cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kultura antropologio
Evoluismo
Ĉe la fino de la 19-a jarcento, evoluismo estis la ĉefa paradigmo en la kultura antropologio. Socioj kaj kulturoj estis klasifikitaj kaj grupigitaj en malsamajn stadiojn aŭ fazojn. Laŭ la teorio de evoluismo, ĉiuj homaj grupoj trapasas la samajn stadiojn de evoluo en linia maniero. Okcidenta socio kaj kulturo estis la celo, ĉar ĝi estis vidita kiel kompleksa kaj racia.
Tendencoj en la 20-a jarcento
Komence de la 20-a jarcento, la paradigma en kultura antropologio ŝanĝiĝis. Multaj antropologoj komencis ŝanĝi sian vidpunkton. La diferencoj inter kulturoj nun estis rigarditaj tra la cirkonstancoj en kiuj ĉiu grupo vivis. Evoluoj en malsamaj kulturoj nun estis klarigitaj per faktoroj kiel ekzemple kontaktoj kun aliaj grupoj kaj la medio. Tio nomiĝas relativismo. Ĉiu kulturo havas sian propran evoluon bazitan sur historio kaj eksteraj influoj. Tio kontrastas al evoluismo, kiu kredis, ke malsamaj kulturoj estis en malsamaj stadioj de la sama evoluo.
Hodiaŭ / la postmoderna turno
Ekde la malfruaj deknaŭ okdekaj kaj naŭdekaj jaroj de la dudeka jarcento, antropologio ankaŭ okupiĝis pri kiel antropologio kreas scion. Tial antropologio iĝis pli memkritika. Krome, feminisma teorio iĝis grava en antropologio. Tiel, etnografioj iĝis pli reflektaj kaj enkalkulis la vidpunkton de la aŭtoro, kiel la kultura, seksa kaj rasa pozicio. Nuntempe, antropologio esploras ne nur neeŭropajn kulturojn, sed ankaŭ aliajn temojn kiel tutmondiĝon, medicinon, virtualajn komunumojn kaj industriigitajn sociojn.
Rába
Rába, germane Raab estas flankorivero de Danubo en Hungario.
Rába originas en Aŭstrio, sed grandparte fluas en Hungario. Riverolongo estas 322 km, en Hungario 211 km. Akvokolekta areo estas 5841 km².
Gravaj urboj ĉe Rába: Szentgotthárd, Sárvár, Körmend, Ikervár, fine Győr ĉe la enfluejo. En la hungara etapo estas 14 pontoj. En urbeto Ikervár estas akvocentralo, en la lando la unua. Ŝipoj ne povas trafiki. Akvoturistoj ofte uzas la riveron.
Akvonivelaj indikiloj: Szentgotthárd, Körmend, Győr.
En la 17a jarcento ĉi tie estis fronto inter aŭstro-hungaroj kaj turkoj. Konstruiĝis multe da fortikaĵoj, ekzemple en Sárvár kaj Győr. En Szentgotthárd kaj Győr okazis gravaj bataloj.
Emil Gelenczei
GELENCZI Emil (gelencei) estis hungara juristo, fakverkisto pri ŝako, ministeria konsilanto naskita en Marosvásárhely la 17-an de aprilo 1895 kaj mortinta en Budapeŝto la 22-an de decembro 1980.
Kariero
Emil Gelenczei antaŭ 1945 defendis la laboristgvidantojn en presarprocesoj. En la fino de la 1930-aj jaroj li estis prezidanto de la Városmajor SK funciinta en la kafejo Délivasút de Buda. Li estis la bibliotekisto en la lastaj jaroj de sia vivo de la Magyar Sakkszövetség (Hungara Ŝakunuiĝo).
108382 Karencilevitz
108382 Karencilevitz estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:7 kun Venuso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usonaj astronomoj Michael Collins kaj Minor White elde Anza (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la sudafrik-devenan amatoran astronominon Karen Cilevitz, aktivan membrinon de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado en Toronto. Ŝi entuziasme gastigas festojn de la steloj kaj partoprenas al multenombraj organizoj por disvastigi la amon por astronomio. Ŝi estas amanta edzino kaj patrino de tri infanoj.
Schwarzburga kirko (Neustadt)
Memorkirko aŭ Schwarzburga kirko (Gedächtniskirche aŭ Schwarzburger Kirche) estis protestantisma kirko en Neustadt am Rennsteig/Germanujo. Ĝi ekzistis inter 1877 kaj novembro 2016 kiam ĝi malkonstruitis.
Historio
La Schwarzburga kirko faritis speciale por la fideluloj apartentantaj al la kvartalo estinta sub la regado de la Princlando Schwarzburg-Sondershausen kaj konsekro estis post 22 jaroj da konstruo. Post 1945 ĝi plejfoje uzitis kiel funebra halo. Estis planoj vendi la malkirkigitan konstruaĵon ekde 2005 sed neniu interesis prie. La benkojn finfine vendis la komunumo, la orgenon ĝi donis al la komunumo en Oschersleben. La subtegmenteje deponita sonorilo starigitis en la Preĝejo Sankta Miĥaelo (Neustadt).
Malkonstruo okazis en novembro 2016; pli ol la duonon de la kostoj pagis la eklezio mem.
Arkitekturo
La ardeze ĉirkaŭinta ligna kirko havis la formon de halokirko kun simpla tendotegmento. Ĝi enhavis ankaŭ unuetaĝan galerion triflanke. La elegante svelta, reenigita turo, kiu en 2002 malpligrandiĝis, havis okangulan spajron kun butono kaj ventoflago. Iam estis tie ankaŭ horloĝo; ĝis la 1960-aj jaroj la sonoriloj troviĝis en apuda sonorilejo. La ĉe la longaj partoj enmetitaj vitralegoj novgotikaj separitis post la Dua mondmilito horizontale, per kio estiĝis la kvadrataj fenestraj truoj malsupraj. La duonronda apsido ankaŭ havis grandan novgotikan fenestron.
Ronald Gamarra
Ronald Álex GAMARRA HERRERA (naskiĝis la 10-an de decembro 1958 en Limo, Peruo) estas perua advokato kaj politikisto. De 2008 ĝis 2010 li estis la Sekretario de la Nacia Kunordigo de Homaj Rajtoj de Peruo. Gamarra estis la laŭleĝa peristo de la familianoj de la viktimoj de 'Barrios Altos' kaj 'La Cantuta', krimoj por kiuj la eksa prezidanto Alberto Fujimori estis kondamnita je dudekkvin jaroj de karcero. En 2010 li estis proponita kiel internacia spertulo en la procezo de Baltasar Garzón kontraŭ la Hispana Tribunalo.
Haselbachtal
Haselbachtal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝebel Ali Haveno
Ĝebel Ali Haveno (Arabe ميناء جبل علي) estas havena urbeto 35 kilometrojn sude de Dubajo en la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj. La haveno estas konstruita en 1977. La haveno de Ĝebel Ali estas la plej granda haveno de la Mezoriento.
