cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otto Berg
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:DIMendeleevCab.jpg| Dmitri Mendeleev (1834-1907) dosiero:Berlin_Montage_4.jpg| Walter Noddack (1893-1960) dosiero:Segre.jpg| Emilio Gino Segrè (1905-1989) dosiero:Ida_Noddack-Tacke.png| Ida Noddack (1896-1978) </Gallery>
Horjani
Horjani (Горяни, Gerény [gerEnj]) estas iama vilaĝo apartenanta al Uĵhorodo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.
Situo
Horjani situas sur ebenaĵo kaj sur deklivoj. Uĵhorodo troviĝas je 3 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis el 1332 laŭ tiama hungara ortografio "Gheren". Tiutempe grava fortikaĵo konstruiĝis. En 1384 abatejo konstruiĝis. En 1910 vivis en Gerény 1173 homoj, rutenoj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis Traktato de Trianon Ketergény apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Horjani apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 1970 la komunumo aliĝias al Uĵhorodo.
(13210) 1997 HP8
(13210) 1997 HP8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Antonio Vagnozzi
Antonio VAGNOZZI (naskiĝis en 1950) estas itala astronomo kaj makovrinto de 46 asteroidoj inter 1993 kaj 1999.
La asteroido 7529 Vagnozzi ricevis lian nomon.
Fulmo kaj cirklo
La fulmo kaj cirklo estas politika simbolo uzata de pluraj organizaĵoj. Ĝi estis unuafoje uzata kaj popolarigita tutmonde far la Brita Unio Faŝisma (BUF), kaj ĝi estis adaptigita en 1935. BUF origine uzis la faskojn kiel sian simbolon, unue ĉe nigra disko sur ora fundo, kaj poste kiel fulmon trapasante nigran fundon. La fulmo kaj cirklo estis desegnitaj kiel pli abstrakta portreto de la koncepto de la faskoj, aldonante la fulmon el la flago de 1933 ene de «cirklo de unueco», kaj la Britajn naciajn kolorojn, ruĝan, blankan kaj bluan.
La Usona Nacia Renasenca Partio poste elprenis la fulmon kaj cirklon kiel sian simbolon. La simbolo el la Singapura plej granda partio, Popola Ago-Partio estas komponita el ruĝa fulmo tra pli malgranda blua cirklo. La partio mem asertas ke ĉi tiu simbolo signifas la agadon ene de socia/rasa unueco, kune kun blanka fundo reprezentante purecon same je pensado kiel je agado.
Simila simbolo estis uzata de Blocco Studentesto, junulara movado el Casa Pound Italia (CPI) en 2006.
En populara kulturo
Parodioj kaj tradiciaj reprezentaĵoj de faŝismaj movadoj ankaŭ kunhavis figurojn similajn al tiuj el la fulmo kaj cirklo. Je la ukronia-stila filmo It Happened Here, la fulmo kaj la cirklo estas uzata kiel simbolo de faŝisma pulĉinela registaro de Britio okupita de Nazioj.
Je televida adaptigo de la romanoj Jeeves, similega simbolo estas uzata de la «Blackshorts», politika grupo gvidita de Roderick Spode, rolulo kreita surbaze al Oswald Mosley, fondinto el la Brita Unio Faŝisma.
Jalostotitlán
Jalostotitlán estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Jalostotitlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 046.
Geografio
Jalostotitlán apartenas al la regiono Altos Sur kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco. Al tiu regiono apartenas 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28462 loĝantojn. El tiuj estis 13575 viroj kaj 14887 virinoj. La komunumo havas surfacon de 481,44 km². La meza alteco estas 1750 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,1 C. En la komunumo estas 620,9 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7243 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6335 scipovis legi kaj skribi kaj 908 viroj estis analfabetoj. Do 12.54 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 8686 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7585 sciis legi kaj skribi kaj 1097 virinoj estis analfabetoj. Do 12,63 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Jalostotitlán vivis 22944 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 7 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,031 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sud-koreaj ĉiamverdaj arbaroj
La sud-koreaj ĉiamverdaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la orientazia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de la ekstrema sudo de Koreujo.
Susan Oliver
Susan OLIVER estas artnomo de Charlotte GERCKE (1932? – 1990) estis usona aktorino, reĝisoro kaj aviada piloto.
Meceno
EdE-M Mecenoj. Per la vorto „meceno“ oni indikas larĝaniman bonfaranton de arto, de scienco, de movado. Nun la vortaroj uzas la formon mecenato. Ĝi devenas de persona nomo romana, aristokrato el tempo de imperiestro Aŭgusto, Maecenas, kiu havis tiun kvaliton de subtenemo. Ankaŭ la E-Movado havas siajn mecenojn. Tute precizajn detalojn oni ne povas trovi, sed pri jenaj bonfarantoj la informoj estas tute fidindaj. D-ro Emile Javal (1839-1907) kuracisto, postlasis al la tiama Centra Oficejo (v.) en Parizo sumon de 80 000 Fr. (ora valoro).
Sud-koreaj ĉiamverdaj arbaroj
Priskribo
La sud-koreaj ĉiamverdaj arbaroj okupas areon de 14 700 kvadrataj kilometroj en Sud-Koreujo, ĉe la suda marĝeno de la korea duoninsulo, same kiel en insulo Ĵeĵu-do en Orientĉina Maro, 60 km for de la korea marbordo. La klimato estas humida kaj mezvarma. La precipitaĵo averaĝas je 1000 mm jare, kun du trionoj kiuj falas inter junio kaj septembro. La vintroj estas pli sekaj kaj mildaj, kun averaĝa temperaturo por januaro de 2 ºC. Ekzistas fojaj vintroneĝadoj, sed la neĝo malofte akumulas.
Susan Oliver
Ŝi diplomiĝis pri aktorado ĉe Pennsylvania's Swarthmore College kaj lernis ĉe Neighborhood Playhouse School of the Theatre en Novjorko. Post kiam ŝi laboris en teatro en negravaj televidaj programoj kaj reklamoj, ŝi faris sian unuan gravan televidan aperon en dramserio "Goodyear TV Playhouse" la 31-an. En 1957 ŝi debutis ĉe Broadway en komedio Small War on Murray Hill, kaj, en la sama jaro aperis en teatraĵo Look Back in Anger. Ŝi ankaŭ aperis en televidaĵoj kiel The Kaiser Aluminum Hour, The United States Steel Hour kaj Climax!. Oliver ankaŭ debutis en 1957 en kino kiel ĉefrolulo en filmo The Green-Eyed Blonde [La Verdokula blondulino]. En sekvaj du jaroj li laboris en televidaĵoj, teatraĵoj kaj en kinfilmo The Gene Krupa Story.
La 1960-a jardeko
En la sekvaj jaroj ŝi laboris en televidaĵoj kiel Bonanza, The Untouchables, Naked City, Laramie, Cain's Hundred, Wagon Train, The Nurses, The Fugitive kaj Burke's Law krom filmoj Butterfield 8 kaj The Caretakers.
