cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Taksonomio
Linea sistematiko
Sed ne ĉiam estis tiel. La sciencisto Karl von Linné (1707 – 1778) kreis fundamentojn de la sistematiko kaj aŭtoris pri klasifikado, kies grandaj principoj estis bazoj de scienca sistematiko ĝis la mezo de 20-a jarcento. Tiu tradicia klasifikado forte antropocentra ankoraŭ komence de la 21-a jarcento apartenas al la komuna kultura sciaro. Ĝi ja spegulas la kialojn de la diverseco de vivuloj (dikreaĵo) tiaj, kiaj oni pensis ilin antaŭ 250 jaroj, sed kiuj tute ne rilatas kun la ideoj nunaj pri tiuj kialoj (evoluo).
Filogeneza sistematiko
Antropocentrismo estas kadukigita de Charles Darwin, kiu rekomendas en 1859 nure genealogian klasifikadon. Se estis evoluado, la specioj klasifikendas laŭ siaj evolue samparencgradoj. Sed necesos atendi ĉirkaŭ unu jarcenton por ke ni plenumu tion kaj unue por ke ni agnosku genealogion neatingebla (kiu eliras el kiu ?) por pli klopodi pri filogenezo](kiu estas proksima al kiu ?). En la dua parto de la 20a jarcento aperis la filogeneza aliro, por kiu la fundamenta elektokriterio pri klasifikado estas ke ĝi devas speguli la filogenezon, t. e. la samparencgrado inter specioj. La nocio mem de tia filogenezo estas konsekvenco de la Teorio de evoluo, kaj la divena sukceso de la kladarboj estas unu el la sukcespruvoj de tiu teorio.
Kladiko
La filogeneza aliro postulas, ke la taksonoj estu limigitaj al tiuj, kiuj respektas la du jenajn kondiĉojn : Oni tiam nomas tiun taksonon klado kaj la analizmetodon de la kladarboj kladiko aŭ kladistiko. Tiu trudo estigis fundamentajn modifadojn en la scienca klasifikado, kelkaj skuegantaj la komunan sencon modlitan de la kultura heredaĵo. Tiel la dinosaŭroj ne malaperis, la moderna klasifikado inkluzivas la birdojn en la aro « dinosaŭroj » Inter aliaj ekzemploj, la tradiciaj taksonoj kiel reptilioj, fiŝoj, algoj, dikotiledonoj ne plu validas en klada sistematiko ĉar konsiderataj plurkladaj (multoblaj originoj) aŭ parakladaj (neplenaj). Aliaj vivtenis kun kelkaj cikatroj kiel fungoj. Fine certaj senŝanĝe trapasis la ŝtormon kiel animaloj (metazooj) aŭ mamuloj. Ni rimarku, ke ne estis evidente, ke ĉiuj multĉelaj animaloj havas komunan praulon, kiu dispartigas ilin de plantoj aŭ fungoj.
Estas pluraj teknikaj aliroj por ellabori la kladarbojn :
Laŭ la publikaĵoj oni trovas ĉiajn klasifikadojn, de la plej tradicia ĝis la plej renovigita, pasante per diversaj miksaĵoj, ekzemple gardante la kategoriojn sed konsentante kun la freŝaj malkovroj pri kladogenezo.
Maurice Floquet
Maurice Noël FLOQUET (, Poissons (Haute-Marne) —, Montauroux) estis iam la plej aĝa franco kaj unu el la lastaj transvivantaj francaj veteranoj de la Unua mondmilito.
Li ankaŭ estis - atinginta la aĝon de 111 jaroj kaj 320 tagoj - la plej longe vivinta soldato de Francio iam ajn. Plie, Maurice Floquet estis dum kvar jaroj la plej olda franca viro - la plej olda homo de Francio estis virino: Jeanne Calment kun pruvita aĝo de 122 jaroj kaj 164 tagoj je ŝia morto.
Dum la Unua mondmilito
Floquet soldatiĝis en septembro 1914, servis en la artilerio ĉe la belgia fronto kaj estis plurfoje vundita, unuafoje en la Batalo ĉe Marno, plie ĉe Somme, alian fojon ĉe Neuve Chapelle, kie peco de roko enpikiĝis en lian gorĝon kaj malhelpis lian spiradon ĝis - laŭ la raportoj - venis malamika soldato kaj forigis la rokpecon, tiel savinte lian vivon. Ĝis sia morto li havis germanan kuglon en sia brako.
Postmilite
Floquet edziĝis, fariĝis riparisto de traktoroj. Eĉ post sia 100-a jaro li prizorgis sian ĝardenon, kaj en aĝo de 110 ankoraŭ biciklis 20 minutojn tage en sia korto.
Li ŝatis spekti televidon kaj malŝatis porti siajn okulvitrojn. povis vidi sian pra-pra-nepon. En oktobro 2006 li skribis leterojn al la tiutempe plej aĝaj veteranoj Henry Allingham (Britio) kaj Robert Meier (Germanio). En novembro 2006 li devis resti enlite kaj mortis la 10-an, tiutempe estante la plej aĝa eŭropano.
Taksonomio
Taksonomio, nomenklaturo kaj nomenklaturiko
Oni nomas la speciojn laŭ la dunoma sistemo inventita de Linné. Specinomo konsistigas el latina genronomo kaj latina kvalifikanto specia, sekvata de nomo de la aŭtoro kaj de la kredato. Ekzemple Panthera leo Linnaeus 1758 estas la specionomo de la leono.
Biblia hebrea
Biblia Hebrea (Hebree: עִבְרִית מִקְרָאִית Ivrit Miqra'it aŭ לְשׁוֹן הַמִּקְרָא Leshon ha-Miqra), nomita ankaŭ Klasika Hebrea, estas arkaika formo de Hebrea, nome kanaana ŝemida lingvo parolata de judoj en la areo nune konata kiel Israelo, iome okcidente de la rivero Jordano kaj oriente de la Mediteranea Maro. La termino "Hebrea" ne estis uzata por la lingvo de la Biblio, kiu estis referencata kiel Kanaana aŭ Judaha, sed la nomo estis uzata en tekstoj en Greka kaj Miŝna Hebrea. Biblia Hebrea estas atestita el ĉirkaŭ la 10a jarcento a.K., kaj pluis tra kaj trans la periodo de la Dua Templo, kiu finis en la sieĝo de Jerusalemo (70 p.K.).
La Biblia Hebrea eventuale disvolviĝis en la Miŝna Hebrea, kiu estis parolata ĝis la dua jarcento a.K.
