cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martin Eden
Martin Eden estas romano skribita fare de Jack London kaj publikigita laŭ partoj inter septembro 1908 kaj septembro 1909 kaj unue estis publikigita en libroformo en 1909, en Usono, en la angla. La romano estas inkludita en la listo de Le Monde de la 100 libroj de la jarcento.
En 1914 la romano estis farita por la produktado de plenlonga filmo ĉefrolata de Lawrence Peyton, sed la filmo ne estis kompletigita kaj la stelulo estis mortigita en la Unua Mondmilito.
"Martin Eden" estas romano, kiu priskribas la vojon de junulo, de simila karaktero kiel la verkisto, maledukita kaj neklera, kiu renkontas riĉan junulinon, kiu studas en universitato kaj enamiĝas al ŝi kaj al la librokulturo ĉirkaŭ ŝi. La romano inkludas ĉeftemojn kaj detalojn de la vivo de la verkinto, sed ne estas membiografia, kiel ĝia fino indikas.
Intrigoresumo
Martin Eden, juna kaj forta maristo, intervenas en interbatigo kaj savas bonan junan fremdulon. La bona filo invitas Edenon al manĝo ĉe sia familio kaj tiel Eden konas burĝan familion kaj edukitajn homojn. Edeno enamiĝas al la plej juna fratino, kiu estas kelkajn jarojn pli aĝa ol li kaj multe pli klera ol li. Edeno decidas plibonigi sian edukadon kaj en relative mallonga tempo legas multajn librojn, studas kaj digestas ilian enhavon, estas altirita al filozofio kaj prenas politik-ekonomiajn poziciojn. Li provas trovi manieron kiu igos lin inda svatanto en la okuloj de la juna virino kaj tiucele decidas iĝi verkisto kaj vivteni de kreiva skribo. Malgraŭ sia juna aĝo li multe eksperimentis kaj konis ekzotajn lokojn, pri kiuj li verkis rakontojn kaj provis vendi ilin al eldonejoj kaj revuoj, sed sen sukceso.
La romano samtempe sekvas la evoluan rilaton inter Martin Eden kaj lia amatino, lian intelektan evoluon kaj lian ekonomian lukton kaj lian literaturan karieron, kun ĉiu el la padoj influantaj kaj influataj per la cetero de la kanaloj. London utiligas la intrigon kaj la rolulon por prelegi pri filozofiaj kaj sociekonomiaj temoj.
Adaptoj
Estas du samnomaj adaptoj al kinarto, nome unu en silenta filmo de 1914, nur kvin jarojn post la romanpublikigo, reĝisorita de Hobart Bosworth kun stelulo Lawrence Peyton, kaj alia de 2019, reĝisorita de Pietro Marcello, kiu estis elektita por konkurenco al la Ora Leono en la 76a Internacia Kina Festivalo de Venecio, kie Luca Marinelli ricevis la Pokalo Volpi por Plej Bonkvalita Aktoro.
Lucinda Williams
Lucinda WILLIAMS (naskita la 26-an de januaro 1953 ) estas usona popolmuzika, roka kaj blusa kantisto kaj poeto.
Ŝiaj unuaj albumoj surbendigitaj en 1978 kaj 1980 ricevis tre malmulte da atento de la amaskomunikilaro kaj publiko. En 1988, Williams publikigis albumon portantan ŝian nomon kiu diskonigis ŝin kaj ekis ŝian famon.
En 1998 ŝi publikigis sian plej sukcesan albumon "Car Wheels on a Gravel Road", pro kiu ŝi gajnis Grammy Award. Ekde tiu ĉi albumo, ŝi publikigis sep pliajn albumojn, kiuj ne havis la saman kapturnigan sukceson.
En 2002 ŝi estis elektita de la revuo Time kiel la plej bona usona poeto.
Jenő Csapó (pentristo)
Jenő Csapó [ĉapO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csapó Jenő estis hungara pentristo. Lia origina familia nomo estis Singer [zinger].
Lucinda Williams
Vivo
Williams estis naskita en Lake Charles, Luiziano, la filino de poeto kaj literaturprofesoro Miller Williams kaj amatora pianisto. Ŝiaj gepatroj divorcis en la mez-1960-aj jaroj, kiam ŝia patro gajnis gepatrorajton de ŝi kaj ŝiaj pli junaj gefratoj.
Jenő Csapó (pentristo)
Jenő Singer naskiĝis la en Kiscell, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Csapó devenis el juda familio. Li studis en Vieno ĉe fr:Alexis Kreyder, poste en Académie Julian ĉe William Adolphe Bouguereau kaj fr:Jules Lefebvre. Hejmenveninta li pentradis ĉefe aĵpentraĵojn en Budapeŝto. Ekde 1911 li ekspoziciis. En la 1920-aj jaroj li ofte pentris kaj ekspoziciis ankaŭ en okcidenta Eŭropo. Li edziĝis en 1908 kaj vidviĝis en 1948.
Lucinda Williams
Vivo
Kiel ŝia patro, ŝi ankaŭ suferas de malfermita spino. Williams neniam finis mezlernejon, sed estis akceptita studi ĉe la Universitato de Arkansaso. Williams komencis verki 6-jaraĝa kaj montris altiron al muziko en frua aĝo. Ŝi komencis ludi la gitaron 12-jaraĝa. La unua viva prezento de Williams okazis kiam estis 17-jaraĝa en Meksikurbo kiel parto de duopo kun amiko, banĝludanto nomita Clark Jones.
Vivel del Río Martín
Vivel del Río Martín [biBEL delriomarTIN] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la okcidento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La loknomero del Río Martín estas aludo al la rivero Martín. En la municipa teritorio estas ankaŭ la loĝloko Armillas.
Geografio
Ĝi estas je 73 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, kaj inter Villanueva del Rebollar de la Sierra (okcidente laŭ la ŝoseo A-1508) kaj Martín del Río (oriente laŭ la nacia ŝoseo N-211). La urba kerno estas sur 970 msm, pro kio estas malvarma klimato. La altitudo de la municipa teritorio gamas inter 1260 msm norde kaj 950 msm borde de la rivero Vivel.
Ĝi estas en montara Iberia Sistemo en areo kie ekfluas diversaj rojoj, nome Vivel kaj Segura, kiuj poste unuiĝas kaj kontribuas al fluado de la rivero Martín, jam en la municipo Martín del Río.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Vivel del Río Martín kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 75 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Nune rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Tournoisis
Tournoisis estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Vennecy
Vennecy estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Brná (Věžná)
Brná (Birna) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Věžná en distrikto Pelhřimov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudokcidente de Věžná. Estas ĉi tie registritaj 26 adresoj. Vivas ĉi tie.
