cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mem-malamo
Mem-malamo estas evidenta malkontento de homo pri si mem. Foje la frazo ankaŭ estas uzata por priskribi staton de evidenta malkontento de persono el socia grupo, al kiu ŝi aŭ li apartenas. Etna mem- malamo, ekzemple, esprimiĝas per la severa kritiko, kiun homo esprimas kontraŭ sia originala grupo. Mem-malamo povas rezulti el tio, ke la persono vidas en si mem aŭ en sia grupo negativajn trajtojn kun kiuj li ne povas identigi sin, aŭ ke li malestimas sin aŭ sian grupon kiel rezulto de kontinua malsukceso. Foje malamo fontas el internigado de la sinteno de aliaj al li. Mem-malamo povas konduki al malsuperaj kompleksoj, same kiel depresio, soleco, malespero, memdamaĝo kaj pli.
Psikologoj ne emas uzi ĉi tiun frazon, kaj por priskribi la fenomenon, kiun ili traktas, ili preferas la frazon "malalta memfido". La frazo ofte estas uzata en argumentoj por priskribi homon aŭ grupon en atakoj ad hominem kontraŭ ili.
Formado de mem-malamo
La starigo de memmalamo venas de la deziro de homo esti akceptita en socian grupon malsaman ol la propra, kiun li konsideras preferata grupo. La grupo, al kiu la homo interesiĝas esti akceptita, postulas kiel kondiĉo de akcepto sian malligon de la diferenco, kiu estas esprimita en diversaj sencoj kiel lingvo, vesto, konduto kaj mensaj kvalitoj. Ĉi tiu diferenco estas foje prezentita malkaŝe kaj akre, kiel ekzemplo la fiprezento de la malamataj malplimultoj: malsupera religio, sekreta lingvo, malsama vesto, ekstera karakterizado - granda nazo, malbeleco; Negativaj mensaj trajtoj kiel rabistoj, almozpetado kaj pli. La fifama mito fariĝas la identeco de la fremdulo en la okuloj de la plejmulta reganta grupo kaj tial la fremdulo frue aŭ malfrue, volenevole, akceptas ĝin.
La eksterlandano opinias, ke eblas esti akceptita en la grupon kaj finfine esti parto de ĝi, se vi obeas ĝiajn regulojn kaj sekvas ĝian etikedon. Sed la akcepto de la fremdulo en la grupon kiel egalulo estas preskaŭ malebla, kondiĉe ke en la grupo estas sento de supereco super la fonta grupo de la fremdulo. Eĉ se ekzistas reciproka deziro integriĝi, la grupo emas konservi la bildon de supereco, kiu plifortigas ĉe la fremdulo la sencon de diferenco kaj malsupereco. Krome la fremdulo akceptas la grupajn valorojn, kiuj difinas lin kiel malsuperan, kaj tial lia sento de malsupereco plifortiĝas. La fremdulo elsendas senton de sensekureco kaj la grupo sentas ĝin kaj kiam konvenas traboras kaj voras la sensekureculon. Ĉi tio emfazas la diferencon kaj konfirmas la stereotipon, kiu komencis la procezon. La fremdulo, kiu volas esti parto de la grupo, ricevas ĝian mondkoncepton, kiu konfirmas lian alieco, kaj lia identeco formiĝantas laŭ la percepto de la grupo pri la anomalioj kaj la malamo al la fremdulo kaj tiele enkorpiĝas kiel mem-malamo.
Konataj kazoj de mem-abomeno laŭlonge de la historio estis sufiĉe oftaj inter subpremataj grupo, kiel la judoj de mezeŭropo en la 19a jarcento, kiuj celis esti akceptitaj kiel egaluloj en kristana socio, precipe la germanlingva. Multaj, kiel Otto Weininger, suferis severan psikologian damaĝon, ĝis sinmortigo. Ankaŭ inter neblankaj homoj, ĉefe en azio, la fenomeno de blankigo de la haŭtkoloro kiel atingo de virina beleco estas ĉe la bazo de multmona industrio. Alia ekzemplo estas la afrik-usonanoj en Usono; Malcolm X kaj aliaj intelektuloj ofte kondamnis memmalamon inter nigruloj, kiuj aspiris al socia movebleco, eble plaĉa kodovorto al esti pli kiel la blankuloj.
11274 Castillo-Rogez
11274 Castillo-Rogez estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la planedsciencistinonJulie Castillo-Rogez, de la Jet Propulsion Laboratory, kiu plenumis ampleksajn termikajn kaj geokemiajn modeligojn de Cereso por interpreti la internan strukturon bazitajn sur datumoj de la kosmosondilo Dawn.
Arlanc
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Arlancois.
Lamaejo Jonghegong
La lamaejo diferencas de aliaj temploj per siaj historio kaj arkitekturo.
Ĝi, konstruita en la jaro 1694, komence estis loĝejo de la imperiestro Jongĝeng de Ĉing-dinastio antaŭ lia surtroniĝo. En 1723, kiam li fariĝis imperiestro, li trunis duonon de la konstruaĵoj en lamaisman templon de la flava sekto, kaj konservis la alian duonon kiel unu el liaj palacoj, kiu poste forbruliĝis. La templo de la flava sekto poste alinomiĝis Jonghegong.
La ĉefaj konstruaĵoj de Jonghegong konsistas el kvin grandaj haloj. El ili la plej alta estas la halo Ŭanfuge (Turo de la Granda Budho). Ĝi estas 4-etaĝa halo, ĉe kies ambaŭ flankoj staras po unu 2-etaĝa halo. Ili interligiĝas per du pontetoj. La halo estas elito de ĉinaj konstruaĵoj kun ligna strukturo. En la centro de la halo staras kolosa statuo de la budho Majtreja skulptita el unusola santala trunko kun diametro de 3 metroj. Ĝis estas 26metrojn alta (18 metrojn super la tero kaj 8 metrojn sub ĝi). Laŭ la noto, ĝi estis donaco de Dalaj-lamao la 7-a al la imperiestro Ĉjanlong en 1750 por danki lin, kiu sendis soldatojn al Tibeto ekstermi ribelulojn.
24245 Ezratty
24245 Ezratty estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marla Ezratty, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search (STS) de 2008, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Paul D. Schreiber High School en Port Washington (Novjorkio).
319
En la jaro 319 post Kristo okazis, interalie:
Leopoldo Vilhelmo de Aŭstrio
La arkiduko Leopoldo Vilhelmo de Aŭstrio (n. la 5-an de januaro 1614 en Wiener Neustadt - m. la 20-an de novembro 1662 en Vieno) estis militista majoro kaj guberniestro de Hispana Nederlando ekde 1647 ĝis 1656. Li cetere famiĝis kiel grava artprotektanto. Kiel filo de imperiestro, li ĝuis la titolon "Arkiduko de Aŭstrio".
