cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ajakso filo de Ojleo
Ajakso (helene Αἴας, latine Aiax) estas en helena mitologio filo de la lokrida reĝo Ojleo. Li estas nomata "Ajakso pli malgranda" aŭ "Ajakso malgranda" por esti apartigata de heroo kun la sama nomo, de granda kaj forta filo de salamina reĝo Telamono. Tiuj ĉi ambaŭ viroj akiris sian famon sur la milita kampo antaŭ Trojo, sed ili ambaŭ tie ankaŭ trovis sian morton. La granda Ajakso mortigis sin per sia propra glavo apud Trojo kaj lia pli malgranda kamarado mortis survoje el la milito hejmen.
La malgranda Ajakso eĉ uzurpis aŭguristinon Kasandra, filinon de la troja reĝo Priamo. Li malhonorigis ŝin tuj apud altaro de Atena templo. Pro tio aĥaja militistaro malamis lin, Odiseo eĉ proponis ŝtonumi lin. El tio Ajakso ankoraŭ eskapis per mensogo, sed survoje hejmen lia ŝipo pereis ĉe roko. Ajakso ankoraŭ rampis sur la rokon, sed la mara dio Pozidono la rokon fendigis kaj Ajakso droniĝis.
Kolero de Atena poste batis reĝolandon Lokrido, kiu devis ĉiujare sendi al Trojo du knabinojn, alie Ateno pereigus la landon per malsato.
Töpen
Töpen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hof kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vidindaĵoj
Landlimmuzeo de Mödlareuth
Bogny-sur-Meuse
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes, en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono . La loĝloko situas borde de la rivero Mozo (Meuse, Maas), kiu de tie tra Belgio kaj Nederlando fluas al la Norda Maro.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas bognysien(ne)s.
Thimister-Clermont
Thimister-Clermont [timiSTEJR-klerMO:N] estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Clermont-sur-Berwinne kaj Thimister apartenas al Thimister-Clermont, la ĉefa komunumo.
György Holdas
György Holdas [djordj holdaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Holdas György estas hungara skulptisto, medalisto.
György Holdas naskiĝis la en Szentendre.
Biografio
György Holdas iĝis faklaboristo pri ŝtonskulptado, sed libertempe li lernis ankaŭ en artista rondo kaj en ateliero de Vilmos Szamosi Soós. En 1972 li estis unu el la fondintoj de studio pri Lajos Vajda. Tiutempe li kreis abstraktajn skulptaĵojn, sed ekde la 1980-aj jaroj li kreis ĉefe goteskajn medalojn. Liaj kreaĵoj ofte estas kombinitaj skulptaĵoj kun tuĉodesegnaĵoj. Li kreis medalojn ankaŭ el marmoroj. Li ricevis 5 premiojn inter 1983-2004. Li havis stipendion en 2006.
Linio Tozaj (Tokjo Metro)
Trafiko
Estas 4 tipoj de trajnoj:
La unua trajno (labortago/semajnofino):
Gelasia sakramentario
Gelasia Sakramentario aŭ Gelasia Sakramentaro (latineְ Sacramentarium Gelasianum) estas antikva liturgia libro kiu entenas latinajn tekstojn por la celebrado de la Eŭkaristio kaj la sakramentoj de tuta la liturgia jaro. Inter la ekzistantaj libroj de la roma liturgia rito, ĝi estas la dua pro antikveco: antaŭas ĝin nur la sakramentario de Verono.
Linio Tozaj (Tokjo Metro)
Trafiko
La lasta trajno (labortago/semajnofino):
Pandanus tectorius
Pandanus tectorius estas specio de planto el la genro de la Pandano (Pandanus) ene de la familio de la Pandanacoj (Pandanaceae). La unua priskribo estis el la jaro 1774 fare de Sydney C. Parkinson. Sinonimo estas Pandanus veitchii. Tiu specio kreskas ofte sur la tropikaj insuloj de la Pacifiko. Ĝi estas la sola specio de Pandano, kiu hejmas en Havajo. En Havajo la arbo nomiĝas „Hala“.
Gelasia sakramentario
En neniu de la antikvaj kodeksoj la libro mencias la nomon “Gelasio”, sed estas simple nomata Liber sacramentorum Romanae ecclesiae ("Libro de la sakramentoj de la Roma Eklezio"). Tamen antikva tradicio ligas la libro al papo Gelasio la 1-a, klare bazita sur la atesto de Valafrido Strabo. La sakramentario estis kompilita najbare de Parizo ĉirkaŭ la jaro 750 kaj entenas elementojn kaj de Gaŭla rito kaj de Roma rito, miksita inter si. . La datado de la liturgiaj enhavoj sendependas de tiu de la kodekso (ĉirkaŭ 750): la plej granda parto de tiuj liturgiaj tekstoj atestas la praktikadon de la “miksado” kutimo de la merovidaj tempoj. En 785-786 la reformoj de papo Gregorio la Granda, estis proponitaj al la imperiestro Karolo la Granda iniciate de papo Hadriano la 1-a. La atribuo, neagnoskita, al papo Gelasio regninta du jarcentojn ĉirkaŭ antaŭ ol Kregorio la 1-a, alportis influan gravecon al la enhavoj, kiuj konstituas eminentan dokumenton antaŭ-gregorian.
Linio Tozaj (Tokjo Metro)
Stacioj
Stacioj lokiĝas en Tokio (ekde T-01 ĝis T-17) kaj en gubernio Ĉiba (ekde T-18 ĝis T-23).
Ĉe la okcidenta fina stacio (T-01) la linio Tozaj kuniĝas kun linio Ĉuo-Sobu de Japana Fervojo. La linioj havas komunajn trajnojn, kiuj iras ekde/ĝis la stacio.
Gelasia sakramentario
La gelasia sakramentario estas dividita en tri partoj, kiel kutimis ĝis la gregoria reformo, koresondaj al liturgia jaro kiu konsistis en la dimanĉaj mesoj kaj la festoj, preĝoj, ritoj kaj benoj ĉe la bapta fonto paskoperiode kaj okaze de konsekro de la oleoj, kaj preĝoj por la dediĉo de preĝejoj kaj por la konsekro de la helpantaj virinoj.
Linio Tozaj (Tokjo Metro)
Stacioj
Ĉe la orienta fina stacio (T-23) la linio Tozaj kuniĝas kun linio Tojo. La linioj havas komunajn trajnojn, kiuj iras ekde/ĝis la stacio.
Gelasia sakramentario
La parto temporala de la liturgio (nome la eroj kultantaj la “misterojn” de Kristo) estas separita el la sanktoralo (kiu kultas la “misterojn” de la sanktuloj en la tempo). Kontraŭe de la Verona sakramentario, kiu sekvas la monatojn de la jaro, la Gelasia estas strukturita laŭ la liturgia jaro. Elemento tiu kiu permesas establi la kompilan tempon. Ankoraŭ ne aperas la preĝoj por la Advento; epoke de la kompilado de la Gelasia, fakte, tiu periodo de la liturgia jaro ne jam estis strukturita en la formoj kaj enhavoj kiel oni spertas hodiaŭ.
