cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blanka viando
Difino
La preciza difino varias laŭ tempo, loko kaj kulturo, sed la viando el plenkreskaj mamuloj kiaj bovoj, ŝafoj, kaj ĉevaloj estas nevarie konsiderata ruĝa, dum tiu de kokoj kaj kunikloj estas nevarie konsiderata blanka. La viando de junaj mamuloj kiaj bovidoj, ŝafidoj kaj porkidoj estas tradicie konsiderata blanka; dum la viando de anasoj kaj anseroj estas konsiderata ruĝa. Ĉasviando estas foje metita en separata kategorio kune (franca: viandes noires — "nigraj viandoj").
Pfalzen
Pfalzen - por kiu aldona itallingva nomo Falzes estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bruneck (Brunico), Kiens, Gais, St. Lorenzen kaj Mühlwald.
Monterrubio
Monterrubio estas hispanlingva termino kunmetita kiu signifas iom kiel Hela Monto (aŭ flaveca aŭ ruĝeca). Ĝi povas aludi al jenaj lokoj:
Ronieli Gomes dos Santos
Ronieli Gomes dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Fai della Paganella
Fai della Paganella estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Spormaggiore, Mezzolombardo, Cavedago, Zambana, Zambana, Andalo kaj Terlago.
Fai della Paganella situas en grandioza panorama altebenaĵo, ĉirkaŭ 1000 metrojn super la marnivelo, de kie admireblas la valo de rivero Adige, ĉe la deklivoj de monto Paganella.
La historio de la komunumo estas malnova, kaj pri ĝi memorigas arkeologiaj elfosaĵoj: tuj ĉe Dos Castel, montrantaj spurojn de la Retoj, popolo antaŭromia, kaj aliaj atestantaj gravan establiĝon eĉ bronzepokan.
Ĝi estas ideala loko por tiuj kiuj ŝatas ripozi sur la naturaj, panoramaj terasoj, biciklante aŭ promenante sur verdaj herbejoj kaj en la arbaroj aŭ laŭlonge de la temaj vojetoj, ĉirkaŭantaj la vilaĝon, sed ankaŭ sur la iom pli lacigaj padoj de Paganella (alta 2125 metrojn) aŭ de monto Fausior.
Al tiuj naturaj gimnastikejoj envolvitaj en la verdo, aldoniĝas kunvenejoj, malstreĉigaj ĉu por la korpo ĉu por la menso: ekzistas distriĝa centro proponanta plurajn oportunojn. La vilaĝo estas ideala loko por la amantoj de ripozado kaj sporto, aparte por la familioj, dank' al la eventoj dediĉitaj specife al la infanoj.
Altavalle
Altavalle estas komunumo de Italio, kiu ekestis komence de la jaro 2016 per kunigo de la antaŭe sendependaj komunumoj Faver, Grauno, Grumes kaj Valda. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Valenteno, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Fai della Paganella
Fai della Paganella estas tre konata pro siaj modernaj skiinstalaĵoj, kiel skikurejoj kiuj alvenas ĝis la vilaĝo kaj plie pro la larĝa Neĝo-Amuzparko lokita ĝuste en la vilaĝcentro. Krome en la vilaĝo troviĝas du preĝejoj, la paroĥejo de San Nikolo, kaj la pli malnova preĝejo de San Rocco.
Inter la plej konataj historiaj konstruaĵoj elstaras la palaco de Fai, konstruita proksimume en la jaro 1620 de grafoj Spaur kiel somera rezidejo.
Rilate al gastigado la vilaĝo proponas tre konfortajn altkvalitajn strukturojn: famajn bonfartcentrojn, sed ankaŭ agroturismajn gastejojn, apartamentojn kaj altkvalitajn feri-domojn, kiuj bone enkadriĝas en la arkitekturo de la vilaĝo, ankoraŭ gardanta sian tipan montaran aspekton.
Fonto: faldfolio de Itala Esperanto-Federacio.
NGC 6314
NGC 6314 (aliaj indikoj — UGC 10752, MCG 4-40-22, ZWG 139.44, NPM1G +23.0443, IRAS17105+2319, PGC 59838) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Raukla
estas vilaĝo (estone alevik) de Estonio. Ĝi situas en la distrikto Järva kaj en la komunumo Türi (Türi vald), en la centra parto de la lando. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². En Raukla interalie naskiĝis kaj pasigis sian infanecon la esperantisto Johannes Vahtkerl, devene germana balto.
Distrikto Salem
La Distrikto Salem estas konata pro siaj mangoj, ŝtalo kaj pro la akvorezervejo Mettur, kiu estas la ĉefa fonto de irigacio kaj trinkakvo por la ŝtato Tamilnado.
Vovray-en-Bornes
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Tirinto
Tirinto aŭ Tirinzo (Antikva greka: Τίρυνς; Moderna greka: Τίρυνθα) estas Mikenciviliza arkeologia loko en Argolando en Peloponezo, kelkajn kilometrojn norde de Nafplio.
Tirinto estis monteta fortikaĵo okupita ekde antaŭ sep mil jaroj, el antaŭ la komenco de la Bronzepoko. Ĝi atingis sian pinton inter 1400 kaj 1200 a.K., kiam ĝi estis unu el plej gravaj centroj de la Mikena mondo, kaj en partikularo en Argolando. Ties plej elstaraj trajtoj estas la palaco, ties ciklopecaj tuneloj kaj ĉefe ties muregoj, kiuj donis al la urbo ties homeran epiteton "povmuregigita Tirinto". En antikvaj epokoj, la urbo estis ligita al la mitoj ĉirkaŭ Heraklo, kaj kelkaj fontoj citis ĝin kiel ties naskoloko.
La fama megaro de la palaco de Tirinto havas grandan akceptejon, ĉefan ĉambron kiu havis tronon ĉe la dekstra muro kaj centran kernon bordita de kvar Minoa-stilaj lignaj kolonoj kiuj utilis kiel teniloj por la tegmento. Du el la tri muroj el la megaro estis aligitaj al la arkaika templo de Hera.
La loko dekadencis fine de la Mikena periodo, kaj estis komplete senhoma ĉe la tempo kiam Paŭzanio vizitis ĝin en la 2a jarcento. Tiu loko estis elfosita de Heinrich Schliemann en 1884-1885, kaj estis celo de pliiĝantaj elfosaĵoj fare de la Germana Arkeologia Instituto de Ateno kaj de la Universitato de Hajdelbergo. En 1300 a.K. la citadelo kaj malsupra urbo havis loĝantaron de 10,000 personoj kovrante 20-25 hektarojn. Spite la detruon de la palaco en 1200 a.K. la urba loĝantaro pluigis la pliigon kaj ĉirkaŭ 1150 a.K.estis ĉirkaŭ 15,000 loĝantoj.
Tirinto estis agnoskita kiel Monda heredaĵo de Unesko en 1999.