Retbilda pitono
Malayopython reticulatus, konata ankaŭ kiel (Azia) retbilda pitono, aŭ Retikula pitono, estas specio de pitono troviĝanta en Sudorienta Azio. Plenkreskuloj povas kreski ĝis 6.95 m longe sed normale kreskas averaĝe ĝis 3–6 m. Ii estas la plej longaj serpentoj kaj plej longaj reptilioj, sed ne estas la plej fortike konstruitaj. Kiel ĉiuj pitonoj, ili estas nevenenaj superpremuloj kaj normale ne konsiderataj danĝeraj al homoj. Kvankam grandaj specimenoj estas sufiĉe povegaj por mortigi plenkreskan homon, iliaj atakoj estas nur malofte registritaj.
Leopoldo Vilhelmo de Aŭstrio
Leopoldo estis la plej juna filo de Ferdinando la 2-a kaj de Maria-Anna de Bavario (1574-1616). Lia pli aĝa frato fariĝis Ferdinando la 3-a, dum li mem estis destinita al eklezia kariero. Li fariĝis Alta Majstro de la Germana Ordeno, plurobla episkopo kaj princo-episkopo (de episkopujoj Halberstadt, Magdeburgo, Olomouc, Passau, Vroclavo kaj Strasburgo – tre malkutima akumuliĝo de postenoj), kaj servis kiel generalo en la Tridekjara milito.
Retbilda pitono
Ĝi estas elstara naĝulo, kaj tiele Malayopython reticulatus estis registrita tre for mare kaj koloniigis multajn malgrandajn insulojn ene de sia teritorio. La specifa nomo, reticulatus, estas latina signife "retecaspekta", aŭ foje retikula, alude al prilaborita kolorbildo.
Leopoldo Vilhelmo de Aŭstrio
En 1648 la princepiskopujo Halberstadt estis sekularigita kaj unuigita kun Margraflando Brandenburgio.
Retbilda pitono
Subspecioj
Estas agnoskitaj la jenaj subspecioj:
Dolĉa grenadilo
La Dolĉa grenadilo aŭ science  Passiflora ligularis estas plantspecio el la genro de la Pasifloroj (Passiflora) en la familio de la Pasifloracoj (Passifloraceae). Ĝi kreskas kiel 10 m longa liano. La natura disvastigejo estas Sudameriko, Mezameriko kaj Meksiko. La planto ankaŭ estas kultivata en troppikaj kaj subtropikaj regionoj de Afriko, Azio kaj la pacifikaj insuloj:
Priskribo
La dolĉa grenadilo estas ĉiamverda, proliferanta kaj je la bazo ligniĝita liano kun senharaj kaj tigoj. La spiralformaj ĉiroj kreskas el la foli- kaj florakseloj. La folioj kreskas alterne. La stipuloj estas pinte ovformaj kaj longas ĝis 2,5 cm. La floroj havas ĉ. 10 cm perimetron. Ili staras ofte pareLa flortigoj havas 4 cm longaj tigetojn. La sepaloj estas ove lancete, malbrile verdaj kaj dornan pinton. La petaloj estas lancetaj kun blankaj punktoj. La kvin stamenoj havas flavaj anteroj. La stiluso kaj la stigmo estas verdece blanka.ŝ
La frukto estas 7 ĝis 8 cm granda beroj.Nematuraj fruktoj estas bluverdaj kaj havas malgrandajn verdajn-blankajn punkktojn. Maturaj fruktoj havas maldikan oranĝkoloran ŝelon kun brunaj punktoj. La blanka aŭ flava mezokarpo estas seka kaj spongeca kaj sengusta. La pulpo de la matura frukto estas dolĉa kaJ nur iom acida
Disvastigo
La natura disvastigejo de tiu specio estas en Nordameriko, la meksikaj federaciaj ŝtatoj Chiapas, Colima, Michoacán, Oaxaca, Puebla kaj Veracruz, en Mezameriko en Costa Rica, Elsalvadoro, Gvatemalio, Honduraso kaj Panamo uen Sudameriko en Venezuelo, Bolivio, Kolumbio, Ekvadoro kaj Peruo.
Sistematiko
La dolĉa grenadilo (Passiflora ligularis) estas specio el la genro de la Pasifloracoj (Passiflora), subgenro Passiflora en la familio de la Pasifloracoj (Passifloraceae). Tie la genro apartenas al la tribo Passifloreae en la Subfamilio Passifloroideae La specio estis priskribita unuafoje 1805 fare de Antoine-Laurent de Jussieu. La speciepiteto ligularis venis de la latina kaj signifas „langoforma.
Uzado
La dolĉa grenadilo estas la dua plej grava pasifrukto. Dum marakujo estas la dua plej grava frukto de la Pasifloroj
Listo de senatanoj de Loire
Tiu artikolo enhavas liston de senatanoj de la franca departemento Loire.
Plötz
Plötz estas eksa komunumo kaj ekde 2011 parto de la nova urbo Wettin-Löbejün en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2009 la tiam ankoraŭ sendependa komunumo havis loĝantojn.
Barata Nacia Kongreso
La Barata Nacia Kongreso (ankaŭ konata kiel la Partio de la Kongreso, BNK) estas unu el la ĉefaj partioj de Barato, la plej grava dum la epoko de sendependiĝo de Barato, kaj la nuna reganta partio en tiu lando.
Ĝi estis fondita en 1885, kaj havis decidan rolon en la sendependiĝo de Barato, kiam ĝi fariĝis amaspartio.
Nuntempe ĝi okupas centro-maldekstran flankon en la politika areno de Barato, kaj gvidas la registaran koalicion. Dum multaj jaroj, la partion gvidis la familio Nehru-Gandhi. Ĝia nuna prezidanto estas Sonia Gandhi.
Villalgordo del Júcar
Villalgordo del Júcar [biljalGORdo delĤUkar] estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Mancha Júcar-Centro en la nordo de la provinco, kaj en la parto Manĉo lime kun la provinco Kvenko. Estas areo de 46,68 km² je 680 msm.
Zavbuĉ
Zavbuĉ, ukraine Завбуч, slovake Saobuč, hungare Kistar estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Pereĉin, en municipo de Turja Pasika.
Villalgordo del Júcar
Villalgordo del Júcar havas 1 094 loĝantojn (2019) kun denseco de 24,1.
Geografio
Ĝi estas norde de la provinco, en la centra parto de la limo kun la najbara provinco Kvenko je 49 km de la provinca ĉefurbo, en la valo de la rivero Júcar (tio videblas kaj en la foto kaj stilizita en la blazono) en sia paso tra ebenaĵo kun malgranda monteto. Estas integrita en la jurisdikcia teritorio de La Roda, kaj ĉirkaŭita de pinaroj kaj kampoj de kultivo sen irigacio. La municipo ne havas loĝatajn submunicipojn, la urba kerno estas la nura loĝata domarkerno.