Lago Titikako
La Lago Titikako aŭ Titikaka Lago estas la plej granda lago en Sudameriko kun surfaco de 8.288 kvadratkilometroj kaj estas 13-oble pli granda ol la Konstanca Lago.
Geografio
Ĝi situas sur la Altiplano, la altebenaĵo de Andoj; la okcidenta parto de la lago apartenas al Peruo, la orienta al Bolivio. La Titikaka Lago estas la plej alte situanta lago de la mondo ankoraŭ komerc-cele ŝipebla. Ĝi situas en alto de 3821 m super la marnivelo, longas 194 km, larĝas 65 km kaj havas averaĝan profundon de 140 ĝis 180 m, kaj la maksimuman profundon de 280 m. Pli ol 25 riveroj alfluas la lagon Titikako. En la lago ekzistas multaj, grandaj, malgrandaj insuloj, kiuj konservas kelkajn reliktojn de la Inka-kulturo ekz. la Suninsulo.
Spite al la tre malalta jara averaĝa akvotemperaturo de 10-12°, la Titikaka Lago havas grandan varmorezervan kapablon, tiel oni povas kultivi ĉirkaŭ la lago terpomojn, hordeon, maizon kaj kvinoon. La regiono ĉirkaŭ la Titikaka-lago estas taksita kiel originala areo de la terpoma kultivado. Grava nutra fonto por la loĝantaro estas ankaŭ la fiŝkaptado.
La origino de la nomo Titikako (origine Titicaca) estas ne konata certe. Ĝi verŝajne baziĝas je du Ajmara-vorto: titi signifas granda kato kaj kak signifas rokoj. Laŭ libera traduko ĝi signifas "pumo-rokoj".
Demografio
Sur la lago vivas la popolo Uruoj sur flosantaj insuloj. Ili estas konstruitaj el Totora-kano, el kiu oni konstruas ankaŭ kabanojn, boatojn. La inkaoj povis neniam venki la Uruojn. Ĉiam, se minacis la popolon atako, ili retiriĝis al la laga interno. Kelkaj homoj ankoraŭ loĝas hodiaŭ sur la insuloj - tiel ekzistas tie eĉ lernejo.
Ĉ. 1600 ajmaroj vivas ankoraŭ sur la insulo Taquile. La popolo estis relative malfrue malkovrita, ĉar eksciante pri alveno de fremduloj ili kaŝis sin. La insulo longas 5,5 km kaj larĝas 1,6 km.
11847 Winckelmann
11847 Winckelmann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana historiisto Johann Joachim Winckelmann (1717–1768), fondinto de la klasika arkeologio. Lia pasia interpreto de la greka arto difinis la idealon de beleco de la klasikismo. Lia vasta kono pri la antikvaj arto kaj kulturo estas montrita en lia ĉefa verko Geschichte der Kunst des Altertums.
Agelajoido
Aspekto kaj kutimaro
Ĝi havas totalan longon de proksimume 18 cm. Ĝi estas supre grizbruna kun kontrastaj nigraj bridoj kaj ruĝecaj flugiloj. Plumoj de vostoj estas pli malhelbrunaj kaj same tiuj de flugiloj sed kun ruĝecaj bordoj. La taksono fringillarius havas pli da nigro en vizaĝo kaj estas supre pli ruĝeca (malpli griza).
Ĝi estas socia kaj komune vidata en malgrandaj grupoj. Malkiel la "veraj" molotroj de la genro Molothrus, tiu specio ne estas Nestoparazito. Kontraste la Krimolotro estas nestoparazito de la Agelajoido, kaj dum plenkreskaj Krimolotroj estas supre nigrecaj, junuloj de Krimolotroj similas al Agelajoido.
Habitato kaj statuso
Ĝi troviĝas en ampleksa gamo de duonmalfermaj habitatoj, inklude arbustaro kaj maldensa arbaro. La nordorienta taksono fringillarius troviĝas ĉefe en Kaatingo kaj Cerado. Ĝi estas ĝenerale tre komuna, kaj sekve ĝi estis konsiderata Malplej Zorgiga fare de la BirdLife International kaj IUCN.
Paserkulo
La Paserkulo aŭ Savanna pasero (Passerculus sandwichensis) estas specio de birdo de la familio de Emberizedoj. Ĝi estas nune monotipa en la genro Passerculus, tio estas ununura akceptata specio. Ĵusa komparo per DNA indikas, ke la Ipsŭiĉa pasero, iam kutime konsiderata vera specio (kiel Passerculus princeps), estas tre bone markata subspecio de la Savanna pasero, dum la sudokcidenta subspecio estu agnoskata kiel distinga specio nome Larĝabeka pasero (Passerculus rostratus).
Ĝi ricevis la alternatiivan nomon laŭ Savannah (Georgio) kie oni kolektis la unuan specimenon de tiu birdo.
Aspekto
Tiu specio havas tipe paserecan malhelbrunan striecan dorson, kaj blankecajn subajn partojn kun bruna aŭ nigreca brusto kaj flanka strieco. Ĝi havas blankecan kronon kaj superokulajn striojn, foje kun iome da flava (plej ofte ĉe la beko). La vangoj estas brunaj kaj la gorĝo blanka. La flugilplumoj estas nigrecbrunaj kun helbrunaj aŭ blankecaj bordoj. La okuloj estas malhelaj. La piedoj kaj kruroj estas kornokoloraj, same kiel la suba parto de la beko, dum la supra parto estas malhelgriza.
La Paserkulo estas tre varia specio, kun nombraj subspecioj, kelkaj el kiuj estis foje disigataj kiel separataj specioj. La diferencaj formoj varias ĉefe pro la malhelo de la plumaro. La variado ĝenerale sekvas la tendencon kutime menciatan kiel Regulo de Gloger, kun la alaskaj kaj internaj rasoj pli helaj, dum la sudokcidentaj marbordaj formoj estas pli malhelaj. Estas kelkaj esceptoj tamen, plej rimarkinde en la populacioj de kelkaj insuloj kiuj supozebkle estus pli forte influataj de la efiko de fondintoj. La ĝenerala modelo de variado havas tre klaran dividon, sudokcidente el kio la birdoj iĝas ege pli malhelaj; tio kongruas bone kun la limo inter P. sandwichensis kaj P. (s.) rostratus.
La propraj Paserkulo (vidu apartaĵon sube) estas tre similaj kaj migrantaj birdoj ne povas kutime esti rilata al reprodukta populacio kun certeco. La loĝantaj aŭ parte migrantaj subspecioj estas facile distingeblaj laŭ grando, kaj ĉefe inter grupoj, laŭ koloro.
Kutimaro
Tiuj birdoj manĝas surgrunde aŭ en malaltaj arbustoj; ĉefe vintre ili troviĝas ankaŭ en malaltaj paŝtitaj herbejoj. Ili ĉefe manĝas semojn, sed ili manĝas ankaŭ insektojn en la reprodukta sezono. Ili troviĝas tipe en paroj aŭ familigrupoj en la reprodukta sezono, kaj ariĝas por la vintra migrado. La flugalvoko estas fajna siip. Sensu lato, la Savannah Sparrow estas konsiderata minacata specio fare de la IUCN. La kanto estas miksaĵo de ĉirpado kaj trilado.