Pandanus tectorius
Priskribo
Pandanus tectorius estas ĉiamverda planto, kiu formiĝas ĝis 6 metroj, kelkfoje eĉ ĝis 10 metroj. La planto formas larĝan arbokronon kun perimetro de ĉ. 5 ĝis 12 metroj. La planto formas flankajn radikojn, kiuj stabiligas la arbon. La glavoformaj folioj estas  90–150 cm longaj kaj  5–7 cm larĝaj. La folioj havas akran randon kaj havas apud la meza ripo dornojn. Ekzistas ankaŭ kultivaroj sen dornoj. La folioj staras spirale.
Linio Tozaj (Tokjo Metro)
Stacioj
Ĉe la stacio (T-23) la linio Tozaj kuniĝas ankaŭ kun linio Ĉuo-Sobu de Japana Fervojo. Matene kaj vespere ili havas komunajn trajnojn ekde/ĝis stacio.
Gelasia sakramentario
Kodeksoj entenantaj la gelasian sakramentarion
La gelasia sakramentario estis publikigita en 1680 iniciate de Jozefo Maria Tomasi.
Pandanus tectorius
Priskribo
Pandanus tectorius estas dioika. La masklaj arboj havas kremblankajn kaj grandajn brakteojn kaj grapolojn kun multe da odorantaj kaj malgrandaj masklaj floroj. Ĉe la inaj floroj kreskas 20 ĝis 30 cm grandaj ananassimilaj agregataj fruktoj. La fruktaroj estas manĝeblaj.
Linio Tozaj (Tokjo Metro)
Stacioj
Estas naveda rapida trajno (NRT) kaj rapida trajno (RT). Rapida trajno haltas ĉe stacioj, markitaj per "●", kaj preterpasas tiujn, markitajn per "｜". Labortage okcident-direktaj trajnoj preterpasas staciojn, markitajn per "↑".
Pandanus tectorius
Priskribo
Ankaŭ la trunko estas malsama inter masklaj kaj inaj ekzempleroj: masklaj arboj havas ĉie tra la trunko malmolan lignan histon; la inaj arbotrunkoj nur estas malmolaj en la ekstera parto kaj la interno estas mola kaj fibra. La ina trunko tial estis uzata kiel akvotuboj.
La kromosomnombro estas 2n = 60 aŭ 70.
Disvastigado
La hejmregionoj de Pandanus tectorius estas norda Aŭstralio kaj Indonezio kaj trans vastaj partoj de la insularoj de la Pacifiko ĝis Havajo. La origina disvastejo ne estas konata; estas supozita ke la Polinezianoj disvastigis la planton. Eventuale la iama disvastejo estis Filipinoj kaj la insularo de la Pacifiko.
Hodiaŭ ĝi estas kultivata en aliaj partoj de la mondo, ekzemple Hindujo, Srilanko, Birmo kaj Filipinoj.
Uzado
Oni uzas la foliojn kiel spicaĵo al kelkaj manĝaĵoj, ekzemple al kajao. La folioj ankaŭ efiku medicine. La folioj estas uzataj en antaŭaj jaroj por kovri tegmentojn; hodiaŭ ili ankoraŭ estas uzataj por plektaĵoj. El la mallarĝaj folistrioj oni faras litkovraĵojn, sandalojn, korbojn ktp.
NGC 6167
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Süpplingenburg
Süpplingenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Helmstedt de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Zwinger (Dresdeno)
Zwinger (eo: ĉirkaŭfermejo) estas konstruaĵo-ensemblo kun parkoj en Dresdeno. La tutarta verko el arĥitekturo, plastiko kaj pentrado, starigita sub la estrado de arĥitekto Matthäus Daniel Pöppelmann kaj de skulptisto Balthasar Permoser, apartenas al la plej gravaj konstruverkoj de la baroko kaj estas krom la Frauenkirche la plej konata konstrumonumento de Dresdeno. Ĝia nomo “Zwinger“ (ĉirkaŭfermejo) devenas de la nomo kutima en la mezepoko por parto de fortikaĵo inter la ekstera kaj interna remparo, kvankam la Zwinger jam je la komenco de la konstruado ne havis tian funkcion.
Akvoburgo Reipoltskirchen
La akvoburgo Reipoltskirchen estas akvoburgo en la komunumo Reipoltskirchen en la distrikto Kusel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas la plej bone konservita akvoburgo de Palatinato.
Zwinger (Dresdeno)
Zwinger ekestis ekde 1709 kiel oranĝejo kaj ĝardeno kaj ankaŭ kiel prestiĝa festareo. Ĝiaj riĉe ornamentitaj pavilonoj kaj la galerioj borderitaj per balustradoj, figuroj kaj vazoj atestas la pompodisvolvon dum la regeco de elektistoprinco Frederiko Aŭgusto la 1-a (ankaŭ nomita "Aŭgusto la forta") kaj lian potencopretendon esprimitan per tio. La origina koncepto de la elektistoprinco planis Cvingeron kiel antaŭkorto de nova kastelo, kiu okupu la spacon ĝis la Elbo; pro tio oni fermis ĝin al la elba flanko komence per muro. Post la morto de Aŭgusto oni rezignis la planojn por kastelokonstruo, kaj per la forturniĝo de la baroko la Zwinger perdis komence sian gravecon. Nur pli ol jarcenton pli malfrue arĥitekto Gottfried Semper fermis konstruaĵon al la Elbo per la Semper-Galerio.
Akvoburgo Reipoltskirchen
La burgo troviĝas en alteco de 208 m s.m. en la vilaĝo sur artefarita teramaso ĉe la rivero Odenbach.
Terry Adkins
Terry Roger Adkins (naskiĝis la 9-an de majo 1953 en Vaŝingtono, mortis la 8-an de februaro 2014 en Broklino, Novjorko) estis usona artisto. Skulptisto kaj saksofonisto, li estis Profesoro de Belartoj ĉe la Fasonada Lernejo de la Universitato de Pensilvanio, kaj en siaj instalaĵoj kombinis skulptadon kaj muzikon.
Mālpils
Mālpils estas municipo en Latvio.
Terry Adkins
Li diplomiĝis de Universitato Fisk kun Scienca Bakalaŭra diplomo, de Ilinojsa Ŝtata Universitato kun dilomo Mastro de Sciencoj, kaj de Universitato de Kentukio kun diplomo Mastro de Belartoj. Li estris la Lone Wolf Recital Corps (Soleca Lupo Recitalo-Korpuso), kiu premieris verkojn ĉe la Institute of Contemporary Arts (Instituto de Nuntempaj Artoj) en Londono, ĉe Rote Fabrik (Ruĝa Fabriko) en Zuriko, ĉe New World Symphony (Nov-Monda Simfonio) en Miamio, ĉe la Muzeo de Moderna Arto de Novjorko kaj ĉe Institute of Contemporary Art (Instituto de Nuntempa Arto) en Filadelfio.
