cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mara Salvatrucha
Mara Salvatrucha (ankaŭ MS-13, MS aŭ nur Mara) estas nocio, kolekta nomo por multaj krimaj bandoj, kiuj agadas en norda kaj meza Ameriko. Iliaj membroj venas el latina ameriko, ilia originala lando estas Salvadoro. Mara Salvatrucha estas tre agresema kaj perfortema el inter la krimbandoj. Ilia membronombro estas kalkulita je 50.000 ĝis 100.000.
Tarapoto
Geografio
Tarapoto situas ĉe piedoj de Andoj. Cajamarca troviĝas 223, Pucallpa 253, Trujillo (Peruo) 297, Chimbote 312, Chiclayo 372, Iquitos 526, Sullana 529, ’’’Limo’’’ 543, Callao 546, Huancayo (urbo) 559, Chincha Alta 697, Ica (urbo) 769, Cusco 859, Juliaca 1155, Arequipa 1157, Tacna 1380 km.
Mara Salvatrucha
La fondiĝo de Mara Salvatrucha (MS-13) okazis komence de la 1980-aj jaroj en Seoul International Park, ludejo en Los Angeles, kiu situas ĉe angulo de San Marino kaj Irolo Street. Ĝin fondis infanoj kaj junuloj por protekti la sammembranojn kontraŭ la rivalaj bandoj. Post sukceso de tiu protekta agado, la bando disvastigis sian agadon al pli perfortaj, punendaj agadoj, kiel drog-disvastigo, prirabo, ŝtelo, devigo, homkomerco, kontraŭleĝa enmigrado, monlavado, murdo, prostituinigo, mistraktado, kontraŭleĝa komercado, pagigo por protekto, homforkapto, armil-komercado.
Rivalaj bandoj al ĝi estas Beltrán-Leyva Cartel, Juarez Cartel, Los Negros, Los Zetas, Sombra Negra, Tijuana Cartel, 18th Street Gang.
Tarapoto
Historio
Tarapoto estis fondita en 1782 fare de hispana episkopo. En laguno oni kultivis Taraputus-palmojn, kiu donis la loknomon.
Ekonomio
En Tarapoto la ĉefokupoj estas turismo, komercado, agrikulturo kaj la malpermesita, tamen flora kokafolioj.
Klimato
Tarapoto havas tropikan klimaton. La jara averaĝa temperaturo varias inter 21-31 °C. Jare pluvas po 1161 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, plej ofte en marto kaj aprilo, plej malofte en julio.
Trafiko
Tarapoto havas enlandan flughavenon. Ŝoseo trairas la urbegon. Precipe motorizitaj rikiŝoj trafikas en la urbego.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj mankas en Tarapoto,sed la apudaj montaraj pejzaĝoj kun akvofaloj, flaŭro kaj faŭno tiras la turistojn.
La Cenerentola
La Cenerentola, ossia La bontà in trionfo (Cindrulino, aŭ Bono venka) estas opero el ĝenro dramma giocoso en du aktoj de Gioachino Rossini. Ties libreto estis verkita de Jacopo Ferretti, baze sur la ferakonto Cindrulino de Charles Perrault. Tiu opero estis unuafoje ludata en Romo, nome en la Teatro Valle en la 25a de Januaro 1817.
Laveissière
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Valagnons.
La Cenerentola
Referencoj
Notoj
Llullaillaco
Llullaillaco aŭ Jujajjako estas dormanta stratovulkano ĉe la limo de Argentino (Salta Provinco) kaj Ĉilio. Ĝi kuŝas en la Puna de Atacama, nome regiono de tre altaj vulkanaj pintoj sur alta altebenaĵo ĉe la Atakama Dezerto, unu el la plej sekaj lokoj en la mondo. Ĝi estas la dua plej alta aktiva vulkano en la mondo post Ojos del Salado.
Miles City (Montano)
Miles City estas urbo en la orienta parto de la usona ŝtato Montano. Ĝi estas la ĉefurbo kaj plej granda urbo de Kantono Custer.
Llullaillaco
Llullaillaco estis konstruita dum du diferencaj fazoj en la Plejstoceno-Holoceno fare de dacitaj lafofluoj. La plej malnovaj rokoj estas ĉirkaŭ 1.5 milionoj da jaroj malnovaj. Antaŭ 150,000 jaroj, la vulkana sudorienta flanko falis kaj generis terglitan lavangon kiu atingis tiom for kiom ĝis 25 km el la pinto. La plej jundatitaj rokoj estis erupciitaj antaŭ 5,600 ± 250 jaroj el la pinta regiono, sed informoj de historia aktiveco ekzistas el la 19a jarcento.
Miles City (Montano)
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Llullaillaco
La unua registrita grimpo de la monto okazis en 1950, sed oni trovis spurojn de pli fruaj grimpoj, kaj nombrajn arkeologiajn lokojn sur la monto kaj ĉe ties deklivoj. Kun arkeologia loko ĉe la pinta regiono, Llullaillaco estas la plej alta arkeologia loko en la mondo. Tie, en 1999, oni trovis la mumigitajn restaĵojn de tri infanoj, konataj kiel Infanoj de Llullaillaco. Oni supozas ke temas pri restaĵoj de homaj oferoj.
Komunumoj de Dordogne
Jen listo de la 557 komunumoj de la franca departemento Dordogne laŭalfabete. (CAP) Kunurba komunumo de Périgueux, kreita en 2000.
Az Zintan
Az Zintan (aliaj formoj estas Az aŭ Ez aŭ Al Zintan aŭ Zintan aŭ Zentan, plej ofte Az Zintan), (arabe الزنتان) estas urbo en nordokcidenta Libio situante ĉirkaŭ 160 km sudokcidente de Tripolo.
En 2011, ties loĝantoj partoprenis en la protestoj kontraŭ la subprema registaro de Gadafi. Poste ili partoprenis en opozicio al islamistoj en la Dua Libia Enlanda Milito.
Albeno (Sud-Afriko)
Albeno ( angle : Albany ) estis distrikto en la sud-afrika Orienta Kablando. Graham-Urbo (Grahamstown) estis tradicie la administra ĉefurbo, kultura centro kaj plej granda urbo de la Albena Distrikto. La areo antaŭe estis konata kiel la "zuurveld" (acida kampo) de migrintaj buraj terkultivistoj en la malfrua 18-a jarcento, kaj ĝi situis proksime de la limo inter la Kabkolonio kaj la tradiciaj kosaj teroj en la oriento. La britaj pioniroj de 1820 estis agemaj por koloniigi kaj terkultivi la distrikton kaj donis al ĝi iu el ĝia karakteriza loka kulturo. La ANC-registaro kunfandis Albenon kun la granda kosa urbeto de Alice kiel municipa areo de Kakadu-Distrikto.
