cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franz Strauss
Verkoj
Li komponis interalie kroman kornkonĉerton (n-ro 2 op. 14) samkiel tiel nomatajn „karakterpecojn“ kaj „distran muzikon“ por sia munkena domorkestro: fantazio pri la Sehnsuchtswalzer [sopirvalso] por korno kaj orkestro, Les Adieŭ por korno kaj orkestro op.2, originala fantazio op.6 por korno kaj orkestro, pluajn pecojn por korno kaj piano kaj kornokvartetojn.
Feldberger Seenlandschaft
Feldberger Seenlandschaft estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Parto de la komunumo estas la vilaĝo Carwitz.
Capriasca
Capriasca estas komunumo de la komunumaro Capriasca kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 6306 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Capriasca situas ĉe la suda flanko de la Sudaj Antaŭalpoj, proksimume 6 kilometrojn norde de lugano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Bidogno, Bigorio, Cagiallo, Campestro, Corticiasca, Lopagno, Lugaggia, Roveredo, Sala Capriasca, Tesserete, kaj Vaglio.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 36,35 km², de kiuj 64,9% estas kovritaj de arbaro, 21,0% servas por agrikulturo kaj 7,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Capriasca limas en nordo al Isone, en nordnordoriento al montara eksklavo de la komunumo Ponte Capriasca, en nordoriento al Valcolla, en sudoriento al Sonvico, en sudsudoriento al Cadro, en sudo al Canobbio, en sudsudokcidento al Comano, en sudokcidento al Origlio, en okcidentsudokcidento al Ponte Capriasca, en okcidento al Monteceneri, en okcidentnordokcidento al Mezzovico-Vira, kaj en nordokcidento denove al Monteceneri. Inter Capriasca kaj Valcolla krome ekzistas la interkomunuma teritorio Capriascsa-Valcolla.
Carsoli
Carsoli estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Capriasca
Trafiko
De Lugano al Tesserete kondukas la kantona ĉefvojo 399.1 ankaŭ nomita Vojo de Tesserete. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Nordo, kiu situas proksimume 8 kilometrojn sudokcidente de la komunumo en Manno. En la 20-a jarcento ekzistis etspura trama fervojlinio de Lugano al Tesserete, kiu funkciis de 1909 ĝis 1967, kiam ĝi estis anstataŭita de buslinio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Capriasca datiĝas el la jaro 1078 kiel Criviasche. La hodiaŭa komunumo estiĝis en oktobro 2001 per kunigo de la antaŭe aŭtonomaj komunumoj Tesserete, Cagiallo, Sala Capriasca, Lopagno, Vaglio kaj Roveredo. La komunumo Sala Capriasca kontraŭstaris la kunigon, kiu estis decidita pere de kantona baloto. La Federacia Tribunalo tamen akceptis la validecon de la baloto, kaj Sala Capriasca devis kontraŭvole aliĝi al la nova komunumo. En la jaro 2008 ankaŭ la iamaj komunumoj Bidogno, Corticiasca, kaj Lugaggia estis inegritaj al la nova komunumo.
Bryan Forbes
Bryan FORBES OBE; denaske John Theobald Clarke; 22a de julio 1926 – 8a de majo 2013) estis angla kin-reĝisoro, scenaristo, kin-produktoro, aktoro kaj romanisto, priskribita kiel "Renaissance man" (renesanculo) kaj "unu el la plej gravaj figuroj en la brita kinindustrio".
Li reĝisoris la filmon The Stepford Wives (1975) kaj verkis kaj reĝisoris kelkajn aliajn filmojn laŭditaj de kritikistoj, kiel Whistle Down the Wind (1961), Séance on a Wet Afternoon (1964), kaj King Rat (1965). Li ankaŭ verkis la scenarojn de kelkaj filmoj reĝisoritaj de aliuloj, kiel The League of Gentlemen (1960), The Angry Silence (1960) kaj Only Two Can Play (1962).
Resume li laboris por 34 filmoj kiel aktoro, por kvin filmoj kiel scenaristo, por 15 filmoj kiel reĝisoro, kaj por 13 kiel estro de EMI films. Kiel verkisto, li publikigis 14 novelojn kaj kvar librojn de nefikcio.
El la fruaj 1970-aj jaroj, Forbes dividis energiojn inter kinarto, televido, teatro kaj verkado. En 1972 li ekverkis por la dokumenta filmo "Elton John and Bernie Taupin Say Goodbye Norma Jean and Other Things" (1973), kiu kronikigis la vivon de la juna Elton John kaj de Bernie Taupin.
Tut-Amerika Ŝoseo
La Tut-Amerika Ŝoseo estas aŭtovojo iranta sud-norde tra tuta Ameriko, liganta Ĉilion al Alasko.
Ĝi trairas du lingvo-regionojn, kiuj elektis por ĝi apartajn nomojn:
En kelkaj sud-amerikaj regionoj la pasado de la ŝoseo estas danĝera aŭ nur laŭ-sezone konsilinda.
Oficiale la ŝoseo trapasas jenajn landojn kaj provincojn:
Latifundio
Latifundio  (el la latina latifundĭum) estas grandskala bieno. La etendaĵo necesa por konsideri latifundian ekspluatadon dependas de la kunteksto: en Eŭropo latifundio povas havi kelkcent hektarojn. En Latinameriko ĝi povas facile superi dek milon.
Koncerne propraĵon, ĝi egalas al granda agrara proprieto; sed ne nepre posedaĵo kaj ekspluataĵo koincidas: La ekspluataĵo povas esti formata el diversaj propraĵoj de malsamaj posedantoj (luado, kunlaboraj aŭ aliaj tipoj de kooperativoj aŭ asocioj) kaj propraĵo povas esti dividita en plurajn bienojn kaj parcelojn, krom esti ekspluatata de malsamaj entreprenistoj agrikulturaj, ambaŭ rekte aŭ nerekte (per luantoj).
Latifundioj estis formitaj pro historiaj kaŭzoj, precipe koincidante kun milita konkero kaj koloniigo (en la formado de Romio, en la ĝermanaj invadoj, en la hispana Rekonkero, en la Eŭropa koloniigo de Ameriko de la 16-a jarcento, ktp .) aŭ ekonomia soci-politikaj ŝanĝoj (en la feŭdismo de orienta Eŭropo de la 14-a ĝis 18a jarcentoj, en la britaj ĉirkaŭbaroj de la 18-a kaj 19-a jarcentoj, la kolektivigo de proprietoj en Sovetunio ktp.).
La fizikaj karakterizaĵoj de la tero (ebenaĵoj, valoj, montoj) ankaŭ estis tre gravaj en la evoluo aŭ limigo de latifundismo. Kiel estas evidente, latifundismo pli bone adaptiĝas al ebenaj areoj ol montaj, kiu historie ĉiam superregis propra eta latifundismo pro la malfacilaĵoj kiujn prezentas la reliefo.
Normala kerno
En grupoteorio, normala kerno estas la plej granda normala subgrupo en iu subgrupo.
