cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Berna Ĵuraso
La Berna Ĵuraso estas la parto de la Ĵurasa Montaro, kiu apartenas al Kantono Berno. Ĝi estas ĝenerale franclingva. La hodiaŭa Kantono Ĵuraso ĝis ĝia fondiĝo en la jaro 1979 ankaŭ apartenis al la Berna Ĵuraso. Ekzistas movado, kiu celas unuigi la Bernan Ĵurason kun Kantono Ĵuraso, sed ĝis hodiaŭ tiaj provoj ĉiam malsukcesis en publikaj balotoj.
Tobias Heinrich Gottfried Trost
Vivo
Trost estis filo de la orgenkonstruisto Johann Tobias Gottfried Trost. Li starigis i.a. la plej grandan barokorgeno de Turingio en la urbopreĝejo Waltershausen. Plua eminenta verko estas la Trost-orgeno en la kastela preĝejo Altenburg.
Berna Ĵuraso
Historio
Historie la Berna Ĵuraso apartenis ek de mezepoko ĝis la Franca Revolucio de 1792 al la Princepiskopejo Bazelo. Dum unu jaro ĝis 1793 la Berna Ĵuraso formis apartan ŝtaton kun la nomo Raŭraka Respubliko. Tiam la regiono fariĝis kiel departemento Mont Terrible parto de Francio. La departemento Mont Terrible en 1800 estis integrita al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno, kaj estis dividita en ses distriktojn. Estiĝis movado por rekreo de aparta ŝtato sur la teritorio de la iama Raŭraka Respubliko, respektive aparta svisa kantono. En la 1970-aj jaroj tiu longtempa sonĝo realiĝis, tamen nur parte, ĉar la sudaj distriktoj Moutier, Courterlary kaj La Neuveville en la ĵurasaj balotoj decidis resti ĉe Kantono Berno, tiel ke Kantono Ĵuraso, kiu fondiĝis la 1-an de januaro 1979 konsistas nur el la tri sudaj distriktoj Franches-Montagnes, Delemonto kaj Porrentruy. Kun efiko de la 1-a de januaro la tri restintaj bernaj distriktoj estis kunigitaj al la nova administra distrikto Berna Ĵuraso.
Ansonica
La aro estas granda sed kun iom malabundaj vinberoj. La rikolto okazas ĉirkaŭ la unuaj dek kvin tagoj de septembro.
Tobias Heinrich Gottfried Trost
Vivo
Trost estis eksperimentema, sed malpli lerta en negocado. Kostoj kaj konstrutempoj de siaj orgenoj ofte transpasis ĉiujn interkonsentojn, tiel ke la komisiantoj estis ĉagrenitaj. En Altenburg oni eĉ petis de Gottfried Silbermann ekspertizon, tamen tiu laŭdis la orgenon. Ekde sia pretiĝo en 1739 ĝi estis atrakciaĵo por orgenistoj.
Espero Kristana
Espero Kristana estas unu el la tri fundamentaj virtoj karakterizantaj la spiritan fizionomion de la kredanto je Jesuo Kristo: ĝi, fakte, kune kun la Kredo kaj la Karitato devenas rekte de Dio en la kredanto kaj pro tio ili estas difinitaj “Didonataj” aŭ “Diemprenitaj”. Kiel Espero Kristana, do, same ankaŭ la kristana kredanto havas kiel celan objekton kion promesitan de Kristo; kaj ĉar por li ne eblas dubi pri la Kristaj promesoj, Kristana Espero fariĝas certeco. El tio evidentiĝas ke kristana espero transpasas la komunan homan esperon kiu limiĝas nur al deziro, ke okazu kio estas esperata, sen havi la certecon, ke tio okazos. Kristano, male, certas ke la promesoj de Kristo realiĝos, ankaŭ se li mem povas ilin malmeriti.
Krome, ĉiam facilas transpasigi karakterizojn de la homa espero al tiu kristana: pro tio tiu ĉi lasta perdas siajn karaktetizojn de certeco.
Kristana Espero, same kiel la aliaj du supre menciitaj, estas difinitaj de la kristanaj teologoj “Didonita” ĉar ĝi koncernas supernaturaĵojn ne atingeblajn per la nura homaj volo aŭ konduto. Rilate la virtojn atingeblajn per la naturaj homaj klopodoj, tiuj ĉi ricevas la nomon "virtoj moralaj", inter kiuj iuj difiniĝas, en kristana lingvaĵo, "kardinalaj aŭ fundamentaj". La konfuzo de unuaj kun la duaj foje misprezentas ambaŭ.
Tiel la Kompendio de la Katekismo de la Katolika Eklezio prezentas la Kristanan Esperon (n. 387 relativa, en la originala latina teksto, al n. 1817-1821, 1843): „La Kristana Espero estas la Didonita virto per kiu la baptito deziras kaj atendas el Dio kion esprimitan per la bibliaj vortoj "eterna vivo" kiel nian feliĉon, apogante nian konfidon en la promesoj de Kristo kaj en la grachelpo de la Sankta Spirito por ĝin meriti kaj persisti ĝis la fino de la nia tera vivo”.
"Espero Katolika" estas ankaŭ la titolo de glora revuo de IKUE, eble laj plej antikva esperanta revuo, kiu nun (2009) estas dumonate redaktata en Romo).
Vidu "Espero" por pluaj signifoj de la vorto Espero.
Eksteraj ligiloj
Kompedio de la katekismo de la Katolika Eklezio
János Szántai
SZÁNTAI János [sa:ntai] estas rumanuja hungara verkisto, poeto, ano de E-MIL naskita la 5-an de marto 1969 en Kluĵo. Li estas la edzo de artistino Tünde Márkos.
Kariero
János Szántai akiris medicinan diplomon en 1995. Inter 1999–2001 li ĉeredaktis la porinfanan revuon Cimbora, inter 2003–2007 li estis rubrikestro pri filmarto de revuo Korunk. En 2005 li fondis kune kun Róbert Lakatos kaj Zoltán Fábián la unuiĝosn ARGO Audiovida.
Csaba Székely
SZÉKELY Csaba [sEkej] rumanuja hungara verkisto (parodiisto), ano de E-MIL naskita la 5-an de marto 1981 en Târgu Mureş.
Jan Mędrkiewicz
Jan Mędrkiewicz (naskiĝis la 12-an de novembro 1888 en Sławinek (nun kvartalo de Lublin), mortis la 9-an de aprilo 1937 samloke) - pola kuracisto, pioniro de Esperanto, diplomito de Jagelona Universitato, prezidanto de lublina filio de Pola Esperanto-Asocio.
Esperantistiĝis en 1906, kiel gimnaziano aliĝis al Varsovia Societo de Esperantistoj, iniciatinto de unua pollingva lernolibro de Esperanto, kunorganizanto de unua kunveno de pola Esperanto-junularo en Kazimierz Dolny en 1907, fondinto kaj postmilite prezidanto de Pola Esperanto-Societo en Lublin, kie kunlaboris kun Czesław Pruski, en Krakovo gvidis kurson de Esperanto por policanoj antaŭ UK 1912, vicprezidanto de Pollanda Esperanto Delegitaro, kunlaboranta kun profesoro Odo Bujwid, organizinto de Esperantista Scienc-Politika Sekcio en Lodzo.
