cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manika Tunelo
Historio
Oni jam en 1875 fondis asocion por antaŭpreparo de la borenda tunelo. Tion instigis la montaraj tramontaj tuneloj.
Oni verkis studplanon en 1981, en 1986 oni subskribis deklaron pri konstruo, la konstruaj laboroj komenciĝis la 15-an de decembro 1987.
La 1-an de decembro 1990 renkontiĝis unue la fosmaŝinoj de la franca kaj brita flankoj, 40 metrojn sub la fundo de Maniko. Ĝi estis la unua terligo inter Britio kaj Eŭropo ekde la lasta glaciepoko antaŭ ĉirkaŭ 13 000 jaroj. La renkontiĝejo fariĝis unu el la trairejoj, kiuj permesas trairon inter la du tuneloj. En 1991 ĉesis izolado de la Britaj insuloj, ĉar la borado finiĝis.
Dum la elfosado, kvar milionoj da kubaj metroj da roko estis forigitaj de la brita flanko. Ĉi tiu rubo estis forĵetita sur la britan marbordon, tiel ke nova 360-akrea areo estis kreita, kiu estis okupita de la maro.
La tunelo estis inaŭgurita en oficiala ceremonio fare de reĝino Elizabeto la 2-a de Unuiĝinta Reĝlando kaj tiama franca prezidanto Francois Mitterrand la 6-an de majo 1994 kaj fine de tiu jaro komencis funkcii regule.
Slavkova arbaro
Slavkova arbaro (ĉeĥe: Slavkovský les, germane: Kaiserwald)) estas la plej granda protektata pejzaĝa teritorio en la okcidenta regiono de Ĉeĥujo. Ĝi enhavas ankaŭ partojn de ĝisnunaj distriktoj Cheb, Sokolov, Tachov kaj Karlovy Vary. La teritorio estas elstara natura tutaĵo kun tipa geologia kaj geomorfologia karaktero - ankaŭ kun speciala vegetaĵaro kaj bestaro. Per kompleksa teritoria protektado la ŝtato klopodas konservi tie nuntempan staton de la naturo antaŭ domaĝiga influo de la industrio kaj antaŭ disvolviĝo de privata kaban-konstruado. La signifo de tiu ĉi teritorio estas emfazita per ĝia situo proksime: de la ĉefaj banlokoj Karlovy Vary kaj Mariánské Lázně - ĝi estas parto de saniga baneja aŭ refreŝiga zorgo.
Municipoj kaj urboj
En la teritorio de la tutaĵo troviĝas neniu granda setlejo. Rande trafas Slavkovan arbaron Karlovy Vary per sia banloka parto. El la tuta teritorio de Slavkova arbaro okazis post la dua mondmilito granda forfluo de loĝantoj, kaŭzita de devigita ellandigo de la germana loĝantaro. Paralele kun la ellandigo de la germana loĝantaro okazis ankaŭ provoj enloĝigi la teritorion de la ĉeĥa loĝantaro. Sed en la sama tempo venis en Slavkovan arbaron armeo, ĉar preskaŭ en la tuta teritorio estiĝis nova Soldata ekzercspaco. Jam en la paso de la jaro 1946 okazis transprenado de katastroj de municipoj enmembrigitaj en la soldatan spacon. Civiluloj inkluzive de novaj ĉeĥaj enloĝintoj devis la rilatan regionon forlasi. La katastroj estis transprenataj inkluzive de konstruaĵoj, arbaroj kaj akvaj fluantoj. En la paso de proksimume 8 jaroj de ekzerca agado de la armeo en Slavkova arbaro okazis plena aŭ parta neniigo de urboj, municipoj kaj vilaĝoj. Plimulto el ili estis neniigitaj tute. Post nuligo de la soldata spaco la restaĵoj estis egaligitaj kun la tero.
Pli signifaj setlejoj en Slavkova arbaro estas:
Pál Pétervári
Pál Pétervári, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pétervári Pál estas hungara kanuisto, trejnisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
en sia aĝo 13 komencis kajakadi en en sia naskiĝurbo. Li estis hungara ĉampiono 15-foje inter 1983-2001 individue aŭ teame. Li konkursis plej ofte en maratona distanco, kiu mankas en la Olimpikoj, sed en mondĉampionumoj li estis la unua kvarfoje inter 1988-1999 en maratona, respektive en dek mil distanca branĉo individue aŭ teame, krome li venkis dufoje en 1997 kaj 1999 en maratonaj distancoj individue. Lia plej konata trejnisto estis Tibor Tatai. Depost sia aktiva sporta kariero li estis trejnisto en aziaj landoj, hejmenveninta li fondis akvasportan sportklubon en Szentendre, kie li estis trejnisto.
3690 Larson
3690 Larson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan planedologon Stephen M. Larson.
Rankoro
Rankoro estas sento, kiu restas pro ofenda ago aŭ diro kiu povas daŭri longan tempon kaj reaperi post memoro de tiu ofendo. PIV trafe klarigas ĝin kiel "obstina malpardonemo, daŭra venĝema sento".
La negative perceptata sento estas kompleksa, plurtavola emocio kiu estis priskribita kiel miksaĵo de seniluziiĝo, abomeno, kolero kaj timo. Ĝin povas kaŭzi perceptata ofendo, insulto kaj/aŭ psika vundiĝo. Pro la negativeco de la sento oni foje komparas ĝin al "amareco", ĉar amarajn gustojn same plej multaj homoj konsideras malagrablaj, kaj krome forta rankoro kaj similaj fortaj negativaj emocioj en la hepato incitas la produktadon de pli da galo - tre amara, verde flava likvo sekreciata de la hepato en la intestaron.
Kaŭzoj
Rankoro povas rezulti el diversaj situacioj implikantaj perceptitan misfaradon de individuo, kiuj ofte estas ekfunkciigitaj per esprimoj de maljusteco aŭ humiligo. Oftaj fontoj de indigno inkludas publike humiligajn okazaĵojn kiel ekzemple akceptado de negativa traktado sen esprimado de ajna protesto, senti kiel objekto de regula diskriminacio aŭ antaŭjuĝo; sentoj de envio kaj/aŭ ĵaluzo, sentiĝi uzata aŭ profitata de aliaj, kaj la percepto havi atingojn kiuj restas nerekonataj, dum aliaj sukcesas sen labori same. Rankoro ankaŭ povas esti generita per diadaj (interpersonaj) interagoj, kiel ekzemple emocia malakcepto aŭ neo de alia persono, intenca embaraso aŭ malpligrandigo de alia persono, aŭ nescio, submetado aŭ malestimo de alia persono. Rankoro ankaŭ povas formiĝi, kaj esti konservita per ripeta kaj ada temigo de pasintaj plendoj, do ĝenantaj memoroj de vundaj travivaĵoj) ade, aŭ per provado pravigi la emocion per aldonoj de kromaj pensoj. Tiel, rankoro povas rezulti de la funebra procezo, sed povas esti daŭrigata per ripeta "remaĉado" de la negativa, ofenda emocio.
