cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hamidaj masakroj
La Hamidaj masakroj (armene: Համիդյան ջարդեր, turke: Hamidiye Katliamı), ankaŭ nomata Armenaj Masakroj de 1894-1896  kaj Grandaj Masakroj, estis masakroj de armenoj en la Otomana Imperio, kiuj okazis meze de la 1890-aj jaroj. Oni taksis ke viktimoj variis inter 80,000 ĝis 300,000, kaj kiel rezulto de tiaj masakroj ĉirkaŭ 50,000 infanoj restis orfaj. La masakroj nomiĝas laŭ la sultano Abdul Hamid la 2-a, kiu, en siaj klopodoj konservi la imperian regadon de la kolapsanta Otomana Imperio, plifirmigis tut-islamismon kiel ŝtata ideologio. Kvankam la masakroj estis ĉefe celitaj kontraŭ la armenoj, ili iĝis nediskriminaciaj kontraŭ-kristanaj pogromoj ĉe kelkaj kazoj, kiel la masakro de Dijarbakiro, kie, almenaŭ laŭ nuntempa fonto, ĝis 25.000 asirianoj ankaŭ estis mortigitaj.
Pajno (luno)
Malkovro
La ekzisto de luno en la malpleno de Encke estis antaŭvidita de Jeffrey N. Cuzzi kaj Jeffrey D. Scargle en 1985, por kialigi la ondatan aspekton de la randoj de la malpleno. Ĝian situon kalkulis Mark R. Showalter kaj lia teamo laŭ la perturboj, kiujn suferas la ringo far de la luno. Ili malkovris ĝin sur fotoj de la malpleno de Encke, faritaj de Voyager 2 la.
Hamidaj masakroj
La masakroj komenciĝis en la otomana interno en 1894, antaŭ ol ĝi fariĝis pli vasta en la sekvaj jaroj. Inter 1894 kaj 1896 estis tiam kiam okazis la plimulto de la murdoj. La masakroj malpliiĝis en 1897, post internacia kondamno al Abdul Hamid. La plej severaj rimedoj estis direktitaj kontraŭ la longe persekutita armena komunumo, ĉar alvokoj por civila reformo kaj pli bona traktado de la registaro estis ignorataj. La otomanoj observis nenian distingon inter la aĝo aŭ sekso de la viktimoj, kaj masakris ilin per brutala forto. Ĉi tio okazis en tempo kiam la telegrafo povis disvastigi novaĵojn tra la mondo, kaj la masakroj ricevis ampleksan priraportadon en la amaskomunikiloj de Okcidenta Eŭropo kaj Nordameriko.
La politika, socia kaj ekonomia krizoj kiujn travivis la Osmanida Imperio dum la lasta triono de la 19-a jarcento estis la aferoj kiuj instigis la konfronton inter la islama loĝantaro kontraŭ la kristanaj malplimultoj kaj ĉefe kontraŭ la armenoj. La aŭtoritateca registaro de la sultano Abd-ul-Hamid la 2-a devis alfronti diversajn postulojn kaj enmiksiĝojn de la eŭropaj potencoj, kaj en tiu kunteksto la petoj de la armena komunumo por pli da demokratio kaj sociaj rajtoj estis subpremitaj per akra rigoreco kaj per kolektivaj masakroj kontraŭ la plimulto de la armena loĝantaro. La ribeloj kaj protestoj organizitaj aŭ gviditaj de la armenaj naciismaj partianoj servis kiel justigado por uzado de la perforto kontraŭ la aktivistoj kaj la armenoj ĝenerale.
Pajno (luno)
Orbito
Pajno orbitas precize en la mezo de la malpleno de Encke (kies larĝo estas 325 km) kaj en la ebeno de la saturnaj ringoj; tio, kio faras ke la discentreco kaj la kliniteco de ĝia orbito estas preskaŭ nulaj. Ĝi estas paŝtist-satelito de la malpleno de Encke: ĝi aŭ forpuŝas, aŭ altiras kaj integrigas la erojn, kiuj eskapus el la ringoj.
Hamidaj masakroj
Fono
La origino de la malamikeco kontraŭ armenoj kuŝis en la ĉiam pli malforta pozicio, en kiu la Otomana Imperio trovis sin en la lasta kvarono de la 19-a jarcento. La fino de la otomana regado super Balkanio estis enkondukita de epoko de eŭropa naciismo kaj insisto pri memdeterminado de multaj teritorioj longe tenitaj sub la otomana regado. La armenoj de la imperio, kiuj estis longe konsiderataj kiel duarangaj civitanoj, komenciĝis meze de la 1860-aj jaroj kaj fruaj 1870-aj jaroj por peti civilajn reformojn kaj pli bonan traktadon de la registaro. Ili premis por ĉesigi la uzurpon de tero, "la prirabado kaj murdo en armenaj urboj fare de kurdoj kaj cirkasianoj, neregulaĵoj dum imposto, krima konduto de registaraj funkciuloj kaj la rifuzo akcepti kristanojn kiel atestantojn en procesoj." La petoj estis ignoritaj de la centra registaro. Kiam naskiĝanta naciismo disvastiĝis inter la armenoj de Anatolio, inkluzive de postuloj por egalaj rajtoj kaj premo por aŭtonomio, la otomana estraro kredis, ke la islama karaktero de la imperio kaj eĉ ĝia sama ekzisto estis minacataj.
La armena afero
La kombinaĵo de rusa armea sukceso en la rusa-turka milito de 1877-1878, la klara malfortiĝo de la Otomana Imperio en diversaj sferoj inkluzive financaj (ekde 1873, la Otomana Imperio multe suferis de la Paniko de 1873), teritoria (supre menciita), kaj la espero inter kelkaj armenoj, ke iam la tuta armena teritorio povus esti regata de Rusio, kondukis al nova sopirado inter armenoj vivantaj ene de la Otomana Imperio. La armenoj sendis delegitaron gviditan de Mkrtiĉ Ĥrimjan al la Kongreso de Berlino en 1878 por instigi la eŭropajn potencojn inkluzivi taŭgajn protektojn por iliaj parencoj en la eventuala pacinterkonsento.
Pajno (luno)
Orbito
Alia paŝtist-satelito, Dafno, orbitas en la malpleno de Keller kaj gardas ĝin malplena.
Ecoj
La formo de Pajno memorigas tiun de migdalo kun forta diskoforma kresto ĉe ĝia ekvatoro, do en la ebeno de la ringoj. Oni hipotezas, ke tia kresto estus kumulo da kosmaj eroj altirataj el la ringoj.
Tia strukturo ekzistas ankaŭ sur la lunoj Atlaso kaj Japeto.
Nomo
Ĝia maldaŭra nomo estis S/1981 S 13. Ĉar ĝi estas paŝtista satelito, ĝi ricevis la nomon de Pajno, dio protektanta la brutarojn kaj la paŝtistojn.
