cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rokhirako
Karakteroj
Temperatura regulado ĉe rokhirakoj estis temo de multa esplorado, ĉar ilia korpa temperaturo varias laŭ tagnokta ritmo. Tamen, bestoj tenitaj en konstantaj mediaj cirkonstancoj ankaŭ elmontras tian varion kaj tiu interna mekanismo povas esti rilata al reguligo de la korpakva ekvilibro.
Distribuo
Rokhirakoj troveblas trans subsahara Afriko, kun la escepto de la Kongo-baseno kaj Madagaskaro. Pli granda, pli longhara subspecio estas abunda en la glaciepokaj morenoj en la alpa zono de Monto Kenjo. La distribuo daŭriĝas en nordan Alĝerion, Libion kaj Egiptujon, kaj al Proksima Oriento, kun populacioj en Israelo, Jordanio, Sirio, la araba duoninsulo kaj orienta Turkio.
Ekologio kaj konduto
Klifmeloj vivas en gregoj de ĝis 80 individuoj. Tiuj gregoj estas subdividitaj en pli malgrandaj grupoj konsistantaj el kelkaj familioj. Tiuj familioj konsistas el 3 ĝis 15 parencaj plenkreskaj inoj, domina masklo, kaj pluraj idoj. La domina masklo defendas kaj protektas la grupon. La masklo ankaŭ markas sian teritorion por eviti iujn ajn kverelojn.
En Afriko, klifmeloj estas predataj fare de leopardoj, egiptaj kobroj, pufvipuroj, karakaloj, likaonoj, kaj agloj. La Veroksia aglo aparte estas specialista ĉasisto de klifmeloj. En Israelo, la rokhirako estas laŭdire malofte predita de surteraj predantoj, ĉar ilia sistemo de gardostarantoj kaj iliaj fidindaj rifuĝoj disponigas konsiderindan protekton. Klifmelaj restaĵoj estas preskaŭ forestantaj de la fekaĵoj de lupoj en la Judea Dezerto.
Manĝado kaj furaĝado
Klifmeloj nutriĝas el vasta gamo de malsamaj plantoj, inkluzive de kaj herboj kaj dukotiledonaj plantoj. Oni raportis, ke ili manĝas ankaŭ insektojn kaj larvojn. La rokhirakoj furaĝas por manĝaĵo ĝis proksimume 50 metroj for de sia rifuĝejo, kutime manĝante kiel grupo kaj kun unu aŭ pluraj el ili gardostarantaj. Kaze de danĝero, la gardostarantoj alarmsignas, kaj la bestoj rapide retiriĝas al sia rifuĝejo. Ili povas vivi dum multaj tagoj sen akvo pro la humido kiun ili akiras tra sia manĝaĵo. Malgraŭ ilia ŝajne mallerta korpokonstruo, ili povas surgrimpi arbojn, kaj volonte eniras loĝejajn ĝardenojn por manĝi la foliojn de citrusoj kaj aliaj arboj.
Reproduktado
Rokhirakoj naskas du aŭ tri idojn post graveda periodo de 6-7 monatoj. La ido estas tre evoluinta ĉe naskiĝo kun plene malfermitaj okuloj kaj kompleta feliĝo. Idoj povas konsumi solidan manĝaĵon post du semajnoj kaj estas elmamigitaj en aĝo de dek semajnoj. Post 16 monatoj, rokhirakoj iĝas seksmaturaj, kaj ili atingas plenkreskan grandecon je tri jaroj. Ili tipe vivas proksimume dek jarojn. Dum laŭsezonaj ŝanĝoj, la pezo de la masklaj generiloj (testiko, spermvezikoj) ŝanĝiĝas pro seksa agado. Studo montris ke inter majo kaj januaro, la maskloj estis sekse neaktivaj. De februaro pluen, okazas drasta kresko en la pezo de tiuj organoj, kaj la maskloj povas kopulacii.
Socia konduto
Rokhirakoj estas tre bruemaj kaj komunikemaj. Plenkreskuloj faras uzadon de almenaŭ 21 malsamaj voĉaj signaloj. La plej konata signalo estas alta trilo, donita en respondo al perceptita danĝero. La krioj de rokhirakoj estas referitaj kiel "kantoj". Klifmelaj voĉoj povas disponigi gravajn biologiajn informojn pri ekzemple grandeco, aĝo, socia statuso, korpopezo, kondiĉo, kaj hormona stato de la kantisto, depende de kantolongo, padronoj, komplekseco, kaj tonalteco. Pli lastatempe, esploristoj trovis riĉan sintaksan strukturon kaj geografiajn variojn en la voĉoj de rokhiraksoj, unikaĵo en la vokaligo de mamulaj, krom primatoj, balenoj, kaj vespertoj.
La Rokhirako ankaŭ faras laŭtan gruntsonon dum ĝi movas siajn makzelojn kvazaŭ maĉante, kaj tiu konduto povas esti signo de agresemo. Kelkaj verkintoj proponis ke observado de tiu konduto fare de antikvaj hebreoj kaŭzis la miskompreniĝon donitan en Tria Libro de Moseo 11:4-8, ke la klifmelo maĉas remaĉaĵon; sed fakte, klifmeloj ne estas remaĉuloj.
La Rokhirako foruzas ĉirkaŭ 95% da sia tempo por ripozado. Dum tiu tempo, ili ofte povas esti vidataj ripozantaj ĉe la suno, kio supozeble estas elemento de ilia kompleksa temperatura reguligo.
Disvastigo
Maskloj estis kategoriigitaj en kvar klasojn: teritoriaj, periferiaj, fruaj, kaj malfruaj disvastiĝuloj. La teritoriaj maskloj estas la plej dominaj. Periferiaj maskloj estas pli izolaj kaj foje transprenas grupon kiam la domina masklo mankas. Fruaj periferiaj maskloj estas junaj kiuj forlasas la naskiĝejon en aĝo de proksimume 16 ĝis 24 monatoj. Malfruaj disvastiĝantoj ankaŭ estas junulaj maskloj, sed ili forlasas la naskiĝejon multe pli poste; proksimume en aĝo de 30 aŭ pli da monatoj.
Nomoj
Ili estas konataj kiel dassies en Sudafriko, kaj foje rokkunikloj (rock rabbits). La svahilaj nomoj por ili estas pimbi, pelele kaj ŭibari, kvankam ĉi-lastaj du nomoj estas nuntempe rezervitaj por la arbohirakoj. La nederlanda nomo estas klipda'oj. La specio havas multajn subspeciojn, multaj el kiuj estas ankaŭ konataj kiel Rokhirako aŭ Kabo-klifmelo, kvankam la unua kutime rilatas al afrikaj specoj. En la araba, la rokhirakoj estas nomitaj الوبر ("ŭabr") aŭ طبسون ("tabsun"). En la hebrea, la rokoklifmelo estas nomita שפן סלע (ŝafan sela), signifanta rok-"ŝhafan", kie la signifo de ŝafan estas obskura, sed estas en familiara lingvaĵo utiligita kiel sinonimo por kuniklo en la moderna hebrea lingvo.
