cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Art brut (arto)
Esperantisto kaj reprezentanto de art-brut
Sub la nomo Bonan tagon, mia nomo estas Parzival' la svisa eldonejo Haus am Gern eldonis en 2017 monografion pri Parzival' en formo de artlibro kiu estas samtempe Esperanto-lernolibro. Inter la diversaj aŭtoroj troviĝas inter aliaj d-ro Monika Jagfeld, arta historiisto, St. Gallen, Barbara Meyer & Rudolf Steiner, artistoj kaj eldonistoj, kaj por la lerniloj Parzival' mem kaj Dietrich Michael Weidmann.
Bonan tagon, mia nomo estas Parzival', monografio, Bielo/Bienne, 2017, ISBN 978-3-9524192-7-4, 148 paĝoj, fakso de du libroj, A4, 500 fotoj, koloraj de / eo / en; 260 ilustradoj, koloraj; de / eo / en / fr / it / eo / ru / zh / ar; Eldonnombro : 600.
En la katalogo de la sama eldonejo (Haus am Gern) troviĝas ankaŭ la "Esperanto-arto-kurso", Parzival', 'Künstlerheft', 32 p., A5, kolora, eldonnombro 100, 2017, ISBN 978-3-9524642-6-7
Vidu ankaŭ
Parzival' (artisto)
Leni
Leni estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Najbaraj komunumoj estas Malfa kaj Santa Marina Salina.
Neirivue (stacidomo)
Neirivue estas fervoja stacidomo en Haut-Intyamon, Svislando.
Leo Robin
Leo ROBIN (naskiĝis la 6-an de aprilo 1900 en Pittsburgh, Pensilvanio; mortis la 29-an de decembro 1984 Los-Anĝeleso, Kalifornio) estis usona muzikisto, komponisto kaj kantotekstisto. Li kunlaboris kun Ralph Rainger.
Vivo kaj verkado
Leo Robin studis ĉe University of Pittsburgh School of Law kaj ĉe Carnegie Tech's drama school. Poste li laboris kiel raportisto kaj publikigisto, decidiĝis tamen poste labori kiel kantverkisto. Unuajn sukcesojn li lanĉis en 1926 per "My Cutey's Due at Two-to-Two Today" kun la muziko de Albert Van Tilzer. Kun Clifford Grey li poste verkis tekstojn por la Brodveja spektaklo Hit the Deck (1927); „Hallelujah!“ estis granda furoraĵo el ĉi tiu spektaklo. Krome sukcesis Bubbling Over (1926) kaj Hello Yourself (1928). En la jaro 1932 Robin transloĝiĝis – kiel multaj el siaj kolegoj - al Holivudo, por labori en la prospera filmindustrio por muzikal-produktadoj de la studioj de Paramount. Lia kunlaboranto tiutempa estis komponisto Ralph Rainger; kune ili formis unu el la ĉefaj kantverkisto-paroj de la 1930-aj kaj fruaj 1940-aj jaroj. Ili verkis pli ol 50 furorkantojn, komence ĉefe kantojn por Bing Crosby kiel "Please", "Here Live Love" (1932), "June in January" kaj "With Every Breathe I Take" (1934). Ĵaza normkanto, kiun interpretis Billie Holiday, fariĝis la kanto "Easy Living" el la samnoma filmo de 1937. Kromaj sukcesoj estis "Thanks for the Memory", verkita por Bob Hope kaj Shirley Ross (The Big Broadcast, 1938). La furorkanton "Kinda Lonesoe" el 1939 Robin verkis kun Hoagy Carmichael kaj Sam Coslow.
Leo Robin & Ralph Rainger kunlaboris ĝis la subita akcidenta morto de Rainger: ĉi tiu falfrakasiĝis kun flugmaŝino la 23-an de oktobro 1942. Robin daŭrigis sian kantotekstan verkadon kun multeco da komponistoj, ekzemple kun Vincent Youmans, Sam Coslow, Richard Whiting kaj Nacio Herb Brown. Kun Harry Warren li verkis la muzikon por la filmo "The Gang's All Here". En 1946 ekestis kunlabore kun Jerome Kern la klasikaĵo "In Love in Vain" por la filmo Centennial Summer, kun Harold Arlen la kanto "For Every Man There's a Woman" por la filmo Cashbah. En la sama jaro Robin reiris al Brodvejo, por verki por la muzikalo Gentleman Prefer Blondes, kiu estis filmata en 1953 sub la sama titolo; Por tiu li verkis kun Jule Styne la kantojn "Bye Bye Baby", "Just a Kiss Apart" kaj la klasikaĵon por Marilyn Monroe, "Diamond's Are a Girl's Best Friend". En la jaro 1955, post la verkado por la filmo My Sister Eileen kun Jule Styne Leo Robin pensiiĝis.
En Leo Robin ricevis por la kanto "Thanks for the Memory", verkita kune kun Rainger, la Oskar-premion laŭ la kategorio plej bona kanto. Bob Hope kantis ĝin en la filmo The Big Broadcast (1938). Robin estis en 1972 estis enprenita en la Kantverkistan Glorhalon.
Robin mortis en la aĝo de 84 jaroj en Los-Anĝeleso kaj estas entombigita sur tombejo Hillside Memorial Park Cemetery en Culver en Kalifornio.
Rüschegg
Rüschegg estas komunumo en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi estis parto de la distrikto Schwarzenburg. Ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la nove fondita administra distrikto Berno-Mezlando. Ĝi havis 1727 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Rüschegg situas en sudoriento de Schwarzenburgerland en la Bernaj Antaŭalploj. La orientan limon de la komunumo formas la rivero Schwarzwasser, alfluanto de Sense.
Al Rüschegg apartenas krom Rüschegg mem ankaŭ la municipoj Gambach, Hirschhorn, Heubach, Rüschegg-Graben kaj Schwefelberg-Bad.
La najbaraj komunumoj de Rüschegg estas Guggisberg, Wahlern, Rüeggisberg, Rüti ĉe Riggisberg, Därstetten kaj Oberwil im Simmental.
Sur la teritorio de la komunumo situas la montoj Ochsen (2188 m s.m.), Bürglen (2165 m s.m.) kaj Gantrisch (2175 m s.m.).
Historio
La unua dokumenta mencio de Rüschegg datiĝas el maparo de la Monaĥejo Rüeggisberg el la jaro 1420.
Éva Sárosy
Sárosy Éva [pr. ŝa:roŝi] estis rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Târgu Mureş la 9-an de junio 1932 kaj mortinta en Temeŝvaro la 10-an de novembro 2000.
Kopřivnice
Kopřivnice estas urbo en Ĉeĥio, situanta en norda Moravio, 5 km sude de urbo Příbor, 10 km oriente de urbo Nový Jičín. En ĝi havis. Ĝi estas industria centro kun bonaj kondiĉoj por sportado kaj ripozado.
Éva Sárosy
Kariero
Sárosy debutis en la teatro Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház de Sfântu Gheorghe en 1958. Ekde 1961 ŝi estis unue aktorino, poste atentantino de la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro.
