cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Osborne
En produkta vivo de pli ol 40 jaroj, Osborne esploris multajn temojn kaj ĝenrojn, verkante por teatro, kino kaj televido. Lia persona vivo estis ekstravaganca kaj ikonoklasta. Li famis pro la ornama violento de sia lingvo, ne nur pro siaj politikaj ideoj sed ankaŭ kontraǔ sia propra familio, inklude siajn edzinoj kaj filoj.
Osborne estis unu el la unuaj verkistoj kiuj celis la kritikon de Britio en la post-imperia epoko. Dum la pinto de sia kariero (1956–1966), li iĝis konata pro insisto en malbonaj kutimoj kaj malbona gusto, kombinante verecon kun ingenio.
El Al
La entrepreno El Al (hebree אל על, arabe إل عال) estas la plej granda israela flugkompanio. Ĝi havas sian administran sidejon en la komunumo Lod, kie troviĝas la flughaveno Ben-Gurion Jafo/Tel-Avivo. La kompanio laŭ la stato de la jaro 2010 ĉiujare transportas proksimume 11,5 milionojn da pasaĝeroj kaj disponas pri 43 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
Mihály Szigethy
SZIGETHY Mihály (sigeti) estis hungara presisto kaj libroeldonisto naskita en la 18-a jarcento kaj mortinta en 19-a jarcento.
1812 Gilgamesh
1812 Gilgamesh estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Mihály Szigethy
Kariero
Mihály Szigethy ekde 3-an de februaro 1792 ĝis 31-an de marto 1804 estis la gvidanto de la urba presejo de Debreceno. En 1806 li malfermis en Nagyvárad propran presejon, sed post kelkaj jaroj li malsukcesis pro la konkurenco subtenita de la episkopejo. En 1813 lia presejo funkciis en Miskolc.
1812 Gilgamesh
Ĝi estis fotita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar.
500
En la jaro 500 post Kristo okazis, interalie:
1812 Gilgamesh
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la geedzoj Cornelis Johannes van Houten kaj Ingrid van Houten-Groeneveld, de la observatorio de Leiden, post ekzameno de la senditaj en Nederlandon.
500
Naskiĝoj
Dionysius Exiguus, monaĥo (proksimuma naskiĝjaro)
1812 Gilgamesh
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Gilgameŝ, mita reĝo de Uruk en la mezopotamia mitologio.
495
En la jaro 495 post Kristo okazis, interalie:
István Bartha
BARTHA István (barta) estis rumanihungara instruisto, verkisto naskita en Marosvécs la 23-an de decembro 1889 kaj mortinta en Târgu Mureș la 17-an de januaro 1979.
Kariero
István Bartha finis porinstruistan lernejon en Nagyenyed; en rusa militkaptiteco li estis kunlaboranto de gazeto Szibériai Újság. De 1947 li instruis precipe en vilaĝoj. Li estis kunlaboranto de porinfana revuo Cimbora.
Candiac (exo)
Candiac estas stacio de sur linio exo4 - Candiac, situanta en Candiac. Ĝi estis malfermita la.
Ayamonte
Ayamonte estas hispana urbo en la provinco Huelva, en la aŭtonoma regiono Andaluzio. En la jaro 2005 ĝi havis 18 001 loĝantojn sur areo de 142 km² la popoldenso estis 126,7 loĝ./km². La urbo situas ĉe la elfluejo de la rivero Guadiana al la Atlantiko kaj havas limon kun Portugalio. La distanco ĝis la ĉefurbo de la provinco Huelva estas 48, ĝis Sevilla 140 km.
Isla Canela situas sude de la urbo Ayamonte, longas ĉirkaŭ 6,5 km kaj estas ĝis 200 m larĝa. La iama insulo hodiaŭ estas ligita per mallarĝa baraĵo al Ayamonte. Sur Isla Canela troviĝas pluraj hoteloj kaj la strandoj de Ayamonte.
Demografia evoluo
Fonto: – grafika prilaboro por Vikipedio
András Patyi
András Patyi naskiĝis la en Békéscsaba.
Jura kariero
Komence kaj inter 2006-2009 li laboris en la Konstitucia juĝejo, en 1996 en oficejo de ombudsmano, inter 1997 kaj 2006 li estis notario en Hegyvidék, inter 2009-2011 li estis juĝisto en la ĉefjuĝejo. Inter 2013-2018 li gvidis komisionon pri la tutlandaj elektoj. Li ricevis premiojn inter 1993-2018 (en 2017 usonan premion). Lia edzino naskis dufoje.
Instrua kariero
Inter 1994-2004 li instruis en la Universitato Attila József (asistanto 1994, lektoro 1997). Intertempe en 2002 li akiris sciencan gradon Ph.D. en Universitato de Pécs, poste li instruis en Universitato István Széchenyi (docento 2003), kie inter 2007-2010 li estis vicdekano. Li habilitiĝis en 2011, poste li atingis la instruan rangon profesoro, en 2012 li estis katedrestro. Inter 2012-2018 li estis rektoro de Nacia Universitato pri Publikaj Servoj.
(13970) 1991 RH27
(13970) 1991 RH27 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Kensuke Kagami
Kensuke Kagami (加賀見 健介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Oita Trinita kaj Kawasaki Frontale.
Prittitz
Prittitz estas eksa administra komunumo kaj nuna parto de la urbo Teuchern en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Weißenfels. Ekde plia administra reformo en januaro 2011 ĝi iĝis parto de la urbo Teuchern. Ĝis tiu momento ĝi estis parto de komunumaro, do kunlabora administra ligo de pluraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Vier Berge-Teucherner Land, kiu same tiam ĉesis ekzisti. La 31-an de decembro 2009 la komunumo havis 995 loĝantojn.
Havlíčkův Brod
Havlíčkův Brod estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en valo de rivero Sázava, en okcidenta parto de Českomoravská vrchovina (Bohema-Moravia Montetaro). Ĉirkaŭaĵo de la urbo havas milde ondiĝintan terenon. En Havlíčkův Brod vivas.
Historio
En loko de malnova slava vilaĝo el 2-a duono de la 12-a jarcento estis inter la jaroj 1251–1258 fondita urbo, kies komencoj koneksas kun komencoj de minado de arĝenta erco kaj kun sekvanta germana kolonigado. Fondinto estis Smil el Lichtenburk, laŭ kies nomo Brod estis nomata ankaŭ Brod de Smil. La plej malnova skribdokumento rilatas al la jaro 1256.
La urbo estis fondita en regula bazplano kun granda placo kaj preĝejo. Kiam estis trovitaj riĉaj arĝenttrovejoj ĉe urbo Kutná Hora, la minado ĉe Brod komencis stagni kaj iam tiutempe la urbo akiris nomon Germana Brod. En la jaro 1422 sieĝis kaj konkeris la urbon husana armeestro Jan Žižka el Trocnov, dum kio plimulto da domoj estis forbruligita. En la 16-a jarcento la urbo travivis tempon de prospero. Male katastrofon alportis la tridekjara milito, pestaj epidemioj, incendioj. Sed Brod rekonsciiĝis kaj ĝi fariĝis grava centro de baroka kulturo. En la jaro 1735 ĉi tie estis fondita la unua latina gimnazio en la regiono, en kiu krom alia studis Josef Dobrovský, Karel Havlíček Borovský, Bedřich Smetana aŭ Jan Zrzavý. Vilaĝan karakteron Brod konservis ĝis la jaro 1870, kiam ĉi tien estis alkondukita fervojo. Tio ebligis evoluon de industrio kaj iniciatis konstruagadon.
