cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peristo
Aŭstra interreta peristo
Tiu koncepto de sendependa inform- kaj konsil-ejo portata de interret- kaj konsumant-organizoj kongruas kun la direktivo e-komerco; promulgita komence de 2000 de la Eŭropa Unio. Intertempe la interreta peristo estas ligita al reto de eŭropaj konsumantprotektaj institucioj.
Ekde decembro 1999 estis prilaboritaj proksimume 6.000 plendoj. Aldone estis responditaj proks. 55.000 ĝeneralaj konsumant-demandoj. Granda parto de la plendoj koncernas la liveradon de la rete menditaj produktoj, sekvate de malregulecoj ĉe pago kaj mankoj ĉe la produkto mem.
La interreta peristo estas arbitracia institucio de la Federacia ministrejo pri Sociala Sekureco, Generacioj kaj Konsumantprotekto, kongrua kun la rekomendo 98/257/EG de la EU. Li estas do parto de sistemo de la eŭropvaste organizita ekstertribunala konfliktosolvado. La projekto estis en la jaro 2000 premiita per la aŭstra ŝtatpremio pri publikaj rilatoj.
Peristo por juraj disputoj pri asekuraj demandoj
Ekde la 1-a de februaro 2007 la Fakligo de la asekur-makleristoj instituciigas periston pri juraj disputoj pri asekur-demandoj, kiuj rezultiĝas el la triangula rilato inter klientoj, asekuroj kaj makleristoj. Sendependa arbitracia komisiono prezidata de la ĝisnuna juĝisto de la Suprema Kortumo Ekkehard Schalich esploras jurajn disputojn. Celo de la institucio estas fortigo de la jura certeco. La rapidaj kaj senburokratecaj eldiroj de la arbitraciejo estas jure ne devigaj, sed prezentas fortan moralan antaŭdecidon. "Anstataŭ atendi la rezultojn de longjaraj tribunalaj procesoj, makleristoj povas estonte direkti sin al la arbitraciejo por atingi pli rapide sian rajton." (Gunter Riedlsperger, Federacia peristo de la fakligo)
Flegad-peristo en la sansistemo de Vieno
En la flegadsistemo de Vieno, post diversaj skandaloj pri flegado, ekoficis la flegadperisto Werner Vogt (ĝis 2006), enoficigita de la urba konsilantino Elisabeth Pittermann.
Perismaj iniciatoj de komunikiloj
Multaj komunikaj entreprenoj ofertas perismajn funkciojn kiel servojn al la legantoj. Tiel ekz-e la Bild-Zeitung en Germanio reklamas per sia ago "Bild helpas" ("Bild hilft"). En Aŭstrio ekzistas ekde 1970 la gazetperisto de la Kleine Zeitung - la due plej granda gazeto de Aŭstrio.
Eksteraj ligiloj
Publika spaco
Privata spaco
Vego
Vego povas esti:
Kuşadası
Kuşadası estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Aydın kaj al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Mauensee LU
Pri la komunumo
Mauensee estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1144 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Mauensee situas ĉe la orienta flanko de la Marĉo de Wauwil ĉe la bordo de la samnoma lago, sur kies insulo situas akvokastelo. Al Mauensee apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la vilaĝetoj Kaltbach sur alteco de 521 m s.m. kaj la vilaĝeto Bognau sur alteco de 517 m s.m.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,21 km², de kiuj 17,2% estas kovritaj de arbaro, 68,5% servas por agrikulturo kaj 6,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mauensee limas en nordokcidento al Dagmersellen, en nordo al Knutwil, en nordoriento al Sursee, en sudoriento al Oberkirch, en sudo al Grosswangen, en sudokcidento al Ettiswil, kaj en okcidento al Wauwil.
Trafiko
Mauensee estas konektita al la publika transportreto per la buslinio de Sursee al Willisau, kiu cirkulas sur la kantona ĉefvojo inter la samaj du lokoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas oriente en Sursee en distanco de 5 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mauensee datiĝas el urbaro de Monaĥejo Engelberg, kiu estis verkita en la 1180-aj jaroj de 1184 ĝis 1190.
Dum mezepoko la regiono troviĝis sub regado de la Habsburgoj. La Lago Mauensee apartenis parte al la Baronoj de Grünenberg kaj parte al la Baronoj de Arburgo. En la jaro 1388 la Kastelo Mauensee sur la insulo estis detruita de la trupoj de la urbo Lucerno. En la jaro 1407 la lucernanoj aĉetis la tutan regionon de la Habsburgoj kaj en la jaro 1455 la urbo ankaŭ aĉetis la lagon. Mauensee estis tiam atribuita al la lucerna kamparvoktejo Knutwil, al kiu ĝi apartenis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Dum la kvinjara epoko la iama kamparvoktejo Knutwil estis komunumo de la helveta distrikto Sursee, kiu en la jaro 1803 estis transformita al oficdistrikto de la Kantono Lucerno.
La hodiaŭa politika komunumo estiĝis per disiĝo de la komunumo Knutwil en la jaro 1818.
Historio de Israelo
Historiaj precedencoj
La unuaj montroj en la historio de la deziro reveni al ilia naskiĝpatrujo esprimiĝis dum la ekzilo de la juda popolo en Babilono en la jaro 597 a.K. kaj poste en la jaro 70 p.K. post la detruo de Jerusalemo fare de la romianoj kaj la ekzilo de la judoj al diferencaj lokoj de la mondo, kio estas konata kiel la diasporo. La reveno al la Promesita Tero prenis karakterojn religiajn, kiam la judoj konsideris, ke koncerna reveno koincidus kun la alveno de la Mesio. La ortodoksaj judoj de la 19-a jarcento kaj komencoj de la 20-a jarcento, konsideris la ekpenson de la reveno al Israelo antaŭ la alveno de la Mesio kiel ion sakrilegian. Aliaj inkluzive konsideris, ke la judismo estis religia koncepto, ne etna aŭ laika. Meze de la 19-a jarcento, Palestino aŭ Israelo formis parton de la Otomana Imperio kaj estis loĝata ĉefe de arabaj islamanoj (iuj de ili, beduenoj), arabaj kristanoj, kaj de judoj kaj aliaj minoritataj grupoj.
Kiam nuntempe oni klopodas pravigi la judan konsistigon de la Israela ŝtato oni diras, ke jam en 1844, la judoj konsistigis la majoritatan grupon en kelkaj urboj, Jeruzalemo la plej konsiderinda. Aldone al la tradiciaj religiaj judaj komunumoj, en la dua duono de la 19-a jarcento ekis nova juda enmigrado, kiu estis laika kaj socialisteca kaj kiu klopodis postuli la teron laborante ĝin. Tiele naskiĝis komunumoj kiel Mikveh Israelo en 1870, Petaj Tikva en 1878, Rishon LeZion en 1882 kaj aliaj agrikulturaj komunumoj. Fine de la jarcento, Leono Pinsker kaj Theodor Herzl prenis la iniciaton serĉi internacian apogon por fondo de juda patrujo en Palestino, kvankam neniu el ambaŭ konsideris Palestinon kiel la ununuran regionon por la juda ŝtato. En 1897 okazis la Unua Cionisma Kongreso, kie oni proklamis la decidon establi patrujon por la juda popolo en Israelo.
