cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fredric Wertham
Fredric WERTHAM (kies vera nomo estis: Friedrich Wertheimer; naskiĝis la 20-an de marto 1895 en Munkeno, Germanujo; mortis la 29-an de novembro 1981) estis german-usona psikiatrio kaj aŭtoro.
Li famiĝis pro sia en 1954 publikigita libro "Seduction of the Innocent" (Logo de la senpekuloj), kiu estigis la komikso-kodekson, por marki la malmoralajn aŭ alie nedeziratajn ekzemplerojn.
Nagybudmér
Nagybudmér [madjbudmEr], kroate Veliki Budmir, germane Großbuttmer [grosbutmer] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Bóly. Nagy signifas hungare: granda kaj faras diferencon de la apuda Kisbudmér.
Situo
Nagybudmér situas sur ebenaĵo, meze de sakovojo. Urboj Bóly troviĝas je 8, Villány 9, Siklós 18, Kozármisleny 19, Harkány 23, Mohács 24, Pécs 27, Pécsvárad 30 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1285 laŭ tiama hungara ortografio "Budmer". Supozeble jam tiam estis 2 apudaj vilaĝoj: Malsupra kaj Supra Budmer. Ili baldaŭe iĝis Granda kaj Malgranda Budmér. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 2001 la germanoj estis 4 %-oj.
En Nagybudmér migra poŝto servas.
33520 Ichige
33520 Ichige estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Takahiro Ichige, rekompensitan kiel plej bona en lia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Municipa Mezlernejo de Ĉiba (gubernio Ĉiba, Japanio).
Mulla Muhammad Salih Baraghani
Muhammad Salih Baraghani (naskiĝis en 1753) estis unu el tri aŭ kvar fratoj de Baraghan kiuj ĉiu establis sin kiel gvidantoj de mujtahidoj en Kazvin. Li malfermis la Salehiyya Madrasa en Kazvin en 1817; ĝi baldaŭ akiris eminentecon en tuta Irano kaj Hindio. Ĉirkaŭ 700 studentoj sekvis ĝin. La madraso ankaŭ havis la sekcion por virinoj.
Muhammad Salih geedziĝis kun Amineh Salehi, kun fratino de influa ŝajĥio, Abd al-Wahhab, imamo de la ŝaha moskeo en Kazvin. La edzino de Baraghani same kiel liaj kvar filinoj studis en la madraso. Lia plej maljuna filino, Fatimah, estis unu el la plej religiemaj akademiuloj de la 19jarcenta Irano. Ŝi poste iĝis sekvanto de Babismo kaj estis poste ekzekutita pro malakcepto de ortodoksa ŝijaismo. Liaj aliaj filinoj, Marziye, Robabeh kaj Khadija Sultan, ankaŭ iĝis religiemaj aŭtoritatoj, kvankam neniu estis same elstara kiel Fatimah.
Muhammad Salih Baraghani estas memorita pro liaj interpretoj de la Korano, liaj gloradoj de la tragedioj de Karbala, lia fervoro por la plenumo de punoj, kaj aktiva opozicianto al la konsumo de vino.
Ferenc Bálint Benczédi
Ferenc Bálint Benczédi [bemcEdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bálint Benczédi Ferenc estis hungara pastro, unitariisma episkopo.
Ferenc Bálint Benczédi naskiĝis la  1952 en Sighișoara.
Biografio
Ferenc Bálint Benczédi apaetenas al la hungara minoritato en Rumanio. Li frekventis lernejojn en Odorheiu Secuiesc, poste unitariisman altlernejon en Cluj. Ekde 1975 li estis pastro en Târgu Mureș, post 2 jaroj en Deaj. En 1981 li edziĝis baldaŭe havanta 2 filojn. En 1994 li iĝis pastro de interna urboparto de Cluj. Li estis elektita unitariisma episkopo en 2008.
Pyhra
Pyhra estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
La improvizisto
La improvizisto (Improvisatoren) estas membiografia romano de Hans Christian Andersen (1805–1875). Unuafoje publikigita en 1835, ĝi estis tuja sukceso kaj estis konsiderita grava atingo de Andersen. La historio, respegulas la proprajn veturojn de Andersen en Italio en 1833, kaj montras multon pri sia propraj vivo kaj aspiroj kiel espertitaj de Antonio, la ĉefa rolulo de la romano.
Privolĵsk
Privolĵsk (ruse Приволжск) estas urbo en Rusio. Ĝi situas ĉe rivero Ŝaĉa (Шача), kiu dedekstre fluas en riveron Volgo.
Ĝis 1938 Privolĵsk estis nomita Jakovlevskoje (Яковлевское). En 1959 la urbo havis proksimume 18 700 loĝantojn.
Márta Sebestyén
Sebestyén Márta (Ŝebeŝtje'n Ma'rta) (Budapeŝto, 19-a de aŭgusto 1957) estas hungara kantistino de popolkantoj. Ŝi estis Artisto por Paco de Unesko.
Tupi Paulista
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la mikroregiono Dracena. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Márta Sebestyén
Aliaj
Ŝi kantas en la Oskar-premiita filmo La Angla Paciento (Amo, amo).
Mogola pentrarto
Mogola pentrarto estas partikulara stilo de pentrarto en Suda Azio limigita al miniaturoj ĉu kiel libro-ilustraĵoj aŭ kiel solaj verkoj kolekteblaj en albumoj (murakka). Ĝi aperis el Persia miniaturpentrarto (ĝi mem parte el ĉina deveno), kaj disvolviĝis el la kortego de la Mogola Imperio el la 16a ĝis la 18a jarcentoj. La Mogolaj imperiestroj estis islamanoj kaj oni konsideras, ke ili plifirmigis Islamon en Suda Azio, kaj etendis islamajn (kaj partikulare Persajn) artojn kaj kulturon same kiel la religion.
Priskribo
La Mogola pentrarto tuj ekprenis tre grandan intereson en realisma portretarto ol ĝi estis tipa de la Persaj miniaturoj. Animaloj kaj plantoj estis la ĉefaj temoj de multaj miniaturoj por albumoj, kaj estis pli realismaj priskribitaj. Kvankam multaj klasikaj verkoj de Persa literaturo plue estis ilustritaj, same kiel hindiaj verkoj, la emo de Mogolaj imperiestroj por verkado de memoroj kaj taglibroj, komencita de Babur, havigis kelkajn el la plej lukse ornamitaj tekstoj, kiel tiuj de la ĝenro Padŝahnama de oficialaj historioj. La temoj estas riĉaj en vario kaj inkludas portretojn, eventojn kaj scenojn el la kortega vivo, scenojn de naturo kaj ĉasado, kaj ilustraĵoj de bataloj. La Persa tradicio de riĉe ornamitaj limoj enkadrigantaj la centran bildon pluis, ĉar estis modifita formo de la persa konvencio de alta vidpunkto.