Adkins mortis pro kora malsufiĉo en Broklino, Novjorko en februaro 2014, li havis 60 jarojn.
Mālpils
Historio
Kiam germanoj venis Latvion, ili ĉie konstruis preĝejojn. Ankaŭ en nuna Mālpils ili konstruis preĝejon, sed faris ĝin el argilo. Kion ili dum tago faris, tio dum nokto ruiniĝis. Tiam la germana sinjoro sonĝis, ke devas enmasonigi vivan virgulinon en la muron apud altaro kaj la muroj de la preĝejo ne ruiniĝos plu. La sekvintan matenon venis Māra - filino de iu laboristo, ši portis la matenmanĝon al sia patro. La germanoj drinkigis per vino la junulinon kaj la laboristoj devis ŝin enmasonigi en la muron viva. Ekde tiu tempo la laboro sukcesis kaj dum nokto ne ruiniĝis dum la tago farita. De tiu argila (latve: māla) preĝejo la loko ricevis la nomon Mālpils. Kelkaj homoj nomas la lokon laŭ la nomo de enmasonigita knabino – Mārpils.
Blazono
La blazono de Mālpils prezentas etnografian motivon el la zono de Mālpils regiono. La motivon konsistigas signoj de prabaltoj – simetriaj oblikvaj krucoj. La kruco simbolas lumon, ankaŭ spiritan lumon, kaj fajron. Tio estas simbolo de gardisto (defendanto), beno, kaj portanto de feliĉo. Oblikva ora kruco kunigita kun rekta (orta) kruco simbolas la movon de la Suno dum la tuta jaro, do, la fluon de tempo – eternecon. La ruĝkolora fono de la blazono simbolas argilon.
Esperanto
En Mālpils okazis la Esperanto-aranĝo BET-47 en julio 2011.
Signa
Signa estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Florenco, kiu ekde la jaro 2015 oficiale nomatas metropola urbo Florenco.Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Campi Bisenzio, Carmignano (PO), Lastra a Signa, Poggio a Caiano (PO) kaj Scandicci.
Semur-en-Auxois
Semur-en-Auxois [] estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Semur, sene muro signifas latine malnova muro.
Geografio
La urbo situas en meandro de Armançon. Semur-en-Auxois donis sia nomo al Sinemuriano, kiu estas epoko de la liaso.
Historio
Laŭ la legendo, la popolo de Alesia rifuĝis en Semur post la batalo de Alesia. En 517 la kastelo kun ĝia preĝejo estis donita al la abatejo de Sankta Maurice de Agaune. La 7-a de majo 1276, la duko Roberto la 2-a donis al la urbo la rajton de komunumo. En 1478, la urbo defendis rajtecon de Marie la filino de la duko Karlo la Brava. Sieĝo de la urbo per Ludoviko la 11-a armeo kaŭzis brulegon de la urbo. En 1589 la urbo partoprenis por la ligo kontraŭ Henriko la 4-a.
Vidindaĵoj
La gotika preĝejo Dipatrino datiĝas el la 13-a jarcento. La navo altas 31 metrojn.
Ĝardeno de Dioj
Ĝardeno de Dioj (Garden of the Gods en arapahoa lingvo [Ho3o’uu Niitko’usi’i]) estas publika parko situa en Colorado Springs, Koloradio, Usono. Ĝi estis deklarita National Natural Landmark (Nacia Natura Loko) en 1971.
La Ĝardeno de Dioj estas populara loko por marŝado, teknika roko-grimpado, pad- kaj monto-biciklado kaj ĉevalrajdado. Ĝi altiras pli ol du milionojn da vizitantoj jare, kio faras ĝin la plej vizitata parko de la urbo. Estas 21 mejlojn de padoj. Jaraj eventoj estas someraj kurkonkurencoj, ekzemple distraj biciklo-kuradoj kiel Pro Cycling Challenge Prologue.
Yuya Miura
Yuya Miura (三浦 雄也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Matsumoto Yamaga FC, Shimizu S-Pulse kaj V-Varen Nagasaki.
Marguerite Long
Marguerite Marie Charlotte Long (naskiĝis en Nîmes (Gard), mortis  en  Parizo) estis franca pianistino.
Internacie fama pianistino, ŝi elstaris en la franca repertuaro de moderna epoko, kaj ankaŭ en tiu de Chopin kaj en la romantisma muziko. Kun Jacques Thibaud ŝi fondis la Internacian Konkurson Long-Thibaud.
Le Pouzin (stacidomo)
Le Pouzin estas franca varstacidomo sur linio - Grezan, situanta en  Le Pouzin, en departemento Ardèche, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Givors-Canal - Grezan (800000).
Oka mirindaĵo de la mondo
La oka mirindaĵo de la mondo estas esprimo uzata por priskribi nekutiman fenomenon kaj komparas ĝin kun la listo de sep mirindaĵoj de la antikva mondo.
Bedihošť
Bedihošť (Bedihost) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Ĝi trovĝas en distanco 4,5 km sudoriente de Prostějov. Vivas ĉi tie. Tra Bedihošť kondukas fervojlinio Nezamyslice – Olomouc, sur kiu situas fervoja stacio Bedihošť. En la municipo situas malnova kadukiĝinta sukerfarejo Bedihošť.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1249. Sed la vera unua skribmencio pri la municipo devenas nur el la jaro 1275. La onidira unua skribmencio (1249) aperas en mezepoka falsaĵo, estiĝinta je kelke da jaroj pli poste. Pruvis tion Jindřich Šebánek, antaŭa fakulo en fako diplomatiko.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj por ties unuopaj partoj indikas tabeleto sube.
Adebisi Akanji
Adebisi Akanji (naskiĝis en la 1930-aj jaroj) estas niĝeria artisto. Dum sia frua vivo li laboris kiel masonisto kaj unue komencis krei skulptaĵojn dum konkurso pri la farado de cementaj bestoj surbaze de tradiciaj arkitekturaj elementoj de jorubaj domoj. Akanji estas ĉefe konata pro siaj malferm-vizaĝaj cementaj dividiloj kaj alia skulptaĵaj verkoj. Li ankaŭ faris teksaĵojn. Lia laboro ofte montras temojn el joruba folkloro. Kunlabore kun Susanne Wenger, li laboris dum jardeko je la Oŝuna sanktejo ĉe Osogbo, Niĝerio, kaj kreis multajn el la skulptaĵajn elementojn de la sanktejo.
Svislando en la Vintra Olimpiko 2010
Kunordigis la teamon la Svislanda Olimpika Asocio, angle titolita Swiss Olympic, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de la lando.
11602 Miryang
11602 Miryang estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la fare de teamo estrita de la usona astronomo Robert Weber elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la sudkorea urbo Miryang, sude de Teguo, naskoloko de la edzino de Robert Weber : Chung-hi Koh (Helen) Weber.
25679 Andrewguo
25679 Andrewguo estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrew Yi Guo, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto en teamo pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la North Carolina School of Science and Mathematics de Durham (Norda Karolino, Usono).
