cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉinlingva Vikipedio
La ĉinalingva Vikipedio (ĉine simpligite 中文維基百科 respektive tradicie 中文维基百科) estas ĉinlingva aŭtonomeca eldono de Vikipedio. Komencita en oktobro 2002, la ĉinlingva vikipedio havis pli ol 270 000 artikolojn en septembro 2009 kaj pasis la limon de 400 000 komence de februaro 2012. Ĝi havas 72 administrantojn, inkluzive de 29 el ĉeftera Ĉinio, 18 el Tajvano kaj 15 el Honkongo.
Gaudeamus igitur
Zamenhofa traduko
Mortu, mortu, malgajeco, mortu la doloro! Mortu ĉiu intriganto, Kaj malamon konservanto Longe en la koro.
Ĉinlingva Vikipedio
La ĉinlingva vikipedio estas la tria plej larĝa reta ĉinlingva enciklopedio post Hudong kaj Baidu Baike.
Vikipedioj en aliaj lingvoj de la ĉina lingvaro
Aparte de la norma ĉina lingvo aŭ mandarena lingvo, ĝis nun ses lingvoj de la ĉina lingvaro estis konsiderataj kaj sufiĉe malsamaj de la norma ĉina kaj havantaj sufiĉe grandan parolantaron por pravigi la kreon de apartaj vikipedioj en ili:
Jean-Jacques Rousseau
Jean-Jacques ROUSSEAU (Franclingva prononco: [ʒɑ̃ ʒak ʁuso]; 28-a de junio 1712 – 2-a de julio 1778) estis Ĝeneva filozofo, verkisto, kaj komponisto. Lia politika filozofio influis la progreson de la Klerismo tra Eŭropo, same kiel aspektojn de la Franca Revolucio kaj de la disvolvigo de la moderna politika, ekonomika, kaj eduka pensaro.
Li devenis de Ĝenevo sed komence de vivo nestabila kaj agitita, li foriris 16jaraĝa por iri al Savojo, kie li estis edukita kaj iniciatita al amo fare de Sinjorino Françoise-Louise de Warens. Poste li venis al Parizo en 1742, cele karieri pri muziko. Li eltenis malfacilan vivon, serĉante diversajn protektantojn kaj vivante kun sia eksterleĝa edzino, Marie-Thérèse Le Vasseur, duonalfabeta kaj polemikiga servistino, kiu havos kvin gefilojn, ĉiuj fiditaj al la publika helpo. Samtempe, li renkontis kun Diderot kaj verkis artikolojn pri muziko por la Encyclopédie.
Li estas rigardebla kiel partoprenanto de la Klerismo pro sia malakcepto de aŭtoritatismo sed ankaŭ la baptopatro de romantikismo kaj iasence de la Franca Revolucio, lia penso fundamenta formiginte la maldekstran mondbildon. Kvankam, kiam oni legas lian Pri kontrakto socia oni vidas, ke ĝi ja povas pli bone konduki al faŝismaj ideoj kaj reĝimoj (nacia religio, esence militisma ideo, kie la alilandanoj estas esence malamikoj, rajto de la registaro mensogi al la "civitanoj" por politikaj celoj, kaj la fama ideo, laŭ kiu trudi individuojn obei al la leĝo estas "trudi ilin esti liberaj" (tiel)).
Rousseau estis edukita fare de sia onklino kiel kalvinisto. Ekde la aĝo de 16, Rousseau vagis tra Eŭropon kaj loĝis en Svislando, Italio, Francio kaj eĉ Britio, kie li loĝis ĉe Hume. Liaj verkoj estis bruligitaj, lia domo ŝtonbatita kaj post tempo li freneziĝis. Li ŝatis naturon, verki muzikon (kaj eĉ inventis novan notacimetodon). Li suferis malfacilaĵojn ĉe siaj personaj rilatoj kaj rifuĝiĝis ofte en la soleco, revenante denove en Svision en 1762 post la kondamno de liaj verkoj fare de la Parlamento de Parizo. Li entreprenis tiam al la verkado de sia membiografio por justigi sin kaj multobligis siajn loĝlokojn, kaj finfine revenis en Parizon en 1770 por vivteni sin kopiante muzikon. Li mortiĝis kiam li estis 66jaraĝa en 1778 kaj liaj restaĵoj estis metitaj en la Panteono fare de la Nacia Konvencio dum la Franca revolucio en 1794.
Laŭ Rousseau, homo estas bona de naturo, sed estas malbonigita de socio. En la komenco de historio estis epoko ora kie ĉiu homo estis feliĉa kaj egala, temas pri la originala stato de naturo, nome la koncepto de la nobla sovaĝulo. Tial la solvo estas la reformo de socio, precipe per politiko (vidu la verkon Pri kontrakto socia ) kaj edukado (vidu la verkon Emile ). Lia Konfesoj, estis la plej persona membiografio ekde la Konfesoj de Aŭgusteno, kaj starigis novan modon inter tiaj verkoj. Tiel Goethe diris pri li, ke kun li "nova mondo komenciĝas" (idee, kaj literature kaj sente). Rousseau verkis konstituciojn por Korsiko kaj Pollando.
Rousseau eniris en la historio de la idearo per siaj mallongaj eseoj: Discours sur les sciences et les arts (Diskurso pri sciencoj kaj artoj, 1750) kaj Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes (Diskurso pri deveno kaj fundamentoj de malegaleco inter la homoj, 1755), kontrastante la naturan staton, kiu faris la feliĉon de la homaro, al la socia stato, fonto de ĝenerala malfeliĉo. Kontraŭanto de la filozofio de Hobbes, li komprenis, ke reveno al la origino maleblas kaj entreprenis meditadon pri la funkciado de socio demokratia bazita sur la socia kontrakto (1762) laŭ kiu la suverena popolo organizas la kolektivan vivon. Rousseau proponis ankaŭ, per Émile, ou De l'éducation (1762), meditadon pri edukado, kiu laŭ li devas apogi sin sur la rezervo de la naturaj kvalitoj de la infano kaj certigi ĉefe liajn praktikajn kapablojn anstataŭ librecaj scioj.
En la tereno literatura, la kontribuo de Jean-Jacques Rousseau estas same grava per sia verko Julie ou la Nouvelle Héloïse (La nova Helojzo, 1761), letera romano laŭ la angla modelo du Pamela; or, Virtue Rewarded de Samuel Richardson, kiu estos unu de la plej vendataj verkoj de la 18-a jarcento alloge per sia antaŭromantisma priskribo de la ama sento kaj de la naturo. Les Confessions (Konfesoj, verkitaj inter 1765 kaj 1770, kun postmorta publikigo en 1782 kaj 1789) kaj Les Rêveries du promeneur solitaire (Revoj de solula promenanto, verkitaj en 1776-1778, publikigitaj en 1782) estas konsiderita fondo de la ĝenro de la membiografio per montrado de la sentoj la plej intimaj.
Inter aliaj, Rousseau profunde influis Kantion, Robespieron, Goeton, Tolstojon kaj tute alisence Pol Poton. Vidu ankaŭ la temon de la Nobla sovaĝulo. Modernaj avataroj de la problemaro starigita de li estas fundamenta ekologiismo, primitivisma movado, kaj la ideoj de Ted Kaczynski. Ĝenerale temas pri influo en la fako de la politika filozofio per meditado pri la koncepto de demokratio, krom la kreado de nova sentiveco en la fako de literaturo, kio kondukos al Romantismo.
