cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jersey (filmo de 2022)
Kineja vendejoj
Jersey gajnis 3,75 krorojn ₹ ĉe la hejma kinejoj dum la komenca tago. La duan tagon, la filmo kolektis 5,50 krorojn ₹. La trian tagon, ĝi kolektis 5,50 krorojn ₹, kun totala hejma semajnfina kolekto de 14,75 kroroj ₹.
Ĉe majo 2022, la filmo atingis 22,65 krorojn ₹ en Barato kaj 4,47 krorojn ₹ eksterlande, kun tutmonda malneta kolekto de 27,12 kroroj ₹. Jersey, do, malsukcesis en la kinejaj vendejo malgraŭ pozitivaj recenzoj de kritikistoj. Ganeŝ Aglave el Firstpost atribuis la fiaskon de la filmo al pluraj kaŭzoj: la publikigo en la sama periodo de alia filmo (t.e., K.G.F.: Ĉapitro 2); la multenombraj refilmigoj de sudbarataj filmoj fare de Ŝahid Kapur; la ĉeesto de la originala filmo en Jutubo havebla senpage ankaŭ kun dialogoj en la hindia; kaj mezkvalita muziko kompare al la antaŭa filmo Kabir Sing (2019).
Kritikista respondo
Jersey ricevis pozitivajn reviziojn; la kritikistoj laŭdis kaj la intencon de la filmo kaj la elfaron de Ŝahid.
Recenzisto el Bollywood Hungama donis al la filmo takson de 3/5 kaj skribis: «Dum Jersey de Ŝahid Kapur sukcesas pro ties elfaro kaj tuŝanta fino, sia malrapideco kaj la kontraŭsto de KGF 2 limigos ties komercajn perspektivojn». Barati Pradan el Lehren donis al la filmo takson de 3/5, skribante: «Ŝahid Kapur rigardas kaj plenumas sian rolon kiel kriketisto, amanto kaj patro kun impona kredindeco». Tuŝar Ĝoŝi el ĵurnalo India Today donis al la filmo takson de 3/5 kaj skribis: «Jersey estas solida klopodo de Ŝahid Kapur, kaj ĝi ankoraŭ foje pruvas sian kuraĝon kiel aktoro». Ŝubra Gupta de The Indian Express donis al la filmon takson de 2,5/5 kaj skribis: «La filmo kun Ŝahid Kapur kaj Mrunal Takur, oficiala refilmado de la telugua sukceso de 2019 kun la sama titolo kaj la sama reĝisoro, havas ĉiujn la elementojn de inspira sporta dramo». Saibal Ĉaterĝi el NDTV donis al la filmo takson de 2,5/5 kaj skribis: «Pri la aktora komponento, Ŝahid estas la Viro de la Matĉo. La teama peno malantaŭ li estas plifortigita de la elfaroj de Mrunal Takur kaj Ronit Kamra, memfida infana aktoro». Monika Raval Kukreĝa el The Hindustan Times deklaris, ke «Ŝahid Kapur liveras unu el liaj plej bonaj elfaroj. Tamen, la longeco de la filmo funkcias kontraŭ ĝi». Anuĝ Kumar el The Hindu deklaris, ke «Malgraŭ kortuŝaj momentoj, Jersey suferas pro malbonaj logikaj partoj kaj sento pri jam-vidito».
Esperanto en la tornistro
Esperanto en la tornistro: Mondvojaĝo en 79 tagoj estas libro verkita de Manel Vinyals kaj Joaquim Marcoval. Ĝi rakontas ilian vojaĝon ĉirkaŭ la mondo pere de Pasporta Servo.
Ili estas katalunaj esperantistoj, kiuj jam 40- kaj 41-jaraj, decidis inter aŭgusto kaj novembro de la jaro 2002 sekvi la vojon de Phileas FOGG, la heroo de romano "Ĉirkaŭ la mondo dum okdek tagoj" de Jules Verne, nur per teraj aŭ maraj veturiloj. Tial ke aviado anstataŭis multloke la fervojojn kaj pasaĝerŝipojn, ili decidis ne ekzakte voji kiel Fogg, sed iri surtere laŭ la Silkovojo. Ili sukcesis rondiri la mondon en 79 tagoj, tri horoj kaj 12 minutoj. Ili povis uzi la helpon de apudvojaj esperantistoj.
La tuta kosto de la vojaĝo estis eŭroj.
Vojo
La vojaĝo okazis laŭ la sekvaj lokoj.
Libro
La libro konsistas el tagaj ĉapitroj verkitaj el memoraĵoj, notoj kaj la raportoj, kiujn ili sendis por TTT-ejo. Krom la tagaj okazintaĵoj, ili aldonas laŭspertajn konsilojn, opiniojn kaj informaĵojn pri landoj kaj homoj. Ili komentas landojn, veturilojn kaj manĝajojn el sia katalunvilaĝa vidpunkto.
Pegedo (rolulo)
Pegedo (aŭ Pegĉjo Pegedo, laŭ la origina anglalingva Woody Woodpecker) estas rolulo en la samnoma usona serio, unu pego antropomorfa (besto kun korpaj kaj homaj trajtoj), kiu ĉefrolis en kelkaj mallongaj filmoj de animacio produktitaj de la studio de Walter Lantz kaj distribuitaj de Universal Pictures. Pegedo estis kreita en 1940 fare de Walter Lantz kun helpo de la scenarplanisto Ben Hardaway. Mel Blanc, legendo pri dublado, estis tiu unua, kiu dubladis Pegedon. En 1986, Lantz estis honorita per stelo sur la trotuaro de famo en Holivudo. Lia kreaĵo venis baldaŭ: en 1990 Pegedo gajnis sian - unu el la unuaj roluloj, kiuj ricevis tion. La fikciulo havis plurajn versiojn tra la jaroj:
Esenca specialaĵo
En kompleksa analitiko, esenca specialaĵo de funkcio estas "severa" specialaĵo proksime al kiu la funkcio eksponas ege konduto.
Formale, estu malfermita aro U de la kompleksa ebeno C, ero a de U, kaj holomorfa funkcio f difinita sur U- {a}. La punkto a estas esenca specialaĵo por f se ĝi estas specialaĵo kiu estas nek poluso nek forprenebla specialaĵo.
Ekzemple, la funkcio f(z) = exp(1/z) havas esencan specialaĵon je a=0.
La punkto a estas esenca specialaĵo se kaj nur se la limigo
nek ekzistas kiel kompleksa nombro nek egalas al malfinio. Ĉi tio estas la okazo se kaj nur se unu aŭ ambaŭ el la sekvakj kondiĉoj veras:
Balagny-Saint-Épin (stacidomo)
Balagny-Saint-Épin estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Balagny-sur-Thérain, en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Beauvais (316000).
Castelnau-de-Médoc
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
14505 Barentine
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John Caleb Barentine, fakulo pri observo ĉe la teleskopo de 3,5 m de la Observatorio de Apache Point kaj Sloan Digital Sky Survey. Trejnita pri stela astronomio, li estis enkondukita en la planedan laboron fare de siaj kolegoj Gil Esquerdo kaj Carol Neese, kiuj sugestis ĉi-tiun nomon.
