cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franca revolucio de 1789
La Direktoraro
En la Direktoraro (Directoire 1795 - 1799), la leĝofara povo apartenis al duĉambra asembleo kaj la plenuma povo estis kvinhoma direktoraro elektita de tiu asembleo. La moderaj respublikistoj tenadis povon, eĉ per neregulaj rimedoj: en 1797 ili organizis puĉon kontraŭ la reĝistoj, kiuj estis venkintaj en la baloto de tiu jaro, kaj en 1798, post baloto favora al la Jakobenoj, la konsilistaroj rajtigis sin elekti la deputitojn en duono de la distriktoj. Ekonomiaj krizoj ankaŭ helpis malfidigi la francojn al la regno. Sed la franca armeo en Italio, komandata de la juna generalo Napoléon Bonaparte, devigis Aŭstrion subskribi pacon en 1797. Inter 1797 kaj 1799 preskaŭ la tuta itala duoninsulo estis ŝanĝita en fratan respublikon kun regado kaj institucioj paŭsitaj sur Francio.
La Konsularo
Oni konsideras ke la periodo de la franca revolucio finiĝas kiam Napoléon Bonaparte faris sian puĉon je la 9-a de novembro 1799 (18-a de brumero de la jaro VIII de la Franca respublika kalendaro). Stariĝis la Konsularo, aŭtoritatisma regno direktata de tri konsuloj, el kiuj nur la una posedis vere povon. Francio transiris en novan periodon de sia historio, pretiĝante fidi sian sorton al imperiestro.
Frohnhofen
Frohnhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
55320 Busler
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William J. Busler, kiu havis longan kaj distingitan karieron kiel esploristo kaj instruisto en la kampo de la biokemio. Li ankaŭ estis direktoro de planetario kaj dumvive ŝatis instrui al amikoj pri la universo.
Esperanto 100 jaar
Eltiraĵo : scienca aspekto
<Gallery> Dosiero:1986 Esperanto 100-jara 36.jpg Dosiero:1986 Esperanto 100-jara 38.jpg Dosiero:1986 Esperanto 100-jara 39.jpg </Gallery>
Všesulov
Všesulov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 11 km sudokcidente de urbo Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Sartrouville (Tramtrajno en Francilio)
Sartrouville estas estonta haltejo de tramvojo T11, situanta en Sartrouville, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
André Theuriet
Claude Adhémar André THEURIET (Franca prononco: [ɑ̃dʁe tøʁjɛ] (8a de Oktobro 1833 en Marly-le-Roi – 23a de Aprilo 1907 en Bourg-la-Reine) estis 19-a-jarcenta franca poeto kaj romanisto.
Theuriet studis juron en Parizo kaj iĝis funkciulo ĝis sia retiriĝo en 1886. Theuriet montras naturan, simplan priskribon de rura kaj ĉefe de arbara vivo. La plej bonkvalitaj el liaj romanoj estas tiuj kiuj traktas provincan kaj kamparanan vivon.
Taĝika somonio
La 30-an de oktobro 2000, la somonio anstataŭigis la taĝikan rublon, sekvaĵo de la sovetia rublo, je la ŝanĝkurso 1 somonio = 1000 taĝikaj rubloj. La somonio estas la plej valora monunuo en Centra Azio.
Etimologio
La valuto baptiĝis laŭ la legenda fondinto de la taĝika nacio, Isma'il Samani aŭ Ismo'il Somoni (ابو ابراهیم اسماعیل بن احمد, Abu Ibrahim Ismail ibn Ahmad, el la dinastio de Samanidoj, mortis en novembro 907). Tamen ankaŭ notindas ke la valutaj nomoj de la najbaraj centraziaj ŝtatoj Kirgizio, somo, kaj Uzbekio, somo, havas iom similan formon. Etimologia kaŭzo estas, ke en Sovetunio, parolantoj de la kazaĥa, kirgiza,uzbeka kaj ankaŭ taĝika lingvoj nomis la rublon "som" (taĝike "сўм"), kaj tiu nomo aperis sur la dorsa flanko de la monbiletoj, kune kun la valutaj nomoj en ĉiuj 15 oficialaj lingvoj de la unio. La vorto "som" (foje ankaŭ transliterigita "sum") signifas "pura" en la kirgiza, ujgura, uzbeka lingvoj kaj en multaj aliaj tjurkaj lingvoj. La nomo aludas al la bildo de "pura oro".
Erl
Erl estas nomo de geografiaj objektoj:
Erl estas la familia nomo de jenaj personoj:
ERL, Erl, Erl. K. s. staras por :
Martinice v Krkonoších
Martinice v Krkonoších (antaŭe sole Martinice, Merzdorf) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1492.
Lajos Landerer
LANDERER Lajos (naskiĝis la 1-an de majo 1800, mortis la 1-an de februaro 1854 en Peŝto) estis la plej konata membro de longhistoria presista familio Landerer el Bavario. Li estis posedanto kaj sukcesa gvidanto de presejoj de Bratislavo kaj Peŝto ekde 1824.
Tombejo de Montparnasse
La tombejo de Montparnasse (cimetière du Montparnasse) estas unu el la tombejoj de Parizo, lokita en la 14-a arondismento de la franca ĉefurbo.
Jado
Jado estas malmola kaj polurebla mineralo. Temas pri minerala silikato el alumino (jadeito) aŭ kalko (nefrito). Ĝia koloro estas verda aŭ verdeta. Pura jado estas blanka.
Ĝi estas uzata en juvelarto, kaj sia uzado estas plej konata en la arto de la kulturoj de Orienta Azio. Jado estas ankaǔ tre grava en Mezamerika kulturoj kaj en la Maoria kulturo.
Lajos Landerer
Li enkondukis en Hungario la koloran presadon (1833) per la novimportitaj presmaŝinoj. Li kuraĝe partoprenis en la peŝta inundo de 1838 kaj pro tio oni distingis lin honora burĝo de Peŝto.
En 1840 li kooperis kun Gusztáv Heckenast kaj tiel fondiĝsi la presejo Landerer és Heckenast Nyomda, kiu estis plej granda kaj rapidlabora presejo de Peŝto. Tie estis presita la gazeto Pesti Hírlap ekde 1841 ĝis 1849, ĝis malpermeso.
Oni akuzis - sen pruvaĵoj - lin je spionado, kunlaboro por la aŭstra kortego. Tion oni suspektis pro permeso de Pesti Hírlap kaj forigo de Lajos Kossuth en 1844 de la gazeto.
Post malvenko de la hungara liberecbatalo li kaŝfuĝis kelkajn jarojn, la presejon kaj entreprenon gvidis Gusztáv Heckenast. La presejo funkciis kon la origina nomo Landerer és Heckenast ĝis 1863, kiam ŝanĝis al entrepreno de Gusztáv Heckenast. En 1873 elkreskis el tiu entrepreno la Franklin Társulat.
