cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Attila Czene
Sporta kariero
lernis naĝi en sia aĝo 5. Inter 1980-1987 li estis naĝisto en sportklubo en sia naskiĝurbo, poste en ĉefurbaj sportkluboj. Liaj konataj trejnistoj estis Tamás Széchy kaj László Kiss (trejnisto). Li estis hungara ĉampiono 39-foje inter 1989-1999. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1992, Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun ora kaj bronza medaloj. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2001.
István Szatmári
István Szatmári [iŝtvAn satmAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szatmári István estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Liaj familiaj nomvariantoj estis Szathmáry kaj Szathmári.
István Szatmári naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Szatmári maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Teatra Akademio en 1947. Li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 1947-1951, escepte 2 jarojn li estis membro de Nacia Teatro (Szeged). De 1951 ĝis sia morto li estis membro de Gaja Teatro. Li ricevis premiojn inter 1971-1988. Lia edzino same estis aktoro.
Universitato Marquette
Universitato Marquette (Marquette University) estas privata jezuita esploruniversitato en Milvokio, Viskonsino, Usono. La universitato estis fondita en 1881 fare de John Henney, la unua episkopo de la Katolika Diocezo de Milvokio. La universitato estas nomita laŭ Jacques Marquette, jezuita misiisto kaj esploristo de la 17-a jarcento, kiu esploris la regionon de aktuala Viskonsino kaj Miĉigano. La komenca misio de la universitato estis disponigi katolikan edukon por la germana enmigrintopopulacio alvenanta en Milvokio tiutempe. En la komenco, la universitato servis nur virojn, sed en 1909 ĝi iĝis la unua katolika institucio en la mondo se temas pri eduki studentinojn.
La universitato estas membro de la Asocio de Jezuitaj Kolegioj kaj Universitatoj, kaj proksimume 12,000 studentoj studas tie. Nuntempe Marquette estas unu el la plej grandaj jezuitaj institucioj en Usono, kaj la plej granda privata universitato en la stato de Viskonsino.
Universitato Marquette havas 11 lernejojn kaj altlernejojn (facultades), kiuj instruas studentojn en diversaj programoj en la natursciencoj, homscienco, socia scienco, sanscienco, inĝenieristiko, komunikado, edukado, leĝo kaj dentokuracado. La universitato havas proksimume 8,500 bakalaŭrajn studentojn, kaj proksimume 3,300 gradstudantojn, en 68 majstraj kaj trigradaj studtrakoj.
Juzbado
Juzbado estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Comarca de Ledesma.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Carrascal, Juzbado kaj Olmillos krom la senhoma Palancares, okupas totalan areon de 21,74 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 173 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 200 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 23 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Estas restaĵoj de vetonoj, ekzemple taŭr-skulptaĵo (verraco, kiu aperas en la maldekstra duono de la blazono), sed la setlejo mem fondiĝis je la 10-a jarcento kaj poste estis loko de la episkopo de Salamanko. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (maizo, cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis; estas naturaj lokoj ĉe la rivero Tormes, kverkaroj, banloko, ktp. Ekde 1985 estas fabriko de atommaterialoj por atomcentraloj en Hispanio, Germanio kaj Rusio. Krome estas la Muzeo de la Faŭlto pri kompreno de la pejzaĝo.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Ohníč
Ohníč (Wohontsch) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Regiono Ústí nad Labem, en distrikto Teplice. Vivas ĉi tie.
Nordaustlandet
Nordaustlandet estas la dua plej granda el insuloj de Svalbardo. Preskaŭ la tuta insulo havas glaĉeron. Senglaĉeraj partoj de la insulo estas tundro, kie vivas boacoj, kaj apud strando de Nordaustlandet vivas rosmaroj. La glaĉero Austfonna tie estas la dua plej granda glaĉero en Eŭropo kaj la tria plej granda en la mondo. La insulo estas neloĝata. Ĝia areo estas 14 600,03 kvadratkilometroj.
Ohníč
Historio
La unuaj skribmencioj pri la vilaĝo devenas el la jaro 1404.
Andon (Alpes-Maritimes)
Andon (jen france kaj okcitane, en la lasta ankaŭ Andon e Torenc) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Kastelo Ebersdorf
Kastelo Ebersdorf (Schloss Ebersdorf) estas iama rezideja kastelo kun parko en Saalburg-Ebersdorf en Germanujo. De ĉi tie regis la grafoj de Reuß-Ebersdorf inter 1690 kaj 1848.
Historio
La komplekso aranĝitis inter 1690 kaj 1693 kiel baroka rezideja kastelo por anstataŭigi malnovan akvokastelon. temas pri malregula tuto kun kvar aloj ĉirkaŭantaj la internan korton. La konstruaĵo relative modestas sed tamen grandas rilate al la (mal)grandeco de la grafujo. La okcidenta alo alikonstruitis inter 1788 kaj 1792 klasikisme fare de Christian Friedrich Schuricht. Li donis al la alo fortimpresan, per kolonoj dividitan fasadon ĝis la parko. Post utiligo fleĝejma ĝis 2000 la kastelo malfunkciadis. En decembro 2017 oni vendis ĝin al Henriko 19-a de Reuß kaj ties familio. Do revenis la kastelo en la posedon de la iamaj posedantoj.
