cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vítkovice (ferfabriko)
Gisejo de Rudolfo (1828 - 1843)
Surbaze de propono de František Xaver Riepel la olomouca ĉefepiskopo Rudolfo Johano en la jaro 1828 definitive decidis pri konstruado de altfornoj en Vítkovice, kiuj devis doni krudan feron por nove konstruita moderna pudlejo en Frýdlant. Avantaĝo de Vítkovice estis ne nur situo ne tro malproksime de Frýdlant, sed ankaŭ senpera proksimeco de karbaj minejoj kaj akva forto de rivero Ostravice.
Sed fine la situacio iom turniĝis kaj la pudlejo estis la 16-an de septembro 1830 malfermita en Vítkovice kaj ĝi ricevis nomon Gisejo de Rudolfo. Oni ankoraŭ ne komencis labori en konstruado de altforno, do la kruda fero devis esti alveturigata el Frýdlant. Sed iom post iom okazis konstruado de ligantaj uzinoj, do en la jaro 1831 estis jam en trafiko eĉ laminatejo, tornomaŝinejo kaj serurista laborejo.
En la posedado de Rothschild (1843 - 1873)
En la jaro 1843 la posedanto de la ferfabrikoj en Vítkovice fariĝis Salomon Mayer Rothschild. Tiutempe la vítkovicaj uzinoj konsistis el altforna trafiko kun la gisejo, la pudlejo kaj la laminatejo, forĝejo, brouzino kaj tornolaborejo kun maŝina serurlaborejo kaj produktejo de fajrorezistantaj brikoj.
Vítkovicaj ferfabrikoj estis de komence konstruataj per vertikala maniero - samtempe kun la konstruado de metalurgia trafiko kaj mekanikaj laborejoj estis kreata krudmateriala bazo - ŝtonminejaj kaj ferercaj minejoj, minado de kalkŝtono kaj pluaj mineraloj necesaj por la fabrikado.
Sub la influo de Rothschild okazas vera ekkresko de la ferfabrikoj kaj fine estis finkonstruita ankaŭ la unua altforno, kiu estis ekbruligita en la jaro 1836. En 1843 poste FV havis en trafiko jam du altfornojn kaj la nivelo de la produkto egaliĝis al la ferfabriko en Frýdlant.
Unu el la plej signifaj mendoj de tiu tempo estis livero de reloj por konstruado de Norda fervojo de imperiestro Ferdinando de Rothschild. Sed en la unuaj jaroj tiuj ĉi liveroj devis esti kovritaj el aliaj ferfabrikoj, ĉar sufiĉaj kvalitoj de la reloj estis atingita nur en la jaro 1839. Por kontentigi la kreskantan demandon je la reloj estis ekde la jaro 1847 en trafiko laminatejo gisejo de Anselm. Sed signifaj estis ankaŭ pluaj liveroj por fervojo, ekz. eta relaro, trakforko, duradoj, pontoj aŭ vagonoj.
Jam la tria altforno estis trafikigita en la jaro 1856. Tute nova altforno t.n. skota, estis konstruita en la jaro 1872. Tiutempe tio estis la plej alta altforno en Aŭstrio-Hungario.
En periodo 1843 ĝis 1873, kiam la ferfabrikoj estis la posedaĵo de Rothschild, la nombro de laboristoj plialtiĝis dekoble el devena nombro de 370 okupitoj. La ferfabrikoj konstruis por siaj laboristoj dometojn kaj tranoktejojn, establita estis ankaŭ unue primitiva hospitalo, kiu estis en la jaro 1853 anstataŭigita per uzina malsanulejo. Ekde la fino de la sesdekaj jaroj de la 19-a jarcento datiĝas komenco de komuna entreprenado de Rothschild kun fratoj David kaj Wilhelm Gutmann, la komercistoj de karbo. Unue ili estis kompaniuloj en minejaj kompanioj, pli poste dum konstruado de gisejo Žofínská, nur en la jaro ili kreis Vítkovické horní a hutní těžířstvo - Vítkovican minejan kaj gisejan ministaron.
Tiutempa transporta kunigo de la ferfabriko
Malgraŭ tio ke la fontoj de fererco kaj karbo el hodiaŭa vidpunkto estis proporcie proksime de Vítkovice, la transporto de tiuj ĉi krudmaterialoj per ĉevalveturiloj tre plimultekostigis la fabrikadon. Problemoj estis ankaŭ kun eksporto de la produktoj. Ĉio iom post iom ŝanĝiĝis kun progresanta konstruado de fervojoj. Kiel mejloŝtono eblas konsideri precipe la 1-an de majo 1847, iam estis komencita trafiko de Norda fervojo de imperiestro Ferdinando en sektoro el Lipník nad Bečvou tra Moravia Ostrava ĝis Bohumín, kio tre plifaciligis la eksporton de la ferfabriko. Rekta apudrelvojo el stacio en Přívoz ĝis la ferfabriko estis trafikigita la 1-an de aprilo 1856 kun uzo de ĉevala trakcio, ekde la 17-a de julio 1858 poste la ĉevaloj estis anstataŭigitaj per vaporaj lokomotivoj. Por la livero de la karbo por la vítkovica koaksigejo poste estis grava trafikigo de Báňská dráha en la jaro 1863.
Vítkovické horní a hutní těžířstvo /VHHT/ (1873 - 1918)
La posedaĵon de la fabriko kreis Vítkovicaj ferfabrikoj, ŝtonminejoj Louis, Hlubina, Teresie, Anselm, Oskar kaj Bettina kaj koaksigejoj Karolina kaj Vítkovice. Pri la evoluo de la ferfabrikoj en lasta kvarono de 19-a jarcento meritis per decida mezuro ĝenerala direktoro Paul Kupelwieser, kiu realigis principan reorganizon de la ferfabriko. En la jaro 1883 li ĉi tie konstruis unuan laminatejon de tuboj en Aŭstrio kaj enkondukis fabrikadon de apudaj produktoj dum fabrikado de koakso kaj fero. En la jaro 1887 estis konstruita nova uzino por muldita ŝtalo kaj disvastigita armilfabrikado. La gisejon Žofínská aĉetis la fabriko en la jaro 1889. En 1897 estis en la gisejo de la muldita ŝtalo fabrikitaj unuaj ŝipŝaftoj kaj ekde la jaro 1906 datiĝas fabrikado de ŝtalaj boteloj.
Ekde duono de la naŭdekaj jaroj estiĝadis kompanioj kun kapitala partopreno de Ferfabrikoj Vítkovice - akciaj kompanioj okupiĝantaj per minado de fererco en Svedio kaj en Slovakio en Krompachy. Vítkovicaj ferfabrikoj aktive partoprenis dum kreado de unuaj produkte komercaj asocioj en sfero de ferfabrika industrio. La vendon de siaj produktoj la ferfabrikoj certigis nenur pere de kartelaj vendejoj, sed sisteme ĝi konstruis propran reton de vendkancelarioj kaj reprezentejoj en la monarkio kaj en eksterlando.
Kenta Hori
Kenta Hori (堀 研太, n. ) estas japana futbalisto.
