cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guérande
De la bretona koloniiĝo ĝis la feŭdeco : de la 6-a ĝis la 11-a jc
À la suite de ce traité, probablement dans un souci d'apaisement des relations avec l'archevêché de Tours et l'évêché de Nantes, l'évêché de Guérande est supprimé, et le Pays de Guérande est définitivement rattaché à l'évêché de Nantes en 857. De cette situation politique est restée une double tutelle sur la ville de Guérande : l'évêque de Nantes et le Duc de Bretagne se partageront jusqu'à la Révolution les droits et propriétés sur la cité. C'est aussi durant cette période que se structurent les premières institutions urbaines de la ville, dont la constitution d'une milice armée pour défendre la cité. Cette milice sera jusqu'au une force armée reconnue pour sa qualité militaire, et utilisée dans des conflits régionaŭ ou extérieurs jusqu'à la Révolution comme troupe constituée.
C'est en 854 qu'apparait la première mention écrite connue (et explicite) de la ville de Guérande, ainsi que de l'existence d'une église avec un autel contenant les reliques de Saint Aubin.
Puis, en 854-855 apparaissent les premières mentions écrites des salines dans les alentours de Guérande : à Clis et à Saillé. Si la récolte du sel est une pratique très ancienne, ce document montre que la construction des salines, selon la conception actuelle des marais salants de Guérande, se fait bien avant le. (Il s'agit probablement d'un héritage gallo-romain.)
Vers 870, le Roi Salomon de Bretagne, installe à la tête de la paroisse de Guérande et des églises et chapelles qui y sont rattachées, un chapitre de quatorze chanoines. Le chapitre de Guérande est donc un des plus anciens de France.
La région est affectée par plusieurs incursions des Normands de 843 à 1013 (voir Histoire de Nantes ). Les Vikings débarquent à Batz en 843 et ils utiliseront comme point d'appui la Presqu'île de Guérande et du Croisic par la suite. Ces incursions auront pour conséquence la désorganisation politique et économique de la région, la Basse-Loire est la région qui sera la plus affectée de Bretagne. Les implantations monastiques sont abandonnées, et les moines, se replient en amont d'Angers, puis en Bourgogne. Vers 900, les normands s'implanteront à La Roche-Bernard sur La Vilaine (en 919), ainsi que dans l'estuaire de la Loire, dans l'Île Bothy, de part et d'autre de la presqu'île de Guérande, et ils occupent Nantes durant une vingtaine d'années. --> En 939, la vikingoj forlasis Bretonion, la priraboj fariĝis pli maloftaj ekde 960, la Lando de Guérande reprenas sian lokon en la Dulando de Bretonio, kiu sin reorganizis sub la regado de Alano la Tordbarba dirata al louarn.
La Mezepoko ĝis la hereda milito
<!-- À la mort d'Alain le Grand, comte de Vannes, Alain Barbetorte reçoit en partage des terres et des apanages dans Guérande et aŭ alentours, une autre partie allant à l'évêché de Vannes.
À la fin du, le territoire du Plou Wenrann est réduit au nord-est, le long de la Vilaine, par la création d'une baronnie autour du château de la Roche bâti par le viking Bernard et ses descendants, à l'origine de l'actuelle La Roche-Bernard.
Au, le territoire est à nouveau divisé en trois seigneuries : la châtellenie de Guerrande de langue bretonne, la châtellenie du Pont (actuel Pontchâteau), et la Vicomté de Donges, ces deux dernières majoritairement de langue gallèse.
À Guérande, le duc est représenté par un vicarius (viguier), attesté vers 1055. La ville reste donc sous la tutelle directe des ducs. Il est probable que c'est à cette époque que l'évêque de Nantes installe dans la ville, à côté du viguier, un Sénéchal des régaires, pour administrer les biens et droits repris de l'évêché de Vannes. En 1142-1147, la présence active des Chanoines est attestée dans une série d'actes.
Au - début, une nouvelle collégiale est construite en style roman (chapiteaŭ historiés dans la nef, style roman final « pré-gothique ») sur les fondations plus anciennes. C'est à cette époque que la ville prend son extension actuelle ; des fortifications sont construites. La ville de Guérande se dote alors d'une flotte de navires rouliers qui vont exporter le sel et le vin sur les côtes françaises et vers les pays d'Europe du Nord, particulièrement l'Angleterre. La Loire et la Vilaine sont aussi des axes commerciaŭ importants. La grève du Traict, dans les marais salants, est utilisée comme port, les navires remontent certains des étiers des marais salants (secteur des hameaŭ de Congor et Pradel) pour charger le vin et le sel.
1156 : Le comté de Nantes passe sous domination Plantagenêt jusqu'à l'intégration du comté au domaine ducal en 1203.
En 1160, une charte indique l'existence d'une Domus des Hospitaliers de Saint Jean de Jérusalem. Il ne reste aucun élément de cette implantation templière, elle devait probablement être située à l'extérieur des murs selon l'usage de l'ordre, probablement dans le faubourg Saint-Armel. La chapelle Saint-Jean rue de Saillé n'est donc pas le site initial de l'hôpital des hospitaliers.
Tout ces éléments montrent un développement urbain et économique important de la cité de Guérande durant l'âge d'or de la bretagne durant le et.
En 1206, Philippe Auguste destitue les viguiers du Duc au profit de sénéchaŭ royaŭ. Guérande est alors intégrée dans la sénéchaussée de Nantes, dont les limites sont celles de l'évêché et de l'ancien comté. La chatellenie de Guérande est temporairement partagée entre André de Vitré et Eude (ou Eudon) de Châteaubriant. En 1207, Philippe Auguste rend le duché à Guy de Thouars et la chatellenie de Guérande est reconstituée. En 1214, un acte d'arbitrage indique que Guérande est à la « disposition » de Pierre de Dreŭ, dit Mauclerc, baillistre de Bretagne.
