cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madridanos
Ĝia municipa teritorio estas formata de ĉefa loĝloko plus domaro, okupas totalan areon de 32,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 455 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 14 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Villalazán, sude kun Sanzoles, oriente kun Toro, kaj okcidente kun Moraleja del Vino kaj Villaralbo. Ĝi enhavas domaron Bamba.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas; ekzemple estas eksperimenta bieno. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
10-a Ŝakolimpiko
La 10-a Ŝakolimpiko, organizita de FIDE estis malferma teama ŝakturniro, same kiel pluraj aliaj okazaĵoj por antaŭenigi ŝakludon, ĝi okazis inter la 9-an de aŭgusto kaj la 31-an de aŭgusto 1952, en Helsinko, Finnlando. Unuafoje partoprenis sovetunian teamon, kiu gajnis la oran medalon kaj regis la eventon dum pluraj jardekoj.
(138859) 2000 WN63
(138859) 2000 WN63 estas venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun la Tero, do proksima de la resonanco 1:1 kun Marso kaj en resonnaco 6:1 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de la Tero kaj de Marso, ĝi tanĝas la orbiton de Venuso proksime de sia malsuprenira nodo
13-a Ŝakolimpiko
La 13-a Ŝakolimpiko, organizita de FIDE estis malferma teama ŝakturniro, same kiel pluraj aliaj okazaĵoj por antaŭenigi ŝakludon, ĝi okazis inter la 30-an de septembro kaj la 23-an de oktobro 1958, en Munkeno, Okcidenta Germanio.
El Perdigón
El Perdigón [elperdiGON] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. El Perdigón estas tradukebla al La virperdriko (kio videblas en la blazono) sed etimologie eble rilata al derivaĵo el "petra", ŝtono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj El Perdigón, San Marcial kaj Tardobispo, okupas totalan areon de 51,22 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 647 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 100 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas nur 13 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Entrala kaj Tardobispo, sude kun Casaseca de Campeán, oriente kun Morales del Vino kaj okcidente kun San Marcial.
La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. Poste estis industriaj enspezofontoj rilate al la fervojo.
Sonorilo de Huesca
La legendo de la Sonorilo de Huesca rakontas kiel Ramiro la 2-a, la Monaĥo, reĝo de Aragono, senkapigis dek du nobelojn kiuj opoziciis. La historio formas parton de la popola rakontaro en Aragono, speciale en la urbo Huesca.
El Perdigón
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (vinkeloj, preĝejo).
Sonorilo de Huesca
La legendo
Post la morto en 1134 de Alfonso la 1-a sen heredanta filo, heredis la regnon Aragonon lia frato Ramiro la 2-a, la Monaĥo, episkopo de Roda de Isábena. Aragono estis tiam suferanta diversajn internajn kaj eksterajn problemojn.
Lau la rakonto de la Kroniko de Sankta Johano de la Peña (14-a jarcento), estante Ramiro la 2-a priokupita pro la malobeo de siaj nobeloj sendis mesaĝiston al sia iama majstro, nome la abato de San Ponce de Tomeras, petante konsilon. Tiu kondukis la mesaĝiston al fruktoĝardenon kaj fortranĉis brasikojn (foje rozojn), precize tiujn kiuj plej elstaris. Sekve li ordonis al la mesaĝisto ripeti al la reĝo tion kion li estis vidinta. Ramiro la 2-a alvokis la ĉefajn nobelojn al Huesca, kun la ekskuzo fari grandan sonorilon kiu estus aŭskultata en la tuta regno. Jam tie, li senkapigis la plej kulpajn nobelojn, tiel nuligante la ribelon. ​
La plej frua mencio de tiu legendo rikoltas la latinan version en la Kroniko de Sankta Johano de la Peña, ​ konata ankaŭ kiel la Crónica Pinatense, redaktita du jarcentojn post la regado de Ramiro la 2-a pro ordono de la reĝo Petro la 4-a. La popola rakonto disvolvigas eĉ plie la fakton: la reĝo kunvokis parlamentan kunsidon kaj venigis ĉiujn nobelojn de la regno por ke ili vidu sonorilon aŭdotan en la tuta regno. Li enirigis la ribelulojn unu post unu en la salonon kaj li senkapigis ilin unu post unu laŭ ili eniras. Post iliaj mortigoj, li metis surplanken iliajn kapojn laŭ cirklo kaj tiun de la episkopo de Jaca, nome la plej ribelema, en la centron kiel batilo. Poste li enirigis la ceterajn por ke ili timu.
La realo
Ja eble estis perforta subpremado de nobela ribelo; Ramiro la 2-a preskaŭ perdis la tronon, pro kio devis forfuĝi al Besalú en 1135. Je lia reveno li solvis la problemon senkapigante plurajn nobelulojn kiuj estis atakintaj karavanon de muzulmanoj dum militpaŭzo. Tamen la detaloj de la legenda rakonto estis prenitaj de historiaj fontoj. Fakte jam Herodoto, Aristotelo, Tarkvino Priskuso, Tito Livio kaj aliaj jam citis tiujn detalojn.
Poste la legendo estis versiigita en tre diversaj verkoj laŭlonge de la historio de la hispana literaturo.
Efedrina laktato
Efedrina laktato aŭ efedrina hidrokso-propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj efedrino. Efedrina laktato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Efedrina laktato prezentas laktatan grupon ligitan al efedrina grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 19 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Kalvinana preĝejo (Izsák)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en Izsák (Hungario).
Historio
En Izsák la kalvinana grupo estis fondita en 1652. La kalvinanoj uzis la tiaman katolikan kirkon ĝis finkonstruado de la kalvinana kirko en 1794. Tamen la turo estis alkonstruita en 1806. Interne trakonstuoj okazis en 1892.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed la fasado tuŝas la trotuaron. En mezo de la fasado la turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Kaj ekstere kaj interne la muroj estas blankaj. Interne la galerio kuŝas sur feraj kolonoj.
