cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Recikligo
Recikligo signifas "denove konduki al la materiala cirkulado". La nocio priskribas cirkuladon, ĉe kiuj la rubo venas al nova materiala utiligo, anstataŭ esti forbruligata (energetika utiligo) aŭ deponata en rubodeponejoj (tio lastafoje povas okazi ekde 2005 en Germanio nur post antaŭa prizorgo).
La revalorigo de la loĝlokaj ruboj povas okazi per speciga kolektado de la diversaj rubomaterialoj. Kelkloke ekzistas jam efikaj, aŭtomataj disspecigaj instalaĵoj, kiuj povas disspecigi ankaŭ la miksitan loĝlokan rubon. La (re-)valorigo estas dividita je energetika kaj materiala utiligo. La materiala utiligo estas dividite je utiligo kiel prilaborota materialo kaj krudmaterialo. Oni uzas kiel krudmaterialon vitron, metalon, paperon. Oni specige kolektas plej ofte, ekzemple, en Germanio malnovajn paperon, vitron (dividita je blanka kaj kolora vitraĵo), plaston kaj metalon. Ĉe la recikligo estiĝas per foruzo de energio kaj akvoj tiaj materialoj, el kiuj oni povas produkti novajn produktojn. Malavanataĝo estas ekzemple ĉe plasto, ke la materialo ne reakiras la originan kvaliton, prilaboreblecon.
Sakae Takahashi
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Sakae Takahaŝi, japane 高橋 栄, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. Li en 1925 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Kaposújlak
Kaposújlak [kapoŝUjlak] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár. Újlak signifas: nova loĝej', Kapos estas loka rivereto.
Situo
Kaposújlak situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Dombóvár-Nagykanizsa, laŭ fervojo Dombóvár-Gyékényes. Kaposvár troviĝas 7, Kadarkút 21 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata dum la kuprepoko, bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio devenis el 1276. En 1872 la fervojaj reloj atingis la komunumon. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Vilaĝservoj estas biblioteko, vendejo, 2 kafejetoj, poŝto.
Sandra Milo
Sandra Milo (Elena Liliana Greco, Tunizo, 11-a de marto de 1933) estas elstara itala aktorino de kino. Ŝi faris ankaŭ rolojn kiel aktorino teatra kaj kiel televida kondukistino.
Kaposújlak
Famuloj
En Kaposújlak mortis József Somssich (pentristo).
Komunumoj en distrikto Timiș
En distrikto Timiș (Rumanio) ekzistas jenaj vilaĝoj (ne nur komunumoj):
Cilleruelo de Abajo
Cilleruelo de Abajo, estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-094, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ memstara komunumo Kastilio kaj Leono, Hispanio
Municipo de unu sola vilaĝo. Ĝi estas je 55 km. de la ĉefurbo. Ĝi estas proksime de Aranda de Duero, Lermo kaj Villafruela. Ĝi limas kun Lerma, Fontioso, Torresandino, Comunidad de La Aynosa, Sotillo de la Ribera, Cabañes de Esgueva kaj Santibáñez de Esgueva.
La vilaĝo estis fondita dum la 10a jarcento. Ĝi havas areon de 48,16 km² kun 290 loĝantoj (2007)
Ágnes Máger
Biografio
Ágnes Máger estis post la abituriento dekoraciisto pri montrofenestroj en Vasvár. Ŝi akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1971. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Simon Sarkantyu kaj Endre Domanovszky. Post siaj studoj ŝi translokiĝi al Artistkolonio (Miskolc). Inter 1972 kaj 1975 ŝi vivis el stipendioj. Ŝi studvojaĝis al Aŭstrio, Italio, Grekio, Francio, Hispanio, Germanio. Krom pentrado ŝi ofte estis dekoraciisto kaj kostumisto en Nacia Teatro (Miskolc). Ŝi ricevis premiojn inter 1974 – 2010. Ŝi havis edzon kaj naskis filinon, en 2005 ŝi vidviniĝis.
Soutěsky
Soutěsky situas en katastra teritorio Malá Veleň kun areo 5,02 km².
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.
735
En la jaro 735 post Kristo okazis, interalie:
Trigonometrio
Trigonometrio (de greka trigonon – 'triangulo', metrô – 'mezuri') estas branĉo de matematiko, kiu studas triangulojn, angulojn, arkojn, kaj ilian interrilaton. Ĉi tiu interrilato estas esprimita uzante trigonometriajn funkciojn, la plej konataj el kiuj estas sinuso, kosinuso kaj tanĝanto. Ĝi studas ankaŭ trigonometriajn funkciojn kaj ilian aplikon en geometrio. Ekzistas ses trigonometriaj funkcioj ligitaj kun la angulo:
Laŭ trigonometriaj funkcio oni trovas nekonatajn angulojn kaj laterojn de triangulo surbaze de donitaj trigonometriaj rilatoj.
Oni kutime uzas la vorton trigonometrio por aludi al ebena trigonometrio, tio estas la studo de trianguloj sur ebena surfaco. Sed oni povas ankaŭ studi la rilatojn de trianguloj sur kurbaj surfacoj. Pro tio ke ni loĝas sur preskaŭ sfera surfaco, oni ankaŭ studas sferan trigonometrion, tio estas la studo de trianguloj sur sferaj surfacoj.
Trigonometrio formiĝis en la 3-a jarcento a.K. kiel branĉo de geometrio por uzoj en astronomio. Hodiaŭ trigonometrio havas multajn aplikojn preter astronomio, ekzemple por navigado, optiko kaj muzikteorio.
Angulaj unuoj
En la mezurado de anguloj kaj, tial, en trigonometrio, oni uzas tri unuojn, sed la plej uzita en la ĉiutaga vivo estas la angula grado; en matematiko estas la radiano la plej uzita, difinita kiel la natura unuo por mezuri angulojn; la centona grado disvolviĝis kiel unuo plej proksima al la dekuma sistemo, uzata en topografio, arkitekturo aŭ en konstruado.
Trigonometriaj funkcioj
En matematiko, la trigonometriaj funkcioj estas ses funkcioj de angulo.
Ili estas ekvivalente difinebla laŭ diversaj manieroj.
Por ke la geometriaj kaj la algebraj difinoj donu koincidantajn rezultojn, la angulo θ devas esti mezurita en radianoj.
La difino per orta triangulo senpere donas ĉiujn ses funkciojn. En iuj el la aliaj okazaj komence estas difinataj ne ĉiuj funkcioj (sin kaj cos tamen estas difinataj), la aliaj funkcioj estas tiam difinataj per formuloj de kolumno "Ĉefa idento" de la tabelo pli supre.
Historio pri trigonometrio
Jam de antikveco, trigonometrio estas uzata por celoj de astronomio. La antikvaj egiptanoj kaj babilonianoj konis la teoremojn pri la proporcioj de la flankoj de similaj trianguloj. Sed la prahelenaj socioj ne konis la nocion de mezuro de angulo kaj tial, la flankoj de la trianguloj estis studitaj nur pri ties mezuro, fako kiu povus esti nomita trilaterometrio.