Historio
Generalo Jacob Glen Cuyler, la "landodrosto" (distrikta magistrato) de la Distrikto Ujtenhage, nomis la areon inter la Dimanĉo- kaj Fiŝo-riveroj "Albany" laŭ Albeno en lia hejma Novjorko. Albeno iĝis la celo por la pioniroj de 1820 de la novaj britaj mastroj de la Kabkolonio. Ĝi akceptis unu el la plej grandaj ondoj de britaj enmigrintosetlantoj al Sudafriko, kaj la evoluo de Albeno estis mejloŝtono en la formado de la brit-afrikaj homoj. Graham-Urbo, Bathurst, kaj Port Alfred iĝis gravaj vilaĝoj en Albeno sekvante la alvenon de la pioniroj de 1820.
Demografio
Kun la escepto de Alice-Urbeto, la regiono estas superrege brit-afrika kaj bura (471 844 loĝantoj - ekskludante tiuj kiuj ne estas registritaj en vilaĝoj aŭ urboj). Tiu aspekto ofte estas nerimarkita, ĉar kiel tutaĵo la orient-kablanda loĝantaro estas superrege kosa.
Geografiaj karakterizoj
La distrikto estas parto de la kampara landinterno preter Port Elizabeth. Albeno ekologie ege gravas pro sia unika indiĝena vegetaĵaro, konsistanta el abundaj kaj albenaj veprejoj. Tiuj ĉi konstituas ekoregionon kaj biodiverseco-varmpunkton de densa arbustaro, enhavante multajn endemiajn specio. Botanike ĝi estas parto de la pli granda Kablanda Flaŭra Regiono.
Erika Szabó
Erika Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Erika estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Albeno (Sud-Afriko)
Geografiaj karakterizoj
La marborda zono estas mezvarma, vintra-pluva areo, kun jaraj precipitaĵoj de 500 ĝis 700 mm kaj supre. Pli fore en la landinterno, la tereno estas plejparte seka karuo kaj herbejoj kun grandaj komercaj bienoj. Malgraŭ la aridaj landinternoj, la Dimanĉa kaj Fiŝa riveroj subtenas ampleksan irigaciitan terkultivadon. Ili estas provizitaj per akvo de la Oranĝo.
Erika Szabó
Erika Szabó naskiĝis la  en Dabas (laŭ alia informo en Budapeŝto).
Biografio
Erika Szabó jam ricevis serian rolon en la televizio antaŭ la maturiĝo. Ŝia akiris negocistan diplomon en Ĝenerala Entreprenista Altlernejo en Budapeŝto, poste muzikaktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2015. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Péter Forgách, Géza Hegedűs D kaj László Marton (reĝisoro). Ekde 2016 ŝi estas membro de Teatro Thália (Budapeŝto), sed ofte ŝi havas rolojn en Gaja Teatro. Ŝi ricevis premion en 2014. Ŝi edziniĝis en 2020.
Albeno (Sud-Afriko)
Kulturo
Graham-Urbo daŭre estas grava kultura centro. Ĝi estas hejmo al la Nacia Arto-Festivalo kaj al la Rhodes-Universitato (nomita laŭ Cecil Rhodes, grava sed kontestita kolonia politikisto de la brit-afrika historio). Tiu universitato estas la aŭtoritato pri la sud-afrika angla lingvo. La urbo, fondita de John Graham en 1812, estis tradicie la ĉefurbo de la Albena Konsilantaro.
Sovetsko (Sovetska distrikto, Krimeo)
Sovetsko (antaŭ la jaro 1944 nomata Iĉki,, , ) estas urbotipa loĝloko en la nord-orienta parto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio), administra centro de la Sovetska distrikto. La historia krime-tatara nomo İçki laŭvorte signifas "interna".
En la loĝloko loĝas ĉirkaŭ 11 mil homoj (plejparte rusoj kaj ukrainoj, estas ankaŭ krime-tataroj, bulgaroj, armenoj k.a.).
En Sovetsko estas kelkaj negrandaj industriaj entreprenoj, ĉefe rilataj al prilaborado de la produktoj de agrikulturo. Tra la loĝloko pasas la fervoja linio Kerĉo-Ĝankojo.
En Sovetsko estas 3 mezlernejoj (unu - kun la instruado en la krime-tatara lingvo), teĥnika lernejo, distrikta hospitalo, muzik-lernejo, 2 bibliotekoj.
5079 Brubeck
5079 Brubeck estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona (kalifornia) komponisto kaj pianisto de ĵazo David Warren Brubeck.
Bálint Báldy
Bálint Báldy [bAldi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Báldy Bálint estis hungara bredisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Bellosics ĝis 1933. Bálint Bellosics naskiĝis la en Baja, li mortis la  en Baja (kelkaj datenoj mencias aliajn mortolokojn!).
Biografio
Bálint Báldy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1919. Post la diplomo li estis agronomia respondeculo en privata bieno. Inter 1927 kaj 1960 li estis inspektoro de faklernejo pro kortobirda bredado en Gödöllő. Intertempe la lernejo transformiĝis al eduka bieno, poste instituto kaj ekde 1936 li gvidis ĝin. Li ofte akiris spertojn eksterlande. Li disvastigis la artefaritajn kovejojn kaj similajn instakaĵojn. Li okupiĝis ankaŭ pri bredadoj de fiŝoj, abeloj kaj bestoj kun feloj. Li ricevis premion en 1954, premion Kossuth en 1960.
Kamaran
Kamaran-insulo (كمران) estas granda insulo de Jemeno en la Ruĝa Maro. La insulo havas surfacon de 108 km² (longas 18 km kaj larĝas 7 km) kaj situas en strategie grava loko ĉe la suda fino de la Ruĝa Maro. Aliaj fontoj donas surfacan areon de 57 ĝis 207 207 km². Ĝi situas en malprofunda akvo sur kontinenta breto de la Arabia duoninsulo, kun koralaj rifoj. La insula teritorio apartenas al Jemeno kaj estas parto de ties provinco Hadramaut.
Historio
Kamaran estis okupita dum longa tempo fare de la portugaloj, la Osmana Imperio okupis ĝin en la 19-a jc. kaj uzis kvarantenan stacion por muslimaj pilgrimantoj al Mekao.
En junio de 1915, dum la Unua Mondmilito, la Brita imperio okupis la insulon per trupoj el Adeno. La Traktato de Lausanne de 1923 ĉesigis la posedrajton de la Otomana imperio kaj donis nebulajn formulojn pri estonto de la insulo. Britio plu retenis la insulon sub sia okupado, administris ĝin el Kolonio de Adeno. En 1949, Britio deklaris, ke guberniestro de Adeno estas same guberniestro de Kamaran. La insulo do ne iĝis parto de la la kolonio.
La 30-an de novembro 1967, Kamaran iĝis parto de la Popola Demokrata Respubliko de Jemeno (Suda Jemeno), sed iĝis okupita fare de la Jemena Araba Respubliko (Norda Jemeno) en 1972 kaj iĝis parto de la unuiĝinta Jemeno en 1990.
NGC 4869
NGC 4869 (aliaj indikoj — MCG 5-31-65, ZWG 160.225, DRCG 27-105, PGC 44587) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ellen Churchill Semple
Ellen naskiĝis en Louisville, Kentukio, la plej juna de kvin filoj de Alexander Bonner Semple kaj Emerine Price. Ŝi estas asociita ĉefe kun verkoj en antropogeografio kaj mediprotektismo.