Beckov (apartigilo)
Beckov povas esti pluraj lokoj en Slovakio:
Halterego
Halterego aŭ longhaltero estas granda haltero por levi pezon ĉe halterlevado. La stango de la malmuntebla halterego havas ĉe la finoj mufojn por fiksi pezon, konsistanta el diversmasaj halterdiskoj kaj fiksiloj.
Vira halterego
La stango de la olimpika halterego havas mason de 20 kg, longon de 220 cm kaj diametron de 28 mm, ĉe tio la finoj de la stango, sur kiun oni surmetas halterdiskojn, havas diametron de 50 mm. Ŝarĝo kombiniĝas el sortimento de la laŭnormaj, kovritaj de kaŭĉuko diskoj 450 mm en diametro, kun maso de 25, 20, 15 aŭ 10 kg (respektive de ruĝa, blua, flava kaj verda koloroj), kaj la malgrandaj diskoj kun maso de 5, 2.5, 1.25, 1, 0.5 kaj 0.25 kg. Ĉe fortolevado estas uzataj la diskoj kun maso de 50 kg. Maso de la laŭnorma fiksilo estas 2.5 kg.
Virina halterego
La virina olimpika halterego similas al tiu de la vira, sed ĝia stango estas malpli longa – 2.05 m, malpli peza – 15 kg kaj havas malpli grandan diametron – 25 mm. La virina halterego ne havas entranĉetojn en la mezo de la stango, ĉar la entranĉetoj en la mezo ekzistis por plenumi movojn per unu mano, kiuj nuntempe ne uzatas.
Halterego kun EZ-stango
En kelkaj okazoj uzatas halterego kun la kurba stango, ankaŭ nomata EZ-stango. Tia halterego ofte uzatas por ekzerci bicepsojn.
Halterego kun T-stango
Ankaŭ ekzistas halterego kun la stango en formo de la litero T. Sur la malsupra fino de tia stango oni fiksas ŝarĝon.
Krudmuelilo
La krudmuelilo estas aparato por muelado de krudmaterialoj de cementofabrikado. Dum la cementfabrikado ĉi tie pretiĝas la krudfaruno aŭ krudŝlimo, de kie unue pretiĝas klinkero post kiam ĝi trairas la klinkerfabrikadan turnofornon, poste ankoraŭfoje mueliĝas en la cementmuelilo. La procezo en la krudmuelila fazo signife determinas la kvaliton de la preta cemento.
NGC 147
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Wickie auf großer Fahrt
Wickie auf großer Fahrt, en Esperanto "Vike je granda veturo", estas germanlingva kineja filmo unuavice por infanoj. Temas pri la daŭrigo de la tre sukcesa filmo "Wickie und die starken Männer". Ambaŭ filmoj baziĝas je la infanlibra serio pri la vikinga knabo Vicke Viking, kiun origine svedlingve verkis Runer Jonsson. Reĝisoro de la filmo estis Christian Ditter. La aktoroj de la ĉefaj roloj restis la samaj kiel en la unua filmo, kaj aldoniĝis iuj novaj personaĵoj. La filmo estas la unua germanlingva kineja filmo komplete produktita en tridimensia projekcia tekniko. Ĝi premieris en kinejoj de Germanlingvio la 29-an de septembro 2011.
Produkto
La filmo interalie produktiĝis en la filmstudioj "Bavaria" proksime de Munkeno en Germanio, en Danio, Anglio kaj Malto. La filmkulisa vikinga vilaĝo restariĝis borde de la pitoreska alpa lago Walchensee, kaj post la filmado ĝi povas esti vizitata kiel turisma celo.
Plia daŭrigo
Por la jaro 2012 planatas la produktado de tria kineja filmo el la serio - ĝi nomiĝu Wickie und der große Wettkampf, do "Vike kaj la granda konkuro".
Inventionen und Sinfonien
La Inventionen und Sinfonien [Invencioj kaj simfonioj] estas verkkolekto de Johann Sebastian Bach, konsista el 15 duvoĉaj (BWV 772–786) kaj 15 trivoĉaj (BWV 787–801) polifoniaj komponaĵoj por klavarinstrumento(ekz. klavikordo aŭ klaviceno). La originala titolo tekstas „Vera instruilo“ (vd. malsupren).
Ekesto kaj alordigo
Komence la duvoĉaj pecoj titoliĝis „Praeambulum“ kaj la trivoĉaj „Fantasia“; ili estis eroj deKlavarlibreto por Wilhelm Friedemann Bach el 1720. En 1723 Bach denove kopiis ilin netaskribe – en nova alordigo kaj kun la nova titolo, kun multaj kromaj ornamoj kaj malmultaj korektadoj resp. ritmaj ŝanĝoj. Krome ekzisti pluaj du kopioj, tiu de nekonata lernanto de Bach, eble ĉ. 1723, kaj tiu de Nicolaus Gerber von 1725. Ambaŭ montras abundan ornamadon. Nuntempe oni foje ankaŭ uzas krome la nomon „Du- kaj trivoĉaj invencioj“ (inventio = „Inventaĵo“).
En sia netoskribo el 1723 Bach ordigis la invenciojn kaj simfonioj alsuprajn laŭ tonaloj. Ne ekzistas pecoj en tonaloj tiutempe malkutimaj, male al „Bontemperita klavarinstrumento“.
Karaktero kaj intenco
La invencioj kaj simfonioj ne estas nur foje ludataj pecoj, sed ankaŭ ludoteknikaj studaĵojpor iom progresinta ludanto kaj kompoziciaj instrukcioj, kaj Kontribuaĵoj al filozofio de muziko. Ili enhavas multajn ekzemplojn de kontrapunkta komponmaniero.
Bach metis jenan titolon kiel "uzinstrukcio" antaŭ la manskribaĵon el 1723:
Similaj verkoj
En sia Clavierübung parto 3 Bach publikigis en 1739 kvar pluajn duvoĉaj verkojn laŭ speco de invencioj, sed de klare pli granda amplekso. Li titoligis ilin tie kvar duetoj.
Cetere de Bach ekzistas nur malmultegaj kontinue duvoĉaj komponaĵoj por klavarinstrumentoj. Fugo e-minora el la unua volumo de Bontemperita klavarinstrumento verŝajne estas la ununura ekzemplo de duvoĉa fugo. La arto de la fugo enhavas kvar tre virtuozajn duvoĉajn kanonojn. Pluaj mallongaj kanonoj sporade konserviĝis, du el ili en Muzika ofero, pluraj aliaj ekestis kadre de la Goldberg-variacioj.
