cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Majusklo
Skribo tutmajuskla
Speciala okazo de tia emfazo estas apartigo de la familinomo disde aliaj nomoj de persono, precipe kiam mankas la pli konvenaj majuskletoj.
Historio
Historie la majuskloj de la nunaj usklohavaj alfabetoj estas ĉerpitaj el la majusklaj skriboj antikvaj, kie ili estis la sola literspeco (do, tiuj alfabetoj estis senusklaj). Diversaj alfabetoj antikvaj restas tiaj ekz-e la hebrea aŭ la kartvela alfabeto. Fakte, en la kartvela siaspeca majusklo ekzistas: en titoloj literoj estas skribitaj sen vostetoj supren kaj suben, kvazaŭ inter du paralelaj linioj (vidu, ekzemple, la supran maldekstran parton de la tbilisa forumo [Forum.ge http://forum.ge/]).
Adony
Ne miskomprenu kun Abony!
Adony [adonj] estas nova urbo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér (iam en subregiono de Adony, kies centro ĝi estis), en Distrikto Dunaújváros. La komunumo estis latine Vetus Salina, turke Jancoarteran. Historia nomo de Adony estas Dunaadony.
Situo
Adony situas sur ebenaĵo laŭ dekstra bordo de Danubo, laŭ fervojo inter Budapeŝto kaj Dunaújváros, aŭtoŝoseo M6 estas ne tro for. Budapeŝto troviĝas je 41 km-oj.
Historio
La urbo estis loĝata dum la bronzepoko. La romianoj havis fortikaĵon, ĉar estis tie limes. Antaŭ la hungaroj avaroj vivis tie. Ĉevaloj de la hungaraj reĝoj uzis la trapasejon ĉe Adony. La unua mencio okazis en 1332. En 1463 la vilaĝo ricevis la rangon kampurbo. Fine de la turka erao alvenis germanoj, serboj, slovakoj kaj hungaroj. Dum la historio okazis multe da inundoj.
La urbo havas Danuban havenon. En la urbo funkcias aŭtonomio de germanoj.
Timbalo
Timbalo (itale: timpano, france: timbale) estas frapinstrumento el la grupo de la membranofonoj. La para uzado estas kutima; unuopaj muzikpecoj tamen jam ekde la 18-a jarcento postulas kvar aŭ pli instrumentojn.
Timbalo konsistas plejparte el preskaŭ duongloba kuprokaldrono, kiu estas surstreĉita per felo el plasto aŭ bestohaŭto. En la muzikhistorio tamen ankaŭ estas konataj rondaj kaj eĉ angulaj timbaloj. Krome ekzistas nuntempe ankaŭ timbaloj el artefaritaj materialoj (ekz.: fibrovitro) aŭ aluminio. La kaldrono havas malsupre en la mezo trueton, kiu servas al aero-elŝanĝo je la supren- kaj malsuprensvingado de la felo. Per mekanismo muntita aŭ malsupre ĉe la piedo, en la interno de la timbalo, aŭ sub la rando, la felo povas esti streĉata malsamforte; tiel la tonalto de la sono estas ŝanĝebla dum la ludado - male al la tamburo.
Agordado
Timbaloj, je kiuj la temporaban streĉadon de la unuopaj ŝraŭboj tranprenas tiel nomata "maŝino", kiu efikas egale sur la tutan periferion, nomiĝas maŝintimbaloj. Je pedaltimbaloj la tonalto estas regulebla helpe de pedalo. Per tio la timbalisto kapablas ŝanĝi la agordon senŝtupe dum la ludado (glissando). Plua aparta formo estas la viena timbalo, je kiu per manrado ne la felo, sed la kaldrono estas movata supren aŭ malsupren.
12490 Leiden
12490 Leiden estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Timbalo
Agordado
Nuntempe oni uzas timbalojn de kvin mezuroj kun tonamplekso de (D♭–B♭), (F–d), (B♭–f♯), (e♭–a) kaj (g–d’).
12490 Leiden
Je la epoko de la, la granda duonakso de ĝia orbito estis 3,20175341 ; tio, kiu tiam metis ĝin ĉ. 262 000 km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la nederlanda urbo Leiden en Holando, ĉe la bordo de Rejno. Dum sia historio, la urbo estis intelekta kaj humanisma centro, venigante studantojn, sciencistojn kaj filozofojn el la tuta Eŭropo al sia fama universitato fondita en 1575.
Timbalo
Surstreĉitaĵo
Tutmonde venkis por la surstreĉitaĵo de timbaloj plastofeloj. En la grandaj pintaj orkestrojde deklasika tradicio en Aŭstrujo, Germanujo kaj Svisujo same kiel en Usono, Britujo, Aŭstralio, Japanujo, Skandinavujo parte en Francujo tamen oni oni plue ludas sur naturfeloj. En Aŭstrujo, en Svisujo kaj ankaŭ en partoj de Skandinavujo ĉi tiuj estas plejparte akrigitaj kaprofeloj, en Germanujo kaj en la ceteraj landoj plejparte impregnitaj fenditaj bovidfeloj (el Celbridge, Irlando).
Evoluo
Laŭnature timbalo estas praa instrumento kaj troveblas ekde la topo aŭ aduzo de la Hebreoj ĝis la arme-timbaloj, priskribitaj far Praetorius kiel „monstraj rumurbareloj“, de la 16-a kaj 17-a jarcentoj (Syntagma Musicum 2, De Organographia 1619) kaj niaj koncerttimbaloj en plej diversaj formoj kaj aperaĵoj. De la persoj kaj turkoj ili venis onidire en la okcidenujon.
Antaŭe, kiam oni ankoraŭ uzis la timbalon ŝpareme kaj agordis ĝin regule je toniko-dominanto (kvint- aŭ kvartagordo), oni traktis ĝin en la notacio kiel transpona muzikinstrumento, tio signifas, oni preskribis je la komenco la agordon: timbaloj en E♭–B♭ aŭ en D–A, B♭–F ktp., oni tamen ĉiam notis kiel C–G aŭ pli ĝuste c–G. Tiun ĉi kutimon oni rezignis, kiam la komponistoj postulis ankaŭ tonojn transirajn la kvarton aŭ kvinton (Beethoven: Fidelio A–e♭, 7-a simfonio A–f, 8-a kaj 9-a simfonioj F–f). La 18-a jarcento estis la florepoko de timbalovituozeco, kiam ekz. princaj kortegaj timbalistoj koncertis sur ĝis dek kvar timbaloj, je kio ili dum la frapado eĉ ĵetis la frapilojn supren kaj rekaptis ilin en la takto. (verkoj de Johann Carl Christian Fischer, Johann Christoph Friedrich Fischer, Johann Kaspar Ferdinand Fischer, Družecký, Endler, Graupner, Molter)
Kiel konĉertinstrumento timbalo nun pli malofte prezentiĝas. Al la malmultaj ekzemmploj apartenas: Capriccietto für vier Pauken und Streichorchester (proksimume 1932) de Gerster, Konzert für Pauke und Orchester de Thärichen (1954), Der Wald – Konzert für Pauke und Orchester de Matthus (1984) aŭ ankaŭ Konzertstück für Pauken und Orchester de Kagel (1990 ĝis 1992), "Concertante per i bambini del mondo" de Luigi Morleo (2012).
