cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
117390 Stephanegendron
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon sur la Monto Lemmon, en Summerhaven, norde de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Stéphane Gendron, Materiala kaj Termika Inĝeniero ĉe la Kanada Kosma Agentejo (CSA), kiu agas kiel Termika Inĝeniero en la kadro de la projekto OLA : antaŭenirata lidara instrumento provizigata de CSA por la misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx.
Frederick Douglas Murphy
Frederick Douglas MURPHY (mortis 64-jara 2-an de januaro 1970) estis prezidanto de Skolta Esperantista Ligo.
Li estis aktiva ankaŭ en KELI kaj Brita Esperantista Asocio. En 1967 li ricevis la plej altan honorigsignon de la skolta movado pro servoj al ĝi dum 38 jaroj. Membro de UEA kaj delegito dum pli ol 30 jaroj. Lia altstatura figuro estis konata vidaĵo en multaj kongresoj landaj kaj internaciaj.
Erika Lagrange
Erika LAGRANGE FRIEß (naskiĝis la en Schlitz, mortis la  en Villefranche-de-Lauragais) estis germandevena esperantistino, filino de la esperantisto Heinrich Frieß. Ŝi konatiĝis kun sia edzo Georges Lagrange en la kabaredo Tri koboldoj, kie ŝia virina ĉarmo forte impresis multajn virojn. Ŝi edukis siajn tri filojn (Patrick, Bernard kaj Arno) kiel denaskaj esperantistoj. Ŝi tradukis kelkajn tekstojn el la germana en Esperanton (ekzemple: La juda edzino de Bertolt Brecht).
Aladár Tóth
Aladár Tóth [tOt], hungare Tóth Aladár estis hungara verkisto pri muzikosciencisto kaj muzikkritikisto.
Aladár Tóth naskiĝis la 1898 en Székesfehérvár. Li mortis la 1968 en Budapeŝto.
Biografio
Aladár Tóth frekventis universitaton en Budapeŝto. En 1920 liaj kritikoj aperis en diversaj gazetoj, revuoj, ekzemple en Nyugat. Li ofte redaktis aprezojn pri Béla Bartók, Zoltán Kodály, Ernő Dohnányi kaj Leó Weiner. Li parte redaktis la duvoluman "Muzikan Leksikonon". En 1937 li edziĝis al Annie Fischer. En 1940 la geedza paro migris al Svedio, sed ili revenis en 1946. Aladár Tóth iĝis estro de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Li ricevis premion Kossuth en 1952. Dum la revolucio en 1956 oni eksigis lin en la Operejo, poste li rezigne vivis en sia hejmo.
Ido-movado
Ido estas la plej fama planlingvo el la aro de la tiel nomataj esperantidoj.
Komenco
En 1900 francoj Louis Couturat kaj Leopold Leau, eluzante la lingvajn malfacilaĵojn en internaciaj kongresoj, dum tutmonda ekspozicio en Parizo iniciatis Delegacion por alpreno de la lingvo internacia kun la celo peti al Internacia Ligo de Akademioj elekti Lingvon Internacian, aŭ, se tiu rifuzus, mem krei komisionon por la elekto.
Couturat, kiu estis unu el la juĝistoj de la Delegitaro, ne rajtis prezenti sian propran projekton; tial la projekto estis anonime prezentita sub pseŭdonimo Ido. Ĉar la aŭtoro ne povis ĵeti mem la maskon, Beaufront konsentis fariĝi lia pajlohomo kaj deklaris: «Mi estas Ido». Nur tiam li deklaris, ke aŭtoro de Ido estas li.
Dum la lasta kunsido la ĉeestantaj 9 anoj ĉiesvoĉe akceptis principe Esperanton, sed sub la kondiĉo de kelkaj ŝanĝoj efektivigotaj de la Konstanta Komitato, laŭ la senco difinita en la konkludoj de la raporto de la sekretarioj (Couturat kaj Leau) de la komisiono kaj de la projekto "Ido", provante interkonsenti kun la Esperantista Lingva Komitato. Samtage en la Konstantan Komitaton estis elektitaj: Wilhelm Ostwald, prezidanto, Jan Micislaw Baudouin de Courtenay, Otto Jespersen anoj; Louis Couturat, Leopold Leau, sekretarioj. Poste oni alelektis Louis de Beaufront "pro lia speciala kompetenteco".
La Konstanta Komitato informis Zamenhof kaj la Esperantistan Lingvan Komitaton kaj petis tujan respondon. La decido prokrastiĝis kaj Ostwald deklaris, ke la Konstanta Komitato agos libere kaj rezervas al si la rajton sin turni al la publiko en ĉiu formo opiniata utila.
En la 7-a de januaro 1908 la prezidanto de Lingva Komitato, Émile Boirac publikigis la respondon: el 61 Lingva-Komitatanoj nur 8 plene aprobis la Delegaci-reformojn. Samdate Zamenhof alvokis per "Cirkulera letero al ĉiuj Esperantistoj" resti fidelaj al Esperanto, ĉar nur per unueco estas akirebla konfido de la mondo. En la 29-a de marto 1908, Zamenhof rifuzis la nomon Esperanto (reformita) por la nova lingvo.
Ryosuke Tada
Ryosuke Tada (夛田 凌輔, n. ) estas japana futbalisto.
Ido-movado
Komenco
Leon Bollack, proponinto de Lingvo blua, rapide lasis sian projekton kaj iĝis idisto, sed ĝis majo 1908 L. de Beaufront kontraŭbatalis reformojn. Louis de Beaufront aliĝis al la projekto de tiu "Ido". Pli poste, li deklaris, ke li mem estas la aŭtoro de la broŝuro kun la reforma lingvoprojekto.
Ryosuke Tada
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka, Oita Trinita, Thespakusatsu Gunma, AC Nagano Parceiro, Tochigi SC kaj Blaublitz Akita.
Ido-movado
Komenco
La kreintoj de Ido, elektante tiun nomon por la nova lingvo, montris, ke ili estas lertaj reklamistoj, ĉar la plej efika batalilo de Ido kontraŭ Esperanto en la unua momento estas ĝuste tiu ĉi nomo "Ido" kredigante, ke la lingvo Ido estas ja ido de Esperanto bazita sur tiaj samaj principoj, kiajn havas la patro, kaj diferenciĝanta nur per flankaj, malĉefaj, facile ŝanĝeblaj detaletoj. Ŝajnis memkompreneble, ke Ido, estante nur posta formo de Esperanto, estas pli perfekta ol ĝi, ĉar la filo, naskiĝinte pli malfrue, povis profiti la antaŭan sperton de la patro kaj evoluante pliboniĝis.
El 307 esperanto-societoj ĝis 1910 nur 14 aprobis Idon. La rompo inter la Delegacio kaj esperantistaro estas klarigebla per tio, ke ambaŭ flankoj esperis venki apartiĝinte de la alipartianoj. Laŭ Enciklopedio de Esperanto, dum preskaŭ 20% da Esperanto-gvidantoj aliĝis al la lingvo, el la Esperantistaj amasoj ĝi povis altiri apenaŭ 3-4%. Multaj francaj viglaj Esperantistoj, kiel Edouard Breon, René Lemaire kaj RODET sekvis Beaufront pro lia influo. Aliaj, kiel Ivan A. Georgov devigis sekvi la decidojn de Delegitaro.
