cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kettwig
Vidindaĵoj
Kontraŭflue de la Ruhr troviĝas dekstraborde la tiel nomata Kattenturm. Temas pri la ruino de la fortikaĵo Luttelnau, kiu estis malkonstruata supozeble en la 14-a jarcento.
Ekonomio
La iama pezocentro de la ekonomio de Kettig, la tukindustrio, jam ne ekzistas. Do unu el la du plej grandaj labordonantoj estas la Fakkliniko Rejn-Ruhr, resanigejo por homoj kun koraj, cirkuladaj kaj movosistemaj malsaniĝoj. Kun 556 litoj ĝi estas unu el la plej grandaj institucioj siaspecaj en Nordrejn-Vestfalio. Pojare pli ol 6.000 pacientoj estas preparataj por reveno en normalan vivon post la resaniĝo.
Im Teelbruch estas metia kaj industria tereno en Kettwig. Tie laboras ĉ. 400 dungitoj en presejo de la bulvardĵurnala entrepreno Axel Springer AG.
En la urboparto Vor der Brücke longtempe ekzistis la metalfabriko Grimberg Edelstahl, sed ĝi estis malfondita en 2003.
Klerigo
En Kettwig ekzistas du bazaj lernejoj kun tri starlokoj, unu reallernejo kaj unu gimnazio kun dulingva branĉo. Krome ekzistas speciallernejo por malfacile edukeblaj infanoj, kiu havas lernantojn el ĉiuj urbopartoj de Essen.
Owingen
Owingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bodensee kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
15729 Yumikoitahana
15729 Yumikoitahana estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Atsushi Takahashi kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo, Japanio).
Alila fenilbuterato
Alila fenilbuterato aŭ fenilbutanato de 2-propenilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilbuterata acido kaj alila alkoholo. Alila fenilbuterato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Alila fenilbuterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Alila fenilbuterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Kultiva rafano
Multaj specioj de rafano havas formon globecan, sed oni povas trovi subspecion kun la formo de karoto. La specio havas 5 variojn:
Priskribo
La specio tre varias, ĉe kio antaŭ ĉio la radiko depende de la vario malsame aspektas. Ĉe rafaneto la radiko havas blankan aŭ ruĝan ŝelon.
Uzado
Oni kutimas manĝi la rafanon en salato.
15729 Yumikoitahana
Nomo
Ĝia nomo honoras Yumiko Itahana, kiu, depost ilia lerneja tempo, laboris kun la unua malkovrinto kaj grave helpis lin en lia astronomla kariero.
Pál Titkos
Pál Titkos [titkoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Titkos Pál estis hungara futbalisto, trejnisto. Lia origina familia nomo estis Titschka (tiĉka) Pál Titkos naskiĝis la en Budafok-Kelenvölgy (nun urboparto de Budapeŝto), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Pál Titkos futbalis en junulara teamo inter 1922-1926. Li apartenis resume al 3 prestiĝaj plenkreskaj teamoj inter 1926-1944, kie li ludis en 309 matĉoj kun 114 goloj. Intertempe li estis hungara ĉampiono dufoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1929–1938 48-foje kun 13 goloj. En 1938 en la mondĉampionumo li akiris arĝentan medalon. Li estis trejnisto inter 1942-1967, en tiu periodo li estis trejnisto ekzemple de la naciaj teamoj de Hungario kaj Egiptio. Li portis ankaŭ altajn postenojn en la hungara futbala asocio.
RAF
La vorto havas plurajn signifojn:
Kampomanezio
La neotropika genro Kampomanezio (Campomanesia), de la familio de Mirtacoj, enhavas formortintan brazilan specion, Campomanesia lundiana, el kiu nur unu enherbarigita specimeno kolektita en Rio-de-Ĵanejro en 1825 estas konata. Ĝi ankaŭ inkluzivas multajn fruktajn speciojn, kiel guabiroboj, "sep-kovraĵoj" kaj kambucioj.
Specioj
La genro, kiu lastatempe estis profunde reviziita, ampleksas 80 speciojn. Nune estas 41 agnoskitaj specioj.
Korto Belvedere
Ĝi estis realigita, el la unua duono de la 16-a jarcento, laŭ la deziro de la papo Julio la 2-a kaj laŭ projekto de Donato Bramante, kiu ne vidis finita sian verkon, por unuigi la Vatikanon kun la monteto en kiu estis antikva konstruaĵo konita kiel casino del Belvedere pro siaj belegaj rigardejoj. Ĝi estis unu de la plej gravaj arkitekturaj verkoj de la pinto de la Renesanco en Vatikano. Poste ĝi estis tute modifita en 1585-1590 per la konstruado de edifico meza de la cortile, dividante ĝin en du separitaj kortoj. Tiu branĉo poste duobliĝis en 1817-1822 por disponigi el pli da spaco muzea.
Aktuale, la edificaro estas uzata ĉefe kun muzeaj celoj por esti hejmo de multaj el la spacoj de la Vatikanaj muzeoj.
Paulo da Gama
Paulo da Gama naskiĝis en Olivença, tiam en Portugalio, ĉ. 1465 - mortis en Angra do Heroísmo, Portugalio, en junio aŭ julio 1499) estis portugala esploristo, filo de Estêvão da Gama, Isabel Sodré kaj la pliaĝa frato de Vasco da Gama.
636
En la jaro 636 post Kristo okazis, interalie:
Paulo da Gama
Li estis ŝipano dum la unua vojaĝo de Eŭropo al Hindio, gvidata de sia frato kiu estris la ŝipon São Rafael, kiu pliposte sinkis dum la hejmvojaĝo. La malsana Paulo da Gama transiris al la São Gabriel. Lia frato portis lin al la insulo Terceira de la Acoroj kaj restis ĉe li ĝis lia morto, antaŭ ol li revenis al Portugalio en septembro 1499. Paulo da Gama entombiĝis en la monaĥejo de São Francisco en la urbo Angra.
636
Eventoj
La araboj invadas Persion kaj Aŝkelonon.
Richard F. Heck
Richard Fred Heck (naskiĝis en Springfield (Masaĉuseco), mortis  en Manilo ) estis usona kemiisto. Li estis konata pro la malkovro kaj disvolviĝo de Heck reakcio, kiu uzas paladion por katalizi reakciojn de organika kemio kiuj kombinas aril-halogenidojn kun alkenoj.
La Heck ricevis Nobel-premion pri kemio, kune kun la japanaj kemiistoj Ei-ichi Negishi kaj Akira Suzuki, pro ilia laboro pri kombino-reakcioj en organika sintezo katalizitaj per paladio.