Hähnichen
Hähnichen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
István Nánay
István Nánay naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Nánay frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris inĝenieran diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1961. Post siaj studoj li laboris en fabriko, dum en 1970 li akiris plian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Post la dua diplomo li estis ĵurnalisto en loka periodaĵo. Inter 1976 kaj 2003 li estis redaktoro de revuo pri teatro, poste li estis vicĉefredaktoro. En tiu periodo li ofte partoprenis en laboro de amatoraj teatraj trupoj. Ekde 1988 li komencis ankaŭ instrui en instituto, ekde 1991 en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István, ankaŭ en Universitato de Miskolc, ekde 1992 en Teatra kaj Filma Altlernejo, inter 1993-2000 en Katolika Altlernejo Vilmos Apor, ekde 1995 en Universitato Loránd Eötvös. Li akiris sciencan gradon DLA en 2004. Li havas edzinon ekde 1966, kiu naskis 2 gefilojn.
Imre Pekár
Imre PEKÁR, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pekár Imre estis hungara inĝeniero pri maŝinoj, inventisto, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1921). Lia nobela antaŭnomo estis rozsnyói [roĵnjOi]. Lia patro estis Gyula Pekár. Imre Pekár naskiĝis la  1838 en Hungara reĝlando en Rozsnyó (nuntempa Rožňava en Slovakio). Li mortis la 1923 en Budapeŝto.
Biografio
Imre Pekár frekventis universitatojn en Vieno kaj Karlsruhe. Inter 1859–1863 li laboris en Anglio kaj Parizo, poste ĝis 1874 en muelejo en Debrecen li estis inspektoro. En 1876 li ricevis patenton pri ekzamenado de faruno. Tiu grava ekzamenado radikiĝis en la hungaran faklingvon kiel „pekározás”, poste france essai Pekár; germane pekarisieren, Pekár-Probe; ruse pribor Pekara, proba Pekara. En la 1890-aj jaroj li strebis por evoluo de haveno de Fiume. Li ricevis Honoran Legion.
Sunndal
estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la provinco Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Lucena del Puerto
Lucena del Puerto estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio. Parto de la munipa teritorio estas en la Natura Parko de Doñana.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Luceneros. La censita populacio en 2010 estis loĝantoj kaj la denseco estas 38,54 loĝ/km².
Situo
Lucena del Puerto estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la suda parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 101 m; je 24 km el Onubo, provinca ĉefurbo, je 75 km el Sevilo, regiona ĉefurbo, je 7 km de la plej proksima vilaĝo, Bonares, kaj je 12 km el plej proksima urbeto, nome Moguer. La areo de ties teritorio estas de 69 km². La geografiaj koordinatoj estas 37°18′N 6°43′O﻿k.
Demografio
En 1826 Lucena havis 834 loĝantojn, kaj kvankam ties populacio ne multe pliiĝis, procente ĝis la komencoj de la 21a jarcento, la loĝantaro kreskis ĉirkaŭ 300 %. Ĉiukaze la ĉefa kresko plej grava okazis dum la 19a jarcento kaj el la 1970-aj jaroj, kiam Lucena spertis ankaŭ ekonomian kreskon pro la komenco de la kultivado de frago. Menciindas, ke dum la epoko de rikolto de la frego la populacio povas eĉ triobliĝi, ĉefe pro alveno de eksterlandanoj por labori en la kamparo.
Ekonomio
Agrikulturo (frago) kaj brutobredado.
Monumentoj
.
Haluzice
vilaĝo en distrikto Zlín vidu Haluzice (distrikto Zlín), vilaĝo en distrikto Nové Mesto nad Váhom vidu Haluzice (distrikto Nové Mesto nad Váhom).
Sogliano al Rubicone
Sogliano al Rubicone estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Forlì-Cesena. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Borghi, Mercato Saraceno, Novafeltria (PU), Roncofreddo, Sant'Agata Feltria (PU), Sarsina, Talamello (PU) kaj Torriana (RN).
La teritorio apartenas al la montara komunumaro Appennino Cesenate (itale Comunità montana dell'Appennino Cesenate).
Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Sebastiano, kies memortago, la 20-a de januaro, sekve ankaŭ estas la komunuma festotago.
Propila tioacetato
Propila tioacetato aŭ S-Propila tioetanato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tioacetata acido kaj propanolo. Propila tioacetato estas senkolora aŭ flava likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj analiza reakciaĵo en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer. Propila tioacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila tioacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
Branč
Branč (legu branĉ) povas esti pluraj lokoj en Slovakio:
Sejny
Sejny, (litove: Seinai) estas urbo en podlaĥia provinco en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Sejny en distrikto Sejneński.
Josef Noldin
Josef NOLDIN (naskiĝinta la en Salurn, mortinta la  en Bozen) estis sudtirola advokato kaj organizanto de katakombaj lernejoj germanlingvaj dum la tempo de faŝismo en Italio.
Vivo
Ĉe la liberigo italaj oficiroj estis postulintaj de Noldin subskribi deklaron ke li konsiderus sin itala civitano: sed tion fari li rifuzis.
Estante akra malamiko de italianigo li iĝis - antaŭ ties malpermeso - porparolanto de la koncentriga partio Deutscher Verband. Kiam la germana lingvo ĉe sudtirolaj lernejoj estis malpermesita en la jaro 1923-a, li organizis - kune kun kanoniko Michael Gamper -  privatan instruadon germanlingvan. Kiam instruisto arestitis, Noldin alkutimiĝis defendi lin antaŭ la tribunalo. Pro lia sprono de la katakomblernejinstruado li kondamnitis en 1925 je monpuno kaj malliberiĝo. Kiam en 1926 akceptitis leĝo en Italio ke eblus aresti personojn ankaŭ sen juĝista konsento kaj sendi ilin ekzilen, Noldin devis iri en 1927 por kvin jaroj sur la insulon Lipari.
En februaro 1928 la sudtirolaj aferoj kaj eksplicite ankaŭ la kazo de Noldin traktitis en la aŭstria parlamento en Vieno. La diktatoro Benito Mussolini defendis la trakton de Noldin pro ties "kontraŭfaŝisma kaj sekve kontraŭrevolucia" konduto. En la 12-a de decembro 1928 Noldin rajtis reveni en Sudtirolon sed estis baritaj al li kaj la deĵorado kaj la transpaŝo de la landlimoj de Italio.
Jam en somero 1928 Noldin eksuferis de malario; la italaj aŭtoritajoj malpermesis forlason de la lando por kuracado. Pro tio li mortis nur 41jara. Sur la tomboŝtono estis skribitaj sole la inicialoj de lia nomo.
Derek Yee
Derek Yee aŭ plennome Derek Yee Tung-sing (en simpligita ĉina 尔冬升; tradicia ĉina 爾冬陞; pinjine Ěr Dōng Shēng) estas kin-produktoro, reĝisoro kaj iama kina aktoro el Honkongo.
Vivo
Derek Yee naskiĝis en brita Honkongo la 28-an de decembro 1957 kiel filo de la filmproduktisto Yee Kwong (尔 光) kaj de la aktorino Hung Wei (红薇). La pli aĝaj duonfratoj Paul Chun kaj David Chiang, kaj pli aĝa duonfratino Yim Wai ankaŭ estis aktoroj.
