cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komputilo
20-a jarcento
Mekanikaj kalkuliloj kiel la sekvantaj adiciiloj, la nombrometo, la kalkulilo de Monroe, la Curta kaj la Addo-X estis uzataj ĝis la 1970-aj jaroj. Kontraŭe al Leibniz la plej multaj kalkuliloj uzis la dekuman sistemon, kiu estis teknike pli malfacile realigebla. Tio validis kaj rilate al la kalkuliloj de Charles Babbage ĉirkaŭ 1800 kaj al la ENIAC de 1945, la unua elektronika universala kalkulilo.
Sed konstruiĝis ankaŭ nemekanikaj kalkuliloj, ekzemple en 1928, la akvointegrilo. En 1949 Bill Phillips kreis la MONIAC-komputilon por modeli la ekonomiajn procedojn de Britio. Ĝi estis analoga komputilo kiu uzis fluidan logikon modeli la funkciadon de ekonomio.
Komputila arkitekturo
En komputada inĝenierarto, komputila arkitekturo aŭ informadika arkitekturo estas serio de reguloj kaj metodoj kiuj priskribas la funkcion, organizon, kaj plibonigon de komputilaj sistemoj.
Aparataro (hardvaro)
Praktike ĉiuj kutimaj komputilojn, havas almenaŭ:
Komputila reto
Komputila reto estas sistemo de komunikado inter du aŭ pli da komputiloj. Ofte oni konektas ankaŭ aliajn maŝinojn (kiel printiloj) kaj retan aparataron (enkursigiloj, koncentriloj, fajroŝirmiloj, kaj aliaj).
La plej fama kaj granda reto estas Interreto, kiu enhavas la Tut-Teran Teksaĵon, sed ekzistas multego de etaj retoj, ekzemple en domoj aŭ entreprenoj. Ekzistas pluraj tipoj: kablaj kaj senkablaj, lokaj kaj mallokaj, ktp. Kutime reto dividiĝas en subretoj (laŭ la decidoj de la retestro), kaj ofte ekzistas reta politiko pri sekurecaj temoj, ekzemple kiuj klientoj rajtas atingi kiujn servilojn.
Ĉefkomputilo
Ĉefkomputilo (mainframe) estas potenca komputilo uzata por grandaj informpritraktaj laboroj.
Minikomputilo
Minikomputilo, nun pli konata kiel servilo, estas klaso de multuzantaj komputiloj, kiu estas en la meza gamo de la komputila spektro; tio estas, inter grandaj mult-uzantaj sistemoj (ĉefkomputilo, mainframe) kaj pli malgrandaj unu-uzantaj sistemoj (mikrokomputiloj, personaj komputiloj).
Tekokomputilo
Tekokomputilo aŭ sinokomputilo (laptop) estas portebla persona komputilo, kies grandeco kutime estas komparebla al la papera formato A4 kaj kiu kutime pezas de unu ĝis tri kilogramoj.
Tabulkomputilo
Tabulkomputilo aŭ platkomputilo (tablet), estas plata, tabulforma portebla komputilo kun tuŝekrano, kiu estas laŭ sia grandeco kaj funkciamplekso inter poŝkomputilo kaj tekokomputilo. Ĝi estas pli granda ol saĝtelefono. Oni kutime uzas surekranan virtualan klavaron anstataŭ materian klavaron por enigi datenojn en ĝin.
Komputilego
Komputilego aŭ superkomputilo estas aparataro de informadiko posedanta kapablojn de kalkulo superaj al normalaj komputiloj, ĉar ili estas uzataj por specifaj celoj. Nuntempe la terminoj de superkomputilo kaj komputilego estas anstataŭataj per aliaj pli precizaj terminoj kiel komputilaro altkapabla aŭ altnivela, ĉar ili estas fakte aro da povegaj komputiloj unuigitaj rete por pligrandigi sian laborpotencon kaj rezultojn. Je 2019, la plej rapidaj komputilegoj funkciis je proksimume pli ol 148 petaflopoj (peta-flopo, en komputiko, signifas, ke ili realigas pli ol 1 000 bilionojn da operaciojn por sekundo).​ La listo de komputilego estas nomata ranking TOP500.
Kvantumkomputilo
Kvantumkomputilo estas komputilo, kiu uzas kvantumbitojn por sia kalkulado; ĝi do baziĝas sur la principoj de kvantummeĥaniko (kaj ne sur klasika meĥaniko). Ĉar iuj kvantumaj efikoj ne havas klasikajn similaĵojn, ĝi povas manipuli informon novmaniere, kaj tiel aperas nova informa teorio.
Hürriyet
Ĝis 2018 ĝi konsideriĝis unu el la lastaj sendependaj gazetoj de la lando, sed tiam - ankoraŭ antaŭ la 70-jara jubileo, ĝin aĉetis la konzerno Demirören proksima al la turkia prezidanto Recep Tayyip Erdoğan, kio igis la amaskomunikilon same registare kontrolita kiel preskaŭ ĉiuj aliaj amaskomunikiloj de la lando.
Artakserkso
Artakserkso regis Persan imperion de jaro 464 a.K. ĝis 424 a.K. Li estis de Aĥemenida dinastio.
Li permesis hebreojn observi judismon en Jerusalemo.
"En la tempo de Artaĥŝaŝt skribis Biŝlam, Mitredat, Tabeel, kaj la aliaj iliaj kunuloj al Artakserkso, reĝo de Persujo: la letero estis skribita Sirie kaj klarigita Sirie..." - Ezra 4:7
Copăcel (Bihor)
Copăcel (Bihor) [kopəĉel] (hungare: Kiskopács) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 760 loĝantojn (rumanoj); en 1992 433. Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Sărand (Szaránd), Surduc (Élesdszurdok), Chijic (Kegyel), Bucuroaia (Bokorvány).
Strato Wiejska en Varsovio
Strato Wiejska, unu el la ĉefaj stratoj de Varsovio en administra parto Śródmieście, iras el strato Bela al la Placo de la Tri Krucoj.
Historio
Ĉirkaŭ la mezo de la 18-a jarcento, la malnova vojo fariĝis strato kondukanta de la Vojkruciĝo de la Oraj Krucoj (aktuala placo de la Tri Krucoj). En 1770 ĝi estis reguligita kaj oficiale ricevis la nomon Wiejska, kiu estis asociita kun la naturo de la areo, plena de kampoj kaj ĝardenoj, tra kiuj ĝi tiam iris. Ĉirkaŭ 1770, la antaŭa tribunalo-ĉambelano, Kazimierz Poniatowski, fondis la ĝardenon "Sur la monto", poste nomitan Frascati. Sur la norda flanko de ul. Książęcej ankaŭ kreis alian ĝardenon por Poniatowski - "Na Książęcem" (nun Książęcem-parko).
En la jaroj 1779-1782 ĉe Wiejska, la Blanka Palaco estis konstruita, dum ĉe la kunfluejo kun strato Górnośląska antaŭ urbo Szymon Chovot funkciis por la pli altaj klasoj - Kampara Kafejo. Komence de la 19-a jarcento, la masona barako situis en la palaco. En la periodo 1819-1830, cara komisaro Nikolao Nowosilcow vivis en ĝi, post li - Gen. Józef Rautenstrauch.
