cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de Azerbajĝano
Soveta epoko
Post la falo de la Persa Imperio dum la Unua mondmilito, Azerbajĝano kune kun Armenio kaj Kartvelio ariĝis en la Transkaŭkaza Federacia Demokratia Respubliko, kiu mallonge vivis. Kiam la respubliko estis disigita en majo 1918, Azerbajĝano deklaris la sendependecon kiel la Azerbajĝana Demokratia Respubliko (ADR). La ADR estis la unua demokratia parlamenta respubliko de la islama mondo, sed nur vivis 23 monatojn, ĉar la Ruĝa Armeo invadis ĝin en aprilo 1920, kreante la ŝtaton nome Socialisma Soveta Azerbajĝana Respubliko samjare. En 1922, Azerbajĝano iĝis parto de la Transkaŭkazia Federacia Socialisma Soveta Respubliko, kiu samtempe fariĝis konstitucia membro de la ĵus naskita Sovetio. En 1936, la federacia respubliko disiĝis kaj la azerbajĝana soveta respubliko fariĝis membroŝtato de Sovetio. Dum la Dua mondmilito, Azerbajĝano proviziis grandan kvanton de la nafto por la Orienta Fronto, dume ĉirkaŭ 600.000 azeroj batalis kontraŭ la nazioj. La Operacio Edelweiss gvidata de la Wehrmacht estis direktata al tiu regiono pro ĝia graveco rilate la energian proviziadon.
Kiel konsekvenco de la politiko de la "glasnosto", ekigita de Miĥail Gorbaĉov, la civilaj ribeloj kaj la etnaj bataloj naskiĝis aŭ pliiĝis en diversaj regionoj de Sovetio, inkluzive de Montara Karabaĥo, regiono en la Socialisma Soveta Azerbajĝana Respubliko sed loĝata de armena plimulto. La ribeloj en Azerbajĝano helpis la sendependecon.
Post-soveta epoko
En 1990, la Supera Konsilio de la SSR de Azerbajĝano forigis la vortojn "Socialisma Soveta" de la oficiala nomo de la lando; aprobis la Suverenan Deklaracion de la Azerbajĝana Respubliko kaj restaŭris la flagon de la Azerbajĝana Demokratia Respubliko. La 8-a de septembro 1991 estis elektata la prezidento en naciaj balotadoj.
La 18-an de oktobro 1991, la Supera Konsilio de Azerbajĝano adoptis deklaron pri sendependeco kiu estis subskribata dum nacia referendumo en sekvanta decembro kiam Sovetio formale disiĝis. La unua jaroj de la sendependa lando estis eklipsataj pro la Milito de Montara Karabaĥo. Post la fino de la milito en 1994, Azerbajĝano perdis la kontrolon de 16% de ĝia teritorio. En 1993 la prezidanto estis venkita de militista ribeliĝo kiu entronigis la eks-sovetian prezidanton de Azerbajĝano. En 1995, estis evitata ŝtatpuĉo de la komandanto de la militista polico, kiu okazigis la forpason de la komandanto kaj la disiĝon de la azera militista polico.
La konflikto kun Armenio pro Montara Karabaĥo kaŭzis malordojn en la lando dum 1988-89 jaroj. En 1990 sovetaj milittrupoj eniris en Bakuo kaj deklaris militan staton. En 1991 azerbajĝanaj ĉefuloj subtenis moskvan puĉon. Azerbajĝano deklaris sendependecon kaj en 1991 membriĝis en KIŜ. En 1992 fariĝis membro de UN. Renoviĝis la milito en Karabaĥo. Naciista prezidanto A.Elĉibej cedis sian lokon al iama komunisto H.Aliev. En lastaj jaroj estis kelkaj senrezultaj provoj de milita renverso.
Ilham Alijev sukcedis sian patron kiel prezidanto en 2003.
Notoj kaj referencoj
Atropatene (res publica)
Historio de budhismo
Historio de budhismo komenciĝas en la 6-a jarcento antaŭ Kristo, kiam naskiĝis budho Ŝakjamunio. Danke al tio la budhismo apartenas al la plej malnovaj, sed samtempe al senĉese "vivaj" religioj.
Budhismo estiĝis en Barato, de kie ĝi disvastiĝis en pluajn partojn de Azio. Karakteriza disvastigo de budhismo al hinda subkontinento kaj eĉ ekster ĝi (precipe al Srilanko) okazis nur dum regado de reĝo Aŝoko. Budhismo iom post iom komencis apartiĝi en skolojn, dum kio la plej malnova konata skolo de budhismo estas theravado. Iom post iom estiĝadis apud ĝi ankaŭ pluaj skoloj pli poste markataj kiel hinajanaj direktoj. Ekde la 1-a jarcento komencis kreiĝi nova direkto de budhismo - mahajano, kiu en Barato mem fine superis kaj de tie ĝi disvastiĝis precipe en Ĉinion, Koreon, Japanion kaj Vjetnamion. Proksimume ekde la 6-a jarcento enkadre de la mahajana budhismo estiĝas ismo nomata vaĝrajano, kiu pli poste fariĝis ĉefa formo de budhismo en Tibeto, de kie ĝi disvastiĝis en pluaj jarcentoj precipe en Mongolion kaj landojn de nuntempa Rusa federacio, kiel estas Burjatio, Tuvio kaj Kalmukio. Theravado, kiu dum la unua jarmilo travivis fakte principe nur sur Srilanko, ekde la dua jarmilo fariĝis superanta religio de plimulto de landoj de sudorienta Azio - Mianmaro, Tajlando, Laoso kaj Kamboĝo. Dum en Barato, la lando de sia deveno, budhismo fine de la unua miljaro faladis, ke fine de sekve de islamaj invadoj dum la 11-a jarcento ĝis la 13-a jarcento tute malaperis. Nur en la 20-a jarcento okazas en Barato reviviĝo de budhismo, kaj ankaŭ ties disvastiĝo Okcidenten. Nuntempe la budhismo membriĝas en tri bazajn direktojn - vaĝrajanon, mahajanon kaj theravadon.
La vivo de la Budho
Laŭ tradicio, budho Gaŭtamo el reĝa dinastio de la ŝakjoj, kiu regis al unu el malpli grandaj ŝtatoj de la norda Barato. Li naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 563 a. K. kaj verŝajne li vivis 80 jarojn. Li akiris kromnomon Ŝakjamuni ("Princo el dinastio de Ŝakjoj"). La naskiĝon de la Budho antaŭis vico de mirakloj, same kiel lia koncipo, kiuj signis, ke li rezignos en la estonteco pri la profana vivo kaj fariĝos granda pastra instruisto. Sed lia patro, la reĝo Ŝuddhodana, volis havi el li sian sekvanton, tial li decidiĝis teni lin en sia palaco, kie li superŝutis lin per riĉeco kaj bonfarto. Tiel la princo travivis senzorgan junaĝon, ĝis kiam li trifoje ne ekvojaĝis el la palaco kaj ne renkontiĝis kun realaĵoj de la mondo: kun malsano, maljuniĝado kaj morto. Li komencis konscii la pasemon de la mondo kaj en la tago, kiam lia edzino Jaŝodhara naskis al li filon Rahula-n, la princo forlasis la palacon kaj fariĝis migranta asketulo.
