cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kantono Obvaldo
Trafiko
Tra Obvaldo pasas historia vojo, kiu estis tra Brünig-Pasejo, Grimselpasejo kaj Sempiono-Pasejo dum multaj jarcentoj ĝis la malfermo de Gotardo-Pasejo komence de la 13-a jarcento unu el la vojoj de Germanio tra la Alpoj al Italio. Fakte dum longa tempo la kantono estis alveturebla nur per ŝipo tra la Lago de Alpnach. Post la malfermo de Gotardo la vojo perdis praktike komplete sian signifon kaj tial nen estis konstruita veturebla ŝose laŭ ĝi ĝis komence de la 19-a jarcento, kiam la pasejvojo tra Brünig estis konstruita kaj samtempe la fervojo. Daŭris tamen ankoraŭ ĝis 1876 ke la pasejvojo de Lucerno ĝis Brienz estis senobstakle veturebla laŭlonge.
Hodiaŭ laŭ tiu vojo trans Brünig-Pasejo kondukas mallarĝŝpura fervojlinio de Lucerno al Meiringen kaj Interlaken. Paralele al la fervojlinio kondukas la svisa aŭtovojo A8.
Historio
En antikva tempo en Obvaldo setlis keltoj kaj poste romianoj. Proksimume en la jaro 700 en Obvaldo alvenis la alemanoj.
Obvaldo kaj Nidvaldo formis inter 1291 kaj 1330 kune Untervaldon, kiu kune kun Ŝvico kaj Urio en la jaro 1291 kreis Eternan Federacion, la tri Arbarŝtatoj, la kerno de la tiel nomita Svisa Ĵurkomunumo, kiu estas la koro de la hodiaŭ Svislando. Dum la tempo de la Helveta Respubliko Obvaldo perdis iner 1798 kaj 1803 dum kvin jaroj sian sendependecon kaj estis parto de la helvata Kantono Arbarŝtatoj. Tiu mallongviva konstruaĵo per la restaŭracio en la jaro 1803 denove dissolviĝis. En la jaro 1815 aliĝis al Kantono Obvaldo la Princabatejo kaj la komunumo Engelberg, kiu hodiaŭ formas eksklavon de la kantono.
Administra subdivido kaj komunumoj
En Kantono Nidvaldo ne ekzistas administra subdivido en formo de distriktoj. La kantono konsistas el la skevantaj komunumoj (vico laŭ alfabeto):
Zurgena
Zurgena estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio en la komarko Valo de Almanzora.
La areo de la municipo estas 72 km2 kie loĝas 2713 geloĝantoj, do loĝdenso estas 37.7 loĝ./km2. Zurgena situas je 95 km de la provinca ĉefurbo Almerio je altitudo de 248 metroj super marnivelo.
La municipo estas formata de la domaroj Zurgena, La Alfoquía, El Cucador, Palacés, Los Carasoles, Los Llanos, Los Menchones, Almajalejo, Los Cabreras, Los Puntales, La Fuente del Pino kaj La Parrica.
Historio
Estis jam homa setlejo en la Neolitiko, pro fekundaj kondiĉoj por agrikulturo. De la epoko de la Romia Imperio restis restaĵoj de ŝoseo ankoraŭ videblaj.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2713 geloĝantoj de la municipo Zurgena estas 1374 inoj kaj 1339 viroj. En la 72-kvadratkilometra teritorio estas 7 setlejoj, kie loĝas 2619 geloĝantoj, kaj aliaj 94 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 24, 9 inoj kaj 15 viroj, kaj mortis 27, 13 inoj kaj 14 viroj. Tiel la natura kresko estis -3 (-0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 935 homoj (34.5%).
Saara
Saara havas diversajn signifojn:
Corbeyrier
Corbeyrier estas komunumo en la distrikto Aigle en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 382 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 21,99 km², de kiuj 50,0% estas kovritaj de arbaro, 40,1% servas por agrikulturo kaj 2,3% por setlado.
Trafiko
La komunumo Corbeyrier situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La alveturo al la komunumo okazas pere de kurboriĉa vojo, kiu komenciĝas en Yvorne. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 5 kilometrojn sude de la komunumo apud Aigle. Pere de poŝtaŭtolinio al Aigle la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Corbeyrier datiĝas el la jaro 1261 kiel de Cubiriaco. Dum la berna regado de 1475 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Corbeyrier apartenis al la mandatejo Aigle en la samnoma voktejo. En la jaro 1584 pro montfalo multaj domoj en la komunumo detruiĝis.
Geoĵetono
Geoĵetono (angle geocoin), ankaŭ nomata geomonero kaj geomedal(et)o, estas medaleca ludobjekto uzata en geokaŝado.
Ĝi povas esti persona objektoj uzata de geokaŝanto, lasata en kaŝujo por esti trovota kaj aliloken movota de alia ludanto. Geoĵetono estas kutime produktataj en malgrandaj kvantoj de kelkaj cent kaj servas plej ofte kiel kolektaĵoj (malpli ol 20% troviĝas en la kaŝujoj). La geoĵetonoj kutime havas unikan 6-ciferan numeron, kiu helpas spuri ilin rete ĉe la retejo geocaching.com.
Preskaŭ ĉiu geomonero havas propran vinjeton (angle icon). Malkovrinte aŭ portinte certan geoĵetonon, la koncerna vinjeto aperas en la konto de la geokaŝanto. Tiel estadas reta kolektaĵo de la reale viditaj geoĵetonoj.
La unua geoĵetono aperis en 2001. Ĝi estas produktita de la geokaŝisto Moun10Bike. Nuntempe tiu ĵetono valoras pli ol USD 2000 por kolektantoj. Ĝis meze de 2011 ekzistis ĉirkaŭ 4600 diversaj specoj de geoĵetonoj (fine de la jaro 2009 ĉirkaŭ 3000), la alkresko estas ĉirkaŭ 2 ĝis 3 ĉiutage.
Paraibo
Paraibo estas unu el la subŝtatoj de Brazilo, lokata en la nordorienta parto de la lando, ĉe la atlantika marbordo de Sudameriko.
Geoĵetono
Ĉiu geoĵetono kutime publikiĝas en diversaj varioj/eldonoj (angle editions), t.e. en diversaj metalaj sufacoj (kiel oro (polurita aŭ ne), nikelo, nigra nikelo, arĝento, kupro ktp.) aŭ diversaj koloroj. Iuj eldonoj estas pli raraj ol aliaj kaj sekve pli serĉataj kaj pli kostaj.
Paraibo
En la portugala lingvo, ĝi nomiĝas Paraíba. Kaj tio prononciĝas kvazaŭ [Paraiba], en Esperanto. Tiu nomo signifas "senutila akvo" en la tupia lingvo.
Geoĵetono
La normala grandeco de geoĵetono estas inter 1,5 kaj 2 coloj. Pli malgrandaj nomiĝas mikroĵetonoj (ĉ. 1 colo = 25,4 mm) aŭ nanoĵetonoj (ĉ. ½ colo).
Paraibo
Regionoj
Paraibo estas dividita en 6 regionoj nomataj kompartimentoj: Marbordo, Piedmonto, Breĵo, Karirio, Sertano kaj Alta Sertano.