Zaluĵany (Sambir rajon)
Zaluĵany estas vilaĝo en Ukrainio, en la Lviva oblast.
Loĝantaro
La vilaĝo havis 386 loĝantojn en 2001.
Mingrela lingvo
La mingrela lingvo (მარგალური ნინა, margaluri nina) estas lingvo el la zana lingvogrupo de la kartvela lingvaro parolata en la okcidenta Kartvelio, aparte en la regionoj Samegrelo kaj Abĥazio. La lingvo foje estis nomata ankaŭ iveria (kartvele iveriuli ena). Pro tio ke pli ol mil jarojn la lingvo havas nur regionan statuson en Kartvelio, la nombro de parolantoj konstante malkreskis favore al la nacia lingvo, la kartvela. Unesko tial konsideras la mingrelan definitive endanĝerigita lingvo.
Diego Ambuila
Diego Ambuila (n. ) estas kolombia futbalisto.
Mingrela lingvo
Ekzistas vikipedio en la mingrela lingvo, kiu komence de februaro 2012 havis iom pli ol 1800 artikoloj.
László Kovács (fotisto)
László KOVÁCS [kovaa:ĉ] estas rumania hungara fotisto, ĵurnalisto. Li naskiĝis en Szentkatolna la 16-an de julio 1944.
Kariero
László Kovács akiris diplomon de bazlerneja instruisto en Odorheiu Secuiesc. Li instruis en Ocland, kaj poste li estis fotoraportisto de gazeto Előre (1972-74), pli poste de Megyei Tükör kaj Cuvîntul Nou de Sfântu Gheorghe. En gazeto Falvak Dolgozó Népe li havis rubrikon pri ĉangohungaroj. Li fotis potretojn pri pli ol 70 rumaniaj hungaraj verkistoj. Li estas kultivanto de socifoto. Li havas grandan fototeknikan kolektaĵon. Li estas ankaŭ amatora antropologo.
6112 Ludolfschultz
6112 Ludolfschultz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ludolf Schultz, profesoro ĉe la Universitato Johannes-Gutenberg de Majenco, kiu studis la en la meteorŝtonoj. Li interesiĝis ankaŭ pri planedoscienco kaj strebis por popularigi pri la meteorŝtonoj.
Überlingen
En Überlingen interalie situas du konstruaĵoj en la internacie renoma internulejo Schule Schloss Salem.
La urbo aperis sur la titolpaĝo de la internacia gazetaro pro la aviadilkatastrofo la 1-an de julio 2002, kiam en la aerspaco super la urbo pasaĝera aviadilo de Bashkirian Airlines koliziis kun kargoaviadilo de la firmao DHL. 71 homoj mortis pro la katastrofo, inter ili 49 infanoj kaj junuloj el la baŝkira ĉefurbo Ufa, kiuj survojis al Hispanio.
Fiavè
Fiavè estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Lomaso, Bleggio Inferiore, Bleggio Superiore, Concei kaj Tenno.
Baldovec
Baldovec estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Rozstání en distrikto Prostějov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 61 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Baldovec situas en katastra teritorio Rozstání pod Kojálem kun areo 16,56 km².
La tuta teritorio estas ĉirkaŭta de arbaro kaj kondukas ĉi tie sole unu ŝoseo. En Baldovec troviĝas signifa ŝtonminejo.
Naturaj rilatoj
En la vilaĝplaco troviĝas fiŝlago, en la plej suda parto de la vilaĝo situas inundigita ŝtonminejo.
Mallongigo (apartigilo)
Mll. povas esti:
8373 Stephengould
8373 Stephengould estas malgranda, ne tre hela duopa asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Ĝi estas unu el la maloftaj asteroidoj de la Grikva familio, grupo da asteroidoj en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero. Pro ĝia orbita discentreco, ĝi pasas sufiĉe proksime de la orbito de Marso por estis klasifikata marsrenkonta asteroido : ĝia marsa MOID estas 0,11719 astronomia unuo, tie estas 17,531 milionoj da km. Malgraŭ ĝia aphelio de 5,102 astronomiaj unuoj, (763,262 milionoj da km) ĝi restas malproksima de la jupitera orbito pro sia tre granda orbita klineco.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona biologiisto kaj paleontologiisto Stephen Jay Gould (1941–2002) de la Universitato Harvard, fama pro lia longa serio da artikoloj en kiuj li elmontris sian vidpunkton pri evoluismo.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita per observoj de ĝia luma kurbo inter la 16-an de januaro kaj la de Yurij N. Krugly, R. Behrend, P. Pravec, K. Hornoch, P. Kušnirák, A. Galad, P. Veres, R. Crippa, F. Manzini, M. Audejean, L. Bernasconi, N. Gaftonyuk, B. D. Warner, I. Molotov, kaj L. Elenin elde diversaj observatorioj; anoncita la.
Übersee (Chiemgau)
Übersee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Traunstein kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kiel la aldonaĵo en la nomo jam indikas, la komunumo situas en la historia-kultura regiono Chiemgau (prononco "Ki:mgaŭ").
Nilson Ricardo da Silva Júnior
Nilson Ricardo da Silva Júnior (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Kastelo de Edelény
La Kastelo L’Huillier–Coburg (konata ankaŭ pri aliaj posedantoj (Eszterházy-Forgách'') estas granda baroka konstruaĵo en Hungario en urbo Edelény.
Historio
Barono L'Huillier konstruigis la kastelon inter 1716–1730, sed la konstruistoj profitis ankaŭ partojn de la malnova kastelo. Antaŭ la finkonstruo la barono mortis, poste pluraj posedantoj havis la kastelon, ekzemple en 1861 distrikta juĝejo funkciis en la kastelo. Tiam la staloj estis malkonstruitaj. En la 1910-aj jaroj la kastelo estis trakonstruita, tiam oni konstruis la grandan mansardon. En 1928 oni profitis la alon prizono. Dum la socialismo krom la juĝejo advokata kontoro, hejmo de maljunuloj kaj simplaj loĝejoj troviĝis en la kastelo, en la parko oni kreis sportejon. En 1986 ĉiuj estis forigitaj el la kastelo kaj komenciĝis arkeologiaj esploroj, poste renovigoj. La hodiaŭa posedanto estas la hungara ŝtato, en la 2010-aj jaroj renovigoj daŭras.
Konstruaĵo
La kastelo troviĝas en insulo, vojo tra ponto kuras rekte al la kastelo. Iam estis ankaŭ franca parko, nun restis simpla parko, krome la kapelo restis. La unuetaĝa kastelo formas U-majusklon, krome estas ankaŭ teretaĝaj aloj al la kontraŭa direkto, do estas du apartaj internaj kortoj. La kastelo estas unuetaĝa, sed la mansarda parto estas trietaĝa. La fasado estas simetria, meze estas la menciita mansardo, sur la teretaĝo la enirejo funkcias, en la unua etaĝo balkono etendiĝas. La fasado flanke finiĝas en rondformaj malaltaj turoj. Post la enirejo estas oklatera ĉambrego kun ŝtuparejo. La ĉambroj estas ornamitaj per stukoj kaj freskoj.