Dum la Regno de Kongreso en Wiejska Strato, grandioza Kruczkowski-biendomo estis konstruita laŭ la dezajno de Józef Gregiel Lessl, dum la arkitekto Antonio Corazzi konstruis la dekunuan domon. En la jaroj 1851-1853 ili estis kreitaj sub la Ne. 6/8 konstruaĵoj de la Nobla Instituto, kies lokon post 1863 transprenis la Instituto Alexandria-Mari por Edukado de Virgulinoj - ina mezlernejo kun kontraŭ-pola kaj rusiga naturo. La instituto funkciis ĝis 1915, kiam ĝi estis evakuita al Rusujo.
La strato gajnis popularecon kaj prestiĝon fine de la 1920-aj jaroj, kiam komplekso de parlament-senataj konstruaĵoj estis konstruita sur la vistula enpordon sur Wiejska: la Parlamento de la Respubliko de Pollando situis en la konstruaĵo de la antaŭa Mariina-Instituto. Ĝi estis vastigita en la jaroj 1927-1928 al la Sejma kunvenejo laŭ la dezajno de Kazimierz Skórewicz, kaj en 1935 al la Domo de Malnovaj Deputitoj.
Post 1934, Frascati-ĝardenoj estis parcelitaj, kaj oni konstruis loĝejajn domojn kaj la konstruaĵon de la Ĉambro de Komerco kaj Industrio laŭ la dezajno de Zdzisław Mączeński (1934), kiu estis dum la Pola Popola Respubliko sidejo de la Ministerio de Ekstera Komerco, nuntempe la prezidanto de la kanceliero (n-ro 10).
En la jaroj 1946-1949, la strato nomiĝis Ignacy Daszyński. Dum ĉi tiu periodo, laŭ la dezajno de Bohdan Pniewski, la konstruado de la Sejmo estis rekonstruita kaj etendita. La jaroj 1950-1961 alportis la efektivigon de grandaj loĝkonstruaĵoj maltrankviligantaj la panoramon, inkluzive de unu konstruita ĉe la kunfluejo kun strato. La hejmo de Jan Matejko de instruada kooperativo, desegnita de A. Markiewicz, kiu estis en 1903-1944 bonkonata lernejo por knabinoj, Jadwiga Kowalczykówna kaj Jadwiga Jawurkówna (Lernejo ĉe Wiejska), estis aktiva. .
Kantono Butler
La nomo Kantono Butler  - angle Butler County - povas rilati al la jenaj kantonoj de Usono:
Strato Wiejska en Varsovio
Historio
En 1999, kontraŭ la Parlamentkonstruaĵo, ĉe la angulo de Wiejska strato kaj strato de J. Matejko, la Monumento de la Hejma Armeo kaj pola Subtera Ŝtato, estis malkovrita fare de Jerzy Staniszkis.
En la unua duono de la 21a jarcento, novaj plantoj de Akacia robinia estis plantitaj laŭ la strato, konservante la ekzistajn pitoreskajn arbojn.
En oktobro 2015 stratbiciklado permesis la movadon de bicikloj kontraŭ la fluo sen speciala apartigo, krom mallongaj sekcioj ĉe la eniro kaj eliro de la unudirekta sekcio inter la stratoj Frascati kaj Bolesław Prus. Estis la unua solvo de ĉi tiu tipo en Varsovio. En 2016 ĉe la intersekco kun strato la konstruado de nova parlamento ekis kun bela komenco.
Mózes Kolumbán
KOLMBÁN Mózes (kolumba:n) estis rumanihungara kuracisto, tradukisto naskita en Felsőrákos la 4-an de majo 1904 kaj mortinta en Kluĵo la 29-an de majo 1973.
(154656) 2004 FE3
(154656) 2004 FE3 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Mao Hosoya
Mao Hosoya (細谷 真大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol.
Kaa
Kaa, laŭ Manetono Bienechés estis lasta egipta faraono de la 1-a dinastio. Li regis proksimume en la jaroj 2878/2828–2853/2803 antaŭ Kristo. Li regis proksimume 26 jarojn. Lia nomo aperas sur turina papiro, tabulo el Abidozo kaj Sakkara tabulo. Pri tio, kiel okazis falo de lia dinastio, ni scias nenion. Sed estas verŝajne, ke post lia morto la lando apartiĝis, nomo de lia sekvanto sur la egipta trono, Hetepsechemuej, nome laŭvorte signifas Ambaŭ potencoj estis repacigitaj.
Kripto de la reĝo
Simile kiel ĉiuj liaj antaŭuloj, ankaŭ Kaa lasis konstrui du kriptojn, unu simbolan kaj la alian veran. Lia kripto en Abidozo estas simbola. Ties supertera parto havis proksimume dimensiojn 30x30 metroj, hodiaŭ ĝi estas neniigita. Ties kernon kreas subtera sepulta ĉambro, kiu mezuras proksimume 10x5 metroj. Ĉirkaŭas ĝin kelke da ĉambroj por la sepulta servico. Krom tio ĉirkaŭ la ĉambro troviĝas pluaj 26 tomboj, kiuj estis destinitaj por servistaro de la reĝo, kiu estis mortigota post lia morto, por ke ili pvu servi al li eĉ en la alia mondo. Tiu ĉi kripto estas lasta de sia speco en Egiptio, komence de la 2-a dinastio la reganto estis sepultata jam sen sia servistaro. La vera kripto de Kaa ne estis ĝis nun precize identigita. Kun la plej granda verŝajneco ĝi troviĝas en Sakkaro, kutime oni konsideras kiel lian kripton mastabon numero 3505. Ĝi mezuras 65x37 metroj kaj ĝidiferenciĝas de la kriptoj de liaj antaŭuloj per sia interna ekipaĵo. La sepulta ĉambro same kiel ĉe ili troviĝas en la subtera parto de la kripto, sed en la supertera parto alliĝas al ĝi kelke da ĉambroj, en kiuj estis lokigota la sepulta servico.
Noir Désir
Noir Désir (esperante "nigra deziro") estas franca rokbando, kiu aperis en 1980 el Bordoza scenejo. La fama kantisto, Bertrand Cantat, ŝatas literaturon, tio aŭskulteblas en tekstoj de kantoj. La aliaj bandanoj estas Serge Teyssot-Gay ĉe gitaro, Denis Barthe ĉe drumoj kaj Frédéric Vidalenc (anstaŭigita en 1996 de Jean-Paul Roy) ĉe basgitaro. Muzikoj kaj paroloj de tiu bando enhavas viglan energion.
La grupo disiĝis post kiam Bertrant Cantat estis kondamnita je 6 jaroj en karcero pro bato de lia koramikino, Marie Trintignant kiu mortis iom poste.
Unukolora agelajo
La Unukolora agelajo (Agelaius cyanopus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Agelajoj kiu enhavas nigrecajn speciojn kiuj havas kolorajn markojn en kapo aŭ ŝultroj.
Ĝi troviĝas en Argentino, Bolivio, Brazilo kaj Paragvajo. Ties natura habitato estas marĉoj.
