cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Avtozavodskaja (metrostacio en Niĵnij-Novgorodo)
Avtozavodskaja estas stacio sur la Avtozavodskaja linio de la Metroo de Niĵnij-Novgorodo. Stacio situas inter la stacioj "" kaj "". "Avtozavodskaja" estis malfermita la. Longo de la platformo estas 102 metroj.
1608 Muñoz
1608 Muñoz estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Aŭgusta familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la argentina astronomo Miguel Itzigsohn, la, elde la Observatorio de La Plata.
Nomo
Ĝia nomo honoras F. A. Muñoz, helpanto kaj kalkulisto en la observatorio de La Plata.
Kalvinana preĝejo (Túrricse)
La Kalvinana kirko estas religia monumento historia en Hungario, en vilaĝo Túrricse.
Historio
La unua mencio pri sentura preĝejo de Túrricse okazis en 1500. La nun videbla gotika kirko konstruiĝis supozeble en la malfrua 15-a jarcento. En mezo de la sekva jarcento ankoraŭ la katolikoj uzis la kirkon, sed iom poste jam la kalvinanoj. Tiam oni malkonstruis la sakristion kaj triumfarkon. En la 1790-aj jaroj la kirko iom estis trakonstruita. Tiam oni kreis la galerion, kasonan plafonon kaj la internajn meblojn. En 1972 malgranda trakonstruo, en 2004 plena renoviĝo okazis.
Sonorilostablo
La ligna sonorilostablo estis konstruita en la 18-a jarcento. En 1956 ĝi jam estis en malbona stato. Samtempe estis pretendo por pli alta sonoriloturo. La solvo estas unuka en Hungario: oni konstruis kampanilon, kies supro oni metis la renovigitan sonorilostablon.
Sankta Janie
Sankta Janie naskiĝis la 11-an de decembro1906 en Ĝejhunabad (kurde Ceyhûnabad, perse جيحون آباد), vilaĝo en irana Kurdistano, mortis la 15-an de julio 1993 en Parizo. Ŝi estis irana islama sanktulino.
Pikazura kolombo
Pikazura kolombo aŭ Blankaflugila kolombo (Patogienas picazuro) antaŭe (Columba picazuro) estas sudamerika kolombo de la familio Columbidae, kiu vivas en arbaraj bordoj kaj ĉe kampoj. Ĝi estas simbolo de brazila Nordoriento, kie tiu kolombo estas fonto de proteino al loĝantoj de tiu regiono. Kiel simbolo de Brazila Nordoriento, ĝi estas temo de kanzonoj kaj popolaj poezioj. Ĝi loĝas ekde la brazila kaatingo ĝis Argentino. Nuntempe ĝi vivas ankaŭ en brazilaj grandaj urboj, kiel Belo Horizonto kaj San-Paŭlo.
Costa di Mezzate
Costa di Mezzate estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Albano Sant'Alessandro, Bagnatica, Bolgare, Calcinate, Gorlago kaj Montello. Kristana patrono estas la sankta Georgo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Schedonorus pratensis
Schedonorus pratensis estas specio de la subfamilio de Pooideae. La specia nomo signifas de herbejo.
Priskribo
Ĝi estas staŭda. Ĝi havas malgrandajn rizomojn. Ĝi altas ĝis 1,2 m. Ĝi havas paniklon kun ĝemelaj branĉetoj. Giaj aŭrikloj ne estas haraĵaj. Gia ligulo altas ĝis 1 mm kaj estas membrana. La bordoj de la folioj estas raspaj. Spiketoj estas elipsaj. Ekstera paleo ne havas ariston. Floroj havas tri anterojn.
Rondonópolis
Rondonópolis estas municipo, universitata grandurbo kaj diocezo de subŝtato Mato-Groso, en Brazilo. Ĝi estis antaŭe konata kiel Rio Vermelho (=Ruĝeca Rivero), nun ĝi estas la tria plej granda municipo en Mato-Groso.
Situo
Rondonópolis situas en okcidenta parto de la lando laŭ rivero. Cuiabá (subŝtata ĉefurbo) troviĝas 215, Campo Grande 443, Goiânia 573, Braziljo 722, Campinas 1066, Curitiba 1141, San-Paŭlo (urbo) 1148, Guarulhos 1150, Belo Horizonte 1194, Nova Iguaçu 1364, Rio-de-Ĵanejro 1391, Porto Alegre 1549, Manaus 1598, Salvador de Bahio 1776, Belém 1801, Teresina 1807, São Luís 1922, Maceió 2183, Recife 2338, Natalo (Brazilo) 2426 km.
Historio
Konata historio de Rondonópolis komenciĝis en la malfrua 19-a jarcento, tiam oroserĉantoj esploris la regionon. Inter 1907-1909 oni konstruis telegrafan linion. En 1902 alvenis la unua familio, en 1910 la vilaĝo formiĝis, post 5 jaroj loĝis proksimume sepdek familioj en tiu loko. Rondonópolis urbiĝis en 1953.
Ekonomio
Municipo Rondonópolis estas ĉefe agrikultura teritorio (sojfaboj, brutaro). En la urbego oni produktas kristalojn kaj teksaĵojn.
Trafiko
Rondonópolis havas malgrandan flughavenon. La publika transporto estas farita per aŭtobusoj integritaj kun Cuiabá. Rekta ĉefvojo kuras al Cuiabá, krome estas aliaj regionaj flankovojoj.
Esperanto en Rondonópolis
En 1984 Associação Rondonopolitana de Esperanto kaj Fundação Sócio Cultural Educacional Vale do Sol klopodis starigi Esperanto-kurson en Rondonópolis. Pro tio, oni invitis Valdemir Moreira, el Iporá, ĉar kvardek personoj promesis studi la lingvon.
Østasiatisk Kompagni
Østasiatisk Kompagni, mallonge ØK (dane: orient-azia kompanio) estas granda komerca societo fondita la en Kopenhago de Hans Niels Andersen. Ĝi estis posteulo de la societo Andersen & Co, fondita en 1884 en Bankoko. Ĝia celo estis la pasaĝera kaj vara trafiko inter Danio kaj Bankoko kaj aliaj havenoj de orienta Azio.
Per fondo aŭ aĉeto de sub-societoj ØK vastigis sian negocon al aliaj linioj, ekzemple al Rusio, Norda Ameriko kaj Aŭstralio. En 1911 ĝi mendis la unuan dizelan ocean-taŭgan ŝipon, M⁄S Selandia, kiu ekveturis en 1912.
En 1969 la societo nuligis la pasaĝeran trafikon, pro la konkurenco de aviadiloj, kaj tute koncentriĝis al la transportado de varoj.
