cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rodolivos
Rodolivos (Ροδoλίβος) estas urbo kaj iama municipo en la regiono Sereso, Grekio. Ekde la reformo de la loka administrado de 2011 ĝi estas parto de la municipo Amfipoli, el kiu ĝi estas sidejo kaj municipo. Ĝi estas ĉirkaŭ 30 km el Drama. Ĝi havis 2,611 loĝantojn en 2001. La vilaĝo estas ĉe la piedo de la Monto Pangajo.
BART (fervojo)
BART estas antaŭurba fervoja sistemo de San-Francisko. Ĝia nomo estas akronimo de la angla nomo Bay Area Rapid Transit [bej erja repid trensit] (= Golf-Area Rapid-Transporto). En la urbo kaj sub la golfo ĝi estas subtera, sed ĝi ne estas parto de la metroa sistemo de San-Francisko.
La reto
La kerna trako pasas sub la strato Market Street kaj tie havas kvar staciojn. Tra ĝi pasas kvar el la kvin linioj. Nord-oriente de la urbo BART plonĝas sub la golfon de San-Francisko kaj transiras ĝin en tunelo 5,8 km longa. Transe, ĉe Oakland, ĝi disiĝas en du direktoj, norden kaj suden; ambaŭ linioj poste denove disiĝas kaj atingas la kvar fínstaciojn Richmond, Pittsburg, Dublin/Pleasanton kaj Fremont.
Sude de San-Francisko unu linio finiĝas en Daly City, unu linio iras al Flughaveno San-Francisko, kaj du linioj iras ĝis Millbrae.
Historio kaj evoluo
BART havis antaŭaĵon, nomatan Key Rail System, kiu atingis la orientan bordon de la golfo per la Oakland-Bay-ponto. Sed tiu sistemo estis malkonstruita ĉ. 1950 pro premo de la aŭtomobila industrio. Tamen oni konstatis, ke nur per aŭtomobiloj ne eblas kontentigi la trafikajn bezonojn de la regiono. Tiel en 1964 oni komencis (sub aŭspicio de prezidento Lyndon B. Johnson) la konstrulaborojn pri BART, ĉe la nuna linio al Pittsburg, inter la urboj Walnut Creek kaj Concord.
La sistemo estis inaŭgurita je la 11-a de septembro 1972. Nur en 2003 oni malfermis plilongigon sude de San-Francisko, de stacio Colma al Millbrae. Tiu plilongigo atingis du gravajn celojn: La konekton al la Flughaveno San-Francisko, kaj al la fervoja sistemo Caltrain.
Oni studas pliajn plivastigojn, sed ankoraŭ ne decidis, kien.
Biletsistemo
Kiel unua trajnsistemo en la mondo BART instalis (dekomence) aŭtomatan pag- kaj kontrolsistemon. Pasaĝeroj aĉetas bileton je elektebla prezo, kiu estas kreditita kaj registrita sur magneta strio. Enirante stacion oni metas la bileton en aparaton, kiu registras la eniran stacion. Post alveno simila aparato kalkulas la veturprezon inter la du stacioj kaj deprenas ĝin de la kredita sumo.
Kiu perdas sian bileton, devas pagi la prezon por la plej longa ebla veturado.
Similaj sistemoj
La tekniko de la BART-sistemo (trajnoj, biletoj) estas uzata ankaŭ en Vaŝingtono kaj Atlanto.
Skirgaila
Biografio
Filo de Algirdas, frato de Jogaila. Dum la jaroj 1374-1375 partoprenis en militoj kontraŭ Ordeno de Germanaj kavaliroj. Post kiam el Polack en la jaro 1377 estis forpelita loka princo, Skirgajla laŭ ordono de Jogaila ekregis ĉi tie. Dum la jaroj 1379-1380 laŭ iniciato Jogaila li vojaĝis tra kelkaj landoj de Eŭropo, traktante kondiĉojn por baptado de Litovio. La loĝantaro de Polack estis malkontenta pro la pagana kredo de Skirgaila kaj li estis forpelita el la urbo en la jaro 1381.
Gvidante per armeo de Jogaila kaj kun helpo de Livonia ordeno, Skirgaila sieĝis Polack, sed ne konkeris ĝin. Samtempe li estis baptita laŭ ortodoksa rito. Kiam en fino de la jaro 1381 grandduka trono en Vilno estis uzurpita de Kęstutis, armeo de Skirgaila obeis al nova grandduko, kaj Skirgaila mem fugis en Livonio. Somere de 1382 li aliĝis al armeo de Jogailo, partoprenis en sieĝo de Kęstutis en Trakai. Dum traktado kun Kęstutis, Skirgaila kaptis lin kaj transportis lin en Kreve, kie militkaptito estis murdita.
Ricevis de Jogaila la kastelon Trakai. En la jaro 1385 li alveturis en Krakovo, kie traktadis pri edzo de Jogaila kun pola reĝino Jadviga. Dum Kreva Unio li ricevis rajton resti ortodoksa. En la jaro 1386 Skirgaila venkis super princo de Smolensk kaj aligis ĉi tiun urbon al Grandduklando Litovia. De la jaro 1388 kontraŭ Skirgaila militis Vytautas, kiu volis ekregi en Litovio. Laŭ apartaj informoj Skirgaila estis venenita en Kievo, kie estis entombigita.
Antal Szakkay
Kariero
Szakkay diplomitiĝis en Budapeŝto (1932). En jaroj 1934–36 li estis internisto en Nyíregyháza, en jaroj 1936–40 en la sanatorioj de Debreceno kaj Gyula. Li havigis kvalifikon pri tuberkulozkuracado en 1940. De 1955 ĝis 1967 li estis direktoro de malsanulejo pri tuberkulozo de Budafok, de 1967 de pulmokuracado de la 12-a distrikto de Budapeŝto.
Kantono Arbois
La kantono Arbois (france canton d'Arbois) estas franca kantono situa en la departemento Jura kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi ekde 2015 situas en la arondismento Dole, antaŭe ĝi apartenis al la arondismento Lons-le-Saunier. Ĝia ĉefurbo estas Arbois.
Geografio
La kantono Arbois etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po.
Historio
Antaŭ 2015 apartenis al la kantono la jenaj 14 francaj komunumoj :
Brustomakula cistikolo
La Brustomakula cistikolo (Cisticola brunnescens) estas specio de birdo de la familio de  Cistikoledoj kaj ties tipa genro Cistikoloj, kiuj estas malgrandaj birdoj ĉefe el Afriko, kvankam kelkaj specioj estas en Azio kaj nur unu ankaŭ en Eŭropo, nome la tre disvastigata Herbosilvio.
Bagneaux-sur-Loing
Bagneaux-sur-Loing estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Brustomakula cistikolo
Ĝi troviĝas en Angolo, Bocvano, Kameruno, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Eritreo, Etiopio, Gabono, Kenjo, Mozambiko, Somalio, Sudafriko, Tanzanio, Zambio kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas seka savano, subtropikaj aŭ tropikaj sekaj herbejoj de malaltaj teroj kaj laŭsezone humidaj aŭ inunditaj herbejoj de malaltaj teroj.