En la jaro 1945 la urbo estis enkadre de ellandigo de germanoj el Ĉeĥoslovakio alinomita je Havlíčkův Brod laŭ Karel Havlíček Borovský.
En urbaj parkoj staras monumentoj al Karel Havlíček Borovský, al lia patrino kaj al Bedřich Smetana. En kelkaj lokoj ni trovos restaĵojn de duforma urba remparo el la jaro 1310 kaj el lasta kvarono de la 15-a jarcento. En la urbo estas vico da loĝigeblecoj.
Fervoja konekto
Havlíčkův Brod havas regulan trajnan konekton kun Brno kaj Prago (tra Havlíčkův Brod gvidas linio de Brno al Prago). Ankaŭ estas konekto al Jihlava kaj Pardubice.
Esperanto
En Havlíčkův Brod naskiĝis Ladislav Riedl.
Distrikto Alagir
Ĝi situas en la centro kaj sudo de la respubliko. La areo de la distrikto estas 2 135 kvadrataj kilometroj. Ĝia administra centro estas la urbo Alagir. La nombro de loĝantoj laŭ la censo de 2010 estis 38 830. La loĝantaro de la urbo Alagir konsistigas 54 % de la tuta distrikta loĝantaro.
Chiomonte
Chiomonte estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Giaglione, Exilles, Gravere kaj Usseaux.
Elektro (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Elektro aŭ Elektra (el la greka Ἠλέκτρα, brila aŭ sukceno) estis princino de Mikeno, filino de la gereĝoj Agamemno kaj Klitemnestro. Ŝi iĝis fama pro partopreni, kune kun sia frato, la murdon de sia patrino. Krome, la asteroido 130 Elektro ricevis ĝian nomon honore al ĉi tiu elstara rolulino de la helena mitologio.
Origino de la tragedio
Por la patro de Elektro, reĝo Agamemno, la registraraj celoj iĝis absolutaj prioritatoj, prefere eĉ al tiuj familiaj. Pro tio, li konsentis pri la ofero de sia filino Ifigenio, kiam la divenisto Kalkanto aŭguris ke nur per la murdo de la junulino ili sukcesus trovi favorajn ventoj por atingi Trojon. Tien li ĉefis ekspedicion por venĝi la forkapton de Heleno, sia bofratino, fare de Pariso, el kio devenis la fama Troja milito.
Tamen, la perdo de Ifigenio neniam estis forgesita de ŝia patrino, Klitemnestro, kiu planadis venĝon kontraŭ sia edzo dum la jaroj kiujn li pasigis for de sia hejmo, batalante en Trojo por la honoro de sia frato Menelao. Ŝi kuniĝis al Egisto, kuzo de Agamemno kiu agadis reĝe dum la foresto de la legitima reganto de la urbo. Egisto ankaŭ volis mortigi Agamemno, ĉikaze pro familiaj nesolvitaj malamoj inter la patroj de ambaŭ, Atreo kaj Tiesto.
Do, kiam Agamemno venkinte revenis hejmen li trovis, post hipokritan publikan bonvenon fare de sia edzino, malhonoran morton, tial kial Klitemnestro kaj Egisto murdis lin en banejo. Post tio, la krimuloj geedziĝis, kaj tiel, Egisto atingis la tronon de la urbo. Sed timo posedis lin, kaj li ne kapablis eĉ dormi, ĉar la ideo de posta venĝo fare de la filo de Agamemno torturis lin. Pro tio li intencis murdi ankaŭ la bebon Oresto. Tamen, Elektro mem, aŭ fidelaj servistoj, prenis la infanon kaj portis lin al Focido, kie lia onklo Strofio vartis kaj protektis lin.
Venĝo de Elektro
Dum sia frato kreskadis en Focido, Elektro pasigis malbonajn jarojn en Mikeno. Egisto malpermesis ŝin edziniĝi, pro timo ke filo ŝia iam venĝu sian avon. Sed eĉ tiel la pezo sur lia konscienco pli kaj pli turmentis lin, do Egisto decidis murdi ankaŭ Elektron. Nur la interveno de Klitemnestro, kiu jam spertis la perdon de filino kaj krome ne volis ke la loĝantaro havu pli da kialojn por malami ŝin, salvis la junulinon. Anstataŭ tio, Egisto ordonis Elektron edziniĝi al malriĉa kaj malforta kamparano, kiu neniam kapablos ribeliĝi kontraŭ li.
La kamparano respektis Elektron, kaj neniam postulis siajn edzajn rajtojn. Do, sendidara Elektro translokiĝis al la kabano de sia teoria edzo kaj ne pasigis eĉ unu nokton sen peti al la inferaj gedioj ke sia frato iam revenu kaj venĝu la krimojn de ilia patrino kaj ŝia amanto. Klitemnestro (kiu sentis sin senkulpa) riproĉadis al ŝi tiun konduton kaj konsilis ŝin konduti kiel ŝia fratino Krisotemiso. Laŭ ŝi, la morto de Agamemno estis liberiga nepra ago, sed Elektro ne povis elteni la situacion vidi la murdiston de sia patro uzi lian liton kaj tronon, kaj ĉiam rifuzis la pacigajn proponojn de Klitemnestro. Ŝi publike nomis la gereĝojn adoltaj murdistoj, riproĉis al Krisotemiso ŝian agadon kaj sekrete sendadis mesaĝojn al Oresto por ke li ne forgesu lian devon venĝi la malhonoran finon de ilia patro.
Ok (aŭ dudek laŭ kroma versio) jaroj pasis, kiam plenkreska Oresto revenis al Mikeno, akompanata de sia kuzo kaj plej bona amiko Pilado. La orakolo de Delfo ordonis lin mortigi lian patrinon, sed sen uzi armeon, do ili planis kiel eniri la palacon sen veki alarmon: ambaŭ alivestiĝis ilin en focidajn heroldojn kiuj supozeble venis al la urbo por anonci la morton de Oresto dum konkurenco en Delfo kaj porti liajn cindrojn. Espero malaperis por Elektro kiam ŝi aŭdis tiun novaĵon, do ŝi decidis ke senespera vivo ne meritis la penon kaj planis murdi Egiston persone kaj mem-mortigi poste.
La rakonto varias en tiu punkto laŭ la diversaj versioj. Kelkaj asertas ke Pilado kaj Oresto, ene de la palaco, profitis ke Egisto kaj Klitemnestro neglektis la gardon pri la ebla reveno de venĝemulo por murdi ambaŭn: unue Egiston, dum li pretigis oferon al gedioj, kaj poste Klitemnestron, kiu vane klopodis veki kompaton en la koro de sia filo. Elektro rekonis tiam la identecon de sia frato kaj kune festis la plenumadon de la venĝo.
Kroma versio asertas ke Oresto kaj Elektro renkontiĝis antaŭe ĉe la tombejo de ilia patro, kaj ke ŝi rekonis sian fraton per liaj ŝpuroj kaj haroj kiujn li ofere lasis sur la tombo, aŭ ĉar li montris al ŝi cikatron, la tunikon kiun li surportis kiam Elektro savis lin kaj portis lin al Focido, dum infanaĝo, aŭ la stampa ringo de Agamemno, farita el osto de Pelopso. Ili tiam interkonsentis, kaj Elektro helpis lin malatentigi ilian patrinon por ke Oresto kapablu trovi Egiston en soleco. Por tion fari, Elektro sendis mesaĝiston al Klitemnestro, kun mesaĝo pri ke ŝi ĵus naskis bebon. La reĝino eliris el la palaco kaj iris al la humila kabeno kie loĝis ŝian filinon, kaj tie, Oresto surprize trafis ŝin.
