cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pogromo de Kielce
Dum falsigita de komunistaj regopovoj proceso, kiu komenciĝis la 14-an de septembro ĉe Armea Regiona Juĝejo en Varsovio kaj daŭris ĝis la 22-a li konsentis kun riproĉataj agoj. La akuzaĵo estis sankciita en Moskvo. Li estis kondamnita al 12 jaroj de enkarcerigo pro gvidado de kontraŭŝtata kaj kontraŭpopola centro kaj pro kunlaboro kun germanoj, provo faligi la reĝimon de la Pola Popola Respubliko kaj propagando por vaŝingtonaj-vatikanaj potenculoj. Ceteraj pastroj estis kondamnitaj al 10, 9 kaj 6 jaroj kaj fratino al 5 jaroj. La proceso estis ankaŭ vualita atako kontraŭ kardinaloj Adam Sapieha, August Hlond kaj primaso Stefan Wyszyński.
Post lia morto en la jaro 1990 episkopo Kaczmarek estis postmorte senkulpigita kaj rehonorigita. En 1991 urba konsilantaro de Kielce ŝanĝis stratnomon de komunisto Marceli Nowotko je Episkopo Czesław Kaczmarek.
En 2008 aperis publikaĵo de Instituto pri Nacia Memoro „Wokół pogromu kieleckiego” (Ĉirkaŭ la pogromo de Kielce), redaktita de Leszek Bukowski, Andrzej Jankowski kaj Jan Żaryn. La esploristoj inklinas al hipotezo pri provoko de sovetiaj regopovoj.
József Baló
BALÓ József hungara profesoro, redaktoro, fakverkisto: Nagybacon, 1-a de majo 1860 - Budapest, 28-a de novembro 1916.
Biografio
Li havigis diplomon de instruisto kaj doktoradon en Budapeŝto en 1892. Ekde 1893 li estis instruisto en la porinstruista instituto en Budapeŝto, inter 1904–1916 ĝia direktoro. Ekde 1908 li estis ĝis sia morto la prezidento de Tanítóképző Intézeti Tanárok Országos Egyesülete (Tutlanda Ligo de Instruistoj de Porinstruistaj Institutoj). Li publikis literaturhistoriajn kaj pedagogiajn artikolojn en la fakrevuoj. Li verkis plurajn lernolibrojn por la porinstruistaj institutoj.
Argentino en la Vintra Olimpiko 2006
Kunordigis la teamon la Argentina Olimpika Komitato.
Niigata
Niigata povas signifi:
Reĝino
Reĝino povas esti:
Reganta reĝino
Vidu: Listo de monarĥinoj
Reĝedzino
Kiel virinaj reĝoj estis maloftaj en la historio, tiel viraj reĝedzoj estis ankaŭ malofte. Cetere, kiam reganta reĝino edziniĝis, ofte ŝi devis rezigni ŝian tronon al li. Do, reĝedzinoj estas oftaj.
Vidu: Nereganta reĝino
Adelfia
Adelfia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari.
En 1927 formiĝis de la du komunumoj Canneto kaj Montrone pro Benito Mussolini.
Ĝi estas multe fama pri la religia festo "San Trifono", multaj homoj venas de najbaraj komunumoj por festi.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acquaviva delle Fonti, Bari, Bitritto, Casamassima, Sannicandro di Bari kaj Valenzano.
Nigata (urbo)
Nigata aŭ Nijgata (新潟市 [NIj-gata -ŝi]) estas urbo de Japanio. Ĝi estas la administra centro de la samnoma gubernio Nigata, kaj havas la titolon Granda Urbo kun Esceptoj. Nigata havas pli ol 800 000 loĝantojn. La urbo situas borde de la Japana maro.
Geografio
La lago Sakata estis enskribata de Ramsar-Interkonsento.
Symbolum Apostolorum
La Symbolum Apostolorum (Apostola Kredo aŭ la Apostola Kredo-Konfeso) estas kredokonfeso uzata en la kristana okcidento. Ĝi evoluis inter la 1-a jarcento al la 6-a. Ĝi estis starigita kiel la kredo, kiun kristano konfesis antaŭ bapto. Sed kiel oficiala kredo, ĝi estas tro nepreciza, kion montris la herezoj de la 6-a jarcento. Do kiel oficiala kredo, ĝi estis anstataŭigita de la Kredo Nicea.
La unua teksto de tiu kredo estas komento pri ĝi de Rufino el Aquileia de la komenco de la 5.a jarcento. La nuna formulado, dirata galikana, troviĝas, preskaŭ integra, ĉe sankta Cezario el Arles.
Latina origino
<ul>
Samotlora minejo
Historio
Malkovrinto de la minejo estas konsiderata la geologo Vladimir Abazarov, estro de la Megiona geologia ekspedicio. La minejo ne estis listigita en prospektoraj planoj, sed lia amiko geofizikisto Leonid Kabajev admonis lin, ke sub lago Samotloro troviĝas gigantaj naftokuŝejoj. "Risko estas pravigebla, mi kalkulis ĉion. Necesas serĉi en tiu direkto. Mi certas, ke tio estos grandega malkovro, pri kiu revis Gubkin" diris Kabajev.
Symbolum Apostolorum
Latina origino
Credo in Deum Patrem omnipotentem, Creatorem caeli et terrae. Et in Iesum Christum, Filium eius unicum, Dominum nostrum, qui conceptus est de Spiritu Sancto, natus ex Maria Virgine, passus sub Pontio Pilato, crucifixus, mortuus, et sepultus, descendit ad infernos, tertia die resurrexit a mortuis, ascendit ad caelos, sedet ad dexteram Dei Patris omnipotentis, inde venturus est iudicare vivos et mortuos. Credo in Spiritum Sanctum, sanctam Ecclesiam catholicam, sanctorum communionem, remissionem peccatorum, carnis resurrectionem et vitam aeternam. Amen.
</ul>
Samotlora minejo
Historio
La minejo estis malkovrita de la Megiona geologia organizaĵo, kiu baziĝis apud la vilaĝo Megiono, sur alta bordo de rivereto Mega. Unuafoje oni ekparolis pri la Samotlora geofizika strukturo printempe 1963. Aŭtune 1963 la Megiona geologia organizaĵo ricevis strukturan mapon de la Samotlora areo kaj decidis post restariĝo de vintra vojo transporti borinstalaĵon de Megiono al Samotloro. Unue oni elektis alian lokon por borado, sed poste la geologo Vladimir Abazarov surteriĝis tie el la helikoptero Mil Mi-4 kaj post pene vadi kun siaj kolegoj tra profunda neĝo, en kiu ili dronis ĝis talio, komprenis ke ne eblos starigi la borilon sur destinita loko. Do ili iris al bordo de sennoma lageto apud lago Samotloro kaj markis tiun lokon sur mapo. Ekde tiam startis preparado al transportado de teknikaĵoj al la estonta borputo.
