cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
János Gottlieb
Biografio
János Gottlieb devenis el juda familio, li apartenis ankaŭ al la hungara minoritato en Rumanio. Li estis deportita al Aŭŝvico, Mauthausen, Melk. En 1947 li abiturientis en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon pri fiziko-matematiko en Universitato Bolyai (1951). Li komencis sian karieron en Universitato Al. I. Cuza de Iași, kaj li doktoriĝis tie en 1962. Ekde 1955 li kontribuis ekzemple en Utunk. Li ankaŭ estis kunlaboranto de fakgazeto Matematikai és Fizikai Lapok.
Reĝlando Francio
La Reĝlando Francio estas la nomo de politika reĝimo de Francio sub la kapetidoj, kiuj reĝis dum parto de la Mezepoko kaj komence de la moderna epoko - tiu lasta periodo respondas al la periodo nomata Antikva Reĝimo.
La Reĝlando Francio originis rekte de la divido de la reĝlando de la frankoj en 843. La okcidenta reĝlando kreita okaze de tiu divido nete apartiĝis de la du aliaj meza kaj orienta reĝlandoj. Ekde 911, ĝia reĝo Karolo la 3-a postulis la heredon de la frankoj kaj reprenis la titolon de 'reĝo de la frankoj', forlasitan depost Karolo la Granda kaj kiu rapide fariĝis la aparta titolo de la sola reĝo de la Okcidento, posedanto de la originaj terpecoj de la reĝlando de Klodvigo, kun Tournai, Reims, Parizo.
La unua mencio de la vorto France por nomi la tutan okcidentan reĝlandon de la frankoj (kelkfoje nomatan okcidenta Francio de iuj historiistoj) troviĝas en diplomo de la reĝo Ludoviko la 4-a de 946, priskribanta la momenton kiam "la reĝo reprenis Francion".
Sed nur en 1204, por la unua fojo la reĝa titolado uzis la esprimon reĝo de Francio anstataŭ reĝo de la frankoj ; tiu uzo ĝeneraliĝis iom post iom poste.
La kapetaj reĝoj iom post iom malprogresigis la sistemon de feŭda monarkio por starigi absolutan monarkion, kiu apogeis en la 17-a kaj 18-a jc.
En 1791, la sistemo de absoluta monarkio finiĝis kaj la Reĝlando Francio aliformiĝis al sistemo de konstitucia monarkio. Malpli ol unu jaron poste, per la proklamo de la abolicio de la reĝeco en Francio la, la Reĝlando Francio estis anstataŭata de la Unua Respubliko de Francio kaj poste de la Unua Imperio antaŭ sia restaŭro en 1814 kaj denove en 1815 pro la interrompo de la Cent-Tagoj. La Reĝlando Francio definitive malaperis kun la Revolucio de 1848.
Diversaj formoj laŭlonge de la historio
Estas pluraj interpretoj pri la naskiĝdato de la Reĝlando Francio ; post la Gaŭla Milito farita de la Romia Imperio, la teritorio de la nuna Francio konis la periodon de la romia Gaŭlio. La malkresko de la Romia Imperio kaj la Elorienteŭropaj popolmigradoj okazis dum la periodo de la Imperio de la Gaŭloj.
La frankaj reĝlandoj de la 5-a ĝis la 9-a jc
Post la disfalo de la Okcident-Romia Imperio en 476, reĝlandoj nomataj barbaraj konsistigis sendependajn ŝtatojn, en kiuj la ĝermanaj suverenoj regis kaj la gaŭlo-romianoj kaj siajn proprajn militistojn. Post la venko de la frankoj kontraŭ la gaŭlo-romianoj de Syagrius poste kontraŭ la aliaj ĝermanaj popoloj (visigotoj, alemanoj, turingoj, burgundoj), la frankaj reĝlandoj regis la plej grandan parton de la malnovaj romiaj provincoj de Gaŭlio, same kiel vastajn ĝermanajn teritoriojn: iuj tradicioj asertas ke la naskiĝo de la franca monarkio komenciĝis ĉe la bapto de Klodvigo. Ekde la fino de la Mezepoko, la reĝoj de Francio estas numeritaj ekde la merovidoj.
La reĝlando de la frankoj de la 9-a ĝis la 11-a jc
Post la merovidoj venis la karolidoj kun Pipino la pli juna, kiu firmigis sian legitimecon per sia kronado, kiu per tio fariĝis la unua kronita reĝo. Lia filo Karolo la Granda, estis kronita en 800 Imperiestro de Okcidento, tiel naskante la karolan imperion. Ekde la komenco de la 9a jarcento preciziĝis la fundamentaj trajtoj de feŭdismo, kun la starigo de potencaj kamparaj senjorlandoj kaj la heredo de la profitoj. Post la regno de Ludoviko la 1-a, la teritorioj de la origina reĝlando de la frankoj estis konataj laŭ la nomo "Francie".
En 843, la Traktato de Verdun partigis la karolan imperion inter la nepoj de Karolo la Granda: Ludoviko la Ĝermana ricevis la orientan 'Francie' (Germania Magna), kiam Karolo la 2-a, la Kalva kaj Lotario la 1-a ricevis respektive la okcidentan 'Francie' kaj la mezan 'Francie'. Ĉe la okcidentaj karolidoj (aŭ « francaj ») la feŭda disfalo estis rapida, kaj Karolo la 2-a rapide perdis aŭtoritatecon sude de la rivero Luaro. La karolida imperio estis reunuigita lastfoje sub Karolo la 3-a, la Dika (885-887).
La malprogreso de la karolidoj estis markita per la bataloj kontraŭ la vikingoj, al kiuj Karolo la 3-a, la Simpla cedis per la traktato de Saint-Clair-sur-Epte, teritorion kiu iĝos la duklando de Normandio. La robertidoj iom post iom anstataŭis la karolidojn kaj, en 987, Hugo Kapeto ekregis por la lasta karolido Ludoviko la 5-a.
