cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andrej Anatoljeviĉ Zaliznjak
Analizo de la Parolo pri la militiro Igora
La libro La Parolo pri la militiro Igora: rigardo de lingvisto (2004) estas dediĉita al plurfoje diskutata problemo pri la aŭtentikeco de la teksto de Parolo pri la militiro Igora (Слово о полку Игореве). Zaliznjak montras, ke se iu falsus la tekston en la 18-a jarcento, li devus havi grandegan kvanton da precizaj scioj, kiuj fakte estis malkovritaj de la lingvoscienco nur en la 19-a kaj 20-a jarcentoj. Estas kritike konsideritaj lingvistikaj argumentoj kontraŭ la aŭtentikeco de la teksto, proponitaj de diversaj aŭtoroj. Laŭ la ĝenerala konkludo de Zaliznjak, tre malprobablas, ke Parolo pri la militiro Igora estas falsita.
Zegrzyński
Zegrze (lago) (Zalew Zegrzyński) estas rezervujo en Pollando, situanta apude kaj norde de Varsovio. Ĝi estas formita per akvobaraĵo konstruita sur la suba fluo de rivero Narew (iam ankaŭ nomata Bugo-Narew). Ĝi estis kreita en 1963. Ĝia surfaca areo estas 33 km².
Pro oportuna apuda situo ĝi estas tre populara loko de ripozo por loĝantoj de Varsovio.
Almåsgrønningen
Almåsgrønningen estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la la provinco Trøndelag kaj apartenas al la komunumo Høylandet. La laga areo kovras 3,81 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 14,69 kilometrojn.
Wigry
Lago Wigry estas lago situanta en nordorienta Pollando, en norda parto de Podlaĥia Provinco.
Lago Wigry situas en la arbaroj de sovaĝejo Augustów; sur pli ol 80 % de ĝia bordolinio kreskas arboj. Ĝi enhavas 19 diversgrandajn insulojn; en ĝia akvo vivas 26 fiŝaj specioj, inter ili ezoko, truto kaj perko. La lago kaj ĝia ĉirkaŭaĵo apartenas al Nacia Parko Wigry (Wigiersky Park Narodowy), do turistoj devas submetiĝi al kelkaj reguloj. Wigry estas zono de kvieteco, kaj fajroj estas permesataj nur en certaj lokoj.
Ankarvattnet
Ankarvattnet estas lago en municipo Strömsund en la historia provinco Jämtland, Svedio.
Zuni
Lago Zuni (ankaŭ Zuñi aŭ Fence) estas sala lago situanta je 60 mejloj sude de loko Zuni Pueblo en Nov-Meksiko en Usono. Ĝi estas malofta, alta dezerta lago, kaj klasika malprofunda kratero. Ĝi estas ege malprofunda, kun profundo nur de kvar futoj en la malseka sezono. Dum la seka sezono, granda parto de la akvo forvaporiĝas, lasante salajn ebenojn.
Østensjøvannet
Østensjøvannet estas lago en Oslo, ĉefurbo de Norvegio. Ĝi estas konata pro la larĝa diverseco de birdoj.
Atikonak
Atikonak estas lago en suda Novtero proksime de la limo kun Kebekio en Kanado.
Østensjøvannet
La nomo
Østensjøvannet ("Østensjø lago") prenas sian nomon de bieno Østensjø, lokigita sur la laga orienta flanko. La nomo de la bieno estas laŭvice rilatanta al la lago, "Østensjø" laŭvorte signifnata "oriente de la lago".
Sovaĝa vivo
Østensjøvannet estas fame konata pro sia birdaro, kaj super 200 malsamaj specoj de birdoj en la proksimeco de la lago.
Fiŝkaptado dum la somero estas malpermesata, dum glacio-fiŝkaptado estas permesita vintre.
Þórisvatn
Þórisvatn estas la plej granda lago de Islando, lokigita je la suda fino de alta terena vojo Sprengisandur en la montaro de Islando.
Ĝi estas rezervujo de surfaco 88 km² kaj uzas la energion de rivero Þjórsá, kiu venas suben de glaĉero Vatnajökull. Ĉi tie en la sudo, la energio estas uzata per elektrocentralo. Simile al multaj aliaj islandaj lagoj, kiuj estas plejparte glaciaj lagoj aŭ vulkanaj lagoj, ĝi normale havas verdan koloron.
Akksjøen
Akksjøen estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la provinco Innlandet kaj apartenas al la komunumo Nordre Land. La lago kovras surfacan areon de 3,8 kvadrataj kilometroj kaj ĝia borda longo estas proksimume 15,79 kilometroj. Alfluanto estas la rivero ' kaj elfluanto la rivero '.
Štrbské pleso
Štrbské pleso (hungare: Csorbató aŭ Csorba-tó, germane: Tschirmer See) estas bela monta lago de glacia fonto en la Altaj Tatroj en la setlejo Štrbské Pleso (literumita kun majuskla "P") en Slovakio.
Štrbské pleso estas glacio-kovrita dum ĉirkaŭ 155 tagoj dum jaro.
Estas kelkaj hoteloj konstruitaj ĉirkaŭ la lago.
Interlaken
Interlaken estas komunumo en kantono Berno en Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi estis la ĉefurbo de la samnoma distrikto. Per la reformo de la malcentra administracio de Kantono Berno kun efiko je la 1-a de januaro 2010 la distrikto Interlaken estis kunigita kun la malnova distrikto Oberhasli al la nova administra distrikto Interlaken-Oberhasli, kies ĉefurbo Interlaken ek de tiam estas. Ĝi havas areon de 4,4 km²; je la 12-a de decembro 2007 ĝi havis 5286 loĝantojn. Ĝi estas internacia konata, ĉar ĝi estas tre grava turisma centro de Berna Oberlando kaj ĝi estas la elirpunkto de la montrara trajnlinio al Jungfrau.
Geografio
Interlaken situas, kiel la nomo indikas, inter la du lagoj Lago de Thun kaj Lago de Brienz, kiuj estas ligitaj per la rivero Aro. La komunumoj Unterseen kaj Matten formas kun Interlaken koheran setlejon. La loko akiris sian gravan rolon pro la bela rigardo al la montmasivo de Eiger, Mönch kaj Jungfrau. Norde de la komunumo leviĝas la monto Harder, kiu atingeblas de Interlaken-Oriento per funikularo kaj estas kvazaŭ la hejmomonto de Interlaken. En sudo leviĝas la monto Schynige Platte, kiu atingeblas per dentoradofervojo ek de Matten.
Trafiko kaj Turismo
Interlaken estas unu el la plej famaj turismaj centroj de Svislando. Ĝi estas la elirejo de la fama Jungfraŭfervojo. Ĝia situo inter du lagoj estas unika, kaj dum la vintra kaj somera sezono tial en Interlaken noktumas konstante multoble pli da turistoj ol la vilaĝo havas loĝantojn. Interlaken estas atingebla rekte per la ICE de Berlino kaj ankaŭ posedas regulan trajnkonekton al Berno kaj Zuriko per la Berno-Lötschberg-Simplon-Fervojo kaj la Svisaj Federaciaj Fervojoj. Per la Centra Fervojo (iama Brünig-fervojo) la komunumo estas konektita kun Lucerno. En oriento de la komunumo situas la misteroparko de Erich von Däniken, la tiel nomita Mystery Park, kiu nun nomiĝas Jungfraupark.
