cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konsolvirinoj
Agnosko
La enhavo de la esploroj estis publikigita de japanaj amaskomunikiloj la 12-an de januaro 1993. Reage la japana registaro agnoskis la saman tagon, pere de Kato Koichi, la partoprenon de la Showa-armeo en la instalo de bordeloj. La 17-an de januaro, la ĉefministro Ki'ichi Miyazawa pardonpetis dum vojaĝo en Sud-Koreio. La registaro poste aŭskultadis iujn kaj la 4-an de aŭgusto 1993 deklaris, ke ĝi agnoskas interalie, ke la Showa-armeo estis rekte aŭ malrekte ligita al la instalo kaj funkciado de bordeloj kaj, ke la virinoj estis varbitaj oftege kontraŭvole.
Fonduso por aziaj virinoj
En 1995 Japanio starigis fonduson nomitan "Asia Women's Fund", por finance kompensi la ekskonsolvirinojn. La fonduso estrita de Tomiichi Murayama estis financita de donacoj de la japana popolo. 285 viktimoj ricevis kompense po 2 milionoj da enoj (ĉirkaŭ 14.700 €), kuracistan kaj socian helpon kaj ankaŭ neoficialan, de la ĉefministro Junichiro Koizumi subskribitan skriban pardonpeton. Multaj ekskonsolvirinoj rifuzis tian kompenson, ĉar ili postulis rektan kompenson de la registaro. Sed la japana registaro diris, ke la problemo estis solvita pro la packontraktoj post la milito. Komence de 2005 la malfondo de la fonduso estis anoncita je marto 2007.
Du raportoj ĉe UN
UN adoptis neniun el la du raportoj.
La internacia tribunalo de virinoj por kondamno de militkrimoj
La internacia tribunalo de virinoj por kondamno de militkrimoj vere antaŭenigis la aferon je internacia nivelo.
Tiu tribunalo estis starigita de feminismaj grupoj kaj neregistaraj organizaĵoj. Ĝi okazis de la 8-a ĝis la 12-a de decembro 2000 en Tokio. Ĝia celo estis trakti la vivkondiĉojn de virinoj dum la konfliktoj kaj agnoskigi seksan perforton kiel kontraŭhomara krimo. Multaj atestantoj partoprenis kaj pruvoj estis prezentitaj. La parto pri konsolvirinoj estis grava parto de la afero. La konkludoj de la tribunalo agnoskas la imperiestron Hirohito kiel unu el la ĉefaj respondeculoj pri starigo de "konsolejoj" kaj petas de Japanio rekonon de la faktoj kaj publikan pardonpeton al la viktimoj. Tamen la tribunalo, malgraŭ sia nomo, havas nenian juran validecon.
La tribunalo ankaŭ rekomendas, ke la eksaj aliancanoj:
La tribunalo aldone rekomendas, ke la Unuiĝintaj Nacioj kaj ĉiuj membraj ŝtatoj:
Kvankam la konkludoj plaĉas al feministoj kaj kelkaj amaskomunikiloj, la konservativuloj kritikas ilin pro maljustaĵoj. La akuzitoj nek ĉeestis (ĉiuj jam mortis), nek estis defenditaj. La kontraŭuloj de la tribunalo ne povis ĉeesti. Aldone la pruvoj kaj dosieroj ne estis objektive kontrolitaj. Tial, laŭ la kontraŭuloj, la tribunalo estis nura kunveno.
Debato ĉe la usona kongreso
En 2007, Mike Honda de la Usona Domo de Reprezentantoj proponis la rezolucion numero 121, kiu postulis, ke Japanio formale agnosku, pardonpetu kaj akceptu historian respondecon klare kaj nepridubinde, forĵetu ĉiajn postulojn, ke la afero de konsolvirinoj neniam okazis, eduku la nunan kaj ontajn generaciojn pri tiu abomena krimo, sekvante la rekomendojn de la internacia komunumo respektante la "konsolvirinojn".
Deklaro de Abe
La 2-an de marto 2007, la japana ĉefministro Abe Shinzo neis, ke militistoj devigis virinojn al seksa sklaveco dum la 2-a Mondmilito en organizita maniero. Li diris, ke "estas fakto, ke ne ekzistas pruvo pri devigo". Antaŭ lia parolado grupo da juristoj de la Liberal Democratic Party pripensis revizon de la pardonpeto de Kono Yohei en 1993 al konsolvirinoj. La deklaro de Abe provokis negativan reagon el aziaj, eŭropaj kaj usonaj landoj. The New York Times skribis, ke "Ne temis pri komercaj bordeloj. Perfortoj, direkta kaj maldirekta, estis uzitaj por varbadi tiujn virinojn."
Komitato de UEA 1934-1936
La Komitato de UEA elektita en 1934 kaj funkcianta ĝis la Skismo en la Esperanto-movado en 1936 konsistis el:
Elektitaj de la Landaj Asocioj:
Elektitaj de la Delegitoj (t.e. tiuj en landoj sen aliĝinta Landa Asocio):
Alelektitaj:
AEGEE
La Association des Etats Généraux des Etudiants de l'Europe (AEGEE) (Asocio de ĝeneralaj statoj de eŭropaj studentoj), ankaŭ konata kiel la Eŭropa Studenta Forumo, estas unu el la plej grandaj studentaj organizoj de Eŭropo. La nomo devenas de la Egea Maro, unu el la luliloj de demokratio, kaj de la unua parlamento establita dum la Franca Revolucio, la "Ĝeneralaj Statoj".
AEGEE estas fondita en 1986 en Parizo kaj nuntempe havas pli ol 15.000 membrojn en 243 eŭropaj universitataj urboj ("antennae") en pli ol 40 eŭropaj landoj. Unu el la celoj de AEGEE estas eŭropa integriĝo, kaj pro tio la asocio ne havas landan nivelon — kontraste al preskaŭ ĉiuj internaciaj organizoj en la mondo — sed nur lokan kaj eŭropan nivelon. La eŭropa estraro de AEGEE (Comité Directeur) havas oficejon en Bruselo.
Eksa prezidento de AEGEE-Eŭropo Burcu Becermen estis elektita Juna Eŭropa Civitano de la jaro 2006 pro ŝia projekto de greka-turka intercivitana dialogo.
