cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mont-Royal (Kebekio)
Mont-Royal (Mount Royal, "Monto Reĝa"), oficiale "Ville de Mont-Royal" (VMR)/"Town of Mount Royal" (TMR), estas kanada urbo situanta en aglomeraĵo de Montrealo (Kebekio).
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Monterois.
Nové Bránice
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Znojmo.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1306.
József, B. Szabó
Lia kariero
József Szabó studis juron, sed en 1895 li iĝis aktoro unue ĉe la Népszínház, poste ĉe la trupo de Ignác Krecsányi, pli poste inter 1904 kaj 1907 li estis ano de la Nacia Teatro de Budapeŝto. Lia baritona voĉo ege impresis la publikon. Li pensiuliĝis en 1911.
Flandra Katoliko
Flandra Katoliko estis la monata revuo de Flandra Unuiĝo de Katolikaj Esperantistoj (FUKE), sekcio de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE).
Železná (Bělá nad Radbuzou)
Železná (Eisendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bělá nad Radbuzou, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 9 km okcidente de Bělá nad Radbuzou. Estas ĉi tie registritaj 35 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Flandra Katoliko
Ĝin antaŭis Katholiek Esperanto Bulletijn, eldonita en Borgerhout/Antwerpen, 1934 - oktobro 1935, tajpita, stencilita, de kiu aperis almenaŭ 12 numeroj. Respondeca eldonisto estis J. Van Deun.
Železná (Bělá nad Radbuzou)
Železná situas en katastra teritorio Železná u Smolova kun areo 18 km².
Flandra Katoliko
Flandra Katoliko havis ankaŭ nederlandlingvan subtitolon Maandschrift van het Katholiek Vlaamsch Esperanto Verbond. Unua serio aperis ekde 1935 (januaro aŭ oktobro?) ĝis 1940. Ĝi estis oficiala kongresgazeto de la XXIa Mondkongreso de Katolikaj Esperantistoj, Antwerpen, aŭgusto 1939. Redaktisto en 1935 estis J. Van Deun, poste venis C. van Hoogstraten. En 1946 la redaktisto estis Justus Merks el Kortrijk. La unuajn jarkolektojn presis Henri Braekevelt el Roeselare; ekde la maja-junia numero de 1938 ĝi transiris al presejo G. Van den Eynde en Retie.
Železná (Bělá nad Radbuzou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1591.
Flandra Katoliko
Dua serio aperis de 1945 ĝis 1961, tria serio de 1979 ĝis 1988.
La iama Esperanto-Fondaĵo Cesar Vanbiervliet posedis numeron 11 (oktobro 1935) de Katholiek Esperanto-Bulletijn. La numeroj de novembro 1935 ĝis septembro-oktobro 1946 de Flandra Katoliko nun troviĝas en Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience. Ambaŭ kolektoj estas bitigitaj.
Dough and Dynamite
Pasto kaj Dinamito (en angla Dough and Dynamite) estas usona komedia muta filmo kreita en jaro 1914 farita de Keystone Studios kun ĉefrolo de Charlie Chaplin.
Intrigo
La rakonto estas pri Chaplin kaj Chester Conklin laborantaj kiel kelneroj en restoracio kie la kuiristoj ekstrikas. Kiam tiuj du estas devigitaj labori kiel bakistoj, la strikantaj kuiristoj metas dinamiton en la paston, kun eksplodaj rezultoj.
Zoltán Szabó (ministro)
Zoltán Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Zoltán estis hungara kuracisto, ministro.
Zoltán Szabó naskiĝis la  1914 en Patalom. Li mortis la 2007 en Budapeŝto.
NGC 4398
NGC 4398 estas stelo en konstelacio Virgo.
Takuya Mikami
Takuya Mikami (三上 卓哉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Kyoto Sanga FC kaj Ehime FC.
Ĥitana lingvo
La ĥitana lingvo (ĥitane (granda skribo) aŭ  (malgranda skribo); tradici-ĉin-skribe 契丹語, Qìdānyǔ [ĉìdānjǔ]), ankaŭ nomiĝas la liaa lingvo, estas formortinta lingvo, kiu estis parolita en Nordorienta Azio de la ĥitanoj en la kvara ĝis la dek-tria jarcento. Ĝi estis la oficiala lingvo de la Dinastio Liáo (907–1125) kaj la Kara-Ĥitana Ĥanato (1124–1218).
(17986) 1999 JF62
(17986) 1999 JF62 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Makulkorako
Ĉar tiuj palearktisaj birdoj libere interagadis kaj interreproduktiĝis kun la nigraj korakoj kiuj ankoraŭ troviĝas en la insuloj, ili ne konstituis distingan subspecion. Tamen, ili bildigas du aspektojn de la genetiko de la populacio: genetika ŝanĝo, kiu en malgrandaj populacioj povus ŝanĝi la frekvencon de aleloj laŭlonge de la tempo (en tiu kazo, kaŭzante, ke la eventuala mutaciado disvastiĝas kaj iĝas konstanta parto de la genaro de la korakoj de la Ferooj), kaj kial nova, distinga subspecio povas evolui laŭlonge de la tempo el distinga parto de la populacio. Se la nigraj kaj makulkorakoj estus pariĝintaj prefere kun siaj propraj morfoj, laŭlonge de la tempo parto de la populacio de Makulkorakoj povus esti survivinta, ĉar ties koloro probable estus haviginta ilin pli bonan kamufladon dum predado ĉe marbirdoj (plej parto el kiuj ankaŭ estas nigroblankaj). La unua informo de Makulkorako ŝajne estas de antaŭ 1500 nome en la verko de kvæði Fuglakvæði eldra ("La malnova balado de birdoj") kiu mencias 40 lokajn speciojn, inklude la Granda aŭko. Poste, la Makulkorako estas menciita en informoj de Lucas Debes kaj Jens Christian Svabo. Carl Julian von Graba en 1828 parolis pri dek individuoj kiujn li mem vidis kaj asertas, ke tiuj birdoj, kvankam malpli nombraj ol la nigra morfo, estis tre komuna.