Hamidaj masakroj
La armena afero
La Sultano, tamen, ne pretis cedi ajnan potencon. Abdul Hamid kredis, ke la mizeroj de la Otomana Imperio devenis de "la senfinaj persekutoj kaj malamikecoj de la kristana mondo." Li perceptis la otomanajn armenojn kiel etendaĵon de fremda malamikeco, rimedo per kiu Eŭropo povus "akiri nian". Turka historiisto kaj la biografo pri Abdul Hamid, Osman Nuri observis, " La nura mencio de la vorto "reformo" iritis lin [Abdul Hamid], instigante liajn krimajn instinktojn." Aŭdinte pri la vizito de la armena delegitaro al Berlino en 1878, li amare rimarkis, "Tia granda malpureco ... tia granda perfido al religio kaj ŝtato ... Ke ili estu malbenitaj de Dio." Dum li agnoskis, ke kelkaj el iliaj plendoj estis bone fonditaj, li komparis la armenojn al "dungitaj virinoj kiuj ŝajnigas doloron, kiun ili ne sentas; ili estas malfortaj kaj malkuraĝaj homoj, kiuj kaŝiĝas malantaŭ la vestoj de la grandaj potencoj kaj krias pro la plej malgranda el la kaŭzoj."
La Hamidijo
La provizoj por reformoj en la armenaj provincoj enkorpigitaj en Artikolo 61 de la Traktato de Berlino (1878) estis finfine ne truditaj kaj anstataŭe sekvis plia subpremo. La 2-an de januaro 1881, kolektivaj notoj senditaj de la eŭropaj potencoj memorigantaj la sultanon pri la promesoj de reformo malsukcesis fari lin agadi. La orientaj provincoj de la Otomana Imperio estis historie nesekuraj; la kurdaj ribelantoj atakis la loĝantojn de urboj kaj vilaĝoj senpune. En 1890-1891, kiam la imperio estis tro malforta kaj neorganizita aŭ malinklina haltigi ilin, la sultano Abdul Hamid donis duon-oficialan statuson al la kurdaj banditoj. Formitaj ĉefe el kurdaj triboj, sed ankaŭ de turkoj, jorukoj, araboj, turkmenoj kaj cirkasianoj, kaj armitaj de la ŝtato, ili nomiĝis la Hamidiye Alaylari ("Hamidaj Regimentoj"). La Hamidiye kaj kurdaj rabistoj ricevis liberan regadon por ataki armenojn, konfiski vendejojn de grenoj, manĝaĵoj, kaj forpeli brutojn, kaj memfidaj pri eskapo de puno ĉar ili estis submetitaj al militaj tribunaloj. Fronte al tiaj misuzoj kaj perforto, la armenoj establis revoluciajn organizojn, nome la Socialdemokrata Partio de Hunĉakjan (Hunĉako; fondita en Svislando en 1887) kaj la Armena Revolucia Federacio (aŭ Daŝnako, fondita en 1890 en Tbiliso). Kolizioj kaj agitagoj okazis en 1892 ĉe Merzifon kaj en 1893 ĉe Tokat.
Tumultoj en Sasuno
En 1894, la sultano komencis ataki la armenojn en antaŭaĵo de la hamidaj masakroj. Ĉi tiu persekutado fortigis naciisman senton inter armenoj. La unua rimarkinda batalo en la armena rezistado okazis en Sasuno. Aktivuloj de Henĉako, kiel Mihran Damadjan, Hambardzum Bojaĝjan kaj Hrajr, kuraĝigis reziston kontraŭ duobla imposto kaj otomana persekutado. La Armena Revolucia Federacio armis la homojn de la regiono. La armenoj alfrontis la otomanan armeon kaj kurdajn neregulajn trupojn en Sasuno, finfine venkitaj pro la superaj nombroj kaj pro la turka certigo pri amnestio al armenoj, kiu neniam estis koncedita.
Kiel respondo al la rezisto de Sasuno, la guberniestro de Muŝ respondis per incito de la lokaj islamanoj kontraŭ la armenoj. Historiisto Patrick Balfour, tria barono Kinross, skribis, ke masakroj de ĉi tiu speco estis ofte atingitaj per kolektado de islamanoj en loka moskeo kaj asertante, ke la armenoj havis la celon "frapi islamon." La sultano sendis la otomanan armeon kaj ankaŭ armitajn grupojn de kurdaj malregulaj volontuloj. La perforto disvastiĝis kaj frapis la plej multajn armenajn urbojn en la Otomana Imperio.
Masakroj
La Grandaj Potencoj (Britio, Francio, Rusio) devigis la sultanon Hamid subskribi novan reformpakaĵon desegnitan por limigi la potencojn de la Hamidijo en oktobro 1895, kiuj, samkiel la Traktato de Berlino, kiuj neniam estis efektivigitaj. La 1-an de oktobro 1895, du mil armenoj kunvenis en Konstantinopolo por peti la efektivigon de la reformoj, sed otomanaj policaj divizioj ĉeestis la mitingon kaj perforte disigis ĝin. Ricevinte la reformspacon, laŭdire la sultano rimarkis, "Ĉi tiu afero finiĝos per sango."
Baldaŭ, masakroj de armenoj krevis en Konstantinopolo kaj poste englutis la reston de la armenaj loĝataj regionoj Bitlis, Diyarbekir, Erzurum, Mamurel-ul-Aziz, Sivas, Trebzon kaj Van. Miloj estis mortigitaj de iliaj islamaj najbaroj kaj registaraj soldatoj, kaj multaj pliaj mortis dum la malvarma vintro de 1895-1896. William Sachtleben, usona ĵurnalisto kiu hazarde estis en Erzurum post la masakro tie en 1895, rakontis la teruran scenon, kiun li trovis en longa letero al The Times:
La franca konsulo de Diyarbakır, Gustave Meyrier, rakontis al la ambasadoro Paul Cambon rakontojn pri armenaj virinoj kaj infanoj atakitaj kaj mortigitaj kaj priskribis la atakantojn "tiel malkuraĝaj, kiaj estis kruelaj. Ili rifuzis ataki, kie homoj sin defendis kaj koncentris sin en sendefendaj distriktoj. "La plej malbona abomenaĵo okazis en Urfa, kie otomanaj trupoj bruligis la armenan katedralon, en kiu 3,000 armenoj rifuĝis sin, kaj pafis kontraŭ iu ajn kiu provis eskapi. La privata unua sekretario de Abdul Hamid skribis en siaj memoroj pri Abdul Hamid, ke li "decidis daŭrigi politikon de severeco kaj teroro kontraŭ la armenoj, kaj por sukcesi tiele li elektis la metodon trakti ilin per ekonomia bato..." ordonis, ke ili absolute evitu intertrakti aŭ diskuti ion ajn kun la armenoj kaj ke ili kaŭzas al ili decidan atakon por reguligi la kontojn."