La kastelparko estiĝis en la jaro 1710. Estinte barokaĵo ĝi ŝanĝitis dum la 19-a jarcento je angla pejzaĝa ĝardeno. Ĉi-tipa ĝi estas ĝis nun kun multaj malnovaj arboj. Post fajro en 1696 la kastelo riparotis kaj la subuloj estis petataj alporti ŝtonojn el la Saale-rivero. La lando Reuß-Ebersdorf ankoraŭ pligrandiĝis en 1711 per la enkorpigo de la administradujo Hirschberg kaj en 1824 per partoj de Lobenstein. Inter 1709 kaj 1732 aldonitis ankoraŭ aliaj konstruaĵoj, ekz. du kastelaj aloj kaj uro kun horloĝo; ĝi malkonstruitis poste kaj ĝiaj sonoriloj uzitis en la preĝejo. Famiĝis Ebersdorf ankaŭ danke al Nikolaus Ludwig von Zinzendorf, fondinto de la herrnhuta frataro ĉar en 1722 li edzinigis la filinon de Henriko la 10-a, Erdmuthe Dorothea, grafino de Reuß-Ebersdorf. Komence loĝis ankaŭ la servistoj en la kasteloj inter kiuj estis multaj herrnhutanoj kaj ankaŭ grafo Henriko la 29-a apogis la ideojn de tiu ĉi kristana komunumo. La influo herrnhutana ankaŭ videblis en la modesteco de la kirko kaj la tombejo.
Ĉe la barokstila alikonstruo oni aranĝis ankaŭ laŭbojn, pavilonojn kaj birdejon. La oranĝejo plurfoje alikonstruitis kaj translokigitis en 1790 en la kortegan ĝardenon.
Kontraŭe al la kastelo al ĉiuj alireblas la ĝardeno; ekzistas ankaŭ historiaj rondgivdadoj. En 1848 ekposedantis la princoj de Schleiz; eksproprietigo iĝis en 1948 fare de la komunistoj.
Legorreta (stacidomo)
Legorreta estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Legorreta de la provinco Gipusko, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe.
Itsasondo (stacidomo)
Itsasondo estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Itsasondo de la provinco Gipusko, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe.
Chamonix-Aiguille-du-Midi (stacidomo)
Chamonix-Aiguille-du-Midi estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Chamonix-Mont-Blanc, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Gervais-les-Bains-Le Fayet - Vallorcine (frontière) (896000).
(160147) 2001 KN76
(160147) 2001 KN76 estas granda kubevano, tie estas "klasika" objekto de la Kujper-zono kun feblaj orbitaj klineco kaj discentreco, tamen, ĝi estas en orbita resonanco 4:7 kun Neptuno.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Irma Miranda
Biografio
Miranda naskiĝis la 15-a de aŭgusto 1996 en la urbo Cajeme, Sonora. Ŝi gajnis sian bakalaŭron en ekonomiko kaj financo ĉe Sonora Instituto de Teknologio en Ciudad Obregón.
En 2016, ŝi reprezentis Sonora en Nuestra Belleza Mexico 2016 kaj konkuris kontraŭ 28 aliaj kandidatoj ĉe Foro 2 de Televisa San Angel en Meksikurbo, Meksiko. Ŝi estis aljuĝita unua dualokulo al Kristal Silva de Tamaulipas.
La 21-an de majo 2022, Miranda reprezentis Sonora en la Mexicana Universal 2022 konkurso okazigita ĉe la Centro de Convenciones en San Luis Potosí, kie ŝi gajnis en la konkurenco Fraŭlino Universo Meksiko 2022 kaj estis sukcedita fare de Débora Hallal. Ŝi reprezentos Meksikon ĉe la konkurso Fraŭlino Universo 2022.
Legorreta
Legorreta estas municipo en Provinco Gipusko (Eŭskio), Hispanio. Ĝi havis loĝantojn en 2022.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas legorretar.
Geografio
La municipo estas en la komarko Goyerri, ke 36 km de la provinca ĉefurbo Donostio. La municipa teritorio estas trafluata de la Norda Aŭtoŝoseo N-I inter la km 425 kaj 427.
Legorreta kuŝas sur tereno precipe montara, inter kies altaĵoj fluas rojoj alfluantaj al la rivero Oria, kiu trairas la municipon, farante meandron kiu ĉirkaŭas la urban kernon. La altitudo de la teritorio gamas inter 532 m en la norda montara zono kaj 115 m borde de la rivero Oria. La loĝloko estas je 119 m super marnivelo.
Larrodrigo
Larrodrigo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Aguas de Sta. Teresa y Tierras del Tormes. La nomo Larrodrigo aludas al persona nomo Rodrigo, eble iama reloĝadestro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Carabias, Gallegos de Crespos kaj Larrodrigo, okupas totalan areon de 49,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 193 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 37 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Markgraviacoj
La markgraviacoj (Marcgraviaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo erikaloj (Ericales). Ĝi enhavas 8 genrojn kaj ĉirkaŭ 140 speciojn,. Ĝia tipa genro estas markgravio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (18 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Grekio en la Somera Olimpiko 1904
Kunordigis la teamon la Greka Olimpika Komitato (greke Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή), fondita en 1894.
Grekio en la Somera Olimpiko 1908
Kunordigis la teamon la Greka Olimpika Komitato (greke Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή), fondita en 1894.
Kromsignoj de la hebrea skribo
En la hebrea lingvo la kromsignoj de la hebrea skribo estas kombinaĵoj da punktetoj kaj strekoj sub, super kaj en tekstaj linioj, indikantaj vokalojn (vd vokalizo) kaj diakritojn, precizigantaj la sonvaloron de literoj. Hebree tio nomiĝas נְקֻדּוֹת (/nikudót/, «punktoj») aŭ נִקּוּד (/nikúd/, «punktado») — ne tute ĝuste, ĉar krom la punktoj estas uzataj ankaŭ strekoj.
Kelkaj kromsignoj estas diakritoj precizigantaj sonvalorojn de litero, ĉe kiu ili aperas; ekz‑e la litero ש havas du sonvalorojn, kiujn eblas precizigi per la pozicio de superpunkto: שׁ estas /ŝ/ (tiel en שׁלום, /ŝalom/, «saluton»), kaj שׂ estas /s/ (tiel en עשׂר /eser/, «dek»).