Morales del Vino
Morales del Vino [moRAles delBIno] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. Morales del Vino estas tradukebla etimologie al Morusarboj de la Vino.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la ĉefa loĝloko plus vilaĝo Pontejos del Vino je 2 km, okupas totalan areon de 23,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 3 030 loĝantojn. Ĝi akiris ĉirkaŭ 2 000 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro sia proksimeco al la provinca ĉefurbo, kaj tial iĝis la kvara loĝloko en la provinco. Ĝi distas nur 8 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Zamora, Arcenillas, Entrala, Casaseca de las Chanas, El Perdigón, Casaseca de Campeán, Cazurra kaj Peleas de Abajo.
La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Muzeo de Kasur
La Muzeo de Kasur estas kultura-heredaĵa muzeo starigita en 1999, kiu troviĝas en distrikto Kasur, en provinco Panĝabio de Pakistano.
Sándor Reisenbüchler
Sándor Reisenbüchler naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Muzeo de Kasur
Galerioj
Ĝi konsistas de kvin galerioj: pri arĥeologio, pri moneroj, pri Islamo, pri la Pakistana Movado, kaj pri la Kasuraj metiejoj.
Sándor Reisenbüchler
Biografio
Sándor Reisenbüchler akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1964. Lia ĉefinstruisto estis János Herskó. Post la diplomo li aliĝis al la animacia filma produktejo, kie li restis ĝis la emeritiĝo. Inter 1965 kaj 2002 li kreis 15 animaciojn. Ili estis faritaj plejparte el kolaĝoj. Li ricevis premion Kossuth en 1993, inter 1969-1997 ankaŭ aliajn hungarajn premiojn. Li edziĝis en 1964, lia edzino naskis post 3 jaroj.
Iván Horváth (literaturisto)
Iván Horváth [horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Horváth Iván estis hungara literaturisto, altlerneja instruisto, redaktoro. Lia patro estis Márton Horváth (politikisto).
Iván Horváth naskiĝis en Budapeŝto.
Biografio
Iván Horváth maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1971. Post la diplomo li laboris en akademia instituto ĝis 1993, dum laboro li strebis profiti komputilojn. En 1989 li ankaŭ estis redaktoro kaj parta posedanto de literatura revuo. Li kandidatiĝis en 1983, li doktoriĝis en 1993 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, poste li estis docento en la universitato. La habilitiĝo okazis en 1995. Inter 2000-2002 li instruis en fr:Université Sorbonne-Nouvelle, inter 2002-2009 li estis katedrestro en Universitato Loránd Eötvös. Li ricevis stipendion en 1997, premion en 2013.
ScienceDirect
ScienceDirect estas retejo kiu disponigas abon-bazitan aliron al granda serĉebla scienca kaj medicina datumbazo. Ĝi gastigas pli ol 12 milionojn da enhavoj de 3,500 akademiaj ĵurnaloj kaj 34,000 elektronikaj libroj.
ScienceDirect estas funkciigita fare de la angla-nederlanda eldonisto Elsevier. Ĝi ekfunkcias ekde marto 1997.
Uzado
La ĵurnaloj estas grupigitaj en kvar ĉefajn sekciojn: Inĝenieristiko kaj Fizikaj Sciencoj, Vivsciencoj, Sansciencoj, kaj Homaroj kaj Sociaj Sciencoj. La abstraktaĵoj estas libere haveblaj senpage, sed aliro al iliaj plenaj tekstoj (en formato PDF kaj, por pli novaj publikaĵoj, ankaŭ HTML) kutime postulas abonon aŭ laŭspektan pagon.
ScienceDirect konkuras kun aliaj gastigantoj de scienckomunika enhavo kiel la akademia socia retejo ResearchGate kaj arXiv, same kiel kun libera alira enhavo publikigita de PLOS.
Kunukudomo
Kunukudomo (en Papiamento: kas di kunuku; kio signifas domon de kamparo) estas la nomo donita al la antaŭaj sklavodomoj sur la Ĉebordaj Antiloj de la nederlandaj antiloj (Kuracao, Arubo kaj Bonero) ĉe la marbordo de Venezuelo.
Kunuku signifas plantejon kaj ankaŭ kamparo. Post la konkero de la insuloj fare de la nederlandanoj ili estis konstruitaj fare de la Nederlanda Okcident-hinda Kompanio sur grandskalaj plantejoj por la komerco kun Eŭropo. Por la laboro sur la plantejoj afrikaj sklavoj estis alportitaj kaj konstruis domojn sur la plantejo en la kutima okcidentafrika stilo. Por la muroj ili uzis komunajn materialojn de la insuloj, kiel koralŝtonon, argilon en kadro de branĉoj kaj lignon, kaj por la plafonoj: kanon. Tiuj materialoj estas indikitaj per pluraj Papiamento-vortoj: kas di yerba signifas "pajlokabanon" aŭ "pajlodomon ", kas di torto "lomokabanon" kaj kas di pal'i maishi "kabanon el maizotigoj".
El Piñero
El Piñero [elpiNJEro] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. El Piñero estas tradukebla etimologie al La Pinaro.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 19,71 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 222 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas nur 23 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Gema kaj Sanzoles, sude kun Fuentespreadas kaj San Miguel de la Ribera, oriente kun Venialbo kaj okcidente kun Jambrina.
La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo).
Eŭropa Solidareco
La organizaĵo Eŭropa Solidareco (Європейська солідарність, latinliterigita Jevropejs'ka solidarnist), antaŭe kromnomita bloko Petro Poroŝenko, estas politika partio de Ukrainio. Ĝi fondiĝis en majo 2000.
14-a Ŝakolimpiko
La 14-a Ŝakolimpiko, organizita de FIDE estis malferma teama ŝakturniro, same kiel pluraj aliaj okazaĵoj por antaŭenigi ŝakludon, ĝi okazis inter la 26-an de oktobro kaj la 9-an de novembro 1960, en Lepsiko, Orienta Germanio.
