cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Romantisma muziko
Altromantismo (ĉ. 1820 ĝis 1850)
La ĉeĥan nacian muzikon fondis Bedřich Smetana (1824–1884) per siaj operoj kaj la simfoniaj poemoj orientitaj je Liszt. La simfonioj, konĉertoj kaj ĉambromuzikaj verkoj de Antonín Dvořák (1841–1904) tamen sekvis la modelon de Brahms. En Pollando Stanisław Moniuszko (1819–1872) estis la gvida operkomponisto, en Hungario Ferenc Erkel (1810–1893). Norvegio aperigis per Edvard Grieg (1843–1907), kreinto de lirikaj pianoverkoj, lidoj kaj orkestroverkoj kiel la Peer-Gynt-Suito, sian plej faman komponiston; en Anglio komponis Hubert Parry (1848–1918), kiu orientita je Brahms komponis precipe ĥorverkojn kaj simfoniojn, kaj la kreinto de skurilaj operetoj Arthur Sullivan (1842–1900).
Malfrua romantismo (ĉ. 1850–1890)
Dum la malfrua romantismo, ankaŭ nomita postromantismo, la tradiciaj formoj kaj elementoj de la muziko estas plu dissolvitaj. Pli kaj pli kolora orketsropaletro, pli granda elspezo de muzikaj rimedoj, la eluzado de la tonaleco ĝis ĝiaj limoj, troaltigitaj emocioj kaj pli kaj pli individua tonlingvaĵo de la unuopa komponisto estas tipaj signo; la muziko pasas al la sojlo de la modernismo.
Sed kompreneble la operscenejo taŭgis bonege por intensigitaj emocioj. Sufiĉe bravis ankoraŭ la popol- kaj fabeloperoj de Engelbert Humperdinck (1854–1921), Wilhelm Kienzl (1857–1941) kaj Siegfried Wagner (1869–1930), filo de Richard. Sed jam Eugen d’Albert (1864–1932) kaj Max von Schillings (1868–1933) agacis la nervojn per germana varianto de la verismo. Erotika simbolismo troviĝas en la teatraj verkoj de Alexander von Zemlinsky (1871–1942) kaj Franz Schreker (1878–1934). Pli proksimen al la limoj de la tonaleco paŝis Richard Strauss (1864–1949) per Salome kaj Elektra, antaŭ ol li per sia Rosenkavalier denove surpaŝis pli tradiciajn vojojn. Laŭstile parencaj montriĝas la komponaĵoj de Emil Nikolaus von Rezniĉek (1860–1945) kaj Paul Graeners (1872–1944).
En Italio dominis ankaŭ tiutempe la opero. Tie evoluis la verismo, intensigita realismo, kiu sur operscenejo povis facile gliti en la ŝablonecon kaj melodramecon. Ekzemple Ruggero Leoncavallo (1857–1919), Pietro Mascagni (1863–1945) kaj Umberto Giordano (1867–1948) renomiĝis malgraŭ sia ampleksa verkaroj nur per po unu opero. Nur la kreado de Giacomo Puccini (1858–1924) konserviĝis komplete en la repertuaro de la operejoj, kvankam oni ankaŭ al li riproĉis sentimentalecon. Malgraŭ kelkaj verismaj komponaĵoj Ermanno Wolf-Ferrari (1876–1948) validas ĉefe kiel reviviginto de la Opera buffa. Ferruccio Busoni (1866–1924), partatempe en Germanio vivanta defendanto de moderna klasikismo, postlasis tamen iomete konvencian, malmulte prezentatan verkaron. Tiel la instrumenta muziko trovis ian lokon en la itala muziko nur per la impresionisme influita muziko de Ottorino Respighi (1879–1936).
La nocio impresionismo devenas de la pentrarto, kaj kiel en tiu, ĝi ankaŭ evoluis en la muziko en Francio. En la komponaĵoj de Claude Debussy (1862–1918) strukturoj dissolviĝis en plej subtilajn nuancojn el ritmaro, dinamiko kaj sonkoloro. Tiun ĉi evoluon preparis la komponaĵoj de Vincent d'Indy (1851–1931) kaj precipe la lidoj kaj la ĉambromuzikaĵoj de Gabriel Fauré (1845–1924). Ĉiuj postsekvaj francaj komponistoj pli malpli estis influataj de impresionismo. La plej gravaj inter ili estis Maurice Ravel (1875–1937), brila orkestrovirtuozo. Albert Roussel (1869–1937) komenco prilaboris unue ekzotikajn temojn, antaŭ ol li same kiel Ravel anticipis novklasikismajn tendencoj. Ankaŭ Gabriel Pierné (1863–1937), Paul Dukas (1865–1935), Charles Koechlin (1867–1950) kaj Florent Schmitt (1870–1958) pritraktis simbolismajn kaj ekzotik-orientumajn materialojn. Stranga unuopulo estis Erik Satie (1866–1925), kreinto de halucinaj pianopecoj kaj idolo de la posta generacio.
Hubert Parry samkiel la irlandano Charles Villiers Stanford (1852–1924) enkondukis en Anglio la malfruromantismon, kies unua grava reprezentanto estis Edward Elgar (1857–1934). Dum kiam li revivigis la oratorion kaj verkis simfoniojn kaj konĉertojn, Frederick Delius (1862–1934) sindediĉis per propra variaĵo de impresionismo ĉefe al malgrandaj orkestrobildoj. Ethel Smyth (1858–1944) verkis en stilo memoranta al Brahms precipe operojn kaj ĉambromuzikon. La plej grava simfoniisto de sia lando fariĝis Ralph Vaughan Williams (1872–1958), kies verkoj estis inspiritaj de anglaj popolkantoj kaj la renesancomuziko. Gustav Holst (1874–1934) enfluigis en sian verkaron grekan mitaron kaj baratajn saĝodoktrinojn. Tre skurilaj komponistoj je la transiro al modernismo estis ankaŭ Havergal Brian (1876–1972) kaj Frank Bridge (1879–1941).
En Rusio Aleksandr Glazunov (1865–1936) ornamis sian tradicieman komponteknikon per buntega orkestropaletro. La mistikisto Aleksandr Skrjabin (1872–1915) revis pri sintezo el koloroj, sonoj kaj odoro. Sergej Rachmaninoff (1873–1943) komponis melankoliajn-patetikajn pianopecojn kaj -konĉertojn plenajn de ebria virtuozeco, dum kiam la pianokomponaĵoj de Nikolaj Medtner (1880–1951) estas pli lirikaj
En Ĉeĥio Leoš Janáček (1854–1928), profunde enradikita en la muziko de sia der Musik seiner moravia patrio, trovis novajn esprimeblecojn per evoluo de la intonacio. Ankaŭ en la muziko de Zdeněk Fibich (1850–1900), Josef Bohuslav Foerster (1859–1951), Vítězslav Novák (1870–1949) kaj Josef Suk (1874–1935) la hejmlandaj sonoroj estas malpreteraŭdeblaj. Tamen en la verkaro de la polo Karol Szymanowski (1882–1937) troviĝas krom popolmuzikaj influoj ankaŭ iomete morbida ekzotiko kaj poste klasikisma modereco.