Bagneaux-sur-Loing
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Balnéolitains.
Brustomakula cistikolo
Estas specio tre bruna supre el krono al nuko kaj dorso kun tre markataj malhelbrunaj al nigrecaj superokula strio kaj bridoj, tre nigrastrieca dorso per grandaj nigraj flugilplumoj kiuj malfermiĝas por montri ruĝecbrunan pugon. Ankaŭ la vosto estas nigreca, dum la subaj partoj estas blankecaj al helgrizaj kun iom da bruneca nuanco en ventroflankoj. La kruroj estas rozkolorecaj.
Mauth
Mauth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Freyung-Grafenau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Brustomakula cistikolo
Ĝi estas foje konsiderata kiel du specioj, nome la Palkrona cistikolo, Cisticola cinnamomeus, estus la nova taksono.
15503 Estradioto
15503 Estradioto estas meze granda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Juliana Davoglio Estradioto, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri materiala scienco. Ŝi estis lernantino ĉe la IFRS Ciencia e Tecnologia de Osório (Suda Rio-Grando, Brazilo).
Amfipolis
Amfipolis (Ἀμφίπολις, Amfípolis) estas plej bone konata pro grava antikvgreka urboŝtato, kaj poste romia urbo, kies impresaj restaĵoj povas ankoraŭ esti vidataj.
Ĝi estas fama en historio pro eventoj kiaj la batalo inter Spartanoj kaj Atenanoj en 422 a.K., kaj ankaŭ kiel la loko kie Aleksandro la Granda prepariĝis por kampanjoj kondukaj al sia invado de Azio. La tri plej elstaraj generaloj de Aleksandro nome Nearko, Androsteno kaj Laomedon, loĝis en tiu urbo kaj ĝi estas ankaŭ la loko kie, post la morto de Aleksandro, lia edzino Roksano kaj ties juna filo Aleksandro la 4-a estis ekzilita kaj poste murditaj.
Elfosaĵoj en kaj ĉirkaŭ la urbo montris gravajn konstruaĵojn, antikvajn muregojn kaj tombojn, inter kiuj plej ĵuse la nomita Kasta Tombo. La unika kaj bela monumento de la "Leono de Amfipolis" najbare estas populara destinaĵo por vizitantoj.
Nuntempe ĝi estas municipo en la regiono Sereso de Grekio. La sidejo de la municipo estas Rodolivos.
Cesare Zavattini
Cesare ZAVATTINI (20a de septembro 1902 – 13a de oktobro 1989) estis itala scenaristo kaj unu el la unuaj teoriuloj kaj proponantoj de la novrealisma movado en la itala kinarto.
En 1935, li renkontiĝis kun Vittorio De Sica, kio ekis partnerecon kiu produktis ĉirkaŭ dudek filmoj, inter kiuj majstroverkoj de la Itala novrealismo kiel Sciscià (1946), Ladri di biciclette (1948), Miracolo a Milano (1951), kaj Umberto D. (1952).
En sia nura esperto en Holivudo, Zavattini verkis la scenaron por la filmo "The Children of Sanchez" (1978) bazita sur samtitola libro de Oscar Lewis, nome klasika studo de meksika familio.
Reĝisoroj
Inter multaj famaj reĝisoroj de itala kaj internacia kino kun kiuj Zavattini kunlaboris en siaj pli ol 80 filmoj estas jenaj:
Krome, en la novelo "La Santa," de la Nobel-premio pri literaturo Gabriel García Márquez rolulo nomiĝas laŭ Zavattini. En la rakonto, la rolulo estas instruisto de kino.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Kemenessömjén)
La preĝejo Naskiĝo de Maria estas romkatolika historia monumento en Kemenessömjén, kie ĝi estas la plej malnova konstruaĵo. La preĝejo mem kaj ankaŭ la historio similas al Preĝejo Sankta Stefano (Kemenesmihályfa).
São Francisco de Goiás
São Francisco de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 6.120 loĝantojn en 2010.
Stadiono Municipa de Tuluzo
La Stadiono Municipa de Tuluzo, aŭ franclingve Stadium Municipal de Toulouse, estas la plej granda stadiono en la urbo Tuluzo de Francio: ĝi povas gastigi x spektantojn dum futbalaj aŭ rugbeaj maĉoj. La stadiono estis konstruita en 1937 kaj 1938, kaj uziĝis en la Futbala Mondpokalo 1938. Post renovigoj en 1949 kaj 1997 ĝi ankaŭ gastigis matĉojn de la Futbala Mondpokalo 1998, kaj post pliaa renovigo de 2015 estas unu el dek eventejoj de la Eŭropa Futbala Ĉampionado 2016.
Distrikto Vámosmikola
La Distrikto Vámosmikola [vAmoŝmikola] (hungare Vámosmikolai járás) estis distrikto en Hungara reĝlando, en Hont (historia departemento). Ĝi situis en valo de Ipoly kaj en Börzsöny en la suda parto de la departemento (en la meza parto de Hungariio).
Stadiono Municipa de Tuluzo
Precipe la stadiono uziĝas fare de la loka futbalklubo FC Toulouse, sed ankaŭ la rugbeklubo Stade Toulousain uzas ĝin por aparte gravaj matĉoj, ĉar tiam la propra rugbea stadiono, la Stade Ernest-Wallon, tro malgrandas.
Distrikto Vámosmikola
La distrikta ĉefurbo estis Vámosmikola. La loĝantoj okupiĝis pri agrikulturoj, arbaraj laboroj kaj bredadoj.
Stadiono Municipa de Tuluzo
Krom futbalo kaj rugbeo, la stadiono kapablas enteni aliajn sportajn konkuradojn, kaj povas okazigi koncertojn kaj grandajn spektaklojn. La futbalklubo FC Toulouse tamen luktas favore al komplete nova kaj pli granda stadiono, ĝis nun sensukcese.
Distrikto Vámosmikola
En 1910 dum la popolnombrado oni komputis en la distrikto 21 komunumojn. La areo estis 335 km², kie loĝis 16 844 homoj.
Historio
Tiu distrikto estis kreita en 1907 el parto de Distrikto Szob (historia). Ĝi funkciis ĝis Traktato de Trianon.
Retroflekso
En fonetiko, retrofleksoj (retrofleksaj konsonantoj) estas konsonantaj sonoj uzataj en iuj lingvoj. (Ili fojfoje nomiĝas cerebralaj konsonantoj, precipe en hindologio.) La langon oni metas malantaŭ la alveolara kresto, kaj eĉ eble kurbigas ĝin por tuŝi la palaton: tio estas, oni artikulacias la retrofleksojn en la postalveolara al palatala regiono de la buŝo.