46110 Altheamoorhead
46110 Altheamoorhead estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Althea Moorhead, esploran astronominon de la NASA. Ŝi helpis fari ligon inter meteora astronomio kaj inĝenierarto per karakerizado de la meteoroidaj loĝantaroj, modeligante ties dinamikon kaj disvolvante programaron, kiu povas esti uzita por antaŭdiri alfrapojn al kosmoveturilo.
10070 Liuzongli
10070 Liuzongli estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Liu Zongli, profesoron pri astronomio kaj astronomon ĉe la Nacia Observatorio de Pekino.
Madjaraboj
La madjaraboj estas popolgrupo vivanta ĉe la limo de la hodiaŭa Egiptio kaj Sudano. Ili deklaras sin hungardevenaj, kies origin-legendo parolas pri prauloj alvenintaj en la 16-a jarcento (1517) kiel hungaraj soldatoj de la turka armeo (kies gvidanto estis Ibrahim el-Madjar aŭ Hasan el-Madjar) kaj kiuj edzinigis lokajn berberajn virinojn. Ili estis limgardaj soldatoj de la Turka Imperio.
Ilia lingvo estis komence la berbera, sed post longa arabiĝa tempo ili jam parolas arabe.
La grafo László Almásy gvidis ekspediciojn en la 1920-1930-aj jaroj al Egiptio, Sudano kaj Libio kaj dum tio li renkontis en Nubio (Vadi-Haifa) reprezentantojn de la madjaraba tribo. Oni surbendigis multajn dokumentarajn filmojn pri ili en la 1990-aj.
Jan Kazimir Paŝkeviĉ
Jan Kazimir Paŝkjeviĉ - litova verkisto de unua duono de 17-a jarcento.
Biografiaj faktoj pri li mankas. Eble devenis de nobela familio. Estis konata nur unu lia versaro "Polujo abundas per latino, Litvo abundas per rusine..." (estis datita ĉirkaŭ la jaro 1621, eldonita en 1842). La poeto konstatis rolon de sia (rusina lingvo en ŝtata vivo de Litvo, honoras per internacia famo de sia popolo, kredas en ĝia senmorteco. kiel atestas enhavo, poezia formo kaj lingvo de versaro, la aŭtoro estis laika homo, altedukita, patriota belorusa nobelo aŭ urbano. La verko konservis en unu el ekzempleroj de litva leĝaro kompilita en la jaro 1529. En ĝi estis skribitaj 3 notoj de la poeto kaj enskriboj de aliaj personoj, kiuj atestas, ke leĝaro estis en Vilno, kie, eble, estis verkita la versaro.
Inter-Olimpiko 1906
La Internacia Olimpika Komitato ne kalkulas la eventon kiel Olimpiko, kiuj laŭdifine ĉiuj estu en respondeco de la IOK: konsekvence ĝi ne oficiale agnoskiĝis kaj ne konsideratas en la olimpika numerigo. Ankaŭ pli posta provo el la jaro 1949, ankoraŭ agnoskigi la eventon sub la numero IIIB de la IOK, malsukcesis.
La Inter-Olimpiko de 1906 estas rezulto de malkonsento pri la okazigo de la olimpiaj ludoj. Barono Pierre de Coubertin, iniciatinto de la revivigo de la olimpiaj ludoj kaj tiutempe prezidanto de la IOK, ĉiam havis la celon vivigi tutmondan olimpian movadon kaj celis okazigi la olimpiajn ludojn ĉiujn kvar jarojn en urbo de alia mondoparto. Multaj grekoj tamen pro la sukceso de la Somera Olimpiko 1896 sentis certiĝon voli la olimpiajn ludojn, nelaste pro la historia fono, daŭre en Grekio. Per tio tamen la IOK perdus sian ekzistocelon kaj Pierre de Coubertin vidis sian ideon de internaciaj olimpiaj ludoj en danĝero. Kiel kompromiso iuj IOK-membroj proponis okazigi la olimpiajn ludojn ĉiujn du jarojn, alterne en Grekio kaj en aliaj landoj, kaj en IOK-kunsido de 1901 oni decidis favore al tiu kompromiso. Coubertin tamen opiniis ke olimpiaj ludoj en Ateno nur povus havi nacian karakteron kaj (laŭ la antikva modelo) nomendus "tuthelenaj ludoj".
Flums
Pri la komunumo
Flums estas komunumo en la elektodistrikto Sarganslando, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 4889 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Inter-Olimpiko 1906
La grekia reĝo Georgo la 1-a en 1901 decidis plani duan modernan Olimpikon en Ateno, plej frue en 1903. Financaj proplemoj kaj la atribuo de la Somera Olimpiko 1904 unue al Ĉikago, fine al Sankta Luiso, prokrastigis la planojn pri dua Olimpiko en Ateno. Coubertin vidis la ŝancon nuligi la de li nedeziratan IOK-decidon de 1901, kadre de la IOK-kunsidoe de 1905 en Bruselo. Tamen jam antaŭ tiu kunsido la grekia Komitato por Organizo de Olimpiaj Ludoij en Ateno dissendis invitojn por tia evento en 1906. Krome Coubertin en tiu kunsido estis kritikata pro malbona organizado de la Olimpikoj en Parizo 1900 kaj Sankta Luiso 1904. Lia pozicio estis tiom malfortigita, ke li nevole devis subteni la planon de Olimpiko de 1906 en Ateno. La IOK decidis subteni la eventon de 1906 sed lasi la organizadon al la landa grekia komitato. Coubertin mem ne partoprenis la eventon. La por 1910 kaj 1914 planitaj olimpiaj ludoj en Ateno ne povis okazi pro malfavoraj politikaj evoluoj en Grekio kaj la tuta Balkana Duoninsulo, parte antaŭsignoj de la en julio 1914 komenciĝinta Unua Mondmilito.
Signifo
Por la disvastigo de la ideo pri tutmondaj olimpiaj ludoj la Inter-Olimpiko de Ateno estis tre subtena. Post kiam antaŭe en Parizo kaj Sankta Luiso la sportaj konkursoj estis parto de Monda Ekspozicio kaj dise okazis dum pluraj monatoj, la grekoj samkiel en 1896 sukcesis pri okazigo de sporta festo, en kiu eniris la origina olimpia ideo. Iuj sportaj historiistoj eĉ juĝis ke tiuj Olimpikoj savis la olimpian movadon. Pluraj el la nuntempe ankoraŭ praktikataj ceremoniaĵoj, kiel ekzemple la enmarŝo de la nacioj dum la inaŭgura ceremonio, fontas el la Inter-Olimpiko de 1906.
Flums
Geografio
Flums sitas ĉe la bordo de la rivero Seez, alfluanto de Valenlago, inter Mels kaj Valenurbo. Al Flums apartenas ankaŭ granda parto de la turisma regiono Flumserberge, kiu parte ankaŭ apartenas al la komunumo Quarten. La regiono Flumserberge estas ŝatata regiono por skiado kaj neĝtabulado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Valenurbo, en oriento al Wartau, en sudo al Mels, en sudokcidento al Glaruso-Sudo (GL), kaj en nordokcidento al Quarten.
