cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Herbert Lom
Li vizitis Universitato de Karolo en Prago kaj li studis aktoradon en praga aktora lernejo. Kiel dudekjara li komencis en Ĉeĥoslovakio aktoran karieron per du epizodaj filmaj roloj: Gustav Hodaň, filo de vidvinta advokato en melodramo laŭ romano de Maryna Radoměřská Žena pod křížem kaj kamparana helpanto en provinca dramo laŭ motivo de romana trilogio de Jan Vrba Boží mlýny.
En la jaro 1939 li fuĝis antaŭ nazioj Londonon, kie li studis danke al stipendioj en London Embassy School, The Sadlers Wells School kaj Westminster School kaj en teatro Old Vic. Dum milito (1940 – 1946) li agadis kiel heroldo en eksterlanda disaŭdigo de radiodisaŭdiga stacio BBC. Spite al lingva handikapo li realiĝis sur londonaj teatraj scenejoj, kie li solenis sukcesojn krom alia kiel Napoleono en teatraĵo de William Douglas Homea Betzi.
Komence de la 1940-aj jaroj li realiĝis ankaŭ en brita kinematografio kaj pli poste li partoprenis en eŭropaj kaj hollywoodaj filmoj. Sed pro sia akcento li estis okupata sole en rolojn de fremduloj (krom alia polo, italo, greko, franco, germano, hispano kaj hungaro), kiujn li rolis precipe en kriminalaj kaj spionaj filmoj de 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, sed ankaŭ pli poste. La ekscitema sento de neunusignifeco, kiun li sciis evoki, antaŭdestinis lin por korpigado de la plej diversaj tipoj de krimuloj kaj fiuloj, ekde neniel damaĝaj ĝis tiuj, kiuj estis je tio pli danĝeraj, ke laŭvide ili efikis simpatie kaj elegante.
Proporcie bone li sciis interpreti vicon da staturoj, konataj el historio aŭ literaturaj verkoj, en epikaj kostumaj filmoj; ekz. Napoleono (Juna sinjoro Pitt; Milito kaj paco), kapitano Nemo (Misteroplena insulo), Herold Antipas (Granda fiŝkaptisto), Ben Jussuf (Cid), Tigranes (Spartacus), Anthemus (Nigra rozo) aŭ d-ro Van Helsing (Grafo Drakulo).
Plua multnombra grupo da staturoj, al kiuj li pruntedonis sian serioze sereniĝintan vizaĝon kun penetremaj okuloj, kreas roloj de kuracistoj kaj superaj armeaj oficiroj, el kiuj eminentas ekz. interne disharmoniiĝinta psikiatro Larson en psikologia dramo Sepa vualo, psikiatro Roger Corder en televida serio The Human Jungle, d-ro Hartz en relaborado de spiona trilero de Hitchcock Malaperinta virino, generalo Huerta en vesterno Veturado de Pancho Villa kaj majoro DuPaty de Clam en historia dramo pri proceso kun Alfred Dreyfus Mi kulpigas!
Nová Sedlica
Situo
La vilaĝo estas la plej orienta vilaĝo en Slovakio kaj ĝia teritorio najbaras kun Pollando kaj Ukrainio. La teritorio de vilaĝo kuŝas en distrikto Snina 43 km for de Snina, en la montaro Bukovské vrchy en la montara valkaldrono kune kun vilaĝo Zboj, kiu kuŝas pli sude, proksime de ĉefa montoĉenno de Karpatoj, kie kondukas slovak-pola limo. Tra la vilaĝo fluas rojo Zbojský potok, kiu elfontas sub la slovaka-pola limo sub la ĉefa karpata montspino. De okcidento staras monto Veľký Bukovec kaj oriente Kremenec je la slovaka-ukrainia-pola limoj.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1567. Ĝis jaro 1630 la vilaĝo estis konata sub nomo Rozdiel kaj apartenas origine al noblaj familioj de Humenné, poste al kelkaj aliaj noblaj familioj. En 1910 loĝis tie 685 da vilaĝanoj, plejparte rutenoj. Dum la 1-a mondmilito okazis tie gravaj bataloj. Ĝis Traktato de Trianon Újszék apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Snina, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944.
Herbert Lom
Lia edzino estis literatura kaj filma agentino Dina Scheu (1948 - 1971), kun kiu li havas filojn Nicholas kaj Aleck. Li estas aŭtoro de romano pri brita dramatiko kaj politikisto Christopher Marlowe Enter kaj Spy (1978, Majstro Guilotin) kaj de romano pri fama franca kuracisto kaj inventisto de ekzekutista hakilo D-ro Guillotine.
Nová Sedlica
Konstruaĵoj
Origina ligna preĝejo de 18-a jarcento estis transmetita al Muzeo en Humenné. En vilaĝo estas kelkaj konsrtruaĵoj de popola arkitekturo. En la centro de vilaĝo staras ligna dometo kun pajla tegmento kiu estas konservita kiel memoraĵo.
Herbert Lom
Li dediĉas sin ankaŭ al pentrado kaj komponado de muziko. Aŭtune de 1992 li restadis en Prago enkadre de filmigado de televida komedio pri esplorado de perdita ĉeĥa humoro Sherlock Holmes en sinjora klubo aŭ Komisaro Dreyfus intervenas.
Nová Sedlica
Vidindaĵoj
Naturrezervejo Stužica al kiu kondutas markita turista piedvojo.
Tanĝa fasko
Difino
Se M estas k-dimensia glata sternaĵo, do ĉe ĉiu punkto x\in M, oni povas difini la tanĝan spacon, kiu estas k-dimensia reela vektora spaco.
La tanĝa fasko \mathrm TM de M estas la jena glata vektora fasko: Ĝi estas nature glata sternaĵo de dimensio 2k, kaj jen la natura projekcio al la bazospaco:
La kotanĝa fasko estas la dualo de la tanĝa fasko \mathrm TM, kies fibroj estas la kotanĝaj spacoj (la dualoj de la tanĝaj spacoj).
Ekzemploj
Se M estas Eŭklida spaco \mathbb R^k, do la tanĝa fasko estas simple 2k-dimensia Eŭklida spaco.
(6492) 1991 OH1
(6492) 1991 OH1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Elemér Moll
MOLL Elemér (naskiĝis la 24-an de februaro 1886 en Simaság, mortis la 2-an de novembro 1955 en Kluĵo) estis hungara arkitekto.
Kariero
Moll diplomitiĝis en la Teknikuniversitato József Nádor de Budapeŝto (1908), kaj li estis urbinĝeniero de Koloĵvaro (1909-19). Li faris studvojaĝon en Germanio kaj Italio (1938). Li denove fariĝis urba ĉefinĝeniero de 1940 kaj lekciisto de la Ekonomia Akademio. Li estis ano de la Barabás Miklós Céh (1943).