Kulturo
Rokhirakoj estas klasifikitaj kiel nekoŝeraj en la malnovtestamenta/juda Torao. Tamen, ili ankaŭ estas inkluditaj en Proverboj 30:26 kiel unu el kelkaj rimarkindaj bestoj por esti malgrandaj sed treege saĝaj, en tiu kazo ĉar "la rokmeloj estas popoloj ne potencaj, tamen ili faras siajn hejmojn en la klifoj".
Homotopio
Difino
Supozu ke X kaj Y estas topologiaj spacoj, kaj estas du kontinuaj bildigoj, kies argumentaro estas X, kies cela aro estas Y. Do, homotopio inter f kaj g estas kontinua bildigo tia ke, por ĉiu ajn x\in X, Du kontinuaj bildigoj estas homotopaj, aŭ unu estas homotopa al la alia, se homotopio ekzistas inter ili.
Ecoj
Homotopeco estas ekvivalentrilato en la spaco de kontinuaj bildigoj inter fiksitaj fonta kaj cela aroj.
Adrada de Pirón
Adrada de Pirón [aDRAda depiRON] estas municipo en la centrosudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la administracia dividaĵo Partido Judicial de Segovia (jurisdikcia partio de Segovio) en la sudoriento de la provinco kaj ene de la teritorio de la komarko Campiña Segoviana.
Maputalanda-pondolanda-albena biodiverseco-riĉaĵejo
La maputalanda-pondolanda-albena biodiverseco-riĉaĵejo aŭ maputalanda-pondolanda-albena biodiverseco-riĉaĵejo estas biodiverseco-riĉaĵejo en Suda Afriko. Ĝi situas ĉe la sudorient-sudafrika marbordo sub Granda Eskarpo. La areo estas nomita laŭ Maputalando, Pondolando kaj Albeno. Ĝi etendiĝas ekde la Albena Centro de Planta Endemiismo en la sudafrika provinco Orienta Kablando, tra la Pondolanda Centro de Planta Endemiismo en la provinco Kvazulu-Natalo, la orienta flanko de Svazilando kaj en suda Mozambiko kaj Mpumalanga. La Maputalanda Centro de Planta Endemiismo troviĝas en norda Kwazulu-Natalo kaj suda Mozambiko.
Adrada de Pirón
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,72 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 39 loĝantojn. Ĝi perdis 230 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 16 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Losana de Pirón (Torreiglesias), Cabañas de Polendos kaj Brieva. La loĝloko estas ĉe la ŝoseo SG-P-2222 kiu ligas Adrada de Pirón kun Brieva kaj Losana de Pirón.
Packapelo (Narvik)
La Packapelo (norvege: Fredskapellet) estas protestantisma preĝejeto en Narvik, Norvegio.
Priskribo
Antaŭa kirko detruitis dum la Dua mondmilito en 1940. Ĝi apartenas al la Ofoten-dekanujo ene de la Diocezo Sør-Hålogaland de la Eklezio de Norvegio. Ĝi situas super la Rombakken-fjordo rekte ĉe la fererctransportfervojlinio kondukanta al la sveda urbo Luleå.
Falsa dekretaro
Falsa dekretaro, aŭ dekretaro de Pseŭdo-Izidoro, kvalifikas kolekton de elpensitaj dekretoj, false atribuitaj al iu Izidoro Merkatoro, siavice laŭlongatempe identigita kun Isidoro de Sevilo, personulo de la reala kristana historio de Hispanio vivinta en la jaroj 560-636. Redaktita en la jaroj tridekaj kaj kvardekaj de la 9-a jarcento, la falsa dekretaro konstituis unu el la plej influaj fontoj de la kanona mezepoka juro. Certe, la kvalifiko “falsa” legitimiĝis nur post la malkovro pri ĝia falsado.
Kompilado de la falsa dekretaro
La anonima kompilisto (aŭ anonimaj kompilistoj) sin kaŝis sub pseŭdonimo de episkopo Izidoro Merkatoro, poste tradicie onie indikita per Pseŭdo-Izidoro. Li kolektis la plej konatajn antaŭajn kolektaĵojn kiel, ekzemple, la Hispanan aŭ Dioniza-Adrianan (sepa jarcento) kaj Kvesnelana (komence de la sepa jarcento) aldonante dekretojn tute elpensitajn sed, foje, ege versimilajn miksitajn kun kelkaj veraj. La regionon de ĝia origino oni ĉiam suspektis la eklezia provinco de Reims, sed nun oni dokumente povas indiki la monaĥejon de Corbie (regiono de Amiens - Francio): pro tio jam falis ĉiuj hipotezoj suspektigantaj pri Reims, Tours, Maienco kaj la Papa Kurio.
La falsa dekretaro, taksita aŭtenta ĝis onia konstato de la 17-a jarcento, ĝuis grandan disvastigon ek de la papado de Nikolao la 1-a (858-867), kaj ege influis ĝis la dekdua jarcento kiam ĝi estis iom post iom anstataŭigita per la Decretum Gratiani, nome Dekreto de Graciano.
De tiu verko nun estas registritaj ĉirkaŭ cent manuskriptoj datitaj de 9-a ĝis al 18-a jarcento.
Imitintaj la falsan dekretaron, ek de tiu tempo svarmis en diversaj eŭropaj regionoj, kaj eble produktitaj en la sama "skriba ateliero", aliaj falsaj dekretkolektoj. Oni citas la Falsan Kolekton Hispanan, la Decidkolekton de Benedikto la Levido kaj Deciddekreton Capitula Angilramni, Antologion de Aktoj de la Kalcedona Koncilio, kaj Falsan Kolekton Danielanan kaj aliaj.
La falsa dekretaro kolektas, en manuskriptoj plej kompletaj, unu sesdekon da dekretoj de papoj de la unuaj tri jarcentoj de la kristana epoko, de koncilioj grekaj, afrikaj, gaŭlaj, vizigotaj identaj al tiuj entenataj en la Hispana Kolekto (kiu jam havis kelkajn falsaĵojn), kaj kolekton de dekretoj de papoj Silvestro la 1-a kaj Gregorio la 2-a kun diversaj falsaĵoj kaj, eble, nur interpolaĵoj.
Media kunteksto
Evidentas en la falsa kreaĵo la zorgoj de la kreintoj: la ortodoksio de la kredo, precipe rilate la Triunuon, la rilatoj inter la Patro kaj la Filo, la netuŝebleco de la ekleziaj beneficoj, certaj aspektoj de la liturgio kaj de sakramentoj (Eŭkaristio kaj Bapto).