Monaĥejo de Sankta Petro la Maljuna
La Monaĥejo de Sankta Petro la Maljuna, antaŭe nomita "iama preĝejo de Sankta Petro la Maljuna de Huesca", estas romanika konstruaĵo de la 12-a jarcento en la historia kerno de la urbo Huesca (Aragono, Hispanio). Ĝi estis katalogita kiel Nacia Monumento ekde 1885, kaj​ ĝiaj arkitekturo kaj skulptarto faras ĝin unu de la plej gravaj historiaj kompleksoj de la aragona romaniko. Krome tio kio estis ĝia kapitula kunsidejo plenumas la funkcion de reĝa tombejo, enhavante la tombojn de du reĝoj de Aragono: nome Alfonso la 1-a kaj lia frato kaj sukcedanto, Ramiro la 2-a.
Historio
Gi estis konstruita sur romia nekropolo aŭ templo, kaj poste sur la sama loko estis preĝejo de visigotoj, kaj ekde 719 jam dum islama dominado estis preĝejo de mozaraboj jam dediĉita al Sankta Petro. Post la konkero fare de la kristanoj en 1096 ĝi estis donita al la benediktanoj que en 1117 kiu konstruis la aktualan monaĥejon.
Priskribo
La preĝejo estas trinava kun respektivaj duoncirklaj absidoj. Kvankam la komplekso estas romanika la kupolbazo estis konstruita jam kiel gotika ĉirkaŭ 1240. Estas murpentraĵoj ankaŭ gotikaj (13-a jarcento) kun temoj pri Davido kaj lia batalo kun Goliato kaj de Moseo kun la bruliĝanta rubusarbo. La ĉefretablo estas de plurkolora ligno estas prezidita de Sankta Petro, kun la triobla tiaro de la papeco. Ĝi estis datita de 1602 kaj estas verko de la navaraj skulptistoj, lokanoj de Sangüesa, nome Juan de Berrueta​ kaj Juan de Alli.
La klostro enhavas 38 kapitelojn, el kiuj 18 estas originalaj kaj la 20 ceteraj estas reproduktoj kiuj anstataŭis la originalajn damaĝitajn pro la restaŭrado farita fine de la 19-a jarcento;​ parto de la anstataŭitaj estas ekspoziciita en la Muzeo de Huesca. La fugo de la kapiteloj montras scenojn de la vivo de Jesuo, kaj scenojn de alegoria kaj historia enhavo. Ĉe la klostro estas tri kapeloj el kiuj unu funkcias kiel reĝa tombejo, enhavante la tombojn de du reĝoj de Aragono: nome Alfonso la 1-a kaj lia frato kaj sukcedanto, Ramiro la 2-a.
Ilinojsa Ŝtata Universitato
La Ilinojsa Ŝtata Universitato (Illinois State University, mallongigite ISU ) estas la plej malnova publika universitato en la ŝtato Ilinojso, Usono, kiu situas en la urbo Normal kaj kiu estis fondita en 1857.
Antaŭ 1964, la institucio havis preskaŭ kompletan liberalartan instruplanon, kaj prenis sian nunan nomon.
ISU temigas esploradon kaj havas altan rangon inter la ŝtatuniversitatoj. Ĝi estas konsiderita "nacia universitato" aljuĝante diversajn doktorajn gradojn kun forta emfazo de esplorado. ISU estas rekonita kiel unu el la supraj 100 naciaj publikaj universitatoj, vicigita 85-a en la US News and World Report-listo de 2012 de la plej bonaj naciaj publikaj universitatoj.
El la kvar Illinois publikaj universitatoj por fari la liston, nur la Universitato de Ilinojso ĉe Urbana-Champaign kaj la University of Chicago vicis pli alte en 2012. ISU ankaŭ estas rekonita kiel unu el la plej bonaj dek plej grandaj "produktantoj" de instruistoj en Usono, laŭ la Amerika Asocio de Kolegioj de Instruista Eduko. ISU ankaŭ estas specialigita pri paroladoterapio kaj parolad-rilataj sanstudoj.
ISU havis 20,521 studentojn kaj 1,113 akademian kunlaborantaron en 2006, kaj instrukotizo tiun saman jaron estis 8,040 USD por studentoj loĝantaj en la stato de Ilinojso. Studoj ĝis doktoreco estas ofertitaj.
Milner Library havas pli ol 1.5 milionojn da librotitoloj.
100231 Monceau
Ĝi estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero do estas membro de la Hilda grupo.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la franca fizikisto, mararmea inĝeniero kaj plantsciencisto Henri-Louis Duhamel du Monceau (1700–1782). Li servis tri foje kiel prezidento de la Akademio de Sciencoj de Francio. Kvankam ĉefe interesita je eksperimentoj pri planta fiziologio, lia plej fama verko estas " Eléments d'architecture navale 1752–1758 ".
(153415) 2001 QP153
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun Merkuro.
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Venuso kaj interne tanĝas tiun de la Tero kun tre granda orbita klineco, ĝia suprenira nodo estas proksima de la tera orbito dum ĝia malsuprenira nodo estas proksima de la venusa orbito.
Peleas de Abajo
Peleas de Abajo estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,01 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 273 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 120 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 16 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Morales del Vino, Cazurra kaj Casaseca de las Chanas, oriente kun Jambrina, sude kun Santa Clara de Avedillo kaj okcidente kun Corrales del Vino kaj Casaseca de Campeán.
La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento kaj apartenis al la Ordeno de Sankta Johano. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj, beto) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (preĝejo kun romanikaj elementoj, kuirarto).
(138868) 2000 XR15
(138868) 2000 XR15 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun la Tero kaj ĝia orbita periodo (737,716 tagoj) estas apenaù pli granda ol tiu de Marso.
Ĝia orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kun marsa MOID de 0,04419 astronomia unuo, tie estas 6,611 milionoj da km.
Alfred Jean Baptiste Lemaire
Alfred Jean-Baptiste LEMAIRE (naskiĝis la 15-an de januaro 1842 en Aire-sur-la-Lys, mortis la 24-an februaro 1907 en Teherano) estis franca militista muzikisto kaj komponisto, kiu ekloĝis en Irano en la jaro 1868, dum la regado de Naser al-Din Ŝaho Kaĝaro. Li komponis la unuan Iranan nacian marŝon.