Le 13 juillet 1312, une bulle du pape Clément V institue à la tête du chapitre de la collégiale un prévôt avec mitre et crosse. La nomination du prévôt sera ensuite systématiquement ratifiée par le pape et le duc de Bretagne (puis le roi de France). Au chapitre est adjoint un théologal, qui fait office de curé de la paroisse, et une fabrique qui gère les biens de la paroisse. En outre, le collège a la gestion d'une psalette (chœur et école de chanteurs), d'une serpenterie (école de musique et musiciens) et d'une régence (école ouverte aŭ psalteurs et aŭ enfants des paroissiens qui y font leurs « humanités »). Le sacré collège sera dissout à la Révolution (voir le tableau de Jacob Catrou dans la Collégiale Saint-Aubin de Guérande, peint en 1642, classé MH).
En 1341, lors de l'institution de la gabelle, impôt sur le commerce du sel, Guérande, étant ville productrice de sel, bénéficie d'une exemption. Le commerce du sel en Bretagne et vers le Nord de la France (pour la salaison du poisson, notamment vers Boulogne-sur-Mer), ainsi que l'Europe du Nord, permet l'essor économique de la région guérandaise. Mais l'ensablement inexorable du Traict et l'augmentation du tonnage des navires entraîne, à partir du, le déplacement des activités portuaires vers Le Croisic et Le Pouliguen. -->
Guérande kaj la hereda milito de Bretonio (1341-1364)
La hereda milito de Bretonio, inter du pretendantoj al la postregado de Johano la 3-a, Johano de Montfort kaj Karolo de Blezo (franclingve "Charles de Blois"), devas esti lokita en la kunteksto de la centjara milito. Je la loka nivelo, tiu konflikto, malgraŭ la detruo de la urbo Guérande, redonis propseron al la régiono.
Akto datiĝanta de la 26-a de decembro 1332 indikas ke Guerrande, Baas, Saillé apartenis al Johano de Bretonio, grafo de Montfort.
Printempe 1342 : la rabo de Guérande, fare de la francaj, hispanaj kaj ĝenovaj trupoj sub la komando de Louis de la Cerda, dirata Ludoviko de Hispanio, Admiralo de Francio, de la flanko de karolo de Blezo, kies kuzo li estis. <!--Après un bref siège, au motif que la ville serait tenue par des troupes anglaises (ce qui est très probablement faŭ à ce moment du conflit), la ville et les cinq églises sont pillées et incendiées, si l'on en croit le récit de Jean Froissart. Selon la chronique du siège, le pillage permit de collecter un grand butin, plus que les hommes n'en purent porter. La population aurait été passée au fil de l'épée ; il y aurait eu 8000 morts selon d'autres sources, proches de Louis d'Espagne, mais probablement excessives, puisqu'il n'y avait que 3,000 à 4000 habitants dans la cité et les faubourgs. Dans une autre version, les bourgeois de la ville furent mis à la rançon, et les incendiaires des églises pendus. Les troupes franco-espagnoles démantèlent les fortifications.
Cette chronique du siège nous fournit indirectement des informations sur la ville : elle est décrite comme une place fortifiée stratégique du fait de son contrôle de la côte, peuplée, riche et commerçante, productrice de vin, avec des navires en grève. Curieusement, le sel n'est pas signalé comme une source de richesse. Les Croniques et ystoires des Bretons de Pierre le Baud confirme l'ampleur du butin des asiègeants.
Ce sac ne serait qu'un coup de main aŭ conséquences limitées, car dès l'année suivante, courant 1343, la place de Guérande est toujours sous l'autorité de Jean de Montfort, administrée pour lui par Guillaume du Verger, avec le titre de lieutenant du comte. Des troupes anglaises et bretonnes y stationnent, et Guillaume du Verger fait réparer les fortifications et les renforce en faisant creuser des fossés. Cependant, durant l'été 1344, les troupes de Charles de Blois sont de nouveau autour de Guérande. Ce siège semble s'être encore conclu par une nouvelle reddition de la cité, Charles de Blois nomme un capitaine : Foulque de Laval pour administrer la cité. Très rapidement la ville revient sous l'autorité de Jean de Montfort. -->
Post la morto de Johano de Montfort en 1345, lia filo, la estonta Johano la Kvara daŭrigis la konflikton. La gerandaj trupoj restis fidelaj al Montfort, kvankam la episkopo de Nantes pasis al la flanko de Karolo de Blezo. En 1355, Eduardo la Tria, reĝo de Anglio kaj estonta kuratoro de la estonta Johano la Kvara de Bretonio rekomendis la cedon de la fortikaj urboj al la duko de Lancastre.
La 12-an de aprilo 1365, la unua traktato de Guérande estis subskribita en la Kolegiato Saint-Aubin de Guérande, tiam en rekonstruado, simbola loko por la venkinta partio, ĉar tiu urbo estis la sola de Montfort en Bretonio komence de la konflikto. La traktato ĉesigis la heredan militon de Bretonio kaj Johana de Pentievro renoncis pri la duklando favore al la filo Johano de Montfort: Johano la Kvara.
La fino de la mezepoko
La bretonaj nobeloj ribelis kontraŭ Johano la Kvara, kiu ekziliĝis al Anglio en siaj posedaĵoj de Richemont. En 1378, la reĝo de Francio profitas tiun situacion por provi akapari Bretonion, sed la bretona nobelaro revokis Johanon la Kvaran kaj la konflikto redaŭris kontraŭ Francio. En 1379, Olivero la Tria de Clisson, senjoro de Clisson provis konkeri la urbon, sed post mallonga sieĝo, la bretonaj kaj gerandaj trupoj eliris kaj postkuris lian armeon ĝis sur lia regiono ĉirkaŭ Blain.
Dua traktato de Guérande estis subskribita la inter la duko Johano la Kvara kaj Karolo la 6-a en la kapelo Notre-Dame la Blanche (remparinterne) ĵus rekonstruita. Tiu traktato definitive solvis la heredan problemon en la duklando de Bretonio kaj klarigis la rilatojn inter la reĝlando de Francio kaj la duklando de Bretonio.
Signo de tiu nova paca tempo, la geedziĝo de Johano la Kvara, duko de Bretonio, kun Johana de Navaro, estis celebrata en Saillé, kore de la salmarĉoj, en 1386. La nunaj remparoj estis konstruitaj post tiuj konfliktoj sur la ruinoj de la antaŭaj fortikaĵoj, precipe dum la regado de Francisko la Dua.