Virinoj en la Franca Akademio
La ĉeesto de virinoj en la Franca Akademio estas freŝdata. La Akademio, fondita en 1635 de Kardinalo de Richelieu akceptis virinon nur en 1980, ŝi estis Marguerite Yourcenar. Se dum 345 jaroj, diversaj kialoj (politikaj, moraj, religiaj, mizoginecaj, ktp.), estis eldiritaj por malpermesi elekton de virinoj, pluraj kandidatiĝoj estiĝis en la antaŭaj jardekoj. Nun, sep virinoj surmetis la kostumon de akademianino ekde 1980, ses el ili sidas tie ekde la morto de la helenistino Jacqueline de Romilly, en 2010. Hélène Carrère d'Encausse estas dumviva sekretariino de la Akademio ekde 1999.
La nunaj virinoj de la Franca Akademio
{| class="wikitable" !Jaro!!Nomo!!Kvalito!!Fotelo!!Antaŭulo!!Posteulo
335
En la jaro 335 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
31-a de decembro: Papo Silvestro la 1-a, papo kaj sanktulo (naskiĝis ĉirkaŭ 292)
Epi
Epi estas insulo de centra Vanuatuo. Ĝi havas surfacon je kaj en 2009 havis 5,207 loĝantojn. Ĝia plej alta loko, la monto Pomare, estas aktiva vulkano kiu lastfoje erupciis en la jaro 2004.
1177 Gonnessia
1177 Gonnessia estas meze granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, kies orbitaj ecoj similas tiujn de la anoj de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝia nomo, "Gonnessia", honoras la francan astronomon François Gonnessiat (per forigo de la muta "t").
Račice (distrikto Litoměřice)
Račice (Ratschitz) estas ĉeĥa municipo en distrikto Litoměřice, ĉe la maldekstra bordo de rivero Elbo (Labe, Elbe), 8 km nordoriente de Roudnice nad Labem kaj 2 km nordokcidente de Štětí. En la vilaĝo loĝas.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo datiĝas de la jaro 1295. La nomo de la vilaĝo estas verŝajne derivita de propra nomo Radek. En 1577 Wilhelm von Rosenberg akiris Račice, pli poste ĝi apartenis al la familio Lobkowicz.
Vidindaĵoj
La ĉefa vidindaĵo estas 2350 m longa artefarita lago, finkonstruita en 1986. Ĝi estas ĉefe uzata por konkursoj de remado kaj kajakado-kanuado. Areo de la tuta sportokonstruaĵaro estas 730 000 kvadrataj metroj. Interalie en la jaro 1993 tie okazis monda ĉampionado pri remado kaj en 2017 monda ĉampionado pri mallongdistanca kajakado-kanuado.
Feina ŝterno
Disvastiĝo kaj habitato
Ĝi estas eta ŝterno kaj troviĝas en la sudokcidenta Pacifiko. Oni distingas tri subspeciojn:
Ekologio
La feina ŝterno turnas kaveton en la sablo inter la fluslinio kaj la unua vegetaĵo. Ĝi furaĝas per fiŝoj en la najbareco de la tero, kaj tial malofte vidiĝas en la mezo de la maro. La plej maljuna birdo en Nov-Zelando aĝis 13 jarojn kaj en Aŭstralio 17 jarojn.
Minaco
Freŝdata esplorado evidentiĝis ke la nombro da feinaj ŝternoj grave malpliiĝis. La stato sur la IUCN vundeblecolisto altiĝis je unu rango en 2008.
La Nov-Zelanda subspecio jam dum jardekoj estas preskaŭ formortinta. La Department of Conservation planas protekti la restantajn 45 individuojn (12 parojn).
Floh-Seligenthal
Floh-Seligenthal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vilaĝopartoj
La komunumo konsistas el ses vilaĝopartoj:
Preĝejo de Sankta Kruco (Kaposvár)
La preĝejo de Sankta Kruco estas romkatolika konstruaĵo en urbo Kaposvár (Hungario), en loĝkvartalo Donner.
Historio
La loĝkvartalo Donner ne havis kirkon ĝis 1947. En la praktiko la loĝantoj uzis la golgotan kapelon ekde 1893. En 1947 oni establis la paroĥon, samtempe oni konstruis preĝejon. En 1983 oni konstruis apartan kampanilon, en la sekva jaro oni faris internajn renovigajn laborojn. En 2002 la tegmento ripariĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, iom apude la kampanilo altiĝas, pli poste ŝtona kruco estas videbla. La fasado (sen kampanilo) estas simetria, antaŭ la navo brikoforma vestiblo plene reliefas kun 3 arkadaj pordoj. Pli supre granda rondfenestro estas videbla.
Kermeso okazas en la 14-an de septembro.
Stakato
muziko>muzikscienco>stakato
Stakato estas en muziko maniero, en kiu la tonoj estas abrupte kaj akre disigataj unu de la alia. Ĉe tio oni ludas la muziko unu muzikan noton malpli longe ol estas priskribita. Pro tio la noto sonas mallonga kaj abrupta, tamne ĝi okupas la amn longecon en la notosistemo. Oni notas ĝi per punkto super aŭ sub la noto.
Komparu kun:
Fatu Huku
Fatu Huku estas malgranda neloĝata insulo en la Pacifiko kiu apartenas al la Markizinsuloj, Franca Polinezio. Ĝi situas proksimume 30 kilometrojn norde de Hiva Oa. La insulo estas (laŭ okcidentula vidpukto) malkovrita en 1774 de la brita navigisto kaj esploristo James Cook.
Ernő Tompa
TOMPA Ernő estas rumania hungara fakulo pri agrikulturo, rakontisto, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Băţanii Mici la 5-an de decembro 1930.
Biografio
Ernő Tompa akiris diplomon de agronomo en Kluĵo (1954). Li laboris en pluraj vilaĝoj kiel inĝeniero, ĉefinĝeniero; dume li estis studrespondeco de Domo de Agronomoj inter 1971–74 de Arcuş.
Konekteco
En matematiko, konekteco estas uzata por nomi diversajn propraĵojn signifantajn, iusence, "ĉion en unu peco". Kiam matematika objekto havas tian propraĵon, oni diras ke ĝi estas koneksa; alie ĝi estas malkoneksa. Kiam malkoneksa objekto povas esti nature fendita en koneksajn pecojn, ĉiu peco nomiĝas komponanto (aŭ koneksa komponanto).
Kampoj de matematiko tipe koncernas specialajn specojn de objektoj. Ofte, oni diras ke tia objekto estas koneksa se, kiam oni konsideras ĝin kiel topologian spacon, ĝi estas koneksa spaco. Tial, manifoldoj, grupoj de Lie, kaj grafikaĵoj nomiĝas koneksaj se ili estas koneksaj kiel topologiaj spacoj, kaj iliaj komponantoj estas la topologiaj komponantoj. Foje estas oportune rediri la difinon de konekteco en tiaj kampoj. Ekzemple, oni diras ke grafikaĵo estas koneksa se ĉiu paro de verticoj en la grafikaĵo estas ligita per vojo. Ĉi tiu difino estas ekvivalento al la topologia difino, kiel aplikita al grafikaĵoj, sed estas pli simple pritrakti ĝin en la kunteksto de la teorio de grafikaĵoj.