En julio de 1964, Hal Fishman enkondukis ŝin al persona flugado kiam li prenis ŝin vespere sur la Los-Anĝeleso en Cessna 172. La sperto instigis ŝin reveni la venontan tagon al la flughaveno de Santa Monica por komenci trejnadon por privata pilotado. Tiujare ŝi faris la sonaĵon de unu epizodo de la televidserio Destry.
Jesse L. Lasky
Jesse Louis LASKY (13a de Septembro, 1880 – 13a de Januaro, 1958) estis usona pionira kina produktoro. Li estis ŝlosila fondinto de Paramount Pictures kun Adolph Zukor. Li estis ankaŭ patro de la scenaristo Jesse L. Lasky, la filo. Li kunlaboris kun Samuel Goldwyn kaj Cecil B. DeMille. Poste li produktoris filmojn por Mary Pickford.
Susan Oliver
La 1960-a jardeko
Ŝi daŭris sian karieron per filmoj kiel Looking for Love, Guns of Diablo, Your Cheatin' Heart, The Disorderly Orderly de Jerry Lewis, kaj inter aliaj la televidserioj The Defenders, The Man from U.N.C.L.E kaj Dr. Kildare.
En 1966, kiam ŝi preparis sian propran transatlantikan flugon, ŝi estis pasaĝero en Piper J-3 Cub dum spektakla flugo. La aviadilo turniĝis kaj kraŝis. Ŝi kaj la piloto eskapis senvunde. Samjare ŝi partoprenis televidaĵojn Gomer Pyle: USMC, I Spy, Peyton Place kaj My Three Sons. Ŝi ankaŭ rolis en The Cage, provepizodo de Star Trek kiel Vina kaj, sekve, aperis en duobla epizodo The Menagerie.
En 1967, pilotante sian propran aviadilon Aero Commander 200, ŝi iĝis la kvara virino fluganta unu-motoran aviadilon sole tra la Atlantika Oceano kaj la dua kiu faris ĝin el Novjorko. Ankaŭ en tiu jaro ŝi aktoris ĉe filmo The Love-Ins kaj ĉe televidserioj Tarzan, The Wild Wild West kaj T.H.E. Cat .
Learjet kontaktis ŝin en 1968 ĉu ŝi interesiĝas pri unu el iliaj jetoj kun la intenco starigi rekordajn flugojn por ili. Ŝi gajnis la takson kaj eĉ flugis kelkajn kompaniojn (tiutempe ŝi akiris komercan pilotan atestilon en unuopaj kaj multenombraj teraj aviadiloj), sed ne flugis rekordajn flugojn en siaj jetoj. En tiu jaro ŝi rolis en filmo A Man Called Gannon kaj televidserioj The Invaders kaj The Outsider.
En 1969 ŝi partoprenis televidseriojn The Big Valley, Mannix, Change of Mind, The Monitors kaj Mr. Deeds Goes to Town.
La 1970-aj jaroj
Dum la sekvaj jaroj ŝi aktoris ĉe televidserioj The Name of the Game, Smith & Jones kaj Love, American Style, Night Gallery, Gunsmoke, Cannon, Barnaby Jones, Police Story, The Manhunter, inter aliaj kaj la hispan-usona filmo Nido de viudas.
En 1978 ŝi komencis sian karieron kiel reĝisoro per mallonga filmo Cowboysan, kies scenaron ŝi ankaŭ verkis.
La 1980-a jardeko
Ŝi komencis la 1980-aj jaroj aktorante per la filmo Hardly Working kaj daŭris per partoprenoj en televidaĵoj kiel Magnum, P.I., The Love Boat, International Airport, Murder, She Wrote kaj Freddy's Nightmares.
Tiam ŝi reĝisoris epizodojn de televidserioj Trapper John, M.D. kaj M*A*S*H.
Meceno
Generalo H. Sebert, la fondinto de la Centra Oficejo E-ista, dum jaroj larĝe subtenis finance. Laŭ prudentaj taksoj (ciferoj ne estis publike konigitaj) li donacis tiel sumegon de 200.000 Fr (antaŭmilita valoro).
René de Saussure, ĝeneva patriciano, nepo de la fama naturisto kaj scienculo Horace de Saussure, fondis en Genève Sciencan Oficejon E-istan, eldonis la tiutempe imponan Sciencan Revuon kaj ĉiel subtenis la movadon.
Hector Hodler, kunfondinto de UEA, profesie sed sensalajre laboris kiel dir. de la Asocio. Postlasis al UEA kapitalon de l80.000 Fr. sv. plie la riĉan bibliotekon kaj donacis al ĝi la gazeton ,E'.
Harold Bolingbroke Mudie (London) multe subtenis finance la Britan Asocion kaj UEA, kies unua prez. li estis. Lia patro testamente je memoro de filo donacis al BEA kaj UEA belan sumon.
D-ro Albert Steche, Leipzig, eksprezidanto de la GEA, donacis al GEA antaŭ la milito la sumon de l0.000 markoj.
Kuracisto John Buchanan en London donacis sumon de 4000 funtoj (1930) por fondi katedron de E ĉe la Universitato de Liverpool, donacis al BEA 1000 funtojn. G. AGRICOLA.
Krom la nomitaj mecenoj troviĝas multegaj E-istoj, kiuj per grandaj aŭ malgrandaj sumoj subtenas diversajn E-societojn, aliaj - kiel lastatempe ekz. Gino Catarzi - ebligas eldonon de valoraj libroj.
Sud-koreaj ĉiamverdaj arbaroj
Minacoj kaj konservado
La arbaroj estas plejparte neniigitaj, anstataŭigitaj per intensa agrikulturo. Enklavoj ekzistas en la Naciaj Monumentoj Ulsan, Hampyeong, Naejang-san, kaj en Ĵeĵu-do.
La ekoregiono entenas la Naciajn Parkojn Dadohaehaesang, Hallyeohaesang, kaj Wolchulsan sur la kontinento, kaj Hallasan en Ĵeĵu-do.
Kianito
Kianito (aŭ disteno) estas alumini-silikat-mineralo kun la kemia konsisto Al2SiO5, kiu nombriĝas al la nezosilikatoj. Ĝi estas proksime parenca kun la andaluzito kaj la silimanito, sed kristaliĝas en la triklina kristalsistemo kaj havas pli altan densecon ol ili. La dureco de kianito varias kun la orientiĝo inter 5,5 kaj 7, la mineralo havas bluan ĝis blankogrizan koloron, ĝia frotkoloro estas blanka. Kelkaj variaĵoj estas uzataj kiel gemoj.
Sendependa Asocio de Studentoj
Sendependa Asocio de Studentoj (Niezależne Zrzeszenie Studentów, mallongigita NZS) – asocio de studentoj fondita la 22-an de septembro 1980 rezulte de la Strikoj en la Pola Marbordo en aŭgusto 1980, estantaj kontraŭstaro de la socio al tiutempa politika reĝimo en Pollando.
