cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sant'Alfio
Sant'Alfio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Adrano, Belpasso, Biancavilla, Bronte, Castiglione di Sicilia, Giarre, Linguaglossa, Maletto, Mascali, Milo, Nicolosi, Piedimonte Etneo, Randazzo kaj Zafferana Etnea.
Atanariko
Atanariko (366-381) estis reĝo el pluraj branĉoj de la tervingiaj gotoj dum minimume du jardekoj en la 4-a jarcento.
Biografio
Atanariko unuafoje aperis en la historiaj registroj en la jaro 369, kiam li partoprenis en la batalo kontraŭ Valento, la romia imperiestro, kaj laste negocis favoran pacon al sia popolo. Dum lia regado, multaj tervingioj konvertiĝis al la kristana arianismo, al kiu Atanariko arde konstraŭstaris, timante ke la Kristana Fido eble detruus la gotikan kulturon. Laŭ raportoj de Sozomeno (400-450), historiisto pri la kristana eklezio, pli ol 300 kristanoj mortiĝis dum persekutado dum la jardeko 370. Fritigern, rivalo de Atanariko, estis ariano kaj estis favorita de Valento, kiu dividis kun li siajn religiajn kredojn. En la komenco de 370, Atanariko sinsekve batalis kontraŭ Fritigern dum civila milito, kaj nur post kelkaj jaroj ĉi tiu estis venkita de la invadantaj hunoj. Provizore fuĝinte al la kaŭkalandaj regionoj, en la Karpatoj, Atanariko estis varme akceptita de Teodozo la 1-a, en Konstantinopolo, en 381, kie li subskribis traktaton je amikeco kun la Orienta Romia Imperio.
Sokrato el Konstantinopolo, Sozomeno kaj la historiisto Zozimo lasis referencajn verkojn pri la konfliktoj inter Fritigern kaj Atanariko. Amiano Marĉelino kaj Filostorgio (368-433) neniam faris registrojn pri tiuj eventoj.
Laŭ la historiisto Sokrato el Konstantinopolo, Fritigern kaj Atanariko estis rivalaj estroj de la tervingiaj gotoj. Ĉar ĉi-rivaleco fariĝis milito, Atanariko estis favorita, kaj Fritigern petis la helpon de la romioj. La imperiestro Valento kaj la trasiaj armeoj intervenis. Valento kaj Fritigern venkis Atanarikon, kaj Fritigern konvertiĝis al Kristanismo, kaj alprenis ĉiujn instruojn, kiujn Valento sekvis. Sozomeno rakontas la saman historio de Sokrato.
Laŭ la kronikisto Zozimo, Atanariko (aŭ Athomaricus) estis reĝo de la gotoj aŭ skitoj. Kelkatempo kiam ili estis venkinta en Adrianopolo, kaj post la ascendo de Teodozo; Fritigern, Alateo kaj Safrakso supreniris norden de Danubo kaj eldetruis Atanarikon, antaŭ ol reiri suden de la Danubo.
En 376, Valento permesis al la popolo de Fritigern trairi la Riveron Danubo kaj stariĝi sur romia grundo por eviti la hunojn, kiuj juŝe estis konkerinta la greŭtungojn kaj nun ili estis presintaj la tervingioj, kiuj tiam vivis en Dakio. La popolo de Atanariko estis lasitaj proprasorte, sed, multaj el ili ankaŭ trovis vojon tra la rivero. En 381, Atanariko neatendite alvenis al la ĉefurbo de la Oriental Romioj en Konstantinopolo. Laŭ la kronikisto Jordaneso, kiu vivis en Romo en la 6-a jarcento, Atanariko negocis la pacon kun la nova imperiestro, Teodozo, kiu lasis kelkajn tervingiajn federulojn aŭ aliancajn oficistojn el Romo establiĝi sur romian teron kiel ŝtato ene de alia ŝtato. Paŭlo Orosio, en lia verko "Historiae adversum paganos" kaj Zozimo (Nova Historia) ankaŭ tion asertas, sed alia fonto, Amiano Marĉelino (Res Gestae) rakontas al ni historion tute malsimilan. Laŭ la historiisto, Atanariko estis forpelita de siaj aliancaj triboj kaj devigita serĉi ekzilon en la romia teritorio. Temistio(317-388), ankaŭ priskribas Atanarikon kiel peteganton kaj ekziliton. Verdire, Atanariko tiam ne havis aŭtoritatecon por negoci. Li estis bonvenigita de Teodozo en Konstantinopolo, en la 11-a de januaro 381, nur pro tio ke la imperiestro volis havi lastan impreson pri la tervingioj, kiu ankoraŭ batalis kontraŭ la romioj. Post kelkaj semajnoj, Atanariko neatendite mortis, en la 21-a de januaro 381. Pakto de paco kun la tervingioj (aŭ visigotoj), kiuj ankoraŭ batalis kontraŭ la romioj en Trasio, estis kompletigita en 382, kaj lastis ĝis la morto de Teodozo, en 395.
Huy (Belgio)
Huy (france: [UJ] aŭ valone: Hu aŭ Hoei) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en la jaro 1066. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma arondismento. En la municipo havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Ben-Ahin kaj Tihange apartenas al Huy, la ĉefa municipo.
En la teritorio situas la nuklea centralo Tihange, unu el du nukleaj centraloj de Belgio.
Stacio Tokuan
Stacio Tokuan (japane: 徳庵駅 [Tokuan-eki], angle: Tokuan Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Katamachi.
Sándor Fellner
Sándor Fellner [ŝAndor felner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fellner Sándor estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis toronyi [toronji] ekde 1905. Sándor Fellner naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Fellner devenis el juda familio. Li maturiĝis en sia naskiĝurbo, li studis en Reĝa Teknikuniversitato József, Akademio de Belartoj de Vieno (1873-1876) kaj en en:École des Beaux-Arts (1876-1879). Liaj plej gravaj instruistoj estis Theophilus Hansen en Vieno kaj Charles Garnier en Parizo, sed Fellner lernis ankaŭ pentroarton de Mihály Zichy. Hejmenveninta li establis propran atelieron kaj kreis planojn pri palacoj, kasteloj, vilaoj laŭ eklektikismo. Pro vidviĝo li edziĝis dufoje, lia unua edzino naskis filon en 1895, la dua same filojn en 1924 kaj 1925.
Albrechtice u Rýmařova
Albrechtice u Rýmařova (devene nur Albrechtice, Olbersdorf) antaŭe ankaŭ nomata Helvíkov, estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Břidličná en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas oriente de Rýmařov. Vivas ĉi tie.
Santa Ana (Sonora)
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 16014 loĝantojn. El tiuj estis 7961 viroj kaj 8053 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1620,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 680 metroj super la marnivelo.
Korundo
Korundo (de la sanskrita koruvinda) (Al2O3) estas mineralo formita de oksido de aluminio.
Santa Ana (Sonora)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  332 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21 °C.
Albrechtice u Rýmařova
Albrechtice u Rýmařova estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,79 km².