Kopřivnice
Historio
Historio de loĝigo de la regiono tuŝas ĝis kenozoiko (monto Kotouč u Štramberka kun paleolitaj trovaĵoj el kaverno Šipka). Estis pruvita ekzistado de domgrupo de homoj de cindrournaj kampoj el malfrua bronza tempo (proksimume 9-a jarcento a. K.). En tiu ĉi teritorio estis pruvita eĉ kelta loĝigo el latena tempo (2-a jarcento a. K.).
Mária Nagy
|Mária NAGy [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun la naskiĝa nomo Göllner Mária, laŭ la hungarsistema edzina nomo Nagy Emilné estis hungara filozofo, instruisto, antropozofo, kreinto de la hungara Valdorfa pedagogio. Mária Nagy naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Bazelo.
Kopřivnice
Historio
Mezepoka kolonigado de la teritorio estas kunigita kun germana grafa familio Hückeswagenidoj (grafoj el Příbor), la vilaĝo Kopřivnice evidente estiĝis, kiam estis fondinta burgo Šostýn (Schauenstein) en la jaroj 1280–1290. La plej malnova skribmencio pri la burgo, kiu elstaris super rojo Kopřivnička, estas el la jaro 1347. La burgo estis alikonstruita komence de la 15-a jarcento kaj mallongtempe post tio ĝi estis ruinigita. Hodiaŭ estas rimarkeblaj sole fundamentoj de remparoj kaj konstruaĵoj. Šostýn ŝanĝis ofte posedantojn. En la jaro 1456 estis la tuta sinjorejo posedaĵo de la ĉeĥa reĝo Jiří z Poděbrad, kiu donis ĝin al olomouca episkopejo (daŭre ekde la jaro 1507).
Mária Nagy
Biografio
Mária Nagy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi doktoriĝis en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1918. Jam dum la 1-a mondmilito ŝi partoprenis en laboro de Ruĝa Kruco. Ŝi edziniĝis, baldaŭ ŝi naskis 3 filojn. En 1924 ŝi parolis kun Rudolf Steiner, post 2 jaroj ŝi fondis rondon pri antropozofio, samtempe valdorfan lernejon. Ŝi fondis la unuan hungaran gazeton por malliberuloj. En 1933 la lernejo fermis, ĉar la germanaj padagogoj estis revokitaj. Tamen Mária Nagy preskaŭ sekrete instruis plu. Dum la nazia erao ŝi kaŝigis homojn, ekzemple Sándor Török (verkisto). En 1946 kiel aktivulo de Ruĝa Kruco ŝi vojaĝis al Svislando, poste ŝi ne revenis pro la etendiĝanta komunismo. Ŝi prelegis ne nur en Bazelo, sed ankaŭ eĉ foraj landoj. En la 1970-aj jaroj ŝi paŝo post paŝo blindiĝis.
Kopřivnice
Historio
Ekonomia evoluo de Kopřivnice komencas nur en la 1-a duono de la 19-a jarcento, grandan signifon havis en la jaro 1812 fondo de fabriko por ŝtono kaj argila varo. Sed ĉefan rolon en la evoluo de Kopřivnice havis en la jaro 1850 komenco de produktado de kaleŝoj de Ignác Šustala (1822–1881), kiu naskiĝis en Kopřivnice. Li ekipis laborejon kaj la unuan produktadon li komencis en konstruaĵoj, kie estas hodiaŭ muzeo, la unuajn objektojn de la propra fabriko li komencis konstrui en la jaro 1853. Ekde la jaro 1873 estas evoluo de la fabriko kunigita kun fabrikado de fervojaj vagonoj.
Torrecilla del Pinar
Torrecilla del Pinar [toreZIlja delpiNAR] estas municipo en la nordo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la nordo de la provinco. La loknomo Torrecilla del Pinar estas etimologie komprenebla kiel Tureto de la Pinaro.
Kopřivnice
Historio
Signifa turnopunkto en la evoluo de la firmao estas fabrikado de aŭtomobiloj, en la jaro 1897 estis fabrikita aŭtomobilo Präsident, kiu estis la unua en Aŭstrio-Hungario. Signifo por plua evoluo de Kopřivnice havas alkonduko de fervojo (1881) kaj de telegrafa reto (1883). La unua mondmilito alportis intereson de la aŭstria armeo pri ŝarĝaŭtoj el Kopřivnice, plialtigon de nombro de laboruloj kaj konstruadon de novaj domoj. Post la unua mondmilito enhejmiĝis por la aŭtomobiloj el Kopřivnice nomo Tatra, nuntempe ĝi fabrikas pezajn ŝarĝaŭtomobilojn (civilajn kaj armeajn versiojn).
Torrecilla del Pinar
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,61 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 174 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 150 el 1991.
Kopřivnice
Vidindaĵoj
La evoluo de la aŭtomobilfabriko el Kopřivnice kaj la historio de la fabrikado de la fabriko estas montrata en kolektaĵoj de Teknika muzeo. En la muzeo estas ankaŭ malfermita Salono de gloro de olimpiaj venkintoj, de geedzoj Dana kaj Emil Zátopek (Emil Zátopek naskiĝis en Kopřivnice en 1922, li mortis en 2000). En nove renovigita pajlejo, kie estis en la jaro 1850 produktita la unua kaleŝo, estas ekspoziciataj modeloj de la unuaj produktoj. Kun aŭtomobiloj Tatra estas kunigita vico da konataj nomoj, ekz. konkursisto Josef Vermiřovský, esplorvojaĝistoj Jiří Hanzelka kaj Miroslav Zikmund aŭ Karel Loprais – la venkinto de aŭtomobilkonkurso ralio Parizo-Dakaro.
32405 Jameshill
Nomo
Ĝia nomo honoras James Hill, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2016, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Mira Loma High School de Sakramento (Kalifornio).
Kopřivnice
Vidindaĵoj
La urbo donas bonajn eblecojn de loĝigo, kultura kaj sporta ĝuojn. Skiareo kun skitelfero estas sude de la urbo sur deklivoj de Červený kámen (Ruĝa ŝtono). Someran refreŝigadon, akvaj sportoj, fiŝkaptadon, eblas praktiki ĉe valbaraĵo Větřkovice, kiu troviĝas 4 km de la urbo.
Torrecilla del Pinar
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Kopřivnice
Vidindaĵoj
Signifa atrakto de Kopřivnice kaj pejzaĝa dominanto fariĝis en aprilo de 2000 malfermita plurcela turo kun panoramplataĵo sudokcidente de la urbo. La turo estas 43 m alta, la panoramplataĵo estas en alteco 26 m kaj kondukas al ĝi 161 ŝtupojn. Dum bonaj veterkondiĉoj eblas vidi el ĝi montaron Nízký Jeseník, montojn de montaro Moravskoslezské Beskydy kaj eĉ urbon Ostrava.
Torrecilla del Pinar
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas vinkeloj, la preĝejo kaj la ermitejo de la Virgulino de la Pinaro.
Kopřivnice
Esperanto
En Kopřivnice naskiĝis Jan Holub.