34890 Vasikaran
34890 Vasikaran estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de la orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Katni
La plej malsupra mapo metis Katni-n en malĝustan pozicion!
Katni, laŭ (कटनी), (ankaŭ konata kiel Murvara aŭ Mudvara) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
Brná (Věžná)
Brná estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,75 km².
34890 Vasikaran
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 10-an de novembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sangita Vasikaran, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Teksasa Akademio pri Matematiko kaj Scienco de Denton (Teksaso, Usono).
Katni
Demografio
Katni havis populacion de en 2011 kun legopovo de 87%, kiu estas signife pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Katni situas sur malebenaĵo laŭ la samnoma rivero Katni 304 metrojn super la marnivelo. Ĝabalpur troviĝas 88, Satna 92, Damoh 96, Reva 122, Lalitpur (Barato) 224, Singrauli 235, Ambikapur 297, subŝtata ĉefurbo Bopalo 309, Indaur 480, tutlanda ĉefurbo Delhio 620, Kolkato 827, Mumbajo 952 kilometrojn (aere) (nepre uzu la mapon kiel Murwara!).
Ekonomio
Ĉirkaŭaĵo de Katni havas abundon de kalkoj kaj baŭksitoj. La urbego mem estas grava produktejo pri armiloj.
Lingvoj
En Katni la oficiala lingvo estas la hindia.
Religioj
En Katni plejparto de la populacio estas hinduoj.
Eduko
En Katni ekzistas kelkaj altlernejoj kun bakalaŭroj kaj postbakalaŭraj kursoj.
Trafiko
En Katni kruciĝas la fervojaj linioj nordo-sudo kaj oriento-okcidento. Ekzistas pli ol 5 mil da fervojistoj en la urbego, ankaŭ estas 200 lokomotivoj, se ne paroli pri la lokomotiva riparejo. Kuras al la urbego 4 ĉefvojoj kaj sola flankovojo. La plej proksima flughaveno funkcias en Ĝabalpur.
Klimato
Damoh havas humidan subtropikan klimaton laŭ Klimata klasifiko de Köppen (Cwa). Jare pluvas iom pli, ol 1000 mm, inter junio-septembro pli ofte pluvas pro la musonoj. La temperaturo averaĝe varias inter 18-33 °C.
RER NG
RER NG aŭ Z 58000/Z 58500 estas planita veturanta materialo por kiu Société nationale des chemins de fer français (SNCF) petis tri prezofertojn en junio 2012, majo 2013 kaj aprilo 2015 - la unuaj du estante klasifikitaj sen rezulto - nome de Syndicat des transports d'Île-de-France (STIF). Tiu materialo celas ekipi linion D komence, poste linion E (Eole), plilongigita ĝis. Ĝi estos konstruita de Alstom kaj Bombardier. La projekto enhavas la liveradon de 255 vagonaroj. Ĝi anstataŭos la Z 20500 de RER D kaj la Z 22500 (MI 2N Eole) de RER E.
La suferoj de la juna Werther
La suferoj de la juna Werther (Die Leiden des jungen Werthers) estas leteroromano de Johann Wolfgang von Goethe, unue eldonita en 1774.
Tio estas la unua romano de Goethe, kaj ĝi famigis lin preskaŭ subite en la tuta germana spaco. La romano estis publikigita en la aŭtuno de 1774 ĉe la Lepsika librofoiro kaj estis grandega sukceso tie. Oni povas diri, ke tio estas la sola romano de Goethe jam legita de liaj samtempuloj. La sukceso kiun li atingis alportis al Goethe diskonigon kaj riĉaĵon por la resto de lia vivo. La romano estas unu el la verkoj de reprezentateco de la fluo de Sturm und Drang ("Sturmo kaj impeto").
George Frederick Wates
Krome li aŭtore publikigis plurajn librojn, el kiuj iuj ankaŭ estis tradukitaj al Esperanto. El ili aparte menciindas:
La suferoj de la juna Werther
Intrigo
La plej granda parto de la romano (krom la fino) konsistas el leteroj skribitaj de la protagonisto Werther al sia amiko Wilhelm. Werther, junulo, kiu ankoraŭ ne trovis sian sorton en la vivo, fuĝis de la burĝa vivo al la urbeto "W". Tie li pasigas sian tempon agrable en naturo kaj pentradoturneoj. Unun tagon li estas invitita al balo, kie li renkontas Lotte, la filinon de komizo, kiu estas prizorganta siajn ok fratojn ekde la morto de sia patrino. Werther anticipe scias, ke ŝi estas fianĉigita, kaj tamen neas ĉi tiun fakton kaj rapide enamiĝas al ŝi. Dum la balo, ekstere okazas ŝtormo, kiu memorigas ilin ambaŭ pri la sama kanto de Klopstock, kaj alportas ilin al la ekkompreno ke ili estas proksimaj en sia psiko. Ekde tiu momento, Werther kaj Lotte ofte pasigas tempon kune.
La sentoj de Werther ŝanĝiĝas kiam Albert, la fianĉo de Lotte, revenas de sia afervojaĝo. La ĉeesto de la fianĉo evidentigas al li la senesperecon de la amo, kiun li havas al Lotte. Kvankam Albert estas societema kaj bonveniga persono, la rilato inter li kaj Werther restas streĉita. Kiam Werther ekkomprenas ke lia forta kaj senespera amo por Lotte endanĝerigas lin, li forlasas la urbon. Post provi sian manon ĉe klerika laboro, li malesperas de la bagateleco kaj rigoro implikita en burokratio, kaj revenas seniluziigita al la grandurbo. Dum lia foresto, Lotte kaj Albert geedziĝas. Werther vizitas Lotte unu vesperon, vokas ŝian antikvan poezion, kaj poste la emocio superfortas ilin ambaŭ kaj ili kisas. Lotte eskapas kaj promesas neniam renkonti Werther denove. Werther sinkas en plenan malesperon. Li skribas adiaŭleteron, petas Albert du pafilojn pro iu preteksto, kaj pafas sin al morto.
La amo de Goethe por Charlotte Buff
La intrigo de la romano enhavas certajn aŭtobiografiajn ĉeftemojn. Dum siaj studoj en la tribunalo en Wetzlar, Goethe renkontis Charlotte Buff kaj enamiĝis al ŝi. Al Buff delonge estis promesita advokato nomata Kasztner, kiu ankaŭ estis pli ŝatata al ŝia patro ol la juna Goethe kun la artaj ambicioj, kiuj jam elstaris pli ol liaj juraj kapabloj. Goethe fortranĉis sin de Charlotte Buff, kaj laŭ la rakontanto tradukis sian doloron en leterromanon en verkada frenezo kiu daŭris tri monatojn.