En januaro 1965 oni formis specialan grupon, kies tasko estis krei vojon de vilaĝo Niĵnevartovskij (estonta urbo Niĵnevartovsko) al la estonta borputo R-1 (Р-1, kie la unua litero estas tiu de tiu de Разведочная, do Geologoprospektora). La grupo ricevis du traktorojn-tirilojn (por transporti loĝvagoneton kaj dizelon), buldozon, ĉieterenan veturilon GAZ-47 kaj radiostacion "Uroĵaj" (Урожай, do Rikolto) por komuniki kun la bazo. Post relative facila marŝo laŭ tereno kun malmultaj marĉoj kaj arboj komenciĝis densa arbaro, do la taĉmento devis sekvi laŭ arbarrandoj kiuj plej ofte situis rande de marĉoj. Foje oni devis faligi arbojn laŭlonge de 1,5-2 km por trabati la vojon por si. Unufoje ilian vojon baris kanalo 4-5 m profunda kun preskaŭ vertikalaj bordoj kaj plata fundo. Oni longe serĉis eblecon ĉirkaŭiri ĝin, sed post kompreni ke ĝi estas tro longa eksplodigis ĝin, tiel kreinte irejojn malsupren kaj supren. Poste tio ripetiĝis plurfoje. Post ĉiuj 1-1,5 km en marĉoj dronis traktoroj kaj buldozo, do oni devis halti por eltiri ilin kaj trovi ĉirkaŭan vojon. Ofte buldozoj enfaladis en marĉoj, kie sub du metrojn dika torfa tavolo troviĝis rapidfluaj lagetoj kaj riveretoj. Oni marŝis 36 tagojn, el kiuj la lasta etapo je 20 km okupis 25 tagojn. En la dua duono de februaro komenciĝis muntado de la borinstalaĵo kaj alportado de kargoj. La brigado de Aleksandr Kuzjakov muntis la borinstalaĵon en 16 tagoj.
Komence de aprilo la brigado de Grigorij Norkin komencis boradon. La borinstalaĵo estis ĉirkaŭita de degelantaj marĉoj, helikoptera surteriĝejo el lignaj traboj troviĝis 150 m for kaj oni transportis barelojn al la borinstalaĵo per traktoro kaj post neĝodegelado — per manoj. Fine de majo ekŝprucis nafta fontano je 1000 m³ tage. En 1966 estis boritaj pliaj putoj, konfirmintaj altan naftoproduktivecon de la Samotlora strukturo. Oni kunigis kelkajn geofizikajn strukturojn en la areo etendiĝanta 30 km okcidento-orienten kaj 50 km sud-norden, kaj nomis ilin Samotloro. Ĝi kovris areon je 900 km², el kiuj 45% troviĝis subakve (la lago), 40% estis torfejoj kaj nur 15% apartenis al relative sekaj lokoj.
Jam la unua provo donis rezulton kaj la emociiĝinta estro de la geologia trusto Farman Salmanov sendis al Maks Rudkeviĉ, kiu kontraŭis prospektoradon en tiu regiono, telegramon: "En Megiono estas ricevita fontano de nafto je tricent tunoj. Ĉu vi komprenis? Salmanov". Post tio Raul-Jurij Ervier diris sarkasme al Rudkeviĉ: "Nu, Maks, kie ĉe ni en Okcidenta Siberio ankoraŭ mankas nafto? Mi morgaŭ boros tie puton kaj trovos ĝin".
En 1968 Viktor Muravlenko proponis al la ministro pri nafta industrio Valentin Ŝaŝin komenci ekspluatadon de Samotlora minejo, sed la singarda ministro decidis unue memstare esplori la lokon. Li venis per helikoptero Mil Mi-4, kiu eĉ ne povis plene sin apogi sur malfortikan traban surteriĝejon meze de la marĉo, senhalte movante helicojn. La ministro esploris la lokon kaj prezentitajn dokumentojn kaj aprobis la starton.
Fine de 1968 tie laboris kvar borskipoj kaj pli ol 10 borinstalaĵoj. La brigado de Stepan Povĥ boris la unuan ekspluatan borputon N 200. Estis ege froste, la temperaturo falis sub 40 gradojn, do inspektoro malpermesis la laboron, sed la boristoj daŭrigis ĝin post lia foriro. La la puto N 200 solene ekfunkciis en normala reĝimo, kio signifis ke komenciĝis ekspluatado de la minejo. Oni boris precipe ĉe randoj de lago Samotloro dum kupolo de la Samotlora antiklinalo troviĝis sub la samnoma lago. Nur post konstrui plurajn betonajn digojn kaj sabloinsuletojn, sur kiuj lokiĝis faskoj da borinstalaĵoj, oni sukcesis esplori ĝin. La faskan metodon proponis la direktoro de la Megiona bora kontoro Valentin Ĥlupin. La elminigado estis abunda. En 1969 vic-estro de Ĉeftjumennaftogaso Midĥat Safiullin diris, ke du putoj de Samotloro povas en 24 horoj plenigi per nafto tutan trajnon.
En 1971 speciale por ekspluatado de Samotloro estis establita la kompanio Niĵnevartovsknafto (Нижневартовскнефть). Fine de la 1970-aj la naftoelminigado atingis apogeon — po pli ol 155 milionojn da tunoj jare. En 1979 oni raportis pri elminigado de unu miliardo de nafto el Samotloro.
La ĉefa problemo en la komenca etapo estis akvo, kiu kovris plejparton de la minejo, do aperis ideo sekigi la areon. Oni preparis projekton, laŭ kiu akvo el la lago Samotloro devis forflui al la rivero Vaĥ, fluanta 12 km for. En 1968-1969 povaj fosmaŝinoj jam fosis tiun ĉi kanalon. Sed poste sciencistoj avertis ke kaze de sekiĝo subĉiele nudiĝos torfejoj, kiuj povos ekbruli kvazaŭ pulvoro. Do oni decidis anstataŭe konstrui ringovojojn kaj kelkajn diagonalajn digojn trans la lago, kio solvis la problemon.
Unue oni planis preni el la minejo po 3-4% de ĝiaj rezervoj jare, do po 100-120 milionoj da tunoj. Tamen, kiel rememoris poste provinca partiestro Gennadij Bogomjakov, la ministerio pri nafta industrio po 3-4 fojojn jare ŝanĝadis la planojn kaj fine oni elminigis po 156 milionojn da tunoj. En 1984 la vic-ministro de nafta industrio Akmal Vaĥitov diris ke Ĉeftjumennaftogaso ne rajtas elminigi pli da nafto ol estas indikite en la teknologiaj dokumentoj kaj la ĉefinĝeniero Nikolaj Zaĥarĉenko ordonis malaltigi elminigadon por 150 mil tunoj tage. Sed jam sekvan matenon la ministro postulis reveni al pli altaj tempoj, malgraŭ rompo de la teknologia reĝimo.
La naftisto Vladimir Salmin diris poste, ke nome Samotlora minejo kaŭzis kapturniĝon ĉe altranguloj, kiuj forgesis pri riparado, priservado, subtenado de tavolpremo kaj zorgis nur pri borado kaj elminigado.
Hasta kaj senrespondeca ekspluatado de la minejo okazis sen preparado de necesa infrastrukturo, neglektante laborsekurecon, kio kaŭzis en 1973 katastrofon ĉe la Niĵnevartovska naftokolektejo, sekve de kiu pereis 13 homoj.