Familio kaj infanaĝo
Raymond Trousson, en la biografio kiun li dediĉis al Jean-Jacques Rousseau, indikis, ke lia familio estas origina de Monthléry, ĉe Étampes, sude de Parizo. La praavo de Jean-Jacques, nome Didier Rousseau, lasis Monthléry por fuĝi el la religia persekutado kontraŭ protestantoj. Li instaliĝis en Ĝenevo en 1549 kie li malfermis gastejon kaj estis vinkomercisto.
La plej juna nepo de Didier Boucher, nome David Rousseau (1641-1738) estis la avo de Jean-Jacques Rousseau. Li estis, kiel sia patro, Jean Rousseau, horloĝisto, profesio respektata kaj monprodukta tiutempe. Li edziĝis al Suzanne Cartier kiu havigos nombrajn filojn el kiuj ses atingos la adoltecon; tri filoj, David, André kaj Isaac, nome la patro de Jean-Jacques (oni ne scias pri la du unuaj); tri filinoj, Clermonde, kiu edziniĝos al Antoine Fazy, Théodora kaj Suzanne, tiuj du onklinoj ludos gravan rolon en la vivo de Jean-Jacques.
Jean-Jacques Rousseau, naskiĝis la ĉe la gepatra hejmo ĉe Grand-Rue en la historia centro de Ĝenevo. Li estis la filo de Isaac Rousseau, (Ĝenevo, 1672 - Nyon, 1747), horloĝisto kiel sia patro kaj kiel sia avo, kaj de Suzanne Bernard (Ĝenevo, 1673 - Ĝenevo, 1712), filino ankaŭ de horloĝisto nomita Jacques Bernard. Liaj gepatroj estis geedziĝintaj en 1704, post unu unua unio jam estis kuniginta la du familiojn ĉar la frato de Suzanne, Gabriel Bernard estis edziĝinta al la fratino de Isaac, Théodora Rousseau en 1699. Unua filo, François, naskiĝis la. Poste Isaac lasis edzinon kaj ĵus naskiton en Ĝenevo por esti horloĝisto en Konstantinopolo. Li restos tie ses jarojn kaj revenos hejmen en 1711, kaj faros duan filon kun sia edzino; tiu lasta bedaŭrinde mortos pro febroj la, naŭ tagojn post la nasko de Jean-Jacques Rousseau.
Isaac Rousseau havis perforteman karakteron foje. Post kverelo kun samlandano, li rifuĝiĝis en Nyon en la kantono Vaud, la, por eviti justicon. Li neniam revenos al Ĝenevo, sed konservos kelkajn kontaktojn kun siaj gefiloj, ĉefe kun Jean-Jacques kiu faros regule la vojaĝon al Nyon kaj kiu komunikos sian pasion por libroj. Li fidis sian patrorajton al sia duobla bofrato Gabriel Bernard ŝanĝe de pensio. El aĝo de dek, Rousseau estis tiele edukita de sia onklo Gabriel, pastoro kiun li konsideris sian avon, kaj de sia onklino Suzanne. Lia frato, François, forlasis la hejmon tuj kaj oni perdis lian estonton en Germanio, fakte en la regiono Freiburg. Rousseau estis poste fidita kiel pensio al la pastoro Lambercier en Bossey ĉe Salève, sude de Ĝenevo, kie li pasigis du jarojn (1722 - 1724) akompane de sia kuzo Abraham Bernard.
Lia onklo metis lin poste kiel metilernanto ĉe aktuaro, poste, pro manko de intereso de la infano, ĉe gravuristo, Abel Ducommun. La kontrakto de metilernado estis la por daŭro de kvin jaroj. Jean-Jacques kiu estis ĝis tiam koninta feliĉan infanaĝon, aŭ almenaŭ trankvilan, devis tiam fronti akran disciplinon. La, revene malfrue kaj trovante la pordegojn de Ĝenevo fermitaj, li decidis fuĝi (time esti denove frapita de sia mastro ), ne sen adiaŭi sian kuzon Abraham.
Protektado de Madame de Warens
Virtuale ĉiu disponebla informo pri la junaĝo de Rousseau venis fakte el lia postmorte publikigitaj Confessions, en kiu la kronologio estas iom konfuza, kvankam ĵusaj fakuloj esploris arkivojn por konfirmi pruvarojn kaj plenigi la truojn. Estante 13-jaraĝa, Rousseau estis metilernanto unue kun notario kaj poste kun gravuristo kiu frapis lin. Estante 15-jaraĝa, li foriris el Ĝenevo (la 14an de Marto 1728) post reveni al la urbo trafante la urbopordegojn fermitaj post la limhoro.
Alveninte en Savojon li rifuĝiĝis ĉe romkatolika pastro, kiu prezentis lin al Françoise-Louise de Warens, 29-jaraĝa. Ŝi estis nobelino de protestanta deveno kiu separiĝis el sia edzo. Kiel profesia prozelitistino, ŝi ŝajne estis dungita de la reĝo de Piemonto por helpi konverti protestantojn al katolikismo. Ili sendis la knabon al Torino, nome ĉefurbo de Savojo (kiu inkludis Piemonton, en tio kio estas nuntempe Italio), por kompletigi lian konverton. Tio rezultis en la fakto, ke li devis senigi sin el sia ŝtataneco de Ĝenevo, kvankam li poste devos reveni al kalvinismo por reakiri ĝin.
Konvertinte sin al katolikismo, kaj de Warens kaj Rousseau estis ŝajne reagante al la insistemo de kalvinismo al la koncepto de la kompleta depravacio de homo. De Warens, deisto laŭ klino, estis allogita al katolikismo pro ties doktrino de pardono de pekoj.
Trovante sin memresponsa kaj libera, ĉar kaj lia patro kaj lia onklo pli malpli senigis el li, la adoleskulo Rousseau subtenis sin dum ioma tempo kiel servisto, sekretario kaj tutoro, vaganta en Italion (Piemonton kaj Savojo) kaj Francio. Dum tiu tempo, li loĝis kun aŭ sen Sinjorino de Warens, kiun li idoligis kaj nomis sian maman. Kontentega pri lia devoteco, de Warens klopodis helpi lin starti en profesio, kaj aranĝis formalan muzikan instruadon por li. Dum ioma tempo, li por mallonge ĉeestis en seminario kun la ideo iĝi pastro.
Kiam Rousseau atingis 20-jaraĝon, de Warens akceptis lin kiel sia amanto, dum ŝi intimis ankaŭ kun helposervisto de sia hejmo. La seksa aspekto de tiu amrilato (nome ménage à trois) konfuzis Rousseau kaj malkontentigis lin, sed li ĉiam konsideris de Warens la plej granda amo de sia vivo. Sufiĉe malavara elspezemulino, ŝi havis grandan bibliotekon kaj emis distriĝi per muziko kaj ofte aŭskultis ĝin. Ŝi kaj ŝia etoso, nome kleraj membroj de la katolika klerikaro, enkondukis Rousseau al la mondo de beletroj kaj ideoj. Rousseau estis estinta indiferenta studento, sed dum siaj 20-aj jaroj, kiuj estis markitaj per longaj atakoj de hipokondrio, li entuziasmiĝis per la dediĉo al la studo de filozofio, matematiko, kaj muziko. Estante 25-jaraĝa, li ricevis malgrandan heredon el sia patrino kaj uzis parton el tio por repagi al de Warens pro ŝia financa subteno al li. Estante 27-jaraĝa, li enposteniĝis kiel tutoro en Liono.