Ekster Danio la societo nun uzas precipe la anglan nomon East Asiatic Company (EAC). En 2008 ĝi havis iom pli ol 5.000 dungitojn kaj koncentriĝis al la trafiko kun Azio kaj Venezuelo.
Graus
Graus estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudokcidento de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus mem) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudokcidento de la komarko Ribagorza, ĉe la kunfluejo de la riveroj Ésera kaj Isábena, krom la rojo Risal, proksime al la Akvorezervejo Joaquín Costa, ​ nomita ankaŭ Akvorezervejo de Barasona pro la vilaĝo kiu inundiĝis sub ties akvo. Proksime estas ankaŭ la montaroj Carrodilla, Torón kaj Esdolomada. Ĉe montaro Torón estas la plej alta pinto de Graus, nome Galirón (1430 m).
Ĝi enhavas la loĝlokojn Abenozas, Aguilar, Aguinalíu, Bellestar, Benavente de Aragón, Centenera, Ejep, Güel, Juseu, Panillo, Pano, La Puebla de Fantova, La Puebla del Mon, Pueyo de Marguillén, El Soler, La Tosquilla, Torre de Ésera, Torre de Obato, Torrelabad, Torres del Obispo kaj Las Ventas de Santa Lucía. Krome estas la senhomejoj Bafaluy, Cáncer, Castarlenas, Erdao, Fantova, Grustán, Portaespana kaj Torruella de Aragón.
Ĝia etenda municipa teritorio limas norde kun La Fueva, Perarrúa, Santaliestra y San Quílez kaj Foradada del Toscar; oriente kun Isábena, Lascuarre, Capella kaj Benabarre; sude kun Peralta de Calasanz, kaj okcidente kun Estadilla, Estada, Olvena, La Puebla de Castro kaj Secastilla. Oni parolas variaĵojn de la aragona.
La klimato estas malvarmeta, nome montara.
La loĝloko Graus mem kiel sidejo de la municipo (469 msm) estas je 85 km doriente de Huesca. Ĝi estas estas komunikata laŭ la ŝoseo A-1605 kun Capella kaj la valo de Isábena, laŭ la A-139 kun Perarrúa norde, kio kondukas al la ŝoseo N-260 aŭ Pirenea Akso el Aínsa okcidente al la provinco Ilerdo oriente, kaj kun la akvorezervejo kaj la N-123 inter Benabarre oriente kaj Olvena okcidente.
Historio
La plej fruaj atestoj de loĝado ĉe Graus estas de Paleolitiko nome la kuŝejo Las Forcas, kies trovitaĵoj estas en la Muzeo de Huesca. De romianoj oni ne trovis restaĵojn, dum de islama epoko konserviĝis nur restaĵoj de gvatoturo ĉe Morral.
La reĝo aragona Ramiro la 1-a mortis dum sieĝo al Graus en 1063. Lia filo la reĝo Sanĉo Ramírez finfine konkeris ĝin el islamanoj en 1083 kaj atribuis ĝin al la monaĥejo de Sankta Viktoriano por rekonstruado kaj reloĝado, kio pluis ĝis 1571. Petro la 2-a trakslokiĝis ĉitien la foiron de Sankta Mikaelo kiu ĝis tiam estis okazinta en San Pedro de Tabernas.
Grava okazaĵo por la loka tradicio okazis en 1415 kiam, survoje al Francio, vizitis la urbon la valencia dominikano Vincento Ferrer, poste kanonigita, kiu ŝajne haltis en Graus invitita de Berenguer de Bardaxí. Ambaŭ estis partoprenintaj en la Kompromiso de Caspe, por la solvo de la sukceda problemo de la Krono de Aragono. La valencia monaĥo predikis en Graus. Kun li venis Pedro Cerdán, nome alia dominikana monaĥo al kiu laŭ legendo Vicente Ferrer redonis parol- kaj aŭd-kapablojn. Tamen li malsaniĝis en Graus, mortis en 1422 kaj estis enterigita en la baziliko de la Virgulino de la Peña (Roko).
En la 16-a jarcento okazis la unua urba ampleksigo, oni konstruis nobeldomegojn kiel tiuj de Fantón, Solano, Oliván kaj Mur. Oni malfermis la ĉefan placon kaj la straton Fermín Mur y Mur, fiksigante tiel la urban limon ĉe la pordego de Linés. Fine de tiu jarcento okazis en la graflando la milito de Ribagorza, kontraŭ la grafoj de Ribagorza. En 1588, Filipo la 2-a establis la okazigon de ĉiusemajna foiro lunde kio pluis ĝis nun. Poste oni okazigis ankaŭ foirojn de Sankta Lucia, fare de Karolo la 2-a en 1681, kaj tiun de majo (aktuale Propirineo).
Dum la 17-a jarcento okazis militoj kontraŭ Francio, pro kio Graus iĝis trapasejo kaj nutroliverejo por la trupoj. En 1651 kaj 1652 la zono suferis epidemion de pesto kiu dekonigis la loĝantaron. Samjarcente oni konstruis ekstermurege la lernejon de jezuitoj kaj la konventon de Sankta Domingo, de kiuj aktuale konserviĝas nur la preĝejo de la jezuitoj.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la Milito de Hispana Sendependigo kaj Graus estis invadita de la francaj trupoj kaj en la postaj karlismaj militoj okazis konfliktoj inter liberaloj kaj absolutistoj. En 1873 estis enkarcerigita Paul Lafargue, bofilo de Karl Marx kaj propaganto de liaj ideoj, kiuj estis fuĝinta de la franca polico trairante Pireneojn. Fine de tiu jarcento, okazis forta migrado al Francio. En tiu epoko oni faris la duan grandan urban ampleksigon, per la konstruado de la strato Barranco.
En la municipon aliĝis jam en la 19-a jarcento Grustán, Portaspana kaj Torre de Obato, kaj en la 1920-aj jaroj, Barasona kaj Benavente de Aragón.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio. En la komenco de la milito Graus restis en la zono de la respubliko, kun hegemonio de anarkiistoj; tiukadre okazis ekzekutoj de pastroj kaj detruo de artaĵoj de la eklezia havaĵo.