Vivo
Alfred Jean Baptiste Lemaire naskiĝis en eta urbo norde de Francio nome Aire-sur-la-Lys. Li estis la 4-a filo de François Guillaume Lemaire kaj Elise Cardon. Post edukiĝi baze, Alfred Jean Baptiste Lemaire lasis sian urbon por ekstudi muzikon en Parizo en la jaro 1855. Li tiam loĝis en hotelo de sia onklo François Philippe Lemaire. En la jaro 1858, liaj gepatroj ankaŭ venis kaj ekloĝis al Parizo. Alfred Jean Baptiste Lemaire finis sian muzikan studadon pri ludado de fluto kaj komponado en la jaro 1863. En la jaro 1867 Lemaire iĝis muzikisto por la imperia armeo en Francio.
Kiam la reĝo de Irano, Naser al-Din Ŝaho Kaĝaro vizitis Francion, tre admiris la muzik-ludadon de franca militista grupo, kiu ludis bonvenigante lin. Tiam militistaj muzikaj grupoj en Irano uzis nur du tradiciajn muzikilojn nome Naqare kaj Karnay. Kiam la reĝo revenis al Irano en la jaro 1867, petis sian ambasadoron en Francio, Hassan-Ali Garussi dungi francan muzikiston por instrui similan muzikan stilon en Irano. Tiam la ministro de defendado en Francio, elektis Lemaire por fari tion kaj sendis lin al Irano.
En Teherano, Lemaire ekinstruis eŭropajn muzikilojn en Irana tiama fama universitato Dar-ol-fonun. Kelkaj el liaj studentoj poste tre famiĝis kaj havis gravajn servojn por Irana muziko, kiel Darviŝ Ĥan kaj Ebrahim Aĵang.
Lemaire restis en Irano por sia tuta vivo, sed dume komponis kaj sendis klasikajn komponaĵojn por piano, inspirataj de Irana muziko al Francio. Li en Irano geedziĝis kun Henriette Antoniette Anne Luigi Pesce (La filino de kolonelo Luigi Pesce, instruisto de militaĵoj en Irano). Lemaire kaj sia edzino ekhavis tri filojn kaj unu filinon. Li iom post iom tre proksimiĝis al la reĝo kaj akompanis lin dum vojaĝoj al Eŭropo. Post la morto de la reĝo en la jaro 1895, li daŭrigis sian laboron en Irano por la nova reĝo, Muzaffaraddin Ŝah. Lemaire mortis en Teherano, kiam aĝis 65 jarojn.
Irana nacia marŝo
La reĝo de Irano, Naser al-Din Ŝaho Kaĝaro en la jaro 1873 petis al Lemaire komponi marŝon por esti ludita dum la vojaĝo de la reĝo al Eŭropo dum formalaj okazaĵoj kaj tiel li komponis la unuan nacian iranan marŝon. Ĉi tiu marŝo, kiu poste nomiĝis "Salam Ŝah" dum pluraj jaroj restis kiel la sola irana nacia marŝo, ludata en formalaj okazaĵoj ĝis la reĝado de Mohammad-Ŝaĥ. Tiam alia komponisto nome Ĝolamreza Minbaŝian komponis alian marŝon anstataŭ Salam Ŝah. Ĉi tiu komponaĵo dum la regado de Muzaffaraddin Ŝah, registriĝis por la unua fojo en Teherano. Troviĝas alia registrita versio de la marŝo de la jaro 1910, ludita en Istanbulo dum Otomana epoko.
2-Etilheksila laktato
2-Etilheksila laktato aŭ 2-etilheksila hidrokso-propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj 2-etilheksanolo. 2-Etilheksila laktato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Etilheksila laktato prezentas laktatan grupon ligitan al 2-etilheksila grupo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 22 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
16-a Ŝakolimpiko
La 16-a Ŝakolimpiko, organizita de FIDE estis malferma teama ŝakturniro, same kiel pluraj aliaj okazaĵoj por antaŭenigi ŝakludon, ĝi okazis inter la 2-an de novembro kaj la 25-an de novembro 1964, en Tel-Avivo, Israelo.
18-a Ŝakolimpiko
La 18-a Ŝakolimpiko, organizita de FIDE estis malferma teama ŝakturniro, same kiel pluraj aliaj okazaĵoj por antaŭenigi ŝakludon, ĝi okazis inter la 17-an de oktobro kaj la 7-an de novembro 1968, en Lugano, Svislando.
Lewis Hayden
Lewis HAYDEN (2an de decembro, 1811 – 7an de aprilo, 1889) estis afrik-usona gvidanto kiu eskapis kun sia familio de sklaveco en Kentukio; ili transloĝiĝis kiel rifuĝintoj al Bostono, Masaĉuseco. Tie li fariĝis aboliciisto, prelegisto, negocisto kaj politikisto. Antaŭ la Usona Enlanda Milito, li kaj lia edzino Harriet Hayden helpis multenombrajn fuĝantajn sklavojn sur la Subtera Fervojo, kaj ofte kaŝis ilin ĉe sia domo.
15-a Ŝakolimpiko
La 15-a Ŝakolimpiko, organizita de FIDE estis malferma teama ŝakturniro, same kiel pluraj aliaj okazaĵoj por antaŭenigi ŝakludon, ĝi okazis inter la 15-an de septembro kaj la 10-an de oktobro 1962, en Varna, Bulgario.
Lewis Hayden
Hayden elektiĝis en 1873 kiel respublikana reprezentanto de Bostono al la Masaĉuseca ŝtata parlamento. Li helpis fondi multajn nigrulajn loĝiojn da Framasonoj. Staranta sur la norda flanko de Beacon Hill, la Domo de Lewis kaj Harriet Hayden estis nomita Nacia Historia Loko sur la Nigra Heredaĵa Vojo en Bostono.
Frua vivo
Hayden estis unue posedita de Presbiteriana pastro, Rev. Adam Rankin. Li vendis fratojn kaj fratinojn de la knabo en preparo por transloĝiĝi en Pensilvanion; li interŝanĝis 10-jaran Hayden-on kontraŭ du kaleŝaj ĉevaloj al viro, kiu vojaĝis tra la ŝtato vendante horloĝojn. La vojaĝoj kun lia nova mastro permesis, ke Hayden aŭdu diversajn opiniojn pri sklavigo, inkluzive de ĝia takso kiel krimo de kelkaj homoj. Kiam li estis 14-jara, la militisto de la Usona Milito de Sendependeco Markizo de Lafayette levis sian ĉapelon al Hayden dum vizito al Kentukio. Tio ĉi helpis instigi Hayden-on kredi, ke li estis inda je respekto kaj malami sklavecon.