In 1742, Rousseau translokiĝis al Parizo por prezenti al la Académie des Sciences novan sistemon de ciferbaza muzika notacio pri kiu li kredis, ke ĝi estos al li fonto de riĉeco. Lia sistemo, intencita por esti kongruebla kun tipografio, estis bazita sur unusola linio, en kiu ciferoj reprezentus intervalojn inter notoj kaj punktoj kaj komoj indikus la ritmajn valorojn. Kredante, ke la sistemo ne estas praktika, la Akademio malakceptis ĝin, kvankam ili laŭdis lian mastrecon pri la afero, kaj urĝis lin reklopodi. Li amikiĝis kun Denis Diderot tiun jaron, konektante pri diskutoj pri literaturaj klopodoj.
El 1743 ĝis 1744, Rousseau havis honorindan sed nebone pagatan postenon kiel sekretario de la Grafo de Montaigue, nome franca ambasadoro en Venecion. Tio vekis en li vivodaŭran amon al la Italia muziko, precipe al opero. La dunginto de Rousseau rutine ricevis sian stipendion eĉ ĝis unu jaron poste kaj tial li pagis sian dungitaron same malregule. Post 11 monatoj, Rousseau elposteniĝis, ricevinte el la sperto profundan malfidon el la registara burokratio.
Reveno al Parizo
Reveninta al Parizo, la malriĉa Rousseau amikiĝis kaj iĝis amanto de Thérèse Levasseur, kudristino kiu estis la sola subteno de siaj patrino kaj nombraj malbone zorgitaj filoj. Dekomence, ili ne kunloĝis, kvankam poste Rousseau prenis Thérèse kaj ŝian patrinon por loĝi kun li kiel liaj servistinoj, kaj li mem respondecis pri la ŝarĝo subteni ŝian grandan familion. Laŭ liaj Confessions, antaŭ ŝi translokiĝis kun li, Thérèse faris al li filon krom aliajn kvar infanojn (ne estas fidinda verecigo por tiu nombro). Fakte kelkaj el la samtempuloj de Rousseau kredis, ke la infanoj ne estas liaj. George Sand estis verkinta eseon, "Les Charmettes" (1865. Presita en la sama volumo kiel "Laura" el la sama jaro) en kiu ŝi klarigas kiel Rousseau povus akcepti sian respondecon false. Ŝi citas sian avinon, en kies familio Rousseau estis tutoro, kaj kiu asertis, ke Rousseau ne povas havi filojn.
Dek jarojn poste, Rousseau faris esplorojn pri la tiama vivo de sia filo, sed oni povis trovi neniom. Kiam Rousseau poste iĝis celebrata kiel teoriulo pri edukado kaj pri infanzorgado, lia abandono de siaj filoj estis uzata de liaj kritikistoj, kiel Voltaire kaj Edmund Burke, kiel la bazo por argumentoj ad hominem.
Komencante per kelkaj artikoloj pri muziko en 1749, Rousseau kontribuis per nombraj artikoloj al la fama verko de Diderot kaj D'Alembert nome Encyclopédie, el kiuj la plej fama estis artikolo pri politika ekonomiko verkita en 1755. Rousseau en siaj muzikaj artikoloj de la Encyclopédie engaĝiĝis en rekta polemiko kun aliaj muzikistoj, ekz. kun Rameau, kiel en sia artikolo pri "Temperamento".
La ideoj de Rousseau estis rezulto de preskaŭ obseda dialogo kun verkistoj de la pasinto, filtrita en multaj okazoj tra konversacioj kun Diderot. En 1749, Rousseau estis faranta vizitojn al Diderot, kiu estis enfermita en la fortikaĵo de Vincennes pere de lettre de cachet pro opinioj en sia "Lettre sur les aveugles", kiuj kliniĝis al materiismo, al kredo en atomoj, kaj al natura selekto. Laŭ la historiisto pri scienco nome Conway Zirkle, Rousseau vidis la koncepton de natura selekto "kiel agento por plibonigi la homan specion."
Rousseau iam sciis pri ese-konkurenco sponsorita de la Akademio de Dijon pri kiu la venkinta eseo estu publikigita en Mercure de France pri la temo ĉu la disvolvigo de artoj kaj sciencoj estis morale profitaj. Li verkis, ke piedirante al Vincennes (ĉirkaŭ tri mejlojn el Parizo), li havis revelacion, ke artoj kaj sciencoj estis responsaj pri la morala degenerado de homaro, kiu estas fundamente bona laŭ naturo. La verko de Rousseau de 1750 nome Diskurso pri sciencoj kaj artoj ricevis la unuan premion kaj havigis al li gravan famon.
Rousseau pluigis sian intereson en muziko. Li verkis kaj la vortumadon kaj la muzikon de sia opero Le devin du village (La divenisto de la vilaĝo), kiu estis ludita por la reĝo Ludoviko la 15-a en 1752. Tio plaĉis al la reĝo tiom ke li proponis al Rousseau porvivan pension. Malespero de liaj amikoj venis kiam Rousseau malakceptis tiun grandan honoron, kio havigis al li famon kiel "la homo kiu malakceptis pension de la reĝo". Li malakceptis ankaŭ kelkajn aliajn profitajn proponojn, foje per bruskeco kiu preskaŭ iĝis teatreca dramo kiu ofendis kelkajn kaj okazigis al li problemojn. La saman jaron, la vizito de trupo de italaj muzikistoj al Parizo, kaj ilia ludado de la verko de Giovanni Battista Pergolesi nome La serva padrona, provokis la polemikon nome Querelle des Bouffons, kiu frontigis la protagonistojn de franca muziko kontraŭ subtenantoj de la itala stilo. Rousseau, kiel jam oni menciis, estis entuziasma apoganto de itala muziko kontraŭ Jean-Philippe Rameau kaj aliaj, kaj li faris gravan kontribuon per sia Letero pri franca muziko.
Tribo
Tribo, klasike, estis grupo da fratrioj aŭ kurioj kunigitaj per religia ligilo, havanta propran protektantan dion kaj propran komunan sanktejon.
Jean-Jacques Rousseau
Reveno al Ĝenevo
Reveninta al Ĝenevo en 1754, Rousseau rekonvertiĝis al kalvinismo kaj reakiris sian oficialan ŝtatanecon de Ĝenevo. En 1755, Rousseau kompletigis sian duan gravan verkon, nome Discours sur l'origine et les fondements de l'inégalité parmi les hommes (tio estas Diskurso pri malegaleco), kiun li prilaboris sur la argumentoj de la Diskurso pri sciencoj kaj artoj.
Tribo
La vorto tribo devenas el la latina tribus (po tri). Ŝajne, en la komenco de romia historio, sub influo de etruskoj, la 12 gentoj de Romo estis organizitaj en tri triboj kun po 4 gentoj por ĉiu tribo. La estro de tribo eble estis "tribunus", sed kromaj historiaj informoj mankas. En la latina lingvo, "tribus" restis kiel sinonimo de "granda ero de iu popolo", aŭ "granda kunigo de familioj"; de tiam, "tribo" akiris la sencon de "granda aro de familioj", "politika aro de familioj", "iom sendependa parto de iu popolo", ktp kaj estis aplikata al aliaj popoloj kiujn romianoj ekkonis. Sekve, kiam romianoj invadis Grekion, ili nomis "tribo" la erojn de la Atena societo, la "démoi"; la partoj de keltaj popoloj ankaŭ estis nomitaj "tribo" ktp.