(...)
Memorigo
Okaze de la 100-a naskiĝdatreveno de Jan Mędrkiewicz Esperantologia Rondo en Lublin la 12-an de novembro 1988 en profesora salono de la Biblioteko de Katolika Universitato de Lublin organizis historian sesion, kiun inaŭguris mag. Maciej Stanisław Zięba, D-ro Jan Mędrkiewicz - forgesita pioniro kaj teoriulo de la Esperanto-Movado kaj mag. Adam Winiarz (historiisto) lekciis pri Intelekta vivo de Lublin en la intermilita periodo. Rememorojn pri sia patro prezentis la filo Jerzy, teatra aktoro, kune kun antaŭmilita esperantisto el Lublin, inĝeniero Tadeusz Pleskaczyński, sekretario de Seniora Sekcio de PEA. Zofia Banet-Fornalowa diris pri esperantaj valoroj al kiuj kuracisto Jan Mędrkiewicz dediĉis sian vivon. Sur unu el etaĝoj oni malfermis ekspozicion "D-ro Jan Mędrkiewicz (12.11.1888 - 9.04.1937) - eminenta esperantisto el Lublin" kaj la akompanan pri pastro-esperantisto Franciszek Tokarz. En la loka tombejo estis metita florkrono ĉe la tombo al Jan Mędrkiewicz. Krom tio Esperantologia Rondo ricevis la nomon de Jan Mędrkiewicz kaj Studenta Orientalisma Esperanto-Rondo ĉe la Asocio de Polaj Studentoj la nomon de filozofo-orientalisto Franciszek Tokarz. Partoprenantoj de la solena sesio vizitis biendomon, kie naskiĝis Jan Mędrkiewicz (la nuna kortegeto al Tadeusz Kościuszko). La sesio okazis kunlabore kun d-ro Czesław Biedulski, prizorginto de la Esperanto-biblioteko troviĝanta surloke.
Notaĵo laŭ Enciklopedio de Esperanto
EdE-M
Jan MEDRKIEWICZ (mendrkieviĉ), polo, d-ro med., ĉefkuracisto ĉe asekurkaso de malsanuloj. Nask. 12 nov. 1888 en Lublin. Eltrovis, fotografis kaj precize priskribis bakteriojn de brasika fermentacio. E-istiĝis en sesa klaso ĉe gimnazio de Chrzanovki en Warszawa en 1906. En la sepa klaso organizis kurson por 40 lernantoj, kiun gvidis A. Grabowski. Sekvan kurson en la gimnazio gvidis li mem. Somere en 1907 organizis unuan kongreson de P E-istoj en Kazimierz, kiun partoprenis ĉ. 40 personoj. Prez. de PEA en Lublin, 1924-29. Gvidanto de Lodza ES de 1929. En 1930 organizis en Lodzo E-istan Scienc-politikan Sekcion, por agi en registaraj kaj diplomataj rondoj por deviga instruado de E. En 1914 publikigis sciencan verketon kun E resumo. Artikoloj en diversaj gazetoj.
Bienvenue chez les Ch'tis
Intrigo
Philippe Abrams (Kad Merad), estro de poŝtoficejo en Salon-de-Provence en Bouches-du-Rhône (suda Francio), klopodas por akiri postenon ĉe mediteranea marbordo. Ĉar li malsukcese provis fripone kredigi, ke li estas invalido, li estas punita: oni enoficigas lin al Bergues en Nordfrancio, apud Dunkerque.
Monda Junulara Tago 2008
La 23-aj Mondaj JunularTagoj (MJT) 2008 okazis de la 15-a de julio ĝis la 20-a de julio 2008 en la urbo Sidnejo en Aŭstralio.
Bienvenue chez les Ch'tis
Pri la filmo
La vorto Ch’ti (elparolata "ŝti") estas dialekta nomo de iuj loĝantoj de norda Francio. Ĝi ankaŭ estas la nomo de ties lingvo, pikarda dialekto, kiu preferas la ŝuŝajn sonojn al la siblaj.
Dany Boon deziris realigi filmon pri sia devena regiono. Li konstatis, ke multaj francaj komedioj okazas en suda Francio (Brice de Nice, Taxi), dum nordo estas loko de dramaj filmoj (Germinal).
Bienvenue chez les Ch’tis aperis la 20-an de februaro 2008 en Nordo-Kaleza Markolo kaj en kelkaj kinejoj de Somme. Ĝi aperis en tuta Francio unu semajnon poste. La filmo rapide fariĝis granda sukceso: je la 8-a de aprilo, pli ol 17 milionoj da spektantoj vidis ĝin, 6 semajnojn post la apero. Estas la unua franca filmo plej vidita en Francio, antaŭ La Grande Vadrouille.
Videoteko
Aperis DVD, blu-radia disko kaj VHS-kasedo la.
Bolno
Bolno ( Болно) estas vilaĝo en sud-orienta Nord-Makedonio, situanta en la municipo Resen. Ĝi havis 237 loĝantojn en 2002.
Demografio
Laŭ la popolnombrado de 2002, la vilaĝo kalkulis:
Katedralo Senmakula koncipiĝo de Maria (Pekino)
La Katedralo Senmakula koncipiĝo de Maria (ĉine 宣武门天主堂, pinjine Xuanwumen tianzhutang) estas romkatolika katedralo kaj la plej malnova katolika kirko en Pekino, Popola Respubliko Ĉinio. Ĝi situas en la urbodistrikto Xicheng, areo Xuanwumen, je la strato okcidenta Qianmen 181. Plia nomo estas "Suda Kirko" respektive "Suda Katedralo" (ĉine 南堂, pinjine Nantang), kontraste al la "Norda Katedralo" Kirko Ŝjiŝiku, la nuntempa episkopa sidejo de la Ĉina Katolika Patriota Eklezio instalita kaj agnoskita fare de la registaro de Popola Respubliko Ĉinio.
La Katedralo Senmakula koncipiĝo de Maria estas sidejo de la katolika ĉefdiocezo Pekino, kies ĝis nun lasta ĉefepiskopo Thomas Tien Ken-sin en 1951 estis ekziligita fare de la registaro de Popola Respubliko Ĉinio kaj en 1967 mortis ekzile en Tajvano.
Historio
En 1605 en la loko de la nuna katedralo la itala jezuito Matteo Ricci starigis malgrandan katolikan kapelon, kiun poste en 1650, en la sepa regojaro de imperiestro Shunzhi, la germana jezuito Johann Adam Schall von Bell amplekigis al katedralo.
Ekde la jaro 1996 la katedralo estas menciata en al listo de protektendaj monumentoj de la Popola Respubliko Ĉinio (全國重點文物保護單位 / 全国重点文物保护单位, pinjine Quánguó zhòngdiǎn wénwù bǎohù dānwèi, je kodo 4-165.
Monda Junulara Tago 2005
La 20-aj Mondaj Junularaj Tagoj (MJT) 2005 okazis en Kolonjo, en Germanio, de la 16-a ĝis la 21-a de aŭgusto 2005. Preskaŭ 400 000 partoprenantoj 16- ĝis 30-jaraĝuloj el pli ol 120 landoj partoprenis kune kun papo Benedikto la 16-a dum tiu semajno. Proksimume 600 episkopoj kaj kardinaloj akompanis ilin, samkiel 4000 ĵurnalistoj por raporti pri tiu evento.