Ŝraŭbotimbaloj validas kiel pratipo de la nun ludataj instrumentoj, ĉar ili povis esti transagordataj pere de ŝraŭboj per malmultaj manipuloj sur alian tonon. Ili estis uzataj ĝis la fino de la 19-a jarcento kaj estas nun pro sia "originala sono" pli ofte uzataj en koncertoj de orkestroj kun historiema koncertmaniero. En 1836 Einbigler (Frankfurto ĉe Majno) konstruis la unuan tiel nomatan maŝin-timbalon, konstruaĵo, je kiu la transagordadon prizorgas centra turnilo-levilo-sistemo. Tio plifaciligis kaj plirapidigis la agordadon kaj aparte la transagordadon. Timbaloj de ĉi tiu sistemo nun denove estas pli ofte uzataj en komponaĵoj kun malmultaj transagordotaskoj pro sia aparta sono. La turnkaldrono-timbalo, ekestinta proksimume 1850 je diversaj variaĵoj, ne venkis sur la simfonieca kampo. Gravan ŝanĝon alportis la inventado de la pedaltimbalo proksimume 1880. Ne estas certe, kiu konstruis la unuan pedaltimbalon. La patento de Pittrich devenas el la jaro 1881 kaj estas vojmontra por ĉiuj sekvaj pedalsistemoj. Nun oni povis perpiede transagordi la timbalon senŝtupe kaj rapide. La timbalisto havis dum la transagordado ambaŭ manojn liberaj kaj povis realigi, kio estis tutnova, rulatan glitsonon. Strauss estis unu el la unuaj komponistoj, kiu aplikis ĉi tiun novan teknikon (Salomé). Bartók aplikis la efekton de rulata glitsono aparte efike en sia sonato por du pianoj kaj frapinstrumentaro. Richard Strauss tamen ankaŭ estis entuziasma pri alia timbalotipo, nome tiu de „viena timbalo“. Je tio temas pri manlevilotimbalo, kiun inventis la solotimbalisto de Wiener Philharmoniker Hans Schnellar (1865–1945) kaj esence pluevoluigis liaj sukcedantoj Richard Hochrainer kaj Wolfgang Schuster kaj kiun ankaŭ nuntempe produktas Wolfgang Schuster en Vieno. Je ĉi tiu konstruaĵo meĥaniko premas la kaldronon kontraŭ la fiksitan felon por alceli certan tonalton. Richard Strauss kiel ankaŭ aliaj komponistoj, ekzemple Gustav Mahler, sin montris entuziasmaj pri la viena timbalo kaj ĝia sono, kiu nelaste estas deduktebla de la uzado de kapropergameno.
7991 Kaguyahime
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la princino Kaguja (japane : かぐや姫, Kaguja-hime aŭ "La Luma Princino"), rolulino de la malnova japana legendo Rakonto pri la tranĉisto de bambuoj (japane : 竹取物語, Taketori monogatari).
Anna and the King (filmo)
Anna and the King ("Anna kaj la reĝo") estas usona filmo de Andy Tennant aperinta en 1999.
Kiel multaj aliaj filmoj kaj telefilmoj, ĝi estas loze adaptita de la rakonto de Anna Leonowens, instruistino pri angla lingvo en Siamo, en la 19-a jarcento.
Temo
En 1862, Anna Leonowens perdis sian edzon antaŭ du jaroj. La juna vidvino decidas forstreki sian doloran pasinton kaj forlasi Hindion kune kun sia filo Louis. Ŝi alvenas en la reĝlandon de Siamo, kie ŝi devas instrui la anglan lingvon al la 58 infanoj de la suvereno, la reĝo Mongkut.
Panĝkora
Panĝkora estas rivero en norda Ĥajber-Paŝtulando, nordokcidenta Pakistano. Iam ĝi nomiĝis ankaŭ Gureo.
Himeno
Himeno estas membrano, kiu tute aŭ parte kovras vaginan aperturon de virinoj (kaj ceteraj femaloj de primatoj). Disrompo de la himeno nomiĝas defloro.
Ĉar seksa aktiveco kutime disrompas la himenon, ĝia neĉeesto estis en komunumoj, kie oni taksas virgulinecon, konsiderata kiel ties pruvo. Tamen la himeno ne estas tro bona signo de la virgulineco, ĉar ĝi povas esti disrompita dum masturbado, manipulado kun tampono aŭ per neseksa aktiveco (ekz. dum ekzercado), eĉ ne virino estus havinta seksan kuniĝon. Aliflanke eblas, ke virino kun nedisrompita himeno jam havis seksan kuniĝon.
Dum oftaj etapoj de evoluo de feto nenia aperturo en vulvon eĉ ne ekzistas. La maldika tavolo de histo, kiu kaŝas la vulvon, kutime antaŭ naskiĝo parte dividiĝos kaj kreos himenon kun unu aŭ kelke da aperturoj, kiuj ebligas menstruon. La grandeco kaj formo de aperturoj estas poste ĉe ĉiu virino alia. Kelkaj kutimaj specoj poste estas:
Kelkaj virinoj naskiĝos tute sen la himeno, al aliaj la himeno tute fermas la vulvan aperturon, do necesas per simpla kirurgia tranĉo disrompi ĝin. La himeno poste povas esti ankaŭ tute forta, do virinoj povas peti ginekolon, por ke li disrompu ĝin kaj malebligu tiel al doloro dum seksa kuniĝo. Oni nomas tiun ĉi operacion himenotomio. Sed virinoj povas postuli kirurgian riparon de la himeno, por ke ili povu ŝajnigi virgulinecon. Ankaŭ tial ne povas esti ĉeesto aŭ neĉeesto pruvo de konservita aŭ perdita virgulineco.
En pubereco influe de hormono oestrogeno la himeno fariĝas tre elasta. Dank‘ al tio kutime eblas uzi menstruajn tamponojn, eĉ ne virino estus devinta timi pri sia virgulineco.
La biologia celo de himeno estas almenaŭ parta malebligo de ebleco de infekto en la korpon tra la seksorganoj.
Kalvinana preĝejo (Izvoru Crișului)
Historio
En la 15-a aŭ en la 16-a jarcento katolika kirko konstruiĝis en tiu loko. En 1601 la kalvinanoj transprenis la preĝejon. Baldaŭe la turkoj faris ruina la preĝejon kaj en la 1690-aj jaroj oni konstruis novan preĝejon. En 1754 dokumento informas, ke la preĝejon ekstera muro defendas. En 1763 tertremo okazis, tial oni faris riparojn en la sekva jaro. En 1834 oni faris pli granda kaj pli bela la preĝejon. La orgeno estas aŭdebla ekde 1841.