Itala literaturo
Itala literaturo naskiĝis en Mezepoko kun verkoj kiel la Cassinaj verdiktoj kaj la Verona enigmo. Ĉiuj verkitaĵoj de 9-a jarcento ĝis hodiaŭaj tagoj estas parto de itala literaturo, kvankam en 12-a jarcento naskiĝis vulgara lingvo.
(15029) 1998 VC5
(15029) 1998 VC5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Thun
Trafiko
Thun troviĝas sur la trajnlino de la Bern-Lötschberg-Simplon-fervojo, kiu ligas Milanon kun Berno. Per la nova en decembro 2007 malfermita Baza tunelo de Lötschberg Thun nun tempe alproksimiĝis al la Kantono Valezo kaj Italio. Per la aŭtoŝoseo A6 Thun estas ankaŭ strate bone ligita kun Berno.
Ekonomio
Kvankam la regiono estas tre turisma, Thuno vivas ĉefe de industrio kaj komerco. En Thun troviĝas gravaj armil-entreprenoj de la svisa armeo.
Sporto kaj kulturo
Ek de 2003 en Thun ĉiu-jare okazas la Lago-ludoj, temas pri muzikfestivalo sub libera ĉielo. La urbo estas ankaŭ sporte aktiva, kaj la loka piedpilk-klubo en 2005 sukcesis kvalifikiĝi por la Eŭropa Ligo de Ĉampionoj.
4545 Primolevi
4545 Primolevi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 28-an de septembro 1989 de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala kemiisto kaj verkisto Primo Levi (1919–1987).
Maszewo
Maszewo (kaŝube: Maszewò, germane: Massow) - estas urbo en Okcidenta Pomerio en Pollando.
Historio de Maszewo en la Mezepoko
La nomo Maszewo (Massow), aperis en la skriba dokumento de la loka parokestro Bertram el Maszewo en la jaro 1232. Laŭ la arkeologoj, la plej malnovaj spuroj de la setlado en Maszewo estas el la 10a jc kaj ili estas tuj apude de la hodiaŭa urbo, sur la altaĵo 500 m okcidenten de la nuna centro de la urbo. Sur tiu altaĵo estis la mezepoka burgo (kastelo). Proksime de ĝi disvolviĝis la malferma setlejo kiu poste estis la komenco de la mezepoka urbo. La burgo kaj loĝantaro apartenis al la Duklando Pomerio, kaj de la 13a jc sub la regado de la princoj el la dinastio Grifoj. En la jaro 1253 en la skribaj fontoj aperis grava por la urbo la nomo de kavaliro Konrado von Massow, kiu transprenis la nomon de la loko kaj influis la kreon de la urbo. La komenco de la urbo ne estas tute klara. La lokiga dokumento laŭ la leĝo de Magdeburgo estis farita de episkopo Herman von Gleichen en la jaro 1278. En la jaro 1286 episkopo Herman ŝanĝis la leĝon de Magdeburgo al la Lubeko, kio estis ligita kun la dono de la juĝaj privilrgioj, kaj ankaŭ la urbanoj ricevis la rajton posedi la muelejojn kaj ventumilojn. En la nomo de episkopo regis en la urbo la urba konsilantaro, en kiu komence de la jaro 1290 aperis la reprezentantoj de la urbanoj. Aljuĝitajn tiam la privilegiojn certigis poste ankoraŭ kvarfoje: en la jaro 1501 fare de duko de Pomerio Bogusław la 10-a Granda, en la jaro 1663 fare de grafo Ludoviko von Eberstein, en 1699 fare de princo-elektisto Frederiko la 3-a (Germana Regno) (aŭ: Frederiko la 1-a (Prusio)), kaj en la jaro 1714 fare de la reĝo Vilhelmo la 1-a (Germana Regno) (aŭ: Frederiko Vilhelmo la 1-a (Prusio)).
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Maszewo de la 16a jc ĝis la 19 jc
La disvolvo de la urbo dum la 16a jc bone prosperis. La novaj posedantoj de la urbo baldaŭ post la jaro 1500 helpis establigi la latinan lernejon. Jam en la 14a jc la urbo estis ĉirkaŭita per la urbaj defend-muroj kaj posedis la preĝejon, en la 15a jc la brikdomojn de la urbanoj kaj la urbodomon. Ekster la urbaj muroj estis la du antaŭurboj ĉe la urb-pordegoj. La fonto de la enspezoj de la tiamaj urbanoj estis ĉefe agrikulturo, komerco kaj la eta metio. Dum la dua duono de la 16a jc la posedantoj de la urbo konstruis en la sud-okcidenta parto la kastelon. Komence de la 17a jc oni plikonstruis la antaŭurbojn, aperis la mastrumadaj konstruaĵoj, en la urbo loĝis ĉirkaŭ 1000 da urbanoj. Rezulte de la epidemio de ĥolero en la jaro 1625 la nombro de la loĝantoj malgrandiĝis je duono. Sekve dum la jaroj 1628, 1638 kaj 1639 okazis la grandaj brulegoj (incendioj), denove malgrandiĝis la nombro de la urbanoj kaj malaperis preskaŭ ĉiuj domoj. En la dua duono de la 17a jc denove komencis kreski la nombro de la loĝantaro, oni rekonstruis la loĝdomojn laj la mastrumadajn konstruaĵojn. En la jaro 1740 oni konstruis la hospitalon, en la jaro 1743 apud la urbo oni konstruis la brik-fabrikon. Dum la jaroj 1784-1786, oni malkonstruis la mezepokajn defend-murojn, kaj la fosaĵo estis ŝutkovrita per la tero. Dum la jaroj 1821-1822 oni konstruis la novan urbodomon. En la jaro 1866, kadre de la renovigo de la stratoj (pavimoj), oni decidis malkonstrui la urbajn pordegojn.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Maszewo dum la 20a jc
Komence de la 20-a jc (1903) oni ligis Maszewo per fervojo kun Goleniów, kaj apude de la stacidomo oni konstruis la utilajn por la urbo domegoj. Ĝi apartenas al Maszewo en distrikto Goleniowski. En la jaro 1910 oni konstruis la elektrocentrejon (elektrocentralon), kio permesis modernigi la ekzistantajn entreprenojn kaj konstruon de la novaj, ligitaj kun la agrikultur-produktejojn. Tiam estis establigita la ŝrot-muelejo, pajlotranĉmaŝinejo kaj la oleo-fabriko. Proksime de la elektrocentralo oni konstruis la kvartalon de la domoj por laboristoj. La ekonomia vigligo rezultis per la pligrandigo de la loĝantaro. La nombro de la loĝantoj 2665 el la jaro 1905, estis jam 3872 en la jaro 1935. La Ruĝa Armeo ekokupis la urbon la 7an de marto 1945, la urbo estis etruita je 30%. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). La ĝisnuna germana loĝantaro de Maszewo forpelis antaŭ la proksimiĝanta la Ruĝa Armeo, kaj tiuj germanoj kiuj restis estis translokitaj al Germanio.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Bibliografio
2008.