Malapero
Bildita de Skarvanesi, kiu evidente pentris ĝin el remburitaj birdoj, la Makulkorako estis objekto de intereso por kolektantoj. Dum la 19a jarcento, makulkorakoj estis selekte pafitaj ĉar ili povis atingi altajn prezojn; la sýslumaður (ŝerifo) de Streymoy, Hans Christopher Müller iam pagis du danajn talerojn por remburita specimeno el Nólsoy. Tiaj grandaj monkvantoj por la malriĉaj farmistoj de la Ferooj, faris, ke pafado de Makulkorako iĝis profita entrepreno. Aldone, korakoj ĝenerale estis ĉasataj kiel plago. Meze de la 19a jarcento, ĉiu viro de la Ferooj en ĉasaĝo ricevis ordon per reĝa dekreto pafi almenaŭ unu korakon aŭ du aliajn predantajn birdojn ĉiujare aŭ estus monpunita de kvar svedaj ŝilingoj. Unu el la lastaj specimenoj de Makulkorako estis pafita la 2an de novembro 1902 en Mykines. Aŭtune de 1916, alia birdo estis vidata ĉe Velbastaður kaj ĉe Koltur. La lasta konata individuo estis trovata vintre de 1947 en Nólsoy, kaj malaperis malfrue de 1948. Ĉar tiuj lastaj vidaĵoj disvastigis intereson, ŝajnas probable ke post 1948, neniu Makulkorako estis plu vidata. La Makulkorako, ĉar estis nur kolorvarianto, diferenciĝis nur pri unu aŭ malmultaj aleloj (male al multnombraj genoj en vera subspecio) el la nigraj birdoj. La "makuleca" alelo(j) estis recesiva aŭ (se ili estis pli da unu) kaŭzis nur la novan koloron se estis ĉiu el ili. Tio evidentiĝas pro tio ke la lastaj vidaĵoj okazis kiam jam ne estis regula reproduktanta populacio de makulkorakoj, kaj pro la observado d H. C. Müller. Tiele, ne certegas, ke la formo estas ja formortinta, se oni povus paroli pri "formorto" en la senco de genetiko de la populacioj. Teorie, la alelo(j) povus ankoraŭ ekzisti sed kaŝe en nigraj individuoj de la subspecio kaj tiele, Makulkorako povus naskiĝi iam. Tamen ĉar la populacio de korakoj en la Ferooj malpliiĝis al kelkaj centoj de birdoj dum la lastaj jardekoj, tio ne ŝajnas probable. Nuntempe, oni konas 15 specimenojn de Makulkorako: ses en Kopenhago (Zoologisk Museum), kvar en Novjorko, du en Upsalo, unu en Leiden, unu en Braunschweig (Naturhistorisches Museum ) kaj unu en Dresdeno. La 12an de junio de 1995, la Poŝto de la Ferooj eldonis poŝtmarkon de FR 276 kiu montras Makulkorakon. Ĝi estis pentrita de la fama feroa artisto kaj sciencista bildisto Astrid Andreasen.
Pol Denoël
Pol Denoël (naskiĝis la, mortis la ) estis belga medicinisto kaj esperantisto.
Li studis ĉe la Medicina Fako de la Universitato de Lieĝo, kie li diplomiĝis en 1936. En 1938 li edziĝis kun germandevena Dela Fehr. Apud kelkaj sanitaraj urbaj funkcioj, li estis familia kuracisto ĝis la emeritiĝo.
Pol Denoël estis komitatano (1971-1974) kaj estrarano (1974-1977) de UEA, membro de UMEA kaj honora prezidanto Belga Esperanto-Federacio kaj de Lieĝa Esperanto-grupo.
Li verkis lernolibrojn pri Esperanto kaj kelkajn medicinajn verkojn.
Stacio Yamadagawa
Stacio Yamadagawa (japane: 山田川駅 [Jamadagaŭa-eki], angle: Yamadagawa Station) estas fervoja stacio en Sejka, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Kyōto.
Acetata propanata anhidrido
Acetata propanata anhidrido aŭ C5H8O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la anhidridoj de la propanata acido kaj acetata acido. Acetata propanata anhidrido estas senkolora likvaĵo kun penetranta odoro, uzata kiel analiza reakciaĵo kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Acetata propanata anhidrido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Acetata propanata anhidrido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Schömberg (distrikto Calw)
Schömberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Calw kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Loránd Almási Balogh
Loránd Almási Balogh [almAŝi balog], laŭ hungarlingve kutima nomordo Almási Balogh Loránd estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto. Lia patro estis Tihamér Balogh, lia avo estis Pál Balogh. Loránd Almási Balogh naskiĝis la en Arad (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Sufiismo
Sufiismo aŭ sufismo (arabe: tasawwuf تصوف, sufiye صوفية, sufiya) estas mistika formo de Islama kredo. Sufismo instigas al unueco kaj harmonio kaj kunligas orientajn kaj okcidentajn ideojn inter si.
Loránd Almási Balogh
Biografio
Loránd Almási Balogh akiris arkitekturtan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1897. Li studvojaĝis post la diplomo en plena Eŭropo, poste li laboris en oficejoj de Ödön Lechner kaj Ignác Alpár. Inter 1900 kaj 1926 li instruis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo (dum la hungara Sovetrespubliko li estis forigita), kie li okupiĝis ankaŭ pri arkitekturoj de internaj spacoj. En tiu periodo li havis propran arkitekturan atelieron, kie li planis kastelojn. Li ricevis orajn medalojn en 1900 kaj 1906. Junaĝe li okupiĝis ankaŭ pri pentrado kaj dramverkado. Li mortis ĝuste en kulmino de sieĝo Budapeŝto dum la 2-a mondmilito.
Sufiismo
Ĝis la 9-a jarcento ĝi estis asketa randgrupo kaj deposte la vorto estis uzata kiel kolektonomo por kurentoj de Islamo, premitaj de asketaj tendencoj kaj spirita orientiĝo, ofte nomata mistiko. En la 12-a jarcento kreiĝis sufiaj ordenoj, kiuj havis ankaŭ religipolitikajn funkciojn, interalie organizaĵo de la popola kredemo kaj misio. La vorto sufiismo uziĝas en Eŭropo nur ekde la 19-a jarcento. )
Ano de sufiismo nomiĝas sufiano (arabe: صُوفِيّ, Ṣūfī), sufiisto aŭ derviŝo (درویش, darŭīŝ). Al-Hallaĝ estas rigardata kiel la unua sufiano. La plej granda sufiisto estis Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi. Aliaj aparte famaj sufiistoj estis Ibn Arabi, Al-Gazali kaj Sohraŭardi. Aparte konataj iĝis la derviŝoj, asketismaj anoj de sufiismaj monaĥaj ordenoj.
Jen tio kion diris grafo Arthur de Gobineau pri sufismo en Irano:
Historio
Sufismon oni foje rilatigas al gnostikismo, kvankam sufianoj proprasence sendependas de religia aparteneco, ĉar la movado ekzistis jam longe antaŭ la historia islamo. Sufianoj mem tamen insistas pri la fakto ke nur ekde la alveno de la profeto Mohameto sufiismo vere floriĝis, kaj ke islamo posedas la plej bonajn metafizikajn ilojn por la spirita kaj anima evoluo de la homo.
La unuaj sufianoj ekzistis laŭ islama tradicio jam de vivotempo de la profeto en la 7-a jarcento. Ili ofte vivis kiel unuopaj asketoj. La plej fama inter ili estis Uwais al-Qarani el Jemeno, kiu vivis kiel ermito en la dezerto. De li devenus la plej malnova islama sufiordeno Maktab Tarighat Oveyssi.
Tre influa frua sufiano estis la asketo Hasan al-Basri (642–728). Lia ideo pri spirita vivo estis: malmulte da dormo, neniam plendi pri varmego aŭ malvarmo, ne havu fiksan loĝlokon kaj ĉiam fasti. En la urbo Basra en la nuna Irako vivis kaj verkis Rabia al-Adawiyya (714 aŭ 717/718–801), unu el la plej gravaj virinaj sufi-sanktuloj. Oni supozas, ke ŝi neniam havis instruiston, kaj oni nomis ŝin "ebria diamantino", kiu vivis kiel aketino: por trinkado kaj ritaj purigoj ŝi uzus rompitan kruĉon, por dormado maton el kano kaj rulŝtonon kiel kapkusenon.
