cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Richard Anschütz
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Heinrich Rose.jpg| Heinrich Rose (1795-1864) dosiero:Friedlieb_Ferdinand_Runge.jpeg| F. F. Runge (1795-1867) dosiero:Goettingen_Marktplatz_Oct06_Antilived.jpg| August F. K. Himly (1811-1885) dosiero:Johann_Josef_Loschmidt.jpg| Johann Josef Loschmidt (1821-1895) dosiero:Heinrich_von_Angeli_-_Friedrich_August_Kekul%C3%A9_von_Stradonitz.jpg| August Kekulé (1829-1896) dosiero:Couper_Archibald_Scott.jpg| Archibald Scott Couper (1831-1892) dosiero:Crafts_James_Mason.jpg| James Crafts (1839-1917) dosiero:Dobelemarkt.JPG| Victor von Richter (1841-1891) dosiero:Otto Wallach 1910.jpg| Otto Wallach (1847-1931) dosiero:Pasym_-_ratusz.jpg| Georg Schroeter (1869-1943) dosiero:Hermann_Pauly_ca1932_W%C3%BCrzburg.jpg| Hermann Pauly (1870-1950) dosiero:Elberfeld_1899.jpg| Paul Pfeiffer (1875-1951) dosiero:Glasgowuniversity.jpg| Robert Whytlaw-Gray (1877-1958) dosiero:Hamburg_Jungfernstieg_(1890-1900).jpg| Hans Meerwein (1879-1965) dosiero:Stöckhardt-Bau Tharandt.JPG| Heinrich Wienhaus (1882-1959) dosiero:Orangerie_w_Darmstadt_-_fasada_pd.JPG| Ludwig Anschütz (1889-1954) dosiero:Sydenham_Avenue_SE26.JPG| Eric Rideal (1890-1974) dosiero:Mulda_Church2.jpg| Friedrich Klemm (1904-1983) </Gallery>
Vieux-Thann-ZI (stacidomo)
Vieux-Thann-ZI, plennome Vieux-Thann Zone Industrielle estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Vieux-Thann, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est kaj Tramtrajno Mulhouse Vallée de la Thur.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lutterbach - Kruth (130000).
Covarrubias
Covarrubias [kobaRUbjas] estas vilaĝo apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, en la distrikto Arlanza, 40 km sudoriente de Burgoso en norda (Hispanio). Ĝi estas unu el la plej bonaj ekzemploj de la kastilia populara arkitekturo, nomata "Cuna" (lulilo) de Kastilio, kaj deklarita Nacia Art-Historia Komplekso en 1965 kaj premiita per premiaĵoj pri turismo kaj plibeligo. El turisma vidpunto, ĝi formas kun la najbaraj urboj Lerma kaj Santo Domingo de Silos la nomitan Triangulon de Arlanza.
La loknomo Covarrubias estas komprenebla kiel Ruĝetaj Grotoj. Siavice la loknomo iĝis familinomo de nobela familio, nun tre disvastigita en Hispanio.
Vilaĝoj
La vilaĝo estas la ĉefurbo de la municipo, kiu havas la vilaĝeton Ura, enklavo je 10 km sude, kun 16 loĝantoj. Ura estas enklavo ĉirkaŭita de la municipaj teritorioj de Quintanilla del Coco, Cebrecos kaj Puentedura. Ĝi havas belan ravinan valeton kun tre interesaj naturaj flaŭro kaj faŭno, el kiu gipoj kaj kadavrogrifoj.
Dieppe (Seine-Maritime)
Dieppe [diep] estas franca komunumo lokita en la departemento Seine-Maritime kaj en la regiono Normandio. La urbo estas unu el la subprefektejoj de la departemento kaj havas proksimume 35 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Dieppois en la franca. La tuta urba areo tamen entenas pli ol 80 000 loĝantojn.
Covarrubias
Historio
Plurnombraj kulturoj - paleolitika, keltibera, romia k.a. - loĝis en la fruktodona valo, kie troviĝas Covarrubias, kaj de ĉiuj oni trovis spurojn. Sed la origino de la vilaĝo estas mezepoka. Ĝi estis fondita de la visigota reĝo Ĉindasvinto en la 7-a jarcento.
Dieppe (Seine-Maritime)
Dieppe estas haveno ĉe la Manika Markolo kaj famas pro siaj bongustaj konkaĵoj. Ekzistas ŝipnaveto el Dieppe ĝis Newhaven (Anglio). La urbo plie disponas popularan strandon da rulŝtonetoj, kastelon de la 15-a jarcento kaj du vizitindajn preĝejojn.
Covarrubias
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En la 10-a jarcento la grafo Fernán González foje rezidis tie en la kastelo de sia patrino Muniadona. Lia filo Garcí Fernández pligrandigis Covarrubias, aĉetinte la urbon al la monaĥoj de Valeránica, kaj fondis la Infantlandon de Covarrubias en la jaro 978. Tiu enhavis ses dek vilaĝojn kaj preĝejojn, du dek monaĥejojn, multnombrajn domarojn, bienojn, montojn, paŝtejojn, salputojn ktp. En la 13-a jarcento okazis krizo de la senjorlando.
Dieppe (Seine-Maritime)
Geografio
Dieppe situas en la natura regiono Pays de Caux, en Normandio.
Covarrubias
Historio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 41,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 539 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol mil loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Krhov
Krhov estas nomo por pluraj municipoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio. Samtempe tio estas urboparto de urbo Bojkovice.
Dieppe (Seine-Maritime)
Historio
La Batalo de Dieppe okazis la 19-an de aŭgusto 1942 dum la Dua mondmilito. Tiam aliancanoj - 6.000 soldatoj precipe el Kanado - provis surbordiĝi ĉe strando de Dieppe. Dieppe estis tiutempe sub germana okupo. Mortis 907 kanadanoj kaj plurcent soldatoj de aliaj nacioj (britoj, usonanoj kaj germanoj) mortis.
NGC 963
NGC 963 (aliaj indikoj — IC 1808, PGC 9545, MCG -1-7-17, KUG 0228-044) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Covarrubias
Demografio
En nur unu jarcento ĝi transiras de 1.767 al nur 618 loĝantoj.
Campora (Salerno)
Campora estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Sankta Nikolao, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Kalifornia pino
La kalifornia pino (Pinus radiata) estas specio de pino kiu devenas de la centra marbordo de Kalifornio. Angle oni nomas ĝin Monterey pine, laŭ la urbo en la regiono kie la arbospecio hejmas.
Ĝi estas la plej vaste forste plantita pino en la mondo, aprezita por siaj rapida kreskado kaj dezirataj kvalitoj de konstruligno kaj fibroligno.
Kvankam la kalifornia pino estas vaste planteje kultivita en multaj mezvarmaj regionoj de la mondoj, ĝi travivas gravajn minacojn en sia natura arealo.