Kirchsahr
Kirchsahr estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
(138628) 2000 QM251
(138628) 2000 QM251 estas tre granda transneptuna objekto de la disa disko.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Laŭ Wm. Robert Johnston, ĝi havas diametron de ĉirkaŭ 161 km ; por Michael E. Brown, ĝi verŝajne ne estas nanplanedo kun taksata diametro de 171 km.
Flago de Taĝikio
La flago de Taĝikio estis la lasta ŝanĝita de la antaŭaj flagoj de sovetaj respublikoj (taĝike: Парчами Тоҷикистон, Parcami Toçikiston), kiu estis adoptita en novembro 1992. La rilato inter la nova flago kaj tiu de sovetia epoko de 1953 estas la elekto de koloroj: ruĝa, blanka kaj verda. La Taĝika SSR, aldonis blankajn kaj verdajn striojn al la flago de Sovetunio. La nudigado ankaŭ emfazas la persan kulturon de Taĝikio, ĉar la flago de Irano havas la samajn striojn (sed la ruĝa kaj verda estas inversaj).
La krono reprezentas la taĝikojn. En tradiciaj taĝikaj kulturaj aspektoj la magia formulo "sep" estas simbolo de perfekteco, la formado de feliĉo kaj la provizanto de virto. Laŭ taĝika legendo, islama ĉielo estas kunmetita de sep belaj orkidacoj, apartigita per sep montoj ĉiu kun arda stelo sur pinto. La meza blanka strio estas unu-kaj-duono fojojn la grandeco de la ruĝaj kaj verdaj strioj. La ruĝeco reprezentas la unuecon de la nacio kaj la simbolon de la suno kaj venkon; la blanko reprezentas purecon, kotonon, la neĝon sur la montoj kaj la unueco de la homoj; kaj verdaj standoj por spirita signifo de Islamo kaj reprezentas la malavarecon de naturo de la lando. La simbolo ŝargita en la mezo de la blanka strio estas krono levita per arko de sep steloj.
La flago nur hazarde tre similas al la flago de Hungario (same trikoloro de horizontalaj strioj ruĝa, blanka kaj verda), sed probable ja havas parencecon al la flago de Kurdio (Kurdistano), trikoloro de horizontalaj strioj ruĝa, blanka kaj verda kun centra orkolora (flava) suno.
Flosponto Evergreen Point (2016)
La dua Flosponto Evergreen Point (oficiale Governor Albert D. Rosellini Bridge, kiu portas la ŝtatan ŝoseon SR-520 trans Lagon Vaŝingtonon inter Seatlo kaj Medina en Vaŝingtonio, Usono, estas la plej longa flosponto en la mondo. Ĝia flosa parto longas 2350 metrojn, 40 metrojn pli ola la unua Flosponto Evergreen Point, kiun ĝi anstataŭis ekde aprilo 2016. La konstruprojekto daŭris kvar jarojn kaj kostis pli ol 4,5 miliardojn da usonaj dolaroj.
Notoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Laga areo de Suda Ostrobotnio
Laga areo de Suda Ostrobotnio estas en Finnlando en orienta parto de Suda Ostrobotnio. Tio inkludas la komunumojn Alajärvi, Evijärvi, Lappajärvi, Soini kaj Vimpeli. Plifrue 2009 tio inkludis ankaŭ la komunumon Kortesjärvi, kio nun estas parto de Kauhava. En la Laga areo troviĝas pluraj lagoj: Lappajärvi, Evijärvi, Alajärvi kaj Sääksjärvi.
Kombinaĵo de 5 malgrandaj kubokubo-okedroj
En geometrio, kombinaĵo de kvin malgrandaj kubokubo-okedroj estas uniforma pluredra kombinaĵo, komponaĵo de 5 malgrandaj kubokubo-okedroj.
Ĝi havas la saman situon de verticoj kiel la kombinaĵo de 5 steligitaj senpintigitaj kuboj kaj la kombinaĵo de 5 malgrandaj rombokub-okedroj.
Bolnisi
En la loko de la nuna Bolnisi estis fondita germana urbo Katarinenfeld en 1818. En ĝi ekloĝis grupo de germanoj el Ŝvabio. Post la socialisma revolucio la urbon oni renomis Luksemburg, omaĝe al la germana revoluciulino Roza Luksemburg. Tamen en 1944 la urbo ricevis sian nunan nomon, Bolnisi, pro dummilitaj persekutoj kaj perfortaj translokigoj de etnaj germanoj.
En Bolnisi konserviĝis probable la plej malnova kristana preĝejo de Kartvelio – Bolnisis Sioni. Oni supozas, ke la preĝejo estis konstruita en la 4-a jarcento.
Richard Dawkins
Clinton Richard DAWKINS (naskiĝis ), pli konata kiel Richard Dawkins, estas brita etologo, zoologo kaj evoluisma biologo. Li estis profesoro en la Universitato de Oksfordo de 1995 ĝis 2008. Li famas precipe pro tio, ke li estas fervora defendanto de la evoluisma teorio de Darwin kaj kritikanto de la fundamentreligia kreismo.
Dawkins famiĝis pro sia teorio de la egoisma geno, kiun li priskribas en samnomita libro. Tie li konsideras kiel fundamentan unuon de la selekto la genon, kiu uzas la korpon nur kiel multobligilon. Dawkins estas 'iniciatinto' de la nocio de memeoj. Memeoj estas por la kultura evoluo, kio estas genoj por la biologia evoluo. Memeoj (melodioj, pensoj, frapfrazoj, modoj) disvolviĝas pere de mutacio kaj selekto same kiel genoj. Dawkins estas ankaŭ pasia ateisto. En sia eseo "Virusoj de la menso" li prezentas religion pere de la meme-teorio.
Dawkins estas klara ateisto kaj humanisto. Li estas unu el la plej famaj verkistoj kiuj konsekvence penas defendi la evoluteorion, en entuziasma maniero sed kun strikte sciencaj argumentoj, kontraŭ la kritikoj kiuj estas alportataj el kiu ajn angulo. Li estas membro (fellow) de la Brita Royal Society (Reĝa Societo). Krom liaj publikaĵoj li ankaŭ estas multinvitata preleganto kaj faris grandan nombron da televidprogramoj.
Biografio
Dawkins bakalaŭriĝis en 1962 kaj doktoriĝis sub influo de Tinbergen, kiam disvolviĝis bona rilato kun li. Sekve, Dawkins ricevis titolon de profesoro pri zoologio en Universitato de Kalifornio en Berkelio (1967 - 1969). Li revenis al Oksfordo kiel kunlaboranto en instruado pri zoologio, kaj, iam poste, membriĝis en New College.
En 1997 Dawkins gajnis Internacian Premion Kosmoso kaj en 2001 la unuan premion Kistler, en la sama jaro li estis elektita membro de la Royal Society. En 2004 li estis elektita de la revuo Prospect kiel la plej grava brita intelektulo, kiam li ricevis duoble pli da voĉoj ol la vic-gajninto.
En 2005 germana organizo Alfred Toepfer Stiftung (Fondaĵo Alfred Toepfer) donis al li Premion Shakespeare, rekone de lia prezentaĵo al scienca medio.
