cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magelana kampefilo
La plej komuna alvoko de la Magelana kampefilo estas nazeca “kiiijuuU” kaj “pi-Kaá”. Kiel ĉe multaj specioj de la genro Campephilus, ties tamburado estas laŭta duobla frapado.
Uncialo
Uncialo estas antikva skribmaniero majuskla. Ĝi estis uzata ekde la 3-a ĝis la 8-a jarcentoj en la manuskriptoj de la kopiistoj latinaj kaj bizanciaj, kaj poste ekde la 8-a ĝis la 12-a jarcentoj precipe en la inicialoj kaj titoloj.
Historio
La vorto uncialo, do, priskribas precizan tipon de skribmanieron kiu uziĝis inter la 3-a kaj 4-a jarcentoj de la kristana erao surekzemple de la majuskla roma kursiva skribmaniero; la termino estas rezervita precipe al latina alfabeto. La unua ekzemplo troviĝas en papiruso ĉe la 3-a jarcento entenanta epitomon (resumon) de verkoj de Tito Livio (en kiu ĉeestas tamen ankaŭ kursivaj literoj). La uncialo estis la preferata skribmaniero en la miniaturitaj kodeksoj, pli taŭga por la uzo de la anserplumo kaj sur la pergameno jam anstataŭinta papiruson, ĉar malpli angulforma ol la majusklakvadrata aŭ aliaj skribmanieroj (uzataj ankoraŭ hodiaŭ).
Ĉirkaŭ la 4-a jarcento, uncialo ekis fariĝi la skribtipo plej konvencia kaj ornamebla: la pendaĵoj kaj malpendaĵoj estis la unuaj kiuj ricevis formŝanĝojn, kiuj poste etendiĝis al la centra litera korpo, kiun oni igis iom post iom pli "densa". La unciala skribmaniero estis uzita ĝis la fino de la 9-a jarcento, kiam la karolida minuskla skribo komencis ĝin anstataŭis. Inter la 8-a kaj 13-a jarcentoj uncialo estis uzata precipe por la libra titoloj, por la komenca litero de la ĉapitroj aŭ paragrafoj, kiel hodiaŭ okazas por la majusklaj literoj; en la manuskriptoj tiu skribmaniero estis uzita kune kun la minuskla karolida aŭ kune kun gotika minuskla skribo, du skribmanieroj kiuj ricevis el la uncialo la formon de iuj literoj kiel la d aŭ la a.
Kvankam post sia ora epoko ĝi estis destinita nur al ornama funkcio, la uncialo foje estis uzita ankaŭ en postaj periodoj por reskribi la tutan enhavon de aliaj kodeksoj, aparte por eldonoj de la Biblio; nur kun la alveno de la pressistemo oni konstatis la definitivan malaperon de la uncialo. Nune supervivas nur ĉirkaŭ 500 manuskriptoj unciale skribitaj, kies plejparto troveblas inter la verkoj antaŭantaj la karolidan renesancon. Iuj el tiuj manuskriptoj estas taksataj aparte altvaloraj.
Rimarkindas ke la skribmaniero nomata duonuncialo ne devenas el la uncialo sed el nova roma kursviva skribsistemo kaj ĉar naciaj skribmanieroj naskiĝis post la falo de Romia imperio, nome lombarda, visigota, merovida, insula ktp. Duonuncialo, do, devenas precipe el tiu nova kursiva aŭ de la duonuncialo uzita en Anglio kaj Irlando.
Signoj
La latina uncialo karakterizas per siaj kurboj. La literoj plej reprezentaj estas A, D, E, H, M, Q kaj V, malsamaj el iliaj samsignifaj qvadratformaj.
La vortoj, dekomence, ne estis apartigitaj, sed eta spaco enŝovita aŭ punkto faris dividon de la frazoj. La interpunkcio estis, krom la punkto, preskaŭ tute malĉeesta kaj la skribo ne distingis la majusklojn de la minuskloj, enŝovante foje literon pli grandan por rimarkigi la paĝkomencon, tamen sen uzi malsamajn desegnoformojn.
La mallongigoj estis maloftaj en la antikva manuskriptoj: ili prefere koncernis la Sanktajn Nomojn kaj la nazan suspendon (la M ĉe la liniofino estis anstataŭita per superskribita streketo kiu povis esti, aŭ ne, akompanata de punkto, la N per subskribita streketo). La enklitika konjunkcio -que (kiu signifis "kaj" latinlingve) kaj la finaĵo -bus de la dativo/ablativo pluralaj de la tria kaj kvara deklinacioj estis, kiel en la kvadrata, foje mallongigitaj per Q. kaj B.; tamen, la manuskriptaj tekstoj pri juro tion fenomenon prezentis jam de antaŭe.
La ligaturoi aŭ ligoj ĉe la liniofino, same kiel la E vostohava (Ę), kiu foje anstataŭas AE, ek aperas komence de la 6-a jarcento.
Regionaj stiloj
Specialistoj rimarkigas ke fine diversaj regionoj elpensis siajn variantojn en sia skribmanieroj. Kaj tiukaze la studo fariĝas vere komplika ĉar oni distingas la stilon afrikan, bizancan, italan, insulan, francan ktp. Ĉiam en uncialo.
Greka Uncialo
Kiam oni parolas pri greka alfabeto, oni desegnas unu el siaj skribmanieroj per la termino "uncialo". Temas ĉiuokaze pri nomado malpli preciza kompare kun la latina alfabeto: efektive, ne estas ĝuste la signo aŭ la tipo de litero kiu ĝin estigas, ĝin estigas prefere la uzo de la teksto tiel skribita. La greka uncialo estis, fakte, tipo de majuskloj uzitaj en la librigado de tekstoj ekde la helenisma epoko: fine tiu uncialo estis kromnomata «libreca». Ĝi, fakte, kontraŭmetiĝis al tiu kancelaria kaj al tiuj de la minuskloj. (Hodiaŭ oni emas forlasi la terminon “uncialo” avantaĝe de “majusklo”, eble pli taŭga).
Ekde la duono de la 4-a jarcento Rilate aliajn literojn, oni rimarkas, kiel jam en la latina, neregulecon en la alto (kiu prezentiĝis precipe per la kovro de la bazan linion) kaj plioftan simpligon en la trajtoj de iuj literoj, kiel en la Α kiu, dekomence, proksimis al la "lapidara-kapitala" modelo kaj kiu, iom post iom, fariĝis simila al la unciala latina A; en la “Ξ'', en kiu la tri streketoj estis unugitaj, aŭ ankoraŭ la Λ, en kiu la maldekstra stangeto mallongiĝis. La lastaj du estas foje similaj al la nunaj minusklaj λ kaj ξ (minuskloj kiuj ŝuldas al miksaĵo de formoj formiĝintaj laŭlonge de jarmiloj.