Poste, en la 1960-aj jaroj, ĝi suferis same kiel la cetero de la lando la ruran elmigradon al grandurboj. Tiukadre, en tiu epoko aliĝis al la municipo Aguinalíu, Panillo, Puebla de Fantova kaj Torruella de Aragón, kaj en la sekva jardeko Güel kaj Torres del Obispo.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, sed ĉe Graus tute male, ĉar ĝi ricevis foririntan loĝantaron altiritan pro la komarka ĉefurbeco de Graus, kie oni altiĝis el 2 515 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj 3 420 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitejoj, olivarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, kaproj, porkoj, kortobirdoj, krom abelbredado kaj produktado de mielo) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro (montogrimpado). La kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj. En industrio, gravas la nutrindustrio, lignoproduktado, tekstila industrio kaj konstruado. ​
La tuta urba kerno estis deklarita histori-arta komplekso en 1975. La ponto de Abajo, super la rivero Ésera, estis konstruita en la 12-a jarcento sur romiaj fundamentoj kaj estas ĉe Barrichós aŭ kvartalo Abajo (Malsupra), kiu estas la plej antikva de la loko kaj en tiu elstaras la domoj de Mur (aŭ Rodrigo de Mur), Fantón, Torquemada kaj la iama gastejo de Juan Tallada. ​ Ĉe la ĉefa placo estas portikaro kaj domoj Heredia, de la Barono, Bardaxí, Capucho, la urbodomo, kiu estas la plej antikva, Loscertales kaj la Kulturdomo. Restas tri de kvar pordegoj de la iamaj muregoj: nome de Chinchín (aŭ de Barbastro) sude, ​ de Linés norde kaj de la Barono okcidente. ​
Inter ekleziaj konstruaĵoj menciindas la baziliko de la Virgulino de la Roko konstruita meze de la 16-a jarcento en gotika stilo renesanca super la romanika preĝejo de Sankta Maria. Proksime estas la ermitejo de Sankta Petro. La preĝejo de Sankta Mikaelo estis konstruita poste. Krome restas la preĝejo de la iama lernejo de la Jezuitoj, nune kulturcentro Espacio Pirineos.​ ​
Estas tri muzeoj, nome Espacio Pirineos: interpretejo pri Pireneoj, Muzeo de Ikonoj: en la baziliko de la Peña, kaj Muzeo de Historio kaj Tradicio de Ribagorza.​ ​
Krome en submunicipoj, loĝlkoj kaj senhomejoj estas multaj vizitindaj preĝejoj kaj ermitejoj; mezepoka urba kerno de Aguinaliu kun pendodomoj kaj restaĵoj de salproduktejoj; en Panillo estas kastelo kaj vizitebla; ankaŭ en La Puebla de Fantova estas kastelo kaj pluraj ermitejoj;
Morannes (stacidomo)
Morannes estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Morannes, en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Mans - Angers-Maître-École (450000).
Les Charlots
La populara franca grupo de komikuloj Les Charlots estiĝis en la jaro 1966 devene kiel muzika grupo, inspirita de la glora Rolling Stones. La grupon kreis: Gérard Rinaldi (kantado), Jean Sarrus (basgitaro), Gérard Filippelli (soloa gitaro), Luis Rego (ritma gitaro) kaj Donald Rieubon (drumo). Post tio, kiam ili komencis rikolti sukcesojn sur muzika kampo, ili invadis ankaŭ filman ekranon. Unuanfojon ili komune aperis en filmo de Pierre Richard Mi scias nenion, sed mi diros ĉion (1973). Ilia unua filmo, kie ili estis kiel ĉefaj steloj, nomiĝis La Grande Java. Ĝi havis grandan sukceson, kaj sekvis do filmoj kiel Frenezuloj el stadiono, La granda bazaro aŭ Kvar servistoj kaj kvar muskedistoj. Post paŭzo en la 90-aj jaroj (1984-1992) ili revenis al filmo kun karakteriza nomo La reveno de Les Charlots (1992).
Willies
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj al la kantono .
28600 Georgelucas
28600 Georgelucas estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras George Lucas, bone konata kiel direktoro de la filmoj American Graffiti kaj Star Wars ; kies sukcesoj gvidis lin al la kreo de  Lucasfilm Ltd. La unua kaj sekvintaj filmoj Star Wars estigis ŝprucon da mecenato kaj intereso por la planedoj kaj astronomio ĝenerale, kaptante la imagon de tuta generacio.
Jamu Mare
Jamu Mare [ĵamu mare] (Nagyzsám [nadjĵAm], Gross-Scham) estas komunumo en Rumanio okcidente de Reşiţa. En 1910 ĝi havis loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj), en 1992  (rumanoj, 10% hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1343. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario (Krassó poste Temes vármegye). Administre apartenas al ĝi Clopodia, Ferendia, Gherman, Lăţunaş.
Famuloj
En la iama Nagyzsám naskiĝis hungara flutisto Ferenc Hartai.
Fonto
Paro de tiu ĉi vilaĝo Jamu Mic situas en Serbio.
Obectov
Obectov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bouzov en distrikto Olomouc. Ĝi situas proksimume 3,5 km nordoriente de Bouzov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 40 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj ankaŭ por ties unuopaj partoj.
Medranda
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 83 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,26 loĝ/km².
Situo
Medranda situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 807 m super marnivelo; je 55 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 11,44 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°59′02″N 2°56′10″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 439 loĝantoj en 1940 al 83, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Medranda, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Medranda kie oni falis al la nunaj 83.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Gordes
Gordes estas komunumo kaj vilaĝo en la franca departemento de Vaucluse. La vilaĝo situas sur elstara roko de la montaro Luberon. La komunumo havas surfacon de 48,04 km² kaj fine de tie vivis. .
La Asociation des plus beaux villages de France (asocio de la plej belaj vilaĝoj de Francio) konsideris Gordes kiel unu el la plej belaj vilaĝoj de Francio. Ĝi altiras multajn turistojn, precipe en somero.
Vidindaĵoj
Supre en la vilaĝo situas kastelo, kiu estis konstruita ĉirkaŭ 1525. Ĝi anstataŭigis pli fruan kastelo de la 11-a jarcento. En la kastelo, la op-arta artisto Victor Vasarely tie havis atelieron. Nun ĝi estas muzeo kun verkoj de la flandra pentristo Pol Mara, kiu vivis en Gordes.
Ĉe la piedo de la vilaĝo estas la Village des Bories, vilaĝo kun ŝtonaj kabanoj el la 18-a jarcento. Tiuj hejmoj estis konstruitaj en stilo uzata en la regiono ĉirkaŭ Apt jam depost ĉirkaŭ 5000 a.K. Tiu vilaĝo ne plu estas loĝata sed oni restaŭris la domojn kaj hodiaŭ la setlejo estas turisma allogejo.
Kelkaj kilometroj ekster Gordes estas la abatejo de Sénanque, cisterciana abatejo en romanika stilo.
Ĝemeliĝoj
Boerelare (Belgio)
Pál Csáky
Pál Csáky [ĉAki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csáky Pál estas slovakia hungara kemiisto, politikisto, verkisto.
Pál Csáky naskiĝis la en Šahy (Ĉeĥoslovakio, nuntempe en Slovakio).
