cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Glauberg
Glauburg aparte konatiĝis pro arkeologia trovo de tombo kun statuo de kelta princo el la epoko de la La-Tène-kulturo, el la 5-a jarcento antaŭ nia erao. Sur la monto ankaŭ troveblis atestaĵoj de pli postaj jarcentoj ĝis la mezepoko. Aparte pridisputata estas ensemblo de 16 lignaj palisoj, kiuj laŭ iuj sciencistoj estas prahistoria kalendaro, sed eble ankaŭ havis alian funkcion.
(19985) 1990 GD
(19985) 1990 GD estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Domont (stacidomo)
Domont estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport-Mers, situanta en  Domont, departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio H de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Épinay-Villetaneuse - Le Tréport-Mers (325000).
Jean-Pierre Raffarin
Jean-Pierre Raffarin  (prononco []; naskiĝinta je 3-a de aŭgusto, 1948) estas franca konservativa politikisto kaj senatano el Vienne.
Raffarin estis la Ĉefministro de Francio inter la 6-a de majo, 2002 kaj la 31-a de majo, 2005, abdikiĝinte post la franca malakcepto en la referendumo pri la Eŭropa Konstitucio. Tamen, post sia abdikiĝo, li diris, ke sia decido ne estis pro la balota rezultato. Opiniaj balotoj post lia abdikiĝo sugestis, ke Raffarin estis unu el la malplej popularaj ĉefministroj de Francio ekde la establiĝo de la Kvina Respubliko en 1958.
La edzino de Raffarin estas Anne-Marie Perrier (naskiĝinta en 1952 en Chamalières), kaj ili havas unu filinon, kiu nomiĝas Fleur.
Estuaro de Bilbao
La Estuaro de Bilbao (ankaŭ konata kiel estuaro de Nervión aŭ de Ibaizabal) estas la enfluejo kiu formas la sistemon de la riveroj Nervión kaj Ibaizabal, kaj iliaj lastaj alfluantoj, ĉe la Biskaja golfo. Ĝi transiras la urbon Bilbao, dividante ĝin en du: dekstre, la malnova urboparto kaj maldekstre, la Plilarĝiĝo. Post la foriro de la jurisdikcio de Bilbao, ĝi plilongiĝas 14 km ĝis la marenfluejo, en la municipo Santurce.
Metroo de Bilbao
La Metroo de Bilbao estas la metropolita fervojo de Bilbao (Hispanio) kaj ĝia metropolita areo, la Granda Bilbao, etendita spaco ĉe ambaŭ bordoj de la Estuaro de Bilbao kie koncentriĝas ĉ. miliono da loĝantoj. Nuntempe ĝi havas du metroliniojn ( kaj ) simile al Y kaj ili trairas la du bordojn de la estuaro ĝis komuna konekto sude de Bilbao. Ekzistas projektoj por konstruado de 3 aliaj pli malgrandaj linioj por kvartaloj fore de la estuara bordo. La metroreto estas konektita al la EuskoTran (tramo), Renfe Cercanías Bilbao, EuskoTren, kaj aliaj eŭskaj transportiloj. Entute, la metroo havas 40,61 km (2009), 38 metrostaciojn (22 subteraj kaj 16 surtere).
Estuaro de Bilbao
La estuaro fariĝis la akso de la urbanisma kaj turisma disvolviĝo de la urbo. La reordigado de la forlasitaj zonoj por la industria epoko, la konstruado ĉe la riverbordo de la novaj simbolaj konstruaĵoj de la urbo kaj la kreado de ĉebordaj promenejoj igas ĝin tre fama kaj vizitata.
Csaba Körösi
Ne temas pri Csaba Kőrösi, hungara diplomato funkcianta ekde la 13-an de septembro 2022 kiel prezidanto de la 77-a Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj.
Estuaro de Bilbao
En junio 2006 oficiale deklariĝis la 22-an de junio kiel "Itsadarra Eguna, Tago de la Estuaro" festata lokaskale.
Csaba Körösi
KÖRÖSI Csaba [pr. koeroeŝi] estas hungara aktoro naskiĝinta en Oradea la 26-an de majo 1959.
Metroo de Bilbao
Ĝi estas la kvara metrosistemo kiu konstruiĝis en Hispanio, post tiuj de Madrido, Barcelono kaj Valencio. Nuntempe ĝi estas la tria laŭ pasaĝeroj (87.000.000 en 2009) malantaŭ Metroo de Madrido kaj Metroo de Barcelono. La metroo de Barcelono famas en Hispanio kiel unu el la plej puraj, bonkvalitaj kaj modernismaj metrosistemoj de Hispanio kaj la mondo.
Csaba Körösi
Kariero
Li debutis en 1983 en sia naskiĝurbo, poste en Hungarujo inter 1988 kaj 1990 li ludis en Veszprém, kaj ekde 1990 en Zalaegerszeg.
Roy Sullivan
Roy SULLIVAN' aŭ Roy Cleveland Sullivan (naskiĝis la 7-an de februaro 1912 en Green County, Kentukio Usono; mortis la 28-an de septembro 1983) estis dungito de la nacia parko Ŝenandoa en Waynesboro (Virginio). Li mondfamiĝis pro la fakto, ke dumvive li estis frapita sepfoje de fulmo kaj supervivis ĉiun el ili.
Li memmortigis sin pro amafero en la jaro 1983 per pafado.
La sep fulmofrapoj
Ses inter la sep fulmofrapoj okazis dum lia laboro en la nacia parko Ŝenandoa, en la loko, kie Sullivan laboris dum la plej longa parto de sia vivo.
Rekordo
Sullivan, kiu ricevis la kromnomon la homa fulmŝirmilo, estas pro siaj spertoj menciita en la Guinness-libro de rekordoj.
En kulturo
Tiu ĉi kazo estas uzata kiel vivhistorio de unu el roluloj de la filmo The Curious Case of Benjamin Button (2008).
In Salah
In Salah (bona puto) estas oaza komunumo en centra Alĝerio, kun ĉ. 22.000 loĝantoj. Ĝi estis grava loko apud kruciĝoj de la saharaj karavanvojoj. Nun oni eksportas daktilojn.
La oazo konsistas el 4 muroĉirkaŭitaj komunumoj (ksar), en kiuj staras purpuraj aŭ ruĝaj brikodomoj.
Historio de la esploroj pri la Pentateŭko
'' NB. Tiu ĉi artikolo koncernas nur la “Esploron pri la Pentateŭko” kaj ne esploron de la tuta Malnova Testamento. La Pentateŭko komprenas nur kvin librojn de la hebrea Biblio. Por imformiĝi pri la aliaj libroj oni vidu Biblion. ''
La Historio de la esploroj pri la Pentateŭko (aŭ Torao = instruo) estas la historio de la analizo kritika kaj filologia de tiuj tekstoj, ekde la unuaj pridiskutaĵoj rilate ilian aŭtoritecon ĝis la ĵusaj teorioj kaj hipotezoj.