Aliaj kampoj de matematiko koncernas objektojn malofte konsideratajn kiel topologiajn spacojn. Tamen, difinoj de konekteco ofte iel reflektas la topologian signifon. Ekzemple, en la teorio de kategorioj, oni nomas kategorion koneksa se ĉiu paro de objektoj en ĝi estas ligita per strukturkonservanta transformo. Tial, kategorio estas koneksa se ĝi estas, intuicie, ĉio en unu peco.
Aliaj nocioj pri konekteco
Eble ekzistas diversaj nocioj pri konekteco kiuj estas intuicie similaj, sed malsamaj kiel formale difinitaj konceptoj. Eble ni dezirus nomi topologian spacon koneksa se ĉiu paro de punktoj en ĝi estas ligita per vojo. Tamen montriĝas, ke ĉi tiu koncepto diferencas de ordinara topologia konekteco; aparte, ekzistas koneksaj topologiaj spacoj por kiu ĉi tiu propraĵo ne validas. Pro tio, oni uzas alian terminologion; oni nomas spacojn kun ĉi tiu propraĵo voje koneksaj.
Terminoj rilataj al koneksa estas ankaŭ uzataj por propraĵoj kiuj rilatas al, sed klare malsamas de, konekteco. Ekzemple, voje koneksa topologia spaco estas simple koneksa se ĉiu ciklo (vojo de punkto al si) en ĝi estas maldilatebla; tio estas, intuicie, se ekzistas esence nur unu vojo iri de iu punkto al iu alia punkto. Tial, sfero kaj disko, ĉiu estas simple koneksa, dum toro ne estas. Kiel alia ekzemplo, direktita grafikaĵo estas koneksega se ĉiu ordigita duopo de verticoj estas ligita per direktita vojo (tio estas, kiu "sekvas la sagojn").
Aliaj konceptoj esprimas la vojon laŭ kiu objekto estas ne koneksa. Ekzemple, topologia spaco estas tute malkoneksa se ĉiu ĝia komponanto estas sola punkto.
Konekteco
Propraĵoj kaj parametroj bazitaj sur la ideo de konekteco ofte koncernas la vorton konekteco. Ekzemple, en grafika teorio, koneksa grafikaĵo estas tiu, de kiu ni devas forpreni almenaŭ unu verticon por krei malkoneksan grafikaĵon. Agnoskante tion, tiaj grafikaĵoj ankaŭ nomiĝas 1-koneksa. Simile, grafikaĵo estas 2-koneksa se necesas forpreni almenaŭ du verticojn el ĝi, por krei malkoneksan grafikaĵon. 3-koneksa grafikaĵo postulas la forigon de almenaŭ tri verticojn, kaj tiel plu. La konekteco de grafikaĵo estas la minimuma nombro de verticoj forprenendaj, por malkoneksigi ĝin. Ekvivalente, la konekteco de grafikaĵo estas la plej granda entjero k por kiu la grafikaĵo estas k-koneksa.
Alia ekzemplo de konekteco troviĝas en regulaj kahelaroj: kie la konekteco priskribas la kvanton da najbaroj alireblaj de unuopa kahelo.
Bluflugila anaso
La Bluflugila anaso (Anas discors, ankaŭ iam Querquedula discors kaj ĉefe poste Spatula discors) estas birdospecio el klaso birdoj, ordo Anseroformaj (Anseriformes) kaj familio Anasedoj (Anatidae). Ĝi nestas en Norda Ameriko, travintrumas en Meza kaj Suda Ameriko. Ĝi ŝatas la malprofundajn lagojn.
Aspekto
La Bluflugila anaso estas malgranda anaso kaj longas 35–41 cm kun enverguro de 58 cm kaj pezo de 320-500 g kaj averaĝe 370g; la inbirdo estas iomete pli malgranda ol la masklo.
La maska plenkreskulo havas tre grizecan kapon kun blanka duonluno el sub la krono mallarĝe tra la bridoj larĝe al la mustaĉareo. Alia distinga marko estas tre granda blanka makulo malantaŭe tre kontrasta antaŭ nigra vosto. La brusto kaj flankoj estas sablokoloraj al helbrunecaj kun densa punkteco. Temas pri specio kun markata seksa duformismo. La ina plenkreskulo estas makulecbruna, kaj havas blankecan areon ĉe la bekobazo, sed ne tiom markata kiom ĉe la Bajkala kreko aŭ ĉe la Marĉanaso. Ambaŭ seksoj havas helbluajn flugoplumojn (flugilkovriloj) kio nomigas la specion, verdan speguleton, kaj flavajn krurojn. Ili havas du plumoŝanĝojn jare kaj trian plumoŝanĝon la unuan jaron. La beko estas bluecgriza kaj la kruroj flavoranĝaj. La alvoko de la masklo estas mallonga fajfo; tiu de la ino estas milda kvakado.
Taksonomio
La situo de la Bluflugila anaso en la genro Anas estas tute necerta; estante membro de la grupo de "bluflugiluloj" inkludante ankaŭ la Kuleranasojn, ĝi povus esti pli bone lokigita kun ili en separata genro Spatula. Ĝi ne estas kreko laŭ strikta senco, kaj ankaŭ ne ŝajnas tre proskime rilata al la Marĉanaso kiel iam supozite. Ja ties kolorbildo estas rimarkinde simila al tiu de la Aŭstralia kuleranaso. Analizoj de DNA de tiu specio rivelis, ke ĝi estas proksime genetike al la Cinamokapa anaso, alia amerika kreko kun bluaj flugiloj.
Distribuado
La teritorio de tiu specio estas tuta Nordameriko escepte ĉe okcidenta kaj norda Alasko, norda Jukonio, nordo de Nordokcidentaj Teritorioj, nordorienta Kanado. La Bluflugila anaso estas rara en la dezerta sudokcidento, kaj okcidenta marbordo. La reprodukta habitato de la Bluflugila anaso estas marĉoj kaj flakegoj.
La reprodukta teritorio etendas el orienta-centra Alasko kaj suda Distrikto Mackenzie oriente al suda Kebekio kaj sudokcidenta Novlando. En apuda Usono ĝi reproduktiĝas el nordorienta Kalifornio orienten al centra Luiziano, centra Tenesio, kaj la Atlantika Marbordo. La okcidenta Bluflugila anaso loĝas okcidente de la Apalaĉoj. La Atlantika Bluflugila anaso nestumas laŭlonge de la Atlantika Marbordo el Nov-Brunsviko al la insulo Pea, Norda Karolino.
Ili migras en aroj por vintrumi sude de ties reprodukta teritorio. Dum migrado, kelkaj birdoj povas flugi longdistance super malferma oceano. Ili estas porokazaj vagantoj en Eŭropo, kies ties flavaj kruroj estas distingo el aliaj malgrandaj anasoj kiaj la Komuna kreko aŭ la Marĉanaso. La Bluflugila anaso vintrumas el suda Kalifornio al okcidenta kaj suda Teksaso, la Golfa Marbordo de la Atlantika Marbordo kaj suden al Centra kaj Suda Ameriko. Ĝi estas ofte vidata vintranta tiom for sude kiom ĝis Brazilo kaj centra Ĉilio.
