cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Internacia aŭtokodo
La internaciaj aŭtokodoj indikas, en kiu lando veturilo estas registrita. Ili estas ofte devigaj, se oni trapasas la limon de iu lando. En Eŭropa Unio la internacia aŭtokodo iom post iom aperas sur la licencplatoj. Oni kelkfoje postulas ĝin kiel glusignon (Italio).
Komparu kun: aŭtokodo.
Pola monto
La pinto estas arbarkovrita de piceo kaj sen elvidejo, sed el la okcidenta deklivo malfermiĝas belvidoj al montodorso de montaro Králický Sněžník.
Alveno
Al Pola monto kondukas nenia ĉeĥa turisma marko, sed kondukas ĉi tien pola marko de monto Králický Sněžník kaj Selo Kladsko, el kiu tio estas al la pinto proksimume 6,5 km. La alia ebleco estas limregiona pado, al kiu eblas ligi proksimume 600 m nordnordoriente de disvojiĝo Palaš (tio estas de proksime de kabano Paprsek), kaj plu proksimume 4 km sur la menciita pado.
Urmeniș (Bistrița-Năsăud)
Urmeniș [urmeniŝ] (hungare: Mezőörményes) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Bistrița, la plej suda komunumo de distrikto Bistrița-Năsăud. Administre apartenas al ĝi jenaj vilaĝoj:
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 401 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 147 (rumanoj, 6 % da hungaroj). En la censo de 2002 la 935 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn:
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1321. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye).
Distrikto Nyíregyháza
La Distrikto Nyíregyháza [njIredjhAza] (hungare  Nyíregyházi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg. Ĝi situas sur ebenaĵo en la okcidenta parto de la departemento (en la nordorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Nyíregyháza, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ 3 aliaj urboj, la ceteraj 11 estas vilaĝoj. La areo estas 809,61 km², kie loĝas 166 684 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri diversaj servoj en la urboj, krome pri agrikulturo, kaj bestobredadoj. Spite tion la senlaboreco estas granda.
Historio
Ĝis 1950 en tiu areo „Distrikto Supra-Dada” funkciis, poste oni kreis la Distrikton Nyíregyháza. Baldaŭe la areo pligrandiĝis pro ĉesoj de Distrikto Kemecse, Distrikto Baktalórántháza, Distrikto Tiszalök, Distrikto Nagykálló. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Loja (Granada)
Loja [LOĥa] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco de Granada, sude de Hispanio. Ĝi siuas en la plej okcidenta pinto de la provinco en la valo de la rivero Genil. Estas araba alkazabo, multaj preĝejoj, fruktodona agrikulturo kaj industrio de marmoro.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas la plej okcidenta de la provinco kaj inkludas la kernojn Loja — la plej grava de la samnoma komarko, same kiel de la komarko Poniente Granadino —, Barrio de San Antonio, Ventorros de San José, Fuente Camacho, El Bujeo, Venta del Rayo, La Fábrica, La Esperanza, Ventorros de la Laguna, Riofrío, La Palma, El Frontil, Ventorros de Balerma, Venta Santa Bárbara, Cuesta Blanca kaj Atajea. Ĝia municipa teritorio havas areon de 447,53 km². Limas kun la municipoj granadaj Algarinejo, Zagra, Montefrío, Villanueva Mesía, Huétor-Tájar, Salar, Alhama de Granada kaj Zafarraya; kun la municipoj malagaj Alfarnate, Villanueva del Trabuco, Archidona kaj Villanueva de Tapia; kaj kun la municipo kordova Iznájar.
Historio
En la 1950-aj jaroj oni atingis pinton de 30 000 loĝantoj; sed tuj poste oni falis al 20 000 loĝantoj. La municipo Loja havas grandan kvanton de submunicipoj kaj domaroj kiel Agicampe, Alazores, Almendro, Los Arenales, La Atalaya, Campo Dauro, La Ciudad, Dehesa de los Montes, Los Gallombares, Huertas Bajas, Jardines de Narváez, Manzanil, Molehones, Nuño Daza, Plines kaj Puerto Blanquillo.
6473 Winkler
6473 Winkler estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ron Winkler, inĝeniero pri ciferecaj sistemoj ĉe la Forkosma Komunikada Centro de Goldstone. De la 1980-aj jaroj, li estas gravulo en la radara astronomio de Goldstone, ĉefe en la observado de.
Regiono Ústí nad Labem
Regiono Ústí nad Labem situas en nordokcidento de Bohemio. Oriente ĝi najbaras kun Regiono Liberec, sudoriente kun Mezbohemia regiono, sude ĝi havas mallongan sektoron de komuna limo kun Regiono Plzeň, sudokcidente ĝi havas limon kun Regiono Karlovy Vary. Nordokcidente ĝi havas la plej longan sektoron de komuna limo kun saksia Germanio. La regiono membras en la eŭroregionoj "Elbo" kaj "Ercmontaro".
Loja (Granada)
Historio
Kvankam tradicie estis urbestroj socialistaj, en la lastaj balotoj venkas la dekstruloj.
Ekonomio
La ekonomio de la municipo estas bazata ĉefe sur la unuaranga sektoro, kun alta produktado de olivarboj kaj konsiderinda produktado de asparagoj. Dum la unua jardeko de la 21a jarcento, ludis gravan rolon ankaŭ la sektoro de konstruado kiu dungis grandan nombron de personoj, spite la krizon, kaj la sektoro servoj kun ampleksa turisma kaj gasteja propono, kiu enhavas ekde luksaj hoteloj ĝis malgrandaj ruraj kompleksoj.
Regiono Ústí nad Labem
Naturkondiĉoj
La limon kun Germanio kreas plejparte la montodorso de Ercmontaro, kiu pluetendiĝas ĝis Regiono Karlovy Vary. La plej alta monto de la montaro, la 1244 m alta Klínovec, situas en la limo de ambaŭ Regionoj. En la norda limo la zono de la montaro ŝanĝiĝas en Elbajn grejsojn kun unikaj rokurboj, interkrutejoj kaj turoj ĝis supermara alteco de preskaŭ 400 m. En la landinterno eminentas vulkandevena Bohemia mezmontaro kun la plej alta monto Milešovka. Male la loko, kie Elbo ĉe urbo Hřensko forlasas la ĉeĥan teritorion, estas la plej malalta punkto de la respubliko.
Loja (Granada)
Ekonomio
En la rivero Frío estas granda nombro de fiŝbredejoj kie oni obtenas trutojn, kaj ekde fino de la 20a jarcento oni entreprenis bredado de acipenseroj por obteni la kaviaron de Riofrío.
Regiono Ústí nad Labem
Naturkondiĉoj
Plimulton de la teritorio de la regiono deakvigas Elbo, kies plej signifaj alfluoj en Regiono estas riveroj Ohře kaj Ploučnice.
