cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Iniciato Aŭstrio kaj Eŭropo
La Iniciato Aŭstrio kaj Eŭropo estis establita en novembro 1988 fare de sendependa persongrupo ĉirkaŭ la antaŭaj ministroj de eksterlandaj aferoj Erich Bielka kaj Erwin Lanc kaj la ambasadoro Hans Thalberg, por agi kontraŭ la "partieca manipulado de la publika opinio" en la por Aŭstrio vitala demando de aliĝo al EK (Eŭropa Komunumo, nun EU).
Kiel internacijuraj ekspertoj la iniciatintoj rifuzis la teson ke la neŭtraleco de Aŭstrio estu interpretata "partieca kaj tute libera". Ili invokis precipe la artikolon IV de la Aŭstria Ŝtattraktato kiu malpermesas ĉiujn aranĝojn "konvenante por rekte aŭ nerekte stimuli politikan aŭ ekonomian unuiĝon kun Germanio". Aŭstrio estus devontigata al sendependeco, "kiu superas ĉion mezuron, kiun ŝtatoj rajtas rezigni". La integriĝa politiko de la registaro estis rifuzita kiel "unudimensia" kaj "dominata de interesgrupoj".
Le Faou
Le Faou' prononciĝas le fu : la vorto "faou" prononciĝas "fu" por ĉiuj loknomoj (Le Faou, Chateauneuf-du-Faou, Plonevez-du-Faou, rivero de Le Faou) kaj "fa-u" por ĉiuj personnomoj (Faou, Le Faou), sufiĉe multaj en la regiono.
Ĝi estas komunumo kun la labelo "unu el la plej belaj vilaĝoj de Francio", atribuata de sendependa asocio por la promocio de la turismaj avantaĝoj de la francaj urbetoj riĉaj je kvalita heredaĵo.
Etimologio kaj originoj
Le Faou venas de la bretonlingva vorto « faou » (fago) aŭ de « pou, pagus » (lando) kaj troveblas estas la sekvantaj nomoj : Le Fou en 1173, Fagus en 1225.
Le Faou devenas de divido de la malnova paroĥo de praa Armoriko Hanvec, kiu estis dividita en subparoĥoj nomataj "trève", tiu de Hanvec kaj tiu de Rosnoën, de kiu Le Faou dependis ĝis en 1803. La komunumo Rumengol estis aldonita al Le Faou en 1970.
Rimarkinda loko kaj privilegia situo
Ĉiutempe, Le Faou situis sur la vojo, komence romia vojo poste reĝa vojo, Quimper-Brest, kiu historie iris tra Quéménéven, Châteaulin, Saint-Ségal, Le Faou, Irvillac, Saint-Urbain, Landerneau, Saint-Divy kaj Guipavas. La romia vojo iranta de Vorgium (Carhaix al la pinto de Dinan en la duoninsulo de Crozon, tra Brasparts, evitis Le Faou, iranta tra Rosnoën, la rivero Aulne estis transirebla per pramo en Térénez. Tiu kruciĝeja rolo klarigas la artmetian kaj komercan tradicion de la urbeto, kiu kontrastas kun la ĉirkaŭaj kamparaj vilaĝoj, eĉ laŭ la tradiciaj kostumoj surmetataj de ĝiaj loĝantoj. La kaŝtana koloro de la virkostumoj klarigas la esprimon pays rouzic donatan al la regiono de Le Faou, inkluzivanta Argol, Châteaulin, Dinéault, Gouézec, Landévennec, Le Faou, Lopérec, Pont-de-Buis-lès-Quimerc'h, Port-Launay, Rosnoën, Saint-Coulitz, Saint-Rivoal, Saint-Ségal kaj Trégarvan.
Geometrie, Le Faou estas la centra loko de la departemento Finistère. En 1970, la malnova komunumo Rumengol estis integrita en Le Faou. Tamen la komunumo restas je modesta surfaco :. Ĝi estas la ĉefurbo de la kantono de Le Faou.
La rivero de Le Faou
La "Rivero de Le Faou" (aŭ bretonlingve Ster Goz) estas malgranda rivero (nomata la Coatalan en sia supra parto), kiu fontas apud la domgrupo Labon en Quimerc'h, trairas la arbaron de Cranou kaj enfluas en la rodo de Brest tra rio larĝa je 500 ĝis metroj. Ĝi longas je proksimume 17 kilometroj. Je malalta tajdo, oni povas konsideri ĝin kiel alfluanto de la rivero Aulne, tiel estis konstante en la pasinteco kiam la marnivelo estis pli malalta je pluraj dekoj da metroj dum la lastaj grandaj kvarternaraj glaciepokoj de Riss kaj de Wurm.
<!--
Un port longtemps actif
Longtemps, l'incommodité des transports terrestres témoigne de leur caractère secondaire au regard du dynamisme des voies navigables. Bénéficiant de la création de l'arsenal de Brest, Le Faou a longtemps assuré notamment le trafic du bois de la forêt de Cranou (située dans le prolongement des monts d'Arrée à Hanvec) vers les chantiers navals de Brest du à la fin du. Impliqué dans toutes les activités qui animent la rade, le port accueille aussi les bateaŭ qui naviguent sur l'Aulne et rejoignent le canal de Nantes à Brest.
Armand du Châtellier écrit, évoquant le : « Il y a une belle forêt d'arbres de haute futaie qui descend jusqu'à la mer, et il y a au Faou, sur la rivière qui coule au pied de l'abbaye, des marchands de bois ». Le transport du bois de chêne et surtout de hêtre (ar faou en breton), provenant de la forêt du Cranou, constitua longtemps l'essentiel du trafic. La « légende des Sept-Saints » donne une explication mythique à la qualité et à l'abondance du bois d'œuvre de la forêt du Cranou.
Une cale-embarcadère fut construite en 1835 (quai de l'ouest) et un autre quai en 1840 (quai de Quélern, du nom de son constructeur) ; ce dernier fut prolongé jusqu'au pont en 1878-1879.
Havre tranquille et protégé au fond d'une des nombreuses rias de la rade de Brest où se déverse la rivière du Faou, Le Faou s'est développé en tant que lieu d'échange. Le faible tirant d'eau pouvant remonter la ria (3,50 mètres maximum), uniquement à marée haute, a toutefois limité le trafic par le passé et explique que le port soit en désuétude désormais. Le port est ainsi décrit en 1890 : « Le port, qui se trouve à trois kilomètres de la mer, peut recevoir des navires calant 4 mètres de profondeur d'eau. L'échouage a lieu sur un fond de vase, et les embarcations sont exposées à un fort clapotis par les vents d'ouest. (...) Exportations : ardoises, beurre, bestiaŭ, grains, chanvre, lin, volailles, etc. (...) Les 41 navires (510 tonnes) du port sont affectés, 40 à la petite pêche, 1 (89 tonnes) au cabotage. » À la fin du, Le Faou est le port de la rade de Brest, après Brest bien sûr, possédant même des chantiers navals.