1 - Marbordo, kies ĉefurbo estas João Pessoa tre similas al ideo kiu fremduloj havas pri tropikaj regionoj: belaj plaĝoj, verd-blua maro, arbaretoj, ekzotikaj fruktoj kaj bestoj, brunhaŭtuloj kaj eĉ indiĝenoj. En ĝi oni plantas sukerkranon, ananason kaj kokoson. Kaj ankaŭ estas multaj industriaj sukerfarejoj.
2 - Piedmonto, kies ĉefurbo estas Guarabira estas inter marbordo kaj montaro Borborema. Tie estas gravaj konfliktoj inter terposedantoj kaj senteruloj kaj oni ofte vidas tendarojn de senterulojn. En ĝi oni plantas sukerkanon kaj ananason.
3 - Breĵo, kies ĉefurbo estas Areia estas super montaro Borborema. Ĝi havas milda klimato kaj, eble, estas la plejfeliĉa regiono de nordorienta Brazila kamparo. En ĝi pluvas regule, oni plantas sukerkranon, terpomon kaj maniokon krom fruktojn kaj legomojn. En ĝi estas multaj kasavfarejoj, mueliloj, brandfarejoj kaj sukerfarejoj kiuj produktas regionajn sukerojn. Ĝenerale, ĝiaj loĝantoj estas dikaj blankuloj kiuj tre ŝatas teatraĵon kaj muzikon.
5 - Sertano estas tre seka regiono kiu produktas ĉefe mineralojn. Ĝia ĉefurbo estas Patos. Tie oni bredas kaj produktas fromaĵon, kaj estas malgrandeta areo akvumata kiu produktas vinberojn, de tiuj oni faras tre malbongustan dolĉegan vinon, vinbrandon kaj brazilan trinkaĵon nomitan "catuaba" (vino kun tropikaj herboj).
6 - Alto-Sertano, fine, estas ankaŭ tre seka kaj malriĉa regiono. Ĝia ĉefurbo estas Cajazeiras, en ĝi oni bredas kaj plantas ion.
Riveroj
Paraibo estas malgranda kaj seka ŝtato, sekve, ĝi ne havas multajn gravajn riverojn. La plej gravaj riveroj en Paraibo estas:
Esperanto-movado
Ĉe 1945 movadis en Paraibo, kanoniko Matias Freire. Estas malvigla la Esperanto-movado en la urboj João Pessoa, Campina Grande, Pocinhos kaj Camalaú. En Campina Grande, foje, ĉirkaŭ 1985, estis 800 komencantoj kaj oni vidas multajn homojn flue parolante surstrate kaj en kafejoj. Oni provis fondi Esperanto Asocio de Paraibo, kies unua prezidanto estis Roberto da Silva Ribeiro, sed hodiaŭe ĝi ne plu funkcias.
Du subŝtatestroj de Paraibo parolis Esperanton: José Américo de Almeida kaj Ronaldo Cunha Lima.
Por la mondo
Por la mondo estas muzikaĵo verkita de la brazila muzikisto Markone Froes kaj unue aperinta en la samnoma albumo Por la Mondo, en 1999, e la muzikgrupo Merlin (sub la nomo "Merlin Esperante"), en kiu partoprenas la aŭtoro de la muzikaĵo.
Informo
Muzikteksto:
Kajapooj
La Kajapooj estas indiĝena tribo en la regiono de Mato Grosso (Brazilo). Ili vivas ĉe la rivero Xingu, branĉorivero de la Amazono. La tribo havis en 2003 7 096 membrojn.
Vivmaniero
La tribo, malgraŭ la izoliteco en la pluvarbaro, faras agrokulturon, kiu indikas setlecon. Ili vivas en rondaj kabanoj. La virinoj portas rondajn kaj altajn korbojn, kiuj estas ornamitaj per buntaj kvastoj. Multaj en la tribo uzas radiofonojn, kiujn ili ricevis de esploristoj.
Vidu ankaŭ
Indiĝenaj etnoj en Brazilo
Crœttwiller
(jen france, origine germane Kröttweiler - Weiler estas vilaĝeto - kaj alemane Krettwiller aŭ Krappere) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Grugahalle
Grugahalle estas okulfrapa eventohalo en Essen-Rüttenscheid. Ĝi apartenas al la Gruga-ensemblo, al kiu ankaŭ apartenas Gruga-parko, Gruga-naĝejo kaj foirejo je Essen.
Historio
La konsilantaro de la urbo Essen decidis en 1955, starigi novan halon nome Grugahalle sur la fundamentoj de la antaŭula konstruaĵo. Je tiu temis pri la ekspoziciejo n-ro 5, bombdetruita dum la Dua Mondmilito, kiun en 1927 estis konstruiginta la konstrusekciestro de la ŝtalprodukta firmao Friedrich Krupp AG en Essen, Josef Rings (* 20. Dezember 1878; † 7. August 1957). Tiu ĉi halo disponis pri 8.000 kvadrataj metroj, estis proks. 40 metrojn larĝa, 98 metrojn longa kaj 20 metrojn alta. Kaŭzo por la reutiligo de la fundamento estis la nestabila subgrundo, kiu novan fundamenton almenaŭ dek metrojn profundan. Nur la orientaj kaj okcidentaj alkonstruaĵoj same kiel la flanke elstaraj, malsimetriaj ŝtalbetonaj tribunoj ricevis novajn fundamentojn. La konstruadon de la Grugahalle oni komencis oktobron de 1956. Post tio oni transdonis ĝin en septembro de 1958 al la tiama halodirektisto, Heinrich Spies, kaj la 25-an de oktobro 1958 la urbestro de Essen, Wilhelm Nieswandt, oficiale malfermis ĝin. En 1988 kaj denove en 1995 la Grugahalle estis modernigata.
En la 1990-aj jaroj la Grugahalle eniris ekzistokrizon. Kvankam ĝi ja montri sur certan historion kaj ĝuis tutmonde bonan famon, oni diskutis en Essen pri ĝia malkonstruado. Oni pensis pri ĝia utilo, kiam ekestas novaj eventohaloj en la ĉirkaŭaĵo, ekzemple la Kölnarena, la Oberhausen-Arena kaj novaj tegmentitaj stadionoj. Sed kombine kun la haloj de la Foiro Essen la Grugahalle trovis sian niĉon kaj restis en funkcio.
Ĝisnunaj eventoj (selekto)
Ĝis nun en la Grugahalle okazis muzikaj koncertoj, artaj eventoj, politikaj kaj religiaj renkontiĝoj kaj sportaj konkurencoj
Muzikaj koncertoj
Tri tagoj post la malfermado de la halo, la 28-an de oktobro 1958, Bill Haley and His Comets ludis akompanate de pli ol 200 policanoj en la Grugahalle. La koncerto komencis per ĵazo de Kurt Edelhagen kaj lia bandego el Herne, kiu maltrankviligis la rokenroleman publikon. Tiutempe kompleta ekipo de la halo per seĝoj estis kutimo, sed kiam Bill Haley ludis, pluraj spektantoj ekstaris kaj komencis danci. Tion la polico tamen provis malhelpi kaj sendis la homoj reen al iliaj sidlokoj. Malgraŭ kelkaj detruitaj seĝoj kaj rompitaj vitroj la Grugahalle estis persistema.