Trafiko
Flums posedas stacidomon ĉe la trajnlinio de Zuriko al Koiro, kun kiu ĝi estas ligita per rektaj trajnoj kaj krome disponas pri bone funkcianta poŝtaŭtobusreto. Flums ankaŭ havas konekton al la svisa aŭtovojo A3.
Historio
Murrestaĵoj, splitoj kaj moneroj trovitaj sub la preĝejo Sankt-Justus indikas, ke en Flums iam ekzistis romia setlejo. Ankaŭ estis malkovritaj spuroj de romia strato. La unua skriba mencio de Flums sub la nomo Flumini datiĝas el dokumento de la jaro 765 en testamento de episkopo Tello de Koiro. En la jaro 881 la imperiestro Karolo la dika interŝanĝis Flumson kontraŭ bienoj en Alzaco kun la epiksopo de Koiro. La Episkopejo Koiro plurfoje pandigis la regionon kun la fortikaĵo Gräpplang kaj reakiris ghin. En la jaro 1528 la familio Tschudi akiris la fortikaĵon kaj restis ghis 1767 ĝia posedanto.
Inter la jaroj 1798 kaj 1803 dum la epoko de la Helveta Respubliko Flums estis parto de la distrikto Mels en la Kantono Linth. Ek de 1803 ĝi apartenas al la tiam fondita Kantono Sankt-Galo.
Monda naturheredaĵo
Flums apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
637
En la jaro 637 post Kristo okazis, interalie:
Bobbio Pellice
Bobbio Pellice estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la samprovincaj komunumoj Prali kaj Villar Pellice, krome Crissolo en la provinco Cuneo (CN) kaj Abriès-Ristolas en la francia departemento Hautes-Alpes (Altaj Alpoj, FR-05).
La rojo Pellice estas formita en la okcidenta deklivo de Monto Granero en la Kotiaj Alpoj kaj dekomence fluas norden, antaŭ turniĝi orienten kaj atingi la komunumon Bobbio Pellice.
NGC 3462
NGC 3462 (aliaj indikoj — UGC 6034, MCG 1-28-19, ZWG 38.49, PGC 32822) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
PubMed
PubMed estas libera serĉilo aliranta ĉefe la MEDLINE datumbazo de referencoj kaj abstraktaĵoj pri vivsciencaj kaj biomedicinaj temoj. La Usona Nacia Biblioteko pri Medicino (Angle United States National Library of Medicine, mallongige NLM) ĉe la Usonaj Naciaj Institutoj de Sano daŭrigas la datumbazon kiel parto de la Entrez sistemo por reakiro de informo.
Enhavo
Aldone al MEDLINE, PubMed havigas aliron al: Multaj PubMedaj registroj enhavas ligojn al plenaj tekstaj artikoloj, kelkaj de kiu estas libere havebla, ofte en PubMed Central kaj lokaj speguloj kiel Britia PubMed Central.
Informo pri la revuoj indeksitaj en MEDLINE kaj haveblaj tra PubMed estas trovita en la NLMa katalogo.
Ekde la 8a februaro 2015, PubMed havas pli ol 24.6 miliono da registroj ekde 1966, selekte ĝis la jaro 1865 kaj selketege ĝis 1809; ĉirkaŭ 500 000 novaj rikordoj estas aldonita ĉiun jaron.
Samekde, 13,1 miliono el la rikordoj de PubMed estas enlistigita kun ilia resumo kaj 14,2 miliono da artikoloj havas ligojn al plena-teksto (el kiu 3,8 miliono da artikoloj estas senpage haveblaj plen-teksto por ajna uzanto).
Dum 2016, NLM ŝanĝis la indeksantan sistemon tiel ke eldonejoj eblos rekte korekti mistajpaĵojn kaj erarojn en PubMedaj indeksitaj artikolojn.
Normaj serĉoj
Simplaj serĉoj per PubMed povas esti efektivigita per enigi kernajn flankojn pri temo en la serĉa fenestro de PubMed.
PubMed tradukas ĉi tiun ekserĉan formuladon kaj aŭtomate aldonas nomojn de kampojn, rilataj MeSHaj terminoj (tio estas Kuracaj Temaj Titoloj), sinonimoj, duvalentaj operantoj kaj "ingas" la rezultintajn terminojn konvene, ege pliboniganta la serĉan formuladon, speciale tra regula kombinado inter tekstvortojn kaj MeSHaj terminoj per la disjunkcia operatoro.
La nova PubMed fasado, lanĉita dum oktobro 2009, instigas la uzon de tia rapida, Google-kielaj serĉaj formuladoj; ili ankaŭ estis priskribita kiel 'telegramaj' serĉoj.
PubMeda indentigilo
PMID (PubMeda identigilo aŭ PubMed unika identigilo) estas unika integrala valoro, komencanta ekde, asignita al ĉiu PubMed rikordo. PMID ne estas la sama kiel PMCID kiu estas la identigilo por ĉiuj verkoj eldonita en la senpag-alirebla PubMed Centra.
La asignato de PMID aŭ PMCID al eldono diras al la leganto nenion pri la tipo aŭ kvalito de la enhavo. PMIDs estas asignita al leteroj al la redaktoro, redakciaj opinioj, kaj iu ajn alia ero ke la redaktoro elektas inkludon en la revuo, kaj ankaŭ paperojn laŭ samtavolana reviziado. La ekzisto de la identigila nombro estas ankaŭ ne pruvo ke la paperoj ne estis ekseldonita por fraŭdo, nekompetenteco aŭ miskondukto. La anonco pri ajna korektado al originalaj paperoj povas esti asignita dediĉa PMID.
Júlia Mátray
MÁTRAY Júlia [pr. ma:trai], Szaplonczay estis hungara aktorino naskiĝinta en Nagyszentmiklós en 1841 kaj mortinta en Budapeŝto la 13-an de aprilo 1904. Ŝia persona nomvarianto estis Laura, ŝia edzo iam estis József Szép.
Slavea Rivero
La Slavea Rivero aŭ minuskle slavea rivero, origine en la angla Slave River, estas rivero de Kanado kiu fluas el la Lago Atabaska en nordorienta Alberto kaj enfluas en la Grandan Slavean Lagon en la Nordokcidentaj Teritorioj de Kanado.