La rektaj kapetidoj
Kun la surtroniĝo de Hugo Kapeto kaj poste de ties filo Roberto, la karola dinastio malaperis, kaj kun ĝi la eventualaj pretendoj al la imperia unuiĝo. La 'okcidenta Francie' estis tiel definitive apartigita de la imperio de la otidoj. Tio kelkfoje kondukis al konsideri lian regnon, konkurence kun la bapto de Klodvigo, kiel unu el aktoj de la naskiĝo de Francio: «naci » dinastio anstataŭanta aŭstriazian dinastion. Tiu vidpunkto estis aparte disvolvita en la 19-a jc por la konstruado de la naciaj historioj. Hugo Kapeto inaŭguris la kutimon kroni sian plejaĝan filon antau sia morto, tiel dotante novajn legitimecon kaj daŭrecon al la franca monarkio. La reĝa teritorio pligrandiĝis, sed la regantoj post Hugo Kapeto estis ofte senpovaj antaŭ la malobeemo de siaj feŭduloj kaj ludis malgravan rolon en la gravaj tiutempaj eventoj kia estas la normana konkero de Anglio aŭ la unua krucmilito. Nur kun Ludoviko la 6-a, la Dika la franca monarkio vekiĝis, kiu firmigis kaj kreskigis la reĝan povon. Ludoviko la 7-a, edziĝante kun Eleonora de Akvitanio, kreis novajn ligilojn inter la monarkio kaj la sudo de Francio; sed la rompo de tiu geedziĝo kondukis al nova edziniĝo de Eleonora kun la grafo de Anjou Henriko Plantaĝeneto, kiu poste fariĝis reĝo de Anglio sub la nomo Henriko la 2-a. La reĝo de Anglio fariĝis ankaŭ tre potenca vasalo, regante kunaĵon de ĉiuj landoj de Normandio ĝis Akvitanio. Tamen li omaĝis al la reĝo.
Filipo Aŭgusto, filo de Ludoviko la 7-a estis la unua suvereno, kiu havis la titolon de reĝo de Francio. Lia edziĝo kun la filino de la grafo de Flandrio ebligis al li grave kreskigi la reĝan teritorion. Li poste alfrontis la anĝevian «imperion» de la Plantaĝenetoj. Helpata de la eraroj de Johano la Sentera, li kaptis de la angloj Normandion, Mansion, Anĵuon, Potevion kaj Turanĝion. La batalo de Bouvines estis decida sukceso por Francio. La konkeroj kaj la efika regado de Filipo Aŭgusto disvolvis la monarkian Ŝtaton, per centriga politiko apogata sur la burĝaro kaj la nobeletaro, kontraŭ la gravaj vasaloj. La reĝaj ŝtatoficistoj, prefektoj (aŭ seneskaloj) administris la etendojn de la reĝa teritorio.
La franca mezepoka monarkio atingis fortan internacian influon: Ludoviko la 9-a (Sankta Ludoviko) ĉesigis la francan-anglan konflikton per la traktato de Parizo en 1259 kaj eĉ arbitracia rolo estis konfidita al li en internaciaj konfliktoj.
La regnoj de Filipo la Maltima kaj de Filipo la Bela ankoraŭ pli solidigis la reĝlandon de Francio. Filipo la Bela zorgis pri la disvolvo de la Ŝtato, apogante sin sur leĝistoj inspirataj de la romia juro kaj, dezirantaj montri la unuecon de la reĝlando ĉirkaŭ li, kunvenigis por la unua fojo la ĝeneralan Asembleon de Francio en 1302. La reĝo ankoraŭ pligrandigis la reĝan teritorion per la kunigo de Ĉampanjo, fariĝis reĝo de Navaro, kaj sukcesis elektigi francan papon, Klemento la Kvina, kiu ekloĝis en Avinjono.
Post la morto de Filipo la Bela en 1314, ties tri filoj Ludoviko la Kverelema (kies filo Johano la 1-a, la postmorta vivis nur dum kelkaj tagoj), Filipo la Longa kaj Karlo la 4-a, la Bela postreĝis lin. Post la morto, sen vira infano, de Karlo la 4-a estingiĝis la linio nomata de la "rektaj kapetidoj".
La valezianoj
Ludoviko la 11-, filo kaj posteulo de Karlo la 7-a, zorgis pri la rompo de la koalicio de gravaj feŭduloj, venkinte en 1465 kontraŭ la ribelo de la Ligo de la publika Bono, definitive venkis la dukon de Burgonjo Karlo la Troriskema en 1477, neniigis la pretendojn de la Domo de Armanjako, kaj ankoraŭ pli kreskigis la reĝan teritorion. Dum la lando, post la milito, spertis fortan demografian kreskon en la 15-a jc, la franca monarkio plu evoluis al absolutismo okaze de la transiro al la moderna Epoko. La italaj militoj kontraŭ la habsburgoj, komencitaj sub la reĝado de Karlo la 8-a, kaj pluigataj sub Ludoviko la 12-a, Francisko la 1-a kaj Henriko la 2-a, atestas pri la politika kaj milita restariĝo de Francio post la centjara milito. Karolo la 8-a kaj Ludoviko la 12-a plifortigis la bildon de reĝo juĝisto per la publikigo de gravaj ediktoj pri justico, en 1493, 1499 kaj 1510. Per la unuiĝo kun Bretonio kaj la konfisko de la terpecoj de la konestablo de Burbono, la reĝa teritorio sub Francisko la 1-a, estis proksimume la sama kiel la nuna franca teritorio. Francio spertis kulturan kaj ekonomian prosperon, la urboj konsistigis polusojn de ekonomia kaj scienca disvolviĝo. Francisko la 1-a provis elektigi sin al la trono de la Sankta Romia Imperio, sed fine malsukcesis en 1519 favore al Karlo la 5-a : lia regno estis poste markita per la kverelo kontraŭ la Domo de Aŭstrio, kies eŭropan superecon li provis kontesti. La konkordato de Bolonjo subskribita kun la papo en 1516 finis la edikton de Bourges, sed plu ebligis al la reĝa povo regi la merkaton de la plej gravaj ekleziaj profitoj. Tiel, la reĝo povis fideligi la gravajn aristokratajn familiojn, ĉar ĉiuj nomumoj de episkopoj aŭ abatoj implicis reĝan proponon. Francisko la 1-a zorgis pri la modernigo de la administrado de la reĝlando, kreante ministrojn kaj gardante la provincojn per komisaroj. La fasta vivo de la kortego ankaŭ helpis la reĝon por cedemigi la nobelegaron. En 1539, per la edikto de Villers-Cotterêts la franca lingvo fariĝis la oficiala lingvo de la reĝlando. Por ŝtopi la financan deficiton, la suverenoj disvolvis la vendeblecon de la oficoj, kio favoris la burĝaron.