Tiu specio estas klara kazo de seksa duformismo. La masklo estas tute brilnigra kaj havas tre fortikan ĉebaze, longan, sveltan kaj pintakran bekon kiu helpas identigi ĝin el la norimopsaro. Inoj kaj nematuruloj montras ruĝecbrunajn flugilojn kaj suprajn partojn kun svaga flaveca superokula strio kaj flavaj subaj partoj ege striecaj malhele.
Roth (apartigilo)
La vorto Roth estas la nomo de familioj, entreprenoj, pluraj riveretoj kaj de la sekvaj pliaj komunumoj.
Bordomuro
Bordomuroj povas esti faritaj el ligno, betono, (reuzita) plasto aŭ ŝtalo. Jam delonge oni ofte uzas lignon. Prefereble estas durligno ĉar tio malpli rapide putriĝas. Malavantaĝo de ligno estas ke la alteco de la bordomuro estas limigita, ĉar fostoj plej ofte havas maksimuman longecon de 6 metroj. Krom tio estas daŭre pli da rezisto kontraŭ la uzado de tropika durligno.
Monaĥejo Jurjev
La monaĥejo Jurjev (Юрьев монастырь) aŭ la monaĥejo de Sankta Georgo en Novgorod estas vira monaĥejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio, kiu situas sur la maldekstra bordo de la rivero Volĥovo, ĉe ties elfluejo el la lago Ilmenj, en la suda antaŭurbo de Velikij Novgorod. Estas unu el plej malnovaj rusiaj monaĥejoj, fondita en la 11-a jarcento. Ĝi situas en la listo de Monda heredaĵo kiel parto de la objekto № 604: Historiaj monumentoj de Novgorod kaj de ties ĉirkaŭaĵo.
Historio
Laŭ legendo, la monaĥejon fondis Jaroslavo la Saĝa, kies baptonomo estis Georgo, kaj la monaĥejo estis nomita honore de lia sankta patrono. Tiun nomon en la malnova rusa oni ofte prononcis kiel “Jurij”, do oni nomis kaj nomas la monaĥejon “Jurjev”. La monaĥejo unuafoje estas menciita en la la kronikoj ĉe la jaro 1119.
La monaĥejo ludas gravan rolon en Novgorodo. En la 1226 ĝia egumeno jam estis arkimandrito: la Unua Novgoroda kroniko rakontas, ke la egumeno de monaĥejo Jurjev “novgododa arkimandrito” Savatij antaŭ sia morto petis la episkopon, la posadnikon kaj “ĉiujn novgorodanojn” elekti novan egumenon. La arkimandrito de la monaĥejo Jurjev estis dua en la novgoroda klerikaro post la arkiepiskopo. Oni ofte nomis arkimandriton de la monaĥejo “arkimandrito de Novgorod”, kaj en la Unua Novgoroda kroniko (en la Komisiona manuskripto) post listoj de princoj, posadnikoj, milestroj, metropolitoj, episkopoj kaj ĉefepiskopoj sekvas la listo de “arkimandritoj Novgorodaj”.
La monaĥejo Jurjev estis grava fonto de historiaj scioj pri mezepoka Novgorodo. Sinodan manuskripton, la solan manuskripton de la aĝa versio de la Novgoroda Unua kroniko oni kompilis en la monaĥejo.
Post la sekulariga reformo de 1764 en la Rusia Imperio fare de Katerina la 2-a la monaĥejo perdis grandan parton da siaj bienoj kaj komencis malrapide dekadenci. Grava persono en la monaĥeja historio estas arkimandrito Fotij (1792–1838), kiuj revivigis la monaĥejon. Dum li estris la monaĥejon kaj dum iom da tempo post lia morto, kun helpo de mecenatino grafino Anna Orlova-Ĉesmenskaja oni restaŭris monaĥejajn konstruaĵojn, konstruis en monaĥejo kelkajn novajn preĝejojn, domojn kaj grandegan sonorilejon. Bedaŭrinde, dum restaŭrado de la katedralo de sankta Georgo oni forigis preskaŭ ĉiuj freskoj de 12-a jarcento.
En la Soveta periodo, en 1920–1930-aj la monaĥejo estis iom post iom tute fermita kaj prirabita, dekomence en 1921 oni fermis la monaĥejon mem, fine post 1930 forprenis la lastan lokon en ĝi, kie oni diservis kiel simpla paroĥo.
Dum la Dua Mondmilito konstruaĵoj de la monaĥejo estis difektitaj, poste restaŭritaj.
la ŝtato redonis la monaĥejajn konstruaĵojn al la Rusa Ortodoksa Eklezio. Ekde 1995 tie denove funkciis monaĥejo.
Arkitekturo
Per nombroj sur la mapo estas indikitaj:
1). La katedralo de sankta Georgo;
2). La preĝejo de la Kruclevo;
3). La preĝejo de Epifanio kaj la arkimandrita domo;
4). La preĝejo de la ikono de Dipatrino “Brulanta arbusto”;
5). La preĝejo de la ĉefanĝelo Miĥaelo;
6). La sonorilejo;
7). La domo “Orlovskij”;
8). La ciborio.
La katedralo de sankta Georgo
Konstrui la katedralon oni komencis en 1119. La iniciatanto de la konstruado estis Mstislavo la 1-a de Kievo. La konstruado daŭris dum 11 jaroj, antaŭ ĝia fino la murojn de la katedralo oni kovris per freskoj, kaj en 1130 la katedralo estis konsekrita honore la sankta Georgo.
En 1820-1830-aj oni rekonstruis la katedralon, kaj dum tio oni forigis preskaŭ tute la freskoj de la 12-a jarcento, kaj anstataŭigis ilin per novajn freskoj. Tiuj lastaj estis siavice denove anstataŭigitaj dum sekva rekonstruado en 1898. Samtempe en la katedralo oni starigis novan sepnivelan ikonostazon, en kiu oni inter aliaj metis la plej malnovaj ikonoj de la katedralo. En supra parto de unu el kupoloj, supre de tiel nomata “ŝtupara turo”, kie troviĝis aparta malgranda preĝejo, la freskoj de la 12-a jarcento ja konserviĝis ĝis nun.
En 1921 la monaĥejo estis fermita, kaj diservoj en la katedralo de la sankta Georgo estis ĉesigitaj. En 1930-aj dum rekonstruado oni forrabis kaj neniigis ĉiujn alkonstruaĵojn, la galerion, la ikonostazon, la plankon, kovritan per gisferaj platetoj, kaj malnovajn tombojn sub tiu lasta.
Dum la Dua Mondmilito la katedralo estis difektita, kaj restaŭrita en 1951–1952.
En 1991 la ŝtato redonis la katedralon al la Rusa Ortodoksa Eklezio. Ekde tiam en ĝi (nur dum varmaj sezonoj, pro manko de hejtado) okazas diservoj.
