cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Torre de Juan Abad
Torre de Juan Abad (Turo de Johano Abato) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas torreños. La censita populacio en 2010 estis de 1.240 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,1 loĝ/km².
Situo
Torre de Juan Abad estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kamparo de Montiel en la sudorienta parto de la provinco de Ciudad Real. La areo de ties teritorio estas de 399.73 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°35′05″ N 3°03′37″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
(11539) 1992 PQ2
(11539) 1992 PQ2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Torre de Juan Abad
Mezepoko
Oni dubas pri la reala ekzisto de Juan Abad (Johano Abato), de kiu ricevas nomon la vilaĝo, kaj kiu devis esti unu de la unuaj loĝantoj de la vilaĝo. Oni diras ke li apartenis al la Ordeno de Santiago kaj kiu dependis de Montiel.
Moderna historio
Francisco de Quevedo estis senjoro de la vilaĝo, kvankam estis jurkonfliktoj pro tio dum jarcentoj, kaj tiu gastigis la reĝon Filipo la 4-a (Hispanio). Dum la 17a jarcento separiĝis la teritorioj de Castellar de Santiago kaj de Torrenueva.
En 1873, dum la karlismaj militoj, estis atako al la domo de Don Juan Frías fare de "liberaloj" kiuj venis el Urda kaj Campo de Criptana.
Kaj dum la Hispana Enlanda Milito tiu estis unu el la malmultaj lokoj kie ne okazis ekzekutoj.
Kulturo
Torre de Juan Abad estas konata pro siaj koncertoj de orgeno, kio estas referenco kaj je nacia nivelo kaj je internacia kaj pri la Internaciaj Kongresoj kiuj pri Quevedo oni organizas ĉiun duan jaron la Fondaĵo Francisco de Quevedo [kebEdo].
20799 Ashishbakshi
20799 Ashishbakshi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ashish Bakshi , kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Manhasset High School de Manhasset (Nov-Jorkio, Usono).
Liberala Partio (Moldavio)
La Liberala Partio - moldave (do rumane) Partidul Liberal, ruse Либеральная партия - estas liberalisma politika partio en Moldavio. Ĝis la jaro 2005 la partio nomis sin "Partio de Reformo" kaj havis kristandemokratian politikan programon. Ekde la jaro 1997 gvidas ĝin la politikisto Mihai Ghimpu, kaj ankaŭ post la adopto de la nova partia nomo "Liberala Partio" li restis la partiestro. La 11-an de septembro 2009 Mihai Ghimpu fariĝis la oficanta ŝtatprezidanto de Moldavio. En la parlamenta baloto de la 28-a de novembro 2010 la partio atingis 10 procentaĵojn de la voĉoj kaj iĝis la kvara plej forta politika partio de la lando.
Glaĉera Nacia Parko de Usono
La Glaĉera Nacia Parko de Usono - angle Glacier National Park (USA), la lando indikiĝas por diferencigi ĝin de la Glaĉera Nacia Parko de Kanado - estas nacia parko en la alta Roka Montaro de Usono. Ĝi situas en la norda parto de la subŝtato Montano ĉe la ŝtata limo inter Usono kaj Kanado, kaj havas science aparte interesajn geologiajn, geografiajn kaj klimatajn apartaĵojn. La diversaj ekosistemoj funkcias preskaŭ nedifektite. Norde najbaras la Nacia Parko de Lagoj Waterton en Kanado. La teritorio de la Glaĉera Nacia Parko protektiĝis la 11-an de majo 1910, kaj en 1995 komune kun la Nacia Parko de Lagoj Waterton ĝi deklariĝis monda natura heredaĵo de UNESKO. En 2015 la Glaĉera Nacia Parkon viditis personoj.
Imre Fazekas (dramisto)
Imre Frey naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Fazekas devenis el juda familio, li kontribuis jam ekde sia aĝo 16. Li studis universitaton en sia naskiĝurbo, poste li estis oficisto, ankaŭ ĵurnalisto (ankaŭ dum la Hungara Sovetrespubliko). Depost fino de la kvazaŭkomunismo li migris al Berlino kaj li ĵurnaladis kaj estis scenaristo. Iom poste li verkis filmajn scenarlibrojn en Usono. En 1926 li hejmenvenis kaj estis kritikisto-redaktoro ĉe ĵurnalo, sed li kontribuis poemojn ankaŭ en Nyugat. En 1938 lia statuso ĉesis pro la kontraŭjudaj leĝoj, tial li malsaniĝis pro en:Acute stress disorder. Li vivtenis sin el laŭokazaj skribaĵoj. Li edziĝis en 1919.
NGC 5689
NGC 5689 (aliaj indikoj — UGC 9399, MCG 8-27-4, ZWG 248.10, IRAS14337+4857, PGC 52154) estas galaksio en la konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Persekutado kontraŭ esperantistoj
En diversaj epokoj kaj sub diversaj reĝimoj Esperanto aŭ esperantistoj estis persekutataj pro sia agado rilate al la lingvo. Parto de la kontraŭesperantaj agadoj havis sian bazon en la idealoj entenataj aŭ supozataj en la interna ideo de la Internacia Lingvo, aŭ fontis el la malŝato de iuj movadoj kontraŭ la internaciismo aŭ kosmopolitismo atribuata al la parolantoj.
La persekutoj rangis el ĉikanado al la propagandaj aktivadoj, ĝis malpermeso de aktivado rilate al la lingvo, ĝis la rektaj reprezalioj al la parolantoj. La libro La danĝera lingvo, verkita de Ulrich Lins, estas la plej kompleta verko pri tiu afero.
Malhelpoj en la cara Rusio
La lingvo Esperanto naskiĝis en la teritorio de la Rusa Imperio, kaj la unua disvastigo okazis en tiu ŝtato. La publikigado de la Unua Libro devis trapasi cenzuran proceduron.
En la komenco la disvastigo de la verko ne estis malferme malhelpata de la aŭtoritatoj. Tamen, problemoj alvenis pro la partopreno de disĉiploj de la ideoj de Tolstoj en esperantistaj rondoj. En 1895 oni publikigis en la revuo Esperantisto artikolon de Tolstoj "Prudento aŭ kredo", kio kaŭzis ke la cara cenzuro malpermesis la pluan eniron de la revuo en Rusio. Tiu malpermeso neeviteble kaŭzis la malaperon de la revuo, kiu havis en tiu lando plimulton da abonantoj.
