cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Slochteren
Rearanĝo
La provinco Groningen rearanĝis la municipojn ekde la 1-a de januaro 2018. Kune kun la municipoj Hoogezand-Sappemeer kaj Menterwolde ĝi nun nomiĝas Midden-Groningen. La provinco donis la regionon ĉirkaŭ Meerstad apud Harkstede al la nova municipo Groningen.
Publika transporto
La sekvaj buslinioj prizorgas la publikan transporton en la municipo Slochteren:
Jordi Sabater Pi
Jordi Sabater Pi, ankaŭ konata kiel Jorge Sabater Pi (naskiĝis en Barcelono, mortis  en Barcelono ) estis hispana primatologo. Li estis monda specialisto en etologio (studo de la kondutoj de bestoj) kaj malkovranto de pluraj kulturaj kondutoj en pluraj specioj. Certe la plej konata kultura konduto de besto, la uzo de iloj fare de ĉimpanzoj, estas malkovro farita de Sabater Pi.
Kiel pruvo de sia sindevontigo kun ĉimpanzoj, la konstato de ilia proksimeco (tiel genetike kiel kondute) kun homaj estaĵoj, kaj la riskoj de iliaj vivmedioj, Sabater Pi diris en unu okazo ke la malkresko en populacio kaj en la kazo de kelkaj subspecioj, la situacio de endanĝerigita specio, estis komparebla kun homa genocido. Ekde la fruaj jaroj de la 21-a jarcento Profesoro Jordi Sabater Pi estas klare poziciiĝinta favore al la protekto kaj konservado de primatoj kaj li apogis projektojn kiajn "Proyecto Gran Simio" en Hispanio aŭ "Fundación Mona" en Ĝirono.
Biografio
Inter 1940 kaj 1969 li rezidis en Ekvatora Gvineo, kie li studis la aŭtoktonajn kulturojn kaj la lokajn speciojn de bestoj, kiuj estis malmulte konataj. Post la deklaro de sendependeco en 1969 li iris labori kiel konservatoro de primatoj en la Zoo de Barcelono, daŭrigante siajn studojn, stipendiitajn de National Geographic kaj kune kun zoologino Dian Fossey. Dum la 1960-aj jaroj li malkovris "Copito de nieve" / "Floquet de Neu" (neĝero), albinan gorilon kiu vivis poste en la Zoo de Barcelono.
En 1976 li fariĝis profesoro de etologio, enkondukante tiun fakon unuafoje en hispana universitato. Li estis profesoro de etologio en la Falkultato de Psikologio de la Universitato de Barcelono kaj enkondukanto en Hispanio de la studo de besta konduto kaj de primatologio. Pluraj disĉiploj daŭrigis lian linion de laboro en la Universitato de Barcelono, kiel Joaquim J. Veà Baró kaj Mateo Escobar Aliaga, aŭ Montserrat Colell Mimó kaj en la Aŭtonoma Universitato de Madrido kiel Fernando Peláez, Ángela Loeches, Carlos Gil kaj Susana Sánchez.
Li malkovris la gigantan ranon Goljata rano kaj studis la konduton de la mielindikanta birdo Melichneutes robustus, li estis la unua observanto ke la ĉimpanzoj fabrikas bastonojn por preni termitojn kaj sorbas iajn tipojn de sablo kun kuracaj ecoj, li faris detalajn studojn de la nestoj faritaj de goriloj kaj ĉimpanzoj. Lia plej fama faro estis sendi la gorilon "Copito de Nieve" al la Zoo de Barcelono. Iuj indiĝenoj estis alportintaj ĝin al la centro Ikunde, kie li estis dungita kiel konservatoro de la Zoo de Barcelono. Se oni lasus ĝin en libereco ĝi povus morti tre rapide, tial ke ĝia videbleco kaj manko de melanino estus al ĝi tre malfavoraj en la naturo. Li ĉiam konsideris ke la malkovro de "Copito de Nieve" estis nur anekdoto kompare kun siaj aliaj eltrovoj.
Li estis farita Doctor Honoris Causa de la Aŭtonoma Universitato de Madrido en 1993 laŭ propono de la Fakultato de Psikologio, same kiel Honora Membro de la "Asociación Primatológica Española".
Li estis granda desegnisto, kaj kiam li testamentis ĉiujn siajn dokumentojn al la Universitato de Barcelono, inter ili troviĝis pli ol 2000 desegnoj, akvareloj kaj skizoj. La Universitato de Barcelono konservas la kolekton Sabater Pi en la Teĥnologia Parko de Barcelono.
Vesperpasero
La Vesperpasero, Pooecetes gramineus, estas specio de mezgranda birdo de la familio de Emberizedoj. Ĝi estas monotipa en la genro Pooecetes (Baird 1858).
Plenkreskulo havas helbrunajn suprajn partojn kaj helajn sablokolorajn subajn partojn, ambaŭ kun pli malhela strieco nigreca en dorso kaj per izolitaj strioj en brusto dise el supra centra malhela makulo. Ili havas blankajn okulringon, gorĝon kaj mustaĉan strion kiu pluas sub kaj ĉirkaŭ bruna vango, kaj pli svagan helan superokulan strizonon. Ili havas ankaŭ longan malhelbrunan voston kiu montras blankajn eksterajn vostoplumojn dumfluge. En malhelbrunaj flugiloj videblas ripoze po du blankaj flugilstrioj ne tre markataj. La beko estas fortika kaj karnokolora kun pli nigreca supra bordo. La kruroj estas rozkolorecaj.
Ties reprodukta habitato estas malfermaj herbejaj areoj tra plej parto de Nordameriko, inklude ĉeŝoseajn areojn kaj stoplejojn, kaj ili disvastiĝas kaj reproduktiĝas tra suda Kanado kaj Usono. Tiuj birdoj migras al suda kaj centra Usono kaj ĉefe al suda Meksiko.
La Vesperpasero estas ĝenerale malpli timida ol multaj el la herbejaj paseroj, kaj povas esti vidata ofte dumkante. Ili nomiĝas tiele en la komuna nomo pro supozata kutimo kanti pli fiere dum vespero, kvankam fakte ili kantas je iu ajn tagohoro. La masklo kantas el alta ripozejo, kia arbusto aŭ telefonfosto, kio indikas ties posedrajton de la reprodukta teritorio. La muzikeca kanto komencas per du paroj de ripetataj fajfaj notoj kaj finas per serio de trilaĵoj, iome similaj al tiu de la Kantopasero. Ili emas baniĝi sur polvo, ofte uzante la nudan grundon de kampo aŭ malpura vojo.
Tiuj birdoj manĝas surgrunde plej ofte en malgrandaj aroj, ĉefe insektojn (ĉefe somere kune kun araneoj kaj aliaj malgrandaj senvertebruloj) kaj semojn (ĉefe vintre). For de la reprodukta sezono ili ofte manĝas en malgrandaj aroj. La reprodukta sezono daŭras el majo al julio. La nesto estas malferma tasformo surgrunde sub herbotufo.
La nombroj de tiu birdo malpliiĝas en la orientaj partoj de ties teritorio pro habitatoperdo.