Biografio
Pál Csáky apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, respektive en Slovakio. Li akiris kemiistan diplomon en altlernejo de Pardubice en 1980. Post la diplomo li estis soldato. Inter 1981 kaj 1990 li laboris en tekstila uzino de Levice. Dum formorto de la socialismo li okupiĝis pri la politiko. Inter 1990 – 2010 li estis parlamentano, inter 1992-1998 li estis frakciestro de la hungara kristandemokrata movado, inter 1998–2006 li estis vickabinetestro. Li estis membro de Eŭropa Parlamento inter 2014–2019. Li ricevis premiojn inter 2006-2017. Li havas edzinon, kiu naskis 4 filinojn.
Leopoldina
Leopoldina (oficiale Município de Leopoldina) estas urbo en Brazilo. Ĝi apartenas al la mikroregiono Cataguases (esperante: Katagŭazjs) kaj al la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² (por komparo, fine de 2015 estis 53 145, kaj dum la censo de 2010 estis 51 130). El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ungego
Ungego (el la latina: unguicula) aŭ krifo estas el korna substanco kreskinta kurbita aĵo ĉe pied- kaj manfingroj de vertebruloj, kiel amfibioj, reptilioj, birdoj kaj multaj mamuloj. Ungego estas biologie homologa al ungo de homoj kaj grandaj simioj kaj al hufo de la hufuloj.
Essen (Haren)
Essen estas vilaĝeto en la komunumo Haren en la provinco Groningen, situante tuj ĉe la rando de la urbo Groningen. Ĝi situas en la verda bufro inter la urbo Groningen kaj la vilaĝo Haren.
En 1215 ĉi tie oni fondis monaĥinejon kiu apartenis al la ordeno de la Cistercianoj. Tiu monaĥejo Yesse (pliposte ankaŭ nomata monaĥejo Essen) ekzistis ĝis 1594. dum la reformacio ĝi transiris al la provinco Groningen kiu fermis la monaĥejon. La monaĥejo estis iom konata ĉar ĝi havus mirakldonan statuon de Maria. Hodiaŭ ne plu estas postsigno de la monaĥejo.
Torrelaguna
Torrelaguna (Lagoturo) estas municipo en la nordorienta parto de la Madrida Regiono, en Hispanio. Ĝi havas 4.928 loĝantojn (NISH 2010) kaj areo de 43,4 km². ĝia havas loĝdenson de 113,55 loĝ./km².
Chicomuselo
Chicomuselo estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chicomuselo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07030.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 14449 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 10885 scipovis legi kaj skribi kaj 3549 personoj estis analfabetoj. Do 75% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 25% estis analfabetoj.
24994 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 85 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke .34% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Interpola formulo de Brahmagupta
En trigonometrio, la interpola formulo de Brahmagupta estas speciala okazo de la dua ordo de la interpola formulo de Neŭtono-Stirling, kiu kalkulas la valorojn de sinuso je malsamaj intervaloj, interpolante la sinusan tabelon. La formulo estis ellaborita per Brahmagupta en 665, kiu estis poste elvolvita per Neŭtono kaj Stirling ĉirkaŭ mil jaroj poste al riveli la pli ĝenerala interpola formulo de Neŭtono-Stirling.
La interpola formulo de Brahmagupta estas:
kie \theta estas la angulo, D_p estas la diferenco de la unua ordo inter du sinusaj valoroj, kaj estas la diferenco de la dua ordo inter du diferencoj de la unua ordo.
Brahmagupta
Komsomolskaja (metrostacio en Niĵnij-Novgorodo)
Komsomolskaja estas stacio sur la Avtozavodskaja linio de la Metroo de Niĵnij-Novgorodo. Stacio situas inter la stacioj "" kaj "". "Komsomolskaja" estis malfermita la. Longo de la platformo estas 102 metroj.
Dezesseis de Novembro
Dezesseis de Novembro estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.866 loĝantojn en 2010.
Hufuloj
Hufuloj estas mamuloj, ĉe kies piedoj troviĝas hufojn. Oni distingas inter:
La diferenco inter tiuj du grupoj estas jena: ĉe neparhufuloj la nura meza fingro portas la tutan korpan pezon, ĉe parhufuloj tion faras la tria kaj kvara fingroj.
Flussgraben (Speyerbach)
Flussgraben en partoj ankaŭ kun la nomoj Altenbach, Krebsbach/Kropsbach, Mühlbachgraben kaj Schlaggraben, estas 22 km longa rivereto. Ĝi estas dekstra alfluanto de la rojo Speyerbach Rejnlando-Palatinato.
Fonto
La Flussgraben fontas kiel Kropsbach en la orienta parto de la Palatinata Arbaro, de Haardt sur alteco de 460 m. La tiel nomata Kirch-fonto, aŭ Kirch-puto, troviĝas en arbaro de la komunumo St. Martin kaj je la orienta flanko de la 617 m alta monto Schafkopf.
Riveriro kaj alfluantoj
Dum la unuaj kilometroj la Flussgraben fluas tra vitejoj. Ĝin alfluas de maldekstre rojon el Wolsel-fonto kaj tingas St. Martin. Malsupre de St. Martin la rojo turniĝas orienten, elfluas en Maikammer la montetan pejzaĝon kaj daŭrigas sian vojon al Kirrweiler, kie ĝi enfluas la basenon Schlossweiher. Apud la enfluejo de sia dekstra alfluanto Riedgraben ĝi fluas en Vorderpfalz. En la okcidento de la rejna altebenaĵo ĝi trafluas la urbopartojn de Neustadt-aj urbopartoj nome Duttweiler kaj Geinsheim. Malsupre de Geinsheim alfluas la 14,2 km longa Hartgraben kaj poste alfluas ĝia plej akvohava alfluanto, la 23 km longa Wiesgraben, kiu nomiĝas apud sia fonto Triefenbach.
Tramtransporto en Liono T3
Tramtransporto en Liono T3, ankaŭ nomita LEA (Ligne de l'Est de l'Agglomération, "Linio de oriento de aglomeraĵo") estas tramvojo de Metropolo Liono malfermita la inter la Stacidomo de la Part-Dieu en Liono kaj la industria zono de Meyzieu en la oriento de Liono. La linio transportis pasaĝerojn en 2010. Depost la, la linio estas plilongigata, semajne, de plia stacio ĝis la aŭto-parko de Meyzieu.
longa, grandparte kuŝanta sur balasto, T3 kunligas ambaŭ siajn finstaciojn en 25 - 26 minutoj dank' al maksimuma rapideco de 70 km/h. 7 kilometroj situas rande de loĝdomoj kaj disponas pri kontraŭbrua muro el ŝtonoj de Gard.
Diametro
La diametro (greke Diameter) estas la distanco inter krucpunktoj de cirklo kaj rekto, kiu trapasas centron. La duono de la diametro nomiĝas radiuso.