Júlia Mátray
Ŝia kariero
Júlia Mátray debutis 7 jaraĝe sub trupdirektado de sia duonpatro. Ŝi ludis en jaroj 1854–58 en la trupo de Ede Gócs, en jaroj 1858–66 en la trupo de György Molnár. Sub nomo Józsefné Szép ŝi estis ano dum la unua ciklo de la Budai Népszínház. En 1866 ŝi dungiĝis al Kolozsvár. En 1871 ŝi estis anino de ensemblo Buda–Szabadka. Ŝi edziniĝis dufoje en 1859 kaj 1871.
Slavea Rivero
La nomo de la rivero kaj ankaŭ de la lago aludas al la popolo de la slavea grupo de deneoj, unu el la Unuaj nacioj. Angle la etno nomiĝas Slavey, sed jam la angla nomo Slave River por la rivero favorigis la misan koncepton ke povus temi pri sklaveco, misa signifo kiu plutransportiĝis al aliaj lingvoj.
Henriko (Saksio)
Duko Henriko de Saksio, nomata Henriko la Pia (germane: Heinrich der Fromme; naskiĝis la en Dresdeno, mortis la  en samloke) estis duko de Saksio, post sia pli aĝa frato Georgo la Barbulo. Li ankaŭ estis duko de Sagan kaj, kiel "Henriko la 5-a" margrafo de Meißen.
RAH
La vorto havas plurajn signifojn:
Henriko (Saksio)
Henriko enkondukis en 1537/1539 la Reformacion en Saksio, kiun lia frato estis forte kontraŭbatalinta.
Musikalische Exequien
La Musikalische Exequien SWV 279–281 (op. 7) estas religia muzika verko por kantvoĉoj kaj kontinua baso (orgeno kaj basviolono) de Heinrich Schütz. La vorto exequien ĉi-kuntekste signifas funebrokantoj La verko formas analoge al la lutera germana meso kontraŭparton al la latinaj exequien (funebrorito) de la katolika eklezio.
Historio
Schütz komponis sian Exequien en 1635/36 okaze de la morto de sia reganto Heinrich Posthumus Reuß. La princo jam dum sia vivo estis kompilinta kolekton da bibliaj versoj kaj kantotekstoj, per kiuj estu surskribotaj lia ĉerko. La saman tekstkolekton la vidvino de Heinrich post ties morto la jul.: 3-an / greg.: 13-an de decembro 1635 transdonis al Schütz, kiu prenis ĝin kiel bazo por la unua parto de la funebroceremonio, la rekviemo. Tiuforme Musikalische Exequien eksonis unuafoje dum la funebro por Heinrich Posthumus, kiu pro ties adoro de la profeto Simeon el la Nova Testamento je ties tago de entombiĝo, la jul.: 4-an / greg.: 14-an de februaro 1636. Post la prediko pri la teksto „Herr, wenn ich nur dich habe“ (en esperanto laŭ la germana traduko de Ps 73, 25-26: „Sinjor,' kiam mi nur havas vin[, mi ne demandas pri ĉielo kaj ter']“ Schütz alligis kiel dua parto de la funebroceremonio la muzikigon de ĉi tiu teksto kiel moteto. Dum la entombigo de la ĉerko en la familia tombo eksonis la fina kvinvoĉa moteto Herr, nun lässest du deinen Diener in Frieden fahren (Nun, ho Eternulo, Vi ellasas Vian servanton, Laŭ Via vorto, en paco). Musikalischen Exequien aperis presite kiel verko n-ro 7 de Schütz en 1636 je Dresdeno.
Henriko (Saksio)
Vivo
Henriko graviĝis pro la enkonduko de Reformacio en Saksion albertidan. En 1498 li pilgrimis, kiel la patro en 1476, al Jerusalemo kaj poste ankoraŭ al Santiago-de-Kompostelo. Per la t.n. Patra ordonaro de 1499 li nomumitis guberniestro de Frislando. En la kazo de fordondevo de Frislando lia frato Georgo la Barbulo devus rekompencon doni al li per kastelo, urbo kaj la administrujo Freiberg kaj Wolkenstein (sed malkun minejoj kaj monfarejoj) kiel ankaŭ per la kvarono de la impostaro. Anstataŭante la patron en Frislando Henriko provokis la lokulojn pro tro altaj impostopostuloj kaj ili sieĝis Henrikon en la rezidejo Franeker ĝis liberiĝo fare de la patro. Li regadis en Frislando nur malmultan tempon revenonte baldaŭ je la kortegon dresdenan. Post la Interfrata kontrakto (1505) li eksidis ĉe la kastelo en Freiberg (ĝis 1539) kun pensio de 12.500 guldenoj.
Henriko ne ŝatis administran laboradon vivante intime kun soldatoj, metiistoj kaj ministoj kiuj tre ŝatis lin. Li estis malavara, sincera, diboĉema, gaja persono kaj entuziasma ĉasisto. Lia plej granda hobio estis kolekti manarmilojn kaj pafegojn kiujn li poste ofertis al la Ŝmalkalda Ligo. La financaj problemoj ĉekortegaj en Freiberg pligraviĝis kun la familia kresko. La dukino je Rochlitz kaj la ernestidoj kiel ankaŭ la konsilianoj freibergaj helpadis. Post la trovo de minejoj apud Wüstenschlette Henriko fondis en 1521 la montan urbon Marienberg, kiun li helpis evoluigi. Li konstruigis apud la renesanca urbodomo por si domon ĉebazarplace restante ofte tie kun la tuta familio respektive sur la najbara Kastelo Wolkenstein.
Lia inteligenta kaj energia edzino konvinkis lin iĝi fervora luterano. Malgraŭ dependo de la lutermalŝatanta frato (kiu ankaŭ observadis Henrikon) li pretis enkonduki la novan kredon en sia regiono. Tion apogis ankaŭ princelektisto Johano Frederiko la Grandanima kaj la konsiliano Anton von Schönberg, kiun Henriko estis dunginta en 1536. En la 1.1.1537 Jakob Schenk rajtis oferti la komunion laŭ luterana versio en la katedralo. Post la endkondukdiservo reformacia en la festo de Sankta Triunuo (27.5.1537) faritis la unua oficiala vizitado kaj dua pli profunda en 1538 (fare de Georgo Spalatino, Justus Jonas la Maljuna kaj la zwickau-a superintendanto Leonhard Beier. En januro 1537 Katarino peris, laŭ instito princelektista, la peton je akceptiĝo ĉe Ŝmalkalda Ligo. Henriko kune kun la filo Morico akceptitis en la ĉefa kontraktero. Li intencis aliĝi je Konstitucio pri savo kaj defendo en la momento de potencakiro pri al landa registaro. La kontinue katolika freiberga klerikaro, la episkopo de Meißen kaj la nobelaro protestis kontraŭ la enkonduko de la nova kredo. Georgo baris la interezan enspezoprenon al la freibergaj klostroj, tiel ke la rimedoj malpretis por pagi la evangeliajn animzorgantojn. En aŭtuno 1538 Georgo pardonis al Henriko la konvertiĝo kaj promesis al li regadon pri la regiono de Penig, la malenŝuldiĝon kaj la nuptomonon por la filio kondiĉe ke Henriko aliĝo je la katolika Ligo kaj ne ne tuŝu la katolikismon en la lando. Sed Henriko ne cedis nek al la tentaj promesoj. Interne konvinkite li firme restis luterano.