Disvastiĝo
La kalifornia pino estas nearktisa specio hejma en Centra Marbordo de Kalifornio, en tri limigitaj areoj kiuj situas en Kantono Santa Cruz, Kantono Monterey kaj Kantono San Luis Obispo. Ĝi ankaŭ ekzistas kiel vario Pinus radiata var. binata aŭ Gvadalupa pino je Insulo Guadalupe, kaj kiel eble aparta subspecio Cedrosa pino (P. radiata var./ssp. cedrosensis ) je Cedros-Insulo, ambaŭ en la Pacifika Oceano apud la okcidenta marbordo de norda Kalifornia Duoninsulo en Meksiko.
En Aŭstralio, Nova-Zelando, kaj Hispanujo ĝi estas la precipa enmetita arbospecio kaj en Argentino, Ĉilio, Urugvajo, Kenjo, kaj Suda-Afriko ĝi estas inter la plej gravaj specio por plantejostarigo.
Priskribo
La kalifornia pino sovaĝe altas inter 15–30 m, sed ĝis 60 m kiam kultivita sub optimumaj cirkonstancoj, kun supren kreskantaj branĉoj kaj rondigita pinto. La folioj (pingloj) estas brilante verdaj, triope grupigitaj (duope ĉe var. binata), sveltaj, 8–15 cm longaj kaj kun rondigita pintoj. La strobiloj logas 7–17 cm, estas brunaj, ovoidaj, kaj kutime nesimetrie sidantaj sur branĉo, oblikve fiksitaj. La arboŝelo estas sulkigita kaj malhele griza ĝis bruna.
Ĝi estas tre parenca de episkopo-pino (Pinus muricata) kaj de tuber-strobila pino (Pinus attenuata), facile hibridiĝante kun ambaŭ specioj; ĝi diferencas de tiu ĉi per la triopaj pingloj (ne paroj), kaj de ambaŭ per la strobilo kiu ne estas akrapinta sur la skvamoj.
Kalifornio
La arbaroj, en kiuj la kalifornia pino nature troviĝas, estas asociataj kun aliaj rimarkindaj flaŭro kaj faŭno. La solaj du arbaroj en kiuj grandfrukta kupreso (Cupressus macrocarpa) nature vegetas situas en marborda Kantono Monterey, kie P. radiata estas kun-dominanta kanopea specio. Plie, unu el la pinaroj en Monterey (Kantono Monterey, Kalifornio) estis la malkovra ejo de Potentilla hickmanii, endanĝerigata specio. Piperia yadonii, malofta orkidaca specio estas endemia en la sama pinaro apud Pebble Beach. En la proksimeco en postrestanta pinaro de la urbo Pacific Grove, troviĝas ĉefa travintra biotopo de Danaus plexippus (Nimfalisedoj).
En la natura kalifornia arealo, la kalifornia pino estas serioze endanĝerigita kaŭze de enkondukita funga damaĝanto, pina kancero, kaŭzita de Fusarium circinatum.
La kalifornia pino estas larĝe uzata en privataj ĝardenoj kaj publikaj pejzaĝoj en mezvarma Kalifornio, kaj en similaj klimatoj tra la mondo. Ĝi estas rapid-kreskanta arbo, kiu adaptiĝas al granda gamo de grundaj tipoj kaj klimatoj, kvankam ĝi ne toleras temperaturojn sub ĉirkaŭ -15 °C. Ĝia rapida alkresko igas ĝin ideala por pejzaĝado kaj por forstumado; en bonaj cirkonstancoj, la kalifornia pino povas atingi sian maksimuman altecon en ĉirkaŭ 40 jarojn.
Nova-Zelando
La kalifornia pino unufoje estis enkondukita en Nova-Zelandon en la jaro 1859 kaj nuntempe pli ol 90% de la forstoj de la lando konsistas el tiu specio. Tiu ampleksas Kaingaroa-Arbaron, en la centra altebenaĵo de Norda Insulo, kiu estas la plej granda forsto en la mondo. En iuj areoj la kalifornia pino estas konsiderata kiel invadan specion kie ĝi eskapis el plantejoj.
Aŭstralio
Ankaŭ Aŭstralio havas vastajn kaliforni-pinajn forstojn (kvankam ili estas malpli ol 1% de la totala arbarkovrita areo); oni devas konsideri la prizorgemon de la aŭstralianoj por la konservo de la enlandaj sovaĝejoj kaj biotopoj. Tamen, kelkaj indiĝenaj bestoj prosperas danke al la kalifornia pino, nome Calyptorhynchus funereus (kakatuedoj) kiu, kvankam mankante sian naturan nutraĵon kaŭze de grandskala habitatodetruo pro senarbarigo por la agrikulturo, nutriĝas surbaze de kaliforni-pinaj semoj. La kalifornia pino estas la plej uzata kristnaskarbo en Aŭstralio.
Ĉilio
La kalifornia pino ankaŭ estas enkondukita en la valdiviajn moderajn pluvarbarojn, kie vastaj plantejoj estis starigitaj por konstruligno, denove anstataŭinte la indiĝenajn arbarojn.
Trnava (apartigilo)
Trnava estas nomo por pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj samtempe por urbo en Slovakio.
Katara Ruĝa Krescento
Katara Ruĝa Krescento (Qatar Red Crescent Society, QRCS; جمعية الهلال الأحمر القطري) la katara branĉo de la Ruĝa Krescento, estis fondita en 1978. En 1981, ĝi akiris internacian agnoskon de la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco en Ĝenevo kaj aliĝis al la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento (IFRC). Ĝi ankaŭ estas membro de la Sekretariejo de Arabaj Societoj de Ruĝa Krescento en Ĝido. Ĝi fariĝis la unua homama organizo en Kataro kiu establis virinan branĉon en 1982.
Katara Ruĝa Krescento havas ĉefsidejon en Doho, sed la organizo funkcias ĉie en la lando. Ĝia ĉefa celo estas redukti malutilajn efikojn de katastrofo kaj malpezigi suferon kontribuante sociajn kaj humanitarajn servojn koincide kun la misio de ĝia tegmenta organizo, la Ruĝa Krescento.
Ŝtonlaŭso
La Ŝtonlaŭso (Petrophaga lorioti) estas fikcia ronĝobesto. Ĝi estis prezentita 1976 en la germana televido de Loriot. Li aktoris kiel profesoro Grzimek kiu regule prezentis interesajn bestojn en televido. .La ŝtonlaŭso estas timema besto, kiu manĝas precipe Silikatojn. Ĝia larĝeco varias inter 0,3 ĝis 3 mm. Laŭ Loriot/Grzimek la plenkreska besto manĝas ĉiutage ĉ. 28 kg da betono aŭ brikoj. Dum la gravedeco la ina ŝtonlaŭso bezonas la duoblon.
Tiu besto apartenas al la bestoj kiuj estas en danĝero de forpereado. Nur malmultaj ekzempleroj estis trovitaj.
