cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johano Nepomuka
Johano Nepomuka estas patrono de: kaj ĝenerale kontraŭ akvaj danĝeroj. Statuoj liaj ofte troviĝas sur aŭ ĉe pontoj. La katolika eklezio festas lian nomon je la 16-a de majo.
Departemento Sud-Est
La areo de la departemento estas 2.034 km²; en 2009 oni taksis ĝian loĝantaron je 575.293. Ĝia kodo laŭ ISO 3166-2 estas HT-SE. Ĝia ĉefurbo estas Jacmel.
Grundolaciĝo
Grundolaciĝo signifas la malboniĝon, malpliiĝon de la produkta kapablo de grundo, sur kiu oni kultivis jaro post jaro certajn plantojn (ĉefe temas pri monokulturo). La sentemaj plantoj – fabacoj, betospecoj – estas kultiveblaj samgrunde nur post 3-4 jaroj. La grundolaciĝo malaperas per konvena kultiva metodo (per ŝanĝo de la sinsekvaj plantospecoj).
Eblaj kaŭzoj:
Oni ofte ne nomas grundolaciĝo (sed oni povas trakti tie ĉi), se oni kultivas samgrunde plantojn (ekz. cerealojn) - kiuj havas la samajn fiinsektojn, plantajn malsanojn- kaj pro tio okazas biologia damaĝo pro pliiĝo de fibestoj, plantaj malsanoj. Tion oni povas korekti nur per grandaj elpagoj: tuta sterilizado de la grundo, plusa plantoprotektado)
Premtero
Premtero estas la materialo kaj konstrumaniero per kiu oni starigas muron el premita tero, pere de antikva tekniko kiu konsistas en la konstruado de muroj el malsekigita tero de argilo, premita perfrape pere de "pistilego", uzante por formi ĝin ŝelaĵon el ligno.
La ŝelaĵo plej ofte estas el ligno, sed ĝi povas esti ankaŭ metala. En la procezo oni metas du lamenojn el ligno paralele, inter kiuj oni metas teron en tavoloj de 10 al 15 cm, kaj oni premegas ĝin perfrape per pistilego. Poste oni movas la ŝelaĵon al apida loko por pluigi la murkonstradon. La premita koto sekiĝas subsune kaj poste oni malfermas pordojn kaj fenestrojn per ĉizilo se oni ne konstruis ilin per parta pli forta ŝelaĵo.
Pro la neceso de rapida sekigo, tiu konstrumaniero plej taŭgas en tropikaj areoj, kiel Mediteraneo, Afriko, Sudameriko, Centra Azio ktp. Historie, ĝi estis disvastigita de araboj al la Islama Mondo, sed antaŭe de multaj aliaj popoloj de Mezoriento.
Lupburg
Lupburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neumarkt kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĉefpreĝejo Sankta Mikaelo (Hamburgo)
La evangelia preĝejo Sankta Mikaelo estas unu el la kvin ĉefpreĝejoj de Hamburgo. Ĝi estas la plej konata hamburga kirko kaj rekonilo de la urbo, kiu estas bone videbla el la ŝipoj alvenantaj.
Ĝi estas dediĉita al Sankta Mikaelo la ĉefanĝelo, kies bronza statuo ornamas la ĉefan enirejon.
Kolačkov
Situo
Kolačkov situas en valo de rojo, fine de sakovojo el Nová Ľubovňa. Stará Ľubovňa troviĝas je 7 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1312 en formo "Calacz". En 1787 502 vilaĝanoj loĝis en 72 domoj, en 1828 923 vilaĝanoj en 127 domoj. En la 19-a jarcento ferofandejo funkciis apud la vilaĝo. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kolacskó, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kalács 570 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Stará Ľubovňa, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1934 inundo okazis. En 2001 vivis en Kolačkov 1026 homoj, (1022 slovakoj).
Pomponio Leto
Pomponius Laetus (1428-1498) (* Diano, proksima de Salerno, en la 1428 - Romo, en la 9-a de junio 1498) estis humanisto, antikvaĵisto, kaj profesoro pri retoriko. Li dediĉis sian vivon al la entuziasmaj studoj de la klasika antikveco kaj fariĝis centro de nukleo kun samcelaj amikoj. En lia grupo troviĝis humanistoj same kiel Bartolomeo Platina kaj Filippo Buonaccorsi.
Santiago Nacaltepec
Santiago Nacaltepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santiago Nacaltepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 478.
Pomponio Leto
Biografio
En 1466, survoje al indiko por la Universitato de Romo, Leto haltis kelkatempe en Venecio. Tie, li estis enketita far la "Konsilio de la Dek" pro suspekto pri delogo je sia lernantaro, al kiu oni diras ke li eĉ plej arde laŭdis en kelkaj latinaj poemoj. Akuzita pri sodomio, li estis arestita.
Santiago Nacaltepec
Geografio
Santiago Nacaltepec apartenas al la distrikto Cuicatlán al kiuj apartenas entute 20 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono Cañada), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1967 loĝantojn. El tiuj estis 941 viroj kaj 1026 virinoj. La komunumo havas surfacon de 213,06 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.
Pomponio Leto
Biografio
Samepoke, la papo Paŭlo la 2-a komencis rigardi kun malfido la akademion de Leto, kiu, liaopinie estis regata de la paganismo, herezo kaj respublikanismo. En 1468 dudek el la akademianoj arestiĝis dumkarnavale, akuzitaj je konspiro kontraŭ la papo. Leto, kiu tiam estis en Venecio, estis malkovrita kaj sendita reire al Romo. Poste li estis arestita kaj torturita. Tamen, li rifuzis akcepti la akuzojn pri malfideleco kaj senmoraleco. Pro manko de pruvoj, li estis absolvita kaj permesita daŭrigi siajn devojn kiel instruisto, sed oni malpermesis lin eĉ ŝerce prononci la nomon de la akademio. Post tio, li decidis ne plu meti la piedojn en Venecio, kaj por sia pli granda sekureco, li edziĝis.
(11047) 1990 QL1
(11047) 1990 QL1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Pomponio Leto
Biografio
Intertempe, Leto ricevis de Frederiko la 3-a permeson por oferi la laŭran kronon: la juna Publio Fausto Andrelini (1462-1518) estis la unua kiu ricevis ĝin.
Leto daŭre instruis en la Universitato de Romo ĝis sia morto en 1498. La papo Siksto la 4-a permesis al li la reprenon de la akademiaj kunvenoj, kiu sekvis ĝis la disrabado de Romo, en 1527. Aleksandro Farnese, la estonta papo Paŭlo la 3-a, estis unu el liaj lernantoj.