La plej grava ŝirmata teritorio estas la Nacia parko Bohemia Svislando en Bohemia Svislando, ensumiganta parton de Elba Grejsmontaro. En la regiono estas ankaŭ pliaj ŝirmataj pejzaĝaj regionoj, naturparkoj kaj etareaj ŝirmataj teritorioj.
Administra divido
La regiono konsistas el 7 (distriktoj: distrikto Děčín, distrikto Ústí nad Labem, distrikto Litoměřice, distrikto Teplice, distrikto Louny, distrikto Most kaj distrikto Chomutov), en kiuj troviĝas 354 komunumoj inter ili 46 urboj.
Komence de la jaro 2003 pereis distriktaj oficejoj kaj la regionoj ekde tiu tempo dividas sin en la tn. urbojn kun disvastigita agadeco. Krom la supre menciitaj eksaj distriktaj urboj laboras en la ŝtata administrado en la teritorio de la regiono ankoraŭ tiuj ĉi urboj: Rumburk, Varnsdorf, Lovosice, Roudnice nad Labem, Bílina, Litvínov, Žatec, Podbořany, Kadaň.
Historio
Ekde la 10-a jarcento ĉi tie staras pluraj burgoj, kiuj estis apogpunktoj de potenco en přemyslida Bohemio. Kanonikejo en Litoměřice estis fondita jam en la jaro 1057, en ties skribdokumentoj eblas trovi la plej malnovajn skribaĵojn entute skribitaj ĉeĥe. Gravaj nobelaraj familioj estis Berkidoj el Dubé, Vartemberkidoj, Hrabšicidoj kaj Zajícidoj el Házmburk. De komence de la 13-a jarcento estiĝadis reto de reĝaj urboj Žatec, Louny, Most, Ústí nad Labem kaj Litoměřice. Laste nomitaj fariĝis iom post iom la plej gravaj urboj en norda Bohemio.
Ĉirkaŭ duono de la 18-a jarcento la evoluo estis tre limigita pro ripetataj militoj kun Prusio kontraŭ aŭstria heredaĵo. Kiam servuteco estis malvalidigita, okazis granda prospero de industrio.
Kantono Hamilton (Tenesio)
La kantono Hamilton (Hamilton County) estas kantono de Usono en la subŝtato Tenesio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Regiono Ústí nad Labem
Loĝantaro
Dum longa tempo la loĝantaro estis plejparte germanlingva. Antaŭ la dua mondmilito la teritorio de Regiono Ústí estis forŝirita de Ĉeĥoslovakio kaj aligita al Germanio. Post la milito la germana loĝantaro estis male elpelita kaj la teritorion priloĝis ĉeĥoj, slovakoj, volynaj ĉeĥoj kaj ciganoj.
Kantono Hamilton (Tenesio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Regiono Ústí nad Labem
Loĝantaro
La statistiko de la jaro 2002 enhavas la sekvajn datenojn:
Trafiko
Elbo estas grava arterio de ŝiptransporto, kiu kunigas la enlandan Ĉeĥion kun Norda maro. Grava fervojlinio el Prago ĝis Dresdeno kondukas laŭlonge laŭ la rivero kaj iom pli malproksime de la rivero kondukas internacia landvojo kaj estonta aŭtostrado D8 kunigonta tiujn ĉi du urbojn.
Alupko
Alupko estas negranda urbo sur la Suda Bordo de Krimeo, kiu administre apartenas al la Jalta municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (montrita dens-blue sur la mapo). En la urbeto loĝas 8.745 homoj.
La nomo de la urbo venas de la helena lingvo kaj signifas "vulpo".
Alupko estas fama turisma loko de la Suda Bordo de Krimeo, ĉefe pro la fama palaco de Voroncov, sed ankaŭ pro belaj vidaĵoj — la urbo situas ĉe la piedo de la monto Ajpetro.
Klimato
La averaĝa aer-temperaturo de januaro estas ĉirkaŭ +3...+4°С, en aŭgusto — +24,6°С. La kvanto de hidrometeoj — 400 mm. jare, la kvanto de sunhoroj jare — 2 150, la relativa humideco de la aero — 69 %. La ban-sezono daŭras de majo ĝis oktobro (la averaĝa mar-temperaturo somere estas +22...+28°С).
Historio
La plej malnovaj arkeologiaj trovaĵoj sur la teritorio de Alupko estas datitaj je la oka jarmilo aK. La unua skriba mencio pri la urbo rilatas al la jaro 960. En la 14-15aj jarcentoj ĉi tie situis ĝenova fortikaĵo. En la 1475-1774 Alupko estis posedaĵo de la otomanaj sultanoj.
Post anekso de Krimeo fare de Rusio (1783) Alupko apartenis al la princo Potjomkin. En la jaro 1823 ĝi transiris al grafo Voroncov, kiu konstruigis ĉi tie la faman palacon. Fine de la 19a jarcento Alupko fariĝas populara kurac-loko. Ĉi tie ripozis kaj estis kuracataj multaj famaj artistoj (Ŝaljapin, Gorjkij, Brjusov, Bunin, Raĥmaninov kaj multaj aliaj).
Post la Oktobra Revolucio Alupko fariĝas grava kurac-loko, ĉi tie estis konstruitaj multaj ripozejoj kaj sanatorioj. En la jaro 1938 Alupko ricevis statuson de urbo.
Nuntempe Alupko estas grava kurac-loko kaj populara turisma urbo.
Ekonomio
La ĉefa por Alupko estas la kurac-ripoziga sektoro de ekonomio. En la urbo estas pli ol 10 sanatorioj (i.a., la porinfana); funkcias ankaŭ la filioj de la vinproduktejoj "Livadio" kaj "Masandro".
En la urbo estas 2 bazaj kaj unu muzika lernejoj, hospitalo, polikliniko, urba kulturcentro, du bibliotekoj, du hoteloj.
Vidindaĵoj
La ĉefa vidindaĵo de la urbo estas la palaco de grafo Voroncov kaj la parko, kiu ĝin ĉirkaŭas. La palaco estis konstruita en la jaroj 1828-46 laŭ la projekto de angla arkitekto Edward Blore kaj prezentas interesan miksaĵon de la tudora (laŭ la nomo de la angla reĝ-dinastio) kaj neo-maŭra stiloj.
Aldone en la urbo estas eta pentraĵ-muzeo kaj ĉambro-muzeo de la heroo de la Granda Patruja Milito Amet-Ĥan Sultan.
Transporto
La urbo situas 17 kilometrojn for de Jalto, kun kiu ĝi havas aŭtobusan kaj (somere) ŝipan konekton.
Ceteraĵoj
La nomon "Alupko" havas ankaŭ la asteroido № 2508.
Ditriĥo Lufo la 1-a (Kleve)
Ditriĥo Lufo la 1-a de Kleve (naskiĝinta proksimume 1228; mortinta en 1277) estis de iure uxoris (el la rajto de la edzino) Grafo de Saarbrücken.