La plej grava dana komponisto estis Carl Nielsen (1865–1931), fama pro siaj simfonioj kaj konĉertoj. Eĉ pli domina en sia lando estis la pozicio de finno Jean Sibelius (1865–1957), same simfoniisto de melankolia esprimivo kaj klara formado de linioj. En Svedio la verkaroj de Wilhelm Peterson-Berger (1867–1942), Wilhelm Stenhammar (1871–1927) kaj Hugo Alfvén (1872–1960) surmontras tipe nordan konservemon, kaj ankaŭ norvego Christian Sinding (1856–1941) komponis tradicieme.
Ankaŭ la voĉo de Hispanio post longa tempo eksonis, unue en la pianoverkoj de Isaac Albéniz (1860–1909) kaj Enrique Granados (1867–1916), poste en la operoj, baletoj kaj orkestroverkoj de impresionisme influita Manuel de Falla (1876–1946). Finfine kun Edward MacDowell (1861–1908) kaj Amy Beach (1867–1944) aperis ankaŭ unuaj malfrukromantismaj komponistoj de Usono. Sed jam la verkaro de Charles Ives (1874–1954) nur parte apartenis al malfruromantismo – multe el tio jam estis radikala kaj montris malproksime en la 20-an jarcenton
Romantisma muziko kiel monda percepto
Malgraŭ disiraj direktoj kaj aperaĵoj la romantismaj impulsoj ĝis meze de la 19-a jarcento estis tiamaniere interĉenitaj, ke oni povas singardeme diri pri romantisma epoko, en kiu tamen ankaŭ kontraŭmovadoj aktivis. Kvankam ĝis meze de la 20-a jarcento kaj trans tiu romantismaj enhavoj kaj sintenoj ĉiam denove kaj en kelkaj komponaĵoj ekzemple trarompiĝis (ekde "Tristan und Isolde "de Wagner, 1857-59, trans Johannes Brahms, Anton Bruckner kaj Gustav Mahler ĝis Arnold Schönberg, ekz. Verklärte Nacht (transfigurita nokto), 1899, eksplicite precipe en la verkoj de Hans Pfitzner), la reto de interrilatoj estas tro maldense tegita, ol ke oni sufice fundite povus paroli pri "malfruromantismo" aŭ "novromantismo". La romantisma mondo- kaj estopercepto sin malligis de sia ligo al epoko. Ke romantisma muziko finfine kontraŭstaras fiksadon sur tempe limigita kaj geografie lokalizita epoko, verŝajne revenas sur siaj internaj motivoj: ĉesigo de reala tempeco (ekz. en muziko de la Viena klasikistoj), ĉesigo de la interartaj limoj, Priĵurado de la pasinteco kiel fora idealbildo (glorkronata foreco), tendenco al malmaterialigo de la tono (entute de la artorimedoj), el tio sekve sublimado, spiritualigo, malakcepto de la klerismo (noktosimbolismo), enrompiĝo de la neracia. Krome nomendas jenaj kriterioj: emfazo kaj rompiteco, tendenco al "malferma" formo, subjektivigo de ĉiu sperto, tiel ke ĉiu artista eldiro aperas kiel reflekso de travivaĵo sur subjekto. El tio sekvas malintegrado kaj memdissolvo de la subjekto ("sopiro pri morto", Thomas Mann). Per la unuigo de mio kaj mondo ("Eĉ tiam mi estas la mondo!", Tristan, 2-a akto) kaj per saviĝo helpe de memdissolvo Wagner ekigis la bazan temon de la romantismo, tamen donis al ĝi neatendite novajn dimensiojn. El la romantisma produktado de "artefaritaj paradizoj" (Baudelaire) ekestis la ideo de "arto por la arto", kies venkado estas unu el la ĉefaj tendencoj en la artoj de la nuntempo. La kontraŭfortoj kontraŭ la romantisma, kiuj ĉie ekmoviĝis en la dua duono de la 19-a jarcento (Brahms, Bruckner, Mahler) kaj estas observeblaj ĝis en la konstruktivismaj tendencoj de la arto de la 20-a jarcento, ĉiam staris sub la signo de regajnado de objektiveco, realo kaj senpotencigo de la subjektiva.
Anagaleto
Anagaleto (Anagallis minima) estas 2-10-centimetra plurjara herbo en la Primolo-familio (Primolacoj). Hejma en Eŭropo, tiu malgranda planto estis vaste disvastigata aliloke. Ĝi povas esti trovita kreskanta en humidaj grundoj kaj laŭsezonaj akvotruoj.
La Puebla de Almoradiel
La Puebla de Almoradiel estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La deveno de la vorto "Almoradiel" havas diversajn versiojn:
Aliflanke, "La Puebla" (la vilaĝo) estas aldonenda al la nomo de la loko pro la reloĝado fare de la ordeno de Santiago en la 14-a jarcento.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas almoradiense. La censita populacio en 2011 estis de 5.976 loĝantoj kaj la denseco estas de 56,38 loĝ/km².
Situo
La Puebla de Almoradiel estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Toleda Manĉo en la sudorienta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 695 m; je 98 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 132 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, je 128 km el Ciudad Real, same je 128 el Kvenko, je 150 km el Albacete, je 282 km el Valencio kaj je 742 el Barcelono. La areo de ties teritorio estas de 106 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°35′″ N 3°07′″ Ok.
Geografio
La Puebla de Almoradiel estas municipo situanta en la kerno de La Mancha toleda, prezentas konturon de la tereno rompita de malgrandaj altoj. Ties argilaj teroj estas trafluataj de la rivero Gigüela, situanta oriente de la municipa teritorio. Tiu tipo de tereno taŭgas por cerealoj, vitejoj kaj olivarboj, kaj ankaŭ el tiu argilo oni fabrikas la arabajn tegolojn, la tipan potfaradon kaj la murojn de la antikvaj domoj.
Pri klimato, hegemonias kontinenta kun varmaj someroj (julie kaj aŭguste), kaj malvarmaj vintroj (decembre kaj januare); printempoj kaj aŭtunoj estas la jarsezonoj kiam plej pluvas, kvankam tio malregulas dum la tuta jaro kaj malfote neĝas. Tamen somere povas okazi malsekego dum du monatoj.