Santiago Nacaltepec
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 60 indiĝenoj. El tiuj 45 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 45 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
SEJM-konferenco
Fonda SEJM-konferenco (1988)
Fonda konferenco de SEJM okazis en decembro de 1988. Dum tiu konferenco estis akceptita Statuto de SEJM.
SEJM-konferenco en jaro 1991
En 1991 (ekde la 1-a de julio ĝis la 3-a de julio) okazis SEJM-konferenco dum OkSEJT-32. La komitato de SEJM konsistis el jenaj personoj:
Alberite
Alberite [albeRIte] estas urbo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo, je kies sudo kaj de Lardero kaj de Villamediana de Iregua kaj tial funkcianta iom kiel ĉeurbo kaj dormurbo.
SEJM-konferenco
SEJM-konferenco en jaro 1991
La financa stato de SEJM en periodo 1990 - 1991:
Alberite
Geografio
Alberite estas sur la valo de la rivero Iregua, je 7,3 km de la rioĥa ĉefurbo, Logronjo, al kies komarko ĝi apartenase; ĝi okupas etendon proksimume de 20 km² kaj ties altitudo super marnivelo estas de 449 metroj. Ĝi limas norde kaj oriente kun la municipo Villamediana de Iregua, okcidente kun Lardero, sudoriente kun Ribafrecha kaj sude kun Albelda de Iregua.
SEJM-konferenco
SEJM-konferenco en jaro 1991
Laŭ decido de la konferenco estis fiksitaj kotizoj por 1992: Kontraŭ la membrokotizo la SEJMano ricevis SEJM-informilojn, rajtis partopreni ĉiujn SEJM-aranĝojn kun certa rabato.
Alberite
Historio
En la jaro 925 Sancho Garcés la 1-a, reĝo de Pamplono, kaj lia edzino Toda Aznárez donis la lokon al la monaĥejo de Albelda. Meze de la 11-a jarcento, la reĝino Estefanía, vidvino de la reĝo García de Nájera, donis la loĝlokojn Alberite, Lardero kaj Mucrones al sia filino Urraca.
SEJM-konferenco
SEJM-konferenco en jaro 1991
A-komitatano por TEJO estis elektita Garik Kokolia. Rimarkinde, ke somere de 1991 Andrej Ananjin estis elektita en TEJO-estraron. Dum la konferenco estis elektitaj tri SEJM-anoj por partopreni TEJO-KER-seminarion en Svislando (31.10-05.11.1991): Aleksandr Blinov, Jelena Lebedeva kaj Garik Kokolija.
Ankaŭ dum la konferenco estis decidoj pri vevontjaraj SEJM-aranĝoj:
Alberite
Historio
Dum la regado de Alfonso la 6-a, El Cid faris ekspedicion kaj rabadis parton de Rioĥo kun Alberite kaj Logronjo, teritorioj kiuj apartenis al sia reĝo sed kiuj dependis rekte de García Ordóñez, persona malamiko de El Cid. La kroniko de tiu diras "Tunc autem viriliter debellando et Alberith, et Lucronium cepit". Ankaŭ Alfonso la 6-a aludis al tiu atako kiam subskribis la Foruon de Logronjo en 1095 asertante "Et ego Adefonso Rex confirmavi ista Cartula, quando ambulavi ad illo Comite García pernominato sucerrere in persona in Campo Ierumi in Alberit". Alberite formis parton de la regno Navaro ĝis 1127 kiam ĝi estis konkerita de la regno Kastilio. En la 16-a jarcento ĝi estis domaro de Logronjo.
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Alberite tute male, pro proksimeco al la provinca kaj regiona ĉefurbo kaj al la ĉefaj komunikvojoj oni plialtiĝis el ĝuste sub milo da loĝantoj ĝis nunaj 2 500.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo kaj turismo. Lastatempe ĝi funkcias kiel dormurbo de la provinca kaj regiona ĉefurbo. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj palac-turo ktp.
130072 Ilincaignat
130072 Ilincaignat estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Luminita Ilinca Ignat, Adjunkta Administrantino de Projekto de la Kanada Kosma Agentejo por la Fajna Sensilo de Gvidado, Proksima InfraRuĝa Bildigo kaj Spektrografo Sen Fendo de la Kosmoteleskopo James Webb.
Doroniko
La Doroniko (Doronicum) estas genro el la familio de la Asteracoj (Asteraceae).
Specioj
Tutmonde ekzistas 35 specioj, el kiuj 12 hejmas en Eŭropo.
NGC 2948
NGC 2948 (aliaj indikoj — UGC 5141, MCG 1-25-7, ZWG 35.20, IRAS09363+0710, PGC 27518) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Totonakoj
La totonakoj estas mezamerikaj indianoj de la regiono Veracruz en Meksiko. Ili formis konfederacion de urboj sed komence de la 16-a jarcento ili troviĝis sub regado de la aztekoj. Ilia ekonomio baziĝis sur agrikulturo kaj komerco kaj ili posedis grandajn urbajn centrojn: El Tajín, Papantla, Cempoala. La totonaka kulturo elstaras pro la tre varia ceramikaĵo, la skulptado sur ŝtono, la monumenta arkitekturo kaj la avanca urboplana koncepto de la urboj.
Léon Faucher
Léonard Joseph Léon FAUCHER (naskiĝinta la en Limoges, mortinta la  en Marseille) estis franca publicisto kaj politikisto.
Vivo
Unue li studis arkeologion orientiĝonte post la Franca revolucio de 1830 je ĵurnalistado kaj nacia ekonomio. Li estis redaktoro de »Temps«, de »Currier français« kaj de »Constitutionnel« inter 1830–42 eldonante plurajn naciekonomiajn skribitaĵojn. El ili plej gravis »Études sur l'Angleterre« (1845). En 1846 li iĝis deputito parlamenta kaj voĉdonis tie por la dinastia opozicio. Li ankaŭ fervore subtenis liberan komercon kaj voĉdonreformojn. Post la Franca revolucio de 1848 li elektitis ano de la konstitucidonantaro kaj de la leĝdonantoj kaj balotis same kiel la moderaj respublikanoj. Post la elekto de Napoleono la 3-a je ŝtatprezidanto (10.12.1848) Faucher iĝis ministro pri publika konstruado kaj pri internaj aferoj. Li ankaŭ sukcesis restarigi publikan ordon. Mallonge antaŭ la puĉo de la 2.12.1851 li tute retiriĝis de sur la scenejo politika.
Graveco
Liaj naciekonomiaj eseoj kolektitis fare de la bofrato Wolowski en »Mélanges d'économie politique et de finance« (1856). Krome menciindas la verko »Recherches sur l'or et sur l'argent« (1843).