Vítkovice (ferfabriko)
Vítkovické horní a hutní těžířstvo /VHHT/ (1873 - 1918)
En la naŭdekaj jaroj apartiĝis el la mekanikaj laborejoj memstaraj uzinaj sekcioj: pontoproduktejo, kaldronproduktejo kaj maŝinproduktejo. Antaŭan lokon inter eŭropaj ferfabrikaj entreprenoj certigis al Ferfabrikoj Vítkovice komenco de trafiko en nova ŝtalproduktejo kaj laminatejo, konstruitaj en Ostrava-Hulváky en la jaroj 1909-1912.
Kenta Hori
Li futbalas ĉe Yokohama F. Marinos.
Vítkovice (ferfabriko)
VHHT en la jaroj 1918 - 1945
Kiam estiĝis Ĉeĥoslovaka respubliko en la jaro 1918, Vítkovicaj ferfabrikoj restis plu en proprumado de la ĝisnunaj posedantoj. En la jaro 1919 estis ekfunkciigita fabriko por benzolo kaj je unu jaro pli poste laminatejo dum malvarma stato.
Ves
La vorto havas plurajn signifojn:
Vítkovice (ferfabriko)
VHHT en la jaroj 1918 - 1945
La vendadon de trakforkoj, kvazaŭferaj muldaĵoj kaj forgaĵoj direktis vítkovicaj centraj vendaj kancelarioj kaj la kaldronproduktejo, la pontoproduktejo, la maŝinproduktejo kaj ŝamotejo vendis siajn produktojn rekte al klientoj.
La produktprogramo estis en la maŝinproduktejo disvastigita je ekipaĵo por profundaj boroj, arganoj, ekipaĵoj por laminatejoj, gisejoj, koaksigejoj kaj minejoj, cilindroj por paperoj, rapidumkestoj kaj minejaj iloj. En la kaldronproduktejo oni intertraktis pri gas-tenujoj, ekipaĵoj por malseka fridigado de koakso, altpremaj kaldronoj de Löffler kaj kaldronaj agregaĵoj por hidroelektrejoj. La pontoproduktejo realigis liverojn por altkonstruaĵoj, pontoj (en la jaro 1932 estis fabrikita en tiu tempo la plej granda eŭropa ponto - duetaĝa ponto trans Malnova Dnepro ĉe Kievo en Ukrainio), ekspozician pavilonon por la monda ekspozicio en Parizo, stacidoman ĉambregon en Teherano.
En la intermilita periodo Ferfabrikoj Vítkovice proprumis vicon de filinaj kompanioj okupiĝantaj pri minado de karbo kaj erco kaj kemia produktado, transporto ktp. En dekoj de pluaj kompanioj ĝi havis kapitalajn partoprenojn. VHHT neniam fariĝis dum la dua milito la germana proprumaĵo. Sed la produktkapacitoj kaj la komercaj rilatoj de la ferfabrikoj estis uzitaj por interesoj de la nazia Germanio.
Vítkovicaj ferfabrikoj de Klement Gottwald, n. e. /VŽKG/ (1945 - 1970)
Post la milito estis en la ferfabrikoj difinita nacia administracio kaj en decembro de la jaro 1945 estis proklamita naciigo de VHHT. Kun valideco de la 1-a de januaro 1946 estis establita nacia entrepreno Vítkovicaj ferfabrikoj.
En la jaroj 1947-1960 estis al vítkovicaj ferfabrikoj almembrigataj kaj denove el ili deliminitaj diversaj konfiskaĵoj kaj naciigitaj entreprenoj de ferfabrika industrio. Daŭre ĉi tie restis enmembrigita svinova uzino Laminatejoj de tuboj Mannesmann, Kalkoŝtona minejo Kotouč en Štramberk kaj Pontofabriko en Lískovec. Kiel memstaraj entreprenoj estis elmembrigitaj Nova gisejo en Kunčice en la jaro 1952 kaj Gisejaj muntejoj en la jaro 1963.
En duono de la kvindekaj jaroj komenciĝis rekonstruo kaj modernigo de la entrepreno. Temis precipe pri alikonstruo de ŝtalfabrikaj altfornoj kaj riparo de ĉiuj laminatvojoj en laminatejoj, konstruo de nova oksigenlaborejo kaj enkonduko de bendtransporto de alŝovo en la altfornojn. Precipe en la sesdekaj jaroj okazis ampleksa investa konstruado. Al la plej grandaj investoj apartenis konstruado de altforno n-ro VI kaj konstruo de grandspaca homogenigo de ercoj. Tra rekonstruo trairis ankaŭ la laminatejo kaj ŝtalfabriko, estis konstruitaj novaj ĉambregoj por peza mekaniko. En la sesdekaj jaroj estiĝis agrikultura programo, kiun prezentis fabrikado de insilujoj kaj siloj, rezervujoj por fluidaj sterkaĵoj, rezervujoj de ŝutigaj materialoj, akvotenujoj kaj plugakraĵoj. Estis enkondukita produktado de purigejoj de forfalaĵakvoj.
Evoluo de la entrepreno en la jaroj 1970-1989
Ĝis fino de la okdekaj jaroj estis realigitaj investoj celitaj al modernigo de teknologia ekipaĵaro en la gisejoj kaj maŝinindustriaj uzinoj. En la jaro 1973 estis komencita trafiko por centra granuligo de skorio en uzino 1 kaj en la jaro 1976 estis konstruita altforno kun senkloŝa aldonejo. En Malnova ŝtalfabriko estis en la jaro 1972 entrafikigita nova vakuiga stacio kaj en 1976 enpraktikigita indukcia miksado ĉe 30 tuna elektra forno. Kiam estis komencita trafiko en laminatejo de dikaj ladoj, la tn. kvarto 3.5, en la jaro 1971, estis realigita ankaŭ la dua etapo de ties konstruado. En ŝtalfabriko I estis konstruita oksigena konvertoro OXYVIT kun suba blovegado, en Malnova ŝtalfabriko estis finkonstruita komplekso de produktproceso por nuklea energetiko. Nova metaligfabriko en uzino 6 estis enkondukita en trafikon en la jaro 1977.
De duono de la sepdekaj jaroj estis konstruata produkta bazejo de la nuklea energetiko kaj sekve produkta bazejo por riparistarejo kaj produkto de ekipaĵoj de la nuklea energetiko. En la sama periodo, te. ĝis fino de la okdekaj jaroj realiĝis investoj en fabrikadon de grandspacaj koaksaj baterioj, ekspluatad-grandmaŝinoj kaj unikaj investaj tutaĵoj. Por eksporto estis fabrikitaj grandaj investaj tutaĵoj, kiel ekz. altforno en Eisenhüttenstadt kaj trapuŝejo de tuboj en Riese en Germanio, laminatejo en Zawiercie en Pollando kaj aglomeraĵo en Jugoslavio. Unika estis livero por varma larĝzona laminatejo de TŠP 2500 en Novolipeck. 44 % da volumeno de la maŝinindustria eksporto faris pecaj liveroj. Daŭrigis ankaŭ evoluo de agrikultura kaj ekologia programoj komencita en la duono de la sesdekaj jaroj.