Linio Kintetsu-Minami-Ōsaka
Linio Kintetsu-Minami-Ōsaka (japane: 近鉄南大阪線 [Kintecu-Minami-Ōsaka-sen], angle: Kintetsu Minami-Osaka Line) estas linio de la fervojo reto Kintetsu en Kinki-regiono, Japanio. La okcidenta parto de linio situas en sud-oriento de Gubernio Osaka kaj ĝia orienta parto situas en nord-okcidento de Gubernio Nara.
Tipoj de trajnoj
Estas 4 tipoj de trajnoj kaj Super-Ekspreso:
Turnoplilongigita kvinlatera piramido
En geometrio, la turnoplilongigita kvinlatera piramido estas unu el la solidoj de Johnson (J11). Kiel ĝia nomo sugestas, ĝi estas formita de kvinlatera piramido per turnoplilongigo de ĝi, kio estas en ĉi tiu okazo aldono de kvinlatera kontraŭprismo al ĝia bazo. Ĝi povas ankaŭ vidata kiel dudekedro de kiu unu el kvinlateraj piramidoj (J2) estas forigita kaj anstataŭigita per kvinlatero.
Wedgwood Memorial College
Wedgwood Memorial College estas malgranda kolegio por plenkreskulaj kursanoj en Barlaston, proksime de Stoke-on-Trent en la provinco Staffordshire de Anglio. La kolegio de 1945 ĝis 2012 estis posedata kaj vivtenata de la urbo Stoke-on-Trent; la 23-an de februaro 2012 la urba konsilio decidis fermi kaj vendi la kolegion, sed ĝis la stato de februaro 2013 ĝi ankoraŭ ne vendiĝis. . Ekde la jaro 1960 la kolegio estis nacie grava kiel centro de Esperanto-edukado, kaj ekde 2002 la al la kolegio ligata Esperanto-domo Barlaston estas la sidejo de la Esperanto-Asocio de Britio.
La kolegio, membro de la nacia asocio Adult Residential Colleges Association pri plenkreskulaj kolegioj, proponas (respektive ĝis 2012 proponis) kursojn pri literaturo kaj lingvoj (franca, germana kaj Esperanto), politika scienco kaj historio, kaj arto, arthistorio kaj arkitektura historio. La kolegio havas bibliotekon kun 15 000 volumoj disponeblaj por biblioteka esplorado kaj studado, do ne pruntedonas librojn. La konstruaĵoj estas ankaŭ ludonataj por geedziĝoj, festoj kaj malgrandaj konferencoj, kun ok salonoj por inter 10 kaj 40 gastoj po salono. Unu el ĉi tiuj salonoj estas estas la Biblioteko Montagu C. Butler, lokita en Esperanto-domo Barlaston sur la kolegia tereno.
Ribeira do Amparo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Ribeira do Pombal. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Elhejmiĝo
Elhejmiĝo estas budhisma rito per kiu domano forlasas sian hejmon por vivi kiel senhejma ŝramaneto ĉe samgo. Post provtempo aŭ post kiam la ŝramaneto fariĝas 20 jarojn aĝa, li povas bikŝuiĝi.
Teravado
En kelkaj tradicioj de Teravado, ekzemple, en Birmo, la rito estas observita de ĉiu viro dum adolesko.
Mahajano
En Mahajano, ekzemple, en Tibeto kaj Ĉinio, provtempo de studado estas bezonata antaŭ ol la kandidato povas elhejmiĝi. Dum tiu periodo lia kapo ne estas razita kaj li ne estas imuna kontraŭ milita servo.
Ibibioj
La ibibioj estas etno en Niĝerio, Ganao, Kameruno kaj Ekvatora Gvineo. La tradicia loĝregiono situas en la hodiaŭa Niĝerio. Tie vivas ankaŭ la plejparto de la ibibioj kun nombro da loĝantoj de proksimume 3.976.000 homoj. La dua plej granda parto de la ibibioj vivas en Ganao kun loĝantaro de proksimume 43.000 anoj. En Kameruno vivas proksimume 34.000 ibibioj kaj en Ekvarora Gvineo proksimume 2.600.
Precipe en Ganao, Kameruno kaj Ekvatora Gvineo la ibibioj preskaŭ senescepte estas kristanoj. Ankaŭ en Niĝerio la plejparto de la ibibioj estas kristanoj.
Ili parolas la Ibibian lingvon.
Csörsz Khell
Csörsz Khell [ĉors kel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Khell Csörsz estas hungara dekoraciisto, grafikisto, altlerneja instruisto, arkitekto. Lia frato estas Zsolt Khell.
Csörsz Khell naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Csörsz Khell frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris arkitektan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, poste grafikistan diplomon en Industriarta Altlernejo. Inter 1983 kaj 1985 li apartenis al Teatro Petőfi (Veszprém), poste li planis diversajn grafikaĵojn, dekoraciaĵojn al pluraj teatroj, eĉ en Germanio. Li instruas ankaŭ en Hungara Belarta Universitato. Dum sia vivo li ricevis diversajn premiojn (ankaŭ eksterlande).
Alvajärvi (Jyväskylä)
Alvajärvi estas lago en Jyväskylä, Finnlando. Ĝi ricevas akvon el Korttajärvi. Ĝi elfluas al Palokkajärvi laŭ Pappilanjoki. Akvo ne havas vere bonan kvaliton. La supermara alteco estas 94,4 m. La areo estas 2,1 kvadrokilometroj. La lago havas unun insulon, Lammassaarin.
Buster Williams
Buster Williams (Charles Anthony Williams la pli juna, naskiĝis la 17-an de aprilo 1942 en Camden en Nov-Ĵerzejo) estas usona kontrabasisto de ĵazo.
Vivo kaj verkado
Williams ricevis instruon pri kontrabasa kaj frapinstrumentara ludo de sia patro. En1959 li eniris la bandon de Jimmy Heath (kun Sam Dockery kaj Specs Wright) kaj laboris de 1960 ĝis 1961 kun Gene Ammons kaj Sonny Stitt. Poste li sekvis kursojn pri kompozicio, harmoniscienco kaj muzikteorio ĉe Muzikaltlernejo Combs en Filadelfio kaj akompanis post prezentadoj kun la Triopo Gerald Price la kantistinojn Dakota Staton (1961-62), Betty Carter (1962-63), Sarah Vaughan (1963) kaj Nancy Wilson (1964-68), kun kiu li iris al Los-Anĝeleso. Tie li surdiskigis kun la bando Jazz Crusaders kaj Miles Davis kaj verkis kun Kenny Durham kaj Kvinopo Bobby Hutcherson/Harold Land.
Post reveno al Novjorko en 1969 li membriĝis en la bando de Herbie Hancock kaj kunverkis ĝis 1972 ĉiujn iliajn sonregistraĵojn. Krom tio li laboris kun Art Blakey, Herbie Mann, Mary Lou Williams kaj la ensemblo de Eddie Henderson. En la sekvaj jaroj li verkis aron da albumoj kiel bandestro kaj en 1980 li estis nomumita pro sia kunverkado je la albumo Love For Sale (kun Hank Jones kaj Tony Williams) por Grammy. Kun Ron Carter kaj la Londona Simfoni-Orkestro li surbendigis la filmmuzikon por Le Choix des armes.