Santa Ana (Sonora)
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9088 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 8826 scipovis legi kaj skribi kaj 255 personoj estis analfabetoj. Do 2,81 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Korundo
Ĝi troviĝas en naturo sub formo de kristaloj kaj iom malpli kiel vulkanaj rokaĵoj.
Ties dureco estas de 9 laŭ la Mohs-skalo, kaj estas la mineralo uzata kiel referenco por tiu malmoleco.
Ĝi havas densecon de 3,9 ĝis 4,1 g/cm3
Ĝi aperas laŭ granda varieco de koloroj laŭ ties malpuraĵoj ekzemple: senkolora, blanka, bruna, viola, verda, flava, blua aŭ ruĝa. Ties brilo estas vitreca.
La ruĝa varianto, konata kiel rubeno, kaj la blua, konata kiel safiro, estas konsiderata kiel noblaj gemoj. Korundo estas uzata por juvelarto kaj en industrio de precizeco.
Albrechtice u Rýmařova
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1317. En la jaro 1930 la municipo havis 315 loĝantoj, post ellandigo de la germana loĝantaro ĝi preskaŭ tute pereis. Hodiaŭ ĝi estas administra konsisto de urbo Břidličná. Meze de la vilaĝo situas surkreskinta baroka preĝejo kun torso de tombejo. Apud ruino de paroĥo situas eksa lernejo. Proksime de vojo al la preĝejo estas malgranda malfermita kapeleto. Konstruareo estas drame meldensiĝinta, kreas ĝin kutime domete reguligitaj restaĵoj de domoj kaj kelke da privataj agrikulturistoj, dediĉantaj sin precipe al bredado sur paŝtejoj en la ĉirkaŭaĵo.
Loĝantaro
En Albrechtice u Rýmařova estas registritaj 39 adresoj: ĉiuj daŭraj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 35 domoj, el tio 14 daŭre loĝigitaj.
István Andrikó
István Andrikó naskiĝis la en Derekegyház, li mortis la  en Szentes.
Biografio
István Andrikó finis nur bazlernejon, poste li estis helpanta ŝafisto apud lia patro. En 1938 li atingis la rangon respondeca ŝafisto (li sola povis labori dum la garditaj ŝafoj senmanke restis). Dum la 2-a mondmilito li batalis kaj estis militkaptito. Li laboris en ŝtata bieno de Pankota inter 1952 kaj 1966, lia ŝafaro estis tutlande konata. Li selektis, bredis novan subspecon de ŝafoj. Post la emeritiĝo (1966) li estis konsilisto de kolĥozo en Szentes. Li ricevis premion Kossuth en 1954, pli frue kaj poste ankaŭ po unu premiojn.
Santa Ana (Sonora)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
25519 Bartolomeo
25519 Bartolomeo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Bartolomeo, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Shorecrest Preparatory School de Sankt-Peterburgo (Florido).
Sándor Hamvai
HAMVAI Sándor, (familinomo Hegedűs) estis hungara/rumanihungara verkisto naskita en Szilágysomlyó la 18-an de marto 1861 kaj mortinta en Șimleu Silvaniei la 31-an de januaro de 1925.
Kariero
Hamvai Sándor laboris en publikadministracio. Li estis fondinto de Szilágysági Újság (1910–19), ano de Szigligeti Társaság.
10259 Osipovyurij
10259 Osipovyurij estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, ekde 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo de Ukraino).
Timbalada
Timbalada estas brazila muzikistaro el Salvador de Bahio, kiun Carlinhos Brown fondis en 1992 kaj arte direktis longan tempon.
Ĝi partoprenas la karnavalon de Salvador kaj pli malgranda ensemblo realigas scenejajn programojn, surdiskigas kaj koncertvojaĝas tutmonde. Timbalada nek nomiĝas bloco afro nek „bloko da blankuloj, ruĝuloj aŭ flavuloj“, sed kiel „banda do ser humano“, „bando de homaj estaĵoj“. Ĝi ŝanĝis la samboregeon al aparta stilo, kiun ĝi forte pliriĉigis per elementoj de funko kaj kiun ĝi mem nomas „timbalada“ aŭ „Candeal“ (laŭ la kvartalo de Salvador, el kiu la muzikistoj devenas). Je la disvastigo de la tamburo timbo ĝi ludis apartan rolon, prom tio ankaŭ la bandonomo. Antaŭ prezentadoj la muzikistoj ĉiam pripentras siajn kapojn kaj korpojn per fantaziaj skemoj el blanka farbo.
Caixa (Ag. 0364)
La agentejo 0364 funkcias en la urbocentro de Votuporango, subŝtato San-Paŭlo.
Fondaĵo James Clerk Maxwell
La Fondaĵo James Clerk Maxwell (The James Clerk Maxwell Foundation) estas registrita skota karitata organizaĵo kreita en 1977. Subtemante fizikon kaj matematikon, ĝi honoras unu el la plej grandaj fizikistoj, nome James Clerk Maxwell (1831–1879), kaj ĝi laboras por pliigi la publikan konscion pri scienco. Ĝi enhavas malgrandan muzeon en la naskohejmo de Maxwell kiu estas posedo de la Fondaĵo.
La Fondaĵo James Clerk Maxwell celas pliigi la publikan konscion pri la multaj sciencaj avancoj fare de Maxwell laŭlonge de sia vivo kaj fokusigi al ties gravo en la nuna mondo. Ĝi resumas la multajn plinovigajn teknikajn avancojn kaj montras, en la naskohejmo de Maxwell mem, la historio de la familio de Maxwell. La Fondaĵo atribuas stipendiojn kaj premiojn kaj subtenas matematikajn defiojn desegnitajn por kuraĝigi junajn studentojn studi kiel matematikistoj, sciencistoj kaj inĝenieroj por iĝi gravuloj en la morgaŭa mondo.
Eglo
Eglo - (helene Αἴγλε, latine Aegle) estas en helena mitologio nomo de kelkaj virinaj figuroj:
Eglo - Najado
El la najadoj estis Eglo la plej bela, kaj pro tio elektis ŝin amantinon la suna dio Helioso. El tiu ĉi amrilato naskiĝis Ĥarisoj, belaj diinoj de beleco kaj artoj.
Sed ekzistas ankoraŭ unu versio. En ĝi patro de Ĥarisoj estis la plej alta dio Zeŭso kaj ilia patrino estis diino Eŭrinomo.
Eglo - Hesperidino
Tiu ĉi Eglo estis unu el kvar gardistinoj de raraj oraj pomoj en ĝardeno de Hesperidinoj en okcidento de la lando. Tien por ili venis heroo Heraklo, kiam li plenumis la dek unuan taskon, starigitan al li de la reĝo Eŭristeo. Heraklo devis arkopafi teruran gardiston de la ĝardeno, centkapan drakon Ladonon. Poste li tenis anstataŭ Atlaso la ĉielan volbon kaj giganto tiel povis pluki al li orajn pomojn.