La Puebla, populare nomita tiel en la komarko (ĉar en Hispanio abundas vilaĝoj nomitaj tiel), limas kun la municipaj teritorioj de Corral de Almaguer kaj Villanueva de Alcardete norde, Quintanar de la Orden oriente, Miguel Esteban kaj Quero sude, kaj La Villa de Don Fadrique okcidente; ĉiuj de la provinco Toledo.
Historio
La origino ŝajne estis fortikaĵo de epoko de iberoj kaj keltoj, kun setlejo loĝata poste de romianoj, visigotoj, mozaraboj kaj dum la islama hegemonio de almoravidoj. La praa urbo estis fondita en la bordoj de la rivero Cigüela, je 13 km de ties aktuala loko, kaj tiu tiama setlejo estis abandonata en la jaro 1276 pro epidemioj ŝajne pro proksimeco al la rivero. En la prasetlejo estis ermitejo de Sankta Maria Magdalena, kiu estis la religia konstruaĵo plej grava de la areo, kaj kiu iĝis de la preĝejo de Sankta Johano Baptisto (nome paroĥo de La Puebla de Almoradiel). Krome estis kastelo de la epoko de islamanoj.
Meze de la 12-a jarcento ĝi apartenis al setlejo de la Ordeno de Santiago kaj de Sankta Johano (citita en dokumento de 1243 interkonsentita inter tiuj ordenoj).
Aliflanke, Palomares troviĝas sude de la municipa teritorio de La Puebla de Almoradiel, eble vilaĝo de la 16-a jarcento. Kvankam ne estas informo certe ĝi estis konstituata de domoj de la superulo kaj preĝejo en la loko nome Sankta Maria. En la dua duono de la 16-a jarcento tiu preĝejo malpliiĝis al ermitejo kiel Sankta Maria de Palomares aŭ Palomares del Aljibe.
Aliflanke estas legendo inter maljunuloj ke granda parto de la subgrundo de la vilaĝo "estas kava", el la loko kie nun estas la preĝejo de Sankta Johano Baptisto, ĝis la ĉirkaŭoj de la Monteto Madalena, kie estis origine la vilaĝo, kun suspektoj de grava reto de kavoj duone detruitaj kiu enhavas parton de la municipo. Tiuj kavoj eble estis uzataj ekde la Mezepoko, kaj oni nuligis kaj perdis ilin inter terkultivejoj ĉefe en epoko de pesto, ĉar unu de la komunaj komentoj pri tiu hipoteza subtera reto estas ke ĝi estis uzata kiel komuna tombejo dum epidemio.
En tiu toleda urbo estis gravaj failiaj stirpoj kiaj Ortiz-Vivanco, Villaseñor, Ximenez-Ortiz, Ludeña, Peñacarrillo; kaj la episkopo Mercadillo y Patiño, krom la generalo Ortega.
Meze de la 20-a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe La Puebla de Almoradiel super 6,700 loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe La Puebla de Almoradiel kie oni falis al la 5,300. Poste oni rekuperiĝis nur iomete.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte (kvar foje) la maldekstra Apolonio Recuero Villajos (IU) kaj poste trifoje la dekstra PP.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
La ĉefa industrio de la vilaĝo estas vina, kies ĉefa produktanto estas la kooperativo Virgen del Egido, kun ĉirkaŭ 1600 partneroj, unu de la plej grandaj de la zono, kun modernaj instalaĵoj vinfaraj situantaj en la suda zono de la vilaĝo kaj 60 jaroj de historio. Estas ankaŭ la pli malgranda Bodega Almurad, komune konata kiel "El Grupo", kiu karakteras pro bonkvalita ruĝa vino, kaj la alkoholproduktejo Finca La Blanca, kiu eksportas ekzemple al Francio kaj al Germanio.
Tiu rilato kun vino videblas klare dum la rikolta epoko, kiam venas al la vilaĝo grava kvanto de portempaj laboristoj, dekomence el Andaluzio, sed lastatempe el Orienta Eŭropo, ĉefe rumanoj; impresas la enorma trafiko de agrikultura maŝinaro kaj eĉ la forta odoro de la elŝarĝo de vinberaro kaj la laboro en la vinfarejoj. La etendo de tiu industrio estas kaŭzo ke la lokanoj, krom ties ĉiutagaj laboroj, havas malgrandajn etendojn de vitejoj, ĉu propraj aŭ luitaj, kiel kroman enspezon. Kvankam la vito estas kultivo ne irigaciata, ĉefe pro la seka klimato manĉa, kutime kelkaj vitejoj estas irigaciataj somere por plialtigi ties produktivecon, sed tiuj perdas iom da kvalito kaj oni malekvilibras la kvanton de sukeroj.
La rikolto komencas fine de aŭgusto kun junaj ruĝaj vinoj, akceliĝas meze kaj fine de septembro, depende el grado de ĝenerala maturiĝo de la vinbero, kun komunaj ruĝaj vinoj kaj blankaj: oni rikoltas grandajn kvantojn de vinberoj, pinte eĉ ĉirkaŭ du milionoj de kilogramoj en ununura tago, nur en la kooperativo Virgen del Egido, kaj eĉ plie semajnfine, kiam rikoltas la alimetiaj agrikulturistoj. Kvankam aktuale plu uzatas la rikolto per tradicia sistemo, en la lasta jardekoj enorme pliiĝis la sistemo arbetigi kaj ligi la vitojn (emparrado) por posta rikoltado permaŝine, ĉefe ĉe la grandaj terposedantoj kaj entreprenoj, ĉar ĉe la malgrandaj posedantoj tio ne utilas pro la kosto de la instalado de tiu sistemo.
Krom la kultivo de la vitejo, etendiĝas ankaŭ sed malplie la olivarbo, sed kun produktado ĉefe por uzado familia (vilaĝa). Komunas ankaŭ familiaj fruktoĝardenoj, por kultivo de terpomoj, tomatoj, melonoj, akvomelonoj, kapsikoj, kukumoj, kukurboj kaj aliaj. Oni kultivas ankaŭ cerealojn, sed pli malmulte.
Dum la 1990-aj jaroj, tiu municipo estis kiu havis pli altan proporcion de agrikultura maŝinaro por loĝanto en la tuta Eŭropo; kaj la dua tutmonde, poste nur de israela vilaĝo, kio elstarigas la klaran karakteron de la municipo.
Multekuirilo
Multekuirilo estas multfunkcia hejma aŭ profesia kuireja programebla elektraparato por kuirado de manĝaĵoj aŭtomate. Oni produktas ilin ekde komenco de la 21-a jarcento. Multekuirilo estas ido de elektraj rizkuiriloj inventitaj en la dua duono de la 20-a jarcento en Japanio. Oni vaste uzas rizkuirilojn en sudorientaziaj landoj, kie rizo estas tradicia ĉiutaga manĝaĵo.