Grizkapa albatroso
La Grizkapa albatroso (Thalassarche chrysostoma) konata ankaŭ kiel Grizkapa talasarko, estas granda marbirdo el la familio de albatrosoj. Ĝi havas ĉirkaŭpolusan distribuadon, nestumante en izolaj insuloj en la Suda Oceano kaj manĝante je altaj latitudoj, pli sude ol iu ajn el la aliaj talasarkoj. Ties nomo derivas el siaj cindrogrizaj kapo, gorĝo kaj supra kolo.
Taksonomio
Talasarkoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.
Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.
Etimologio
La nomo Thalassarche derivas el la grekaj vortoj thalassa” kaj “arche aŭ arĥe, kiuj signifas respektive maro kaj ĉefo aŭ “plej grava”, do plej gravaj en la maro. La signifo de la specinomo chrysostoma derivas el kunmetaĵo de du radikoj el greka, nome ĥrisos signifas oro kaj stoma signifas buŝo', reference al orflavaj bekobordoj.
Aspekto
La Grizkapa albatroso averaĝe estas 81 cm longa kaj havas enverguron de 2.2 m. Ties pezo povas gami el 2.8 al 4.4 kg, kun ĉefa maso de 3.65 kg. Ĝi havas malhelajn cindrogrizajn kapon, gorĝon, kaj supran kolon, dum ties supraflugiloj, dorso kaj vosto estas preskaŭ nigraj. Ĝi havas blankajn pugon, subajn partojn kaj duonlunan areon malantaŭ ties okuloj. Ties beko estas nigra, kun brilflavaj supra kaj malsupra bordoj, kiuj nuancas al rozoranĝa pinte. Ties subflugiloj estas blankaj kun multe da nigro en la antaŭa bordo kaj malpli en la malantaŭa. Junuloj havas nigrajn bekon kaj kapon kaj pli malhelan nukon. Ties okula duonlunforma areo estas nedistinga kaj ties subflugiloj estas preskaŭ tute malhelaj.
Teritorio kaj habitato
La Grizkapa albatroso nestumas en kolonioj de kelkaj insuloj de Suda Oceano, en grandaj kolonioj en Suda Georgio en Suda Atlantiko, kaj pli malgrandaj kolonioj en Insuloj Diego Ramírez, Kergelenoj, Krozetoj, Marioninsulo, kaj Princeduarda Insulo en la Hinda Oceano, Kampbelinsulo kaj Makvora Insulo sude de Novzelando, kaj Ĉilio. Dum la reprodukta sezono, ili manĝas ene aŭ sude de la Antarkta Konverĝareo. Birdoj kiuj ripozas en la areo de Marioninsulo manĝas en ĉetropika zono. Junuloj aŭ nereproduktuloj flugas libere tra ĉiuj sudaj oceanoj, norde al 35°S.
Manĝo
Ĉemare la Grizkapa albatroso estas tre pelaga, pli ol aliaj talasarkoj, kaj manĝas en malfermaj oceanoj pli ol ĉe la kontinentbretoj. Ili manĝas ĉefe kalmarojn, kaj ankaŭ iome da fiŝoj, krustulojn, kadavraĵojn, cefalopodojn, kaj petromizojn. Krilo estas malpli grava kiel manĝofonto por tiu specio, pro ties pli pelaga manĝoteritorio. Ili estas kapablaj plonĝi tiom profunde kiom ĝis 7 m por ĉasi predon, sed ili ne faras tion tiom ofte.
Reproduktado
La ino demetas ununuran ovon en granda nesto, tipe konstruita sur krutaj deklivoj aŭ klifoj kun herbotufoj, kaj ĝi estos kovata dum 72 tagoj. Studoj ĉe la Birdinsulo de Suda Georgio montris ke la kreskanta ido estas nutrata per 616 g de manĝo ĉiujn 1.2 tagojn, kaj la ido plipeziĝas ĝis ĉirkaŭ 4,900 g. Idoj poste tendencas perdi pezon antaŭ elnestiĝo, kio okazas post 141 tagoj. La idoj ĝenerale ne revenas al la kolonio dum 6–7 jaroj post elnestiĝo, kaj ne komencas reproduktiĝi la unuan fojon ĝis kelkaj jaroj post tio. Se paro sukcesis elnestigi idon, ili ne reproduktos la venontan jaron, kaj havos la jaron liberan. Dum tiu tempo for de la kolonio ili povas veturi grandajn distancojn, ofte cirklante la teron kelkajn fojojn.
Konservado
La IUCN klasigas tiun birdon kiel vundebla pro rapide malpliiĝantaj nombroj. Ĝi havas loĝan teritorion de 79,000,000 km² kaj reproduktan teritorion de 1,800 km², kun populacio, ĉirkaŭkalkulita en 2004, de 250,000. Ĉirkaŭkalkuloj havigis 48,000 parojn ĉe Suda Georgio, 6,200 en Marioninsulo, 3,000 parojn en Princeduarda Insulo, 7,800 parojn en Kampbelinsulo, 16,408 parojn en Ĉilio, 84 parojn en Makvora Insulo, 5,940 en Krozetinsuloj, kaj 7,905 en Kergelenoj
La diversaj populacioj malpliiĝantis baze sur diverdaj studoj. La nombroj de Birdinsulo malpliiĝantis je 20% al 30% en la lastaj 30 jaroj. Marioninsulo registris malpliiĝaon de 1.75% jare ĝis 1992 kaj nune ŝajnas stabila. Kampbelinsulo suferis malpliigon de 79% al 87% el la 1940-aj jaroj. Ĝenerale, la tendencoj ŝajnas kvazaŭ 30-40% de malpliigo dum 90 jaroj (3 generacioj). Kontraxuleĝa aŭ neregulata fiŝkaptado en la Hinda Oceano de Patagonia dentofiŝo, Dissostichus eleginoides, rezultis en 10 - 20,000 mortigitaj albatrosoj, ĉefe de tiu specio, en 1997 kaj 1998. multhokada fiŝkaptado kulpas pri aliaj mortigoj. Fine eble manĝoperdoj pro altiĝantaj oceanaj temperaturoj povus esti damaĝante tiun specion.
NGC 6315
NGC 6315 (aliaj indikoj — MCG 4-40-23, ZWG 139.45, PGC 59843) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Grizkapa albatroso
Konservado
Por helpi la specion, oni entreprenas studojn en plej insuloj. Krome la Princeduarda Insulo estas speciala naturrezervejo, kaj Kampbelinsulo kaj Makvora Insulo estas Mondheredaj Lokoj.
