cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francesco di Giorgio Martini
Li naskiĝis en Sieno, kaj ekkarieris kiel metilernanto de pentristo ĉe samnoma Francesco di Giorgio e di Lorenzo, konata kiel Vecchietta.
Li komponis arkitekturan traktaĵon Trattato di architettura, ingegneria e arte militare, nome tria el la Quattrocento, post tiuj de Leone Battista Alberti kaj de Filarete; li laboris por ĝi dum jardekoj kaj finigis ĝin post 1482; ĝi cirkulis en manuskriptoj. La projektoj estis bone kompletigitaj projektoj tiame, sed plinovigoj, por ekzemplo en ŝtupara planado, areoj ĉirkaŭ malferma centro, aŭ dividi ĝin simetrie ĉe ĉiu muro, iĝis parto de arkitektura vortotrezoro en la venonta jarcento. La tria libro traktas pri la "ideala" urbo, metita ene de stel-formaj poligonaj geometrioj rememoraj de la stelfortikaĵoj, kies kojn-formaj bastionoj laŭdire estis plinovigo lia.
Fru-nova altgermana lingvo
La Fru-nova altgermana lingvo (FNAG aŭ Frua novaltgermana) estas termino por la periodo en la historio de la germana lingvo, ĝenerale difinita, laŭ Wilhelm Scherer, kiel la periodo 1350 al 1650.
Laŭ alternativaj periodigoj la periodo komenciĝas poste; ekz. ĉe la invento de printado per moveblaj tipoj en la 1450-aj jaroj.
La termino estas la norma traduko de la germana Frühneuhochdeutsch (Fnhd.), prezentita de Scherer. La termino Frua moderna altgermana estas ankaŭ foje uzata por ĉi tiu periodo (sed la mallongigo FMAG estas ĝenerale uzata por la frua mezaltgermana lingvo).
Periodigo
La komenca kaj fina datoj de FNAG estas, simile al ĉiuj lingvaj periodigoj, iom arbitraj. Malgraŭ multaj alternativaj proponoj, la datoj de Scherer ankoraŭ renkontas vastan akcepton. Lingvistike, la meza 14-a jarcento estas markita de la fonologiaj ŝanĝiĝoj en la vokala sistemo kiuj karakterizas la modernan norman lingvon; la meza 17-a vidas la perdon de statuso por regionaj formoj de lingvo, kaj la triumfo de la germana super la latina kiel la domina, kaj tiam sola lingvo por publika diskurso.
La datoj de Scherer ankaŭ havas la meriton koincidi kun du gravaj demografiaj katastrofoj kun lingvaj konsekvencoj: la Nigra morto, kaj la fino de la Tridekjara milito. Argumenteble, la Vestfalia Paco en 1648, per finado de sanktaj militoj kaj kreo de ia Germanio de multaj malgrandaj suverenaj ŝtatoj, situaciigis la esencajn politikajn kondiĉojn por la fina evoluo de universale akceptebla norma lingvo en la sekvonta nova alta germana periodo.
Klasifiko
Ekzistis nenia norma frua nov-altgermana, sed la periodo vidis la laŭgradan evoluon de formoj de la germana, almenaŭ en skribado, kiuj ne simple estis spegulaĵoj de regionaj dialektoj. Du supra-regionaj Schriftsprachen ("skribitaj lingvoj") iĝis elstaraj, influante ĉiujn dialektojn, kaj unu la alian:
Fonologio kaj gramatiko
En fonologio kaj morfologio, la ĉefaj lingvaj evoluaĵoj de la periodo estas: Ĉi tiuj ŝanĝoj ne afektis ĉiujn dialektojn egale, kaj kondukis al pli granda disapartiĝo inter la germanaj dialektoj ol en la meza alta germana.
Adrien-Henri de Jussieu
Adrien Henri Laurent de Jussieu (n. 23-a de decembro 1797 en Paris; m. 29-a de junio 1853 ebd.) estis franca botanikisto.
Fru-nova altgermana lingvo
Literaturo
La periodo vidis la inventon de printado per movebla tipo (ĉ. 1455) kaj la Reformacion (de 1517). Ambaŭ el ĉi tiuj estis gravaj kontribuantaĵoj al la evoluo de la moderna germana norma lingvo, en tio ke ili plue stimulis la evoluon de ne-lokaj formoj de lingvo kaj renkontigis ĉiujn parolantojn al formoj de la germana de ekster siaj propraj areoj — eĉ la analfabetojn, al kiuj oni "al"legadis. La unike plej grava teksto de la periodo estis la Biblia traduko de Lutero, la unua parto de kiu estis publikigita en 1522, kvankam ĉi tiu ne estas nun kredita kun la centra rolo en la kreado de la normo, kiun oni iam al ĝi atribuis. Tio estas ankaŭ la unua periodo en kiu prozaj verkoj, kaj literaturaj kaj diskursivaj, iĝis pli multaj kaj pli gravaj ol pooezio.
Adrien-Henri de Jussieu
Lia oficiala botanika aŭtora mallongigo estas "A.J uss. .". Li estis la filio de Antoine Laurent de Jussieu, kiu al li donis en 1826 la estrarecon de Jardin des Plantes (Ĝardeno de la Plantoj).
Monumento al Kolumbo (Madrido)
La Monumento al Kolumbo de Madrido (Hispanio) troviĝas en la samnoma placo formante insuleton sur la Avenuo de la Kastilia, ekde kiam ĝi estis translokigita en 2009 el ties antaŭa loko en la sudorienta angulo de la loko nomita Ĝardenoj de la Malkovro. Estas novgotika verko de Arturo Mélida (projekto kaj piedestalo) kaj Jerónimo Suñol (statuo) kaj estis srtaigita inter 1881 kaj 1885. Pro sia altega situo, ĝi utilas kiel referenca punkto ene de longega kaj larĝa avenuaro en Madrido, kaj tre ofte kiel fino de manifestacioj kiuj laŭiras la avenuojn.
40.42521°N, -3.69039°W
Cumbia
Kumbio aŭ hispane Cumbia rilatas al kelkaj muzikaj ritmoj kaj popoldancaj tradicioj de Latinameriko, ĝenerale implikante muzikajn kaj kulturajn elementojn de indianoj, afrikanoj sklavigitaj dum koloniaj tempoj, kaj eŭropanoj. Ekzistas diversaj variaĵoj de kumbia muziko
Nuntempe, kumbiaj grupoj ludas elektrajn gitarojn, basgitarojn, elektronikajn perkutadojn kaj sintezilojn, ĉiujn oftajn instrumentojn de rokmuzikaj grupoj. Ekzistas ankaŭ aliaj instrumentoj kiel bongoj, trumpetoj, akordionoj, ktp...
La vestaĵoj ankaŭ estas tre grava karakterizaĵo de kumbiaj bandoj. Ĉiu grupo havas sian propran manieron vestiĝi. Kutime ĉiuj membroj de la grupo portas la saman specialan kostumon aŭ ekskluzivajn vestaĵojn
László Benkő
László Benkő [lAslO benkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benkő László estis hungara pianisto, orgenisto, sintezilisto, komponisto, membro de Omega (rokgrupo). László Benkő naskiĝis la en Szombathely kaj mortis la 18-an de novembro 2020 en Budapeŝto.