La Memmortigo de Karl Wilhelm Jerusalem
Kelkaj el la detaloj en la romano iras preter la vivrakonto de Goethe. Antaŭ ĉio la fino: Dum Werther elektis memmortigi, Goethe turnis siajn energiojn al skribo. La inspiro por la priskribo de la ago de memmortigo venis al Goethe de lia konato kaj juna kolego, Karl Wilhelm Jerusalem, kiu faris memmortigon en oktobro 1772 per pafo en la kapon pro senreciproka amo, kaj kies tombo en la grandurbo de Wetzlar fariĝis pilgrimloko por senesperaj junaj amantoj. Kestner, la fianĉo de Charlotte Buff, rakontis al Goethe pri la memmortigo. Li ankaŭ estas tiu kiu bedaŭrinde pruntedonis al Jerusalem la pafilon per kiu li finis sian vivon. La rakonto pri la memmortigo de Jerusalem igis Goethe kombini liajn travivaĵojn de la somero de 1772 kun la sorto de Jerusalem kaj priskribi ilin en romano. Goethe formis la rolulon de Werther en la karakteraj trajtoj de Jerusalem. Por pli detale rigardi la cirkonstancojn de la memmortigo, Goethe revenis al Wetzlar en novembro 1772, kie li okazigis babiladojn kun la partneroj de Jerusalem. Goethe ankaŭ integrigis la priskribojn de Kestner en sia priskribo de la memmortigsceno en sia letero, foje sufiĉe laŭlitere.
La kulto de la romano kaj la skandalo ĉirkaŭ ĝi
Kun la publikigo de la romano, inter la gejunuloj eksplodis vera "Werther-histerio", kiu igis la rolulon de Werther rolmodelo. Lia priskribo inspiris kreon de vesta modo (flava pantalono, flava veŝto, blua mantelo), kaj ankaŭ aperis aliaj produktoj (taso, razakvo). Ilustraĵoj de scenoj de la romano ornamis kafujojn kaj tekruĉojn, tasojn kaj aliajn kuirejajn ilojn. Inter la edukita burĝaro de la periodo regule okazis tetempo por ĉiutaga renkonto kun la literaturo de la epoko.
Kontraŭuloj de la romano ankaŭ ekestis. La eklezio, same kiel aliaj verkistoj de la tempo, vidis en la romano la gloradon de la ago de memmortigo, kaj kredis ke adoleskantoj imitas la agon. Tio venis al juĝproceso, en kiu la eklezio ŝveligis la nombrojn de memmortigoj, ĝis hodiaŭ ne plu eblas scii kiom da memmortigoj efektive originis kulpe de la romano. Oni supozas, tamen, ke ĉi tiuj estas izolitaj kazoj. Goethe argumentis en sia defendo ke li donas la plej bonan ekzemplon en sia propra elekto en la vivo, kaj ke skribo mildigas kordoloron. Kiam ondo de memmortigoj estas observita pro la memmortigo de famulo, la fenomeno estas nomita la Werther-efiko.
La graveco de la romano en la historio de germana literaturo
La romano estas konsiderita antaŭulo de la koncepto de sentimentaleco (Empfindsamkeit) en literaturo, same kiel ŝlosila romano en la fluo de Sturm und Drang. La romano estis presita en tre alta nombro da ekzempleroj rilate al la periodo de sia eldonado, kaj estis unu el la kaŭzoj de la fenomeno "histerio de legado".
Goethe ne povis imagi, ke la romano fariĝos tutmonda sukceso. Wetzlar nuntempe prezentas kolekton de parodioj, imitaĵoj, polemikoj kaj tradukoj en plej diversaj lingvoj. La sukceso de la romano transcendis paseman modon. Goethe mem traktis tion en sia aŭtobiografio:
Thomas Mann, kiu reverkis la intrigon de la romano en sia romano Lotte en Weimar, skribis:
Literaturaj adaptoj
La romano ricevis multajn imitaĵojn, adaptiĝojn kaj parodiojn. Inter ili:
Sándor Bodnár
Sándor Bodnár [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bodnár Sándor estis hungara reĝisoro, instruisto.
Sándor Bodnár naskiĝis la en Hajdúböszörmény, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Bodnár li akiris pedagogian diplomon en 1951, poste li estis subaktoro en Teatro Csokonai (Debrecen). Li akiris dramaturgian diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1958. Lia ĉefinstruisto estis Miklós Gyárfás. Li komencis sian reĝisoran karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto). Li estis levita reĝisoro en 1970. Intertempe en 1966 li fondis aktoran lernejon en la Nacia Teatro, kie li instruis ĝismorte.
Liaj plej konataj disĉiploj
János Ács, Péter Andorai, Ildikó Bánsági, Zoltán Berzsenyi, Zoltán Breyer, Eszter Csákányi, Zsuzsa Csarnóy, György Dora, Oszkár Gáti, Károly Gesztesi, János Háda, Ildikó Hámori, Kata Huszárik, Csaba Ivánka, László Jászai, Gergő Kaszás, János Katona, Armand Kautzky, Kati Lázár, Tibor Lesznek, Sándor Lukács, Ádám Lux, Márta Martin, Tünde Murányi, György Nádas, Fruzsina Pregitzer, Anna Ráckevei, Miklós Rázga, Mónika Sáfár, Bernadette Sára, Ádám Schnell, Barnabás Szabó Sipos, László Szacsvay, Krisztina Szalay, Béla Szerednyey, Zoltán Szerémi, Sándor Szűcs, Péter Trokán, Dénes Ujlaki, Mátyás Usztics, Klári Varga.
Villemurlin
Villemurlin estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Villeneuve-sur-Conie
Villeneuve-sur-Conie estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Homfutbalo
"Vivanta tablofutbalo", "homa tablofutbalo" aŭ mallonge homfutbalo estas variaĵo de teama sporto, loze simila al futbalo. En ĝi sportistoj en du teamoj sur sporta tereno mantenas grandajn stangojn kaj do povas malpli libere moviĝi ol kutime en futbalo, kaj tiam provas simuli la ludon de tablofutbalo.
Rilatoj al Esperanto
En Esperant-lingva medio homfutbalo aparte flegatis dum la Oranĝaj Renkontiĝoj en la urbo Hernusando de Svedio, kiuj okazis ekde 2007 ĉiujare ĝis almenaŭ 2014.