NGC 6315
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vulbens
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Viuz
Présilly povas aludi al
Zsigmond Rákóczi
RÁKÓCZI Zsigmond (pro. ra:ko:ci) estis hungara soldato naskita en Sárospatak la 14-an de julio 1622 kaj mortinta en Fogaras la 4-an de februaro 1652.
Gunnar Malmquist
(naskiĝis la 21-an de februaro 1893 en Ystad, mortis 89-jara la 27-an de junio 1982 en Upsalo) estis sveda astronomo kaj profesoro. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo.
Zarganar
Maung Thura "Zarganar" estas populara birma komediisto, filmaktoro kaj reĝisoro tiel kiel feroca kritikisto kaj ofta politika malliberulo de la birma militreĝimo. Konata por siaj ruz-lertaj kalemburoj kontraŭ la militreĝima registaro, Zarganar, kies nomo tradukiĝas kiel "risorta pinĉilo", komune konsideriĝis la plej populara komediisto kaj satiristo en Birmo.
Ubstadt-Weiher
Ubstadt-Weiher - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Karlsruhe kaj en la samnoma distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Masakro de Luksoro
En la mateno de la 17-a de novembro 1997 grupo da ses teroristoj, maskovestita kiel sekurec-servistoj, pafis je turistoj kiuj ĵus eliris aŭtobuson sur parkadejo ĉe la templo den Haĉepsut apud Karnak (Luksoro). La teroristoj estis armitaj per maŝinpafiloj kaj tranĉiloj. Dum la masakro 62 homoj mortis, de kiuj 58 turistoj (35 svisoj, dek japanoj, ses britoj, kvar germanoj, unu franco, unu kolombiano kaj unu persono kun la bulgara kaj brita nacieco. Ankaŭ kvar egiptoj mortis: tri policanoj kaj unu ĉiĉerono. Inter la vunditoj troviĝis 12 svisoj, du japanoj, du germanoj, unu franco kaj naŭ egiptoj. Inaj viktimoj estis kripligitaj per tranĉiloj. En la ventra kavo de unu el la viktimoj la krimuloj postlasis mesaĝon 'ke ili batalis kontraŭ la korupta reĝimo en Egiptio'.
La teroristoj klopodis eskapi per kaperi aŭtobuson, ili postulis ke la ŝoforo portu ilin al alia turista allogaĵo: la Valo de la Reĝoj, je la alia flanko de la monteto. La ŝoforo agis alie, kaj vundiĝis. Sekve la teroristoj elfuĝis la aŭtobuson, persekutinta de la polico. La polico mortigis ĉiujn teroristojn.
Neniam iu estis akuzita kaj neniu iam aperis antaŭ la juĝisto pro ĉi tiuj atenco. Koordinatoj:
Kreuzweg
Kreuzweg (prononcu kojcvek) signifas en la germana lingvo kruca vojo (kun duobla signifo vojkruco kaj kruca vojo kiel simbolo de la vojo de Jesuo al la kruco). Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Torsten Carleman
(naskiĝis la 8-an de julio 1892 en la vilaĝo Visseltofta, komunumo Osby en la historia provinco Skanio, mortis 56-jara la 11-an de januaro 1949 en Stokholmo) estis sveda matematikisto. Li interalie de 1910 ĝis 2016 estis studento kaj de 1916 ĝis 2023 docento de la universitato de Upsalo, poste de la universitato de Lund kaj sekve ĝis 1948 de la universitato de Stokholmo. Lia disertaĵo de 1916, Über das Neumann-Poincarésche Problem für ein Gebiet mit Ecken, en Upsalo estis germanlingva.
Sanatruko
Sanatruko (armene: Սանատրուկ, latinigita kiel Sanatruces ) estis membro de la Arsakida Dinastio kiu eble sukcedis al Tiridato la 1-a kiel reĝo de Armenio ĉe la fino de la unua jarcento. Li ankaŭ estis reĝo de Osroeno (91-109), historia reĝlando situanta en Mezopotamio. Malmulta aŭ neniu informo estas havebla de aŭ literaturaj aŭ numismataj fontoj pri li kiel posteulo de Tiridato. Pere de la diversaj klasikaj kaj armenaj fontoj, oni scias ke Sanatruko supozeble regis ĉ. la fino de la 1-a jarcento kaj komenco de la 2-a. Kelkaj akademiuloj proponis ke Sanatruko sukcedis Tiridaton inter la jaroj 75 kaj 110 sed tiu hipotezo sen iu eksplicita indico estis rifuzita de aliaj. Liaj meritoj estas laŭditaj de Flavio Ariano en sia verkaĵo "Parthica" kie li estas egaligita kun la plej gloraj grekoj kaj romianoj. Hagiografia tradicio riproĉas al li la martirecon de la apostolo Judaso Tadeo en Armenio. En 110 la trono de Armenio estis sub Axidares, la filo de la parta monarko de Atropateno, Pakoro la 2-a kiu estis senpovigita en 113 fare de Trajano. Kelkaj fontoj nomis Sanatrukon kiel unu el la gvidantoj de la ribelo kontraŭ la okupo de Trajano de 117.
Claus von Stauffenberg
. Altoficiro Claus Philip Maria Graf Schenk von Stauffenberg (naskita la 15-an de novembro 1907 en Jettingen, Ŝvabio; mortinta la 21-an de julio 1944 en Berlin) estis ĉefa persono de la armea rezisto (kontraŭstaro) kontraŭ Adolf Hitler. Li efektivigis atencon la 20-an de julio en 1944. Stauffenberg estis konservativa patrioto kaj simpatiis kun naciismo kaj militaraj aspektoj de la naziismo, antaŭ ol li pro moralaj kialoj trovis vojon al la aktiva kontraŭstaro.
Junaĝo
Li naskiĝis kiel tria filo de sudgermana katolika nobela familio (Stauffenberg).
Li pasigis sian junaĝon en Stutgarto kaj Albstadt-Lautlingen (somera domo de la familio; hodiaŭ muzeo).
Armea tempo
Li alpaŝis la armeon post la abiturientiĝo en 1926; li ekagis ĉe rajdanta regimento en Bamberg kiel signojunkro (oficir-aspiranto).En 1929 – post lerno en kavaleria lernejo – li oficiriĝis, ekde la 1-a de januaro de 1930 li iĝis leŭtenanto.
En 1933 li bonvenigis la kancelieriĝon de Hitler. Samjare li edziĝis kun Nina Freiin von Lerchenfeld, kun kiu li havis 5 infanojn: Berthold, Heimeran, Franz-Ludwig, Valerie kaj Constanze.)
Inter 1934-1938 li laŭiris la ŝtupojn de oficira rango kaj en 1938 jam partoprenis la okupon de Sudetenlando kiel dua general-staba oficiro. Poste li partoprenis la okupon de Pollando kaj de Francio.
Forturniĝo de la naziismo
Lin konvinkis la atako al Sovetunio en 1941, la deportado de la judoj pri neceso de aktiva kontraŭstaro.