Historio
Ĝis 1891 la komunumo nomiĝis Aarmühle. La nuna nomo "inter lagoj" devenas de ĝia situo inter lagoj de Thun kaj de Brienz. Fakte la origina setlejo estis la urbeto Unterseen, kies nomo estas la malnovgermana formo de la latina "interlacus". La unua dokumenta mencio de Interlaken datiĝas el la jaro 1239 kiel villa Inderlappen. Apud tiu vilaĝo estiĝis en la jaro 1279 la urbeto Unterseen. Proksime de la setlejo situis la merkata loko Widen kun la imperia burgo Weissenau, kiuj poste en malfrua mezepoko perdis sian rolon favore al la Monaĥejo Interlaken. Ĉe la norda flanko de Aro la urbeto Unterseen en la 19-a jarcento fariĝis la ununura politika komunumo, tum ĉe la suda bordo estiĝis en la jaro 1838 la komunumoj Aarmühle kaj Matten. Aarmühle utiligis por merkatigi la sin kiel turisma loko la nomon Interlaken. En la jaro okazis la oficiala alinomiĝo al Interlaken.
Esperanto-Movado
En Interlaken jam frue vivis pluraj unuopaj Esperantistoj tamen ne estas konata, ke iam en la komunumo formiĝis Esperanto-Grupo. La plej signifa Esperanto-evento en Interlaken estis sendube la Postkongreso de la 64a Universala Kongreso de Esperanto la 5-an de aŭgusto ĝis 11-a de aŭgusto 1979.
Famuloj
En Interlaken mortis hungara luterana pastro Gábor Sztehlo.
Askevatnet
Askevatnet estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la insula komunumo Askøy kaj en la provinco Vestland; ĝis 2019 ĝi apartenis al la malnova provinco Hordaland. La laga areo kovras 2,15 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 10,53 kilometrojn.
Henryk Wieniawski
Henryk (Henri) WIENIAWSKI (naskita la 10-an de julio 1835 en Lublino; mortinta la 31-an de marto 1880 en Moskvo) estis pola komponisto, pedagogo, genia violonisto. Oni opinias lin la plej genian violoniston krom Niccolò Paganini en la historio de muziko.
Biografio
La gepatroj de Henryk Wieniawski estis poligitaj, kristanigitaj hebreoj. La domo de gepatroj de Wieniawski estis vera salono Lublina kie gastis multaj muzikistoj kaj artistoj. Henryk Wieniawski juna eklernis ludi la violonon, unue ĉe sia patrino. Poste instruis lin Jan Hornziel, violonisto de Opero Nacia en Varsovio kaj Stanisław Serwaczyński, koncertmajstro kaj violonisto de Opero en Budapeŝto. Poste li kiel ok-jara infano komencis lerni en Parizo jam opiniata kiel infano genia. Instruis tie lin Lambert-Joseph Massart en Conservatoire de Paris. En 1846 li kiel 11-a jara infano finis la lernadon tie kun ora medalo kaj gratuloj. Francaj ĵurnaloj skribis, ke li ne estas jam pola infano sed infano de franca patrujo. Poste tamen Wieniawski ofte kontraŭis al tiu opinio. Kiam li komencis lerni en Parizo ofte gastis ĉe li mem Adam Mickiewicz volante aŭskulti muzikon luditan de li. Ofte tiam tiu poeto parolis longajn improvizaciojn. Poste Wieniawski komencis daŭre lerni ĉe Massart dum du jaroj. Enfine li donadis koncertojn unue en Peterburgo kaj Varsovio, kaj ankoraŭ en landoj baltikaj. Poste Wieniawski denove komencis studi en Parizo ĉe Hipolite Collet. Li lernis kompozicion. Li finis lernadon pli frue kun gratuloj. Lia frato- Józef- donadis tiam koncertojn por piano. En 1850 Henryk komencis koncerti kun sia frato ĝis 1855 en cara Rusujo. Poste li estiĝis la ĉefa violonisto de Rusa Muzika Asocio. Li kreis tie skolon peterburgan kiu estiĝis tre alta en kulturo de ludo. Wieniawski ne estis tamen tie satisfaktita. En 1872 li veturis kun fama rusa pianisto Anton Rubinstein al Usono kie li famigis ankaŭ legendon pri Pollando. En 1860 li komponis ankaŭ unu el siaj plej famaj verkoj- Legendo opuso 17- kiun li ofte ludis en Usono. Li revenis al Eŭropo kaj koncertis multe en Parizo, Varsovio kaj Moskvo. Enfine li dikiĝis kaj komencis havi problemojn kun koro. Jam malsana parolis al siaj lernuloj, ke "post mi mortas venecia karnavalo". Li mortis en Moskvo en la aĝo de 45 jaroj. La entombiĝo estis en Varsovio la manifestacio polnacia por sendependiĝo de Pollando.
De 1935 jaro estas organizata Internacia Konkurso Violona Henriko Wieniawski. La unua konkurso estis organizita kun agado de Adam Wieniawski, ido de Henryk. Konkurso kiun oni organizis en Varsovio nun agas en Poznano.
Avalsjøen
Avalsjøen estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Lunner kaj en la provinco Viken - historie ĝi apartenis al la malnova provinco Oppland. La laga areo kovras kvadratajn kilometrojn (90 hektarojn), kaj la bordo ampleksas  kilometrojn. La lago havas sian akvon de la rivero Åklangselva, kiu do enfluas la lagon.
Austrumdalsvatnet
Austrumdalsvatnet estas lago en Norvegio. Ĝi apartenas al la komunumo Bjerkreim kaj situas en la provinco Rogaland. La laga areo kovras kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas  kilometrojn.
Askjelldalsvatnet
Askjelldalsvatnet estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Vaksdal en la provinco Vestland; ĝis 2019 ĝi apartenis al la malnova provinco Hordaland. La laga areo kovras 2,84 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 10,49 kilometrojn.
Þingvallavatn
Þingvallavatn (Esperantigite Tingvadlavatn) estas lago en la sudokcidento de Islando. Kun surfaco de 84 km² ĝi estas la plej granda natura lago de la insulo. Ĝia plej granda profundo estas 114 m. Je la norda bordo de la lago la parlamento de Islando, Althing, ĝi estis fundamentita en 930.
La lago estas parto de la Nacia Parko Þingvellir. La vulkana fonto de la insuloj en la lago estas klare videbla. La riftoj ĉirkaŭ ĝi (inter ili fama Almannagjá estas la plej granda) - indikas ke ĉi tie konfliktas la tektonikaj teleroj de Eŭropo kaj Ameriko. La sola elfluo de la lago estas rivero Sog.
Aspern (lago)
Aspern estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Aremark en la provinco Viken; ĝis 2019 ĝi apartenis al la malnova provinco Østfold. La laga areo kovras 6,76 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 30,54 kilometrojn. La lago Aspern havas sian akvon de la rivero Svarelva.
Øyeren
Lago Øyeren estas lago en baseno de rivero Glomma, sudoriente de Lillestrøm. Ĝi situas en municipoj Trøgstad, Enebakk, Fet kaj Rælingen en departemento Akershus kaj en municipo Spydeberg en departemento Østfold.
Lago Øyeren estas la naŭa plej granda lago laŭ areo en Norvegio kun surfaca areo de 84,7 km². Ĝi estas je 101 metroj super la marnivelo kaj je 71 metroj profunda.
Śniardwy
Śniardwy (Spirdingsee, Spirdingas historie, nun ofte Sniardvai) estas lago en la lagoregiono Mazurio en Pollando. Ĝi estas la plej granda lago en Pollando kun areo de 113,2 km². La lago estas de 22,1 km longa kaj de 13,4 km larĝa. Maksimuma profundo estas 23 m.