Unue li okupiĝis per meditaj teknikoj kaj poste per asketismo. Post ses jaroj de klopodo kaj praktikado de mem-neniiga asketismo li konsciis, ke la vojo al vekiĝo kondukas tra meza vojo, kiu evitas al du ekstremoj - kaj al dura asketismo kaj al la vivo en troa komforto. Li sidiĝis sub arbon hodiaŭ nomata kiel arbo Bodhi kaj ĵuris, ke ĝis kiam li ne atingos la vekiĝon, li ne foriros. Post kelke da tagoj li vere atingis la vekiĝon kaj fariĝis budho de tiu ĉi erao. Li komencis instrui dharmon, iom post iom li akiradis lernantojn kaj post sia morto li foriris en parinirvanon.
La frua budhismo
Post la morto de la Budho ĝis la tempoj de Aŝoko (300 a. K. - 232 a. K.) budhismo verŝajne ne estis sur la hinda subkontinento tro disvastigita. Fontoj el tiu tempo plimulte mankas, sed estas konataj budhistaj koncilioj, kiuj estas tute akceptataj kiel historiaj eventoj.
La unua budhana koncilio (5-a jarcento antaŭ Kristo)
Kiel indikas la tradicio, la unua budhana koncilio okazis mallongtempe post la morto de la Budho en Raĝagrha. Kunvokis ĝin Mahakaŝjapa, unu el antaŭaj lernantoj de la Budho, kaj la celo de koncilio estis klasifiki la dosktrinon tiel, por ke ĝi povu esti konservita por la pli postaj generacioj. Al la koncilio venis ankaŭ Ananda, la kuzo de la Budho, fama pro sia fenomena memoro, kaj li prezentis ĉiujn parolojn de la Budho (sutrojn), kiuj kreis tutan unu parton (Sutro Pitako) el tri partoj de budhana kanono (Tripitako). Monaĥo Upali diris ordenajn regulojn kaj tiel do estiĝis sekcio de la ordenaj reguloj (Vinajo Pitako).
Proselitismo de Aŝoko
Aŝoko ankaŭ sendis budhanajn "misiistojn" ankaŭ en hodiaŭan Egiption kaj Makedonion, sed ĉi tie ili fakte havis nenian reeĥon. Male filo de Aŝoko, arahanto Mahinda, kiu estis sendita al Srilanko, solenis sukceson kaj budhismo ĉi tie firme eksidis.
Aŝoko ankaŭ konstruis ampleksan reton de vojoj, malsanulejoj kaj tranoktejoj, universitatoj kaj irigaciaj sistemoj tra la tuta lando. Li faris ĉiun sian regadon en harmonio kun la budhisma instruado. Eĉ kiam Aŝoko estis klare klinita al budhismo, li estis tolerema rilate al aliaj tiamaj religioj.
La tria budhana koncilio (3-a (event. 4-a) jarcento antaŭ Kristo)
La tria budhana koncilio okazis ĉirkaŭ la jaro 350 antaŭ Kristo, sed la theravadaj tradicioj rifuĝis agnoski ĝin kiel validrajtan koncilion, ĉar ĝi estis kunvokita fare de mahasanghanoj. Kiel la tria koncilio ili tiel konsideras renkontiĝos de sangho en Pataliputro proksimume je cent jaroj pli poste dum la regado de Aŝoko. Post tiu ĉi koncilio la monaĥa sangho definitive disiras.
Helenismo
Kelkaj el la rokskribaĵoj de Aŝoko priskribas klopodon, kiun Aŝoko dediĉis al la disvastigo de budhismo ankaŭ en la helenisma mondo, kiu siatempe tuŝis ekde la teritorio de hodiaŭa Grekio ĝis Barato. El propraj nomoj kaj nomoj de diversaj regionoj eblas prijuĝi, ke aŭtoroj de la rokskribaĵoj estis bone interkonatiĝintaj kun la teritorio de la helenisma mondo kaj kun tiama politika aranĝo. Konserviĝis nomoj kiel Antigono la 2-a Gonato, Ptolemeo la 2-a Filedelfo ks.
Mahajana ekspansiemo (1-a jarcento - 10-a jarcento)
La komenca formado de la mahajana budhismo ĉirkaŭ la 1-a jarcento antaŭ Kristo - 1-a jarcento post Kristo estis akompanata de multaj politikaj ŝanĝoj en la nordokcidenta Barato. la mahajana dosktrino komencis rapide disvastiĝi en la nordan parton de la meza Azio, Ĉinio, Koreo kaj en la 6-a jarcento en Japanion.
Barato
Kiam Kuŝana imperio en la 3-a jarcento estis pereinta, budhismo spertis en Barato periodon de prospero, precipe poste en la tempo de regado de dinastio de Guptoj (4-a ĝis la 6-a jarcento). Estis fonditaj multaj mahajanaj centroj, precipe poste universitato en Nalanda en la nordorienta Barato, famigita pro agado de Nagarĝuno. La ĉina bikŝuo kaj tradukisto Süan-cang en la 7-a jarcento vojaĝis transverse tra Barato kaj alportas informojn pri la populareco de budhismo sur plimulto de la teritorio.
Falo de budhismo okazis en Barato, kiam turkaj islamaj atakantoj neniigis en la jaro 1193 la universitaton en Nalanda. Ekde tiu tempo budhismo komencas perdi sian privilegian postenon. La monaĥaj centroj ŝovas sin pluen suden al Cejlono aŭ norden en ĉirkaŭaĵon de Himalajo. La falo de barata hindusimo poste finigis senĉese pli ekspansiemaj hinduistaj movadoj. Eĉ en la hodiaŭa Barato budhismo estas prefere randa afero.
Meza Azio
La influoj de la budhisma doktrino enpenetris en la mezan Azion verŝajne jam en la tempo de la vivo de la Budho. Laŭ legendo konservita en lingvo palio mallongteme post la vekiĝo de la Budho renkontiĝis kun li du komercistoj el Baktria imperio (etendiĝanta proksimume sur teritorio de la hodiaŭaj Pakistano, Kaŝmiro, Afganio), fratoj Tapussa kaj Bhallika. Temis pri la unuaj du laikaj samideanoj de Budho. Kiam ili estis revenintaj reen en sian urbon post sia renkontiĝo kun la Budho, ili konstruis ĉi tie stupaon super ok haroj de la Budho, kiujn ili ricevis de li.
La centra Azio estis dum longa tempo loko, kie renkontiĝis la ĉina, barata kaj la persa kulturoj. En la paso de la 2-a jarcento antaŭ Kristo komencis prosperi la ĉina dinastio Han kaj rompis rilatojn de la centra Azio kun helenisma mondo, precipe poste kun la greka-baktria imperio, kaj forpuŝis la budhismon plu norden. Tio gvidis al fondado de budhanaj komunumoj kaj eĉ al estiĝo de pli malgrandaj reĝlandoj.