Memoro
En 1975 okaze de la 10-a datreveno de la minejo ĉe la borputo R-1 estis starigita metala steleo 16 m alta kun simbola eterna torĉo supre. La puto tiutempe jam akvumiĝis kaj ne plu funkciis. La tereno apud ĝi estis pavimita je betonaj platoj, aperis standoj kun nomoj de malkovrintoj kaj dato de borado de la puto. Dum konstruado de la monumento oni alfrontis problemon — necesis alporti multe da tero por fari monteton sub ĝi. Do oni decidis ke ĉiu kamiono, revenonta post deĵoro al la urbo, alportos po unu porcio da tero. Tiel aperis la monteto kvin metrojn alta. La urbanoj kromnomis la monumenton Aljoŝa (minuskla formo de la vira nomo Aleksej), alude al samnomaj monumentoj al la sovetiaj soldatoj en Plovdivo, Talino kaj aliaj urboj.
Vladimir Abazarov plendis ke en 1980 oni forigis de tiu ĉi memormonumento ĉion ligitan al geologoj kaj instalis novan monumenton kun memorringo, sur kiu estas skribitaj nomoj de aliaj homoj. Li asertis ke tiuj homoj rilatas al la puto R-200, sed ne al R-1 kaj neniel kontribuis al la malkovro de la minejo.
Heves (urbo)
Heves [heveŝ] estas banloko kaj urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Heves, kies centro estas. La loknomo signifas: impeta.
Situo
Heves situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Füzesabony-Jászberény, laŭ fervojo Kisújszállás-Kál. Füzesabony troviĝas 22, Jászberény 35, Eger 40, Tiszafüred 48, Kisujszállás 73, Budapeŝto 111 km.
Historio
Pli frue skitoj loĝis tie. En la 11-a jarcento la tiea fortikaĵo mem estis centro de la praa departemento. En 1271 parlamentado okazis en tiu loko. La komunumo ricevis rangon kampurbo en 1467. En 1544 la turkoj okupis kaj la urbeton kaj la fortikaĵon. Ili forpelis la hungarojn en 1596. En 1688 la aŭstroj-hungaroj reokupis la urbon. La nova loĝantaro okupiĝis pri terkulturado. La tie produktita akvomelono havas tutlandan famon. La urbeto estis distriktejo de departemento Heves. En 1943 oni deportis la judojn, en 1945 oni forpelis la virojn al trudlaboro al Ukraino. En la sama jaro oni disdonis parcelojn al la malriĉaj homoj el la grandbieno. Dum la socialismo kolĥozo funkciis en la tiama vilaĝo, kiu urbiĝis en 1984. En nekonata tempo vilaĝo Pusztacsász aliĝis al Heves.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas romkatolika Preĝejo Johano Baptisto (Heves), Kalvinana preĝejo (Heves), termala banejo kaj kasteloj de Remenyik (remenjik) kaj de Halász (halAs).
9392 Cavaillon
9392 Cavaillon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malgranda franca komunumo Cavaillon (departemento Vaucluse, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura) sur la vojo de Avignon al Digne-les-Bains. Tiu urbeto estas konata pro ĝiaj bongustaj kultivaroj de melonoj (ĉefe la kantalupo).
Toarcla
Toarcla (toarkla) (hungare Kisprázsmár, germane: Tarteln) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Făgăraş. Administre ĝi apartenas al Cincu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 868 loĝantojn (rumanoj, germanoj), en 1992 348 (ciganoj, rumanoj, germanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1329. Ĝi estis libera saksa vilaĝo. Ĝis 1919 Kisprázsmár apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).
Bozieș (Chiochiș)
Bozieș [bozjeŝ] (hungare: Magyarborzás [madjarborzaŝ]) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 812 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 795 (rumanoj, 47 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1308. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Chiochiș.
1345 Potomako
1345 Potomako estas mezgranda, malhela asteroido de la ekstera ĉefzono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Joel Hastings Metcalf elde Taunton (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la usona rivero Potomako, kiu akvumas Vaŝingtonon.
Antônio Prado de Minas
Antônio Prado de Minas estas municipo de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso, kiu taksis 1.671 enloĝantojn en 2010.
La municipo emancipiĝis en 1962.
Kapitulo (floraro)
Kapitulo (el la latina capitulum, kapeto) estas simpla nefinita floraro (infloresko) kun mallonga, ofte tre vasta florbazo, sur kiu sidiĝas la sentigaj floroj. Ĝi tipas la planta familio asteracoj, kiu antaŭ nomiĝis kompozitoj kiu signifas esperante kunmetitoj. Kapitulo ofte similas unu sola floron, kvankam ĝi estas floraro (kiel Pseudanthium, greke: falsa floro). Kelaj densaj kaj sferaj floraroj similaj kapitulojn ili vere estas grapolojn, kiel ĉe la trifolio, ili ne havas braktearon.
Plejofte, la kapituloj estas alcentraj (aŭ centripeta), ĉar la eksteraj kaj malsupraj floroj elvolviĝas unue.
Krom la asteracoj, estas kapituloj en aliaj familioj:
La aranĝo de la floroj sur la florbazo sekvas la reguloj de la foliordo, en kiu videblas la Fibonaĉi sinsekvo.
Baze, estas braktearoj, kiuj similas sepalaron.
La kapitulo povas esti rigardata kiel umbelo kies la flortigoj estas tre mallongaj aŭ malaparitaj.
Kapituleroj
Iuj plantoj havas kapitulojn kun nur tubaj floroj (ekzemple la centaŭreoj), aliaj kun nur plataj floroj (ekzemple: la taraksakoj), kaj aliaj havas la du specojn (ekzemple: la lekantoj).
Carona
Carona estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Kapitulo (floraro)
Floraroj kunmetitaj
Kapituloj povas esti ili mem en kunmetitaj floraroj: eblas grapolo de kapituloj, kaj tiel kun spiko, korimbo, kaj eĉ kapituloj de kapituloj (kapitularo). Tio okazas tipe ĉe la edelvejso aŭ la ekinopso. La kapituloj estas floraroj kiuj similas simplan floron. Ĉe la edelvejso, estas aro de floraroj (florararoj) kiuj similas simplan floron. Tio okazas ĉar, ene de floraro, ĉiu floro emas tipiĝi.
Haut-Mbomou
Haut-Mbomou estas la plej orienta el la 14 prefektujoj de la Centr-Afrika Respubliko. Ĝi havas limojn kun Demokratia Respubliko Kongo kaj Sudano. La ĉefurbo de Haut-Mbomou estas Obo.
Ĝi havas popolnombron de 38.184 (laŭ censo de 2003) kaj kovras areon de 55.530 km².
(18906) 2000 OJ19
(18906) 2000 OJ19 estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hechingen
Hechingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas, ĉirkaŭ 60 kilometroj sude de Stuttgart en la distrikto Zollernalb kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. En la distrikto Zollernalb ĝi estas la tria plej granda urbo: Fine de ĝi havis  loĝantojn. Por la ĉirkaŭaj komunumoj ĝi estas alirpunkto rilate al aĉetoj kaj butikumado.
Inter la komunumoj Hechingen kaj Bisingen situas la kastelo Hohenzollern. Ĝi estas la hejmo de la nobela dinastio de Hohencolernoj, el kiu eliris la princoj-elektistoj de Brandenburgio (1415–1701), pluraj prusiaj reĝoj (1701-1918) kaj germanaj imperiestroj (1871–1918), kaj ankaŭ reĝoj de Rumanio dum 1866–1947.