B. Girard décrit ainsi le port en 1883 :
Malgré la situation en fond de rade de Brest, les parages et les accès au port du Faou sont dangereŭ si l'on en croit la fréquence des naufrages ; pour la seule période allant de 1890 à 1910, quatre au moins sont recensés. Le 20, la chaloupe Bonne Espérance sombre en baie de Daoulas (l'équipage est sauvé). Le 15 la Marianne, qui draguait du sable près du fort du Minou est englouti par une lame de fond (le patron Le Lann est noyé, les quatre hommes d'équipage sont sauvés) et le 26, un bateau du Faou, La Jeanne sombre en mer. En février 1907, l'abbé Roy, curé du Faou, meurt noyé lors du chavirage d'un canot à voiles pris dans une tempête dans la rivière du Faou (les matelots et les trois jeunes prêtres qui l'accompagnaient sont sauvés). En mai 1910 un canot à vapeur, l'Express, venant de Brest et transportant sept voyageurs dont le commandant Pignault, qui commandait la place forte de Brest, se rendant au pardon de Rumengol chavira à l'entrée de la rivière du Faou, précipitant les voyageurs à la mer, mais tous furent sauvés.
Au début du, le port du Faou était encore actif : « L'essentiel du trafic était assuré par le commerce du bois de feu et de construction, par le sable d'amendement et par diverses marchandises : vin, conserves, grain, pierres de taille, ardoises, etc. Pour assurer ce trafic le port était fréquenté par une cinquantaine de sloops de la rade (caboteurs) et par les bagou-minou, chaloupes sablières. (...) Une grande activité régnait sur les quais : des diables tirés par deŭ chevaŭ amenaient les grumes de la forêt du Cranou, des poteaŭ de mines de même provenance étaient expédiés au pays de Galles. Plus de la moitié des bateaŭ étaient la propriété de leur patron, les autres appartiennent à des armateurs ou à des négociants. » -->
Antikveco
Ponardo « feraj klingo kaj tranĉiltigo, bronzaj ingo kaj tenilo, altreliefe ornamitaj » estis trovita apud Le Faou. Ĝi troviĝas en la nacia arkeologia muzeo de Saint-Germain-en-Laye. Atribuita unue al la romianoj, temas verŝajne pri kelta bretona ponardo.
Sankta Genole kaj ties disĉiploj, el kiuj sankta Jaoua
Laŭ la ĉartaro de Landévennec, en ĉ. 490, sankta Genole ŝajnas estis albordiĝinta kun ties disĉiploj apud Landévennec por fondi tie abatejon. Laŭ legendo, li unue vivis sur la insulo Tibidy. Poste iuj el liaj kompanoj kiaj sankta Ethbin, sankta Balay (aŭ Walay) kaj sankta Marteno (ne konfuziĝu kun Marteno de Tours) deiris kun lia permeso « por vivi solece en Ploërmellac apud Le Faou kaj ke antaŭ ilia procesio, ili estis senjoroj de Rosmeur kaj de Rosmadeuc ».
La legendo diras ke senjoro de Le Faou, ankoraŭ pagano, dufoje krimis en la preĝejo de Daoulas : <!--
-->
La frua mezepoko
<!-- C'est en 1047, dans un acte du cartulaire de Redon, qu'est mentionné pour la première fois un seigneur du Fou, assimilé par certains historiens à Morvan, vicomte du Faou, qui aurait vécu au et qui a aussi donné son nom à Roc'h Morvan (Rupe Morvan dans un texte de 1263), devenu par la suite La Roche-Maurice. La seigneurie du Faou appartenait en 1250 à Hervé de Léon, de la descendance des princes du Léon.
En 1163, le duc de Bretagne Conan IV fit périr de faim un vicomte du Faou, Ruelen, qui avait après un guet-apens fait enfermer dans la forteresse de Châteaulin Hervé II de Léon, vicomte de Léon, et son fils Guyomarch IV de Léon ; fut à son tour emprisonné, subissant la loi du talion, il fut à son tour emprisonné dans le château de Daoulas (ainsi que son fils et son frère) où il périt misérablement.
Les autres plus anciens membres connus de la « maison du Faou » sont Morvan, vicomte du Faou en 1180, qui aurait participé en 1218 à la cinquième croisade ; Sondan, cité en 1203 et 1225 ; Pierre du Faou, cité en 1283 ; Guy du Faou, fait prisonnier à la bataille d'Auray en 1364 alors qu'il combattait sous la bannière de Charles de Blois dans le cadre de la guerre de succession de Bretagne ; il décéda en 1391 ; Jehan du Faou, combattit dans les rangs de l'armée du duc de Bretagne en 1393, prenant par exemple le château de Josselin, et pris part à la croisade contre les Turcs en 1396, dirigée par Sigismond de Lŭembourg, où il fut fait prisonnier à Nicopolis, avant d'être relâché et de décéder à Avignon en 1397. Son frère cadet, Even, lui succéda, mais il décède en 1405 devant la ville de Yarmouth alors qu'il participe à une expédition menée par Guillaume du Chastel. Sans héritier, le titre de vicomte du Faou passe aŭ mains de Jean I du Quélennec, originaire du Vieŭ-Bourg près de Quintin, marié en 1371 à Typhaine, fille de Guy du Faou et sœur des deŭ vicomtes précédents. Jean II du Quélennec fut amiral de Bretagne entre 1433 et 1472, et son fils Jean III du Quélennec exerça la même charge de 1484 à 1487.
Le pagus du Faou
Le pagus (pays) du Faou, cité pour les premières fois dans des actes du cartulaire de Landévennec (vers 1050) ou encore dans la charte de fondation de l'abbaye de Daoulas en 1173, sous le nom de Fou, Pou ou Fago, trouverait son origine dans un démembrement du pagus antérieur plus vaste du Poher. Ce « pays du Faou » s'étendait de la rade de Brest aŭ monts d'Arrée, ce qui explique que le toponyme se retrouve dans le Finistère intérieur associé au nom de deŭ localités : Plonévez-du-Faou et Châteauneuf-du-Faou. Les limites de ce pagus, qui dépendait du comté de Cornouaille, restent floues, en particulier vers le nord et l'est : si, selon le cartulaire de Landévennec, Irvillac en faisait certainement partie, on ignore ce qu'il en était précisément pour des localités comme Plougastel, La Martyre, Sizun ou Ploudiry par exemple, un dicton en langue bretonne (« Etre ar Faou ha Landerne n'emaoc'h nag e Leon nag e Kerne ») disant d'ailleurs qu'entre Le Faou et Landerneau, l'on est ni en Léon, ni en Cornouaille.