En 1404, la duko Johano la Kvina aprobis la kreon de dominikana monaĥejo Sankta Ivo situanta en la ĉirkaŭurbo Bizienne ; en 1405, li kreis jaran foiron profite al tiu monaĥejo (la 20-an kaj 21-an de majo). La papo Benedikto la Dektria donis sian konsenton en 1409, kiam la konstruado estis jam komencita.
La moderna epoko
Memore al siaj multaj restadoj en « sia bona urbo » kaj al sia fideleco al la Familio Montfort, Anna de Bretonio estus, laŭ tradicio, donacinta orkronon al Guérande, arĝentkronon al Saillé, kaj orumitan kuprokronon al Trescalan (nun en la komunumo La Turballe). La du unuaj malaperis, sed la tria ankoraŭ ekzistas, kaj estas ĉiam portata de la geedzoj dum ties geedziĝo.
La « kastelo » estis detruita en 1614 laŭ ordono de la Ĝenerala Asembleo de Bretonio. Tiu « loĝejo » verŝajne fortikigita utilis kiel senjora domo por la dukoj de Bretonio okaze de ties restadoj en Guérande kaj kiel monfarejo por Johano de Montfort dum la hereda milito de Bretonio.
La Ĝenerala Asembleo de Bretonio kunvenis plurfoje en Guérande, aparte en 1625, verŝajne en la konstruaĵo uzata kiel "Cohue" kaj juĝejo, kiu situis sur la loko de la nunaj haloj aŭ en la monaĥejo Sankta-Ivo. Ambaŭ la kanonikaro kaj la urbo de Guérande sendis deputitojn al la Ĝenerala Asembleo kaj al la Parlamento de Bretonio.
La nobelaro de la duoninsulo de Guérande, aparte tiu de la urbo, aliĝis al la « Konspiro de Pontcallec » inter 1717 et 1719. Plej multaj el ili subskribis la unuiĝan akton de la « konspiro ». <!--Inter la familioj, kiuj aliĝis al la konspiro, on retrouve les Morvan de Kerpondarmes, alors députés de Guérande aŭ États de Bretagne, les Rohan-Pouldu, qui ont un hôtel en ville et des terres dans la presqu'île, les Kerpoisson, les Rollan, Roger, Lizet, etc. Les conspirateurs se sont alors fortement armés, dans l'attente d'un renfort de troupes espagnoles, qui n'arriveront jamais.
En 1789, le couvent dominicain, situé à l'extrémité du « faubourg Bizienne », est vendu comme « bien national », et, servant de « carrière », est en grande partie détruit dès cette époque.
L'Époque contemporaine
En mars 1793, des jeunes gens refusent le tirage au sort dans le cadre de la levée en masse, des révoltes éclatent en Mayenne, dans le Léon, le Morbihan, l'Ille-et-Vilaine, la Loire-Inférieure, la Vendée et le Maine-et-Loire. Entre les 11 et le 20 mars, les deux tiers de l'Ouest sont touchés.
Le 19 mars 1793, avec des renforts arrivant de Savenay, quelques centaines de paysans font le siège de Guérande qui ouvre ses portes grâce semble-t-il à la complicité d'une partie des Gardes Nationaŭ stationnés dans la ville. Les conséquences de ce siège suivi d'une mise à sac pour les vivres et les munitions, sera importante pour les archives municipales et départementales : en effet, celle-ci seront recherchées par les insurgés dans les édifices municipaŭ ou éclésiastiques, ainsi que dans les offices notariaŭ et d'avocats et détruites volontairement sur la place du Marché-au-Bois. Une grande part des inconnues de l'histoire de la ville viennent de ces événements. Les insurgés recherchaient les listes de conscriptions et tous documents permettant d'établir les assiettes fiscales espérant par ce moyen échapper aŭ nouveaŭ impots, et l'enrôlement dans l'armée. Ces troupes se dirigent ensuite vers Penchâteau (au Pouliguen) espérant ainsi y prendre les canons qui défendent la côte, puis avec d'autres troupes venant de Pontchâteau, elles se rassemblent devant La Roche-Bernard et gagnent Rochefort-en-terre. Lors de la création des communes et des départements en 1789-90, la sénéchaussée de Guérande (et de Campsillon) disparait. Les paroisses qui en faisaient partie deviennent généralement des communes. Le territoire communal de Guérande est formé à partir des paroisses et trêves de Guérande, Saillé, Trescalan et La Madeleine. Le bourg de La Madeleine est même coupé en deux avec Saint-Lyphard.
Guérande devient tout de même chef-lieu de district, mais la délimitation du Morbihan et de la Loire-Inférieure ampute le Pays guérandais de trois communes du nord de la presqu'île : Pénestin, ancienne trève de la paroisse d'Assérac, Camoël et Férel, anciennes trèves de la paroisse d'Herbignac.
De surcroît, lors de la création des arrondissements en 1800, Guérande perd son statut de chef-lieu qui est attribué à Savenay (puis à Saint-Nazaire en 1868). Perdant son rôle de centre religieŭ et administratif, la ville perd ses fonctions de commandement qui était au cœur de la cité depuis le Moyen Âge.
En 1865, Guérande subit un nouvel amoindrissement du fait de la séparation de l'ancienne paroisse de Trescalan, qui deviendra par la suite la commune de La Turballe.
Les marais salants de Guérande, principale source d'approvisionnement en sel pour l'Europe du Nord, maintiennent leur prospérité jusqu'au milieu du. En 1840, on dénombre encore 2,350 paludiers ; 25,577 œillets sont cultivés, 493 seulement ne le sont pas. Cependant, dans la deuxième moitié du et au, l'industrialisation de la production du sel des salins du Midi et de l'Est provoque la chute des cours du sel et l'effondrement du commerce des salines de la côte atlantique : il ne reste que 370 paludiers en 1934. Le développement économique et industriel de Saint-Nazaire isole le Pays guérandais, qui se tourne vers ses ressources agricoles (élevage et culture maraîchère). La ville vit au rythme des foires aŭ bestiaŭ mensuelles, avec chaque année le point d'orgue de la foire aŭ bœufs et aŭ porcs du 30 juin qui attire des acheteurs et des vendeurs de toute la région, et même bien au-delà.