Konstruaĵo
La kvadrata turo (ankaŭ bastiono) estas super la enirejo. La renesanca baldakeno estis unue pentrita en 1687 fare de János Gyalui Asztalos, el kio restis nur negrava parto. La pli novan pentradon kun hungarlingvaj tekstoj Lorenco Umling faris en 1834. Ankaŭ li faris la galerian pentradon. La preĝejo havas turkan tapiŝon de 1754.
Apud la preĝejo estas malnova tombejo kaj ekde 1995 monumento pri Pál Vasvári.
6964 Kunihiko
6964 Kunihiko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kazuro Watanabe kaj Kin Endate elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana matematikisto Kunihiko Kodaira (japane : (小平 邦彦, Kodaira Kunihiko, 1915–1997) ; ricevinto de la Medalo Fields en 1954.
ABO
La vorto havas plurajn signifojn:
Ferenc József Debály
Ferenc József Debály [jOĵef debAli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Debály Ferenc József, en hispana lingvoteritorio Francisco José Debali estis hungardevena urugvajana komponisto, dirigento, hobojisto. Ferenc József Debály naskiĝis la (pri la naskiĝloko estas dubaj informoj), li mortis la  en Montevideo.
Biografio
Ferenc József Debály post la plenkreskiĝo soldatiĝis en la Habsburga Imperio, kie li estis armeo muzikisto. En 1820 li civiliĝis kaj lernis muzikon en Lejpcigo kaj Vieno, poste li estis armea dirigento de Regno de Sardio. Li edziĝis en Ĝenovo, baldaŭ li havis 6 gefilojn. En 1838 la familio ŝipvojaĝis al Brazilo, poste tuj al Montevideo. Debály aliĝis al la armea orkestro. Tiutempe li konatiĝis kun Giuseppe Garibaldi. Debály komponis patriotan kanton en 1839, poste eĉ himnon de Urugvajo, li iĝis vaste konata tutlande. Li estis dirigento en teatro inter 1841 - 1848.
Makleristo
Makleristo estas persono kiu peras pri kontraktado, ekz. rilate al aĉetoj, ĉarteprenado, kreditoj ktp. . Li agas en la nomo de komisianto, mem havante nenian financan riskon, estas neŭtrala, kunigas du partojn kaj prizorgas la interesojn de ambaŭ.
8768 Barnowl
8768 Barnowl estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita per la angla nomo Barn Owl : nokta rabobirdo de la familio de la titonedoj, kies komuna nomo estas turstrigo, kaj scienca nomo Tyto Alba.
Balatonakali
Balatonakali estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo kaj konata somera banloko en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Balatonfüred.
Situo
La vilaĝo situas inter montoj kaj norda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Keszthely.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj loĝis tie. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Katolika ordeno refondis la vilaĝon en 1807. La kampoj ĝis 1945 apartenis al la ordeno. La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. La vilaĝo apartenas al vinregiono de Balatonfüred-Csopak. El la vilaĝo iam havanta unusolan straton formiĝis elstara banloko. Dum somero pli ol 20000 da homoj ferias tie.
Aedo (poeto)
Aedo (greke aoidos = kanti) estis helena pratempa poeto, kiu kantis, akompane de liro, la glorajn agojn de dioj kaj herooj. Li kantis parkere proprajn tekstojn, ne havante ilin en skriba formo.
La plej fama aedo estas Homero.
Parencaj esprimoj estas bardo, rapsodo, skaldo, menestrelo, liriko.
Izolita punkto (kurbo)
En matematiko, izolita punkto aŭ ermita punkto de kurbo estas punkto kiu ne kuŝas sur la ĉefaj linioj de la kurbo, sed kies koordinatoj kontentigas ekvacion de la kurbo.
Izolitaj punktoj kutime okazas ĉe algebraj kurboj super kampoj kiuj estas ne algebre fermitaj, difinitaj kiel la nula aro de polinomo de du variabloj. Ekzemple ekvacio
havas izolitan punkton je x = 0, y = 0, ĉar ĝi estas ekvivalenta al
Aedo (moskito)
Zoologio - Artropodoj - Insektoj - Dipteroj - Kuledoj
Izolita punkto (kurbo)
kaj x2 (x − 1) estas non-negativa por x ≥ 1, escepte de x = 0. Tial, super la reelaj nombroj la ekvacio ne havas solvaĵojn kun x < 1 krom (0, 0). En kontrasto, super la kompleksaj nombroj la (0, 0) estas ne izolita pro tio ke kvadrataj radikoj de negativaj reelaj nombroj ekzistas.
Aedo (moskito)
Aedo (Aedes) estas genro de moskitoj, origine trovitaj en tropikoj kaj subtropikoj.
La plej konata specio Aedes aegypti transportas flavan febron kaj dengon.
Piko de specio Aedes albopictus povas kaŭzi Ĉikungunjon.
La nomo venas de greka aēdēs signifo de kiu estas "malplezura".
Săsciori
Săsciori estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
Konservativa liberalismo
Konservativa liberalismo estas variaĵo de la liberalismo, kombinante liberalajn valorojn kaj politikajn konceptojn kun konservativaj sintenoj, aŭ, pli simple, reprezentante la dekstran alon de la liberala movado. Ĝi estas pli pozitiva kaj malpli radikala variaĵo de klasika liberalismo. Konservative liberalaj partioj kombinas liberalajn politikajn programojn kun pli tradiciaj sintenoj pri sociaj kaj etikaj temoj.
Kunemil
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1310.
Cenade
Cenade [ĉenade] (hungare: Szászcsanád [sasĉanad], germane: Scholten) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Blaj. Administre apartenas al ĝi: Capu Dealului, Gorgan.
Loĝantaro
En 1910 Szászcsanád havis 2 043 loĝantojn (rumanoj, germanoj, ciganoj), en 1992 1 133.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1311. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Alsó-Fehér.
Komunumoj pri szász (= sakso) en Hungara reĝlando
Iam tie loĝadis saksoj.
20427 Hjalmar
20427 Hjalmar estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Hjalmar Lagerkvist (naskiĝintan en 2021), nepon de la malkovrinto.
15575 Manyakumar
15575 Manyakumar estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research'') elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nyírparasznya
Nyírparasznya [njIrparasnja] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Mátészalka. Nyír signifas: betulo.
Situo
Nyírparasznya situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Mátészalka troviĝas 11, Vásárosnamény 15, Baktalórántháza 18, Fehérgyarmat 23, Nyírbátor 28, Nyíregyháza 53 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko, baldaŭe slavoj kaj avaroj vivis tie. La unua mencio devenis en 1336 laŭ tiama hungara ortografio "Paraznya". La vilaĝo en la 17-a jarcento apartenis al fortikaĵo de Szatmár. En 1945 oni disdonis parcelojn el la grandbieno al la malriĉaj vilaĝanoj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, poŝto, kuracejo.
Famuloj
En Nyírparasznya naskiĝis inĝeniero István Páczelt.