Les vicomtes du Faou à partir de 1450
La vicomté du Faou s'étendait jusqu'aŭ portes de Carhaix et était l'une des plus puissantes de Cornouaille. En 1450, Jehan du Quélennec, « haut et puissant seigneur », vicomte du Faou, épouse Jehanne de Rostrenen, fille de Pierre VIII de Rostrenen, conseiller et chambellan de Charles VIII, roi de France. En 1498, son fils Jean IV du Quélennec est aussi entre autres titres vicomte du Faou et Charles I du Quélennec, marié avec Gilette du Chastel lui succède. Les vicomtes du Faou avaient, avec les sires du Névet, de Plœuc et de Guengat, le privilège de porter sur leurs épaules la sedia de l'évêque de Quimper.
« La ville du Faou n'a jamais été murée, mais elle avait un château très fort, dont il reste une portion de tour croulante, entourée de douves à demi comblées » écrit B. Girard en 1889.
Adjutanto
La vorto adjutanto unue estis uzata en la franca armeo. Adjutantoj laboras tie por la majoroj kiel asistanto.
Le Faou
Les guerres de la Ligue
En octobre 1595, une troupe d'Anglais ravage la région. « Il y a eu toujours grand nombre de soldats, comme à Craouzon [Crozon], Douarnenez ou Le Faou, qui ordinairement viennent à l'abbaye [de Landévennec], ravagent et pillent tout ce qui s'y trouve, comme ils le font dans le plat pays, de façon que tout le canton est dénué des hommes qui y demeurent obstant la cruauté et tyrannie des gens de guerre, tellement que le cartier [quartier] est demeuré en friche sans estre semé, travaillé ny labouré».
Pendant les guerres de la Ligue (1562-1598), Anne de Sanzay, comte de la Magnane, connu pour être « un bon voleur tant sur mer que sur terre » et qui était du parti de la Ligue, « profitant de la licence des guerres civiles pour exercer toutes sortes de brigandages », « pille Le Faou, bat les habitants des communes voisines, indignés de ses excès et leur tue plusieurs centaines d'hommes ». Il en tua même entre 1,400 et 1,500 en deŭ combats si l'on en croit Eugène Bonnemère. Il soumit aussi la ville du Faou à rançon.
Adjutanto
Nuntempe adjutanto estas ofte la plej alta suboficira rango.
Le Faou
Les guerres de la Ligue
Le chanoine Jean Moreau raconte les exactions commises ensuite par Anne de Sanzay, par exemple cet épisode daté de novembre 1593 :
Le
Au, les terres de la vicomté du Faou appartiennent à Armand Jean de Vignerot du Plessis , duc de Richelieu avant de passer à la famille de Rohan.
Gaspard Carmel, d'origine bretonne et neveu par alliance d'un prédicateur de la Réforme protestante dénommé Guillaume Farel, aurait prêché en breton en faveur de la religion réformée au Faou au.
Dans l'église paroissiale du Faou, construite en 1640, existe une porte (désormais murée) qui était réservée aŭ cacous ou kakous (lépreŭ). Le clocher de l'église paroissiale est construit en quatre campagnes de travaŭ échelonnées de 1628 à 1647.
Anthyme-Denis Cohon, célèbre représentant de l'éloquence religieuse, émule de Michel Le Nobletz, devenu un temps évêque de Léon, aurait évangélisé Le Faou ainsi que d'autres villes avoisinantes (Landerneau, Quimper) et les îles (Sein, Ouessant, Batz) dans le deŭième quart du, inventant cantiques nouveaŭ et peintures symboliques (taolennou) pour toucher le cœur des fidèles. Pierre Tourmel, surnommé le « Cicéron breton », disciple de Julien Maunoir, curé de Guitelmezeau (Ploudalmézeau), prêcha aussi une mission au Faou dans les dernières années du.
Des habitants du Faou ont participé à la Révolte des Bonnets rouges en 1675 et trois d'entre eŭ furent même exclus de l'amnistie de 1676 : voir Liste des exceptés de l'amnistie de 1676 en Bretagne.
En 1686 l'ambassade du roi de Siam débarquée à Brest passa par Le Faou puis Châteaulin pour se rendre à la cour de Versailles rencontrer le roi Louis XIV. Bernard Roy écrit : « Cahin-caha, le convoi bigarré serpente à travers la Bretagne. Les bonnes gens, dans les champs, n'ont jamais salué par dessus les haies pareille procession, et la rumeur d'étonnement court de bourg en bourg, devançant les pelotons de cavaliers et les litières poussiéreuses ».
Un établissement des religieuses Ursulines exista un temps à la fin du, fondé vers 1672, mais il fut supprimé dès 1690.
La 18-a jc
<!--En 1715, le port du Faou exporte 100 tonneaŭ de blé et 100 tonneaŭ de seigle.
En 1756, au décès de Louis Auguste de Rohan-Chabot (1722-1753) (un des fils de Louis II de Rohan-Chabot), mort sans descendance, les terres et seigneuries du Faou, de la Villeneuve, de la châtellenie d'Irvillac et Logonna, correspondant aŭ paroisses de Rosnoën, Hanvec, Guimerch [Quimerc'h], Lopérec, revinrent aŭ familles de Châtillon, d'Enrichemont, de Broglie et de Pouyanne et louées pour quelques années au sieur du Pontois, M. Leroy. En 1762, ces terres sont vendues à Messire Nicolas I Magon, seigneur de la Gervaisais et de la Gicquelaye, lieutenant général des armées du roi entre 1761 et 1765. C'est alors qu'elles portèrent le nom de « marquisat de la Gervaisais et du Faou ».
Révolution française
En mai 1790, les citoyens de la ville du Faou « adressent à l'Assemblée nationale une offrande patriotique que ses trésoriers ont reçue le 27 avril dernier, consistant en dix-sept marcs quatre gros et demi d'argent, deŭ gros d'or, une paire de boucles d'oreilles, une paire de bracelets, un mouvement de montre et trois livres 12 sols en argent ».
Louis-Alexandre Expilly, premier évêque constitutionnel du Finistère, fit donner fin 1791 une grande fête patriotique au Faou.
En 1793, Le Faou est la plus petite des communes du département à être pourvue de deŭ études de notaires.