Militrezista movado
Militrezista movado. Dum la milito, izoluloj diverslande rifuzis ĝin partopreni iel ajn, bazante sian rifuzon sur motivoj aŭ religiaj aŭ moralaj. En Anglujo stariĝis la „No-Conseription Fellowship“, kies membroj kuniĝis por rezisti la milit-servon. En Britujo 16.000 malliberiĝis pro tiu rifuzo. En 1921 diversnaciaj militrezistantoj starigis la Internacionalon de Kontraŭmilitistoj („War Resisters' International“) religie kaj politike neŭtralan. Ĝiaj membroj unuiĝas en la konvinko, ke ĉia milito estas krimo, kaj ili firme rifuzas subteni ian ajn militon, kaj penadas forigi ĉiajn kaŭzojn de la milito. Ili kredas, ke la plej bona metodo forigi la militon, estas rifuzi ĝin partopreni. De la komenco la Internacionalo de Kontraŭmilitistoj uzadis Esperanton, kaj eldonis broŝurojn kaj modele redaktatan regule aperantan informbultenon en Esperanto. Pere de Esperanto la I. K. enradikiĝis en multaj landoj, kie sen ĝia helpo kontakto ne estus ebla. La Homaranismo de Zamenhof havas parencecon al la idealoj de I. K. Pro tio I. K. atendas kaj efektive trovas multe da helpo ĉe la Esperantistaro. La sekr. de I. K. estas H. Runham Brown, 11 Abbey Rd., Enfield, Middlessex, Anglujo. I. K. havas 48 sekciojn en 27 landoj, kaj individuajn membrojn en 64 landoj. En fino de 1932 pli ol 100 junuloj diverslande estis en malliberejo pro rifuzo de milita servo. I. K. multe helpas al tiuj, kiuj tiamaniere suferas por la paco de la homaro. M. C. BUTLER.
Reiden
Pri la komunumo
Reiden estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 6336 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Reiden situas en la valo de la rivero Wigger. Al la komunumo apartenas ek de la 1-a de januaro 2006 ankaŭ la iamaj komunumoj Richenthal kaj Langnau ĉe Reiden. La komunumo apartenas al la aglomeraĵo de la urbo Zofingo. La malnova komunumo Reiden konsistis krom el la ĉefvilaĝo el la vilaĝetoj kaj setlejoj Bifang, Hinterberg, Oberdorf, Klempen, Reidermoos, Sonnhalden, Unterdorf kaj Unterwasser. Richenthal konsistis krom la vilaĝo Richenthal mem el Gugger, Hueb, Inner Fronhofen, Kreuzstrasse, Ränzligen, kaj Reckenberg. Al Langnaŭ ĉe Reiden apartenas krom Langnau mem Altental, Am Berg, Gishalden kaj Lupfen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 27,10 km², de kiuj 36,7% estas kovritaj de arbaro, 52,7% servas por agrikulturo kaj 10,2% por setlado.
Trafiko
La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lucerno al Olten. Por la fajna distribuo ekzista du buslinioj de Zofingo tra Reiden al Sankt-Urbano respektive de Zofingo al Richenthal.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Bazelo tra Olten al Lucerno kaj paralele al ĝi al svisa aŭtovojo A2, al kiu Reiden posedas propran alveturejon sur la komunuma teritorio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Reiden datiĝas el la jaro 1168.
Dum mezepoko en Reiden regis la Habsburgoj. La komunumo apartenis al ties Grafejo Willisau. En la jaro 1407 la urbo Lucerno aĉetis la Grafejon Willisau, kiu tiam fariĝis Lucerna voktejo. En la jaro 1798 eksplodis al Helveta Revolucio. Dum la kvin jaroj de la Helveta Respubliko la komunumo Reiden apartenis al la helveta distrikto Altishofen. Per la restaŭracio de la jaro 1803 Reiden estis atribuita la la nova distrikto Willisau de Kantono Lucerno.
Kun efiko de la unua de januaro la komunumo Reiden kuniĝis kun la ĝis tiam sendependaj komunumoj Langnau ĉe Reiden kaj Richenthal. Per tiu-ĉi kuniĝo la komunuma teritorio pli ol duobliĝis kaj la loĝantaro preskaŭ duobliĝis.
Genotipo
En genetiko, la genotipo estas la aro de genoj hereditaj el gepatroj al ido. Ĝi estas unu el la kaŭzoj de la fenotipo.
Priskribo
La genotipo estas unu el la tri faktoroj, kiuj determinas la fenotipon, kune kun la efiko de la medio (ne heredata) kaj la epigenezaj faktoroj (heredataj). Pro la ĉeesto de tiuj negenotipaj faktoroj, organismoj de similaj fenotipoj povas diferenci genotipe, kaj organismoj de malsimilaj genotipoj povas havi similajn fenotipojn.
En biologia notacio, oni ofte simboligas genotipon per literoj — ekzemple, Bb estus la genotipo de tiu, kies du aleloj estas B kaj b.
Historio
La termino genotipo estis enkondukita de la dana biologo Wilhelm Johannsen en 1909, kune kun la termino fenotipo.
Intermeza egreto
La Intermeza egreto (Egretta intermedia), Intermeza ardeo (Ardea intermedia), Malgranda egreto aŭ Flavbeka egreto (Mesophoyx intermedia) estas mezgranda ardeo. Kelkaj taksonomiistoj metas la specion en la genro Egretta aŭ Ardea. Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj el landoj norde de la Golfo de Gvineo kaj orienta Afriko tra la Hindia Subkontinento al Sudorienta Azio kaj orienta Aŭstralio.
Aspekto
Tiu specio, kiel kaj la scienca nomo kaj la komuna nomo sugestas, estas intermeza laŭ grando inter la Granda egretardeo kaj pli malgrandaj blankaj egretoj kiaj la Malgranda egreto kaj la Bovardeo, kvankam pli proksima al la Malgranda ol al la Granda. Ĝi estas ĉirkaŭ 56–72 cm longa kun enverguro de 105–115 cm kaj pezo de ĉ. 400 g, kun tutblanka plumaro, ĝenerale malhelaj kruroj kaj dikeca flava (al oranĝecflava) beko. Reproduktaj birdoj povas havi ruĝecan aŭ nigran bekon, verdecflavajn bridojn, izolajn fadenecajn plumojn en sia brusto kaj dorso, kaj senkolore flavan aŭ rozkoloron en supraj kruroj (kun regiona variado). Irisoj estas flavaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, do ne estas seksa duformismo.
Diferencoj el la Granda egreto
La nereproduktantaj koloroj estas similaj, sed la Intermeza egreto estas pli malgranda, kun kollongo iom malpli ol la korpolongo, iome kupoleca kapo, kaj pli mallonga, pli dika beko. La Granda egreto havas rimarkindan kurbon ĉe la mezo de ties kolo, kaj la pinto de ties pli longa beko preskaŭ linias kun la ebena kapopinto. Detale la nuda haŭtaĵo de la brido de la Granda egretardeo etendas en pli dageca formo trans la okulloko, dum tiu de la Intermeza estas malpli pinteca kaj finas sub la okulo. La Intermeza tendencas gvati stare rekte havante kolon etendita antaŭen. La Granda estas pli pacienca, ofte adoptante flankenklinan unuokulan sintenon.