La deklaro de Balfour de 1917 asertis, ke la brita registaro vidis favore la starigon de la juda patrujo en Palestino, en la supozo, ke tio ne damaĝus la civilajn kaj religiajn rajtojn de la nejudaj komunumoj en Palestino. Ĉi tiu deklaro ĝuis la apogon de kelkaj landoj, inkludante Usonon, kaj ĝi iĝis grava dokumento poste de la Unua Mondmilito kiam la Ligo de la Nacioj atribuis al Britio la mandaton pri Palestino. La juda enmigrado kreskiĝis iomete dum la 1920-aj jaroj, pliiĝante en la 1930-aj jaroj, pro malfacilaĵoj en Eŭropo kaj la persekutado de la nazioj. Tio daŭris ĝis 1939 kiam Britio bremsis la enmigradon. Poste de la Dua Mondmilito, la britoj anoncis sian intencon retiriĝi el Palestino. La Ĝenerala Asembleo de la Unuiĝintaj Nacioj proponis la 29-an de novembro de 1947 la disdividon de Palestino en du ŝtatoj, unu araba kaj la alia juda, restante Jerusalemo sub la administrado de la Unuiĝintaj Nacioj. La plimulto de la judoj en Palestino akceptis ĉi tiun decidon, sed ne tiel la araboj kiuj ĝin malakceptis (fakte ne estis deviga tiu akcepto ĉar la decidoj de Ĝenerala Asembleo ne havas devigan karakteron). La perforto inter la judaj kaj arabaj komunumoj tuj eksplodis. Je la anonco de la fino de la brita regado en Palestino, la judoj planis deklari sendependan ŝtaton, kion la araboj estis deciditaj malebligi. La 14-an de majo de 1948, la lastaj britaj soldatoj forlasis Palestinon kaj la judoj, estritaj de David Ben-Gurion, deklaris en Tel-Avivo la kreon de la ŝtato Israelo, konsentite al la antaŭvidita plano por la Unuiĝintaj Nacioj.
La Sendependiga Milito de 1948
Tuj post la deklaro de la ŝtato Israelo. Egiptio, Sirio, Jordanio, Irako kaj Libano invadis la novan ŝtaton. En la sangoversa kaj malespera milito karakterigita de la uzado de improvizita armilaro kaj lertaj taktikoj, la judoj povis eventuale forpuŝi la araban atakon kaj ili inkluzive antaŭenigis okupante novajn teritoriojn. La militpaŭzo estis subskribita por ambaŭ partoj, decidante kiujn el la okupitaj teritorioj restus en povo de Israelo. Kiel rezulto de ĉi tiu milito, Israelo okupis la teritorion, kiun atribuis al ĝi la Unuiĝintaj Nacioj, plus kelkaj okupitaj teritorioj (Israelo pliigis ĝian teritorion en 50%). Restis en manoj de la araboj la okcidenta zono de la Jordano (konita kiel Cisjordanio, poste de la aneksado Jordania), kaj la sektoro de Gaza, okupita de Egiptio. En 1949 sub la aŭspicioj de la Unuiĝintaj Nacioj subskribis kvar pactraktatojn en Rodiso, Grekio, Israelo, Egiptio, Jordanio, Sirio kaj Libano, sed tiuj en la praktiko neniam alvenis al solvo de la problemo de Palestino kaj la perforto en ĉi tiu regiono daŭris ĝis niaj tagoj.
La milito kaŭzis tuj amason de 710.000 rifuĝintaj araboj el Palestino kaj postaj 800.000 rifuĝintaj judoj, kiuj estis pli-malpli perforte devigitaj forlasi la arabajn landojn kie loĝis. La 5-an de julio de 1950, Israelo aprobis leĝon kiu koncedis al la judoj loĝantaj ie ajn en la mondo la rajton elmigri al Israelo, kvankam amasa enmigrado jam estis komencita antaŭe. Fakte pli da 250.000 judoj travivantaj al la Holokaŭsto elmigris al Israelo. La operacio "Magia Tapiŝo" produktis milojn da jemenaj elmigrantoj al Israelo.
Sestaga milito
En junio de 1967 Nasser petis la izolitecon de la fortoj de la Unuiĝintaj Nacioj dum ili amasigis trupojn en la limoj. La 5-an de junio de tiu jaro, la aera forto israela lanĉis aeratakon kontraŭ la aerforto de Egiptio, kiu estis preskaŭ neniigita. En tiu sama tago ankaŭ estis nuligitaj la aerfortoj de Sirio kaj Jordanio. En intensaj atakoj, la israela armeo disvenkis Egiption, Jordanion kaj Sirion en milito kiu daŭris nur ses tagojn. La 11-an de junio oni akordigis la militpaŭzon sub la aŭspicioj de la Unuiĝintaj Nacioj. Post ĉi tiu milito, Israelo gajnis la kontrolon de la duoninsulo de Sinajo, la sektoro de Gaza kaj la Altaĵoj de Golano, tiel kiel la okcidenta regiono de la rivero Jordano, inkludante la orienton de Jerusalemo. La 22-an de novembro de 1967, la Unuiĝintaj Nacioj adoptis rezolucion nome formulo de "teritorio kontraŭ paco" kiu promociis la starigon de stabila paco inter la nacioj en konflikto. Sub ĉi tiu plano Israelo retiriĝus de la okupitaj zonoj en 1967 kontraŭ la devontigo por la arabaj landoj finigi la militostaton kontraŭ Israelo. La propono ne estis akceptita de partoj en konflikto. Dum 1969 kaj 1970 efektivigis eluziĝomiliton per kiu la israela aerforto atakis la egiptan teritorion kiel respondo al la konstanta bombardado de la israelaj pozicioj proksimaj al la kanalo de Suez. En 1970, Usono klopodis negoci interkonsenton por la malfermo de la kanalo de Suez, kiu ne sukcesis.
La Milito de Yom Kipur
Ĉi tiu milito ekis en la 6-a de oktobro 1973 (la tago de plendema festo de judoj) kiam la armeoj de Sirio kaj Egiptio lanĉis atakon kontraŭ Israelo, disvenkante ties armeon per surprizo. Post tri semajnoj de bataloj la israelaj fortoj sukcesis rekuperi la perditan terenon kaj pacoforto de la Unuiĝintaj Nacioj komisiis substeni la pacon. Kiel rezulto de ĉi tiu surpriza atako, la israela registaro iniciatis negociadon por sekurigi ties limojn. La 18-a de januaro 1974, ĝi subskribis interkonsenton kun Egiptio kaj la 31-a de majo de la sama jaro kun la Siria registaro. Tamen la premo sur Israelo ne malkreskis pro tio ke la arabaj landoj produktantoj de petrolo malhelpis komercadon kun lando kiu havas komercajn interrilatojn kun Israelo. La registaro de Japanio, inter aliaj, ŝanĝis siajn interrilatojn kun Israelo, krom se ĉi tiu lando ne retiriĝos de la okupitaj teritorioj en la milito de la ses tagoj.