Fernanda Pivano
Fernanda PIVANO (Ĝenovo, 18-a de julio 1917 – Milano, 18-a de aŭgusto 2009) estis itala ĵurnalistino, verkistino, tradukistino kaj muzika kritikistino.
Monda Junulara Tago 2005
La nova papo Benedikto la 16-a prezidis siajn unuajn MJT, kiuj cetere okazis en lia naskiĝlando. La rendevuo estis aranĝita de Johano-Paŭlo la 2-a dum la 17-aj MJT de Toronto en 2002. La temo de la MJT 2005 estis « Ni venis por adorkliniĝi al LI.» (Mateo 2,2).
Fernanda Pivano
Ŝi tradukis multajn verkaĵojn, ĉefe dum faŝista epoko en Italio, pro kio trapasis tempon en malliberejo. Ŝi amis ĉiam la muzikon de Fabrizio de André kaj helpis Morgan registri la omaĝan albumon Non al denaro, non all'amore né al cielo.
Monda Junulara Tago 2005
Interreligie aparta simbola evento estis, kiam la papo vizitis la sinagogon de Kolonjon, unu el sep urbaj sinagogoj detruitaj dum la pogromoj de novembro 1938 kaj la sola malvenko de la nazia terora reĝimo restarigita: temis pri la entute unua vizito de papo en juda preĝejo de Germanio.
Monto Yari
Monto Yari(槍ヶ岳, Yari-ga-take) estas unu el la 100 famaj japanaj montoj. La montpinto altas 3,180 m. Ĝi situas en la suda parto de Hida montaro. Yari (槍) signifas japane "lancon" ĉar la monta formo ŝajnas trapiki ĉielon per lanco.
13232 Prabhakar
13232 Prabhakar estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ashwin Prabhakar, finaliston de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri mediscienco kaj terscienco. Li lernis ĉe la Discovery Middle School, Madison (Alabamo).
Laredo (Teksaso)
Laredo estas ĉefurbo de la kantono Webb en la sudo de la usona ŝtato Teksaso, ĉe la norda flanko de la rivero Rio Grande (angle) aŭ Río Bravo (hispane), kiu markas la limon inter Usono kaj Meksiko. En la jaro 2006 ĝi havis 231.470 loĝantojn.
Laŭ ordo de José de Escandón, Tomás Sánchez fondis la urbon en 1755 kun la nomo San Agustín de Laredo, en la tiama novhispana provinco Tamaulipas. Ties celo estis koloniigi la malsekajn kaj forajn teritoriojn nove akiritajn de Hispanio.
Tamen, post la milito inter Meksiko kaj Usono, la tiama Meksiko dismembriĝis kaj per la Traktato de Guadalupe Hidalgo oni deklaris la riveron kiel novan internacian limon, kaj tiel do Laredo iĝis usona.
La loĝantoj, kiuj rifuzis aneksiĝi al Usono, transpasis la riveron suden kaj fondis la hodiaŭ meksikan urbon Nuevo Laredo.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas:
Laŭrenco Nikolao
Laurids Nilssøn aŭ Laurids Nielsen, Laurentius Nicolai Norvegus (naskiĝis 1540 en Tønsberg, mortis la 5-a de majo 1622 en Vilno) estis norvega kapelano de la sveda reĝedzino, Katarina Jogajlido (1526-1583), kaj jezuita pastro, kiu partoprenis en la kontraŭreformacio en Svedio, ekdisputante kun la lokaj luteranoj kaj publikigante dubosencan libron. Li eble estis parenco de Jens Nielsen (1538-1600), episkopo de Oslo, kaj havis la ambicion rekatolikigi Svedion.
La Universitato de Upsalo ege malfortiĝis dum la regado de Gustavo Vasa kaj Johano la 3-a decidis malfermi novan teologian kolegion en Stokholmo por restarigi la altan edukecon ene de la sveda regno. Pro sia populareco, Norvegus estis indikita kiel profesoro kaj pli malfrue rektoro de la nova institucio. Li sukcesis altiri multajn studentojn kaj penis eviti multajn diskutojn klopodante kaŝi sian lojalecon al Katolikismo.
Biografio
Li unue estis edukita en la katedrala lernejo de Oslo, poste li daŭrigis siajn studojn en Kopenhago kaj en 1558 li estis en Amsterdamo. En 1559, li enmatrikuliĝis en la Universitato de Loveno, kie li aliĝis al la katolik-romia eklezio. Post diplomiĝi kiel Magistro, li studis tie, eniris en la Societon de Jesuo kaj ordiniĝis sacerdoto en 1565. Kiel kolego de Roberto Bellarmino, li instruis en la religia seminario, sed ekde 1571 li klopodis trovi postenon kiel misiisto en Skandinavio.
La ŝanco aperis en 1575, kiam la reĝo Johano la 3-a, akceptis Norveguso-n kiel konfesanton de la reĝino, tamen li ne povus igi publika lian katolikan fidon. Tie li trovis la rezistecon de la rektoro de la Municipa Lernejo en Stokholmo, Abraham Angermannus (1540-1607).
Tinamenoj
Tinamenoj, nome arbaraj tinamoj estas unu el du subfamilioj de la familio Tinamedoj, dum la alia estas Noturenoj. Tinamenoj havas pli da specioj ol la alia subfamilio, ĉar enhavas 29 speciojn en tri genroj:
Aspekto
Tiuj birdoj, kiel aliaj tinamedoj, estas surgrunde loĝantaj birdoj kiuj preferas kuri kaj piediri, sed flugas se necese. Ili diferencas fiziologie ĉar havas siajn naztruojn duonvoje sub iliaj beko aŭ plie. Ili gamas laŭ grando el plej grandaj, nome la Griza tinamo de 49 cm kaj la Soleca tinamo de 1800 g, kiuj estas ankaŭ la plej grandaj el ĉiuj tinamoj, al la Eta tinamo de 21.5 al 24 cm kaj 174-238 g kaj la Beketa tinamo de 20–32 cm kaj 154-250 g.
Ili estas tre fortikaj muskolaj birdoj, kun iome kurveca beko. Ties vosto estas mallonga kaj kruda kaj ŝajnas preskaŭ neekzistanta. Ili havas grandan kvanton da plumoj ĉe dorso kaj postaj regionoj. Kelkaj opinias, ke tio helpas fuĝi el predantoj ĉar ili povas liberiĝi el plumoj kiuj estis prenitaj de predanto.
Ties plumaro estas senkolora kaj kamufla kun koloroj de malhelbruna, ruĝeca kaj sablokolora. Ili tendencas esti pli unuforma kun malpli da makuleco kaj strieco ol siaj kuzoj Noturenoj, la stepaj tinamoj. Kelkaj el la membroj de la genro Crypturellus estas sekse dimorfaj ĉar inoj estas pli brilaj kaj havas pli da strieco ol la resto de la subfamilio kiu havas nur iom pli grandaj inoj kiel nura diferenco inter seksoj.