Fundamentaj ideoj de la juro falsdekreta
La falsa dekretaro emas kreskigi la unuigon kaj centralizon de la kristana eklezio; ĝi fariĝas armilo de la reformemuloj kontraŭ simonio; akcentas la sendependecon de la ekleziaj organismoj fronte al la laikaj instancoj; efike kontribuas al la uniformiĝon de la jurisdicio en la jura praktiko kaj plipledas la rigoran kunligon inter la papo kaj episkopoj. Certe tiu prijura dokumento ne mankis influi la lukton pri la investituroj kaj la kontraston inter la du povoj, eklezia kaj laika aŭ tera kaj spirita, dum la reformo tieldirita gregoria de la 11-a jarcento kaj certe helpis la agadon de la papoj por plikonfirmi sian superregon en la eklezio kaj fronte la ŝtataj provoj (la unua papo kiu apogis sian universan aŭtoritaton sur la tiu dekretaro eble estis Nikolao la 1-a - 858-867). Ĝiaj sennombraj vastigitaj manuskriptaj reproduktaĵoj montras kiom estis ĝia estimiteco kaj utiligiteco. Al ĝi inspiriĝas diversaj tiamaj similaj juraj kolektoj.
Tamen tie kaj tie komenciĝis la duboj pri la aŭtentikeco kaj laŭhistoria origino de diversaj dekretoj en la falsa dekretaro registritaj. Kelkaj, manuskriptante la dokumentojn rimarkis iujn anakronismojn: ĉu eblas, ekzemple, ke martira papo Klemento la 1-a bazigis la elstarecon de kelkaj episkopaj sidejoj baziĝante sur la fakto ke en tiuj urboj oficis plejelstaraj paganaj pastroj? Kial en kelkaj dekretoj de papoj de la unuaj jarcentoj oni citas el la latino de la Vulgato kiu ankoraŭ ne ekzistis? Filozofo kaj humanisto Nikolao el Kuzo (duono de 15-a jarcento) kreskigis la dubojn inter la juristoj, inter kiuj distingiĝis David Blondel, reformacia predikanto de la duono de la 17-a jarcento, malfermis la liston de la teologoj kaj filologoj asertantaj la historian senfundamentecon de la falsa dekretaro.
Al tiu konkludo, almenaŭ ne direkte, kontribuis la malkovro, per filologiaj kriterioj, pri la apokrifaĵa konsisto de la donaco de la Imperiestro Konstanteno (edikto de 324) al papo Silvestro laŭ kiu la papo heredus la superregadon sur Romo kaj la tuta okcidento: ankaŭ tiu supozita donaco oni kredis fundanta la legitimecon de la papa ŝtato. Iniciata protagonisto de tiu malkovro estis la sacerdota oficialulo en la papa Kurio kaj humanisto Laŭrenco Valla. Poste, la aĉan noton pri falsaĵo rajdis precipe reformaciuloj por kontesti la legitimecon de la papaj ŝtato kaj aŭtoritato kvazaŭ ili havus nur hazardan apogon, en kiu distingiĝis reformacia predikannto David Blondel en la 17-a jarcento.
Hodiaŭ apenaŭ troviĝas subtenantoj pri la aŭtentikeco de kelkaj partoj de la dekretoj de la falsa dekretaro.
Bibliografio
(de) Fortschritt durch Fälschungen. Ursprung, Gestalt und Wirkungen der pseudoisidorischen Fälschungen. Beiträge zum gleichnamigen Symposium an der Universität Tübingen vom 27. und 28. Juni 2001. Hg. v. Wilfried Hartmann und Gerhard Schmitz. 2002 (Monumenta Germaniae Historica, Studien und Texte 31);
P. Fournier et G. Le Bras, Histoire des collections canoniques en Occident, tome 1, Sirey, Paris, 1931, pp. 196–200 ;
Jean Gaudemet, Les Sources du droit canonique (VIIIe-XXe siècle, Cerf, coll. « Droit canonique », Paris, 1993 (ISBN 2204047643) ;
Gérard Giordanengo, q.v., Dictionnaire historique de la papauté, s. dir. Philippe Levillain, Fayard, Paris, 1994 (ISBN 2213618577) ;
Patrick Valdrini, Jean-Paul Durand, Olivier Échappé et Jacques Vernay, Droit canonique, Dalloz, coll. « Précis », Paris, 2e éd. 1999 (ISBN 2247031552). orst Fuhrmann: Einfluß und Verbreitung der pseudoisidorischen Fälschungen. Von ihrem Auftauchen bis in die neuere Zeit. 3 Bände. (= Monumenta Germaniae Historica, Schriften, Bd. 24, 1-3). Hiersemann, Stuttgart 1972–1974, ISBN 3-7772-7204-3;
Schafer Williams: Codices Pseudo-Isidoriani: A Palaeographico-Historical Study. (= Monumenta Iuris Canonici, Series C; Vol. 3). Fordham University Press, New York 1973, ISBN 0-8232-0910-5;
James Henderson Burns (Hrsg.): The Cambridge History of Medieval Political Thought c. 350-c. 1450. Cambridge University Press, Cambridge 1991, ISBN 0-521-24324-6, S. 268ff. Klaus Zechiel-Eckes: Ein Blick in Pseudoisidors Werkstatt. Studien zum Entstehungsprozeß der Falschen Dekretalen. Mit einem exemplarischen editorischen Anhang (Pseudo-Julius an die orientalischen Bischöfe, JK † 196), in: Francia 28/1 (2001), S. 37–90 (Digitalisat)
Germaniae Historica, Studien und Texte; Bd. 31). Hahn, Hannover 2002, ISBN 3-7752-5731-4; darin u. a. Klaus Zechiel-Eckes: Auf Pseudoisidors Spur. Oder: Versuch, einen dichten Schleier zu lüften., S. 1–28
Al-Mu'tadid (Sevilo)
Li sukcedis sian patron Muhammad ibn Ismail ibn Abbad, nome la kreinto de la tajfo de Sevilo en 1042. Li aligis la tajfojn de Mértola (1044-1045), Onubo (1051), Algarve (nuna Faro, 1051-1052), Niebla (1053-1054), Algeciras (1055), Silves (ĉ. 1063), Morón de la Frontera (1066), Ronda (1065), Carmona (ĉ. 1067) kaj Arcos de la Frontera (1069), kvankam li ne sukcesis fari ĝin ĉe tiu de Granado, nek Badajoz. Tiele li kontrolis la tutan teritorion sude de la tajfo de Badajoz. Tamen tiuj militoj malfortigis la regnon kaj li devis submetiĝi al la kristana reĝo Fernando la 1-a de Kastilio en 1063, post granda invado fare de tiu laŭ la valo de la rivero Guadalquivir kiu alvenis ĝis antaŭ Sevilo.
Banassac
Banassac estas malaperinta franca situanta en departemento Lozère, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Banassacois.
NGC 5813
NGC 5813 (aliaj indikoj — UGC 9655, MCG 0-38-16, ZWG 20.45, PGC 53643) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Agrihan
Agrihan (literumita ankaŭ kiel Agrigan) estas stratovulkano kiu formas insulon en la Nord-Marianoj en la Pacifika Oceano. La tuta insulo estas amasa vulkano kiu staras ĉirkaŭ 4,000 m el la oceana grundo, kaj estas la kvina plej granda en la vulkana arko de Marianas. Kun 965 m, ties pinto estas la plej alta pinto en Mikronezio. La vulkano estas la pinto de granda kaldero, 1 x 2 km kaj cirkaŭ 500 m profunda.
