cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Estraro de TEJO
2005 ĝis 2007
Estraro elektita dum IJK 2005 en Zakopane, Pollando.
2003 ĝis 2005
Estraro elektita dum IJK 2003 en Lesjöfors, Svedio.
2001 ĝis 2003
Estraro elektita dum IJK 2001 en Strasburgo, Francio.
1999 ĝis 2001
Estraro elektita dum IJK 1999 en Veszprém, Hungario.
1997 ĝis 1999
Estraro elektita dum IJK 1997 en Assisi, Italio kaj ŝanĝita dum IJK 1998 en Rijeko, Kroatio.
1995 ĝis 1997
Estraro elektita dum IJK 1995 en Serovo, Rusio.
1993 ĝis 1995
Estraro elektita dum IJK 1993 en Vraca, Bulgario.
1991 ĝis 1993
Estraro elektita dum IJK 1991 en Karlskoga, Svedio.
1989 ĝis 1991
Estraro elektita dum IJK 1989 en Kerkrade, Nederlando.
1987 ĝis 1989
Estraro elektita dum IJK 1987 en Krakovo, Pollando.
1985 ĝis 1987
Estraro elektita dum IJK 1985 en Eringerfeld, Germanio.
1983 ĝis 1985
Estraro elektita dum IJK 1983 en Debrecen, Hungario.
1981 ĝis 1983
Estraro elektita paperpoŝte, ĉar dum IJK 1981 en Oaxtepec, Meksiko la Komitato ne havis kvorumon.
1938 ĝis ...
La Estraro elektita en la 1-a IJK en Groet, Nederlando.
Savernake-arbaro
Savernake-arbaro (angle Savernake Forest) estas arbaro sur kretacea kreta altaĵo inter Marlborough kaj Great Bedwyn en Wiltshire, Anglio. Ĝi havas areon de ĉ. 18 km2. Ĝi estas privata posedaĵo de Trustees of Savernake Estate, Earlo de Cardigan kaj lia familia solicitoro. Ekde 1939, la traktado de la arbaro okazas fare de Forestry Commission, luante la areon je 999 jaroj. La arbaro estas publike alirebla, laŭ kontrakto de Forestry Commission kaj la Trustees.
La arbaro enhavas plurcentjarajn kverkojn, fagojn. La arbaro etendiĝis nur sur 1.800 hektaroj (18 km2), dum la reĝa arbaro estiĝis en la 12-a jarcento kaj etendiĝis tiam sur 390 km².
La arbaron meenciis en 934 verkoj de Adelstano, kiel "Safernoc", sed la arbaro iĝis normana posedaĵo post la normana invado en 1066. Ĝia unua normana posedanto estis Richard Estrumy, partopreninto de batalo de Hastings en oktobro de 1066. Liaj posteuloj posedas la areon tra 31 generacioj.
Unu konstruaĵo en la arbaro estas Tottenham House, kie la brita rokmuzikgrupo Radiohead pretigis sian sepan diskon tie (In Rainbows). La oka disko (The King of Limbs) de la grupo portas la nomon de unu kverko, King of Limbs.
Leo G. Carroll
Leo G. CARROLL, (25-an de oktobro 1892 en Weedon, Buckinghamshire, Anglio; 16-an de oktobro 1972 en Holivudo, Kalifornio, Usono) estis angla aktoro. La karakteraktoro ludis en multaj holivudaj filmoj profilitajn epizodajn rolojn.
Balio
Balio estas indonezia insulo oriente de Javo. La insulo konsistigas la plej grandan parton de samnoma provinco Balio, kiu krome ankoraŭ ampleksas kelkajn pli malgrandajn apudajn insulojn. La provinco apartenas al la administra regiono Sudorientaj Insuloj (Nusa Tenggara), la indonezia parto de la Malgrandaj Sundaj Insuloj. Ĝi estas populara celo de turistoj, kaj fama pro ĝia aparta masaĝa kaj muzika stiloj. Balio havas propran balian lingvon (Bahasa Bali).
Balio estas 153 km longa kaj 112 km larĝa, kaj havas 4,3 milionojn da loĝantoj. Malsame al la ĉefe islama Indonezio, la balianoj estas ĉefe hinduoj. Preskaŭ ĉiu baliano parolas kaj la balian kaj la indonezian.
Ekologio
Biogeografie Balio troviĝas en la sundalanda-filipina ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio ellaborita de la Monda Natur-Fonduso (WWF), en speciala biogeografia regiono nomata Sunda Lando. Ĝi estas parto de la Korala Triangulo, la plej biodiversa zono de la maroj, kun rimarkinda diverso de fiŝoj, testudoj, kaj rifkoraloj.
Balio situas apud la Linio de Wallace je ĝia okcidenta flanko kaj tial havas azian faŭnon, kun malmulta aŭstralazia influo, pli komunan kun Javo ol Lomboko. La sulfura kakatuo, kiu apartenas al ĉefe Aŭstralazia familio, estas escepto. Estas proksimume 280 specioj de birdoj, interalie la endemia kaj draste endanĝera Balia sturno. Aliaj estas la kamphirundo, nigranuka oriolo, nigra rakedvosta arbopigo, kresta serpentaglo, arbapuso, orienta eŭristomo, rizbirdo, azia marabuo, longvosta lanio, griza mikterio, pacifika hirundo, ruĝpuga hirundo, sankta arbalciono, maragloj, artamoj, sudazia kaprimulgo, cikonibeka arbalciono, piknonoto kaj granda egretardeo.
Schortens
Schortens estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Friesland de la federacia lando Malsupra Saksio, tuj okcidente de la eksterdistrikta urbo Wilhelmshaven. Historie la teritorio apartenas al la regiono Oldenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Balio
Ekologio
Dum la Plejstoceno kaj Holoceno, Balio verŝajne estis la hejmo de pluraj mamulegoj. La leopardo kaj la endemia Balia tigro estis en Balio ĝis la frua 20-a jarcento. Nuntempe leopardoj troviĝas nur en Javo, kaj Baliaj tigroj estas formortintaj; la lasta sekura registro estas mortpafito en 1937, kvankam la subspecio eble pluvivis ĝis la sekva aŭ postsekva jardeko. Plantmanĝaj mamulegoj inkludis bantengojn kaj gigantajn tapirojn (laŭ supozo, ke ili atingis la Linion de Wallace), elefantojn, kaj rinocerojn.
Takuya Muguruma
Takuya Muguruma (六車 拓也, n. ) estas japana futbalisto.
Balio
Ekologio
Oni oftege renkontas sciurojn sed malpli ofte aziajn palmocivetojn, kiuj ankaŭ estas ekspluatataj en kafaj bienoj en produktado de civetkafo. Vespertoj estas diversaj, kaj eble plej fame renkontataj ĉe Goa Lawah (Templo de la Vespertoj), kie ili estas adorataj de lokanoj kaj altiras turistojn. Ili ankaŭ troveblas ĉe aliaj kavernaj temploj, ekzemple ĉe Strando Gangga. Du specioj de simioj enloĝas. La longvosta makako, loke kera, estas tre ofta ĉirkaŭ homaj loĝejoj kaj temploj, kie ili kutimiĝas al ricevado de manĝaĵoj de homoj, precipe ĉe tri "simiarbaraj" temploj, kiaj la populara en Ubud. Lokanoj ofte malliberigas ilin kiel dorlotbestojn. La presbito Trachypithecus auratus, loke lutung, endemia de Javo kaj proksimaj insuloj kiel Balio, estas multe pli malofta kaj pli malfacile videbla.