Nana etmoptero
La Nana etmoptero (Etmopterus perryi) estas malmulte konata specio de hundofiŝaj ŝarkoj de la familio Etmopteredoj kaj eble la plej malgranda ŝarko en la mondo, atingante maksimuman konatan longon de 21.2 cm. Ĝi estas konta nur ĉe la supro de la kontinentaj bordoj ĉe Kolombio kaj Venezuelo, je profundoj de 283 al 439 m. Tiu specio povas estis identigata pro sia malgrando je matureco, longa ebena kapo, kaj modelo de nigraj ventraj markoj kaj mez-dorsa linio. Kiel ĉe aliaj membroj de ties genro, ĝi estas kapabla produkti lumon el distinga gamo de fotoforoj. Reproduktado estas de senplacentaj ovovivonaskuloj, kies inoj naskas du aŭ tri idojn samtempe. La Nana etmoptero ne estas grava specio por komerca fiŝkaptado, sed povas esti minacata al morteco pro aldona kaptado; la grado de tuŝeco pro homa aktiveco sur ties populacio ne estas konata.
Villa-Maria (metroo de Montrealo)
Villa-Maria estas stacio de la Metroo de Montrealo sur oranĝa linio, situanta en arondismento Côte-des-Neiges–Notre-Dame-de-Grâce de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Monaĥejo Visoki Deĉani
Visoki Deĉani aŭ Dečani (serbe: Високи Дечани) estas monaĥejo de la Serba Ortodoksa Eklezio situanta en Kosovo. Ĝi situas en la vilaĝo Deĉani, je 12 km sude de la urbo Pech.
La monaĥejo estis establita en kaŝtanarbareto fare de la serba reĝo Stefano Uroŝ la 3-a en 1327. Sekvajare la reĝo mortis kaj estis entombigita en la monaĥejo, kiu post tio konvertiĝis en populara sanktejo. La konstruado daŭris sub la regado de lia filo, la imperiestro Stefano Uroŝ la 4-a ĝis 1335, sed la freskoj ne estis finitaj ĝis 1350. En la monaĥejo ankaŭ troviĝas la relikvoj de la sanktulo Nikito la Goto.
Ekde 2004 ĝi estas en la listo de la Monda heredaĵo de Unesko
Robert Bilott
Robert Bilott - naskiĝis la 2-an de aŭgusto 1965 en Ohio - estas advokato kaj homrajta aktivulo en Usono. En 2017 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
7061 Pieri
7061 Pieri estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego en Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de David C. Pieri, sciencisto de la estraro de la dividaĵo pri Tera kaj Kosma Sciencoj de la Jet Propulsion Laboratory de 1979. Li esploras pri vulkanologio, rivera geomorfio kaj planeda geologio.
Ĥorallibro
Ĥorallibro entenas kolekton de ĉantoj destinitaj por liturgia uzo. Por la diversaj diservoj kaj okazoj en la Romkatolika Eklezio ekzistas variaj ĥorallibroj.
La plej gravaj estas:
Péter Horváth
Péter Horváth [horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Péter estas hungara verkisto, scenaristo, aktoro, reĝisoro. Lia patro estis Jenő Horváth (reĝisoro), liaj pli konataj edzinoj estis Lili Monori, Gabi Szabó. Péter Horváth naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Horváth maturiĝis en mezlernejo en Szeged en 1969, en la sama jaro lia unua novelo aperis. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1973, lia ĉefinstruisto estis Károly Kazimir. Li komencis sian aktoran karieron en infanteatro en Budapeŝto, en la sekva teatra jaro li apartenis al Teatro Szigligeti (Szolnok), pli poste li estis profesia verkisto, tamen inter 1982–1986 li estis dramaturgo en Hungara Televizio. Ekde 1994 li reĝisoris teatraĵojn kaj filmojn. En 2002 li doktoriĝis en la universitato (menciita kiel altlernejo). Li ricevis premiojn inter 1976-1998, stipendiojn en 1977 kaj 2012. Li edziĝis plurfoje kaj havis plurajn gefilojn.
Zokiedro
Zokiedro (Zocchihedron [zakiHIdren], "La (plur)edro de ZOCCHI") estas nomo de la plej ofta 100-edra ĵetkubo, inventita kaj patentita de Lou Zocchi. Ĝi unuafoje aperis en 1985. Ĝia angla nomo estas registrita komerca marko, sed tiu registriĝo kompreneble ne entenas la esperantigon. Malgraŭ la nomo, zokiedro ne estas pluredro, sed pilketo kun 100 ebenetoj. Kelkfoje ĝi nomatas "La golfa pilketo de Zocchi".
Zokiedroj povas esti uzataj por krei hazardajn procentaĵojn en ludoj, aparte en rolludoj. Ili ne multe estas uzataj, parte pro malrapida stabiliĝo (plurajn sekundojn post rulo), kaj parte pro ilia malofteco. Ludantoj ofte preferas anstataŭe ruli du dekfacajn ĵetkubojn diverskolorajn, kun unu koloro reprezentanta la "dekojn" kaj la alia la "unuojn". Por krei dekojn ankaŭ troviĝas apartaj dekfacaj ĵetkuboj markitaj per 00, 10, 20...
Laŭ ekzameno en gazeto White Dwarf magazine la distribuado de numeroj de la testita zokiedro iomete nestabilis, sed ĝi ne aparte emis montri altajn nek malaltajn numerojn.
Malhelbruna filoskopo
La Malhelbruna filoskopo (Phylloscopus umbrovirens) estas specio de la genro de filoskopoj aŭ Phylloscopus lastatempe konsiderata kiel tipa genro en la propra familio de Filoskopedoj.
Ĝi troviĝas el Demokratia Respubliko Kongo, tra Orienta Afriko nome Ĝibutio, Eritreo, Etiopio, Kenjo, Ruando, Somalio, Sudano, Tanzanio, Ugando al pinto de sudokcidenta Azio nome en Saŭdarabio kaj Jemeno. Ties natura habitato estas tre diversa nome en borealaj arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj seka arbustaro.
Ĝi estas tre bruneca supre, kio nomigas la specion en Esperanto kaj en la latina scienca nomo.
Řečany nad Labem
Municipo Řečany nad Labem situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, ĉe rivero Elbo, 7 km okcidente de urbo Přelouč, 6 km oriente de urbo Chvaletice. Vivas ĉi tie.