Les épidémies
En 1741, une épidémie de dysenterie fait des ravages dans toute la Bretagne. Le subdélégué du Faou écrit que « la maladie se fait sentir en plusieurs paroisses et qu'il est mort à Crozon seul plus de 420 personnes et 150 au moins au Faou » ; en 1758 une nouvelle flambée épidémique se répand dans la subdélégation du Faou, particulièrement à Plonévez-Porzay, Plomodiern, Ploeven.
Deŭ épidémies de choléra font quinze morts au Faou en 1850 et 31 en 1855-1856. Lors de cette dernière épidémie, Le Faou est la quatrième commune du Finistère par le nombre de morts dus à l'épidémie derrière Brest (715 morts), Moëlan (83 morts) et Le Guilvinec (52 morts). -->
La vizito de Napoleono la Tria
Kadre de sia vojaĝo en Bretonio, Napoleono la Tria, venanta de Landerneau kaj iranta al Quimper, haltis dum iom da tempo en Le Faou en la.
Priskriboj de Le Faou fine de la 19-a jc
<!--Albert Clouard, venant en bateau de Landévennec, visite Le Faou en 1892. Voici sa description de la petite ville :
Le port du Faou est alors actif : « Le bétail, les céréales, le bois, très abondant car une forêt est proche [la forêt du Cranou], assurent au port un fructueŭ trafic » écrit Valentine Vattier d'Ambroyse en 1892.
L'agriculture à la fin du
Émile Souvestre a écrit à propos de la campagne avoisinant Le Faou : « Vous êtes en Arcadie ( = synonyme de « région prospère »), au lieu des ruisseaŭ gazouillants, des vergers ombrageant les fontaines, des ombrages où retentit la trompe de sureau des pâtres. »
Le géographe Louis Gallouédec décrit ainsi la région en 1893 :
La séparation des Églises et de l'État
Sous le titre Une journée de sacrilège, le journal Le Gaulois relate l'expulsion des prêtres des presbytères de Rumengol et du Faou en 1907, en application de la loi de séparation des Églises et de l'État : « À Rumengol, pèlerinage célèbre, les mêmes scènes odieuses [qu'à Saint-Urbain, décrit précédemment dans l'article du journal] se reproduisent. Cette fois, le commissaire est obligé d'employer la force et c'est en le poussant violemment qu'il expulse le curé. L'expulsion du vicaire est plus mouvementée encore. À ce moment, le curé, s'adressant au commissaire, lui crie : « Vous êtes un vrai bandit et un voleur ! ». L'opération n'a pas demandé moins d'une heure. À Moëlan, à Clohars-Carnoët, à Locunolé, au Faou, le commissaire a dû également employer la force ». Quelques jours plus tard, le même journal écrit : « C'est par une pluie torrentielle que la colonne d'expulsion a quitté Le Faou ce matin à quatre heures pour Rosnoën, distant de sept kilomètres. Le tocsin a sonné et les habitants sont accourus. Le curé ayant refusé de livrer passage aŭ expulseurs, les sommations légales ont été faites et les portes enfoncées. Le recteur a été expulsé par la force et les meubles jetés dans la boue ».
Faits divers et vie quotidienne
En 1908, une hutte habitée par cinq bûcherons brûle dans le bois de sapins de Kervez, à trois kilomètres du Faou et deŭ d'entre eŭ périrent dans l'incendie.
Dans les décennies 1920 et 1930 se tient chaque semaine au Faou une « petite foire pour chevaŭ de races postières et de traits légers » et une « vieille foire » chaque mois.
Les deŭ guerres mondiales
Le monument aŭ morts du Faou porte les noms de 99 soldats morts pour la France dont 64 pendant la Première Guerre mondiale, 31 pendant la Seconde Guerre mondiale, un pendant la guerre d'Indochine, un en Tunisie et deŭ pendant la guerre d'Algérie.
Quinze résistants, membres du réseau Vengeance, furent arrêtés au Faou le 26, condamnés à mort par un tribunal militaire allemand siégeant à Quimper et firent partie des fusillés du 15 à Mousterlin en Fouesnant (voir le monument commémoratif des « fusillés de Mousterlin ») ; parmi ces victimes se trouvent pluieurs personnes originaires du Faou, leurs noms se trouvent sur une plaque commémorative située Place des fusillés et des résistants :
Un autre résistant, Alexandre Nédélec, né le 28 au Faou, fut arrêté le 20 à Landerneau, incarcéré à la prison de Pontaniou à Brest et probablement fusillé quelques jours plus tard. Son corps n'a jamais été retrouvé.
Par ailleurs Pierre Le Berre, né le 13 au Faou, décédé le 30 mars 2003 à Berthecourt (Oise), fut aussi un résistant appartenant, ainsi que son épouse, au réseau d'évasion « Bourgogne ».
Rumengol, ancienne paroisse et ancienne commune
Rumengol est un hameau situé à 2 km environ du bourg du Faou et qui dépend de cette commune, célèbre pour son église Notre-Dame-de-Rumengol et son pardon.
L'Antiquité et le Moyen Âge à Rumengol
Une pièce gauloise fut trouvée en 1879 dans un champ à Kergadiou, près de Rumengol.
Aŭ, la « terre noble du Breil » en Rumengol appartenait à la famille Godec et au à la famille De Lantivy.
Le à Rumengol
Dans la nuit du 24 au 25 (5 au 6 ventôse an V), des chouans sont arrêtés à Rumengol ; parmi eŭ, un certain Jean-Baptiste Bonte, originaire de la région de Lille, ancien émigré, qui avait pris part au débarquement de Quiberon.
Le droit de vaine pâture s'exerçait encore couramment au milieu du :
En 1875, des minoteries, du commerce de bois et une scierie mécanique sont indiqués à Rumengol.
En 1896, un document indique que les Sœurs de l'Immaculée Conception de Saint-Méen assistaient et soignaient gratuitement les malades de Rumengol à domicile.
Vingt-sept soldats de Rumengol sont morts pour la France pendant la Première Guerre mondiale et trois pendant la Seconde Guerre mondiale.
Jusqu'en 1970, Rumengol était une commune indépendante du Faou, d'une superficie de 8.38 km qui faisait partie depuis 1801 du canton de Daoulas et de l'arrondissement de Brest (alors que Le Faou était chef-lieu d'un autre canton et dépendait de l'arrondissement de Châteaulin) en dépit des multiples demandes de rattachement au canton du Faou. En voici l'évolution démographique entre la Révolution française et son annexion par la commune du Faou en 1970 :
Tableau démographique par date de recensement.