Historio
Villalgordo del Júcar apartenis al Alarcón. En la epoko de la Katolikaj Gereĝoj la loko estis inkludita en Kastilio, kiel apartenanta al Villanueva de la Jara kiam tiu kliniĝis al la monarkoj kaj ne al Markizo de Villena, posedanto de la teroj. Poste Villalgordo del Júcar separiĝis de Villanueva de la Jara en 1672, kiam en tempo de la reĝo Karolo la 2-a oni donis la titolon de Villa.
En 1842 Santiago Gosálvez instalis apude, sed en la municipa teritorio de Casas de Benítez, fabrikon de faruno, alian de fadenoj kaj la duan fabrikon en Hispanio de kontinua papero. La brilo de tiu industrio nune malaperinta montriĝas en la ruinigita Palaco de Gosálvez.
En 1940 oni atingis pinton de 2 040 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado kaj oni venis al la nunaj mil loĝantoj.
NGC 3901
NGC 3901 (aliaj indikoj — UGC 6675, MCG 13-9-1, ZWG 351.68, ZWG 352.6, KARA 496, PGC 36386) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Manpilka Mondpokalo
La Manpilka Mondpokalo estas konkurso por determini la plej bonajn virajn ŝtatajn teamojn de manpilkado de la mondo. La Internacia Federacio de Manpilkado aranĝas la konkurson. La unua ĉampionado estis en 1938 en Germanio. Ĝi estis dutaga evento de kvar teamoj. La ludotempo estis 2 × 15 minutoj. En 1958 Brazilo estas la unua ekstereŭropa teamo, kiu partoprenis en la monda ĉampionado. En la 5-a ĉampionado en 1964 Japanio estas la unua ekstereŭropa teamo, kiu gajnis ludon. En 1954 la ludotempo estis 2 × 25 minutoj. Ekde 1958 la ludotempo estas la nuna 2 × 30 minutoj.
Krom tiuj halaj ĉampionadoj komence ankaŭ ekzistis subĉielaj kampaj ĉampionadoj. Inter 1938 kaj 1966 ĝi okazis sepfoje. Ĝis 1993 la konkursoj nur okazis neregule - ofte ĉiun trian aŭ kvaran jaron. Ekde 1993 ili okazas ĉiun duan jaron. La ĉampionado ekde 2001 kutime okazas en januaro kaj februaro.
En la konkurso la eŭropaj teamoj superregas la medalpoziciojn. Kataro estas sola neeŭropa ŝtato kiu gajnis medalon. La teamo gajnis arĝentomedalon en 2015 dum ĝi estas gastiganta lando. Egiptujo en 2001 kaj Tunizio en 2005 atingis la ludon pri la tria rango, sed malvenkis ĝin. La teamo de Francio gajnis la mondopokalon plej ofte.
La konkurso plej ofte estis disvolvitaj en tri etapoj. Kaj la unua kaj la dua estas rondbataloj. Li fina etapo konsistas el duonfinalo kaj finalo. Inter 1995 ĝis 2017 sepfoje okonfinalo sekvis la unuan etapon. Por la eliminitaj teamoj de la unua etapo la konkurso ne finiĝas tuje. Ili ankoraŭ havas ludojn pri la ceteraj rangoj, por ke ĉiu teamo havu rangon en la fina tabelo.
Rezultatoj
p.p. = post plilongigo p.2p. = post du plilongigoj
Triangula prisma kahelaro
En geometrio, la triangula prisma kahelaro estas unuforma kahelaro de eŭklida 3-spaco.
Ĝi estas konstruita surbaze de la ebena triangula kahelaro per kolonigo kaj kreo de paralelaj tavoloj de prismoj.
Ĝi estas unu el 28 konveksaj unuformaj kahelaroj de eŭklida 3-spaco.
Ekzistas tri unuformaj kahelaroj konstruitaj surbaze de la triangula prisma kahelaro:
Občina Lendava
Občina Lendava estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 23 komunumojn kaj ĝia areo estas 122,9 km². Komence de 2018 tie loĝis 10406 homoj. La administra centro estas la urbo Lendava.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas:
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 23 vilaĝoj:
Banuta, Benica, Brezovec, Dolga vas, Dolgovaške Gorice, Dolina pri Lendavi, Dolnji Lakoš, Čentiba, Gaberje, Genterovci, Gornji Lakoš, Hotiza, Kamovci, Kapca, Kot, Lendava, Lendavske Gorice, Mostje, Petišovci, Pince, Pince-Marof, Radmožanci, Trimlini
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:59_x613257.3435_y156772.06199999998_s12_b4
Kosovska Mitrovica
Ne miskomprenu kun Sremska Mitrovica!
Fehren
Fehren estas komunumo en la distrikto Thierstein en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 616 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Kosovska Mitrovica
Kosovska Mitrovica aŭ mallonge Mitrovica, albane Mitrovicë, serbe Косовска Митровица estas urbo en norda parto de Kosovo. Ĝis 1989 la oficiala loknomo estis Titova Mitrovica (albane Mitrovica e Titos) honore al Josip Broz Tito.
Fehren
Geografio
Fehren situas oriente de la Baseno de Laufen ĉe la norda deklivo de Mettenberg, kiu apartenas al Soloturna Ĵuraso. La komunumo konsistas el la ĉefvilaĝo kaj la setlejoj Lämmlismatt en nordo, Bachtelen en nordoriento, Bölschberg en sudoriento kaj Stütz en sudokcidento. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,50 km², de kiuj 30% estas kovritaj de arbaro, 56% servas pro agrikulturo kaj 13% por setlado.
Kosovska Mitrovica
Situo
La urbo situas en valo, laŭ Ibar, laŭ ĉefvojo E65 kaj fervojo Mitrovica kaj Priŝtino.
Fehren
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fehren limas en nordo al Breitenbach, en nordoriento al Nunningen, en oriento al Zullwil, en sudo al Meltingen, kaj en okcidento al Büsserach.
Kosovska Mitrovica
Historio
En la mezepoko la komunumo nomiĝis "Civitas Sancti Demetrii". En la 19-a jarcento oni trovis ercojn en la proksimeco, kiu portis prosperon. Ekde 1999 la serba urboparto en la praktiko estis la serba ĉefurbo de Kosovo. La disdivido estas simbolo de Kosovska Mitrovica. En 2008 ankaŭ tie la albanoj deklaris sendependecon.
Fehren
Trafiko
Tra Fehren pasas la kantona vojo ĉefvojo n-ro 267 (de Laufen tra Breitenbach al Liestal). Per poŝtaŭtolino laŭlonge de tiu vojo, la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Vidindaĵoj
La ĉefa rekonilo kaj vidindaĵo de Fehren estas la katolika preĝejo Sankta Otilia, kiu estis konstruita en la jaro 1967. En la jaro 1902 Fehren ricevis de la konsilio de Soloturno la permeson konstrui modestan kapelon, kiu estis dediĉita al Sankta Otilia. En la jaro 1936 Fehren ricevis kiel donaco relikvion de la sanktulino kaj estiĝis deziro konstrui novan preĝejon, kio realiĝis fine en la 1960-aj jaroj.
