cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
21657 Alinecarter
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Kvinslando, Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Aline Badger Carter (1892–1972), laŭrata poetino de Teksaso kaj aktivulino por la homaj rajtoj, instruistino pri astronomio dum jaroj ĉe la muzeo Witte en San Antonio (Teksaso). Ŝi inspiris centojn da studentoj kaj permesis, ke ili vidis la ĉielon elde ŝia surtegmenta observatorio, kiun ŝi establis en 1918, kaj kiu restas hodiaŭ kiel instrua centro.
Granadilla de Abona
Granadilla de Abona [granaDIlja deaBOna] estas urbo kaj municipo en la sudo de la insulo Tenerifo apartenanta al la provinco Sankta Kruco de Tenerifo, en la regiono Kanarioj. Ĝi etendiĝas sude de la orienta ĉemarborda zono de la insulo Tenerifo.
La municipa ĉefurbo estas Granadilla de Abona mem je 640 m.s.m. Enhavante 52 447 loĝantojn (INE 2022), Granadilla estas la kvara municipo plej loĝata de Tenerifo, post Santa Cruz de Tenerife, San Cristóbal de La Laguna kaj Arona.
Geografio
Granadilla de Abona estas en la suda parto de la insulo Tenerifo. La municipa ĉefurbo estas Granadilla de Abona mem, je 640 m.s.m. Temas pri municipo en la sudo de la Suda Zono de la insulo, lima kun la municipaj teritorioj de Arico (oriente), Vilaflor de Chasna (nordokcidente), San Miguel de Abona (sudokcidente), kaj La Orotava norde; sude kaj sudoriente estas la Atlantika Oceano.
Granadilla de Abona posedas areon de 162,44 km², kio estas preskaŭ 8% de la totalo insula, estante la tria municipo plej etenda de Tenerifo. La municipa teritorio estas klina areo el la marbordo ĝis altaj punktoj tra krutaj areoj trairataj de torentejoj. La plej alta altaĵo estas 2 715 m.s.m. en Monto Guajara, dua plej alta altaĵo de la insulo post Teide-Pico Viejo.​ Estas multaj pejzaĝoj konstruitaj de la vulkana aktiveco.
La municipo enhavas la naturajn monumentojn Derriscaderos, Las Montañas de Ifara y Los Riscos kaj Montaña Pelada, parton de la natura monumento Montaña Colorada kaj parton de la Nacia Parko de Teide kaj de la natura parko Corona Forestal, kiuj estas ankaŭ Specialaj Konservozonoj kaj Zona de Especial Protección para las Aves (Birdoprotektaj Zonoj), inkluditaj en la Reto Natura 2000.
Granadilla havas ankaŭ Monton de Publika Utileco nome Pinar.​
Historio
En la areo estis setlado de guanĉoj, precize de la regno Abona, kiuj koncentriĝis ĉefe ĉe la areo kie nun estas la urba kerno. Tion pruvas nombraj arkeologiaj restaĵoj. Kvankam la lokanoj interkonsentis pacon kun la hispanaj konkerintoj, la teritorio iĝis rifuĝejo por la guanĉoj rifuĝintaj el la konkero.
Hispanaj familioj setliĝis tie kaj dediĉis sin al forstado kaj al brutobredado (ankaŭ abelbredado), dum agrikulturo malfacilis pro la malfacileco de la grundo. Tamen la zono kie nun estas la urba kerno de Granadilla ne estis urbigita ĝis mezo de la 16-a jarcento. Oni konsideras la portugalon Gonzalo González Zarco kiel fondinto de la setlejo inter fonto kaj ermitejo. En la dua duono de la 18-a jarcento oni starigis sistemon de urbestroj. En 1798 la bieno Chiñama apartiĝis disde Vilaflor kaj aliĝis al la teritorio de Granadilla, kaj tial ĝi formiĝis en siaj nunaj limoj. ​
En 1812 oni konstituis la municipon Granadilla de Abona per la kreado de municipoj laŭ la Konstitucio de Kadizo, kaj en 1836 ĝi definitive plifirmiĝis post la alternado inter registaroj de konstituciistoj kaj absolutistoj. Inter 1889 kaj 1891 okazis atakoj kontraŭ riĉuloj kaj funkciuloj, specife murdo de la urbestro.
Ekde la 1960-aj jaroj okazis enorma disvolvigo de turismo, helpita de la nove konstruitaj ŝoseoj. La 3an de februaro 1963 okazis incendio en la iama konvento de franciskanoj, kiu kolapsis kaj mortigis 23 personojn. Oni restaŭris parte la konstruaĵon en 1990, sed okazis nova incendio somere de 1991. ​ En la 1970-aj jaroj novaj infrastrukturoj helpis la disvolvigon de turismo: oni malfermis aŭtoŝoseojn kaj estis ekfunkciigita la Flughaveno Tenerifo Suda.
Demografio
La municipo havis 51 233 loĝantojn je 2020, estante la 4a plej loĝata municipo kaj de la insulo Tenerifo kaj de la provinco, krom la 9a de la insulara regiono Kanarioj.
Historie la loĝantaro regule kreskiĝis lante laŭlonge de la 20-a jarcento kaj ĉefe el la 1970-aj jaroj eksponenciale ĝis nunaj pli ol 50 000 loĝantoj.
Teritoria organizado
Granadilla de Abona dividiĝas en la jenaj entoj kaj loĝlokoj kun korespondaj kernoj:
Ekonomio kaj vidindaĵoj
La ĉefa ekonomia rimedo de la municipo estis agrikulturo, ĝis la 1950-aj jaroj ĉefe por memkonsumado; ĉefaj kultivoj estis cerealoj, legomoj, kelkaj fruktarboj, ĉefe oranĝarboj, kaj ankaŭ terpomoj en la tereno "jable", kies plusojn oni eksportis. Pere de enkonduko de irigacio en malsupraj areoj oni kultivas tomatojn, eksporteblaj, ĉefe al Eŭropo. Aktuale gravas kultivoj en forcejoj —legomoj, floroj ktp.—.
Ankoraŭ estas grava agrikulturo, sed lastatempe aperis konsiderinda labordiverseco konsekvenco de la disvolvigo de turismo ĉe la marbordo; tial pli ol la duono de la totalo de la laborforto laboras en la sektoroj de konstruado kaj servoj, ĉefe en gastigado.
Turismo
La turisma disvolviĝo okazis el la dua duono de la 20-a jarcento. Eblas montara piedirado, kultura turismo, marsportoj kaj distrado kaj aliaj okupitecoj.
Estas multaj vidindaĵoj en la municipo.
Banca Monte dei Paschi di Siena
La ĉefsidejo de MPS en Palazzo Salimbeni en Sieno enhavas, interalie, artkolekto kaj signifa nombro da historiaj dokumentoj el ĉiuj jarcentoj, kiujn la bankoj ekzistis. La kolekto ne estas normale malfermita al publiko.
La ĉefa akciulo de la banko (55,489%) estas Fondazione Monte dei Paschi di Siena. Pli malgrandaj akcioj estas posedataj de i.a. JPMorgan Chase (4,655%), Francesco Gaetano Caltagirone (3,923%), Unicoop Firenze Società Cooperativa (2,427%) kaj AXA (2,052%).