Vilaĝpartoj
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Preĝejo
Romia preĝejo de Sankta Mario Magdaleno kun absido staras sur malgranda monteto, estinta pagana tombejo. Kiel la unua preĝejo en regiono de Přelouč ĝi estis konsekrita en la jaro 1165 de praga episkopo Daniel kun ĉeesto de la reĝo Vladislav la 2-a kaj de lia edzino Jitka Durinská. La preĝejo estas ununava kun absido, kvadrata sakristio en suda flanko kaj ligna prisma turo super ĝia okcidenta parto. La absido estas volbita per konĥo, en ĝia norda flanko estas sankta ŝranko. La navo havas platan plafonon, la ĥorejo estas duetaĝa kun lignaj plafonoj. Fenestroj estas oblongaj kun duoncirklaj volboj. Sakristio havas barelvolbon. La ĉefaltaro estas baroka el komenco de la 18-a jarcento, kun statuoj de Sanktaj Petro kaj Paŭlo, en la navo bildo de Sankta Hieronimo kaj de Sanktulo-papo el tempo ĉirkaŭ la jaro 1800. Baptujo estas granita. Statuoj de du sanktulinoj estas el la 18-a jarcento.
Ocampo (Guanajuato)
Ocampo estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Ocampo. Komunumo kaj urbo nomiĝas honore al la liberala politikisto Melchor Ocampo (1814-1861).
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20579 loĝantojn. El tiuj estas 9705 viroj kaj 10874 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1019,49 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2250 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 485 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 21° 39′ norda latitudo kaj 101° 29′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 17921 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 28 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,16 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/guanajuato/municipios/11022a.htm
Ŝuasela krestokolombo
La Ŝuasela krestokolombo (Microgoura meeki) estas supozeble formortinta kolombo, tio estas membro de la familio de Kolombedoj kiu estis konata nur en la provinco Choiseul de la Salomonoj en la Pacifiko. Tiu ĉi specio estis unuafoje priskribita de Walter Rothschild en 1904 kaj nomita meeki honore de Albert Stewart Meek. La insulanoj de Choiseul nomis la specion kukuru-ni-lua kio signifas grundokolombo. Estas pentraĵo de John Gerrard Keulemans en la American Museum of Natural History.
Michael Yano
Michael Yano (矢野 マイケル, n. ) estas japana futbalisto.
Ŝuasela krestokolombo
Aspekto
Tiu ĉi specio estis unu el la plej rimarkindaj kolomboj en la mondo. Ĝi havis longecon de ĉirkaŭ 30 cm, kio estas kvazaŭ la grando de koko. Surkape ĝi havis malhelbluecan kreston similan al tiu de la kronokolomboj de Papuo-Nov-Gvineo. La frunto kaj la fronto de la vizaĝo estis nigraj, la resto de la kapo estis tre markita de ruĝeca nuanco. Dorso kaj brusto havis malhelbluecan koloron kun bruna nuanco en suba dorso.
Michael Yano
Li futbalis ĉe Vissel Kobe, Mito HollyHock kaj Sagan Tosu.
Ŝuasela krestokolombo
Aspekto
La flugiloj kaj la pugo estis olivbrunaj. La vosto estis malhelbruna kun purpura nuanco. La ventro estis avelkolora. La supra flanko de la beko estis nigra, kaj la suba ruĝa. La kruroj estis purpurruĝaj. Oni ne konas ĉu estis laŭseksaj diferencoj.
Formortigo
En 1904 ses specimenoj estis mortpafitaj de Albert Stewart Meek, birdokolektanto por Lordo Walter Rothschild kaj alportis ilin al la Muzeo Walter Rothschild Zoological Museum ĉe Tring. Ankaŭ oni kolektis unu ovon.
Pro financaj malfacilaĵoj de Rothschild, oni vendis 5 haŭtojn al la Muzeo American Museum of Natural History de Novjorko. En postaj ekspedicioj en 1927 kaj 1929 oni ne trovis iun specimenon. Oni supozas, ke la Ŝuasela krestokolombo estis la viktimo ne nur de homaj ĉasistoj, sed ankaŭ de katoj kaj hundoj neindiĝenaj el la insuloj.
Radio Maria
Radio Maria estas katolika radiofonia elsendilo fondita en 1982 en Erba (provinco de Como), Italio.
Historio
Ĝi naskiĝis kiel paroĥa radio en 1982 en Erba, iniciate de pastro Mario Galbiati, kiu, ekskludita de la nova administrado, fariĝis responsulo de Radio Mater. Ekde la komenciĝo ĝi karakteriziĝas per rezigno al ĉiu rimedo el reklamo por substreki ĝian tute spiritan celon.
Nun ĝi elsendas ankaŭ al tuta Eŭropo per cifereca salelito Eutelsat Hotbird) kaj en la tuta mondo interrete. Datenoj de servilo "Audiradio" taksis en 2009 ĝiajn ĉiutagajn aŭskutltanttojn ĉrkaŭ 1.644.000.
La administraj kostoj estas kovritaj precipe per la donacoj de la aŭskultantoj kaj okaze de publikaj kontribuoj, liveritaj al radielsendiloj nehelpataj de la reklama rimediaro.
Lotte Lenya
Ŝi naskiĝis en Vieno. Laborinte dum kelkaj jarojn en Zuriko, ŝi ekde 1920 agis en Berlino. Tie ŝi konatiĝis kun la komponisto Kurt Weill, kiu en la jaro 1926 fariĝis ŝia edzo.
Radio Maria
Historio
La mono ricevita, krom por financi la teknikan aparaton, estas utiligata de la asocio World Family of Radio Maria (Monda Familio de Radio Maria) por krei en la mondo novajn elsendilojn tipe de Radio Maria.
Lotte Lenya
Famon ŝi gajnis pro siaj roloj en teatraĵoj de Bertolt Brecht kaj ŝia plej granda sukceso estis la rolo de Jenny en la Dreigroschenoper ("Trigroŝa Opero"), kies muzikon Kurt Weill komponis. Ankaŭ en la filmversio (1931) ŝi prezentis tiun ĉi rolon.
Radio Maria
Historio
La itala financa leĝo de 2005 asignis du milionojn por potencigo kaj teknologia ĝisdatigo de la naciaj radiofoniaj komunikiloj elsendantaj nivele de la eŭropa komunumo: Radio Maria estis unu el la du beneficuloj. Ekde 2006 Radio Maria ricevas oferojn ankaŭ pere de la kanalo de la kvin pomila.
Lotte Lenya
En la jaro 1933 la geedzoj forlasis Germanion: unue ili vivis en Parizo kaj ekde 1935 en Usono. Tie ŝi daŭrigis sian karieron en la Broadway-teatro kaj ekde la 1960-aj jaroj ŝi ankaŭ en Germanio reaperis sur la scenejoj. Lotte Lenya mortis en Novjorko.
Radio Maria
Historio
Radio Maria sin konfidas al tre nombraj volontuloj: iuj agas en la sidejo, kiel reĝisoradaj asistantoj kaj miksistoj, jen en Italio jen kiel responsuloj de la moveblaj studoj kaj de la promova reto. Krom la centra redakcio, en Erba, Radio Maria havas aliajn du redakciojn, en Romo kaj en Torino. Nur deko da personoj laboras plentempe kiel dungitoj kiuj estas ĉerpitaj el la katolika praktikanta medio. El la mikrofonoj de Radio Maria devas ĉiam eliri katolika penso, eventuale komparata kun pensoj de aliaj fontoj.