Hesperetino
Hesperetino, (3',5,7-trihidrokso, 4-metokso-flavanono) aŭ C16H14O6 estas fitokemiaĵo apartenanta al la grupo de la hidrokso-flavanonoj, flava solidaĵo malmulte solvebla en akvo, kloroformo, duetila etero kaj benzeno, solvebla en alkalaj solvaĵoj, kaj tre solvebla en etanolo. Hesperetino trovatas en citronoj kaj oranĝo, krom aliaj citrusaj fruktoj. Ĝia glukozida komponado estas konata kiel hesperidino kiu estis unue priskribita en 1827 de la franca kemiisto Lebreton. La ĉefaj proprecoj de la hesperetino estas antiinflamaj, antifungaj, antioksidigaj kaj neŭroprotektaj. . Hesperetino malaltigas la kolesteron kaj inhibas la peroksidadon de lipidoj.
Retroflekso
La konsonantoj komune nomataj "postalveolaroj", aŭ pli precize "palato-alveolaroj", aldone al la "alveolo-palataloj", ankaŭ estas prononcataj en la postalveolara regiono. Tamen, ili havas aldonan duan artikulacion, palataligon. La konsonantoj komune nomataj "palataloj" ankaŭ estas prononcataj en la palatala regiono, sed ili pli precize estas "dorso-palatalaj", kio signifas ke ili estas dorsaloj (artikulaciataj per la dorso aŭ malantoro de la lango), anstataŭ koronaloj kiel estas la retrofleksaj konsonantoj.
Alivorte, retrofleksaj konsonantoj estas koronalaj konsonantoj artikulaciataj malantaŭ la alveolara kresto, kiuj ne havas la duan artikulacion, palataligon.
Subspecoj de retrofleksoj
Retrofleksaj konsonantoj, kiel aliaj koronaloj, povas engaĝi kelkajn formojn de la lango.
Troviĝado en diversaj lingvoj
Kvankam datumoj ne precizas, po ĉirkaŭ 20 elcento de la lingvoj de la mondo havas retrofleksajn konsonantojn iajn aŭ aliecajn. Ĉirkaŭ duono el tiuj posedas nur retrofleksajn kontinuaĵojn, kun la plejo de la resto havanta, kaj haltojn, kaj kontinuaĵojn.
Transkribado kaj la IFA
Ekzistas kelkaj retrofleksaj konsonantoj ankoraŭ ne agnoskitaj de la IFA. Ekzemple, la Iwaidja lingvo de nordokcidenta Aŭstralio havas retrofleksan lateralan frapeton aldone al retrofleksan bateton  kaj retrofleksan lateralan alproximanton ; kaj la dravida lingvo la Toda (tcx) havas sub-apikalan retrofleksan lateralan frikativon  kaj retrofleksan trilon. Pro la reguleco en la derivado de retrofleksaj simboloj de iliaj alveolaraj respektivaĵoj, homoj fojfoje uzas tipar-redaktilon por krei la konvenajn simbolojn por tiaj sonoj. (Ĉi-artikole ili estas skribitaj per diakritoj.) La Ngad'a lingvo de Floreso estas raportita havi retrofleksan injektivon, sed en ĉi tiu kazo la atendata simbolo hazarde estas provizita de Unikodo.
Retrofleksaj konsonantoj identigitaj de la Internacia Fonetika Alfabeto estas:
Noto: En la Internacia Fonetika Alfabeto, la simboloj por retrofleksaj konsonantoj tipe estas la samaj kiel por la alveolaroj, sed kun la aldono de dekstrenfronta hoko al la subo de la symbol. Iuj lingvistoj limigas tiujn simbolojn por la "veraj" retrofleksaj konsonantoj kun sub-apikala palatala artikulacio, kaj uzas la alveolarajn simbolojn kun la arĥaika subpunkta simbolo de la IFA por apikala post-alveolara artikulacio:. Alia solvo, pli kongrua al la oficiala IFA, estus uzi la rhotika diakrito por la apikalaj retrofleksoj:. Laminalaj retrofleksoj, kiel en la pola kaj la rusa, ofte transkribatas per diakrito de retroigo, kia, k.t.p. Alie ili tipe sed neĝuste transkribatas kvazaŭ ili estus palato-alveolaroj, kiel *, k.t.p.
Mesaĝo en botelo
Mesaĝo en botelo (ankaŭ povas esti nomata noto en botelo aŭ letero en botelo) estas formo de komunikado per kiu la mesaĝo estas sendita en ujoj sigelitaj (ofte per botelo) kun la intenco, penso aŭ espero alveni je tempo estonte nedifinite al iu homo kiu povus legi la mesaĝon kaj eble respondi. La mesaĝo kutime estas sendita en granda akvoareo (maro aŭ oceano), utiligante la flosemon tra la fluoj, kiuj portos ĝin al marbordo aliloke sur la Tero. La fluoj povas porti flosantan botelon sur la akvon je distancoj tra la tuta mondo. Notinda ekzemplo estas britafamilio kiu ĵetis botelon en la Humber riveron en Britio kaj du jarojn poste ĝi ricevis respondon de Tuvalo en la Pacifiko. Tamen la probablo, ke tia botelo ja troviĝos de homo, estas malalta, ĉar plej multaj marbordoj sur la Tero estas neloĝataj, supozante, ke la botelo ja atingas la marbordon.
Iuj famaj ekzemploj en la historio
Ĉi tiu rimedo ekzistas ekde antikvaj tempoj, ĉar sigelitaj ujoj flosas sur la akvosurfaco relative simple kaj neniu speciala teknologio estas bezonata post kiam estas ujo en kiu aero povas esti izolita.
Mesaĝado per skribado sur papero enboteligita kaj ĵetita en la maron estas konata de antikveco. La unua dokumentita kazo okazas ĉirkaŭ 310 a.K. kiam la greka filozofo Teofrasto sendis botelojn al la akvosurfaco por montri, ke Mediteranea Maro formiĝis per eniro de akvo de Atlantiko.
Kvankam la efikeco de la metodo estas tre malalta, oni diras ke kiam Kristoforo Kolumbo estis kaptita de ŝtormo dum sia vojaĝo reen al Hispanio, timante ke lia ŝipo enprofundiĝos, li skribis siajn revelaciojn surpapere, kiujn li metis en botelon kaj ĵetis en la maron, esperante atingi Izabela la 1-a, Reĝino de Kastilio. Kolumbo postvivis kaj revenis al Hispanio, sed oni ne scias, ĉu la mesaĝo, kiun li sendis, iam atingis sian celon.
La mesaĝo en la botelo, kiu konserviĝis la plej longan tempon kaj estis trovita, estis forĵetita en 1784, kiam japana ŝipo subakviĝis en la akvoj de Pacifiko, kaj estis trovita 151 jarojn poste en 1935, en vilaĝo en Japanio per kolektistoj de algoj.