Per serio de libroj kaj artikoloj disvastigis kelkajn aspektojn de la verkaro de la germana geografo Friedrich Ratzel al la angloparolanta komunumo. Fakuloj ofte atribuas al Semple rimarkindan intereson en la media determinismo, nome teorio kiu asertas, ke la fizika medio, pli ol la sociaj kondiĉoj, determinas la kulturon; tamen ŝia posta verkaro nuancigis la mediajn influojn anstataŭ la determinisma efiko de la medio super la kulturo, montrante pli ampleksan malkonsenton de fakuloj kun la media determinismo post la Unua Mondmilito.
Semple studis en la Vassar College kaj en la Universitato de Lepsiko. Ŝi profesoris en la Universitato de Ĉikago kaj la Universitato Clark. Ŝi mortis en West Palm Beach, Florido. La bazlenrejo Ellen C. Semple en Louisville portas tiun nomon honore al Semple. Ŝi estis entombigita en la nacia tombejo de Cave Hill en Louisville.
Bill Chase
Bill Chase (20a de oktobro 1934 – 9a de aŭgusto 1974) estis usona muzikisto per trumpeto kaj estro de la rokĵaza bando Chase.
Lia familio estis italdevena kaj lia patro trumpetisto mem.
Lia komenca albumo estis Chase de Aprilo 1971. Lia plej konata muzikpeco estis "Get It On". Oni vendis 400,000 kopiojn el tiu. Lia dua albumo Ennea aperis en Marto 1972; la albuma titolo estas la greka vorto por naŭ, reference al la naŭ bandanoj. Ĝi ne estis tiom bone akceptita kiel la unua. Chase reaperis en 1974 per la publikigo de Pure Music, sia tria albumo. Li mortiĝis pro aviadila akcidento dum la veturoj al spektakloj kune kun aliaj bandanoj.
Diskaro
1957 Berklee Jazz in the Classroom Vol.1
1958 Maynard Ferguson – Swinging My Way Through College (Roulette R25058)
1958 Maynard Ferguson – Message From Newport (Roulette RE116)
1958 Maynard Ferguson – Trumpets Out Front (Jazz Vogue VJD567)
1958 Stan Kenton – Standards in Silhouette (Capitol ST 1394)
1958 Stan Kenton – Live At Barstow (Status DSTS1001)
1959 Woody Herman – Live At Monterey (Atlantic 1328)
1960 Woody Herman – New Swingin' Herd (Crown CST 205)
1962 Woody Herman – My Kind of Jolson (Jazz Swinger) (CBS 62844)
1962 Woody Herman – Recorded Live (Ambassador Records S 98052)
1962 Woody Herman – Live Guard Sessions with the Sara Vaughn Jazz Band (EBCD 2108-2)
1963 Woody Herman – 1963 (Phillips 600-065)
1963 Woody Herman – In A Misty Mood (Jazz Society VG671)
Asocio Pázmány Péter
Asocio Pázmány Péter (Pázmány Péter Társaság) aŭ Romkatolika Akademio de Transilvanio (Erdélyi Katolikus Akadémia) estis asocio de romkatolikaj verkistoj, artistoj, sciencistoj inter 1929-1938 en Rumanio. Ĝi estis fondita en Oradea la 13-an de marto 1929. En 1936 oni malpermesis la uzadon de vorto Erdély en Rumanio kaj tial ĝi nomiĝis provizortempe Ardeali Katolikus Akadémia. De la 12-a de septembro 1938 oni malpermesis ankaŭ la uzadon de vorto Akadémia kaj de tiu tempo ĝi havis la nomon Pázmány Péter Társaság. Post la Dua Viena Arbitracio ĝi ĉesis sian agadon.
Bill Chase
Diskaro
1963 Woody Herman – Live in Stereo 1963 Summer Tour Jazz Hour (JH 1006)
1964 Woody Herman – 1964 (Phillips PHS 600-118)
Mikrocefalio
Mikrocefalio estas neŭrodisvolva perturbo. Kvankam mikrocefalio estas grava neŭrologia marko, oni ne senvarie difinas ĝin. Kutima difino estas kapcirkonferenco de pli ol du normaj devioj sub la meznombro por aĝo kaj sekso, tamen kelkaj kleruloj proponas difini ĝin kiel kapcirkonferencon de pli ol tri normaj deviojn sub la meznombro.
Bill Chase
Diskaro
1964 Woody Herman – Big Band Goodies (Mercury Wing WC16329)
Mikrocefalio
Mikrocefalio povas esti aŭ denaska aŭ disvolvita dum la unuaj malmultaj vivjaroj. La perturbo povas deveni de vasta gamo de malsanoj kiuj kaŭzas nenormalan cerbokreskon, aŭ de sindromoj kiuj asociiĝas kun kromosomaj anomalioj. Homozigota mutacio en unu el la mikrocefalinaj genoj senpere kaŭzas mikrocefalion. Ĝenerale, mikrocefaliaj individuoj havas reduktatajn vivdaŭrojn, kaj la prognozo por ilia normala cerbofunkcio estas malbona. Ĉi tiu prognozo dependas de la ĉeesto de rilataj anomalioj.
Bill Chase
Diskaro
1964 Woody Herman – My Kind of Broadway (Columbia CL2357)
1965 Woody Herman – Woody's Winners (Columbia CL2436)
1965 Woody Herman – Live In the Antibes (Frances Concert FCD-117)
Tropo (muziko)
Lige kun la gregoria ĉanto tropo estas melisma aŭ tekstigita kompletigo aŭ la tekstigo de melismo pri jam ekzistanta ĥoralo.
Bill Chase
Diskaro
1965 Woody Herman – Live East and West (Columbia CS9493)
Tropo (muziko)
La unuaj tropoj ekestis en la epoko de la karolidoj.
Gümmenen (stacidomo)
Gümmenen estas fervoja stacidomo en Ferenbalm, Svislando.
Tropo (muziko)
Speciala speco de tropo estas la (klasika) sekvenco.
Bill Chase
Diskaro
1965–67 Woody Herman – I Grande Del Jazz (GDJ 19)
1966 Woody Herman – Live at Newport (Jazz Band EBCD 2118-2)
1967 Woody Herman – Live in Seattle (Moon Records MCD 002-2)
1969 Woody Herman – Somewhere (Moon Records MCD 030-2P)
1969 Woody Herman – Blue Flame (LRC CDC 9094)
1969 Woody Herman – Double Exposure (Chess 2ACMJ-402)
1969 (publikigita en 1973) – Various Artists- Music From Free Creek (Charisma CADS101)
1971 Chase – Chase (Epic KE30472)
1973 Gibson Ripper Bass Demo kun Dartanyan Brown
1974 Chase – Pure Music (Epic KE32572)
1977 Chase Tribute Album – Watch Closely Now (Bill Chase ne ludas en tiu omaĝa albumo)
Turingia Rekonstrubanko
Taskoj kaj instrumentoj
Krom antaŭenpuŝi la ekonomion la banko stimulas ankaŭ la loĝejkonstruadon, la teknologiojn, la agrikulturon, la mediprotektadon kaj la establon kaj prosperan evoluigon de substrukturoj. Por sukcesi la banko disdonas monpruntaĵojn kun malaltaj interezoj, subvencietojn kaj kaŭciojn. Pere de la filia societo Beteiligungsmanagement Thüringen (bm-t) la entreprenoj povas akiri plian kapitalon. Celgrupoj de la banko estas - krom entreprenoj - posedantoj de loĝejoj aŭ domoj, komunumoj, entreprenoj sub la ŝirmo de komunumoj kaj kamparanoj. Intima kunlaborado efektiviĝas kun aliaj bankoj kaj ŝparkasoj kiel ankaŭ kun aliaj subtenadbankoj tutgermanaj respektive federacilandaj.