Scienca dokumentado
La renoma germana medicina vortaro Pschyrembel listigis la ŝtonlaŭson en aparta artikolo en sia 1982-a eldono.
2007 aldonaj rezultoj aperis.
La svisa urbo Zuriko eldonis informfolion kiu povas helpi al enloĝantoj je problemoj kun okazo de ŝtonlaŭsoj.
Bedaŭrinde estas, ke ISAE kaj la scienca revuo ankoraŭ ne traktis tiun gravan temon. Esplortemo povus esti la pruvo de la indikitaj datoj pri larĝeco de la besto kaj ĝia bezono de nutraĵo. Sensacie interesaj rezultoj eblas.
Szentkirály (Bács-Kiskun)
Szentkirály [sentkirAj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Tiszakécske. La loknomo signifas: sankta reĝo.
Situo
Szentkirály situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Kecskemét troviĝas 18 km-ojn for.
Historio
La nuna vilaĝo estis loĝata de avaroj. La unua mencio devenis el 1354 en latina formo Sanctus Rex. La turkoj faris senhoma la regionon. Poste la kampoj apartenis al Kecskemét kaj formiĝis senfina vico da farmoj. La vilaĝo nomata Lászlófalva (=vilaĝo de Ladislao) naskiĝis en 1952. La nomo ŝanĝiĝis al Szentkirály en 1987. Mineralakvoj Szentkirályi (havanta premion EAUSCAR Aqua Expo, 2004 Parizo) kaj Fonte Re portis tutlandan konatecon en Hungario. La vilaĝo apartenas al vinvilaĝoj.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, kuracejo, ifankuracejo, dentokuracejo, apoteko, poŝto, policano.
Komunumoj pri Stefano la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Ili manifestis kunlaboradon en 1997 en Szentkirályszabadja.
Aĝapnjako
Aĝapnjako (armene Աջափնյակ) estas unu el la 12 distriktoj de la urbo Erevano, ĉefurbo de Armenio. Ĝi havas 2.568 hektarojn, situas en la nordokcidento de la urbo kaj havas pli ol 106.800 loĝantojn. La distrikto dividiĝas en sep kvartalojn — Aĝapnjako, Noraŝeno, Nazarbekiano, Silikiano, Lukaŝino, Haĥtanako kaj Vahagno.
La koordinatoj de Aĵapnjako estas.
Fernando Maia Jr.
Fernando Jorge Pedrosa Maia Junior (naskiĝis la 24-an de marto 1983) estas brazila esperantisto kaj geologo, Esperantisto de la Jaro 2020. Kiel geologo li aktivas en Petrobras ekde 2007. Li estas diplomiĝinto de la Universitato de Brasilia (2005), specialisto en Analizo de Baseno de la Ŝtata Universitato de Rio-de-Ĵanejro (2007) kaj en Petrofiziko de Universitato Petrobras (2009) kaj en Altnivela Petrofiziko de la Universitato de Austin, Teksaso (2010). Profesie li celas disvolvi en la industrio aŭ en aliaj domajnoj, laborojn kaj agojn, kiuj kontribuas al la disvolviĝo de la socio, loke kaj tutmonde, kaj al la konstanta evoluo de la homo, gvidata de etiko kaj respekto al la medio, surbaze de toleremo al la diverseco de pensoj, konscia pri la graveco de la scioj akiritaj de antaŭaj generacioj, sed aprezante la serĉadon de novaj limoj de ĉi tiu, kaj en scienco kaj kulturo ĝenerale.
Esperanto
Fernando Maia Junior estas estrarano de UEA ekde aŭgusto 2018 kaj vicprezidanto de UEA ekde la 104-a Universala Kongreso en Lahti, 2019. En la estraro de UEA li respondecas interalie pri la Centra Oficejo (oficistoj), Statuta Reformo, Eksteraj Rilatoj (krom Unesko), Ameriko, Rilatoj kun TEJO kaj pri Rilatoj kun Membro-Organizoj.
En 2020, li estis elektita Esperantisto de la jaro.
Eseo
Eseo aŭ traktaĵo estas literatura verko, kies aŭtoro pritraktas temon laŭ propra vidpunkto.
Fondis la ĝenron la franca pensulo Michel de Montagne, kiu estas la unua verki eseojn (aŭ almenaŭ la unua, kiu vidis ĉi tiun verkadon, kiel io kio meritas sendependan klasifikon), en lia verko Essais, unue publikigita en 1580. La termino essai, kiun li kreis, devenas de la franca verbo essayer, kiu signifas provi, kaj skizo. La eseoj ankaŭ komencis esti verkitaj post la morto de lia amiko kaj sekreta konulo, Etienne de la Boetie, kiel anstataŭanto de konversacioj kun tiu amiko. Tamen oni rajtas argumenti ke ĝia origino troviĝas en la klasika literaturo, precipe Seneko Leteroj al Lukilio, kaj la imperiestro Adriano.
En landoj kiel Usono aŭ Kanado, eseoj fariĝis grava parto de edukado. Mezlernejaj studentoj estas instruitaj strukturitaj eseoformatoj por plibonigi siajn skribkapablojn, aŭ en la homscienco kaj sociosciencoj eseoj estas ofte utiligitaj kiel maniero taksi studentan scion dum finaj ekzamenoj, aŭ akceptaj eseoj kiuj estas uzitaj fare de universitatoj en la kandidatiĝo kaj elekto de novaj studento.
La klasika eseo pritraktas diversajn temojn kiuj estas gravaj por la homa vivo laŭ filozofa maniero: stoikismo. La literatura eseo estas karakterizita per sia amplekso en traktado de la temoj. La plej multaj komenciĝas de literatura verko sed la literatura eseo ne estas limigita al sia ekskluziva studo. Temas pri subjektiva teksto, kie kuniĝas la sperto de la eseisto, studkutimoj, literatura verkado kaj opinioj de homo, kiu montras intereson pri literaturo. Literaturaj eseoj havas komunajn trajtojn: subjektiveco, simpleco kaj stilo de la eseisto. Aliflanke, la scienca eseo traktas temon el la kampo de formalaj, naturaj kaj sociaj sciencoj kun kreivo, atingante kombinaĵon de scienca rezonado kun la krea pensado de la eseisto. De arta aspekto, oni prenas belecon kaj esprimon per kreivo sen neglekti la rigoron de la scienca metodo kaj la objektivecon de scienco.
En la nuntempa Epoko ĉi tiu tipo de verkoj atingis centran pozicion.
Laŭ nova teknologio oni ankaŭ komencas krei eseoj de fotografio, do per la prezentado de fotoj anstataŭ skribado.