La insulo estis abandonita en 1990 pro minaco de vulkana aktiveco, kvankam finfine ne okazis erupcio. Oni restarigis setlejon en unu el la kvar originaj vilaĝoj, kaj septembre de 2005 estis naŭ loĝantoj. Post kvin jaroj, laŭ la censo de Usono de 2010 ne estis informo pri populacio. La insulo havas totalan terareon de 43.51 km². Politike ĝi estas parto de la Northern Islands Municipality (municipo de Nordaj Insuloj).
Femurosto
La femurosto (os femoris (TA)) estas la osto de la femuro. Ĝi estas longa, para kaj nesimetria osto, kiu artikiĝas proksimale kun la koksosto, kaj distale kun la tibio kaj la patelo. Ĝi estas la plej longa kaj plej masiva osto de la homa skeleto.
Ĝi konsistas el tri partoj: unu centra parto (diafizo) kaj du ekstremaĵoj (epifizoj).
Supra ekstremaĵo
La supra epifizo de femurosto prezentas plurajn partojn:
Malsupra ekstremaĵo
La malsupra epifizo de la femurosto, kiu artikiĝas kun la supra ekstremaĵo de la tibio, konsistas el du kondiloj (rondformaj apofizoj), unu mediala (Condylus medialis (TA)) kaj unu laterala (Condylus lateralis (TA)). Ili estas disigitaj dorse fare de la interkondila kavo (Fossa intercondylaris (TA)), kaj kuniĝas ventre estigante la patelan surfacon (Facies patellaris (TA)). Tiu lasta artikiĝas kun la dorsa faco de la patelo.
Isamu Matsuura
Isamu Matsuura (松浦 勇武, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare kaj FC Ryukyu.
Beefeater
Beefeater (laŭlitere bovaĵmanĝanto), esperantigebla kiel halebardisto/gardisto de la Turo de Londono, estas populara nomo por Yeomen Warders of Her Majesty’s Royal Palace and Fortress the Tower of London, and Members of the Sovereign's Body Guard of the Yeoman Guard Extraordinary, nome ceremoniaj gardistoj de la Turo de Londono, apud rivero Tamizo, kie troviĝas la kronjuveloj de Unuiĝinta Reĝlando. Laŭprincipe la gardistoj respondecas pri la prizonuloj en la Turo kaj pri la britaj kronaj juveloj, sed praktike ili agadas kiel turogvidistoj kaj ili mem estas turisma allogaĵo. En 2011, estis 37 Yeomen Warders kaj unu estro Chief Warder. Ĉiuj gardistoj estas homoj kiuj retiriĝis el la Armitaj Fortoj de Unuiĝinta Reĝlando.
Ĉina mitologio
Ĉina mitologio rilatas al tiuj mitoj trovitaj en la historia geografia areo de Ĉinio: tiuj inkludas mitojn en ĉinaj kaj aliaj lingvoj, elsenditaj fare de hanoj same kiel de aliaj etnoj (de kiuj kvindek ses estas oficiale agnoskitaj de la nuna administrado de Ĉinio). Ĉina mitologio inkludas kreomitojn kaj legendojn, kiel ekzemple mitoj koncerne la fondon de ĉina kulturo kaj la ĉina ŝtato. Kiel en la mitologioj de multaj kulturoj, ĉina mitologio estis en la pasinteco konsiderita fakta registrado de historio. Tiel, en la studado de historia ĉina kulturo, multaj el la rakontoj kiuj estis rakontitaj koncerne rolulojn kaj okazaĵojn kiuj estis skribitaj aŭ rakontitaj pri la malproksima pasinteco havas duoblan tradicion: unu kiu prezentas pli historigitan kaj unu kiu prezentas pli mitologian version.
La dekduoj da etnaj malplimultoj de la lando Ĉinio havas siajn proprajn lingvojn kaj sian propran folkloron, kaj multaj havas sian propran skribmanieron: multaj el kiuj enhavas valorajn historiajn kaj kulturajn informojn same kiel multajn unikajn mitojn. Kelkaj mitoj estas vaste partumitaj inter multoblaj etnoj, sed povas ekzisti kiel versioj kun kelkaj diferencoj.
Historiistoj skribis signojn de ĉina mitologia simboleco de la 12-a jarcento a.K. en la orakolosta manuskripto. Legendoj estis heredigitaj dum pli ol mil jaroj antaŭ esti skribitaj en libroj kiel ekzemple Klasikaĵo de Montoj kaj Maroj 山海經. Aliaj mitoj daŭre estis pasitaj malsupren tra parolaj tradicioj kiel teatro kaj kanto antaŭ esti registritaj kiel romanoj kiel ekzemple Epopeo de malhelo. Dum la Dek Ses Regnoj estis verkita Registroj de spiritoj, kompilo de rakontoj kaj onidiroj pri spiritoj, fantomoj, kaj supernaturaj okazoj, interalie multe da antaŭ-Han-a mitologio.
Imperiaj historiaj dokumentoj kaj filozofiaj kanonoj kiel ekzemple Libro de ritoj, Notoj pri la grandioza historiisto, Libro de Dokumentoj kaj Lüshi Chunqiu ĉiu enhavas ĉinajn mitojn.
Sclafani Bagni
Sclafani Bagni estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Palermo, ekde aŭgusto 2015 formale itale nomata città metropolitana di Palermo, do metropola urbo Palermo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alia, Aliminusa, Caccamo, Caltavuturo, Castronovo di Sicilia, Cerda, Montemaggiore Belsito, Polizzi Generosa, Scillato, Valledolmo kaj Vallelunga Pratameno (CL).
1159 Granado
1159 Granado estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la hispana urbo Granado (hispanlingve Granada).
4295 Wisse
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlando) por estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Tauer
Tauer estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Banassac-Canilhac
Banassac-Canilhac estas nova franca situanta en departemento Lozère, regiono.
John Heywood
John HEYWOOD (n. ĉirkaŭ 1497, m. ĉirkaŭ 1580) estis angla verkisto kiu verkis teatraĵojn kaj poemojn kaj kunigis proverbaron.
Vivo
John Heywood naskiĝis en, aŭ proksime al, Londono. Ĉar li estis romkatolika, li translokiĝis al la kontinenta Eŭropo por eviti persekuton. Verŝajne li mortis en Belgio.
Li estis patro de Jasper Heywood, kiu tradukis tragediojn de Seneko la pli juna, kaj avo de la poeto John Donne.
Verkoj
Li verkis plurajn teatraĵojn kiuj plejparte ensceniĝis dum la 1530-a jardeko. Tamen li estas plej konata kiel kolektanto de proverboj. Lia proverbaro unue eldoniĝis ĉirkaŭ 1538, kaj dua eldono aperis en 1546. Ĝi enhavis multe da la plej konataj anglaj proverboj.
Senador Modestino Gonçalves
Senador Modestino Gonçalves (prononco: senador modestino gonsaŭves, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Diamantina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Diamantina, Felício dos Santos, Carbonita, Itamarandiba kaj São Gonçalo do Rio Preto..