Notinde estas la kazo de Luksemburgo, kie ĉiuj esperantistoj fariĝis idistoj, kaj nur post 1920 la Esperanto-movado reviviĝis en la lando. En Belgio, la ĉefa esperantisto Charles Lemaire fariĝis idisto, kaj la plej gravaj movadanoj sekvis lin. En Svedio, la Ido-skismo diskrevigis la movadon, Alfred Sandborg fariĝis fanatika malamiko de Esperanto, same la gazeto, kiun li redaktis. En tiu lando, la idista movado tre forte ĝenis kaj malutilis dum kelkaj jaroj la Esperantismon. La gazetaro tute rifuzis ion enpresi pri Esperanto, ĉar tuj la idistoj polemikis.
En tiu periodo, idistoj tre forte kaj ofte perfide atakis la Esperanto-movadon. Idistoj republikigis la projekton kreitan en 1894 de Zamenhof por balotado inter la abonantoj de l' revuo Esperanto sen permeso de li por apogi siajn ideojn. En Danio, multaj Esperantistoj transiris al Ido, pro influo de prof. Jespersen, kiu en Kopenhago kaj per la gazetaro en la tuta lando gvidis fortan batalon kontraŭ Esperanto. Lia famo helpis lin; sed li ne sukcesis krei grandan Ido-movadon. Oni fariĝis skeptika pri la mondlingva problemo. La kontraŭ-Ido-polemikon en Kopenhago gvidis Margrethe Caroline Noll, en Britio Austin Richardson kaj Émile Boirac en Francio, sed la plej grava batalanto kontraŭ idismo en tiu periodo estis René de Saussure.
Saussure montris la principon de Neceso kaj sufiĉo, per kiu li kontraŭstaris la kritikon de Louis Couturat ke Esperanto ne kongruas kun la principo de Renversebleco.
Periodo de "Stabileco"
En marto de la jaro 1912 la Ido-Akademio mem decidis, ke nenio plu estos aliigota dum certa periodo, por ke la lingvo elproviĝu trankvile (unua periodo de stabileco). Tiu unua periodo de stabileco rompiĝis en 1913, sed ĝin sekvis tuj nova periodo de stabileco, kiu estus devinta daŭri de 1914 ĝis 1924. Tiu decido haltigi la reformojn vekis ioman malentuziasmon inter la idistaj reformemuloj: Otto Jespersen forlasis Idon, kaj Charles Lemaire ekdisputis kun Couturat.
Jespersen kredis ke difektoj en la lingvo kulpas la malrapidan disvastigadon de Ido. Li tial do kreis sian propran projekton, Novialo.
Ankoraŭ en 1914 estiĝis Uniono di la Linguo Internaciona Ido, la plej daŭra kaj vivtena Ido-organizo.
Ido aperis en 1907 sen beletro, kiu eĉ estis konsiderata avantaĝo apud la seriozaj sciencaj, teknikaj, praktikaj, komercaj aferoj. Tamen, ekde 1912, en la periodo de lingvostabiligo, aperis beletro originala kaj tradukita.
Unua mondmilito
De 1916 la gazeto ,Esperanto' estis malpermesita en Francio kaj malgraŭ interveno de generalo Sébert ĉe ministro Painlevé tiu ĉi malpermeso ne estis forigita. La milita aŭtoritato, kiu decidis pri tio, bazis sin sur la prijuĝo de oficiro de cenzuro, fama Esperantisto, fariĝinta Idisto (la gazeto havis tiam 300 abonantojn en Francio).
Sed en 1916, la Ido-movado apenaŭ survivis, ankaŭ tiujare, multaj germanaj idistoj forlasis la movadon por apogi Wede pro militperioda naciismo sekvante Wilhelm Ostwald, la ĉefa idisto en Germanio. Idistoj de neŭtralaj landoj provis aperigi artikolojn kaj en oktobro, kelkaj idistoj de Svisio kunvenis kaj decidis provizore rekomenci la agadon de la "Uniono".
En januaro 1917 la Svisaj Schneeberger e Waltisbühl, sekretario kaj kasisto de la "Uniono", redaktis alvokon al Unionanoj kaj aliaj Idistoj, atentigante la oficialan formon de Ido laŭ la laboroj de la Ido-Akademio kaj petante sendi la kontribuaĵojn por la pasintaj militojaroj. Respondo al tiu alvoko estis artikolo de Beaufront en julio, per kiu li postulis »la desaparo dil Uniono e di lua komitato« (malapero de la Uniono kaj de ĝia komitato) pro la psikologia situo dum kaj post la milito kaj konsideris »omna rivivigo ... kom neoportuna, danjeroza e mem neposibla« (ĉiu revivigo ... kiel neoportuna, danĝera kaj eĉ neebla), ankaŭ pro statutaj argumentoj. La kontraŭopinio esprimata de Svisoj kaj Aŭstroj baldaŭ aperis, sed Beaufront tenis sian vidpunkton kaj antaŭvidis nur la renaskon de la Ido-akademio.
Inter la Mondmilitoj
La Ido-movado reviviĝis militofine malgraŭ ke en aprilo 1919 Beaufront ripetis en Mondo sian vidpunton pri la »fakta morto« de la Uniono, sed ne de la akademio, kaj konsideris kiel vana la provo revivigi ĝin. Dum pluraj semajnoj nenio okazis internacie, sed la naciaj societoj rekomencis labori kaj propagandi. En septembro Bakonyi kiel sekretario de la Uniono, notante la kreskan intereson de oficalaj aŭtoritatoj pri lingvo internacia, rekomendis al la komitatanoj kaj akademianoj repreni siajn postenojn kaj proponis konsideri rigardi la opinion de Beaufront kiel eksiĝo.
En 1918 Kuomintango, en Ĉinio adoptis Idon kiel helplingvon al siaj internaciaj rilatoj. Komunista Internacio (Kominterno) pridiskutis la demandon pri Esperanto en sia 2-a kongreso, en 1920, kiam hispana delegito Pestana proponis, „ke ĉiu oratoro en internacia kongreso“ parolu en la plej facila por li lingvo kaj ke el ĉiu parolado estu farata nur unu traduko en helpa lingvo Esperanto.“ La propono estis transdonita al Ekzekutiva komitato por pristudo. Similan proponon prezentis al Kominterno skribforme Raimond Lefebvre, Bombacci kaj 23 aliaj subskribintoj. Rezulte la sekretariaro de Kominterno formis specialan studkomisionon en konsisto de J. Pogany (ekskomisaro en Hungara Sovetrespubliko), Henri Guilbeaux kaj Hans Itschner. En la 3-a kongreso de Komintern, en julio 1921, la demando pri Lingvo Internacia denove estis priparolita kaj oni denove komisiis la aferon al la Ekzekutiva Komitato. Sub influo de la idisto Itschner, sekretario de la studkomisiono, tiu ĉi lasta nemulton studis. Per du voĉoj de Itschner mem kaj Guilbeaŭ, malgraŭ sindeteno de la prezidanto Pogány la komisiono decidis aprobi Esperanton kaj Idon samtempe; sed rekomendis al ĉiuj komunistoj lerni prefere Idon kiel „pli perfektan“ ol Esperanto. Tiu ĉi „decido“, neniam aprobita de Kominterno mem, estis blufe uzita de l' idistoj por propagando de Ido en komunistaj medioj. En Francio la gazetoj L' E-iste Revolutionnaire kaj L' Antinationaliste ĉefe utilis por kontraŭbatali la agadon de Idistoj, kiuj dum la periodo 1919-1924 tre malhelpis la varbadon de Fédération Espérantiste Ouvrière.