Habitato
La Bluflugila anaso loĝas ĉe akvobordoj plej ofte ol ĉe malfermaj akvoj kaj preferas trankvilaj akvoj aŭ akvofluoj ol rapidaj akvoj. Ili loĝas internajn marĉojn, lagojn, flaketojn kaj neprofundajn riverojn kun densa flosanta vegetaĵaro. Ĉe marbordaj areoj, reproduktado okazas en salaj marĉaj herbejoj kun apudaj flakoj aŭ rojoj. La Bluflugila anaso uzas rokojn super akvo, akvoratejojn, trunkojn aŭ falitajn arbobranĉojn, nudajn etendojn de marbordo aŭ kotajn ebenaĵetojn por ripozejoj.
La Bluflugila anaso vintras en neprofundaj internaj fluakvaj marĉoj kaj saletecaj kaj salaj marĉoj. Ili konstruas siajn nestojn sur seka grundo en herbejaj lokoj kiaj herbejoj de Poa, fojno kaj ciperacoj. Ili nestumas ankaŭ en areoj kun tre malalta kaj disa vegetaĵaro. La Bluflugila anaso ĝenerale nestumas kelkajn centojn de jardoj interne for de malferma akvo; Tamen oni trovis nestojn tiom for kiom ĝis 1.6 km el akvo. Kie la habitato estas bona, ili nestumas komune.
La Bluflugila anaso ofte uzas altajn kreskejojn de ciperacoj kaj tifaoj kiel eskapejoj. Herbo kaj fojno havigas nestokovron por tiuj anasoj. Erik Fritzell informis, ke la Bluflugila anaso kiu nestumas en maldensa al disa kovro estis pli sukcesa ol tiu kiu nestumas en densa kovro. Reprodukta sukceso estis 47 % ĉe herbejaj areoj kaj 14 % en neherbejaj areoj.
La Bluflugila anaso troviĝas ĉefe ĉe nordaj herbejoj (prerioj kaj parkareoj). Ĝi estas plej abunda anaso en la miksherbaj prerioj de Dakotoj kaj ĉe la preriaj provincoj de Kanado. La Bluflugila anaso troviĝas ankaŭ ĉe humidejoj de boreala arbaro, malaltaj prerioj, altaj prerioj kaj deciduaj arbaroj.
Tiu anaso komune loĝas en herbejaj komunumoj kie hegemonias ciperacoj (specioj de skirpo Scirpus), tifaoj (Typha), akvoplantoj (specioj de Potamogeton), kareksoj (specioj de Carex), rupioj (Ruppia maritima), kaj alia duonflosanta kaj akva vegetaĵaro. Dum plumoŝanĝado, ĝi ofte restas inter etendoj de ciperacoj kaj tifaoj. La Bluflugila anaso preferas areojn kie hegemonias poaoj (specioj de Poa) por nestumado. Ankaŭ fojno kaj plantokomunumoj de ceonotoj (Ceonothus cuneatus) kaj de karkesoj estas gravaj kiel nestolokoj.
Kutimaro
Tiuj birdoj manĝas per plaŭdado ĉe neprofundaj akvoj borde de marĉoj aŭ malferma akvo. Ili manĝas ĉefe plantojn; ties dieto povas inkludi moluskojn kaj akvajn insektojn.
La Bluflugila anaso estas ĝenerale la unuaj anasoj kiuj sudas en aŭtuno kaj la lastaj kiuj nordas printempe. Plenkreskaj maskloj abandonas la reproduktajn areojn multe antaŭ la inoj kaj nematuruloj. Plej aroj de Bluflugilaj anasoj vidataj post meza septembro estas komponataj de plenkreskaj inoj kaj nematuruloj. La nordaj regionoj vidas rapidan malpliiĝon en la populacioj de Bluflugila anaso el komenca septembro al komenca novembro. La Bluflugila anaso en centraj migrareoj tendencas resti tra septembro, poste malpliiĝas rapide dum oktobro, kaj malgrandaj nombroj restas ĝis decembro. Grandaj nombroj de Bluflugila anaso aperas en vintrejoj en Florido, Luiziano, kaj Teksaso septembre.
Reproduktado
La komenco de la pariĝadp inter nematuruloj de Bluflugila anaso ofte komencas en fina januaro aŭ komenca februaro. Ĉe areoj sude de la reproduktaj areoj, la Bluflugila anaso estas pli aktivaj en pariĝado dum la printempa migrado ol estas plej parto de aliaj anasoj.
La Bluflugila anaso estas inter la lastaj plaŭdanasoj kiuj nestumas, ĝenerale nestumante inter meza aprilo kaj meza majo. Kelkaj nestoj estas ekkonstruataj post meza julio. Kronologio de la nestumado povas varii el jaro al jaro kiel rezulto de veteraj kondiĉoj. Ĉe Deltaj Marĉoj, Manitobo, la nestumado de la Bluflugila anaso estis malfruigita unu semajnon en 1950 pro nenormala malvarma vetero. La nesto estas neprofunda depresio surgrunde kovrata el herbo kaj lanugo, kutime ĉirkaŭata de vegetaĵaro.
La ino de Bluflugila anaso ĝenerale demetas 10 al 12 ovojn. Prokrastita nestumado kaj renestumaj klopodoj havas esence pli malgrandajn ovarojn, averaĝe el 5 al 6 ovoj. Ovargrando povas varii ankaŭ laŭ la aĝo de la ino. Ankaŭ junulinoj tendencas demeti pli malgrandajn ovarojn. Kovado daŭras 21 al 27 tagojn. La Bluflugila anaso estas sekse matura post sia unua vintro. Dum la kovado la viranaso lasas sian partneron kaj moviĝas al taŭga plumoŝanĝa sirmejo kie ĝi iĝas nefluga dum periodo de 3 al 4 semajnoj.
Manĝo
La Bluflugilaj anasoj estas surfacaj manĝantoj kaj preferas manĝi ĉe kotaj ebenaĵetoj, en kampoj, aŭ en neprofunda akvo kie estas flosanta kaj neprofunde merĝita vegetaĵaro plus abunda malgranda akva animala vivo. Ili ĉefe manĝas vegetalan materialon konsiste el semoj aŭ tigetoj kaj folioj de tifaoj, herboj, kaj aliaj akvoplantoj (specioj de poligonoj Polygonum), lemnoj (specioj de Lemna), kaj aliaj (specioj de Chara). La semoj de plantoj kiuj kreskas ĉe kotaj ebenaĵetoj, kiaj specioj de Cyperus, specioj de Panicum aŭ Leersia oryzoides estas furore konsumataj de tiu anaso. Unu kvarono el la manĝo konsumata de la Bluflugila anaso estas animala materialo kia moluskoj, krustuloj kaj insektoj.
Predantoj
Komunaj predantoj de la Bluflugila anaso estas homoj, serpentoj, la Serpentotestudo (Chlycha serpentina), hundoj, la Larĝbeka korvo (Corvus brachyrhnchos), pigoj (specioj de Pica), grundosciuroj, kojotoj (Canis latrans), la Ruĝa vulpo (Vulpes fulva), la Griza urociono (Urocyon cinereoargenteus), la Lavurso (Procyon lotor), la Longvosta mustelo (Mustela frenata), la Vizono (Mustela vison), la Mefito (Mephitis mephitis), la Putoro (Spilogale putorius), kaj la Taksideo (Taxidea taxus).