Diferencoj el la Malgranda egreto
La Malgranda egreto havas flavajn piedojn kaj nigran bekon. Ili ofte kuras post fiŝon en neprofunda akvo. Reproduktaj birdoj havas longajn nuptajn plumojn el la nuko.
Kutimaro
La Intermeza egreto gvatas sian predon laŭmetode en neprofundaj marbordaj aŭ nesalakvaj akvareoj, inklude inunditajn kampojn (rizkampoj). Ili manĝas fiŝojn, ranojn, krustulojn kaj insektojn.
Subspecioj
EStas tri subspecioj:
Aŭstralaj Insuloj
La Aŭstralaj Insuloj estas la plej suda grupo de insuloj de Franca Polinezio, nome transmara teritorio de Francio en la Suda Pacifiko. Geografie, ili konsistas el du separataj arkipelagoj, nome en nordokcidento la insuloj Tubuai (en franca Îles Tubuaï) konsistaj je insularo Maria, Rimatara, Rurutu, la propra insulo Tubuai kaj Raivavae aŭ Raevavae, kaj sudoriente la Insuloj Bass komponitaj el ĉefa insulo Rapa Iti kaj la malgranda Marotiri. La insuloj Maria kaj Marotiri ne taŭgas por eltenebla loĝado. Kelkaj el la insuloj havas neloĝatajn insuletojn aŭ rokojn ĉe ties marbordoj. La populacio de la Aŭstralaj Insuloj estas ĉirkaŭ 6,300 sur preskaŭ 150 km2. La ĉefurbo de la administra subdivido de la Aŭstralaj Insuloj estas Tubuai.
Ampang
Ampang estas metropolo de Malajzio, en subŝtato Selangoro.
Geografio
Ampang situas en Malaja duoninsulo apud Kuala-Lumpuro.
Historio
Municipo de Ampang fondiĝis en 1992. La urbo estas antaŭurbo de Kuala-Lumpuro, sekve precipe loĝkvartaloj kaj vendejoj konstruiĝis.
Trafiko
Ampang havas bonajn vojkontaktojn kun la ĉefurbo.
Klimato
Ampang havas tropikan klimaton. Jare pluvas po 2400 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter novembro-januaro. La temperaturo estas tre konstanta kaj varias inter 25-30 °C.
Kiefer Sutherland
Kiefer SUTHERLAND estas usona aktoro konata pro sia rolo kiel Jack Bauer en la televida serio, 24. Li naskiĝis en Londono kiel la filo de Donald Sutherland kaj Shirley Douglas, ambaŭ famaj aktoroj de Kanado kun deveno el Skotio.
Joseph Gabler
Joseph Gabler (* 6-a de julio 1700 en Ochsenhausen; † 8-a de novembro 1771 en Bregenz) estis germana orgenkonstruisto.
La kvalifikita lignaĵisto estis edukita ekde 1719 en Majenco kiel orgenkonstruisto, supozeble ĉe Anton Ignaz Will aŭ Johann Jacob Dahm. En 1729 li edzinigis la vidvinon de la Majenca ĉarpentisto Ziegenhorn kaj translokiĝis al Ochsenhausen.
Unue li alikonstruis inter 1729 kaj 1733 la orgenon en Ochsenhausen. En 1730 li riparis la ĥororgenon de Weingarten. Ekde 1737 ĝis 1750 Gabler konstruis la grandan orgenon faman kiel sia "majstroverko" sur la okcidenta jubeo de la abatejo Weingarten. Ekde 1750 ĝis 1753 li denove alikonstruis la orgenon de Ochsenhausen.
En la 19-a kaj 20-a jarcentoj oni ege ŝanĝis la orgenon en Maria Steinbach; de la restaj verkoj plejparte preskaŭ nenio restis ol la kesto.
Kune kun Karl Joseph Riepp kaj Johann Nepomuk Holzhey Joseph Gabler apartenas al la plej famaj orgenkonstruistoj de la sudgermana baroko.
10602 Masakazu
10602 Masakazu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde la observatorio de Kijosato, apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan ceramikiston Masakazu Kusakabe (japane : 正和 日下部), konata pro lia kreo de la senfuma bakejo per legno.
Robert Clicquot
Lia bopatro Etienne Enocq instigis lin fariĝi orgenkonstruisto kaj translokiĝi al Parizo.
Jam baldaŭ li rajtis nomi sin reĝa orgenkonstruisto kaj oni rigardas lin kiel plej eminenta franca orgenkonstruisto ekde 1700 ĝis 1720.
Dokumentitaj verkoj
Ankaŭ liaj idoj poste estis famaj orgenkonstruistoj.
55844 Bičák
55844 Bičák estas asteroido de la Hungaria familio (interna asteroida zono) malkovrita la de la usona astronomo Carl W. Hergenrother elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan fizikiston Jiří Bičák, instruiston pri teoria fiziko ĉe la Universitato de Karolo en Prago. Lia sperto inkludas plurajn temojn en klasika kaj kvantuma ĝenerala teorio de relativeco kaj ties apliko en astrofiziko.
Malplena aro
En matematiko, kaj pli specife en aroteorio, malplena aro aŭ nenioma aro estas la unika aro, kiu ne enhavas elementojn. En aksioma aroteorio ĝia ekzisto estas postulata per la aksiomo de malplena aro kaj ĉiuj finiaj aroj estas konstrueblaj pere de ĝi. La malplena aro estas fojfoje nomata nula aro, sed ĉar nula aro signifas ion alian en teorio de mezuro, uzo de ĉi tiu termino por malplena aro estas ĝenerale evitinda.
Diversaj ĝeneralaj ecoj de aroj estas triviale veraj por la malplena aro.
Notacio
La norma notacio por malplena aro estas la simbolo \varnothing aŭ ∅. Oni ne konfuzu tiun ĉi signon kun la skandinava vokalo Ø|Øø kaj la greka litero Φ.
La signo de malplena aro "∅" havas unikodan kodon U+2205. Komuna TeX-a pakaĵo uzas por ĝi skribojn <tt>\emptyset</tt> kaj <tt>\varnothing</tt>, kiuj respektive aperas kiel:
Alia komuna notacio por la malplena aro estas {}.
Rolo de malplena aro en matematiko
Estas dirita, ke kun la malplena aro ekas la matematiko, ĉar oni povus uzi ĝin por ekkrei la entjerojn ; ek de la entjeroj oni kreas la aliajn nombrojn, ktp.
Laŭ John von Neumann, tiel oni procedas : Jene oni povus difini ĉiujn entjerojn, uzante nur unu aĵon.
Matematikistoj kutime parolas pri "la malplena aro", ĉar laŭ aroteorio du aroj estas samaj, se ili havi la samajn erojn; pro tio povas esti nur unu aro sen eroj. <!-- (Konsiderita, Konsideris) kiel subaro de la reela nombra linio (aŭ pli ĝenerale (ĉiu, iu) topologia spaco), la malplena aro estas ambaŭ (fermita, fermis) kaj (malfermi, malfermita). Ĉiuj ĝiaj randaj punktoj (kies estas neniu) estas en la malplena aro, kaj la aro estas pro tio (fermita, fermis); dum ĉiuj ĝiaj enaj punktoj (kies estas denove neniu) estas en la malplena aro, kaj la aro estas pro tio (malfermi, malfermita). Ankaŭ, la malplena aro estas kompakta aro per la fakto (tiu, ke) ĉiu finia aro estas kompakta.