Kianito
Trovejo
Kianito troviĝas en formo de plataj, klingoformaj kristaloj en metamorfaj petroj, kiuj je altaj temperaturoj kaj premoj formiĝis. Tipe estas gnejsoj kaj granulitoj, kiuj ekestas el sedimentoj. Sed, malofte, ĝi aperas ankaŭ en formo de malhelbluaj kristaloj de juvelkvalito en pegmatitoj.
Historio
La nomo kianito venas el la greka kaj signifas "malhelblua".
Sendependa Asocio de Studentoj
Historio
La nomo fiksiĝis dum renkonto de 60 fondaj grupoj el altlernejoj de la tuta Pollando, kiuj renkontiĝis en la tagoj 18–19-a de septembro 1980 en Varsovia Politekniko. La nomon oni elektis en demokratia voĉdono. Forfalis proponoj: Solidareco de Asocio de Polaj Studentoj aŭ Sendependa Asocio de Polaj Studentoj. Oni ankaŭ konsentis, ke Varsovio estos sidejo de NZS (SAS), akceptis statuton kaj elektis Tutpollandan Fondan Komitaton. SAS en 1980 estis certagrade studenta ekvivalento de „Solidarność” kaj grupigis junulojn, kiuj volis studentan organizaĵon sendependan de ŝtataj regopovoj, krome demokratiigon de la akademia vivo, respekton de fundamentaj politikaj liberecoj en la lando kaj homrajtojn, estimon al polaj sendependecaj kaj patriotaj tradicioj.
Kianito
Variaĵoj
La malofta verda variaĵo nomiĝas kromkianito.
Sendependa Asocio de Studentoj
Historio
La organizaĵo, krom tipe por-studenta agado, ligita interalie kun reformaj postuloj de altlernejoj, ankaŭ okupiĝis pri apogo de "Solidareco" en politika dimensio.
1982–1987
Post enkonduko de la milita stato en Pollando SAS estis malfondita, kaj ties pluraj aktivuloj estis arestitaj. En kelkaj akademiaj centroj SAS tamen gvidis subteran agadon. En la dua duono de la 80-aj jaroj SAS ligis kontakton kun sia junulara ekvivalento, Federacja Młodzieży Walczącej (Federacio de Batalanta Junularo). Kreita en Varsovio en 1984 FMW asociigis antaŭ ĉio junularon de mezlernejoj, junajn laboristojn kaj studentojn.
Aktivuloj de SAS entreprenis ankaŭ agadon defende de studentaj rajtoj kaj de la altlernejoj mem, sur forumoj de studentaj aŭtonomioj. Maje 1982 Pola Sejmo voĉdonis novan leĝon pri altlernejoj, kiu ne donis rajton al strikoj, sed rajton elekti interalie rektorojn kaj dekanojn, kion utiligis opoziciaj medioj en pluraj altlernejoj.
Perloz
Perloz estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arnad, Carema (TO), Donnas, Issime, Lillianes kaj Pont-Saint-Martin.
Kristana patrono estas la titolo "sankta savanto" de, kies memortago, la 14-a de januaro, sekve estas la komunuma festotago.
Boadilla Centro (metroo de Madrido)
Boadilla Centro estas stacio sur linio ML-3 de Metro Ligero Oeste, situanta apud la aŭtoŝoseo de Majadahonda (M-516), proksime al la interkruciĝo kun Stratoj Alberca kaj Nájera, tre proksime al la centro de Boadilla del Monte.
La stacio estis malfermita la.
82346 Hakos
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la Astronomia Bieno de la Montoj Hakos en Namibio, de 2001 hejmo de la unua operacia ejo de la Internacia Amatora Observatorio.
Deklaro (programlingva)
En multaj programlingvoj, deklaro estas frazo informanta tradukilon pri ekzisto kaj ecoj de programa objekto (variablo, proceduro ktp), indikante:
Multaj programlingvoj (interalie C) postuals, ke la nomoj estu deklaritaj antaŭ ilia uzo (laŭ la teksta ordo de la programo).
Deklaro kaj difino
En kelkaj lingvoj oni distingas inter deklaro (kiu avertas pri la ecoj de objekto) kaj difino (kies prilaboro fakte kreas la objekton). Tre ofte tamen la deklaro implicas la kreon de la objekto; kaj por neprigi la sencon de nekrea deklaro oni uzas la terminon antaŭdeklaro.
Listo de deklaroj
En multaj lingvoj eblas deklari plurajn variablojn per unu deklaro, ekz-e en C : En tia deklaro ĉiuj deklarataj variabloj ricevas unu saman tipon (ĉi-okaze la entjeran).
Paŭlo Medem
Paŭlo Medem (naskiĝis en la 8-a de decembro 1862 en Kaŭno, mortis en la 1-a de januaro 1925 en Kaŭno) estis litova germano, vickolonelo en la rusa armeo kaj de 1906 bankisto.
Esperantisto de 1910, li multajn jarojn estis gvidinto de la Esperanto-movado en Kaŭno; post la unua mondmilito la Kaŭna Esperanto-Societo kunvenadis en lia loĝejo. Li estis prezidanto de Litova Esperanto-Asocio, kaj en la universitato gvidis kursojn. Verkis lernolibron por rusoj. Multe kunlaboris en diversaj Esperantaj gazetoj, precipe en "Esperanto Triumfonta" kaj Heroldo de Esperanto. En apartaj libretoj aperis tradukaĵoj el Lev Tolstoj: ĉapitro el "La vojo de l' vivo" kaj de Vasilij Avsejenko "Fraŭlino Suzano". Li subtenis la eldonon de pluraj lernolibroj, ankaŭ de la "Litova Almanako". Paŭlo Medem estis membro de la Lingva Komitato kaj de la Akademio de Esperanto.
417 Suevia
417 Suevia estas granda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Horňa
Situo
Horňa situas laŭ traira flankovojo. Sobrance troviĝas 2 km-ojn.
417 Suevia
Nomo
Ĝia nomo, "Suevia", devenus de tiu de unu societo da studentoj en la Universitato de Hajdelbergo.
Horňa
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1282. En 1910 loĝis en Katlanos 569 da homoj, (534 slovakoj, 17 hungaroj, 11 germanoj, 7 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon Katlanos apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean zonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. En 2001 loĝis en Horňa 380 da homoj, (368 slovakoj, ciganoj, 2 ĉeĥoj, unusola ukraino).
55815 Melindakim
55815 Melindakim estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la brit-aŭstralia astronomo Duncan I. Steel elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Melinda Kim Dowling, plijuna fratino de la malkovrinto. Entreprenistino vivanta en Midsomer Norton (Somerset), ŝi estis tre helpema por la kariero de la malkovrinto.
Iraklij Luarsaboviĉ Andronikov
Iraklij Luarsaboviĉ Andronikov, propranome Andronikaŝvili (1908-1990) estis kartvela ruslingva literatura sciencisto, frato de fizikisto Elefter Luarsaboviĉ Andronikaŝvili.