Post la trofrua morto de Henriko la 2-a, ties tri filoj, Francisko la 2-a, Karlo la 9-a kaj Henriko la 3-a sinsekve reĝis. La disvolviĝo de la ŝtata administracio, komencita sub Francisko la 1-a daŭris, kun aparte la kreado en 1563 de financa konsilio destinita al la solvado de la ekonomiaj problemoj naskitaj de la elspezoj por la italaj militoj. La reĝino-patrino Katerino de Mediĉo regentis, jure aŭ fakte, dum plej longa parto de la reĝado de siaj du unuaj filoj. Ekde 1562, la reĝlando multe suferis pro religiaj militoj perfortegaj, en kiuj la masakro de Sankta Bartolomeo en 1572 konsistigas la plej konatan eventon. Henriko la 3-a mortis en 1589 sen heredanto: Henriko, reĝo de Navaro, filo de Antonio de Burbono kaj de Johana de Albret reĝis poste, sub la nomo Henriko la 4-a.
La burbonoj
La regno de Henriko la 4-a, kiu forĵuris protestantismon kaj subigis la Katolikan Ligon, markis la komencon de la dinastio de la Burbonoj kaj la finon de la religiaj militoj, kies fina punkto estis la edikto de Nantes, subskribita en la. La, Henriko la 4-a subskribis la pacon de Vervins, finante la konflikton kun Hispanio. Sin apogante sur la urbaj elitoj kies graveco kreskis kun la heredeco de la vendebleco de la oficoj, Henriko la 4-a restarigis la reĝan aŭtoritatecon kaj reordigis la reĝlandon daŭre afliktitan per jaroj da milito, aparte danke al sia ministro pri financoj Sully. En 1610, Francio reatingis sian nivelon de agrokultura produktado de 1560. Henriko la 4-a favoris ankaŭ la instalojn en Ameriko kaj la disvolvon de Nova Francio: la urbo Kebeko estis fondita en 1608 de Samuel de Champlain.
Kiam Henriko la 4-a estis murdita en la, ties filo Ludoviko la 13-a estis nur naŭjara : la reĝa trezoro estis parte elspezita de marŝalo Concino Concini, favorato de la reĝino-patrino kaj regentino Maria de Mediĉo. La, la reĝo sukcesis puĉon, murdigante Concini kaj ekzilante sian patrinon. La repreno de la reĝlando fare de Ludoviko la 13-a estis sekvata de rebonigo de la ŝtataj aferoj fare de kardinalo de Richelieu, enirinta en la konsilion de la reĝo en 1624. Richelieu zorgis pri submeto de la turbulenta nobelaro kaj malarmado de la protestantoj, kiujn li fine reduktis per la sieĝo de La Rochelle. Sub lia ministrado, Francio engaĝiĝis en la tridekjara milito, longa kaj kosta, sed kiu ebligis al la lando gajni teritoriojn ĉe siaj limoj kaj plifortigi sian politikan pozicion en Eŭropo. Tiu konflikto estis sekvata de la franca-hispana milito, kies konsekvencoj estos granda malfortiĝo de Hispanio kaj starigo de Francio kiel la unua potenco en Eŭropo.
Champdolent
Champdolent [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 406 loĝantojn en la jaro 2012.
(18336) 1988 LG
(18336) 1988 LG estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Stefan Puntigam
Stefan Puntigam (naskiĝis la 25-an de oktobro 1971 en Graz) estas aŭstra aktoro. Li studis kantadon kaj aktoradon ĉe la konservatorio Franz Schubert je Vieno.
Champdolent
Geografio
Champdolent situas ĉe la rivero Boutonne, oriente de Rochefort.
Stefan Puntigam
Li prezentis sursceneje interalie en la Malnova Teatrejo je Stutgarto (1996–1998), ĉe la Popolteatro je Vieno (1996–1999), ĉe la Komedio en la Bavara Kortego (1997–1998), krome en Vieno ĉe la Teatro en la Jozefurbo (1998–1999), Popolteatro (2004–2006) kaj Komediejo (2005).
Reĝlando Francio
La apogeo de la absoluta monarkio
Je la morto de Ludoviko la 13-a, ties filo Ludoviko la 14-a estis nur kvarjara: la regenteco iris al la reĝino-patrino Anna de Aŭstrio, kaj la regado estis farata de kardinalo Mazarin. Dum la neplenaĝeco de la reĝo, partioj revekiĝis: la Frondo grave minacis la monarkian povon, sed la reĝa partio fine venkis. Per la traktato de la Pireneoj en 1659, Francio finis sian konflikton kun Hispanio kaj manifestiĝis kiel supera potenco en Eŭropo: en la 17-a jarcento estis la apogeo de la franca politika supereco, pro tio tiu ĉi estas nomata per la nomo Granda Jarcento. En 1661, post la morto de Mazarin, Ludoviko la 14-a komencis sian propran reĝadon kaj faris de la franca reĝado la plej disvolvitan tipon de absoluta monarkio. Jean-Baptiste Colbert kontribuis al la rebonigo de la financoj de la reĝlando. La reĝo tenis la nobelegaron sub strikta regado kaj estis absoluta mastro en sia reĝlando, koncentrante inter siaj manoj ĉiujn povojn. La centra registaro estis disigita inter la konsilio de la reĝo, la kanceliero de Francio, kaj kvar ŝtataj sekretarioj. La ĝenerala Asembleo ne plu estis kunvenigita. Ekde 1673, la parlamentoj nur registris la reĝajn decidojn. En 1667, la polico estis reorganizita sub la regado de generalleŭtenanto de polico. La absolutismo estis ankaŭ pri Katolika Eklezio, kaj la deklaro de la kvar artikoloj konsistigis la oficialan ĉarton de galikanismo. La konstruado de la kastelo de Versailles, konstanta rezidejo de la reĝo kaj de la kortego ekde 1682, markis la simbolan apogeon de propra prestiĝo de Ludoviko la 14-a.
La eksterlanda politiko restis propraĵo de la reĝo kiu kondukis Francion en vicon da kostaj militoj, komence venkaj kaj ebligantaj pligrandigi la teritorion de la reĝlando. La franca-nederlanda milito (1672-1678) donis al Francio Franĉkonteon per la traktato de Nimego. La nuligo de la edikto de Nantes en 1685 ankoraŭ plimalbonigis la rilatojn inter Francio kaj la germanaj ŝtatoj, samtempe kondukante multajn kalvinanojn al ekziliĝo. La milito de la ligo de Aŭgsburgo (1688-1697) ebligis al Francio, per la traktato de Ryswick, aneksi la departementon Saaro kaj kvar kvinonojn de Alzaco. La milito pri hispana heredo (1701-1714), ruiniga, fine ĉesigis la hegemonian politikon de Francio en Eŭropo: se unu el la nepoj de Ludoviko la 14-a fine estis agnoskita kiel reĝo de Hispanio sub la nomo Filipo la 5-a, la traktato de Utrecht en 1713 devigis lin forcedi siajn rajtojn al la trono de Francio. Plie, en nur kelkaj jaroj, la reĝa familio, en kiu la posta reĝado aspektis certigita, estis frapita: la Granda Daŭfeno, filo de Ludoviko la 14-a, mortis en 1711, sekvata en 1712 kaj 1714 de ties filoj la duko de Burgonjo kaj la duko de Berry.
