cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kolora bulvardo (Tjumeno)
Novaj objektoj
La 2004 estis malfermita la cirko, konstruita laŭ dezajno de la tjumena arkitekto Igor Litovka. La unuan prezentaĵon vizitis infanoj el orfejoj. La estis malfermita la sportejo Centra, kies konstruado komenciĝis en la sovetia epoko. La fontano estis finita printempe 2006, kiam aperis kvar inaj figuroj kaj arko.
Malnovan spektoradegon 26 metrojn altan oni unue planis transloki al la skvaro de Deputitoj, sed poste sendis al Barnaulo. Ĝin anstataŭis nova spektoradego, starigita iom flanke de la antaŭa loko. Ĝi ekfunkciis la kaj estis je 11 metrojn pli alta (pinto estas 37 metrojn super tero), havis 18 kaĝojn kapablajn enspacigi po ses homojn, kun klimatiziloj kaj hejtiloj. Plena cirklo okazis je 20 minutoj.
La ekfunkciis nova spektoradego. Ĝi estas 52 metrojn alta. Ĝi havas 18 kaĝojn kapablajn enspacigi po ses homojn, kun klimatiziloj kaj hejtiloj. Ĝi estis aĉetita kontraŭ 50 milionoj da rubloj. Dum iu tempo apude restis la malnova spektoradego, 37 metrojn alta.
Statuoj
La statuo de Stalin estis forigita ankoraŭ en la sovetia tempo. Oni promesis dum la rekonstruo lasi la statuon de Lenin, sed poste diris ke laboristoj hazarde damaĝis ĝin, do ankaŭ ĝi estis forigita. La statuon de Puŝkin deziris preni por sia kolekto loka riĉulo, sed lin avancis direktoro de la biblioteko de Puŝkin, kiu forportis ĝin al la librejo en la Transriverejo.
Nomo
La nuntempan nomon la bulvardo ricevis nur la post konkurso, aranĝita de la urba administracio. Inter aliaj proponoj estis: Centra bulvardo, Suna bulvardo, Bulvardo de Deziroj, Tjumena Arbato, Gulajevskij (Gulajev-bulvardo).
Priskribo
Laŭ ideo de la dezajnistoj la bulvardo konsistas el kvin placoj: Placo de Artoj (площадь Искусств), Fontana placo (Фонтанная площадь), Placo de Geamantoj (площадь Влюбленных, Cirka placo (Цирковая площадь) kaj Sporta placo (Спортивная площадь). Cetere respektivaj indikiloj mankas, do apenaŭ iu el la urbanoj konas nomojn kaj situojn de tiuj placoj.
Okcidenta parto
La bulvardo komenciĝas de strato Pervomajskaja. Poste laŭlonge de strato Lenin viciĝas duetaĝaj manĝejoj (domoj N 52a, 52, 54в, 68/101, 68/102), inter kiuj elstaras la unuetaĝa McDonald's (domo N 54) — la unua en la urbo — malfermita la. Ĝi estis konstruita surloke de publika necesejo kadre de kontrakto, subskribita inter la registaro de Tjumena provinco kaj la kompanio kaj havas areon 300 m². Rimarkindas ke ĝia M-simbolo aspektas ĉi-foje iom strange — ambaŭflanke de la konstruaĵo staras po unu duono de la litero. Laŭ ideo de la dezajnistoj en rigardo ili devis surmetiĝi unu sur alian tiel ke preteriranto vidu la literon, formitan el du duonoj, starantaj ĉe kontraŭaj flankoj de la manĝejo. Tamen la konstruaĵo staras tro proksime al strato Lenin, pro kio mankas distanco necesa por tia perspektivo, do la dezajnista ideo fiaskis.
En la okcidenta parto de la bulvardo rimarkindas grupo da bronzaj skulptaĵoj, kiuj reprezentas tri famajn sovetiajn klaŭnojn — Karandaŝ kun sia terhundo Kljaksa, Jurij Nikulin kaj Oleg Popov. Apude staras bronzaj seĝoj (unu kun jako metita sur ĝin), do oni povas fari foton kun la famaj artistoj. La tri klaŭnoj estis elektitaj, ĉar iliaj biografioj proksime interplektiĝis. La juna Jurij Nikulin komencis sian karieron en la Moskva cirko (Kolora bulvardo, Moskvo) subestre de Karandaŝ kaj tie konatiĝis kun Oleg Popov. Nun tiu ĉi cirko estas nomita omaĝe al Jurij Nikulin.
De strato Pervomajskaja ĝis la fontano centre de la bulvardo etendiĝas atrakcioj. Meze de ili staras la ŝtalbetona statuo “Ora poneo” kiel simbolo de la venko en la ĉiujara konkurso Golden Pony Awards. La konkurso estis lanĉita en 2002 de la itala eldonejo Facto Edizioni kaj la tjumena atrakcia parko ricevis ĝin en marto 2014. En aŭgusto de la sama jaro estis instalita tiu ĉi skulptaĵo kiel simbolo de la venko. La kompanio, kiu posedas la atrakciojn, estis establita en 2000. Sur la bulvardo tutjare funkcias pli ol 40 atrakcioj.
Apude, ĉe angulo de stratoj Herzen kaj Pervomajskaja, staras la Tjumena Ŝtata Cirko, kiu funkcias tutjare. Ĝi ne havas propran artistan teamon, sed kiel parto de la ŝtata kompanio “Rosgoscirk” (Rusia Ŝtata Cirko) akceptas aliurbajn artistojn. Ĝi staras rekte kontraŭ la sidejo de la urba administracio en strato Pervomajskaja, pro kio lokaj ŝercemuloj nomas la spacon inter ili Placo de Du Cirkoj.
Sur areo inter strato Pervomajskaja, la cirko kaj atrakcioj ofte okazas amasaj festoj, oni starigas tie scenejon por koncertoj.
Sekvas la spektoradego kun ŝirmitaj kaĝoj, kio ebligas ĝian uzadon tutjare, sendepende de vetero. La estis solene malfermita muzika horloĝo, kiu troviĝas ĉe flanko de la spektoradego, turnita al la centra promenejo. La horloĝo havas diametron 11 metroj kaj ĝia ciferplato forme de suno estas ĉirkaŭita de steloj kaj duonluno. La sunaj lumstrioj finiĝas ĉe dometoj, malantaŭe kies ŝutroj sin kaŝas personoj el fabeloj de Aleksandr Puŝkin: marvirino, kato Bajun, sciuro, spegulo, maljunulo kun ora fiŝo, caro Saltan, virkoko. Ĉiuhore malfermiĝas unu fenestro kaj aperas fabela persono, kiu salutas ĉeestantojn. Ĉiuj figuroj moviĝas, la kato havas lumantajn okulojn. La horloĝo sonas de la 10a matene ĝis la 10a vespere.
Orienta parto
La orienta duono de la bulvardo estas formita de du paralelaj konstruaĵoj. Ĉe la norda flanko, laŭlonge de strato Lenin, etendiĝas domo N 60, okupita de la sportejo Centralnij (La Centra), kie okazas diversaj sportaj eventoj.