La pacoproceso kun Egiptio
En novembro de 1977, la egiptia prezidento, Anwar al-Sadat post 30 jaroj de malamikecoj vizitis Jerusalemon post la invito kiun al li faris la israela unua ministro Menachem Begin. Dum la vizito de du tagoj, kiu inkludis paroladon antaŭ la Israela kongreso, la Knesset, la egipta estro kreis la novan klimaton psikologian en Mezoriento, kiam la paco inter Egiptio kaj Israelo duonvidiĝis kiel reala ebleco. Sadat agnoskis la rajton ekzisti de la Israela ŝtato, kreante bazon por rekta negocado inter ambaŭ landoj. En septembro de 1978, la Usona prezidento, Jimmy Carter kunvenis kun la israela unua ministro, Begin, kaj ili akordigis pacoplanon inter Egiptio kaj Israelo, kiu ampleksiĝus al aliaj landoj en Mezoriento, establante komencon de negocado inter Israelo kaj ĉi tiuj landoj. Ankaŭ oni skizis planon de provizora reĝimo de memregado por la strio de Gaza kaj Cisjordanio cele koncedi plenan aŭtonomecon por la palestinoj loĝantaj en ĉi tiuj teritorioj. La interkonsento subskribiĝis la 26-an de marto de 1979, partoprenante Sadat, Begin kaj Carter. Laŭ ĉi tiu interkonsento, Israelo redonis Sinajon al Egiptio en aprilo de 1982, same kiel la okupitan zonon en la Golfo de Akabo. La Araba Ligo reagis negative al ĉi tiu interkonsento, forpelante Egiption de ties organizo kaj ŝanĝis la sidejon de la Ligo el Kajro al Tunizio. Sadat poste estos murdita de membroj de la egipta armeo kontraŭaj al la paco kun Israelo.
Libano
En la jaroj kiuj sekvis al la sendependecomilito de Israelo en 1948, la limo kun la Libano estis relative trankvila zono komparita kun la limoj de la resto de la najbaraj landoj de Israelo. Post la elpelo de la palestinaj aktivuloj de Jordanio en 1970 (dum la nomita Nigra Septembro), ĉi tiu situacio ŝanĝiĝis radikale. Ĉi tiuj grupoj kiuj lokis en la Sudo de la Libano iniciatis sian lukton kontraŭ Israelo. En marto de 1978, post diversaj bataloj inter israelaj trupoj kaj la palestinaj geriloj en Libano, la israelaj fortoj invadis la sudon de tiu lando per kio oni nomis Operacio Litani. La Unuiĝintaj Nacioj pasis rezolucion per kiu postulis la retiron de la Israelaj trupoj kaj la kreon de provizora fortokorpo de la Unuiĝintaj Nacioj. Israelo obeis koncernan rezolucion kaj ĝi retirigis siajn trupojn. Tamen, la malamikecoj inter la palestinoj de Libano kaj Israelo ne ĉesis. La Liberiga Palestina Fronto (FLP) lanĉis atakojn kontraŭ Israelonordo, kaj samtempe alfrontis la libanajn kristanajn trupojn en koncerna lando. En junio de 1982, Israelo revenis invadi la sudon de Libano cele neniigi la fortojn de la FLP. Se komence iuj libananoj vidis favore la eniron de la israelaj trupoj, post malmultaj monatoj ili malakceptis la okupon. Israelo suferis fidokrizon en la Israela popolo. En aŭgusto de 1982, la FLP retirigis siajn trupojn de Libano. Per perado de Usono, Israelo kaj Libano alvenis al interkonsento en majo de 1983 per kiu ankaŭ Israelo retirigus siajn trupojn. Tamen, la interkonsento neniam estis subskribita kaj pro la Siriopremo, Libano rezignis koncernan interkonsenton. Pro tio Israelo retiris la plimulton de sia armeo de Libano, lasante al Unuiĝintaj Nacioj la intermetiĝon de malgranda roto antaŭ la israela kaj la kristana libana milicarmeo, kiun apogis Israelo. En la 2000, Israelo fine retiris sian tutan armeon de Libano, estante unua ministro Ehud Barak kaj sekvante la ordonojn de la Unuiĝintaj Nacioj.
2008-2009
La 27an de decembro 2008, israelaj aviadiloj bombardas la infrastrukturon de Hamas en la Gaza Sektoro: ĉi tio estas la komenco de la Operaco Gisplumbo. La 3an de januaro 2009, israelanoj sendas trupojn al la Gaza Sektoro. Laŭ israelaj fontoj, la operaco faris pli ol 1 300 mortojn en la Gaza flanko kaj 13 sur la israela flanko.
La 18an de januaro 2009, Israelo proklamas batalhalton. En la sama tago, Hamas anoncas paŭzon kaj donas 7 tagojn al la israela armeo forlasi la Gazan Sektoron, kio estas farita la 21an de januaro. Tamen, dum la sekvaj semajnoj, palestinanoj de Gaza daŭre sendas kelkajn raketojn plurfoje ĉiun semajnon kontraŭ Israelo, kies aviadiloj respondas bombardante palestinajn kontrabandotunelojn ligitaj al Egiptio.
Israelo, la Nacio-ŝtato de la juda popolo
Ĉi tiu leĝo, nomita "Israelo, nacio de la juda popolo" vekis multajn kritikojn kaj en Israelo - kie Cipi Livni riproĉas ĝin pro ne mencii la egalecon inter ĉiuj civitanoj - kaj eksterlande - precipe en Francio. Ĉi tiu leĝo ankaŭ prezentiĝas kontraŭ la opozicio de israelaj araboj aŭ druzoj,. La ŝtata prezidanto Reuven Rivlin, en kunveno kun druzoj-gvidantoj, diris: "Mi ne dubas, ke laŭleĝe vi estas niaj samuloj, kaj ni devas certigi, ke vi sentas, ke vi estas niaj egaluloj". La 4-an de aŭgusto, pli ol 50 000 homoj partoprenis al manifestacio organizita de gvidantoj de la druza komunumo, kiuj asertas, ke la leĝo "reduktas ilin al duarangaj civitanoj". La Asembleo de Katolikaj Ordinarioj de la Sankta Lando petis la registaron nuligi la leĝon asertante, ke "Jerusalemo kaj la tuta Sankta Lando estas komuna heredaĵo kunuzata de palestinaj araboj, aliaj religiaj komunumoj, kristanoj, judoj, islamanoj, druzoj kaj bahaanoj devante esti protektata kontraŭ diseco kaj internecaj konfliktoj".
Dum la 1948-datita Deklaro de sendependeco asertis, ke la ŝtato provizus "kompletan egalecon de sociaj kaj politikaj rajtoj al ĉiuj siaj civitanoj, sendepende de kredo, raso aŭ sekso" kaj "plenan liberecon de konscienco, kulto, edukado kaj kulturo ", la nova Fundamenta Leĝo reafirmante la judan karakteron de la ŝtato sen rememorado de ĝia demokrata karaktero maltrankviligas tiujn, kiuj ĝin vidas kiel la estontan legitimigon de neegaleco inter judaj kaj ne-judaj civitanoj. Por Samy Cohen, la Nacio-ŝtata leĝo de la juda popolo tiel kontraŭdiras la 1948-datitan Deklaron de sendependeco kaj rompos la "delikatan ekvilibron, kiu estis establita ĉirkaŭ la difino de la juda kaj demokrata ŝtato".