En la dua kaj la 3-a jarcento budhismo enpenetris (precipe la hinajana tradicio) sur teritorion de Irano, Uzbekio, Turkmenio kaj Taĝikio. Eĉ kiam budhismo ĉi tie enradikiĝis, ĝi estis nur randa afero. Ekzistis ĉi tie multnombraj diferencaj religiaj tradicioj kiel zoroastrismo, hinduismo, judismo, nestorianismo, maniĥeismo kaj multaj pluaj.
Ĉirkaŭ la 7-a jarcento budhismo estas iom post iom forpuŝtata de islamo kaj pli gravan rolon en tiu ĉi regiono ĝi jam ne rolis, eble escepte de Mongolio.
Ĉinio
Budhismo verŝajne venis en Ĉinion ĉirkaŭ la 1-a jarcento. Sed kelkaj informoj parolas jam pri la disvastigado en la tempo de Aŝoko aŭ en la sekvantaj jarcento antaŭ Kristo. En la paso de la 8-a jarcento Ĉinio fariĝis unu el ĉefaj centroj de budhismo.
Francis Jammes
Francis JAMMES (naskiĝis en 1868 en departemento Hautes-Pyrénées, mortis en 1938 en Hasparren) estis franca poeto. Li verkis per duonliberaj versoj kun flua reva duonprozeca stilo. Li estis unue ligita kun la movado Simbolismo (literatura skolo), multe prikantis sian naskiĝregionon. Ĝi ĉefe restis fama pro sia "preĝo por iri Paradizon kune kun la azenoj". Li apartenis al la movado Renouveau catholique.
Historio de budhismo
Ĉinio
Tiel kiel ĉie alie, budhismo ankaŭ en Ĉinio ne evitis al apartigado en diversajn skolojn. Eble la plej konata estas ĉi tie skolo de Pura lando kaj Ĉĥan, pli konata sub japana nomo zeno. Por Ĉinio estas tipe, ke fakte ĝi akceptis "fremdajn" religiojn (budhismon) tre rapide kaj alikreis ĝin en specifan aspekton, kiun ni ne trovos aliloke en la mondo. Per la ĉina medio influita budhismo poste komencis disvastiĝi en pluajn landojn kiel Koreio, Japanio kaj Vjetnamio.
Koreio
Budhismo estis alportita en Koreion el Ĉinio en la jaro 372 a. K.. Unue akceptis ĝin reĝlando Kogurjo, pli poste ankaŭ ambaŭ koreaj reĝlandoj. Laŭ tradicio estis en la 7-a jarcento estis alportita en Koreion doktrino Chan, kiu disvastiĝis en Koreio sub nomo son. Budhismo tiel en Koreio ĝojis al privilegia posteno ĝis fino de la 14-a jarcento, kiam ĝi komencis esti subpremata, ke ĝi estis preskaŭ glatigita. Eĉ kiam la budhismo en Koreio jam neniam akiris reen tian postenon kiel ekz. dum tempoj de Unuiĝinta Sillo, ĝi neniam tute pereis en Koreio. Hodiaŭ en Koreio estas ŝatata precipe skolo son.
Francis Jammes
Vivo
Jammes unue laboris en notaria kancelario. Jam frue li furoris en diversaj gazetoj per poetikaj eseoj kaj amikiĝis kun Stéphane Mallarmé kaj André Gide. Post simbolismaj komencoj, kiujn inspiris la legado de verkoj de Charles Baudelaire li baldaŭ forlasis la esoterismajn implikaĵoj de tiuj movadoj kaj preferis poemfaradon kun franciskanaj trajtoj en la stilo de la t.n. naturismo: gravas unuflanke infana simpleco kaj fasciniĝo antaŭ la kreinta Dio, sed troviĝas ankaŭ ĉi tie erotikaj-bukolikaj aludoj pri al simplaj aferoj de kamparana vivo glorigita. En 1898 aperis kiel unua ĉefverko la poemkolekto De l’angélus de l’aube à l’angélus du soir; unu jaron poste venis la romano Clara d’Ellébeuse sur la publikajn etaĝerojn, kiuj kune kun Almaïde d’Etremont (1901) kaj Pomme d’anis (1904) aperis en la germana traduko sub la titolo Der Roman der drei Mädchen.
Historio de budhismo
Japanio
Budhismo venis en Japanion tra Koreio en la unua duono de la 6-a jarcento. Tiama reganto sendis al japana imperiestro mesaĝistaron de bikŝuoj kun diversaj donacoj, kiuj ensumigis ankaŭ sutrojn aŭ statuojn de la Budho. Japanoj estis de komence rilate al budhismo nefidemaj kaj daŭris ian tempon, ol ĉi tie budhismo kapablis realiĝi.
La budhismo travivis prosperon en la unua duono de la 8-a jarcento. Komencis konstruado de budhistaj monaĥejoj kaj temploj, kiuj estas nomataj pagodoj. Inter la plej konataj apartenas ekz. Horjuĝi aŭ Kofukuĝi. Plu disvastiĝis ofte de la registaro subtenata produktado de budhismaj pentraĵoj kaj statuoj. La japana budhisma arto estis tre bunta precipe inter la 8-a jarcento kaj la 13-a jarcento.
En la paso de la 12-a kaj la 13-a jarcento venis en Japanion el Ĉinio aparta formo de budhismo, la t.n. ĉĥan, kiu en Japanio fariĝis konata sub nocio zeno (zen-budhismo). Ĉĥan-on el Ĉinio alportis budhistaj monaĥoj Eisai kaj Dogen Zenĝi. La zena arto estas konata danke al specifaj pentraĵoj kaj poezio, el kio eble la plej konata formo de japana poezio estas hajko.
Francis Jammes
Vivo
En 1905 Jammes konvertiĝis al katolikismo, ankaŭ danke al Claudel, kio plireligiozigis lian verkadon (Les géorgiques chrétiennes, 3 vol., 1911/12). En 1907 edzigis li Geneviève Goedorp, kun kiu li havis 6 infanojn. En 1923 li publikigis aŭtobiografion; 5 jarojn poste li amikiĝis kun Paul Valéry.
Historio de budhismo
Japanio
Nuntempe budhismo apartenas komune kun ŝintoismo al tradiciaj religioj de Japanio. Por la japanoj plie estas tipe, ke ili anoncas sin al ambaŭ religioj samtempe. Troviĝas ĉi tie ĉirkaŭ 80 000 budhismaj konstruaĵoj. Krom zeno apartenas al la plej disvastiĝintaj budhismaj skoloj ekz. Amidismo aŭ Niĉirena budhismo (fondita laŭ doktrino de monaĥo Niĉireno).