Comme pour beaucoup de communes rurales de l'intérieur breton (en dépit de sa relative proximité de la mer), c'est au début du que la commune de Rumengol a atteint son pic démographique avec 632 habitants en 1906, la commune ayant gagné modestement pendant le  149 habitants en 113 ans entre 1793 et 1906, soit un faible gain d'à peine plus d'un habitant par an en moyenne, ces gains étant surtout concentrés dans les dernières décennies du. En 1886, le bourg était peuplé de 108 habitants, regroupant à peine le cinquième de la population communale. Le se caractérise par un déclin démographique quasi constant : en 1968, dernier recensement avant l'annexion par la commune du Faou, Rumengol avait perdu 348 habitants par rapport au maximum démographique de 1906, soit un déclin de 55 % en 62 ans. La commune avait alors 147 habitants de moins que lors du premier recensement effectué en 1793, soit un déclin de 34 % en 175 ans, le déclin du ayant été notablement supérieur aŭ modestes gains démographiques du.
Rumengol possède un Comité des fêtes.
Démographie
Tableau démographique par date de recensement.
La commune du Faou a doublé sa population en un peu plus de deŭ siècles entre 1793 et 2006, mais cette augmentation globale masque des évolutions contrastées selon les époques : une stagnation initiale et même un déclin pendant la Révolution française et le Premier Empire (effet des guerres et du blocus continental ?), un premier essor démographique sous la Restauration, momentanément arrêté sous la Monarchie de Juillet certes, mais qui globalement se poursuit jusqu'à la fin du, un premier maximum démographique étant atteint en 1891 avec 1,369 habitants, la population communale ayant en gros doublé entre le minimum de 1800 et le pic de 1891. Dans les deŭ décennies précédant la Première Guerre mondiale, la population communale évolue en dents de scie, mais parvient toutefois à son maximum absolu, hors Rumengol, en 1911 à la veille de la Première Guerre mondiale. La population stagne pendant la majeure partie du, atteignant un minimum secondaire pendant l'entre-deŭ-guerres en 1931 avec 1,168 habitants et ne dépasse la population atteinte en 1911 qu'en 1968. L'essor démographique qui suit n'est qu'illusoire puisque la population du Faou inclut à partir de 1970 celle de Rumengol, localité peuplée de 284 habitants en 1968. Hors Rumengol, il semble bien qu'il faille attendre 2006 pour que la population communale ne dépasse, et de peu, celle atteinte en 1911. Le a donc correspondu à une remarquable stagnation démographique, les évolutions étant en fait très faibles d'un recensement à l'autre.
En raison de la petitesse de la superficie communale, la densité de population est relativement élevée (144 habitants au km en 2007). Le solde naturel reste régulièrement négatif depuis plusieurs décennies (-0,2 % par an entre 1999 et 2007) ; entre 2002 et 2008, en 7 ans donc, le nombre des décès (201) l'emporte largement sur celui des naissances (152) en raison du vieillissement de la population (les 65 ans et plus représentent en 2007 26,6 % de la population contre 22,5 % pour les 0 à 19 ans) ; par contre le solde migratoire, longtemps négatif, est redevenu positif depuis 1975 (+1,3 % l'an entre 1999 et 2007).
Légendes, contes et dictons
-->
Lokoj kaj monumentoj
<!-- Le Faou possède la plus grande densité de maisons en pan de bois du département. 23 maisons sont protégées et une classée. La rue principale est bordée de maisons bâties de schiste et de granit, à encorbellement datant du. Occulté par des parements d'ardoise après la Révolution, le colombage du premier étage et du comble est garni de quenouille, petite pièce de bois maintenant un remplissage en torchis. Le colombage en croix de Saint-André répétées empêche la façade de « rouler ». Bien que ce mode de construction ait été interdit après 1561 à cause des risques d'incendie, la plupart des maisons de ce type, bâties au Faou, datent de la fin du et début du. La maison située 2, rue de Rosnoën appartint aŭ Hospitaliers de Saint-Jean de Jérusalem et fut un temps fin une aumônerie.
Tourisme
La commune possède deŭ hôtels-restaurants :
Personnalités liées à la commune
-->
Hăucești
Hăucești [həuĉeŝtj] (Hőke) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Chișlaz.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 117 loĝantojn (rumanoj), en 1992 89.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1909. Ĝis 1919 kaj inter 1939 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar.
Norda Rodezio
Norda Rodezio aŭ en angla Northern Rhodesia estis protektorato en sudcentra Afriko, formita en 1911 per unuigo de du pli fruaj protektoratoj nome Nordokcidenta Rodezio kaj Nordorienta Rodezio. Ĝi estis dekomence administrita, kiel la du antaŭaj protektoratoj, de la Brita Sudafrika Kompanio, (BSAC), nome kolektiva entrepreno je la konto de la brita registaro. Kvankam sub la regado de la BSAC, ĝi havis trajtojn de kunentreprena kolonio la traktatoj de la BSAC kun la lokaj registoj kaj la brita leĝaro havigis la statuson de protektorato. El 1924 ĝi estis administrita de la brita registaro kiel protektorato laŭ similaj kondiĉoj al aliaj brit-administrataj protektoratoj. La teritorio allogis relative malgrandan nombron de eŭropaj setlantoj, sed ekde kiam tiuj sekurigis politikan representadon, ili agitiĝis por regado de minoritato de blankuloj, ĉu kiel separata ento aŭ asocie kun Suda Rodezio kaj eble Njaslando. La minerala riĉo de Norda Rodezio allogis la atenton de la politikistoj de Suda Rodezio, sed la brita registaro preferis pli foran asocion por inkludi Njaslandon. Tio intencis ŝajne protekti afrikanojn de Norda Rodezio kaj Njazalando el diskriminaj leĝaroj de Suda Rodezio. La Federacio de Rodezio kaj Njaslando formita en 1953 estis tre malpopulara inter la afrikana majoritato kaj ties formado akcelis alvokojn por majoritata regado. Kiel rezulto de tiu premo, la lando iĝis sendependa en 1964 kiel Zambio.
La geografia, male al politika, termino "Rodezio" referencis al regiono ĝenerale enhavanta la areojn kiuj nune estas Zambio kaj Zimbabvo. El 1964 ĝi referencis nur al iama Suda Rodezio.
Hošťálkovice
Hošťálkovice (Hoschialkowitz, antaŭe germane, Hoszczalkowice) estas ekde la 24-a de novembro 1990 urba parto de la statuta urbo Ostrava en Ĉeĥio. Ĝi estis alligita al Ostrava la 24-an de aprilo 1976. Ĝi situas sur kunfluejo de riveroj Opava kaj Odra. Vivas ĉi tie.