Tonndorf (Turingio)
Tonndorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Kiel jam indikas la distrikta nomo, la historia urbo Vajmaro proksimas. La teritorio estas parto de la komunumaro Kranichfeld, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Geografio
Tonndorf situas en la valo de la rojo Tonndorfbach je ĉ. 2 kilometrojn sudeoste de Nauendorf, iomete malĉe la landa ŝoseo L 1052 inter Erfurto kaj Kranichfeld. Disde la vilaĝokerno kondukas distrikta strato al Bad Berka-Tiefengruben oriente kaj al la idilieca baraĵlago de Hohenfelden.
Historio
Tonndorf unue endokumente menciitis en la jaro 706-a kiel Tunecdorf kiu etimologie signifas kabaneton enteran. Ekde 1248 regado en Tonndorf estis pri feŭdo de la Episkopujo Majenco kiu donitis al la grafoj de Vajmaro-Orlamünde.
Theux
Theux (france: [TEŬ]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Tonndorf (Turingio)
Historio
Mezepoke Tonndorf estis meze de diversaj regadsidejoj, poste administradejo en la teritorio de la urbo Erfurto. La teritorion en la vilaĝo posedis multaj monakejoj erfurtaj: de ĉe Preĝejo Sankta Petro (Erfurto), Preĝejo Sankta Kruco (Erfurto), Aŭgustenana monaĥejo de Erfurto, Preĝejo Sankta Severo (Erfurto), Preĝejo Sankta Spirito (Erfurto). Parton posedis ankaŭ monakoj el Bad Berka. Danke al la posedado de erfurtaj burĝoj kaj al la komerco erfurta-bohemia (kiu ankaŭ tuŝis Tonndorf per la komercvojo inter Erfurto kaj Saalfeld) la vilaĝo jam frue aspektis eturba kaj iĝis ŝatata paŭzfarejo. Jam en 1563 menciitas gastejo tiea.
Theux
Ekde 1977 la municipoj La Reid kaj Polleur apartenas al Theux, la ĉefa municipo.
Tonndorf (Turingio)
Historio
Mezgrandaj kaj etaj kamparanoj faris agrikulturon kio ja metie ĉefis envilaĝe. En 1597 ekzistis kvar liberaj bienoj. La Supra muelejo (maltmuelejo) kaj la Malsupra muelejo, kies akvoradojn movis la rojo Tonndorfbach, funkciis jam en la 16-a jarcento. Pro al la trafikfavora situo Tonndorf detruitis ĝisoste dum la Tridekjara milito. En la jaroj 1756 kaj 1762 brulkonsumiĝis 51 respektive 31 domoj. En la jarcentoj 18-a kaj 19-a potfarado kaj linteksado plej gravis, al kio venis en la 19-a jarcento ankoraŭ la korboplektado. Ekonomie gravis ankaŭ la ŝtonrompejoj. Ĉe la vojo al Kranichfeld funkciis en la 19-a jc. brikfarejo.
En la jaro 1802-a Tonndorf iĝis parto de Prusio kaj inter la jaroj 1807 kaj 1813 de la franca Princlando Erfurto. Post la Viena kongreso la vilaĝo kun la administradujo Amt Tonndorf ekapartenis la Saksio-Vajmaro-Eisenach, al kies Distrikto Vajmaro ĝi parter-is ekde 1850.
Jam antaŭ la Dua mondmilito estis apud Tonndorf en la direkto de Tiefengruben filio de la koncentrejo Buchenwald, kie nombro de inter 30 kaj 100 punlaboristoj konstruis akvokondukilon por la internigejo nazia. Ĝis nun mankas deca memorigilo prie.
Vidindaĵoj
Jen la objektoj kiuj estas monumentprotektitaĵoj:
Kastelo Tonndorf
La burgo faritis altebenaĵe norde de la vilaĝo, verŝajne por protekti komercan vojon kondukantan al Bohemio, en la 12-a jarcento. En la 1248-a jaro ĝi endokumente unue menciitis kun ĝia impona kaj delongdistanca videbleco majesta. Unue temis pri feŭdaĵo majenca por la Orlamünde-grafoj. Sed en 1235 ekuzis la tuton la burggrafoj de Kirchberg (kiuj iam regis en Kapellendorf).
Inter 1277 kaj 1287 administritis la tuto fare de la majencanoj rekte. Denove ekkomisiitis la grafoj de Vajmaro-Orlamünde prie kiel feŭdzorgantoj. Dum la Turingia grafarmilito (1342-1346) akiris la burgon la urbo Erfurto. Ekde 1351 ankaŭ jure ĝi erfurtis estante antaŭposteno kontraŭ la Saale-rivero. Dum la kamparanaj ribeloj malurbanoj ŝtormprenis la burgon kiu ekde tiam kunsortis al vilaĝon Tonndorf. La kastelo mem servis plurfunkcie, ĝi estis eĉ fabriko pri puntplektitaĵoj. En 1938 aĉetis ĝin la asekurkompanio Barmer Ersatzkasse kiu post alikonstruoj instalis ene modernegan ripozumhejmon por infanoj. Poste la sociala prizorgorganizaĵo Nationalsozialistische Volkswohlfahrt (NSV) ekgastis. En majo 1945 stabo de la Armitaj Fortoj de Usono malfermis ĉe Kastelo Tonndorf klerigejon, post kiuj gastis forpelitaj germanoj kaj vunditaj/ripozumontaj anoj de Ruĝa armeo. Post kadukiĝo la objekto senproprietigitis. En 1950 Adolf Tegtmeier, ĉefkuracisto de la tuberkulozsanigejo de Bad Berka, venigis ĉi-enen hospitalon por tuberkulozuoj. Ekde 1968 la kastelo servis kiel maljunulejo kaj flegejo (inter 1993 kaj 1998 sub la ŝirmo de DRK, la germana filio de Ruĝa Kruco). La sekvintajn sep jarojn funkcio kastela mankis tute. En 2005 fondiĝis amikarkooperativo kies anoj ekloĝis surloke (temis pri ĉ. 60 homoj).
La plej malnovaj parto kastela estas la ekstera muroringo kun al foso, la 44 metrojn alta belfredo (kies muro estas piede de dikeco de 3,70 metroj) kaj al ekstera kastelo.
Vilaĝa konsilantaro
La konsilantaro vilaĝa konsistas (stato de 2014) el ok anoj kaj el honorofica estro.
Jen la rezulto de la balatoj de majo 2014:
Urbesto
Urbestro de Tonndorf estas ekde la 8.5.2011 la kristandemokrato Karsten Mentzel (CDU).
Trafiko
La plej proksima fervoja haltejo troviĝas en la Bad Berka-München ĉe la fervojlinio inter Vajmaro]] kaj Kranichfeld, je distanco de ĉ. 4 kilometroj eoste de Tonndorf.