Servio mildigas la agadon de Oresto, tial kial laŭ lia versio li nur disponigis Klitemnestron al la decido de tribunalo, kiu komdamnis ŝin al morto-puno.
Postaj jaroj
Tamen, Elektro sukcesis forkapti Hermionon (filino de Menelao), kiu estis reveninta el la tombejo de Klitemnestro por lasi oferon de ŝia patrino, tial kial Heleno ne volis aperi publike pro timo al venĝo de la loĝantaro kaj Elektro rifuzis helpi ŝin honori Klitemnestron. Menelao ordonis tiam la morto de Elektro kaj Oresto responde intencis bruligi la palacon kie ĉiuj enfermiĝis, por ke ĉiuj (inkluzive li) mortu, sed denova interveno de la dioj, ĉefe Apolono evitis novan tragedion, ordonis Oreston edziĝi al Hermiono kaj ĉiujn forgesi la morton de Klitemnestro, tial kial la gedioj konsentis pri tio.
Tamen, la Erinioj daŭrigis la persekutadon de Oresto, kiu vagadis tra la tuta Grekio, klopodante liberiĝi el la turmento. Dume, aperis onidiro pri morto de Pilado kaj Oresto en Taŭrido. Pro tio Aleto, filo de Egisto kaj Klitemnestro, pensis ke la atrida familio jam malaperis kaj akiris la tronon de Mikeno. Elektro iĝis denove la sola voĉo kiu protestis kontraŭ uzurpado de la krono, ĉifoje fare de ŝia duon-frato. Ŝi vojaĝis al Orakolejo de Delfo por ĝin demandi pri la cirkonstancoj de la morto de sia frato, kaj ĝuste tie ŝi renkontiĝis kun Oresto kaj Ifigenio, ĵusrevenintaj el Taŭrido. Artemiso ne permesis la oferon de la filino de Agamemno kaj trompis ĉiujn, portante Ifigenion al tiu regiono kaj anstataŭante ŝin per cervino. La destino faris ke multajn jarojn poste Oresto trovis kaj portis ŝin hejmen. Tamen, falsa aŭguristo (la sama kiu kreis la onidiron pri la morto de Oresto, kaj eble Eakso, elstara malamiko de Elektro kaj Oresto) diris al Elektro ke ŝia frato estis murdita ĝuste de ilia fratino Ifigenio (ŝi kutime mortigis ĉiun fremdulon alvenintan al Taŭrido). Elektro ne plu eltenis la situacion kaj prenis torĉon por blindigi ŝin. Nur la ĝustatempa alveno de Oresto, Pilado kaj Ifigenio klarigis ĉion kaj la tri gefratojn feliĉe kuniĝis denove.
Aina (libro)
Aina (esperante: Spegulo) estas ne-fikcia nepala libro skribita de Ramlal Joshi. La libro estas kolekto de dudek mallongaj rakontoj spegulantaj la mallumajn realaĵojn de malriĉaj homoj de izolita distrikto de forokcidenta Nepalo. La libro gajnis la 2016-an Madan Puraskar.
Elektro (mitologio)
Postaj jaroj
Post tio, ili revenis al Mikeno. Oresto resaniĝis kaj liberiĝis el la persekutado de la erinioj, mortigis Aleton, kroniĝis reĝe kaj permesis la geedziĝon en Ateno de Elektro kaj Pilado, sia plej bona amiko kaj de tiam aliancano. Ili havis du infanojn, Medono kaj Strofio la Dua, pri kiuj oni scias nenion pli. Oni ne scias kiel Elektro mortis, sed laŭ Paŭzanio, ŝia tombejo liatempe videblas en Mikeno.
Nuntempa interpretado
Friedrich Engels mencias tiun miton en sia Origino de la familio, la posed-rajto kaj la ŝtato. Tie, li asertas ke per la historio de Elektro oni simbole prezentas la transformiĝon de matriarka socio (kutima en ĉiuj antaŭ-ŝtataj popoloj) en tiun patriarkan. Tiel, la erinioj, kiuj pledas por la pervirinaj hered-rajtoj, persekutadas Oreston por la murdo de lia patrino, sed ne Klitemnestron kiam ŝi mortigis Agamemno, ĉar ili ne konsideras lin parenco ŝia. Tamen, la diaro kaj la atena tribunalo fine pardonis Oreston. Laŭ Engels, tiel oni montras la ŝanĝon konsideri unue la patrinon kiel nura certa parenco kaj poste agnoski la patran linion.
Krom tio, psikologoj uzis la historion de ĉi tiu princino por difini la tiel nomitan Konflikton de Elektra.
Ekspoziciminejo
Ekspoziciminejo aŭ vizitminejo estas senfunkciigita minejo, kiu estas destinita por viziti la minejon iam funkciinta por havi mineralojn.
Elektro (mitologio)
Elektro, la plejado
La historio de tiu Elektro rilatis ankaŭ al la legendo pri la Paladio: kiam ŝi venis petegante al la Paladio, Zeŭso aŭ Ateno ĵetis ĝin sur la landon de Iliono, ĉar pro Elektro ĝi iĝus malpura per tuŝado de nevirgulino. La reĝo Ilo prenis ĝin kaj konstruis templon dediĉitan al Zeŭso. Alia versio asertas ke Elektro estis tiu, kiu portis la paladion al Iliono, por donaci ĝin al sia filo Dardano. Jarojn poste, kiam ŝi vidis la bruligadon de la urbo de sia filo, ŝi elŝiris sian hararon pro doloro, kaj transformiĝis en ĉielan kometon, la stelo Elektro, en la nebulozo Plejadoj.
Ekspoziciminejo
Limigo
Laŭ la difino de ekspoziciminejo ĝi estas:
Elektro (mitologio)
Elektro, la plejado
Tamen, laŭ aliaj verkistoj, Elektro kaj siaj ses fratinoj estis metamorfoziitaj en steloj fare de Zeŭso kompense pro la bedaŭrinda fino de ilia patro aŭ de iliaj fratinoj, la hiadoj. Elektro perdis sian brilon pro la detruo de Trojo, kvankam aliaj versioj asertas ke la malpli brila stelo ĉe la Plejadoj estas Meropo aŭ Steropo. Laŭ Apolodoro el Rodiso, la fiktiva insulo Elektriso ricevis ĝian nomon el ŝi.
Ekspoziciminejo
Priskribo
Mingalerio povas havi tri funkciofazojn, funkcianta, nefunkcianta kaj postuzado. Ofte ĉe mingalerioj, kiuj ne plu estas profitdonaj, oni finas la ekspluatadon kaj tiam post pli aŭ malpli grandaj sekurigaj laboroj oni malfermas ĝin por la publiko.
Elektro (mitologio)
Elektro, oceanidino
Elektro estis oceanidino, do filino de Oceano kaj Tetiso. Kun Taŭmanto ŝi estis la patrino de Iriso, la Harpioj kaj laŭ kelkaj versioj ankaŭ de la rivera dio Hidaspo.
Elektro, fratino de Kadmo
Ŝi estis filino de la fenicaj gereĝoj Agenoro kaj Telefaso, do fratino de Kadmo, la fondinto de Tebo. Honore al ŝi, Kadmo donis ŝian nomon al unu el la famaj sep pordoj de la urbo.
Elektro, servistino de Heleno
Tiel nomita servistino de Heleno, edzino de Menelao, estis pentrita de Polignoto sur la Lesko de Delfo. Ŝi surgenue laĉas la sandalojn de sia mastrino.