Difino
La normala kerno de subgrupo H \le G de grupo G estas la komunaĵo de ĝiaj ĉiuj konjugaĵoj.
Senkerna subgrupo estas subgrupo, kies normala kerno estas la triviala subgrupo \{1_G\}.
La normala kerno de iu ajn subgrupo H \le G estas normala subgrupo de G; ĝi estas la plej granda el tiuj normalaj subgrupoj.
Ekzemploj
La normala kerno de ĉiu normala subgrupo estas la subgrupo mem.
8560 Tsubaki
8560 Tsubaki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Takio Tsubaki (1935–1999), suna fizikisto, kiu ĉefe studis la koronon kaj la protuberancojn. Li estis dojeno de la Universitato de Ŝiga, en la estraro de la Astronomia Societo de Japanio kaj en la Komitato pri Suna Fiziko ĉe la Nacia Observatorio de Japanio.
9844 Otani
9844 Otani estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshio Kushida kaj Osamu Muramatsu elde la observatorio de la Suda Jacugatake apud Hokuto (gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Toyokazu Otani, unua lektoro ĉe la Planetario kaj Astronomia Muzeo Gotoh de Tokio, kie li laboris dum 32 jaroj ĝis 1988. Lia profunda kono pri akustiko kaj klasika muziko estis fundamenta por establi la famkonatan sonplifortigilon BMW, estimatan de la publiko de planetario. Otani estas ankaŭ eminenta observanto de planedoj.
Basal
Basal [baŝal], kroate Bašalija estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár.
Situo
Basal situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo. Szigetvár troviĝas 6, Pécs 40, Budapeŝto 225 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1217 jam en la nuna formo. La komunumo ne senhomiĝis dum erao de la turkoj. En la 18-a jarcento slavoj, en la 19-a jarcento germanoj pligrandigis la loĝantaron.
En Basal migra poŝto servas.
Vértestolna
Vértestolna [vErteŝtolna] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Tata. Vértes estas nomo de la montaro.
Geografio
Vértestolna situas laŭ traira flankovojo. Tata (Hungario) troviĝas 12, Tatabánya 16, Tarján 4 km.
Historio
Loko de Vértestolna estis loĝata dum la bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio devenis el 1337 en formo Tolma. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1733 grafo Esterházy invitis germanojn, kiuj refondis la vilaĝon.
Apartenas al la vilaĝo eksvilaĝo nomata Kovácsi (kovAĉi), kiu en dokumentoj aperis en 1364 en formo Marco de Koacy. Post la turka detruo ĝi neniam renaskiĝis.
En Vértestolna migra poŝto servas.
TV-Anytime
TV-Anytime, estas tutmonda forumo.
La forumo "TV-Anytime"
La tutmonda forumo "TV-Anytime" estas asocio de organizoj, kiuj deziras produkti specifojn por ebligi aŭdvidajn kaj aliajn servojn surbaze de grandskala bitareca storebleco en konsumantaj aparatoj.
Ĝiaj unuaj specifoj estis publikigitaj de ETSI (European Telecommunications Standards Institute ETSI) en la 1-a de Aŭgusto 2003.
TV-Anytime havas pli ol 60 kompaniajn membrojn, sed plej multaj estas eŭropaj (BBC, BSkyB, Canal+ Technologies, EBU, France Telecom, Nokia, Philips) kaj aziaj (NHK, NTT, Dentsu, Hakuhodo, Nippon TV, Sony, Panasonic, LG, Samsung, Sharp, Toshiba). Usono partoprenis nur pere de Motorola kaj Microsoft.
La celoj
La forumo "TV-Anytime" starigis kvar celojn por sia specifada laboro: - Produkti specifojn por ebligi al aplikoj uzi la lokan persistan storon de elektronikaj konsumantaj aparatoj. - Esti rete sendependa rilate al la maniero por liveri enhavon al elektronika konsumanta aparato, inkluzivanta diversajn liverajn solvojn (Por ekz. ATSC, DVB, DBS kaj aliaj) kaj Interreto kaj plibonigita TV. - Produkti specifojn por interfunkcia kaj integritaj sistemoj, de enhavo-kreantoj aŭ -provizantoj, tra servoprovizantoj, ĝis konsumantoj. - Specifi la necesajn sekurajn strukturojn por protekti la interesojn de ĉiuj partioj.
La nuna stato
Dum aŭtuno 2005, la dua fazo de la specifoj de la forumo TV-Anytime estis akceptitaj de ETSI kiel adekvata specifo por TVenhava metadatumo. La uzata referenca mekanismo nomata CRID estis normigita en Interreta specifo de IETF.
Licenca programo por TV-Anytime estas havebla de Via Licensing Corporation. www.vialicensing.com.
Manĝejoj en Tjumeno
Manĝejoj en Tjumeno estas la tuto de kafejoj, restoracioj, rapidmanĝejoj kaj manĝobudoj en la urbo Tjumeno (Rusio).
Ĝenerala bildo
Tjumeno havas tre evoluintan manĝejan infrastrukturon, reprezentantan ĉiujn tipojn kaj nivelojn de manĝejoj.
La en la urbo funkciis  manĝejoj, kiuj sume havis  sidlokojn.
En la urbaj manĝejoj dominas la eŭropa kuirarto (speciale popularas tiu itala), tre popularas la kartvela kuirarto, gravan rolon ludas la japana kaj uzbeka kuirartoj. Haveblas manĝejoj, proponantaj ankaŭ pladojn de aliaj etnaj kuirartoj: la rusa, ukraina, germana, hispana, ĉeĥa, armena, azera, burjatan, ktp. Haveblas halalaj manĝejoj, speciale apud la placo de Unueco kaj Konsento, ĉe kiu troviĝas la Centra merkato. Funkcias gejo-baroj, kiuj tamen ofte fermiĝas, do prefere serĉeblas per Foursquare aŭ similaj retejoj.
Serĉi kaj elekti manĝejojn oni povas per aplikaĵoj kaj ret-servoj kiel Google Maps, Yandex Mapoj aŭ 2GIS, uzante plurajn filtrilojn: laborhoroj, averaĝa pago, tipo de kuirarto, loko en rangolisto surbaze de konsumantaj pritaksoj, ktp. Eblas mendi liveradon per la servo Yandex Manĝaĵoj.
Plejparte manĝejoj troviĝas en la unuaj etaĝoj de domoj, foje en apartaj konstruaĵoj. Iuj havas proprajn parkumejojn. En ĉiu aĉetcentro haveblas manĝokorto kaj ankaŭ kafejoj kaj restoracioj lokitaj ekster ĝi. La plej saturita je manĝejoj kvartalo estas limigita je stratoj Ĥoĥrjakov, Vodoprovodnaja kaj Ĉeljuskincev. Menuoj en la angla ege maloftas, tiuj en aliaj lingvoj ne haveblas. Fumado estas strikte malpermesita. Normala trinkmono estas ĝis 10% de la pago.
Manĝejoj ofte aperas, ŝanĝas siajn nomojn kaj dezajnon, kaj malaperas, do en la artikolo estas menciataj nur la plej longdaŭraj kaj popularaj el ili, okupantaj superajn poziciojn en loka rangolisto de TripAdvisor. Speciale atentataj estas la internaciaj manĝoretoj.