Je la morto de Ludoviko la 14-a, lia pranepo Ludoviko la 15-a, kvinjara, reĝis post li. Dum la regentado, sub la duko Filipo de Orléans, Francio travivis politikan malstreĉiĝon, sed samtempe gravan ekonomian krizon kun la bankroto de la sistemo de Law. La krizo sub la regentado estis ankaŭ diplomatia: Francio estis izolita en Eŭropo fronte al maraj potencoj, kaj al la dispartiĝo de la Burbonoj kaj de la Habsburgoj, samtempe la mizero de parto de la kamparanoj kaj la agitado de la kalvinanoj kontribuis al la sociala kaj spirita flanko de la malfacilaĵoj de la lando.
Post la morto de kardinalo Fleury, Ludoviko la 15-a deziris mem regi, sed rapide laciĝis kaj fakte forlasis la povon al rivalaj partioj. La reĝa prestiĝo estis trafita, sed la reĝado de Ludoviko la 15-a estis markita ankaŭ per la plifortigo de la regiona kaj reĝa administracio, kaj per la plibeligo de la urboj danke al politiko de grandaj laboroj. Tamen la institucioj de la reĝlando postrestis pri la ekonomiaj realaĵoj, kaj la socio spertis streĉojn pro la rivaleco inter la sociaj klasoj. La ideoj de la Lumoj emis diskrediti la tradiciajn instituciojn kaj la reĝan aŭtoritatecon. Post la sepjara milito, Francio perdis, per la traktato de Parizo, la profiton de granda parto de la unua franca kolonia spaco: la Nova Francio devis esti cedata ĉe ĝia esenca parto al la Reĝlando de Britio kaj al la Reĝlando de Hispanio.
La fino de la monarkio
Fine de la 1780-aj jaroj, la Ŝtato proksimis bankroton: tiam Ludoviko la 16-a kunvokis la Ĝeneralan Asembleon, kiu komenciĝis en la en Versajlo. Sed la regado de la situacio komplete forfuĝis de la reĝo: la 17-an de Junio, la tria Stato sin proklamis «konstitucianta nacia Asembleo». La okupo de la fortreso Bastille, la, estas konsiderata kiel la vera deirpunkto de la franca Revolucio. Rapide superata de la decidoj de la nacia Asembleo, la reĝo pensis pri fuĝo el la lando sed li estis identigita kaj rekondukita al Parizo: la epizodo de la fuĝo al Varennes perdigis al li la reston de lia popolareco.
La, la unua Konstitucio de Francio estis adoptita, finante la monarkion laŭ dia juro. La reĝimo de konstitucia monarkio daŭris malpli ol unu jaron kaj la kapto de Tuileries, en Aŭgusto 1792, finis la reĝecon, oficiale aboliciitan la 21-an de Septembro. Juĝita pri ŝtatperfido, Ludoviko la 16-a estis ekzekutita la.
Post la fino de la revolucia periodo kaj de la unua Imperio, Francio reprenis en 1814 la oficialan nomon de «Reĝlando Francio» okaze de la reveno de la Domo de Burbono en la Restaŭrado, sed sub reĝimo de konstitucia monarkio. Post la Tri Gloraj Tagoj de 1830, Francio denove spertis monarkian reĝimon, nome la julia monarkio. Temis tiam pri la reĝado de la Domo de Orléans kaj de Ludoviko-Filipo la 1-a kiu estis proklamita «reĝo de la francoj» (1830-1848).
Anekdote, depost la 27-a de Marto 1901, 110 tre oficialaj francaj vicreĝoj de la insulo de la Fazanoj sin sekvis ĝis en 2011, la prezidanto de la respubliko estante nur alterne kunprinco de la princolando Andoro.
Prestiĝo de la reĝlando de la frankoj kaj poste de Francio
Ekde la fondo de la reĝlando de la frankoj, tiu-ĉi profitis de granda prestiĝo, aparte ĉe la papoj. La frankoj kaj poste la francoj tre ŝatis la agnoskon de la prestiĝo de siaj reĝo kaj reĝlando fare de la papoj.
La prestiĝo de la reĝlando de la frankoj estis agnoskita eĉ de la orienta romia imperio. Tiel, Konstantino la 7-a menciis ke edikto gravurita sur la katedralo Hagia Sofia de Konstantinoplo atribuita al Konstantino la 1-a asertis "ke romia imperiestro neniam rajtis edziĝi kun virino ekster la romia ordo, je la sola escepto de la frankoj..." Tiu prestiĝo de la frankoj venus de la grandaj karieroj de pluraj frankaj ĉefoj en la romia mondo kaj de parencaj ligiloj, kiuj kreiĝis inter frankoj kaj romianoj, aparte de la edziĝo en 395 de la imperiestro Arcadius kun Eŭdoksio Elia, filino de la franka princo Baŭto.
NGC 6223
NGC 6223 (aliaj indikoj — UGC 10527, MCG 10-24-40, ZWG 299.21, 7ZW 657, PGC 58828) estas galaksio en konstelacio Drako.
25685 Katlinhornig
25685 Katlinhornig estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Katlin Jayne Hornig, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Sargent High School en Monte Vista (Koloradio, Usono).
Károly Kacsó
Károly KACSÓ [kaĉo:], laŭ kutima hungara sinsekvo KACSÓ Károly, (naskiĝis la 2-an de aprilo 1943 en Budapeŝto, Hungario) estas rumania hungara arkeologo.
Biografio
Károly Kacsó frekventis mezlernejon en Oradea (1960), poste li diplomitiĝis pri historio en UBB de Kluĵo (1965), kaj li doktoriĝis en universitato de Bukareŝto (1981). De 1965 li estis ĉefmuzeologo de distrikta muzeo de Baia Mare, poste en 2003 vicdirektoro. Li kontribuas hungare kaj rumane. Ekde la 2000-aj jaroj li ofte prelegas kaj partoprenas en konferencoj.
Tempadministrado
Ĝi estas meta-agado kun la celo maksimumi la ĝeneralan profiton de serio de aliaj agadoj ene de la lima kondiĉaro de limigita kvanto de tempo.