En la periodo 2007-2008, la banko transprenis la bankon Banca Antonveneta de Grupo Santander por 9 miliardoj da eŭroj, tiel iĝante la tria plej granda banko de Italio post UniCredit kaj Intesa Sanpaolo.
Dum la 2010-aj jaroj, la banko estis implikita en ampleksa valorpaperskandalo kaj ĉe la fino de marto 2013 ĝi raportis gravan perdon por 2012 de la ekvivalento de SEK 26.4 miliardoj.
Alila tereftalato
Alila tereftalato aŭ C14H14O4undefined estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la tereftalata acido kaj alila alkoholo. Ĝi estas senkolora aŭ blanka likvaĵo ne solvebla en akvo sed iom solvebla en kloroformo kaj etila acetato. Dualila tereftalato estas uzata en la produktado de farmaciaĵoj, kosmetikaĵoj kaj optikaj lensoj.
Ĉeĥoslovaka aerarmeo
La Ĉeĥoslovaka aerarmeo (Československé letectvo), kiel nemiskompreneble indikas la nomo, estis la aerarmeo de la respubliko Ĉeĥoslovakio, ekzistinta inter la jaroj 1918 kaj 1992. La armeo de Ĉeĥoslovakio, do sekve ankaŭ la aerarmeo, ĉesis ekzisti la 31-an de decembro 1992. Ĝis la fino de la jaro, ĉiuj aviadiloj de la Ĉeĥoslovaka aerarmeo estis dividitaj inter la novaj Ĉeĥa aerarmeo kaj la Slovaka aerarmeo.
Irauregi (stacidomo)
Irauregi estas fervoja stacio situanta en la kvartalo Irauregi de la hispana municipo Alonsotegi, en Eŭskio. Ĝi formas parton de la metro-ŝpura reto de Adif, funkciigita fare de Renfe Operadora tra ĝia komerca divizio Renfe Cercanías AM. Ĝi estas integrita al la kerno de Proksimaĵoj Bilbao ĉar ĝi apartenas al la linio C-4 (iama linio B-1 de FEVE), kiu ligas Bilbaon kun. Ĝi ankaŭ havas servojn de Mezlonga Distanco disponigitajn per regionaj trajnoj sur linioj R-3f, kiu ligas n kun Bilbao, kaj R-4f, kiu ligas Leonon kun Bilbao.
Berenberg Bank
Ĝi estas la plej malnova banko en la komerca mondo, la dua plej malnova banko en la mondo entute, kaj la plej malnova germana banko.
Ĝi estas aktiva en investbankado, precipe tut-eŭropa akcioesplorado, kurtaĝo kaj kapitalmerkataj transakcioj, same kiel altvalora privata bankado kaj institucia riĉaĵadministrado. Ekde la 2000-aj jaroj, la firmao ĉiam pli temigis investbankadon. Berenberg Bank havas proksimume 1,600 dungitojn;
Manuel Lozano Guillén
Manuel LOZANO Guillén (Belver de Cinca (Provinco Huesca), 26a de februaro 1904 — Zaragozo, 24a de aprilo 1945) estis hispana anarkiisto, sindikatisto kaj militisto. ​
Biografio
Naskiĝinta en Belver de Cinca en malriĉa familio de kamparanoj, li elmigris juna al Katalunio, kie li laboris kiel baza laboristo en diversaj metioj. Aliĝinto de la CNT, li tuj estis persekutita de la polico, kaj ekziliĝis en Francion jam dum la diktaturo de Primo de Rivera.
Li revenis al sia naskoloko antaŭ la proklamo de la Dua Hispana Respubliko, kaj li laboris kiel taglaboristo kaj en la familia fruktoĝardeno. Li rilatis kun liberecanoj de Albalate de Cinca, inter kiuj kun la liberecana instruisto Félix Carrasquer, kaj imite al tiuj li kreis kulturan grupon. Li estis la unua sekretario de la CNT sialoke, kaj propagandis kun samideanoj Valero kaj Sierra. Li estris anstataŭ Carrasquer, la Komitaton de la grava Komarka Federacio de Cinca, kiu enhavis aŭtune 1931 ĉirkaŭ 4 000 aliĝintojn al la CNT. Ili eĉ aĉetis aŭton por komunikadi inter la diversaj lokaj sindikatoj de la komarko.
Poste en la Hispana Enlanda Milito li iĝis volontulo en liberecana kolono en kiu luktis trideko de anarkistoj de Belver, inter kiuj liaj tri nevoj Manuel, Antonio kaj José Lozano Alegre. Li batalis en la sieĝo al Huesca: je la okazintaĵoj de Majo en Barcelono kun konfliktoj inter komunistoj kaj anarkiistoj, li iris kun Máximo Franco en tiu direkto, sed estis haltigitaj de Gregorio Jover, estro de la 28a Divizio en Binéfar, kaj ili revenis al la lukto.
Ekde junio 1937, post la armeigo de la milicaj kolonoj, li estis komisaro en la frontoj de Aragono, Valencilando kaj Ekstremaduro. Li ricevis valormedalon kun sia Divizio pro ilia militagado en la fronto de Teruelo (Castelfrío, Cedrillas, Sarrión) en Aprilo kaj Majo 1938, kiu evitis la falon de Valencio. En Marto 1939 li senarmigis la komunistan sektoron de la Popola Armeo de la Respubliko, kiu opoziciis al la insurekcio kontraŭ la registaro de Juan Negrín farita en Madrido de la Junta de Defensa de la kolonelo Segismundo Casado kiel klopodo finigi la militon.
Dum fuĝo post la fina malvenko de la respublika flanko li estis kaptita kun multaj aliaj fuĝintoj en la haveno de Alikanto, estis arestita kaj malliberigita en Albatera kaj Barbastro. Kondamnita je 20 jaroj de prizono, estis enkarcerigita en Huesca, en kiu li ricevis apogon de la Reto de Ponzán, kiu en Majo 1940 malsukcesis liberigi lin, kaj la propra Francisco Ponzán estis vundita kaj devis kaŝiĝi kelkajn monatojn montare ĝis reveno al Francio.
(100276) 1994 XV
(100276) 1994 XV estas marsrenkonta asteroido proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Tereftalato
Tereftalatoj aŭ 1,4-benzenodukarboksilatoj  estas saloj kaj esteroj de la tereftalata acido. Ĝenerale la tereftalata acido estiĝas per oksidado de la p-ksilolo. Tereftalataj plastigiloj estas tre similaj laŭstrukture al ftalatoj escepte kiam la substituado de la aromata ringo estas en la pozicio 1,4 kontraŭ la 1,2 pozicio de la aromata ringo en la ftalatoj. La izoftalatoj estas izomeroj de la tereftalatoj kaj ftalatoj, sed la karboksilaj ĉeestas en la 1-a kaj 3-a pozicioj de la aromata ringo. Kutime tereftalatoj ne estas tiel akordigebla kun PVC (polivinila klorida) kaj estas pli malfacile procezeblaj kiam komparataj al aliaj ftalatoj kun la sama karbonaj kvantoj.