En la moderna nuna periodo neniu praktika uzo estis trovita por ĉi tiu metodo, kvankam ĝi havas kulturajn implicojn rilate al la pensoj pri la nekonateco kaj laŭ la mano de la sorto determinonta kiu ricevos la noton. Komence de la 20a jarcento oni esploris la marajn fluojn kaj samtempe sendis leterojn al nekonato, en 2015 en Germanio oni trovis botelon kiu estis ĵetita en la Norda Maro inter 1904 kaj 1906.
Aliflanke estis kazoj, kiam la metodo sukcesis: en 1956, sveda maristo nomata Oke Viking ĵetis botelon en la maron, enhavanta leteron al "iu bela kaj malproksima". Du jarojn poste li surpriziĝis ricevi leteron de knabino nomata Paulina el Sicilio. La du komencis korespondi, kaj post tri jaroj Aka translokiĝis al Sicilio por geedziĝi kun Paulina.
Norfolka lingvo
Ĝi devenas el la pitkarna lingvo, pro la migrado de loĝantoj de la Pitkarna Insularo al Norfolkinsulo. Pleofte oni konsideras ke temas pri la sama lingvo, kiu baziĝas je dialekto de la angla lingvo el la 18-a jarcento, kaj la tahitia lingvo de tiu epoko.
Assunção (Paraibo)
Assunção estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 3.522 loĝantojn en 2010.
NGC 3294
NGC 3294 (aliaj indikoj — UGC 5753, MCG 6-23-21, ZWG 183.30, KUG 1033+375, IRAS10333+3734, PGC 31428) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Justinus Kerner
Justinus Andreas Christian KERNER (naskiĝis la 18-an de septembro 1786, mortis la 21-an de februaro 1862) estis germana kuracisto kaj verkisto.
Vivo
Kerner naskiĝis en Ludwigsburg (Virtembergo). Post la morto de la patro lia patrino decidis, ke la filo laboru en oficejo de tukofabriko, sed tia laboro tie enuigis lin. Por distriĝi li komencis verki poemojn kaj per muziko amuzi la malsanulojn de la frenezulejo lokigita en la sama konstruaĵo. Lia iama instruisto, kiu intertempe fariĝis profesoro en la universitato de Tübingen, fine sukcesis instigi la patrinon Kerner, doni al la talenta junulo la eblecon studi medicinon kaj natursciencojn en Tübingen.
Kiel studento Justinus Kerner amikiĝis kun Ludwig Uhland kaj Gustav Schwab. La triopo pli malfrue formis la centron de la malfru-romantisma Ŝvaba Skolo de poetoj. En la jaro 1807 li ekkonis Friederike Ehmann, kiu aperis en aro de liaj poemoj kaj en 1813 iĝis lia edzino. Du gefiloj naskiĝis; la filo Theobald Kerner mem fariĝis kuracisto kaj verkisto.
Ekde 1810, post la studado kaj pluraj vojaĝoj, Kerner laboris kiel kuracisto en diversaj lokoj. En la jaro 1851 li kun sia familio ekloĝis en Weinsberg. Aro da poetoj regule vizitis lin tie: Nikolaus Lenau, ktp. En 1862 li mortis en Weinsberg.
Agado
La verkaron de Kerner karakterizas simpla lingvaĵo, humuro, sed ankaŭ melankolio. Kelkaj poemoj de li famiĝis kiel kantoj. Pli malfrue li okupiĝis pri spiritismo, okultismo kaj somnambulismo. Li ankaŭ kreis pasigrafion Interna skribo.
Li estis la unua kuracisto, kiu priskribis la toksiĝon botulismo.
Tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj
La tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj, ankaŭ konataj kiel tropikaj (subtropikaj) sekaj arbaroj, estas biomo kaj lokaliziĝas je tropikaj kaj subtropikaj latitudoj. Kvankam tiaj arbaroj troviĝas en klimatoj kiuj estas varmaj dum tuta la jaro, kaj povas ricevi plurajn centojn da centimetroj de precipitaĵo pojare, ili travivas longan sekan sezonon kiu daŭras pluraj monatoj kaj varias laŭ geografia pozicio. Tiuj sezonaj sekecoj grave influas ĉiujn vivulojn en la arbaro.
Geografia variado
Sekaj arbaroj troviĝas norde kaj sude de la ekvatora pluvarbara zono, sude aŭ norde de la subtropikaj dezertoj, ĝenerale je du bendoj, unu inter 10° kaj 20°N latitudo kaj alia inter 10° and 20°S latitudo. La plej diversaj sekaj arbaroj lokaliziĝas en suda Meksiko kaj en la boliviaj malaltaĵaroj.
La sekaj arbaroj de la pacifika marbordo de Sudameriko gastigas riĉecon de unikaj specioj kaŭze de sia seka klimato. La subtropikaj arbaroj de Maputolando-Pondolando en sudorienta Afriko estas diversaj kaj enhavas multajn endemiajn speciojn. La sekaj arbaroj de centra Hindujo kaj de Hindoĉinujo estas rimarkindaj pro siaj diversaj grandaj vertebruloj. La sekaj deciduaj arbaroj de Madagaskaro kaj tiuj de Novkaledonio ankaŭ distingiĝas pri la endemismoj kaj pri multe da reliktaj taksonoj por larĝa intervalo de taksonoj kaj je pli alta taksona nivelo.
Karakteriza biodiverseco
Falfoliaj arboj dominas en plejmulto de tiuj arbaroj, kaj dum la seka sezono senfolia periodo okazas, kiu varias laŭ specia tipo. Ĉar arboj akvovaporas per siaj folioj, la faligo de folioj permesas al arboj kiel tektono kaj Bauhinia variegata (Fabacoj) konservi akvon dum sekaj periodoj. La nove senfoliaj arboj malfermigas la kanopean stratumon, ebliganta la sunlumon atingi la grundan nivelon kaj faciligi la kreskadon de densa subarbaraĵo. Arboj je la pli humidaj starejoj kaj tiuj kun eniro al grundakvo emas al ĉiamverdeco. Nefertilaj starejoj ankaŭ emas al subtenado de ĉiamverdaj arboj. Tri ekoregionoj pri la tropikaj sekaj foliarbaroj, la sekaj ĉiamverdaj arbaroj de orienta Dekkano, la sekaj ĉiamverdaj arbaroj de Srilanko, kaj la sekaj ĉiamverdaj arbaroj de sudorienta Hindoĉinujo, estas karakterizitaj de ĉiamverdaj arboj. Kvankam biologie malpli diversaj ol la pluvarbaroj, tropikaj sekaj arbaroj gastigas grandan variadon de sovaĝaj vivuloj inkluzive simioj, cervedoj, grandaj felisedoj, papagoformaj, diversaj ronĝuloj kaj surgrundemaj birdoj.
La biomaso de la mamuloj emas esti pli alta en sekaj arbaroj ol en pluvarbaroj, precipe en la aziaj kaj afrikaj sekaj arbaroj. Multe da tiuj ĉi specioj prezentas eksterordinarajn adaptiĝojn al la malfacila klimato.