Ludwig von Schorn
Vivo
Schorn studis ĉe la Universitato de Erlangen inter 1811 kaj 1814 evangelian teologion. Ekde 1810 li estis estinta membro de la studenta korporacio Corps Onoldia. Post la fino de la studoj li translokiĝis al Munkeno. Inspirite de kontaktoj en la rondoj ĉirkaŭ Friedrich Thiersch li aliorientiĝis je arthistorio kaj arkeologio. La kolektisto kaj arthistoriisto Sulpiz Boisserée atentiĝis je Schorn, kiam li publikigis en 1818 sian unuan verkon Über die Studien der griechischen Künstler. Boisserée peris en 1819 kontakton al la stutgarta grandeldonisto Johann Friedrich Cotta, kiu komisiis Schorn en 1820 pri la redaktado de "Kunstblatt" (aneksaĵo regula por la gazeto Morgenblatt für gebildete Stände. Post la transloko Vajmaron la gazeto iĝis la plej grava artfakgazeto de Germanlando. Schorn sukcesis skribigi fakajn altkvalitulojn kiel Carl Friedrich von Rumohr, Karl Otfried Müller, Johann David Passavant, Franz Kugler, Gustav Friedrich Waagen kaj Karl Schnaase.
Rikardo la 1-a (Normandio)
Eksteraj ligiloj
The Henry Project: Richard I of Normandy (angle)
Ludwig von Schorn
Vivo
En 1826 Schorn ekprofesoriĝis ĉe la munkena Akademio de plastikaj artoj kaj ĉe la Universitato ludovika-maksimiliana de Munkeno pri mitologio kaj arthistorio. Malamikaĵoj fare de la amikaro de Peter von Cornelius decidigis lin sekvi en 1833 la vokon de grandduko Karlo Frederiko iri al Vajmaro. Tie li fariĝis direktoro de la artaj institutoj posteulante al Heinrich Meyer. Kune kun Karl Friedrich Schinkel li aranĝis la memorsalonegojn por la vajmaraj poetoj en la Urba kastelo. Lia filino estis la verkistino Adelheid von Schorn.
Lunska minejo
Geologio
La minejo estas ligita al granda braĥiantiklinala falto je grandeco 8,5 x 26 km, amplitudo 600 m ene de la Nija antiklinala zono. La strukturo estas disigita per serio da ŝovaj rompoj kies ŝova amplitudo varias de kelkaj metroj ĝis 200 m. Tavoloj ĉe la randoj de la strukturo kuŝas ĉe angulo 8-10°.
La minejon formas terigenaj sedimentaĵoj de la nutova, okobikaja kaj daginska tavolaroj de neogeno. La industrian signifon havas naftogasaj sedimentaĵoj de la darginska tavolaro de malsupra-meza mioceno je profundeco 1893-2845 m, kiuj konsistas el grejsoj, aleŭrolitoj kaj argilitoj.
Efika dikeco de la tavoloj varias de 7 ĝis 37 m, poreco 17-28%, komenca tavolpremo 20,5-28,1 MPa. Entute estas trovitaj 23 produktohavaj tavoloj. La kuŝejoj estas volbaj, masivo-tavolaj kaj tavolaj, tektone ŝirmitaj. La grandeco 5,7 x 4,9 km, alteco de la gasa parto 345-401 m, tiu de naftomarĝeno 12-30 m.
La gaso enhavas etanon, ne enhavas sulfuron, aliaj elementoj: metano 90-92%, homologoj de metano 7-8%, azoto 0,3-0,5%, karbonduoksido 0,4-1,4%. Enhavo de gasokondensato estas 104-116 gramoj/m³.
En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 452,3 miliardoj da kubaj metroj.
51741 Davidixon
51741 Davidixon estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj Michael Collins kaj Minor White elde Anza (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona amatora astronomo David S. Dixon, kiu observas elde la Observatorio de Jornada en Nov-Meksiko. Lia sindono por spuri eĉ plej mallumajn kaj nekapteblajn estis rimarkinda.
Fontenois-la-Ville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Bois-Colombes (stacidomo)
Bois-Colombes estas franca stacidomo sur linio J de Transilien, situanta en komunumo Bois-Colombes en departemento Hauts-de-Seine en regiono Francilio.
Stacidomo
Ĝi estis malfermita en 1857 de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest" sub la nomo « Bois de Colombes », kiu komence estis parcelo situanta sur la teritorio de Colombes, kaj poste esti starigita kiel sendependa komunumo « Bois-Colombes » en 1896. La stacidomo estis rekonstruita de 1933 ĝis 1935 okaze de kvarobligo de vojoj de Bois-Colombes al (La Stadiono), nova konstruaĵo por pasaĝeroj anstataŭante la malnovan estis restarigita de arĥitekto Urbain Cassan.
Fortuna Düsseldorf
Fortuna Düsseldorf (plena nomo: Düsseldorfer Turn- und Sportclub Fortuna 1895, do duseldorfa gimnastika kaj sporta klubo Fortuna 1895) estas sporta klubo el la urboparto Flingern de la germania urbo Düsseldorf (Duseldorfo). Kutimaj mallongigoj estas Fortuna aŭ - en aludo al la kluba emblemo - F95. La klubo aparte konatas pro sia profesia futbala teamo: Ĝi en 1933 gajnis la germanan ĉampionecon de futbalo, en 1979 kaj 1980 atingis la nacian pokalon de futbalo kaj en 1979 ankaŭ la finalon de la UEFA-pokalo de pokalvenkintoj. Ekde la jaro 1987 la teamo tamen dumtempe ne tre sukcesis - la klubo partoprenis en la jaroj 1966/1967, 1971 ĝis 1987, 1989 ĝis 1992 kaj laste de 1995 ĝis 1997 en la unua germania ligo de futbalo - Bundesliga, inter tiuj periodoj konkursis en pli malaltaj ligoj, kaj laŭ la stato de aprilo 2012 per 920 poentoj entute havas la 18-an pozicion en la "eterna tabelo" de la nacia ligo Bundesliga.
Trejnistoj ekde 1985
kronologio de ĉiuj trejnistoj ekde 1924
Obercunnersdorf
Obercunnersdorf ekde la jaro 2013 estas parto de la komunumo Kottmar en Germanio - antaŭe temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. La 28-an de februaro 2013 la tiam ankoraŭ memstara komunumoparto havis 1435 loĝantojn.
Levens
Levens estas franca komunumo kaj kantona ĉefurbo. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj aŭ Ĉemaraj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Geografio
La vilaĝon oni konstruis je ĉirkaŭ 25 km norde for de Nice (Nis = Nico) sur monteto da ĵurasia kalkŝtono superstaranta la kunfluon de tri riveroj : Esteron (Esteron), Vésubie (Vezubi) kaj Var (Var). Ĝi estas atingebla per la departementaj vojoj n°14, n°19 kaj n°20.
Kiam oni staras sur la kulmina loko de la vilaĝo je 600 metroj alta, rigardante al la sudo oni povas vidi la Mediteranean Maron kaj rigardante al la nordo oni povas vidi la montaran landlimon inter Italio kaj Francio.