(100276) 1994 XV
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, okcidente de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Tereftalato
Tereftalatoj estas la konstrublokoj en la produktado de diversaj polimeraĵoj. Komerce tereftalatoj uzatas en la produktado de plastikaĵoj tiaj kiaj polietilena tereftalato (pli konata kiel PET) kaj polipropilena tereftalato, pli konata kiel PPT, kaj ankaŭ uzatas en la fabrikado de nutraĵoj (gumoj kaj aliaj dolĉaĵoj). Polipropilena tereftalato estis unue sintezita en la 29-a de julio 1941 de la britaj kemiistoj John Rex Whinfield (1901-1966) kaj James Tennant Dickson.
Esteroj de la tereftalata acido, samkiel de la ftalata acido, estas san- kaj vivmedi- damaĝaj krom esti toksaj. Aliflanke, la esteroj de la izoftalata acido ne estas toksaj. Longatempaj ekspozicioj kaj inhalado de tereftalatoj povas rezulti en kronikaj damaĝoj al la centra nervosistemo kaj eventualaj paralizoj. Diversaj raportoj asertas ke la tereftalatoj estas ĉetoksaj.
(100276) 1994 XV
Malkovro
Ĝia klinata, discentra orbito krucas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin iom malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,130725 astronomia unuo, tie estas 19,556 milionoj da km.
Tereftalato
La esteroj de la tereftalata acido havas malsamajn ecojn depende, interalie, de la karbono-numero en la alkoholaj radikaloj de la esteraj funkcioj kaj estas sekve pli-malpli taŭgaj por malsamaj moligaplikoj. Ekzemple, pli mallong-ĉenaj tereftalataj esteroj estas ĝeligoinklinaj ĉe pli malaltaj temperaturoj ol siaj pli long-ĉenaj homologoj. Malalta ĝeliga temperaturo de plastigilo estas pozitiva posedaĵo precipe en la plastisol-prilaborado ĉar la reakcio povas okazi ĉe pli malaltaj temperaturoj kaj, krome, pli bonaj rezultoj povas esti atingitaj ol en la kazo de prilaborado de plastisoloj enhavantaj plastigilojn havantajn altan ĝeligan temperaturon.
Tamen, en la sama tempo, esteroj de la tereftalata acido kun malalta molekula pezo kaj ekvivalente malalta karbonombro en la alkoholradikalo havas pli altan rapidbolon ol siaj pli pezaj homologoj. Alta rapidboleco de plastigilo estas grava malavantaĝo, ĉar post forlaso de la plastiganto ne nur la propraĵoj de la plastigita polimero estas ŝanĝitaj kaj tiel la longviveco de la produkto estas reduktita, sed ankaŭ plastigilo estas liberigita en la medion.
La striktaj reguloj pri mediprotektado intensigis pendantajn limigojn al produktado de plastigiloj, limigante la uzon de iuj tereftalataj esteroj, pro la demandoj je negativaj efikoj sur homa sano.
Kelkaj tereftalatoj
<Gallery> Dosiero:Allyl terephthalate 3D.png| Alila tereftalato 1026-92-2 Dosiero:Amyl terephthalate 3D.png| Amila tereftalato 1818-95-7 Dosiero:Isoamyl terephthalate 3D.png| Izoamila tereftalato Dosiero:Benzyl terephthalate 3D.png| Benzila tereftalato 19851-61-7 Dosiero:Butyl terephthalate 3D.png| Butila tereftalato 1962-75-0 Dosiero:Sec-butyl terephthalate 3D.png| Sek-butila tereftalato Dosiero:Tert-butyl terephthalate 3D.png| Neobutila tereftalato 28313-42-0 Dosiero:Decyl terephthalate 3D.png| Dekila tereftalato 4654-20-0 Dosiero:Isodecyl terephthalate 3D.png| Izodekila tereftalato Dosiero:Ethyl terephthalate 3D.png| Etila tereftalato 636-09-9 Dosiero:Phenyl terephthalate 3D.png| Fenila tereftalato 1539-04-4 Dosiero:Hexyl terephthalate 3D.png| Heksila tereftalato 1818-96-8 Dosiero:Isohexyl terephthalate 3D.png| Izoheksila tereftalato Dosiero:Heptyl terephthalate 3D.png| Heptila tereftalato Dosiero:Isoheptyl terephthalate 3D.png| Izoheptila tereftalato Dosiero:Potassium terephthalate 3D.png| Kalia tereftalato 13427-80-0 Dosiero:Methyl terephthalate 3D.png| Metila tereftalato 120-61-6 Dosiero:Sodium terephthalate 3D.png| Natria tereftalato 10028-70-3 Dosiero:Nonyl terephthalate 3D.png| Nonila tereftalato 4654-27-7 Dosiero:Isononyl terephthalate 3D.png| Izononila tereftalato 59802-05-0 Dosiero:Octyl terephthalate 3D.png| Oktila tereftalato 4654-26-6 Dosiero:Isooctyl terephthalate 3D.png| Izooktila tereftalato 27937-24-2 Dosiero:Polyethylene-terephthalate-3D-balls.png| Polietilena tereftalato 25038-59-9 Dosiero:Propyl terephthalate 3D.png| Propila tereftalato 1962-74-9 Dosiero:Isopropyl terephthalate 3D.png| Izopropila tereftalato 6422-84-0 Dosiero:Terephthalic acid 3D ball.png| Tereftalata acido 100-21-0 Dosiero:Vinyl terephthalate 3D.png| Vinila tereftalato 13846-19-0 </Gallery>
30769 Kaydash
30769 Kaydash estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Alonsotegi
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas alonsotegitar.
Aktuala Alonsotegi ekestis en la 1990-aj jaroj apartiĝante sin disde Barakaldo, municipo al kiu ĝi apartenis ekde fino de la 19-a jarcento. Alonsotegi estas proksimume el la urba centro de Bilbao je 8 km. Ĝi estas fone de la valo de la rivero Cadagua, laŭ la direkto de la ŝoseo BI-636 el Zorroza al Valmaseda.
László Juhász (arkitekto pri internaj spacoj)
László Juhász [lAslO juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Juhász László estis hungara arkitekto pri internaj spacoj, altlerneja instruisto.
László Juhász naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Juhász akiris diplomon en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Kaesz kaj Lajos Kozma (arkitekto). En 1927 li aliĝis al kulturrondo de Lajos Kassák. Post la diplomo li laboris en pluraj arkitekturaj atelieroj. En la 1930-aj jaroj li havis altan postenon en kooperativo pri meblaroj. Dum la socialismo li aranĝis ekspoziciojn kaj redaktis revuon. Li instruis en la Industriarta Altlernejo inter 1950-1957 (lastfoje kiel docento), poste li pensiuliĝis. Li ricevis ekspoziciajn aŭ konkursajn premiojn.