Graveco
Lia dujara regado kiel posteulo de Georgo († 1539) treege malfacilis por Henriko kaj li ofte revis pri la belaj tagoj en Freiberg. Nek li nek Anton von Schönberg, ambaŭ olduloj, ankoraŭ kapablis taŭgigi sin je la novaj defioj. Laŭ deziro de princelektisto Johano Frederiko, kiu malrekomendis nur laŭpaŝan enkondukon de luteranismo (laŭ la modelo de Filipo el Hesio kaj de Lutero mem) venis tuja kredoŝanĝodevo por ĉiuj.
Henriko, separante ĝenerale vojaĝojn ovaciajn kaj vizitadojn ekleziajn, predikigis sian kortegan predikiston Lindenau dum la ovacivojaĝo. Antaŭ ovacio oficiala li ne volis akcepti ian ajn kondiĉon. La endkondukfesto reformacia okazis je pentekosto 1539 (en la 25.5.) en Lepsiko kun la helpo de Luther, Jonas, Friedrich Myconius kaj sub la ĉeesto de Henriko kun familianoj, princelektisto Johano Frederiko kun edzino kaj frato, Filipo Melanktono kaj Caspar Cruciger. Kvazaŭ kun al samaj vizitadantoj kiel en la freiberga regiono faritis la unua rapida vizitado en la urboj. Henriko ne transprenis la elekto-saksian diservan ordigon sed komisiis ellabori propraĵojn (Heinrichs-Agende) kun pli da muziko kiuj estis validontaj dum du jarcentoj. Henriko estis muzikema kaj kantema. Pro kreskanta kverelado Henriko en la kuro de la tempo forĵetis la ordonemon de la princelektista nevo. La dua profunda vizitado de 1539/40 jam ne faritis de oficialuloj princelektistoj sed fare de la superintendantoj de Freiberg kaj Chemnitz, Kaspar Zeuner kaj Fueß, kaj de nobelaraj komisiituloj.
Baldaŭ malfrue mortis Henriko post kiam li, laŭ la volo de la deputitoj, investiture deklaris la ekkunregadon de la filo Morico. Pro problemoj kun landgrafo kaj princelektisto Henriko malfaris aliĝon je Konstitucio je savo kaj defendo sed ja pretis helpi la ŝmalkaldanojn en kazo de atakiĝo. La kredokoncernajn aferojn li volis plie dividi de sekularaj demandoj. Li kaj (laŭtestamente volite!) ankaŭ la familianoj ja restis fidela ĉiam al la nova luteranisma kredo.
638
En la jaro 638 post Kristo okazis, interalie:
Džbánov (Voděrady)
Vilaĝo Džbánov troviĝas en Ĉeĥio, 1 km oriente de Voděrady, al kiu ĝi administre apartenas. Ĝi ekestis kiel vilaĝo de "ĉeĥa tipo" kun bienoj koncentritaj ĉirkaŭ vilaĝplaco. En Džbánov troviĝas evangeliana paroĥestrejo, evangeliana preĝejo kaj monumento al falintoj en la unua mondmilito. Vivas ĉi tie.
Topografio
Džbánov situas en valkaldrono inter municipoj Jehnědí, Voděrady kaj Sloupnice, kun kiuj ĝi estas kunigita per ŝoseo. Ĝi apartenas al municipoj de la t.n. ĉeĥa tipo, koncentriĝintaj ĉirkaŭ la centra vilaĝplaco. En Džbánov en la vilaĝplaco troviĝas vendejo kun nutraĵoj, evangelia paroĥo kaj preĝejo.
Bohemifrata Eklezio Evangeliana
Sekretaj nekatolikoj el Džbánov kaj ĉirkaŭaĵo postvivis tempon de malpermeso de aliaj ol la katolika eklezio post batalo sur Blanka monto (1620) ĝis la jaro 1781, kiam imperiestro Jozefo la 2-a proklamis patenton pri religia toleremo. Al t.n. "helvetia kredo" aliĝis el Džbánov 122 homoj. Jam en la jaro 1784 estis en Džbánov konstruita la unua "tolerema preĝejo", kiun dum 11 jaroj vizitadis kredantoj el vasta ĉirkaŭaĵo, kaj en la jaro 1786 ĉe ĝi estis establita ankaŭ la unua evangeliana lernejo, de la jaro 1870 en la nova domo. Nur en la jaro 1795 estis konstruita plia "tolerema preĝejo" en Sloupnice kaj diservojn oni celebris ĉiudimanĉe alterne en Sloupnice kaj Džbánov. En Džbánov estas ankaŭ malnova, ankoraŭ "antaŭtolerema" tombejo, kie estis entombigataj posteuloj de Bohemiaj Fratoj eĉ dum tempoj de netoleremo. En la jaro 1880 la evangeliana komunumo en Džbánov memstariĝis, la lernejo estis en la jaro 1883 ŝanĝita je paroĥestrejo kaj novaj ekleziaj lernejoj estis establitaj en Voděrady kaj Jehnědí. En la jaro 1879 trafis la komunumon plago kaj kun 9 bienoj forbrulis ĝia preĝejo. La nova estis konstruita jam en la jaro 1881. Ĝi estas ununava konstruaĵo sen turo, oblonga kun duoncirkla presbiterejo, la okcidenta fronto kun enirejo estas ornamita per stukaj kornicoj kaj plialtigita pinjono kun ŝtona kaliko. En la jaro 2004 estis la preĝejo proklamita kultura memorindaĵo.
Pierangelo Ghezzi
Pierangelo GHEZZI (naskiĝinta en 1956) estas itala astronomo, ano de la teamo de la Observatorio de Sormano.
Li kunmalkovris 17 asteroidojn en kunlaboro kun Piero Sicoli, Augusto Testa kaj Marco Cavagna inter 1994 kaj 1998.
Kornél Horváth
Kornél Horváth, hungare Horváth Kornél estas hungara drumisto.
Kornél Horváth naskiĝis la 1954 en Lövő.
RAI (apartigilo)
La vorto havas plurajn signifojn:
Bolŝije Tigani
Bolŝije Tigani (ruse Большие Тиганы) estas vilaĝo en Aleksejevska distrikto de Tatarstano kun ĉ. 600 loĝantoj. Tie oni elterigis en 1974 tombojn, kiuj enhavis supozitajn madjarajn skeletojn kaj memoraĵojn (8-9. jc). (dokumentacio kaj foto1 foto2.