Komence de la 1980-aj jaroj li muzikis kun Herbie Hancock, Tony Williams kaj Wynton Marsalis samkiel ĝis 1995 triope kun Hancock kaj Al Foster. En 1989 li publikigis albumon kun propraj komponaĵoj (Something More), kiun kunverkis Hancock, Foster, trumpetisto Shunzo Ono samkiel Wayne Shorter. En 1991 li ricevis mendon por komponado de verko por ĵazkvinopo, arĉorkestro kaj ĥoro.
Kiscsősz
Kiscsősz [kiŝĉOs] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Devecser. La loknomo signifas: malgranda-kampogardisto.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Monto Somló troviĝas 13, Celldömölk 15, Pápa 25, Ajka 28, Sümeg 30, Veszprém (urbo) 56, Budapeŝto 163 km-ojn.
Historio
La vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1211. En la 16-a jarcento la turkoj detruis la komunumon. Vilaĝservo estas migra poŝto.
Botond Noszlopi
NOSZLOPI Botond [noslopi] estas hungara juristo, poeto, estetikisto, ano de E-MIL naskita la 15-an de marto 1983 en Miercurea Ciuc.
Biografio
Botond Noszlopi pristudis juron, sed ne fakiĝis, li pristudas estetikon-redaktoradon en ELTE de Budapeŝto.
Kopanina (Pulečný)
Kopanina estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Pulečný en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Pulečný, sub montopinto de Kopanina (657 m) en Ještěda-kozákova montodorso. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 6 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kopanina situas en katastra teritorio Pulečný kun areo 6,00 km².
108205 Baccipaolo
108205 Baccipaolo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Giuseppe Forti elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala amatora astronomo Paolo Bacci, ano de la Gruppo Astrofili Montagna Pistoiese. Li laboras en astronomio pri malgrandaj planedoj kaj kometoj ĉe la Observatorio de Capannoli proksime de Pizo, kaj sekvas ĉe la Observatorio de Libbiano en Peccioli.
Morăreni
Morăreni [morərenj] (Nyikómalomfalva njikomalomfalva) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Odorheiu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Lupeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 771 loĝantojn (hungaroj); en 1992 733 (hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1505. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Fondation Louis-Vuitton
La Fondation Louis-Vuitton, komencita en 2006, estas arta muzeo kaj kultura centro sponsorita de la grupo LVMH kaj ĝiaj filioj. Ĝi funkcias kiel laŭleĝe aparta, senprofita ento kiel parto de la promocio de LVMH pri arto kaj kulturo.
La artmuzeo malfermiĝis en oktobro 2014. La konstruaĵo estis projektita de la arkitekto Frank Gehry, kaj estas najbara al la Ĝardeno de alklimatiĝo en la Bosko de Bulonjo de la 16-a arondismento de Parizo.
Pli ol 1 400 000 homoj vizitis la Fondation Louis-Vuitton en 2017.
Segao
Segao estas ankaŭ populara muziko sur la insuloj de Agalega kaj Rodrigues same kiel Reunio kaj Sejŝeloj, kvankam la muziko kaj dancoj malsamas kaj ĝi estas kantita en la respektivaj kreolaj lingvoj. En la pasinteco, la Sega-muziko estis farita nur per tradiciaj instrumentoj kiel ravano kaj triangulo, kaj ofte ĝi estis kantita proteste kontraŭ maljustaĵoj en la Mauricia socio; ĉi tiu aparta versio de la segao estas konata kiel Santé engagé.
Klodvigo la 1-a
Klodvigo en PIV aŭ Kloviso (traduko de la malnovfranca nomo Clovis, en nuna franca lingvo Louis, germane Chlodwig aŭ Chlodowech, hispane Clodoveo, angle Clovis) (466-511) estis malnovfranca reĝo. Li fondis la Frankan Imperion (vidu Merovidoj), post la kolapso de Romia Imperio. Li establis sian ĉefurbon en Parizo.
Ni konas la reĝadon de Klodvigo danke al Gregorio de Tours, kiu verkis la libron "Histoire" (Historion), kiu poste estos konata kiel Historio de la Frankoj.
Oni ne bone konas la kronologion de la reĝado de Klodvigo. Ĉio, kion ni scias, havas sian fonton en la libro de Gregorio de Tours (Historio, libro II), kiu mencias la eventojn je serioj de 5 jaroj. Ili estas svagaj rememoraĵoj de la romanaj quinquennaliæ aŭ lustræ. Laŭ tiu aŭtoro: milito de Syagrius post 5 jaroj, 15 por la milito kontraŭ la Alemanoj, 5 jaroj antaŭ lia morto por la milito kontraŭ Alariko la 2-a. Oni povas malakcepti tiujn dispartigojn de la reĝado, ĉar ili povas ŝajni simpligoj, sed la modernaj esploroj ne kontraŭargumentis.
Hodiaŭ la kronologio de la reĝado de Klodvigo estas tiu-ĉi.
En 492 aŭ 493 li edziĝis kun Klotilda, burgunda princino, kiu konvertis lin al kristanismo kaj kiu iĝis sanktulino kelkajn jarojn post ŝia morto.
Li unuigis la regnon ankaŭ per sia konvertiĝo al kristanismo, sekve de influo de la episkopo de Reims sankta Remiĝo. Tio markas la estontan aliancon inter la trono kaj la Eklezio.
Cem Özdemir
Cem ÖZDEMIR (naskiĝis la  en Bad Urach) estas germana politikisto de turka deveno. Li membras en la Eŭropa Verda Partio kaj (ekde la jaro 1981) en ties nacia branĉo Bündnis 90/Die Grünen. De 1994 ĝis 2002 li estis membro de la germana parlamento Bundestag. Dum la oficperiodo 2004 ĝis 2009, Cem Özdemir estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj apartenas al la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).
Klodvigo la 1-a
Ĉildeberto la 1-a (naskiĝis en 497 en Reims, mortis la 13-an de decembro 558 en Parizo) estis franka reĝo, unu el la kvar filoj de Klodvigo la 1-a.
Cem Özdemir
Ekde ĝis januaro 2018 Özdemir estis - kune kun Claudia Roth - prezidanto de la germanaj verduloj. Li estas la unua enmigrantido en Germanio, kiu atingis la prezidantecon de germana partio. Ekde decembro 2021 li kadre de la nacia ministraro de Olaf Scholz estas federacia ministro pri nutrado kaj agrokulturo.
Salto de Pirapora
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Sorocaba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kopanina
Nomon Kopanina havas pluraj lokoj:
(10511) 1989 OD
(10511) 1989 OD estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Burnhaupt-le-Haut
(jen france, germane Oberburnhaupt) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Thann-Guebwiller/Gebweiler, kaj al la kantono .