Inter la insulaj reptilioj estas la reĝa kobro kaj retbilda pitono, kaj rapidkura lacertego, la akva varano.
István Hazay
István Hazay [iŝtvAn hazai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hazay István estis hungara geodeziisto-inĝeniero, profesoro, membro (korespondanta en 1967, ordinara en 1976) de Hungara Scienca Akademio.
István Hazay naskiĝis la  1901 en Budapeŝto. Li mortis la 1995 en Budapeŝto.
Biografio
István Hazay akiris diplomon en 1922 en teknika universitato en Budapeŝto. Inter 1923-1941 li laboris en firmao Ŝtata Termezurado, poste ĝis 1949 en la ministerio, fine ĝis 1953 en termezura oficejo. Li ekinstruis ankaŭ en la teknikuniversitato en 1929. Baldaŭe li instruis ankaŭ en universitatoj en Sopron kaj Miskolc. En 1934 li doktoriĝis, post 3 jaroj li atingis la instruan rangon privata profesoro. Inter 1953-1967 li estis katedrestro, inter 1960-1964 li estis dekano, poste rektoro. Li ricevis premion Kossuth en 1955, precipe poste medalojn.
Jeremia (profeto)
Jeremia (hebree יִרְמְיָהוּ Yirməyāhū, kiu signifas Ekzaltado de la Sinjoro naskiĝinta en Anatot, Jerusalemo, forpasinta en Egiptujo post la jaro 586 a.K.), filo de Helkia de la tribo de Benjameno), estis sacerdoto kaj unu el la bibliaj profetoj, opiniata aŭtoro de la samnoma Libro kaj de la Libro de la Plorkanto. Tiuj du libroj estas parto de Biblio kaj tiaj estas rekonataj de ĉiuj bibliaj kanonoj akceptantaj la Malnovan Testamenton.
Historiaj travivaĵoj de Jeremia
Jeremia vivis dum la tempo de la lastaj reĝoj de Judujo: Joŝija (640-609 a.K.) kaj Jehoahaz (609), Jehoiakim (609-598 a.K.), Jehoiakin (598-597), kaj Sedechia (597-586 a.K).
En epoko de relativa paco kaj prospero por la regno de Judujo, estiĝinta de internacia favora cirkonstanco kaj de la inteligenta regado de reĝo Joŝija, Jeremia profetas pezan punon se la popolo, perfidinta de la interligo, ne revenos al observado de la leĝo de Javeo komunikita en la interligo kun Patroj. La minaco antaŭvidigas invadon de la popoloj de Nordo, foje nedetale aludata, plurfoje klare identigata kun la babilonanoj gvidataj de Nebukadnecar la 2-a. Tiuj antaŭvidoj estas interpretitaj de liaj samtempuloj kiel anoncoj de misaŭguro tute kontraŭa al la evidento, kaj altiras sur la profeton malŝaton kaj malamon, kulminantaj per diversaj konspiroj por lin mortigi, tamen ĉiam senrezultaj.
La historio estas rakontita de Jeremia mem en sia aŭtobiografia libro: lia vokiĝo okazas en 626 a.K. (ĉ. 1,2). Homo sola pro lia malpopulara (ĉ. 15,17), li deziris edziĝi kun Judita, sed Dio tion malpermesas (16,2). Li estas kontraŭata ankaŭ de la landaj regantaj aŭtoritatuloj (26,8). Pro tio, lia vivo estas ekspoziciata al la seriozaj riskoj (ĉĉ.11,18-23; 18,18; 26,8; 36,19; 38,6). Lia mesaĝo tuŝas afliktigajn kaj bruligajn temojn rilate la enlandan vivon. Super ĉio la reĝo Cidkija lin persekutas pro tio ke li ŝajnas disvastigi defetismon, minanta la popolan rezistemon kaj anoncas la proksiman invadon de la babilonanoj (ĉ.37), kontraŭ kiuj ne eblas rezisto kaj do necesas kapitulaci kaj pagi la tributon.
Fakte, preskaŭ neniu lin aŭskultas, eĉ ne kiam la babilona avanco ekfariĝas konkreta minaco kaj oni ekjuĝigas ĝin nebremsebla. Ankaŭ tiam la juda popolo preferas aŭskulti kaj sekvi la konsilojn de falsaj profetoj promesantaj pacan estonton kaj prosperon. KIan la babilona armeo sieĝas Jerusalemon, la malfeliĉoj prospektigitaj de Jeremia pelas la eminentulojn lin enfermi en uzita ŝlima cisterno por malhelpi ke malkuraĝigu la soldataron.
La judia regno ĉesas kun la ekzilo de nemalmulta ero de judoj loĝantaj en Jerusalemo al Babilono, laŭvole de Nebukadnecar la 2-a, en 597 a.K. kaj en 586 a.K.
Kiam la lando estis konkerita de Babilonanoj, Nebukadnecar la 2-a ordonis la detruon de la Templo kiu estis bruligota, la davida dinastio elseĝigita, la plej influaj judidoj deportitaj, kaj tiel komenciĝis la tieldirita “babilona kaptejo”.
Jeremia estis ŝparigita kaj lasita vivi en Jerusalemo tra la ruinaĵoj de la urbo, kie plupredikis.
Fine la profeto estis kaptita de siaj nigrigantoj kaj enkondukita el Egiptujo (post la jaro 586 kie li mortis, laŭ antikva kristan tradicio, ŝtonigita de siaj kunladanoj ege irititaj pro liaj riproĉoj.
La kunteskto de la profetaĵoj
La kunteksto de la profetado de Jeremia travivas longan lukton de judoj kontraŭ aliaj judoj altiritaj al idolaj kultoj, nome al la buntaj dioj de Tiro kaj aliaj urboj de la fenica marbordo, profunde radikitaj ekde la tempo de reĝo Manase (696-642). Manase enkondukis la politeistan kulton eĉ al la Templo de Jerusalemo, Joŝija engaĝiĝis por reestabli la monoteisman kulton per religiaj reformoj (2 Reĝ 22,23). Tiu reformo startis ekde 628 a.K. (2 Kro 34:3) kaj ricevis novan impulson de malkovro de Libro de la Leĝo (Nombroj) en la Templo en 621 a.K. (2 Reĝ 22,8).
Jeremia rakontas sian vokiĝon, al kiu li devas obei, la lamentojn pro la persekuto kiu malpliigas sian helpon en la reformon mem de Joŝija, antaŭanoncas la detruon de la Templo; priskribas li mem sian areston kaj enkarcerigon dum la dua sieĝo de Jerusalemo (ĉĉ.37,11-38,28); kelkaj pasaĵoj transpiras esperigajn mesaĝojn kiuj akiros apartan influon post la detruo de la Templo (ĉ. 31,2-9; 31,10-14; 31,31-34).