Elektro, la danaidino
Laŭ Apolodoro, Elektro estis unu el la danaidinoj, filino de Danao kaj Polikso. Laŭ ordonoj de ilia patro, ŝi kaj siaj fratinoj mortigis siajn edzojn dum nupto-nokto. La malfeliĉa edzo de Elektro estis Peristeno, filo de Egipto kaj Kaliadno.
Bookcrossing
Bookcrossing aŭ librokruciĝo estas tutmonda movado por senpaga librotransdono ĉefe al nekonataj homoj sed ankaŭ al konatoj. La esenco de "Bookcrossing" estas elliberigo de libroj en la sovaĝejon por sekvi iliajn vojaĝojn same kiel la vivojn, kiujn ili tuŝis.
La ideo ekzistas ekde marto 2001, kaj ĝi formaliĝis kun lanĉo de la retpaĝo bookcrossing.com. Dum la unuaj 11 monatoj po ĉirkaŭ 100 novaj membroj aliĝis monate. En marto 2002 eldoniĝis unupaĝa raporto en la “Book-Magazine” (librorevuo), kiu atentigis la mediojn pri la temo kun la rezulto, ke ĝis nun ĉiutage pli ol 300 novaj membroj aliĝas, tendenco pliiĝanta.
Partoprenantoj
ekzistis pli ol 1,7 milionoj da "bookcrossers" (librokruciĝantoj), kiuj jam registris pli ol 11.7 milionoj da libroj vojaĝantaj tra 132 landoj. [11]
"Bookcrossing" estas transkontinenta fenomeno, kun membroj el pli ol 130 landoj – de Antarkto ĝis Zimbabvo. La plej granda nombro troviĝas en Usono. Tamen, la komunumo en Eŭropo kreskas daŭre. Al libroj la partoprenantoj ne konigas landlimojn kaj ilin "elliberigas" ofte dum vojaĝoj.
Iuj librokruciĝantoj uzas formon de librokruciĝo por videbligi librojn en Esperanto dum internaciaj poliglotaj renkontiĝoj aŭ kongresoj. Kial ne ekzemple dum la internacia evento de Bookcrossing mem kiu en 2019 okazos en Mainz, Germanio ?
Procedo
Librokruciĝanto registras siajn librojn en la retpaĝo, por ke ĉiu libro havu sian propran BCID (bookcrossing-Identeconumero). Per tiu numero la libro estas signata (manskribite, per etikedo, aŭ iel ajn). Per tiu numero tiu, kiu trovas "elliberigitan" libron, povas rigardi en www.bookcrossing.com, kiu elliberigas la libron, kaj kie ĝi jam estis. Oni mem povas ankaŭ fari enskribon, por ke aliaj librokruciĝantoj sciu, ke la libro fartas bone. Post kiam oni legis la libron (aŭ ankaŭ ne), oni mem elliberigas la libron denove. Ekzemple oni lasas ĝin en kafejo, en trajno aŭ en parko, tiel ke homoj povu trovi ĝin – aŭ oni povas doni ĝin al amiko aŭ konatulo.
Motivoj
Partoprenantojn de "Bookcrossing" povas allogi aventuro, malprofitemo kaj literaturo en unika miksaĵo, kiu estas nerezistebla por iaj legemuloj. La afineco al botelpoŝto aŭ al kartetoj je aerobalonoj iel memorigas onin pri pasintaj periodoj. Krome oni povas rigardi al "bookcrossing" kiel tutmondan, grandan kaj malfermitan biblioteko.
Ĉu mi devas disiĝi de miaj amataj libroj?
Jes kaj ne. Unuflanke kelkfoje ekzistas libroj, kiujn oni legis unufoje kaj poste ili nur kuŝas ie ajn en la ĉambro. Tro bonaj por esti forĵetitaj, tiuj libroj tamen ne estas sufiĉe valoraj por esti kolektataj. Tiuj libroj estas jam destinataj por vojaĝi. Aliflanke ekzistas libroj, kiujn oni kolektas kaj eĉ ne pruntas. Nu, laŭdire ekzistas intertempe librokruciĝantoj, kiuj aĉetas certajn librojn duoble…unu por la kolektado kaj unu por la elliberigo.
Bookcrossing en Esperanto
Sur la oficiala retejo eblas elekti diversajn lingvojn. La oficiala retejo de Bookcrossing menciis (2019) ke iuj lingvoj poste elekteblos, interalie Esperanto, kiu troviĝas en traduka fazo (2019).
La retpaĝo ekzistas ne nur en la angla. Tamen nur jenaj kromaj lingvoj elekteblas (2019) el la menuo : Afrikaans, čeština, Deutsch, Français, Español, Italiano, Nederlands,  Português, Suomi, 日本語, Ελληνικά, Български, Русский,  kvankam ankaŭ tiuj lingvoj ne havas kompletan tradukon de la paĝaro :
Certe jam troviĝas alilingvaj forumoj (ekzemple en la germana, sed bedaŭrinde ne en Esperanto).
Krome ekzistas kelkaj alilingvaj instrukcioj (ekzemple en la germana ĉe www.bookcrossers.de), kiuj faciligas la komencon. La "taglibro" de la liberigitaj libroj estas skribata principe en la lingvo de la libro. La senkosta aliĝo estas farata per retmesaĝadreso kaj pasvorto, sed sur la retpaĝo oni estas konata nur je memelektita uzantonomo (ŝercnomo) – la retmesaĝadreso neniam estas montrata ie ajn sur la retpaĝo. Sur tiu retejo oni povas doni al la libroj propran BCID, skribi, kie oni elliberigos la librojn (por ke aliaj librokruciĝantoj povu "ĉasi" kaj trovi ilin), observi, kiam kaj kie aliaj libroj estos elliberigataj (por ke oni mem povu "ĉasi" ilin), fari enskribon pri trovitaj libroj kaj denove elliberigi ilin, post kiam oni legis kaj taksis ilin.
Kanada parulio
La Kanada parulio (Wilsonia canadensis) estas birdospecio de la familio de Paruliedoj kaj de la genro Wilsonia kiu enhavas tri speciojn de birdoj kun flavaj subaj partoj kaj nigraj kapomarkoj.
Ĝi estas malgranda 13 cm longa kantobirdo de Nordameriko.
Tiu birdo havas flavajn subajn partojn, blugrizajn suprajn partojn kaj rozkolorajn krurojn; ĝi havas ankaŭ flavan okulringon kaj fajnan pintecan bekon kun harplumoj ĉirkaŭ la bekobazo. Masklaj plenkreskuloj havas nigrajn frunton inter flavaj bridostrioj el la bekobazo al supraokule kaj kolĉenon de vertikalaj strietoj. Inoj kaj nematuruloj estas pli grizaj supre ol blugrizaj kaj havas svagajn grizajn kolĉenojn kaj flavajn bridostriojn. Temas pri kazo de seksa duformismo. La kolĉeno ĉiam enfermas tre flavan gorĝareon.
Ĝi reproduktiĝas en ĝenerale densaj duarangaj arbaroj, marĉoj de ruĝa acero aŭ altaltitudaj alpaj arbaroj. Tiuj arbaroj povas situi ĉe Kanado (kio nomigas la specion), oriente de la Roka Montaro, kaj pli malofte en orienta Usono.
La nestoj estas kiel malfermaj tasoj situaj surgrunde en humida tre arbara loko, ĝenerale karaktera pro amaseto de sphagnum, arbostumpoj aŭ aliaj arbarrubaĵoj. Tiuj birdoj migras al norda Sudameriko, kaj estas tre raraj vagantoj en okcidentan Eŭropon.