Jean-Jacques Rousseau
Reveno al Ĝenevo
Li ankaŭ klopodis ne plenumitan amaferon kun 25-jaraĝa Sophie d'Houdetot, kio parte inspiris sian leternovelon, Julie, ou la nouvelle Héloïse (bazita ankaŭ sur la memoroj de lia idilia rilato de juneco kun Mme. de Warens). Sophie estis la kuzino kaj la hejmgasto de la patronino kaj gastiganto de Rousseau nome Madame d'Épinay, kiun li traktis ege maljuste. Li bedaŭris esti je la tuta dispono de Mme. d'Épinay kaj malamis la nesinceran konversacion kaj neprofundan ateismon de la Encyclopedistes kiujn li trafis je ŝia tablo. Vunditaj sentoj starigis amaran tri-vojan kverelon inter Rousseau kaj Madame d'Épinay; ŝia amanto, la ĵurnalisto Grimm; kaj ilia komuna amiko, Diderot, kiu prenis sian flankon kontraŭ Rousseau. Diderot poste priskribis Rousseau kiel "falsa, vana kiel Satano, maldankema, kruela, hipokrita, kaj malica... Li suĉis ideojn el mi, uzis ilin por si mem, kaj poste ŝajnigis malaprezi mim".
La disrompo de Rousseau disde la Encyclopedistes koincidis kun la kompono de liaj tri ĉefaj verkoj, en ĉiu el kiuj li emfazis sian ardan kredon en la spirita origino de la homa animo kaj de la universo, en kontraŭdistingo de la materiismo de Diderot, La Mettrie kaj D'Holbach. Dum tiu periodo, Rousseau ĝuis la subtenon kaj patronadon de Charles la 2-a Frédéric de Montmorency-Luxembourg kaj de Louis-François de Bourbon-Conti, princo de Conti, du el la plej riĉaj kaj plej povaj el la nobeloj de Francio. Tiuj homoj vere aprezis Rousseau kaj ĝuis lian kapablon konversacii pri ajna temo, sed ili ankaŭ uzis lin kiel vojo reveni al Ludoviko la 15-a kaj al la politika partio ĉirkaŭ lia amatino, Madame de Pompadour. Ankaŭ kun ili, tamen, Rousseau iris tro for, kaj ricevis malakcepton kiam li kritikis la praktikon de kontraktoj por imposto-kolektado, en kio kelkaj el ili estis engaĝintaj.
Tribo
Tribo, laŭ tiu tradicio, nomiĝas ankaŭ idaro de ĉiu el la 12 hebreaj patriarkoj en latinaj tradukoj de Biblio kaj en lingvoj influitaj de tiuj tradukoj.
Jean-Jacques Rousseau
Reveno al Ĝenevo
La 800-paĝa sentimentala romano de Rousseau Julie, ou la nouvelle Héloïse, estis publikigita en 1761 kaj atingis enorman sukceson. La rapsodecaj priskriboj en la libro de la natura beleco de la svisa kamparo kortuŝis la publikon kaj eble halpis la startigon de la posta frenezo por la alpaj pejzaĝoj en la 19-a jarcento. En 1762, Rousseau publikigis Du contrat social, principes du droit politique (nome Pri la socia kontrakto, principoj de politika rajto) en Aprilo. Eĉ lia amiko Antoine-Jacques Roustan sentis sin pelita verki afablan refuton de la ĉapitro pri Civila Religio en la Socia kontrakto, kiu indikis, ke la koncepto de "kristana respubliko" (respektive "kristana ŝtato") estis paradoksa, ĉar kristanismo instruas submetemon anstataŭ partoprenon en publikaj aferoj. Rousseau helpis Roustan trovi publikigiston por tiu refuto.
Tribo
Nun, "tribo" estas fleksebla koncepto, ĝenerale signifas memstaran popolon kun malmultaj anoj kaj nomada vivo.
Jean-Jacques Rousseau
Reveno al Ĝenevo
Rousseau publikigis Emile, aŭ Pri la Eduko en Majo. Fama parto de Emile, nome "Fidkonfeso de Savoja Vikario", intencis esti defendo de religia kredo. La elekto fare de Rousseau de katolika vikario de malriĉa kamparana fono (eble bazita sur afabla pastro kiun li konis estante dekjarulo) kiel proparolanto de la defendo de religio estis en si mem kuraĝa plinovigo por la epoko. La kredo de la vikario estis Socinismo (aŭ Unitariismo laŭ la nuntempa nomo). Ĉar tio malakceptis la koncepton de origina peko kaj la dian revelacion, kaj protestantaj kaj katolikaj aŭtoritatoj sentis sin ofenditaj. La biografio de Rousseau nome Leo Damrosch kredas, ke la aŭtoritatoj elektis kondamni lin sur religiaj pli ol sur politikaj fonoj pro taktikaj tialoj.
Tribo
Gento estas la kulturaj samecoj de grupo de same devenaj familioj. Kvankam raso kaj gento estas similaj konceptoj, la koncepto de gento radikas en la ideo de societaj grupoj, nacieco, religio, denaska lingvo, aŭ similaj tradicioj. Raso rilatas al la fizikaj trajtoj de grupo, anstataŭ la kulturaj.
Jean-Jacques Rousseau
Reveno al Ĝenevo
Krome, Rousseau defendis la opinion ke, ĝis tiam kondukinta homojn al virto, ĉiuj religioj estas egale meritplena, kaj ke homoj tial devus konformiĝi al la religio en kiu ili estis edukitaj. Tiu religia indiferentismo okazigis, ke kaj Rousseau mem kaj liaj libroj esis malpermesitaj el Francio kaj el Ĝenevo. Li estis kondamnita el la predikejo fare de la Ĉefepiskopo de Parizo, liaj libroj estis bruligitaj kaj oni publikigis ordonojn por lia aresto. Iamaj amikoj kiaj Jacob Vernes de Ĝenevo ne akceptis liajn opiniojn, kaj verkis violentajn refutojn.
Andromedo (konstelacio)
Andromedo estas unu inter la 88 konstelacioj de la tera ĉiela mapo.
Jean-Jacques Rousseau
Reveno al Ĝenevo
Simpatia observanto, David Hume "ne montris surprizon kiam li eksciis, ke la libroj de Rousseau estis malpermesitaj en Ĝenevo kaj aliloke". Rousseau, li verkis, "ne havis la prudenton forigi vualon el super siaj sentoj; kaj, ĉar li desdegnis kaŝi sian malaprezon por establitaj opinioj, li ne devus gapi, ke ĉiuj fanatikuloj estas milite kontraŭ li. La gazetarlibereco ne estas tiom sekurigita en ajna lando... por ne reflekti tian malferman atakon al populara antaŭjuĝo iom danĝeran."
Andromedo (konstelacio)
Ĝi enhavas la Andromedan Galaksion (M 31), la trian plej proksiman galaksion al nia propra (Lakta vojo), post la Magelanaj Nuboj.
Jean-Jacques Rousseau
Voltaire kaj Frederiko la Granda
Post la verko de Rousseau Emile kolerigis la francan parlamenton, arestordono estis eldonita de la parlamento kontraŭ li, kio rezultis en la fakto ke li fuĝis al Svisio. Poste, kiam ankaŭ la svisaj aŭtoritatoj montriĝis malamikaj al li — kondamnante kaj Emile, kaj ankaŭ Pri la socia kontrakto — Voltaire sendis inviton al Rousseau por ke li venu kaj loĝu kun li, komentante ke: "Mi ĉiam amos la aŭtoron de la 'Vikario savoja' ne gravas tio kion li faris aŭ povos fari... Lasi lin veni ĉi tien [al Ferney]! Li devas veni! Mi ricevos lin per malfermaj brakoj. Li estos la mastro ĉi tie pli ol mi. Mi traktos lin kiel mian propran filon."