En siaj eseoj li dediĉis sin al la biografio de Lermontov kaj lia rilato al Kartvelio.
Krautwiller
(jen france kaj alemane, origine germane Krautweiler, prononco, signifo "herba vilaĝeto") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Kabineto Mihály Károlyi
Kabineto Mihály Károlyi estis la unua registaro en Hungario dum la Kalistefa revolucio. Ĝi gvidis la landon en la jaroj 1918 kaj 1919 malpli ol 3 monatojn. Estas okulfrape, ke inter la ministerioj malaperis Kroatio-Slavonio-Dalmatio jam forlasinta Hungarion, aliflanke aperis ministerio pri eksteraj aferoj, ministerio pri nacimalplimultoj kaj ministerio pri Rutenlando.
Historio
Alvenis amase soldatoj el la milito, kiuj en la 31-an de oktobro 1918 faris kalistefan revolucion, dume soldatoj murdis simbolon de la milito István Tisza. La soldatoj ĵuris al Hungara Nacia Konsilio. Jozefo Aŭgusto de Habsburgo-Loreno tuj nomumis ĉefministro Mihály Károlyi-n. Post la oficialiĝo li repetis-redonis sian ĵuron al la palatino kaj li denove ĵuris jam al la Hungara Nacia Konsilio. Tiel la kabineto iĝis plene sendependa. Károlyi havis 3 ideojn: Ili estis naivaj, eĉ Károlyi mem retiris ilin post monatoj.
En la 16-an de novembro Hungara Nacia Konsilio deklaris Hungarion popolrespubliko. La kabineto kreis leĝon pri rajto pri baloto, kiu okazos en aprilo de 1919. Sekvis leĝoj pri la socialaj viveblecoj kaj en februaro leĝo pri la tero. Tamen la terdivido okazis nur en bieno de Károlyi. Tiutempe rumanaj, ĉeĥaj kaj serbaj soldatoj okupis jam duonon de la lando. Károlyi ne povis halti la okupojn, tamen en januaro Hungara Nacia Konsilio nomumis Károlyi-n respublika prezidanto, tial li transdonis la titolon ĉefministro al Dénes Berinkey.
26919 Shoichimiyata
26919 Shoichimiyata estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Shoichi Miyata, kiu aniĝis al la Astronomia Societo de Jamagata en 1966 kaj aktive popularigas astronomion.
Ribeirão Grande
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Itapetininga kaj en la mikroregiono Capão Bonito. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
IPhone 6
Antaŭmendoj de la iPhone 6 serio superis 4 milionojn ene de ties unuaj 24 horoj de disponeblo - nome Apple rekordo. Pli ol 10 milionoj da iPhone 6 serioj aparatoj estis venditaj en la unuaj tri tagoj, alia Apple rekordo.
Benny Bailey
Ernst Harold „Benny“ BAILEY (n. 13-an de aŭgusto 1925 en Klevlando, Ohio; m. 14-an de aprilo 2005 en Amsterdamo ) estis usona ĵaztrumpetisto, flugilkornisto kaj kantisto.
Vivo kaj verkado
Bailey studis muzikon en sia hejmurbo Klevlando ĉe la konservatorio. Sian karieron li komencis ĉe Jay McShann, en 1947 li renkontis Dizion Gillespie kaj ludis en ties bandego. Ekde 1948 li laboris en la orkestro de Lionel Hampton. En 1953 li ekloĝis post koncertvojaĝo tra Eŭropo en Svedujo. Li muzikis en multaj bandegoj de diversaj radiostacioj en tuta Eŭropo kaj aliĝis en 1959 al la bandego de Quincy Jones. Post tio li laboris sub Werner Müller ĉe la dancorkestro de la usona radiostacio RIAS en Berlino, sed ankaŭ je propra nomo en pli grandaj bandoj, ekzemple kun Joe Haider kaj Kurt Bong. Ekde la komenco li apartenis ankaŭ al la soloistoj de la bandego Kenny Clarke/Francy Boland. Kun Les McCann kaj Eddie Harris li partoprenis en 1969 la ĵazfestivalo de Montreux. Ekde 1972 ĝis 1978 li apartenis al la bandego de George Gruntz.
En 1980 fisaskis provo labori denove en Usono. Ekde 1983 li vivis denove en Eŭropo kaj laboris por diversaj radio-orkestroj, sed ankaŭ kun propraj grupoj same kiel kun Phil Woods, Sarah Vaughan kaj Klaus Weiss, krome kun la Paris Reunion Band. Laste li vivtenis sin kiel liberprofesia muzikisto en Amsterdamo.
Bailey ankaŭ kunlaboris interalie je sonregistradoj de Eric Dolphy, Phil Woods, Stan Getz, Count Basie, Peter Herbolzheimer, Miles Davis, Benny Golson, Jon Eardley, Phineas Newborn kaj Roman Schwaller.
Randregiono de Sibiu
La randregiono de Sibio, rumane Mărginimea Sibiului, hungare Szeben-Hegyalja (montar-rando de Sibio), estas regioneto en Transilvanio, kiu situas sude kaj sud-okcidente de Sibio. Ĝi estas etnografie grava kiel tradicia setlejo de rumanoj en regiono, kie vivis signifa kvanto da germanoj kaj hungaroj.
Situo
Kvankam la difino de la regioneto estas etnografia, ĝi havas sufiĉe klarajn geografiajn limojn. Ĝi situas inter la riveroj Sadu kaj Săcel kaj la Karpatoj (Munții Cindrel); parte ĝi etendiĝas en la karpatajn valojn. Tra la montaro la loĝantoj tradicie havis kontakton kun la rumanaj regionoj sude de la Karpatoj, en Valaĥio.
Setlejoj
Jenaj setlejoj estas konsiderataj partoj de la randregiono (komunumaj sidejoj estas markitaj per "K", urboj per "U"):
Pál Veress (matematikisto)
VERESS Pál (vereŝ) estis hungara matematikisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 19-an de julio 1893 kaj mortis en Budapeŝto la 27-an de januaro 1945.
Biografio
Veress finis la universitaton en Budapeŝto, Göttingen kaj Kolozsvár (1919). Ekde 1919 li estis gimnazia instruisto, en 1925–26 li faris studvojaĝon en Berlin. Ekde 1928 li laboris en la Porinstruista Altlernejo en Budapeŝto. En 1929 li estis universitata privatprofesoro en Budapeŝto. En 1934 li ricevis premion Gyula Kőnig.
Nyirád
Ne miskomprenu kun Nyárád!
Nyirád [njirAd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Ajka.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Devecser troviĝas 14, Sümeg 16, Ajka 17, Badacsony 27 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1272 laŭ la tiama ortografio "Nerrad". La kampoj longe apartenis al episkopejo de Veszprém. En 1444 oni disrabadis la komunumon, kiu dum la turkoj senhomiĝis. En 1713 slovakoj, serboj kaj ciganoj refondis ĝin. En 1849 kaj en 1855 ĥoleroj, en 1862 incendio, en 1890 tertremo okazis. Grava ŝanĝiĝo okazis en 1937: komenciĝis minado de la baŭksito ĝis la 21-a jarcento. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo.