Fono
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 6. Leipzig 1906, p. 351-352, kio legeblas tie ĉi interrete.
19663 Rykerwatts
19663 Rykerwatts estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ryker H. Watts, finalisto en 2003 de la Discovery Channel Young Science Challenge, scienca konkurso de mezlernejoj, pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Mountain Ridge Junior High School de Highland (Utaho, Usono).
Huehuetán
Huehuetán estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Huehuetán. La komunumo situas en la regiono Soconusco (Chiapas). La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07037.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 30450 loĝantojn. El tiuj estis 14720 viroj kaj 15730 virinoj. La komunumo havas surfacon de 313 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 50 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 19061 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 15077 scipovis legi kaj skribi kaj 3965 personoj estis analfabetoj. Do 79% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 21% estis analfabetoj.
31464 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 88 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 0.28% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Sumio
Sumio (Суми, Сумы [sumi aŭ sumy]) estas urbego, regurbo de Sumia provinco en Ukrainio.
Geografio
Sumio etendiĝas sur ebenaĵo en norda parto de la lando. Rusio troviĝas 40, Ĥarkovo 160 km.
Historio
Sumio estis fondita en 1652, kiel fortikaĵo de la kozakoj. Ĝi defendis la regionon kontraŭ la tataroj. Baldaŭe la loko apartenis al Rusio. La rusoj faris gravan ekonomian centron el la urbeto. Dum la 2-a mondmilito la nazioj okupis Sumion.
La 22an de februaro 2014 loĝantoj de la urbo faligis la monumenton de Lenino eble la lastan simbolon de komunismo en la urbo, tio okazis dum la Eŭromajdano en Kievo.
Trafiko
Sumio havas internacian flughavenon kaj 3 fervojajn liniojn.
Edgar Degas
Edgar Degas (La 19-an de julio 1834, en Parizo - La 29-an de septembro 1917, sameloke) estis franca artisto fama pro siaj pentraĵoj, skulptaĵoj, artpresaĵoj, kaj desegnaĵoj. Lia vera nomo estis Hilaire Germain Edgar de Gas. Li precipe ligiĝas kun la temo de danco; pli ol la duono de liaj verkoj montras dancistojn. Oni vidas lin kiel unu el la fondintoj de Impresionismo, kvankam li malakceptis la vorton, preferante, ke oni lin nomu realisto. Li estis elstara desegnisto, kaj precipe mastra en la bildigo de movado, kiel videblas ĉe liaj bildoj de dancistoj, kurejaj temoj kaj virinaj nudoj. Liaj portretoj estas notindaj pro ilia psikologia malsimpleco, kaj pro ilia prezentado de homa izoleco.
Je la komenco de sia kariero, Degas volis esti historia pentristo, profesio, por kiu li bone prepariĝis pro sia rigora akademia instruiĝo kaj zorga studado de klasika arto. Dum liaj fruaj tridekaj jaroj, li ŝanĝis la vojon, kaj per la utilo de la tradiciaj rimedoj de historia pentristo ĉe nuntempaj temoj, li fariĝis klasika pentristo de moderna vivo.
Artista kariero
Je lia reveno al Francio en 1859, Degas transloĝiĝis en Parizan studion sufiĉe grandan por permesi, ke li komencu la pentradon de La Familio Bellelli, impona kanvaso, kiun li intencis montri ĉe la Pariza Salono, kvankam ĝi restis nefinita ĝis 1867. Li ankaŭ komencis prilabori plurajn historiajn pentraĵojn: Aleksandro kaj Bucefalo kaj La filino de Jitraĥ en 1859-60; Semiramis konstruanta Babilonon en 1860; kaj Junaj Spartanoj proksimume en 1860. En 1861, Degas vizitis sian amikon de infanaĝo, Paul Valpinçon, ĉe Normandio, kaj faris la plej fruajn el siaj multaj studoj pri ĉevaloj. Li montris ĉe la Salono por la unua fojo en 1865, kiam la juĝistaro akceptis lian pentraĵojn Sceno de Milito dum la Mezepoko, kiu altiris malmultan atenton. Kvankam li montris ĉiujare dum la sekvaj kvin jaroj, li prenzentis neniujn pliajn historiajn pentraĵojn, kaj lia Obstaklo-konkurso-Falinta Ĵokeo (Salono de 1866) montris lian kreskantan volon pentri siatempajn temojn. La ŝanĝo en lia arto influiĝis ĉefe de la ekzemplo de Édouard Manet, kiun Degas ekkonis en 1864 (dum ambaŭ kopiis la saman portreton de Velázquez ĉe la Luvro, laŭ eble-fikcia rakonto).
Je la komenco de la Francia-Prusia Milito en 1870, Degas membriĝis en la Nacia Gardistaro, kie lia defendo de Parizo lasis al li malmultan tempon por pentrado. Dum ekzercoj kun pafilo oni trovis, ke lia vidokapablo estis difekta, kaj dum la resto de sia vivo okulaj problemoj estis ĉiama zorgo por li. Post la milito, Degas komencis en 1872 longan restadon ĉe Nov-Orleano, Luiziano, kie loĝis lia frato René kaj pluraj aliaj parencoj. Dum lia restado ĉe la hejmo de sia onklo, Michel Musson, ĉe Esplanade Avenue, Nov-Orleano, Degas produktis nombron da verkoj, pluraj el kiuj montris familianojn. Unu el la Nov-Orleanaj verkoj de Degas, Koton-Oficejo en Nov-Orleano, ricevis favoran atenton en Francio, kaj estis lia sola verko, kiu aĉetiĝis de muzeo (la Paŭa) dum lia vivodaŭro.
Degas reiris al Parizon en 1873, kaj lia patro mortis dum la sekva jaro, je kiu Degas lernis, ke sia frato René akumulis grandajn negocajn ŝuldojn. Por konservi la reputacion de la sia familio, Degas vendis sian domon kaj kolekton de artaĵoj, kiun li heredis, kaj uzis la monon por pagi la ŝuldojn de sia frato. Dependante unuafoje en la vivo de la vendoj de sia artaĵoj por enspezoj, li produktis la plimulton de siaj plej elstaraj verkoj dum la jardeko, kiu komencis en 1874. Seniluziiĝinta de la Salono, li anstataŭe kuniĝis kun grupo de junaj artistoj, kiuj organizis sendependan ekspozician societon. La grupo tuj konatiĝis kiel la Impresionistoj. Inter 1874 kaj 1886 ili faris ok art-ekspoziciojn, konataj kiel la Impresionismaj Ekspozicioj. Degas ludis ĉefan rolon en la organizado de la ekspozicioj, kaj montris siajn verkojn en ĉiu krom unu el ili, malgraŭ siaj presistaj konfliktoj kun aliaj en la grupo. Li havis malmultan komunan kun Claude Monet kaj la aliaj pejzaĝ-pentristoj en la grupo, kiujn li mokis pro ilia liberaera pentrado. Konservemaj en liaj socia sinteno, li abomenis la skandalon, kreitan de la ekspozicioj, kune kun la publicon kaj reklamadon, kiujn deziris siaj kolegoj.