Refinancado de la banko
La kreditagado de TAB je 100 % refinancatas sur la mon- kaj kapitalmerkato. Por tio la banko donas obligaciojn aŭ ĉerpas el monoj de financadkontraktoj. La bankon bridas striktaj leĝoj: ekzemple ĝi tute ne rajtas fari negocojn pri fremdaj valutoj kaj nepre faru kontraktojn nur en eŭroj. La banko ĝuas la plej eble altnivelan solventecon.
Ekstermemora tempo
Ekstermemora tempo estas frazo signife tempon etendan trans la atingo de memoro, registro, aŭ tradicio, sendifine antikva, "antikva trans memoro aŭ registro".
En juro, ĝi signifas ke propraĵo aŭ profito estis ĝuita ekde tiom longe ke ties posedanto ne devas pruvi kiel oni venis al ties posedo. La termino estis formale difinita por kelkaj diversaj celoj, ĉu en historio, folkloro ktp.
Mcĥeta
Ĉefa vidindaĵo de la urbo, Katedralo Sveticĥoveli (signifas "vivanta kolono") de 15 jc. estis la plej sankta loko en antikva Kartvelio. Ĝi situas ĉe la influejo de du riveroj Mtkvari (Kura) kaj Aragvi. Laŭ la legendo, preĝejo estis kontruita en la loko, kie Krista ĉemizo, alportita de Jerusalemo de lokaj hebreoj, estis entombigita en 328 jaro. En nuntempa preĝejo estas kelkaj reĝaj tomboj, bonegaj ikonoj kaj elĉizitaj dekoracioj, inkluzive bovan kapon kaj duonpaganisman fertilajn simbolojn. Aliaj interesaĵoj estas Monaĥejo Samtavro (funkcias de 11-a jarcento, loko de entombigo de unua kristana reĝo Mirian kaj lia edzino Nana) kaj Templo Ĝvari (signifas "kruco"), situanta sur alta monto kaj konstruita en 6-a jc.
La urbo nun estas administracia centro de la regiono Mcĥeta-Mtianeti.
Sho Kamogawa
Sho Kamogawa (鴨川 奨, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight kaj Fagiano Okayama.
Mai Világ
Mai Világ (Hodiaŭa Mondo) estis sendependa ĵurnalo en Kolozsvár de 1927, kies daŭrigo de 1933 estis Erdélyi Kurír. Ĝiaj respondecredaktoroj estis László Karsay, de 1929 Gyula Wojticzky-Kelemen.
Gregory Chaitin
Gregory John CHAITIN ([ˈ|tʃ|aɪ|t|ɪ|n] [ĈAJ|tin]; 25a de Junio 1947) estas argentin-usona matematikisto kaj komputosciencisto. Dekomence fine de la 1960-aj jaroj, Chaitin faris kontribuojn al la teorio de la algoritma informado kaj al la metamatematiko, partikulara komput-teoria rezulto egalvalora al la teoremo de nekompleteco de Gödel. Li estas konsiderata unu el la fondintoj de tio kio estas nuntempe konata kiel algoritma komplekseco (Solomonoff-Kolmogorov-Chaitin, Kolmogorov aŭ program-grando) kune kun Andrei Kolmogorov kaj Ray Solomonoff. Kun la verkoj de ekz. Solomonoff, Kolmogorov, Martin-Löf, kaj Leonid Levin, la teorio de la algoritma informado iĝis fundamenta parto de la teoria komputilscienco, informadteorio, kaj matematika logiko. Ĝi estas komuna fako en kelkaj komputilsciencaj studobjektaroj. Krom komputilsciencistoj, la verkaro de Chaitin altiris la atenton de multaj filozofoj kaj matematikistoj al fundamentaj problemoj en matematika kreivo kaj cifereca filozofio.
2834 Christy Carol
2834 Christy Carol estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar, kantono San Diego, Kalifornio, Usono.
Ĝi ricevis la virinajn antaŭnomojn "Christy Carol" en omaĝo al Christine Carol Woodard, filino de Carolyn Shoemaker.
Iris Wolff
Martina Iris WOLFF (naskiĝis la en Sibiu/Transsilvanio, Rumanio) estas germana verkistino.
Vivo kaj laboro
Iris Wolff pasigis sian infanecon en Hermannstadt kaj en Semlak en la Banato kaj en 1985, okjara, ŝi elmigris kun sia familio al Germanio. Poste ŝi studis germanajn lingvon kaj literaturon, religiajn studojn same kiel grafikajn artojn kaj pentroarton ĉe la Universitato de Marburg. Hodiaŭ ŝi loĝas en Freiburg im Breisgau. Ŝi laboras kiel sendependa verkisto ekde 2018.
De 2003 ĝis 2013 ŝi laboris ĉe la Germanaj Literaturaj Arkivoj en Marbach am Neckar kaj estis prelegantino pri arta edukado kaj de novembro 2013 ĝis marto 2018 ŝi estis kunordiganto de la reto por kultura edukado en Freiburg im Breisgau.
Ŝi okupiĝas pri literatura komunikado: En 2013 kaj 2015 ŝi laboris kiel ĵuriano por la lerneja verka konkurso de la Stiftung Kinderland Baden-Württemberg. Ŝi okazigas skriblabor-renkontiĝojn por la Aŭstra Biblioteko-Asocio kaj aliaj institucioj kaj estas ĉe la konsila komisiono de la Arta Fonduso de Baden-Virtembergo. Ŝi nun vivas kiel libera verkistino en Freiburg.
Iris Wolff estas membro de Internacia Asocio Exile P.E.N ( germana centro PEN por la ekzilitaj verkistoj ) kaj ŝi ĉefe verkas romanojn kaj novelojn. En 2012 ŝi publikigis sian unuan romanon Halber Stein ĉe Otto Müller eldonisto. En 2020 ŝi publikigis La malprecizeco de la Mondo ĉe Klett-Cotta Eldonisto.
Verkoj
Tiu lasta romano aperis en franca lingvo en 2022 laù nomo  Le flou du Monde tradukita de Claire de Oliveira.
Villeneuve-lès-Maguelone (stacidomo)
Villeneuve-lès-Maguelone estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Villeneuve-lès-Maguelone, en departemento Hérault, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tarascon - Sète-Ville (810000).