Fiksita la modelo, ĝi restos senŝanĝa laŭlonge de jarmilo en la uzo por manuskriptoj librecaj kaj estos anstataŭita nur en la kapitaj lapidaraj uzoj
Pri la origino de la vorto uncialo
La vorto eliras el la latina adjektivo uncialis, «de dekduono».
La deveno povas indiki ne tute similajn signifojn:
Moderna uzo de uncialo
Hodiaŭ la uncialo estas uzata en skriboj artaj kiel en laŭdaj dokumentoj aŭ atestaĵoj pro gravaj meritoj ktp aŭ en monumentoj. En tiaj okazoj uncialo akiras novajn kaj fantaziajn literajn ellaboraĵojn. Ĉe Vatikano, ekzemple, ekzistas aparta laboratorio por tiu arta afero.
Ouvidor (Gojaso)
Ouvidor estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 5.467 loĝantojn en 2010.
Ascheberg
Ascheberg havas diversajn signifojn:
Meckesheim
Meckesheim - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Wroxeter
Wroxeter estas vilaĝo en Shropshire, Anglio kie troveblas la restaĵoj de romia urbo.
La vilaĝo situas ok kilometrojn sudoriente de Shrewsbury, ĉe la situo de romia urbo Viroconium Cornoviorum. Eblas ke post la foriro de la romianoj ĝi servis kiel ĉefurbo de la kimra regno Powys ĝis la kimroj estis forpelataj de la anglosaksoj de Mercia. Poste la urbo kadukiĝis, sed estis anglosaksa vilaĝo sur parto de la loko. La vilaĝa preĝejo parte konstruiĝis el ŝtonoj forprenataj de la romiaj restaĵoj dum la anglosaksa epoko. Post la abolicio de la monahexejoj dum la regado de Henriko la 8-a oni pligrandigis la preĝejon, uzante anglosaksajn artefaktojn el la apuda Abatejo Haughmond.
En la vilaĝo estas vitejo kie kultiviĝis la plej nordaj ruĝvinaj vinberoj de la mondo.
Liberec
Liberec (, Reichenberg, Liberec ', cigane Libertsis) estas statuta urbo en Ĉeĥio, en la norda parto de Bohemio. Ĝi havas  kaj estas la ĉefurbo kaj plej granda urbo de la Regiono Liberec, kaj la sesa plej granda urbo de Ĉeĥio. Ĝi apartenas al la fondintoj de la Eŭroregiono Nisa.
Situo
Liberec troviĝas proksimume 91 km nord-nordoriente de Prago. La urbo situas en la Libereca baseneto de la Ĵitava baseno inter la Ještěda-kozákova montodorso kaj la Jizera montaro. Piedpunkto de la urbodomo situas en alteco de 374 m super maro, plej alta punkto de la urba katastro estas la pinto de Ještěd (1012 m), punkto plej malalta situas en la urboparto Machnín (361 m). La urbon trafluas Luzacia Niso kaj ties alriveroj, ekzemple Nigra Niso aŭ Harcova rojo, sur kiu troviĝas la Akvobaraĵo Harcov. Naturaj akvosurfacoj estas fiŝlagoj: ekzemple fiŝlagoj Vesecký (nomata Teich), Kačák (Žabák) en Krásná Studánka aŭ fiŝlago Seba.
Klimato
La klimato de la urbo estas determinata de ĝia troviĝo en la modera klimatzono, sed influiĝas ankaŭ de ĝia situo en kaldronvalo inter du montarmasivoj. Ĉar tiuj ĉi montokrestoj malhelpas la cirkuladon de humida atlantika aero, en la urbo sufiĉe oftas precipitaĵoj. Ilia averaĝa sumo estas 803,4 mm jare – plej pluva monato estas aŭgusto kun 88,4 mm, plej seka februaro kun 46,2 mm. Averaĝa temperaturo de la aero estas 7,2°C, plej varma monato estas julio kun 16,2 °C, plej malvarma januaro, kiam la averaĝa temperaturo estas −2,5 °C.
Nomo
Deveno de la urbonomo Liberec restas plu necerta, oni multe diskutadis pri ĝi, ofte eĉ kun naciisma fono. Verŝajne plej malnova menciita nomo estas Reychinberch el la jaro 1352 kaj Reychmberg el 1369. Dum la finaĵo -berg signifas germane "monto", la vorto reich estas tradukata kiel "riĉa". Tamen, ĉar la tiama setlejo ne abundis per ajna aparta riĉeco, oni konsideras tiun ĉi nomon ĉu deziro de la setlantoj, ĉu nomo alportita el Germanio.
La ĉeĥa ekvivalento de la nomo ekestis per kripliĝo: Rychberk (1545), Lychberk (1592), Libercum (1634), Liberk (1790) kaj fine Liberec (1845). En kazoj, kiam sinsekvis en sama vorto du literoj "r", oni emis en la popola parolo ŝanĝi unu el ili al "l", kaj similan evoluon travivis ankaŭ la nomo de alia ĉeĥa setlejo Liberk (origine Rehberg aŭ Richnberg) apud Rychnov nad Kněžnou. La finaĵo -ec eniris la vorton pere de la adjektivo "liberecký", kies origina kaj regula formo "liberkský" estis malfacile elparolebla.
La urbo havas ankaŭ ciganan nomon, literumitan Libertsis, Libercys aŭ Liberziss, ĉar antaŭ la dua mondmilito loĝis en Bohemio bohemiaj ciganoj.
Historio
La urbo evoluis rapide en la fino de la 19-a jarcento, kio rezultis en la belaspekta kolekto de konstruaĵoj konstruitaj en stilo tipa por tiu periodo; la urbodomo, la operejo kaj la Nordbohemia muzeo (Severočeské muzeum) estas inter la plej signifaj. La ĉirkaŭa regiono sur la montetoj supre de la urbocentro donas kapturnigan rigardon al belegaj hejmoj kaj stratoj, ĉiuj kreitaj en pitoreska romantika stilo, tipa por mezeŭropaj kuraclokoj.
Dum la 1930-aj jaroj la precipe germana urbo fariĝis la centro de sudetgermanaj henleinanoj kaj, post la Munkena interkonsento de 1938, la ĉefurbo de la teritorio Regna govio Sudetio ene de Nazia Germanio. La germana loĝantaro de la urbo estis elpelita rezulte de la 2-a mondmilito pere de la Beneš-dekretoj kaj anstataŭigita per ĉeĥoj.
Tekstila industrio
Tradicia industrio en la urbo estis ĉiam tekstila industrio - precipe drapindustrio kaj tolindustrio. La unuaj drapistaj majstroj Urban Hoffmann el Závidov kaj Christoph Krause studinta en Frýdlant venis al Liberec en 1579.
Ekspozicioj kaj foiroj
En 1851 okazis en Liberec unua ekspozicio de malpeza industrio, per kio komenciĝis la historio de ekspozicioj kaj foiroj sur la teritorio de Ĉeĥio. En 1925 ĝi kune kun Prago, Frankfurto ĉe Majno, Lepsiko kaj aliaj urboj kunfondis la Asociacion de internaciaj foiroj. La foiraj aktivaĵoj kulminis en la jaroj 1920-1930, kiam la societo Reichenbergmesse ("Liberecaj foiroj") organizis dudekon de signifaj foiroj. Nuntempe la ekspoziciejon prizorgas firmao Diamant Expo spol. s r.o.