Stilo
Al tiuj ĉi li direktas pezajn kritikojn pro iliaj hipokritaj kondutoj: kiam ili estas sub la ĉantaĝo de Nebukadnecar kiu pretendas elaĉeton per kontanta oro de la eminentuloj judaj sklavoj deportitaj al Babilono. Dekomence, en la momento de la malfacilaĵo kaj de la minaco akceptas kaj promesas la oran sumon, sed apenaŭ la konkeranto malproksimiĝas, forgesas la danĝeron kaj rifuzas pagi kaj lasas siajn samnacianojn al la sklavecstato.
Reale la judoj sklavaj en Babilono ne multe suferis ĉar estante ili kulturitaj kaj inteligentaj, Nebukadnecar ilin destinis al administraj oficoj kaj kiam, post 30 jaroj, ilin liberigos, multaj el ili tiom bone tie travivis ke ili preferis resti, liberaj, en Babilono kaj konservis la saman taskon-
Teologio de Jeremia
Pli ol eksplicita teologio oni notas en lia penso implicitan teologion: la Diaj justeco kaj sankteco postulas la sanktecon de la popolo, la peko postulas puriĝon. Koncerne kulpon, karakterizas lian penson la ideo de iu nacia kulpo profunda kaj radikita: li vidas per klareco ke pro tiu insista pekado, Judujo devas suferi ĝis sia malapero kiel nacio kaj popolo; sed en tiu puno-detruo li travidigas signojn de espero: tiu espero fondiĝas sur la certeco ke la kredo je Javeo renaskiĝas laŭ la Dia volo kaj pura, ĉar tiu dia leĝo estos skribita en la koro de la vokito kaj ne sur la ŝtonaj tabuloj (Javeismo stampita en la koro). Jeremia forte deklaras ke mem profetas kontraŭ siaj deziroj, ke siaj revoj ne kunlimas kun siaj mesaĝoj. Li tiom suferis lanĉante la mesaĝojn ke mem preferus malaperi kaj forfuĝi.
Kulto
Jeremia estas venerita kiel sanktulo de la Katolika Eklezio kaj liturgie festita kune kun la festo de laboristaro, la unuan de majo.
Johann Schmiderer
Johann SCHMIDERER, naskiĝinta en 1868 en Bairau (Lofer), mortinta en 1944, estis aŭstra verkisto kaj teologo.
Vivo
Li estis lernanto ĉe la renomita ĉefepiskopa gimnazio Borromaeum en Salcburgo, sacerdotiĝis en 1892 kaj fariĝis samloke katedrala ĉefpredikisto en 1908 por dek jaroj. Inter la jaroj 1918 kaj 1938 li estis ĉefpastro en la pilgrimadparoĥejo de Maria Kirchental en St. Martin bei Lofer.
Kiel verkisto li prikantis per multaj kantoj sian hejmregionon. Multaj poemoj publikiĝis ĉe Deutscher Hausschatz, ĉe Rupertikalender kaj en diversaj edifaj gazetoj. Li estas kvazaŭ pioniro en la neartaĉa, nekiĉa edifa literaturo por la junularo katolika kunigante spiritaĵojn kun spiroraba kaj fascina romana intrigaro.
Fonto
Josef Lahnsteiner, Mitterpinzgau, memeldono, Hollersbach 1962, p. 410
Jeremia (profeto)
Jeremia en artaj verkoj
Literaturo provis rekrei lian intimon.
Stefan Zweig per teatraĵo. (En Eŭropo ruinigita de la Unua Mondmilito, la aŭtoro verkas dramon dediĉitan al la figuro de Jeremia, en kiu la profeto, kompreninte ke sia destino estas decidita kaj ke lin atendas karcero, sin forlasas al la senespero, sed ne li estas forlasita de Dio, kiu reflorigas en li la esperon)
Franz Werfel per romano. (Jeremia estas la homo sola dum la eventoj de la babilona ekzilo)
Ĵuse aperis Antaŭ ol la suno malleviĝu (laŭ itala traduko), de Jan Dobraczynski, Gribaudi (Italio). (Romano, "Tamen, diras la aŭtoro, la parto rezervita al la pura kaj simpla imago estas duaranga ĉar tasko unua estis respekti la ekzaktecon de la historia kvadro").
Skulpture engaĝiĝis Donatello.
Jeremia de Donatello
Pentre provis Mikelanĝelo (vidu supran bildon)
IETF
La tuta teknika laboro estas farata en laborgrupoj de IETF okupiĝantaj pri konkretaj temaroj (ekzemple pri demandoj de enkursigo, trafiko, sekureco ktp). La laboro estas farata ĉefe per dissendolistoj, sed trifoje jare okazas kunvenoj de IETF.
Agadrezultoj de la laborgrupoj estas prezentataj kiel laborprojektoj (Internet drafts) kiujn poste uzas Interreta Societo por kodigado de novaj normoj.
Taskoj de IETF estas (laŭ RFC 4677):
Funkciado
Misio de IETF estas plibonigo de funkciado de Interreto per kreado de altkvalitaj, menciindaj teknikaj dokumentoj kiuj influas tion, kiel homoj ellaboras ion por Interreto, uzas kaj administras Interreton.
IETF atingas ĉi tiun celon laŭ la esprimitaj sube principoj.
Priskribo
Detaloj de funkciado de la organizaĵo spertis signifajn ŝanĝojn dum ĝia kresko, tamen bazaj mekanismoj de interagado plu restas: Funkcia kongruo (ebleco por interagado) restas la ĉefa (plej signifa) testo por specifoj-kandidatoj_je_normoj. Plej multaj specifoj estas orientitaj al unuopaj protokoloj kaj ne al firme ligitaj sistemoj, kio ebligas:
Ĉar IETF fakte ne estas organizaĵo aŭ entrepreno, la Interreta Societo provizas financan kaj juran strukturon por IETF kaj parencaj societoj (IAB, IRTF ktp). Antaŭnelonge IETF lanĉis IETF-Truston (IETF Trust) kiu zorgas pri la eldonataj fare de IETF materialoj. La agado de IETF estas financata per kotizoj el kunvenoj, fare de sponsoroj kaj Interreta Socio tra membreco kaj enspezoj el.
Malfacilaĵoj
Oni en IETF faras laboron por plirapidigo de ellaborado de normoj, sed ĉar nombro de la volontuloj partoprenantaj la diskutadon estas tro granda la procezo de akcepto de decidoj bremsiĝas.
Strukturo
La precipa teknika laboro estas farata en laborgrupoj; la diskutoj okazas en kunvenoj kaj per dissendolistoj.
Historia referenco
La unuaj renkontoj estis nemultenombraj: ĉiun el la kvin unuaj kunvenoj ĉeestis malpli ol 35 personoj. En la 12a kunveno (en januaro 1989) estis atingita maksimuma aŭskultantaro je 120 personoj. Ekde 1990-aj kreskis kiel nombro de partoprenantoj, tiel sfero de agado. Maksimuma nombro de partoprenantoj (2180 personoj) estis en decembro 2000 en San-Diego. Post la industria rekonstruo komence de 2000-aj nombro de partoprenantoj malkreskis kaj nun estas ĉirkaŭ 1200 personoj.