Rapidmanĝeoj
En la urbo funkcias rapidmanĝejoj de ĉiuj grandaj manĝoretoj, ĉu internaciaj kiel McDonald's, Burger King, Starbucks, KFC, Sbarro, Cinnabon, Subway aŭ la rusiaj kiel Black Star Burger, Tesla Burger. Krome haveblas abundo da lokaj manĝejoj, foje apartenaj al malpli konataj rusiaj retoj. Dum lastaj jaroj populariĝis ŝavarmejoj kaj kafo-budoj, kiuj aperis surstrate kaj en pluraj oficejaroj kaj aĉetcentroj.
McDonald's
McDonald's venis al Tjumeno kadre de kontrakto, subskribita en 2005 inter la registaro de Tjumena provinco kaj la kompanio laŭ iniciato de la tiama guberniestro Sergej Sobjanin. Origine oni planis malfermi du manĝejojn: en Kolora bulvardo kaj sur la placo de la 400-jariĝo de Tjumeno, sed post grumblado de urbanoj la aŭtoritatoj decidis, ke rapidmanĝejo estas malkonvena najbaro al la konstruata surplace pompa teatro, do malaprobis tiun varianton. Konstruado de la manĝejo en Kolora bulvardo komenciĝis en 2007.
La unua McDonald's aperis en Kolora bulvardo (strato Lenin, N 54) la. Ĝi estis konstruita surloke de publika necesejo (delonge malaperinta) kaj havas areon 300 m², 160 sidlokojn. Tio estis la plej orienta McDonald's en Rusio. La manĝejo havas du enirejojn (de la okcidenta kaj suda flankoj) kaj giĉeton por transdonado de forporteblaj mendoj (ĉe la norda flanko). Parkumejo apud ĝi estas tre eta, enspaciganta nur kelkajn aŭtojn. La halo funkcias de la 6-a matene ĝis la 1-a nokte, la giĉeto funkcias tagonokte.
Rimarkindas ke ĝia M-simbolo aspektas iom strange — ambaŭflanke de la konstruaĵo staras po unu duono de la litero. Laŭ ideo de la dezajnistoj en rigardo ili devis surmetiĝi unu sur alian tiel ke preteriranto vidu la literon, formitan el du duonoj, starantaj ĉe kontraŭaj flankoj de la manĝejo. Tamen la konstruaĵo staras tro proksime al strato Lenin, pro kio mankas distanco necesa por tia perspektivo, do la dezajnista ideo fiaskis.
La en strato Maurice Thorez, N 4, 50 m for de strato Respubliko, malfermiĝis la dua manĝejo de tiu ĉi reto. Ĝi estas duetaĝa, funkcias de la 7-a matene ĝis la 12-a nokte. Haveblas giĉeto por vendado de forporteblaj manĝoj kaj malgranda parkumejo. Funkcias servo Auto-Mac, ebliganta aĉeti manĝaĵojn sen eliri la aŭton. En la unua etaĝo funkcias kasoj kaj akcepteblas mendoj, en la dua troviĝas manĝohalo, infanludejo kaj McCafé. En aŭgusto 2018 ĝi estis fermita pro rompo de sanitaraj reguloj, kion la firmao kontestis en juĝejo.
Post malfermo de la unua manĝejo en 2008, la kompanio anoncis planojn malfermi du pliajn manĝejojn — Auto-Mac ĉe kruciĝo de stratoj Melnikaite kaj Fedjuninskij (ŝoseo ĉirkaŭ la urbo) kaj McCafé aliloke. En junio 2019 aperis onidiroj pri konstruado de la tria McDonald's, ĉe kruciĝo de stratoj Permjakov kaj Fedjuninskij, surloke de likvidota aŭtobazaro. La ĝi malfermiĝis. La en la aĉetcentro Solneĉnij ekfunkciis la kvara McDonald's en Tjumeno. Printempe 2022 estis pretigita por malfermo la kvina manĝejo en kvartalo Respubliko ĉe la samnoma strato, sed ĝia malfermo estis prokrastita pro foriro de McDonald's el Rusio.
Vkusno i toĉka
Malgraŭ deklaro de McDonald's pri foriro el Rusio kaj fermo de ĉiuj manĝejoj pro la milito en Ukrainio, en Tjumeno ĉiuj manĝejoj funkciis ĝis la, kiam ili estis provizore fermitaj por redezajnado. La la unua manĝejo en strato Lenin malfermiĝis denove sub la nomo Vkusno i toĉka.
Burger King
La unua Burger King malfermiĝis en la aĉetcentro Kristall la. En oktobro 2019 en la urbo funkcis jam 10 manĝejoj de tiu ĉi reto, plejparte en aĉetcentroj — al Kristall aldoniĝis Goodwin, Favorit, Kolumb, Solneĉnij, O`Key, Ostrov, Tyumen City Mall.
KFC
La unua manĝejo de KFC malfermiĝis en Kolora bulvardo en februaro 2006. Sekvis manĝejo en la aĉetcentro Zeljonij Bereg, malfermita la 2006. La en la aĉetcentro CUM malfermiĝis la plej granda manĝejo de tiu ĉi reto en la urbo. Ĝia enirejo troviĝas ĉe la norda flanko, direktita al placo de Unueco kaj Konsento. La restoracio estas duetaĝa, havas areon 118 m² kaj kapaciton je 100 sidlokoj. Oni anoncis planon malfermi ok pliajn manĝejojn tiel ke ilia nombro en la urbo superu 10.
En 2014 aperis la manĝejo en la aĉetcentro Magellan, en junio 2019 — en la aĉetcentro Juĵnij. En oktobro 2019 en la urbo funkciis naŭ manĝejoj, inkluzive en la aĉetcentroj Voyage, Kolumb, Solneĉnij, Matrica.
Subway
La fama rapidmanĝa reto havas en la urbo naŭ manĝejojn, kiu lokiĝas en la fervoja stacidomo, la aĉetcentroj Tyumen City Mall kaj Voyage, kaj aliaj lokoj. La unua manĝejo malfermiĝis en 2006 en strato La 8-a de Marto, sed baldaŭ fermiĝis. Ĝi revenis en 2012 kaj jam ne plu foriris.
Tesla Burger
Ekde 2018 malfermiĝis kvar manĝejoj de la manĝoreto Tesla Burger, du el kiuj lokiĝis en strato Respubliko (N 48 kaj 137) kaj aliaj en aĉetcentroj (Solneĉnij kaj Tyumen City Mall). Rimarkindas, ke ejon en strato Respubliko N 137 deziris lui McDonald's, sed malgajnis en la intertrakto. Nomo de la rapidmanĝejoj aludas al la serba fizikisto kaj inventisto Nikola Tesla, ĉar ĝia posedanto Vladislav Đurović estas serbo, kiu loĝas en Tjumeno kaj komencis sian komercon en 2013 per liverado de serbaj burgeroj, kiel li nomas siajn pladojn.