Agrikultura Leĝo de Usono
La Agrikultura Leĝo (angle Farm Bill) estas le ĉefa esprimo de agrikultura kaj nutra politiko de la federacia registaro de Usono. Ĉiun kvinan jaron la Kongreso pritraktas revalidigon kaj aktualigon de tiu tuteca diversaĵa leĝo. La Kongreso modifas elementojn de permanentaj leĝoj, revalidigas, modifas, aŭ eksigas elementojn de antaŭaj agrikulturaj leĝoj, kaj leĝigas novajn politikojn por limigita tempo. Ekde 1933 la agrikulturaj leĝoj inkludas sekciojn ("titolojn") pri produktaĵaj programoj, komerco, kampara evoluigo, biena kredito, konservado, agrikultura esplorado, nutraj programoj, reklamado, kaj aliaj aferoj.
Iuj elementoj de agrikulturaj leĝoj fariĝas tre polemikaj. Ili povas efiki al internacia komerco, natura medio, nutra liverado, nutra sekureco, kaj la ekonomio de la usona kamparo. Potencaj interesgrupoj pretas interveni, interalie agrikulturistaj grupoj kiaj la Usona Agrikulturburoa Federacio), kaj grandaj agrikulturindustriaj korporacioj (ekzemple John Deere, Cargill, Pioneer Hi Bred International, kaj Monsanto). La usona Kongreso estas dupolusa laŭ ideologio kaj reprezento de interesgrupoj. La Respublikana Partio estas pli konservativa, pli ofte reprezentas agrikulturajn regionojn, kaj estas ligita al agrikulturaj kaj industriaj grupoj, dum la Demokrata Partio estas pli liberala kaj ligita al naturkonservistoj, urboj, kaj sindikatoj. Foje oni kritikas la kunigon de agrikulturaj kaj nutraj temoj en la sama leĝo, sed ĝi plifaciligas kompromison malgraŭ la politike gravaj kulturaj malsamoj inter urbaj kaj kamparaj kaj inter marbordaj kaj mezkontinentaj regionoj de la lando. La agrikulturaj programoj kutime pli interesas la kamparaj centraj regionoj, dum urbaj kaj marbordaj regionoj pli zorgas pri la nutrohelpaj programoj. Ankaŭ neregistaraj interesatoj zorgas pri nutraj kaj agrikulturaj temoj. Tiuj estas, interalie, naciaj agrikulturaj grupoj, produktaj asocioj, organizoj en la federaciaj ŝtatoj, nutraj kaj sanecaj instancoj, kaj politikaj grupoj por naturkonservado, distro, kampara evoluigo, religia kredo, lokaj nutrosistemoj, kaj ekonutraĵoj. Kunigo de nutraj kaj agrikulturaj temoj helpas, ke interesatoj kaj politikaj koalicioj trovu komunajn poziciojn pri temoj disputigaj.
Ĝis 1933
Agrikulturistoj postulis savhelpon dum la agrikultura depresio konstante pligraviĝis dum la mezo de la jardeko de 1920, malgraŭ la aktiveco de la cetera ekonomio. Ili havis potencan voĉon en la Kongreso, per kiu ili postulis federaciajn subvenciojn, plej grave la Leĝo de Agrikultura Helpo de McNary kaj Haugen. Ĝi estis aprobita de la Kongreso sed vetoita de Prezidanto Coolidge. Tiu anstataŭe favoris la modernigan programon de la Sekretario pri Komerco, Herbert Hoover kaj la Sekretario pri Agrikulturo, William M. Jardine, kun enkonduko de elektro, pli efikaj laboriloj, pli profitaj rasoj de plantoj kaj bestoj, pli da kampara edukado, kaj pli bonaj komercaj metodoj. Kiam Hoover fariĝis prezidanto (1929-1933) li starigis la Federacian Agrikulturan Konsilantaron por antaŭenigi efikecon kaj helpi pri financado de kooperativoj.
Zsolt Richly
Zsolt Richly [ĵolt riĥli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Richly Zsolt estis hungara reĝisoro pri animacioj, ilustristo, altlerneja instruisto.
Miĥail Aleksandroviĉ Berezin
Miĥail Aleksandroviĉ BEREZIN (13 [25] de junio 1889, undefined vilaĝo, undefined, Kazana gubernio — 13 januaro 1938) estis pastro de la Rusia Ortodoksa Eklezio, en 2002 li estis alkalkulita al la undefined.
Ĉakravarti
En religioj de Hindio ĉakravarti aŭ ĉakravartin (en sanskrito: चक्रवर्तिन् cakravartin, en palia: cakkavatti) referencas al ideala universala reganto speciale en la senco de imperia reganto de la tuta Hindia subkontinento (kiel ĉe la Maŭrja imperio). La unuaj referencoj al Ĉakravala Ĉakravartin aperas en monumentoj de la epoko de la frua Maŭrja imperio, en la 4a ĝis la 3a jarcento a.n.e., reference al Ĉandragupto Maŭrjo kaj lia nepo Aŝoko.
La vorto ĉakra-vartin estas bahuvrīhi kunmetaĵo, tradukebla al "tiu kies radoj moviĝas", en la senco "kies ĉaro estas rulanta ĉien senbare". Ĝi povas esti analizita kiel 'instrumenta bahuvrīhi': "pere de kiu la rado moviĝas" en la senco "pere de kiu la Dharmaĉakra ("Rado de Dharma") turniĝas" (tre ofte uzata en Budhismo). En Tibeta skribo: ཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་, en Wylie: khor los sgyur ba'i rgyal po tradukeblas al "monarko kiu kontrolas pere de rado".
Miĥail Aleksandroviĉ Berezin
Biografio
Li naskiĝis la 13-an de junio 1889 en Maloe Karaĉkino vilaĝo, Kozmodemjanskij distrikto, Kazana gubernio, en la familio de diakono Aleksandro Ivanoviĉ Berezin kaj lia edzino Evlampia Miĥajlovna.
Zsolt Richly
Biografio
Zsolt Richly maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1966. Post la diplomo li aliĝis al produktejo pri animacioj, kie li restis ĝis la emeritiĝo. Ekde 1987 li ankaŭ instruis en la altlernejo. Kelkfoje li kreis libroilustraĵojn. En siaj filmoj li uzis la hungarecajn motivojn. Li ricevis premiojn inter 1981 – 2018.
Ĉakravarti
En Budhismo, Ĉakravarti estas konsiderata nereligia partnero de Budho. Ĝenerale, la termino aplikiĝas al reala same kiel al spirita reĝeco kaj estreco, partikulare en Budhismo kaj Ĝainismo. En Hinduismo, la termino ĝenerale referencas al povega reganto kies dominado estas etenda al la tuta Tero.
Miĥail Aleksandroviĉ Berezin
Biografio
En 1933 al li estis premiita skufio.
Ĉakravarti
La hindia koncepto de Ĉakravarti poste evoluis en la devaraja koncepto de didevena rajto de reĝoj, kiu estis adoptita de hindiigitaj Hindu-Budhismaj regnoj de Sudorienta Azio tra la hindiaj bramanaj fakuloj enpostenigitaj en la kortegoj. Ĝi estis unue adoptita de la indonezia Hindu-Budhismaj imperioj (Srivijaya kaj Majapahit) kaj tra ili de variaj hindiigitaj Malajaj regnoj, poste de la Kmera imperio, kaj poste de la monarkio de Tajlando.