(16375) 1981 EM10
(16375) 1981 EM10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
(7643) 1988 VQ1
(7643) 1988 VQ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroshi Mori kaj Masaru Arai elde Jorii (gubernio Saitama, Japanio).
Saint-Georges-du-Bois (Charente-Maritime)
Saint-Georges-du-Bois [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,743 loĝantojn en la jaro 2010.
Tajpinga ribelo
La Tajpinga ribelo ('Ribelo de la Pacega Paradizregno') estis unu el la pli sangumaj en historio inter 1850-1864; ĝi estis konflikto inter la Imperia Ĉinio kaj la anoj de sin-nomanta Hakkaana kundiulo nomata Hong Xiuquan, kiu ankaŭ estis kristana konvertiĝinto. La ĉefkomandanto de la armeo estis Yang Xiuqing.
La plejmulto de ĝustaj fontoj taksas la mortokvanton esti ĉirkaŭ 20 milionoj da civiluloj kaj militanoj, kvankam aliaj pretendas, ke la kvanto estas ege pli alta (eble ĝis 40 aŭ 50 milionoj). Ĉiukaze, malgraŭ ke la okazaĵo estis nomata "ribelo", ĝi estis la plej mortiga milita evento en la homa historio, dum kiu 1,5% -7% de la monda loĝantaro estis mortigita kiel rezulto. Jardekojn poste, Mao Zedong vidis la tajpingan ideologion kiel ĉefa fonto de inspiro por la ĉina enlanda milito, kiu kaŭzis la starigon de la Ĉina Popola Respubliko en 1949.
La nomo de la ribelo devenas de la nomo de la revolucianoj: La Pacega Paradizregno, aŭ ĉine Tàipíng Tiānguó (太平天國, Wade-Giles T'ai-p'ing t'ien-kuo) kiu daŭris nur tiom longe kiom la ribelo.
(12213) 1981 QN3
Kun orbita granda duonakso de 3,20281616 por la epoko de la, ĝi orbitas je nur 421 292 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Antonio di Rudinì
Antonio Starabba de Rudinì (n. en Palermo, la 16-an de aprilo 1839 - m. en Romo, la 7-an de aŭgusto 1908) estis itala politikisto. Li okupis la postenon de Ĉefministro de Italio, de 1891 ĝis 1892 kaj de 1896 ĝis 1898.
Li fondis la Partion de Juna Maldekstro per kiu li venkis por okupi la postenon en sia unua mandato. En 1896 li subskribis la Traktaton de Adis-Abebo, kiu ĉesigis la italajn postulojn pri Etiopio.
Radikpremo
Radikpremo estas la premo, kiu ekzistas en planto pere de osmozo en la radika histo de plantoj. Kune kun la suĉoforto de la planta transpirado, kiu ekiĝas pere de la transpirado de la plantaj folioj, la akvo en la planto estas transportata de la radikoj al la pintoj de la planto.
Kialoj
La transportĉeloj en la ksilema parenkimo, transportas la akvon al la ksilemo. Tiu transporto okazas aktive, do sub forkonsumado de energio pere de osmoze efikaj substancoj (precipe  ne organikaj jonoj). Tie per tiu proceso la osmoza potencialo malplifortiĝas (la osmoza premo plifortiĝas), kio kaŭzas la eniĝadon de akvo en la plantan korpon. La akvo fluas de la sufaco de la radiko laŭlonge de la osmozaj potecialaj graduentoj ĝis la interno de la endodermiso, kie la kasparaj strioj baras la akvofluon. Plej laste ĉie tie aŭ jam pli frue ĉe la eksteraj radikaj ĉeloj la akvo devas eniri la simplaston ( la internon de la planta korpo). Post la trapaso de la epidermisa histo ĝi plufluas al la ksilemo. Tie kreskas pro la enfluado de la akvo la hidrostatikan premon, nome la radikpremo.
Eksteraj ligiloj
Informative Seite der Uni Düsseldorf
Literaturo
Kadereit. J.W. k.a.: Straßburger Lehrbuch der Pflanzenwissenschaften, eldonejo Springer spektrum, Berlin, Heidelberg, 37a eldono, 2014, p. 351- 362.
5387 Casleo
5387 Casleo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la Universitato de Ĉilio elde la Observatorio de Cerro El Roble, sur la monto Cerro El Roble en la Región Metropolitana de Santiago de Chile.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon "Casleo", por "Complejo Astronómico El Leoncito" (Astronomia Komplekso de El Leoncito), plej granda astronomia centro en Argentino.
Pikniko sur la batalkampo
Pikniko en la kampo aŭ Pikniko sur la batalkampo estas teatraĵo verkita de Fernando Arrabal kun longa procezo de kreado inter 1952 kaj 1956. La teatraĵo, kiel Arrabal provas prezenti ĝin, estas klara argumento kontraŭ la milito. Nuntempe ĝi daŭre estas prezentata tra la mondo "por montri la absurdaĵon de milito" laŭ la vortoj de la aŭtoro mem. Ĝi povas esti inkluzivita en la ĝenro nomata absurda teatro, sed jam enkondukas en la "avangardan teatron de la postmilita periodo". La verko rivelas laŭ acida kaj ironia maniero, plendan krion pri la militaj konfliktoj, kiuj plagis la mondon dum tiom da jarcentoj.
Gravas mallonge citi iujn eltiraĵojn por pli bone kompreni ĉion diritan:
"Jes, mi pafas sen rigardi. (Paŭzo). Ĉiuokaze, mi pafas tre malmulte. Kaj ĉiufoje kiam mi pafas, mi preĝas Patron Nian por la homo, kiun mi mortigis." - frazo kiu indikas la bedaŭron pro la devo mortigi.
"Kiam ili kaptas kaptitojn, ili metas pinglojn en siajn ŝuojn tiel, ke kiam ili marŝas, ili dolorigas sin mem." - la malbono reduktiĝas al la sensignifa.
Enhavo
La teatraĵo rakontas, absurde, kiel geedza paro decidas iri al la milito por viziti sian filon, soldaton, kaj proponi piknikon ĉe la batalfronto. Ili ignoras la timojn de sia filo Zapo, kaj subtenas naivan kaj burĝan konversacion ĉiam plenan de ekvidoj, kiuj ŝajnas eskapi de la prudento, donitaj per la cirkonstancoj ĉirkaŭ ili.
Poste, malamika soldato aperas sur la sceno, Zepo, kiu samas al Zapo (ne nur estas fizikaj similecoj inter ili, ankaŭ similas ilia naiveco kaj la maniero alfronti militon). La plej granda diferenco inter ambaŭ estas, ke iliaj militaj uniformoj estas iom malsamecaj.
Ĉi tiu rolulo fine aliĝos al ĉi tiu pikniko amike kaj ĉiuj kvar komencos komenti pri kio okazas en la milito: kiel ili alvenis tien, kion ili faras por distri sin ...
La intrigo atingas konkludan punkton, en kiu ambaŭ roluloj agnoskas, ke ili ne volas esti parto de la milito kaj serĉas solvojn por ĉesigi ĉi tiun "absurdan" konflikton.