En la jaro 1972 estis unuafoje direktita per komputilo aldono en altfornon n-ro 4 kaj en 1974 la trafiko de la nova kvarto 3.5. En la jaro 1978 estis donita en trafikon grandkapacita komputilsistemo ICL 2960. Ĝis duono de la okdekaj jaroj estis prilaborita projekto de unueca tutentreprena direkta kaj informadsistemoj surbaze de optimala integro - aŭtomatigata sistemo de la direktado.
En la jaro 1979 Vítkovicaj ferfabrikoj fariĝis fakista entrepreno kun nomo VÍTKOVICE - Ferfabrikoj kaj maŝinfabrikoj de Klement Gottwald, al kiu estis aligitaj ses entreprenoj kun parenca produkta programo. Ekde la jaro 1981 ĝis duono de la jaro 1989 VÍTKOVICE - ŽSKG estis la plej granda el la koncernaj entreprenoj de koncerno VÍTKOVICE.
Reorganizo kaj restrukturigo de la entrepreno en la jaroj 1990 - 2003
Post la disfalo de la koncerno kaj establo de ŝtata entrepreno VÍTKOVICE venis ŝtorma periodo de organizaj kaj personaj ŝanĝoj influitaj ankaŭ de la politika agado. En la unua etapo estis nuligitaj la uzinoj kaj la strukturo de la entrepreno estis kreita de sektoroj kaj entreprenistaj unuoj.
En duono de la jaro 1990 estis prilaborita entreprenista programo de la entrepreno kun celo ŝanĝi la ĝisnunajn stereotipojn kaj celigi la evoluon al merkata ekonomiko.
La organizado de la entrepreno senĉese estis rekreiĝanta eĉ post fondo de akcia kompanio en februaro de 1992. El la entrepreno estis elmembrigitaj agadoj, kiuj rekte ne koneksis kun la produktado. El la entreprenista unuoj kaj kostocentroj estiĝis memstaraj filinaj kompanioj. Vico el ili estis eksterigita kaj trairis en proprumadon de novaj proprumantoj. Tio montriĝis ankaŭ en ŝanĝo de produktprogramo de la kompanio. Per fondo de filia kompanio VÍTKOVICE - Maŝinindustrio, a.k. fine de la jaro 2002 estis finita proceso de ŝanĝo de la akcia kompanio VÍTKOVICE je kompanio de holdinga karaktero. Enkadre de transparenta markigo de unueca aparteneco al la grupo VÍTKOVICE, subteno de la marko kaj cela alparolo de klientoj la kompanio ŝanĝis ekde la 1-a de junio 2005 la nomon je VÍTKOVICE HEAVY MACHINERY a.s.
Hodiaŭa stato
Influe de antaŭa evoluo la originaj ferfabrikoj ŝanĝiĝis en grandan industrian entreprenon, kiu okupiĝis ankaŭ per maŝinindustrio. Fine de la 20-a jarcento la entrepreno venis en grandajn ekonomiajn problemojn kaj la registaro devis cedi el origina plano de privatigo en la manojn de la gvidantaro de la entrepreno. Okazis apartiĝo de uzinoj de la ferfabrikoj de maŝinindustria fabrikado kaj ambaŭ tutaĵoj estis privatigitaj memstare. Ekde la jaro 2005 la Ferfabrikoj apartenas al ŝtalista kaj minista grupo Evraz Vítkovice Steel. En parton de la areo transloĝgiĝis kompanio Škoda Vagonka a.s., kiu estiĝis per malsplitiĝo de Vagónka Studénka.
Vítkovice - kultura memorindaĵo
En la jaro 2002 la ferfabriko-koaksigejo kaj la altfornoj de Ferfabrikoj Vítkovice estis komune kun kompleto de la teknika ekipaĵaro en la t.n. Malsupra regiono Vítkovice kaj Minejo Hlubina proklamitaj nacia kultura memorindaĵo. La Malsupra regiono de Vítkovice komune kun areoj de Minejo Anselm, Minejo Michal kaj Minejo Vrbice estas konsiderata al aliĝilo al enskribo en liston de monda heredaĵo.
Listo de distriktoj de Rumanio
Jen listo de distriktoj de Rumanio [inter rektaj krampoj la oficiala mallongigo] (interkrampe la ĉefurbo):
Boaco
Boaco (science Rangifer tarandus) norda cervo aŭ rangifero (el la latina rangifer), estas specio en la familio cervedoj, kiu loĝas en la senarbara tundro de la Arkto, precipe en Kanado, Gronlando, Norda Rusio kaj Sameio, kaj nutras sin ĉefe per likenoj el sub la neĝtavolo. En Sameujo kaj Rusio homoj paŝtas la boacojn, sed en Kanado la boacoj estas sovaĝaj, pli grandaj, migrantaj en grandaj gregoj, ĉasataj de lupoj.
(13013) 1987 SP12
(13013) 1987 SP12 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Boaco
La Esperanta nomo boaco venas el la sameaj lingvoj. La nordsamea vorto estas boazu [boadzu])
Aspektoj
El la cervedoj nur la boacoj ambaŭsekse portas kornaron.
Ekologio
La rangiferoj estas plej migremaj. Ili tre emas loĝi grupe. Somere dekoj da inseksaj kaj junaj rangiferoj serĉas manĝaĵojn kune. Escepte de la oestra periodo en aŭtuno, la virrangifero ne vivas kune kun inaj. En la oestra tempo la virrangifero kolektas ĉirkaŭ si grupon da inaj, kiuj foje atingas pli ol 30. La vira rangifero gardas la inajn kontraŭ atenco de aliaj virrangiferoj. Tiutempe junaj rangiferoj vivas ankaŭ kune kun siaj patrinoj. Post la oestra periodo la malgrandaj grupoj kune translokiĝas. Granda grupo ĝenerale konsistas el miloj da rangiferoj. La rangifero manĝas ĉefe herbojn, arbofoliojn, muskon kaj likenon. Ĝi havas neakrajn okulojn kaj orelojn, sed akran flaradon. Ĝi estas tre lerta en naĝado. Ĝi naĝas ne tre rapide, sed povas naĝi longan distancon. Septembre kaj oktobre ĝi estas en la oestro, maje kaj junie la rangiferino naskas idon. La gravedeco daŭras 240 tagojn. Ĉiufoje ĝi naskas unu aŭ du idojn. La ĵus naskita rangifero ne havas makulojn sur si. Ĉirkaŭ du monatojn post sia naskiĝo la rangiferidoj ĉesas mamsuĉi kaj sekvas siajn patrinojn por translokiĝi. Ili maturiĝas post unu kaj duono jaroj. La vivo daŭras 15 jarojn.
Subspecioj
La subspecioj estas la sekvaj :
NGC 7440
NGC 7440 (aliaj indikoj — UGC 12276, MCG 6-50-14, MK 924, ZWG 515.15, NPM1G +35.0477, PGC 70152) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Friedrich Christoph Oetinger
Friedrich Christoph OETINGER (naskiĝis la 2-an de majo 1702 en Göppingen, Germanio; mortiĝis la 10-an de februaro 1782 en Murrhardt) estis germana teologo kaj gvida reprezentanto de la virtemberga pietismo.