La Mogola pentrarto poste disvastiĝis al aliaj Hindiaj kortegoj, kaj islamaj kaj hinduaj, kaj poste sikaj, kaj estis ofte uzataj por priskribi Hinduajn temojn. Tio okazis ĉefe en norda Hindio. Ĝi disvolvigis multajn regionajn stilojn en tiuj kortegoj, tendence al plia rimarkindo sed malpli al rafinigo. Tiuj estas ofte referencataj kiel "postmogolaj", "submogolaj" aŭ "provincmogolaj". La mikso de fremdaj persaj kaj indiĝenaj hindiaj elementoj estis kontinuado de la patronigo de aliaj aspektoj de fremda kulturo kiel iniciatita de pli frua Turk-Afgana Delhia Sultanlando, kaj ties enkonduko en la subkontinenton fare de variaj centraziaj tjurkaj dinastoj, kiel la Gaznavidoj.
Sheboygan
Sheboygan estas urbo en la subŝtato Viskonsino de Usono. Laŭ la stato de 2010 en la urbo vivas 49 288 loĝantoj. La urbo situas ĉe la okcidenta bordo de la lago Miĉigano.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Sheboygan estas
Teodor Jung
Teodor JUNG plej konata kiel Teo JUNG (naskiĝis Theodor Karl August Heinrich JUNG la 21-an de decembro 1892 en Meckenheim, mortis 12-an de majo 1986 en Den Haag) estis germana esperantisto, ĵurnalisto, presisto, kaj eldonisto ankaŭ nederlanda civitano. Redaktoro kaj fondinto de la plej grava Esperanto-gazeto Heroldo de Esperanto, antaŭ la dua mondmilito ĉiusemajne (eĉ dufoje semajne) aperanta internacia revuo. Li estis honorigita per honorbroŝo de GEA en 1961.
Liaj originalaj verkoj: La Alta Kanto de la Amo, poemo laŭ la malnova legendo, fantazia, aventurriĉa romano Landoj de l' Fantazio, rakontoj Mil kaj Unu Noktoj, Sakuntala, Gudrim. La tradukoj: La Ŝipĉarpentisto de Friedrich Gerstäcker, En Okcidento Nenio Nova, La Vojo Returne (en kunlaboro kun Joseph Ferdinand Berger), ambaŭ romanoj de Erich Maria Remarque, La Mistero de l' Sango de Forst. Originala studo: De Muheddin ĝis Mundilatin.
En la 15-a vivjaro li pro malriĉeco devis rezigni la pluan gimnazian 'studadon. Li esperantistiĝis en 1909-10, fondis du Esperanto-grupojn kaj gvidis multajn kursojn. En 1919 li kun Max Butin kaj aliaj restarigis la Rejnlandan-Vestfalian Esperanto-Ligon (Revelo); fariĝis ĝia estrarano, kaj eldonis en Horrem apud Kolonjo monatan revueton Progreso kiel organon por Revelo. En 1920 sekvis fondo de semajna ĵurnalo Esperanto Triumfonta, kiu en 1925 ŝanĝis sian titolon je Heroldo de Esperanto (HdE). Per tiu gazeto, li sukcese helpis revigligi la Esperanto-movadon en Germanio kaj ankaŭ internacie. Ankaŭ en 1925 Jung fondis librofakon de HdE, kiu eldonis multajn popularajn Esperanto-broŝurojn kaj -librojn. En aŭtuno 1928 la eldonejo kaj presejo translokiĝis de Horrem al Kolonjo, Brüsseler Str. 94 (la domo ankoraŭ ekzistas).
De 1932 ĝis 1935 Jung eldonis kiel suplementon al Heroldo la unuan Esperantologian periodaĵon Lingva Kritiko kaj forte influis temojn kaj enhavon. Pro la politikaj kaj financaj malfacilaĵoj en nazia Germanio post 1933, Jung translokiĝis al Nederlando.
Verkoj
En 1910 li publikigis sub pseŭdonimo sian unuan originalan rakonton en Germana Esperanto-gazeto, al kiu sekvis vico da aliaj sub vera nomo. Dum kelkaj jaroj li laboris pri projekto de "ideala lingvo" tutmonda, kiu ideo revenas ankaŭ en lia romano. Skribis multnombrajn artikolojn, poemojn, skizojn, rakontojn en multaj Esperanto-gazetoj. Verkoj:
Eniris redakcion de la libroserio Muusses Esperanto Biblioteko.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1960 La Kunmetitaj Verboformoj.jpg|La Kunmetitaj Verboformoj, 1960 Dosiero:1961 La Kunmetitaj Verboformoj.jpg|La Kunmetitaj Verboformoj, 1961 </Gallery>
Folgoso de la Ribera
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Folgoso de la Ribera, La Ribera de Folgoso, Boeza, Rozuelo, Villaviciosa de San Miguel (ĝis 1978 nomita Villaviciosa de Perros), El Valle kaj Tedejo, okupas totalan areon de 69,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 034 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 93 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas Noceda del Bierzo, Igüeña, Bembibre kaj Torre del Bierzo.
Historio
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo (hispana stabanaro komence de Januaro 1809 en Folgoso). En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Kantono Mitchell (Kansaso)
La kantono Mitchell - angle Mitchell county - estas kantono de Usono en la subŝtato Kansaso. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Roger Bernard (esperantisto)
Esperanta agado
La patro de Roger Bernard esperantiĝis iom antaŭ lia naskiĝo. Li estis sekretario de la grupo en Saint-Denis, sed forlasis sian aktivecon pro transloĝiĝo.
Verkoj
En la 1930-aj jaroj li partoprenis en la traduko de La mizeruloj (Victor Hugo), sed Literatura Mondo ne povis ĝin publikigi. Flanke menciindas ke li lerte tradukis ankaŭ plurajn kanzonotekstojn de Édith Piaf, ekzemple la faman kanzonon La vie en rose.
Rabenstein an der Pielach
Rabenstein ("korva ŝtono") aŭ plennome Rabenstein an der Pielach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Topo
Topo (Talpo) estas muzika grupo hispana de urba rokenrolo formata en 1978 de José Luis Jiménez (1948-), basgitaro kaj voĉo; José Anselmo Laina (1952-), gitaro, voĉo; Víctor Ruiz (1952-2005), klavaro; kaj José Mariano Barrios (Terry Barrios), drumoj (1953-1992). La grupo famiĝis ĉefe dum la 1980-aj jaroj, sed dum la komenco de la 21a jarcento ankoraŭ registras kaj koncertas.