Dum la mezaj 1830-aj jaroj, Hayden edziĝis kun Esther Harvey, ankaŭ sklavo. Ŝi kaj ilia filo vendiĝis al Usona Senatano Henry Clay, kiu vendis ilin ambaŭ al la Fora Sudo. Hayden neniam plu vidis ilin. Dum la 1840-aj jaroj, Hayden instruis sin legi, malgraŭ tio, ke lin posedis viro, kiu vipis lin.
Hayden aliris al aliaj viroj, petante, ke ili lin aĉetu, kaj proponanta, ke ili lin rentu al aliaj kontraŭ pagoj por rekapti ilian investitan monsumon, sed petante, ke ili permesu, ke li gardu iom el la gajnitaĵoj, por aĉeti sian liberecojn. La viroj estis Lewis Baxter, komizo ĉe asekura oficejo, kaj Thomas Grant, petrola fabrikisto kaj sebo-provizisto, kaj ili ja lin aĉetis. La viroj rentis Hayden al la Hotelo Fenikso (Phoenix Hotel) en Leksingtono. Li komencis ŝpari sian parton el siaj gajnitaĵoj por estonta libereco.
Mant
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Lewis Hayden
Frua vivo
Antaŭ 1842, Hayden edziĝis duafoje, tiam al Harriet Bell, kiu estis ankaŭ sklavigita. Li prizorgis ŝian filon Joseph kiel sian duonfilon. Harriet-on kaj Joseph-on proprietis Patterson Bain. Post lia edziĝo, Hayden komencis fari planojn por eskapi al la Nordo, ĉar li timis, ke sia familio povus dividiĝi denove.
Eskapo kaj liberiĝo
En aŭtuno de 1844, Hayden ekkonis Calvin Fairbank-on, Metodista pastro, kiu studis ĉe Oberlin College kaj aktiviĝis en la Subtera fervojo. Li demandis de Hayden, "Kial vi deziras vian liberecon?" Hayden respondis, "Ĉar mi estas viro."
Fairbank kaj Delia Webster, instruisto de Vermonto kiu laboris en Kentukio, akiris veturilon, kaj vojaĝis kun la Hayden-oj por helpi ilian eskapon. La Hayden-oj kovris iliajn vizaĝojn per floroj por aperi blankaj kaj malhelpi detektiĝon; je tempoj de danĝero, ili kaŝis sian filon Joseph sub la sidloko. Ili vojaĝis de Leksingtono al Ripley (Ohio), je malvarma, pluvema nokto. Helpata de aliaj aboliciistoj (vidu John Rankin (aboliciisto)), la Hayden-oj daŭre vojaĝis Norden laŭ la Subtera fervojo, kaj finfine atingis Kanadon.
Kiam Fairbank kaj Webster reiris al Leksingtono, ili estis arestitaj. La ŝoforo kaptiĝis kaj vipiĝis 50-foje, ĝis li konfesis la okazojn de la eskapo. Webster pasis plurajn monatoj de du-jara kondamno al enkarceriĝo pro sia helpo al la Hayden-oj, kaj poste estis pardonita. Oni kondamnis Fairbank-on al 15-jara enkarceriĝo, po kvin jaroj, por ĉiu sklavo, kiun li helpis al liberiĝo. Post kvar jaroj li estis pardonita, kiam Hayden, efektive, ilin elaĉetis. La antaŭa posedanto de Hayden konsentis al pardono por Fairbank, kontraŭ pago de 650 dolaroj. Hayden tiutempe vivis en Bostono, kaj rapide kolektis la monon de 160 homoj por pagi ĉi tiun sumon.
Prelegisto
En Masaĉuseco, Hayden komencis labori kiel agento, aŭ vojaĝanta preleganto kaj organizanto, por la Usona Kontraŭ-Sklaveca Societo (American Anti-Slavery Society).
Hayden laboris kun la aboliciisto Erasmus Darwin Hudson kaj John M. Brown. En Februaro 1848, Hayden respondis la leteron de la societo, kiu informis lin pri la "haltigo de lia agenteco." Li jam elspezis domonatan salajron por prepari sin kaj sian familion por la prelego-vojaĝo; al li mankis la vojaĝkostoj por la revenvojaĝo hejmen. Li skribis al la societo: "Vi ĉiuj scias, ke estas mi nur tri jaroj de sklaveco ... se mi ne estas Wendell Phillips nun, ne devus aperi, kio okazos. Mi faros ĉion, kion mi povas, por fari min viro."
En sia historio de tiu periodo, verkisto Stephen Kantrowitz skribis pri Hayden:
"Ni ne scias, kiun vojon li sekvis hejmen de okcidenta Nov-Jorkio ĝis Detrojto, nek kiujn malfacilaĵojn li suferis sur la vojo. Ni ja scias, ke li povis trapasi lian ĉagrenon kaj mem-malfidon, kaj aserti sin kiel memfidan civitanon inter egaluloj. Sklaveco instruis al li, atendi afliktojn kaj riproĉojn, kaj ili ne lin rompis."
La Bostona Urba Telefonlibro por 1849-50 montras Hayden-on kiel prelegiston.
Subtera Fervojo
La Hayden-oj rutine prizorgis fuĝantajn sklavojn ĉe sia domo, kiu servis kiel pensiono. Gastoj estis ekzemple Ellen kaj William Craft, kiuj eskapis el sklaveco en 1848. Hayden malebligis, ke sklavo-kaptistoj kaptu la Craft-ojn, minacante eksplodigi sian domon per pulvo se ili provis rekapti la paron. Registroj de la Bostona Atenteca Komitato, de kiu li estis membro, montras, ke dudekoj da homoj ricevis helpon kaj sekuran kaŝlokon ĉe la domo de Hayden inter 1850 kaj 1860.