Coromandel
(oficiale Município de) estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Patrocínio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Oficiala Konsilantaro Universitato
Komitato de UEA 1947-1950
La Komitato de UEA de 1947 ĝis 1950 konsistis el jenaj personoj:
Coronel Xavier Chaves
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campo das Vertentes kaj en la mikroregiono São João Del Rei. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Komitato de UEA 1947-1950
Fonto: Jarlibro de UEA, 1948, unua parto, p. 6-7. Mankas en tiu listo Ĝuĝev kaj Chagnoux, kiuj jes aperas en: Esperanto, 1947, septembro, p. 136 (de tie la indikoj A, B, C), kaj en Jarlibro de UEA, 1949, unua parto, p. 7-8.
Córrego do Bom Jesus
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Pouso Alegre. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Renaud Richez
Renaud RICHEZ (naskita en 1889; mortinta la en Ĝenevo) estis svisa esperantisto deveninta el Belgio. En 1915 li estis vokita de Hector Hodler por labori en la Centra Oficejo. En 1923 li fariĝis funkciulo en la sekretariejo de la Ligo de Nacioj. Poste li laboris ĉe Ruĝa Kruco.
Richez estis estrarano de la Ĝeneva UEA.
Coronel Pacheco
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Juiz de Fora. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en decembro 1962.
Komitato de IEL 1938-1947
La Komitato de IEL estis elektita en 1938 por trijara oficperiodo. Ĝi konsistis el A-komitatanoj, elektitaj de la Landaj Asocioj, kaj B-komitatanoj, elektitaj de la A-komitatanoj laŭ propono de la Estraro.
Deganja
Deganja (hebree דגניה) estas nomo de du kibucoj en norda Israelo, kiuj situas sude de la Genezareta lago, proksime al defluo de rivero Jordano.
Se oni parolas simple pri "Deganja", tiam oni plej ofte aludas je Deganja "A" (kiel "Alef"). Deganja A estas la plej malnova israela kibuco, kaj tiel antaŭulo, modelo por ĉiu posta komunumaj setlejoj. Ĝin fondis en 1909 rusaj enmigrantoj, kiuj poste apogis eĉ fondon de aliaj kibucoj. Antaŭ fondo de la israela ŝtato, Deganja estis grava defendejo. Dum la batalo por la sendependeco en 1948, la judoj provis haltigi la siriajn fortojn ĉe tiu loko.
Deganja A estas konata kiel naskiĝloko de la israela generalo kaj politikisto Moŝe Dajan.
Deganja "B" (kiel "Bet") estiĝis en 1920 en proksimo de la pionira kibuco, pro la membrokresko de la iama setlejo.
Suna maso
Ĝi estas je proksimume 332950 fojoj pli granda ol maso de la Tero.
Elektromagneta radiado
Elektromagneta radiado estas radiado el elektra kampo (\vec{E}) kaj magneta indukdenso (\vec{B}) de fotonoj. La du kampoj estas ortaj inter si kaj havas fiksan rilaton.
Suna maso
La suna maso povas esti kalkulita de longo de la tera jaro, distanco inter Tero kaj Suno (la astronomia unuo) (AU) kaj gravita konstanto (G) kiel
Imre Nagy
Imre Nagy
Elektromagneta radiado
La fizikisto James Clerk Maxwell en 1864 antaŭdiris elektromagnetajn ondojn surbaze de teoriaj kalkuloj kaj la ekvacioj poste nomitaj laŭ li. Li kalkulis, ke ili propagiĝas per lumrapido kaj tial jam (prave) supozis, ke videbla lumo konsistas el elektromagnetaj ondoj. En 1888 Heinrich Rudolf Hertz praktike demonstris la ekziston de elektromagnetaj ondoj.
Suna maso
Nek AU nek la gravita konstanto estas precize sciataj. Tamen, kalkulo de relativa maso de la alia planedo en la sunsistemo aŭ de maso de duopa stelo en unuoj de suna maso ne dependas de ĉi tiuj malbone sciataj konstantoj. Tiel la suna maso estis utila mezurunuo por esprimi ĉi tiujn masojn (vidu ankaŭ en gaŭsa gravita konstanto).
Elektromagneta radiado
Elektromagnetaj ondoj havas diversajn frekvencojn ( f ), ligitajn al la ondolongo (λ) per la lumrapido c ( f·λ = c ). La rapido de iliaj fotonoj ne varias laŭ la moviĝo de la mezursistemo, sed estas absoluta kaj konstanta. Tiun fakton Albert Einstein eltrovis en sia speciala teorio de relativeco.
Suna maso
Poste AU estis ege bone mezurita per radaro kaj ankaŭ G estis bone mezurita sed la suna maso restas kiel tradicia unuo en astronomio.
Suno kontinue perdas sian mason pro radiado kaj suna vento, sed ĉi tia ŝanĝiĝo de la suna maso estas multe pli malgranda ol eraroj de la mezuroj.
Elektromagneta radiado
Elektromagnetaj ondoj montras fenomenojn, kiuj klare distingas ilin kiel ondojn, ekzemple interferon. Aliflanke ili montras ankaŭ fenomenojn, kiuj pruvas ilian partiklan naturon, ekzemple la fakton (lasero), ke la joniga kapablo de lumo dependas ne de ties intenso, sed de ties frekvenco. Elektromagnetaj ondoj do klare montras duoblan naturon, kaj sin tenas kiel ondoj kaj partikloj.
Aparatoj
Bolometro estas aparato, kiu mezuras la varmigan povumon de elektromagneta radiado. Bolometro konsistas el du ĉefelementoj: La du elementoj estas ligitaj per varmokonduktilo.
Kiam radioj verŝiĝas sur la sorbilon, la sorbilo varmiĝas. La varmo trafluas tra la kondukilo en la rezervujon. Se la rapido de radia surverŝo estas sufiĉe granda, do la sorbilo hejtiĝas pli rapide ol la kapablo de la kondukilo forkondukti la troan varmon; termometro (ekz. termistoro) povas do mezuri la temperaturan diferencon inter la du ĉefelementojn kaj, tiele, la radian povumon.
Se la varmokapacito de la sorbilo estas C (en ĵulo/kelvino), kaj la varmokonduktanco de la konduktilo estas G (en vato/kelvino), do la tempa varmokonstanto estas \tau=C/G (en sekundo). Ju pli granda estas la tempa varmokonstanto, des pli sentiva estas la bolometro.
Historio de rilataj malkovroj
Benjamin Franklin ĉirkaŭ la jaro 1750 esploradis elektrostatikon. Multaj tiamaj fizikistoj ekkonatiĝis kaj interesiĝis pri elektro, danke al liaj eksperimentoj pri fulmoj kaj iliaj proprecoj.
Franklin publikigis hipotezon, laŭ kiu elektrajn proprecojn kaŭzis iu elektra likvaĵo per sia abundo aŭ malabundo en materialoj. Kvankam malĝusta, lia teorio komencis la ĝisnunan kutimon uzi la simbolojn + kaj - por priskribi elektrajn ŝarĝojn.