Li estis pli juna filo de Grafo Ditriĥo la 4-a de Kleve kaj de Hedviga de Meißen. Lia pli aĝa frato estis Ditriĥo la 5-a de Kleve, kiu heredis je la morto de sia patro ties Graflandon Kleve.
Vivo
Ditriĥo Lufo, en la fontoj ankaŭ nomata Grote Luf, geedziĝis en 1252 kun la heredofilino Laŭreta de Saarbrücken kaj provis, alposesigi al si la graflandon Saarbrücken, fiaskis tamen kaj reiris en Graflandon Kleve. La titolon „Grafo de Saarbrücken“ li tamen tenis ĝis 1259. Kun sia dua edzino Elizabeta (aŭ ja kun nekonataj kromvirinoj) Ditriĥo Lufo tenis plurajn gefilojn. Proksimume 1255 maljuna Grafo Ditriĥo la 4-a subdividis sian regecon plejparte inter siaj du ankoraŭ vivantaj filoj, je kiu pli posta Ditriĥo la 5-a ricevis la kernan teritorion de Kleve, dum kiam Ditriĥo Lufo ricevis la randajn teritoriojn, interalie la gravan urbon Wesel. Eble li starigis Kastelon Kranenburg, kiu estis unuafoje menciata en 1270. Ditriĥo Lufo estis implikita en plurajn malpacojn kaj staris en 1270 en konflikto kun sia frato. Li mortis inter la 7-a de aprilo kaj la 20-a de julio 1277.
Nevada (Granada)
Nevada estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi situas en la sudorienta parto de la provinco. Ĝi havas 1,174 loĝantojn. Granda parto de la municipa terorio estas ene de la Nacia Parko de Sierra Nevada.
Estas formata de la unuigo de la lokoj de Laroles, Júbar, Mairena kaj Picena, el kiuj la du lastaj estas aŭŭtonomaj entoj. Estas en la nordorienta parto de la Alpujarra Granada, je 116 km de la provinca ĉefurbo. Nevada limas kun la municipoj granadaj Ferreira, Aldeire, Válor kaj Ugíjar kun la municipoj almeriaj Bayárcal kaj Alcolea.
14871 Piramo
14871 Piramo estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Ĝi estas unu el la malmultenombraj asteroidoj en orbita resonanco 2 : 1 kun Jupitero.
En la klasika literaturo, Piramo kaj Tisbe estas du geamantoj, kies unio estas malhelpita de iliaj oponataj gepatroj kaj kies vivo finiĝas en tragika duopa sinmortigo. Ambaŭ geramantoj estas hodiaŭ fine unigitaj por ĉiam en la astroida zono.
Barvinok
Barvinok (Барвінок, Börvinges [borvingeŝ] (aŭ Börvényes [borvEnjeŝ]) estas ne memstara malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo de Baraninci.
Situo
Barvinok troviĝas de Uĵhorodo je 6 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Ĝis Traktato de Trianon Börvinges apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Barvinok apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 vivis tie 579 homoj, inter ili 379 hungaroj.
László Verebélÿ
László Verebélÿ [lAslO verebEli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Verebélÿ László estis hungara inĝeniero, profesoro, membro (korespondanta en 1937) de Hungara Scienca Akademio. Lia nomo ofte aperis en formo Verebély László pro la malofte uzata litero ÿ.
László Verebélÿ naskiĝis la  1883 en Budapeŝto. Li mortis la 1959 en Budapeŝto.
Biografio
László Verebélÿ akiris diplomon en teknikuniversitato en Budapeŝto en 1906, poste li eklaboris en Pittsburgh. En la studjaro 1910 li instruis en teknikuniversitato en Karlsruhe, poste li hejmenvenis. Li havis postenon en elita firmao "Ganz". Li konatiĝis kun Kálmán Kandó, kiu invitis lin por labori en Italio. Tie li okupiĝis pri elektraj lokomotivoj. Dum la 1-a mondmilito li parte alis, parte li okupiĝis pri vagonaroj. Post la milito li laboris kune kun Kandó en MÁV, kie ili establis elektrajn trajnojn. En 1929 li estis nomita katedrestro kaj publika ordinara profesoro en Budapeŝto. En la studjaro 1936 li estis dekano. Li pensiuliĝis en 1957. Li ricevis premion Kossuth en 1953, pli antaŭe kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Saksio
Saksio aŭ Saksujo estas federacia lando en la sudorienta parto de Germanio. Ĝia oficiala nomo estas Freistaat Sachsen (Freistaat = Republik = respubliko). Al Saksio limas la germanaj federaciaj landoj Brandenburgio (norde), Saksio-Anhalto (norde kaj nordokcidente), Turingio (okcidente), Bavario (sudokcidente) plus la ŝtatoj Ĉeĥio en la sudo kaj Pollando en oriento. Ĝi havas areon de 18 413 kvadrataj kilometroj kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
La nomo "Saksio" venas de la saksoj, antikva tribo kiu vivis en la nordokcidenta parto de la nuntempa germana teritorio, en la nuna Malsupra Saksio. Ili estis unu el la triboj kiuj konkeris Anglion kaj kunmergiĝis tie kiel Anglosaksoj. La nomo de la iama tiea duklando ŝoviĝis sudorienten, al la nuna Saksio, kiu tamen neniam estis loĝloko de la origina tribo kies nomon ĝi nun portas.
Saksio estas unu el la kvin t.n. Novaj federaciaj landoj de Germanio, kiuj apartenis al Germana Demokratia Respubliko de 1949 ĝis 1990 kaj aliĝis al Federacia Respubliko Germanio en la Germania reunuiĝo en 1990.
Aliaj urboj
Annaberg-Buchholz, Bad Schandau, Brand-Erbisdorf, Flöha, Görlitz, Hohnstein, Hoyerswerda, Kamenz, Löbau, Meißen, Mittweida, Radebeul, Tharandt, Zittau, Zöblitz
Montaroj
Ercmontaro, Elba Grejsmontaro, Luzacia Montaro
Riveroj
Elbo, Mulde, Freiberger Mulde, Zwickauer Mulde,
Distriktaroj (Regierungsbezirke)
Saksio ĝis la 1-a de marto 2012 estis dividita en tri administraj distriktaroj: Dresden, Chemnitz kaj Leipzig.
Distriktoj (Landkreise)
En Saksio ekzistas 10 distriktoj (Landkreise) kaj 3 eksterdistriktaj urboj.
Komunumoj
Saksio konsistas el 497 politike sendependaj komunumoj (2008-04-01). Inter ili estas: 7 eksterdistriktaj urboj, 171 urboj, kiuj apartenas al distrikto (el inter ili 36 "grandaj distriktaj urboj" kun pli ol 20.000 loĝantoj) kaj 319 pliaj neurbaj komunumoj. La urbaj kaj neurbaj komunumoj ofte fondis komunumarojn por pli efika plenumado de administraj taskoj.