Ok insuletoj situas en la lago. La relative plej grandaj nomiĝas Szeroki Ostrów (Larĝa Insulo, germane Spirdingswerder), Czarci Ostrów (germane Teufelswerder), Wyspa Pajęcza ("aranea insulo", germane Langenwerder) kaj Wyspa Kaczor ("viransera insulo", germane Erpelwerder).
Sekureco
En multaj lokoj sub la akvosurfaco troviĝas migraj ŝtonegoj (foje eĉ je 20-30-centimetra profundo) kiuj estas danĝeraj por velboatoj.
Alian danĝeron, precipe por nespertaj akvosportemuloj, prezentas tre fortaj ventoj. La plej tragedia evento sur la lago estis la kiam vento blovanta ĝis 130 km/h (12 laŭ la boforta skalo) renversis kaj dronigis kelkdek boatojn. Mortis 12 homoj. La katastrofo daŭris nur 10 minutojn.
Abu Nuŭas
Abu Nuŭas aŭ Abu Nuvas (arabe: أبو نواس, Abū Nuvās, aŭ الحسن بن هانئ الحكمي الدمشقي, al-Hasan ibn Hani' al-Hakami ad-Dimaschqi, al-Ḥasan b. Hāniʾ al-Ḥakamī ad-Dimašqī; naskiĝis ĉirkaŭ 747–762 en Ahvaz, Persio al araba patro kaj persa patrino; mortis ĉirkaŭ 813–815 en Bagdado) estis elstara poeto de la frua abasida epoko (750–835). Li iĝis majstro de ĉiuj tiutempaj ĝenroj de araba poezio. Li eniris ankaŭ en la folklora tradicio, kaj aperis kelkajn fojojn en la libro Mil kaj unu noktoj kiel fama poeto diboĉema. Lia reputacio baziĝis sur la bakĥema poezio (خمريات jamriyyat), kaj sur la temo de la samseksema amo (مذكرات mudhakkarat). Fakte oni konsideras lin la unua aŭ unu el la unuaj samseksemaj poetoj de la islama mondo.
Abu Nuŭas estas la plej brila reprezentanto de tiuj poeziaj tendencoj el la 8a-9a jarcentoj, enmodigita de Baŝâr Ibn Burd, kiu klopodis apartiĝi for el la kodoj kaj temoj de la antikva poezio, de inspiro el beduena kulturo, favorante malan poezion pri amo, vinemo kaj erotismo, inspirita de la urba vivo. Konsiderita siatempe kiel unu de la plej grandaj poetoj de araba lingvo, li estas ankoraŭ hodiaŭ tre aprezata en la arablingvaj landoj. Kvankam konata ĉefe pro sia vinema kaj amema poezio, li komponis ankaŭ en aliaj ĝenroj, ĉefe pecojn de asketisma poezio (zuhdiyya), aŭ ankaŭ panegirojn (madîh) dediĉitajn al siaj patronoj. Oni atribuas al li krome la aŭtorecon de la ĝenro de tardiyyât (scenoj de ĉasado ligitaj al la vivo de nobeluloj aŭ herooj).
Ekvivo
La patro de Abu Nuŭas, Hani, kiun Abu neniam konis, estis posteulo de la Ĝajzana tribo Banu Hakam kaj araba soldato en la armeo de Marvano la 2-a. Lia patrino estis persino nomata Golban (= rozo), kiu laboris kiel teksisto. Pro la duobla nacieco de la gepatroj, Abu Nuŭas ekde la infanaĝo parolis kaj la araban kaj la persan lingvojn.
Biografiistoj malkonsentas pri la dato de la nasko de Abu Nuŭas, game inter 747 kaj 762. Kelkaj fontoj diras, ke li naskiĝis en Basora, sed aliaj rakontoj informas, ke li estis naskiĝinta en Damasko, Busra aŭ Ahvaz. Lia nomo estis al-Hasan ibn Hani al-Hakami, dum 'Abu Nuŭas' estis kromnomo. "Patro de la hartufoj" referencataj tiel pro la du longaj hartufoj​ kiuj pendis al siaj ŝultroj.
Ismail bin Nubaĥt asertis: "Mi neniam vidis homon de pli etenda lernado ol Abu Nuŭas, kaj neniun, kun memoro tiom riĉe provizita, posedanta tiom malmultajn librojn. Post lia morto ni serĉis lian hejmon, kaj povis trovi nur unu librokovrilon enhavantan kelkajn paperojn, en kiuj estis kolekto de raraj esprimoj kaj gramatikaj observoj."
Abu Nuŭas estis ankoraŭ knabo, kiam lia patrino vendis lin al nutraĵvendisto de Basra, Al-Sa'ad Ĝaŝira. En Basra la knabo studis en koran-lernejo, kaj lia mastro liberigis lin.
Li studis en Basora kaj Kufa, komence ĉe la poeto Valiba ibn al-Hubab, kiu iĝis lia amanto kaj portis lin loĝi al la urbo Kufa; poste, reveninte en Basora. li studis ĉe Halaf al-Ahmar, kiu estis fakulo pri antaŭislama poezio. Krom tio, li studis la sanktan libron de la islamo, la koranon, la haditojn (tradiciojn, ligitajn al la profeto), sed studis gramatikon kaj onidire pasigis unu jaron en la dezerto, por lerni la lingvon de la beduenoj, konsideratan la plej pura araba. Sed li denove revenis al urbo, kies vivmaniero plaĉis al li multe pli ol tiu de la dezerto.
Aursund
Aursund (aŭ Aursunden ) estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la komumuno Røros de la provinco Trøndelag (ĝis 2017 de Sør-Trøndelag). La laga areo kovras 46,4 kvadratajn kilometrojn, en alteco de 690 metroj super la marnivelo, kaj la bordo ampleksas 102,98 kilometrojn.
Abu Nuŭas
Poeta kariero, ekzilo kaj persekutoj
Abu Nuŭas tiel elmigris al la popolnombra Bagdado, eble akompanate de sia kuzo Ŭalibah ibn al-Hubab, kaj iĝis rapide konata ĉar lia poezio, sprita kaj humurplena, kiu ne traktas tradiciajn temojn de la dezerto, sed parolas pri la urba vivo, kantas la ĝojon de la vino kaj la amon al junaj knaboj (mujuniyyat). Liaj poemoj estas pri ĉasado, amo de virinoj. Li ŝatas skandaligi la socion skribante pri aferoj malpermesataj de Islamo. Li verŝajne estis la unua araba poeto, kiu skribis pri masturbado.
Aursund
La plej longa kaj plej granda rivero en Norvegio, la Glomma (skribata kiel Glåma en nordaj regionoj) fluas el lago Aursund, prenante sian akvon je la kapo de la rivera valo, nomata Glommadal aŭ Glåmdalen en nordaj regionoj.
Abu Nuŭas
Poeta kariero, ekzilo kaj persekutoj
La rilato de Abu Nuŭas al la bagdada abasida kortego estis komence streĉa, ĉar li havis bonajn kontaktojn al la pers-devenaj barmakidaj veziroj. Post kolapso de la dinastio, apogita de la veziroj, kaj pro poemo pri la barmakidoj, kiujn li verkis, li devis fuĝi unue al Mekko kaj poste portempe en Egiption. Ŝajne la tialo estas, ke li verkis elegian poemon laŭdante la elitan persan politikan familion de barmakidoj, nome tre povega familio kiu estis ruinigita kaj masakrita de la kalifo, Harun ar-Raŝid.