Black Star Burger
La unua kaj sola manĝejo de tiu ĉi rusia ĉeno, establita la, malfermiĝis la  (kvankam origine oni planis fari tion en majo 2017 en strato Lenin, N 46a. Por la malfermo al Tjumeno venis la fama rusia repisto Timati, kiu estas kunfondito de la firmao. Parto de Kolora bulvardo apud la cirko estis blokita, sur scenejo amuzis la publikon muzikistoj kaj dancistoj, kaj fine Timati disdonis mil ĵus kuiritajn burgerojn. Tio kaŭzis grandan hompremiĝon, sekve de kio du junulinoj estis venigitaj al ambulanco pro ŝoko kaj sufokiĝo.
Malsata Makso
En la enaviadiliĝa zono de la flughaveno Dmitrij Mendelejev (Roŝĉino) funkcias burgerejo "Malsata Makso" (Голодный Макс; Golodnij Maks), kiu estas parto de la loka restoracia reto Maxim.
Kafejoj
Kafejoj estas la plej multnombra speco da manĝejoj en Tjumeno. Preskaŭ ĉiuj kafejoj proponas komercan lunĉon (бизнес-ланч) de la 12-a ĝis la 3-a tage, kiam eblas mendi rapide kuireblajn pladojn el aparta menuo kontraŭ rabatita prezo.
Cinnabon
En la urbo funkcias du kafejoj de tiu ĉi reto: en la aĉetcentroj Kristall kaj Tyumen City Mall.
Van Gogi
La kafejo Van Gogi (Ван Гоги) de la reto Maxim troviĝas en strato Respubliko, N 34. Ĝia nomo aludas samtempe al la fama pentristo Vincent van Gogh kaj mallonga formo de la populara kartvela vira nomo Gogi (გოგი), kies plena formo estas Georgo. Tiu manĝejo prezentas pladojn de la kartvela kuirarto. Ĝis enspacigas ĝis 70 homojn kaj funkcias de la 12-a tage ĝis la 12-a nokte.
Origine en tiu ejo funkciis la restoracio Mozart de la sama reto, sed post la ekonomia krizo de 2008 oni transformis ĝin je la malpli luksa restoracio Izbrannoje (Избранное; Elektitaĵo), kiu prezentis menuon de ĉiuj restoracioj de la reto. En 2019 ĝi estis transformita je tapo-kafejo Máximo, kiu proponis pladojn de la hispana kuirarto. En majo 2020 ĝin anstataŭis la kafejo Van Gogi, kiu antaŭe sidis en domo N 26 en la sama strato.
Brasserie
La kafejo Brasserie de la reto Maxim troviĝas en strato Respubliko, N 142, ĉe la orienta parto de la Tjumena teknoparko. Ĝi konsistas el unu halo je 60 sidlokoj. La menuo proponas pladojn de la eŭropa kaj japana kuirartoj. Ĝi funkcias tagonokte, apude haveblas subĉiela parkumejo por kelkdek aŭtoj, kutime plene okupita en labortagoj.
MaksiM
La unua kafo-trinkejo MaksiM (МаксиМ) de la reto Maxim malfermiĝis en strato Respubliko, N 24 (la enirejo situas ĉe strato Semakov) en 2002. Ĝi konsistas el unu malgranda halo, al kiu en varma sezono aldoniĝas surstrata verando. Ĝi proponas kafon, teon, dolĉaĵojn, glaciaĵon kaj leĝerajn pladojn de la 8-a matene ĝis la 11-a vespere. En oktobro 2019 funkciis jam ses samnomaj kafo-trinkejoj, unu el kiuj troviĝas en la enaviadiliĝa halo de la flughaveno (funkcias tagonokte), alia en la aĉetcentro Voyage kaj tri aliaj en diversaj ejoj tra la urbo. Tra la urbo funkcias ankaŭ ses samnomaj dolĉaĵejoj, la unua estis malfermita en 2005.
Baroj
La bara kulturo estas relative noma por Rusio, tamen rapide disvastiĝis. Plejparto de la baroj klopodas elstariĝi per originala interiero kaj foje eksteriero. Tiel apud la baro Selsovet en strato Friedrich Schiller staras ruĝe farbita traktoro.
Granny`s Bar
La baro situanta en strato Melnikaite, N 98, estis malfermita en 2012 de la profesia baristo Nikolaj Babincev kaj jam en 2014 estis agnoskita la plej bona baro de Rusio kadre de la baro-konkurso MBS CUP. Ĝi funkcias de la 12-a tage ĝis la 1-a nokte, vendrede kaj sabate ĝis la 4-a matene.
Rusta Avo
La baro "Rusta Avo" (Ржавый дед; Rĵavij Ded) malfermita de la posedanto de Granny`s Bar la, estas dezajnita en la etoso de vaporpunko. La baro troviĝas en strato Ĥoĥrjakov, N 47 kaj funkcias de la 12-a tage ĝis la 1-a nokte, vendrede kaj sabate ĝis la 4-a matene. En novembro 2017 16 gastoj infektiĝis je salmonelozo, kio kaŭzis grandan skandalon kaj enketadon. La direktoro publike pardonpetis kaj promesis rekompencojn al la malsaniĝintoj.
Restoracioj
Restoracioj en la urbo abundas kaj ofte ŝanĝas siajn nomojn kaj posedantojn. Plejparto da ili troviĝas en la urbocentro, iuj en aĉetcentroj.
Pozidono
La restoracio Posejdon (Посейдон; Pozidono) malfermiĝis la en strato Lunaĉarskij N 47. Tio estas la plej malnova el la plu funkciantaj restoracioj de la reto. Ĝi konsistas el tri haloj, kapablaj enspacigi: du po 20 kaj unu — 12 gastojn. La restoracio, kiel aludas ĝia titolo, specialiĝas pri maraj manĝaĵoj — la unua kaj sola en la urbo. Ĝi funkcias de la 11-a matene ĝis la 1-a nokte.
Ĉumo
La restoracio Ĉum (Чум; Ĉumo) malfermiĝis la en strato Maligin, N 59. Tio estas la sola en la urbo restoracio de norda kuirarto, kie eblas mendi pladojn el siberiaj fiŝoj kaj bestoj, inkluzive tiujn sovaĝajn. La interiero estas aranĝita helpe de etnografoj, kiuj alportis el norda parto de Tjumena provinco aŭtentikajn aĵojn, uzatajn en la tradicia vivo de la ĥantoj, mansoj kaj nenecoj. Sur muroj pendas remburitaj kapoj de alko, apro kaj aliaj bestoj. La restoracio proponas fiŝrabotaĵon, memfaritajn alkoholaĵojn el siberiaj beroj kaj herboj, kaj aliajn unikaĵojn. La kelnerinoj estas vestitaj en roboj similaj al tiuj de la ĥantoj kaj mansoj. Haveblas eta ĉumo, enspaciganta 6 ĝis 7 homojn. Vespere ofte kantas bardoj, ĉefe kantojn de geologoj kaj vojaĝantoj, dediĉitaj al vagado tra Siberio, amikeco ktp. La restoracio havas 25 sidlokojn, kiuj kutime estas okupitaj, speciale vespere kaj en semajnfinoj, do preferindas antaŭmendo. La restoracio estis plurfoje premiita kaj laŭdita de restoraciaj kritikistoj. Ĝi funkcias de la 11-a matene ĝis la 2-a nokte.