Kristana preĝejo Ŝjiŝiku (Pekino)
La Kristana preĝejo Ŝjiŝiku (ĉine 西什库教堂, pinjine Xishiku jiaotang) estas historia romkatolika preĝejo en Pekino, Popola Respubliko Ĉinio. Ĝi situas en la urbodistrikto Xicheng je adreso Xishiku-strato 33. Pliaj nomoj estas "preĝejo Sankta Savanto" (ĉine 救世主堂, pinjine Jiushizhu tang) kaj "Norda Preĝejo" respektive "Norda Katedralo" (ĉine 北堂, pinjine Beitang). La preĝejo estas la episkopa sidejo de la Ĉina Katolika Patriota Eklezio, instalita kaj agnoskita fare de la registaro de Popola Respubliko Ĉinio. Ĝis la 1950-aj jaroj ĝi havis la statuson de katedralo de la romkatolika eklezio.
James Cameron
Cameron reĝisoris tri el la kvar plej alte enspezigaj filmoj de ĉiuj tempoj, Avatar, Titanic kaj Avatar: The Last Airbender. Li ankaŭ reĝisoris aliajn filmojn kiuj estis furoraĵoj, inkluzive de Terminator, Terminator 2, The Abyss, True Lies kaj Aliens. La ĉeftemo en la plej multaj el la filmoj de Cameron estas la rilatoj inter homo kaj teknologio.
Alligiteco
Alligiteco, (en la angla Transference kaj Übertragung) estas teoria fenomeno karakterizita de senkonscia redirektado (projekcio) de la sentoj kiun difinita persono havas al siaj gepatroj, por ekzemplo, al la terapiisto. Ĝi kutime rilatas al sentoj el unuaranga rilato dum infaneco. Foje, tiu projekcio povas esti konsiderata maltaŭga. Alligiteco estis unuafoje priskribita de Sigmund Freud, nome fondinto de psikoanalizo, kiu konsideris ĝin grava parto de la psikoanaliza traktado.
AGM-114 Hellfire
La AGM-114 Hellfire [helfajr] (Helicopter launched fire-and-forget, ~ helikoptere lanĉita „pafu kaj forgesu”) estas usona aero-grunda raketo por batali kontraŭ tanko, aliaj kirasitaj veturiloj kaj nekirasilaj celoj (ekz. konstruaĵoj). En la baza versio, Hellfire uzas laserdirektitan sistemon, sed oni povas ekipi ĝin per aliaj sistemoj kiel radara aŭ infraruĝa celdirektiloj.
Oni uzas ĝin ĉefe sur batalhelikopteroj. La evoluigo komenciĝis en la 1970-aj jaroj, la unuaj testoj okazis ekde fino de 1978, la raketoj estis produkteblaj ekde 1981, ekservis en 1985.
Dinakaran
Dinakaran [tinakaran] (தினகரன், IAST: Tiṉakaraṉ) estas tamila taggazeto distribuata en suda ŝtato Tamilnado de Barato. Ĝin fondis K. P. Kandasamy en 1977 kaj ĝin nuntempe posedas la amaskomunikilara industria grupo Sun Network de Sun Group. Dinakaran estas la dua plej presata tamila tagĵurnalo en Barato post Dina Thanthi. Ĝi estas presata en 12 urboj trans Barato. Dinakaranon fondis en 1977 K. P. Kandasamy post ke li lasis la ĵurnalon Dina Thanthi posedita de sia bopatro S. P. Aditanar okaze de la disigo de la partio Tutbarata Anna Dravida Munnetra Kazhagam el la partio Dravida Munnetra Kazhagam. En 2005, Kalaniti Karan el la Grupo Sun akiris la ĵurnalon el K. P. K. Kumaran.
Dinakaran estas eldonata el 12 urboj en Barato: Bengaluro, Ĉenajo, Koimbatore, Madurai, Mumbajo, Nov-Delhio, Nagerkoil, Puduĉeri, Salem, Tiruĉirapali, Tirunelveli kaj Velor. En 2014, la ĵurnalo cirkulis en 1 215 583 kopioj.
Studejo
Studejo estas ĉambro en domo kiu estas uzata por verkolaboro (male al ateliero por manlaboro), laboro per komputilo aŭ por legado. Historie la studejo de hejmo estis rezervita por uzado kiel privata oficejo kaj legejo de familipatro kiel formala hejmestro, sed nuntempaj studejoj estas ĝenerale uzataj por funkciigi hejmnegocojn aŭ ĉiukaze estas malfermaj al la tuta familio.
Tipa studejo povas enhavi skribotablon, seĝon, komputilon, tablolampojn, bretarojn, librojn, kaj arkivojn. Kroma dormoĉambro estas ofte uzata kiel studejo, sed multaj modernaj hejmoj havas ĉambrojn specife desegnitaj kiel studejo. Aliaj terminoj uzitaj por ĉambroj de tiu naturo estas skribejo, aŭ biblioteko.
La studejo disvolviĝis el la kabineto aŭ legejo el la Renesanco antaŭen. La alveno de elektronika komunikado kaj komputila teknologio pliampleksigis la aperon de hejmaj laborejaj areoj, kun preskaŭ 30% el ĉiuj laborokupataj plenkreskuloj en Usono informintaj ke ili entreprenas almenaŭ ioman laboron hejme kiel parto de sia unuaranga dungolaboro.
José Gutiérrez Solana
José Gutiérrez Solana (Madrido, 1886 - samloke 24-a de junio de 1945) estis pentristo, gravuristo kaj verkisto ekspresionista hispana, ege rilata kun la vilaĝo Arredondo, en Kantabrio.
Biografio
Lia patro, José Tereso Gutiérrez-Solana, naskiĝis en Meksiko kaj iris al Hispanio danke al heredo. Lia patrino estis Manuela Josefa Gutiérrez-Solana.
Li studis en la Altlernejo de Belartoj de Sankta Ferdinando; poste loĝis kaj en Kantabrio kaj en Madrido, sed li havis tempon ankaŭ por vagadveturi tra Hispanio kiel helpanto de la laboristaro de la Toreisto Bombé, sed tamen li vivis senpene danke al patra mono. Li instaliĝis en Madrido fine de 1917. Tie li iĝis ofta spektanto de la kutimaro de la ĉirkaŭurbo, nome ĉe dancejoj, subĉielaj manĝejoj, cirkoj kaj eĉ muzeoj. Li ofte estis akompanata de sia frato Manuel, kiu estas kantisto.
Solana kreis propran stilon, nek akademian nek klinan al avangardo tiame moda, spite sian rilaton kun la intelektularo kunveninta en la babilrondo de la kafejo Pombo, kies estro kaj lia amiko Ramón Gómez de la Serna dediĉis al li tutan libron, al kio korespondis la pentriston per sia pentraĵo Mis amigos (miaj amikoj, 1920), kie li prezentas tiun babilrondon ĉirkaŭtable (Muzeo Reĝino Sofia de Madrido). Ramón konatiĝis kun Solana en la ekspozicio kiun li montis en Madrido en januaro de 1907.