Hayden kaj lia edzino intervjuiĝis de la aŭtoro Harriet Beecher Stowe:
Atenteca Komitato
Hayden servis en la Bostona Atenteca Komitato, kiu havis 207 membrojn; 5 estis nigruloj. Li elektiĝis al la plenuma komitato, kaj kunlaboris intime kun William Lloyd Garrison. Hayden faris "aŭdacajn agojn defiajn kontraŭ la Leĝo pri Fuĝantaj Sklavoj" de 1850. Ĉe renkontiĝo ĉe la preĝejo May Street Church de Samuel Snowden, kiu inkluzivis la legadon de la leĝo, Hayden diris, "... sekureco estis havebla nur per unueca kaj persista kontraŭo al ĉi tiu malpia leĝo ..."
En American National Biography (Usona Nacia Biografio), Roy E. Finkenbine skribis: "Post la aprobo de la Leĝo pri Fuĝintaj Sklavoj de 1850, Hayden laboris senlace por kontraŭbatali ĝian efikigon ... Kiel membro de la plenuma komitato de la Bostona Atenteca Komitato, kiu kreiĝis por help kaj protekti fuĝintajn sklavojn en la urbo, li ofte funkciis kiel ligo inter blankaj kaj nigraj agadistoj, inkluzive de membroj de la Dek Dua Baptista Preĝejo, de kiu li estis membro. Li persone manĝigis kaj gastigis centojn da fuĝintoj, kaj uzis sian vesto-butikon, por provizi vestojn por multaj pli."
Hayden estis unu el la viroj, kiuj helpis savi fuĝintan sklavon Shadrach Minkins de federacia aresto en 1851. Por tiu ago, li arestiĝis kaj juĝiĝis, sed lia persekuto rezultis en senplimulta ĵurio. Li ludis signifan rolon en la provoj por la savo de Anthony Burns, kaj en rezisto kontraŭ juraj aŭtoritatoj en la kazo de Thomas Sims.
Aldone, Hayden kontribuis monon al la aboliciisto John Brown, dum preparo por lia atako kontraŭ Harpers Ferry.
Politikaj agadoj
"Hayden estis la unua por sugest al John A. Andrew, ke li proponu sin kiel kandidaton por guberniestro; je la Dankofesta Tago en 1862 Guberniestro Andrew estis venonta de Beacon Hill kaj manĝu meleagron ĉe la domo de la Hayden-oj."
Hayden nomiĝis al patroneca posteno kiel mesaĝisto en la oficejo de la Ŝtata Sekretario.
En 1873, Hayden elektĝis al unu deĵor-periodo kiel reprezentanto de Bostono al la Masaĉuseca parlamento. Li subtenis la movadon por erekti statuon honore al Crispus Attucks, Usona nigrulo, kiu estis la unua homo mortigita en a Bostona Masakro, je la komenco de la Usona Revolucio. Laŭ The Boston Herald (La Bostona Heroldo), Hayden spertis malviglan sanon dum la ceremonio de "senvualigo de la monumento", kaj ne povis ĉeesti ĝin en 1888, kaj la eventon ĉeestis multaj el la amikoj de Hayden, kiuj donis al li venkajn aklamojn.
Dum la fruaj 1880-aj jaroj, Hayden helpis enkonduki Julius Caesar Chappelle-on en respublikanajn politikojn. Chappelle estis populara Respublikana parlamentano de 1883 ĝis 1886 de Kvartalo 9, kiu inkluzivis la Beacon Hill regionon de Bostono, Masaĉuseco. Laŭ la mort-anonco en 1904 de Julius C. Chappelle, en la Boston Daily Globe, dum li vivis ĉe la "Okcidenta Fino, li kaptis la atenton de la karmemora Lewis Hayden, kiu alportis lin (Julius Caesar Chappelle-on), en la respublikanajn rangojn de la malnova Kvartalo 9, kiel registristo por la koloraj voĉdonantoj en tiu kvartalo." Chappelle estis tre sukcesa en la registrado de voĉdonantoj, kaj li poste gajnis plurajn balotadojn al la Bostona parlamento. Chappelle estis ankaŭ alternativo al la Respublikana Nacia Kunveno, kiu nomumis James G. Blaine, kaj Chappelle estis la nura Afrika-Usona homo en la Republikana Senata Komitato. Dum la senvualigo de la monumento al Crispus Attucks en 1888, kiam Hayden ne povis ĉeesti pro malvigla sano, Chappelle estis prezidanto de la senato kaj, kune kun aliaj ĉe la evento, omaĝis al Hayden.
Morto
Hayden mortis en 1889. Ĉiu sidloko el la 1200, kiuj estas en la Charles Street AME-a Eklezia preĝejo okupiĝis por lia funebra solenaĵo, kaj Lucy Stone estis inter tiuj, kiuj faris panegirojn.
Li entombiĝis en la Tombejo Woodlawn en Everett, Masaĉuseco. Harriet mortis en 1894 kaj lasis $5,000, la tuton de ilia heredaĵo, al la Universitato Harvard por stipendioj por Afrik-Usonaj medicinaj studentoj. Oni opiniis, ke tiu estis la unua, kaj eble nura, dotaĵo al universitato de antaŭa sklavo.
Heredaĵo
La sekva citaĵo presiĝis en The Liberator (La Liberiganto) en 1855, kaj al li restis ankoraŭ pli por efektivigi:
"Hayden estas remarkinda viro - viro, kiu vidis multe kaj de sklaveco kaj de libereco. ... S-ro Hayden havas la konfidon de ĉiuj bonaj viroj en la Nordo, kaj lia konateco kultiviĝas de la plimulto el niaj elstaraj politikistoj. Li estas nobla ekzemplo de tio, kion libero faros por viro. ... li sekvis altan kaj honorindan vojon, faranta multon por levigi la kolran loĝantaron de nia urbo, kaj establis sini en respektinda negoco - tiel pruvanta konkludige, ke kolora viro povas fariĝi viro de negoco, kaj montranta al la mondo la praktikajn rezultojn de libereco."