La vilaĝo situas meze de la komunuma teritorio, kies limoj estas okcidente la valo de la riverego Var, oriente la montaroj de la Férion (1412 m), norde la valo de la rivero Vésubie kaj sude ĝia domareto Laval.
Jen nekompleta listo pri kelkaj nomoj :
Antikva Epoko
Tie vivis homoj jam en foraj pratempoj, ĉar restaĵojn de prahomoj oni trovis en la groto du Rat (groto de la rato), kaj fortikaĵaj ruinoj de la Ferepoko estas videblaj sur la pinto de Castellar (Kastelar) en la montaroj Férion.
La unuaj okupantoj historie menciitaj estis la Leponti-anoj, kiuj estis membroj de unu el la multaj triboj liguraj. La nomo Leponti fariĝis Leventi en la romania epoko, Leventio mezepoke, Levenzo dum la itala periodo, kaj fine la nuna nomo Levens.
La grekoj, kiuj fondis kolonion ĉe Nice (kies nomo devenas de la greka nomo Nikaïa = "venkinta"), ankaŭ vivis en la regiono de Levens.
La romianoj fondis en la kvartalo "de la herbejoj" gravan domaron kaj konstruis pavimitan vojon de Cemenelum (nuna kvartalo Cimiez de Nice) al Lantosque (Lantosk) tra Levens. Oni eĉ diras, ke tie iam restadis la princino Kornelia Salonino, edzino de la imperiestro Galieno. La plej malnova ŝpuro romiana estas skribaĵo gravurigita sur ŝtono de vidvino memore al ŝiaj edzo kaj filo, kiu estas videbla en la absido de la malnova preĝejo Notre-Dame-des-Prés ("Madono de la Herbejoj").
Frua Mezepoko
En 970 iu praulo de la familio Grimaldi, kiu poste regis super Levens dum pluraj jarcentoj, organizis defendon de la regiono kontraŭ la maŭraj rabistoj kaj batalis en 973 dum la Batalo de Turturo (batalo de Tourtour ĉe La Garde Freinet), kiam la grafo de Provenco Vilhelmo la 1-a (Guillaume 1er ĉ 955-993, kromnomita "Liberiginto") forpelis la saracenojn el sia teritorio.
La kavaliroj de la Ordeno de la Templo establiĝis ĉe la preĝejo "Madono de la Herbejoj" ĉirkaŭ 1135 post konsento inter la Papo kaj la Sankta Romia Imperiestro, kiu tiam estis la suzereno de Provenco. La kripto de la preĝejo atestas la properon de tiu templana komandejo (commanderie templière), kaj en la korto ankoraŭ ekzistas ŝtona trogo traborita per truo, kiu estis uzata por mezuri la grenojn de la dekona imposto. Militistoj kaj konstruistoj, la templanoj starigis kapelon Sankta Mikaelo (Saint Michel) ĉe la kulmino de la montaro Férion anstataŭ altaron dediĉitan al la dio Jupitero. Sed je la 20-a de januaro 1307, sekve de ordonoj de la franca reĝo "Filipo la 4-a" (1285-1314, kromnomita "la Bela"), la grafo de Provenco Karlo la 2-a de Anĵuo (1254-1309, kromnomita "la Lama") arestigis ĉiujn templanojn de la graflando kaj konfiskis ĉiujn iliajn bienojn. La bienoj kaj rajtoj de la templana komandejo de Levens estis atribuitaj al la grava abat-monaĥejo de Sankta Ponso (Saint Pons) ĉe Nice (Nis = Nico) ĝis la franca Revolucio, kaj tio estigis monkonfliktojn inter la abatoj de tiu monaĥejo kaj la prioroj de la levensa paroĥo de Sankta Antoneno (Saint Antonin).
Dum la 13-a jarcento la senjoroj de Levens estis membroj de la konsuleca familio nica Riquier (Rikie), antaŭ ol ekregis la Grimaldi-anoj komence de la 14-a jarcento.
Tiraneca Regado de la Grimaldi-idoj
La familio Grimaldi estas patricia familio de Ĝenovo kun pluraj branĉoj, el kiuj unu regis super Beuil post la geedziĝo en 1300 de Andaro Grimaldi kun Astruge Rostang, la unusola filino de la ĵus murdita barono de Guillaume (Vilhelmo) Rostang de Beuil (Boej en esperanto / Buèi aŭ lu Buienc en la nica dialekto / Boglio en la itala lingvo estas la oficiala nomo antaŭ 1860). La dinastio Grimaldi konservis la regadon super Boglio dum pli ol tri jarcentoj kiel baronoj kaj post la 26-a de majo 1561 kiel grafoj. Tiam estis tempoj de perforto, perfido, maljuteco kaj tiraneco, el kiu la levensanoj konstante provis emancipiĝi kiel eble plej bone.
Fine de la 14-a jarcento, la destino de Levens kunligiĝis kun tiu de la graflando de Nice, kiu abrupte disiĝis de la Provenco por aliĝi al la Ŝtato de Savojo, pro la iniciativo de la potenca Johano Grimaldi, kiu estis barono de Boglio kaj seneskalo de Provenco, kaj kies plejaĝa filo estis fariĝonta la senjoro de Levens. La kontrakton oni subskribis je la 28-a de septembro 1388 antaŭ la abat-monaĥejo de Sankta Ponso. Okaze de tio, la konfederitaj vilaĝoj de Levens, kaj Utelle (Utel) kaj Lucéram (Luseram) deklaris malkonsenti omaĝon al la grafo Amadeo la 7-a de Savojo (1360-1391, kromnomita "Ruĝa Grafo"), se oni ne redonis al ili la liberecojn kaj privilegiojn, kiun konsentis al ili pro monpago la reĝino Johanino la 1-a de Napolo (1326-1382). Sed ili estis finfine devigitaj submetiĝi al la aŭtoritato de Savojo.
En 1400 la unua komunumo juda instaliĝis en Levens, kies strato ankoraŭ nomiĝas rue de la juiverie
Tre grava evento por la tuta valo de la Vésubie estis la konstruado ekde 1431 de la "mulpada" vojo, kiu ligas la ĉefurbo Nice al Vinadio tra la vilaĝoj de Levens, Utelle, Lantosque, Saint-Martin-Vésubie (Sankta Marteno ĉe Vezubi-o) kaj la montaroj de la valoj de Coni (Koni, en la itala lingvo Cuneo/Kuneo). Kondiĉe ke oni poste pagu al li vojimposton, la riĉa patricio nica Paganini Dalpozzo proponis konstrui per sia mono tiun novan vojon por transporti salon, kiu tiam estis gravega parto de la nica komercado. La vojon oni finkonstruis en 1434 kaj la levensanoj abunde profitis de ĝi per konstantaj rilatoj komercaj kun la vilaĝoj de la valo de la Vésubie.
La epidemio de pesto en 1467 ruinigis plej parte la graflandon, kaj mortigis trionon de ĝiaj loĝantoj dum la unua ondo de la "nigra morto".