En 1977, Yee fariĝis aktoro por la studio Shaw Brothers en Honkongo - li inter 1975 kaj 1986 ĉefrolis en pli ol 40 filmoj de la studio.
Poste li fariĝis scenaristo kaj kinreĝisoro. Interalie li estas konata pro la krimfilmo One Night in Mongkok (旺角黑夜) de 2004, kiu gajnis multoblajn premiojn.
(19117) 1981 EL41
(19117) 1981 EL41 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Prodănești
Prodănești [prodəneŝtj] (hungare: Prodánfalva) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 350 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 327 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1475. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, poste Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Creaca.
1413 Roucarie
1413 Roucarie estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.
Nomo
Ĝi estis nomita "Roucarie", familinomon de la patrino de la malkovrinto.
Solarolo
Solarolo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Raveno kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bagnara di Romagna, Castel Bolognese, Cotignola, Faenza kaj Imola (BO).
Aleksandro de Svedio
Princo Aleksandro de Svedio, plennome Alexander Erik Hubertus Bertil, duko de Sudermanio, Södermanland (naskiĝis la en Danderyd ĉe Stokholmo) estas la unua infano de princo Karolo Filipo kaj lia edzino princino Sofia, duko kaj dukino de Vermlando.
Aleksandro havas nun la kvinan lokon en la svedia tronheredo, tuj post sia patro.
Bangladeŝa Sendependeca Tago
La Bangladeŝa Sendependeca Tago (স্বাধীনতা দিবস Ŝadhinôta Dibôs), nome la 26a de marto, estas nacia ferio. Ĝi rememoras la landan deklaron de sedependeco de Bangladeŝo el Pakistano en la finaj horoj de la 25a de marto 1971 fare de la "Patro de la Lando" nome Bongobondhu Ŝejĥo Mujibur Rahman antaŭ li estis arestita de fortoj de Pakistano.
Celebroj
La Sendependeca Tago estas ofte asociata kun paradoj, politikaj paroladoj, foiroj, koncertoj, ceremonioj kaj variaj aliaj publikaj kaj privataj eventoj celebrante la historion kaj tradiciojn de Bangladeŝo. TV kaj radiaj stacioj elsendas specialajn programojn kaj patriotajn kantojn en honoro de la Sendependeca Tago. Ĝenerale, oni pafas 31 kanonpafojn matene. La ĉefaj stratoj estas ornamataj pere de naciaj flagoj. Diversaj politikaj partioj kaj sociekonomiaj organizoj entreprenas programojn por marki la tagon per taŭga maniero, inklude omaĝojn al la Jatijo Smriti Soudho, nome nacia memorejo en Savar ĉe Dako.
József Salamon
SALAMON József (ŝalamon) estis hungara instruisto, verkisto naskita en Zilaho la 30-an de aŭgusto 1790 kaj mortinta en Zilah la 19-an de marto 1871
Chvojnica
Chvojnica (legu ĥvojnica) povas esti pluraj lokoj en Slovakio:
Stacio Higashi-Hiroshima
Stacio Higashi-Hiroshima (japane: 東広島駅 [Higaŝi-Hiroŝima-eki], angle: Higashi-Hiroshima Station) estas fervoja stacio en Higaŝihiroŝima, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Ŝinkanseno Sanyō.
NGC 148
NGC 148 (aliaj indikoj — PGC 2053, ESO 410-20, MCG -5-2-17, AM 0031-320) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Samira Musa
Samira MUSA (سميرة موسى, skribita en anglaj medioj kiel Sameera Moussa; 3an de marto 1917 - 5an de aŭgusto 1952) estis egipta atoma fizikisto doktoriĝinta pri joniga radiado kiu laboris por igi, ke la medicina uzado de la atoma teknologio estu atingebla al ĉiuj. Ŝi organizis la Konferencon de la Atoma Energio por la Paco kaj favoris alvokojn por establi internacian konferencon sub la moto «Atomoj por la Paco».
Junaĝo kaj universitato
Ŝi naskiĝis en 1917 en Egiptio, en Provinco Garbija. Post la morto de lia patrino de kancero la familio translokiĝis al Kairo kie ŝia patro investis sian monon en malgranda hotelo en la regiono de Hussein. Pro la insisto de la patro, Musa studis en la primara lernejo Kaser Tio-Ŝok, unu el la plej malnovaj lernejoj el Kairo. Post kompletigi sian primaran edukon, ŝi aliĝis en la lernejo la Banat La-Aŝraf, kiu estis konstruita kaj direktita de la fama politikisto kaj aktivulo Nabaŭja Musa.
Ŝi studis en la Fakultato de Sciencoj de la Universitato de Kairo. En 1939, Musa akiris gradon en radiologio kun la unuaj honoroj de la klaso post enketi la efektojn de radiado de ikso-radioj en pluraj materialoj. La D-ro. Mustafa Muŝarafa, la unua dekano de la fakultato, kredis je sia studento por helpi ŝin esti dungita kiel instruistino en la fakultato. Poste ŝi estis unua helpa profesorino en la sama fakultato kaj la unua virino akiranta lokon en la universitato, kaj la unua akiranta doktoriĝon pri Radioaktiveco.
Atoma esploro
Musa kredis je la iniciato "Atomoj por la Paco" kaj asertis, ke oni atingos "fari tiel disponebla la atoman traktadon kaj tiel malmultekosta kvazaŭ temus pri aspirino". Ŝi laboris por atingi tiun intencon kaj tra sia intensiva esploro, ŝi formulis historian ekvacion kiu helpus rompi la atomojn de malmultekostaj metaloj kiel la kupro, faciligante la vojon al pli simpla atoma bombo.
Ŝi organizis la Konferencon de la Atoma Energio por la Paco kaj promociis alvokon por establi internacian konferencon sub la moto "Atomoj por la Paco", kie multaj el la elstaraj scienculoj de la momento estis invititaj. La konferenco faris serion de rekomendoj por establi komitaton por protekti kontraŭ la atomaj danĝeroj kiujn ŝi defendis kun intenseco. Musa ankaŭ proponis sin volontulino por helpi trakti pacientojn de kancero en pluraj hospitaloj speciale pro la sperto kiun ŝia patrino pasis por forta batalo kontraŭ ĉi tiu malsano.
Vizito al Usono
Musa ricevis stipendion de la programo Fulbright por ĝisdatigi sin sur la ilaroj de modernaj esploroj en la Universitato de Kalifornio en Berkeley. En rekono de ŝia pionira atoma esploro oni donis al ŝi permeson por viziti la sekretajn atomajn instaladojn de Usono. La vizito levis debaton en la akademiaj kaj sciencaj rondoj de Usono pro tio ke Musa estis la unua fremda persono viziti ĉi tiun tipon de instaladoj.
Ŝi malakceptis plurajn proponojn por vivi en Usono kiel la usona civitaneco dirante "Egiptio, mia estimata patrujo, atendas min".