Li perdis dum malalta aviadila atako en 1943 unu okulon, la dekstran brakon kaj du fingrojn de la maldekstra mano.
Planado
Li travivis la gravan vundiĝon en 1943 kaj tio denove konvinkis lin, ke necesas fari ion por savi Germanion de la katastrofo. Aŭtune de 1943 li anoncis sin en Berlin por laboro kaj serĉis kontaktojn al opozicio de Hitler (ĉe Friedrich Olbricht kaj Henning von Tresckow).
Li ellaboris kun generalo Friedrich Olbricht, Albrecht Ritter Mertz von Quirnheim kaj Henning von Tresckow la operacan planon Walküre [valkIre]. Oficiale servis la plano la kvietigon de internaj ribeloj. Stauffenberg kaj Tresckow aldonis al la plano kelkajn pliajn ordonojn kaj faris el Walküre operacan planon por ŝtatrenverso.
Ĉar Stauffenberg estis la sola homo el la komplotantoj, kiu havis personan aliron al Hitler, li devis efektivigi la atencon kontraŭ Hitler. Li provis murdi Hitler jam la 11-an kaj 15-an de julio, sed pro foresto de Himmler kaj Göring ne faris tion.
Atenco kaj ŝtatrenverso
La 20-an de julio okazis priparolo inter la militestroj kaj Hitler. La priparolo komenciĝis duonhoron pli frue ol planite – pro planita vizito Benito Mussolini – tiel Stauffenberg povis eksplod-pretigi nur unu el la du eksplodaĵoj. La priparolo okazis – ne kiel kutime, en la bunkro – en malpeze konstruita barako, kiu igis malpli efika la eksplodon. Stauffenberg starigis la eksplodaĵon du metrojn for de Hitler al masiva kverkotabla piedo kaj forlasis la ejon por telefoni. La eksplodo okazis je 12:42 kaj trafis 24 personojn en la ejo. Sed Hitler kaj 20 pliaj ĉeestantoj postvivis la atencon.
Stauffenberg kaj Haeften reveturis en Berlinon konvinkite, ke Hitler mortis. Hitler nur malfruvespere parolis en radio. Tiel posttagmeze la ŝtatrenverso ŝajnis sukcesi, sed pro la necertaj informoj multaj oficiroj ne plenumis la operaciajn devojn.
Fino de la puĉo
Oni arestis je ĉ. 22:30 Otto Ernst Remer, Stauffenberg kaj la kunkomplotantojn. Stauffenberg estis mortpafita je 00:15, liaj lastaj vortoj estis „Vivu la sankta Germanio“ aŭ io simila. Sekvatage oni entombigis la kadavron, sed Himmler ordonis eltombigi kaj forbruligi la kadavron. La cindroj estis disŝutitaj sur kampo.
Venĝo de la nazioj
La graveda edzino de Stauffenberg kaj la pli aĝa filo Berthold estis deportitaj al koncentrejo, kie en 1945 naskiĝis la kvina infano de la familio, Constanze. La pli junajn infanojn de Stauffenberg planis transdoni al aliaj gepatroj (ili ricevis novan nomon „Meister"), ili provizore restis en infandomo.
Opinioj pri Pollando kaj poloj
Stauffenberg estas konsiderata nuntempe en demokratia Germanio nacia heroo. Li estis konservativa naciisto, liaj konvinkoj pri la germana milito Oriente kaj kontraŭ Pollando estis konformaj al ideologio de la germana naciismo kun la longa tradicio, kiu ne limigis sin nur ekskluzive al nazia ideologio. Dum la germana invado en Pollandon en 1939 li skribis al sia edzino Nina:
''La loĝantaro estas eksterordinara popolaĉo, kaj multaj judoj kaj loĝantoj. Tio estas popolo, kiu sentas sin bone nur sub la vipo. Miloj da militkaptitoj servos al ni bone en agrikulturaj laboroj.''
90453 Shawnphillips
90453 Shawnphillips estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Michael Schwartz kaj de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem per la Observatorio Tenagra II de Nogales (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona kantisto kaj rokmuzikisto Shawn Phillips''.
Shuto Hira
Shuto Hira (平 秀斗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu, Thespakusatsu Gunma kaj Fukushima United FC.
Ortikono
La ortikono (orthicon) estas frua televida kamerao, inventita en 1937.
Priskribo
La ortikono estas televida kamerao, bazita sur kaj plibonigo de la pli frua ikonoskopo. Ĝi diferencas de la ikonoskopo per la fakto ke la bilda mozaiko skaniĝas pli malrapide, por malpliigi la bildan bruon.
Historio
La ortikonon inventis teamo en la Radioaparata Korporacio de Usono (Radio Corporation of America) gvidita de Albert Rose en 1937. Ĝi estis plibonigo de la pli frua ikonoskopo (1923), inventita de la sama firmao.
La ortikono estis publike montrata dum la Monda Foiro en Nov-Jorko en 1939.
La ortikono estis anstaŭigita de la bildortikono (ankaŭ konata kiel la superortikono). La bildortikono estis vaste uzita ĝis ĉ. 1968.
Ferenc Pavlics
PAVLICS Ferenc (naskiĝis la ) estas hungardevena inĝeniero kaj inventisto, kiu partoprenis en planado de la lunaŭto, marsaŭto ĉe NASA.
Li akiris diplomon en 1950 en la Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. Li forlasis Hungarion en 1956, post la malsukcesa revolucio.
Li alvenis en Usono en 1956 en rifuĝeja kampo, kie li renkontis la dungiton de General Motors, kiu serĉis junajn fakulojn. La dungito hejmenvenis en Detroiton kun 5 hungaroj. Pavliĉ laboris komence kiel teknika desegnisto en Santa Barbara, pli poste li iĝis esploristo. Li partoprenis en la 1960-aj jarojn en la ellaboro de aŭtoj por la lunaj misioj. Li direktis la laborojn kiel teknika direktoro. Lia propra inventaĵo estas la specifa titanŝtala rado de la lunaŭto. Li ricevis en 1971 NASA-premion pro sia laboro.
Li ankaŭ planis elektrajn busojn, el kiuj kelkaj funkcias eĉ en 2005 en Sankta Barbara.
Post la lunekspedicioj, NASA ne plu havis monon por similaj projektoj, la organizo sendis lin en Eŭropon. Li multloke laboris, ekz. li helpis kiel ĉefa kvalita kontrolisto la planadon de Opel Corsa kaj la konstruon de hispana fabriko.
Li pensiiĝis en 1988 kaj fondis inĝenieran konsilistan firmaon, dume li laboris eĉ por la NASA. Li partoprenis kiel faka konsilisto en la planado de la marsa aŭto (Pathfinder de NASA JPL), kiun oni lanĉis la 4-an de decembro 1996 kaj alvenis sur planedo marso la 4-an de julio en 1997. Li ankaŭ kunlaboris kiel fakspertulo komence de 2004 en planado de la novaj roveroj.