Miĥail Aleksandroviĉ Berezin
Biografio
La 29-an de oktobro 1936, Gornomaria departemento de NKVD ricevis ordonon pri aresto de patro Miĥail kun postulo fini la kazon dum 8 tagoj kaj sendi la kaptiton al Joŝkar-Ola. La aresto estis farita en la sama tago akuze de kontraŭrevolucia agitado. Dum la enketado patro Berezin estis pridemandita sep fojojn sed deklaris sin nekulpa. Li estis metita sub gardadon en Kozjmodemjansk, kaj en decembro 1936 estis translokigita al malliberejo en Joŝkar-Ola.
La kazo de Miĥail Berezin estis konsiderata dum fermita kunveno de la speciala estraro de la ĉefa kortumo de undefined la 20-an de januaro 1937, la kondamno estis kvin jaroj de senigo je libereco.
Ĝis la 23-a de junio 1937 li plenumis sian punon en Vetluĵskij laborkampo (Niĵnij-Novgoroda provinco), poste translokigita al Antibesa kampo de undefined (Novosibirska provinco). La 17-an de decembro li estis denove arestita akuze de partoprenado en kontraŭrevolucia kadet-monarĥista ribelantorganizo. Dum la sola pridemandado la 22-an de decembro 1937 li rifuzis atesti pro religiaj kredoj.
La 25-an de decembro 1937 dum kunsido de NKVD-trio en Novosibirska regiono, Miĥail Berezin estis kondamnita al mortpuno. La kondamno estis plenumita la 13-an de januaro 1938, la loko de ekzekuto supozeble estas la ĉirkaŭaĵo de Antibesa kampo aŭ la malliberejo de Siblag administrado en Mariinsk.
Kanonigo
La 17-an de julio 2002, per la decido de undefined kaj la undefined, Miĥail Berezin, laŭ propono de la undefined, estis alkalkulita al la Novaj Martiroj kaj Konfesantoj de Rusio.
Francesco Redi
Francesco REDI (18a de Februaro 1626 – 1a de Marto 1697) estis itala kuracisto, natursciencisto, biologo kaj poeto. Li estas referencata kiel la "fondinto de la eksperimenta biologio", kaj kiel la "patro de moderna parazitologio". Li estis la unua kiu defiis la teorion de spontanea generado pruvante, ke la muŝlarvoj venas el ovoj de muŝoj.
Akirinta doktorigon en kaj medicino kaj filozofio el la Universitato de Pisa estante 21-jaraĝa, li laboris en variaj urboj de Italio. Siatempa raciisto, li estis kritikisto de verigeblaj mitoj, kiel tiu de la spontanea generacio. Liaj plej famaj eksperimentoj estis priskribitaj en sia magnum opus Esperienze intorno alla generazione degl'insetti (Eksperimentoj pri la generado de insektoj), publikigitaj en 1668. Li malkonsentis, ke viperoj trinkas vinon kaj povas rompi glasojn, kaj ke ilia veneno estas venena se englutita. Li prave observis, ke la serpentaj venenoj estis produktitaj el la kaninoj, kaj ne el la gala veziko, kiel oni estis supozinta. Li estis ankaŭ la unua kiu rekonis kaj ĝuste priskribis detalojn de ĉirkaŭ 180 parazitoj, kiel Fasciola hepatica kaj Ascaris lumbricoides. Li ankaŭ distingis tervermojn el helmintoj (kiel Eucestoda, Trematodoj, kaj Nematodoj). Li eble estis pioniro de la uzado de scienca kontrolo kiel bazo de la dezajno de eksperimentoj en moderna biologio. Kolekto de liaj poemoj estis por la unua fojo publikigita en 1685 kiel Bacco in Toscana ("Bakĥo en Toskanio") kaj estas konsiderata inter la plej fajnaj verkoj de la 17a-jarcenta itala poezio, kaj pro kiu la Granda Duko Kosimo la 3-a havigis al li honormedalon.
Instituto por la akcelo de endanĝerigitaj lingvoj
Instituto por la akcelo de endanĝerigitaj lingvoj (angle: Living Tongues Institute for Endangered Languages, LTIEL) estas organizaĵo kun sidejo en Salem, Oregono, Usono, kiu science dokumentas endanĝerigitajn lingvojn kaj helpas komunumojn konservi kaj revigligi scion pri siaj etnolingvoj. La Instituton prezidas du lingvistoj, D-ro Gregory Anderson (lingvisto) kaj D-ro K David Harrison
Unu el la projektoj de la instituto implikas trejni indiĝenajn gejunulojn kiuj ne estas denaskaj parolantoj de la tradiciaj lingvoj de siaj komunumoj por registri kaj dokumenti la lingvojn de siaj maljunuloj, por plibonigi la dokumentadon de tiuj lingvoj kaj "konstrui fieron" inter la parolantoj.
La Instituto partneras interalie kun National Geographic Society (Projekto Enduring Voices) kaj Ironbound Films: The Linguists (dokumenta filmo).
Enduring Voices
Enduring Voices estas projekto por dokumenti la endanĝerigitajn lingvojn de la mondo kaj provi malhelpi lingvan formorton identigante la plej decidajn areojn kie lingvoj estas endanĝerigitaj. Ĝi helpas indiĝenajn komunumojn en iliaj klopodoj revigligi kaj konservi siajn minacatajn lingvojn. Helpe de la projekto Eduring Voices oni hazarde malkovris la lingvon koro, parolata en la nordoriento de Barato, en la subŝtato Arunaĉal-Pradeŝo.
Lanĉite en 2007 per la komuna klopodo de la Living Tongues Institute for Endangered Languages ​​kaj la National Geographic Society, kiuj organizis ekspediciojn al lingvaj "hotspots" (varmegaj lokoj) tra la mondo, ekzemple al Aŭstralio, Bolivio, Orienta Barato. "Hotspots" estas regionoj de la mondo kiuj havas la plej grandan lingvan diversecon, la plej grandan lingvan danĝerigon kaj la malplej pristuditajn lingvojn.
Enduring Voices provas kompreni la geografiajn dimensiojn de lingvodistribuado kaj determini kiel lingva diverseco estas ligita al biologia diverseco.
Literaturo
D-ro Gregory Anderson kunaŭtoris la ĉapitron 48: "Linguistic Human Rights, Living Tongues Institute for Endangered Languages, and the Rise of the Multilingual Internet" en la libro de Tove Skutnabb-Kangas kaj Robert Phillipson, "The Handbook of Linguistic Human Rights". La libro esploras manierojn en kiuj lingvaj homaj rajtoj estas komprenitaj en kaj naciaj kaj internaciaj kuntekstoj kaj prezentas ankaŭ teorie bazitajn studojn de lingvaj homaj rajtoj, klarigante kio estas lingva justeco kaj kiel tiu realigeblas. ISBN:9781119753841 (presita versio) kaj ISBN:9781119753926 (bitlibro).