En la 9-a jarcento Dhu'n-Nun al-Misri (mortinta en 859) estis unu el la unuaj sufianoj, kiu evoluigis teorion pri "fana" (arabe: solviĝo) kaj "baga" (arabe: persisto), kaj instruon pri neniigo aŭ dissolvo de la egoo (nafs). Kromo li envortigis teorion pri marifa. Per siaj poemaj preĝoj li enkodukis novan stilon en la severan asketan piecon de la tiamaj sufianoj.
Al Bayazid Bistami (803-875), el Bistam en la nuna Irano, amo estis la plej grava por atingi unuiĝon kun Dio. Krom tio li uzis severajn memvipadon kaj malhavon por atingi absolutan unuiĝon kun la kreinto. Tamen li ankaŭ konsciis, ke paradokse, li eble devus forlasi ĉiujn siajn strebojn, ĉar li diris, ke nur kun la helpo de Dio li atingus Dion. Li konsilis al siaj disĉiploj konfidi siajn aferojn inter la manojn de Dio kaj kuraĝigis ili akcepti la puran instruon de la unueco de Dio. Tiu instruo konsistis el kvin eroj: respekti la devigojn de la korano kaj la sunna, ĉiam diri la veron, teni la koron libere de malamo kaj rifuzi malpermesitan nutraĵon kaj novigojn.
Pli sobran vojon de sufismo reprezentis Dschunaid (mortinta en 910) el Bagdado, kiu tiuepoke estis la spirita kaj religia centro de la mondo. Pro sia instruado li multe influis postajn sufianojn, substrekis amon, la unuiĝo kaj la transdono de la individua volo al la volo de Dio. Jam tiam islamaj ortodoksuloj pli kaj pli malfidis la agadon de la sufianoj. Tial Dschunaid rifuzis disĉiplon, Mansur al-Halladsch (858–922), kiu estis perso, sed publike parolis pri la sekretoj de la sufia vojo.
Grava reprezentanto de sufiismo estis al-Ghazali (mortinta en 1111), ankaŭ li perso, kiu estis unu el la unuaj, kiu ordigis siajn ideojn al mistika sistemo. La eksa leĝfakulo agnoskis unu tagon, ke li povos trovi Dion nur tra vivmaniero disiĝanta de la mondo. Tial li forlasis sian profesorecon ĉe la universitato de Bagdado kaj vivis dum multaj jaroj kiel marŝanta derviŝo. Li lasis al la mondo multajn religiajn kaj spiritajn verkojn, kaj eĉ sukcesis dumtempe alproksimigi ortodoksion kaj sufiismon.
Újezd u Přelouče
Vilaĝo Újezd u Přelouče situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo de la rivero Elbo, 12 km norde de la urbo Přelouč. Vivas ĉi tie.
Sufiismo
Historio
Grava sufio estis ŝejko Adi (Şexadi, plennome Adî Ibn-Musafîr, verŝajne 1075-1162), kiu disvastiĝis sufiismon trans la limojn de islamo. Verŝajne por eskapi konservemajn malamikojn li fuĝis ĝis la iraka-kurdaj montoj kaj establiĝis en Lalisch, malnova suntemplo, kiu ofte ŝanĝis inter jezidoj, kristanoj kaj islamanoj. Tie li sciis pri la jezida kredo kaj aldonis siajn sufiajn erojn. Tiel oni agnoskas lin hodiaŭ reformisto de jezidismo kaj kvankam li fakte estis islamano estas adorata kiel sanktulo de jezidoj. Lalish, la loko, kie laŭ jezida kredo la tero malmoliĝis estas nuntempe jezida sanktejo kaj tombejo de Şexadi. Ĉar ne ekzistas skribaj dokumentoj de jezidismo antaŭ la epoko de Şexadi, konatas nuntempe nur ke jedizismo enhavas multajn mistikajn elementojn.
Újezd u Přelouče
Preĝejo
En la vilaĝo estas sur pli malnovaj fundamentoj baroka preĝejo de Sankta Egidio, konstruita en la jaro 1703 kaj rearanĝita fine de la 18-a jarcento. Ĝi estas ununava kun trilatere fermita presbiterejo, sakristio sur norda flanko kaj antaŭĉambro sur okcidenta flanko. La fasado estas kronita per trieĝa voluta frontono, fenestroj estas volbitaj duoncirkle. La presbiterejo estas plafonita per kruca volbo, sakristio per barela volbo kaj navo per plata plafono sur fabionoj, la ĥorejo estas ligna.
Ekipaĵo estas baroka el la jaroj 1703 - 1707, la ĉefaltaro estas portala kun statuoj kaj bildo de Sankta Egidio, unu flankan altaron ornamas bildo de Kalvario kaj la duan bildo de Maria Magdalena.
Sufiismo
Historio
Same grava kiel al-Ghazali estis Ibn Arabi (1165-1240), kiu naskiĝis ĉirkaŭ duonjarcenton post la morto de al-Ghazalis en la hispana urbo Murcia. Ibn Arabi estas aŭtoro de ĉirkaŭ 500 gravaj sufiaj verkoj. Oni diras, ke li ne havis spiritan instruiston, sed iniciis lin kaŝita majstro Khidr rekte al mistikan islamon. Ibn Arabi estas nomata "ŝejko al-akbar" (la plej granda ŝejko), kvankam siaj ideoj pri „wahdat al-wudschud“, la unueco de la estado, estis parto de la sufia metafiziko jam antaŭ lia tempo. Sed li unua vortigis tiujn ideojn skribe kaj tial ili transdoniĝis al la postaj sufianoj kaj konserviĝis. Laŭ tio Dio kreis la mondon kiel unuopa unuo, por ke ĝi agnosku kaj adoru la plej altan kreinton. En sia verko "Fusus Al-Hikam" Ibn Arabi desegnas metafizikan genealogion, en kiu la 28 en la korano nomatajn profetojn helpas veki la mistikan konsciencon de la homoj. Tian ideon reprenis en la 19-a kaj 20-a jarcento okcidentaj esoterikaj aŭtoroj kiel Helena Petrovna Blavatsky kaj Rudolf Steiner. Laŭ tio la plej gravaj religiaj estuloj de la homaro estas ankaŭ lumaj estuloj, kiuj formas la konsciencon de la homoj.
Újezd u Přelouče
Kampanilo
Kampanilo apud la preĝejo estas baroka, ligna, prisma, tegmentita per ŝinda piramido.
Sufiismo
Historio
La poeziaj verkoj de Fariduddin Attar (1136-1220) ne estas tre konataj en okcidento, sed ĝi influis dum jarcentoj iujn mistikistojn kaj orient- kaj okcidentdevenaj. Krome oni agnoskas lin unu el la plej gravaj figuroj de sufiismo. Li per nova lumo lumigas sufiismon, priskribante la vojon per la arto de rakontisto.
Unu el la plej famaj el liaj 114 verkoj estas la Mantiq ut-tair (La birdodiskutoj). Tiu eposo raportas pri tridek birdoj, kiu entreprenis vojaĝon tra sep valoj al la birdoreĝo, la simurgh. Fine la birdoj rekonas en la reĝo sian propran identecon. Attar uzas ĉi tie vortludon, ĉar la nomo de la birdoreĝo, simurgh, signifas mitan estulon, verŝajne fenikson. Sed se oni skribas la nomon si murgh, tiam ĝi signifas "tridek birdojn".
Arenillas
Arenillas estas vilaĝo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco de Sorio.