La mortigoj daŭris ĝis 1897. En tiu lasta jaro, sultano Hamid deklaris meti finon al la armena demando. Multaj armenaj revoluciuloj estis mortigitaj aŭ eskapitaj al Rusio. La otomana registaro fermis armenajn societojn kaj limigis armenajn politikajn movadojn.
Kelkaj ne-armenaj grupoj ankaŭ estis atakitaj dum la masakroj. La franca diplomatia korespondado montras, ke la Hamidijo aranĝis masakrojn ne nur kontraŭ armenoj sed ankaŭ kontraŭ asirianoj vivantaj en Diyarbakir, Hasankeyf, Sivas kaj aliaj partoj de Anatolio.
Mortnombro
Estas neeble konstati kiom da armenoj estis mortigitaj, kvankam la ciferoj cititaj de historiistoj variis el 80,000 al 300,000.
Sekve, figuroj de triaj fontoj estas konsiderataj kiel la plej fidindaj. La germana pastro Johannes Lepsius zorge kolektis datumojn pri la detruoj kaj masakroj kontraŭ la armenoj kaj li kalkulis la mortojn de 88,243 armenoj, la senhavecon de 546.000, la detruon de 2.493 vilaĝoj, la loĝantojn de 456 el kiuj estis perforte konvertitaj al islamo, la profanado de 649 preĝejoj kaj monaĥejoj, el kiuj 328 estis konvertitaj en moskeojn. Li ankaŭ taksis la kromajn mortojn de 100.000 armenoj pro malsato kaj malsano kiuj entute estis ĉirkaŭ 200,000.
Aliflanke, la ambasadoro de Britio taksis ke 100.000 estis mortigitaj ĝis frua decembro 1895. Tamen, la periodo de masakroj disvastiĝis en 1896. La germana ministerio pri eksterlandaj aferoj kaj turkologo Ernst Jäckh asertis, ke 200 000 armenoj estis mortigitaj kaj 50,000 estis forpelitaj kaj miliono kaptita kaj prirabita. Simila fonto estas citita de la franca diplomatia historiisto Pierre Renouvin, kiu asertis, ke 250 000 armenoj mortis laŭ aŭtentikigitaj dokumentoj plenumante sian devon.
Krom la armenoj, ĉirkaŭ 25.000 asirianoj kaj ĝis 100.000 grekoj ankaŭ perdis sian vivon.
Internacia reago
Novaĵoj pri la armenaj masakroj en la imperio estis vaste raportitaj en Eŭropo kaj Usono kaj fortigis respondojn de eksterlandaj registaroj kaj humanitaraj organizoj same.
La franca ambasadoro priskribis Turkion kiel "laŭvorte en flamoj" kun "masakroj ĉie" kaj ĉiuj kristanoj estas murditaj "sen distingo." Franca vickonsulo deklaris ke la Otomana Imperio "iom post iom neniigis la kristanan elementon" "donante al la kurdaj ĉefoj permesilon por fari ĉion, kion ili volas, riĉigi sin pro la kristanaj elspezoj kaj kontentigi siajn virajn kapricojn."
Nova titolo en artikolo ĉe The New York Times en septembro de 1895 titoliĝis "Armena Holokaŭsto", dum la Katolika Mondo deklaris, "Ne ĉiuj parfumoj de Arabio povas lavi la manon de Turkio sufiĉe por purigi sin por plu toleri la potencon pli ol unu colo da kristana teritorio." La resto de la usona gazetaro alvokis agadon por helpi la armenojn kaj forigi, "se ne per politika ago ol per rimedo per la tranĉilo ... la febra punkto de la Turka Imperio. Reĝo Leopoldo la 2-a diris al brita ĉefministro Salisbury, ke li pretas sendi sian kongan Forton Publikan "invadi kaj okupi" Armenion. La masakroj estis grava afero en la tagordo de la usona prezidanto Grover Cleveland, kaj en lia prezidanta platformo por 1896, respublikana kandidato William McKinley listigis la ŝirmadon de la armenoj kiel unu el liaj ĉefaj prioritatoj en ekstera politiko. Usonanoj en la Otomana Imperio, kiel ekzemple George Washburn, tiama prezidanto de la kolegio Robert College de Konstantinopolo, premis sian registaron al konkreta ago. En decembro 1900, la USS Kentukio vokis ĉe la haveno de Smirna, kie ĝia kapitano, "Red Bill" Kirkland, faris la sekvan averton, iom mildigita de sia tradukisto, al sia reganto: "Se ĉi tiuj masakroj daŭros, mi estos konfuzita se iun tagon mi ne forgesos mian peton ... kaj trovos iom da preteksto por marteladi kelkajn turkajn urbojn ... mi forportos ĉiun filon de malsekura patrino de turko, kiu portas harojn. " Usonanoj en la kontinento, kiel Julia Ward. Howe, David Josiah Brewer, kaj John D. Rockefeller donacis kaj akiris grandajn kvantojn de mono kaj organizis helpon, kiu estis sendita al la armenoj per la lastatempe kreita usona Ruĝa Kruco. Aliaj humanitaraj grupoj kaj la Ruĝa Kruco helpis per sendado de helpo al la ceteraj pluvivantoj, el kiuj multaj poste mortis pro malsano kaj malsato.
Ĉe la pinto de la masakroj, en 1896, Abdul Hamid provis limigi la fluon de informoj venantaj el Turkio (Harper's Weekly estis malpermesita de otomanaj cenzuristoj pro ĝia ampleksa priraportado de la masakroj) kaj kontraŭis la negativan gazetaron varbante helpon de simpatiaj okcidentaj aktivuloj kaj ĵurnalistoj. La cionisma estro Theodor Herzl respondis ekstaze al la persona peto de Abdul Hamid por ekspluati la "judan potencon" por subfosi la ĝeneralan simpation sentitan al la armenoj en Eŭropo. Tra liaj kontaktoj, favoraj impresoj de la imperio estis publikigitaj en pluraj eŭropaj gazetoj kaj revuoj, dum Herzl mem provis peri inter la sultano kaj la armeanaj aktivaĵoj en Francio, Britio, Aŭstrio kaj aliloke. Herzl agnoskis, ke la aranĝo kun Abdul Hamid estis provizora kaj liaj servoj estis interŝanĝe por provoki pli favoran otomanan sintenon al cionismo. "Sub nenia cirkonstanco," li skribis, "la armenoj devas scii, ke ni volas uzi ilin por starigi judan ŝtaton." La helpo de la sultano favore al Herzl ne restis sen protesto. Bernard Lazare eldonis malfermitan leteron kritikan pri Herzl kaj eksiĝis de la Cionisma Komitato en 1899. La ununura elstara aktivulo kiun Herzl klopodis varbi, Max Nordau, respondis per unuvorta telegramaĵo 'Ne'.