En 2013–2014 dum arkeologiaj esploroj on i trovis restaĵojn de la freskoj de 12-a jarcento, forigitaj laŭ ordono de arkimandrito Fotij. Ili estas restaŭreblaj, kelkaj pesoj sufiĉe grandaj. Temas pri dekoj da kvadrataj metroj da freskoj. . Krom freskoj, ili trovis mezepokajn grafitiojn, en kiu oni parolas pri eventoj de 12-jarcento. Krom multaj cirilliteraj grafitioj, oni trovis du malgrandajn glagolicliterajn. .
La pregejo de la Kruclevo
La preĝejo honore de la Levo de Honesta kaj Vivodona Kruco de nia Sinjoro situas en la nord-orienta angulo de la monaĥejo. La preĝejo estis konstruita en 1823, kiam la arkimandrito estis Fotij, sur restaĵoj de alia preĝejo, kiu estis konstruita en 1761 kaj forbruligita en 1810.
La preĝejo havas 5 bluajn kupolojn, kovritajn per 208 orkoloraj okpintaj steloj. Post la fermo la preĝejo perdis siajn murpentraĵojn kaj nun tute ne havas ilin, la internaj muroj estas blankaj. Plane la preĝejo estas kvadrata. Ĝi estas longa kaj larĝa ĉirkaŭ je 20 metroj, alta ĉirkaŭ 30 metroj. En la preĝejo estas hejtado, kaj oni diservas tie dum tuta jaro.
Benguela
Benguela estas havenurbo kaj administra centro en Angolo. La urbon fondis en 1617 la portugala Emanuel da Cerveira Perreira sur bordo de la Atlantiko (suda latitudo 12°36'00 kaj orienta longitudo 13°22'0). Sur loko de la urbo, la portugaloj konstruis fortikaĵon jam en 1587, kiu estis grava elira punkto por militistaj agadoj kontraŭ la indiĝenoj. En la urbo loĝis en 1982 ĉ. 41000 personoj.
Monaĥejo Jurjev
La preĝejo de Epifanio
La preĝejo de Epifanio situas nord-okcidente de la katedralo de la Sankta Georgo. Norde kaj sude al la reĝejo estas al konstruitaj du aloj de la arkimandrita domo.
Benguela
Tra ĝia haveno okazas bovovianda kaj bestoleda eksporto de Angolo. La loĝantaro laboras ĉefe en la fiŝkaptado, fiŝprilaboro kaj ŝipkonstruo. La urbo estas okcidenta finpunkto de la Benguela-fervojo. Tiu fervojo interligas Angolon, Zairon, Zambion, Zimbabvon kaj Mozambikon. Benguela estas episkopa sidejo.
Post la urbo estis nomata la norde situanta Benguela-golfo kaj la Benguela-marfluo.
Monaĥejo Jurjev
La preĝejo de Epifanio
La preĝejo estis konstruita en 1823–1824-aj jaroj, dum arkimandritado de Fotij, sur fundamento de alia preĝejo, kiu estis konstruita en 1763 kaj forbruligita en 1823. La arkimandrito Fotij mem kaj la mecenatino grafino Anna Orlova-Ĉesmenskaja estis entombigitaj en la preĝeja kelo.
La konstruaĵo estas tute ordinara rusia provinca preĝejo de 19-a jarcento. Ĝi havas kvin kupolojn.
La preĝejo de la ikono de Dipatrino “Brulanta arbusto”
La preĝejo estas konstruita laŭ la ordono de arkimandrito Fotij. Oni komencis ĝin konstrui en 1828. Nun oni ne povas eniri en la preĝejon de ekstere, sed nur per koridoro, preter monaĥaj ĉeloj. Oni malpermesas al turistoj eniri en tiun parton de la monaĥejo.
La preĝejo de la ĉefanĝelo Miĥaelo
La preĝejo situas en la sud-orienta turo de la monaĥejaj muroj. La turo mem estis konstruita en 1760, sed oni establis en ĝi preĝejon en 1831, dum la tempo de arkimandrito Fotij. En 1934 oni malkonstruis ĝin por konstrumaterialoj. En 1950-aj oni rekonstruis la turon mem. La kupolon oni starigis en 2010–2013-aj.
La domo “Orlovskij”
La domo por monaĥaj ĉeloj estas konstruita en 1825-1827-aj jaroj laŭ mendo de arkimandrito Fotij kaj grafino Anna Orlova-Ĉesmenskaja, kaj honore de tiu lasta oni nomis ĝin.
La ciborio
Estas granita ciborio super fonto. La ciborion oni konstruis en la 19-a jarcento.
4492 Debussy
4492 Debussy estas malgranda malhela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 17-an de septembro 1988 de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca komponisto Claude Debussy (1862–1819).
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita per observoj de ĝia luma kurbo fare de R. Behrend, R. Roy, S. Sposetti, L. Bernasconi kaj aliaj inter la 30-a de oktobro kaj la kaj inter la 18-a de marto kaj la, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de ĉirkaŭ 9.39 k km kaj ĝi orbitas je distanco taksita 31 km kun orbita periodo de 26,606 horoj, do sinkrona kun la rotacio de la ĉefa korpo. La rotacia periodo de la satelito estas ankoraŭ nekonata.
Nacia Naturrezervejo Kenai
La Nacia Naturrezervejo Kenai aŭ Kenaia Nacia Naturrezervejo (Kenai National Wildlife Refuge) estas naturrezervejo de situanta en la Kenaia Duoninsulo de Alasko. Tiu Naturrezervejo estis kreata en 1941 kiel la Kenaia Alka Teritorio, sed en 1980 ĝi estis ŝanĝata el sia nuna statuso fare de la Alaska National Interest Lands Conservation Act. Estas ampleksa vario de terenoj en la Naturrezervejo, inklude muskejojn kaj aliajn humidejojn, alpajn areojn, kaj tajgajn arbarojn. La Naturrezervejo protektas kelkajn grandajn mamulojn, inklude brunajn ursojn, nigrajn ursojn, dalajn ŝafojn, alkojn, kaj boacojn, same kiel ĉe miloj de migrantaj kaj indiĝenaj birdoj. Estas multnombraj lagoj, same kiel la Rivero Kenai, kaj tiele la Naturrezervejo estas populara allogaĵo por fiŝkaptado de salmo kaj truto. La Naturrezervejo havas kelkajn kampadejojn kaj boathavenetojn, inklude du disvolvigitajn kampadejojn, unu ĉe la Lago Hidden kaj alia ĉe la Lago Skilak, ambaŭ atingeblaj el la Ŝoseo Skilak Lake Loop, kiu interŝanĝas ĉe la Sterling Highway ambaŭpinte. La Naturrezervejo estas administrata el oficejoj de Soldotna.
Lauterique
estas municipo en Honduro. Ĝi situas en la departemento La-Pazo, en la sudokcidento de Honduro, proksime de la limo al Salvadoro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Listo de asteroidoj (122001–123000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 122001 ĝis 123000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Acacia adansonii
Acacia adansonii aŭ 'Acacia nilotica'' subsp. adstringens''' estas staŭdo, plurjara planto. Ĝi ne estas listigata kiel endanĝerigata planto. Ĝi kreskas en Afriko, Azio, areo de Hinda Oceano kaj Mez-Oriento.
'Acacia nilotica'' subsp. adstringens' estas malfacile distingebla de Acacia karoo'', sen vidante la grajnoguŝon.