En sia testamento li heredigis parton de sia mono al siaj laboristoj.
Litoměřice
Litoměřice (legu Litomjerĵice, Leitmeritz) estas distrikturbo kun, situanta en norda Bohemio sur rivero Elbo ĉe kunfluejo kun rivero Ohře (Eger). Parto de la urbo estas estinta vilaĝo Pokratice. La urbo kun riĉeco de historiaj memorigaĵoj estas de antaŭ longe centro de ĉirkaŭa agrikultura regiono (pomologio, lupolkulturado kaj vinkulturado). Amplekse estas reprezentita ankaŭ industriaj branĉoj: nutraĵindustrio (fridigejoj, konservejoj, mueliloj), maŝinindustrio kaj teksindustrio. Litoměřice havas ankaŭ riverhavenon kaj la urbo estas ankaŭ fervoja vojkruciĝo. Vizitantojn logas tradiciaj foiroj kaj ekspozicioj (Ĝardeno de Bohemio).
Historio
La unua loĝigo estas konata jam ekde neolito. En frua mezepoko slavoj konstruis en teraso de Dómský vrch burgejon, kiu fine de la 10-a jarcento fariĝis signifa apogpunkto de Přemyslidoj. En la jaro 1057 ĉi tie princo Spytihněv la 2-a fondis kapitulon kun preĝejo, ĉirkaŭ tiu ĉi centro iom post iom formiĝis urbo. En 1228 Litoměřice akiris statuton de reĝa urbo, en mezepoko la plej signifa en norda Bohemio. Jam en la 13-a jarcento oni komencis konstrui ŝtonajn domojn. Rapida evoluo estis ebligita per enspezoj el transporto en Elbo, komerco, metioj kaj vinproduktado. Jam fine de la 13-a jarcento ĉi tie funkciis monerstampejo kaj estis establita lernejo. Dum regado de Luksemburgidoj kaj precipe dum Karolo la 4-a en la 14-a kaj komence de la 15-a jarcento okazis konstru-evoluo. La urbo estis fortikigita, evoluis metioj kaj vinberejoj. Ekde la 2-a duono de la 13-a jarcento ĝis la jaro 1849 kaj en la jaroj 1855–1862 la urbo estis centro de unu el la plej grandaj bohemiaj regionoj, kun urba juĝejo. La juĝejo estis ekde la 13-a jarcento ĝis la 1610 apelacia loko de ĉiuj bohemiaj urboj de la t.n. magdeburga rajto. La urbo travivis husanajn militojn sen pli grandaj damaĝoj. Unue la urbo estis kontraŭ husana movado (anoj de husanoj estis dronigitaj en Elbo), sed post sieĝado de soldataroj de Jan Žižka en la jaro 1421 la urbo kapitulacis kaj ĝi aliĝis al praga asocio de urboj. En la jaro 1537 la urbo estis grave difektita per incendio, post kiu ĝi estis alikonstruita renesance. En la jaro 1655 ĉi tie estis fondita episkopejo kaj Litoměřice fariĝis centro de rekatoligo en nordo de Bohemio.
En la epoko post la tridekjara milito okazis baroka konstruado. En duono de la 19-a jarcento la urbo disvastiĝas malantaŭ la remparoj, en 1878 trafikigita fervojo Lysá nad Labem – Děčín, en 1898 Lovosice – Česká Lípa, okazas prospero de industrio. Krome en la urbo estis grava garnizono de la aŭstra-hungara armeo.
En 1918 la urbo eksiĝis el Aŭstrio-Hungario kaj fariĝis parto de la Unua Ĉeĥoslovakia Respubliko (1918-1938). En 1937 aprobitis tie ĉi la virina romkatolika ordeno de la Eŭkaristiaj fratinoj kies sidejo estas nun en Salzburg ĉe Dia setlejo Sankta Erentrudis. De 1939 la urbo apartenis al Germanio, ĉi tie havis sidejon justicorganoj de la nazia Germanio por Sudetoj. Surbaze de la dekretoj de Beneš plej multaj germanoj estis eksproprietigitaj kaj perforte elpelitaj en 1945 kaj la postaj jaroj.
Vidindaĵoj
En placo kaj en apudaj stratoj estas vico da ekspoziciaj burĝaj domoj, kies kernoj estas plimulte gotikaj, en la 16-a jarcento ili estis alikonstruitaj renesance. Devene gotika urbodomo en la placo devenas el fino de la 14-a jarcento. Kiel urbodomo ĝi servis ĝis la jaro 1839, en la jaroj 1952–1960 ĝi estis renovigita kaj nun estas en ĝi lokigita Distrikta patrujgrafia muzeo. Unikan komplekson kreas eksa jezuita preĝejo kaj eksa jezuita kolegio, kiuj estas kunigitaj per pendkoridoro super monumenta ŝtuparejo.
Verĥnije Kotli (Centra ringo de Moskvo)
Verĥnije Kotli (Верхние Котлы) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Litoměřice
Vidindaĵoj
Kun la urbo estas ligita la vivo de Karel Hynek Mácha.
Tie estis volapuk-klubo en la 19-a jarcento.
33395 Dylanli
33395 Dylanli estas tre malgranda, eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
(7567) 1988 TC1
(7567) 1988 TC1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Iauaretê-akvofalo
Ĝi estas sankta loko por dek kvar malsamaj indiĝenaj etnoj de tiu areo (Arapasoj, Baraoj, Barasanoj, Desanoj, Karapananoj, Kubeoj, Makunoj, Miriti-tapujoj, Pira-tapujoj, Sirianoj, Tarianoj, Tukanoj, Tujukoj kaj Ŭananoj). Ĝi reprezentas fundamentan kulturan referencon al indiĝenoj, kiuj vivas inter riveroj Uaupés kaj Papuri. Multaj el ŝtonoj, insuloj kaj akvofluoj de tiu akvofalo simbolas faktojn de militoj, mortoj, kaj aliancoj de tiuj indiĝenoj, krom faktoj de mitoj pri la origino de la mondo. En ĝi, laŭ lokaj legendoj, aperis la homo kaj la herooj, kiuj komencis la lokajn etnojn, aperis ankaŭ la planedoj, utilaj bestoj kaj ĉiu kiu estas necesa al vivo. Antropologiistoj konas 17 el ĉiuj referencaj punktoj kaj iliaj legendoj. La legendoj pri akvofalo Iauaretê permesas la kunvivon de malsamaj etnoj en la regiono dum jarcentoj. Malgraŭ ili paroli tre malsamajn lingvojn la ĉirkaŭ 30 mil indiĝenoj de la regiono kunhavas la saman vidpunkton pri la akvofalo, tio permesas al ili komerci kaj organizi sian najbarecon. En regiono estas du urbetoj de ne-indiĝenaj brazilanoj: São Gabriel da Cachoeira kaj Santa Isabel do Rio Negro.