Nigragorĝa najtingalo
Ĝi estas 12.5-14.5 cm longa, malgranda, diketa najtingalo. Masklo havas nigrajn gorĝon kaj bruston (kio estas ĉefa karaktero de la specio kaj nomigas ĝin en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie obscura signifas precize “malhela” kaj aludas al la nigra brusto) kaj blankan reston de la subaj partoj, tre malhelbluaj supraj partoj, blankajn du trionojn de la eksteraj vostoplumoj kaj malhelajn krurojn kaj piedojn.
Ino havas skvamecajn subajn partojn, blankan subvoston, pli sablokoloran voston kaj pli palajn rozkolorecajn krurojn.
La kanto estas stridaj frazoj vhr'ri-vhr'ri kaj ĉu'ti-ĉu'ti alterne kun ronrona trilado hdrriiii-ju'ju kaj uu ji'uu. Ankaŭ mildaj, mallaŭtaj kontaktilaj notoj.
Tiu orientalisa specio troviĝas en Ĉinio kaj Tajlando. Ties natura biotopo estas moderklimataj arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj noderklimataj arbustaroj. Ĝi estas minacata de habitatoperdo. Laŭ BirdLife International la populacio estas kalkulata inter 2,500 kaj 10,000, sed malpliiĝanta pro malpliiĝo de vivejo ĉirkaŭkalkulata je 59,300 km2. Oni scias, ke la specio reproduktiĝas nur en montaro de sudokcidenta Ĉinio, kie oni konas ĝin nur pro kelkaj disaj vidaĵoj el Siĉuano, Gansu kaj Ŝaanksi, kune kun kelkaj aliaj vidaĵoj supozeble nereproduktantaj el suda Ĉinio kaj norda Tajlando. La malmultaj vidaĵoj sugestas, ke probable havas lokigitan distribuadon kaj malgrandan populacion, tre verŝajne malpliiĝanta pro habitatoperdo. Ĵusaj serĉadoj en suda Siĉuano malsukcesis trovi tiun specion. La supozataj habitatoj estas altaj en reproduktejoj ĉe bambuarbaroj kaj arbarbordoj de 3,050-3,350 m kaj pli malaltaj en vintrejoj je 400 m en Tajlando.
Morannes
Morannes estas malaperinta franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Morannais.
Ĝi nun formas parton de Morannes sur Sarthe-Daumeray.
Luterana preĝejo (Nagyvázsony)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Nagyvázsony, proksime de la fortikaĵo.
Norda parulio
La Norda parulio, Parula americana, estas malgranda birdospecio de la familio de Paruliedoj kaj de ties tipa genro nome Parulioj kiuj estas malgrandaj birdoj kiuj havas flavajn, oranĝajn aŭ ruĝajn gorĝojn.
Luterana preĝejo (Nagyvázsony)
Historio
Kun permeso de Jozefo la 2-a la luteranoj en Nagyvázsony havis rajton konstrui propran preĝejon en 1681. Tiu artikola preĝejo estis unu el la du preĝejoj en Veszprém (reĝa departemento) kaj oni konstruis ĝin en la fortikaĵo. En 1795 la bienulo donacis parcelon por la nova preĝejo en la proksimeco de la fortikaĵo. En la sekva jaro ĝi jam estis preta. La malgranda konstruaĵo havis tiam 2 turojn. En 1863 pro incendio la preĝejo parte bruldetruiĝis. En 1873 oni aĉetis novan orgenon (la pri frua muzikis ekde la 1820-aj jaroj). En 1904 la turoj iĝis kadukaj, tial oni malkonstruis ilin. Sonorilostablo transprenis la taskon. En la 1970-aj jaroj oni ŝanĝis la originan barokan meblaron.
Norda parulio
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en orienta Nordameriko el suda Kanado al Florido.
Luterana preĝejo (Nagyvázsony)
Historio
Inter 1714-1718 la loka pastro Szeniczei Bárány György tie tradukis hungaren gravan libron pri pedagogio kaj li fondis ankaŭ lernejon. Tiu lernejo estis la unua pure hungara lernejo. Monate po 2 aŭ 3 okazas mesoj en la preĝejo. La konstruaĵo estas ankaŭ turisma vidindaĵo, ĉar najbare estas vizitebla Poŝta Muzeo en Nagyvázsony.
Norda parulio
Disvastiĝo
Tiu specio estas migranta al la okcidenta parto de Usono, kaj vintras en suda Florido, norda Centrameriko, Karibio kaj plej parto de Malgrandaj Antiloj. Tiu specio estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
Aspekto
La Norda parulio estas 11 cm longa kaj havas ĉefe grizajn suprajn partojn, kun olivverdeca dorsomakulo kaj du blankaj flugilstrioj ripoze videblaj ŝultre. Temas pri specio tre simila al la Blankabrova parulio, sed sen la blanka brovo kaj kun simila tre flava brusto sed kun tre markata kaj etenda bruna brustonuanco anstataŭ fajna duonluna marko; same la ventro estas blankeca. Somera masklo havas bluecan al nigrecan horizontalan markon meze de la bruneca brustonuanco kaj rimarkindajn blankajn duonojn de okulringoj. Inoj estas pli senkoloraj kaj ne havas la brustomarkojn. La kruroj estas rozkolorecaj. La beko estas rekta, pintakra kaj kun flava suba makzelo kaj malhela supra makzelo.
Kutimaro
La reprodukta habitato estas humida arbaro kun likenoj aŭ musko, tre densa kaj tiele temas pri specio plej ofte aŭdebla ol videbla kaj ĉefe ĉar ili kutime manĝas ĉe densa kanopeo. Ankaŭ ĉe marĉoj, riveroj aŭ lagoj. Nordaj parulioj nestumas en arboj en amasetoj de tiuj muskoj, kie la ino demetas 3-7 ovojn en tre kovrita tasforma nesto.
Tiuj birdoj manĝas insektojn kaj araneojn, kaj nur eventuale berojn. Por tio ili moviĝas aktive kaj kaptas ĉu dumfluge ĉu surgrunde. Ties kanto estas klikeca trilado aŭ zumado, ziiiiii-jip. Ties alvoko estas milda ĉip.
Liebling
Liebling (same hungare kaj germane) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 4 349 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 3 311 (rumanoj, 6% hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1597. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre apartenas al ĝi Cerna, Iosif.
Ora sparo
Ora sparo (Sparus aurata) estas specio de konkomanĝanta fiŝo trovebla en Mediteraneo, kun orkoloraj makuloj sur la kapo, kio donas al la specio ĝian nomon.
Ĝi estas aktinopteriga fiŝo el la familio Sparedoj (Sparidae), ordo Perkoformaj (Perciformes). Ĝi troviĝas en la nordorienta kaj orienta partoj de Atlantiko kaj en Mediteraneo.