Je la 8-a de januaro 1475 Ludoviko Grimaldi, kiu estis la senjoro de Levens kaj ido de Johano Grimaldi de Boglio, konsentis al la levensanoj ĉarton "de libereco", kiu nuligis la imposton kaj permesis al ili mem nomumi siajn konsilantojn kaj sindikojn, kondiĉe ke ili ĉiujare pagu al la familio Grimaldi 40 orajn florenojn dum la tago de la Festo de Ĉiuj Sanktuloj.
Johano la 2-a Grimaldi fariĝis la feŭdestro de Levens je la 15-a de majo 1543. Li ĵuris fidelecon al la duko Karlo la 3-a de Savojo (1486-1553, kromnomita "Bona") sed tuj perfidis lin kaj alianciĝis kun la trupoj francaj kaj turkaj dum la sieĝo de Nice (Nis = Nico, en aŭgusto 1543). Kulpigita pri perfido, Johano la 2-a estis kondamnita al ekzilo kaj al konfisko de siaj bienoj. Je la 22-a de oktobro 1550 la levensanoj aĉetis por 1200 oraj ekudoj italaj senpere al sia savoja suzereno la muelejojn por faruno kaj oleo (defici) kun la permeso konstrui novajn. Sed post 14 jaroj da vagado tra Francio kaj sekve de liaj kulpokonfeso kaj pardonpeto, dekreto je la 8-a de decembro 1557 de la duko Emanuelo-Filiberto de Savojo (1528-1580, kromnomita "Fera Kapo") restituis al Johano la 2-a liajn bienojn kaj titolojn, tiel koleriginta la levensanojn kaj daŭre malpopulariginta la familion Grimaldi. Ĝis sia morto je la aĝo de 91 jaroj en la 17-a de septembro 1603, li estis malamata de la levensanoj, kiuj publike mokis lin dum lia funebrado.
De 1610 ĝis 1615 oni grandioze pligandigis kaj plibeligis la paroĥan preĝejon per pentraĵoj de famaj artistoj de la ĝenova skolo, kaj per sonorilaro.
La grafo de Boglio kaj guberniestro de la graflando de Nice (Nis = Nico) Hanibalo Grimaldi politike rilatis kun la franca najbaro kaj ekde 1614 komplotis por transdoni la graflandon al Francio. Tiam la duko Karlo-Emanuelo la 1-a de Savojo (1562-1630) deprenis de li la regadon kaj ordonis, ke li kun sia filo Andreo venu al la duka kortego de Torino. Ĉar ili malobeeme revenis hejmen, la duko de Savojo estis devigita konsideri ilin kiel ribelulojn. Senigitaj de la apogo de la franca reĝo Ludoviko la 13-a (1601-1643 kromnomita "Justa"), kiu ĵus edzinigis je le 10-a de februaro 1619 sian fratinon Kristino de Francio (1606-1663) kun la filo de la savoja duko Viktoro Amadeo (1587-1637), Hanibalo kaj lia filo estis kulpigitaj pri majesatenco, ribelo kaj perfido, kaj post tre longdaŭra proceso kontumace kondamnitaj al mortpuno. La grafo de Boglio tiam enfermiĝis en sia kastelo de Tourettes-Revest (Turet Revest), kiun tuj sieĝis la savojaj trupoj. Li fine mortis strangolita je la 9-a de januaro 1621
Dum tiuj eventoj la senjoro de Levens estis Cezaro Grimaldi de post la 5-a de decembro 1603. La levensanoj ankoraŭ memoris pri la reveno de Johano la 2-a Grimaldi kaj la junuloj ne forgesis, ke en 1608 Cezaro Grimaldi dekrete malpermesis ĉiujn publikajn festojn krom se konsentas la senjoro. Kiam li ekkonis la sorton de Hanibalo, Cezaro forfuĝis al Cabris (Kabris) kun sia tuta familio. Tiam la levensanoj impetis al la kastelo, prirabis ĝin kaj plantis la ŝtonon battàu (bataŭ), sur kiu ili saltis kaj dancis kriante : "ni saltas sur la ventro de Grimaldi !". Morgaŭe la duko de Savojo favore akceptis mesaĝon de la levensanoj, en kiu ili firme promesis sian sindonemon al Savojo. Karlo-Emanuelo la 1-a responde konsentis ĉarton "de libereco" al Levens, kiu fariĝis "grafo de si mem". Tiun eventon memorigas la blazono de la vilaĝo. Je la 16-a de oktobro 1622 oni ordonis detrui la muregojn ĉirkaŭ la kastelo.
En 1627 Honorito Grimaldi, kiu estis la filo de la defalinta senjoro Cezaro Grimaldi, provis rekonkeri siajn feŭdajn rajtojn sed fiaskis malgraŭ la divido de la levensanoj inter oponaj kamparanoj kaj favoraj vilaĝanoj. Finfine la feŭdajn rajtojn oni komplete nuligis en 1658 kaj la vilaĝo funkciis dank'al komunuma taĉmento, kiu konsistis el : unu juĝisto (la bayle), notarioj, tri sindikoj, ok konsilantoj, tri superrigardantoj, du arbitraciantoj, unu urbopolicano kaj kampogardistoj... ĉiuj elektitaj dum la tago de la Festo de Ĉiuj Sanktuloj por unujara oficperiodo.
Tiel finiĝis tri jarcentoj kaj duono de tiraneca regado far la familio Grimaldi, el kiu la levensanoj konstante provis emancipiĝi.
Revolucia Periodo
Dum la sekvintaj 130 jaroj, la levensanoj estis pasigantaj trankvilajn tagojn de kampara vivo, kaj la vivkondiĉoj multe pliboniĝis post la traktado de Utrecht, kiu donis la graflandon de Nice al la reĝo de Piemonto-Sardinio en 1713. Ili tamen suferis dum la Milito pro la Aŭstria Hered-Vico, kiam la regiono estis okupata de la trupoj francaj kaj hispanaj.
En la mallumaj jaroj de la revolucia epoko, Levens suferis kiel la tuta graflando pro la perfortoj de la okupantaj trupoj francaj kaj de la kontraŭ-revolucia movado Barbet (barbet). Je la 29-a de septembro 1792, la generalo Jacques Bernard d'Anselme (1740-1814) eniris en la urbon Nice. Je la 17-a de oktobro 1792, 1150 soldatoj de la generalo Paul de Barral konkeris la vilaĝon Levens, kaj poste marŝis al Duranus kaj Lantosque. La generalo (kaj estonta marŝalo) André Masséna (1758-1817), kiu naskiĝis en Nice kaj kreskis en Levens mem en la familiaj domoj de la Siga kaj de la strato Serret, partoprenis en tiu okupanta trupo kaj venkis la trupojn aŭtriajn kaj sardiniajn dum la batalo de la Brec d'Utelle (Brek d'Utel) je la 24-a kaj 25-a de novembro 1793. La regiono fariĝis la 85a departemento Alpes maritimes de Francio post voĉdono de la popolo ĝis la defalo de la franca imperiestro Napoleono la 1-a. En 1814-1815 la du Traktatoj de Parizo fine redonis ĝin al la reĝlando de Piemonto-Sardinio kaj restarigis la landlimon de 1760.