Vivo
Kiel studento pri luterana teologio en Tübingen Oetinger dum la jaro 1725 renkontis la verkaron de Jakob Böhme kaj sekve intense studis ilin. Krome la teologo Johann Albrecht Bengel, kiun li samtempe ekkonis, pliintensigis lian respekton de la Biblio. Post la studado, Oetinger faris ampleksan vojaĝon tra Germanio, kaj interalie en Frankfurto-ĉe-Majno renkontis la judisman konceptaron Kabalo. En Herrnhut li konatiĝis kun la laboro de la juna Nikolaus Ludwig von Zinzendorf. Dum aprilo 1731 Oetinger iĝis docento en la luterana altlernejo de Tübingen. Post vojaĝo de Zinzendorf al Virtembergo dum la jaro 1733, Oetinger refoje por pluraj monatoj vojaĝis al Supra Luzacio. Dum 1736 li estis docento en Halle (1736), antaŭ ol li post longa hezito iĝis luterana pastro en Virtembergo: dum printempo 1738 li ricevis pastran postenon en Hirsau proksime de la urbo Calw kaj samjare geedziĝis. Ĝis la jaro 1766 li kvinfoje estis vokita al novaj pastraj postenoj en Virtembergo, laste en la urbo Murrhardt, kie li estis ne nur pastro, sed ankaŭ abato de la urba luterana monaĥejo, duka konsilisto kaj membro de la landa parlamento.
Jam dum sia vivo la amplekse interesita kaj klera teologo estis arde pridisputata. Ekzemple dum marto 1766 la luterana eklezia gvidantaro en Stutgarto konfiskis ĉiujn ekzemplerojn de lia libro "teraj kaj ĉielaj filozofioj de Emanuel Swedenborg kaj aliaj" el la jaro 1765.
Nekontesteblas, ke la teologo signife influis multajn germanlingvajn verkistojn kaj filozofojn kiel Christoph Martin Wieland, Johann Gottfried Herder, Johann Wolfgang Goethe, Friedrich Schiller, Friedrich Hölderlin, Georg Wilhelm Friedrich Hegel kaj Friedrich Wilhelm Joseph Schelling ,Justinus Kerner, Eduard Mörike kaj Hermann Hesse. Eĉ en la bibioteko de Wolfgang Amadeus Mozart estis verko de Oetinger, "La metafiziko en konekto kun kemio", Schwäbisch Hall [1770], kiu – oni eble ne supozus laŭ la titolo – interalie enhavas ampleksajn muzikoteoriajn klarigojn.
Bibliografio
b) 1945 - 1990:
c) 1991 -
Dorf Mecklenburg
Dorf Mecklenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj estas la administra centro de la komunumaro Amt Dorf Mecklenburg-Bad Kleinen. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko , la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Karow, Kletzin, Moidentin, Olgashof, Petersdorf, Rambow, Rosenthal, Rothentor kaj Steffin.
Geografio
La komunumo Dorf Mecklenburg situas inter la hansa urbo Wismar kaj la Lago de Schwerin, unu el la plej grandaj germanaj lagoj. Tra la monteta tereno de la komunumo pasas ankaŭ la akvodislimo inter la Norda Maro kaj la Balta Maro. Okcidente de la komunumo preterfluas la kanalo Wallensteingraben, kiu elfluante el la Lago de Schwerin ligas ĉi-lastan kun la Balta maro. Ĝi estis konstruita inter 1577 ĝis 1582 dum la regado de duko Johann Albrecht.
Historio
La historio de Dorf Mecklenburg estas forte ligita kun la historio de la kastelo Mecklenburg, kiu situas sur la teritorio de la komunumo kaj donis la nomon kaj al la tuta regiono kaj la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Ĝi estis la unuan fojon skribe menciita en dokumento de la imperiestro Oto la 3-a de la 10-a de septembro 995. Meze de la 13-a jarcento ĝi detruiĝis, en 1277 rekonstruiĝis, sed en 1322 duan fojon kaj definitive detruiĝis.
Jack Abramoff
Jack ABRAMOFF estas usona lobiisto. Li naskiĝis la en Atlantic City, sed lia familio translokiĝis en lia aĝo 10 al la kalifornia Beverly Hills.
Abramoff vivas ekde siaj dekjaroj kiel ortodoksa judo. Li agadis en la dekstar politiko ĝis meze de la 1980-aj jaroj, kiam li ŝanĝis al la filmproduktado. Lia plej konata filmo estas la Ruĝa Skorpio en 1989.
Li revenis en la politikon en 1994, kiam venkis la respublikanoj, el kiuj li multajn konis. Pro tio li estis dungita ĉe firmao, okupiĝinta pri lobiado kaj juraj konsiloj.
Meze de la naŭdekaj jaroj, li eklobiis en nomo de la praloĝantoj de Usono pri hazardludoj. Por tio li konvinkis la indiĝenojn, ke ili ĝiru monon al respublikanaj organizoj.
En 2001 li iĝis la plej lerta kaj influhava lobiisto en Vaŝingtono. Tiam li estis jam milionulo, lia laborprezo atingis la 750 USD/horo, li posedis du restoraciojn, li rajtis rekte viziti Karl Rove-on. (Rove dungis pli fruan personan helpiston de Abramoff).
Krom la mono kaj influo, Abramoff akiris honoron, ĉar li donacis por bonfaraj celoj kaj fondis religian privatlernejon.
Komence de 2006 li akuz-interkonsentis kaj ekparolis pri la koruptado.
VIC
VIC havas diversajn signifojn:
Cserépváralja
Cserépváralja (ĉerEpvAralja) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Mezőkövesd. La nomo signifas: argilaĵo-fortikaĵo-subejo.
Situo
Cserépváralja situas sur malebenaĵo, fine de longa sakovojo. Eger kaj Mezőkövesd troviĝas po 18, Emőd 23, Miskolc 27 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1214. Baldaŭe fortikaĵo konstruiĝis, kiun la turkoj senbatale okupis en 1596. La Habsburgoj reokupis ĝin en 1687, fine malkonstruiĝis en 1711. Vilaĝservo estas poŝto.
Anton Balagué
Anton BALAGUÉ (1912 - 1970) estis aŭstra esperantisto de kataluna deveno.
Li estis centra administranto kaj unu el ĉefaj aktivuloj de Mondpaca Esperantista Movado (MEM).
Anton Balagué estis instruisto. Li devis forlasi Hispanion post ties enlanda milito, unue al Francio kaj poste al Aŭstrio. Tie li edziĝis al Antonie Sindl, kaj ili vivis en la urbo Sankt Pölten.
Li organizis serion de konferencoj kiuj kondukis al la formado de pac-movado esperantista. Ĝi kunigis fortojn en okcidentaj eŭropaj landoj (plejparte el maldekstra orientiĝo, proksima al la komunista movado) kaj orientaj. Dum multaj jaroj li estis ĝenerala sekretario de MEM, kaj redaktoro de ties revuo "Paco".
Božidar Vančik
Božidar Vančik (naskiĝis 1909 - mortis la 23-an de majo 1970) estis jugoslava kroata esperantisto, delegito en Varazdin.
Li estis elstara poeto, tradukisto kaj lingvisto, konata en Kroatujo ankaŭ ekster la Esperanto-Movado. Li kontribuis ĉefe al Literatura Mondo, Internacia Kulturo kaj La Suda Stelo, kaj de du lastaj li estis kunredaktoro.