Andromedo (konstelacio)
Steloj
Andromedo konsistas el kvar steloj, kiuj preskaŭ situas sur rekta linio. La plej brila, α Andromedae, nomiĝas ankaŭ Alferaco aŭ Siraho; ĝi havas magnitudon de 2,1 kaj situas ĉe la okcidenta ekstremo de la linio, lime al la konstelacio Pegazo. Iam ĝi estis atribuata al tiu konstelacio kiel δ Pegasi aŭ "ŝultro de la ĉevalo". Direkte al oriento sekvas la steloj δ, β (Miraĥ) kaj γ (Almaĥ), kiu en teleskopo aperas kiel pluropa stelo.
Jean-Jacques Rousseau
Voltaire kaj Frederiko la Granda
Rousseau poste esprimis sian bedaŭron ke li ne reagis al la invito de Voltaire. En Julio 1762, post Rousseau estis informita, ke li ne rajtos plue loĝi en Berno, d'Alembert konsilis lin translokiĝis al la Princlando Neŭŝatelo, kie regis Frederiko la Granda de Prusio. Sekve, Rousseau akceptis inviton loĝi en Môtiers, je dek kvin mejloj el Neŭŝatelo. La 11an de Julio 1762, Rousseau skribis al Frederiko, priskribante kiel li estis forigita el Francio, el Ĝenevo, kaj el Berno; kaj petante la protektadon de Frederiko. Li menciis ankaŭ, ke li estis kritikinta Frederikon en la pasinto kaj ke li plue estos kritika al Frederiko en la estonteco, asertante tamen: "Via Moŝto povas disponi je mi kiel plaĉos al vi." Frederiko, ankoraŭ meze de la Sepjara milito, skribis al la loka guberniestro de Neŭŝatelo, Marŝalo George Keith, kiu estis komuna amiko de ambaŭ, por ke li havigu al Rousseau monon, kvankam ripetante, ke li malŝatas la malkonvenojn de la sintenoj de la filozofo. Rousseau, kortuŝita de la helpo kiun li ricevis el Frederiko, asertis, ke ekde nun li montros intereson en la aktiveco de Frederiko. Kiam la Sepjara milito estis finonta, Rousseau skribis denove al Frederiko, dankante pro la ricevita helpo kaj instigante lin finigi la militajn aktivecojn kaj klopodi teni siajn afreojn feliĉe. Oni ne konas respondon de Frederiko, sed li komentis al Keith, ke Rousseau estis "skoldinta" lin.
Andromedo (konstelacio)
Steloj
Ĉe la ne tre brila stelo υ (ipsilono) oni konstatis tri planedojn, kiuj havas masojn de 4,61, 2,11 kaj 0,71 jupiteraj masoj. Iom norde de β troviĝas stelo μ, kaj transe de ĝi, proksimume je la duobla distanco al β, troviĝas la Andromeda galaksio. Por ĝin vidi sen iloj necesas tre favoraj kondiĉoj.
Jean-Jacques Rousseau
Ekzilo
Dum pli ol du jaroj (1762–1765) Rousseau loĝis en Môtiers, pasigante sian tempon legante kaj verkante kaj kunsidante kun vizitantoj kiel James Boswell (Decembro 1764). Dume, la lokaj pastroj eksciis pri la apostazoj en kelkaj el liaj verkoj, kaj decidis ne permesi al li resti en la najbareco. La Neŭŝatela Urbestraro pelis Rousseau veni respondi akuzon de blasfemo. Li respondis petante senkulpigon pro sia malkapablo resti side dum longa tempo pro sia malsano. Sekve, la propra pastoro de Rousseau, nome Frédéric-Guillaume de Montmollin, ekdenuncis lin publike kiel la Antikristo. Per arda prediko, Montmollin citis Proverbojn 15:8: "La ofero de la mavulo estas abomeno al la Senjoro, sed la preĝo de la justulo estas lia plezuro"; tio estis interpretita de ĉiuj ke la fakto ke Rousseau ricevas la komunion estis malplaĉa al la Senjoro. La ekleziaj atakoj kuraĝigis la paroĥanojn, kiuj eĉ ĵetis ŝtonojn al Rousseau kiam li eliris promeni. ĉirkaŭ meznokto de la 6a–7-a de septembro 1765, oni ĵetis ŝtonojn al la domo kie Rousseau estis loĝanta, kaj oni rompis vitrojn el la fenestroj. Kiam loka funkciulo, Martinet, alvenis al la loĝejo de Rousseau li vidis tiom da ŝtonoj sur la balkono, ke li ekkriis "Dio mia, tio estas ŝtonminejo!" Tiam, la amikoj de Rousseau en Môtiers devis konsili al li lasi la urbeton.
Andromedo (konstelacio)
Mitologio
Laŭ la helena mitologio Kasiopeo estis tre bela virino. Ŝi edziniĝis kun Cefeo kaj tiel fariĝis la reĝino de la antikva Etiopujo. Iam ŝi fanfaronis pri sia beleco.
Jean-Jacques Rousseau
Ekzilo
Ĉar li deziris resti en Svisio, Rousseau decidis akcepti proponon translokiĝi al insuleto nome Sankta Petro, kie li havus solecan domon. Kvankam tiu estis ene de la Kantono Berno, el kiu li estis elpelita du jarojn antaŭe, li neformale estis certigita, ke li povos veni al tiu insuleta domo sen timo pri aresto, kaj li faris tion (10-a de septembro 1765). Tie, spite la malproksimecon de lia retirejo, vizitantoj serĉis lin kiel famulo. Tamen, la 17an de Oktobro 1765, la Senato de Berno ordonis Rousseau forlasi la insulon kaj ĉiujn bernajn teritoriojn en dekkvin tagoj. Li respondis, petante permeson etendi sian restadon, kaj proponis esti malliberigita en ajna loko en ilia jurisdikcio kun nur kelkaj libroj en sia posedo kaj permeso iom promeni en ĝardeno vivtenante sin je sia propra kosto. La respondo de la Senato estis ordoni Rousseau lasi la insulon, kaj ĉiujn bernajn teritoriojn, en dudek kvar horoj. La 29an de Oktobro 1765 li lasis la insulon Sankta Petro kaj translokiĝis al Strasburgo. En tiu momento: Li tiam decidis akcepti la inviton de Hume por iri al Anglio.
Andromedo (konstelacio)
Mitologio
Ŝi certigis, ke ŝi estis pli bela ol la Nereidinoj. Ĉi tiuj estis la kvindek filinoj de la maljuna Nereo, kiu zorgis pri la pereintaj maristoj. La Nereidinoj akompanadis la dion de la maro, Pozidono. Kompreneble tia temereco malplaĉis al li. Li dronigis Etiopujon kaj sendis maran monstron por mortigi ĝiajn loĝantojn. Cefeo petis helpon de orakolo, ke li parolu en la nomo de la dioj. La orakolo konsilis al li oferi sian filinon Andromedo al la monstro. Pro tio, ŝi estis katenigita al rifo en la maro. Sed tute neatendite, alflugis Perseo.