La unuaj esploroj
Kvankam Filo de Aleksandrio (De vita Mosis 1 § 84) ) atribuis al Moseo la kompilaladon aŭ redakton de nur kelkaj eroj de la Pentateŭko, la antikvaj tradicioj juda kaj kristana ĝenerale atribuis al li la aŭtorecon de la tuta Pentateŭko. La rakonto pri la morto de Moiseo kaj lia entombigo, laŭ Admono 34, metas logikan problemon, ĉar mortinto ne povas verki . Oni, por superi la obstaklon, imagis ke Josuo, la sukcesonto de Moiseo, elfinis ankaŭ la skribajn verkojn de Moiseo kiel registrite en la babilona Talmudo (Baba Bathra, 14b). Laŭ tiu linio Issac ibn Yasush en la 11-a jarcento kaj Abraham ibn Ezra en la 12-a ekredaktis liston de “nemoisaĵoj”, inter kiuj oni trovas ekzemple:
Sekve Baruch Spinoza en sia Traktado Teologia-politika (1670) rimarkigas nekongruaĵojn en la tuta Pentateŭko ĝuste en la rakontaj similaĵoj kun eroj certe plimalfruaj de la libroj de Reĝoj kaj ekopiniis ke la pentateŭkaj rakontoj reiras nur al la epoko de Esra; Jean Astruc (1753) evidentigis iun alternon de la diaj nomoj, nome de YHWH kaj Elohim kaj supozigis diversajn manojn...
Perimetro de la fontoj kaj diverseco de la redaktaj periodoj
Antaŭ la konstato de rompoj de logiko en la rakontoj kaj antaŭ diversaj duoblaĵoj, nombraj legantoj-esploristoj, kiel Henning Bernhard Witter (1683-1715) kaj Jean Astruc (1684-1766, medicinisto de Ludoviko la 15-a), ekellaboris teoriojn de plurfontoj de Pantateŭko. J. Astruc per sia distingo de eroj en kiuj Dio estas dirata aŭ Elohim aŭ YHWH anticipis tiun kiun estos difinita Hipotezo dokumenta de la Pentateŭko spite de la suspekto ke li volus ataki la samecon de Elohim kaj YHWH.
La legado de la Biblio en la Eŭropo de la 19-a jarcento
Iom post iom la novaj malkovroj fariĝis historia-kritika metodo etendiĝanta al la tuta Biblio (kaj submetante al krizo precipe la Novan Testamenton. (Oni vidu ĉe Radikala kritiko). Rilate la Pentateŭkon la kritikaj modeloj multiĝis.
La precipaj kritikaj modeloj
La teorioj kiuj provas ekspliki per kiuj literaturaj fontoj formiĝis la Tentateŭko povas kondensiĝi en la sekvaj kvar:
Engaĝoj por pliklarigi la problemon
Tiam kaj tial naskiĝis la “biblia” arkeologio kun arkeologiaj elfosaĵoj en la Proksima Oriento. Ĝiaj fondistoj kaj financantoj estis la usonaj protestantaj eklezioj esperantaj elfosi konfirmojn de la bibliaj rakontoj kaj plikonfirmigi la konkordismonn inter bibliaĵoj kaj historiaĵoj kaj sciencaĵoj. Propulsile de tiu arkeologia movado agadis William Foxwell Albright, usona metodisto kaj lingvisto kultanta pribibliajn sciencojn. Al tiu entreprenoj aldoniĝis skipoj britaj kaj germanaj kaj internaciaj, inter kiuj meritas alineon la arkeologia sekcio de la jerusalema Studium Biblicun Fransciscanum (SBF) de arkeologo Michele Piccirillo
Hipotezaj tekstoj kaj teologioj kiuj kontribuis al la formiĝo de Pentateŭko
a)	Fonto J Javista: ĝi naskiĝis en la jarcentoj -10a kaj -9a (periodo monarkia). Oni alvenis al la konvinko ke ĝi estas la plej antikva el la fontoj. En ĝi, la homo kaj ĝia mondo estas priskribitaj per granda konkreteco kaj kun analizoj pri la enaj konfliktoj de la homa koro. Dio estas konsiderata proksima al sia popolo en iuj antropomorfaj kazoj (kiam, ekzemple, li promenas tra la ĝardeno). Ĝi estas malmulte interesata pri la historio kaj nomas “Sinajo” la monton kaj kovras la historion ekde la komenciĝo. Ĝi uzas la tetragramonn pro indiki Dion. Kelkaj bibliistoj, tamen, ĵusajn tempojn, minimumigas ĝian influon kiel fonton.
b)	Fonto E Elohista: ĝi uzas preskaŭ ĉiam Elohim kiel nomon de Dio. Ĝi formiĝis en la -8, en la Regno de Nordo, post la dividiĝo de la unueca israela ŝtato. En tiu teologia vizio, Dio estas vidata iom pli transcenda: li parolas el la ĉielo, aperas en la sonĝoj, alestigas kiel anĝelo. Plejmoderne bibliistoj negas, tamen, se ne la ekziston, certe la influon de tiu fonto.
c)	Fonto D Deŭteronomista (Admona): ĝi estas tiel dirita ĉar dominanta en la libro de Admono (latine: deŭteronomo = dua leĝo). Oni ĝin datigas je la -7 jarcento en la regno de Sudo. Ĝi havas precipe celojn instruajn pri temoj koncernantaj la Leĝon kaj ĝi estus la rulaĵo kiu, trovita en la templo, ekstartigis la religian reformon en la postekzila periodo.
d)	Fonto P sacerdota: ĝi (dirita P el la germana Priest = pastro) estas kolekto de tekstoj ankaŭ ege antikvaj, sed disvolviĝintaj en epoko de postekzilo, kaj koncernas esence ritajn kaj liturgiajn normojn. Ĝi estas dominanta en la libro Levidoj.
840
En la jaro 840 post Kristo okazis, interalie:
Mária Kőrösi
KŐRÖSI Mária [pr. koe:roeŝi] Mimi. Judit estis hungara aktorino naskiĝinta en Torna la 10-an de decembro 1825 kaj mortinta en Koloĵvaro la 11-an de marto 1895.
Kariero
Ŝi estis la filino de teatrestro Ferenc Kőrösy kaj debutis kiel infanaktorino. En jaroj 1829–1833 ŝi ludis en trupo de Ferenc Komlóssy en Sopron, Baja, Székesfehérvár, Pozsony. En la fino de la 1840-aj jaroj oni invitis ŝin dufoje al Nacia Teatro de Pest, sed ŝi restis ĉe la trupo de sia patro. Ekde 1871 ĝis sia morto ŝi estis anino de la Nacia Teatro de Koloĵvaro. Ŝia unua edzo estis István Philippovits, la dua Mihály Krasznay.
Monto Perdido
Monte Perdido (Perdita Monto) estas la nomo de montopinto (unu el la plej altaj de Francio kaj Hispanio) en Eŭropo kaj de grupo de tri najbaraj montopintoj. El kiuj la plej alta estas la propra Monto Perdido kun alto de 3.355 m super marnivelo.
Margit Wein
Margit Wein [vejn], hungare Wein Margit estis hungara operkantisto (soprano) kaj altlerneja instruisto. Ŝia patro estis János Wein.
Monto Perdido
Estas situa norde de la provinco de Huesko, en la Nacia parko Ordesa y Monte Perdido ene de la suda flanko de okcidentaj Pireneoj, en la regiono de Aragono, Hispanio.
Margit Wein
Margit Wein naskiĝis la 1861, Leşnic [leŝnjek] (nuntempa Leşnic en Rumanio) - mortis la  1948, Budapeŝto.
Biografio
Margit Wein frekventis Muzikakademion en Budapeŝto. Inter 1884-1899 ŝi apartenis al trupo de Reĝa Operejo de Budapeŝto. En 1882 ŝi edziniĝis kaj prenis nomon Ábrányiné Wein Margit. Ekde 1897 ŝi kantadis ankaŭ en Vieno kaj en operejo (laŭ nuntempa nomo Kolozsvári Állami Magyar Opera). Inter 1901–1920 ŝi instruis en la Muzikakademio de Budapeŝto.