Li ankaŭ mute malŝtis la ligiĝon kun la vorto "Impresionisto", kiun la gazetaro kreis kaj popularigis, kaj insistis inkluzivi ne-Impresionismajn artistojn, kiel Jean-Louis Forain kaj Jean-François Raffaëlli en la ekspozicioj de la grupo. La rezulta rankoro ene de la grupo kontribuis al ĝia malfondiĝo en 1886.
Dum lia financa situacio pliboniĝis pro vendoj de liaj propraj verkoj, li kapablis indulgi sian pasion por la kolektado de verkoj de artistoj, kiujn li admiris: malnovaj majstroj kiel El Greco kaj samtempuloj tiaj, kiaj Manet, Pissarro, Cézanne, Gauguin, Van Gogh, kaj Édouard Brandon. La verkoj de tri artistoj, kiujn li respektegis, Ingres, Delacroix, kaj Daumier, precipe multnombre ĉeestis en lia kolekto.
Dum la malfruaj 1880aj jaroj, Degas ankaŭ elvolvis pasion por Fotarto. Li fotografis multajn el siaj amikoj, ofte per lamplumo, kiel en sia duobla portreto de Renoir kaj Mallarmé. Aliaj fotografoj, montrantaj dancistojn kaj nudojn, uziĝis por referencoj en kelkaj el la desegnaĵoj kaj pentraĵoj de Degas.
Dum la jaroj pasis, Degas izoliĝis, parte pro sia kredo, ke pentristo povis havi nenian privatan vivon. La Dreyfus-skandalo montrigis liajn kontraŭjudajn emojn, kaj li malamikiĝis kun ĉiuj siaj judaj amikoj. Lian kontraŭeman naturon priplendis Renoir, kiu diris pri li: "Kia estaĵo li iris, tiu Degas! Ĉiuj liaj amikoj devis lasi lin; mi estis unu el la lastaj, kiuj foriris, sed eĉ mi ne povis resti ĝis la fino."
Kvankam oni scias, ke li laboris en paŝteloj tiom malfrue, kiel la fino de 1907, kaj oni kredas, ke li daŭre faris skulptaĵojn tiom malfrue, kiom 1910, li verŝajne ĉesis labori en 1912, kiam la venonta malkonstruo de sia longtempa loĝejo ĉe la rue Victor Massé devigis lin transloĝiĝi al loĝejo ĉe Boulevard de Clichy. Li neniam edziĝis, kaj dum la lastaj jaroj de sia vivo, preskaŭ blinda, li senripoze vagis en la stratoj de Parizo antaŭ ol morti en septembro 1917.
Mihály Erdélyi (teatrestro)
Mihály Erdélyi [mihAj erdEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdélyi Mihály estis hungara ĉiofaranto en teatro (aktoro, teatrestro, reĝisoro, komponisto, libretisto).
Edgar Degas
Artista stilo
Teknike, Degas diferencas de la Impresionistoj per tio, ke li daŭre batalis ilian praktikon de pentrado en plein air (en la libera aero). "Li estis ofte tiom kontraŭ-Impresionisma, kiom la kritikistoj kiuj recenzis la ekspoziciojn", laŭ art-historiisto Carol Armstrong; kiel Degas mem klarigis, "neniu arto iam estis malpli spontana, ol la mia. Tio, kion mi faras, estas la rezulto de pripensado kaj de la studo de la eminentaj majstroj; de insprio, spontaneco, temperamento, mi scias nenion." Tamen, li pli ĝuste priskribiĝas kiel Impresionisto, ol kiel membro de iu ajn alia movado. Liaj scenoj de Pariza vivo, liaj nekonvenciaj aranĝoj de la partoj de liaj bildoj, liaj eksperimentaj kun koloro kaj formo, kaj lia amikeco kun pluraj ĉefaj Impresionismaj artistoj-plej notinde Mary Cassatt kaj Édouard Manet—ĉiuj ligas lin intime al la Impresionisma movado. all relate him intimately to the Impressionist movement.
Mihály Erdélyi (teatrestro)
Mihály Erdélyi naskiĝis la  en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mihály Erdélyi frekventis gimnazion, poste li estis matroso dum la 1-a mondmilito. Libertempe li establis teatron por la soldatoj. Li debutis kiel aktoro en la malfrua 1918, en la sekva jaro li akiris diplometon en Teatra Lernejo. En la sekvaj jaroj li apartenis al pluraj trupoj en provinco. Ekde 1922 li jam komponis operetojn, baldaŭ li estis ankaŭ reĝisoro, scenaristo, instruisto pri baletoj jam en Budapeŝto en malgrandaj teatroj. Inter 1938 kaj 1944 li establis teatron, kiun li gvidis, sed tiutempe li ankaŭ partoprenis en aliaj similaj malgrandaj teatroj. Post la 2-a mondmilito la daŭre faris ĉion, kiuj koncernis la teatron, sed en 1947 li pensiuliĝis (komprenu: paŝo post paŝo la socialismo etendiĝis). Tamen inter 1955-1958 li havis rolojn en Teatro de Hungara Armeo.
Oktopamino
Oktopamino estas organika kemiaĵo, blanka solidaĵo, biologia neŭrotransmisiilo kaj hormono, intime rilatita al norepinefrino. Ĝi estas komercata kiel simpato-mimetika drogo, stimulilo, anti-hipertensiaĵo k diurezigaĵo. En mamuloj, oktopamino povas produkti liberigon de graso el adipocitoj (grasaj ĉeloj) kaj tio instigas ĝian uzon kiel helpilon por maldikigo.
Tamen, la liberigita graso probable estas ricevita de aliaj ĉeloj, kaj do ne ekzistas evidenteco ke la oktopamino havigas la pezo-perdon. Aliflanke, oktopamino povas signife altigi la sangopremon kiam kombinita kun aliaj stimulantoj, tiel kiel en kelkaj suplementoj por pezo-perdo. Oktopamino estis unue malkovrita en 1948 far la itala scienculo Vittorio Erspamer (1909-1999) en la salivaj glandoj de la polpo kaj ĝi agas kiel neŭrotransmisiilo, neŭrohormono k neŭromodulanto en senvertebruloj.