Komence de 1990-aj IETF estis reorganizita el subalterna al la usona registaro societo en nefermitan kaj sendependan internacian organizaĵon filian rilate al la Interreta Societo.
Disponebla estas statistiko pri partoprenantoj kaj iliaj landoj kaj pri eldonaĵoj, kaj ankaŭ informoj pri sponsoroj. Partopreni en IETF povas nur privatuloj sed ne korporacioj aŭ registaroj.
Laborgrupoj
IETF konsistas el granda kvanto de laborgrupoj kaj grupoj por neformala pridiskutado. La laborgrupoj formiĝas interne de temaj areoj. La nunaj grupoj estas :
La laboron en ĉiu areo prizorgas direktoro (area director) aŭ pli ofte kelkaj direktoroj kiuj enpostenigas grupestrojn kaj diskutigas dokumenton kun priskribo de tasko kaj limdato de ĝia solvo. Post atingo de la celo oni plej ofte malfondas la grupon, sed foje ĝi ricevas novajn taskojn.
Areestroj kaj grupestroj kune formas IESG — grupon respondecan pri la agado de IETF.
IETF oficiale estas parto de Interreta Societo (ISOC). Gravan rolon en la inspektado de la agado de IETF ludas IAB, grupo de teknikaj konsilantoj de ISOC. Ĝi:
Trifoje jare IETF okazigas kunvenojn. Inter la unua kaj dua kunvenoj oni formas Nomuman Komitaton (NomCom). Ĝin eniras almenaŭ unu grupestro, dek hazarde elektitaj volontuloj kiuj frekventas renkontojn de IETF, du aŭ tri reprezentantoj de Interreta Societo. La komitato havas plenpovon enpostenigi, reenpostenigi kaj elpostenigi membrojn de IESG, IAB, IASA kaj IAOC. Ĝis nun la komitato elpostenigis neniun.
Kunvenoj
Ili okazas trifoje jare; ekde lunda mateno ĝis 15:15 de vendredo. Trejnado kaj teknika instruado de novuloj okazas en la dimanĉo antaŭ la renkonto. Senmankajn informojn por dezirantoj aliĝi al IETF enhavas tiel nomata «Tao de IETF».
Kunvenlokoj forte varias. Listo de la lokoj de la okazintaj kaj okazontaj kunvenoj estas trovebla en la paĝo de renkontoj de IETF. IETF strebas okazigi kunvenojn apud tiu loko, kie situas pli granda kvanto de volontuloj. Dum sufiĉe longa tempo estis celo ke el tri ĉiujaraj kunvenoj de IETF du kunvenoj okazu en Nord-Ameriko kaj unu jen en Eŭropo jen en Azio. Nuntempe oni penas fari tiel, ke dum du jaroj tri kunvenoj okazu en Nord-Ameriko, du en Eŭropo kaj unu en Azio. Sed la plej grava faktoro ĝenerale estas korporacia sponsorado de kunvenoj kaj tial oni ne sekvas strikte tiun skemon por malaltigi organizajn elspezojn.
Helpaj organizaĵoj
IETF okupiĝas nur pri ellaborado de normoj, jurajn kaj financajn aferojn traktas tiaj organizaĵoj kiel IASA (IETF Administrative Support Activity) kaj IAOC (IETF Administrative Oversight Committee).
Estroj de IETF
Estron de IETF elektas la Nomuma Komitato laŭ RFC 3777 por tri jaroj. Antaŭ 1993 estro de IETF estis elektata fare de IAB.
Richárd Falk (inĝeniero)
Richárd FALK [riĥard], laŭ hungarlingve kutima nomordo Falk Richárd estis hungara inĝeniero, profesoro.
Richárd Falk naskiĝis la  en Sopron. Li mortis la en Miskolc.
Biografio
Richárd Falk frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste teknikajn universitatojn en Budapeŝto kaj Vieno. Li akiris inĝenieran diplomon en Vieno. Inter 1924 kaj 1942 li instruis en arbara altlernejo en Sopron. Li doktoriĝis en 1939. En 1942 li estis nomumita privata profesoro en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, tamen li laboris en diversaj firmaoj pri naftominado. Ekde 1951 li denove instruis komence en Sopron, poste en Universitato de Miskolc. En la lasta universitato li estis katedrestro ĝis la pensiuliĝo en 1968. Li foje estis dekano, foje vicrektoro. En 1953 li kandidatiĝis. Li okupiĝis pri maŝinoj de naftominado.
Colón (Querétaro)
Colón estas unu el la 18 komunumoj de la meksika subŝtato Querétaro, kiu situas en la centro parto de Meksiko, ĉirkaŭ 200 kilometroj nordokcidente de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Colón. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 22005.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 51625 loĝantojn. El tiuj estis 25496 viroj kaj 26129 virinoj. La komunumo havas surfacon de 764,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1900 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 40421 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 135 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,33 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Preĝejo Sankta Mikaelo (Erfurto)
La preĝejo Sankta Mikaelo (germane: Michaeliskirche) estas unu el la multnombraj preĝejoj en la urbocentro de Erfurto.
Historio
La unuafoje en 1183 menciita preĝejo estis ekde 1392 universitata kirko kaj ekde 1520 la unua protestanta preĝejo de la urbo! Kirkoj sub la patroneco de la arkianĝelo Mikaelo ofte estis konstruataj - kvazaŭ kiel kejlo ĝenanta - en la mezo de judaj kvartaloj; fakte ni troviĝas en urboparto kun iam granda juda loĝantaro kaj sinagogoj en la ĉirkaŭaĵo.
Protestantismo
Luther, kiu familiariĝis kun la ejo jam dum sia studentaj tagoj en Erfurto, predikis tie ĉi la 21-an de oktobro 1522 kaj en 1523 okazis la unua Sankta Manĝo laŭ protestanta maniero.
Vidinde
La altaro montranta la Krucumiton originas de la Dominikana preĝejo. Vidindas sesangula baptopelvo kaj diversaj tomboslaboj. Malantaŭ la preĝejo estas eksa tombejo kun parte detruata reliefo de Sankta Marteno, kie okazas eventetoj kulturaj. Marteno estis la privilegiita sanktulo de la majencaj ĉefepiskopoj kaj sekve ofte aperas en urboj sub la regado de Mainz.
La kampanilo de 1300 kaŝas Katarinon, la plej malnovan sonorilon de Erfurto (muldita en la Palmofesto de 1380). Sankta Katarino estas ankaŭ la patronino de ĉiuj scienculoj kaj (alt)lernejanoj. Pro malabundo de spaco por ĉiuj universitatanoj la preĝejeto pligrandiĝis per nesimetria alo je la norda flanko kaj galerio.
Revivigo post 1989, oazo de paco urbokerne
Antaŭ la paca revolucio de 1989 la preĝejo estis renkontiĝloko de opoziciantoj. En 2000 oni restaŭris la barokan Compenius-orgenon laŭ la originalaj sonkoloroj kaj reekfunkciigis la ejon kiel universitatan preĝejon. Ĵus apud la kirko troviĝas la kapelo de la Sankta Triunuo, konstruita je la kosto de episkopo Johannes Bonemilch (kiu ordinis Luteron), vera oazo de paco en la urbo kun delikataj gotikaj orieloj. Hodiaŭ uzas la preĝejon ankaŭ la Prakatolika Eklezio.