Knut Ångström
(naskiĝis la 12-an de januaro 1857 en Upsalo, mortis 53-jara la 4-an de marto 1910 en la sama urbo) estis sveda fizikisto. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo. Lia patro Anders Jonas Ångström, ankaŭ fizikisto, faris detalan mapon de la suna spektro, malkovris la hidrogenon en la sunatmosfero kaj unue studis la ondolongo de la boreala aŭroro: La Angstrom-a unuo uzatas por mezuri la longon de la lum-ondoj, kaj ricevis tiu nomon omaĝe de la patro.
László Szathmáry
László Szathmáry [lAslO satmAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szathmáry László estis hungara kemiisto, profesoro.
László Szathmáry naskiĝis la  1880 en Budapeŝto. Li mortis la 1944 en Miskolc.
Biografio
László Szathmáry frekventis mezlernejon en Pécs, poste li akiris kemian diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1905. Komence li restis samloke por instrui, poste li esploris en Germana Regno helpe de stipendio. En 1909 li doktoriĝis en Budapeŝto, poste li reiris al Germanio, kie li okupiĝis pri farboj. En 1912 li hejmenvenis kaj instruis plu en la menciita universitato. Inter 1915 kaj 1940 li instruis en la komerca akademio. Li kolektis bibliotekon pri historio de kemio.
Elektitaj publikaĵoj
* ''A gyufa története a XIX. sz. végéig'' (Historio de la alumeto ĝis fine de la 19-a jarcento), (1935)
Schott Music
Schott Music estas granda muzik- kaj samtempe muziklibro-eldonejo kaj la dua plej aĝa ankoraŭ ekzista muzikeldonejo entute. Ĝin fondis Bernhard Schott en la jaro 1770. Schott eldonis interalie la kompletan komponan verkaron de Richard Wagner, per kio la eldonejo atingis mondvastan famon; ankaŭ ekz. la 9-a simfonio de Ludwig van Beethoven kaj verkoj de Wolfgang Amadeus Mozart aperis tie. La la firmaa sidejo estas ekde la fondado Majenco ĉe Rejno. Schott Music evoluis en sia pli nova entrepreno-historio kiel multmedia internacia muzikkonzerno.
The Tragically Hip
The Tragically Hip (La Tragedie Avangardaj) estas kanada rok-bando el Kingstono de Ontario. Temas pri kantisto Gord Downie, gitaristoj Paul Langlois kaj Rob Baker, kontrabasisto Gord Sinclair kaj tamburisto Johnny Fay. «The Hip» publikigis 14 diskojn, 9 el kiuj atingis la unuan rangon de populareco en Kanado.
Yohei Hayashi
Yohei Hayashi (林 容平, n. ) estas japana futbalisto.
The Tragically Hip
Downie-n oni diagnozis pri gorĝ-kancero. La lasta koncerto de «The Hip» okazis en Kingstono la 20-an de aŭgusto 2016.
Yohei Hayashi
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Fagiano Okayama, Oita Trinita kaj Blaublitz Akita.
The Tragically Hip
Historio ĝis 2000
La bando [|] ekformiĝis en Kingstono en 1984. Sinclair kaj Baker («The Rodents») kuniĝis kun Downie kaj Fay en bando, kiu sukcesis en Kingstono kaj eventuale aliloke en Sud-Ontario. Ilin oni vidis ĉe la Horseshoe Tavern en Toronto Bruce Dickinson, tiam prezidanto de la kompani-eg-o MCA, kiu eventuale subskribis diskokontrakton. Aliĝis la bandon la gitaristo Paul Langlois en 1986. Aperis la unua disko, «The Tragically Hip», en 1987.
«Fully Completely» aperis en 1992, iomete malpli «blues» (bluso) ol la unuaj du diskoj. Ĝi famas pro la kanzonoj «Locked in the Trunk of a Car», «Courage» kaj «At the Hundredth Meridian».
En la postaj jaroj la blusa influo malaperis. Pli kaj pli aŭdiĝis unike enigma, «malhela» stilo. «Day for Night» (1994) produktis 6 kanzonojn, inter ili la sukcesaj «Nautical Disaster» kaj «Grace, Too».
«Trouble at the Henhouse» (1996) produktis la unuopajn sukcesojn «Ahead by a Century» kaj «Butts Wigglin'».
«Phantom Power» (1998) famas interalie pro «Bobcaygeon», kiu gajnis Juno-premion.
NGC 6168
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Svislando en la Vintra Olimpiko 2006
Kunordigis la teamon la Svislanda Olimpika Asocio, angle titolita Swiss Olympic, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de la lando.
The Tragically Hip
Historio ĝis 2000
«Music @ Work» (2000) unua-range vendis en Kanadio gajninte la Juno-premion pro plej bona rok-disko.
2002-
«In Violet Light» sukcesigis 3 kanzonojn en Kanado. Pli poste en 2002 la bando mallonge aperis en la filmo «Men with Brooms», al ĝi donante du kanzonojn. En Oktobro ili aperis antaŭ la Reĝino Elizabeto la 2-a por elfari «It's a Good Life If You Don't Weaken» kaj «Poetoj».
(8989) 1979 XJ
(8989) 1979 XJ  estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne kaj de la brazila astronomo Edgar Rangel Netto elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Svislando en la Vintra Olimpiko 2002
Kunordigis la teamon la Svislanda Olimpika Asocio, angle titolita Swiss Olympic, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de la lando.
NGC 6169
NGC 6169 (aliaj indikoj — OCL 984, ESO 276-SC5) estas malfermita stelamaso en konstelacio Ortilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sillano
Sillano estas parto de la komunumo Sillano Giuncugnano de Italio, kreita nur komence de 2015. La loĝloko estas la administra centro de la komunumo. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Lucca. Fine de 2010 en la komunumo vivis.
Topfstedt
Topfstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Greußen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Normandio (apartigilo)
Normandio estas la nomo de la sekvantaj geografiaj respektive politikaj unuoj:
Aladár Benedek
Aladár BENEDEK hungara poeto, verkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Arad la 20-an de septembro 1843 kaj mortis la 30-an de novembro 1915 en Budapeŝto.
Kariero
Aladár Benedek de 1861 vivis en Peŝto. Li redaktis la gazetojn Új Világ (1869-70), Szépirodalmi Közlöny (1871), Papagáj (1871, pseŭdonimo Szőke Keselyű), Új Idők (1876), Csöndes órák (1878-79, pseŭdonimo Teodor).
Axel Munthe
(naskiĝis la 31-an de oktobro 1857 en Oskarshamn, mortis 91-jara la 11-an de februaro 1949 en Stokholmo) estis sveda kuracisto kaj verkisto. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo.
Wasseiges
Wasseiges (france:[ŭaSEJĵ's]) estas municipo en Belgio.
Ekde 1977 la municipoj Acosse, Ambresin kaj Meeffe apartenas al Wasseiges, la ĉefa municipo. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Stephen Gray
Li estis angla tinkturisto plej konata pro sia laboro en astronomio kaj fiziko. Li estis la unua, kiu sisteme eksperimentis la elektran konduktivon anstataŭ nur ekzameni la kreadon  kaj la efikon de elektrostatikaj ŝargoj. Li ricevis la medalon Copley en 1731.