Le développement des stations balnéaires (Le Pouliguen, Pornichet, puis La Baule) et du tourisme, la construction de la voie ferrée La Baule-Guérande, embranchement de la ligne Saint-Nazaire-Le Croisic, entre 1872 et 1879, donnent à Guérande un nouveau souffle économique, avec notamment le développement du commerce des bovins vers Nantes. L'inauguration de la ligne reliant la gare de La Baule-Escoublac à celle de Guérande (située au nord de la cité médiévale, « rue de l'Ancienne Gare », au croisement du « faubourg Sainte-Anne » et de l'« avenue Anne-de-Bretagne »), a lieu le 11 mai 1879. Dans un premier temps, trois trains de voyageurs desservent Guérande chaque jour, puis six. Le projet initial prévoyait le prolongement de la ligne de Guérande à La Roche-Bernard, mais cela n'est pas immédiatement réalisé.
En 1905-1906, est construite une ligne d'intérêt local « Guérande, Piriac, Herbignac » de la Compagnie du Morbihan (CM), inaugurée le juillet 1907. Cette ligne à voie métrique a fonctionné jusqu'au juin 1938, époque où se manifeste la concurrence des premières lignes de cars. Cette seconde gare, proche de la précédente (voir paragraphe précédent) se trouvait à l'emplacement de la caserne des pompiers et de la gendarmerie. Durant cette période, un raccordement entre Herbignac et La Roche-Bernard permettait de relier Guérande à Vannes et à la presqu'île de Rhuys. Mais seul le tronçon « Guérande - La Turballe - Lérat - Piriac » était suffisamment fréquenté.
À la fin de la Seconde Guerre mondiale, à cause de l'existence de la Poche de Saint-Nazaire, l'occupation allemande se prolongea à Guérande comme sur l'ensemble des localités voisines de l'estuaire durant 9 mois de plus (d'août 1944 au 11), la reddition effective de la poche intervenant 3 jours après la capitulation de l'Allemagne.
La portion de voies ferrées entre la gare de Guérande et la zone industrielle de Villejames est déclassée en 1981 laissant place à l'actuelle avenue Anne de Bretagne. Le reste de la voie jusqu’à la Baule est à son tour déclassé en 1990 et récemment transformé en piste cyclable, élément important du réseau Vélocéan. La gare est détruite, ce qui modifie la physionomie du quartier où vont s'élever des logements, une éphémère zone commerciale, la nouvelle poste et le centre culturel Athanor. Depuis quelques années, ce secteur de la ville subit de nouvelles transformations, avec la création d'une zone paysagère (la coulée verte, vers le Bois Rochefort) et la construction à la place de l'ancien centre Leclerc d'un cinéma multiplexe de 6 salles avec des restaurants et de nouvelles voies piétonnes.
En 1970-1971 : Création du Parc naturel régional de Brière, un des premiers parcs régionaŭ de France. Le flanc nord du coteau de Guérande, vers les marais de Grande Brière, est dans son périmètre. La limite du Parc naturel correspond au tracé de la Route bleue, voie express qui doit relier Vannes à Saint-Nazaire, par le barrage d'Arzal sur la Vilaine. Seul le tronçon de Guérande aŭ Moutiers-en-Retz est réalisé actuellement. Cette limite exclue les Marais Salants de l'emprise de protection du Parc naturel régional, pour faciliter l'extension touristique et l'emprise immobilière de La Baule envisagée à cette époque. -->
Heraldiko kaj logotipo
Eksteraj ornamoj : ekzemplo de la poŝtmarko pri la kolegiata horloĝo, datiĝanta de 1642.
Flago
Guérande havas flagon (similan al la flago de Kebekio) : nigra kruco sur blanka fono (nomata « Kroaz du », ankaŭ uzata de la trupoj de la dukoj de Bretonio), kun peniktuŝoj per ermeno en ĉiuj kvartaloj; ĝi flirtis sur la ŝipoj armitaj de la urbo, aparte por la salkomerco kaj vinkomerco direkte al norda Eŭropo.
Flago restarigita de la loĝantoj de Guérande ekde 1999.
Logo de Guérande : antaŭ la suno nemalhavebla al la salejoj, salamaso (franclingve nomata "mulon") ariganta la sezonan produktadon.
38541 Rustichelli
38541 Rustichelli estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa zono malkovrita la elde la Observatorio Geminiano Montanari, en Cavezzo (Emilio-Romanjo, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la amatora astronomo Vittorio Rustichelli, talenta konstruanto de teleskopo. Kun Ferdinando Caliumi, li helpis la personaron de la observatorio de Cavezzo por plani kaj realigi la meĥanisma muntaĵo de la ĉefa teleskopo.
Neakra logiko
Trajto de klasika logiko estas rezonado pri "vero aŭ malvero", kie "aŭ" ludas rolon ekskluziviga: Ĝi faras akran distingon inter vero kaj malvero de iu ajn propozicio, kaj ne permesas aliajn eblecojn.
Tamen, la realviva rezonado ne estas tiel ideala, kaj -treege ofte- homo ne povas distingi akre inter vero kaj malvero: Ekzemple, homo ĉiutage devas rezoni pri propozicioj kiel: "Johano estas riĉa", ĉu ĝi estas vera aŭ malvera? Ne ekzistas akra distingebleco inter "riĉa" kaj "neriĉa", ekzistas gradoj aŭ niveloj de riĉeco, kaj do, por modeligi kaj analizi realan ĉiutagan rezonadon necesas formaligon kiu povas esprimi neakran iron de malvero al vero, aŭ gradojn de vereco. Tia ĉi logiko estas Neakra logiko.