Vidu ankaŭ
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
(14254) 2000 AT64
(14254) 2000 AT64 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bokak-atolo
Bokak-atolo (en Marŝala lingvo: Bokaak aŭ Bok-ak, ) aŭ Taongi-atolo estas neloĝata korala atolo en la Ratak-ĉeno de Marŝaloj, situanta en Norda Pacifika Oceano ĉe. Pro ties relativa izolo el la ĉefaj insuloj de la grupo, Bokak havas netuŝitajn flaŭron kaj faŭnon kiuj permesis ekzistadon en originaj kondiĉoj.
Geografio
Ĝi situantas je 684 km node de Majuro, nome ĉefurbo de Marŝaloj, kaj je 280 km nordoriente de Bikar-atolo, la plej proksima atolo, kio faras ĝin la plej norda kaj plej izolata atolo de la lando. Vejkinsulo estas je 560 km norde-nordokcidente. La terareo estas 3.2 km², kaj la laguno estas 78.0 km². Ĝi konsistas el 36 insuletoj. La totala areo estas 29 km² (inklude rifebeno).
Tapti
Tapti (aŭ Tapi) estas rivero en centra Barato inter la riveroj Godavari kaj Narmada. Ĝi fluas orienten dum longo de 724 km antaŭ elflui tra la Golfo de Ĥambato en la Araban Maron. Ĝi fluas tra Surat, kaj estas trapasata de la ponto Magdalla ONGC.
Gudrun Pausewang
Gudrun PAUSEWANG (naskiĝis en Mladkov/Wichstadtl la kaj mortis la 23-a de januaro 2020) estis fama germana verkistino de porinfana literaturo. Ŝi ŝatas diskutigi onin pri gravaj problemoj de la socio kaj ricevis diversajn premiojn. La verkaro de Gudrun Pausewang konsistas ĉefe el romanoj kaj rakontoj por plenkreskuloj, junuloj kaj infanoj. Ĉefaj temoj estas la kultura/socia vivo en Suda Ameriko, la okazaĵoj en Germanio post la Dua mondmilito kaj la zorgoj pri la estonto de la homaro.
Vivo
Post la morto de la patro dum la Dua mondmilito en 1945 la familio fuĝis en la okcidenton de Germanio kie Pausewang trapasis la abiturientan ekzamenon en 1948 en Wiesbaden. Longtempe ŝi estis instruistino ĉe bazlernejoj, mezlernejoj ene de Germanlando kaj ĉe diversaj germanaj lernejoj eksterlande. En la jaroj 1950-aj, 1960-aj kaj 1970-aj ŝi estis oftege en Suda Ameriko docente i.a. en Ĉilio, Venezuelo kaj Kolombio. Intertempe ŝi estis denove en Germanio por studi germanistikon. Doktoriĝo pri Vergessene Jugendschriftsteller der Erich-Kästner-Generation faritis ne antaŭ la jaro 1998 en Frankfurto ĉe Majno. En 1972 ŝi revenis definitive al Germanio kaj pensiuliniĝis en 1989. Sed ankaŭ poste ŝi neinterrompite agadis verkistine.
Verkista agado
Ekde la fino de la 1950-a jaroj Pausewang verkis kaj publikigis sume pli ol 80 librojn. Komence ŝi skribis ekskluzive librojn por maturuloj, nur poste ŝi ŝanĝis la celpublikon. Danke al la multo da vojaĝoj ŝi kolektis sufiĉe da enhavo por intrigoj novelaj. Precipe ŝi interesiĝis pri problemoj koncerne naturmediprotektadon, riskojn prinaturajn (atommilito, atomenergio, Tria Mondo ktp). Post tiu ĉi fazo venis la temigo de la nacisocialismo kaj ekstremismo dekstra postmilita. Indas substreki ke ĉiuj temoj de ŝi proponitaj havis rektan aŭ nerektan rilaton al ŝia propra vivo.
Post la Dua mondmilito la pacemo de la loĝantaro kreskis kaj multaj okcidenteŭropanoj batalis pli malpli naivece kontraŭ la armigo de siaj landoj por eviti atommiliton respektive Trian mondmiliton. En tiu ĉi kunteksto estiĝis tre grava libro titolita Die letzten Kinder von Schewenborn (en Esperanto: "La lastaj infanoj de Oldrovalo") kie priskribatas tutmonda atommilito. Ĝi ricevis i.a. la renoman premion "Gustav-Heinemann-Friedenspreis" (1984).
Ne malproksime laŭteme estis ankaŭ la engaĝiĝo pri la medio en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj (ekz. pri la nesolvita demando pri deponado de atomrubaĵoj, acida pluvo, aerpoluado). Unu jaron post la katastrofo de Ĉernobilo (26.4.1986) Pausewang skribis la ĝis nun plej sukcesan libron Die Wolke por kiu ŝi gajnis i.a. la premion "Deutscher Jugendliteraturpreis" (1988). Tie subtile ankaŭ priskribatas la informstrategioj politikistaj malbonaj (kiel ja vere tio estis la kazo post Ĉernobilo) kaj la - psikologie tre interese - homaj sintenoj dum katastrofoj ĝenerale. En 2006 ĝi filmigitis. Post la akcidentoj en Fukuŝimo en la marto de 2011 la aktualeco de la libro renoviĝis.
En Esperanto aperis
La avo en la ĉareto / Trad. kaj eld.: Nora Caragea. - Frankfurt am Main: Caragea, 1999. - 62 p. : multaj ilustr.
ISBN 3-00-004992-4
La infanoj en la arboj / Esperantigis: Nora Caragea. Ilustr.: Inge STEINEKE. - Maribor: Inter-Kulturo, 1995. - 62 p. : multaj ilustr.
ISBN 961-6075-10-1
Kuniberto kaj Kilevamba / Trad. kaj eld.: Nora Caragea. Bildoj: Friedrich KOHLSAAT. - 1. eld. - Maribor: Inter-Kulturo, 2001. - 107 p. : ilustr.
ISBN 3-00-008497-5
La lastaj infanoj de Oldrovalo : aŭ ... Ĉu tiel aspektos nia estonteco? : rakonto / Joachim Giessner (trad.). - Paderborn: Esperanto-Centro, 1987. - 77 p.
ISBN 3-922570-44-5
3540 Protesilao
3540 Protesilao estas meze granda troja asteroido, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel-nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la greka heroo Protesilao, batalinto kaj unua mortinto de la Troja milito.
Monument Valley
Monument Valley estas valo, kiu situas norde de la limo inter la usonaj federaciaj ŝtatoj Utaho kaj Arizono. Ĝi troviĝas ene de la Nacia Rezervejo de la Navajoj proksime al la urbo Goulding. En la valo troviĝas gigantaj tablomontoj el grejso kies suproj atingas altecon de 300 metroj super la valfundo.
Panatenajoj
Panatenajoj, helene Panathénaie estas en Antikva Grekio grandaj atenaj festoj honore al diino Atena. Laŭ disponeblaj fontoj por honoro de la diino Pallas Ateno, patronino de la urbo, enkondukis ilin Tezeo, filo de la atena reĝo Egeo. renovigis ilin atena tirano Peisistrato en la jaro 566 a.K.