Tempadministrado povas esti helpata de gamo de kapabloj, iloj, kaj teknikoj uzitaj por administradi tempon kiam oni plenumas specifajn taskojn, projektojn, kaj celojn ene de difinita dato. Dekomence, tempadministrado referencas al ĝuste negocaj aŭ laboraj agadoj, sed eventuale la termino plilarĝiĝis por inkludi ankaŭ personajn agojn. Sistemo de tempadministrado estas dezajnita kombino de procezoj, iloj, teknikoj kaj metodoj. Tempadministrado estas kutime neceso en ajn projekt-administrado ĉar ĝi determinas la projektan finigon de tempo kaj agado.
La ĉefaj temoj elirintaj el bibliografio por tempadministrado estas la jenaj:
18335 San Cassiano
18335 San Cassiano estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la vilaĝo San Cassiano, (kvartalo de Mezzane di Sotto en provinco de Verono). Tiu vilaĝeto estas fama pro sia oliv-oleo (Grignano) kaj sia vino (Amarone); ĝia izola situo donas vidon ambaŭe al Alpoj kaj Adriatiko.
Traunstein
Traunstein estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Traunstein kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝemelaj urboj
En Traunstein ekzistas strato nomita laŭ Haywards Heath, kaj inverse tie ekzistas strato nomita laŭ Traunstein.
Hohnstein
Hohnstein - germanlingva prononco - interalie estas la nomo de En ambaŭ teritorioj situas la restaĵoj de mezepokaj burgoj, kiuj ankaŭ havas la nomon Hohnstein.
Atentu ke ekzistas pluraj loĝlokoj de la nomo Hohenstein, kio ne pro la simila literumo konfuziĝu.
Ryuto Otake
Ryuto Otake (大竹 隆人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Machida Zelvia kaj Fujieda MYFC.
(10357) 1993 SL3
(10357) 1993 SL3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Keniĉi Enomoto
Keniĉi Enomoto (榎本 健一, Enomoto Ken'ichi, 11a de Oktobro, 1904 – 7a de Januaro, 1970) estis populara japana kantokomediisto kaj aktoro, konata ĉefe per sia artistnomo Enoken (エノケン). Li estis plinovigisto en teatro, radio kaj kino, kaj liaj roloj ludis gravan influon en la teatro de Tokio antaŭ la Dua Mondmilito, kaj li estis ŝlosila figuro por la revivigo de la komedio en la postmilita periodo.
En 1922 li debutis en teatro estante 18-jaraĝa kiel ĥorano de Asakusa Kinrjukan Teatro. La Granda tertremo de Kantō de la sekva jaro frapegis la etoson de opero en Tokio, kaj Enomoto turnis sin al la komedia teatro. Ludante malgrandajn rolojn en variaj komediproduktoj, li revenis al teatro kun Asakusa en 1929 kiel parto de la trupo Casino Folies. La sekvan jaron li kreis sian propran trupon, Enoken Gekidan, kiu firme establis lin kiel ĉefa figuro en la teatra etoso de Tokio. En 1934, li stelulis en la filmo Enoken no Seiŝun Suikoden (Rakonto de la freneza juneco de Enoken), kaj akiris tutlandan popularecon. Per sia sekva kinkariero li faris parodion de tuta parado de japanaj historiaj gravuloj, kiel Kondō Isami kaj Sakamoto Ryōma, en serio de "jidai-geki" (historidramaj) kaj "ĉanbara" (samurajdramaj) filmoj, kiel kelkaj reĝisoritaj de Kaĝiro Ĝamamoto, Nobuo Nakagawa kaj Akira Kurosawa.
Arco
Arco estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco de Trento, en la nordo de la ŝtato. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Anna, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Lomaso, Dro, Villa Lagarina, Drena, Tenno, Riva del Garda, Ronzo-Chienis, Mori kaj Nago-Torbole.
Monnetier-Mornex
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Framo
Framo estas laŭ NPIV: Kadroforma ĉefparto, trabaro de objekto, kiu portas la aliajn diversajn pecopartojn:
Shohei Yanagizaki
Shohei Yanagizaki (柳崎 祥兵, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Machida Zelvia kaj Kagoshima United FC.
Volmarstein
Volmarstein estas urboparto de Wetter (Ruhr) en la Distrikto Ennepe-Ruhr, Ruhr-Regiono (Germanujo). Ĝis 1969 la loko situanta sude de la rivero Ruhr estis memstara komunumo.
La plej konata vidindaĵo de Volmarstein estas la kastelruino. La kastelo estis konstruata en 1100 kaj en 1324 detruata fare de la grafo de Mark.
Maĉismo
Maĉismo (de la hispana vorto machismo ) aŭ masklismo estas la konduto, ke viroj estas laŭdifine superaj al virinoj, kaj ke tiu supozata aŭ pretendata supereco (fizika, intelekta aŭ dio-vola) pravigas superan rolon por viroj en la socio, kaj do malsuperan por virinoj. Tiajn personojn karakterizas konservativaj opinioj koncerne la rolon de virinoj; ili do oponas aktivan partoprenadon de virinoj en sociaj sferoj, kiujn ĝis nun okupis ĉefe viroj, ekz. en sporto aŭ en multaj profesioj.
Dirante sin reprezentantoj de viroj kaj eĉ de vireco ĝenerale, ili kutime oponas ankaŭ samseksemon kaj foje malrespektas, insultas, atakas aŭ eĉ persekutas samseksemulojn.
En multaj ŝtatoj de okcidenta Eŭropo virinoj ricevas malpli altan salajron ol viraj kolegoj por la sama farata laboro. Ankaŭ tio estas ekzemplo de maĉismo.
Kontraŭe al maĉismo staras feminismo, kiu celas forigi la neegalecon inter la seksoj.
Zoltán Nagyiványi
Zoltán Nagyiványi [nadjivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagyiványi Zoltán estis hungara juristo, verkisto, ĵurnalisto. Lia nobela antaŭnomo estis nagyiványi, lia plena origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Fekete Zoltán Lajos Menyhért, ekde 1913 li oficiale uzis la familian nomon Nagyiványi.
Zoltán Nagyiványi naskiĝis la  (laŭ alia informo la naskiĝtago estas la 8-a) en Hungara reĝlando en Aranyosmarót (nuntempa Zlaté Moravce en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Li edziĝis kvinfoje, la unua edzino naskis 2 filojn, la dua solan filon, la ceteraj ne naskis.