Musa atendis, ke Egiptio kaj la araba mondo havu lokon en la mezo de ĉi tiu granda scienca progreso, ĉar ŝi kredis ke pliigi la proprieton de atomaj armiloj kontribuus atingi la pacon. Ŝi estis atestanto de la konsekvencoj de la milito kaj de la atoma bombo kiu detruis Hiroŝimon kaj Nagasakon en 1945, kaj direktis sian atenton al la frua intereso de Israelo por posedi armilojn de amasa detruo kaj ties serĉo de unuflanka atoma armilaro en la regiono.
Forpaso
La 5an de aŭgusto 1952 post sia unua vizito al Usono, ŝi havis intencon reveni hejmen, sed ŝi estis invitita al vojaĝo. En la vojo, la aŭto kie ŝi vojaĝis falis de alteco de ĉirkaŭ 12 m kaj ŝi mortis en la momento.
La akcidento estis stranga kaj vekis multnombrajn suspektojn, ke temis pri murdo planita kaj kiu la israela Mosado estis malantaŭ ĝi.
Partopreno en humanaj kaj sociaj aktivecoj
Samira partoprenis en socialaj aktivaĵoj kiam ŝi estis studento en la Fakultato de Sciencoj, kie ŝi aliĝis al la studenta revolucio de novembro de 1932, kiu estis protesto kontraŭ la deklaroj de la brito Lord Samuel, kaj partoprenis ankaŭ en multnombraj solidaraj organizoj.
En rekono al ŝiaj penadoj, oni havigis al ŝi multajn premiojn. Inter ili:
Crocker
Croker estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Surnadal
Surnadal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la provinco Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Antal Lányi
LÁNYI Antal (pro. la:nji), Lancendorfer estis hungara piloto, prezidanto de la asocio de hungaraj aviadiloj (Magyar Pilóták Szövetsége) naskita en Nadjvarado en 1876 kaj mortinta en Aŭstrio post 1920.
Biografio
Antal Lányi servis kiel profesia oficiro, sed li retiriĝis kaj li dediĉis sin al aviadado. En 1910 li konstruis en Nagyvárad aviadilon. En 1911 li enpaŝis la servon de Aero Rt. kaj la 27-an de aŭgusto 1911 li transflugis la lagon Balatono. Dum la Unua mondmilito li estis bivaka piloto havintan rangon de kapitano. Dum la Hungara Konsilantrespubliko oni komisiis lin pri la inspektado de aviadaferoj. En 1920 li rifuĝis kune kun sia familio en Aŭstrion. La Magyar Aero Szövetség eksigis lin. Lia pli posta sorto estas nekonata.
László Szilvási
SZILVÁSI László [silva:ŝi] (naskiĝis la ) estas hungara esperantisto. Laŭprofesie li estas merkatikisto, ekonomikisto, inĝeniero pri elektroniko, entreprenisto, ĵurnalisto.
Postenoj en Esperantujo
Li estas profesia esperantisto ekde 1986: direktoro de sia entrepreno LINGVO-Studio, eldonanto de la gazeto Eventoj inter 1992-2002, gvidanto de la Budapeŝta Esperanto-Centro Eventoj.
Li estas prezidanto de la hungara Kultura Esperanto-Asocio (en Hungario), kaj kuratora afergvidanto de la Fondaĵo Eszperantó (hungare: Eszperantó Alapítvány). Li Iniciatis kaj fondis la organizaĵon Hungara Esperanto-Junularo (HEJ), iniciatis la aranĝon Internacia Junulara Semajno (IJS) kaj ĉeforganizis ĝin dum kvin jaroj.
Li Administras kaj prizorgas la retejojn www.eszperanto.hu kaj eventoj.hu. Li kunprojektis kaj administras la interretan Esperanto-vortaron ĉe www.eszperanto-szotar.hu, funkciigas la landan E-libroservon ĉe www.eszperanto-konyvesbolt.hu, prizorgas plurajn internaciajn Esperanto-servojn kiel Internacia E-Kalendaro, Ret-Info, STEB, kaj aliaj, verkis kaj eldonis Esperantan lernolibron, vortaron, gramatikon kaj plurajn lerno-helpilojn.
Dum la lastaj jaroj li funkciigas la interretan kurson pri Esperanto, kaj establis la budapeŝtan Esperanto-Lernejon, kiu verŝajne estas la plej granda en Esperantujo.
Christian Friedrich Reuß
Christian Friedrich Reuß (1745-1813) estis dana kuracisto, naturalisto, kemiisto, botanikisto kaj profesoro pri botaniko en la Medicina Universitato de Tubingeno. Li estis filo de la teologo Jeremias Friedrich Reuß (1700-1777), frato de la kuracisto kaj kemiisto August Christian Reuss (1756-1824) kaj de la filologo kaj bibliotekisto Jeremias David Reuss (1750-1837), kaj patro de la kuracisto, kemiisto kaj bibliotekisto Ferdinand Friedrich von Reuß (1778-1852), kiu studis Medicinon kaj estis longatempe profesoro en Moskvo. Li estas aŭtoro de sennombraj verkoj pri Medicino, Kemio, Botaniko kaj Animala Magnetismo.
Heinz Maier
Heinz Maier estas la nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Petra Grisnik
Petra Grisnik, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Grisnik Orsolya Petra estis hungara-kroata aktoro. Ŝia edzo estas Pál Göttinger.
Petra Grisnik naskiĝis la  en Pécs.
Biografio
Petra Grisnik devenis el kroata familio. Ŝi frekventis kroatlingvan bazlernejon kaj hungaran gimnazion en sia naskiĝurbo. Ŝi aĝis 13, kiam ŝi akiris rolon en la kroata teatro en Pécs. Ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Kaposvár en 2008. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Gábor Rusznyák, László Babarczy, János Mohácsi kaj Pál Kocsis (aktoro). Dum la studentaj jaroj ŝi praktikadis en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Post la diplomo ŝi havis aktoran statuson en la teatrejo ĝis 2014, poste ŝi estas individuo ne apartenanta al teatro.
Soliera
Soliera estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Emilio-Romanjo kaj en la provinco Modena. Kristana patrono de la komunumo estas Johano la Baptisto.
Suvereneco, Sendependeco kaj Liberecoj (Francio)
Suvereneco, Sendependeco kaj Liberecoj ( "Souveraineté, Indépendance et Libertés" aŭ "Siel") estas dekstra suverenisma politika partio, fondita fine de 2011 de Paul-Marie Coûteaux.
Organizado
Paul-Marie Coûteaux estas la prezidanto-fondinto de la partio. Karim Ouchikh estas ĝia plenuma prezidanto, kaj Catherine Rouvier ĝia vicprezidantino. La regadon de Siel zorgas estraro.
Historio
La movado aliancigix por la deputitaj balotoj de 2012 kun la Nacia Fronto kaj prezentis 34 kandidatojn subtenataj de FN. Siel celas, laŭ sia fondinto, eksa eŭropa parlamentano de la Movado Por Francio, akcepti ĉiuj maldekstrajn kaj dekstrajn suverenistojn por konsistigi kun FN kaj homoj el la civila socio la Kuniĝo Blua Marina, , ,.