Taksonomio
Taksonomio, nomenklaturo kaj nomenklaturiko
La nomojn de vivuloj oni donas laŭ internaciaj regularoj : La nomenklaturo estas la terminaro de iu scienco aŭ arto; en zoologio, botaniko kaj bakteriologio speciale la nomaro de vivuloj. La nomenklaturiko estas la scienco pri la nomado de la taksonoj.
Rilate al la esperantaj (kaj nacilingvaj) nomoj
La problemo de la esperantigo de la sciencaj latinaj kaj naciaj nomoj estas granda, ĉar kelkaj konataj bestoj kaj plantoj havas tre diversajn naciajn nomojn. Ĉiu popolo rimarkis kaj emfazis ian apartan trajton de la besto aŭ planto kaj nomis ĝin laŭ tiu trajto. Ekz. Parus palustris en diversaj lingvoj nomiĝas (post laŭvorta traduko) marĉa paruo, sed la paruo vivas en falfolia arbaro; en aliaj lingvoj ĝi nomiĝas monaĥineta aŭ monaĥa paruo. Kelkaj aŭtoroj nomas ĝin foliarparuo. En scienca, enciklopedia artikolo estas rekomendinde ĉiam aldoni skribitan kursive sciencan latinan nomon, tiel ebligante la komparadon kun nomoj en aliaj lingvoj. Oni plejparte ne esperantigas la nekutimajn, preskaŭ nur en la taksonomio uzatajn latinajn nomojn.
Tradiciaj klasigoj
Laŭ Lamarko, Aristotelo jam dividis la bestojn jene: Jam en 1794 Lamarko plibonigis tiun klasigon laŭ enhavo de sango, kiam ankoraŭ oni ne sciis kio ĝi estas, jene:
Tiu ĉi lasta klasigo oni uzis dum multaj jardekoj. Sed jam antaŭe Lineo distribuis bestojn jene:
Laŭ Lamarko posedo de spino indikas, ke oni havas perfektigitan skeleton kaj organizan planon de ĝi devenan; temas pri superaj animaloj, dum la malsuperaj animaloj malposedas perfektigitan skeleton kaj organizan planon, nome senvertebruloj.
Referencoj
Lamarko (Lamarck), Filozofio zoologia, 1809. SAT-Broŝurservo, 1987. Tradukis Valo.
Marignac (Charente-Maritime)
Geografio
Marignac situas sudokcidente de Cognac.
Makovce
Makovce (hungare Mákos [mAkoŝ], rutene Маківцї [makivcji]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Makovce situas laŭ mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Stropkov troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1408. En 1715 oni komputis tie 4 loĝatajn kaj 6 neloĝatajn domojn. En 1787 186 vilaĝanoj en 29 domoj, en 1828 230 vilaĝanoj en 29 domoj loĝis. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Makócz, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mákos 177 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Medzilaborce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Blaj-Sat
Blaj-Sat [blaĵ sat] (hungare: Kisbalázsfalva, germane: Kleinblasendorf) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Alba Iulia.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 463 loĝantojn (rumanoj, hungaroj).
Maransin
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Blaj-Sat
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1271. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér). Oni aligis ĝin al Blaj.
Maransin
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Károly Nagy (astronomo)
Károly NAGY [kAroj nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Károly estis hungara matematikisto, astronomo, membro ordinara de Hungara Sciencula Societo (1836).
La Praktiko
La Praktiko, 'La gazeto, kiu instruas kaj amuzas' aperis de 1932 ĝis 1941 kaj, subtitolite La Gazeto de la Mondpopolo, de 1946 ĝis 1970.
Károly Nagy (astronomo)
Károly Nagy naskiĝis la  1797 en Hungara reĝlando en Komárom (nuntempa Komárno en Slovakio). Li mortis la 1868 en Parizo.
Biografio
Károly Nagy post lernado iĝis farmaciisto en 1824, poste li eklaboris en Vieno. Baldaŭe en Francio li konatiĝis interalie kun François Arago, kiu helpis lin. En 1836 li edukis hungaran grafon, krome li donis al li financajn konsilojn. En 1847 li aĉetis bienon en Bicske, kie li konstruis observatorion. En 1849 li false estis akuzita, poste li vivis en Vieno kaj Parizo. Li donacis la observatorion al la hungara ŝtato.
La Praktiko
Antaŭ la milito ĝi aperis monate kaj havis 12-16 paĝojn en formato 31x24 cm. La eldoninto estis la Internacia Cseh-Instituto en Hago (Nederlando) kaj la redaktoro Andreo Cseh. La tiamaj konstantaj rubrikoj estis: Lernu per la eraroj!; Al la venko; La mondo ridas; La mondo estas interesa; Informoj; Konkursoj; Grafologio; Korespondu. Ĝi enhavis multajn fotojn pri la Esperantista vivo. Ĉar la Esperanto-gazetaro en aliaj eŭropaj landoj en la 1930-aj jaroj pli kaj pli mutiĝis dum La Praktiko eltenis ĝis 1941, ĝi ankoraŭ hodiaŭ estas interesa fonto pri la historio de la Esperanto-Movado en tiu epoko. Tiel ekzemple ĝi raportis en 1936 sub la titolo: "La germana registaro kontraŭ Esperanto": »La germanregna ministro Hess .. malpermesis al ĉiuj membroj de la nacisocialista partio .. aparteni al iu artlingva organizaĵo. .. La entrepreno "Heroldo de Esperanto" intencas transiri en alian landon ..« (La Praktiko, 1936/5 (53), p. 11, 1-a kol.).
En 1946, Universala Ligo transprenis la eldonadon de la gazeto. Ĝi reaperis kun la antaŭa celo, instigi al praktikado de Esperanto, ligi al la Movado kaj doni facilajn legaĵojn "post la kurso". Aldone, ĝi nun celis disvastigi mondfederismon, kion indikis ankaŭ ĝia nova subtitolo "La gazeto de la mondpopolo".
Kastelo de Baranów Sandomierski
Kastelo de Baranów Sandomierski estas kastelo en Baranów Sandomierski, en Komunumo Baranów Sandomierski, en Distrikto Tarnobrzeg, en Ĉekarpata provinco en sud-orienta Pollando. Estas parko proksime al la kastelo. Estas muzeo en la kastelo.
Muzeo Middelheim
Muzeo Middelheim estas subĉiela muzeo pri skulptado en Antverpeno, kiu situas en Nachtegalenpark (Parko de la najtingaloj).
Depost 1950 Middelheim estas ekspoziciejo de plenaera skulptarto en parko 27 hektarojn granda. En 57 jaroj tie estiĝis brila kolekto de skulptaĵoj de artistoj, kiuj - internacinivele - jam akiris famon en la aktuala arthistorio. Ĝi donas superrigardon de la moderna arto. Krom la konstanta bildokolekto, oni povas ankaŭ admiri kolektojn en portempa ekspozicio.