Ĉi tiu idilia sceno ne povas finiĝi sen eksplodo pri realeco de la bataloj: kiam la geedzoj kaj la soldatoj estas feliĉaj pri liaj ideoj kaj, ĉefe, havas la intencon reveni hejmen, ili estas mortigataj per batalo kiu komencas furiozi kie ili estas.
La lasta sceno povus esti interpretita kiel grafika priskribo de "Mortodanco", ĉar la kvar dancas kiam ili estas mortigataj. La verko sume kunigas surealismon kun absurdeco, humuro kaj falsa ĉiutaga situacio.
Roluloj
[en la origina verko ankoraŭ estas du ruĝkrucaj soldatoj kiuj per palankenoj fortransportas la kadavrojn, sed tiujn flankrolulojn oni ŝparis en la esperantlingva eldono]
En Esperanto
Esperantlingve, la kontraŭmilita absurda teatraĵo unuafoje prezentiĝis en Israelo kadre de la IJK 1986 per la germana esperantlingva teatra grupo Kia koincido: pro la tre striktaj regularoj pri sekureco ĉe la limoj de Israelo, absolute neeblis entransporti en la landon la necesajn teatrajn kostumojn kaj rekvizitojn - soldatajn uniformojn, armean telefonon, falsajn mitralojn kaj grenadojn aŭ pikdraton. Ĉion do necesis kaj eblis prunti el la stokoj de la israela armeo. Pro la fakto ke la rolon de unu soldato plenumis juna aktorino (la germanino Judith Jackson), kaj ke en plej multaj landoj ekster Israelo almenaŭ tiutempe virinaj soldatoj ankoraŭ estis tre rara fenomeno, la scenaro do ŝajnis tre klara aludo al la absurde tensia daŭra militostato en Israelo.
Bnej Baruĥ
Bnej Baruĥ — israela nekomerca kaj nepolitika asocio, fondita en la 1991a jaro de kabalisto, rabeno Miĥael Lajtman celante studadon de la scienco Kabalo kaj disvastigon de kabala scio tra la tuta mondo por plialtigo de homara spirita nivelo.
Asocio Bnej Baruĥ estas nomata de la nomo de kabalisto kaj rabeno Baruĥ Aŝlag (RABAŜ) — pliaĝa filo kaj adepto de la plej granda kabalisto de la 20a jarcento, rabeno Jehuda Aŝlag (Baal haSulam) — aŭtoro de komentario Sulam al Libro Zoharo.
Karpata baseno
La baseno dividiĝas inter Kroatio, Hungario, Slovakio, Aŭstrio, Rumanio, Serbio kaj Ukrainio. Tiu areo estis grandparte la historia teritorio de la Hungara Reĝlando.
Bnej Baruĥ
Studado de Kabalo en Bnej Baruĥ estas kondukata nur laŭ originalaj kabalistaj fontoj de RAŜBI, ARI, Baal Sulam kaj RABAŜ en scienc-esplora moderna stilo.
Laboro de asocio Bnej Baruĥ pri eldono kaj disvastigo de lernaĵoj estas trakondukata pere de volontuloj, esplorantoj de scienco Kabalo, kiuj aspiras malfermi saĝecon de la scienco al la homaro.
Karpata baseno
Loĝantaro
Laŭ la recenzoj en jaroj ĉirkaŭ 2001 estis 30 milionoj dividite jene:
Multaj areoj de la baseno apartenas al najbaraj landoj:
Panonia Maro
La antaŭaĵo de la nuna baseno estis la malprofunda maro, kiu atingis la plej grandan ampleksiĝon dum la plioceno.
21720 Pilishvili
21720 Pilishvili estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono),
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anna Pilishvili, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Forest Hills High School de Forest Hills (Nov-Jorkio, Usono).
Aleksandr Pokriŝkin
Aleksandr Ivanoviĉ POKRIŜKIN (ruse Алекса́ндр Ива́нович Покры́шкин) estis piloto de ĉasaviadilo; la unua trifoje heroo de Sovetunio (24.05.1943 ; 24.08.1943; 19.08.1944). Marŝalo de aerarmeo (1972).
Biografio
La milito lin trafis en Moldavio. En la unua batalo, la unuan tagon de la milito, li erare faligis sovetian bombaviadilon «Su-2», (ĉar tiu aviadilo estis sekreta kaj la sovetiaj pilotoj ne konis ĝian silueton). La sekvan tagon, la 23-a de junio en la batalo kontraŭ 5 Me-109 ĉe la rivero Prut li faligis unu el ili, tamen ankaŭ lia aviadilo estis grave damaĝita. Kun granda peno li atingis sian aerodromon kaj alteriĝis. Somere 1941 ĉe la Suda fronto li faligis kelkajn malamikajn aviadilojn, sed pro perdo de la regimentaj dokumentoj ili ne estis konfirmitaj.
La titolon heroo de Sovetunio kun la ordeno de Lenin kaj la oran stelo n skadrestro Pokriŝkin ricevis la 24-an de majo 1943 pro 354 flugoj, 54 aerbataloj, 13 persone kaj 6 grupe faligitaj malamikaj aviadiloj.
Păuleni
Păuleni [pəulenj] (hungare: Székelypálfalva sekejpalfalva) estas komunumo en Rumanio nord-nordokcidente de Odorheiu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Lupeni.
Aleksandr Pokriŝkin
Biografio
La duan oran stelon, regimentestro Pokriŝkin ricevis la 24-an de aŭgusto 1943 pro 455 flugoj kaj 30 persone faligitaj malamikaj aviailoj, iĝinte la deka dufoje heroo de Sovetunio.
Păuleni
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 576 loĝantojn (hungaroj); en 1992 238 (hungaroj).
Aleksandr Pokriŝkin
Biografio
Poste li partoprenis la batalojn super la Nigra maro kaj Dnepro.
Păuleni
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1455. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely ).
Aleksandr Pokriŝkin
Biografio
Pokriŝkin estis aŭtoro de multaj novaj taktikaj manieroj de ĉaspilotoj. Li ĉiam kunportis kajeron, en kiu li desegnis skemojn de aerbataloj. Unu el la unuaj li komencis praktiki «liberan ĉasadon». Li perfekte pilotis, ĝisfunde sciis la konstrukcion de aviadilo. Lia taktiko kaj batalmanieroj estis disvastigitaj ĉe ĉiuj frontoj. En februaro 1944 li estis invitita en Moskvon por labori kiel estro de aviadlernejo, sed Pokriŝkin rifuzis kaj revenis al la fronto.
En majo 1944 Pokriŝkin havis 550 flugojn, 137 aerbatalojn kaj 53 personajn venkojn. En majo li estis promociita al diviziestro. Je Aerokobro kun la numero 100 li partoprenis la aerbatalojn super Prut kaj Iasi kaj la lvovan-sandomeĵan operacion.
Ortonektidoj
Ortonektidoj (Orthonectida) estas bestogrupo kun ĉ. 30 specioj, necerta sistematikebla. Temas pri sekundare simpliĝintaj histuloj el la duflankuloj. Pli frue oni grupigis ĝin kun Rhombozoa al taksono „Mesozoa“, kio same ne estas natura grupo, do ne monofileta taksono.