Neakra logiko, en la formo iniciatita fare de Lofti Zadeh, estas plej uzata sistemo por proksimuma rezonado, kvankam ekzistas aliaj disvolvoj kiuj celas ankaŭ formaligi tian rezonadon, ekzemple: LT-neakra predikata logiko, disvolvita fare de Helena Rasiowa kaj Cat Ho, kaj Aspra logiko surbaze de "Aspraj aroj" pritraktitaj fare de Zdzisław Pawlak.
JUD
La vorto havas plurajn signifojn:
Albert Váradi
VÁRADI Albert (va:radi) estis hungara pentristo naskita en Nagyvárad en 1896 kaj mortinta en Parizo en 1925.
Kariero
Albert Váradi studis skulptadon en Budapeŝto en Industriarta Lernejo kaj poste grafikon en Munkeno. Li ekspoziciis unue siajn ilustraciojn en la Kunstverein. Li loksidiĝis en Parizo en 1923, kie li organizis plurajn ekspoziciojn.
Poșoloaca
Poșoloaca [poŝolŭaka] (hungare Pósalaka) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 588 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 373 (rumanoj, 66 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Tileagd.
En la censo de 2002 la 396 deklaris jenajn etnecojn:
Martin Nadaud (pariza metrostacio)
Martin Nadaud estas fantoma metrostacio sur linio 3 de la Metroo de Parizo situanta en la 20-a arondismento de Parizo, fermita la, dum la reorganizo de stacio .
Stacio
Dum la 1960-aj jaroj, evidentiĝis ke la areo de "Porte de Bagnolet" estis netaŭge priservita de publika transporto, kvankam ekzistis forta postulo.
Münzenberg (Hesio)
Münzenberg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wetterau de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. La impona ruino de la mezepoka burgo Münzenberg, kiu sur monto tronas super vasta ebenaĵo, videblas el distanco de multaj kilometroj - interalie de la proksimaj germanaj aŭtovojoj A5 kaj A45.
Martin Nadaud (pariza metrostacio)
Stacio
Estis do decidite plilongigi linion 3 ĝis Bagnolet elde Placo Gambetta. Tial ke la atendita trafiko estis multe pli granda al ' ol al ', ekspluatado per du-branĉa forko ne estis efektivigita. La finstacio de ' cedis lokon profite al tiu de Bagnolet, per kreo de navedo ' –  kiu konsistigas linion 3bis.
Kontraŭdirtolera logiko
Kontraŭdirtolera Logiko estas ĉiu logika formala sistemo kiu kontraŭdirojn "toleras" kaj tamen ĝi ne estas triviala. Klasika logiko (kaj multaj aliaj kiel Intuicia logiko) estas tia ke se ni bazus en ĝi teorion T en kiu ni povus konkludi kontraŭdiron: veron kaj malveron de iu propozicio, do en tia teorio T ni povus pruvi "ĉion ajn" kaj do tia sistemo estus senutila, kaj oni nomus ĝin "triviala".
Historio kaj Enkonduko
La Kontraŭdirtolera Logiko estis naskita en la 1950-aj jaroj per la laboroj de Stanisław Jaśkowski en Pollando kaj de Newton C. A. da Costa en Brazilo, kvankam ekzistis verkoj kiuj iel antaŭlaboris la temon, pretigis la bazon, precipe fare de Jan Łukasiewicz kaj Nicolai Alexandrovich Vasiliev, kiuj -ĉiu aparta- en 1910 pritraktis aferojn kiuj nun apartenas al la Kontraŭdirtolera Logiko.
En aroteorio, pritraktita fare de Georg Cantor kaj fare de matematikistoj de finoj de la 19a jarcento en formo intuicia, ne-aksioma, ekzistas baza principo nomita "Aksiomo de apartigo".
Ĉia propreco difinas aron: tiu aro konsistanta el tiuj eroj kiuj posedas tian proprecon. Tiu ĉi postulato estas "verŝajna" kaj aperis implice en la formala logiksistemo de Gottlob Frege. Tamen, uzante simplajn logikajn leĝojn kaj regulojn, oni povas pruvi ke ĉi tiu postulato kondukas al kontraŭdiro konata kiel Rusela paradokso, aŭ paradokso de (Bertrand) Russell.
Post malkovro de la Paradokso de Russell, komence de la 20a jarcento, la logikistoj sentis la neceson aksiomigi la intuicia aroteorio, limigante la aksiomon de apartigo por eviti paradoksojn. La metodo uzita por tion atingi konsistis en la enkonduko de limoj al citita principo, konservante la Klasikan Logikon (Predikatkalkulon de unua ordo, kun aŭ sen identeco) ankoraŭ kiel fundamenta logiko de la aroteorioj atingitaj, kaj tiel ekestis, ekzemple, la teorioj de Zermelo-Fraenkel, de von Neumann-Bernays-Gödel, de Kelley-Morse kaj de Quine (nomataj fare de li NF ("nov-fundamenta") kaj ML ("matematika logiko")).
Nu, eblas demandi:
Laŭ opinioj de gravaj lokigistoj kaj filozofoj, -ekzemple la finna Georg Henrik von Wright (1916-2003)- la Kontraŭdirtolera Logiko estas unu el la plej grandaj atingoj de la dua duono de la 20a jarcento.
Militoŝipo
Militoŝipo estas ĉiaspeca akvoveturilo ekipita por uzo en marmilito. Homaj socioj, en kiuj gravis mara transporto, jam frue komencis konstrui malsamajn tipojn da ŝipoj por militado kaj por komerco. Kiam komenciĝis la moderna epoko, velŝipoj anstataŭigis la antaŭajn remilajn ŝipojn, kaj meze de la 19-a jarcento la velŝipojn anstataŭigis motore movitaj ŝipoj.
Dum multaj jarcentoj militoŝipoj estis ekipitaj aparte por la batalado kontraŭ aliaj militoŝipoj, kaj ekzistis limigita nombro da militoŝipaj tipoj.
Fine de la 19-a jarcento tamen tre variiĝis la ŝipaj tipoj: aldone al tradiciaj diversgrandaj militoŝipoj, kiel fregatoj kaj korvetoj, aldoniĝis interalie submarŝipoj kaj aviadilaj ŝipoj, apartaj ŝipoj kontraŭ maraj minoj kaj specifaj ŝipaj armetransportiloj.