Domo de Lewis kaj Harriet Hayden
En 1849 aŭ 1850, la Hayden-oj transloĝiĝis en la domonn ĉe 66 Phillips (tiam Southac) Strato, en la Beacon Hill najbarejo de Bostono. En 1853, la domo aĉetiĝis de ilia kolego Francis Jackson de la kontraŭ-sklaveca Atenteca Komitato. La Afrika Usona Muzeo hipotezis, ke tio eble fariĝis "por certigi, ke Hayden ne turmentiĝus en liaj agadoj por la Subtera Fervojo (Usona historio)."
La Hayden-oj rutine prizorgis fuĝintajn sklavojn ĉe ilia domo, kiu servis kiel pensiono. Registraĵoj de la Bostona Atenteca Komitato, de kiu Lewis estis membro, montra, ke dudekoj da homoj ricevis helpon kaj sekuran kaŝlokon ĉe la domo de la Hayden-oj inter 1850 kaj 1860. En 1865, Harriet Hayden aĉetis la domon el la heredaĵo de Francis Jackson.
La Domo de Lewis kaj Harriet Hayden nomiĝis Nacia Historia Loko; ĝi estas unu el la lokoj sur la Nigrula Heredaĵa Vojo, prizorgita de la Nacia Parka Agentejo. Ankoraŭ uzata kiel privata loĝejo, la domo ne estas malferma al vizitantoj.
Aŭstra Akademio de Sciencoj
La Aŭstra Akademio de Sciencoj - Österreichische Akademie der Wissenschaften - estas klerula, akademiula societo kaj la plej granda sponsoro de neuniversitata baza esplorado en Aŭstrio. Ĝi estis fondita en Vieno en 1847 kiel la Imperia Akademio de Sciencoj, sekvante modelojn kiel ekzemple la Germana Akademio de Sciencoj Leopoldina kaj la Reĝa Societo de Londono. Hodiaŭ ĝi estas plejparte ŝtate financita institucio kun ĉiujara baza buĝeto de proksimume 100 milionoj da eŭroj kun pli ol 770 elektitaj membroj, proksimume 1800 dungitoj kaj 25 esplorinstalaĵoj en Vieno, Graz, Linz, Innsbruck kaj Leoben.
La ĉefa tasko estas la subteno de scienco. Krom science solidaj sociaj kaj politikaj konsiloj kaj bazaj esploroj, ĝi aktivas en la subteno de bonegaj junaj sciencistoj. Kadre de internaciaj programoj kaj kunlaboroj, la akademio ankaŭ vivtenas tutmondan esploran reton.
Bidebieta-Basauri (stacidomo)
Bidebieta-Basauri estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Basauri en la provinco Biskajo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Kune kun Ariz-Basauri (apartenanta al Linio E1 de Euskotren), ĝi estas unu el la du ĉefaj stacioj en la municipo, kiu ankaŭ havas la haltejojn kaj  sur la sama linio kiel Bidebieta-Basauri, same kiel la staciojn  kaj  de la Metroo de Bilbao. Ĝi formas parton de la linio C-3 de la reto de Proksimaĵoj Bilbao, funkciigita fare de Renfe. La infrastrukturo mem, siaflanke, estas administrata de Adif.
Sonorilejo
Sonorilejo aŭ sonorilejeto estas memstara konstruaĵo, eventuale turoforma alkonstruaĵo de alia konstruaĵo, servanta por pendigi sonorilon.
Ĝenerale la sonorilejo estas malgranda sonorilturo aŭ diminutiva markigo de sonorilturo. Laŭ difino de Hana Hlušičková la sonorilejo diference de la sonorilturo ne estas funkcie kunigita kun preĝejo, sed ĝi estas memstara, escepte ĝi povas funkcie koneksi kun kapelo, anstataŭigi tureton de kapelo (ekz. sonorilejo en Dolní Zálezly), sed plej ofte ĝi situas en municipoj, kiuj havas nek kapelon nek preĝejon.
Júlia Terézia Horváth
Júlia Terézia Horváth [horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Horváth Júlia Terézia estis hungara instruisto, literaturisto.
naskiĝis en Mór (urbo), ŝi mortis  en Székesfehérvár.
Biografio
akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo de Pécs en 1975. Post la fiplomo ŝi instruis en bazlernejo en sia naskiĝurbo ĝis 1982, poste 2 jarojn en faklernejo en Székesfehérvár, pli poste ŝi havis postenon en kulturejo en la sama urbo. En 1987 kaj ĉirkaŭ 1990 ŝi akiris pliajn diplomojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös, poste ŝi specialiĝis pri esploroj de literatura, teatra kaj fota historioj en la regiono. Ŝi ricevis premion en 1997.
Luxey
(jen france, okcitane Lucsèir) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
La bicikla konkurso Tour de France transiris la komunumon interalie la 16-an de julio 2021.
Maillas
(jen france, okcitane Malhàs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Mazerolles (Landes)
Mazerolles (jen france, okcitane Maseròlas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Sanzoles
Sanzoles estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. Sanzoles estas rilatebla etimologie al Sankta Zoilo de Kordovo, kiel ebla nomigo fare de kordovaj mozaraboj kiuj venis reloĝadi laŭ la Jakoba Vojo kaj helpitaj de la reĝo de la Regno Leono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la ĉefa loĝloko kaj Valdemimbre (aŭ Dehesa de Valdemimbre), okupas totalan areon de 25,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 471 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 100 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 18 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Madridanos, sude kun El Piñero, oriente kun Toro kaj Venialbo, kaj okcidente kun Moraleja del Vino kaj Gema.
Estas antaŭaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (preĝejo, vinkeloj, popola arkitekturo).
Flughaveno Ĝenevo
La Flughaveno Ĝenevo (IATA: GVA, ICAO, LSGG; oficiale: Genève Aéroport, populare: Genève-Cointrin) estas internacia flughaveno situanta en kantono Ĝenevo, Svislando, nordokcidente de Ĝenevo.