En la jaro 1785, Charles-Augustin de Coulomb verkis tri memuarojn pri elektro kaj magnetismo, en kiu li raportis, ke la forto inter du elektraj ŝargoj estas simila al la gravito, kaj ke la forto estas inverse proporcia al la kvadrato de la rekta distanco inter la partikloj, la ŝargo de ili estas proporcia al iliaj densecoj de elektra fluidaĵo. La vektora formulado de la kulomba leĝo laŭ la internacia sistemo de unuoj estas:
kie
Johann Carl Friedrich Gauss, matematikisto kaj sciencisto, en la jaro 1813, formulis la teoremon pri la inversa kvadrata leĝo de kampoj, kaj deduktis sian gaŭsan leĝon, kiu poste konsideriĝis kiel aparta kazo de la nuna nomita teoremo de Stokes. Aplikante la gaŭsan leĝon oni deduktas la kulomban leĝon, kaj per la diverĝenca teoremo (foje ankaŭ nomita gaŭsa teoremo) oni obtenas la gaŭsan elektrostatikan formulon sub la diferenciala formo de hodiaŭ:
kie estas la diverĝenco, \rho estas la loka denso de elektra ŝargo ĉirkaŭ la konsiderita punkto, se estas pluraj elektre ŝargitaj partikloj en iu volumeno, sekve ke  estas la rezulta elektra kampo kreita de tiuj partikloj.
Max Planck
En 1894, Max Planck turnis sian atenton al la problemo de la nigra-korpa radiado. Tiu problemo estis jam starigita de Kirchhoff en 1859: "kiel la intenseco de la elektromagneta radiado elsendita de nigra korpo (perfekta absorbanto, konata ankaŭ kiel kavaĵa radianto) dependas el la frekvenco de la radiado (t.e., la koloro de la lumo) kaj el la temperaturo de la korpo?". La demando estis esplorita eksperimente, sed neniu teoria traktado kongruis kun la eksperimentaj valoroj. Wilhelm Wien proponis la leĝon de Wien, kiu ĝuste antaŭdiris la kutimaron je altaj frekvencoj, sed malsukcesis je malaltaj frekvencoj. La Leĝo Rayleigh–Jeans, nome alia alproksimiĝo al la problemo, kongruis kun la eksperimentaj rezultoj je malaltaj frekvencoj, sed kreis tion kio estis poste konata kiel la "ultraviola katastrofo" je altaj frekvencoj. Tamen, kontraŭ multaj lernolibroj, tio ne estis motivado por Planck.
La unua proponita solvo de Planck al la problemo en 1899 sekvis el tio kion Planck nomis la "principo de elementa disordo", kio ebligis, ke li derivu la leĝon de Wien el nombraj supozoj pri la entropio de ideala oscililo, kreante tion kio estis referencita kiel la leĝo Wien–Planck. Tuj oni trovis, ke eksperimenta pruvaro ne konfirmis la novan leĝon entute, ĝis Planck alvenis al frustracio. Planck reviziis sian alproksimiĝon, derivante la unuan version de la fama Leĝo de Planck pri la nigra-korpa radiado, kiu bone priskribis la eksperimente observitan nigra-korpan spektron. Ĝi estis por la unua fojo proponita en kunsido de DPG la 19an de Oktobro 1900 kaj publikigita en 1901. Tiu unua derivaĵo ne inkludis energikvantigon, kaj ne uzis statistikan mekanikon, por kio li sentis malinklinon. En Novembro 1900 Planck reviziis tiun unuan alproksimiĝon, fidante al la statistika interpretado fare de Boltzmann de la dua leĝo de termodinamiko kiel vojo akiri pli fundamentan komprenon de la principoj malantaŭ sia radiad-leĝo. Ĉar Planck estis tre malfidaj de la filozofiaj kaj fizikaj implikoj de tia interpretado de la alproksimiĝo fare de Boltzmann, lia reago estis, kiel li mem poste asertis, "ago de malespero ... Mi estis preta oferi ajnan el miaj antaŭaj konvinkoj pri fiziko".
La centra dedukto malantaŭ lia nova derivaĵo, prezentita al la DPG la 14an de Decembro 1900, estis la supozo, nune konata kiel la postulato de Planck, ke elektromagneta energio povus esti elsendita nur en kvantigita formo, alivorte, la energio povus esti nur multoblo de elementa unuo:
kie h estas la Konstanto de Planck, konata ankaŭ kiel kvantuma agado de Planck (jam enkondukita en 1899), kaj ν estas la frekvenco de la radiado. Oni notu, ke la elementaj unuoj de energio tie studitaj estas reprezentataj per hν kaj ne simple per ν. Fizikistoj nune nomas tiujn kvantumaj fotonoj, kaj fotono de frekvenco ν havos sian propran specifan kaj unikam energion. La totala energio je tiu frekvenco estas tiam egala al hν multobligita per la nombro de fotonoj je tiu frekvenco.
Netanja
Netanja (hebree נתניה, arabe نتانيا) estas urbo en Israelo ĉe la marbordo de la Mediteraneo, 30 km norde de Tel-Aviv, kun ĉirkaŭ 170 000 loĝantoj.
Krome, ĝi ankaŭ estas konsiderita la regiona "ĉefurbo" de la centra regiona de Israelo (la ĉirkaŭaĵo de Tel-Avivo kaj de ĝia antaŭurboj) en la Ŝarona ebenaĵo.
Ĝi estis fondita en 1928 kiel agrikultura kooperativa komunumo (moŝavo) por kultivi citrusojn. La nomo de la loko venas je Nathan Straus (1848–1931), usona juda komercisto kaj homamiko. Post 1933 alvenis judaj enmigrantoj pro la nazia forpelo kaj teroro, post la dua mondmilito, la novaj enmigrantoj igis la komunumon pli kaj pli urbosimila. Hodiaŭ Netanja estas centro de urbogrupiĝo.
La urbo gravas kiel ŝatata turisma celo. En la urbo agadas multaj industriaj branĉoj (polurado, komercado de diamantoj, produktado de maŝinoj, medikamentoj, biero).
Rilatoj al Esperanto
Iom norde de la urbocentro, same borde de la Mediteranea Maro, situas la vilaĝo Hadassah Neurim, origine starigita por sengepatraj judaj infanoj post travivo de la Holokaŭsto venintaj al Israelo, kie en somero 1986 okazis la Internacia Junulara Kongreso de TEJO.