Stilo
La stilo de Solana, ofte agnoskita kiel pentra reprezentanto de la literatura Generacio de 98 konsistas je uzado de klarobskuro kaj influo de la "nigraj pentraĵoj" de Francisco de Goya por disvolvigo de tri ĉefaj temoj: festoj, kutimaro kaj portretoj. Tiu pentrostilo, de granda socia enhavo, klopodas montri la atmosferon de la rura Hispanio, tiele la etoso kaj la scenejoj de ties pentraĵoj estas ĉiam fikvartaloj, montrofenestroj kun manekenoj, pulbazaroj kaj popolaj foiroj, drinkejoj, "popoldormejoj" kaj manĝejoj de malriĉuloj, popolaj dancejoj, taŭrludejoj, gekantistoj, havenoj de fiŝkaptado, krucumoj kaj aliaj religiaj ceremonioj kiaj procesioj, karnavaloj, gigantoj, kripuloj, babilrondoj, ĉevalaĉoj, blinduloj, ĉiesulinoj, ekzekutoj, tombejoj ktp.
Károly Jordán
Károly JORDÁN [kAroj], hungare Jordán Károly estis hungara matematikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Károly Jordán naskiĝis la 1871 en Pest (urbo). Li mortis la 1959 en Budapeŝto.
Biografio
Kun sia edzino li ŝatis la montogrimpadon, ekzemple ili grimpis pintojn de Altaj Tatroj, kiuj ĝis Traktato de Trianon apartenis al Hungara reĝlando. Li estis ankaŭ biciklanto, biciklanta 32 000 km, fine li esploris kavernojn ekzemple en Budapeŝto, Hévíz, Tapolca.
Johana de Kastilio
Johana de Kastilio, nomata Johana la Freneza, Juana la loca (naskiĝis la  en Toledo, mortis la  en Tordesillas) estis de 1504 ĝis sia morto reĝino de Kastilio. Ŝi estis la filino de la "Katolikaj Gereĝoj" Izabela de Kastilio (1451-1504) kaj Ferdinando la 2-a de Aragono (1452-1516).
Grebenhain
Grebenhain estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogelsberg de la federacia lando Hesio, kaj apartenas al la distriktaro Gießen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La alto super la marnivelo estas metroj.
Johana de Kastilio
Post la morto de ŝia patrino Izabela en 1504, Johana heredis la tronon de Kastilio-Leono kaj regis kune kun sia edzo Filipo la 1-a, nomata "Filipo la Bela", de Habsburgo, sed estis tiu kiu fakte regis profitante la mensan malforton de la reĝino. Tamen tio daŭris nur kvin monatojn, ĉar Filipo mortis.
Filipo mortis mem nur du jarojn post tio, kaj Johana, kiu laŭdire jam de junaĝo estis ege serioza kaj pezhumora, fariĝis tiel mense malsana ke oni konsideris ŝin ne regkapabla. Anstataŭ ŝi regis ŝia patro, Ferdinando la 2-a, ĝis sia morto en 1516, kaj post li ŝia filo Karolo la 1-a, ankaŭ konata kiel imperiestro Karolo la 5-a de la Sankta Romia Imperio.
Johana neniam reedziniĝis. Ŝi mortis soleca en la tiutempe nekutime alta aĝo de 75 jaroj.
Juana la Loca (Johana la Freneza) estas hispana filmo reĝisorita de Vicente Aranda, bazita sur la historio pri amo, ĵaluzo kaj politikaj konfliktoj ĉe la reĝino Johana la 1-a de Kastilio, kaj la reĝedzo Filipo la Bela. La filmo ricevis premiojn kaj famigis ĉefe la ĉefan aktorinon Pilar López de Ayala.
Idoj
Johana kaj Filipo havis jenajn gefilojn, inter ili du postajn imperiestrojn:
(13218) 1997 MC3
(13218) 1997 MC3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Distriktoj de Kantono Vaŭdo
Kantono Vaŭdo estas akutale (stato 2013) subdividita al 10 distriktoj. .
Rudolf Icsey
Rudolf Icsey [iĉei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Icsey Rudolf estis hungara-brazila kameraisto. Lia origina propra nomo estis Rezső [reĵO].
Distriktoj de Kantono Vaŭdo
Aktuala administra divido
Stato de la distriktoj de Kantono Vaŭdo je la 1-a de januaro 2013:
La laga areo de Kantono Vaŭdo entendiĝas sur surfaco de 389,26 km² (Lac de Joux 8,77 km², Anteile: Lago Lemano 298,01 km², Lago de Neŭŝatelo 74,13 km² kaj Lago de Morato 8,35 km²). La totala areo de Kantono Vaŭdo do sumiĝas al 3'211,73 km².
Rudolf Icsey
Rudolf Icsey naskiĝis la  en Felka (aŭ Poprádfelka; nuntempa urboparto de Poprad en Slovakio), li mortis la  en San-Paŭlo (Brazilo, tamen laŭ aliaj fontoj la ).
Jevhen Koŝovij
Jevhen Viktoroviĉ KOŜOVIJ (Євген Вікторович Кошовий; 7-a de aprilo 1983, Kivŝarivko, Ĥarkiva provinco, Ukraina SSR, Sovetunio) estas ukraina komediisto kaj televida prezentanto. Pasintece ― partoprenanto de la KGS-teamo „Va-bank“ el Luhansko (2000—2005). Ekde 2005, li estis la prezentanto de spektaĵoj „Ridigu la komikulon“ (Розсміши коміка), „Vespera kvartalo“ (Вечірній квартал), „Ligo de rido“ (Ліга Сміху).
Edziĝinta ekde 2007, lia edzino, Ksenia, estas dancistino en la baleto „Fridom“ de Olena Koljadenko. Kune kun sia edzino, li kreskigas filinon Varvara kaj filon Serafim.
Rudolf Icsey
Biografio
Rudolf Icsey lernis fotadon hejme. Ekde 1919 li laboris en Budapeŝto en pluraj filmaj atelieroj, laboratorioj, ekde 1924 en pluraj filmaj produktejoj. En la lernojaro 1945 li instruis en Teatra Akademio. Ekde 1947 li vivis laŭvice en Vieno, Munkeno, Romo, Milano, fine ekde 1955 en Brazilo. Li fondis filman produktejon en Brazilo kune kun Ferenc Fekete (kameraisto). Li ricevis bronzan medalon en Venezio, francan premion en Parizo, poste en Brazilo trifoje premiojn Saci, kiu estas la brazila Oscar-premio.
Distriktoj de Kantono Vaŭdo
Historio
Pro la kunigo de la komunumo Chanéaz kun aliaj komunumoj al la nova komunumo Montanaire pje la 31-a de decembro 2012, la teritorio de la iama komunumo Chanéaz de la Distrikto Vaŭda Nordĵuraso transiris al la Distrikto Gros-de-Vaud.