Iuj fontoj (ekz‑e la angla Vikipedio) malzorge klasas tiajn vokalizajn kromsignojn inter la diakritojn; fontoj pli rigoraj (ekz‑e la Vikipedioj ĉeĥa kaj rusa) rigardas tion eraro, malakorda kun la difino de diakrito: la vokalizaj kromsignoj nek modifas nek precizigas literon, ili mem rolas kiel memstaraj vokalliteroj. Tamen ĉar ili estas nedevigaj, oni ne nomas ilin literoj, ili restas kromaj, helpaj signoj. Tial en Esperanto konvenas nomi ilin kromsignoj diference disde proprasencaj diakritoj.
Ekz‑e en la hebrea Vikipedio la artikolo he:אספרנטו (Esperanto) donas komence la vokalizitan transskribon אֶסְפֶּרַנְטוֹ. Atentindas, ke la superpunkto de ‹וֹ› rolas kiel diakrito, transformanta vavon en la vokalon /o/, dum en שוּלחָן (t.e. ŜULĤaN, «tablo») la mezlinia punkto de ‹וּ› transformas vavon en la vokalon /u/. Do, ‹וֹ› kaj ‹וּ› estas 2 plenvaloraj literoj vokalaj.
Joseph Clauder
Joseph CLAUDER(US), (naskiĝinta la en Moßbach, mortinta la  en Altenburg) estis germana teologo protestantisma, eklezia komponisto kaj poeto.
Vivo
Li matrikulitis en 1607 je la Universitato de Wittenberg kie li magistriĝis en marto 1613. Poste li iris kiel vicrektoro al Neustadt an der Orla antaŭ iĝi lernejestro en Altenburg. Tie li estis fine arkidiakono.
Lia filo Gabriel Clauder estis kuracisto kaj alkemiisto.
Vera Takács
Vera Takács [takAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Takács Vera estis hungara reĝisoro, scenaristo, dramaturgo.
Vera Takács naskiĝis la  en Nagykanizsa.
Biografio
Vera Takács maturiĝis en mezlernejo en Tab, poste ŝi estis jaron infanĝardenisto en Karád. Ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1970. Ŝi estis redaktoro kaj dramaturgo pri infanaj programoj en la Hungara Televizio inter 1970-2007. Ekde 1979 ŝi estis ankaŭ reĝisoro. En 2007 ŝi pensiuliĝis, tamen ŝi redaktis interretan gazeton ĝis 2013. Ŝi ricevis 2 premiojn en 2003.
Tepebaşı
Tepebaşı estas distrikto de Eskişehir en nord-okcidenta Turkio.
Loĝantaro
En 2021, loĝantaro de Tepebaşı estis de 378 594 personoj.
Kostomlaty pod Milešovkou
Kostomlaty pod Milešovkou (Kostenblat, antaŭe Kostenblatt) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Regiono Ústí nad Labem, en distrikto Teplice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unuaj skribmencioj pri la vilaĝo devenas el la jaro 1333.
Itsasondo
Itsasondo (Itsasondo, Isasondo) estas municipo en la Provinco Gipusko (Eŭskio), Hispanio. Ĝi havis loĝantojn en 2022.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas itsasondoar.
Laŭ Koldo Mitxelena en sia libro pri eŭskaj familinomoj la loknomo Isasondo signifas etimologie "proksima al la maro", de la eŭskaj "itsaso" (maro) kaj sufiksa "ondo" (ĉe), tamen la loko estas en la komarko Goyerri, je 40 km de la provica ĉefurbo Donostio, kaj de la maro mem. La municipa teritorio estas trafluata de la Norda Aŭtoŝoseo N-I je la km 424.
Itsasondo kuŝas sur tereno precipe montara, inter kies altaĵoj fluas rojoj alfluantaj al la rivero Oria, kie estas la municipa ĉefurbo sur la maldekstra bordo de la rivero, je 150 m super marnivelo. La altitudo de la teritorio gamas inter 868 m en la norda montara zono (monto Murumendi) kaj 130 m borde de la rivero Oria.
Bourgeauville
estas komunumo en la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas bourgeauvillais.
Ateez
Ateez (hangule: 에이티즈, stiligita en ĉiuj ĉapoj) estas sudkorea knabobando formita fare de KQ Entertainment. La grupo konsistas el ok membroj: Hongjoong, Seonghwa, Yunho, Yeosang, San, Mingi, Wooyoung kaj Jongho. Ili debutis la 24-an de oktobro 2018, kun la muzikalbumeto (EP) Treasure EP.1: All to Zero.
Diskaro:
Koreaj albumoj
Japanaj albumoj
Tamás Yvan Topolánszky
Tamás Yvan Topolánszky [tamAŝ ivAn topolAnski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Topolánszky Tamás Yvan estis hungara reĝisoro, scenaristo. Lia persona nomo Yvan estis prenita nomo antaŭ la filma kariero por fari diferencon de samnomulo.
Tamás Topolánszky naskiĝis la en Männedorf.
Biografio
Tamás Topolánszky devenis el hungara familio en Svislando, sed la familio revenis al Hungario depost fino de la socialismo. Li maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 2005, poste li ne finlernis altlernejon. En 2011 li partoprenis en fondo de firmao. Li akiris diplomon en Arta Universitato Moholy-Nagy en 2015. Liaj plej gravaj instruistoj estis László Csáki kaj János Szirtes. Li komence reĝisoris reklamajn kaj mallongajn filmojn, poste ordinarajn filmojn. Liaj filmoj ricevis festivalajn premiojn. Lia edzino naskis unufoje.
Ordizia (stacidomo)
Ordizia estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Ordizia de la provinco Gipusko, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Linio C-1 estas parto de la reto de Proksimaĵoj Donostio funkciigita de Renfe. Ĝi ankaŭ havas servojn de Mezlonga Distanco.