Lingvo de Judoj kaj Komunistoj - la Nazia periodo
Hitler jam mencias Esperanton en sia kontraŭjuda propagando en sia verko Mein Kampf (Mia lukto):
La agadoj de nazioj kontraŭ esperantistaj organizaĵoj komenciĝis baldaŭ post la akiro de la povo, per la malpermeso de la organizaĵoj de la laborista Esperanto-movado. En aprilo de 1933 policistoj invadis la sidejon de Germana Laborista Esperanto-Asocio, kiu ankaŭ servis kiel centro de Internacio de Proleta Esperantistaro (IPE), kaj tiamaniere disbatis la organizon. La polico ankaŭ konfiskis la stokon de la eldonejo EKRELO kaj arestis ĝian gvidanton Walter Kampfrad. Multaj aliaj aktivuloj de la proleta movado estis arestitaj
Dum la sekvaj jaroj ĉesis iom post iom la instruado de Esperanto, kaj la agado de la asocioj emis konformi al la direktoj truditaj de la Ŝtato.
La 17-an de majo 1935 dekreto de la Regna kaj Prusa Ministro pri Scienco, Edukado kaj Popola Klerigo, malpermesis la instruadon de Esperanto en oficialaj klasĉambroj.
La apartenon al unuiĝo de artefaritaj lingvoj estis malpermesata por membroj de la nazia partio kiel demonstras dekreto subskribita de Martin Bormann je la 18-a de februaro 1936. “Ĉar la kreo de internacia mikslingvo kontraŭas al la bazaj konceptoj de la nacisocialismo kaj finfine povas respondi nur al la intereso de superŝtataj potencoj, la anstataŭanto de la Führer malpermesas al ĉiuj partianoj kaj membroj de la organizoj filiigitaj al la partio apartenon al ĉiuspecaj unuiĝoj de artefarita lingvo.”
En nazie okupataj landoj
Jam antaŭ la aliĝo de Aŭstrio al la Germana Regno okazis malhelpoj al la laborista Esperanto-movado en tiu lando, post la malpermeso de ĝeneralaj laboristaj movadoj en februaro 1934 fare de la reĝimo de Engelbert Dollfuss. Tio estis granda bato, pro la graveco de la socialista E-movado gvidata de Franz Jonas. La neŭtrala movado plu funkciis, sed en 1938, post la eniro de la nazioj en Vienon, oni unue fermis la Internacian Esperanto-Muzeon, kaj en aŭgusto oni likvidis la esperantistajn organizaĵojn.
La rezulto estis simila post la okupado de Ĉeĥoslovakio.
En dekstraj diktaturaj reĝimoj
Diversaj reĝimoj de la ekstrema dekstro montris sian malŝaton al Esperanto, kaj kelkfoje malpermesis unuopajn agadojn por la lingvo, aŭ entute la lingvon mem.
Portugalio
En septembro de 1936, sub la reĝimo de Salazar, ĉiuj esperantistaj societoj estis fermitaj. En la postaj jaroj oni permesis la agadon por Esperanto "nur lingvistike", sed ĝenerale la lingvo estis malhelpata dum la tuta reĝimo, do ĝis 1974.
Hispanio
La esperantista movado en Hispanio antaŭ la jaro 1936 estis sufiĉe plurisma, kaj ne okazis fortaj alfrontiĝoj pro ideologiaj kaŭzoj. La ĉefaj konfliktoj ŝuldiĝis al dividoj inter la centrigistaj fortoj reprezentataj de la Hispana Esperanto-Asocio gvidata de Julio Mangada kaj la malcentrigaj grupoj, inter kiuj plej fortaj estis katalunaj naciistoj.
Kiam ekis la Hispana Enlanda Milito, la respublikana flanko utiligis Esperanton en propagandaj laboroj, kaj oni eldonis diversajn revuojn kaj uzis la lingvon en radiaj elsendoj. Ankaŭ ekzistis partianoj de Esperanto en la flanko de Franco, kaj kelkaj el ili proponis la uzon de la lingvo, sed la aŭtoritatoj rifuzis ĝin.
Post la milito, multaj esperantistoj estis reprezaliitaj aŭ devis ekziliĝi, sed la lingvo mem ne estis malpermesita. Okazis diversaj ĉikanoj al grupoj, kaj oni malhelpis la propagandon. Tamen en 1947 oni permesis la fondon de Hispana Esperanto-Federacio, kaj baldaŭ poste rekomenciĝis la okazigo de hispanaj Kongresoj. Nacia bulteno Boletín aperis ekde januaro 1949.
Japanio
Laŭ la Enciklopedio de Esperanto (1934), la epoko de organizita movado por Esperanto en Japanio komencis en 1906, kiu estas konata kiel la komencjaro de anarkiismo en Japanio ; kelkaj homoj, kiel Ōsugi Sakae havis entuziasmon por la du ideoj.
En 1910, la registaro arestis maldekstrajn aktivulojn, kaj mortkondamnis dek du homojn, ĉefe anarkiistojn, pro akuzo ke ili komplotis murdi tennoon (imperiestron).
«Pro ia miskomuniko, al Europo venis la falsa informo, ke "grupo da esperantistoj" estis ekzekutitaj. Kaj Zamenhof, aŭdinte tion, esprimis fortan malĝojon. »
En 1923, dum konfuzo de Kanto Tertremego, anarkiistoj estis mortigitaj pro timo ke ili provu renversi la ŝtaton. Interalie, mortis Ōsugi Sakae grava anarkiisto kaj esperantisto.
En januaro 1931, fondiĝis la Japana Prolet-Esperantista Unio ; en 1932 ĝia dua kongreso okazis, sed publike malpermesita. En 1934, JPEU jam estis frakasita de la polico. La registaro metaforis la (komunismajn) esperantistojn kiel akvomelono. Ĝi havas ruĝan internon eĉ la ĉelo verdas, ĉar esperantistoj ekstere ŝajnas lingvistikoj sed ili estas komunistoj.
Francio
En 1922, la Franca ministro de publika instruado (Léon Bérard) malpermesis per oficiala cirkulero en ĉiuj francaj lernejoj instruadon aŭ propagandon por esperanto. Li intervenis por ke la komisiono de la Ligo de Nacioj kiu devis voĉdoni pri la uzo de esperanto kiel internacia helplingvo malakceptis ĝin.
Ora epoko kaj esperoj
Post la venko de la Rusa revolucio leviĝis grandaj esperoj inter plimulto de la rusaj esperantistoj. La internaciista emo de la socialistoj supozigis ke la nova reĝimo apogos la enkondukon de Esperanto. Oni kreis ĉe la Popola Komisarejo pri Klerigo komisionon por studi la eblan enkondukon de la internacia lingvo en la lernejojn.