Sistematiko
Oni agnoskas kutime 17 subspeciojn (inklude la Larĝbekan paseron), kvankam multaj estis priskribitaj nur el vintraj birdoj kaj multa variado ŝajnas klinaj. Krome kvar pliaj subspecioj ne estas ĝenerale akceptataj plu. La subspecioj estas kutime dividataj en kelkaj grupoj:
Propraj Paserkuloj
Ĉiuj estas migrantaj; la vintraj teritorioj koincidas amplekse.
P. s. wetmorei estas dubinda subspecio kiu povus reproduktiĝi en la montoj de Gvatemalo. Ĝi estas konata nur el 5 specimenoj, kolektita el la 11–17 de junio, 1897, en Huehuetenango.
Ipsŭiĉa paserkulo
Iome da postreprodukta disigo. Iam konsiderata distinga specio.
Larĝabekaj paserkuloj
La propraj Larĝabekaj paserkuloj estas 2 malhelaj, grandaj kaj fortabekaj subspecioj:
La Beldinga paserkulo estas subspecio de tutjare loĝantaj birdoj de salmarĉoj de la pacifika marbordo de Kalifornio. Ili estas malhelaj, ruĝecaj kaj havas longajn sed ne tre fortikajn bekojn.
La Sanbenita Paserkulo estas subspecio de loĝantaj birdoj en Insuloj San Benito ĉe Baja California; perdita birdo estis observata en Insulo Cedros la 21a de aprilo, 1906.
Gárdony
Gárdony [gArdonj] estas populara banloko kaj nova urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Gárdony, kies centro estas.
Situo
Gárdony situas sur ebenaĵo laŭ la (malnova) ĉefvojo inter Budapeŝto kaj Székesfehérvár, laŭ la fervojo Budapeŝto-Balatono, laŭ suda bordo de Velence (lago). Velence troviĝas 3, Székesfehérvár 19, Budapeŝto 47 km.
Historio
Gárdony estis loĝata jam en la bronzepoko kaj en ferepoko. En 1583 la turkoj okupas la tutan regionon.
La randon de la akvo kovras delikata sablo, la profundo nur malrapide grandiĝas, tial ankaŭ por infanoj estas konvena. Vintre, sur ĝia glacio eblas fari vintrajn sportojn.
La komunumo ricevis la rangon urbo en 1989 kaj entenas iamajn komunumojn Agárd kaj Dinnyés [dinjEŝ]. En la komunumo naskiĝis Géza Gárdonyi, en la naskiĝdomo muzeo funkcias. Apud la lago troviĝas ankaŭ fiŝlago. El la bordo de la lago estas bela panoramo sur la nord-borda montregiono.
Baláže
Baláže [balAĵe], hungare Balázs [balAĵ], germane Balasch [balaŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Baláže situas fine de sakovojo. Banská Bystrica troviĝas je 14 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1529, sed pli frue en 1496 kuprofandejo ekfunkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Balázs 282 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Besztercebánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Baláže apartenis al unu el la centroj de partizanoj, tial la faŝistoj bruldetruis la plenan vilaĝon. Poste Ĉeĥoslovakio tuj rekonstruis ĝin helpe de internacia helpo. En 2001 vivis tie 190 homoj, (188 slovakoj).
Preĝejo Sankta Nikolao (Teŝino)
Rotondo Sankta Nikolao estas romanika preĝejo en pola parto de Teŝino, unu el la plej malnovaj ŝtonaj konstruaĵoj en Pollando. Ĝi troviĝas sur t.n. Kastela Monto en Teŝino, proksime al ruinoj de iama kastelo kaj "Piasta Turo".
Historio
Oni suspektis, ke la rotondo devenas de la 11-a jarcento, tamen laŭ arkeologiaj esploroj, ĝi estis konstruita en la mezo de 12-a jarcento. La unua skriba fonto pri la rotondo devenas de 1223.
La rotondo revenis al sia romanika formo dum jaroj 1947-1955. Tiam oni forigis brikan, klasikisman, eksteraĵon de muroj, oni malkovris etajn romanikajn fenestrojn kaj (en 1955) rekonstruis emporion. De fino de la 20-a jarcento en la rotondo denove okazadas sanktaj mesoj.
Arkitekturo
La rotondo estas konstruita el ŝtono, en romanika stilo. La ekstera parto de muroj estas farita de kubformaj kalkoŝtonoj. Dikeco de muroj ŝanĝas de 1.25 ĝis 1.75 metrojn.
La rotondo konsistas el navo konstruita laŭ plano de cirklo al kiu, de oriento, ĉeas duoncirkla absido. En okcidenta parto de navo troviĝas emporio apogita je tri arkadoj. Ŝtuparo gvidanta al la emporio estas kaŝita en dikeco de la muro. La emporio estas rekonstruaĵo devenanta de 20-a jarcento. La navon kovras kupolo.
Diametro de la navo estas 9.3 metrojn kaj ties alteco 13 metrojn. Eno estas lumigata pere de malgrandaj fenestretoj, du en la navo kaj du en absido. En absido estas altaro kun truo destinita por relikvo.
Kuriozaĵoj
Desegnaĵo de la rotondo troviĝas sur pola monbileto je valoro de 20 zlotoj.
Ĉunĉon
Ĉunĉon (aŭ laŭ la norma transskribo Chuncheon; koree 춘천시, en Esperanto "rivero de printempo") estas la ĉefurbo de la provinco Gangwon-do de Sud-Koreio - la pleja nordoriento de Suda Koreio. Laŭ la stato de la jaro 2005 la urbo havis 209 750 loĝantojn. Grava ekonomia branĉo de la urbo estas la turismo, ĉar la urbo situas en pitoreska pejzaĝo kaj venas multaj turistoj el Seulo.
Miguel Faílde
Miguel Ramón Demetrio Faílde y Pérez (naskiĝinta la 23-an de decembro 1852 en Matanzas; mortinta la 26-an de decembro 1921 samurbe) estis kuba muzikisto kaj kreinto de la
danzono, la nacia danco de Kubo.
Muzikista vivo
Miguel Faílde, kies gepatroj estis Cándido Faílde, devena de Galegujo, kaj Justa Pérez, mulato el Matanzas, ricevis unuan instruon de sia patro, kiu malkovris lian taŭgecon por la muziko. Li regis la korneton en la junaĝo de dek du jaroj kaj kiam lia patro mortis, li studis danke al sia pli aĝa frato ĉe Federico Peclier, profesoro de la Konservatorio de Parizo. Li direktis la muzikbandon de la fajrobrigado en sia naskiĝurbo Matanzas. Jarojn poste, en 1871, li formis sian propan muzikbandon nome "La Orquesta de Miguel Faílde", kiu ludis dum 50 jaroj kaj per kiu li ĝuis grandan popularecon en la loko. Miguel ludis krome kontrabason kaj vjolon, kaj kvankam li ne estis pianisto, li interpretis komplikajn pecojn per piano. Li ankaŭ instruis muzikon en sia domo kaj kunlaboris kune kun amiko la eldonon de semajna gazeto literatura, kiu nomiĝis Ideas Nuevas [novaj ideoj], kiu devenis de renkontiĝoj, kiujn li tenis kun intelektuloj en presejo.