Programado
La precipa celo de la radikomunikilo estas, se uzi la vortojn de Johano Paŭlo la 2-a la "Nova Evangelizado" (vidu en la encikliko Redemptoris Missio), kaj maturigo de kristanoj en la kredo kaj en la marŝo al la sanktiĝo. Al tio la Radio aldonas ankaŭ gestojn de kuntreno kaj socia promovo kun alto eduka valoro.
Grandan remarkindecon en la paroladoj de Padre Livio Fanzaga, direktoro de la Radio Maria, akiras la mesaĝoj kiujn la Madono komunikus al la protqgonistoj de Medjugorie. Tio, tamen, altiris kritikoj ĉar la eklezio ankoraŭ ne definitive juĝi tiujn eventojn.
La programado pritraktas precipe kateĥizadon, Biblio]]n, teologion kaj ekleziajn eventojn: kaj ĉiuj diversnivele! La kunlaborantoj devenas ofte el la akademia mondo (teologiaj fakultatoj, Katolikaj Universitatoj, sociologoj…). Elstaras kaj estas aparte aŭkultataj la momentoj de preĝado. Abundas la pertelefonaj dialogoj.
Ne mankas distriĝaj momentoj.
Ĝia moto estas: Kristana voĉo en via domo. La siglo de Radio Maria estas la kanzono Ballata per Maria de Roberto Bignoli.
Eldonisto
La eldonisto de Radio Maria en Italio estas Associazione Radio Maria, konstituita en 1987 por povi akiri la jam ekzistantan dissendilon.
Teknikaj aspektoj
Radio Maria estas ĉiam admirata ĉe la teknikularo de tiu kampo pro la teknika aparato per kiu atingas la tutan nacian teritorion kun admirindaj ricevadaj rezultoj superaj ankaŭ al tiuj de la oficialaj ŝtataj radioj, .
Kritikoj
Radio Maria estis akuzita ĉe progresemaj medioj pri konservativaj pozicioj kiuj allasas spacon al ekleziaj movadoj kiaj Komuneco kaj Liberigo, Renoviĝo en la Sankta Spirito, Novkatekumena itenero kaj Opus Dei, kaj eĉ al asocioj kiaj Alleanza Cattolica kaj al kunlaborantoj de Il Timone, Al tiuj kritikoj oni rebatas ke la vojo trakurata estas tiu de la sintonio kun la instruoj de Johano Paŭlo la 2-a kaj de Benedikto la 16-a. Kaj de papo Francisko, kaj kun la sugestoj de la Nova Evangelizado.
Al tiuj kritikoj, foje, aldoniĝas ankaŭ parodio kaj mokado siavice ktitikataj per la moto: “Se mankas “argumentado, vin savas kontraŭ Radio Maria mokado”.
Aliaj projektoj
En KOMUNA
Progreso (Coahuila)
Progreso (krom esti vorto en Esperanto kaj en samsence en pluraj romanidaj lingvoj) estas unu el la 38 komunumoj de la meksika subŝtato Coahuila, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Progreso. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 05026.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3379 loĝantojn. El tiuj estis 1726 viroj kaj 1653 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1858,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 300 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 3167 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj laŭ la statistikaj informoj neniu sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 2884 personoj apartenis al la katolika religio kaj 290 personoj al la protestantisma religio. 126 personoj apartenis al aliaj religiaj grupiĝoj kaj 189 personoj al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
MOA
La vorto havas plurajn signifojn:
Kopta alfabeto
Kopta alfabeto estas alfabeto uzata por skribado en la kopta lingvo, la antaŭaraba lingvo de Egiptio. Ĝi baziĝas sur la greka alfabeto, tamen enhavas kelkajn literojn por specife koptaj sonoj, ĉerpitaj de la demotika skribo — variaĵo de rapidskriba hieroglifa sistemo.
La kopta alfabeto venis al vasta uzo ĉ. la 4-a jarcento post Kristo. Ĝi estas plu uzata de la Kopta eklezio en religiaj tekstoj. Ekster la eklezio la alfabeto preskaŭ ne estas uzata.
Ekde versio 4.1 (aperinta en 2005) Unikodo enhavas koptajn literojn aparte.
Aliaj signoj
La kopta havas superstrekojn kiel skriptajn signojn. Literkombinoj sub tiaj superstrekojn nomiĝis nomina sacra kaj ili uziĝis kiel mallongigoj, kaj ⳉ /x/ nur en la aĥmimika dialekto
Mézidon-Canon
Mézidon-Canon estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Mézidonnais kaj Canonais.
Ĝi nun formas parton de Mézidon Vallée d'Auge.
Ivan Meleĵ
Ivan Meleĵ - (beloruse - Іван Мележ n. 8-an de februaro de 1921, vilaĝo Hliniŝĉa en Homela regiono - m. 9-an de aŭgusto 1976, Minsk) - belorusa verkisto.
Biografio
Ivam Meleĵ naskoĝis en kamparana familio. Em la jaro 1938 finis lernejo en Hojniki, en 1939 ekstudis en Moskva instituto de historio, filosofio kaj literaturo, sed dum unua jaro de studado, estis mobilizita en armeo. Somere de la jaro 1940 partoprenis en aneksio de Besarabio kaj Bukovino al Sovetunio. Dum Granda Patriota milito batalis ĉe Nikolaevo, Rostovo-sur-Dono, en 1942 estis vundita, post kuracado estis direktita en pafista divizio, kiel kunlaboranto de gazeto. Post dua vundo Ivan Meleĵ estis direktita en Belorusia Ŝtata universitato (BŜU), kiel instruisto de antaŭmilita preparo. En 1944kune kun universitato alveturis en Belorusio. En la jaro 1945 Ivan Meleĵ senĉeeste finis filologia fakultato de BŜU, aniĝis al aspiranturo. Samtempe kun studado, li kunlaboris en universitato kiel ĉefa instruisto de belorusan literaturon. De 1966 sekretario, dum 1971-1974 estis vicestro de verkista unio de Belorusa SSR. Deputito de Plejalta soveto de Belorusa SSR.
Verkado
Unua verso estis presita en 1939, antaŭ militservo liaj versoj estis presitaj en diversajn gazetojn. Unuajn rakontojn Ivan Meleĵ verkis dum milito, en hospitalo. En 1944 estis presita unua lia rakonto "Renkontiĝo en hospitalo". En 1946estis eldonita unua verkaro de rakontojn "Dum neĝblovado". En la jaro 1948 eldonis dua prozan verkaron "Varmega aŭgusto". Dum la jaroj 1950-1952 li verkis romanon "Minska direkto" (pri Granda Patriota milito kaj pri postmilitan periodon. Estis eldonitaj prozajn verkarojn "Proksima kaj fora", "En montoj pluvas", "Kia li estas homo". Ivan Meleĵ provis sin en dramaturgio, plej ofte estis surscenigita teatraĵo "Dum vi estas junaj" Ĉefan lokon en lia verkado havas trilogio "Palesjea kroniko" ("Homoj sur marĉo", "Spiro de fulmotondron", "Neĝblovado, decembro", ago en kia pasas en lokoj de kiaj aŭtoro mem devenis. En trilogio estis priverkitavivo de sudbelorusia vilaĝo dum 20-aj - 30-aj jaroj de 20-an jarcento - malfacila transiro al socialismo, kolektivigo persekutoj kontraŭ kulakojn. Kun granda talento estis montrita kiel histtoria fono, tiel interrilatoj de herooj de trilogio. Laŭ komencan intencon, en "Paljesjea kronoko" estis planite verki ankoraŭ du verkojn ("Post karekso estas bordo" kaj "Vero de printempon"), sed pro morto de verkisto, ili ne estis verkitaj. Laŭ romanojn de Ivan Meleĵ estis faritaj teatraĵoj kaj filmoj. Dun 1969-1971 estis eldonita verkaro de Ivan Meleĵ en 6 volumoj, kaj dum 1977-1985 - verkaro en 10 volumoj
Meleĵ kontraŭ Aleksandr Solĵenicin kaj Andrej Saĥarov
Meleĵ subskribis "Letero de anaro de sovetuniaj verkistojn en redakcion de gazeto "Pravda", de 31-ad de aŭgusto pri Solĵenicin kaj Saĥarov.