Ĉiu skeleto kuŝis perkape al okcidento.
Neuendorf (Majno-Spessart)
Neuendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart de la federacia lando Bavario. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 882 loĝantojn.
György Szabados
György SZABADOS [djordj sabadoŝ], hungare Szabados György, Esperante Georgo Szabados estas hungara komponisto kaj pianisto.
György Szabados naskiĝis en Budapeŝto en la 13-an de julio 1939. Li mortis en Nagymaros, en la 10-an de junio 2011.
(15731) 1990 UW2
(15731) 1990 UW2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
639
En la jaro 639 post Kristo okazis, interalie:
Viktor Tardos Krenner
Viktor Tardos Krenner [tardoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tardos Krenner Viktor estis hungara pentristo, dramisto, altlerneja instruisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis Tardos-Krenner aŭ Tardos (Krenner). Lia patro estis József Sándor Krenner. Viktor Krenner naskiĝis la  (aŭ 12-a?) en Buda, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Viktor Krenner komence lernis desegnadon hejme. Li frekventis gimnazion jam en Budapeŝto, poste li plulernis en Reĝa Desegnista Edukejo, fine li lernis jaron en Munkeno. Hejmenveninta li helpis pentradi murpentraĵojn de Bertalan Székely kaj Károly Lotz. Inter 1903 kaj 1924 li instruis en la menciita Desegnista Edukejo, kiu dumtempe iĝis altlernejo. Li pentris plej ofte freskojn. Arthalo Budapeŝto aranĝis postmortan ekspozicion en 1928. Li verkis ankaŭ dramojn:
Distrikto Košice 3
Distrikto Košice 3 estas meza distrikto en Regiono Košice. La distrikto najbaras kun Distrikto Košice 1 (okcidente), Distrikto Košice 4 (sude), Distrikto Košice ĉirkaŭaĵo (oriente). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Abov (Košice kaj ĉirkaŭaĵo).
Davos (komunumaro)
La komunuaro Davos estas administra unuo de Kantono Grizono kaj parto de la distrikto Prättigau/Davos. Ĝi havis 11248 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia sola komunumo kaj ĉefloko estas la urbo Davos.
Historio
La unua dokumenta mencio de Davos datiĝas el la jaro 1213 kiel Tavaus.
Nitrometano
Nitrometano, CH3NO2, estas la plej simpla organika nitrokombinaĵo. Ĝi estas nitroalkano kaj konstitucia izomero de la karbaminacido.
RAJ
La vorto havas plurajn signifojn:
Nitrometano
Proprecoj
Nitrometano estas senkolora, malforte odoranta, facile bruligebla likvaĵo kun degelpunkto de -29 °C kaj bolpunkto de 100,8 °C. Ĝiaj vaporoj efikas je la centra nerva sistemo, la pli longa restado en la vaporo aŭ engluto de la likvaĵo kaŭzas damaĝojn ĉe la hepato kaj reno.
Apliko
Nitrometano estas uzata kiel solvaĵo por spektroskopio kaj HPLC, por produktado de raketa pelaĵo, eksplodaĵoj (PLX, ANNM), insekticidoj kaj kiel aldonaĵo por motoraj fueloj (ĉefe en la 1930-aj jaroj por atingi rapidan pinton sed nune en la motorsporto aŭ en la veturilaj modeloj).
Villacañas
Villacañas [bijakAnjas] (Vilaĝo de kanoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La nomo de Villacañas originiĝis en 1229, pro starigo de mejlŝtonoj inter la teroj propraj de la arkiepiskopo de Toledo kaj tiuj de la superulo de la ordeno de Sankta Johano, nome "Villar de Cañas".
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas villacañero. La censita populacio en 2011 estis de 10.641 loĝantoj kaj la denseco estas de 39,56 loĝ/km².
Situo
Villacañas estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Toleda Manĉo en la sudorienta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 663 m; je 77 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 112 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 269 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°36′57″ N 3°20′23″ Ok.
Geografio
Limas kun la vilaĝoj de Lillo, La Villa de Don Fadrique, Corral de Almaguer, Quero, Villafranca de los Caballeros, Madridejos, kaj Tembleque, ĉiuj de la provinco Toledo.
Orografio
La kampo estas enena, kun grandaj horizontoj kaj malgrandaj altaĵetoj okcidente (montaro Coscojo). Posedas gravajn humidejojn kun granda riĉo kaj vegetala kaj ornitologia. La rivero Riánsares kaj la lagetoj kiaj Taray, Laguna Larga, Peñahueca aŭ La Albardiosa montras sian naturan belon, nome aŭtentaj oazoj en la manĉa ebenaĵo kiaj la lageto Tirez de akvo saleca kiu enhavas plantajn ekzemplerojn unikajn en la mondo.
Historio
En la municipo troviĝas arkeologiajn restoj de la Bronzepoko (monteto Tirez), romiajn kaj arabajn. La setlejoj Borregas, Tirez, Ormeña kaj Ormeñuela ekzistis antikve en la teritorio de Villacañas sed oni ne povas precizigi aktuale ties situon.
Ties moderna historio estas ligata al la Ordeno de Sankta Johano, kies Villacañas estis unu de la dekkvar lokoj kiuj komponis la Priorato de Sankta Johano kun sidejo en Consuegra. En 1230 aperas kiel municipo kaj ne akiros titolon de vilaĝo ĝis 1557, kiam ĝi sendependiĝas el la feŭda ligo al la Ordeno de Sankta Johano.
En la 18a jarcento okazis periodo de ekonomia kresko kaj oni konstruis la novan urbodomon, la ermitejojn respektive de la Virgulino kaj de Sankta Roĥo kaj oni reformis la preĝejon.
Konsekvence de la desamortización de Mendizábal en 1836, ekaperis la taglaboristo kiu laboris la novajn terojn kiujn akiras la nova pova burĝaro. La malriĉeco de tiuj taglaboristoj devigos ilin konstrui subterajn loĝejojn nome silos. Nune la silos de Villacañas, deklaritaj Ensemblo de Historia Intereso, formas arkitekturan komplekson unikan en Eŭropo.
La alveno de la fervojo en 1853 produktas movadon kaj socian kaj ekonomian kiu metos Villacañas kapen de la komarko. El tiu epoko la populacio kreskos konstante ĝis la 1960-aj jaroj, kiam kiel konsekvenco de la industriigo de la kamparo, okazis grava elmigrado de villacañeros pro troabundo de laboristaro. Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Villacañas super 10,700 loĝantoj, sed poste okazis tiu elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Villacañas kie oni falis al iom pli da 8,000, sed poste rekuperiĝis al la nunaj 10,600. Tio estas dum pli da duonjarcento oni ne kreskis.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
La industrio nune fundamentas sur la modernan entreprenoj de fabrikado de pordoj el ligno kiuj eksportas al la tuta Hispanio kaj parto de Eŭropo. Tiu aktiveco dungas preskaŭ 4.000 personojn, el kiuj duone estas lokanoj dum la resto estas apudanoj.