Taksonomio
Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Kutimaro
La pli grandaj membroj de tiu subfamilio, kaj ĉefe la membroj de la genro Tinamus ripozas sur arboj. Ili faras tion sur preskaŭ horizontalaj branĉoj kaj ili elektas branĉojn 2–5 m surgrunde. Ili flugas surbranĉen per brueca elano kiu elspezas grandan kvanton de energio kion ili preferas ne fari. Por fari tion pli facila tasko, ili klopodas alproksimiĝis al la branĉo el alta loko por ne bezoni akiri multan altitudon en flugo. Tiu tekniko estas uzata ankaŭ kiam ili bezonas rapide eliri por eviti danĝeron, por kio ili flugas suben, por kovri pli grandajn distancojn. Dumripoze ili ne tenas la branĉon per iliaj fingroj, sed ripozas sur iliaj falditaj kruroj. Tio estas la tialo ke la dorso de iliaj tarsoj estas krudaj, kaj por lafakto ke ili elektas dikajn branĉojn. Ii uzas la saman ripozejon por etenda periodo, kaj ili formoviĝas el la ripozejo por feki kaj ne lasi pruvon de ilia dormejo al eventualaj predantoj.
Ili tendencas esti solemaj birdoj kaj ili kutime alproksimiĝas nur al membroj de la sama specio dum la reprodukta sezono kaj nur al mala sekso. Tamen, kelkaj specioj havas kontakton kun la koncerna partnero la tutan jaron.
Voĉo
Tinamoj ĝenerale estas tre laŭtemaj specioj, kun klaraj, distingaj, kaj akraj alvokoj kiuj reflektiĝas tra la tuta areo. Tiuj specioj ne estas escepto. Ekzemple, la Montotinamo povas esti aŭdata el kelkaj kilometroj tra la densa vegetaĵaro de la pluvarbaro. Ties alvokoj tendencas esti profundaj kaj laŭtaj, adaptitaj al penetro tra la multaj tavoloj de la habitato. Ili havas multajn diferencajn alvokojn kaj kantojn, ĉiu utila por diferenca celo, ekzemple, la Soleca tinamo havas tiom multajn kiom ĝis 11 diferencaj voĉoj, plej el kiuj povas esti ligitaj al pariĝado, kontakto aŭ teritoria defendo. Kelkaj specioj, ĉefe la membroj de la genro Crypturellus havas regionajn variantojn laŭ tono de ties alvokoj. Fakte kelkaj specioj kiaj la Ardezbrusta tinamo havas individuajn unikajn alvokojn kaj unuopuloj povas esti rekonitaj individue de homoj baze sur tiuj alvokoj. Fine membroj de Crypturellus uzas regulajn alvokejojn.
Manĝo
Membroj de tiuj genroj, pro loĝado en arbaroj, tendencas manĝi karnecajn fruktojn kiel hegemonia manĝelekto. Ili manĝas ankaŭ aliajn manĝerojn, ĉar ili estas tre oportuneman grupon. Ekzemple, ili manĝas ankaŭ foliojn, florburĝonojn kaj semojn, kaj insektojn krome. Por manĝo, ili preferas manĝi sian manĝon el la grundo sed kaptas ankaŭ el malalte pendantaj branĉoj. Fakte, membroj de Crypturellus estis registritaj kiel saltintaj tiom alte kiom ĝis 1 m por kapti insektojn.
Kelkaj specioj postulas regulajn fontojn de akvo por hidratigo dum aliaj kiaj la Soleca tinamo povas survivi sen konstanta akvofonto, kaj elprenas sian akvon el sukenhavaj fruktoj. Dum trinkado, ili male al plej aliaj birdoj ne levas iliajn kapojn kaj bekojn alte posttrinke por permesi la likvidon uzi la gravitan forton por peli la akvon suben. Anstataŭe, ili povas sorbi kaj engluti.
Reproduktado
Tinamenoj normale practikas komplikan reproduktan strategion. Maskloj praktikas samtempan poliginion kaj la inoj praktikas sinsekvan poliandrion. La reprodukta sezono fluktuas depende de la specio; tamen majoritato de specioj en la arbaro reproduktiĝas la tutan jaron, kun emfazo kiam la manĝo estas plej abunda.
Ili estas tre teritoriema grupo de birdoj; tamen foje nur dum la reprodukta sezono. Dum defendo de iliaj teritorioj kontraŭ eblaj entruduloj, ili povas iĝi tre voĉema, ĉefe membroj de Crypturellus.
Pariĝado konsistas el maskloj allogantaj inoj per konstanta alvokado, poste kelkaj specioj, kiaj la maskloj de la specioj de la genro Tinamus allogas inojn per mallevo de brustoj algrunde, etendo de kolo antaŭen, kaj ŝvelo de pugo por ŝajnigi pli longaj.
Por lokigo de nesto, ili elektas lokon ĉe bazo de arbo, inter kelkaj apogradikoj. Kelkaj specioj fakte ne konstruas neston, elektante anstataŭe ovodemetadi sur fajna foliaro en strategia loko. La ovoj de tiuj birdoj havas ampleksan kolorgamon; tamen ili havas similajn karakterojn nome tre koloraj, sen makuloj nek punktoj. Ili havas ankaŭ brilan, porcelanecan kvaliton. Fine, dum la tempo la koloroj svagas kaj kutime ŝanĝas al diferenca malpli brila koloro.
Post la ovodemetado la ino foriras por trovi alian masklon, kaj ovodemetadi en alia nesto. Pro tio necesas disimila nombro de inoj kaj maskloj, fakte la Jaspotinamo havas proporcion de 4:1 inoj por masklo. Kovado gamas el 16 tagoj ĉe membroj de Crypturellus al 19–20 tagoj ĉe Tinamus. Dum tiu periodo la masklo alvokas nur se li lasas la neston antaŭe.
Idoj eloviĝas samtempe kaj akiras maturecon rapide. Post eloviĝo ili havas lanugan blankecan, grizan aŭ flavan koloron. Post 20 tagoj, la Ardezbrusta tinamo akiras plenkreskan grandon, sed ne pezon.
Kelkaj specioj faras multajn ovodemetadojn jare, kiaj la Ardezbrusta tinamo.
Movoj
Tinamoj estas tipe sedentaj birdoj; tamen ili moviĝas en malmultaj situacioj. Ekzemple se vetero malbonas, pro inundo aŭ sekeco, ili moviĝas al alia arbaro. Amazoniaj specioj moviĝas el la arbaro varzea al tiu nome terra firme kaj reen denove.
Kelkaj specioj, kiaj la Ardezbrusta tinamo havas grandan hejman teritorion, kaj moviĝas ene de ĝi ŝajne hazarde.
Teritorio kaj habitato
La membroj de tiu subfamilio loĝas en Suda kaj Centra Ameriko, en la neotropisa ekozono, kun teritorioj el Golfo San Matias norden al Tampico. Ili preferas loĝi en arbaroj, malkiel la Noturenoj, kiuj ne postulas arbarojn kaj povas loĝi en pli sekaj klimatoj. Ili loĝas en ampleksa gamo de altitudoj, kaj la membroj de Nothocercus okupas la pli altajn lokojn.
Rilataro kun homoj
Tinamoj aperas en la folkloro kaj rakontoj de indiĝenoj de Suda kaj Centra Ameriko. Arbaraj triboj de Brazilo kaj Kolombio kredas, ke la jaguaro imitas la alvokon de la Granda tinamo por kapti kaj manĝi ĝin. Rakonto inter Guahiboj rakontas pri junulo veturanta per kanuo klopodante lokigi la alvokanten tinamon. Kiam li alproksimiĝis al la bordo suspektis ion pro la kuraĝeco de la alvoko kaj forretiriĝis ĝuste kiam jaguaro eliris el la vegetaĵaro.
