cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liptovské Sliače
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. En la 9-a jarcento slavoj alvenis. Dum la hungara dominado 3 proksimaj vilaĝoj formiĝis: Alsó (Nižný, Nieder, Malsupra), Közép (Stredný, Mittel, Meza) kaj Felső (Vyšný, Ober, Supra) Stelach-oj. La unua mencio okazis pri Malsupra kaj Meza S. en 1251 en latina formo "utraque Stelach" (=ambaŭ S.). En la 16-a jarcento ankaŭ la tria vilaĝo aperis kaj ili formis unuecan civiton. En 1786 laŭ latina formo "Oppidum Trium Slécsch" ĝi estis jam kampurbo. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Háromszlécs 1943 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Németlipcse, poste (jam kiel Liptovské Sliače) al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Liptovské Sliače 3830 homoj, (3792 slovakoj).
Izbiŝte
Izbiŝte, serbe Избиште, slave Izbište, hungare Izbiste [izbiŝte] estas vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec.
Historio
Post dominado de turkoj la loko estis senhoma. La unua mencio devenis el 1713. La vilaĝo apartenis al Limgarda zono. Ĝis Traktato de Trianon Izbiste apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Izbiŝte 1728 homoj, (1499 serboj (87 %), 127 ciganoj, 16 rumanoj, 8 jugoslavianoj, 7 hungaroj, 6 kroatoj, 4 albanoj, 3 slovakoj, 2 germanoj kaj aliaj).
Dogna
Dogna - prononco, jen itale, friule Dogne, slovene Dunja - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Chiusaforte, Malborghetto Valbruna, Moggio Udinese kaj Pontebba.
Metroo de Palma de Mallorca
La Metroo de Palma de Mallorca estas la metroo kiu funkcias en la urbo Palma, Hispanio. Ĝi konsistas el naŭ stacioj kaj estis konstruitaj inter 2005 kaj 2007 kun kosto de 312 milionoj da eŭroj. Trajnoj ĉiutage veturas de 06:15 ĝis 23:00.
La subpasejo malfermiĝis la 25-an de aprilo 2007. Ĝi funkcias de la urbocentro ĝis Universitato de Balearoj. Hispanaj aŭtoritatoj ĉesis operaciojn sur la linio en septembro 2007 pro rea inundado. Servoj rekomenciĝis la 28-an de julio 2008.
Listo de Kokoformaj laŭ populacio
Tiu listo ne estas kompleta, ĉar ne ĉiuj Kokoformaj havas siajn nombrojn kalkulitajn.
Batman (Turkio)
Batman estas urbo en provinco Batman en Turkio.
Nové Město (Moldava)
Nové Město (Neustadt) estas vilaĝo en Ĉeĥio, en Ercmontaro, parto de municipo Moldava en distrikto Teplice. Vivas ĉi tie. La vilaĝo etendiĝas laŭlonge laŭ ŝoseo n-ro 382 kondukanta el Hrob al Moldava. En Nové Město estas ankaŭ fervoja stacio de fervojo Most–Moldava.
Nové Město situas en katastra teritorio Nové Město u Mikulova kun areo 17,5056 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1341.
En la jaro 1886 apartenis al Nové Město ankaŭ domaro Vilejšov (Willersdorf) kaj 24 domoj en Oldříš (Ullersdorf). Post la jaro 1922 ambaŭ vilaĝoj denove memstariĝis. La loĝantaro estuis de la germana nacieco kaj post ellandigo la municipo restis malplena. Hodiaŭ estas el Nové Město refreŝigeja regiono, domaro de munciopo Moldava. El la devenaj domoj konserviĝis proksimume ok konstruaĵoj. Estas ĉi tie kelke da montaraj hoteletoj, Nové Město somere vivas de refreŝiĝantoj, biciklistoj kaj turistoj, vintre denove de skikuristoj.
Robiac (stacidomo)
Robiac estas fermita franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Robiac, situanta en  Robiac-Rochessadoule, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Astrala korpo
Astrala korpo (de la latina astralis „stelosimila“) estas nocio por karakterizi nevideblan, nubsimilan „kovron“, kiu (laŭ kelkaj religiaj aŭ okultismaj instruoj) ĉirkaŭas la homon respektive ties animon kaj plu ekzistas post la morto de la fizika korpo.
En filozofio kaj religioj
La koncepto de astrala korpo troviĝas jam en la antikva platonismo, kie oni parolas pri „anima vehiklo“ kiel ankaŭ pri „vesto“ aŭ „kovro“ de la animo; ĉi tiuj terminoj sinonime uziĝas. La karakterizo de la anima vehiklo kiel „stelosimila“ (antikva greka astroeidés) unuafoje aperas ĉe Proklo, filozofo el la malfrua antikva novplatonismo. Dum la Renesanco oni nomis la animan vehiklon, konata el la antikva literaturo, ankaŭ „sidera korpo“ (stela korpo); el tio estiĝis la esprimo „astrala korpo“. Similaj konceptoj ekzistas en hinduismo, ĝajnismo kaj budhismo, kie ankaŭ menciiĝas „kovroj“.
En esoterismo
Ankaŭ la modernaj teozofio, antropozofio kaj esoterismo supozas la ekziston de astrala korpo. Kelkaj doktrinoj, speciale la antropozofio, distingas la astralan korpon disde la etera korpo.
En spiritismo
Laŭ spiritismo astrala korpo estas koncepto de kelkaj mistikaj penslineoj aŭ skoloj, paralela al tio de perispirito. Laŭ kelkaj homoj, astrala estas sinonimo anima, nemateria. Ĉio astrala havas pli maldensan kaj pli rapidan vibradon ol la materia. Post la morto la animo, la spirito aŭ la konscio simple ne malaperus sed transformiĝus en delikata, etera korpo kiu portus ies personecon kaj al la morto de la fizika korpo postvivus. La astrala korpo respegulas la emociojn, sentojn, subkonscion, pensojn, imagojn kaj revojn.
Vidu ankaŭ:
Abstraktismo
Abstraktismo ekis ĉirkaŭ 1910 kaj travivis la tutan 20-an jarcenton paralele kun aliaj stiloj. Ĝi enkalkulas multajn skolojn pli aŭ malpli efemerajn, kun pli aŭ malpli famaj nomoj: rusa konstruismo, okcidenteŭropa lirika abstraktismo, usona aga pentrado kaj aliaj.
2296 Kugultinov
2296 Kugultinov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Abstraktismo
Ecaro
Abstraktismo estas precipe pentra kaj skulpta nefigura stilo. Ĝi alternis inter pli severa, geometria aspekto trovebla ĉe la rusaj kaj germanaj iniciatintoj, pliposte en minimumismo, kaj pli libera aspekto trovebla ekzemple en okcidenteŭropa kaj usona makulaj kaj gestaj verkoj.
2296 Kugultinov
Nomo
Ĝia nomo honoras la kalmukan poeton David Kugultinov (vera nomo: Dava Kugultin, cirile Дава Көглтин, 1922 — 2006).