Monto Perdido
La montareto Monto Perdido, konata kiel Las Tres Sorores aŭ Treserols, estas komponata de Monte Perdido (3.355 m), Cilindro (3.328 m), kaj Añisclo (3.263 m) aŭ Soum de Ramond, dediĉita al fama eksploristo de Pireneoj. En tiu areo troviĝas 22 montopintoj de pli ol 3 000 m.
Sarah Bernhardt
Sarah BERNHARDT, origine Marie Henriette Rosine BERNARD (naskiĝis la en Parizo, mortis la  samloke), estis franca aktorino. Ŝi estis unu el la plej konataj aktorinoj de la 19-a kaj de la komenco de la 20-a jarcento. Ŝi stelulis en kelkaj el la plej popularaj francaj teatraĵoj de la fino de la 19-a kaj de la komenco de la 20-a jarcento, kiaj La dame aux camélias de Alexandre Dumas, filo, Ruy Blas de Victor Hugo, Fédora kaj La Tosca de Victorien Sardou, kaj L'Aiglon de Edmond Rostand. Ŝi ludis eĉ masklajn rolojn, kia Hamleto de Shakespeare. Rostand nomis ŝin "la reĝino de pozo kaj la princino de gesto", dum Hugo konsideris ŝin la "ora voĉo". Ŝi faris kelkajn teatrajn turneojn ĉirkaŭ la mondo, kaj estis unu el la unuaj elstaraj aktorinoj kiuj faris sonregistraĵojn kaj aperis en filmoj.
Vivo
Sarah Bernhardt naskiĝis kiel Henriette-Rosine Bernard ĉe 5 rue de L'École-de-Médecine en la Latina Kvartalo de Parizo la aŭ. Ŝi estis ekstergeedza filino de Judith aŭ Julie Bernardt, juda nederlandanino kaj prostituitino de altnivela klientaro. Sian patron ŝi neniam ekkonis. La nomo de la patro ne estas registrita. Laŭ kelkaj fontoj, li estis probable la filo de riĉa komercisto el Le Havre. Bernhardt poste skribis, ke la familio de ŝia patro pagis por ŝia edukado, insistis ke ŝi estu baptita kiel katoliko, kaj lasis grandan monkvanton pagotan kiam ŝi estos plenkreska. Ŝia patrino multe vojaĝis kaj ne vere okupiĝis pri la infano. Anstataŭe ŝi lasis la infaninon kun vartistino en Bretonio, poste en dometo en antaŭurbo de Parizo, nome Neuilly.
Oftersheim
Oftersheim - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sarah Bernhardt
Vivo
Kiam Sarah estis ankoraŭ nur sepjara, ŝia patrino sendis ŝin en internlernejon por junulinoj en la pariza antaŭurbo Auteuil, pagate per fonduso el la familio de ŝia patro. Tie, ŝi aktorinis en teatra ludado en la teatraĵo Clothilde, en kiu ŝi ludis la rolon de la Reĝino de Feinoj, kaj plenumis sian unuan el multaj postaj dramaj mortoscenoj.
Kiam Sarah estis ankoraŭ en la internlernejo, ŝia patrino plialtiĝis al pintaj rangoj de parizaj korteganinoj (altnivelaj putinoj), kaj kunuliĝis kun politikistoj, bankistoj, generaloj kaj verkistoj. Inter ŝiaj patronoj kaj amikoj estis Charles de Morny, Duko de Morny, la duon-frato de la Imperiestro Napoleono la 3-a kaj Prezidanto de la Franca Parlamento. Kiam ŝi estis 10jara, kun la helpo de Morny, Sarah estis akceptita en Grandchamp, altnivela katolika lernejo de Aŭgustenaninoj ĉe Versajlo. Tie, ŝi ludis la rolon de la arkianĝelo Rafael en la historio de Tobias kaj la Anĝelo. Ŝi deklaris sian intencon iĝi monaĥino, sed ne ĉiam sekvis la regularon de la katolika lernejo; ŝi estis akuzita pro sakrilegio, kiam ŝi aranĝis kristanan entombigon, kun procesio kaj ceremonio, por sia maskota lacerto.
En 1859, Sarah eksciis, ke ŝia patro estas mortinta transmare. Ŝia patrino kunvenigis familian konsilantaron, inklude Morny, por decidi, kion oni faru pri ŝi. Morny proponis, ke Sarah estu aktorino, ideo kiu terurigis Sarah, ĉar ŝi neniam estis ene de teatro. Morny aranĝis, ke ŝi ĉeestu sian unuan teatran ludon ĉe Comédie française kun grupo kiu inkludis ŝian patrinon, Morny, kaj lian amikon Alexandre Dumas (patro). La spektaklo, kiun ili estis rigardontaj, estas Brittanicus, de Jean Racine, sekvita de la klasika komedio Amfitriono de Plaŭto. Sarah estis tiom kortuŝita pro la emocio el la teatraĵo, ke ŝi ekploris laŭte, kaj ĝenis aliajn ĉeestantojn. Morny kaj aliaj de la grupo koleriĝis kaj foriris, sed Dumas konsolis ŝin, kaj poste diris al Morny, ke li kredas ke ŝi estas destinita al la scenejo. Post tiu spektaklo, Dumas nomis ŝin "mia stelulino".
La Duko de Morny, tiama amanto de ŝia patrino, peris al la dekkvarjarulino edukadon por iĝi aktorino ĉe Comédie Française (Franca Komedio), kio estis privilegio. Morny uzis sian influpovon kun la komponisto Daniel Auber, estro de la Pariza Konservatorio, por aranĝi por ŝi aŭskultaĵon. Ŝi prepariĝis, kiel ŝi mem priskribis ĝin en siaj memoroj, "per tiu vivega troigo per kiu mi sopiris ajnan novan entreprenon." Dumas trejnis ŝin. La ĵurio konsistis el Auber mem kaj kvin ĉefaj geaktoroj el Comédie Française. Ŝi devis deklami versojn de Racine, sed neniu estis dirinta al ŝi, ke ŝi bezonas iun por fari la duan parton dum ŝi deklamas. Bernhardt diris al la ĵurio ke ŝi anstatataŭe deklamos la fabelon de la Du Kolomboj de La Fontaine. La ĵurianoj estis skeptikaj, sed la fervoro kaj pasio de ŝia deklamado altiris ilin, kaj ŝi estis invitita iĝi aktorlernanto.
Edukado kaj unuaj roloj: Comédie-Française (1862–1864)
Antaŭ la unua ekzameno por sia kurso pri tragedio, ŝi klopodis plifortigi sian abundon de krispa hararo, kio faris ĝin eĉ pli neregebla, kaj tio rezultis en kataro, kio faris ŝian voĉon tiom nazeca ke ŝi apenaŭ rekonis ĝin. Krome, la partoj atribuitaj por ludado estis klasikaj kaj postulis zorge stiligitajn emociojn, kvankam ŝi preferis romantismon kaj tute kaj nature esprimi siajn emociojn. La instruistoj rangigis ŝin 14a en tragedio kaj la 2a en komedio. Denove, Morny venis savi ŝin. Li parolis pri ŝi kun la Nacia Ministro pri Artoj, Camille Doucet. Doucet rekomendis ŝin al Edouard Thierry, ĉefa administristo de la Théâtre Français,, kiu proponis al Bernhardt postenon kiel stipendiulino en la teatro, je minimuma salajro.