Li reveturis al Bagdado en 809 post la morto de Harun al-Raŝid. La kalifo Muhamad Al-Amin, filo de Harun al-Raŝid, estis 22-jaraĝa, diboĉema kaj iama disĉiplo de Abu Nuŭas. Li verkis laŭdajn poemojn kaj kasida (قصيدة) pri la nova kalifo kaj tiel vivis kiel sukcesa poeto ĉe la abasida kortego. Fakte, plej fakuloj kredas, ke Abu Nuŭas verkis plej el siaj poemoj dum la regado de al-Amin (809-813).
Laŭ la tiamaj kritikistoj li estis la plej granda islama poeto. Lia samtempulo Abu Hatim al Mekki ofte diris, ke Abu Nuŭas serĉis plej profunde en si mem, elĉerpante la pensojn la plej originalajn kaj plej malfacile atingeblajn. Tamen, liaj ebriemo kaj malĉasteco fine incitis la kalifon kaj Abu Nuŭas estis malliberigita. Kiam al-Amin estis renversita de sia puritana frato al-Mamun, kiu estis amanto de beletroj kaj de artoj, sed tute nek de drinkemuloj nek de ribeluloj, tiu lasta montris nenian indulgon kontraŭ Abu Nuŭas, kiu mortis en malliberejo. Iuj biografiistoj supozas, ke li estis venenita de iu Ismail Abu bin Sel, mendite de la veziro Zonbor.
Iuj aŭtoroj diris poste, ke malliberigite Abu Nuŭas iĝis profunde religiema, sed aliaj supozis ke tio estis nur ŝajnigo por gajni la koron de la nova kalifo (helpate interalie de kelkaj laŭdaj poemoj). La veziro de al-Mamun, Zombor, malamis la poeton; laŭdire por malhelpi lin, li mendis ĉe li satiran poemon pri la bofilo de Mohamedo kaj ties kuzo Ali kaj Abu Nuŭas, ebria, verkis ĝin. Kaj ke poste Zombor laŭtlegis publike la poemon por certigi la daŭran malliberigon de Abu Nuŭas. Do, depende de la biografiisto, la poeto mortis en prizono aŭ venenigita.
Verkaro
Abu Nuŭas estas konsiderata unu el la plej granduloj el la klasika araba literaturo. Li influis multajn postajn verkistojn, inter kiuj menciindas Omar Ĥajam, kaj Hafiz — ambaŭ el ili poetoj el Persio. Hedonisma karikaturo de Abu Nuŭas aperas en kelkaj el la rakontoj de la verko Mil kaj unu noktoj. Inter liaj plej bone konataj poemoj estas kelkaj kiuj ridindigas la temon de la "Malnova Arabia", nome pri nostalgio por la vivo de Beduenoj, kaj entuziasme laŭdante la ĝisdatigita vivo en Bagdado kiel klara kontrasto. Li estas unu el diversaj personoj al kiuj oni atribuas la inventon de la literatura formo de mu‘ammā (laŭvorte 'blindigita' aŭ 'malheligita'), enigmo kiu estas solvita 'pere de kombinado de la konstituantaj leteroj de la vorto aŭ nomo trovota'; li estis certe la ĉefa reprezentanto de la formo.
Liaj poemoj estas gramatike perfektaj, kaj baziĝas je la arabaj tradicioj. La temo de la versoj estas pri la urba vivo. Tre popularaj estis la verkoj pri vino kaj amo al junuloj (knaboj), ilia beleco kaj iliaj korpopartoj. Lia poezio estas spicita per humuro kaj ironio kaj respegulas lian pensmanieron pri ĉasado de ĝuoj. Li estis ribelema, tumultema kaj neregula politike: li rompis multajn tabuojn kaj mortis post sbiraj torturoj. Li kultivis unue poezion en la araba klasika tradicio per elegioj de urbaj temoj kaj ditiramboj per kiuj li laŭdis mecenatojn kaj amikojn, kaj poste li abandonis ĝin favore de novaj temoj. Granda parto de lia poezio temas pri la tendenco al vino kaj amo, kongrue kun lia diboĉema vivo. La priskriboj de liaj festeno j kiuj ĝenerale okazas en juda aŭ kristana drinkejaĉo nokte, estas de granda realismo kaj de estetika bonkvalito, absolute pionira de multaj postaj poetoj.
Lia poezia produkto estis kolektita post lia morto fare de la saĝuloj al-Suli kaj Hamza al-Isbahani. Oni konservis proksimumen 13.000 versojn. Spite la fakton, ke li estas unu de la arabaj poetoj plej aprezataj, kelkaj el la nuntempaj eldonoj de liaj verkoj ne enhavas pro hontemo la inkludon de la multaj poemojn kiujn li dediĉis al siaj multaj viramantoj. El 1861, la germano Hermann Ahlwardt eldonis parton de lia verko Kamrijjat, kio helpis la fakton, ke multaj fakuloj ekinteresiĝis al lia poezio. Temis pri duobla intereso: unuflanke la literatura intereso en la poezia repertorio de motivoj kaj bildoj priskribitaj en liaj poeziaj ĝenroj, kaj aliflanke ia socikultura scivolemo por lernigi pri la kulturo de la vino kiel parto de la mezepoka islama civilizacio. Li estis majstro de la senhonta mokemo, foje blasfema, kiu timis eĉ ne al la Korano. Ankaŭ aliaj abasidaj poetoj, kiel Ibn al-Rumi kaj Ibn al-Mutazz aludis al versoj de la Korano, sed tute per pli neŭtrala maniero.
Lia libero por esprimo, speciale pri aferoj malpermesitaj pere de la Islamaj reguloj, plue ekscitigas la animojn de la cenzuristoj. Tamen liaj verkoj plue estis libere cirkulantaj ĝis la komencaj jaroj de la 20-a jarcento: ekzemple, en 1932 la unua moderna cenzurita eldono de liaj verkoj aperis en Kairo. Male, en Januaro 2001, la Egipta Ministerio de Kulturo ordonis la bruligon de ĉirkaŭ 6,000 ekzempleroj de libroj kiuj enhavis samseksemecan poezion de Abu Nuŭas. Ajna mencio de samseksemeco estis forigita el la klarigo pri la poeto en la Saudarabia Global Arabic Encyclopedia.
La vino
La ĝenro bakĥa aŭ ĥamrijja estis araba poezia arto kiu iĝis el la plej kultivataj, kaj etendiĝis el la interno de la araba duoninsulo ĝis Al-Andalus, kaj Abu Nuŭas estis unu el la pers-arabaj poetoj kiuj plej uzis tiun temon en siaj verkoj. En la poemoj de tiu subĝenro, la aŭtoro konstruas la tekstojn pere de metaforoj kaj per sia granda personeco kaj harmonio pere de prilaboritaj vortoludoj pri pokaloj, trinkujoj, drinkejoj kaj monaĥejoj, kristanoj kaj judoj, belulinoj enfermitaj, kies patroj liberigos ilin nur kontraŭ abunda doto, kortega vivo kun luksoj, kampadejoj ruinigitaj, parfumoj kaj religio.