Abstraktismo
Ecaro
Fama ekzemplo de tiu dua aspekto estas la vastegaj pentraĵoj de Jackson Pollock, sur kiuj li promenis, ellasante la farbojn rekte el potoj aŭ ŝprucigante ilin per la peniko, tiel kreante platan spacon kun ĉie egale fortaj partoj, kun efekto de ĉiokovro (all over).
Abstraktismo longe eminente prezentis kaj ankoraŭ certagrade prezentas arton por elito, kiun ordinara publiko malakceptas.
Tendencoj
La verkoj de optika arto estas abstraktaj, kaj multaj el la plej konataj estis kreitaj en blankaj kaj nigra koloroj. Ĝenerale, ili okazigas en la rigardanto la impreson de movo, de la ekzisto de kaŝitaj bildoj, de modeloj de briloj kaj vibrado, aŭ de ŝvelo kaj misformado. En la verkoj de optika arto la rigardanto partoprenas aktive movante sin por kapti la optikan efekton komplete, kaj pro tio videblas kombinoj aŭ ripetoj de formoj, figuroj aŭ modeloj; oni uzas ankaŭ simplajn geometriajn figurojn kiel ortanguloj, kvadratoj, trianguloj aŭ cirkloj.
Universitato Jahangirnagar
Universitato Jahangirnagar aŭ Universitato Jahangirnagar (জাহাঙ্গীরনগর বিশ্ববিদ্যালয় Jahangirnagar Viŝvavidjalaja, Universitata Akronimo: জাবি aŭ JU) estas publika universitato en Bangladeŝo, situanta en Savar Upazila, Dako. Ĝi estas la nure tute rezidenca universitato en Bangladeŝo.
La universitato estis establita en 1970 fare de la registaro de Pakistano pere de Jahangirnagar Islama Universitata Ordenaro, 1970. Dum la unuaj du jaroj, ĝi funkciis kiel projekto. Ties unua Vic-kanceliero, Profesoro Mafiz Uddin Ahmad (F.D. en Kemio, Universitato de Illinois, Ĉikago) enposteniĝis la 24an de Septembro 1970. La unua grupo de studentoj, totalo de 150, estis aligita en kvar departementoj: Ekonomiko, Geografio, Matematiko kaj Statistiko. Ties formala inaŭgurado estis prokrastita ĝis la 12a de Januaro 1971, kiam la universitato estis lanĉita de la Admiralo S. M. Ahsan, nome Kanceliero.
Ĝis 1973, ĝi funkciis kiel projekto. En 1973 Jahangirnagar Islamuniversitata Leĝo estis ŝanĝita al Jahangirnagar Universitata Leĝo.
En 2014 la universitato havis totalon de 16,781 studentoj, 755 instruistoj, 270 stabanoj kaj 1,430 aliaj dungitoj. La universitato fieras havi la unuan inan Vic-kanceliero de ajna publika universitato en Bangladeŝo. Dr Farzana Islam, profesoro de la Antropologia departemento, estis nomumita kiel la unua Vic-kanceliero de Jahangirnagar Universitato la 2an de Marto 2014 dum kvar jaroj.
Batalo en Korala maro
La Batalo en Korala maro, luktata el la 4a al la 8a de Majo 1942, estis grava marbatalo inter la Imperia Japana Ŝiparmeo kaj la ŝiparmeaj kaj aerarmeaj fortoj el Usono kaj Aŭstralio, okazinta en la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. Tiu batalo estas historie grava kiel la unua militago en kiu aviadilŝipoj batalis unu kontraŭ alia, same kiel la unua en kiu ŝipoj de ambaŭ flankoj nek vidis nek pafis rekte kontraŭ la alia.
Kiel klopodo por plifortigi sian defendan sintenon en la Suda Pacifiko, la Japanoj decidis invadi kaj okupi Port Moresby (en Nov-Gvineo) kaj Tulagi (en la sudorientaj Salomonoj). La plano por plenumi tion estis nomita Operaco MO, kaj estis farita de kelkaj ĉefaj unuoj de la Japana Kombinita Ŝiparo. Tiuj estis du aviadilŝipoj kaj unu malpeza aviadilŝipo por havigi aviadilan protekton por la invadaj fortoj. Ĉio okazis sub la ĝenerala komando de la japana admiralo Ŝigeĝoŝi Inoue.
Usonanoj eksciis pri la japana plano pere de spionado de signaloj, kaj sendis du usonajn aviadilŝipojn kaj kunan aŭstrali-usonan krozoŝipon por kontraŭataki la ofensivon. Tio estis sub la ĝenerala komando de la usona almiralo Frank J. Fletcher.
La 3a–4a de Majo, japanaj fortoj sukcese invadis kaj okupis Tulagi, kvankam kelkaj el iliaj helpaj militŝipoj estis sinkigitaj aŭ damaĝitaj en surprizaj atakoj fare de aviadiloj el la usona aviadilŝipo Yorktown. Tiam konsciasj pri la esto de usonaj aviadilŝipoj en la areo, la japanaj aviadilŝipoj antaŭeniris al la Korala maro kun la intenco lokigi kaj detrui la ŝipajn fortojn de la Aliancanoj. Komence en la 7a de Majo, la aviadilŝipoj de ambaŭ flankoj batalis dum du sinsekvaj tagoj. La unuan tasgon, la usonanoj sinkigis la japanan malpezan aviadilŝipon Shōhō; dume, la japanoj sinkigis la usonan destrojeron kaj draste damaĝis naftoportan ŝipon (kiu estis poste memsinkigita). La venontan tagon, la japana ŝiparo Shōkaku estis akre damaĝita, la usona aviadilŝipo Lexington estis draste damaĝita (kaj poste memsinkigita), kaj la Yorktown damaĝita. Ambaŭ flankoj estis suferintaj fortajn perdojn en aviadiloj kaj aviadilŝipoj damaĝitaj aŭ sinkigitaj, kaj tiel ambaŭ fortoj malkonektiĝis kaj retiriĝis el la batala areo. Pro la perdo de protekto el aviadilŝipoj, Inoue realvokis la invadan ŝiparon de Port Moresby, intence klopodi ĉion poste.
Kvankam temis pri taktika venko por la japanoj laŭ kvanto de sinkigitaj ŝipoj, la batalo montriĝis strategia venko por la Aliancanoj pro kelkaj diversaj tialoj. La batalo markis la unuan fojon ekde la komenco de la milito ke la grava japana antaŭeniro estis bremsita de Aliancanoj. Pli grave, la japanaj aviadilŝipoj Shōkaku kaj Zuikaku — la unua damaĝita kaj la dua kun elĉerpita aviadila komplemento — estis malkapabla partopreni en la Batalo de Midway la venontan monaton, dum la Yorktown ja partoprenis, havigante proksimuman egalecon en aviadiloj inter la du partioj kaj klare kontribuante al la usona venko en tiu batalo. La seriozaj perdoj en aviadilŝipoj en Midway evitis, ke la japanoj reklopodu invadi Port Moresby el la oceano kaj helpis la ofensivon de la Kampanjo de la Kokoda Vojo. Du monatojn poste, la Aliancanoj ekhavis avantaĝon de la japana rezulta strategia vunceblo en la Suda Pacifiko kaj lanĉis la Kampanjo de Guadalcanal; tio, kun la Kampanjo de Nov-Gvineo, eventuale rompis la japanajn defendojn en la Suda Pacifiko kaj estis grava kontribuante faktoro por la finfina kapitulaco de Japanio en la Dua Mondmilito.