Maksimiĉ
La unua etaĝo enhavas senvestejon, akceptejon kaj halon por 70 sidlokoj, kie okazas bankedoj kaj semajnfine — porinfanaj aranĝoj. En la dua etaĝo haveblas ses kabinoj, kiuj laŭplaĉe apartigeblas per kurtenoj. Krome ekzistas turo en la tria etaĝo, tute aparta de ĉiuj aliaj ejoj kaj enspaciganta 6 ĝis 7 homojn. Ĝi estas mendenda kaj pagenda aparte.
La kelneroj estas vestitaj en tradiciaj rusaj vestoj kaj alparolas la gastojn en modifita lingvaĵo, bazita sur malnovrusaj parolturnoj. Same stilizita estas la menuo, kie nomoj de la pladoj kaj iliaj priskriboj estas malnovstilaj. Ankaŭ la prezoj estas inditaj en kopekoj, kvankam reale temas pri rubloj. Ĝi funkcias de la 12-a matene ĝis la 2-a nokte.
Maska
La restoracio Maska (Маска; Masko) de la reto Maxim troviĝas en la drama teatro, malfermita en 2008 sur placo de la 400-jariĝo de Tjumeno. Tio estas bankeda restoracio, kapabla enspacigi ĝis 120 homojn kaj 8 homojn en VIP-loĝio.
Feliĉo
La restoracio Feliĉo (Счастье; Ŝĉastje) malfermiĝis en marto 2014 en la ejo, kie antaŭe funkciis la restoracio Globo (Шар; Ŝar). Ĝi troviĝas en granda vitra globo, kiu estas parto de la 10-etaĝa plurfunkcia komplekso Kalinka, situanta en strato Respubliko, N 65. La komplekso "Kalinka" malfermiĝis la kaj estis posedaĵo de loka komercisto Pavel Mitrofanov, eksa vic-guberniestro de Sergej Sobjanin. Li kverelis kontraŭ konstrua firmao, prokrastinta konstruadon de tiu ĉi centro. Sed la firmao havis aŭspiciantojn el altranguloj de FSB, do baldaŭ estis akuzita pri pluraj krimoj kaj fraŭdoj, kaj fine fuĝis el Rusio, vendinte ĉiujn siajn havaĵojn, inkluzive tiun ĉi konstruaĵon .
La restoracio troviĝas en la dua etaĝo, havas apartan enirejon ĉe la orienta flanko de la konstruaĵo kaj konsistas el tri haloj. En la centra halo haveblas barostablo, malferma braĝujo, scenejo, dancejo kaj infanludejo super kiu pendas ekrano, ebliganta al la gepatroj vidi kiel ludas iliaj infanoj. La kamena halo estas malgranda kaj havas divanojn, povas enspacigi ĝis 20-25 gastojn. La plej originala halo troviĝas en la menciita vitra globo, el kiu oni povas observi la ĉefan urbostraton Respublikon. La tabloj staras laŭlonge de la vitraj muroj, centre de la halo situas barostablo. La restoracio specialiĝas pri la kartvela kuirarto. Haveblas subĉiela parkumejo.
Kaco
La restoracio Kaco (Кацо), kies nomo en la kartvela signifas "plej granda amiko", famas per siaj pladoj de la kartvela kuirarto. La unua restoracio kun tia nomo malfermiĝis en 2012 en strato Respubliko, N 143/2. Ĝi troviĝas en la unua etaĝo de oficejaro, havas apartan enirejon kaj konsistas el du haloj, dezajnitaj en la kartvela stilo. Ĝi famas kiel la unua kartvela restoracio en la urbo. Poste aperis tri samnomaj restoracioj, kiuj havas alian posedanton kaj sidas en la aĉetcentroj Voyage, Goodwin kaj Kristall. Ĉiuj ĉi restoracioj estas ege popularaj kaj en furortempo (vespere kaj semajnfine) rekomendindas antaŭmendi la lokon.
14702 Benclark
Nomo
Ĝia nomo honoras Benton C. Clark III, sciencan estron ĉe la Sistemoj de Kosma Esploro de Lockheed Martin, fakulon en marsa kaj kometa scienco kaj en disvolvo de nova konceptoj de misioj de esploroj de la sunsistemo, Li estis ano de sciencaj teamoj sur Gemini, Giotto, Stardust, CONTOUR, Huygens kaj aliaj misioj.
Horácio Dídimo
Horácio DÍDIMO estas brazila poeto. Li naskiĝis en Fortalezo, ĉefurbo de la nord-orienta ŝtato Cearao, en 1935. Ano de Academia Cearense de Letras (Cearaa Beletristika Akademio) kaj de Cearaa Akademio de la Portugala Lingvo.
Grupo SIN
Li partoprenis en Grupo SIN, la plej grava poezia movado de la 60-aj jaroj en Cearao. Influis lin la konkreta poezio de la 50-aj jaroj. En sia stilo li estas ŝparema je vortoj, sed tiu simpleco estas nur ŝajna. Fakte, la enhavo de liaj poemoj postulas la sagacon de la leganto. En maturiĝo li dediĉas sin al la kristana poezio kaj al la infana literaturo.
Inklino al Esperanto
Okaze de la centjara jubileo de Esperanto, en 1987, li lanĉis la versojn "Esperantaj Poemetoj", omaĝe al Prof-ro Paulo Amorim Cardoso. Li partoprenis kiel parolanto en la 43-a Brazila Kongreso de Esperanto.
Ambachtalponto
La Ambachtalponto estas ponto en la germana aŭtovojo A45 kaj situas inter la urboj Dillenburg kaj Herborn (Hesio) apud la vilaĝo Burgh.
Ĝi estis konstruita en 1968 fare de la firmao Dyckerhoff & Widmann AG kaj Wayss & Freytag el Frankfurto ĉe Majno. La konstruaĵo el ferbetono de la ponto estas 438 m longa ĉe kio la plej longa trabo estas 68 m. La korpo de la ponto estas formita per kava skatolo. La ponto konatiĝis pro la liberigo de la kidnapita saltrajdisto Hendrik Snoek. Li estis kidnapita je la 3-a de novembro 1976 el sia domo en Munster kaj katenita en 52m alta kavaĵo de unu el la pilieroj de la ponto. Je la 5-a de novembro preterpasinto aŭdis helpokriojn kaj avertis la policon. En 1978 la tribunalo kondamnis kidnapinto Peter Graef al 13 jara prizonpuno.
Publika universitato
La publika universitato estas universitato kies financado plejmulte estas pagata de registaro aŭ de alia subnacia ento, male al la privata universitato. La nacia universitato povas esti aŭ ne publika.
En kelkaj regionoj, la publikaj universitatoj estas gravaj esplorcentroj kaj multaj el ili aperas inter la plej bonaj kaj prestiĝaj universitatoj en la mondo.