Edgar Degas
Artista stilo
La stilo de Degas respegulas lian profundan respekton por la malnovaj mastroj (li estis entuziasma kopiisto ĝis siaj malfruaj mezaĝaj jaroj) kaj lia granda admiro porJean-Auguste-Dominique Ingres kaj Eugène Delacroix. Li ankaŭ estis kolektanto de Japanaj artpresaĵoj, kies principoj de aranĝado influis lian verkon tiel, kiel la vigla realismo de famaj ilustriistoj kiel Daumier kaj Gavarni. Kvankam fama por ĉevaloj kaj dancistoj, Degas komencis pentrante konvenciajn historiajn pentraĵojn, kiel La Filino de Jitraĥ (c.1859–61) kaj La Junaj Spartanoj (c.1860–62), en kiu lia progreso ĝis malpli idealiga traktado de la figuro estas jam videbla. Dum lia frua kariero, Degas ankaŭ pentris portretojn de individuoj kaj grupoj; ekzemplo de la lastaj estas La Familio Bellelli (c.1858–67), brile aranĝita kaj psikologie akra bildigo de lia onklino, ŝia filo, kaj iliaj infanoj. En ĉi tiu bildo, kiel en La Junaj Spartanoj kaj multaj pli malfruaj verkoj, Degas altiriĝis al la tensioj, kiuj ĉeestas inter viroj kaj virinoj. En liaj fruaj pentraĵoj, Degas jam montris la maturan stilon, kiun li poste elvolvus pli profunde per la malgracia tondado de la subjektoj, kaj la elekto de nekutimaj vidpunktoj.
Antaŭ la malfruaj 1860aj jaroj, Degas foriris de siaj komencaj eseoj en historia pentrado, al originala observado de tiutempa vivo. Kurejaj scenoj donis oportunon por bildigi ĉevalojn kaj iliaj ĵokeoj en moderna ĉirkaŭaĵo. Li komencis pentri virinojn dum laboro, ĉapelfaristojn kaj vestolavistojn. Mlle. Fiocre in the Ballet La Source, montrita ĉe la Salono de 1868, estis lia unua grava verko, kiu prezentis temon, kun kiu li aparte indetiiĝus, dancistojn.
En pluraj postaj pentraĵoj, dancistoj montriĝis malantaŭ-sceneje aŭ dum la ekzercado, emfazante ilian rangon kiel profesiuloj farantaj laboron. Ek de 1870, Degas pli kaj pli ofte pentris baletajn subjektojn, parte ĉar ili vendis bone kaj provizis lin per bezonataj enspezoj post kiam la ŝuldoj de lia frato lasis la familion bankrota. Degas ankaŭ komencis pentri kafejan vivon, en verkoj kiel L'Absinthe (La Absinto) kaj Kantisto kun Ganto. Liaj pentraĵoj ofte aludas al rankonta enhavo en maniero multe dubasenca; ekzemple, Interno (kiu ankaŭ nomiĝis La Seksperfortigo) prezentas enigmon al artaj historiistoj, kiuj serĉas literaturan fonton—Thérèse Raquin sugestiĝis —sed povas esti bildigo de prostituo.
Kiel lia temaro ŝanĝiĝis, tiel ankaŭ ŝanĝiĝis la teknikon de Degas. La malhela koloraro kiu montris la influon de nederlanda pentrado cedis sian lokon al la utilo de viglaj koloroj kaj aŭdacaj peniko-strekoj. Pentraĵoj kiel Place de la Concorde legiĝas kiel momentaj fotografoj, haltigante momentojn de tempo por montri ilin ĝuste, donanta senton de movado. Oni rajtas diri, ke la manko de koloro en la 1874-a Baleta Provo sur Scenejo kaj la 1876-a La Baleta Instruisto ligiĝas kun lia intereso pri la nova tekniko de fotografado. La ŝanĝoj al lia koloraro, pentro-tekniko, kaj sento de komponado de la bildo ĉiuj evidentigas la influojn, kiuj havis kaj la Impresionisma movado, kaj moderna fotografiado, kun ĝiaj spontanaj imagoj kaj malkutimaj anguloj, havis sur lia verko.
Malklarigante la distingon inter portretaj kaj genraj pecoj, li pentris sian fagotistan amikon, Désiré Dihau, en La Orkestro de la Opero (1868–69) kiel unu el dek kvar muzikistoj ĉe opera orkestrejo, vidata kiel de membro de la aŭdantaro. Super la muzikistoj oni povas vidi nur la gambojn kaj dancjupetojn de la dancistoj surscenejaj, iliaj figuroj tranĉitaj de la rando de la pentrajo. Arta historiisto Charles Stuckey komparis la vidpunkton al tiu de senatenta spektanto ĉe baleto, kaj diras, ke "estas la fasciniĝo de Degas kun la bildigo de movado, inkluzive la movado de la okuloj de spektanto kiel dum hazarda ekrigardo, kiu estas, ĝuste dirite, 'Impresionisma'."
La matura stilo de Degas distingiĝas per elstare nefinitaj sekcioj, eĉ en petraaĵoj, kiuj estas ĝenerale zorge prilaboritaj. Li ofte kulpigis siajn okul-problemojn pro lia nekapablo finprilabori, klarigo, kiu riceviĝis kun iom da skeptikismo de samprofesianoj kaj kolektantoj, kiuj rezonis, kiel Stukey klarigas, ke "liaj bildoj apenaŭ povus esti prilaboritaj de iu, kun nesufiĉa vido-kapablo.". La artisto donis alian indikon, kiam li priskribis sian emon, "komenci cent aĵojn, kaj ne fini eĉ unu el ili", kaj estis ĉiuokaze fifame malvolonta, konsideri pentraĵon finita.
Lia intereso en portret-pentrado instigis Degas-on studi zorge la remedoj, per kiuj la socia rango aŭ formo de okupo povas montriĝi de iliaj vizaĝo-trajtoj, pozo, vestoj, kaj aliaj trajtoj. En lia verko de 1879, Portretoj, Ĉe la Borso, li montris grupon de judaj negociistoj kun indiketo da kontraŭ-judismo. En 1881, li montris du paŝtelajn bildojn, Krimulaj Vizaĝo-Trajtoj, kiuj montris junulajn bandaĉ-membrojn, kiuj estis lastatempe kondamnitaj por murdo en la "Afero Abadie". Degas ĉeestis iliajn proceson kun kajero enmane, kaj liaj mutaj desegnaĵoj de la akuzitoj montris lian intereson pri la atavismaj (malevoluintaj) trajtoj, kiujn, laŭ kelkaj 19-jarcentaj sciencistoj, estis indikoj de denaska krimuliĝemo. En liaj pentraĵoj de dancistoj kaj vestolavistoj, li montris iliajn okupojn ne nur per iliaj vestoj kaj agadoj, sed ankaŭ per iliaj korpo-tipoj: liaj dancistinoj montras atletajn trajtojn, dum liaj vestolavistinoj estas pezaj kaj solidaj.