Stefan Meyer
Stefan MEYER (27a de aprilo 1872 – 29a de decembro 1949) estis fizikisto de Aŭstrio engaĝiĝinta en esplorado pri radioaktiveco. Li iĝis direktoro de la Instituto por Radiuma Esplorado en Vieno kaj ricevis la Premion Lieben en 1913 pro sia esplorado pri radiumo. Li estis frato de Hans Leopold Meyer kiu same ricevis la Premion Lieben.
Stefan Meyer estis direktoro de la Instituto por Radiuma Esplorado el ties malfermo en 1910 ĝis 1938 pro la Anschluss, ĉar li estis juda. Post la Dua Mondmilito li revenis al la posteno. Dume, li ne suferis persekutadon, danke al protekto de konatuloj, sed lia frato Hans Leopold, same kemiisto, suferis areston, malliberigon en la koncentrejon Terezín, kie li estis mortigita.
Jac
Pri la aliaj signifoj de JAC rigardu en JAC.
Jac (hungare: Zsákfalva) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 858 loĝantojn (rumanoj); en 1992 850 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1499. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Creaca.
Ruĝecdorsa psarokolio
La Ruĝecdorsa psarokolio (Psarocolius angustifrons) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Psarokolioj, kiu enhavas grandajn brunecajn paserinajn birdojn kun rimarkindaj bekoj. Ĝi troviĝas en arbaraj habitatoj de altaj teroj de nordaj kaj centraj Andoj de Kolombio, Ekvadoro, Peruo kaj ĝis Bolivio, ĉe Venezuela Marbordo, kaj en malaltaj teroj de plej okcidenta Amazonio. Ĝi estas ĝenerale komuna kaj disvastigata.
Maskloj estas pli grandaj ol inoj, sed krome ambaŭ seksoj estas similaj. Ties plumaro estas ĉefe oliveca kaj bruna, kaj la eksteraj vostoplumoj estas kontraste kaj rimarkinde brilflavaj. La kapo estas pli helbruna, la flugiloj kaj centraj vostoplumoj pli malhelbrunaj kaj la meza dorso kaj pugo ege ruĝecaj, kio nomigas la specion en la komuna nomo.
La nomiga subspecio de malaltaj teroj havas nigran bekon, dum la subspecioj de altaj teroj havas palajn bekojn. Tiuj estas konsiderataj kiel separata specio, sed ĉar ili hibridiĝas libere, ĉiuj gravaj fakuloj konsideras ilin kiel unusola specio. Ĉiukaze la kruroj estas malhelgrizaj.
Jablonka
Jablonka (signifas en slovaka kaj pola lingvo eta pomarbo) povas esti pluraj lokoj en Slovakio kaj Pollando kaj ankaŭ persono:
Ĥaradrio
Ĥaradrio aŭ Charadrius estas genro de birdoj de la familio de Ĥaradriedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Estas klare, ke tiu genro nomigas kaj la familion kaj la ordon; tio estas, temas pri la plej tipa genro de la ordo. Tiuj birdoj havas unu aŭ pliajn malhelajn aŭ nigrajn striojn ĉe la brusto. Ili havas ankaŭ rimarkindajn blankajn kaj nigrajn markojn ĉe la vizaĝo.
16494 Okao
16494 Okao estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la rusia rivero Okao, kiu fontas en la Mez-Rusia altebenaĵo kaj, kun entuta longo de 1490 m, estas plej granda dekstra alfluanto de Volgo. Ĉe la kunfluejo kun Volgo, estas la urbo Niĵnij Novgorod.
Listo de Podicipoformaj laŭ populacio
Tio estas listo de Podicipoformaj birdospecioj laŭ tutmonda populacio. Ĉar ties nombroj estas ĉirkaŭkalkuloj, ili estis farataj de fakuloj en ties kampoj. Por plia informado pri tiuj ĉirkaŭkalkuloj, vidu vikipediaajn artikolojn pri populacia biologio kaj pri populacia ekologio.
Tiu listo ne estas kompleta, ĉar ne ĉiuj Podicipoformaj havas siajn nombrojn kalkulitajn.
Kapelo Sankta Spirito (Pásztó)
La kapelo Sankta Spirito estas katolika historia monumento en Hungario, en urbo Pásztó.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola en la katolika tombejo, ĉe la kapelo estas ŝtona kruco ekde 1845. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La eniro okazas tra la turo. La turopinto estas sonoriloforma. La absido estas oklatera, apude sakristio aliĝas. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1820.
Mezepoka funkcio
Dum la mezepoko ĉi tie estis en:xenodochium (komplekso pri hospitalo-emeritejo, kie loĝis malsanuloj aŭ mizeruloj). Pastro de la kapelo samtempe estis zorganto pri la malsanuloj. Dum la mezepoko reto de similaĵoj funkciis en Eŭropo kun la titolo Sankta Spirito.
Kripluvio
La Kripluvio, Charadrius vociferus, estas eta, fortika kaj vigla pluvio, tio estas vadbirdo de la familio de ĥaradriedoj kaj genro Charadrius kiu enhavas multajn aliajn speciojn.
Aspekto
Plenkreskuloj estas 23–27 cm longaj (meze 25) ku mezaveraĝa enverguro de 17 cm. Ili havas grizbrunajn dorson kaj flugilojn, blankajn ventron kaj bruston kun du nigraj larĝaj brustostrioj, la supra kompleta ringo kaj la suba preskaŭ. Ili havas brunan kronon, blankan fronton, nigran strion inter la fronto kaj la krono kaj alian blankan super kaj malantaŭ la okuloj. La beko estas mallonga kaj nigra. La kruroj estas oranĝoflavaj. Ili havas ruĝan okulringon.
Tiu specio diferenciĝas disde la pli eta Granda pluvio pro grando (fakte temas pri la plej granda koluma pluvio), la du brustostrioj kaj la ruĝoranĝaj postaĵo kaj kojnforma survosto antaŭ nigra angulo kaj blanka bordofino. Tiu ruĝa vosto estas videbla dum seksaj ceremonioj kaj dumfluge, same kiel la blanka flugila strio, kaj nomigas la specion en la hispana “culirrojo”, tio estas de ruĝa postaĵo.
Idoj estas preskaŭ egalaj al kreskuloj. Rapide moviĝas post eloviĝo. Estas tri subspecioj diferencaj laŭ koloro ĉefe en ruĝeco de brunaj dorso kaj flugiloj.
Medio kaj disvastiĝo
La medio de tiu nearktisa specio estas malferma kamparo aŭ herbejo, proksime sed ankaŭ ofte malproksime de akvo, tra plej granda parto de Kanado, Usono, Meksiko, kaj pli izolitaj loĝantaroj en Kariba Maro, Kostariko kaj la tuta marborda Peruo.