La babiloniaj astronomoj faris registrojn pri la apero kaj malapero de la steloj, la movado de la planedoj kaj la suneklipsoj kaj luneklipsoj; ĉio tio postulas familiarecon kun la angula distanco mezurita sur la ĉiela sfero. Sur la bazo de la interpretado de kojnforme skribita tabuleto Plimpton 322 (ĉirkaŭ 1900 a.n.e.), kelkaj fakuloj asertis eĉ, ke la iamaj babilonianoj havis tabelon de sekantoj. Nuntempe, tamen, estas granda debato ĉu temas pri tabelo de pitagoraj triopoj, tabelo de solvoj de ekvacioj duagradaj aŭ eĉ trigonometria tabelo.
La antikvaj egiptanoj siavice, en la dua jarmilo antaŭ nia erao, uzis primitivan formon de trigonometrio, por la konstruado de la piramidoj. La Papiruso de Ahmes, verkita de la egipta skribisto Ahmes (ĉirkaŭ 1680-1620 a.n.e.), enhavas la jenan problemon rilatan al la trigonometrio:
La solvo al la problemo estas la rilato inter la duono de la flanko de la bazo de la piramido kaj ĝia alteco. Alivorte, la mezuro trovebla por la seked estas la kotangento de la angulo kiun formas la bazo de la piramido kaj ĝia respektiva flanko.
Kvadranco - la apartiĝo inter punktoj
Kvadranco ("Q") diferencas ol simpla distanco ĉar ĝi kvadratigas la distancon. Ĉi tio signifas ke oni povas plifacile kalkuli la apartiĝo inter du punktoj en 2-dimensia spaco ĉar si ne devas trovi la kvadratoradikon, kiu ofte estas neracionala.
En kartezia spaco (x, y), inter la punktoj p_1 kaj p_2, la kvadranco estas difinita kiel,
Etendeco - la apartiĝo inter linioj
Laŭ racionala trigonometrio, etendeco ("s") estas fundamenta koncepto difinita kiel la proporcio de du kvadrancoj. Establu punkto p_1 kie du linioj kruciĝas, kaj elektu du punktojn p_2 sur unu kaj p_3 sur la alia tiel, kiel la linio estas orta laŭ.
Inter la linioj kaj, la etendeco  s_1 estas difinita kiel,
Luteino
Luteino (3,3-dihidroksi-alfa-karotino) estas ksantofilo, derivaĵo de la alfa-karoteno kaj trovebla en la plantoj.
Ĝi kristaliĝas el metanolo en metalkoloraj, violkoloraj prismoj. Fandopunkto estas 193 C. Ĝi bone solviĝas en kloroformo, benzolo, karbon-disulfido, acetono; malbone solviĝas en etanolo, metanolo; ne solviĝas en petrol-etero.
Troviĝejo
Ĉefe en la 2-a fotokemia sistemo, en la kloroplasto.
Funkcio
Ĝi protektas la klorofilon pri fotodestruktado per la ombra efiko kaj kiel oksigenliveranto. Ĝi transformiĝas en la mallumo al violaksantino (tra la ksantofila ciklo). Ĝi povas redukti la hidrogenon de la akvo per sia epoksidiĝo (transdonas elektronon tiel estiĝas hidrogenmolekulo, ksantofilo mem akceptas la oksigenon). Tiu ĉi procezo estas inversigebla, dum de-epoksidiĝo estiĝas molekula oksigeno.
Stryn
Stryn estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Linio 1 de la metroo de Barcelono
Linio 1 de la metroo de Barcelono, mallongigita al L1 konata kiel " - ", ruĝkolora kaj ofte simple nomata Línia vermella ("Ruĝa Linio"), estas la dua plej malnova metrolinio en Barcelono, post L3. Ĝi estas ekspluatata de Transports Metropolitans de Barcelona (TMB).
Benzotiazolo
Benzotiazolo estas aromata heterocikla komponaĵo konsistanta je 5-membra tiazolo fandita al benzena ringo. La naŭ atomoj de la duciklo kaj la aneksaj substituantoj estas kunplataj. Benzotiazolo estas senkolora viskozeca likvaĵo kaj kvankam benzotiazolo ne estas vaste uzata, multaj el ĝiaj derivaĵoj estas komerce aŭ nature trovataj.
Iu derivaĵo de la benzotiazolo estas la luciferino, substanco trovata en lampiroj. Benzotiazolo estas ĉefe uzata kiel gustiga substanco, antimikrobagento kun biologiaj aktivecoj tiaj kiaj antifungaj, antiinflamaj, antikonvulsiaj, antitumoraj, antimalariaj, antidiabetaj kaj antihelmintaj.
En vivmedio benzotiazolo rapide biodegradiĝas sub aerobaj kondiĉoj. Labora ekspozicio al benzotiazolo per inhalado povas okazi en kaŭĉuko-procezaj oficejoj. Benzotiazoloj posedas konsiderindan esplorplanon ĉefe rilate al sintezaj kaj farmaciaj kemiaĵoj pro ilia potenca kaj signifoplena medicinaj aktivecoj.
Pro tio, vasta gamo da metodoj estas disponeblaj por la sintezado de la benzotiazola kerno kaj ĝiaj derivaĵoj sed realaj necesoj ekzistas por novaj proceduroj kiuj eltenas multaj tipoj je strukturaj diversecoj kaj multoblaj substituadoj.
Mikroorganismoj kiuj ne eltenas la agadon de la benzotiazoloj estas Staphylococcus aureus, Bacillus subtilis, la Gram-negativa bakterio Escherichia coli, la pseŭdomonoj aeruginosa kaj Candida albicans.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> 2-mercaptobenzothiazole-from-xtal-2D-skeletal.png|| 2-Merkapto-benzotiazolo Benzenesulfonamide.svg| '''Benzeno sulfonamido''' Methylisothiazolinone.svg| Metil-izotiazolinono Methylchloroisothiazolinone_structure.svg| '''Metilkloro izotiazolinono''' Benzisothiazolinone.svg| '''Benzoizo tiazolinono''' 1,2-Thiazol-3-one.png| Izotiazolinono Thiazolidinone.png| Tiazolidinono 2-Methyl-1,2-benzothiazol-3(2H)-one 1,1-dioxide.png| '''Metil-benzo tiazolona duoksido''' </Gallery>
Jemgum
Jemgum estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Leer de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Motilal Nehru
Motilal Nehru {en hindia मोतीलाल नेहरू, 6a Majo 1861 – 6a Februaro 1931) estis hindia advokato, aktivulo de la Barata Nacia Movado kaj grava estro de la Barata Nacia Kongreso, kiu iĝis ankaŭ la Kongresa Prezidento dufoje, nome 1919–1920 kaj 1928–1929. Li estis la fonda patriarko de la plej pova politika familio en Barato, nome la familio Nehru-Gandhi. Li estis pandito.
Kronvirusa pandemio de 2019-2020-2021 en Benino
La kronviruso ne furoras en Benino, en okcidenta Afriko. En Afriko la viruso furoras kvazaŭ nur en Sud-Afriko.
En sud-sahara Afriko la viruso stagnas kun tre malmulte da kazoj kaj stabilaj linioj.