Schollach (Malsupra Aŭstrio)
Schollach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando, rekte sude de la urbo Melk, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Baressa
Najbaraj komunumoj estas Baradili, Gonnoscodina, Gonnosnò, Siddi (MD), Simala, Turri (MD) kaj Ussaramanna (MD).
Ĉambro de la reprezentantoj (Francio)
La Ĉambro de la reprezentantoj estis parlamenta asembleo en Francio, kiu funkciis dum la regno de Cent Tagoj de Napoleono, baze de la "Kroma Akto por la konstitucioj de la Imperio de la 22-a de aprilo 1815" (Acte additionnel aux constitutions de l'Empire du 22 avril 1815). Ĝi anstataŭis la Ĉambron de Deputitoj de la Departementoj establita per la ĉarto de 1814, kaj ekzistis nur iom pli ol unu monaton.
La Ĉambro oficiale ekfunkciis la 3-an de junio, la tagon post la plebiscito pri la Kroma Akto. Ĝi estas kunmetita de ses cent dudek naŭ reprezentantoj, ĉefe de liberalisma, jakobenisma kaj bonapartisma konvinkoj. Gvidanto de la ĉambro dum sia ekzistotempo estis Jean-Denis grafo Lanjuinais.
La 23-an de junio, post la dua abdiko de la imperiestro Napoleono, la Ĉambro rekonis lian filon kiel nova imperiestro Napoleono la 2-a kaj nomumis registaran komisionon de kvin membroj; inter ili la reprezentantoj Carnot, Fouche kaj generalo Paul Grenier. La sekvan tagon la Ĉambro de la reprezentantoj enoficigis komisionon por redakti novan konstitucion, kies skizo prezentiĝis la 29-an de junio.
Slatina (Hostouň)
Slatina (Schlattin) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hostouň, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Hostouň. Estas ĉi tie registritaj 15 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Slatina situas en katastra teritorio Slatina u Hostouně kun areo 4,59 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.
Janko Prunk
Janko Prunk (n. 30-an de decembro 1942) estas slovena historiisto pri moderna historio. Li naskiĝis en la vilaĝo de Loka pri Zidanem Mostu (parto de la urbo de Sevnica) en la centra Slovenio, kiu estis tiam la german-okupita Malsupra Stirio. Prunk skribis pri analizemaj politika scienco kaj historio, la genezo de modernaj politikaj formiĝoj kaj la historio de socia kaj politika filozofio en Slovenio. Li ankaŭ skribis pri la historio de politikaj movadoj en Slovenio el la fino de la 19-a jarcento ĝis la dua mondmilito, aparte pri slovena kristana socialismo kaj la historio de slovenaj naciaj demandoj.
Doreen Massey
Doreen Massey specialiĝis en teorioj pri regiona disvolvigo, speciale en la medio de la grandurbo. Reconceptigis la signifon de «loko» (loĝloko), komprenante la gravon de la «identeco de la lokoj». Krom sian laboron pri kapitalismo en la disvolvigitaj landoj, ŝi faris studojn ankaŭ en Nikaragvo, Sudafriko ktp.
Kvina Avenuo
La Kvina Avenuo (Fifth Avenue) situas en Manhatano, Novjorko estas inter la plej konataj stratoj de la mondo. Ĝi kondukas la trafikon de la Washington Square Park tra la centro de Manhatano (Midtown Manhattan) kaj laŭ la orienta flanko de la Centra Parko kaj estas simbolo pri la riĉa parto de Novjorko.
Multaj konataj konstruaĵoj kaj simboloj de Novjorko situas laŭ la Kvina Avenuo. En la centro de Manhatano laŭlonge de la avenuo interalie situas la "nubskrapulo" Empire State Building, la publika biblioteko de Novjorko kaj la Katedralo de Sankta Patriko. Pro la multaj muzeoj ĉe la avenuo en la areo de la Centra Parko tiu parto de la avenuo ankaŭ nomatas "muzea mejlo" (Museum Mile). Tie interalie troveblas la Metropola Muzeo, la Muzeo Solomon R. Guggenheim, la Frick-kolekto, la Muzeo Cooper Hewitt, la Muzeo de la urbo Novjorko, la Juda Muzeo, la Nova Galerio kaj El Museo del Barrio. Alia neoficiala kromnomo de la tuta avenuo estas "miliardula vojo" (Millionaires Row), ĉar multaj riĉaj novjorkanoj loĝas laŭlonge de la avenuo.
En 2017, estis sciigite ke nova ĉielskrapanto irus supren al 262 Kvina Avenuo.
Schwifting
Schwifting estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landsberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Schwifting apartenas al komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Pürgen, al kiu krome apartenas la neurbaj komunumoj Hofstetten kaj Pürgen.
Ferdinando Lasalo
Ferdinando LASALO (germane Ferdinand LASALLE, n. la 11-an de aprilo 1825 en Breslau; m. la 31-an de aŭgusto 1864 en Carouge proksime de Ĝenevo, Svislando; naskiĝis kiel Ferdinand Johann Gottlieb Lassal) estis verkisto kaj kooperative orientita socialista politikisto en la germana ŝtataro Germana Ligo. Kiel unu el la porparolantoj de la frua laborista movado en Germanio kaj kiel ĉefa iniciatinto kaj prezidanto de la unua socialdemokrata parti-organizaĵo en Germanlingvio, la en 1863 fondita Ĝenerala Germana Laborist-Asocio (ADAV laŭ ĝia siglo en la germana), li estas konsiderata unu el la fondopatroj de la Socialdemokrata Partio de Germanio (germane: Sozialdemokratische Partei Deutschlands, SPD) fondita 26 jarojn post lia morto kiel kunfandiĝo el la - lasalisma - ADAV kaj la - marksisma - Socialdemokrata Labortistpartio (Germanio).
Pro siaj ideoj pri socialismo, orientitaj ĉefe laŭ prusaj naciŝtataj interesoj, li konfliktiĝis kun la revolucie kaj internaciisme orientita skolo de marksismo. Tiu konflikto kondukis ankoraŭ dum lia vivo al disiĝoj ene de la ADAV kaj mallonge post lia subita morto (sekve al pistola duelo pro privataj kialoj) al fendiĝo de la germanaj socialdemokratoj en du tendencojn kaj partiojn.
En la ekonomia scienco, al Lasalo estas atribuita de Marx la fera leĝo pri salajroj.
Junaĝo kaj lernejo
Ferdinando Lasalo estis filo de prospera juda komercisto pri silko, Heyman Lassal (ankaŭ nomata "Loslauer". Lia patrino estis Rosalie Lassal, naskita Heizfeld (n, la 8-an de majo 1797; m. la 13-an de februaro 1870). Lia fratino nomiĝis Friederike. Lia frato Rochus mortis trijara je ftizo.