Historio
Pri la unua historia mencio estas gvidataj disputoj inter historiistoj. A. Turek citas dokumenton el la jaro 1377 rilata al dividado de Opavio, kie estas menciita vilaĝo Hoschczalkowicz. Pli novaj studoj de Jaroslav Bakala asertas, ke la menciita nomo rilatis al vilaĝo Hošťálkovy ĉe Krnov. La unua konfida mencio, al kiu kliniĝas plimulto de historiistoj, estas nur el la jaro 1434, kiam kavaliro Mikuláš Zajíček aĉetis vilaĝon Martinov-on. En 1502 liaj filoj Lacek kaj Václav vendis Hošťálkovice-on al Jindřich el Děhylov. Ekde la jaro 1536 ĝis la jaro 1809 ĝi estis parto de hlučína senjorujo. Post malvenkita milito je Silezio ĝi falis en la jaro 1742 al Prusio. Al Ĉeĥoslovakio ĝi estis realligita la 4-an de februaro 1920. Ĝis komenco de la 19-a jarcento Hošťálkovice tenis agrikulturan karakteron. Poste plimulto de loĝantoj dediĉis sin al laboro en la industria ĉirkaŭaĵo aŭ en entreprenoj rekte sur la teritorio de la municipo. Troviĝis ĉi tie ekz. ŝtonminejo, distilfarejo, muelejo aŭ segejo (fabriko por prilaborado de ligno). Post munkena interkonsento ĝi fariĝis ekde la 9-a de oktobro 1938 parto de Tria regno ĝis liberigo la 30-an de aprilo 1945. Post 1945 Hošťálkovice restis tipa ĉeurbamunicipo. Ties loĝantoj veturis al laboro en la ĉirkaŭaĵon kaj samtempe ili primastrumadis proprajn agrikulturajn parcelojn.
Vidindaĵoj
En la jaro 1832 estis sur loko de burgaro konstruita empira kastelo. Karakteriza objekto kaj tut-urba dominaĵo estas televida elsendigilo. Naturformacio ĉirkaŭ riveroj Opava kaj Odro estas proponita kiel biokoridoro kaj biocentro.
Preĝejo de Ĉiuj sanktuloj estis konstruita en la jaro 1793. Ĝis hodiaŭa aspekto ĝi estis renovigita en la jaro 1903. En la turo de la preĝejo troviĝas memoriga kaj historie valora sonorilo Petr, muldita en la jaro 1668 ĉe O. Winter.
Kastelo de Tóalmás
La Kastelo de Tóalmás (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Wahrmann-Andrássy [varman-andrAŝi]) estas impona historia monumento en vilaĝo Tóalmás.
Historio
En la frua 19-a jarcento bienulo kreis grandan parkon en tiu ĉi loko. En la jaroj 1894 kaj 1895 familio Wahrmann konstruigis luksan unuetaĝan, parte barokan kastelon en la parko. En la frua 19-a jarcento la nova posedanto estis familio Andrássy. Ili uzis la kastelon dum somerumadoj aŭ ĉasadoj. Post la 2-a mondmilito la kastelo ŝtatiĝis, poste la sindikato uzis ĝin por somerumado de infanoj. Dum la socialismo ofte oni aranĝis filmokreojn, inter ili la plej signifa estis La kaporalo kaj la aliaj. Ekde 1989 la nova posedanto estas religia usona-hungara fondaĵo, en la kastelo oni aranĝas lernejon pri Biblio, poste somere infanoj somerumadas.
Konstruaĵo
La kastelo situas sola en tre granda parko. Ĝi havas ankaŭ mansardon kaj kelojn. La fasado estas simetria, la meza parto kun la enirejo reliefas (ĉefe la keloj formas duonrondon). Interne 50 ĉambroj troviĝas, sed ornamaĵo de la kastelo estas la duopa arka ŝtuparejo el ligno, kiu estas kopiaĵo de Operejo Garnier. Menciindas ankaŭ la stukoj.
Refus Global
Le Refus Global, aŭ la Rifuzo Totala, estis kontraŭestabla kaj kontraŭreligia manifesto ellasita je la 9-a de aŭgusto, 1948 en Montrealo, de grupo de dek-ses junaj kebekaj artistoj kaj intelektuloj, inkluzive de Paul-Émile Borduas and Jean-Paul Riopelle.
Le Refus Global originis el grupo, nomiĝante la Aŭtomatistoj, estrita per Paul-Émile Borduas. Tiu ĉi grupo kreis abstraktajn pentraĵojn inspiritajn per la francaj superrealistoj de la epoko, kaj malaprobis ĉian akademian instruadon disponeblan tian en Kebekio. La subskribantoj estis ankaŭ alte influitaj per la stilo fluks-de-konscia de la franca poeto André Breton kaj laŭdegis la kreeman forton de la subkonscio.
Le Refus Global estis manifesto, kiu komplete malakceptis la socialajn, artajn, kaj psikologiajn kutimojn kaj valorojn de kebekia socio tiama. Elvokante "nedresitan bezonon de liberiĝo," la manifesto elkriis por "pompa anarĥio" kaj kritikis la "sacerdotvestaĵojn, kiuj restis la solaj rubujoj de fido, scio, vero, kaj nacia riĉeco." Pierre Gauvreau, unu el la subskribintoj, diris, ke la ĉefa mesaĝo de la manifesto estas ke, "Dio ne ekzistas." Preskaŭ tuj post ĝia lanĉo, la ĉiuj 400 kopiaĵoj de Le Refus Global estis venditaj. La manifesto kaŭzis koleregon, kaj pro tio Borduas maldungiĝis ĉe la École du Meuble.
Rexingen (Alzaco)
Rexingen (jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Rosoman
Rosoman (makedone Росоман) estas vilaĝo situanta en la Vardar Regiono de Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la Opština Rosoman. En 2002 loĝis ĉi tie 2554 loĝantoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo situas en la nordorienta parto de la komunumo.La vilaĝo situas en valo, laŭ la pli malaltaj riveroj Černá řeka en alteco de 140 metroj. La regiona vojo R1101 trapasas la vilaĝon de la aŭtovojo A1 al la urboj Prilep kaj Bitola. De Rosoman al ĉiuj vilaĝoj en la komunumo gvidas lokajn asfaltajn vojojn. La vilaĝo situas 13 km norde de Kavadarci, 22,5 km nordokcidente de Negotino kaj 32 km sude de Veles.
Laŭ la orienta rando de Rosoman, fervoja linio - industria apudrelvojo kondukas al la metalurgia fabriko proksime al la vilaĝo Šivec.
Ĉe la norda rando de Rosoman situas la Flughaveno Gradsko.
Loĝantaro, ekonomio
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 2554 homoj.