Laŭ diversaj esploroj estas kvin faktoroj, sed certe estas pli da faktoroj kaj kelkaj el ili ne estas konataj nuntempe.
Burgo Lindelskopf
La burgo Lindelskopfestas ne plu ekzistanta rokburgo apud la komunumo Fischbach apud Dahn en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La iama burgo estis en la roklando de Dahner oriente de Ludwigswinkel sur rokmasivo de la monto Lindelskopf en alteco de 343 m super marnivelo. De la frumezelpoka burgo ankoraŭ nur estis malmultaj restaĵoj.
Câmp-Moți
Câmp-Moți [kımp mocj] estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea, 6 km okcidente de Vașcău. En 1966 ĝi nombris 236 loĝantojn (rumanoj), en 2002 112. Ĝi ekestis en 1956. Administre ĝi apartenas al Vașcău.
Komunumaro Herxheim
La Verbandsgemeinde Herxheim [prononco "Herkshajm"] estas komunumaro en Germanio, ĉirkaŭ la centra komunumo Herxheim. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
{|
Casalduni
- prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Antonio de Padovo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Campolattaro, Fragneto Monforte, Ponte, Pontelandolfo kaj San Lupo.
Katalin Berekméri
Katalin BEREKMÉRI rumania hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 26-an de junio 1977.
Kariero
Katalin Berekméri akiris diplomon en 2001 en aktorakademio de Târgu Mureș (Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István). En 2002-2003 ŝi ludis en Teatro ARIEL por Junularo kaj Infanaro de sia naskiĝurbo, de 2003 de Teatrop Nacia Teatro Trupo Tompa Miklós de Târgu Mureș.
Ĉelarevo
Ĉelarevo, serbe Челарево, slave Čelarevo, germane Tscheb, hungare Dunacséb estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Baĉka Palanka. En 1946 oni nomumis la vilaĝon memore al heroo Zdravko Čelara (1917-1942).
Famulo
En Duncséb naskiĝis hungara-germana literaturhistoriisto Jakab Bleyer.
NGC 995
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĉiuj floroj estas for
Ĉiuj floroj estas for (angle Where have all the flowers gone) estas kanto verkita de Pete Seeger kaj tradukita al Esperanto de Wouter Pilger. En la germana estis tradukita kiel Sag mir, wo die Blumen sind, kaj tiel ĝi estis kantita ekzemple de Marlene Dietrich.
Fakte nur la melodio kaj la unuaj tri versoj estis verkitaj de Pete Seeger en 1955 kaj publikigita en la gazeto Sing Out!. Aldonaj versoj estis aldonitaj en majo 1960 de Joe Hickerson, kiu faris ĝin cirkulita kanto.
Château-Salins
Geografio
Château-Salins estas urbeto en la sudo de Moselle, nordoriente de Nancio.
Vik
Vik estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Il corsaro nero (filmo de 1976)
Il corsaro nero - La korsaro nigra - (en itala lingvo (Il Corsaro Nero) estas itala pirata - kaperisto filmo de 1976 laŭ la libro de Emilio Salgari. La ludogvidisto estis Sergio Sollima. (La paĝo estas traduko de germana vikipedio).
La libroj pri "La korsaro nigra"
Il corsaro nero, La korsaro nero - pozitive Cavaliere Emilio di Roccabruna, Sinjoro de  Valpenta kaj Ventimiglia, estas    apud la figuro de malaja  pirato  Sandokan la plej popula figuro  de itala  aventura verkisto Emilio Salgari. La korsaro nero estas la ĉefa heroo de la unua dua volumoj, de serio de kvin libroj pri „ La piratoj de Antiloj “.
La piratoj de Antiloj
<!-- Por traduko en internacia lingvo:
Vorgeschichte
Es ist die Geschichte von vier Brüdern der Familie Ventimiglia, die an der Seite des Herzogs von Savoyen, für Frankreich gegen die Spanier kämpfen. Während der Kämpfe in Flandern wird eine Marineeinheit, zu der auch die vier Brüder gehören, von einer zehnfachen Übermacht eingeschlossen und muss sich in einer Festung verbarrikadieren. Der Anführer dieser Einheit ist der flämische Herzog van Gould. Dieser setzt sich allerdings mit den Spaniern in Verbindung und verspricht ihnen, ihnen die Festung in die Hände zu spielen, wenn sie ihm im Gegenzug den Posten eines Gouverneurs in den amerikanischen Kolonien und eine große Summe Geld geben würden. Als van Gould den Spaniern die Tore öffnete, wird er von dem ältesten der Brüder Ventimiglia überrascht. Er schießt ihn nieder und flüchtete dann nach Amerika, wo er den Posten des Gouverneurs von Maracaibo bekleidete. Doch die drei noch lebenden Brüder Ventimiglia stöbern ihn schon nach kurzer Zeit auf und bekämpfen ihn als der „Rote Korsar“. der „Grüne Korsar“ und der „Schwarze Korsar“. Als erstes gelingt es dem Grünen Korsaren, van Gould nahe zu kommen. Dabei fällt er in die Hände der Spanier und wird gehängt. Das gleiche Schicksal erleidet kurz darauf auch der Rote Korsar.
An dieser Stelle setzt der erste Roman ein.
Der schwarze Korsar
Von den Begleitern des Roten Korsaren gelingt es lediglich den beiden Flibustiern Carmaŭ und van Stiller zu entkommen. Auf dem Meer begegnet ihnen die „Fólgore“, dass Schiff des Schwarzen Korsaren. Als sie diesem den Tod seines dritten Bruders melden, beschließt er, zusammen mit Carmaŭ und van Stiller nach Maracaibo zurückzukehren um die Leiche des Roten Korsaren zu holen und im Meer zu bestatten. Unter einigen Schwierigkeiten gelingt dieses Unterfangen. Während der Beisetzung des Roten Korsaren schwört der Schwarze Korsar alle Mitglieder der Familie van Gould zu töten. Kurz darauf wird ein spanisches Schiff geentert. An Bord befindet sich die flämische Herzogin Honorata Willerman, Herzogin von Weltendrem. Der schwarze Korsar beschließt, sie als Geisel mit nach Tortuga mitzunehmen. Die Herzogin fühlt sich unwiderstehlich zu dem Piraten hingezogen und auch er kann sich ihr nicht ganz verschließen. Schließlich gestehen sie sich ihre Liebe.
Etwa gleichzeitig beschließen die Piraten von Tortuga, die Stadt Maracaibo zu überfallen und auszuplündern. Der Schwarze Korsar, der dies als Chance sieht, van Gould in die Hand zu bekommen, spielt bei der Planung und Ausführung des Plans eine zentrale Rolle. Honorata, die ihren Geliebten nicht verlassen möchte, schmuggelt sich mit Hilfe von Carmaŭ und van Stiller auf die „Fólgore“.