Lia batalemo montriĝis jam ĉe agoj de la infana resp. juna Ferdinando: Jam kiel 12-jarulo li defiis konkuranton pri la favoro de 14-jara knabino skribe al duelo, solvmaniero kiu mortigis lin 27 jarojn poste. Kiel 15-jarulo li priskribis en sia taglibro Germanion kiel grandan malliberejon, kies rajtoj estas surtretataj de tiranoj. De 1835 ĝis 1840 li frekventis en Breslaŭo la gimnazion Maria Magdalena. Liaj tieaj samlernejanoj (i.a. August Meitzen) kaj ankaŭ tiuj de la komerca lernejo en Lepsiko, kiun li frekventis en la jaroj 1840 kaj 1841, priskribis lin kiel homon kun forte evoluinta sento de sia propra valoro, kaj kiu scias trudi sin kaj rebati.
Studentaj jaroj
Ferdinando Lasalo forlasis la komercan lernejon antaŭtempe, ĉar por li ne sufiĉis dediĉi sian vivon sole nur al komerco. Li volis okupiĝi pri intelektaj aferoj kaj studi ilin. Laŭ tiu motivo li decidis la 26-an de aŭgusto 1840 fariĝi verkisto kaj engaĝiĝi por la libereco kaj la rajtoj de la homoj kaj de la popoloj. En 1843 li sukcesis en Breslaŭo la abiturientan ekzamenon. Kontraŭ la volo de sia patro li revenis en la gepatran domon (malkutima konduto por la tiamaj kutimoj) kaj, subtenate de siaj patrino kaj fratino, li kaŝis sin en subtegmenta kamero. Tie lie studis la tekstojn kiujn li bezonis por sukcesi la ekzamenojn, por povi enskribi sin ĉe la universitato Breslau kaj poste en Berlino ĉe la Humboldt-Universitato (tiama nomo: Friedrich-Wilhelms-Universität) por la fakoj historio, arĥeologio, filozofio kaj filologio. Li sukcesis tiun ekzamenon kaj prezentis nun al sia patro la rezulton. Sekve, tiu donis al li, kvankam maleme, sian konsenton por universitata studado de Ferdinando. Li timis ke sia filo ne kapablus nutri sin per tiaj studoj.
Koncentriĝo al filozofio
Ferdinando Lasalo estis jam frue fascinata de la hegelaj ideoj. Li transprenis la ideojn de Hegelo, ke la ŝtato estas "unueco de la individuoj en morala tutaĵo, en unueco, kiu pliigas la fortojn de ĉiuj unuopuloj milionoble". Tiujn ideojn Lasalo poste transigis al la germana socialdemokratio.
En sia universitata tempo de 1843 ĝis 1846 Ferdinando Lasalo studis tekstojn de Hegelo, Hejno, Goeto, Fiĥto kaj de multaj kromaj germanaj poetoj. Li interesiĝis aparte pri la antikva antaŭsokrata filozofo Heraklito. Por akiri agnoskon en intelektulaj rondoj kaj ĉefe ĉar li esperis alvokon kiel universitata profesoro, li verkis la filozofian libron La filozofio de Heraklito la Malluma de Efezo.
Sub la influo de la verkoj de Ludwig Börne, Henriko Hejno, la junhegelanoj kaj de la utopia socialismo, li turnis sin al demokratiaj kaj socialismaj ideoj. Sub tiu influo li salutis unu el la unuaj proletaj ribeloj en la Germana Ligo, la silezian teksistribelon de junio 1844.
Lasalo konsideris la diversajn historiajn epokojn kiel diversajn evoluŝtupojn de la ideo de libereco, la klasojn kiel portantojn de diversaj principoj, en kiuj la memdetermino enkorpiĝas. Al la popolaj amasoj li atribuis nenian revolucian forton. Ili estis por li nur la objekto de la gvidantoj kiuj akiris la ekkonon de la ideo. Li konsideris la ŝtaton kiel la enkorpiĝon de la ĝenerala homo moralo.
Personaj evoluoj kaj juraj sukcesoj
Dudekjara li ekkonis la duoble pli aĝan Sophie, Grafinon von Hatzfeldt en Berlino. Ŝi serĉis eblecojn disiĝi de sia edzo, al kiu ŝi estis trude edzinigita, ĉar tiu trompis ŝin kun aliaj virinoj. Lasalo okupiĝis pri ŝiaj problemoj kaj reprezentis ŝin, post profundaj studadoj en la fako jursciencoj, dum naŭ jaroj (de 1846 ĝis 1854) antaŭ 36 tribunaloj. Li faris tion pro sia kompreno pri justo. Per tiu proceso, sensacia en la tiama germana lingvospaco, li akiris famon kaj konsiderindan havaĵon. Li loĝis en la jaroj 1856 kaj 1857 en la domo de la grafino en Duseldorfo.
Ne estas konate ĉu Lasalo havis intiman rilaton kun la grafino, ĉiukaze ŝi subtenis lin en liaj pensadoj kaj ideoj tra jaroj. En februaro 1848, ankoraŭ dum la Hatzfeld-aj procesoj, Lasalo estis dum duona jaro malliberigita, ĉar li estis akuzita je delogo al ŝtelo de ujo kun gravaj dokumentoj ("kasedproceso"). Profunde impresitaj de lia elokvento, la ĵurianoj en aŭgusto 1848 decidis liberigi lin.
Intertempe komenciĝis en la Germana Ligo la liberala marta revolucio, ĉefe kun la celo de germana regna unuiĝo kaj de demokratiaj reformoj. Post lia liberigo Lasalo ree engaĝiĝis en la demokratia popolklubo. Li tiam persone kontaktiĝis kun Karlo Markso kaj Frederiko Engelso kaj konsideris sin mem unu el iliaj kunbatalantoj. Li legis la Manifeston de la Komunista Partio kaj atente sekvis la Neue Rheinische Zeitung eldonatan de Karlo Markso en Kolonjo, al kiu ankaŭ li kontribuis per kelkaj artikoloj. Ekde 1847 li skribis sian familian nomon (Lassal) laŭ franca ortografio, eble pro densaj kontaktoj kun francaj socialistoj.
La agado de Lasalo en la revolucia tempo
Kiam la Frankfurta Nacia Asembleo estis elpelita el Frankfurto ĉe Majno kaj en Berlino dekretiĝis la
<!-- ---
Im Gegensatz zu anderen Sozialisten und Kommunisten war er einer der wenigen führenden Revolutionsbeteiligten, die sich nicht ins Exil absetzten und ohne weitere Verfolgung in Deutschland bleiben konnten. Aus diesem Umstand heraus bezeichnete er sich selbst gelegentlich als den „letzten Mohikaner“. Lassalle stand nach seinem Gefängnisaufenthalt in regem Kontakt zur Arbeiterklasse. Er wurde in Düsseldorf von der Polizei überwacht und von den staatlichen Behörden als extrem gefährlich eingestuft. Das Verhältnis zu Karl Marx, das er von 1849 bis 1862 aufrecht erhielt, verschlechterte sich über die Jahre, weil er nun in direkter Konkurrenz zu ihm stand.