Komparu kun: Listo de la komunumoj en Saksio
Luzacio
La Luzacia lignita regiono - germane Lausitzer Braunkohlerevier, suprasorabe Łužiski brunicowy rewěr - estas lignito(=brunkarbo)-minada teritorio en la sudoriento de la federacia lando Brandenburgio kaj en la nordoriento de la federacia lando Saksio.
Parolmaniero
La suprasaksa germana dialekto (Obersächsisch) estas orienta centreja germana dialekto parolata en granda parto de la moderna federacia lando Saksio kaj en la apudaj partoj de Saksio-Anhalto kaj Turingio. Kvankam ordinarlingve nomata "la saksa" (Sächsisch), ĝi estas malsama al la malsuprasaksa dialektogrupo de la platgermana lingvo en norda Germanio. La suprasaksa estas proksime ligita al la turingia dialekto parolata en la okcidente najbaraj regionoj.
Chamblon
Chamblon estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 550 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Chamblon situas sur teraso norde de la ebenjaxo de la rivero Orbe proksimume 2,5 kilometrojn okcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains en la Vaŭda Mezlando ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro. La komunumo konsistas el la vilaĝo Chamblon kaj la setlejoj Champ Bayard, Cossaux kaj Les Uttins.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,86 km², de kiuj 20,6% estas kovritaj de arbaro, 52,3% servas por agrikulturo kaj 24,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chamblon limas en nordo al Montagny-près-Yverdon, en oriento kaj sudo al Treycovagnes, en sudokcidento al Suscévaz, kaj en nordokcidento al Champvent.
Trafiko
Chamblon situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas pere de flanka vojo ek de Yverdon-les-Bains. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas proksimume 2,5 kilometrojn nordoriente de la komunumo apud Yverdons-les-Bains.
Historio
La unua dokumenta mencio de Chamblon datiĝas el la 12-a jarcento jam per la aktuala nomformo. Apud Les Uttins estis trovitaj restaĵoj de kverkaj hakiloj el la neolitiko. En la loko dum la romia epoko ekzistis armeejo. Dum mezepoko Chamblon apartenis al la Senjorujo Montagny-le-Corboz kaj ek de 1476 al la Voktejo Grandson. En la jaro 1762 la senjorujo transiris de la bernaj familioj Manuel, Zehender kiaj von Weiss al la Barono de Brackel, kiu tie konstruis vastan kastelon. En la jaro 1981 en Chamblon estis konstruita ekzercejo por la infanterio de la Svisa Armeo, kiu kovras proksimume la duonon de la komunuma teritorio.
Monaĥejo Anrode
Priskribo
La monaĥinejo Anrode fondiĝis en 1268 sur teritorio de Heinrich Kämmerer, civitano de la urbo Mühlhausen. La fondiĝon konfirmis unu jaron pli poste fare la majenca ĉefepiskopo. La tieaj virinoj vivis laŭ la regulo de la cistercianinoj. En 1357 ili ricevis specialajn rajtojn pri la pilgrimejo Hülfensberg. La monaĥinejo oficiale malfondiĝis en la jaro 1810, sed jam antaŭe estis pluraj katastrof(et)oj, ĉefe ankaŭ rabŝteladoj dum la kamparana ribelo de 1525. Tio skuigis la financaĵojn kiel ankaŭ la konstitucion monaĥejan. Male, en la kuro de la Kontraŭreformacio estis spirituala kaj financa resaniĝo inter la jaroj 1574 - 1611 (kiel ankaŭ aliloke en Eichsfeld).
Post 1810 instaliĝis surloke bieno, post kiam la lastaj monaĥinoj ricevis rekompenceton financan. Jam tiam multaj gravaj mebloj de la kirka inventaro disdoniĝis al najbaraj preĝejoj. La kirko estis alikonstruita inter la jaroj 1670 kaj 1690 per la arkitekto Antonio Petrini. En 1950 la altvalora baroka plafono de la kirko post diligenta restaŭrado transportiĝis al la preĝejo de Hohes Kreuz-Siemerode post diligenta restaŭrado.
Ekde 1935 la konstruaĵaro metie uziĝis kaj parte alikonstruiĝis, ekz. por la fabrikado de ŝnuregoj. Nur post 1991 oni serioze reinteresiĝis pri la monaĥeja pasinteco kaj ekigis la unuajn konservadajn laborojn. Mankoj senteblas ĉefe ene de la Preĝejo Sanktaj Andreo kaj Johano la Baptisto. Dum arkeologiaj elfosadoj oni trovis eĉ mezepokan subplankan hejtilsistemon.
Nuna uzo
En eksa garbejo troviĝas hodiaŭ malgranda muzeo kun ekspozicio pri agrikulturaj instrumentoj. Pordodomo konserviĝinta gastigas restoracion. Ekde 2017 oni honoras la longdistancan kuriston Mensen Ernst konkurse, kiu ĉirkaŭ la jaro 1800-a kuris disde Anrode al Norvegio. Inter aprilo kaj oktobro okazas en ĉiu dua sabato de monato brokantaĵa, arta kaj etbesta bazaro.
Abatinoj de Anrode
Jen la nomoj de la konataj abatinoj de Anrode:
Rocío Dúrcal
Rocío Dúrcal (María de los Ángeles de Las Heras Ortiz) naskiĝis la 4-an de oktobro 1944 en Madrido kaj forpasis la 25-an de marto 2006 en Torrelodones, Madrida Regiono. Plej konata kiel Rocío Dúrcal estis fama aktorino kaj kantistino internacie konata kiel "la hispanino plej meksika". Ŝi elektis hazarde la kromnomon de almeira vilaĝo Dúrcal kiel artistnomo kaj post famiĝo, ŝi estis proklamita Adopta Filino de Dúrcal kaj la municipo dediĉis al ŝi straton kaj statuon en la placo de la vilaĝo.
Biografio
Baptita kiel María de los Ángeles de Las Heras Ortiz de ŝiaj gepatroj Tomás de Las Heras, kiu estis dungito de aŭtomobilentrepreno kaj María Ortiz, dommastrino. Ŝi naskiĝis la 4an de oktobro en laborista kvartalo "Cuatro Caminos" (Kvar Vojoj) en Madrido kaj estis la unua el ses gefiloj. Pro limigita ekonomio, multfoje ŝi devis malĉeesti la klasojn por povi helpi la patrinon je la vartado de la plej etaj gefratoj kaj por manfaritaĵoj. Ekde la komenco en la bazlernejo ŝi jam ekdeziris aktori, pri tio ŝi silentis dum kelka tempo, ŝia una publiko estis ŝiaj lernejaj kunklasintinoj kiu oftege kantigis ŝin. Rocío Durcal komencis sian artistan karieron partoprenante diversajn festivalojn kaj radiokonkursojn pri kantado. Kaŝe apogita de ŝia patra avo kiu ĉiam kredis kaj fidis je ŝia talento kaj estis ŝia unua admiranto.