Panama tradicio asertas, ke post la "Tutmonda diluvo", la Granda tinamo ektimiĝis pro la brilaj koloroj de la ĉielarko kaj forflugis el ĝi kaj el la resto de animaloj, direktante sin al la plej malhela parto de la arbaro, kie ĝi restis ekde tiam.
Kaptiva bredado, kvankam ĝi estas pli sukcesa kaj populara ĉe membroj de Noturenoj, okzas ankaŭ ĉe membroj de Crypturellus en Rio Grande do Sul, Brazilo.
KlaĉKunveno PostSomera
KlaĉKunveno PostSomera (KKPS) estas Esperanto-renkontiĝo, kiu daŭrigas la tradicion de PSKK, kaj celas allogi precipe junulojn, plejparte ekster Nederlando, kiuj jam parolas Esperanton kaj antaŭe jam partoprenis Esperanto-renkontiĝojn. KKPS okazas en Nederlando, kaj estas organizata de Nederlanda Esperanto-Junularo. La unua KKPS okazis de la 2-a ĝis la 4-a de novembro 2012 en Delft. La tria kaj la kvara KKPS kunokazis kun la aŭtuna studsemajnfino de Esperanto Nederland. Komence KKPS okazadis en la unua semajnfino de novembro, poste tio moviĝis al la lasta semajnfino de oktobro, en kiu estas aldona horo pro finiĝo de somera tempo. Varbilo por la aranĝo estas la humura gazeto Pos-Amiko.
Tinamenoj
Konservado
La populaci niveloj kaj tiele la neceso por konservado povas esti malfacile determineblaj pro la fakto ke ties habitato estas de densa vegetaĵaro, ili estas kamuflokoloraj, kaj ili estas tre sekretemaj.
Ĉar ili estas arbaraj birdoj, la membroj de Tinamenoj estas minacataj per senarbarigo kaj fragmentado de ties habitato. Tio okazas je alarma indico en Sudameriko kaj ĉefe ĉe Amazonio. Farmistoj praktikas la teknikon de hakado kaj bruligado de la arbaro por akiri agrikulturan teron, kiu pro malabundo de nutraĵoj, fine estas uzata nur dum mallonga periodo antaŭ iĝi dezerto kaj la procezo rekomencas. Tiuj specioj, kiam tio okazas, povas ĉu relokiĝi, adaptiĝi aŭ mortiĝi.
El ĉiuj membroj de Tinamenoj, ses estas konsiderataj preskaŭ minacata kaj kvar estas vundeblaj laŭ la IUCN, kiaj la tuta genro Tinamus.
La Soleca tinamo, Tinamus solitarius, estas alia endanĝerita tinamo. Tiu birdospecio estas limigita al la Atlantikaj Arbaroj de Brazilo, Paragvajo, kaj Argentino. Tie ĝi estas minacata pro habitatodetruo kaj premoj de ĉasistoj. La registaro de Brazilo konstatis la neceson protekti la restantajn arbarojn kaj la speciojn, sed ili povas fari malmulte kontraŭ la ekonomiaj kaj demografiaj premoj.
Ĉe nubarbaroj de norda Sudameriko, la Nigra tinamo havas malpli ol 10,000 birdojn, kaj la Tepuia tinamo estas en unika situacio. Ĉe tiu lasta, la nombroj sugestas, ke ĝi bonfartas; tamen ties teritorio estas tiom limigita ĉar ĝi loĝas en pintoj de kelkaj altebenaĵoj de nubarbaroj de Venezuelo, ke iu ajn problemo povus draste endanĝerigi ties nombrojn.
1-a jarmilo
La unua jarmilo estas periodo de tempo kiu komenciĝis la 1-an de januaro de la jaro 1, kaj finiĝis la 31-an de decembro de la jaro 1000 laŭ la julia kalendaro.
La monda loĝantaro, kiu triobliĝis en la antaŭa jarmilo, kreskis pli malrapide dum la unua jarmilo kaj eble eĉ malkreskis. Aparte optimisma takso estas, ke la monda loĝantaro kreskis de proksimume 170 al 300 milionoj, sed aliaj taksoj varias: unu el ili sugestas ke la monda loĝantaro fakte malpliiĝis de 400 milionoj da homoj al 250 milionoj da.
Superrigardo laŭ regionoj
En Eŭropo kaj la Mediteraneo, la unua jarmilo estis tempo de grandaj ŝanĝiĝoj. La 2-a jarcento vidis la pinton de la Romia Imperio, sekvita de ĝia laŭgrada dekadenciĝo dum la periodo de malfrua antikva epoko, la kresko de kristanismo kaj la elorienteŭropaj popolmigradoj. La dua duono de la jarmilo karakteriziĝas kiel la frua mezepoko en Eŭropo, kaj estas markita per la vikingaj konkeroj en la okcidento, la kresko de la Bizanca Imperio en la oriento, kaj per la islama ekspansio tra okcidenta Azio, norda Afriko ĝis la iberia duoninsulo, kulminante en la islama Ora Epoko (jaroj 700 ĝis 1200).
En norda Ameriko, la Misisipo-kulturo leviĝis je la fino de la jarmilo en la valoj de la riveroj Misisipo kaj Ohio. Multnombraj urboj konstruiĝas; Cahokia, la plej granda, situis en la nuna Ilinojo kaj eble havis 30 000 loĝantojn en la kulmina tempo ĉirkaŭ la jaro 1250 pK. La bazo de la 10-etaĝa terpiramido Monaĥa Monteto en Cahokia pli grandis ol tiu de la Piramido de la Suno en Teotiŭakano aŭ la Granda Piramido de Gizo en Egiptio.
Wesenberg
Wesenberg havas diversajn signifojn:
Lajos Kovács (aktoro)
Lajos Kovács [lajoŝ kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács Lajos estas hungara aktoro. Lia edzino estis Anna Marie Cseh dum mallonga tempo. Lajos Kovács naskiĝis la  en Bátaszék.
Biografio
Lajos Kovács akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1967. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Jókai (Békéscsaba) (1967-1979). Liaj sekvaj teatraj stacioj estis: Depost la provincaj teatroj en 1997 li aliĝis al trupo de malgranda teatro en Budapeŝto. Spite la ligojn al teatroj li ofte havas rolojn en filmoj. Li ricevis 7 premiojn inter 1992-2014. Li edziĝis en 1969, li eksedziĝis en 1998, li edziĝis en 2005 sed en la sekva jaro li eksedziĝis kaj li revenis al la pli frua edzino. Li havas 2 gefilojn.
Sarda lingvo
La sarda lingvo estas parolata sur la insulo Sardio. Kompare al aliaj latinidaj lingvoj, ĝi bone konservis sian proksimecon al la Latino.
Per regiona leĝo de 1997 kaj itala leĝo de 1999 la sarda oficiale akiris la samajn rajtojn kiel la itala lingvo.