VID
La vorto havas plurajn signifojn:
Shuto Machino
Shuto Machino (町野 修斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Yokohama F. Marinos.
VIN
La vorto havas plurajn signifojn:
Kantono Franklin (Ilinojso)
La kantono Franklin - angle Franklin County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso, kies nomo aludas al Benjamin Franklin, usona multfakulo kaj unu el la patraj fondintoj de Usono. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
VMU
La trilitera mallongigo VMU havas plurajn signifojn:
Kantono Franklin (Ilinojso)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Zeiselmauer-Wolfpassing
Zeiselmauer-Wolfpassing estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno. Ĝia parto sude de la rivero Danubo estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono), la parto norde de la rivero apartenas al la historia regiono Weinviertel  (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
NGC 7441
NGC 7441 (aliaj indikoj — IC 1458, MCG -1-58-7, PGC 70080) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ferdinando (luno)
Ferdinando esta, laŭ nunaj konoj, la plej ekstera satelito de Urano; neregula satelito, ĝi estas verŝajne kaptita asteroido aŭ fragmento de asteroido.
Malkovro
La Matthew J. Holman, John J. Kavelaars, Dan Milisavljevic kaj Brett J. Gladman malkovris novan sateliton de Urano, al kiu ili donas maldaŭran nomon S/2001 U 2. Kvankam tiu-ĉi estis revidata plurfoje, lastfoje la, ĝi perdiĝis ĝis kiam Scott S. Sheppard kaj David C. Jewitt , la , retrovis ĝin sur kliŝaĵoj faritaj en Mauna Kea en aŭgusto kaj septembro de la sama jaro.
Nomo
En 2005, kun aprobo de IAU ĝi ricevis nomon inspiratan el la verkaro de William Shakespeare : Ferdinando (angle: Ferdinand) estas la filo de la reĝo de Napolo, en "La Ventego".
Sarino (rivero)
Sarino (en la germana lingvo Saane, en la franca lingvo Sarine) estas rivero en Svislando.
Komunumoj ĉe la bordo de Sarino
La sekvantaj komunumoj situas ĉe la borode de Sarino (de la fonto ĝis la alfluo): Gsteig kaj Saanen, ambaŭ en Kantono Berno, tiam Rougemont, Château d'Oex kaj Rossinière en Kantono Vaŭdo. Sekvas en Kantono Friburgo la komunumoj Haut-Intyamon, Grandvillard, Bas-Intyamon, Grejerco, Broc kaj Morlon, kie Sarino alfluas al la Lago de Grejerco. Inter Rossens kaj Treyvaux en la distrikto Sarino la rivero elfluas denove el la Lago de Grejerco. Ĝi tiam pasas la komunumoj Corpataux-Magnedens, Arconciel, Hauterive, Marly, Villars-sur-Glâne, Friburgo kaj Granges-Paccot, kie ĝi alfluas la Lagon de Schiffenen. Inter Düdingen kaj Bösingen unuflanke kaj Kleinbösingen aliflanke la rivero denove elfluas el la Lago de Schiffnen. Nun ĝi forlasas la Kantonon Friburgo kaj sur ĝia lasta etapo denove fluas tra Kantono Berno. Sekvas nun Kriechenwil kaj Laupen, kie alfluas Sense. Tiam la rivero fluas tra Mühleberg, Ferenbalm, Wileroltigen por finfine inter Golaten kaj Mühleberg alflui al Aro.
Lingvolimo inter la franca kaj la germana
La fluvojo de Sarino kongruas kun la teritoria lingvolimo inter la franca kaj la germana lingvoj. Tiu limo estas nomita ankaŭ Roŝtifoso por alludi al la kultura diferenco inter roŝtiema Alamanio kaj fonduema Romandio. (Roŝtio estas alemana nacia specialaĵo el raspitaj terpomoj, kiuj estas frititaj en oleo - dum fonduo estas romandia specialajo, nome supo farita el fromaĝmiksaĵo kaj brando, en kiun oni trempas panpecojn, kaj kiun oni komune manĝas el sama poto).
Juan Valera
Juan VALERA y Alcalá-Galiano naskiĝis en Cabra, Córdoba, la 18-an de oktobro de 1824 — mortis en Madrido, la 18-an de aprilo de 1905. Li estis hispana diplomato, politikisto kaj verkisto.Estas malfacile klasifiki lin en la kutimajn literaturajn epokojn de lia tempo (Realismo, Naturalismo); kiel granda stilisto li estas unika aperaĵo en tiu epoko.
Biografio
Juan Valera venis el nemonhava andaluzia nobelfamilio en la provinco Córdoba; lia patro estis liberala mararmea oficiro, jam emerita. Li pasigis sian junaĝon en Cabra kaj la apuda vilaĝo Doña Mencía (ambaŭ estas ofte menciitaj en liaj verkoj). De 1837 ĝis 1840 li frekventis en Málaga la Seminario Conciliar, li publikigis la unuajn versojn kaj pere de sia frato li ekkonis José de Espronceda kaj aliajn romantikistojn. Dum unu jaro li studis ĉe la Colegio del Sacro Monte en Granada, kaj en 1842 li iris al Madrido, kie li malmulte studis sed kompense multe verkis kaj kie li foje povis publikigi ion aŭ alian.
Parlamento de Albanio
La Parlamento de Albanio (Kuvendi I Shqipërisë aŭ mallonge aŭ ), antaŭe Popola Parlamento  estas la unuĉambra parlamento de la Respubliko Albanio. Ĝi havas 140 membrojn, elektitaj por kvarjara periodo. La balota sistemo estas fermita listo laŭ proporcia balotsistemo. Ekzistas 12 mult-membraj balotaj distriktoj proporciaj al la 12 administraj regionoj de la lando. Ene de ajna balota distrikto, la partioj devas atingi 3 procentojn da voĉoj, kaj koalicioj devas atingi 5 procentojn da voĉoj. Ĉiuj leĝoj aprobitaj de la parlamento estas publikigitaj fare de la Albana Oficiala Ĵurnalo, la oficiala ĵurnalo de la registaro de Albanio. La prezidanto estas elektata de la parlamento.
Juan Valera
Biografio
Tie li spertis amaferon kun la 10 jarojn pli aĝa poetino Gertrudis Gómez de Avellaneda, kiu retroviĝas sub la kaŝnomo "Lelia" en liaj poemoj. Li ne sukcesis en siaj ekzamenoj kaj devis reiri al Granada kaj finis sian jurostudon tie. Lia patro pagis la eldonon de la poemlibro Ensayos poéticos. En 1846 li reiris al Madrido kie li havis aliron al la nobelara socio kaj ĝuis agrablan vivon en la salonoj de tiu societo. Ángel de Saavedra, Duko de Rivas, provizis postenon al li kiel senpaga ataŝeo en la hispana ambasadejo en Napolo, kie la Duko mem estis ambasadoro. Poste Valera estis diplomato en Napolo (1847-49), Lisbono (1849-51), Rio de Janeiro (1851-53), Dresdeno (1855), Rusujo (1856), Frankfurto (1865), Lisbono (1881-84), Vaŝingtono (1884-86), Bruselo (1886-88) kaj Vieno (1893-95). Li majstris plurajn lingvojn, vojaĝis multe kaj estis tre klera, kvankam li ĉiam spertis financajn problemojn. Kiel politikisto li staris ĉe la flanko de la moderistoj (Moderados) En 1858 li estis elektita en la parlamenton kie li ne estis tre aktiva same kiel lia verkista kolego Benito Pérez Galdós. Poste li fariĝis senatoro por la provinco Córdoba kaj dum mallonga tempo Subsecretario de Estado (Subsekretario de la Ŝtato) dum la tiel nomata Revolución Gloriosa, la "Glora Revolucio" de 1868).