Linio Yokohama
Linio Jokohama (横浜線 [jokohama-sen]) estas fervojo de Orient-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi etendiĝas je 42,6 km de Higaŝi-Kanagaŭa ĝis Haĉioĝi.
6345 Hideo
6345 Hideo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hideo Fukushima, ano de la informa oficejo de la Nacia Japana Observatorio. Kiel amatora astronomo, li spertis la teknikojn de la kaj verkis libron pri tiu temo.
Rott
Rott havas diversajn signifojn:
Antal Róka
RÓKA Antal [rOka] (naskita la en Cașinu Nou, Rumanio; mortinta la  en Siófok, Hungario estis hungara marŝkuradisto.
Biografio
Ĝis 1948 Antal Róka aktivis en la sportoklubo Újpesti Torna Egylet. en (UTE), de 1948 ĝis 1949 en Budapesti Egyetemi Atlétikai Club respektive en Tudományegyetem MEFESZ. De 1950 ĝis 1956 li estis atleto kaj marŝkuradisto de Budapest Honvéd FC.
Li okupis la trian lokon en piedirado en la Somera Olimpiko 1952 en Helsinko kaj la kvinan lokon en la Somera Olimpiko 1956 en Melburno. En 1954 li atingis la trian lokon en la Eŭropa Atleta Ĉampionado en Berno. En 1952 kaj 1954 li starigis mondrekordojn. De 1949 ĝis 1955 li sepfoje estis hungara ĉampiono, en 1952 kaj 1956 landa rekordtenanto. Lia plej bona rezulto en piedirado je 50 km en 1956 estis 4 horoj, 21 minutoj, 57.6 sekundoj. De 1952 ĝis 1956 li estis hungara elektito.
Saint-Senoux - Pléchâtel (stacidomo)
Saint-Senoux - Pléchâtel estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Senoux, apud Pléchâtel, en departemento Ille-et-Vilaine, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Rennes - Redon (468000).
Geroldsgrün
Geroldsgrün estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hof kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
John Gross
Pluraj homoj havas la nomon John GROSS, inter aliaj :
Ferenc Mráz
Ferenc MRÁZ [mrAz] rumania hungara kameraisto, fotisto. Li naskiĝis en Bukareŝto la 14-an de septembro 1951. Li estas la filo de Lajos Mráz.
Kariero
Ferenc Mráz akiris diplomon de kameraisto en Altlernejo de Teatro- kaj Filmarto de Bukareŝto (1989). Lia unua filmo Vasárnapi séta (Dimanĉa promenado) ricevis 1-an premion en 1986 en Filmfestivalo de Costinești.
Diwan
Diwan (IFA: 'diwɑ̃n; ĝermo en la bretona) estas asocia kaj nereligia lernejaro kreita en 1977 en Bretonio cele de disponigi instruadon en la bretona lingvo.
Historio kaj statistikoj
La unua lernejo Diwan ekestis en 1977 en Lambaol-Gwitalmeze (Lampaul-Ploudalmézeau) apud Brest, iniciate de Reun An Ostis, muzikisto kaj eksbatalanto ĉe sindikato CGT (Confédération générale du travail - Konfederacio Ĝenerala de la Laboro) kaj politika partio UDB (Unvaniezh Demokratel Breizh - Unio Demokratia Bretonia), fronte al kvazaŭa tutneesto de la bretona en franca eduka sistemo. Li konvinkis «dekon da familioj», la komunuman konsilantaron kaj senatanon Alphonse Arzel malfermi infanĝardenon tute bretonlingva, organizata laŭ la modelo de aliaj asociaj lernejaro de Eŭropo en minoritataj lingvoj: irlanda Gaelscoileanna, eŭska Ikastolak, okcitana Calendretas, kimra Ysgolion Meithrin, kataluna La Bressola, ktp… Tiu unua lernejo instaliĝis en publika lokalaro de malnova lernejo, fermita antaŭ kvin jaroj, kiun la komunumo akceptis ludoni en decembro 1976, «kondiĉe ke ĝi turnu en bretona centro de infaneteco». La unua promocio konsistas el nur kvin studentoj.
La unua prezidanto de Diwan estas kantisto, muzikisto kaj librovendisto Gweltaz ar Fur, kiu plenumas tiun oficon ĝis 1980.
György Haraszti
György Haraszti [djordj harasti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Haraszti György estis hungara juristo pri internacia juro, altlerneja instruisto.
Diwan
Historio kaj statistikoj
Reun an Ostis lin postvenis ĉe tiu posteno kaj restas prezidanto ĝis 1986. Inter la unuaj anoj de l'asocio troviĝas André Lavanant, sekretario en 1980, kasisto en 1981-1982 kaj prezidanto de 1983 ĝis 1989 kaj de 1991 ĝis 1997. Poste venas kiel prezidanto Andrew Lincoln, cetere ano de la franca socialista partio.
György Haraszti
György Haraszti naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Haraszti devenis el juda familio. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1933, poste li estis la unua hungara studento kun stipendio en jura akademio en Hago, fine li akiris juĝan kaj advokatan diplomojn en Budapeŝto en 1938. Jam ekde 1933 li estis advokato-kandidato, sed pro la kontraŭjudaj leĝoj li ne povis esti membro en la advokata ĉambro. Inter 1938–1948 li estis jura konsilisto, sed intertempe plurfoje li estis trudlaboristo (1940–1944). Li havis postenon en pluraj ministerioj inter 1948-1950, poste li estis forigita. Li estis bibliotekisto en Tutlanda Biblioteko Széchényi 2 jarojn kaj ekde 1952 li komencis instrui en la menciita universitato. Li estis katedrestro inter 1968 kaj 1980, sed inter 1960–1967 li estis same katedrestro en Universitato de Pécs. Li kandidatiĝis en 1957 kaj doktoriĝis en 1969 ĉe la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis 2 premiojn en 1996 kaj 2003. Lia edzino naskis 2 gefilojn en 1945 kaj 1950.
Diwan
Historio kaj statistikoj
Post malkonsento ene de Diwan pri la statuto (vidu sekcion «Ĉu publika aŭ asocia?»), Andrew Lincoln eksiĝas kaj estas mallonge anstataŭita de Michel Le Tallec. Komence de 2004, nova estraro estas elektata: Anne Le Corre kaj Patrick Hervé iĝas kunprezidantoj, Joël Le Baron kasisto, François-Gaël Rios sekretario, Herlé Denez kaj Fanch Langoet vicprezidantoj. Somere 2004, François Gaël Rios kaj Patrick Hervé fariĝas kunprezidantoj de Diwan. En 2007 Patrick Hervé daŭre prezidas na Diwan.
Lernejaro
Post tiu unua lernejo venas aliaj infanĝardenojn, unua elementa lernejo en 1980, unua kolegio en 1988 kaj unua liceo kreita en septembro 1994 en Ar Releg-Kerhuon (Relecq-Kerhuon), apud Brest, poste translokata al Karaez (Carhaix).