Jevhen Koŝovij
Biografio
Li naskiĝis en la familio de kaldronisto kaj infanĝardena instruistino. En 1989, la familio translokiĝis al Alĉevsko, Luhanska regiono. Li studentiĝis ĉe la aktora fakultato de la Luhanska Kolegio de Kulturo. Li studentiĝis in absentie ĉe la direkta sekcio de la Luhanska Instituto de Kulturo kaj Arto. Krome, li studis en muziklernejo por ludi saksofonon.
Germana aŭtovojo A2
La germana aŭtovojo A2 (Bundesautobahn 2, BAB 2, Autobahn 2, de iuj homoj nomata ankaŭ "Varsovia Aleo" aŭ en la germana "Warschauer Allee") kunigas la industrian Ruhr-regionon kaj la germanian ĉefurbon Berlinon.
La vojo estas parto de la eŭropaj ŝoseoj kaj.
7664 Namahage
7664 Namahage estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
La Namahage estas popola evento kiu estis transdonita de antikvaj tempoj en la duoninsulo Oga (gubernio Akita). Je tiu okazo, grupoj da junuloj alivestiĝas kiel demonoj aŭ sovaĝaj bestoj. Tiu festo estas rigardita kiel "Grava Nemateria Kultura Heredaĵo de la Popolo".
10542 Ruckers
10542 Ruckers estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la fladra fabrikanto de klavicenoj Hans Ruckers (1555–1623) plej famaj el la klavicenaj faristoj kaj fondinto de dinastio de farantoj de instrumentoj. Lia plej frua konata instrumento (1581) estas tabloklaviceno kun du sendependaj klavaroj, nun en Novjorko. Tiuj instrumentoj estis tiel ŝatataj, ke ili estis ofte rekonstruitaj, pligrandigitaj kaj kopiitaj.
Christian Wehrschütz
Christian Ferdinand WEHRSCHÜTZ (naskiĝinta la en Graz) estas aŭstra ĵurnalisto kaj juristo.
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno en 1980 en Graz (Bundesgymnasium und Bundesrealgymnasium Kirchengasse) li studis inter 1981 kaj 1985 jursciencojn ĉe Universitato de Graz. Krome li ekstudis slavistikon. Li estas oficiro rezervista en rango de majoro. Li komencis sian ĵurnalisman agadon ĉe la dekstra monatgazeto "Die Aula" kie li aktivis ĝis 1983. Inter 1987 kaj 1990 li ĉefredaktistos ĉe "Neue Freie Zeitung" de la partio FPÖ kaj estis aŭtoro ĉe diversaj organoj. En 1988 li volontulis ĉe Neue Zürcher Zeitung verkante por ĝi dum pluraj jaorj recenzojn en la rubriko Das politische Buch. Wehrschütz. Li regule skribas por Kleine Zeitung pri la Balkana duoninsulo.
Ekde 1991 li deĵoras ĉe ORF laborante ĝis 1992 ĉe ORF-teleteksto kaj poste ĝis 1999 ĉe ORF-radio en la novaĵsekcio. En novembro 1999 li senditis kiel balkani-eksperto fare de ORF al Belgrado de kie li reporteris pri la eksa Jugoslavujo kaj Albanujo.
En junio 2011 li eĉ kandidatis por la ofico de ĝenerala direktoro de ORF. en 2002 li eks-aniĝis de FPÖ.
Laŭ propraj informoj li parolas la lingvojn anglan, rusan, ukrainan, serban, francan, slovenan, makedonan kaj albanan estante armeinterpretisto pri la lingvoj rusa kaj ukraina. Li estas kunedza kaj havas du filinojn. En septembro 2015 li komisiitis per la gvidado de la nova korespondanta buroo je Kievo.
Ekspedicio La Pérouse
La ekspedicio La Pérouse estas scienc-esplora vojaĝo komandata ekde 1785 de Jean-François de La Pérouse, kaj sub impulso de la reĝo de Francio Ludoviko la 16-a, por esplori Pacifikon laŭ James Cook kaj eĉ efektivigi ĉirkaŭnavigadon de la terglobo. La ekspediciaj ŝipoj, Boussole kaj Astrolabe, grundis en Vanikoro kio finis la ekspedicion en 1788. Postvivantoj provizore ekloĝis surloke antaŭ ol malaperi.
La sorto de la ekspedicio, restinta mistera dum pluraj jaroj, okazigis plurajn serĉajn ekspediciojn. Inter 1791 kaj 1794, la ekspedicio Entrecasteaux estis konfidita al la subadmiralo Antoine Bruny d'Entrecasteaux. En 1825, Dumont de Urville, tiam gregata kapitano, forte kortuŝita per la sorto de tiu ekspedicio, estris novan ĉirkaŭnavigadon, kiu deiris de Toulon la 25-an de aprilo. Necesis atendi ĝis 1826-1827, kiam la komerca kapitano Peter Dillon malkovris restaĵojn de la ŝiprompiĝo en Vanikoro, Santakruzaj insuloj (Salomonoj), norde de Vanuatuo. Pluraj plonĝadoj sur la loko ebligis situigi la ŝipruinaĵojn en la jardeko de 1960, same kiel pluraj kampanjoj de submara arkeologio, kondukataj de la asocio Salomon, inter 1981 kaj 2009.
Origino
En 1783, post la traktato de Parizo, Jean-François de La Pérouse estis elektita de la markizo De Castries, ministro pri maro, kaj de Ludoviko la 16-a por regi ekspedicion ĉirkaŭ la mondo por kompletigi la malkovrojn de James Cook en Pacifiko.
La reĝo Ludoviko la 16-a lanĉis unu el la plej grandaj scienc-esploraj ekspedicioj en sia tempo. Li deziris korekti kaj fini la surmapigon de la planedo, starigi novajn komercajn kontorojn, malfermi novajn marvojojn ĉirkaŭ la mondo, pliriĉigi sciencajn konojn kaj kolektojn.
Ĉiuj scienculoj estis invititaj sciigi specojn de esplorado plej taŭgajn por progresigi homajn konojn ; kaj pluraj el ili surŝipiĝis sur la ŝipoj de la Pérouse, kun klara komisio zorgi pri la elektitaj esplorpunktoj (vidi : Robert de Lamanon kaj Jean-André Mongez).
Tiel, dum preskaŭ de tri jaroj, La Boussole, ŝipo komandata de La Pérouse, al kiu la ekspedicia komandado estis donita, kaj l'Astrolabe ŝipo komandata de Paul Fleuriot de Langle, trairis la oceanojn de la terglobo (Brazilo, Ĉilio, Paskinsulo, Havajaj Insuloj, Alasko, Kalifornio, Makao, Filipinoj, Japanio, Kamĉatko, Aŭstralio…).
La ekspedicio, konsistanta el 220 homoj, forlasis Breston la sur du ŝipoj, la Boussole kaj la Astrolabe, gabaroj, komercaj ŝipoj je 500 toneloj reklasitaj kiel fregatoj por la celo.