Odolenovice (Jenišovice)
Odolenovice (Wodalnowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jenišovice en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Jenišovice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 84 adresoj. En la jaro ĉ tie daŭre vivis.
Odolenovice situas en katastra teritorio Odolenovice u Jenišovic kun areo 2,84 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.
Ordinariumo
Principoj
La celebrado de la eŭkaristio havas – konsidere ĉiun historie kondiĉitan evoluon kaj ŝanĝiĝan formon – same kiel ĉiuj ritoj, fiksan sinsekvon (Ordo missae). Ĝi estas fiksita en la t.n. ordinariumo, kiu ampleksas ĉiujn fiksajn partojn de la celebrado kun plena teksto, dum kiam propraj tekstoj specife adaptitaj por ĉiu tago de la jaro (proprio) estas notitaj aliloke kaj ĉiam devas esti aparte enmetataj.
De la ordinariumo la kvin fiksaj partoj Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus kaj Agnus Dei speciale graviĝis por la eklezimuzika praktiko. Jam frue ili estis muzikigitaj plurfoje. Per la evoluo de la plurvoĉeco en la mezepoko la fokuso de muzikaj novkreitaĵoj koncentriĝis ekde la „Messe de Nostre Dame“ de Guillaume de Machaut (1300-1377) pli kaj pli sur tiujn ĉi kvin partojn, por kiuj do same establiĝis la termino „ordinariumo“. Kvankam ankaŭ variaj aliaj partoj de la liturgio estas sama en ĉiu mescelebrado (Patro Nia, aklamadoj, benodiraĵoj, ...), oni ilin ne rigardas kiel ordinariumerojn.
La Kyrie (κύριε ἐλέησον, „Sinjoro, kompatu“) estas ovacio jam kutima en antaŭ-kristana dio- kaj imperiestrokulto. La Kyrios-titolo estis uzata je la greka traduko de la hebreaj bibliaj libroj por la Dia nomo Jahwe. La juna eklezio aplikas ekzakte ĉi tiun titolon por la artikigo de sia konfeso pri Jesuo resurektinta: „κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς – Kyrios estas Jesuo Kristo“ (Phi 2 / 11).
Golfo de Guantanamo
La Golfo de Guatanamo (Bahía de Guantánamo) estas malgranda golfo situanta en provinco Guantanamo, Kubo, ĉe la sudokcidenta fino de la insulo.
Ordinariumo
Principoj
La Gloria enprenas la motivon de la Lk 2 / 14 priskribita laŭdo de la anĝeloj el la kristnaska historio: „Gloro estu al Dio en la alteco kaj paco surtere al la homoj bonvolaj.“ La laŭdo de la Gloria krome entenas aklamadojn („Ni laŭdas Vin, ni bondiras pri Vi, ni adoras Vin“) samkiel Kristo-alvokoj („Sinjoro de l‘ ununura Filo, Jesuo Kristo. Sinjor‘ Dio, Ŝafido Dia, Filo de l‘ Patro“). Ekde la 6-a jarcento la Gloria estas elprenita el la liturgio de la tagfazoj en la celebradon de la eŭkaristio: komence nur, kiam la episkopo de Romo mem estris la meson, poste trans la episkopa meso en ĝenerale ĝis finfine en la dimanĉan kaj festotagan eŭkaristia celebrado ekster la pentotempoj.
Golfo de Guantanamo
La suda parto de la golfo estas okupita de Usona Mararmeo-Bazo ĉe Golfo de Guantanamo kiu estis fondita en 1898. Lastatempe, la militbazo operacias kiel malliberejo por militantoj kolektitaj en militoj en Afganujo kaj Irako. La militbazo estas kontraŭ la volo de la Kuba estraro, kaj ĝi konsideras la militbazon kiel kontraŭleĝan okupadon de tiu areo.
Ordinariumo
Principoj
La kredokonfesado vortigita per la Credo nur post la ŝanĝo de la unua al dua jarmilo eniris la celebradon de la eŭkaristio. Ĝia origina funkcio kiel baptokonfeso per tio restis nepretervideble. Inter la multnombraj konfesformuloj la teksto de la disvastigita niceo-konstantinopola kredokonfesado montras apartajn akcentoj laŭ la doktrinaj fokusoj de la samnomaj koncilioj antivotempaj (Dio-homesto Jesuo Kristo, Sankta Spirito). La Credo estas kantata nur je dimanĉoj kaj altfestoj.
La altpreĝo de la komunio komencas per la prefacio, laŭdo de Dio varianta laŭ la eklezia jaro, en kiu oni memoras pri Lia farego (Oikonomia) laŭ savhistoria perspektivo. La prefacio, kiun deklamas la episkopo aŭ sacerdoto, tuj enbuŝiĝas en la fakte de ĉiuj kuncelebrantoj kantendan aklamadon de la Sanctus: „Sankto, sankto, sankto“ (komparu Trisagion). La teksto de la Sanctus aludas la glorigadon de Dio laŭ Jes 6 / 3 samkiel Revelacio 4 / 8, krome alvokon de la Mesio (Ps 118 / 26; Mt 21 / 9: Benedictus/benata …) kun la karakteriza Hosana-voko.
La Agnus Dei servas kiel akompana kanto por la panrompado. Tiu ĉi faro estis por la frukristana eŭkaristio tiel esenca, ke oni nomis la tutan celebradon laŭ ĝi (komparu Agoj 2 / 42; Lk 24 / 30). La akompankanto estas ripetata tiel longe, ĝis kiam la panrompado estas finita. Fakte tamen establiĝis trifoja kantado, je kiu la tria parto estas finata per „dona nobis pacem – Donu Vian pacon“. La nomado de Jesuo Kristo kiel Di-Ŝafido troviĝas en la biblia atesto ĉe Joh 1 / 29 kaj starigas eksplicitan rilaton al la juda Pesaĥ (Ex 12). La kristana eŭkaristio havas siajn radikojn en la juda Pesaĥ aŭ pasko-festo pliamplekigitajn per la elemento de la eŭkaristio malvastasenca. Jesuo Kristo estas la pesaxh-ŝafido en la aparta, absoluta senco.
La plej gravaj partoj de la Ordinarium missae
La sekvonta reproduktado de la ordinariumtekso kaj la esperantigo egalas tion, kion oni en la eklezia muziko kutime nomas "meso".
Principoj
La neŝanĝiĝantaj tekstoj de la evangelia luterana diservo estas la Patro Nia, la Glor‘ al la Patro (Gloria patri), la Instalaj Vortoj en la liturgio de la Sankta Manĝo kaj la kvin liturgiaj kantoj: Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Agnus Dei.