Hesperidinoj estis tri aŭ kvar, eĉ oni ankaŭ citas da ili sep. Ili nomiĝis Eglo, Eriĥteo, Hesperethuso, Arethuso, Hespero, Hesperio kaj Hestia.
Kapoejro
Kapoejro (capoeira, en la portugala) estas luktoarto disvolvita de afrikaj sklavoj alportitaj al Brazilo kaj de iliaj posteuloj. Ĝin karakterizas lertaj kaj kompleksaj korpomovoj, farataj ofte sur la planko aŭ kapmalsupre kaj piedleve, kaj havantaj kelkfoje fortan akrobatan komponanton. Karakterizaĵo distinganta ĝin disde aliaj luktoj estas la fakto, ke ĝi estas akompanata de propa muziko. Ofta dubo estas, ĉu kapoejro estas danco aŭ lukto; kapoejro, en vero, estas kaj danco kaj lukto. La vorto kapoejro havas kelkajn signifojn, el kiuj unu rilatas al la arbaraj aŭ ĝangalaj areoj en la brazila internlando. Estas sugestite, ke kapoejro ekhavis sian nomon de tiaj lokoj, kie la sklavoj forfuĝintaj provis kaŝi sin.
Ekzistas du precipaj kapoejrostiloj, sufiĉe malsimilaj inter si. Unu el ili estas nomita "Angola", karakterizita per malrapida, proksimplanke malalta lukto, kiu speciale atentas al la ritoj kaj tradicioj de la arto. La alian stilon oni nomas "Regiona" ("Regional", en la brazilportugala) kaj ĝi estas konata per siaj fluaj kaj akrobataj movoj, ĉe kiuj la strategio kaj la tekniko estas la ĉefaj punktoj. Ambaŭ stilojn markas intenckaŝemo kaj artifikoj, kaj estas surplanke aktivaj; estas tre oftaj plurspecaj gambomovoj, kiel ekz. piedpintaj, rampaj kaj tutplandaj piedbatoj.
Ĝi formis la bazon de rompdanco kiu estiĝis en la fino de la 20-a jarcento.
Ĝia praktikado
La kursanoj, kapoejristoj, staras en cirklo (por. roda) kun 2 kombatantoj en la centro de la cirklo. Samtempe iu ludas per tipaj brazilaj muzikinstrumentoj (ekz. la berimbaŭo kaj la kaŝiŝo). La muziko vokiĝas la animo en kapoejro kaj kontrolas la rapidecon kaj la ritmon de la batalo.
Samtempe la homoj en la rando de la cirklo kantas, manfrapas kaj ludas sur tamburinoj (por. pandeiro), sonoriloj (por. agogo) kaj tamburoj (por. atabaque). La kantoj ofte temas pri la ludado de kapoejro kaj incitas al la batalantoj.
La kapoejra roda
La Roda (pron. ĥoda) aŭ "Roda de Capoeira" estas la cirklo de homoj en kiu kapoejro estas ludata. La cirkla formo ekzistas por teni la fokuson sur la ludantoj kaj muzikistoj kaj konservi la energio kreita de la kapoejra ludo. La homoj kiuj randas en la cirklo manfrapas kaj kantas laŭ la muziko ludata de la muzikantoj en la bateria por la du partneroj kiuj kapoejre ludas (por. jogar). La "buŝo" de la roda estas lokita rekte antaŭ la bateria. Ĝi estas la punkto de kie la ludantoj komencas ĉiu ludo kaj ĝenerale kie iuj novaj ludantoj devas eniri. In iuj kapoejraj lernejoj individuo el la spektantaro povas "aĉeti" la ludon por komenci la ludandon kun unu el la du ludantoj kaj komenci novan ludon.
Historio
Dum la 16-a jarcento, Portugalio venigis sklavojn en Sudamerikon, elvenintaj el Okcidenta Afriko. Brazilo estis la plej granda ricevanto de la sklavomigrado, kun 42% el ĉiuj sklavoj forsenditaj trans Atlantikan Oceanon. La jenaj popoloj estis plej ofte vendataj en Brazilo: sudana grupo, komponita precide de la popoloj Joruboj kaj Dahomeo; la grupo gvinea-sudana de la popoloj Malesi e Hausa kaj la grupo bantua (inkluzivanta la kongojn, la Kimbundojn kaj la Kasanjejn) de Angolo, Kongo kaj Mozambiko. La negroj kunportis kun si en la Novan Mondon siajn kulturajn tradiciojn kaj religion. La homogeneiĝado de la afrikaj popoloj sub la subpremo de la sklaveco estis la antaŭenpuŝilo de la kapoejro. Ĝi estis disvolvita de la sklavoj de Brazilo kiel maniero rezisti je siaj subpremantoj, sekrete praktiki sian arton, transigi sian kulturon kaj plibonigi sian moralon. Estas registroj de kapoejropraktikado en la 18-a kaj 19-a jarcentoj en la urboj Rio-de-Ĵanejro, Recifo kaj Salvadoro, tamen dum pluraj jaroj la kapoejro estis konsiderata ordorenversa kaj ĝia praktiko estis malpermesita kaj intense retenita. Pro tiu retenado, la kapoejro praktike estingiĝis en Rio-de-Ĵanejro, kie la kapoejristaj grupoj estis konataj kiel maltas, kaj en Recifo, kie, laŭ iuj ĝi devenis de la frevodanco, konata kiel la paŝo. En 1932, Majstro Bimba fondis la unuan kapoejropalestron de Brazilo, en Salvadoro. Majstro Bimba aldonis kelkajn movojn el luktartoj kaj disvolvis laŭsisteman trejnadon por kapoejro, stilo kiu ekkonatiĝis kiel Regiona. Kontraŭstare, Majstro Pastinha predikis la tradicion de kapoejro kiel ŝajniĝa, simulada, trompa kaj malica ludo, stilo kiu ekkonatiĝis kiel Angola. Per la rivaleco inter tiuj du grandaj majstroj, la kapoejro ĉesis esti marĝenigita kaj disiĝis el Bahio en ĉiujn brazilajn subŝtatojn.
7378 Herbertpalme
7378 Herbertpalme estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Kapoejro
Trajtoj de kapoejro
En la komunumo de kapoejro la celo de la praktikado estas tre malsama. Kelkaj grupoj de praktikantoj enfokusigas la akrobatiko, aliaj la batalsporto kaj aliaj la danco. Ĝ plaĉas al multaj pro la pura beleco en la batalarto, kiu povas funkcii kvazaŭ kiel hipnoto. Ĝi estas samtempe batalo kaj danco, kiu ne nur estas la korpa, sed ankaŭ ekzistas de muziko, kulturo, historio kaj scio. Kapoejristo devas tiel lerni kiel teni la ekvilibron inter la korpo kaj la menso.