Grandaj Panatenajoj
Grandaj Panatenajoj (greke Panathénaia ta megala) okazadis en la tria jaro de olimpiado (kvarjara periodo inter olimpiaj ludoj), daŭris 6 ĝis 9 tagoj dum monato hekatombaiono, kio estas julio/aŭgusto. La programo estis bunta, orientita je pruvo de universalaj korpaj kaj spiritaj kapabloj. Por honoro de diino Atena okazadis "agonoj" (konkuroj, luktoj, konkursoj) muzikaj, kantaj, recitaj kaj ĉiuj specoj de sportaj turniroj, kiel gimnastaj ekzercoj, hipiaj konkursoj (greke hippikos agón), konkursoj de triremoj (militaj ŝipoj kun tri vicoj da ramistoj) aŭ pirhiĥaj konkuroj (greka milita danco kun armiloj, kantado de batalaj kantoj, kiun prezentis efeboj, („ĵus plenkrekitaj junuloj“). Konkursoj estis antaŭvespere komencantaj per lampadedromio, torĉkuroj.
Ekskluziveco estis konkuro inter familiaraj "filoj" (familiaraj triboj vivantaj kune sur certa teritorio, kreantaj memregantan unuon), kiam ĉiu prezentis siajn plej belajn kaj bravajn virojn, kiuj reprezentis idealon de kalokagacio (ligon de la korpa beleco kaj spirita nobleco en harmonia unueco).
Premioj por venkintoj estis raraj - ora florkrono, tripiedo aŭ riĉe ornamita t.n. panatenaja amforo, plena de la plej bona olivoleo. Kulmino estis solena procesio de ĉiuj urbanoj, kiu eliris de dipila pordego kaj trans la tuta urbo iris al la akropolo. En ĝi sur ŝipo kun radetoj estis veturigata nova solena peplo (greke πέπλος, riĉe ornamita robo, teksita de eminentaj atenaj knabinoj, t.n. ergastinao) por statuo de diino Atena en Partenono. La soleno estis finita per hekatombo (ofero de granda kvanto, origine eĉ cent ekstaŭroj) kaj regalo.
27217 Mattieharrington
27217 Mattieharrington estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mattie Harrington, Adjunkta Plenumantino de la Observatorio Lowell por la Unika Fidulo, la Direktoro, kaj la teamo de disvolvo. ŝi ankaù inspektas la intendantan programon de la donacantoj, administras la eventojn de la donacantoj kaj helpas la redaktadon de la subvencioj. Antaù, ŝi servis kiel Helpantino de la Scienca Estraro.
Izabella Dedinszky
Izabella Dedinszky [dedinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dedinszky Izabella estis hungara orgenisto, komponisto, bibliotekisto. Inter 1937–1944 ŝi uzis ankaŭ la geedziĝajn nomformojn laŭ hungara sistemo Kampis Jánosné Dedinszky Izabella, Kampisné Dedinszky Izabella, K. Dedinszky Izabella. Izabella Dedinszky naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio), ŝi mortis ie en 1994.
Meddle
Meddle estas la sesa albumo de la angla rokgrupo Pink Floyd, surbendigita en diversaj studioj en Londono inter januaro kaj aǔgusto 1971 kaj publikita la 31-an de oktobro 1971.
Izabella Dedinszky
Biografio
Izabella Dedinszky lernis pianludon private, poste ŝi estis la unua hungara virino pri orgenoludo akirinta diplomon en Muzika Akademio en 1929. Post la diplomo ŝi plulernis en Usono, eĉ ŝi akiris Ph.D en 1933 en Universitato de Ĉikago. Hejmenveninta ŝi faris koncertojn ne nur enlande, sed ankaŭ en Svedio, Suomio, Pollando, Usono. En 1937 ŝi edziniĝis al hungara nazia pentristo. En la 1940-aj jaroj ŝi ankaŭ laboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi, kie ŝi kreis publikaĵojn. Fine de la 2-a mondmilito ŝia edzo rifuĝis al Nazia Germanio, ŝi eksedziniĝis. Dum la nazia erao ŝi savis judojn, tiu agado savis ŝin en la komenciĝinta komunisma erao, ŝi iĝis nur trudemerito. Pri ŝia lasta periodo mankas informoj.
Meddle
Artaj karakteroj
Tiu albumo estas pasaĵo en kariero de la grupo. Ĝi forlasas la psikedelajn pecojn de la antaǔa albumo Atom Heart Mother kaj komencigas la muzikajn bazojn de la venonta albumo The Dark Side of the Moon. Kvankam la albumo trairas malsamajn etosojn, ĝi estas konsiderata pli kohera ol la antaŭa.
(7384) 1981 TJ
(7384) 1981 TJ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (de 1993, en Ĉeĥa Respubliko).
Meddle
Komponaĵoj
La albumo malfermiĝas per sono de vento, sekvata de du basgitaroj muzikataj de Roger Waters kaj David Gilmour kune, por komencigi la unuan komponaĵon One of these days, tre roka kaj instrumenta, en kiu oni povas aŭdi la voĉon de Nick Mason dirante "One of these days, I'm going to cut you into little pieces" ("Iutage, mi tranĉos vin al etaj pecoj"), eta parolado adresata al Jimmy Young, tiama diskĵokeo de la BBC. La dua kanto estas A Pillow of Winds,unu el la malmultaj trankvilaj, akustikaj amaj kantoj de Pink Floyd. Fearless enhavas la kanton You'll never walk alone de Rodgers kaj Hammerstein, kantata de ŝantantoj de la piedpilkada klubo de Liverpool FC en stadiono. San Tropez estas ĵaza kanto kaj Seamus montras la humuron de la grupo kiu aŭdacis kantigi hundon en pseŭdobluza kanto.
Finfine, Echoes estas la grava komponaĵo de tiu albumo. Plenigante la tutan duan flankon de la disko, malfermiĝanta per la fama "Ping" (piana noto sonanta kiel sonaro), ĝi estis multfoje koncerte prilaborita antaŭ trovi sian finan formon. La aŭskultanto trairas multajn etosojn, iam glitantajn, iam maltrankviligantajn, iam kun sonoj pensigantaj pri oceano.
Takuya Matsumoto
Takuya Matsumoto (松本 拓也, n. ) estas japana futbalisto.
Meddle
Kovrilo
Storm Thorgerson estis unue proponinta al la grupo foton de anuso de paviano sed finfine la grupo elektis foton de homa orelo ŝajnanta bani en sonaj ondoj.
Takuya Matsumoto
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare, Kawasaki Frontale, Giravanz Kitakyushu kaj Blaublitz Akita.
Meddle
Surbendigo
"Ni estis farinta grandegan nombron da demoj kiujn ni poste kunigis, kaj tio unuafoje funkciis. Tiu albumo estis komprenebla anonco de The Dark Side of the Moon, tiu kiu unuafoje donis al ni la sekvindan direkton."