Kantono Coffee (Georgio)
Kantono Coffee (angle Coffee County) estas kantono de la usona ŝtato Georgio. Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 37 413 loĝantojn, kaj en 2005 ĝi enhavis 39 674. La kantona ĉefurbo estas Douglas, Georgio.
Leopold Van der Poel
Leopold Pieter (Pol) VAN DER POEL (naskiĝis en 1902 en Mechelen) estis flandra verkisto kaj esperantisto. Ekde la infanaĝo li sciis pri Esperanto kaj simpatiis kun ĝi, sed nur en 1922 li lernis la lingvon. Tre baldaŭ li komencis verki kaj traduki. Verŝajne lia unua traduko estis la verko La flandra popolo de Hugo Verriest, kiu aperis en 1928 okaze de la Esperanto-kongreso en Antverpeno en la antverpena gazeto De Schelde (Skeldo).
En la unuaj jaroj li verkis sub la pseŭdonimoj Pol Varens kaj Pol Vaerèns. En la Internaciaj Floraj Ludoj en 1936 li gajnis premion por la traduko de Pri nigra reĝo Gaspari de Hilarion Thans. Sed ankaŭ nederlandlingve li verkis, i.a. romanon Twintig jaar vrede (20 jarojn de paco) kaj por la loka gazeto De Klauwaert. Li verkis teatraĵon Het rijzen der groene ster (La leviĝo de la verda stelo), kiu estis disaŭdigata de la belga radio, nederlandlingvaj elsendoj, la, tradukis por la sama radiostacio plurajn teatraĵojn el la germana lingvo.
En la revuo Flandra Esperantisto aperis de li dekoj da poemoj, noveloj kaj aliaj prozaĵoj. En la sama revuo (numero 125, novembro 1939) aperis mallonga biografio kun foto.
Nederlanda lingvo
La nederlanda lingvo estas hindeŭropa kaj ĝermana lingvo.
Ĝi estas la oficiala lingvo de Nederlando, Belgio (en Flandrio kaj Bruselo), Surinamo, Arubo kaj la Nederlandaj Antiloj, kaj dialekte ĝi krome estis parolata en Franca Flandrio. Entute ĝi estas parolata de ĉirkaŭ 24 milionoj da homoj. La oficialan lingvon oni nomas Norma Nederlanda, aŭ Ĝenerala Nederlanda. La nederlandan oni ankaŭ indikas (ne ĉiam korekte) per la flandra (en Belgio), la holanda (speciale en ne-okcidentaj partoj de Nederlando) kaj la basgermana (de historiaj lingvistoj).
Historio
Oni supozas, ke la nederlanda devenas el 700 de kelkaj ĝermanaj dialektoj parolataj en la regiono de la nuna Nederlando, ĉefe de basfranka origino. Normiga procezo ekis en Mezepoko, speciale pro la influo de la burgonja duka kortego en Dijon, poste situanta en Bruselo.
Lingvo
Kiel la platdiĉa lingvo, tiel ankaŭ la nederlanda estis dialekto de la basgermana. Aparta lingvo ĝi iĝis nur ĉirkaŭ 1600, kiam la Biblio estis tradukita en la nederlandan.
La nederlanda estas proksima kuzo de la platdiĉa, frisa kaj la angla lingvoj. Multaj vortoj estas la samaj en la nederlanda kaj la angla. Ekzemple: hand (= mano), wind (= vento), water (= akvo) kaj warm (= varma).
La nederlanda estas la patrino de la afrikansa lingvo de Sud-Afriko. En kelkaj lokoj estas ankoraŭ dialektoj de nederlandaj koloniistoj, ekzemple en Brazilo, kie estas du dialektoj, la plej malnova parolata en Espirito-Santo de idoj de kalvinistaj enmigrintoj kaj la moderna nederlanda parolata en urboj Holambra 1-a kaj Holambra 2-a en ŝtato San-Paŭlo de tiamaj enmigrintoj.
Sintakse, la nederlanda havas vortordon V2, do estas plej simila al la germana.
Eksteraj ligiloj
Dutch 101 Nederlanda lingvo por komencantoj kaj vojaĝantoj (en la angla)
http://en.wikibooks.org/wiki/Dutch Nederlanda lingvo por parolantoj de la angla (de Wikibooks)
Nederlanda-Esperanta-Nederlanda Vortaro
Scheidbare en onscheidbare werkwoorden
Takashi Kamoshida
Takashi KAMOSHIDA (鴨志田 誉, n. ) estas japana futbalisto.
NGC 5598
NGC 5598 (aliaj indikoj — UGC 9209, MCG 7-30-4, ZWG 220.7, PGC 51354) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dunaharaszti
Dunaharaszti [dunaharasti] estas urbo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szigetszentmiklós. La loknomo signifas: Danubo-filika.
Situo
Dunaharaszti situas sur ebenaĵo, laŭ interurba tramo inter Budapeŝto-Ráckeve, laŭ maldekstra bordo de Danubo. Aŭtoŝoseo M0 (ĉirkaŭ Budapeŝto) kaj M5 al Szeged estas ne tro for. La urbo kontaktiĝas kun Budapeŝto.
Historio
Pli frue oni loĝis tie jam en la bronzepoko. Post la turka erao la komunumo senhomiĝis, germanoj refondis ĝin.
La urbo estas ŝatata feriejo. Komence de la socialismo tie komencis konstrui kanalon Danubo-Tiso, sed neniam ĝi finkonstruiĝis.
Litostratigrafio
La litostratigrafio estas la spaca kaj struktura divido de petrounuoj senescepte laŭ sia petrografiaj ecoj. Ĝi apartenas al la bazaj metodoj de la stratigrafio, kiu jam en la fruepoko de la tersciencoj estis evoluigita kaj uzata. La litostratigrafio kaj la difino de la litostratigrafiaj unuoj estas sendependaj de ties kronostratigrafia klasifikado aŭ de la geokronologia aĝo.
Bismarck-turo (Erfurto)
La Bismarck-turo estas belvedero en la Steiger-arbaro je la suda rando de Erfurto.
Priskribo
La 22 metrojn alta turo ebligas panoramon ravan super la urbon kaj estis konstruita laŭ la plano "Götterdämmerung" de Wilhelm Kreis. Identaj turoj omaĝe al Otto von Bismarck sekve troviĝis en multaj lokoj.
Apud la turo troviĝas restoracio hodiaŭ.
Historio
La 23-an de marto 1900 ariĝis amikoj de Bismarck-kolonoj (Bismarcksäulen-Verein) kolektanta monon por la starigo de turo bismarka ankaŭ en Erfurto. Pro granda donacemo la turo estis inaŭgurita jam la 1-an de septembro 1901. Planoj de la kolonordo estis de la dresdena arĥitekto Wilhelm Kreis.
Diference al aliaj urboj estas ankaŭ personaj ligoj de la politikisto al Erfurto. Li estis membro de la Erfurta Unuigparlamento kiu kunsidis en 1850 en la aŭgustenana monaĥejo. Krome li mem konfesis ripozumadi volonte dum migradoj tra la Steiger-arbaro.