Ĉe la suda flanko, do laŭlonge de strato Herzen, situas la eventejo "La Ora Pordego de Siberio” (Золотые ворота Сибири). Origine tio estis la koncerto-danca halo, konstruita en la sovetia epoko. En la 1990-aj jaroj ĝi estis privatigita, rekonstruita kaj transformiĝis je la eventejo "Imperial", posedita de Hamlet Paŝajan, kiu tiutempe estis influa komercisto kaj estro de la armena komunumo de la urbo. La ejo estis plurfoje kritikata pro sia pompa malbongusta dezajno kun sennombraj anĝeletoj, orumaĵoj ktp, sed la posedanto obstine rifuzis iujn ajn ŝanĝojn. Tamen en la ejo okazis multaj gravaj eventoj, inkluzive de tiuj oficialaj, ĉar tio estas la plej granda solenejo de la urbo, kapabla enspacigi ĝis 700 homojn. En 2012 la komerco de Hamlet Paŝajan kolapsis, trafita de la ekonomia krizo kaj kreditoroj, kaj la konstruaĵo transiris al nova posedanto — la tjumena komercisto Igor Samkajev. Ĝi estis redezajnita, alinomita kaj denove malfermiĝis la kiel eventejo. Ĝi plu estas la plej granda halo en la urbocentro, kapabla enspacigi ĝis 850 homoj.
Inter la du menciitaj konstruaĵoj en aprilo 2017 estis starigita du metrojn alta spegula ŝildo kun surskribo: “Mi dankas pro la servo”. Ĝi estas destinita por memfotoj, esprimantaj dankemon de la urbanoj al polico pro ĝia servo. Samtempe oni starigis en diversaj aĉetcentroj de la urbo ujojn por kolekti dankmesaĝojn. La plejaj emerituloj estis premiitaj.
Antaŭ Novjaro sur tiu areo aperas neĝaj figuroj kaj deglitejoj. La ĉiujare ĉi tie okazas la festivalo “Ponto de Amikeco” (Мост дружбы) dum kiu etnaj komunumoj de Tjumena provinco prezentas siajn tradiciojn, kantas, dancas, regalas ĉiujn per tradiciaj pladoj, starigas siajn tradiciajn loĝejojn ktp.
Rande de la promenejo troviĝis eta bronza skulptaĵo “Pantofloj” (Тапки) kun surskribo: “Pure kiel hejme” (Чисто как дома). Ĝi estis starigita la iom pli oriente — post arkado, sed vintre estis hazarde damaĝita de neĝoforiga buldozo. Oni restaŭris ĝin, sed poste ĝi kelkfoje estis denove jen damaĝita, jen ŝtelita kaj fine oni ŝovis ĝin ĉi tien. Ĝi estas ne originala elpensaĵo, sed nura kopiaĵo de simila skulptaĵo situanta antaŭ hotelo en Tomsko.
Finas la bulvardon granda arkado sur ok ŝtalaj kolonoj, aperinta dum la ĝenerala rekonstruo de la bulvardo. Post ĝi trotuaro kondukas al sensemafora pasejo trans strato Orĝonikidze. Dek metrojn for post la arkado direkte al strato Orĝonikidze troviĝas la simbola kilometro nulo — bronza disko, enmuntita en la pavimo, forme de geografia plurpinta stelo, indikanta direkton al gravaj urboj (Ekaterinburgo, Ĥanti-Mansijsko, Saleĥardo, Kurgano, Moskvo kaj aliaj).
Ĉe la norda finaĵo de la arkado staras sur podioj plataj figuroj de du viroj en identaj nigraj kompletoj, kiuj tenas en la manoj kadron kun surskriboj paradbliznecov (parado de ĝemeloj), protektu miraklon", "tjumen" kaj cifero 510''. La kadro estas malplena por ebligi fotadon ene de ĝi. La artaĵo estis instalita la kiam sur la bulvardo okazis la unua parado de ĝemeloj. La prezentaĵon gvidis famaj tjumenaj ĝemeloj-prezentistoj Artjom kaj Konstantin Firsov. Fine estis farita la plej granda foto de ĝemeloj, kiu estis registrita en la Libro de rekordoj de Rusio.
Du plej junaj ĝemeloj estis knaboj, kiuj naskiĝis la 9-an de majo en la familio Borcov. Du plej aĝaj estis avinoj, venintaj el Isetska distrikto speciale por partopreni la eventon. Du familioj alportis po du paroj da ĝemeloj; unu el ili havas sep gefilojn, la alia — ok. 200 partoprenintoj estis ĝis tri jarojn aĝaj. Origine por la evento registriĝis 520 ĝemeloj, sed venis nur 510 kaj tiu cifero aperis sur la artaĵo.
Antaŭe la motorciklistoj ofte venis tien sur siaj motorcikloj, sed en 2017 la trafikpolico anoncis striktan malpermeson, reference al plendoj de piedirantoj. Oni postulis ke la motorcikloj estu lasitaj en parkumejo, ekster la bulvardo kiu estas sole piedira zono.
La anoj de la tjumena motorcikla klubo “Noktaj Lupoj” (Ночные волки) aranĝis tie kunvenojn okaze de la Tago de la Pereintaj Motorciklistoj. Oni starigis je granda cirklo motorciklojn, bruligis kandelojn kaj honoris la pereintojn per minuto da silento.
Dekstre, antaŭ la eventejo “La Ora Pordego de Siberio” la estis malfermita la vitroplasta skulptaĵo “Dancu kaj estu feliĉaj!” (Танцуйте и будьте счастливы!) fare de la tjumena skulptisto Sergej Fefelov, dediĉita al la famaj rusiaj dancistoj Stanislav kaj Ljudmila Popov. La paro formiĝis en oktobro 1968 kaj ekde tiam gajnis plurajn naciajn kaj internaciajn premiojn. La ceremonion partoprenis aŭtoro de la frazo Stanislav Popov, la prezidanto de la Rusia Danca Unio, la vic-prezidanto de la Tutmonda Federacio de Sportaj Dancoj. La aferon iniciatis Igor Samkajev, la posedanto de la eventejo, kiu mem dum jaroj okupiĝas pri sportaj dancoj, partoprenas konkursojn kaj ĉiujare aranĝas en Tjumeno la dancan konkurson “La Ora Pordego de Siberio”. La malfermo okazis kadre de la 15-aj Delfaj Ludoj, okazintaj en Tjumeno.
Kritiko
Lastatempe la urbanoj ĉiam pli forte kritikas staton de la bulvardo. Oni plendas pri abundo de vendistoj kaj luigantoj de infanveturiloj, kiuj aspektas malorde, kondutas bruske kaj prezoj estas tro altaj. Speciale oni kritikas ulojn, kiuj proponas veturi sur ĉevaloj, poneoj kaj kamelo, supozante ke la bestoj estas severe ekspluatataj kaj krome malpurigas la bulvardon. Ankaŭ biletoj al la atrakcioj estas tro kostaj. Ĝenerale oni postulas pli da ordo kaj malpli da komerco.