Ĝis en plej alta aĝo li estis ĉarmulo kaj donĵuano: Interalie li havis amrilaton kun Malvina, la filino de la Duko de Rivas; post multnombraj aliaj aventuroj li finfine edziĝis en 1867, je la aĝo de 43, pli pro tedo ol amo (la edzeco ne estis tre feliĉa). Krome li havis rilaton kun aktorino en Sankt-Petersburgo, kaj en Vaŝingtono estis skandalo kiam la juna Katherine Lee Bayard pro malfeliĉa amo al la jam 60jarulo memmortiĝis en la antaŭĉambro de la ambasadejo, kio kaŭzis kelkajn problemojn por Valera. Preskaŭ samtempe dum Valera estis en Vaŝingtono mortis lia plej aĝa kaj preferata filo en la hejmlando.
Dum siaj lastaj jaroj li blindiĝadis. Li diktis siajn lastajn verkojn al sekretario en Madrido kie li partoprenis en kunsidoj de la Real Academia Española (Hispana Reĝa Akademio) fariĝinte membro de tiu organizo en 1861. Li mortis tie je la 18-a de aprilo 1905.
Verkoj
Kiel verkisto Valera vere estis iamaniere viro de la 18-a jarcento kiu reprezentas la klasikajn kaj humanistajn valorojn. Meze de la impetaj politikaj disputoj en la Hispanujo de la 19-a jarcento, li elstaris pro sia mondkoncepta toleremo. Li estis prioritate estetikulo kaj hedonisto. Oni ofte nomis lin "realisto kun blankaj gantoj". Aliaj taksis lian mondkoncepton kiel "poeta realismo" kaj siajn verkojn kiel psikologiaj karakter-romanoj kies ĉefa trajto estis interna agado anstataŭ eksteraj okazintaĵoj. Plej ofte en liaj romanoj temas pri ĉefrolulo kies nomon oni jam vidas en la titolo kaj kies psikologiaj konfliktoj estas la ĉefa temo de la verko. Li analizas animstatojn, ne la objektivan realecon kiel la aliaj realistaj verkistoj de lia tempo. Laŭ propra eldiro, Valera celis grandan, kaj diversan legantaron, tamen li ne sukcesis pro tio ke li ofte permesas al si klerajn deflankiĝojn kun la rezulto ke la romanoj fluas tro malrapide por la averaĝa leganto kiu alkutimiĝis al agoplenaj kaj ekscitaj felietonoj. Li ankaŭ intencis gajni monon per siaj literaturaj verkoj kaj ofte plendis en leteroj kiom malmulte da libroj vendiĝis kaj kiom malmulte da legantoj li havis. Tio okazis spite de tio ke en la centro de liaj verkoj estas amtemo kio atencas multajn tabuojn; virinoj ofte aperas kiel intelektuloj kaj emocie superecaj, dum viroj aperas kiel nevivkapablaj kaj obseditaj de vagaj iluzioj.
Juan Valera ankaŭ ludis gravan rolon en la popularigo de Goethe en Hispanujo. En 1878 li verkis antaŭparolon por la hispana traduko kaj mem tradukis kelkajn partojn.
En liaj noveloj tre ofte aperas en la titoloj nomoj de virinoj kiuj estas la ĉefroluloj, kio montras la intereson de la verkisto por virinoj, kaj literature kaj envive.
Pepita Jiménez
La unua romano Pepita Jiménez estis verkita en 1874, kiam Valera jam estis 50 jaraĝa. Temis pri la vekiĝanta amo de seminaristo Don Luis de Vargas, al 20 jaraĝa vidvino Pepita Jiménez. Samtempe temis pri la konflikto inter klerikala vokiteco kaj profana amo, pri ebla repaciĝo inter Katolikismo kaj Modernismo En la usona eldono de la anglalingva traduko, Valera verkis antaŭparolon kaj diris ke se li estus provinta harmoniigi opiniojn kaj kredojn per arugmentoj kaj dialektiko, la malaprobo estintus ĝenerala, sed pro tio ke la paciga spirito troviĝis en amuza rakonto, ĉiu ajn akceptis kaj aprobis ĝin kaj ĉiuj faris siajn proprajn konkludojn laŭplaĉe. “Tiel okazis ke de la plej ortodoksa jezuita sacerdoto ĝis la plej furioza revoluciisto, kaj de la ultrakatoliko kiu revas pri la restariĝo de la Inkvizicio ĝis la naciisto kiu estas la nekompromisema malamiko de ĉiu religio, al ĉiuj plaĉis Pepita Jiménez.” (Citaĵo tradukita el la angla Pepita Jiménez antaŭparolo)
Krom la konflikto inter la alvokoj respektive de amo kaj de dio, la novelo montras pli popularan amaferon, ĉar krom la intrigo ĉu finfine la pastronto elpastriĝos kaj kuniĝos kun Pepita, estas tria angulo en la afero, kiam la patro de la amato pretas ĉiukaze enamiĝi al Pepita, kio havigas al la verko pli kompleksan rilataron. Tiuj konfliktoj aperas per la strukturo de leteroj, do temas pri epistola novelo.
Juanita la Larga
Juanita la Larga estis verkita post 22 jaroj, sed denove aperas amaferoj kie eblas rilatoj de maljunuloj kun junulinoj, kion deziris la propra verkisto en sia privata vivo. En tiu historio malriĉulino povas plialtigi sian socian rangon per edziniĝo al riĉa maljunulo, sed lia familio tion klopodas malhelpi. La fono estas la vivo de kampara granda vilaĝo kia estas tiuj de la naskiĝprovinco.
NGC 7442
NGC 7442 (aliaj indikoj — UGC 12286, MCG 2-58-45, ZWG 430.42, IRAS22569+1516, PGC 70183) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kibeo
Ĝia ellaborado konsistas el speco de knelo el bulguro manfarita kiu estas farĉita kaj poste fritita en abunda oleo ĝis kreiĝo de malmola eksteraĵo. Ĝia grando, formo kaj ingrediencoj dependas de la tradicio de la malsamaj lokaj receptoj pro tio ekzistas pluraj kibeoj laŭregione. Ekzistas variantoj eĉ pri la ingrediencoj uzataj por la eksteraĵo, ekz. kubbat Halab estas iraka kibeo el rizo.
Kiam la kibeo estas kruda tre similas al la tatara viandaĵo. Tiu ĉi plado estas konsiderata delico en Sirio, Libano kaj Palestino, kaj estas ĝenerale akompanata de arako.