Ledesma (Salamanca)
Ledesma estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Comarca de Ledesma.1​.
Historio
Estis jam romia setlejo, eĉ de vetonoj, sed la nuna fondiĝis dum la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj havis gravajn nobelan kaj religian influojn, pro nombraj konventoj, ekzemple de templanoj kaj franciskanoj, suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo, ekzmeple pro la eksplodo de la ponto fare de la francoj. Estas multaj vidindaĵoj rilataj al grava historia pasinteco; kastelo, muregoj, pontoj, prahistoriaĵoj, palacoj, preĝejoj, krucpilorioj ktp.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis, ekzmeple pro la ĉirkaŭaj kverkaroj kaj rilataj faŭno kaj flaŭro.
Endre Tóth (reĝisoro)
Endre Tóth [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun ĉiuj personaj nomoj Tóth Endre Antal Miksa estis hungara-usonana reĝisoro, scenaristo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis sasvári farkasfalvi tótfalusi [ŝaŝvAri farkaŝfalvi tOtfaluŝi]. Lia konata nomo en Usono estis André de Toth, lia plej konata edzino estis Veronica Lake.
Mitrastemonacoj
La mitrastemonacoj (Mitrastemonaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo erikaloj (Ericales). Ĝi enhavas ununuran genron (mitrastemono) kaj 2 speciojn,.
Endre Tóth (reĝisoro)
Endre Tóth naskiĝis la  en Makó (Hungara reĝlando), li mortis la  en Burbank (Kalifornio, Usono).
Mitrastemonacoj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (18 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
35464 Elisaconsigli
35464 Elisaconsigli estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Elisa Consigli, nevinon de la unua malkovrintino, naskiĝintan en 1981. Ŝi estas plenumanta merkatikistino kun diplomo pri lingvistiko kaj plurmedia komunikado.
Machacón
Machacón [maĉaKON] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Francos Viejo, Machacón kaj Nuevo Francos, okupas totalan areon de 18,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 449 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 16 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
El Manzano (Hispanio)
El Manzano estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. El Manzano estas tradukebla etimologie al La pomarbo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 36,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 75 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 67 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Branville
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas branvillais.
Brémoy
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ordizia
Ordizia (Ordizia, Villafranca de Ordizia) estas municipo en la Provinco Gipusko (Eŭskio), Hispanio. Ĝi havis loĝantojn en 2022.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas ordiziar.
Bretteville-le-Rabet
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ordizia
Geografio
La municipo estas en la komarko Goyerri, ke 40 km de la provinca ĉefurbo Donostio. La municipa teritorio estas trafluata de la Norda Aŭtoŝoseo N-I inter la km 421 kaj 422.
Bretteville-le-Rabet
La teritorio havas komunan limon kun.
Ordizia
Geografio
Ordizia kuŝas sur tereno precipe montara, inter kies altaĵoj fluas rojoj alfluantaj al la rivero Oria, kiu trairas la urban kernon. La altitudo de la teritorio gamas inter 760 m en la nordokcidenta montara zono kaj 140 m borde de la rivero Oria. La loĝloko estas je 155 m super marnivelo.
Bretteville-le-Rabet
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas rabellois.
Bréville-les-Monts
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas brévillais.
Bricqueville
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas bricquevillais.
Loïs Lane
Loïs Lane estas nederlanda bando kun la fratinoj Suzanne kaj Monique Klemann. En Usono, pro laŭleĝaj kialoj, la grupo estas konata kiel Lois L.
Loïs Lane estis fondita en 1984 fare de Monique, ŝia tiama koramiko Tijn Touber kaj Evert Abbing. La grupo estas nomita laŭ la bildstrifiguro Lois Lane, la amatino de Superman. Origina apogkantisto Angela forlasis la grupon en 1985 kaj estis anstataŭigita per la pli maljuna fratino de Monique Suzanne. En 1987 la grupo iĝis finalisto en la Grote Prijs van Nederland kaj al ili estis ofertitaj surbendigokontrakto kun WEA. La debutunuopaĵo Break it up estis publikigita ĉe la fino de printempo 1987 kaj ricevis multe da atento de la nederlanda amaskomunikilaro. Tamen, la unuopaĵo restis blokita en la tipparado.
Trarompo
En la fonto de 1988 la fratinoj kantis la titolkanton Amsterdamned por la filmo kun la sama nomo. Baldaŭ post la eldono de la unuopaĵo, la tuta nederlanda branĉo de WEA estis dissolvita kaj la grupo estis reen sur la straton sen kontrakto. Ili poste lanĉis la unuopaĵon My best friend sub sia propra administrado, kiu iĝis modesta sukceso. La granda sukceso venis kun la kanto Ĝi estas la unua fojo de ilia debutalbumo Loïs Lane, kiu estis publikigita fare de Polydor Music. Malgraŭ la fakto ke ilia debuto estas minialbumo, ĝi vendiĝis bone kaj estis atestita plateno. Ĝi estas la unua fojo atingita top 10 listo en Radio 3 en Nederlando en la fonto de 1989 en kaj la nederlanda Top 40 kaj la National Hit Parade Top 100 kaj daŭre estas vidita kiel la plej granda Loïs Lane-sukceso. En 1989 la grupo ankaŭ ricevis Silver Harp de Conamus. Inter la tuta reklamadlaboro, novaj kantoj estis prilaboritaj, kelkaj el kiuj aperas en la dua albumo Fortune fairytales de 1990. La unuopaĵoj Fortune fairytales and I wanna be iĝis furoraĵoj kaj la albumo bone vendiĝis.