Famuloj
En Netanja mortis Imre Lichtenfeld.
Politika filozofio
La filozofia okupiteco pri ŝtataj aferoj, politiko kaj socio, kaj la interrilatoj inter ĉi tiuj sistemoj jam okazas ekde la komenco de la homa historio. Politika penso estas unu el la plej fruaj kaj plej ĝeneralaj filozofiaj kampoj en la mondo. Filozofoj en ĉiuj epokoj, kaj el la tuta mondo, elpensis teoriojn kaj ideojn rilate al politika penso.Pensuloj en ĉi tiu kampo starigas valor-bazitajn demandojn, kiuj traktas la naturon de la dezirata ŝtato, kaj ekzamenas, kiel la ekzistanta politika realaĵo interkovras kun ilia difino. La demandoj kaj diskutaj areoj, kiujn prezentas pensuloj, devenas de deziro kompreni la tre oftan vivon de homoj en unu medio. Iuj el la aferoj temas pri ĉiutaga vivo, kaj de ili ekestas aldonaj kaj pezaj demandoj, kiuj traktas principajn aferojn, kiel ekzemple: Kial la homo kreis la ŝtaton?
Politika penso traktas tri ĉefajn temojn:
Politika teologio estas parto kaj de politika filozofio kaj de teologio kiu priserĉas la vojojn laŭ kiuj teologiaj konceptoj aŭ pensomanieroj rilatas al politiko, socio, kaj ekonomiko. Kvankam la rilato inter kristanismo kaj politiko estis pristudita ekde jam la epoko de Jesuo mem, politika teologio kiel akademia fako komencis dum la lasta parto de la 20a jarcento, parte kiel reago al la verkaro kaj de Carl Schmitt kaj de la Frankfurta Skolo.
Niccolò Machiavelli kaj Thomas Hobbes estis revoluciuloj en sia sekulara pensado kaj en laika pravigo al la registaro. Tamen ilia pensado ankaŭ estis tre konservativaj, ĉar ili subtenis centran registaron kaj kontraŭis (praktike, kvankam ne principe) liberalismon kaj individuajn rajtojn.
Coronel Fabriciano
(oficiale Município de) estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Ipatinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Sporto
Social Futebol Clube estas futbalteamo fondita en Coronel Fabriciano.
Córrego Fundo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Formiga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Coronel Fabriciano
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Oficiala
Córrego Fundo
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Komitato de Ĝeneva UEA 1938-1947
La Komitato de (Ĝeneva) UEA estis elektita en decembro 1938, kaj tiel transprenis la torĉon de la "Provizora Komitato".. La oficiala oficperiodo daŭris ĝis 1941, sed fakte antaŭ la kunfandiĝo de 1947 ne plu estis novelektoj.
Fontoj: Jarlibro (Ĝeneva UEA) 1939/40, p. 18; Esperanto (Ĝenevo), 1939-01-15, p. 2, Oficiala Informilo 1939-I. La tempolimo estis la 18a de decembro.
Couto de Magalhães de Minas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Diamantina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Vidu ankaŭ
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Maŭmaŭo
vidu ankaŭ Maŭ Maŭ
Maŭmaŭo estas kartludo ofta en Brazilo kaj Germanio. Ĝin povas ludi minimume tri homoj samtempe kaj maksimume tiom da homoj, kiom eblas per la kartokvanto.
Ĉiu ludas por si mem. La celo estas perdi la unua siajn kartojn. Por tio, ĉiu siavice metas surtablen karton kies emblemo aŭ rango koincidas kun tiu de la lasta karto lanĉita.
Córrego Danta
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Hindia sezamo
La hindia sezamo (Sesamum indicum) estas kultivata planto, precipe en Okcidenta Azio, Afriko, (Burkino) kaj Ĉinio, ĉefe por ties semoj, de kiuj oni prenas oleon. Ĝi estas verŝajne la unua kultivata oleplanto en la historio.
Manĝaj uzadoj
Virinoj de antikva Babilono manĝis halvaon (miksaĵo de mielo kaj sezamaj semoj) por plilongigi siajn vivojn kaj belecon. Romaj militistoj ankaŭ manĝis ĝin, por gajni kaj konservi fortecon kaj energion. Halvao ankoraŭ estas kutima manĝajo en kelkaj landoj, ekzemple Turkio.
Priekulė
Priekulė (jen litove, ĵemajtie: Prīkolė) estas urbo en la nordokcidento de Litovio, fondita en 1540. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Klaipėda, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Klaipėda. En en la urbo vivis.
Universitato Adam Mickiewicz
Historio
La Universitato de Poznań estas unu el la plej gravaj polaj universitatoj. Ĝi estis malfermita la 7-an de majo 1919. Por la sekvontaj 20 jaroj klerigis studentojn en jurisprudenco, ekonomio, medicino, humanismaj sciencoj, matematiko, naturaj sciencoj, agrikulturo kaj forstscienco. Ekde ĝia fondo multaj distingitaj sciencistoj el ĉiuj partoj de la mondo kaj ankaŭ multaj elstaraj famuloj de politiko kaj belartoj ricevis honoran titolon de Doktoro honoris causa de la universitato. Inter ili troviĝis personecoj kiel Marŝalo Józef Piłsudski, Marŝalo Ferdinand Foch, Maria Skłodowska-Curie kaj Ignacy Paderewski. La 7-an de majo 1919 okaze de la kvarcentjara datreveno de la fondiĝo de Akademio Lubrański okazis inaŭgura ceremonio de la universitato. En 1920 fama sociologo Florian Znaniecki fondis la unuan polan fakultaton pri sociologio kadre de ĉi-tiu universitato, kiu estis unu el la unuaj tiaj fakultatoj en Eŭropo. La universitato estis fermita dum germana-nazia invado en Pollandon en 1939. La 24-an de novembro 1940 en Varsovio komencis laboron en privataj loĝejoj konspira Universitato de Okcidentaj Teritorioj, kiu daŭrigis dum la germana okupado la agadon de fermita Universitato Adam Mickiewicz en Poznań. Dum la jaroj 1941-1944 la germana universitato okupis la konstruaĵojn de la universitato. La pola universitato estis remalfermita en multe pli malgranda formo nur post fino de la dua mondmilito. Ĝis 1955 ĝi estis oficiale nomita Universitato de Poznań. Tamen, ekde la jaro 1955 la Universitato estas nomita laŭ Adam Mickiewicz, la plej granda pola romantikisma poeto de la unua duono de la 19-a jarcento. Post reformoj en 1950, la Medicina Fakultato kun la sekcio pri dentokuracado kaj la Farmacia Fakultato de la Universitato de Poznań estis tansformitaj al sendependa lerneja institucio, nome la Universitato de Kuracaj Sciencoj de Poznań. Inter la plej konataj diplomiĝintoj de Universitato Adam Mickiewicz en Poznań troviĝas matematikistoj kiuj deĉifris la germanan ĉifrilon Enigma: Marian Rejewski, Henryk Zygalski, kaj Jerzy Różycki. Inter la lekciistoj estis Czesław Łuczak kaj Jan Sztaudynger. Ĝis nun multaj konstruaĵoj de la Universitato de Poznań estis disigitaj en lokoj apud la urbo. Ĉiuj institucioj kaj strukturoj de la universitato nun estas translokigataj al la universitatejo en Morasko. Ekde 2006 la Fakultatoj de Fiziko, Matematiko kaj Komputiko, Kemio kaj Geografia kaj Geologia Sciencoj jam funkcias en la nova ejo.