Atako al la Otomana Banko
Malgraŭ la granda publika simpatio de la armenoj en Eŭropo, neniu el la eŭropaj potencoj agis konkrete por mildigi iliajn malfacilaĵojn. Frustritaj de ilia indiferenteco kaj malsukceso, armenoj de Daŝnanko kaptis la eŭropan-administritan Otomanan Bankon la 26-an de aŭgusto 1896 por veki la atenton pro la okazintaj masakroj. Kvankam iliaj postuloj estis malakceptitaj kaj novaj masakroj eksplodis en Konstantinopolo, la ago estis laŭdata de la eŭropa kaj usona gazetaro, kiu malestime raportis pri la sultano Abdul Hamid kaj priskribis lin per moknomoj kiaj la "bonega murdinto", "ruĝa sultano aŭ "sanga sultano." La grandaj eŭropaj potencoj promesis agi kaj plenumi novajn reformojn, kvankam ĉi tiuj neniam realiĝis pro konfliktaj politikaj kaj ekonomiaj interesoj.
Malĝusta raporto de la otomana registaro
Post kiam George Hepworth, elstara ĵurnalisto de la malfrua 19-a jarcento, vojaĝis tra Otomana Armenio en 1897, li skribis Tra Armenio sur Ĉevalo, kiu diskutas la kaŭzojn kaj efikojn de la lastatempaj masakroj. En unu ĉapitro Hepworth priskribis la malegalecon inter la realo de la Masakro en Bitlis kaj la oficialaj raportoj senditaj al la Sublima Pordo. Post rerakontado de la turka versio de la eventoj, kiuj kulpigas nur la armenojn de Bitlis, Hepworth skribas:
Oficialaj otomanaj fontoj malgravigis aŭ misprezentis la nombron de viktimoj. La intenca manipulado de la mortonombro estis menciita de la brita ambasadoro Phillip Currie en letero al Ĉefministro Lord Salisbury:
La hospitalaj aŭtoritatoj celis ŝajnigi la vunditajn kristanojn kiel muzulmanojn. Tiel, la 112 homoj en la malliberejo de Istanbulo estis prezentitaj kiel turkoj, kaj nur malkovris hazarde, ke 109 estis kristanoj.
Historiografio
Kelkaj akademianoj, kiel ekzemple la sovetiaj historiistoj Mkrtiĉ G. Nersisjan, Ruben Sahakjan kaj John Kirakosjan, kaj Yehuda Bauer subskribis la vidpunkton ke la amasaj mortigoj de 1894-1896 estis la unua fazo de la armena genocido. Plej multaj fakuloj tamen limigas ĉi tiun difinon strikte al la jaroj 1915-1923.
Riccardo Montolivo
Riccardo Montolivo estas itala futbalisto. Li naskiĝis en Caravaggio, do nun estas -jara, kaj estas filo de iala patro kaj de germana patrino. Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo AC Milan, post antaŭaj profesiecoj en la teamoj de la kluboj Atalanta B.C kaj ACF FiorentinaKrome Riccardo Montolivo ekde la jaro 2007 estas membro de la itala nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la matĉoj de la Somera Olimpiko 2008 kaj la Futbala Mondpokalo 2010, kie la teamo ne aparte sukcesis, sed ankaŭ pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, en kiu ĝi atingis la duan pozicion. Antaŭ membriĝo en la vira nacia teamo, li jam laŭ koncerna aĝo membris en la nacia teamo de sub-21-jaruloj kaj de sub-23-jaruloj.
Agariko
Agariko (Agaricus) estas genro de ombrelfungoj kun ringo kaj kun liberaj lamenoj unue rozaj, poste brunaj, finevolue nigraj, ne likviĝemaj; kosmopolita genro de ĉirkaŭ 200 specioj, pluraj manĝindaj, ekzemple la duspora agariko aŭ ĉampinjono (Agaricus bisporus).
Nikso (luno)
Nikso (Plutono II) estas natura satelito de la nanoplanedo Plutono. Ĝi estis malkovrita, kun la alia luno Hidro, dum junio 2005, per la kosmoteleskopo Hubble. La malkovrintan teamon konsistigis Hal A. Weaver, S. Alan Stern, Max J. Mutchler, Andrew J. Steffl, Marc W. Buie, William J. Merline, John R. Spencer, Eliot F. Young kaj Leslie A. Young.
Ĝia oficiala nomo devenas el tiu de Nikso, diino de la nokto kaj malhelo laŭ la helena mitologio, kaj ankaŭ patrino de Ĥarono. La nomo estis anoncita per la cirkularo 8723 de la Internacia Astronomia Unio, per kiu la luno ankaŭ estis oficiale numerita Plutono II. La inicialoj de Nikso kaj Hidro memorigas pri tiuj de la usona kosmoesplorilo New Horizons, kiu vizitos la sistemon de Plutono dum 2015.
Historio
Nikso estis malkovrita en fotoj faritaj la 15-an kaj la ; ilin malkovris, sendepende unu de la alia, Max J. Mutchler (la ) kaj Andrew J. Steffl (la ). La malkovro estis anoncita la, kaj la du lunoj ricevis la provizorajn nomojn S/2005 P 1 (Hidro) kaj S/2005 P 2 (Nikso).
Orbitaj ecoj
La orbito de Nikso estas cirkla, kaj samebena al tiu de Ĥarono. Ĝia revolua periodo, 24,9 tagoj, estas preskaŭ kvarono de tiu de Ĥarono; la du kvantoj tamen malsamas je 2.7%, tiel ke ne eblas postuli aktivan resonancon.
Fizikaj ecoj
Kvankam la diametro de la luno ne rekte mezureblas, ĝi supozeble valoras inter 46 kaj 137 kilometrojn, depende de la surfaca reflektiveco - ĉu simila al tiu de Ĥarono (35%), ĉu al tiu de la plej malhelaj kujperzonaj objektoj. Nikso ŝajnas esti malpli hela ol Hidro, kio supozigas, ke ĝi estas malpli granda.
En la malkovriga foto, Nikso estis 6300-oble malpli hela ol Plutono.
Mladen Mladenović
Mladen Mladenović (n. ) estas kroata futbalisto. Li de 1990 ĝis 1996 membris en la kroata nacia teamo de futbalo.
Opština Zelenikovo
Opština Zelenikovo estas unu el 80 komunumoj en Norda Makedonio. En 2002 vivis 4077 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas de la vilaĝo Zelenikovo.
Loko, priskribo
Opština situas en la sudo de Skopjo regiono kaj ĝia areo estas 176,95 km². La nordorienta parto de la teritorio situas en la malaltebenaĵo de la rivero Vardar. La alteco estas jam ĉirkaŭ 230 m. Aliaj partoj de la vilaĝo altiĝas al la montoj. Ĉe la okcidenta rando ĝi atingas altecon de 1588 m (Monto Kitka), sed ĉe la suda rando ĝi estas ĝis 1935 m (Monto Lisec).