Jean-Jacques Rousseau
Ekzilo
La 9an de Decembro 1765, havinte pasporton el la Francia registaro por veni al Parizo, Rousseau lasis Strasburgon por iri al Parizo, kien li alvenis post unu semajno, kaj loĝis en palaco de sia amiko, Louis François de Bourbon, Princo de Conti. Tie li renkontiĝis kun Hume, kaj ankaŭ kun nombraj amikoj, kaj simpatiantoj, kaj iĝis tre populara figuro en la urbo. En tiu epoko, Hume skribis:
Andromedo (konstelacio)
Mitologio
Li ĵus senkapigis la Meduzon en norda lando. La Meduzo estis monstro, kiu havis serpentojn anstataŭ harojn. La kapon de la monstro Perso portis en sia sako. Rajdante la flugilhavan Pegazon hejmen, li ekvidis etulon sola sur rifo. Li malsupreniris kaj vidis belulinon, alkroĉigitan. Subite, li sentis sin enamiĝi en ŝin. Rapide, Perseo surmetis sian kaskon, kiu nevidebligis lin, metis al la piedoj la flugilhavajn sandalojn kaj per sia serpo, mortigis la beston. Kune la geamantoj forflugis ĝis la insulo de Serifo, unu el la Cikladoj en la Egea Maro. Tie vivis Danao, la patrino de Perseo.
Jean-Jacques Rousseau
Ekzilo
Unu grava kunsido devis okazi tiam: Diderot deziris reamikiĝi kaj repaciĝi kun Rousseau. Tamen, kaj Diderot kaj Rousseau deziris, ke estu la aliulo kiu faru la iniciaton, kaj tiel ili ne renkontiĝis.
Andromedo (konstelacio)
Mitologio
Nuntempe la konstelacio de Andromedo brilas en la nokta ĉielo, ne malproksime de Perseo, Pegazo, Kasiopeo, ĉiuj aktoroj de la legendo. Keto, la marmonstro, fariĝis la konstelacio de la Baleno, iom pli sube.
Jean-Jacques Rousseau
Ekzilo
La 1an de Januaro 1766, Grimm verkis informon por sia korespondantaro, en kiu li inkludis leteron ŝajne verkita de Frederiko la Granda al Rousseau. Tiu letero estis fakte komponita de Horace Walpole kiel trompa falsaĵo. Walpole neniam estis renkontiĝinta kun Rousseau, sed li bone estis konatulo kaj de Diderot kaj de Grimm. La letero tuj ricevis publikan konatecon; Oni supozas, ke Hume ĉeestis kaj ke partoprenis en ties kreado. La 16a de Februaro 1766, Hume verkis al la Markizino de Brabantane: "La nuran ŝercon kiun mi permesis al mi rilate al la supozita letero de la reĝo de Prusio mi faris ĉe la vespermanĝa tablo de Lord Ossory." Tiu letero estis unu el la tialoj por la posta rompo en la rilatoj de Hume kun Rousseau.
La lingvovendejo
La lingvovendejo estas novelaro fare de Massimo Acciai, en Esperanto, eldonita en Italio fare de Itala Esperanto-Federacio, dum 2016. Ĝi estas novelaro kiu aperis en Esperanto por la unua fojo post aliaj verkoj de la aŭtoro en la itala. Aliaj esperantlingvaj tekstoj de la verkisto aperis en Literatura Foiro.
Jean-Jacques Rousseau
Angla intermezo
La 4an de Januaro 1766 Rousseau lasis Parizon kun Hume, la komercisto De Luze (malnova amiko de Rousseau), kaj la hunda maskoto de Rousseau nome Sultano. Post kvar-taga veturo ĝis Calais, kie ili restis dum du noktoj, la veturantoj enŝipiĝis al Dover. La 13an de Januaro 1766 ili alvenis en Londonon. Tuj post ilia alveno, David Garrick aranĝis loĝion en la Teatro Drury Lane por Hume kaj Rousseau en unu nokto kiam ankaŭ la reĝo kaj la reĝino ĉeestis. Garrick mem ludis en komedio lia, kaj ankaŭ en tragedio de Voltaire. Rousseau tiom ekscitiĝis dum la ludado ke li kliniĝis tro for kaj preskaŭ falis el la loĝio; Hume observis, ke la reĝo kaj la reĝino estis rigardantaj al Rousseau pli ol al la ludado. Poste, Garrick servis vespermanĝon por Rousseau, kiu laŭdis la aktormanieron de Garrick: "Siro, vi faris, ke mi verŝis larmojn en via tragedio, kaj ridetis en via komedio, kvankam mi apenaŭ komprenis unu vorton de via lingvo."
Tiam, Hume havis tre favoran opinion pri Rousseau; en letero al Madame de Brabantane, Hume skribis, ke observinte Rousseau tre zorge li estis konkludinta, ke li neniam estis renkontinta pli afablan kaj virtan personon. Laŭ Hume, Rousseau estis "ĝentila, modesta, amema, seninteresa, de ekstrema sensiveco". Dekomence, Hume loĝigis Rousseau en la hejmo de Madam Adams en Londono, sed Rousseau ekricevis tiom multajn vizitantojn ke li tuj deziris translokiĝi al pli trankvila loko. Venis propono loĝigi lin en kimra monaĥejo, kaj li estis preta akcepti tion, sed Hume konvinkis lin translokiĝi al Chiswick. Rousseau tiam petis al Thérèse veni kuniĝi al li.
CERN
CERN estas la Eŭropa Organizaĵo por Nuklea Esploro (origine nomita, en la franca, Conseil Européen pour la Recherche Nucléaire), la monde plej granda partiklofizika centro, situanta ĉe la landlimo inter Francio kaj Svislando. La svisa parto de la centro staras ĉe Meyrin, en la tuja ĉirkaŭo de Ĝenevo; la franca parto staras en la regiono "Pays de Gex". Ĝi fondiĝis 29-a de septembro en 1954. De la originalaj 12 subskribintoj de la CERN-konvencio, la membraro kreskis al la nunaj 23 membroŝtatoj ekde 2019.
Jean-Jacques Rousseau
Angla intermezo
Dume, James Boswell, tiam en Parizo, proponis akompani Thérèse veni al Rousseau. (Boswell jam antaŭe estis renkontiĝinta kun Rousseau kaj Thérèse en Motiers; li poste ankaŭ sendis al Thérèse grenatan kolieron kaj skribis al Rousseau petante permeson porokaze komunikiĝi kun ŝi.) Hume antaŭvidis tion kio estas okazonta: "Mi timis iome fatalan okazaĵon por la honoro de mia amiko." Boswell kaj Thérèse estis kune dum pli ol unu semajno, kaj laŭ notoj en la taglibro de Boswell ili plenumis amaferan rilaton, havante seksumadon kelkajn fojojn. Iam Thérèse diris al Boswell: "Ne imagu, ke vi estas pli bona amanto ol Rousseau."
Tony Duvert
Tony DUVERT (naskiĝis en Villeneuve-le-Roi, Francio, la 2an de julio 1945; mortis en 2008 en Thoré-la-Rochette, Francio) estis franca verkisto. La ĉefaj temoj de sia verkaro estas la samseksema pedofilio, la infaneco kaj la kritiko al la familio kaj al la seksa edukado en la burĝa moderna socio. En 1973 li gajnis la Premion Médicis pro la romano Paysage de fantaisie. Li estas rigardata de iuj, kiel unu el la plej bonaj verkistoj de la franca literaturo.