Specimeno
''Cun custa littera pongu sa possibilidadi de iscriri documentus in sa lingua sarda de su campidanu. Esti una lingua de origini romanica cun medas fueddus de atras originis (arabas,nordafricanas, fenicias, latinas,ispanniolas etc).''
"Per ĉi tiu letero mi provas la eblecon verki dokumentojn en la sarda lingvo de la campidanio. Ĝi estas lingvo latinida kun multaj vortoj alilingvaj (arabaj, nordafrikaj, fenicaj, latinaj, hispanaj ktp.)."
József Csoma
József CSOMA [jOĵef ĉoma], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csoma József estis hungara historiisto, arkeologo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1900).
József Csoma naskiĝis la  1848 en Rásony. Li mortis la 1917 en Budapeŝto.
Biografio
József Csoma frekventis mezlernejon en Pest (urbo), universitaton en Sárospatak. Li okupiĝis pri blazonoj, sigeloj, tomboŝtonoj de hungaraj nobeloj, magnatoj. En 1879 li vojaĝis al Nubio. La ceterajn tempojn li plejparte pasigis en sia bieno en Abaújdevecser, kiu nun estas ekstera parto de Encs.
En 2008 en Encs okazis scienca konferenco pri József Csoma.
10549 Helsingborg
10549 Helsingborg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon dela urbo Helsingborg en la suda Svedio ĉe la plej mallarĝa parto de la Sundo : plej oportuna loko por aŭtomobila trafiko de kaj al la eŭropa kontinento per pramo. Por honori Tycho Brahe, kiu havis sian observatorion en la najbareco, monumento pri li estis starigita tie.
Pontboset
Pontboset estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arnad, Champorcher, Donnas, Hône, Issogne, Traversella (TO) kaj Vico Canavese (TO).
Gerda malaperis!
Gerda Malaperis estas originale esperantlingva romano verkita en 1983 de Claude Piron el Svislando. Eldonis ĝin Fonto, Brazilo.
Samnivele la libreto Lasu min paroli plu ankaŭ verkita de Claude Piron, estas diponebla. Ĝi uzas, ĉapitron post ĉapitro, la samajn gramatikaĵojn kaj vortprovizon kiel Gerda malaperis, sed en tute alia kunteksto.
Libre
La libro estas mendebla tra multaj kanaloj — ĉe la UEA libroservo aŭ ĉe la landaj organizoj.
Diske
La projekto surbendigi ĝin el la libro estis kreita en la ŝtato São Paŭlo de Brazilo, sed voĉe partoprenis ankaŭ esperantistoj el aliaj landoj, kiel Pollando kaj Ĉinio. Ĉiuj povas aĉeti ĝin per la reto kaj ankaŭ aŭskulti la unuajn partojn de la rakonto per la lerna retpaĝo Lernu.
Filme
Per ĉi tiu filmo oni celis krei utilan, efikan ilon por la lernado de la lingvo. Tiel ekis la projekto en Minas Gerais, ŝtato de Brazilo.
Paro Megahy
Basil P. MEGAHY (megaj), irlandano. Naskiĝis en la 3-a de januaro 1854 en County Antrim. Edziĝis kun Marah M. MEGAHY, anglino, (naskiĝis en la 22-a de januaro 1855 en Warwick. Ambaŭ Esperantistiĝis en 1908.
Gerda malaperis!
Filme
Ĝi estis lanĉita en julio 2006, dum la inaŭguro de la 91-a Universala Kongreso, en Florenco, Italio.
3642 Frieden
3642 Frieden estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomino Herta Gessner elde la Observatorio de Sonneberg.
Nomo
Ĝi estis nomita "Frieden", (germane "Paco"), ekvivalento de la nomo de la romia diino "Pakso", personigo de la Paco (tiu diino lasis jam sian nomon al la asteroido 679).
2200 Pasadena
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar kaj sendis la en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la usona urbo Pasadena, kie situas pluraj mondfamaj astronomiaj institucioj (Kalifornia Instituto de Teknologio, Observatorio de Monto Wilson, Carnegie Institucio de Vaŝingtono, Jet Propulsion Laboratory).
26922 Samara
26922 Samara estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Aleksandria muskatelo
La Aleksandria muskatelo estas blanka vinbera vitspeco, kiu estas membro de la muskateloj de Vitis vinifera. Ĝi estas konsiderata "antikva vinberarbo", kaj vin-spertuloj kredas, ke ĝi estas unu el la plej malnovaj genetike nemodifitaj vinberoj ankoraŭ ekzistantaj. Ĝi daŭre estas grava vinbero en la aŭstralia kaj sudafrika vinindustrioj. Ĝi estas ankaŭ tre kulturata sur la insuloj Samos, kaj Lemnos en la nordorienta egea regiono de Grekio, kaj laŭdire Kleopatra trinkis muskatelon. En Italio vino estas farita el vinbero de Pantelleria, kaj en Hispanio oni uzas vinberojn por vino en Malago, Alakanto, Valencio kaj Kanarioj. La vinbero originis en Nordafriko, kaj la nomo verŝajne devenas de ĝia rilato kun Antikva Egiptio, kiu uzis la vinberojn por fari vinon.
26922 Samara
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la 580 km-longa rusia rivero Samara, kiu fontas el la piedoj de Uralo, fluas nord-okcidenten kaj alfluas Volgon ĉe la urbo Samara.
Ferenc Deák
Ferenc Deák (apartigilo)
DEÁK Ferenc, nomata ankaŭ populare "Saĝulo de la Patrujo" (naskiĝis la en Söjtör; mortis la 28-an/29-an de januaro 1876 en Budapeŝto), estis grava hungara politikisto, parlamenta deputito, laŭ kies traktadoj okazis la aŭstra-hungara interkonsento de 1867 kaj tiel la dualisma Aŭstra-hungara monarĥio. Lia patro estis la samnoma Ferenc Deák (juĝisto), lia frato estis Antal Deák.
Deák naskiĝis en bonhava hungara bienula familio. Li studis juron, poste eklaboris en la departementa administrado. Kiam lia pli maljuna frato abdikis en 1833 pri la parlamentaneco, li sekvis lin kiel reprezentanto de Zala. Li iĝis dum la parlamentaj elektoj de 1832–36 kaj 1839–41 gvidanto de la reformmovado. Kvankam oni reelektis lin en 1843, li abdikis tiel protestante pro la skandalaj cirkonstancoj de la elekto.
Per gvido de Deák verkis oni la aprilajn leĝojn, kiujn akceptis la reĝo la 11-an de aprilo 1848. Kiam Lajos Batthyány abdikis en septembro, ankaŭ li abdikis, retiriĝis kaj ne okupiĝis pri politiko. Li vendis siajn bienojn en 1854 kaj translokiĝis al Peŝto, kie li loĝis ĝismorte en la hotelo Angol Királynõ ("Angla Reĝino").
Li estis obstina persono kaj ne volis rekoni iun ajn sistemonn, kiu ne rekonas la aprilajn leĝojn. Ĉar Aŭstrio havis internaciajn problemojn (malvenkoj), la reganto Francisko Jozefo la 1-a kliniĝis al deziroj de Deák kaj tiel naskiĝis la interkonsento en 1867. Deák jam verkis artikolon en 1865 pri kondiĉoj de la interkonsento, la faman paskan artikolon.
Li lastfoje aperis publike en novembro de 1873 kaj mortis en 1876.