Sur la teritorio de la komunumo estas nur vojoj de loka graveco. Nur en la norda parto estas la ĉefŝoseo R 2131, kiu kondukas al Skopjo.
Paralele al la rivero Vardar, ekzistas fervoja linio de Skopje al Veles. Ekzistas entute 5 fervojaj haltoj sur la teritorio de opština.
Opština Zelenikovo konsistas de tuta de 14 vilaĝoj:
Zelenikovo, Vražale, Gradovci, Gumalevo, Dejkovec, Dobrino, Novo Selo, Orešani, Pakoševo, Paligrad, Smesnica, Strahojadica, Taor, Tisovica.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Petrovec en la nordoriento, Opština Veles en la oriento, Opština Caska de la sudo kaj Opština
Studenicani la okcidento.
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Faleria
Faleria estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Viterbo. Fine de en la komunumo vivis.
Patriotismo
Patriotismo (aŭ patrioteco, patrujismo, landamo) laŭ la Plena Vortaro de Esperanto estas la "amo al patrujo kaj inklino servi al ĝi". La anoj de patriotismo estas patriotoj.
Konstitucia patriotismo estas koncepto de la germana politiksciencisto Dolf Sternberger difinita en 1979, kiun sukcese disvastigis la filozofo Jürgen Habermas dum la 1980-aj jaroj. La patrioteco de civitanoj, loĝantoj aŭ individuoj, kiuj alproprigas la konstitucian patriotismon, rilatas ne al iama komuna historio aŭ etna deveno, sed al iliaj komunaj valoroj de demokratia karaktero aperigitaj en la konstitucio.
Ludoviko Lazaro Zamenhof post la Universala Kongreso de Esperanto en Kembriĝo dum somero 1907 en la Londona Gildohalo diris:
Julio Baghy, en la facila legolibro La Verda Koro, aldonis:
Eksteraj lingiloj
Patriotismo: Ĉu ĝermo de ŝovinismo?, revuo Kontakto, 2012:1
Trogonoj
La veraj Trogonoj estas genro de preskaŭpaserinaj birdoj de la familio de trogonedoj, nome Trogon. Ties membroj vivas en arbaroj de Ameriko el sudorienta Arizono al Argentino.
Piatã
Piatã estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 17.982 loĝantojn en 2010.
Trogonoj
Ili havas grandajn okulojn, fortikajn hokoformajn bekojn, mallongajn flugilojn kaj longajn kvadratofinajn kaj tre graditajn vostojn; la nigroblankaj vostoplumoj distingas la diferencajn bildojn en subvosto. Maskloj havas ege metalkoloran plumaron, metale en supraj partoj. Ties nigraj vizaĝoj estas distingiloj el kecaloj, kaj mankas al ili la koloran vizaĝan nudhaŭton de ties afrikaj parencoj, nome Apaloderma. Inoj kaj junuloj estas iom pli senkoloraj kaj ofte malfacile identigeblaj en la kamparo. La ovoj estas blankaj aŭ bluecblankaj, malkiel la helbluaj ovoj de kecaloj.
Hinata Konishi
Hinata Konishi (小西 陽向, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo AC Nagano Parceiro.
Beja (Portugalio)
Por la samnoma koloro, vidu Beja.
Beja [beĵa], estas sudportugalia urbo kaj ĉefurbo de la samnoma Distrikto Beja. En la urbo loĝas homoj (en jaro 2001) sur areo de  kvadrataj kilometroj.
Laura d'Oriano
Biografio
En jaro 1930 en Marseille Laura edzigis la svisan "Emilo"-n de Bottighofen, Kantono Turgovio, Svisujo, kaj havis baldaŭ 2 filinojn. La juna familio vivis en Nico kaj havis monajn problemojn, eble de ĝenerala ekonomia krizo de jaroj ekde 1930. Post 6 jaroj la familio iris al Kantono Turgovio, la edzino havis la svisan civitanecon.
La edzo laboris en kontoro. Sed la juna Laura ne havis bonan vivon en la svisa Botighofen, la popolo de kamparana vilaĝo ne parolis la francan lingvon kaj ne amis gefremdulojn. La juna Laura havis sopiron pri Nico kaj pri la urba vivo.
Ankaŭ la edzo Emilo ŝanĝis kaj akomodis laŭ la karaktero de kamparana vilaĝo kaj li ne plu ridis. Laura iris al Nico kaj regule reiris al Botighofen gixs aŭtuno de la jaro 1939 kun la limofermo. Nico estis ankaŭ centro de spionado de multaj landoj. Laura ne havis laborpermeson en Nico kaj vivis kun amikino. Laura amis la kantadon en drinkejo kaj la muzikan vivon.
La amikino "subite" malaperis, (eble oni aranĝis la aferon?): Laura ne havis monon por pagi la loĝejon kaj afabla franca oficiro helpis Lauran. Laura komencis labori kun la francaj servoj kaj kantis en drinkejo.
Poste Laura laboris pro la S.R. Marine, (service de renseingement Marine) en Bordozo kaj observis la italajn submarŝipojn. La itala oficistaro rimarkis tion kaj la laboro finis.
Titolo "Mort pour la France"
La franca rezistado povos eble doni titolon "Mort pour la France", sed oni devos prezenti grandan dosieron.
Euphausia superba
La specio Euphausia superba, esperante Antarkta krilo, estas malgranda krustaco. Oni supozas, ke tiu estas la specio de bestoj el la mondo kiu enhavas la plej multnombrajn anojn. Ĝi formas bazon de la antarkta ekologisistemo kaj estas la ĉefa nutraĵo por cetacoj, fokedoj, sepioj, pingvenoj, albatrosoj kaj aliaj birdoj.
Hlobine (stacidomo)
Hlobine (Глобине) estas fervoja stacio en Hlobine (Poltava provinco), urbo en Ukrainio.
Go-Sai
Go-Sai (japane: 後西天皇, Go-Sai Tennō; naskiĝis la 1-an de januaro 1638; mortis la 22-an de marto 1685). Lia propra nomo estis Nagahito (良仁).
Li estis la 8-a filo de la imperiestro Go-Mizunoo. Li havis almenaŭ 27 gefilojn.
Dum lia regado, pro la granda nombro de fajregoj interalie ĉe la sanktejo Ise, la kastelo de Osako kaj la imperiestra palaco, kaj pro adaj inundoj, multaj homoj kulpigis la imperiestron pro manko de moraleco.