César Mosteyrín y Castillo
César MOSTEYRÍN Y CASTILLO (1912 - 7-a de julio 2000) estis hispana esperantisto.
Aghstev
Aghstev (armene: Աղստեւ, Aghstev; azere: Ağstafaçay; ruse: Акстафа , Akstafa) estas rivero en Armenio kaj Azerbajĝano, kaj estas ĝuste alfluanto de la Kura rivero.
César Mosteyrín y Castillo
Li ekkonis Esperanton post sia emeritiĝo, en Usono, ĉe renkonto kun karavano de homoj vojaĝantaj al Kanada kongreso. Post sia reveno al Madrido, li lernis la lingvon. Li baldaŭ gvidis kursojn, kaj varbis multajn samideanojn. Li ankaŭ malavare kontribuis al Fundación Esperanto. Li fondis grupon en Segovio, kie li loĝis dum la lastaj jaroj de sia vivo, kaj kie li estis delegito de UEA.
Aghstev
Aghstev longas 133 kilometrojn kun akvokolekta areo de 2,589 kvadrataj kilometroj. Laŭ la rivero kuŝas la urboj Diliĝano, Iĝevano, Qazax and kaj Aghstafa.
Orselina
Orselina estas komunumo de la Komunumaro Locarno kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 753 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Orselina situas sur la suda deklivo de la Monto Bré nordoriente de la urbo Locarno kun bela vido al la Majora Lago. La komunumo konsistas el la frakcioj Orselina kaj San Bernardo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,94 km², de kiuj 70,9% estas kovritaj de arbaro, 1,5% servas por agrikulturo kaj 27,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Orselina limas en nordo al Avegno-Gordevio, en oriento al Minusio, en sudo al Muralto, kaj en okcidento al Locarno.
Trafiko
En Orselina finiĝas la svisa aŭtovojo A13. De la centro de Locarno funikularo kondukas al la Madonna del Sasso en Orselina. De tie aertelfero kondukas al Cardada sur la kulmino de Monto Bré.
Natria laŭretera sulfato
Natria laŭretera sulfato, laŭretera sulfato de natrio aŭ CH3(CH2)11(OCH2CH2)n OSO3Na estas organika nejona likva sapo kaj surfaktanto trovata en produktoj por personaj prizorgoj (tiel kiel tualetsapoj, ŝampuoj, dentokremoj, ktp). Laŭretera sulfato de natrio estas malaltkosta kaj tre efika ŝaŭmigagento. Laŭretera sulfato de natrio, natria laŭrila sulfato kaj amonia laŭrila sulfato estas surfaktantoj kiuj uzatas en multaj kosmetikaĵoj pro ilia purigaj kaj emulsiaj proprecoj. Ili kondutas sin simile al sapo.
Kemia strukturo
La kemia formulo estas CH3(CH2)11(OCH2CH2)nOSO3Na. Kelkfoje la numero reprezentita per "n" estas specifita en la nomo, ekzemple, laŭretera-2 sulfato. La produkto estas heterogena laŭ la nombro da etoksilaj grupoj, kie "n" estas meznombro. Por la komercaj produktoj ordinare n=3. Laŭretera sulfato de natrio prepareblas per etoksiligo de la dodekila alhoholo. La rezulta etoksilato konvertiĝas al duonestero de la sulfata acido, kiu estas neŭtraligita per konvertado al natria salo. La rilata surfaktanto laŭrila sulfato de natrio, (ankaŭ konata kiel natria dodekila sulfato) produktiĝas laŭ simila maniero, tamen sen la etoksiliga etapo. Laŭrila sulfato de natrio kaj laŭrila sulfato de amonio estas ordinare alternativaj produktoj anstataŭ laŭretera sulfato de natrio.
Toksikologio
Laŭretera sulfato de natrio estas irita kiel multaj likvaj sapoj, en kiu irito pligrandiĝas laŭ la koncentriĝo. Esploroj elmontras ke laŭretera sulfato de natrio kaŭzas iriton al okuloj kaj haŭto, laŭ eksperimentoj faritaj kun bestoj kaj homoj. La rilata surfaktanto laŭrila sulfato de natrio same estas konata iritanto, kaj esploroj pruvas ke laŭretera sulfato de natrio povas kaŭzi iriton al kelkaj personoj pro longedaŭra ekspozicio.
Popůvky (Kojetín)
Popůvky estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kojetín en distrikto Přerov. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Kojetín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/47. En la jaro ĉi tie daŭre vivis  kaj estis en ĝi 103 adresoj.
Popůvky situas en katastra teritorio Popůvky u Kojetína kun areo 2,85 km².
Hispaniolo
Hispaniolo (La Española) estas la dua plej granda insulo de Kariba Maro, kun areo de 76.484 kvadrataj kilometroj (pro tio ĝi estas la 22a plej granda insulo en la mondo) kaj ĉirkaŭ 15 milionoj da loĝantoj (1996).
Ĝi situas sudoriente de Kubo kaj okcidente de Puerto-Riko. Preskaŭ duono de la homoj loĝas en okcidenta franckreola afrikida Haitio (36% de la tuta areo) - la alia duono en orienta hispanlingva eŭropida Domingo.
Hispanjolo ("Hispanujeto") estis baptita la insulo fare de Kolumbo, kiu fondis sian unuan eŭropan kolonion tie en 1492. La indiĝena enloĝantaro nomis ĝin Kiskeja kaj Bohio, sed ili baldaŭ formortis aŭ formiksiĝis kun eŭropanoj kaj afrikaj negroj. La insulon frapadis ardaj konfliktoj inter ĝiaj du regnoj.
Biogeografie la insulo apartenas al la kariba ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi entenas la ekoregionon hispaniolajn pinarojn, sed ankaŭ la hispaniolajn humidajn arbarojn kiuj biome estas tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj.
Uladzimir Karatkjeviĉ
Uladzimir KARATKJEVIĈ (naskiĝis la 26-an de novembro 1930 en Orŝa, mortis la 25-an de julio 1984 en Minsko) estis belorusa verkisto, poeto, dramaturgo, kinoscenaristo, publicisto.
Biografio
Naskiĝis en la jaro 1930 en urbo Orŝa, en familio de intelektuloj. Dum Granda Patriota milito estis evakuita en Permja regiono, poste en Orenburgo. En la jaro 1944 revenis en Orŝa, kie finis mezlernejon. Dum la jaroj 1949-1954 studis je filologia fakultato de Kieva ŝtata universitato. Instruadis en vilaĝo Lesaviĉi apud Kievo (1954-1956), poste en Orŝa (1956-1958). Finis supera verkista kurso (1960) kaj Supera Scenarista kurso (1962) en Moskvo.