Multekuirilo ebligas kuiri, friti, baki, stufi, vaporkuiri ktp, teni pretan manĝaĵon varmega, varmigi manĝaĵon, ĉion tion sen neceso de konstanta prizorgado. Tiumaniere la multekuirilo unuigas la funkciadon de kelkaj kuirejaj aparatoj: premkuirilo, vaporkuirilo, pato, kaserolo, bakforno ktp.
Kutime multekuirilo konsistas el plasta korpo ekstera, ene de kiu lokiĝas elektra varmigilo, elprenebla ujo kovrita per kontraŭbrula materialo kaj mikroprocezila konstruo por regado de la kuirado. La korpon oni fermas per kovrilo kun aperturo por ellaso de vaporo. En premkuirantaj multekuiriloj la kovrilo estas hermeta kaj havas valvon por reguli la kuirpremon. Ekstere sur la korpo lokiĝas la stirpanelo kun videbligilo kaj butonoj.
<!-- == Historio == Историческим предшественником мультиварки является электрическая рисоварка, первые модели которых появились на японском рынке в 1950-х годах. Первоначально это были достаточно примитивные, по современным меркам, устройства, целиком построенные на аналоговых элементах и принципах автоматики. Они обычно имели внутри ёмкости для приготовления и два электрода, разнесённые на некоторое расстояние. После того, как рис был засыпан и вода залита, следовало включить нагреватель, который доводил воду до кипения и поддерживал высокую температуру. После того, как рис впитывал воду, электрическое сопротивление между электродами резко возрастало и срабатывало реле, отключающее нагрев. Со временем рисоварки усложнились, в них появилось несколько режимов приготовления: режим поддержания тепла, возможность готовить не только варёный рис, но и другие виды каш, супы. Двигаясь в общем русле развития бытовой техники, рисоварки к концу XX века получили вместо аналоговых схем микропроцессорное управление, когда режимы работы аппарата переключались уже по заложенным в блок управления программам, на основании показаний таймера и датчиков. В результате возникла возможность относительно лёгкого перепрограммирования этих устройств для приготовления с помощью других процессов: жарения, тушения, запекания и так далее. В конце XX — начале XXI века в Японии уже появились рецепты приготовления в рисоварках ранее нехарактерных для них блюд.
К этому времени на европейских рынках уже довольно давно присутствовали многочисленные и разнообразные кухонные электроприборы узкого назначения: электрические чайники, кастрюли, сковороды, скороварки, аппараты для приготовления соусов, хлебопечки, пароварки, йогуртницы и так далее. Так что вполне естественной была идея объединения возможностей этих приборов в виде единой конструкции, созданной на основе микропроцессорных рисоварок. Эти приборы предназначены для приготовления десятков различных блюд, более характерных для европейской и американской кухни. Увеличение диапазона температур нагревателя дало возможность печь и жарить, герметизация аппарата и добавление клапана, поддерживающего повышенное давление, придало ему функции скороварки, а дополнение аксессуаров решётками для приготовления на пару — функции пароварки. Новый класс приборов в английском языке получил название multicooker, а в русском — «мультиварка», которое подчёркивает широкий диапазон приготавливаемых блюд («мульти-») и указывает на базовый для прибора процесс приготовления — варку. На рынках СНГ данные приборы иногда именуются также «электроварками». -->
Strukturo
Multekuirilo konsistas el:
Dicy
Dicy estas loĝloko, delegita komunumo kaj eksa franca komunumo lokita en la situas en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo: La 1-an de januaro 2016 la loĝloko kun 13 najbaraj antaŭe sendependaj komunumoj kreis novan komunumon Charny Orée de Puisaye. Fine de en  vivis. Administre la loĝloko apartenas al la arondismento Auxerre kaj al la kantono Charny.
Multekuirilo
Strukturo
Aldone multekuirilo povas havi aliajn apartenaĵojn: Iujn apartenaĵojn oni povas aĉeti aparte.
Dicy
Geografio
Dicy etendiĝas sur 10.24 km², kaj havis 320 loĝantojn laŭ la antaŭa censo de 2006. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la historia regiono Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Claude Busson, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Kulturo
La muzeo Fabuloserie estis fondita en 1983 de Alain Bourbonnais kaj proponas ekspozicion pri eksternormaj formoj de arto.
Lokaj famuloj
La franca verkisto Michel Houellebecq pasis parton de sia infanaĝo ĉe sia avino en Dicy.
Administrado
Dicy apartenas al la kantono de Charny, kies ĉefurbo estas Charny. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Multekuirilo
Ordo ĝenerala
Kutime oni salas la pladon ĉe kuirado sen premo antaŭ kuirado, ĉe kuirado sub premo post kuirado.
Reĝimoj
La multekuirilo povas havi el 5-6 ĝis centoj da enkonstruitaj programoj de produktinto. Kutime la multekuirilo ebligas manipuladon de programo inter certaj limoj ŝanĝante temperaturon aŭ daŭron de etapo. Praktike ĉiu multekuirilo havas sekvantajn programojn:
Kelkaj aldonaj reĝimoj:
Aldone la multekurilo povas havi permanan reĝimon, kiun oni en komerco nomas "Multekuiristo". Tiu reĝimo ebligas redaktadon de propraj programoj kaj adaptadon de multekuirilo por iu ajn recepto kun ajnaj nuancoj. Konkretaj eblecoj de "Multekuiristo" estas diversaj por diversaj modeloj kaj povas esti kaj limigitaj kaj vastaj.
Energia efiko
Uzo de multekuirilo ŝparas multan energion. La kaŭzoj estas sekvantaj:
Kutime la kuirado kostas malpli eĉ rilate al gasforno.
Higieno de ejo
Multekuirilo kreas malpli da vaporo, tial malpli ŝarĝas la ejon kun malsekeco. Tion oni devas rigardi en ejoj, kiuj emas al malsekeco aŭ ŝimiĝo. Precipe favoras sekecon de aero transiro de gasforno al multekuirilo ĉar ĉe bruliĝo de gaso estiĝas multo da vaporo.
Avantaĝoj kaj malavantaĝoj
Alia avantaĝo estas la pli facila lavado de kaserolo ĉar la manĝaĵo preskaŭ ne brulkarbiĝas. Oni bezonas malpli da oleo dum kuirado.
Multekuirilo ŝparas energion per optimumigo de kuirado kaj bona varmizolado. La povo varias inter 350 kaj 1950 Vt.
Malavantaĝo estas relative fiksa volumeno de manĝaĵo kuirebla unufoje. Minimuma volumeno estas proksimume la kvarono de la volumeno de kaserolo. La kaserolo ne devas esti plena pro forkuro de manĝaĵo. Preskaŭ ne eblas kuiri samtempe plurajn manĝaĵojn.