Transporto
Liberec akiris fervojan ligon en la jaro 1859, kiam malfermiĝis trakoj al Pardubice kaj la germana Zittau. Hodiaŭ eliras la urbon kvin unurelaj kaj neelektrifitaj fervojaj trakoj. La Ĉeĥaj fervojoj funkciigas kabinan telferon al Ještěd longan 1188 m kun altecdiferenco de 402 m, kies suba stacio troviĝas en la libereca urboparto Horní Hanychov proksime de la samnoma finhaltejo de la urba publika transporto.
Ŝosean trafikon reprezentas precipe la rapidŝoseo R35 (E442) al kiu en Turnov aldoniĝas la ŝoseo R10 direkte al Prago. Aliaj ŝoseoj direktas ekzemple al Jablonec nad Nisou (de tie al Harrachov kaj Pollando), Frýdlant, la germana Zittau, al Děčín kaj Nový Bor.
Liberec havas negrandan flughavenon kun herbeja trako, uzatan hodiaŭ de la loka aviadklubo kiel bazejo de la aviada savservo.
Urba publika transporto
La urba publika transporto de Liberec konsistas el sistemo de aŭtobusaj kaj tramaj linioj funkciigataj de la Trafika entrepreno de la urbo Liberec. Centra haltejo de la urba publika transporto estas la haltejo Fügnerova en samnoma strato.
Liberec ekfunkciigis propran traman transporton en la jaro 1897 sur trako inter la fervoja stacidomo al la hodiaŭa bestoĝardeno. Hodiaŭ funkcias en Liberec du tramaj vojoj: trako inter Horní Hanychov kaj Lidové sady, tiel nomatan urban tramvojon origine konstruitan kun ŝpuro de 1000 mm kaj ekde 2005 rekonstruitan al la norma ŝpuro de 1435 mm, kaj la interurban tramvojon inter Liberec kaj Jablonec nad Nisou.
La interurban tramvojon oni pripensas aliŝpurigi nur inter Liberec kaj Vratislavice nad Nisou kaj poste plu gvidi la tramojn laŭ la tie jam paralela fervoja trako. Antaŭvidataj estas hibridaj transportiloj de malpeza fervojo, kiuj estonte kadre de projekto Regiotram Nisa kunigu ankaŭ aliajn urbojn de Eŭroregiono Nisa, ekzemple Zittau, Jelenia Góra, Tanvald, Harrachov aŭ Železný Brod.
La prezoj iam estis malavantaĝo de la libereca publika transporto, ĉar la biletoj estis la plej multekostaj en Ĉeĥio. Reage al tio en 2004 la urbo la prezojn malplialtigis. Ekde la 1-a de januaro 2008 kostas 40-minuta bileto por plenkreskulo 16 kronojn, por infanoj aĝantaj 6-15 jarojn 8 kronojn. La bileto kutime validas 40 minutojn, sed dum semajnfino ĝi validas 60 minutojn. Post la 20-a horo oni ĉiam kontrolas biletojn - la pasaĝero devas montri sian bileton al la ŝoforo.
Sporto
Inter la 18-a de februaro kaj la 1-a de marto 2009 Liberec gastigis la Mondan ĉampionadon pri nordia skiado 2009.
Urbaj simboloj
Blazonon de la urbo Liberec formas arĝenta ŝildo, sur kiu aperas rubenkolora rempara murego kun duopo de turoj kaj krenelaro. Sur arĝentaj ĉarniroj pendigitaj pordflankaĵoj de la pordego estas malfermitaj, la supran duonon de la pordego fermas ora falkrado kun per arĝento forĝitaj pintoj. En ĉiu el la turoj troviĝas malfermita pordeto, super kiu estas pafbreĉo kaj longoforma fenestreto dividita kruce. La turoj havas rubenkoloran tegmenteton finitan per ora kapsulo kun blua, flirtanta flageto. Sur la muro super la pordego pendas ŝildo de lazurblua koloro kun arĝenta rado, kiu estis la simbolo de familio Redern. Ĉe la krenelaro inter la turoj staras kun dismetitaj kruroj ora leono kun krono sur la kapo, ruĝa lango kaj rektigita vosto.
Folio de la urba flago estas formita per du horizontalaj strioj, ruĝa supre kaj blanka sube. La folio havas la proporcion de larĝeco al longeco 2:3. En ties stanga duono estas la blazono de la urbo en hispana ŝildo.
La urba emblemo estas formita per stiligitaj siluetoj de duopo de la plej signifaj konstruaĵoj de la urbo: la urbodomo kaj la hotelo Ještěd. Ĉe ambaŭ oni uzas simpligitan kurban bildigon, kiu ne sekvas la detalojn de la konstruaĵoj, sed strebas priskribi iliajn esencajn trajtojn. Cele al kunligo de ambaŭ grafikaj elementoj, la dekstra parto de la urbodomo kaj la maldekstra parto de Ještěd estas forigitaj, dum la du restantaj partoj kunligiĝas en unu tutaĵon. Tria elemento, kiu kompletigas la emblemon, estas la skribaĵo Liberec en sama koloro kiel la du antaŭaj elementoj (koloro Pantone 281 CV), kun uzo de la tiparo France (True Type) 1.0.
Ĝemelurboj
Ĝemelurboj de Liberec estas (sekvas la dato de subskribo de la partnera kontrakto):
Esperanto en Liberec
Hodiaŭ ekzistas en Liberec Esperanto-klubo de Stanislav Knížek ("Klub esperantistů Stanislava Knížka v Liberci"), kiu en 1996 havis 17 membrojn kaj periodaĵon "Libereca Informilo".
Pionira epoko
Membro(j)n en Liberec registris jam en 1907 la tiam fondita Bohema Unio Esperantista kaj en 1924 okazis en Liberec kun 175 patoprenantoj dua nacia kongreso organizata komune de Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista kaj Germana Esperanto-Ligo en Ĉeĥoslovakio.
Germana aktivado antaŭ unua mondmilito
Inter la jaroj 1934 kaj 1938 aperadis en Liberec la Informilo de GEL, organo de la Germana Esperanto-Ligo en Ĉeĥoslovakio (GEL), eldonata de la germanaj esperantistoj en Ĉeĥoslovakio sub redaktado de Bruno Gahler kaj inĝ. Gustav Scholze, prezidanto de GEL kaj profesoro ĉe la germana supera industria lernejo en Liberec.
Post la unua mondmilito
Inter la 4-a kaj la 6-a de junio 1949 kongresis en Liberec la Esperanto-Asocio en Ĉeĥoslovaka Respubliko kun 740 partoprenantoj.