Petrus Klausener
Petrus KLAUSENER (naskiĝinta la en Aachen-Burtscheid, mortinta la  ĉe Oelenberg-abatejo en Reiningue, Haut-Rhin) estis pastro germana kaj taksatas patro de la  trapista vivo en Germanujo.
Vivo
Estante filo de arĥitekto li eniris la 14-an de septembro 1802 la cistercian monaĥejon de Kleinburo je Rosendahl membrecpostulante kaj faris siajn solenajn promesojn la 9-an de aprilo 1805. La 30-an de aŭgusto 1806 li estis ordinita pastro en la katedralo de Münster. Post la morto de abato Eugène de Laprade (1816) lia papa moŝto Pio la 7-a nomumis lin en 1817 superulo de la ina kaj malina monaĥejo en Rosendahl-Darfeld. Elekto ne eblis pro la politika situacio. La monaĥeja ekzisto estis almenaŭ priorece daŭrigita kaj Klausener estis unuanime elektita titulara prioro la 26-an de februaro 1819.
La venontajn jarojn estis malfacilaj tempoj por la cistercianoj. Per edikto de la 24-a de julio 1811 la franca registaro - tiam apartenis al ĝia influkampo ankaŭ la Duklando Vestfalio aboliciis ĉiujn trapistajn monaĥejojn kaj konfiskis ilian posedaĵojn; kvazaŭ ĉiuj monaĥoj kaj monaĥinoj devis forlasi Darfeld. Nur en 1814, post kiam la malvenko de Napoleono Bonaparte mildigis la situacion, al ili estis permesite reveni fare de la nun prusa registaro. Sed sub tiaj kondiĉoj regula religia vivo apenaŭ eblis. Samtempe abato Laprade igis reĝon Ludoviko la 18-a (Francio) resendi la religiajn konventanojn al Francio. Parto de la frokuloj iris al Entrammes sub la gvidado de Bernard de Girmont kaj fondis tie la monaĥejon Port-du-Salut la 21-an de februaro 1815. Alia parto fondis la monaĥejon Gard en 1817 sub la gvidado de la antaŭa Darfeld-vicprioro Germain Gillon. Post la morto de Laprade la germanaj monaĥoj kaj monaĥinoj turnis sin al Alzaco sub la gvidado de sia superulo Klausener. Tie oni atingis la gajnon de la antaŭan aŭgustenana klostro de Oelenberg en 1824. En septembro 1825 la lastaj 62 trapistoj ekl Darfeld (34 monaĥinoj kaj 28 monaĥoj) translokiĝis al Oelenberg. La Kleinburo-monaĥejkomplekso ĉe Rosendahl estis disfaligita en 1827.
Tuj post starigo klostra je Oelenberg Julia Revolucio de 1830 forpelis la konventulojn denove. Klausener iris kun la prioro de la fratinoj Stanislaus Schey kaj kelkaj fratinoj al Svislando unue al iama monaĥejo de Beinwil SO poste al Laufen BL.
Kiam la situacio en Francio trankviliĝis, la monaĥoj (kaj poste ankaŭ la monaĥinoj) iom post iom revenis al sia monaĥejo, kiu fariĝis abatejo en 1831. Elektite abato la 10-an de februaro 1832, Petrus Klausener estis instalita la 2-an de aprilo 1832 post konfirmo fare de la ĉefa superulo cistercia Sisto Benigni (la 3-an de marto 1832); beniĝo faris fare de episkopo Pierre-Tobie Yenni.
Sub la gvidado de Klausener, la nova abatejo rapide prosperis. Tereno estis aĉetitaj kaj farmkonstruaĵoj starigitaj. La aŭtarkio de la du monaĥejoj do estis certigita. En 1850, la jaro kiam abato Klausener mortis, jam cento da monaĥoj apartenis al la monaĥeja komunumo, inkluzive de la novicoj. Petrus Klausener mortis post longdaŭra malsano kaj estis entombigita sur la abateja tombejo de Oelenberg. Lia posteulo estis la Ephrem van der Meulen.
Vienne-en-Val
Vienne-en-Val estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Vitry-aux-Loges
Ardon - prononco - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Sigloy
Ardon estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Nové Hutě
Nové Hutě (Kaltenbach) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice, proksimume 11 km okcidente de Vimperk. Vivas ĉi tie. La municipo situas en supermara alteco 1 025 m sur teritorio de PPR Šumava, en valo de rojo Vydří potok. Proksime de la municipo sur deklivo de monto Přílba troviĝas centrejo de vintraj sportoj kun kvar skitiriloj.
Nové Hutě estis memstara municipo ĝis la jaro 1960 kaj poste denove ekde la jaro 1992; inter tio ĝi falis sub municipo Nový Svět kaj Borová Lada.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1840, kiam ĝi estis fondita kiel vitrofarista domaro.
La loĝigo estis en la loko disigita kaj al la municipo aprtenis domaroj kaj solejoj Weiler, Staré Hutě (Althütte aŭ Höfe Althütte), Pokovy Hutě (Bockhütte), České Chalupy (Böhmhäuser), Františkov (Franzensthal), Froschau, Granitz, Pláně (Planie) kaj Neuhütte nomata ankaŭ Unterkaltenbach.
En la jaro 1930 vivis en la municipo 1406 plejparte germane parolantaj loĝantoj. Nuntempe plimulto da domoj servas kiel pensionoj.
Saint-Père-sur-Loire
Saint-Père-sur-Loire estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Traînou
Traînou estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Saran (Loiret)
Saran estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Respenda de la Peña
Respenda de la Peña [resPENda delaPEnja] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Montaña Palentina.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 65,65 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 147 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, nome ĉirkaŭ 3 500 el la 1900-aj jaroj, sed rilate al aligo kaj malaligo de loĝlokoj (prie vidu suben en Historio). Ĝi distas 98 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas la jenajn submunicipojn:
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj kaj la ermitejoj.
Montalbán
Montalbán [montalBAN] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la okcidento de la norda komarko Minbasenoj, kies administracia komarka ĉefurbo estas Utrillas, dum Montalbán mem estas la histori-kultura komarka ĉefurbo.
Geografio
Ĝi estas je 77 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, kaj inter Martín del Río (okcidente) kaj Castel de Cabra (oriente) laŭ la nacia ŝoseo N-211. Krome laŭ la nacia ŝoseo N-420 iom sude estas Utrillas, dum norde laŭ la A-222 oni iras al La Hoz de la Vieja, Cortes de Aragón kaj Zaragozo.