La ortonektidoj estas tre malgrandaj, vermoformaj organismoj. La gameton ĉirkaŭas kovraĵo el ringforme aranĝitaj, ciliaj ĉeloj kun kutiklo. Inter la kovraĵo kaj la gameto etendiĝas faskoj el muskolaj ĉeloj. Je la antaŭa fino de la besteto troviĝas la sensorgano, kiu konsistas el tri ĉeloj. La besteto naĝas per helpo de la cilioj.
Sándor Muszka
MUSZKA Sándor [muska ŝandor] estas rumania hungara poeto de naskita la en Târgu Secuiesc.
Kariero
Sándor Muszka diplomitiĝis en 2006 en UBB de Kluĵo pri sociologio-antropologio. Li estas membro de la Ligo de Transilvaniaj Hungaraj Verkistoj (E-MIL). Verkaĵoj liaj aperis en revuoj Helikon, Irodalmi Jelen, Echinox, Szőrös Kő kaj Napút.
Aleksandr Pokriŝkin
Biografio
La trian oran stelon de heroo de Sovetunio diviziestro subkolonelo Pokriŝkin ricevis la 19-an de aŭgusto 1944 pro la ekzempla plenumo de la taskoj kaj heroaĵoj ĉe la fronto.
Do li iĝis la unua trifoje heroo de Sovetunio.
Ortonektidoj
Tiuj bestetoj vivas kiel endoparazitoj en ka korpaj kavoj de diversaj senvertebruloj. Tie ĝi povas kaŭzi gravajn damaĝojn, ekz. ili detruas la seksajn organojn de la majstrobesto. Ilia vivciklo estas ŝanĝiĝo de generacioj kun neseksa kaj seksa reproduktado, tiel metagenezo.
La reganta generacio estas plasmodio de mastroĉelo, kiun kontrolas la ĉelkerno de la parazito. La neseksa reproduktado okazas per dividiĝo de la plasmodio. Interne akumuliĝas kelkaj parazitaj kernoj, la tiel nomataj agamontoj, kaj okazas dividiĝoj, tiel estiĝas el la plasmodio la pli supre jam priskribitaj individuoj. Tiuj formas la sekse reproduktiĝantan generacion kaj forlasas la mastron. La virbestetoj estas pli malgrandaj ol la inaj (seksa duformismo) kaj krociĝas je ŝi ĝis ties fekundigo aŭ eĉ penetras ŝin.
El la fekundiĝintaj ovoĉeloj evoluas svarmolarvoj, kiuj forlasas la patrinan besteton per disŝiro de la korpa muro. Ankaŭ ili havas cilian kovraĵon, en kiu situas la internaj ĉeloj. Se ili atakas mastron kaj eniras ĝin, ili perdas la kovraĵon kaj internaj ĉeloj zorgas pri formado de novaj plasmodioj.
Aleksandr Pokriŝkin
Biografio
Komandante divizion li venke batalis en Pollando, Rumanio kaj partoprenis la Berlinan operacion. Dum la milito li faris pli ol 650 flugoj, en 156 aerbataloj faligis persone 59 (kun kun la nekonfirmitaj 112) kaj grupe 6 aviadilojn. En la parado de la venko la 24-an de junio 1945 sur la Ruĝa Placo li portis la standardon de sia fronto.
Post la milito li havis komandajn postenojn en la aerdefenda sekcio. En 1968—1971 li estis vicĉefkomandanto de aerdefendo de la lando. En 1972 li ricevis la rangon «marŝalo de aerarmeo».
Pokriŝkin estis premiita per 3 oraj steloj de heroo de Sovetunio, 6 ordenoj de Lenin, ordeno de la oktobra revolucio, 4 ordenoj de la ruĝa standardo, 2 ordenoj de Suvorov de la 2a grado, ordeno de la patriota milito de la 1a grado, 2 ordenoj de la ruĝa stelo, ordeno «Pro la servo al la patrujo en la armeo de Sovetunio» de la 3a grado, medaloj kaj per 19 alilandaj ordenoj kaj medaloj. En 1944 Franklin D. Roosevelt nomis lin la plej bona flug-aso de la milito.
Li estas aŭtoro de la libroj «La flugiloj de ĉasaviadilo», «Via honora devo», «La ĉielo de milito», «Ekscii sin en batalo».
Pokriŝkin mortis la 13-an de novembro 1985 kaj estis enterigita en Moskvo.
En 2000 lian nomon ricevis nova stacio  de la Metroo de Novosibirsko.
Görwihl
Görwihl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldshut, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Komerco per Esperanto
Komerco per Esperanto estas ideo, kiu emfazas la eblan utilecon de Esperanto rilate al internaciaj komerco kaj financo. Ekde la komenco de la Esperanto-movado, la uzo de Esperanto en internacia komerco estis rigardata kiel unu el la ĉefaj utilecoj de la lingvo.
El la timo, ke ni eble ne plaĉos al tiuj personoj, kiuj mem volas uzi Esperanton nur por aferoj praktikaj por ili, ni devas ĉiuj elŝiri el nia koro tiun parton de la Esperantismo, kiu estas la plej grava, la plej sankta, tiun ideon, kiu estis la ĉefa celo de la afero de Esperanto, kiu estis la stelo, kiu ĉiam gvidadis ĉiujn batalantojn por Esperanto ! Ho, ne, ne, neniam ! Kun energia protesto ni forĵetas tiun ĉi postulon. Se nin, la unuajn batalantojn por Esperanto, oni devigos, ke ni evitu en nia agado ĉion idean, ni indigne disŝiros kaj bruligos ĉion, kion ni skribis por Esperanto, ni neniigos kun doloro la laborojn kaj oferojn de nia tuta vivo, ni forĵetos malproksimen la verdan stelon, kiu sidas sur nia brusto, kaj ni ekkrios kun abomeno : "Kun tia Esperanto, kiu devas servi ekskluzive nur al celoj de komerco kaj praktika utileco, ni volas havi nenion komunan !" Venos iam la tempo, kiam Esperanto, fariĝinte posedaĵo de la tuta homaro, perdos sian karakteron idean ; tiam ĝi fariĝos jam nur lingvo, oni jam ne batalados por ĝi, oni nur tirados el ĝi profiton. Sed nun, kiam preskaŭ ĉiuj Esperantistoj estas ankoraŭ ne profitantoj, sed nur batalantoj, ni ĉiuj konscias tre bone, ke al laborado por Esperanto instigas nin ne la penso pri praktika utileco, sed nur la penso pri la sankta, granda kaj grava ideo, kiun lingvo internacia en si enhavas. Tiu ĉi ideo - vi ĉiuj sentas ĝin tre bone - estas frateco kaj justeco inter ĉiuj popoloj.