La akvofalo estas kultura heredaĵo protektata de brazila registaro per Brazila Nacia Instituto pri Historia kaj Arta Heredaĵo.
Obererl
Erl estas komunumparto de la komunumo Kasbach-Ohlenberg en la rejnland-palatinata distrikto Neuwied, Germanio. Ĝi dividiĝas en du partoj, nome Untererl kaj Obererl.
Geografio
Erl allimas nordoriente ĉe la komunumparto Ohlenberg. Kun altaĵo inter 270 m kaj 320 m supermarnivelo. Untererl situas averaĝe en alteco de 280 m. Obererl situas en alteco de 305 m. La koumunumparto jam apartenas al la Rejn-Vestervalda vulkana montodorso. Norde troviĝas la monto Minderberg (alteco 417 m). Tuj oriente de Erl situas la domareto Stuxdorf, kiu apartenas al la urbo Linz am Rhein.
Historio
Erl estis unuafoje menciita en dokumento en la jaro 1257. Gerhard von Rennenberg donacis siajn terposedaĵojn en Erl en la jaro 1270 al la de li fondita komence de la 13a jarcento monaĥinejo Sankta Katharinen.
Rivero Miera
La rivero Miera estas rivero en la nordo de Hispanio, en la Kantabra Kornico. Ĝi fluas tra Kantabrio en la Kantabran Maron. Ĝi fluas kreante la samnoman Valon de Miera.
Nomo
La nomo Miera probable devenas de Magrada aŭ Megrada, laŭ citaĵo de Pomponio Mela en la 1-a jarcento.
Kurso
La rivero estas mallonga kaj kaŭzas fortan erozion en areo de kruta deklivo modlita de glaĉero. En la tuta valo oni hakadis arbojn por produkti lignokarbon. Pro tiu daŭra senarbarigo la akva trafluo de la rivero estas ege ŝanĝema. Kiam abunde pluvas, akvo fluas libere kunportante eroziaĵojn kaj tial la rivero iĝas malklara (eroziiĝemo).
En la riveron Miera fluas akvo de tre altaj montoj en la Kantabra Kornico, inter ili, la norda flanko de la monto Castro Valnera kaj la glaĉeraj talvegoj. En mezalta parto de la valo (koincide kun la municipo Miera) la rivero fluas tra karstaj masivoj. En tiu ĉi sekcio la plimulto da akvo alvenanta en la rivero venas de subteraj akvujoj kaj riveroj, kiuj venas sur la surfacon. La plej malalta parto de la rivero fluas tra eblenaĵo de malgrandaj montetoj kaj aluvio.
Julius Gotthelf Kühn
Julius Gotthelf KÜHN estis germana agronomo kaj fungosciencisto, naskiĝis la 23-an de oktobro 1825 en Pulsnitz (Oberlausitz) kaj mortis la 14-an de aprilo 1910 en Halle (Saale). J.G. Kühn estas lia botanikista aŭtor-noma mallongigo.
Pavlov
La nomon Pavlov havas pluraj municipoj:
...aŭ nomo de parto de municipo:
Aliaj:
Elkenroth
Elkenroth estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Provinco Kostanajo
La regiono aŭ provinco Kostanajo (Қостанай облысы) estas unu el dek kvar precipaj administraj teritorioj, je kiuj dividiĝas la ŝtato Kazaĥio. La provinco en februaro 2013 havis iom pli ol loĝantojn kaj ampleksas areon de. Ĝia ĉefurbo estas Kostanajo, kun loĝantoj. Alia grava urbo estas Rudnij.
Herálec
Nomon Herálec havas pluraj setlejoj:
Polurmaŝino
En la jaro 1904 la hungara inventisto Alfred Pongracz konstruis la unuan elektran polurmaŝino por poluri plankojn (Germana Regna Patento n-ro 166 534 de la 30a de aŭgusto 1904). La inventisto fiaskis pro teknikaj mankoj de la maŝino. La firmao AEG en Berlino ne povis liveri la de Pongracz menditaj 1000 elektromotoroj kaj komisiis Berlinan inĝenieron Ernst Franke pluevoluigi la maŝinon ĝis plena funkciado kaj seria maturiĝo.
Tial Ernst Franke fondis en 1905 la Deutsche Blitzbohnergesellschaft m.b.H. (= Germana fulmrapidpolura societo l.r.) el kiu fariĝas en 1912 HAWIG Hauswirtschaftsmaschinen-Gesellschaft (HAWIG Mastrumadmaŝina societo). HAWIG anoncis multajn patentoj (i.a. Germana Regna Patento n-ro 468099 de 1a decembro 1926) kaj kiu surmerkatigis la unuan elektran polurmaŝio por plankoj.
Alfred Werner
Alfred WERNER (12-a de decembro 1866 - 15-a de novembro 1919) estis svisa kemiisto, profesoro en la Universitato de Zuriko. Li ricevis la Nobel-premion pri kemio en 1913.
Polurmaŝino
La polurmaŝino „Victor“, de Ernst Franke el la jaro 1912 konsistis el elektromotorokunalkonstruitaj kaj forpreneblaj brosoj, kiuj turniĝis post la enŝalto de la motorokaj poluris la plankon.
Alfred Werner
La Nobel-premio estis atribuita al li "pro liaj laboroj pri la ligo-rilatoj de la atomoj en la molekulo. Per tio li klarigis pli malnovajn esplortemojn kaj malfermis novajn, precipe en la sektoro de la neorganika kemio".
Polurmaŝino
Pli poste la maŝino ricevis du diskojn kun polvosuĉigilo, Ekzistas ankaŭ polurmaŝinoj kun tri disko-brosoj. Intertempe la purigmaŝino anstataŭis la polurmaŝino.
La Roquille
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone La Roquilha - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Friedrich Clemens Gerke
Friedrich Clemens GERKE (naskiĝis la 22-an de januaro 1801 en Osnabrück, mortis 21-an de majo 1888 en Hamburg) estis aŭtoro, verkisto kaj pioniro de telegrafio.
Vivo
Li aliĝis al la brita armeo en Kanado. Post reveno al Hamburg li uzis siajn konojn de la angla por traduki librojn pri tekniko de telegrafado.
Ekkomprenante la avantaĝojn de elektra komunikado, li ŝanĝis al la kompanio Elektro-Magnetische Telegraphen-Compagnie, kiu je la 15-a de julio 1848 ekfunkciigis dratan konekton inter Hamburg kaj Cuxhaven. Gerke fariĝis en 1847 inspektoro de tiu entrepreno, kiu tiam uzis la Morsan kodon kiel unua en Eŭropo.