En 1921 fondiĝis Sovetlanda Esperantista Unuiĝo (SEU), kiu sub la prezido de Ernest Drezen akiris grandan forton kaj prestiĝon. Tamen, ĝi baldaŭ akiris komunistan tendencon, kio kondukis al alfrontiĝoj kun la tutmonda laborista asocio Sennacieca Asocio Tutmonda. Ankaŭ en la sino de Sovetunio diversaj aktivuloj kritikis la orientiĝon de SEU, kaj pli favoris la tezojn de SAT. Tiu grupo, inter kiuj ĉefrolis N. Futerfas, Gregoro Demidjuk, N. Nekrasov kaj V. Poljakov, eldonis revuon La Nova Epoko, kiu baldaŭ koliziis kun Drezen kaj kies apero estis dumtempe ĉesigita.
Post 1924 oni organizis planon por prolete internacia korespondado, uzanta Esperanton por kontaktigi sovetiajn civitanojn kun alilandanoj. Ĝi akiris grandan sukceson kaj prestiĝon. Tamen, post kelkaj jaroj oni trovis kritikojn, ke la interŝanĝo de informoj ne estas sufiĉe kontrolita.
Neniiĝo post 1936
Dum la 30-aj jaroj akriĝis la alfrontiĝoj inter SEU kaj SAT. La sovetiaj aktivuloj estis devigataj distanciĝi de ĉi-lasta organizaĵo, kaj SEU favoris la kreadon de nova tutmonda asocio, kun komunista tendenco, Internacio de Proleta Esperantistaro (IPE), fondita en 1932.
En la jaro 1936 ĉesis la esperantlingvaj radioelsendoj en Sovetio. En 1937 ankoraŭ troviĝis en okcidenta Eŭropo novaĵoj pri diversaj agadoj organizitaj en tiu lando, kiel la apogo al la batalantoj favoraj al la Hispana Respubliko. Tamen, la rilatoj fariĝis pli kaj pli maloftaj. En 1938 oni anoncis ke SEU eniras novan etapon, sub la gvidado de Nikolao Nekrasov, sed sen klarigoj pri tio kio okazis al Drezen. Nur jarojn poste oni sciis ke li estis mortpafita.
6686 Hernius
6686 Hernius estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Persekutado kontraŭ esperantistoj
Neniiĝo post 1936
Similan sorton ricevis aliaj gvidantoj, kiel Nekrasov aŭ la verkisto Vladimir Varankin. Laŭ diversaj taksoj, 30 000 sovetaj esperantistoj estis arestitaj, el kiuj ĉ. 2 000 mortis en la unuaj jaroj. .
6686 Hernius
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la studento Olof Hernius, kiu partoprenis al la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets.
25469 Ransohoff
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Julia Dory Ransohoff, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Menlo-Atherton High School en Atherton (Kalifornio).
Persekutado kontraŭ esperantistoj
Ĉikanadoj kaj kontrolita toleremo dum la "epoko de stagnado"
En majo 1952, la du ĉefaj organizaĵoj de la Esperanto-movado, UEA kaj SAT decidis alpreni komunan agadon rilate al la subpremo de la movado en Sovetio, per la sendo de nefermita letero al Stalino. La movado iom post iom reviviĝis. En 1953 mortis Stalino, kaj liaj posteuloj prenis pli flekseblan politikon. Dum la Ĝenerala Konferenco de Unesko en kiu oni prenis favoran konsideron al Esperanto, la sovetia delegitaro sin detenis.
Tio permesis la rekreadon de asocioj de esperantistoj, kaj la propagandon de la lingvo, sed kun diversaj ĉikanadoj, kaj la kontrolemo de la aŭtoritatoj.
Legu ankaŭ
Artikolo en Libera Folio: "Novaj detaloj pri persekuto de esperantistoj trovitaj"
12893 Mommert
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Mommert, kiu analizis la observojn de kaj de  per la  Herschel kaj Spitzer por trovi pruvojn de ligoj inter tiuj ambaŭ loĝantaroj. Li provizis komprenojn pri la fizikaj ecoj de la plutonenoj kaj de la apud-teraj kometoj.
José Martins Coelho
José MARTINS COELHO (ĵo'ze marh'tins 'kŭeljo) estis brazila esperantisto.
Li membriĝis en 1981 en Esperanto-Asocio de San-Paŭlo kaj post mallonga tempo ekludis gravan rolon en tiu asocio pro sia fervora agado. En 1988 li iĝis prezidanto kaj de 1990 krom sistema deĵorado en ĉiuj sabatoj, li sukcese zorgas pri libroservo kaj pri la kaso. Li ankaŭ estis kasisto de la 29-a Brazila Kongreso de Esperanto. Post longa malsano, li forpasis la 1-an de junio, 2019.
Stacio Iwaya (Hjogo)
Stacio Iwaya (japane: 岩屋駅 [Iŭaja-eki], angle: Iwaya Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Nada, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin (ĉefa).
Abadia dos Dourados
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Patrocínio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
www.abadiadosdourados.mg.gov.br
fondo = 1948
Steinach (Ortenau)
Steinach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Masaki Watanabe
Masaki Watanabe (渡邉 将基, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu, Yokohama FC, Giravanz Kitakyushu, Ventforet Kofu kaj FC Gifu.
Montejaque
Montejaque [monteĤAke] estas municipo hispana de la provinco Malago, Andaluzio, en la komarko de la Montoĉeno de Arundo situanta ene de la Natura Parko Grazalema. Ties areo estas de 43 km², kun denseco de 23,49 loĝ/km².
Laŭ ŝoseoj ĝi situantas je 138 km el Malago, provinca ĉefurbo, kaj je 620 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. En 2006 ĝi havas 1 013 loĝantojn; en 2000 havis 1 008.
Temas pri vilaĝo kun forta historio araba.
(62489) 2000 SS223
(62489) 2000 SS223 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Orbito
Ĝia discentra orbito iom proksimiĝas tiun de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,507375 AU, tie estas 75,902 milionoj da km. Tamen, la orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de tiu planedo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Demokratia Partio de Moldavio
La Demokratia Partio de Moldavio - moldave (do rumane) Partidul Democrat din Moldova, PDM, ruse Демократическая партия Молдовы - estas socialdemokratia politika partio en Moldavio. Ekde la jaro 2009 gvidas ĝin la politikisto Marian Lupu. En la parlamenta baloto de la 28-a de novembro 2010 la partio atingis 12,7 procentaĵojn de la voĉoj kaj iĝis la tria plej forta politika partio de la lando. La partio tutmonde estas konsulta membro de la Socialista Internacio, eŭrope ĝi membras en la Partio de Eŭropaj Socialistoj.