Ili manĝas aktive inter vegetaĵaro aŭ surgrunde, kaj ili ofte kaptas insektojn dumfluge. Tiuj birdoj manĝas ĉefe insektojn. Ili manĝas en aroj en la vintrejoj.
La kanto de tiu birdo estas laŭta kaj tre varia, simila al ĉip ĉiŭi sŭiit diĉeti. Ties alvoko estas malaltatona ĉup.
La nombroj de la Kanada parulio malpliiĝis pro perdo de taŭga habitato kaj estis ĵus ekkonsiderata kiel "Minacata" fare de la Komitato pri Statuso de Endanĝerita Naturo en Kanado.
Kanadaj parulio estis vidataj dufoje en Eŭropo. La unua vidaĵo okazis en Islando kaj la dua estis de unuavintra ino kiu troviĝis en Kilbaha, County Clare, Irlando en oktobro 2006.
Provinca Parko Quetico
Provinca Parko Quetico aŭ en la angla Quetico Provincial Park estas granda natura parko en nordokcidenta Ontario, Kanado, renomata pro elstataj kondiĉoj por kanuado kaj fiŝkaptado. Tiu parko de 4,760 km² havas sudan limon kun Minesoto ĉe la Boundary Waters Canoe Area Wilderness, kiu estas parto siavice de la pli granda Nacia Arbaro Superior. Tiu granda naturparka areo estas ofte kolektive nomata kiel Boundary Waters aŭ Naturareo Quetico-Superior.
Probst
Probst estas la familia nomo de la jenaj personoj:
W
Probst staras krome por:
Abu-Said Abol-Ĥejr
Abu-Said Fazl-ol-lah Abol-Ĥejr Ahmad de Mejhano, mallonge konata kiel Abu-Said Abol-Ĥejr, unu el la plej famaj mistikuloj de Persujo, nuna Irano, kiu aliigis mistikismon de suferado al ĝuado. Li disvastigis tre revoluciajn sintenojn kaj ceremoniojn en sufiismon en Ĥorasan-provinco malgraŭ multege da kontraŭstaroj de religiestroj kaj eĉ de aliaj sufioj. Li naskiĝis en la 7-a de decembro 967 en Mejhan-urbeto ĉ. 80km oriente de Saraĥs-urbo en Ĥorasan-provinco de Irano. Abu-Said forpasis en la sama urbeto en la 12-a de januaro 1049.
Aliiginto de Mistikismo: de Suferado al Ĝuado
Abu-Said vivis ĉ. 80 jarojn. La unuan duonon de sia vivo, li pasigis en asketeca suferado kaj malkomforto dum la studado, tamen sekve de turnopunkta vizio, la postan duonon de la vivo, ekde kiam li instruis, li pasigis tre gaje kaj komforte; la saman ŝanĝon li estigis en mistikismon, kies adeptoj ĝis tiam serĉis feliĉon pleje tra suferado, sed li pruvis ke ankaŭ tra ĝojo tio eblas!
Ĝuado kaj Suferado
Kvankam ĉiuj sufioj komune havas ĉafajn principojn inter si, tamen oni povas klasifiki ilin laŭ tre diversaj vidpunktoj en multe malsamajn kategoriojn. Laŭ unu el la plej distingaj kategoriduoj oni povas dividi ilin al “Ĝuantaj mistikuloj” kaj “Suferantaj mistikuloj”. Se ni komparu Abu-Saidon ekz-e kun unu el liaj samtempaj mistikuloj grandaj nomata ŝejko Abol-Hasan Ĥaragani (962-1033), la malsamecoj inter ili du tre evidente montros sin ĉi-rilate.
Ĥaragani, Suferanta Mistikulo
Ĥaragani apartenis al grupo de sufioj kredantaj ke la vojo al superaj etapoj de sufiismo pasas tra suferado, aŭ sin-suferigado. Ekz-e, pri li diritas – eble kun troigo - ke ĉe noktiĝo li surmetis vestaĵon el gelimo*, t.e. maldelikata lana ŝtofo, kaj malliberigis sin per ĉenoj. Foje, li mem eldiris al AbuSaid pri iliaj diferencoj tiel ĉi: Ankaŭ ŝejko Farid-ud-din Attar (1119-1229?), mem giganta mistikulo kaj poeto, kiam volis prezenti pri Ĥaragani, en sia fama verko Tazkerat-ol-Oŭlija (Biografioj de Kunuloj), kio estas kvazaŭ “Kiu estas kiu en mistikismo”, komencis ĉi tiel:
Attar estas tre alte respektata vizaĝo en la mistikismo, ekz-e Moŭlana, okcidente pli konata kiel Rumi (1207-1273) konsideris lin multe pli superan ol si (bv. vd. Irana Esperantisto, aŭtuno 2003, N-ro 5, Jaro 2, pp. 4-7 ). Cetere, Abd-or-Rahman Ĝami (1414-1492), persa poeto kaj mistikulo, en sia fama verko Nafahat-ol-Ons (Amikecaj Blovetoj), citas jenan diraĵon de Ĥaragani: Certe ankaŭ al Ĥaragani okazis ekzaltaj momentoj, samkiel al ĉiuj mistikuloj okazas, sed ŝajnas ke la plej multan tempon li pasigis en asketeca sin-suferigado kaj malgajemo.
Abu-Said, Ĝuanta mistukulo
Tamen, pri Abu-Said validis la malo, t.e. liaj paroloj kaj vivmaniero gajoplenis – kaj tio fakte validas pri li de post kiam li finis la studadon, eltrovis sian memon kaj komencis la instruadon. Pri aŭ de Abu-Said, krom en Tazkerat-ol-Oŭlija, Attar rakontis almenaŭ en kvar aliaj siaj verkoj en dek ok poemrakontoj. Ekz-e li diris: Abu-Said eĉ estis la unua mistikulo kiu disvastigis "samaon"* en Ĥorasano inter la sufioj. "Samao"* estas arab-devena vorto kun la senco “aŭdi/aŭskulti” kaj en sufia terminologio signifas belan kanton kaj kantadon ekzaltan kio iam kondukas al dancado kaj ekstazo de sufioj. Multaj kredas ke robajoj de Abu-Said estis la unuaj poemoj, kiujn sufioj ekkantis dum "samaoj"*. Tiaj dancoj rolas simbole kaj pere de ili, sufioj intencas supreniri de materiala al spirituala mondo. Ankoraŭ deptoj de certaj skoloj de sufiismo praktikas la "samaon"*.
Laŭhistorie, komence Abu-Said spertis fortajn kontraŭstarojn de la lokaj religiuloj ĉi-proe, sed sekve de sia alta sociemo, populareco kaj klero – kaj laŭ iuj rakontoj pere de sia "farasato"*, t.e. la povo “legi” alies mensojn - li estis sukcesa enkondukante siajn iniciatojn kaj reformojn en mistikismon kaj li registriĝis en la historio kiel la unua en Ĥorasano disvastiganta gajajn rondojn praktikante "samao"*-ceremoniojn divers-okaze. Fakte liaj iniciatoj povis aliigi la sufiismon en vivmanieron kaj mondovidon gajecan, anstataŭ la mala kaj asketeca, kiu regis ĝis antaŭ li.