Liaj unuaj jaroj
Gray naskiĝis en Canterbury en la graflando Kent. Post mallonga edukado, li iĝis metilernanto de sia patro, kaj poste de sia unuenaskita frato kiel tinkturisto. Tamen lia intereso atentiĝis pri natura historio, kaj aparte pri astronomio. Li sin edukis kiel aŭtodidakto sur tiaj komenciĝantaj sciencoj de iama epoko. Por tia tasko, li estis precipe helpita dank'al riĉaj amikoj de Kent, kiuj permesis lin trafi iliajn bibliotekojn kaj iliajn sciencaj aparatoj. Dum tiama tempo, scienco estis precipe ŝatokupo por riĉuloj.
La astronomo
Li konstruis siajn proprajn optikajn lensojn kaj unu teleskopon. Per tiu instrumento, li produktis multajn malĉefajn eltrovojn, precipe en la kampo de sunmakuloj. Li gajnis bonan reputacion pro la precizeco de siaj observoj. Kelkaj el liaj rezultoj estis eldonitaj de la Reĝa Societo de Londono danke al la interveno de amiko, Henry Hunt, kiu laboris por la sekretariaj aferoj de tiu scienca societo.
Ĉi tiaj laboroj altiris la atenton de John Flamsteed (kiu estis ligita al kentaj amikoj de Gray), la 1-a reĝa astronomo, kiu estis konstruanta la novan Reĝan Observatorion de Greenwich. Flamsteed estis kreanta detalan kaj precizan mapon de steloj, esperante, ke ĝi solvu la problemon pri la determinado de longitudoj por la ŝipistoj. Gray helpis lin per multnombraj observoj kaj kalkuloj, pri kiuj li verŝajne ne estis perlaborita.
Gray kaj Flamsteed amikiĝis kaj regule korespondis, ŝajnas, ke tio originis problemojn al Gray, malpermisante ke li estu formale akceptita de la scienca mondo. Flamsteed tiam partoprenis en longa kverelo kun siro Isaac Newton pri atingo al preparaj datumoj de la stela karto. Tiu disputo iĝis milito de frakcioj ene de la Reĝa Societo de Londono, en kiu Neŭtono estis la venkinto (virtuale ekskludante Flamsteed-n kaj liajn amikojn) dum jardekoj.
Gray laboris sur la dua astronomia observatorio en Kembriĝo, sed ĝi estis tiel maladministrita de Roger Cotes (amiko kaj kunlaboranto de Neŭtono), ke la projekto fiaskis; Gray havis neniun alian alternativon ol reveni al sia komerco de tinkturo. Tamen lia sano estis fraĝila, kaj post nelonge li iras al Londono por asisti doktoron Theophilus Desaguliers, membro de la Reĝa Societo, qui lekciis en Granda Britio kaj en la kontinento, pri novaj sciencaj eltrovoj. Eblas, ke Gray ne estis perlaborita, sed profitis de tranoktoj kaj manĝaĵoj.
Malriĉeco ekestis al Stephen Gray. Dank'al streboj de John Flamsteed kaj de siro Hans Sloane, li akiris pension en la londona Charterhouse, domo por malriĉaj homoj, kiuj servis sian patrujon. Dum tia tempo, li komencis siajn eksperimentojn pri statika elektro per vitra tubo.
Eltrovo de konduktivo
Dum iu nokto, en sia ĉambro de Charterhouse, li notis, ke korko, fiksita al la fino de lia tubo por protekti ĝin kontraŭ malsekeco kaj polvo, generas altirantan forton sur pecetoj de papero kaj de pajlo post frotado de la tubo. Kiam li plivastigis sian eksperimenton per lignopeco plantita en la korko, la elektra ŝargo vidiĝis al la fino de la ligno « avec plus de vigueur que le liège » (pli vigle ol per korko). Li provis kun pli longaj nadloj, kaj finfine aldonis longan draton ĉe ĝia fino kun ebura bulo. Dum tia procezo, li eltrovis, ke la elektra virto povas moviĝii, kaj ke la ebura bulo altiras malpezajn objektojn same ol la vitra tubo. Gray ŝanĝis sian ekxperimenton por uzi ferajn kaj kuprajn dratojn, kaj ankaŭ aliajn materialojn kiel lignon, verdajn kaj sekajn vegetaĵojn, ŝtonon, tekruĉon (malplenan kaj plenan kun varma akvo, kun malvarma akvo), kaj eltrovis, ke tiaj materialoj ili mem kondukas la elektran fluidon.
La sekvantan tagon, li sukcesis transmeti elektron ĝis 25 metroj (la balkonalto de sia ĉambro). Ĉiuj tiaj provoj okazis tiam vertikale, verŝajne pro praktikaj kialoj; li provis horizontale, sed lia una eksperimento fiaskis. Li korekte konkludis, ke la elektra fluido disperdiĝis tra la apogiloj de sia montaĵo.
Tiam li decidis tenti eksperimentojn laŭ pli granda alto, per vertikala montaĵo ekde la kupolo de la katedralo de Sankta Paŭlo, sed antaŭ tio li iris vidi sian amikon Granville Wheler, kiu posedis grandan domon, idealan por liaj testoj. Post pluraj sukcesaj eksperimentoj, Wheler sugestis horizontalan montaĵon. Gray eksplikis al li sian malsukceson. Wheler proponis al li uzi silkajn fadenojn por pendigi la konduktilojn. Gray respndis lin, ke "tio funkcios pli bone pro la maldikeco de tiaj fiksiloj, tielmaniere estos malpli da fluido eskapanta el la komunika linio". Dum la sekvantaj tagoj, li vizitis riĉajn amikojn (proksimaj konuloj de Flamsteed), kaj ilia helpo sukcesis plivastigi sian eksperimenton ĝis pli ol 250 m
Farkas Radnai
RADNAI Farkas (pro. radnai), ĝis 1872 Rillhammer hungara romkatolika episkopo, eklezia verkisto naskita en Kisjenő la 25-an de marto 1848 kaj mortinta en Sümeg la 14-an de oktobro 1935.
Stephen Gray
Eltrovo de konduktivo
Gray kaj Wheler eltrovis tiele la gravecon izoli rilate al la tersurfaco pere de uzo de silko. Ili notis ankaŭ, ke la transporto de elektra fluido ŝajnas ne esti faciligita de gravito, kiam oni faligas la draton ekde alta turo.
Svislando en la Vintra Olimpiko 1998
Kunordigis la teamon la Svislanda Olimpika Asocio, angle titolita Swiss Olympic, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de la lando.
Stephen Gray
Eltrovo de konduktivo
El tiuj eksperimentoj naskiĝis komprenon de la rolo ludata de konduktantoj kaj izolantoj (terminoj inventitaj de Theophilus Desaguliers). Charles du Fay, franca sciencisto, vizitis Gray-n kaj Wheler-n en 1732, vidis la eksperimenton, kaj post sia reveno en Francujon estis la unua formuli teorion nomatan teorio de la du fluidoj. Ĉi tiu estis uzita de lia kunlaboranto, la Abbé Nollet, kaj iomete oponis al la pli malfrua teorio de Benjamin Franklin kaj de ties grupo de Filadelfio. Franklin kaj britaj eksperimentistoj Beavis kaj Watson studis, priskribante fluidon kun du statoj kiuj estis nomitaj de Watson "+ve" kaj "-ve", teorion, kiu finfine sukcesis pli ol tiu de du Fay.