Nach harten Kämpfen fällt Maracaibo in die Hand der Piraten. Dem Herzog van Gould gelingt allerdings die Flucht. Er will sich durch den Dschungel nach der Stadt Gibraltar absetzen. Der Schwarze Korsar, Carmaŭ und van Stiller nehmen die Verfolgung auf. Gleichzeitig beordern sie die restlichen Piraten, über das Meer, ebenfalls nach Gibraltar zu kommen. Unterdessen kämpft sich der Korsar mit seinen Begleitern, zu denen auch ein Spanier gehört, dem er einst das Leben geschenkt hat, durch den mörderischen Dschungel wo sie ständigen Angriffen durch Indianern und wilden Tieren ausgesetzt sind. Und obwohl sie dem Herzog van Gould immer näher kommen, gelingt es diesem, im letzten Moment zu entkommen. Enttäuscht kehrt der Schwarze Korsar auf sein Schiff zurück, wo er überschwänglich von Honorata empfangen wird. Dabei wird sie von dem Spanier erkannt. Sie ist in Wirklichkeit die Tochter von van Gould. Um nicht sein Gesicht zu verlieren, muss der Schwarze Korsar seinen Schwur einhalten. Unter Tränen befiehlt er seinen Leuten, Honorata in einem Boot auszusetzen.
Die Karibenkönigin
Zwei Jahre nach den Ereignissen aus dem ersten Band läuft die „Fólgore“ den Hafen von Puerto Limon an. Dort lebt der Verwalter des Herzogs van Gould, Don Pablo de Ribeira. Zusammen mit Carmaŭ, van Stiller und dem Neger Mokko begibt sich der Schwarze Korsar an Land. Er will von dem Verwalter erfahren, wo sich van Gould befindet, der seit seiner damaligen Flucht verschwunden ist. Gleichzeitig will er in Erfahrung bringen, ob etwas an den Gerüchten ist, dass Honorata van Gould die Aussetzung in einem kleinen Beiboot überlebt hat. Von Don Pablo erfährt der Korsar, dass Honorata höchstwahrscheinlich noch am Leben ist, das aber niemand weiß, wo sie sich derzeit befindet. Was den Aufenthaltsort von van Gould betrifft, so weigert sich Don Pablo, diesen preiszugeben. Erst als die Piraten damit drohen, ihn zu töten, gibt er dessen Aufenthaltsort preis: Veracruz. Während der Unterredung rotten sich spanische Truppen zusammen, um den Schwarzen Korsaren zu überwältigen. Don Pablo tut so, als würde er den Flibustiern zur Flucht verhelfen, verrät sie jedoch. Mit Hilfe von Yara, einer indianischen Dienerin, die die Spanier genauso hasst wie der Schwarze Korsar, gelingt den Freibeutern die Flucht. Wieder an Bord der „Fólgore“ beschließt man, weitere Piraten zusammenzuziehen und Veracruz zu erobern. Um zu verhindern, dass van Gould wieder fliehen kann, will der Schwarze Korsar, zusammen mit Carmoŭ, van Stiller, Mokko und Yara die Stadt noch vor dem Angriff aufsuchen, um sich van Goulds zu bemächtigen. In Veracruz gerät der Korsar mit seinen Begleitern in eine Falle. Yara wird erschossen und die anderen müssen sich in einem Festungsturm verschanzen. Unterdessen treffen die anderen Piraten ein und stürmen die Stadt. Van Gould entkommt abermals. Mit der „Fólgore“ nimmt der Schwarze Korsar die Verfolgung auf und stellt das Schiff von van Gould. Es wird in einem entsetzlichen Sturm geentert. Als van Gould erkennt, dass alles verloren ist, sprengt er das eigene Schiff in die Luft. Der Korsar, Carmaŭ, van Stiller und Mokko können sich auf ein Floß aus Schiffstrümmern retten und treiben hilflos auf dem Meer dahin, bis sie endlich in Florida stranden. Dort geraten sie in die Hände von Kannibalen, die sie gefangen nehmen. Ihre weiße Königin soll über das Schicksal der Gefangenen entscheiden. Es zeigt sich, dass Honorata die Königin ist. Sie verzeiht dem Schwarzen Korsaren, dass er sie ausgesetzt hat. Gemeinsam flüchten sie mit einem Boot über das Meer. Carmaŭ, van Stiller und Mokko werden einige Monate später von ihren Gefährten aufgespürt. Das Kommando über sie übernimmt nun der ehemalige Erste Offizier Morgan.
La filmoj
Laŭ romano oni faris - en Italujo multajn filmojn de la libroj. La plej konata filmo estas la filmo de 1976 kun ludogvidisto Sergio Sollima kaj kun  la "kosaro" Kabir Bedi.
Pjotr Beketov
Pjotr BEKETOV (ruse: Пётр Бекетов) naskiĝis ĉirkaŭe jare 1600, mortis ĉirkaŭe jare 1661. Estis eltrovanto de Siberio.
Jare 1624 Beketov ekiĝis la ano de cara armeo. Jare 1627 li estis direktita al Siberio. Dum kelkaj ekspedicioj en Siberio, li fondis urbojn: Ĵigansk (1632), Olokminsk (1636). Jare 1653 Pjotr kun lia taĉmento fondis la urbon Ĉita.
Kojlo
Kojlo (latine colon) estas parto de la dika intesto ekde la cekumo ĝis la rektumo. La kojlo konsistas el 4 partoj, nomataj ascenda, transversa, descenda kaj sigmoida kojloj. Se la kojlo inflamiĝas, oni parolas pri kojlito kaj okaze de forigo de la tuta kojlo pri kolektomio.
Se oni alkudras la descendan kojlon al la korpoekstero, kreante artefaritan anuson, oni parolas pri kojlostomio.
Le Grand-Quevilly
Le Grand-Quevilly estas franca komunumo lokita en la departemento Seine-Maritime kaj en la regiono Normandio. Ĝi havas proksimume 27,000 loĝantojn, kaj situas en la arondismento de Rueno.
Laurent Fabius estis iam la urbestro de Le Grand-Quevilly.
Ksantofilo
Ksantofiloj estas oksigen-entenaj karoten-derivaĵoj. La oksigeno aperas en la kombinaĵo kiel ano de hidroksila, metoksia, epoksida, karboksila aŭ karbonila grupo. La fandopunkto troviĝas inter 150-210 C.
La hidroksi-ksantofiloj estas esterigeblaj per acetato, la fandopunkto tiel malpliiĝas.
La specifa kolora reakcio de la 5,6-epoksidoj, ke ili izomeriĝas kun hidrogena klorido al blukolora 5,8-(furanoid)-epoksido en kloroforma solvaĵo. La absorba makimumo ĉe monoepoksidoj forŝoviĝas 20-25 nm pli, ĉe diepoksidoj 40 nm pli.
Troviĝejo
Ili estas ĝeneralaj ĉe la plantoj kiel karetonidaj derivaĵoj. Ili hidroksila grupo povas estis libera en la folio aŭ kiel estero per palmita acido. En la pli evoluintaj plantoj aperas luteino, neoksantino, violaksantino, zeaksantino, anteraksantino kaj lutein-5,6-epoksido.
Grandnombra ksantofilo troviĝas nur en la malpli evoluintaj plantoj (bakterioj, algoj): astaksantino, diadinoksantino, diatoksantino, fukoksantino, oĥineono ktp.