Partenogenezo
Partenogenezo estas maniero de reproduktado ĉe plantoj kaj bestoj, en kiu la nefekundigitaj ovoloj disvolviĝas kaj generas novajn estaĵojn (rotiferoj, laŭsoj).
Ĉe abeloj, la virabeloj evoluas per partenogenezo, ĉe ŝildlaŭsoj, male, la abelinoj.
Jabluniv
Jabluniv (Яблунів, rutene Beликоє Яблoнoвo [velikoe jablonovo], Яблонов [jablonov], (Veľké) Jablonovo, Beregnagyalmás [beregnadjalmAŝ]) estas malgranda vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve.
Historio
En 1910 vivis en Beregnagyalmás 564 loĝantoj, (434 rutenoj, 127 germanoj, 3 hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Jabluniv/Beregnagyalmás. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
4132 Bartók
4132 Bartók estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Jeff T. Alu elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la hungara komponisto Béla Bartók (1881–1945).
J. Arthur Gill
J. Arthur Gill estis brita esperantisto, kvakero kaj vegetarano, aktiva precipe en la unuaj du jardekoj de la 20-a jarcento. Tiutempe vivanta en Tunbridge Wells, graflando Kent, sudorienta Anglio, li estis sekretario de Kvakera Vegetarana Asocio (Friends Vegetarian Society, fondita en 1902), kaj la 16-an de aŭgusto 1908, dum la 4-a UK en Dresden, estis inter la 19 fondomembroj de la Internacia Unuiĝo de Esperantistaj Vegetaranoj (IUEV), kiu ŝanĝis sian nomon kelkajn jarojn poste al Vegetara Ligo Esperantista (VLE) kaj fine - nur post la 2-a Mondmilito - al Tutmonda Esperantista Vegetarana Asocio (TEVA). Du tagojn post IUEV fondiĝis ankaŭ la neesperantista Internacia Vegetarana Unuiĝo (IVU) - same en Dresdeno, ĉar J. Arthur Gill proponis al la neesperantistaj vegetaranoj organizi sian fondan kongreson lige kun la UK, por ke esperantistaj vegetaranoj povu ĉeesti ambaŭ aranĝojn kaj helpi la internacian kompreniĝon en la IVU-kongreso pere de Esperanto. Tamen montriĝis fine, ke nur malmultaj esperantistoj emis ĉeesti ankaŭ la neesperantistan aranĝon. J. Arthur Gill iĝis sekretario de la nova Internacia Unuiĝo de Esperantistaj Vegetaranoj (IUEV). Jam dum la 4-a Internacia Vegetarana Kongreso de la neesperantista unuiĝo IVU en Hago, 1910, Esperanto ludis gravan rolon. Kelkaj parolis esperante, inter aliaj s-ro Gill (La du verdaj aferoj) kaj s-ino Van der Vet-Dirksen (Kio devas aparteni al la tuta homaro). La unua mondmilito malfaciligis la internaciajn kontaktojn, sed poste la kunlaboro inter la esperantista kaj neesperantista vegetaraj movadoj daŭriĝis.
Aaron David Gordon
Aaron David GORDON (en literumo en la jida: גאָרדאָן; en rusa skribo: Аарон Давид Гордон; en la hebrea: אהרן דוד גורדון) (9-an de junio 1856 -22-a de februaro 1922), ofte konata kiel A. D. Gordon, estis kromnomita "La sekulara sanktulo". Gordon estis agrikultura laboristo kaj aktivisto en la cionisma movado, kaj estas konsiderata la ĉefpensulo de la laborista cionismo. Praktike oni traktis lin kiel guruo. Ne nur per la verkoj de sia pensado sed ĉefe laŭ persona ekzemplo, li gvidis la cionismajn pionirojn dum la dua kaj tria alija periodo. Li ankaŭ estas fondinto de morala teorio kiu dum sia vivo kaj poste estis nomata "la labora religio" de siaj samtempuloj. Li penis fortan ideologian influon sur la kreado de la unuaj kibucoj.
Vivo
Aaron David Urijevitz (filo de Uri) Gordon estis naskita en vilaĝo en suda Podolio, en la setla zono de la Rusia Imperio (hodiaŭa Ukrainio). Laŭ lia membiografio, liaj gepatroj estis judaj religiaj piuloj, sed estis malproksimaj de religia fundamentismo. A. D. Gordon estis la kvina filo de siaj gepatroj, Uri kaj Deborah, sed kreskis kiel solinfano post kiam ĉiuj liaj fratoj mortis en siaj junaĝoj. Pro tio, liaj gepatroj zorgis pri lia bonfarto kaj li estis traktita kun abundo kaj dorlotado. Gordon estis honesta kaj principa viro; ekzemple, li junule rifuzis, ke liaj gepatroj pagu subaĉetaĵon, por ke li ne estu enirigita en la armeon de la rusa imperio, ĉar tiam la ŝarĝo falos sur alian homon. Li estis poste enirita en la armeon por duonjaro, evento, kiu kaŭzis, ke lia patrino malsaniĝis, kaj estis liberigita post kiam oni observis ke li estas fizike netaŭga.
Gordon akiris sciojn pri Torao dum siaj studoj, dum unu jaro ĉe jeŝivo en Vilno, kaj dum du jaroj en seminario en la urbo Haŝĉivato kaj sendepende. Li sendepende akiris ĝeneralan edukadon kaj sciojn de lingvoj. En juna aĝo li edziĝis al sia kuzino, Feigil Tartakov. La paro havis sep infanojn, el kiuj du pluvivis. Li laboris kiel oficisto kaj administranto dum dudek tri jaroj (1880 - 1903, inkluzive la tempodaŭrojn, kiam li ne laboris) ĉe la agrikultura bieno de barono, kie lia patro estis laborinta antaŭe. En tiu periodo, Gordon kutimis kolekti la cirkaŭintajn junulojn por prelegoj, babiladoj, legadvesperoj kaj eĉ organizis muzikajn vesperojn por ili, la ĉefa afero estis proksimigi korojn al judismo kaj cionismo. Li dediĉis multan energion al la starigo de hebreaj lernejoj en la regiono.
En la lando de Izrael
En 1904, Gordon venis al Palestino, en la aĝo de 48. Gordon rifuzis akcepti klerikan pozicion, kaj kvankam li estis pli maljuna kaj fizike malforta intelektulo, kaj fakte neniam ĝis tiam en sia vivo okupiĝis pri manlaboro, li tenis la sarkilon kaj eklaboris en kamparaj manmetioj, ĉiam strikta pri la estetiko de la rastrado. Grave li tiel gvidis per persona ekzemplo, neniam postulita nek riproĉa, sed sindediĉa al liaj moralaj valoroj per sia praktikado. Gordon laboris kiel dungita kamparano: li unue trovis laboron en Moŝavo Ein Ganim, kie li laboris dum kvin jaroj; li loĝis ankoraŭ tri jarojn en Riŝon Le-Cion (kie mortis lia edzino), kaj poste ekloĝis en Galileo. Li laboris en Erec Israelo dum kelkaj jaroj kaj poste lia edzino, kaj lia filino Yael aliĝis al li. Tamen, kvar monatojn post ilia rekuniĝo, la edzino malsaniĝis kaj mortis. Lia filo, kun kiu li havis seriozajn malkonsentojn pri iliaj konfliktantaj religiaj vidpunktoj, restis en Eŭropo.