Frabosa Soprana
Frabosa Soprana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Frabosa Sottana, Magliano Alpi, Monastero di Vasco, Montaldo di Mondovì, Ormea kaj Roburent.
Antimo de Bizanco
Antimo notindiĝis ĉar li estis la lasta laika aŭtoro pri medicina verko, ĝis kiam, kune kun la "Lernejo de Salerno", reaperis la medicinaj verkistoj plurajn jarcentojn pli malfrue. Post Antimo, kompilaĵoj fariĝis la plej ordinaraj verkoj pri medicino en la Mezepoko. Ili konsistis je kolektoj da abstraktaĵoj de unu aŭ pli aŭtoroj, ĝenerale unuvolumaj, atribuitaj al ekzaltitaj nomoj de la pasinteco.
Vivo
Pro sia erudicieco kaj renomo kiel kuracisto, Antimo estis invitata al la kortego de Tarasis (425-491), romia imperiestro de la Oriento, kaj en la jaro 470, li estis ekzilita kaj tiam li konatiĝis kun Teodoriko Strabono (m. 481), militkomandanto envolvita en la politiko de la Bizanca imperio dum la regado de la imperiestroj Leono la 1-a la Traco (411-474), Zenono la 1-a kaj Bazilisko (475-476). Alveninte en Italio, komence li trovis rifuĝon ĉe sia amiko Teodoriko Strabono, kaj post lia morto, en Ravenna, ĉe la ostrogota reĝo Teodoriko la Granda. Teodoriko tiam, sendis lin en diplomatia misio al Meco, kiel ambasadoro de la franca reĝo Teodoriko, kiu apartenis al la meroviga dinastio.
Historie, kelkaj akademiuloj, raportante pri fragmentoj de la historiisto Malkos de Bizanco, elstarigis la ekzilon de Antimo kaj kelkajn instigoleterojn adresitaj al Teodoriko Strabono skribitaj de la sama Antimo, Marĉelino kaj Stefano de Bizanco, kiu deziris la repacigon inter la du gotaj imperiestroj kaj tiu de Bizanco.
Post la jaro 511, li finis lian ĉefan verkon "De observatione ciborum" kiu estis speco de receptolibro en la vulgara latina lingvo, kiu estis tre grava, super ĉio pro la lingvisma demando rilate al la filogogiaj studoj pri la evoluado de la mezepoka lingvo kaj pri la pluraj problemoj rilate al la interpretado de la germanismoj, kiun li dediĉis al Teodoriko la 1-a, plej maljuna kaj legitima filo de Klodvigo la 1-a (466-511). Tiu verko estis ĝustadire iu traktaĵo pri nutrado, kiu pritraktas la nutrokutimojn de la germanaj popoloj en la Mezepoko, inter la 5-a kaj la 6-a jarcento, raportita per la plej sanaj konceptoj pri la romia kulinaro, kies specialaĵoj estis hereditaj kaj konservitaj ene de la limoj de la bizanca imperio. Efektive, la aŭtoro, en la momento kiam li skribis la mallongan traktaĵon, havis rektan konadon tiel pri la romia kuirarto, kiel pri tiu de la germanoj, du malsamaj kulturoj kiuj miksiĝis kaj integriĝis tre frue.
Valona lingvo
La Valona, (ISO-kodoj ISO 639-2: wln kaj 639-1 : wa) estas latinida lingvo parolata en Valonio, en la nordo de Francio en partoj de Luksemburgo kaj en centrorienta kantono de la subŝtato Wisconsin. Ĝi apartenas al la lingvoj de oïl, kies plej eminenta membro estas la franca lingvo, sed la valona ne estu konfuzita kun la Belga Franca, kiu malsamas de la Franca parolata en Francio sole en iuj negravaj punktoj de vortenhavo, ortografio kaj prononco. En Valonio la valona lingvo estas oficiala rekonita kiel regiona lingvo.
Regiono
La valona estas aŭ estis parolata ne nur en Valonio, sed ankaŭ en la jenaj regionoj:
Dialektoj
La valona lingvo dispartiĝas en kvar dialektoj:
Lingvofamilio
La valona distingas sin de aliaj lingvoj de oïl ĉar ĝi estas pli proksime al la Latina lingvo, sed aliflanke ricevis plej fortan influon de la ĝermanidaj lingvoj. Tion oni rimarkas en ĝia fonetiko, ĝia leksikono kaj ĝia gramatiko. La valona fonetiko estas eksterordinare konservativa: ĝi ne ŝanĝiĝis depost la Mezepoko.
Vortaro
Kiel dirite supre, la valona restis pli proksima al la latina ol la aliaj lingvoj de la oïl-familio. Tion oni vidas ankaŭ en la vortaro, ekz. la valona dispierter (vekiĝi) ekzistas en la hispana despertar (sama signifo) aŭ kaj la rumana destepta (sama signifo), sed la franca ne havas tian formon. Sed la plej frapa eco estas la kvanto de pruntaĵoj el ĝermanidaj lingvoj (nederlanda, brabanta, germana, limburga): komparu la valonan flåwe al la hodiaŭa nederlanda flauw (malforta), la valonan dringuele (poŝmomo) kun la germana Trinkgeld, la valonan crole (buklo) kun la brabanta krol), la valonan spiter kun la brabanta spieken, la germana spützen aŭ la nederlanda spuwen), li sprewe (sturno) kun la nederlanda spreeuw.
Sintakso
Ankaŭ la sintakso estas pli ĝermaneca ol tiu de la franca lingvo. La adjektivo troviĝas ofte antaŭ la substantivo: komparu la valonan on foirt ome (forta viro) kun la franca un homme fort (viro forta); ene blanke måjhon (blanka domo) kaj la franca une maison blanche (domo blanka). La konstruo Cwè çki c'est di ça po ene fleur? (kia estas ĉi tiu floro?) povas esti komparata vorton post vorto kun la germana Was ist das für eine Blume?, nederlanda Wat is dat voor een bloem? kaj la norvega Kva er det for ein blome?
Ortografio
La valona lingvo ne konas la duoblan akcenton (nomitan accent circonflexe en la franca), kiu normale anstataŭas iun malnovan "s" (ekz. château de castellum). En la valona la "s" restis kiel en test (france: tête), best (france: bête), maistr (france: maître) ktp.
Literaturo
La unuaj literaturaj tekstoj en la valona datumas de la 17-a kaj 18-a jarcentoj. Nu citu la kantojn de Hazert (kies vera nomo estis Mousset), la burleskajn operojn de Simon de Harlez, Cartier, Odon Fabry, Vivario kaj Hénault. En la 19-a jarcento kelkaj poetoj verkis valone, kiel Charles-Nicolas Simonon, Charles Duvivier kaj Nicolas Defrêcheux, kaj la teatra verkisto Edouard Remouchamps.