Julio Llamazares
Julio Alonso LLAMAZARES (Vegamián, Provinco Leono, 28 de marto 1955) estas hispana porkina scenaristo, novelisto, rakontisto kaj poeto. Li estis dufoje finalisto de la Nacia Premio de Literaturo de Hispanio pro siaj noveloj Luna de lobos (Lupoluno, 1985) kaj La lluvia amarilla (La flava pluvo, 1988).
Biografio
Li naskiĝis en la vilaĝo Vegamián, kiu poste estis inundita de diglago. La familio poste translokiĝis al Olleros de Sabero, en la karbomina baseno de Sabero. Li studis juron, sed abandonis tiun profesion por dediĉi sin al ĵurnalismo de gazetoj, radio kaj televido en Madrido, kie li loĝas.
En 1983 li ekverkis Luna de lobos, sia unua novelo (1985), kaj en 1988 publikigis La lluvia amarilla. Ambaŭ verkoj estis finalistaj al la Nacia Premio de Literaturo en la fako Rakontaro. Post tiuj verkoj, en Escenas de cine mudo (Scenoj de muta kino, 1994) literaturigis kelkajn el siaj spertoj de infaneco.
Verkaro
Julio Llamazares asertis, ke lia rigardo al la realo estas poezia. Lia skribmaniero estas tre ligita al la tero, oni povus diri, ke li estas romantisma verkisto en la origina senco, kiu estas la konscienco de disigo de la homo el la naturo, nome la perdo de fikcia orepoko, ĉar tio neniam ekzistis.
Liajn verkojn karakterizas la intimismo, la uzado de preciza lingvaĵo kaj detala zorgado en la priskriboj. Tial, en ili li aliras al tre diversaĵ ĝenroj, ekzemple la jenaj:
Grebenstein
Trafiko
20 kilometrojn sudoriente de la komunumo situas la nord-suda germana aŭtovojo A7, kiu norde ligas al Hamburgo, Flensburg kaj Danio, kaj sude al Aalen, Füssen kaj Aŭstrio. Ĉe Kaselo ankaŭ konektiĝas la germana aŭtovojo A44, kiu okcidente gvidas al Dortmund, la Ruhr-regiono kaj plu ĝis la limo inter Germanio kaj Belgio, kaj oriente plugvidas ĝis oriente de Kaselo, kie nur mankas kelkaj kilometroj ĝis la urbo Eisenach. Krome en Kaselo ankaŭ estas ICE-rapidtrajna stacidomo, kie same nord-sudaj konektoj ligas al Hanovro kaj Hamburgo norde kaj al Frankfurto ĉe Majno sudokcidente aŭ al Nurenbergo sudoriente.
Santa Albertina
Santa Albertina estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 5.723 loĝantojn en 2010.
Pápadereske
Situo
Pápadereske situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Pápa troviĝas 8, Celldömölk 24, Devecser 26, Ajka 30, Veszprém (urbo) 54, Budapeŝto 154 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1240 laŭ tiama ortografio "Doroska". Precipe nobeloj loĝis en la vilaĝo. Vilaĝservoj estas biblioteko kaj migra poŝto.
Călnaci
Călnaci ( Kalnács) estas vilaĝo en la rumana distrikto Harghita. Ĝi apartenas al la komunumo Subcetate.
En 1992 Călnaci havis 342 loĝantojn, je la censo de 2002 290, el kiuj 288 deklaris sin etnaj rumanoj kaj du ne deklaris etnecon ; ĉiuj deklaris la rumanan sia precipa lingvo.
Germain Pirlot
Germain PIRLOT (n. la 18-an de marto 1943 en Sart-Custinne (Ardenoj, Belgio)) estas belga esperantisto, trejnisto de karateo kaj plej konata kiel unu el la proponintoj de la vorto „eŭro” por la komuna valuto de Eŭropa Unio. Li estis instruisto de la franca lingvo kaj historio en mezgrada lernejo kaj altlernejo. Pirlot dum multaj jaroj kolektis kaj regule publikigis informojn pri simpati-esprimoj de politikistoj pri Esperanto. Li ankaŭ organizis varbadon por Esperanto ĉe anoj de la Eŭropa Parlamento.
Inter 1980 kaj 1987 li estis kronikisto pri Esperanto por la belga ĵurnalo La Dernière Heure (La Lasta Horo), kiu en monata ritmo aperigis 96 kronikojn liajn.
De 1977 al 1992 Pirlot kolektis kaj publikigis informojn pri oficialaj Esperanto-kursoj ĉe universitatoj, publikigitaj en pluraj lingvoj. Versioj de Oficiala situacio de la Esperanto-instruado en la mondo aperis ankaŭ en la franca (1982), la korea (1984), la nederlanda (1985), la pola (1986) kaj la ĉina (1981,1987,1989).
Li estas ano de Akademio Internacia de la Sciencoj ekde ties fondo en 1983.
Li fondis la Premion Pirlot, kiu finance subtenas sciencajn verkojn en Esperanto.
Vivresumo
Germain Pirlot estis lernanto en mezgrada lernejo (Athénée Royal Adolphe Sax) en Dinant.
Inter 1961-1963 kiel studento en la pedagogia altlernejo de Virton (École Normale Moyenne).
Inter 1963-1964 li instruis en Bertrix (la franca kaj historio) kaj en Gedinne (la latina kaj franca lingvoj).
Ekde 1966 ĝis 1997 li instruis laŭ individua sistemo la francan kaj historion kaj dum deko da jaroj ankaŭ la latinan en la franca sekcio de la liceo ĉe la sanzorgeja lernejo (marpreventorio en De Haan, ĉe la belga marbordo) kie estis ĉefe zorgitaj junuloj kun diversaj patologioj, sed ĉefe astmo, ekzemo, mukoviskozeco kaj lastatempo ankaŭ trodikiĝo.
Eŭro-mono
En letero de la 4-a de aŭgusto 1995, propono al la Prezidanto de la Eŭropa komisiono, s-ro Jacques Santer, doni la nomon «eŭro» al la nova eŭropa mono. Nome de la Prezidanto J.Santer, la ĝenerala sekretario de la Eŭropa Komisiono dankis pro tiu sugesto (let. de la 18.09.1995, ref. SG/95/D/86446). Tiu nomo estis oficiale adoptita dum la Eŭropa Ĉefkunveno, kiu okazis en decembro 1995 en Madrido. Laŭ s-ro Jean-Jacques Schul, prezidanto de Promeuro (Asocio de la civitanoj por la promocio de la eŭropa mono) ne estus farita tia sugesto antaŭ 04.08.1995 (retinformo de la 28-a de januaro 2002).
Tamen en 2017 aperis filmeto ĉe Youtube, kie la tiama germana minstro pri financoj, Theo Waigel, rakontas, kiel li inventis kaj venkigis la nomon "eŭro" en 1995.
Esperanto
Germain Pirlot eklernis Esperanton en 1970 pere de koresponda kurso. Ekde 1972 iaj kontaktoj kun belgaj Esperanto-medioj, sed plej ofte agado okazas ekster la landa Esperanto-strukturo, kelkfoje kun aktivuloj, kiuj pli malpli kunlaboras laŭ siaj eblecoj.