Personoj kun atribuita de la universitato honora doktoreco
Dua Pola Respubliko
Tria Respubliko
Interlingvistikaj Studoj
De 1997 en la universitato funkcias postgradaj Interlingvistikaj Studoj, sub la gvido de profesorino Ilona Koutny, membro de la Akademio de Esperanto. La kursaro okazas ĉe la Novfilologia Fakultato, kaj havas duon-ĉeestan karakteron: estas du unusemajnaj sesioj ĉiujare, en februaro kaj en septembro, kun lecionoj kaj ekzamenoj, kaj intertempe la studentoj devas hejme studi kaj verki laboraĵojn kaj taskojn. La Interlingvistikaj Studoj daŭras tri jarojn. La lasta jaro estas dediĉata al specialiĝo, kaj la studentoj devas elekti inter komunikado, lingvistiko, literaturo, tradukado, planlingvistiko kaj instru-metodiko. En la Studoj ĝis nun instruis interalie la profesoroj Vera Barandovská, Marc Bavant, Detlev Blanke, Probal Dasgupta, Nicolau Dols Salas, Michel Duc Goninaz, Michael Farris, Zbigniew Galor, Ilona Koutny, Katalin Kováts, Ulrich Lins, Aleksandr Melnikov, Humphrey Tonkin, Blazio Wacha, John Wells, kaj spertuloj en siaj terenoj kiel Tomasz Chmielik, Roman Dobrzyński, István Ertl, Aleksander Korĵenkov, Lidia Ligęza, Zsófia Kóródy, Maria Majerczak, Bradio Moro kaj Barbara Pietrzak.
Ekde 2014 la Universitato Adam Mickiewicz donas ETCS-kreditojn (laŭ la Sistemo de Transmeteblaj kaj Kunigeblaj Kreditoj, funkciantaj post la Bolonja Deklaracio de 1999) al la Interlingvistikaj Studoj por la unua fojo. Ili ricevas la plej altan kvanton eblan por dua universitata ciklo: 120 ETCS-kreditojn.
Instruista Trejnado
La specialiĝo pri instru-metodiko kadre de la Interlingvistikaj Studoj estas ankaŭ proponata de la Universitato Adam Mickiewicz kiel aparta kurso. Ĝi daŭras du semestrojn kaj disvolviĝas sub la gvido de Katalin Kováts.
Interlingvistika Simpozio
Ĉiun trian jaron, tuj post la unua sesio de nova grupo de la Interlingvistikaj Studoj, la Universitato Adam Mickiewicz okazigas Interlingvistikan Simpozion. Du paralelaj preleg-sesioj, en Esperanto kaj en la pola aŭ angla, disvolviĝas en la Novfilologia Fakultato. Studentoj ĵus finintaj la Interlingvistikajn Studojn prezentas la esplorrezultoj por siaj diplomlaboraĵoj kaj kundividas la simpozion kun aliaj prelegantoj.
Klasigo de steloj
Steloj estas klasigataj ĉefe laŭ sia spektro kaj amplekso.
Spektroklaso
Spektroklaso estas klaso de stelo laŭ la spektra klasigo. Pli simple spektroklaso priskribas koloron de stelo.
Spektraj klasoj de la plej ofte uzata klasigo estas Ĉiu el ili estas disdividita je 10 subklasoj ekde 0 ĝis 9, do ili kune estas vico
Lumigo
Steloj estas klasigataj ankaŭ laŭ sia amplekso (aŭ lumeco), por la sama spektroklaso:
Ampleksa klaso estas skribata per romiaj ciferoj kaj post la spektroklaso. Ekzemplo de la plena skribo: "A2V", kie "A2" estas spektroklaso kaj "V" estas amplekso.
Clasificarea stelelor
Garliava
estas urbo en la centro de Litovio, kiu konsideratas antaŭurbo de Kaŭno. Ĝi apartenas al la subdistrikta komunumo Kaŭno, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Kaŭno. En en la urbo vivis.
Gargždai
Gargždai (jen litove, ĵemajtie: Gargždā) estas urbo en la nordokcidento de Litovio, fondita en 1253. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Klaipėda, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Klaipėda. En en la urbo vivis.
Simple koneksa spaco
En topologio, geometria objekto aŭ spaco estas nomata kiel simple koneksa (aŭ 1-koneksa) se ĝi estas vojkoneksa kaj ĉiu vojo inter du punktoj povas esti kontinue konvertita en ĉiun la alian. Neformale, objekto estas simple koneksa se ĝi konsistas de unu peco kaj ne havi iujn ajn truojn, tra kiuj ne eblas pasigi la vojojn. Ekzemple, nek benjeto nek kafa taso (kun anso) estas simple koneksa, sed globo estas simple koneksa. En du dimensioj, cirklo estas ne simple koneksa, sed disko kaj linio estas. Spaco kiu estas koneksa sed ne simple koneksa estas nomata kiel nesimple koneksa aŭ multe koneksa.
Rimarku ke la difino nur malebligas eksteraj anso-formitajn truoj. Sfero estas simple koneksa, ĉar iu ciklo sur la surfaco de sfero povas iĝi punkton, eĉ kvankam ĝi havas truon en la centro. La pli forta kondiĉo, ke la objekto ne havas ne truoj de ĉiu dimensio, estas nomata kiel punktigebleco.
Formala difino kaj ekvivalentoj
Topologia spaco X estas nomita simple koneksa se ĝi estas vojkoneksa kaj ĉiu kontinua mapo f : S1 → X (kie S1 estas la unuobla cirklo en eŭklida 2-spaco) povas esti igita en punkton en jeno senso: tie ekzistas kontinua mapo F : D2 → X (kie D2 estas la unuobla disko en eŭklida 2-spaco) tia ke F en S1 estas f.