Kiam Durcal 15jariĝis (1959), kun aprobo de la gepatroj, partoprenis la televidan programon (hodiaŭ ne plu ekzistanta), "Primer Aplauso" (Unua Aplaŭdo), de la Hispana Televido. La kanzono kiun ŝi elektis estis la tradicia "La sombra vendo" (La ombron vendas mi). Proksime de la televidstacio, Luiz Sanz, madrida "talentulserĉanto", kiu spektis la programon, restis ŝokita pro ŝia talento kaj personeco. Tiu ĉi estis la komenco de ŝia brila kariero. Luis Sanz kontaktis ŝin kaj parolis kun ŝiaj gepatroj. Post semajno ili konsentis sed timis la frakason de la filino, kio fakte, neniam okazis.
Kino
Rocío Durcal ankaŭ debutis en kinarto dum longaj jaroj, ŝia unua filmo estis "Canción de Juventud" (Junularkanzono). Per ĉi filmo ŝi atingis grandan sukceson ne nur en Hispanio sed ankaŭ en Latinameriko. Durcal ankaŭ ĉefrolis en "Rocío de La Mancha", dank'al sukceso de la filmo kie ŝi kantis, Rocío subskribis ŝian unuan kontrakton kun la transnacia diskeldonejo Phonogram (hodiaŭ Universal Music), la albumo titoliĝis Las Peliculas de Rocío Durcal (1962) (La Filmoj de Rocío Durcal). Tiu ĉi albumo estis la komenco de ŝia brila kariero. Sub tiuj ĉi cirkonstancoj vojaĝis unuafoje al Meksiko, Venezuelo, Portoriko kaj Usono. Aliaj filmoj:
Kanto
Rocio kantis kun la plej gravaj hispanlingvaj gekantistoj de sia generacio kaj posteuloj. Inter ili troviĝas Camilo Sesto, Roberto Carlos (brazilano sed ankaŭ kantis hispanlingve), Armando Manzanero, Joaquín Sabina, Rocío Jurado, Juan Gabriel, Enrique Guzmán, Diango i.a.
Inter ŝiaj plej gravaj sukcesoj estis la kanzonoj "Costumbres" (Kutimoj), "Amor eterno" (Eterna amo),"Con tu mujer" (Kun via virino), "La gata bajo la lluvia" (La katino sub la pluvo), "Me gustas mucho" (Vi ŝatas min multe), "La guirnalda" (La girlando), "Te sigo amando" (Ankoraŭ mi amadas vin), "Vestida de blanco" (Blanke vestita)... Inter aliaj atributoj donitaj al ŝi pro ŝia beleco, ĉarmo kaj voĉo pova, tenera kaj mistera, ŝi estis nomita "La Novia de la Juventud" (La Fianĉino de la Juneco),"La Novia de América"(La Fianĉino de Ameriko), "La Embajadora de la Ranchera" (La Ambasadorino de Ranĉermuziko), "La Señora de la Canción" (La Mastrino de la la Kanzono), "La Española más Mexicana" (La Hispanino plej Meksika) kaj multaj aliaj.
I due Foscari
I due Foscari (La du Foscari) estas opero en tri aktoj de Giuseppe Verdi por itala libreto de Francesco Maria Piave, bazita sur historia teatraĵo, nome The Two Foscari de Lord Byron.Post sia sukceso kun Ernani, Verdi ricevis komision el la Teatro Argentina de Romo kaj li iris tien labori kun Piave por du celoj, unu el kiuj eventuale iĝis tiu opero. I due Foscari estis premierita en Romo la 3an de Novembro 1844 kaj estis ĝenerale tre sukcesa, kvankam ne je la grado de Ernani, kiu restis la plej populara opero de Verdi ĝis Il trovatore en 1853.
Tiu tragedia opero rakontas la politikojn komplotojn de la antikva Respubliko Venecio. La historio inkludis kritikon de la agado de la Respubliko Venecio, kiu ofendis la grandajn familiojn de Venecio kiuj estis regantaj la Respublikon, inklude la familiion Foscari kiu ankoraŭ ekzistas. ​
Karl Buchholz
Karl BUCHHOLZ (naskiĝinta la en Schloßvippach, mortinta la  en Oberweimar) estis germana pejzaĝisto estinte ĝuinte la trejniĝon ĉe la Grandduka saksia artlernejo. Dum ĉirkaŭ du jardekoj li kreis belajn pejzaĝajn bildojn, parte oleaĵojn, akvareloj kaj akvafortojn. La kvanto ne estis granda tamen liaj verkoj troviĝas nuntempe en multaj diversaj lokoj.
Torre Santa Susanna
Torre Santa Susanna estas komunumo de Italio.
Karl Buchholz
Vivo kaj agado
En la artlernejo de Vajmaro li iĝis disĉiplo de Max Schmidt. Ekde 1871 li estis majstra lernanto ĉe Theodor Hagen kiun oni venigis disde Düsseldorf. Tiutempe oni instruadis progreseman manieron de liberaera kreado kaj tonpentrado. Ili baziĝis sur la doktrinoj de la pentroskolo de Barbizon.
Jam dum la unua jaro Buchholz havigis al si propran atelieron. Li faris tenerajn artaĵojn rezignante pri motivoj tro furoraj. Inverse li centrigis flankajn kaj kvazaŭ ĉastajn pejzaĝeltiraĵojn. Ilin li pliinteresigis ekzemple per prezento dum diversaj tempoj de la tago.
Liaj verkoj estis faritaj ĉefe en la ĉirkaŭaĵoj de Vajmaro. Profesia amiko lia estis la pejzaĝisto Franz Hoffmann-Fallersleben, kiu tre meritis post la frua morto de Buchholz ke ties verkaro ne forgesiĝu. Lovis Corinth taksis lin geniulo inter la anoj de la Vajmara Skolo. Buchholz memmortigis sin en la aĝo de 40 jaroj.
Honoroj
En Oberweimar oni nomis strateton por li Buchholzgasse.
Vlist
Vlist estas municipo en la nederlanda provinco Sud-Holando (Zuid-Holland). Laŭ plano de administra reformo la municipo la 1-an de januaro 2015 aldoniĝu al la najbara municipo Krimpenerwaard.
21919 Luga
21919 Luga estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Melissa Pomaikai Akiko Luga , finalistino en 2005 de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Kamehameha Schools, kampuso de Keaau (Havajo, Usono).
Ŝtatestro
Regnestro aŭ ŝtatestro estas estro de la ŝtato. Li/ŝi povas esti monarko (imperiestro, reĝo, princo, emiro...), prezidento (plej ofte; vidu: respubliko) elektita de la popolo aŭ de deputitoj en demokratioj, aŭ ĉefministro laŭ la konstitucio aŭ tradicio de tiu regno. Li/ŝi estas la hierarkie plej alta estro de iu regno.