En 1905, Gordon partoprenis la unuajn babiladojn, okazigitajn en Petah Tikva, en kiuj formiĝis la fundamentoj de la politika partio Hapoel Hatzair. Sed Gordon forestis de la kunvenoj ĉe kiuj la plano de la partio kaj ĝia fonda asembleo estis starigitaj. La sinteno de Gordon al politikaj institucioj estis ambivalenca, unuflanke li rekonis ilian gravecon kaj aliflanke li malamis "politikadon". De la fondo de Hapoel Hatzair ĝis lia morto, Gordon fakte estis la spirita gvidanto de ĉi tiu partio. Kvankam li estis delegito al la 11-a cionisma kongreso, li okupiĝis pri malmulta politika agado kaj la plej granda parto de lia laboro estis en ideologia diskurso. De tie li praktikis sian influon, helpante la laboristojn kaj pionirojn, kiuj kontaktis lin por konsiloj kaj petoj.
Komence de 1914, iom antaŭ la eksplodo de la unua mondmilito, Gordon translokiĝis kun membroj de la grupo Kfar Uria al la Galilea Maro, kaj de tie transloĝiĝis en 1915 al Degania. Dum la milito, multaj el la loĝantoj de la lando suferis pro malsato kaj malabundeco. La otomanaj aŭtoritatoj suspektis, ke la judoj subtenas Brition kaj Francion kaj spionas por ili, kaj obstinigis sian sintenon post kiam la rezista spiona movado Nili estis elmontrita. Dum la mulitfronto antaŭeniris de la sudo, la otomanaj aŭtoritatoj ordonis evakui la judajn loĝantojn de Jafo kaj Tel-Avivo. En ĉi tiu malfacila ekonomia kunteksto, Gordon kritikis la homojn de Degania, kiuj kontraŭis donaci siajn rikoltojn al la rifuĝintoj dum la milito.
Gordon pene laboris en la legomĝardeno kaj vitejo tage, kaj pri pensada verkado nokte. Li ne konsentis ricevi honorarion por siaj artikoloj kaj instruado, ĉar li rifuzis "igi la Toraon fosilo por sia propra vivtenado." Multaj membroj de la Bieno Kinneret kaj la Grupo Degania kutimis konsulti kun li pri siaj personaj aferoj, grandaj kaj malgrandaj. Iuj el la leteroj, kiujn li skribis al siaj tiutempaj amikoj, poste fariĝis klasikaĵoj en la cionisma kulturo. Ekzemple, lia korespondado kun la poeto Rachel, en kiuj ili skribis poemojn unu al la alia.
Gordon estis homo de fido kaj religiobservo de micvoj dum sia tuta vivo, sed fine de sia vivo li moderiĝis kaj restis fidela nur per konservi mitcojn ne farendajn. De 1908 ĝis sia morto, Gordon publikigis kaj multajn kritikajn artikolojn pri aktualaĵoj en la gazetaro de la laborista movada, kaj filozofiajn artikolojn, ekzemple sian faman artikolon: "haAdam ve haTeva" (Homo kaj Naturo). En 1915 li aliĝis al la grupo Degania A., en kiu li vivis ĝis la fino de sia vivo.
Tubera latiro
Tubera latiro (Lathyrus tuberosus) estas specio el genro latiro, familio fabacoj. Ĝi estas malgranda, grimpa staŭdo, origina en humidaj temperaj partoj de Eŭropo kaj Okcidenta Azio. La planto estas kuŝanta aŭ malforte grimpas subtenata de ĉiroj, kreskanta 40-80 cm (maks. ĝis 1,2 m) alta. Ĝia floro estas duseksa, polenumigita de abeloj. La plantoj ankaŭ povas disvastiĝi vegetale per la radika sistemo.
Priskribo
Tubera latiro estas staŭdo kun manĝeblaj tuberoj grandaj 3-5 cm (atingante tiun grandon post 3-4 jaroj), ligante al ĝiaj radikoj. La tigo kreskas al 30-80 cm kaj estas nedisbranĉiĝanta kaj preskaŭ senhara. La folioj alternas per mallongaj tigoj kaj malgrandaj stipuloj. La folioj estas pinataj kun unu paro da larĝaj lanĉaj folioj kun glataj randoj kaj fina ĉiro. La infloresko havas longan tigon kaj du al sep rozkolorajn florojn, ĉiu 12-20 mm longa. Ĉi tiuj havas kvin sepalojn kaj kvin petalojn kaj estas malregulaj, kun du flugiloj kaj kunfandita kilo. Estas dek stamenoj kaj sola karpelo. La frukto estas glata bruna guŝo, kiu enhavas ĝis ses venenajn semojn. Ĉi tiu planto floras en julio kaj aŭgusto.
Aaron David Gordon
Pensado
A.D. Gordon estis tre influita per la saĝeco de judismo: de la Midraŝo, Halaĥo kaj Hagado, kaj aparte de la ideoj de Ĥasidismo kaj Kabalo. Apud tiuj influoj, lia penso korespondas kun ideoj de la rusa verkisto kaj pensulo Lev Tolstoj, kiel ekzemple la teorio de laboro kaj simpleco, same kiel kun multaj ideoj de la penso de Friedrich Nietzsche. Oni devas emfazi, tamen, ke Gordon malkonsentis kun Tolstoj, kritikante lin severe kiel la formadon de la kristana pensmaniero, misgvida kaj misgvidiga en sia opinio. Koncerne Nietzsche - kune kun sia granda aprezo por li kaj lia metodo de laboro, AD Gordon kredis ke multaj el la konkludoj de Nietzsche estis malĝustaj, kaj partiaj de liaj karakteraj trajtoj. Laŭ la opinio de Gordon, la glorekzemplo estas en la karaktero kaj praktiko de Nietzsche la homo-verkisto mem, kaj ne en la konkludoj derivitaj de lia penso - kaj ĉefe en ili la ideo de la "super-homo", esprimante la moralon de la majstroj.
Tubera latiro
Disvastiĝo kaj vivmedio
Tubera latiro estas indiĝena de Eŭropo kaj partoj de okcidenta Azio. Ĝia tipa vivmedio estas malriĉaj grundoj, larĝaj arbaroj, heĝoj. Ĝi disvastiĝas vegetative per stolonoj kaj tuberoj.