István Bibó
BIBÓ István (bibo:) estis hungara jurfilozofo, pripolitika-historia verkisto naskita la 7-an de aŭgusto 1911 en Budapeŝto kaj mortinta la 10-an de majo 1979 en Budapeŝto.
Kariero
Bibó ricevis jurdiplomon en la Universitato de Szeged kaj poste li instruis tie. Li ricevis doktordiplomon en Ĝenevo. Dum la hungara revolucio de 1956 li funkciis kiel ŝtatministro de la registaro Imre Nagy. Kiam la sovetianoj invadis Hungarion, li estis la lasta ministro, kiu forlasis sian postenon en la hungara parlamentejo. Tie li verkis sian faman Deklaron la 4-an de novembro 1956. Inter 1957 kaj 1963 li estis malliberigita.
Narmer-paletro
La Narmer-paletro estas mondkonata kosmetika paletro. Ĝi ricevis sian nomon pro figurigo de la fruegipta reĝo Narmer, kiun kelkaj sciencistoj identigas kun Menes.
Trovejo kaj priskribo
La Narmer-paletro venas el Hierakonpolis. Ĝi estas farita el polurita ardeo kaj estas ĉirkaŭ 64 centimetrojn granda. La paletro estas ornamita ambaŭflanke kaj preskaŭ tute nedamaĝita. Ĝi estas ekspoziciita hodiaŭ en la Egipta Muzeo en Kairo.
La supra pinto de la paletro estas ornamita ambaŭflanke kun frontaj vizaĝoj de la bovino-diino Bat. Sur ambaŭ flankoj estas figurigita la reĝo Narmer: unufoje kun la Ruĝa Krono (por suba Egiptio), denove kun la Blanka Krono (por supra Egiptio).
Antaŭa flanko
La fronto de la paletro montras la venkon de Narmer. Akompanita de la Horus-servistoj, reprezentita kiel progresanta procesio, kiu konsistas el standardo-portantoj, li inspektas la murditajn malamikojn. Ankaŭ ĉifoje, li estas akompanata de sandal-portisto. Antaŭ li estas la plej malnova bildo de portanto de leoparda felo (tjet). Estas interesa la reprezento de du longkolaj leopardoj en la sekcio pli sube, kiu reprezentas Narmer-on kiel reganton super ambaŭ partoj de Egiptujo en la kunteksto de la Festivalo de Unuiĝo (Antikva Egiptio). La longkoloj estas ŝnuritaj de du servistoj kadras la ejon por froti la kosmetikaĵojn. La malsupra sekcio montras homon kaj damaĝitan urbomuron, ambaŭ subtretita de taŭro. La taŭro estas reprezentanto de la reĝo.
Dorsa flanko
Narmer estas montrita ĉe la tradicia figurigo pri mortobato je malamiko, kiu genuas sur la planko antaŭ li. Li levas je mortobato la klabon, malantaŭ li denove staras sandal-portisto.
Opodepe
Opodepe estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Opodepe. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26045.
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2878 loĝantojn. El tiuj estis 1538 viroj kaj 1340 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2804,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 640 metroj super la marnivelo. Inter la 103 loĝlokoj en la komunumo plej gravaj krom la ĉefurbo estas Querobabi kaj Merésichi. Querobabi hodiaŭ estas pli grava ol la ĉefurbo. Opodepe nur havas 332 loĝantojn kaj Querobabi kun forta kresko intertempe havas 1816 loĝantojn. Tion ŝuldas Querobabi al la bona situo tuj ĉe la Federacia Aŭtoŝoseo 15.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  424 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1837 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1738 scipovis legi kaj skribi kaj 99 personoj estis analfabetoj. Do 5,39 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2478 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 15 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,61 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Politiko
La komunumestroj dum la lastaj jaroj estis:
Historio
Sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo Opodepe en antaŭhispana tempo vivis indiĝenoj de la etno opatoj. Ankaŭ la nomo de Opodepe venas de la opata lingvo. La vilaĝon fondis jezuitaj misiistoj en la jaro 1649. La misiejo havis la nomon "Nuestra Señora de la Asunción de Opodepe". Dum la dua duono de la 19-a jarcento ĝi fariĝis komunumo. Tiun statuson ĝi perdis per leĝa dekreto N-ro 68, la 26-an de decembro 1930, kiam ĝi fariĝis parto de la komunumo Rayon. Ekde la 24-a de majo 1934 Opodepe denove fariĝis komunumo. La hodiaŭan formon ĝi tamen nur ricevis post la jaro 1946.
Via Dolorosa
La Via Dolorosa (en Latino por "Dolorvojo" aŭ "Dolorstrato", ofte tradukita kiel "Sufervojo" aŭ "Strato de la Sufero"; en hebrea: ויה דולורוזה; en araba: طريق الآلام‎) estas strato de la Malnova Urbo de Jerusalemo. Tiu strato estis konsiderita, tradicie, kiel parto de la itineraro kiu supozeble estis farita de Jesuo Kristo, portante la krucon, survoje al lia krucumo. Sur tiu strato estas markitaj naŭ el la 15 stacioj de la Via crucis (Vojo de la Kruco). La ceteraj stacioj estas ene de la Baziliko de la Sankta Tombo. Estas grava loko de pilgrimado por kristanoj.
Erozio
Erozio laŭ la lingvaĵo de fizika geografio estas la forporto de solida materio (ekzemple tero aŭ rokaĵo) fare de vento, akvo kaj gravito. Erozio povas esti komplete natura procezo, sed multloke pliigas ĝin homaj aktivecoj kiel ekzemple senarbarigo kaj tropaŝtiĝo. Aliflanke homoj klopodas malhelpi al la erozio konstruante terasojn, firmigante deklivojn kaj dunojn ekzemple per geoteksaĵo kaj plantante arbojn, arbustojn aŭ herbojn. En iuj cirkonstancoj, la uzo de dispecigita frondara ligno povas kontribui al regenerado de eroziitaj terenoj.
Via Dolorosa
Fontoj
31.7794°N, 35.23207°W
Erozio
Eroziiĝemo
La eroziiĝemo priskribas la ecojn de grundo, kiuj havas efikon al la abrazirapideco de certa tereno. La kvanto de fakta grundoperdo dependas de diversaj faktoroj, kiel ekzemple de la kliniĝo de la deklivo kaj la rateo [it rata, en rate, de Rate, fr taux, lt dažnumas], je kiu la grundo kapablas enpreni akvon. Sed la eroziiĝemo de la grundo havas la decidan influon.