L. L. Zamenhof, Prelego ĉe la Dua Universala Kongreso (1906)
Priskribo
Jam antaŭmilite oni rekomendis, ke la komercistoj simile, kiel ili surpresas sur la leterpaperon la tefonnumeron, telegramkodon, surpresu „Oni korespondas Esperante“, por ke alilandanoj vidu la uzon. Malmultaj Esperantemaj firmoj faris tion, sed la efiko estis ĉefe propaganda. Tamen kelkajn tiajn korespondojn oni ĝoje priskribis en la Esperantaj gazetoj.
Komercaj ĉambroj kaj konferencoj
Jam ia „Kongreso por Internacia Ekonomio“ en 1905 en Mons esprimis la deziron, ke Esperanto estu instruata en lernejoj. - La unua komerca ĉambro, kiu oficiale helpis Esperanton, estis la Londona, kiu deklaris sin favora en 1905 kaj jam, en 1906 aranĝis publikajn ekzamenojn en Esperanto kaj daŭrigis ilin ankaŭ poste. Tiuj ekzamenoj daŭris ĝis ĉ. 1930, kiam eĉ pli grava aŭtoritato, la „Royal Society of Arts“ decidis aranĝi la Esperanto-ekzamenojn. La dua komerca ĉambro, kiu demonstraciis antaŭ la mondo sian favoron, estis tiu de Los Angeles, kiu en 1912 sendis tra la mondo Parrish (v. ). Li vizitis 19 landojn kaj faris paroladojn pri sia patrujo. Tiu ĉi ĉambro eldonis 64 paĝan gvidlibron pri Kalifornio, bele ilustritan. Ĝis 1914 51 francaj, 3 anglaj, 7 germanaj, 1 hispana, kaj 1 usona komercaj ĉambroj deklaris sin por Esperanto. - La kongreso de la komercaj ĉambroj en Madrid rekomendis la instruadon de Esperanto. En 1917 la Londona Komerca Ĉambro presigis 1000 ekzemplerojn de la broŝuro „A Common Commercial Language“. La brita komitato pri komuna komerca lingvo, - fondita en 1917 - eldonis pluajn 9000 ekzemplerojn. Samjare ĝi organizis paroladojn en britaj urboj.
Post la unua mondmilito Andre Baudet (v.) atingis ĉe la Pariza Komerca Ĉambro, ke tiu gvidu la propagandon inter la komercaj ĉambroj kaj per ili inter la komercistaro. Li submetis al la kunsido de la ĉambro en la 9-a de februaro 1921 plenan raporton pri Esperanto, ĝiaj konkurantoj, ĝia disvastiĝo, kaj ankaŭ rezolucion, laŭ kiu la ĉambro rekonas la gravecon de Esperanto, enkondukas ĝin kiel libervolan lernobjekton en sian propran komercan lernejon kaj rekomendas ĝin al la komercaj ĉambroj de la mondo. La kunsido akceptis la rezolucion kaj la tuta teksto de la raporto estis aldonita al la raporto de la Ligo de la Nacioj.
La saman raporton prezentis Baudet en 1923 dum pasko en Venezia ĉe la Internacia Konferenco por Komerca Helplingvo, kunvokita per la Itala-Svisa Komerca Ĉambro, Genève, kaj sub protekto de itala ministro de l' Industrio kaj komerco. La konferenco, ĉe kiu reprezentigis sin (preskaŭ nur per konataj Esperantistoj) 90 komercaj ĉambroj, 8 ministerioj de komerco, 21 foiroj, 61 komercaj institutoj entute el 27 landoj de 5 kontinentoj, uzis Esperanton, kiel konferencan lingvon, akceptis similan rezolucion, kiel la Pariza Ĉambro kaj akceptis rekomendajn rezoluciojn pri foira, radia kaj turisma uzado de Esperanto. Kiel modelon, oni prezentis la parizan komercan jarlibron de „Bottin“, kiu enhavis partan signon ĉe la nomoj de komercistoj, kiuj uzas Esperanton. La konferenco estis kunligita kun oficialaj vizitoj ĉe estraroj, institucioj, akceptoj ktp. La Komerca Ĉambro Itala por Svisujo en Genève eldonis en kelkaj lingvoj, ankaŭ en Esperanto, la protokolon de la konferenco, kiun oni dissendis al ĉiuj ĉambroj. La ICK kun la franca societo „Esperánto et Commerce“ kaj la Pariza Komerca Ĉambro aranĝis duan komercan konferencon dum majo 1925 okaze de la Foiro en Paris. La ĉambro mem invitis kaj subvenciis. Reprezentigis sin 155 ĉambroj kaj 100 aliaj komercaj organizaĵoj. La malferma kunsido okazis kune kun la samtempa internacia scienca konferenco en la halego de la Universitato Sorbonne, kiun ĉeestis 200 personoj. Parolis famaj scienculoj kaj reprezentantoj de registaroj. La kunsidon disaŭdigis pariza radiostacio. La laboro de la konferenco mem ne estis grava.
Laŭ iniciato de ICK la direkcio de la Internacia Foiro de Frankfurt a. M. kaj la Organiza Oficejo de la urbo invitis por pasko 1929 int. konferencon por turismo kaj reklamo. La organizan laboron plenumis Robert Kreuz. Venis gravaj parolistoj (ne Esperantistoj), sed Esperanto estis la oficiala traduka lingvo. Reprezentigis sin 86 korporacioj el 14 landoj, inter ili 15 pere de ne Esperantistoj. Ankaŭ tiu ĉi konerenco akceptis favorajn proponojn rilate Esperanton, tamen la oficialaj internaciaj komercaj reklamoficejoj ne okupiĝis plu pri Esperanto pro manko de taŭgaj personoj, kiuj estus daŭrigantaj la laboron en tiu medio. La prezidentooj de la komercaj ĉambroj de Francujo kaj Alĝerio en 1931 adoptis deziresprimon pri la utileco de Esperanto. La komerca ĉambro en Sheffield organizis klason por lernado de Esperanto en 1931. Ministerioj, instruado. La rusa cara ministerio por komerco kaj industrio sendis Nedoŝivinon kiel delegiton al la UK en Antwerpen en 1911. Pri tio la ministerio aperigis ampleksan raporton ruslingve kaj en 1913 pagis subvencion por Esperanta komerca oficejo en Petrograd. - Poste ankaŭ aliaj ministerioj reprezentigis sin ĉe la konferencoj por komerca lingvo kaj ĉe UK-oj. - La nederlanda ministerio de publika instruado eldonis en la 2-a de februaro 1931 dekreton N-ro 41.241., laŭ kiu Esperanto povas esti fakultative instruata en komercaj lernejoj kaj kursoj. Tiuj kursoj povas ĝui ŝtatan subvencion laŭ pli frua tiurilata dekreto. La fama katalogo de Davidov (v.) jam en 1911 enhavis la nomojn de 6 lernolibroj por komercistoj. La unua aperis en 1903 ĉe Hachette, Paris, Komercaj leteroj de Berthelot kaj Lambert. Grava estis la Esperanta eldono de O' Connora komerca korespondaro, eldonita en 1907 de Guilbert Pitman. - Ĝis 1914 en 22 landoj en 52 komercaj lernejoj okazis kursoj laŭ tiam eldonita statistiko. El tiuj 16 estas germanaj lernejoj. - Plej grandan atenton ricevis antaŭ la milito la donaco de mondfama franca kaŭĉukindustriisto Michelin de fr 20. 000 al la Societo SFPE por disdoni kiel premiojn al junuloj lernantaj Esperanton. La Esperantaj gazetoj enhavis reklamojn de la aŭtogumradoj de Michelin. - La Internacia Asocio por Komerca Instruado eldonis sian programon por sia internacia kongreso en Wien en germana kaj Esperanta lingvoj. Estas menciinde, ke en 1908 E. Wucher aperigis kajeron dulingvan: germanan kaj Esperantan pri Duobla Librotenado. - Post la milito la komercaj fakvortaroj kaj frazaro de Robert Kreuz kaj Alessandro Mazzolini, ankaŭ komerca koresponda libro de R. Kreuz estas la Plej valoraj eldonoj. En la lasta enestas la transportletero de la Pariza Komerca Ĉambro, kiu estas presita en franca ka Esperanta lingvoj.