Loke iuj arbaroj de la biomo ankaŭ estas nomataj musonaj arbaroj, kaj ili emas transiĝi en savanojn.
Rimarkinde estas ke endemiismo estas pli granda en tropikaj sekaj arbaroj ol en humidaj.
Funkciado de la arboradikoj en la seka arbaro
Arboj uzas grundakvon dum la sekaj sezonoj.
Biodiversecaj modeloj kaj postulaĵoj
Specioj emas havi pli larĝajn intervalojn ol tiuj en humidaj arbaroj, kvankam en iuj regionoj multaj specioj prezentas tre limigitajn intervalojn; la plej multaj sek-arbaraj specioj estas limigitaj al tropikaj sekaj arbaroj, precipe pri plantoj.
Senkondiĉa konservado de sekaj foliarbaroj postulas la gardadon de grandaj kaj kunigataj areoj de arbaro. Grandaj naturaj areoj estas nemalhaveblaj por konservi pli grandajn karnomanĝulojn kaj aliajn vertebrulojn, kaj por ŝirmi delikatajn speciojn kontraŭ ĉasada premo.
Sekaj arbaroj estas tre vundeblaj por supermezura forbrulado kaj senarbarigo; troa enarbara paŝtado kaj ekzotikaj specioj ankaŭ rapide povas ŝanĝi naturajn komunumojn; restariĝo estas ebla sed malfacila, precipe se la degrado estas estinta intensa kaj longedaŭra. Degradado de sekaj foliarbaroj ofte cedigas lokon al vepraj arbedoj, veprejoj, aŭ sekaj herbejoj.
Transliterumado de egiptiaj hieroglifoj
Transliterumado de egiptiaj hieroglifoj estas ŝanĝo de tekstoj skribitaj en egipta skribo en alfabetajn simbolojn, kiuj reprezentas unuopajn hieroglifojn.
Malonno
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Berzo Demo, Corteno Golgi, Edolo, Paisco Loveno kaj Sonico.
Transliterumado de egiptiaj hieroglifoj
Ekzemploj de diversaj skemoj por la transliterumado
La sekvanta teksto (kreita helpe de WikiHiero) estas transskribita laŭ kelke da kutimaj skemoj:
Malonno
Kristanaj patronoj estas la legendaj martiroj Faustinus kaj Jovita, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago.
Bernardino Zapponi
Bernardino ZAPPONI (4a de septembro, 1927 – 11a de februaro, 2000) estis itala novelisto kaj scenaristo plej bone konata pro siaj filmoj verkitaj kunlabore kun Federico Fellini.
Transliterumado de egiptiaj hieroglifoj
Ekzemploj de diversaj skemoj por la transliterumado
Erman & Grapow 1926–1953 (Wörterbuch der aegyptischen Sprache)
Bernardino Zapponi
Fakulo pri literatura plinovigo, Zapponi fondis la kultan gazeton Il Delatore (La spiono), publikigis kvar novelojn inklude Gobal, fama kolekto de rakontoj, same kiel kantovortumojn, teatraĵoj kaj teatroskeĉoj. Konata pro sia laboro kun Fellini, li ankaŭ kunlaboris en filmoj de Dino Risi kaj kunverkis por Profondo rosso de Dario Argento.
Transliterumado de egiptiaj hieroglifoj
Ekzemploj de diversaj skemoj por la transliterumado
Gardiner 1957
Buurman, Grimal, et al. 1988 (Manuel de codage)
Schenkel 1991
Allen 2000
Schneider 2003
Saint-Brevin-les-Pins
Saint-Brevin-les-Pins [] (kelkfoje skribita Saint-Brévin-les-Pins kun supersigno) estas franca komunumo en la departemento Loire-Atlantique, en la regiono Luarlandoj. Ĝi havis 12,133 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Saint-Brevin-les-Pins troviĝas ĉe la suda flanko de la enfluejo de la rivero Luaro, ĉe la Atlantiko, fronte al Saint-Nazaire, al kiu ĝi estas ligita per ponto konstruita en 1975. La aliaj najbaraj komunumoj estas Corsept nordoriente, Saint-Père-en-Retz oriente kaj Saint-Michel-Chef-Chef sude.
Ĝemeleco
Saint-Brevin-les-Pins havas tri ĝemelurbjon :
Resonkorpo
Resonkorpo, resonkesto aŭ resonilo estas objekto centre kava, plej ofte el ligno aŭ metalo, kies tasko estas la plifortigo de sonoj aŭ tonoj. Resonkorpoj estas konstrueroj de multaj muzikaj instrumentoj.
Sen resonkorpo estas
Unuope resonkorpoj ankaŭ estas el aliaj materialoj ol ligno kaj metalo, ekzemple vitro en "vitra harpo" aŭ "vitra harmoniko". La funelo de gramofono havas ecojn de membranofono respektive idiofono - tamen la inica frekvenco de la tono estas diktita al la funelo de la gramofono mem kaj ne influita de la funelo - tial ĝi ne konsidereblas resonkorpo.
Lagarostrobos franklinii
Lagarostrobos franklinii (en la angla lingvo oni uzas la nomojn Huon Pine aŭ Macquarie Pine) estas la sola plantospecio de la monotipa genro Lagarostrobos en la  familio de  la Podokarpacoj (Podocarpaceae). Tiu estis de Christopher John Quinn en 1982 metita al la genro Dacrydium.
Schulz
Schulz estas varianto de germana familia nomo kiu originas en la mezepoka ofico de ŝoltiso. En Aŭstrio vivas laŭtakse 1.000 personoj kun la familia nomo „Schulz“; ĝi tial estas la 28a plej ofta familia nomo.
Lagarostrobos franklinii
Disvastigo
Lagarostrobos franklinii hejmiĝas en Tasmanio. Tie ĝi kreskas apud riveroj kaj sur humidaj montodeklivoj apud la suda kaj okcidentaj marbordoj en alteco inter 150 kaj 600 metroj.
Priskribo
Ili estas ĉiamverdaj piramidaj arboj, kiuj atingas alton de 21 ĝis 30 metroj kaj trunkan diametron de 70 ĝis 100 centimetroj. La arboŝelo estas griza. La asimilaciaj organoj estas kiel ĉe ĉiuj Podokarpacoj ne pingloj, sed skvamformaj folioj, kiuj longas nur ĉ. 1 mm. Ili preskaŭ aspektas kiel la folioj de cipresoj, sed havas male al ili blankajn stomojn dorsflanke.
La tre malgrandaj strobiloj estas pinte ĉe la branĉetoj; ili havas kvar ĝis ok skvamojn. La globoformaj semoj havas diametron de nur 2 mm.
Specialaĵoj de la specio
La klonkolonio povas atingi 10.500 jarojn. Lagarostrobos franklinii estas unu el la plej maljunaj genetoj de la mondo. Pli aĝa nur estas Lomatia tasmanica.