Parte ankaŭ la ordinariumo akiras karakteron de proprio pro tio, ke unuopaj ordinariumeroj estas eklezijar-sezone ligitaj:
Stacidomo de Băile Herculane
La Stacidomo de Băile Herculane (rumane: Gara din Băile Herculane) estas historia monumento en Băile Herculane, Rumanio.
Ordinariumo
Fonto
 La Sankta Biblio, British and Foreign Bible Society, Hongkongo 2003  Adoru. Ekumena diserva libro. Eld. de IKUE kaj KELI, Eldonejo Ponto 2001
Stacidomo de Băile Herculane
Historio
La konstruaĵo stariĝis ene de 1878 kaj 1886 laŭ planoj de la arĥitekto A. de Serres kiel kopio de ĉaskastelo de imperiestrino Maria Tereza de Aŭstrio kiu troviĝis proksime de Vieno. La stacidomo, konstruita laŭ stilo de baroko, je la komenco fakte havis alian funkcion: ĝi servis kiel ĉaskastelo por lia moŝto imperiestra Francisko Jozefo la 1-a.
Tiu ĉi stacidomo estas ĉe la fervojlinio Magistrala CFR 900 kiu interkonektas Bukareŝton kun Timișoara (norda stacidomo, jozefa/Iosefin).
Lajos Sigmond
Kariero
Lajos Sigmond estis unu el fondintanoj de la Kolozsvári Állami Magyar Opera.
Afri
Afri (singulare Afer) estis Latina nomo por la loĝantoj de Afriko, referencante en sia plej ampleksa senco al ĉiuj landoj sude de Mediteraneo (Antikva Libio). Latin-parolantoj dekomence uzis afer kiel adjekto, signife "el Afriko". Kiel nomo, ĝi indikas indiĝenon de Afriko, t. e., afrikanon.
Afri, Afridi, aŭ Ifren estas la nomo de tribo kiu loĝis en Nordafriko kaj pli precize en la regiono de Kartago (antikva grava urbo de la aktuala Tunizio). Tiu nomo estus la origino de la vorto «Afriko».
Bismarck-turo (Tecklenburg)
La Bismarck-turo en Tecklenburg estas 18 m alta belvedero konstruita de 1908 ĝis 1909 en la okcidenta parto de la urbo sur kresto de la Teŭtoburga arbaro. Ĝi nomiĝis laū Otto von Bismarck.
Konstrua historio
Antaŭ la turo tie situis ventmuelejo, kiu estis konstruita en 1851 sur la Windmühlenberg (ventmueleja monto), sed en 1906 post fulmotrafo ĝi forbrulis. La restinta muelejostumpo estis en 1908 akirita de la Bismarck-unuiĝo kaj uzita por la konstruo de la nuna turo.
Domo de Paciĝo
La Domo de Paciĝo (Megbékélés Háza) estas metodista kirko en Hungario, en ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Óbuda, en loĝkvartalo Békásmegyer.
Historio
En Hungario vivas ankaŭ metodistoj. Tiu eklezio interrompis ĉiujn kontaktojn kun la socialisma ŝtato en la 1970-aj jaroj. En 1981 tamen la ŝtato agnoskis la metodistojn. Komence ili aranĝis mesojn en drinkejo. En 1992 ili ricevis parcelojn de Budapeŝto. Tie konstruiĝis tiu ĉi preĝejo en 1998 helpe de metodistoj, Budapeŝto kaj Óbuda.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto formanta krucoformon. La preĝejo havas 500 m², kaj simbolizas kaj la kristanismon, kaj la judismon. Ĝi havas 2 nesimetriajn turojn. En suba parto de la pli longa, kvadrata kaj senpinta turo troviĝas la ĉefenirejo. Post la pordo interne tuj oni konstruis galerion por la orgeno. Ornamaĵo de la sanktejo estas vinbero.
Stern
Stern (Esperante: Stelo) estas konata semajna magazino de Germanio, aperanta ĉiuĵaŭde - en la publikaĵo mem oni skribas la titolon nur minuskle, do stern. Laŭ la stato de 2015 oni forvendas el ĝi ĉ. 750 000 ekzemplerojn ĉiusemajne.
La unua eldono de la ĵurnalo aperis la 4-an de aŭgusto en 1949 en Hanovro. La revuo sekvis similspecajn usonajn kaj britajn ekzemplojn de periodaĵoj, kaj ankaŭ la konkuran semajnan magazinon Der Spiegel, kiu jam en januaro 1947 fondiĝis, same en Hanovro. Fondinta eldonisto kaj unua ĉefredaktoro estis la ĵurnalisto Henri Nannen. Ekde la jaro 2014 Andreas Petzold estas sola eldonisto, kaj ekde la 1-a de oktobro 2014 Christian Krug funkcias kiel ĉefredaktoro.
Géza Röhrig
Géza Röhrig [rorig], laŭ hungarlingve kutima nomordo Röhrig Géza estas hungara-usona aktoro, poeto. Géza Röhrig naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Géza Röhrig devenis el juda familio. Li frue orfiĝis, li estis edukita komence en ŝtata edukejo, poste en familio. En la 1980-aj jaroj li estis membro de malpermesita muzika grupo. Li frekventis universitatojn en sia naskiĝurbo kaj Varsovio, sed li ne finis ilin. Li estis rolanto en filmo, poste li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo de Budapeŝto en 1993. En 2000 li translokiĝis al Novjorko, kie li akiris pli novan diplomon en juda teologia seminario. Li edziĝis dufoje, ambaŭ edzinoj naskis po 2 infanojn. En 2016 li ricevis premion Kossuth.
Zsolt Beöthy
Zsolt BEÖTHY [ĵolt bOti], hungare Beöthy Zsolt estis hungara literaturhistoriisto, verkisto, esteto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio kaj de Societo Kisfaludy. Lia filo estis László Beöthy (teatrestro), lia nepino estis Lídia Beöthy.
Zsolt Beöthy naskiĝis la 1848 en Buda - mortis la  1922 en Budapeŝto.
Biografio
Zsolt Beöthy frekventis juran universitaton inter 1871-1875 en Pest (urbo), poste li plulernis en Vieno kaj Munkeno. En 1872 li edziĝis al Szidi Rákosi, sed post 3 jaroj ili eksedziĝis. En la sekva jaro li fondis Athenaeum (revuo)-n, krome li instruis en la universitato, eĉ li estis rektoro en 1915. Li ricevis 3 premiojn.
Friedrichsholm
Friedrichsholm estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Hohner Harde, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohn.