Sufiismo
Historio
Nuntempe la plej multaj historiistoj opinias, ke la unua sufia ordena komunumo (tariqa) fondiĝis en la 12-a jarcento fare de Abd al-Qadir al-Dschilani (1088 aŭ 1077–1166), kaj tial portis la nomon Qadiri-tariqa. Iom poste estiĝis la Yesevi- kaj Rifai-tariqa. Poste estiĝis aliaj tariqa-j, el kiuj multaj ekzistas ankoraŭ nuntempe. La centroj kaj kunvenejoj de la ordenoj nomiĝas Khanqah (خانگاه, chānegāh kaj خانقاه, chāneghāh), Dergah (perse: درگاه, dargāh, pordosojlo, palaco; osmane: dergâh aŭ derviŝa monaĥejo), Tekke (osmane: تكيه, ota, tekke, tekye) aŭ Zawiya (arabe: زاوية, zāwiya plurale زوايا, zawāyā). Foje oni parolas pri monaĥejo aŭ abatejo, sed ne eblas kompari Tekke al la kristana ideo de monahejo.
Arenillas
Ĝi havas 29 loĝantojn (2006), areon de 30,39 km² kaj loĝdenson de 0,95 km².
Sufiismo
Historio
Unu el la plej famaj tariqa-j estas tiu de Mevlevi, kiu devenas de la sufia poeto Ĝalal ad-Din Muhammad Rumi. Liaj verkoj estas ĉiuj en la persa lingvo. Derviŝoj de tiu ordeno praktikas meditadon (dhikr) religia muziko kaj turniĝas laŭ la propra akso. Tiu ritualo estas konata en okcidento kiel la "derviŝdanco" (sema) aŭ "danco de la turniĝantaj derviŝoj".
Aliaj transregionaj sufiordenoj krom la du jam nomataj estas Naqschbandi, Bektaschi, Kubrawi, Suhrawardi, Chishti aŭ Halveti.
El vidpunkto de sufianoj sufiismo ĉiam restis viva kaj konservis sian dinamikon, ĉar ĝi adaptiĝis al ĉiu epoko kaj ŝanĝiĝis. Samtempe ĝi restis fidela al la tradcio, tio estas al la ena orientiĝo de la koro al Dio kaj la forlaso de la egoo. Ĉar socioj kaj kulturoj daŭre evoluiĝas kaj ŝanĝiĝas ankaŭ sufiismo vidita de ekstere respondas al tiaj ŝanĝoj. Tielrilata citaĵo:
La vojo de derviŝo
La litera traduko de la persa vorto derviŝo (درويش darwīsch) estas "almozulo". Tion oni ne konsideru devige litere, tio estas, ke ĉiu sufiisto estas almozulo, sed ke temas pri simbolo, ke tiu, kiu estas sur la vojo de sufiismo, konsciiĝas pri sia propra "malriĉeco rilate al la riĉeco de Dio".
(En la kredo de alevoj-Bektaŝi Marifa staras antaŭ Haqiqa.)
Sufianoj konsideras tiujn staciojn ankaŭ pordojn sur la vojo al Dio, kiu troviĝas ne unu apud la alia, sed unu post la alia, aŭ eĉ pli bone unu en la alia. Do necesas transiri unu pordon antaŭ ol klopodi atingi la sekvan.
Ibn Arabi priskribis la kvar staciojn jene : Je la nivelo de ŝario ekzistas via kaj la mia. Tio signifas, ke la religia leĝo regulas individuajn rajtojn kaj etikajn rilatojn inter homoj. Je la nivelo de Tariqa mia estas via kaj via estas mia, ĉar de derviŝoj oni atendas, ke ili traktas unu la alian kiel gefratoj, dividante kune amon, ĝojon kaj posedaĵojn. Je la nivelo de vero (Haqiqa) ekzistas nek mia nek via. Progresintaj sufianoj konsciiĝas, ke ĉio venas de Dio, kaj ili estas nur administrantoj kaj fakte nenion posedas. Tiu, kiu konsciiĝis pri la vero, ne plu interesiĝas pri posedaĵoj kaj eksteraĵoj kiel famo kaj socia tavolo. Je la nivelo de konsciiĝo (Marifa) ekzistas nenia mi kaj nenia vi. La unuopulo konsciiĝas, ke nenio kaj neniu estas disigita de Dio. Tio estas la plej alta celo de sufiismo.
La ŝejko
En la sufia tradicio gravas, ke la scio estu transdonata tra viva linio. Tial derviŝo devas konfidi sin al spirita gvidado de ŝejko aŭ murshid (instruisto), kiun ligas silsila (hereda ĉeno) tra la profeto Mohameto al la dia scifonto. La funkcio de ŝejko estas nemalhavebla interalie ĉar sufianoj scias pri la danĝeroj de egocentraj iluzioj. Jen citaĵo rilata al tio:
La vojo
En sufiismo oni ofte uzas la simbolon de la rozo. Ĝi simbolas la supre menciitajn ŝtupojun de la vojo der derviŝo jene: la dornoj simbolas la ŝarion, la islaman leĝaron, la tigo estas tariqa, la vojo. La floro estas simbolo de haqiqa, la vero, kaj fine la odoro estas marifa, kiu kunportas konsciiĝon.
Videblas la sekva vidpunkto de sufianoj: dornoj protektas la tigon, sen ili bestoj povis facile ataki la rozon. Sen la tigo, dornoj havus nenian signifon. Do videblas, ke al sufianoj ŝario kaj tariqa estas nedisigeblaj. Tigo senflora estus senutila, kaj same floro senodora estus senutila. Odoro sola sen rozo ne povas ekzisti.
La amo
Centra punkto de la sufia kredo estas la amo (arabe: hubb, 'ischq, mahabba), kiun oni komprenu ĉiam en la senso de direktiĝo (al Dio). Sufianoj kredas, ke amo videblas tra la projektado de la dia esenco al la universo. Tio rekoneblas en multaj poemoj de islamaj mistikistoj, kiuj prikantas la unuecon kun dio kaj la diamon. Ĉar tiaj poetaj verkoj ofte plenas je metaforoj, islamaj leĝistoj ofte rigardis ilin kritike. Laŭ ili tiaj poemoj entenas heredajn eldirojn, kiam ekzemple la serĉanto estas ebria pro vino, kiam en la simbolaro de sufiismo vino signifas amon al Dio, la ŝejko la serviston kaj la derviŝo la glason plenigatan de amo por porti ĝin al la homoj.
Al-Ghazali priskribis la amon al Dio kiel la plej alta stacio kaj la vera celo de la survojaj stacioj de la vojo al Dio. Li diris, ke nur Dio indas amon; la amo al Mohameto estas laŭdinda, ĉar ĝi estas nenio alia ol amo al Dio. Alo al kleruloj pri Dio kaj kredemuloj estas laŭ li ankaŭ laŭdinda, ĉar "oni amas tiun, kiun amas la amatajn".
Isa bin Marjam (Jesuo de Nazareto) estas vidata en islamo kiel la profeto de amo.