La kreinto de la danzono
Li estis – por la gloro de la kuba muziko - la kreanto de la danzono, la nacia danco de Kubo kaj deduktita de la kontraŭdanco. La unua peco ĉi-ĝenra tenis la nomon "Las alturas de Simpson", kiun Miguel unuafoje prezentis la 1-an de januaro 1879 en la urba gimnazio, ricevante grandan akceptemmon kaj sukcesojn ene de tre mallonga tempo. El inter liaj multaj komponaĵoj, kiuj ne nur estis danzonoj, aparte elstaras "Las alturas de Simpson", "La diosa japonesa", "Cuba libre", "Yo me voy para el otro mundo", "Los mascavidrios", "El mondonguito", "Antón Pirulero", "La serenata de Schubert", "Figurín, se acabó el merengue", la "Jota aragonesa", "Piña", "Mamey y zapote". Lia nevo Osvaldo Castillo Faílde kolektis almenaŭ 144 danzonojn komponitajn de li.
Gössenheim
Gössenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
János Latorcai
János Latorcai [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Latorcai János estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, inĝeniero, profesoro.
János Latorcai naskiĝis la  1944 en Békés (urbo).
Biografio
János Latorcai abiturientis en 1962 en Mezőtúr, poste li plulernis en Esztergom, inter 1962 kaj 1965, fine li frekventis Universitaton en Miskolc, kie li akiris diplomon en 1971. Li instruis en altlernejo inter 1971 kaj 1975, poste li laboris unu jaron en ministerio pri laboro. Li doktoriĝis en 1976. Li instruis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto inter 1976 kaj 1992. Li havis estran postenon en fabriko inter 1989-1991, poste li havis postenon en ministerio pri industrio kaj komerco. En 1993 li komencis politikadi, en la sama jaro li estis nomumita ministro pri industrio kaj komerco. Li estas parlamenta deputito senĉese ekde 1994.
Li havas edzinon, kiu naskis dufoje.
Veendam
Veendam estas municipo en norda Nederlando en la provinco Groningen, kiu la  havis 28,181 loĝantoj. La municipo havas areon de km² (el kiuj  estas akvo).
Subdivido
La municipo Veendam ankaŭ enhavas la sekvajn vilaĝojn: Bareveld, Borgercompagnie, Kibbelgaarn, Korte Akkers, Numero Dertien, Ommelanderwijk, Tripscompagnie, Veendam, Westerdiepsterdallen, Wildervank, Wildervanksterdallen kaj Zuidwending.
Liselotte Welskopf-Henrich
Liselotte WELSKOPF-HENRICH [liselotte velskopf-henriĥ], origine: Elisabeth Charlotte HENRICH, post edziniĝo: Elisabeth Charlotte WELSKOPF (naskiĝis la 15-an de septembro, 1901, mortis la 16-an de junio, 1979) estis germana verkistino kaj historiistino.
Vivo
Kiel filino de advokato ŝi naskiĝis en Munkeno. En Berlino ŝi faris la abiturientan ekzamenon; poste ŝi studis ekonomion, historion kaj filozofion en la Berlina universitato "Humboldt-Universität". En la jaro 1925 ŝi tie doktoriĝis.
De 1928 ĝis 1945 ŝi laboris en statistika oficejo ("Statistisches Reichsamt") en Berlino.
Ekde 1938 ŝi aktive luktis kontraŭ la naziaj regantoj. Sian ontan edzon, la komuniston Rudolf WELSKOPF, ŝi de 1944 ĝis 1945 kaŝis de la nazioj.
Post la Dua mondmilito ŝi restis en Orienta Berlino. En 1946 ŝi edziniĝis al Rudolf Welskopf, en 1948 naskiĝis filo.
De 1952 ĝis 1959 ŝi laboris kiel sciencisto en la Humboldt-Universität. Post habilitiĝo en 1960 ŝi fariĝis profesoro pri Antikva Historio.
De 1963 ĝis 1974 ŝi vojaĝis al Usono kaj Kanado, por esplori la vivon kaj la tradiciojn de la indianoj. Pro ŝia objektiva, tamen simpatia raportado la indianoj donis al ŝi la titolon de "honora ĉefo".
Verkaro
Renomon Liselotte Welskopf-Henrich gajnis ĉefe pro siaj verkoj pri nordamerikaj indianoj. Ili estis destinitaj ĉefe al junaj legantoj kaj sukcese miksis profunde esploritajn faktojn kaj fikcian fantazion.
Ankaŭ la germana historio estis temo en ŝia verkaro. En la romano Jan kaj Jutta la aŭtorino rakontis la vivhistorion de sia edzo ĝis al la fino de la Dua mondmilito.
Historiajn fakverkojn ŝi publikigis/eldonis uzante sian oficialan nomon Elisabeth Charlotte WELSKOPF.
Bergfried (Saalfeld)
Historio
En 1917 akiris la areon Ernst Hüther, firmaestro kaj ĉokoladfabrikanto, kiu konstruigis la bienon kun ĝardenoj inter 1922 kaj 1930. Ĉefarkitektis Max Hans Kühne apogite de la fama pejzaĝarĥitekta buroo de Ludwig Spät.
Enparke konserviĝis multaj malnovaj arboj kaj facile oni trovas surloke por si rimpozumloketon kun ravaj vidoj je urboj kaj Saale-valo. Japana ĝardeno grandega estas (apenaŭ konata) pejzaĝarĥitektura juvelaĵo. Enestas ankaŭ ŝtonĝardeno, ursa ĉirkaŭbarilaĵo, lago kun nimfeoj kaj ĉelageta dometo. Tiu ĉi dometo troviĝas je la fino de akso kondukanta disde la ĉefdomo tra tilia aleo. Laŭ modelo de angla pejzaĝĝardeno ĉeestas ankaŭ rondvojo. Restaŭrado profunda iĝis en 2001.
La vilao belas ankaŭ pro la uzo de regiona konkokalkaĵoj kaj ardezo. Dume la gastoj kaj al akceptadoj invitintoj restis teretaĝe rezervis la supran etaĝon por si la familio mem: kun privataj ludejo, teatro, kinejo. Kele troviĝis naĝejo kaj masaĝejo.
Alkonstruitis en 1927 ene de la parko turo kun kariljono kun 25 sonoriloj; fakte temas pri unu el la plej malnovaj siaspece en Germanujo. En 1948 la familio senproprietigitis fare de la komunistoj. Poste diversaj kulturinstitucioj uzis la domon. Pri la Hüther-oj kaj ĝenerale pri la komplekso inaŭguriĝos ekspozicio surloka en aprilo 2021.