Menciindas ankaŭ la industrio tekstila de produktado de litkovrioj, hejmvestoj kaj aliaj vestaĵoj, kiu dungas ĉirkaŭ 300 personojn.
Arto kaj kulturo
Villacañas havas du muzeojn, tiu de la Tía Sandalia (onjo Sandalia) kaj la Muzeo Etnografia de la Silo (subtera loĝejo).
La tía Sandalia, Sandalia Simón Fernández (Villacañas 1902-1987), estis neklera artistino. Ŝia analfabetismo ne malhelpis ŝin modli sian religian senton en pentraĵoj kaj figuroj modlitaj el gipso. Ŝia stilo estis katalogita kiel naivarto. En la muzeo oni ekspozicias 66 skulptaĵojn, 40 reliefojn kaj 26 pentraĵojn.
El pli da tri jarcentoj, la 1-a de majo oni celebras festojn honore de la Sankta Kristo de la Viga (trabo), kiu estis deklarataj de Regiona Turisma Intereso. Unu el la aspektoj plej rimarkindaj de tiu festo estas la surstrataj dancoj de la dancantoj de Kristo; vestitaj per speciala vestaro, realigas 17 dancojn. La amuza parto estas tiu de la dancanto de la "Porra", kiu, dum la kompanoj dancas, proklamas diraĵojn kaj ŝercojn, ĝenerale verse, por popola distro. Jen unu el ili fama en la 1950-aj jaroj:
(Traduko: La 19an de marto, la tagon de Sakta Jozefo, mi iris ĉe onĉjo Pisablando (Molpiedprema) kaj restis ĉe la festodanco, poste mi alvenis hejme, kaj diris tion al mia edzino kiu kuiras kaj ŝi tiris al mi la paton).
RAK
La vorto havas plurajn signifojn:
Stacio Ōsakakō
Stacio Ōsakakō (大阪港駅 [Ōsakakō-eki], Ōsakakō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Minato, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Chūō.
Hidalgo (Tamaulipas)
Hidalgo estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas same nomiĝas Hidalgo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10016.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 23357 loĝantojn. El tiuj estis 11976 viroj kaj 11381 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1864,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 330 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 700 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 21678 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,078 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
16292 de la loĝantoj de Hidalgo en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1364 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 8,37 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 9,01 % (612 el 7948), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 7,7 % (752 el 8344).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 18499 personoj apartenis al la katolika religio kaj 2016 personoj al la protestantisma religio. 259 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 904 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
989 Schwassmannia
989 Schwassmannia estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Friedrich Karl Arnold Schwassmann elde la Observatorio de Hamburgo, en Hamburg-Bergedorf la.
Nomo
Ĝia nomo, "Schwassmannia", derivas de tiu de ĝia malkovrinto.
Boca
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Gaudentius (jen latine, itale Gaudenzio) de Novaro, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
641
En la jaro 641 post Kristo okazis, interalie:
NGC 3463
NGC 3463 (aliaj indikoj — ESO 502-2, MCG -4-26-14, IRAS10528-2552, PGC 32813) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Závist (Předklášteří)
Závist estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Předklášteří en distrikto Brno-provinco. Ĝi troviĝas en Křižanova montetaro, proksimume 2 km sude de Předklášteří. Tra la domaro kondukas ŝoseo II/379. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 3 adresoj.
Závist situas en katastra teritorio Předklášteří kun areo 7,26 km².
Tatvan
Tatvan (armene Դատվան (Datvan), kurde: Têtwan) estas urbo ĉe la okcidenta fino de Lago Van kaj ĝi estas regiona centro de la samnoma distrikto, en la provinco Bitlis en orienta Turkio. La urbo havas ĉ. 96.000 loĝantojn.
Tatvan estas ligita per trajnopramo tra 96 km de Lago Van ĝis Van (Turkio), tiel ĝi ŝparis 250 km da fervoja konstruado en montara tereno.
38.50222°N, 42.28139°W
RAL
La vorto havas plurajn signifojn:
5099 Iainbanks
5099 Iainbanks estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la skota verkisto de sciencfikcio Iain Banks (1954–2013), plej konata por lia serio da sciencfikcia romanoj The Culture.
5099 Alexgibbs
Ĝi estis komence nomita 5099 Alexgibbs en honoro de Alex Gibbs, observanto kaj programara inĝeniero ĉe Catalina Sky Survey, kies efikecon li kontribuis plibonigi. Ĝi ankaŭ malkovris la kometon P/2012 F5 (Gibbs), nur la naŭa konata kometo de la asteroida zono. Poste ĝi estis korektita en la aktuala nomo.
Alex Gibbs estas honorita per la asteroido 14220 Alexgibbs.
Pilgrimvojo Loccum-Volkenroda
La Pilgrimvojo Loccum-Volkenroda (germane: Pilgerweg Loccum–Volkenroda) estas fare de la Evangelia landa eklezio hanovra (Haus kirchlicher Dienste) instalita edifa padego inter Rehburg-Loccum kaj Körner-Volkenroda, Germanujo.
Historio
Inaŭguro de la vojo estis en 2005. Eko kaj maleko estas tamen jam ekde la floranta Mezepoko kun interligo, ĉar la eksa klostro en Loccum estis fondita fare de cistercianaj monaĥoj el Volkenroda. Prizorgas la pilgrimadon la grupo Arbeitsfeld Pilger- und Besinnungswege im Haus kirchlicher Dienste Hannover.
Priskribo itinera
Emblemigita estas la vojego per la loccum-a cisterciana kruco kaj ĝi havas, krom tagajn celojn, ankaŭ interajn etapcelojn, ĉefe kirkojn. La ĉefa vojo estas ne tute 290 km longa kaj normale mastratas ene de 18 tagoj. Tri kvaronoj de ĝi situas en Malsupra Saksio, la resto en Turingio. Flankaj vojoj kondukas onin ankaŭ tra Nordrejn-Vestfalio. Ĉar la vojo situas tra historie centra pejzaĝo kun multaj kristanaj lokoj eblas intertempe flankeniĝi al alternativaj itineroj. La vojproponoj tiel elektitis ke ili taŭgas kaj por migrantoj klasikaj kaj por biciklistoj. La vojo mem malofte estas malebena, kiu avantaĝo ŝuldiĝas al ĝia situo en harmonia mezmontara zono.
Roberto Carlos
Roberto Carlos Braga (* 19-an de aprilo 1941 en Cachoeiro de Itapemirim, Espírito Santo) estas brazila kantisto kaj aktivas kiel tia ekde 50 jaroj.