Ekde 1989
Inter la 12-a kaj la 14-a de oktobro 2007 okazigis en Liberec sian jarkonferencon IFEF (Internacia Fervojista Esperanto-Federacio).
Ekde la 25-a ĝis la 27-a de oktobro 2008 okazis en Liberec renkontiĝo de ĈEJ. Dume okazis ankaŭ ĝenerala asembleo.
Ekde la 18-a ĝis la 25-a de julio 2009 okazis en Liberec la 65-a Internacia Junulara Kongreso, kunorganizata de la Ĉeĥa, Germana kaj Pola Esperanto-Junularo.
Ekde la 7-a ĝis la 14-a de majo 2011 okazis en Liberec la 63-a kongreso de la Internacia Fervojista Esperanto-Federacio.
Magnesia ĉe rivero Meandro
Magnesia ĉe rivero Meandro estis antikva urbo en Malgrandazio (la hodiaŭa Turkio). La ruinoj de la urbo videblas borde de la rivero Meandro, en ties vala ebenaĵo inter la urboj Selçuk kaj Söke. Parte kovrataj de abundaj herboj, kuŝas imponaj ruinoj, templaj fundamentoj, kolonoj kaj iom da restoj el la eksa ŝtona remparo.
Dum la epoko de antikva Grekio en la urbo troviĝis templo de la diino Artemiso Leŭkofrina, kiun realigis la arkitekto Hermogenes ĉirkaŭ la jaro 130 a.K., kaj templo de Zeŭso, kies fronto videblas en la priantikva Pergamona Muzeo de Berlino.
Historio
Laŭ la legendo la urbo fondiĝis unu generacion antaŭ la milito de Trojo de grekoj el la regiono Magnisio de Tesalio, kiuj de la devena pejzaĝo alportis la nomon de la nova urbo. Ĝi iĝis parto de pluraj regnoj. Kiam la Persa Imperio dum la 5-a jarcento a.K. ekspansiis okcidenten, la urbo ekapartenis al tiu potencosfero. Poste Temistoklo, la atena armeestro kiu organizis la sukcesan defendon de Grekio kontraŭ la persoj, sed poste pro intrigoj estis forpelita el Ateno kaj iĝis reganto ĉe la antaŭaj malamikoj, la Persa Imperio, rezidis en la urbo. Kadre de la konkeroj de Aleksandro la Granda Magnesia iĝis parto de la Makedona Imperio, poste apartenis al deiversaj makedonaj regantoj, fine al la regno de la Seleŭkidoj kaj travivis kulture kulminan epokon kun la reĝlando Pergamono dum la 2-a jarcento a.K.. La urbo interalie menciiĝis en la verkoj de la historiisto Herodoto kaj la geografo Pausanias. Milito kun la proksima urbo Mileto dum la jaro 196 a.K. finiĝis per pripaca interkonsento. Dum la jaro 190 ĝi iĝis parto de la potencosfero de la Romia Imperio, unue kiel libera aliancano, sed dum la jaro 129 a.K. la urbo kun la kompleta teritorio de la regno Pergamono estis heredigita al la Romia Imperio, kvankam ĝi formale restis libera urbo. Dum la jaro 17 la urbo detruiĝis per tertremo, sed la romia imperiestro Tiberio financigis la 12-jaran rekonstruon. Ekde la jaro 114 en la urbo ekzistis kristana komunumo, kiu dum la sekvaj jarcento regule sendis siajn episkopojn al la kristanaj koncilioj. Post la konkero kaj prirabo fare de la gotoj dum la jaro 262 la urbo simile al la najbaraj urboj Efeso kaj Mileto neniam vere refortiĝas. Ja la urbo iĝis episkopa urbo de la Bizanca Imperio kaj ricevis novan, fortikan ŝtonan remparon kontraŭ la atakoj de persoj kaj selĝukoj, sed ĝi nur estis malmulte pli ol bizanca limfortikaĵo. Komence de la 14-a jarcento turka, do islama nobela dinastio transprenis la regadon. Sekve de inundoj kaj malsanoj pli kaj pli la lastaj loĝantoj forlasis la urbon, kiu pli kaj pli forgesiĝis.
Arkeologiaj elfosaĵoj
Kadre de grandaj kampanjoj de arkeologiaj elfosaĵoj en Malgrandazio fare de francaj, germanaj kaj britaj sciencistoj ankaŭ la urbo Magnesia remalkovriĝis.
En la tria libro de la antikva romia arkitekto Vitruvio la greko Hermgenes estas nomata kiel inventinto de nova templa tipo, kiu unuafoje realiĝis en la templo de la diino Artemiso en Magnesia. Tiu literatura mencio laŭ la turka sciencisto Orhan Bingöl estis la instigo serĉi kaj remalkovri la urbon. Laŭ la arkeologiaj kutimoj de la 19-a jarcento la plej imponaj trovaĵoj, templaj frontonoj, kompletaj partoj de konstruaĵoj, altaraj reliefoj kaj aliaj valoraĵoj iĝis altiraĵoj en la priantikvaj muzeoj de Londono, Parizo, Berlino kaj Istanbulo, sed surloke restis nur modestaj ŝtonaj, kolonaj kaj muraj restaĵoj. Dum la jaro 1893 finiĝis la elfosaĵoj en la urbaj ruinoj. Riveraj sedimentoj kaj abundaj herboj rekovris parton de la ruinoj. Ekde la jaro 1984 la universitato Ankaro organizas novajn arkeologiajn elfosaĵojn, gviditajn de la supre menciita turka sciencisto.
Caro-sonorilo
La Caro-sonorilo troviĝas en moskva Kremlo kaj estas unu el ĉefaj vizitendaj objektoj.
(124165) 2001 ON16
(124165) 2001 ON16 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Caro-sonorilo
Ĝi estas starigita sur la granitan piedestalon. Ĝi pezas ĉ. 200 tunojn, alteco kaj diametro estas 6 metroj. Ĝin gisis patro kaj filo Motorin en 1735. Dum levado el la gisejo de ĝi disiĝis granda fragmento, tial ĝi neniel sonoris.
(124165) 2001 ON16
Orbito
Ĝia estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,18118 astronomia unuo, tie estas 27,104 milionoj da km.
Caro-sonorilo
La Caro-Sonorilo estas plej granda en la mondo. La rusa vorto "caro" venis el antikva latina vorto "caesar" (cezaro), per kiu oni titolis monarkojn en Rusio. Ĉi-kaze oni aldonis la vorton al la sonorilego por montri ties unikan grandecon kaj esprimi respekton al tiama imperiestrino, carino Anna.