Estis ordenita per ordeno "Amikeco de popoloj", premiita per Premio de verkista unio de Belorusa SSR (1983) pro romano "Neeble forgesi", kaj Ŝtata premio de Belorusa SSR (1984, postmorte) pro romano "Nigra kastelo Alŝania".
Verkoj
En unua proza verkaro de Uladzimir Karatkjeviĉ "Lazuro kaj oro de tago" (1961) estis inkluditaj historiaj noveloj "Maljuna legendo" (laŭ kia li verkis libredon al samnoma opero de komponisto Demetrio Smolski) kaj "Cigana reĝo". Aŭtoro de verkaroj, de rakontoj kaj noveloj "Ĉazenija (1970), "Okulo de tajfuno" (1974), romanoj "Spikoj sub falĉileto via" (1968), "Kristo alteriĝis en Harodnja" (1972), "Neeble forgesi" ("Leonidoj ne alproksimiĝos al la Tero") (1982), verkaro "Nigra kastelo Alŝania" (estis inkludita samnoma romano, kaj novelo "Armilaro") (1983), noveloj "Sub neĝo dormetas primavero" (eldonita en 1989). Por infanoj verkis "Fabeloj" (1975) kaj eseon "Bjalovjeĵa praarbarego" (1975).
Prozon de Uladzimir Karatkjeviĉ karakterizas akra temo, helaj karakteroj de personaĵojn, akcento al gravaj sociaj problemoj. Ĉefe prilaboris historiajn temojn. Multaj roluloj altiras per sia beleco, riĉeco de interno, moraleco, nobleco de agoj, memofera servo al Patrujo. Karakteraj trajtoj de poezio, estas brila bildeco, asociiveco de pensado, profundeco de filozofia pripenso.
Aŭtoro de teatraĵoj: "Muelejo sur bluaj akvokirloj" (surscenigita por televido en 1959), "Vicebskaj sonoriloj" (estis eldonita en 1977, surscenigita en la jaro 1974), "Kastus Kalinouski" (estis eldonita en la jaro 1980, surscenigita en 1978), "Lulkorbo de kvar sorĉistinoj" (estis eldonita kaj surscenigita en la jaro 1982), "Patrino de uragano" (1985, surcenigita en la jaro 1988, samnoma filmo estis filmita en la jaro 1990). En la jaro 1988 estis eldonita verkaro de teatraĵoj "Malnovaj belorusaj kronikoj".
Verkis scenarojn por filmetoj "Atestantoj de eterneco" (1964), "Memoro de ŝtonoj" (1966), "Estu feliĉa, rivero" (1967), scenarojn por filmoj: "Kristo alteriĝis en Harodnja" (komenca nomo estis "Vivo kaj surĉieliro de Georgĉjo Bratĉik", kunaŭtore, 1967), "Ruĝa agato" (1973), "Sovaĝaj ĉasistoj de reĝo Staĥ" (kunaŭtore, 1979), "Nigra kastelo Alŝania" (kunautore, 1984).
Verkis eseojn "La tero sub blankaj flugiloj (1977, unua eldono en ukraina lingvo, Kiev, 1972), "Mstisaŭ - Mstislavl", eseoj, artikoloj pri Francisk Skaryna, Taras Ŝevĉenko, Lesja Ukrainka, Nikoao Oginskij, Janka Kupala, Maksim Bahdanoviĉ, Mikaelo Ŝoloĥov, Janka Bryl, Rigor Baradulin kaj aliaj.
Siajn verkojn li ofte ilustradis per propraj pentraĵoj. Tradukis en belorusa lingvo apartajn verkojn de Byron, Adam Mickiewicz, kaj aliaj.
Verkoj de Uladzimir Karatkjeviĉ estis tradukitaj en multajn lingvojn de la mondo.
En Belorusio estis eldonitaj apartaj verkoj en 2 volumoj (1980) kaj verkaro en 8 volumoj (1987-1991).
Eternigo
En Orŝa kaj Vicebsk estis establitaj monumentoj al Uladzimir Karatkjeviĉ, en unu el lernejoj de Orŝa, funkcias literatura muzeo dediĉita al Uladzimir Karatkjeviĉ. En Minsko, kie li vivis dum lastaj jaroj de sia vivo, estis establita memortabulo. En oktobro de 2011 monumento en honoro de verkisto estis establita en Kievo.
Hebrea tombejo de Varsovio
La hebrea aŭ juda tombejo de Varsovio, proksime de la geto kaj apud la protestanta tombejo, estas la plej granda hebrea (juda) tombejo de Mazovia Provinco. Ĝi situas en kvartalo Wola ĉe la Okopowa strato kaj estis fondita en 1806, havas areon de 33 hektaroj. La tombejo nombras pli ol 200 000 markitajn tombojn kaj ankaŭ amastombojn de la viktimoj de la Varsovia geto.
Fine de 2017, la pola registaro aprobis rezolucion, kiu poste estis aprobita de la pola parlamento de plimulto de 416 subtenantoj kontraŭ 4 kontraŭuloj, por investi 100 milionojn da zlotoj en renovigado de la tombejo. La mono iras al la "Fondaĵo Kulturo kaj Heredaĵo", kiu realigas la renovigon kunlabore kun la Komitato de Polaj Judaj Komunumoj.
Historio de la tombejo
Dum la dua mondmilito
Novembre 1940 la nekropolo ektroviĝis lime de la geto, de kiu estis ekskludita oktobre 1941. Tereno de la tombejo estis grava vojo de la kontrabando de nutraĵo por la fermita kvartalo.
La tombejo estis parte detruita, sur ĝi okazis amasaj ekzekutoj kaj amasaj enterigoj de murditaj personoj en la Varsovia geto kaj mortfalintaj ribelantoj de la ribelo en varsovia geto, judaj partizanoj kaj judaj ribelantoj de la ribelo de Varsovio.
La 15-an de majo 1943, post likvido de la Varsovia geto, germanoj eksplodigis ĉiujn konstruaĵojn troviĝantaj sur la tombejo, en tio la antaŭentombigan domon kun sinagogo. Nur puteto saviĝis.
En 1944 la tereno estis kampo de akraj bataloj de la ribelantoj el batalionoj de Pola Enlanda Armeo - "Zośka" kaj "Parasol".
Gray-la-Ville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Doly
Nomon Doly havas pluraj setlejoj:
Aleksandr Ankvab
Aleksandr Ankvab (abĥaze Александр Анқәаб [aleksandr ankŭab]; naskiĝis ) estas la nuna reganto kaj la novelektita prezidento de memdeklarita (parte agnoskita) kaŭkazia ŝtato Abĥazio.