Nimfoj
Nimfo (el la greka νύμφη kun la signifo: tiu kovrita per vualo, fianĉino. Latine nubere, edziniĝi) estas mitologia estaĵo. La praa radiko estas la hindeŭkropa sneubh, kovriĝi.
Laŭ la helena mitologio la nimfoj estis sekundaraj diinoj, tio estas, ili aperis post la olimpaj dioj (ekscepte de Meliadoj kiu naskiĝis de la verŝita sango de Urano) kaj personigis la generfortojn de la fundamentaj elementoj: akvo kaj tero. Ili estis ĉiam junaj kaj havis longdaŭran vivon, kvankam mortemaj. Kelkaj miltologoj asertas ke ili estas reprezentaĵoj de la praa Granda Dipatrino kiu potenciĝis antaŭ la enkonduko de la helena dipatriarkeco; tiele ili estis emanaĵoj de Gaja, la Granda Terpatrino kuniĝinta kun la akvo, fekundpova elemento.
Nimfoj troviĝis en la montoj, arbaroj, fontoj, riveroj, rojoj kaj lagoj. Ili ankaŭ estis "viditaj" en la sektoj de la ĝemelaj dioj Artemisa kaj Apolono, ankaŭ Afrodita, Dionizo, Hermeso kaj Pajno aŭ kune kun la voluptamaj satirusoj kaj aliaj estuloj de la naturo. Oni diras ke la epifanio de la nimfoj estis en la tagmezo, pro tio oni avertis la promenantojn, je tiu momento, ne alproksimiĝi al la fontoj, al la rojoj aŭ al la arbaj ombroj; ankaŭ oni rakontas pri la freneziĝo trafinta tiun kiu ekvidis aperaĵon eliranta el la akvo.
Ĉiam junaj, graciaj kaj belaj ili estis bonfarantaj estulinoj kaj amataj de multaj dioj (Zeŭso, Apolono, Dionizo, Hermeso) kaj homoj.
Neŭmo
Neŭmoj (laŭ greka νεύμα, eo.: „mangesto") estas grafikaj signoj, figuroj kaj simboloj uzataj ekde la 9-a jarcento por la notado de melodia formo kaj intencata interpretado de gregoriaj ĉantoj kaj foje ankaŭ por notado de profanaj kaj religiaj melodioj eksterliturgiaj. Plejparte ili staras super la teksto.
Krome jam en la frua mezepoko oni nomis neŭmoj mallongajn melodierojn, melodiŝablonojn aŭ melismojn super unuopaj vokaloj – ekz. jubilo kantata sur la lasta vokalo de haleluja. Ĉikaze la nocio neŭmo deduktiĝas de pneŭmo (greke: πνεύμα, eo: „spirito", „spireto" aŭ „aero").
Deveno de la nocio
La deduktado de la nocio neŭmo el la praktikoj de la t.n. ĥejronomio estas pridisputata en la nuntempa muzikscienco. Ke neŭmoj fakte devus bildigi aŭ stiligi fingro- kaj manmovojn („mangesto") de la kantoro, ne estas deduktebla el fruaj fontoj. Krome neniel estas pruvite, ke la kantoroj en karolida epoko utiligis la ĥejronomion. Malgraŭ tio oni rigardas almenaŭ la neŭmojn de Sankt-Galo en ligo kun ĥejronomio. Disputate tamen estas, ĉu la koncernataj neŭmoj bildigu dirigentomovojn aŭ ĉu male la kantoro imitis per siaj dirigentomovoj la neŭmojn. Eburotabulo el Loreno, supozeble ekestinta en la 10-a jarcento, montras mangestojn de ĉiuj membroj de ĥoro.
La uzado de la vorto neŭmo en la senco de muzikaj skribosignoj ekzistas nur ekde la 11-a jarcento. En pli frua literaturo anstataŭe troviĝas nocioj kiel nota, figura notarum aŭ forma notarum. La transiron ekde nota al neuma atestas anonima eseo, plejofte datita en la malfruan11-an jarcenton: (El la akcentoj de la tono ekestas la nota, kiu estas nomata neuma)
Ĝenerale kutima fariĝis la nomo neŭmo nur en la 19-a kaj 20-a jarcentoj sekve de sciencaj esploroj de la gregoria ĉanto kaj ties notado.
Origino de la neŭmoj
Pri origino kaj ekesto de neŭmoj ekzistas variaj teorioj, el kiuj neniu povas validi kiel sendube certa. La en ili traktitaj plej gravaj eblaj modeloj por gregoriaj neŭmoj ĉisekve estu mallonge menciataj.
Plej fruaj neŭmoj kaj neŭmofamilioj
La plej fruaj neŭmoskribaĵoj devenas el la 9-a jarcento. Oni algrupigas ilin al germanaj, francaj, nordhispanaj kaj frufrankaj neŭmofamilioj. Ĉi tiuj plej fruaj neŭmoj ne limiĝas sur la repertuaro de la gregoriaj ĉantoj, sed ofte ankaŭ akompanas eksterliturgiajn religiajn kaj profanajn tekstojn,ekz. tiujn de Boethius kaj Martianus Capella.
La plej antikvaj el la konserviĝintaj liturgiaj kolektoj de neŭmigitaj gregoriaj ĉantoj devenas el la frua 10- jarcento. Ili estis notitaj en Sankt-Galo (Codex Sangallensis 359), en Laon (Codex Laon 239) kaj en Bretonio (Codex Chartres 47). La neŭmoj entenata en ilin – oni nuntempe nomas ilin Sanktgalajn neŭmoj, lorenaj neŭmoj kaj bretonaj neŭmoj – ja havas komunecojn, tamen distingiĝas laŭ gravaj karakterizaĵo kaj verŝajne laŭ sia celdirekto sur la fiksado de la melodiformo kaj la esprimo de la tekstligitaj melodioj, samkiel la praktiko de kantado, lernado kaj memorado. La ellernado de la kantoj tamen fariĝis malgraŭ notacio komence plu viva voce per antaŭ- kaj postkantado. Oni povis je tio konsulti la neŭmojn kontrolcele, kiel aludas la raporto de la sanktgala historiisto Ekkehard la 4-a pri la legenda antifonaro de Romanus, kiu en la 8-a jarcento venis rekte el Romo al Sankt-Galo.