Kalvinana preĝejo (Tákos)
Historio
La preĝejo konstruiĝis en 1766 kaj pligrandiĝis en 1784. Tákos estis dum la historio malriĉa vilaĝo, tial ili ne povis financi pli modernan preĝejon. Dank' al tio la preĝejo gardis ĉiujn originajn partojn. La malnova sonorilostablo pretiĝis en 1757, sed en 1986 laŭ la originalaj skizoj kaj baldaŭaj fotoj oni konstruis pli novan, tute imitanta la originon.
Konstruaĵo
La kirko situas sola havanta simplan navon. La internaj mebloj estas skulptitaj el lignoj, poste oni farbis ilin. La plafono konsistas el 58 lignaj kvadratoj, en kiuj estas pentritaj diversaj motivoj de floroj kaj ankaŭ teksto pri la konstruado. La tegmento estas kovrita per ŝindo. La planko estas simpla argilo, tial oni nomumas tiun preĝejon nudpieda Notre Dame.
NGC 309
NGC 309 (aliaj indikoj — PGC 3377, MCG -2-3-50, IRAS00542-1010) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Bert Williams
Bert WILLIAMS (naskiĝis la 12-an de novembro, 1875, mortis la 4-an de marto, 1922) estis la plej fama afrik-usona amuzisto de sia epoko.Williams naskiĝis Egbert Austin WILLIAMS sur la insulo de Antigvo, tiam parto de la Britia Karibaj Antiloj. En 1888 lia familio translokiĝis al Los-Anĝeleso, Kalifornio. Li komencis sian amuzadan karieron en 1892 en San-Francisko, Kalifornio.
Bert Williams estiĝis unu de la plej supraj artistoj de Vodevilo, ambaŭ kiel sola ludisto kaj kiel parto de la sukcesa duobla ago "WILLIAMS & WALKER" kun kunludanto George Walker. Kune il popularigis la Kukpaŝo. Williams estis ankaŭ fama por siaj ludaĵoj en nigra-vizaĝo. Post la morto de Walker li ludis kun Eddie Cantor por kelkaj jaroj.
Bert Williams estis ŝlosila figuro en la disvolvigo de afrik-usona muziko. En ero kiam rasa neegaleco kaj stereotipo estis socie vaste 'akceptataj', li estiĝis la unua nigra usona kiu prenis ĉefan rolon sur la Broadway (Manhatano, Usono), kaj faris multe puŝi malantaŭen la rasajn barierojn dum sia kariero. Liaj kantoj (pleje mem-verkita kaj montrantaj sekan spriton kaj observataj humoroj) kiel Nobody (Neniu) kaj Ĉiom Iranta Ekstere Kaj Neniom Venanta Ene estis popolaraj ĉe tutaj rasoj, preparantaj la vojon por estontaj generacioj de nigraj artistoj.
Williams kolapsis sur la scenejo la 25-an de februaro 1922 kantante Under The Bamboo Tree (Sub la Bambua Arbo). Li mortis post unu semajno en hospitalo.
Williams agis en kelkaj silentaj filmaj mallongoj kaj faris serion de sonbendoj por Columbia Records, ambaŭ sur fonografaj cilindroj kaj gramofonaj registradoj.
Maaninka
Maaninka estas eksa komunumo de Finnlando en Norda Savonio. Areo de la komunumo estis, el kio estis tero kaj  akvo. La 31-an de decembro 2014 la komunumo havis 3,748 loĝantojn. La komunumo estis ligita al Kuopio en 2015.
Vedanto
Vedanto (ved-anta - finiĝo de vedoj) estas la plej lasta el la ses sistemoj de la hinda filozofio, bazitaj sur la Vedoj; ĝi proponas metafizikon, bazitan precipe sur la Upaniŝadoj (PIV).
Adeptoj de la vedanto komprenas ĝin ne nur kiel filozofion, nek religion, sed kiel realan veron, kiun malpli evoluinta menso ne povas koncepti.
La malsupera pensado serĉas absolutan veron en la suno aŭ vento, formas por si nocion de dio, al kiu ĝi atribuas diversajn kvalitojn, dum la supera pensado konas nur unu nedivideblan ekzistadon sen kvalitoj.
La malsupera pensado vidas, ke la mondo estiĝas kaj pereas ĉiam denove, same kiel homoj, kiuj pro sia karmo restas kiel semo por plua naskiĝado, en kiu respeguliĝas rekompenco aŭ puno pro la antaŭa vivo. La supera pensado scias, ke la mondo estas nur sonĝo de la sola nedividebla ekzistado.
La malsupera pensado konas individuan animon kun personaj kvalitoj kaj sensoj, naskitan sen sciado, kio obstaklas veran konadon. La supera pensado vidas, ke la animo estas nek parto nek modifo de Bramano, nek io diferenca de Li, sed ke ĝi plene identas kun la plej alta ekzistado.
La malsupera sciado scias pri la postmorta sorto de individuo: bonulo iras post la morto la "vojon de la patroj", ricevas sian rekompencon kaj revenas al la nova vivado. Portanto de la supera pensado iras "la vojon de dioj" al la mondo de Bramano, atingas veran konadon kaj veran savon. Malbonulo venas "al la tria loko", kie lin atendas punoj, kaj revenas al la nova vivado en malsupera kasto (en besto aŭ planto). La vera konado estas per si mem savo, suferoj ne ekzistas, morto estas purigo.
La vedanta pensado scias, ke individuo estas identa kun ĉio cetera, tial li nocas nenion, ĉar li nocus sin mem.
9567 Surgut
9567 Surgut estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Surguto (cirile: Сургут, fondita en 1593), unu el la ĉefaj administraj kaj provizadaj centroj por la vasta kampo de produkto de nafto kaj tergaso laŭlonge de la rivero Obo en la Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto — Jugra (Tjumena provinco).
Cheryl Ladd
Cheryl LADD (denaske Cheryl Jean Stoppelmoor; 12a de Julio, 1951) estas usona aktorino, kantistino kaj verkistino ĉefe konata pro sia rolo kiel Kris Munroe en la televida serio de ABC nome Charlie's Angels, al kies aktoraro ŝi aliĝis en ĝia dua sezono en 1977 por anstataŭi Farrah Fawcett-Majors. Ladd restis en la serio ĝis ĝia finigo en 1981. Kinroloj ŝiaj estis en filmoj Purple Hearts (1984), Millennium (1989), Poison Ivy (1992), Permanent Midnight (1998), kaj Unforgettable (2017).
Kariero
Ŝi ekkarieris en Holivudo por muziko de animacio kaj roloj en reklamaĵoj kaj epizoda televido, inklude gataperojn en programoj kiel The Rookies, The Partridge Family, Police Woman, The Muppet Show, Search kaj Happy Days.