Orientaj Ghatoj
La Orientaj Ghatoj estas nesekva teritorio de montaroj laŭlonge de la orienta marbordo de Barato. La Orientaj Ghatoj etendas el la ŝtato de Okcidenta Bengalo en la nordo, tra Oriso kaj Andra-Pradeŝo al Tamilnado sude pasante kelkajn partojn de Karnataka. Ili estas eroziitaj kaj trapasataj de kvar grandaj riveroj de suda Barato, nome la Godavari, la Mahanadi, la Kriŝno, kaj la Kaveri. La montararo etendas paralele al la Golfo de Bengalo. La Dekkana Altebenaĵo kuŝas okcidente de la teritorio, inter la Orientaj Ghatoj kaj la Okcidentaj Ghatoj. la marbordaj ebenaĵoj kuŝas inter la Orientaj Ghatoj kaj la Golfo de Bengalo. La Orientaj Ghatoj ne estas tiom altaj kiom la Okcidentaj Ghatoj. Same kiel okazas ĉe la Okcidentaj Ghatoj, tiuj montoteritorioj havas ankaŭ siajn lokajn nomojn, ekzemple Velikonda de Andra-Pradeŝo.
Karnatika muziko
Karnatika muziko (कर्णाटकसङ्गीतम्, IAST: karnāṭaka saṃgītaṃ) estas muzika sistemo kutime asociigita kun la suda parto de Barato, kies areo pli-malpli kovras la kvar modernajn ŝtatojn de Barato Andra-Pradeŝo, Karnatako, Keralo kaj Tamilnado. Ĝi estas unu el la du ĉefaj sub-ĝenroj de la barata klasika muziko, kiu evoluis el antikvaj tradicioj de hinduismo; la alia sub-ĝenro nomiĝas hindustana muziko en norda Barato kaj diferencas interalie pri persaj kaj islamaj influoj.
Saint-Marcel (Ardennes)
Saint-Marcel - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio, dediĉita al la 30-a papo de la katolika eklezio, Marcelo la 1-a. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Karnatika muziko
Kontraste al la hindustana muziko el norda Barato, la ĉefa emfazo en karnatika muziko estas kantado; la plej multaj komponaĵoj estas verkitaj por esti kantataj, kaj eĉ se ludataj nur per muzikiloj ili estu prezentataj en kanta, gāyaki-stilo.
La karnatika muziko kutime prezentiĝas fare de eta ensemblo de muzikistoj, kiu konsistas el gvida prezentisto (kutime kantisto), melodia akompano (kutime violino) kaj specon de liuto, tambura, kiu ludas kontinuan bazan tonon dum la prezentaĵo. Aliaj tipaj instrumentoj dum ensemblaj prezentoj estas gatamo, mridangamo, la tambureto kanĝira kaj fluto. Kvankam improvizo ludas gravan rolon en la barata klasika muziko, la karnatika muziko kutime kantiĝas baze de komponaĵoj. La plej komuna formo de komponaĵo nomiĝas kriti aŭ kirtanam; ĝi evoluis inter la 16-a kaj la 20-a jarcentoj fare de en Barato tre konataj komponistoj.
Kvankam karnatika muziko estas moda ĉefe en suda Barato, ĝi ricevas pli kaj pli da atento kaj publiko en aliaj partoj de la mondo, kien signifaj grupoj da sudbaratanoj elmigris. La urbo Ĉenajo ĉiujare gastiĝas festivalon pri karnatika muziko dum decembro, kiun ĉiujare partoprenas pli ol 2000 muzikistoj.
ISO 639-3 c
!caa !cab !cac !cad !cae !caf !cag !cah !cai !caj !cak !cal !cam !can !cao !cap !caq !car !cas !cat !cau !cav !caw !cax !cay !caz !cbb !cbc !cbd !cbe !cbg !cbh !cbi !cbj !cbk !cbl !cbm !cbn !cbo !cbr !cbs !cbt !cbu !cbv !cby !cca !ccc !ccd !cce !ccg !cch !ccj !ccl !ccm !cco !ccp !ccq !ccr !cĉ <span id=cĉ> !ccy !cda !cde !cdf !cdg !cdh !cdi !cdj !cdm !cdn !cdo !cdr !cds !cdz !cea !ceb !ceg !cel !ces !cet !cfa !cfd !cfg !cga !cgc !cgg !cgk !cha !chb !chc !chd !che !chf !chg !chh !chj !chk !chl !chm !chn !cho !chp !chq !chr !chs !cht !chu !chv !chw !cĥ <span id=cĥ> !chy !chz !cia !cib !cic !cid !cie !cih !cik !cim !cin !cip !cir !cit !ciw !ciy !cja !cje !cjh !cji !cjk !cjm !cjn !cjo !cjp !cjr !cjs !cjv !cjy !cka !ckb !ckc !ckd !cke !ckf !ckh !cki !ckj !ckk !ckl !cko !ckq !ckr !cks !ckt !cku !ckv !ckw !ckx !cky !ckz !cla !clc !cld !cle !clh !cli !clk !cll !clm !clo !clu !clw !cly !cma !cmc !cme !cmg !cmi !cmk !cml !cmm !cmn 2.普通话/國語/華語||Mandarin Chinese|| ||chino mandarín||1.北方话, 2.現代標準漢語|| || !cmo !cmr !cms !cmt !cna !cnb !cnc !cng !cnh !cni !cnk !cnl !cnm !cno !cns !cnt !cnu !cnw !cnx !coa !cob !coc !cod !coe !cof !cog !coh !coj !cok !col !com !con !coo !cop !coq !cor !cos !cot !cou !cov !cow !cox !coy !coz !cpa !cpb !cpc !cpg !cpi !cpn !cps !cpu !cpx !cpy !cql !cqu !cra !crb !crc !crd !cre !crf !crg !crh !cri !crj !crk !crl !crm !crn !cro !crq !crr !crs !crt !cru !crv !crw !crx !cry !crz !csa !csb !csc !csd !cse !csf !csg !csh !csi !csk !csl !csm !csn !cso !csq !csr !css !cst !csw !csy !csz !cta !ctc !ctd !cte !cti !ctl !ctm !ctn !cto !ctp !cts !ctu !ctz !cua !cub !cuc !cug !cuh !cui !cuj !cuk !cul !cum !cun !cuo !cup !cuq !cur !cut !cuu !cuv !cuw !cux !cvn !cwa !cwb !cwd !cwe !cwg !cwt !cya !cyb !cym !cyo !czh !czk !czn !czo !czt
(9894) 1996 BS1
(9894) 1996 BS1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
István Tóth (kemiisto)
István TÓTH [iŝtvAn tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth István estas rumania hungara-brita-aŭstrala kemiisto, farmakologo, profesoro, membro (ekstera (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
István Tóth naskiĝis en 1946 en Rumanio en Șimleu Silvaniei.
Biografio
István Tóth apartenas al la hungara minoritato en Rumanio. Li akiris kemian diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1968. Inter 1972 kaj 1975 li laboris kun la akademia esplora grupo pri alkaloidoj, poste li pasis lernojaron en universitato en Otavo. Inter 1977 kaj 1987 li laboris en kemia instituto en Budapeŝto, poste li instruis en universitato en Londono ĝis 1999. Li kandidatiĝis (CSc) en 1979, li doktoriĝis en 1994 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekde 2000 li instruas en universitato de Kvinslando. Li okupiĝas pri efikoj de medikamentoj kaj vakcinoj en la histoj.