La tri nomitaj neŭmofamilioj jam montras la du praktikajn ĉefcelojn de neŭmigo de la romkatolika liturgio, nome kapti la supren-malsupreniro de la melodia linio kaj sekurigi la tekstrilatan esprimon. La sanktgala neŭmoskribo validas kiel perfekta rilate al la intencita esprimo. Ĝi estas plej bone esplorita. Precipe pri ĝia malĉifrado kaj interpretado okupiĝas la gregoria semiologio.
Skribejoj kiel lokaj centroj de disvastigo
La skriba ekkaptado kaj transdonado de gregoriaj ĉantoj okazis ekde skribejoj, kiuj ofte evoluis proprajn neŭmojn por la kaptado de la melodioj. Estas konataj pli ol 100 eŭropaj lokoj. Kelkaj el ili donis siajn nomojn al la neŭmofamilioj flegataj ĉe ili kaj en ilia ĉirkaŭo, ekz. Sankt-Galo, Benevento und Bolonjo. Por kelkaj neŭmofamilioj oni elektis ne la nomojn de unuopaj skribejoj, sed tiujn de la ili ĉirkaŭaj pejzaĝoj ekz. ĉe la akvitanaj, lorenaj kaj bretonaj neŭmoj.
Komunecoj kaj diferencoj en la formado de neŭmoj
En la muzikscienco oni klasifikas neŭmojn laŭ perspektivo sub diversaj aspektoj. Je tio ofte okazas, ke neŭmofamilio estas enordigata en plurajn el tiuj ĉi grupoj.
Diastemaj kaj maldiastemaj neŭmoj
La kruda kategoriigo en diastemajn (tonaltoindikajn) kaj maldiastemajn (ne-tonaltoindikajn) neŭmojn kaptas ties realecon nur malsufiĉe. En la plej multaj neŭmofamilioj kaj neŭmodialektoj fakte kaj tonaltoj kaj ankaŭ esprimvaloroj samkiel ritmaj kaj dinamikaj diferencoj estas indikataj. Tamen ambaŭ nocioj ĝenerale venkis kiel gravaj distingiloj de neŭmoj.
Diastemaj neŭmoj faras la melodimovon videbla laŭintervale. Interpretaj demandoj plejparte malpli aŭ tute ne estas klarigeblaj el la notacio. Tempo kaj ritmo estas tekstodependaj kaj same kiel la absoluta tonalto ne estis klare notataj. Al ĉi tiu tipo apartenas ĉiuj notacioj, kiuj orientiĝas ĉe linioj, senkolore engratitaj („a punta secca") aŭ nigraj resp. koloraj seninterrompaj linioj. (Vd. figuroj en la superrigardo dekstre)
Guido de Arezzo († 1050) metis neŭmosignoj sur kvar liniojn en tercia distanco. la F-linio komence estis ruĝa, la c-linio flava kolorita. Per tio li kreis la bazon por la hufonajlo-notacio kaj la mezepoka kvadratonotacio, kiun oni uzas ankaŭ en novepokaj eldonaĵoj, ekz. Graduale Romanum. (Vd. figuroj en la superrigardo dekstre)
En Graduale Triplex de 1979 oni kompletigis la diasteman kvadratonotacion per maldiastemaj neŭmoj el antikvaj manskribaĵoj, kio kaptas same la tonaltojn kiel ankaŭ la fajnaĵojn de dinamiko, tempo kaj esprimo.
Akcento- aŭ linioneŭmoj kaj punktneŭmoj
Akcento- aŭ linioneŭmoj prezentas la melodion plejparte per apartaj, plejparte oblikvaj kurvolinioj (ligaturoj). Ĉiu tiaspeca ligaturo estas alordigita al karakteriza mallonga tonsinsekvo. Aparte matura montriĝas ĉi tiu praktiko en la sanktgalaj neŭmoj. (Vd. figurojn en la superrigardo dekstre)
Punktneŭmoj tamen prezentas la melodipason per punktaj signoj por unuopaj tonoj, ekz. ĉe akvitanaj neŭmoj, bretonaj neŭmoj kaj lorenaj neŭmoj. (Vd. figurojn en la superrigardo dekstre)
La plej multaj regionaj neŭmofamilioj unuigas punkto- kaj akcentoneŭmojn.
Neŭmosignadoj kaj nomoj
Oni diferencas inter unutonaj neŭmoj, Gruptononeŭmoj kaj plurgrupaj neŭmoj. Ĉiuj unutonaj neŭmoj kaj preskaŭ ĉiuj duoblotonaj neŭmoj kaj trioblotonaj neŭmoj havas proprajn nomojn. Pli longaj neumoj estas ĉirkaŭskribataj.
La plej frua mencio de neŭmonomoj troviĝas ĉ. 1100 ĉe Johannes Affligemensis. Unuaj listoj instrucele kompilitaj kun neŭmonomoj devenas el la dua duono de la 12-a jarcento. Pluaj sekvis ĝis en la 15-a jarcento. Kelkaj el la nun kutimaj neŭmonomoj nur eekestis en la 19-a kaj 20-a jarcentoj.
Bazaj neŭmoj
La nomoj de la bazaj neŭmoj estis elektataj tiel, ke ili priskibs la formon de la neŭmoj.
Ornamaj neŭmoj
Ornamaj neŭmoj estas neŭmoj, kiuj simbolas apartajn kantpraktikojn aŭ melodiŝablonojn. Al tiuj apartenas bi– kaj tristropha, bi– kaj trivirga, trigon, oriscus, virga strata, pressus major, pressus minor, pes stratus, pes quassus, salicus kaj quilisma.
La realigo de kvilismo estas necerta. Ofte ĝi okazas lige kun pes aŭ virga, ekz. en Cantatorium de Sankt-Galo (eltondaĵo el la figuro dekstre-supre):
La eksona ondoformo verŝajne simbolu tonglitadon aŭ iaspecan tremsonon. Ĝi evidente estas identa kun la kantmaniero nomata tremula en fruaj fontoj. Aribo skribis en De musica (inter 1069 kaj 1078): „Tremula est neuma quam gradatam vel quilisma dicimus […] " („Tremula estas la neuma, kiun ni nomas gradigita aŭ kvilismo […]").
Likveskaj neŭmoj
Likveskaĵon oni uzas ĉe certaj literosinsekvoj de la kantenda teksto. Ĝi certigu, ke la melodifluo ĉe konsonantoj sekvantaj unu la alian aŭ diftongoj ne estu interrompata kaj la teksto tamen estu klare artikulata. En la neŭmomanskribaĵoj la streko ĉe la fino de la koncernataj grupneŭmoj kutime estas prezentataj malongigite aŭ kurbigite. Al tiuj apartenas cephalicus, epiphonus kaj ancus.
Kromsignoj kaj neŭmoseparado
Episemo indikas dilatadon de la markita tono.