Gert Fröbe
Li naskiĝis en Planitz (nuntempe parto de Zwickau). De 1933 ĝis 1935 li laboris kiel sceneja pentristo en Dresdena teatro, kie la aktoro Erich Ponto malkovris lian talenton kaj fariĝis lia unua instruisto pri aktorado.
En la jaro 1937 Gert Fröbe ricevis sian unuan engaĝon en la teatro de Wuppertal, poste li laboris en Frankfurto ĉe Majno, Vieno kaj Munkeno. Kiel filmaktoro li famiĝis en 1949: per rolo en la filmo Berliner Ballade. La James Bond-filmo Goldfinger famigis lin ankaŭ internacinivele.
Gert Fröbe mortis en 1988 en Munkeno.
Universitato-Ĝeneralaltlernejo Asindo
La Universitato-Ĝeneralaltlernejo Asindo estis la Universitato ekzistanta inter la jaroj 1972 kaj 2002 en la urbo Asindo (Essen). De 2003 ĝi formas parton de la Universitato Duisburg-Essen.
Historio
La Universitat estis fondata fare de la lando Nordrejn-Vestfalio en la jaro 1972.
Oni kreis ĝin konscie kiel agado direkte al strukturŝanĝo en la Ruhr-regiono ekde la minindustrio al servosektoro kaj avancata tekniko.
La universitaton-ĝeneralaltlernejon Essen oni kostruis kiel domkvadrato ĉirkaŭ verda kampo ĉe la norda rando de la urbocentro sur antaŭe malkonstruita parto de la tradicia laborista kvartalo Segeroth, la hodiaŭa Asindo-nordkvartalo. Per lokado proksime de la urbocentro kaj en laborista kvartalo kaj per distribuo de la studentaj loĝohejmoj en la tuta urboteritorio oni intencis integradon de la akademianoj en la urban loĝantaron
Plu uzataj estis la konstruaĵoj de la iama pedagogia altlernejo en la urboparto Rüttenscheid. Hodiaŭ la ŝtata ekzamenoficejo por la instrustudado havas tie sian rezidejon. Prelegoj nur okazas malmultaj.
Same integata estis la Asinda kliniko en la urboparto Holsterhausen. La 1909 konstruitaj urbaj malsanulejoj en 1963 estis levata al dua medicina fakultato de la Westfälischen Wilhelms-Universität Münster. En 1967 la kliniko estiĝis parto de la novfondata Ruhr-universitato Bochum. En 1972 finfine ĝi eniĝis la Universitaton-Ĝeneralaltlernejon Asindo. Per tio Asindo kiel ununura novfondita universitato en Nordrejn-Vestfalio havis universitatan klinikon.
Multaj el la originaj reformkonceptoj de la fonda fazo pro diversaj kialoj ne sukcesis aŭ ne estis realigataj en la altlernejo. La altlernejo evoluis dum la paso de la jardekoj al normala universitato. La plej sukcesa el la reformideoj estis la malfermiĝo de la universitato al abiturientoj de la dua klerovojo, el kiuj multmiloj nur en Asindo akiris universitatajn finajn ekzamenojn kun sama sukceo kiel „normalaj“ studentoj.
Je la 31-a de decembro 2002 la Universitato-Ĝeneralaltlernejo Asindo estis malfondita fare de la landa registaro favore al la novfondado de la Universitato Duisburg-Asindo je la 1-a de januaro 2003.
Mária Berde
BERDE Mária estis rumanuja hungara verkistino, publicistino, tradukistino naskita en Kackó la 5-an de februaro 1889 kaj mortinta la 20-an de februaro 1949 en Kluĵo. Ŝi estis la pli juna fratino de Amál Berde.
Gyranthera
Gyranthera estas genro de tropikaj arboj de Sud- kaj Centrameriko, apartenante al la familio de malvacoj.
Gyranthera caribensis estas granda ( ĝis 60 metrojn ) arbo kun apogilradikoj, kiu vegetas en la Mar-andaj montarbaroj de norda Venezuelo. Gyranthera darienensis estas endanĝerigita specio, endemia en Panamo.
Distrikto Komló
La Distrikto Komló (hungare Komlói járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya. Ĝi situas en montaro Mecsek en la norda parto de la departemento (en la suda parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Komló, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ grandvilaĝo, la ceteraj 18 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 292,48 km², kie loĝas 36 040 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredadoj (dum la socialismo precipe pri karboninado).
Historio
Tiu distrikto funkciis jam pli frue, sed estis periodo, kiam tio estis unuigita kun Distrikto Sásd. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Birdonesto
Birdonesto estas la loko kie birdoj demetas kaj kovas siajn ovojn kaj zorgas siajn idojn. kvankam la termino estas populara rilate al specifa strukturo fare de la propra birdo - kiaj tiu de la herbeca tasforma nesto de la Migra turdo aŭ de la Merlo, aŭ la prilaborita teksita pendanta nesto de la Moktezuma oriolo, la Nigrakapa ploceo aŭ la Ruĝabrova pardaloto— tiu estas limigita difino. Por kelkaj specioj, nesto estas simple neprofunda depresio farita en sablo; por aliaj, ĝi estas nodotruo lasita de rompita branĉo, nesttruo subgrunde, kamero elfosita en arbo, enorma putriĝinta amaso de vegetaĵoj kaj tero, aŭ kotokupolo kun enireja tunelo. Kelkaj specioj de apusetoj de la genro Collocalia faras siajn nestojn entute el sia salivo, kiu sekiĝas kaj plifortiĝas por formi ringeton ĉe la kavomuro kie la birdino demetas siajn ovojn.
Monumento de Carlo Bourlet
Monumento de Carlo Bourlet estas kompilaĵo el artikoloj de la eminenta franca pioniro de Esperanto, Carlo Bourlet, publikigitaj en La Revuo komence de la 20a jarcento.
Tri Muskedistoj (ludo)
Tri Muskedistoj estas asimetria abstrakta strategia ludo. Ĝi estis unue eldonita en 1969 en A Gamut Of Games per Sid Sackson. Ludmaterialo estas 5×5 lubtabulo, 3 ludpecoj el unu koloro (la Muskedistoj) kaj 22 el alia koloro (la Kardinala Gardistaro).
Monumento de Carlo Bourlet
La artikolojn elektis kaj organizis Ismael Gomes Braga kaj publikigis FEB en 1940. Dua eldono aperis en 1987.
Tri Muskedistoj (ludo)
Movoj
Kiu havas la Tri Muskedistojn, tiu ludas unue. Poste ambaŭ ludantoj alternas siajn movojn. Dum sia vico, ludanto movu siajn ludpecojn jene:
Monumento de Carlo Bourlet
Enhavo
En tiuj artikoloj, aperintaj en la rubriko "Babilado" de La Revuo, li disvolvas siajn ideojn pri multaj gravaj temoj, el kiuj citindas la rolo de la Akademio de Esperanto, Esperanto-movado, Litraturo, kongresoj, vortfarado k.a.