Sekretario
Sekretario estas homo, kiu tenas la korespondadon, zorgas pri kurantaj aferoj, organizas kaj protokolas kunsidojn de firmao aŭ organizaĵo. Ĝi povas esti dungita aŭ elektita. En grandaj organizaĵoj aŭ firmaoj ofte komitato aŭ ĝenerala asembleo elektas Ĝeneralan Sekretarion, kiu aplikas la decidojn de tiuj organoj inter du kunsidoj kaj entreprenas iniciatojn en okazoj de urĝa neceso. En la usona registaro, kaj en la registaroj de ĝiaj subŝtatoj, Secretary estas la kutima termino por "Ministro". Tiel nomata privata sekretario estas dungito, kiu helpas al privata persono en la korespondado, literatura verkado, informserĉado kaj aliaj konfidencaj taskoj.
En historiaj tempoj sekretario estis konsilisto, al kiu estis konfiditaj la sekretaj aferoj de la ŝtato.
Lajos Csapody
Lajos Csapody [lajoŝ ĉapodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csapody Lajos estis hungara pastro, monaĥo, episkopo, profesoro, preposto, kanoniko, abato. Lia nobela antaŭnomo estis szalalövői, lia familia nomvarianto estis Csapodi. Lia frato estis László Csapody.
Lajos Csapody naskiĝis la  1729 en Hungara reĝlando en Petőfalva (nuntempa vilaĝparto en Pečeňady en Slovakio). Li mortis la 1801 en Veszprém (urbo).
Craiova
Craiova [krajova] estas post Bukareŝto la ĉefa urbo de la sud-rumania provinco Valaĥio. Ĉefurbo de la distrikto (județ) Dolj. Ĝi situas ĉe la rivero Jiu, 134 km okcidente de Bukareŝto. Loĝantaro: 302 mil. Ĝi havas grandan universitaton.
Vidindaĵoj
Parko Nicolae Romanescu
Nova Pazova
Nova Pazova, serbe Нова Пазова, hungare Újpazova estas grandega vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Stara Pazova. Nova, Нова kaj Új signifas: nova.
Geografio
Nova Pazova situas laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Beogrado-Novi Sad.
Historio
Ŝvaboj fondis Nova Pazova-n en en 1791, tiam apartenanta al Limgarda zono de Habsburgoj. Poste al Aŭstrio-Hungario, Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. En 1944 la germanoj rifuĝis. Poste diversaj popoloj venis precipe el suda Jugoslavio. Ĝis 1958 Nova Pazova estis municipo. En 2002 loĝis en Nova Pazova 17421 serboj (96 %), 102 jugoslavianoj, 94 kroatoj kaj aliaj.
10538 Torode
10538 Torode estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita astronomo Brian G. W. Manning elde la observatorio de Stakenbridge, apud Stourbridge (West Midlands, Unuiĝinta Reĝlando).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan industrian kemiiston Roland K. E. Torode, kiu en 1992 studis 170 astrolabojn : Li mezuris la ekliptikan longitudon de la steloj reprezentitaj sur ili kaj tiel determinis, laŭ la precesio, la aĝojn de la instrumentoj. Li ankaŭ estis sekretario de la Astronomia Societo de Kidderminster dum pluraj jaroj.
Sistemo de Neptuno
Per sistemo de Neptuno oni kutime celas la regionon de la sunsistemo sub la rekta gravita influo de la planedo Neptuno; ĝi inkluzivas ties lunaron, ringoj kaj magnetosfero.
Grando
La grandecon de la sfero, kie la gravita influo de Neptuno superas tiun de la Suno, egalas la tiel nomata radiuso de Hill, kiu valoras
Malgraŭ la neprecizeco kaŭzita de la gravita influo de la aliaj sunsistemaj ĉielkorpoj, kaj ĉefe Jupitero, tiu ĉi kvanto egalas la distancon el Neptuno maltrans kiu la gravita forto de la planedo superas tiun de la Suno.
Ĉiu ĉielkorpo aŭ objekto, kiu konstante situas interne de la ĉi-supre difinita sfero, necese orbitas ĉirkaŭ Neptuno.
Enhavo
La sistemon de Neptuno konsistigas:
Aliaj ĉielkorpoj povas de tempo al tempo eniri kaj eliri la sistemon de Neptuno, sen ke ekestiĝu daŭropova gravita ligo al la ĉefplanedo, danke al propra rapido. Povas temi ekzemple pri kometoj aŭ asteroidoj kies orbitoj sekcas tiun de Neptuno, sed ankaŭ pri artefaritaj kosmoesploriloj.
Ĉefaj objektoj
Jenas listo de la dek ĉefaj objektoj en la sistemo de Neptuno, aranĝitaj laŭ maso.
Lajos Petri
Lajos Petri [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petri Lajos estis hungara skulptisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis Pick ĝis 1928. Lajos Pick naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Petri devenis el riĉa juda familio. Li frekventis piaristan lernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis juron en Reĝa Universitato de Budapeŝto kaj Berlino. Li lernis skulptadon de Ede Telcs ekde 1907, poste en arta akademio de Bruselo. Inter 1910 kaj 1922 li vivis plej ofte en Belgio. En tiu periodo li debutis en ekspozicio en Budapeŝto en 1911. Depost 1922 li kreis skulptaĵojn en Budapeŝto ĝismorte.
Stjepan Radić
Stjepan Radić (n. la 11-an de julio 1871 en Trebarjevo, Kroatio, Aŭstra-Hungara Monarĥio – m. la 8-an de aŭgusto 1928 en Zagrebo, Serba–Kroata-Slovena Reĝlando) estis kroata kamparana gvidanto, apoganto de la kroata memregado (ene de la federacia Jugoslavio).
Vivo
Radić kaj lia frato Ante fondis en 1904 la Kroatan Kamparanan Partion. Radić laboris ekde marto 1918 kun la zagreba Nacia Konsilio por establo de jugoslava unio. Li volis union, en kiu serboj kaj kroatoj havu la samajn rajtojn. Pro la miakrodo kun la belgrada reĝimo oni enprizonigis lin en 1919. Li liberiĝis en 1920 kaj iĝis opoziciulo. En julio 1923 li serĉis eksterlande apogon por establo de kroata respubliko, gvidata de la kamparana partio. Post kiam li seniluziiĝinte revenis – en aŭgusto 1924 – al Zagrebo, li denove estis enprizonigita. Li denove liberiĝis en julio 1925. Post kiam li akceptis la centrisman konstitucion de 1921, li partoprenis eĉ en 1925 en la registaro, sed en 1927 iĝis denove opoziciulo. Tiam li – je surprizo – interkonsentis kun gvidanto de la serba Demokrata Partio, Svetozar Pribiĉeviĉ, kaj ili komune postulis transformadon de Jugoslavio al federacia ŝtato. La 20-an de junio 1928, oni pripafis lin en la beograda parlamento kaj li morte vundiĝis.