Vivo
Komence de sia kariero li estis ega adepto de Elvis Presley kaj faris tiel ankaŭ rokenrolo-muzikon. En la 1960-aj jaroj li kunlaboris en tri filmoj, kiuj ege orientiĝis je la filmoj de The Beatles. Tiutempe li estis junulara idolo en Brazilo.
Pli ol 100 milionojn da sonportiloj li ĝis nun povis vendi tutmonde. Per tio li estas la plej sukcesa brazila muzikisto el ĉiuj epokoj.
Li regulrevene gastas en la brazila televido. Krome ĉiujare dum printempo li prezentas koncerton por invititaj gastoj sur la krozadoŝipo Costa Fortuna.
La patrino de la samnoma piedpilkisto (de Corinthians São Paulo) estis ano de Roberto Carlos, tial ŝi nomis sian filon laŭ li.
Al liaj plej famaj pecoj apartenas inter aliaj: "Amigo", "Detalhes", "Café da Manhã", "Cama e Mesa", "Jesus Cristo" kaj "Emoções"
Montreux-Jeune
(jen francigite, origine germane kaj alemane Jungmünsterol) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
RAN
La vorto havas plurajn signifojn:
651
En la jaro 651 post Kristo okazis, interalie:
Bohdanovce
Bazaj informoj
Bohdanovce, hungare Garbócbogdány (garbOcbogdAnj) estas malgranda unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Mora (Toledo)
Mora estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Bohdanovce
Situo
Bohdanovce situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Trebišov-Košice. La lasta urbo troviĝas 16 km-ojn.
Mora (Toledo)
Toponimio
La termino "Mora" povus deveni el latina MORVM, 'frukto de la rubuso aŭ de la moruso'. Galmés de Fuentes indikas ke la radiko antaŭromia mor signifas 'amaso de ŝtonoj' citante Mora kiel ekzemplo. Alia hipotezo malpli akceptata estas tiu proponita de Jiménez de Gregorio kiu indikas ke estas sekvo de maaurus, 'de origino maŭra'.
Bohdanovce
Historio
"Bogdány" estis unue menciita en la jaro 1220 en formo "Bogdan", la najbara "Garbóc" en 1229. Ili unuiĝis en 1891. En 1910 loĝis en Garbócbogdány 483 homoj, (379 hungaroj, 103 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Garbócbogdány rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 2001 loĝis en Bohdanovce 905 homoj, (867 slovakoj, 8 hungaroj, 5 ciganoj, 4 ĉeĥoj).
Mora (Toledo)
Geografio
La municipo troviĝas situanta «en la vega que forman las cord. del Tajo» (en la valo kiun formas la montaroj de la rivero Taĵo). Ĝi apartenas al la komarko de Toleda Manĉo kaj limas kun la municipaj teritorioj de Villamuelas kaj Huerta de Valdecarábanos norde, Villanueva de Bogas kaj Tembleque oriente, Turleque, Consuegra kaj Los Yébenes sude, Manzaneque kaj Orgaz okcidente kaj Mascaraque nordokcidente, ĉiuj de la provinco Toledo.
Tra ties teritorio fluas kelkaj rojoj malgravaj kiaj Prado Redondo aŭ Prado Castillo, alfluantoj de la Algodor kiu fluas tra la nordo. En ties limo kun Turleque troviĝas la akvobaraĵo Finisterre. Inter ties montoj elstaras la monteto de la Virgen (virgulino) kun 802 msm, Duque (duko) kun 712 msm kaj Buey kun io pli da 900 metroj de alto.
Historio
Kvankam estas probabla ties ekzisto en tempo de la romianoj, la unuaj historiaj mencioj aludas al ties kastelo de Peñas Negras (nigraj rokoj), kiu ribeliĝis kontraŭ Abd ar-Rahman la 3-a kaj estis konkerita persone de la propra kalifo en la jaro 927. En tiu kastelo estis malliberigita la duko Valentino, filo de la papo Aleksandro la 6-a, kiu fuĝis el la turo post mortigi la kastelestron.
Dum la ribelo de la Kastiliaj Komunumoj la lokanoj luktis kuraĝe en la partio de la komunumanoj de Toledo. Sieĝitaj de la trupoj imperiaj, la 23a de aprilo de 1521, rifuĝis en la preĝejon kie mortis pli da 3.000 personoj de ĉia aĝo kaj sekso post esti incendiita de la atakantoj.
Meze de la 19a jarcento estis 865 domoj, 2 lernejoj por infanoj dotataj per 3.300 "reales" el publika fonduso al kiuj ĉeestis 200 lernantoj kaj aliaj 2 por infaninoj eltenataj per pago. La municipa buĝeto estis de 54.292 "reales" el kiuj 3.500 estis por pago al la sekretario.
En la 1930-aj jaroj la populacio atingis pinton de preskaŭ 11,000 loĝantoj, poste falis pro la enlanda milito. Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Mora nur je 10,844 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Mora oni falis al iom pli da 900, poste malrapide rekuperiĝis al la nunaj 10.547.
Ekonomio
Agrikulturo (olivo) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Konstruado.
Gerhard Roth
Gerhard ROTH (naskiĝinta la en Graz kaj mortis la 8-an de februaro 2022) estis grava aŭstra verkisto. Li vivas en Vieno kaj en Suda Stirio.
Vivo
Roth komencis en 1961 studon de medicino kaj matematiko kaj aktoris unu jaron pli malfrue ĉe la verkista grupo Forum Stadtpark en teatraĵoj de Wolfgang Bauer.
En 1967 li lasis la studon deĵoronte (ĝis 1977) kiel informadikisto ĉe la kalkulada centro de la urbo Graz. Ekde 1973 li estis liberprofesia verkisto.
Je la komenco de la 1970-aj jaroj aperis liaj unuaj (komence pli malpli eksperimentaj) verkoj en la literaturgazeto aŭstra Manuskripte kaj ĉe diversaj germanaj eldonejoj. En 1972 li ricevis stipendion literaturan de la landa registaro de Stirio; sekvis diversaj honoroj (ankaŭ internaciaj), kiel en 1983 la Alfred-Döblin-premio kaj en 1992 la Marie-Luise-Kaschnitz-premio. Roth ankaŭ sukcesis kiel scenaristo. Lia filo Thomas Roth estas konata reĝisoro.
Graveco
Post la sukceso furora de la romano "Winterreise" (1978) estiĝis la ĝis nun plej grava proza verkaro de Roth, ciklo en sep partoj titolite "Die Archive des Schweigens" (finite en 1991). Ĝi esploris en krimromanmaniero fantazie-reale la frenezon de la aŭstra ĉiutageco.