Ekzistis 2.285 makedonoj (89,46 %), 238 serboj (9,31 %) kaj 31 aliaj.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Roberto Dabbene
Roberto Dabbene (1864–1938) estis ital-argentina ornitologo.
Oldřišov
Oldřišov estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas jam el la jaro 1234, kiam moravia marggrafo Přemysl liberigis burgaron kaj bienon en Oldřišov. La vilaĝo situas kelke da kilometroj de urbo Opava senpere proksime de la pola ŝtatlimo. Ĝi estas unu el la plej malnovaj vilaĝoj en Regiono Hlučín. Ĉi tie troviĝas preĝejo de Ascendotago de Virgulino Mario.
65852 Alle
65852 Alle estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Alessandro (“Alle”) Colombini, la unua filo de Alberto Colombini kaj Elena Cuoghi. Li estas la dua nevo de Ermes Colombini, unu el la observantoj de la Observatorio San Vittore.
Lungern
Geografio
Lungern situas ĉe la bordo de la samnoma natura baraĵlago en la suda kaj supra parto de la valo de Obvaldo. La komunumo konsistas el tri distriktoj, nome la ĉefvilaĝo sudoriente de la lago, Obsee sude de la lago, kaj Bürglen-Kaiserstuhl norde de la lago.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lungern limas en nordo al Giswil, en nordoriento al Sachseln, en oriento al Kerns,en sudoriento al Hasliberg (BE), en sudo al Meiringen (BE), sen sudokcidento al Brienzwiler (BE), kej en okcidento al Hofstetten ĉe Brienz (BE).
Trafiko
Lungern disponas pri du stacidomoj, nome en Kaiserstuhl kaj en la ĉefvilaĝo Lungern mem, ĉe la Brünig-Fervojo de Lucerno al Meiringen kaj Interlaken. De Obsee aertelfero kondukas al Schönbüel.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lungern datiĝas el la jaro 1275 kiel Lutigern.
Fine de la 18-a jarcento la loĝantaro de Lungern decidis malaltigi la nivelon de la Lago de Lungern por gajni kultiveblan terenon. Oni konstruis kanalon, kiu post interrompoj pro la krizo, kiun kaŭzis la franca revolucio, povis en la jaro 1790 esti malfermita. La lagonivelo malaltiĝis 35 metrojn. Centjaroj poste la kompanio Zentralschweizerische Kraftwerke aĉetis la lagon kaj per digo fermis la kanalon kaj replenigis la lagon en la jaroj 1926 ĝis 1927. La domoj, kiuj estis konstruitaj sur la iama lagogrundo estis rekonstruita en la vilaĝo mem.
Brunŝultra petronio
Brunŝultra petronio aŭ Flavgorĝa pasero (Petronia xanthocollis) estas paseroforma birdo de genro Petronio. Ĝi loĝas en Suda Azio. Por nestado la birdo uzas truojn en trunkoj de arboj, faritaj de pegoformaj birdoj.
Aspekto
Ĝi havas iom pli fajnan bekon ol la tipaj paseroj de la genro Passer kaj malkiel tiuj ĝi ne havas striecon en la plumaro, sed temas pri ĝenerale bruna pasero pli malhela en supraj partoj, brusto kaj traokula strio. La duobla blanka flugilstrio en ŝultro estas diferenciga en tiu krome ege grizbruna pasero. Maskloj havas brunan ŝultromakulon kiu foje ne facile videblas kaj kiu iom kontrastas kun la supra blanka flugilstrio. Ili havas ankaŭ palan flavan makulon en gorĝo videbla en freŝa plumaro kaj kio nomigas la specion en la latina scienca nomo, kiu kunigas du radikojn: la unua el la antikva greka "ksanzo" signife "flava" kaj la dua el la latina "collis" signife "en kolo", aŭ pli ĝuste ĉio kune "de flava kolo".
Tiu specio estas arboŝatanta kvankam foje videblas sur kabloj kaj surgrunde, kie ĝi saltetas. La kutima alvoko estas "ĉirap" sed la kanto estas distinga kaj ripeteca "ĉilp ĉalp ĉolp". Ĝi havas ondecan flugon kaj plonĝas antaŭ ekflugi.
Kabijeoj
La kabijeoj estas etno en Togolando, Benino kaj Ganao. La kabijeoj vivas en Togolando disigitaj en la tuta centro de la lando. En Ganao kaj Benino ili loĝas en iom malgranda regiono po je la limo al Togolando.
Belizo (distrikto)
Belizo estas distrikto de Belizo. Distrikta ĉefurbo estas Belizurbo. Laŭ oficiala takso la distrikto en julio 2021 havis 131 363 loĝantojn.
Brunŝultra petronio
Taksonomio
Oni priskribis tri rasojn: la nomiga el Barato (tipa loko: Bengalo ĉe Gango ); transfuga Hartert (tipa loko: Bagu Kelat, orienta Beluĉistano), pala dezerta formo el Sindh, Baluĉio kaj Afganio; kaj occidentalis Koelz (tipa loko, Abulhassan, ĉe Sar i Daŝt, Baĥtiario) el Irano okcidenten al Turkio. Tiu specio estas foje enmetita en la Flavmakula petronio (Petronia pyrgita) de Afriko.
Kabijeoj
En Togolando vivas proksimume 990.000 kabijeoj, en Benino proksimume 13.000, en Ganao proksimume 32.000.
12014 Bobhawkes
12014 Bobhawkes estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Kabijeoj
La kabijea lingvo (kabɩyɛ [kàbijɛ̀] en kabiyè) estas lingvo kun ISO-639-3-kodo kbp.
Brunŝultra petronio
Kutimaro
Tiu specio reproduktiĝas en arbotruoj el aprilo al julio, ofte uzante la truojn faritajn el trunestumantaj birdoj kiaj barbuloj kaj pegoj. Ili povas uzi ankaŭ truojn de konstruaĵoj. Nur la ino kovas la ovojn, foje eliranta el la nesto dum la plej varmaj partoj de la tago.
Ili ripozas komunume en malaltaj arbustoj. Kelkaj populacioj estas migrantaj.
Ili manĝas ĉefe grenon sed ankaŭ insektojn, nektaron kaj berojn. Malofta manĝero estas ankaŭ petalojn de floroj kiaj tiuj de Madhuca indica. Kiam ili vizitas florojn kiaj tiuj de Capparis, Salmalia, Erythrina kaj Bassia, ties fruntoj estas kovritaj el poleno.