Aprilon de 1959 okazis la unua internacia ĵazfestivalo, la Essener Jazztage, en la Grugahalle.
La 12-an de septembro 1965 la bando Rolling Stones, tiam ankoraŭ kun Brian Jones, prezentis en la halo.
Septembron de 1968 okazis kadre de la Internaciaj Kantotagoj en Essen pluraj koncertoj en la Grugahalle, kunprezentis interalie The City Preachers, The Fugs kaj Julie Felix. Aldoniĝis la unua prezentado de Frank Zappa kaj la bando The Mothers of Invention en Germanujo antaŭ pli ol 13.000 spektantoj.
En 1969 ĉi tie prezentis Fleetwood Mac kadre de pop- kaj blusfestivalo.
Oktobron de 1973 la Rolling Stones prezentis kadre de sia koncertvojaĝo tra Eŭropo je tri sinsekvaj vesperoj en la halo. De la koncerto de la malmolroka bando Led Zeppelin saman jaron kelkaj gazetoj raportis, ke je tio oni mezuris decibelo-valorojn pli altaj ol je la ekflugo de reagaviadilo.
Famaj estis ankaŭ la Rokpalaco-Noktoj, kiujn rekte transsendis la radiostacioj ARD kaj WDR inter la 23-a de julio 1977 kaj la 15-a de marto 1986 en la elsendo „Rockpalast“. Multaj artisto, kiuj pregis la moden de la 1980-aj jaroj, prezentis en la halo, inter ili ankaŭ Paul Simon, Al Jarreau, Depeche Mode, ZZ Top, Frankie Goes To Hollywood, Johnny Winter, Santana, Chris de Burgh, Saga, Grateful Dead, The Who Rubén Blades y seis de Solar kaj Gilbert Bécaud.
338 Budrosa
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de "Budrosa" sen konata kialo.
Grugahalle
Aliaj artaj eventoj
La plej konata filmo produktita per la tekniko „Cinemiracle“ estas la dokumenta kinofilmo Windjammer: The Voyage of the Christian Radich el la jaro 1958. Por la unua prezentado en Germanujo la 22-an de majo 1959 en la Grugahalle oni instalis tie dumtempe ekranon larĝan je 32 metroj kaj altan je 17 metroj, tiutempe la plej granda ekrano de la mondo. En la Grugahalle oni montris la filmon en 1959 kaj poste denove en 1962 kaj 1965; je tio ĝin vidis entute 650.000 spektantoj.
Ekde 1960 ĉi tie okazas ĝis nuntempe je la fino de ĉiu jaro la glitŝuo-revuo Holiday on Ice.
Politikaj kaj religiaj renkontiĝoj
La 5-an de aŭgusto 1959 la ministosindikato proklamis proteston kontraŭ la malfunkciigo kaj fermado de la karbominejoj en la Ruhr-regiono. Ĝia prezidanto, Heinrich Gutermuth, paroladis je tio en la Grugahalle antaŭ 3.000 ministoj.
La 82-a Germana Katoliko-Tago okazis la 4-an ĝis 8-an de septembro 1968 kun la unua episkopo de Essen, Franz Hengsbach, en la Grugahalle. Estro de la organiza komitato estis Hans Kirchhoff, samtempe ankaŭ policoprezidanto.
La 12-an kaj 13-an de aprilo 1969 partikongreso de la Germana Komunisma Partio (germana mallongigo: DKP okazis en la Grugahalle, por akiri novajn membrojn aparte en la Ruhr-regiono. Komence de la okcidentgermanaj balotoj de 1969 ankaŭ Willy Brandt kaj Helmut Schmidt venis en la halon, kiun mallonge poste ankaŭ uzis Franz Josef Strauß.
Sportaj konkursoj
La du sportasocioj TuSEM Essen kaj SC Phönix Essen batalludis inter 1970 ĝis 2005 la plejparton de iliaj hejmludoj en federacia ligo de manpilko en la halo.
Grugahalle nuntempe
Nuntempe oni uzas la halon interalie por koncertoj, sporteventoj, politikaj renkontiĝoj kaj ĉefkunvenoj de grandaj konzernoj.
Leningrada provinco
Leningrada provinco (Ленинградская область; Leningradskaja oblast) estas provinco de Rusio, ĉirkaŭanta la urbegon Sankt-Peterburgo. Mem Sankt-Peterburgo estas aparta regiono de la federacio. La nomo de la provinco konservas sovetian nomon de la urbego — Leningrado.
Geografio
Regiono havas limon kun du ŝtatoj (Finnlando kaj Estonio) kaj kvin regionoj de Rusio (Novgoroda, Pskova, Vologda provincoj, Karelio kaj Sankt-Peterburgo).
En la provinco estas ĉirkaŭ 1800 lagoj, la plej granda el kiuj estas la Ladoga lago, kies areo (18.135 kv. km.) estas la plej granda en Eŭropo. Pli ol duono de la provinco estas kovrita per arbaro.
La rivero Luga elfluas en la Novgoroda provinco kaj poste trairas al la Leningrada provinco. Simile por Pĉjovĵa.
Gravaj marhavenoj estas Sankt-Peterburga; Viborga; kaj Visocka.
Ekonomio
Proksimeco de maraj kaj riveraj transportadaj vojoj kaj, pli grave, proksimeco de la grandega urbo Sank-Peterburgo igas la provincon tre perspektiva por investantoj. Dum lastaj jaroj en la provinco aperis multaj novaj fabrikoj, inkluzive de maŝinkonstruaj de la grandaj tutmondaj kompanioj: Ford, Toyota, Scania, Caterpillar ka.
La granda urba merkato ankaŭ spronis renaskiĝon de produktado de nutraĵoj. Leningrada provinco estas la plej sukcesa en Rusio en produktado de laktaĵoj. En fermita grundo oni ankaŭ produktas legomojn kaj florojn dum malvarma sezono.
Historio
En teritorio de la moderna Leningrada provinco la unua loĝantaro aperis en 9-a-7-a miljaro a.K. post foriro de glaĉero. Ĉe la mezo de la 1-a miljaro p. K. ĉi tie jam konstante loĝis finn-ugraj gentoj, kiuj okupiĝis pri agrikulturo, bestobredado, ĉasado kaj fiŝkaptado. Ekde la 8-a jc. en tiu teritorio setlis ankaŭ slavoj. Tamen finn-ugroj (Ingroj, Votoj) restis etna plimulto (almenaŭ en la kamparo) ĝis la 20-a jarcento.
Proksimume en 750 jaro sur la suda bordo de Ladoga lago fondiĝis urbo Ladoga, la plej antikva rusa setlejo en nord-okcidento de Rusio. En 9-10-aj jarcentoj la urbo iĝis grava politika kaj komerca centro, ĉirkaŭ kiu formiĝis ŝtateco de rusoj. Nur fine de la 10-a jarcento la gvidan pozicion de Ladoga transprenis Novgorod.