Litterae significativae, ankaŭ nomataj „Romanus-literoj", estas kromliteroj por la interpretado de neŭmoj. Notker Balbulus († 912) kiel unua fiksis kaj klarigis ilin en instruletero. Ili koncernas plejparte dinamikon, tempon, voĉsonon kaj melodidirekton. La ekzemploj sanktgalaj en la figuro dekstre-supre kaj en la superrigardo entenas kelkaj ofte uzatajn Romanus-literojn, nome t por tenere („teni"), m por mediocriter („iomete, modere"), c por celeriter („rapide, vigle") kaj s por sursum („supren").
Krom episemo kaj kelkaj litterae significativae ankaŭ neŭmseparado povas krei ritman diferencigon. Je tio fakte atendenda plurtona neŭmo estas separata tiel en pli etajn neŭmojn, ke per tio ritma komponanto, ne fiksita per ĉi tiu neŭmo, estas notebla. Per tiu ĉi maniero tritona ekz. torculus estas separata en unutona virga – ofte ankoraŭ ekipita per episemo – kaj dutona clivis, kio indikas dilatadon de la unua tono.
Neŭmoj en plurvoĉa muziko
En la monaĥejo Winchester en 1050 ekestis troparo-sekvencaro („Winchester-troparo") laŭ ŝablono skribita ĉ. 980. Ĝi entenas duvoĉajn organumojn notitajn per maldiastemaj neŭmoj. La sentekstaj organumvoĉoj kaj la tekstigitaj kanto-voĉoj estis aparte notitaj. Ne por ĉiu organumvoĉo troviĝas kanto-voĉo.
De la sekvenco Planctus Cigni (cignoplendo), supozeble devena el la neeklezia sfero, ambaŭ voĉoj ekzistas. La skribisto notis en la organumvoĉon la ordigajn literojn d kaj x por la orientiĝo de la kantisto. Ĉi tiun organumon oni povis kanti nur, se la kantistoj jam konis ambaŭ voĉojn. Rekonstruado de la organumo pro tio nuntempe ne povas sukcesi.
La maldiastemaj neŭmoj atingis ĉe plurvoĉaj komponaĵoj la limojn de praktikebleco. La paŝo al diastemaj notacioj kaj plue al liniigita modalnotacio, kiu krom la tonalto ankaŭ fiksis la tondaŭron, estis evidenta.
RAID
RAID (redunda aro da iometkostaj [aŭ interagmankaj] diskoj) estas komputila tekniko uzata por akiri erartoleremon kaj/aŭ fortigi la sekurecon, kombinante multajn diskojn. Estas pluraj formoj de RAID, el kiuj ne ĉiuj estas redundaj aŭ erartoleremaj.
Por serviloj, RAID estis kutima de jaroj. Sed ankaŭ por hejmaj komputiloj, RAID povas esti tre utila. Malmolaj diskoj malfunkciiĝas iun tagon kaj la garantio de liveranto ne helpas vin retrovi viajn dosierojn.
Vidu www.raid-arrays.net/eo por lerni pri la RAID-niveloj.
Etimologio
La termino estis origine anglalingva mallongigo de redundant array of independent / inexpensive disks, “redunda aro de memstaraj (aŭ malmultkostaj) diskoj”.
Ocampo
La vorto havas plurajn signifojn:
Nomo Meksiko Ĉiuj tiuj komunumoj havas sian nomon honore al la politikisto Melchor Ocampo.
MEF
La vorto havas plurajn signifojn:
MOD
La vorto havas plurajn signifojn:
8074 Slade
8074 Slade estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Martin A. Slade, sciencisto ĉe la Jet Propulsion Laboratory. Liaj kontribuoj de tri jardekoj al la planedoscienco inkludas analizon de la orbito de Luno, radaran distancmezuron al Merkuro por testi fizikajn teoriojn kaj la malkovron de radaraj brilaj nenormalaĵoj ĉe la polusoj de Merkuro.
Tamás Balogh
Tamás Balogh naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Londono.
Biografio
Tamás Balogh doktoriĝis en Scienca Universitato Péter Pázmány, poste li plulernis helpe de stipendioj en Berlino en 1927, poste en Harvardo. Li laboris en banko en Svislando inter 1931 kaj 1938, poste ĝis 1942 en internacia ekonomia esplora instituto. En 1938 li akiris britan civitanecon. En 1939 li komencis ankaŭ instrui en kolegio en Oksfordo, iom poste jam en la universitato. Ekde 1939 li estis ankaŭ konsilisto de Brita Laborista Partio. En 1968 li ricevis la rangon barono kaj li iĝis "eterna magnato". En la jaroj 1974 kaj 1975 li estis ministro pri energio. Liaj konsiloj estis akceptitaj tutmonde.
Černá Novina
Černá Novina (germane: Schwarzwald) estas pereinta municipo en Ĉeĥio, en distrikto Česká Lípa, en la norda parto de eksa soldata ekzercspaco Ralsko, pro kies fondo ĝi pereis. Ĝi situis proksimume 11 km nord-nordoriente de Kuřívody kaj 4 km sudokcidente de Osečná. La devena prenita katastra teritorio estis Černá Novina, la nuntempa estas Náhlov en la novepoka urbo Ralsko, dum kio la devena katastro de la municipo (ne la setlejo mem) trafis ankaŭ la nuntempan katastron Hamr na Jezeře.
Étienne de La Boétie
Étienne de La Boétie [etjɛn də la bɔesi] naskiĝis en Sarlat la 1-an de novembro 1530 kaj mortis pro pesto en Germignan la 18-an de aŭgusto 1563, estis franca verkisto, humanisto, juristo, anarkiisto kaj intima amiko de Mikaelo de Montanjo.
Filo de partikulara lieŭtenanto de la reĝoficiro de Périgord kaj de familio de juĝistoj, Étienne de La Boétie kreskis en klera medio. Lia ĉirkaŭularo estis kompostita ĉefe de kultivitaj burĝoj. Malmultaj da informoj pri la plejparto de la vivo de la Boétie (sia infaneco, sia eduko, la fruaj jaroj de sia juĝofico) estas konservitaj. Kio estas certa, estas ke la Boétie estas ankoraŭ juna dum la morto de sia patro. La infano estas do instruita de sia onklo Estienne, kiu prenis la plejparton de la eduko de sia nevo. Li estas kvazaŭ vera patro, tio kio igis diri al Étienne "ke li ŝuldas al li sian instruadon kaj ĉion kio li estas kaj estus". Multenombraj aŭtoroj indikas ke La Boétie studis en Fakultato de Gviano ĉe Bordozo. Tamen la historiisto de tiu instituto neniam renkontis la nomo de La Boétie inter la studentoj de tiu institucio.
Ĉe la fino de siaj humanstudoj, La Boétie plifortigas pasion por la malnova filologio, kiu atingas lin kiel ĝi atingas aliajn en lia centjaro. Li verkas francajn, latinajn aŭ grekajn versaĵojn. Li redaktas dudek-naŭ amajn sonetojn kaj fariĝas poste la tradukisto de verkoj de Plutarko, Vergilio kaj Aristotelo. Sekve li rekomencas sian juĝostudon ĉe la Universitato de Orleano. Ĉe la komenco de siaj universitataj studoj tiu dekokjara junulo -sole- skribas sian unuan verkon, kiu fariĝos poste la plej faman el siajn verkojn, la faman « Parolado de la Memvola Servuteco».