Dum GDR-tempo la turo ne estis malkonstruita - kio okazis en aliaj lokoj. Ĝi nur estis alinomita Pacturo. Tamen ĝi kadukiĝis kaj jam ne suprengrimpeblas dum la lastaj jaroj de GDR. En 1999 fondiĝis societo Bismarckturm-Verein 1900 kiu sukcesis restaŭradi la turon kaj ĝian ĉirkaŭaĵon kaj denove igis la turon suprenirebla.
Monumento sur la Riechheimer Berg
Ĉe la ŝtatata ekskursgastejo de sur Riechheimer Berg troviĝas alia liberaera monumento omaĝe al Bismarck, starigita en 1907 kaj reinaŭgurita en 1995.
Scheeßel
Scheeßel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rotenburg (Wümme) de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la metropola regiono Hamburgo, ne al la najbara metropola regiono Bremeno-Oldenburgo, kvankam la regiono situas pli-malpli mezvoje inter Bremeno kaj Hamburgo kaj ekonomie orientiĝas al ambaŭ urboj kaj ties metropolaj regionoj.
Rozkolora Domo
Tiu konstruaĵo situas ĉe la strato Balcarce 50, en Bonaero, antaŭ la historia Placo Majo. Ties karaktera koloro estas roza kaj ĝi estas konsiderata unu el la plej emblemaj konstruaĵoj de Bonaero. Ĝi gastigas la Muzeon de la Casa de Gobierno (registarejo), kun objektoj rilataj al la prezidintoj de la lando. En 1942 ĝi estis deklarita Historia Nacia Monumento.
Historio
Dum supozata klopodo murdi Perón por posta puĉo, la 16-an de junio de 1955 tagmeze, ĉirkaŭ tridek aviadiloj de la ŝiparmeo kaj de la arearmeo bombardadis kaj mitralis la loĝantaron de Bonaero ĉe la Placo Majo, la Rozkolora Domo kaj aliaj lokoj. Tiu atako okazigis ĉirkaŭ 355 mortojn kaj 600 vunditojn kaj antaŭanoncis la postan aperon de la ŝtata terorismo, kiu poste absolute malatentos la popolan suferon por la politikaj celoj. Perón ne estis atingita, ĉar li forestis el la diversaj atakitaj lokoj.
La Rozkolora Domo en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kaj poste la japana pentristo Hokusajo kiuj montras al li laŭvice la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, unue en Azio, kaj poste venas la vico de Fidiaso, kaj poste Maria Sklodovska, kiuj montras al Utnoa la mirindaĵojn de Eŭropo. La venontaj ĉiĉeronoj estas ankaŭ laŭvice unue Akenatono kaj poste Sunĝata Kejta kiuj omaĝas la historian gravon de Afriko. En Ameriko estas unue Nezaŭhtezoma kaj poste Neil Armstrong la ĉiĉerono kiu vidigas la vidindaĵojn de Bonaero:
(14196) 1998 XH59
(14196) 1998 XH59 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Selakto
Selakto aŭ laktosero estas verdeta, acideta likvaĵo, restanta el la lakto post apartigo de kremo kaj kazeo. Ĝi konsistas el 94% da akvo kaj 4-5% da laktozo kaj enhavas preskaŭ nenian grason. Cetere ĝi entenas laktacidon, la vitaminojn B1, B2 kaj B6, kalion, kalcion, fosforon kaj aliaj oligoelementoj, sed antaŭ ĉio 0,6 ĝis 1% da selakt-proteino. Tio estas eksplicite malpli da proteino ol en lakto, kies ĉefa proteino estas kazeino.
Ĉandigaro
Ĉandigaro (panĝabe ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ; hinde चंडीगढ़, IAST Caṇḍīgaṛh; prononco []) estas milionurbo kaj universitata urbo de Barato, kiu havas la statuson de unia teritorio. Mem estante administre sendependa de barata ŝtato, la urbo tamen estas la ĉefurbo por du barataj ŝtatoj, kiuj ambaŭ limas je la urba teritorio: kaj por Panĝabo kaj por Harjano. Al la urbo Ĉandigaro konektatas la satelitaj urboj Panĉkula kaj Mohali - kune ili konsistigas triopon, angle nomatan Chandigarh Tricity.
László Szepessy
László SZEPESSY [lAslO sepeŝi], hungare Szepessy László, Esperante Ladislao Szepessy estis hungara poeto, instruisto kaj ĵurnalisto.
Ĉandigaro
Ĉandigaro estas grava mejloŝtono en la historio de urboplanado, kaj kune kun la planado de la urbo Braziljo, efektivigita de Lucio Costa, estas ankoraŭ la fokuso de viglaj diskutoj inter arkitektoj, urboplanistoj, sociologoj kaj historiistoj.
László Szepessy
Li naskiĝis la 9-an de septembro 1880 en Dombóvár. Li mortis la 1-an de aŭgusto 1915 en Doberdò del Lago.
Biografio
Li frekventis mezlernejojn en Kaposvár kaj Pécs, universitaton en Budapeŝto. Ĝis la 1-a mondmilito li instruis en gimnazio, dume li poemadis kaj redaktadis periodaĵojn. Li eldonis resume 8 poemlibrojn. Li mortis dum batalo en Doberdò del Lago, kiel ĉefleŭtenanto.
Ĉandigaro
Loĝantaro
En la jaro 2008 la unia teritorio havis sume 1 111 000 loĝantojn (en 2001 temis pri proksimume 900 000), kaj la urbo Ĉandigaro mem el ili havis 1 003 000 loĝantoj (en 2001 temis pri malpli ol 809 000). Ĉefaj lingvoj estas la hinda, panĝaba kaj angla. Malpli ol 20 procentaĵoj de ili estas analfabetoj.
Historio
Ĉandigaro estas impona kaj unika planita urbo, kiu naskiĝis post sendependiĝo de Barato. Le Corbusier kaj aliaj planadis la urbon, kiu konsistas el 1 km²-aj kvadratoj, kiel la ŝakluda tabulo. En 1966 la urbo estis oficiale ĉefurbo de la supre menciitaj 2 subŝtatoj.
Klimato
Ĉandigaro havas subtropikan klimaton, kie regas varmegaj someroj, ne malvarmaj vintroj kaj musono, (la lasta daŭaras inter junio-septembro). La temperaturo varias inter -1 °C kaj 41 °C). Jare pluvas 1110 mm.
Makarska
Makarska estas havenurbo de Kroatio, ĉe la adriatika marbordo. Ĝi situas en la historia regiono Dalmatio, kaj estas parto de la moderna provinco Split-Dalmatio. La urbo Split situas en distanco de 60 kilometroj nordokcidente, kaj la urbo Dubrovnik en distanco de 140 kilometroj sudoriente. En 2005 Makarska havis 13 716 loĝantojn. La pitoreska marborda zono ĉirkaŭ la urbo nomatas Makarska Riviera, en komparo al la pli okcidenta, itala-franca mediteranea marbordo Riviero.