En 12a jc. Novgorod iĝis politike memstara, kaj al ĝia konsisto eniris landoj ĉe riveroj Luga, Volĥovo, Neva kaj parto de la bordo de Finna golfo. En 13-a-14-a jarcentoj tiuj landoj iĝis ejo de aktiva batalo kun svedaj feŭduloj kaj livonaj militistoj. Por defendi la terenon novgorodanoj starigis fortikaĵojn Koporje, Oreŝek kaj aliajn.
Stacio Sanjō (Kioto)
Stacio Sanjō (japane: 三条駅 [Sanĝō-eki], angle: Sanjō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Higaŝijama, Kioto, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa), Linio Keihan-Ōtō.
Leningrada provinco
Historio
Cetere vidu la artikolon pri Ingrio, kiu estas nomo de ĉi areo el historie finn-ugra perspektivo.
Esperanto en Leningrada provinco
En la urbo Tiĥvin ekzistas Esperanto-klubo. Apud Tiĥvin okazis multaj Esperanto-aranĝoj, al kiuj venis rusiaj esperantistoj kaj eksterlandanoj.
Eschlkam
Eschlkam estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cham kaj en la distriktaro Supra Palatinato (Oberpfalz) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Karel Absolon
Karel Absolon (1877 - 1960) estas ĉeĥa paleontologo, speleologo kaj zoologo kaj unu de la plej grandaj arkeologoj de la 20-a jarcento. Profesoro de Universitato de Karolo en Prago, fondinto de Instituto Antropos ĉe Landa muzeo en Brno. Okupiĝis pri esploroj de Moravia karsto kaj karsto en Jugoslavio kaj de pratempaj trovlokoj en Moravio (Předmostí, Dolní Věstonice, Pekárna).
Elektra povumo
Ĝenerale la fizika grando povumo estas difinita kiel kvanto da energio transformita en la unuo de tempo. Se la energio transformita estas elektra energio oni parolas pri elektra povumo.
La elektra povumo estas la rilato pase de energio de fluo por unueco de tempo; tio estas, la kvanto de energio transdonita aŭ absorbita de elemento en difinita momento. La unueco en la Internacia Sistemo de Unuecoj estas la vato.
Povumo en kontinua kurento
Kiam en la cirkvito fluas konstanta kurento la elektra povumo transformita de la utiligilo en iu momento, estas la produkto de la elektra tensio inter la konektopunktoj kaj la elektra kurento kiu trafluas ĝin. Ĉi tio estas,
Kie I estas la momenta valoro de la intenseco de la kurento kaj U estas la valoro de la tensio. Se I estas indikita en amperoj kaj V en voltoj, P estos esprimita en vatoj.
Se la energitransformo okazas en elektra rezistanco kun valoro egala al R, validas la leĝo de Ohm kaj sekve:
Povumo en alterna kurento
Kiam en la cirkvito fluas sinusforma alterna kurento, la mezumo de la elektra povumo transformita de la utiligilo estas funkcio de la efikaj valoroj, de la elektra tensio inter la konektopunktoj kaj la elektra kurento kiu trafluas ĝin.
Se la cirkvito estas konektita al sinusforma tensio
tiam en kazo de cirkvito de indukta karaktero (kazo pli komuna), estiĝos kurento i(t) \,\! defazigata je angulo \phi \,\! rilate al la tensio
En la kazo de cirkvito nur resistivo (neindukta), la angulo de defaziĝo estas nulo.
La momenta povumo egalas al la produkto de la antaŭaj esprimoj:
Helpe de la trigonometrio, la antaŭa esprimo povas esti transfomata en la sekva:
Kaj anstataŭante la pintvalorojn per la efikaj kaj  rezultas
Sekve la povumo komponiĝas el konstanta valoro ⁡ kaj alia valoro ŝanĝiĝanta dum la tempo '
La unua valoro esta nomata aktiva aŭ efika povumo kaj la dua fluktuanta povumo.
Komponantoj de la kurentintenso
Oni konsideru cirkviton de alterna kurento, en kiu la kurento kaj la tensio havas defaziĝon \phi \,\!. Nomiĝas efika komponanto de la kurentintenso Ia, la komponanto kiu estas en fazo kun la tensio, kaj la komponanto kiu estas orta al la tensio nomiĝas blinda Ir (vidu Figuron 1). Iliaj valoroj estas:
La produto de la kurentintenso I, kaj tiuj de lia efika kaj blinda komponanto, per la tensio, donas kiel rezulto la ŝajnan aŭ kompleksan povumon (S), efikan povumon (P) kaj blindan povumon (Q), respektive:
Ludoviko la 12-a (Francio)
Ludoviko la 12-a, reĝo de Francio, naskiĝis la en la kastelo de Blois kaj mortis la  en Parizo. Li estis kromnomita la patro de la popolo fare de la Ĝeneralaj Statoj (États Généraux) de 1506. Li reĝis de 1498 ĝis 1515.
En 1498 li sekvis kiel reĝo de Francio sian kuzon Karlo la 8-a, kiu akcidente mortis lasante neniun infanon.
Li estis nepo de Karlo de Orleano, la princo poeto, kaj de Maria de Klevo, same kiel la pranepo de Karlo la 5-a. La legitimeco de lia naskiĝo estis pridubata, ĉar lia oficiala patro estis tre maljuna, kiam li edziĝis, kaj lia edzino estis reputaciata leĝermora. Tamen, agnoskite de Karlo de Orleano, li povus eventuale heredi la francan kronon, se malaperus la unuenaskita branĉo.
Edward Edwards
Edward Edwards estis brita maramea oficiro kaj esploristo de la 18-a jarcento. Li en la jaro 1791 laŭ eŭropa vidpunkto malkovris la insulon Ducie, parto de la Pitkarna Insularo.
Ludoviko la 12-a (Francio)
Tial, kiam li 3-jara fariĝis orfo, la reĝo Ludoviko la 11-a fariĝis lia kuratoro kaj povis lin trudi edziĝi kun lia filino, Johanino de Francio, kiu estis kripla kaj malfekunda. En letero li diris al Petro de Beaujeu, sia bofilo, ke, se li geedzigus sian filinon kaj Ludovikon de Orleano, iliaj idoj ja ne kostus multe por la nutrado. Tro juna (14-jara), Ludoviko de Orleano devis obei.
Ludoviko la 11-a mortis en 1483, sed Anna de Beaujeu, lia filino fariĝis regento. En 1484, Ludoviko de Orleano provis ribeli kontraŭ ŝi sed estis venkita kaj kaptita en la batalo de Saint-Aubin-du-Cormier en julio 1488, kaj li restis enfermata dum tri jaroj. Poste li sekvis sian kuzon en Italion, kie li vane provis konkeri por si la dukinon de Milano.