Ŝi partoprenis en Charlie's Angels de 1977 ĝis 1981, anstataŭante Farrah Fawcett-Majors, kiu lasis la serion por ekaktori en kino. Por fari akceptebla la transiron en la publiko, la produktoroj prezentis Ladd kiel la rolulo de juna fratino de la rolulo de Fawcett, nome Kris, kio tuj faris ŝin parto de la "Angels family". En sekvaj jaroj, tiu praktiko anstataŭi "Angels" iĝis ofta; tamen Ladd restis parto de la ĉefa aktoraro dum kvar sezonoj en la serio ĝis ĝia finigo en Junio 1981.
Dume Ladd profitis sian popularecon por sia muzika kariero, kaj ekzemple ludis por la Nacia Himno en la 14-a Super Bowl en Januaro 1980, kaj publikigis tri albumojn, atingante diversajn agnoskojn.
Kiiminki
Kiiminki estas eksa komunumo de Finnlando en Norda Ostrobotnio. Ĝia areo estas, el kio estas tero. La 31-an de decembro 2012 Kiiminki havis 13,320 loĝantojn. Kiiminki estas ligita al Oulu en 2013.
Baluĉio
Baluĉio (baluĉe بلوچستان, laŭvorte "lando de la baluĉoj", foje ankaŭ nomata Beluĉio, Baluĉujo aŭ Baluĉistano) estas:
Geografio
Temas pri arida, dezerta kaj monta regiono en la irana altebenaĵo en sud-okcidenta Azio, nordokcidente de la Hinda Oceano kaj proksime de la Persa Golfo. Ĝi precipe inkluzivas la sudokcidenton de Pakistano, la provincon Sistano kaj Baluĉistano en sudorienta Irano kaj tre malgrandan sekcion de sudokcidenta Afganio. En Baluĉio troviĝas vulkanoj.
Unuaj loĝantoj
Unuaj loĝantoj parolis aŭstralazian lingvon. En Mehrgarh oni trovas neolitikajn spurojn kiuj datiĝas el la 60-a jarcento a.K.. Ĉirkaŭ la 40-a jarcento a.K. dravidaj popoloj vivis en Baluĉio.
Pāratarājasa periodo
De la 1-a jarcento ĝis la 3-a jarcento post Kristo la reĝoj Pārata regis la regionon. Oni pensas ke tiu dinastio identiĝas al la Pāradas de la Mahabharato.
En 650 antaŭ Kristo, Herodoto priskribas la Pāratarājas kiel tribo vivanta en la Nord-okcidento de Persa Imperio regita de Dejoces (greke: Δηιόκης), persa reĝo. Ariano (greke: Ἀρριανός) priskribas la konflikton inter Aleksandro la Granda kaj la Pāratarājas (Anabasiso la 4-a, greke ἀνάϐασις).
Periodo de Islama ekspansio kaj sekvantaj jarcentoj
Dum la araba kaj islama konkero (8-a jarcento), de la Persa Imperio, teknokratoj, burokratoj, soldatoj, scientistoj, arkitektoj, instruistoj, islamaj teologiistoj kaj anoj de sufiismo alvenis el la aliaj landoj de la islama mondo. Multaj restadis en Baluĉio ĝis la plifortiĝo de Mogola Imperio. Baluĉoj devenas de la bordoj de Kaspia Maro kaj alvenis al Baluĉio ĉirkaŭ la jaro 1000. Ili estis dividitaj en pluraj triboj, kiuj kelkfoje ariĝis kaj formiĝis federacioj. La pli fama estis Kalat, kiu arigis preskaŭ ĉiujn tribojn de 1638, kaj sendependiĝis en 1747.
Kelata ĥanlando
En la 16-a jarcento, rezulte de lukto kun la Mogola imperio, la triboj de braguoj kaj baluĉoj kune formigis la Kelatan reĝlandon. La politiko de la lando estis agresema; ĉefaj kontraŭuloj de Kelato estis kalĥuroj el Sindo kaj gilzaoj el Afganio. Kadre de multaj militoj la bordoj de la ŝtato ofte ŝanĝiĝis. Kvazaŭ ĉiuj ĥanoj de Kelato opiniiĝis vasaloj de Irano aŭ de Kandagaro, sed ĉi tiu statuso estis pli laŭnoma ol reala.
Brita periodo
Kun la enveno de nederlandanoj kaj angloj en Barato la signifo de la ĥanlando rapide kreskis. Anglaj politikistoj opiniis Baluĉion centron de atako al la resto de Barato, al Afganio kaj al Irano. En la jaro 1839 la ĥano de Kelato konfirmis kun angla legacio traktaton kies ĉefaj punktoj estis garantio pri sekureco de anglaj regnanoj kaj de komerciaĵoj en Baluĉio interŝanĝe al milita neŭtraleco. Tio ekis proceson pri aneksado de Baluĉio.
Baluĉio okcidenta estis konkerita de Persa Imperio dum la 19-a jarcento kaj poste venis Britoj.
La britoj pligrandigis sian imperion: Brita Hindio, kreante kvar princajn ŝtatojn en Baluĉio: Makran, Ĥaran, Las Bela, kaj Kalat, la plej vasta kaj la plej potenca. Ili decidas pri la limoj kun la najbaraj ŝtatoj:
De tiu periodo datiĝas la disiĝo de Baluĉio en tri landoj.
Baluĉaj militoj
Kvin militoj okazis inter la baluĉaj militestroj kaj la pakistana ŝtato:
De 1990
De 1998, Pakistano provis nukleajn testojn en la nordaj montoj de la provinco, ĉe Razko.
De 2005, la iran-baluĉa grupiĝo Jundallah (جندالله, "soldatoj de dio") komencigis militan lukton en Irano. Sed tiu grupiĝo - de multaj registaroj (ekzemple tiuj de Irano kaj Usono) konsiderata terorisma organizaĵo - ne petas sendependiĝon. Ĝia ideologio estas tut-irana, ĝi postulas egalajn rajtojn por la sunaistoj baluĉaj de la provinco de Sistan-Baluĉio rilate al aliaj iranaj ŝijaistoj.
Demografio
Nuntempe loĝantaro de Baluĉio laŭ diversaj taksoj kalkulas ĉirkaŭ 11 milionojn da homoj. Vivnivelo estas tre malalta, kvankam la regiono posedas multe da utilaj fosilaĵoj. Pro la klimataj kondiĉoj agrikulturado estas tre malfacila kaj praktikiĝas sporade.
Etna situacio
La plej grandaj etnoj de Baloĉistano estas paŝtunoj kaj baluĉoj, ankaŭ gravan nombron da loĝantoj konsistas el braĥujoj. Minoritate en Baluĉio loĝas ĥazaroj (apud kaj en urbo de Kvetao) kaj sistanoj (apud bordo de Afganio kaj Irano).