Ekde 1921, preskaŭ ĉiujare, okazis internaciaj Ido-renkontiĝoj. Teodor Kanev en 1922-23 provis organizi Ido-movadon, la renkontiĝoj aprobis novan statuton. Renaskiĝis ankaŭ la Akademio de Ido sub influo de Beaufront.
Tiam la Ido-movado en kelkaj landoj, kiel Peruo, sukcesis egalpezi kun Esperanto-movado, sed en aliaj, kiel Bulgario, la ido-movado ne enradikiĝis. En Svedio, kie la Ido-movado estis forta, jam de 1916 la idismo montris signojn de malprogreso, kiu post 1927 estas katastrofa; restas ankoraŭ kelkaj „generaloj sen armeo“ kaj ili senskrupule uzas ĉiujn eblajn okazojn por malutili al Esperanto.
La konkuro Ido-Esperanto daŭris en la dudekaj jaroj, en la beletro-eldonado. Esperanto tiuterene havis grandan avantaĝon, ja ĝi siatempe aperis kun beletro. En Hungario ekde 1922 aperis la fama revuo Literatura Mondo, kun tradukoj de eminentaj beletroj. En 1929 en Berlino aperis esperanta traduko de La Cikoni-kalifo, romano de Mihály Babits, malgraŭ li mem estis idisto, kiu alte taksis la beletrajn atingojn de Esperanto. En 1933 li verkis ampleksan studon pri la hungara beletro por Hungara Antologio, kiun Kalocsay tradukis Esperanten.
En 1924 la Akademio decidis aldoni al Ido nur en vortara kampo, kaj nenion plu ŝanĝi en ĝia gramatiko ĝis 1928. Tio tre malplaĉis al la reformemaj idistoj, kiuj grupiĝis ĉirkaŭ la periodaĵo Mondo. Pro tio en 1927 tiu organo malfermiĝis al lingvaj diskutoj pri reformoj. Rezulte aperis dudeko da novaj lingvoprojektoj, kies aŭtoroj sin lasis rekonduki en la epokon de la individuisma utopia projektado. La disputoj inter konservativuloj kaj reformemuloj iĝis tiel akraj, ke jam en 1928 la Ido-Akademio decidis ne plu uzi Mondo kiel organon, kaj preferis adopti propran organon, disponigitan de la konservativa idisto A. Noetzli (Ofical Informilo dil ldo-Akademio, 1928-1929).
Neatenditan apogon la Ido-movado ricevis en 1926, kiam aperis la plej grava, eĉ hodiaŭ uzata enciklopedio Hungaria, en kiu la lingvisto Mózes Rubinyi en ampleksa artikolo pri la "Mondlingvo" preferis Idon kontraŭ Esperanto, kvankam emfazante ankaŭ la rifuzon de la tiutempa lingvoscienco.
En 1929 la skismo plenumiĝis: granda parto el la reformemuloj migris al Okcidentalo, kaj parto, kune kun la revuo Mondo, al la ĵusnaskita Novialo (1929). La restanta Ido-movado reorganiziĝis: la hodiaŭa Uniono por la Linguo Internaciona (ULI) naskiĝis en 1929. La Ido-Akademio, nun sen ekstremaj reformistoj, reorganiziĝis kaj adoptis kiel organon la renaskitan Progreso (ekde 1931, ĝis nun). La nova akademio havis de 9 ĝis 15 anoj, estis organo de ULI, kaj elektiĝis fare de la Ido-instruistoj. Ĝia celo estis la perfektigo kaj la unueca evoluigo de la lingvo mem. Kelkaj idistoj kaj kelkaj akademianoj provis intertempe ankoraŭ reformi la lingvon, sed la konservativa idistaro, nun majoritata, malhelpis tion. Lasta skismo okazis en 1934: samjare la Ido-kongreso decidis pri nova stabileco-periodo, kiu estus devinta daŭri ĝis 1937. En ĉi tiu jaro la Ido-Akademio, unuanime, decidis, ke kiel bazon de lingvaj diskutoj oni adoptos la "klasikan" Idon de 1913. Al la idistoj estos permesate utiligi nur prove novaĵojn, eventuale nur en literatura kaj scienca kampoj.
Moderna Periodo
La Ido-Akademio restariĝis post la dua mondmilito, sub la direkto de S. Auerbach, reveninta al Ido post Novialista fazo. Post la morto de Auerbach, tamen, dum la komenco de la 1960-aj jaroj, la akademio iom post iom "endormiĝis". Ĝi absorbiĝis rekte en la Komitaton de ULII, kies "lingva sekretario" vakis dum multaj jaroj (dum la 1970-jardeko). Nuntempe Ido ne plu havas ian lingvan komitaton, kvankam depost kelkaj jaroj ULII ree havas lingvan sekretarion.
En 1996 artikolo en Progreso diras "la mentala stando qua karakterizas ta reformemeso esas responsiva por la nunatempa katastrofo di nia movemento" (la mensa stato, kiu karakterizas tiun reformemon, estas responsa por la nuntempa katastrofo de nia movado).
Organizita Ido-movado ekzistas nun, plejparte danke al la Interreto kaj malmultaj entuziasmuloj. Multaj idistoj sufiĉe bone parolas Esperanton. Ido-Vikipedio havas pli 27 mil artikolojn, multaj el ili, estante malgrandaj, ne enhavas markilon pri sia ĝermeco (stub-ŝablonon).
Internaciaj Ido-kongresoj
Internaciaj Ido-kongresoj estas nomataj Ido-konferencoj kaj okazas neregule ĉiam en Eŭropo ekde 1921.
Simboloj de Ido-Movado
Kiel Esperanto-movado, Ido-movado ankaŭ havas simbolojn:
Ido-Himno
La Ido Himno estas malmulte konata, eble estas kantata kun la muziko de "La Espero".
Ido Himno (de Sten Liljedahl)
Yen ni venas mikra Idistaro<BR> kun ideo bel e praktikal,<BR> por montrar ad obstinem homaro<BR> maxim bona verko mondlingual,<Br>
Lernez Ido simpla e sparema nam stranjera lingui desfacil esas nur obstakli disipema, qui impedas agi plu fertil.
Helpez do per honoroz kombato, frati sur la tero sospirant, al felicoza e vinkoza fato, quan meritas linguo unigant !
Vivez Ido, nia grand idolo, kom la vera linguo futural ! Brilez stelo, nia kar simbolo, klare tra la mondo unesal !