En 1865 la unua internacia kontrakto pri telegafado fiksis lian kodon kiel ĝenerale valida telegrafi-standardo. Escepte malgrandaj ŝanĝoj ĝi estas ĝis hodiaŭ la internacia kodo por morsado.
Ekde 1868 Gerke estris la nove fonditan telegraf-oficejon en Hamburg.
Bernolsheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Jacques Damala
Aristides Damalas (en greka: Aριστεíδης Δαμαλάς, alternativa literumado Aristidis aŭ Aristide), konata en Francio laŭ aktora nomo Jacques Damala, (15a de Januaro 1855 – 18a de Aŭgusto 1889), estis greka milita oficiro kiu iĝis poste aktoro, kiu estas ĉefe rememorita kiel edzo de Sarah Bernhardt dum nombraj jaroj.
En 1882 ŝi edziniĝis al tiam juna oficisto de la greka ambasadejo. Li tiam taksis sin sufiĉe lerta kaj profesia por iĝi aktoro kaj sceneja partnero de sia konata edzino. Sarah malfermis por li propran teatrejon sub la gvidado de sia filo Maurice. Sed la entrepreno restis sensukcesa kaj baldaŭ bankrotis, unuflanke ĉar Damala pro sia greka akĉento sursceneje ridigis la publikon kaj aliflanke, ĉar li financis el la teatreja kaso sian pasion pri hazardludoj kaj sian dependecon je morfino.
Jam en la jaro de la geedziĝo ili disiĝis, kaj post portempa maldisiĝo kaj denova disiĝo Damala mortis en 1889, 34-jaraĝa, pro sekvoj de la morfinkonsumo.
Sartrouville-Val Notre-Dame (Tramtrajno en Francilio)
Sartrouville-Val Notre-Dame estas estonta stacio de Eksprestramo 11 situanta en komunumo Sartrouville, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Malá Poľana
Malá Poľana (hungare Kispolány [kiŝpolAnj], rutene Мала Поляна [mala poljana]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Malá Poľana situas laŭ mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Stropkov troviĝas je 19 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1567 en formo "Polyanka". La unuaj loĝantoj estis rutenoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kispolány 268 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Medzilaborce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Malá Poľana 121 homoj, (57 rutenoj, 51 slovakoj).
Ĉinia kamelio
Ĉinia kamelio (Camellia sinensis) aŭ tearbo, estas specio de ĉiamverda arbedo, kies folioj kaj foliaj burĝonoj uziĝas por produktado de teo. Ĝi apartenas al la genro kamelio (Camellia) (ĉine tradicie kaj simpligite 茶花, pinjine Cháhuā, laŭvorte: "tea floro") de florantaj plantoj en la familio teacoj (Theaceae). La specio ne konfuziĝu kun Melaleuca alternifolia, la fonto de tearba oleo, aŭ Leptospermum scoparium, la novzelanda tearbo.
Sinonimoj estas:
Ingulo (rivero)
Ingulo estas rivero en Ukrainio. Ĝi fluas tra Kirovograda kaj Mikolajeva provincoj. Ĝia fonto troviĝas sur la apuddnepra altaĵo; la rivero fluas suden kaj apud la urbo Mikolajivo ĝi alfluas la riveron Suda Bugo. La nutrado de la rivero estas ĉefe perpluva kaj perneĝa. Ĝiaj unuaj 55 kilometroj (ekde la riverbuŝo) taŭgas por la ŝip-navigado. La akvoj de la rivero estas uzataj por irigacio. Ĉe la rivero staras la urbo Kirovogrado.
La helena historiisto Herodoto mencias la riveron sub la nomo Pantikapes.
Aĵmano (urbo)
Aĵmano (عجمان‎‎, Ajman laŭ alia transskribo Aǧmān) estas urbego, marborda havenurbo, ĉefurbo de la emirlando Aĵmano, en Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.
Geografio
Aĵmano situas laŭ marbordo de la Persa Golfo. Dubajo troviĝas en distanco de 24 kaj la urbo Abu-Dabio 151 km.
Historio
Laŭ traktato inter Britio kaj ŝejko de Aĵman subskribita en 1820 Aĵman estis agnoskita aŭtonoma ŝtato. Post jardekoj la traktato etendiĝis ankaŭ al la maro antaŭ Aĵman. Por malhelpi turkan kaj francan interesojn la nova interkonsento en 1892 tenis la emirlandon en manojn de Britio. En 1968 Britio anoncis retiriĝon, intertraktadoj komenciĝis. La britoj foriris en 1971 kaj la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj naskiĝis. Aĵmano reprezentas pli ol 90% de la populacio de la emirlando.
Klimato
Aĵmano havas varman dezertan klimaton. En la jaro pluvas resume iom malpli ol 100 mm. Inter majo-septembro ne pluvas, inter decembro-marto pluvas plejparto de la pluvo. La averaĝa temperaturo varias inter 22-33 °C. La someroj estas ekstreme varmaj (pli ol 40 °C).
Auxy (Loiret)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Auxyois.
Frohnsdorf
Frohnsdorf estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio, kaj ekde julio 2018 estas parto de la komunumo Nobitz. Fine de la jaro 2017 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 244 loĝantojn.
László Kelemen (kuracisto)
KELEMEN László estis rumanihungara kuracisto naskita en Marosvásárhely la 27-an de septembro 1907 kaj mortinta en Târgu Mureș la 18-an de julio 1979.
Kariero
Kelemen László diplomiĝis en la Universitato de Kluĵo (1932), li doktoriĝis samtie pri pestepidemio de 1831 en Hungario. Li laboris en Budapeŝto (1932–36), en Parizo (1936–37), poste en kliniko pri internaj malsanoj de Imre Haynal de Koloĵvaro (1940–44). De 1945 li estis lekciisto en la Universitato Bolyai, poste en OGYI en la katedro pri infektmalsanoj kaj epidemiscienco. De 1948 li estis katedrestra profesoro, docentdotokro pri medicinsciencoj (1969), meritprofesoro de Rumanio (1971).
Veškovce
Veškovce estas urboparto de Veľké Kapušany en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
San Sebastián de los Ballesteros
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 843 geloĝantoj de la municipo San Sebastián de los Ballesteros estas 408 inoj kaj 435 viroj. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 7, 4 inoj kaj 3 viroj, kaj mortis 17, 6 inoj kaj 11 viroj. Tiel la natura kresko estis -10 (-1.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 357 homoj (42.3%).
Arnold Hauser
HAUSER Arnold estis hungardevena brita art- kaj filmhistoriisto. Li estis naskita en Temeŝvaro la 8-an de majo 1892 kaj mortinta en Budapest la 29-an de januaro 1978.