Septembre 1995, dua kolegio malfermas en Plijidi (Plésidy). Aliaj du sekvas en Kemper (Quimper) kaj Plañvour (Pleumeur), ĉi lasta poste translokiĝas al Gwened (Vannes).
Je la rekomenco 2002, Diwan nombras 33 lernejojn, 4 kolegiojn kaj 1 liceo, kaj dungas ĉirkaŭ 250 personojn, el kiuj 130 plentempe.
Septembre 2010, la asocio nombras 37 infanĝardenoj kaj elementaj lernejoj:
La 6 kolegioj estas en Ar Releg-Kerhuon, Gwened, Gwiseni, Plijidi, Kemper kaj Sant-Ervlan kaj la liceo en Karaez-Plougêr.
Studentaro
En 2001, en la kvin-departementa Bretonio, lernas en bretonlingva medio 7365 studentoj, kies 2609 en lernejaro Diwan, 2628 en publika instruejo kaj 2128 en privata katolika instruejo. El la 2609 studentoj registritaj en lernejaro Diwan, 1502 studas en Penn-ar-Bed, 427 en Aodoù-an-Arvor, 377 en Mor-Bihan, 206 en Liger-Atlantel kaj 97 en Il-ha-Gwilen.
Je la rekomenco 2002, la lernejaro Diwan akceptas 2780 studentojn, t.e. plimultiĝo je 6,5% kompare kun 2000. 641 lernantoj studas en dua grado, 2139 en unua grado.
Laŭ Diwan, dum la jaro 2003-2004 estas 2761 studentoj inklude 951 en skolioù mamm (infanĝardeno), 1082 en kantañ derez (elementa lernejo), 564 en skolajoù (kolegioj) kaj 164 en la ununura lise (liceo).
Je la lerneja rekomenco 2006, la studentkiomo prezentata de Diwan, ĉiuj niveloj sumataj, estas je 2943.
Septembre 2007, ili nombras 2990, inkludante 40 pliajn lernantojn ĉe la liceo de Karaez, kompare kun la antaŭa jaro.
Septembre 2008, la markostreko de 3000 studentoj estas superpaŝataj (precize 3076 ). La pariza lernejo devis rifuzi enskribiĝoj pro manko de lokoj.
Rezultoj
Laŭ Diwan, la rezultoj de la lernantoj en lernejaro Diwan estas averaĝe supera ol la nacia meznombro. En 1992, 8 unuaj gimnazianoj trapasas gimnazian diplomon (brevet des collèges) kaj Diwan elmontras sukceson je 100%, kiel ĉe la unua grado de Cambridge (First Degree of Cambridge). En 1997, el la 43 lernejanoj de la gimnazio Ar Releg-Kerhuon, la 17 kandidatoj al la brevet des collèges sukcese trapasas la diplomon, redaktinte la matematikan parton en la bretona kvankam tio ĉi ne estis permesata. En 2008, el 56 liceanoj, la procento de sukcesintaj bakalaŭroj estis je 96%, kaj je 100% en literatura fako; tiu liceo estis do la 8-a plej sukcesa departemente (el 69 liceoj) kaj la 323-a plej sukcesa nacie (el 4647 liceoj). La sukcesa procento estis je 94% en 2003, je 93% en 2004 kaj je 96% en 2005 kaj 2006, je 99% en 2007 kaj je 98% en 2008.
Statuto kaj buĝeto
Ĉiun lernejon Diwan regas asocio, siavice superregata de la federacio. La lernejoj estas ĝis nun privataj fondaĵoj, kvankam ĝi povas profiti, sub iuj kondiĉoj, de ŝtatdevenaj monhelpoj. La 2007-a jara buĝeto de la federacio de lernejaro Diwan estis je 3 000 000 €, laŭ prezidanto Patrick Hervé.
La kielo kaj kiomo de ŝtatdevena financado al Diwan estas jenaj. Ĝi praktike prenas du formojn:
La franca leĝo devigas ĉiun tian organizaĵon memfinanci dum kvin jaroj post la malfermo. Nur post tiu tempospaco, ĝi rajtas pri la ĉi supraj monhelpoj.
Estis interalie la kazo por la pariza lernejo, kreita en la rekomenco 2004. Ĝian pluvivon kompromitis en la rekomenco 2006 la ludonanto kiu malakceptis daŭrigi la aranĝon. La pariza urbodomo akceptis ludoni lokalon al la lernejo. Fronte al la alŝutiĝo de studentaj enskribiĝoj, la lokaloj fariĝis tro malvastaj kaj la lernejo devis limigi akceptojn al 27 lernantoj por la jaro 2007-2008. Vizitinte la lernejon en februaro 2007, la pariza urbestro promesis trovi novan ejon pli vastan ĉirkaŭ Montparnasse je septembro 2008.
Ankaŭ foje la komunumo mem decidas favordoni monhelpon al edukejo Diwan staranta sur ĝia teritorio. Tiaj subvencioj aldoniĝas al eventuala ŝtatdevena monhelpo kaj leĝe ne povas superi 10% de la fondaĵa buĝeto.
Danubokurbiĝo
La termino Danubokurbiĝo (hungare Dunakanyar, germane Donauknie, "danuba genuo") estas parto de la rivero Danubo proksime de la urboj Vác kaj Visegrád, proksimume 30 kilometrojn norde de Budapeŝto, en norda Hungario.
La rivero jen fosis sian vojon per preskaŭ ortangula kurbiĝo kaj sekva plia ĉirkaŭnavigo de monto tra la montaro Visegrád. Krom la tiel pejzaĝe interesaj riverbordaj deklivoj aparte la multe de feriantoj vizitataj urboj Esztergom, Visegrád kaj Szentendre en tiu parto de la rivero estas kulture interesaj. La riverbordaj zonoj kaj riveraj insuloj precipe en somero estas la veturcelo de multaj feriantoj, banantoj kaj akvosportantoj.
La regiona grupo de Hungaria Esperanto-Asocio en la regiono norde de Budapeŝto kun administra centro en Vác baptiĝis laŭ kiu riveroparto kaj nomiĝas Esperanto-Grupo Danubokurbiĝo, hungare Dunakanyar Eszperantó Csoport.
Diwan
Diwan-aj okazaĵoj
Grava monfonto ankaŭ devenas de kunvenoj por amuzaj aŭ sportaj okazaĵoj, organizataj de subtenantaj komitatoj, dum kiuj gepatroj kaj parencoj de la studentoj estas invitataj partopreni kaj kontribui. Kelkaj el ili, kiel la Tro Menez Are (rondiro ĉirkaŭ Menez Are) aŭ Randorade allogas ĉiujare milojn da partoprenantoj. Ekzemple, en 2008, okaze de la 30-jariĝo de Diwan organiziĝis koncertoj, ekspozicioj, festoù-noz (bretonaj tradiciaj noktofestoj), ludoj kiel la unua nacia konkurso de skrablo aŭ stafetkurado tra Bretonio de Naoned ĝis Karaez tra Brest de 600 km nokttage.
Strebado al publika statuto
La lernejaro Diwan estas privataj lernejoj kaj funkcias dank'al subvencioj de lokaj kolektivumoj kaj subteno de donacantoj.