Pri la stilo
La eseo esprimas intelektan ideon, uzatan penson, kiu malfermiĝas al kontemplo kaj atingas certan eltiraĵon ene de la verkaĵo, sed kompare kun la artikolo, ĝi tamen ne estas karakterizita per fakta reporto, logika rezonado aŭ aŭtoritata retoriko. Ĝiaj liveriloj estas poeziaj: ili emfazas la unikecon de la verkisto, lian propran personan voĉon kaj la manieron kiel la penso povas erari, la manieron kiel ĝi tordiĝas, ŝanceliĝas, perdiĝas por momento kaj revenas; la manieroj laŭ kiuj la penso estas formita implikas la estetikan impreson, kiun ĝi elvokas. La eseo ofertas similan atenton kaj al enhavo kaj formo, kaj al kiel la enhavo kaj formo servas unu la alian. Tiel ĝi estas en la retorika meza vojo inter la prozo kaj la artikolo.
Eseo estas relative mallonga literatura verko, de subjektiva sed bone informita pripensado, en kiu la aŭtoro traktas ĝenerale humanisman temon persone sed sen elĉerpi ĝin, kaj kie oni montras certan deziron al stilo, pli-malpli eksplicite, celanta persvadi la leganton pri sia vidpunkto pri la temo. La aŭtoro intencas krei literaturan kaj ne simple informan verkon kaj ĝi traktas antaŭ ĉio humanismajn temojn sed ankaŭ, pli malofte, sciencajn temojn.
Żuromin
Żuromin estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Żuromiński.
Broxeele
- jen france, origine nederlande respektive flandre Broksele - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Las Tres Villas
Las Tres Villas [lasTRES BIĝas] (signife la tri vilaĝurboj) estas municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas formata de la lokoj Doña María, Escúllar kaj Ocaña. Estas en la komarko Filabres-Tabernas. En 2017 estis 598 geloĝantoj. La areo de la municipo estas de 85 km², do loĝdenso estas 6,6 loĝ./km². Sus coordenadas geográficas son 37º 08' N, 2º 42' O. La municipo situas je 54 km de la provinca ĉefurbo Almería je altitudo de 688 metroj super marnivelo. Estas naŭ domaroj, kun 533 loĝantoj en urbaj kernoj kaj 37 en disaj kampardomoj. Estas 38 eksterlandanoj, ĉefe el Maroko. Estas 292 domoj.
Sotiso
Sotiso, Sotis, Sopdet aŭ Sothis "Brilo de la novjaro", estis la greka nomo kiun la antikvaj egiptoj donis al la escepte signifa stelo por ili kaj kiun ili identigis kun la diino Sopdet de la egipta mitologio.
Ŝi estis rilatigita kun Iziso kiel Iziso-Sotiso. Ŝi estis reprezentita kiel ina milveno flugante super la faluso de la dio Oziriso.
Kvartalo Nerima
Kvartalo Nerima aŭ Nerima-ku (練馬区 [Nerima-ku]) estas speciala kvartalo de Tokio. La loĝloko situas en la nordoriento de la historia urbo Tokio. En Nerima interalie vivas la esperantista, poldevena eldonistino, tradukistino kaj verkistino Aleksandra Watanuki.
22415 Humeivey
22415 Humeivey estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de James Nairn Patterson Hume (1923–2013) kaj  Donald Glenn Ivey, edukistoj pri fiziko ĉe la Universitato de Toronto, plej konataj por sia filmo "Kadroj de Referenco", premiita en 1962.
10825 Augusthermann
10825 Augusthermann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana teologo kaj pedagogo August Hermann Francke (1663–1727) kiu fondis la Fondaĵojn Francke en Halle en 1695. Tiu fondaĵo akceptis ĉirkaŭ 2300 lernantoj de tiu tempo kaj daŭre ekzistas hodiaŭ. La ĉefa celo de Francke estis eduki la junulojn kaj helpi la malriĉulojn.
Frans Sammut
Frans SAMMUT (naskiĝis en Malto en 1945, mortis en 2011) estis malta verkisto. Li profesie estis lernejdirektoro. Li studis en Zebbug Primary School, St Aloysius College, St Michael's Teacher Training College, Universitato de Malto (B.A., S.Th. Dip., M.Ed.) kaj Perugia Universito (Diploma to teach Italian abroad).
Dum la fino de la 1960-aj jaroj, li kunfondis la Moviment Qawmien Letterarju (Literatura renaskiĝa movado). Poste li servis kiel Sekretario de la Akkademja tal-Malti (Akademio de la malta lingvo).
Li publikigis multajn verkojn, interalie romanojn Il-Gagga (1971) (La kaĝo), Samuraj (1974), kaj Il-Holma Maltija (1994, 2012 ) (La malta revo). En 1991 li gajnis la Registaran literaturan medalon por Paceville. Li ankaŭ verkis novelarojn: Labirint (1967) (Labirinto), Newbiet (1998) (Sezonoj) and Hrejjef Zminjietna (2000).
Esperanto
Liajn verkojn oni konsideras kiel klasikaĵojn en la malta lingvo. En 2007 aperis en Esperanto La malta revo tradukita de Carmel Mallia ĉe Mondial. La libro enscenigas Mikiel Anton Vassalli (1764 – 1829), kiu estas konsiderata kiel la Patro de la malta lingvo. La originalan version de La malta revo aklamis The Times kiel la plej bona beletra verko iam verkita en la malta lingvo. La esperantan version juĝis Marjorie Boulton kiel "kolosan laboron".
Nefikciaj verkoj
Inter liaj nefikciaj verkoj estas Ir-Rivoluzzjoni Franciza: il-Grajja u t-Tifsira (1989) (La Franca Revolucio: Historio kaj kompreno), Bonaparti f'Malta(1997) (Bonaparte à Malte, Bonaparto en Malto), and On the Da Vinci Code (2006), dulingva (angla kaj malta) komento pri la mondfama libro de Dan Brown. En 2002, li ankaŭ eldonis la leksikonon de Mikiel Anton Vassalli.
Li verkis libreton por pluraj kantistoj kun sukceso. Hodiaŭ lernejdirektoro, li laboris inter 1996 kaj 1998 kiel kultura konsilisto por la ĉefministro de Malto.
Kantono Summers
La kantono Summers - angle Summers County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ibirapitanga
Ibirapitanga estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 22.598 loĝantojn en 2010.
Jolanda de Aragono
Jolanda de Aragono (n. en Barcelono, la 11-an de aŭgusto 1383 — m. en Saumur, la 14-an de decembro, 1443) estis dukino pro geedziĝo de Anĵuo, pro ĝeedziĝo de graflando Maine, grafino pro geedziĝo de Provenco kaj de Forcalquier kaj reĝino pro geedziĝo de la Reĝino de Napolo kaj Jerusalemo. Jolanda estis la filino de la reĝo Johano la 1-a de Aragono kaj de Jolanda de Bar.
En 1422 la filino de Jolanda, Maria de Anĵuo, geedziĝis kun la daŭfeno de Francujo, Karlo la 7-a. Jolanda ludis gravan rolon rilate al la decido fidi je Johana de Arko la estradon de armeo, samkiel eble ŝi estis inter tiuj kiuj decidis forigi la subtenon al Johana por la kroniĝo de la reĝo en Reims.