Ŝi ekaktoris en la titolrolo de Iphigénie de Racine je la 31a de aŭgusto de la jaro 1862. Tiu ŝia premiero ne estis sukceso. Ŝi suferis pri sceneja paniko kaj rapidigis siajn versojn. Kelkaj ĉeestantoj primokis ŝian tro fajnan figuron. Kiam finiĝis la prezentado, Provost atendis en la kulisoj, kaj ŝi pardonpetis. Li diris al ŝi, "Mi povas pardoni vin, kaj vi eĉ povos pardoni vin mem, sed Racine en sia tombo neniam pardonos." Francisque Sarcey, influa teatrokritikisto de L'Opinion Nationale kaj Le Temps, skribis: "ŝi bone komunikas kaj prononcas kun perfekta precizeco. Jen ĉio, kion eblas diri pri ŝi ĝis nun."
Bernhardt ne restis longe ĉe Comédie Française. Ŝi ludis la rolojn de Henrietta en la teatraĵo de Molière Les Femmes Savantes kaj de Hipolito en L'Étourdi, kaj la titolan rolon de Valérie de Eugène Scribe, sed tio ne impresis la kritikistojn, aŭ la aliajn kompanianojn, kiuj iel bedaŭris ŝian rapidan plialtiĝon. Pasis semajnoj, sed ŝi ne ricevis pliajn rolojn. Ankaŭ ŝia varma karaktero metis ŝin en problemojn; kiam teatra pordisto direktis sin al ŝi kiel "Eta Bernhardt", ŝi rompis sian ombrelon sur lia kapo. Ŝi ege pardonpetis, kaj kiam la pordisto emeritiĝis post 20 jaroj, ŝi aĉetis dometon por li en Normandio. Je ceremonio honoriga al la naskiĝtago de Molière la 15an de januaro 1863, Bernhardt invitis sian pli junan fratinon, Regina, akompani ŝin. Regina hazarde paŝis sur la randon de la robo de ĉefa aktorino de la kompanio, Zaire-Nathalie Martel (1816–1885), konata kiel Madame Nathalie. Madame Nathalie forpuŝis Regina de la vestaĵo, kio okazigis frapon kontraŭ ŝtona kolono kaj vundon al ŝia frunto. Regina kaj Madame Nathalie ekkriis unu kontraŭ la alia, kaj Bernhardt alvenis kaj vangofrapis Madame Nathalie. La maljuna aktorino falis sur alian aktoron. Thierry petis, ke Bernhardt pardonpetu al Madame Nathalie. Bernhardt rifuzis fari tion ĝis Madame Nathalie pardonpetu al Regina. Bernhardt jam estis proponita por nova rolo en la teatro, kaj eĉ komencis provtrejniĝojn. Madame Nathalie postulis, ke Bernhardt foriru el la rolo se ŝi ne pardonpetos. Ĉar neniu el ili cedis, kaj Madame Nathalie estis pli veterana membro de la kompanio, Thierry estis devigita peti, ke Bernhardt foriru.
Gymnase kaj Bruselo (1864–1866)
Ŝia familio ne povis kompreni ŝian foriron el la teatro; estis nekompreneble por ili, ke iu foriru el la plej prestiĝa teatro en Parizo je aĝo 18. Anstataŭe, ŝi iris al populara teatro Gymnase, kie ŝi iĝis anstataŭanto de la du ĉefaj aktorinoj. Ŝi preskaŭ tuj okazigis alian kulisan skandalon, kiam oni peti ŝin deklami poezion ĉe akcepto en la Palaco Tuileries al kiu invitis Napoleono la 3-a kaj la imperiestrino Eugenie, kun aliaj aktoroj de Gymnase. Ŝi elektis deklami du romantikismajn poeziaĵojn de Victor Hugo, nesciante ke Hugo estas forta kritikanto de la imperiestro. Post la unua poemo, la imperiestro kaj la imperiestrino leviĝis kaj foriris, sekvate de la kortego kaj de la aliaj gastoj. Ŝia venonta rolo en Gymnase, estis frenezeca rusa princino, tute maltaŭga por ŝi; ŝia patrino diris al ŝi, ke ŝia ludado estis "ridinda". Ŝi decidis subite lasi la teatron por vojaĝi, kaj kiel ŝia patrino, ekhavi amantojn. Ŝi iris por mallonga tempo al Hispanio, poste, je sugesto de Alexandre Dumas, al Belgio.
Ŝi portis al Bruselo enkondukajn leterojn de Dumas, kaj estis akceptita en la plej altaj sociaj tavoloj. Laŭ kelkaj postaj rakontoj, ŝi ĉeestis en maskobalo en Bruselo, kie ŝi renkontiĝis kun la juna Princo Henri de Ligne, juna Belga aristokrato, kaj havis amaferon kun li. Laŭ aliaj rakontoj ili renkontiĝis en Parizo, kie la Princo venis ofte por ĉeesti en la teatro. La afero estis subite finita kiam ŝi eksciis, ke ŝia patrino suferis koratakon. Ŝi revenis en Parizon, kie ŝi konstatis ke ŝia patrino fartas pli bone, sed ke ŝi estas graveda pro sia amafero kun la Princo. Ŝi ne avertis lin. Ŝia patrino ne volis ke senpatra infano naskiĝu sub ŝia tegmento, kaj do ŝi translokiĝis al malgranda apartamento en strato Duphot, kaj la 22an de Decembro 1864, la 20-jaraĝa aktorino naskis sian solan infanon, Maurice Bernhardt.
Kelkaj rakontoj diras, ke la Princo Henri ne forgesis ŝin. Laŭ tiuj versioj, li eksciis ŝian adreson el la teatro, venis en Parizon, kaj translokiĝis en la apartementon kun Bernhardt. Post unu monato, li revenis al Bruselo kaj diris al sia familio, ke li volas edziĝi al la aktorino. La familio de la Princo sendis lian onklon, Generalon de Ligne, por ĉesigi la amaferon, minacante senheredigi lin se li edziĝos al Bernhardt. Laŭ aliaj rakontoj, la Princo malakceptis ajnan respondecon pri la infano. Ŝi poste nomis la aferon sia "daŭra vundo", sed ŝi neniam priparolis kun iu ajn la parencecon de Maurice. Kiam oni demandis al ŝi, kiu estas la patro, ŝi foje respondis, "Mi neniam povis scii ĉu lia patro estas Gambetta, Victor Hugo, aŭ Generalo Boulanger." Multajn jarojn poste, en Januaro 1885, kiam Bernhardt estis jam fama, la Princo venis al Parizo kaj proponis formale agnoski Maurice kiel sian filon, sed Maurice afable malakceptis, klarigante ke li estas tute kontenta esti la filo de Sarah Bernhardt.