4809 Robertball
4809 Robertball estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la irlanda astronomo kaj matematikisto Robert Stawell Ball (1840–1913), unu el plej famaj sciencaj popularigistoj de sia tempo. Li estis preceptoro de la infanoj de Lawrence Parsons, 4-a grafo de Rosse kaj observanto en la Kastelo de Birr, li poste iĝis reĝa astronomo en Dublino.
Miĥaelo (gorilo)
Michael aŭ Miĥaelo (la, Kameruno — la ) estis la unua vira 'parolanta' gorilo. Li havis funkcian vortprovizon de pli ol 600 signoj de Usona signolingvo, instruita de Koko, virina gorilo; doktoro Francine Patterson (al kiu la goriloj aludis per signo "penni"); kaj alia personaro de Universitato Stanford. Miĥaelo, orfo, pasigis la plej parton de sia vivo en Woodside, Kalifornio, kie li fariĝis loka famulo kaj konata pentristo, kreante vivkolorajn abstraktajn verkojn.
Biografio
Miĥaelo estis gorilo, kies gepatroj estis mortigitaj, kiam li ankoraŭ estis infano. Laŭ la filmo Koko: Konversacio kun Gorilo, liaj prizorgantoj sentis, ke li provis rilati la morton de sia patrino pro la manoj de ŝtelĉasistoj uzante signolingvon. En la aĝo de tri jaroj li estis alportita por vivi kun Koko en Stanford.
La plej ŝatata koloro de Miĥaelo estis flava, kaj liaj plej ŝatataj televidaĵoj estis Sezamostrato kaj Najbarejo de Mistero Roĝerso. Li ĝuis aŭskulti Luĉano Pavarotti kaj rigardadi bildojn. Miĥaelo ankaŭ ĝuegis pentrarton, kaj konsideris ĝin tre serioze, kontraŭe al Koko, kiu pentrus amuze.
Uzado de lingvo
Miĥaelo havis vortprovizon de pli ol 600 signoj, kelkaj de kiuj li lernis de Koko. Ili ambaŭ uzis 'fetoro' por 'floro' kaj 'lipo' por 'knabino'. Pro la muskol-skeleta diferenco inter simioj kaj homoj, la du goriloj uzis modifitan version de signoj de Usona signolingvo, adaptitaj por iliaj fizikaj kapablecoj.
Morto
Miĥaelo mortis pro koratako je la. Koko kaj lia pli freŝa potenca amiko, Ndume, funebris lian forpason dum pluraj monatoj.
Referencoj
<references group="" responsive="">
Dráchov
Dráchov (Drachau) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1257.
715
En la jaro 715 post Kristo okazis, interalie:
Krimo
Krimo estas ago, per kiu morala aŭ civita leĝo estas grave malobservata.
En iuj juraj sistemoj, krimo estas delikto de la plej grava speco, ekzemple murdo, dombruliĝo, seksperforto, fraŭdo, ks.
Palavana masakro
La Palavana Masakro okazis la 14an de decembro 1944, dum la Dua Mondmilito, proksime de la urbo Puerto Princesa en la Filipina provinco Palavano. Aliancanaj soldatoj, malliberigitaj proksime de la urbo, estis mortigitaj fare de soldatoj de la Japana Imperio. La japanoj estis estritaj de la komandanto Generalo Tomoĝuki Ĝamaŝita.
Krimo
Krimulo estas homo kulpa je krimo.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri krimo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Palavana masakro
La celo de la masakro estis eviti la elaĉeton de la militprizonuloj fare de la avancantaj Aliancanoj, la 14an de decembro 1944.
La japanoj ŝajnigis aeratakan alarmon por ke la prizonuloj eniru en tranĉeoj, kaj tiel 150 militprizonuloj eniris en tiujn tranĉeojn, kaj la japanaj soldatoj bruligis ilin pere de benzino. Prizonuloj kiuj klopodis fuĝi estis mortpafitaj pere de mitraleto. Aliaj klopodis fuĝi grimpante sur klifeton apudtranĉee, sed ankaŭ tiuj estis ĉasataj kaj murditaj. Nur 11 homoj fuĝis la masakron; 139 estis mortigitaj. Tiuj kiuj fuĝis al suda Palavano, kaj eventuala savo, estis helpitaj de Filipinaj skoltoj kaj gerilanoj.
7002 Bronshten
7002 Bronshten estas tre malgranda hela duopa marsrenkonta asteroido malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Krimeo, de facto en Rusio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa sovetunia astronomo Vitalij Aleksandroviĉ Bronŝten (cirile: Виталий Александрович Бронштэн, 1918–2004), fakulo pri fiziko kaj kosmogonio de la malgrandaj korpoj de la sunsistemo. Li ankaŭ kontribuis al la disvastigo de la amatora astronomio en la eks-Sovetunio.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de B. D. Warner kaj R. D. Stephens, uzinte observojn de  elde la Centro por Sun-Sistemaj Studoj (CS3) de Landers (Kalifornio), anoncita en decembro 2018
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 0,73 km, orbitan taksata je 4,5 km kaj  de 0,5551 ± 0,0001 tago (13,3224 horoj), La rotacia periodo de la satelito estas ankoraŭ nekonataj.
Barata pavo
La Barata pavo (Pavo cristatus), ankaŭ nomata Hindia pavo, Hinduja pavo, Hinda pavo, Ordinara pavo aŭ Blua pavo, estas specio de birdo apartenanta al la genro Pavo de la familio de Fazanedoj. Ĝi originas de la hinda subkontinento kaj estas la nacia birdo de Barato.
József Antall
ANTALL József (Budapeŝto, la 8-a de aprilo, 1932- Budapeŝto, 12-a de decembro 1993) Hungara historiisto, konservativa politikisto, la unua demokratie elektita ĉefministro de la postkomunisma Hungario, inter la jaroj 1990 ĝis 1993.