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la Instituto: www.linvingtongues.org
Talking Dictionaires (Parolantaj vortaroj)
Barclays
Barclays (IFA: ) estas internacia financa servo kompanio, bazita en Londono, Unuiĝinta Reĝlando. Laŭ Forbes revuo, en 2010, la firmao estis la 10-a plej granda banko en la mondo, kaj la 21-a en la mondo en liverado de financaj servoj.
Agado
La kompanio havas proksimume 48 milionojn da klientoj en pli ol 50 landoj kaj teritorioj tra Afriko, Azio, Eŭropo, Nordameriko kaj Sudameriko. En junio 2010, la firmao havis totalajn aktivaĵojn de 1.94 duilionoj da eŭroj, kio igas ĝin la tria plej granda banko en la mondo, post BNP Paribas kaj HSBC.
La investadministrada areto ĉe Barclays inkluzivas tri komercsekciojn: Barclays Capital (investbankado), Barclays Companies (komerca bankado) kaj Barclays Capital (kapitaladministrado).
Barclays estas komercita ĉe la London Stock Exchange kaj estas parto de la FTSE 100. Ĝi ankaŭ estas komercita malĉefa sur la Novjorka Borso. La ĉefsidejo de la firmao estas en la nubskrapulo ĉe 1 Churchill Street en Londono.
Historio
En 1968 ĝi estis la kvara plej granda banko en la mondo, kaj la plej granda ekster Usono. En 1970 la grupo havis ĉirkaŭ 5000 filiojn en 50 landoj. En 1974 la banko falis al la sesa loko en la mondo.
La banko estis implikita en la forex-skandalo kaj pagis monpunon de 2.3 miliardoj USD.
En 2012, skandalo ekestis en la banko kiam evidentiĝis ke la banko ne sekvis la regulojn, la banko manipulis la LIBOR-interezokvoton (la interbanka interezoprocento en Anglio) same kiel la Euribor-interezokvoto (la interbanka interezokvoto en Eŭropo). Post la eksplodo de la afero, la ĉefoficisto de la banko, Bob Diamond, kaj la prezidanto de la banko, Marcus Agius, eksiĝis de iliaj pozicioj. la Libor-afero kaŭzis ondojn en Usono kaj Britio kaj kelkaj postulis, ke ili estu enprizonigitaj.
En 2012 la banko akiris la agadojn de la ING Grupo en Britio kaj integris ĝin en ĝian komercon.
Universitato de Cukuba
La Universitato de Cukuba (筑波大学) estas universitato en Japanio. Ĝi estis fondita en pro la translokigo de sia antaŭulo, la Tokia Universitato de Eduko, en la samnoma urbo Cukuba, en la gubernio Ibaraki, kaj krom la ĉefa kampuso en Cukuba nun havas apartan fakon pri plenkreskula eduko en la kvartalo Bunkjo de Tokio.
La ĉefkampuso situas en la koro de Science City en Cukuba, sesdek kilometrojn nordoriente de Tokio.
Reen en la 60-aj jaroj de la 20-a jarcento, la nacia registaro establis projekton por konstrui centron por scienca esplorado, kaj kiel rezulto, multaj naciaj esplorinstitucioj translokiĝis de Tokio al Cukuba. Nun, la urbo estas hejmo de 29 el la ĉefaj naciaj esplor- kaj edukaj institucioj de Japanio.
La universitato estas unu el la dek elektitaj naciaj universitataj korporacioj kaj laboras proksime kun la najbaraj sciencaj komunumoj kaj la urbo de Cukuba. La urbo aranĝas diversajn kunlaborajn agadojn, alportante kune urbojn kaj organizojn de ĉirkaŭ la mondo kiuj gvidas sciencan kaj teknologian esploradon kaj evoluon.
Forumo GIGANTO (Grenobla Forumo Novigo por Altnivelaj Novaj Teknologioj) okazas ĉiujare kun la partopreno de gvidantoj de esplorinstitutoj, universitatoj, kompanioj, ktp., en gravaj sciencaj urboj inkluzive de Cukuba City kaj Universitato Cukuba. La Universitato de Cukuba decidis funkcii kiel universitato malfermita al ĉiuj ene kaj ekster Japanio.
La 4-an de oktobro 2019 la universitato gastigis la premian ceremonion de la Monda Kultura Konsilio.
Senverba propozicio
Senverba propozicio estas frazo kies predikato ne estas verbo. PAG asertis: "Oni vidas, el tiu klasado de la ag-propozicio, ke la sola esenca elemento estas la esprimilo de la ago, kiun oni gramatike nomas predikato. Ĝi povas stari sola, ĝi povas eĉ ne esti verbo: en frazoj kiel: la kapoj dekstren! Oni devas analizi: la kapoj = subjekto, dekstren = predikato (adverba). Estus kontraŭe al la vera irado de la penso, se oni en tiaj frazoj subkomprenu tian aŭ alian verbon."
Aliaj terminoj ekzistas, ekzemple senkopula, nominala frazo, por referenci al frazo sen verbo Tia propozicio povas enhavi substantivan predikaton, aŭ adjektivan predikaton, aŭ adverban predikaton, aŭ eĉ prepozician predikaton. En la kopta lingvo, kiel en plejmultaj afrikaj lingvoj, frazo kun adverba aŭ prepozicia predikato havas tute malsaman strukturon. . En iuj lingvoj, la rilato inter nominala propozicio kaj verba propozicio temas pri tenso. En la rusa lingvo, araba lingvo, kaj la hebrea lingvo, kopulo povas manki en la prezenca propozicio. Tamen tiuj lingvoj povas havi kopulon en aliaj tensoj.
Historio
Historie oni ofte argumentis pri la ekzisto kaj klarigo de senverbaj propozicioj. La antikva gramatika tradicio ĝenerale ne diskutis tiajn frazojn, aŭ se jes, oni konsideris ilin esceptoj al la lingva strukturo. Tia estis la situacio en la okcidenta gramatika tradicio, kiu komencis en la analizado de la helena lingvo kaj poste de la latina lingvo.
La arabaj gramatikistoj en la frua mezepoko faris diferencan aliron. Ilin ne limigis la klasikaj gramatikaj kategorioj. Ili preferis konsideri, ke la propozicio havas du ĉefajn kategoriojn: 1. verba propozicio, kiu komenciĝas per verbo, kaj 2. nominala propozicio, kiu komenciĝas per substantivo kaj povas havi aŭ ne havi verbon en ĝi.
En posta periodo, la orientalistoj prenis la terminon nominala frazo de la arabaj gramatikistoj, ŝanĝante ĝin iomete, difinante ĝin laŭ la manko de verba predikato, anstataŭ laŭ la unua vorto de la frazo. Ĉar tiu nova difino de nominala propozicio rilatis pli ekzakte al la ideo de senverba propozicio, ol la araba difino, la difino de la orientalistoj inkludis predikatajn tipojn krom verbaj (substantivaj, adjektivaj ktp).
Oni povas distingi inter lingvoj kiuj ne havas kopulojn, kaj lingvoj kiuj havas kopulojn kiuj estas malnepraj en iaj kuntekstoj. Multaj lingvoj troviĝas en la dua grupo, ekzemple la asama, bengala kanada, malaja/indonezia, turka, japana, ukraina, rusa, hungara, hebrea, araba, berbera ganda, havaja, sinhala, kaj Usona signolingvo.