Izobutila izobuterato
Izobutila izobuterato aŭ C8H16O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izobuterata acido kaj izobutanolo. Izobutila izobuterato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila izobuterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izobutila izobuterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Iván Markó
Iván MARKÓ, hungare Markó Iván estis hungara baletisto kaj koreografo. Lia edzino estis Judit Gombár. Iván Markó naskiĝis la 1947 en Balassagyarmat kaj mortis la 21-a de aprilo 2022.
Biografio
Iván Markó devenis el juda familio. Li finis la lernadon en Ŝtata Baleta Instituto en 1967, poste li komencis sian dancistan karieron en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Inter 1972-1979 li estis primara dancisto en Bruselo en trupo de Maurice Béjart, dume li ofte gastroladis en Budapeŝto. Poste li fondis novan baletan trupon en Győr, kiun li estris ĝis 1991. En la 1990-aj jaroj, kiel koreografo, li laboris en Jerusalemo, Vieno, Parizo kaj Sidnejo. Li ricevis premion Kossuth en 1983, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
The Killing
The Killing (Murdo) estas nigra filmo de 1956 reĝisorita de Stanley Kubrick kaj produktorita de James B. Harris. Ĝi estis verkita de Kubrick kaj Jim Thompson kaj bazita sur la romano "Clean Break" de Lionel White. En tiu drama filmo stelulas Sterling Hayden, Coleen Gray, kaj Vince Edwards, kaj aperas ankaŭ Marie Windsor, Elisha Cook Jr., Jay C. Flippen kaj Timothy Carey.
Historio
Ludante ŝakon en Washington Square, Kubrick trafis produktoron James B. Harris, kiu konsideris Kubrick "la plej inteligenta, plej kreiva persono kun kiu mi iam venis en kontakto." Ambaŭ formis la Harris-Kubrick Pictures Corporation en 1955. Harris aĉetis la rajtojn de romano de Lionel White nome Clean Break por 10 000 dolaroj. Harris estis venkinta super United Artists en la aĉeto de rajtoj por la filmo, kiu estis interesita en ĝi kiel la venonta filmo por Frank Sinatra. Ili finfine arigis por financado 200 000 dolarojn por la produktorado. Kubrick verkis la scenaron, sed je sugesto de Kubrick, ili dungis la verkiston de nigraj filmoj Jim Thompson por verki la dialogon por la filmo — kiu iĝis The Killing (1956) — pri detale planita ŝtelo kiu rezultas en malsukceso kaj masakro pro perfido de edzino. En la filmo stelulis Sterling Hayden, kun kiu Kubrick estis impresita en The Asphalt Jungle (1950).
Kubrick kaj Harris translokiĝis al Los-Anĝeleso el Novjorko kaj subskribis kun la agentejo de Sam Jaffe fari la filmon, kiu iĝis la unua longa filmo de Kubrick farita de profesiaj teknikistoj kaj laboristoj. La sindikato en Holivudo asertis, ke ili ne permesos, ke Kubrick estu kaj la reĝisoro kaj la direktoro de fotografio de la filmo, kaj tiel veterana kinisto Lucien Ballard estis dungita por la filmado. Kubrick konsentis rezigni sian salajron por la produktado, kiu estis filmita en ĝuste nur 24 tagoj per buĝeto de 330 000 dolaroj. Li kverelis kun Ballard dum la filmado, kaj en unu okazo Kubrick minacis maldungi Ballard post kameradisputo, spite la fakton ke li estis nur 27-jaraĝa tiam kaj 20 jarojn pli juna ol Ballard. Hayden rememoris, ke Kubrick estas "malvarma kaj distema. Tre mekanika, ĉiam memfida. Mi laboris kun malmultaj reĝisoroj kiuj estas tiom bonaj".
The Killing malsukcesis atingi taŭgan elsendon tra Usono; la filmo faris malmultan monon, kaj estis promociita nur en la lasta minuto, kiel dua filmo post la vakera filmo Bandido! (1956). Kelkaj tiutempaj kritikistoj laŭdis la filmon, kaj rezencisto de Time komparis lian kameralaboron kun tiu de Orson Welles. Nuntempe, kritikistoj ĝenerale konsideras The Killing inter la plej bonkvalitaj filmoj de la frua kariero de Kubrick; lia nelinia rakontado kaj klinika plenumado faris gravan influon en postaj reĝisoroj de krimfilmoj, kiel Quentin Tarantino.
Arafura maro
La Arafura maro estas tropika randa maro de la Pacifika Oceano. Ĝi kovras areon de 650 000 kvadrataj metroj, havas averaĝan profundon de 150 metroj kaj maksimuman profundon de 3 680 metroj.
La maro etendiĝas inter la norda marbordo de Aŭstralio sude kaj la insulo Nov-Gvineo norde. Okcidente limas la Timora maro, oriente la Korala maro.
Modifita latina
La velkinta gloro de latino, kiu estis la interlingvo de la Okcidento inter -100 kaj 1700, ade instigas la revon pri nova interlingvo -- ekzemple, Latino sen fleksio, Interlingvao kaj Esperanto, ĉiu estante, plejparte, lingvo novlatina. Estis pli ol 30 tiaj lingvoj novlatinaj.
Zamenhof mem revis kiel knabo pri la restarigo de latino kiel interlingvo. Esperanto esence havas novlatinan vortprovizon interpretita de ruslingvano: plejparte latina laŭ vortprovizo, sed slava laŭ sintakso, ortografio kaj eĉ la signifo de vortoj (ekzemple, la vorto plena estas latina en formo sed slava laŭ signifo).
Novilatin (Blondel)
Novilatin estas nomo de internacia planlingvo prezentita al Delegacio por la alpreno de Lingvo Internacia de franca fizikisto André Blondel. La projekto estas bazita sur klasika latina lingvo, sed kun regula derivado per 61 sufiksoj. Poste li rezignis la projekton kaj pasis al Okcidentalo.
Novum
Novum estas internacia planlingvo proponita de pacifisto Michael Moszczynski el Toronto, Ontario, Kanado, en 1994. Ĝi estas projekto bazita sur latina lingvo.
Patro nia: ''Patre nostre, quis esses in caelis, sanctificerat nomen tuum. Adveniat regnum tuum. Essat voluntas tua, ut in caelo ut etiam in terre. Da nobis hodie panem nostrum diurnarem, et nos ne induca in temptationem, sed libera nos a malo.''
Werner Reinhart
Werner Reinhart (19a de Marto 1884 - 29a de Aŭgusto 1951) estis svisa komercisto, filantropo, amatora ludanto de klarneto, kaj patrono de komponistoj kaj verkistoj, partikulare de Igor Stravinski kaj de Rainer Maria Rilke. Reinhart konis kaj korespondis kun multaj el la grandaj nomoj de la komenco kaj mezo de la 20a jarcento en la eŭropa arta kaj muzika mondo, kaj lia Vilao Rychenberg en Winterthur iĝis internacia renkontiĝejo por muzikistoj kaj verkistoj.
Li estis foje aludita kiel la "Vintertura Mecenaso". Alice Bailly nomigis Werner Reinhart "L'homme aŭs mains d'or" – la viro kun oraj manoj, kaj ŝia portreto de 1920 pri li estas nomata "The Man with the Golden Heart" (La viro kun ora koro). Ankaŭ Oskar Kokoschka pentris sian portreton en 1947.