Vjetnamio
Budhismo venis en Vjetnamion proporcie baldaŭ, jam ĉirkaŭ komence post Kristo. Ekde la 11-a jarcento budhismo travivis periodon de prospero. Ĝi fariĝis ŝtata religio, oni konstruis stupaojn, templojn ks. En la 15-a jarcento la ŝtata religio fariĝis konfuceismo kaj ĝis restis ĝi ĝis fino de la 19-a jarcento. Venis tiel periodo de falo de la doktrino de la Budho. Ekde la 20-a jarcento okazas revivigo de la budhismaj tradicioj.
Kmera imperio (9-a ĝis 13-a jarcento)
Ekde la 9-a ĝis la 13-a jarcento priregis grandan parton de la sudorienta Azio kmera imperio. kmeroj krom alia kiel konfesantoj de la mahajana budhismo konstruis pli ol 900 budhismaj temploj en Kamboĝo kaj la najbara Tajlando. La centro de tiu ĉi konstruado fariĝis templa komplekso Angkor Vat. Unu el la plej grandaj kmeraj reĝoj Ĝajavarmano la 7-a (1181 - 1219), lasis konstrui grandegajn mahajanajn konstruaĵojn kiel ekzemple ŝtatan templon Bayon.
Sekve de la neniigo de la mahajana budhismo en Barato dum la 11-a jarcento mahajano komencis fali eĉ en la sudorienta Azio kaj iom post iom ĝi estis anstataŭigita de theravado, kiu disvastiĝis el Srilanko.
La estiĝo de Vaĝrajano (5-a - 10-a jarcento)
La vaĝrajana aŭ tantra budhismo unuafoje aperis en la orienta Barato inter la 5-a kaj la 7-a jarcento. Ĝi havis multe da elementoj komunaj kun hinduisma tantrismo (ĉefe per praktikado de jogo kaj dirado de mantroj) kaj precipe por laikoj ĝi fariĝis allogema per tio, ke ĝi proponis la vekiĝon jam en ilia nuntempa vivo.
La unua samidenaoj de vaĝrajano estis mahasidhanoj, kiuj vivis en soleco en arbaraj loĝejoj. En la paso de la 9-a jarcento la vaĝrajana budhismo akiris dominan postenon en tiam eble plej signifaj universitatoj Nalando kaj Vikramaŝilo. Sed jam en la 11-a jarcento la vaĝrajano estis, simile kiel ceteraj budhismaj ismoj, ombrigita de la islamo danke al muslimaj invademaj triboj.
La vaĝrajana budhismo firme enradikiĝis en Tibeto. Laŭ tradicio transportis ĝin ĉi tien en la 8-a jarcento Padmasambhava. Budhismo estas ĝis hodiaŭ en Tibeto la domina religio kaj ĝi estas senpere kunligita kun tiea kulturo.
La reviviĝo de Theravado (11-a jarcento -)
La islama ekspansiemo al hinda subkontinento kondukis al la falo de budhismo en la tuta sudorienta Azio. La kunigo inter Meza Oriento kaj Ĉinio tiel grandparte translokiĝis el la hindaj transportvejnoj sur maron. Ŝipoj tiel ĉebordiĝis sur Srilanko (antaŭe Cejlono), de kie la theravada budhismo disvastiĝis plu en Mianmaron (antaŭe Birmo), Tajlandon, Kamboĝon kaj Laoson.
La signifa mejloŝtono en la disvastiĝado de theravado tra la sudorienta Azio estis akcepto de tiu ĉi formo de budhismo fare de la birma reĝo Anoratcha (1044 - 1077), la fondinto de Pugama imperio sur teritorio de la hodiaŭa Mianmaro. Theravado estis verŝajne jam antaŭe religio de mona etno, kies teritorion Anoratcha priregis. Laŭ kroniko el la 19-a jarcento la theravada budhismo akceptis ĝuste sub influo de la mona budhista monaĥo de nomo Ŝin Arahan.
Anoratcha komencis krom alia kun konstruado de budhismaj temploj en Pugamo, la ĉefurbo de imperio. En periodo inter la 11-a kaj la 13-a jarcento ĉi tie estis konstruitaj miloj de religiaj konstruaĵoj, el kiuj konserviĝis ĝis la hodiaŭaj tagoj pli ol du mil. La forto de Pugama imperio falis kun konkero de Pugamo en la jaro 1287 fare de mongolaj atakantoj. Karakteriza potenca forto poste fariĝis en la sudorienta Azio reĝlandoj fonditaj sur teritorio de la hodiaŭa tajlando. La theravada budhismo malgraŭ tio restis senĉese la ĉefa religio de birmanoj.
Theravado estis ankaŭ akceptita de la pli supre menciita reĝlandoj sur teritorio de la nuntempa Tajlando. Unue de reĝlando Sukhothai ĉirkaŭ la jaro 1260. Sekve ĝi estis subtenata ankaŭ dum periodo de reĝlando Ayutthaya (la 14-a ĝis la 18-a jarcento). Theravado tiel fariĝis nedisigebla parto de la tajlanda kulturo.
La theravada budhismo jam ekde la 13-a jarcento plu disvastiĝis tra la sudorienta Azio, precipe en Laoson kaj Kamboĝon. Male ekde la 14-a jarcento komencis realiĝi sur la suda marbordo de la sudorienta Azio, sudaj insuloj de Filipinoj, Malajzio kaj Indonezio islamo, kiu tute forpuŝis budhismon el tiuj ĉi regionoj.
Ekde la jaro 1934 okazas en Indonezio renovigo de budhismo. Budhismo nuntempe apartenas inter kvin oficialajn religiojn de Indonezio, kiuj estas islamo, protestantisma kaj katolika kristanismo, hinduismo kaj budhismo. Laŭ kalkulado de popolo el la jaro 1990 je iom pli ol 1% da loĝantoj anoncas sin al budhismo, kio tiam faris 1.8 milionoj da loĝantoj. Plimulton de la indoneziaj budhistoj kreas idoj de la ĉinaj almigrintoj kaj kelkaj anoj de minoritataj naciecoj, inter kiuj estas samideanoj parte de mahajano parte de la theravada budhismo. Simile nuntempe okazas renovigo krom alia ankaŭ de la theravada budhismo inter la ĉina minoritato en Malajzio.
Budhismo en Okcidento
Renkontiĝado de budhismo kun "Okcidento" havas siajn komencojn en la tempo de misioj de Aŝoko. Tiu ĉi konfrontado de du absolute diferencaj tradicioj projekciis sin en tiamajn baratan (budhisman) kaj grekan artojn. En la 8-a jarcento estis sirie kaj la arabe tradukitaj kelkaj ĝatakoj.
Plua renkontiĝado de budhismo kun Okcidento estis sporada, sed en la 20-a jarcento okazis rompo, kiam la budhisma doktrino venis fakte en ĉiujn landojn de la mondo.