En multaj lingvoj, ofte en retoriko, oni povas ellasi kopulon, ekzemple: en neformala parolado, aŭ en fraptitoloj. En iuj okazoj, tia ellaso kaŭzas neintencan sintaksan dubsenson.
Multaj lingvoj havas ekvivalenton de la esperanta strukturo ju pli... des pli, kiu povas esti senverba, ekzemple en la angla the higher, the better (ju pli alta, des pli bona).
Mallongigoj
PMEG priskribas frazojn kie oni allasis verbon, sed ĉu oni konsideru ilin "senverbaj" se la verbo estas subkomprenata? "En praktika lingvouzo oni ofte mallongigas frazojn ellasante multajn aferojn, kiuj estas kompreneblaj pro la kunteksto. Mallongigita frazo estas ofte pli klara ol kompleta frazo. Se iu demandas ekz. Ĉu vi jam invitis Karlon al via festo?, estas plej efike respondi ekz. Ankoraŭ ne! Estus tre malefike uzi la kompletan frazon: Ne, mi ankoraŭ ne invitis Karlon al mia festo!"
En la maoria lingvo
En la maoria lingvo (kaj en aliaj polineziaj lingvoj) ekvaciaj propozicioj kaj aliaj senverbaj propozicioj estas gravaj kaj kutimaj. Ekzemploj el en:Nominal sentence:
San Miguel de Abona
San Miguel de Abona [sanmiGEL deaBOna] estas urbo kaj municipo en la sudo de la insulo Tenerifo apartenanta al la provinco Sankta Kruco de Tenerifo, en la regiono Kanarioj. Ĝi etendiĝas sude de la orienta ĉemarborda zono de la insulo Tenerifo.
La municipa ĉefurbo estas San Miguel de Abona mem je 580 m.s.m., Havaĵo de Kultura Intereso en la kategorio Historia Komplekso ekde 2013. ​ Kun la najbaraj municipoj Arona kaj Adeje, ĝi formas la nomitan Metropolan Areon de Suda Tenerifo enhavantan 194 774 loĝantojn (2019). ​
La loknomo "Abona" devenas el la pasinteco de guanĉoj, pri kio oni sugestis tradukojn al ŝtonegoj aŭ ŝtonminejoj. San Miguel egalas al Sankta Mikaelo, al kiu estis dediĉita iama ermitejo, kaj kiu iel aperas en la municipa blazono.
Geografio
San Miguel de Abona estas en la suda parto de la insulo Tenerifo. La municipa ĉefurbo estas San Miguel de Abona mem, je 580 m.s.m. Temas pri municipo en la sudo de la Suda Zono de la insulo, lima kun la municipaj teritorioj de Arona (okcidente), Vilaflor de Chasna (norde) kaj Granadilla de Abona (oriente); sude estas la Atlantika Oceano.
San Miguel de Abona posedas areon de 42,04 km², estante la 17a municipo plej etenda de Tenerifo kaj la 31a de la provinco. La municipa teritorio estas klina areo el la marbordo (kie estas kaj montoj kaj malgrandaj strandoj) ĝis pli altaj punktoj tra krutaj areoj trairataj de torentejoj. La plej alta altaĵo estas 1 070 m.s.m. en areo El Bucio.​ Estas multaj pejzaĝoj konstruitaj de la vulkana aktiveco.
Historio
En la areo estis setlado de guanĉoj, precize de la regno Abona, kiuj koncentriĝis ĉefe ĉe la areo kie nun estas la urba kerno. Tion pruvas nombraj arkeologiaj restaĵoj. En la teritorio loĝis hispanaj konkerintokolonoj kaj guanĉoj.
Hispanaj familioj setliĝis tie kaj dediĉis sin al forstado kaj al brutobredado (ankaŭ iom al agrikulturo). Dekomence la loko estis bieno de Vilaflor de Chasna. Ĉirkaŭ 1665 la lokanoj konstruis ermitejon por Sankta Mikaelo, kiu iĝis paroĥejo en 1796; sur tiu bazo en 1798 oni starigis sistemon de urbestroj. ​
Ekde la 1960-aj jaroj okazis enorma disvolvigo de turismo, helpita de la nove konstruitaj ŝoseoj. En la 1970-aj jaroj novaj infrastrukturoj helpis la disvolvigon de turismo: oni malfermis aŭtoŝoseojn kaj estis ekfunkciigita la Flughaveno Tenerifo Suda. Tamen pro la malgranda teritorio, la loĝantaro klare kreskiĝis nur ekde la 1980-aj jaroj ĉefe pro kompleksoj Golf del Sur kaj Amarilla Golf.
Demografio
La municipo havis 21 872 loĝantojn je 2021, estante la 13a plej loĝata municipo kaj de la insulo Tenerifo kaj de la provinco.
Ekonomio kaj vidindaĵoj
La ĉefa ekonomia rimedo de la municipo estis agrikulturo, ĝis la 1950-aj jaroj ĉefe por memkonsumado. Pere de enkonduko de irigacio en malsupraj areoj oni kultivis tomatojn.
Ankoraŭ estas agrikulturo, sed lastatempe aperis konsiderinda labordiverseco konsekvenco de la disvolvigo de turismo ĉe la marbordo; kaj aparte ĉefe rilate al golfejoj.
Turismo
Estas multaj vidindaĵoj en la municipo.
La urba kerno de la municipa ĉefurbo estas deklarita Historia Komplekso kiel tradicia kerno tre bone konservita en la sudo de la insulo, pro arkitekturo kaj pro rura medio. Elstaras la preĝejo de Sankta Mikaelo kaj kelkaj konstruaĵoj de 18-a ĝis 20-a jarcentoj, kiel Kalvario aŭ Kapitandomo. ​
Ankaŭ menciendas Interpretejo de Guargacho, distrejo Castillo de San Miguel, rigardejoj El Frontón kaj La Centinela, Parkoj La Centinela kaj La Calzada, distrejo Cho Pancho, Strandoj Amarilla, Colmenares kaj Barranco.
Henri Toussaint
Jean Joseph Henri TOUSSAINT (naskiĝis la, mortis la ) estis franca veterinaro naskiĝinta en Rouvres-la-Chétive, departemento Vosges.
Osso de Cinca
Osso de Cinca [Oso deZINka] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Bajo Cinca (kies ĉefurbo estas Fraga) apartenanta al la suda parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). La loknomo Osso, ĉu etimologie ĉu ne, estas komprenebla kiel Oso, tio estas urso, kaj tial aperas centra urso en la municipaj flago kaj blazono.
Henri Toussaint
En 1869 li diplomiĝis el la Altlernejo de Veterinara medicino en Liono. En 1876 li estis nomumita profesoro de anatomio, fiziologo kaj zoologio en la École nationale vétérinaire de Tuluzo.
Toussaint estas memorita pro kontribuoj kiujn li faris en la kampo de bakteriologio. El siaj esploroj, li direktoris gravajn esplorojn pri kokoĥolero, sepso, kaj tuberkulozo.