Biografio
Arnold Hauser pristudis belart- kaj literaturhistorion en Budapeŝto, Vieno, Berlino kaj Parizo. En tiu lasta instruis lin Henri Bergson, kiu influis lin profunde. En Budapeŝto li estiĝis ano de Vasárnapi Kör (Dimanĉa Rondo), fondita de György Lukács. Apartenis al tiu grupo ankaŭ Károly Mannheim, Béla Balázs, Béla Bartók kaj Zoltán Kodály. Post la Unua mondmilito li pasigis du jarojn en Italujo por studi klasikan historion kaj la italujan arton. En 1921 translokiĝis Berlinon. Post tri jaroj loksidiĝis en Vieno kaj en 1938 en Londono, kie komencis esplori la socian historion de arto, postulinta tiu dek jarojn por fini. Ekde 1951 li estis preleganto de arthistorio en Universitato de Leeds kaj je la fino de la 1950-aj jaroj gastprofesoro en Universitato Brandeis en Usono. En 1959 li fariĝis profesoro en Hornsey College of Art en Londono. Inter 1963-65 li denove laboris en Usono, poste li revenis Londonon. En 1977 li loksidiĝis en Hungario, kie li fariĝis honora ano de Hungara Scienca Akademio.
18624 Prevert
18624 Prevert estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca poeto kaj scenaristo Jacques Prévert (1900–1977), kiu esprimis amon, ĝojon kaj malĝojon en la ordinara vivo de la homoj, uzante simplajn vortojn, humuro kaj taktoplena parodio. Inter la juveloj, kiujn li postlasis estas lia poezio (Paroles), kanzonojn (Les Feuilles Mortes kaj Barbara) kaj la filmo Les Enfants du Paradis kun Marcel Carné.
Pangeo
Pangeo (el la helena πᾶν ĉio/ĉiu γαῖα/γῆ tero, lando) estas la nomo, kiel Alfred Wegener nomumis la superkontinenton, kiu dum la mezozoiko ekzistis, antaŭ la plata tektoniko ĝin dividis je partokontinentoj.
Kiam la kontinentoj alproksimiĝis por formi la Pangeon, ili formis ĉe la koliziaj linioj faltojn nome montarojn, el kiuj kelkaj ankoraŭ ekzistas, kiel la Apalaĉoj kaj Uralo. Tiuj fruaj faltoj estas pli maljunaj ol la junaj montarlinioj kiel Alpoj en Eŭropo, la Roka Montaro en Nord-Ameriko, la Andoj en Sud-Ameriko aŭ Himalajo en Azio. Surbaze de la plurmilionjara erozio, la Apalaĉoj kaj Uralo estas hodiaŭ ankoraŭ alrondigitaj trunkomontaro.
La grandega oceano, kiu ĉirkaŭis Pangeon, ricevis la nomon Pantalaso „Panthalassa”. Krom tio ekzistis ankoraŭ la Tetismaro.
Pangeo dividiĝis antaŭ 220–150 milionojn da jaroj en Mezozoiko (Erdmittelalter) je du superkontinentoj kiel je la norda kontinento Laŭrazio (Nord-Ameriko kaj Eŭrazio) kaj je la suda Gondvano.
Dikruredoj
La Dikruredoj (Dicruridae) estas familio el la ordo de la Paseroformaj birdoj, kiuj troviĝas en la tropikaj kaj subtropikaj regionoj de Afriko, Azio kaj Aŭstralio.
La familio ampleksas tri subfamiliojn.
Dikruredoj manĝas prefere insektojn, ili vivas en arbustaro aŭ en maldensa arbaro. Ili metas 2-4 ovojn en nesto alte en arbo. Dikruredoj estas agresemaj kaj sentimaj; ili atakas ankaŭ grandajn rabobirdojn, se temas pri defendo de sia nesto.
Universitato Thomas Jefferson
La Universitato Thomas Jefferson (Thomas Jefferson University) estas privata universitato en la urbocentro kaj en la kvartalo East Falls de Filadelfio, Pensilvanio, Usono. Jefferson, hejmo de Sidney Kimmel Medical College kaj de Kanbar College of Design, Engineering and Commerce, estas elstara universitato kiu havigas altnivelan edukadon en 160 subgradigaj kaj gradigaj programoj por 7,800 studentoj de arkitekturo, negocoj, desegno, inĝenierado, modo, sano, medicino, sociaj sciencoj kaj tekstilo. Student-atletoj konkurencas kiel Jefferson Rams en la 2a Divizio NCAA de la Centratlantika Lernejkonferenco. En 2018, la informo de U.S. News & World rangigis Jefferson 15a en la listo de Plej Bonkvalitaj Regionaj Universitatoj (Nordo) kaj la 5a en la regiono inter la plej plinovigaj same kiel plej bona valora universitato. Ĝi havigas servojn por iom malpli ol 8000 studentoj.
39.9484°N, -75.1567°W
Slaná
Slaná estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Semily. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1430.
Hidratigo
La anjonoj estas relative pli grandaj ol la katjonoj, tiel ili estas pli malfacileble hidratigeblaj.
Ligo de akvo al duobla ligo C=C
Tiu reakcio okazas ĝenerale en acidaj akvaj solvaĵoj. Dum la hidrolizo, la neakva komponento disiĝas al du partoj, ĉe hidratigo restas la molekulo.
La ĝenerala formulo de la reakcio estas:
Zanzibaro (urbo)
Zanzibaro (Jiji la Zanzibar) estas urbo sur insulo Zanzibaro kaj la ĉefurbo de regiono Urba-Okcidenta Zanzibaro.
George Ledger
George LEDGER (leĝer), anglo, stenografia instr. Nask. en Yorkshire, Mortis 54-jara je 18-a de majo 1916. E-istiĝis 1903. LK. Adaptis Pitmanan Stenografion al E.
Zanzibaro (urbo)
La urbo situas ĉe la okcidenta bordo, konsistigas distrikton en la regiono kaj havas 206.292 loĝantojn. Ĝis la federiĝo de Zanzibaro kaj Tanganjikio al Tanzanio en 1964 ĝi estis ĉefurbo de la zanzibara respubliko. Ankaŭ nun ĝi estas konsiderata ĉefurbo de la federacia parto konsistanta el la insuloj Zanzibaro kaj Pembo.
La historia urbokerno de Zanzibaro estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO, kies domoj grandparte konsistas el korala ŝtono.
Historio
Dum la regado de portugaloj en la loko de la nuna urbo estis ne tre signifa setlejo; nur kiam en 1832 Said ibn Sultan de Omano decidis tien ĉi transmeti sian rezidejon kaj en 1840 efektivigis la decidon, la urbo ekprosperis. Ĝi iĝis centro de komerco pri sklavoj kaj kariofiloj.