Meditado
Per regula ĉiutaga meditado (dhikr), kio signfias "memori", do "memori pri Dio" aŭ dhikrullah) sufianoj provas alproksimiĝi al Dio aŭ unuiĝi al Dio jam dum la surtera vivo. Tion lastan rigardas kritike ortodksaj islamanoj, aŭ eĉ kondamnis ĝin kiel blasfemado. Tiel Mansur al-Halladsch, kiu opiniis sin unuiĝinta al Dio kaj tial diris: Ana al-Haqq ("Mi estas la vero." aŭ "Mi estas Dio.") estis kondamnita de ortodoksuloj kiel hereduloj kaj publike ekzekutita.
Kiam sufianoj aproksimiĝas tian staton, ili ofte eniras trancon, kio estas nur kromefiko kaj tute ne, kiel oni foje supozas, la celo de dhikr. Iuj malmultaj sufikomunumoj ekzekutas dum tranco vundigajn agadojn, kiel ekzemple la traboro de vangoj ĉe la derviŝoj Rifai por montri la plenan konfidon al Dio. Alia ekzemplo de tranco ĉe sufianoj estas la tiel nomataj turniĝemaj derviŝoj de Mevlevi-tariqa el Konya en la nuna Turkujo, kiuj dum dhikr turniĝas laŭ la propra akso, kaj tiel entranciĝas.
Kritiko
Muziko estis kaj estas ofte kritikata punkto de ortodoksuloj rilate al sufiismo, ĉar ĝi ne kongruas al la korana tradicio. Oni subtenas, ke muziko, sed ĉefe ankaŭ danco estas pagandevenaj kaj tial ne-islama. El sufia vidpunkto la afero estas alia, ĉar oni diras, ke la profeto Mohameto enirante en Medinon estis bonvenata de la popolo pere de muziko. Al la demando, ĉu oni ĉesu la muzikon, la profeto respondis, ke homoj festu tempon de ĝojeco per muziko. Por sufianoj muziko estas esprimo de ĝojo en la ĉeesto de Dio.
Mabel's Busy Day
Mabel's Busy Day estas mallonga en 1914 aperigita muta komedia filmo, kie ĉefrolas Mabel Normand kaj Charles Chaplin; la filmo estis skribita kaj direktita de Mabel Normand. La malgrava rolantaro inkludas Chester Conklin, Slim Summerville, Edgar Kennedy, Al St. John, Charley Chase, kaj Mack Sennett.
Resumo
Mabel (Mabel Normand) provas vendi kolbasobulkojn ĉe aŭtkonkurso, sed ne laborenspezas sufiĉe per ĝi. Ŝi formetas la kesto da kolbasobulkoj kaj forlasas ĝin por momento. Charlie (Charles Chaplin) troviĝas ilin kaj disdonas ilin al la malsataj spektantoj ĉe la trako dum kiam Mabel panike provas trovi ŝian malaperitan keston da kolbasobulkoj. Mabel rimarkas ke Charlie ŝtelis ĝin kaj sendas la policon post li. Ĥaoso rezultiĝas.
ISO 3166-2:LV
ISO 3166-2:LV estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Latvion. La kodojn havas 9 respublikaj urboj kaj 110 komunumoj aŭ municipoj (latve plurale nomadi, singulare nomads), estas unu nivelo de kodoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>LV</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Latvio. La dua parto estas tri ciferoj por komunumo kaj tri literoj por respublika urbo.
Ŝanĝoj
Post la unua publikigo de ISO 3166-2 estis anoncita unu ŝanĝo de ISO 3166-2:LV en la bulteno N II-3:
Eksaj kodoj
Antaŭ la bulteno N II-3, ISO 3166-2:LV enhavis la kodojn por 26 distriktoj (latve plurale rajoni, singulare rajons, ĝis la mezo de la 20-a jarcento ankaŭ historie plurale apriņķi respektive singulare apriņķis) kaj 7 respublikaj urboj. La distriktaj kodoj nun estas eksaj:
Cyril Radcliffe
Cyril John RADCLIFFE, 1a Vicgrafo Radcliffe OBI (30a de Marto 1899 – 1a de Aprilo 1977) estis Brita advokato, juristo, konata ĉefe pro sia rolo en la dispartigo de Brita Hindio. Li servis kiel unua Chancellor de la Universitato de Warwick ekde ĝia fondo je 1965 ĝis 1977.
La klopodoj de Radcliffe rezultis en ĉirkaŭ 14 milionoj da personoj — ĉirkaŭ sep milionoj de ĉiu flanko — trapasantaj la limojn kiam ili malkovris ke la novaj limoj lasis ilin en la "malĝusta" lando. Ĉirkaŭ 500,000 personoj mortis pro la violento kiu rezultis post la sendependeco, kaj milionoj estis vunditaj.
Dispartigo de Bengalio (1947)
La 20an de Junio 1947, la Bengala Leĝofara Asembleo decidis la estontecon de la Bengala Prezidenteco, ĉu ĝi estus Unuiĝinta Bengalio ene de Barato aŭ Pakistano; aŭ ĝi estu dividata en Orienta kaj Okcidenta Bengalio.
Je la dekomenca kunsido, oni decidis (120 voĉdonoj kontraŭ 90) ke se la provinco restus unuiĝinta ĝi aliĝus al la Konstitucifara Asembleo de Pakistano. Je aparta kunsido de leĝofarantoj el Okcidenta Bengalo, oni decidis (58 voĉdonoj kontraŭ 21) ke la provinco estu dispartigita kaj Okcidenta Bengalo aliĝu al la Konstitucifara Asembleo de Barato. Je alia kunsido de leĝofarantoj el Orienta Bengalo, oni decidis (106 voĉdonoj kontraŭ 35) ke la provinco ne estu dispartigita kaj (107 voĉdonoj kontraŭ 34) ke Orienta Bengalo aliĝu al la Konstitucifara Asembleo de Pakistano se Bengalio estas dispartigita. La 6an de Julio, la Silheta regiono de Asamo voĉdonis per referendumo aliĝi al Orienta Bengalio.
La dispartigo, kun la povo transpasata al Pakistano kaj Barato en 14a–15a de Aŭgusto 1947, estis farita laŭ tio kio iĝos konata kiel la "Plano de la 3a de Junio" aŭ la "Plano Mountbatten". La sendependeco de Hindio la 15an de Aŭgusto 1947 finigis ĉirkaŭ 150 jarojn de Britia influo en la Hindia subkontinento. Orienta Bengalio poste iĝis la sendependa lando Bangladeŝo post la Bangladeŝa Liberigo-Milito de 1971.
Flora Tristan
Flore Célestine Thérèse Henriette Tristán Moscoso Laisnay, naskiĝinta la 7-an de aprilo 1803 en Parizo kaj mortinta la 14-an de novembro 1844 en Bordozo, estis franca verkistino, kiu batalis por socialismo kaj feminismo kaj partoprenis en la unuaj paŝoj de la internaciismo.
UK 2020
La 105-a Universala Kongreso de Esperanto (UK) okazis unuafoje kiel Virtuala Kongreso de Esperanto, inter la 1-a kaj 8-a de aŭgusto 2020, kadre de la Monda Festivalo de Esperanto (MondaFest’ 2020). Ĝi estis la unua plene Virtuala Kongreso, tiel organizita pro la Kronvirusa pandemio de 2019-2020.