David Gilmour, Majo de 1994
"Mi estis piane muzikanta en la studio, sed fakte estas Roger kiu diris: "Ĉu eblas surbendigi tiun noton kaj pasigi ĝin tra Leslie-a laŭtilo?" Estas tio, kio ĉiun kaŭzis. Tiel naskiĝas ĉiuj bonaj kantoj de Floyd, mi opinias."''
Richard Wright, Majo de 1994
Kritikistara akcepto
La kritikoj estis plejparte bonaj. Jean-Charles Costa skribis en Rolling Stone: "Meddle ne nur konfirmas la emerĝon de la gvida gitaristo David Gilmour kiel vera formanta forto en la grupo, ĝi forte kaj fidele statas ke la grupo estas denove kreskiĝanta", kaj la NME kvalifikis ĝin "escepte bona albumo". Ed Kelleher de Circus kvalifikis ĝin "alia majstroverko de majstra grupo", notanta la kanton Fearless kiel "fascina" kaj laŭdanta Echoes kiel "muzika poemo kiu donas al ĉiuj anoj de la grupo la tempon por montri iliajn muskolojn". Tamen, Melody Maker estis pli sindetenema, priskribanta "filmomuzikon por neekzistanta filmo".
Muzikaĵrangolistoj
La vendoj de la albumo estis sukcesaj en Anglio, kie ili atingis la N°3, kaj en Eŭropo sed ne en Usono, kie ili atingis nur la N°70.
Muzikistoj
Aldonaj Muzikistoj:
(117108) 2004 PU1
(117108) 2004 PU1 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Kvinslando, Aŭstralio).
Jasper Heywood
Jasper HEYWOOD (n. 1535, m. la 9-an de januaro, 1598) estis angla klerulo kiu tradukis en la anglan tri tragediojn de Seneko la pli juna:
Filanto
Filanto (Phyllanthus) estas multspecia genro el familio eŭforbiacoj. Ili estas plejparte daŭrafoliaj arboj kaj arbedoj, ŝajne havantaj kunmetajn foliojn pro ŝosetoj platiĝintaj al simplaj kaj stipulohavaj kladodioj aŭ pro folioj plumer-aranĝaj sur la ŝosoj, kun veraj folioj simplaj, alternaj, rudimentaj ĉe iuj specioj. La floroj estas unu- aŭ du-seksaj, malgrandaj, senpetalaj, unuopaj aŭ ariĝintaj en cumojn aŭ glomerulojn.
Jasper Heywood
Li estis ano de la instrua fakultato de Merton College, Universitato de Oksfordo, kaj ekde 1558 de tiu de All Souls College. Sed ĉar li estis romkatoliko kaj rifuzis konformi al la religiaj leĝoj de Elizabeto la 1-a (Anglio), li devis demisii kaj iris al Romo kie li iĝis jezuito. 17 jarojn li instruis ĉe jezuita kolegio en Bavario. En 1581 la ordeno sendis lin al Anglio kiel estro de la tieaj jezuitoj, sed revenigis lin ĉar li tro mildis. Dum li velis trans la Maniko, tempesto pelis lian ŝipon sur la anglan marbordon kaj li arestiĝis. Rifuzinte forĵuri sian romkatolikismon, li estis ekzilata, kaj mortis ĉe Napolo.
Filanto
La specioj kreskas en tropiko kaj subtropiko, la genro havas pli ol 600 speciojn, el kiuj pluraj pororname kultivataj.
Jasper Heywood
Li estis onklo de la poeto John Donne.
Mallongvosta buteo
La Mallongvosta buteo aŭ Larĝvosta buteo, laŭ la latina scienca nomo (Buteo brachyurus), estas amerika rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kiu inkludas ankaŭ aglojn kaj vulturojn. Kiel membro de la genro Buteo, ĝi ne estas akcipitro spite komunaj nomoj en kelkaj lingvoj. La Blankagorĝa buteo (B. albigula) estas proksima parenco kaj estis iam inkludata en la specion B. brachyurus.
Aspekto
La Mallongvosta buteo estas malgranda buteo, ĉirkaŭ 40 cm longa kun enverguro de 90 cm. Maskloj averaĝe estas 400 g pezaj kaj inoj ĉirkaŭ 500 g, sed la grandodiferenco estas pli malgranda ol ĉe plej rabobirdoj kaj ambaŭ seksoj estas nedistingeblaj en naturo. Ĝi havas larĝajn rondoformajn flugilojn, kies pintoj estas kurbaj supren dum ŝvebado, kaj la larĝa vosto estas spite la alternativa komuna nomo de averaĝa longo inter buteoj proporcie al la korpo. Ties alvoko estas altatona krio simila al tiuj de aliaj buteoj. La beko estas malhelgriza kaj tre akrapinta, krom kiel kutime inter rabobirdoj hokoforma. La vaksaĵoj estas flavaj, kaj same la kruroj. La okuloj estas malhelbrunaj.
Unu el la plej interesaj aferoj pri tiu birdo estas la melanisma "nigra" fazo - tiu specio povas esti el du koloraj morfoj, sen intermezoj. La malhela formo hegemonias en Florido, kie ĝi estas konata kiel "malgranda nigra buteo". La hela formo estas komuna ie ajn en la teritorioj de la specio. En plej de nordamerikaj buteoj – ekz. la Ruĝvosta buteo (B. jamaicensis) kaj la Svainsona buteo (B. swainsoni) – oni konas melanismajn individuojn, kvankam tute nigraj plumaroj estas kompare raraj. Nur ĉe la nordamerika populacio de Buteo brachyurus ŝajne ĝi estas la hegemonia formo.
Plenkreskulo de la hela morfo havas malhelbrunajn suprajn partojn. La subaj partoj estas blankaj, escepte ke vosto kaj flugilplumoj estas grizaj malhele striecaj. Nematurulo estas simila al plenkreskulo sed ties vizaĝo estas strieca pli ol blanka, kaj la vostobendoj estas de simila larĝo, dum plenkreskulo havas larĝan zonon ĉe la vostopinto.
Plenkreskulo de la malhela morfo havas nigrecbrunajn suprajn partojn kaj subajn partojn, krom vosto kaj flugilplumoj, kiuj estas grizaj malhele striecaj kiel ĉe la hela morfo sed eble kun pli malhela grizo. Junulo havas la saman vostobildon kiel la nematurulo de hela morfo, kaj la subaj partoj estas punktecaj je blanko
Dumlonge oni pensis, ke la malhela fazo de tiu birdo estas distinga specio Buteo fuliginosus. Ekzemple kiam Robert Ridgway studis la Larĝvostan buteon kolektita ĉe Oyster Bay, Kantono Lee (Florido) de W. S. Crawford la 28an de januaro de 1881, la demando ĉu la nigraj birdoj estis de la sama specio kiel la helaj ne estis ankoraŭ solvita.