Ankaŭ en liaj restintaj diraĵoj, multloke oni renkontiĝas kun liaj klare esprimitaj kuraĝigoj por (r)esti gaja:
Suferoplena Studado
Abu-Said dekomence neniel ĝuis tian gajemon, fakte male, li unue pasigis longegan tempon en suferado por atingi al tiu ĉi etapo gajeca … preskaŭ 40 jarojn de sia junaĝo! Infanaĝe pere de la patra interesiĝo kaj partoprenado en sufiajn rondojn, li konatiĝis kun mistikismo. Estis en sama periodo kiam li renkontiĝis kun sufia poeto Abolgasem Beŝr Jasin (m. 990), kiu konstatinte grandan talenton en AbuSaid, fariĝis lia unua instruisto pri mistikismo. Junaĝe Abu-Said iris al Marv-urbo por kvinjara studado ĉe Ahmad al-Ĥezri (m. inter 983 kaj 1000). Post tio kvin pluajn jarojn li studis ĉe Ahmad al-Gaffal (m.1026). Lia studado dum tiuj ĉi 10 jaroj ampleksis religiajn kaj beletrajn stud-objektojn. Sekve de tio, irinte al Saraĥs-urbo por studi pli alte la religiajn stud-objektojn pere de Abu Ali Zaher-ebn Ahmad (m. 999), li allogiĝis al frenezeska sufio nomata Logman Saraĥsi, kiu impresis lin tre forte, kaj pere de kiu li konatĝis ankaŭ kun tiea sufio nomata Abolfazl Saraĥsi (m. ?997). Nun li pasigis sian tempon en iu "ĥangaho"*, t.e. kunvenejo de derviŝoj, ŝejkoj kaj sufioj. Tiu ĉi "ĥangaho"* estis de Abolfazl, kiun Abu-Said nun konsideris kiel sian pir-on* laŭlitere “maljunulo” sed sufi-kuntekste: “gvidanto”.
Laŭ la rekomendo de la majstro Abolfazl, Abu-Said reiris al la naskiĝurbo. Sed, li pasigadis ankoraŭ 15 longajn jarojn en soleco kaj suferado asketeca en Mejhano kaj ties ĉirkaŭaj dezertoj kaj montoj. De tempo al tempo li iris al la majstro en Saraĥso por peti respondon al siaj demandoj kaj gvidiĝi pri la asketecaj praktikoj. Eĉ post la forpaso de Abolfazl, Abu-Said frekventis al Saraĥs, por gvidĝi ĉe lia tombo. Lia posta majstro estis Abol-Abbas Ahmad ebn Mohammad al-Gassab en Amol-urbo, kiu post pasado de unu jaro trovis Abu-Saidon jam matura sufio kaj donis al li "ĥergeon"*, t.e. surtuto kiun sukcesa nov-sufio ricevas de sia majstro. Laŭ iu rakonto de la libro اسرارالتوحید (Asrār al-tawḥīd, en Irana Esperantisto latinliterigita "Asrar-ot-Toŭhid", La Sekretoj de l’ Unueco), ŝajnas ke la unuan "ĥergeon"* li estis ricevinta de historiista sufio, Abu Abd-or-Rahman Solami (m. 1021), al kiu li irintis laŭrekomende de Abolfazl fine de la spiritualaj studoj ĉe li.
Turnopunkto
Ĉiuokaze, tiam Abu-Said forlasis studadon, kaj enterigis ĉiujn siajn librojn kaj plantis arbon super ili! Tio okazis en 1009, kiam li estis 42-jara. Kvankam la unuajn 42 jarojn de sia vivo Abu-Said memvole pasigis kun tre diversaj suferoj, i.a. longaj fastadoj, loĝado en montaroj kaj dezertoj vivtenante sin nur per herboj, kaj eĉ praktiko de ĉelleje ma’kuse t.e. “renversa kvardeko”, kion konsistigas preĝadoj dum la preĝanto staras sur la kapo kaj liaj piedoj estas ligitaj al najlo en la muro… tamen, la duan parton de la vivo, t.e. de 42-jaraĝo ĝis 82-jaraĝo, li pasigis tre plezure, ekz-e ĝuante "samaon*" (poem-kantado), muzikon kaj dancon. Tre konatas lia diraĵo pri si post la longega sin-konado, sin-oferado kaj sin-edukado: Ankaŭ ie, kiam oni demandis lian nomon por laŭtanonci lian envenon, li nomas sin: Hiĉkas ebne Hiĉkas, t.e.: Plejeble la turnopunkto al Abu-said – por transiri de suferado al ĝuado - okazis kiam li vizie aŭdis de Mejhane-moskeo koranan verseron “Ĉu via Sinjoro ne sufiĉas por vi?” (La Nobla Korano, 41:54). Li eltrovas ke lia klopodado por atingi al dio pere de sin-neadoj kondukas al memcentra religia praktiko, kio implice negas la sufian celon por efektivigi la dian unuecon per kaŝado de onia memkonscio. Li esprimis ĉi eltrovon en paradoksaj asertoj, kiuj apartenas al kategorio de sufiaj eldiroj nomata ŝathijjat, t.e. ŝajne kontraŭreligiaj paroloj, kiujn la iranaj mistikuloj ekde Bajazid Bastami (m. 874) eldiris. Ekz-e Abu-Said esprimis ke: Lajsa fi ĝobbati seŭa Allah:
Regiono Biombo
La regiono Biombo estas unu el entute ok regionoj de la ŝtato Gvineo Bisaŭa. Regiona ĉefurbo estas la loĝloko Quinhamel.
Abu-Said Abol-Ĥejr
Ĝuoplena Instruado
Ekde kiam Abu-Said komencis instruadon, oni varme bonvenigis, kaj grandskale utiligis kaj partoprenis liajn kunsidojn ĉu en lia domo, ĉu aliloke en Mejhano, kiun li nomis Maŝhado (laŭvorte: atestejo, martiriĝejo) kaj iam poste en "ĥangaho"* en Nejŝaburo, kiu probable apartenis al lia bopatro. La kunsidoj ĝuis tre varman etoson i.a. ĉar laŭtlegiĝis tre belaj poemoj – kaj en multaj okazoj am-poemoj! Tiu-tempe li komencis aranĝi ankaŭ "samao"*-kunvenojn, dum kiuj oni kantis poemojn kaj iam eĉ dancis. Tiaj ceremonioj, tiam tre novaj kaj allogaj, aliflanke kaŭzis kontraŭstarojn de religiuloj kaj eĉ de iuj konservativaj sufioj kiel Abdol-Karim Goŝejri (m. 1074) kaj Ebn Bakuje (m. 1037). La lastmenciita malkonsentis kun Abu-Said precipe pri "samao"* kaj "ĥergeo"*-ludado (t.e. disŝirado kaj disĵetado de la vestaĵoj pere de ekstaziĝintaj samaantoj). Tamen, la pozitiva sinteno de Abu-Said kune kun lia – laŭ iuj rakontoj supernatura - talento konvinki kaj toler(ig)i siajn kontraŭulojn, iompostiome trankviligis la cirkonstancojn. Pri toleremo lia, ekzistas multaj rakontokoj, i.a. la jena rakonteto:
Regiono Biombo
La regiono Biomboestas dividita en 3 sektoroj:
Abu-Said Abol-Ĥejr
Ĝuoplena Instruado
Iom post iom, preskaŭ ĉiuj liaj malamikoj, konsiderante publikan logiĝon al li, flankenmetis malharmoniaĵojn. Sekve ĉiujn ĉirkaŭajn urbojn dis-trairis liaj populareco kaj famo, i.a. Nejŝaburon kaj Tuson, du el la plej famaj urboj tiamaj. Liaj praktikoj pere de liaj sekvantoj dis-konkeris diversajn urbojn ene de Ĥorasano, sed lia famo certe transpasis la limojn de la provinco multege pli foren, en la tutan landon kaj regionon.