Eroziiĝemaj estas grundoj, kiuj havas grandan kvoton da partikloj inter fajna argilo kaj malfajna sablo grandaj. Leŭsogrundoj pro tio estas precipe en danĝero. Malpli eroziiĝemaj kontraŭe estas grundoj skeletoriĉaj, kio signifas, ke ili havas grandan kvanton da ŝtonoj. Granda kvanto da sablo pliigas la akvopermeablecon de la grundo kaj per tio malpliigas ĝian eroziiĝemon.
Erodo
En teĥniko, erodo estas meĥanika erozio per frotado kontraŭ alia malmola substanco; intermeto de malmola pulvoro foje uzatas.
Nicosia
Nicosia estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj en la provinco Enna. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Enna. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Calascibetta, Castel di Lucio (ME), Cerami, Gagliano Castelferrato, Gangi (PA), Geraci Siculo (PA), Leonforte, Mistretta (ME), Nissoria kaj Sperlinga.
Inter la partneraj urboj de Nicosia estas la similnoma urbo Nikozio sur la insulo Kipro.
Dalhem
Ekde 1977 la municipoj Saint-André, Berneau, Bombaye, Feneur, Mortroux, Neufchâteau kaj Warsage apartenas al Dalhem, la ĉefa municipo.
Jakobo Stapulenso
Biografio
Li faris siajn klasikajn studojn en Universitato de Parizo, kie li diplomiĝis kiel Majstro pri Artoj kaj tie profesoris. En 1492, li vojaĝis al Italio, kie li studis la verkojn de Aristotelo en Florenco, Romo kaj Venecio. Reirinte al Parizo, en 1495, li elmontris konsiderindan aktivecon kiel profesoro pri filozofio en la Kolegio de la Kardinalo Lemoine, kie li restis ĝis 1507. Inter liaj disĉiploj troviĝis Guillaume Farel (1489-1565) kaj la estonta episkopo Briçonnet de Meaux (1470-1534), Gérard Roussel (1500-1550) , Michel d'Arande kaj Étienne Poncher (m. 1553). En 1507, li ricevis de Briçonnet inviton por instrui en la monaĥejo el St. Germain-des-Prés, proksime de Parizo. Tie li loĝis ĝis 1520, kie li asidue studis la biblion.
En 1520, Lefèvre estis lasinta Parizon interŝanĝe de Meaux, kie lia amiko, Briçonnet, tiama episkopo de la urbo, indikis lin kiel ĝenerala vikario en 1523. Liaj komentarioj pri la Evangelio estis kondamnitaj en 1523, kaj nur la oportuna interveno de la reĝo povis eviti ke li estus plu kritikita. Sed, dum la aresto de Francisco la 1-a, kiu sekviĝis al la "Batalo de Pavio", en la 24-a de februaro 1525, pluaj procezoj stariĝis kontraŭ Lefèvre dank'al siaj novaj doktrinoj, devigante lin fuĝi. Post la liberigo de la reĝo, li estis revokita el sia ekzilo kaj nomumita bibliotekisto de la reĝa kastelo en Blois (1526). Tie ĉi, li laboris super sia traduko de la Malnova Testamento, kiu publikiĝis en Antverpeno, en 1528. En 1531, li akompanis reginon de Navaro, Marguerita de Angoulême (1492-1549) al Nérac, kie li pasis la lastajn jarojn de sia vivo.
Lefèvre estis pasia advokato de la ekleziaj reformoj, sed li neniam opiniis pri ia disiĝo de la Katolika Eklezio, el kiu li restis kiel membro, nepre necesa por la atingo de liaj celoj.
Nord-Osetio
Nord-Osetio—Alanio aŭ Nord-Osetujo (ruse: Республика Северная Осетия — Алания, "Respublika Severnaja Osetija — Alanija, [rʲɪˈspublʲɪkə ˈsʲevʲɪrnəjə ɐˈsʲetʲɪjə ɐˈlanʲɪjə]; osete: Республикӕ Цӕгат Ирыстон — Алани, Respublika Cagat Ireŝton — Alani, [resˈpublikə t͡səˈgät iɾɨˈʃton äˈläni]) estas respubliko en Norda Kaŭkazio, subjekto de Rusia Federacio, parto de la Nord-Kaŭkazia federacia distrikto. En 1774 ĝi propravole aliĝis al Rusio. En 1921 formiĝis Vladikavkaza (Oseta) distrikto en konsisto de Montara ASSR. De 1924 la teritorio estis aŭtonoma provinco, kaj de 1936 nomiĝis Nord-Oseta ASSR.
Kálmán Laki
Kálmán LAKI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Laki Kálmán, angle Koloman Laki estis hungara biokemiisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1946).
Nord-Osetio
Estas du gravaj vojoj el Rusio al Trans-Kaŭkazio: Transkam kaj t.n. Kartvelia milita vojo.
Kálmán Laki
Kálmán Laki naskiĝis la  1909 en Szolnok. Li mortis la 1983 en Marilando en Bethesda.
Biografio
Kálmán Laki frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Cegléd, universitaton en Szeged. Tie jam dum lernado li aliĝis al rondo de Albert Szent-Györgyi, tial li laboris inter 1933-1941 en la universitata instituto. Li estis la unua diplomita biokemiisto en Hungario. En 1938 helpe de stipendio li plulernis en Manchester. Li ekinstruis en universitato en Budapeŝto en 1944. Post 4 jaroj li migris al Usono, en Bethesda li havis direktoran postenon. Kelkfoje li havis la eblecon esplori en Francio, Izraelo. Li okupiĝis precipe pri sangokoagulaĵo kaj enzimoj. Li ricevis premion Kossuth en 1948 usonan premion en 1976.
Nord-Osetio
Konflikto kun Inguŝio
En la jaro 1992 en orienta parto de la respubliko okazis interetna konflikto, kies kaŭzo estis Ĉeurba distrikto, kies grandan parton oni volis aligi al la najbara rusia regiono Inguŝio. Rezulte de la konflikto kelkmil inguŝoj devis forlasi Osetion kaj loĝas nun en Inguŝio kiel rifuĝintoj. Pli ol duono el ili jam revenis al Norda Osetio, sed ne ĉiuj povis ekloĝi en siaj hejmoj, ĉar en pluraj forlasitaj domoj nun loĝas migrintoj el alia problema regiono — Sud-Osetio.