Werner Reinhart heredis sian riĉon el la negocoj de la familio Volkart, baze en Winterthur, sed li nemiam estis multe engaĝita en la regado de la entrepreno. Reinhart kaj Hermann Scherchen ludis gravan rolon en la formado de muzika vivo de Winterthur inter 1922 kaj 1950, kun emfazo komence en tiutempa muziko, kaj poste en instrumentado en nombraj premieroj kiuj estis tie ludataj. Scherchen estis unu el multaj kiujn Reinhart patronis, ĉefe en la kazo de Scherchen ĉar li devis pagi kompenson al almenaŭ kvin eksedzinoj.
Stammham (apud Ingolstadt)
Stammham estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichstätt kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Masaya Saito
Masaya Saito (斎藤 雅也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC kaj Sony Sendai.
Hibrida svarmo
Hibrida svarmo estas populacio de hibridoj kiu estas postvivinta la komencan hibridan generacion, kun reproduktado en naturo inter la hibridaj individuoj kaj rekruciĝado kun la gepatraj tipoj. Tia populacio estas alte variebla, kun la genetikaj kaj fenotipaj karakterizaĵoj de individuoj larĝe intervalantaj inter la du gepatraj tipoj. Hibridaj svarmoj do malklarigas la limon inter parencaj taksonoj.
Hibridaj svarmoj okazas kiam la hibrido estas vivipova kaj almenaŭ tiel forta kiel siaj gepatraj tipoj; kaj ne estas bariero por kruciĝado inter la hibrido kaj la gepatraj tipoj. Svarmoj ne povas okazi kiam unu el tiuj kondiĉoj ne estas plenumita : se la hibrida tipo havas malaltan vivipovon, ĝi ne povas subteni sin mem escepte de plia hibridiĝo de la gepatraj tipoj, rezultante en hibridan populacion de malalta variebleco. Aliflanke, se hibridoj estas fortaj sed ne povas rekruciĝi kun gepatraj populacioj, la rezulto estas hibridospeciiĝo, kiu, krom la kontribuo de novaj hibridoj, disvolviĝas sendepende de ĝiaj gepatraj tipoj.
Orjaĥovo
Orjaĥovo (bulgare: Оряхово, angle: Oryahovo) estas havenurbo ĉe la dekstra bordo de Danubo en norda Bulgario. Ĝi situas malsupre (oriente) de la enfluo de Ogosto en Danubon. En 2022 ĝi kalkulis 4 799 loĝantojn.
Situo
Orjaĥovo situas 190 km nord-oriente de Sofio kaj 75 km norde de Vraca. Male al la aliborda rumana urbo Bechet ĝi situas rekte ĉe Danubo kaj posedas havenon. Laŭ alto la urbo etendiĝas de 30 m super marnivelo (ĉe Danubo) ĝis 226m. Je 95 km oriente estas la sekva iom granda urbo ĉe Danubo, Nikopol.
La haveno servas ne nur la pramon al la alia riverbordo, sed ankaŭ la trafikon laŭlonge de Danubo.
Al aŭta trafiko servas la bulgaraj vojoj 11 (orienten kaj sud-okcidenten) kaj 15 (okcidenten). La pramo atingas la rumanan nacian vojoj DN 55, kiu iras norden al Craiova.
Komunumaj partoj
Al la komunumo Orjaĥovo apartenas krom la urbo jenaj vilaĝoj: Selanovci, Leskovec, Galovo, Ostrov, Gorni Vadin kaj Dolni Vadin. Ĉiuj situas oriente de la urbo, ĉe aŭ ne tro malproksime de la Danubo.
Insulo Esperanto
Insulo Esperanto, granda je 180 hektaroj, situas ĉ. 5 km oriente de la urbo, proksime de vilaĝo Leskovec (survojo al Nikopol). La 1-an de septembro 1930 la urbestraro de Orjahovo oficiale nomumas la duan plej grandan insulon en Danubo je la nomo "Esperanto".
La insulo estas neloĝata, kovrita de arbaro. La rivera brako inter ĝi kaj la bulgara riverbordo estas nur kelkdek metrojn larĝa, foje malpli; la pliparto de la rivero fluas aliflanke.
Sur la vidalvida riverbordo situas loko por ripozo kun strando, parko kaj restoracio. En 1933 oni finkonstruas tie turisman domon "Esperanto". La areo ankaŭ estis nomita Esperanto, ĉar ĉi tie en 1937 okazis Universala Kongreso de Esperanto.
Vidu ankaŭ
Esperanto (insulo en Danubo)
Tihamér Nemes
Tihamér Nemes [nemeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nemes Tihamér estis hungara inventisto, inĝeniero. Li estis pioniro de la hungara kibernetiko. Tihamér Nemes naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Kefiro
Kefiro estas ŝaŭma trinkaĵo en Kaŭkazio, produktata el bovina, kaprina aŭ alia mamula lakto kaj acidigita per speciala fermento (kefirfungo), sed tiu ne miksiĝas en la kefiron.
Die Abderiten
Die Abderiten (eo: La Abderanoj) estas satira romano de Christoph Martin Wieland, kiu aperis en la revuo Der Teutsche Merkur dum la jaroj 1774 ĝis 1780 kiel seriaĵo. En ĝi Wieland primokas la naivecon de siaj eturbaj samtempuloj el liberaj regnaj urboj.
Abderano estas nomo por stulta naivulo. Ĝi estas deduktebla de la antikvagreka urbo Abdero, kiu ja estis hejmurbo de tiaj eminentuloj kiel Demokrito kaj Protagoro, tamen jam je la antikvaj grekoj akiris la fifamon de naivulejo.
La opinio ankaŭ de samtempuloj de Wielands, ke li priskribas la cirkonstancoj de sia hejmurbo Biberach, tuŝas nur la eksteraĵon. Laŭenhave temas plejparte pri historioj kolportitaj de antikvaj komediopoetoj kaj satiristoj pri la Abdero, kiu en antikva Grekujo validis kiel urbo, kies urbanoj faras ĉion necele kaj malsukcese. Eble Wieland havis enmense kelkajn karakterojn el Biberach, sed tiajn oni estus trovanta sendube en ĉiu alia urbeto: Wieland prezentas kvazaŭ „kosmopolitisman“ abderanecon, stultecon, kiu ĉiuepoke estas trovebla inter la homoj je ĉiuj lokoj. Estas elstarigenda la amaspsikologia dimensio de lia romano, kiu estas tre antaŭa al la sociologiaj kaj psikologiaj konoj de lia epoko.
La romano aperis en la revuo Der Teutsche Merkur eldonita de Wieland de 1774 ĝis 1780 kaj inspiris multajn imitantojn, i. a. August von Kotzebue, Friedrich Dürrenmatt, Richard Strauss kaj Peter Ustinov.
NGC 5599
NGC 5599 (aliaj indikoj — UGC 9218, MCG 1-37-10, ZWG 47.30, IRAS14213+0647, PGC 51423) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jürgen von Alten
Jürgen Claus Eugen von Alten (naskiĝinta la 12-an de januaro 1903 en Hanovro; mortinta la 28-an de februaro 1994 en Lilienthal) estis germana aktoro, scenaristo kaj filma reĝisoro.