709 Fringilla
709 Fringilla estas meze granda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Joseph Helffrich, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Der Tagesspiegel
Fondita la 27an de septembro 1945, Der Tagesspiegel havas sian sidejon en okcidenta Berlino, proksime de la iama muro de Berlino. Der Tagesspiegel estas la sola grava gazeto de la ĉefurbo, kies disvendado kreskis — nun 148,000 ekzempleroj — depost la reunuiĝo. Tamen la gazeto estas plue ligita al la okcidenta duono de la urbo pro tio ke la blokado de 1948 haltigis ĝian disvastigon en la orienta parto kaj en Brandenburgio. La maketo de la gazeto estis freŝdate modifita, kun pli da koloroj kaj pli bone legeblaj litertipoj. La posedanto de la gazeto estas Verlag Der Tagesspiegel GmbH, asociita kun Wall Street Journal.
709 Fringilla
Ĝi ricevis la latinan nomon de familio de birdoj : la Fringedoj (latine : Fringillidae)
Haŭsa lingvo
La haŭsa lingvo estas la ĉada lingvo kun la plej granda nombro da parolantoj; ĝin parolas proksimume 25 milionoj da homoj kiel gepatran lingvon kaj proksimume 18 milionoj da homoj kiel duan lingvon — ĉefe en la ŝtatoj Benino, Burkino, Ĉado, Ganao, Kameruno, Niĝerio, Niĝero kaj Sudano en Afriko. Ĝi estas la 41-e plej granda lingvo de la mondo. La lingvo estas vaste uzata kiel loka interlingvo, aparte multe inter islamanoj.
Klasifiko
Haŭsa apartenas al la Okcidenta Ĉadlingva subgrupo de la Ĉada lingvaro, kiu estas parto de la Afrikazia lingvaro.
Vers-en-Montagne
Geografio
Ĝi situas 8 kilometrojn norde de Champagnole. La teritorio havas komunan limon kun.
9920 Bagnulo
9920 Bagnulo estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Stefano Bagnulo, astronomon ĉe la Observatorio de Armagh kaj fakulon pri polarimetrio de steloj de frua tipo. Li etendis sian sperton al mezuro de la polarizado de sunsistemaj korpoj, inklude, centaŭrojn kaj.
Magdalena Fikus
Magdalena Maria Fikus (naskiĝis la 13-an de majo 1936 en Krakovo) – pola biologino, biokemiistino, specialiĝanta pri biokemio kaj fotokemio de nukleaj acidoj, biofiziko de ĉelo, gentekniko, profesoro de naturscienco, popularigantino de scienco.
Vivo
En 1958 ŝi diplomiĝis ĉe Fakultato pri Biologio kaj Terscienco de Varsovia Universitato. En 1965 akiris sciencan gradon de doktoro, kaj en 1975 habilitiĝis. Sciencan titolon de profesoro ricevis en 1990. Ĝis 1965 laboris en Ŝtata Fako pri Higieno, poste en Katedro de Biofiziko, kunlaborante kun profesoro David Shugar. Fine de la 60-aj jaroj estis kiel scienca staĝisto en Universitato Stanford. En 1975 eklaboris en Instituto de Biokemio kaj Biofiziko de Pola Scienca Akademio.
Ŝia populariga kaj didaktika laboro estis premiita interalie per Premio je la nomo de Profesoro Hugo Steinhaus (1998) kaj per Fenomeno „Przekrój” (2005).
En 2011 ricevis Komandoran Krucon kun Stelo de la Ordeno Polonia Restituta.
Sainte-Anne-des-Plaines
Sainte-Anne-des-Plaines estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio kaj kadre de ĝi en la regiono Laŭrentidio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Departemento Supra Iselo
La Departemento Supra Iselo (franca lingvo Département de l´Yssel-Supérieur, nederlanda lingvo Departement van den Boven-IJssel) estis departemento apartenanta de 1811 ĝis 1813 al la franca ŝtato. Ĝi nomiĝis laŭ la rivero IJssel.
16705 Reinhardt
16705 Reinhardt estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstra surscenigisto kaj teatreja direktoro Max Reinhardt (de vera nomo Maximilian Goldmann, 1873–1943), kiu ĉefe laboris en Berlino kaj Vieno. Li estis fondinto de la "Salzburger Festspiele". Liaj produktoj de klasikaj dramoj kaŭzis grandegan emocion. En 1933 li elmigris el Germanio.
Ernő Havas
HAVAS Ernő (havaŝ) estis hungara libroeldonejestro naskiĝinta en Ratosnya la 13-an de januaro 1914 kaj mortinta en Budapeŝto la 7-an de julio 1983.
Biografio
Ernő Havas enpaŝis en 1929 en la sindikaton. Inter 1930-35 li studis en la Conservatoire National des Arts et Métiers de Parizo, kie li havigis diplomon de inĝeniero pri tekstilo en 1935 kaj revenis Hungarion. En jaroj 1939-41 li estis soldato, en jaroj 1941-44 laborservulo. En jaroj 1945-47 li estis sekretario de la Mérnök Szakszervezet (Sindikato de Inĝenieroj) kaj redaktoro de la gazeto Műszaki Élet, en jaroj 1946-53 instruisto en la altlernejo de partio, poste vicdirektoro, en 1954-56 respondecredaktoro de revuo Társadalmi Szemle, de 1957 direktoro de la libroeldonejo Gondolat Könyvkiadó.
György Radnai
György Radnai [djordj], hungare Radnai György, Esperante Georgo Radnai estis hungara operokantisto (baritono).
György Radnai naskiĝis la 1920 en Szurdokpüspöki - mortis la  1977 en Budapeŝto.
Biografio
György Radnai post abituriento eklaboris en uzino. Dum la 2-a mondmilito li estis militkaptisto kaj hejmenvenis en 1947. Poste li komencis lerni kantadon de Kálmán Nádasdy kaj tuj li ricevis 2-an lokon en kantokonkurso en Svislando. Li komencis sian kantistan karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1948. Eksterlande li gastroladis en Aŭstrio, Rumanio, Kanado, Turkio. Li ofte kantadis en Hungara Radio ne nur operojn, sed ankaŭ operetojn, popolkantojn. Li ricevis premion Kossuth en 1975, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Rakitki (Troickaja linio)
Rakitki (Ракитки), antaŭe Voskresenskoje (Воскресенское) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur, ĝi situos inter la stacioj ' kaj '. Ĝi estos malfermita post 2023.
Ĉeremĥovo
Ĉeremĥovo (ruse Черемхово) estas urbo en Irkutska provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1772.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1917.
La interurba telefona kodo estas 39546, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 5 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 121,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 60,1 mil loĝantojn.
Omaĝo de caro al pola reĝo
Omaĝo de caro al pola reĝo (pole: Hołd Szujskich) – omaĝo de restanta en pola mallibero, detronigita caro de Rusio Bazilo la 4-a Ŝujskij kaj liaj fratoj: Demetrio (komandanto de rusa-sveda armeo en batalo de Kluŝino) kaj Ivano (nomata ruse Pugovka, pole „guzik” (butono)), al reĝo de Pollando Sigismondo la 3-a Vasa kaj reĝido Ladislao la 4-a (tiutempa caro de Rusio) la 29-an de oktobro 1611 en la senata salono de Reĝa Kastelo en Varsovio. Laŭ raporto el la 17-a jarcento la ago estis tiom fama, granda kaj neniam en Pollando vidata.