Graj ankoraŭ plu eksperimentis, studante elektran polarizon de pendigitaj objektoj; oni atribuas al li la eksperimenton de "fluganta knabo" - knabo elektre ŝargita sur la kruro pendigita per silkaj fadenoj, kies manoj altiras pecojn de pajlo kaj aliajn pecetojn. Li verŝajne komprenis, ke la fenomeno de elektra fluido estis simila al fulmo, je multaj jaroj antaŭ Franklin.
Dankemo
Kiam siro Hans Sloane iĝis prezidanto de la Reĝa Societo, post la morto de Neŭtono, Gray ricevas la publikan dankemon, kiu ĝis tiam estis neita. Li estas la unua premiito de la medalo Copley en 1731 pro siaj laboroj sur elektra konduktivo, kaj tuj poste en 1732 pro tiuj sur elektra induko. Dum la sama jaro li estis elektita membro de la Reĝa Societo, sed senhelpite li mortis kelkajn jarojn poste en 1736.
Verkoj
La unuaj konataj verkoj de Gray estas leteroj senditaj ĉu al amikoj ĉu al la Reĝa Societo, en kiuj li priskribas iujn el siaj rezultoj. La plej multo da liaj leteroj estas konservataj hodiaŭ en la arĥivejo de la Reĝa Societo.
Heredaĵo
Malgraŭ la graveco de liaj laboroj (oni povas argumenti. ke li estis la unua kompreni la eblon de elektra komunikado), li ricevis malmultan kredindecon dum sia vivo, pro internaj kvereloj ene de la Reĝa Societo. Dum la tempo kiam liaj eltrovoj estis publikigitaj, eksperimentoj kaj eltrovoj pri elektro disvolvis rapide, kaj liaj eltrovoj ŝajnis bagateloj. Tial multaj historiistoj pri scienco inklinis ignori lin.
Ne estas monumentoj kaj malmultaj dankemoj pri lia laboro. Li supozite estas enterigita en komuna tombo de malnova londona tombejo, en loko rezervita al la malriĉaj loĝantoj de Charterhouse.
Nemanja Vučićević
Nemanja Vučićević (n. ) estas serba futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo.
Guy Licoppe
Guy LICOPPE (naskiĝinta en la 27-a de junio 1931 en Belgio) estas radiologo. En la jaro 1983-a li unuafoje aranĝis en la ĉemarborda urbo Westende (komunumo de Middelkerke) Seminariojn de la viva latino (latine: Seminaria Latinitatis vivae) kies moderiganto li estas ĝis hodiaŭ. Lian literaturan verkon li dediĉis tute al la latino kiel heredaĵo komuna de tuta Eŭropo kaj - laŭ li - la ununura faktoro kiu povus unuigi la kontinenton.
Vivo
En 1973 ekis lia intereso por la moderna uzo de la latina lingvo post la studado per lernolibro el la bonkonata franca lerniga serio Assimil (verkita de Clément Desessard). Li aboniĝis al gazetoj latinlingvaj kiel Vita Latina aŭ Latinitas, poste li komencis partoprenon regulan ĉe semajnoj kie la latino estas la ĉiutaga lingvo (ekz. sub la gvidado de Caelestis Eichenseer).
En la 1983-a jaro li mem organizis en Belgio tian seminarion sub la egido de la sarlanda Societas Latina, al kies estrarano li ekapartenis. Li ankaŭ produktis filmon pri la komedio Rudens de Plaŭto.
En 1984 li lanĉis kun la helpo Françoise Deraedt novan gazeton nome Melissa, la greka vorto por diligenta abelo. Hodiaŭ la gazeto aperas sub la aŭspicioj de la Erasma Domo en Anderlecht. En la sama jaro li malfermis la t.n. Domon Latinan, gaja renkontiĝloko de modernaj latinlingvanoj el Eŭropo kaj Ameriko loĝantaj surloke respektive vizitantaj Bruselon.
En 1986 li kreis Melissa-fondaĵon (latine: Fundatio Melissa) en favoro de la uzo de la latina lingvo kiel moderna interkompreniĝilo. Unu jaron poste li invitis la finnan profesoron Tuomo Pekkanen ekparoli kaj ekreklami ĉe diversaj institucioj de la Eŭropa Komunumo ligante tiamaniere firmajn nodojn kun latinistoj el la eŭropa nordo.
Celo fina
Licoppe tre energiplena batalis kaj batalas por la moderna uzo la latina idiomo, ĉefe en kunteksto kun institucioj de la Eŭropa Unio. Li konfirme deklaras: Cultura Græco-Romana et lingua Latina sunt unicum patrimonium commune gentium Europæarum (tradukite: La kulturo greka-romia kaj la latina lingvo estas la ununuraj heredaĵoj apartenantaj same al ĉiuj popoloj de Eŭropo.)
Omaĝe al li la latinlingva poeto Alain van Dievoet (latinigite: Alaenus Divutius) el Bruselo skribis honorpoemon. Vidu: Melissa, n° 107, jarkolekto 2002, p. 15. "AD GAIUM LICOPPE, LATINITATIS VIVAE DEFENSOREM ET PROPAGATOREM. Ars longa est, dicunt medici, sed vita brevis lux, / sic via longa quoque est usque ad Latium redivivum : / tu medicus bene scis teque ars perlonga iuvabit, / iampridem linguam qui sanes semisepultam, / nec via longa tibi gravis, indefesse viator, / qui multos homines, multas urbesque latino / ore loquens nosti, prae te vexilla latina / gestans pacifice per terras undique sparsas. / Tuque gregis nostri, patrone et optime ductor, / perge diu nobis constanti mente favere / atque animo forti Latii defendere linguam, / ne misere pereat quondam regina triumphans. / Perge etiam calamo docto varioque docere lectores, / carpens passim nova mella Melissae. / Sic eris usque quod es, fortis, bonus atque fidelis, / fundator solidus, constructor et aedificator, / omnibus attentus, semper quoque firmus amicus, / ni nimis est, etiam cum te pituita molestat ! --- ''Traduko: Por Guy Licoppe, nelacigebla defendanto de la viva latina lingvo: La arto estas longa, diras la kuracistoj, sed la vivo mallongas. Tiel ankaŭ la vojo ĝis la revivigo de la latino estas longa. Kiel kuracisto scias ci tre bone tion kaj la tre longa arto ĝojon alportas. Vi lingvon jam duone entombigitan sanigas kaj longa vojo por vi tute ne teda estas, ho vi neniam laca marŝanto, kiu vi konatiĝis kun multaj homoj kaj urboj uzante la latinan. Antaŭ vi flirtas la flago kiun vi per la manoj svingas, pace kaj en la tuta tero. Gvidanto estas ci bona de nia rondo kaj patrono. Daŭrigu favori nin kaj kun forta menso defendi la lingvon de Latio: ĉar la reĝino iam triumfanta ne en mizero mortu! Daŭrigu ekster tio per spritoza kaj varioza skribilo instrui la legantojn kaj ĉie ajn kolekti novan mielon de Melissa, la abelo. Tiel vi estos kontinue kia vi estas: forta, bona, fidela, solida fondinto kaj konstruanto, kiu direktas atenton al ĉiuj kaj pretas amikiĝi ĝis abundo - eĉ kiam turmentas vin nazkataro!''