Butea monosperma
Butea monosperma, aŭ Palasarbo (en panĝaba: ਕੇਸੂ, en sanskrito: किंशुक, en telugua: మోదుగ/మోదుగు, en hinda: पलाश, en bengala: পলাশ, en maratia: पळस, en birma: ပေါက်ပင်) estas arbospecio de la genro Butea indiĝena el tropikaj kaj subtropikaj partoj de la Hinda Subkontinento kaj Sudorienta Azio, kreskanta en tuta Barato, Bangladeŝo, Nepalo, Pakistano, Srilanko, Birmo, Tajlando, Laoso, Kamboĝo, Vjetnamio, Malajzio, kaj okcidenta Indonezio. Komunaj nomoj estas Palaso, Dako, Flamo de la Arbaro, Papagoarbo, Keŝuo (en panĝaba) kaj Kesudono (en gujerata).
Ĝi estas mezgranda seksezona decidua foliarbo, kreskanta ĝis 15 m alta. Ĝi estas malrapide kreskanta arbo, kaj junaj arboj havas kreskan rapidecon de kelkaj futoj jare. La folioj estas pinataj, kun 8–16 cm petiolo kaj tri folietoj, ĉiu de 10–20 cm da longeco. La floroj estas 2.5 cm longaj, brilaj oranĝecruĝaj, kaj produktitaj en grapoloj ĝis 15 cm longaj. La frukto estas balgo 15–20 cm longa kaj 4–5 cm larĝa.
Komunumoj de Haute-Corse
Jen listo de la 236 komunumoj de la franca departemento Haute-Corse, en Korsiko, laŭalfabete. (CAB) Kunurba komunumo de Bastia, kreita en 2002.
NGC 5769
NGC 5769 (aliaj indikoj — MCG 1-38-8, ZWG 48.47, ARAK 462, NPM1G +08.0377, PGC 53145) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Butea monosperma
En Okcidenta Bengalo, ĝi estas rilata al fontoj, precipe tra la poemoj kaj kantoj de nobelpremiito Rabindranath Tagore, kiu komparis ĝian brile oranĝan flam-similan floron kun fajro. En Ŝantiniketo, kie Tagore vivis, tiu floro fariĝis nemalhavebla parto de la festado de printempo. La planto donis nomon al la urbo Palaŝi, fama pro la historia Batalo de Plassey okazinta tie.
NGC 5769
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Butea monosperma
Estas dirite ke la arbo estas formo de Agnidev, dio de Fajro. Ĝi estis puno donita al li de diino Parvatio pro ĝenado fare al ŝi kaj al la privateco de Ŝivao.
En la Telangana regiono de Andra-Pradeŝo, la floroj estas speciale uzataj en la kultado de Ŝivao okaze de la festivalo Maha Ŝivratri. En la telugua, tiu arbo estas nomata Modugu-ketu.
En Kerala, ĝi estas nomita "plasu" kaj "ĉamata". Ĉamata estas la popola versio de la sanskrita vorto "Samida", malgranda lignopeco kiu estas uzata por "agnihotra" aŭ fajrorito. En la plej granda parto de la malnovaj keralaj braminaj domoj, oni povas trovi tiun arbon ĉar ĝi estas vaste uzata por fajrorito.
Uzoj
Ĝi estas uzita por produktado de ligno, rezino, furaĝo, kuraciloj, kaj tinkturfarbo. La ligno estas malpure blanka kaj mola kaj, estante daŭra sub akvo, estas uzata por putkadrumoj kaj akvoŝoveliloj. Bona lignokarbo povas esti produktita el ĝi. La folioj estas kutime tre ledecaj kaj ne manĝeblaj de brutaro.
Uzado por ledo
La gumo estas konata kiel bengala kinoo kaj estas konsiderata valora fare de drogistoj pro siaj adstringaj kvalitoj kaj de ledolaboristoj pro sia tanino.
Kuirarta uzo
La gumo de la arbo, nomita kamarkas en la hinda, estas uzata en certaj manĝpotoj.
En pli malriĉaj regionoj, ekzemple en Maharaŝtro, tiu arbo inter aliaj disponigas foliojn kiuj estas uzitaj aŭ plurpece kune aŭ unuope (nur en kazo de bananfolio) por fari folio-platon por servado de manĝo, kaj ekzemple estema bofilo en pli aĝaj tempoj (ĝis jarcento antaŭe) estis testita je sia lerteco en farado de tiu plato kaj bovlo (por servado de pli likvaj partoj de la manĝo kiel ekzemple dalo aŭ stufaĵoj), antaŭ esti deklarita akceptebla per la onta bopatro.
Uzo kiel tinkturfarbo
La floroj estas uzataj por prepari la tradician koloron por festivalo Holi. Ĝi ankaŭ estas utiligita kiel tinkturfarbo por ŝtofo.
Uzo kiel insekticido
La planto mortigas kulojn, allogitaj per la odoro kaj koloro de la floro. Kulovoj kiuj estas demetitaj en la likvaĵon ene de la floro neniam eloviĝos. Ĉiu moskito kiu tuŝas la florlikvaĵon neniam eskapas de ĝi.
Literaturo
Tiu arbo estis uzita en panĝaba literaturo grandskale. Granda panĝaba poeto Harinder Singh Mahboob utiligis ĝin kiel simbolon en sia poezio:
ਤਪਦੇ ਕੇਸੂ ਛੂਹਣ ਲਈ ਵਲ ਰੋਹੀਆਂ ਜਾਵੇਂ, ਮੰਗੂ ਮੇਰੇ ਦੂਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਿਛ ਦੀ ਛਾਂਵੇਂ, ਭੇਦ ਪੁਰਾਣਾ ਕਦੋਂ ਦਾ, ਵਲ ਪੱਤਣਾਂ ਚਾਇਆ, ਮਨ ਪਰਦੇਸੀ ਜੇ ਥੀਐ, ਸਭ ਦੇਸ ਪਰਾਇਆ। -ਝਨਾਂ ਦੀ ਰਾਤ (੩੯੧)
Tapade kesū chūhaṇa lasī vala rohīāṃ jāveṃ, maṃgū mere dūra ne kise bricha dī chāṃveṃ, bheda purāṇā kadoṃ dā, vala pattaṇāṃ cāiā, mana paradesī je thīai, sabha desa parāiā. -Jhanāṃ dī rāta (391)
En la novelo Beyond the Pale de Rudyard Kipling (enhavita en Plain Tales from the Hills, publikigita en 1888), li diras de la dakarbo: "La floro de la dakarbo signifas aŭ deziro", "venu", "skribu", aŭ "danĝero", depende de kombinado kun aliaj aĵoj.'
Ĉi-supra strofo estas tradukita ĉi tie fare de Barbara Stoller Miller, ĉar Kimsuka floras, ŝi utiligas la komunan nomon "Flamo-arbo-petaloj":
Aliaj ligiloj
PLANT REVIEW: Butea monosperma
Frederiko Guntero (Schwarzburg-Rudolstadt)
Friedrich Günther (naskiĝinta la en Rudolstadt, mortinta samloke la ) estis inter 1807 kaj 1867 princo de Schwarzburg-Rudolstadt, grafo de Hohnstein, senjoro de Blankenburg, Leutenberg ktp. Lia patro estis Ludoviko Frederiko la 2-a (Schwarzburg-Rudolstadt).