Mankas ankaŭ biciklejoj, kio kaŭzis plurajn koliziojn de biciklistoj kaj piedirantoj. Pro tio ekde 2017 estas malpermesite bicikli laŭ la bulvardo.
Planoj
Oni planas komplete rekonstrui la bulvardon kadre de la totala rekonstruo de strato Lenin, anoncita en 2019. Interalie devas malaperi la fontano, sur kies loko aperos kvar malprofundaj akvejoj. La tuta spaco estos dividita je kelkaj zonoj: la infana, sporta, transita, atrakcia ktp. Oni planas unuecigi dezajnon de ĉiuj manĝejoj, planti pliajn verdaĵojn.
La posedanto de “La Ora Pordego de Siberio” anoncis en 2016 konstruadon de la 11-etaĝa hotelo apud sia eventejo, sed efektive sekvis nenio.
Basilius von Ramdohr
Friedrich Wilhelm Basilius VON RAMDOHR (n. en 1757 - m. en 1822 en Napolo) estis konservativa juristo, artkritikisto kaj ĵurnalisto el Dresdeno. Li fariĝis en 1806 prusa diplomato en Romo kaj Napolo.
Kolora bulvardo (Tjumeno)
Publika transporto
La plej proksimaj bushaltejoj estas jenaj:
Basilius von Ramdohr
Basilius von Ramdohr naskiĝis sur familia tereno, la Ritterburg Drübber (apud Nienburg), kiu restis bieno de la familio Ramdohr inter 1686 kaj 1839. Li studadis juron kaj estetikon en la universitato de Göttingen, antaŭ ol komenci longan kaj tumultan karieron kiel artkritikisto kaj diplomato.
Li parte famiĝis pro sia libro Venus Urania (1798), frua verko pri la psikologio de amo kaj amikeco, sed ankaŭ pro la tiel nomita "Ramdohr-afero" de 1809 (Ramdohrstreit), koncerne lian severan kritikon de la pentristo Caspar David Friedrich.
Šenkovec
Šenkovec, hungare Szentilona estas vilaĝo kaj samtempe centro de municipo en Kroatio, en distrikto Međimurje. La historia kroata nomo estis Svetajelena. Ankoraŭ 1 vilaĝo apartenas al la municipo.
Situo
Šenkovec situas sur mildaj deklivoj, inter Muro (rivero) kaj Dravo, laŭ ĉefvojo Lendava-Čakovec. La lasta urbo troviĝas je 3 km-oj.
Historio
Familio Lackovics (lackoviĉ) fondis abatejon omaĝe al Dipatrino kaj Ĉiuj Sanktuloj en 1376. Familio Cillei finis la konstruadon en 1404. En 1546 posedantoj de la kampoj estis familio Zrínyi, kiuj nomumis la abatejon al Sankta Helena kaj konstruis ankaŭ preĝejon. En 1690 incendio okazis, poste la konstruaĵo barokiĝis, en 1802 trakonstruiĝis kastelo. Tertremo okazis en 1880 kaj la kastelo ruiniĝi. En 1910 loĝis en la komunumo 478 da homoj (kroatoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon el Hungario kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.
Émile Peltier
Emile PELTIER (peltje) (naskiĝis la 17-an de septembro 1870 en Villandry (apud Tours), Francio, mortis la 17-an de februaro 1909 en Lourdes) estis franca katolika pastro kaj pioniro de la katolika Esperanto-movado.
Vivo
Peltier studis en la teologiaj seminarioj de Tours kaj estis presbiterigita la 1-an de junio 1894. Li estis paroĥestro de Sennevières kaj poste de Cheillé, fine instruisto ("profesoro") de angla lingvo ĉe la Supera Seminario kaj ĉe la Lernejo "Gregoire-le-Grand" en Tours. Poste pro malbonfarto, malgraŭ sia spirita valoro, li restis dum preskaŭ la tuta vivo pastro de malgrava paroĥo Sainte-Radegonde (apud Tours).
Esperanta agado
Peltier estis pioniro de Esperanto ĉe la katolikoj. Li esperantiĝis en 1901. Senlace li laboris por konvinki la katolikojn, ke ili uzu tiun armilon por defendi sian religion.
Jam en 1903 aperis, sub la nomo de societo „Espero Katolika“, Esperant-lingva aldono al L' Aube, franca revueto. Tiu societo ricevis aprobon de la ĉefepiskopo René François. En oktobro 1903, Espero Katolika fariĝis okpaĝa gazeto. En 1905, dum la unua Universala Kongreso en Bulonjo ĉe Maro, Peltier diris la unuan Esperantistan meson, sed ne povis prediki en Esperanto, pro malpermeso de la tiea episkopo. Tamen, ne ĉesiginte sian klopodon, li ricevis dum la dua kongreso en Ĝenevo en 1906, pere de Monsinjoro Giambene, leteron el Romo, esprimantan „Papan Plaĉon“, kaj komunikantan „Lian Apostolan Benon“. Tuj sekvis permeso por prediko, kiu okazis la 2-an de septembro 1906 en la preĝejo S. François. La granda intereso, kiun havis por Esperanto Pio la 10-a, estis plej grava kuraĝigo kaj naskis pionirojn por la Katolika Esperanta movado.
Same en 1905 Peltier estis nomumita de Zamenhof membro de la unua (ĝis 1906 ankoraŭ provizora) Lingva Komitato (LK). En artikoloj pri reformoj li dumtempe uzis la pseŭdonimon Prof. E. Lime.
Verkoj
Peltier prizorgis diversajn eldonaĵojn: „Kolekto de Espero“, nome: „Katolika preĝaron“; „Imitado de Jesuo-Kristo“ (unua libro); broŝuroj de katolika propagando. „Elementa Kurso de Esperanto“, 1907. Traduko de Gustave Boissaries: „Lando de Mirakloj“, 1908.
Honorigoj
La strato en Villandry, kie Peltier naskiĝis en domo n-ro 6, estis nomita "rue Émile Peltier" por honori lin.
(108516) 2001 KR75
(108516) 2001 KR75 estas malgranda, neordinare hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝia discentra klinata orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo : ĝia marsa MOID estas 0,41576 astronomia unuo, tie estas 62,197 milionoj da km.
Hamweddel
Hamweddel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Jevenstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Paul Morrissey
Vivo kaj kariero
Morrissey studis ĉe Ampleforth College, privata romkatolika lernejo kaj ĉe la Universitato de Fordham, ambaŭ romkatolikaj lernejoj, kaj poste servis ĉe la usona terarmeo. Li estis politike konservativa kaj mempriskribita "dekstrulo", kiu publike protestis kontraŭ tio kion li rigardis kiel nemorala kaj "kontraŭ-katolika", pro kio la longdaŭra rilato de Morrissey kaj kunlaborado kun la kultur-revolucia sed ŝjne nepolitika Warhol estis vidata de multaj kiel "sukcesa miskongruo", kvankam ambaŭ kunhavis kelkajn trajtojn nome ili estis praktikantaj katolikoj pro "etnaj" fonoj (Warhol estis de rutena deveno kaj Morrissey estis de irlanda deveno).
la kuraĝa avangarda sinteno de Morrissey por filmofarado estis ofte atribuata al lia rilato kun Warhol kaj the Factory, kvankam Morrissey postulis en siaj memoroj, Factory Days, ke tio ne veras. Morrissey malkovris kaj aliĝis al the Velvet Underground.