Antaŭ la postaj 1870-aj jaroj, Degas fariĝis mastro ne nur de la tradicia metio de olea farbo sur kanvaso, sed ankaŭ de paŝteloj. La seka materialo, kiun li aplikis en malsimplaj tavoloj kaj teksaranĝoj, ebligis lin pli facile akordigi sian kapablon por linioj kun kreskanta interesiĝo pri esprimplena koloro.
Dum la mezaj 1870-aj jaroj, li ankaŭ reiris al la tekniko de gravurado, kiun li estis malatentinta dum dek jaroj. Unue li gvidiĝis en ĉi tiu de sia malnova amiko Ludovic-Napoléon Lepic, kiu mem estis novenkondukema en ĝia uzo, kaj komencis eksperimenti kun litografio kaj monotipo.
Li produktis proksimume 300 monotipojn dum du periodoj, de la mezaj 1870-aj jaroj ĝis la mez-1880-oj kaj denove dum la fruaj 1890-oj.
Li precipe fasciniĝis de la efikoj, kiujn produktis monotipo, kaj ofte prilaboris la presitajn imagojn per paŝtelo. Antaŭ ol 1880, skulptado fariĝis unu plua fadeno en la daŭra laboro de Degas, por esplori diversajn teknikojn, kvankam la artisto ekzpoziciis nur unu skulptaĵon publike dum sia vivo.
Ĉi tiuj ŝanĝoj en tekniko kondukis al la pentraĵoj, kiujn Degas estis produktonta dum sia malfrua vivo. Degas komencis desegni kaj pentri virinojn, sekigantaj sin per bantukoj, kombantaj siajn hararojn, kaj banantaj sin (vidu: Post la Bano, Virino sekiganta sin). La strekoj, kiuj modlas la formon, estas pli libere faritaj, ol antaŭe; fonoj estas simpligitaj.
La zorgemo pri detaloj de lia junaĝo transiris al kreskanta abstraktado de formo. Krom liaj karakterize brila desegno-kapablo kaj obsedo kun la figuro, la bildoj kreitaj dum ĉi tiu malfrua periodo de lia vivo montras malmultan surfacan similecon al liaj fruaj pentraĵoj. Fakte, ĉi tiuj pentraĵoj—kreitaj malfrue en lia vivo kaj post la apogeo de la Impresionisma movado—plej vive utilas la kolorcentrajn teknikojn de Impresionismo.
Malgraŭ sia stila evoluemo, certaj trajtoj de la verkoj de Degas restis la samaj dum lia tuta vivo. Li ĉiam pentris endome, kaj preferis labori en sia studio, aŭ de memoro, aŭ de fotografoj, aŭ de vivaj modeloj. La figuro restis lia ĉefa temo; liaj malmultaj pejzaĝoj produktiĝis per memoro aŭ imagopovo. Li ofte ripetis temon multajn fojojn, ŝanĝante la komponaĵon aŭ traktadon. Li estis pripensema artisto kies verkoj, kiel Andrew Forge skribis, "estis preparitaj, kalkulitaj, provitaj, evoluitaj en stadioj. Ilin konsistigis partoj. La alĝustigo de ĉiu parto al la tuto, ilia linia aranĝo, estis la okazo por senfina pripensado kaj eksperimento." Degas mem klarigis, "En arto, nenio similu hazardon, eĉ ne movado."
Lürschau
Lürschau (dane: Lyrskov) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Arensharde, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
7904 Morrow
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Walter W. Morrow Jr., elstara direktoro de la Laboratorio Lincoln de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio dum 20 jaroj, okaze de lia emeritiĝo.
Kaŝado (astronomio)
En astronomio, kaŝado okazas, kiam ĉiela objekto estas tute kaŝita por observanto, fare de alia objekto, vidate pli granda.
Suna eklipso estas, pli ĝuste, kaŝado de Suno fare de Luno, kaj luna eklipso estas kaŝado de Suno fare de Tero, vidata elde Luno.
Kaŝado fare de Luno
Ĉar Luno havas relative grandan angulan diametron, kaŝadoj de steloj kaj planedoj fare de tiu astro okazas relative ofte. Luno havas angulan rapidon de 0,55 arksekundo/s kaj havas neniun atmosferon. Ĉar la angula diametro de steloj estas maksimume 0,057 arksekundo, la kaŝata stelo malaperas aŭ reaperas en 0,1 sekundo aŭ malpli. Pli interesaj estas la eventoj kiuj okazas sur la malhela (ombra) rando de la luna disko, la malĉeesto de lumo permesas pli facile observi kaj dati ilin.
Ĉar la luna orbito estas klinita de 5,14° sur la ekliptiko kaj Luno havas angulan diametron de ĉ 0,5 grado, ĉiuj steloj kun ekliptika latitudo malpli granda ol ĉirkaŭ 6,5 gradoj povas esti kaŝitaj de ĝi. Tri el la steloj de unua magnitudo : Regulus (α Leonis) Spiko (α Virginis) kaj Antareso (α Scorpii) povas esti kaŝita fare de Luno kaj de sunsistemaj planedoj. Aldebarano (α Tauri) povas esti kaŝata fare de Luno sed ne de planedoj, aliaj profundaj ĉielaj objektoj, kiel la Plejadoj povas esti kaŝita fare de Luno.
Plej interesaj estas la razanta kaŝado, kiam la stelo ŝajnas "tuŝeti" la lunan diskon, La stelo tiam aperas kaj malaperas plurfoje malantaŭ la lunaj montoj, tio, kiu provizas informoj pri la reliefo kaj la movoj de Luno. Krome tiaj kaŝadoj permesas foje malkovri kelkopajn stelojn.
Kaŝado fare de planedoj
Steloj povas esti kaŝitaj de planedoj. En 1959 Venuso kaŝis Regulus-on. La ringoj de Urano estis malkovritaj kiam tiu planedo kaŝis stelon en 1977. Kaŝadoj de steloj fare de Plutono permesis studi la atmosferon de tiu nanoplanedo. La, kaŝado de stelo fare de Karono permesis mezuri ties grandon.