Kelkaj ksantinoj estas konataj kiel koloraĵo de unuopa frukto.ekz: kapsantino, kapsarubino en kapsiko, citroksantino en oranĝo, zeaksantino en frukto de sagopalmo.
Ili lokiĝas en la kloroplasto, ĉefe en la 2-a fotokemia sistemo de la fotosintezo.
Königerode
Königerode estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de aŭgusto 2009 parto de la urbo Harzgerode en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Quedlinburg. Fine de la jaro 2007 la loĝloko havis 799 loĝantojn.
Kiyonosuke Marutani
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Kijonosuke Marutani, japane 丸谷清之介, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. En 1925 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
(156123) 2001 SV337
(156123) 2001 SV337 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun ioma orbita klineco, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 20-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo " LINEAR " (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nikolao Zinin
Nikolao Zinino (1812-1880) (ruse: Николай Николаевич Зинин), estis rusa kemiisto, kiu malkovris la proceson pri fabrikado de anilino kaj la reduktado de la benzoino al hidrobenzoino, kaj la transformado de la benzila alkoholo en benzoinon en la ĉeesto de dissolvita metalo. Krom tio, lia malkovro pri metodo por sintezado de vasta variaĵo da aromataj aminoj pere de reduktiĝo de la amonia sulfido de la korespondanta aromataj nitrokomponaĵoj pelis al longa serio da dokumentoj publikigitaj en ĵurnaloj en la akademioj de Sankt-Peterburgo, kiuj estis same tradukitaj en la germanan.
Ĉi tiu laboro, kiu inkludis la sintezon de anilino, estis fundamenta por la estonta disvolviĝo de la anilintinktura industrio, kaj ties graveco estis agnoskita eĉ de specialisto pri aminoj, la kemiisto August von Hofmann (1818-1892, kiu diris pri lia laboro: "Se Zinino estus farinta ne pli ol la konvertiĝo de Nitrobenzeno en anilinon, eĉ tiel lia nomo estus surskribita per orliteroj en la historio pri kemio".
Biografio
Li studis en la Ŝtata Universitato de Kazano kie li diplomiĝis pri matematiko, tamen, li komencis instrui kemion en 1835. Por plibonigi siajn kapablojn li vojaĝis al Eŭropo dum kelka tempo inter 1838 kaj 1841. En la Universitato de Gießen, li estudis kun Justo de Libiko (1803-1873, kie li finis siajn esplorojn pri la benzoina kondensiĝo, kiu estis malkovrita de Libiko antaŭ kelkaj jaroj. Li prezentis la rezulton de siaj esploroj al la Universitato de Sankt-Peterburgo kie li ricevis sian diplomon pri doktoreco.
En la sama jaro, li fariĝis profesoro pri kemio en la Universitato de Kazano, kaj en 1847, li translokiĝis al la Universitato de Sankt-Peterburgo, kie li ankaŭ fariĝis membro de la Rusa Akademio de Sciencoj kaj unua prezidanto de la Rusa Societo pri Fiziko kaj Kemio (1868-1877). En Sankt-Peterburgo, la profesoro Zinino estis privata kemia profesoro de la juna Alfred Nobel (1833-1896. Zinino ankaŭ estis profesoro de Aleksandro Butlerov (1828-1886."
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Aniline.svg| Anilino (E)-1,2-diphenyldiazene_200.svg|  Azobenzeno Benzoes%C3%A4ure.svg|  Benzoata acido Benzaldehyde.png|  Benzaldehido Benzoin-Addition_%C3%9C-v2.svg|  Benzoina kondensiĝo Benzoin.svg|  Benzoino Sulfur-mustard-3D-vdW.png| Mustarda gaso Carbonyl-oxonium-resonance-2D-skeletal.png|  Oksono Potassium-sulfide-unit-cell-3D-ionic.png|  Natria sulfido Nitricacid.png| Nitrata acido Nitrobenzol.svg|  Nitrobenzeno Nitrogylcerin_(3D_ball-and-stick_model).png|  Nitroglicerino M_Faraday_Th_Phillips_oil_1842.jpg| Michael Faraday (1791-1867) Eilhard_Mitscherlich.jpg| Eilhard Mitscherlich (1794-1863) Ehrenberg,_Christian_Gottfried,_by_Eduard_Radke.jpg| Christian Ehrenberg (1795-1876) ClausKE.jpg| Karl Ernst Claus (1796-1894) Gustav_Rose.jpg| Gustav Rose (1798-1873) Friedrich_W%C3%B6hler_Stich.jpg| Friedrich Wöhler (1800-1882) Jean_Baptiste_Andr%C3%A9_Dumas.jpg| Jean-Baptiste Dumas (1800-1884) Justus_von_Liebig_NIH.jpg| Justo de Libiko (1803-1873) Auguste_Laurent2.JPG| Auguste Laurent (1807-1853) Theophile_Jules_Pelouze.jpg| Teofilo Julio Peluzo (1807-1867) VoskresenskijAA0411868.jpg| Aleksandr Voskresenskij (1809-1880) TheodorSchwann.jpg| Theodor Schwann (1810-1882) Nitrogylcerin_(3D_ball-and-stick_model).png| Julio Trapp (1814-1908) Gerhardt_Charles.jpg| Charles Gerhardt (1816-1856) August_Wilhelm_von_Hofmann01.jpg| August von Hofmann (1818-1892) Beketov01.jpg| Nikolaj Beketov (1827-1911) Butlerov_A.png| Aleksandro Butlerov (1828-1886) Borodin.jpg| Aleksandro Borodin (1833-1887) AlfredNobel_cropped.jpg| Alfred Nobel (1833-1896) VladimirMarkovnikov.jpg| Vladimiro Markovnikov (1837-1904) William_Henry_Perkin.jpg| William Henry Perkin (1838-1907) Mussorgsky.jpg| Modesto Musorgskij (1839-1881) Alexander_Michailowitsch_Saizew.JPG| Aleksandro Zajcev (1841-1910) Georg_Wagner.jpg| Jegor Vagner (1849-1903) Treble_a.svg| Nikolao Sokolov (1826-1877) Nikolay_Zelinsky_1923.jpg| Nikolao Zelinskj (1860-1953) </Gallery> </Center>
Balta Maro
Balta Maro estas maro en norda Eŭropo, golfo de la Atlantika Oceano, ĉirkaŭata de Danio kaj Svedio okcidente, Finnlando, Rusio kaj Baltio (t.e. Estonio, Latvio kaj Litovio) oriente, Pollando kaj Germanio sude. Ĝi estas vere escepta maro. Nur mallarĝaj markoloj ligas ĝin kun Atlantiko: Eta Belto (dane Lillebælt), Granda Belto (dane Storebælt) kaj Sundo kondukas al Kattegat kaj tiu tra Skagerrak al la Norda Maro. Ĝi estas malprofunda kompare al aliaj maroj kaj inkludas malmulte da salo. Ĝia plej norda marareo, en sveda Bottenviken, en finna Perämeri, inkludas salon preskaŭ nenie. Laŭ geologia vidpunkto ĝi estas tre juna.