Barata pavo
Ĝi estas granda kaj brilkolora birdo indiĝena de Suda Azio, sed enmetita kaj duonsovaĝigita en multaj aliaj partoj de la mondo. La masklo estas ĉefe blua kun ventumilforna kresto de kulerpintaj plumoj kaj estas konata pro la longa “vosto” formata de longaj supravostaj kovrilplumoj kiuj montras kolorajn okulmakulojn. Tiuj rigidaj kaj longaj plumoj estas levataj kiel ventumilo kaj agitataj dum memmontra ceremonio por pariĝado. La ino ne havas tiun voston, havas verdecan kolon kaj pli senkoloran brunecan plumaron.
József Antall
Li venis el burĝa familio, lia patro (ankaŭ nomata József Antall (pli maljuna)) laboris en la ministrejo pri internaj aferoj en 1939 kaj li helpis fuĝi multajn polojn al Hungario. Lia patro laboris en 1945-1946 kiel Rekunstrua Ministro, en 1949 retiriĝis de la politiko, sed en 1956 partoprenis en la Hungara Revolucio. Tio estis la familia heredaĵo, fono de la posta ĉefministro (juna) Antall József.
Barata pavo
Taksonomio kaj nomigo
La Barata pavo estis unu el la multaj specioj origine priskribitaj de Linnaeus en sia verko de la 18a jarcento nome Systema Naturae, kaj ĝi ankoraŭ portas sian originan nomon de Pavo cristatus. La latina genra nomo Pavo kaj similaj nacilingvaj nomoj ŝajne estas origine onomatopeoj de la kutima alvoko de la birdo. La specinomo cristatus aludas al la kresto.
József Antall
Antall Jószef studis historion-hungaran lingvon, literaturon kaj fakojn kiel arkivo, biblioteko, muzeologio en ELTE (hungara universitato) inter 1950-1962. Dumtempe kunlaboranto de la Tutlanda Arkivejo, Pedagogia Scienca Instituto, scienca esploristo, instruisto en mezlernejo. Pro lia aktivado dum la Hungara Revolucio 1956, li estis maldungita, sed en 1957 denove laboras kiel instruisto (1957-1959), bibliotekisto (1960-1962). Ekde 1964 li estas scienca ĉefkunlaboaranto ĉe Semmelweis Medicinhistoria Muzeo kaj Arkivejo, poste ties vic-direktoro, vic-ĉefdirektoro, 1974-1984 komisiita ĉefdirektoro, 1984-1990 ĉefdirektoro.
A Book of Mediterranean Food
A Book of Mediterranean Food (Libro pri Mediteranea manĝo) estis influa kuir-libro skribita de Elizabeth David en 1950, ŝia unua, kaj eldonita de John Lehmann. Post jaroj de porciumado kaj aŭstereco, la libro revenigis lumon kaj koloron al la angla kuirarto, kun simplaj freŝaj ingrediencoj, de la sperto de David pri mediteranea kuirado vivante en Francio, Italio kaj Grekio. La libro estis ilustrita de John Minton, kaj la ĉapitroj estis enkondukitaj per citaĵoj de famaj verkistoj.
Barata pavo
Taksonomio kaj nomigo
La greka vorto por pavo estas taos kaj ŝajne rilatas al la persa "tavus" (kiel ĉe Takht-i-Tâvus por la fama Pavotrono ). La hebrea vorto tuki (plurale tukkijim) ŝajne devenas el tamila tokei sed foje estis rilatita al la egipta tekh.
József Antall
Li estis kunfondinto de MDF (Hungara Demokrata Forumo, hungare Magyar Demokrata Fórum), ties prezidanto en 1989.
A Book of Mediterranean Food
Tiutempe multaj ingrediencoj apenaŭ estis troveblaj, sed la libro estis rapide agnoskita kiel serioza, kaj ene de kelkaj jaroj ĝi profunde ŝanĝis la kuiradon kaj manĝkutimojn de la angloj.
Barata pavo
Aspekto
Virseksaj barataj pavoj estas grandaj birdoj mezaveraĝe longaj 107 cm (el beko al vosto el 100 al 115 cm) aŭ 2,2 m (195 al 225 cm), se kalkulante la voston, kaj pezas ĉ. 5 kg (4–6 kg). Inseksaj barataj pavoj estas pli malgrandaj mezaveraĝe longaj 86 al 95 cm kaj pezas mezaveraĝe ĉ. 3,4 kg (2.75–4 kg). Ties grando, koloro kaj krestoformo faras ilin nekonfuzeblaj ene de sia indiĝena distribua teritorio.
József Antall
Li anis en diversaj sciencaj kaj politikaj asocioj.
Stará Voda (distrikto Gelnica)
Stará Voda (hungare Óvíz germane Altwasser) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
JUL
La vorto havas plurajn signifojn:
Stará Voda (distrikto Gelnica)
Historio
La unua mencio okazis pri la loko (aŭ bienocentro) en 1787 en latina kaj germana formoj "Alt Vasser". "Vetera Aqua". Tiam loĝis tie 223 vilaĝanoj en 27 domoj, en 1828 585 vilaĝanoj en 61 domoj kaj aperis ankaŭ la hungara formo "Ó Víz". La unuaj loĝantoj estis ministoj kaj metalurgiistoj. Ekde 1865 pli nova fandoforno funkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Óvíz 336 homoj, (germanoj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gelnica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Stará Voda 233 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Karbono (apartigilo)
Viduankaŭ: Terkarbo (fosilia brukaĵo) kaj Karbonio (periodo).
Barata pavo
Aspekto
La plumaro de la virseksuloj estas irize blu-verda, kun la superaj kvazaŭvostaj plumoj ĉ. 1 m pli longaj ol la aliaj. Tiuj plumoj havas flavajn okulformajn makulojn kaj malfermiĝas ventumilforme por logi inseksulojn al kopulacio.
La inoj havas plumaron pale verdetan, grizan kaj irize bluan, regantan la du unuaj. Dum la kopulacia epoko pavinoj facile distingiĝas el la virpavoj pro la mallongo de siaj supraj plumoj. Ekster la reprodukta sezono ili distingiĝas ankaŭ pro la koloro de la kola plumaro, kiu estas verda, dum tiu de la virpavoj estas blua.
Horná Kráľová
Horná Kráľová, hungare Királyi estas vilaĝo en Slovakio, en regiono Nitra, en Distrikto Šaľa.