Ploscoș
Ploscoș [ploskoŝ] (hungare: Palackos) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Turda. Ĝi havis en 2002 798 loĝantojn. Administracie apartenas al ĝi: Crairât, Lobodaș kaj Valea Florilor.
Lajos Katona (etnografo)
Lajos Katona [lajoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Katona Lajos estis hungara etnografo, filologo, literaturhistoriisto, profesoro, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1901).
Lajos Katona naskiĝis la  1862 en Vác. Li mortis la 1910 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Katona frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1880-1883, poste li plulernis en katolika lernejo en sia naskiĝurbo, fine en universitato en Graz. Li ekinstruis en Pécs, ekde 1889 jam en Budapeŝto, baldaŭe eĉ en la universitato. Li okupiĝis plej ofte pri la hungaraj fabeloj, legendoj, popolaj kutimoj, mezepokaj tekstoj. Li fondis revuon Ethnographia en 1891.
Aube
Aube havas diversajn signifojn:
Ciklolaŭrila acetato
Ciklolaŭrila acetato aŭ C14H26O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la acetata acido kun ciklododekanolo, senkolora aŭ flaveca solidaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ciklododekila acetato estas nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Joncherey
Joncherey estas franca komunumo lokita en kantono Delle, en departemento Territoire de Belfort kaj en regiono Franĉ-Konteo.
Esperantio
En 1916 oni sendis internacian alvokon por konstrui memoraĵon omage al. Oni uzis interalie esperanton.
József Tyroler
József Tyroler [jOĵef tiroler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tyroler József estis hungara grafikisto. József Tyroler naskiĝis en 1822 en Alsókubin (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Dolný Kubín en Slovakio), li mortis la en Pest (urbo).
Biografio
József Tyroler devenis el juda familio. Li translokiĝis al urbo Pest en 1937. Li eklaboris kiel gravuristo en ateliero. En la sekva periodo li estis konata kaj sukcesa grafikisto. Li kreis portretojn, krome li ilustris gazetojn, aparte menciindas desegnaĵoj pri la aktuala modo. En 1846 li malfermis sian propran laborejon (atelieron kun presejo). Dum la Hungara revolucio de 1848 li laboris en la ŝtata presejo kaj kreis bankbiletojn de la ŝtato. Post falo de la revolucio tial li estis en malliberejo.
Aursjoen
Aursjoen havas diversajn signifojn:
Vénérand
Vénérand [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 742 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Vénérand situas nordoriente de Saintes.
Beni-Abeso
Ĝi estas ĉefurbo de distrikto ekde 1957, ties areo estas proksimume 10,040 km² kun populacio de 12,000 loĝantoj.
Ĉejenoj
La ĉejenoj, Cheyenne (prononco, laŭ sistemo IFA ) estas grupiĝo el la preriindianoj kaj ilia lingvo estas de la algonkena lingvaro. La ĉejenoj enhavas du indianajn tribojn, la Só'taeo'o aŭ Só'taétaneo'o (pli ofte literumita kiel Suhtai aŭ Sutaio) kaj la Tsétsêhéstâhese (ankaŭ literumita Tsitsistas). Ĉi tiuj triboj kunfandiĝis en la frua 19-a jarcento. Hodiaŭ, la ĉejenoj estas dividitaj en du federacie agnoskitajn naciojn: la sudaj ĉejenoj, kiuj estas enskribitaj en la ĉejenaj kaj Arapaho-triboj en Oklahomo, kaj la nordaj ĉejenoj, kiuj estas enskribitaj en la norda ĉejena tribo de la norda Ĉejena-indiana rezervejo en Montano. La ĉejenoj parolas la ĉejenan lingvon.
Santa Rita do Araguaia
Santa Rita do Araguaia estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 6.924 loĝantojn en 2010.
Niederndodeleben
Niederndodeleben estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 4192 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de nova komunumo Hohe Börde.
Avrămești
Avrămești havas diversajn signifojn:
Heiligenschwendi
Heiligenschwendi estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Thun kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 666 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Heiligenschwendi situas en la Berna Oberlando supre de la norda flanko de la Lago de Thun kun mirinda belvido al la lago kaj la Bernaj Alpoj. La komunumo konsistas el la tri partoj Heiligenschwendi, Halten kaj Schwendi.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,55 km², de kiuj 43,4% estas kovritaj de arbaro, 48,8% servas por agrikulturo kaj 7,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Heiligenschwendi limas en nordo al Thun, en nordo al Homberg, en oriento al Teuffenthal, en sudoriento al Sigriswil, en sudo al Oberhofen ĉe Lago de Thun, en nordokcidento al Hilterfingen.
Trafiko
Heiligenschwendi situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas per la kurboriĉa vojo n-ro 1136 de Thun. Per la regionaj buslinioj 31 kaj 31 de la transportentrepreno Thun-Interlaken la komunumo estas konektita al la publikat tranpsortreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Heiligenschwendi datiĝas el la jaro 1285 kiel Helgeswendi. Dum mezepoko Heiligenschwendi estis havaĵo de la Grafoj de Kiburgo. En la jaro 1384 ĝi estis akirita de la urbo Berno kaj fariĝis parto de la libera tribunalo Steffisburg. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 ĝis estis atribuita al la distrikto Thun, kiu en la jaro 2010 estis integrita al la nova administra distriktio. En 1895 estis malfermita en Schwenid la kliniko por kuracado de tuberkulozo, kiu hodiaŭ estas resaniga centro por malsanoj de koro kaj pulmo kaj la plej grava labordonanto en la komunumo. En la jaro 1958 la vilaĝo Hünibach estis atribuita de Heiligenschwend al Hilterfingen.
Bangladeŝa tako
La Bangladeŝa tako - bengale টাকা, Ṭākā - estas la nacia valuto de Bangladeŝo. Unu tako estas dividita je cent poiŝoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas BDT.
28156 McColl
28156 McColl estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Adrienne Brooke McColl, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri bestoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la San Pedro High School de San Pedro (Kalifornio, Usono).
NGC 3341
NGC 3341 (aliaj indikoj — UGC 5831, MCG 1-27-31, ZWG 37.124, PGC 31915) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Skalice nad Svitavou
Skalice nad Svitavou (ĝis la jaro 1951 sole Skalice) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Ĝi troviĝas 13 km norde de Blansko kaj 4 km sudokcidente de Boskovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1229.
Miklós Krámer
Miklós Krámer [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Krámer Miklós estis hungara kuracisto, biokemiisto.