Ekvivalenta formulaĵo estas ĉi tiu: X estas simple koneksa se kaj nur se ĝi estas vojkoneksa, kaj por ĉiu p : [0,1] → X kaj q : [0,1] → X estas du vojoj (do, kontinuaj mapoj) kun la sama starta kaj fina punktoj (p(0) = q(0) kaj p(1) = q(1)), do p kaj q estas homotopaj relative de {0,1}. Intuicie, ĉi tio signifas ke p povas esti "kontinue reformita" al q sen ŝanĝo de finaj punktoj dum la reformado.
Ankoraŭ alia formulaĵo estas ofte uzita en kompleksa analitiko: malfermita subaro X de C estas simple koneksa se kaj nur se ambaŭ X kaj ĝia komplemento en la Rimana sfero estas koneksaj.
Propraĵoj
Surfaco (2-dimensia sternaĵo) estas simple koneksa se kaj nur se ĝi estas koneksa kaj ĝia genro estas 0. Intuicie, la genro estas kvanto de ansoj de la surfaco.
Se spaco X estas ne simple koneksa oni povas ofte konstrui de ĝi simple koneksan spacon per uzado de universala kovro.
Se X kaj Y estas homotopece ekvivalentaj kaj X estas simple koneksa do Y estas simple koneksa.
Noto ke surĵeto de simple koneksa aro per kontinua funkcio ne nepre estas simple koneksa. La ekzemplo - la kompleksa ebeno sub la eksponenta funkcia surĵeto, la rezulto de la surĵeto estas C - {0}, kiu klare estas ne simple koneksa.
La nocio de simpla konekseco estas grava en kompleksa analitiko pro jenaj faktoj:
Vidu ankaŭ
Zusammenhängender Raum
Stratostrukturo
En la stratostrukturo respektive la strukturo de trafikareo oni distingas tri sferojn:
Strata surkonstruaĵo
La surkonstruaĵo ampleksas ĉiujn tavolojn, kiuj konstruteknike necesas por porti la trafikareon. Ordinare oni de la surkonstruaĵo vidas nur la kovrotavolon (asfalton, betonon, pavimon, platojn). Sed la tuta surkonstruaĵo konsistas el diversaj tavoloj de diversaj materialoj. La surkonstruaĵo de veturejo normale havas tutdikecon de 40 – 90 cm. Por irejoj kaj biciklejoj la tutdikeco ordinare mezuras 20 – 40 cm. La sinsekvo kaj dikeco de la unuopaj tavoloj de la surkonstruaĵo estas en Germanio regulita per "Direktivo por Normigo de la Surkonstruaĵo de trafikareoj, 2001" aŭ per normigoj de la lokaj oficejoj por subterkonstruado.
Stratbazo
Stratbazo nomiĝas la artefarita terkorpo inter surkonstruaĵo kaj subgrundo, kiu unuavice nesesas por atingi la altnivelon de la strato (stratotaluso). Por la bazo validas la samaj postuloj pri portkapablo kiel por la subgrundo.
Subgrundo
Straßenquerschnitt
Saint-Cyr-sur-Mer
Saint-Cyr-sur-Mer (en la provenca lingvo Sant Ceri de Mar laŭ la klasika normo aŭ Sant Céri de Mar laŭ la mistrala normo) estas komunumo de Francio je la okcidenta limo de la departemento de Var. Ĝi kuŝas laŭ la Mediteranea Maro inter la komunumoj de Bandol kaj La Ciotat.
Ĝi konsistas el tri vilaĝoj : Saint-Cyr mem, en la internlando, Les Lecques, la ĉefa haveno kaj la malgranda haveno de La Madrague.
Švenčionėliai
Švenčionėliai estas urbo en la oriento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Švenčionys. Švenčionėliai situas proksimume 11 kilometrojn nordokcidente de la administra centro de Švenčionys. En en la urbo vivis.
Pabradė
Pabradė estas urbo en la oriento de Litovio, proksimume 10 kilometrojn de la limo al Belorusio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Švenčionys. Pabradė situas proksimume 35 kilometrojn sudokcidente de la administra centro de Švenčionys, ĉe vojo plugvidanta al Vilno. En en la urbo vivis.
Spektakla luktado
Spektakla luktado, estas amuza spektaklo, dum kiu profesiaj luktantoj similigas batalsporton. Ĝi estas ŝatata ĉefe en Usono, sed populara ĝi estas ankaŭ alie en la mondo.
Vereco kontraŭ fikcio
En plimulto da dueloj la rezultoj estas anticipe donitaj kaj la luktantoj estas kunekzercitaj. Sed spite al tio, ke temas pri amuzo, la uzataj kaptoj estas dolorigaj kaj ili povas kaŭzi gravajn vundojn. De tempo al tempo okazas reala sangado (eĉ kiam la luktanto kutime kaŭzas al si mem).
Iam estas diferenco inter la realo kaj ludo neklara, precipe se temas pri tio, kiu estas venkonta. Kelkaj luktantoj volas "fari sin por si". Ĉampionoj estadas elektitaj intence tiel, por ke ili en similaj kazoj kapablu defendi sin.
Luktadaj federacioj
La plej granda monda federacio estas World Wrestling Entertainment. Ties ĉefulo jam dum longaj jaroj estas Vince McMahon. Ĝi diferenciĝas en du partojn - Smackdown kaj RAW. La parto RAW nombras 51 luktantojn, el tio 40 viroj, 10 virinoj kaj eĉ unu hundo. La parto Smackown nombras same 51 luktantojn, el tio sole 4 virinojn.
Ekster Norda Ameriko federacioj estas ankaŭ en Eŭropo aŭ en Japanio.
Luktantoj
Inter la plej konataj luktantoj nuntempe apartenas The Undertaker, Triple H aŭ Kane. Luktantoj The Rock kaj Hulk Hogan havas post si ankaŭ kelke da filmaj roloj. The Rock ekzemple rolis en Paŝanta roko, Reĝo de skorpionoj, The Doom, Mumio revenas, Bonvenigu en ĝangalo. Hulk Holgan rolis ekzemple en filmo Nevidebla komando.
Batalo de Marignano
La batalo de Marignano (Italio) okazis dum la italaj militoj, la 13-an kaj 14-an de septembro 1515 inter la franca reĝo Francisko la 1-a kaj la Svisa Ĵurkomunumo, kiu defendis la regionon de Milano.