Turismo
Norda Osetio dum longa tempo estis tre alloga turisma loko, speciale por ŝatantoj de montara skiado. En sovetiaj tempoj ankaŭ eksterlandanoj (speciale el Orienta Germanio) ŝatis ripozi tie ĉi. Nun la famaj ripozejoj Cej kaj Dzinaga uzas nur parton de siaj eblecoj por loĝigi turistojn — la militaj konfliktoj en la najbaraj regionoj forpuŝas eventualajn turistojn. Tamen dum la jaroj 2003-2005 okazis ioma kresko de ripozantoj en Cej kaj Dzinaga.
NGC 5690
NGC 5690 (aliaj indikoj — UGC 9416, IRAS14351+0230, MCG 0-37-19, KARA 638, ZWG 19.72, PGC 52273) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Açucena
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Ipatinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 285 kilometroj.
François Sauvadet
François Sauvadet (naskiĝis la en Diĵono) estas franca politikisto. Li estis urbestro de Vitteaux de 1995 ĝis 2008. Li estis franca ministro pri ŝtatoficistaro de 2011 ĝis 2012 en la 3-a registaro de François Fillon. Li estas prezidanto de la Ĝenerala Konsilio de Kostodorio ekde 2008 kaj deputito  ekde 1993 en la Nacia Asembleo de Francio. Li reprezentas la 4-an balotdistrikton de la departemento Kostodorio kaj membras al la grupo pri Tibeto.
Enrico da Susa
Plejparto el sia kariero, tamen, li pasis en la praktiko de la rajto, en kiu li ricevis profitodonajn enspezojn, komencante kun la estreco de kanonikaro en la katedralo de Antibes-Grasse, apud Nico, en 1235. En 1236, li iris al Anglio kun la nova reĝino Eleanora de Provenco (1223-1291).
Tie li restis ĝis 1242, dungita kelkfoje de la papeco kaj kelkfoje de la reĝo Henriko la 3-a, kiun li daŭre reprezentis ĝis 1258. Henriko estis lernanto de Jacobus Balduinus (mortis en 1225), kiu instruis juron en la "Universitato de Bolonjo". Li estis rigardita de Dante kiel la "patro de la perdekretaj tradicioj de la eklezia povo".
Biografio
Enriko da Suza naskiĝis en Seguzio, en la Piemonte, kiel li mem rememorigas en kelkaj partoj el siaj traktaĵoj, ĉirkaŭ 1210. Oni kredas ke li vivis en la "Palaco de la Bartolomei". La renoma kanonikulo kredeble vivis en la kortego de Tomaso la 1-a de Savojo (1177-1233), edzo de Beatrica de Ĝenevo (1335-1392).
Sekve, Enriko dediĉis apartan sindonemon kaj al la grafino kaj la ŝia filino Beatrica de Savojo (1206-1266), edzino de Rajmondo Berengarjo la 4-a de Provenco (1198-1245). Surbaze de siaj skribaĵoj oni povas diri ke li studis roman juron kaj kanonikan juron en la "Universitato de Bolonjo" givdata de la juristo Jacopo Baldovini (1175-1235). Post sia diplomiĝo pri kanonika juro tie li instruis iom da tempo.
Poste, li estis indikita kiel profesoro pri kanonika rajto en Parizo kaj en Anglio (1237-1244), kie li plenumis sennombrajn vojaĝojn. La franca historiisto Noël Didier (1900-1958) asertas ke li iris al Anglio, akompanante Eleanora-n de Provenco (1223-1291), la filinon de Rajmondo Berengarjo, pro ŝia edzeco al Henriko la 3-a, kiu okazis en 1236. Alia ebleco estas ke Enriko akompanis la kardinalon Otto Candido, kiel papa legato en Francio, en 1237. Tamen, la unua certa atesto pri lia restado en la insulo datiĝas el 1240, kiam, laŭ kroniko de Matthieu Paris (1200-1259), li partoprenis en procezo pri herezo.
Enriko da Suzo malproksimiĝis el la insulo nur post kverelo kun la Episkopo de Norwich, William Raleigh (m. 1250), kiu translokiĝis kiel Episkopo de Winchester en la 29-a de junio 1243. Henriko la 3-a lin sendis en diplomatian mision apud la papo, kiu, en 1244 konsekris lin Episkopon de Sisterono. Decembre de tiu sama jaro, kune kun la episkopo Bertrando, li verkis la novajn statutojn por la registaro de la novaj diocezoj. Tiaj statutoj garantiis pli da aŭtoritateco al la dioceza kanonikaro. Lia nomumo kiel kapelano apud Lia Sankteco datiĝas de la sama periodo.
Enriko restis en Sisteronon ĝis 1250, kiam li estis nomumita ĉefepiskopo de Embrun. Li kreiĝis kardinala episkopo de Ostia kaj Velletri de la papo Urbano la 4-a en la konsistorio de la 22-a de majo 1262. Pro tio li estas ankaŭ konata kiel Henricus Episcopus Hostiensis. Pro sanaj kialoj, li devis forlasi la konklavon, kiu elektis la papon Gregorio la 10-a, post tri jaroj da vakanta sidejo.
Kei Ikeda
Kei Ikeda (池田 圭, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Portage la Prairie
Portage la Prairie estas urbeto de Kanado. Ĝi situas en la provinco Manitobo, kiu keom la ĉefurbo Vinipego estas relative malmulte loĝata. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Muskaptilo
Muskaptilo estas eta, mekanike funkcianta aparato, kiu taŭgas por kapti muson aŭ aliajn etajn ronĝulojn.
StarCraft
StarCraft estas strategia videoludo de reala tempo kreita de Blizzard Entertainment, aperinta je 1998. La intrigo okazas en fikcia futuro, kie pluraj grupoj luktas por domino sur la galaksio. Oni elektas ludi kiel unu el tri rasoj—Terran, Zerg, aŭ Protoss—ĉiu havanta tre apartajn lud-stilojn. La ludantoj devas kolekti risurcojn, konstrui bazojn, kaj krei armeojn por ataki sian malamikojn, tute realtempe.
Muskaptilo
Oni ofte uzas muskaptilon, sur kiun oni fiksas lardon aŭ fromaĝopeceton aŭ alian allogaĵon. Kiam la muso deprenas la nutraĵon aŭ iel ajn premas aŭ movas ĝin, tuj ekfunkcias la kaptilo kaj forta, metal-drata kadro frapas la beston, rompante la nukon, mortigante ĝin.
StarCraft
La ludo havas unu-ludantan kampanjon, per kiu progresas la rakonto.
Muskaptilo
Alia tipo allogas la muson en kaĝon kaj post ties enpaŝo fermiĝas, tiel ke la muso viva kaptiĝas.
StarCraft
Ĝia plur-ludanta ludado, en kiu plej ofte du ludantoj konkuras, estis unu el la plej konataj elektronikaj sportoj.