Multaj ŝtatestroj nur reprezentas sian landon, neposendante efektivan povon (kiu estas ĉe la ĉefministro, ĝenerala sekretario aŭ kanceliero) kiel en Britio, Hungario aŭ Germanio; tiukaze lia nomo estas preskaŭ nekonata.
En aliaj landoj la ŝtatestro (prezidento) havas efektivan potencon, kiel en Usono, Rusio, Belorusio.
En landoj, kie la subŝtatoj nomiĝas ŝtatoj (ekzemple Usono, Meksiko, Brazilo, Birmo) la termino "ŝtatestro" ofte efektive signifas provincestron; ankaŭ la terminon "guberniestro" oni trovas en tiu ĉi situacio, pro la angla "governor". Eble subŝtatestro pli bonus tie.
Lajos Vass
Lajos Vass [lajoŝ vaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vass Lajos estis hungara korusestro, dirigento, komponisto. Lajos Vass naskiĝis la en Poroszló, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Vass studis en kalvinana pedagogia altlernejo de Debrecen, poste en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt (1946-1949). Lia plej grava instruisto estis László Somogyi (dirigento). Post siaj studoj li akiris dirigentan statuson en la armea koruso, en 1953 li iĝis korusestro. La koruso turneis en Ĉinio, en tiu periodo okazis la Hungara revolucio de 1956. Dum la hejmenvena reiro en Moskvo la koruso malobeis la koncerton, tial en Budapeŝto la koruso oficiale estis malfondita. Tamen pro persona laboro de Zoltán Kodály la koruso reviviĝis sen Lajos Vass. En la sekvaj jardekoj li gvidis fabrikajn korusojn kaj simfoniajn orkestrojn. En 1969 li akiris tutlandan famon, ĉar li estis estro de muzika programserio Röpülj Páva. El tio naskiĝis ankaŭ movado kaj estis fonditaj tutlande rondoj Páva. Depost fino de la socialismo li estis rehabilitita.
Kjonĝu
Gjongĝu (경주시, laŭ ĉinaj literoj 慶州市) estas universitata urbo en Sud-Koreio.
Geografio
Gjongĝu situas sur ebenaĵo en sudorienta parto de la lando. Multaj malaltaj montoj estas disaj ĉirkaŭ la grandurbo. La Orienta Maro troviĝas 28, Deguo 55, Seulo 277 km.
Historio
Gjongĝu (pli frue Sorabol (서라벌, 徐羅伐), poste Gumsong (금성, 金城) estis ĉefurbo de la praa regno Sila (57 a.K. - 935 p.K.), kiu regis proksimume du trionojn de la Korea Duoninsulo inter la 7-a kaj 9-a jarcentoj. Amasego da arkeologiaj lokoj kaj kulturaj trajtoj de tiu periodo restis en la urbo. Gjongĝu ofte estas referita kiel "la muzeo sen muroj". En 940 oni ekuzis la hodiaŭan loknomon kun signifo "Bondezira distrikto". En la 13-a jarcento la mongoloj, en la 20-a la japanoj atakis la urbon. Dum la Korea Milito ne okazis tie bataloj. En 1955 Gjongĝu pligrandiĝis kun la najbareco, samtempe ĝi ricevis urban statuson.
Ekonomio
En Gjongĝu dum la ĉefurba periodo frue formiĝis la komercado, sed nun la turismo estas la plej grava. En la 1970-aj jaroj la granda tutlanda industria evoluo tuŝis ankaŭ tiu ĉi urbon. La agrikulturo daŭre estas grava en la malproksimaj regionoj de Gjongĝu. La tri universitatoj reflektas la unikan rolon de la urbo.
Klimato
En Gjongĝu jare pluvas po 1222 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-septembro pli ofte pluvas (musono-sezono). La averaĝa jara temperaturo estas 12,2 °C.
Trafiko
Gjongĝu estas ligita al la tutlandaj relo- kaj aŭtovojoretoj.
Sărățel
Sărățel [sərəcel] (hungare: Szeretfalva, germane: Reussen) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. Administre ĝi apartenas al Șieu-Măgheruș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 035 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 464 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1459. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Szeretfalva apartenis al Hungario (departemento Beszterce-Naszód).
(18982) 2000 RH5
(18982) 2000 RH5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kanalo de Gliwice
La Kanalo de Gliwice aŭ Glivica kanalo (germane Gleiwitzer Kanal, dumtempe eĉ "Adolf-Hitler-Kanal", pole ekde 1945 Kanał Gliwicki) kondukas en Valo de Kłodnica (germane Klodnitz) inter Gliwice (Gleiwitz) kaj Odro ĉe Koźle (Cosel) kaj estis konstruita inter 1934 kaj 1939 anstataŭ kaj sur loko de la malnova Kanalo de Klodnitz.
Ĝi havis la longon de ĉirkaŭ 41 km, profundon de 3,5m, larĝon de 38 m, altodiferencon de ĉirkaŭ 49 m. Ĝi estas ŝipebla dum 275 tagoj (de 15-a de marto ĝis 15-a de decembro) en jaro.
Post kiam oni profundigis, trankonstruis la Klodnican kanalon por ebligi ŝipveturon kun ŝarĝo ĝis 100 t kaj mergo de 1,20 m, okazis denova trakonstruo ekde 1934 kaj establo de modernaj (kaj malpli da) kluzoj, pli mallongaj Trasse).
La kanalo estis solene malfermita la 8-an de decembro 1939 kun nomo "Adolf-Hitler-Kanal" kaj fare de Rudolf Heß. Samtempe okazis la unua fosila preno por la Danub-Odra kanalo, fare de reprezentanto de Hitler. La laboroj por la ĉirkaŭ 320 km longa akvovojo estis baldaŭ ĉesigitaj.
Post finiĝo de la dua mondmilito, ekde 1950 ekis denove la ŝipado sur la nun pola Kanał Gliwicki. Pli poste oni atingis eĉ la celitan jaran varomason de 3 milionoj da tunoj. Dumtempe la transporto reduktiĝis je 300.000 t/jaro.
Helpt
Helpt estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2014 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 350 loĝantojn. Ekde la 25-a de majo 2014 la teritorio estas parto de la komunumo Woldegk.
Reĝa Kapelo de Granado
Kathedraal van Granada
Linio Nankai-Kōya
Linio Nankai-Kōya (japane: 南海高野線 [Nankaj Kooja-sen], angle: Nankai Kōya Line) estas linio de la fervojo reto Elektra Fervojo Nankai en Kinki-regiono, Japanio. La norda parto de linio situas en sudo de Gubernio Osaka kaj ĝia suda parto situas en nord-oriento de Gubernio Ŭakajama. La linio de Stacio Shiomibashi ĝis Stacio Kishinosato-Tamade estas nomata Linio Shiomibashi (japane: 汐見橋線 [Ŝiomibaŝi-sen], angle: Shiomibashi Line).
Tipoj de trajnoj
Estas 7 tipoj de trajnoj:
Salar (Granada)
Ĝi estas en la suda parto de la komarko de Loja, lime kun la municipoj Huétor-Tájar, Moraleda de Zafayona, Alhama de Granada kaj Loja.