La morto de lia kuzo lin faris reĝo. Tiam maltrankviliĝis tiuj, kiuj antaŭe dum lia ribelo partoprenis por la reĝo Karlo la 8-a, sed li forigis el ili ĉian timon, bele respondante, ke ne indus al reĝo de Francio puni iun pro maljustaĵoj faritaj al duko de Orleano; cetere, tuj post la morto de lia kuzo kaj antaŭ sia kronado, li skribis al marŝalo de la Tremoille, sia venkinto en Saint-Aubin, por konfirmi lin en ĉiuj liaj postenoj kaj lin peti, ke li servu la novan reĝon tiel fidele kiel lian antaŭulon. Tamen li rapidis nuligi sian truditan edziĝon kun Johanino de Francio. La papo Aleksandro la 6-a konsentis, kondiĉe, ke al lia filo Cezaro oni donos Valencion faritan dukio. Danke al tiu nuligo Ludoviko povis edziĝi kun la vidvino de Karlo la 8-a, Anne de Bretagne dukino de Bretonio, kio malhelpis, ke tiu provinco disiĝu el Francio.
En la lasta jaro de lia vivo mortis Anna de Bretonio, lasante nur unu filinon: Klaŭdia de Francio. Li tiam edziĝis kun Maria de Anglio, fratino de la angla reĝo Henriko la 8-a. Li estis 52-jara, kio estis multe en tiu tempo, kaj, devigate «montriĝi gaja kunulo kun sia edzino» (faire du gentil compagnon avec sa femme) laŭ la esprimo de tiutempa kronikisto kaj partopreni je la festoj postulataj de la nova reĝino, li tre rapide laciĝis. Oni rakontas, ke ne tro kalkulante kun la vireco de Ludoviko ŝi provis ricevi la helpon de amorantoj pli taŭgaj por tia laboro, kaj eĉ de Francisko de Angoulême, tamen heredonto, kiun naskiĝo senigus el la trono. Estas malfacile koni la veron en tia afero, sed la geedziĝo de maljuna kaj jam kadukiĝa reĝo kun juna kaj varma virino ĉiam movigas la langojn. Fine okazis neniu gravedo kaj Francisko ricevis la kronon kvazaŭ novjara donaco la.
Ingo Hofmann
Ingo HOFMANN (1943 en Senftenberg) estas germana fizikisto.
Li studis fizikon kaj iĝis doktoro en 1972 en la Universitato de Munkeno. Li poste estis scienca helpanto en la Instituto Max-Planck por Plasmofiziko. Poste li estis sciencista vizitanto en la Universitato de Kalifornio en Berkeley kaj en la Universitato de Tokio.
Li laboris pri nuklea fuzio en internacia kunlborado kaj verkis pli ol 50 publikaĵoj prie. Li iĝis profesoro en la Universitato de Frankfurto en 1984.
Li esperantistiĝis en 1985 kaj prelegis pri "Transe de la atom-epoko" kadre de la Internacia Kongresa Universitato dum la 74-a Universala Kongreso de Esperanto okazinta de la 29-a de julio ĝis la 5-a de aŭgusto 1989 en Brajtono, Britio.
Karlo la 8-a (Francio)
Karlo la 8-a de Francio alinome Karlo la Afabla naskiĝis je la 30-a de junio 1470 en la kastelo Amboise kiel filo de Ludoviko la 11-a kaj de (Karlino) Charlotte  de Savoie. Li mortis je la 7-a de aprilo 1498, samloke, post akcidento.
Li estis reĝo de Francio inter 1483 kaj 1498 kiel la sepa kaj lasta reĝo laŭ direkta heredo el la tiel nomata branĉo (aŭ domo) de Valois, ene de la kapetida dinastio.
Li edziĝis al dukino Ana de Bretonio.
Conselho Monetário Nacional
CMN estis kreita kune kun la Centra Banko de Brazilo, per leĝo n-ro 4.595, la 31-an de decembro 1964, kaj komencis sian agadon 90 tagojn poste, la 31-an de marto 1965.
CMN-konsisto:
CMN-membroj kunvenas unufoje monate por diskuti pri aferoj kiel ekzemple:
Eksteraj ligiloj
Retpaĝaro pri CMN sur la retejo de la brazila registaro
Ali Sardar Jafri
Ali Sardar JAFRI (ali sardaar ĝaafri; علی سردار جعفری; naskiĝis la en Balrampur, Brita Hindio, mortis la  en Mumbajo, Barato) estis barata poeto, filmkanta verkisto, literaturisto, kaj unu el la fondintoj de la influa Movado de progresemaj verkistoj. Jam de sia junaĝo li estis influita de la marksismo. Lia verkaro daŭre montris tiun fokuson pri la marĝenigitoj. Inter liaj pluraj premioj estis la premio Gjanpith, atribuita al li en 1998. Kiel notis la komitato, "Jafri reprezentas tiujn kiuj batalas kontraŭ la nejusteco kaj subpremado en la socio".
Jafri knabaĝis en Balrampur (nun en Utar-Pradeŝo). Poste li ekstudis en la Universitato de Aligarh de kie li estis forigita pro "politikaj kialoj" en 1936, la jaro en kiu naskiĝis la Movado de progresemaj verkistoj. Jafri partoprenis la unuan konferencon en Laknaŭo kaj restis intime ligita al tiu movado. En 1939, li iĝis la redaktoro de la revuo la movado, Naya adab ([najaa adab], Nova literaturo). Dum liaj magistraj studoj en Laknaŭo en 1940-41, li estis arestita pro verkado de poemoj kontraŭ la Dua Mondmilito, kaj pro partoprenado en politikaj agadoj.
Li verkis novelaron, poemarojn, filmkantojn, kaj dramojn. Li aperigis ankaŭ literaturajn studojn pri Ikbal, Kabir, Mir Taqi Mir, Ghalib, kaj Mirabai. Jafri urduigis el la angla Rakontojn el Ŝekspiro de Charles kaj Mary Lamb, el la Sanskrito partojn de la poemo La nuba mesaĝisto de Kalidaso, kaj el la persa poemon de Ghalib. Li ankaŭ faris dokumentarian filmon kaj du televid-seriojn.
Tutvive li strebis je la paco: enlande pri la rilatoj inter la hinduoj kaj islamanoj, kaj pri la rilatoj inter Barato kaj Pakistano. En intervjuo en 1997, li angoris pri la situacio en Barato. "Mi estas baratano. Kiel ĉiu baratano, mi havas fortajn sentojn pri Barato. Ĝiaj valoroj, ĝia sekularismo, ĝia granda spirita heredaĵo.... Homoj iĝas pli kaj pli netoleremaj ĉie en la mondo.... Mi malĝojas pri tio kio okazas al la Barato kiun ni amas.... La Barato al kiu ni ĉiuj apartenas".
En 1999 kiam la barata ĉefministro Atal Bihari Vajpayee renkontis la pakistanan ĉefministron Nawaz Sharif, li donacis kasedon de poemoj de Jafri. La poemaro titoliĝis Sarhad (La landlimo) kaj pledis por paco inter la najbaraj landoj.
Cinco historias para ellas
Cinco historias para ellas aŭ internacie "Kvin historioj por ili" estas erotika kaj pornografia filmo produktita en Hispanio en 2007, produktorita de Lust Filmoj, kaj reĝisorita de Erika Lust, aŭtorino de la mallonga filmo "The good girl". Ĝi rakontas kvin urbajn, aŭdacajn kaj rektajn historiojn, kiuj estis pensitaj por ina publiko kaj por paroj. Ĝi inkludas ine samseksemajn, aliseksemajn kaj ambaŭseksemajn scenojn, estante tiel nomita de la nova vara pornoĝenro "nouvelle vague".