Flora Tristan
Familio
Origine franca-perua, Flora Tristan asertis deveni de la imperiestro Moktezumo la 2-a. Reale ŝi estis la filino de perua nobelo, Mariano de Tristàn y Moscoso, kaj de Thérèse Lainé, pariza etburĝino elmigrinta al Hispanio dum la Franca revolucio de 1789. Ŝiaj gepatroj estis geedzigitaj de ribela pastro en Hispanio, sed ŝia patro reveninta en Francion neniam trovis tempon por laŭleĝigi sian geedziĝon. Li mortis ne longe post ilia reveno en Parizo. Tiu sortobato kortuŝis la junulinon. Ŝi notis en Pérégrinations d’une paria. "Mia feliĉa junaĝo elfiniĝis kiam mi estis kvaraĝa je la morto de mia patro".
Ŝi estis la patrina avino de la pentristo Paul Gauguin.
UK 2020
La Kongreso estis planita por la samaj datoj (1-a ĝis 8-a de aŭgusto 2020) en Montrealo (Kanado). Pro la pandemio UEA decidis transigi la kongreson en Kanado ĝis 2022.
Planoj por ĉeesta kongreso
La Kanada Esperanto-Asocio (KEA) estis la invitanto kaj Esperanto-Societo Kebekia (ESK) estis la loka organiza forto de la evento. La lasta fojo, kiam la Universala Kongreso okazis en Kanado, estis en 1984 en Vankuvero, kaj la lasta fojo, kiam la UK okazis en la orienta parto de Nord-Ameriko, estis en 1910 en Vaŝingtono (Usono). Pro la kronvirusa pandemio, UEA decidis prokrasti la eventon ĝis 2022. 824 homoj el 57 landoj aliĝis antaŭ la nuligo.
Flora Tristan
Edziniĝo
Flora Tristan kaj ŝia patrino tiam baraktis kontraŭ nesupereblaj financaj malfacilaĵoj, kiuj rapidigis la edziniĝon de la junulino 17-jaraĝa kun kuprogravuristo, André Chazal, ĉe kiu ŝi estis kolorigista laboristino. Riĉa, tiu viro estis precipe ĵaluza, mezvalora kaj tre perforta. Tamen ŝi sukcesis eskapi el la ĉiutaga vivo per legado de Rousseau, Lamartine kaj precipe de Madame de Staël. Ŝi pli kaj pli malamis sian edzon. La malsukceso de la geedziĝo estis totala : virino batita, humiligita, enŝlosita, ŝi tamen sukcesis forkuri de li, kvankam graveda je sia tria infano. Malgraŭ la minacoj kaj la ĉikanadoj pli kaj pli gravaj, ŝi neniam reprenis la komunan vivon.
En 1838, André Chazal, kiu plu turmentis ŝin, pistolpafe enboris ŝian maldekstran pulmon. Li estis kondamnita al dudekjara laborpuno. La epoko de la franca Restaŭrado tiam estis konservativa pri la moroj kaj la eksedziĝo estis malpermesata de 1815, krom pro gravaj pekoj. La juĝistoj konsentis al Flora Tristan nur la «korpan separon» kvankam ili estis jam separitaj de dek jaroj, sed rifuzis al ŝi la eksedziniĝon pro manko de pruvaj faktoj. Tiu dramo instigis al ŝi batali, sian tutan vivon, por la eksedziniĝ-rajto de la virinoj.
UK 2020
Organiza teamo
La kerna teamo de la (poste nuligita) ĉeesta kongreso konsistis el ses lokanoj:
Flora Tristan
Vojaĝoj
Flora Tristan tiam vojaĝis al Peruo, esperante ke ŝia patra familio agnosku ŝin, sed en Arequipa, ŝia onklo Pio de Tristan y Moscoso, perua nobelo, rifuzis al ŝi la heredaĵon de ŝia patro, pro ŝia «bastarda kondiĉo». La «pario» decidis reveni en Francion post mallonga restado en Lima la ĉefurbo de la lando. Plia malsukceso.
Ŝi provis ekzerci siajn talentojn kiel socia enketisto pere de la publikaĵo de «Promenades dans Londres» (Promenadoj en Londono) en 1840, libro en kiu ŝi laŭdas Mary Wollstonecraft. Ŝi ankaŭ engaĝis sin en la celrolon organizi la laboristajn klasojn.
UK 2020
Internacia Kongreso pri Esperanto kaj Edukado
La antaŭan semajnon (25 julio – 1 aŭgusto) estis okazonta la Internacia Kongreso pri Esperanto kaj Edukado kun ILEI en Kebekurbo, kiu fine estis ankaŭ nuligita kaj transiris al virtuala formato.
Flora Tristan
La engaĝiĝinta batalantino
Laboristino en la ŝpinejoj, la presejoj, sed ankaŭ beletristino, feminisma kaj socialista batalantino, Flora Tristan estis konsiderinda figuro de la socia debato dum la 1840-aj jaroj kaj partoprenis en la unuajn paŝojn de la internaciismo.
UK 2020
Virtuala Kongreso
Vidu: Virtuala Kongreso de Esperanto.
Flora Tristan
La engaĝiĝinta batalantino
Por diskonigi siajn ideojn, ŝi ekis en 1843 « ĉirkaŭiron de Francio », la tradician ĉirkaŭiron de la metilernantaj kompanoj. Ŝia taglibro, publigikita postmorte raportas ŝiajn renkontojn kun la gelaboristoj tra Francio. Tamen ŝi neniam finis sian vojaĝon. Ŝi trofrue mortis pro tifoida febro en 1844 en Bordozo.
Aspektoj de la persono
Flora Tristan estas ofte konsiderata kiel unu el la unuaj feministoj. Verkistino, batalanta laboristino, malakceptita filino, batita edzino, ŝi ŝajne vivis kaj eltenis ĉiujn facetojn de la virina kondiĉo la plej vera sed ankaŭ la plej malfacila.
Ervin Kibédi
Ervin KIBÉDI, hungare Kibédi Ervin estis hungara aktoro.
Flora Tristan
Aspektoj de la persono
Post sia vojaĝo al Peruo en 1835, ŝi publikigis « Nécessité de faire un bon accueil aux femmes étrangères » (Neceso bone akcepti la alilandajn virinojn). Tio estas iomete utopia verkaĵo en kiu ŝi imagas la statutojn de asocio celanta akcepton kaj loĝejon por solaj virinoj. Ŝi proksimiĝis al Charles Fourier, poste foriĝis de lia utopia doktrino, aspirante al efika pragmatismo por la organizado de la laboristoj kaj plej konkretaj aranĝoj celantaj la emancipadon de la virinoj.
Ervin Kibédi
Ervin Kibédi naskiĝis la 1924 en Budapeŝto - mortis la  1997 en Budapeŝto.
Flora Tristan
Fontoj
http://fr.wikipedia.org/wiki/Flora_Tristan http://www.lepost.fr/article/2009/03/07/1448945_flora-tristan-femme-de-lettres-militante-socialiste-et-feministe-1803-1844.html
Ervin Kibédi
Biografio
Ervin Kibédi ricevis diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1949, poste li eklaboris en Hungara Radio. Baldaŭe li aliĝis al diversaj ĉefurbaj teatroj. Lia kanto Én nem hiszem, hogy normális vagyok faris lin mandkonata kaj li verkis poemojn kaj aliajn skribaĵojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1964-1994.