Dum la 19-a jarcento Levens spertis gradan disvolviĝon : oni konstruis, plantis, irigaciis, instruis…
Nuna Epoko
Sed ĉe la sojlo de la 20-a jarcento kadukiĝis la socia vivo :
Sur la ŝtona monumento starigita honore al la soldatoj, kiuj mortis pro sia patrujo dum la Unua mondmilito, estas gravuritaj 52 nomoj... el la tiamaj ĉ1300 levensanoj, 52 junaj kaj fortaj viroj pereis kaj multaj restis dumvive kripligitaj : terura estis la socia katastrofo !
En la 1950aj jaroj kvazaŭ mortonta estis la komunumo, kiu forte maljuniĝis kaj havis malpli da loĝantoj en 1946 ol en 1795 !
Sed ekde la 1980aj jaroj revigliĝis la komunumo ĉar dank'al la nunaj komunikiloj kaj veturiloj pli kaj pli da nicanoj preferas labori en la granda urboj de la marbordo aŭ en la industriaj areoj de la valo de Var kaj vivi en la kamparo.
Demografio
Dum pluraj jarcentoj la nombron da loĝantoj limigis la malfacilaj vivkondiĉoj, kiel izoleco meze de krudaj kaj krutaj montoj, malsategoj, militistaj perfortoj, kaj epidemioj (precipe la pesto en 1467 kaj 1734-1735, kiu ruinigis kaj kvazaŭ senpopoligis la landon). Okaze de la censado en 1734 oni nombris 1208 levensanojn, sed restis nur 1069 en 1794 dum la okupo de la francaj trupoj revoluciaj.
En la 19-a jarcento la plibonigo de tiuj vivkondiĉoj ebligis ke, tuj post la aliĝo de la graflando de Nice al Francio, oni censis 1800 levensanojn en 1861.
Sed tiu modernigo de la vivo ankaŭ okazigis elmigradon de la junuloj al la disvolviĝanta kaj proksima ĉefurbo Nice. La nombro de la levensanoj pli kaj pli malkreskis ĝis la fino de la dua mondmilito, tiel ke estis malpli da levensanoj en 1946 ol en 1794 !
Tamen tiu daŭra modernigo de la vivo kaj disvolviĝo de la urboj finfine ekde la 1960-aj jaroj okazigis al Levens la alvenon de novaj familioj, kiuj dank'al la modernaj veturiloj kaj komunikiloj laboras en la grandaj urboj aŭ en la industria areo de la valo de Var sed preferas vivi en la kamparo. Tiu evoluo kvaroble kreskigis la levensanaron dum la lastaj sesdekaj jaroj, kaj en 2006 oni censis 4427 levensanojn.
Tradicia Ekonomio
La muelilojn funkciigis la forto de akvofluo, kaj iam estis dek-kvin (7 komunumaj kaj 8 propraj) samtempe funkciantaj.
La tradicia vivo en Levens estis sobra kaj aŭtarcia, ofte eĉ malfacila… kaj oni komercis vendante la lokajn produktaĵojn.
Krom olivojn, la levensanoj kultivis aŭ rikoltis :
Sofia sanigejo
La iama Sofia sanigejo por tuberkulozuloj (germane: Sophienheilstätte für Schwindsüchtige) en Bad Berka-München funkciis ĝis 1994. Ĝia inaŭguro okazis en 1898; ĝia situo estas vere tre idilieca.
Levens
Tradicia Ekonomio
Ankaŭ ili bredadis :
Sofia sanigejo
Historio
La kliniko starigitis post la fondiĝo en la 14.10.1898 per subteno de la grandduka familio de Saksio-Vajmaro-Eisenach en arbara medio supre de München apud Bad Berka, Distrikto Weimarer Land. Nomitis ĝi por la mallonge antaŭe mortinta vajmara granddukino Sofio de Oranje-Nassau. La ejo unue servis kiel kuracejo por suferantoj je tuberkulozo. Ĝis 1911 la litaro atingis la nombron de 200. Ekde 1924 okazis ŝanĝo de la kuracejo je klinika sanigejo por povi praktiki novajn sanigmetodojn kaj operaciojn ĉi-koneksitajn. Sekve estiĝis modernaj traktadejoj, laboratorioj kaj lokoj uzotaj por la nova teknologio de ikso-radioj.
Levens
Tradicia Ekonomio
kaj ĉasis aprojn, kapreolojn, leporojn, perdrikojn... kaj ekspluatadis la lignon el la arbaro kaj la kalkoŝtonon por gipso aŭ konstrublokoj.
Sofia sanigejo
Historio
En 1934 Adolf Tegtmeier nomumitis estro de la sanigejo kaj ja helpegis ĝian renomon. En 1945 li sukcese malhelpis la ŝanĝon de la komplekso en sovetian epidemilazareton. En 1945 Kastelo Tonndorf en Tonndorf enkorpigitis en la tuberkulozsanigejon kaj modernigitis ankaŭ ekde 1950. Danke al la responda GDR-ministerio kaj Tegtmeier antaŭenpuŝitis la faro de novkonstruaĵo kun 570 litoj sur Harth-monto kaj tial estiĝis la nuna ejaro, centra kliniko por la traktado de pulmonaj malsanoj kaj tuberkulozo. La malnova konstruaĵo daŭre servis por la sekcioj de urologio kaj ortopedio. Inter 1992 kaj 1994 ĉio koncentriĝis en la centran ejon kaj la historia ejo malplenigitis en 1994. De tiam ĝi bedaŭrinde kadukiĝis.
Levens
Tradicia Ekonomio
La levensanoj havis tamen avantaĝon : la grava "vojo de la salo" trapasis ilian vilaĝon kaj ebligis al ili komerci kun la urboj de la marbordo kaj tiuj de la montaroj... sed ili restis ĉiam minacataj de naturaj katastrofoj, kiel sekeco aŭ frostego.
Moderna Ekonomio
Jam de la komenco de la 20-a jarcento ekkadukiĝis la olivkultivado sekve de militoj kaj elmigrado kaj konkurenco de aliaj plantoj oleacaj, kiel arakidoj kaj kolzo. Dum la pasinteco "brakoj" ne mankis por tia okupo pro sklaveco, servutoj (corvées) kaj mizero… sed en la moderna socio franca dungi multajn kampolaboristojn fariĝis malfacile kaj multekoste !
Sofia sanigejo
Historio
Dum GDR-tempo troviĝas parto de la kliniko ankaŭ en la eksa sanatorio Kastelo Harth.
Levens
Moderna Ekonomio
Restas kelkaj terkultivistoj, sed la plimulto de la levensanoj moderne laboras ekster la vilaĝo aŭ en la terciara laborsektoro… aparte de la turismo.