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la Fondaĵo Melissa.
Bogny-sur-Meuse (stacidomo)
Bogny-sur-Meuse estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Bogny-sur-Meuse, en departemento , regiono Grand Est.
Kantabra kuirarto
La kantabra kuirarto estas kuirarto tipa al Kantabrio. Pro la geografia diverseco de Kantabrio, la kantabra kuirarto uzas grandampleksan aron de ingrediencoj: fiŝoj kaj marfruktoj el la Kantabra Maro, salmoj kaj trutoj el la altaj partoj de riveroj, legomoj kaj bova viando. Ĝi havas trajtojn komunajn al najbaraj regionoj en la Kantabra Kornico.
Surberg
Surberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Traunstein kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bogny-sur-Meuse (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Soissons - Givet (205000).
Kantabra kuirarto
Marfruktoj kaj fiŝoj
Marfruktoj (moluskoj kaj krustuloj) ludas ĉefan rolon en la kantabra kuirarto. Ili estas ofte taksitaj tre bonkvalitaj kaj diversaj pro la malvarmeco kaj pureco de la akvo en la Kantabra Maro. Ili estas kapteblaj ĉie en la marbordo de Kantabrio, sed tiuj konsideritaj plej bonaj estas abundaj en la Golfo de Santandero. La plej oftaj marfruktoj estas diverstipaj duvalvuloj, mituloj, korkonkoj, diverstipaj kraboj, lepadoj, pandaloj, palinuroj kaj omaroj.
Kelkaj abundaj fiŝoj estas labrakoj, merluĉoj aŭ anĉovoj, inter multaj aliaj. Per la loka specio de tinuso (Thunnus alalunga) oni faras la tre popularan marmita (alinome sorropotún), kiu krome enhavas cepon, terpomon, kapsikon kaj tomaton. Rostite, sardinoj estas ankaŭ tre manĝataj, precipe en la havenaj urboj. La manufakturado de anĉovoj estas tiu plej grava en Hispanio kaj ludas ĉefan rolon en la industria sektoro de la urboj ĉe la Golfo de Santoña kaj Castro Urdiales.
Viando
Oni ankaŭ kuiras viandon de ĉasbestoj, kiel cervoj, kapreoloj kaj aproj. Krome, viando de porko estas esenca en la loka varma kuiraĵo cocido montañés, kiu enhavas fazeolojn, brasikon kaj kolbasojn (ekzemple, sangokolbasojn).
Kukoj kaj fromaĝoj
La plej konataj tipe kantabraj kukaĵoj estas quesada pasiega kaj sobao pasiego. Diversaj kukoj el foli-pasto ekzistas en pluraj lokoj kun malsamaj nomoj: corbata en Unquera kaj San Vicente de la Barquera, polka en Torrelavega aŭ sacristán en Liérganes.
Lakto estas ankaŭ ĉefrola en Kantabrio kaj tial ekzistas multaj kuiraĵoj el lakto, samkiel fromaĝoj. Konataj fromaĝoj (quesos) estas tiu de Tresviso kaj Bejes (queso picón), tiuj fumaĵitaj de Áliva aŭ Pido kaj aliaj el bovo, ŝafo aŭ kapro tipaj de Liébana.
Aliaj desertoj popularaj sed devenaj el ekster Kantabrio estas arroz con leche (rizo kun lakto, dolĉa rizo), natilla (kustardo) aŭ leche frita (fritita kuko el faruno kaj lakto).
Drinkaĵoj
La plej tipa drinkaĵo estas orujo, kiu estas farita el rekremento de vinbero kaj abunda je alkoholo. Ĝi estas tipe drinkita post manĝado.
Komparite al apudaj regionoj (ĉefe, Asturio), cidro ne estas amase produktita. Tamen, ĝi estis vaste produktita en la pasinteco, kaj ekde la fino de la 20-a jarcento ties produktado estas kreskanta sektoro. Krome, oni ankaŭ produktas vinojn, en ĉemara zono kaj en Liébana.
Anna Báró
Anna Báró [bArO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Báró Anna estis hungara aktoro, voĉoaktoro.
Anna Báró naskiĝis la  en Bajmok (Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, nuntempa Serbio), ŝi mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Biografio
Anna Báró apartenis al la hungara minoritato en Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj. Ŝi akiris aktoran diplomon en studio de Béla Gaál en 1940 jam en Hungario. En la sekva jaro ŝi apartenis al provinca trupo. Post la 2-a mondmilito ŝi havis rolojn en la ĉefurbo en malgranda teatro, inter 1948–1956 en Teatro de Hungara Armeo, fine ĝis la emeritiĝo en 1976 en Teatro József Attila. Ŝi havis ankaŭ ofte filmajn rolojn.
Allvar Gullstrand
Allvar GULLSTRAND (naskiĝis la 5-an de junio 1862 en Landskrona, Skanio, mortis 68-jara la 28-an de julio 1930 en Stokholmo) estis sveda oftalmologo, en 1911 nobelpremiito. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo.
Svislando en la Vintra Olimpiko 1994
Kunordigis la teamon la Svislanda Olimpika Komitato, kiu poste la 1-an de januaro 1997 transformiĝis al la nuna Svislanda Olimpika Asocio, angle titolita Swiss Olympic, kiu plu interalie havas la funkcion de Nacia Olimpika Komitato.
Le Pouzin
Le Pouzin estas franca situanta en departemento Ardèche, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pouzinois.
Publika kompanio
Publika kompanio, aŭ publika akcia kompanio (public company) estas akcia kompanio, kies akcioj estas komercataj en la valorpapera merkato libere, sen limigoj.
Precipe, naciaj leĝoj, rilataj al reguligo de la valorpapera merkato, prezentas certajn postulojn pri malkovro de informoj disde kompanioj, kies akcioj povas esti ofertataj al nelimigita rondo da personoj kaj/aŭ esti komercataj en la valorpapera merkato. Kompanioj, plenumantaj tiujn postulojn, estas nomataj publikaj kompanioj.
Vidpunkte de investanto, akcioj de publika kompanio povas esti konsiderataj kiel pli likvidaj aktivoj ol akcioj de kompanioj nepublikaj, pro jenaj kialoj:
Gassin
Gassin (jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur) apud golfeto de la Mediteranea Maro kaj senlime najbaras al la urbo St. Tropez. Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gassinois.