Laŭ artikolo eldonita de la doktorino Anna Gil de la Universitat Autònoma de Barcelona, la plej karakteraj trajtoj de la vinema poezio de Abu Nuŭas estas la jenaj:
Abu Nuŭas atribuas al la vino la atributojn de la kvin korposentoj; nome la vino havas la povon lumigi nokte la vizaĝon de la amata persono, la varmo de la vintraj noktoj, aŭ kun la sunlumo blindigas la okulojn de tiu kiu rigardas. La parfumo kiu elsendas estas kiel la odoro de pomo kaj ties parfumo estas komparata al la elspiro de amato aŭ la floroj de la ĝardeno kie drinkas la amikoj. La tuŝosento de la vino estas milda kiel la silko tra la vitro de la pokalo, kaj kiam transportas ĝin la pokalisto en siaj manoj estas respegulata la ruĝa koloro, kiu ŝajnas kolorigi per sango liaj manoj. Laŭ Abu Nuŭas la vino parolas kaj rakontas sekretojn al la drinkanto. La gusto de la vino, estas difinita kiel «pika kiel pipro» aŭ «amara ĝis frapi la nazon» - tiam la vino estis pli densa trinkaĵo kaj oni devis miksi ĝin kun akvo por esti agrable trinkata -. Inter la tre multnombraj efikoj de la vino, la poeto komentas, ke ĝi konvertas la malbelon en beleco, kiu sukcesas eniri en la vejnoj de la trinkinto kaj malligi ĉiujn ligilojn de liaj vestoj kaj la tutan honton.
La poeto ne apartigas la vineman ĝenron disde la erota ĝenro; tiel, li prezentas la kunmanĝantojn kun la vinservistojn kiel erotaj celoj plenaj je amo kaj liberego, kunigas la pasion por ambaŭ ĝenroj kun la povo de la poeto. La pokaliston aŭ vinserviston komparas foje kun gazelo de allogaj rigardo kaj movado; li proponas vinon en la pokalon kaj en liaj okuloj videblas ankaŭ alia speco de ebriiga vino. Kvazaŭ kiel metaforo, foje Abu Nuŭas nomas la pokaliston "gulam" kun ina finaĵo "gulaminja", reprezentante tiam ĉu la senseksan amon por la vino ĉu la seksardan amon inspirata de la pokalisto. La kunmanĝantojn li ĉiam difinas kiel roluloj kaj inteligentaj kaj de granda sensiveco. La cenzuro kaj la cenzuristo estas malferme kritikataj: li komencas multajn el siaj poemoj per frazo adresita al la cenzuristo por peti, ke li abandonu sian kritikemon; cenzuristo estas ĉiam montrata kiel malaminda rolulo kiu ĉiam kontraŭas liajn agojn; ju pli la cenzuristo argumentas por ke li ĉesu drinkadi des pli li instigas al la malo kaj kuraĝigas siajn amikojn plue drinkadi.
La ejoj kie okazas la bakĥemaj poemoj estas tre diversaj, sed ili kunhavas ion komunan: tie estas ĉiam la poeto kun siaj amikoj ĉirkaŭitaj per la plezuro de la muziko, de la amo kaj de la vino. La drinkejaĉoj estis, kiel la konventoj, ekstermure de Bagdado, inter vitejoj kiuj produktis sian propran vinon regite de judoj aŭ kristanoj; veni al tiuj lokoj estis farite ĉiam nokte; la drinkejestro, antaŭ malfermi sian pordon, pridemandis la grupon de amikoj por esti certa pri iliaj pagebloj; krome, multaj el tiuj noktoj, pro la ebrieco mem, ili devis resti pasigi unu aŭ pliajn noktojn. La noktoj en la kristanaj konventoj kie oni proponis ankaŭ la vinon produktitajn de ili mem, estis rakontitaj pli malpli kiel ĉe la drinkejaĉoj, kun la diferenco ke Abu Nuŭas havigas multan informon pri la organizado de la monaĥa vivo. La ĝardenoj kaj fruktoĝardenoj estas lokoj prikribitaj por la ĝuado de la kundrinkado de vino kun la grupo de amikoj, sub la arboj kaj ĉirkaŭitaj de floroj, akompanataj de muzikistoj kaj kantistoj; en tiuj lokoj, la poemoj estas ĉiam komparataj kun la parfumo kaj la belo de la floroj. Finfine, ene de la palacoj de la kortego de la kalifo, estas kie okazas la plej bonaj festoj; la drinkado kuniĝis al la muziko, al la poezio kaj al la plej elektitaj plezuroj.
Laŭ la siria poeto Ali Ahmad Said Esber, konata laŭ sia pseŭdonimo Adonis, Abu Nuŭas estas la «poeto de la misfaro (peko) ĉar estas la poeto de la libereco», ĉar li konvertis la vivon de la plezuro, kaj sekrete la vinon, en elemento de kulto kaj atingis propran lingvaĵon kun simbolaro de religio; la propra Abu Nuŭas mem asertis jene: «mi havas mian religion»; lia poezio utilos al li por montri en sia epoko elementon de moderneco por sia agado kaj libera opinio: «la moralo de la misfaro».
La poeto estis provokanto kontraŭ unu de la grandaj kontribuoj de la araba duoninsulo kaj de ties loĝantoj: nome Islamo. La reguloj de la islama religio okazigos la plej terurajn misfarojn. La monato Ramadano kaj ties preceptoj estos celo fare de la verkisto de satiroj kaj blasfemo, dum kiu li plue drinkados kaŝete kun siaj amikoj, laŭ li diras, enfermitaj en drinkejoj aŭ ankaŭ ŝajnigante sin kristanoj. Li ŝanĝos la pilgrimadon al Mekko per alia simbola al Bagdado kaj al ties vitejoj kaj drinkejoj. En sia poezio, li montras konversacion inter fikhisto kaj lia disĉiplo, kiu demandas pri la postuloj por esti bona islamano; la mastro repondas per blasfemoj kontraŭ la preceptoj plej sanktaj de sia religio. En alia poemo, la poeto mem alvokas la demonon, al kiu li proponas pakton: li alvokus lin ĉiam kiam li bezonos lian helpon kontraŭ la pagon ke la diablo ne perdu lian adoradon; tiel, por ekzemplo, ĉiam kiam amato de Abu Nuŭas ne venu al liaj brakoj, li turnas sin al la diablo.
La verkaro de Abu Nuŭas ĉiam estas kritika kontraŭ la araboj kaj iliaj tradicioj; li faras ankaŭ kritikon de la klasika poezio de beduenoj; li kontraŭas la precizan distribuon kaj la traktadon de kelkaj temoj. Ekzemple ĉe la nasib aŭ ama prologo per kiu ĉiam ekis la klasika kasido, en kiu la poetoj plendas antaŭ la vidaĵo de la kampadejo kie estis lia amatino, abandonita de ŝia nomada tribo. Ĉiam en tiu punkto, la poeto memoras la momentojn vivitajn apud lia amatino. Abu Nuŭas male komencas multajn el siaj poemoj per sia kutima sarkasmo, kaj anstataŭ plori antaŭ la abandonita kampadejo kaj pro la foresto de sia amatino, la poeto instigas kontinuigi la drinkadon kaj venas anstataŭ al la memoro de sia amatino al la memoro de la pasinta nokto kun siaj drinkantaj amikoj kaj kun sia amato, kaj mankas al li la drinkejoj anstataŭ la kampadejoj de la dezerto. Tiele, Abu Nuŭas, kvankam trudas foje kelkajn versojn da aliaj poetoj en sia verkaro kun la samaj metriko kaj rimo, ĉiam ŝanĝas la nuancojn kaj la sentojn kiujn montris la antaŭaj poetoj.