Religia situacio
Kvankam ĉiuj estas islamanoj, precipe sunaistoj, tamen certaj minoritatoj, kiel ĥazaroj, sistanoj kaj etaj aliaj, estas ŝijaistoj. Historie, indiĝenoj estis kvazaŭ nereligiecaj antaŭe. Sed lastatempe en Baluĉio aktiviĝis radikalaj islamistaj grupoj. Tio komplikigis la situacion kaj kondukis al oftaj konfliktoj en la regiono.
Eksteraj ligiloj
(angla) Baluchistan, Ehsan Yarshater (eld.), Iranika Enciklopedio, inkl. bibliografio
Loránd Sárkány
SÁRKÁNY Loránd (ŝa:rka:nj) estis hungara pentristo, altlerneja instruisto naskita en Dés la 6-an de majo 1904 kaj mortinta en Bp. la ? de septembro 1973.
Biografio
Loránd Sárkány studis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto inter 1923–1928 ĉe Ágost Benkhard. En 1929–30 li laboris en kompozicia klaso de Nacia Altlernejo de Belartoj de Parizo. Li faris studvojaĝojn en Italio, Svislando, Germanio kaj Sovetunio. De 1927 li ekspoziciis. Li instruis longtempe.
Ahlainen
Ahlainen estas eksa komunumo de Finnlando sur strando de Botnia maro en Satakunta. Ahlainen estas ligita al urbo Pori 1.1.1972.
Adele Astaire
Adele ASTAIRE (naskiĝis la 10-an de septembro 1896 en Omaha, Nebrasko, mortis la 25-an de januaro 1981 en Tucson, Arizono) estis usona dancistino kaj amuzistino. Ŝi estis la maljuna fratino de Fred Astaire.
Ŝi naskiĝis kiel Adele Marie AUSTERLITZ kiel filino de Frederic "Fritz" Emanuel Austerlitz (mortis en 1924), bierfaristo el Vieno, kaj lia edzino, Ann Gelius (mortis en 1975).
Kiam ŝi havis kvin jarojn, ŝi havis sukcesan vodevilan agon kun sia pli juna frato Fred Astaire. Tio kaŭzis celebratan teatran karieron sen Broadway (Manhatano, Nov-Jorko, Usono). Ŝi estis, fakte, la pli granda stelulo de la du dum la tempo kiam ili ludis kune.
István Pinczés
István Pinczés [iŝtvAn pincEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pinczés István estas hungara reĝisoro, teatrestro.
Biografio
Li dufoje reĝisoradis ankaŭ en Japanio, krome li instruis eksterlande en pluraj landoj. Kelfoje li estis videbla kiel aktoro, kelkfoje li estis ankaŭ dramaturgo kaj dekoraciisto.
Li ricevis teatrajn premiojn inter 1990-2009. Li edziĝis en 1975, baldaŭ li havis 2 filojn.
Hardheim
Hardheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neckar-Odenwald kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Partnera komunumo
Hardheim havas komunuman partnerecon kun la komunumo Müntschemier de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno en Svislando.
Hungaraj Dancoj (Brahms)
La Hungaraj Dancoj (en Germana: Ungarische Tänze) de Johannes Brahms (WoO 1), estas serio de 21 vigligaj danco-komponaĵoj bazitaj ĉefe sur hungardevenaj temoj, kompletigita en 1869.
Ili varias el ĉirkaŭ unu minuto al kvin minutoj laŭlonge. Ili estas inter la plej popularaj verkoj de Brahms, kaj estis la plej enspezigaj por li. Ĉiu danco estis aranĝita por ampleksa vario de muzikinstrumentoj kaj ensembloj. Brahms origine verkis la version por piano por kvar manoj kaj poste aranĝis la kvin 10 dancojn por soloa piano.
Nur la numeroj 11, 14 kaj 16 estas tute originalaj komponaĵoj. La plej bone konataj Hungaraj Dancoj estas Numeroj 1 kaj 5, el kiuj tiu lasta estis bazita sur la ĉardaŝo "Bártfai emlék" (Memoroj de Bártfa) de la hungara komponisto Béla Kéler, kiun Brahms erare miskomprenis kiel tradicia popolkanto.
Malaltebenaĵaj orientaj kuŝidaj lingvoj
La malaltebenaĵaj orientaj kuŝidaj lingvoj inkluzivas iom pli ol dudek diversajn lingvojn de la kuŝida branĉo de la afrikazia lingvofamilio. Ili estas parolataj ĉefe en Ĝibutio, Eritreo, Etiopio kaj Somalio, kaj de kelkaj kuŝidlingvaj grupoj en norda Kenjo.
Sándor Babos
Sándor Babos [ŝAndor baboŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Babos Sándor estis hungara parazitologo, oficiro.
Sándor Babos naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Babos finis militan akademion en sia naskiĝurbo en 1940 kiel leŭtenanto. Li apartenis al la armeo ĝis 1945, poste li akiris bestkuracistan diplomon en Agrikultura Universitato de Gödöllő en 1951. Lia plej grava instruisto estis Sándor Kotlán. Post la diplomo li laboris en instituto ĝis la emeritiĝo en 1974. En tiu longa periodo li okupiĝis pri tiuj parazitoj (ĉefe pri akaroj, iksodoj), kiuj faras malsanaj la bestojn. Li kandidatiĝis en 1961 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis establinto de la parazitologio en Nord-Vjetnamio. Li ricevis po unu hungaran kaj vjetnaman premiojn. Lia edzino naskis 2 gefilojn (1947, 1954).
Flago de oportuno
Oportuna flago estas la nacia alligiteco de ŝipo, do la lando en kiu la ŝipo estas registrita, malsama al la nacia alligiteco de ĝia posedanto. La esprimo "oportuna flago" estis uzata ekde la 1950-aj jaroj kaj originis de flago svingita de ŝipo por identigi la landon en kiu ĝi estas registrita. Ĝi estas la ŝtato de registrado, kiu determinas la juran kadron por la funkciado de la ŝipo kaj gravas en tiuj okazoj, kiam la ŝipo estas juĝata.
Fono
Komence de la 21-a jarcento, pli ol duono de la ŝipa floto komerca en la mondo (laŭ indeksoj) registras aranĝojn de oportunaj flagoj, kiu estas kelkfoje kromnomoj "malferma registrado" (open registries). Tradiciaj kialoj de elektado de flago de oportuno inkluzivas impostan rifuĝejon por la ŝipo, pli malmultekostajn salajrajn nivelojn por la ŝipposedanto, kaj malpli postulemajn regularojn pri la funkciado de la ŝipo.
(12055) 1997 YR11
(12055) 1997 YR11 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Flago de oportuno
Fono
Unu rimarkinda ekzemplo kondukanta al la registrado de ŝipo kun oportuna flago estas la fakto, ke la usona registaro trudas 50% doganan imposton al riparoj faritaj ekster usonaj havenoj, al ŝipoj kun usona flago. La kresko de tutmondiĝo ŝanĝis la mondan komercan mapon kaj kaŭzis ŝanĝojn eĉ en la posedo kaj funkciado de komercaj ŝipoj. Tradiciaj ekspedaj kompanioj, kiuj ofte estis familiaj posedantoj, malaperis de la mondo. Ili estis anstataŭigitaj per multnaciaj ekspedaj kompanioj, kiuj ankaŭ havas multnaciajn ŝipanarojn. En ĉi tiu realeco la oportuna flago ne kelkfoje forigas la "originalan" nacian identecon de la ŝipo, ĉar ĝi ne ekzistis unue.