Historio
José Luis Jiménez (basgitaro kaj voĉo) abandonis la grupon Asfalto kun Lele Laina meze de 1978 por formi la novan grupon Topo. Lele alvokis al Terry Barrios, el la grupo Los Zurdos, eksmembro de Franklin, kaj eksmembro de Trilogía; la kvara komponanto estis Víctor Ruiz, eksmembro de Alubión.
En 1984 la grupo separiĝis. Jiménez formis novan grupon Topo per inkludo de Cacho Casal (drumoj kaj voĉo), Luis Cruz (gitaroj kaj voĉoj) kaj Pablo Salinas (klavaro, gitaroj kaj voĉoj) kaj publikigis Ciudad de músicos (Urbo de muzikistoj). La grupo solviĝis fine de la 1980-aj jaroj.
En 1998, Jiménez kaj Laina refondis la grupon kun Roger Castro (drumoj) kaj Sergio Cisneros (klavaroj).
Diskaro
Topo publikis la jenajn albumojn:
BONUS TRACK
Velenje
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Velenje estas
Biblia Vortaro
Biblia Vortaro (1975, repr. 1984) estas - en 2022 ankoraŭ gvida - ampleksa konsultverko, kiu klarigas bibliajn nociojn per esperantaj difinoj kaj multaj ilustraĵoj. Ĝian pretigon kunordigis Henryk Herbert Paruzel kaj Edward Tadeusz Wojtakowski.
Bibliografiaj Datoj
Paruzel, H[einrich] (eld.); Wojtakowski, E[dward Tadeusz] (eld.). Biblia Vortaro. Ravenna: Internacia Asocio de Bibliistoj kaj Orientalistoj [IABO], 1975. XVII, 830 p.
Repr. Romo: Internacia Asocio de Bibliistoj kaj Orientalistoj, 1984. XVII, 830 p.
Specimenoj
Ŝomero – Patro de Jehozabado, unu el la subuloj kiuj komplotis kaj mortigis Joaŝon, reĝon de Jehudo (835-796 a.K.) (2 Reĝ 12:22).
Vinberrikolto
En la Norda duonglobo vinberrikolto disvolviĝas ĝenerale inter julio kaj oktobro, laŭ la klimatoj. Esceptoj estas kelkaj apartaj vinoj, kiel Tokaj-vino en Hungario, por kiuj oni atendas, ke la beroj estus jam iomete putriĝintaj, cele ricevi pli sukerriĉa suko, eĉ okaze de la "Glaciovino" en suda Germanio, atendatas, post la unuaj frostoj. La rendimento estas tiakaze komprenebla malaltaj, kaj la vinoj tiel produktitaj fajnaj kaj multekostaj. En Suda duonglobo (Ĉilio, Argentino) la rikolto pluigenda
Tradicioj ligitaj je vinberrikolto
Unu elinter la ĉefaj diskuttemoj dum dungo de portempaj laboritoj por la vinberrikolto estis la nombro kaj konsisto de la manĝoj, per kiuj la posedanto devis laŭtradicie servi al la vitberrikoltistoj. Ĝanerale kvar rapidmanĝetoj surkampaj dum la tago - plus vino laŭvole! - kaj solida vespermanĝo. Menuo de la surkampaj rapidmanĝetoj estis sama kiel dum fojnrikolto kaj grenrikolto. Foje ege simplaj: en Provenco pano kaj ajlo-bulberoj kaj cepoj. Foje pli solida: en Vogezoj ŝinko, omletoj lardo-supo kaj patkuko. En Ĉampanjo, tero de la Ĉampano-vino, estis rezervita la kapo de la ĵu buĉita porko, por fari el speciala pasteĉo. Sed ĉefe solidaj estis la vespermanĝoj. En Tours-regiono tradicia estis la kuniklaĵo kun sekprunoj. En Beaujolais ĝi konsistis el supo, kukurbo- aŭ terpomo-kremkukaĵo, salato freŝfromaĝo. En Alzaco ĝenerale fazeolo- au lento-kaĉo, legomsupo, vianda plado akompanata per terpomoj. Fakte estis multe da variado,ĉar la menuo dependis ankaŭ de la talento de la dommajstrino, aŭ de la kuiristino dungita okazocele, depende de la plimalplia riĉeco de la vitposedanto. Ĉie, en Francio ĝis proksimume 1914 (epoko kiu ofte markis perdiĝo de multaj tradicioj kaj vivĝuaj kaj sociemaj kutimoj), post ĉiu vespermanĝo okazis balo inter la rikoltlaboristoj, kaj la posedanto. Kaj laŭtradicie estis sorto de unuela vinberrikoltisto eki la balon invitante la edzinon de la vitoposedanto je la unua danco.
Domokos Vári
Domokos VÁRI estis rumania hungara poeto. Li naskiĝis en Siménfalva la 16-an de aŭgusto 1886 kaj mortis la 8-an de decembro 1955 en Sânpaul (Mărtiniș).
Friedrich Wilhelm Riemer
Friedrich Wilhelm RIEMER (naskiĝinta la en Glatz, mortinta la  en Vajmaro) estis germana teologo kaj filologo.
Domokos Vári
Kariero
Domokos Vári akiris diplomon de unitariisma pastro en 1916 en Koloĵvaro, Li debutis en Lókod, poste estis pastro de 1930 en Sânpaul (Mărtiniș) ĝis sia morto. Liaj poemoj regule apris en Unitárius Közlöny.
Friedrich Wilhelm Riemer
Vivo
Riemer studis en Halle (Saale) teologion kaj poste filologio ĉe Friedrich August Wolf. En la 1801-a jaro li fariĝis edukisto en la domo de Wilhelm von Humboldt. Lin li akompanis en 1802 al Italujo. Inter 1803–12 Riemer vivis en la domo de Goeto kaj estis literatura helpanto kaj instruisto de ties filo. En 1812 li profesoriĝis ĉe la Vilhelmo-Ernesto-gimnazio kaj en 1814 li nomumitis la dua plej grava bibliotekisto en Vajmaro. Tamen li maldungiĝis en 1820 por daŭre dediĉi sin tute al studado.
En 1837 finfine li nomumitis ĉefbibliotekisto. Lia tombo estas sur la Historia tombejo vajmara.
Verkoj
Krom la vortaron »Griechisch-deutsches Handwörterbuch« (Jena 1802–04, 2 vol.); 4-a eld. 1824) kaj kelkajn volumojn kun poemoj li publikigis »Mitteilungen über Goethe, as mündlichen und schriftlichen Quellen« (Berlin 1841, 2 vol.) kaj eldonis la leterointerŝangon inter Goeto kaj Zelter sub la titolo »Briefwechsel zwischen Goethe und Zelter« (1833–34, 6 vol.); krome li kunlaboris ĉe la lasta eldono de la verkoj goetaj.