Camposano
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Cicciano, Cimitile, Comiziano kaj Nola.
9717 Lyudvasilia
9717 Lyudvasilia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en en tiama Sovetunio (de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Ĝi stis nomita en honoro de Ljudmila Vasiljevna Ŝapoŝnikova, (cirile : Людмила Васильевна Шапошникова), orientalistino kaj verkistino. Ŝi studis la kreivan verkon de Nikolao Roerich kaj eldonis librojn kaj artikolojn pri la kulturo de Barato kaj la filozofiaj problemoj de la heredaĵo de Roerich. Ŝi estas la fondintino kaj direktorino de la Internacia Centro kaj Muzeo Roerich en Moskvo.
NGC 964
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rakvice
Rakvice (Rakwitz) estas municipo situanta en distrikto Břeclav, en Sudmoravia regiono, en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la 1248.
Kastelo de Chantilly
La kastelo Chantilly [eldiru Ŝantiji] troviĝas en la franca komunumo Chantilly, en la departemento Oise, en la eksa regiono Pikardio (nuntempe en la pli granda regiono Hauts-de-France]. Ĝi situas en la valo de la rivero Nonette (alfluanto de Oise kiu mem estas alfluanto de Sejno).
Kun escepto de la tiel nomata «Petit Château» [Malgranda Kastelo], konstruita en la 16-a jarcento de Jean Bullant, la nuna kastelo estas rekonstruaĵo de la 19-a jarcento laŭ planoj de la arkitekto Honoré Daumet por la antaŭlasta filo de Reĝo Louis-Philippe la 1-a, Henriko de Orleano, Duko de Aumale (1822-1897), heredanto de la bieno, kiu instalis siajn kolektojn de pentraĵoj, desegnoj kaj malnovaj libroj. Li testamentis la tuton al la Institut de France [ Instituto de Francio], sub la nomo "Muzeo Condé". La kastelo okupas la lokon de mezepoka fortikaĵo. "Les Grandes Écuries [La Grandaj Staloj]", konstruitaj de 1719 ĝis 1740, ĉefverko de la arkitekto Jean Aubert, nun gastigas la Ĉevalan Muzeon. La ĝardenoj estas unu el la plej rimarkindaj kreaĵoj de André Le Nôtre. La kastelo kaj ĝiaj kromkonstruaĵoj estas objekto de pluraj protektoj kiel historiaj monumentoj dum la jaro 1988 post unua protektado per dekreto de la 2-a de aprilo 1963, nuligita.
La originoj
Chantilly estis unue malnova fortikaĵo el la Mezepoko kiun limigis sep turoj kaj ĉirkaŭis akvo-fosaĵoj. Ĝi estis konstruita sur marĉejo en la valo de la rivero Nonette kaj kontrolis la vojon de Parizo al Senlis. La kastelo origine apartenis al Guy de Senlis, tielnomata «bouteiller» [pli malpli "vinisto"] de la reĝo Ludoviko la 6-a fine de la dek-unua jarcento. La familio aldonis al sia patronomo la nomon de ĉi tiu funkcio (Bouteiller de Senlis), kaj konservis la kastelon ĝis la dek-kvara jarcento.
Prirabita de la kamparanoj en la jaro 1358, dum la franca kamparana ribelo, franclingve nomita La Grande Jacquerie, la fortikaĵo estas vendata en 1386 de Guy de Laval kiu estis la heredinto de la Bouteiller de Senlis al Pierre d'Orgemont, eksa kanceliero de la reĝo de Francio Karlo la 5-a.
La rekonstruado de la kastelo komencis danke al Pierre d'Orgemont en 1386 kaj finiĝis post lia morto danke al lia filo Amaury; la kastelo restis posedaĵo de la familio dum tri generacioj en la 14-a kaj la 15-a jarcentoj.
En 1484, Pierre III [Petro la 3-a] d'Orgemont, seninfana, heredigas Chantilly al sia nevo Guillaume de Montmorency (m. 1531).
La bienego de la Montmorency
La potenca familio de Montmorency posedis Chantilly de la 15-a ĝis la 17-a jarcentoj kaj faris gravajn modernigajn verkojn. La plej fama membro de ĉi tiu familio, la konestablo Anne de Montmorency (1492-1567), lasis renovigi la fortikaĵon fare de Pierre Chambiges en 1528 kaj, en 1551, konstruigis, piede de la malnova fortikaĵo, la "Capitainerie" [kapitanejon] aŭ Malgrandan Kastelon, fare de la arkitekto Jean Bullant, kiu jam estis laborinta en sia kastelo de Ecouen. Li ankaŭ konstruigis en 1538 la terason sur kiu staras nuntempe lia rajda statuo kaj konstruigis sep kapelojn: du el tiuj estas konservataj ene de la parko. Estas ankaŭ li, kiu desegnis la unuajn ĝardenojn.
Henriko la 1-a de Montmorency konstruigis en la supra parto de la parko la ĥaton alinomatan "La Domon de Silvia" [franclingve: "La Chaumière" aǔ "La Maison de Sylvie" [nimfo de la arbaro]), kiu transvivis ĝis hodiaŭ, kvankam transformita. Ĝia celo estis gastigi Henrikon la 4-an, reĝon de Francio, sed ĉi tiu malgranda pavilono estis ankaǔ la rifuĝejo de la poeto Théophile de Viau, kondamnita al morto sur la brulŝtiparo. Li ricevis azilon de Marie des Ursins, kiun li prikantis sub la nomo de Silvie (Sylvie) [Silvia], de kie venas la nomo de la parko kaj de la domo. La poeto pasigis la lastajn monatojn de sia vivo (m. 1626) sub la protekto de marŝalo Henriko la 2-a de Montmorency. Ribelinte kontraŭ la reĝa aŭtoritato, Henriko la 2-a de Montmorency estis ekzekutata en Tuluzo en 1632; lia vidvino, Marie des Ursins tiam eniris monaĥinejon en Moulins kaj iliaj havaĵoj estis konfiskataj de Ludoviko la 13-a de Francio, kiu redonis ilin plejparte al la fratinoj de la marŝalo. Tamen li konservis Chantilly pro sia ĉasemo.
En 1643, Anna de Aŭstrio (1601-1666) redonis per malkaŝa letero la bienegon al la lasta inter la fratinoj de Henriko la 2-a de Montmorency, Charlotte de Montmorency, la edzino de Henriko la 2-a de Bourbon-Condé, kies filo Ludoviko la 2-a de Bourbon-Condé ĵus gajnis la batalon de Rocroi. Chantilly sekve pasis al la domo de Condé, plej juna branĉo de la dinastio de Burbonoj.
La bienego de la familio Condé
De la 17-a ĝis la 19-a jarcento, la sorto de Chantilly identiĝis kun tiu de la domo Condé, kies bienego konstituis la ĉefan posedaĵon.