Specimeno: la Patro Nia
Vos, nosse Pere k' est la hôt,
Ki vosse no soeye beni cint côps.
Ki l' djoû vegne k' on vs ricnoxhe come mwaisse.
K' on vs schoûte sol tere come å cir.
Dinez nos ådjourdu li pwin po nosse djournêye.
Fijhoz ene croes so tos nos petchîs
Come nos l' fijhans eto so les petchîs dås ôtes.
Ni nos leyîz nén tchair dins l' eveye di må fé
Prštice
Prštice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Bobrava montetaro, surrande de naturparko Bobrava. Vivas ĉi tie.
Regionhistoria muzeo de Dermbach
La Regionhistoria muzeo de Dermbach (germane: Museum Dermbach) troviĝas en Dermbach, Kirchberg nr 5.
Ovolo
Ovolo estas fekundiĝeblaĵo. Laŭ la fako, ĝi signifas du malsamajn aferojn:
Regionhistoria muzeo de Dermbach
Priskribo de la loko
El kolektoj kaj donacoj de regionhistorie interesiĝantaj burĝoj fariĝis en 1932 la muzeo Heimatmuseum für das Eisenacher Oberland, en la salonoj de la surloka kastelo.
En 1959 oni donas al la muzeo novan hejmon en vilao en la Bahnhof-strato. Post nova transloko estas nuntempe la elmontradejo (ekde 1997) en al iama urbodomo de Dermbach. La trabfakaĵo situas centre kaj apudas la historian bazarplacon kaj la barokstilan urboparton.
Prštice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1289.
31605 Braschi
31605 Braschi estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de Montelupo Fiorentino en Toskanio (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala aktorino Nicoletta Braschi, kiu, post la fino de siaj klasikaj studoj, decidis aniĝi al teatra kompanio. Ŝia plej grava filmo estis La Vita è Bella, direkita de ŝia edzo Roberto Benigni, nomata por sep Oskar-premioj kaj gajninto de tri.
Regionhistoria muzeo de Dermbach
Kolektoj
Kiel vizitanto eblas informiĝi pri la kultura kaj sociala historio de la turingia parto de la regiono Rhön, pri la vivo- kaj laborkondiĉoj de la homoj de la 18-a ĝis la 20-a jarcentoj.
La maketaĵo de la prapatra sidejo de la Grafoj de Henneberg, armiloj el la Kamparana ribelo (1525) kaj la militaj eventoj de 1866 atentas pri regintoj kaj historiaj eventoj en la regiono.
Videblas ankaŭ la prizona kesto de la fama Rhön-Paŭlo, krimulo kaj helpanto de la malriĉuloj, pendumita en la 18-a jarcento.
Dermbach gravis ekde 1855 en la prilaborado de natura korko: tio daŭris ĝis 1990.
Prezentatas ankaŭ la konstruo de la fervojlinio Feldabahn. Malfermite kiel etŝpura linio en 1880, ĝi iĝis normalŝpura en 1934 kaj estis dum jardekoj grava ekonomia faktoro de la Antaŭa Rhön-regiono.
Nek forgesatas en la ekspozicioj mencii la elminadon de kalio en la Werra-valo, kiu kreis multajn laborlokojn ĝis la fino de la 20-a jarcento.
La skulptado de lignaĵoj en la Felda-valo ankaŭ floris, kiel montras la elmontritaj objektoj. Diversaj aĵoj kaj dokumentoj klarigas tiun evoluon: i.a. la hejma farado de kapoj de tabakpipoj, la fondo de lernejo pri skulptado-arto en Empfertshausen en 1878 kaj la estabiĝo de la unuaj entreprenoj pri lignoskulptado. La originale konservita laborĉambro de oficisto el la Duklando Sachsen-Weimar (Otto Schmith, direktoro de la 4-a administrada sekcio; ĉirkaŭ 1900) estas belega pro sia meblaro el nuksarbo: ĝi fariĝas sekve tre eminenta atestilo de la pinta kvalito de la laboro de la surlokaj lignoskulptistoj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 40-41
Pensa eksperimento
Pensa eksperimento aŭ penseksperimento (PIV) estas eksperimento, provanta testi hipotezon aŭ teorion, farita en nura imago. Ĉi metodon uzis Galilejo kaj Ernst Mach.
322
En la jaro 322 post Kristo okazis, interalie:
Pensa eksperimento
La fundamenta procedo de tiu metodo estas sin demandi "kio okazus, se...?".
Preĝejo Sankta Triunuo (Győr)
Emeriteja preĝejo Sankta Triunuo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Győr. Hungare oni konas ĝin "német ispita" (germana emeritejo), ĉar apude estis simila konstruaĵo "német ispita" (germana emeritejo).
Historio
Ekde la 16-a jarcento ĉefe germanaj solduloj servis en la fortikaĵo. Ili havis proprajn plurajn hospitalon kaj emeritejon ekde mezo de la menciita jarcento. En tiu ĉi loko estis 3 loĝdomoj en 1703, kiujn riĉulino aĉetis kaj konstruis etaĝan domon en 1714. Ŝi trakonstruis ĝin por germana emeritejo en 1742, ĝi ekfunkciis en 1765. Komence vivis interne po 12 viroj kaj virinoj. La preĝejo mem konstruiĝis inter 1777-1779. Ĝuste tiutempe ankaŭ simila emeritejo kun preĝejo por hungaroj estis konstruita proksime.
Pensa eksperimento
Penseksperimentoj ebligas solvi paradoksojn, kaj, foje, kondukas al novaj teorioj, kiel la fizika relativeco.
Preĝejo Sankta Triunuo (Győr)
Preĝejo
La preĝejo situas laŭ la trotuaro ambaŭflanke kontaktiĝanta kun aloj de la germana emeritejo. La fasado estas simetria, meze funkcias la enirejo, plej supre la turo altiĝas kun bulboforma pinto. Interne la ĉefaltaro estas rokoko kun pentraĵo montranta Sanktan Triunuon. Baldaŭ oni faras flankan altaron dediĉitan al Sankta Jozefo. La benkoj estis faritaj en la 18-a jarcento.
20259 Alanhoffman
20259 Alanhoffman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Preĝejo Sankta Triunuo (Győr)
Preĝejo
La preĝejo ĉiam estis vizitata de hungaroj, kiuj loĝis proksime. La preĝejo neniam havis pastron, sed la zorganto estis Baziliko de Győr.
Emeritejo
La unuetaĝa domo situas laŭ stratangulo laŭ ambaŭ trotuaroj. Enirejoj funkcias el ambaŭ stratoj. Laŭ la fasado sur la etaĝo estas niĉo, interne skulptaĵo pri Sankta Maria kun bebo. Malantaŭ la aloj estas interna arkada korto.
20259 Alanhoffman
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alan Hoffman, pioniro pri infraruĝaj detektiloj. Li dividas sian sperton pri IR per sia ĉiujara kurso, kiu trejnis generacion da sciencistoj kaj inĝenieroj.