Bálsamo
Bálsamo estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 8.160 loĝantojn en 2010.
Emil Holub
En 1872 li finis studadon de medicino en Karola Universitato. Inspirita de la vojaĝistaj tagkajeroj pri Afriko de David Livingstone, li forvojaĝis – post studado - al Kaburbo kaj restis proksime de Kimberlejo, kie li praktikis la medicinon. Post ok monatoj li alviciĝis al lokaj ĉasistoj por du-monata vojaĝo – „scienca safario“, dum kiu li fondis grandan naturan kolekton.
En la jaro 1873 li entreprenis duan „sciencan safarion“ celantan kolekti etnografiajn materialojn. En tria ekspedicio (1875) li vojaĝis al la rivero Zambezo kaj ellaboris la unuan detalan mapon de la zono ĉirkaŭ la Viktoria akvofalo. Plie li verkis kaj eldonis la unuan priskribon de Viktoria akvofalo, eldonitan anglalingve en Grahamstown en la jaro 1879.
Post multaj jaroj li reveturis al Prago, sed li denove planis grandan ekspedicion tra Afriko. En 1883 Holub kun sia nova edzino kaj ses gvidantoj ekiris eksplori tion, kion neniam antaŭe: la tutan Afrikon de Kaburbo al Egiptujo. Sed ĉar la ekspedicio havis problemojn kun malsanoj kaj neobeemaj indiĝenoj, la teamo de Holub devis reveturi (en 1886).
Li inaŭguris du tre sukcesajn ekspoziciojn en Vieno (1891) kaj en Prago (1892). Malgraŭ tio li ne povis trovi konstruaĵon, kie li povus stoki sian grandan kolekton de artefaktoj, kaj tial - frustrita - li komencis vendi kelkajn partojn aŭ donaci ilin al muzeoj, sciencaj organizaĵoj kaj lernejoj.
En postaj jaroj Holub publikigis multe da dokumentoj, kontribuis al ĵurnaloj kaj periodaĵoj kaj donis centojn da lecionoj. Li mortis frutempe en Vieno la 21-an de februaro 1902, post la komplikaĵo kun malario kaj ceteraj malsanoj de Afriko. Li estis entombiginta en Vieno mem.
Solaris
La vorto Solaris havas plurajn signifojn:
Mesiniano
Mesiniano estas en la Geologia temposkalo la lasta aŭ plej supra epoko de la Mioceno. Ĝi okupas la tempolokon inter 7.246 ± 0.005 mj kaj 5.332 ± 0.005 mj (milionoj da jaroj). Ĝi sekvas la Tortoniano kaj estas sekvata de la Zankleano, nome la unua epoko de la Plioceno.
Dum la Mesiniano, antaŭ ĉirkaŭ 6 milionoj da jaroj, okazis la Mesiniana salkrizo, kiu okazigis ripetajn sekigojn de la Mediteranea Maro.
Difino
La Mesiniano estis enkondukita de svisa stratigrafiisto Karl Mayer-Eymar en 1867. Ties nomo devenas el la itala urbo Mesino en Sicilio, kie estas kuŝejoj el Mesiniana evaporito de la sama epoko.
La bazo de Mesiniano estas la unua apero de el planktono specio de foraminifero nome Globorotalia conomiozea kaj estas stratigrafie en la mezo de magneta kronozono C3Br.1r. La GSSP de Mesiniano situantas en sekcio de Ŭed Akreĉ, ĉe la maroka ĉefurbo Rabat.
György Szelepcsényi
Biografio
György Szelepcsényi apartenis al la slovaka minoritato en Hungara reĝlando. Li lernis profitanta finacan apogon de Péter Pázmány komence en gimnazio, poste en kolegio en Romo, kie li doktoriĝis. Li hejmenvenis jam kiel pastro en 1634. Liaj ĉefaj karieraj stacioj estis: En 1664 la turkoj okupis la diocezon kaj faris ruina la ekleziajn objeltojn. Szelepcsényi gvidis la rekonstruojn. En 1657 li iĝis ĉefepiskopo de Kalocsa. En 1666 li estis elektita primaso kaj ĉefepiskopo de Esztergom. En 1683 li helpis la kristanan armeom por defendi Vienon. Li ofte ricevis diplomatiajn taskojn, ekzemple li estis en Istanbulo kaj Buda.
Skalka
Skalka povas signifi:
Cifereca objekta identigilo
Cifereca objekta identigilo (COI) - JAMES angle digital object identifier, DOI, ruse цифровой идентификатор объекта, ЦИО - estas karaktrosinsekvo ("cifereca identigilo") uzita por unike identigi objekton kiel ekzemple elektronikan dokumenton. Metadatenoj pri la objekto estas stokitaj en kune kun la COI-nomo kaj tiuj metadatenoj povas inkludi lokon, kiel ekzemple URL, kie la objekto povas esti trovita. La COI por dokumento estas daŭra, dum ĝia loko kaj alia metadatenaro povas ŝanĝiĝi. Ligi al reta dokumento per ĝia COI disponigas pli stabilan ligadon ol simple al ĝia URL, ĉar kaze de URL-ŝanĝo, la eldonisto bezonas nur ĝisdatigi la metadatenojn por la COI por pluligi al la nova URL.
Botelo de Leiden
La botelo de Leiden aŭ lejdena botelo, estas elektra ilo realigita kun botelo de vitro kiu permesas stoki elektrajn ŝargojn. Historie la botelo de Lejdeno estis la unua tipo de elektra kondensilo / kondensatoro.
Historio
Estis malkovrita sendepende de la germana scienculo Ewald Georg von Kleist (de 1722 al 1747 li estis dekano de la katedralo de Kamień Pomorski (germane: Cammin) kaj poste prezidento de la korta tribunalo en Koszalin), kaj la nederlanda Pieter van Musschenbroek. Ĉilasta laboris en la Universitato de Leiden kaj en 1746 efektivigis eksperimenton por kontroli ĉu botelo plena de akvo povis konservi elektrajn ŝargojn. La botelo konsistis el ujo kun ŝtopilo trairata de metala vergeto kiu estis mergita en la akvo. La  parto pli alta de la vergeto estis konektita al elektrostatika generatoro. Kiam poste li eltiris la vergeton, li suferis fortan elektran ŝokon. Kleist estis farinta la saman sperton.
Cifereca objekta identigilo
Organizaĵoj kiuj plenumas la kontraktajn devigojn de la COI-sistemo kaj volas pagi por iĝi membro de la sistemo rajtas asigni tiajn identigilojn. La sistemo estas efektivigita tra federacio de registrad-agentejoj kunordigitaj fare de internacia fonduso, kiu kontrolas la sistemon. La sistemo estis evoluigita kaj efektivigita en gamo da publikigo-aplikaĵoj ekde 2000: ĝis aprilo 2011 pli ol 50 milionoj da identigiloj asigniĝis fare de proksimume organizaĵoj. La COI-sistemo estas parto de la pli granda Handle System (pritrakta sistemo).
Botelo de Leiden
Historio
Pluraj scienculoj refaris la eksperimenton kaj variis la aranĝanĵon.