CERN
CERN dungas preskaŭ 3000 personojn plentempe. Pli ol 12 000 scientistoj (reprezentantaj 500 universitatojn kaj pli ol 100 naciecojn), duono de la mondaj partiklofizikistoj, pasigas tempon ĉe CERN tie farante siajn esplorojn.
Jean-Jacques Rousseau
Angla intermezo
Ĉar Rousseau deziris translokiĝis al pli malproksima loko, Richard Davenport —riĉa kaj maljuna vidvo kiu parolis france— proponis loĝigi Thérèse kaj Rousseau en Wootton Hall en Staffordshire. La 22an de Marto 1766 Rousseau kaj Thérèse iris al Wootton, kontraŭ la konsilo de Hume. Hume kaj Rousseau neniam renkontiĝos denove. Dekomence al Rousseau plaĉis lia nova loko en Wootton Hall, kaj verkis favore pri la natura beleco de la loko, kaj pri kiel li estis sentante sin renaskiĝinta, forgesinte pasintajn penojn.
Tony Duvert
Depostulante senvuale sian pedofilon, Tony Duvert sukcesis iĝi respektata publika gravulo kaj verkisto kun ia renomo danke al la tolerema sinteno de la intelektuloj al la pedofilio kaj al la infana sekseco en la 1970-aj jaroj. Du eseoj aparte, Le Bon Sexe illustré (1974) kaj L’Enfant au masculin (1980), ilustras siajn konvinkojn, kiuj ankaŭ troviĝas transmetitaj en pluraj liaj romanoj, en kiuj la pedofilaj rilatoj kun knaboj okupas elstaran lokon. Inter la plej konataj troviĝas Quand mourut Jonathan (1978) kaj L'Île Atlantique (1979). Ankaŭ kunlaboris en revuoj, kiaj Gai Pied kaj Masques.
CERN
La CERN akcelilo-komplekso entenas 10 liniajn kaj cirklajn akcelilojn, ĉiuj funkciantaj kune per rilatoj inter si. La plej granda estas la LEP-koliziigejo (Large Electron Positron), cirkla akcelilo je 9 km diametra, kiu ricevas partiklojn de la Super Protona Sinkrotrono (Super Proton Synchrotron aŭ SPS), cirkla akcelilo je 2 km diametra. LEP estis anstataŭigita en la sama tunelo per granda maŝino, funkciinta ekde 2008, la Granda Hadrona Koliziigilo (Large Hadron Collider aŭ LHC) por pritrakti hadronojn anstataŭ leptonojn. La LHC-akcelilo konstruita en ringotunelo norde de CERN estas la plej granda akcelilo en la mondo, kaj laŭ longeco, kaj laŭ konstrukosto kaj laŭ la energio, kiun la akcelitaj partikloj atingas.
Guatavita
Muisca kaj Eldorado
La Guatavita-lago estis la plej estimita el la kvin sanktaj lagoj de Muisca-popolo, kiujn lagojn loĝis serpentaj dioj. Muisca estis indiana popolo en la hodiaŭa Kolumbio. Laŭ malnova indiana legendo, la kraterforma lago estiĝis per impakto de ĉielfalanta ŝtono (meteoro).
Oni trovis en la Guatavita-lago oraĵojn el la 7-a jc. kaj oni supozis, ke la lago abundas je oro. Tial oni provis plurfoje sekigi la lagon (1545, 1580, ĉ. 1820) sensukcese.
Tony Duvert
Ekde la fino de la 1980-aj jaroj li vivis enfermita en la vilaĝo Thoré-la-Rochette, apud sia patrino. En 1989 li publikigis sian lastan libron, Abécédaire malveillant, kolekton de notoj kaj aforismoj, antaŭ esti preskaŭ tute forgesita. Post la morto de sia patrino, en 1996, li pasigis sola kaj apartighinta de la publika vivo la lastajn dek du jarojn de sia vivo, konservante tre malmultajn personajn rilatojn kaj sinkinta en malriĉecon.
CERN
Ĉefaj eltrovoj
En 1984, Carlo Rubbia kaj Simon van der Meer ricevis en oktobro la Nobel-premion pri fiziko pro sia malkovro de la elektromalforta forto, kiu kunigas la elektromagnetan forton kaj la malfortan forton. Post la inaŭguro de LEP en 1989, la mirindaj prognozoj de la teorio pri la elektromalforta forto estas konfirmitaj: ekzisto de partikloj kun masoj dum 85 kaj 97 foje pli ol la protono.
Inter 1989 kaj 1990, Tim Berners-Lee, al kiu aliĝis Robert Cailliau, desegnis kaj disvolvis hipertekstan informsistemon, la Tut-Tera Teksaĵo (TTT). Tiu TTT komenciĝis kiel kroma CERN-projekto...
En 1992, Georges Charpak ricevis la Nobel-premion pri fiziko pro laboroj faritaj en CERN en 1968 (disvolviĝo de la proporcia plurkamera ĉambro).
La 4-an de julio 2012, nova partikolo estis identigita per LHC (kiu anstataŭigis LEP-n en la sama tunelo). Esploro ankoraŭ farindis por ekscii, ĉu tio estis ĝuste la bosono de Higgs kiel priskribita de la norma modelo. Pliaj rezultoj de ĉi tiu eksperimento ellaborita dum marto 2013 permesis oficialigi la eltrovon de ĉi tiu nova elementa partiklo.
Jean-Jacques Rousseau
Kverelo kun Hume
La 3an de Aprilo 1766 ĉiutaga gazeto publikigis leteron kiu konstituis trompon de Horace Walpole pri Rousseau – sen mencii Walpole kiel la fakta aŭtoro; ke la redaktoro de la publikaĵo estis amiko de Hume pligravigis la bedaŭron de Rousseau. Iom post iom artikoloj kritikantaj Rousseau ekaperis en la brita gazetaro; Rousseau sentis, ke Hume, kiel lia gastiganto, devis defendi lin. Krome, en la opinio de Rousseau, kelkaj el la publikaj kritikoj enhavis detalojn kiujn nur Hume konis. Krome, Rousseau estis dolorigita kiam ekkonis, ke Hume estis loĝinta en Londono kun François Tronchin, filo de malamiko de Rousseau en Ĝenevo.
Ĉirkaŭ tiu epoko, Voltaire anonime publikigis sian verkon ''Letero al Dro. J.-J. Pansophe'' en kiu li eksponis eltiraĵojn el multaj el iamaj asertoj de Rousseau kiuj estis tre kritikaj pri la vivo en Anglio; la plej damaĝaj partoj de tiu skribaĵo de Voltaire estis represitaj en londona gazetaro. Rousseau tiam decidis, ke estas konspiro destinita fifamigi lin. Kroma tialo por la malkontento de Rousseau rilatis al la kredo ke Hume eble estis manipulanta lian poŝton. Tiu miskompreno aperis ĉar Rousseau estis laca ricevi dikan korespondadon kies poŝtokoston li devis pagi. Hume proponis malfermi la poŝtaĵojn de Rousseau li mem kaj resendi nur la gravajn leterojn al Rousseau; tiun proponon akceptis Rousseau. Tamen, estis kelkaj pruvoj, ke Hume interkaptis ankaŭ la elirantajn poŝtaĵojn el Rousseau, kaj ne nur la alvenintajn.