Departemento Lambayeque
Situo
Ĝi estas regiono kun fekundaj valoj kaj riĉa marbordo.
Klimato
La klimato estas preskaŭ varma: subtrokipa kaj seka-tropika, kun multa humido kaj malmultaj pluvoj en la suda marbordo. La maksima temperaturo superpasas 34 °C (januaro-aprilo) kaj la malmaksima estas 14,7 °C en julio.
NGC 7443
NGC 7443 (aliaj indikoj — MCG -2-58-15, PGC 70218) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Departemento Lambayeque
Geografio
Lambayeque okupas teritorion, kiu kunigas la subtropikan marbordan dezerton kun la arbaro sek-tropika. La dezerto estas komuna en la marbordo centre kaj sude. En la nordo ekzistas arbaroj sek-tropikaj, kiel Chaparri kaj Chongoyape.
Historio
La originoj de la Lambayeque-civilizo, multe mirita pro ties konoj pri metalurgio, komenciĝas kun la mito de Naylamp, reĝo, kiu alvenis de la maro kaj dekretis la adoron al Yampallec. Eble la Lambayeque- aŭ Sicán-kulturo aperis kiam finis la Moche-kulturo, konkerita de la Wari-oj. Post jarcentoj ĝi aniĝis al la regno Mochica, ĉimua reĝlando. Dum tiu epoko konstruiĝis grandaj akvokanaloj, kiel Raca Rumi. Post kvar jardekoj da batalado, la inkaoj konkeris la ĉimuan regnon, unu jarcenton antaŭ la hispana konkero. Dum la sendependisma milito kontraŭ Hispanio en 1821, elstaris Juan Manuel Iturregui kaj Pascual Saco. La peruaj maristoj Elias Aguirre kaj Diego Ferré batalis ĝismorte kun la ŝipo Huáscar en 1879 en la marobatalo de Angamos, dum la milito kontraŭ Ĉilio.
Politiko organizo
Lambayeque havas 3 provincojn.
Ekonomio
En ĉi tiu regiono oni produktas rizon kaj sukeron (en Tumán, Pomalca kaj Cayaltí), kaj ankaŭ citronojn en Olmos. Aliaj produktoj: fazeolo, zarandaja, maizo, sorgo, algarrobina kaj mielo. La fiŝkaptado estas tre grava.
Turismo
La trezorojn de la Sinjoro de Sipán oni montras en Muzeo de la Reĝaj Tomboj (Lambayeque) kaj Túcume. En Ferreñafe estas la Sicán-Muzeo.
Kutimoj
La plej konata danco estas marinero, kio estas miksaĵo el sama danco el Trujillo kaj la danco tondero el Piura. Aliaj dancoj estas Las cumananas, Los tristes, Las décimas zañeras, La Zaña kaj la valso.
La gastronomio estas tre diversa: ceviche, seco de cabrito, chinguirito, rizo kun anaso, chicha (drinkaĵo); dezertoj: king kong kaj natillas.
Ekzistas foiroj de ĉevaloj kaj ankaŭ kok-bataloj en la vilaĝoj.
Societo Kolozsvár
Kolozsvár Társaság koloĵvar tarŝaŝag (Societo Kolozsvár) estas neprofita, neregistara, senpolitika societo kun celo subteni la sukcesan ĉeeston de la hungara loĝantaro de la urbo en sia ekonomia, socia, kultura vivo. Ĝi estis fondita en 2003. La prezidantoj de societo: László Vetési (2003–2006), Lajos Kántor (2006–2017), Péter Buchwald (2017–2022), Zsolt Szabó (2022–).
Distrikto Mainz-Bingen
La distrikto Mainz-Bingen situas en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝia sidejo estas la urbo Ingelheim. La distrikto ĉirkaŭas la eksterdistriktan urbon Mainz (kiu donis sian nomon al la teritorio sed ne estas parto de ĝi), kaj krom tiu urbo estas norde kaj oriente limigita per la bordo de la rivero Rejno. En la urbo Bingen (kiu evidente ankaŭ donis sian nomon al la teritorio kaj jes situas en ĝi) la pli malgranda rivero Nahe de okcidento enfluas la Rejnon.
Geografio
Granda parto de la teritorio apartenas al la mezalta montaro kaj pejzaĝa regiono Hunsrück [prononco "Hunsryk"], kaj plejgrandparte ankaŭ apartenas al la historia regiono Rejnhesio (nome ĉio okcidente de la rivero Nahe). Krome la distrikto apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno. La monto Salzkopf (esperantigite: „salkapo“) proksime de Waldalgesheim estas 627,6 m alta kaj post la monto Kandrich (alteco 638,6m) la dua plej alta monto en Binger Wald. La Salzkopf estas la plej alta monto en la distrikto Mainz-Bingen.
Najbaras la distriktoj Groß-Gerau, Rheingau-Taunus plus la eksterdistrikta urbo Wiesbaden en Hesio, kaj la distriktoj Alzey-Worms, Bad Kreuznach kaj Rhein-Hunsrück plus la eksterdistrikta urbo Majenco en Rejnlando-Palatinato.
Sian nomon la distrikto havas de la urbo Bingen, kiu krom Ingelheim estas la dua granda urbo sur la distrikta teritorio, kaj de la apuda eksterdistrikta urbo Majenco (Mainz), kiu estas ĉirkaŭita de la rivero Rejno norde kaj de la distrikto Mainz-Bingen en ĉiuj kromaj flankoj.
182 Elsa
182 Elsa estas negranda kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita, la elde la Observatorio de Pula (tiam, en Aŭstrio-Hungario) far de la aŭstria astronomo Johann Palisa.
Nomo
Ĝia nomo estas, verŝajne, tiu de rolulino en la opero Lohengrin de Richard Wagner.
182 Elsa havas malrapidan rotacion, de periodo supera al tri tagoj. La ĉeesto de satelito estas hipotezita por kialigi tian malrapidecon. Ĝia luma kurbo tre reliefa indikas neregulan aŭ longigitan formon.
Dorfen
Dorfen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erding kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pablo Cottenot
Pablo COTTENTOT estis franca astronomo, naskiĝinta en la 19-a jarcento.
Li laboris en la observatorio de Marsejlo, sed, laŭ Édouard Stephan, lia astronomia kariero estis mallonga, ĉar li estis mutulo.
Li malkovris la asteroidon 181 Eŭkarizon la.
183 Istrio
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Istrio, la duoninsulo kie kuŝas la urbo Pula.
Quevedo
Quevedo estas hispanlingva familia nomo, konata aparte pro la poeto
Krome interalie temas pri
En Ekvadoro, la urbo Quevedo per sia nomo honorigas la poeton.
Kantono Chattahoochee (Georgio)
Kantono Chattahoochee (angle Chattahoochee County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio, kreita je la 13-a de februaro, 1854. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 14 882 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 14 679. La kantona ĉefurbo estas Cusseta, Georgio.