Kontraŭuloj de la fenomeno pri oportunaj flagoj argumentas, ke oportunaj flagoj permesas al ŝipposedantoj funkciigi ŝipojn de registraj landoj, kiuj ne strikte plenumas sekurecajn regulojn, minimumajn sociajn kondiĉojn por ŝipanoj aŭ permesas al maristoj sindikatumi.
Historio
La ŝipo Belen Quezada estis la unua eksterlanda ŝipo ricevanta panaman registradon en 1919. Kelkaj usonaj posedataj ŝipoj sekvis en 1922. La registrado de eksterlandaj ŝipoj en Panamo pliiĝis dum la venontaj 15 jaroj, multe danke al eŭropaj ŝipoj kies posedantoj elektis ĉi tiun registradon. Fine de la 1940-aj jaroj kelkaj ŝipposedantoj esprimis malkontenton pri la panama listo kaj komencis serĉi alternativan oportunan flagon, kiu konkurencus kun la panama flago.
En 1948, la registrado de fremdaj ŝipoj estis establita en Liberio, kun la helpo de usonaj komercistoj. Stavros Niarchus, konata greka ŝipa magnato en la dua duono de la 20a jarcento, registris la unuan fremdan ŝipon en Liberio, en 1949. Multaj ŝipposedantoj sekvis lin kaj la liberia registrado malrapide kreskis ĝis konkurenco komencis en la panama registro.
Hodiaŭ la tri landoj kun la plej granda nombro da eksterland-listigitaj ŝipoj estas: Panamo, Liberio kaj la Marŝala Insularo. El ĉi tiuj tri, ŝipoj registritaj en Liberio kaj Bahamoj troviĝis pli ol averaĝaj ŝipoj laŭ testoj de internaciaj maraj sekurecaj organizaĵoj.
Precenicco
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio,, borde de la Adriatika Maro. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Marteno de Tours, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Latisana, Marano Lagunare kaj Palazzolo dello Stella.
Veksilo
Veksilo estas speco de flago en formo de kvadrata ŝtofo, fiksita per ŝnuro al horizontala trabeto, kiu estas fiksita al vertikala stango (PIV).
En Eŭropo la unua konata uzo de flagsimila distingilo estis standardo de romiaj legianoj (latina vexillum estas diminutivo de velum = velo).
Vidu ankaŭ
Heraldiko - Veksilologio
Ruana
Ruana koloro estas fela koloro de multaj bestoj, precipe de ĉevaloj, bovoj kaj hundoj. Ĝi ekestas pro miksaĵo de blankaj kaj pigmentitaj haroj, kiuj ne griziĝas pro aĝo. Pluraj genetikaj kondiĉoj kaŭzas la ruanan koloron ĉe kelkaj specioj.
Borský Svätý Jur
Borský Svätý Jur (hungare Búrszentgyörgy, germane Bur-Sankt-Georg) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo kaj fervojo Kúty-Malacky preteriras, la lasta urbo troviĝas 21 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1394, havanta templon. En 1910 loĝis tie 2047 da homoj (plejparte slovakoj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al la distrikto de Malacky. Poste la vilaĝo iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. En 2001 loĝis tie 1572 da homoj (1551 slovakoj).
Köyceğiz
Köyceğiz estas urbo en provinco Muğla en Turkio. Ĝi apartenas al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Jokioinen
Jokioinen estas komunumo de Finnlando en Origina Tavastio. La areo de la komunumo estas, el kio estas tero kaj akvo. 31.12.2020 la komunumo havis 5,058 loĝantojn. Tra Jokioinen fluas Loimijoki.
Disidento
Disidento (de la latina vorto dissidere - "malinterkonsenti, esti dividita, kontraŭdiri") laŭ PIV estas enlanda kontraŭanto de registaro, elmetata al malpermesoj, persekutoj aŭ aliaj, pli severaj, punaj rimedoj kiel: malliberigo, ekonomia damaĝo kaj eĉ ekzekuto. Kontraŭe al membro de permesata opozicio en demokratia reĝimo, disidento en totalisma ŝtato do konsideratas "malamiko de la registaro". Ofte disidentoj en sia ŝtato iĝas politikaj malliberigitoj, aŭ en pli favora situacio "rajtas" ekziliĝi.
NGC 310
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Disidento
Komence la esprimo rilatis al homoj kiuj malkonsentis kun la eklezio. En la moderna epoko, la esprimo estis origine uzita por priskribi opozicion al la sovetia reĝimo, kaj nun estas uzita ĉefe por priskribi politikajn disidentojn, kiuj kontraŭas totalismajn reĝimojn. Komencante kun la regado de Stalin en Sovetunio kaj precipe dum la Malvarma Milito, ĝi estis uzata ĉefe por priskribi kontraŭulojn de komunismaj reĝimoj. Iuj el la disidentoj en Sovetunio estis enhospitaligitaj en psikiatriaj hospitaloj kaj ricevis trudajn medikamentojn. Post la malfondo de Sovetunio ĉiuj estis agnoskitaj kiel mense sanaj homoj.
Plej multaj el ili agas en manieroj de neperforta rezisto por kritiko de la reĝimo, kvankam iuj provis mobilizi popularan subtenon por la revolucio kaj renverso de la ekzistanta reĝimo en sia lando. Sufiĉe ofte okazas ke kiam la reĝimo ŝanĝiĝos multaj el la antaŭaj dissedentoj partoprenas la novan, fariĝas politikistoj, kaj eĉ atingas la plejaltajn pozicio de la nova reĝimo en sia lando, ekzemple la ĉeĥa Václav Havel kaj la pola Lech Wałęsa. Iuj el ili eĉ ricevas mondnivelan agnoskojn kiel gvidistoj al paca politika ŝanĝo en sia lando, kiel la sudafrika Nelson Mandela kaj la birma Aung San Suu Kyi, kiuj gajnis la Nobel-premio pri paco.
De la komenco de la 21a jarcento, post la malfondo de Sovetunio, la termino "disidento" estis uzata por disidentoj en totalismaj landoj kiel Ĉinio kaj Mjanmao. Sauda Arabio estas ĉefa ekzemplo de totalismaj reĝimoj: Ekde la malapero de sauda ĵurnalisto Jamal Ĥaŝokĝi, la temo de rezisto, libera sinesprimo kaj interna kritiko en la Regno de Saud-Arabio aperis en internaciaj amaskomunikiloj kaj politika diskurso. Multaj intelektuloj kaj membroj de la reganta familio, kiuj parolis kontraŭ la subpremo kaj manko de liberecoj en Sauda Arabio, estis ekzilitaj kaj minacataj.