Chantilly en la epoko de la Granda Condé
Ĉar Ludoviko la 2-a de Bourbon-Condé (1621-1686), alinomata La Granda Condé, partianiĝis kontraǔ la ĉefministro Mazarin dum la Frondo, Chantilly estis konfiskata en 1652; la bienegon li reakiris nur en 1659, post la Traktato de Pireneoj. Dum la jaro 1664, "Monsieur Le Prince" ["Sinjoro la Princo", kiel li estis titolata] venis finfine al Chantilly por tie loĝi ĝis la fino de sia vivo.
Fore de la kortego en Versailles, li dediĉis sian tutan zorgon al sia bienego; li desegnis la parkon fare de André Le Nôtre, kiu ankoraŭ ne laboris por la parko de Versailles. Le Nôtre enkanaligis La Nonette por krei "La Grandan Kanalon" (1671 - 1673) kaj desegnis la herbobedojn norde de la kastelo. La princo konstruigis fare de Daniel Gittard "La Grandegan Ŝtuparejon", kaj kreigis la nunan perspektivon de la honoriga pordego al la teraso.
Interno de la kastelo kaj kolektoj: la muzeo Condé
La kolekto de pentraĵoj de malnovaj mastroj estas inter la plej gravaj en Francio. Ĝi konsistas ĉefe el verkoj el Italio kaj el Francio kaj inkludas tri pentraĵoj de Fra Angelico, tri de Rafaelo, kvin de Nicolas Poussin, kvar de Antoine Watteau kaj kvin subskribitaj de Jean-Auguste-Dominique Ingres. La muzeo estas hejmo de kolekto de 2 500 desegnoj kaj biblioteko enhavanta 1 500 manuskriptojn, el kiuj 200 estas iluminaciitaj.
La Angla Ĝardeno
Angla Ĝardeno
Ulica Dibenko (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Ulica Dibenko (Улица Дыбенко) estas fina stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Laĥtinsko-Pravobereĵnaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  en Sankt-Peterburgo.
La nomo de la stacio signifas "strato de Dibenko", kiu estas apude al la stacio. La strato, siavice, estas nomita post grava rusa revoluciulo kaj komandanto de Ruĝa Armeo Pavlo Dibenko.
Arabkiro
Arabkiro (armene Արաբկիր) estas unu el la 12 distriktoj de Erevano, ĉefurbo de Armenio. La distrikto havas 1235 hektarojn, situas tuj norde de Kentrono. Ĝi havas 131.400 loĝantojn. La distrikto dividiĝas en du kvartalojn: Nor-Arabkiro kaj Ajgedsoro.
Komárov
Komárov estas nomo por pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj Slovakio. Samtempe tio estas nomo por pluraj urbopartoj de ĉeĥaj urboj.
En Ĉeĥio:
aŭ partoj de municipoj en Ĉeĥio:
Departemento Insuloj de Suda Atlantiko
La departemento Insuloj de Suda Atlantiko (Islas del Atlántico Sur) estas unu el kvar dividoj teritoriaj en kiuj oni subdividas la teritoriojn de la Provinco de Fajrolando, Antarkto kaj Insuloj de Suda Atlantiko en Argentino. Estas kunformita de la Malvinoj kja la insularoj grupigitaj laŭ la nombo de Sudaj Antiloj. La suvereneco sur ties teritorioj kaj maraj areoj apudaj estas disputita kun Unuiĝinta Reĝlando. La ununura urbo de la departemento estas Puerto Argentino, kiu troviĝas sub brita administrado laŭ la nomo de Stanley (Stanlejo). Same kiel ĉe la aliaj tri departementoj de la provinco, ĝi ne havas formale sidejon, ĉar tradicie oni atribuas ilin neformale al Puerto Argentino.
Komárov
En Slovakio:
Alfred E. Johann
Alfred E. Johann (naskiĝinta la sub la nomo Alfred Ernst Johann Wollschläger en Bydgoszcz, mortinta la  en Dedelstorf; aliaj pseŭdonimoj jenas: Alfred Ernst Johann, Carl Matthias Fischer) estis germana ĵurnalisto kaj verkisto.
Vivo
La filo de poŝtoficisto pasigis la junajn jarojn en Debrzno kaj frekventis la gimnazion nehumanisman en Bydgoszcz. Tie okazis en 1918 milite reduktita abiturienta ekzameno. Inter 1919 kaj 1922 li studis teologion, geografion kaj sociologion ĉe la Humboldt-Universitato en Berlino; la vivtenon li sekurigis laborante en fabrikoj kaj surkampe. Ekde 1922 li estis trejnata ĉe la Pruŝia Ŝtata Banko kaj ĝis 1926 li estis bilancrevizoro.
Dum la Dua mondmilito li raportis pri kampanjoj militaj. En junio 1945 li arestitis fare de usonanoj (ĝis septembro). Inter 1948 kaj 1978 li vivis en Groß Oesingen kaj ekde 1978 en Oerrel (Dedelstorf). Novaj libroj aperis ekde 1949 kaj ekde la 1950-aj jaroj li denove ekvojaĝis je longa distanco. Johann estis trifoje edzokaj havis unu filinon.
Graveco
Liaj vojaĝrakontoj estis nenombreblaj, sed ankaŭ historiaj romanoj publikigitis. Sume oni aĉetis liajn verkojn pli ol 10 milionajn fojojn. Li ŝatis ege Kanadon. En 1969 la organizo "Landsmannschaft Westpreußen" de forpelitaj germanoj el la eŭropa oriento aljuĝis al li la premion "Marienburg-Preis". En la GDR ses verkoj de li estis malpermesitaj.
Jänschwalde
Jänschwalde (Janšojce) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Zael
Zael [zaEL] estas municipo de Hispanio, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono. Ĝi havas areon de 18,76 km² kun 117 loĝantoj (2021). Ĝi apartenas al la oriento de la komarko Arlanza.
La loknomo Zael devenas de la araba Sāhil aŭ Sāhel (ساحل), kiu signifas 'sablejo' aŭ 'sabla riverfluejo'​ (ĝi havas tial la saman etimologion kiel la afrika mondoregiono Sahelo).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun belega pordego.
Teksaso
Teksaso (Texas) estas usona subŝtato. Ĝi geografie lokita en la suda centra parto de Usono, ĝi kunhavas internacian limon kun la Meksikaj ŝtatoj de Chihuahua, Coahuila, Nuevo León, kaj Tamaulipas al sudo. Ĝi limas la usonaj ŝtatoj de Nov-Meksiko al okcidente; Oklahomo al norde; Arkansaso al nordoriente, kaj Luiziano al oriente. Teksaso estas la dua plej multhoma (post Kalifornio) kaj la dua plej granda (post Alasko) de la 50 ŝtatoj de la Unuiĝintaj Ŝtatoj de Ameriko. Teksaso estas la plej granda ŝtato en la 48 apuda Usono.