Prizorgo
La kaserolo havas kontraŭbrulkarbigan kovraĵon. Por lavado necesas uzi rimedojn, kiuj ne damaĝas la kovraĵon. La kaserolo estas la plej malnoviĝema parto de multekuirilo. Multaj firmaoj starigas garantian limtempon de kaserolo malpli altan ol limtempo de cetera aparato kaj vendas kaserolojn ankaŭ aparte. La kaserolo estas la nura parto de multekuirilo, kiun eblas lavi en vazlavilo, kvankam iuj produktantoj tute ne rekomendas maŝinan lavadon. Oni ne permesas uzi por lavado de kaserolo abraziilojn, metalajn objektojn (ekz. skrapilojn) kaj acidojn.
La valvoj en kovrilo rapide malpuriĝas, ilin oni devas regule purigi.
Friedrich Bergius
Friedrich BERGIUS (11-an de oktobro 1884 en Breslaŭo-Goldschmieden, Germana Regno – 30-an de marto 1949 en Bonaero, Argentino) estis germana kemiisto, kiu sukcesis direkte transformi karbopulvon kaj hidrogenon al benzino kaj ŝmiroleo, sen internaj kemiaĵoj. Pro ellaboro de la hidrogeniza metodo por tiu proceso, li ricevis dividitan Nobel-premion pri kemio en 1931 kun la same german Carl Bosch.
Bergius studis en universitatoj de Breslau (hodiaŭ Wroclaw, Pollando), Leipzig, kaj Berlino, en teknikaj altlernejoj de Karlsruhe, Hannover.
Bergius esploris ankaŭ tion ,kiel oni povas transformi lignon al sukero kaj tio plu al nutraĵoj. Tiu laboro helpis la nazian Germanion dum la dua mondmilito.
Benedito Calixto
Benedito Calixto de Jesus (naskiĝis la 14-an de oktobro 1853, mortis la 31-an de majo 1927) estis brazila pentristo. Liaj verkoj kutime bildigas figurojn de Brazilo kaj brazila kulturo, inkluzive de fama portreto de la 17-jarcenta portugaldevena esploristo Domingos Jorge Velho en 1923 kaj scenoj de la marbordo de San-Paŭlo. Kontraste al multaj artistoj de la tempo, Calixto havis privatan patronon kaj ne dependis el la ŝtata patronado, kion li mem tre aprezis.
Carl Barks
Carl BARKS (27a de Marto, 1901 – 25a de Aŭgusto, 2000) estis usona bildliteraturisto, verkisto, kaj pentristo. Li estas plej bone konata pro siaj komiksoj pri Donald Duck aŭ Donaldo Anaso kaj kiel la kreinto de la rolulo Scrooge McDuck. Li laboris anonime ĝis malfrue en sia kariero; la sekvantoj kromnomigis lin kiel The Duck Man (la anasulo) kaj The Good Duck Artist. En 1987, Barks estis unu el la tri inaŭguraj enkondukitoj en la Will Eisner Comic Book Hall of Fame.
Barks laboris por la Disney Studio kaj la Western Publishing kie li kreis Duckburg (Anasurbo) kaj multajn el ties loĝantoj, kiel Scrooge McDuck (1947), Gladstone Gander (1948), la Beagle Boys (1951), The Junior Woodchucks (1951), Gyro Gearloose (1952), Cornelius Coot (1952), Flintheart Glomgold (1956), John D. Rockerduck (1961) kaj Magica De Spell (1961). Fantagraphics Books nomigis lin "la Hans Christian Andersen de la komiksaj libroj."
Gustav Werner
Gustav Albert WERNER (naskiĝinta la en Zwiefalten, mortinta la  en Reutlingen) estis germana teologo.
Vivo
Werner kontraŭvole demisiis en 1841 kiel kampara paroĥestro en Walddorf apud Tübingen pro sia pieco rezignanta pri iu konfesia sinligo kaj influoj de la doktrinoj de Emanuel Swedenborg. Per diligenta kaj sindona predikado li arigis multajn homojn dum siaj oftaj vojaĝaj predikadaj. En Reutlingen li fondis la helpodomon (orfejon) Gotteshilfe kaj aĉetis paperfabrikon.
El tio naskiĝis la t.n. Institutoj werner-aj kaj poste fondaĵo (Wernersche Anstalten; Gustav Werner-Stiftung zum Bruderhaus in Reutlingen), kiuj provis kombini modernan industrion kaj socialismon kristanan. La socialaj demandoj, laŭ Werner, solviĝu praktike kaj konkrete.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 20. Leipzig 1909, p. 540, kio legeblas tie chi interrete.
Language Policy and Linguistic Justice
'Language Policy and Linguistic Justice. Economic, Philosophical and Sociolinguistic Approaches' estas anglalingva libro pri lingva politiko kaj lingva justeco eldonita de Springer en 2018, kaj redaktita de Michele Gazzola, Torsten Templin kaj Bengt-Arne Wickström. Krome, inter la kontribuantoj estas pluraj aliaj esperantistoj, kiel Javier Alcalde, Federico Gobbo, Sabine Fiedler kaj Cyril Brosch.
Zingem
Zingem (nederlande, proksimuma prononco [ZING'm]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ekde 1977, la municipoj Huise kaj Ouwegem apartenas al Zingem.
Language Policy and Linguistic Justice
Bibliografio
Michele Gazzola, Torsten Templin, Bengt-Arne Wickström, Language Policy and Linguistic Justice - Economic, Philosophical and Sociolinguistic Approaches, 535 paĝoj, eld. Springer Cham, 2018, ISBN978-3-319-75261-7 (hardcover), ISBN 978-3-030-09184-2 (sofcover) kaj  ISBN 978-3-319-75263-1 (e-book cover).
Vidu ankaŭ
Lingva justeco
Eksteraj ligiloj
(angla) An economics approach to language policy and linguistic justice.
(11236) 1999 KX14
(11236) 1999 KX14 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Chotyně
Chotyně (Ketten) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Liberec. Ĝi situas sur montarpiedo de Luzacia montaro proksimume 16 km nordokcidente de Liberec en nordoriente rando de Hrádek nad Nisou. La municipo havas du partojn: Chotyně mem kaj domaron Grabštejn, en kiu troviĝas burgo Grabštejn. En la municipo vivas.
La municipo situas sur fervojlinio el Liberec ĝis Hrádek nad Nisou, daŭriganta ĝis la germana Zittau. Ĝi havas ŝosean komunikon kun Hrádek nad Nisou kaj Bílý Kostel nad Nisou.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1381.