Alixan
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, okcitane Droma, kaj en la pli vasta regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes, okcitane Auvèrnhe Ròse Aups). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Valence kaj al la.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas alixannais.
NGC 6224
NGC 6224 (aliaj indikoj — UGC 10555, MCG 1-43-2, ZWG 53.10, PGC 59017) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
István Lovas
István LOVAS [iŝtvAn lovaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lovas István estis hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1987).
István Lovas naskiĝis kiel Leboniczki István la  1931 en Gyöngyöshalász.
Biografio
István Lovas frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1950-1955. Li eklaboris en centra fizika esplora instituto. Kiel instituta membro li profitis la eblecon labori en Kopenhago kaj Kuna Instituto por Atomfizika Esploro (Dubna). En 1971 li doktoriĝis antaŭ MTA. En 1986 li ekinstruis en universitato de Debrecen, kie li estis katedrestro. Li okupiĝas precipe pri nuklea fiziko. Li ricevis 4 premiojn inter 1960-2010.
Askanier
La Askanier (germane; ebla esperantigo "Askanoj") estas malnova germana dinastio, kiu havis gravan influon en pluraj historiaj germanaj teritorioj, hodiaŭ situantaj en la federaciaj landoj Malsupra Saksio, Saksio, Brandenburgio kaj Saksio-Anhalto. En la moderna epoko ĝi regis nur en Anhalto, tial ĝi ankaŭ nomiĝas Anhalta dinastio (germane Haus Anhalt).
István Ferenc Magyar
István Ferenc MAGYAR [madjar:], laŭ kutima hungara sinsekvo MAGYAR István Ferenc, (naskiĝis la 26-an de novembro 1958 en Baia Mare, Rumanio) estas rumania hungara dizajnisto, pentristo.
Biografio
István Ferenc Magyar akiris diplomon pri dizajnarto en 1983 Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Inter 1983-86 li laboris en Sighetu Marmației, poste li estis dizajnisto en meblofabriko de Baia Mare.
Rezső György Lovas
Rezső György Lovas [reĵO djordj lovaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lovas Rezső György estis hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2013), membro de Academia Europaea.
Rezső György Lovas naskiĝis la  1946 en Debrecen.
Biografio
Rezső György Lovas post la diplomo okupiĝas pri nuklea fiziko. Li laboras en instituto pri la nuklea esploro, kiu estas apartenaĵo de MTA. En 1993 li estis nomita titulara profesoro de universitato de Debrecen. Li okupiĝas pri la teoria nuklea fiziko. Li ricevis premiojn inter 1978-2011.
Matiaso
Matiaso estas vira persona nomo, uzata en Esperantio.
Ĝi estas alia formo de la nomo Mateo, do vidu ankaŭ tiun artikolon. Verŝajne Matio estas alia formo de Matiaso
Origino kaj signifo de la nomo: (greke) Matiaso devenas el la biblia nomo Mattathias kaj  (hebrea) Mattithiah, kiuj signifas "Donaco de la Dio" aŭ "Donaco de la Moŝto" kaj originas el la hebrea nomo Mattitjah ("donata de Javeo").
Nomtago
László Lóránd
László Lóránd [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lóránd László laŭ angla ortografio Laszlo Lorand estis hungardevena usona biokemiisto, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1995), membro de Usona Scienca Akademio.
László Lóránd naskiĝis la  en Győr, li mortis la.
Biografio
László Lóránd frekventis medicinan universitaton en Budapeŝto. Li plulernis en universitato de Leeds, kie li akiris PhD en 1951. Li instruis aŭ esploris en diversaj urboj, ekzemple en 1993 li ekinstruis en Feinberg. Li okupiĝis precipe pri la trombozo, foje pri la kancero. Kun liaj kunlaborantoj li faris fundamentajn malkovrojn pri molekula kompreno de la sango. Lia laboro estis honorita kun diversaj premioj.
D-ro Lóránd havas PhD, DSc(hc), MD(hc).
Colonne
Colonne (prononco proksimume "Kolon'") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Bletterans.
Demografio
fonto: Insee
Péter Pálos
Péter Pálos [pAloŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Pálos Péter estis hungara tablotenisisto, trifoja paralimpiano, dufoja olimpika kaj trifoja monda ĉampiono.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
naskiĝis kun milda intelekta handikapo. En sia aĝo 13 li konatiĝis kun la tabloteniso, post unu jaro li estis jam tablotenisisto en ĉefurba fervojista sportklubo. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2012, Hungario en la Somera Olimpiko 2016 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2020 kun du oraj kaj bronza medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la tria, respektive la dua en 2014 kaj 2018. Li ricevis tri ŝtatajn premiojn inter 2012-2021.
Tamás Falu
Tamás FALU [tamAŝ], hungare Falu Tamás, Esperante Tomaso Falu estis hungara verkisto kaj poeto.
Tamás Falu naskiĝis, kiel Balassa Lajos la 10-an de novembro 1881 en Kiskunfélegyháza. Li mortis la 13-an de julio 1977 en Ócsa.
Parapeto
Parapeto estas instalaĵo kiu evitigas abruptan falon de homo el pontoj, terasoj, balkonoj aŭ aliaj altaĵoj. Male al la malpeza kaj ofte metala retsimila balustrado la parapeto estas ofte masiva muro. Krome parapeto estas parto de la ekstera muro inter la planko kaj la fenestro (fenestroparapeto).
Tamás Falu
Biografio
Tamás Falu frekventis gimnazion en Kecskemét, universitaton en jura fako en Budapeŝto. Li komencis sian karieron en 1900, tiam aperis lia unua poemlibro. Li prenis pseŭdonimon Tamás Falu en 1911. Inter 1920-1935 li estis kunlaboranto de Nyugat. Li longe havis postenon en Ócsa, dume li verkadis kaj ĵurnaladis. Li estis membro de Societo Kisfaludy kaj membro de Societo Petőfi. En 1981 ekspozicio okazis en Kiskunfélegyháza pri la poeto.
Parapeto
Laŭ Francisko Azorín Parapeto estas Randmuro, barantilo, brustoŝirmilo ĉirkaŭ unu metro alta, ĉe fortikaĵo, teraso, fenestro, ponto, k. c. Li indikas etimologion el la latina parare + pectus (ŝirmi bruston). Kaj li aldonas la terminon parapeti, por konstrui parapeton.
Tamás Falu
Verkoj (selekto)
Resume li eldonis 9 poemlibrojn kaj 10 romanojn.
Parapeto
La parapetalteco hodiaŭ estas normigita kaj dependas de la alteco de eventuala falo.