En 1748 la brita William Watson malkovris, ke la malŝargo pliiĝis, kiam li envolvis la botelon kun stanfolio. Sekvante la novajn malkovrojn, Jean Antoine Nollet havis la ideon anstataŭi la likvaĵon en la botelo per stanfolio kovranta la internan surfacon. Ek de tiam, tiu estas la aranĝo de la botelo, kiun oni uzas por eksperimentoj.
Cifereca objekta identigilo
COI-nomoj JAVI
Ekzemple, en la COI-nomo, la prefikso estas   kaj la sufikso estas. La "10. " parto de la prefikso identigas la COI-registron, kaj la karaktroj  en la prefikso identigas la registriton; en tiu kazo la registrito estas la Internacia COI-Fonduso mem. estas la sufikso, aŭ objekta identigilo, identigante ununuran objekton (en tiu kazo, la plej novan version de la DOI Manlibro). Citaĵoj utiligantaj COI-nomojn devus esti presitaj kiel <tt>doi:10.1000/182</tt>. Kiam la citaĵo estas hipertekstoligo, estas rekomendite enkonstrui la ligon kiel URL per interligado de " http://dx.doi.org/ "al la COI-nomo, preterlasanta ĝian "COI:" prefikson; ekz., la COI-nomo <tt>10.1000/182</tt> estas interligita kiel http://dx.doi.org/10.1000/182. Tiu URL disponigas la lokon de HTTP prokurilo (proxy server) kiu redirektos interretalirojn al la ĝusta retloko de la ligita objekto.
Botelo de Leiden
Historio
La fizikisto Daniel Gralath el Danzig estis la unua kiu konektis plurajn botelojn en serio kaj tiel pligrandigis la efikon.
La boteloj de Leyden estis uzataj en publikaj prezentadoj de la povo de la elektro. En ili oni produktis potencajn elektrajn malŝargojn kiuj kapablis mortigi malgrandajn musojn kaj birdojn.
Cifereca objekta identigilo
COI-nomoj JAVI
COI-nomoj povas identigi kreivajn verkojn (kiel ekzemple tekstoj, bildoj, aŭdio aŭ videaĵoj, kaj softvaro) en kaj elektronika kaj fizika formoj, artprezentojn, kaj abstraktajn verkojn kiel ekzemple licencoj, transakciantojn, ktp. La nomoj povas rilati al objektoj je ŝanĝiĝantaj niveloj de detalo: tiel COI-nomoj povas identigi ĵurnalon, individuan eldonon de ĵurnalo, individuan artikolon en la ĵurnalo aŭ ununuran tabelon en tiu artikolo. La elekto de detalnivelo estas tasko la asignanto, sed en la COI-sistemo ĝi devas esti deklarita kiel parto de la metadatenaro kiu estas asociita al COI nomoj, utiligante datumovortaron bazitan sur la indecs Content Model.
Botelo de Leiden
Historio
Aparte ŝatata estis eksperimento, dum kiu ĉeno de pluraj homoj estis submetitaj al elektra ŝoko el botelo de Leiden. La eksperimentoj estis daŭrigataj ankaŭ post la jaro 1750, kiam la matematikisto kaj astronomo Johann Gabriel Doppelmayr el Nurenbergo mortis pro ŝoko el serio de boteloj de Leiden.
Funkciado
La botelo de Leyden estas aranĝaĵo kiu permesas stoki elektrajn ŝargojn. Fakte la metala vergeto konektita al la interna stanfolio kaj la ekstera stanfolio separitaj per la vitro de la botelo konsistigas elektran kondensilon. La vitro estas la dielektriko kaj la kapacitanco dependas de la diko de la vitro kaj la grando de la metalaj  surfacoj. Tipaj boteloj de Leiden nuntempe uzataj por eksperimentoj havas kapacitancon egalan al 10−9 bis 10−8 Farado.
Cifereca objekta identigilo
Aplikoj
Gravaj aplikoj de la COI-sistemo nuntempe inkludas:
En la publikaĵoservo de la OECD (Organizo por Ekonomia Kunlaboro kaj Evoluo), SourceOECD, ĉiu tabelo aŭ grafeo en OECD-publikigo estas montritaj kun DOI-nomo kiu kondukas al Excel-dosiero de la subestantaj datenoj de la tabloj kaj grafeoj. Pluevoluigo de tiaj servoj estas planita.
Plurlingva eŭropa COI-registradagenteja iniciato, mEDRA, tradicia ĉina enhavo tra Airiti Inc, kaj ĉina registradagentejo, Wanfang Data, estas aktivaj en ne-anglaj lingvo-merkatoj. Vastiĝo al aliaj sektoroj estas planita fare de la Internacia COI-Fonduso.
NGC 6068
NGC 6068 (aliaj indikoj — UGC 10126, IRAS15575+7908, MCG 13-11-19, ZWG 355.5, ZWG 354.31, ARAK 492, KCPG 476B, KAZ 53, PGC 56388) estas galaksio en konstelacio Malgranda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rogério Miranda Silva
Rogério Miranda Silva (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
Berg en Dal
Berg en Dal estas municipo en la nederlanda provinco Gelderland. Ĝi ekestis la 1-an de januaro 2015 per fuzio de la antaŭaj municipoj Millingen aan de Rijn kaj la vilaĝoj de Groesbeek kaj Ubbergen. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La nomo signifas "monto kaj valo". Ĝi aludas al la montetoj en la najbaraĵo.
La teritorio havas komunan limon kun.
Unu de la vidindaĵoj en la municipo estas la Afrika Museum (esperante: Afrika Muzeo). Ĝi enhavas kelkajn afrikajn vilaĝojn, rekonstruitajn en 1:1-skalo.
Trafiko
La provinca vojo oriente gvidas al la parto Wylen de la germana komunumo Kranenburg kaj daŭriĝas per la germana federacia vojo, kiu de tie rekte vojas 450 kilometrojn suden kaj iom orienten ĝis Francio.
Montopoli in Val d'Arno
Montopoli in Val d'Arno estas komunumo de Italio.
Fenila antranilato
Fenila antranilato aŭ C13H11NO2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la antranilata acido kaj fenolo. Fenila antranilato estas senkolora aŭ blanka solidaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel analiza reakciaĵo en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Fenila antranilato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Fenila antranilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Studo de Kantono Alameda
La Studo de Kantono Alameda estas studo de iaj loĝantoj de Kantono Alameda (Kalifornio) kiu ekzamenis la rilaton inter vivostilo kaj sano. La teamo de 1965 ricevis sandemandaron en 1965, 1973, 1985, 1988, 1994, kaj 1999. El la kolektita respondaro, Dro. Wingard kaj liaj kolegoj trovis ke tiuj kiuj sekvis la kvin praktikojn vivis pli sane kaj longedaŭre: Postaj studoj konsideris la efikon de religieco, socia statuso, kaj aŭdperdo super sanrezultoj.
47052 Guillaumefaury
47052 Guillaumefaury estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS), la elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan esploran inĝenieron Guillaume Faury, de la Institut de Recherche en Astrophysique et Planétologie (Instituto de Esploro en Astrofiziko kaj Planedoscienco) de Tuluzo. Spertulo en analizo de kosmaj bildoj, li laboris en la misio Rosetta kaj sukcese lokalizis la alterigilon Philae ĉe la surfaco de 67P. Li produktis multenombrajn 3D anaglifojn por la arkivoj de la CNES.