Luncavița (Tulcea)
Luncavița [lunkavica] estas komunumo en Rumanio 25 km oriente de Brăila. Ĝi situas 5 km de Danubo.
Al la komunumo apartenas la sidejo kaj la vilaĝo Rachelu. Vilaĝo Văcăreni memstariĝis en 2004.
Junularo Esperantista de Nordameriko
Junularo Esperantista de Nordameriko (JEN) estis junulara esperantista organizaĵo, kiu aktivis en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kiel junulara sekcio de la Esperanto-Ligo por Norda Ameriko (ELNA). Ambaŭ organizaĵoj havis respektive havas sian centron en Usono, sed laŭ la nomo pretis inkluzivi ankaŭ esperantistojn el Kanado kaj Meksiko, kaj kovri tutan Nordamerikon. Kiel ofte en junularaj asocioj, generacia ŝanĝo malaktivigis la asocion, kaj nur multajn jarojn poste, en 1992, aperis nova landa sekcio de TEJO en Usono, nomata USEJ. El Junularo Esperantista de Nordameriko restas interalie esperantlingva kantokolekto. Inter la jaroj 1962 kaj 1968 en JEN aktivis interalie Edwin Joseph Baker.
Haltern am See
Haltern am See estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Recklinghausen de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urbo havis  loĝantojn. La teritorio apartenas al la naturparko Hohe Mark-Okcidenta Monastera Lando.
NGC 263
NGC 263 (aliaj indikoj — PGC 2856, MCG -2-3-21) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Sisertj
Sisertj (ruse Сысерть) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65241501.
Robiac-Rochessadoule
Robiac-Rochessadoule estas franca situanta en departemento Gard, regiono.
Sisertj
La urbo estis fondita en jaro 1732 kiel loĝejo dum konstruado de karbonferproduktanta kaj ferproduktanta uzino (ekzistis ĝis 1932).
Robiac-Rochessadoule
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Robiacois.
Sisertj
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1946.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 34374, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur orienta deklivo de meza Uralo, ĉe rivero Sisertj (Сысерть) (kiu dedekstre enenfluas en riveron Isetj (Исеть), baseno de rivero Obj).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 19,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 22,2 mil loĝantojn.
Bayburt
Bayburt estas urbo en provinco Bayburt en Turkio.
István Betuker
BETUKER István rumania hungara pentristo naskita en Satmaro la 27-an de oktobro 1984.
Biografio
István Betuker finis en 2007 en la Universitato pri Arto kaj Dizajno de Kluĵo. Li ekspoziciis de 2006. Li estas ano de Bázis Csoport (Grupo Bazis) de Kluĵo kune kun Zsolt Berszán kaj Szabolcs Veres.
Levier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Sjasjstroj
Sjasjstroj (Сясьстрой) estas urbo en Leningrada provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 41209508.
La urbo estis fondita en jaro 1926.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1992.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Sjasj (Сясь).
En jaro 2002 la urbo havis 14 mil loĝantojn.
Centro de Vaŭdo (distrikto)
La Distrikto Centro de Vaŭdo (en la franca lingvo District du Gros-de-Vaud) estas administra unuo de Kantono Vaŭdo. Ĝi havis 39,732 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefloko estas la komunumo Echallens.
Geografio
La Distrikto Centro de Vaŭdo situas en la Vaŭda Mezlando en la centro de Kantono Vaŭdo norde de Laŭzano.
Komunumoj de la Distrikto Centro de Vaŭdo
La Distrikto Centro de Vaŭdo konsistas (stato en 2013) el 37 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Echallens estas la plej granda. Jen la listo:
Historio
La nomo Gros-de-Vaud (Centro de Vaŭdo) estis kreita de la historiisto Louis Vulliemin en la jaro 1875. Ĝi konsistis el la tuta tiama Distrikto Echallens kaj partoj de la distriktoj Laŭzano, Cossonay, Orbe, Yverdon, Payerne kaj Moudon. Surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 estis kreita la nova Distrikto Centro de Vaŭdo, kies teritorio pli-malpli kongruas kun la historia regiono Centro de Vaŭdo.
Siĉjovka
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 66246501.
La urbo estis fondita en jaro 1488.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1776.
La interurba telefona kodo estas 08130, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en 2,5 km de fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo.
En jaro 1959 la urbo havis 6,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 8,7 mil loĝantojn.
Brzánky
Brzánky (Bresanken) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem. La vilaĝo troviĝas rekte ĉe dekstra bordo de rivero Elbo, proksimume 5 km nordoriente de Roudnice nad Labem. En la vilaĝo loĝas.
Dum pasintaj jarcentoj la vilaĝo multfoje suferis pro inundoj. Tial en 19a jarcento la loĝantoj konstruis ŝirman valon ĉirkaŭ 2 km longan kaj 5 m altan.
Cocila lingvo
La cocila lingvo (cocile batz'i k'op, hispane tzotzil) estas majaa lingvo parolata en Chiapas, Meksiko. Ekzistas pluraj dialektoj de la cocila. La informoj de tiu ĉi paĝo temas ĉefe pri la dialekto parolata en Sinakantano, Chiapas, Meksiko.
Konsonantoj
La konsonantaro iom similas tiun de la keĉua lingvo. Malmultas voĉaj konsonantoj, kaj anstataŭe estas senvoĉaj kun glotfermo.
Red Norvo
Red NORVO (* 31-an de marto 1908 en Beardstown, Ilinojso kiel Kenneth Norville; † 6-an de aprilo 1999 en Santa Monica, Kalifornio) estis usona ĵaz-vibrafonisto.
Agor Agorić
Agor D. Agorić estis serba esperantisto kaj en 1934 oficisto de ŝtatkontrolejo en Niŝo (Serbio).
Agorić redaktis la litografian gazeton Antaŭen, "revuo movadinforma, literatura kaj instrua", de kiu estas konata nur unu jarkolekto aperinta en Beogrado en 1923. En 1925 aperis lia vortaro Esperanto-serba, enhavanta la ĝis tiam oficiale rekomenditajn vortojn, en lernolibro por serboj.
Sępólno Krajeńskie
Sępólno Krajeńskie estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Sępólno Krajeńskie en distrikto Sępoleński.
Verlag Enzyklopädie
La popolproprieta entrepreno (Volkseigener Betrieb, mallongigite VEB) Verlag Enzyklopädie (iom libera traduko "eldonejo enciklopedia") en Lepsiko fondiĝis la 1-an de novembro 1956 kiel posedaĵo de la ŝtato GDR. Ĝi specialiĝis pri lingvoinstruiloj (vortaroj, lernolibroj ktp.), sed ankaŭ eldonis aliajn sciencajn fakverkojn. Ĝis la jaro 1980 eldoniĝis 1846 librotitoloj en suma eldono de 22,3 milionoj da ekzempleroj, kaj en la sekvaj dek jaroj ĝis la reunuiĝo de Germanio la eldonado daŭriĝis, sen ke ĝis nun vikipedie konatiĝis la ekzakta kvanto de pliaj eldonaĵoj kaj eldonkvantoj. Ĉiujare aperis proksimume 130 novaj eldonaĵoj. Post la reunuiĝo de Germanio en oktobro 1990 la okcidentgermana eldonejo Langenscheidt, specialiĝinta pri lingvoinstruiloj, transprenis la eldonejon. Inter la eldonaĵoj ankaŭ estis pluraj konatoj verkaĵoj pri Esperanto por germanlingvanoj, ekzemple
Kjustendil
La urbo Kjustendil - bulgare Кюстендил, historie Велбъжд, Velbaĵd - situas en la okcidento de Bulgario, proksime de Nord-Makedonio kaj Serbio. Ĝi estas la administra centro de samnoma provinco (oblasto) kaj havas loĝantaron de ĉirkaŭ 51 800 homoj - pli-malpli 38 procentaĵoj el la sumaj loĝantoj de la provinco. Veturiloj registritaj en la urbo samkiel la ĉirkaŭaj municipoj de la provinco rekoneblas per la regiona aŭtokodo KH. Parto de la provinco, en la proksimaĵo de la urbo Kjustendil, estas la historia Rila-monaĥejo, Monda Heredaĵo de Unesko.
Preĝejo Sankta Silvestro (Imèr)
La katolika Preĝejo Sankta Silvestro estas en la komunumo de Imèr, sur la monto Tatoga, Italio. Ĝi estas utiligata ĉefe en somero, pro la neĝo kiu en aliaj sezonoj malfaciligas atingon al ĝi. Fakte oni povas iri ĝis la preĝejo nur piede.
Oni pensas, ke la preĝejo estis konstruata dum la 12-a jarcento.
Dana gambito
La Dana gambito estas gambito dum ŝaka malfermo en kiu ne unu peono sed du estas oferataj (ECO C21). Ĉi tio fariĝas kun du celoj, unue havi dufojan avantaĝon super nigro kaj due havi la du kurierojn celantaj la nigran arokon. Ĉi tio estas tre danĝera malfermo por nigro kaj ne konsilindas akcepti ĉiujn peonojn se la defendaj metodoj ne estas konataj. Ĝi estas karakterizita per la movoj (en Algebra notado):
Heidenschuh
La Heidenschuh estas ringrempura burgo) sur la monto Treitelsberg ĉe Klingenmünster en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas karakteriza ekzemplo por la barado de akradekliva montlango. Ĝi estis konstruita por savi la loĝantojn de la monaĥejo Klingenmünster kaj la ĉirkaŭantaj vilaĝo en kazo de malamika atako fuĝburgo. Preciza indiko de la aĝo ne eblas, ĉar artefaktoj kiel armiloj, iloj, ornamaĵoj kaj kuiriloj mankas. Verŝajne la fuĝburgo ekestis en la frua mezepoko; laŭ formo kaj konstrumaniero ĝi povis esti el la karolida-otto-ida tempo (8a – 9a jarcento). Neniu dokumento pri la burgo ekistas. La origina nomo perdiĝis. La hodiaŭa nomo ekestis nur en la 18a jarcento, kiam oni pensis, ke la restaĵoj estis el la pagana epoko.
Rio-de-Ĵanejro
La urbo ankaŭ havas la plej grandan kaj duan plej grandan urbajn arbarojn en la mondo: nome la Tiĵuka Arbaro aŭ Floresta da Tijuca kaj la arbaro de la Ŝtata Parko Pedra Branca ("Blanka Ŝtono"), preskaŭ ligita al la Tiĵuka Arbaro. La Internacia Flughaveno Antônio Carlos Jobim aŭ simple Galeão ligas Rio-de-Ĵanejron kun pluraj brazilaj urboj kaj funkciigas plurajn internaciajn flugojn.
Malgraŭ sia ĉarmo kaj beleco Rio-de-Ĵanejro havas la reputacion esti unu el la plej violentaj urboj en la mondo , kaj tiutemaj filmoj, kiel Cidade de Deus, Tropa de Elite kaj Última Parada 174, montras plurajn sociajn problemojn. Plimulte da perfortaj krimoj koncentriĝas en faveloj kaj malriĉaj urbopartoj, tamen ankaŭ atingas mezriĉajn kaj riĉajn regionojn.
Geografio
La geografiaj koordinatoj de la urbo estas. Ĝia horzono estas UTC-3, sed ĝi estas en la parto de la lando kiu praktikas la someran tempon, tio estas UTC-2 dum tiu periodo.
Rio-de-Ĵanejro apartenas al la sudorienta regiono de Brazilo kaj troviĝas je latitudo de 22 gradoj kaj 54 minutoj sude kaj longitudo de 43 gradoj kaj 14 minutoj okcidente. Ĝi situas je la atlantika marbordo proksime de la Tropiko de Kaprikorno, kie la marlinio estas monta kaj etendiĝas oriente-okcidente, tiel, ke la urbo frontas la sudon. En tiu marlinio estas enrompo markita de la monto Sukerpano, kie formiĝis la Golfo de Guanabara (Baía de Guanabara), fondloko de la urbo. Ĉe la okcidenta bordo de la golfo kuŝas pli ebena regiono, kie naskiĝis la urbo kaj kie hodiaŭ estas ties centro (tiun ĉefan urboparton oni nomas Centro). La plej granda parto de la urbo (Zona Norte) kreskis nordokcidenten parte sur ebenaĵoj formitaj de maraj kaj kontinentaj sedimentoj kaj ĉefe en monta regiono. La suda regiono (Zona Sul), en la strandoj ĉe la malfermita maro, estas apartigita de la Centra kaj de la Norda Regionoj de marbordaj montoj. Tiuj montoj estas heredaĵoj de la pli malproksima montaro Serra do Mar ("Mara Montaro"), gnejs-granita montĉeno forminta la sudajn deklivojn de la Brazila Altebenaĵo. La Okcidenta Regiono (Zona Oeste) estas vaste monta kaj ĝis la dua parto de la 20-a jarcento ĝi ne estis facile atingebla. Konstruo de novaj vojoj kaj tuneloj dum la lastaj jardekoj faciligis atingi tiun regionon kaj kreskigis la tiean loĝantaran nombron.
La loĝantaro de la urbo Rio-de-Ĵanejro ĉirkaŭestas 6.136.652 homojn kaj okupas areon de 1.182,3 kilometroj kvadrataj. La loĝantaro de la tuta metropola areo proksimumas 11-13 milionojn da homoj kaj okupas pli grandan areon.
Historio
Rio-de-Ĵanejro estis fondita la 1-an de marto 1565 proksime de vilaĝo "Carioca" (Domo de la Blankulo en indiĝena lingvo). Eŭropanoj unuafoje venis al Guanabara Golfo la 1-an de januaro de 1502 (ekde tiam Rio de Janeiro, "Januara Rivero"), fare de portugala ekspedicio sub regado de esploristo Gaspar de Lemos kapitano de ŝipo de la floto de Pedro Álvares Cabral, aŭ sub Gonçalo Coelho. Ŝajne la florenca esploristo Amerigo Vespucci partoprenis kiel observanto laŭ invito de la reĝo Manuelo la 1-a en tiu sama ekspedicio. La regiono de Rio estis loĝata de Tupioj, Purioj, Botokudoj kaj Maŝakalioj.
En 1555, unu el la insuloj de Guanabara Golfo, nune nomita Villegagnon, estis okupita de 500 francaj koloniistoj sub regado de franca admiralo Nicolas Durand de Villegaignon. Sekve, Villegaignon konstruis la Fortikaĵon Coligny sur la insulo kiel klopodo por establi la kolonion nome Franca Antarkto.
La urbo Rio de Janeiro mem estis fondita de portugaloj la 1-an de marto de 1565 kaj nomita São Sebastião do Rio de Janeiro, en honoro de Sankta Sebastiano, nome samnomulo kaj patrono de la tiama portugala monarko D. Sebastião. Rio de Janeiro estis nur la nomo de la Guanabara Golfo. Ĝis komenco de la 18-a jarcento, la urbo estis minacata aŭ invadita de kelkaj, ĉefe francaj, piratoj kaj kaperistoj, kiaj Jean-François Duclerc kaj René Duguay-Trouin.
Fine de la 17-a jarcento, ankoraŭ dum la Sukera Epoko, la Bandeirantes trovis oron kaj diamantojn en la najbara kapitanejo de Minas-Ĝerajso, kaj tiele Rio de Janeiro iĝis multe pli praktika havenurbo por eksportado de riĉaj varoj (oro, valoraj ŝtonoj aŭ juveloj, krom sukero) ol Salvador de Bahio, kiu estas multe pli fore nordoriente. Kaj tiele en 1763, la kolonia administreja urbo en Portugala Ameriko estis translokigita el Salvadoro al Rio de Janeiro. La urbo restis ĉefe kolonia ĉefurbo ĝis 1808, kiam la portugala reĝa familio kaj plej el la asociaj nobeloj de Lisbono, fuĝe el la invado fare de Napoleono en Portugalio, moviĝis al Rio de Janeiro. La regna ĉefurbo estis transpasita al la urbo, kiu, tiele, iĝis la nura eŭropa ĉefurbo for de Eŭropo. Ĉar ne estis fizika spaco aŭ urba strukturo por enhejmigi centojn de nobeloj kiuj alvenis subite, multaj loĝantoj estis simple elhejmigitaj el siaj hejmoj. Estis ankaŭ granda alfluo de afrikaj sklavoj al Rio de Janeiro: en 1819, estis 145 000 sklavoj en la kapitanejo. En 1840, la nombro de sklavoj atingis 220 000 personojn.
La Vakcina Ribelo estis popola tumulto kiu okazis inter la 10-a kaj la 16-a de novembro 1904 en Rio-de-Ĵanejro, tiam ĉefurbo de Brazilo. Ĝia tuja preteksto estis leĝo kiu igis vakcinadon kontraŭ variolo deviga, sed ĝi ankaŭ estas rilata al pli profundaj kaŭzoj, kiel ekzemple la urbaj reformoj faritaj fare de urbestro Pereira Passos kaj la kloakigkampanjoj gviditaj fare de la kuracisto Oswaldo Cruz.
1429 Pembo
1429 Pembo estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Alinda familio.
Rio-de-Ĵanejro
Historio
Temas pri naskiĝurbo de Petro la 2-a (imperiestro de Brazilo) kaj Izabel Cristina Oliveira Santiago.
1429 Pembo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la insulo Pembo.
13701 Roquebrune
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la franca komunumo Roquebrune sur Argens, tipa provenca vilaĝo ĉe la piedo de la bone konata "Rocher des trois croix". Tiu vilaĝo montras bonan kulturan dinamismon, ĉefe pri astronomio de tiam, kiam pluraj observoj estis organizataj tie ĉiu jaro, precipe dum la nun-klasika "Nuit des étoiles" (Nokto de la steloj).
Rio-de-Ĵanejro
Historio
La fajrego ĉe la Nacia Muzeo de Brazilo estis incendio de egaj proporcioj, kiu atingis la sidejon de la brazila Nacia Muzeo en Rio-de-Ĵanejro, en la nokto de 2 septembro de 2018, detruante preskaŭ la tutan historian kaj sciencan kolekton konstruita laŭ ducent jaroj, kaj kiu ampleksis proksimume dudek milionoj da eroj enlistigitaj. Aldone al ĝia riĉa kolekto, ankaŭ la historia konstruaĵo kiu gastigis la Muzeon, la iama oficiala restadejo de la Imperiestroj de Brazilo, estis grave damaĝita kun fendoj, kolapso de ĝia tegmento, kaj la falo de la internaj slaboj.
12016 Green
12016 Green estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Rio-de-Ĵanejro
Demografio
La laŭloka nomo de tiu, kiu naskiĝis (kaj per etendiĝa signifo, iu loĝanto) en la ĉefurbo estas karioko laǔ la responda portugala termino "Carioca".
12016 Green
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita memlerninta matematikisto George Green (1793–1841), filo de ventmuelisto en Nottingham. Kun Gauss, li kreis la teoriojn de la elektro kaj de la magnetismo kiel partoj de la matematika fiziko. Lia nomo estas asociita kun la "funkcio de Green" uzata en la solvo de partaj diferencialaj ekvacioj.
Rio-de-Ĵanejro
Demografio
Dum ĉiu karioko estas riano, la reciproko ne veras.
Kelkaj kvartaloj estas Bangu, Ipanema, Leblon, Realengo
Ekonomio
Rio-de-Ĵanejro estas la dua plej riĉa urbo de Brazilo, superita nur de São Paulo, kaj ĝi estas la 30a urbo plej riĉa en la mondo laŭ MEP de 201,9 mil milionoj da realoj en 2010. La enspezo por persono en la urbo estis de 22.903 realoj en 2007 (ĉirkaŭ 14.630 usonaj dolaroj). Laŭ la rangigo de urboj prilaborita de la konsultfirmao laŭ la vivokosto por eksterlandaj laboristoj, Rio-de-Ĵanejro estus en la 12a loko inter la plej multekostaj urboj de la mondo en 2011, deksep lokojn pli supre ol en la klasigo de 2010 (29a rango), en loko tuj malantaŭ São Paulo (10a rango), kaj antaŭ Londono, Parizo, Milano kaj Novjorko. Rio havas ankaŭ la hotelprezojn plej malmultekostajn de Brazilo, kaj la kosto tage de la kvinstelaj hoteloj estas la duaj plej multekostaj de la mondo, superataj nur de la hoteloj de Novjorko.
Rio-de-Ĵanejro iĝis altirejo por lokigo de entreprenoj kiam ĝi estis la ĉefurbo de Brazilo, ĉar gravaj sektoroj de la socio kaj de la registaro jam estis en la urbo. Tiu estas en la dua loko en la indico de industria produktado de la lando kaj estas grava centro kaj de financoj kaj de servoj. La industrio de la urbo produktas procezitajn manĝaĵojn, kemiajn produktojn, derivitajn el nafto, farmaciaĵojn, metalurgiajn, tekstilajn, ŝipojn (en ŝipkonstruejoj) kaj meblojn. Tamen, la sektoro de servoj dominas la ekonomion, kiu respondecas pri la plej granda parto de la MEP (65,52%)
La sektoroj de servoj respondecas pri la plej granda parto de la MEP (65,52%), sekvita tre malsupre de la industrio (11,06%) kaj de absolute malgrava sektoro de agrikulturo (0,04%). Rio-de-Ĵanejro, laŭ la IBGE, havas MEP de 187.374.116.000 realoj, kio konstituas la duan plej gravan kernon de riĉeco de Brazilo.
Edukado kaj scienco
En Rio-de-Ĵanejro estas kelkaj de la plej gravaj centroj de supera edukado de Brazilo, kiel la UFRJ, la unua kaj plej granda universitato de la lando. En la urbo estas 4 publikaj universitatoj (nome UFRJ, UNIRIO, UERJ kaj UEZO), kelkaj aliaj publikaj centroj kaj multaj aliaj privataj institucioj de supera instruado.
La elementa kaj mezlerneja instruadoj estas havigitaj de publikaj lernejoj de la Subŝtato de Rio-de-Ĵanejro kaj de privataj lernejoj, el kiuj la publikaj lernejoj suferas pli malaltajn kvalitnivelojn: ĝenerale en tiuj estas malabundo de instruistoj, lernomaterialoj kaj de laboratorio, kaj tie edukiĝas la plej malriĉaj lernantoj. Tamen estas ankaŭ publikaj baz- kaj mez-lernejoj, bonprestiĝaj kaj bone ekipitaj kaj eltenitaj, kie edukiĝas ankaŭ lernantoj de mez- aŭ alt-klasaj familioj, kiel ĉe la Federacia Lernejo D. Pedro II, la Militakademio kaj la Centro Federacia de Teknologia Instruado (Cefet). Totale estas pli ol 80 universitatoj kaj altlernejoj en Rio-de-Ĵanejro.
La Federala Universitato de Rio-de-Ĵanejro (portugale Universidade Federal do Rio de Janeiro, UFRJ), ankaŭ nomita Federacia Universitato de Rio-de-Ĵanejro aŭ mallonge Universitato de Brazilo, estas la plej granda federacia universitato en Brazilo. Krom antaŭgrado kaj postdiplomo, UFRJ enhavas sep muzeojn, precipe la Nacia Muzeo, ok universitatajn hospitalojn, centojn de laboratorioj kaj pli ol kvardek bibliotekoj. Estis 69 200 studentoj, 4 218 profesoroj kaj 9 153 aliaj dungitoj (2021).
La Fondaĵo Oswaldo Cruz (FioCruz) estas esplora institucio fondita en 1900 en Manguinhos, Rio-de-Ĵanejro, fare de la epidemiologo Oswaldo Cruz. Ĝi estas konsiderata unu el la ĉefaj publikaj sansistemaj esplorinstitucioj de la mondo kaj la plej grava en Latinameriko.
Kulturo
Multaj internaciaj filmoj kaj romanoj lokiĝis en Rio. Ekzemplo de projunulara romano, aparte interesa pro la mencioj de Esperanto en ĝi, estas A arma escarlate. Orfeu Negro [eo: Nigra Orfeo] estas filmo el la jaro 1959, kiu translokas la antikvan miton pri Orfeo kaj Eŭridico en la estantecon de la karnavalo de Rio-de-Ĵanejro. Ankaŭ en la filmo Wild Orchid (1989) en kiu stelulas Mickey Rourke, Carré Otis, Jacqueline Bisset, Bruce Greenwood, kaj Assumpta Serna la agado okazas en Rio-de-Ĵanejro.
Sporto
Futbalo estante la pli populara sporto en Brazilo, tial Rio-de-Ĵanejro havas plurajn futbalajn asociojn (inter ili Flamengo). La unua futbala asocio estis fondita en 1902.
Transporto
Estas tri ĉefaj flughavenoj ĉe la urbo nome la Aeroporto Internacional do Rio de Janeiro-Galeão je 20 km de la urbocentro por internaciaj kaj plej granda parto de enlandaj flugoj, la Aeroporto do Rio de Janeiro-Santos Dumont, ĉefe por regionaj kaj enlandaj flugoj, konektita fervoje al la urbocentro, kaj la Aeroporto de Jacarepaguá por hejmaj kaj sportaj flugoj, je 30 km de la urbocentro. Krome estas tri miltbazaj aerodromoj.
La haveno de Rio-de-Ĵanejro estas la tria plej aktiva haveno de Brazilo laŭ kriterijo de kargovolumo, kaj estas la centro por krozŝipoj. Lokigita en la okcidenta marbordo de la Golfeto Guanabara, ĝi servas por la ŝtatoj Rio de Janeiro, São Paulo, Minas Gerais, kaj Espírito Santo.
En Rio-de-Ĵanejro, busoj estas la ĉefa formo de publika transportado. Estas preskaŭ 440 municipaj buslinioj kiuj servas por ĉirkaŭ kvar milionoj da pasaĝeroj ĉiutage, aldone al interurbaj linioj. Kvankam ne tro kosta kaj sufiĉe ofta, la transportopolitiko de la urbo translokiĝis al tranjoj kaj metroo por malpliigi la surfacan trafikon kaj pliigi la transportokapablon. La metroo de Rio-de-Ĵanejro havas tri liniojn kun 58 kilometroj kaj 41 staciojn plus kelkaj interŝanĝejoj kun fervojoj.
Aliaj transportosistemoj estas pramo al Niterói, kaj biciklo por movado en la urbo kaj laŭ 160 km de biciklaj vojoj ĉefe laŭlonge de la strandoj.
Esperanto en Rio-de-Ĵanejro
La unua manifestiĝo pri Esperanto en Rio-de-Ĵanejrio okazis per la publikigo de artikolo en la prestiĝa ĵurnalo "O Paiz’’, la 12-an de aprilo 1898, de la verkisto Arthur Azevedo. Kvankam eldonita en Rio de Janeiro, ĝi cirkulis en la tuta lando. Pri la afero estas informoj detalaj en la libroj ‘’Esperanto Modelo’’ kaj ‘’Veterano?’’. En la 15-a de Aprilo 1898, Brazila Revuo aperigis vastan artikolon de S-ro Medeiros e Albuquerque pri la historio de projektitaj lingvoj kun laŭdaj informoj pri la lingvo Esperanto. Inter 1898 kaj 1906, menciinda estas nur la supera juĝisto Jácome Martins Baggi de Araújo, loĝanta en Petrópolis, kiu lernis la lingvon per eldonoj venintaj el Francio. Baggi de Araújo estis fervora propagandisto de la lingvo, sendante lernolibrojn al interesatoj. Caetano Coutinho mem fariĝis esperantisto dank’ al D-ro Baggi de Araújo.
Minimumismo
Minimalismo estas arta movado en bildarto, desegno, kino, arkitekturo, muziko, danco kaj poezio. Pura minimumisma stilo rilatas al redukto en la vida bildo, koloroj kaj penado rezignante pri subjektiva originala referenco.
La koncepto kiel fluo aperis unue en la 1950-aj jaroj, prosperis en la 1970-aj jaroj kaj daŭre estas movado, kiu havas stilan kaj ideologie influan movadon en la branĉoj de nuntempa kulturo. La bildarta minimumismo reagas al la objektismo de poparto per konscia simpligo de artaĵoj. oni povas konsideri ĝin parto de abstraktismo. Ĝi prezentas tre simplajn, ordinare grandajn objektojn: unufarbajn pentraĵojn, kubegojn aŭ aliajn geometriaĵojn...
La muzika minimumismo ofte uzas simplan melodian frazon multfoje ripetitan, eble kun etaj kaj poiomaj ŝanĝoj.
Signifaj minumisnaj komponistaj estas Philip Glass, Steve Reich kaj Terry Riley.
La rilato inter bildarta kaj muzika minimumismoj ne estas tre forta. Kelkaj minimumismaj komponistoj, ĝenerale rigardataj kiel minimumistoj, mem malŝatas la terminon.
Eszter Ónodi
Eszter Ónodi [ester Onodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ónodi Eszter estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia origina familia nomo estis Kovács ĝis 1998, la nomo Ónodi estas ŝia patrina nomo.
Eszter Ónodi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Eszter Ónodi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1995, sed jam pli frue ekde 1994 ŝi studis ankaŭ en Teatra kaj Filma Altlernejo. Ŝi akiris aktoran diplomon en 1998, ŝia ĉefinstruisto estis Gábor Zsámbéki. Jam antaŭ la aktora diplomo ŝi ricevis rolojn kaj en teatro, kaj en filmo. Post la diplomo ŝi aliĝis al trupo de Teatro Katona József. Ŝi vivas kune kun aktoro, ŝi naskis filon en 2006. Ŝi ricevis plurajn aktorajn premiojn inter 1999-2013. Ŝia vivkunulo estis László Keszég.
Hohenbrunn
Hohenbrunn estas komunumo en Germanio, pli ekzakte en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. La komunumo troviĝas en la distrikto München, kiu je tri kvaronoj ĉirkaŭas la urbon Munkeno, kaj konsideratas sudorienta antaŭurbo de ĝi. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bara Katra
Bara Katra (বড় কাটরা) estas historia kaj arkitektura monumento situanta en la urbo Dako, Bangladeŝo.‘Katra/ katara’ en araba kaj persa signifas ‘Karavan (Karaŭan) Saraj’ aŭ simple ‘Serajo’. Ĝi estas palaca konstruaĵo datita el la regepoko de la Mogola dinastio en Bengalio, precize ĝi estis finkonstruita en 1646. Ĝi estas situanta sude de Ĉoŭka Bazaro ĉe la norda bordo de la rivero Buriganga.
Dolegna del Collio
Dolegna del Collio - prononco - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Gorizia, kiu ekde oktobro 2017 ne plu estas oficiala administra unuo. Ekde tiam la loko apartenis al intermunicipa aŭ interkomunuma teritoria unuo, nomata Collio - Alto Isonzo, sed jam fine de 2019 denove ŝanĝiĝis la administra strukturo: nun ĝi apartenas al tiel nomata malcentra regiona unuo Gorico, kiu laŭ amplekso identas al la antaŭa provinco - tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico".
Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Jozefo de Nazareto, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Brda/Collio (Slovenio), Cormons, Corno di Rosazzo (UD) kaj Prepotto (UD).
Dettifoss
Dettifoss (fal-akvofalo) estas akvofalo en Islando. Ĝi estas 45 m alta kaj 100 m larĝa, kaj estas la plej granda akvofalo de la nordorienta parto de Islando. Ĝi estas la plej povuma akvofalo de Eŭropo, antaŭ la Rejn-Akvofalo. Dettifoss situas inter du proksimaj akvofaloj samriveraj, Selfoss (pli supre) kaj Hafragilsfoss.
Philippe Roberts-Jones
Barono Philippe ROBERTS-JONES (naskiĝinta la, mortinta la ) estis belga arthistoriisto, kiu estis la ĉefo de konservado de la Reĝaj Muzeoj por Belaj Artoj de Belgio. Membro de la Reĝa Akademio de Scienco, Leteroj kaj Belaj Artoj de Belgio, de kiu li estis prezidanto en 1980, li estis ankaŭ membro de la Libera Akademio de Belgio kaj profesoro ĉe la Université libre de Bruxelles. Li estis ankaŭ publikigita poeto.
Biografio
Naskita en Ixelles, Belgio, la 8-an de novembro 1924, Philippe Roberts-Jones apartenas al familio de tri generacioj de advokatoj, devena el brita familio establita en Bruselo komence de la 19-a jarcento, kiu estis aktiva en la karoseria industrio.
Lia patro Robert Roberts-Jones (1893–1943), advokato, estis membro de la Belga Rezistado pafekzekutita de la germanoj ĉe la Tir national la 20-an de oktobro 1943.
Philippe Roberts-Jones mortis la 9-an de aŭgusto 2016 en la aĝo de 91.
Distingoj
Robert-Jones estis farita barono fare de reĝo Baldueno en 1988.
Laboro
Kiel poeto li eldonis sub la nomo Philippe Jones. Inter liaj aperintaj laboroj estas:
Kiel arta historiisto, li estas interesita pri la verkaro de Honoré Daumier kaj en nuntempa gravuraĵo; alia kampo de intereso estas la laboro de belga pentristo Lismonde.
Pithole
Pithole (Pensilvanio) estas fantomurbo situanta en Venango County, proksime al Oil Creek State Park. Pithole estis furorurbo kaj eksetlita en 1865 pro la sukcesaj naftoboradoj en la areo. Ĝi atingis en du jaroj loĝantaran nombron super 15,000, kiu poste falis sub 2,000. Pithole hodiaŭ estas turisma vidindaĵo.
Szabolcs Veres (n. 1983)
VERES Szabolcs (pro. vereŝ sabolĉ) estas rumania hungara pentristo naskita en Satmaro en 1983.
Biografio
Szabolcs Veres finis en 2006 en la Universitato pri Arto kaj Dizajno de Kluĵo. Li ekspozicias de 2004. Li estas ano de Bázis Csoport (Grupo Bazis) de Kluĵo kune kun Zsolt Berszán kaj István Betuker
Kolonja Milito
La Kolonja Milito (germane: Kölnischer Krieg, Truchsessicher Krieg) estis konflikto, kiun efektivigis de 1583 ĝis 1588 ĉefe elektepiskopaj kolonjaj kaj bavaraj trupoj. La milito malsukcesigis la provon, ŝanĝi la ĉefepiskopujon Kolonjo en heredeblan, protestantan duklandon.
Fono
Ekigo de la milito estis la konfesia ŝanĝo de la kolonja ĉefepiskopo kaj elektoprinco Gebhardo de Waldburg-Trauchburg, kiu volis ŝanĝi Elektoepiskopujon Kolonjo en profanan princlandon.
Gebhardo la 1a de Waldburg (1547-1601), laŭ germana titolo Truchsess von Waldburg, estis princo-elektisto kaj ĉefepiskopo kolonja. Li studis en Ingolstadt, Dillingen kaj Perugia kaj iĝis katedrala kapitulano en Augsburg jam en 1560, poste en Strasburgo kaj en 1567 en Kolonjo. En 1574 li estis dekano strasburga kaj en 1576 ĉefpastro katedrala en Augsburg, finfine en 1577 ĉefepiskopo kolonja.
Por povi edzinigi grafinon Agnes von Mansfeld (la geedziĝo okazis la 2an de februaro 1583) Gebhard konvertiĝis je kalvinismo en 1582. Li proklamis egalrajtecon de la konfesioj, metis al la kapitulanoj la konfesion je ilia dispono kaj estis tial kulpigata pro la vundado de la Eklezia Rezervo (regulo de la Paco de Aŭgsburgo). Post sia geedziĝo kun la protestanta grafino Agnes Gebhardo estis detronigata kiel ĉefepiskopo, la 1an de aprilo 1583 Papo Gregorio la 13a ekskomunikis lin. Sed la katedrala kapitulanaro rezistis kiam li volis daŭre teni oficialajn postenojn ekleziajn surloke. La germanaj protestantoj ankaŭ ne apogis lin ĉar Gebhard favoris ne la luteranisman, sed la kalvinisman kredon.
Sinsekvo
En Rejnlando estiĝis sekvatempe akraj militaj konfrontadoj inter la anoj de Gebhardo kaj la elekto-palatinataj trupoj sur la unua same kiel la bavaraj kaj hispanaj trupoj sur la alia flankoj, kiujn la kapitulanaro de Kolonjo formale estis vokinta por helpo, post kiam ĝi la 23an de majo 1583 estis elektinta Erneston de Bavarujo ĉefepiskopo de Kolonjo kiel posteulo de Gebhardo. Al la militistoj, sur kiuj Ernesto sin apogis je la batalo pri la imperie grava elektoprinclando kaj ĉefepiskopujo Kolonjo, ankaŭ apartenis Roberto de Lynden. Kadre de la batalagoj aro da urbo estis sieĝata kaj perforte elrabataj, ekzemple Deutz, kiu estis plene detruata, Rheinberg kaj Linz en la jaro 1583. Post konkero de Kastelo Godesburg en Godesberg la 7an jul. / 17an de decembro greg. fare de bavaraj-hispanaj trupoj Gebhardo komence fuĝis al elektokolonja Vestfalujo, kie li sidis en la elektoprinca kastelo je Werl kaj detruis kaj elrabis en la tiea paroĥopreĝejo per bildodetruismo la altarojn kaj artotrezorojn. Hermano de Hatzfeld, Vicosuvereno je Balve, estis tiutempe fanatika kontraŭulo de Ĉefepiskopo Gebhardo. En 1583 kaj 1584 en Uerdingen okazis perfortaj elraboj kaj brulraboj, dum kiam la okupantoj daŭre alternis. En 1585 Grafo Adolfo de Neuenahr, batalanto jeflanke de Gebhardo konkeris la urbon Neuss kaj detruis aron da pli malgrandaj kasteloj kaj forikigitaj bienoj en la ĉirkaŭaĵo de Neuss. Jen nomendas la kastelo de la regantoj de Wevelinghoven, Kastelo Hülchrath kaj Kastelo Bedburg. La du lastaj estis la plej grandaj fortikaĵoj, kiuj dum la batalado estis parte detruataj. Post malvenkoj en Vestfalujo kaj la perdo de Recklinghausen, ankaŭ en 1585, Gebhardo devis fuĝi en Nederlandon. Per aliancanoj kiel Grafo Adolfo de Neuenahr, kiu en 1586 detruis la elektokolonjan Monaĥejon Kamp, aŭ Martin Schenk de Nideggen, kiu venkis en la Batalo ĉe Werl, same kiel precipe per helpo de nederlandaj trupoj, kiuj konkeris interalie je la 23a de decembro 1587 la urbon Bonn, Gebhardo daŭrigis la militon. Post longdaŭra sieĝo en 1588 li perdis la urbon Bonn. En 1588 li tamen devis finfine rezigni la bataladon, post kiam Nederlando estis fininta sian subtenon de lia afero.
Sekvoj
La venko de la katolika partio detenis eblan disfalegon de la katolikismo en la nordokcidento de la Sankta Romia Imperio. Aparte la episkopujoj Monastero, Paderborn, Osnabrück kaj Minden, kiuj ĉiuj situis enmeze de protestantismaj teritorioj, estis fortigataj. Krom tio la pozicio de la Habsburgoj kaj Vitelsbaĥoj konsiderinde plivaloriĝis, ĉar la nova ĉefepiskopo Ernesto de Bavarujo estis filo de Duko Albreĥto la 5a kaj frato de Vilhelmo la 5a de Bavarujo.
La milito estis grava paŝo al la solvo de konfesiaj kvereloj per arma perforto. Antaŭe similaj konfliktoj post la Paco de Aŭgsburgo estis solvitaj plejparte pacemaj. Krom tio per enplektiĝo de hispanaj, hispanonederlandaj kaj nederlandaj trupoj komenciĝis internaciigo de la germana konfesia konflikto, kies pinto estos la Tridekjara Milito.
Kiel longdaŭra konsekvenco de la milito Elektoepiskopujo Kolonjo kaj per tio ankaŭ voĉo en la elektoprincaro iris al la duanaskiĝinto de la dinastio de la Vitelsbaĥoj, kio signifis por la gento de la bavaraj regantoj elstaran potencokreskon en la imperio. La elektoepiskopujo restis ĝis la jaro 1761 sub vitelsbaĥa regado.
Batimetrio
Batimetrio (greke: βαθύς [batis] "profunda" kaj μέτρον [metron] "mezuro") nomiĝas la mezurado de la topografia formo de la oceanfundoj. Kiel parto de la hidrografio kaj la geodezio, la batimetrio servas al la farado de mapoj, el kiuj videblas la profundprofilo de la oceanoj. Vidu pri tio ankaŭ Gebco.
La plej grava ilo de la batimetrio estas la eĥosondilo, precipe la radifaska eĥosondilo, kiun oni uzas speciale por la kartografio de la marfundo. Hodiaŭ oni elprovas teknikojn, ankaŭ uzi radarajn satelitojn por tiu celo.
Batimetria mapo estas mapo de la marfundo kun profundeconombroj, profundeclinioj kaj eventuale koloraj profundectavoloj. Ĉiuj profundecindikoj rilatas al la marmaponulo.