Flora Tristan
Eksteraj ligiloj
http://www.oodoc.com/48220-flora-tristan-livres-femme-gauche-feminisme.php
Turo Montparnasse
La Turo Maine-Montparnasse, pli ofte nomata Turo Montparnasse (Tour Montparnasse), estas ĉielskrapanto lokita en Parizo, je la limo inter la 14-a kaj la 6-a arondismentoj, en la samnoma kvartalo Montparnasse. Ĝi estis konstruita inter 1969 kaj 1972 de la arkitektoj Roger Saubot, Eugène Baudouin, Urbain Cassan kaj Louis Hoym de Marien. La turo estas 210 metrojn alta.
Tuj post sia starigo, tiu ĉielskrapanto estis la plej alta ofickonstruaĵo de Eŭropo, kaj restis la plej alta dum preskaŭ dudek jaroj, ĝis la konstruado de la Messeturm en Frankfurto en 1990. La turo restas la plej alta ofickonstruaĵo de Francio, sed tio normale baldaŭ ŝanĝos pro la renovigo de la turo Axa (baldaŭ 225 metrojn alta).
NGC 4399
NGC 4399 (aliaj indikoj — MCG 6-27-53, ZWG 187.42) estas parto de galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Prezidanta baloto de 2007 en Francio
La Prezidanta baloto de 2007 en Francio estis la naŭa prezidanta baloto de la kvina respubliko de Francio. Okaze de ĝi Jacques Chirac en la posteno de prezidanto de la franca respubliko estis anstataŭigata de Nicolas Sarkozy, nova prezidanto enkondukita por kvin-jara mandato.
Post vigla kampanjo de 12 kandidatoj kiuj ĉiuj sukcesis arigi 500 subskribjon de urbestroj, la, ĉiu franca civitano ekipita de sia balotrajtiga karto (obtenebla ekde plenaĝo) estis petita por voĉdoni en sia propra urbo.
Ĉar neniun kandidaton trafis la absoluta majoritato (pli ol 50% de la nesindetenaj voĉdonoj), alia baloto okazis du semajnojn poste, t.e. la. Dum la dua baloto la du plej sukcesaj kandidatoj de la unua baloto kontraŭstaras. Ĉi foje, temis pri la dekstraflanka Nicolas Sarkozy kaj la maldekstraflanka Ségolène Royal.
Oni kalkulis 18 983 138 voĉdonojn por Nicolas Sarkozy, t.e. 53,06%. Na Ségolène Royal, siaparte, trafis 46,94%. Tial, la, Nicolas Sarkozy fariĝis nova prezidanto de la franca respubliko ĝis 2012.
Unua baloto
83,77% (t.e. 36 719 396) de francaj civitanoj kun balotrajto (t.e. 44 508 024) voĉdonis en tiu unua baloto. Estis mirinda cifero ne vidita de la prezidenta baloto de 1974, en kiu 84,23% voĉdonis.
Dua baloto
83,96% de partopreno.
Laŭ profesio, aĝo, sekso kaj geografio
{| width="100%"
Kreaktiva
Kreaktiva estas la tria muzikalbumo (dua en esperanto) de Jonny M, kiu estis memeldonita de li dum la Junulara Esperanto-Semajno en Langwedel. La fizika albumo enhavas la muzikan KDon kaj aldone DVDon kun Dokumentaĵo pri la kreado de la albumo, muzikvideoj kaj bonusaldonaĵoj.
Plue, ĝi enhavas kunlaborajn kantojn kun La Perdita Generacio, Patrik Austin kaj JoMo.
Roselyne Bosch
Roselyne BOSCH (ankaŭ: Rose Bosch) estas franca produktoro, reĝisoro kaj scenaristino.
Loligo
Loligoj (aŭ Kalmaroj) estas genro de kapopieduloj kaj eble la plej reprezentiva kaj vaste distribuita grupo de miopsinoj. Ili distingatas pro havantaj kapon klaran, simetrion duflankan, mantelon kaj brakojn. Kalmaroj, simile sepioj, havas ok brakojn kaj du tentaklojn aranĝatajn en paroj.
Roselyne Bosch
Kariero
Eksa reportero de la semajna gazeto le Point, Roselyne Bosch subtenis la projekton de 1492 : Christophe Colomb kun sia partnero produktoro Alain Goldman dum deko da jaroj. La scenaro de la filmo trairis multajn ŝanĝojn por trovi ties apartan financadon, ĉar la partopreno de grandaj studioj (Paramount) estis preskaŭ nula. La filmo estas kunproduktado tute eŭropa, franca-hispana-brita, do eblas paroli pri larĝskala sendependa produktado.
La scenaro devenas de persona deziro kaj transpasas "klasikan" scenaron koncerne tempon kaj investon. La filmo estis reĝisorita kaj kunproduktita de Ridley Scott. Ĝi priskribas la malkovron de la Nova Mondo fare de utopiista kaj halucinita Kristoforo Kolumbo (ludata de Gérard Depardieu). Ĝi estis filmita en la ĝangalo de Kostariko kaj Hispanio. Tri karaveloj, la Pinta, la Niña kaj la Santa María estis konstruitaj en la haveno de Bristol, kaj faris kvincent jarojn poste, la saman vojaĝon kiel Kolumbo por atingi la lokon de filmado. La filmo aperis la semajnon de la, ekzakte kvincent jarojn post kiam Kolumbo alpaŝis la insulon de Guanahani.
Loligo
Oni komerce ekspluatas plurajn speciojn, kiel Loligo vulgaris kaj Loligo plei. Oni scias ke plurajn speciojn allogas noktaj lumoj; sekve oni kaptas ilin per kelkaj metodoj de luma allogado.
Yosuke Kobayashi
Yosuke Kobayashi (小林 陽介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Yokogawa Musashino, Roasso Kumamoto kaj Matsumoto Yamaga FC.
Pierre Amilhau
Pierre AMILHAU (n. la 3-an de aprilo 1793 - m. la 29-an de junio 1860) estis franca politikisto kaj juĝisto.
Unue advokato en Tuluzo, Amilhau fariĝis reĝa prokuroro en la sama urbo en 1830, kaj prezidis de 1832 ĉambron de la apelacia tribunalo de Tuluzo. Li estis nomumita kiel ĉefprezidanto de la apelacia tribunalo de Pau en 1836.
Politike, Amilhau estis elektita kiel deputito de la departemento Haute-Garonne en la periodo de la julia monarkio, de 1831 ĝis 1846. Li ĉiam restis favora al la reĝa reĝimo de Ludoviko-Filipo.
Virtembergo
Virtembergo (foje nomata "Virtembergio", laŭ PIV "Vurtembergo"), germane Württemberg, estas historia teritorio en sudokcidenta Germanio kun la ĉefurbo Stutgarto. Ekde la 12-a jarcento ĝis 1495 ĝi estis graflando de la Sankta Romia Imperio, poste duklando. En 1806 ĝis estis rangaltigita al reĝlando kaj membris en la Rejna Federacio. Ekde 1871 ĝis estis membro-ŝtato de la Germana Imperiestra Regno. En la Novembra Revolucio 1918 ĝis estis deklarita Freier Volksstaat Württemberg = "Libera Popola Ŝtato Virtembergo" = "Respubliko Virtembergo", kiel lando de la Vajmara Respubliko. En 1945 ĝi estis dividita en la du partojn Württemberg-Baden (kune kun la norda parto de Badeno) kaj Württemberg-Hohenzollern. En 1952, la tri landoj Badeno, Württemberg-Baden kaj Württemberg-Hohenzollern estis unuigitaj al la nuna federacia lando Baden-Virtembergo.