La amo (erotika poezio)
La poeto disvastigis la ĝuon, kaj laŭleĝa kaj '"kontraŭleĝa", ingenia kaj amuza. Lia diboĉema konduto konvertis lin en perversa kaj multforma nokte, kaj kosmopolita kaj aristokrata tage. Liaj agoj, pro la protekto fare de la kalifo, estis plena je fantazio kaj ekstravaganc(em)o. Lia poezio enhavas abundan kvanton da sekso, erotismo, povo kaj memmontremo. Legante lian poezion, oni atingas la impreson ĉeesti al orgio en drinkejo en la dezerto, kun trinkujoj plenplenaj je nektaroj, abunda manĝo kaj pokaloj plenaj je vino. Leginte lian poezion, oni povas imagi la ombron de feblaj sklavoj kaj submetitaj amatoj, ĉirkaŭite de kunmanĝantoj kaj invititoj kinikistoj kaj frivolaj.
La poeto kreis erotikan poezion sen limigoj pro la temo, kun la talento kiu permesis al li klaran liberegon. Li atakas rekte kaj ŝanĝas la akiritajn kutimojn. Li esprimis sian amteman poezion rekte, sen hipokritaj pseŭdonimoj kaj sen erarigaj kvalifikoj aŭ anstataŭiloj. Li nomis siajn amatojn per iliaj nomoj kaj laŭdis ilin kiel diojn. Temas pri libereco en lia esprimpovo malkomprenebla en la tiama socio. El tiu sinteno, li disvolvigis novajn agademojn, kiel la kulto al la ŝajnigo, la emo por la erotismo, la konvenciismoj kaj la rafinemo. Temas pri kuraĝa kaj sendependa stilo kiu metos la poeton kiel pioniro de la moderneco kun granda influo en la araba poezio.
Ĉu vi amas min?
Kiam mi vidis tiun belan junulon li ridis per belaj dentoj.
Andorsjøen
Andorsjøen estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Snåsa kaj en la provinco Trøndelag (ĝis 2017 en Nord-Trøndelag). La laga areo kovras 4,25 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 20,97 kilometrojn.
Abu Nuŭas
Ĉu vi amas min?
Ni ambaŭ fine estis solaj kun Dio, tamen,
Lian manon li metis en la mian kaj faris al mi tutan paroladon.
Poste li diris: "Ĉu vi amas min?" "Jes, trans amon."
"Do", diris li, "ĉu vi deziras min?" "Ĉio dezirindas en vi!"
"Do, timu Dion, forgesu min!" "Se mia koro pretas obei min."
Bjornesfjorden
Bjornesfjorden estas lago de Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Nore og Uvdal kaj en la provinco Viken, respektive en la landoparto kaj historia provinco Buskerud. Tra la lago fluas la akvo de la rivero Numedalslågen. La lago kovras surfacan areon de 18,55 kvadrataj kilometroj kaj ĝia borda longo estas proksimume 68,1 kilometroj.
Abu Nuŭas
Ĉe la banejo
Riveliĝas tio, kion kaŝis pantalonoj. Ĉio videblas. Profitu la vidon laŭplaĉe.
Vi vidas pugon, dorson maldikan kaj sveltan kaj nenio povus malhelpi vian plezuron.
Berzdorfer
Berzdorfer (aŭ Berzdorfer See) estas lago lokigita proksime el suda limo de la "Europastadt" (Urbo de Eŭropo) Görlitz-Zgorzelec.
Abu Nuŭas
Ĉe la banejo
Oni flustras piajn formulojn... Dio, kiel delica estas bano!
Veninte kun bantukoj, la banknaboj ĝenas la feston.
Aliaj verkoj
Tre fikciigita figuro de Abu Nuŭas estas la protagonisto de la romanoj The Father of Locks (Dedalus Books, 2009) kaj The Khalifah's Mirror (2012) de Andrew Killeen, en kiu li estas priskribita kiel spiono kiu laboras por Ĝa'far al-Barmaki.
En la sudana romano Sezono de migrado norden (1966) de Taĝeb Salih, la amtema poezio de Abu Nuŭas estas citata etende fare de unu el la protagonistoj de la romano, nome la sudana Mustafa Sa'eed, kiel rimedo por seksallogi junan anglan virinon en Londono: "Ĉu ne plaĉas al vi ke la tero estas vekiĝanta,/ Ke tiu malnova virga vino estas tie por drinki ĝin?"
Bagdado
Al-Ĥatib al-Bagdadi, aŭtoro de la historio de Bagdado, skribis, ke Abu Nuŭas estis entombigita en la Ŝunizi-tombejo en Bagdado.
La urbo havas plurajn lokojn nomatajn laŭ la poeto. La strato Abu Nuŭas troviĝas laŭ la orienta riverbordo de la Tigriso, kiu iam estis la montrofenestro de la urbo. Ankaŭ la parko Abu Nuŭas troviĝas tie sur 2,5-kilometra parto inter la ponto Ĝumhurija kaj parko, kiu etendiĝas al la rivero en Karada, ĉe la ponto de la 14-a de julio.
Merkuro
Ekde 1976 kratero 116 kilometrojn diametra sur la planedo Merkuro (je 17,4° N, 20,4° U) estas nomata laŭ la araba poeto.
La nomo
Lia pseŭdonimo Abū Nuŭās estis elektita de li mem; ĝi signifas "patro de la hartufo" aŭ "patro de la buklo" kaj aludas lian longan hararon.
Mil kaj unu noktoj
En la rakontoj pri la kalifo Harun ar-Raŝid, kiuj estis aldonitaj al la rakontoj Mil kaj unu noktoj, Abu Nuŭas estas menciita kiel akompananto de la kalifo, "kiu ĉiam, kiam li estis mishumora, emis alvoki la poeton por distriĝi per la improvizitaj poemoj kaj rimaj aventuroj de tiu rimarkindulo". La rakonto citas plurajn poemojn. Abu Nuŭas kuraĝas sprite kontraŭdiri al ofendo de la kalifo kaj riskas mortpunon pro tio. La rakonto etendiĝas tra tri el la 1001 noktoj (288–290). Poste reĝo Ŝahriar malpermesas pliajn rakontojn pri Abu Nuŭas.
Fikcia samnomulo
La svahila literaturo uzas la nomon Abū Nuŭās (en la formo Abunuŭasi) por fikcia populara heroo, kiu superruzas riĉulojn kaj defendas malriĉulojn. Tiaj historioj aperas en diversaj kulturoj kun diversaj nomoj, do ne estas certe, ĉu la nomo estis elektita pro la fama poeto. Same necerte estas, ĉu la historioj mem estas ligitaj al li kiel aŭtoro, kvankam iuj insistas pri tio.
Austdalsvatnet
Austdalsvatnet estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Luster kaj en la provinco Vestland (ĝis 2019 ĝi apartenis al la historia provinco Sogn og Fjordane). La laga areo kovras 8,94 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 16,53 kilometrojn.
Granda Verda Lago
Granda Verda Lago (Green Lake) estas lago en Verda Laga Departemento en Viskonsino en Usono.
Aksdalsvatnet
Aksdalsvatnet estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la la provinco Rogaland kaj apartenas al la komunumo Tysvær. La laga areo kovras 3,46 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 15,53 kilometrojn. Elfluanto estas la rivero .
Aursjoen (Skjåk)
Aursjoen estas lago en Norvegio. Ĝi situas en la provinco Innlandet, ĝis 2019 estis en la malnova provinco Oppland, kaj apartenas al la komunumo Skjåk.
La lago havas areon de 7,36 km² kaj estas de 18,88 km de longo de la ĉirkaŭo. Ĝi kuŝas je alto de 1098 metroj super la marnivelo.