Vivo
Princlando Schwarzburg-Rudolstadt, la 53-jara fakta regado de Frederiko Guntero estas rilata al la evoluo de patriarke regita subŝtato de la Imperio al konstituci-monarkia lando ene de de Germana Federacio kaj Nordgermana Federacio. Kvankam Friedrich Günther, stimulita de spertoj de la militaj eventoj ekde 1806, origine kliniĝis pli al la profesio de soldato ol de reganto, li vivis sub la influo de sia patrino, kiu gvidis la regadon post la frua morto de ŝia edzo. Krome estis gravaj kapablegaj oficialuloj kaj ministroj kiel Friedrich Wilhelm Ludwig von Beulwitz kaj Friedrich Wilhelm von Ketelhodt kiuj helpadis la suverenon bone elturniĝi en malfacila periodo inter la militoj de liberigo kaj la formado de Nordgermana Federacio. Jam en 1816 li donis al la lando konstitucion en kiu la ŝtata parlamento, kiu tamen kunvenis nur ekde 1821, ricevis la rajton partopreni en leĝarakcepto. Post la revolucio de 1848, kiu esence furiozis en la princlando per arbaraj kaj ĉasdeliktoj, okazis ampleksaj reformoj: apartigo de juĝistaro kaj administrado, reorganizo de ŝtata administrado, enkonduko de egala, nerekta voĉdonrajto, forigo de feŭdaj ŝarĝoj kaj patrimonia jurisdikcio.
(32575) 2001 QY78
(32575) 2001 QY78 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sed ne traira ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,136558 astronomia unuo, tie estas 20,429 milionoj da km.
Jalhay
Jalhay (france: [ĵaLE]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipo Sart apartenas al Jalhay, la ĉefa municipo.
Antal Németh
Antal Németh [nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Németh Antal estis hungara reĝisoro, teatrestro, universitata instruisto.
Antal Németh naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Balatonfüred (laŭ alia fonto en Budapeŝto).
Biografio
Antal Németh frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány kaj en Munkeno. En la jaroj 1928 kaj 1931 helpe de stipendio li plulernis en Berlino, Vieno, Munkeno, Parizo kaj Kolonjo. Li komencis sian aktoran karieron en 1928 en migranta teatro en Budapeŝto, inter 1929 kaj 1931 li estis reĝisoro de Nacia Teatro (Szeged), baldaŭ li estis redaktoro de literatura revuo. En 1935 li estis nomumita privata profesoro de Universitato István Tisza, samtempe li estis teatrestro de Nacia Teatro (Budapeŝto) ĝis 1944. Tiutempe li havis kelkajn reĝisorajn taskojn en la Nazia Germanio. Dum la nazia erao en Hungario (1944) li estis forigita el ĉiuj postenoj. Depost 1945 same li ne rajtis labori, li instruis private estontajn reĝisorojn, ekde 1950 en instituto li okupiĝis pri pupteatroj. Ekde 1956 li denove estis reĝisoro laŭvice en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), Teatro de Kecskemét, fine inter 1959–1965 en Nacia Teatro (Pécs). Li pensiuliĝis en 1965, tamen li esploris en Tutlanda Biblioteko Széchényi.
Lia edzino estis Piri Peéry, post la vidviĝo li denove edziĝis.
Béla Hankó
HANKÓ Béla estis hungara zoologo, iĥtiologo naskita en Poprad la 5-a de julio 1886 kaj mortinta en Toronto la 16-an de novembro de 1959.
Kariero
Hankó diplomitiĝis kaj doktoriĝis en Universitato de Budapeŝto. Inter 1941 kaj 1944 li estis gvidinto de la instituto pri bestsistemscienco kaj muzeo de la Universitato de Koloĵvaro. Li estis kunlaboranto de Erdélyi Tudományos Intézet.
Stacio Asakusabashi
Stacio Asakusabashi (浅草橋駅 [asakusabaŝi-eki]) estas fervoja stacio en Kvartalo Taitō de Tokio, Japanio. La stacio enhavas superteran stacion de la fervoja reto JR, kiu servas Linion Chūō-Sōbu de JR Orienta, kaj subteran metroan stacion de Linio Asakusa (metroa reto Toei).
La Mure (stacidomo)
La Mure estas franca stacidomo sur linio Chemin de fer de la Mure, situanta en, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Conseil départemental de l'Isère.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Chemin de fer de la Mure.
Ceremonia magio
Per la termino ceremonia magio (foje indikata ankaŭ per “Alta Magio aŭ Salomona Magio"), oni intencas tiun branĉon de la magio karakterizita per vario da longaj, ellaboritaj kaj kompleksaj ritoj, akompanataj de miriado da akcesoraĵoj kaj ceremonioj ĝuste. Ĝi povas esti konsiderita ekspansio de la rita magio kaj fakte ofte ĝi ludas kiel sinonimo de tiu. Ĝi fariĝis popola inter 1800 kaj 1900 per publikigo de Hermetika Ordeno de la Ora Tagiĝo kaj praktikita en la rondoj de hermetika kabalo sub ĥanoĥa magio kaj grupoj kies magio apogiĝas al grimŭaroj.
Historio
La origino de la ceremonia magio perdiĝas en la noktoj de la tempoj, ĉar ĝi estis praktikita en la plej antikvaj civilizoj kaj, kvankam sendokumente, al Reĝo Salomono, sed koncerne la okcidenton ĝi certege malkovriĝis en la malalta mezepoko kaj precipe dum la renesanco. Multaj antikvaj tiutemaj grimŭaroj kiel la Picatrix, retrovitaj dateblas, laŭ esploristoj, al la 13-a kaj 14-a jarcentoj.
Epoke de renesanco Marsilio Ficino, per sia traduko el la greka lingvo de multaj hermetikaj tekstoj, donis novan impulson al tiu branĉo de magio, kiu estis vaste kulturita ĉe la mediĉa kortego kaj havis elstarajn kultistojn inter kiuj elstaras Johano Piko de la Mirandolo.
Germana Agrippa von Nettesheim, fama renesanca magiistoj kaj lia teksto “De occulta philosophia” (Pri la okulta filozofio) estas konsiderata bazo de ĉiuj estontaj disvolviĝoj de la ceremonia magio. .
Alia famega elstarulo, ĉiam dummezepoke, sed en Anglio, estis John Dee kies studoj enkondukis al la elstariĝo de la ĥanoĥa magio, kiu povas taksiĝi subprodukto de la ceremonia magio.
Post periodo de kadukiĝo en la 17-a kaj 18-a jarcentoj la ceremonia magio reprenis floradon en la 19-a ekde la publikigo de “The Magus” de Francis Barrett komence de 1800; duone de la sama jarcento la plej elstara gravulo estis sendube la franca Eliphas Lévi, kies publikiĝo de “Dogme et rituel de la Haute Magie” en 1855 fariĝis la precipa referenca punkto por la sinsekvaj studoj, ne nur en Francio.