Ĝardendomo Frankenberg (Gotha)
La Ĝardendomo Frankenberg (germane:Frankenbergsches Gartenhaus) troviĝas en la urbocentro de Gotha, Lucas-Cranach-Straße nr 9a.
Priskribo
La ĝardendomo situas - alie ol la nomo supozigas - meze en la urbokerno. Li nomitis por Sylvius Friedrich Ludwig Freiherr von Frankenberg und Ludwigsdorff (1728-1815), kiu estis ministro de tri dukoj en Gotha kaj korespondadis i.a. kun Johann Wolfgang von Goethe kaj Christoph Martin Wieland. En la 1803-a jaro li iniciatis la konstruon de la unua malsanulejo en Gotha ĉe Große-Fahnen-strato.
La duetaĝa baroka ĝardendomo faritis laŭ stilo de kasteleto. Lia kvinaksa ĉefa fasado donas vidon al sudo. Centra de pilieroj portata balkono kun feraj kradoj substrekas la enirzonon. Kontraŭe al la modesta supera etaĝo la teretaĝo estas pompa. La kvar fenestroj kronatas perelipsaj gabloj kun etaj "bovokuloj". Ili alternas kun etaj fenestroj en formo de staranta elipso. Malsupre estas kvar hodiaŭ malplenaj niĉoj kun konka ornamaĵo, simile al la galerioj de la superaj etaĝo ĉe Kastelo Friedenstein. Verŝajne estu ili ligiloj al la iam inter antaŭa domo kaj ĝardena domo situinta parketo.
Agado de Frankenberg
Frankenberg agadis ekde 1765 ĉe la kortego de Gotha kie li unue deĵoris kiel Sekreta konsilisto sub duko Frederiko la 3-a. En 1792 duko Ernesto la 2-a de Saksio-Gotha-Altenburg nomunis lin Ĉefan impostisto. En tiu ĉi funkcio li ege meritis pri la regiono de Gotha kaj Altenburg. La posteulo de Ernesto, duko Frederiko la 4-a pagis la starigon de la post 1815 farita Frankenberg-monumento. Ĝi portas la enskribon: "Dem unvergeßlichen Sylvius gewidmet - Dediĉite al la neforgesebla Sylvius." Ties ĝardena domo servis ĝis 1991 kiel infanĝardeno. Hodiaŭ la restaŭrita kaj private uzata ejo reatrakciis, laste nebalaste ĉar ĝi estas ŝatata etapocelo de diversaj rondgvidadoj por turistoj kun fokuso pri arkitekturo kaj historio.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 109-110
Oliver Neuville
Oliver Neuville estas emerita germana futbalisto. Li naskiĝis en Locarno (Svislando), do momente estas -jara. Lia patro estas germano kaj la patrino italino (la familia nomo venas de la belga avo). Ekde 2004 li estas profesia futbalisto, sturmisto, en la klubo "Borussia Mönchengladbach". La sportisto interalie estis membro de la germana nacia teamo de futbalo dum la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 2006 kaj la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008. Li finis sian karieron post la unuaj du monatoj de la sezono 2010-2011.
Lord Jim
Lord Jim (Esperante: Lordo Jim) estas romano de Joseph Conrad, origine publikigita en gazeto Blackwood ekde oktobro 1899 ĝis novembro 1900.
Inspiro
Lord Jim estas interesega verko pri kuraĝo, karaktero, mankoj, ŝipo kiel vivo kaj vivo kiel ŝipo kaj pensaro pri vivo. Cedric Watts 1988 en sia enkonduko al The Nigger of the Narcissus prikomentas ke ŝipon oni montras kiel eta planedo (mikrokosmo). Iam ŝipoveturado estis danĝera kaj malrapida, pro piratoj, stormoj, malamikaj ŝipoj, kaj eĉ malfacilo trovi ŝipanaron. Deviga rekrutado ofte kidnapis homojn, punrekrutado foje trovis ŝipanojn nur inter deliktuloj, novuloj, marĝenuloj aŭ fremduloj. La historio de la romano havas bazon sur veraj okazaĵoj - kvankam Conrad neniam konfirmis tion. La 17-an de julio 1880 la ŝipo S.S. Jeddah marveturis el Singapuro al Penang kaj Jeddah, kun 778 viroj, 147 virinoj kaj 67 infanoj enŝipe. La pasaĝeroj estis Muslimoj el Malajzio kiuj marveturis al Mekko kaj Medino pro religia pilgrimado.
La ŝipo veturis sub la brita flago kaj havis ĉefe britajn oficirojn sed estis posedata de singapura entrepreno, kies direktoro Seyyid Muhammad al-Sagoff devenis de riĉa araba familio de Singapuro kaj ties filo Muhammad estis en ŝipo dum la okazaĵo. Post teruraj veterkondiĉoj dum la unua semajno de veturado, la ŝipo paneis kaj la kapitano kaj la oficiroj, opiniinte, ke la ŝipo estas vrakonta, abandonis ĝin preninte Seyyid Omar kun ili. Ili estis helpitaj de alia ŝipo kaj alportitaj al Adeno kie ili rakontis falsan historion de perfortemaj pasaĝeroj kaj vrakonta ŝipo. La pilgrimantoj estis abandonitaj al ŝajne certa morto.
Tamen por surprizo la 8-an de aŭgusto franca ŝipo alportis la Jeddah al Adeno. La pilgrimantoj estis survivintaj. Ili estis abandonitaj de tiuj kiuj laŭteorie devos protekti ilin kaj pro tio oni starigis oficialan priserĉon kaj sinsekvan skandalon. Oni supozas, ke tiu evento ege inspiris Conrad, kiu alvenis en Singapuro en 1883, kaj li uzis la ĉefan temaron de tiu evento por Lord Jim uzante la nomon S.S. Patna por sia fikcia pilgrima ŝipo.
Vlaské
Vlaské (Blaschke) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malá Morava en distrikto Šumperk. Ĝi situas proksimume 5 km oriente de Malá Morava. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Dolní Lipka - Hanušovice kaj ŝoseo II/312. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 22 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vălenii de Arieș
Vălenii de Arieș [vəlenij de arieŝ] (hungare: Aranyosrákos [aranjoŝra:koŝ]) estas vilaĝo en Rumanio sud-okcidente de Turda, apartenata al la komunumo Moldovenești, distrikto Cluj.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 815 loĝantojn (hungaroj, rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1357.
Historio
Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda). Ĝi estis aligita al Moldovenești en 1956.
Vlaské
Vlaské estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,8 km².