Attila Puskás
PUSKÁS Attila (puŝka:ŝ) estas rumanuja hungara biologo (entomologo, botanikisto), politika malliberulo naskita en Kluĵo la 9-an de aŭgusto 1931. Li estas filo de Lajos Puskás.
Biografio
Attila Puskás la mezlernejonfinis en sia naskiĝurbo (1950); li havigis samloke la diplomon de instruisto en la fakultato pri naturscienco en Universitato Bolyai (1954). Komence li instruis en Frumoasa (1954-55), poste en liceo de Miercurea Ciuc (1955-58), en Dăneşti (Harghita). La 12-an de majo 1959 oni arestis lin kune kun siaj 6 kolegoj kaj 5 lernantoj kaj oni kondamnis li al 20 jaroj malliberejo. Li liberiĝis laŭ amnestio la 3-an de aŭgusto 1964. Li laboris kiel biologo, resp. ĉefbiologo, direktoro de plantprotekta laboratorio en Sfântu Gheorghe ĝis sia pensiuliĝo. Poast 1990 li estis vicprezidanto de distrikta organizo de RMDSZ, prezidanto de Ligo de Estintaj Politikaj Malliberuloj en Distrikto Covasna. Li estis laŭreato de memormedalo "A hazáért és a szabadságért" (Por patrujo kaj libereco) (1991) de Hungarujo.
Berdiŝo
Berdiŝo (ruse бердыш, aŭ stangohakilo) estas la rusa nomo por batalhakilo kun longa stango kaj granda duonluna hakil-klingo, kiu estis uzata en Skandinavio, Rusujo kaj Orienteŭropo ekde la malfrua mezepoko.
Priskribo
La vorto „berdiŝo“ kaj la angla, franca kaj hispana esprimo “bardiche“ venis el la mezlatina „barducium“ respektive germane „Barte“ = ĵethakilo. La berdiŝo havas 60–75 cm longan kaj ĉirkaŭ 3 kg pezan hakilon sur 1,30–1,80 m alta lignotenilo. Ĝin oni uzas por bati aŭ piki la malamikon. Eblas per ĝi rompi la armaĵon. Ĝi povas esti uzata kiel lanco puŝi la kontraŭulon. En la malfrua mezepoko ĝi fariĝis la preferata armilo de palaca gardistoj de ruslandaj princoj.
Almoguera
Almoguera [almoGEra] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas almoguereño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 1 353 loĝantoj kaj la denseco estas de 11,34 loĝ/km².
Situo
Almoguera estas situanta en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro kaj en ties sudokcidenta pinto, je altitudo de 659 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 119,29 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°17′56″N 2°58′52″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto 1 353, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Almoguera, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Almoguera kie oni falis, sed poste pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo, oni venis al dormurbo kaj al la nunaj 1 353. Fakte estis 782 loĝantoj en 1991, kaj 1401 en 2015.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Leisnig
Leisnig estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Béla Boros (kuracisto)
Béla Boros [boroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boros Béla estis hungara kuracisto, okulkuracisto, profesoro. Lia frato estis István Boros (biologo).
Béla Boros naskiĝis la  en Pécs. Li mortis la en Pécs.
Biografio
Béla Boros frekventis cistercianan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li estis soldato en Szeged. Li studis unu studjaron en Scienca Universitato Ferenc József, fine li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Erzsébet en 1929. Post siaj studoj li laboris-instruis en kliniko de Pécs, en 1933 li akiris plian diplometon pri lerneja medicino. Li estis nomumita privata profesoro en 1941, eksterordinara profesoro en 1947. Li estis katedrestro post 2 jaroj, klinikestro inter 1951-1973. Li kandidatiĝis en 1952. Li estis ankaŭ dekano (1954–1956), rektoro (1949-1951, 1966–1973), dekano kun rektororajto (1954-1956), vicrektoro (1961-1964). Li ricevis 7 premiojn inter 1950-1983.
Hiroya Sueki
Hiroya Sueki (末木 裕也, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kataller Toyama.
Codex Basilensis
La Kodekso Basilensis (Laŭ Gregory-Aland: E aŭ 07; laŭ Soden: ε 55) estas manuskripto unciala greklingva kiu entenas la tekstojn de la kvar Evangelioj kanonaj. Ambaŭ partoj estiĝis en la 8-a jarcento.
Priskribo
Tiun kodekson konstituas 318 pergamenaj folioj de 23 x 16,5 cm, skribitaj kun unusola kolumno de 21 linioj.
La kodeksa teksto estas elstara tipo de teksta bizanca tipo. Kurt Aland ĝjn ligis al la kategorio V de la manuskriptoj de la Nova Testamento.
La Kodekso estas konservita en la Universitato de Bazelo Biblioteko (A. N. III. 12) en Basel.
17174 Krivitsky
17174 Krivitsky estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Violetta Rose Krivitsky, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2020, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri ĉelbiologio kaj molekula biologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Bergen County Academies de Hackensack (Nov-Ĵerzejo).
Vokativo
Supozeble vokativo estas parto de la hind-eŭropa deklinacia sistemo; ĝi estis en sanskrito, latina lingvo kaj la klasika greka. Inter la modernaj lingvoj, kie uzatas vokativo, eblas nomi kelkajn slavajn (pola, ĉeĥa, serba, ukraina) kaj keltajn (irlanda kaj skota).
Io simila al vokativo povas ekzisti ankaŭ en aliaj lingvoj, ekzemple:
En multaj lingvoj la signifo de vokativo estas transdonata sintakse aŭ per eksklamacioj kiel Esperantaj ho/hej: "Ho Dio mia, kion mi faru?", "Hej Petruĉjo, kial vi ne manĝas?" ks.
Strand (Londono)
Strand estas strato de Londono, lokita en la distrikto Westminster. Ĝi ekas je Trafalgar Square kaj direktas orienten, ĝis Fleet Street kaj Temple Bar, kiuj markas la landlimon kun la City. La strato estis malnovtempe eĉ pli longa.
Linares
Linares referencas al variaj artikoloj kaj konceptoj:
Personoj
Linares estas ofta familinomo, ekzemple de:
Moralaj universalaĵoj
Hodiaŭaj etikaj universalaĵoj
Etikaj universalaĵaj parte havas biopsikologian bazon, parte ili estas rezultoj de la historia evoluo. Al la hodiaŭaj moralaj universalaĵoj apartenas:
Oni priatentu, ke la ordonoj, prenitaj kiel io absoluta, estas tro rigidaj, tiel ke prave en ĉiu kulturo ekzistas specifaj limigoj de ĉiuj tiuj ordonoj.