Lubná
Nomon Lubná havas pluraj sidejoj:
… kaj ankaŭ rojo:
323
En la jaro 323 post Kristo okazis, interalie:
Riobambo
Riobamba (en Esperanto ankaŭ Riobambo) estas urbo de Ekvadoro, konata ankaŭ per kromnomoj kiaj: '“Cuna de la Nacionalidad Ecuatoriana”  (lulilo de la ekvadora nacieco), “Sultana de los Andes” (sultanino de Andoj), “Ciudad Bonita” (bela urbo), “Ciudad de las Primicias” (praurbo), “Corazón de la Patria”  (patrikoro), pro ties historio kaj belo, estas la ĉefurbo de la provinco Ĉimborazo. Ĝi troviĝas en la geografia centro de la lando, ĉe la montaro Andoj, je 2.754 msm, en la centro de la truo Ĉambo, en la centro de variaj vulkanoj, kiaj la Ĉimborazo, la Tungurahua, la Altaro kaj la Carihuairazo.
La urbo estis fondita en 1534 ĉe la lageto de Kolta. En 1799 ĝi translokiĝis al la loko kiun ĝi okupas nuntempe kaj iĝis la unua kaj unika planurbo de Ekvadoro. Dum mallonga periodo, post la fondo de la Respubliko Ekvadoro, ĝi estis la ĉefurbo de la lando.
Malsataj Hundinoj
Malsataj Hundinoj (: Hungry Bitches), neoficiala alnomo 2 Knabinoj 1 Pokalo (: 2 Girls 1 Cup), estas en 2007 eldonita filmo pri pornografio de MFX Media.
Riobambo
Laŭ oficiala informo de la INEC laŭ la censo de 2010, la urbo, komprenita kiel urba areo, havas 146,324 loĝantoj. La areo limigita de la urba perimetro estas de 1150,2 km².
Notoj
-1.66859°N, 78.65069°W
Arbara pino
La arbara pino (Pinus sylvestris) estas arbospecio. Ĝi havas pinglojn duope starantajn (dupingla), kiuj ĝenerale longas 4-5 cm kaj estas grizverdaj. La trunko kaj branĉoj de la junaj arboj estas ruĝetaj. La specio alkutimiĝis al preskaŭ ĉiu grundotipo. Ĝi taŭgas por arbarumigi montaran aŭ sablan teron. Multkotiledona planto.
Hortikulturo
Tiu palearktisa specio estas ankaŭ orname uzata en parkoj kaj ĝardenoj. Ekzistas pluraj kultivaroj kiaj : Albyns, Aurea, Beuvronensis, Bonna, Compressa, Doone Valley, Drath, Fastigiata, Globosa viridis, Gold Coin, Hibernia, Jeremy, Moseri, Repens, Sandringham, Saxatilis, Watereri.
Antikva Observatorio de Pekino
Turismo > Gvidlibro pri Pekino > La Antikva Observatorio de Pekino
La Antikva Observatorio de Pekino estas ruino de la observatoria teraso de Yuan-dinastio. Ĝi konstruiĝis ĉ. la jaro 1279. Sur la teraso de la observatorio antaŭe troviĝis 15 astronomiaj aparatoj (konstruitaj en 1442 dum la Ming-dinastio), 7 el kiuj transportiĝis al la Nankina Ziĝinŝan-observatorio kaj Nankina Muzeo en 1931. La restintaj ok aparatoj estis faritaj el bronzo en la 17-a kaj 18-a jarcentoj. Oni uzis tiujn aparatojn por mezuri la pozicion de planedoj en la ĉielo. Sur la sokloj de la aparatoj estas skulptitaj drakoj kaj nuboj. Ili estas tre belaj. Tiuj aparatoj havas ne nur sciencan valoron, sed ankaŭ altan nivelon en arto.
La korto ĉe la teraso servis kiel loko por studi astronomion, kolekti kaj ordigi ĉi-rilatajn materialojn en ĉiuj dinastioj. Nun ĝi estas loko por eksponi la atingojn de astronomio en la antikva Ĉinio kaj kolekti historiajn materialojn pri astronomio.
Paraíso
Paraíso estas unu el la 17 komunumoj de la meksika subŝtato Tabasco, kiu situas en sudorienta parto de Meksiko (survoje al la duoninsulo Jukatano, ĉe la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Paraíso. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 27014.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 78519 loĝantojn. El tiuj estis 38900 viroj kaj 39619 virinoj. La komunumo havas surfacon de 577,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
En la komunumo ekzistas 49 tiel nomataj loĝlokoj (laŭ INEGI statistike por urboj, vilaĝoj, domaroj).
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1751,2 mm/m² de precipitaĵo. Kiel en la tuta substato en la komunumo relative ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 57576 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 101 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,18 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
1622
1622 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1622 post Kristo okazis, interalie:
324
En la jaro 324 post Kristo okazis, interalie:
NGC 3902
NGC 3902 (aliaj indikoj — UGC 6790, MCG 4-28-55, ZWG 127.60, IRAS11467+2623, PGC 36923) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
39571 Pückler
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la germana pejzaĝarkitekto grafo Hermann von Pückler-Muskau (1785–1871), kiu ricevi rankon de princo en 1982. Li kreis grandajn de angla stilo en Muskau kaj Branitz. Li estas ankaŭ populara aŭtoro de vojaĝlibroj.
Margny (Ardennes)
Margny estas komunumo de Francio, rekte ĉe la limo al Belgio kaj limtransirejo - la limo al  la Grandduklando Luksemburgio situas proksimume 40 kilometrojn pli oriente (loĝloko Steinfort). Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Andreas Diemel
Andreas DIEMEL [dimel] (naskiĝis la ) estas germana esperantisto. Li eklernis Esperanton en 1999. De 2005 ĝis 2007 li estis la prezidanto de Germana Esperanto-Junularo. Ekde 2005 li ankaŭ estas estrarano de Germana Esperanto-Asocio, nun kiel ĝia kasisto. Li loĝas en Duisburg.
Júbilo Iwata
Júbilo Iwata (ジュビロ磐田) estas profesia futbalteamo de Japanio kiu ludas en la Japana Ligo. La teama nomo Júbilo signifas 'kontentego' en hispana kaj portugala lingvoj. La teamo havas sidejon en Iŭata, Gubernio Ŝizuoka kaj ili ludas hejne en la Ĝamaha Stadiono, sed foje por grandaj eventoj ankaŭ en la multe pli granda Ekopa Stadiono en Fukuroi, konstruita specife por la finaloj de la Futbala Mondpokalo 2002. Ili trejniĝas en Okubo Ground en Iŭata kaj en Iwata Sports Park Yumeria.
Unu el la plej sukcesaj teamoj en la Japana Ligo, Júbilo venkis en tiu trifoje kaj finis kiel finalistoj aliajn tri fojojn. Júbilo estis ankaŭ tre sukcesa teamo en internacia futbalo, aperante tri sinsekvajn fojojn en la finalo de Azia Ĉampionligo, estante ĉampionoj unufoje kaj finalistoj dufoje.