Sed estis denove Anglio la donanto de impulso al tiu tipo de magio.
La lasta fama elstarulo de tiu magia branĉo estas taksata Aleister Crowley, kiu resumis kaj reellaboris la tutan antaŭan materialon kaj kies verko Thelema povas esti konsiderata la lasta skolo de ceremonia magio.
Malgranda ero de la ceremonia ritaro estis heredita de la religieca Viko fondita de Gerald Gardner en la 40-aj jaroj de la pasinta jarcento, ĉerpanta precipe el antaŭaj esoteraj fontoj.
Juĝo ĉe la kristanaj eklezioj
Ankaŭ tiu magio, kvankam malpli trapenetrita de sintenoj kaj principoj el si mem neniigantaj fakte la dian transcendecon ĉar pretendanta obeigi Dion (Li aŭ liaj spiritaj kreituloj), tie kaj tie albordiĝis al ĉiuj tipoj de komunikado kun la spiritoj, inkluzive de nekromancio kaj sorĉarto, foje trovis severajn juĝojn ĉe moralistoj kaj ekleziuloj.
Krome la komparo kun la kristanaj sakramentoj en kiuj estas uzataj la vorto kaj ofte materio, ne validas ĉar ilin formis kaj komunikis Kristo mem kaj la praktikanto obeas al la ordonoj de Kristo.
Episkopara Konferenco
En la Katolika Eklezio, por Episkopara Konferenco oni intencas la asembleon de episkopoj de iu nacio, aŭ ankaŭ ŝtato aŭ certa teritorio, kiuj celas kune praktiki pastoralajn funkciojn por la tieaj fideluloj, por pliefike komuniki kaj disvastigi la spiritajn bonojn - kaj ties sociajn sekvojn en la socio - kiujn la Eklezio ofertas al la homoj, precipe per formoj kaj metodoj de apostoleco oportune taŭgaj laŭ tempaj laŭ lokaj cirkonstancoj, laŭnorme de kanona juro.
La episkoparaj konferencoj rajtas sin doti per speciala statutoj.
Moscheles
Moscheles:
Episkopara Konferenco
La decidoj de unuopaj episkoparaj konferencoj, se temas pri ligitemaj leĝfaritaj kaj aprobitaj de la Sankta Seĝo estas devigantaj por ĉiuj nur en du kazoj:
Unua hipotezo: la decido devigas kiam la normo estas antaŭvidita en la komuna kanona juro kaj aprobita de Sankta Seĝo,
Dua hipotezo: kiam la decido estas kunforma al aparta preskribo de la Sankta Seĝo, ankaŭ se akirita per premo de la sama episkopara konferenco.
Kreiĝas ankaŭ “federacioj de episkopara konferencoj”, kiuj kunigas episkoparajn konferencojn de la sama kontinento aŭ de iu parto de ĝi. Tiu eŭropa siglas tiel: CCEE (KKEE = Konsilio de Konferencoj Episkoparaj Eŭropaj)
Afriko
En Afriko 35 Episkoparaj Konferencoj
Azio
En Azio 5 Episkoparaj Konferencoj
Oceanio
En Oceanio 4 Episkoparaj Konferencoj
Móric Szentkirályi
Móric Szentkirályi [sentkirAji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szentkirályi Móric estis hungara juristo, politikisto, parlamentano, urbestro, kuracisto. Lia nobela antaŭnomo estis ér-szentkirályi. Móric Szentkirályi naskiĝis la  (laŭ aliaj informoj la naskiĝjaro estas 1809) en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Móric Szentkirályi frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest, li advokatiĝis en 1829, poste li iomete studis en germanaj universitatoj. Hejmenveninta li estis notario, poste subdepartementestro de Pest-Pilis-Solt-Kiskun, ankaŭ parlamenta deputito. Li estis opoziciulo (reformulo). Li fondis kun Lajos Kossuth, István Bezerédj kaj Teréz Brunszvik la unuan hungaran infanĝardenon en 1836. En 1838 li gvidis la Nacian Teatron, sed tiu posteno estis sensukcesa. Dum la Hungara revolucio de 1848 li iomete retiriĝis de la revoluciaj ideoj. Post falo de la liberecbatalo li akiris medicinan diplomon, poste li estis kuracisto en Pest, kie li kuracadis senpage. Inter 1865 kaj 1868 li denove estis parlamenta deputito, poste li ne estis reelektita, fine li estis la lasta urbestro de urbo Pest. Pro polemikoj li ne estis reelektita, tial poste li denove kuracadis.
Beverley
Ĝi estas tre bonkonata pro la belega katedralo (angle, "minster") kaj la ĉevalkurejo.
Ankaŭ troviĝas tie antikva monaĥejo (Beverley Friary) kaj la bela mezepoka preĝejo de Sankta Maria (angle St. Mary’s), kiu montras ke la urbo estis tre riĉa pro la lankomerco en la 14-a jarcento. Tiam oni taksis Beverley kiel la 11-a plej riĉa urbo en Anglio.
Sant'Angelo Muxaro
Sant'Angelo Muxaro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Agriĝento, Alessandria della Rocca, Aragona, Casteltermini, Cattolica Eraclea, Cianciana, Raffadali, San Biagio Platani kaj Santa Elisabetta.
ISO 3166-2:VN
ISO 3166-2:VN  estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Vjetnamion. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas VN, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Vjetnamio. La dua parto estas du ciferoj por provincoj kaj du literoj por municipoj.
Vicreĝlando
Vicreĝlando estas relative aŭtonoma teritoria dividaĵo de reĝlando, do de monarkia ŝtato estrata de reĝo aŭ reĝino. Ĝi estis regata de vicreĝo, kiu laŭ nomumo de la reĝo ricevis la taskon administri kaj guberni la koncernan landon aŭ provincon, kiu kutime situis aparte for de la centra teritorio de la reĝlando.
Eŭropo
Ĝis la 18-a jarcento tamen ankaŭ en Eŭropo estis vicreĝoj de la Hispana Reĝlando kun apartaj teritorioj, kaj la termino similsence ankaŭ uziĝis en la Portugala Imperio, la Brita Imperio, iusence en la Rusia Imperio kaj alie.
Distrikto Uedo Al Haja
Uedo Al Haja (وادي الحياة, latinliterigo laŭ DMG Wādī al-Ḥayāh) estas distrikto de Libio, en la centra okcidento de la lando. La distrikta ĉefurbo estas Aŭbari (Ubari) kun sume loĝantoj (stato de 2010).
Geografio
La vivbazo por plantoj, bestoj kaj homoj de la regiono estas precipe subtera rivero de sama nomo, kies akvo situas sufiĉe proksima al la tersurfaco ke relative facile eblas elterigi ĝin. En la tuta teritorio de Uedo Al Haja vivas loĝantoj (stato de 2003) sur areo de sume. En la jaro 2006 temis pri loĝantoj. La distrikto estas parto de la historia provincego Fezano. La teritorio limas al la sekvaj distriktoj:
Kadre de la administra reformo de la jaro 2007 la distrikta areo ne ŝanĝiĝis.