Pliaj evoluoj
En 1993 la koncertdisko Live at the arena estis publikigita, kiu seniluziigis laŭ vendo. Dume, duono de la grupo emis iri kune kun la R&B-fluo kiu komencis trarompi iomete en Nederlando en tiu tempo. La fratinoj Klemann, aliflanke, havis neniun senton por tio kaj elektis ludi kun malsama kunmetaĵo kaj elektis novan produktanton por nova albumo. En Bart van Poppel, Monique Klemann (fakte la cerbo malantaŭ Loïs Lane kaj respondeca por multaj kantkreaĵoj) trovis idealan laborpartneron. La grupo subskribis novan interkonsenton kun CNR Music kaj en 1995 la nova albumo estis publikigita sub la titolo Fireflight kiu estas miksaĵo de animo, roko kaj diskoteko. Kun la plumbunuopaĵo Tonight, la grupo denove atingis la supran 10 en Nederlando en kaj la nederlanda Top 40 kaj la tiama nova publika furorlisto en Radio 3, la Mega Top 50 kaj la albumo estis bone ricevita fare de publiko. Tamen, la postaj unuopaĵoj Hand kaj Something pri ŝi ne egalis la sukceson de ĉi-vespere.
En 1996 la grupo havis paŭzon ĉar Monique atendis filinon. Patro estas Jeroen den Hengst, kiu ankaŭ ludas en Loïs Lane. Por transponti la silenton, la grupo publikigis la minialbumon Covers. Pri tio la grupo, kun aŭ sen amikoj kaj konatoj, kovris ok kantojn de aliaj. Ĉe la fino de tiu jaro, la kompilaĵo Hit singles 86/96 estis publikigita. La nova unuopaĵo Simply bela (produktita de Fluitsma & Van Tijn) iĝis modesta sukceso. En 1997, la grupo skribis la titolkanton por la televidprogramo Combat kaj havis modestan sukceson kun ĝi. Tio estis sekvita per turneo kun ABBA-kantoj kiel parto de la Marlboro Retromemoroj.
(153002) 2000 JG5
(153002) 2000 JG5 estas marsrenkonta, terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ecoj
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Orbito
Ĝi estas proksima de la 6:5 kun Marso kaj 2:5 kun Venuso.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero, de Venuso kaj de Merkuro; ĝia suprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito, kaj ĝia malsuprenira nodo, proksima de tiu de Merkuro.
Martinamor
Martinamor estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparoj Cuatro Caminos kaj Pantano de Sta. Teresa. Martinamor estas derivata etimologie el Martin Amor alude al reloĝestro.
Registara muzeo kaj artgalerio, Ĉandigaro
La registara muzeo kaj artgalerio de Ĉandigaro estas eminenta muzeo de norda Barato havanta kolektojn de Gandaraj skulptaĵoj, skulptaĵoj de antikva kaj mezepoka Barato, Paharaj kaj Raĝastanaj miniaturaj pentraĵoj. Ĝi naskiĝis post la dispartigo de Hindio en aŭgusto de 1947. Multe de la artefaktoj, pentraĵoj kaj skulptaĵoj kiuj nuntempe estas parto de la kolektoj de la muzeo estis, antaŭ la dispartigo, montritaj en la centra muzeo de Lahoro, la tiama ĉefurbo de Panĝabio. La muzeo havas unu el la plej grandaj kolektoj de Gandaraj artefaktoj el la mondo.
Martinamor
En Martinamor loĝis dum multaj jaroj familio Salazar Motos, malriĉaj ciganoj brutokomercistoj, kaj en ĝi naskiĝis Rafael Farina kiu iĝos fama kantisto de koplo kaj flamenko kaj lia frato Calderas de Salamanca. Rafael 7-jaraĝa translokiĝis al Salamanko, kie ekkantis ĉe trinkejoj kaj surstrate. Omaĝe al lia onklo José, fama Concha Piquer dungis lin por turneoj. Poste li dediĉis kanton al Martinamor kaj kelkajn aliajn al Salamanko.
Registara muzeo kaj artgalerio, Ĉandigaro
Post la dispartigo, la interkonsento por dividi la kolektojn inter la du novaj landoj Barato kaj Pakistano okazis la 10-an aprilo de 1948. Sesdek elcento de objektoj restis en Lahoro, en Pakistano, kaj la cetera kvardek elcento de la kolekto iĝis proprieto de Barato, kiu konstruis la muzeo kun la celo montri la artefaktojn al la publiko.
Martinamor
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
Registara muzeo kaj artgalerio, Ĉandigaro
La muzeo estis inaŭgurita la 6-an majo de 1968 de d-ro M. S. Randhawa, la tiama ĉefadministranto de la urbo Ĉandigaro.
Martinamor
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Registara muzeo kaj artgalerio, Ĉandigaro
Historio
La registara muzeo kaj artgalerio estis konstruita por gastigi la artefaktojn kiuj devenis de la muzeo de Lahoro post la dispartigo de Hindio. La konstruaĵo estis desegnita fare de la svisa-devena franca arĥitekto Le Corbusier, kune kun siaj asociitaj arĥitektoj nome Manmohan Nath Sharma, Pierre Jeanneret kaj Shiv Dutt Sharma. La desegno estis kompletigita dum 1960-62 kaj la konstruo okazis inter 1962 kaj 1967. Ĝi estas unu el la tri muzeoj desegnitaj de Le Corbusier; la ceteraj du estas: Sanskar Kendra, en Amedabado, kaj la nacia muzeo pri okcidenta arto, en Tokio.