Traĥeo
Traĥeo aŭ trakeo estas spirtubo ĉe pulmaj vertebruloj, kondukanta la aeron de la faringo al la pulmoj, dividata ĉe la malsupra parto en du bronkojn.
Ĝin rigidigas C-formaj kartilagaj ringoj; inter la finoj de la C-formo troviĝas glatmuskoloj. La mukozo konsistas el plurvica cilindra vila epitelio kaj glandaj ĉeloj.
Traĥeo estas ankaŭ spirtubo ĉe surteraj artikuloj. Ĝi evoluas per enpenetro de la ektodermo. Ĝi dividiĝas plurfoje en la korpo kaj kondukas aeron direkte al la organoj, preskaŭ al la ĉeloj.
Süderfahrenstedt
Süderfahrenstedt (dane: Sønder Farensted) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südangeln, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Böklund.
(12945) 9534 P-L
(12945) 9534 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Kastelo Andrássy (Monok)
La Kastelo Andrássy estas unu el la historiaj monumentoj de Monok.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo situas sola en granda parko. La konstruaĵo ĉefe formas U-literon. La fasado estas simetria, meze sur 4 kolonoj balkono etendiĝas. La 2 flankaj aloj helpe de la ĉefkonstruaĵo formas internan korton. Post la ĉefenirejo granda ĉambro estas videbla, kie estas atingeblaj la ŝtuparejo, koridoro, elirejo al la korto. Enirejo de la origina kapelo funkcias el la koridoro, sed la galerio havas pordon al la etaĝa koridoro. La ornama ĉambro troviĝas sur la etaĝo kune kun la balkono. La muroj estas kovritaj per freskoj.
(18309) 1981 EV13
(18309) 1981 EV13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
8353 Megryan
8353 Megryan aŭ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona aktorino Meg Ryan (de vera nomo Margaret Mary Emily Anne Hyra).
Diessbach
Diessbach estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Keisuke Hayashi
Li futbalis ĉe Vissel Kobe kaj Gainare Tottori.
Ignác Martinovics
Ignác Martinovics [martinoviĉ], hungare Martinovics Ignác József Domonkos estis hungara teologo, fizikisto, kemiisto, politikisto, instruisto, profesoro, martiro kaj monaĥo.
Ignác Martinovics naskiĝis la 1755 en Pest (urbo). Li mortis la 1795 en Buda.
Biografio
Ignác Martinovics post lernado li aliĝis al franciskanoj en 1773. Poste li lernis teologion, en 1779 li ekinstruis Buda. En 1781 li ricevis postenon en Bukovino, tamen en la sekva jaro li instruis jam en Lviv. Baldaŭe li jam instruis en la universitato. En 1791 la sekreta polico profitis lin kiel sekreta informisto. Poste li ricevis kemiistan statuson en urbo Pest. En la sekva jaro li estis monaĥo en Szászvár, kie li komencis politikadi kaj verkis diversajn skribaĵojn. En 1794 varbis homojn por strebi al libereco. La komploto fiaskis kaj li estis kondamnita je morto. Loko de la senkapigo ankaŭ nun en Budapeŝto havas la nomon "Vérmező" (Kampo de sango). Baldaŭe framasonoj nomis loĝion pri Martinovics. Li estis jakobeno kaj framasono (spite tion, ke li pli frue raportis pri la framasonismo al la polico) laŭ Magyar Katolikus Lexikon (Hungara Katolika Leksikono).
Tri koboldoj
Postrestas "Ora Aŭtora kaj Valora Libro de la Koboldoj" kie kolektiĝas rakontaj tekstoj, komentoj, salutvortoj, laŭmende verkitaj poemoj, fotoj, subskriboj de partoprenintoj, ŝercoj, ktp. Laŭ la Ora Libro eblas iom scii pri la historio de la kabaredo kaj eĉ detale pri la partoprenantaro.
Rimarkindaj regulaj kunlaborantoj estis Raymond Schwartz, Gaston Waringhien, Marc Darnault (profesia aktoro), Lucien Laurat, Roger Bernard, Norbert Barthelmes, Etienne Gaudry, Srdjan Flego, Jean Thierry, Julien Piron, Daniel Luez. Ankaŭ aperis tiam junaj Michel Duc Goninaz, Gino Gaspard, Claude Longue-Épée, Erika, Georges Lagrange, Michel Audibert, Jean-Louis Texier.
1949 - 1950
Fine de 1950 de Raymond Schwartz verkis enkondukan tekston por la Ora libro de la koboldoj sub titolo "Iom da historio" :
1951
Roger Bernard verkis la rakonton pri la vivo de la kabaredo okaze de la dua kaj tria datrevenoj.
Panos Kammenos
Panagiotis "Panos" KAMMENOS (greke: Πάνος Καμμένος, naskiĝinta en 12an Majo, 1965) estas greka politikisto kaj fondinto de la dekstrula anti-ŝparemeca partio "Sendependaj Grekoj", kiu formis la regantan koalicion de la Grekia Parlamento kun la Syriza Partio post Kammenos renkontis kun la Ĉefministro Alexis Tsipras, la 26an de Januaro, 2015. Li estis nomita kiel Ministro de Nacia Defenco de Grekio la  27an de Januaro 2015.
Frua vivo kaj kariero
Li studis ekonomikon kaj psikologion ĉe la Universitato de Lyon kaj ĉe la Komerca Administra Lernejo de Manaĝeroj. En 1993, li estis unue elektita parlamentano kun la Nova Demokratio partio en la Dua Distrikto de Ateno.
Tri koboldoj
1956
En januaro 1956 Jean Thierry verkis rakonton okaze de la 6a datreveno. Li sciigas pri foresto de kutimaj vizitintoj kiuj formigris al provinco aŭ al eksterlando (Colette Suchareau, Nadège Bellettre, Margueritte Fercoq, Daniel Luez, Helmi Veldhuyzen, Claude Longue-Epée). Vizitis la kabaredon gastoj el Japanio, Novzelando kaj Sudameriko. Ekaperis Michel Audibert, Jean Thierry kaj Sylla Chaves, el Rio de Janeiro, en aŭgusto 1955, kun sia edzino «delikata poeto, de post tiu monato li sonorigas de brazilaj notoj freŝaj kaj tre plaĉaj la Koboldan liron».
Panos Kammenos
Premioj
Li estis honorita kun la Granda Kruco de Merito de la ĉeĥa Patriarkeco, la Medalo de Honoro de la Patriarkeco de Jerusalemo kaj la Ordo de Kavaliro de la Nacia Ordo de Merito de la Prezidanto de Francio Nicolas Sarkozy. En 2007, li estis nomumita Dua Ministron de Komerca Marsoldato, Aegea kaj Insula Politiko en la registaro de Kostas Karamanlis, Ministro kaj politikisto kies kapo estis Georgios Voulgarakis. Li estis foje okupita kiel fakula mediaciisto kaj oficiala observanto en balotadoj en fremdaj landoj.