Monaĥejo Marmaŝen
Marmaŝen (armene Մարմաշեն) estas monaĥejo kiu troviĝas en la marzo Ŝirako, je 10 kilometroj de Gyumri, ĉe la la maldekstra bordo de la rivero Aĥurjano.
La ĉefa preĝejo estis konstruigita de la princo Vahram Pahlavuni inter 988 kaj 1029. Post la invado de la selĝukoj, la preĝejo duondetruiĝis, sed poste estis rekonstruita de la nepoj de la princo ĉ. 1225. En la Mezepoko, Marmaŝen estis konata kaj grava loko en la regiono - kaj ankaŭ en la tuta reĝlando. Ĝiaj dimensioj estas multe pli grandaj ol tiuj de la aliaj monaĥejoj de Armenio.
Kun la paso de la tempo, ĝi ne estis plu renovigita, sed aliaj tri etaj preĝejoj konstruitaj samepoke nun troviĝas en ruinoj. La tertremo de la jaro 1988 en Armenio apenaŭ damaĝis la ankoraŭ starantajn konstruaĵojn.
Montilla
Montilla [monTIja] estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 168 km2 kie loĝas 23650 geloĝantoj, do loĝdenso estas 140.8 loĝ./km2. Montilla situas je 44 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Vinkulturo
En tiu ĉi urbo kaj en Moriles estas produktata la vino kun Nomo de Origino Montilla-Moriles, kies teritorio inkludas ankaŭ aliaj municipoj de la provinco: Doña Mencía, Montalbán de Córdoba, Monturque, Nueva Carteya kaj Puente Genil, kaj parte Aguilar de la Frontera, Baena, Cabra, Castro del Río, Espejo, Fernán-Núñez, La Rambla, Lucena, Montemayor kaj Santaella.
Ĝemelurboj
Montilla havas fratecajn rilatojn kun jenaj urboj:
(14581) 1998 RT4
(14581) 1998 RT4 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Listo de tombejoj de Parizo
Jen listo de la ĉefaj tombejoj de Parizo. La esprimo "pariza tombejo" aludas al ĉiuj tombejoj administritaj de la pariza municipo, tio estas la tombejoj lokitaj ene de Parizo, sed ankaŭ pluraj aliaj tombejoj ekster la franca ĉefurbo, en proksimaj ĉirkaŭurboj.
Ekzistas nuntempe 20 tombejoj de Parizo, inkluzive de 6 lokitaj ekster la urbo.
Aliaj nekropoloj en Parizo
Ekzistas aliaj tombejoj en Parizo :
Sayula (Veracruz)
Sayula de Alemán estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Sayula de Alemán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 144.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28813 loĝantojn. El tiuj estis 13978 viroj kaj 14835 virinoj. La komunumo havas surfacon de 640.8 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 17 gradoj kaj 53 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 57 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 80 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 29624 personoj. En la jaro 2000 temis pri 27958, do temis pri kresko / malkresko je -1.15 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 24598 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 4190 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30144a.htm
(42811) 1999 JN81
(42811) 1999 JN81 estas marsrenkonta asteroido, foje rigardita kiel asteroido de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia klinata orbito restas ekstere de tiun de Marso, ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,227168 astronomia unuo, tie estas 33,984 milionoj da km.
Gotthold Gundermann
Gotthold Erdmann GUNDERMANN (naskiĝinta la en Freienorla, mortinta la  en Tübingen) estis germana filologo klasika.
Vivo
Studinte klasikan filologion ĉe la Universitato de Jena li doktoriĝis en 1880 pro la disertacio De Iuli Frontini Strategematon libro qui fertur quarto (pri Frontino). Sekve li kelkan tempon deĵoris instruiste.
En 1884 oni venigis lin je kunlaboro por la leksikografia projekto Corpus glossarium latinorum. Por povi plenumi tion ĉi li faris diversajn studekskursojn al gravaj universitataj kaj alitipaj bibliotekoj por ekspluato de la tieaj manuskriptoj. Ne antaŭ 1892, kiam venis voko al la Universitato de Gießen, li forlasis la redaktistaron.
Jam en 1888 Gundermann estis habitiliĝinta en Jena kaj en 1891 li nomunitis eksterorda profesoro. En 1893 aŭskulteblas lia deĵorekig-prelego en Gießen kie li estis ĝis 1902 antaŭ ol iri al la Universitato de Tübingen kie li emeritiĝis en 1921.
Málinec
Málinec (Málnapatak, Malintz) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1212. En la 15-a jarcento la husanoj havis la domaron. Inter 1552-1685 ĝi apartenis al la Osmana Imperio. En 1820 vitrofarejo ekfunkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Málnapatak 6342 homoj, (6018 slovakoj, 170 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Losonc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Málinec 1461 homoj, (1406 slovakoj).
1218 Astero
1218 Astero estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la genro de floro Astero (el la familio de la Asteracoj).
Fernando Colunga
Li ŝatas motorciklojn kaj rapidajn aŭtojn. En libera tempo li ŝatas subakviĝi en Kariba Maro. Hejme li havas du hundojn. Lia plej ŝatata manĝo estas pico. Ekde sia naŭa jaro li ekzercis batalartojn. Fernando Colunga manĝas nenian panon, salon. Lia dieto estas severe proteina (fiŝoj, legomo...)
21445 Pegconnolly
21445 Pegconnolly estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Peggy Connolly, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Illinois Mathematics and Science Academy de Aurora (Ilinojso, Usono)
Juan Aldama
Juan Aldama estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Juan Aldama.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18 498 loĝantojn. El tiuj estas 87 98 viroj kaj 9 700 virinoj. La komunumo havas surfacon de 583 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1 990 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 400 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 24° 17′ norda latitudo kaj 103° 24′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 17 023 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 17 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,1 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
11 905 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 11 289 alfabetoj kaj 326 analfabetoj. Do 5,01 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 6,069 alfabetoj kaj 270 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 4,26%. Inter la viroj estas 5 220 alfabetoj kaj 326 analfabetoj, do 5,88% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Calliano
Calliano havas diversajn signifojn:
Marignac
Marignac povas esti:
Lokoj
Komunumoj en Francio:
13057 Jorgensen
13057 Jorgensen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker kaj de la kanada astronomo David H. Levy, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Carl Jorgensen, konatan amatoran astronomon de Montrealo. En la 1960-aj jaroj li prezidis la Sekcio Duobla Stelo de la Montreala Centro de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado kaj estis redaktoro de la bulteno de la Centro, Skyward. Jorgensen laboris ĉe la Universitato McGill dum multenombraj jaroj.