Santa Ana (La-Pazo)
estas municipo en Honduro. Ĝi situas en la departemento La-Pazo, en la sudokcidento de Honduro, proksime de la limo al Salvadoro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Franco Battiato
Franco BATTIATO, naskita kiel Francesco Battiato (Ionia, la 23-an de marto, 1945 - Milo (Sicilio), la 18-an de majo 2021), estis itala kantverkisto kaj komponisto.
La artisto parolis pri la granda nombro de stiloj, kiujn li studis kaj kombinis eklektike kaj persone: post la komenca popfazo de la sesdekaj jaroj, li daŭrigis per progresema kaj avangarda roko kaptita en la sekva jardeko. Poste li revenis al la paŝoj de malpeza muziko, ankaŭ profundigante la kantverkadon. Inter la aliaj stiloj, en kiuj li eksperimentis, estas la etna muziko, la elektronika muziko kaj la lirika opero inter multaj aliaj. Laŭlonge de lia kariero, en kiu li ofte sukcesis kun publiko kaj kritikistoj, li uzis la helpon de multaj kunlaborantoj, inkluzive de la violonisto Giusto Pio kaj la filozofo Manlio Sgalambro (kunaŭtoro de multaj el liaj verkoj). Liaj tekstoj reflektas liajn interesojn kiel esoterismon, filozofian teorion, sufian mistikismon (precipe per la influo de Georgij Gurĝijev) kaj orienta meditado. La muzikisto ankaŭ provis sian manon ĉe aliaj kampoj kiel pentrarto kaj kino. Li estis unu el la artistoj kun la plej alta nombro da premioj de la Klubo Tenco, kun tri Plakoj kaj Tenco-Premio.
Li mortis la 18-an de majo 2021 76-jaraĝa en sia hejmo en Milo (Sicilio.
Hangest (stacidomo)
Hangest, plennome Hangest-sur-Somme estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Hangest-sur-Somme, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Longueau - Boulogne-Ville (311000).
Placo Charles-de-Gaulle
La placo Charles-de-Gaulle, antaŭe placo de l’Stelo (france, Étoile), situas en Parizo, ĉe la limo de pluraj arondismentoj. Ankoraŭ tre konata laŭ ĝia malnova nomo, ĝi oficiale estis nomita placo Charles-de-Gaulle post la morto de Charles de Gaulle, la 13-an novembro 1970. Centre de ĉi tiu placo, staras la Triumfa Arko.
Ĉi tiu situo estas alirebla per stacio de metroo kaj RER:.
Priskribo
Dek-du grandaj rektaj avenuoj eliras de tiu placo kvazaŭ stelo, tiel la malnova nomo. Ekde la nordo kaj laŭ la direkto de hormontriloj:
ISO 3166-2:SC
ISO 3166-2:SC estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Sejŝelojn. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas SC, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Sejŝeloj. La dua parto estas du ciferoj.
Kantono Butler (Misurio)
La kantono Butler - angle Butler County - estas kantono de Usono en la subŝtato Misurio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Acigné
Acigné estas franca komunumo, situanta en la departemento Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio.
Geografio
Acigné situas je 10 km oriente de Rennes, ĉe la kunfluejo de la riveroj Chevré kaj Vilaine, kiu estas la suda limo kun la tute proksima komunumo Noyal-sur-Vilaine. La urbocentro situas ĉe la suda fino de la komunumo, tute ĉe la bordo de la rivero Vilaine, kiam la norda limo de la komunumo estas ĉe la enirejo de la arbaro de Rennes (komunumo Liffré). La topografio je la skalo de la komunumo karakteriziĝas per deklivo de la nordo al la sudo al la rivero. La centro de Acigné situas do en kavo, kiam ties kamparo situas pli alte.
Najbaraj komunumoj
Flugdistancoj.
Turismaj monumentoj kaj lokoj
Entute, la komunumo posedas 223 inventaritajn konstruaĵojn se neniu estas klasita historia.
Afrikaj Kongresoj de Esperanto
Afrikaj Kongresoj estas eventoj en la manoj de la Afrika Komisiono de UEA Universala Esperanto Asocio.
Kars
Kars (Kars; Qars; Qers/قەرس; Ղարս/Կարս) estas urbo en orienta parto de moderna Turkio, proksime de la limo kun Armenio, en provinco Kars. Tie loĝas pli ol 130 mil personoj (8.672 en 1878, 20.891 en 1897, 54.000 en 1970, 142.145 en 1990).
Historio
La urbo havas tre komplikan historion. Ĝi kelkfoje troviĝis en la tereno de la militoj inter la imperioj Rusia kaj Osmana. De novembro 1877 ĝis 1918 ĝi estis en konsisto de Rusio. De tiu tempo konserviĝis karakterizaj por tiutempa rusa arkitekturo brikaj konstruaĵoj.
Amonia tartrato
Amonia tartrato, tartrato de amonio aŭ C4H4O6(NH4)2 estas organika amonia salo el tartrata acido. Ĝi estas blanka kristalo kiu malkomponiĝas kiam varmigita. Ĝi uzatas en medicino kaj industrio.
Sintezo
Amonia tartrato estiĝas per etanola solvaĵo de amonia hidroksido kun tartrata acido aŭ per miksaĵo de tartrata acido kaj amonia karbonato.
Claus J. Günkel
Claus J. GÜNKEL (naskiĝis la 9-an de oktobro 1963 en Eschweiler) estas germana esperantisto, verkisto, instruisto, membro de AIS kaj de GIL. Ĝis 2010 li estis fakdelegito de UEA. Plumnomoj estas Klaŭzo J. Gunkjelo kaj Nikolao Günkel. En artikolo li kreis la terminon Esperantidoj. Ekde sia edziĝo en 2009 li nomiĝas Killing-Günkel kaj loĝas en Kolonjo.
Lia agado ene de la esperantologio inkludas la kampojn leksikologio, etimologio, esperantidoj kaj lingvopropedeŭtiko kadre de kibernetika pedagogio.
Vivo
De 1982 al 1992 li studas matematikon, informadikon kaj francan lingvon en Aĥeno kaj Paderborno, kie li en 1993 kaj en 1994 laboras kiel instrukomisiito en la fakultato pri pedagogio. Junion 1990 li estas stipendiito de AIS. Ekde 1997 li laboras kiel instruisto.
De 1983 al 1989 li redaktas la Trilandan Kurieron, la organo de Senlime, la esperantista asocio de la Eŭregiono Mozo-Rejno. Por Senlime li organizas tri Trilandajn Renkontiĝojn. De 1987 al 1989 li instruas Esperanton en la popola altlernejo de Düren. De 1995 al 1998 li redaktas la organon Nova Provo, en kiu plejparte esperantidoj kaj aliaj reformprojektoj estas pridiskutataj.
De 2000 ĝis 2010, Killing-Günkel okupiĝas pri loka historio. Li havas du filojn. En novembro 2018, li eklernas Interlingvaon.