Tri koboldoj
1956
La 29an de februaro aperas kolekto da tekstoj laŭ la temo "En Usono iuj entreprenoj vendas nuntempe terenojn sur ... la LUNO".
Lasta paĝo tekstas jene :
Panos Kammenos
Partio de "Sendependaj Grekoj"
Kammenos kaj la Sendependaj grekoj prenas malmola sinteno kontraŭ kontraŭleĝa enmigrado en Grekio.
Tri koboldoj
Eksteraj ligiloj
Raymond Schwartz kaj ties Kabaretoj, artikolo de Gilbert René LEDON
Panos Kammenos
Partio de "Sendependaj Grekoj"
La Sendependaj grekoj kaj Kammenos estas Eurosceptikistoj. Li piediris la halojn de greka Parlamento portanta T-ĉemizo kun subskribo, "Grekio ne estas por vendo."
Kammenos deklaris ke "Eŭropo estas regita de Germanoj novaj-Nazistoj".
Propra vivo
Kammenos estas priskribita kiel "devota Ortodoksa kristano."
2908 Shimoyama
2908 Shimoyama estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Toshimasa Furuta elde Tokaj en la Gubernio Ajĉio (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la tiama vilaĝo Ŝimojama, nun kunfandita en la urbo Tojota.
Vrbka (Služovice)
Vrbka (Weidenthal, Weidental (1880–1910 Wrbkau), Wierzbka) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Služovice en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 1 km oriente de Služovice. Estas ĉi tie registritaj 30 adresoj kaj vivas ĉi tie.
NGC 6068A
NGC 6068A (aliaj indikoj — MCG 13-11-17, KCPG 476A, ZWG 354.30, KAZ 52, ZWG 355.4, NPM1G +79.0130, PGC 56363) estas galaksio en konstelacio Malgranda Ursino.
90279 Devětsil
90279 Devětsil estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Rokpentraĵo
Rokpentraĵo estas termino uzata de historiistoj, fakte prahistoriistoj, pri pentraĵoj unue neidentigeblaj, kiel markoj, punktoj, strioj ktp., kaj poste de manoj, figuroj de animaloj, de homoj ktp.
90279 Devětsil
Nomo
Devětsil estis ĉeĥa grupo da avangardaj artistoj aktiva de 1920 ĝis 1930 gvidata de Vítězslav Nezval, Jaroslav Seifert kaj Karel Teige. La arta produkto estis centrita sur la magia realismo, la proletkult kaj la poetismo, ĉefe en poezio kaj Ilustraĵo. Devětsil signifas "naǔ fortoj", aǔ la nomo de la floro petazito en ĉeĥa lingvo.
Rokpentraĵo
La brilaj pentraĵoj de animaloj, faritaj de ĉasistoj dum prahistorio sur la muroj de kavernoj estis trovitaj en multaj regionoj de la mondo. Plej ofte sur la pentraĵoj aperadis ĉevaloj, bizonoj, rangiferoj kaj mamutoj, kiuj post la epoko de tiuj pentraĵoj formortis. Simile en Saharo estas pentraĵoj de ĝirafoj kaj rinoceroj kiuj de jarcentoj jam malaperis el tiu areo.
La kavernaj desegnaĵoj eltrovitaj en kaverno de Altamira en norda Hispanio en 1879 kaj en la groto Lascaux apud Montignac, Francio, en 1940, estas mirigaj specimenoj de arto. Ili montras ke, fruaj homoj kapablis lertege desegni bestajn kaj homajn figurojn.
Flustroj kaj krioj
Flustroj kaj krioj (Viskningar och rop, laŭvorte "Flustroj kaj krioj") estas sveda historidrama filmo de 1972 verkita kaj reĝisorita de Ingmar Bergman kun steluloj Harriet Andersson, Kari Sylwan, Ingrid Thulin kaj Liv Ullmann. La filmo, kies agado okazas en domo de la fino de la 19a jarcento, temas pri tri fratinoj kaj servistino kiu luktas pro la mortigonta kancero de unu el la fratinoj (Andersson). La servistino (Sylwan) estas tre proksima al ŝi, dum la aliaj du fratinoj (Ullmann kaj Thulin) frontas sian emocian apartiĝon unu el la alia.
Inspirita en la patrino de Bergman, Karin Åkerblom, kaj lia vido de kvar virinoj en ruĝa ĉambro, Flustroj kaj krioj estis filmita ĉe la Kastelo Taxinge-Näsby en 1971. Ties temoj estas fido, la ina psiko kaj la serĉo de signifo al sufero, kaj fakuloj trovis bibliajn aludojn. Malkiel antaŭaj filmoj de Bergman, ĝi uzas saturitan koloron, karmezino partikulare.
Post sia premiero en Usono, distribuita de Roger Corman kaj New World Pictures, la filmo estis publikigita en Svedio kaj projekciita ekster konkurenco ĉe la Festivalo de Cannes de 1973. Post du nesukcesaj filmoj de Bergman, Flustroj kaj krioj estis kritikistara kaj komerca sukceso. Ĝi ricevis kvin nomumojn al Oskar-premioj, inklude unu por Plejbonkvalita Filmo (rare por neangla-lingva filmo). Kinisto Sven Nykvist ricevis la Oskar-premio por Plejbonkvalita Kinarto, kaj Flustroj kaj krioj ricevis la premion Guldbagge por Plejbonkvalita Filmo kaj aliajn premiojn.
Tim Renwick
Tim Renwick (nasknome Timothy John Pearson Renwick, naskiĝinta en Kambriĝo), estas angla gitaristo. Li famiĝis pro sia kunlaboro kun Al Stewart dum sia frua kariero kaj kun The Sutherland Brothers and Quiver. Li ankaŭ koncertis kun Pink Floyd dum iliaj turneoj de 1987 kaj 1994 kaj dum la Live 8. Li kunlaboris kun multaj aliaj artistoj, inter aliaj Procol Harum, Mike Oldfield, David Bowie, Eric Clapton, Roger Waters.
Trajta movo
Trajta movo aŭ Karaktera delokiĝo rilatas al la fenomeno kie diferencoj inter similaj specioj kies distribuoj koincidas geografie estas akcentitaj en regionoj kie la specioj kunloĝas sed estas minimumigitaj aŭ perditaj kie la specidistribuoj ne koincidas. Tiuj modelo rezultas el evolua ŝanĝo motivigita per konkurado inter specioj por limigita resurso (ekz. manĝaĵo). La raciaĵo por Trajta movo devenas de la Konkurencekskluda principo, ankaŭ nomita Regulo de Gause, kiu asertas ke por kunekzisti en stabila medio du konkurantaj specioj devas malsami en sia respektiva ekologia niĉo; sen diferencigo, unu specio eliminos aŭ ekskludos la alian tra konkurado.