La ludo havas sekvon StarCraft II, kiu aperis je 2010.
Ligiloj
Oficiala retpaĝo
6687 Lahulla
6687 Lahulla estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la hispana astronomo José Felix Lahulla, de la observatorio de Madrido.
Niscemi
Niscemi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Kaltaniseto, (itale provincia di Caltanissetta, sicililingve pruvincia di Caltanissetta, ekde 2015 formale itale Libero consorzio comunale di Caltanissetta. Fine de en la komunumo vivis . Najbaraj komunumoj estas [Caltagirone]] (CT), Gela kaj Mazzarino.
Andrzej Leszek Szcześniak
Vivo
Li edukiĝis en vilaĝo Wilczkowice apud Góra Kalwaria, kie lia patro estis lernejestro. En 1952 finis historion en Varsovia Universitato. Poste estis interalie instruisto de historio kaj geografio, kaj korpa edukado. Membro de Pola Unuiĝinta Laborista Partio. De 1969 laboranto de kleriga ministerio, kaj poste kunlaboranto de Ministerio pri Nacia Edukado. Li estis interalie membro kaj poste gvidanto de la komunaj komisionoj pri lernolibroj pola-hungara, pola-aŭstria kaj pola-brita en Kembriĝo. Interalie kunlaboris kun Jerzy Robert Nowak kaj Norman Davies.
Duone de la 80-aj jaroj ekparolis pri problemo de la masakro de Katin, kaj fine de la Pola Popola Respubliko en 1989 eldonis ĉi-rilatajn publikaĵojn. Li estis aŭtoro de lernolibro pri universala historio 1914-1990 por la 8-a klaso de bazlernejo, eldonata en 1984–1990 kaj por mezlernejoj "Historio 1918-1939". Liaj lernolibroj el la 90-aj jaroj estis kritikataj de judaj medioj kaj maldekstrulaj, sed laŭdataj de instruistaj rondoj kaj dekstrulaj-naciaj medioj. Li publikigis en "Wiadomości Historyczne" (Historiaj Sciigoj). De 1999 felietonisto de "Nasz Dziennik" kaj Radio Maryja, kie gvidis ĉiutagan programon Provu pensi kaj estis komentanto de la disaŭdigaĵo Aktualaĵoj de la tago. Li estis kreinto de Historia Muzeo en Stara Miłosna, kvartalo de Wesoła).
Memorigo
La 10-an de aprilo 2003 lian memoron omaĝis en Pola Sejmo parlamentanino Zofia Krasicka-Domka.
La 13-an de aprilo 2004 Fondaĵo "Golgoto de Oriento" atribuis al li postmorte Golgot-Medalon  de Oriento – Katin 1940 pro la meritoj pri memorigado de la Viktimoj – Martiroj de la Golgoto de Oriento.
(54653) 2000 SB350
(54653) 2000 SB350 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun ioma granda klinangulo, en la najbaraĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, pro tio ĝi estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Pollino
Pollino (Massiccio del Pollino, "montarmasivo Pollino") estas montaro de suda Italio inter la regionoj Basilikato kaj Kalabrio. Geologie ĝi apartenas al la Apeninoj.
Ĝi inkludas plurajn monto-pintoj, kiuj superas 2.000 metrojn s.m.n. alteco: Serra Dolcedorme (2.267 m), Monte Pollino (2.248 m), Serra del Prete (2.181 m), Serra delle Ciavole (2.130 m) kaj Serra di Crispo (2.054 m). Ĝia teritorio plejparte apartenas al samnoma Nacian Parkon Pollino (Pollino Geopark), la plej grandan italan nacian parkon.
Origino de la nomo
Ne estas certa la origino de la nomo "Pollino"; Por iuj ĝi devenas de la latina pullus, (juna besto), de kiu mons Pullinus, monto de junaj bestoj. Ĉi tio derivus el la antikva kutimo konduki, ekde la fino de la printempa sezono, la bestojn paŝti sur la verdaj herbejoj de la pli altaj altebenaĵoj. Sed aliaj derivas la nomon de la latina "mons Apollineus", (monto de Apollo), probable, oni diras, ĉar Monto Pollino eble havis kultodomo por la lokaj loĝantoj de Granda Grekio.
Karsto kaj hidrografio
La kalkŝtonaj rokoj formas la veran spinon de la montarmasivo. Ĉiuj plej altaj pintoj kaj la ĉefaj krestoj do forte submetiĝas al erozio kaj al fenomenoj de la karsto, kiuj kontinue forĝas ĝian aspekton. En la teritorio estas multajn kavernojn, kiel tiu de la Romito, en kiuj troviĝis grafitioj de ŝtongravuraĵoj devenantaj de la Paleolitiko, kaj kanjonoj, inter kiuj sensaciaj estas tiuj elfositaj de la torento Raganello kaj de la rivero Lao.
Aliaj gravaj karstaj fenomenoj konsistigas la dolinon nomatan "Abisso del Bifurto" - la plej profunda kaj plej impona abismo en suda Italujo, kiu malsupreniras en la profundegaĵojn de la Sellaro dum pli ol 650 metroj; la kavernoj de Serra del Gufo; la sugestiaj ebenaĵoj de Pollino, Ruggio kaj Iannace, plenaj de dolinoj. Proksime de la ĉefaj pintoj (precipe sur la pintoj de Pollino, Serra del Prete kaj Serra di Mauro), dolino, ekzistas grandegaj dolinoj, veraj kolektantoj - transportiloj de meteologiaj akvoj, kiuj helpas nutri la abundajn fontojn disigitajn tra la teritorio.
Kampoj formitaj de la miljara agado de la akvoj estas videblaj sur la pintaj areoj de la Timpa di San Lorenzo same kiel sur la spino de la Madono del Pollino. Fine, bizaraj formoj de roko ĉizita de la karsto leviĝas proksime al la ebenaĵo Iannace.
Ankaŭ la altebenaĵo nomita "Piano Ruggio" (1.500 - 1.600 metroj), sugestie metita inter Timpone della Capanna, Coppola di Paola, Serra del Prete kaj Monto Grattaculo (ĉi-lasta kun sufiĉe kurioza nomo), estas ekipita per pluraj dolinoj kiuj malhelpas la inundadon. Ideala por mallongaj ekskursoj, same kiel por skikurado, ĉi tiu agrabla loko tiel fascinis la grandan italan ŝtatiston de Trentina origino Alcide De Gasperi, ke li volis krei tie rifuĝejon, kiu nun portas lian nomon). Fontoj de karsta origino estas tiuj de Frida, en la loko Mezzana kaj tiuj de Mercure, proksime de Viggianello.