La urba kerno estas sur 907 msm, pro kio estas malvarma klimato. La altitudo de la municipa teritorio gamas inter 1294 msm (Muela de Montalbán) kaj 720 msm borde de la rivero Martín.
Miguel Torga
Biografio
Filo de malriĉa kamparana familio, la manko de ekonmiaj resursoj sendis lin al nura eblo tiama por studi, nome al seminario. Li pasigis iom da tempo en burĝa domo de Porto, en kiu li faris diversajn hejmservojn, kaj samtempe li alternis siajn studosjn en la seminario dum du jaroj. Tiu cirkonstano ŝanĝiĝis kiam la junulo translokiĝis al Brazilo, estante dektri-jaraĝa.
En Brazilo li pasigis kvin jarojo en bieno de Minas Gerais sub la protektado de onklo; dum sia vivo li revenos tien nur por mallonge, dufoje. Lia onklo ankaŭ helpis lin reveni al Portugalio en 1925 kaj havigis al li monkvanton monate por sekvi siajn studojn. Post du jaroj li finis la mezlernadon kaj en 1933 finis la karieron de medicino en la Fakultato de Medicino de la Universitato de Koimbro. Tiam li iniciatis siajn Taglibrojn, tiom gravaj por sekvi siajn sentojn kaj la historion de Portugalio mem en la 20-a jarcento.
Montalbán
Historio
En la municipa teritorio de Montalbán estas la arkeologia kuŝejo Pozos Boyete, de la Bronzepoko; ties arkeologia graveco rilatas al surrokaj gravuraĵoj de skema stilo sur ruĝa sabloŝtono kiuj montras naŭ figurojn faritajn per tekniko de «pikado». La historio de Montalbán rilatas al iama kastelo kaj al Encomienda de Montalbán, nome filio de la Ordeno de Santiago. Tamen, de la fortikaĵo kaj tiea monaĥejo restas nur malabundaj restaĵoj, ĉar ambaŭ estis detruitaj dum la Unua Karlisma Milito en 1839. ​
Montalbán aperis menciita en la Cantar de mio Cid, ĉar Cido dominis en la Sierra de Segura kaj Montalbán jam fine de la 11-a jarcento. Montalbán estis citita por la unua fojo en 1158, kiam la papo Adriano la 4-a konfirmis al la episkopo de Zaragoza, Pedro, la preĝejojn de lia diocezo, inter kiuj Montalbán. Ramon Berenger la 4-a konkeris la lokon ĉirkaŭ 1160. En 1189, ĝi apartenis al la Senjorlando de Albarracín kaj Fernán Ruiz de Azagra, senjoro ankaŭ de tiom foraj teroj kiom Calatayud kaj Tarazona.
Miguel Torga
Biografio
Li specialiĝis en otorinolaringologio, enposteniĝis kiel kuracisto kaj ankaŭ kiel veterinaro en diversaj lokoj de la lando (Leiria, inter aliaj), antaŭ setliĝi definitive en 1941 en Koimbro, kie li malfermis konsultejon kiun li plutenis ĝis la fino de sia vivo.
Montalbán
Historio
La reĝo Petro la 2-a havigis al la urbo propran foruon en 1208. Jakobo la 1-a ratifis tiun foruon en 1225 kaj, en la konkero de Valencio el islamanoj, partoprenis kavaliroj de la Ordeno de Santiago de Montalbán. La kastelo ekde 1241 eohavis monaĥejon kiu eble estis rifuĝejo de templanoj dum la persekutado kiujn tiuj suferis fare de Jakobo la 2-a. La fortikigo de la urbo datas de la 14-a jarcento, kiam ekis la milito inter la Regno Kastilio kaj la Regno Aragono, nome la Milito de la du Petroj. En tiu jarcento prosperis Montalbán, oni konstruis la preĝejon; kaj en la venonta jarcento Montalbán estis ankoraŭ grava loĝloko, ekzemple en ĝia alĥama oni instalis unu de la unuaj presmaŝinoj kiuj ekfunciis en en Hispanio kun tiu de Híjar (1475).
En la 16-a jarcento oni fondis monaĥejon de dominikanoj; en la 17-a jarcento João Baptista Lavanha en sia verko Itinerario del Reino de Aragón, registris la muregon, la preĝejon, ponton el ŝtono, la cititan konventon de dominikanoj, ekspluatado de gagato, kaj vinkeloj. En 1690 okazis kverelo inter la lokanoj kaj la monaĥoj de la konvento pro la uzado de la muelejoj, kaj eksplodis ribelo kiu endanĝerigis la vivon de la monaĥoj.
En la Unua Karlisma Milito pro strategia loko kontraŭ la teritorio de karlistoj, la registara aremo plifortigis la fortikaĵojn de la urbo kaj establis garnizonon. En 1836, venkita la karlisto Quílez en Alcorisa, li malsukcese klopodis kapti Montalbán, sed tamen li incendiis parton de la domaro. Du jarojn poste, kiam la generalo Cabrera kaptis Calanda kaj Alcorisa, la isabel-anoj rifuĝiĝis en Montalbán. En Majo 1839, Cabrera sieĝis Montalbán, sed ne atingis kapitulacon. Post kelkaj atakoj, la karlistoj sukcesis eniri en la urbon, jam ruinigita.
Miguel Torga
Verkokariero
En 1936 li publikigis O outro libro de Job kaj la venontaj jaron li ekpublikigis la verkoserion La mondokreo, longa rakonto de membiografia karaktero kies kvina kaj lasta volumo estis publikigita en 1981.
Saint-Jean-le-Blanc (Loiret)
Saint-Jean-le-Blanc estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Miguel Torga
Verkokariero
En 1939 li publikigis La kvara tago de la mondokreo (en La mondokreo), rezulto de vojaĝo tra Hispanio detruita de la Hispana Enlanda Milito. La libro estis akuzita de la PIDE (politika politiko) kiel komunistema (li neniam aliĝis al politika partio, kiel asertis en sia taglibro), kaj estis malpermesita de la cenzuro de la reĝimo de Salazar, kaj li mem estis arestita kaj enkarcerigita dum monatoj en la urbo Leiria kaj poste en la prizono de Aljube, de Lisbono kaj la libro estis denove publikigebla nur pos 32 jaroj, nome en 1971.
Dum la 1940-aj jaroj li publikigis kvar librojn de poezio: Lamentação (1943), Liberação (1944), Odes (1946), Nihil sibi (1948). Aperis ankaŭ Bichos (1940), novelaro, kaj Novaj rakontoj de la montaro (1944), kaj la unuaj kvar volumenoj de Taglibroj.