Printempe de 2005 mortis lia edzino, post tio li okupiĝas jam pri sia familio.
Vlarötz
Vlarötz - germane Florutz, itale Fierozzo - estas komunumo de Italio, el kiuj granda nombro denaske parolas dialekton de la germana lingvo, nome lokan variaĵon de la bavara dialektaro, kiu propralingve nomatas Bersntolerisch, bersntoler Sproch aŭ simpligite taitsch, altgermane Fersentalerisch, fersentaler Sprache aŭ "deutsch", itale mòcheno. La komunumo situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Palù del Fersina, Sant'Orsola Terme, Torcegno, Frassilongo kaj Roncegno.
Akito Fukuta
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
József Lukács
József Lukács [jOĵef lukAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lukács József estis hungara filozofo, redaktoro, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1983).
József Lukács naskiĝis la  1922 en Budapeŝto. Li mortis la 1987 en Budapeŝto.
Biografio
József Lukács frekventis gimnazion en Budapeŝto, baldaŭe li estis trudlaboristo en 1944. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al rondo de junaj komunistoj, li redaktis gazeton por junaj komunistoj, poste li frekventis universitaton kaj filozofian partian lernejon. Li ricevis diversajn postenojn, precipe en redaktejoj. En 1959 li ekinstruis en ELTE, ekde 1973 li estis katedrestro. Li havis edzinon, kiu naskis filon. Li ricevis premiojn inter 1960-1982.
NGC 6316
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lérouville (stacidomo)
Lérouville estas franca stacidomo sur linioj -, Lérouville -  kaj Lérouville - Pont-Maugis, situanta en  Lérouville, en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Lérouville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lérouvillois.
Kajetana preĝejo
La Kajetana preĝejo (germane: Kajetanerkirche) troviĝas en la urbocentro de Salcburgo, Aŭstrujo (Kajetanerplatz nr 1). Ĝia patrono estas Sankta Maksimiliano el Celje.
Historio
Akiris en la jaro 1591 la princ-ĉefpiskopo Wolf Dietrich von Raitenau hospitalon kun preĝejo en la hodiaŭa Kai-kvartalo por starigi porpastran seminarion. Ĝi estu sub la gvidado de la ordeno de la Teatinanoj: ili venis al Salcburgo por fondi filion kaj mallonge poste oni decidis starigi preĝejon kun abatejo.
Baldaŭ oni trovis taŭgajn majstrojn: ĉefarkitekto Giovanni Gaspare Zuccalli kaj la stukistoj Francesco kaj Carl-Antonio Brenni (fratoj) respektive Antonio Carabelli. Post la morto de la komisiinta episkopo Max Gandolf von Kuenburg en 1687, la kontrulaboroj ĉesis. Nur sub lia posteulo Johann Ernst von Thun la preĝejo finfaritis en 1696 kaj konsekritis en 1700. Nuligitis la salcburga filio de la ordeno en 1809 kaj ĝi preskaŭ kadukiĝus, ankaŭ la preĝejo. En 1923 finfine transdonitis la tuto al la ordeno de Barmherzige Brüder kiuj prizorgis ties renovigon. Dum la Dua mondmilito la loko estis lazareto kaj damaĝitis bombarde en 1944. Poste ĝi restaŭritis denove.
Arkitekturo kaj interno
Danke al la Kajetana preĝejo la itala baroko ekvenkis en Salcburgo. La larĝa, palacforma fasado traktas preĝejon kaj apudan monakejon kiel unuigitan konstrukomplekson. La tuto per impona, diagonala-ovala kupolo videbligas la sakralan karakteron de ĝi.
La interno de la preĝejo danke al la riĉa stukaĵaro aspektas festa, nobla, klara. La lumenlasanta volbaĵo dominas la spacon kaj en ĝia majesta rondo fresko montras la ĉielenprenon de Sankta Kajetano. La altarbildo montras la martiriĝon de Sankta Maksimiliano. Super la antaŭhalo de la galeriejo troviĝas al plej malnova ankoraŭ ludata orgeno de la urbo konstruita ĉ. 1700 Christoph Egedacher.
Speciala afero estas la Sankta ŝtuparo, kopio de Scala santa el Laterano kiu suprenireblas nur surgenue. Hodiaŭ ĝi atestas la barokajn piecformojn.
Eksteraj ligiloj
Mallongaj informoj pri la preĝejo
Villeneuve-sur-Lot
Villeneuve-sur-Lot estas franca komunumo en la departemento Lot-et-Garonne de la regiono Akvitanio.
Pneŭmotorako
La pneŭmotorako estas la eniro de aero en la spaco (virtuala en la sana) interna pleŭra: inter la pleŭra viscero kaj la parietala.
Villeneuve-sur-Lot
Historio
Alphonse de Poitiers frato de la reĝo sankta Ludoviko fondis la urbon inter 1254 kaj 1263.
Pneŭmotorako
Kaŭzas pulman kolapson de pli granda aŭ pli malgranda grandeco, kun sia responda sensacio en la spira mekaniko kaj hemodinamika de la paciento, kie la origino povas esti ekstera (borado en la toraksa skatolo) aŭ interna (borado en pulmo). Por la priskribo de sia doloro, laŭ situo kaj intenseco, povas esti konfuzita kun brustangoro aŭ korinfarkto.
Villeneuve-sur-Lot
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 7 voĉojn (0,11 % de voĉoj) en 2009 kaj 8 voĉojn (0,11 % de voĉoj) en 2014.
Pneŭmotorako
Kvankam kun la deva malsanuleja atento ne supozas grandan riskon por la vivo de la persono, la diagnozo devas esti rapida kaj sia atento preskaŭ tuja, pro ke krom la pulma kolapso kaj la perdo de oksigeno, la formado de pneŭmotorako streĉa (kie la aero eniras en la spacon internan pleŭran sed ne eliras) povas esti fatala en tre malmulta tempo, kunpremante la alian pulmon kaj la koron.
Etiologio
Laŭ la kialo, kiu deĉenigas la pneŭmotorako, ĝi povas esti:
La paciento kun pneŭmotorako spontanea kutime prezentas profilon de alta staturo (pli alta ol 180 cm), maldika kompleksio, longoformaj kaj grandaj pulmoj, kaj aĝo de inter 20 kaj 30 jaroj, al pli granda efiko laŭ pli malgrande estas la aĝo en ĉi tiu rango, kaj kun risko preskaŭ kvinoble granda en viroj. Krome, afekcioj kiel la astmo povas helpi la formadon de ĉi tiuj, tiel kiel la tabako eĉ dudekoblas la riskon okazan en viroj, kaj naŭoble en virinoj.
Traktado
La pneŭmotorako streĉa estas grava kriz-okazo, ĉar la aero eniras sed pro valva ago ĝi ne eliras.