Adrien Basin
Adrien Basin (fl. 1457 – 1476; mortinta post 1498) estis Franc-flandra komponisto, kantisto kaj diplomato de la Burgonja skolo de la frua renesanco. Li estis surlistigita kune kun Antoine Busnois kaj Hayne van Ghizeghem kiel unu el la personaj kantistoj de Karlo la sentima, duko de Burgonjo.
Vivo
Oni nur malmulte scias pri lia frua vivo, kaj li unuan fojon aperas en la notoj kiel kantisto de Isabella de Bourbon, edzino de Karlo la sentima. Poste li ŝajne aliĝis la personan kapelon de Karlo, kiam tiu ĉi dukiĝis. Malsame ol multaj el la muzikistoj de la burgonja kortego, kiuj akompanis Karlon (kiu amis muzikon samkiel militojn, kaj ŝatis muzikan distron dum liaj militaj aventuroj) ankaŭ dum liaj militiroj, Basin ŝajnas restinti en Bruĝo plejparton de sia tempo. Post la morto de Karlo dum la batalo de Nancy en 1477, Basin servis la kortegon kiel diplomato laŭ notoj el la 1480-aj jaroj. La lasta noto pri lia vivo datiĝas en 1498, kiam li estis nomita kiel heredanto de lia frato Pierre.
Verkoj
Ĉiu transviva muziko de Basin estas sekulara, kvankam kelkaj el la anonimaj verkoj en la manskribaĵoj de la epoko povus esti el lia plumo. El liaj sekularaj kantoj unu vaste populariĝis. Nos amys vous vous abusés estis uzata de diversaj postaj komponistoj inkluzive Tinctoris kiel fonto por meskomponaĵoj, kaj oni trovis multnombrajn kopiojn de la kanto, kelkaj en kolektoj tiel for kiel Pollando kaj Portugalio. Antaŭ la ekesto de muzikpresado komence de la 16-a jarcento, tia distribuado maloftas kaj ĝenerale montras la popularecon de muzikaĵo.
Datoj pri la komponado de la kantoj de Basin ne estas konataj, sed eble ili estus skribitaj dum la periodo, kiam li estis kantisto ĉe Karlo. Se li poste verkintus muzikon, aŭ ĝi ne transvivus aŭ ĝi transvivus anonime.
Marmoto
Marmoto estas holarktisa genro de mamuloj el la ordo de ronĝuloj, familio sciuredoj. Entute oni agnoskas 15 speciojn en la genro. Arealoj de la plej konataj specioj inkluzivas plejparte montarajn areojn kiel Alpoj, Karpatoj, Tatroj, Pireneoj kaj nordaj Apeninoj en Eŭropo, Roka Montaro, Kaskada Montaro, Nigraj Montetoj kaj Sierra Nevada en Norda Ameriko, Deosai-plato en Pakistano kaj Ladako en Barato. Krome marmotoj troveblas en vastaj kaj sekaj Eŭraziaj stepoj. La arbara marmoto (Marmota monax) troveblas en arbaraj regionoj tra plejparto de Usono kaj Kanado, ekde sudokcidenta Georgio ĝis Alasko. Ankaŭ la prerihundo aŭ cinomuso, kiu troveblas en preriaj regionoj de Usono, Kanado kaj Meksikio, estis iam konsiderata marmoto, sed nun zoologiistoj apartenigis ĝin en apartan genron Cynomys.
Marmotoj plej kutime vivas en ternestoj aŭ en piloj de falintaj rokoj. En malvarmaj regionoj ili hiberniĝas dum vintro. Plimulto de marmotoj estas tre sociaj kaj kunekzistas en grandaj grupoj. Ili uzas laŭtajn fajfojn kiel signalojn por komunikado, aparte en danĝero.
La dieto de la marmotoj plejparte konsistas je plantaj partoj kiel herboj, beroj, likenoj, muskoj, radikoj kaj floroj.
Subgenroj kaj specioj
Ĉi-sekvas la listo de ĉiuj specioj de genro Marmota kiel agnoskita fare de Thorington kaj Hoffman kun aldono de nova specio M. kastschenkoi, difnita en jaro 2003. Oni dividas la genron je du subgenrojn.
Krome, fosiliaj datumoj sugestas ekziston de almenaŭ kvar formortintaj specioj de marmotoj:
Historio kaj etimologio
Homoj konis marmotojn ekde antikvaj tempoj. La plej frua mencio de marmoto en skola verko estas la priskribo de "or-fosantaj formikoj" el raporto de antikva greka historiisto Herodoto de -5-a jarcento, Laŭ esploroj de franca entologiisto Michel Peissel fakte temis pri himalaja marmoto en Deosai-plato kaj emo de lokaj triboj kiel brokpoj ellavi oran polvon en marmotaj ternestoj.
La marmota tago (Groundhog day) je 2-a de februaro estas tradicia festo en multaj lokoj de Usono kaj Kanado. Oni festas ĝin ĉiujare ekde 1887 en Pensilvanio, kvankam rekordoj pri eĉ pli fruaj festoj ekzistas. Ekde 2010 en Alasko oni nomas la feston Marmot day, ĉar alaska kaj griza marmoto estas pli kutimaj en la ŝtato ol la arbara marmoto (groundhog).
Romiano (Erfurt)
La Romiano estas skulptaĵo sur la Fiŝbazarplaco de Erfurto. Temas pri armita romia soldato kun emblemoj de la Romia respubliko tenante la flagon de la urbo.
Historio
Ekde 1448 ekzistis statuo de Sankta Marteno pro la proksimeco de la - ne plu ekzistanta - Marteno-kirko. Estas Marteno la patrono de la urbo Mainz, kies ĉefepiskopoj estis dum jarcentoj la ne nur la formalaj regantoj de Erfurto. Dum la Kamparana ribelo la statuo detruitis laŭ ordono de la ĉefa konsilanto.
La majencanoj klopodis novan starigon de figuro kaj komisiis la surlokan nederlandanon Israel von der Milla. Lian en la 6-a de novembro 1591 starigitan statuon - starigita "zum Beweißtum ihrer Freiheit, so die Stadt von alten Zeiten her gehabt" (por pruvi la liberecon jam de longa tempo havitan) - eknomis la erfurtanoj simple Viro aŭ Romiano. Kun la kuro de la tempo estis altribuita al la statuo la sama graveco kioma normalis por t.n. rolando-statuetoj en multaj aliaj urboj. Nur en la 20-a jc oni korekte forstrekis la erfurtan statuon el la oficiala Rolando-listo.