Lord Jim
Inspiro
La romano funkcias laŭ du ĉefaj partoj, la problemoj en ŝipo Patna kaj la falo de la rolulo kaj due aventura historio pri elstariĝo de Jim inter la loĝantaro de Patusan - supozeble en Indonezio.
La romano
Krom lirikismo kaj beleco de la priskriba stilo de Conrad elstaras pro sia prilaborita strukturo. La kerno de la romano estas rakonto kiun faras la rolulo Charles Marlow al grupo de aŭskultantoj, kaj la konkludo estas prezentita en formo de letero el Marlow. Ene de la rakonto de Marlow, ankaŭ aliaj roluloj rakontas siajn proprajn historiojn laŭ teksita dialogo. Tiele la okazaĵoj estas rakontitaj en la romano el diversaj vidpunktoj, kaj ofte for de kronologia ordo.
La leganto povas formi sian impreson de la interna psikologia situacio de Jim el tiu multobla eksterna vidpunktaro; sed nuraj faktoj maltaŭgas por klarigi la homan kondiĉon, kiel Marlow mem rimarkas pri la juĝo: "ili volis faktojn. Faktojn! Ili petis faktojn el li, kvazaŭ faktoj povus klarigi ion!" Finfine Jim restas mistera, kiel vidata tra nebulo. Nur tra la rakonto de Marlow Jim vivas por la leganto.
Historio de la romano
Jim (familinomo neniam aperas), juna brita maristo, iĝas partnero de Patna, ŝipo plena de pilgrimantoj veturantaj al Mekko por laŭ regularo deviga religia pligrimado (haĝo). Okaze de manko (ĉu de kuraĝo, ĉu de saĝeco, ĉu de stabileco) dum akcidento, Jim kune kun la kapitano kaj aliaj ŝipanoj abandonas la ŝipon kaj ties pasaĝeroj. Post kelkaj tagoj, ili estas savitaj de brita ŝipo. Tamen ankaŭ la Patna kaj ties pasaĝeroj estas poste savitaj, kaj oni konas la malakceptindan agadon de la ŝipanaro, kiuj evitas la juĝadon dum nur Jim estas juĝata. Li jam ne povos ŝipestri pro sia agado. Jim furiozas kontraŭ sin mem, kaj pro la momento de malforteco kaj pro esti malprofitinta la okazaĵon iĝi 'heroo'.
Dum la juĝado li trafas Marlow, markapitano, kiu spite komencaj antaŭjuĝoj amikiĝas kun Jim. Marlow helpas Jim trovi laborpostenon. Jim klopodas resti nekonata, sed la diskonigo de la okazaĵo de la Patna rekonigas lin kaj li translokiĝas orienten, en Patusan kie amiko de Marlow helpas laborigi lin. Kontakte kun la loka loĝantaro, Jim estas akceptata post helpi ĝin kontraŭ bandito kaj korupta malajzia lokestro. Krome Jim trovas amatinon Jewel. Jarojn poste la vilaĝo estas atakita kaj rezulte iu komunumestro pafas kaj mortigas Jim.
Filmaj adaptigoj
La historio de tiu ĉi romano estis dufoje adaptita en filmojn:
Balaklavo
Balaklavo estas loĝloko en Krimeo, populara ripozejo kaj turisma objekto. Antaŭe (ĝis la jaro 1957) ĝi havis la statuson de urbo, nuntempe oficiale ĝi estas konsiderata kiel parto de Sebastopolo (la Balaklava distrikto estas la plej granda en Sebastopolo). La nomo de la urbo el la krime-tatara tradukeblas kiel "fiŝ-nesto", "fiŝ-baseno". La urbo famas pro sia longa kaj serpentuma kreko, kiu estas ĉirkaŭita de montetoj kaj kune kun ili formas belan vidaĵon.
Historio
Dum diversaj tempoj Balaklavo apartenis al multaj ŝtatoj kaj popoloj. La unua loĝloko, pri kiu ni havas certajn sciojn, ĉi tie estis la helena kolonio, nomata Simbolon (Συμβολον); tiutempe ĝi estis grava komerca centro. Dum la mezepoko la urbo apartenis al Bizanca Imperio (tiutempe la urbo nomiĝis Jamboli) kaj poste - al ĝenovanoj, kiuj konkeris la urbon en 1365 kaj nomis ĝin Ĉembalo. En la urbo konserviĝis la restaĵoj de la ĝenova fortreso, kiu troviĝas sur la monteto super la eniro al la Balaklava kreko.
En la jaro 1475 la urbon ekposedis la Otomana Imperio. Fine de la 18a jarcento la urbo transiris sub regadon de la Rusia Imperio. En la jaro 1787 la urbo estis vizitita de Katerino la Granda.
La urbo famiĝis internacie pro la Balaklava Batalo, kiu okazis la 25an de oktobro 1854 dum la Krimea (Orienta) milito. Dum tiu batalo sub Balaklavo pereis kelkaj centoj da britaj kavalerianoj, multaj el kiu devenis el la aristokrataj familioj.
Vizitindaĵoj
La plej interesa vizitindaĵo de la urbo estas la muzeo, dediĉita al la sekreta pasinteco de la urbo. La subteraj grotoj, kie dum la sovetia tempo estis kaŝataj la sekretaj atom-submarinoj, nun estas libere viziteblaj.
Alia fama vizitindaĵo estas la restaĵoj de la mezepoka fortikaĵo Ĉembalo, kiu situas sur la monteto, de sur kiu bele videblas la kreko kaj la loĝloko mem.
Interese
Oni supozas, ke Balaklavo (pli ĝuste - la Balaklava kreko) estas menciita en "Odiseado" de Homero.
Turek
Turek estas urbo en Pollando. Ĝi apartenas al la provinco (historie vojevodio) Grandpollando kaj estas la aministra centro de samnoma komunumo kaj de distrikto Turecki.
Ostricourt (stacidomo)
Ostricourt estas franca stacidomo sur linioj Paris-Nord - Lille kaj - Ostricourt, situanta en  Ostricourt, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Karel Svoboda
Karel Svoboda (naskiĝis la 19-an de decembro 1938 en Prago – mortis la 28-an de januaro 2007 en Jevany) estis ĉeĥa komponisto kaj kantopoeto. En 1995 li edziĝis kun Vendula Svobodová. En januaro 2007 li estis trovita pafmortigita en ĝardeno de sia vilao, oni supozas, ke li faris suicidon.
Kiel infano li lernis pianludon, en 1963 fondis beat-grupon „Mefisto“, kiu post du jaroj akiris daŭran dungon en la teatro Rokoko en Prago.
En 1965 aperis unua gramaofondisko kun lia komponaĵo. Li intense kunlaboris kun kantisto Karel Gott kaj tekstisto Jiří Štaidl, sed verkis kantojn ankaŭ por Václav Neckář kaj aliaj konataj ĉeĥaj kantistoj.