Antaŭhistorio
La 30-an de aprilo 1512 decidis la Dieto de la Svisa Ĵurkomunumo post fiaskaj negocoj kun reĝo Ludoviko la 12-a la militekspedicion al la Lombardio kaj konkeris kun 18'000 soldatoj en la granda pavierekspedicio la urbon Milanon, kiu tiel fariĝis svisa protektaĵo sub la reinstituciigita duko Maximilian Sforza. La svisoj konkeris ankaŭ aliajn teritoriojn sude de la Alpoj kaj tiel nun kontrolis ĉiujn montpasejojn inter Stilfserjoch kaj Granda Sankta Bernardo. La superrego svisa estis konfirmita per granda venko kontraŭ francaj kaj veneciaj armeoj okaze de la batalo de Novara la 6-an de junio 1513.
La posteulo de Ludiviko la 12-a, Franco la 1-a, daŭre deziris reakiri Lombardion kaj Milanon kaj ofertis al la Svisa Ĵurkomunumo la sumon de 400'000 kronoj por la urbo. La svisoj tion malakceptis, kaj tiam Franco la 1-a kun armeo de 55'000 soldatoj marŝis al Milano. La Svisa Dieto tiam sendis trupon de 18'000 soldatoj trans la Alpoj por subteni la defendantojn de Milano. Malgraŭ sia armea supereco Franco la 1-a plunegocis kun la svisoj kaj estis interkonsentita la kontrakto de Gallarate, kiun tamen nur Berno, Soloturno, Friburgo kaj Bielo akceptis, kaj iliaj soldatoj forlasis la lokon.
La batalo
Per ataketo antaŭ la pordoj de Milano la francoj provokis la svisojn al atako. En tri atakgrupoj la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo kun 20'000 soldatoj profunde penetris la militkampon de la francoj. La batalo restis sendecida kaj la du armeoj bivakumis sur la batalkampo. Kiam venontmatene la batalo rekomenciĝis, alvenis rajdistaro de Venecio sub la gvido de la sperta komandanto Bartolomeo d'Alviano kaj atakis la ĵurkomunumanojn dorse sub la batalkrio «San Marco!». Mortis sub la batalkampo preskaŭ 12'000 homoj, la plej multaj estis svisoj. La restaĵoj de la svisa armeo ne plu estis batalkapabla kaj la francoj povis orde retiriĝi al Milano kaj preni la kontrolon pri la urbo.
Pravigo de la Rajtoj de Homoj
Pravigo de la Rajtoj de Homoj (anglalingve A Vindication of the Rights of Men) estas politika libro pri la defendo de la idealo de la Franca Revolucio de 1789. Ĝi estis redaktita de la feminista verkistino Mary Wollstonecraft en 1790, kiel repliko al la konservativaj kritikoj de Edmund Burke en Pensoj pri la Revolucio en Francio.
Wollstonecraft argumentis, ke la tiama situacio de virinoj estis komparebla al tiu de sklavoj, kaj riproĉis al Thomas Paine ke li ne sufiĉe emfazis la rajtojn de ĉiuj homoj, ne nur viroj.
Sed per sia verko, Wollstonecraft deziris ne nur repliki al la Pensoj de Burke : ŝi ankaŭ kaj samtempe respondis al alia verko de Burke, tio estas lia Filozofa Enketo pri la Origino de Niaj Ideoj de la Sublimo kaj de la Belo (1756), en kiu li opinias ke la belon oni asocias kun febleco kaj virineco, dum la sublimon oni asocias kun forto kaj vireco. La verkistino ruze uzas la retorikon de Burke kontraŭ li mem : ŝi argumentas ke la tre patosa stilo de Burke — ekzemple la ekstrakto kiu priskribas per bombasta prozo la multajn elprovojn imponitajn al la reĝino Marie-Antoinette — aliformigas lian leganton en feblan virinon, kortuŝitan de malgaja spektaklo.
Belga Esperanto-Federacio
Belga Esperanto-Federacio estas la Landa Asocio de UEA en Belgio, fondita en 1962. Antaŭe Belgio havis du Landajn Asociojn, nome Belga Ligo Esperantista kaj Flandra Ligo Esperantista. Belga Esperanto-Federacio estas precipe surpapera organizaĵo, ĉar UEA ne rekonas la tri naciajn Esperanto-organizaĵojn Flandra Esperanto-Ligo, la valonan Asocio por Esperanto kaj Esperantista Brusela Grupo. La asocio sen profita celo BEF ĉesis ekzisti la 17-an de decembro 2005 kaj transdonis grandan parton de sia havaĵo al la tri supre nomitaj naciaj organizaĵoj.
Belga Esperanto-Federacio estas ekde 2005 de-fakta asocio. En ĝi membras Flandra Esperanto-Ligo, Asocio por Esperanto, Esperantista Brusela Grupo, Belga Esperanto Fervojista Asocio, kaj la Verdaj Skoltoj (ekde la 14a de marto 2015).
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1962-4 De Esperantist dec.jpeg|El De Esperantist, 1962(4) Dosiero:1964 46-a de BEF - Liège.jpeg|Insigno de la 46-a belga kongreso, 1964. Dosiero:1965 47-a de BEF - Oostende.jpeg|Insigno de la 47-a belga kongreso, 1965. Dosiero:1966 Esperantocongres te Leuven.jpeg|48-a belga Esperanto-kongreso en Loveno, junio 1966 (el Gazet van Antwerpen). Dosiero:49a Kongreso Belga.jpeg|49-a belga Esperanto-kongreso en Karloreĝo, 1967. Dosiero:1968-05-31 Volksgazet.jpg|50-a belga Esperanto-kongreso en Bruselo, junio 1968 (el Volksgazet). Dosiero:1968 Esperanto-congres Brussel.jpeg|50-a nacia kongreso, Bruselo 1968 Dosiero:1978 Diservo 60-a Eo-Kongreso BEF.jpeg|60-a nacia kongreso en Karloreĝo, 1978 </Gallery>
Malnova preĝejo Sankta-Pancras
La malnova preĝejo Sankta-Pancras (anglalingve St Pancras Old Church), pli simple konita kiel la preĝejo Sankta Pancras (St Pancras Church) antaŭ la konstruo de la nova preĝejo Sankta-Pancras proksime, estas rigardata kiel unu el la plej malnovaj religiaj konstruaĵoj de Londono kaj Anglio rilate al kristana kulto. Ĝi estas dediĉata al Sankta Pancracio kaj situas en la historia londona kvartalo St Pancras.
Onidire, preĝejo ekzistas tie depost la jaro 313 aŭ 314. Ĝi restis la ĉefa preĝejo de la loka paroko ĝis 1822, kiam oni starigis la novan preĝejon. Ĝi estas ekde tiam kapelo.