Monica Bellucci
Monica Bellucci (Esperantigite Monika Bellutĉi) estas itala aktorino kaj modelino. Ŝia kariero komenciĝis kiam ŝi estis 22-jaraĝa, post la fino de siaj juraj studoj, kiam ŝi partoprenis la TV-filmon Vita Coi Figli de Dino Risi. Ŝi poste daŭrigis roli en italaj filmoj kiel La Riffa de Francesco Laudadio kaj ekde 1992, ŝi laboras kun Francis Ford Coppola por la moderna adapto de Drakulo: Bram Stoker's Dracula. La italino scipovas perfekte la italan, la francan kaj la anglan kaj rolas en usonaj, britaj, francaj kaj italaj filmoj.
Notindaj estas ŝiaj aperoj en The Matrix Reloaded kaj The Matrix Revolutions, kaj en la franca sukceso Asteriks kaj Obeliks: Misio Kleopatra en kiu ŝi rolas kiel Kleopatra.
Ŝi fariĝis famega en tiuj landoj kiel aktoro sed ankaŭ laboras kiel manekeno kaj fariĝis la ununura persono reprezentata en reklamoj de la juvelista franca marko Cartier
Ŝi edziniĝis en 1999 al la franca aktoro Vincent Cassel kaj nuntempe vivas en Londono.
5214 Oozora
5214 Oozora estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Atsushi Takahashi kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la ekspresa trajno Super Ōzora (japane スーパーおおぞら) kiu ligas Kuŝiro al Sapporo
BRICS
BRICS (aŭ fonetike BRIKS ) estas mallongigo de komencaj literoj de kvin landoj en la angla lingvo: Brazilo, Rusio, Barato (India), Ĉinio (China) kaj Sud-Afriko. Ĝin uzis unuafoje la ĉefekonomo de Goldman Sachs, Jim O'Neill en 2003. De li venas la ideo de ’’Next Eleven’’ (sekvaj dek unu) kiel "posteulo" de BRIC. El tiuj menciitaj kvin landoj tri estas t.n. sojlolandoj, havas la jaran kreskoproporcion de 5 ĝis 10 % (dumtempe: EU ĉirkaŭ 2%), tiel la prognozoj antaŭdiras, ke ili superas ĝis 2050 la G8-ŝtatojn. Per tio, la t.n. „okcidenta mondo“ (Eŭropo kaj Norda Ameriko) perdas post 5 jarcentoj sian dominan pozicion en la monda ekonomio.
BRICS estas grupiĝo de emerĝantaj landoj rilate al ilia ekonomia evoluo. La grupo ne estas ekonomia bloko aŭ formala komerca asocio. Ekde ĝia fondiĝo, la ideo de "politika klubo" aŭ "alianco" estis serĉita pro la kreskanta ekonomia potenco de ĝiaj membroj, kio povus rezultigi gravan geopolitikan influon en la venontaj jardekoj. Ekde 2009, la gvidantoj de la grupo okazigis ĉiujarajn pintkunvenojn.
Ĉ. 40% de la monda loĝantaro – ĉirkaŭ 2,8 miliardoj da homoj – vivas en la BRICS-ŝtatoj. Ilia parto en la tutmonda Malneta Enlanda Produkto (ĉ. 33 bilionoj da eŭroj) estas ĉirkaŭ 10% en 2007.
Voĉoaktorado
Homo, kiu rolas nur voĉon estas nomata voĉoaktoro. Voĉoaktorado eble inkludas ankaŭ kantadon, tamen dua voĉoaktoro fojfoje rolas kantovoĉon de fikciulo anstataŭ la unua voĉoaktoro.
En Japanio, la profesio de voĉoaktoro ludas aparte gravan rolon en la kreado de animeo.
Wilhelm Velten
Wilhelm Velten (naskiĝis la 18-an de januaro 1841 en Elberfeld, mortis la 19-an de julio 1928 en Dresden-Laubegast) estis germana esperantisto kaj rektoro de mezlernejo en Essen. Li esperantistiĝis antaŭ la kvara Universala Kongreso de Esperanto en Dresdeno kaj vigle laboris. Interalie li aŭtoris la librojn „Elementa lernolibro de Esperanto“; „Kompleta gramatiko“; „Tabelvortoj de Zamenhof“; „Leksikono de germanaj parolturnoj“ kaj en 1911 publikigis tradukojn de verkoj de Molière (La malsanulo pro imago).
Velten estis membro de la Lingva Komitato kaj komisaro por instruisto-ekzamenoj ĉe la Saksa Esperanto-Instituto en Dresdeno.
La Enciklopedio de Esperanto menciis lin per biografia ĉapitro, sed pro tajperaro misnomis lin "Michael Velten", kio estas simple malĝusta persona nomo.
14555 Shinohara
14555 Shinohara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan aktorinon Ŝinohara Tomoe (japane 篠原ともえ, Shinohara Tomoe), televidan parolistinon kaj dezajnistinon, kies ŝatokupo estas astronomia observo kaj astrofotografio. Ŝi kontribuas al la popularigo de la astronomio per enkonduko de siaj astronomiaj agadoj en televidon kaj aliajn amaskomunikilojn.
Aszaló
Historio
La unua mencio devenis el 1275 en formo "Ozalou". En 1824 kaj en 1854 incendioj okazis. Dum la socialismo kazerno funkciis tie. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, poŝto, kuracejo, futbalejo.
Famuloj
En Aszaló naskiĝis:
Arkimeda solido
En geometrio arkimeda solido estas alte simetria duonregula vertico-transitiva konveksa pluredro komponita el du aŭ pli multaj specoj de regulaj plurlateroj. Arkimeda solido diferenciĝas de la platonaj solidoj kiuj estas komponita el nur unu speco de plurlatero, kaj de la solidoj de Johnson kiuj estas ne vertico-transitivaj.
Kiel arkimedaj solidoj ne estas konsiderataj pluredroj de la duedra simetrio - prismoj kaj kontraŭprismoj.
Laŭ sia difino ĉiuj arkimedaj solidoj estas unuformaj pluredroj.
Prismoj, kontraŭprismoj kaj arkimedaj solidoj estas la tuta aro de konveksaj duonregulaj pluredroj
Ĉiuj arkimedaj solidoj povas esti faritaj per konstruado de Wythoff.
Fonto de nomo
La arkimedaj solidoj prenas sian nomon de Arkimedo, kiu diskutis ilin en sia nun perdita verko. Dum la Renaskiĝo, artistoj kaj matematikistoj alte taksis purajn formojn kaj reesploris ĉi ĉiujn pluredrojn. Tiu serĉo estis plenumita ĉirkaŭ 1619 de Keplero, kiu difinis ankaŭ prismojn, kontraŭprismojn, kaj la ne-konveksajn solidojn konatajn kiel solidoj de Keplero-Poinsot.
Klasifiko
Estas 13 arkimedaj solidoj. Inter ili estas 2 nememspegulsimetriaj, ambaŭ simetriaj formoj de ĉiu el 2 nememspegulsimetriaj pluredroj estas kutime konsiderataj kiel la sama speco de pluredro. La vertica konfiguro priskribas la specojn de regulaj plurlateroj, kiuj kuniĝas iu ajn donita vertico. Ekzemple, vertica konfiguro (4,6,8) signifas ke kvadrato, seslatero kaj oklatero kuniĝas je vertico (kun la laŭhorloĝnadla ordo ĉirkaŭ la vertico).
La kvanto de verticoj estas 720° dividita per la vertica angula difekto.