La pneŭmotorako spontanea necesas punkturon haŭtan kun drenilo trairante la pleŭron (ĉar la aero resorbiĝas tra la tubo interraipa de la pulmo tuŝita), kiu devos esti retirigita kiam ĝi ĉesu la aeran fugon. Se estis malgrava kutime sufiĉas ripozante, sed la risko ke estu ripetota nova pneŭmotorako ĉe la sekva jaro estas alta, en ĉi tiu kazo povas konveni la kirurgian intervenon por la fermado de la pleŭro kaj la resekco de la tuŝataj zonoj kiuj prezentas patologian afekcion kiel malsano haŭtvezika.
Ĉoro
Ĉoro (portugale: choro, prononcu ) estas brazila muzikstilo, kiu verŝajne en la 1870-aj jaroj ekestis en Rio-de-Ĵanejro kiel kunfandaĵo de populara eŭropa muziko (polko, valso) kaj la muziko de afrikaj sklavoj.
Deveno de la nomo
Pri kla origino de la nomo choro ekzistas tri teorioj:
Instrumentado
Tradicie ĉoroensemblo konsistas el unu aŭ du gitaroj, kavakinjo, pandejro, variaj perkutinstrumentoj kaj ajnaj soloinstrumentoj - ofte fluto, klarneto aŭ mandolino (port.: bandolim). La basfunkcion origine transprenis ofikleido kaj ekde la 1930-aj jaroj sepkorda gitaro (violão de sete cordas). Intertempe ekestis komponaĵoj por ĉiuj ajn instrumentoj kaj ensembloj, ekde piano ĝis bandego. Ekzistas ankaŭ ĉoroj kun kantado, ekzemple Tico-Tico no fubá (La pasero en la faruno).
Komponaĵoj de ĉoro
Improvizado pri la temo de komponaĵo ludas gravan rolon en ĉoro. La plej multajn komponaĵojn karakterizas relative alta tempo, melodia kaj ritma strukturoj baziĝantaj sur 16-onoj kaj sambeca frazigo, je kio oni ludas ĉi tiujn 16-onojn ne rektaj. La tre rapide ludataj melodiaj linioj el trairaj 16-onoj postulas de la muzikistoj tre altan virtuozecon, kaj tion ne nur je solo- aŭ melodio-instrumentoj: ankaŭ la akompano sin lige apogas sur la melodion, kunplenumas la akcentadon, subtenas kaj portas per tio la melodiopason.
Ofte ĉoroj havas la klasikan formon A B A C A. Ekzistas do ĉefa temo, al kiu sekvas dua melodio, poste reeksonas la unua temo, post tiu alvenas tria, kaj finfine la unua melodio denove ripetiĝas. Tiuj tri partoj povas treege diferenciĝi laŭ ritmaro kaj stilo.
Ĉoro en la nuntempo
Ekde la apero de la radio en la 1920-aj jaroj la graveco de ĉoro malpliiĝis. Kelkaj muzikistoj tamen konservas ĉi tiun tradicion kaj faras ĉoron kun ĝia virtuozeco al unu el la plej interesaj muzikstiloj de Brazilo. En Eŭropo tiu ĉi muzikstilo tamen estas preskaŭ nekonata.
Ekde la mezo de la 1930-aj jaroj ĉoro malaperis preskaŭ plene, kaj oni remalkovris ĝin en Brazilo nur en la 1950-aj jaroj. Tiam ekzistis unuaj „Rodas do Choro“ [rondoj de la ĉoro]. Muzikistoj renkontiĝis en rondoj similaj al improvizadkunsidoj ĵazaj, por kompletigi pecojn el la klasika repertuaro de ĉoro per improvizaĵoj.
Daŭris tamen pluajn kvindek jarojn, ĝis kiam ĉoro denove fariĝis respektata muziko. Nun ĉoro estas en modo ne nur en Rio-de-Ĵanejro aŭ San-Paŭlo, sed ankaŭ en Novjorko kaj ĉe la okcidenta marbordo de Usono. Unuaj rondoj de ĉoro nun ankaŭ ekzistas en Eŭropo, precipe en Parizo, kiu kiel ĝis nun estas metropolo de brazila muziko. Oktobron de 2006 okazis rondo de ĉoro in Hamburgo kun la Camerata do Choro (direktado: Paulo Gouveia, fluto) kaj gastoj el Brazilo, inter ili Wilfried Berk (Rio-de-Ĵanejro/ Hanovro) ĉe klarneto.
La filmo „Brasileirinho“ (2005) de Mika Kaurismäki ne nur temas pri la muziko, de ĉoro, sed ankaŭ de la homoj, kiuj ludas ĉi tiun muzikon
WorldSkills
WorldSkills (Monda Lerteco aŭ Lertuloj de la Mondo) estas internacia prezento pri lerteco, ekzerciteco de la landaj junaj metiistoj, faklaboristoj (kiel frizisto, farbisto, kosmetikisto, lignaĵisto ktp.).
Ĝi ekis kiel nacia konkuro en Hispanio, en 1947. Tiam mankis la lertaj faklaboristoj, tiel la ĉefdirektoro de la hispana junulara asocio (de faklaboristoj), José Antonio Elola Olasó elpensis la konkuron. Li volis konvinki la junulojn, la gepatrojn kaj la dungontojn, ke lia estonteco dependas de la efika fakinstruado. Tiel li organizis la unuan konkuron en Hispanio, en 1947 kun pli ol 4000 partoprenantoj. En 1950 aliĝis ankaŭ 12 faklaboristaj lernantoj el Portugalio, poste en 1953 venis lernantoj el Germanio, Francio, Svislando, Britio kaj Maroko. En 1954 oni skizis la regularon de la jam internacia konkurso.
Ekde 1958 la konkurso trapasis la hispanan landlimon. Ĝi okazis en 1958 en Bruselo, pli poste en Atlanto, Berno, Seulo, Munkeno kaj multaj aliaj landoj.
En 2005 ĝi okazis en Helsinko, kie partoprenis 978 reprezentantoj (konkursantoj) el 38 landoj, el 48 metioj. Ilian laboron kontrolis 635 fakspertuloj.
La konkurso okazos en 2007 en Numazu, Japanio.
Naciaj ligiloj
(el angla vikipedio):
George Lakoff
George P. LAKOFF [ĝorĝ lej-kof] (naskiĝis 24-a de majo 1941) estas profesoro de lingvistiko ĉe la Universitato de Kalifornio, Berkeley kie li laboras ekde 1972. Li estas fama pri esploro de la metaforoj.
La origina tezo de Lakoff pri koncepta metaforo aperis en la libro Metaphors We Live By (Metaforoj per kiuj ni vivas) en 1980. Li uzis tiun koncepton pri politiko en la fama libro „Ne pensu pri la Elefanto”. Li proponas al la aŭskultantaro ne pensi pri elefanto, sed neniu povas elteni la provon.