Li komponis muzikon por filmoj „Tri nuksoj por Cinddrulino“ kaj „Morgaŭ mi ellitiĝos kaj brogvundiĝos per teo“, por televidaj serialoj „Vizitantoj“, „Cirko Humberto“, „Fluganta Čestmír“, „Nokto en Karlštejn“, enkondukan kanton de serialo „Abelino Maja“, teatrajn muzikalojn Drakulo kaj La Grafo de Monte Kristo. El liaj multaj kantoj estas plej konata Lady Karneval.
São José (Sankta Katarino)
São José [sA ĵoze] estas grandurbo kaj municipo en suda Brazilo en subŝtato Sankta Katarino. Ĝi estas antaŭurbo situanta ĉirkaŭ kvin kilometrojn de Florianópolis, la subŝtata ĉefurbo.
Geografio
São José situas laŭ golfo de Atlantiko en suda parto de la lando. La najbaraj municipoj estas Antônio Carlos, Biguaçu, Florianópolis, Palhoça, Santo Amaro da Imperatriz, São Pedro de Alcântara. Curitiba troviĝas 254, Porto Alegre 365, San-Paŭlo (urbo) 500, Guarulhos 510, Campinas 550, Nova Iguaçu 754, Rio-de-Ĵanejro 757, Belo Horizonte 983, Goiânia 1221, Braziljo 1320, Salvador de Bahio 1940, Maceió 2415, Teresina 2583, Recife 2615, Natalo (Brazilo), 2815, São Luís 2832, Belém 2912, Manaus 2983 km.
Historio
En 1750 portugaloj alvenis kaj trovis tie indianojn. La portugaloj establis havenon. En 1755 ekzistis jam malgranda kapelo, en la sekva jaroj São José estis fondita. En 1797 logxis tie pli ol 2000 homoj (kun sklavoj. En 1833 São José iĝis komunumo, 1845 ĝi estis altrangigita.
Ekonomio
São José havas kelkajn indusriajn uzinojn pri telekomunikadaj ekipaĵoj, tekstilaĵoj, nutraĵoj. Menciindas la turisma kaj komerca sektoroj.
Trafiko
El São José kuras ĉefvojo al Florianópolis (BR-101).
Klimato
En São José pluvas en la plena jaro pli ol 1500 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej multe en februaro. La averaĝa temperaturo jare estas 20 °C, ĝi varias laŭ monatoj 16-24 °C.
Per balono al la Poluso
Per balono al la Poluso estas priskribo de la esplora ekspedicio de Salomon August Andrée, Nils Strindberg kaj Knut Fraenkel al la Norda Poluso en 1897, surbaze de la notaĵoj de la scienculoj-martiroj, trovitaj 33 jarojn post ilia morto sur Blanka Insulo en 1930.
Ĝi aperis samtempe en 10 lingvoj, inter ili en Esperanto (1930), el la sveda tradukita de Stellan Engholm kaj kontrolita de Paul Nylén. La traduko ampleksis 411 paĝojn kaj enhavis 115 bildojn.
Güzelyurt
Güzelyurt estas urbo en provinco Aksaray en Turkio.
Heinrich Friedrich Abt
Heinrich Friedrich ABT (naskiĝinta en Kranichfeld, mortinta la en Vajmaro) estis germana medicinisto.
Vivo
En marto 1773 Abt finstudis per disertaĵdefendo ĉe la Universitato de Gießen. Li iĝis kortega kuracisto sub la regado de duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach). Post sia nomumiĝo en la jaro 1784 li loĝis en la Pogwisch-domo kune kun la ĉambra prezidanto Johann Christoph Schmidt. La ekzakta dato de la nomumiĝo estis la 5-a de julio 1784. Per tio konatas ke li laboris antaŭe en Eisenach. Ĉe la katalogo "Weimarer Hof-Staats- und Adreß-Calender" aperis lai nomo ekde 1785. Pri la mortokaŭzo en 1793 ekzistas interesa noto de la usona germanisto W. Daniel Wilson: Abt mem ne konfidis la sanigpovon de medikamentoj sed preferis kiel sanigilon aŭtunajn rapojn. Kromaj informoj pri la vivo de tiu ĉi oficisto tre malmultis.
István Went
WENT István (vent) estis hungara kuracisto, fiziologo, biokemiisto, universitata profesoro ano korespondanta de la MTA (1948), Kossuth-premio (1957) naskita en Arado la 30-an de marto 1899 kaj mortinta en Debreceno la 13-an de majo 1963.
Sabine Lisicki
Sabine Lisicki (prononco germane aŭ, pole , naskiĝis , do nun -jara) estas germana tenisistino. En julio 2013 kiel la unua germana tenisistino post Steffi Graf ŝi atingis la finalan matĉon en la unuopa virina konkurso de la internacia turniro de Wimbledon. Tie ŝi luktis kontraŭ la francino Marion Bartoli, sed malvenkis je 1:6 kaj 4:6.
István Went
Kariero
István Went havigis sian diplomon en 1923 en la Universitato de Budapeŝto. Inter 1926 – 27 en Parizo per ŝtatstipendio, poste dum du jaroj per Rockefeller-stipendio en la Universitato de Harvardo li faris fiziologiajn esplorojn, poste li faris studvojaĝojn en Anglujo kaj en skandinaviaj landoj. De 1932 ĝis sia morto li estis profesoro de la Universitato de Debrecen kaj direktoro de la Élettani és Általános Kórtani Intézet (Instituto pri Fiziologio kaj Ĝenerala Patologio).
Chigy
Chigy estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 300 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011.
Geografio
Chigy etendiĝas sur 11.76 km², kaj havis 255 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 26 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Luc Maudet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Chigy apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Teritorio Papuo
La Teritorio Papuo, Papua Teritorio, aŭ en angla Territory of Papua, enhavis la sudorientan kvaronon de la insulo Novgvineo el 1883 al 1949. Ĝi iĝis brita protektorato en la jaro 1884, kaj kvar jarojn poste ĝi estis formale aligita kiel Britia Novgvineo. En 1906 ĝi estis redonita al aŭstralia jurisdikcio, kaj en 1949 ĝi estis nuligita kiel politika ento kiam ĝi unuiĝis al sia norda najbara Teritorio Novgvineo (kiu ĝis la komenco de la unua mondmilito estis Germana Novgvineo sed estis zorgita de Aŭstralio laŭ mendo de la Ligo de Nacioj post la Unua Mondmilito) por formi la aŭstrali-administritan teritorion Papuo-Nov-Gvineo. En 1975 la kombinitaj teritorioj ricevis kompletan sendependecon de Aŭstralio laŭ la nomo Papuo-Nov-Gvineo.
Antonio Peri
EdE-P
Slackware
Slackware (parolate "slakvaro") estas plej maljuna kaj vivanta Linux-distribuaĵo, kreita de Patrick Volkerding je 17-a de julio 1993. Denaske estas bazita sur Softlanding Linux System.
Slackware celas esti stabila, simpla kaj plej Uniksa Linux-sistemo. Slackware emas ne deponi flikaĵojn (nur se necese) kaj celas ne esti plisaĝa ol uzanto kiel Vindozo. La oficia deponejo de Slackware ne registras dependaĵojn de pakaĵoj. Ankaŭ, Slackware ne deponas grafikan instalilon. Ĉar Slackware estas konservativa kaj simplema distribuo, ĝi ne estas rekomendata al novuloj.