Simfonia poemo
Simfonia poemo (ankaŭ simfonia poeziaĵo aŭ tonpoemo) estas iom longa muzikpeco por orkestro, kiu provas priskribi ekstermuzikajn enhavojn per muzikaj rimedoj, ekz. homojn, fabelulojn aŭ pejzaĝojn, pli poste ekz. ankaŭ pentraĵojn. Foje la simfonia poemo ankaŭ sekvas rekte literaturan modelon (ekz. ĉe Franz Liszt aŭ Richard Strauss). Ĝi estas formo de la programmuziko kaj grave rolas precipe en la Romantika muziko de la 19-a jarcento. Aparte por la ekesto de naciaj skoloj de la jarcento la ĝenro gravas, ĉar jen ekz. naciaj aŭ popolkantaj melodioj estas bone kaj rekte enigeblaj en la muzikon. Je tio la komponistoj elektas la formalan strukturon libere laŭ la priskribota objekto.
Ekestinte el la konvinko, ke la simfonia formo deveninta el la Viena klasiko ne kapablus pluevolui, ambaŭ ĉi tiuj ĝenroj longan tempon konkurencis unu kontraŭ la alia. Formiĝis du „skoloj“ aŭ tradiciaj tendencoj, kies ekesto ja revenis jam sur la disputo inter la disĉiploj de Schumann kaj Brahms unuflanke kaj la t.n. Novgermana Skolo ĉ. Wagner kaj Liszt aliaflanke, kiu metis la nocion „Sinfonische Dichtung“ (simfonia poeziaĵo). Ĉilastaj pledis por programecaj komponaĵoj, dum kiam la unuaj teniĝis ĉe la tradicia simfonia skemo kaj la verkado de senprogramaj verkoj. Malgraŭ tio ekzistas multnombraj komponistoj, kiuj flegis ambaŭ ĝenrojn samgrade (ekz. Camille Saint-Saëns, Antonín Dvořák, Emil Nikolaus von Rezniĉek, Jean Sibelius, Sergei Rachmaninow, Arnold Bax).
La nocio „Tondichtung“ (do fakte poeziaĵo per tonoj), signifas ne ĉiukaze simfonian verkon, malsame je la nocio „simfonia poemo“. Ekzemple troviĝas precipe el la tempo je la komenca 20-a jarcento ankaŭ tonpoeziaĵoj por ĉambromuzikaj ensembloj. La verŝajne plej fama verkoj de ĉi tiu ĝenro estus la arĉseskteto Verklärte Nacht (transfigurita nokto) de Arnold Schönberg. Pluajn gravajn ĉambromuzikajn tonpoeziaĵojn kreis i.a. Leoš Janáček (Pohádka por violonĉelo kaj piano, arĉkvarteto Die Kreutzersonate), Paul Graener (pianotrio Der Hungerpastor op. 20) kaj Paul Juon (Klaviertrio Litaniae op. 70). Gravaj antaŭulaj verkoj de ĉi tiu ĝenro tamen jam troviĝas je Joachim Raff (arĉkvarteto Nr. 7 op. 192 no. 2 Die schöne Müllerin, cikla tonpoeziaĵo Volker op. 203 por violono kaj piano).
Kazuyuki Morisaki
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Urba muzeo kun Goeto-monumento (Ilmenau)
La Muzeo de la urbo Ilmenau (Museum der Stadt Ilmenau) troviĝas en le centro de Ilmenau, Germanujo, en malnova oficeja domo (Markt nr 7).
Priskribo de la loko
Konstruitis la oficejo kiel fortimpresa landa administradejo inter 1753-56 laŭ la planoj de la arkitekto Gottfried Heinrich Krohne. Antaŭula konstruaĵo forbruliis en 1752 kune kun multaj aliaj apudaj konstruaĵoj.
La urbo ekposedis la konstruaĵon en 2000. La ekde 1967 instalita muzeo fundamente renovigitis; alvenis krome sekcio pri la urba historio.
La unua etaĝo servis kiel duka loĝejo. De tempo al tempo eĉ ĝis 1918 loĝis tie ĉi la princo de Sachsen-Weimar. Plurfoje loĝis tie ĉi ankaŭ Goeto, kiu venis unuafoje al Ilmenaŭ en 1776 laŭ komisio de princo Karlo Aŭgusto. Estis lia tasko esplori eblan rekomencon de ekspluato de arĝento kaj kupro en Ilmenau; krome necesis nove ordigi la minadaj regulojn surloke.
Salonoj
La Goeto-ĉambro ĝis nun memoras ties agadon kaj restadojn (sume 28 fojojn). Oni prezentas la en Ilmenaŭ skribitajn verkojn. Goeto bonege fartis en Ilmenau kaj ege ŝatis tiel la urbon kiel la urbanojn.
Unu ĉambro estas dediĉita al la historio de minado. Skribaj dokumentoj rakontas pri la goetaj faradoj sur tiu kampo: sub lia estrado la minado en la regiono, kvankam nur mallonge, reekfloris.
Kolektoj pri mineralogio, iloj ministaj kaj en Ilmenau stampitaj moneroj kompletigas la elmontradojn. Pri la farado de vitraĵoj kaj porcelanaĵoj, kies komencon Goeto ankoraŭ konis, estis aranĝita alia ĉambro. Aparta afero en tiu kunteksto estas porcelanaj medalionoj kun blankaj reliefetoj sur blua fono, faritaj de 1795-1810.
Goeto-monumento benka
En 1996 reprenis la ideo, kies artista skizo ne kontentigis ĉiujn ĉefe pro la malsimileco faca kun tiutempaj portretoj. . La administra domo elektitis ĉar Goeto loĝis tie ĉi en la 1790-aj jaroj. . Temas pri monumento bronza kiun faris la skulptitsto Klaus Glutting el Homburg, partnera urbo de Ilmenau. Videblas viro multaĝeta je kies flankoj estas sidlokoj malplenaj. . La loko tre ŝtatatas fare de turistoj kaj dum datrevenoj naskiĝtagaj de Goeto la figuro kronatas.
2715 Mieliko
2715 Mieliko estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Mieliko, finna diino de la arbaroj kaj edzino de Tapio.
Castiglione Tinella
Castiglione Tinella estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Calosso (AT), Castagnole delle Lanze (AT), Coazzolo (AT), Costigliole d'Asti (AT) kaj Santo Stefano Belbo.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Remetské Hámre
Remetské Hámre, hungare Remetevasgyár [remetevaŝdjAr] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Remetské Hámre situas laŭ rojo, fine de sakovojo. Sobrance troviĝas je 12 km-oj.
Historio
En la 18-a jarcento ferofabriko (fandejo) funkciis tie. En 1828 ankaŭ loĝdomoj konstruiĝis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Remetevasgyár 697 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Remetské Hámre 686 homoj, (673 slovakoj). Vilaĝservoj estas biblioteko, naĝejo kaj futbalejo.