Odéon (1866–1872)
Por vivteni sin post la nasko de Maurice, Bernhardt ludis minorajn rolojn kaj anstataŭaĵojn ĉe Port-Saint-Martin, populara melodrama teatro. Komence de 1866, ŝi sukcesis fari provlegadon ĉe Felix Duquesnel, direktoro de Théâtre de L’Odéon ĉe la Maldekstra Bordo de Sejno en Parizo. Duquesnel priskribis la legadon jarojn poste, dirante, "Mi havis antaŭ mi kreitaĵon kiu estis mirinde talenta, inteligenta ĝis nivelo de genio, kun enorma energio sub ŝajno malforta kaj delikata, kaj sovaĝa volforto." La kun-direktoro pri financoj de la teatro, Charles de Chilly, volis malakcepti ŝin kiel nefidindan kaj ankaŭ tro maldikan, sed Duquesnel estis ĉarmita; li dungis ŝin por la teatro kontraŭ nealta salajro de 150 frankoj monate, kion li pagis el sia propra mono. Odéon estis la dua teatro en Parizo laŭ prestiĝo post nur Comédie Française, kaj malkiel ĉe tiu tre tradicia teatro, specialiĝis pri pli modernaj prezentoj. Odéon estis populara inter la studentoj de la Maldekstra Bordo de Parizo. Ŝiaj unuaj prezentoj en tiu teatro ne estis sukcesaj. Ŝi aperis en tre stilaj kaj frivolaj komedioj de la 18a jarcento, kvankam ŝia valoro sur scenejo estis ŝia plena sincereco. Ankaŭ ŝia fajna figuro faris ŝian aspekton ridinda en la kutimaj ornamitaj kostumoj. Dumas, ŝia plej forta subtenanto, komentis post unu prezento, "ŝi havas la kapon de virgulino kaj la korpon de balailbastono." Tuj poste, tamen, post diversaj teatraĵoj kaj pli da sperto, ŝia ludkapablo pliboniĝis; ŝi estis elektita por ludadi la rolon de Cordelia en "Reĝo Lear". En Junio 1867, ŝi ludis du rolojn en "Athalie" de Jean Racine, tiujn de juna virino kaj de junulo, Zacharie, la unua el multaj masklaj roloj kiujn ŝi ludos dum sia kariero. La influa kritikisto Sarcey skribis "... ŝi ĉarmis sian publikon kiel eta Orfeo."
La unua granda sukceso okazis en la jaro 1868, kiam Sarah Bernhardt ludis ĉe Odéon, pariza teatro ĉe la Luksemburga Ĝardeno, rolon en reludado de Kean de Alexandre Dumas la pli aĝa. En ĝi ŝi ludis la ĉefan inan rolon de Anna Damby. La teatraĵon interrompis en la komenco ĉikanado fare de junuloj, kiuj kriis, "For Dumas! Donu al ni Hugo!". Bernhardt turnis sin rekte al la ĉikanantoj: "Amikoj, vi volas defendi la aferon de justeco. Ĉu vi tion faras, kulpigante sinjoron Dumas pri la ekzilo de sinjoro Hugo?". Post tio la ĉeestantaro ridis kaj aplaŭdis kaj silentiĝis. Je la finkurteno, ŝi ricevis enorman aplaŭdadon, kaj Dumas rapidis malantaŭ la kulisojn por gratuli ŝin. Kiam ŝi eliris el la teatro, ariĝis homamaso ĉe la enirejo de artistoj kaj ĵetis florojn al ŝi. Ŝia salajro estis tuj plialtigita al 250 frankoj monate.
Ŝia sekva sukceso estis ŝia ludado en la verko de François Coppée Le Passant, kiu premieris ĉe Odéon je la 14a de Januaro 1868,. En tio ŝi ludis la rolon de la knaba trobadoro Zanetto, en romantika renesanca historio. La kritikisto Theophile Gautier priskribis la "delikatan kaj mildan ĉarmon" de ŝia ludado. Ĝi estis ludita en 150 prezentoj, plus mendita ludo ĉe la Palaco Tuileries por Napoleono la 3-a kaj lia kortego. Poste, la imperiestro sendis al ŝi broĉon kun ŝiaj inicialoj skribitaj en diamantoj.
En siaj memoroj, ŝi skribis pri sia periodo ĉe Odéon: "Ĝi estis la teatro kiun mi plej ŝatis, kaj kiun mi forlasis nur bedaŭre. Ni amis nin unu la alian. Ĉiu estis kontenta. La teatro estis kiel daŭrigo de lernejo. Ĉiuj junuloj venis tien... Mi memoras miajn malmultajn monatojn ĉe "Comédie Française". Tiu eta mondo estis rigida, klaĉema, ĵaluzema. Mi memoras miajn malmultajn monatojn ĉe Gymnase. Tie oni parolis nur pri vestoj kaj ĉapeloj, kaj babiladis pri centoj da aferoj kiuj neniel rilatis al arto. Ĉe Odéon, mi estis feliĉa. Ni pensis nur pri la aranĝado de teatraĵoj. Ni trejniĝis matene, posttagmeze, ĉiam. Mi ŝategis tion." Bernhardt loĝis kun sia longdaŭra amikino kaj helpantino sinjorino Guérard kaj ŝia filo en malgranda domo en la antaŭurbo Auteuil, kaj veturigis sin al la teatro per malgranda kaleŝo. Ŝi disvolvis fortan amikecon kun la verkisto George Sand, kaj eĉ ludis en du teatraĵoj kiujn tiu aŭtoris. Ŝi akceptis famulojn en sia vestoĉambro, kiel Gustave Flaubert kaj Léon Gambetta. En 1869, ĉar ŝi iĝis pli prospera, ŝi translokiĝis al pli granda sep-ĉambra apartamento ĉe 16 rue Auber en la centro de Parizo. Ŝia patrino ekvizitis ŝin por la unua fojo post jaroj, kaj ŝia avino, strikta ortodoksa judo, translokiĝis al la apartamento por prizorgi Maurice. Bernhardt aldonis servistinon kaj kuiriston al sia hejmo, same kiel la komencon de aro da bestoj; ŝi ĉiam havis kun si unu aŭ du hundojn, kaj du testudoj moviĝis libere tra la apartamento.
En 1868, incendio tute detruis ŝian apartamenton, kun ĉiuj ŝiaj havaĵoj. Ŝi preteratentis aĉeti asekuron. La broĉo donacita al ŝi de la Imperiestro kaj ŝiaj perloj fandiĝis, same kiel la tiaro donacita al ŝi de unu el ŝiaj amantoj, Ĥalid Bej. Ŝi trovis la diamantojn inter la cindroj, kaj la administrantoj de Odeono organizis bonfaran prezenton. La plej fama sopranulino tiama, Adelina Patti, kantis senpage. Aldone, la avino de ŝia patro donacis 120,000 frankojn. Bernhardt povis aĉeti eĉ pli grandan loĝejon, kun du salonoj kaj granda manĝocambro, ĉe 4 rue de Rome.
Milittempa servo ĉe Odéon (1870–1871)
Dum la franc-prusia milito de 1870/1871, kiam ĉiuj teatroj estis fermitaj, ŝi flegis vunditojn. La eksplodo de la franci-prusia milito subite interrompis ŝian teatran karieron. La novaĵojn pri la malvenko de la Franca Armeo, pri la kapitulaco de Napoleono la 3-a ĉe Sedan, kaj pri la proklamo de la Tria Franca Respubliko je la 4a de Septembro 1870 sekvis sieĝo al la urbo Parizo fare de la Prusia Armeo. Parizo ĉesis ricevi novaĵojn kaj eĉ manĝoliveradon, kaj la teatroj fermiĝis. Bernhardt zorgis pri la konvertado de Odéon en hospitalon por soldatoj vunditaj en la bataloj ekster la urbo. Ŝi organizis la lokigon de 32 litoj en la akceptejo kaj la vestibloj, venigis sian personan kuiriston por prepari supon por la pacientoj, kaj konvinkis siajn riĉajn amikojn kaj admirantojn donaci liveraĵojn por la hospitalo. Krom organizi la hospitalon, ŝi laboris kiel flegistino, helpante la ĉefan ĥirurgon ĉe amputoj kaj operacioj. Kiam elĉerpiĝis la stoko de karbo en la urbo, Bernhardt uzis malnovajn dekoraciojn, benkojn, kaj scenaĵojn kiel brulaĵojn por varmigi la teatron. Komence de Januaro 1871, post 16 semajnoj de sieĝo, la germanoj ekbombardis la urbon per long-distancaj kanonoj. La pacientoj devis esti translokitaj al la kelo, kaj post nelonge la hospitalo devis fermiĝi. Bernhardt sukcesis aranĝi, ke plej gravaj pacientoj estu translokitaj al alia milithospitalo, kaj ŝi luprenis apartementon ĉe strato Provence por loĝigi la ceterajn 20 pacientojn. Je la fino de la sieĝo, la hospitalo de Bernhardt estis zorginta pli ol 150 vunditajn soldatojn, inklude junan studenton el École Polytechnique, Ferdinand Foch, kiu poste estris la aliancajn armeojn en la Unua Mondmilito.