Teksaso estis antaŭe parto de Meksiko (sub la prononco teĥas), sed poste disiĝis. Ĝi estis la Respubliko de Teksaso inter 1836 kaj 1845. Ĝi fariĝis la 28-a ŝtato de Usono la 29-an de decembro, 1845.
Teksasanoj havas reputacion de granda aplombo (kaj fieras pro tio).
Historio
La historio de Teksaso kiel parto de Usono komencis en 1845, sed homa ĉeesto en tiu regiono datiĝas de la fino de la paleolitika periodo, ĉirkaŭ la jaro 10 000 a.K. La historio de Teksaso estis sinsekve influita de ses sendependaj ŝtatoj : Hispanio, Francio, Meksiko, la Respubliko de Teksaso, Usono, la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Ameriko kaj denove Usono.
Kiam en 1821 Meksiko deﬁnitive sendependiĝis de la Hispana Monarkio, Teksaso estis teritorio en la nordo de tiu nova amerika ŝtato. Cele provizi per loĝantaro tiun regionon, Meksiko favorigis la alvenon de novaj kolonianoj, plejmulte el ili usonanoj. En la jaro 1836 la teksasanoj ribeliĝis kontraŭ Meksiko kaj en tiu jaro Teksaso fariĝis nova sendependa ŝtato. Sur la unua teksasa ﬂago, kiel sendependa ŝtato, aperis sola ﬂava stelo sub blua fono. En la jaro 1838 teksasa senatano William H. Wharton prezentis leĝon kun la celo adopti novan ﬂagon. Tiu nova ﬂago baziĝis sur la jam ekzistanta usona flago, kvankam sur ĝi aperis nur unu stelo, kompreneble ĉar temis pri sola ŝtato. La uzo de tiu nova ﬂago jam anoncis la estonton de la sendependa Teksaso, tio estas, ties integriĝo en la najbaran Usonon, kio okazis ﬁne en la jaro 1846.
Registaro
La nuna ŝtatestro de Teksaso estas Respublikano Greg Abbott (de decembro 2015); la usonaj senatanoj de Teksaso estas ambaŭ Respublikanoj: John Cornyn (de 2002) kaj Ted Cruz (de 2013)
Kantonoj
La ŝtato Teksaso dividiĝas en 254 kantonojn. Ĉiu kantono havas apartan demokratie elektitan registaron. Pro tio ke kantonoj formis dum la setlado de Teksaso, la konstitucie postulitaj oficoj de la kantono estas minimumaj. Ĉiu kantono devas havi elektitajn Kantonan Jugiston, Prosekutiston (prokuroron), Ŝerifon, kaj Aktuaron. La kantono ankaŭ devas havi Kantonan Komisionon kun kvar ĝis ok Komisiitoj. La Kantona Juĝisto estas ankaŭ la prezidanto de la Kantona Komisiono. La Kantona Komisiono samtempe faras lokajn leĝojn kaj administras la Kantonon. La Ŝerifo ankaŭ povas esti Impost-kolektisto. Kantonoj en Teksaso ankaŭ havas kvar aŭ pli da elektitaj Juĝistoj de la Paco. Ili ne devas esti trejnitaj.
La kutima teksasa kantono estas kvadrato de 50 km x 50 km (2 500 km2). Tiu formo troveblas precipe en la nordo. Sed multaj ne havas tian formon. La plej malgranda havas 381 km2 kaj la plej granda havas 16.079 km2
Pedagogio
Universitatoj: Universitato de Teksaso, Teksasa A&M, Teknologia Universitato de Teksaso, kaj Rice-Universitato
Bácsszőlős
Bácsszőlős (bAĉsOlOŝ), kroate Prlković aŭ Perleković estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en distrikto Bácsalmás. Szőlős signifas vinbera.
Geografio
Bácsszőlős situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo. Bácsalmás troviĝas 8, Baja 39, Szeged 75, Kecskemét 114, Budapeŝto 188 km.
Historio
La turkoj faris senhoma la regionon. Poste formiĝis senfina vico da farmoj. En la 19-a jarcento la loĝantoj okupiĝis pri vinkulturo. La fervojo inter Baja kaj Szabadka atingis la lokon en 1885, kiun la nova ŝtatlimo fortranĉis en 1920. La vilaĝo naskiĝis en 1952. Dum la socialismo ŝtata bieno kaj kolĥozo formiĝis. Trans la limo troviĝas vilaĝo, kies origina hungara nomo estas Bácsszőlős.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.
22-a jarcento
La 22-a jarcento komenciĝos la kaj finiĝos la . La periodo estas parto de la 3-a jarmilo.
Nicolas Greschny
Nicolas GRESCHNY aŭ Nicolaï Greschny, estis freskisto el la 20a jarcento, naskiĝinta en Talino, Estonio kaj mortinta  en La Maurinié, Marsal, en Tarn.
Li estas ankaŭ pentristo de ikonoj. Nicolas Greschny pentradis pli ol 100 freskojn, precipe sur la muroj de preĝejoj lokitaj en la Sudo kaj la Sud-okcidento de Francio. <!--
Listo de la verkoj realigitaj en kapeloj, preĝejoj kaj aliaj konstruaĵoj, klasigitaj tie ĉi laŭ departementoj. La kvar departementoj Haute-Garonne, Tarn, Aveyron kaj Hérault kiun komprenas pri tio granda pluso nombro estas prezentitaj en unuopa sekcio. -->
Notoj kaj referencoj
<references responsive="1" group="">
Stacio Fuji
Stacio Fuji (japane: 富士駅 [Fuĝi-eki], angle: Fuji Station) estas fervoja stacio en Fuĝi, Gubernio Ŝizuoka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Centra: Linio Tōkaidō (ĉefa), Linio Minobu.
Wäldi
Pri la komunumo
Wäldi estas komunumo en la distrikto Kreuzlingen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 960 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Draguignan
Draguignan (aŭ okcitanlingve Draguinhan) estas franca komunumo lokita en la departemento Var kaj en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura, kaj administre apartenas al la kunurba komunumo de Draguignan, kreita en 2001. Ĝi havas proksimume 35 000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomas Dracénois en la franca.
Wäldi
Geografio
Wäldi situas sur la montoĉeno Seerücken norde de la urboj Kreuzlingen kaj Konstanco.
Draguignan
La urbo restis la prefektejo de la departemento ĝis 1974, kiam ĝin anstataŭis Tulono. Ĝi estas ekde tiam nur subprefektejo, sed cetere proklamis sin kiel la "ĉefurbon de artilerio" kaj kiel la "pordon de Verdon".
Wäldi
Geografio
La komunumo konsistas krom el Wäldi mem el la vilaĝoj kaj setlejoj Engwilen, Hefenhausen (kie situas la komunuma administracio), Lipperswil, Sonterswil kaj Hattenhausen.
Najbaraj komunumoj
Wäldi limas en nordo al Ermatingen, en nordoriento al Tägerwilen, en sudoriento al Kemmental, en sudo al Wigoltingen kaj en okcidento al Raperswilen.