Konstruaĵo
La konstruaĵo enhavas muzeon kaj galerion pri arto; la muzeo ordinare programas kampajnojn por aĉeti novajn vidindaĵojn kaj vastigi siajn kolektojn. Ĝi estis taksata kiel rimedo por dissendi scion en la dua kvin-jara plano kaj en la nacia edukada politiko, kaj eĉ nuntempe servas kiel unika kultura kaj historia rimedo por la regiono. Kun sia grava kolekto pri Gandaraj skulptaĵoj, Paharaj miniaturaj pentraĵoj kaj nuntempa barata arto, la muzeo estas ordinare vizitita de turistoj, artistoj, sciencistoj kaj studantoj. Ankaŭ esploristoj, arĥitektoj kaj sciencistoj pri Le Corbusier kaj Modernigo estas oftaj vizitantoj de la konstruaĵo kaj de la ĉirkaŭa teritorio. La eminenta enirejo, la paneloj el metalo de la pordo, la fiksitaj mebloj, la montriĝaj sistemoj, kaj la senŝirmaj beton-skulptitaj gargojloj simboligas la dominantan stilon de la arĥitekturo de Ĉandigaro. La murpentraĵo en la enireja halo de la muzeo, pentrita fare de Satiŝ Guĝral, unu el plej konataj nuntempaj artistoj de Barato, aldonas koloron al la alie severa konstruaĵo el betono.
La muzea biblioteko oferas riĉan deponejon de libroj pri temoj de arto, arĥitekturo kaj historio de arto. Speciala sekcio estas dediĉita al d-ro. M. S. Randhawa, enhavanta arĥivajn rekordojn de lia korespondado pri la Making of Chandigarh («starigo de Ĉandigaro»), kiu estas havebla por sciencistoj en bit-versio. La apuda aŭditorio servas kiel lekcia halo por la longaj agadoj de la muzeo kiel lekcioj, spektado de filmoj, kaj aliaj kulturaj eventoj. La enaj detaloj de la aŭditorio prezentas la modernisman tradicion kiun Le Corbusier kunportis en Ĉandigaro.
La konstruaĵo estas disigita en tri niveloj. La unua etaĝo estas vasta 33 milaj futojn kvadratojn, kaj enhavas la oficejon de la dua kuratoro, muzean butikon, enirejan halon, sekcion pri teksaĵoj, infanan artgalerion, halon kun ekspozicioj, vendejojn pri la kolekto, laboratorion pri konservado kaj aŭditorion. La dua etaĝo estas 23 000 futojn kvadratojn vasta, kaj konsistas de ekspozicia spaco por sekcioj pri Gandaraj skulptaĵoj, etaj barataj pentraĵoj, skulptaĵoj el ŝtono kaj metalo, moneroj kaj nuntempa barata arto. Fine, la tria etaĝo estas 6 500 futojn kvadratojn vasta, kaj enhavas la bibliotekon, la ĉambron de la prezidanto, kaj vendejon pri la Gandara skulptarto.
La muzeo servas kiel rimedo de deponejo por la kultura historio de la regiono. Ĝi malfermiĝas por la publiko de mardo ĝis dimanĉo, de 10:00 atm ĝis 4:40 ptm, kaj fermiĝas lunde kaj dum la naciaj ferioj. La enira bileto kostas 10 ₹ kaj la fotila bileto kostas 5 ₹. La muzeo oferas liberan eniron por organizitajn grupojn de lernantoj kaj por maljunuloj, kaj ankaŭ servojn kiel rulseĝoj por permesigi la viziton de la muzeo ankaŭ al homoj kun moveblaj malfacilaĵoj. La aŭditorio estas havebla kun malaltaj kotizoj por kulturaj kaj edukaj eventoj, kaj ofte servas kiel ekspozicia halo por intertempaj ekspozicioj de artistoj.
Kolekto
La muzeo estis starigita post la dispartigo de Hindio en 1947, kiam 40% el la kolekto de la centra muzeo de Lahoro (en la hodiaŭa Pakistano) fariĝis proprieto de la barata registaro. Grava parto de ĉi tiu kolekto estis Gandaraj skulptaĵoj. La kolektojn — ricevitaj en aprilo 1949 de Pakistano — gastigis je la komenco Amritsar, poste Ŝimla, Patiala kaj fine moviĝis al Ĉandigaro okaze de la inaŭguro de la muzeo en 1968. Post iom da tempo, la d-ro M. S. Randhawa aldonis etajn Paharajn pentraĵojn, modernan kaj baratan nuntempan arton, por ke ĉe la tempo kiam la kolekto estis montrita en la nuna konstruaĵo desegnita de Le Corbusier la muzeo havu la saman dignon de la eminentaj muzeoj de norda Barato. Jen la kategorioj de la artefaktoj ĉe la muzeo:
Gandaraj skulptaĵoj
La muzeo enhavas 627 Gandarajn skulptaĵojn, ĉiuj ricevitaj de la Lahora muzeo ĉe la tempo de la dispartigo. La muzeo havas la duan plej grandan kolekton de tiaj artefaktoj en Barato, post la Barata Muzeo en Kolkato.
La muzeo enhavas multajn malsamajn skulptaĵojn pri Budho. En kelkaj skulptaĵoj, Budho havas longan, malferman hararon, dum en kelkaj aliaj li havas liphararon kun krispitaj haroj. En antikvaj epokoj, la adeptoj de Budho kutimis adori simbolajn portretojn de Budho. Ĉi tiuj simboloj inkluzivis piedsignon de Budho aŭ ĉakron. Poste, kiam la adeptoj ekdeziris portreti Budhon en sia homa formo, ili portretis lin kiel majesta greka dio, eble kaŭze de la la Hindo-greka influo de tiu epoko. La muzeo nuntempe gastigas plurajn de ĉi tiuj artefaktoj, el malsamaj epokoj.
La kolekto ankaŭ inkluzivas skulptaĵojn pri budhismaj diaĵoj kiel Hariti kaj Panĉika, inkluzive de staranta bildo pri Hariti, kun surskribaĵoj kaj dato.
Antikvaj kaj mezepokaj barataj skulptaĵoj
La muzeo posedas kelkajn antikvan kapojn el terakoto el Aĥnur en Ĝamuo, Uŝkur en Kaŝmiro kaj eĉ kelkajn antikvajn figurojn el Sug en Harjano. La muzeo montras ankaŭ antikvajn skulptaĵonj el Sangol en Panĝabio kaj el malsamaj ejoj en Harjano.