Ili estas migrantaj birdoj el nordaj regionoj kiuj vintras en norda Sudameriko. Ili estas raraj vagantoj ĝis okcidenta Eŭropo, ekzemple en la atlantikaj insuloj kaj Francio, kutime malfrue en la jaro.
Reproduktado
Ili faras neston surplanke en malferma areo facile videbla aŭ inter ŝtonetoj. La ino demetas el 2 ĝis 6 ovojn (mezaveraĝe 4). Kovado -farata de ambaŭ gepatroj- daŭras malpli ol unu monato. La idoj elnestiĝas dum la unua tago post eloviĝo kaj sendependiĝas antaŭ unu monato poste. Post unu jaro ili estas jam reproduktantoj. Dua ovdemetado eblas en sudaj teritorioj kaj eĉ tria, sed ne sukcese.
Tiu specio estas monogama. La masklo allogas la inon per montrantaj ceremonioj kaj, se temas pri nemigranta loĝantaro, povas resti kaj bredi kune dum jaroj.
Kutimoj
Tiuj birdoj serĉas manĝaĵojn en kampoj, kotejoj kaj strandoj ĉefe vintre. Ili manĝoplukas per rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn, ĉefe akvajn, krustulojn kaj eĉ berojn.
La voĉo de tiu specio estas laŭtega kaj rimarkebla “kildii” aŭ “kildiia”, kio nomigas la specion en la angla -kaj en aliaj samfamiliaj lingvoj- per nomo “Killdeer”, proksimuma skribaĵo de tiu sono signifante sensignifan frazon “mortigi la cervon” aŭ io simile. La scienca nomo “vociferus” signifas kriegulo aŭ blekulo, ĉar vere ili estas tiaj.
Tiuj birdoj ofte uzas la metodon de rompita flugilo por malproksimigi fremdulojn el nesto. Tio signifas foriri el la nesteja areo montrante sian flugilon kvazaŭ ĝi estus rompita aŭ vundita tre rimarkeble kaj pepante. Eventualaj predantoj imagas ĝin facila predo kaj sekvas ĝin for de la nesto. Se la gepatroj vidas, ke la fremdulo ne sekvas la misvunditan birdon, ili alproksimiĝas plie kaj pepas pli laŭte ĝis kiam ili atentigas tiun; kompreneble kiam tiu fremdulo preskaŭ estas atingante la “vunditan birdon” jam malproksime de la nesto, tiu forflugas. Eventualaj predantoj povas esti katoj, hundoj, aliaj mamuloj, rabobirdoj, mevoj, korvoj, ktp. Pri tiu kutimo vidu artikolon Trompoceremonio.
Ties kapableco loĝi terkulturejoj kaj mezurbajn mediojn helpis la specion iĝi komuna kaj tre disvastigita en ties teritorio. Tamen ili ne estas tre sociaj birdoj: plej ofte ili estas solaj aŭ laŭ paroj.
Malnovritanoj
Apero de Raskol kaj provoj ĝin likvidi
Diservan reformon kaŭzis Raskol-on en la Rusa ortodoksa eklezio. La oficiala eklezio kaj la rusa ŝtato persekutis malnovritanojn. Nur en la 20-a jarcento, post aprobo en 1905 de leĝo pri religia libereco, interrilatoj iom ekplimoliĝis. Tiel en la jaro 1971 en loka koncilio de Rusa ortodoksa eklezio estis decidite: "promulgi la decidon de Patriarka Sankta Sinodo de la 23-a de aprilo de la jaro 1929 pri abolo de anatemoj de la Moskva Koncilio de 1656 kaj Granda Moskva Koncilio de 1667, proklamitaj kontraŭ malnovaj rusaj ritoj kaj kontraŭ ties sekvantoj, kaj juĝi ĉi tiajn anatemojn kiel malestaj". Tiel loka koncilio proklamis malnovajn rusajn ritojn dogme veraj, kaj malaprobaj eldiraĵoj pri malnovritanoj estis abolitaj, anatemoj kaj interdiktoj de antaŭaj koncilioj estis nuligitaj "kiel malestaj".
Sed abolo de anatemoj ne starigis akordon inter malnovritanoj kaj aliaj ortodoksaj eklezioj. Malnovritanoj konsideras nur veraj ortodoksoj nur sin mem, kaj la Rusan ortodoksan eklezion kiel alieklezian, egale kun katolikoj kaj protestantoj. Konserviĝis antaŭjuĝoj de ambaŭ flankoj.
Centroj de malnovritanoj
Pli famaj centroj de malnovritanojn estas Kerĵenec, Starodubio, Irgiz, Vetka. Irgiz — nomo de rivero apud Niĵnij Novgorod. En arbaroj ĉirkaŭ la rivero antaŭ la fino de la 17-a jarcento ekzistis ĉirkaŭ cent malnovritanaj kolonioj. Frakaso de tiamaj komunumoj komenciĝis dum regado de Petro la Granda. Poste, malnovritanoj fuĝis ĝis Uralo, Siberio, Vjatka kaj aliaj lokoj. Starodubio situas ĉe norda limo de Ukrainio, ĝiaj ĉefaj urboj estas Novozibkov kaj Suraĵ. Vetka situas en Belorusio, en la 17-a jarcento apartenis al Litvo. Unua frakaso estis en 1735. 40000 da homoj estis translokigitaj en Siberion kaj en regionon ĉirkaŭ Bajkal. Frakasoj estis ankaŭ en 1765 kaj 1795. Irgiz — flankrivero de Volgo apud Saratov kaj Samara. Estis loĝigita dum regado de Katarina la Granda, dum regado de Nikolao la 1-a irgizaj monaĥejoj de malnovritanoj estis frakasitaj kaj forprenitaj de ili. Multe da malnovritanoj estis inter uralaj kazakoj.
Rajtaj ŝanĝoj en sorto de malnovritanoj
Fervoraj punoj kontraŭ malnovritanoj dum la 17-a jarcento iom mildiĝis dum regado de Petro la 1-a. Por la malproksima de teologiaj disputoj caro pli grava estis koektado de impostoj, kaj li ordonis preni de malnovritanojn duoblajn impostojn. Sed krom tio malnovritanoj estis devigitaj surhavi specifajn vestojn, laŭ kiaj ilin eblis identigi, al ili estis malpermesite varbi iun ajn al sia kredo, eĉ proprajn infanojn, atesti en juĝoj, kaj okupi ŝtatajn postenojn. Post morto de Petro persekutoj estis renovigitaj. Iusence "ora jarcento" estis por malnovritanoj 1760-1790-aj jaroj, kiam Katarina la Granda mildigis legojn kontraŭ ili. Al ili estis permesite loĝi en iu ajn loko de la ŝtato, estis permesite ne porti markitajn vestojn, ktp. Post tio aperis fortaj malnovritanaj kolonioj en Moskvo, Sankt-Peterburgo kaj apud Volgo. Multaj malnovritanaj komercistoj pririĉigis tiatempe. Sed malgraŭ duoneco de mldigitaj leĝoj ŝtata kaj religia estraro timis opoziciemajn kredulojn, kaj de 1810 toleremo je malnovritanoj estis poiomete likvidita, kaj restariĝis persekutoj. Nur en 1905, post akcepto de leĝo pri religia libereco, malnovritanoj ricevis egalrajteco.