Miklós Krámer naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Alĝeria nacia teamo de futbalo
La alĝeria nacia teamo de futbalo oficiale naskiĝis en 1962, kiam Alĝerio internacie rekonate sendependiĝis el la kolonia regado de Francio. La unua internacia matĉo estis kontraŭ Bulgario en januaro 1963. Enlande la teamo ricevis la kromnomon Les Fennecs - "la fenekoj". La alĝeria teamo dufoje sinsekve kvalifikiĝis por la Futbala Mondpokalo - tiu de 1982 kaj 1986, kaj kvar jarojn poste, en 1990 gajnis la Afrikan Pokalon de Nacioj kiam ĝi gastis en Alĝerio. En novembro 2009, la teamo venkis la nordafrikan konkuran teamon de Egiptio por sekurigi al si partoprenon en la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko.
Saint-Philbert-du-Peuple
Saint-Philbert-du-Peuple estas franca komunumo situanta en la departemento Maine-et-Loire, en la administra regiono Luarlandoj. La unua skriba mencio de San-Filberto Popla datiĝas de 1215 kiel Saint Philyberti de Poblio. Poblio signifas poplo.
La blua Danubo
La Valso de la Danubo estis komponita de Johann Strauss en la jaro 1867. La origina titolo estas la plej famkonata Ĉe la bela blua Danubo "An der schönen blauen Donau", konata ankaŭ sub la nomo "Donauwalzer" (Danuba Valso). Entute ĝi daŭras ĉirkaŭ 9 minutojn.
Origino
Kiam Strauss poste partoprenis en la internacia ekspozicio en la jaro 1867 en Parizo li bezonis urĝe novajn komponaĵojn kaj li rememoris pri la valso. Li kreis ĝian instrumentan version. Em tiu formo kaj kun la nova nomo "Le beau Danube bleu" la muzikpeco tuj ekhavis sukceson. Ankaŭ nun oni prezentas ĝin preskaŭ senescepte kiel orkestran valson.
2569 Madeline
2569 Madeline estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo, "Madeline", estas tiu de rolulino en la poemo de John Keats : "The Eve of St. Agnes"
Talmont
Talmont estas parto de nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Band
Band havas diversajn signifojn:
Auvernier
Auvernier estis ĝis fino de 2012 komunumo en la distrikto Boudry en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 1597 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 ĝi estis kunigita kun Bôle kaj Colombier al la nova komunumo Milvignes.
Geografio
Auvernier situas ĉe la norda bordo de la Lago de Neŭŝatelo, rekte okcidente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo.
La teritorio de la iama komunumo etendiĝas sur areo de 1,69 km², de kiuj 4% estas kovritaj de arbaro, 48% servas por agrikulturo kaj 46% por setlado.
Trafiko
Tra Auvernier pasas la kantona ĉefvojo n-ro 5 kaj la svisa aŭtovojo A5, kiu sub la vilaĝo estas kondukita tra tunelo kaj al kiu la komunumo disponas pri propra alveturejo. Auvernier disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bielo al Laŭzano. La komunumo estas ankaŭ servata de la neŭŝatela tramlinio n-ro 5 de Neŭŝatelo al Boudry.
(70055) 1999 JN6
(70055) 1999 JN6 estas tre malgranda kaj treege hela marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Auvernier
Historio
Jam en la jaro 1855 en Auvernier estis malkovritaj ampleksaj restaĵoj de fostokonstruaĵoj prahistoriaj. Temas pri unu el la plej ampleksaj prahistoriaj setlejoj en nun Svislando.
(70055) 1999 JN6
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,248316 AU, tie estas 37,1478 milionoj da km.
Auvernier
Historio
Pere de la kunigo de Auvernier, Bôle kaj Colombier al la nova komunumo Milvignes la loko kun efiko de la 1-a de januaron 2013 ĉesis ekzisti kiel memstara komunumo.
Boussières
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas boussiérois.
Internacia Jurista Esperanto-Asocio
Post la malapero de Internacia Esperanto-Asocio de Juristoj IEAJ iam post 1987, kelkaj juristoj parolantaj la internacian lingvon en 1989 decidis krei novan fakan asocion - Esperanta Jura Asocio. Ĝi ekde 2001 eldonas revuon Jura Tribuno Internacia. Ĉi tiu asocio ŝanĝis sian nomon kaj aprobis novajn statutojn en la jaro 2017, kaj nuntempe esperantistaj juristoj renkontiĝis ene de la Internacia Jurista Esperanto-Asocio IJEA.
Historio
Ekde la komenco de la 20-a jarcento ĉiam ekzistis asocioj kie renkontiĝis esperantistaj juristoj. Post unua faka aocio de 1906, Ivo LAPENNA fondis en la jaro 1953 novan juran asocion, la Internacian Esperantistan Asocion de Juristoj. Post la malapero de ĉi lasta asocio, naskiĝis en 1989 la Esperanta Jura Asocio (EJA), organizaĵo por esperantistoj kiuj profesie rilatas al juro. Ekde la jaro 1992 ĝi estas faka kunlaboranta asocio de Universala Esperanto-Asocio. En la jaro 2017 ekestis "Internacia Jurista Esperanto-Asocio" (IJEA).
Celoj
Informi juristojn pri Esperanto, apliki Esperanton sur ĉiuj juraj kampoj kaj kontribui siafake al edukado por tutmonda konscio. Ĝi strebas al justeco, laŭleĝeco, homaj rajtoj kaj demokratio, antaŭ oficialaj instancoj, naciaj kaj internaciaj.
Agado
La ĉefa agado de la asocio disvolviĝis sur la eldona kampo.
Eldonaĵoj
Oni eldonas ekde 2001 la revuon Jura Tribuno Internacia.
En la jaro 1999 aperis libroforme la Kodo de Hamurabo, kompilaĵo de ekzistantaj leĝoj kaj komentariojn de ĉirkaŭ la jaro 1 700 jaroj a.K kiam regis babilona reĝo Hamurabo. Gi estas unu el la plej antikvaj jurkodoj.
La esperanto-traduko de Tom Arbo Høeg kaj Odd Tangerud, estas bazita sur aliaj tradukoj, ĉefe sur la norvega traduko de Arvid S. Kapelrud en 1943.
La kodo precipe gravas, ĉar ĝi estas unu el la plej malnovaj skribitaj civilaj regularoj. Laŭ nunaj normoj la preskribitaj punoj ofte aspektas kruelaj, sed la nura fakto, ke reguloj ekzistis kaj estis aplikataj, donis juran protekton ankaŭ al malfortuloj en socio militista kaj agrikultura.
Krom tio, la asocio kune kun Andaluzia Esperanto-Unuiĝo, publikigis la libron "Eŭropa Unio, paŝon post paŝo" de Rafaela Urueña Álvarez.
Renkontiĝoj
Ĉiujare, kadre de la Universala Kongreso de Esperanto, oni organizis renkontiĝon de membroj kaj simpatiantoj. Dum tiuj kunvenoj okazas prelegoj pri juraj temoj kaj oni informas pri la vivo de la asocio.
Estraro
Laŭ stato komence de 2021 la estraron gvidas prezidanto Miguel Faria de Bastos, portugalo kaj advokato de la Ordono de Advokatoj de Angolo kaj ankaŭ de Portugalio. Li estas honora prezidanto de la Portugala Esperanto-Asocio kaj membro de lingvaj, kulturaj kaj homrajtaj asocioj, kaj estas aŭtoro de la libro “Timoro, la plej granda ekstermejo en la mondo” (1998), ankaŭ kun versio en la portugala lingvo.