Horbourg-Wihr
Horbourg-Wihr (origine germane Horburg-Weier kaj alzace Horwrig-Wihr) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Geografio
La loĝloko situas 3 kilometrojn oriente de la urbocentro de Colmar, kaj konsidereblas antaŭurbo de Colmar. Ambaŭ lokiĝas inter la mezalta montaro Vogezoj oriente kaj la rivero Rejno okcidente.
Preĝejo Sankta Mario (Torgau)
La urba Preĝejo Sankta Mario (germane: Stadtkirche St. Marien) estas la plej grava el la protestantaj preĝejoj en Torgau.
Priskribo
Post malkonstruo de la pli malnova romanikstila preĝejo oni komencis ĉirkaŭ la jaro 1390 la konstruon de la nuna preĝejo. Temas pri malfrugotika halopreĝejo kun tri aloj kaj krucoripa volbo.
Ĥorejo
La altarejo kun ĉela volbaĵo havas figurajn finŝtonojn: super la altaro estas Kristo dolorplena, poste la Madono kun la bebo, sovaĝa viro kun rutokrono, anĝelo kun blazono de Meißen (glavoj krucigitaj), sovaĝa virino kun ŝirmilo.
Pozitiva ero
En Matematiko, aparte en funkcionala analitiko, Hermita ero A de C*-algebro estas pozitiva ero se ĝia spektro konsistas el pozitiva reelaj nombroj. Ekvivalente, A havas hermitan kvadratan radikon, se ĝi estas ero B de la C*-algebro veriganta B*=B kaj B2=A.
Preĝejo Sankta Mario (Torgau)
Baptopelvo
La baptujo baroka (1693) el gipsoŝtono estas de Hans Nicolaus Meyer havante formon de kaliko. Donacis ĝin la apotekisto Kistenmacher el Torgau.
Ambono
La belega pupitro el ligno estas renesanca (1582) kaj faritis de Georg Wittenberger.
Pozitiva ero
Se A estas barita lineara operatoro sur hilberta spaco H, do ĉi tiu nocio koincidas kun kondiĉo ke
estas pozitiva por ĉiu vektoro x en H.
Preĝejo Sankta Mario (Torgau)
Pasiona altaro
Triptiko ĝi estas kaj datumas de ĉ. 1509. Ĝi staris iam en la Kapelo Sankta Kruco en Torgau ĝis ties malkonstruo en 1532. Kiu ĝin verkis estas nekonate. Antaŭe videblas la Pasiono; ties meza tabulo parte detruitis fare de sovetaj soldatoj en 1945. La malantaŭo montras la tukon de Sankta Veroniko.
Tomboŝtono de Katharina Luther
Katarina von Bora, edzino de Marteno Lutero, mortis post akcidento surloke en 1552 kaj ricevis honorplenan entombigan ceremonion. La epitafo estis estinta antaŭe en la tombejo troviĝinta ekstere ĉe la preĝejo. Sur la impona tomboŝtono oni vidas supre la blazonojn de la Bora-dinastio (dekstre), maldekstre estas la blazono de Luther: koro sur rozo, rozo sur koro.
Tomboslabo de la dukino Sophie von Mecklenburg
La edzino de la (pli posta) princo-elektisto Johano la Konstanta mortis en 1503 kaj sepultitis ene de la preĝejo. La slabo faritis en Nurenbergo en la ateliero de Peter Vischer la maljuna en 1504. La barokaj kradoj havas blazonon de Meklenburgio.
Bildaro 14 helpantoj en mizero
La 14 helpantoj en mizero videblas sur bildo de Lucas Cranach la Maljuna, kiu estis farita ĉ. la jaro 1507. La sanktuloj, kiuj staras kvazaŭ en interpremo, estas duone videblaj. Meze estas Sankta Kristoforo kun la eta Jezuo surŝultre. Maltantaŭe estas pentrita sceno de Jen homo kun du anĝeloj. Iam la tabulo estis retablo de altaro dediĉita al Sankta Anna kaj la helpantoj.
Anunciacio
Reliefa bildo pri la Anunciacio el kverka ligno estas de ĉ. 1380. La verkinto estas nekonata. Restaŭrado faritis en 1991.
Vendoj
Vendoj estis slavoj, kiuj pasintece loĝis en orienta Eŭropo proksime al la germanaj popoloj kaj la Balta Maro. La preciza signifo iom variis:
Preĝejo Sankta Mario (Torgau)
Vandbildo sebastiana
Bildo de Sankta Sebastiano, farita laŭ secco-tekniko, faritis laŭ gravuraĵo de Martin Schongauer (ĉ. 1480). La sanktulo, ligita kun la manoj super la kapo al arbo, estas pafata fare de arkpafisto.
Vendoj
Historio
En la tria libro de sia Geografio, Ptolemeo aludis al la Ουενεδαι / Ouenedai, kiuj loĝis apud la Balta Maro. Tamen modernaj historiistoj kredas ke tiuj ne estis slavoj.
Preĝejo Sankta Mario (Torgau)
Orgeno
La orgenon faris la firmao Schuster el Zittau; ĝi ekfunkciis en 1984 havante 3 klavarojn, pedalon kaj 2608 fajfilojn. Ĝiaj amplaj disponoj ebligas interpretadon de orgenaj verkoj el ĉiu ajn epoko.
Vendoj
Historio
Dum la unua jarmilo estis granda slava migrado, kaj grupoj da slavoj translokiĝis al Pomerio kaj la regiono inter la riveroj Odro kaj Elbo. Ili disiĝis en tribojn. Estis multe da komercado inter la vendoj kaj la danoj kaj svedoj. En 983 la paganaj vendoj sukcese ribelis kontraŭ la kristana Sankta Romia Imperio kaj tio longe malfruigis la germanigon de iliaj landoj. Tamen ili estis ofte atakataj de germanoj, danoj kaj poloj.
Preĝejo Sankta Mario (Torgau)
Galerio Johann Walter
Kontraŭe al la orgeno, super la suda enirejo estas galerio nomita laŭ la fama muzikisto Johann Walter (1496-1570). Li taksatas fondinto de la protestanta eklezia muziko! Li estis la unua evangelia kantoro (1526) kaj kunkreis la evangelian diservan liturgion.
Moravský Svätý Ján
Situo
Moravský Svätý Ján situas laŭ maldekstra bordo de Morava (kiu estas ankaŭ la ĉeĥa landlimo), laŭ ĉefvojo, aŭtoŝoseo kaj fervojo Bratislavo-Ĉeĥio. Malacky troviĝas je 18, Bratislavo je 50 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1449. Ekde la 17-a jarcento la komunumo iĝis kampurbo kun rajto de bazarado. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Morvaszentjános 1917 homoj, (slovakoj en majoritato, germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bratislavo, al distrikto de Malacky, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Moravský Svätý Ján 2001 homoj, (1959 slovakoj).
Preĝejo Sankta Mario (Torgau)
Fonto
Informfolio kuŝinta sur informstando ene de la preĝejo.