Lakoff asertas, ke la sukceso de la Usona Respublikana Partio baziĝas pri la pli sukcesa koncepta konstruado, tio estas ili kontrolas, regas la politikajn nociojn, ŝlosiltemojn.
Ekzemploj:
(162210) 1999 SM5
(162210) 1999 SM5 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Ĝi estis malkovrita la 28-an de septembro 1999 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero, kaj ekstere tanĝas tiun de Venuso, kun danĝere febla orbita klineco.
• Ĝia marsa MOID estas 0,10843 astronomia unuo (16,221 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,04964 astronomia unuo (7,426 milionoj da km),
• ĝia venusa MOID estas 0,01317 astronomia unuo (1,970 miliono da km).
• La ĝi pasis al 0,05372 astronomia unuo (8,036 milionoj da km) de la Tero,
• La ĝi pasis al 0,05800 astronomia unuo (8,677 milionoj da km) de Venuso,
• la ĝi pasis al 0,02455 astronomia unuo (3,673 milionoj da km) de ĉi tiu planedo.
Palatinata germana dialektaro
La palatinata germana lingvo (Pfälzisch/Pälzisch) estas dialektaro de la germana lingvo parolata precipe en la geografia regiono Palatinato, la suda parto de la federacia lando Rejnlando-Palatinato de Germanio, inter la rivero Rejno oriente kaj la limo al Sarlando oriente. Pliaj parolantoj ankoraŭ troveblas en la orienta parto de Sarlando kaj en la teritorio ĉirkaŭ la urboj Mannheim kaj Heidelberg en plej norda Baden-Virtembergo.
La dialektaro divideblas en okcidentan formon, nomatan Westpfälzisch, kaj orientan formon, nomatan Vorderpfälzisch. La lingvo estas la precipa fonto de la pensilvanigermana lingvo en Usono, kiun plejparte vivigis germanaj elmigrintoj el la historia regiono Kurpfalz, kiu krom el la nuna geografia regiono Palatinato ankaŭ konsistis el la norda parto de Baden-Virtembergo kaj la nuna distrikto Bergstraße, la plej suda parto de Hesio: la areo fakte identas al la moderna metropola regiono Rhein-Neckar.
Ekzistas vikipedio en la palatinata germana lingvo, kiu en februaro 2012 havis iom pli ol 1700 artikoloj.
Uchte
Samtempe la loĝloko estas la administra centro de komunumaro, nomata Samtgemeinde Uchte, do de libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Membroj de la komunumaro estas la komunumoj Uchte, Diepenau, Raddestorf kaj Warmsen.
Palatinata germana dialektaro
Jen iuj ekzemplaj vortoj, kun komparo al la germana kaj nederlanda lingvoj:
Rozkonfitaĵo
Rozkonfitaĵo estas konfitaĵo, kiu konsistas el petaloj de rozoj, precipe de tiu de la specioj Rosa centifolia kaj damaska rozo.¡
Zsuzsa Forgács
Zsuzsa Forgács [ĵuĵa forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Forgács Zsuzsa Bruria estas hungara verkisto, scenaristo. Zsuzsa Forgács  naskiĝis la  en Budapeŝto.
József Stadler
STADLER József (naskiĝis en 1951 proksime al Akasztó- mortis en novembro de 2017) estis hungara ŝaf-paŝtisto kaj la sola miliardulo (en hungaraj forintoj) en Hungario, kiu fakte enprizoniĝis.
Lia laboris en la 1960-aj jaroj kiel ŝafisto, poste - en tiu jardeko - komercisto pri ledoj kaj plumoj. Ŝi havis en 1993 jam propra kamiona floto, per kiu enspezis 125 milionojn da USD. Li sola pagis komence de la 1990-aj jaroj tiom imposton, kiom tuta aliaj impostantoj de hungara departemento Bács-Kiskun.
Rozkonfitaĵo
Por la preparo estas kuirita siropo el sukero kaj akvo, en kiu oni metas rozajn petalojn. La fluidaĵo fariĝas verdece violkolora kaj post la aldono de citronacido ĝi fariĝas brile travidebla kaj rubenruĝa. Per variado de la aldonaĵoj oni povas prepari diversajn rozkonfitaĵojn kaj –ĵeleoj.
József Stadler
Li fifamis pri aĉeto - kun aliaj pentraĵoj – de la originala Lasta vespermanĝo de Leonardo da Vinci en fiktiva surpapera negoco. Poste li repetis de la imposta ofico la nur teorie elpagitan aldonvaloran imposton.
Rozkonfitaĵo
Rozkonfitaĵo estas specialaĵo de la orienta kaj rusa kuirartoj.
József Stadler
Li konstruis per la eltrompita mono stadionon en Akasztó. La stadiono nun estas malplena kaj ŝlosita, interne ĉiun ejon ornamas pentraĵoj (ekz. Stadler József kun sia familio, Stadler József cigarumas, Stadler József kiel paŝtisto ktp. kaj eĉ malpligrandigita versio de Lasta vespermanĝo de Leonardo da Vinci. La pentristo estis Dóra SIMÁK.).
Zsuzsa Forgács
Biografio
Zsuzsa Forgács inter 1973 kaj 1980 ŝi aranĝis teatron parte hejme, parte en klubo. Ŝi akiris ankaŭ diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös, poste ŝi vivis 13 jarojn en Novjorko. Ŝi parte studis sociologion en la universitato, parte ŝi laboris en Novjorko kiel interpretisto, instruisto, kelnero, familia vartisto, kasisto, sociologo, leganto por blindulo ktp. En 1993 ŝi revenis al sia naskiĝurbo, kie ŝi aranĝis diversajn kulturajn programojn krom la eventuala verkado kaj filmaj-teatraj agadoj.
József Stadler
Li estis unuafoje juĝita en 1998 je 9-jara prizono kaj konfisko de ĉiu posedaĵo pro financa, imposta trompo ks. Post 14 monatoj li liberiĝis, ĉar la supera juĝejo (tria) eksvalidigis la juĝon.
Rozkonfitaĵo
Tradicie oni frandas rozkonfitaĵon dum somero kun glaso da malvarma akvo kaj en vintro anstataŭ sukero en teo.
József Stadler
La akuziton en 2001 denove juĝis je prizono (5,5 jaroj) la unuagrada juĝejo. La juĝon mildigis la duagrada juĝejo (ĉifoje Supera Juĝejo (hungare Ítélőtábla)) pro ekonomiaj fiagoj je 4,5 jara prizono. Oni subkondiĉe liberigis lin en 2005 kaj li festis tion (per financa apogo de komerca televido TV2) kun 300 gastoj en Kiskőrös. Li plenumis (kun provizora aresto) 36 monatojn en prizono. Ekde 2005 li okupiĝis pri vendado de vestoj kaj purigaĵoj.. Li estis denove juĝita je prizono en 2011, li liberiĝis en februaro de 2016.