Estrara sekretario kaj kasisto estas José María Rodríguez Hernández, hispano kaj advokato en la jur-servo de la hispana administracio. Li estas membro de Andaluzia Esperanto-Unuiĝo, eseisto pri la historio de la Esperanto-movado en Andaluzio kaj ĉefredaktoro de la revuo Gazeto Andaluzia.
Krome kiel senofica estrarano funkcias Świętosław Fortuna, polo kaj jura konsilisto. Kiel laboranta emerito li kondukas propran juran kancelarion en Kalisz kaj ankaŭ estas membro de advokata kancelario. Samtempe li estas membro de Grandpolia Ĉambro de Juraj Konsilistoj en Poznano. En la pasinteco li agadis kiel vicdekano de tiu ĉambro.
Georg von Schönerer
Georgo Henriko kavaliro de Schönerer (naskiĝinta la 17-an de julio 1842 en Vieno, mortinta la 14-an de aŭgusto 1921 en la kastelo Rosenau apud Zwettl) estis aŭstra politikisto kaj bienposedanto.
De 1879 ĝis la komenciĝo de la 20-a jarcento Schönerer gravis kiel gvidanto de la ‘’Deutschnationale Bewegung’’ (=movado germannacia) kiu klopodis unuigi la germanlingvajn partojn de Aŭstrio-Hungario kun Germanujo. Poste li estris la ‘’Alldeutsche Vereinigung’’ (=tutgermana unuiĝo), partion ekstremistan.
Li ege kontraŭbatalis la katolikismon kaj favoris movadon inter la katolikoj aliĝi aŭ al la Prakatolika Eklezio aŭ konvertiĝi al luteranismo (la t.n. ‘’Los-von-Rom-Bewegung’’ = ni liberiĝu de Romo). Krome lii propagandis la antisemitismon. Li tre influis la junan Adolf Hitler, kiu multajn jarojn loĝis en Vieno.
Ekibastuz
Geografio
Ekibastuz situas en la nordorienta parto de la lando laŭ kanalo. Irtiŝo fluas 10 kilometrojn for. Pavlodar troviĝas 129, Astano 278, Semej 367, Kokŝetau 443, Oskemeno 542, Petropavlo 545, Kostanaj 816, Almato 944, Taraz 1020, Turkistano 1069, Ŝimkento 1129, Aktobe 1279, Atirau 1765 kilometrojn.
Loĝantaro
La loĝantaro konsistas el:
Gulago
Inter la 1920-aj kaj 1950-aj jaroj gulago funkciis en tiu loko.
Ekonomio
Krom la menciita minado proksime de Ekibastuz ekzistas du elektrejoj. En la urbo produktaj laktojn kaj bierojn.
Klimato
La klimato estas kontinenta. La teritorio estas tre malproksima de la oceano kaj estas malfermita al la ventoj okcidente kaj norde. La averaĝa temperaturo estas 2,9º C. La rekordoj estis + 41º kaj -43º C. La averaĝa jara precipitaĵo estas 269 mm.
Trafiko
En Ekibastuz flughaveno funkcias. La urbego havas trairan ĉefvojon.
Fondospecio
En ekologio, la termino fondospecio estas uzata por aludi al specio kiu ludas tre fortan rolon en strukturado de komunumo. Fondospecioj povas okupi ĉiun ajn trofonivelon en manĝoĉeno (ekz., ili povas esti unuarangaj produktantoj, herbovoruloj aŭ predantoj). La termino estis stampita de Paul Dayton en 1972 kiu aplikis ĝin al iaj membroj de maraj senvertebruloj kaj komunumoj de algoj. Klariĝis el studoj ke en kelkaj lokoj estas malgranda manpleno de specioj kies aktivaĵo havas disproporcian efikon sur la resto de la mara komunumo kaj estis tamen ŝlosilaj por la adapto de la komunumo. La vidpunkto de Dayton estis ke fokuso sur la fondospecio povus permesi pli simpligitan alproksimiĝon al pli rapida kompreno pri kiel komunumo kiel tuto povus reagi al ĝenado, kiaj poluado, anstataŭ klopodi la plej malfacilan taskon diveni la reagojn de ĉiuj membroj de la tuta komunumo samtempe. La termino ekde tiam estis aplikita al gamo de organismoj en ekosistemoj tra la tuta mondo, kaj en akva kaj en surtera medioj. Ekzemple, Ellison et al. aplikas la terminon fondospecion al arbospecioj kiuj difinas kaj strukturas iajn arbarajn ekosistemojn danke al ties influoj super asociaj organismoj kaj al modulado de la procezoj de la ekosistemo.
Sendling
Sendling estas kvartalo de Munkeno, ĉefurbo de Bavario en Germanio - oficiale ĝi kalkuliĝas kiel "urbodistrikto 6". Ĝi estas situanta sudokcidente de la urbocentro. Sendling estas subdividita en Obersendling, Mittersendling kaj Untersendling. Unter- kaj Mittersendling estas situantaj en la kvartalo de Sendling, Obersendling estas situanta en la kvartalo de Thalkirchen-Obersendling-Forstenried-Fürstenried-Solln.
En 782 Sendling estis unuafoje menciata en la dokumentoj kiel Sentilinga (vilaĝo de iu Sentilo). En 1877 ĝi estis enkorpigata en Munkeno. Sendling estas la sidejo de famaj entreprenoj, ekzemple Siemens AG.
Murdo-Kristnasko estis famkonata batalo inter bavaraj ribeluloj kaj la ŝtataj instancoj en 1705. Ĉefe kamparanoj ribelis kontraŭ la aŭstraj okupaciaj trupoj kaj marŝis al Munkeno. Je la 25-a de decembro ili estis masakrataj sube de la preĝejo de Sendling. Pli ol mil viroj perdis la vivon kvankam ili estis kapitulacintaj.
La ĉefa placo de Sendling estas "Am Harras", kie antaŭe kuntrafis multaj tramlineoj kaj nun subtera trajno, urbo-trajno kaj aŭtobusoj. Ĉirkaŭ la placo situas diversaj vendejoj,servo-domoj kaj belaspektaj loĝdomoj de la tielnomata Jugendstil.
Konataj kvartalanoj:
Nagybakónak
Nagybakónak [nadjbakOnak] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Nagykanizsa. Nagy signifas: granda.
Santa Rita do Novo Destino
Santa Rita do Novo Destino estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.173 loĝantojn en 2010.
Nagybakónak
Situo
Nagybakónak situas en valo de rojo, fine de longa sakovojo. Zalakaros troviĝas 8, Nagykanizsa 15, Pacsa 23, Zalaegerszeg 42 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1256. En 1600 la turkoj detruis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, poŝto. La municipa administracio en Nagyrécse funkcias.