Eksteraj ligiloj
Informoj pri la preĝejo
Vendoj
Historio
En 1124 kaj 1128 la pluraj vendaj grupoj, inkl. tiuj de Pomerio, baptiĝis. En 1168 la danoj krucmilitis kontraŭ la vendoj de la insulo Rügen. De post la 12-a jarcento la vendaj landoj iĝis parto de la Sankta Romia Imperio. De la 12-a al la 14-a jarcentoj, la germanoj koloniis tiujn landojn kaj poste la vorto "vendoj" signifis la slavparolantan minoritaton en la Sankta Romia Imperio.
Hodiaŭ estas nur du grupoj da vendoj: la soraboj de Luzacio en orienta Germanio kaj la kaŝuboj de Pomerio en Pollando.
Carunchio
Carunchio estas komunumo de Italio.
Pongaí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la samnoma mikroregiono Bauru. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Cancionero de la Colombina
La Cancionero de la Colombina (Kanzonaro de la Kolumbino) (Sevilo, Katedralo de Sevilo, Biblioteca Capitular y Colombina, Ms. 7-I-28) aŭ Cancionero Musical de la Kolumbino (CMC) estas manuskripto hispana kiu enhavas muzikon de la periodo renesanca de fino de la 15a jarcento.
La manuskripto
La manuskripto estis kopiata dum la regado de la Katolikaj Gereĝoj, eble inter la 1460-aj jaroj kaj la 1480-aj jaroj. Tiele ĝi estas antaŭa al la fama Cancionero de Palacio. La aŭtoro estis ununura kopiisto, sed oni ne konas la muzikejon aŭ kapelon el kiu ĝi devenas. Origine ĝi enhavis 107 foliojn, el kiuj 17 perdiĝis. Krome la konservostato ne bonas.
En 1534 ĝi estis aĉetita de la dua filo de Kristoforo Kolumbo, la libroŝatanto Fernando Colón, kiu enmetis ĝin en sia riĉega biblioteko de Sevilo de pli da 15.000 volumenoj, konata kiel Biblioteko de la Kolumbino. Je lia morto, la biblioteko ekposediĝis de la Katedralo de Sevilo, kie ankoraŭ konserviĝas.
Listo kompleta de verkoj
Kongruo kun aliaj muzikaj fontoj:
Kongruo de la tekstoj kun aliaj fontoj (nemuzikaj):
Diskaro
La jena diskaro ordeniĝis laŭ registrojaro, sed la referenco estas de la plej ĵusa eldono en KD. Ne inkludiĝas la rekolektoj, nur originaj diskoj.
Jean Reno
Jean RENO (naskiĝis la en Casablanca, Marocco) estas franca aktoro, rolanta ne nur en francaj filmoj. Lia vera nomo estas don Juan Moreno y Herrera Jimenez.
Biografio
Li devenas el familio de andaluziaj hispanoj, kiuj elmigris el la patrujo antaŭ faŝisma reĝimo de generalo Franco. Li alveturis Francion komence de la 1970-aj jaroj de la lasta jarcento, por ke li ensoldatiĝu en Marsejlo kaj en teritorio de FRG. Poste li ekloĝis en Parizo, kie li komencis studi aktorecon ĉe René Simon en Ŝtata konservatorio de drama arto. Samtempe kun samklasanoj li praktikis vendejon kun konsuma varo kaj poste turisman agentejon.
Ekde la jaro 1974 li estis ano de teatro Ateliero de Andréas Voutsinas, kie li rolis plej ofte sub reĝisora gvidado Didier Flamand. En filmo li aperis jam fine de la 70-aj jaroj, sed popularecon li akiris nur kiel unu el protagonistoj de aŭtoraj filmoj de Luc Besson, kiuj markiĝas per provokema estetiko, ĉerpanta el originalaj ŝanĝoj de usonaj komercaj kliŝoj.
Inter kandidatoj por Cesaro 1988 elportis lin rolo de temperamenta sicila subakvigisto, kiu en psikologia-aventurema filmo Le Grand Bleu senlace rivalas kun sia franca amiko el infaneco je titolo de majstro de la mondo en libera subakvigado, kiu finos por li per morto. En krima dramo Nikita li rolis agenton de sekreta polico, fanatikan mortigiston, dum kies "sanga" asistenteco li plenumas pretendeman spiontaskon heroino de la filmo.
Per dissemado de morto vivtenas sin ankaŭ lia plua filmo, strangule malĝojiĝinta, neparolema kaj soliĝinta murdisto Leon, en kiu orfiĝinta knabino, serĉanta apogon por venĝi sin pro murdigo de sia familio, vekos liajn forgesitajn sentojn en krima melodramo Léon. Li provis siajn aktorajn kapablojn ankaŭ en komedia ĝenro. Kiel kruda spiono li prezentiĝis en spiona komedio Opération Corned-Beef kaj en plua freneza komedio Les Visiteurs li enkorpigis supermanan kavaliron Godefroyon de Montmirailon, kiu uzinte sorĉan trinkaĵon transportiĝos kun sia servisto (Christian Clavier) el mezepoko ĝis nuntempo.
En lasta tempo senĉese pli interesiĝas pri li ankaŭ usonaj reĝisoroj; li estas ankaŭ tre ŝatita en Japanio, kie li rolis por la franca komedio Wasabi kun Hirosue Ryōko. Jean Reno revenis en la jaro 1988 ankaŭ al teatro. En la jaro 2000 li estis rekompencita en Parizo de Eŭropa filma prezo por eŭropa alporton al la monda kinematografio. Post rifuzi la rolon de Morpheus en The Matrix, li rolos la detektivon Bezu Fache en The Da Vinci Code, kina adapto de la monde fama libro.
Rudolf Baumbach
Rudolf BAUMBACH (naskiĝinta la 28-an de septembro 1840 en Kranichfeld, mortinta la 21-an de septembro 1905 en Meiningen) estis sukcesega germana verkisto.
Vivo
Baumbach pasigis siajn junajn jarojn en Meiningen kaj studis de 1860-64 naturajn sciencojn en Leipzig, Würzburg kaj Heidelberg. En la 1864-a jaro li doktoriĝis. Post kiam li rezignis pri la ideo habilitiĝi li fariĝis instruisto en Graz kaj Brno kaj iĝis en 1868 privata edukisto en la domo Afenduli en Gorizia. Kun tiu familio li transloĝiĝis Trieston kie li ekde 1881 vivis kiel liberprofesia verkisto.
Reveninte en 1885 al Meiningen li ricevis en 1888 la honoran titolon de Kortega konstilisto.
Verkista kariero
En Triesto amikoj persvadis lin je la eldonado de "Enzian", organo de emuloj de la Alpoj. Tiel komenciĝis lia verkista kariero. La unua granda sukceso iĝis Zlatorog, versa epopeo pri legendo el la slovenaj Alpoj. Dum la 1980-aj jaroj li estis - kun Joseph Victor von Scheffel kaj Julius Wolff - la plej populara germana poeto. Kelkaj liaj kantoj ĝis hodiaŭ kantatas. La skolo de Scheffel ebligis al li ekflorigi sian supraĵan sed plaĉan talenton: stilon freŝan kaj studentan kaj la arton fari facile memoreblajn versojn. En la literatura historio tia stilo nomatas Butzenscheibenlyrik (laŭvorte: liriko de botelfunda vitro).