Nomo
Nomo Slackware devenas el vorto slack tradukebla (el angla) kiel pigra, malpena, malvigla. Vidu ankaŭ Church of the SubGenius.
Historio
Unua versio de Slackware estas aperita per Patrick Volkerding je 17-a de julio 1993, bazita sur SLS kaj estis kopio de 3,5" disketo. Ĉiu povis elŝuti ĝin el FTP-servilo.
Je 1999 Slackware traiĝis el versio 4 al 7. Ĉar multaj da aliaj distribuaĵoj havis version 6 kaj pli, Patrick opiniis ke tio estos bona merkatika paŝo por montri al ĉiuj ke Slackware ankaŭ estas progresiva distribuo.
Patrick ekinteresiĝis Linukson post li ekbezonis LISP interpretilon por lerneja projekto. Li trovis CLISP por Linukso kaj elŝutis distribuaĵon SLS. Lia profesoro pri Artefarita intelekto petis montri kiel instali Linukson. Patrick multe flikigis la sistemon.
Patrick ne volis publikigi ĝin, sed estis multe petata fari tion. Sed Patrick ne faris tion, ĉar la sistemo devis esti plibonigata. Post iom da semajnoj li demandis SLS uzantojn per interreto "Ĉu iu volas novan SLS-similan 0.99pl11A sistemon?" kaj ekhavis jesrespondojn. Poste Slackware 1.00 estis alŝutita al FTP servilo de universitato. La servilo falis ĉar estis tre multe da elŝutantoj. Poste Walnut Creek CDROM donis plimulte da spaco por Slackware.
Subtenado de procesoraj arĥitekturoj
Estantece Slackware subtenas kvar da arĥitekturoj: x86 (i486, sed lastaversie i586), x86_64, ARM kaj S/390.En x86 redakcio de Slackware 14.2 duono da pakaĵoj havas prefikson i586.
Por ARM, ĉe oficia paĝo de Slackware ARM vi povas vidi subtenantajn procesorojn kaj versiojn de ARM-a redakcio de Slackware, Estonteca versio 15.0 estos ĉe ARMv7.
Malgraŭ oficia subtenado, praktike S/390 ne estas ĝisdatigata multe da jaroj.
Subtenado de Esperanto
En Slackware 14.2 Esperanto ne estas subtenata oficiale.
Kenryô Kanamatu
Kenryô Kanamatu (Kioto, 1915) estas japana esperantisto. Li estas Doktoro pri Literaturo kaj profesoro por filozofio en la Otani Universitato, kaj membro de la Filozofia Asocio de Japanio. Li ekesperantistiĝis en 1932, kaj estis redaktoro de "La Paco", nome bulteno de la Esperanto-Grupo de la Otani Universitato (1934-37). Li verkis ekzemple pri budhismo kaj filozofio. Tri liaj poemoj estis inkluditaj en la antologio Japana Kvodlibeto.
Kastelo Krölpa
Kastelo Krölpa (Schloß Krölpa) estas kastelo en Krölpa, Germanio, Raniser-strato 17. Ĝi estas memkompreneble monumentprotektita kaj servas kiel bazlernejo.
Konstruaĵo
La kastelon konsistigas triala komplekso kun mansardaj tegmentoj. Ĉe la ĝardena flanko estas meze elstaranta ŝtonaĵego. En la supera etaĝo troviĝas ĉ. 100 m² granda baroka salonego kun ornamaĵoj. En Turingio ĝi estas la ununura kastelo uzata kiel bazlernejo. Krome ĝi servas al la komunumo kiel kulturdomo. Eblas ankaŭ lupreni ĝin por privataj eventoj.
Historio
La kastelo konstruitis ĉ. 1730 anstataŭ iama kavalirbieno de la dinastio de la Brandenstein-oj. En 1888 posedantis baronoj Gleichen gen. von Rußwurm]], kiuj vendisla tuton je grundmakleristo el Lepsiko. En la 12.10.1890 akiris ĝin la porlernejana asocio Schulverband Krölpa je la kosto de 19000 markoj faronte ene tri klasĉambrojn. Lerneja kampano estis iama kampano de Monakejo Zella (apud Lengenfeld unterm Stein). En aŭtuno 1891 komenciĝis la instruado. En 1944 gastigis onin surloke translokiĝantojn el eosta Eŭropo. Krome ĝi servis por Volkssturm.
Post la Dua mondmilito rekomenciĝis uzo lerneja ĝia. Inter 2004 kaj 2007 iĝis restaŭradlaboroj internaj. Ĝis 2018 finfaratas eksteraj restaŭradoj.
François Villon
François VILLON (ĉ. 1431 – ĉirkaŭ 1474), kies vera nomo estis aŭ François de Montcorbier aŭ François des Loges, estis franca poeto.
Vivinte en malriĉeco, li elektis sian pseŭdonimon Villon laŭ sia subtenanto Guillaume de Villon, kiu ebligis al li studi en La Sorbonne. En la jaro 1452 li finis la studadon. Li tiutempe amikiĝis kun krimuloj kaj en 1455 li devis fuĝi el Parizo, ĉar li en disputo mortigis (supozeble mem krimulan) pastron. Kune kun ŝtelistoj li vagadis tra la lando. En 1461 oni arestis lin, kondamnis lin al morto, sed amnestiis lin en 1463. Ekde tiam li ne plu montris vivsignon.
La verkaro de François Villon konsistas el baladoj kaj poemoj pri la vivo kiel vaganto. Ĝin karakterizas drastaj ŝercoj en friponeca ĵargono, sed ankaŭ esprimoj de sincera pieco.
En la 20-a jarcento Bertolt Brecht uzis partojn el la baladoj de Villon por sia Die Dreigroschenoper.
En Esperanto aperis
Soife mortas mi : kvar baladoj. – [Lelystad]: Vulpo, 1977. - 15 p. : ilustr. - ISBN 90-70074-05-2
Epitafo en formo de balado, kiun verkis Villon por si kaj siaj kunuloj atendante kun ili pendigon sian / François Villon. - En: Tutmonda sonoro / Hrsg.: Kalocsay, Kálmán ; p.312 - 313, vol. 1
Imitaĵo
Hé! Dieu, si j’eusse étudié
Au temps de ma jeunesse folle
Et à bonnes mœurs dédié,
Germana Infanliteratura Premio
La Germana Infanliteratura Premio, Deutscher Jugendliteraturpreis (ĝis 1981: Deutscher Jugendbuchpreis) estas la plej grava germania literatura premio pri porinfana literaturo, fondita en 1956 de la registaro de Germanio kaj disdonata jare.
François Villon
Imitaĵo
J’eusse maison et couche molle.
Mais quoi? Je fuyaie l’école,
Comme fait le mauvais enfant.
En écrivant cette parole,
À peu que le cœur ne me fend.