En 2016 estis 2.698 loĝantoj (INE).
La vilaĝo estas sur malgranda deklivo iom klina al la rojo Salar. La vilaĝo estas proksime de la aŭtoŝoseo A-92, kio havigas bonan konekton kun apudaj proksimaj kiel Loja aŭ Huétor Tájar, aŭ eĉ kun la urboj Granado, Malago kaj Sevilo. Estas grava tradicio de kultivo de olivarboj, kvankam ankaŭ cerealoj, maizo kaj asparagoj estas produktoj de tiu tero.
Araneologio
Araneologio (de la greka vorto αραχνη, araĥne, signifante araneo) estas la kampo de zoologia esplorado de araneoj kaj rilataj organismoj kiel skorpioj, skorpiosimilaj, Opiliones (rikoltistoj), nomataj kiel grupo Araneoidoj.
Sciencistoj kiuj studas araneojn estas nomitaj araneologoj. Unu el la plej famaj araneologoj en la mondo estas la israela emerita profesoro Yael Lubin, de la Universitato Ben-Gurion de Negevo.
Kestenholz
Pri la komunumo
Kestenholz estas komunumo en la distrikto Gäu en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1662 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo situas ĉe la suda flanko de la ebenaĵo de la rivero Dünnern sude de la Soloturna Ĵuraso. Sudoriente de la komunumo leviĝas la arbara monteto Chilchban, kies kulmino sur 518 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. Al la komunumo apartenas la setlejoj Unterdorf, Oberdorf, Rain kaj Chöpfli.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kestenholz limas en nordo al Oberbuchsiten, en nordoriento al Niederbuchsiten, en oriento al Wolfwil, en sudoriento al Schwarzhäusern (BE), en sudokcidento al Niederbipp (BE), kaj en okcidento al Oensingen.
Trafiko
Tra Kestenholz pasas la kantona vojo n-ro 268 de Oensingen al Härkingen, de kiu en Kestenholz deflankiĝas la kantona vojo n-ro 268.1 al Olten. Norde de la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1, al kiu la komunumo havas alvetureblon en Oensingen, proksimume 2 kilometrojn nordoriente de la vilaĝa centro. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinioj al Olten, Oensingen kaj Wolfwil.
Norde de la komunumo dum la 20-a jarcento ekzistis armea aerodromo. Sur la tereno de la iama armea aerodromo de Kestenholz nuntempe okazas renkontiĝo de malnovtempaj aviadiloj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kestenholz datiĝas el la jaro 1280 kiel Im Kestenholtz. Dum mezepoko Kestenholz estis kun la cetere kampargrafejo Buchsgau sub la regado de la Princepiskopejo Bazelo. En la jaro 1556 setlejo kun sep domoj estis disigita de la paroĥo Oensingen kaj ligita kun la paroĥo Oberkappel. Ek de tiam por la setlejo estis uzata nur ankoraŭ la nomo Kestenholz. La senjoraj rajtoj pri Kestenholz transiris de la Grafoj de Frohburg kaj ties heredantoj al la Baronoj de Grünenberg kaj en la jaro 1416 al Berno kaj Soloturno. En la jaro 1463 Soloturno akiris la kompletan posedon kaj regadon sole.
Évry (Yonne)
Évry estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 336 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Évry etendiĝas sur 4.54 km², kaj havis 336 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 74 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Administrado
Évry apartenas al la kantono de Pont-sur-Yonne, kies ĉefurbo estas Pont-sur-Yonne. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Mereni
Mereni [merenj] (hungare: Kézdialmás kezdialma:ŝ) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Târgu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Lemnia.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 328 loĝantojn (hungaroj), en 1992 970 (99% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
Kantono de Auzances
La kantono de Auzances (france canton de Auzances) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 12 kantonoj de la arondismento de Aubusson.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Auzances la jenaj 12 francaj komunumoj :
5543 Sharaf
5543 Sharaf estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ŝafika Gilmjevna Ŝaraf de la Instituto pri Teoria Astronomio, fakulino pri ĉiela mekaniko.
Preĝejo Sankta Venceslao (Thörey)
La protestantisma Kirko Sankta Veneceslao (germane: Dorfkirche St. Wenzel) estas la paroĥeja preĝejo de Thörey, Amt Wachsenburg, Germanio.
Historio
La konstrujaro ne konatas. Sed klaras ke estis romanika konstrufazo. Turo kaj apsido konstruitis en 1164 kaj 1174. Stariĝo de la ununava halokirko kun eosta altarejo-turo kaj ronda apsido estis inter 1164 kaj 1174.
La gotika konstrufazo estis ĉ. 1300 kun figura vandopentrado en la turo.
Dum la malfrua gotiko fariĝis la alkonstruo de la rektangula altarejo. Esploroj datumigis tion por la jaro 1435. Post la forigo de apsido fariĝis grandaj ŝanĝoj: la navo plilongigitis kaj dua arko starigitis por pli da sekureco statika.
Dum la renesanca konstrufazo ĉ. la jaro 1616 la navo plialtiĝis kaj samtempe okazis separiĝo de la turo disde la navo. Inter 1663–1664 kirko kaj turo reparitis post la atakoj fare de turkoj kaj hungaroj.
Il corsaro
Il corsaro (La korsaro) estas opero en tri aktoj de Giuseppe Verdi, laŭ libreto de Francesco Maria Piave, bazita sur la poemo de Lord Byron nome The Corsair. La premiero okazis en la Teatro Grande en Trieste la 25an de Oktobro 1848.La agado okazas en la fono de kontraŭstaroj inter korsaroj kaj turkoj de la Otomana Imperio. La korsaro Corrado atakas la turkan palacon kaj liberigas la virinojn de la haremo, speciale Gulnara. La turkoj kontraŭatakas kaj Corrado estas arestita. Gulnara defendas lin, sed la Bejo Seid ordonas lian ekzekuton. Gulnara aranĝas la fuĝon. Corrado malakceptas perfide murdi Seid kaj estas ŝi kiu faras tion antaŭ la fuĝo. En la insulo de la korsaroj, Medora estas konvinkita ke lia amata Corrado mortis kaj malespera englutas venenon. Post la reveno de Corrado, li apenaŭ povas adiaŭi ŝin. Corrado, malespera, ĵetas sin al la ravino. Gulnara ŝvenas detruita.
Lutoasa
Lutoasa [lutŭasa] (hungare: Csomortán ĉomorta:n) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Lemnia.
9425 Marconcini
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala amatora astronomo Massimiliano Marconcini de la teamo de Montelupo. Diplomigita pri arkitekturo de la Universitato de Florenco, li desegnis la publikan observatorion de Montelupo.