Marseille-Maritime-Canet (stacidomo)
Marseille-Maritime-Canet (mallonge: Marseille-Canet) estas franca varstacidomo sur linio Marseille-Arenc - Marseille-Canet, situanta en Marsejlo, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de vartrajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Marseille-Arenc - Marseille-Canet (940100).
Madina
estas grandurbo, antaŭurbo de Akrao en Ganao.
NGC 3697
NGC 3697 (aliaj indikoj — NGC 3697A, UGC 6479, MCG 4-27-42, ZWG 126.61, HCG 53A, PGC 35347) estas galaksio en konstelacio Leono.
Madina
Geografio
situas sur ebenaĵo ĉe Akrao en la suda sekcio de la lando.
NGC 3697
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3697, NGC 3697A.
Madina
Historio
evoluas, kiel antaŭurbo de la ĉefurbo. La loĝantaro senhalte pligrandiĝas, ĉar alvenas homoj, kiuj supozas tie pli bonajn vivkondiĉojn.
NGC 3697
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Madina
Trafiko
havas fervojan kontakton kun Akrao.
Karpata-dukla operaco
La Karpata-dukla operaco estis sturma operaco de sovetaj kaj ĉeĥoslovakaj soldataroj en nordorienta Slovakio aŭtune de la jaro 1944, kiu estis kunigonta ribelulajn fortojn de SNR kun sovetiaj armeoj. Post forŝovo de la ribelo en montaro ĝi perdis sian principon kaj ĝi estis finita.
La suma situacio en regiono aŭtune de 1944
Ĉefa armea plano, kun kiu kalkulis armea centrejo kaj organizantoj de Slovaka nacia ribelo supozis, ke du nordslovakaj divizioj, tenantaj proksimume 100 km da batalfronto inter germanaj taĉmentoj en regionoj de la nordorienta Slovakio, malfermos Karpatajn trapasejojn kaj la ribelula armeo koncentriĝinta en meza Slovakio defendos tiun ĉi teritorion kunlaborante kun partizanaj taĉmentoj ĝis alveno de Ruĝa Armeo. Tiun ĉi planon aprobis komunistoj kaj ankaŭ la Ĉeĥoslovaka ekzila registaro en Londono; ili samtempe tradiskutis ĝin kun gvidantaro de la sovetaj soldataroj. Sed la ribelo eksplodis antaŭtempe, kiam eĉ ne unu flanko estis por armita batalo preparita. Eniro de la germanaj soldataroj en Slovakion la 29-an de aŭgusto 1944 estis katalizatoro de nerenverseblaj eventoj, kiuj rapide devolviĝis de ĝi. Sed por Karpata-dukla operaco estis decida tio, ke la 31-an de aŭgusto la germanaj soldataroj komencis malarmigi la taĉmentojn de la orientslovaka armeo kaj tiel ili rompis la bazajn supozojn de sukceso de la tuta ribelo.
Komence de septembro de 1944 la maldekstra alo de soldataroj de la 1-a ukrainia batalfronto, kiun kreis la 38-a armeo de generalkolonelo Kiril Moskalenko kaj la dekstra alo de la 4-a ukrainia batalfronto, kiun kreis la 1-a gvardia armeo de generalkolonelo Andrej Greĉko, troviĝis en cismontaro de Karpatoj, proksimume nordoriente de linio Krosno - Sanok. Tiuj ĉi soldataroj nur mallongtempe antaŭ tio finis Lvov-sandomiran ofensivon. Post eksplodo de bataloj en Slovakio en enlando de la germanaj armeoj, la gvidantaro de Soveta armeo ordonis al la 1-a kaj la 4-a ukrainiaj batalfrontoj efektivigi armean operacon por helpi Slovakan nacian ribelon, transpaŝi Karpatojn, enpaŝi sur teritorion de Ĉeĥoslovakio kaj kuniĝi kun la ribeluloj. Por prepariĝo al tiu ĉi eniro la soldataroj ricevis nur 4 tagojn.
La germana defendo
Karpatoj enkojniĝis en la teritorion liberigitan de la sovetaj armeoj kiel la plej firma parto de la germana defendo. La soveta gvidantaro mem unue eĉ ne planis laboreme konkeri tiujn ĉi montarajn regionojn, sed ĝi konfidis pri tio, ke la faŝistoj mem forlasos ilin, tuj kiam la sovetaj taĉmentoj enpenetros tra ebenaĵoj de Pollando kaj Hungario pli okcidenten.
Nordorienton de Slovakio defendis germana operaca grupo Heinrici, kiun kreis la 1-a tanka armeo kaj 1-a reĝa hungara armeo. Ambaŭ troviĝis en bone konstruita kaj profunda defendo tuŝanta ĝis profundeco 50 km. La defendo koncentriĝis ĉefe sur traireblaj valoj de rojoj, riveretoj kaj sur montaraj trapasejoj, kiuj estis la unusolaj ireblaj lokoj por la soveta peza tekniko.
Batalo de Tudela
La Batalo de Tudela (23a de Novembro 1808) estis luktita de armeo de la Franca Imperio estrita de la Marŝalo Jean Lannes kontraŭ hispana armeo estrita de la Generalo Castaños. La batalo rezultis en kompleta venko de la Imperiaj fortoj super ties kontraŭuloj. La batalo okazis ĉe Tudela en Navaro, Hispanio, dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, parto de pli ampleksa konflikto konata kiel Napoleonaj Militoj.
La hispanaj perdoj estis ĉirkaŭkalkulitaj je ĉirkaŭ 4 000 mortintoj kaj 3 000 prizonuloj el totala forto de 33 000. Francoj kaj Poloj perdis ne pli ol 600 mortintoj kaj vunditoj el totalo de 30 000. Tiu estis unu el la bataloj kies nomo estis gravuritaj sur la Triumfa Arko de Parizo.
(52761) 1998 MN14
(52761) 1998 MN14 estas terrenkonta, kaj marsrenkonta amora asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de la Tero kaj krucas tiujn de Marso, sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo:
I racconti di Canterbury
I racconti di Canterbury estas itala filmo de 1972 reĝisorita de Pier Paolo Pasolini kaj bazita sur la mezepoka rakonta poemo The Canterbury Tales de Geoffrey Chaucer. Ĝi estas la dua filmo de la "Trilogio de la vivo" de Pasolini, dum la aliaj estas Il Decameron kaj Il fiore delle mille e una notte. Ĝi ricevis la Oran Urson en la 22a Berlinale.
La adaptaĵo temas pri ok el la 24 originalaj rakontoj kaj enhavas abundon de nudeco, sekso kaj facila humoro. Multaj el tiuj scenoj estas aǔ almenaǔ oni aludis al ili en la originalo, sed kelkaj estas aldonoj fare de Pasolini.