El lia postlasitaĵaro venis »Briefe von und an Goethe« (Leipzig 1846). La leteroj de Riemer al la familio Frommann estis publikigitaj de F. Heitmüller (»Aus dem Goethehause«, Stuttgart 1892), de liaj »Gedichte und Reden zu Goethes Ehren« faris privatan presitan eldonon Kippenberg (Leipzig 1906).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 16. Leipzig 1908, p. 922, kio legeblas tie ĉi interrete.
Vikinga erao
La vikinga erao estas la termino por la erao en la historio de Eŭropo, precipe ĉe Nordeŭropa kaj Skandinavia historio, kiu etendiĝas de la 8-a ĝis la 11-a jarcento, kaj kelkaj indikas pli precize el 793 al 1066, post la Ĝermana Ferepoko. Skandinaviaj (normanaj) vikingoj esploris Eŭropon de ĝiaj maroj kaj riveroj, komercante kaj militante. La vikingoj ankaŭ atingis Islandon, Feroojn, Gronlandon, Novlandon, Normandion, Skotlandon, Ukrainion aŭ Rusion, Irlandon kaj eĉ Anatolion. Ankaŭ, estas kialoj kredi je la legendo pri Vinland, kiu asertas, ke la vikingoj atingis landojn pli sudajn de Novlando. En 2008, L'Anse aux Meadows, arkeologia situo ĉe la plej norda ekstremaĵo de la insulo de Novlando, Kanado, restas la nura larĝe akceptita situo de antaŭ-Kolumba trans-oceana kontakto.
La vikingoj
Vikingoj, el la norenlingva víkingr, estis homoj el la regiono nuntempe nomata Skandinavio. La vikingoj estis komercistoj, setlintoj, rabistoj kaj militistoj. Komence la nomo vikingo estis uzata nur por tiuj, kiuj transmare militiris. Poste la vorto rilatiĝis al kvazaŭ ĉiu skandinavo, kiu vivis dum la vikinga erao. La vikingoj inter 800 kaj 1050 (la vikinga erao) koloniis, atakis kaj komercis en multaj regionoj de Eŭropo – ofte laŭ mar- kaj riverbordoj kaj insuloj. Ili eĉ vagadis ĝis la nord-orienta bordo de Nord-Ameriko, Nord-Afriko kaj Okcidenta Azio.
Ili nomis sin norðmaðr (plurale: norðmenn), tio estas nordulo, alivorte homo el la nordo (vidu normanoj). La vortoj varjagoj aŭ varengoj (ambaŭ evitindaj vortoj en Esperanto) iam estis uzataj por vikingoj aŭ skandinavoj en orienta Eŭropo. La vorto "vikingo" tute bone taŭgas ankaŭ por skandinavoj en orienta Eŭropo, ĉar la diferenco inter la diversaj terminoj entute ne estas klara. Normandoj estas termino por skandinavoj okupantaj Normandion en la vikinga erao.
Komence de la mezepoko vikingoj estis konsiderataj firabistoj pro la perforto de siaj atakoj. Sed ili estis ankaŭ grandaj maristoj, negocistoj kaj militistoj, kiuj atingis kaj konkeris la Feroojn, Islandon, parton de Nord-Ameriko (Vinlandon), partojn de Gronlando kaj eĉ partojn de Okcidenta Azio. Ili fondis novajn ŝtatojn en Normandio, Sicilio kaj Rusio. . La vikinga erao finiĝis, kiam Skandinavio establiĝis centraligan monarkion kaj konvertiĝis al kristanismo.
Historiaj konsideroj
En Anglio, la vikinga erao komenciĝis la 8an de junio 793 kiam vikingoj detruis la abatejon de Lindisfarne, centro de lernado kiu estis fama trans la kontinento. Monaĥoj estis mortigitaj en la abatejo, ĵetitaj en la maron por ke ili droniĝu, aŭ portitaj foren kiel sklavoj kune kun la ekleziaj trezoroj. Tri vikingaj ŝipoj alteriĝis en Golfo Portland kvar jarojn pli frue (kvankam pro skribista eraro la Anglosaksa kroniko datigas tiun okazaĵon al 787 prefere al 789), sed tiu trudeniro eble estis komerca ekspedicio kiu fuŝiĝis prefere al pirata atako. Lindisfarne estis malsama afero. La vikinga ruiniĝo de la Sankta Insulo de Nortumbrio estis raportita fare de la nortumbria akademiulo Alkvino el Jorko, kiu skribis: "Neniam antaŭ ol en Britio havas tian teruron aperita". Vikingoj estis portretitaj kiel unuforme furiozaj kaj sangavidaj.
La kronikoj de mezepoka Anglio portretis ilin kiel avidegaj "lupoj inter ŝafoj". La unuaj defioj al la multaj kontraŭ-vikingaj bildoj en Britio aperis en la 17-a jarcento. Pioniraj sciencaj verkoj pri la Vikinga erao atingis malgrandan legantaron en Britio. Arkeologoj komencis elfosi la vikingan pasintecon de Britio pretere. Lingvistiko spuris la Vikingeraajn originojn de kamparaj idiomaĵoj kaj proverboj. Novaj vortaroj de la norena lingvo permesis al pli da viktorianoj legi la Islandajn Sagaojn.
En Skandinavio, la danaj akademiuloj Thomas Bartholin kaj Ole Worm kaj la sveda akademiulo Olof Rudbeck de la 17-a jarcento estis la unuaj se temas pri utiligi runskribojn kaj islandajn sagaojn kiel primarajn historiajn fontojn. Dum la klerismo kaj nordia Renesanco, historiistoj kiel ekzemple la dan-norvega Ludvig Holberg kaj la sveda Olof von Dalin evoluigis pli "racian" kaj "pragmatan" aliron al historia studaro.
Preter la dua duono de la 18-a jarcento, dum la islandaj Sagaoj daŭre estis utiligitaj kiel gravaj historiaj fontoj, la Vikinga erao denove estis rigardita kiel barbara kaj necivilizita periodo en la historio de la nordiaj landoj.
Ĝis la 1890-aj jaroj, dum la regado de Viktorio en Britio, akademiuloj ekster Skandinavio ne komencis grandskale repripensi la atingojn de la vikingoj, rekonante ties arton, teknologiajn kapablojn, kaj ŝipisman kutimaron.
Ĝis antaŭ nelonge, aliflanke, la historio de la Vikinga erao daŭre estis plejparte bazita sur Islandaj Sagaoj, la historio de la danoj skribitaj fare de Saxo Grammaticus, la rusa Komenca kroniko kaj La Milito de la Irlandanoj kun la Fremduloj. Hodiaŭ la plej multaj akademiuloj prenas tiujn tekstojn kiel fontoj kiuj ne estu komprenitaj laŭlitere kaj fidas pli je konkretaj arkeologiaj rezultoj, numismatiko kaj aliaj rektaj sciencaj disciplinoj kaj metodoj.