Oranienbaum (apartigilo)
Oranienbaum havas diversajn signifojn:
21564 Widmanstätten
21564 Widmanstätten estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la grafo Alois von Beckh Widmanstätten (1754 — 1849), aŭstra kemiisto, kiu malkovris tipajn figurojn per ago de acido sur la veraj ferometeoritoj. Tiuj unikaj figuroj de Widmanstätten pova esti uzitaj por determini, ĉu ero da fero estas fakte meteorito.
La Bionda
La Bionda estas itala muzika duopo kreita en 1973 kaj ankoraŭ aktiva. Ĝi estas komponita de Carmelo La Bionda kaj Michelangelo La Bionda, kiuj uzis kaj la nomojn La Bionda kaj D. D. Sound. Oni konsideras ilin inventistoj de itala diskoteka muziko, ankaŭ konata kiel Itala diskoteko. Ili estis aŭtoroj de sukcesaĵoj kiel One for you, one for me (1978), Bandido kaj Disco Roller (1979) kaj I wanna be your lover (1980).
Pri la nomo D.D. Sound, ili publikigis Disco Bass en 1977 kaj Café en 1979 (sukcesoj ne nur en Italio sed ankaŭ en pluraj aliaj eŭropaj landoj). Ili ankaŭ produktis Let's go to the beach kaj No tengo dinero de Righeira (1983). Hodiaŭ ili estas konsiderataj antaŭuloj de tio, kion oni nomis, de 1983, "Itala Disco" kaj Euro Disco, la eŭropa diskmuziko, kiu poste evoluis al haŭzo.
Les Bronzés (filmo)
Les Bronzés (La Sunbruniĝantoj) estas franca filmo de Patrice Leconte aperinta en 1978. Li reĝisoris la trupon de Le Splendid laŭ ties teatraĵo: Amour, Coquillages et Crustacés. Tiu filmo parodias feri-klubojn kiel Club Méditerranée.
Temo
Gigi, Jérôme, Christiane, Jean-Claude kaj Bernard alvenas samtempe en feri-vilaĝo en Ebura Bordo. Bernard venas por retrovi sian edzinon Nathalie, kiu jam feriis unu semajnon. Popeye, sportestro, Bobo kaj Bourseault, deĵorantoj, akceptas ilin. Tuj montriĝas afinecoj en la grupo, kien ĉiu venis esperante konkeri novajn korojn.
5320 Lisbeth
5320 Lisbeth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 14-an de novembro 1985 de la danaj astronomoj Karl Augustesen, Poul Jensen kaj Hans Jørn Fogh Olsen elde la Observatorio Brorfelde en la dana municipo Holbæk.
Ĝi ricevis la antaŭnomon "Lisbeth" en honoro de Lisbeth Fogh Olsen, filino de la tria malkovrinto.
Belp
Belp (en Esperanto ankaŭ Belpo) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo kaj ĉefurbo de la distrikto Seftigen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 9,645 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Ek de la 1-a de januaro 2012 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Belpberg apartenas ankaŭ al Belp. Post la kuniĝo laŭ la ciferoj de 2010 la komunumo nombris 10636 loĝantojn kaj akiris grandecon de urbo.
Geografio
Belp estas urbeca komunumo, kiu apartenas al la aglomeraĵo de la federacia urbo Berno. Ĝi situas ĉe la okcdenta bordo de la rivero Aro en ties ebenaĵo inter la urboj Thun kaj Berno. Tra la urbo fluas la rivero Gürbe, kiu norde de la flughaveno alfluas al Aro. Al la komunumo Belp apartenas krom la ĉefvilaĝo mem ankaŭ la vilaĝoj kaj setlejoj Viehweide, Heitern, Hofmatt, Eissel (ekkonstruita inter 1956 kaj 1975), Montenach (konstruita en la 1960-aj jaroj), Schafmatt (konstruita en la 1970-aj jaroj), kaj Hühnerhubel.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Belp limas en nordo al Kehrsatz kaj Muri ĉe Berno, en oriento al Allmendingen ĉe Berno, Rubigen kaj Münsingen, en sudo al Gerzensee, Belpberg kaj Toffen, kaj en okcidento al Wald.
Trafiko
En Belp situas la internacia Flughaveno Berno-Belp, kiun ĉefe utiligas diplomatoj en la rilatoj kun la federaciaj aŭtoritatoj.
Tra Belp pasas la tiel nomita Gürbetal-Fervojo, kiu estis kunigita en la jaro 1944 kun la Berno-Schwarzenburg-Fervojo al la kompanio Gürbental-Berno-Schwarzenburg-Fervojo, kiu estas subkompanio de la kompanio Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo. Krome tra Belp pasas ankaŭ diversaj poŝtaŭtolinioj kaj lokaj buslinio de la regiono Berno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 troviĝas 2 kilometrojn oriente de la vilaĝocentro aliflanke de la rivero Aro en Rubigen.
Ladoga (lago)
La lago Ladoga (Ладожское озеро, Laatokka, pli ,malnova finne Nevajärvi) estas la plej granda lago de Eŭropo. Ĝi situas en du regionoj de Rusio: Karelia kaj Leningrada provinco. La norda bordo de la lago proksimas la landlimon de Finnlando. Antaŭ la dua mondmilito nordokcidenta parto de la lago estis en Finnlando. En la lago troviĝas pli ol 500 insuloj. (Vidu ).
Belp
Historio
La unua dokumenta mencio de Belp datiĝas el la jaro 1263 kiel Belpo. Antaŭaj mencioj sub aliaj nomoj jam datiĝas el la jaro 1107. En mezepoko Belp estis residenco de la Baronoj de Belp, kiuj en la jaro 1298 kiel aliancanoj de la urbo Friburgo militis kontraŭ Berno kaj post la fiasko en la bataloj de Dornbühl kaj Niederwangen devis koncedi sian kastelon kaj vilaĝon al Berno. Belp estis ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio berna baronejo. Tiun rolon ĝi perdis kun la rompiĝo de la malnova feŭda reĝimo. Okaze de la restaŭracio en la jaro 1803 Belp fariĝis ĉefloko de la ĉefdistrikto Seftigen kaj ek de 1831 de la distrikto Seftigen. Kun efiko de la 1-a de januaro 2012 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Belpberg estis integrita al Belp.
Ladoga (lago)
Geografio
Ĝi situas 40 km oriente de Sankt-Peterburgo. Ĝia akvosurfaco (krom la insuloj) estas 17.600 km2; la plej granda longo estas 219 km, averaĝa largo estas 82 km, meza profundo 51 m. La plej profunda punkto (230 m) situas okcidente de la Valaam-insulo.
La tuta akvokolekta areo de la Ladoga estas 260.000 km2, kun ĉirkaŭ 50.000 lagoj kaj 3.500 akvofluoj, kiuj longas pli ol 10 km (plej longaj estas Volhov, Svir, Vuoksa). Ĉar ĝian basenon elformis glaĉeroj, la norda parto estas dividita kiel fjordo, dum la sudaj sablaj kaj rokaj bordoj estas malaltaj kaj estas apenaŭ dividitaj, apudas ilin salikaj kaj alnaj arbaroj, pinacoj.