NGC 1437B
NGC 1437B (aliaj indikoj — PGC 13794, ESO 358-61, MCG -6-9-29, IRAS03440-3630, FCC 308) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Celoj por Daŭripova Evoluigo
La Celoj por Daŭripova Evoluigo (CDE) aŭ Daŭripovaj evoluigaj celoj de UN aŭ Agendo 2030 por Daŭripova Evoluigo estas komuna evoluiga programo por la ŝtatoj-membroj de Unuiĝintaj Nacioj kies kerncelo estas protekti la teron, certigi inkluzivecon, antaŭenigi pacajn sociojn, alstrebi justan prosperon por ĉiuj kaj zorgi ke antaŭ 2030 ankaŭ ekstrema malriĉeco haltu. Tiucele ekesiis 17 celoj kaj 169 specifaj celoj por atingi tiujn ĝeneralajn celojn.
Clion (Indre)
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas clionnais - prononco laŭ sistemo IFA [].
Celoj por Daŭripova Evoluigo
Historio
Temas pri sekvo de la Jarmilaj Evoluigaj Celoj, kiuj validis de 2000 ĝis 2015. Post akcepto de tiu programo fare de la Ĝenerala Asembleo de UN en septembro 2015, la CDE validos ĝis 2030.
Koncepto de daŭripova evoluigo
Ĉefartikolo Daŭripova disvolviĝo
La koncepto de daŭripova evoluigo aperis en la procezo de kombinado de tri ĉefaj vidpunktoj: ekonomia, socia kaj vivmedia. Ĉi tio implicas la adopton de mezuroj celantaj la optimuman uzon de limigitaj rimedoj kaj la uzon de ekologiemaj, ŝparemaj teknologioj - naturo, energio kaj materialoj - por konservi la stabilecon de sociaj kaj kulturaj sistemoj, por certigi la integrecon de biologiaj kaj fizikaj naturaj sistemoj.
Celaro
La programo konsistas el 17 ĉefceloj kun 169 specifaj celoj, kiuj detaligas la konkretajn paŝojn farendajn sur ĉiu kampo kaj akompanitaj de 304 metrikoj por testi konformecon.
La 17 ĉefceloj estas jenaj:
Lingvoj kaj celoj por daŭripova evoluigo
Dum simpozio pri multlingvismo en UN, larĝa diskutado kun UN-personaro, diplomatoj, neregistaraj organizaĵoj kaj universitatanoj ĝenerale samopiniis, ke, por plene realigi sian celon de engaĝado de civila socio, kaj por eniri konstruan dialogon kun siaj diversaj publikoj, UN devas alfronti siajn eksterajn lingvajn prioritatojn kaj trovi la rimedojn por ilin plenumi. Simpoziaj partoprenantoj menciis packonservajn operaciojn, informservojn de UN, kaj, ĉefe, realigon de la Celoj por Daŭripova Evoluigo kiel terenojn kie necesas pli sistema agado por utiligi vastan gamon de lingvoj se oni vere deziras atingi sukceson.
Rolo
Kvankam la efektivigo de la CDE-programo ankoraŭ ne finiĝis, oni povas supozi, ke ĝi ludos sufiĉe grandan rolon en la solvado de tutmondaj problemoj, konsiderante la sukceson de la Jarmilaj Evoluigaj Celoj. Estas oficiale anoncite, ke dum la lastaj du jardekoj, la procento de homoj vivantaj sub la limo de malriĉeco preskaŭ duoniĝis, infana kaj patrina morteco reduktiĝis preskaŭ kun duono, signifa progreso estis farita en la batalo kontraŭ malsanoj kiel HIV kaj malario.
Eksteraj ligiloj
MondaFest - diskuto pri daŭripova evoluigo
(eo) Gvidilo al la 17 celoj de daŭripova evoluigo de UN, traduko de Humphrey Tonkin kunlabore kun Mark Fettes, Brian Moon, kaj Istvan Ertl, la 8-an de septembro 2015.
Dolus-d'Oléron
Dolus-d’Oléron estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj, situanta en la insulo Oléron. Ĝi havis 3,176 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Dolus-d’Oléron troviĝas en la mezo de la insulo Oléron kaj havas du marbordojn, oriente kaj okcidente. La najbaraj komunumoj estas Saint-Pierre-d'Oléron norde, Le Château-d'Oléron sudoriente kaj Le Grand-Village-Plage sude.
Adélaïde Labille-Guiard
Adélaïde LABILLE-GUIARD [adelaID laBIL GIar] (n. la, m. la ) estis franca pentristino de portretoj kaj historio.
Biografio
Adélaïde Labille naskiĝis en Parizo, Francio, filino de mercero. Ŝi studis miniaturo-pentradon kun François-Elie Vincent, kaj oleo-pentradon kun lia filo François-André. Ŝiajn fruajn verkojn ŝi ekspoziciis ĉe la Akademio Saint-Luc, kaj post ĝia fermiĝo en 1776, ĉe la Salon de Correspondance.
En 1769 ŝi edziĝis kun Louis-Nicolas GUIARD, sed ili apartiĝis en 1777, post kiam ŝi gajnis ŝian vivtenon instruante pentradon.
Je la Labille-Guiard aniĝis la francan "Reĝan Akademion pri Pentrado kaj Skulpturo" (Académie Royale de Peinture et de Sculpture), samtempe kiel tri aliaj pentristinoj, inkluzive de Élisabeth Vigée Le Brun kies "Memportreto kun pajla ĉapelo" ege influis ŝian fruan majstroverkon "Memportreto kun du lernantinoj" (bildigata dekstren).
Pro la aŭspicio de Adélaïde, onklino de la reĝo Ludoviko la 16-a, Labille-Guiard gajnis registaran pension de mil livres (pundoj), kaj mendojn pentri portretojn de Adélaïde kaj aliaj parencoj de la reĝo. Pro tiuj reĝaj ligoj, Labille-Guiard iĝis politike malfidinda post la Franca Revolucio de 1789, kaj en 1793, oni ordonis al ŝi detruigi iujn el ŝiaj reĝismaj verkoj. Tamen ŝi ne estis vere konservativa: dum la fruaj 1790-oj ŝi kampanjis por la malfermo de la Akademio al virinoj. Ĉe la Salon de 1791 ŝi ekspoziciis portretojn de anoj de la revolucia Nacia Asembleo, inkluzive de Maximilien de Robespierre.
En 1793 ŝi kaj sia edzo eksedziĝis. En 1795 ŝi akiris loĝejon ĉe la Luvro (Louvre) kaj pension de 2.000 livres. En 1800 ŝi edziĝis kun sia instuisto François-André Vincent. Ŝi mortis la.
Henri Fantin-Latour
Ignace Henri Jean Théodore Fantin-Latour, aŭ Henri Fantin-Latour (naskiĝis la 14-an de januaro 1836 en Grenoble - mortis la 25-an de aŭgusto 1904 en Buré) estis franca realista pentristo.
Li estis precipe influata de Gustave Courbet kaj Édouard Manet.
Lajos Kocsis
KOCSIS Lajos [koĉiŝ] estas hungara historiisto. Li naskiĝis en Tăşnad, (Rumanio) en 1973.
Kariero
Lajos Kocsis doktoriĝis en 2006 en la universitato de Debreceno. Li vivas en Debreceno, (Hungario).