La maro havas tri grandajn golfojn: estas la Botnia Golfo inter Svedio kaj Finnlando, la Finna Golfo kiun limas Finnlando, Rusio kaj Estonio kaj la Riga Golfo inter Estonio kaj Latvio. La Balta Maro estas konektita pere de artefaritaj akvovojoj al la Blanka Maro pere de la Kanalo Blanka maro - Balta maro kaj al la Germana Golfo de la Norda Maro pere de la Kiela Kanalo.
Ĝia areo estas ĉirkaŭ 422 000 km2, volumeno 21 000 km3, kaj profundo meznombre 55 m, maksimume 450 m. La areo de ĝia alfluejo estas ĉirkaŭ 1 700 000 km2.
Alexisstein
La Alexis-ŝtono (germane: Alexisstein) estas monumento por la verkisto Willibald Alexis en Arnstadt, Germanujo.
Balta Maro
Tiu maro estas difinita kiel mara ekoregiono laŭ la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj la organizo The Nature Conservancy, kaj tiele biogeografie apartenas al Nordeŭrop-mara Provinco de la Mezvarm-nordatlantika Regno, tiu ĉi estante unu el la 13 Maraj Regnoj.
Alexisstein
Sur la monumento legeblas la enskribo Alexisruhe (tradukite: Ripozumloko de Alexis). Ĝi troviĝas ĉe loko paca meze en la arbaro Hohe Buchen super la Zoologia ĝardeno de Arnstadt.
Balta Maro
Evoluaj fazoj de la maro
La terleviĝo, freŝa akvo el la degelanta glacio kaj mondaj ŝanĝiĝoj en la akvonivelo de la oceanoj kondukis la Baltan pra-akvejon tra diversaj fazoj al la nuna Balta Maro. Antaŭ 11 000 jaroj la areon kovris sensala akvo; tiu fazo de la Balta historio estas nomata la Balta Glacia Lago. Post kiam malfermiĝis vasta markolo al Atlantiko, la akvo saliĝis, komenciĝis periodo de la Joldia Maro (nomita laŭ scienca nomo de tiama konko Yoldia). Tiun sekvis rea sensaliĝo, ĉar la leviĝanta tero fermis la larĝan akvovojon tra meza Skandinavio al Atlantiko; la periodon oni nomas la Ancilusa Lago (laŭ la molusko Ancylus fluviatilis, tipa en sedimentoj de antaŭ proks. 10 000 jaroj). Ĝin sekvis, antaŭ 8000 jaroj, la sala Litorina Maro (Littorina littorea estas konkulo vivanta en sala akvo): tiam la markoloj ĉe la nuna Danio estis multe pli profundaj kaj larĝaj ol nun, kaj la maro tiam travivis sian plej salan fazon post la glacia epoko. Antaŭ 4000–2000 jaroj fine komenciĝis la periodo, kiun oni povas proprasence nomi la nuna Balta Maro.
La duonsala maro
Pli ol 200 riveroj verŝadas sensalan akvon en la Baltan Maron. Tio kaj la malvasteco de la markoloj ĉe Danio igas ĝin la plej granda maro kun duonsala akvo. La akvo estas miksaĵo de sala (35 milonoj da salo) oceana akvo kaj sensala rivera akvo. En la sudaj partoj la surfaca akvo povas enhavi 20 milonojn da salo, pli norde nur 6 milonojn. Ĉe la buŝoj de riveroj, ekz. proksime al Sankt-Peterburgo, la akvo estas preskaŭ sensala. Se ne okazus, de tempo al tempo, enfluo de oceana akvo el la Norda Maro, la Balta Maro iom post iom iĝus sensala.
La oceana akvo enportas krom salo ankaŭ oksigenon kaj tiel, ĉar la sala akvo estas pli peza ol la sensala, helpas teni la profundejojn vivotaŭgaj. Tiaj enfluoj de Norda Maro okazas tamen sufice malofte. Dum la 20-a jarcento okazis ses grandaj enfluoj de sala akvo. La pli peza sala akvo tiam fluas antaŭen dum kelkaj semajnoj laŭ la profundoj ne miksiĝante al sensala akvo. Inter tiuj enfluoj la profundejoj povas iĝi tute senvivaj. Estas planoj pliigi tiujn enfluojn sed la metodoj estas tro multekostaj aŭ endanĝerigas la medion pli ol la nuna situacio. Do estas prefereble solvi la problemon de akva poluo, kiu kaŭzas la malaperon de oksigeno, inter la ŝtatoj ĉirkaŭ la Balta Maro.
La Balta Maro naskiĝis kiel lago antaŭ 13 000 jaroj, post la glacia epoko, kaj ĝi travivis alternajn fazojn de saleco kaj sensaleco. La lasta, sala fazo komenciĝis antaŭ 8000 jaroj, post kio la daniaj markoloj iom post iom malvastiĝis kaj la enfluo de oceana akvo malkreskis. Pro la duonsaleco multaj vivaĵoj troviĝas en streĉa situacio: ekz. oceanaj fiŝoj pro malmulteco de salo, riveraj kaj lagaj pro multeco de salo. La malpli ol 10 000 jaroj ne sufiĉis por evoluigi flaŭron kaj faŭnon perfekte adaptitan al la duonsala medio de la maro.
La antikva mondo
Je la epoko de la Romia Imperio, la Balta Maro estis konata kiel Mare Suebicum aŭ Mare Sarmaticum. Tacito en siaj verkoj de la jaro 98 n.e. Agricola kaj Germania priskribis la Mare Suebicum, nomata laŭ la triboj de Sueboj, dum la printempaj monatoj, kiel saleta maro kie la glacio rompiĝis aparte kaj glacipecoj flosis ĉie. La Sueboj eventuale migris sudokcidenten por loĝi por mallonge en la Rejnlanda areo de moderna Germanio, kie ties nomo survivas en la historia regiono konata kiel Svabio. Jordanes nomigis ĝin la Ĝermana Maro en sia verko, la Getica.
Mezepoko
Komence de la Mezepoko, Nordiaj (Skandinaviaj) komercistoj konstruis komercan imperion tra la tuta Balta Maro. Poste, la Nordianoj luktis por la kontrolo de Balta Maro kontraŭ Vendaj triboj kiuj loĝis en la suda bordo. La Nordianoj uzis ankaŭ la riverojn de Rusio por komercvojoj, eventuale trovante vojon al la Nigra Maro kaj suda Rusio. Tiu Nordi-dominata periodo estas referencata kiel la Vikinga erao.
El la Vikinga erao, la Skandinavianoj estis referencantaj al la Balta Maro kiel Austmarr ("Orienta Lago"). "Orienta Maro", aperas en Heimskringla kaj Eystra salt aperas en Sörla þáttr. Sakso Gramatiko registris en Gesta Danorum alian pli malnovan nomon, Gandvik, -vik estas malnovnordlanda por "golfeto", kiu supozas ke la Vikingoj ĝuste konsideris ĝin kiel marbrako de la maro. Alia formo de la nomo, "Grandvik", atestita en almenaŭ unu el la anglaj tradukoj de la Gesta Danorum, ŝajne estas misliterumado).