Montalbán
Historio
Denove dum la Hispana Enlanda Milito (1936-1939), Montalbán estis kontrolita laŭvice de ambaŭ flankoj, pro proksimeco al la fronto de Teruelo kaj al la fina ofensivo de la milito. Post la fino de la milito, kelkaj respublikanoj ne abandonis la lukton kaj pluigis ĝin kiel gerilo nome «maquis».
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento; en Montalbán oni ricevis parton de tiuj elmigrintoj pro ĝia funkciado kiel histori-kultura komarka ĉefurbo; tiel oni alvenis ĝis 2 760 loĝantoj en 1960; poste pro rura elmigrado oni malaltiĝis ĝis nunaj 1 237 loĝantoj.
Miguel Torga
Verkokariero
Dum la 1950-aj jaroj li publikigis jam kiel prestiĝa literaturisto Cántico de homem (1950), Penas do purgatório (1954), Orfeu rebelde (1958), Cámara ardente (1962) kaj Poemas ibéricos (1965).
Montalbán
Aktualo
Kiel ĉe la cetero de la komarko, la laboristaro fundamente estas dungitaj en minado. Tio helpis la abandonon de la agrikulturo, kongrue kun la akreco de la klimato kaj la kruteco de la tereno. Pri servoj, ĝi estas, kun Utrillas, komerca ĉefurbo de la zono. Montalbán estis enmuregigita urbo, kaj tion atestas restaĵoj de la muregoj, du pordegoj kaj unu turo kun arko. Tiuj fortikaĵoj datas de 1363 kaj estis konstruitaj cele al malhelpo de invadoj devenaj de la Regno Kastilio.
Miguel Torga
Verkokariero
La Revolucio de la Diantoj rehabilitigis tute la verkiston. Li ricevis kelkajn internaciajn premiojn, kaj en 1978 la portugala registaro organizis oficialajn omagojn de la 50 jaroj de la literatura kariero de Torga. En 1989 li ricevis la honoron de la Premio Camões, nome la plej grava por verkistoj de portugala lingvo. Totale lian verkaron komponas pli ol duoncento de titoloj, kaj kelkaj estis tradukitaj al 16 lingvoj.
Montalbán
Aktualo
Alia grava altiraĵo en la urbo estas la gotik-mudeĥara preĝejo de Sankta Jakobo kun sepflanka absido. Sub ĝi en la kelo estas Interpretejo pri Geologio kaj Speleologio Parque Cultural del Río Martín. Krome estas la restaĵoj de muregoj kaj kastelo, plus subterejoj. Je 3 km estas tegolfabriko kun impona industria kameno.
Brná (Potštejn)
Brná (Berna) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Potštejn en distrikto Rychnov nad Kněžnou en Regiono Hradec Králové. Ĝi situas proksimume 1,5 km sudoriente de Potštejn. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 54 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Miguel Torga
Tradukoj
Liaj libroj estis tradukitaj al diversaj lingvoj, foje kun lia prefaco: inter aliaj lingvoj al hispana, franca, angla, germana, ĉina, japana, kroata, rumana, norvega, sveda, nederlanda, bulgara.
Brná (Potštejn)
Brná situas en katastra teritorio Potštejn kun areo 9,05 km².
Historio
La vilaĝo estas unuafoje menciata en la jaro 1356.
Nereciproka amo
Nereciproka amo (ankaŭ: unuflanka amo, nekorespondita amo kaj iom rezulte seniluziigita amo) estas amo kiu malkaŝe ne estas reciproka, aŭ amo kiu ne estas same perceptita de ambaŭ partioj. Ĉi tiu situacio povas okazi kiam unu el la partioj ne konscias pri la sentoj de la alia partio al li, aŭ kiam ĝi konscias sed ĝi mem ne sentas tiel rilate la enamiĝinto. Laŭ Webster's Dictionary, seniluziigita amo estas difinita kiel "ne-reciproka amo". Alia difino al nereciproka amo aŭ seniluziigita amo estas: "Unuflanka amo al alia persono, kiu ne estas respondita, kaj finiĝas per seniluziiĝo kaj koraflikto".
Psikiatro Eric Bern deklaras en sia libro Sex in Human Loving ke: "Kelkaj diras, ke unuflanka amo estas pli bona ol nenio, sed same kiel duona pano, ĝi verŝajne baldaŭ fariĝos malmola kiel ŝtono kaj plena de ŝimo." Tamen aliaj, kiel la filozofo Friedrich Nietzsche, opiniis ke eĉ seniluziigita amo estas "necesa por la amanto, kiu preferas pagi la prezon por ĝi prefere ol esti en stato de indiferenteco."
Kaŭzoj kaj faktoroj
En situacioj de nereciproka amo, kiam unu persono enamiĝas al alia kaj la alia ne estas respondita, amo ne okazas en la realo sed restas en la koro de la amanto je la nivelo de deziroj, bezonoj kaj fantazioj. Ĉi tiu amo ofte baziĝas sur mensa mensogo. Ĉar ne ekzistas reala amafera kaj realisma rilato ene de kiu la la konateco de la paro profundiĝas, la komenca intenseco de la periodo de enamiĝo verŝajne estus rapide eroziita. Rezulte, kaj paradokse, la pasinta tempo ne nepre malfortigos la fantazion kaj malfortigos la potencon de la seniluziigita amo tiel ke eĉ post relative longa periodo ankoraŭ ekzistas la ekscito ĉirkaŭ la objekto de amo kaj la resaniĝo kaj seniluziiĝo de ĝi estas malfacilaj.
Ĉi tiu animstato povas ekzisti kiam unu persono enamiĝas al alia dum la alia ne respondas al tiu, aŭ ne konscias pri la sentoj kiujn sentas al li la unua kaj tamen, ne ĉiu unuflanka amo estas nepre seniluziigita amo.
Kiam evidentiĝas al la amanto, ke lia amo estas seniluziigita, li en iuj kazoj verŝajne spertos tre dolorajn sentojn, difekton de memvaloro, seniluziiĝon unuflanke kaj honton aliflanke, kaj sentojn de senpoveco; En ekstremaj kazoj tia amo ankaŭ povas konduki al la disvolviĝo de klinika depresio. Kiam estas frua tendenco al emocia problemo, seniluziigita amo eĉ povas konduki la seniluziigitan amanton al malesperaj agoj, kiel sinmortigo aŭ krimo. Ĝi ankaŭ povas plimalbonigi ekzistantan mensan malsanon.