Okazas, ke planedo kaŝas alian planedon. Tiuj reciprokaj planedaj kaŝadoj tre maloftas. Lastfoja okazis la kaj venontfoje okazos la. en ambaŭ okazoj ili koncernas la planedojn Venuso kaj Jupitero. Teknike, kiam la pli proksima planedo aperas pli malgranda oni parolas pri pasado. La venonta vera kaŝado okazos la kiam Merkuro kaŝos Neptunon.
Kaŝado de stelo fare alia stelo
Estas la kazo de eklipse duopa stelo. La steloj de la paro periode kaŝas unu la alian, kaj tiam la tuta heleco de duobla stelo portempe malpligrandiĝas
Kaŝado fare de artefarita satelito
La Big Occulting Steerable Satellite (BOSS) (Granda direktebla satelita kaŝilo) (BOSS) estas projekto de kosma "kaŝilo", kiu, kuplata kun kosma observatorio permesus observi ekzoplanedojn, haltiginte la lumon de ilia steloj. Nova versio de tiu projekto antaŭvidas florforman kaŝilon de 50 m de diametro, kies rando estas altranĉita en dekses "petaloj". Tiu formo estas speciale kalkulata por fari plej eble kiel malhelan ombron, laŭ la leĝoj de la difrakto.
Alia projekto antaŭvidas kaŝadon kuplita kun teleskopo observanta la Ikso-radiojn.
Lingvo estas dialekto kun armeo kaj floto
Lingvo estas dialekto kun armeo kaj floto estas vaste konata aforismo, entenanta "politikan" difinon de la diferenco inter lingvo kaj dialekto. En ĉi tiu esprimo estas indiko, ke la politika unu estas unu el la plej gravaj faktoroj por konsideri idiomon kiel apartan lingvon aŭ nur kiel dialekton.
Plej ofte tiu ĉi frazo estas atribuata al la usona lingvisto-jidisto Max Weinreich, kiu vere publikigis ĝin en sia parolado en la malfermo de la 19-a ĉiujara konferenco de la instituto en Novjorko en 1945 ( [a ŝpraĥ iz a dialekt mit an armej un flot]). Tamen li ne estas aŭtoro de tiu frazo. Inter eblaj aŭtoroj de tiu frazo estas nomata ankaŭ la franca lingvisto Antoine Meillet, sed dume en liaj verkoj estas trovita nek la frazo nek ĝia fonto.
La lingvisto Randolph Quirk adaptigis la difinon al "Lingvo estas dialekto kun armeo kaj flago".
Saint-Andiol
(jen france, okcitane Sant Andiòu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
(11048) 1990 QZ5
(11048) 1990 QZ5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
11723 Briankennedy
11723 Briankennedy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo " LINEAR " elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Brian Kennedy, kiu mentoris finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology, Alexandria (Virginio).
La Grosse Caisse (filmo)
La Grosse Caisse (La Granda Kaso) estas franca filmo de Alex Joffé aperinta en 1965
Temo
Louis Bourdin, bilet-truisto en Metroo de Parizo ĉe R.A.T.P, tiom ŝategas policajn romanojn, ke li mem verkas unu. Li titolas ĝin «Rapt à la RATP» («Rastado ĉe RATP») kaj proponas ĝin al pluraj eldonistoj. Tiuj ĉi malestimante ĝin, li malprudente profitigos ĝin al tute malsama profesio... dankema, tamen danĝera!
Pays-de-Clerval
estas nova komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Clervalois.
Ŝanĝvaloro
En politika ekonomio kaj speciale Marksisma ekonomiko, ŝanĝvaloro (germane: Tauschwert) referencas al unu el kvar ĉefaj atributoj de varo, t.e., aĵo aŭ servo produktita por, kaj vendata en la merkato. La aliaj tri aspektoj estas uzvaloro, ekonomia valoro, kaj prezo. Tiele, varo havas:
Tiuj kvar konceptoj havas tre longan historion en la homa sciaro, el Aristotelo al David Ricardo, kaj iĝis multe pli klare distingita dum la disvolvigo de komerco progresis sed malaperis kiel kvar distingaj konceptoj en moderna ekonomiko. Tiu koncepto fokusas en la resumo fare de Markso pri la rezultoj de la ekonomika sciaro pri ŝanĝvaloro.
Huixtán
Huixtán estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Huixtán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07038.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 19018 loĝantojn. El tiuj estis 9342 viroj kaj 9676 virinoj. La komunumo havas surfacon de 181 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1990 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9722 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6148 scipovis legi kaj skribi kaj 3558 personoj estis analfabetoj. Do 63% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 37% estis analfabetoj.
18630 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 14244 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 76.46% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
27529 Rhiannonmayne
27529 Rhiannonmayne estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rhiannon Mayne, asociata profesorino ĉe la Kristana Universitato de Teksaso kaj konservistino de la Kolektado "Monnig" da meteorŝtonoj. Uzante laboratorian kaj teleskopan teknikojn, ŝi faris gravajn kontribuojn pri la procezo de planeda diferenciĝo en la komenca sunsistemo.
4736 Johnwood
4736 Johnwood estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio. Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona geologo John A. Wood de la Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics. Li studis la lunajn ŝtonojn venigitaj de la misio Apollo 11.
Janoslavice
Janoslavice (ĝis la jaro 1904 Svinov; Schweine) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Rohle en distrikto Šumperk. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudokcidente de Rohle. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 77 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Janoslavice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,4 km².
Esino Lario
Esino Lario estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Viktoro, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Cortenova, Lierna, Mandello del Lario, Parlasco, Pasturo, Perledo, Primaluna, Taceno kaj Varenna.
Ĉi tie okazis Vikimanio 2016
Universitato de Neŭŝatelo
La Universitato de Neŭŝatelo estis oficiale fondita en la jaro 1909. En la universitato en la jaro 2007 studis proksimume 3'600 lernantoj kaj laboris 587 akademiaj kunlaborantoj de inter ili 117 ordaj profesoroj.
Historio
La historiaj radikoj de la Universitato de Neŭŝatelo reiras al akademio, kiun fondis en 1838 Frederiko Vilhelmo la 4-a de Prusio, kiu tiam estis la princo de Neŭŝatelo. La akademio estis fermita en la jara 1848 per la granda konsilantaro kaj remalfermita en la jaro 1866. 1909 ĝi estis transformita al universitato.
Fakultatoj
La universitato de Neŭŝatelo disponas pri kvin fakultatoj. Nome la falkultato pri literaturo kaj homaj sciencoj, la fakultato pri natursciencoj, la fakultato pri juro, la fakultato pri teologio kaj la fakultato pri ekonomiaj sciencoj. Kun proksimume 1400 studantoj la fakultato pri literaturo kaj homaj sciencoj estas la plej granda fakultato de la universitato.