Boney M
Boney M estas eŭrodanca kaj disko-grupo, kiu estis fenomene sukcesa inter la jaroj 1975 kaj 1986.
Avara lingvo
La avara lingvo (магӀарул мацӀ) estas lingvo parolata de 800.000 personoj en Dagestano, Azerbajĝano kaj Turkio. De 1400 ĝis 1600 oni skribis ĝin per kartvela alfabeto, poste per araba alfabeto kaj ekde 1924 per latina alfabeto. Ekde 1938 oni uzas cirilan alfabeton
Boney M
Boney M origine konsistis de nederlandanoj Bobby Farrell, Maureen Laurens kaj Denise Wijngaarden kaj de brito Anthea Farrell. La producento de Boney M estis Frank Farian, kiu pli poste famiĝis kiel Milli Vanilli. Tamen la grupo funkciis ĉefe en Germanio kaj tial ekhavis internacie imagon de "germana grupo".
Post pluraj jaroj en 2003 la grupo denove ekaktivetis.
Retiendas
Retiendas estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi estis unu el la vilaĝoj apartenantaj al la nigra arkitekturo, nome uzado de malhela ardezo por muroj kaj tegmentoj, sed aktuale apenaŭ uzata.
Ĝi troviĝas ene de la Natura PArko de la Norda MOntaro de Guadalajara, same kiel en la komarko de la Sierra de Ayllón.
Situo
Retiendas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 898 m super marnivelo; je 49 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 20,99 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°58′14″N 3°16′31″Ok.
Historio
La vilaĝo de mezepoka origino akiris sendependecon el la vilaĝo Tamajón en 1818. Ĝia historio estis ligita al la Monaĥejo de Bonaval, fondita en la 12-a jarcento ĉe la valo de la Rivero Jarama, ĉe la eksteraĵoj de la vilaĝo, kaj funkcianta ĝis la monaĥoj translokiĝis al Toledo. Poste ĝi privatiĝis kaj ruiniĝis.
Dum la dua duono de la 19-a jarcento la loĝantaro estis ĉirkaŭ ĉe 400 loĝantoj, kaj poste ankoraŭ plialtiĝis sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 483 loĝantoj en 1950 al 42 en 1981, tio estis oni perdis pli ol 400 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Retiendas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Retiendas kie oni falis al la nunaj 47.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Niederhausen an der Appel
Niederhausen an der Appel - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj administre apartenas al la komunumaro Alsenz-Obermoschel, prononcata. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ede Tóth
Ede Tóth [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Ede estis hungara dramisto, membro de Societo Kisfaludy (1876).
Ede Tóth naskiĝis la  en Putnok, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ede Tóth post lernado estis komercisto en sia naskiĝurbo, poste en Pest (urbo). Baldaŭ li lernis en Sárospatak, kie li komencis verki poemojn. En 1864 li aliĝis al migranta trupo en Kisvárda, sed li ne estis sukcesa aktoro. En 1871 li edziĝis. Post 3 jaroj li atingis la unuan lokon pri teatraĵoj. En 1875 li ricevis postenon en Nacia Teatro (Budapeŝto), samtempe lia verko estis prezentita. En la sama jaro li denove atingis la unuan lokon pri teatraĵoj, tio portis tutlandan konatecon. En 1876 li malsaniĝis pro la pli frua mizereca vivo kaj li mortis.
Drenado
Drenado estas la natura aŭ artefarita forigo de la surfaca kaj subsurfaca grundakvo el areo. Multaj agrikulturaj grundoj bezonas drenadon por plibonigi produktadon aŭ por administri la akvodisponeblon. Ĝenerale la neceso rilatas al malapero de akvo ĉu parte aŭ entute, tio estas neceso por sekigo. Kontraste akvoforigo rilatas al forigo kaj ĉefe fortransportado de jam uzita akvo, tio estas malpura, poluita aŭ enhavanta poluaĵojn. Drenado interesas ĉefe al agrikulturaj necesoj, sed ne nur, ekzemple ankaŭ por konstruado, stokado, sanigado ktp.; dume akvoforigo interesas ĉefe al urbaj kaj loĝejaj necesoj, nome apartigi la akvon kiu povas damaĝi al la ĉiutaga vivo de personoj kaj animaloj.
En agrikulturo oni atingas bonan drenadon ĉefe per niveligo kaj deklivigo de la tereno, krom per konstruado kaj instalado de akvoforigaj tuboj, iloj kaj instalaĵoj. Se oni ne atingas sufiĉan sekecon ĉu pro manko de drenado ĉu pro kontraŭa vetero (pluvo, inundoj) la agrikultura produktado povas esti damaĝita aŭ eĉ tute detruita. Malsanoj povas veni kaj al plantoj kaj al animaloj kaze de maltaŭga drenado.
Laŭ Francisko Azorín dreni estas Senakvigi, elsekigi terenon. Kaj li indikas etimologion el sanskrita dhara, dharana (vejno, kondukilo), kaj de tie la antikva germana drehnigean. Li referencas ankaŭ la terminojn drenilaro, drensistemo kaj drentubo.
3-a de oktobro
La 3-a de oktobro estas la 276-a tago de la jaro (la 277-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 89 tagoj restas.
Je la 3-a de oktobro okazis interalie:
Ariana Grande
Kariero
Ŝi aperis por la unua fojo en 2008, kiam ŝi ludis en la muzikalo "13" kiu estis prezentita sur Broadway. Ŝi komencis famiĝi en 2010 kiam ŝi ludis en la sukcesa junulara serio Victorius. Ŝi tiam ricevis gvidrolon en la filinserio de ŝi kaj iCarly, Sam kaj Cat. La tri serioj estis elsenditaj sur la kanalo Nickelodeon.
En 2013, la famo de Grande eksplodis kun sia debutalbumo, Yours Truly. La albumo atingis la numeron unu en la usona Billboard 200 ranglisto; la unua unuopaĵo de la albumo, The Way, eniris la usonan furordekan ranglisto en la Billboard Hot 100 en la unua semajno da sia publikigo kaj atingis trioblan platenstatuson en Usono, la albumo ricevis kritikistaplaŭdon kun kritikistoj komparantaj ŝian larĝan voĉan gamon al tiu de Mariah Carey kiu atingas voĉan gamon de 4 oktavoj kaj Grande estis prezentita fare de la Muziko-Komerco-Unuiĝo kiel la "Sukceso de la Jaro". Ŝia dua studialbumo, My Everything, publikigita en 2014, ankaŭ kvalifikiĝis por unua loko en la usona diskfurorlisto kaj kvar unuopaĵoj de ĝi eniris la furordekon sur la Billboard Hot 100.