En 1890 Britio aneksis la insulon kiel protektejon. Kiam en 1896 mortis la reganto, lia filo pretendis la tronon, sed kapitulacis post 38 minutoj, post kiam brita ŝipo bombadis lian palacon. En 1897 britoj perforte finis la komercadon pri sklavoj, kiu jam de 1873 estis formale malpermesita.
Sekvenco (himno)
En la eklezia muziko kaj literaturo de la mezepoko sekvenco estas tekstigo (tropo) de la gregoria haleluja (klasika sekvenco) aŭ lirika, himneca kanto ekestinta el tiu. La nocio sekvenco devenas de la latina vorto sequi (esperante „sekvi“), ĉar la kanto en la liturgio tuj sekvis la interkanton.
La historio de la sekvenco komencas je 850 per tekstigo de la Aleluja-finmelismoj (klasika sekvenco). Ĝis la 12-a jarcento formiĝas la rimsekvenco sendependa de la haleluja kun rimitaj kaj ritme adaptitaj versoj. Ĝi kondukas al la grandaj strofosekvencoj de la 13-a jarcento (gravaj aŭtoroj Tomaso de Celano kaj Tomaso de Akvino). Rimsekvencoj havas la strukturon de plurstrofaj, metrike ordigitaj kaj rimataj himnoj.
Sequencoj iĝis tre ŝatataj en la malfrua mezepoko. Oni konas ĉ. 5000 rimsekvencojn. La Koncilio de Trento (1545–1563) tamen allasis nur kvar sekvencojn en la oficiala romkatolika mesliturgio:
La Stabat Mater (je la memortago pri la doloroj de Maria, laŭplaĉe) alvenis en 1727 kiel kvina sekvenco.
La Dies irae ne plu estas uzata en la oficiala liturgio pro la imago de kolera Dio („Tago de la kolero ...“), kion montras la sekvenco, tamen estas allasata je la granda rekviemo je Memorado de la fidaj mortintoj, por ke oni povas flegi la trezoron de la eklezia muziko (M. Haydn, Mozart).
Konjako
Konjako (franclingve Cognac) estas forta alkohola trinkaĵo (40%) akirita per la distilado de vino. La trinkaĵo devenas el la samnoma franca komunumo, Cognac, lokita en la departemento Charente.
Proprecoj
Por rajte havi la nomon konjako la trinkaĵo devas plenumi kelkajn kondiĉojn:
Richard Ledermann
Richard LEDERMANN (naskita la en Kaufbeuren, Bavario, Germanio; mortinta en 1972) estis germana esperantisto. Li estis doktoro de filozofio kaj verkis historiajn kaj dramajn verkojn.
Esperantisto li estis de 1910. De 1912 ĝis 1920 li gvidis la Esperanto-movadon en Bavario. Li estis prezidanto de la Loka Kongresa Komitato por la 15-a Universala Kongreso de Esperanto en 1923 en Nürnberg. En 1912 li redaktis „Esperanto, ein Kulturfaktor“; krome li kontribuis al la revuo Esperanto.
Unu el liaj nepoj estas la verkisto, ĵurnalisto, tradukisto kaj eldonisto Hans Magnus Enzensberger.
Danny Bank
Daniel „Danny“ Bernard Bank (* 17-an de julio 1922 en Novjorko; † 5-an de junio 2010 samloke) estis usona ĵaz-baritonsaksofonisto, klarnetisto kaj flutisto. Li ludis en la orkestro de Gil Evans kun Miles Davis.
Vivo kaj verkado
Plej elstara tamen estis lia kunlaboro je la kunagado de la orkestro de Gil Evans kun Miles Davis ekde 1957 ĝis 1960, je kiu ekestis la mitaj albumoj Miles Ahead en 1957, Porgy and Bess en 1958 same kiel Sketches of Spain en 1960. En 1961 Bank kunmuzikis ankaŭ je la koncerto de Miles Davis en Carnegie Hall. En la 1960-aj jaroj li kunverkis je pluaj bandego-sonregistraĵoj, ekz. 1960 je la albumo Pre-Bird de Charles Mingus, kun Stanley Turrentine en 1965, kun Johnny Hodges en 1966/67 kaj en 1966 je Alfie de Sonny Rollins.
En 1970 li laboris ĉe Louis Armstrong; en 1986 ĉe Benny Goodman. En 1989 li muzikis en la ensemblo de Gunther Schuller dum koncertvojaĝo tra Japanujo. Meze de la 1990-aj jaroj li ankoraŭ estis membro de la bandego de Jimmy Heath. En la 1990-aj jaroj Danny Bank kunverkis la albumon Out Of This World de Loren Schoenberg.
Oravița
Oravița [oravica] (hungare: Oravicabánya oravicabanja, germane: Deutsch-Orawitz, ĉeĥe Oravice) estas urbo en Rumanio sudokcidente de Reșița. Administre apartenas al ĝi Agadici, Brădișoru de Jos, Broșteni, Ciclova Montană, Marila, Răchitova.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4.079 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj), en 1992 12.476 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis.
Historio
Oravița estas grava mineja, arba kaj nutraĵindustria centro. Ĝia unua mencio skriba estis en 1690–1700. La minejo estis malfermita en 1717. La fervojo inter ĝi kaj Anina konstruiĝis inter 1844 kaj 1846. En la 19-a jarcento ĝi estis la ekonomia kaj kultura centro de la regiono. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Oni alligis al ĝi Oravița Română.
Băile Herculane
Băile Herculane [bəjle herkulane] (Herkulesfürdő [herkuleŝfurdo], Herkulesbad, ĉeĥe Herkulovy Lázně) estas banejurbo en Rumanio en la valo de la rivero Cerna norde de Orșova. Ĝi situas en la distriko Caraș-Severin, proksime al la limo kun Serbio.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 517 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 5698 (rumanoj). Administre apartenas al ĝi Pecinișca.
Historio
Băile Herculane estas la plej malnova kuracloko de Rumanio kiun fondis la romianoj post la venko kontraŭ la dakoj. Mencio de la termoj kiuj tiam nomiĝis latine Ad aquas Herculi sacras estis jam en la jaro 153 p.K. Bonaj stratoj kondukis norden al Mehadia (Ad Mediam) kaj suden al Orșova (Dierna) kie estis bivakoj romiaj. El tiu frua tempo kiam jam ege ŝatiĝis la loko fare de la kuracotoj, konserviĝis multaj aferoj: akveduktoj, banejoj, statuoj kaj moneroj.