Esperanto en instruaj medioj (1970-aj jaroj)
En la 1970-aj jaroj li agadis en medioj de instruistoj. Kiel membro de AEI (Eŭropa Asocio de la Instruistoj - Association Européenne Des Enseignants - AEDE) kaj de ILEI (Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj) kaj dank'al Patro Busse, AEI-anoj kaj lernejestro en Hannut, Belgio, Esperanto iĝis laborlingvo apud la franca la germana kaj la nederlanda dum ĉiujara Eŭropa Semajno; tio okazis en Hannut kaj en Freiburg (Germanio). Sed tio finfine fiaskis pro sektema konduto de kelgaj "samideanoj", kiuj senĉese tedegis la aliajn partoprenantojn por esperantigi ilin !
Post preskaŭ atentema dujara kontakto kun estro de eŭropa centro en Bruselo, S-ro Goovaerts, instruisto pri fremdlingvoj, eblis aperigi Esperanto-version de la bulteno "Eŭropa Dokumentaro". Poste la eldonon transprenis "Eŭropa Klubo" en Paderborn, Germanio.
Laŭ peto de S-ro Kech, ataŝeo ĉe la belga franclingva Ministerio pri Edukado kaj eŭropa prezidanto de EAI - post rifuzo de la tiama ĝenerala sekretario de ILEI - estis starigita tradukreto pere de Esperanto, kun kunlaboro de Eo-kolegoj el kelkaj landoj, i.a. el Germanio, Grekio kaj Italio.
Gazetara rebat-inform-servo (1980-86)
Post timema reago de Eo-respondeculoj al sugesto plikonigi Esperanton en tagĵurnaloj, denove estis persona agado por informi gazetojn pri konkretaj aplikadoj de Esperanto. Pro pozitivaj reagoj kaj publikigitaj leteroj, kelkaj esperantistoj proponis sin por iel kunlabori kaj estis starigita gazetara inform-reto por la franclingva gazetaro de Belgio. Sekve informoj kaj leteroj pri Esperanto multiĝis.
Stacio Kintetsu-Kanie
Stacio Kintetsu-Kanie (japane: 近鉄蟹江駅 [Kintecu-Kanie-eki], angle: Kintetsu-Yatomi Station) estas fervoja stacio en Kanie, Gubernio Ajĉi, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nagoya.
Germain Pirlot
Gazetara rebat-inform-servo (1980-86)
Rezultoj :
Afrika kunagado (1981-1988)
Kunagado kun S-o Hans Bakker en lia rimarkinda agado en Afriko. Al legantoj de la afrikaj revuoj franclingvaj "Bingo" kaj "Jeune Afrique", kiuj petis korespondantojn el aliaj kotinentoj estis sendita letero (ĉ. 20 monate), kiu atentigis pri la eblecoj de Esperanto por eksterlandaj, eksterkulturaj rilatoj, kaj kun propono sekvi senpage 10-lecionan korespond-kurson. Al tiu letero estis aldonita paĝo de pozitivaj opinioj pri Esperanto de afrikaj ambasadoroj ĉe UNo en Nov-Jorko. Sen forgesi aldonon de la unua leciono de la proponita kurso; la ekzercoj devis esti senditaj al s-ro Hans Bakker, kiu resendis ilin kun laŭnecesaj korektoj kaj kun la sekvanta leciono.
Tio estis farita ekde decembro 1981 ĝis decembro 1988, kiam Hans Bakker petis ĉesigon, ĉar tio postulis pli kaj pli da tempo kaj intertempe kelkaj “lernantoj” komencis mem instrui Esperanton al samlandanoj kaj starigi Esperanto-movadon en sia lando.
Eŭropa agado (90-aj jaroj)
Inform-kampanjo ĉe la eŭropaj parlamentanoj (1995-2002) En marto 1995, post sugesto rifuzita de Eo-respondeculoj, lanĉo de inform-kampanjo ĉe la eŭropaj parlamentanoj (EP-anoj) por klopodi atentigi ilin pri la eblecoj de Esperanto por plifaciligi rilatojn inter eŭropaj civitanoj. Neniam la celo estis proponi ke Esperanto estu (la) lingvo uzota en eŭropaj instancoj, kaj neniam la celo estis konvinki ilin, nur informi plej eble objektive pri nunaj eblecoj de la lingvo. La leteroj estis senditaj individue al la privata adreso de la EP-ano, laŭ adresaro menciita en dokumento de la eŭropaj instancoj en Bruselo.
La situacio en decembro 1998, antaŭ eŭropa balotado, estis jena : el 626 EP-anoj 131 (aŭ 20,9%) el ĉiuj landoj kaj el ĉiuj politikaj grupoj, opiniis ke Esperanto povus iel helpi por plifaciligi kaj plirapidigi la dialogon en Eŭropa Unio, en reciproka respekto de la lingvo, de la kulturo, de la digneco de ĉiuj, apud la aliaj lingvoj. La agado devis esti relanĉita post la balotado. La lasta listo listo, en marto 2002 (antaŭ alia eŭropa balotado) enhavis 94 EP-anojn (15%).
Akademio Internacia de la Sciencoj kaj SUS
Akademio Internacia de la Sciencoj (AIS) : aniĝo en 1983 - ASci. Bac. sc. hum. - dv AdAIS SMdAIS
AdAIS : adjunkto de AIS - SMdAIS : subtena membro
Sanmarineca Universitata Sesio (SUS)
Partopreno en la 4-a scienca konferenco SUS (Sanmarineca Universitata Sesio) en 1987 dum kiu li ricevis la titolon Baccalaureatus scientiarum humanarum honoris causa.
Honora Membro de ILEI
Tiun titolon Pirlot recevis en julio 2020.
Premio Pirlot
Li fondis la Premion Pirlot, kiu finance subtenas sciencajn verkojn en Esperanto.
Verkoj
Kompilado de sciigoj pri Esperanto-kursoj oficiale organizataj en universitatoj kaj altinstitutoj kun pli malpli regula ĝisdatigo. En postaj jaroj nur aperis reta kompilado : en nov. 2002, febr. 2004, jan. 2006, jan. 2008, jan. 2010, jan. 2012, jan. 2012.
Koluma orelstrigo
La Koluma orelstrigo, Otus bakkamoena, estas eta strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj.
Disvastiĝo
Ĝi estas loĝanto kaj reproduktanto en suda Azio el orienta Arabio tra Barato, escepte la plej malproksima nordo, kaj Srilanko orienten ĝis Indonezio. La Koluma orelstrigo estas komuna loĝanta birdo en arbaroj kaj aliaj arbaj areoj.
Aspekto
La Koluma orelstrigo estas eta (23-25cm) strigo, kvankam ĝi estas la plej granda el la malgrandaj orelstrigoj. Kiel aliaj malgrandaj orelstrigoj, ĝi havas etajn kapotufojn, aŭ orelojn. La supraj partoj estas grizaj aŭ brunaj, depende de la morfo, kun sablokoloraj punktoj. La subaj partoj estas sablokoloraj kun fajnaj pli malhelaj strioj. La vizaĝa disko estas blankeca aŭ sablokolora, kaj la okuloj estas oranĝaj aŭ brunaj. Estas sablokolora kolumo, kiu nomigas la specion. Ambaŭ seksoj estas similaj. La flugo estas tre ondeca.