Laŭ D-ro Roy Baumeister, kio igas viron aŭ virinon dezirindan estas kompleksa kaj persona miksaĵo de multaj kvalitoj kaj trajtoj. Enamiĝi al iu, kiu ŝajne estas multe pli avidata ol vi mem (ĉu pro fizika beleco aŭ pro trajtoj kiel ĉarmo, inteligenteco, statuso, ktp.) Baumeister nomas kiel specon de malkongruo kiel "tendencon enamiĝi seniluziigitan amon. "kaj ke tiaj rilatoj estas kondamnitaj al fiasko. Laŭ iuj psikologoj, kontraŭoj ja emas altiri unu al la alia, sed ne eblas allogi tiujn, kies moralaj valoroj esence diferencas de viaj.
Platona amo provizas fekundan grundon por seniluziigita amo. La objekto de nereciproka amo povas esti amiko aŭ konato, iu kiu estas regule renkontata en certaj lokoj, en malsamaj medioj kiel laborejoj, lernejo aŭ kiel parto de aliaj agadoj implikantaj grandajn grupojn de homoj. Rutina kaj ĉiutaga kontakto povas krei embarasan situacion en kiu la enamiĝinto havas malfacilecon esprimi siajn verajn sentojn, timante ke la malkovro de emocioj povas konduki al malakcepto, embaraso aŭ ĉesigi ĉiun komunikadon kun la alia partio, ĉar romantika rilato povas esti malkonsekvenca kun la ekzistanta komunikila stilo.
La nekapablo de la partio en amo por esprimi siajn sentojn povas konduki al negativaj emocioj kiel ekzemple depresio, malalta mem- estimon, maltrankvilo kaj rapida humoro balanciloj inter depresio kaj eŭforio.
En la popola kulturo oni ofte vidas reprezentojn de la enamiĝinta partio, kaj ne de la flanko, kiu ne interesiĝas: en la seniluziigita amo estas du malbonaj flankoj, sed nur unu estas rekonata de nia kulturo. Studoj montras, ke eĉ objektoj de seniluziigita amo evoluigas diversajn negativajn emociojn similajn al tiuj de la enamiĝinto, kiel ekzemple: angoro, frustriĝo kaj kulpo. Kiel Sigmund Freud notis, "Kiam virino postulas amon, malakcepto kaj rifuzo estas ĉikananta rolo kiun la viro devas ludi".
Freud ankaŭ distingis en unu el siaj klasikaj artikoloj inter funebro kaj depresio: funebro estas procezo, kaj estas normala respondo al iu perdo: la morto de amato, disiĝo de amato kaj eĉ translokado de domo aŭ laborejo. Ĉe la fino de la funebra procezo li resaniĝas kaj revenas al normala funkciado. Kontraste, persono suferanta de depresio estas nekapabla resaniĝi memstare. La psika energio, kiun li investis en la amato, kiu estas perdita, revenas en la memon. Ĝi ne trovas elirejon kaj ripozon, sed prefere atakas en internen de la subpremita persono, kaj draste difektas lian kapablon funkcii kaj resaniĝi kaj tiel la suferanta amanto efektive trapasas procezon de funebro.
Esprimoj en popola kulturo
Nereciproka amo estas ofta temo en popola kulturo. Multaj filmoj, libroj kaj kantoj prezentas la persistemon de la amanto kiel io kio valoras la penon, kun la alia flanko poste realiĝas, agnoskante la realon, kaj pretas respondi al amo. La fino de ĉi tiu scenaro povas plifaciligi la komprenon, kial tiu, kiu suferas pro seniluziigita amo, estas tamen tirita al la flanko, kiu ĝin malakceptas.
En la tradicia kimra popolkanto Cariad Cywir, la protagonisto estas fakte feliĉa kun sia nereciproka amo eĉ se li suferspertas longedaŭrajn malrespektojn en la sekvenco. Tamen, ekzistis aliaj priskriboj en kiuj la seniluziigita amanto faris memmortigon, kiel ekzemple en la frua romano de Goethe Die Leiden des jungen Werthers (La angoroj de juna Werther) " aŭ en tradicia popolbalado originanta en la Britaj Insuloj I Once Loved a Lass (Iam mi amis knabinon).
En la romano de Margaret Mitchell de 1936, Gone with the Wind (Foriri kun la vento), la ĉeffiguro Scarlett O'Hara spertas seniluziigitan amon por Ashley Wilkes.
En la kanto The Saturday Boy de Billy Bragg, la juna protagonisto serĉas la vorton "seniluziigita" en la vortaro kiam li estas en stato de seniluziigita amo.
Alia rimarkinda ekzemplo de seniluziigita amo en kantoj estas la kanto de Frank Ocean Bad Religion.
En Bildstrioj Peanuts ekzistas kelkaj malsamaj roluloj implikitaj en nereciprokaj rilatoj. Verkisto Charles Schultz diris en referenco al la abundo de senreciproka amo en la serio, ke li ne scias kial ekzistas tiom da senreciproka amo, sed ĝi estas io en kiu ĉiu povas trovi sin kaj identigi kun la temo.
Kulturaj komparoj
Sekvante liajn verajn spertojn kun Maude Gon, en alia turno, verkinto William Butler Yates skribis pri tiuj, kiujn "mi legis / ĉion, kion mi aludis de la sama aĵo monstra / amas reen kaj tamen seniluziigita". Laŭ Robert B. Pippin, Marcel Frost argumentis ke "la nura sukcesa (daŭrigebla) amo estas malsukcesa amo". Laŭ Pippin, la amo foje estas seniluziigita... Aktivigo de donita stato kiel la stato de moderneco mem. Ekzemploj de seniluziigita amo inkludas la francan verkiston Stendhal, la danan verkiston kaj poeton Hans Christian Andersen, kaj la germanan verkiston kaj poeton Johann Wolfgang von Goethe.
Nereciproka amo estis priskribita kiel nobla, kiu inkludas sindonemon kaj stoikisman volemon akcepti suferon. Literaturaj kaj artaj bildigoj de senreciproka amo en popola kulturo povas pendi de supozoj de klasinterspacoj kaj sociaj breĉoj kiuj estas en tiu aĝo malpli signifaj en okcidentaj socioj kaj kulturoj, demokratioj kun relative alta socia moviĝeblo kaj malpli rigidaj kodoj de seksa lojaleco. Tamen, la literatura dokumentado montras al grado de eŭforio en sentoj asociitaj kun seniluziigita amo, kiu ankaŭ havas la avantaĝon ne porti la pezon de respondeco en reciproka rilato: sendube, "malakcepto, ĉu vera aŭ ne, povas esti la katalizilo. por inspira laboro.... 'La Kanto de Frustriĝo'.