Roccamontepiano
Roccamontepiano estas komunumo de Italio.
Romeo kaj Julieto
Romeo kaj Julieto estas fama tragedio de William Shakespeare, kiu unue estis enscenigata la 29-an de januaro 1595.
La teksto estas esperantigita de Stephen Allen Andrew kaj aperis en la jara 1945 ĉe The Esperanto Publishing Company Limited el Heronsgate.
Enhavo
«Romeo, Romeo! Kial estas vi Romeo?».
La teatraĵo estas la sintezo de multaj rakontoj pri la 1476-a historio de Mariotto kaj Gianozza de Masuccio Salernitano.
Temas pri la historio de Romeo Montekjo (Romeo Montecchi) kaj Julieto Kapuleto (Giulietta Capuleti), respektive filo kaj filino de du interbatalantaj familioj en Verono, Italujo, kiuj ekenamiĝas unu kun la alia. La paro provas spiti siajn gepatrojn kaj geedziĝi. Ĉi tio fine malsukcesas, kaj ili sinmortigas.
= Aliaj lingvoj =
Operoj
Ĉi tiun temon oni multe adaptiĝis en muziko, precipe en operoj :
Ankaŭ estis kelkaj aliaj muzikeroj:
Trujillo Alto
Truhiĵo Alto (hispane: Trujillo Alto) estas komunumo aŭ municipo de Porto-Riko. Truhiĵo Alto situas en la nordorientaj humidaj montetoj de la lando. La komunumo apartenas al la areo de San-Juano, ĉefurbo de Porto-Riko. San-Juano situas norde kaj okcidenta, Gurabo kaj Caguas sude, kaj Carolina oriente. La komunumo havas 55,6 km².
Loĝantaro
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Por komparo vidu la tabelon sube: Laŭ la censoj la loĝantaro kreskis je 23.9% inter 1990 kaj 2000 - poste ĝi denove iom malkreskis. Truhiĵo Alto estas la deka komunumo se oni konsideras ĝian loĝantaron.
Loĝantaro de Truhiĵo Alto dum la 20-a jarcento:
Vetero
Jare la temperaturo estas 77.3° F. La regiono estas pluva, ĝi havas 72 colojn da pluvo jare. La plej pluvaj monatoj estas aŭgusto kaj septembro kaj la plej sekaj monatoj estas februaro kaj marto.
Akvofontoj
La Río Grande de Loíza (Loiza granda rivero) zigzagas tra la teritorio de la suda regiono (Kagŭas kaj Gurabo) ĝis la orienta regiono (Karolina). La komunumo havas dek kvin riveretojn kies nomoj estas (hispane): Limones, Naranjo, Carraízo, Cepero, Colorada, Blasina, Grande, Hoyo Frío, La Gloria (antaŭ Quebrada Infierno), Pastrana, Rohena, Sabana Llana, Matienzo, Maracuto kaj Variante. La artefarita lago Carraizo situas tra la kvartaloj Carraízo kaj La Gloria kaj provizas trinkeblan akvon al San-Juano. Ankaŭ la komunumo havas 19 fontojn (hispana lingvo: manantiales). Inter ili estas La Ceiba kaj La Montaña.
Topografio
La reliefo de Truhiĵo Alto estas ĉefe humidaj montetoj. La plej altaj montetoj estas sude kaj havas inter 200 kaj 340 metroj super maro. Tiuj montetoj situantas en la Quebrada Grande kvartalo.
Tschappina
Tschappina estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Moskva Kanalo
La Moskva Kanalo (ruse en cirila alfabeto Канал имени Москвы), nomita la Moskva-Volga Kanalo ĝis 1947, estas kanalo kiu konektas la riveron Moskva kun la rivero Volga. Ĝi situas en la urbo Moskvo mem kaj en la Moskva provinco. La kanalo konektiĝas al la Moskva rivero en Tuŝino (areo en la nordokcidento de Moskvo), de kiu ĝi kondukiĝas proksimume norden por renkonti la riveron Volga en la urbo Dubna, ĵus kontraŭflue de la digo de la Ivankovo-rezervujo. La kanalo estas 128 kilometroj-n longa, laŭ kiu staras ok kluzoj.
Ĝi konstruiĝis inter la jaroj 1932 kaj 1937 de gulagaj malliberuloj sub la direkto de Matvej Berman. Dum la konstruado, ĉirkaŭ 22 000 malliberuloj mortis.
Ana Abarca de Bolea
Ana Francisca Abarca de Bolea estis hispana verkistino en la aragona lingvo.
Moskva Kanalo
Danke al la Moskva Kanalo, la urbo Moskvo havas aliron al kvin maroj: la Blanka Maro, Balta Maro, Kaspia Maro, Azova maro kaj la Nigra Maro. Tial Moskvo estas iam nomata la "haveno de la kvin maroj" (ruse порт пяти морей, port pjati morej). Krom transporto, la kanalo ankaŭ provizas proksimume duonon de la moskva akvokonsumado kaj la bordoj de ĝiaj multnombraj rezervujoj estas uzataj kiel libertempejoj.
Ana Abarca de Bolea
Ŝi naskiĝis en Zaragozo la 19-a de aprilo 1602 kaj mortis en Casbas (Huesko) je 1685.
The Mary and Dorothy
The Mary and Dorothy estas nomo de facila angla kampardanco, ĉi tie donite kiel ekzemplo de la formo el tiuj dancoj nomiĝantaj Longway for as many as will, kaj progreso per duple minor set (vd la klarigojn pri la fakterminaro en la artikolon Anglaj kampardancoj
Muziko: A (8) A (8) B (12), plurfoje
Skemo de la duple minor set: "supren" ..........."malsupren"
(Ino1 kaj Viro 1 konsistigas paron, ili estas partneroj, Ino1 kaj Viro 2 estas kontraŭpartneroj.) -	La paroj “1” (po unu en ĉiu duple minor set) faras set and turn (8 pulsoj), la set antaŭeniĝante, dum la turn ili reiras al siaj lokojn. -	La du paroj faras dekstramanan rondiron, kaj faras plenan cirklon clockwise (8pulsoj) -	La viroj « 1 » kondukas sian partneron "malsupren" de la duple minor set per duoblaĵo (lead down), ili revenas sammaniere (lead up) kaj per cast dum tria duoblaĵo iras sur la lokon de la paro 2 dum la paro 2 glitas sin al la loko de la paro 1 (progreso). (la tuto 12 pulsoj)
4423 Golden
4423 Golden estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
The Mary and Dorothy
Kaj denove
4423 Golden
Nomo
Ĝia nomo honoras William T. Golden (1909 — 2007), verkinton kaj eldoniston de libroj pri scienca politiko. Li estis kasisto de la Usona Asocio por la avanco de la sciencoj dum pli ol 30 jaroj.
The Mary and Dorothy
Tial la paroj 1iras “malsupren” la paroj 2 iras “supren”. Kiam paro alvenas en fino de la longway, ili restas senage dum unu vico, kaj reiras la postan vicon returndirekte, t.e. ŝanĝinta da naturo, la 1 iĝinte 2 kaj la du iĝinte 1.