Ĉerepanovo
Ĉerepanovo (ruse Черепаново) estas urbo en Novosibirska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 50257501.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1925.
Sveda Muzeo de Natura Historio
La Sveda Muzeo de Natura Historio (Naturhistoriska riksmuseet, laŭvorte, la Nacia Muzeo de Natura Historio), en Stokholmo, estas unu el du ĉefaj muzeoj de natura historio en Svedio, dum la alia estas situanta en Gotenburgo. La muzeo estis fondita en 1819 de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj, sed ĝi datas reen al kolektoj akiritaj ĉefe pere de donacoj de la Akademio ekde ties fondo en 1739. Tiuj kolektoj iĝis disponeblaj al la publiko en 1786. La Muzeo estis separata el la Akademio en 1965.
Ĉerepanovo
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
Sveda Muzeo de Natura Historio
Unu el la zorgantoj de la kolektoj de la Akademio dum ties pli frua historio estis Anders Sparrman, nome studento de Carl Linnaeus kaj partoprenanto en la vojaĝoj de la kapitano James Cook.
Ĉerepanovo
La interurba telefona kodo estas 38345, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio (malfermita en 1915).
En jaro 1959 la urbo havis 21,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 20,5 mil loĝantojn.
Ernő Hazay
HAZAY Ernő (hazai) estis hungara ĵurnalisto naskita en Temeŝvaro la 7-an de aprilo 1819 kaj mortinta en Bátorkeszi la 17-an de decembro 1889.
Tamnorno
La Tamnorno (Thamnornis chloropetoides) estas specio de la grupo de Bernieredoj kiu estis iam lokata en la familio de Silviedoj. Ĝi troviĝas nur kiel endemio en Madagaskaro.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj arbustaroj.
Temas pri specio kun supraj grizbrunaj partoj kaj blankecaj subaj partoj, pli blankaj ĉe gorĝo.
Dolejší Kunčice
Dolejší Kunčice (ĝis la jaro 1950 nur Kunčice, Kunzendorf) estas vilaĝo, apartenanta administrative al la urbo Fulnek en Ĉeĥio etendiĝanta en silezia flanko de moravia-silezia landa limo. Ĝi troviĝas proksimume 8 km sudokcidente de Fulnek. Vivas ĉi tie. La municipo estas konsisto de natura parko Oderské vrchy. Pejzaĝo en ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo estas arbaroriĉa, montetriĉa, aperas ĉi tie ankaŭ malgrandaj rokformacioj. Tra la municipo trafluas rojo Husí potok, sur rando de la vilaĝo enfluas en ĝin rojo Červenka.
Dolejší Kunčice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,2703 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1301. En la jaro 1964 la vilaĝo estis alligita al Vlkovice. Pli poste ĝi fariĝis loka parto de urbo Fulnek. En la 18-a jarcento estis meze de la municipo konstruita preĝejo de sankta Laŭrenco.
Ĉina lariko
La ĉina lariko (Larix potaninii) estas orientalisa kaj palearktisa specio de konifero el la familio de la pinacoj. Oni trovas ĝin en la Sudokcident-ĉinaj Montaroj kaj Nepalo.
Varioj
Ekzistas pluraj varioj :
Endre Nemes
Endre NEMES [nemeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nemes Endre estis hungardevena sveda pentristo, grafikisto, karikaturisto. Lia origina familia nomo estis Nágel ĝis 1928. Endre Nágel naskiĝis la  en Pécsvárad (Hungario), li mortis la  en Stokholmo (Svedio).
Biografio
Endre Nemes devenis el juda familio. Li vivis komence en Hungario, poste en Ĉeĥoslovakio. Li finis la gimnazion en Budapeŝto en 1927, poste li iris al Vieno por studi filozofion. Post kelkaj monatoj li revenis al Ĉeĥoslovakio, kie li estis ĵurnalisto. De 1928 ĝis 1930 li laboris kiel karikaturisto en Prago, inter 1930 kaj 1935 li studis en la akademio de belartoj, krome li estis ankaŭ kritikisto de hungaraj gazetoj. En 1933 li estis en Parizo helpe de stipendio. En 1938 pro la nazioj li rifuĝis al Helsinko, kie li instruis pentradon 2 jarojn. En 1940 li estis forigita al Norvegio, post alveno de la germana armeo li rifuĝis al Svedio. En 1948 li ricevis svedan ŝtatanecon, inter 1947–1955 li estis lernejestro en Göteborg. Li studvojaĝis al Hispanio (1951), Italio (1953) kaj Grekio (1963). En 1983 li donacis pentraĵojn al muzeo en Pécs. Li edziĝis dufoje. Li ricevis svedajn kaj japanan premiojn.
Tórtoles de Esgueva
Tórtoles de Esgueva [TORtoles desGEba] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-391, en la sudokcidento de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.
Geografio
Ĝi havas areon de 79.20 km² kun 397 loĝantoj (2021). Ĝi estas proksime al Roa kaj Aranda de Duero. Kaj je nur 5 km de Castrillo de Don Juan, ĉe la rivero Esgueva, kaj je ĉirkaŭ 90 km de la provinca ĉefurbo Burgoso.
La loĝloko Villovela de Esgueva estas submunicipo de Tórtoles de Esgueva.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento depende de la abatejo de la monaĥejo de Santa María la Real.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj kaj la monaĥejo.
85047 Krakatau
85047 Krakatau estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio ; en orbita resonanco 5:7 kun Marso.
Ĝi estis fotita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) en la kadro de la Palomar–Leiden survey ; kaj malkovrita de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando), sur unu el la  eksponitaj per la Schmidt-teleskopo de la Monto Palomar kaj senditaj en la Observatorion de Leiden.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la indonezia insulo Krakatoa, kiu parte kolapsis sub la maro en 1883 dum unu el la plej grandaj vulkanaj erupcioj de la historia tempo.
Stacio Yamada-Kamiguchi
Stacio Yamada-Kamiguchi (japane: 山田上口駅 [Jamada-Kamiguĉi-eki], angle: Yamada-Kamiguchi Station) estas fervoja stacio en Ise, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū.
Petar Nadoveza
Petar Nadoveza (n. kaj mortis la 19-an de marto 2023) estis kroata futbalisto. Li en 1967 membris en la jugoslavia nacia teamo de futbalo.
Jimmy Hamilton
James H. „Jimmy“ Hamilton (naskiĝis la 25-an de majo 1917 je Dillon en Suda Karolino kaj mortis la 20-an de septembro 1994 en Saint Croix sur la Virgulininsuloj) estis usona klarnetisto, tenorsaksofonisto, muzikaranĝisto, komponisto kaj muzikinstruisto ĵazo. Li laboris 25 jarojn kun Duke Ellington.