Teritorio kaj ekologio
La Mallongvosta buteo reproduktiĝas en tropika kaj subtropika Ameriko el sudorienta Brazilo kaj norda Argentino norde tra Centrameriko al norda Meksiko, same kiel al suda Florido, Usono. Tiu neotropisa specio estas ĝenerale troviĝanta sub ĉ. 2,000 m super marnivelo kaj plej komuna sub ĉ. 1,400 m. Ĝi estas anstataŭata de la Blankagorĝa buteo (B. albigula) en Andoj de suda Kolombio kaj suden al centra Argentino kaj Ĉilio; la Mallongvosta buteo troviĝas en la Cordillera Central kaj en la Cordillera Occidental de Kolombio, dum B. albigula loĝas suden de tiuj lokoj. Oni konas nur, ke la B. brachyurus estas la tutan jaron specio de loĝantaj birdoj escepte plej de la populacio de Florido kiu migras vintre al suda pinto de la ŝtato, inklude la rifoj de Florido.
Plej el tio konata pri ties natura historio estis studata el la florida populacio, kaj povus ne esti aplikebla al birdoj de la sudaj teritorioj de la specio. Ĝenerale tiu specio estas asocia kun arbaroj, ofte ĉe akvo.
Ili ŝajne manĝas malgrandajn birdojn. La Mallongvosta buteo ĉasas per ŝvebado, ofte ĉe la bordoj inter arbaraj kaj malfermaj areoj. Ofta manovro estas "kajtado" – nome halti, dum la birdo iras laŭ la vento, per senmovaj flugiloj. Ĝi tipe atakas predon per preskaŭ vertikala flugofalo, foje paŭze kaj poste sekve suben per "ŝtupareca" maniero. Tipa predo gamas el Paruliedoj al Kolinoj (Colinus) laŭ grando. En Florida, ikteredojs – nome la Ruĝaflugila agelajo (Agelaius phoeniceus) kaj la Orienta sturnelo (Sturnella magna) – formas la kernon de la predaro. Ili manĝas ankaŭ kelkajn ranojn, lacertojn, grandajn insektojn, same kiel eventualajn malgrandajn mamulojn, kiaj roduloj. Inter la plej pezaj konstatitaj predoj estas junaj ekzempleroj de Blankatufa simio (Callithrix jacchus) kaj similaj malgrandaj simioj; tiuj ŝajne ne formas gravan predokvanton tamen kaj estas kaptataj nur kiam oportuno prezentiĝas.
La Mallongvosta buteo estas nekomuna kaj nur loka en plej parto de siaj teritorioj. Sed pro ampleksa etendo de loĝado, ĝi ne estas konsiderata minacata fare de IUCN.
Kombinaĵoj de hidrogeno
Listo de hidrogenaj kombinaĵoj
Stephen Spender
Siro Stephen Harold Spender KBE 28-an de februaro 1909 – 16-an de julio 1995) estis angla poeto, romanisto kaj eseisto kies verko koncentriĝis sur temoj de socia maljusto kaj klasbatalo, kaj en prozo kaj eseoj. Li estis nomumita Poeta Laŭreato konsilisto en Poezio al Usona Biblioteko de Kongreso en 1965.
Kombinaĵoj de hidrogeno
<Gallery> Zitronens%C3%A4ure_-_Citric_acid.svg| Citrata acido Tartaric-acid.png| Tartrata acido Nitricacid.png| Nitrata acido Schwefels%C3%A4ure.svg| Sulfata acido Hypochlorige_S%C3%A4ure.svg| Hipoklorita acido
</Gallery>
Stephen Spender
Vivo
Spender montris grandan intereson pri politiko kaj sin difinis kiel socialisto kaj pacisto. Dum la hispana enlanda milito en 1937, Spender foriris al Hispanio kaj aliĝis al la Internaciaj Brigadoj kiuj batalis kune kun la respublikanoj, sendante siajn raportojn de Hispanio al la Brita Komunista Partio. Li ankaŭ skribis du poemarojn pri siaj spertoj de tiu ĉi milito. Seniluziigita de komunismo sekve de la Pakto Ribbentrop-Molotov, kiu estis fina paŝo al la eksplodo de Dua Mondmilito. Dum la milito Spender servis en la Londona Fajrobrigado, kiu ludis gravan rolon en la periodo de la Fulmomilito sur Londono.
Spender estis unu el la verkistoj, kies rakontoj estis inkluditaj en la antologio "The God Who Disappointed" (La Dio kiu malesperigis), kiu kompilis la rakontojn de ses okcidentaj verkistoj kiuj drivis en Komunismon en la 1930-aj jaroj kaj apogis Stalin kaj Sovetunion, sed poste sobriĝis de tiu ideologia kredo. Tiu ĉi libro estas konsiderita unu el la klasikaj politikaj verkoj de la 20-a jarcento.
Post la milito, Spender iris en misio nome de Unesko, por turnei prelegojn pri kulturaj aferoj ĉirkaŭ la mondo. En 1970 li estis nomumita Profesoro pri la angla ĉe unu el la Universitatoj de Londono, pozicio kiun li tenis dum sep jaroj.
En la fruaj 1990-aj jaroj, Spender jurpersekutis usonan verkiston David Levitt pro suspekto de plagiato, ĉar la ĉefrolulo en la libro de Levitt "While England Sleeps" estas bazita sur la rolulo de Spender kiel prezentite en lia membiografio "World Within World"; la libro de Levitt priskribas esperigan kaj malfort-karakteran poeton kaj lian kompleksan amrilaton kun juna, malaltklasa idealisto kiu komencis batali en la Hispana Enlanda Milito. La advokatoj de Spender argumentis, ke Levitt bazigis sian verkon sur la membiografio de Spender. Spender gajnis la proceson kaj Levitt estis devigita fari ŝanĝojn al sia libro.
NGC 5814
NGC 5814 (aliaj indikoj — MCG 0-38-17, ZWG 20.46, IRAS14588+0149, PGC 53653) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Scordia
Scordia estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Sicilio kaj la provinco. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Lentini (SR) kaj Militello in Val di Catania.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Roĥo, kies religia memortago, la 16-a de aŭgusto, sekve estas la komunuma festotago.
Infanvilaĝo Pestalozzi
Infanvilaĝo Pestalozzi (Kinderdorf Pestalozzi) estas konata infanvilaĝo nomita laŭ Johann Heinrich Pestalozzi en Trogen, Kantono Apencelo Ekstera, Svisio. Ĝin funkciigas la Fondumo Infanvilaĝo Pestalozzi (germane: Stiftung Kinderdorf Pestalozzi).
Historio
En la jaro 1944 Walter Corti lanĉis en la monata revuo Du la alvokon krei vilaĝon por militviktimaj infanoj. En la jaro 1945 estis fondita la Asocio Infanvilaĝo, kaj en la jaro 1946 estis komencita en Trogen la konstruado de la infanvilaĝo. Jam samjare infanoj el militviktimaj vilaĝoj povis ekloĝi en la domoj. Ek de 1960 krom eŭropaj infanoj en la vilaĝo ankaŭ vivis militorfoj el Koreio, Tunizio, Etiopio, Vietnamio, Kamboĝo kaj Libano, kaj ek de 1983 ankaŭ orfoj el Svislando.