Rotondi
Rotondi estas komunumo de Italio. Kristana patrono estas la ĉefanĝelo Miĥaelo.
Derviŝ Suŝiĉ
Derviŝ SUŜIĈ (naskiĝis en 1925 en Vlasenica; mortis en 1990) estis bosnia novelisto, romanverkisto kaj dramverkisto.
Derviŝ Suŝiĉ finis gimnazion en Tuzla kaj instruistan lernejon en Sarajevo. De 1942 li partoprenis la popolliberigan batalon. Inter 1943 kaj 1945 li estis internigita en Germanio. Post liberiĝo de la lando li laboris kiel instruisto kaj ĵurnalisto en Sarajevo.
UFE
UFE povas esti :
Jorma Taccone
Jorma TACCONE estas usona aktoro, scenaristo, muzikisto, redaktoro kaj produktoro. Li ricevis sian nomon laŭ Jorma Kaukonen. Li estas ankaŭ membro de The Lonely Island. En 2005–2014 li agis kiel scenaristo de Saturday Night Live. Unua filmo, kiun Taccone scenaris, aperis en 2010.
3819 Robinson
3819 Robinson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Leif J. Robinson (1939–2011), ĉefredaktoron de la astronomia gazeto Sky & Telescope.
Thomas Gamkrelidze
Gravan parton de la esploroj de Gamkrelidze okupas hindeŭropaj esploroj, li fondis glotan teorion priskribitan en duparta libro La hindeŭropa lingvo kaj hindeŭropanoj (kunverkita kun Vjaĉeslav Ivanov). Dum multaj jaroj ĝis 1994 li redaktis la ĉefan lingvistikan revuon de Sovetunio Voprosy jazykoznanija (Problemoj de lingvoscienco).
Akademiano Gamrkrelidze ankaŭ aktive partoprenis politikon: estis elektita por la Supera Soveto de Sovetunio, post sendependiĝo de Kartvelio estis daŭra membro de la parlamento (1992-2004).
Fontano de la Indiĝenino
La Fontano de la Indiĝenino hispane Fuente de la India estas la bilda reprezentado de la mita indiĝenino Habana, edzino de la kaziko Habaguanex, reganto de la regiono antaŭ la alveno de Kristoforo Kolumbo, el kiu oni pensas ke la nomo de la ĉefurbo de Kubo prenas sian nomon. Ĝi troviĝas en la suda ekstremo de la Avenuo Prado, je 100 metroj de la Kapitolo. Ĝi estis dizajnita de la arkitekto Giuseppe Gaggini sub ordono de la Grafo de Villanueva don Claudio Martínez de Pinillos. Konstruita el blanka marmoro de Carrara, ĝi havas tri metrojn longe.
La fontano estis starigita en 1837 en la Orienta Pordo de la antikva Marsa Kampo anstataŭante la fontanon de Karlo la 3-a (Hispanio). Poste ĝi estis translokigita en 1863 al la Centra Parko kaj en 1875 estis estis retranslokigita al la nuna loko. Kelkaj historiistoj asertas ke la Fontano de la Indiĝenino estis la unua bildo kaptita de havana fotisto, oni kredas ke tiu foto estis farita de Antonio Rezzonico en la kvara jardeko de la 19-a jarcento.
Berthe Morisot
Berthe MORISOT (naskiĝinta la kaj mortinta la ) estis franca pentristino. Prapranevino de la franca pentristo Jean-Honoré Fragonard, ŝi estis ligita kun la impresionista movado, kaj edziniĝis kun Eugène, la frato de Édouard Manet.
UHA
La vorto havas plurajn signifojn:
Moradillo de Roa
Moradillo de Roa estas vilaĝo kaj municipo, en la plej sudo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.
Geografio
Ĝi havas areon de 11.72 km² kun 163 loĝantoj (2021).
Ĝi distas 107 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj 25 km de Roa.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la turo, la fontano kaj vinkeloj.
Alfred Korzybski
Alfred Władysław Augustyn Korzybski blazono Abdank (Alfred Skarbek Korzybski; naskiĝis la 3-an de julio 1879 en Varsovio, mortis la 1-an de marto 1950 en Lakeville, Konektikuto) – pola-usona inĝeniero, filozofo, logikisto, kreinto de ĝenerala semantiko, fondinto de Internacia Societo de Ĝenerala Semantiko (1942).
Kreo de la sistemo de ĝenerala semantiko kaj ties aplikoj
Plua scienca laboro alkondukis al kreo de tute nova, nearistotela sistemo, kiun Korzybski nomis ĝenerala semantiko (angle: general semantics). Li emfazis, ke oni ne miksu ĝeneralan semantikon kun semantiko kiel fako de lingvoscienco. La sistemo de Korzybski eksplikas kaj instruas manierojn de efektiva disvolvo kaj uzo de la nerva sistemo de la homo en sciencaj celoj, kaj ankaŭ de ĝia apliko en ĉiuj aliaj sferoj de la vivo. Post dek jaroj de elĉerpiga laboro en 1933 Korzybski prezentis ĉefajn principojn de ĝenerala semantiko en sia laŭvica libro Science and Sanity (Scienco kaj prudento). En la publikaĵo li montris, ke la homa scio kaj ties transdono estas limigitaj de:
La homo ne povas percepti la mondon senpere, sed nur helpe de abstrakta asociado, bildoj ricevataj de la nerva sistemo, kiuj plue estas transdonataj pervorte. En konsekvenco la kompleksaj homaj perceptoj kaj neprecizeco de la lingvo kondukas al misformoj de la reala bildo. La percepto de tio, kio nin ĉirkaŭas, ne estas strukture simila al tio, kio nin ĉirkaŭas reale.
Korzybski aparte substrekis trejnadon pri konsciigo de abstraktaĵoj, kun uzo de teknikoj transprenitaj de matematikaj studoj. Li kredis, ke matematiko estas unusola alirebla "lingvo", per kiu oni povas priskribi leĝojn de la naturo. Unu el teknikoj helpanta en konsciiĝo de la abstrakto konsistis en subtenado de la interna kaj ekstera ekvilibro, t.e. konservo de "silento sur objektivaj niveloj", kiel li nomis ĝin.
Sub influo de la teorio de Korzybski laboris ankaŭ William S. Burroughs, kreante sian teorion de la lingvo.
En 1938 li kreis en Ĉikago Instituton de Ĝenerala Semantiko (angle: Institute of General Semantics), kiun gvidis ĝis la morto. Agado de la instituto popularigis ĝeneralan semantikon en Usono kaj eksterlande. Nuntempe al ĝi apartenas ĉ. 700 personoj el pli ol 30 landoj. La instituto publikigas jarkvaronan revuon ETC: A Review of General Semantics, kiun nun abonas pli ol 400 bibliotekoj en la tuta mondo.
Universala Esperantista Pacifista Ligo
Universala Esperantista Pacifista Ligo, aŭ UEPL, estis esperanta pacifisma organizo fondita en 1923. Unua prezidanto estis nederlanda Julia Isbrücker, kaj de 1931 la sveda instruisto kaj socialdemokrata politikisto Einar Dahl.