Moin
Moin (mojn en suda Jutlando) estas la precipa saluto de la platgermana lingvo, uzata de matene ĝis nokte precipe en la nordgermanaj landoj Malsupra Saksio, Ŝlesvigo-Holstinio kaj Meklenburgo-Antaŭpomerio (ankaŭ de regionanoj kiuj ne parolas la platgermanan lingvon) kaj aldone en suda Jutlando kaj orienta Nederlando. Moin! signifas "saluton!" .
Deveno
Moin devenas de la nederlanda kaj frisa vorto mo(o)i, kiu signifas "bela". En la platdiĉa la vorto moi (ankaŭ literumata moj) signifas krome "gut" (= "bona") kaj "angenehm" (= "agrabla"). Moin estas mallongigo de "'n moin Mörgen, Daach, Avend" (= "bonan matenon, tagon, vesperon").
Variaĵoj
La variaĵo moin[,] moin estas rigardata kiel esprimo de babilemo en la bordoj de la parto Ŝlesvigo de Ŝlesvigo-Holstinio - la troa silabo konsideratas malŝparo. La iafoje aŭdebla variaĵo moinsen estas uzata, por saluti plurajn homojn (deveno ne-konata).
Iván Nesztor
Iván Nesztor [nestor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nesztor Iván estis hungara drumisto, ŝlagrogitaristo, orkestrestro, muziklerneja instruisto.
Iván Nesztor naskiĝis la en Szombathely.
Biografio
Iván Nesztor frekventis la kutimajn lernejojn, dume li amatore gitaradis (memoru: ĝuste tiam komenciĝis la granda gitarista periodo: Shadows, Beatles). Depost la mezlernejaj jaroj li estis gitaristo kune kun János Másik. Baldaŭ li studis drumadon en la konservatorio de Gyula Kovács (drumisto). Li aliĝis al pluraj ĵazorkestroj kiel drumisto. En la 1980-aj jaroj li komencis okupiĝi ankaŭ pri popolaj muzikoj, krome li komponadis kaj fondis propran ĵazorkestron. En la sekva jardeko li ankaŭ kolektis popolkantojn. En 1974 li pionire ekinstruis la drumadon en muziklernejo, ekde 1983 li instruis en la konservatorio apus Gyula Kovács. Li eksedziĝis dufoje, li havas 3 gefilojn.
(89898) 2002 CY279
(89898) 2002 CY279 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi estas ano de la grupo da korpoj, kiuj orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata « Greka Tendaro ».
NGC 5770
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Borso
En ekonomiko, borso estas organizo, kies membroj estas akciaj makleristoj. Borso provizas rimedojn por komerci akciojn kaj aliaj financajn instrumentojn. Kutime rimedoj ankaŭ proviziĝas por la eldonado kaj amortizado de valorpaperoj, plie aliaj kapitalaj eventoj inkluzive de la pagado de enspezo kaj dividendoj.
Laŭ Francisko Azorín borso estas Ejo, kie estas farataj financaj operacioj, vendado k. aĉetado de akcioj, obligacioj, k.c., k. notata ilia kurso. Kaj li indikas precizan etimologion el ''Vander Bourse, propra nomo de la mastro de la Brugesa domo (Belgio), kie kunsidis dum la 16 jc. famaj komercistoj k. negociistoj.''.
Priskribo
La valorpaperoj kutime komercataj ĉe borso inkluzivas akciojn eldonatajn de kompanioj, unitajn fidojn kaj aliajn kunigitajn investadojn, plie korporaciajn obligaciojn.
Kutime borso estas centra loko minimume por dosierkonservado, sed komerco estas malpli kaj malpli ligita al tia fizika ejo. Modernaj merkatoj estas elektronikaj retoj, kiuj havas avantaĝojn je rapideco kaj kosto de transakcioj.
Borso estas ofte la plej grava elemento de akcia merkato. Estas kutime ne devigo eldoni akciojn tra la borso mem, nek akcioj devus post eldono komerciĝi ĉe la borso. Tia komerco estas nomata "eksterborsa".
La komenca ofertado de akcioj al investantoj estas difinita kiel la unua merkato kaj post-eldona komercado estas la dua merkato.
Pli kaj pli ĉiuj borsoj partoprenas en tutmonda (globa) valorpapera merkato.
Oferto kaj postulo en borsoj peliĝas de diversaj faktoroj, kiuj, kiel en ĉiuj liberaj merkatoj, efektivigas la prezon de akciuloj (akcia valorigo).
Famaj borsoj estas la Amsterdama Borso, Borso de Italio, Borso de Madrido, Borso de Bonaero, Borso de Londono, Novjorka Borso, NASDAQ. Aliaj estas la Borso de Bruselo, Borso de Dako, Borso de Laoso, Borso de Bakuo
Katedralo de Merseburg
Historio
La fundamenta ŝtono metitis en 1015 fare de episkopo Thietmar. En la jaro 1021-a okazis la unua konsekro en ĉeesto de la germania reĝo Henriko la 2-a. Ĉar post tio la ĥorejo terenfalis sume ses fojojn episkopo Hunold novkonstruigis ambaŭ orientajn turojn kaj la sanktejon. En 1042 faritis la dua konsekro de la preĝejo. Ankaŭ la belega trinava romanikstila kripto datumas de tiu ĉi tempo. Renovigo ampleksa estis inter 1225-40 per kontruo de la antaŭa halo kaj de la malfruromanika volbaĵo en la altarejo respektive en la transepto. La antaŭhalo ricevis en 1535 la lindan maŝan volbaĵon fare de Hans Möstel. En 1510 episkopo Thilo von Trotha detruigis la mezan navon post kiam ĝi anstataŭigitis per gotika halaĵo. Ĝi finkonstruitis nur post la morto de li kaj inaŭguritis en 1511.
La patronoj de la katedralo estas Johano la Baptisto - li jam estis estinta la patrono de la en 931 konstruita unua kirko - kaj Laŭrenco de Romo. En la laŭrenca memortago de 955 venkis imperiestro Oto la 1-a en la Batalo de Augsburg la Hungarojn. Dumbatale li promesis - en kazo de venko - krei novan episkoplandon. Tio promeso plenumitis en 968.
Priskribo
La ĉefa portalo montras Henrikon la 2-an kun katedrala maketaĵo kaj la regnaj simboloj flankite de ambaŭ patronoj. La klostro kun akrigitaj foldoj (Teufelskrallen) estas el la 13-a/14-a jc. Restaŭradlaboroj estis tie ĉi en al 15-a jarcento. La Ladegast-orgeno, muntite inter 1853-59 en barokan orgenfasadon el la duka tempo, havas ne tute 6000 fajfilojn kaj 81 voĉojn. Ĝi estas mondfama. La katedralo gastigas multajn altvalorajn objektojn, ekz. la bronzan tomboslabon de Rudolfo de Svabio, barokan altaron, princan kripton, romanikstilan baptovpelvon, episkopajn tombojn kaj epitafojn, ĥorejseĝaron (sed ankaŭ seĝaron ĉe la transepto aŭ ĉe la flankaj navoj).