Historia fono
La Vikingoj kiuj invadis okcidentan kaj orientan Eŭropon estis ĉefe paganoj el Danio, Norvegio kaj Svedio. Ili setlis ankaŭ sur la Ferooj, Irlando, Islando, Skotlando (Caithness, la Hebridoj kaj la Nordaj Insuloj), krome sur Gronlando, kaj Kanado.
Gehlweiler
Gehlweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
El Guijo
El Guijo [gIĥo] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 67 km² kie loĝas 406 geloĝantoj, do loĝdenso estas 6,1 loĝ./km². El Guijo situas je 100 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 406 geloĝantoj de la municipo El Guijo estas 199 inoj kaj 207 viroj. En la 67-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 404 geloĝantoj, kaj aliaj 2 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 1 virino, kaj mortis 1 virino. Tiel la natura kresko estis 0 (0.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 147 homoj (36.2%).
305 Gordonia
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan eldoniston James Gordon Bennett, (1795–1872) fondinton de la usona taggazeto New York Herald.
Chien-Shiung Wu
Chien-Shiung WU (en tradicia ĉino: 吳健雄, simpligita ĉino: 吴健雄, pinyin: Wú Jiànconneg; Liuhe, Ĝjangsuo, 31-a de majo 1912 - Novjorko, la 16-an de februaro 1997) estis usona fizikisto naskita en Ĉinio sperta en radioaktiveco Wu laboris pri la Projekto Manhattan, kie ŝi helpis disvolvi la procezon disigi metalan uranion en izranojn de uranio-235 kaj uranio-238 per disvastigo de gaso. Ŝi estas konata pro efektivigo de Wu-Eksperimento, kiu kontraŭdiris la hipotezan leĝon de konservado de paroj. Pro ĉi tiu malkovro, ŝiaj kolegoj Tsung-Dao Lee kaj Chen Ning Yang gajnis la Nobel-Premion pri Fiziko en 1957, kaj Wu ricevis la unuan okazigon de Wolf-Premio pri Fiziko en 1978. Ŝiaj kontribuoj en eksperimenta fiziko estis tiel gravaj, ke ŝi estis komparita kun la kemiistino kaj fizikistino Marie Curie.
Dénes Keresztes
Dénes KERESZTES [keresteŝ] rumania hungara speciala pedagogo, psikologo, redaktoro, gazeteldonisto. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 18-an de decembro 1945 kaj mortis en Budapeŝto la 20-an de septembro 1996.
Kariero
Dénes Keresztes akiris diplomon en UBB de Kluĵo (1968). Li speciala pedagogo en Satmaro kaj poste li instruis en Târgu Mureș. De majo 1990 li laboris en redakcio de gazeto Erdélyi Figyelő, gvidis la Eldonejon Custos. La 28-an de aprilo 1996 neindentifikitaj personoj grave insultis lin.
Primorsko-Aĥtarsk
Primorsko-Aĥtarsk (ruse Приморско-Ахтарск) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03241501.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1949.
La interurba telefona kodo estas 86143, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Koloman Moser
Koloman Moser (Kolo Moser) (naskiĝis en Vieno, mortis  en Vieno), estis aŭstra artisto kiu havis konsiderindan influon en la grafika arto de la frua 20-a jarcento, krom tio ke li estis unu el la plej elstaraj artistoj de la Viena secesio same kiel kunfondinto de la Atelieroj de Vieno konataj kiel "Wiener Werkstätte".
Primorsko-Aĥtarsk
La urbo estas sur bordo de Azova Maro.
En la urbo estas fervoja stacio kaj haveno.
Koloman Moser
Biografio
Li studis en la Viena Akademio kaj la Lernejo de Aplikitaj Artoj (Kunstgewerbeschule) kie li ankaŭ donis kursojn ekde 1899.
Primorsko-Aĥtarsk
En 1959 la urbo havis 22 mil loĝantojn, en 2002 estis 32,7 mil loĝantoj.
Koloman Moser
Biografio
Liaj dezajnoj por arĥitekturo, meblaro, juvelaro, desegno kaj tapiŝoj helpis karakterizi la verkojn de lia epoko. Moser alportis la purajn liniojn de la ripetataj motivoj de arto kaj arĥitekturo, klasika greko-romia stilo responde al la dekadenco de baroka tipo ĉirkaŭ la ŝanĝo de jarcento en Vieno.
Inter 1901 kaj 1902 li publikigis katalogon titolitan “Die Quelle” (La Fonto) de elegantaj dezajnaj desegnoj por aĵoj kiaj tapiŝoj, teksaĵoj kaj paperaĵoj.
Primorsko-Aĥtarsk
Esperanto
En la jaro 2007 en ripozejo oriente de la urbo okazis amasa esperantista evento, Rusiaj Esperanto-Tagoj (RET-07).
Koloman Moser
Biografio
En 1904 li dezajnis la absidan arkon el mozaikoj kaj vitraĵo por la Preĝejo de San Leopoldo de Vieno (Kirche am Steinhof).
En 1905, kune kun la grupo de Gustav Klimt, li disiĝis de la Viena secesio. La saman jaron li edziĝis kun Editha (Ditha) Mautner von Markhof, la filino de unu el la posedantoj de unu el la grandaj industriaj fortunoj de Aŭstrio.
Die Schotte
Die Schotte estas teatro de laikaj junuloj kaj infanoj kun teatropedagogia centro en Erfurto.
Historio
Schotte establiĝis post la Turniĝo en la urbocentro, en sporthalo. Ŝanĝi la sporthalon al teatro estis necese por kontinuigi la artistan kaj pedagogian laboron de jam ekde 1961 ekzistinta Infana kaj junulara teatro kiel ankaŭ de la en 1987 fondita Jugendbühne Ti(c)K. Ambaŭ post 1990 ne estis certaj ĉu povi plue ekzisti.
Koloman Moser
Biografio
En 1907 Koloman Moser retiriĝis de la Atelieroj de Vieno pro internaj konfliktoj kun ĝia administracio.
En oktobro 2008 aŭstra poŝto eldonis poŝtmarkon en lia omaĝo koincidante kun la 90-a datreveno de lia morto.
Die Schotte
Historio
En 1995 kaj 1997 la ejoj de la teatro estis senteble pligrandigitaj.