34337 Mihirjoshi
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
György Makara
György MAKARA, laŭ kutima hungara sinsekvo MAKARA György, (naskiĝis la 14-an de aprilo 1945 en Baia Mare, Rumanio) estas rumania hungara pentristo.
Islama fundamentismo
Tiu termino Islama fundamentismo aludas al movadoj kiuj sekvas strikte la indikojn de la Korano kaj de la islama leĝaro ŝario. Ili aperis kiel reago unuarange al la reformismaj klopodoj dum la unua duono de la 20a jarcento -kiujn oni konsideris kiel tute inspiritaj de la okcidenta kaj kristana kulturoj- kaj duarange al la politika eksterlanda influo en la arabaj ŝtatoj - ĉefe pro ekonomiaj interesoj rilate al nafto kaj ties industrio kaj komerco. La Islama fundamentismo atingis grandajn politikajn sukcesojn: kreska nombro de landoj adoptis aŭ akceptis aplikojn de la islama aŭ islamisma juro. En 1979, en Irano, revolucio enpovigis la ajatolahon Ĥomejni. En Somalio ekde la 1990-aj jaroj okazas milita konstanta stato inter diversaj frakcioj, el kiuj kelkaj tute islamfundamentismaj. En Alĝerio forta islamisma movado konkurencas kun pli modernaj politikaj partioj. En Afganio post la forpelo de la soveta reĝimo, kaj nova enlanda milito, instaliĝis la reĝimo de la talibanoj.
György Makara
Biografio
György Makara diplomitiĝis en Arta Altlernejo de Kluĵo. Li prezentis siajn kreaĵojn kaj en individuaj kaj en grupaj ekspozicioj.
Islama fundamentismo
La defendo en la Kurano de la jihado, konsiderata kiel sankta milito, utilis al la radikalaj sektoroj por justigi uzadon de perforto por liberigo de islama lando, konsiderinte pri "liberigo" la instalon de islamisma reĝimo. Tiu sinteno ne estas kunsentata de aliaj pli moderaj islamanoj.
Ĉar Islamo dekomence en la historio estis religia sistemo pli ligata al la politika ŝtato ol ĉe aliaj religioj, kiaj kristanismo, judismo aŭ hinduismo, la kontraŭstaro de aliaj landoj kaj socioj estis konstanta ekde la apero de Islamo kaj ties dum epokoj forta rilato al la fundamentismo.
Neknekulo
Neknekulo estas junulo kiu nek studas nek laboras. Ĉi-termino egalas al la angla akronimo NEET (Not in education, employment, or training). La akromino NEET estis unue uzata en la Unuiĝinta Reĝlando, sed ĝia uzo disvastiĝis al aliaj landoj kiuj inkluzivas Japanion, Sud-Koreion, kaj Tajvanon.
En la Unuiĝinta Reĝlando, la kategorio enhavas homojn kiuj aĝas de 16 ĝis 24; La subgrupo de neknekuloj kiuj aĝas 16-18 estas ofte de aparta fokuzo. En Japanio, la kategorio enhavas homojn kiuj aĝas 15-34 kaj nek laboras, nek dommastrumas, nek estas aliĝitaj en lernejo aŭ labor-rilata trejnado, kaj ne serĉas laboron.
Saint-Maurice (Val-de-Marne)
Saint-Maurice estas franca komunumo situanta en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio, najbara de Parizo. Ĝi havas proksimume 14 500 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas franclingve  Mauritiens.
Neknekulo
Aliaj landoj
En Hispanio, Meksiko, Argentino, kaj Urugvajo, krom aliaj hispanlingvaj landoj, la termino "ni-ni" ("nek-nek") iĝis popularan alternativan vorton de NEET. La termino signifas 'ni estudia, ni trabaja' ("nek studas, nek laboras"). En Brazilo, estas simila vorto "nem-nem".
La termino iĝis polemika temo en Meksiko, kie la registaro sentas ke homoj kiujn oni eble konsiderus neknekuloj pli verŝajne elektas aliĝi al la organizoj engaĝitaj en narkotaĵtrafiko por subteni siajn ekonomiajn kaj proprajn bezonojn, ol ili prenas dungon aŭ studas.
(63175) 2000 YS55
(63175) 2000 YS55 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĉar ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Ĉathama albatroso
La Ĉathama albatroso (Thalassarche eremita), konata ankaŭ kiel Ĉathama talasarko aŭ Ĉathaminsula albatroso, estas mezgranda blankanigra albatroso kiu reproduktiĝas en La Piramido, granda rokaĵo en la insuloj Ĉathamoj, Novzelando. Ĝi estas foje traktita kiel subspecio de la Singarda albatroso Thalassarche cauta. Ĝi estas la plej malgranda el la grupo de la Singarda albatroso.
Taksonomio
Talasarkoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.
Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.
La Ĉathama albatroso estis unuafoje priskribita kiel Diomedea cauta eremita fare de Robert Cushman Murphy, en 1930, baze sur specimeno el la roko Piramido.
Aspekto
La Ĉathama albatroso pezas 3.1 al 4.7 kg kaj ĝi havas longon de 90 cm. La plenkreskulo havas malhelgrizajn kronon, vizaĝon, dorson, supraflugilojn, voston, kaj gorĝon. Ili havas blankajn pugon kaj subajn partojn. Ili havas nigrajn markostriojn en antaŭa bordo de subflugiloj, kaj nigran pinton en flugiloj. Ties beko estas flava kun malhela punkto en la pinto de suba makzelo. Fine, ili havas oranĝan vangostrion. La junuloj havas pli etendan grizon kaj ties beko estas blugriza kun nigraj pintoj en ambaŭ makzeloj.
Kutimaro
Ili estas kutime silentaj, sed elsendas akran zuman azenecan blekon kaze de minaco kaj ankaŭ dum pariĝado, kio inkludas ankaŭ ventumiligon de la vosto, mutuan bekoskermadon kaj gruntadon.
Manĝo
La Ĉathama albatroso manĝas fiŝojn, cefalopodojn, krilon, kaj ciripediulojn.
Reproduktado
Tiu specio de albatroso reproduktiĝas ĉiujare sur rokaj kornicoj, deklivoj, kaj fendoj. Ili konstruas piedestalajn nestojn de grundo kaj vegetaĵaro. Ĝis nune La Piramido estas ĝia ununura reproduktejo. La ino demetas sian ununuran ovon inter la 20a de aŭgusto kaj la 1a de oktobro, kaj eloviĝo okazas en novembro aŭ decembro, post 68–72 tagoj. La elnestiĝo okazas ĉirkaŭ marto aŭ aprilo, nome 130 al 140 tagoj post eloviĝo. La junuloj revenas al la kolonio post kvar jaroj, sed ili ne reproduktiĝas ĝis ties sepa jaro.