Sinda lingvo
La Sinda lingvo (سنڌي, सिन्धी, ਸਿੰਧੀ Sindhī) estas la lingvo de la regiono Sindo de Suda Azio, kiu estas nun provinco de Pakistano. Ĝi estas hindarja lingvo parolata de proksimume 18.5 milionoj da homoj en Pakistano, kaj 2.8 milionoj en Barato, kaj estas agnoskita oficiala lingvo en ambaŭ landoj. Kvankam la lingvo estas precipe Hindo-arja, ĝi ankaŭ malkaŝas signojn de Dravida influo, farante ĝin unika en ĝia graveco kaj idento. La plejmulto da Sindaj parolantoj en Pakistano estas koncentritaj en la provinco Sindo. La ceteraj parolantoj troviĝas en Barato kaj inter la Sinda diaspora komunumo kiu disas tra la mondo. La Sinda lingvo disvastigis ĉar la Hinduaj Sindanoj forlasis Sindon dum la dispartigo de Brita Hindio en 1947. La lingvon oni iam skribis per nagario; tamen, per la helpo de la Brita Orienta Hindia Kompanio, modifita Araba skribsistemo estis produktita. La Registaro de Barato agnoskas la nagarian skribsistemon kaj la modifitan araban por skribi Sinde.
Geografia distribuo
La Sinda estas instruata kiel gepatra lingvo en la lernejoj de sudo-orienta Pakistano. En Barato, aparte en la ŝtato Maharaŝtro, multaj klerigaj institucioj estas administrataj de la Sinda komunumo, kaj en la lernejoj de tiu socio la Sinda estas instruata kiel la perilo de instruado, kaj kiel subjekto La Sinda lingvo havas vastan vortoprovizon, kio jam faris ĝin favorata de multaj verkistoj. Multa literaturo kaj poezio sekve estas verkita en la Sinda.
Dialektoj de la Sinda estas parolataj en suda Panĝabo, Baluĉistano, Nordokcidenta provinco de Pakistano (NWFP), kaj ankaŭ Guĝarato kaj Raĝastano en Barato.
Historio
La Korano estis unue tradukita en la Sindan en ritma aranĝo. Tiu estis la plej unua traduko de la Korano en la 12-a jarcento aŭ pli frue.
La Sinda estis tre populara literatura lingvo ĉirkaŭ la 14-a-18-aj jarcentoj. Tiam estas kiam sufioj kia Ŝaho Abdul Latif (aldone al multaj aliaj) rakontis sian teozofian poezion prezentantan la interrilaton inter homoj kaj Dio.
Sindh venis sub Brita regulo en 1843 p.K.; ĝis tiam Sinda lingvo ne havis uniforman skribsistemon kaj estis skribata en malsamaj skribsistemoj. En 1851, Sir Bartle Frere, la tiama komisiito de Sindo dekretis, ke estu deviga uzi la Sindan lingvon anstataŭ la Persan en Sindo. Komitaton oni konsistigis sub prezido de Sir B.H. Ellis, la tiama Asistanta Komisiito & Ĉefo de la Klerigada Departemento, ampleksanta egalan nombron de Hinduaj kaj ankaŭ Islamanaj membroj kiuj unuvoĉe decidis adopti la Persio-araban Sindan skribsistemo kun etaj ŝanĝoj en 1853 p.K. (en efiko aldonante ekstrajn literoj por akomodi la Sindan lingvon.
Sonoj
La Sinda havas grandan sonan inventaron. Ĝi havas 46 distingajn konsonantajn fonemojn (pli ol ĉiuj fonemoj de laAngla kune) kaj plue 16 vokalojn. Ĉiuj plozivoj, afrikatoj, nazaloj, la retrofleksa frapeto kaj la laterala alproksimanto /l/ havas aspiraciajn aŭ spirvoĉajn respektivojn. La lingvo ankaŭ fieras pri kvar apartaj implozivoj.
Konsonantoj
La fonemo estas kutime prononcata kiel alveolara frapeto,, kvankam ĝi foje ecas iom trile kun du aŭ pli da kontaktoj. La afrikatoj estas prononcataj kun relative mallonga eklaso, kaj respektivaj plozivaj simboloj pro tio estas uzataj. realigeblas ĉu kiel ĉu kiel  kun libera variado.
Sindhi
Estas 52-litera alfabeto en la Sinda skribsistemo bazita sur la Araba. Estas 5 literoj, kiuj estas originale sindaj, kaj la ceteraj 43 estas de la Araba, kaj la 4 estas de la Persa.
La Araba
En Pakistano, la Sinda estas skribata en varianto de la Araba skribsistemo, kiu estis adoptita sub la kuraĝigo de la Britoj kiam ili venkis Sindon en la 19-a jarcento. Ĝi havas entute 52 literojn, akomodantajn la aldonajn sonoj apartajn de la Hindo-arjaj lingvoj. Iuj literoj kiuj sonas malsamaj en la Araba estas prononcataj idente en la Sindhi.
Nagario
En Barato, la skribsistemo nagario estas ankaŭ uzata aldone al la norma Sindhi-Araba skribsistemo. Diakritaj stangoj sub la literoj estas uzataj por marki injektivojn, kaj punktoj nomitaj nukta estas uzataj por formi aliajn aldonajn konsonantojn.
Averhoff
Averhoff estas rezervujo sur rivero Nueces je 10 mejloj (16 kilometroj) norde de urbo Kristala Urbo en departemento Zavala (Teksaso, Usono). La rezervujo estis formita en 1948 per konstruado de du akvobaraĵoj trans du kanaloj de rivero Nueces por akva konservado en Zavala kaj ĉirkaŭbarantaj departementoj.
Lago de Ägeri
Lago de Ägeri (en la germana lingvo: Ägerisee) estas lago en Kantono Zugo, Svislando.
Priskribo
La areo de Ägerisee estas proksimume. La lago situas je alteco de 724 m s. m. kaj ĝia maksimuma profundo estas. La ĉefa alfluanto estas la Hüribach, ĝia elfluanto estas la rivero Lorze, kiu fluas al Reuss. Ek de la jaro 1992 la lago servas kiel rezervujo por trinkakvo.
Historio
La lago estas postlasaĵo de retiriĝinta glaĉero de la lasta malvarmepoko de antaŭ proksimume 13000 jaroj. En 1315 ĉe la bordoj de la Lago de Ägeri okazis la Batalo de Morgarten.
Lokoj ĉirkaŭ la lago
La plej grandaj municipoj ĉe la lagobordo estas Oberägeri kaj Unterägeri.
Balmorhea
Balmorhea estas rezervujo sur rivereto Sandia je 2 mejloj (3 km) sudoriente de urbocentro de Balmorhea (Teksaso, Usono). La rezervujo estis konstruita en 1917 per la konstruado de akvobaraĵo fare de Reeves County Water Improvement District. La rezervujo provizas akvon por irigacio, kaj estas populara ripoza loko por lokanoj.
Balmorhea estas ankaŭ konata kiel Lower Parks Reservoir.
Kaŝmira lingvo
La Kaŝmira Lingvo (कॉशुर, کٲشُر Koshur) estas nordokcidenta hindarja lingvo parolata unuavice en la valo Kaŝmiro, regiono plejparte en la ŝtato Ĝamuo kaj Kaŝmiro (जम्मू और कश्मीर) de Barato. Ĝi havas ĉirkaŭ 7,147,587 parolantojn: 6,797,587 el kiuj rezidas en Barato kaj 350,000 el kiuj rezidas en Pakistano. La kaŝmira apartenas al la hindarja branĉo de la hindeŭropa familio de lingvoj, kaj estas la plej disvastiĝinta lingvo de ties sub-grupigo nomata Darda lingvaro. Ĝi estas unu el la 23 naciaj lingvoj de Barato.