Tiu verko ("Parolado pri memvola servuto" franclingve: Discours sur la servitude volontaire, esperantigita de Roland Levreaud) estis verkita en 1549, kaj publikigita unuafoje en 1576. En ĝi la aŭtoro klarigas, ke ĉiuj sklavoj mem kulpas pri sia situacio, ĉar ili ŝatas ĝin, kaj tute ne klopodas por forpeli sian subpremanton, kaj ili provizas mem la obeigistojn de la tirano.
Viktar Kazko
Viktar Kazko (n. 23-an de marto 1940, urbo Kalinkaviĉi en Homela regiono -), belorusa verkisto, verkas ruse kaj beloruse.
Biografio
Devenis en familio de laboristo. Dum Dua mondmilito pereis lia patrino kaj eta fratino. Post milito, en adoleska ĝo, li pro konflikto kun novaj familianoj de patro, foriris el hejmo, vivis en orfejo. Post fino de 8-aĝa lernejo studis en minindustria profesia lernejo. Poste laboris en mino, geologa esplorado. Liaj impresoj pri ĉi tia tempo estis bilditaj en ruslingvaj poemoj "Malhel' forsto - tajgo densa" (1973), "Saluton kaj adiaŭ" (1974).
De 1962 laboris en gazetaro kiel ĵurnalisto. En la jaro 1970 finis senĉeeste Literaturan instituton, unu jaro poste, venis en Minsko.
Viktar Kazko estas unu el gravaj belorusaj verkistoj. Liaj verkoj havas membiografian enhavon. Li estas el nombro de unuaj en belorusa kaj sovetunia prozaro kiu priskribis militon tra impresoj de infano ("Juĝo en Slabada"). Tragikaj okazintaĵoj de milito, kiaj restis en infana konscienco, fariĝis enhava, senca, etika centro de liaj noveloj. Ili kondiĉis diversajn planojn de rakonto - milita pasinteco, severaj traŭmoj, kaŭzitaj al infana animo, peza maturado de junulo, strebo venki pezo de teruraj rememoroj. Forte atentis li kaj la temo de ekologio.
Multaj liaj verkoj estis filmitaj en Belorusio, tradukitaj en multaj lingvoj.
Neetzow-Liepen
Neetzow-Liepen estas komunumo en Germanio, kiu ekestis la 1-an de januaro 2014 per kunigo de la antaŭe memstaraj komunumoj Neetzow kaj Liepen. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Anklam-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko , la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Kagenow, Klein Below, Padderow kaj Steinmocker.
31363 Shulga
31363 Shulga estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ukraina radioastronomo Valerij Miĥajloviĉ Ŝulga (ukraine : Валерій Михайлович Шульга), fakulo en radiofiziko, fiziko de la malaltaj temperaturoj kaj kvantuma elektroniko. Li iniciatis observojn en milimetran radioastronomion en Ukraino kaj disvolvis mikroondajn maserojn kaj alt-sentivajn radio-ricevilojn.
Kvadratnotacio
Kvadratnotacio estas en la historio de la notacio la lasta evolugrado de la neŭmoj antaŭ la enkonduko de la modalnotacio. Sian nomon ĝi ricevis pro la prefere kvadrata formo de la notosignoj. En iomete modernigita versio oni uzas ilin ankoraŭ nuntempe en katolika liturgio.
La romajn ĥoralneŭmojn, nuntempe en la eklezia muziko disvastigitaj, oni normigis dum la 19-a jarcento laŭ la modelo de la kvadratneŭmoj kutimaj ekde la fino de la 12-a jarcento (kiel troveblaj ekz. en la ĉi-prezentata ĉantmanskribaĵo de Jena). En modernaj liturgiaj ĥorallibroj oni konscie uzas la malnovan notacion.
Zoltán Benkő
Zoltán Benkő [benkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benkő Zoltán estis hungara pianisto, instruisto. Lia avo estis Henrik Benkő.
Biografio
Zoltán Benkő akiris diplomon en Muzika Altlernejo de Budapeŝto en 1962. Lia plej grava instruisto estis István Antal (pianisto). Inter 1962–1967 li instruis en muziklernejo en Miskolc, poste li studis 2 jarojn en konservatorio de Moskvo. Inter 1969 kaj 1972 li instruis en muziklernejo de Budapeŝto, poste en konservatorio en Finnlando. Hejmenveninta en 1976 li daŭris la instruadon en sia naskiĝurbo ĝis 2005. Krom la instruado li partoprenis en ĉambromuzikaj koncertoj plej ofte kun István Matuz. Li ricevis muzikajn premiojn inter 1971-2012.
David Lively
David Lively (n. la 23-an de aŭgusto, 1949) estas usondevena francia pianisto de klasika muziko. Lia kariero komencis, kiam li ludis la Piankonĉerton de Ĥaĉaturjan kun la Simfonia Orkestro de Sankta Luiso. Li estis studento de Claudio Arrau. Li lernadis ĉe la Ecole Normale de Musique de Paris, kie li nuntempe instruas.
Vidiadhar Surajprasad Naipaul
Vidiadhar Surajprasad NAIPAUL (naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1932, mortis ) estis anglalingva verkisto.
Li naskiĝis en Chaguanas (Trinidado), kiel filo de hindaj enmigrintoj. La unuajn vivojarojn li pasigis en la familio de sia patrino. Nur kiel ses-jarulo li ekkonis sian patron, kiu laboris kiel ĵurnalisto en Port of Spain. Tie la patro sukcesas aĉeti domon kaj la familio reunuiĝis. La historion de sia infanaĝo kaj tiun de sia patro li redonis en sia romano A House for Mr. Biswas.
En la jaro 1950 li gajnis stipendion por studi en Oxford (Anglio) anglan literaturon. Post la ekzameno li laboris por la BBC, sed post mallonga tempo li decidis dediĉi sin plene al la verkado.
Krom pro siaj romanoj Naipaul estas konata pro siaj kritike analizaj raportoj pri vojaĝoj tra multaj landoj kun diversaj kulturoj. En la jaro 1971 li gajnis la Premion Booker kaj en 2001 la Premion Nobel de Literaturo. En 1990 li ricevis la nobeltitolon Sir.
Gambatesa
Gambatesa estas komunumo de Italio.
12581 Rovinj
12581 Rovinj estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Masahiro Nakanishi
Masahiro Nakanishi (中西 雅裕, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
12581 Rovinj
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Rovinj, urbo ĉe la okcidenta marbordo de Istrio. Komence konstruita sur insulo sed ligita al la tero en la 8-a jarcento. La baziliko Sankta Eŭfemia superas la urbon kaj ties 22 insulonj.
Lou Zocchi
Louis ZOCCHI [LUi ZAki] estas pensiulo kaj eksa serĝento en la USAF (Usona Aerarmeo). Super ĉio li konatas kiel hobiisto pri ludoj.