Tri Muskedistoj (ludo)
Celo
Ambaŭ ludantoj havas malsamajn celojn:
Monumento de Carlo Bourlet
Enhavo
La verketo enhavas krome plurajn nekrologojn, inkluzive de parolado de Zamenhof super lia tombo.
Tri Muskedistoj (ludo)
Poentaro
Okaze oni ludos kelkajn partiojn, estas konvene ke ambaŭ ludantoj alternu la rolojn de Muskedistoj kaj Kardinala Gardistaro. Jen ebla poentsistemo:
Ludinte antaŭdifinitan kvanton de partioj, turnirvenkas tiu, kiu sumis pli da poentoj.
Nepagita servisteco
Nepagita servisteco, nepagita laboro aŭ kontraktoligita sklaveco estis formo de kvazaŭsklavigo pro ŝuldoj, establita ĉefe en la komencaj jaroj de la amerikaj kolonioj kaj aliloke. Ĝi foje estis utiligita kiel maniero por malriĉa junularo en Britio kaj en la germanaj ŝtatoj por ricevi trairejon al la amerikaj kolonioj. Ili laborus por fiksa tempo, poste estus liberaj labori pri sia propra konto. La dunganto aĉetis la kontrakton de la ŝipkapitano laŭ kiuj ili alportis la junulojn; certe tion la dunganto faris ĉar li bezonis laboron. Kelkaj funkciis kiel farmistoj aŭ helpantoj por farmedzinoj, kelkaj estis lernantigitaj ĉe metiistoj. Ambaŭ flankoj estis laŭleĝe devontigitaj plenumi la kondiĉojn, kiuj estis devigitaj fare de lokaj amerikaj tribunaloj. Rifuĝintoj eventuale estis elserĉitaj kaj revenigitaj. Ĉirkaŭ la duono de la blankaj enmigrintoj al la amerikaj kolonioj en la 17-a kaj 18-a jarcentoj estis kontraktoligita.
Tamen, kontraktoligitaj servistoj estis ekspluatitaj kiel malmultekosta laborforto kaj povus esti grave mistraktitaj. Ekzemple, la franca pirato de la 17a jarcento nome Aleksander Ekskemelin raportis malbon-nutradon kaj mortigajn batadojn fare de la majstroj de la servistoj kaj ĝenerale pli severan traktadon kaj laboron ol tiu de iliaj sklavoj sur la insulo Hispaniolo. La kialo estis ke laborigi la servistojn troe evitis, ke la sklavoj kiuj estis tenitaj de la mastroj kiel eterna posedaĵo kontraste al la provizoraj servoj de servistoj, estu elĉerpitaj.
Galia orobanko
Galia orobanko (Orobanche caryophyllacea) estas parazita senklorofila herboplanto de la familio de Orobankacoj. La specia nomo (caryophyllacea) derivas el latino kaj signifas ke ĝi iel similas al diantoj (Dianthus caryophyllus).
Ĝi estas 15 ĝis 50 cm alta. Ĝi ne havas foliojn, aŭ ili estas reduktitaj al iuj spiralecaj skvamoj, lanĉoformaj, 3 ĝis 7 mm larĝaj kaj 12 ĝis 18 mm longaj. La radikoj estas faskoformaj kaj setlas sur la radika sistemo de la parazitata planto. La tigo estas cilindra, stara, rekta kaj sen branĉoj.
La polenado estas farata de insektoj, la reproduktado per malgrandegaj semoj el infloreskoj, kiuj estas transportataj de insektoj el la tipo de formikoj.
Tiu ĉi specio estas parazito de la specioj de la genro Galio de la familio Rubiacoj kaj ankaŭ de aliaj genroj de la sama familio.
Gaspard Monge
Gasparo Monĵeo, naskita en 1746 en Bono kaj mortinta en 1818 en Parizo estis franca matematikisto kiu multe kontribuis al la pura geometrio. Li partoprenis en la starigo de la metra sistemo. Li rolis grave kiel politikisto dum la francaj revolucioj kal la 1-a imperio.
Puerto de Santa Cruz
Puerto de Santa Cruz (Montopasejo de Sankta Kruco) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas porteños. La censita populacio en 2008 estis de 398 loĝantoj.
Situo
Puerto de Santa Cruz estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo, je altitudo de 457 m, ĉe la aŭtoŝoseo kiu iras el Madrido al Lisbono, tiel ke la plej proksimaj urboj estas Trujillo, Miajadas kaj Mérida. La areo de ties teritorio estas de 33,72 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
2333 Porthan
2333 Porthan estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Jerly Lyngdoh
Jerly Lyngdoh (naskiĝinta en 1983) estas homo el Barato, kiu vivas en korpo de malgranda infano. Lyngdoh aspektas kiel kia ajn dujara infano, sed ĝis kiam li ne malfermos la buŝon. Li havas en ĝi du vicojn de plenkreskulaj dentoj.
En la aĝo, kiam la viroj naskigas infanojn, Lyngdoh estas "malliberigita" en la korpo de malgranda infano. En tiu ĉi periodo li havadas malsanojn, kiujn kutime suferas dekmonatajn ĝis dekdumonatajn infanojn. Lyngdoh mezuras 81 centimetrojn kaj pezas dek kilogramojn.
Pediatroj el urbo Ŝillong pensas, ke tio estas kazo de malsaniĝo de hipofizo kondukanta al malforta sekreco de kreskaj hormonoj. Tio estas la kazo mala al antaŭfrua maljuniĝado, Jerly estas raraĵo.
Jerly havas ses gefratojn, sed tiuj estas tute sanaj. Liaj gepatroj indikis nenian abnormalaĵon post la naskiĝo de Jerly, sed laŭ lia patrino Jerly suferis certan formon de epilepsio, kiam li estis eble kvarmonata.
La gepatroj de Jerly estas malriĉaj, tial ili iris al popola kuracanto. La ceteraj familianoj volis, ke ili senigu de Jerly, ĉar li povas alporti malbenon, sed la patrino rifuzis tion.
Nur karitata organizo certigis por Jerly deksepmonatan kuracadon kaj poste li estis transdonita al malsanulejo en Ganeŝo. Laŭ kuracistoj Jerly estas tute dependa de sia patrino.
Gregorio la 15-a
Gregorio la 15-a (n. Bolonjo, ĉ. 9-a de januaro 1554 – m. Romo, 8-a de julio 1623) estis Papo, kiu regis la katolikan eklezion de 1621 ĝis 1623 kaj en la papa serio okupas la 234-an postenon. Lia regado disvolviĝis ĉiam en Romo kie estis multe estimata pro regado modeligita laŭ mildeco kaj afableco en energia ordonstilo.
Li naskiĝis, kun la bapta nomo Aleksandro, en 1554 en Bolonjo (Italio) el la antikva florencdevna familio Ludovisi; doktoriĝis pri filozofio en 1569. kaj pri teologio en 1671 kaj en utroque iure (ambaŭ juroj); presidis la civilan tribunalon en Romo, kie decidis eniri sacerdotan ordinon.