Osso de Cinca
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Bajo Cinca, norde de la teritorio de Zaidín kaj sude de tiu de Belver de Cinca. La municipo apartenas al la jurisdikdicia teritorio de Fraga. Ĝi estas preskaŭ ĉe la fino de la valo de la rivero Cinca. La municipo enhavas la loĝlokojn Osso de Cinca kaj Almudáfar.
Henri Toussaint
Probable, lia plej grva kontribuo estis la disvolvigo de metodo por vakcinado kontraŭ antrakso. Tamen, oni atribuis la kreadon de la vakcino kontraŭ antrakso al Louis Pasteur, post la fama pruvo fare de Pasteur de la vakcinado al ŝafoj en Pouilly-le-Fort de la 5-a ĝis la 31-a de majo 1881. En Pouilly-le-Fort, Pasteur uzis vakcinon malfortigitan per kalia dukromiato, uzante procezon similan al tiu de Toussaint, kiu estis publikiginta rimedojn de mildigo fare de alia antisepso, nome fenolo. Pasteur neniam donis agnoskon al Toussaint kaj lia malkovro. Nevo de Pasteur, bakteriologo Adrien Loir (1862-1941) konis la laboron de Toussaint pri la vakcino, kiun li dokumentis en traktaĵo de 1938 nome À l'ombre de Pasteur ("Sub la ombro de Pasteur").
El 1881, Toussaint estis en malbona sanstato, registrite kiel pro nervo-rilata malsano. Li mortis la 3-an de aŭgusto 1890 estante 43-jaraĝa.
Osso de Cinca
Geografio
La loĝloko Osso de Cinca (164 msm) estas je 90 km de Huesko, provinca ĉefurbo, sur la maldekstra bordo de la rivero Cinca, en la valo formata de la montoj Encomienda kaj Calavera.
Historio
La araboj loĝis en la valo de Cinca kiun ili menciis kiel la "rivero de la olivarboj" (Cinca) kaj ili lasis ankaŭ la nomon de la rivero Alcanadre kaj de la loĝloko Almudáfar. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo.
Fraga kaj Ilerdo estos konkeritaj de kristanoj samtage, nome la 24an de Oktobro 1149. Tiam ŝajne Fraga dependis de Ilerdo, kiu siavice apartenis al la tajfa regno de Zaragozo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro.
Dum la 12-a jarcento kaj ĉefe dum la 13-a jarcento diversaj aragonaj reĝoj donis (kaj rericevis) la lokon kaj la kastelon al monaĥejoj, militordenoj kaj senjoroj, inter kiuj menciindas Miguel Pérez Zapata, lia filo Rodrigo Zapata, Berenguer de Bardají, lia filo Berenguer de Bardají kaj en 1610 ĝi apartenis al Luis de Bardají​. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
En 1845, laŭ Madoz, Osso de Cinca havis 80 domojn, du placojn, urbodomon, prizonon, lernejon kaj 473 loĝantojn.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Osso de Cinca: oni malaltiĝis el 871 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 650 loĝantoj.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (kortobirdoj, porkoj kaj bovoj) al kultura kaj rura turismo. La ĉefa aktiveco ĉe la valo de la rivero Cinca estas irigacio, precipe de maizo, sunfloroj, luzerno, plantejoj de fruktarboj (persikoj kaj pomoj) kaj legomoj (por propra konsumado).
Vidindaĵoj
Inter vizitindaĵoj menciendas jenaj:
Viadukto de Bulvardo Vincent Auriol
La Viadukto de Bulvardo Vincent Auriol (Viaduc du boulevard Vincent-Auriol) estas fervoja ponto situanta en la 13-a arondismento de Parizo, Francio.
Ĝi estas uzata de linio 6 de la Metroo de Parizo. La stacioj, kaj  havas superterajn haltejojn tie.
Meza Cinko
Meza Cinko (Cinca Medio en hispana, Cinca Meya en aragona) estas komarko de la sudo de la Provinco Ŭesko, en nordoriento de la regiono Aragono, en Hispanio ĉe la meza fluejo de la rivero Cinca. Ĝia ĉefurbo estas Monzón.
Ĝi limas nordoriente kun Somontano de Barbastro, oriente kun La Litera kaj sude kun Bajo Cinca kaj Monegros. La akso de la komarko estas la rivero Cinca. Nur la du plej nordaj municipoj iom apartiĝas orienten.
Ĝi estas unu de la aragonaj komarkoj kun plej granda loĝdenseco, kun 41,32 loĝ/km² (2019). Ĝiaj ĉefaj enspezofontoj estas industrio kaj agrikulturo.
Municipoj
Ĝi enhavas jenajn naŭ municipojn:
La komarko kiel institucio
La leĝo de la komarkokreo estas la leĝo 3/2002 de la 25-a de marto 2002. La komarko konstituiĝis en la 17-a de majo 2002. La regokapabloj estis transpasigitaj el la regiona registaro en la 1-a de julio 2002.
Nuntempa historio
Dum la Hispana Enlanda Milito kaj ĉefe pro agado de anarkiistoj de la CNT oni povis haltigi la klopodojn de la insurekcia puĉo de 18a de julio 1936 kaj oni establis sistemon de kolektiveco kadre de la socia revolucio kun ĉefaj centroj en Monzono, Binaced, Albalate, Alcolea ktp. Ĉio finiĝis per la atako de komunistoj en aŭgusto 1937, preskaŭ unu jaron antaŭ la alveno de la armeo de Franco.
Interlaken Ost (stacidomo)
Interlaken Ost ("Interlaken orienta") estas fervoja stacidomo en Interlaken, Svislando.
Merrill Lynch
Merrill Lynch estas la kapitaladministradsekcio de Bank of America. Kun pli ol 14,000 financaj konsilistoj kaj $ 2.2 bilionoj en klientaj aktivoj, ĝi estas la plej granda kurtaĝa firmao en la mondo. Antaŭ 2009, la firmao, tiam vokis Merrill Lynch & Co., Inc. estis publika firmao kaj komercis sur la Novjorka Borso sub la simbolo MER. Merrill konsentis esti akirita de Bank of America la 14-an de septembro 2008, en la mezo de la financa krizo de 2008. La firmao ĉesis ekzisti kiel aparta unuo en januaro 2009.
Financa krizo de 2008
La 1-an de novembro 2007, la ĉefoficisto de la firmao Stanley O'Neill eksiĝis, post kiam li estis kritikita pro la maniero kiel li navigis la firmaon dum la subkvalita hipoteka krizo, kiu kaŭzis al la firmao neatenditajn perdojn en la kvanto de 2,24 miliardoj da dolaroj, kaj pro la malkaŝo de internaj informoj pri la fuzio dizajnita kun la Wachovia Banka Korporacio, sen la aprobo de la estraro de direktoroj de la firmao. Li lasis Merrill Lynch kun "ora paraŝuto" kun valoro de 161 milionoj USD en opcioj kaj emeritiĝaj avantaĝoj. John Thain, Ĉefoficisto de la Novjorka Borso, estis nomumita ĉefoficisto de la firmao en lia loko la 1-an de decembro.