Dum unu studo ĉirkaŭ duono el la reproduktaj malsukcesoj de la Bluflugila anaso estis kaŭzataj de mamuloj. Striaj kaj Punktaj mefitoj estis kulpaj el du trionoj de tiuj perdoj. Ĉiuj nestoperdoj kaŭzataj de virusoj estis atribuataj ĉu al korvoj aŭ al pigoj.
ELZ
ELZ havas diversajn signifojn:
Balagny-sur-Thérain
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Balanéens.
Ebstorf
Ebstorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uelzen de la federacia lando Malsupra Saksio, kaj estas parto de la administra komunumaro Samtgemeinde Bevensen-Ebstorf. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Maria Peretz
Ŝi partoprenis Universalajn Kongresojn kaj Esperanto-aranĝoj en Dua Pola Respubliko. En 1945 senpage donis parton de sia loĝejo ĉe la str. Marszałkowska 81/32 al Pola Esperanto-Asocio gvidante administraciajn laborojn. Kunfondis Senjoran Rondon, kiu en 1962 transformiĝis al sekcio. En 1981 ricevis distingon Merita Esperantisto.
NGC 7682
NGC 7682 (aliaj indikoj — UGC 12622, MCG 0-59-47, ZWG 380.62, ARP 216, VV 329, NPM1G +03.0615, PGC 71566) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
O Bone Jesu
En la latina lingvo:
<ul>
</ul>
Ivar Tengbom
Ivar Justus TENGBOM (7a de Aprilo, 1878 – 6a de Aŭgusto, 1968) estis sveda arkitekto kaj unu el la plej bone konataj reprezentantoj de la sveda novklasika arkitekturo de la 1910-aj kaj 1920-aj jaroj.
Movado Patriota de Ebur-Bordo
La Movado Patriota de Ebur-Bordo - france Mouvement patriotique de Côte d'Ivoire, MPCI - estas politika partio en Ebur-Bordo. Laŭ la stato de decembro 2010 gvidas ĝin la politikistino Guillaume Kigbafori Soro, la nuna ĉefministro de Ebur-Bordo. La grupiĝo estis la ĉefa rebela forto en la Interna Milito de Ebur-Bordo inter la jaroj 2002 kaj 2004, kaj en la jaro 2005 transformiĝis al politika partio. La partiaj koloroj oranĝa, blanka kaj verda identas kun la koloroj de la nacia flago de Ebur-Bordo.
Szentjakabfa
Szentjakabfa [sentjakabfa], germane Jakobsdorf am Plattensee estas malgranda feriejo kaj vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Balatonfüred. La loknomo signifas: Sankta-Jakobo-vilaĝ'.
Situo
Szentjakabfa situas sur malebenaĵo, fine de tre mallonga sakovojo. Balatonfüred troviĝas 21, Badacsony kaj Tapolca po 23 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1306. En 1548 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj estas migra poŝto kaj aŭtonomio de germanoj.
210 Isabella
210 Isabella estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Nemeza familio. Ĝi estis malkovria de la aŭstria astronomo Johann Palisa, elde la Observatorio de Pula (tiam, en Aŭstrio-Hungario), la 12-an de novembro 1879.
Ĝi ricevis, sen precizita kialo, la inan antaŭnomon "Isabella".
Ĝia luma kurbo lasas suspekti, ke ĝi povus esti duopa asteroido.
István Dorfmeister (1729)
István Dorfmeister [iŝtvAn dorfmejster], germane Stephan Dorfmeister, laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun distinga vorteto) '''id. Dorfmeister István''' estis aŭstra hungaria pentristo. Lia familia nomvarianto estis Dorffmaister, liaj pentristaj filoj estis István Dorfmeister (1770) kaj József Dorfmeister. István Dorfmeister en 1729? en Preßburg? (nuntempa Bratislavo en Slovakio) (laŭ aliaj fontoj en Vieno en 1725), li mortis la en Sopron.
Biografio
István Dorfmeister studis en Akademio de Belartoj de Vieno (1751-1758). Liaj plej gravaj instruistoj estis Paul Troger kaj de:Caspar Franz Sambach. Ekde 1762 li vivis en Sopron, sed li ne prenis la hungaran ŝtatanecon por eviti la soldatservon. Li pentradis ofte en Hungara reĝlando, liaj ŝatataj temoj estis la hungara historio, portretoj kaj Biblio. Li havis edzinon, kiu naskis 9 gefilojn, sed pro vidviĝo li denove edziĝis en 1790.
Gvaranioj (popolo)
La gvaranioj estas grupo de indiĝenaj popoloj en Sudameriko, kiuj parolas la lingvojn de la gvarania lingvofamilio. Ili loĝas ĉefe en la teritorio de Paragvajo, kie la (paragvaja) gvarania estas la oficiala lingvo, samkiel en la regionoj de Brazilo, Argentino, Bolivio kaj najbara Paragvajo. La nombro de gvaranioj estas pli ol 280 000 homoj (2017): Paragvajo (61.000), Bolivio (83.000), Argentino (54.000), Brazilo (85.000) kaj Urugvajo. Se oni konsideras la plimulton de paragvajaj mestizoj ankaŭ gvaranioj, tiam ilia nombro povas kalkuli ĝis 4 milionoj da homoj.
En Paragvajo, la posteuloj de la gvaranioj reprezentas la plimulton de la neeŭropa loĝantaro de la lando. Preskaŭ ĉiuj arbaroj landlime de Paragvajo ankaŭ apartenas al gvaranioj. En Bolivio, gvaranioj el tri malsamaj grupoj (Ava, Chiriguano, Simba) loĝas en landlimaj regionoj  de Argentino kaj Paragvajo kaj estas reprezentataj en la Gvarania Popola Asembleo.
Kunmetaĵo
Historie, la diferenco inter Tupioj kaj Gvaranioj estas malgranda. Iuj opinias ke oni perceptu ilin kiel du disaj grupoj de popoloj asociitaj al la koloniigo de la teritorio de ambaŭ popoloj fare de du malsamaj koloniistoj (Portugalio kaj Hispanio)  .
La origino de la etnonomo gvarania estas diskutebla - ĝi historie estis uzata kun pluraj malsamaj signifoj. Antaŭ ol la eŭropanoj alvenis, la gvaraniaj indianoj nomis sin Ava ("popolo"), kio ankoraŭ estas la nomo de unu el la gvaraniaj grupoj ("Ava Guarani"). La jezuitaj misiistoj uzis la esprimon gvarani por la indianoj, kiuj konvertiĝis al kristanismo por distingi ilin de la "arbaraj homoj" - la kvive.
Kvankam ĉiuj gvaranioj havas komunan kulturon, malsamaj grupoj kaj triboj de gvaranioj diferencas unu de la alia.
Lingvo
La gvaranioj parolas la gvaranian kaj variantoj kiuj apartenas al la tupi-gvarania lingvaro. Vidu ankaŭ Gvarania lingvo
Bibliografio
(germana) Manya Ghahramani: Die Entwicklung eines zweisprachigen interkulturellen Schulsystems in Bolivien unter besonderer Berücksichtigung der Guaraní. Eldonejo Praesens, Vieno, 1996, ISBN 3-7069-0097-1.
(hispana) Bartomeu Melia: La lengua guarani del Paraguay. Eld. MAPFRE, Madrido, 1992, ISBN 84-7100-608-1.