La (fermaĵo, adheraĵo) de la malplena aro estas malplena. Ĉi tiu estas konata kiel "konservado de kunaĵo de nul aroj."
Komuna (problemoj, problemas)
Iu popolo _balk_ je la unua propraĵo listis pli supre, (tiu, ke) la malplena aro estas subaro de (ĉiu, iu) aro A. Per la difino de subaro, ĉi tiu pretendi (meznombroj, meznombras, signifas) (tiu, ke) por ĉiu ero x de {}, x apartenas al A. Se ĝi estas ne vera (tiu, ke) ĉiu ero de {} estas en A, tie devas esti almenaŭ unu ero de {} tio estas ne (prezenti, aktuala) en A. Ekde estas ne eroj de {} ajn, estas ne ero de {} tio estas ne en A, kondukante ni al konkludi (tiu, ke) ĉiu ero de {} estas en A kaj (tiu, ke) {} estas subaro de A. (Ĉiu, Iu) (propozicio, frazo, ordono) (tiu, ke) (komenciĝoj, komenciĝas, komencas) "por ĉiu ero de {}" estas ne farante (ĉiu, iu) substantivo pretendi; ĝi estas _vacuous_ vero. Ĉi tiu estas ofte parafrazita kiel "ĉio estas vera de la eroj de la malplena aro."
Aksioma aroteorio
En la aksiomigo de aroteorio sciata kiel _Zermelo_-_Fraenkel_ aroteorio, la ekzisto de la malplena aro estas certigita per la aksiomo de malplena aro. La unikeco de la malplena aro sekvas de la aksiomo de pligrandigebleco.
(Ĉiu, Iu) aksiomo (tiu, ke) ŝtatoj la ekzisto de (ĉiu, iu) aro estos enhavi la aksiomo de malplena aro, uzanta la aksiomaj skemoj de apartigo. Ekzemple, se A estas aro tiam la aksiomaj skemoj de apartigo permesas la konstruado de la aro B = {x en A | x ≠ x}, kiu povas esti difinita al esti la malplena aro.
Faras ĝi ekzisti aŭ ĉu necesa?
_Jonathan_ _Lowe_ havas argumentita (tiu, ke) dum la ideo "estis sendube grava mejloŝtono en la historio de matematiko, … ni devus ne alpreni (tiu, ke) ĝia utileco en kalkulo estas dependa sur ĝia reale signifanta iu objekto." Ĝi estas ne klara (tiu, ke) tia ideo (konstruas, faras) (senso, senco). "Ĉiuj (tiu, ke) ni estas iam informis pri la malplena aro estas (tiu, ke) ĝi (1) estas aro, (2) havas ne (membroj, membras), kaj (3) estas unika _amongst_ aroj en havanta ne (membroj, membras). Tamen, estas tre multaj aĵoj (tiu, ke) 'havi ne (membroj, membras)', en la arteoria (senso, senco)—nome, ĉiuj ne-aroj. Ĝi estas perfekte klara kial ĉi tiuj aĵoj havi ne (membroj, membras), por ili estas ne aroj. Kio estas neklara estas kiel tie povas esti, unike _amongst_ aroj, aro kiu havas ne (membroj, membras). Ni ne povas _conjure_ tia ento enen ekzisto per nura kondiĉo."
En "Al esti estas al esti la valoro de (variablo, varianta)…", Ĵurnalo de Filozofio, 1984 (represis en lia libro Logiko, Logiko kaj Logiko), la malfrua Georgo _Boolos_ havas argumentita (tiu, ke) ni povas iri longa vojo (justa, ĵus) per kvantiganta _plurally_ super (individuoj, individuas), sen _reifying_ aroj kiel singularo (entoj, entas) havanta alia (entoj, entas) kiel (membroj, membras).
En ĵusa libro _Tom_ _McKay_ havas _disparaged_ la "_singularist_" supozo (tiu, ke) naturaj esprimoj uzanta (pluraloj, pluralas) povas esti analizita uzanta pluralo _surrogates_, kiel signoj por aroj. Li (vortobatalas, argumentas) por kontraŭ-_singularist_ teorio kiu diferencas de aroteorio en (tiu, ke) estas ne analoga de la malplena aro, kaj estas nur unu rilato, inter, tio estas analoga de ambaŭ la anaro kaj la subara rilato.
(Operacioj, Operacias) sur la malplena aro
(Operacioj, Operacias) (aperita, plenumita) sur la malplena aro (kiel aro de aĵoj al esti operaciita sur) povas ankaŭ esti konfuzanta. (Tia (operacioj, operacias) estas _nullary_ (operacioj, operacias).) Ekzemple, la (sumo, sumi) de la eroj de la malplena aro estas nulo, sed la (produkto, produto) de la eroj de la malplena aro estas unu (vidi malplena (produkto, produto)). Ĉi tiu (majo, povas) aspekti nepara, ekde estas ne eroj de la malplena aro, do kiel povis ĝi (materio, afero) ĉu ili estas adiciita aŭ (obligis, multiplikita) (ekde “ili” ne ekzisti)? Finfine, la rezultoj de ĉi tiuj (operacioj, operacias) diri pli pri la operacio koncerna ol pri la malplena aro. Ekzemple, (rimarki, avizo) (tiu, ke) nulo estas la identa ero por aldono, kaj unu estas la identa ero por multipliko.
(Baroj, Baras)
Ekde la malplena aro havas ne (membroj, membras), kiam ĝi estas (konsiderita, konsideris) kiel subaro de (ĉiu, iu) orda aro, tiam (ĉiu, iu) membro de (tiu, ke) aro estos esti supera baro kaj suba baro por la malplena aro. Ekzemple, kiam (konsiderita, konsideris) kiel subaro de la reelaj nombroj, kun ĝia kutima (ordenanta, mendanta, ordanta, dimensianta, komandanta, ordigo), (prezentita, prezentis) per la reela nombra linio, ĉiu reela nombro estas ambaŭ supra kaj suba baro por la malplena aro. Kiam (konsiderita, konsideris) kiel subaro de la etendis reelaj nombroj (formis, formularita, knedita) per adicianta du "nombroj" aŭ "punktoj" al la reelaj nombroj, nome "negativa malfinio", signifis kiu estas difinita al esti malpli ol ĉiu alia etendis reela nombro, kaj "pozitiva malfinio", signifis  kiu estas difinita al esti pli granda ol ĉiu alia etendis reela nombro, tiam:
kaj
Tio estas, la supremo (_sup_ aŭ preciza supra rando) de la malplena aro estas negativa malfinio, dum la infimo (_inf_ aŭ preciza suba rando) estas pozitiva malfinio.
La malplena aro kaj nulo
Ĝi estis menciita pli frua (tiu, ke) la malplena aro havas nulaj eroj, aŭ ke ĝia kardinalo estas nulo. La ligo inter la du (konceptoj, konceptas) iras plui tamen: en la norma aro-teoria difino de naturaj nombroj, nulo estas difinita kiel la malplena aro.