Ofertoj
Ĉ. 150 infanoj kaj junuloj kunlaboras. En la 2006-a jaro oni organizis por la 14-a fojo la Turingiajn lernejteatrajn tagojn. Krom por la propraj enscenejigoj Schotte estas je dispono por gelernantoj, senlaboruloj (ekz. rolludi por plibonigi ŝancon ĉe sinproponado pri laborposteno) kaj metilernantoj en konekso kun la t.n. Malfermita laboro. Klerigadoj kaj pluklerigadoj antaŭenpuŝas la kvaliton de la teatra sceno en la Liberŝtato kaj diversaj servoj (ekz. biblioteko; kolekto da rekvizitoj) enpenetrigis interesiĝantojn profunde en la mondon de teatro.
Pli ol 52 premieroj - averaĝe po 3 por ano - ĝuigis ĝis nun la erfurtan publikon. Oni ludis ankaŭ ekster de Germanujo: en Franclando, Usono, Luksemburgio, Hispanujo, Ĉeĥio, Venezuelo, Ĉilio, Monako kaj Turkio.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la teatro.
Ahmad Sanĝar
Ahmad Sanĝar (en persa: احمد سنجر; kompleta nomo: Muizz ad-Dunja ŭa ad-Din Adud ad-Daŭlah Abul-Harith Ahmad Sanĝar ibn Malik-Ŝah) (n. 1085 – m. 8-a de majo 1157) estis Selĝuka reganto de Ĥorasano el 1097 ĝis 1118 kiam li iĝis la Sultano de la Selĝuka Imperio, kiun li regis ĝis sia morto en 1157.
Dum kelkaj jaroj Ahmed Sanĝar iĝis la reganto de plej el Irano (Persio) kun ĉefurbo en Nejŝaburo. Kelkaj aliaj regantoj ribelis kontraŭ li kaj pluigis la disigon de la Granda Selĝuka Imperio kiu ekis post la dinastiaj militoj. En 1102, li repelis invadon el Kaŝgario, kaj mortigis Ĝibrail Arslan Ĥan apud Termezo. En 1107, li invadis la domajnojn de la reganto de Guridoj nome Izz al-Din Husajn kaj kaptis lin, sed poste liberigis lin kontraŭ elaĉeta pago.
Sanĝar entreprenis kampanjon por elimini la Asasinojn de Alamut.
Gipoj
La Gipoj (laŭ la latina scienca nomo) aŭ Vulturoj (laŭ populara nomigo) estas genro de malnovmondaj vulturoj en la familio de birdoj Akcipitredoj, kiu inkludas ankaŭ aglojn, milvojn, buteojn kaj akcipitrojn.
Tiuj estas tipaj vulturoj, kun senpluma kapo, larĝaj flugiloj kaj ĉefe malhela plumaro. Ili estas grandaj kadavromanĝantaj birdoj, kiuj manĝas ĉefe kadavraĵojn de mortintaj animaloj. Malnovmondaj vulturoj trovas kadavraĵojn nur per vidkapablo.
Reprezentantoj de tiu grupo troviĝas tra plej varmaj partoj de la Malnova Mondo. Ĝenerale kvar specioj loĝas en Suda Azio, dum almenaŭ tri en Afriko, krom la konata Gipo, kiu moviĝas inter la tri kontinentoj.
La karaktera senpluma kapo estas neceso ke ĝi ne estu makulita el samgo kaj aliaj kadavrofluidaĵoj, kiuj malhelpus purigon, vidkapablon kaj elflugeblon.
(154453) 2003 CJ11
(154453) 2003 CJ11 estas marsrenkonta terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta apolona asteroido.
Gipoj
Specioj
Prahistoria specio estas konata nur el restoj el fosilio troviĝanta en lokoj de Meza al Fina Pleistoceno ĉe centra kaj orienta Mediteraneo: Gyps melitensis.
(154453) 2003 CJ11
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, proksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso, ĝi ekstere tanĝas tiun de Merkuro. Aliflanke, ĝi iom proksimiĝas tiun de Jupitero.
26500 Toshiohino
26500 Toshiohino estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Toshio Hino. Kiel direktoro de la klubo de amatoraj astronomoj Ota Uchuno Kai, li aktive partoprenis mastrumi tiun klubon, kunlaborante kun regional astronomiaj komunumoj kaj promociante astronomiajn popularigadojn.
Ĉilia kolombo
La Ĉilia kolombo (Patagioenas araucana) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Amerikaj kolomboj nome Patagioenas. La plej proksima parencoj estas la Strivosta kolombo kaj la Kariba kolombo, kiuj formas kladon ene de la genro Patagioenas por specioj kun fina vostostrio kaj brilega plumaro en siaj koloj.(Johnson et al., 2001)
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas iome en okcidenta Argentino, sed ĉefe en Ĉilio (tra la tuta lando ĉefe en sudo, escepte plej nordaj kaj plej sudaj regionoj) kaj iomete en insuloj Falklandoj aŭ Malvinoj. La nomo devenas de la abundeco de la specio en Ĉilio, sed meze de la 20-a jarcento okazis terura malsano, kio preskaŭ ekstermigis ĝin.
Ties natura medio estas mezvarmaj arbaroj.
Aspekto
Ĝi estas granda (ĉ. 38 cm longa) kaj malhela kolombo. La plumaro estas griza ĉefe ĉe flugiloj, sed grizruĝa en la resto de la korpo. En vosto estas nigra antaŭfina strio disde la griza komenca duono. La beko estas malhelgriza kaj la kruroj estas ruĝaj. Plenkreskuloj havas verdan brilkolorojn dorse de la kolo sub rimarkinda blanka mallarĝa strio nuka. La okulringo estas ruĝa.
Ferenc Zsidó
ZSIDÓ Ferenc estas rumanuja hungara verkisto, ĵurnalisto naskita la 17-an de septembro 1976 en Odorheiu Secuiesc. Li estas ano de E-MIL.
Kariero
Ferenc Zsidó akiris diplomon en 1999 pri hungara-germana lingvoj en Universitato de Bukareŝto, poste la gradon de magistro (2000). Li doktoriĝis pri etnografio en UBB de Kluĵo en 2008. Inter 1999 kaj 2003 li instruis en Odorheiu Secuiesc, ĝis 2001 li redaktis la gazeton Udvarhelyszék, de 2003 la gazeton Krónika, inter 2004 kaj 2009 la semajngazeton Polgári Élet. De 2012 li estas redaktoro de reteja belestrika portalo http://www.eirodalom.ro/. Li tradukas el germana lingvo. Li loĝas kaj instruas en Cristuru Secuiesc
Breteil (stacidomo)
Breteil estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Breteil, apud, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Distrikto Viersen
La distrikto Viersen situas en la okcidento de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio, borde de la rivero Rejno kaj proksime al Nederlando, kun kiu ĝi dividas limon de 37 kilometroj. Administra sidejo de la distrikto estas la samnoma urbo Viersen. Ĝis la jaro 1975 la distrikto nomiĝis Krefeld-Kempen kaj havis sian administran sidejon en la urbo Kempen, kvin jarojn antaŭe, dum 1970, la distrikta teritorio administre komplete reorganiziĝis kaj la ĝis tiam eksterdistrikta urbo Viersen estis aligita al la distrikta teritorio. Geografie la distrikta teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Najbaras la distriktoj Kleve norde, Neuss oriente kaj Heinsberg sude; krome limas la eksterdistriktaj urboj Krefeld oriente kaj Mönchengladbach sude, kaj - kiel jam menciite - la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
Administra divido
La distrikto konsistas el 9 komunumoj, el kiuj 5 estas urboj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombroj de loĝantoj laŭ stato fine de.