Dum mezepoko kaj la otomana okupado la graveco loka perdiĝis. Nur post kiam ĝi iĝis aŭstria la baninstitucioj remalfermitis en la jaro 1736-a fare de feldmarŝalo Johann Andreas von Hamilton. En 1763 ekis la rekonstruiĝo de la banejoj kaj la stratoj por kies realigo helpadis soldatoj de la banata landlimoregimento. En 1772 lia imperiestra moŝto Jozefo la 2-a vizitis tiun ĉi regionon. Kelkaj detruoj faritis en 1788/89 - dum la Rusa-aŭstra kontraŭturka milito (1787-1792) - sed ekde 1800 granda ekfloro ne plu haltigeblis. Ekde 1801 konstruiĝis la unuaj pavilonoj kiuj parte funkcias eĉ hodiaŭ.
La konstruaĵoj malfrubarokaj ĉe ambaŭ flankoj de la Cerna-rivero (Franz-Josef-Hof, Rudolf-Hof, Theresien-Hof) planiĝis fare de la viena arĥitekto Carl Wilhelm Christian von Doderer. La ejoj brilis en hela flavo kaj statuoj de Venuso, Higio, Diana kaj de aliaj romiaj dioj dekoraciis la gablojn kaj fasadojn.
En 1847 stariĝis statuo herkula el paftuboj kiun kreis la vienanoj Romalmeyer kaj Glantz; ĝi emblemas por la urbo ankaŭ nun. Kelkajn jarojn poste en 1852 gastis en Băile Herculane imperiestro Francisko Jozefo la 1-a. En 1856 konstruiĝis la romkatolika Mario-kirko.
Inter la plej konataj gastoj nombriĝis memkompreneble ankaŭ Elizabeto de Aŭstrio-Hungario (1887) kaj la vilao kie ŝi loĝis eknomiĝis por ŝi. Krome ŝi dediĉis al Băile Herculane memskribitan poemon. Renkonto inter la aŭstria imperiestro Francisko Jozefo la 1-a, la rumana reĝo Karolo kaj la serbia caro Aleksandar Obrenović okazis en 1896. Tiam malfermitis la nova kanalo de ĉe Fera Pordo. La iamaj imperiestraj apartementoj, al Imperiestra banejo kaj la Imperiestra kapelo sen forgesi la kazino viziteblas eĉ hodiaŭ.
Dum al dua duono de la 19-a jarcento malfermitis ankaŭ la fervoja linio inter Caransebeș kaj Orsova. En 1879 malfermitis ankaŭ la belega kupoloza stacidomo de Băile Herculane; la riĉe ornamita kupolo faritis de A. Chevalier de Serre. Sekve rangis Băile Herculane inter 1850 kaj 1900 en la unua kategorio de ĉiuj eŭropaj kuracbanejoj, rilate la belecon.
Post la Unua mondmilito Băile Herculane iĝis parto de Rumanio. De tiam pligrandiĝis la kuracbanejaro. Post la Dua mondmilito la bela malnova urbokerno restis netuŝita. La plejparto de la hoteloj portas nomojn de romiaj dioj. Ankaŭ en nuna Rumanio estas Băile Herculane gravega kuracbanloko.
Ekonomio
Plej gravas ekonomie ja la kuracadstacioj kaj la turismo.
Kuracumaĵoj
Jen liste de la malsanoj kiuj povas esti bone kuracataj en Băile Herculane:
Turismo
Daŭre restaŭratas la ofte kaduka kuracbana infrastrukturo. La Nacia parko Cerna-valo en la sovaĝaj sudaj Karpatoj kun areo de 60.000 hektaroj estas unu el la plej grandaj de tuta Rumanio. La geologie raviga pejzaĝo kun karstaj kaj rokaj partoj kaj deklivaj kanjonoj estas la hejmo de multaj specoj bestaj kaj plantaj; tio ŝuldiĝas ankaŭ al la milda, mediteranesimila klimato.
Proksime de Băile Herculane troviĝas eble la plej bela regiono de Danubo, la Cazane-faŭkoj en riverujo inter la Karpatoj kaj la Balkana montaro.
Kulturo
En Băile Herculane ĉiam okazsas diversaj interesaj kulturaĵoj. Inter ili menciindas:
Proksime de Băile Herculane troviĝas eble la plej bela regiono de ĉe Danubo, la Cazane-faŭkoj en riverujo inter la Karpatoj kaj la Balkana montaro.
Gábor Tusnády
Gábor Tusnády [tuŝnAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tusnády Gábor estas hungara matematikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1995, ordinara en 2001) de Hungara Scienca Akademio.
Gábor Tusnády naskiĝis la  1941 en Mátészalka.
Biografio
Gábor Tusnády frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1959-1964, poste li restis samloke kiel helpinstruisto. En 1965 li eklaboris en matematika instituto. Li ankaŭ instruis en universitato de Debrecen inter 1995-1998, dume li profesoriĝis en 1996. Li doktoriĝis en 1994 antaŭ la akademio. Li partoprenas en redaktado de fakrevuo Studia Scientiarum Mathematicarum Hungarica. Li okupiĝis precipe pri probablokalkulo kaj entropio. Li ricevis 3 premiojn inter 1977-1998.
Lagorce (Ĝirondio)
Lagorce - jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Rilato (matematiko)
En matematiko, rilato estas arbitra subaro de kartezia produto de aroj. Intuicie, rilato signifas ian asocion inter elementoj de ĉi tiuj aroj.
33396 Vrindamadan
33396 Vrindamadan estas tre malgranda, eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Vrinda Madan, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Lake Highland Preparatory School de Orlando (Florido).
Intervalo (matematiko)
Intervalo estas la subaro de aro kun parta ordo entenanta ĉiujn elementojn inter ĝiaj komenco kaj fino, kiuj estas du (antaŭelektitaj) elementoj de la origina aro.
Formalaj difinoj
Estu aro kun parta ordo, kaj  estu du elementoj de X. Ekstendu la ordon  ĝis tiel, ke la elemento \infty estu pli granda ol ĉiuj elementoj de la aro X kaj ke la elemento -\infty estu malplej granda ol ĉiaj elementoj de la aro X.
Por tiel, ke x \prec y oni difinas sekvajn aroj, kiuj nomas intervalo, kiuj estas difinata per x,y:
Kelkaj aŭtoroj uzas formon (x,y)_X, [x,y]_X ktp. por signi, ke intervalo estas en difinita ordo. Foje anstataŭ [x,y] oni skribas kaj analoge por unuflankaj intervaloj.
Rimarku, ke la nocio de intervalo (x,y) kaj estas malsama ol la signifo de orda duopo.
Internacia normo ISO31-11 difinas sekvajn signifojn: x,y:
Ecoj
Plej ofte en intervalo estas uzata lineara ordo; en ĉi tia ordo intervaloj havas sekvajn ecojn:
Richard T. James
Richard Thompson James (1914–1974), n. 1a de Januaro 1914, estis ŝipinĝeniero. Li inventis risortan ludilon, nome Slinky por sia edzino Betty, en Filadelfio, Pensilvanio, el komenco al la mezo de la 1940-aj jaroj.