Eŭgenila laktato
Eŭgenila laktato aŭ eŭgenila hidrokso-propanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la laktata acido kaj eŭgenila alkoholo. Eŭgenila laktato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Eŭgenila laktato prezentas laktatan grupon ligitan al eŭgenila grupo. Ĝi konsistas je 13 karbonatomoj, 16 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Momuy
(jen france, okcitane Momui) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Santa Clara de Avedillo
Santa Clara de Avedillo [santaKLAra deabeDIljo] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Vino en la sudo de la provinco. Santa Clara de Avedillo nomiĝis iam nur Avedillo [abeDIljo] familinomo de judoj; tial la Inkvizicio devigis aldoni aludon al Sankta Klara.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 16,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 157 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 24 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas norde kun Peleas de Abajo kaj Jambrina, sude kun Cuelgamures, oriente kun Fuentespreadas kaj okcidente kun Corrales del Vino.
Estas romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento reloĝata de judoj. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. En diversaj epokoj nomis nobelajn titolojn.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (preĝejo kun romanikaj elementoj).
Mauries
(jen france, okcitane Maurias) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Muzeo de Dir
La Muzeo de Dir, ankaŭ konata kiel la Muzeo de Ĉakdara, troviĝas en Ĉakdara, en la distrikto suda Dir de provinco Ĥajber-Paŝtulando de Pakistano. La muzeo proponas bonan kaj unikan kolekton pri Gandara arto.
Elfosadoj
La elfosadoj ĉe Dir ekis dum 1966-1969 en diversaj ejoj sub la Departemento pri Arĥeologio de la Universitato de Peŝavaro kaj tiel la muzeo akiris la kolekton el la areo. La Muzeo de Dir estis konstruita de la tiama Ŝtata Registaro de Dir, dum la konstruon proponis Rahatulah Ĥan Ĝaral — la tiama «politika agento» ĉe la agentejo de Dir — kaj asignis sumon de 0.25 milionoj da rupioj por la konstruo. Poste, la provinca registaro asignis kroman financon de 0.49 milionoj por la konstruo de lima muro, loĝdomaj kvartaloj, gasta domo, magazeno kaj aliaj servoj en la muzeo.
Saidal Ĥan, konsilista arkitekto ĉe la Publika Departementa pri Laboroj, desegnis la muzean konstruaĵon. Li estis inspirita de la loka stilo de arĥitekturo kaj uzis la indiĝenan ŝtonon Malakandi kiel la primara konstrua materialo. La konstruaĵo ŝajnas kiel fortikaĵo, kun sia fasado enhavanta arkaĵan enirejon, du angulaj pikedaj turoj kaj parapeto kun kreneloj.
Historio
La Muzeo de Dir bazas sin sur historio de Dir, kiu datiĝas je la 2-a jarmilo a.n.e.. Oni ekkonis multe da sian historion dank'al la elfosadoj de la multenombraj tomboj de Arjoj ĉe Timergara kaj aliaj lokoj, datiĝante ekde la 6-a ĝis la 18-a jarcento a.n.e.. Poste, ilin sekvis la Aĥemenida imperio, ĝis la Aĥemenidoj mem estis forpelitaj per la invado de Aleksandro la Granda en 327 a.n.e., kiu spertis grandajn problemojn por venki la lokan loĝantaron. Post la grekoj, alvenis la Gandara civilizacio per kiu la areo atingis famon; de tiu periodo oni daŭre hodiaŭ povas vidi restaĵojn de la budhismaj stupaoj kaj monaĥejoj, kelkaj de kiuj videblas ĉe la muzeo.
Historio de Dir
Dir estis centro de Gandara arto. La areo proksimas al la rivero Induso okcidente kaj la rivero Kabulo norde, kun la valoj de Peŝavaro, Svat, Dir, Baĝor, kaj la valo de Taksilo oriente en Panĝabio.
Nyon (stacidomo)
Nyon estas fervoja stacidomo en Nyon, Svislando.
Arafo
Arafo [aRAfo] estas urbo kaj municipo en la oriento de la insulo Tenerifo apartenanta al la provinco Sankta Kruco de Tenerifo, en la regiono Kanarioj. Ĝi etendiĝas centre de la orienta ĉemarborda zono de la insulo Tenerifo.
La municipa ĉefurbo estas Arafo mem, je 460 m.s.m. Temas pri municipo lima kun la municipaj teritorioj de Candelaria, Santa Úrsula, La Orotava kaj Güímar.
La loknomo Arafo estas devena el la iama loĝado de guanĉoj; oni sugestis tradukon kiel kruta deklivo.
Geografio
Arafo estas en la orienta parto de la insulo Tenerifo. La municipa ĉefurbo estas Arafo, je 460 m.s.m. Temas pri municipo en la nordo de la Suda Zono de la insulo, lime kun la municipaj teritorioj de Candelaria, Santa Úrsula, La Orotava kaj Güímar.
Arafo posedas areon de 34,27 km², okupante la 19an plej grandan teritorion de la insulo kaj la 36an de la provinco. La municipa teritorio de Arafo estas meze de la valo de Güímar. Temas pri klina areo el la marbordo ĝis 2 076 m.s.m. de la monto Ayosa, plej alta punkto de la municipo.
Candelaria havas ankaŭ Montojn de Publika Utileco nomitajn «Gambuesa» kaj «Orticosa y Los Lomitos».
Historio
En la areo estis setlado de guanĉoj, precize en la regno Güimar. Tion pruvas nombraj arkeologiaj restaĵoj. Tiuj guanĉoj estis de la tendaro kiu aliancis kun la hispanaj konkeristoj je la fino de la 15-a jarcento.
En la 16-a jarcento kreskiĝis la setlejo. Oni disdonis terojn al Gonzalo de Mejías kaj al Juan Núñez. El ili la unua transdonis siajn posedojn al la konvento de aŭgustenanoj de San Cristóbal de La Laguna, dum la dua estas konsiderata kiel fondinto de la urbo. ​
De la 2a de februaro ĝis la 27a de marto 1705 okazis erupcio de la vulkano Las Arenas, kio siavice okazigis translokigon de la urba kerno iom norden.
En 1798 Arafo disiĝis el Candelaria.
Demografio
La municipo havis 5 593 loĝantojn je 2020, estante la 23a plej loĝata municipo de la insulo Tenerifo kaj la 29a de la provinco.
Teritoria organizado
Arafo dividiĝas en la jenaj entoj kaj loĝlokoj kun korespondaj kernoj: