cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
44117 Haroldlarson
44117 Haroldlarson estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Harold P. Larson, pioniro en aviadila infraruĝa astronomio kaj instruisto ĉe la Universitato de Arizono, kiu malkovris ĉeeston da akvo en la atmosfero de Jupitero. Distingita edukisto, li gajnis premiojn pro sia noviganta laboro kun studentoj de unua ciklo.
Ĉinandego (departemento)
Ĉinandego (Chinandega [ĉinandEga]) estas departemento en Nikaragvo, situanta ĉe la limo kun Honduro, plej nordokcidente de la lando kaj marborde al Pacifiko. Ĝi kovras areon de 4,926 km² kaj havas populacion de 441,300 (censo de 2005). La ĉefurbo estas Ĉinandego.
Tre agrikultura, ĝi produktas rumon el sukerkano; aliaj produktoj estas bananoj, ternuksoj, salikokoj kaj salo.
Municipoj
12.61667°N, -87.15°W
Porobetono
Porobetono estas betono fabrikita el etgrajna kalka, kalkcementa aŭ cementa mortero sub efiko de gasprodukta substanco en aŭtoklavo, ĝia ĉefa propreco estas poreco, volumena maso kutime nur 350-600 kg/m3
Tradiciaj vestoj de Nederlando
Per Tradiciaj vestoj aŭ Regionaj vestoj oni celas la tradician vestaron kiu estas portata, en certaj regionoj, de granda parto de la loĝantaro. Ju pli izolite situis (geografie aŭ kulture) vilaĝo aŭ regiono, des pli oni tenis la tradician vestaron.
Nederlando
En la kalvinisma Nederlando post 1850 la nigra- kaj malhelblua koloro superregis en la regiona vestaĵo, interalie pro la longa periodo de funebro kiu estis 'deviga' post la morto de familiano. La (duon)insulo Marken estas escepto kun antaŭ ĉio la helruĝa koloro.
Johann Wilhelm Baumer
Johann Wilhelm BAUMER (naskiĝinta la 10-an de septembro 1719 en Rehweiler, mortinta en la 4-a de aŭgusto 1788 en Gießen), estis germana geologo, fizikisto kaj profesoro medicina.
Vivo
Li studis medicinon en Halle (Saale). Post la doktoriĝo li setlis en Erfurto kaj deĵoris kiel kuracisto. Tie ĉi li nomumitis en 1754 profesoro pri fiziko. En 1764 oni vokis lin kiel profesoron de medicino al Gießen; la sekvintan jaron li iĝis Monta konsilisto kaj Landa fizikisto.
Graveco
Kiel multflanka historiisto li okupiĝis pri tre diversaj temoj sciencaj (filologio, filozofio, fiziologio, praktika medicino, balneologio, jurmedicino), tamen superis kaj plej gravis la temoj medicinaj. Li sur neniu kampo iun eksterordinaran aferon elpensis aŭ inventis. Escepto ŝajne estis mineralogio, kie li sukcesis elpensi kaj vehementi defendi novan klasifiksistemon laŭ internaj (= kemiaj-fizikaj) distingiloj Adeptoj de sama opinio estis Pott, Henkel, Cronstedt la pli maljuna.
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe ADB.
Vartisto
Vartistino aŭ infanistino estas virino, kiu profesie vartas infanojn.
En la pasinteco dungis vartistinon precipe nobelinoj, ĉar zorgi pri simplaj hejmaj laboroj estis nedigna por ilia socia rango, nuntempe la virinoj estas mem dungitaj kaj profesie okupitaj, tial ili serĉas „afablan virinon por gardado de infanoj“.
Vartistino povas zorgi pri unu infano aŭ pluraj gefratoj el unu familio, sed ofte ŝi havas plurajn kunvartitojn el diversaj familioj.
Hohfrankenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
5369 Virgiugum
Nomo
Ĝia nomo :"Virgiugum" estas latinigo de la nomo de la montpasejo Jungfraujoch, alta je 3572 m. en la Bernaj Alpoj. Tie troviĝas la Observatorio de Sfinkso, plej alta observatorio de Svislando.
Kinisto
Kelkaj reĝisoroj de filmoj preferas tiun nomon «kinisto» — kiu faras referencon plie al la kreado de la filmo fare de unusola persono — ol la termino «reĝisoro», kiu elvokas plie la dispartigo de taskoj. Kinisto povas fari longajn kaj kurtajn filmojn.
Arbaristiko
Dum arbaristiko aǔ arbarscienco estas scienco, kiu studas la evoluon de arbaroj kaj speciale la mastrumon de forstoj. Ĉar arbaroj estas kompleksaj sistemoj arbaristiko (aŭ arbaroscienco) inkluzivas branĉojn el pluraj aliaj sciencoj (naturaj, sociaj kaj ekonomiaj). Arbaristiko povas esti studata ĉe specialaj universitatoj, ekzemple ĉe la Agrikultura kaj arbaristika universitato de Mendel en Brno.
Griza marmoto
Griza marmoto (Marmota caligata) estas specio de marmoto trovebla en montaroj de nord-uestas Norda Ameriko. Preferataj areoj por grizaj marmotoj estas deklivoj ĉe arbarlimo kun abundaj herboj kaj forboj, kiujn ili povas manĝi, kaj rokoj, uzeblaj por rifuĝo.
Griza marmoto estas la plej granda sciuredo en Norda Ameriko. En Usono kaj Kanado la besto havas kromnomon "the whistler" ("fajfulo") pro fajfo, kiun marmotoj uzas por signali al membroj de sia kolonio pri eblaj danĝeroj. Alia ofte uzata kromnomo estas "whistle pig" ("fajfa porko"). Urbeto Whistler en Brita Kolumbio, Kanado originale havis nomon London Mountain, sed estis renomita post la marmotoj por igi ĝin pli plaĉa por turistoj. La plej parencaj al griza marmoto estas specioj flavventra marmoto, olimpa marmoto kaj vankuvera marmoto, kvankam la precizaj interrilatoj inter ili estas ĝis nun malklaraj.
Priskribo
Griza marmoto estas granda kaj vasta tera sciuro kun mallongaj limboj kaj vasta kapo. Plenkreskuloj estas inter 62 kaj 82 cm longaj, inkluzive voston kiu longas de 17 ĝis 25 cm. La specio havas rimerkeblan seksan duformismon kaj iĉoj estas konsiderinde pli grandaj ol inoj en plimulto de subspecioj. Pro ilia longa periodo de hiberniĝo, dum kiu ili vivas kontraŭ amasigitaj rezervoj de graso, pezo de individuaj marmotoj varias depende de sezono. En majo, kiam la bestoj ĵus vekiĝis de hiberniĝo, ili pezas ne pli ol 3.75 kg, dum en septembro plenkreskuloj estas averaĝe 7 kg pezaj pro amasigo de graso. Apartaj plenkreskuloj atingas pezon de pli ol 10 kg aŭtune, kun rekordaj ekzemploj de 13.5 kg. Tio igas grizan marmoton la plej granda sciuredo, kvankam alpa marmoto havas pli grandan averaĝon.
Grizaj marmotoj estas nomataj tiel pro la arĝente-griza felo sur iliaj ŝultroj kaj dorso. Aliaj dorsaj partoj de iliaj korpoj estas ruĝece-brunaj, la supra parto de la kapo nigra kun blanka makulo sur muzelo, felo sur mentono kaj ĉirkaŭ lipoj ankaŭ estas blanka kaj ĉiuj aliaj partoj estas nigraj aŭ malhelbrunaj, iam kun blankaj makuloj sur antaŭaj piedoj. Pelto de marmoto havas longajn antaŭajn harojn, kiuj plejparte respondecas pri videbla koloro, kaj densan subhararon por termoizolado. La grizaj partoj ne havas subhararon kaj la hararo tie estas pli maldensa ol ĉe aliaj partoj de la korpo. Grizaj marmotoj mudas en frua ĝis meza somero.
Piedoj de grizaj marmotoj havas kurvajn ungegojn, iom pli grandaj ĉe antaŭaj piedoj ol ĉe la malantaŭaj. La piedoj havas senharajn pufojn por pli bona kontakto kun grundo. La vosto estas longa, iom plata kaj kovrita per densa hararo. Krom diferenco je grando, iĉoj kaj inoj aspektas simile. Inoj havas po 5 parojn de mampintoj.
Subspecioj
Nun estas agnoskitaj tri subspecioj de griza marmoto:
Distribuo kaj ekologio
Griza marmoto preferas montarajn areojn en plejparto de Alasko, uesta Kanado kaj ekstrema nordokcidento de kohera Usono. Ili vivas super arbarlimo, plej ofte ĉe altoj pli ol 2500 metrojn super marnivelo en montaj herbejoj kaj kriplaj arbaroj. Fosilioj de la marmotoj datas ekde frua plejstoceno. Sugeste, la arealo de la specio estis tiam iom pli granda kaj inkluzivis arktajn insulojn apud Alasko, kie grizaj marmotoj ne plu troveblas.
Dieto kaj konduto
Grizaj marmotoj estas tagaj herbovoruloj, manĝantaj foliojn, florojn, herbojn kaj ciperacojn. Iliaj naturaj malamikoj estas reĝaj agloj, grizaj kaj nigraj ursoj, lupoj, kojotoj, vulpoj, linkoj, pumoj kaj guloj. Ĝenerale la marmotoj vivas en kolonioj de ĉ. 36 individuuloj kun furaĝa areo de ĉ. 14 hektaroj. En ĉiu kolonio estas unu dominanta plenkreska iĉo kaj ĝis tri dominantaj plenkreskaj inoj, iam unu subdominanta plenkreska iĉo kaj iu kvanto de junuloj kaj adoleskuloj de malpli ol 2 jaroj je aĝo.
La marmotoj hiberniĝas dum sep ĝis ok monatoj po jaro en ternestoj, kiujn ili elfosas en grundo, ofte ĉirkaŭ aŭ sub rokoj. Plej kutime la kolonio havas unu hibernejon, kie marmotoj estas dum malvarma sezono, kaj kelkajn aliajn ternestojn por noktumado aŭ por urĝa rifuĝo en okazo de danĝero. La rifuĝejoj estas la plej simpla kaj kutima tipo de ternesto. Kutime ĝi nur havas unu rektan tunelon kiu estas 1 ĝis 2 metrojn profunda. Averaĝe ĉiu kolonio elfosas po 5 da tiuj ĉiujare, kaj oldaj kolonioj povas havi na pli ol cent. La dormejoj kaj hibernejoj estas multepli komplikaj, kun multaj eliroj, branĉantaj tuneloj kaj profundaj ĉambroj, kovritaj per fojno aŭ sekalo por plia komforto. Ili iras ĝis 3.5 metrojn profunden. Kolonio povas havi ĝis 9 dormejojn aldone al pli granda hibernejo.
Ĉe grizaj marmotoj oni observis multajn formojn de socia konduto, inlkuzive ludadon, ludlukton, socian aranĝadon ktp. Tiuj ĉi interagoj iĝas pli oftaj je alveno de hiberna sezono. Kontaktoj kun anoj de aliaj kolonioj estas maloftaj kaj plej kutime malamikemaj, kaj la inoj aparte aktive forpenas fremdulojn. Grizaj marmotoj havas sistemon de voĉa kounikado kun almenaŭ sep diversaj signaloj, inkluzive ĉirpojn, fajfojn, murmuregojn kaj ĝemojn. Multaj el tiuj signaloj servas kiel alarmiloj, atentigaj kontraŭ eblaj danĝeroj. Ankaŭ gravan rolon havas markado de teritorio per odoroj, ambaŭ per fekaĵoj kaj per sekrecio de iliaj odoraj glandoj.
Grizaj marmotoj ofte "sunumas" sur la rokoj, ofte dum ĝis 44% de tempo, aparte en matenoj. Tamen dum aparte varma vetero ili kuŝiĝas en ternestoj aŭ en aliaj ombraj lokoj. Dum la aliaj partoj de tago ili furaĝas kaj revenas en dormejojn vespere por noktumi.
En areoj, kiujn ofte vizitas homoj, la grizaj marmotoj facile alkutimiĝas je ilia ĉeesto. Se homoj ne provas ĉasi aŭ kapti la marmotojn, ili baldaŭ komprenas ke homoj ne prezentas danĝeron kaj tute ignoras ilin. Tio ebligas relative facilan observadon de konduto kaj sociaj interrilatoj de grizaj marmotoj.
Pariĝo okazas tuj post hiberniĝo kaj inoj naskas na du ĝis kvar idoj printempe. Grizaj marmotoj estas poliginiaj kaj iĉoj havas "haremojn", sed ankaŭ iam vizitas inojn de aliaj teritorioj.
Reproduktiĝo
Grizaj marmotoj pariĝas tuj post aŭ eĉ antaŭ forlaso de hibernejoj en majo. Antaŭpariĝaj ritoj ĝenerale konsistas je flaro de generaj organoj kiun sekvas surmuntiĝo kaj koito. Similaj kondutoj iam observeblas inter inoj. Plej kutime inoj naskas idojn ĉiun duan jaron, kvankam ambaŭ pli kaj malpli oftaj frekvencoj estas raportitaj.
Gravedeco longas inter 25 kaj 30 tagojn, kaj du ĝis kvin idoj naskiĝas inter malfrua majo kaj mez-junio. Idoj povas forlasi terneston en la aĝo de tri ĝis kvar semajnoj. Tiam ili jam havas felon kaj ne plu bezonas patrinan lakton. Komence la junuloj estas tre atentemaj, sed ĉ. kvar semajnojn post unua eliro el la ternesto ili jam havas ĉiujn formojn de plenkreska konduto krom la seksuma. Ĝenerale adoleskuloj forlasas sian patrian kolonion ĉ. 2 jaroj de aĝo kaj atingas plenan seksan fekundecon la sekvan jaron.
Obersaxen
Obersaxen (en romanĉa lingvo Sursaissa) estas komunumo de la komunumaro Ruis kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 812 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Obersaxen situas ĉe la norda deklivo de la monto Piz Mundaun ĉe la suda flanko de la valo de Antaŭa Rejno. En sudoriento la komunuma teritorio etendiĝas ĝis la riverbordo. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 2890 m s.m. sur la pinto de la monto Schwarzhorn.
La komunumo konsistas el 28 setlejoj (en la alemana nomitaj Höf), kiuj estas kunigitaj en 5 subkomunumoj (en la alemana nomitaj Pirte). La centro de la komunumo estas la vilaĝo Meierhof. La setlejoj estas laŭ alfabeta ordo Affeier, Axastei, Bellaua, Canterdun, Chlinga, Chriegli, Egga, Friggahüs, Giraniga, Hanschahüs, Janggahüs, Markal, Meierhof, Mira, Miraniga, Misanenga, Pilavarda, Platenga, Platta, Pradamaz, Runggli, Sankt Josef, Sankt Martin, Tobel, Tomahüs, Tschappina, Tusa, Valata, Zarzana.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Obersaxen limas en nordo al Breil/Brigels, en nordnororiento al Waltensburg/Vuors, en nordoriento al Rueun, en orientonordoriento al Mundaun, en oriento al Vella, en orientosudoriento al Degen, en sudoriento al Vignogn, en sudo al Lumbrein, en sudokcidento al Sumvitg, kaj en okcidento al Trun.
Trafiko
Obersaxen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La kantona ĉefvojo n-ro 19 kaj Retia Fervojo pasas sude de la komunumo laŭlonge de Antaŭa Rejno. Tra la komunumo pasas flanka vojo, kiu en oriento supreniras de Ilanz tra Mundaun, kaj tiam post Sankt Martin rekondukas malsurpren kaj ĉe Axenstein religiĝas al la kantona ĉefvojo n-ro 19. Al la publika transportreto Obersaxen estas konektita per poŝtaŭtolinio al Ilanz. De Meierhof aertelfero kondukas al Piz Mundaun.
Lingvoj
Obersaxen ek de la 12-a jarcento estis valza eksklavo en la romanĉlingva teritorio. Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 94% de la loĝantaro de Obersaxen parolis la germanan kaj 5% la romanĉan lingvon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Obersaxen datiĝas el la jaro 765 kiel Supersaxa. En la jaro 765 la episkopo Tello donacis sian bienon kaj alpopaŝtejon en Obersaxen al la Abatejo de Disentis. En la jaro 806 tiuj bienoj refalis al la imperio. En la jaro 956 la imperiestro Oto la 1-a havigis la bienojn en Obersaxen kun la preĝejo al la episkopo de Koiro. Ek de la fino de la 12-a jarcento valzoj almigris tra Oberalppasejo kaj setlis en Obersaxen. En la 14-a jarcento la Senjoroj de Rhäzüns aldonis Obersaxen al sia senjorujo. En la jaro 1375 estis menciita la unua lokestro de Obersaxen. En la jaro 1459 Obersaxen venis sub la regado de la dinastio Hohenzollern-Sigmaringen. En la jaro 1471 Obersaxen akiris sigelon kiel tribunalkomunumo. Obersaxen disponis pri voĉo en la Supra Federacio kaj formis superan tribunalon kun Waltensburg kaj Laax. En 1497 Obersaxen estis integrita al la habsburga Senjorujo Rhäzüns. En la jaro 1819 la komunumo sin liberaĉetis de la lastaj habsburgaj feŭdoj.
Takarkuna koturno
La Takarkuna koturno (Odontophorus dialeucos) estas specio de birdoj de la familio de Odontoforedoj aŭ Amerikaj koturnoj kaj de ties tipa genro de Odontoforoj, kiuj estas perdrikecaj specioj fortikabekaj kaj kun rimarkindaj nigrablankaj gorĝaj aŭ vizaĝaj markoj. Ĝi povus estis samspecifa kun kvar aliaj specioj nome la O. columbianus, O. atrifrons, O. leucolaemus kaj la O. strophium. Probable plej rilata al la Santandera koturno, O. strophium.
Tiu specio estas monotipa, tio estas sen subspecioj.
Papuo-Nov-Gvineo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1976 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiu de 1980, kiam la teamo aliĝis al la bojkoto gvidita de la usona teamo pro la sovetunia invado de Afganio fine de 1979. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis papuaj-novgvineaj partoprenantoj. La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon. La naĝanto Ryan Pini estas la plej sukcesa atleto de la lando ĝis nun, atingita la finalon de la 100-metra vira konkurso de papilia naĝado okazaĵo de la Somera Olimpiko 2008.
Takarkuna koturno
Ĝi troviĝas en tre limigita teritorio de plej orienta Panamo kaj apuda Ĉokoa en nordokcidenta Kolombio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo. Tiu specio estis malkovrata en 1963, kaj estis vidata nur el Cerros Mali kaj en Tacarcuna (de kie devenas la nomo) en Darién. Ties okupareo estas malpli da ĉirkaŭ 100 km². Ĝi estas iom komuna en taŭga habitato en Panamo.
Papuo-Nov-Gvineo en la Olimpikoj
Kunordigas la teamon la Papua-novgvinea Olimpika Komitato.
Leono (departemento)
Leono (León) estas departemento en Nikaragvo, situanta sude de Ĉinandego, okcidente de la lando kaj marborde al Pacifiko. Ĝi kovras areon de 5,107 km² kaj havas populacion de 389,600 (censo de 2005). La ĉefurbo estas Leono.
Municipoj
12.43333°N, -86.88333°W
Ollon VD (stacidomo)
Ollon VD estas fervoja stacidomo en Ollon, Svislando.
Religia muziko
Sakrala muziko aŭ religia muziko estas male al profana muziko tia, kiu estas komponita resp. ludata por religiaj okazoj aŭ sub religia influo. En la kristanismo tio ampleksas la eklezian muzikon, ekstere ekz. la budhisman muzikon.
En naturreligioj sakrala muziko estas rimedo por komuniki kun la gedioj (ŝamanismo). Kantado kaj ritaj dancoj devas kaŭzi magian deklamadon.
En kristanismo, hinduismo kaj budhismo komuna kantado devas peri komunosenton kaj religiajn enhavojn. La muziko servas al la celebrado de ekleziaj ceremonioj.
Botanika ĝardeno Sir Seewoosagur Ramgoolam
La Botanika ĝardeno Sir Seewoosagur Ramgoolam (Sir Seewoosagur Ramgoolam Botanical Garden), oficiala nomo de Botanika ĝardeno de Pamplemousses estas botanika ĝardeno situanta en urbo Pamplemousses, en la samnoma distrikto Pamplemousses, en la nordo de insulo Maŭricio apud Port-Luiso, kaj antaŭe konata kiel "Jardin de Mon Plaisir", pro la nomo de la palaco konstruita ĉi tie.
Lokigo
La Botanika ĝardeno de Pamplemousses situas nur 11 km for de la ĉefurbo Port-Luiso en Maŭricio, en la urbo Pamplemousses, kiu ŝuldas sian nomon al la citrusaj fruktoj, kiujn la nederlandanoj enkondukis en sia tempo.
Historio
Ĝi estis kreita de guberniestro Mahé de La Bourdonnais, transformita de botanikisto Pierre Poivre en la 18-a jarcento, kompletigita de brita hortikulturisto James Duncan kaj lastatempe en 1988, alinomita "Botanika ĝardeno Sir Seewoosagur Ramgoolam" honore al la Patro de la Nacio de Mauricio.
Kolektoj
La Botanika Ĝardeno de Pamplemousses estas botanika ĝardeno kiu prezentas grandan nombron da importitaj plantospecioj same kiel endemiajn speciojn el Maŭricio.
Malantaŭ la impona blanka barilo el forĝita fero de la enirejo, troviĝas Avenuo La Bourdonnais, kie staras grandega baobabo, kaj ambaŭflanke vicoj de grandegaj palmarboj latania plenaj de grimpoplantoj kaj filodendroj, kiuj envolvas la vizitantojn per sia tropika abundo.
Ne ekzistas etikedoj de plantoj pli indaj je famo ol ekzemple: baobaboj, agatidoj, arboj rilataj al araŭkarioj, granda kolekto de arekacoj kie troviĝas la talipot-palmo (Corypha umbraculifera), kiu floras en la aĝo de 40 jaroj, iom antaŭ sia morto.
Barberton
estas grandurbo en Sudafriko, en provinco Mpumalanga.
Geografio
situas sur altebenaĵo en la nordorienta parto de la lando ĉe la norda landlimo de Svazilando. Mbombela troviĝas 43, Emalahleni 182, Pretorio 283, Johanesburgo 300, Durbano 452, Bloemfontein 606, Port Elizabeth 1051, Kaburbo 1516 km.
Historio
En tiu loko oni malkovris oron en 1881. Post 2 jaroj multaj alvenis por minadi oron. En 1884 oni deklaris la tendaron. Ĝi abrupte prosperis, diversaj konstruaĵoj estis konstruitaj. Dum la brita-bura milito la britoj konstruis deportejon por virinoj, infanoj kaj maljunaj viroj.
Ekonomio
En ankaŭ nun oni minas oron.
Ahimsa (muzikgrupo)
Ahimsa estis anglalingva muzikgrupo de Skellefteå, Svedio, 1993-1995. Ili kantas kantojn kun politikaj tekstoj, kaj sin vestas per hipiaj vestaĵoj. Laŭ propra diro ili ludis indiflorpoppunkon. Membroj estis la esperantisto Tomas Q Nilsson, kantado kaj gitaro, Mattias Lundgren, ĉefa gitaro kaj kantado, Tobias Revefeldt, basgitaro kaj kantado kaj Andreas Lindqvist, tamburoj.
Etimologio
La muzikgrupa nomo aludas al la sanskrita koncepto अहिंसा [ahiṃsā] de senperforto.
Barberton
Klimato
havas subtropikan klimaton. La averaĝa temperaturo varias inter 6-29 °C. Inter oktobro-januaro malofte la temperaturo preskaŭ atingas 40 °C. Inter junio-aŭgusto foje la temperaturo falas al frosto. Jare pluvas ĉ. 700 mm. La pluvo kulminas en decembro kaj malkulminas junie.
Interesaĵo
Floro "Barberton Lekanteto" (Gerbera jamesonii) estis malkovrita ĉi tie en 1889.
Tajninskaja (stacio)
Tajninskaja (Тайнинская) estos haltejo sur la Linio MCD-5 Jaroslavsko-Paveleckij de la Moskvaj centraj diametroj en Mitiŝĉi.
Radiadŝirma betono
Radiadŝirma betono estas betono, kiu amortizas biologie damaĝan radiadon, ekz. la Rentgenradiadon, gamaradiadon, neŭtronan radiadon (v. peza betono).
Ĝenerale ĉiu betono estas radiadŝirma. Sed por plibonigi la radiadŝirman kapablon oni plipezigas la betonon (je unuo de volumeno) per aldono de iuj metalaj aĵoj.
JAK Medlemsbank
Membrobanko JAK (svede: JAK Medlemsbank) estas alternativa banko en Svedio, kiu funkcias sen rentumo. La membroj ŝparas kaj pruntodonas monon unu al aliaj laŭ sistemo balancita per ŝparopoentoj. Ĝi funkciis dum pli ol kvardek jaroj kaj havas nun pli ol 36 000 membrojn. Kreinto de la ŝparpruntsistemo estis Per Almgren, verdulo kaj iam esperantisto.
La ĉefoficejo situas en Skövde, (e-o Ĥovdo) kaj estas lokaj grupoj en multaj svedaj urboj. Krome ekzistas internacia reto por disvastigi la ideojn pri senrentuma banko internacie.
Neniu rentumo – sed pli bonaj kondiĉoj
Tiu kiu ŝparas en Membrobanko JAK ricevas neniun rentumon, sed pli longperspektive povos prunti je pli bonaj kondiĉoj ol se li/ŝi ne ŝparus. Oni ja jam kontribuis pozitive al la ekvilibro inter el- kaj enfluo de mono en la banko. Tio ĉi rezultigas, ke neniu gajnas pro la deprunto de aliaj personoj. Ĉiu memrespondecas por sia ŝparado kaj deprunto. La membroj de JAK konsideras tion justa. Tiu, kiu deziras helpi al aliaj deprunti bonkondiĉe povas ŝpari en Membrobanko JAK kaj lasi al aliaj profiti je la farita ŝparado. Tio nomiĝas subtenŝpari. Tiu, kiu ŝparas en subtenŝpara konto povas aliri sian monon la tutan tempon dum depruntebleco kreiĝas kiun iu alia povas utiligi. Tio laŭ JAK estas solidareco.
La tri ekonomiaj sektoroj
Ekzistas tri diversaj partoj de la socio, kiuj ekonomie malsamas.
JAK – Ekzemplo de membroutilo
Membrobanko JAK estas ekzemplo de la tria sektoro kun membroutilo kiel bazo. La membroj posedas kaj funkciigas sian propran bankon ĉar tio estas pli avantaĝa ol uzi bankojn kies ĉefintenco estas kreado de profito. Ene de la komerca sektoro la libera konkuro estas alrigardata kiel idealo. En la tria sektoro la kunlaborado estas idealo. La membroj konscias ke ili per komuna agado akiras pli da utilo ol se ili konkurus. Membrobanko JAK konsistas de granda nombro da lokaj subasocioj, en kiuj la membroj kunlaboras por evoluigi sian bankon kaj igi ĝin pli adaptita al la bezono de la membraro.
La loka ekonomio estas grava kaj interesa.
Ofte la ekonomio estas diskutata kvazaŭ ĝi estus sama ĉie. La ekonomiaj novaĵoj ekz. ofte temas pri la tuta mondo. La loka perspektivo prisilentiĝas. Tamen la ekonomiaj cirkonstancoj estas tute diversaj diversloke. Tial Membrobanko JAK opinias ke gravas labori kun lokaj ekonomiaj aferoj. Kio estas havinda, valorhava aŭ profitdona loke eble eĉ ne estas rimarkata el nacia aŭ tutmonda ekonomia perspektivo. Membrobanko JAK ekzistas por servi al la membroj, iliaj firmaoj kaj organizoj kaj al la socio ĝenerale – ne por havigi nek profiton nek povon. Tial ĝi strebas prilabori siajn taskojn plej praktike kadre de la loka medio.
Daŭrigebla evoluo kaj profitumo
Bona ekonomio neniam baziĝu sur foruzo de resursoj, la reala kapitalo. Tio validas negrave ĉu temas pri natura kapitalo ekz. tero kaj arbaro ĉu aliaj resursoj kiaj homaj spertoj aŭ simile. Se oni foruzas kapitalon ĉiam okazas ke iu malgajnas aŭ nun aŭ estonte. La daŭrigebla ekonomio devas baziĝi je la saĝaĵo, kiun bienistoj ĉiam sekvis: "Vi forlasu vian kampon almenaŭ sambonstate kiom tiam, kiam vi transprenis ĝin." Tio signifas krei profitumon per uzo de resursoj sen foruzi ilin. Tiam oni ankaŭ distingi inter realaj valoraĵoj ekz. tero, spertoj, maŝinoj, ktp. kaj imagitaj kiel ekz. antaŭatendataj estontaj valorplialtiĝoj. La tiel nomata informteĥnika bobelo (dum la jaroj 1995-2001) estas ekzemplo de homa konfuziĝo pri ĝuste tiu distingo. Dum iom da tempo multaj investantoj kredis ke la akcivaloroj kreskos eterne; ili ne pripensis kiu uzus la teĥnikon aŭ por kio aŭ kiom oni pretus pagi. Kiam la realiĝo malnebuliĝis, la kartodomo kolapsis.
Alain Soral
Alain Soral (naskiĝinta en Aix-les-Bains, Francio) estas franca-svisa eseisto, politika aktivulo kaj entreprenestro.
Andy Weir
Andrew Taylor WEIR (16a de Junio, 1972) estas usona romanisto kaj iama komputprogramisto. Lia romano de 2011 nome The Martian estis adaptitaj en 2015 al filmo samnoma reĝisorita de Ridley Scott. Li ricevis la Premion John W. Campbell por la Plej Bonkvalita Nova Verkisto en 2016.
Alain Soral
Meze de 2013, la retejo de la asocio kiun Soral kreis kaj prezidis, Égalité et Réconciliation, Egaleco kaj repacigo, atingis la unuan rangon pri aŭdeblaj politikaj blogoj. Lia libro Comprendre l'Empire (Kompreni la Imperion) en 2011, estis represita pli ol dek fojojn, venditaj pli ol 100.000 kopioj (ĝis 2014) kaj ĝi aperis plurajn fojojn en la supraj 100 vendoj per Amazon.como ; aldone ĝi estis tradukita en la rusa, la korea kaj la itala lingvoj. Ĉio ĉi, eĉ se tiu libro neniam estis promociita en televido aŭ ĵurnaloj. Ĝi denuncas la usonan imperiismon ligitan al cionismo kaj la povon de la internaciaj bankoj.
Procesoj
Ekde 2008, Alain Soral estas regule kondamnita por "misfamigoj", "rasa aŭ kontraŭjudismaj insultoj", "instigo al rasa malamo", "instigo al malamo, diskriminacio aŭ perforto", "pravigante militkrimojn kaj krimojn kontraŭ homaro", aparte pro la libroj eldonitaj en sia eldonejo Kontre Kulture
Andy Weir
Biografio
Lia patro estis fizikisto kaj lia patrino estis elektroteknikisto. Li estis nur ok-jaraĝa kiam liaj gepatroj divorcis. Li tuj legis klasikan scienc-fikcion kiel verkoj de Arthur C. Clarke kaj Isaac Asimov. Estante 15-jaraĝa, li eklaboris kiel komputila programisto por Sandia National Laboratories.
Post mezlernejo, Weir studis informadikon en la Universitato de Kalifornio ĉe San-Diego, sed li ne gradiĝis. Li laboris kiel programisto por kelkaj programarkompanioj, kiel AOL, Palm, MobileIron, kaj Blizzard, kie li laboris por la videoludo Warcraft II: Tides of Darkness.
Verkado
Weir ekverkis scienc-fikcion estante dudekjarulo kaj publikigis verkojn en sia retejo dum jaroj. Li estis ankaŭ aŭtoro de humora reta bildostrion nome Casey and Andy en kiu aperas fikciaj versioj kiel "frenezaj sciencistoj" de si mem kaj de siaj amikoj (kiel verkisto Jennifer Brozek) el 2001 ĝis 2008; li por mallonge laboris ankaŭ por alia bildostrio nome Cheshire Crossing kunigante Alice in Wonderland, Peter Pan, The Wizard of Oz kaj Mary Poppins. La atento kiun li akiris je tio estis konsiderita helpilo por lanĉi sian verkistan karieron, post la malsukceso publikigi sian unuan romanklopodon nome Theft of Pride. La unua verko kiu atingis gravan atenton estis "The Egg" (La ovo), historieto kiu estis adaptita al nombraj jutubaj filmetoj, nome unuakta teatraĵo, kiu estas ankaŭ la koncepto de Everybody, la tria albumo de la usona repisto Logic.
Li verkis siaj unuan publikigitan romanon, The Martian (La marsano) plej science akurata, farinta etendan esploron pri orbita mekaniko, kondiĉoj sur la planedo Marso, historio de homporta kosmoŝiparo, kaj botaniko. Ĝi estis adaptita al filmo en kiu stelulis Matt Damon kaj Jessica Chastain, kiu estis publikigita en 2015.
Balázs Horváth
Balázs Horváth [balAĵ horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horváth Balázs estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, advokato. Lia edzino estis Judit Meszléry. Balázs Horváth  naskiĝis la  1942 en Budapeŝto. Li mortis la 2006 en Veszprém (urbo).
Biografio
Balázs Horváth frekventis gimnazion en Balatonfüred, poste li lernis juron en Universitato de Budapeŝto. Li ricevis diplomon en 1965, poste li estis vicadvokato en Pápa, poste en sia naskiĝurbo. Li aliĝis al nova naskiĝinta partio en 1988. Post 2 jaroj li estis ministro pri enlandaj aferoj en Kabineto Antall malpli ol jaron, ĉar blokadon de la taksiistoj li ne povis solvi. Post la abdiko li estis senpostena ministro. Li estis parlamenta deputito inter 1990 kaj 1994, same ekde 1998.
Kongo Gumi
Kongo Gumi (japane: 株式会社金剛組, Kabushiki Gaisha Kongō Gumi) estis japana familia entrepreno, la en la mondo plej malnova kaj longdaŭra familia firmao. Ĝi estis fondita en 578 kaj ekzistis ĝis 2006, t.e. dum 1428 jaroj. Ĝi bankrotis pro malgrandiĝantaj mendoj kaj estis fine aĉetita de japana firmaego.
Historio
En 578 la princo Shotoku Taishi venigis la familion Kongo el Baekje, Koreio, al Japanio por konstrui la budhisman templon Shitenno-ji en Osako. Laŭ la jarcentoj Kongo Gumi partoprenis la konstruadon de multaj konstruaĵoj kiel la kastelo de Osako kaj la templo Horyu-ji en Nara.
Malnova paperaĵo el la 17-a jarcento, pli ol 3 metrojn longa, priskribas la 40 generaciojn ekde la komenco. Kiel en multaj japanaj familioj, la bofiloj edziĝintaj en la klanon transprenis la nomon de Kongo. Tiel dum jarcentoj la klano daŭris aŭ pro filoj aŭ pro filinoj.
Kongo Gumi ne sekvis la tradician vojon, sed heredis la entreprenon tiu filo, kiu estis la plej kapabla. Ne nur filoj heredis, tiel ekzemple la 38-a gvidanto estis la avino de Masakazu.
En la 19-a jarcento - pro ĉeso de ŝtataj mendoj - ĝi ekokupiĝis eĉ pri konstruado de komercaj nemoveblaĵoj.
Unuafojon savis la firmao ventego, kiu detruis kvinetaĝan pagodon en la Shitenno-ji. Tiun pagodon Kongo Gumi tute rekonstruis.
La lasta gvidanto de la firmao estis Kongo Masakazu, 40-a gvidanto ekde la fondo.
Bankroto
La enspezoj malaltiĝis je 35 % en 2004, Kongo Masakazu vane maldungis laboristojn, la entrepreno havis tro grandajn ŝuldojn. En januaro de 2006, la ŝuldojn aĉetis la plej granda konstrua entrepreno de Japanio, Takamatsu. Kongo Gumi iĝis filialo de la konglomerato.
Antaŭ la bankroto, la entrepreno havis ĉ. 100 dungitojn kaj laŭ raporto de aprilo 2005 havis spezon je 7,5 miliardoj da enoj (ĉ. 53 milionoj da eŭroj).
Koruna
Municipo Koruna situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en montetaro Třebovské mezihoří 12 km norde de la urbo Moravská Třebová. Vivas ĉi tie.
Historio
Ĉeĥa reĝo Venceslao la 1-a donacis ĉirkaŭ la jaro 1250 al Boreš el Rýzmburk tutan apudliman regionon kun Hřebeč-montetaro de nuna vilaĝo Březiny ĝis malantaŭ la maldekstra bordo de Moravská Sázava. Pluajn regionojn al nordoriento ricevis donace Bruno, episkopo de Olomouc.
Boreš el Rýzmburk venigis koloniistojn, kiuj senarbigadis kaj elbruligadis ĉi tieajn arbarojn kaj fondadis novajn vilaĝojn. Ĉar li por siaj intencoj trovis nur malmulte da slavaj koloniistoj, li venigis ĉi tien germanajn homojn el Bavario. Ili ĉi tie poste fondis plejparton da vilaĝoj.
En la jaro 1267 fondis Boreš proksime de Třebařov aŭgustianan monaĥejon "Krono de Virgulino Maria", kies ruinojn ni povas trovi ankoraŭ nun. En ĝi loĝis proksimume 10 monaĥoj. Tiujn Boreš ekipis per 20 huboj da kampoj en Třebařov, per arbaroj apud Krasíkov, muelejo ĉe Sázava kaj duono de la vilaĝo Tatenice.
Pli malfrue la monaĥejo fariĝis fama pilgrimejo, kien venadis pilgrimantoj el vasta ĉirkaŭaĵo, onidire eĉ el Pollando. Tatenice estis tiam nomata vilaĝo de pentantoj. Ĉi tie la pilgrimantoj devis alivestiĝi en tolajn kitelojn kaj nur en ili peti Marian Virgulinon.
La monaĥejo neniiĝis en la jaro 1552 kaj ĝia mastruma korto transiĝis al nobelaro en Třebařov. En la jaro 1771 ĝi estis ankaŭ neniigita kaj ĝiaj kampoj transprenis koloniistoj en nova vilaĝo nomata Třebařovský Dvůr kaj pli malfrue Koruna.
Ĝis fino de la dua mondmilito loĝis en Koruna nur germanoj. En la jaro 1945 ili estis elmigritaj en Germanion kaj al Koruna venis ĉeĥaj loĝantoj.
Kapelo
En Koruna troviĝas kapelo de Ĉielenpreno de Virgulino Maria, en kiu regule okazas mesoj.
Monumento
En Koruna troviĝas monumento al falintoj en la unua mondmilito.
Goriano Sicoli
Goriano Sicoli estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Stacio Taimadera
Stacio Taimadera (japane: 当麻寺駅 [Tajmadera-eki], angle: Taimadera Station) estas fervoja stacio en Kacuragi, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Minami-Ōsaka.
La Fervojisto (revuo)
La Fervojisto estis Oficiala organo de iama Internacia Asocio de la Esperantistaj Fervojistoj, kun aldona nomo Monata fakrevuo pri fervojo, kies redaktoro estis Ilija Puhalo, fervojoficisto el Zagreb.
Enkonduko en la historion de IAEF
Ilija Puhalo ne estas kontenta kun ĉi-tiu situacio kaj kun siaj kelkaj kolegoj junaj esperantistoj el Zagreb kaj Koprivnica pridiskutadis ĝin. Tiamaj jugoslaviaj esperantistoj fervojistoj laŭ iliaj konvinkoj estas kapablaj gvidi Asocion IAEF. Li proponis, unue skribe, kaj post kelkaj leteroj per vizito, kontroloron de Ĝenerala Fervoja Direkcio en Beograd esperantiston Stevan Stojnić por transprenado de gvidado de IAEF kion li akceptis.
Fontoj
Unua fonto estas parto de la historio Esperanto-movado en Jugoslavio de Marinko Gjivoje kiel ĉapitro Internacia fervojista organizo kaj jugoslavia kontribuo al la Asocio (paĝoj 21-31) en Kongresa libro de „9-a Internacia Fervojista Esperanto-Kongreso“, Rijeka (Jugoslavio), 11.-17. V. 1957. Dua fonto, sed ankaŭ pli vaste fonto por historio de E-fervojistoj, inkluzive Tutmonda Esperantista Fervojista Ligo (TELF), IAEF, La Fervojisto kaj pri aliaj aferoj estas broŝuro Historio 1909-1984 de Internacia Fervojista Esperanto-Federacio. Koncerna historio en menciita broŝuro estas inter 10 kaj 16 paĝoj en tekstoj.
Enlandaj aktivecoj
Artikolo sub Pri la movado – Jugoslavio – Junio – julio 1925, n-ro 9-10, paĝo 3 kiel sekvas:
Zagreb, la 30-an de aprilo 1925, estas fondita la Klubo de Esperantistaj Fervojistoj. En klubkomitato estas elektitaj: prezidanto Ivan Poženel, vicprezidanto Ivan Novak, sekretario Milan Zupančić, kasisto Egidije Gomišček, bibliotekisto Bogomir Praček, komitato konsistas el jenaj personoj: Ilija Puhalo, Ivan Štahan, Josip Hanž, revizoroj estas Vilibald Vičević, Franjo Trupkovič, Josip Pahoki. – M.Ž. En la jaro 2015 estas 90-jara datreveno de fondiĝo de Klubo de esperantistaj fervojistoj. Fondita Klubo de esperantistaj fervojistoj - Kef en Beograd, prezidanto Stevan Stojnić. Kursoj por 11 fervojistoj en Bjelovar kaj unu kurso en Sisak kaj en Ljubljana kaj Split estas fondataj Esperanto-kluboj, okazis amuzo de zagrebaj esperantistoj. Ejo de Klubo de esperantistaj fervojistoj en Zagreb troviĝas ĉe „Udruženje jugoslavenskih nacionalnih željezničara“ en Ilica 48/II. Kunvenoj ĉiu-ĵaŭde komence de 20-a horo.
Fakaj artikoloj
Fakaj arikoloj estis aperigitaj en rubrikoj: El la fako (tekniko), El socia vivo, Diversaĵoj, Fervoja terminaro.
Ekzemple, artikoloj rilatis al unuopaj fervojoj kiel sistemoj aŭ retoj de fervojlinioj, fervojaj kapacitoj (stacioj, lokomotivoj, vagonoj, signaliloj kaj sekurecaj instalaĵoj), elektrigado de relvojoj, gravaj materialoj por movforto kaj laboro de fervojoj, vojaĝ(impres)oj tra unuopaj landaj fervojoj, pri vivo de la popoloj de unuopaj landoj, aktualaĵoj de fervojoj, kondiĉoj de laboristoj kaj oficistoj, profesia malkontenteco, trafika sekureco, fabrikistoj, inventistoj kaj fakuloj, alkoholismo kaj abstinentoj, sindikataj aktivecoj, salajroj, tarifoj, rabatoj de prezoj, konkurencoj inter trafikaj branĉoj, tradukoj de artikoloj el nacilingvaj fervojaj gazetoj kaj revuoj ktp.
Precipe fakaj, gravaj kaj interesaj estas artikoloj pri trajndirektadsistemoj je ekzemplo de unuopaj landoj (en LF, Aŭgusto – septembro 1926, n-ro 1-2, p. 1-4, artikolo „La Sveda trajndirektada sistemo“ de Karl Viksten, kaj LF, Decembro 1927, n-ro 5, p. 26-28, „La usona trajndirektadsistemo“ de C. C. Fears. Estas menciinde ke ekzistis bonaj aŭtoraj artikoloj, tradukoj, kaj jam organizita laboro je la kampo de faka fervoja terminologio (precipe estis aktivaj Edward M. Rosher el Usono kaj Stevan Stojnić).
21704 Mikkilineni
21704 Mikkilineni estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sohan Venkat Mikkilineni, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Detroit Country Day School de Beverly Hills (Miĉigano, Usono).
Mezvarmaj koniferarbaroj
La mezvarmaj koniferarbaroj estas tersupraĵa biomo kiu troviĝas en la moderaj klimatoj kun varmaj someroj, malvarmetaj vintroj kaj sufiĉe da precipitaĵo kaj kie superregas la gimnospermaj arboj.
Disvastiĝo kaj konsisto
Nur en sep regionoj de la mondo ekzistas naturaj mezvarmaj koniferarbaroj : Tiuj arbaroj ampleksas multajn speciojn de pinacoj, kiel cedrojn, kupresojn, abiojn, juniperojn, Agathis, pinojn, podokarpojn, sekvojojn, taksusojn, ktp. La subarbaraĵo enhavas grandan variadon de herbaj kaj arbustaj specioj.
Strukture, rilatas al arbaroj sufiĉe simplaj, konstituitaj el du stratumoj : la kanopeo kaj la subarbaraĵo. Kelkfoje ankaŭ ekzistas arbeda tavolo. La pinarbaroj gastigas herban subarbaraĵon, kiu estas superregata de herbaj staŭdoj, submetitaj al naturaj incendioj, gravaj ekologie.
La mezvarmaj koniferarbaroj plej humidaj ampleksas la plej grandan kvanton de biomaso el ciuj tersupraĵaj ekosistemoj, kaj distingiĝas pro la gigantaj dimensioj de siaj arboj : sekvojadendro (Squoiadendron giganteum), sekvojo (Sequoia sempervirens), Menzies-pseŭdocugo (Pseudotsuga menziesii), alerco (Fitzroya cupressoides), Agathis australis...Tiuj arbaroj nur ekzistas en etaj zonoj de la nordokcidento de Nordameriko, de la sudokcidento de Sudameriko kaj en la nordo de Novzelando.
Nenaturaj koniferarbaroj
Koniferarbaro ofte estas termino por indiki nenaturan arbaron, aŭ forston, en kiu kreskas nur koniferoj. En malaltaj ebenaĵoj de la modera klimata zono naturaj koniferarbaroj estas tre maloftaj. Ĝenerale ĝiaj naturaj vivoregionoj estas subarktaj kaj montaraj areoj. Tamen la homoj disvastigis ilin tie por ekonomia ekspluatado. La vorto apartenas al la komunuza lingvo, sciencistoj preferas uzi pli precizajn nociojn, por priskribi arbarajn formaciojn.
Plestan (stacidomo)
Plestan estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Plestan, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).
Tom Mboya
Kariero
Post studo en Britujo en 1955 li revenis al Kenjo en 1956, kie tiam la brita kolonia registaro sufokis la ribelon de Maŭ Maŭ, kaj gajnis je la baloto kiel unua afrikano sidejon en la leĝdona konsilantaro de la kolonio.
Malkontenta kun la malplimulto da afrikaj delegitoj li fondis la kenjan partion People's Congress Party. Li alstrebis per tutafrikanismaj celoj kunagadon kun Kwame Nkrumah, prezidanto de la unua afrika respubliko Ganao, ekestinta el brita kolonio. En 1958, kiam li aĝis 28 jarojn, okazis lia elekto kiel prezidanto de la Tutafrika Popolkonferenco je Accra en Ganao.
Je la pinto de sia kariero, kiu eĉ povus priombri tiun de la libereco-heroo kaj prezidanto Jomo Kenyatta, la 38-jara Tom Mboya la 5-an de julio 1969 en Najrobio estis mortpafita de Nahashon Isaac Njenga Njoroge, kiu por ĉi tiu murdo estis kondamnita kaj pendumita. Konjektoj pri kaŭzoj kaj subtenantoj de ĉi tiu atenco neniam ĉesis.
Postvivo
Je lia funebra solenaĵo ekestis manifestacio kun ekscesoj kaj du mortigitoj. La muzikon por la funebra diservo komponis la ĵazmuzikistino Mary Lou Williams. Tom Mboya postlasis sian vidvinon Pamela Mboya (mortinta en 2009) kun kvin gefiloj. Oni entombigis lin sur la insulo Rusinga en maŭzoleo. Tie ankaŭ troviĝas malgranda muzeo. Strato en Najrobio nomiĝas laŭ li.
Drumheller
Drumheller estas urbo en la badlandoj de orient-centra Alberto, je la bordoj de la Rivero Red Deer. Ĝi situas 110 km nordoriente de Kalgario.
Historio
Dum la 1930-aj jaroj, kiam multe uziĝis karbo por industrio kaj domo-hejtado, la nombro de loĝantoj de Drumheller atingis 30.000 kaj Drumheller korporaciiĝis kiel urbo en la jaro 1930. Tiam Drumheller estis la plej granda produktanto de karbo en okcidenta Kanado; nun ĝi kontribuas al aktiva energi-industrio kaj povas fieri pri la due plej granda rezervo de tergaso en Alberto, la Gaskampo Okcidenta Drumheller. Por profiti de provincaj kaj federaciaj donacioj, en 1997 Drumheller nuligis sian urban ĉarton kaj reprenis la administran statuson de urbeto. Kun 111 kvadratkilometroj, Drumheller estas la plej granda urbeto de Alberto laŭ areo; la valo en kiu ĝi situas varias de 2 km laŭlarĝe kaj 22 km laŭlonge.
Drumheller ankaŭ funkcias kiel ia "Eta Holivudo" pro tio ke oni ĝis nun elektis ĝin kiel scenejon por pli ol 50 reklamoj, muzik-videofilmoj kaj kinofilmoj, inter ili Shanghai Noon, Unforgiven, Knockaround Guys kaj Rat Race.
Vidindaĵoj
Sude de la ponto je Ŝoseo 9 norde kaj sude oni povas trovi la Plej Grandan Dinosaŭron de la Mondo, tio estas 30 metrojn alta Tyrannosaurus rex en kiu oni povas supren grimpi por vidi la ĉirkaŭan pejzaĝon kaj la apudan nokte lumigatan fonton, kiu ŝprucas akvon 25 metrojn en la aeron.
Inter aliaj vizitindaĵoj de Drumheller estas La Pendoponto, Karbominejo Atlas (la lasta libere staranta mineja malŝarĝilo en Kanado), Skimonto de Valo Drumheller, la Paskoteatraĵo de la Kanadaj Badlandoj, Huffera Kanjono, Akvoŝpruca Parko, Akvoplekso kun du internaj kaj du eksteraj naĝbasenoj, Ĉevalŝtelista Kanjono, huduoj, Provinca Parko Midland, Hotelo Rosedeer en Wayne, 27 kilometroj da konstruitaj vojetoj, Pramŝipo Bleriot, Lerneja Muzeo de East Coulee, Hejmbiena Muzeo, Reptilia Mondo (la plej granda elmontraĵo de reptilioj en Okcidenta Kanado), Preĝejeto sidiganta milojn (po dek), kaj ĉio ĉi en impona parkeca ĉirkaŭaĵo.
Reĝa Muzeo Tyrrell
La Reĝa Muzeo de Paleontologio Tyrrell estas mondfama muzeo en kiu estas la plej granda kolektaĵo de dinosaŭraj fosilaĵoj sub unu tegmento. Ĝi gastigas 500.000 vizitantojn jare, kaj tiel estas la plej vizitata de ĉiuj provincaj muzeoj. La Reĝa Muzeo Tyrrell troviĝas en la nordokcidento de Drumheller kaj estas alirebla de la Norda Dinosaŭra Rapidvojo.
Amaskomunikiloj
En Drumheller oni povas ricevis signalojn de la radiostacioj and televiziaj stacioj en Kalgario kaj Medicine Hat. Ĝi havas neniun propran televizian stacion, sed ĝi havas du radiostaciojn proprajn kaj resendigilojn:
10502 Armaghobs
10502 Armaghobs estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio de Armagh, fondita en 1790 de la ĉefepiskopo Richard Robinson. Moderna instituto de astronomia esploro, ĝia riĉa heredaĵo inkluzivas la kuler-anemometron de John Thomas Romney Robinson, la NGC-katalogon de John Dreyer, la Teleskopon Armagh-Dunsink-Harvard de Lindsay kaj la laboron de la estona astronomo Ernst Öpik.
Tesiaoj
La tesiaoj estas genro, Tesia, de birdoj insektovoraj. Tiu genro estis iam inkludata en la granda familio de Silviedoj sed ĵusaj pristudoj lokigis ilin ene de nova familio Ĉetiedoj. Tiu genro havas nesinskevan distribuadon en Orienta kaj Sudorienta Azio. La tri nordaj specioj havas ampleksan teritoriojn tra suda Ĉinio, Birmo, norda Tajlando kaj Laoso kaj en Barato, suda Nepalo kaj Vjetnamio; dum la aliaj du specioj troviĝas en Javo kaj la Malgrandaj Sundaj Insuloj en suda Indonezio. Unu specio de tesiao, la Brunkapa ĉetio, kiu okupas la nordan areon de la genroteritorio, estas foje disigita en la genro Oligura. La Evereta ĉetio estis iam konsiderata raso de la Timora stumpovostulo, Urosphena subulata. La tri nordaj specioj estas foje konataj kiel grundoĉetioj.
Estas malmulta informaro pri la reprodukta biologio de la tesiaoj, el kiuj nur de tri specioj, nome la Grizventra, la Brunkapa kaj la Helbrova ĉetioj, oni priskribis la nestojn. Ili estas laŭsezonaj reproduktuloj, el kiuj la Grizventra kaj la Evereta tesiaoj nestumas en majo al julio, dum la Helbrova tesiao havas du sezonoj, aprilo-junio kaj oktobro-decembro. La nesto estas bulo el musko ĉe la Grizventra ĉetio kaj plantofibroj, musko kaj radikoj, kaj estas fiksita ĉe vegetaĵaro aŭ musko en flanko de arbo, malalte. La ovodemetado de la Grizventra ĉetio estas de 3-5 ovoj, sed nur 2 ovoj ĉe la Helbrova kaj la Brunkapa ĉetioj. Ĉe la Brunkapa ĉetio ambaŭ seksoj kovas la ovodemetadon; oni scias ankaŭ ke tiu specio estas eventuale parazitata de la Eta kukolo.
Nemiu el la tesiaoj estas konsiderataj minacataj pro homa agado, kaj estas ĉiuj listitaj kiel malplej zorgigaj de IUCN. Eĉ la insulaj specioj, kiuj havas limigitajn teritoriojn, estas priskribitaj kiel komunaj ene de siaj teritorioj.
Finnentrop
Finnentrop estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Olpe de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Finnentrop estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Saŭalant"].
Esperanto en Finnentrop
Inter la 27-a de decembro 1990 kaj la 3-a de januaro 1991 la 34-a Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo okazis en la komunumoparto Heggen de Finnentrop kaj pritraktis la temon "Mezeŭropo - kien vi iras?".
Vloethemveld
Vloethemveld (ankaŭ "Vloetemveld", prononcu [vlUtemvelt]) estas iama militista teritorio kaj militkaptitejo en Zedelgem (Belgio). Nun estas naturrezervejo protektita laŭ la eŭropa Habitat-direktivo. Partoj estas registritaj en la flandra inventaro de nemoveblaĵa heredaĵo.
Historio
La Vloethemveld en 1298 estis donacita de la grafino de Flandrio al la Sankta Johano-Hospitalo en Bruĝo. La hospitalo uzis la enspezojn de farmopago kaj forstado por sia funkciado. Ekde la dekkvina jarcento en la Vloethemveld troviĝis pluraj lagetoj, uzitaj por fiŝbredado. Dum la deknaua jarcento tie estis plantitaj arboj, kies lignon uzis la hospitalo. Nun restas granda erikejo.
Unua Mondmilito
Dum la Unua Mondmilito la germana armeo serĉis stokejon kaj distribuejon ne tro for de la fronto. Pro la fervoja stacidomo de Zedelgem, la tamlinio al Houthulst kaj la arbaroj la Vloethemveld estis taŭga loko. La ligno de la arbaroj utilis por produkti lignokarbon por la kuirveturiloj kaj por konstrui tranĉeojn ĉe la fronto. La loko ne estis loĝata, do ideala por stapli municion.
Post la milito la restanta germana municio restis surbloke. La belga armeo deziris aĉeti la terenon de la hospitalo, sed tiu ne volis vendi. Tamen, juĝejo donis uzorajton al la armeo kaj la Vloethemveld iĝis la la centra municio-deponejo de la regiono.
Dua Mondmilito
Kiam la germana armeo en 1940 denove okupis Belgion, ĝi trovis tute pretan municio-deponejon. Je la fino de la milito la germanoj ekplodigis la deponejon, sed finfine la damaĝo estis limigita..
Militkaptitejoj 2226, 2227, 2229
Fine de 1944 la brita armeo decidis instali militkaptitejon en la Vloethemveld. Civilaj laboristoj enordigis la terenon kaj konstruis barakojn kaj tendojn. En januaro 1945 la unuaj militkaptitoj alvenis en Zedelgem. Komence estis egaj materiaj kaj higienaj problemoj.
Estis kvar sekcioj (kampoj). Kampoj 2226, 2227 kaj 2229 troviĝis en la iama municio-deponejo kaj alkonstruitaj ejoj. Kvara kampo fakte estis tendaro.