La 20-an de majo 2016, ŝia tria albumo, Dangerous Woman, estis publikigita ; la unua unuopaĵo de la albumo, kiu portas la nomon de la albumo, estis tre sukcesa kaj eniris la furordekan diagramon de la Billboard Hot 100 en la unua semajno da sia publikigo, tiel igante Grande la unua kaj nura kantisto en historio se temas pri havi la unuaj tri unuopaĵo de ŝiaj tri unuaj albumoj atingas la dek unuajn de la lertaj de Billboard en la unua semajno de lia publikigo [ fonto necesa ]. La disko daŭris eĉ post la publikigo de la unua unuopaĵo de Grande de ŝia kvara albumo, Sweetener, kiu estis publikigita la 17-an de aŭgusto 2018; la kanto No Tears Left to Cry atingis la trian lokon en la diagramo, la unua unuopaĵo de ŝia kvina albumo publikigita komence de 2019, Thank U, Next kiu estis la unua de Shira se temas pri atingi numeron unu en la diagramo kaj la plumbunuopaĵo de ŝia sesa albumo Positions kiu estis publikigita en 2020 kiu estis la kvina de Shira por atingi la saman atingon. La unuaj kvin albumoj de Grande atingis platenalbumstatuson en Usono.. [ fonto bezonata ]
Grande estas konsiderata ikono de popo kaj modo kaj unu el la plej popularaj kaj influaj artistoj de la dua jardeko de la 21-a jarcento. Kun vendoj de pli ol 85 milionoj da albumoj kaj unuopaĵoj, ŝi estas unu el la plej vendataj kantistoj de ĉiuj tempoj, kaj estis inkluzivita en la listo de la 100 plej influaj homoj en la mondo por 2016 kaj 2019. Aldone al tio, Grande gajnis kelkajn aliajn premiojn, inkluzive de tri American Music Awards, naŭ VMA Premiojn, tri EMA Premiojn, du Grammy-Premiojn kaj eĉ kelkajn Guinness- Rekordojn [ citaĵo bezonata ]. En 2018, Billboard elektis Grande'n kiel la Virinon de la Jaro de la revuo kaj anoncis ŝin kiel la plej sukcesa kantistino kiu eksplodis en tiu jardeko kaj la 78-a plej sukcesa kantistino de ĉiuj tempoj. En 2023, la revuo Rolling Stone elektis ŝin ĉe numero 43 en sia listo de la 200 plej bonaj kantistinoj de ĉiuj tempoj.
Incidento de Manchester Arena en 2017
La, post koncerto de Ariana Grande en "Manchester Arena" en Manĉestro (Anglio), eksplodo kaŭzis 22 mortojn kaj almenaŭ 50 aliajn vunditojn. Ariana Grande ne estis vundita dum la incidento.
Březí u Týna nad Vltavou
Březí u Týna nad Vltavou estis vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto České Budějovice, parto de municipo Temelín, situanta proksimume 3,5 km sudoriente de Temelín, kiu estis elloĝigita dum konstruado de proksima nuklea elektrejo. Estas ĉi tie registrita neniu adreso kaj en la jaro 2011 ĉi tie daŭre neniu vivis. La saman nomon portas ankaŭ katastra teritorio kun areo 6,96 km², en kiu situas ankaŭ domaro Podhájí.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1357.
En la jaro 1985 Březí estis en konekso kun konstruado de Nuklea elektrejo Temelín elloĝigita kaj detruita.
Boz (Doștat)
Boz (hungare: Buzd], germane: Bussd) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sebeș. En 1910 ĝi havis 1069 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 371. Ĝia unua mencio skriba estas el 1290 (laŭ aliaj 1295); ĝi estis servutula vilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Doștat.
(15505) 1999 RF56
(15505) 1999 RF56 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la Hilda grupo.
Vishnu Sakharam Khandekar
Vishnu Sakharam KHANDEKAR aŭ en Esperanto Viŝnu Saĥaram Ĥandekar (11a de Januaro 1898 – 2a de Septembro 1976) estis marata verkisto el Maharaŝtro, Barato. Li estis la unua marata verkisto kiu ricevis la prestiĝan premion Gjanpith.
Ĉefaj verkoj
La romamo de Ĥandekar nome Ĝaĝati (ययाति) ricevis tri prestiĝajn premiojn: nome Maharashtra State Award (1960), Sahitya Akademi Award (1960), kaj la Gjanpith (1974).
Aliaj romanoj de Ĥandekar estas la jenaj:
Magnezia antranilato
Magnezia antranilato aŭ magnezia 2-amino benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la antranilata acido kaj magnezia hidroksido. Magnezia antranilato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Magnezia antranilato prezentas antranilatan grupon ligitan al magnezia grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 2 nitrogenatomoj, 1 magneziatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Suluo
Suluo (skribita Sulu en la filipina lingvo) estas insula provinco en la Aŭtonoma Regiono de Islama Mindanao en la Filipinoj. Ĝia ĉefurbo estas Jolo (urbo). Ĝi estas arkipelago formita de insuletoj koralaj, etendiĝanta dum 300 kilometroj en la Sulavesa Maro. La surfaco de la provinco estas ĉirkaŭ 1600 kvadrataj kilometroj, kaj la loĝantaro 824.731 en 2015.
Popolanaro
La ĉefa popolo de la insularo estas la tausugoj, el kiu parto estas islamana, kaj alia kristana. Inter ili troviĝis la unuaj muzulmanoj de la Filipinoj. La tradicia strukturo estas la sultanejo. La sultano estas la ĉefa aŭtoritato, elektita de konsilantaro.
Ekonomio
La agrikulturo kaj la fiŝkaptado estas la ĉefaj ekonomiaj fontoj de riĉeco. Ekzistas ankaŭ industrio de perloj.
Lingvoj
La sulua lingvo estas la ĉefa de la provinco.
Historio
De 1450 ĝis 1917 la provinco estis la centro de la Sultanejo de Suluo (arabe: سلطنة سولو; malaje/indonezie: Kesultanan Sulu).
Maxdorf (Palatinato)
Maxdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Pfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la komunumo havis
Karl Michael Komma
Karl Michael KOMMA (* 24-an de decembro 1913 en Asch/Bohemujo) estas germana komponisto kaj muzikpublicisto.
Vivo
Karl Michael Komma studis ĉe la Germana Akademio en Prago ĉe George Szell, Fidelio Finke kaj Theodor Veidl, antaŭ kiam li aŭtunon de 1934 iris al Heidelberg por studi ĉe Heinrich Besseler muziksciencon. Komma doktoriĝis en 1936 per tezo pri Jan Zach (1699-1773). Tiutempe li ankaŭ studis kompozicion ĉe Wolfgang Fortner, kiu kiel dirigento engaĝiĝis por Komma (Donaueschingen, unua prezentado de „Deutschen Tänze“ por arĉorkestro, 1938).
Ekde 1940 ĝis 1945 Komma estris la muziklernejon en Reichenberg (Bohemujo) kaj estis premiita pro siaj atingaĵoj. Li ankaŭ elpaŝis jam en 1935 per kantato por manifestacio de la naziisma studentoligo NSDStB, komponis jubilĥoraĵon pri la anekso de Ĉeĥujo far Hitler (1938) kaj elpaŝis per pamfleto kontraŭ Gustav Mahler (1939).