Poŝeĥonje
Poŝeĥonje (ruse Пошехонье) estas urbo en Jaroslavla provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 78234501.
La urbo estis fondita en la 17-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 08546, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Sogoĵa (Согожа), ĉe enenfluo de ĝi en Ribinska akvujo (Рыбинское водохранилище).
En jaro 1959 la urbo havis 7,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 7 mil loĝantojn.
Bahaismo en Armenio
La plej frua kontakto dokumentita ĝis nun, inter la armenoj kaj la Baba-Bahaa-religioj komenciĝis en la historio de la religio ekde la epokoj de la ekzilo en karceroj kaj ekzekutado de la profeto Bab, la fondinto de la Baba Kredo, rigardita de bahaanoj kiel religio kiu anoncis kaj preparis la vojon por Bahá'u'lláh, sed tiu kontakto bone finiĝis pro ago de armena oficiro kiu petis ne mortigi lin kaj tio okazis tiel (vidu Bab). En la jaro 1850 la instruoj de la nova religio estis portitaj en Armenion. Multe da esplorado estas necesa por determini la detalojn.
Jardekojn poste, dum la tempo de sovetpremo kontraŭ la religio, la bahaanoj en Armenio estis izolitaj kaj inter ili kaj de aliaj mondaj bahaanoj. Poste, antaŭ la jaro 1963, la bahaaj komunumoj estis registritaj en Erevano kaj Artez kaj estis komunikado de novaj fonditaj komunumoj.
Poste, en la tempo de la Perestrojko, kiam kreskantaj liberecoj estis permesitaj, ekzistis sufiĉe da bahaanoj en kelkaj urboj kio permesis la kreadon de lokaj bahaaj spiritaj asembleoj en la jaro 1991. La armenaj bahaanoj povis elekti tie sian propran Nacian Spiritan Asembleon en 1995. En tia situacio, kie religia observado estis krima agado, religia censo estis problema. Operation World, publikigita en 2001, informis ke en Armenio estis ĉ. 1400 bahaanoj. Tri jarojn poste, bahaanoj tamen informis nur 200 kredantojn. Bahaanoj ĝenerale nur kalkulas plenkreskajn voĉdonajn membrojn de la komunumo, la aliaj eble estis statistike generitaj de hazarda provaĵo inkludi ĉiujn aĝojn.
Dalnic
Dalnic (Dálnok ) estas vilaĝo kaj komunumo en Rumanio ĉe la sudorienta piedo de la Bodoc-montaro sudokcidente de Târgu Secuiesc. Ĝi apartenas al la distrikto Covasna.
Dalnic situas iom okcidente de la nacia vojo DN11 (inter Târgu Secuiesc]] kaj Braŝovo), al kiu ĝi estas ligita per loka vojo. La plej proksima fervoja stacio estas tiu de Moacșa, ĉ. 10 km sude.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1374 loĝantojn (hungarojn); en 1992 1045 (je 98 % hungarojn).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estis en 1332 kiel ekleziejo. Ĝi estis sikula vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék vármegye). Ĝis 2004 ĝi administre apartenis al Moacșa, sed nun ĝi estas memstara komunumo.
Muzeo Unterlinden
La Muzeo Unterlinden (Musée Unterlinden, Unterlinden-Museum) estas artmuzeo en la urbo Colmar en Alzaco. La muzeo disponas pri granda kolekto de objektoj ekde Neolitiko ĝis la nuno, speciale ankaŭ pri suprarejna sakralarto de la Mezepoko ĝis la Renesanco. La muzeo uzas la konstruaĵojn de la eksa monaĥinejo de la Dominikaninoj „Unter den Linden“ (Sub la tilioj). Ĝi estis konstruita dum la unua duono de la 13-a jarcento. Post la malfondo de la monaĥinejo dum la Franca Revolucio oni en la posta tempo malkonstruis grandan parton de la konstruaĵoj. En la jaro 1853 la muzeo povis esti malfermita en la ankoraŭ ekzistantaj partoj de la monaĥineja konstruaĵaro.
Historio
En 2012 oni pliampleksigis la muzeon Unterlinden per la arkitektoj Herzog & de Meuron el Bazelo, por ke oni povu montri la vastan havaĵon de la muzeo pli komplete kaj je moderna eksposicididakta koncepto. Je tio oni integrigis ankaaŭ la najbaran urbanan publikan banejon, kiu estas arkitekture same rimarkinda konstruaĵo de 1906 kun stilelementoj de la Secesio (stilo) (france: Art nouveau, germane: Jugendstil) kaj novbaroka fasado. Subtera galerio kun tri ekspoziciĉambroj etendiĝas sub la strato Rue des Unterlinden kaj la Mühlbach. Ĝi kondukas al la nova konstruaĵo, la "Ackerhof" (agrokorto), tiel nomita laŭ la malnova bieno de la monaĥejo. Post la kompleta aliformigo de la tuta muzeokomplekso, la muzeo la dekduan de decembro 2015 estis denove malfermita. La kostoj de la tuta projekto sumiĝis al 44 milionoj da €.
Kolektaĵoj
La muzeo posedas internacian renomon, speciale pro ĝia plej grava eksponaĵo, la mondvaste fama Altaro de Issenheim de Matthias Grünewald (kreita komence de la 16-a jarcento). Famas kiel eksterordinaraĵo ankaŭ la kolekto de pentraĵoj kaj skulptaĵoj el la malfrua mezepoko kaj renesanco, interalie kun verkoj de Martin Schongauer (ŝongaŭa), ties majstro Caspar Isenmann, Lucas Cranach la Maljuna kaj Hans Holbein la Maljuna.