Kelvenne
Kelvenne estas insulo de lago Päijänne en komunumo Padasjoki en provinco Päijät-Häme en Nacia Parko de Päijänne. La insulo estas proksimume 7,7 km longa kaj vere mallarĝa. Kelvenne estas konata boata ekskursa insulo. En Kelvenne estas almenaŭ du lagetoj. Oni diras, ke Kelvenne estas koro de la nacia parko. Kelvenne estas terspina insulo. Tute Kelvenne estas naturkonservada areo kaj estas en areo de Reto Natura 2000.
En 1960-aj jaroj oni planis, ke en Kelvenne estu fondita libertempa centro.
Aba Sebestyén
SEBESTYÉN Aba [pr. ŝebeŝtje:n] estas rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Braŝovo la 8-an de decembro 1973.
Kariero
Sebestyén debutis en la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş en 1996, poste li ludis en la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satu Mare kaj en la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea. Ekde 2002 li ludas denove en Târgu Mureş.
Andreu Nin
Andrés NIN i PÉREZ (naskiĝis la en Vendrell, Taragono, mortis la  en Alcalá de Henares), ĉefe konata kiel Andreu NIN, estis hispana politikisto kaj sindikatisto. Nin, kiu krome laboris kiel instruisto kaj ĵurnalisto, estis fondinto de la Laborista Partio de Marksista Unuiĝo (POUM) kaj iĝis unu el la ŝlosilaj figuroj de la marksismo revoluciema de la unua duono de la 20a jarcento en Hispanio. Li malaperis (estis malaperigita) dum la daŭro de la Hispana Enlanda Milito, post esti arestita fare de la aŭtoritatoj respublikaj kie hegemoniis la regado de komunistoj.
Unuaj jaroj
Spite malriĉa deveno — li estis filo de ŝufaristo kaj kamparanino—, danke al gepatraj klopodoj kaj al propra inteligento li sukcesis iĝi instruisto kaj translokiĝi al Barcelono tuj antaŭ la Unua Mondmilito. Kvankam li instruis dum ioma tempo, en laika kaj liberecana lernejo, tuj dediĉis sin al ĵunslismo kaj politiko.
En 1911 li aliĝis al la katalunisma federisma movado, sed la tiama socia konfliktaro evoluigis rapide al klasbatalaj idearoj. La jaro 1917 estis ŝlosila por lia vivo: okazintaĵoj kiaj ĝenerala striko de aŭgusto, la Rusia revolucio aŭ la luktoj inter la barcelonaj dungistaro kaj sindikatoj, ĉefe la Confederación Nacional del Trabajo (CNT), markis lin profunde. Li dekomence aliĝis al la Partido Socialista Obrero Español (PSOE), sed tuj li ŝanĝis al la revolucia sindikatismo kaj aliĝis al la CNT, en kiu post ĉeesti en la dua kongreso de 1919, li defendis ĝisn eniron en la Komunistan Internacion kaj anstataŭis kiel ĝenerala sekretario de la Nacia Komitato Evelio Boal, kiu estis estinta murdita. En novembro de 1920 la propra Nin suferis atencon fare de la tiel nomita Liberaj Sindikatoj (fare pafistoj dungitaj de la barcelona dungistaro) kiu preskaŭ mortigis lin.
Politika agado
En la nacia kunsidp de la CNT okazinta en Ilerdo la 28an de aprilo de 1921, li estis elektita kiel unu de la delegitoj kiuj estis senditaj al Moskvo al la kongreso de la Tria Internacio kaj al la fonda kongreso de la Ruĝa Sindikata Internacio (Profintern) kun Joaquín Maurín, Hilario Arlandis kaj Jesús Ibáñez; kaj iĝis ŝlosila figuro de ambaŭ internacioj (la CNT estis abandoninta la Komunistan Internacion en 1922). Tamen, dum sia veturo en Moskvo li ekadmiris la rusian revolucion, post kio li abandonis la anarkiismon kaj fariĝis komunisto. Nin, kiu ĉeestis ankaŭ al la dua kongreso de Profintern, loĝis dum ioma tempo en Moskvo, epoko en kiu unue li laboris por Nikolaj Buĥarin, kaj poste li iĝis sekretario de Leo Trocki, unu el la bolĉevikaj estroj dum la revolucio. Danke al laborposteno en Profintern, Nin povis viziti Francion, Italion kaj Germanion. El 1926, li apartenis al la nomata «Maldekstra Opozicio» estrita de Trocki, kiu oponis kontraŭ la ascendo de Josif Stalin ene de la Komunista Partio de Sovetunio, pro kio Nin devis abandoni Sovetunion en 1930.
Li ekregis la rusan kaj poste produktos gravajn tradukojn al la kataluna lingvo, de verkoj konsideritaj klasikaj, el rusaj romanistoj de la 19a jarcento. Reveninte al Hispanio, Nin ludis gravan rolon en la formado de grupo de trockisma tendenco (bolŝeviko-leninisto), nome la Izquierda Comunista de España (ICE, Komunista Maldekstreo de Hispanio), en majo de 1931. La ICE tuj iĝis un grupo aliĝinta al Internacia Maldekstra Opozicio kaj li ekpublikigis la gazeton El Soviet. Tamen, kvankam li disponis el kelkaj elstaraj aliĝintoj, la Izquierda Comunista estis grupo tro malgranda kaj ne havis realan influon en la politika vivo hispana. Kvankam ĝi estis konsiderata trockisma partio opozicianta al Stalino, el sia ekzilo en Norvegio Trocki mem akre kritikis ties politikan direkton.
Andreu Nin, Juan Andrade kaj aliaj estontaj gvidantoj de la POUM forlasis la Hispanan Komunistan Partion (HKP) por starigi partion nomatan Komunistan Maldekstron, sin bazinte sur tezoj de la trockiista kontraŭstaro. Tamen, ili rompis kun Trockij, kiam tiu ĉi ordonis al ili fari "enigismon" en la Socialistan Partion, por ke ili formu ene de ĝi revolucian frakcion. Anstataŭ obei lin, ili decidis en 1935 kunfandiĝi kun la partio Laborista kaj Kamparana Bloko' (katalune: Bloc Obrer i Camperol, nome antikva kataluna federacio de la Komunista Partio, kiu rompis kun tiu ĉi dum la superrego de la "maldekstrega" tendenco en la Kominterno, ĉefe ĉar ĝi ne konsentis la aferon pri la "ruĝaj sindikatoj" kaj la katalunan nacian demandon), gvidata de Joaquim Maurín. La Kataluna Komunista Partio, gvidata de Jordi Arquer (kiu ĉiam sin tenis sendependa de la HKP, ĉefe pro katalunnaciismo), unuiĝis kun ambaŭ organizaĵoj por starigi la POUM-n komence de la jaro 1936. Tamen pri iuj aferoj (ĉefe la kritiko al la stalinismo) la POUM sintenis simile al Trocki –sed ankaŭ al Marceau-Pivert ekzemple.