En la lago troviĝas ĉirkaŭ 660 insuloj kun surfaco pli granda ol unu hektaro. Tiuj insuletoj estas norde arbokovritaj. La tuta surfaco de la insuloj estas 456 km2, la plej grandaj estas Riyekkalan-Sari, Mantsinsari, Kilpola, Tulolansari kaj Valaam.
La jara precipitaĵo ĉe la lago estas 610 mm, la akvonivelo ŝanĝiĝas 0,8 m dum la jaro (januaro estas la plej malalta). La ĝis nun mezurita plej granda diferenco estis 3 m.
Historio
Ĝis la 13-a jarcento la lago nomiĝis Nevo. La renomumo okazis laŭ la ĉeborda mezepoka komerca urbo Staraja Ladoga.
Dum la sieĝo de Leningrado de la dua mondmilito la Ladoga lago estis la sola vojo por provizi la sieĝatan grandurbon. La transporto al Leningrado (Peterburgo) okazis vintre per kamionoj trans surglaciaj vojoj (Vojo de Vivo), somere per boatoj.
Ekonomio
La Ladoga lago estas parto de la akva vojo inter la Volgo kaj la Balta maro kaj inter la Blanka maro kaj la Balta maro. Sur tiuj vojoj, la kargo estas transportebla sen alilokigo de la kargo, inter Rusio kaj Finnlando kaj al Germanio kaj aliaj landoj.
Neide Barros Rêgo
Neide BARROS RÊGO (naskiĝis la 18-an de oktobro 1938 en São Tomás de Aquino, Minas Gerais) estas brazila instruistino, poetino, deklamantino, lirika kantistino. Ŝi estis diplomita pri Deklamado per Kurso Olavo Bilac en Rio-de-Ĵanejrio, gvidita de Maria Sabina.
Ŝi organizis kaj eldonis en 1994 la antologion "Água Escondida". Ŝi kunorganizis kaj publikigins kun Sylla Chaves en 2007 la poeziajn antologiojn "Brazila Esperanta Parnaso" kaj "Poesias Escolhidas do Brazila Esperanta Parnaso". Ŝi estis citita de Enciclopédia de Literatura Brasileira, de Afrânio Coutinho kaj J. Galante de Souza. Ŝi estas ano de "Academia Fluminense de Letras", "Barbacena Akademio de Beletrismo" "Niteroja Beletra Akademio" kaj estas dumviva membro de UEA, fakdelegitino pri poezio kaj deklamado.
Ruhr-Espero
Ruhr-Espero estis la bulteno de la Esperanto-Grupo Essen (EGE). La unua numero aperis la 1-an de aprilo 2003. Komence ĝi estis preskaŭ nur germanlingva bulteno. Post decido de la EGE-anoj komence de 2005 Ludger Schméink estiĝis ĉefredaktoro, kiu nun verkis kaj publikis prefere Esperantlingvajn artikolojn. Li redaktis Ruhr-Esperon ekde la 15-a de februaro 2005 kaj eldonis la n-oj 32 ĝis 37, kiu aperis en majo de 2005. Post revigliĝo de ReVELo ĝi estis transprenata kaj ŝanĝis la nomon en ReVo kaj Esperanto
Hangest-sur-Somme
Hangest-sur-Somme estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hangestois.
Memphis Pyramid
La Memphis Pyramid (Memfisa Piramido), iam konata kiel Great American Pyramid kaj Pyramid Arena, estas konstruaĵo piramida en urbocentro de Memfiso, Tenesio, Usono, ĉe la bordoj de la rivero Misisipo. Konstruita en 1991 kiel areno por 20 142 sidlokoj, la instalaĵo estis posedata kaj funkciita kune de la urbo Memfiso kaj de la Kantono Shelby; la Kantono Shelby vendis sian parton al Memfiso en Aprilo 2009. Ties strukturo estas inspirita en la nomo de Memfiso (Egiptio), konata pro siaj antikvaj piramidoj. Ĝi estas 98 m alta (ĉirkaŭ 32 etaĝoj) kaj havas bazflankojn de 180 m; ĝi estas laŭ kelkaj mezuroj la deka plej alta piramido en la mondo.
La Memphis Pyramid ne estis regule uzita kiel sportejo aŭ distrejo ekde 2004. En 2015, la Pyramid re-malfermiĝis kiel vendejarego de Bass Pro Shops, kio inkludis butikumon, hotelon, restoraciojn, kugloludejon, kaj arkpafejo, kun subĉiela rigardejo apud la apekso.
Valendas
Pri la komunumo
Valendas estas komunumo de la komunumaro Ilanz kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 292 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Valendas situas sude de la Antaŭa Rejno, kiu formas la nordan komunumolimon. La kernvilaĝo troviĝas sur teraso alte super la profunda ravino de Antaŭa Rejno. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Valendas la setlejoj Carrera, Brün, Dutjen kaj Turisch.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Valendas limas en nordo al Sagogn, en nordnordoriento al Flims, en oriento al Versam, en sudo al Tenna, en sudokcidento al Riein, kaj en okcidento al Castrisch. La plej malalta punkto de la komunuma teritorio situas sur alteco de 635 m s.m. ĉe la bordo de Antaŭa Rejno, dum la plej alta punkto situas sur 2605 m s.m. sur la monto Tellistock.
Lingvoj
Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 98% de la loĝantaro parolis la germanan kaj 2% la romancan lingvon.
Trafiko
Valendas situas ĉe flanka vojo de Ilanz al Bonaduz. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Ilanz al Versam. Ĉe la bordo de la rivero la komunumo disponas sur ĝia teritorio krome kun Sagogn pri komuna stacidomo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Valendas datiĝas el la jaro 765 kiel in Valendano. Ek de la 14-a jarcento en Valendas setlis germanlingvaj valzoj, kiuj ĝis la 15-a jarcento germanigis la antaŭe romanĉlingvan komunumon. Pri Valendas kaj la samnoma burgo, kiu estis la unuan fojon menciita en la jaro 1258, regis dum mezepoko la Senjoroj de Valendas. Al ilia senjorujo apartenis ankaŭ Tenna kaj Versam. Versam ankoraŭ ĝis la komenco de la 19-a jarcento apartenis al Valendas. La landa suverenceo pri Valendas ĝis la jaro 1428 apartenis al la Grafoj de Werdenberg estis la senjoroj de Valendas. Ek de tiam Valendas apartenis al la tribunalejo Gruob. Per la enkoduko de la nova administracio ordo de Kantono Grizono de 1851 Valendas estis atribuito kiel komunumo al la komunumaro Ilanz.
Neverball
Neverball-o estas kapableca Tri-dimensia videoludo ekzistigita de Robert Kooima kiu similas Marble Madness-n. Ĝis ellasitas en 2003.
Ĝi estas libera programaro kun koncesio Ĝenerala Publika Permesilo de GNU por Linux, Windows, Mac OS X, FreeBSD, iOS, Sega Dreamcast kaj baldaŭ Android, Nokia N900.
Ĝia grafikmotoro uzitas de tri-dimensia videoludo Neverputt.
18739 Larryhu
18739 Larryhu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Larry Zhixing Hu, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri komputado. Li estis lernanto ĉe la UMS Wright Preparatory School en Mobile (Alabamo, Usono).