Teorio de kategorioj
Se A estas aro, tiam tie ekzistas precize unu funkcio f de {} al A, la malplena funkcio. Kiel rezulto, la malplena aro estas la unika komenca objekto de la kategorio de aroj kaj funkcioj.
La malplena aro povas esti (turnita, turnis) enen topologia spaco en nur unu vojo (per difinanta la malplena aro al esti (malfermi, malfermita)); ĉi tiu malplena topologia spaco estas la unika komenca objekto en la kategorio de topologiaj spacoj kun kontinua (mapoj, mapas). -->
Alejandro Jodorowsky
Alejandro JODOROWSKY estas artisto kiu disponas multajn komunikajn perilojn kiaj apertaj kunvenoj kaj prelegoj, teatraĵoj, pantomimo, filmoj, bildromanoj, romanoj, ks por disvolvigi universon distingeble sian, stampita per siaj influoj kiaj interalie diventarokoj, superrealismo, esoterismo, alĥemio, simbolismo, psikedelismo, sciencfikcio, psikoterapio...
Elmigrante de sia naskiĝlando Ĉilio al Francio kiam li estis 24, li kunturneis kun la fama mimo Marcel Marceau kaj animis kaj verkis teatraĵon «Panique» (paniko). Li transloĝiĝas en Meksiko de 1965 al 1975 kaj tie li reĝisoris siajn tri plej famajn filmojn, grandparte memfinancitaj. Fando y Lis (Fando kaj Lis; 1967), El Topo (La Talpo, 1970) kaj La Montaña sagrada (La Sankta Monto, 1973) estas kvazaŭaj inicaj vojaĝoj, foje absurdaj, perfortecaj, pornografiaj aŭ metafizikaj sed ĉiam metaforaj kaj humuraj. Ili ne trafis tujan sukcesegon sed fariĝis kultaj en subgrundaj medioj.
Ekde la 1980-oj kaj regule ĝis nun, li kutimas prelegi en diversaj parizaj apertaj lokoj pri temoj tuŝante internan vekiĝon kaj spiritecon. Li cetere redesegnis modernan eldonon de Marsejla tarokaro.
Paralele de ĉio ĉi, Jodorowsky montriĝis fekundega scenaristo de fantastaj bildrakontoj (21 sagaoj ĝis nun). Tiuj ĉi estas tradukitaj en pli ol dek lingvoj.
Infanaĝo
Alejandro Jodorowsky, foje kromnomita «Jodo», naskiĝis la 17-an de februaro 1929 en norda Ĉilio, de rusdevenaj judaj gepatroj. Li poste studis filozofion kaj psikologion en Santiago, du fakoj kiujn li ankoraŭ pritraktas en siaj verkoj nuntempe, inter aliaj. Li frue komencis sian artistan vivon: li ekpublikigis sian propran poezion en 1945, 16-jaraĝa. Je tiu tempo, li kunlaboris kun ĉiliaj poetoj Nicanor Parra kaj Enrique Lihn. Li disvolvigis intereson pri marionetoj kaj mimiko. 17-jaraĝe, li debutis kiel aktoro kaj unu jaro poste li kreis pantomiman trupon, «teatro mimico» (teatro mimiko). Li verkis sian unuan teatraĵon, «El Minotauro» (La Minotaŭro) en 1953 (24 jaraĝa).
La sama jaro, li transloĝiĝas al Parizo, Francio por studi pantomimon kun Etienne Decroux, instruisto de Marcel Marceau. La sekvonta jaro, li kuniĝas al la trupo de Marceau kaj turneos tutmonden.
Psikomagio
Jodorowsky estas fama kiel «antaŭesploranto» pri praktikado de diventaroko, kiun li senigas de ĝia okulta signifo por kunligi ĝin kun la psika kaj instinkta sferoj de homo. Li dediĉis sian tempon dum dek-kvin jaroj redesegni la komunan eldonon de la marsejla taroko, kune kun Philippe Camouin, posteulo de la grandaj kartaj majstroj de Marsejlo. De tio, li venis al pli terapiaj laboroj en tri fakoj: psikomagio, psikogenealogio kaj inica masaĝo. Psikomagio celas kuraci psikologiajn vundojn per resaniga efiko de ludado de teatraĵoj kiu rekte influus subkonscion kaj senkatenus ĝin de maljunaj traŭmatoj, kelkfoje transpasitaj de generacio al generacio. Laŭ psikogenealogio, oni estas profunde stampita de sia familio en oniaj kvalitoj kiel en oniaj malkvalitoj, kaj terapia procezo estus nekompleta se ne konsiderante onian genealogian arbon.
Li verkis plurajn poemarojn kaj librojn pri taroko, pri siaj terapiaj metodoj kiel Psicomagia: la trampa sagrada kaj du aŭtobiografiojn. Ĝis nun, li publikigis dudek-tri romanojn kaj filozofiajn traktaĵojn.
La mistika kabaredo
Ekde la 1980-oj kaj regule ĝis nun, Jodorowsky organizas kaj vivigas senpagajn kaj apertajn kunvenojn, «la mistika kabaredo» en Parizo en lokoj tiom diversaj kiom kafejo, universitato aŭ doĵo, aranĝitaj kvazaŭ agoroj. Tiuj kunsidoj tipe okazas merkredon, komencas kiel tarokleciono kaj kulminas en prelego longa je unu horo, kiu foje arigas centojn da ĉeestantoj, kiujn Jodorowsky tiam lotas por alparoli pri profunde kelkajn personojn individue. Kun tiuj ĉi, kaj helpe de forta bazo da studentoj de sia filozofio, li pritraktas temojn tuŝante internan vekiĝon kaj floriĝon kiel zeno (kiun li studis kun Takata Ejo), luktartoj, ĉiliaj tradicioj, spirita heredaĵo de l'homaro, masaĝo, «saĝeco de ŝercoj», psikoanalizo, Carlos Castañeda, ktp... Dum tiuj kunsidoj, li kompreneble ankaŭ prezentas psikomaĝion kaj psikogenealogion kaj ties terapiaj efikoj, por ke personoj «fariĝu pli konsciaj» kiel li diras. El ĉiuj siaj okupoj, Jodorowsky konsideras tiujn kunsidojn kiel la plej grava.
Dum sia tuta kariero, Alejandro Jodorowsky akiris renomon de filozofo kaj klerulo, kiu prezentas intruojn de religiaj, spiritaj kaj psikologiaj majstroj kun pragmata kaj imaga klopodoj, al kiuj li aldonas artan dimension, ĉiam grava parto de sia laboro.
Kino
La kina kariero de Jodorowsky komencas en 1957, kiam li estas ankoraŭ en Francio, per La Cravate (la kravato), ankaŭ nomita Les têtes interverties (la interŝanĝitaj kapoj), mallonga filmo adaptita de novelo.
Ekde kiam li transloĝiĝis en Meksiko, li kreas la «avangardan teatron», kaj enscenigas teatraĵon de si mem, Leonora Carrington, Samuel Beckett, Eugène Ionesco, August Strindberg aŭ de lia amiko Fernando Arrabal. Baldaŭ, li fondas sian propran produktadfirmaon Producciones Panicas por financi sian unuan longan filmon, ankaŭ inspirita de Arrabal, Fando y Lis (Fando kaj Lis).