Kiam Hume ekkonis, ke Rousseau estis verkanta sian verkon Confessions, li supozis, ke la tiama disputo estas aperonta en la libro. Adam Smith, Turgot, Marischal Keith, Horace Walpole, kaj Mme de Boufflers konsilis al Hume ne publikigi sian kverelon kun Rousseau; tamen, multaj membroj de la grupo kiun Rousseau nomis "la coterie holbachique" —aparte, d'Alembert— urĝis lin malkovri sian version de la afero. En Oktobro 1766 la versio de Hume pri la kverelo estis tradukita en francan kaj publikigita en Francion; en Novembro ĝi estis publikigita en Anglio. Grimm inkludis ĝin en sia correspondance; kaj finfine, "la kverelo resonis en Ĝenevo, Amsterdamo, Berlino, kaj Sankt-Peterburgo. Dekduoj da pamfletoj reduobligis la bruit [bruon]. Walpole presis sian version de la disputo; Boswell atakis Walpole; la verko de Mme. de La Tour nome Precis sur M. Rousseau nomis Hume perfidulo; Voltaire sendis al li aldonan materialon pri misoj kaj krimoj de Rousseau, pri lia ĉeesto ĉe "fifamaj lokoj", kaj pri liaj perfidaj aktivecoj en Svisio. Georgo la 3-a "sekvis la batalon per intensa scivolemo"."
Post la disputo iĝis publika, parte pro komentoj el elstaraj eldonistoj kiel la skoto Andrew Millar, Walpole diris al Hume, ke tiaj kvereloj nur finiĝus iĝante distrofonto por la tuta Eŭropo. Diderot faris kompreneman rigardon al la fiafero: "Mi konis bone tiujn du filozofojn. Mi povus verki teatraĵon pri ili kiu igus vin plori, kaj kiu senkulpigus ilin ambaŭ." Meze de la polemiko ĉirkaŭ sia kverelo kun Hume, Rousseau restis en publika silento; sed li decidis tiam reveni al Francio. Por kuraĝigi lin tuj fari tion, Thérèse avertis lin, ke la servistoj en Wootton Hall estis klopodintaj venenigi lin. La 22an de Majo 1767 Rousseau kaj Thérèse enŝipiĝis el Dover por Calais.
Reveno en Francion
La 22an de Majo 1767, Rousseau reeniris en Francion eĉ se arestordono kontraŭ li estis ankoraŭ valida. Li estis uzanta falsan nomon, sed estis rekonita, kaj okazis bankedo liahonore fare de la urbo Amiens. Francaj nobeloj proponis al li rezidadon tiame. Dekomence, Rousseau decidis resti en bieno ĉe Parizo apartenanta al Mirabeau. Poste, la 21an de Junio 1767, li translokiĝis al palaco de la Princo de Conti en Trie.
En tiu epoko, Rousseau ekdisvolvis sentojn de paranojo, anksio, kaj de konspirado kontraŭ li. Plej el tio estis nur produkto de lia imagopovo, sed la 29an de Januaro 1768, la teatro de Ĝenevo estis detruita per incendio, kaj Voltaire malicege akuzis Rousseau kiel la kulpulo. En Junio 1768, Rousseau lasis Trie, lasante Thérèse malantaŭe, kaj iris unue al Liono, kaj poste al Bourgoin. Li tiam invitis Thérèse tien kaj edzinigis ŝin, sub sia alinomo "Renou" en falsa (neleĝa) civila ceremonio en Bourgoin la 30an de Aŭgusto 1768.
En Januaro 1769, Rousseau kaj Thérèse iris loĝi en farmo ĉe Grenoble. Tie li praktikis botanikon kaj kompletigis la Confessions. En tiu epoko li esprimis sian bedaŭron pro la iama enmeto de siaj filoj en orfejo. La 10an de Aprilo 1770, Rousseau kaj Thérèse foriris al Liono kie li amikiĝis kun Horace Coignet, fabrikdesegnisto kaj amatora muzikisto. Je sugesto de Rousseau, Coignet komponis muzikajn intermezojn por la prozpoemo de Rousseau nome Pygmalion; tio estis ludita en Liono kune kun la opereto de Rousseau nome Le devin du village, kio ricevis publikan laŭdon. La 8-a de junio, Rousseau kaj Thérèse lasis Lionon kaj iris al Parizo; ili venis en Parizon la 24an de Junio.
En Parizo, Rousseau kaj Thérèse loĝis en neenmoda kvartalo de la urbo, nome ĉe Rue Platrière —nune nomita Rue Jean-Jacques Rousseau. Li tiam subtenis sin finance per kopiado de muziko, kaj plue studis botanikon. En tiu tempo li ankaŭ verkis sian verkon Lettres elementaires sur la botanique, kiu estos publikigita postmorte origine en angla traduko kiel Letters on the Elements of Botany. Tiuj konsistis el serio de leteroj kiujn Rousseau verkis al Mme. Delessert en Liono por helpi ŝiajn filinojn lerni la temon. Tiuj leteroj ricevis disvastigitan laŭdon kiam ili estis finfinfe publikigitaj postmorte. "Ĝi estas vera pedagogia modelo, kaj ĝi komplementas Emile," komentis Goethe.
Por defendi sian reputacion kontraŭ malamika klaĉado, Rousseau estis ekverkante Confessions en 1765. En Novembro 1770, tiu verko estis kompletigita, kaj kvankam li ne deziris tiam publikigi ĝin, li ekproponis grupajn legadojn de kelkaj partoj de la libro. Inter Decembro 1770, kaj Majo 1771, Rousseau faris almenaŭ kvar grupajn legadojn de sia libro kaj la fina legado daŭris dek sep horojn. Atestanto de unu el tiuj sesioj, nome Claude Joseph Dorat, verkis: "Mi esperis sesion de sep aŭ ok horoj; ĝi daŭris dek kvar aŭ dek kvin... La verko estas vera fenomeno de genio, de simpleco, sincereco, kaj kuraĝo. Kiom multaj gigantoj reduktitaj al nanoj! Kiom multaj obskuraj sed virtaj homoj restaŭrigitaj al siaj rajtoj kaj venĝitaj kontraŭ la maliculoj per la nura atestado de honesta homo!"
Post Majo 1771, ne estis pluaj grupaj legadoj ĉar Madame d'Épinay skribis al policestro, kiu estis ŝia amiko, por peti haltigon de la legadoj de Rousseau kaj tial protekti sian privatecon. La polico alvokis Rousseau, kiu konsentis haltigi sian legadon. La verko Confessions estis finfine publikigita postmorte en 1782.
Furdenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Jean-Jacques Rousseau
Reveno en Francion
En 1772, Rousseau estis invitita prezenti rekomendojn por nova konstitucio por la Pol–Litova Unio, kio rezultis en la verko Considérations sur le gouvernement de Pologne, kio estos lia lasta grava politika verko.
Ankaŭ en 1772, Rousseau ekverkis sian verkon Rousseau juge de Jean-Jacques, kio estis alia klopodo respondi al siaj kritikistoj. Li finkompletigis la verkadon en 1776. Tiu libro estas en la formo de tri dialogoj inter du roluloj; Franco kaj Rousseau, kiuj argumentas pri la meritoj kaj malmeritoj de tria rolulo —aŭtoro nomita Jean-Jacques. Ĝi estis priskribita kiel lia plej malfacile legebla verko; en la prologo de la libro, Rousseau akceptas, ke ĝi eble estas ripetema kaj disordema, sed li petis al la leganto toleremon sur bazo de la fakto ke li bezonas defendi sian reputacion el fifamigo antaŭ sia morto.