La enciklopedia dimensio de la muzeo montriĝas en kolekto de arkeologiaj trovaĵoj de la neolitiko ĝis la epoko de la Merovingoj, same kiel en la kolekto de artmetiaĵoj kaj popolarto ekde la 16-a ĝis la 19-a jarcento kaj en multspeca kolekto de pentraĵoj el la 19-a jarcento. La ege abundan havaĵon de moderna kaj nuntempa arto oni ĝis 2012 nur neregule montris, kaŭze de spacmanko, sed ekde la remalfermo fine de 2015 ĝi estas firma parto de la permanenta ekspozicio, ĉar nun la eksposiciareo estas pligrandigita al 8.000 m². La pligrandigita parto de la muzeo konzistas el la najbara iama naĝejo kaj el novkonstruaĵo de Herzog & de Meuron.
La muzeo Unterlinden estas premiita kiel Musée de France. Proksimume 200.000 homoj vizitas ĝin ĉiujare, ĝi estas la dua plej ofte vizitata inter la francaj artmuzeoj ekster Parizo.
La muzeo situas en la kolmara urbocentro, Rue d´ Unterlinden n-ro. 1.
Iama monaĥinejo de la Dominikaninoj
Histore kaj konstruhistorie grava estas la iama monaĥinejo de la Dominikaninoj, en kies konservitaj konstruaĵoj hodiaŭ troviĝas la muzeo. En 1232 du nobelaj vidvinoj el Kolmaro, Agnes de Mittelheim   kaj Agnes de Hergheim (Herenkheim), per subteno de Dominikanoj el Strasburgo fondis  monaĥejon sub la tilioj, kiu poste en 1245 estis enkorpigita en la ordenon de la Dominikanoj. Dum la 113-a jarcento oni konstruis ampleksan monaĥdomaron. La preĝejo, ekkonstruita en 1252 estis 1269 konsekrita de Albertus Magnus kaj fariĝis ekzemplodona ankaŭ por aliaj monaĥejoj. En 1289 oni kompletigis la finigata la klostron. Religi– kaj literaturhistorie grava estas la Schwesternbuch (monaĥinlibro) de Unterlinden, skribita en latina lingvo, verŝajne komence de la dekkvara jarcento verkita de la priorino Katharina von Gebertsweiler (Ƭ1330/45). Influita de mistika spiriteco, ĝi rakontas, hagiografie altigite, pri la virtostrebado, de la rigora asketa praktiko kaj pri la gracospertoj de mortintaj monaĥinoj. En la 15-a jarcento la monaĥinejo jam en 1419 aliĝis al la monaĥeja reformmovado kaj dum la sekva tempo partumis spirite kaj persone ankaŭ en la reformado de aliaj monaĥ(in)ejoj. Por tio oni konsiderinde plivastigis ĝian bibliotekon.
Malgraŭ multe ŝanĝiĝantaj historiaj okazintaĵoj en la sekaj jarcentoj de la frua Novepoko la monaĥinejo travivis malprosperon ĝis ĝia deviga malfondo.
Proĥladnij
Proĥladnij (ruse Прохладный) estas urbo en Kabardio-Balkario en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 83410.
La urbo estis fondita en jaro 1765.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1937.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La urbo estas apud Norda Kaŭkazo, ĉe rivero Malka (Малка) (kiu enenfluas en riveron Terek (Терек)).
En la urbo estas fervoja stacio.
Traduko de nomo de la urbo estas "malvarmeta".
En jaro 1959 la urbo havis 27,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 61,8 mil loĝantojn.
Magyarsarlós
Situo
Magyarsarlós situas en valo de rojo, ĉefvojo Pécs-Mohács preteriras. Urboj Kozármisleny troviĝas je 6, Pécs 13, Bóly kaj Pécsvárad po 18, Villány 25, Siklós 26, Harkány 28 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Antaŭ la hungaroj, romianoj vivis tie. Dum regado de Stefano la 1-a (Hungario) inter tiu vilaĝo kaj Nagykozár grava fortikaĵo konstruiĝis. Sekve la vilaĝo apartenis al la plej gravaj komunumoj de la departemento. La unua mencio pri "serpa" devenis el 1332 laŭ tiama hungara ortografio "sorlos". Ekde 1543 la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, tamen ne senhomiĝis. Post la turka erao hungaroj, kroatoj kaj germanoj pligrandigis la loĝantaron. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Magyarsarlós migra poŝto servas.
Algoritmo
Algoritmo estas metodo aŭ programo por solvi komputajn aŭ aliajn problemojn, kiu ĝuste difinas, kiel kaj en kia (vic)ordo procedi por ricevi rezulton senambigue determinitan de originaj datumoj. Ekz. por la konataj reguloj de adicio, subtraho, multipliko kaj divido la eblaj rezultatoj estas naturaj nombroj prezentitaj ekzemple en dekuma sistemo, kaj eblaj originaj datumoj estas ordigitaj paroj de samspecaj nombroj. La vorto algoritmo estas ŝanĝita formo de la nomo de la persa matematikisto Al-Ĥorezmi.
Ĝenerale, oni ne supozas ke la rezulto nepre devas esti ricevita: la algoritma proceso povas interrompiĝi aŭ ne finiĝi iam. Algoritma proceso estas la agoj por sinsekvaj transformoj de konstruktaj objektoj, okazantaj per diskretaj paŝoj. Ĉiu paŝo konsideras la ŝanĝon de unu konstrukta objekto per la alia. Oni skribas ĉi tiujn paŝojn matematike per t. n. algoritma lingvo, kiu konsistas en komandoj, instrukcioj aŭ operatoroj plenumendaj sinsekve per elementaj operacioj. Laŭ la stirfluo de plenumado de algoritma aplikaĵo, ĉiu paŝo estas plenumo de simpla instrukcio.
Kun tiu ĉi difino ne konsentus multaj informadikistoj, kiuj insistas, ke taŭge formulita algoritmo devas garantii iaman finon. Iusenca escepto estas ekzemple mastrumaj programoj (operaciumoj), kiuj normale ne finiĝas; por ili Donald Knuth proponis la nomon "komputika metodo", por distingi ilin de algoritmoj.
Mem la vorto devenas de Algorithmi, algorismus, kiu originas de latina transliterado de la nomo de mezazia matematikisto Al-Ĥorezmi. En mezepoka Eŭropo algoritmo nomiĝis la dekuma pozicia sistemo kaj la arto kalkuli per ĝi, ĉar danke al latina traduko de la traktato de Al-Ĥorezmi (en la 12-a jarcento) la eŭropa matematiko konatiĝis kun pozicia sistemo.
Algoritmo estas unu el ĉefaj nocioj de matematiko kaj cibernetiko. Ĝin pristudas unu el la matematikaj branĉoj: Teorio de Algoritmoj. En komputada teknologio por priskribi algoritmojn, oni uzas programlingvojn.
La termino "algoritmo" kutime implicas relative abstraktan matematikan prezenton, kontraste al komputopreta, sed ofte komputildependa "programo".