La filmo prezentas kelkajn el la rakontoj de Chaucer, kelkaj el kiuj montras fortan rilaton al la originala rakonto kaj kelkaj el kiuj estis plibeligitaj. La Rakonto de la kuiristo, ekzemple, kiu estas nekompleta en la originala versio, estis etendigita al plena historio, kaj la Rakonto de la monaĥo etendas la scenon en kiu la alvokisto estas portita al la infero. La filmo inkludas tiujn du rakontojn same kiel tiujn nome La rakonto de la muelisto, La rakonto de la alvokisto, La rakonto de la edzino de Bath, kaj La rakonto de la komercisto.
24118 Babazadeh
24118 Babazadeh estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Evan Joseph Babazadeh, finalisto en 2008 de la Intel Science Talent Search (STS), scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Roslyn High School en Roslyn Heights (Nov-Jorkio).
Avelkorilo
Corylus avellana aŭ avelkorilo (Corylus avellana) estas palearktisa specio el la genro avelujo.
Béla Jánosi
Béla Jánosi
Daisuke Nitta
Daisuke Nitta (新田 大介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, Shizuoka FC, Okinawa Kariyushi FC kaj SC Tottori.
Listo de surlunaj piedirintoj
Listo de ĉiuj homoj (kosmonaŭtoj) kiuj piediris sur la luno.
Háje (Lesná)
Háje estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lesná, troviĝanta en distrikto Tachov proksimume 6 km sudokcidente de Lesná. Vivas ĉi tie. Estas ĉi tie registritaj tri adresoj.
Háje situas en katastra teritorio Stará Knížecí Huť kun areo 1,92 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1797.
Gic
Gic estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.
Geografio
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, en valo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Tatabánya-Pápa.
Greensboro (Norda Karolino)
Greensboro estas grandurbo en Usono, en subŝtato Norda Karolino, en Kantono Guilford. La urbego estas grava universitata urbo.
Geografio
Greensboro situas sur montetaro en la orienta landparto de Usono, en la norda parto de Norda Karolino.
Historio
Greensboro (laŭ tiama ortografio Greensborough) fondiĝis en 1808 por nova administrejo de kantono. Ĝi estis nomita pri generalo Nathanael Greene, kiu tie batalis dum Usona Milito de Sendependeco. Baldaŭe la fervojo alvenis, kiu havas grandan signifon ankaŭ nun. Dum la Usona Enlanda Milito la urbo estis tuŝita nur en 1865. Dum la 2-a mondmilito Walter Gropius konstruis dizajnan fabrikon.
Ekonomio
Ekonomio de Greensboro estas varia, diversaj firmaoj laboras tie (Honda). La tradicia industrio estas teksaĵoj kaj tabakoj, ankaŭ nun tie oni produktas cigaredojn "Kent".
Trafiko
Greensboro havas internacian flughavenon. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. El la urbego kuras 5 aŭtoŝoseoj (ekzemple al Raleigh, Charlotte, Winston-Salem), trajnoj kuras al Virginio, Raleigh kaj Charlotte.
Klimato
En Greensboro la temperaturo averaĝe varias inter 9-21 °C. La varmo kulminas en junio kaj julio kun rekordo 40 °C, la malvarmo kulminas en februaro kun rekordo -20 °C. Jare pluvas po 1071 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (aŭ neĝas). La pluvo kulminas en septembro, malkulminas februare. En 1936 granda ŝtormo detruis la urbon, dume mortigis 14 homojn.
Antal Szentmihályi
Antal Szentmihályi naskiĝis la en Győr.
Biografio
Antal Szentmihályi futbalis en la loka junulara teamo inter 1952-1958, poste unu sezonon jam en plenkreska futbalklubo en Győr. Inter 1959-1974 li ludis en 2 elstaraj ĉefurbaj teamoj en 357 matĉoj. En tiu periodo li estis hungara ĉampiono sepfoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1961-1969 31-foje. En la Somera Olimpiko 1964 lia nacia teamo ricevis ormedalon. Li estis trejnisto inter 1977-1994 ankaŭ eksterlande.
László Vizi
László VIZI (VIZI László) (n. 1959) estas hungara esperantisto.
Li eklernis esperanton en 1983, partoprenis la fondadon de la esperanto-asocio Szuperintenzív Eszperantó Oktatási Egyesület "Fiŝklubo" kaj aktivadis tie komence kiel teknika kunlaboranto, poste kiel help-instruisto kaj la mentoro de la lernantoj ĝis 1997.
En 1997 dum kelkaj monatoj li laboris en la redaktejo de Eventoj, poste li laboris ĉe Hungaria Esperanto-Asocio. Tie li instruis Esperanton, cetere administris la oficejon kaj librovendejon.
László Vizi estis kunverkinto de la libro "Sinpreparo por la Esperanta lingvoekzameno". (ISBN 9635714602) (4934 /2002.) kaj kontribuanto de kelkaj aliaj lernolibroj, vortaroj ktp. ĉe Kultura Esperanto Asocio.
Li ellaboris la frazanalizan sencodifinan tradukmetodon kaj instruas ĝin kiel la unusola ĝis nun (2009.10.26.)
Eksteraj ligiloj
Blogo de Vizi László
Blogo Verkoj
Jean-Jacques Régis de Cambacérès
Jean Jacques Régis de Cambacérès, 1a Duko de Parmo, 1a Duko de Cambacérès (18a de Oktobro 1753 – 8a de Marto 1824) estis franca nobelo, politikisto, juristo kaj ŝtatestro dum la Franca Revolucio kaj la Unua Imperio, plej bone memorita kiel unu el la aŭtoroj de la Napoleona Kodo, kiu ankoraŭ formas la bazon de la Francia civila juro kaj inspiris civilan juron en multaj landoj.
Nacia Konvencio
En revolucia terminoj, Cambacérès estis modera respublikano kaj sidis maldekstre de centro dum la Nacia Konvencio. Dum la juĝado de Ludoviko la 16-a li protestis ke la Konvencio ne havas povon funkcii kiel tribunalo kaj plendis ke la reĝo havu facilaĵojn por sia defendo. Tamen, kiam la juĝado pluis, Cambacérès voĉdonis kun la majoritato kiu deklaris Ludovikon kulpa, sed li rekomendis ke la puno estu prokrastita ĝis ĝi estu ratifita de leĝofara tribunalo. Tio poste savos lin el ekzekuto pro reĝomurdo.
Pozuelo
Pozuelo [poZŬElo] (Puteto, kaj tial puto aperas en la dekstra duono de la blazono) estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de Alcaraz kaj Campo de Montiel en la okcidento de la provinco, sed en la nordo de la parto Kamparo de Montiel. Estas areo de 133,98 km² je 840 msm kaj je 32 km de Albacete, nome provinca ĉefurbo.