En 1972, la komuna programo subskribita de socialista partio, komunisma partio kaj radikalaj maldekstruloj sciigas ke «ĉiuj sektoroj de instruadkomenco kaj grava parto de instruaddaŭrigo estas kunigotaj en ununura laika publika servo dependanta de la Ministrejo pri Nacia Eduko »
En 1986, Diwan kaj Ministrejo pri Nacia Edukado subskribas planon por asimili 31 instruistojn al la publika sektoro, sed tiu decido estas nuligata la sekvantan jaron. Poste, en 1988, 1990 kaj 1993, kelkaj instruistoj estas asimilitaj.
La, la ministro pri nacia edukado Jack Lang kaj la prezidanto de Diwan Andrew Lincoln subskribas en Roazhon protokolon por transigi la lernejaron Diwan sub publika statuto, malgraŭ la kontraŭstaro de la Supera Konsilio pri Nacia Edukado (post voĉdono de la konsilianoj: 0 por, 32 kontraŭ, 8 sindetenoj, 1 nepartopreno). Tiun interkonsenton kontestis instruistaj sindikatoj, kiuj postulis ke la ŝtata konsilio findecidu. Tiu ĉi malakceptas ke Diwan publikiĝu ĉar la «mergada metodo» kontraŭas la legalajn kaj konstituciajn dispoziciojn, laŭ la artikoloj L121-3 kaj L312-10 de la eduka kodo, laŭ la unua artikolo de la leĝo de la kaj laŭ la dua artikolo de la franca konstitucio, modifita okaze de la traktato de Maastricht: «la respublika lingvo estas la franca». Kvankam la tiutempa Ministro pri Justico promesis ke neniam tiu leĝo estas uzota kontraŭ la regionaj lingvoj.
Tiu verdikto malpermesas asimiladon de Diwan en publika instruado, se Diwan persistas elfari mergadan instruadon en la bretona.
Male, ĝi ne malpermesas instruadon egaltempe dulingvan, nome: necesas «rigora difino de la hortabelo inter la franca kaj la instruata regiona lingvo por certigi ke parto de la instruado por malsamaj fakoj estas efektive franclingva .»
Ĉu publika aŭ asocia?
Eĉ ene de Diwan, ekzistas malkonsento inter la defendantoj de l' publikiĝo de Diwan kiel Andrew Lincoln, prezidanto de 1997 al 2003, kaj tiuj kiuj deziras daŭrigi asocian statuton. La konflikto igas la demision de la tuta administra konsilio de Diwan okaze de eksterordinara ĝenerala asembleo en Gwerliskin (Guerlesquin), dum kiu la politiko de Andrew Lincoln estis vigle kontestita.
Michel Le Tallec, 62-jaraĝa ĵurnalisto, ekskasisto de l' asocio kaj instiganto de la kolektivo «kunligi Diwan», kontraŭante la planojn de la antaŭa estraro estas elektata la 1-an de decembro kiel prezidanto fare de la asocia buroo. Li rapide verkas tekston la 21-an de decembro, en kiu li disvolvigas interan solvon. Fronte al la buĝetaj malfacilaĵoj de l'asocio, li opinias ke la financa sistemo de Diwan («trione devenas de lokaj kolektivumoj (regiona konsilio, departemento, komunumo), trione de donacoj kaj trione de manifestadoj organizataj de la gepatroj de la lernejanoj») laciĝas kaj pro tio «Diwan devas eliĝi el tutasocia kadro, por eniĝi en duonpublika kadro», kondiĉe ke la financistoj, kiuj integriĝos al la asocia administra konsilio, aprobas ĝian pedagogian ĉarton.
Lingva mergado
Diwan estas hodiaŭ la ununura lernejaro kiu mergas la studenton en bretonlingva medio. Ĝi celas tiel efektivigi lernadon en la bretona kiel ĉiutaga kaj spontanea komunikilo ene de la lernejo, dum ekster la lernejo kaj en la familio, la studentoj kiel la instruistoj verŝajne parolas la francan. Tiu decido praktiki «alilingvan mergadon» estas la ĉefa motivo de malfavoremo fare de la franca registaro. Tiun metodon ankaŭ trafis mallaŭdoj fare de kelkaj famuloj.
Praktike, la bretona estas la ununura lingvo de Diwan en la infanĝardeno kaj komence de elementa grado. Ekde tiam, la franca estas grade enigita en la kursoj, eĉ se plejparto restos bretonlingva. Dum gimnazio kaj liceo, la franca estas uzata en triono de la kursoj, kaj la angla ankaŭ estas uzata en kursoj de natura scienco, por konformigi kun eŭropaj lernejoj.
La lingva mergado estis metodo uzata, inter aliaj, de la franca nacia eduka sistemo dum la tria respubliko por lernigi la francan al infanoj kies gepatra lingvo estis la bretona, la okcitana, la eŭska aŭ aliaj, ĉar la franca estas daŭre larĝe nescipovata de plejparto de francoj ĝis la 19-a jarcento. Ĝi estis fakte minoritata lingvo, kiun la nacia edukado decidis uzi por unuigi la landon malavantaĝe al ĉiaj aliaj lingvoj. La lingva mergado en la franca estis ankaŭ uzita en franca kolonia imperio.
Kritikoj
La kontraŭantoj al Diwan ankaŭ ĝenerale kontraŭas instruadon de la bretona lingvo, kaj pli ĝenerale dulingvismon, ĉu ĉar oni supozas ligojn inter Diwan kaj bretona naciismo kaj sendependismo, ĉu ĉar oni defendas la principon « Unu lingvo, unu popolo, unu nacio, unu ŝtato» kaj la francian edukan sistemon, prefere publikan, uzanta ununuran lingvon: la francan.
Inter la plej akraj kritikoj elstaras tiuj de Jean-Luc Mélenchon, maldekstra politikisto kaj, tempe de la jena deklaro, ankaŭ Ministro deligata pri Profesia Instruado (ministre délégué à l'enseignement professionnel).
Placid kaj Muzo
Placid kaj Muzo estas herooj de franca serio de bildliteraturo. La serio estis kreita en 1946 de Jose Cabrero Arnal, (ankaŭ kreinto de Pif la hundo), en la porinfana gazeto Vaillant, kaj reprenita de Jacques Nicolaou en 1958, kaj poste de aliaj desegnistoj (Arapu, Pateloux, Lelievre kaj ĉefe Motti) de 1985. Placid kaj Muzo estas du antropomorfaj bestoj: dika urso kaj svelta vulpo, vivantaj en la sama hejmo, intimaj amikoj sed senfine ĉikanantoj.
Roluloj
Malsame al Pif la hundo Placid kaj Muzo vivas kiel homoj, ili estas vestitaj kaj mastrumas ili mem sian hejmon.
(14690) 2000 AR25
(14690) 2000 AR25 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estas malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Luboš Motl
Luboš MOTL (naskiĝis la 5-an de decembro 1973 en Pilseno) estas ĉeĥa fizikisto.
Li vivas en Usono, kaj li estas okupiĝanta pri kordoteorio, respektive per ĝeneralaj problemoj de kvantuma gravito.