Teritorio kaj habitato
La Ĉathama albatroso nestumas nur en La Piramido en la Ĉathamoj. Uzante aerajn fotojn en 1998, sciencistoj ĉirkaŭkalkulis, ke estas inter 3,200 kaj 4,200 paroj nestumantaj. Grundokalkuloj el 1999 al 2003 pliigis tiun nombron al 5,300 paroj por totalo de proksimume 11,000 reproduktaĝaj birdoj. For de la reprodukta sezono ili havas teritorion en la Suda Pacifiko el Tasmanio al Ĉilio kaj Peruo. El aprilo al julio ili uzas la helpon de la Humboldta Marfluo kaj iras tiom for norden kiom ĝis 6°S laŭlonge de la marbordo de Sudameriko.
Takafumi Suzuki
Takafumi Suzuki (鈴木 崇文, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Machida Zelvia, Fagiano Okayama kaj Thespakusatsu Gunma.
Hafling
La germana nomo de la komunumo, Hafling, donis sian nomon al la ĉevala raso Haflinger - kaj la komunuma blazono montras tian ĉevalon. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Brixen (Bressanone), Klausen (Chiusa), Villnöß kaj Vahrn.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (98%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 2% parolas denaske la italan.
Montriond
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
(127938) 2003 HN2
(127938) 2003 HN2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
(42179) 2001 CP25
(42179) 2001 CP25 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas, ke ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Montagny-les-Lanches
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Diospyros montana
Diospyros montana ankaŭ nomata montara persimonujo aŭ tandamo estas specio el la genro diospiro, familio Ebonacoj.
Habituso kaj Folioj
Diospyros montana estas ĉiamverda, mezgranda arbo, kun alteco ĝis 15 m kaj trunka diametro ĝis 60 cm. La trunko estas dornhava kaj malhelgriza. La ekstera ŝeltavolo senŝeligas sin en neregulaj pecoj. La branĉoj estas rondaj kaj komence lanugaj.
La branĉoj havas alternsidajn kaj duvicajn foliojn. La lanuga folitigo havas kanelon kaj longas 0,5 ĝis 1,5cm. La folilimbo estas leda, brilanta kaj nedividita. Ĝi longas 3 ĝis 11cm kaj larĝas 1,4 ĝi 5cm. Ĝi estas ov-forma ĝis oblonga. la limbobazo estas nepinta ĝis korforma. Ambaŭ folisurfacoj komence estas lanugaj kaj poste kalvaj..
Frukto kaj Semoj
La frukto (montara persimono) estas globeca, 1 ĝis 4cm dika bero. Maturaj ili estas oranĝkoloraj kaj havas dolĉ-acidan kaj fruktecan guston. kun kvar ĝis ok nigraj-brunaj semoj.
Disvastigo
Diospyros montana aperas en Hindi (ekzemple en la montaro Okcidentaj Gatoj), Srilanko, Nepalo, Birmo, Hindoĉinio, Tajvano, Malaja Insularo, Sulaveso kaj en la tropikaj regionoj de Aŭstralio (norda Kvinslando kaj nordorienta Okcidenta Aŭstralio).
NGC 6225
NGC 6225 (aliaj indikoj — UGC 10556, MCG 1-43-3, ZWG 53.11, PGC 59024) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Diospyros montana
Disvastigo
En Hindio Diospyros montana bone kreskas en sekarbaroj kaj ĉiamverdaj arbaroj ĝis altitudo de 800m.
NGC 6225
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Diospyros montana
Utiligado
La fruktoj estas konsumataj freŝe. Ili ankaŭ estas uzataj en marmeladoj. Eblas ankaŭ fari el ili malfortan alkoholan trinkaĵon.
Poezio: armilo ŝargita per futuro
Poezio: armilo ŝargita per futuro kaj pli amplekse '''Poezio: armilo ŝargita per futuro. Komentita antologio de hispanlingva poezio kontestema, engaĝiĝinta, socia kaj revolucia''', estas antologia kolekto de socie engaĝita, revolucia poezio, prilaborita kaj aŭtorita de Miguel Fernández.
Diospyros montana
Taksonomio
La unua priskribo de Diospyros montana okazis en 1795 fare de William Roxburgh, en Plants of the Coast of Coromandel, 1, S. 37, tabulo 48. Homonyme sind Diospyros montana Pancher & Sebert (Notice sur les bois de la Nouvelle Calédonie, 1873, S. 197) und Diospyros montana B.Heyne ex A.DC. (Prodromus Systematis Naturalis Regni Vegetabilis, 8, 1844, S. 239). sinonimo por Diospyros montana Roxb. estas: Diospyros cordifolia Roxb., Diospyros montana var. cordifolia (Roxb.) Hiern.
Poezio: armilo ŝargita per futuro
Tiu antologio Poezio: armilo ŝargita per futuro prezentas tradukojn de tekstoj de Blas de Otero, Vicente Aleixandre, Eduardo Galeano, Emilio Prados, Manuel Altolaguirre, Luis Cernuda, Carmen Conde, Gabriel Celaya, García Lorca, Dámaso Alonso, Pedro Salinas, Pedro Garfias, Jorge Guillén, José Agustin Goytisolo, José Antonio Labordeta, Juan Gil-Albert, Pedro García Cabrera, León Felipe, Ángel González, Jaime Gil de Biedma, Chicho Sánchez Ferlosio, Miguel Hernández, José Luis Sampedro, Pablo Neruda, Rafael Alberti, Luis García Montero, kaj Walt Whitman, fare de Miguel Fernández, Fernando de Diego, Jorge Camacho kaj aliaj, kun indiko pri la loko reta por aŭskulti muzikajn versiojn fare de Paco Ibáñez, Joan Manuel Serrat, Aguaviva, Jarcha ktp.
Tiu antologio ricevis favoran traktadon de la kritikistoj kaj recenzintoj.
Embrazuro
Embrazuro havas laŭ NPIV du signifojn. 1. aperturo, farita en muro por instali pordon aŭ fenestron. Vidu embrazuro
2. aperturo en muro, ŝipo aŭ fortkaĵo, tra kiu oni pafas. Vidu embrazuro
(42182) 2001 CP29
(42182) 2001 CP29 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la far la teamo de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
(18337) 1988 RB11
(18337) 1988 RB11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.