La Quotidiana
La Quotidiana estas la ununura taggazeto en romanĉa lingvo. Ĝi aperas de lundo al vendredo. La redaktejo de La Quotidiana troviĝas en la urbo Ilanz (romanĉe Glion). La Quotidiana precipe informas pri la okazaĵoj en romanĉa Svislando kaj la grizona politiko. Nacia politiko havas malpli da pezo kaj internaciaj novaĵoj maloftas. Apartaĵo estas, ke artikoloj en La Quotidiana aperas en la kvin romanĉaj idiomoj (sursilvana, valadera, surmirana, putera kaj sutsilvana). Uzata estas ankaŭ la grizonromana (romanĉe: Rumantsch-grischun) la oficiala romanĉa skriblingvo kreita de Heinrich Schmid en la jaro 1982.
La Quotidiana aperis la unuan fojon la 6-an de januaro 1997. Ĝi anstataŭis Fögl Ladin (1941-1996, gazeto por Engadino kaj Val Müstair), Gasetta Romontscha (1857-1996, gazeto por Surselva) kaj Casa Paterna/La Punt (1920-1996, gazeto protestanta de Sutselva kaj Surselva). La eldonkvanto atingas 5400 ekzemplerojn (2008). Vendredon la oficiala gazeto de Surselva estas integrita en La Quotidiana kaj tiel la vendreda eldono atingas 14000 ekzemplerojn.
Kvankam La Quotidiana estas la unua superregiona gazeto en la romanĉa lingvo, ĝi ne sukcesis enradikiĝi en Engadino kaj Surmeir. La plej multajn abonantojn ĝi havas en Surselva kaj tial enhavas superproporcian parton da temoj el la regiono de Surselva. Alia malforta punkto estas, ke la sola romanĉlingva gazeto enhavas ekskluzive germanlingvajn anoncojn. (Eĉ la retpaĝo de La Quotidiana estas ĉirkaŭigita de germanlingva navigadsurfaco.)
Fonto
Tiu-ĉi artikolo baziĝas sur traduko de la artikolo La Quotidiana de la romanĉlingva vikipedio.
Katedralo de Orvieto
La Katedralo de Orvieto (Duomo di Orvieto; Cattedrale di Santa Maria Assunta) estas granda romkmatolika katedralo de la 14a jarcento dediĉita al la Ĉielenpreno de Maria kaj situa en la urbo Orvieto en Umbrio, centra Italio.
Ĝi estis konstruita laŭ ordonoj de la papo Urbano la 4-a por rememorigi kah havigi taŭgan hejmon por la Korporalon de Bolsena, nome miraklo laŭdire okazinta en 1263 en la najbara urbo Bolsena, kiam veturanta pastro kiu havis dubojn pri la vereco de la transsubstancigo trovis ke sia Hostio estis sangelverŝanta tiom multe ke ĝi makulis la altaran vestaĵon. Tiu vestaĵoj estas nune stokita en la Kapelo de la Korporalo ene de la katedralo.
Situa en loko dominanta la urbon Orvieto kiu siavice kuŝas sur vulkana kolumo, la fasado de la katedralo estas klasika peco de religia konstruarto, enhavanta elementojn de desegno el la 14a al la 20a jarcento, kun granda fenestrorozo, orkoloraj mozaikoj kaj tri grandaj bronzaj pordoj, dum ene estas du freskaj kapeloj ornamitaj de kelkaj el la plej bonkvalitaj italaj pentristoj de la periodo kun bildoj de la Lasta juĝo. La katedralo havas kvin sonorilojn, datantaj el la Renesanco.
Refrancore
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
20440 McClintock
20440 McClintock estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Undekila dufluoroacetato
Undekila dufluoroacetato aŭ C13H24F2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dufluoroacetata acido kun undekanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Undekila dufluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la dufluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
20440 McClintock
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shannon Noel McClintock, finalistino en 2004 de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC), pro ŝia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Muirlands Middle School de La Jolla (Kalifornio Usono).
Refrancore
Najbaras la komunumoj.
Kvankam ĝi havas oficiale nur proksimume 1600 loĝantojn, oni tie trovas pli da homoj, unue ĉar multaj homoj ferias tie, due ĉar homoj el ĉirkaŭaj vilaĝoj venas tien.
La nomo Refrancore venas de batalo inter frankoj kaj lombardoj. La lombardoj venkis, kaj la sango de frankoj ruĝigis lokan rivereton. Rivus ex sanguine Francorum (rivereto de sango de frankoj) fariĝis latina nomo de la loko. Ĝi mallongiĝis unue al Rivusfrancorum kaj post al Refrancore.
Iam ekzistis kasteleto sur monteto apud Refrancore. La lastaj restaĵoj detruiĝis en la 19-a jarcento por prepari konstruon de preĝejo, kiu tamen ne realiĝis. Apude troviĝas fortikaĵeto de la 15-a jarcento, kiu preskaŭ ne damaĝiĝis. Ĝi estas nun uzata kiel infanĝardeno kaj maljunulejo. Ekzistas en ĝi ankaŭ restarigita preĝejeto.
Leonor de Borbón
Leonor de Borbón y Ortiz (naskiĝis en Madrido) estas la nuna princino de Asturio kaj unua en la vico de sinsekvo al la hispana trono, kiel la unue naskita filino de reĝo Filipo la 6-a kaj lia edzino, reĝino Letizia.
158520 Ricardoferreira
158520 Ricardoferreira estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels kaj de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brazila fizikokemiisto Ricardo Ferreira (1928 – 2013), kiu faris depost pli ol sesdek jaroj esplorojn pri la genetika kodo, la unuforma ĥiraleco de la molekuloj per kiuj la biologiaj makromolekuloj estas konstruitaj, la teorio pri molekula orbitalo kaj la historio de scienco.
Akira Tokairin
Akira Tokairin (東海林 彬, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Risortopesilo
Risortopesilo estas simpla mezurilo por rapide mezuri la mason per mezuro de la pezoforto. Ĝi estas farita el risorto kaj skalo. Je unu ekstremaĵo de la risorto troviĝas ringo por pendigi la ilon, kaj je la alia hoko por pendigi la mezurendan korpon.
Risortopesiolj funkcias laŭ la Leĝo de Hooke kiu diras, ke la risorto plilongiĝas proporcie al la etendanta forto. Tial la markadoj sur la skalo estas same spacigitaj.
Risortopesilo povas esti laŭnormigita por la preciza mezurado de maso en la loko en kiu ĝi estas uzata, ĉar maso kaj pezoforto estas proporciaj en iu loko. Sed sur multaj risortopesiloj estas skribita la frazo Ne laŭleĝa por komerco aŭ frazo de simila signifo. Tio okazas, ne nur ĉar la gravitokonstanto kiu ligas la mason al la pezoforto varias de unu loko al alia, sed ankaŭ ĉar la risorto povas permanente streĉi pro la ripeta uzo.
Ekzistas risortopesiloj de diversaj grandecoj. La mezurkampo de la mezurilo dependas de la risortokonstanto de la enhavita risorto. La perecizeco de modernaj bonkvalitaj pesiloj estas sufiĉe alta kaj egalas al +- 0,3 %