Aaron David Gordon
Pensado
Gordon alliĝis al hebrea literaturo kaj cionismo en progresinta aĝo. Laŭ lia opinio, "ekzila parazitado" kaj malligo al produktiva laboro estas la ĉefa plago kaj la radiko de ĉiu malbono en la vivo de la juda popolo. Laŭ Gordon, la malkonekto al laboro kaŭzas mensan malordon kaj estas parto de la detruo, kiun la ekzilo devigis al la judoj. Li argumentas, ke restarigo el la detruo necesigas renovigon de "porviva laboro" - grava termino en sia pensado:
Laŭ ĉi tio, li klopodis ligi la homojn al manlaboro kaj terlaboro, kiel centra parto de la korekto de la estaĵo. Laŭ lia opinio, ago kaj sperto estas tio, kio ligas la homon kun la nekonataj aspektoj de naturo kaj estaĵo, kie la fonto de vizio, poezio kaj la Sankta Spirito. Li vidis la laboron de la tero kiel sankta valoro ne nur por la individuo, sed ankaŭ por la tuto, kaj kredis, ke ĝi ligos la homojn al la tero kaj donos al ili la pravigon pri ĝia ekzisto en ĝi. Li rekomendis la diraĵon: "La Tero de Israelo estas aĉetita per laboro, kaj ne per fajro aŭ per sango."
Tubera latiro
Kultivo kaj uzoj
Tubera latiro estas foje kultivita kiel radika vegetalo por sia manĝebla tubero kaj estas kultivita almenaŭ ekde la 17-a jarcento. La dolĉaj, amelaj tuberoj estas manĝeblaj kuirite aŭ krude. Kvankam bongusta kaj nutra, la rikolto montras etan produktemon, kies grandecon selekta reproduktado devus pliigi, kiel ĉe la plej multaj aliaj radikaj kultivaĵoj.
La planto estas alloga ornama planto, sed ŝatata al limako.
Aaron David Gordon
Pensado
Iuj trovas en lia penso sufiĉe similan kaj lanĉan penson pri rabeno Kook, kiu vivis siatempe kaj eĉ enmigris al Israelo tiun jaron. Eblas ankaŭ montri certan similecon en lia pensado al la ideoj de Martin Buber, ekzemple: "Mi-vi-sinteno" kontraŭ "mi-al-mi" sinteno, same kiel rilate al sinteno al Dio.
Lia pensmaniero variis de malespero al espero, kaj li multe penis feliĉigi aliajn kaj ne droni en la melankolio. Li atendis, ke kreiĝos generacio en la lando de idealismaj, moralaj, produktivaj homoj, kun noblaj kvalitoj, kies koroj estu honestaj kaj malfermitaj unu al la alia; sed fine de sia vivo, kvankam li estis sociema homo, li preferis enfermi sin kaj esti sola kun la naturo, seniluziigita de la homa naturo kaj de lia emo al intrigo, memintereso kaj etuleco, kiel esprimis lia letero al la poeto Rachel.
Gordon estis vegetarano pro ideologiaj kialoj. Vegetarismo, kvankam ne grava komponento de lia pensado, estis centra al lia vivstilo - nekutima fenomeno en tiuj tagoj. En la lasta jaro antaŭ lia morto li skribis tiel pri siaj pensoj kaj praktikoj:
Memore kaj heredaĵo
En la nomo de Gordon, la junulara movado Gordonia fondiĝis en Galicio en 1925 kaj celis eduki la judan popolon laŭ ĝiaj principoj. La movado funkciis en Pollando, Litovio, Latvio, Rumanio, Serbio, Francio, Ukrainio, Israelo, Argentino, Usono kaj Tunizio. Ĝiaj membroj komencis translokiĝi al Eretz Israelo en 1929. Ĝiaj metilernantoj kaj diplomiĝintoj establis kelkajn kibucojn en la lando de Israelo. Krome fondiĝis la A. D. Gordon lernejo - kies "mi kredas" baziĝas sur la valoroj de A. D. Gordon: "Edukado estas la maniero - la persono estas la celo". Liaj artikoloj estis tradukitaj en 15 malsamajn lingvojn ĝis 1972. Multaj lernejoj tra Israelo nomiĝas laŭ li, same kiel la Akademia Altlernejo de Eduko en Ĥajfo, "Gordon Academio". Stratoj en multaj urboj de Israelo ankaŭ nomiĝas laŭ li.
Butastur
Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
La nomo Butastur estas uzata por indiki ke ĝi estas inter la buteoj de la genro Buteo kaj Astur, kiu estas malnova nomo por paserakcipitroj. Studoj laŭ molekula filogenio sugestas, ke la genro estas frata grupo de Buteonenoj.
Koji Nishimura
Koji Nishimura (西村 弘司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC kaj Nagoya Grampus.
Pont-et-Massène
Pont-et-Massène estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Pont kaj la vilaĝeton Massène. Akvoujo plenigi la kanalon de Burgonjo. La artefarita lago de Pont surfacas 0,8 km². La volumeno de la lago estas proksimume 6 milionoj m³. La lago situas sur tri komunumoj : Pont-et-Massène, Flée kaj Montigny-sur-Armançon.
Historio
La baraĵo estis konstruita de 1876 ĝis 1882.
La vilaĝo ne havas preĝejon. Ĝi uzas la preĝejon de Saint-Euphrône.
Sinio
Sinio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Albaretto della Torre, Cerreto Langhe, Montelupo Albese, Roddino, Rodello kaj Serralunga d'Alba.
NGC 4600
NGC 4600 (aliaj indikoj — UGC 7832, MCG 1-32-128, ZWG 42.198, VCC 1834, PGC 42447) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
60972 Matenko
60972 Matenko estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Peter Kolény elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Mateno ("Matenko") estas kromnomo de Alexander Pravda (naskiĝita en 1961), amiko de la malkovrintoj kaj, ĝis 1998, kolego. Kiel bona observanto, li kunmalkovris plurajn malgrandajn planedojn kaj estis fascinata precipe de ŝanĝoj en kometa aspekto. Liaj amikoj estis inspirita de lia vasta gamo da interesoj, inklude muziko kaj pentrado.
Multokula O
Multokula O (ꙮ; kursive ꙮ) estas unu el malordinaraj arkaikaj variantoj de la signobildo por la cirila litero О (kaj la plej stranga el ili). Oni uzis ĝin tre malofte en malmultaj malnovslavaj manuskriptoj kiel la unuan literon en la radiko око (okul-) ĉiam en kunmetita vorto kun la signifo "multokula" en vortokombino серафими многоꙮчитїй (serafoj multꙮkulaj). El la manuskripto de Psalmaro, skribita en la fino de 15-a jarcento oni priskribis tiun signobildon en 1928. En la manuskripto ĝi konsistas el 10 unuokulaj literoj, la Unikoda signo havas nur 7.
Ĉar tiu ĉi formo de la litero O aperis nur ene de vorto, ĝi ne havas majusklan formon en Unikodo.
Steve Harris
Steve HARRIS (naskiĝis en Leytonstone, tiam parto de provinco Essex, Anglio, Britio, intertempe parto de Londono, do nun -aĝa) estas brita rokmuzikisto. Li plej konatas kiel basgitaristo, klavaristo kaj akompana kantisto de la metalroka muzikgrupo Iron Maiden. Fakte la grupo en 1975 fondiĝis plejparte pro lia iniciato.
Codognan
(jen france, okcitane Carçan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Andrés Hurtado de Mendoza
Andrés Hurtado de Mendoza y Cabrera, Dua Markizo de Cañete (Cuenca, 1510 - Lima, 14-a de septembro de 1560) estis militisto kaj politikisto hispana kiu iĝis la 3a Vicreĝo de Peruo, inter 1556 kaj 1560. Lia regado markis la finon de la periodo de unlandaj militoj, karakterizita per kontinuaj ribeloj kaj modifoj en la scenejo de la povo. Li pacigis fakte la Vicreĝlandon, trudis respekton al la aŭtoritato kaj helpis la koloniigon.