Krom fiŝaron tiu maro havigas ankaŭ sukcenon, speciale en siaj sudaj bordoj nome en la nunaj marbordoj de Pollando, Rusio kaj Litovio. Unuaj mencioj de sukcenaj kuŝejoj en la sudaj marbordoj de la Balta Maro datas el la 12a jarcento. La bordaj landoj tradicie estis eksportintaj lignon, pindistilaĵojn, lino, kanabo kaj feloj per ŝipo velanta tra la Balta Maro. Svedio el la Mezepoko eksportis feron kaj arĝenton elminita tie, dum Pollando havis kaj ankoraŭ havas etendajn minojn de salo. Tiele la Balta Maro delonge estis trapasita de multaj komercaj ŝipoj.
La landoj de la Balta orienta bordo estis inter la lastaj en Eŭropo kiuj estis konvertitaj al kristanismo. Tio finfine okazis dum la nomitaj Nordaj Krucmilitoj: Finnlando en la 12a jarcento fare de Svedoj, kaj kio estas nune Estonio kaj Latvio en la komenco de la 13a jarcento fare de Danoj kaj Germanoj (Livonia Frataro). La Teŭtona Ordeno akiris kontrolon super partoj de la suda kaj orienta bordoj de la Balta Maro, kie ili formis sian monaĥecan ŝtaton. Litovio estis la lasta Eŭropa ŝtato kiu estis konvertita el kristanismo.
Konflikta scenejo
En la periodo inter la 8a kaj la 14a jarcentoj, estis multa piratado en la Balta Maro el la marbordoj de Pomeranio kaj Prusio, kaj la fratoj Vitalienbröder tenis eĉ Gotlandon.
Starte jam en la 11a jarcento, la suda kaj orientaj bordoj de la Balta Maro estis setlita de migrantoj ĉefe el Germanio, nome movado nomita la Ostsiedlung ("orienta setlado"). Aliaj setlantoj estis el Nederlando, Danio, kaj Skotlando. La Polabiaj Slavoj estis laŭgrade asimilitaj de la Germanoj. Danio laŭgrade akiris kontrolon super plej el la Balta marbordo, ĝis ĝi perdis multon de siaj posedaĵoj post esti venkitaj en la Batalo de Bornhöved de 1227.
En la 18a jarcento, Rusio kaj Prusio iĝis la ĉefaj potencoj super la maro. La malvenko de Svedio en la Granda Nordia Milito metis Rusion en la orienta marbordo. Rusio iĝis kaj restis dominanta povo en Baltio. Petro la Granda de Rusio vidis la strategian gravon de Baltio kaj decidis fondi tie sian novan ĉefurbon, Sankt-Peterburgo, ĉe la elfluo de la rivero Neva ĉe la orienta bordo de la Golfo de Finnlando. Estis multa komercado ne nur ene de la Balta regiono sed ankaŭ kun la regiono de la Norda Maro, speciale kun orienta Anglio kaj Nederlando: ties ŝiparoj bezonis el Baltio lignon, gudron, linon kaj kanabon.
Dum la Krimea Milito, kuna ŝiparo Brita kaj Franca atakis la Rusian fortikaĵojn ĉe la Balta Maro. Ili bombardis Suomenlinna, kiu protektas Helsinki; kaj Kronŝtadton, kiu protektas Sankt-Peterburgon; kaj ili detruis Bomarsund en Alando. Post la unuigo de Germanio en 1871, la tuta suda marbordo iĝis Germana. La Unua Mondmilito estis parte luktita en la Balta Maro. Post 1920 Pollando estis konektita al la Balta Maro pere de la Pola Koridoro kaj pligrandigis la havenon de Gdynia rivalece kun la haveno de la Libera Urbo Dancigo.
Dum la Dua Mondmilito, Germanio reklamis la tuton de la suda kaj multon de la orienta bordoj okupante Pollandon kaj la Baltajn ŝtatojn. En 1945, la Balta Maro iĝis amasa tombejo por retiriĝantaj soldatoj kaj rifuĝintoj en torpeditaj trupotransportejoj. La sinkigo de la ŝipo Wilhelm Gustloff restas la plej grava markatastrofo en la historio, kio mortigis (proksimume) 9 000 personojn. En 2005, Rusa grupo de sciencistoj trovis ĉirkaŭ kvin mil aviadilajn vrakojn, sinkitajn militŝipojn, kaj alian materialon, ĉefe el la Dua Mondmilito, en la fundo de la maro.
El la Dua Mondmilito
Ekde la fino de la Dua Mondmilito, variaj landoj, kiel Sovetunio, la Unuiĝinta Reĝlando kaj Usono, estis disponinta el kemiaj armiloj en la Balta Maro, kio okazigis aferojn de media poluo. Eĉ nuntempe ankoraŭ fiŝkaptistoj hazarde trovas iome da tiuj materialoj: la plej ĵusa disponebla informo el la Helsinki Komisiono notas ke kvar malgrandskalaj kaptoj de kemiaj municioj reprezentante proksimume 105 kg de materialo estis registritaj en 2005. Tio estis malpliiĝo el la 25 okazaĵoj reprezentantaj 1,110 kg de materialo en 2003. Ĝis nun, la Usona registaro malakceptas diskonigi la precizajn koordinatojn de vrakejoj. Putriĝintaj boteloj ellasas iperiton kaj aliajn substancojn, tiele malrapide venenigante substancan parton de la Balta Maro.
Post 1945, la Germana loĝantaro estis elpelita el ĉiuj areoj oriente de la Odro-Niso-limo, kio faris lokon por translokigitaj Poloj kaj Rusoj. Pollando akiris plej el la suda bordo. La Sovetunio akiris alian aliron al la Balta Maro pere de la Kaliningrada provinco. La Baltaj ŝtatoj en la orienta bordo estis aneksitaj de Sovetunio. La Balta Maro tiam separis la du kontraŭajn militblokojn: NATO kaj la Varsovia Traktato. Tiu limostatuso malhelpis la komercon kaj la veturadon. Ĝi finis nur post la falo de la komunismaj reĝimoj en Centra kaj Orienta Eŭropo fine de la 1980-aj jaroj.
Ekde Majo 2004, kun la aliro de la Baltaj ŝtatoj kaj Pollando, la Balta Maro estis preskaŭ tute ĉirakŭita de landoj de la Eŭropa Unio (EU). La nura restanta ne-EU bordareoj estas rusaj: nome la areo de Sankt-Peterburgo kaj la eksklavo de la Kaliningrada provinco.
Vintraj ŝtormoj ekalvenis en la regiono dum Oktobro. Tiuj estis okazigintaj nombrajn ŝipvrakojn, kaj kontribuis al la ekstremaj malfacilaĵoj por savo de pasaĝeroj de la pramo Estonia survoje el Talino, Estonio, al Stokholmo, Svedio, en Septembro 1994, kio perdigis la vivojn de 852 personoj. Pli antikvaj, lignaj ŝipvrakoj kiaj la Vasa tendencas resti bone konservitaj, ĉar la malvarma kaj saleta akvo ne kongruas kun la ŝipvermo.