Philosophisch blieb er dem Hegelianismus verbunden. Eine materialistische Weltanschauung eignete er sich nicht an. Er arbeitete zwar mit dem Bund der Kommunisten zusammen, seine Aufnahme als Mitglied lehnte die Kölner Zentralbehörde wegen seiner Verstrickung in den Hatzfeldprozess jedoch ab. 1851 gründete Lassalle einen illegalen Zirkel revolutionärer Arbeiter in Düsseldorf und propagierte sozialistische Ideen. 1851/1852 unterstützte er die Angeklagten im Kölner Kommunistenprozess.
Da er von der Gräfin v. Hatzfeldt, deren Prozesse er letztlich aufgrund der Aufgabe des klagenden Grafen gewonnen hatte, unterhalten wurde, hatte er die Möglichkeit, sich unabhängig von materiellen Zwängen voll zu entfalten. In den darauffolgenden Jahren schrieb Lassalle einige seiner wichtigsten Werke, darunter auch Dichtungen wie das Drama Franz von Sickingen (1858) und sein juristisches Werk Das System der erworbenen Rechte (1861). Er studierte auch wieder seinen Lieblingsphilosophen Heraklit. Gegen Ende des Jahres 1858 gelang es Lassalle, dauerhaftes Aufenthaltsrecht in Berlin zu erlangen, wo er schon länger in den kulturellen und geistigen Kreisen verkehrte, u.a. im Haus seines Verlegers Franz Duncker oder auch im Salon des Kladderadatsch-Chefredakteurs Ernst Dohm.
Während der politischen Krise 1859 veröffentlichte er die Schrift Der italienische Krieg und die Aufgabe Preußens, in der er auf eine Stärkung der Stellung Preußens in Deutschland orientiert, weshalb er von Marx und Engels aus London heftig kritisiert wurde. Lassalles staatstragende – im Prinzip preußenfreundliche – Haltung brachte ihm auch später Kritik von anderen sozialistischen und sozialdemokratischen Organisationen ein, was die Einheit der deutschen sozialdemokratischen Bewegung bis zur Gründung des Deutschen Kaiserreiches verhinderte und nachträglich behinderte. In seiner Berliner Zeit wohnte und arbeitete Ferdinand Lassalle in den Jahren 1859 bis 1863 in der Bellevuestraße 13. Im Jahre 1861 war Karl Marx in diesem Wohnsitz Lassalles Gast für elf Tage. In dieser Zeit hielten sie eingehende Gespräche und nutzten die Gelegenheit, gemeinsame Interessen und Vorhaben persönlich und nicht mehr über den langen Weg des Briefkontakts, auszutauschen. An diesem Haus brachte die Stadtverwaltung Berlins 1928 eine Gedenktafel an, die aber bereits 1933 wieder von den Nationalsozialisten gewaltsam entfernt wurde. Das Haus selbst musste 1938 den Planungen zur „Welthauptstadt Germania“ weichen. Am 11. April 2005 wurde im Gehweg am ehemaligen Standort des Wohnhauses eine Gedenktafel enthüllt, in der die alte, ursprüngliche Tafel zitiert und Lassalle selbst geehrt wird.
Seine letzte öffentliche Rede hielt Lassalle am 22. Mai 1864 in der Kleinstadt Ronsdorf (heute ein Ortsteil von Wuppertal), damals eine Hochburg der Arbeiterbewegung. Die vor etwa 2.000 Zuhörern und Zuhörerinnen (bei einer seinerzeitigen Bevölkerung von gut 8.200 Einwohnern bzw. Einwohnerinnen) gehaltene sogenannte Ronsdorfer Rede gilt nach Auffassung zahlreicher Politikwissenschaftler (Hauptmeinung) als eine seiner wichtigsten Reden. In Ronsdorf erinnert eine Gedenktafel an diese letzte Rede und es wurde eine Straße nach Ferdinand Lassalle benannt.
Erster Versuch einer politischen Betätigung
In den Jahren 1862 bis 1864 erreichte Lassalle den Höhepunkt seiner politischen Aktivitäten. König Wilhelm I. von Preußen löste aufgrund der Ablehnung seines Antrags nach Stärkung der Militärmacht den Preußischen Landtag auf. Nach den Neuwahlen des Landtags, der zumeist aus liberalen Bürgern und konservativen Gutsherren (Junkern) bestand, wurde der Antrag erneut abgelehnt. Der König ließ den Landtag erneut auflösen, jedoch brachte eine weitere Wahl nicht die erhoffte Lösung. Im Gegenteil – die Opposition war noch stärker als zuvor. Deshalb holte Wilhelm I. den Vertreter des pommerschen Adels Otto von Bismarck in die preußische Regierung. Dieser setzte sich über die Verfassung hinweg und genehmigte die Erweiterung und den Ausbau der militärischen Macht. Der Kampf zwischen der alten Königs- und der neuen Parlamentsmacht war entfacht. Lassalle nutzte die Gunst der Stunde und sah in der ganzen Aufregung die Gelegenheit, wirksam in die Politik einzugreifen. Er versuchte zuerst mit der Fortschrittspartei, die oppositionell zur monarchischen Herrschaft stand, in Einklang zu kommen und sie für den Kampf gegen den König und für die Demokratie zu gewinnen. Dies gelang ihm jedoch nicht. Von da an kritisierte er die Fortschrittspartei aufs schärfste.
Im April 1862 wandte sich Lassalle mit einem Vortrag, in dem er die Rolle der Arbeiter für den geschichtlichen Fortschritt betonte, an die wieder auflebende deutsche Arbeiterbewegung. Im Sommer 1862 besuchte er Marx in London und versuchte ihn für eine gemeinsame Arbeiteragitation in Deutschland zu gewinnen. Das lehnte Marx ab, da er eine Kompromittierung durch Lassalle befürchtete. Das Leipziger Zentralkomitee der Arbeiterzentrale, das einen Arbeitskongress vorbereitete und von Lassalle ein revolutionäres Programm erwartete, bat Lassalle im Dezember 1862 um dessen Ausarbeitung.
Erste politische Veröffentlichungen
Im April 1862 veröffentlichte Ferdinand Lassalle seine detailliert ausgearbeiteten Reden Über den besonderen Zusammenhang der gegenwärtigen Geschichtsperiode mit der Idee des Arbeiterstandes (Arbeiterprogramm) und Über Verfassungswesen. Das Arbeiterprogramm war die Einführung in die durch seine Ideale und Ideen geprägte Vorstellung von Sozialismus. Es wandte sich komplett vom liberalen Bürgertum ab und fand Anklang in der Arbeiterschaft. Lassalle war der Meinung, dass Bismarck das Bürgertum vollkommen kontrolliere. Lassalle versuchte in seiner Vorstellung von jeher genau das zu tun, was die Deutschen in der Märzrevolution erreichen wollten. Dazu gehörte unter anderem die Redefreiheit. Lassalle schrieb und redete ungehindert und nicht zurückhaltend. Dies brachte ihm jedoch auch seine Gefängnisstrafen ein. So saß Lassalle ab dem 20. April 1863 wieder einen Monat im Gefängnis, weil er sich in seiner Verteidigungsrede unvorteilhaft zur Anklage wegen des Arbeiterprogramms über den Sohn des Philosophen Friedrich Wilhelm Schelling ausgelassen hatte. Bei der Anklage wegen des Arbeiterprogramms musste er eine Strafe von weiteren vier Monaten hinnehmen. Lassalle klagte auch den Verfassungsbruch Bismarcks an und hielt dazu zwei eindrucksvolle Reden.