Lia regado distingiĝas per la forta impulso al la plenumado, en la universa katolika eklezio, de la reformoj ordonitaj de la Koncilio de Trento, celante precipe la moralan kaj intelektan klerigon de la klerularo, kaj per revizio pri la normoj regulantaj la elektado de la papo. Tiurilate li reprovas, kaj parte sukcesas, limigi la entrudiĝojn, en la elektado de papo, de eksteraj granduloj, kiel la eŭropaj ŝtatoj, kaj, unuafojon en la papa historio, li decidis por la "voto sekreta" kiu konserviĝis ĝis hodiaŭ. Ĉion tion li disciplinis per la buleoj Aeterni Patris kaj Decet Romanorum Pontificem, kie estas ankaŭ priskribite ke la elektado efikus nur per almenaŭ du trionoj de la kardinaloj voĉdonantaj.
Matrah
Matrah, laŭ aliaj literumoj Maṭraḥ, aŭ Maţraḩ, arabe:  مطرح  estas urbego, primara mara enirejo (havenurbo) kaj antaŭurbo de Maskato en Omano. Matrah signifas arabe: plankkuseno.
Gregorio la 15-a
En internaciaj aferoj, Gregoro la 15-a maldomaĝis siajn energiojn por ke la kontrastoj inter Francio kaj Hispanio ne forlasu la Valtelinon (italan centralpan valon) al la aneksado al la protestanta svisa kantono Grizono; en la ekkomencanta tridekjara milito li finance helpis por ke la katolika armeo sukcesu malhelpi la protestantizadon de la katolikaj landoj. Kaj la antaŭaj papoj, kaj la sekvaj, li provis bremsi la eneŭropan invadon fare de la islamigantaj Turkoj.
Matrah
Geografio
Matrah situas en norda parto de la lando laŭ la Golfo de Omano. Maskato troviĝas 3, Sib (urbo) 40, Suhar 203 km.
Gregorio la 15-a
La, papo Gregorio la 15-a sanktoproklamis plurajn kristanojn, inter kiuj Francisko Ksavero, Filipo Neri, Isidoro de Madrido, Terezo el Avila kaj Ignaco Lojola.
Matrah
Historio
Matrah estas tradicie komerca centro de Omano havanta havenon kun floto. Estis ankaŭ portugala periodo, tiam estis konstruita la fortikaĵo en la 16-a jarcento. En la 18-a jarcento havenoj de Matrah kaj Maskato estis disigitaj, Matrah iĝis komerca, Maskato mararmeo havenoj. La urbo havis laŭtaksan populacion de proksimume 8,000 homoj, kiam diplomato vizitis ĝin en la fruaj 1830-aj jaroj. En la meza 19-a jarcento la havenurbo havis ankaŭ ŝipan riparindustrion. La haveno multe evoluis en la 1970-aj jaroj, apude estis kreita finhaltejo de naftaj tuboj.
Ekonomio
Matrah estis longe finhaltejo de karavanoj, oni ŝanĝis fruktojn, fiŝojn, perlojn kaj aliajn varojn. La urbego ankaŭ nun estas komerca urbo helpe de la haveno. En la urbomezo restis netuŝitaj la bazaroj. La haveno jam akceptas ankaŭ kontenerajn ŝipojn, la varŝanĝojn komputiloj apogas. La ŝipkonstruado kaj riparo de ŝipoj estas ankaŭ ekonomie gravaj.
Trafiko
Matrah havas trairantan ĉevojon laŭ la marbordo. La flughaveno ĉe Maskato funkcias.
Klimato
Matrah havas varman dezertoklimaton. Jare pluvas ĉ. 100 mm, inter junio-oktobro ne aŭ apenaŭ pluvas. La jara averaĝa temperaturo estas 29 °C (somere 49 °C).
Tanĝa spaco
En diferenciala geometrio, la tanĝa spaco estas vektora spaco asociita al punkto en glata sternaĵo, kiu konsistas el la vektoroj tanĝaj al la sternaĵo, se la sternaĵo estus subspaco de Eŭklida spaco.
Difino
Se M estas glata sternaĵo, derivo ĉe x sur la alĝebro de glataj funkcioj estas lineara bildigo kiu plenumas la jenan aksiomon: La derivoj sur la alĝebro de glataj funkcioj konsistigas reelan vektoran spacon; tiu reela vektora spaco estas la tanĝa spaco de M ĉe x.
Propraĵoj
La tanĝa spaco de k-dimensia glata sternaĵo ĉe ajna punkto estas k-dimensia reela vektora spaco; tial, tanĝaj spacoj ĉe malsamaj punktoj estas ĉiam izomorfaj. Sed, sen plia strukturo (nome, konekto sur la tanĝa fasko kaj kurbo inter la du punktoj), tiu izomorfio ne estas kanona.
Saint-Éloy-les-Tuileries
Saint-Éloy-les-Tuileries estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 120 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Saint-Éloy-les-Tuileries etendiĝas sur 9,13 km², kaj havis 120 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 13 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Éloy-les-Tuileries antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Francis Delort, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Éloy-les-Tuileries apartenas al la kantono de Lubersac, kies ĉefurbo estas Lubersac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Historio de Kanado
Kontakto kun eŭropanoj
Estas multaj raportoj pri kontakto inter la unuaj nacioj kaj homoj de aliaj kontinentoj antaŭ la tempo de Kristoforo Kolumbo. La rakontojn pri la alveno de vikingoj subtenas la ekzisto de restaĵoj de skandinava setlejo ĉe L'Anse aux Meadows (Novlando). Ĉi tiu eble estas la loko kiun la islandano Leifr Eiríksson menciis kiel Vinlandon ĉirkaŭ la jaro 1000.
Oni ankaŭ mencias la ĉeeston de eŭskaj moru- kaj baleno-kaptistoj nur kelkaj jaroj post la vojaĝoj de Kolumbo. Ili havis almenaŭ naŭ fiŝkaptajn vilaĝojn ĉe la marbordo de Labradoro kaj Novlando; la plej granda el ĉi tiuj estis la stacio ĉe Red Bay, kie loĝis 900 homoj. Eŭskaj baleno-kaptistoj eble alvenis al la Grandaj Malprofundejoj jam en la 15-a jarcento.