Kaj min al seriozo trudi?
Mi vivus nun en avantaĝ';
Radioastronomia observatorio Zelenĉuka
La Radioastronomia observatorio (RAO) Zelenĉuka estas radioastronomia observatorio situanta en rajono Zelenĉuka de respubliko Karaĉajio-Ĉerkesio.
Henriko de Laŭzano
Henriko de Laŭzano (... – ...) estis svisa monaĥo  de la Ordeno de Klunizo vivinta en la 12-a jc. Diakono, en la sama ordeno, en 1116 forlasis sian monaĥejon kaj komencis, kiel izola monaĥa ermito, prediki kontraŭ la korupto de la klerikaro de la urbo Le Mans. Sed al tiuj kritikoj miksiĝis ankaŭ kritikoj rilate la liturgion aparte la bapton de infanoj kaj la sakramentojn (la reala ĉeesto estas idolkulto), rilate la manieron ilin administri celante kulpigi la avidon de la episkopoj kaj klerikaro,
Radioastronomia observatorio Zelenĉuka
La RAO Zelenĉuka estis establita de la Instituto de Aplika Astronomio de la Rusia Akademio de Sciencoj (IAA RAS) en 2001. Ĝi estas administrata de la IAA RAS.
Henriko de Laŭzano
Tiuepoke ankaŭ la episkopo de Le Mans, Hildeberto de Lavardin engaĝiĝis en reformo de la moroj de la klerikaro, sed la hereza emo de la diakono Henriko malhelpis kunlaboradon, kaj fine la episkopo devigis la herezulon forlasi la urbon. Sed Henriko daŭrigis prediki en Poitiers kaj Bordeaux. Dum tiuj migradoj li eble renkontis Pierre de Bruys kiu funkciis kiel modelo en la kritika ka reformema ideologio. En 1134, ordone de la episkopo de Arles, estonta papo Inocento la 2-a, li estis arestita kaj enkondukita al la sinodo de Pizo kie li konsentis, instigite de Petro la Venerinda, negi siajn herezajn teoriojn kaj akceptis retiriĝi en la monaĥejo de Cistercio. Sed, reveninte al Francio, tamen, li rekomencis siajn predikadojn en la zono de Tuluzo, subtenita ĉi-kaze, de Idelfonso, grafo de Saint-Gilles.
Radioastronomia observatorio Zelenĉuka
La ĉefa astronomia instrumento de observatorio estas la 32-m radioteleskopo (RTF-32), kiu estas uzata en naciaj kaj internaciaj (EVN, IVS) astronomiaj observoj. Ĝi estas la dua el la tri observejoj de la radiointerferometra reto Kvazar: Svetloje, Zelenĉuka kaj Badaro.
Henriko de Laŭzano
En 1145, la religiaj lokaj aŭtoritatoj, zorgoplenaj pro la disvastiĝo de la teorioj de Henriko, propetis por ke intervenu Bernardo de Clairvaux. La grafo de Sant-Gilles estis persvadita ĉesigi sian apogon al Henriko, kiu estis kaptita kaj enprizonigita ĝis lia morto.
Radioastronomia observatorio Zelenĉuka
Loko
RAO Zelenĉuka estas situanta en 8 km sude de centro de la vilaĝo Zelenĉuko, Karaĉajio-Ĉerkesio, Rusio. En 4.5 km norde estas la plej granda radioteleskopo (kun plena aperturo) en la mondo — RATAN-600.
Henriko de Laŭzano
Liaj sekvuloj, la henrikanoj, supervivis ĝis ĉirkaŭ 1152.
Radioastronomia observatorio Zelenĉuka
Historio
...
François Villon
Imitaĵo
Sed mi, bubaĉo sen kuraĝ',
Radioastronomia observatorio Zelenĉuka
Instrumentoj
RTF-32 — plenturnebla radioteleskopo kun diametro de la ĉefa spegulo D = 32 m kaj fokusa longo F = 11.4 m. Mastrumaj gamoj de la ondolongoj 1.35 - 21 cm. Anteno sistemo - modifita skemon de Kassegrena.
François Villon
Imitaĵo
Forĵetis ĉiam la laboron,
Radioastronomia observatorio Zelenĉuka
Instrumentoj
Sajen'-TM — lasera telemezurilo. La unuaj sukcesaj observoj de la geodeziajn sputnikojn estis kondukta en la 18 majo 2011.
François Villon
Imitaĵo
La tro malfrua nuna saĝ'
Nur povas ŝiri mian koron.
Radioastronomia observatorio Zelenĉuka
Instrumentoj
Javad GNSS Delta-G3T — GPS/GLONASS-ricevilo.
Vaisala WXT510 — aŭtomata cifereca veterstacio.
(137954) 2000 CK13
(137954) 2000 CK13 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Gruilung
Gruilung (grujlung) (Hosszúliget) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 324 loĝantojn (rumanoj), en 1992 166. Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Lăzăreni.
Huta
Huta estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Vidu ankaŭ:
Atikaj oratoroj
La dek atikaj oratoroj (latine: Oratores Attici) estis konsideritaj la plej grandaj oratoroj kaj logografoj de la klasika epoko (5-a kaj 4-a jarcentoj a.K.). Ili estas inkluditaj en la "Kanono de Dek", kiu verŝajne originis de Aleksandrio. A.E. Douglas argumentis, aliflanke, ke daŭris ĝis la dua-jarcenta p.K. ke la kanono akceptis la formon kiu hodiaŭ estas rekonita. Gravan eldonon de la oratoroj faris Hermann Sauppe.
Listo
Jenas la aleksandria "Kanono de Dek" (kun la latina kaj la greka skribmanieroj):
Historio
Ĝis Homero (8-a aŭ 9-a jarcento a.K.), la arto de efika parolado estis de konsiderinda valoro en Grekio. En la epopeo (Iliado), la militisto, Aĥilo, estis priskribita kiel "parolanto de vortoj" kaj "faranto de faroj". Ĝis la 5-a jarcento a.K., aliflanke, elokvento ne estis formale instruita. Fakte, ĝi ne estas ĝis la mezo de tiu jarcento antaŭ ol la sicilia oratoro Corax kune kun sia lernanto Tisias komencis formalan studon de retoriko. En 427 a.K., alia siciliano nome Gorgias de Leontinoi vizitis Atenon kaj donis paroladon kiu ŝajne brilblindumis la civitanojn. La intelekt aliro de Gorgias al elokvento, kiu inkludis novajn ideojn, formojn de esprimo, kaj metodojn de argumento, estis daŭrigitaj fare de Isocrates, en la 4-a jc. a.K. (instruisto kaj retorikisto). Elokvento poste iĝis centra temo de studo en la formaligita greka eduka sistemo.
La laboro de la atikaj oratoroj inspiris la pli postan retorikan movadon de konservema atikismo, aliron al paroladkunmetaĵo en malbrodornamita stilo.
(22035) 1999 XR170
(22035) 1999 XR170 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Güzelçamlı
Güzelçamlı estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Aydın kaj al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.