La Franca registaro subskribis armisticon la 19an de januaro 1871, kaj Bernhardt eksciis, ke ŝiaj filo kaj familio estas translokitaj al Hamburgo. Ŝi venis al la nova ĉefo de la Franca respubliko, Adolphe Thiers, kaj akiris paspermesilon por iri al Germanio por revenigi ilin. Kiam ŝi revenis al Parizo post kelkaj semajnoj, la urbo estis sub la regado de la Pariza Komunumo. Ŝi denove translokiĝis, portante sian familion al Saint-Germain-en-Laye. Ŝi poste revenis al sia apartamento ĉe rue de Rome en majo, post la Komunumo estis venkita de la Franca Armeo.
Ruy Blas kaj reveno al Comédie Française (1872–1878)
Post la franc-prusia milito ŝi rajtis reveni al Comédie Française, kaj komenciĝis rapida sukcesego. Jam tre baldaŭ ŝi estis la plej fama aktorino de sia tempo, festata en Francujo kiel la voix d´or (la ora voĉo) aŭ la divine (la dieca). La Palaco Tuileries, la urbodomo de Parizo kaj multaj aliaj publikaj konstruaĵoj estis detruitaj aŭ bruligitaj dum la tumultoj de la Komunumo aŭ damaĝitaj dum la batalo, sed Odéon estis ankoraŭ netuŝita. Charles-Marie Chilly, kun-direktoro de Odéon, venis al ŝia apartamento, kie Bernhardt ricevis lin kuŝe sur sofo. Li anoncis, ke la teatro remalfermiĝos en Oktobro 1871, kaj li petis ŝin ludi la ĉefan rolon en nova teatraĵo, Jean-Marie de André Theuriet. Bernhardt respondis, ke ŝi estas fininta pri teatro kaj translokiĝonta al Bretonio por ekigi farmon. Chilly, kiu bone konis la karakteron de Bernhardt, diris al ŝi ke li komprenas kaj akceptas ŝian decidon, kaj ke li donos la rolon al Jane Essler, rivala aktorino. Laŭ Chilly, Bernhardt tuj saltis el la sofo kaj demandis kiam la provludoj komenciĝos.
Jean-Marie, pri juna bretonino devigita de sia patro edziniĝi al maljunulo kiun ŝi ne amis, estis alia sukceso por Bernhardt ĉe kritikistoj kaj la publiko. La kritikisto Sarcey skribis, "Ŝi havas suverenan gracion, penetran ĉarmon, mi ne scias kion. Ŝi estas natura artisto, nekomparebla artisto." La direktoroj de Odéon poste decidis surscenigi Ruy Blas, teatraĵon verkitan de Victor Hugo en 1838, kun Bernhardt ludanta la rolon de la Reĝino de Hispanio. Hugo mem ĉeestis ĉiujn provludojn. Dekomence, Bernhardt intencis esti indiferenta al li, sed li laŭgrade ĉarmis ŝin kaj ŝi iĝis fervora admiranto. La teatraĵo premieris la 16an de januaro 1872. La unuan prezenton ĉeestis la Princo de Kimrio kaj Hugo mem; post la ludado, Hugo alproksimiĝis al Bernhardt, surgenuiĝis kaj kisis ŝian manon.
Ŝi formale revenis al Comédie Francaise la 1an de oktobro 1872, kaj tuj plenumis kelkajn el la plej famaj kaj postulaj roloj en la franca teatro. Ŝi ludis la rolon de Junie en Britannicus de Jean Racine, la masklan rolon de Cherubin en La nupto de Figaro de Pierre Beaumarchais, kaj la ĉefan rolon en la kvin-akta tragedio de Voltaire Zaïre. En 1873, post nur 74 horoj por lerni la tekston kaj ekzerci sin pri la rolo, ŝi ludis la ĉefan rolon en Fedra de Racine, ludante kontraŭ la fama tragediisto Jean Mounet-Sully, kiu baldaŭ iĝis ŝia amanto. La eminenta franca kritikisto Sarcey skribis: "Tio estas la naturo mem, al kiu servas mirinda inteligento, arda animo, la plej melodia voĉo kiu iam ĉarmis homajn orelojn. Tiu virino ludas per sia koro, per siaj intestoj." Fedra iĝis ŝia plej fama klasika rolo, plenumata laŭlonge de la jaroj tra la tuta mondo, ofte por aŭskultantaro kiu malmulte aŭ tute ne scipovis la francan; ŝi faris ke ili komprenu per la voĉo kaj la gestoj.
En 1877, ŝi havis alian sukceson kiel Doña Sol en Hernani, tragedio verkita 47 jarojn antaŭe fare de Victor Hugo. Ŝia amanto en la teatraĵo estis ankaŭ ŝia amanto ekster la scenejo, nome Mounet-Sully. Hugo mem estis inter la spektantoj. La sekvan tagon, li sendis al ŝi noton: "Sinjorino, vi estis grandioza kaj ĉarma; vi kortuŝis min, min la maljunan luktanton, kaj en iu momento, kiam la publiko, kortuŝita kaj ĉarmita de vi, aplaŭdis, mi ploris. La larmo, kiun vi eligis el mi, estas via. Mi metas ĝin ĉe viajn piedojn." La noton akompanis larmo-forma perlo en ora braceleto.
Ŝi havis tre teatran vivostilon en sia hejmo ĉe rue de Rome. Ŝi havis saten-tegitan ĉerkon en sia dormoĉambro, kaj foje dormis en ĝi aŭ kuŝis en ĝi por studi siajn rolojn, kvankam, kontraŭe al popularaj rakontoj, ŝi neniam kunportis ĝin dum siaj vojaĝoj. Ŝi zorgis pri sia pli juna fratino, kiu estis malsana pro tuberkulozo, kaj permesis al ŝi dormi en ŝia propra lito, kiam ŝi dormis en la ĉerko. Ŝi pozis en ĝi por fotoj, aldonante tion al la legendoj kiujn ŝi kreis pri si mem.
Bernhardt riparis sian iaman rilaton kun la aliaj membroj de Comédie Française; ŝi partoprenis en bonfara evento por sinjorino Nathalie, la aktorino kiun ŝi iam vangofrapis. Tamen, ŝi estis ofte en konflikto kun Perrin, la direktoro de la teatro. En 1878, dum la Pariza Universala Ekspozicio, ŝi faris flugon super Parizo kun la balonisto Pierre Giffard kaj la pentristo Georges Clairin, per balono dekorita per la nomo de ŝia tiama sukceso, Doña Sol. Neatendita ŝtormo portis la balonon for el Parizo al malgranda urbeto. Kiam ŝi revenis per trajno al la urbo, Perrin estis kolera; li monpunis Bernhardt per milo da frankoj, citante teatran regulon kiu postulis ke aktoroj petu permeson antaŭ foriri el Parizo. Bernhardt rifuzis pagi, kaj minacis eliri el Comédie Française. Perrin agnoskis, ke li ne povas elteni ke ŝi foriru. Perrin kaj la Ministro pri Belaj Artoj aranĝis kompromison: ŝi retiris sian demision, kaj kompense ŝi estis altigita al rango de societano, la plej alta rango en tiu teatro.