Vidindaĵoj
En Lipperswil en Wäldi situas la ludo- kaj bestoparko Connyland, kiu estis fondita de Conny Gasser, kiu gvidis ankaŭ la cirkon Conelli.
Kolitzheim
Kolitzheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schweinfurt kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario, borde de la rivero Majno. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Wäldi
Historio
La unua dokumenta mencio de la municipo Lipperswil datiĝas el la jaro 1252 kiel Luimprechtswilær, dum Engwilen unuan fojon menciiĝis inter 1301 kaj 1307 kiel Engwille.
Kolitzheim
Geografio
La kommuno Kolitzheim situas inter la Majna Triangulo kaj arbaro nomata Steigerwald en la regiono Main-Rhön. Ĝi konsistas el dekunu kommunpartoj :
Najbaraj kommunoj estas Schwebheim, Grettstadt, Sulzheim, Frankenwinheim, Volkach, Eisenheim, Wipfeld kaj Röthlein.
Wäldi
Historio
La hodiaŭa komunumo estis kreita la 1-an de januaro 1995 per la kunigo de la kvar lokmunicipoj Engwilen, Lipperswil, Sonterswil kaj Wäldi.
Żychlin
Żychlin estas urbo en Lodzio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Żychlin en distrikto Kutnowski.
János Bocatius
BOCATIUS János (bakacius), originala nomo Bock (naskiĝinta 1549 en Vetschau, Luzacio; mortinta la en Uherský Brod) estis german-devena hungara verkisto.
Cancello e Arnone
Cancello e Arnone estas komunumo de Italio.
János Bocatius
Biografio kaj verko
Bocatius alvenis Hungarujon ĉirkaŭ 1590 kaj instruis en Selmecbánya, poste ekde 1594 en Eperjes. Li fariĝis landfama pedagogo kaj poeto. En 1596 li akiris majestran gradon pri filozofio en Wittenberg. Rudolfo la 2-a donis al li la titolon "laŭreata imperiestra poeto" kaj en 1598 "hungaran nobelecon". Ekde 1599 li estis rektoro en Kassa kaj 1603 oni elektis lin ĉefurbestro, sed li ne abdikis ankaŭ disde sia rektora posteno. Ĉar li iĝis adepto de Stefano Bocskai, la princo de Braunschweig kaptigis lin kaj transdonis al kortego de Vieno, kiu fermis lin ĝismorte en blankan turon de Prago. Lia edzino la 1-an de decembro 1600 forfuĝigis lin. En la sekvanta jaro li ricevis pardonleteron. La reganto Gabrielo Bethlen nomumis lin gvidanto de bibloteko de Gyulafehérvár. Ekde 1618 li plenumis taskojn de diplomato. Li priskribis la historion de Hungarujo kaj Transilvanio dum la regado de Gabrielo Bethlen, sed tiu verko ne postrestis. Li verkis ankaŭ poemojn, sed liaj veraj literaturaj artspecoj estis la letero (Relatio) kaj taglibro (Olympyas carceraria).
Avano
Avano (armene Ավան) estas unu el la 12 distriktoj de Erevano, ĉefurbo de Armenio. Ĝi havas 837 hektarojn, situas en la nordorienta ekstremo de la urbo. Ĝi havas 50.500 loĝantojn. La distrikto dividiĝas en du kvartalojn: Avan kaj Avan-Areŝo.
La koordinatoj de Avano estas.
Košice (apartigilo)
Košice estas nomo por pluraj vilaĝoj situantaj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj nomo por urbo situanta en Slovakio.
Mito HollyHock
Mito HollyHock - 水戸ホーリーホック - estas profesia futbalteamo de Japanio, kiu nune ludas en la 2-a divido de la Japana Profesia Futbala Ligo. La oficiala hejmurbo de la teamo estas Mito, ĉefurbo de la gubernio Ibaraki. La anglalingva kromnomo "Hollyhock" aludas al genro de la planta tribo malvoj, el kiu tri folioj konsistigas la familian simbolon de la Tokugaŭa-klano, kiu regis Japanion ekde la fino de la Sengoku-epoko ĝis la fino de la Edo-epoko.
Presidente Kennedy (Espirito-Santo)
Presidente Kennedy estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 10.315 loĝantojn en 2010.
Mária Hunyadi
HUNYADI Mária (hunjadi) estas rumanuja hungara tekstilbelartistino naskita en Lupeni (Petroşani) la 16-an de julio 1945.
Biografio
Mária Hunyadi finis la Artliceon en 1964 en Târgu Mureş kaj inter 1965-67 ŝi studis en Belarta Altlernejo Nicolae Grigorescu de Bukareŝto, poste inter 1967-71 ŝi daŭrigis siajn studojn en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Ekde 1971 ŝi instruis en la belarta sekcio de la artliceo de Târgu Mureş. Ŝi dizajnas kaj faras murtapiŝojn kaj kostumojn.
13433 Phelps
13433 Phelps estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kels Gordon Phelps, finalisto en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la  East Middle School de Butte (Montano, Usono).
Interdikto
Interdikto estas vorto de la latina lingvo «interdicere » (ordoni, malpermesi, malebligi), uzita en religia katolika medio, kaj referencas al persono aŭ aĵo aŭ loko konsekrita al Dio, kiuj, se traktitaj kontraŭleĝe aŭ profane, spirite malpurigas kaj punigindas per disciplina sankcio.
Interdikto en la Biblio
Laŭ la leĝo de Levidoj interdikto aŭ «voto de interdikto», estis la ago per kiu oni promesis ke persono aŭ aĵo estis konsekrita ekskluzivmaniere al Dio, destinita nur al Li, kaj do ne je alicela dispono: se tio okazas, la uzanto subiiĝendas al malbeno kaj puno. «Ĉio konsekrita estas plejsanktaĵo de la Eternulo”, (Lv 27,28). Interdikto tuŝas precipe la praktikon de la dekonaĵo, nome la konsekro kaj destiniĝo de parto de sia enspezoj aŭ propraĵoj al Dio, por financi la diservon ktp. Utiligi siaavantaĝe tiujn monon aŭ aĵon destinitajn al Dio egalvaloris ŝteli al Dio mem (vidu Malaĥi 3,8-9).
«Voto de interdikto» foje estas tradukita ankaŭ per «voto de ekstermo», el kio "aĵo votita al la ekstermo», kaj koncernas preskribojn laŭ kiuj sin konduti izraelidoj ekokupaciantaj la Promesitan Teron: konkeritaj urboj kaj indiĝenaj popoloj kune kun ĉiuj ties bonaĵoj devis esti tute detruitaj. Ne licis akordoj, nek posede konservis ion ajn kiel militan kaptaĵon.
En la bibliaj profetoj, tamen, kvankam konservante solidan la principon de la seriozeco kaj konsekro al Dio, la interdikta rigoro iom post iom mildiĝis kiel oni vidas ankaŭ el 14,11 de Malaĥi.