Nin estis nomumita membro de la plenumkomitato de la nova partio kaj direktoro de ĝia publikaĵo, La Nueva Era (La nova erao); la venontan jaron li estis elektita ĝenerala sekretario de POUM. En majo 1936 li estis annkaŭ elektita ĝenerala sekretario de la sindikato Federación Obrera de Unidad Sindical (FOUS), kiu gravis almenaŭ en la katalunaj provincoj de Ilerdo, Gerono kaj Taragono.
Hispana Enlanda Milito
Post la eksplodo de la enlanda milito, Andrés Nin iĝis la maksimuma estro de la POUM. Ĝis julio de 1936 la partio estis havinta limigitan publikan vivon en la kataluna politiko, kaj eĉ malpli en la cetero de Hispanio. Tamen, el tiu momento Nin kaj aliaj estroj de al POUM ekkoniĝis ekster ties tradiciaj devenejoj, kaj ofite parolis publike.
Nin post formi parton de la kataluna ekonomika konsilantaro Consell d'Economia de Catalunya inter aŭgusto kaj septembro 1936, la 26an de septembro Nin estis nomumita Konsilisto pri Justico de la Generalitato de Katalunio. La 14an de oktobro 1936 li dekretis la kredon de la Popolaj Tribunaloj. La agado de Nin kiel Konsilisto pri Justico estis sufiĉe disputata. Dum tiu epoko, Nin nomumis kiel akuzisto iaman kvazaŭpafisto kiu dum la juĝoj kondutis kvazaŭ bravulaĉo. Dum tiuj monatoj la eksterjuraj ekzekutoj pluokazis, kaj ŝajne Nin ne reagis. Kiel la historiisto Hugh Thomas asertas, "Nin ne karakteriziĝis pro humanaj sentoj rilate al la «burĝaro»". Ankaŭ la milicanoj de POUM kontribuis al la subpremado de faŝistoj kaj "malamikoj de la popolo". Aŭtune, Nin proponis al la prezidento de la Generalitato, nome Lluís Companys, la eblon akcepti kiel rifuĝinto Leon Trocki, kiu tiam devis eliri el Norvegio pro soveta premaro. Tio ne plaĉis al la komunistoj de la Partit Socialista Unificat de Catalunya (PSUC), kiu same partoprenis en la registaro de la Generalitato. La 24an de novembro la PSUC faris al la CNT proponon pri nomumado de nova registaro de la Generalitato, kiu inkludis la eliron de Nin kiel Konsilisto pri Justico. Multaj anarkiistoj ne multe aprezis Nin, kiu estis konsiderata iel perfidinto al la CNT, pro kio ili traktis tion kiel konflikto inter marksistoj. Andrés Nin pluis en la posteno ĝis la 16a de decembro, kiam li estis elpostenigita pro la ŝanĝo de la konsilantaro. Laŭ Nin mem rakontis poste en sia demandaro, Josep Tarradellas avertis al li pri la danĝero kiu venos al la POUM kaj al ties estroj.
Dum la printempo de 1937 la polico respublika ekhavis supozitan leteron verkita de Nin al Francisco Franco, laŭ kiu la trockismeca estro apogus planon de insurekcio de la kvina kolono madrida; la letero, reale falsaĵo fare de la soveta NKVD, konstituis unu de la ĉefaj akuzaĵoj kontraŭ Nin. Post la Majaj Tagoj de Barcelono, la komunista kampanjo kontraŭa al la POUM intensiĝis. Ties estroj estis malferme akuzitaj kiel faŝistoj kaj komplotantoj kun Franco. Jam la 28an de majo la komunista permaro atingis ke la aŭtoritatoj malpermesu la cirkuladon de la gazeto de al partio, nome La Batalla (La batalo).
La 14an de junio la ĝenerala direktoro de sekureco, la kolonelo Antonio Ortega Gutiérrez, komunikis ke la estro de la soveta NKVD en Hispanio, nome Aleksander Orlov, indikis al li ke oni arestu ĉiujn la estrojn de la POUM. Tamen la ĝenerala sekretario de la PCE, José Díaz Ramos, montris profundan malemon. Li kritikis tiun ideon kaj kontraŭis la reprezentanton de la Komintern en Hispanio, Victorio Codovilla. Díaz kritikis ke la sovetunianoj agadas en Hispanio kiel eksterlandaj agentoj. La ministro, kiu estis la komunisto Jesús Hernández, parolis rekte kun Orlov pri tio. La estro de la NKVD asertis ke ekzistis pruvaron kiu rilatigis la trockisman partion kun la frankisma spionaro, kaj ke necese la registaro ne havu konon de tiu plano ĉar la ministro pri internaj aferoj, nome Julián Zugazagoitia, estas amiko de kelkaj el la estroj de la POUM. La 16an de junio la respublikaj aŭtoritatoj fermis la sidejon de la POUM en la Hotelo Falcón, kaj la estraro de la partio estis arestita de la polico. Laŭ la atesto de Julián Gorkín, la polico respublika estis akompanata de du eksterlandanoj, kiuj laŭ suspekto de Gorkín estis agentoj de la soveta sekreta servo. Andrés Nin estis separata de la cetero de la estraro de la partio, kiel Julián Gorkin kaj José Escuder, kiuj estis enprizonigitaj de Madrido kaj Barcelono. Post esti separata de la aliaj, Nin malaperis.
Polemiko pri lia morto
Nin estis portita al Alcalá de Henares, proksime de Madrido; tie estis grava bazo de la sovetoj en la respublika Hispanio. En marto de 2008 troviĝis hazarde komunan fosejon kun restaĵoj de kvin homaj korpoj de la epoko de la enlanda milito. Tiam oni indikis ke eble unu de la korpoj estis de Andreu Nin, malaperinta el la somero de 1937. Poste oni asertis ke Andrés Nin suferis pridemandaron kaj torturon dum la tagoj post sia aresto. Hugh Thomas asertas ke Nin estis translokigita aŭte el Barcelono, kaj poste alportita al la Katedralo de Alcalá de Henares, kiu funkciis kiel prizono privata de la soveta NKVD. Kelkaj asertas ke li mortiĝis en Alcalá de Henares. Tamen, kelkaj detaloj pri lia morto, ĉu li suferis torturojn aŭ ne antaŭ sia ekzekuto, restas neklarigita. Laŭ Paul Preston, eble Nin estis mudita la 22an de junio pere de senhaŭtigo, pro ordono de Orlov. Multajn jarojn poste, Orlov, post ekzilo en Usono, klopodis senkulpigi sin pri la morto de Nin kaj kulpigis pri tio supozitan sovetan agenton, nome "Bolodin", kiu estus veninta intence el Sovetunio. Tamen, ne estas pruvaro pri ties ekzisto. Estas malmultaj duboj ĉu la ordono de ekzekuto de Nin venis el Moskvo. Siaflanke, Thomas asertas ke eble li estis murdita en la parko de El Pardo, ĉe Madrido, sed la fina destino de liaj restaĵoj plu estas mistero.