Konsisto
Multaj scienculoj partoprenis la ekspedicion : unu astronomo, unu kuracisto, tri naturalistoj, unu matematikisto, tri desegnistoj, fizikistoj, unu milita interpretisto, unu horloĝisto, unu meteologo, same kiel pastroj kun scienca eduko. La celoj estis multaj : geografiaj, sciencaj, etnologiaj, ekonomiaj (esploro de ĉasebelecoj de balenoj aŭ dekoilektado de peltoj), sed ankaŭ politikaj kun ebla starigo de francaj bazoj aŭ de koloniaj kunlaboroj kun la hispanaj aliancanoj en Filipinoj. La esplora kampanjo devas konduki ilin sur norda kaj suda Pacifikoj, eĉ sur la bordoj de Fora Oriento kaj Aŭstralio. La rezultoj de la ekspedicio estis konitaj per mesaĝoj en la ŝiphaltejoj kun ligiloj al la eŭropaj landoj.
Preparado
Ekde marto 1785, La Pérouse proponis ke Paul Monneron, kiu estis elektita kiel ĉefinĝeniero de la ekspedicio, iru al Londono por akiri la lastajn konkludojn pri la kontraŭskorbutaj kuraciloj rekomenditaj de Cook. Lia komisio celis ankaŭ akiri informojn pri interŝanĝaj objektoj uzitaj de Cook. Plie, li povis aĉeti sciencajn ilojn fabrikitaj en Anglio
La vojaĝo de Monneron sendube estas la plej bona ekzemplo de tio kion reprezentis la antaŭiro de Cook, referenco fidele kopiita, sed espereble superpasebla per zorgema preparado.
Siaflanke, la astronomo kaj geografoj de la ekspedicio paŭsis siajn labormetodojn sur tiuj de Cook, fonditaj sur la kuniĝo de du metodoj por komputi longitudon — distance de la luno al la suno kaj preciza kronometro — sekvata de triangulado per teodolito, aŭ per biroj faritaj de la ŝipo, similaj al tiuj kiujn la angla navigisto faris por siaj mapoj de la pacifikaj insuloj. Por la biroj, la metodo rekomendita de Paul Fleuriot de Langle estis ĝusta imito de tiu de Cook. Pri geografio, La Pérouse montris laŭ decida maniero la absolutan ekzaktecon kaj la certecon de la metodoj elprovitaj de Cook. Ekde lia vojaĝo, la solvado de la problemo de longitudoj fariĝis evidenta kaj la mapofarado atingis sciencan precizecon. Ĝenata kiel estis Cook per la konstantaj brumoj sur la nordokcidenta bordo de Ameriko, li ne ĉiam sukcesis desegni kompletan mapon, sed li kontribuis al la forigo de mankoj.
Trindado kaj Martim-Vazo
La 18-an de oktobro, en Trindado kaj Martim-Vazo.
Insulo Sankta-Katerina
La 9-an de novembro, la ekspedicio estas en insulo Sankta-Katerina.
Horna Kabo
La ekspedicio preterpasis la Hornan Kabon en januaro 1786.
Ĉilio
De la 24-a de februaro gix martoduono, la ekspedicio enketis pri la hispana kolonio de Ĉilio en Koncepciono.
Paskinsulo
Ĝi haltis en Paskinsulo la 10-an de aprilo. Por La Pérouse la malkovro de la mondo estis ankaŭ malkovro de la homoj
Havajo
La 28an kaj 29an de majo, la ekspedicio estis en Mowee (nun Maui) en la insularo Sandviĉo (nun Havajo)
Alasko
La ekspedicio atingis Alaskon, kie La Pérouse albordiĝis ĉe monto Sankta-Eliaso fine de junio 1786 kaj esploris la ĉirkaŭaĵon. Li tiel vizitis la indianojn Tlingitoj.
Barĝo kaj du ŝalupoj transportantaj 21 homojn malaperis en la fortaj fluoj de la golfo nomumita « Haveno de la francoj » de La Pérouse (nun golfo Litujo). Joseph de Raxi de Flassan regis la kanoton de Astrolabe.
Kalifornio
Poste, ĝi haltis en Monterey meze de septembro 1786 en Kalifornio, kie li priskribis la franciskanajn misiojn kaj skribis kritikajn notojn pri la konduto rilate indianojn.
Marianoj
La 14-an de decembro 1786, la ekspedicio haltis en Marianoj.
Makao
Poste, li denove trairis Pacifikon, haltante en la portugala kolonio de Makao de la 3-a de januaro ĝis la 5-a de februaro, kie li vendis pletojn aĉetitajn en Alasko, dispartigante la profiton inter si kaj sia ŝipanaro. La naturalisto kaj kronikisto de la ekspedicio, Jean-Nicolas Dufresne (1747-1812), forlasis la ekspedicion en Makao la 1-an februaro 1787, por rekonduki al Francio la loglibron de la memoraĵoj de la unua parto de la ekspedicio La Pérouse.
Manilo
Post halto en Manilo tiam sub hispana influo, riparoj estis farataj de la fino de februaro ĝis la mezo de aprilo. La Pérouse forlasis Filipinojn la 10-an de aprilo, por iri ĉe la bordoj de Tartario kaj de la insuloj de Japanio. Tiu parto de la globo estis konata nur per tradicioj kolektitaj de misiistoj. La Pérouse estis la unua kiu forigis la dubojn naskitan per tiuj konfuzaj priskriboj.
Formozo (nuna Tajvano), Koreio
Li direktiĝis al la nordorientaj bordoj de Azio. La 6-a de majo, li estis ĉe la bordoj de Tajvano; la 19-an de majo, ĉe la bordoj de Koreio. Poste la 21-an de majo, li malkovris la insulon Ie (Jeju-Do), priskribita nur unufoje antaŭe de eŭropano, Hendrik Hamel, kiu tie ŝiprompiĝis en 1653. Li vizitis la orientan bordon de la korea duoninsulo, kaj pluiris norden laŭ la bordoj de Tartario.
Tartario, Japanio
La 25-an de junio, la ekspedicio estis en Terney en Tartario. Estante, la 24-an de julio, je 51° 1/2 de latitudo, la marprofundeco subite malkreskis, kion devigis ilin halti. La Pérouse serĉis sensukcese pasejon kie liaj fregatoj povus eniri sen danĝero. Li trairis plurfoje la kanalon, irante alternative de oriento okcidenten, kaj konvinkiĝis ke la altaj fundoj, kiuj haltigis lin baris la tutan pasejon. La vento el sudo, kiu komencis blovi kun sufiĉa forto, kaj kiu pelis lin al tiuj danĝeroj, igis lian pozicion pereiga. Bonŝance bela golfo, kiun li malkovris en la bordo de Tartario, ofertis al li sekuran rifuĝejon ; kaj la fregatoj tie sin ŝirmis. Tiu golfo estis nomita golfo de Castries funde de la markolo de Tartario.