Dupoluso
Dupoluso aŭ dipolo estas fizika aranĝaĵo de du polusoj. Ĝi estiĝas per alproksimiĝo de du kontraŭaj ŝargoj fortiĝantaj tiel, ke la produto de ŝargo kaj distanco restas konstanta.
Dupolusoj estas karakterizataj de ilia dupolusa momanto \vec p_Q, kiu estas vektora grando egala al:
Dupoluso povas estiĝi per elektraj ŝargoj, sed ĝi povas estiĝi ankaŭ kiam ne ekzistas apartigeblaj kontraŭaj ŝargoj kiel en la magneta dupoluso. Tie fakte la magnetaj ŝargoj estas nur fikciaj, ĉar ne vere ekzistas magneta unupoluso.
Ekster la elektromagnetismo dupolusoj troveblas ankaŭ en aliaj fizikaj branĉoj kiel akustiko, fluida dinamiko kaj elasta teorio.
Dupolusoj en elekromagnetismo
Elektra dupoluso estiĝas per apartigo de pozitivaj kaj negativaj ŝargoj. La plej simpla ekzemplo estas paro da elektraj ŝargoj de egala grandeco sed kontraŭa signo, apartigita de malgranda distanco. Elektraj dupolusoj estiĝas en nesimetriaj molekuloj kiel ekzemple en la molekulo de akvo. Por la simpla elektra dupoluso, la dupolusa momanto direktiĝas de la negativa ŝargo al la pozitiva ŝargo kaj havas grandecon egalan al la produto de la valoro de ĉiu ŝargo kaj de ĝia distanco.
Magneta dupoluso estiĝas el fermita cirkulado de elektra kurento aŭ dependas de la spino de la partikloj. Simpla ekzemplo estas ununura volvo de drato kun konstanta kurento tra ĝi. Pro la ne ekzisto de magnetaj unupolusoj la magnetaj kampoj estas produktitaj ĉiam de magnetaj dupolusoj kaj de ĝia interfero. Sekve en magnetismo ankaŭ el makroskopa vidpunkto la dipolusaj kampoj tre oftas. Longoforma magneto bone proksimiĝas al magneta dupoluso kaj ankaŭ la magneta kampo de la tero ekster ĝi similas al dupolusa kampo.
Statika dupolusa kampo malgrandiĝas ~ 1/r³ (r estas la distanco de la dupoluso). Je grandaj distancoj la statika dipolusa kampo fakte malaperas. Tio estas facile komprenebla, ĉar el granda distanco la du polusoj ne estas space distingeblaj kaj iliaj kampoj kompensiĝas.
Dupolusoj kiuj estas tempe ŝanĝiĝantaj kondutas alimaniere. Dank'al ili eblas observi tre malproksimaj steloj. Matematika modelo de simpla ŝanĝiĝanta dupoluso estas la dupoluso de Hertz. Sistemoj, kies longo estas en la grandordo de la ondolongo nomiĝas dupolusa anteno.
Listo de senatanoj de Haute-Loire
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Haute-Loire.
Romantika trio
Trío romántico (hispane) aŭ Romantika trio (esperante) estas ĝenro de muziko el Hispanameriko.
Ĝi enhavas tri muzikistojn. Normale enhavas du gitarojn kaj unu rekintan gitaron. Foje anstataŭ unu de la gitaroj, ĝi enhavas kontrabason, gitaronon aŭ frapinstrumentojn. Ili normale ludas baladojn, bolerojn, valsojn kaj aliajn.
TomRSV
TomRSV aŭ viruso de la ringaj makuloj ĉe la tomato estas (plus)ve ĉensenca ssRNA Viruso kiu parazitas kreskaĵojn. Nematodo (Xiphinema ) transdonas ĝin.
Gastigantaj kreskaĵoj
Ĉefe lignecaj kreskaĵoj estas gastigantoj, ekzemple Rubus laciniatus, vito, Prunuso, Fraxinus americana ... Nelignecaj kreskaĵoj povas esti ankaŭ gastigantoj, ekzemple Pelargonium, tomato ...
Islamŝahr
Islamŝahr, perse اسلامشهر estas urbego, ĉefurbo de la samnoma distrikto en Provinco Teherano en norda Irano. La loknomo signifas proksimume: Islamourbo.
Geografio
Islamŝahr situas laŭ ĉefvojo inter suda Teherano kaj Saleh sur altebenaĵo. Teherano troviĝas nur 12 km, krome najbara urbego estas Gods.
Historio
La malnova, historia loknomo Bahramabad nun estas aplikita nur en malgranda proksima vilaĝo.
Klimato
En Islamŝahr la plej alta registrita temperaturo estis 51 °C en la 10-an de julio 1990, la plej malalta registrita temperaturo estis −13 °C en la 2-an de januaro 1973. La tutjara averaĝa temperaturo varias inter 12-23 °C.
Propila fluoroacetato
Propila fluoroacetato aŭ C5H9FO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la fluoroacetata acido kun propanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Propila fluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la fluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan kloron, kloroformon kaj karbonan duoksidon.
Prismigita tri-seslatera kahelaro
En geometrio, la prismigita tri-seslatera kahelaro estas unuforma kahelaro de eŭklida 3-spaco.
Ĝi estas konstruita surbaze de la ebena tri-seslatera kahelaro per kolonigo kaj kreo de paralelaj tavoloj de prismoj.
Estas estas unu el 28 konveksaj unuformaj kahelaroj de eŭklida 3-spaco.
Fuensanta
Fuensanta [fŭenSANta] (Sankta Fonto, pro kio aperas fonto en la blazono) estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Mancha Júcar-Centro en la nordo de la provinco, kaj en la parto Manĉo lime kun la provinco Kvenko. Estas areo de 23,96 km² je 732 msm.
Fuensanta havas 297 loĝantojn (2019) kun denseco de 13,06.
Geografio
Ĝi estas norde de la provinco, en la centra parto de la limo kun la najbara provinco Kvenko. Limas kun la samprovincaj municipoj La Roda, Tarazona de la Mancha kaj kun la provinco Kvenko, je 37 km de la provinca ĉefurbo Albaceto.
Rozkapa parulio
Taksonomio
Kiam Osbert Salvin unuafoje priskribis la Rozkapan parulion en 1864, li atribuis ĝin al la genro Cardellina — la sama genro de la Ruĝfrunta parulio. Ĝi estis ankaŭ atribuita al Setophaga, la genro de la Ruĝvosta parulio, antaŭ esti movita al la nuna genro, Ergaticus, en 1881. Ĝi estas monotipa ene de sia limigita teritorio, sed formas superspecion kun la Ruĝa parulio, kiu troviĝas en la altaj teroj de Meksikio, norde de la Istmo de Tehuantepeko. Spite la disaj populacioj kaj konsiderinde diferencaj plumaroj, ambaŭ specioj estis foje konsiderataj samspecifaj.