Filmo
Birdwatchers – la lando de la ruĝaj homoj (2008), estas brazila-itala dramofilmo, reĝisoro : Marco Bechis. Ĝi rakontas la kolopason de komunumo de gvaranaj-kaiovaj indiĝenaj indianoj dum ili provas rekuperi sian praulan teron de loka farmisto.
Noto
Tiu ĉi estas parta traduko de samtema artikolo en la rusa vikipedio, listo de aŭtoroj.
EOL
La tri-litera kombinaĵo EOL povas signifi la jenajn:
Max Bense
Max BENSE (n. la 7-an de februaro 1910 en Strasburgo - m. la 29-an de aprilo 1990 en Stuttgart) estis germana filozofo, verkisto kaj eldonisto, elstara pro laboraĵoj pri sciencteorio, logiko, estetiko kaj semiotiko. Lia pensmaniero kunigas natursciencojn, arton kaj filozofion sub komuna perspektivo kaj sekvas difinon de racieco, kiu klopodas forigi la disigon de humanscienca kaj natrurscienca pensmaniero.
(63231) 2001 BA15
(63231) 2001 BA15 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Pucolano
Pucolano (aŭ puzolano, pozolano) estas arta aŭ natura ŝtono, kies enteno de silicia acido kaj kalcia hidroksido formas kun akvo la ligan materialon.
Priskribo
La nomo venas de la itala komunumo Puteoli (hodiaŭ Pozzuoli) en la Flegreaj kampoj (okcidente de Napolo), kie oni minis jam en la antikvo en granda kvanto la pucolanan vulkanan cindron kaj prilaboris tion por la romia betono (lat. opus caementicium).
Natura pucolano estas aŭ magma ŝtonaĵo aŭ sedimenta ŝtonaĵo, kiuj havas grandan porporcion je solvebla silicia acido kaj parte je la reakciema aluminia oksido (argilo). Kune kun la kalcia hidroksido kaj akvo reagas pucolano hidraŭle kaj formas kalcian silikathidraton kaj kalcian aluminathidraton. Tiuj estas la samaj kristaloj, kiuj ankaŭ estiĝas ĉe la malmoliĝo (hidratigo) de la cemento kaj kiuj respondecas ekz. pri firmeco kaj denseco de betono.
Pucolano tiel estas ofte uzata kiel aldona materialo por produktado de mortero aŭ betono. Natura pucolano estas precipe la vulkana tofo. Nenatura pucolano estas ekz. flugcindro el energiocentraloj, forbrulataj ŝtonkarbon aŭ brunkarbon.
Referenco de Azorín
Laŭ Francisko Azorín puzolano estas Polvigita, vulkana materialo, kiu hidaŭlikigas la kalkojn. Li indikas etimologion el Pozzuoli, propra nomo de itala regiono, apud Napolo. Kaj li aldonas la tipojn naturan kaj artefaritan. En aparta tabelo Azorín detaligas la procentan komponon de la puzolano de la Rejno, nome: sablo (8,75), silicio (46,25), alumino (20,71), magnezio (1,00), peroksido fera (5,48), kalko (2,15), akvo (9,25) kaj aliaĵoj (6'30)
Benedek Jancsó
JANCSÓ Benedek [janĉO] estis hungara historiisto, publikisto kaj koresponda membro de la Hungara Scienca Akademio (1916) naskita la 19-an de novembro 1854 en Gelence kaj mortinta la 27-an de junio 1930 en Budapeŝto.
Kariero
Jancsó studis en Koloĵvaro kaj Vieno. Li estis mezlerneja instruisto en Pancsova, en Arad, poste ekde 1887 en Budapeŝto. Dum la registaro de Bánffy, li iĝis kunlaboranto en la departemento pri naciaj malplimultoj. Li laboris ekde 1907 en la ministero pri la religio kaj publikedukaj aferoj. Li estis kunlaboranto ĉe la Budapesti Hírlap, gvidanto de la Socioscienca Asocio. Li estis referisto pri naciaj malplimultoj en 1917–18 en la Bukareŝta aŭstra-hungara komandejo.
21313 Xiuyanyu
21313 Xiuyanyu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Xiuyan Yu, speco de jado produktita en la regiono de Xiuyan en nordoriento de Ĉinio, fama pro longa historia uzo en artaj skulptaĵoj. Li havas la famon de Jado de Orienta Beleco.
Charles l'Eplattenier
Charles L'Éplattenier (1874–1946) estis Svisa pentristo kaj arkitekto. [1][2]
Samtempa kaj asocia de René Chapallaz, Léon Gallet, kaj Le Corbusier, L'Éplattenier estas konsiderata unu el la plej fruaj reprezentantoj de la Svisa Art Nouveau spite labori preskaŭ nur en la urbo La Chaux de Fonds, kie el 1897 li instruis en la altlernejo de ornamaj artoj. Li lernigis la arkitekton Le Corbusier. Eble Le Corbusier estis influita en sia elekto de pseŭdonimo de la nomo de sia instruisto.
Smolník (distrikto Gelnica)
Smolník, hungare Szomolnok, germane Schmölnitz estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Gelnica.
Situo
Smolník situas en valo de rojo, 26 km malproksime de Gelnica.
Historio
Germanoj fondis setlejon por minadi en la 13-a jarcento. En la hungaraj dokumentoj ĝi aperas unuafoje en 1243. La komunumo iĝis libera minista urbo en 1327, tiutempe havanta la nomon Semelnech, baldaŭ la urbo iĝis rezidejo de minista ĉambro. En 1444 la husanoj havis tie fortikaĵon, ekde 1465 la kampoj apartenis al familio Szapolyai (sapojai). Okazis pesto en 1600. Baldaŭe la kuprominado prosperis, oni okupiĝis ankaŭ pri fandado, eĉ monerfarado. En 1910 en la urbo loĝis 2345 da loĝantoj (germanoj en majoritato, slovakoj kaj hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gelnica. Poste la urbo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en la vilaĝo 1299 da homoj, (1197 slovakoj).
Alianco de minurboj en Supra Hungarujo (unue hungare, poste slovake)
Krome ankaŭ la 4 proksimaj minejoj formis aliancon (hungare, slovake):
Famuloj
En la iama Szomolnok naskiĝis:
Sárszentlőrinc
Sárszentlőrinc estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Paks. La nomo signifas koto-Sankta Laŭrenco.
Situo
Sárszentlőrinc situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Sió, laŭ traira flankovojo.
Historio
Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Poste luteranoj refondis ĝin. Petőfi tie frekventis lernejon inter 1831-1833.
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, poŝto.
NGC 7683
NGC 7683 (aliaj indikoj — UGC 12623, MCG 2-59-48, ZWG 431.74, KARA 1020, PGC 71565) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Trzebież Szczeciński
Trzebież Szczeciński (germane: Ziegenort) estas fervoja haltejo en la pola vilaĝo Trzebież (distrikto Police, Okcidentpomeria Provinco). Ĝi estas lasta stacio sur la ferma al paŝagera servo fervojlinio Szczecin Główny – Trzebież Szczeciński.