Hofen SH
Hofen estis ĝis la 31-a de decembro 2008 komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 138 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007 kaj estas la plej malgranda komunumo de la kantono. Ek de la 1-a de januaro 2009 Hofen estas parto de la komunumo Thayngen.
Geografio
Hofen situas en la regiono de la montarĉeno Randen en la nordo de Kantono Ŝafhaŭzo ĉe la germana landlimo.
Najbaraj komunumoj kaj lokoj
Hofen limis ĝis la komunuma kunfandiĝo en nordo kaj oriento al la germana komunumoTengen (Baden-Virtembergo), en sudo al Bibern, en sudokcidento al Opfertshofen kaj en nordokcidento al Altdorf.
Trafiko
Hofen estas per lokaj aŭtobusoj de Verkehrsbetriebe Schaffhausen ligita kun Thayngen kaj Ŝafhaŭzo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hofen datiĝas el la jaro 1258. En mezepoko la plej multaj bienoj en Hofen apartenis al la Monaĥejo Sankt-Georgen en Stein ĉe Rejno. En 1538 tiujn bienojn akiris la urbo Ŝafhaŭzo. En la 19-a jarcento Hofen estis regita de Bibern. En 1861 Hofen disiĝis de Bibern kaj fariĝis aŭtonoma politika komunumo.
Komunuma kunfandiĝo
Per la publika baloto de dimanĉo la 17-an de aŭgusto 2008 la kvin aŭtonomaj komunumoj Thayngen, Altdorf, Bibern, Hofen kaj Opfertshofen akceptis la kunfandiĝon de iliaj komunumoj kun efiko je la 1-a de januaro 2009. La nova komunumo Thayngen havas proksimume 5000 loĝantojn. Kiel konsekvenco Hofen ek de la 1-a de januaro 2009 ĉesis ekzisti kiel aŭtonoma politika komunumo.
Somogyhárságy
Situo
Somogyhárságy situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Szigetvár troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1346. La komunumo senhomiĝis dum la 16-a jarcento pro regado de la turkoj. En la 18-a jarcento unue germanoj, poste hungaroj refondis la vilaĝon.
En Somogyhárságy migra poŝto servas.
Ernő Király
Ernő Király povas signifi:
120121 Libbyadelman
120121 Libbyadelman estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Libby Adelman, kiu kontribuis al la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx de la NASA kiel Instumenta Administrantino por la instumentoj OLA, OVIRS kaj REXIS.
Robert Cummings
Charles Clarence Robert Orville CUMMINGS (9a de junio, 1910 – 2a de decembro, 1990) estis usona aktoro de kino kaj televido konata ĉefe pro siaj roloj en komediaj filmoj kiel The Devil and Miss Jones (1941) kaj Princess O'Rourke (1943), sed li sukcesis ankaŭ en dramaj filmoj, speciale en du streĉofilmoj de Alfred Hitchcock nome, Saboteur (1942) kaj Dial M for Murder (1954). Cummings ricevis kvin nomumojn por la premioj Primetime Emmy, kaj ricevis la Primetime Emmy al la Plej Bonkvalita Aktoro en Unusola Ludo en 1955. La 8an de februaro, 1960, li ricevis du stelojn en la Trotuaro de famo en Holivudo pro siaj kontribuoj al la industrioj de kino kaj televido. La steloj por kino kaj televido estas, respektive, en 6816 Hollywood Boulevard, kaj en 1718 Vine Street.
Bornila acetato
Ĝi ankaŭ uzatas kiel nutro-aldonaĵo en parfumfabrikado en solvaĵoj je 9% kaj 10 ppm kiel odorigilo kaj en la tabaka industrio pro ĝia tipa kaj freŝa odoro je rezino. La bornila acetato ankaŭ trovatas en distilitaj oleoj el plantoj de la familio Cipresacoj. Do, bornila acetato povas izoliĝi per distilado kaj kristaligado ekde tiuj volatilaj oleoj, tamen, ĝi estas preparita per rekta acetiligo de la borneolo.
Ĝi unue estis sintezita en 1889 far la kemiisto M. A. Haller. Pro ĝia karakteriza odoro, acetato de bornila ofte uzatas en pinodoraj komponaĵoj tiaj kiaj sapo, banaĵoj, sprajiloj por medi-odorigoj kaj porfarmaciaj produktoj.
Sintezo
Bornila acetato povas estiĝi per reakcio inter acetata acido kaj borneolo en acida medio por absorbado de la akvo rezultanta.
Plantoj kiuj enhavas bornilan acetaton
<Gallery> Picea_mariana_cones.jpg| Picea mariana Moenchspfeffer.JPG| Vitex agnus-castus SalviaFruticosa1_ST_06.JPG| Salvia fruticosa 13-08-31-wien-redaktionstreffen-EuT-by-Bi-frie-037.jpg| Daucus Carota Rosmarinus_officinalis_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-258.jpg| Rosmarinus officinalis Artemisia_cina_-_K%C3%B6hler%E2%80%93s_Medizinal-Pflanzen-165.jpg| Artemizio </Gallery>
(65194) 2002 CV264
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Gnoien
Gnoien estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Pontal
Pontal estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 40.245 loĝantojn en 2010.
Gnoien
La fonto de la rivero Peene estas en la urbo Gnoien.
Al la urba teritorio apartenas la Dölitz, Eschenhörn, Kranichshof kaj Warbelow.
Kajero de Morto (filmo)
Kajero de Morto (デスノート [Desu Nōto], angle: Death Note) estas japana neanimacia filmo laŭ la mangao kaj animeo "Kajero de Morto". Filmo estas disigita al 2 epizodoj: "Kajero de Morto" kaj "Kajero de Morto 2: La Lasta Nomo". Ambaŭ partoj aperis en la jaro 2006. Scenaro de la filmo sufiĉe diferencas de tiuj de la mangao kaj animeo. Aparte ĝi estas mallongigita laŭ la plena daŭro de la filmo.
En la jaro 2008 oni filmis la trian epizodon "Kajero de Morto: eL: Ŝanĝu la Mondon" ("Kajero de Morto 3", "Death Note III") kun la originala scenaro. Laŭ tiu filmo la samnoma mangailustrita romano estas eldonita en la jaro 2009 (vidu Kajero de Morto).
Vidnavka
Vidnavka aŭ ankaŭ Vidnávka (germane: Weidenauer Wasser, pollingve: Widna) estas dekstraflanka alfluanto de Kladská Nisa en distrikto Jeseník en Regiono Olomouc. En Pollando ĝi trafluas tra teritorio de Opola provinco. Suma longeco de la fluo faras 32 km. El tiu ĉi longeco estas  25,3 km sur teritorio de Ĉeĥio. Areo de akvejo sur la teritorio de Ĉeĥio mezuras 159,3 km².