La 31 julio 1929, dum la antaŭkongreso en Wien, 400 kongresanoj partoprenis manifestacion aranĝita de UEPL, kaj oni decidis daŭre aranĝi tion dum ĉiu Universala Kongreso tiujn manifestaciojn. Laŭ EdE tio tamen ne okazis, kaj tra diri ke grava esperanta pacifista movado “momente ne ekzistas­”, oni implikas ke UEPL iel mankis influon kaj pezon.
Dum 1924, la revuo Aŭstria Esperantisto nomis sin oficialan organon de la ligo.
Saul Alinsky
Saul David ALINSKY (n. la 30-an de januaro 1909 en Ĉikago, Ilinojo - m. la 12-an de junio 1972 en Karmelo, Kalifornio) estas konsiderata la patro de t.n. "komunuma organizado" en Usono. Dum la 1930-aj jaroj, Alinsky "organizis" la kvartalon Back of the Yards (Malantaŭo de la Kortoj) en Chicago, kiun famigis la romano de Upton Sinclair, La Ĝangalo, pri la teruraj laborkondiĉoj en la viando-produkta firmao. Dum la "organizado" de alia kvartalo, Woodlawn, li fondis Fondaĵon por Industriaj Areoj (Industrial Areas Foundation), kiu trejnis maldekstrulan aktivularon kaj partoprenis en starigo de "komunumaj organizaĵoj" tra Usono. En sia lasta libro Rules for Radicals (Reguloj por Radikaluloj), eldonita unu jaron antaŭ lia morto, Alinsky pritraktis la maldekstrulan generacion de 1960-aj jaroj kaj sian vidpunkton pri tio, kiel organiziĝi por akiri potencon.
Précorbin
Précorbin estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Praticorbiniens.
Ĝi nun formas parton de Saint-Jean-d'Elle.
Kühndorf
Kühndorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Dolmar-Salzbrücke. Fine de la nova urba komunumo havis  loĝantojn. La areo situas en la geografia regiono Turingia Arbaro.
La apuda monto nomiĝas Dolmar.
Akane Saito
Akane Saito (齊藤 あかね n. ) estas japana futbalisto. Ŝi en 2011 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Eŭzebio de Cezareo
Eŭzebio de Cezareo (ĉ. 260 - ĉirkaŭ 340) (malnovgreke Εὐσέβιος ὁ τῆς Καισαρείας, latine, Eusebius) estis historiisto de la kristana eklezio, episkopo de Cezareo en Palestino kaj partopreninto en la Koncilio de Niceo. Lia ĉefa verko estas Prieklezia historio (ĉ. 325, greklingva), kiu estas historio de kristanismo ekde la naskiĝo de Jesuo Kristo ĝis la Koncilio en 325. Li kompilis la historion el la pli antikvaj verkoj (multaj nun perditajn) de historiistoj (ekzemple, Josephus), episkopoj, sanktuloj kaj herezuloj. Lia historio fariĝis la "tradicia" historio de frua kristanismo. Li verkis la historion por aliaj kristanoj.
Alia nomo de Eŭzebio estis Eŭzebio Pamfilio ĉar li estis amiko de Pamfilo.
Eŭzebio estis alte klerigita kaj admiranto de Origeno kaj Konstantino.
Doktrine, Eŭzebio kredis al duon-arianismo kaj unufoje eĉ provizis rifuĝejon al Ario mem. Duon-arianismo staris meze inter arianismo kaj katolikismo. La Koncilio prenis la baptan kredon de Eŭzebio kaj redaktis ĝin por produkti la Nicean Kredon, kiu favoris katolikismon kontraŭ arianismo. Por fari tion, la Koncilio aldonis la vorton homoousios ("kunsubstanca") al lia kredo. Eŭzebio subskribis la Nicean Kredon, sed poste staris kontraŭ ĝi: laŭ duon-arianismo, Kristo kaj Dio ne estas homoousios (sama ousios aŭ substanco) sed homoiousios (simila substanco).
La Nova testamento de Eŭzebio ekskludis la librojn:
Kvankam tiuj libroj estis legitaj en multaj preĝejoj en lia tago, laŭ Eŭzebio ili ne estis menciitaj de la aŭtoroj en la tempo de la apostoloj. Malsimile al la aliaj libroj de la Nova testamento. La kanono de la Nova testamento ne estis firme decidita ĝis la jarcento post Eŭzebio.
Laŭ Eŭzebio, Paŭlo skribis 14 leterojn, inkluzive de la letero al la Hebreoj. La greka de la letero estas pli bonstila ol la aliaj leteroj ĉar ĝi estas traduko el la hebrea.
Eŭzebio opinias, ke la Apokalipso ne estis verkita de Johano la Evangeliisto ĉar la greka estas pli aĉa ol lia evangelio.
Flago de Ŝlesvigo-Holstinio
La flago de Ŝlesvigo-Holstinio estas trikolora flago horizontale blua-blanka-ruĝa. Ĝi estas unu el la tradiciaj naciaj simboloj de tiu lando, kaj en sia nuna formo datumas almenaŭ de la 19-a jarcento. Tamen ĝi oficialigitis nur post la fino de la 2-a mondmilito (1949) je la fondado de la federacia lando (germ. Land) Ŝlesvigo-Holstinio. Ĝi formatas 3:5, t.e. ĉiu el la tri strioj estas kvinoble tiom longa, kiom ĝi estas alta.
Deveno
La koloroj bluo, blanko kaj ruĝo oni eltiris de la blazonoj de la du historiaj landpartoj, nome la duklando de Ŝlesvigo (blazono: du orkoloraj leonoj sur blua malantaŭo) kaj la duklando de Holstinio (blazono: la Holsteiner Nesselblatt, t.e. ruĝe ĉirkaŭrandata blanka ŝildo, kiun oni pro la dentohavo de la rando nun interpretas kiel blankan «urtikofolion» sur ruĝa malantaŭo). Rilate la blazonojn mankas en la flago la flava koloro (blazona oro ĝenerale egalas al flavo en flagoj) de la ŝlesvigaj leonoj, sed proponoj de kvarkolora flagdezajno neniam vaste akceptatis.
La flago populariĝis la 1830-ajn jarojn, kiam Ŝlesvigo-Holstinio regadatis de la dana monarĥio, kiel simbolo de kontraŭ-danregada movado. Sed la precizajn cirkonstancojn de la estiĝo de la flago oni ne konas. Unu versio estas la jena: ke la 24-an de julio 1844 kudris la unuan ekzempleron la edzinoj de la kantistoj partoprenintaj je la tiutaga Schleswiger Sängerfest («ŝlesviga kantistofestivalo»), kiuokaze ja ankaŭ premieris la nacia himno de Ŝlesvigo-Holstinio, la Kanto de Ŝlesvigo-Holstino. Sed ankaŭ la koloroj de kila studenta korporacio estas nomata kiel direkta inspirado de la flago. Ĉiuokaze dum tia jardeko la uzado de la flago rapide vastiĝis en la tuta lando, en la pli vasta kunteksto de liberala-naciista revekiĝo.