Gramatiko
Sintakse la kaŝmira lingvo havas la vortordon V2.
Skribsistemo
Nuntempe la kaŝmira restas plejparte parolata lingvo, kvankam iuj manuskriptoj estis skribitaj en la pasinteco en la ŝarada skribsistemo, kaj poste en la perso-araba skribsistemo. Nun, la kaŝmira estas skribata en, ĉu la perso-araba skribsistemo (kun iuj modifoj), ĉu la nagaria skribsistemo.
Legivo
Legivo en la kaŝmira estas daŭre neglektata pro diversaj politikaj kaŭzoj kaj pro manko de formala klerigado en ĝi. Ĝi nun utilas plejparte en sia parolata formo, kaj la parolantoj de ĉi tiu lingvo ankaŭ estas nombre malkreskantaj. Notu, ke la precipa oficiala lingvo de la ŝtato Ĝamuo kaj Kaŝmiro estas ne la kaŝmira, sed la Urdua. Iuj kaŝmiraj parolantoj uzas la anglan aŭ la hindian kiel dua lingvo. En la pasintaj kelkaj jardekoj, la kaŝmira prezentiĝis kiel subjekto en la universitato kaj la kolegioj de la valo. Nuntempe, iuj klopodas inkludi la kaŝmiran en la lernejan programon.
Literaturo
La kaŝmira lingvo havas riĉan literaturan heredon, estinte la lingvo de multaj sufiĉaj kaj popolaj poetoj.
En 1919 Georgo Abraham Grierson skribis, ke “la kaŝmira estas la sola el la dardaj lingvoj, kiu havas literaturon”. La kaŝmira literaturo datiĝas de jam pli ol 750 jaroj, kio estas, pli-malpli, la aĝo de multaj modernaj literaturoj inkluzivante la anglan.
Inter la grandaj kaŝmiraj aŭtoroj estis Mahmud Gami, fruktodona verkisto kiu utiligis kun egala kompetento preskaŭ ĉiujn formojn de poezio en la kaŝmira - mathnavi, vatsun, ghazal, rouf, na’t - kvankam lia plej granda kontribuo estas en la areo de mathnavi. Lia libera prezentado kaj adaptado de kelkaj persaj mathnavi-oj inaŭguris longan tradicion de mathnavi-a verkado en la kaŝmira kiu inkluzivas tiajn elstarajn nomojn kiel tiuj de Wali-ul-lah Mattoo, Abdul Ahad Nazim, Wahhab Parrey, Muhi-ud-Din Miskeen, Amir-ud-Din Kreri, Maqbool Ŝaho Kralawari, kaj Shams-ud-Din Hairat.
La kantoj en la kaŝmira lingvo estas nomitaj gewun /gewun/ kaj la ĥoraj kantoj nomigas wonwun /wonwun/.
Estas nur unu perreta ĵurnalo en la kaŝmira, kvankam nombro da literaturaj revuoj estas regule publikigataj.
Abela Lago
Abela Lago (Abel Lake) estas lago en regiono Westland de la Suda Insulo de Nov-Zelando. Ĝi situas en la Sudaj Alpoj kaj estas nutrata de monta torento. Alia torento ligas la lagon kun rivero Perth.
Aursjøen
Aursjøen estas lago sur limo inter komunumo Lesja en la provinco Innlandet (historie en Oppland), Norvegio kaj komunumo Nesset en la provinco Møre og Romsdal. Ĝi havas areon de, alton de 856 m super la marnivelo, kaj ĝia borda longo estas proksimume 70,67 kilometroj. Elfluanto estas la rivero Aura.
Lago Belton
Belton estas rezervujo sur rivero Leon en baseno de rivero Brazos, je 5 mejloj (8 km) nordokcidenta de Belton, en Teksaso, Usono. La lago etendas en kantonojn Bell kaj Coryell.
Benna (lago)
Benna estas lago de Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Melhus kaj en la provinco Trøndelag. La lago kovras surfacan areon de 5,73 kvadrataj kilometroj kaj ĝia borda longo estas proksimume 22,61 kilometroj.
Ara (lago)
Ara estas lago de Norvegio. Ĝi situas en la provinco Viken, ĝis 2019 apartenis al Østfold, kaj apartenas al la komunumo Aremark. La lago kovras surfacan areon de 7,28 kvadrataj kilometroj kaj ĝia borda longo ampleksas 33,65 kilometrojn. Alfluanto estas la rivero ' kaj elfluanto la rivero '.
Bjørkelangen (lago)
Bjørkelangen estas lago de Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Aurskog-Høland kaj ekde 2020 apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Akershus. La lago kovras surfacan areon de 2,86 kvadrataj kilometroj kaj ĝia borda longo estas proksimume 14,07 kilometroj. Alfluanto estas la rivero .
Bucura
Bucura [bukura] estas glaĉera lago, situanta en la montoj Retezat en Rumanio. Ĝi situas sude de la ĉefa kresto, je alto de ĉirkaŭ.
Ĝi estas la plej granda glaĉera lago en Rumanio, havanta areon de pli ol 10 ha.
Botnsvatnet
Botnsvatnet estas lago de Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Valle kaj en la provinco Agder. Supermara alteco estas 1020 metroj, surfaca areo 5,61 kvadrataj kilometroj kaj la borda longo proksimume 25,18 kilometroj.
Quabbin
Rezervujo Quabbin  estas la plej granda akvaĵo en la Konsorcio de Masaĉuseco.<!-- Konstruita inter 1930 kaj 1940, ĝi estas la (primara, unueca) akvo liveri por _Boston_. Ĝi havas volumenaĵa kapacito de 412 biliono U.S. (galjonoj, galjonas) (1.56 km³) kaj areo de 38.6 kvadratmejloj (99.9 km²). Quabbin akvo (fluas, fluoj) al la Wachusett Rezervujo uzanta la _Quabbin_ Akvodukto. La _Quabbin_ akvodislimo estas (administrita, regita) per la Masaĉuseca Departemento de Konservado kaj (Aliformigo, Ripozo); la akvo liveri sistemo estas operaciita per la Masaĉuseca Akva Rimeda Aŭtoritato. La _Winsor_ Akvobaraĵo kaj la _Goodnough_ Digo (formo, formi) la rezervujo de _impoundments_ de la tri (branĉoj, aloj) de la Apuseda Rivero. La Quabbin estas parto de la _Chicopee_ Rivera Akvodislimo.
Publiki politiko
Ĉi tiu (fondita, fondis) tri grava (politikoj, politikas), kiu resti en forto hodiaŭ:
(Multigita, Pligrandiĝita) postuli
Per 1875, kun postuli denove sur la bermo de superanta liveri, la _Boston_ Akva Estraro estis (fondita, fondis) al kaperi la (operacioj, operacias) de la _Cochituate_ Akva Estraro, konstrui kvin novaj rezervujoj sur la _Sudbury_ Rivero en _Framingham_, Masaĉuseco, kaj nova _Sudbury_ Akvodukto al liveri (tiu, ke, kiu) akvo al la urbo. En 1895, la Masaĉuseca Estraro de Sano eldonis raporta analizanta loĝantaro kaj akvo-uzi _trends_, kaj rekomendis la kreado de _Metropolitan_ Akva Distrikto, (servanta, deĵoranta) kelkaj suburbaj komunaĵoj aldone al _Boston_, kaj la konstruado de du novaj rezervujoj: unu sur la _Nashua_ Rivero nordorienta de Worcester, kaj unu en la Apuseda Rivera Valo.