Beitrag zur Gründung der deutschen Sozialdemokratie
Ende 1862 wurde Lassalle von Otto Dammer, Julius Vahlteich und Friedrich Wilhelm Fritzsche vor das Komitee der Leipziger Arbeiterzentrale geladen. Er solle seine Ideen einbringen und die Mittel darbieten, deren sich die Arbeiterbewegung zu bedienen hätte. Das Offene Antwortschreiben war der Anstoß zur Gründung des Allgemeinen Deutschen Arbeitervereins (ADAV), der ersten Vorgängerorganisation der Sozialdemokratischen Partei Deutschlands (SPD), die heute die älteste, im Bundestag vertretene Partei Deutschlands ist.
Die Arbeiter müssten sich, so Lassalle, zu einer eigenen Partei zusammenschließen, ihre Interessen bündeln und Genossenschaften gründen, um so ihre „legitimen Interessen befriedigen zu können“. Lassalle schien schon nahezu übermütig, als er an einen Freund schrieb, dass diese „Wirkung des Schreibens erstaunlich sein wird“.
Zur Gründung des Allgemeinen Deutschen Arbeitervereins
Er erweckte die Zuversicht, mit Hilfe des bestehenden Staates friedlich in den Sozialismus hineinwachsen zu können. Im ADAV bildete sich um Julius Vahlteich und Wilhelm Liebknecht eine Opposition gegen Lassalle. Besonders wurde Lassalle verübelt, dass er für eine Einigung Deutschlands unter Führung des preußischen Staates eintrat.
Lassalle trat seit Mai 1863 einige Male in Kontakt mit Bismarck, um ihn zur Einführung des allgemeinen Wahlrechts zu überreden. Im Gegenzug wollte er Bismarck unterstützen. Er richtete seine Angriffe immer einseitiger gegen das liberale Bürgertum und nicht gegen den preußischen Staat mit seinem Junkertum und erweckte den Anschein der Meinung, als könne die Hohenzollern-Monarchie in ein Volkskönigtum verwandelt werden.
Bismarck machte ihm konkrete Versprechungen, die er auch nach dem Krieg gegen Österreich (bereits nach Lassalles Tod) unter der ADAV-Präsidentschaft Johann Baptist von Schweitzers einlöste.
Zuvor jedoch sprach Lassalle vor dem Staatsgerichtshof, der ihn im März 1864 wegen Hochverrat anklagte, weil er die Verfassung zu stürzen beabsichtigt habe. In seiner Rede sagte Lassalle, dass er es nicht nur beabsichtigt habe, sondern es sogar sehr bald so weit sein werde, dass die Verfassung gestürzt wäre – und zwar ohne Blutvergießen. Die Hilfe Bismarcks erwähnte er in seiner Rede nicht. Lassalle beabsichtigte, im September 1864 für die Annexion Schleswig-Holsteins durch Preußen zu werben, doch dazu kam er nicht mehr.
Lassalles politische Vorstellungen
Lassalles Ehernes Lohngesetz besagte, dass der Arbeitslohn in einer kapitalistischen Unternehmung immer „auf die in einem Volke gewohnheitsmäßige zur Fristung der Existenz und zur Fortpflanzung erforderliche Lebensnotdurft“ beschränkt bleiben muss. Nur wenn die Arbeiter selbst Produktionsgenossenschaften gründeten, die Scheidung zwischen Arbeitslohn und Unternehmergewinn damit aufheben würden und so der volle Ertrag ihrer Arbeit ihnen zufließen würde, wäre dieses Dilemma beseitigt. Der Staat müsse die Arbeiterschaft fördernd und entwickelnd, u.a. mit Krediten unterstützen.
Tod nach Duell
Lassalle verliebte sich bei einem Kuraufenthalt in eine junge Frau namens Helene von Dönniges. Er wollte sie heiraten, aber ihre Eltern waren gegen die Heirat. Daraufhin entschloss sich Lassalle zum Duell, um das Problem durch Erschießung des potentiellen Brautvaters zu lösen: Er forderte dies als Angehöriger der Breslauer Burschenschaft, später Alten Breslauer Burschenschaft der Raczeks, heute in Bonn. Helenes Vater war der Historiker und Diplomat Wilhelm von Dönniges (Angehöriger des Corps Rhenania Bonn). Dieser jedoch erschien nicht selbst, sondern beauftragte Helenes früheren Verlobten, den rumänischen Adligen Bajor Janko von Racowicza (Corps Neoborussia Berlin, jetzt zu Bochum). Am Morgen des 28. August 1864 machte sich Ferdinand Lassalle in einer Droschke in die Genfer Vorstadt Carouge auf. Der Sekundant von Lassalle war Wilhelm Rüstow. Um 7:30 Uhr standen sich dort die Duellanten mit gezückten Pistolen gegenüber. Racowicza feuerte als erster und traf Lassalle in den Unterleib. Drei Tage später, am 31. August 1864, starb Ferdinand Lassalle im Alter von 39 Jahren in Carouge.
Er wurde auf dem Alten Jüdischen Friedhof in Breslau bestattet. Ein Gedenkstein, der von den Nationalsozialisten zerstört wurde, trug folgende Inschrift: „Hier ruhet, was sterblich ist, von Ferdinand Lassalle, dem Denker und Kämpfer“. Die Polnische Sozialistische Partei PPS errichtete ihm 1946 einen neuen Gedenkstein.
Lassalle selbst äußerte sich noch wenige Wochen vor seinem Tode zu seinem eigenen Leben:
Freunde, Bekannte und Befürworter widmeten seinem Tode zu Ehren viele gedenkende Worte. So schrieb z. B. Jacob Audorf zu Lassalles Totenfeier die Deutsche Arbeiter-Marseillaise, das wohl beliebteste Arbeiterlied des 19. Jahrhunderts, um.
Als Friedrich Engels von Lassalles Tod erfuhr, sagte er:
Der Lassalle nicht immer gewogene Karl Marx urteilte 1868 in einem Brief an Johann Baptist von Schweitzer: „Nach fünfzehnjährigem Schlummer rief Lassalle – und dies bleibt sein unsterbliches Verdienst – die Arbeiterbewegung wieder wach in Deutschland.“
Nachlass von Lassalle
Bestände aus dem Nachlass von Ferdinand Lassalle sind als Beutekunst in Russland. Über die Rückgabe dieser Bestände wird zwischen Deutschland und Russland verhandelt.
Gedenken
Die Deutsche Bundespost würdigte 1964 Lassalle mit einer Sonderbriefmarke anlässlich seines hundertsten Todestags.
Der Lassalle-Kreis, ein Netzwerk von korporierten Sozialdemokratinnen und Sozialdemokraten erwählte sich Lassalle als Namenspatron, da dieser auch Burschenschafter war.
Sekundärliteratur
In der Reihenfolge des Erscheinens: -->