Motl finstudis Matematiko-fizikan fakultaton de Universitato de Karolo kaj Universitaton de Rutgers. Nun li agadas en Universitato de Harvard kiel faka asistanto. Li estas unu el aŭtoroj de la t.n. ŝraŭbinga teorio (nedifektiga formulado de la teorio de kordoj), plu li dediĉas sin al teorio de tvistoroj, AdS/CFT, korespondado, cirkla kvantuma gravito kaj al pluaj temoj de la teoria fiziko.
Batalo de Monte Cassino
Post sukcesaj alterigadoj de aliancanoj en Kalabrio, Taranto kaj Salerno komence de septembro 1943 kaj post kapitulaco de Italio sammonate, germanaj fortoj komencis malrapide retiriĝi al norda direkto. Lerte komandataj germanaj armeoj, baziĝante sin sur du improvizaj defend-linioj, sukcese malfruigis ofensivon de aliancanoj, preparante samtempe Linion de Gustav – forte fortikigita kaj malfacile konkerebla zono de defendaj fortikaĵoj trapasantaj tra la malplej larĝa loko de la Itala duoninsulo. Feldmarŝalo de Luftwaffe Albert Kesselring, al kiu oni la 6-an de novembro 1943 donis komandadon de ĉiuj germanaj fortoj en Italio, promesis al Hitler konservi la linion dum almenaŭ ses monatoj.
Lokitaj sur fortaj defendaj pozicioj, en teritorio klare favoranta al defendantoj kaj en kiu oni ne povis utiligi kirasitajn fortojn, la armeoj de generaloj Heinrich von Vietinghoff kaj Fridolin von Senger sen peno defendis seriojn da atakoj de aliancaj armeoj de januaro ĝis majo de 1944. Finfine la germanaj linioj estis rompitaj la 18-an de majo egale danke al atakoj de Franca Ekspedicia Korpuso, la 2-a Pola Korpuso kaj la brita 78-a Divizio, kaj malfortigo de fortoj kaj rimedoj de la 10-a germana armeo, kiu ĉi tiun tagon komencis retirigi siajn frontajn taĉmentojn.
Operaco Honker
Antaŭ ol novzelandanoj kaj baratanoj malvenkis sian duan atakon generalo Alexander konkludis, ke izolaj kuratakoj de unuopaj brigadoj kaj divizioj nenion donos kaj komencis plani multe pli larĝajn ofensivojn, kio permesus fine trarompi la Linion de Gustav kaj malfermi la vojon al Romo. Ĉefa atakforto de la kvara atako (operaco "Honker", de la 11–a ĝis la 19-a de majo) estus la 2-a Pola Korpuso komandata de generalo Władysław Anders. Kaŝnomo de la operaco devenas de la angla vorto "honk", kiu signifas krion de sovaĝaj anseroj. "Honker" estas io aŭ iu eliganta tiajn sonojn.
La 24-an de marto komandanto de la 8-a Armeo generalo Oliver Leese proponis al ĉefkomandanto de la 2-a Pola Korpuso konkeron de Monte Cassino. Post mallonga pripenso generalo Anders akceptis la proponon, ĉar li opiniis, ke sturmo kontraŭ la monaĥejo Montekasino sukcesigos la polan aferon kaj mallaŭtigos sovetan propagandon ke poloj evitas batalon kun germanoj, kaj la 8-an de aprilo, dum oficira kunveno en Cantalupo informis ĉefojn de grandaj unuoj de la Korpuso pri tio, kiuj taskoj estas antaŭ ili. Oni komencis planadon kaj preparon al la batalo.
La 11-an de majo estis legita al soldatoj de la 2-a Korpuso la ordono de la ĉefkomandanto:
Soldatoj! ''Amataj miaj Fratoj kaj Infanoj. Momento de la batalo alvenis. Longe ni atendis la momenton de revenĝo kaj venĝo super nia eterna malamiko. Krom ni batalos britaj, usonaj, kanadaj, novzelandaj divizioj kune kun francoj, italoj kaj barataj divizioj. La tasko, kiun ni havas, famigos en la tuta mondo nomon de la pola soldato. En tiuj ĉi momentoj estos kune kun ni pensoj kaj koroj de la tuta Nacio, subtenos nin spiritoj de mortfalintaj niaj armil-kamaradoj. La leono ekloĝu en via koro.''
Soldatoj – pro bandita atako de germanoj kontraŭ Pollando, pri dispartigo de Pollando kune kun bolŝevikoj, pro miloj da ruinigitaj urboj kaj vilaĝoj, pro murdoj kaj torturoj de centoj da miloj de niaj gefratoj, pro milionoj de deportitaj poloj kiel sklavoj al Germanio, pro mizero kaj malfeliĉo de la Lando, pro niaj suferoj kaj ekzilo – kun la kredo al justeco de la Dia Providenco ni iras antaŭen kun la sankta devizo en niaj koroj Dio, Honoro kaj la Patrujo.
— Generalo de divizio Władysław Anders
Rottenbach
Rottenbach havas diversajn signifojn:
Skota Klerismo
La Skota Klerismo (en angla Scottish Enlightenment, en skota lingvo Scots Enlichtenment, en skotgaela lingvo Soillseachadh na h-Alba) estis la periodo en la 18a-jarcenta Skotlando karakterizita per ekfluo de intelektaj kaj sciencaj atingoj. Ĉirkaŭ la 18a jarcento, Skotlando havis reton de paroĥaj lernejoj en la Malaltaj Teroj kaj kvin universitatojn. La kulturo de Klerismo estis bazita sur legado de novaj libroj, kaj intensa studado okazis ĉiutage ĉe tiaj intelektaj kunvenejoj en Edinburgo kiaj The Select Society kaj, poste, The Poker Club, same kiel ĉe la plej antikvaj universitatoj de Skotlando kiaj tiuj de St Andrews, Glasgovo, Edinburgo kaj de Aberdeen.
Fono
En la sekvo de la Unuigaj Leĝoj de 1707, la pozicio de Skotlando en la mondo ŝanĝiĝis preter rekono. Kvankam jam post la granda reformo de la mezo de la 16-a jarcento (secesio de Skotlando de Vatikano), multaj skotaj prelegantoj kaj akademianoj okupis postenojn en la ĉefaj urboj de Eŭropo, sed kun la naskiĝo de la brita unio, kaj la ekestiĝo de nova brita Imperio, filozofia penso reviviĝis en Skotlando.
Skotlando, kiu estis verŝajne la plej malriĉa lando en Okcidenta Eŭropo en 1707, fariĝis integra parto de la Regno de Britio kaj baldaŭ komencis ĝui la fruktojn de la libera merkato.
Kun la evoluo de skota penso kaj ŝtato, kaj kune kun la plifortigo de tradiciaj rilatoj kun Francio, la skotoj miris pri evoluigado de unika aliro de praktika humanismo kies principoj estis adoptitaj fare de la patroj-fondintoj de Usono same kiel eŭropaj landoj kaj ĉefe Francio.
Konata kun la citaĵo de la franca filozofo kaj verkisto Voltaire: "Al Skotlando ni turnas nian rigardon por ĉiuj ideoj de civilizacio."