Batalo de Kleverhamm
Kaŭzoj
Je la kverelo temis pri jara rento da 2.400 guldenoj el la Rejnodogano ĉe Kaiserswerth. Proksimume 1360 Gerhardo de Jülich, Grafo de Berg estis akirinta urbon, kastelon kaj doganon je Kaiserswerth 1368, kaj lia filo Grafo Vilhelmo la 2-a de Berg estis garantie fordoninta la posedaĵon.
Post kiam tiuj ĉi ne povis venkigi siajn postulojn, en 1395 la intertempe dukiĝinta Vilhelmo la 2-a de Berg validigis siajn malnovajn pretendojn. Li eble havis pro la daŭrada kverelo malavantaĝojn, eble si sentis sin minacata per la graflandoj Kleve kaj Mark sub frata regeco. En la jaro 1395 li anoncis, venkigi ĉi tiujn pretendojn ekstremakaze ankaŭ per armoj.
La milito
Printempon de 1397 Duko Vilhelmo de Berg invadis kune kun sia kuzo, Duko Vilhelmo de Jülich kaj Geldern kaj multaj aliaj nobeloj en Graflandon Kleve kaj iris brulige rabantaj laŭflue de la Rejno ĝis Kastelo Lobith kaj poste al Kleve.
La batalo
Grafo Adolfo de Kleve kaj sia frato Grafo Ditriĥo de Mark sin starigis kontraŭ la malamikaj trupoj kaj povis venki sur la kampo Neerveld Dukon Vilhelmo kaj liajn aliancanojn. 90 kavaliroj kaj 2.000 armitoj de Berg eniris en kaptitecon.
La sekvoj
Duko Vilhelmo de Berg, liaj aliancanoj kaj vasaloj estis liberigataj kompense de giganta elaĉeta monsumo, kio eblis nur per vastaj garantidonaĵoj. Per tio kelkaj grafoj kaj kavaliroj perdis siajn feŭdojn aŭ ekhavis novajn feŭdestrojn. Pro la ŝuldoj kaj ja pro timo, perdi sian heredaĵon, la dukaj filoj senpotencigis sian patron. La konflikto havis influon sur la tutan sferon de la grafo de Kleve. La pozicio de la pli postaj dukoj de Kleve stabiliĝis, ĉar nur unu jaron poste Ditriĥo de Mark perdis sian vivon je la sieĝo de Kastelo Elberfeld. Post tio Grafo Adolfo unuigis la Graflandojn Mark kaj Kleve en persona unio.
La konflikto havis influon sur la tutan sferon de la grafo de Kleve. Bernardo de Strünkede (1334–1419), ĝis tiu ĉi momento influhava vasalo de Kleve ĉe la Emscher, sin turnis en 1397 en la kverelo kontraŭ la grafon kaj disponigis al Duko Vilhelmo de Berg sian kastelon. Por la kavaliro sur Strünkede la malvenko de Berg signifis, ke li rericevis sian feŭdon nur en 1399 de Adolfo de Kleve. Sed la grafoj evidente ne volis daŭre rezigni la vasalojn, kunligitajn per longa vasala fideleco.
Cetere
Pri la Batalo de Kleverhamm memoris eĉ post jarcentoj kverelokruco, kiu estas notita en malnovaj kamparmapoj kaj kiu staris sur la terpeco de la financoficejo de Kleve.
Terry Pratchett
Terry PRATCHETT, tutnome Terence David John Pratchett (naskiĝis la 28-an de aprilo 1948, mortis la 12-an de marto 2015) estis angla verkisto de fantasta literaturo.
Pratchett naskiĝis en Beaconsfield en la angla graflando Bucks al David kaj Eileen Pratchett. Klerecon li atingis en High Wycombe Technical High School kaj en publika biblioteko de Beaconsfield.
Lia unua eldonita verko estis mallonga rakonto The Hades Business (Negoco en Hadeso), publikigita en lerneja gazeto, kiam li estis 13-jara, kaj poste en 1963 denove, en gazeto Science Fantasy, pro kio li ricevis 14 pundojn. La due publikigita laboraĵo titoliĝis Night Dweller (Nokta estulo) kaj aperis en la 156-a numero de gazeto New Worlds novembre 1965.
Post foriro de la lernejo en 1965 li estis dungita en la loka gazeto Bucks Free Press kaj post certa tempo li aktivis en pluraj regionaj gazetoj en sudokcidenta Anglio inkluzive de Western Daily Press kaj Bath Chronicle.
En ĉi tiu periodo li estis sendita intervjui Petron Bander van Duren, unu el la direktoroj de malgranda eldonejo, kiu ĝuste estis eldonanta novan libron. Dum la intervjuo li menciis, ke li mem verkis libron The Carpet People (Tapiŝuloj). Tiu estis eldonita en 1971 kaj solene prezentita en la tapiŝa fako de grandmagazeno Heal's ĉe Tottenham Court Road en Londono.
En 1980 Pratchett fariĝis gazetara reprezentanto de elektreja kompanio Central Electricity Generating Board, kie lia laboro koncernis kelkajn atom-elektrejojn. Poste li spritumis, ke li pruvis sian kapablon trafi ĝustan tempon, ĉar li ŝanĝis profesion baldaŭ post atom-katastrofo en Three Mile Island en Pensilvanio (Usono).
La laboron por CEGB li forlasis en 1987, kiam li komencis perlabori pli da mono per okaza verkado. La liberiĝo ebligis kreskigi la rapidecon kaj nun li fine de lia vivo li verkis kutime du librojn jare.
Ekde 1998 li estis posedanto de ordeno pro merito pri Brita reĝolando en la fako servo al literaturo. La ordenon li ironie komentis: „mi suspektas, ke plej bonan servon al literaturo mi farus, se mi rezignus pri provoj ion ankoraŭ verki.“ En 1999 estis atribuita al li honora doktoreco pri literaturo en Universitato de Warwick.
Lia filino Rhianna Pratchett (naskiĝinta 1976) estas aŭtorino de fantasta literaturo kaj ĵurnalistino.
Kiel hobiojn Pratchett prezentis „verkadon, promenadon, komputilojn, vivon“. Li estis konata ankaŭ pro originalaj kapvestoj, kiujn oni povas vidi sur la dorsa flanko de kovrilo de liaj libroj.
Litvínovice
Litvínovice (Leitnowitz, Leutwinsdorf, en la loka dialekto Lajtnovice) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio sur la maldekstra bordo de rivero Vultavo proksimume 3 km sudokcidente de la centro de České Budějovice. Vivas ĉi tie. Tra nordorienta direkto inter Litvínovice kaj la centro de České Budějovice etendiĝas ampleksa parko Stromovka, sudokcidente de la vilaĝo situas Sudbohemia flughaveno České Budějovice.