La stacio lokitas ĉe la vojkruciĝo de strato Dworcowa kaj strato de WOP (provinca vojo No. 114). Ĉe la stacio situas ferma eksa fervojdeponejo kaj konstruaĵo de la stacidomo - ankaŭ nuntempe ferma. De la fervoja haltejo kondukas ankaŭ branĉtrako ĝis "Naftobaza" (ĉe la vojo ĝis la vilaĝo Myślibórz Wielki) kun longeco 3,5 km, antaŭe funkciis la linio ĝis la stacio Trzebież Port (longeco 1,5 km).
Jean-Baptiste Gresset
Jean-Baptiste GRESSET (naskiĝinta la en Amiens, mortinta samloke la  estis franca dramaturgo.
Vivo
Gressot iĝis jezuito je la aĝo de 16 jaroj kaj estis kelktempe instruisto malenurba. En 1730 li furoris per la odo Sur l'amour de la patrie kaj en 1734 per la poemo Vert-Vert, kiu en elegantaj versoj rakontas la vivon de papagoj en monakinejo edukitaj kaj inter malbonuloj sovaĝiĝintaj. Kelkaj aludoj en tiu tre multe legita poeziaĵo kiel ankaŭ lia humoraĵo Le lutrin vivant kolerigis la superuloj de lia ordeno. Sekve li forlasis la ordenon de la jezuitoj en 1735. Tuj li iĝis dorlotato de la bonaj klasoj.
Ankaŭ per la komedio Le méchant (1747) li aplaŭdigis la homojn: la francoj taksis ĝin - malgraŭ manko de vera komikeco kaj ensceniĝtaŭgeco - unu el la plej bonaj de tiu tempo! Gresset iĝis akademiano en 1748 kaj retiriĝis al Amiens por fondi tie alian akademion. Nur mallongan tempon li revenis al Parizo kie li iĝis akademiestro. Inviton de Frederiko la 2-a (Prusio) veni al Berlino li rifuzis. Jam tiam senteblis granda ŝanĝo en la religia vivo de Gresset: lia pieco tiom pligrandiĝis ke li ĵure neis en malfermita letero ĉiujn erarojn (1759) kondamnante solene ĉiujn sekularajn poeziaĵojn de si.
Verkoj
Liajn Œuvres complètes eldonis Fayolle (Paris 1804) kaj Renouard (1811), Poésies inédites de Gresset publikigitis far Beauvillé (1863), Poésies choisies far Derome (1883). Verkon akademie kronitan Éloge de Gresset verkis Robespierre en 1795.
Vizma Belševica
Vizma BELŠEVICA (Визма Яновна Белшевица; 30-a de majo 1931 en Rigo – 6-a de aŭgusto 2005 en Rigo) estis latva verkistino kaj tradukistino. Ŝiaj poemoj estas multe esploritaj kaj tradukitaj. Ili estas ankaŭ komponitaj. El ŝiaj prozverkoj estas plej konate trilogio titole Bille. Ĝi inkludas kaj faktojn kaj fikcion kaj ricevis rapide ŝaton kaj el fakularujo kaj fare de normalaj legantoj.
Vivo
La patro de Vizma Belševica, Jānis Belševics, estis laboristo, ŝia patrino Ieva (fraŭline Cīrule) dommastrino. Kun nur unu enspezo kaj pro la alkoholproblemo de la patro, kiu perdis sian bakejan komercon dum la Granda Depresio, la familio estis malriĉa. Vizma pasigis la plej grandan parton de sia infanaĝo en Rigo; la urbo estas la temo de ŝia laboro, sed la tempo, kiun ŝi pasigis en la eta bieno de siaj parencoj en Kurlando ludas multe pli grandan rolon en ŝiaj poemoj kaj tekstoj.
Gaŭsa funkcio
Gaŭsa funkcio (nomita post Carl Friedrich Gauss) estas funkcio de formo:
Vizma Belševica
Vivo
Dum la 1950-aj jaroj, Vizma Belševica studis literaturon ĉe Gorkij-instituto en Moskvo. Ŝia unua volumo de poezio aperis en 1955. Ŝiaj fruaj verkoj estis influitaj de komunismo, sed poste ŝi distancigis sin de tiu ĉi ideologiaĉo. En la 1960-aj jaroj ŝia reputacio en la Latva SSR malkreskis ĉar ŝi rifuzis konformigi sian skribon al sovetia literatura doktrino. La poemaro Jūra deg (La maro brulas) estis publikigita en 1966. Precipe per la poemo Marĝenaj notoj de Henriko la Latvo en la Livonia Kroniko (ĝi eldoniĝis en la volumo Gadu gredzeni 1969), ŝi havis grandajn problemojn. La menciita kroniko datiĝas de la frua 13-a jarcento, kiam la germana Fratio de la glavo konkeris Livonion; la paraleloj al la sovetia okupado de Latvio estis klaregaj, eĉ por la politikaj cenzuristoj. Sekvis serio da reprezalioj: Belševica ne rajtis eldoni dum preskaŭ ok jaroj, kaj ŝi estis forpelita el la Verkista Unio de Latva SSR.
Gaŭsa funkcio
por iu reelaj konstantoj a>0, b kaj c.
Vizma Belševica
Vivo
Ŝi uzis la malvolan ripozperiodon por traduki verkojn de Shakespeare, Hemingway, Puŝkin kaj ukrainan literaturon, same kiel Winnie-the-Pooh de Milne. Post kiam la malpermeso de publikigo estis nuligita, novaj poemaroj estis publikigitaj ĝis 1987, kiam la filo de Vizma Belševica, la poeto Klāvs Elsbergs, mortis sub misteraj cirkonstancoj. Li falis el konstruaĵo de la Verkista Sindikato; tio eble estis politika murdo farita ankaŭ por influi Belševica. Post tio ŝi komence eksilenti. Nur en 1995 ŝi publikigis la unuan volumon de la aŭtobiografia romantrilogio Bille.
Gaŭsa funkcio
Gaŭsaj funkcioj kun c2=2 estas propraj funkcioj de la konverto de Fourier. Ĉi tio signifas ke la konverto de Fourier de gaŭsa funkcio kun c2=2 estas la funkcio kies Konverto de Fourier estis prenita multiplikita per skalaro.
Vizma Belševica
Vivo
Belševica laboris kun simplaj, altkontrastaj bildoj de granda simbola potenco. En ŝiaj poemoj kaj noveloj, la naturo en ĉiuj siaj formoj, same kiel patrineco kaj la rolo de virinoj, ludas gravan rolon. La tekstoj, kiuj trapasis la cenzuron, estis tradukitaj kaj distribuitaj en tuta Sovetunio kaj eksterlande.
Ŝi ricevis publikan agnoskon en Latvio post sendependiĝo en la 1990-aj jaroj: la 6-an de decembro 1990 ŝi estis elektita honora membro de la Latva Akademio de Sciencoj. Ŝi estis dufoje premiita per Spīdola-premio, la plej alta latva rekono en la kampo de literaturo, same kiel per la plej alta honoro de Latvio, Ordo de Tri Steloj. En 1998 ŝi dividis Tomas-Tranströmer-premion kun Knuts Skujenieks. Post 2000, Vizma Belševica estis plurfoje en diskutolisto kiel kandidato por la Nobelpremio pri literaturo, plej lastatempe en 2004. Ŝi mortis en Rigo la 6-an de aŭgusto 2005 post longa malsano kiu ligis ŝin al rulseĝo.