La 31-an de julio 1845 la dana registaro malpermesis la uzadon de la flago, evidente pro ties kontraŭdanaj implicoj.
Ĉar Prusio (kiu konkerintis la landon la jaron 1867) ne oficiale uzis ĝin, la flago nur oficialiĝis kiel landflago en la jaro 1949, post la malvenko de Germanio en la 2-a mondmilito kaj la liberigo fare de la Aliancanoj. La Gesetz über die Hoheitszeichen des Landes Schleswig-Holstein («Leĝo pri la oficialaj emblemoj de la lando Ŝlesvigo-Holstinio») de la 18-a de januaro 1957 konfirmas la oficialecon de la blua-blanka-ruĝa flago.
Uzado
La simplan trikoloron uzas la urboj kaj komunumoj krom siaj propraj simboloj. Ĝi estas ankaŭ la flago kiun rajtas uzi privatuloj. Speciala versio, nome kun la blazono de Ŝlesvigo-Holstinio centre sur la trikoloro, la t.n. Landesdienstflagge («landa deĵorflago»), estas oficiale rezervita al instancoj de la federacilanda ŝtato (tamen oni povas ĝin ofte vidi elmetita de privatuloj). La ŝtataj instancoj flagas ĝin normale apud la flago de Germanio kaj tiu de la Eŭropa Unio.
Similaj flagoj
Oni ne konfuzu la ŝlesvigo-holstinian flagon kun tiu, tre simila, de la najbara federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Ties flago havas flavan strieton ene de la blanka strio.
Ankaŭ la flago de Nederlando kaj tiu de Luksemburgo similas al ĝi, sed la vico de koloroj estas inversa kaj ili formatas iom malpli longaj. Sed laŭkolore tute sama (kvankam pro aliaj kaŭzoj) al la flago de Ŝlesvigo-Holstinio estas la flago de Serbio; la ununura diferenciga signo estas, ke la serba flago estas pli longa (1:2).
(13495) 1985 RD3
(13495) 1985 RD3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Kristófer Grímsson
Kristófer Grímsson (naskiĝis en 1892, mortis 77-jara la 13-an de novembro 1969) estis islanda esperantisto. Li precipe aktivis en la Esperanto-societo de Rejkjaviko.
En la islandan lingvon li tradukis Aventuroj de pioniro de Edmond Privat.
Islanda literaturo
La literaturo de Islando enhavas la literaturajn verkojn faritajn en Islando ekde la loĝigo de la insulo ĝis niaj tagoj. La Codex Regius permesis rekuperi ties plej malnovajn elmontraĵojn, kiu estas heroaj kaj mitologiaj poemoj, nome Edda.
Kuhnhöfen
Kuhnhöfen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Karl Sigurðsson
Karl Sigurðsson (naskiĝis en 1915; mortis la 4-an de julio 2003 en Rejkjaviko) estis islanda esperantisto. Profesie maŝinisto kaj maristo, li eklernis Esperanton en 1937 kaj dum jardekoj partoprenis en universalaj kongresoj, la landa movado kaj vaste korespondadis.
(37359) 2001 UM17
(37359) 2001 UM17 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Ĝia orbito ekstere tanĝas tiun de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,103237 astronomia unuo, tie estas 15,444 milionoj da km.
Suscévaz
Suscévaz estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 194 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Suscévaz situas ĉe la norda flanko de la Orbe-Ebenaĵo en la Vaŭda Mezlando, proksimume 5 kilometrojn okcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. En sudo la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la suda flanko de la kanaligita rivero Thielle, kiel nomiĝas la suba parto de Orbe antaŭ la alfluo al la Lago de Neŭŝatelo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Suscévaz, la setlejoj Grange Décoppet, La Léchère kaj La Rate, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,15 km², de kiuj 9,2% estas kovritaj de arbaro, 84,1% servas por agrikulturo kaj 3,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Suscévaz limas en nordo al Champvent, en nordoriento al Chamblon, en oriento al Treycovagnes, en sudo al Ependes, kaj en okcidento al Mathod.
Trafiko
Tra Suscévaz pasas la kantona ĉefvojo n-ro 152 de Yverdon-les-Bains al Mathod. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas 5 kilometrojn orientnordoriente de la komunumo apud Yverdon-les-Bains, al la svisa aŭtovojo A9 6 kilometrojn okcidente de la komunumo apud Orbe, kaj al la svisa aŭtovojo A1 7 kilometrojn sudsudokcidente de la komunumo apud Chavornay.
Historio
La unua dokumenta mencio de Suscévaz datiĝas el la jaro 1140 kiel Subsilva. Dum mezepoko la loko unue apartenis al la Abatejo Lago de Joux kaj poste al la Senjorujo Champvent. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Suscévaz apartenis al la Voktejo Yverdon. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Yverdon, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
(19278) 1995 YN
(19278) 1995 YN estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
NGC 1438
NGC 1438 (aliaj indikoj — PGC 13760, ESO 482-41, MCG -4-9-58) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Bieruń-Lędziny
La distrikto Bieruń-Lędziny - pole powiat Bieruńsko-Lędziński - estas distrikto en la silezia provinco de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Bieruń (jen pole, germane Berun). Fine de en la distrikto vivis.
(16667) 1993 XM1
(16667) 1993 XM1 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, en la grupo da malgrandaj korpoj tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Provinco Kantabrio de 1778
La Provinco Kantabrio de 1778 estis provinco de Hispanio kreita la 28-an de julio 1778 laŭ konsento de la Konsilio de Naŭ Valoj, okazinta en la Kunsidejo de Puente San Miguel (kies nomo estis Bárcena la Puente tiam). La Konsilio de Kastilio aprobis la provincon la 22-an de novembro 1779. La provinco tianome ekzistis ĝis 1801, kiam Karlo la 4-a anstataŭe kreis la maran provincon Santandero. Tiu ĉi lasta iĝis oficiala je nomo Provinco Santandero en 1833 kaj poste ŝanĝiĝis al nuna aŭtonoma komunumo Kantabrio en 1982.
Ebionitoj
La Ebionitoj (greke, Ebionaioi el la aramea vorto por "malriĉuloj") estis sekto de kristanismo, kiu sekvis Jesuon Kriston ne kiel Dio, sed simple kiel homa profeto, kiu faris miraklojn. Li ja estis naskita de Maria, sed ŝi ne estis virgulino. La Ebionitoj eble floris dum 50-300.
La Ebionitoj sekvis la Leĝon de Moseo kaj ĝiajn ordonojn pri cirkumcido, ŝabato, ktp, ĉar fido en Kristo ne savas. Pro tio, ili rigardis Paŭlon kiel herezulo, ĉar li predikis fidon en Kristo anstataŭ la Leĝon de Moseo. Kvankam ili observis la ŝabaton, iuj Ebionitoj ankaŭ solenis la Tagon de la Sinjoro (dimanĉo).