Profesoro Karl Michael Komma instruis ekde 1954 ĝis 1989 muzikhistorion, kontrapunkton kaj kompozicion ĉe la Muzikaltlernejo je Stutgarto kaj aktivas kiel muzikpublicisto kaj komponisto de ampleksa verkaro eĉ kiel maljunulo.
Karapapakoj
La Karapapakoj (Karapapaĥoj, Garapapagoj, Terekemeoj) (nomataj Nigra Ĉapelo) estas malgranda etno de tjurklingv-parolantaj homoj kiuj plejparte loĝas en Azerbajĝano, Armenio, Kartvelio, en la nordoriento de Turkio proksime de la limo kun Kartvelio kaj Armenio, ĉefe en la provincoj Ardahan (ĉirkaŭ Lagoçıldır), Kars kaj Iğdır, kaj en Irano. La preciza nombro de la karapapakoj tutmonde estas nekonata sed estas kalkulata je cent miloj. Karapapakoj ne estu konfuzita kun karakalpakoj.
Gemerská Ves
Situo
Gemerská Ves situas en valo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Tornaľa troviĝas 8 km-ojn.
Karapapakoj
Foje referitaj kiel terekemeoj aŭ tarakamaoj (derivado de la vortoj "Turkoman" aŭ "Turkmen", signifanta Oghuzaj tjurkoj), karapapakoj ofte estas identigitaj kiel sub-etna grupo de azeroj, eĉ se en la Brockhaus and Efron Encyclopedic Dictionary ili foje estas listigitaj kiel aparta etno. Teorioj de karapapakoj descendantaj de kumikoj (tujrklingv-parolanta etno en Dagestano) ankaŭ estis prezentitaj de esploristoj kiel Fahrettin Kırzıoğlu kaj Zeki Velidi Togan. La terekemeoj originale loĝis en teritorioj en kio nun estas suda Kartvelio, nordokcidenta Armenio, suda Dagestano, kaj centra kaj nordokcidenta Azerbajĝano, sed preskaŭ ĉiuj migris al la Otomana Imperio kaj Irano post la konkero de Rusio de Suda Kaŭkazio inter 1813 kaj 1828. Ĉi tie oni donis al ili nomon karapapaĥoj ("nigra ĉapelo") fare de la anatolianoj reflektanta la elementon de la terekeme-etna kostumo kiu distingis ilin de la loka loĝantaro.
Gemerská Ves
Harkács/Hrkáč
Unu el la vilaĝoj estis unue menciita en la jaro 1274 en formo "Harkach". En la 6-a jarcento la loĝantoj ofte rifuĝis de la turkaj atakoj. En 1828 oni nombris 53 domojn kaj 431 homojn. En 1910 loĝis en Harkács (harkAĉ) 368 da hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Harkács rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1952 kolĥozo formiĝis.
Karapapakoj
La vastiĝo de Rusio al Kars (en Orienta Turkio) en 1878 kiel rezulto de la rusa-turka milito (1877-1878) kondukis al kelkaj karapapakaj setlejoj iĝi parto de Rusio denove. Kun la Rusia revolucio de 1917 kaj soveta vastiĝo sude en la 1910-aj kaj 1920-aj jaroj, karapapakoj iĝis nova naciecogrupo en Sovetunio. Malfrue en 1930-aj jaroj, Sovetunio ne plu klasifikis karapapakojn kiel apartajn homojn kaj en 1944, ili estis inkluditaj en la amasdeportado de mesĥetaj turkoj de Kartvelio al Centra Azio.
Gemerská Ves
Sánkfalva/Šankovce
La alia vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1266 en formo "Raas". En la 6-a jarcento la loĝantoj ofte rifuĝis de la turkaj atakoj. En 1828 oni nombris 61 domojn kaj 474 homojn. En 1910 loĝis en Sánkfalva (ŝAnkfalva) 353 da hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al reĝa departemento Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Sánkfalva rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1952 ankaŭ tie kolĥozo formiĝis.
Karapapakoj
Eĉ se la karapapakoj restintaj en Kaŭkazio plejparte alprenis por si la identecon de mesĥetaj turkoj aŭ azeroj, antaŭ la duono de la 20-a jarcento kaj malgraŭ manko de registrado de karapapakoj en modernaj censoj de la ŝtatoj de Suda Kaŭkazio, nuntempe grupetoj daŭre identigas sin kiel karapapakoj aŭ terekemeoj en la regionoj originale loĝitaj de ili. Karapapakoj ankaŭ estas trovitaj en Centra Azio kie multaj el ili estis deportitaj kune kun la mesĥetaj turkoj en 1944 dum la stalinista translokigo de loĝantaroj. La lasta censo kie karapapakoj estas konsiderataj kiel aparta etno estis la soveta censo de 1926, laŭ kiu ekzistis 6,311 el ili ĝenerale en Suda Kaŭkazio.
Karapapakoj parolas dialekton de la azera lingvo, kiu havas signifan influon de la orientaj anatolaj dialektoj de la turka. La plejmulto de karapapakoj estas sunaismaj islamanoj de la branĉo Hanafismo. Ekzistas ankaŭ dekduimamismo kaj alevoj.
Gemerská Ves
Famuloj
En la iama Harkács naskiĝis hungara arkivisto Gyula Nagy.
Karapapakoj
Karapapakoj evoluigis riĉajn tradiciojn de buŝa literaturo konsistante plejparte el aŝikaj kantoj, legendoj kaj popolaj fabeloj. Karapapakaj dancoj estas tre similaj al tiuj de kartveloj kaj azeroj.
Internacia Junulara Festivalo
La Internacia Junulara Festivalo (IJF) estas porjunula Esperanto-aranĝo organizata de la Itala Esperantista Junularo ĉiujare en alia itala urbo. Ĝi kutimas okazi dum la paskaj lernejaj ferioj.
Olivdorsa arbarnajtingalo
La Olivdorsa arbarnajtingalo (Stiphrornis pyrrholaemus) estas malgranda specio de birdo troviĝanta en la Komplekso Gamba de sudokcidenta Gabono. Ĝi estis priskribita en 2008. Kiel ĉiu membro de la genro Stiphrornis, ĝi povus esti konsiderata subspecio de Stiphrornis erythrothorax. La Olivdorsa arbarnajtingalo povus esti separata el aliaj specioj de la genro pro la kombino de olivbrunaj supraj partoj, briloranĝaj gorĝo kaj brusto kaj kremflava ventro. Inoj estas ĝenerale pli senkoloraj ol la maskloj. Ĝi ne estis pritaksita de IUCN, sed estis priskribita kiel surloke komuna.
Kvankam tiu specio estis ĵuse priskribita, oni kolektis junulon la 11an de novembro de 1953 en Ĉibanga, Gabono. La specimeno estis deponita en la Muséum national d'Histoire naturelle en Parizo. Ties identeco estis konfirmita per komparo de DNAs.