Plejparto de la mezepokaj barataj skulptaĵoj de la kolekto de la muzeo devenas de Agroha kaj de la apuda Pinĝor en Harjano kaj de aliaj lokoj de Panĝabio, Kaŝmiro kaj Himaĉal-Pradeŝo. La kolekto ankaŭ enhavas du grandajn skulptaĵojn el la peninsula Barato, inkluzive de granda skulptaĵo de la 12-a jarcento de la ĝajna deaĵo Padmavati.
Skulptaĵoj el metalo
Frue kaj malfruaj mezepokaj metalaj skulptaĵoj de Kangro, Nepalo, Tibeto kaj suda Barato troviĝas en la muzeo, inkluzive de ambaŭ budhismaj kaj hinduaj skulptaĵoj.
Miniaturoj
Eta Paharaj, RaĝastanJ, Siĥaj kaj Mogolaj pentraĵoj estas montritaj ĉe la muzeo. La vasta kolekto de Paharaj pentraĵoj konsistas precipe de Kangraj pentraĵoj, sed la muzeo enhavas ekzemplojn eĉ por la ĉiuj ceteraj malsamaj lernejoj de la Pahara pentrarto.
Manuskriptoj
La muzeo gastigas nagariajn, gurmuĥajn kaj persajn manuskriptojn el Kullu, Kaŝmiro, Raĝastano kaj Punĝabio, de la 18-a kaj de la 19-a jarcento.
Teksaĵoj
La muzeo havas teksaĵan sekcion montranta teksaĵojn el la tuta hinda subkontinento; eminenta ekzemploj estas la «ĉamba rumal» el Himaĉal-Pradeŝo, la kantha el Bengalio, la Phulkari el Panĝabio, la thangka el Tibeto kaj Nepalo.
Numismatiko
La kolekto enhavas monerojn de diversaj epokoj kiuj atestas la historion de Hindio; inter la aliaj, la kolekto inkluzivas Maŭrjajn, Sungajn, Kuŝanajn, Guptajn, Gaznavidajn, Delhiaj (e la tiama sultananlando), Mogolajn, Siĥajn, Britajn kaj princlandajn monerojn.
Nuntempa barata arto
La kolekto pri arto enhavas laborojn de artistoj kiel Abanindra Nath Tagore, Akbar Padamsee, Amrita Sher-Gil, Bhupen Khakhar, Bireswar Sen, FN Souza, Jamini Roy, MF Husain, Nandalal Bose, Nikolao Roerich, OP Sharma, Raja Ravi Varma, S. G. Thakur Singh, Sobha Singh, Tyeb Mehta kaj de multaj aliaj. La sekcio pri nuntempa arto gastigas ankaŭ grafikajn kaj skulptajn artaĵojn.
Alia artefaktoj
Inter la aliaj artefaktoj, indas mencii Patuan pergamenon el Bengalio, specimenojn de metalaj Kullu maskoj, papermaĉaĵojn kaj folklorajn skulptaĵojn el Bastar, Kangra, Kullu, ktp.
Muzeo pri natura historio
La muzeo pri natura historio estis fondita en 1973 kaj kreita fare de d-ro M.S. Randhawa, la unua ĉefa komisionestro de la unuiĝinta teritorio kaj fama biologo. La muzeo havas kvar gravajn sekciojn, kiuj atestas la historion de la unuaj homaj kolonioj ĉe la areo de la urbo, de la biologia evoluo, de dinosaŭroj el la hinda subkontinento kaj de la homa evoluo.
Muzeo pri arĥitekturo
La muzeo pri arĥitekturo troviĝas vidalvide al la artgalerio ene de la komplekso estis starigita en 1997. Ĝi dokumentas, konservas kaj montras maloftajn dokumentojn, desegnojn, skizojn kaj arĥivojn pri la naskiĝo de la urbo Ĉandigaro. Inter tiuj desegnoj kaj skizoj, oni trovas laborojn de Maciej Nowicki, Albert Mayer, Le Corbusier, Jane Drew, Maxwell Frajo kaj Pierre Jeanneret, kiuj rilatas al la urbo Ĉandigaro. La kolekto eĉ inkluzivas modelojn pri la Palaco de la Guberniestro kaj la Muzeo de Scio —neniam konstruita—, kiu laŭ la projektoj de Le Corbusier devis esti parto de la Kapitola komplekso; oni ankaŭ povas vidi meblojn dezajnitaj kaj uzitaj fare de la arĥitektoj, kaj la unuaj mapoj de poŝt-dispartiga Orienta Panĝabio kaj Ĉandigaro.
Biéville-Quétiéville
Biéville-Quétiéville estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Biévillais.
Ĝi nun formas parton de Belle Vie en Auge.
Bucéels
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas bucéelois.
Brucourt
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas brucourtois.
Matilla de los Caños del Río
Matilla de los Caños del Río [maTIlja delosKAnjos delRIo] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. Matilla de los Caños del Río estas tradukebla etimologie al Arbareto de la Apudfluejoj de la Rivero.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Canillas de Torneros, Carrascal de Sanchiricones, Linejo, Matas Altas, Matilla de los Caños del Río, Ochando kaj Pocito, krom la senhomaj Campo del Hospicio, Carrascalino kaj El Cueto, okupas totalan areon de 69,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 640 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn ekde la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 30 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
30454 Carrillosanchez
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Matilla de los Caños del Río
Estas dolmenoj el Prahistorio, sed la nuna setlejo fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. Dum la Hispana Enlanda Milito funkciis en la nordoriento de la municipa teritorio la flughaveno de San Fernando, ĉe Campo del Hospicio, kiu servis al la flanko de Francisco Franco, kiu fakte havis sian stabanaron en Salamanko, dum ioma tempo; ĝi estis abandonita post la milito.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Universitato Boğaziçi
Historio
La universitato, fondita en 1863, estas la unua amerika universitato establita ekster Usono, kun forta ligo al la usona akademio, lige al turka-usona kolegio nomata Robert College.