Federacia Universitato de Sankta Katarino
Federacia Universitato de Sankta Katarino estas universitato, ties nomo portugale estas: "Universidade Federal de Santa Catarina-UFSC". Ĝi estis kreita en la jaro 1960. UFSC situas en Florianópolis, ĉefurbo de Santa Catarina, suda ŝtato de Brazilo.
Romiano (Erfurt)
Historio
La aktuala soklo estas el la 18-a jc. En 1886 la statuo ekhavis sian nunan lokon, ĉar ĉe la antaŭa pozicio ĉe la komenco de Markt-strato, ĝi estis estinta tro trafikĝenanta.
Dum la tempo de Turniĝo la Romiano jam delonge soifis restaŭron. Sekve en 1991/92 kaj la statuo kaj kaj la kolono riparitis, kelkaj partoj (ekz. la flago) anstataŭitis. Krome la statuo rericevis la originalan renesancan koloron. La ŝtonskulpta firmao Ochsenfurt el Paderborn pagis la 30.000 markojn kostantan restaŭradon faritan fare de la konservistoj Reinhard kaj Stemmler.
Literaturo
Steffen Raßloff: ''100 Denkmale in Erfurt. Geschichte und Geschichten.'' Mit Fotografien von Sascha Fromm. Essen 2013, ISBN 978-3-8375-0987-8, p.. 14-15..
Nacia parko Killarney
La Nacia parko Killarney (gaele: Páirc Náisiúnta Chill Airne) situas en graflando Kerry en sudokcidenta Irlando sur duoninsulo Iveragh.
La Nacia parko grandas pli ol 100 km² kaj najbaras al urbo Killarney kaj entenas la tri lagojn Lough Leane, Muckross Lake kaj Upper Lake, kiuj donas 22 km² de la parka surfaco. Oni trovas tie unu el la plej oldaj kverkaj arbaroj de Irlando. Krom la kverko kreskas en la parko ankaŭ abundaj taksusoj, muskoplantoj, likenoj kaj filikoj. Kiel en la tuta sudokcidenta Irlando, kreskas en la parko – pro efiko de la golfa marfluo – multaj florplantoj, kiuj estas konataj precipe en la mediteranea regiono, ekz. la arbustaj fragujoj kaj grandkreskantaj rododendro-arbustoj. La rododendroj iĝis problemo en la lastaj jaroj, ĉar por ili la kondiĉoj estas idealaj - milda, humida klimato- kaj tio minacas trakreskon de la parko.
La turisma centro de la parko povas esti rigardata la Muckross House. Ĝi estis konstruita en 1843 fare de familio Herbert kaj situas en pitoreska pejzaĝo ĉe bordo de la Lago Muckross, ĉirkaŭita de prizorgita razeno, bela flor- kaj ŝtonĝardeno.
En proksimo de Domo Muckross, oni establis turisman centron, de kiu oni povas viziti la Kerry County Life Experience. La vizitantoj tie povas ricevi superrigardon pri provinca vivo en ĉ. 1930 kaj metiistojn dum laboro.
Oni povas uzi de Domo Muckross unuaksan ĉevalan ĉaron aŭ piediri la ĉirkaŭon. Ŝatata celo estas la pitoreske situanta Torc-akvofalo.
Sur terlango en Lough Leane situas la Tower House Ross Castle, en kiu oni povas ricevi rigardon je ĉitago de familiĉefoj.
La insulo Innisfallen estas vizitebla pro la tiea grava monaĥejo.
Skalica
Skalica (Szakolca [sakolca], Skalitz [skalic]) estas urbo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Skalica.
Situo
La urbo situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Moravo, laŭ ĉeĥa-slovaka landolimo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Bratislavo-Ĉeĥio. La limo troviĝas 4 km.
Historio
La unua mencio okazis en 1217 en formo Zaculcha, kiu iĝis libera reĝa urbo en 1372. La urbo havis gravan lokon dum bataloj de kontraŭ husanoj, dum liberecbataloj de Stefano Bocskay kaj Francisko Rákóczi la 2-a. En 1910 en la urbo loĝis 5018 da loĝantoj (4155 slovakoj, 505 hungaroj, 259 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Szakolca, kies distriktejo estis. Poste la loko apartenis al Ĉeĥoslovakio jam kiel "Skalica", ekde 1993 al Slovakio. En 2004 loĝis en la urbo 15 013 da homoj, precipe slovakoj. Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj estas ĉie traireblaj.
Lajos Mészáros (aktoro)
Lajos Mészáros [lajoŝ mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros Lajos estis hungara aktoro, reĝisoro, bibliotekisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis bodó-baári kaj nagybitsei.
Reĝa Muzeo por Belaj Artoj (Nederlando)
La Reĝa Muzeo por Belaj Artoj estas la plej granda muzeo de Antverpeno. Ĝi estas lokita en belega artotemplo el la 19-a jarcento. La muzeo enhavas pli ol 7000 artaĵojn, precipe de sud-nederlandaj kaj flandraj artistoj, ekde la Flandraj Primitivuloj laŭ Petro Paŭlo Rubens ĝis James Ensor. Oni krome retrovas eksterlandajn majstrojn kiel Nicolas Fouquet kaj Amedeo Modigliani.
Lajos Mészáros (aktoro)
Lajos Mészáros naskiĝis la en Nagykáta, li mortis la  en Budapeŝto.
Reĝa Muzeo por Belaj Artoj (Nederlando)
Adreso: Leopold De Waelplaats, Antwerpen.
Lajos Mészáros (aktoro)
Biografio
Lajos Mészáros komencis sian aktoran karieron en teatra kompanio de Gyula Miklósy en 1873. Liaj sekvaj teatraj trupoj estis Vilmos Lászy (1874–1875, 1879), Andor Gerőfy (1876–1879, 1881–1884), respektive li rolis en urboj Székesfehérvár kaj Pécs (1879–1881, 1895-1896), Arad (urbo) (1888–1889), Miskolc (1889–1890), Kassa (1890-1894), Szeged (1894-1895). En Pécs li estis ankaŭ reĝisoro. Inter 1884-1888 kaj 1896–1925 li estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), krome ekde 1900 li estis ankaŭ bibliotekisto de la teatro. Li ricevis premion en 1900. Li edziĝis en 1883, lia edzino naskis filon.
Mildareveno
Mildareveno (itale "Rientrodolce") estas politika asocio proksima al Radicali Italiani, kiu interesiĝas pri monda troloĝateco, ekologio kaj energio. Ĝia nomo devenas el ideo de Marco Pannella, laŭ kiu estas necesa "milda reveno" al mondo kun du miliardoj da homoj. La asocio konsideras la mondan troloĝatecon kiel la ĉefan kialon de la socia, ekologia kaj energia krizo de nia planedo kaj celas konvinki la societon, la amaskomunikilojn, la intelektulojn kaj la politikistoj pri la neceso de "dolĉa" malkreskigo de monda loĝantaro, respektante la homajn rajtojn kaj la individuajn liberojn.