Administrado
Levens estas ĉefurbo de kantono, kiu konsistas el la komunumoj de :
Tiu kantono enhavis 17 969 loĝantojn en 1999, kaj la kantonestroj (conseillers généraux) estis S-ro Joseph Raybaud (de 1934 ĝis 1989) kaj estas D-ro Alain Frère (de 1989 ĝis numtempo)
Levens estas franca komunumo de la departemento Alpes-Maritimes, ekde kiam la graflandon de Nice transdonis je la 24-a de marto 1860 al Francio la Traktato de Torino, kiun "pravigis" poste plebiscito en aprilo. Ĝi ankaŭ partoprenas en la C.A.N.C.A. (Communauté d'Agglomération de Nice-Côte d'Azur = Komunumo Urbara de Nico-Lazura-Marbordo, kiu estas kuniĝo de pluraj komunumoj ĉirkaŭ Nice ekde la 1-a de januaro 2002 kaj nuntempe prezidita de S-ro Jacques Peyrat).
La urbestroj de Levens estis :
Adreso de la Urbo-Domo :
(19883) 4058 T-1
(19883) 4058 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Bruno Gironcoli
Naskiĝinta en Villach, Gironcoli ektrejniĝis kiel oraĵisto en 1951 en Innsbruck, kaj kompletigis sian metilernadon en 1956. Inter 1957 kaj 1962 li studis en la Universitato de Aplikataj Artoj en Vieno. En 1977 Gironcoli iĝis stabanaro de la Altlernejo pri Skulptarto de la Akademio de Belartoj de Vieno, kiel sukcedanto de Fritz Wotruba. Li estis la oficiala aŭstria reprezentanto ĉe la Venecia Bienalo de 2003.
La plej grava kolekto de sia verkaro ĝis nun povas esti vidata ekde Septembro 2004 en dediĉita muzeo en la Parko de la kastelo Herberstein, Stirio. En areo de 2000 kvadrataj metroj, oni ekspozicias multajn el liaj grandaj futurismaj skulptaĵoj.
Bruno Gironcoli mortiĝis en Februaro 2010 en Vieno post longa malsano. Li estis entombigita ĉe la Centra Tombejo de Vieno.
Heiwiller
(jen france, origine alemane, prononco, germane Heiweiler, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Levens
Kuirarto
Ĝi tre similas al la nica kuirarto . Ĝi estas kuirarto de "malriĉuloj" kaj kutime uzas :
Jen kelkaj tipaj pladoj :
Rivero Omo
La malsupra valo de Omo estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko en 1980. Temas pri unu el la aro de arkeologiejoj el la Paleontologio plej gravaj en Afriko. Ĝi situas en la valo de la rivero Omo, en la federacia subŝtato Regiono de nacioj, naciecoj kaj popoloj de la Sudo de Etiopio, proksime al la lago Turkano kaj de la landlimo kun Kenjo.
Ĝu havas restaĵojn de homedoj el inter 1,7 kaj 4 milionoj da jaroj kiuj estas sufiĉe grava por la esplorado de la homa evoluo; inter ili troviĝas la plej antikvaj fosilioj konataj kiel Homo sapiens, el ĉirkaŭ 195.000 jaroj.
Georgie Auld
Georgie Auld (fakte John Altwerger, * 19-an de majo 1919 en Toronto, Ontario; † 8-an de januaro 1990 en Palm Springs, Kalifornio) estis usona ĵazo-tenorsaksofonisto, klarnetisto kaj bandestro de svingo.
Vivo
En 1949 li unuafoje prezentis kiel aktoro ĉe Teatrejo Broadway je la teatraĵo The Rat Race de Garson Kanin. Krome li muzikis kun Erroll Garner, Dizzy Gillespie, Al Porcino, Billy Eckstine, Tiny Kahn, Frank Rosolino, kun kiu li formis kvinopon kaj bandegon. Krom siaj gastprezentadoj en multaj svingobandoj Auld ankaŭ direktis proprajn ensemblojn, ekz. Georgie Auld and His Orchestra kaj Georgie Auld and His Hollywood All Stars.
En la jaro 1977 li ludis en la filmo New York, New York bandestron kaj laboris ankaŭ kiel teknika konsilanto por ĉi tiu filmo. Pretertempe Auld tenis ĵazklubejon en Holivudo kaj laboris kiel agento de la muzikisto-sindikato.
San Donato Milanese
San Donato Milanese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Eduardo de Westminster (princo de Kimrio)
Princo Eduardo de Westminster (ankaŭ konata kiel Eduardo de Lancaster, n. la 13-an de oktobro 1453, m. la 4-an de majo 1471) estis la sola filo de Henriko la 6-a (Anglio).
Naskiĝo
Eduardo estis filo de Henriko la 6-a kaj Margareta de Anĵuo, kaj naskiĝis en la reĝa palaco ĉe Westminster, Londono. Estis onidiroj ke li estis nelegitima, kaj ke lia patro fakte estis grava nobelo kiu subtenis Margaretan, sed Henriko mem certis ke li estis legitima.
Princo de Kimrio
En 1454, ĉe Kastelo Windsor, Henriko donis al li la rangon Princo de Kimrio, la tradicia titolo de la plej aĝa filo de angla reĝo.
Fuĝo
La sekvan jaron erupciis la milito de rozoj. En 1460 la Jorkoj kaptis Henrikon. Ilia estro, Rikardo Plantaĝeneto (3-a duko de Jorko), persvadis parlamenton por ke Henriko daŭre regu Anglion sed Eduardo de Westminster estu senigata de la rajto heredi la tronon: Rikardo Plantaĝeneto aŭ sia heredonto sekvus Henrikon kiel reĝo.
Invado de Anglio
Dume Margareta de Anĵuo, kune kun sia sepjara filo, fuĝis, unue al Kimrio kaj poste al Skotlando, kie ŝi kunigis subtenantojn antaŭ invadi Anglion. La 30-an de septembro 1460 Rikardo Plantaĝeneto mortis dum la batalo de Wakefield. La 12-an de februaro 1461 okazis dua lankastera venko - la dua batalo de St Albans - kaj Henriko liberiĝis. Du jorkaj kavaliroj kiuj respondecis la vivon de Henriko kaptiĝis: Margareta demandis al la juna Eduardo pri ilia sorto kaj li tuj respondis ke ili ekzekutiĝu.
Ekzilo
Tamen Margareta ne sufiĉe ekspluatis sian avantaĝon. La 29-an de marto 1461 ŝia armeo tute malvenkis dum la Batalo de Towton, kiam multaj de ŝiaj batalistoj mortis. Dum la sekvaj tri jaroj ŝi instigis ribelojn en norda Anglio sed Henriko la 6-a denove kaptiĝis, kaj fine ŝi kaj Eduardo de Westminster devis ekziliĝi ĉe la kortego de Francio. Tie, laŭ la ambasadoro de Milano, "Eduardo jam parolas preskaŭ ĉiam pri senkapigo kaj militado, kvazaŭ li tenus siamane ĉiujn rimedojn, aŭ kvazaŭ li estus aŭ la dio de batalo aŭ la nekontraŭita posedanto de la angla trono."