Esperanto en la Universitato de Neŭŝatelo
De la 13-a ĝis la 16-a de majo 2015 okazos en la Aula des Jeunes-Rives de la Universitato de Neŭŝatelo kaj en CDELI en la urba biblioteko de La Chaux-de-Fonds la Tria Tutmonda Kolokvo pri instruado de Esperanto, organizita de ILEI.
Famaj personecoj
Ĉe la Universitato de Neŭŝatelo inter aliaj doktoriĝis Jean Piaget, Alain Berset (angla lingvo), kaj Pierre Bovet kaj instruis Edmond Privat kaj Max Petitpierre (juro).
Lajos Kéky
Lajos KÉKY [lajoŝ kEki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kéky Lajos (malofte Kéki Lajos) estis hungara literaturhistoriisto, esteto, profesoro, instruisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio, membro de Societo Kisfaludy, membro de Societo Petőfi.
Lajos Kéky naskiĝis la 1879 en Hajdúnánás. Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Kéky frekventis universitaton en Budapeŝto, poste tuj li laboris en la universitato, sed li instruis ankaŭ en mezlernejo, eĉ li instruis en poraktora akademio inter 1917-1941. Li okupiĝis pri la hungara literaturo, precipe pri János Arany, Sándor Petőfi, József Gvadányi, Karolo Kisfaludy, Mihály Tompa és Mór Jókai. li ricevis premiojn en 1908, 1915, 1932.
Cauayan (Isabelo)
Geografio
Cauayan situas en nordorienta parto de la insulo laŭ rivero. Cabatuan troviĝas 11, provinca ĉefurbo Ilagan 26, Santiago (Isabelo) 35, regiona ĉefurbo Tuguegarao 76, Kezonurbo 261, ĉefurbo Manilo 276, Cebuurbo 773, Puerto Princesa 865, Dabao 1176, General Santos 1260 kilometrojn (aere).
Historio
La nuna Cauayan origine estis indiĝena vilaĝo. Dum la hispana dominado la areo estis pli granda kaj enhavis ekzemple la nunan Cabatuan. La oficiala fondo okazis en 1740. La komunumo unue situis tre proksime al rivero. Post serio de katastrofaj inundoj ĝi translokiĝis al sia nuna loko. Inter 1942-1945 la japanoj regis, pli frue en la sama jarcento usonanoj. En la malfruaj 1990-aj jaroj Cauayan atingis la internacian kriterion urbego (pli granda, ol cent mil) kaj en 2001 ricevis la titolon sendependa komponenta urbo laŭ filipina kriterio.
Ekonomio
Dum la hispana reĝimo Cauayan estis grava parto de la tabaka industrio. Baldaŭ la agrikulturo graviĝis kun rizoj kaj maizoj, iomete kun fruktoj kaj legomoj, sed ekzistas ankaŭ bredado de kortobirdoj, brutoj. La urbego estas tre fama pri fungoproduktadoj. Cauayan estas proponita loko pri speciala ekonomia zono kaj agroindustria centro.
Religio kaj eduko
La domina religio en Cauayan estas la katolika. En la urbo kampusoj funkcias.
Trafiko
Al Cauayan kuras 3 vojoj kaj menciindas ponto tra la rivero kaj enlanda flughaveno.
Klimato
Cauayan situas en la ekvatora klimato. Jare pluvas po 1651 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo kaj oktobro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 22-32 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Hanojo
Hanojo (Hà Nội; 河内 «ene de riveroj» ) estas la ĉefurbo de Vjetnamio. Ĝi havas ĉirkaŭ 3.500.000 loĝantojn, kio igas ĝin la dua plej granda urbo de Vjetnamio, post Ho-Chi-Minh-urbo.
Geografio
Hanojo troviĝas laŭ Ruĝa rivero. Ho-Chi-Minh-urbo troviĝas je 1760 km super la marnivelo 26 m.
Historio
Dum la dominado de la ĉinoj la loknomoj estis Tống Bình kaj Long Đỗ. En 866 oni konstruis citadelon. En 1010 ĝi estis ĉefurbo, kiel Thăng Long (suprenfluganta drako). En 1408 la ĉinoj okupis la landon, tial la nova urbodomo iĝis Đông Quan (=orienta trairejo). En 1428 la urbo liberiĝis, la nova nomo estis "Đông Kinh" (=orienta ĉefurbo). En 1802 Hanojo perdis la ĉefurban statuson, sed aperis la nuna nomo "Hà Nội" (=ĉe riverkurbiĝo). En 1873 la francoj okupis la urbon kaj ĝi estis kolonia ĉefurbo ekde 1887. Inter 1940-1945 la japana dominado okazis.
Klimato
Hanojo havas subtropikan klimaton. Jare pluvas po 1680 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter majo-septembro. La averaĝa temperaturo estas somere ĉirkaŭ 30 °C, vintre la duono.
Hanojo kaj Esperanto
En somero de 2007, la urbo Hanojo gastigis la 63-an IJK-n.
Inter la 28-a de julio kaj la 4-a de aŭgusto 2012 tie okazis la 97-a UK. Partoprenis pli ol 800 personoj el 62 landoj.
Inter la 5-a kaj la 11-a de aŭgusto de 2012, okazis en Hanojo la 68-a Internacia Junulara Kongreso (IJK).
En la urbo funkcias la Hanoja Esperanto-Asocio (HANEA).
Orienta Makedonio kaj Trakio
Orienta Makedonio kaj Trakio (Ανατολική Μακεδονία και Θράκη - Anatolikí Makedonía ke Thráki) estas unu el la 13 administraj regionoj de Grekio. Ĝi konsistas el la orienta parto de la greka Makedonio kaj la greka (suda) parto de la historia regno Trakio.
Al la historia parto de la greka Makedonio apartenas la provincoj ("prefektujoj", νομοί - nomí):
Al la greka parto de la historia regno Trakio apartenas la provincoj:
Abda
Abda estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Győr. La germana nomo estas Brückl.
Situo
La komunumo situas inter Mosoni Duna kaj aŭtoŝoseo M1 inter Budapeŝto kaj Vieno laŭ la fervojo kaj ĉefvojo Győr-Mosonmagyaróvár, fine laŭ la rojo Rábca. La vilaĝo najbaras kun Győr, tial ĝi estas dormovilaĝo de Győr.
Historio
En tiu loko estis vilaĝo jam en 1208, sed la unua skriba mencio okazis en 1292 en formo "Obada". En 1944 apud la komunumo estis ekzekutita hungara poeto Miklós Radnóti, kiun kovras monumento.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas la klasikisma romkatolika Preĝejo de Sankta Jozefo (Abda) el 1845.