La sekva eŭropa esploristo ĝenerale rekonata kiel alveninta en tio kio nun estas Kanado estis Giovanni Caboto, kiu surteriĝis ie ĉe la marbordo de Nordameriko (verŝajne Novlando aŭ Insulo de Breton-Kabo en 1497 kaj pretendis posedadon de ĝi por Reĝo Henriko la 7-a (Anglio) Portugalaj kaj hispanaj esploristoj ankaŭ vizitis Kanadon, sed estis la francoj kiuj unue ekesploris enlande kaj tie starigis koloniojn, ekde Jacques Cartier en 1534. Li provis starigi setlejon en 1600 ĉe Tadoussac; la provo malsukcesis, sed Tadoussac restis komercejo. Sub Samuel de Champlain oni faris en 1605 la unuan (sukcesan) francan setlejon de Nordameriko ĉe Port-Royal (hodiaŭa Annapolis Royal), kaj en 1608 oni fondis la koron de Nova Francio, kio poste fariĝis la urbo Kebeko. La francoj pretendis posedi Kanadon, kaj alvenis ses mil setlantoj, kiuj ekloĝis laŭborde de la Sankt-Laŭrenco kaj en la ĉemaraj provincoj. Britio ankaŭ havis setlejojn en Novlando kaj, post eksetlado, aldone pretendis posedadon de la sudo de Nov-Skotio kaj la terenoj ĉirkaŭ la Hudsona golfo.
La unuaj kontaktoj kun la eŭropanoj estis katastrofaj por la unuaj popoloj de Kanado. Esploristoj kaj komercistoj alportis eŭropajn malsanojn, inter ili variolo, kiuj mortigis tutajn vilaĝojn. La rilatoj inter la setlantoj kaj la indiĝenoj estis varie bonaj. La francoj amikiĝis kun pluraj algonkenaj popoloj, inter ili la huronoj kaj nacioj de la Konfederacio Wabanaki, kaj starigis kun ili ambaŭflanke avantaĝajn komercajn rilatojn. La irokezoj aliflanke fariĝis malamikoj de la francoj, kaj militado inter la francoj kaj irokezoj estis konstantaj, precipe danke al tio ke la britoj donis al la irokezoj armilojn celante malfortigi la francojn.
La unuaj agrikulturaj setlejoj en tio kio poste fariĝis Kanado troviĝis ĉirkaŭ la franca setlejo Port Royal en tio kio nun estas Nov-Skotio. La akadianoj, kiel oni nomas ĉi tiujn homojn, estis kvin mil ĝis 1713.
Nova Francio (Nouvelle-France) 1604-1763
Post la fondado de Kebeko fare de Champlain en 1608, ĝi fariĝis la ĉefurbo de Nova Francio. La ekonomio de la ĉemaraj komunumoj baziĝis je kaptado de moruoj, dum tiu de la komunumoj laŭlonge de la Sankt-Laŭrenco baziĝis je agrikulturo. Francaj vojaĝistoj iris profunde enlanden (en tio kio nun estas Kebekio, Ontario, kaj Manitobo) interŝanĝante pafilojn, pulvon, tolon, tranĉilojn, kaj kaldronojn kontraŭ kastor-peltoj. La peltokomerco subtenis nur malgrandan nombron de homoj, tamen, ĉar ĝi necesigis nur malmultan korpostreĉon. Kuraĝigi setladon ĉiam malfacilis, kaj kvankam iuj homoj ja enmigris al Nova Francio, ĝis 1759 la kolonio havis nur sesdek mil loĝantojn.
Nova Francio havis aliajn problemojn krom malmulta enmigrado. La registaro de Francio malmulte interesiĝis aŭ kapablis subteni sian kolonion, kaj ĝi devis plejparte sin mem prizorgi. La ekonomio estis primitiva, kaj granda parto de la loĝantoj okupis sin plejparte per agrikulturo por travivi. La kolonistojn ankaŭ okupis longa serio de militoj kun la irokezoj.
Militoj en la Kolonia Epoko
Dum la francoj instaliĝis en Kanado, la britoj regis sude en la dek tri kolonioj kaj nordokcidente ĉirkaŭ la Hudsona golfo. La britoj, tamen, kun pli granda financa povo kaj pli granda mararmeo, pli bone povis konsekvence defendi kaj pligrandigi siajn koloniojn ol la francoj. Pro manko de subteno flanke de la registaro de Francio, la koloniistoj de Nova Francio devis plejparte defendi sin mem. Britio kaj Francio militis plurfoje dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj, kaj batalis ne nur en Eŭropo sed ankaŭ ĉe siaj koloniaj teritorioj. Pluraj marbataloj okazis en Karibio; la ĉefaj surteraj bataloj okazis en kaj proksime de Kanado. Unue venkis la britoj en la ĉemaraj provincoj. Post la milito de Reĝino Anne Nov-Skotio (krom Insulo de Breton-Kabo) cediĝis al Britio per la Traktato de Utrecht. Ĉi tio donis al la britoj regadon super miloj de franclingvaj akadianoj. Ne fidante ĉi tiujn novajn regatojn, kiuj ripete proklamis sian neŭtralecon, la britoj unue provis dilui ilin alportante protestantajn setlantojn de Eŭropo. Kiam tio ne donis kontentigan efikon, la britoj ordonis plenumiĝon de la Granda Translokigo, translokigante 12.000 akadianojn al diversaj cellokoj en la britaj kolonioj de Nordameriko. Multaj ekloĝis en suda Luiziano kaj tie kreis la kaĵunan kulturon. Iuj akadianoj sukcesis sin kaŝi kaj tiel eviti la translokigon, dum aliaj poste revenis al Nov-Skotio, sed ilin jam supernombris la anglalingvanoj danke al nova enmigrado de britaj koloniistoj de Nov-Anglio.
Dum la milito de Reĝo Georgo, britaj koloniaj soldatoj kaptis la francan fortikaĵon Louisbourg sur Insulo de Breton-Kabo, sed ĝi cediĝis denove al Francio laŭ la Traktato de Aix-la-Chapelle (1748).
Kanado ankaŭ estis grava batalejo en la Sepjara milito, dum kiu Britio kaptis superregon de Kebeko post la Batalo sur la Abrahama Altebenaĵo en 1759, kaj Montrealo en 1760.
Kanado en la Brita Imperio 1764-1867
Post la fino de la Sepjara milito kaj la subskribado de la Traktato de Parizo la 10-an de februaro 1763, Francio cedis preskaŭ la tuton de siaj teritorioj en Nordameriko. La novaj britaj regantoj permesis daŭri la plej granda parto de la religia, politika kaj socia kulturo de la franclingvaj kebekianoj. Vigla socia konflikto daŭris ĝis la sekva jarcento, kio sekvigis la Militon de 1812 kaj paron de ribeloj en 1837.
La Milito de 1812 estis konflikto inter Usono kaj Britio, en kiu la kolonioj de Brita Nordameriko uziĝis kiel peonoj. Historiistoj ankoraŭ debatas la kaŭzojn de la milito, sed oni ĝenerale supozas ke streĉoj inter Usono kaj Britio en la ĉemara regiono estis atingintaj kulminon. Alia kaŭzo de la milito, kvankam eble ne tiel grava kiel la streĉiteco de rilatoj inter Usono kaj Britio en la ĉemara regiono, estis la intenco de Usono invadi Kanadon kaj ĝin aneksi. Alia ebla kaŭzo de la milito estis la streĉoj kiuj estiĝis ĉe la okcidenta rando de eŭropa setlado. La Usona Kongreso deklaris militon al Britio en junio 1812, kun la voĉa plimulto de delegitoj de la sudo kaj de la okcidento, kiuj kredis eblus pligrandigi Usonon okcidenten nur se usonanoj povus venki la kanadanojn kaj la indianojn.