La universitato estas konstante vicigita unua en Turkio, kaj kiel rezulto ĝi altiras elstarajn studentojn. La instrulingvo estas la angla (ne la turka). Ĝi estas la ununura en Turkio kiu estas vicigita inter la "unuaj 200 universitatoj en la mondo" en la Times University Index (por la jaroj 2013-2014). La universitato estas membro de la Utrecht-reto.
Universitato Pompeu Fabra
La Universitato Pompeu Fabra (Universitat Pompeu Fabra) estas publika universitato en Barcelono, Katalunio, Hispanio.
Castellanos de Villiquera
Castellanos de Villiquera [kasteLJAnos debiljiKEra] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco. Castellanos estas derivata etimologie el kastilianoj kaj Villiquera estas nomo de prasetlejo kies etimologio estis atribuita ĉu al romia funkciulo zorgita pri la administrado de bieno ĉu al komuna planto.
Universitato Pompeu Fabra
En 2014 ĝi ofertis 22 bakalaŭrajn programojn, 25 bakalaŭrajn programojn kaj 9 doktorajn programojn. Ĝi estas la nura hispana universitato kiu aperas inter la plej bonaj 200 universitatoj en la mondo en la rangotabeloj de Times Higher Education.
Castellanos de Villiquera
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Carbajosa de Armuña, Castellanos de Villiquera, La Mata de Armuña, Urbanizaciones kaj Villiquera, okupas totalan areon de 28,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 633 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 600 loĝantojn ekde la mezo de la 19-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, sed el la fino de la 20-a jarcento ĝi akiris 550 loĝantojn pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj sia utilo kiel dormurbo.
Limas kun loĝlokoj Calzada de Valdunciel, Valdunciel, Palencia de Negrilla, Negrilla de Palencia, Valverdón, La Vellés, Villamayor, Villares de la Reina kaj Monterrubio de Armuña. Ĝi distas 11 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe jamm dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis, sed ĉefe utilo kiel dormurbo. La urbestro estas de dekstra partio PP.
Bissières
Bissières estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Méry-Bissières-en-Auge.
Edgar Pröbster
Edgar PRÖBSTER (naskiĝinta en la en Neustadt an der Orla, mortinta la  en Leipzig) estis germana diplomato kaj orientalisto. Li docentis ĉe la Universitato de Lepsiko.
Vivo
Estante filo de fabrikestro li frekventis la gimnazion de Vajmaro. Inter 1898 kaj 1904 li studis orientalistikon kaj jursciencojn ĉe Jena, München, Berlino kaj Leipzig (i. a. ĉe August Fischer). En 1903 li doktoriĝis Lepsike kaj finekzamenitis tradukiste. En 1904 li jurscience sukcesis ekzameniĝi (unua ŝtata ekzameno).
En 1905 li eniris la diplomatiajn servojn, unue en Maroko. En 1910 li estis tradukisto-gvidiisto ĉe la konsulejo de Fez; inter 1911 kaj 1914 li estris la konsulejon. Dum la Unua mondmilito li estis eĉ spiono en Norduesta Afriko. Kaptite fare de la francoj li aperis antaŭ milita tribunalo kaj liberiĝis pro interŝanĝo kontraŭ la franclanda konsulo de Nurenbergo. Sekve li senditis al la germana ambasado de Konstantinopolo dungate paralele en Berlino. En novembro 1915 Pröbster resenditis al sekreta agado submarŝipo U 38 disde Kotor al Cirenaiko por instigi i.a. la Sanusio-ordenon kaj la sudmarokajn Sus-tribojn ekbatali kontraŭ la francoj. Pröbster fuĝis el franca persekuto Hispanujon kie li arestitis; reveno Germanujon sukcesis en 1919.
En novembro 1919 li reekigis la instruadon lepsikan traktante tre la francan koloniismon. Dum Vajmara Respubliko li anis inter 1924 kaj 1932 ĉe la respublik-neŝatanta partio Deutschnationale Volkspartei. Ankoraŭ antaŭ 1931 li iĝis membro de Deutsche Morgenländische Gesellschaft (DGM). En 1931 li habilitiĝis Lepsiko pri islamaj kulturo kaj historio kaj samjare li estis estrarano de la societo Deutsche Gesellschaft für Islamkunde (DGI). Inter 1931 kaj 1939 li private docentis ĉe la Universitato de Lepsiko. En 1933 li retiriĝis el diplomatiaj servoj en la rango de vickonsulo. En 1933 li subsignis la fidelecdeklaracion de germanaj universitataj profesoroj je Adolf Hitler kaj inter 1936 kaj 1939 li zorgis pri la eksterorda katedro pri arabaj naciaj sciencoj ĉe la Semiario pri orientalaj lingvoj de la berlina universitato.
En Nazia Germanio Pröbster estis lektoro pri koloniaj demandoj en la oficejo de Hans Hagemeyer Hauptamt für Schrifttumspflege der NSDAP. Krome li kunlaboris en la laborrondo pri koloniaj jursistemesplorado en la kolonipolitika sekcio de Reichsforschungsrat. En artikolo de 1938 li kulpigis i.a. uzuristojn judajn pri malriĉiĝo de indiĝenoj.
Orbito de geosinkrona transiro
Geosinkrona transira orbito estas meza orbito kiu ebligas al sputnikoj esti metitaj en geosinkronan orbiton. La ekvivalenta angla akronimo estas GTO, por Geostationary Transfer Orbit.