Tappenbeck
Tappenbeck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gifhorn de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Katedralo de Merseburg
Priskribo
La Magiaj formuloj de Merseburg, malkovrite en 1841 en la biblioteko de la katedrala konvento, kaj t.n. Baptovoto frankonia ankaŭ devas esti menciitaj inter la trezoraĵoj de Merseburg.
Porkobuĉo
La Porkobuĉo estas kutima aktivado de bestobuĉado de unu aŭ variaj porkoj cele al profito de ties viando (kaj ne nur) plej ofte per la produktado de kolbasoj kiuj utilos dum unu jaro por la nutrado de unu familio.
La Porkobuĉo estas popola kaj populara kutimo ekzistanta en diversaj eŭropaj landoj (kaj ne nur, kvankam foresta de islamaj landoj), ĝeneraligita ekde antikvego kaj fare de antaŭindustria maniero, kun diversaj pekuliaroj depende de la loko de la okazo (laŭ regionoj, klimatoj, kutimoj ktp.). Ĝi okazas kiel socia afero unufoje jare, ĝenerale koincide kun la plej malvarmaj monatoj de la vintro kaj evitinte pluvan veteron por faciligi la konservadon de la viando. Ĝi havas en multaj lokoj festan kaj celebran aspekton, krom la kompreneblan ekonomian. Ĝis la 20a jarcento ĝi havis amplekson ĝis la enhavo kaj implikigo de najbaroj kaj samfamilianoj (ampleksa familio). Ekde la fino de la jarcento kaj laŭlonge de la 21a jarcento dum oni disvastigas la industrian viandokomercon kaj oni imponas la laŭleĝajn regularojn kiuj kontrolas, malfaciligas kaj sekurigas la familian porkobuĉadon (sankontroloj, impostoj ktp.), tiu kutimo malpliiĝas kaj aliiĝas al aliaj niveloj (industria).
Argo (ŝipo)
Argo estis fama ŝipo de Argonaŭtoj, per kiu ili navigis por ora ŝaffelo al Kolĉido. Konstruisto de la ŝipo estis Argo, filo de la heroo Arestoro. Sed oni rakontis, ke la ŝipon konstruis agrabla mara dio Glaŭko kiu ankaŭ stiris ĝin dum navigado de Argonaŭtoj. La ŝipon akompanadis kaj gardis diino Atena. Estro de la ekspedicio estis Jazono, laŭrajta heredanto de la trono en Iolko, kiu tamen plenumon de sia rajto neniam finatendis.
Argo estis ŝipo ĝis tiam nevidebla, kun kvindek remiloj kaj tamen tiel malpeza, ke la navigistoj povis ĝin porti sur ŝultroj. Anaron kreis kvindek plej bonaj viroj el la tuta Grekio, ĉiuj famaj herooj, inter ili Heraklo, Tezeo, Peleo, Meleagro, sed ankaŭ fama poeto Orfeo, majstro stiristo Tifiso, minimume du aŭguristoj kaj multaj pluaj. Heraklo devis sidi meze de la ŝipo, ĉar se li venis flanken, la ŝipo kliniĝis tien. Sed ankaŭ sub liaj piedoj ĝi subakvigadis sin pli profunde ol alie.
Kiam la ŝipo estis lanĉata sur la akvon, la anaro oferis al dioj kun petoj al Apolono pri sukceso de la ekspedicio kaj feliĉa reveno. Ĉe eknavigo sekvis grandegan ŝipon amaso da homoj kaj admiris ĝian belecon kaj brilantajn armilojn de la anaro.
Loko, kie Argo unue albordiĝis por tranoktado, estis honore al ĝi nomigita ankaŭ Argo.
La longa vojaĝo de la ŝipo Argo finiĝis tie, kie ĝi komencis, en fama urbo Iolko, kie ĝi estis solene bonvenigata. La ŝipo kaj ĝia anaro akiris renomon kaj gloron. Mito pri Argonaŭtoj estas enu el la plej famaj en la greka mitologio.
Linio Keihan (ĉefa)
Linio Keihan (japane: 京阪本線 [Kejhan Hon-sen], angle: Keihan Main Line) estas linio de la fervojo reto Elektra Fervojo Keihan en Kinki-regiono, Japanio. La suda parto de linio situas en nord-oriento de Gubernio Osaka kaj ĝia norda parto situas en sudo de Gubernio Kioto.
Tipoj de trajnoj
Estas 9 tipoj de trajnoj:
25520 Deronchang
25520 Deronchang estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Deron Chang, mentoron de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Choate Rosemary Hall de Wallingford (Konektikuto).
Huangŝi
Huangŝi, ĉine 黄石 / 黃石 estas metropolo en centra Ĉinio kiu estas la dua plej granda urbo en Hubejo post Wuhan kaj havas pli ol 2,5 milionojn da loĝantoj. Ĝi situas ĉirkaŭ 100 kilometrojn sudoriente de la provinca ĉefurbo Vuhano (Wuhan).
La municipo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn kaj la apartenaĵojn.
Geografio
Huangŝi etendiĝas en centra parto de la lando laŭ Jangzio. Vuhano troviĝas 100 km.
Ekonomio
En Huangŝi okupiĝas pri metalurgioj, teksaĵoj, elektronikoj, medikamentoj, kemiaĵoj kaj nutraĵoj. La norda parto de la distrikto estas unu el la centroj de la mineja industrio (fero kaj ŝtalo) en Ĉinio. La suda distrikto Yangxin estas pli kampara.
Klimato
Huangŝi havas subtropikan klimaton kun influo de musono. En la urbo la averaĝa jara temperaturo estas 17 °C. Jare pluvas po 1400 mm. Inter decembro kaj februaro neĝas.
Trafiko
Huangŝi estas ligita al aŭtovojo kaj fervojo.
Aŭtovoje necesas unu horo inter Huangŝi kaj Wuhan kaj ok horoj por atingi Ŝanhajon.
La fervoja sistemo Huangŝi estas ligita oriente kun la linio Pekino-Honkonga, kaj okcidente kun la linio Pekino-Kantono.
La haveno Huangŝi, ĉe Jangzio estas nacia haveno de kategorio A, malfermita al eksterlandaj ŝipoj.
Turismo
Huangŝi havas belajn naturajn pejzaĝojn kun rimarkindaj lagoj kaj montoj. La urbo estas ĉirkaŭita de montoj kaj limas al la rivero Jangzio. Inter la plej famaj lokoj menciindaj estas la Kaverno Feiyun kaj Lago Cihu.
La malnova orienta kavo de la ferminejo Daye funkcianta ĝis 2000, estis transformita en nacian parkon (黄石国家矿山公园), kie vizitantoj povas malkovri diversajn minejajn metodojn kaj ekipaĵojn ​​.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Huangshi en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
Eksteraj ligiloj
(zh, en) Oficiala retejo