Ŝtormaj inundoj
Ŝtormaj inundoj estas ĝenerale okazantaj kiam la akvonivelo estas pli ol unu metro super la normalo. En Warnemünde ĉirkaŭ 110 inundoj okazis ekde 1950 ĝis 2000, averaĝo de ĝuste super po du por jaro.
Historiaj inundoj estis ekzemple tiuj de Ĉiuj Sanktuloj de 1304 kaj de la jaroj 1320, 1449, 1625, 1694, 1784 kaj 1825. Oni konas malmulte pri ties etendo. Ekde la jaro 1872, estas regulaj kaj fidindaj registroj de akvoniveloj en la Balta Maro. La plej alta estis tiu de 1872 kiam la akvo estis averaĝe 2.43 m super marnivelo ĉe Warnemünde kaj maksimume de 2.83 m super marnivelo en Warnemünde. En la lastaj fortaj inundoj la averaĝa akvoniveloj atingis 1.88 m super marnivelo en 1904, 1.89 m en 1913, 1.73 m en Januaro 1954, 1.68 m en 2a–4a de Novembro 1995 kaj 1.65 m la 21an de Februaro 2002.
Geofiziko
Kiel brako de Nordatlantika Oceano, la Balta Maro estas enfermita de Svedio kaj Danio nordokcidente, Finnlando nordoriente, la Baltaj landoj sudoriente, kaj la Nordeŭropa Ebenaĵo sudokcidente.
Ĝi estas ĉirkaŭ 1,600 km longa, averaĝe 193 km larĝa, kaj averaĝe 55 m profunde. La maksimuma profundo estas 459 m kiu estas ĉe la sveda flanko de la centro. La surfaca areo estas ĉirkaŭ 349,644 km² kaj la volumo estas ĉirkaŭ 20,000 km³. La periferio kvantas ĉirkaŭ 8,000 km de marbordo.
La Balta Maro estas unu el la plej grandaj saletaj internaj maroj laŭ areo, kaj okupas basenon (zungenbecken) formitan de glacia erozio dum la lastaj malmultaj glaciepokoj.
Etendo
La Internacia Hidrografia Organizo difinas la limojn de la Balta Maro jene:
Marbordaj urboj
La plej grandaj marbordaj urboj (laŭ loĝantaro):
Gravaj havenoj (sed ne grandaj urboj):
Estonio:
Finnlando:
Germanio
Latvio:
Litovio
Pollando:
Rusio:
Svedio:
Nomoj de la Balta maro en lingvoj de apudaj landoj
La nomoj dana, sveda, finna kaj germana signifas "orienta maro", la estona "okcidenta maro".
Balta Maro kaj Esperanto
Baltiaj Esperanto-Tagoj (mallonge: BET) estas Esperanto-renkontiĝo organizata ĉiujare ekde 1959 en iu el la apudbaltmaraj ŝtatoj, laŭvice en Latvio, Litovio kaj Estonio.
La fama gazeto La Ondo de Esperanto kiu dum unu jarcento eldoniĝis en Rusio, nuntempe estas eldonita de Halina Gorecka kaj Aleksander Korĵenkov el Kaliningrado, Rusio.
Multaj gravaj kongresoj okazis en diversaj urboj de la Balta Maro. Universala Kongreso de Esperanto ekzemple okazis en Helsinko en 1922, en 1969 kaj en 1975, en Dancigo en 1927, en Stokholmo en 1934 kaj en 1980, en Malmö en 1948, en Kopenhago en 1956 kaj denove en 1962 kaj en 2011, en Gotenburgo en 2003. SAT-Kongreso okazis en Leningrado en 1926, en Gotenburgo en 1928 kaj en 1976, en Stokholmo en 1933 kaj en 1951, en Kopenhago en 1939, en Arhuzo en 1947 kaj en 1960, en Helsinko en 1958, en Malmo en 1967, en Sankt-Peterburgo en 1996.
Lully
'''Lully havas la sekvantajn signifojn:
Geografia nomo
Lully estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Saint-Mandé-sur-Brédoire
Saint-Mandé-sur-Brédoire [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 304 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Saint-Mandé-sur-Brédoire situas en la nordoriento de Charente-Maritime, sudoriente de Niort.
Kulerbeka kalidro
La Kulerbeka kalidro, Eurynorhynchus pygmeus, estas eta vadbirdo. Pli precise ĝi estas kalidro, sed ties lokigo ene de tiu grupo ne estas ankoraŭ solvita. Dum ĝi estas kutime enigita en monotipa genro Eurynorhynchus, ties specifaj morfologiaj adaptiĝoj kaj konfuziga datumaro DNA (Thomas et al., 2004) sugestas pristudon de pli parencaj samfamilianoj kaj evolua historio ĝis nuntempe.
La plej karaktera eco de tiu specio estas kulerforma beko. Tiu birdo estas 14–16 cm longa. Bredanta plenkreskulo havas ruĝbrunajn kapon, kolon kaj bruston kun malhelaj brunaj strioj. Ĝi havas nigrecajn suprajn partojn kun okra kaj helruĝeca plumbordo. Nebredantaj plenkreskuloj malhavas la ruĝecan koloron, sed havas helajn grizbrunajn suprajn partojn kun blankeca plumbordo. Subaj partoj estas blankaj.
Ties reprodukta medio estas marbordo kaj proksima regiono de duoninsulo Ĉukĉi kaj suden ĝis terkolo de duoninsulo Kamĉatko.
La kulerbeka kalidro migras suden al marbordoj de la Pacifiko tra Japanio, Norda Koreio, Suda Koreio kaj Ĉinio, ĝis ties ĉefaj vintrejoj en suda kaj sudorienta Azio, kie la specio estas vidata en Barato, Bangladeŝo, Srilanko, Mjanmaro, Tajlando, Vjetnamio, la Filipinoj, Malajzio kaj Singapuro.
Tiu specio estas endanĝerita kaj havas lastatempa loĝantaro de malpli ol 2500 - probable malpli ol 1000 - plenkreskuloj. Ĉefaj minacoj estas perdo de medio ĉe ties reproduktejoj kaj perdo de tajdejoj ĉe ties migrohaltejoj kaj vintrejoj. Gravaj restejoj ĉe Saemangeum, Suda Koreio, estis okupitaj kaj restantaj humidejoj parte estis okupitaj kaj parte estas sub minaco de estonta okupo.
Protektita zono en restejoj kaj vintrejoj inkludas Janĉeng en Ĉinio, marĉoj Mai Po en Honkongo kaj kapeto Kalimero kaj lago Ĉilka en Barato.
Petit-Réderching (stacidomo)
Petit-Réderching estas franca stacidomo sur linio Haguenau - Hargarten - Falck, situanta en Petit-Réderching, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Haguenau - Hargarten-Falck (159000).
Kastelo Lancaster
Dum la romia epoko estis fortikaĵo kie staras la nuna kastelo, kiu datiĝas de la fino de la 11-a jarcento. Dum la 12-a jarcento eble Davido la 1-a (Skotlando) mallonge okupis la kastelon, kaj plifortigis ĝin.