Lutoasa
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1506. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
Koracioformaj birdoj
La Koracioformaj birdoj (Coraciiformes) enhavas proksimume 194 speciojn. Entute estas tre varia ordo kun precipe tropikaj kaj tre kolorbuntaj birdoj, kiuj havas tre diversajn vivmanierojn. Ili havas nur unu komunan distingilon: la piedfingroj ofte estas diversaj ol la normo, ili parte estas sindaktilaj, kun tri antaŭenaj fingroj (kies tria kaj kvara estas kunigitaj ĉebaze), kvankam en multaj alcionoj unu el tiuj malaperis. Tiu ordo enhavas:
Estas ordo ĉefe el la Malnova Mondo, kun reprezentantaro en Ameriko limigita al nur ĉirkaŭ dekduo da specioj de todioj kaj momotoj, kaj nur kelkaj el la pli ol 80 specioj de alcionoj.
La nomo Koracioformaj signifas "Korvecaj" aŭ "Korakecaj", kio estas fakte misnomo. (Korakoj estas kantobirdoj). Laŭlitere, la nomo devenas el la latinaj vortoj "Corax", signike "Korako", kaj "Forma", signife "formo", kio estas komuna finaĵo por taksonoj. [Terres p 104]
Taksonomio
Tiu ordo ŝajnas kiel tro miksita grupo, kaj la Koracioformaj povus esti konsiderata kiel inkludanta nur la koraciojn. Ĉiuj aliaj familioj estus konsiderataj stirpoj tre malproksimaj al la Koracioformaj. Alimaniere Koracioformaj formas tro ampleksan kladon.
Multaj formortintaj koracioformaj familioj estas konataj nur el fosilioj de la Paleogeno. Ili probable apartenas al la baza grupo kaj estas foje malfacile atribui ilin, ĉar ili estas eĉ pli proksimaj al la Pegoformaj. Krome, estas kelkaj prahistoriaj genroj kiuj estas ankaŭ malfacile lokeblaj en familio. Almenaŭ la Eokoraciedoj estas tre bazaj, sed la Geranopteredoj de la malfrua Eoceno formas superfamilion Coracioidea kun la nunaj koracioj kaj la grundokoracioj (Mayr & Mourer-Chauviré 2000). Oni priskribis kelkajn prahistoriajn taksonojn de nuntempaj familioj; vidu la familiartikolojn por detaloj.
En subordo Alcededoj aŭ Alcedines oni enmetas la tri similajn familiojn, nome:
Działoszyn
Działoszyn estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Działoszyn en distrikto Pajęczański.
Koracioformaj birdoj
Familioj
Baza grupo
Subordo Alcedini
Chloudov
Chloudov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Koberovy en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordoriente de Koberovy. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 15 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chloudov situas en katastra teritorio Koberovy kun areo 2,22 km².
Ferenc Patkó
Kariero
Ferenc Patkó diplomitiĝis en UBB de Kluĵo, li estas doktoro de biologiaj sciencoj (1998). Li instruas en Odorheiu Secuiesc. Li publikigis en TETT (Altruizmus az állatvilágban. 1982/2), Studii şi comunicări (1982/1. 311-312) de Reghin, Analele Banatului (1990/1. 36-41. kaj 48-52), Buletinul Informativ al Societăţii de Lepidopterologie Română (1994, 5/1. 70-80), Múzeumi Füzetek de Erdélyi Múzeum-Egyesület (1994/3. 151-157).
Observatorio de la Montoj Pistoiese
La Observatorio de la Montoj Pistoiese (ankaŭ konata kiel Observatorio de San Marcello aŭ Observatorio di Pian dei Termini) estas astronomia observatorio konstruita en San Marcello Pistoiese (Toskanio, Italio)
Ĝi estas fondita en 1991 far'de la Gruppo Astrofili della Montagna Pistoiese (G.A.M.P : Grupo de Amatoraj Astronomoj de la Montoj Pistoiese), kies la amatora astronomo Luciano Tesi estas fondinta ano. Ĝia MPC kodo estas 104. .
Ĝiaj ĉefaj instrumentoj estas du teleskopoj de tipo Newton- Cassegrain ; la malnova de 40 cm de diametro kaj la nova de 60 cm, sub po du kupoloj de 5 metroj de diametro. La observatorio havas ankaŭ ĉambron de konferenco ekipatan per aŭdvida sistemo por kunvenoj kaj popularigo, kaj komputilan ĉambron.
La observatorio estas malfermita al la publiko vespere ĉiuj vendredojn kaj sabatojn, kaj la lundojn en somero.
Tibor Verebélÿ
Tibor Verebélÿ [verebEli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Verebélÿ Tibor estis hungara kuracisto, kirurgo, profesoro, membro (korespondanta en 1922, ordinara en 1935) de Hungara Scienca Akademio. Lia nomo ofte aperis en formo Verebély Tibor pro la malofte uzata litero ÿ.
Tibor Verebélÿ naskiĝis la  1875 en Budapeŝto. Li mortis la 1941 en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Verebélÿ akiris medicinan diplomon en sia naskiĝurbo en 1900, poste li samloke eklaboris en la universitato kaj ankaŭ en la kliniko. En 1906 li iĝis ĉefkuracisto en hospitalo. En 1914 li atingis la instruan gradon publika eksterordinara profesoro. En la studjaro 1938 li estis rektoro. Ekde 1939 li apartenis al la supera ĉambro. Li okupiĝis precipe pri la kirurgia patologio.
Ede Egan
Ede Egan, hungare Egán Ede estis agrikultura fakulo por rutenoj.
Ede Egan naskiĝis en Csáktornya la 3-an de julio 1851, li mortis la 20-an de septembro 1851 apud Szerednye.
Vivo
Lia patro estis rifuĝinto el Irlando kaj en Borostyánkő agrikulturadis ekde 1865. Ede Egan post la mezlernejo praktikadis en Saksio, poste frekventis universitatojn en Vieno kaj en Halle. En Hungara reĝlando li iĝis estro de Tutlanda Laktoproduktaĵo. Poste memstare li faris planadon, tiel nomatan montaran agadon por rutenoj. Tiutempe regiono loĝata de rutenoj estis la plej malriĉa landparto de Hungara reĝlando. Tial li imitis laboradon de svislandanoj same tiel vivantaj en montara regiono, tamen ili ne estis malriĉaj. Kiel altrangulo, ekde 1897 li plenumis la montaran agadon. Dume li batalis kontraŭ judoj, kiuj are alvenadis al la rutenoj. Li ofte verkadis fakartikolojn precipe en temo de laktoproduktado. La 20-an de septembro 1901 li estis mortigita apud Szerednye. Li entombiĝis en Borostyánkő.
Spite la murdon la montara agado daŭriĝis, sed perdis la elanon. Oni faris memorkrucon pri li en Börvinges. Rutenoj alte taksas lian agadon.
Antal Kunder
KUNDER Antal estis hungara politikisto, inĝeniero, ministro naskita en Nagykároly en 1900 kaj mortinta en Rio de Janeiro la 4-an de decembro 1968.