László Lukács (kantisto)
László Lukács [lAslO lukAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lukács László estis hungara muzikisto, (ŝlagrogitaristo, kantisto, tekstopoeto).
Biografio
László Lukács jam frue entuziasmis pri la ŝlagroj. Li fondis la unuan ŝlagrorkestron en 1985, kie li estis gitaristo pri baso kaj kantisto. Post 4 jaroj li fondis pli novan, kiu portis jam tutlandan konatecon. Li konstante estas gitaristo, kantisto, tekstopoeto, pli malofte komponisto. Li komponis ekzemple marŝon por la loka futbala teamo. Pli frue li estis amatora paraŝutisto. Li ricevis premiojn en 2004 kaj 2018.
Giancarlo Pasquini
Giancarlo Pasquini (konata ankaŭ kiel Dave Rodgers) estas itala komponisto kaj produktoro.
Ŝravakajano
Ŝravakajano estas unu el la tri janoj en barata budhismo. La termino signifas veturilo de la disĉiploj kaj ĝi estas historie uzita de mahajanistoj por priskribi hipotezan vojon al vekiĝo, kiu kongruas kun la celo de arahanto, kiel rezulto de aŭskulti la instruojn de ververa budho. Laŭ Onians, mahajanistoj uzis pli ofte la esprimon Hinajano (malpli supera veturilo), sed Ŝravakajano estis la politike ĝusta termino. Hinajano, tamen, inkluzivis Ŝravakajanon kaj Pratjekabudhajanon, kontraste al Mahajano.
Laŭ Sarvastivado
La sarvastivadanoj de la subskolo Vaibhāṣika uzis la jenajn tri janojn:
Laŭ Darmaguptako
Laŭ la skolo Darmaguptako, la budho Gotamo kaj tiuj kiuj sekvis la du janojn (Ŝravakajanon kaj Bodisatvajanon) atingis la saman vekiĝon, kvankam ili sekvis malsamajn noblajn vojojn.
Laŭ Mahajano
En la Abhidharmasamuccaya, Asango priskribas tiujn, kiuj sekvas la Ŝravakajanon kiel kun malaltaj kapabloj, celantaj nur sian propran vekiĝon kaj kultivantaj malligiĝon por atingi vekiĝon.
25472 Joanoro
25472 Joanoro estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la kataluna astronomo Jaume Nomen elde la Observatorio de La Ametlla de Mar (Katalunio, Hispanio).
Neŭraminidazo
Neŭraminidazoj estas familio de enzimoj, kiuj disigas salivacidojn disde aminoglikoproteinoj kaj kaŭzas ke ili iĝas digesteblaj. Tiaj enzimoj oftas en virusoj, bakterioj, aliaj unuĉelulo, parazitoj kaj fungoj, sed ankaŭ ekzistas en la lizosomoj kaj la ĉelmembranoj de bestoj kaj homoj. Tie ili esencas por la katabolismo de la tiulokaj aminoglikoproteinoj kaj membranaj gangliosidoj. Se la enzimoj pro malsano mankas, la aminoglikoproteinoj kaj membranaj gangliosidoj tro multiĝas en la sango kaj urino.
25472 Joanoro
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la kataluna biokemiisto Joan Oró i Florensa, (1923–2004), naskiĝinta en Lleida, kiu dediĉis sian tutan profesian vivon por pristudi la originon de la vivo. Li disvastigis sciencojn ĝenerale, kaj precipe astronomion inter Katalunio kaj sia hejmo en Houston (Teksaso).
Neŭraminidazo
Virusa enzimo
Neŭraminidazoj estas fikse enkonstruitaj en la membrano de multaj virusoj, ekzemple tiuj respondecaj por morbilo, epidemia parotidito, gripo de tipoj A kaj B. Ili disigas glikoproteinojn de la membranoj de virusoj kaj iliaj gastigaj ĉeloj, por liberigi la viruson post ties multiĝo el la infektita gastiga ĉelo.
Tiel nomitaj neŭraminidazo-inhibantoj estas medikamentoj, kiuj malrapidigas tiun proceson de disiĝo de la gastiga ĉelo post infektiĝo per gripaj virusoj. Ĝenerale oni konsideras grave doni la medikamenton ene de la unuaj 48 horoj post la montro de unuaj simptomoj. Al tiu grupo de medikamentoj apartenas la substancoj Oseltamiviro kaj Zanamiviro. Ĝi uziĝas interalie en la terapiado de la viruso H5N1 kaj de la gripa pandemio de 2009.
Ekzistas naŭ tipoj de neŭromidazoj de gripo-A-virusoj - ili ricevis la nomojn N1 ĝis N9.
Insulo Enderby
Insulo Enderby (Enderby Island) estas parto de la insularo de Aŭklandoj en Novzelando. Ĝi situantas ĝuste ĉe la norda pinto de Aŭklandoj, nome la plej granda insulo en la arkipelago.
Historio
Oni trovis pruvaron de setlejoj de Polinezianoj jam de la 13a kaj 14a jarcentoj, nome ĉe golfo Sandy, en ŝirma kaj relative malpli negastiga loko, atingebla al fokaj kolonioj.
La 20an de marto 1887 okazis vrako. El 24 ŝipanoj survivis ok dum duonjaro sur la insulo.
Laszlo Zinner
Lazlo ZINNER estis brazila skulptisto, fariĝis membro de San-Paulo Esperanto-Klubo en 1949, kiam el Rio-de-Ĵanejro li instaliĝis en San-Paŭlo. Kvankam lia nomo ne aperas en listoj de estraranoj, lia pozitiva agado por nia afero estas evidenta, konstanta, konvikinga ĝis lia morto en la 20-a de julio 1977. Li estis organizanto de kulturkunvenoj ne nur en la Esperanto-klubo, sed ankaŭ en Universitato Mackenzie kie li laboris kaj en la municipa biblioteko de San-Paŭlo. Li kunhelpis en la oficiala Esperanto-kurso de urbo San-Paŭlo, daŭre klopodis enkonduki Esperanton en la lernejojn kaj restis kiel klarvida konsilanto, kiu ne perdis oportunon instigi la uzon de la lingvo.
Dison
Dison (france: [diZO:N]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipo Andrimont apartenas al Dison, la ĉefa municipo.
Heinz Conrads
Heinz CONRADS (ĝis almenaŭ 1916: Heinz Hansal; naskiĝinta la en Vieno, mortinta samloke la  estis aŭstra aktoro, moderigisto kaj interpretisto de popolkantoj tradiciaj vienaj. Li estis granda fanatikulo de la futbalklubo Rapid Wien.