Partoj de municipo
Municipo Litvínovice konsistas el tri partoj, kiuj situas en la katastra teritorio Litvínovice.
László Csapody
László Csapody [lAslO ĉapodi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csapody László estis hungara jezuita monaĥo, instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis szalalövői, lia familia nomvarianto estis Csapodi. Lia frato estis Lajos Csapody.
László Csapody naskiĝis la  1724 en Hungara reĝlando en Petőfalva (nuntempa vilaĝparto en Pečeňady en Slovakio). Li mortis en 1791 en Sopron.
Haselund
Haselund estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Viöl, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Ido-stelo
Ido-stelo aŭ Janko-stelo estas simbolo de Ido. Ĝi estas sespinta stelo, kies pintoj signifas la ses lingvojn, el kiuj Ido laŭdire naskiĝis: la anglan, la francan, la germanan, la hispanan, la italan, kaj la rusan. Alie oni diras ke la pintoj simbolas la kontinentojn: Azion, Amerikon, Afrikon, Eŭropon, Aŭstralion kaj Oceanion (tiel).
Origine la emblemo estis sespinta blanka stelo sur blua, ronda fono. Tiu stelo konsistis el du egallateraj trianguloj egale grandaj, samcentraj kaj inverse metitaj. Kontraŭ tiu heksagona stelo oni obĵetis ke ĝi estas religia simbolo de judoj. Krom tio ĝi impresis kiel dika kaj maldelikata. Pro tiuj motivoj oni kelke modifis la stelon, donante al ĝi pintojn pli akutajn kaj formon pli elegantan.
Sed ankaŭ tiun stelon oni kritikis. Oni diris ke ĝi estas tro ordinara figuro, tute ne karakterplena, same kiel la kvinpinta verda stelo de la Esperantistoj, ke ĝi estas insigno de diversaj firmoj, ekzemple konata Svisa bierfabriko, de vitristoj, de multaj asocioj, kaj ke ĝin uzas precipe Amerikaj ĉarlatanoj, kiuj per sespintaj steloj, heksagonaj kaj modifaj, ofte ornamas siajn anoncojn pri medikamentaĉoj. Dum jaro oni serĉis figuron pli konvenan, kaj inter la projektoj la plej atentinda estis la figuro inventita de la vic-sekretario de la Ido-Akademio, Paul de Janko. Ĝi fakte estas unika kaj havas la avantaĝon esti registrigebla kaj protektebla de internaciaj leĝoj pri kopirajto.
Timora stumpovostulo
La Timora stumpovostulo (Urosphena subulata) estas specio de birdo de la familio de Ĉetiedoj. Ĝi estis iam inkluditaj en la Silviedoj. Ĝi formas parton de la sudazia genro Urosphena kiu enhavas nur aliajn du speciojn, ĉiuj el ili nomataj stumpovostuloj pro ties mallongegaj vostoj.
Ĝi troviĝas nur en la insulo de Timoro, do nome en la landoj de Indonezio kaj Orienta Timoro.
Ĝi havas tre markatan helan superokulan strion kaj ĝenerale brunecajn suprajn partojn kaj pli helajn subajn partojn.
Traĥeito
Traĥeito aŭ trakeito estas inflamo de la traĥeo. Ofte traĥeito estas parto de inflamo aliloke en la spira sistemo, ekzemple bronkito aŭ gripo.
Nebikon
Nebikon estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 2273 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Nebikon situas ĉe la alfluejo de Luthern al Wigger en la transirzono de la Antaŭalpoj al la Svisa Mezlando. Sude la komunumo estas ĉirkaŭita de antaŭalpaj montetoj, kiuj estas tipa por la monteta regiono de la distrikto Willisau. La setlejzono de Nebikon praktike komplete kunkreskis kun tiu de la najbaraj komunumoj Altishofen kaj Dagmersellen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,73 km², de kiuj 40,1% esas kovritaj de arbaro, 38,2% servas por agrikulturo kaj 20,7% por setlado. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 671 m s.m. sur la monto Santeberg, dum la plej malalta punkto siutas sur alteco de 472 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Wigger ĉe la norda komunumlimo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Nebikon limas en nordoriento al Dagmersellen, en sudoriento al Egolzwil, en sudo al Schötz, en sudokcidento al Ebersecken, kaj en nordokcidento al Altishofen.
Trafiko
Nebikon disponas pri stacidomo de la grava nord-sudlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Olten al Lucerno. La stacidomo de la komunumo estas la nodopunkto de diversaj buslinioj al la ĉirkaŭaj komunumoj.
En la komunumo disbranĉiĝas la kantonaj ĉefvojoj de Dagmersellen al Willisau kaj de Dagmersellen tra Wauwil al Sursee. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas sude en Dagmersellen en distanco de nur 3 km.
Historio
La unua dokumenta mencio de Nebikon datiĝas el la jaro 893 kiel Nevinchova.
Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la Habsburgoj. La vilaĝon administris la Senjoroj de Büttikon. En la jaro 1407 la Grafejo Willisau estis aĉetita de la urbo Lucerno kaj kun ĝi ankaŭ Nebikon fariĝis lucerna. La administrado de la Senjoroj de Büttikon tamen ĉesis nur en la jaro 1415 per la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo. En la jaro 1424 la lucernanoj ankaŭ akiris la malaltan jurisdikcion pri la komunumo. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la komunumo estis parto de la voktejo Willisau kaj ek de 1803 ĝi estas komunumo de la distrikto Willisau en Kantono Lucerno.
Roccamorice
Roccamorice estas komunumo de Italio.
ISO 3166-2:NG
ISO 3166-2:NG estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Niĝerion. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>NG</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Niĝerio. La dua parto estas du literoj. La kodojn havas 36 subŝtatoj kaj la ĉefurba teritorio de Abuĝo.
Lomo
Lomo estas fajngrundo, konsistanta el miksaĵo de sablo, argilo kaj humo, ĝenerale fruktodona. Ĝi ankaŭ estas detrita kontinenta sedimento permeabla, konsistanta el miksaĵo de argilo, silto kaj sablo, en proksimume egalaj proporcioj, kaj ankaŭ de humo. Ekzistas rezidua, rivera, glaĉera, eola lomo (PIV2).
Rodrigo
Don Rodrigo aŭ Roderiko, estis la lasta reĝo de la visigotoj en la Iberia duoninsulo, antaŭ la konkero fare de la araboj.
Li estis elektita reĝo en 710, kun la apogo de la aristokrataro. Tamen, li trovis fortan oponon de la filoj de la antaŭa reĝo Vitizo (Witiza). Tiu divido helpis en la malfortiĝo de la regno, kio favoris la invadon de la muzulmanoj, laŭlegende helpitaj de la kontraŭuloj de la reĝo.
Rodrigo aliris kontraŭbatali la invadantojn, kaj mortis en 711 en la batalo de Guadalete, per kiuj la muzulmanoj komencis la konkeron de Iberio.
Palmovka (Praga metroo)
Palmovka estas stacio de Metroo en Prago sur Linio B, malfermita en jaro 1990.