La arkitekto John Soane kreis tombon por sia edzino kaj si mem en la apuda tombejo. Aliaj famuloj entombigitaj tie inkludas Johann Christian Bach kaj John Flaxman. Ekzistas cetere tombomonumento por la verkistino Mary Wollstonecraft kaj William Godwin, kvankam iliaj restaĵoj nun situas en Bournemouth.
En 1968, la muzikbando The Beatles faris tie faman serion da fotoj por unu el sia albumo.
Originalaj Rakontoj el la Reala Vivo
Originalaj Rakontoj el la Reala Vivo, kun Konversacioj kalkulitaj por reguligi la Afektojn, kaj Formi la Menson laŭ Vereco kaj Boneco (anglalingve Original Stories from Real Life with Conversations calculated to Regulate the Affections, and Form the Mind to Truth and Goodness), publikigita en 1788, estas la ununura porinfana verko de la feminista verkistino Mary Wollstonecraft (1759-1797). Unue eldonigita de Joseph Johnson, la libro denove eldoniĝis en 1791, kun desegnaĵoj fare de William Blake. Ĝi estis sekve represita plurfoje ĝis 1820.
La Originalaj Rakontoj temas pri la edukado de du junaj knabinoj, Mary kaj Caroline (nomitaj tiel laŭ du veraj edukatinoj de Wollstonecraft), fare de bonkora kaj patrina persono, Sinjorino Mason. La knabinoj, kiuj suferas pro manko de edukado, alvenas al S-ino Mason kun multaj kulpoj, ekzemple avareco aŭ malmodesteco. S-ino Mason, danke al sia propra ekzemplo, per siaj rakontoj kaj vivspertoj, kuracas la knabinojn el iliaj malperfektaĵoj, kaj donas al ili la deziron esti virtaj.
Tiu libro ĉefe priskribas la forlason de la infanaj malbonaĵoj antaŭ fariĝi raciema, kompatema plenkreskulo. Tra la tuta teksto, Mary Wollstonecraft emfazas la neceson de bona ekvilibro inter racio kaj kompato : tio fariĝis tipa de ŝiaj verkoj, kaj precipe reaperis en Pravigo de la Rajtoj de Virino (1792).
Rudamina
estas loĝloko kaj administra areo (seniūnija) en la oriento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Vilno. Laŭ la censo de en la loĝloko vivis.
Peroksisomo
Peroksisomo (glioksisomo en rezerva histo de plantaj grajnoj), ankaŭ nomata mikrokorpeto estas evolucie tre malnovaj ĉelorganoj en eŭkariotaj ĉeloj. Ili konsumas, uzas en la multflanka metabolismo oksigenon kaj tiel estas rigardataj kiel la unuaj senvenenigaj aparatoj, por kies apero necesis oksigenentena atmosfero.
Konstruo, funkciado
Temas pri malgrandaj (diametro de 200 - 500 nm) vezikloj, ĉirkaŭitaj per simla membrano kaj kiuj troviĝas en citoplasmo de ĉelo. Peroksisomoj enhavas enzimojn, (oksidado), kiuj deprenas hidrogenon de la diversaj substratoj kaj kunligas per molekulara oksigeno al hidrogena peroksido. La hidrogenperoksidon malkonstruas peroksidazo, de kie la nomo de la organelo. Nombro, grando, konstruo de la peroksisomo dependas de ĉeltipo kaj evoluaj kondiĉoj.
Valčiūnai
- proksimuma prononco - estas loĝloko kaj administra areo (seniūnija) en la oriento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Vilno. Laŭ la censo de en la loĝloko vivis.
Peroksisomo
Konstruo, funkciado
En la peroksisomoj troviĝas ĉ. 60 monooksigenazoj kaj oksidazoj (enzimoj), kiuj katalizas la oksidativan malkonstruon de grasacidoj, alkoholoj kaj aliaj materialo.
malkonstruo de hidrogenperoksido: 2 H2O2 → 2 H2O + O2.
Glioksisomoj
Glioksisomoj ricevis la nomon de tio, ke ili partoprenas en la glioksilat-ciklo. La enzimoj de la glioksisomo ebligas malkonstruon de grasoj kaj konstruon de ekz. sukeroj, proteinoj.
Frostenpenetra profundo
La frostenpenetra profundo estas la maksimuma vertikala profundo, ĝis kie dum iom longa frostperiodo la tersurfaco frostiĝas kaj la grundofrosto avancas.
Pagiriai
- proksimuma prononco - estas loĝloko kaj administra areo (seniūnija) en la oriento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Vilno. Laŭ la censo de en la loĝloko vivis.
Frostenpenetra profundo
Tiu profundo dependas de la aertemperaturo super la grundo, la sunenradiado kaj la albedo de la grundo, la kovro per neĝo kaj precipe de la varmokondukta kapablo de la grundo mem, kiu laŭ la konsisteroj, poreco kaj akvenhavo forte varias.
Graveco en la stratkonstruado
En la konstrufako, precipe en la stratkonstruado, la konstruobjektoj devas havi tralaskapablan frostprotektan tavolon el gravelo aŭ ŝtongruo, en kiu la akvo, entenata en la grundo, povas deflui. Frostiĝanta akvo rezultigas glacilenson kaj formiĝon de stratotruoj.
Por malpli strenataj konstruaĵoj aŭ por grundoj kun pli granda varmokapacito tiu valoro povas esti malpliigita al ½ ĝis ¾ metro.
Komitato de UEA 1950-1953
La Komitato de UEA de 1950 ĝis 1953 konsistis el jenaj personoj:
Komitato de UEA 1920-1924
La Komitato de UEA elektita en 1920 havis, laŭ la propono de la antaŭa Komitato, jenajn anojn:
Ĉiuj proponitaj estis elektitaj, kun ne tro grandaj voĉdiferencoj.
Avižieniai
- proksimuma prononco - estas loĝloko kaj administra areo (seniūnija) en la oriento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Vilno. Laŭ la censo de en la loĝloko vivis.
Maišiagala
- proksimuma prononco - estas loĝloko kaj administra areo (seniūnija) en la oriento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la subdistrikta komunumo Vilno. Laŭ la censo de en la loĝloko vivis.
Partneraj loĝlokoj
Inter la partneraj loĝlokoj estas
La Ciotat
La Ciotat (en provenca okcitana lingvo La Ciutat laŭ la klasika normo aŭ La Ciéuta laŭ la mistrala normo) estas havena urbo de Provenco kaj konsideratas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.