Avantaĝoj
Eric Bern asertis, ke “viro amata de virino ja estas bonŝanca, sed tiu, kiu ĵaluzas pri li, estas tiu, kiu amas, kiom ajn li estas rekompence. Same kiel la rigardo de Danto al Beatrico estas tiom pli profunda ol la rigardo, al li apenaŭ reĵetas Beatrico, kiu simple preterpasas lin kun ŝajna malestimo."
"Medikamentoj"
La romia poeto de la unua jarcento a.K. Ovidio en sia Remedia Amoris "(... Konsiloj pri kiel venki malsukcesan aŭ netaŭgan amon. La solvoj ofertitaj inkluzivas vojaĝadon, kompletan abstinadon de alkoholaĵoj, pastorecajn okupojn, kaj ironie, ankaŭ evitante amkantojn".
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Kisköre)
La preĝejo apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo estas katolika, la plej malnova historia monumento en urbo Kisköre (Hungario).
Historio
La unua mencio pri kirko en tiu komunumo okazis en 1332. Dum fino de dominado de turkoj la tiama vilaĝo senhomiĝis, poste la alvenintaj loĝantoj estis plejparte kalvinanoj. Ili havis la ruinan kirkon, sed baldaŭ la katolikoj reakiris ĝin, kiu plurfojre estis riparita. Fine pli nova estis konstruita inter 1775-1777. Pli nova ĉefaltara bildo estis pentrita en 1834 kaj denovaj renovigaj laboroj okazis en 1842. La orgeno estis farita en 1906.
Pegazus
Pegazus estas australia bando de metalroko el Melburno. Tiun bandon formis fine de 1993 gitaristo Johnny Stoj kaj venis al internacia rekono en 1998 kontraktinte kun germana diskeldonejo Nuclear Blast. La bando publikigis kvin studialbumojn, el kiuj la plaj ĵusa estis In Metal We Trust en 2011. Kvankam ili aperis en la festivalo Wacken Open Air en Germanio kaj turneis en Eŭropo dufoje, ekde ĉirkaŭ 2000 Pegazus ludis nur en Aŭstralio kaj faris plurajn koncertojn ĉe la orienta marbordo.
Kultivante aspekton kaj muzikan stilon similajn al tiuj de bandoj kiel Judas Priest kaj Manowar, la bando registris memtitolitan albumon en 1995 kun Justin Fleming kante kaj Dave King ĉe baso. Sekvis diversaj membroŝanĝoj, koncertoj kaj registraĵoj. The Headless Horseman, publikigita en 2002, estis la unua albumo de Pegazus en tri jaroj kaj la lasta ĉe Nuclear Blast. Post kelkaj jaroj de neaktiveco Pegazus revenis al koncertado en 2009, sed antaŭ Rob Thompson lasis la bandon pro personaj tialoj kaj estis anstataŭita de la dekomenca kantisto Justin Fleming.
Santa Cruz (Arubo)
Santa Cruz estas regiono kaj loĝloko sur la insulo Arubo. La vilaĝo situas proksimume en la mezo de Arubo,    sudoriente de la Hooiberg je iom malpli ol en 5 kilometra distanco de Oranjestado.
Historio
Laŭ arkeologia esploro Santa Cruz estis dum la keramika periodo la plej granda setlejo sur Arubo. Princino Beatrix vizitis Santa Cruz la 17-an de februaro 1958.
Demografio
Al Santa Cruz apartenas ankaŭ la setlejoj Warawara, San Fuego, Cas Ariba, Canashito, Bringamosa, Macuarima kaj Urataka. La suba tabelo montras la nombron da loĝantoj kaj la totalan areon.
Saint-Lyé-la-Forêt
Saint-Lyé-la-Forêt estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj al la kantono .
Boden (Svedio)
Boden (lule-samea Suttes) estas setlejo en la historia provinco Norrbotten kaj sidejo de samnoma komunumo en Norrbottens län, Svedio.
La unua skriba mencio de Boden estas kiel Bodebyn en 1539, en nacia impost-datumaro. En 1543 Bodebyn havis sep bienojn, hemman. Ekde pli frue sameoj loĝis en la loko.
La Fortikaĵo de Boden fakte konsistas de pluraj fortikaĵoj, estis konstruita 1900–1916, kaj uzita 1907–1998. Ĝi protektis la orienta flanko de Svedio, kaj kiam ĝi estis konstruita, la orienta najbaro de Svedio estis cara Rusio (la rusia Grandprinclando Finnlando). 13 % de la milita defendo de Svedio koncistis de la garizono de Boden. La garizono mem ankoraŭ ekzistas, kaj restas multe signifa en la regiono. Ĝis 1982, oni tenis parton de la sveda oro-rezervo en la fortikaĵo.
Dum ekcerzo en 1914 kun efektivaj pafaĵoj, oni akcidente direktis la kanonojn nordoriente anstataŭ nordokcidente, al la lago Byddbyträsk kaj la vilaĝo Buddbyn. Oni elĵetis minimume tri pafaĵoj – unu ekzplodis en la akvo proksimume la lagobodo, unu eksplodis super la vilaĝo, kaj unu enteriĝis sen eksplodi. Oni raportis ke la vilaĝo sendis negociston kun la mesaĝo ke "se oni deklaris militon kontraŭ Buddbyn, la vilaĝo kapitulacis sen daŭra pafado". Neniu estis vundita.
Komunumo
La servico-sektoro grandas en la komunumo de Boden, kun la komunumo, la regiono kaj la sveda armeo kiel la plej oftaj laborejoj. La nombro de loĝantoj estis stabile ĉe ĉirkaŭ 28 000 loĝantoj ekde la komenco de la 2000-a jarcento.
Ekde la kreado de la komunumo en la 1970-aj jaroj la socialdemokratoj estis la plej granda partio, ekde 2010 formiĝanta estrarajn koaliciojn en la komunumo.
La komunumo troviĝas en la sudorienta parto de Norrbottens län, kaj en la nordo najbaras komunumo Gällivare, nordoriente komunumo Överkalix, sudoriente komunumo Luleå, sude komunumo Älvsbyn, kaj okcidente komunumo Jokkmokk. La rivero Lule älv trafluas la komunumo.
Setlejoj
Jen setlejoj en la komunumo kun pli ol 200 loĝantoj kaj malpli ol 200 metroj inter la domojn, en 2017.
Enköping
Enköping estas urbo en orienta centra Svedio. Ĝi apartenas al la historia regiono Uppland kaj al la moderna provinco Uppsala län, troviĝante proksimume 40 kilometrojn sudokcidente de Upsalo, kaj estas la centro de samnoma komunumo Enköping. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².