La Milito de 1812 finiĝis per la Traktato de Gent kaj la Traktato Rush-Bagot de 1817. Nek la usonanoj nek la britoj havis surterajn venkojn aŭ perdojn. Perdis nur la indianoj kiuj batalis flanke de la britoj kaj ludis gravan rolon forturnante la usonanojn de Kanado; ili tamen nenion gajnis krom la rajto elekti inter du malbonoj: la usonanoj, kiuj estos venĝemaj post la milito, aŭ la britoj, kiuj estos nur iom pli malavaraj. La sola certa rezulto de la Milito de 1812 estis ŝanĝado de la direkto de eŭropa migrado ene de Nordameriko: antaŭ la milito brit-devenaj eŭropanoj ĝenerale transloĝiĝis de la usona marbordo norden al Supra Kanado, kaj post la milito ili ĝenerale transloĝiĝis okcidenten al Ohio kaj Miĉigano. La milito krome ekzempligis la rifuzon de usonanoj kaj ilian respublikanismon fare de la kanadanoj.
En 1837 ribeloj kontraŭ la brita kolonia registaro okazis kaj en Supra kaj en Malsupra Kanado. En Supra Kanado, bando de reformemuloj sub gvidado de William Lyon Mackenzie okazigis malorganizitan kaj fine malsukcesan serion de bataletoj proksime de Toronto, Londono, kaj Hamiltono.
En Malsupra Kanado okazis pli signifa ribelo kontraŭ la brita kolonia registaro. Kaj anglakanadaj kaj franc-kanadaj ribeluloj, kun iom da subteno flanke de la usonanoj, okazigis plurajn bataletojn kontraŭ la aŭtoritatuloj. La ribeluloj kaptis la urbetojn Chambly kaj Sorel, kaj ili sukcesis izoligi Kebekon de la resto de la kolonio. La montreala ribelulestro Robert Nelson laŭtlegis deklaron de sendependeco al homamaso ĉe Napierville en 1838. Les Patriotes estis tamen venkitaj post bataloj diversloke en Malsupra Kanado. Oni arestis centojn de ribeluloj, kaj oni venĝe bruligis plurajn vilaĝojn.
Nova brita registaro sendis Lordon Durham por pritaksi la situacion, kaj lia Raporto Durham forte rekomendis respondecan regadon. Alia, iom malpli varme akceptita rekomendo estis la kunigo de Supra kaj Malsupra Kanado por perforte asimili la franclingvan loĝantaron; laŭ tiu rekomendos oni kunfandis la Kanadojn por fari unu, kvazaŭ-federacian kolonion, Provincon Kanadon, per Unuiga Akto (1840).
Post kiam Usono konsentis ke la 49-a norda paralelo estu la landlimo inter ĝi kaj la okcidenta parto de Brita Nordameriko, la brita registaro kreis la ĉe-pacifikajn koloniojn Brita Kolumbio en 1848 kaj Vankuvera Insulo en 1849. Oni poste ilin unuigis en 1866.
Proponaro nomata la Sepdek Du Rezolucioj adoptiĝis en 1864 ĉe la Kebeka Konferenco. Ili prezentis planon por sendependa Kanado. Ilin akceptis la plimulto de la kolonioj poste konsistigantaj Kanadon, kaj ili sekve fariĝi la koncepta bazo por la Londona Konferenco de 1866.
Kanado post la Federaciiĝo 1867-1914
La 1-an de julio 1867, per la promulgo de la Akto pri Brita Nordameriko fare de la Brita Parlamento, la Provinco Kanado, Nov-Brunsviko, kaj Nov-Skotio fariĝis federacio, konsiderata aparta reĝlando. John A. Macdonald estis parolinta pri "fondado de granda brita monarkio" kaj volis ke la nove kreita lando nomiĝu "Kingdom of Canada" [Reĝlando Kanado]. Kvankam ĉi nova lando ja havis sian monarkon en Londono, la Kolonia Ministerio kontraŭis la uzadon de la termino "reĝlando" kiel "antaŭtempa" kaj "pretendema". Uzado de tiu termino ankaŭ povus antagonistigi Usonon. Sekve oni elektis la terminon "dominio" por indiki la statuson de Kanado kiel memreganta kolonio de la Brita imperio, kvankam oni nun unuafoje uzis la terminon por priskribi ŝtaton.
Per la konstruado de la Kanad-Pacifika Fervojo, la nova ŝtato pligrandiĝis orienten, okcidenten kaj norden, por aserti sian aŭtoritaton super pli granda tereno. Unu grava maniero atingi ĉi tiun celon estis la kreado de la Rajda Polico de la Nord-Okcidento (nun la Reĝa Kanada Rajda Polico) kiu patrolis en la teritorioj. Manitobo aliĝis al la Dominio en 1870, kaj Brita Kolumbio en 1871. La okcidente loĝantaj metisoj rezistis la pligrandigon de kanada influo en la okcidento, kio rezultis je la Ribelo de Red River kaj la Nord-okcidenta Ribelo. En 1905 oni allasis Saskaĉevanon kaj Alberton al la federacio kun provinca statuso.
Kanado dum la Mondmilitoj kaj la Intermilitaj Jaroj
Multaj konsideras Kanadon esti la lando plej forte trafita de la intermilita Granda depresio. La ekonomio de Kanado suferis pli multe ol tiu de iu ajn alia lando krom Usono. La depresio trafis tre forte en Okcidenta Kanado, kie plena resaniĝo de la ekonomio ne okazis ĝis la komenco de la dua mondmilito en 1939. La malfacilaĵoj de la depresio stimulis la kreadon de novaj politikaj partioj kiel la soci-kreditisma movado, kaj la Federacio de la Komunuma Kooperativo, kiel ankaŭ de popola protest-movado en la formo de la Vojaĝo al Otavo.
Kanado enplektiĝis en la dua mondmilito komencis kiam Kanado deklaris militon je Germanio la 10-an de septembro 1933, unu semajnon post kiam Britio tion faris. Kanadaj soldatoj militis en la malsukcesa defendado de Honkongo, la Atako ĉe Dieppe en aŭgusto 1942, la aliancula invado de Italio, kaj la Batalo de Normandio. El proksimume 11,5 milionoj da kanadanoj, 1,1 miliono laboris en la militservoj dum la dua mondmilito. Ankoraŭ pliaj miloj deĵoris en la komerca ŝipistaro. Entute pli ol 45.000 kanadanoj perdis la vivon pro la milito, kaj ankoraŭ pliaj 55.000 kanadanoj vundiĝis. Sennombraj aliaj partoprenis la suferadon kiun kaŭzis la milito. Ĝis la fino de la milito Kanado iĝis, almenaŭ provizore, grava militpotenco. La Grandaj Tri Potencoj tamen malmulte atentis Kanadon.