En 1943 Richard James estis spertante per risorto kiel parto de sia militista esplorado kiam li vidis unu kiu izoliĝis kaj falis surgrunden. Li estis atentita per la maniero kiel ĝi ĉirkaŭfalis surgrunden. Li pasis du jarojn fin-prepaante la desegnon por trovi la plej bonan kvanton de ŝtalo kaj karbo; la rezulto estis Slinky, kiu estis venditaj en vendejoj laŭlonge de la Usono.
Klaus Höpcke
Klaus HÖPCKE (27-a de Novembro 1933 en Cuxhaven) estas germana politikisto de la SED kaj de la Partei des Demokratischen Sozialismus (PDS) kiu servis kiel Ministro pri Kulturo de la GDR.
Li studis el 1951 ĝis 1955 en la Fakultato pri Ĵurnalistiko de la Universitato de Leipzig.
269 Justitia
269 Justitia estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono. Ĝi estis malkovrita, elde la observatorio de Vieno, de la aŭstria astronomo Johann Palisa, la 21-an de septembro 1887 kaj ricevia la nomon de Justitia, romia diino de la Justeco (romia ekvivalentino de la helena diino Temiso).
Aigle
Aigle havas en la franca lingvo la signifon de aglo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Elleben
Elleben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Riechheimer Berg. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Dentopasto
Dentopasto aŭ dentoŝmiraĵo estas puriga pasto, kiun oni ŝmiras sur la dentojn por brosado. Dentopasto plialtigas la efikon de mekanika dentopurigado.
Historio
Jam antikvaj egiptoj uzis specon de dentopasto farita el muelita pumiko kaj vina vinagro. Romianoj uzis tiucele urinon. Dum longa tempo oni uzis dentopulvoron el kreto. Antaŭulo de la dentopasto, la dentosapo estis kreita de la saksa apotekisto Adolf Heinrich August Bergmann en la jaro 1852.
La moderna dentopasto estis kreita en 1907 de la dresdena apotekisto Ottmar Heinsius von Mayenburg, kiu tamen ankoraŭ ne enhavis ŝaŭmigilojn. Sub la nomo Chlorodont tiu dentopasto famiĝis tra la mondo. Ĝiaj efikigiloj estis pumika pulvoro, kalcia karbonato, sapo, glicerino kaj kalia klorato. La nomo devenis de la greka chloros (helverda, kaj simbolo freŝa) kaj de odon (dento).
Siegfried Lederer
Siegfried LEDERER (naskiĝis la  en Prago; mortis la  pro korinfarkto en Prago) estis volapukisto kaj esperantisto, gimnazia profesoro de la latina kaj greka lingvoj. Li estis germano kaj loĝis en Prago, en la tiama Bohemio.
Vivo
Lederer estis filo de instruisto. Li lernis en du gimnazioj en Prago: de 1871 ĝis 1873 en la Malgranda Kvartalo, poste en la Nova Urbo. De 1879 ĝis 1884 li studis klasikajn lingvojn kaj filozofion en la germanlingva Universitato de Karolo-Ferdinando en Prago, interalie ĉe profesoroj Petersen, Stumpf kaj Marty. En 1884 li finstudis kaj doktoriĝis. Poste li instruis unue en gimnazioj de la Nova Urbo kaj de la Malnova Urbo. En 1889 li venis al Vieno kiel "provizora" profesoro de la akademia gimnazio. De 1893 ĝis 1897 li instruis en la gimnazio de Rădăuți en Bukovino, kiu tiam apartenis, same kiel Prago kaj Vieno, al Aŭstrio-Hungario. En 1897 li revenis al Prago. Tie li instruis en porknabina gimnazio germanlingva.
Li tradukis italajn novelojn en la germanan. Li interesiĝis pri "arta fotografado" kaj estis unu el la unuaj, kiuj uzis lumprojekcion por vivigi la instruadon. Kunlaboris ĉe "Thesaurus linguae latinae" kiel delegito de la aŭstra kultministro. Fine Lederer fariĝis gimnazia profesoro en sia gepatra urbo Prago. Tie li fondis klubon por arta fotografado kaj organizis latinan kaj grekan instruadon en liceo por junulinoj. Estis scienca direktoro de la "Urania" kaj redaktis la ĵurnalon Stereoskopisches Museum ("Stereoskopa Muzeo").
Volapuko kaj Esperanto
Lederer estis la unua, kiu faris lumbildparoladojn en Vieno kaj poste ankaŭ en Prago. Aktiva volapukisto, li transiris al Esperanto post 1900 kaj estis kunfondinto de la Esperanto-Socio Verda Stelo de la germanlingvanoj en Prago en 1908. De 1908 li instruis Esperanton, ankaŭ en komerca lernejo en Prago, faris paroladojn pri Esperanto en Dresdeno, Berlino ktp.
Verkoj en Esperanto
Siegfried Lederer estis eldoninto kaj redaktoro de Universo kaj de Rund um die Welt (Zi vol lölik / Ĉirkaŭ la mondo) kaj redaktis la "Esperantistan poŝkalendaron" de 1910 kaj 1911.
Miková
Situo
Miková situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Stropkov troviĝas je 20, Medzilaborce je 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1390. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mikó 410 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Medzilaborce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Miková 173 homoj, (66 rutenoj, 52 slovakoj, 48 ciganoj).
Famuloj
Gepatroj de Andy Warhol naskiĝis ĉi tie, baldaŭe ili migris al Usono.
Kálmán Györgyi
Kálmán Györgyi [djordji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györgyi Kálmán estis hungara prokuroro, altlerneja instruisto.
Kálmán Györgyi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Serpula lacrymans
Ĝi estis la fungo de la jaro en 2004, en Germanio.
Fontoj
Insectes et champignons du bois CTBA 1996 ISBN 2-85684-036-1
Montrofingro
Ĝenerale ĝi estas la plej lerta mana fingro. Kontraŭe al la ceteraj fingroj, ĝi estas, kiel la polekso, tre moviĝiva. Oni uzas ĝin por signali (al homoj, objektoj, ktp.) kaj klaki sur la ĉefan butonon de la muso (la maldekstra kaze de dekstrulo kaj male kaze de maldekstruloj).
Unikode
La montrofingro simbole aperas eĉ en kelkaj unikodaj signoj.
János Hoós (ministro)
János Hoós [jAnoŝ hOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hoós János estis hungara politikisto, ministro, ekonomikisto, statistikisto, profesoro.
János Hoós  naskiĝis la  1938 en Szombathely. Li mortis la 2014 en Budapeŝto.