En 2004 Ankvab planis partopreni prezidentajn elektojn, sed ne sukcesis tion fari pro nesufiĉa scipovo de la abĥaza kaj pro mallongeco de loĝado en Abĥazio (en 1994-2000 li loĝis en Moskvo).
Ankvab havas juran kleron (Universitato de Rostov-na-Donu) kaj ankaŭ sperton de laboro en ŝtataj kaj policaj institucioj.
Li estas edziĝinta kaj havas du filojn.
Farhad Aiŝ
Farhad AIŜ (n. 1952) Irana teatra aktoro, dramisto kaj direktoro, kaj kina kaj televida aktoro naskiĝis en Ŝemirano, Teherano, Irano.
2521 Heidi
2521 Heidi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
49500 Ishitoshi
49500 Ishitoshi estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi (gubernio Gunma, Japanio).
2521 Heidi
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Farhad Aiŝ
Biografio
Li aktoris kaj reĝisoris pli ol 30 teatraĵojn en la persa kaj la angla en urboj Sanfrancisko, Vaŝingtono, Bostono kaj Berlino kaj post 27 jaroj reiris al sia naskiĝlando Irano en 1997.
49500 Ishitoshi
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan Toshihiro Ishikawa, kerna membro de la Astronoma Klubo de Ota. Elde sia hejma observatorio, li observas kaj fotas ĉielajn korpojn.
Savoja dinastio
La Domo de Savojo estas eŭropa dinastio, kiu titoliĝis grafo de Savojo (1033) kaj poste duko de Savojo (1416), princo de Piemonto, reĝo de Kipro kaj Jerusalemo, reĝo de Sicilio (1713), reĝo de Sardio (1720) kaj fine reĝo de Italio (1861). Ankaŭ efemera imperiestro de Etiopio (1936) post la konkero de tiu lando far la faŝistaj trupoj.
Farhad Aiŝ
Verkoj
Aiŝ kiel verkinto, aktoro kaj/aŭ reĝisoro pertoprenis en pli ol 50 teatraĵoj, televidaj filmoj/filmserioj kaj kinfilmoj, i.a.:
Savoja dinastio
Nobelecaj titoloj
Ĝiaj titoloj estas "per la dia graco":
Ŝtatoj de Savojo
La Ŝtatoj de Savojo grade konstruiĝis kun periodoj de disvolviĝo kaj de malvolviĝo (kutime favore al Francio).
La Ŝtatoj de Savojo malaperis post la Traktato de Torino, kiun subskribis je la 24-a de marto 1860 la franca imperiestro Napoleono la 3-a kaj Viktoro Emanuelo la 2-a, kiu estis reĝo de Sardio, de Kipro kaj de Jerusalemo, kaj duko de Savojo. Tiu lasta donis al Francio la duklandon de Savojo, kiu fariĝis la francaj departementoj de Savoie kaj Haute-Savoie, kaj la graflandon de Nico kun la urboj Menton kaj Roquebrune, kiuj fariĝis la franca departemento de Alpes-Maritimes. Li konservis siajn aliajn terposedaĵojn kaj faris el ili parton de la nova reĝlando de Italio.
1) Jen la provincoj, kiuj daŭre partoprenis en la Ŝtatoj de Savojo :
3) Jen la provincoj, kiuj mallonge partoprenis en la Ŝtatoj de Savojo :
Genealogio
La originoj de la Domo de Savojo estas tre malfacile konateblaj pro manko de tiamaj dokumentoj. La fondinto de la dinastio Umberto la 1-a de Savojo "Blanka Mano" aperis inter la kunuloj de la reĝo Rodolfo la 3-a de Burgonjo kaj de lia edzino Ermengardo fine de la 10-a jarcento. Iuj asertis, ke li havas saksan originon tra la "duko Beroldo" (nevo de la imperiestro Odono kaj patro de la grafo Umberto), kaj tio klarigus la intimajn ligojn kun la familio de Saksio ĝis la 19-a jarcento. Aliaj preferis originon gaŭla-romianan aŭ eĉ nobelecan de Romio por pli favora destino de la dinastio en Italio.
La kutima regulo hereda estas la vira unuenaskiteco de la Salia Leĝo: heredas la plej proksima kaj la plej aĝa viro el la familio de la ĵus mortinta suvereno kaj estro de la Domo de Savojo. La numerado de ĝiaj sinsekvaj estroj ne konsideras la ŝanĝojn de titolo. La ununura escepto devenas de la reĝoj Umberto la 1-a kaj Umberto la 2-a de Italio, kiuj titoliĝis ne laŭ nure savoja kutimo, kaj konsekvence ne estis Umberto la 3-a aŭ la 4-a...
La Domestro de Savojo estis :
Grafoj de Savojo (11-a jarcento–1416)
Dukoj de Savojo (1416-1720) kaj Reĝoj de Sardio (1720-1860)
Bosokvadro
Bosokvadro aŭ bosokvadroŝtono estas unuopaj ŝtonblokoj de bosaĵo.
La ŝtonkvadro volbiĝas ĉe la fronta flanko al eksterno. La ŝtono estas tie nur malfajne skulptita. La kvadroj ĉe la finoj nomiĝas ankaŭ bosoj. La kvadroj estas ofte enkadrigita de tri ĝis ses centimetrojn larĝa rando. Se la alrigardflanko estas glata aŭ volbita oni nomas tiun la aspekto remburkvadro. Bosokvadro kun rando same kiel remburkvadro estas en Mezeŭropo ekde la 12a jarcento relative ofta.
Savoja dinastio
Genealogio
Reĝoj de Italio (1861-1946)
Bosokvadro
Fine de la ŝtaŭfo-tempo la bosokvadroj estis uzata malofte, ĉefe nur kiel angulkvadro dum ĉe la cetero de la muro la rompŝtono-masonaĵo dominas. Bosokvadroj denove estis uzataj fine de la mezepoko kaj la frua moderna tempo.
Savoja dinastio
Genealogio
Viktoro-Emanuelo la 2-a (1820-1878), 8-a reĝo de Sardio (1849) kaj poste 1-a reĝo de Italio (1861) │ └─> Umberto la 1-a (1844-1878-1900), 2-a reĝo de Italio │    └─> Viktoro-Emanuelo la 3-a (1869-1900-1947), 3-a reĝo de Italio Li abdikis je la 9-a de majo 1946 favore al sia filo. │        └─> Umberto la 2-a (1904-1946-1983), 4-a reĝo de Italio ĝis la 2-a de junio 1946. Li forlasis la regadon kaj ekziliĝis kiam la itala popolo referendumis por la respubliko │            └─> Viktoro-Emanuelo (1937-?) heredis en 1983 la domestrecojn dukan de Savojo kaj reĝan de Italio │                └─> Emanuelo-Filiberto (1972-?), princo de Venecio