Trajta movo unue estis eksplicite klarigita fare de William L. Brown kaj E. O. Wilson (1956): "Du proksime rilataj specioj havas imbrikitajn intervalojn. En la partoj de la intervaloj kie unu specio troveblas sole, la populacioj de tiu specio estas similaj al la aliaj specioj kaj eĉ povas malfacili tre distinge de ĝi. En la areo de koincido, kie la du specioj troveblas kune, la populacioj estas pli diverĝaj kaj facile eminentaj, t.e., ili "delokigas" unu la alian en unu aŭ pli karakteroj. La karakteroj engaĝitaj povas esti morfologiaj, ekologiaj, kondutaj, aŭ fiziologiaj; ili estas supozitaj esti genetike bazitaj."
Konkurenciva liberigo (Grant 1972), difinita kiel la vastiĝo de ekologia niĉo en la foresto de konkuranto, estas esence la spegula bildo de karaktera delokiĝo. Ĝi ankaŭ estis priskribita fare de Brown kaj Wilson (1956): "Du proksime rilataj specioj estas apartaj kie ili okazas kune, sed kie unu membro de la paro okazas sole ĝi konverĝas direkte al la dua, eĉ laŭ la mezuro esti preskaŭ identa kun ĝi en kelkaj karakteroj."
Albert Methfessel
Albert Gottlieb METHFESSEL (naskiĝinta la 6-an de oktobro 1785 en Stadtilm, mortinta la 23-an de marto 1869 en Bad Gandersheim-Heckenbeck) estis germana komponisto kaj dirigento.
Vivo
Li naskiĝis kiel la 13-a infano de kantoro kaj orgenisto.
Ekde 1801 li frekventis la gimnazion en Rudolstadt, studis de 1807 ĝis 1810 teologion kaj klasikan literaturon en Leipzig. Vidinte sian alvokon al la muziko, li komencis trejniĝon en Dresdeno kiel kantisto danke al la subtenado de la regantino de Schwarzburg-Rudolstadt, Karoline von Hessen-Homburg.
De 1810 ĝis 1811 li estis ĉambra kantisto ĉe la kortega teatro en Rudolstadt kaj instruis kantadon kaj instrumentludadon. Li konatiĝis kun Johann Wolfgang von Goethe kaj lernigis kanti al Emilie, la filino de Friedrich Schiller.
Kiam en 1813 patriotoj elvokitis al batalo kontraŭ Napoleono Bonaparte, li ne volis stari malantaŭe. Li dediĉis al la surloka libera korpuso la kanton Hinaus in die Ferne. Ĝis 1816 li vivis en Rudolstadt. En 1818 li publikigis la kantolibron Allgemeines Commers- und Liederbuch. Ekde 1823 li estis muzikinstruisto en Hamburg, kie li fondis la muziksocieton Hamburger Liedertafel. En tiu tempo li komponis la neoficialan himnon de Hamburgo Hammonia, prezentita unuafoje antaŭ la publiko la 19-an de aprilo 1828 okaze de la 5-a datreveno de la muzikamikara fondiĝo. Ekde 1832 li transprenis la oficon de la kortega orkestrestro Gottlob Wiedebein ĉe la operejo de Brunsvigo. Pro oreldoloroj li jam frue en 1841 pensiuliĝis kaj finis sian kreivan agadon.
En 1865 li honore doktoriĝis fare de la Universitato de Jena.
Thürkow
Thürkow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio,, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Mecklenburgische Schweiz ("meklenburga Svislando", pro iom monteta kaj ne tute ebena pejzaĝo). Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Informo Lalonde
La Informo Lalonde, aŭ en angla Lalonde Report, estas informo de 1974 produktita en Kanado oficiale titolita A new perspective on the health of Canadians (Nova vidpunkto pri la sano de kanadanoj). Ĝi proponis la koncepton "health field" (sankampo aŭ sanfako), identigante du ĉefajn san-rilatajn celojn: nome sansistemo; kaj preventado de sanproblemoj kaj sandisvolvigo.
Thürkow
Al la teritorio ankaŭ apartenas la komunumoparto Todendorf.
Informo Lalonde
Aankampo
La koncepto "health field", identigita en la informo Lalonde, estis konsiderata komponita de kvar interdependaj fakoj determinitaj kiel influaj sur la individua sano. Tiuj estas la jenaj:
Albert Methfessel
Graveco
Kvankam li en la ĝenroj de opero kaj oratorio en postlasis ion specialan, lia rolo en la kampo de ĥormuziko kaj ĝenerala kantado estis revolucia. Per sia novaj formoj de popola kaj studenta kantadoj li iĝis idolo al siaj samtempuloj.
Honoroj
Sur la centra bazarplaco de lia naskiĝurbo Stadtilm staritis memorigŝtono kun obelisko. Honore de la 150-a datreveno naskiĝtaga la urbo organizis grandan muzikfeston. Ĉe la loĝdomo en Braunschweig memorigtabulo informas onin pri lia ĉeesto. En la urbo, kie li laste estis loĝanto (Heckenbeck), oni nomis straton laŭ li kaj starigis memorigŝtonon tombeje. Methfessel-stratoj troviĝis krome en Berlin-Kreuzberg, Hamburgo, Rudolstadt kaj Stadtilm.
Brenera fervojo
La brenera fervojo (germane:  Brennerbahn, itale: Ferrovia del Brennero estas grava linio liganta la aŭstrajn kaj italajn fervojojn inter Innsbruck kaj Verono. Ĝi surgrimpas la Wipptal (germane por Wipp Valo), pasas super la Montpasejo Brenero kaj malsupreniras laŭ la Eisack Valo ĝis Bolzano-Bozen kaj de tie laŭ la Adiĝo Valo ĝis Verono. La linio estas parto de la Linio 1 de Trans-European Transport Networks (TENDO). Ĝi estas konsiderita "fundamenta" linio de la italaj ŝtatfervojoj Ferrovie dello Stato (FS).
Oene Hoekstra
Oene HOEKSTRA /Une Hukstra/ (1923-1999), estas nederlanda esperantisto kaj Honora Membro de UEA ekde 1988, forpasis la 12-an de marto de 1999 en Schoorl (Nederlando).
Brenera fervojo
Historio
La linio estis dezajnita sub la Aŭstro-Hungara-registaro antaŭ la mezo de la deknaŭa jarcento por certigi rapidan kaj sekuran transporton inter Tirolo (regiono) kaj Norda Italio, aparte Lombardio kaj Veneto. Ĝi estis tiel grava ne nur por ekonomia sed ankaŭ pro armeaj kialoj kiam Aŭstrio estis forte favora al konservado de siaj limoj sude de la Alpoj.
Oene Hoekstra
Hoekstra ekkonis Esperanton jam kiel 12-jarulo. Du jarojn poste li ricevis ateston de Cseh-kurso, danke al kiu li persvadis sian lernejon starigi E-kurson.
Brenera fervojo
Historio
La unua sekcio estanta konstruita, estis la malalta sekcio inter Verono kaj Bolzano-Bozen, kiu estis malfermita en du partoj. La 23-a de marto 1859 de Verono ĝis Trento kaj la 16-a de majo 1859 de Trento ĝis Bolzano-Bozen. La laboro estis komencita fare de la k.k. Nord- und SüdTiroler Staatsbahn (Nord- kaj Sud-Tirolaj Ŝtataj Fervojoj) sed komence de 1859 la firmao estis transprenita fare de la nova Südbahn (Suda fervojo).