Abu-Saidaj Rakontoj kaj Diraĵoj
Abu-Said kredis ke sufiismon oni devas travivi, ĉar ĝi ne estas klarigebla aŭ lernigebla; do li neniam skribis pri siaj instruoj. Sekve ekzistas nek poemo nek prozo de li skiribita per li mem. Eĉ foje kiam iu samtempa sekvanto lia volis skribi pri li, AbuSaid neis lin dirante: Tamen, post Abu-Said, liaj filoj kaj relativoj kaj iliaj posteuloj daŭrigis instruadon de liaj trovitaĵoj kaj iuj el ili, multajn jarojn post lia forpaso, komencis surpaperigi liajn vortojn kaj vivmanieron. Asrār al-tawḥīd, La Sekretoj de l’ Unueco, kompilita inter 1179 kaj 1192, estas unu el tiaj verkoj, eble la plej fama kaj ampleksa, kiun skribis unu el liaj nepoj nomata Mohammad-ebne Monavvar preskaŭ jarcenton post la forpaso de Abu-Said. La libro estas inter la plej bonaj verkoj en la persa literaturo kaj stile - ĉar prapersajn vortojn purajn la verkinto utiligis en la libro, cetere multloke en tre mallongajn frazojn - kaj mistikisme, ĉar ĝi prezentas tre allogajn rakontetojn de kaj pri Abu-Said, kiu sendube estas unu el la plej ĉefaj aliigintoj de sufiismo respektive en Ĥorasano, Irano kaj la mondo. Ferejdun Moŝiri (1926-2000) tre renoma poeto de nuntempa Irano – kaj eble la plej verda, esperanta kaj optimista – pri Asrār al-tawḥīd en la enkonduko de sia elektita rakontaro el la verko, skribas: Sian elektitan rakontaron el Asrar-ot-Toŭhid, Moŝiri eldonis kun la titolo “Rigardi samel”. La libro-titolon, li priklarigas en sia kelklinia “Anstataŭ antaŭparolo” sur la unua paĝo de la libro: Alia fama verko pri Abu-Said skribita de alia nepo lia, nomata Abu-Ruh Lotf-ol-Lah (m.1147), nomiĝas Halat va Soĥanan Ŝejĥ Abu-Said Abol-Ĥejr(Statoj kaj Paroloj de Ŝejko Abu-Said Abol-Ĥejr). Ĉi libro verkiĝis antaŭ Asrar-ot-Toŭhid, kaj ankaŭ ties persa stilo estas same alloga, sed la verko ĝuas malpli grandan volumenon. Ambaŭ libroj unuafoje aperis kun redaktado de Vasilii A. Zhukovskii (1783-1852), profesoro ĉe Sankt-Peterburga Universitato, en la jaro 1899. En postaj jaroj, tre diversaj iranaj verkistoj kaj poetoj preparis aliajn reviziojn kaj/aŭ eldonojn de tiuj ĉi du trezoroj de la persa literaturo, i.a.: Ahmad Bahmanjar, d-ro Zabih-ol-Lah Safa, d-ro M.R. Ŝafii Kadkani, Iraĝ Afŝar, Said Nafisi kaj F. Moŝiri kiel menciite supre.
La Vera Miraklo laŭ la Sociema Sufio
Kvankam la sekvantoj kaj nepoj de Abu-Said emis troigi pri supernaturaj potencoj de Abu-Said, tamen tra certaj rakontoj cititaj per ili mem, oni povas eltrovi lian veran opinion pri mirakloj. Ekz-e en Asrar-ot-Toŭhid, oni povas legi janan rakonton - ĝuste ĉe aliaj skribaĵoj, kiuj certe ne malplenas de troigoj pri la granda avo: Do, tute klaras ke kiel plej valoran kaj karan faron, li konsideris socian kunvivadon – kio cetere kaj certe ebliĝas nur pere de toleremo kaj kompromiso, kiel li mem praktikis dumvive - kaj preferis ĝin al ĉia stranga miraklo!
Kelkaj diraĵoj de Abu-Said Abol-Ĥejr
cititaj el Asrar-ot-Toŭhid (La Sekretoj de l’ Unueco), p. 229-234.:
Pierantonio Tremolada
.
Abu-Said Abol-Ĥejr
Kelkaj diraĵoj de Abu-Said Abol-Ĥejr
Amikoj kaj Malamiko
La ŝejko diris: “Malmultas mil amikoj kaj multa estas unu malamiko.”
György Fischer
György Fischer [djordj fiŝer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fischer György estis hungara-germana pianisto, dirigento. Lia frato estis Péter Fischer, lia bofratino estis Flóra Kádár, liaj kuzoj estis Ádám Fischer kaj Iván Fischer.
Pierantonio Tremolada
Li estas episkopo de Breŝo ekde la.
Abu-Said Abol-Ĥejr
Kelkaj diraĵoj de Abu-Said Abol-Ĥejr
Sufieco
Pierantonio Tremolada
Biografio
Naskiĝinta en Lissone, en la Provinco de Milano, li estis pastrigita la de la kardinalo Carlo Maria Martini.
György Fischer
György Fischer naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Kolonjo.
Pierantonio Tremolada
Episkopo
Nomumita vic-episkopo de Milano en 2014, li estis konsekrita de kardinalo Angelo Scola kaj restis en Milano dum 3 jaroj (2004-2017).
Abu-Said Abol-Ĥejr
Kelkaj diraĵoj de Abu-Said Abol-Ĥejr
La ŝejkon oni demandis: “Kio estas sufieco?” Li diris: “Forlasi tion, kion vi enkape havas; fordoni tion, kion vi enmane tenas; kaj ne furioz-eksalti, se io kontraŭ vi okazas”.
Pierantonio Tremolada
Episkopo
Nomumita episkopo de Brascia la, post la emeritiĝo de MS-ro Luciano Monari pro aĝ-limo.
György Fischer
Biografio
György Fischer studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, sed post la Hungara revolucio de 1956 li fiĝis al Aŭstrio. Li daŭrigis la lernadon en la Mozarteum de Salzburg, poste li estis asistanto de Herbert von Karajan ĉe la Viena Ŝtata Operejo. Li iĝis specialisto en la verkoj de Mozart, li dirigentis operojn en Kolonjo, Munkeno kaj Sudameriko. Plej longe li estis muzika respondeculo de Operejo de Kolonjo, poste li pensiuliĝis.
Pierantonio Tremolada
Moto kaj blazono
Haurietis de fontibus salutis
Abu-Said Abol-Ĥejr
Kelkaj diraĵoj de Abu-Said Abol-Ĥejr
Kialo de Suferado
Kie aŭ Kiel?
Derviŝo demandis la ŝejkon: “Kie ni povus priserĉi Lin?” La ŝejko diris: “Kie vi serĉis Lin kaj ne trovis (Lin)? Se sincere kaj troveme, (eĉ) paŝon vi antaŭeniru sur la vojo de alsopirado, kion ajn vi alrigardu, vi vidos Lin (en tio).”