Reformoj de la patriarko Nikono
Laŭ la reformo entreprenita de la patriarko Nikono, diservaj tradicioj de tiatempa rusa ortodoksismo estis ŝanĝitaj jene:
Pastremuloj
Unu el du ĉefaj tendencoj de la malnovritanoj aperis post kiam Raskol organiziĝis en la lasta jardeko de la 17-a jarcento. Pastremuloj adoptis ĉiajn 7 sakramentojn de kristanismo kaj pensas, ke estas bezono je pastroj ĉe diservo kaj ritoj. Laŭ dogmoj la pastremuloj nemulte malakordas kun "novritanoj", sed sekvas malnovajn-antaŭreformajn ritojn, diservajn librojn, kaj ekleziajn tradiciojn.
Ĉefaj centroj de la pastremuloj estis teritorioj ĉe Niĵnij Novgorod, Don, Ĉernigov kaj Starodubio. En la 19-a jarcento ĉefa centro de la pastremuloj estis komunumo ĉe tombejo Rogoĵskoje en Moskvo.
En malnovritaj komunumoj mankis episkopoj kaj aliaj religiaj ranguloj, kiuj povus konsekri pastrojn, diakonojn kaj episkopojn. En komenco la pastremuloj adoptis pastrojn pro diversaj kialoj fuĝintaj de la Rusa ortodoksa eklezio. La pastremuloj indikis, ke malgraŭ la reformojn en "novrita" eklezio restis dia graco kaj adoptis de ĝi pastrojn kiam estas eble.
En la jaro 1800 parto de la pastremuloj aliĝis al la Rusa ortodoksa eklezio, konservinte malnovajn ritojn. Por ili estis fondita specifa organizacio - Unuigita eklezio (ruse: Edinoverije). En 1846 al la pastremuloj aliĝis eksa bosnia metropolito Amvrosij, kaj de tiu tempo ili havas regulan eklezian hierarkion.
Nombro de la pastremuloj en fino de la 20-a jarcento konsistis je ĉirkaŭ 1,5 miliono da kredantoj, plejparte vivantaj en Rusio. Plej multnombraj organizacioj de la pastremuloj estas la Rusa ortodoksa malnovritana eklezio kaj la Rusa antikvortodoksa eklezio.
Nepastremuloj
Aperis en la 17-a jarcento, post formorto de pastroj de antaŭreformaj konsekroj. Pro manko inter la malnovritanoj de episkopoj kaj aliaj religiaj altranguloj, kiuj povus konsekri pastrojn, parto de la malnovritanoj abolis eblecon de ekzistado de "vera" klerikaro, kaj formiĝis nepastremula tendencio.
Stará Myjava (apartigilo)
Stará Myjava (Malnova Mijava) povas esti pluraj lokoj en Slovakio:
Malnovritanoj
Nepastremuloj
Nepastremuloj loĝiĝis sur bordojn de Blanka maro. De ruslingva nomo de ĉi tiu regiono - "Pomorje" - ilia dua nomo estas pomoroj. Aliaj ĉefaj centroj de la nepastremuloj estis Oloneckij kraj (nuntempa Karelio) kaj bordoj de la rivero Kerĵenec ĉe Niĵnij Novgorod. Poste, la nepastremuloj dividiĝis je multnombrajn sektojn. Nuntempe pli granda organizo de la nepastremuloj estas la Antikvortodoksa pomora eklezio.
Al la nepastremuloj foje aliĝis multaj rusaj pseŭdokristanaj sektoj, pro tio, ke ili ankaŭ abolas pastrojn.
Rolo de la malnovritanojn en rusa historio
La malnovritanoj multe kontribuis en agrikulturo. Tiel nur unu vilaĝo Balakovo en 19-a jarcento havis tiom grandajn financajn operaciojn en vendado de greno, ke eĉ povis dikti bazarprezojn al la Londona borso. Kiam Petro la Granda nur revis pri fondo de floto en Rusio, malnovritanaj monaĥejoj havis navigadon en Blanka maro, kaj navis ĝis Spicbergo. En la 19-a jarcento al la malnovritanoj apartenis multaj fabrikoj, laŭ opinio de diversaj esploristoj ĝis 60 % de kapitaloj en Rusio apartenis al ili. Krom enterprenado kaj komerco la malnovritanoj multe bonfaradis kaj mecenatis. La malnovritanoj fondis kelkajn teatrojn en Moskvo.
Nuntempo
Nune, krom Rusio la malnovritanoj vivas en Belorusio, Litovio, Latvio, Estonio, Polio, Moldavio, Rumanio, Bulgario, Ukrainio, USA, Kanado, en apartaj ŝtatoj de Latina Ameriko, en Aŭstralio. Pli granda societo de la malnovritanoj en Rusio estas Rusa ortodoksa malnovritana eklezio, kun nombro de kredulojn ĉirkaŭ unu miliono. Antikvortodoksa pomora eklezio havas en Rusio pli ol 200 komunumojn, plejparte neregistritaj. Komuna nombro de la malnovritanoj en Rusio laŭ proksimumaj kalkuloj estas pli ol du milionoj. Inter kreduloj dominas rusoj, sed estas ukrainoj, belorusoj, kareloj, finnoj, komioj, udmurtoj, ĉuvaŝoj kaj aliaj.
Dakridio
La dakridio (Dacrydium) estas genro de koniferoj apartenantaj al la familio de la podokarpacoj. Dek ses specioj de ĉiamverdaj dioikaj arboj kaj  arbedoj nuntempe estas agnoskitaj.
La genro estis unue preskribita fare de Solander en 1786, kaj antaŭe ampleksis multe pli da specioj, kiuj estis dividitaj en la sekciojn A, B, kaj C de Florin en 1931. La revizioj de Laubenfels kaj Quinn (vidu la bibliografion), reklasifis la antaŭan sekcion A kiel la nova genro Falcatifolium, subdividis la sekcion C en la novajn genrojn Lepidothamnus, Lagarostrobos kaj Halocarpus, kaj konservis sekcion B kiel la genro Dacrydium.
La natura arealo de la dakridio etendiĝas ekde Novzelando, Novkaledonio, Fiĝio kaj Salomonoj tra Malesio (Novgvineo, Indonezio, Malajzio kaj Filipinoj), al Tajujo kaj suda Ĉinujo.
Brunkapa psarokolio
La Brunkapa psarokolio (Psarocolius wagleri) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Psarokolioj, kiu enhavas grandajn brunecajn paserinajn birdojn kun rimarkindaj bekoj. La latina scienca nomo de la specio omaĝas la germanan naturscienciston Johann Georg Wagler, kiu starigis la genron Psarocolius.