La komuna nomo de la Rozkapa parulio estas aludo al ties plej rimarkinda eco. La nomo de la genro Ergaticus estas latinigita versio de la antikva greka ergatikos, signife "laborema", dum la specinomo, versicolor, estas latina por "de ŝanĝeblaj aŭ variaj koloroj". Tio lasta estas aludo al la ŝanĝebla kapokoloro de la perulio, kiu — depende de la angulo de la rigardanto — ŝajnas ĉu helroza ĉu pli ruĝa ol la resto de ties korpo. En hispana tiu specio estas nomata "Cabeza plateada" tio estas "arĝentokapa".
Aspekto
La Rozkapa parulio estas 12.5 al 13.5 cm longa, kaj pezas 10 g. Ambaŭ seksoj havas similan plumaron, kvankam inoj estas averaĝe iom pli senkoloraj. Plenkreskulo havas malhelruĝajn suprajn partojn kun pli nigrecaj flugiloj kaj vosto, arĝentorozan bruston kaj rozecruĝajn subajn partojn. La kapo estas arĝentoroza, kun tre ruĝecaj frunto kaj bridoj kaj malhelbrunaj irisoj. La beko estas nigreca, foje montrante iom da kornokoloro en la suba makzelo, kaj la kruroj estas karnokoloraj.
Junulo estas tre bruna kun iome pli palaj subaj partoj. Tamen tiu plumaro estas tuje ŝanĝita. Fine de la somero junaj birdoj estas apenaŭ nedistingeblaj el plenkreskulo; nur ne neostiĝaj kranioj distingas ilin.
Habitato kaj teritorio
La Rozkapa parulio estas endemia de la altaj teroj de centra kaj orienta Chiapas en Meksikio, kaj ĉefe de sudokcidenta Gvatemalo. Ĝi estas sufiĉe komuna al komuna specio de loĝantaj birdoj de humidaj al duonhumidaj arbaroj de pin-kverko, pin-ĉiamverdaj aŭ ĉiamverdaj kaj arbarbordoj, je altitudoj de 1800 – 3500 m super marnivelo. Kvankam ĝi preferas arbarojn kun densa, neĝenata subkreskaĵaro, ĝi troviĝas ankaŭ ĉe ĝenata arbaro kun damaĝata subkreskaĵaro en ties teritorioj de Gvatemalo; supozeble tio estas subtaŭga habitato.
Kvankam estas inter la specioj eble loĝantaj en Salvadoro, ĝi ne estis ankoraŭ vidata tie.
Templo Fahajsi
La templo Fahajsi situas en Ŝiĝingŝan-kvartalo okcidente de la urbo. Norde de la templo kuŝas pitoreska Cujŭej-monto, kaj sudoriente ĉe montdeklivo troviĝas signo de glaĉero. Vere bela loko vizitinda por turistoj.
La templo havas historion de pli ol 500 jaroj. Laŭ la noto, la konstruado de la templo daŭris 5 jarojn. Ĝi ĉefe konsistas el kvin grandaj haloj kaj sonorila kaj tambura turoj. Nun nur la Mahavira Halo en la templo restas kompare kompleta.
En la halo estas konservitaj kelkaj freskoj. Kvankam ili estas parte difektitaj, tamen oni povas vidi en ili altan nivelon de la pentristoj. Ekzemple malantaŭ niĉo troviĝas fresko, en kiu la Avalokitesvaro miene kvieta kaj dignoplena kun nuda busto portas delikatan gazon sur la ŝultroj kaj jadan ornamaĵon sur la brusto kaj sidas krucante antaŭ si ambaŭ krurojn, lasante libere fali la dekstran manon sur la genuon. Kaj en aliaj du freskoj sur la ambaŭflankaj muroj de la norda pordo estas 36 pentritaj homfiguroj de imperiestro kaj lia edzino, ĉielaj generaloj, fortuloj kaj demonoj, el kiuj la plej granda homfiguro estas 1.6 metrojn alta. La imperiestro kaj lia edzino estas tre elegantaj kaj lukse vestitaj, la ĉielaj generaloj vestas sin per kiraso kaj la fortuloj kun nuda brusto montras sin tre fortikaj. Tiuj belaj freskoj estas verkoj de antikvaj nekonataj pentristoj kaj okupas gravan lokon en la historio de la ĉina fresko.
Rozkapa parulio
Reproduktado
La kupolo-forma nesto de la Rozkapa parulio estas farata el pinpingloj kaj kovrita per musko. Konstruita surgrunde, ĝi havas flankan enirejon. La ino demetas 2–4 ovojn, kiujn nur ŝi kovas dum 16 tagoj. Ŝi pasas ĉirkaŭ 71 % de sia tempo en la nesto dum la kovado, laŭ temperoj de 13–35 minutoj (averaĝe po 20.1 minutoj) kun rompoj de 4–13 minutoj (averaĝe po 8.3 minutoj).
Junulo de Rozkapa parulio havas ruĝan buŝon.
Konservado kaj minacoj
Laŭ la Ruĝa Listo de IUCN de Minacataj Specioj ĝi estas klasita kiel Vundebla: "Tiu specio havas malgrandan teritorion, kiu malpliiĝas pro konstanta senarbarigo. Restanta habitato estas sufiĉe malgranda por taksi la specion kiel Endanĝerita, sed ĝi estas klasita kiel Vundebla ĉar estas ĵusaj vidaĵoj el pli da kvin lokoj." Tiu birdo estas nekomuna en Chiapas sed iĝas pli komuna en Okcidenta Gvatemalo laŭ la IUCN kaj la Guatemalan Birding Resource Center.
En 1898, ĝi estis priskribita kiel "komuna en la altaj teroj de centra Chiapas". Dum lastaj jaroj ĝi iĝis la malplej komuna de ĉiuj ĉu vintrantaj ĉu loĝantaj parulioj en la altaj teroj de norda Chiapas, baze sur la lastaj enkalkuloj.
La totala populacio estas ĉirkaŭkalkulata je 20,000 al 50,000 individuoj, sed malpliiĝas en malgranda teritorio de ĉirkaŭ 17,100 km².
Efiko de alto al homoj
Efiko de alto al homoj estas granda. La porcentaĵo de plenigo de hemoglobino per oksigeno indikas la enhavon de oksigeno en la sango.
Kiam la homa korpo atingas ĉirkaŭ 2 100 metrojn de alto super la maro, la saturo de hemoglobino komenciĝas. Tamen la homa korpo havas kaj mallongflankajn kaj longflankajn adapteblojn al alto, kiu ebligas ĝin parte kompensi la mankon de oksigeno. Atletoj uzas tiujn adapteblojn por altigi siajn rendimentojn. Ekzistas limo al la nivelo de adapteblo: montaristoj nomas altojn super 8 000 metroj la "mortozonon", kie la homo korpo ne povas adaptiĝi.