Prospektoj
En la katalogo de Davidov (1911) estas listo de 11 komercaj prezaroj, katalogoj kaj prospektoj. Laŭ tiu listo oni eldonis ĉefe 1-2 paĝajn foliojn, sed jam troviĝas ankaŭ rimarkindaj eldonaĵoj. Eble la plej famaj estas tiuj de la granda angla farmacia firmo kaj fabriko Borroughs, Wellcome and Co., kiu ĝis nun ofte ree eldonis prospektetojn en Esperanto. La plej malproksime eldonita estis „Prezaro de Nov-Zelandaj Produktaĵoj de Carswell“ eldonita en 1907. La plej ampleksa el ta fruaj eldonoj estis la 36 paga prospekto de la Consettferofabriko el 1907 kaj la 48-paĝa ilustrita katalogo de tiam granda fotofabriko Hüttig A. S. en Dresden. - Menciinde estas, ke tiamaj konataj skribmaŝinfabrikoj, kiel la Ideal, Yost, Hammond kaj Oliver eldonis ilustritajn katalogojn en Esperanto - Laŭ la supra listo la unuaj komercaĵoj, kiuj portis la nomon „Esperanto“, kaj havis pri tio prospekteton, estis la ,Esperanto-sapo' de angla firmo Goodliffe, Nottingham, la ,Esperanto-bonbonoj de A. Perkowski, Kovno, kaj ,Esperanto-ĉokolado' de svisa fabriko Tobler kaj Kio, Bern, (kiu poste fabrikis ĉokoladojn kun Ido-reklamoj). Jam en 1910 la pariza fabriko Deberny et Cie eldonis sur 18 paĝoj prospekton pri la Esperantaj kaj „supersignitaj“ presliteroj. - Samjare aperis la unua prospekto pri aŭtomobiloj, eldonita de Clement Bayard, Paris. Plej grandan sukceson signifis antaŭ la unua mondmilito la apero de prospekto de la Porcelan-Fabriko en Meissen Saksujo, kiu laŭ reklamo en Esperanta gazeto ricevis konsiderindan mendon el Anglujo. Ankaŭ la germana firmo Reiner, Berlin, publikigis en 1914, ke laŭ reklamo en Esperantaj gazetoj ĝi ricevis dum du monatoj 439 mendojn el 32 landoj. - Tiutempe precipe la Saksa, Bavara kaj Würtemberga Esperanto-Institutoj okupiĝis pri disvastigado de komercaj reklamoj en Esperanto. La lastnomita atingis gravajn sukcesojn. Al ili oni povas danki, ke ĉe la Internacia Kongreso de Komerca Instruado en Budapest en jaro 1913 estis aparta Esperanta ekspozicio. - Listo el 1914 jam montras 172 prospektojn, katalogojn, reklamfoliojn. La aldono de „Esperanto Triumfonta“: Internacia Komerco enhavis en 1923-24 sub nomo „Internacia Adresaro“ senpagan firmo-registron pri komercaj firmoj, entreprenoj k. s., kiuj iamaniere uzis Esperanton. La sama publikigis partojn de leteroj de komercaj ĉambroj por Esperanto.
Mono
La internacian komercon deziris plifaciligi kaj plisimpligi la spesmilo kaj la „Ĉekbanko Esperantista“, kiu jam uzis tiun monsistemon kaj peris la transpagon de monsumetoj inter Esperantistoj ĝis eksplodo de la unua mondmilito. Oni uzis 20.000 ĉekojn kaj 40.000 transpagilpoŝtkartojn, la banko havis 700 konto-posedantojn en 40 landoj.
Internacia varborso
Al alvoko de Henriko Fischer-Galati, grandindustriisto en Bukareŝto kunvenis en la 3-a de aprilo 1923 en Venezia okaze de la Internacia Konferenco por Komerca Helplingvo 24 komercistoj kaj oficistoj por ebligi interrilaton per Esperanto kaj ekkoni reciproke la vendatajn varojn. La kunveno estis simila al malgranda specimenfoiro. La ĉeestantoj montris specimenojn aŭ prezarojn de varoj kaj provis fari negocon. Kelkaj sukcesis. Ili fondis societon sub nomo „Internacia Varborso“, kiu havis duan kunvenon dum la UK en Nürnberg. Poste la societo ĉesis doni vivsignon. - Similan celon havis rubriko en „Internacia Komerco“ nomita „Borso de Internacia Komerco“ publikigante senpage ofertojn kaj serĉojn de varoj (1923-24).
Societoj kaj gazetoj
La unuaj komercaj gazetoj estis la Export Esperantist, eldonita en Chicago, (1909-1924) kaj la Komerca Bulteno, organo de la komerca fako de UEA, eldonita en Dijon en 1911 (redaktida de W. A. Vogler). UEA havis kiel apartan fakon la unuan komercan organizon por Esperantistoj. Alia klopodo estis, ke komercaj gazetoj nacilingvaj enhavu Esperantajn partojn, resumojn simile al aliaj fakgazetoj nacilingvaj. Laŭ la katalogo de Davidov la gazeto „Organisation“, germanlingva fakrevuo komerca kaj industria, eldonita de H. Th. Hoffmann, Berlin, en 1907 havis unuafoje konstantan Esperantan fakon. UEA estis inter la unuaj, kiuj servis ankaŭ praktike por komercistoj. Jam en 1914 inter la delegitoj estis 285 el komerca branĉo, el ili 126 komercistoj, 15 agentoj, 47 komercoficistoj, 41 bankoficistoj kaj 16 industriistoj. En sia gazeto sub „Reciproka Informado“ estis konstanta rubriko, kiu enhavis demandojn kaj ofertojn pri vendotaj kaj aĉetotaj varoj. Similan rubrikon ĝi enhavis en postmilitaj jarkolektoj sub rubriko „Internacia Komerco“. La komercaj servoj estis ofte gravaj kaj videble kreskis Laŭ statistiko la delegitoj anoncis al Centro plenumitajn komercajn servojn: en
1909 1910 1911 1912 1913 1120 1513 2698 2835 3710