La asocio havas samnomatan diskutgrupon, kiun ĉiuj povas eniri (ne nur la asocianoj). Inter la grupanoj estas Bill Ryerson, Marco Pannella, Luigi De Marchi, Maria Luisa Cohen, Andrea Furcht.
Eitensheim
Eitensheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichstätt kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tripolo
Tripolo, arabe: (طرابلس (الغرب, estas la ĉefurbo de Libio kaj la plej grava haveno de la lando. Por fari diferencon de la sama urbo en Libano, oni ankaŭ nomas la libian urbon "Okcidenta Tripolo".
Historio
La urbo fondiĝis 7 jarcentojn antaŭ Kristo. Ankaŭ la romianoj havis tie gravan havenon. Dum la epoko de la itala kolonio 1911-1943 ĝi estis administrejo. Dum la 2-a mondmilito Tripolo estis parto de milita fronto en Afriko. Baldaŭe pro la nafto la ĉefurbo multe evoluis, nuntempe apartenanta al la plej gravaj afrikaj urboj.
Cammin
Cammin havas diversajn signifojn:
Monujo
Monujo estas saketo destinita por enteni monerojn, kiun oni portas ordinare en la poŝo.
Historio
Dum mezepoko mono estis pli ofte portata en saketo, ĉefe moneroj, sed ankaŭ metalpecoj aŭ valoraj ŝtonoj. Tiuj saketoj estis ĉirkaŭ pojnograndaj, fermitaj per ŝnuro aŭ leda rimeno kaj fiksitaj al zono. Tiu formo ekzistis ankoraŭ komence de la 19-a jarcento.
Lubomír Štrougal
Lubomír Štrougal (19a de oktobro 1924 en Veselí nad Lužnicí -- 6-an de februaro 2023) estis ĉeĥa politikisto kaj ĉefministro de Ĉeĥoslovakio.
Inter 1959 kaj 1961 Štrougal estis priagrikultura ministro, poste ĝis 1965 li estis ministro pri internaj aferoj.
En 1968 li iĝis deputita ĉefministro de Oldřich Černík. Dekomence li malakceptis la okupadon de Ĉeĥoslovakio fare de la trupoj de la Varsovia Kontrakto en 1968, sed li iĝis poste unu el la plej elstaraj reprezentantoj de la reĝimo de Gustáv Husák. Štrougal estis la ĉefministro de Ĉeĥoslovakio de la 28a de januaro 1970 ĝis la 12a de oktobro 1988.
Pro konfliktoj kun la proparolanto de la komunista partio nome Milouš Jakeš, li rezignis kiel ĉefministro. Li kritikis la staton de la partio, de la regopovo kaj de la socio. Dum la velura revolucio de 1989 Štrougal estis unu el la kandidatoj por la porparoleco de la komunista partio, sed poste lasis politikon kaj en februaro de 1990 li estis elpelita el la partio.
La kontraŭkomunisma tribunalo akuzis Štrougal, kiu en sia posteno en 1965, evitis priserĉadon pri krimoj fare de la komunista ŝtata sekurecservo en 1948 kaj 1949. Tamen, la Praga tribunalo senkulpigis lin en 2002 pro manko de pruvaro.
Petrozavodsk
Petrozavodsk (Петрозаводск, Petroskoi) estas urbo en Rusio, ĉefurbo de respubliko Karelio.
Historio
La urbo estis fondita de caro Petro la Granda en la jaro 1703 rilate al konstruado de kanonfandejo por Nordia Milito, ĉar tie troviĝis grandaj fer-ercoj. Dum la Turka-Rusa Milito (1773-1774) en Petrozavodsk estis fondita Aleksandra fabriko.
Statuson de urbo Petrozavodsk akiris en la jaro 1777. En la jaro 1786 estis fondita unua Ĉefa Popola Lernejo. Regula vaporŝipa komunikaĵo inter kun Peterburgo estis estigita jare 1861. Komence de 20-a jarcento en Petrozavodsk funkciis 21 instruejoj inklude gimnazioj, faklernejoj, klerika seminario, ktp. Dum la 17-a jarcento Petrozavodsk estiĝis fabrika urbo. Je la jaro 1835 tie loĝis nur 3352 homoj. Unua kinoteatro aperis en la urbo en 1911.
La urbo estas sur bordo de lago Oneĵskoje (cirile Онежское). Tra la urbo fluas tri riveroj: Neglinka, Lososinka kaj Ŝuja.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 86401.
La interurba telefona kodo estas 8142, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
Ekonomio
Ekonomio de la urbo estas bazita sur peza industrio (konstruado de traktoroj, ŝipoj), energio, teksindustrio, kaj tipografio. En Petrozavodsk funkcias du alkoholaĵfabrikoj, viandkombinato, du laktkombinatoj, ktp.
En la urbo estas haveno, fervoja stacio (ekde 1916) kaj flughaveno.
Nun Petrozavodsk estas ne nur industria centro de Nordrusio, sed ankaŭ scienca kaj kultura centro. En Petrozavodsk funkcias 5 universitatoj kaj multo da aliaj instruistejoj.
Ĝemelurboj
Petrozavodsk havas kelkajn ĝemelurbojn: Varkaus (Finnlando), Duluth (Usono), La Rochelle (Francio), Mo i Rana
Esperantistoj en Petrozavodsk
Vladimir Romanov, RUS-185034, Petrozavodsk, Nojbrandenburgskaja 14A-51. Retpoŝto: pilumib@mail.ru
Soconusco (Veracruz)
Soconusco estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Soconusco (Veracruz). La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 145.
Tongmenghui
Tongmenghui (ĉine simpligite 同盟会, tradicie 同盟會, pinjine Tóngménghuì, laŭ sistemo Wade-Giles T'ung-meng Hui, en Esperanto "socieco de revolucia alianco") estis societo fondita fare de Sun Jatsen en 1905 en Tokio. Temas pri kunligo de pluraj malgrandaj revoluciaj ĉinaj grupiĝoj, kiuj antaŭe agis aŭtonome. Komence ĝi kompreniĝis kiel sekreta societo.
Soconusco (Veracruz)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12456 loĝantojn. El tiuj estis 6019 viroj kaj 6437 virinoj. La komunumo havas surfacon de 94.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 17 gradoj kaj 58 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 31 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 60 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 11661 personoj. En la jaro 2000 temis pri 11467, do temis pri kresko / malkresko je -0.33 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 10042 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 200 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30145a.htm