Fontoj
Tiu ĉi artikolo unue aperis en Irana Esperantisto, n-ro 6, jaro 2, Vintro 2004, 56 p., p. 24-29.: Abu-Said Abol-Ĥejr, Aliiginto de Mistikismo de Suferado al Ĝuado far Ahmad Reza Mamduhi. La artikolo estas dediĉita al: "Karmemora s-ro Biĵan Sadigi, kiu amis pri Abol-Ĥejr kaj Ĥaragani - kaj kiu faris multon por nia afero, sennome". Jen ties fontoj:
2- Moŝiri, Ferejdun. Jeksan Negaristan (Rigardi Samel), elektita rakontaro el Asrar-ot-Tohid, Tehrano: Safi-Ali-Ŝah, 1982 (3a eld.), 171 p.
3- Encyclopaedia Iranica, Center for Iranian Studies, Columbian Univrsity, New York, London, Boston, Melbourne and Henley: Routledge & Kegan Paul, (la dato ne menciita),Vol. 1, Fascicle 4, p. 377-380.
János Kristóf Deccard
János Kristóf Deccard [jAnoŝ kriŝtOf], laŭ hungarlingve kutima nomordo Deccard János Kristóf estis hungara botanikisto, instruisto, liceestro. Lia filo estis János Vilmos Deccard.
János Kristóf Deccard naskiĝis la en Sopron (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Sopron.
Biografio
János Kristóf Deccard lernis en luterana liceo en sia naskiĝurbo, poste li studis en Universitato de Wittenberg (1707-1711). Hejmenveninta li estis nomumita liceestro (1712-1740). En 1740 li verkis studon pri la luterana pedagogia sorto en Hungarlando, kie li mokis la kompetentulojn. Tial li estis trudemerita, sed poste li okupiĝis pri botanikaj laboroj. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
Kanamara Matsuri
La Kanamara Festivalo okazas ĉirkaŭ loka penis-kultanta templo iam populara inter prostituitinoj kiuj preĝis pro protektado kontraŭ venereaj malsanoj. Laŭ la onidiro, ankaŭ ekzistas dia protektado por negoca prospero, klana prospero, facila naskado, edziĝado kaj geedza harmonio. Ankaŭ ekzistas legendo pri akradenta dajmono kiu kaŝis en la vagino de juna virino kaj kastris du junajn virojn dum siaj edziĝnoktoj. Tial, la juna virino serĉis helpon el forĝisto, kiu kreis ŝtalan penison por rompi la dentojn de la dajmono.
Pfullingen
Pfullingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Kanamara Matsuri
Nuntempe, la festivalo iĝis iom turisma atrakcio kaj estas uzita por gajni monon por HIV-esplorado.
NGC 3752
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Studioj Shepperton
Studioj Shepperton, aǔ en angla Shepperton Studios, estas kina studio situa en Shepperton, Surrey (Middlesex ĝis 1965), Britio, kun historio date reen el 1931. Ĝi estas nune parto de Pinewood Studios Group. Dum sia frua ekzisto la studio havis markon Sound City.En la 1940-aj jaroj oni produktis tie filmojn kiaj The Third Man (La tria viro), en la 1960-aj jaroj Dr. Strangelove, en la 1970-aj jaroj A Clockwork Orange (La mekanika oranĝo), en la 1980-aj jaroj The Elephant Man (La elefantulo).
Ueberstorf
Pri la komunumo
Gurmels estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 2367 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Ueberstorf situas proksimume 10 kilometrojn sudokcidente de la federacia urbo Berno. La orientan komunumlimon formas la rivero Sinĝino, al kiu en la trilima punkto de Köniz, Schwarzenburg kaj Ueberstorf alfluas de oriente Schwarzwasser.
La komunumo konsistas el la vilaĝoj Obermettlen, (sur alteco de 740 m s.m.), Niedermettlen, (sur alteco de 657 m s.m.), Guldifeld, (sur alteco de 670 m  s.m.), Bergli, (sur alteco de 665 m  s.m.), Drittehüseren, (sur alteco de 618 m  s.m.), Grossried, (sur alteco de 628 m  s.m.), Geretsried, (sur alteco de 660 m  s.m.), Riederen, (sur alteco de 631 m  s.m.), Blattishus, (sur alteco de 665 m  s.m.), Hermisbühl, (sur alteco de 678 m  s.m.), Umbertsried, (sur alteco de 730 m  s.m.), kaj Hostettlen, (sur alteco de 740 m  s.m.).
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ueberstorf limas en okcidento kaj nordo al Wünnewil-Flamatt, en nordoriento al Neuenegg (BE), en oriento al Köniz (BE), en sudo al Schwarzenburg (BE), en sudsudokcidento al Heitenried, kaj en sudokcidento al Sankt-Antoni.
Trafiko
Tra Ueberstorf pasas la kantona vojo n-ro 233.1 de Flamatt al Schwarzenburg. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 troviĝas 3 kilometrojn sudokcidcente en Flamatt. Per la poŝtaŭtolinio de Flamatt al Albligen la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ueberstorf datiĝas el la jaro 1226 kiel Jeberinsdorf. Jam en la jaro 1143 estis menciitaj la Senjoroj de Mettlen, kiuj havis sian sidejon en hodiaŭ ne plu ekzistanta burgo en Obermettlen. Tiu burgo estis centro de malgranda senjorujo, kiu estis feŭdo de la Grafoj de Kiburgo, de Habsburgo kaj de Thierstein. En la jaro 1442 la regiono de Ueberstorf estis aĉetita Friburgo. Ĝis 1538 ankaŭ Albigen apartenis al Ueberstorf, sed post la reformacio Albigen, kiu aliĝis al la nova kredo fariĝis parto de la berna Senjorujo Grasburg. Dum la Helveta Respubliko en la jaro 1798 ĝis 1803 kaj la postaj jaroj ĝis 1831 Ueberstorf apartenis al la distrikto Friburgo, tiam ĝis la enkonduko de la nova kantona kostitucio ĝi estis parto de la germana distrikto kaj ek de 1848 ĝi apartenas al la distrikto Sinĝino.
Fingro de Galileo (Israelo)
La Fingro de Galileo estas geografia regiono en la nordoriento de Israelo.
Jen la limoj de la regiono: en la okcidento kaj nordo de la limo Israelo-Libano, en la oriento de la Golan-montoj kaj la rivero Jordan, kaj en la sudo imaga linio inter Kibuco Malkia en la okcidento kaj Gonen en la oriento.
La Fingro de Galileo estas branĉo de la israela Supra Galileo kaj la Hula Valo, kiu estis aneksita al la Brita Mandato por Palestino en 1924, en interkonsento inter ĝi kaj la Franca Mandato por Sirio kaj Libano, post la starigo de la setlejoj de Metula, Tel Hai kaj Kfar Giladi. Ĝian kromnomon ricevis ĝi pro sia mallarĝa kaj longforma formo, kiel speco de fingro elstaranta norden en la francan teritorion.
Historio
Kun la komenco de cionisma setlado en la Lando Israelo komenciĝis starigo de setlejoj en Galileo. Metula, Kfar Giladi kaj Tel Hai estis establitaj tie. La okazaĵoj de Tel Hai signifis pli ol la lukto de la judoj kontraŭ araboj en la lando Israelo dum la eventoj militaj. Post la eventoj, diskutoj okazis inter Britio kaj Francio, kaj estas inkluzivita fine de la teritorio de la Brita Mandato en la areo kiel parto de la fina limomarkado en 1924, male al Interkonsento Sykes-Picot de 1916, kie estis intencita la inkludo en la Franca Mandato.
En la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj, kibucoj kaj moŝavoj estis establitaj en la areo por krei kompromisan koncentriĝon, kiu certigus ĝian kontrolon, kaj la areo efektive estis inkluzivita en la teritorio de la juda ŝtato en la dispartiga plano.