Inspiro
Tiu specio estis enkondukita de Salim Ali (1896–1987) al ornitologio. Kiam li estis juna li mortigis paseron kiu aspektis diferenca, kaj estis identigita por li fare de W S Millard, tiama sekretario de la Bombay Natural History Society (BNHS), kiu ankaŭ enkondukis lin al la literaturo kaj kolektoj de la muzeo. Kiel rezulto, Salim Ali dediĉis sin al ornitologio kiel profesio. En 2003 la BNHS publikigis omaĝon al li subtitole Petronia.
Strahoninec
Strahoninec, hungare Drávanagyfalu estas vilaĝo kaj samtempe centro de municipo en Kroatio, en distrikto Međimurje. La oficiala hungara nomo esis ĝis 1908 Nagyfalu, kroate ĝis 1930 Nadfalu.
Situo
La komunumo situas sur mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj, fervojo Ĉakovec-Varaždin preteriras.
Historio
En 1900 loĝis en la komunumo 777 da homoj (724 kroatoj, 44 hungaroj, 8 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon el Hungario kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.
Moggio Udinese
Moggio Udinese - prononco, jen itale, friule Mueç - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Gallus, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Amaro, Arta Terme, Chiusaforte, Dogna, Hermagor-Pressegger See (AT-2), Paularo, Pontebba, Resiutta, Tolmezzo kaj Venzone.
Bagneaux
Bagneaux estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 229 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Bagneaux etendiĝas sur 16.24 km², kaj havis 229 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 14 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Marcel Leroy, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Bagneaux apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Debora (Biblio)
Biblia Debora aŭ Dvora aŭ Debora (hebree דְּבוֹרָה, kiu signifas abelo) estas, laŭ la biblia libro de Juĝistoj, profetino,kaj la unika virino de la “Bibliaj juĝistoj". Ŝi praktikas tiun rolon laŭlonge 40 jarojn ĉirkaŭ ekde 1160 a.K. ĝis 1121 a.K.
Biblia rakonto
La historio de Debora estas rakontata du fojojn en du malsamaj ĉapitroj, en la 4-a kaj en 5-a la unua estas proze verkita, la dua kantike formita kaj estas, kutime, juĝata de spertuloj, kiel unu el la plej antikvaj ekzemploj de hebrea poezio. Tiu kantika formo estus aranĝita en la 12-a jarcento a.K., nome malmulte poste la okaziĝo de la eventoj rakontataj. Krome ĝi estas unu el la unuaj priskriboj pri virino en la heroa rolo.
En la Biblio estas konitaj malmultaj elementoj de la privata vivo de Debora: ŝi estis edzino de certa Lappidot kaj praktikis sian juĝista rolon sub palmo kiu troviĝis en Rama kaj Betel. (4, 4-5).
Ŝi kunvokis Barak al li ordonante krei armeon formitan de tribanoj de la triboj de Neftali kaj de Zabulon por venki kontraŭ la Kanaananoj de Sisara, juna kondotiero dungita de la reĝo Iabin: krome ŝi “profetis”, nome ordonis ke la honoro propramane mortigi Sisaran ine apartenu al Barak sed al virino.
Tiu venko implicas la kompletan malvenkon de la kanaanana reĝo kaj ties morto. La paco tiam regis laŭlonge 40 jaroj en la Eretz Yisrael.
Kuriozaĵo
“5 La montoj fluis antaŭ la Eternulo, [Tiu Sinaj] antaŭ la Eternulo, Dio de Izrael. (Juĝistoj 5, 4) Preninte ideon el tiu versego de la poemo parolanta pri Debora, oni difinis numero de Debora sendimensian numeron, uzatan en la mezuro de fluidaĵoj de la materialoj. La iniciatinto estis la juda scienculo Markus Reiner.
Aliaj projektoj
KOMUNA itallingve.
Vereșmort
Unirea II, antaŭe Vereșmort (hungare: Marosveresmart) estas vilaĝo en Rumanio norde de Aiud.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 873 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 423.
Historio
Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1441. Ĝia hungara loĝantaro en la 18-a jarcento pereis. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda). En 1940 oni aligis ĝin al komunumo Unirea (Alba).
Caldwell Esselstyn
Caldwell Blakeman ESSELSTYN Jr. (naskiĝis la 12-an de decembro 1933) estas usona kuracisto, aŭtoro kaj iama olimpika remado-ĉampiono.
Esselstyn estas la aŭtoro de la premiita Prevent and Reverse Heart Disease (2007), en kiu li argumentis pri malalt-grasaj, nerafinitaj, plant-bazita dieto kiu evitas ĉiujn bestajn produktojn kaj oleojn, same kiel redukti aŭ eviti sojfabon, nuksojn kaj avokadojn. La dieto estis rekomendita de eksa usona prezidanto Bill Clinton.
Helgoland
Helgolando (germane: Helgoland, IFA [ˈhɛlgolant], signifas "sanktejo") estas malgranda insulo en la Norda Maro. En la helgolanda Frisa lingvo "Deät Lun" (= nia lando) En la sudo ĝi havas relative larĝan plaĝon kaj havenon, dum en la nordo kaj okcidento ĝin limigas kruta bordo. Oriente situas la tiel nomata Düne: ebena insuleto, kiu ĝis 1720, kiam ŝtorma tajdo atakis Helgolandon, estis ligita kun la ĉefinsulo.
Historio
En la mezepoko Helgolando estis rifuĝejo de piratoj. Ĝis 1814 la insulo apartenis al Danio, poste la britoj ĝin okupis. En la jaro 1890 ĝi per kontrakto fariĝis germana, kaj imperiestro Vilhelmo la 2-a faris el ĝi bazon de la mararmeo. Post la Dua mondmilito britoj ekuzis Helgolandon por militaraj celoj, ordonante eĉ al la helgolandanoj forlasi la insulon. La britoj eksplodigis tie ĉirkaŭ 6800 tunojn da eksplodaĵo por neniigi la iaman germanan submarŝipan bazon. Malaperis eĉ parto de la insulo. En 1952 la insulanoj fine rajtis reveni.
Ekonomio
La helgolandanoj vivas ĉefe de la turismo, sed ankaŭ de la fiŝkaptado. Pramŝipoj ligas Helgolandon kun la kontinento kaj kun aliaj insuloj.
Cezareo de Filipo
Cezareo de Filipo (latine: Caesarea Philippi) estas siria arkeologia loko. Hodiaŭ konata kiel Baniyas, kaj nun sub milita kontrolo israela. Ĝi situas je 55 kilometroj el Damasko, sur la deklivoj de Monto Hermono. Najbare de la antikva setleĵo eliras unu el la fontoj de la rivero Jordano (antikvtempe Nahal Hermon, hodiaŭ Banyas). La arkeologiaj elfosaĵoj de Cezareo de Filipo defalas ene de la Nacia Parko Hermono kaj konstituas gravan turisman altiron.