Flomborn
Flomborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Gaŭsa funkcio
Ĉi tiu kalkulo povas esti plenumita per la restaĵa teoremo de kompleksa analitiko, sed estas ankaŭ la alia simpla kaj maniero fari la kalkulon. Estu la valoro de ĉi tiu integralo I. Tiam
La variablo de integralado de x al y en unu al la du multiplikataj integraloj. Nun ŝanĝu al ebenaj polusaj koordinatoj
per la anstataŭo u=r2, du=2rdr.
Malloka korpo
En matematiko, la termino malloka korpo signifas iun ajn el jeno:
Gaŭsa funkcio
En la ĝenerala formo de la gaŭsa funkcio la nepropra integralo estas
Malloka korpo
Estas nombro de formalaj similecoj inter la du specoj de korpoj. Korpo de ĉu tipo havas la propraĵon, ke ĉiuj el ĝiaj (kompletigoj, plenigoj) estas loke kompaktaj korpoj (vidu: lokaj korpoj). Ĉiu korpo de ĉu tipo povas esti komprenita kiel la korpo de frakcioj de Dedekinda domajno en kiu ĉiu ne-nula idealo estas de finia indekso. En ĉiu okazo, estas la produta formulo por ne-nulaj eroj x:
Gaŭsa funkcio
Aplikoj
Gaŭsaj funkcioj aperas en multaj ĉirkaŭtekstoj en la natursciencoj, la socia scienco, matematiko, kaj inĝenierado. Iu ekzemploj estas:
Malloka korpo
La analogio inter la du specoj de korpoj estas forta motiviganta forto en algebra nombroteorio. La ideo de analogio inter nombraj korpoj kaj rimanaj surfacoj iras historien al Dedekindo kaj Vebero en la dek-naŭa jarcento. La pli severa analogio esprimita per la 'malloka korpo' ideo, en kiu Rimana surfaca aspekto kiel algebra kurbo estas mapita al kurboj difinitaj super finia korpo, estis konstruita supren dum la 1930-aj jaroj, kulminante en la Rimana hipotezo por lokaj ζ-funkcioj kvitiĝis per André Weil en 1940. La terminologio povas esti pro la Weil, kiu skribis lian Baza Nombra Teorio (1967) (iluzia titolo se iam tie estis) parte por ellabori la paraleladon.
Estas kutime pli simple labori en la okazo de funkcia korpo kaj tiam provi ellabori paralelaj teknikoj sur la nombra korpo. La evoluo de la teorio de Arakelov kaj ĝia ekspluatado far Gerd Faltings en lia pruvo de la konjekto Mordell estas frapa ekzemplo.
Lexa
Léa Cristina Lexa Araújo plej bone konata pro sia sceneja nomo Lexa (naskiĝis ) estas brazila kantistino, kaj dancistino. Ŝia unua soloaĵo, nome la kanto "Posso Ser" (mi povas esti), estis publikigita en Decembro 2014 kaj iĝis unu el plej prezentitaj kantoj en radielsendejoj de Brazilo en 2015. Ŝi estis konata pro la publikigo de sia albumo Disponível (disponebla) en Septembro 2015.
FAC
La vorto havas plurajn signifojn:
Lotaro la 1-a (Franka Regno)
Lotaro la 1-a (nederlande kaj en mezepoka latino: Lotharius; germane: Lothar; france: Lothaire; itale: Lotario) (795 – 29a de Septembro 855) estis imperiestro (817–855, kunreganta kun sia patro ĝis 840), kaj subreĝo de Bavario (815–817), Reĝo de Italio (818–855) kaj de Meza Frankio (840–855).
Lotaro estis la plej aĝa filo de la Karolida imperiestro Ludoviko la 1-a kaj de lia edzino Irmingard, filino de Ingerman, la duko de Haspinga govo. Kelkajn fojojn, Lotaro kondukis siajn fratojn Pipino de Akvitanio kaj Ludoviko al ribelo kontraŭ ilia patro por protesti kontraŭ klopodoj fari ilian duon-fraton Karlo la 2-a kun-heredanto de la Frankaj teritorioj. Post la morto de sia patro, Karlo kaj Ludoviko kunigis fortojn kontraŭ Lotaro en trijara enlanda milito (840–843). La luktoj inter la fratoj kondukis rekte al la rompo de la Franka Imperio arigita fare de ilia avo Karolo la Granda, kaj metis la fundamenton por la disvolvigo de la modernaj Francio kaj Germanio.
Belgian American Educational Foundation
Belgian American Educational Foundation (Belga-Usona Eduka Fondaĵo), Inc. (BAEF) estas neprofitcela organizaĵo fondita de la ĝenerala publiko laŭ leĝo usona, kiu engaĝiĝas por subteno de la pli alta edukado de belgoj kaj usonanoj pere de sia interŝanĝoprogramo. Dum pli ol 75 jaroj BAEF donis la eblon pasi periodon de pli alta studado en la partnera lando al pli ol 3000 individuoj.
Romuald Traugutt
Romuald TRAUGUTT, pseudonomo Michał Czarnecki (naskiĝis la 16-an de januaro 1826 en Szostakowo, distrikto Bresto, mortis la 5-an de aŭgusto 1864 en Varsovio) – pola generalo, diktatoro de la Januara ribelo.Li naskiĝis en Szostakowo, lime de iama Rusa Imperio, en grodna gubernio, kiu nun troviĝas en Belorusio. Estis filo de Ludwik kaj Alojza Błocka. La plej grandan influon al lia eduko havis avino – Justyna Błocka, kiu de la plej fruaj jaroj transdonis al li patriotajn valorojn kaj katolikan kredon. La familio devenis de Saksio. En 1836 li komencis lerni en gimnazio en Świsłocza (grodna gubernio), kiun li finis en 1842 kun bonaj atestoj (arĝenta medalo). Sekve li provis ekstudi. Li volis komenci ĉe la Instituto por Inĝenieroj de Komunikadaj Vojoj en Sankt-Petersburgo, kiu tamen reorganiziĝis kaj pro tio Traugutt estis, kiel eble tro juna, malakceptita.
Ribela agado
Ĝis la proklamo de la ribelo en Litovio (marto 1863) Traugutt ne esprimis emon partopreni la politikan vivon. Laŭ siaj opinioj li estis proksima al la liberala frakcio de blankaj, tamen liaj entreprenataj agadoj speguligis pli ĝuste radikal-demokratian programon de ruĝaj. Kiam eksplodis la ribelo najbaroj instigis lin ekkomandi lokajn taĉmentojn. Traugutt ne estis inter ili aparte populara persono, sed la plimulto konis liajn antaŭajn milit-meritojn. Dum longa tempo li rifuzis aliĝi al la januara ribelo. Eniris bataladon aprile 1863. Ekgvidis kobrinan taĉmenton, kun kiu la 17-an de majo li pretigis sukcesan embuskon kontraŭ rusa taĉmento apud Horki. Li komandis ankoraŭ kelke da bataletoj. La lasta okazis la 13-an de julio apud Kołodno (distrikto Białostocki) kaj malsukcesis. Sammonate li iris al Eliza Orzeszko kaj tie restadis en ŝia bieno apud Kobryń. Poste li intencis iri al Varsovio.