Triumfo en Londono kaj eliro el Comédie Française (1879–1880)
Bernhardt enspezis grandajn monkvantojn en la teatro, sed ŝiaj elspezoj estis eĉ pli grandaj. Tiutempe ŝi jam havis ok servistojn, kaj ŝi konstruigis sian unuan domon, imponan konstruaĵon ĉe rue Fortuny, ne tre for de Parko Monceau. Ŝi serĉis aldonajn manierojn enspezi monon. En junio 1879, dum la teatro de Comédie Française en Parizo estis rekonstruata, Perrin irigis la kompanion turnee al Londono. Tuj antaŭ la komenco de la turneo, brita teatra entreprenisto Edward Jarrett veturis al Parizo kaj proponis, ke ŝi faru privatajn prezentojn en la hejmoj de riĉaj londonanoj; la pago kiun ŝi ricevus por ĉiu prezento estis pli granda ol ŝia monata salajro ĉe Comédie Française. Kiam Perrin legis en la gazetaro pri la privataj prezentoj, li koleriĝis. Krome, Gaiety Theatre en Londono postulis, ke Bernhardt stelulu en la malferma prezento, kontraŭ la tradicioj de Comédie Française, kie la roloj estis atribuataj laŭ rango, kaj la ideo de steluleco estis malŝatata. Kiam Perrin protestis, dirante ke Bernhardt estas nur la 10a aŭ la 11a laŭ rango, la administristo de Gaiety Theatre minacis nuligi la premieron; Perrin devis akcepti. Li enprogramigis Bernhardt por ludi unu akton de Fedra en la malferma vespero, inter du tradiciaj francaj komedioj, Le Misanthrope kaj Les Précieuses.
La 4an de junio 1879, tuj antaŭ la malferma kurteno de sia premiero en Fedra, ŝi suferis atakon de sceneja paniko. Ŝi skribis poste, ke ŝi ankaŭ donis al sia voĉo tro altan tonon kaj estis nekapabla malaltigi ĝin. Tamen, la prezento estis sukceso. Kvankam plimulto de la spektantaro ne povis kompreni la klasikan francan lingvon de Racine, ŝi sorĉis ilin per siaj voĉo kaj gestoj; unu membro de la publiko, Sir George Arthur, skribis ke "ŝi vibrigis ĉiun nervon kaj fibron en iliaj korpoj kaj ĉarmis ilin." Aldone al siaj prezentoj de Zaire, Fedra, Hernani, kaj de aliaj teatraĵoj kun sia trupo, ŝi faris la privatajn deklamaĵojn en la hejmoj de britaj aristokratoj aranĝitajn de Jarrett, kiu aranĝis ankaŭ ekspozicion de ŝiaj skulptaĵoj kaj pentraĵoj en Piccadilly, kiun ĉeestis kaj la Princo de Kimrio kaj la Ĉefministro Gladstone. Dum la restado en Londono, ŝi pligrandigis sian personan bestaron: ŝi tie aĉetis tri hundojn, papagon, kaj simion, kaj faris kroman veturon al Liverpool, kie ŝi aĉetis gepardon, papagon, kaj lupĉashundon kaj ricevis donacon de ses kameleonoj, kion ŝi tenis en sia luita domo ĉe Chester Square kaj poste revenigis al Parizo.
La Dame aux Camélias kaj unua usona turneo (1880–1881)
Kvankam ŝi en ĉiuj roloj uzis nur la francan lingvon, ŝi brilis ankaŭ en aliaj eŭropaj landoj kaj en Usono. Eĉ akraj kritikoj kontraŭ ŝia "skandaleca" vivostilo (eksteredzeca filo kaj amaso da amantoj) ne malgrandigis ŝian famon. En Aprilo 1880, tuj kiam li eksciis ke Bernhardt demisiis el Comédie Française, la entreprenisto Edward Jarrett rapidis al Parizo kaj proponis al ŝi, ke ŝi faru teatran turneon en Anglio kaj poste en Usono. Ŝi povos elekti la repertuaron kaj la geaktoraron. Ŝi ricevos frankojn por ĉiu prezento, plus 15% el ĉiuj enspezoj super  frankoj, plus ĉiujn siajn elspezojn, plus krediton je sia nomo por  frankoj, nome la monkvanto kiun ŝi ŝuldis al Comédie Française. Ŝi akceptis tuj.
Agante nun je propra konto, Bernhardt arigis kaj provis sian novan trupon en Théâtre de la Gaîté-Lyrique en Parizo. Ŝi ludis unuafoje La Dame aux Camélias de Alexandre Dumas, filo. Ŝi ne kreis la rolon; la teatraĵon jam ludis Eugénie Dochein en 1852, sed ĝi tuj iĝis ŝia plej ofte ludita kaj plej fama rolo. Ŝi ludis la rolon pli ol milon da fojoj, kaj aktorinis regule kaj sukcese en ĝi ĝis la fino de sia vivo. La publiko ofte ploris dum ŝia fama mortosceno en la fino.
Ŝi ne povis ludi La Dame aux Camélias sur scenejo de Londono pro la brita cenzura leĝaro; anstataŭe, ŝi enscenigis kvar el siaj pruvitaj sukcesoj, inter kiuj Hernani kaj Phèdre, plus kvar novajn rolojn, inter kiuj Adrienne Lecouvreur de Eugène Scribe kaj la salona komedio Frou-frou de Henri Meilhac kaj Ludovic Halévy; tiuj estis ambaŭ tre sukcesaj sur la scenejoj de Londono. En ses el la ok teatraĵoj de sia repertuaro, ŝi mortis dramece en la fina akto. Kiam ŝi revenis en Parizon el Londono, Meilhac kaj Halévy petis ŝin reveni, sed ŝi malakceptis tiun proponon, klarigante ke ŝi akiras multe pli da mono per si mem. Anstataŭe, ŝi portis sian novan kompanion kaj novajn teatraĵojn turnee al Bruselo kaj Kopenhago, kaj poste al turneo en francaj provincaj urboj.
Ŝi kaj ŝia trupo ekiris el Le Havre al Usono la 15an de oktobro 1880, kaj alvenis en Novjorko la 27an de oktobro. La 8an de novembro ŝi ludis la teatraĵon Adrienne Lecouvreur de Scribe en la teatro Booth antaŭ publiko kiu pagis ĝis 40 dolarojn por enirbileto, enorman monkvanton en tiu tempo. Malmultaj en la publiko komprenis la francan lingvon, sed tio ne estis necesa; ŝiaj gestoj kaj voĉo ĉarmis la ĉeestantaron, kaj ŝi ricevis ŝtorman aplaŭdon. Ŝi dankis la spektantaron per sia distinga riverenco: ŝi ne klinis sin, sed staris tute senmova, kun siaj manoj ĉe la mentono aŭ la vangoj, kaj poste subite etendis ilin al la ĉeestantoj. Post sia unua prezento en Novjorko, ŝi faris 27 riverencojn. Kvankam ŝin bonvenigis teatremuloj, ŝi estis tute neatentata de la novjorka alta socio, kiu konsideris ŝian personan vivon skandala.