Tragopano
Tragopano estas genro de birdoj en la familio de Fazanedoj. Ili estas nomataj ankaŭ "kornofazanoj" pro la du brilkoloraj, karnecaj kornaĵoj sur la kapo, kiuj povas rektiĝi dum la amindumaj dancoj. La genro havas 5 agnoskitajn speciojn.
Priskribo
Ĉiuj estas endanĝeritaj. Kiel rekonebla karaktero estas belaj gorĝobildoj kiuj diferencigas la speciojn.
La scienca nomo aludas al la kornaĵoj, ĉar temas pri komponaĵo de tragus (virkapro) kaj la senhonta duonkapra diaĵo Pajno (kaj ĉe la kazo de la Satirusa tragopano, aldonante la kompanojn de Pajno por plia emfazo). Ties kutimo de nestumado en arboj estas unika inter fazanedoj.
Gremersdorf-Buchholz
Gremersdorf-Buchholz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Rügen de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Administre ĝi apartenas al la komunumaro Amt Franzburg-Richtenberg de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Monato pri Nigrula Historio
La Monato pri Nigrula Historio (angle Black History Month, en Usono ankaŭ African-American History Month) estas ĉiujara memorperiodo, precipe en Usono, Kanado kaj Britio, kiam oni intence memoras kaj celebras la historion de la afrikdevenaj homoj ekster Afriko. En Usono kaj Kanado ĝi okazas dum februaro, kaj en Britio en oktobro.
La memormonato komenciĝis en 1926 kiel semajna solenaĵo anoncita kiel "Negro History Week" de la historiisto Carter G. Woodson kaj la Asocio por Studado pri Negra Vivo kaj Historio (kiun Woodson kunfondis). Woodson elektis la duan semajnon de februaro, ĉar tiam okazis la naskiĝdatoj de du homoj grave influintaj la vivojn kaj socian staton de afrikdevenaj usonanoj, nome la prezidento Abraham Lincoln, kies dekreto (Emancipa Proklamaĵo) komencis la aboladon de sklaveco en Usono, kaj la aboliciisto kaj ekssklavo Frederick Douglass. En 1976, okaze de la 200-jariĝo de Usono, oni plilongigis tiun semajnon al tuta monato. La tiam prezidento de Usono, Gerald Ford, parolis pri tio, instigante usonanojn "kapti la okazon por honori la tro ofte neglektitaj atingoj de nigraj usonanoj en ĉiu kampo de klopodado tra nia historio."
Jean Bacon
Jean BACON estas franca historiisto, famiĝinta ĉefe kiel aŭtoro de senkompleza historia verko pri la militoj : "Les saigneurs de la guerre" ) aperinta en du eldonoj.
Sinsekve radioĵurnalisto dum dek jaroj en la franclingva servo de BBC, poste estro de granda industria grupo, direktoro de lernejo pri vivantaj lingvoj, laŭokaze aŭtoro de teatraĵoj kaj, fine, historiisto, Jean Bacon dediĉis multajn jarojn al esplorado de la milita fenomeno.
El tiu esplorlaboro rezultis libro kies unua eldono aperis en 1981. Tiun libron li dediĉis " al la centoj da milionoj da mortintoj de la militoj pasintaj, nuntempaj kaj estontaj". Ĝi rapide fariĝis ne plu trovebla. Nova pli ampleksa kaj tute reverkita eldono aperis en januaro 2003. La aŭtoro mem aldonis kvarpaĝan prologon por klarigi ke nevidebla "milito" ekzistas ankaŭ en mineraloj (opozicio de fortoj en la materio), inter la plantoj, la bestoj. Tamen, ĉu la milito estas io eterna ?"... "Historiisto kalkulis ke de 1496 antaŭ Kristo ĝis 1861 de la kristana erao, t.e. 3358 jaroj, estis 3130 militjaroj kaj 277 pacjaroj, t.e. proporcio de 13 miitjaroj kontraŭ unu pacjaro". Por Jean Bacon, la opinio de Joseph Prudhomme laŭ kiu "Oni ĉiam interbatalis, oni ĉiam interbatalos" estis ĉiam citita cele al senkulpiĝo kaj sinpravigo fare de tiuj, kiuj ne malkontentiĝis pro maljustaĵoj kaj malfeliĉoj, ĉefe kiam ili trafis aliulojn, sed ankaŭ flanke de la rezignemuloj, fatalistoj, defetistoj, de la viktimoj kiuj konsideris tion normala.
Ne ekzistas limoj en la ekspluatado de la timo, de la mistero pri la homa vivo, de la religia kredo, de la trokredemo, de la naiveco kaj de la ĝenerala nesciado kaj senkultureco — ne nur de la infanoj. Ofta estis kaj estas ankoraŭ nun ekspluatado de la dikredo por krimaj celoj.La titolo de la 4a ĉapitro estas "Les Dieux casqués" t.e. la kaskoportaj dioj. Freŝdataj faktoj ilustris ke tio kion oni diris dum la Unua Mondmilito ĉe la flankoj germana kaj franca, respektive "Gott mit uns !" kaj "Dieu est avec nous !", t.e. "Dio estas kun ni !" estas plue uzata, kun nuancoj kaj variantoj ("Dio estas granda !"), en la unuaj jaroj de la tria jarmilo.
La verko konsistas el noto de la eldonisto, antaŭparolo de generalo de Bollardière, averto de la aŭtoro, prologo, dek ĉapitroj, epilogo, kvar aldonaĵoj el kiuj : 488 piednotoj, impona bibliografio.
Temas pri verko kies enhavo indas je tutmonda diskonigo. Ĝi estas tradukinda en ĉiuj lingvoj sed precipe tiu kiu plej suferis pro la militoj tra la mondo : Esperanto.
Por la revuo "La SAGO", Jean Bacon skribis i.a. : "Tiuj sinjoroj (la regantoj) estas tro okupataj por studi la historion. Ili havas aliajn zorgojn. Kaj tamen... Devige la saĝo iam devos venki la perforton kaj monavidecon. Devige necesa estos internacia lingvaĵo, kiu ebligos al la popoloj interkompreniĝi. Devige necesos ŝtopi la fosaĵon, kiu disigas la riĉajn landojn disde la disvolviĝantaj landoj, kontraŭstari la malsanon kaj la mizeron, akcepti justan dispartigon de la krudaj materialoj, kaj fine, ne plu rideti je la elvoko de tutmonda registaro, kiun pensuloj kiel Einstein, Bertrand Russell, Emery Reves, Nehru kaj multaj aliaj antaŭvidis kiel sola institucio kapabla pace solvi la konfliktojn." (p. 12, oktobro 2003)
Reĝlando Anglio
La Reĝlando Anglio aŭ Reĝlando Anglujo estis historia reĝlando sur la brita insulo. Ekde 1542 al la angla reĝlando ankaŭ apartenis la iama princlando de Kimrio. En 1707 Anglio kuniĝis kun la Reĝlando Skotlando al la Reĝlando de Granda Britio.
Historio
Inter 1642 kaj 1651 okazis la angla enlanda milito, kaj ne eĉ 40 jarojn poste, en 1688 kaj 1689, okazis la Glora Revolucio. Post tiuj okazaĵoj Angujo iĝis iomete pli demokratia.