Konindaj disidentoj
Sovetunio
Ĉinio
Hungario
Cyanistes
Cyanistes estas genro de birdoj de la familio de Paruedoj. Ĝi konsistas el kvin aŭ ses etaj specioj kiuj troviĝas en moderklimataj Eŭropo kaj Azio kaj Nordafriko. Plej grava karaktero de tiu genro estas hegemonio de blua koloro ĉefe en kapo kaj supraj partoj, kio nomigas kelkaj speciojn; sed oni ŝanĝas je la fino de la listo, ĉar la Blankfrunta paruo estas ĉefe nigra specio kaj la Varia paruo estas tre multkolora birdo kiu rilatas al aliaj paruoj ĉefe pro blanko kaj nigro en kapo.
Charbonniers
La rojo Charbonniere estas maldekstra alfluanto de la Mozelo en la franca departemento Vosges.
Dezső Szabó (kemiisto)
Dezső Szabó [deĵO sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Dezső estis hungara kemiisto, profesoro.
Dezső Szabó naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Pécs.
Muskedo
Muskedo (tiel laŭ PIV 2002 kaj PV 1934) aŭ musketo (tiel laŭ PIV 1970) estas peza, longa pafilo, ŝarĝita de antaŭe tra la paftubo. Fine de la 16-a jarcento ĝi iom post iom anstataŭigis arkebuzon kiel armilo de la piedirantaj soldatoj kaj fariĝis la ĉefa pafilo de la infanterio en la 18-a jarcento. Fruaj muskedoj estis tiel longaj kaj pezaj ĝis 15 kg, ke oni apogis ilin sur forko dum pafado.
La unuaj modernaj amasaj produktadoj de muskedoj estis enkondukitaj de la franco Honoré Le Blanc kaj la usonano Eli Whitney.
Lunca Mureșului (Alba)
Lunca Mureșului [lunka mureŝuluj] (hungare: Székelykocsárd se:kejkoĉa:rd) estas komunumo en Rumanio sude de Câmpia Turzii.
Situo
Ĝi estas fervojtrafiknodo. Sur la komunuma teritorio troviĝas la fervoja stacio Războieni, kvankam la vilaĝo Războieni-Cetate apartenas al urbo Ocna Mureș. La stacio estas ligejo inter Alba Iulia (sud-okcidente), Târgu Mureș (oriente) kaj alnorda linio, tra kiu atingeblas Cluj-Napoca, Gherla kaj Dej. Kvar km nord-oriente de Lunca Mureșului preterpasas la nacia vojo DN 15, 10 km norde aŭtovojo A 3. Administre ĝi iam apartenis al urbo Ocna Mureș. Nun ĝi estas komunumo, al kiu apartenas Gura Arieșului.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 677 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, ciganoj), en 1992 2 105 (38 % da hungaroj). Ĉe la censo de 2002 el la 2 669 logantoj 1 719 deklaris sin rumanoj, 755 hungaroj kaj 195 romaoj.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1291. Ĝi estis ekleziejo de 1332. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Wołomin
Wołomin estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando, en la nordoriento de la pola ĉefurbo Varsovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la - ankaŭ principe samnoma - distrikto Wołomiński.
Wołomin apartenas al aglomeraĵo de Warszawa. Situas 20 km de la centro de Varsovio laŭlonge de la fervojlinio al Bjalistoko (du stacioj en Wołomin).
Wołomin estas membro de la Asocio de Polaj Urboj.
Historio
Unuaj mencioj pri Wołomin devenas de la 15-a jarcento. En la jaroj 1428-1501 la loko estis konata kiel Zacięciwa. La nomo Wołomin devenas de la 16-jarcenta proprietulo, nobelo Jan de Volumne (pole: Wołuński).
Dum intermilita periodo en 1920 sur la kampoj de Ossów (distrikto Wołomiński) okazis ŝlosilaj bataloj de la Batalo de Varsovio. La urbo mem estis atestanto de nesukcesa provo konkeri ĝin de bolŝevikoj la 15-an de aŭgusto 1920.
La 30-an de julio 1944 apud Wołomin komenciĝis la plej granda batalo de kirasitaj armeoj sur la pola teritorio. Ambaŭflanke partoprenis ĝin po ĉ. 1000 tankoj – pli ol duono estis detruitaj en la bataloj. La semajna batalo finiĝis per malvenko de Ruĝa Armeo. En ĝi pereis 13 soldatoj de la urba unuo de Pola Enlanda Armeo.
Noiregoutte
La rojo Noiregoutte estas apenaŭ 2 km longa maldekstra alfluanto de la Mozelo en la franca departemento Vosges. La rojo havas plurajn fontoj ĉe la norda deklivo de la monto "Haut des Helzieŭ" sude de Bussang. Tie akzistas ankaŭ la akvofalo "Cascade de l'Ours". La Noiregoutte fluas nordokcidenten kaj enfluas la Mozelon apud Bussang.
Wołomin
Historio
La bataloj, antaŭkampe de Varsovio, estis lasta impulso por decido pri eksplodo de la ribelo de Varsovio.
8700 Gevaert
8700 Gevaert estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Hohenwart
Hohenwart estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Pfaffenhofen an der Ilm kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Köşk
Köşk estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Aydın kaj al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Bolligen
Bolligen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Berno kaj ek de la 1-a de januaro 2010 de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 6177 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Bolligen situas nordoriente de la federacia urbo Berno, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas. La sudokcidentan limon de la komunumo formas la rivero Worble, la monteto Lutzere en la okcidento de la komunumo situas sur la akvodislimo enter Worble-Valo kaj Emme-Valo.
La komunumo konsistas krom Bolligen mem el la lokoj Bantigen, Ferenberg, Flugbrunnen, Geristein kaj Habstetten.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Münchenbuchsee, Moosseedorf, Urtenen-Schönbühl kaj Mattstetten, en oriento al Krauchthal kaj Vechigen, en sudo al Stettlen kaj Ostermundigen, kaj en okcidento al Ittigen.
Trafiko
Bolligen estas servata per regiona tramlinio de la trafikentrepreno Regionalverkehr Bern-Solothurn. Krome la komunumo ankaŭ per lokaj busoj estas ligita kun Berno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bolligen datiĝas el la jaro 1180 kiel Bollingin.
10703 Saint-Jacques
10703 Saint-Jacques estas malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la belga astronomo Henri Debehogne la elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan kosmonaŭton kaj kuraciston David Saint-Jacques, kiu studis ĉe la Politekniko de Montrealo, la Universitato de Kembriĝo kaj la Universitato Laval. Li laboris kiel medicina doktoro en Arkto, helpis disvolvi kaj interferometriajn sistemojn, kaj estas altnivela piloto kaj subakvisto. Saint-Jacques partoprenis al la Ekspedicioj 58 kaj 59 en la Internacia Kosmostacio.
Carl Gustav Carus
Carl Gustav CARUS (n. en 1789 - m. en 1869) estis germana fiziologo kaj pentristo, naskiĝinta en Leipzig. Li estis amiko de Johann Wolfgang von Goethe kaj tre multaspekta homo: kuracisto, naturalisto, sciencisto, fiziologo, ktp. Li interalie defendis la hipotezon, ke korpa kaj spirita sano ambaŭ dependas de bona ekvilibro inter kontraŭaj principoj.