La unua amerika turneo de Bernhardt irigis ŝin al 157 prezentoj en 51 urboj. Ŝi veturis per speciala trajno kun propra luksa palacvagono, kiu portis ŝiajn du servistinojn, du kuiristojn, kelneron, ĉefmastrumanton kaj personan asistantinon, sinjorinon Guérard. Ĝi portis ankaŭ aktoron Édouard Angelo, kiun ŝi elektis por servi kiel ŝia ĉefa kunaktoro kaj, laŭ plej multaj rakontoj, ŝia amanto dum la turneo. Ekde Novjorko ŝi faris flankan vojaĝon al Menlo Park, kie ŝi renkontiĝis kun Thomas Edison, kiu faris mallongan registraĵon de ŝia deklamado de fragmento el Fedra. Ŝi trairis Usonon kaj Kanadon de Montrealo kaj Toronto ĝis Saint Louis kaj Novorleano, kutime ludante ĉiun vesperon kaj forirante tuj post la ludado. Ŝi faris multajn gazetajn intervjuojn kaj en Bostono pozis por fotoj sur la dorso de mortinta baleno. Ŝi estis kondamnita kiel senmorala fare de la Episkopo de Montrealo kaj de la Metodisma gazetaro, kio utilis nur por plimultigi la biletvendojn. Ŝi ludis Phèdre ses fojojn kaj "La Dame aux Camélias" (kiun Jarrett renomis "Camille" por faciligi al usonanoj la prononcon) 65 fojojn. La 3an de majo 1881, ŝi faris sian lastan ludadon de Camélias en Novjorko. Dum sia tuta vivo, ŝi ĉiam insistis esti pagita per kontanta mono. Kiam Bernhardt revenis en Francion, ŝi kunportis kun ŝi keston plenan je dolaroj en oraj moneroj. Ŝi priskribis la rezulton de sia vojaĝo al siaj amikoj: "Mi transiris la oceanojn, portante miajn revojn de arto en mi mem, kaj la genion de mia nacio en triumfo. Mi plantis la francan verbon en la koro de eksterlanda literaturo, kaj pri tio mi estas plej fiera."
Reveno al Parizo, turneo tra Eŭropo, de Fédora ĝis Théodora (1881–1886)
Kun sia restarigita loko en la mondo de la franca teatro, Bernhardt aranĝis kontrakton por prezentiĝi en Théâtre du Vaudeville en Parizo kontraŭ 1500 frankoj por ĉiu prezento, plus 25% el la profito. Ŝi anoncis, ke ŝi ne estos disponebla antaŭ 1882. Ŝi ekiris al turneo en teatroj en la francaj provincoj, kaj poste al Italio, Grekio, Hungario, Svisio, Belgio, Nederlando, Hispanio, Aŭstrio kaj Rusio. En Kievo kaj Odeso, ŝi trafis antisemitajn homamasojn kiuj ĵetis ŝtonojn al ŝi; estis organizataj pogromoj por devigi la judajn loĝantarojn foriri. Tamen, en Moskvo kaj Sankt-Peterburgo, ŝi ludis antaŭ la caro Aleksandro la 3-a, kiu rompis la kortegan protokolon kaj kliniĝis antaŭ ŝi. Dum sia turneo, ŝi faris prezentojn ankaŭ por la reĝo Alfonso la 12-a de Hispanio, kaj la imperiestro Francisko Jozefo la 1-a de Aŭstrio. La sola grava lando en Eŭropo kie ŝi rifuzis ludi estis Germanio, pro la aneksado de franca teritorio fare de Germanio post la Franc-Prusia Milito de 1870. Tuj antaŭ la komenco de la turneo, ŝi renkontiĝis kun Jacques Damala, kiu iris kun ŝi kiel ĉefaktoro kaj poste, dum ok monatoj, iĝis ŝia unua kaj nura edzo.
Kiam Damala foriris, ŝi alprenis novan ĉefrolulon kaj amanton, poeton kaj dramaturgon Jean Richepin, kiu akompanis ŝin en rapida turneo tra eŭropaj urboj por helpi forpagi ŝiajn ŝuldojn. Ŝi renovigis sian rilaton kun la Princo de Kimrio, la estonta reĝo Eduardo la 7-a. Kiam ili revenis al Parizo, Bernhardt luprenis la teatron Porte Saint-Martin kaj stelulis en nova teatraĵo de Richepin, Nana-Sahib, ĝenrisma dramo pri amo en Brita Hindio en la jaro 1857. La teatraĵo kaj la aktorado de Richepin estis malbonaj, kaj la prezentoj baldaŭ finiĝis. Richepin poste verkis adapton de Macbeth en la franca, kun Bernhardt kiel Lady Macbeth, sed ankaŭ ĝi estis malsukceso. La sola persono kiu laŭdis la teatraĵon estis Oscar Wilde, kiu tiam loĝis en Parizo. Li ekverkis teatraĵon, Salomé, en la franca speciale por Bernhardt, sed ĝin tuj malpermesis la brita cenzuro kaj ŝi neniam ludis ĝin.
Bernhardt poste premierigis novan teatraĵon de Sardou, Théodora (1884), melodramon kies agado okazas en sesa-jarcenta Bizanco. Sardou verkis nehistorian sed draman novan mortoscenon por Bernhardt; en lia versio, la imperiestrino estis publike strangolita, dum la historia imperiestrino mortis pro kancero. Bernhardt veturis al Raveno, Italio, por studi kaj skizi la kostumojn videblajn en bizancaj murmozaikoj, kaj reproduktigis ilin por siaj propraj kostumoj. La teatraĵo premieris la 26an de decembro 1884, daŭris 300 prezentojn en Parizo kaj 100 en Londono, kaj estis financa sukceso. Ŝi povis pagi plejparton el siaj ŝuldoj, kaj eĉ aĉetis leonidon, kiun ŝi nomis Justiniano, por sia propra bestaro. Ŝi ankaŭ renovigis siam amaferon kun sia iama ĉefaktoro, Philippe Garnier.
Mondaj turneoj (1886–1892)
La teatraĵon Théodora sekvis du malsukcesoj. En 1885, omaĝe al Victor Hugo, kiu estis mortinta kelkajn monatojn antaŭe, ŝi enscenigis unu el liaj pli malnovaj teatraĵoj, Marion Delorme, verkitan en 1831, sed la teatraĵo estis malaktualiĝinta kaj ŝia rolo ne donis al ŝi ŝancon por montri siajn talentojn. Ŝi poste prezentis Hamleton, kun sia amanto Philippe Garnier en la ĉefa rolo kaj Bernhardt en la relative minora rolo de Ophelia. La kritikistojn kaj la publikon tio ne konvinkis, kaj la teatraĵo estis nesukcesa. Bernhardt estis farinta grandajn elspezojn, kiuj inkludis frankojn monate pagataj al ŝia filo Maurice, pasia hazardludisto. Bernhardt estis devigita vendi sian vilaon en Saint-Adresse kaj sian domegon ĉe rue Fortuny, kaj parton de sia kolekto de bestoj. Ŝia impresario Edward Jarrett tuj proponis, ke ŝi faru plian mondoturneon, ĉi-foje al Brazilo, Argentino, Urugvajo, Ĉilio, Peruo, Panamo, Kubo, kaj Meksiko, poste al Teksaso, Novjorko, Anglio, Irlando, kaj Skotlando. Ŝi turneis dum 15 monatoj, de la komenco de 1886 ĝis la fino de 1887. Antaŭ la ekiro, ŝi diris al franca ĵurnalisto: "Mi pasie amas tiun vivon de aventuroj. Mi malamas scii antaŭe, kion oni proponos al mi por vespermanĝo, kaj mi malamas cent mil fojojn scii kio okazos al mi, ĉu bone aŭ malbone. Mi adoras neantaŭviditaĵojn."