Esploroj
En 1560, tuj antaŭ esti elpostenigita, la vicreĝo Andrés Hurtado de Mendoza organizis ekspedicion por la konkero de la mita El Dorado en la teritorio de la kokomagvoj. Li pensis ke estis la maniero malproksimigi el Peruo tiujn nombrajn soldatojn kaj pagsoldatojn, kiuj malriĉaj aŭ malkontentaj post la ĵus finitaj enlandaj militoj, povus okazigi denove problemojn aŭ rompi la ordon tiam funkcianta. Supozis la vicreĝo ke la espero de tuja riĉo kuraĝigus multajn el ili enlistiĝi en tiu entrepreno.
Estrite de la veterano Pedro de Ursúa, en la 26-a de septembro de 1560 eliris la ekspedicianoj navige laŭ la rivero Marañón (Maranjon') (pro tio ili adoptis la kromnomon marañones (maranjonoj)). Estis iom pli ol 300 hispanoj, kelkaj dekoj de negraj sklavoj kaj ĉirkaŭ 500 servistoj indiĝenaj, enŝipigitaj en du brigantinoj, du neprofundaj boatoj kaj kelkaj flosaĵoj kaj kanuoj. Inter ili estis Lope de Aguirre kaj lia juna mestiza filino, nome Elvira. Ursúa okazigis malfidon ĉar li atentis nur pri sia mestiza amatino Inés de Atienza. Post unu jaro de navigado, malfacilaĵoj kaj aventuroj Aguirre partoprenis en la elpostenigo kaj murdo de Ursúa, kaj tuj poste de lia sukcedanto, nome Fernando de Guzmán, poste sukcedita de Aguirre. Aguirre kaj malmultaj homoj atingis la akvon de la Atlantika Oceano (probable tra la rivero Orinoko) okazigante masakrojn preterpase inter la indiĝena loĝantaro same kiel inter la propraj ekspedicianoj. En la 23-a de marto de 1561, Aguirre instigis 186 kapitanojn kaj soldatojn subskribi militdeklaron al la Hispana Imperio kaj klarigante siajn planojn de libereco kaj memregado. En julio de 1561 li alvenis al la insulo Margarita kaj kontrolis ĝin. Aguirre ekzekutis la guberniestron kaj 50 lokanojn. En la 29a de aŭgusto de 1561, li abandonis la insulon Margarita kurse al Borburata en la kontinento, kie lia malferma ribelo kontraŭ la hispana monarkio ŝanĝis kurson. Avertitaj de Pedro Alonso Galeas, nome dizertinto el la ekspedicio, hispanaj trupoj loĝantaj en Merido, Trujillo kaj El Tocuyo sub estreco de la maestre de campo Diego García de Paredes kaj de Hernando Cerrada Marín, ili iris al Barkisimeto por aresti kaj ekzekuti lin. Aguirre malespere murdis ponarde eĉ sian propran filinon, Elvira, por eviti ties falon en la mano de siaj malamikoj; same li murdis ankaŭ kelkajn el siaj sekvantoj kiuj klopodis kapti lin. Finfine, en la 26-a de oktobro de 1561 du maranjonoj pafis al li per siaj arkebuzoj, mortigante lin en la momento. Poste saltis sur lin alia soldato, nome Custodio Hernández, kaj laŭ ordono de García de Paredes, senkapigis lin.
Makabeoj
La vorto Makabeoj havas plurajn signifojn:
Samarkando
Samarkando (Samarqand); internacie ankaŭ konata kiel Samarkand, origine el la sogda lingvo: "ŝtona urbo") estas urbo en Uzbekio, ĉefurbo de la provinco samnoma . Ĝi estas fama pro sia arkitekturo
Historio
Samarkando estas tre malnova urbo, kiun oni fondis antaŭ preskaŭ 3 mil jaroj. Aleksandro la Granda konkeris la urbon en la jaro -329. Grekoj nomis ĝin "Marakanda". En tiu tempo kaj ankaŭ poste Samarkando estis grava urbo de la vojo de silko de Ĉinio al la okcidento They tell of an Orepius who became ruler "not from ancestors, but as a gift of Alexander". .
En la frua islama epoko ekde la 7-a jarcento la urbo prosperis ĝis la detruo fare de Ĝingis-Ĥano en la jaro 1220. En la 14-a jarcento Tamerlano igis Samarkandon ĉefurbo de sia granda imperio.
Afrosiab
Afrosiab estas la loko norde de la urbo, kie situis la antikva Samarkando. Ĉi tie oni povas vidi grandegan aron de senvivaj montetoj, kiuj kaŝas multajn enigmojn. Antaŭe ĉi tie bolis vivo, prosperis komerco, metioj kaj artoj. Tiutempe oni uzis kiel tradician konstrumaterialon miksitan kaj densigitan argilon kaj nebakitajn brikojn, kiuj estas uzataj en la regiono ankoraŭ nun, ĉar argilo bone ŝirmas la domojn kontraŭ sufoka varmego somere kaj samtempe ebligas konservi varmon dum frostaj vintroj.
Aparte vidindas pentroarto de la 6-a kaj 7-a jarcentoj, malkovrita en la palaco de la reganto de Samarkando, kiu estas dekorita per skulptaĵoj, ĉizita alabastro kaj pentraĵoj. Sur unu el la konserviĝintaj fragmentoj oni povas vidi riĉan karavanon, ĉekape de kiu marŝas blanka elefanto, ornamita per dorsotuko kaj portanta sur sia dorso princinon. Ŝi estas akompanata de servistino. Postsekvas rajdistinoj sur diverskoloraj ĉevaloj, viroj sur unuĝibaj kameloj, maljunulo kaj ĉevalrajdanto. Samloke videblas ĉevalaro kaj cignosimilaj birdoj.
Uzante limigitan nombron de koloroj, ĉefe ruĝan, blankan, bluan kaj brunan, pentristoj de Afrosiab kreis pentraĵojn, sur kiuj la historia realaĵo intime interplektiĝas kun fikcio. Pri la alta nivelo de kulturevoluo en Afrosiab atestas ankaŭ alia interesa trovaĵo – unika ŝaka kompleto (kun ĉiuj ŝakfiguroj!) el eburo, kiun fakuloj konsideras unu el la plej antikvaj tutmonde.
La maŭzoleo Gur-Emir
Gur-Emir estas la tombo, en kiu estas enterigita Amir Temur, liaj filoj kaj nepoj. La blua kupolo de la maŭzoleo altas je 12,5 metroj kaj nombras 64 nervurojn. La diametro de la kupolo ampleksas 15 metrojn. Oni komparas ĝin kun tulipo, kuniginta siajn petalojn. „Se la ĉielo malaperos, la kupolo de Gur-Emir anstataŭos ĝin”, oni diris pri la maŭzoleo. Turkiz-kolora glazuro faras ĝin ege bela vidaĵo precipe surfone de la helblua ĉielo de Samarkando.