Barata pavo
Aspekto
Pli precize la plenkreska pavino havas ruĝecbrunan kapon kun kresto kiel ĉe la masklo, sed la brunaj pintoj bordas verde. La supra korpo estas bruneca kun pli pala makuleteco. La unuarangaj, duarangaj kaj vosto estas malhelbrunaj. La suba kolo estas metalecverda kaj la brustoplumoj estas malhelbrunaj brile al verda. La resto de la subaj partoj estas blankeca. Lanugaj junuloj estas pale sablokoloraj kun malhelbruna marko en nuko konekte kun la okuloj. Junaj maskloj ŝajnas kiel inoj sed ties flugiloj estas brunaj.
Horná Kráľová
Historio
En 1113 okazis la unua skriba mencio, tiam la kampoj apartenis al abatejo. En 1910 loĝis en la vilaĝo 1441 da homoj (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Vágsellye. Poste la vilaĝo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la komunumo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj al Sudetoj. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 1916 da homoj, (1555 slovakoj kaj 346 hungaroj).
Barata pavo
Aspekto
La supraj plumoj de la virpavoj uzataj por logi pavinojn estas ekzemplo de seksa duformismo. Kvankam ordinare oni nomas ilin vosto, ili fakte estas nur superaj korpaj plumoj. La virpava vosto mem estas tia, kia la pavina, kaŝtankolora kaj mallonga.
La plej komunaj alvokoj de la birdoj estis laŭtaj krioj priskribitaj kiel pia-oŭ aŭ mej-aŭ. La ofteco de la alvokoj pliiĝas antaŭ la epoko de la Musono sed ili povas ankaŭ esti elsenditaj pro alarmo aŭ kiam ili estas ĝenataj de laŭtaj bruoj. En arbaroj ties alvokoj ofte indikas la eston de predanto kia tigro. Ili faras ankaŭ multajn aliajn alvokojn kiaj rapida serio de ka-aan..ka-aan aŭ rapida kok-kok.
Estas kelkaj kolormutacioj de la Barata pavo. Tiuj tre rare okazas en naturo, sed selekta bredado faris ilin komunaj en kaptiveco. La Nigraŝultra aŭ Japana mutacio estis dekomence konsiderata kiel subspecio P. c. nigripennis, kaj estis interesa temo dum la epoko de Darvino. Ĉe tiu mutacio la masklo estas melanista kun nigraj flugiloj dum la ino estas ĉefe leŭkista kun okrecaj kaj nigraj markoj. Ĝi estas tamen nur kazo de genetika variado ene de la populacio. Aliaj variaĵoj inkludas la punktecan kaj blankan formojn, ĉiuj el kiuj estas rezulto de alela variaĵo je specifaj lokoj.
Disvastiĝo kaj vivejo
La Barata pavo estas specio de loĝantaj birdoj en la Hinda subkontinento kaj krome troviĝas en la plej sekaj areoj de malaltaj teroj de Srilanko. En Suda Azio ĝi troviĝas ĉefe sub altitudo de 1800 m kaj en raraj kazoj ĉe 2000 m. Ĝi troviĝas en humidaj kaj sekaj deciduaj arbaroj, sed povas adaptiĝi al vivo en kultivataj regionoj kaj ĉe homaj setlejoj kaj troviĝas kutime kie akvo estas disponebla. En multaj partoj de norda Barato ili estas protektitaj pro religia sento kaj manĝas restaĵojn ĉe vilaĝoj kaj urboj. Kelkaj sugestis, ke la pavo estis enmetita en Eŭropo fare de Aleksandro la Granda, dum aliaj sugestis, ke la birdo atingis Atenon je 450 a.K. kaj povus esti enmetita eĉ antaŭe. De tiam tiu orientalisa birdo estis enmetita en multaj aliaj partoj de la mondo kaj iĝis sovaĝigita en kelkaj areoj.
Kutimaro
Pavoj estas konataj pro la masklaj spektaklaj ceremoniaj plumoj kiuj, spite esti veraj dorsoplumoj, estas konsiderataj kiel vosto. Tiu "vosto" estas fakte formata de enorme longaj supraj vostokovriloj. La propra vosto estas bruna kaj mallonga kiel ĉe la pavino. La koloroj rezultas el la mikrostrukturo de la plumoj kaj de la rezulta optika fenomeno. La longaj vostokovriloj (kaj tarsaj spronoj) de la masklo disvolviĝas nur post la dua vivojaro. Komplete disvolviĝaj vostokovriloj troviĝas ĉe birdoj pli maljunaj ol kvar jaroj. En norda Barato tiuj ekdisvolviĝas ĉiun februaron kaj plumoŝanĝo okazas fine de aŭgusto. La ŝanĝo de flugoplumoj povas iam ajn okazi dum la jaro.
Oni supozas, ke la ornamaj vostokovriloj estas rezulto de la seksa selekto fare de inoj ĉar maskloj levas la vostokovrilojn kiel ventumilo kaj agitas ilin kiel parto de la memmontra ceremonio. Multaj studoj sugestis, ke la kvalito de la “vosto” estas malavantaĝa principo de la sankondiĉoj de maskloj kaj ke pavinoj selektas masklojn surbaze de ties plumaro. Pli ĵusaj studoj tamen sugestas, ke aliaj ŝlosiloj povus implici en partnera selektado fare de pavinoj.
Ili troviĝas ĉefe surgrunde en malferma arbaro aŭ kultivejo kie ili manĝas en malgrandaj grupoj (1 pavo kun po 3 al 5 inoj) berojn, grenon sed ankaŭ predas serpentojn, lacertojn kaj malgrandajn rodulojn. Ties laŭtaj kaj kriecaj alvokoj helpas ties detektadon, kaj en arbaraj areoj, ofte indikas la ekziston de predanto kia tigro. Ili manĝas surgrunde, moviĝante en malgrandaj grupoj kaj kutime klopodas fuĝi kure perpiede inter subkreskaĵaro kaj eviti flugadon. Tamen ili flugas alte al arboj por ripozi.
Post la reprodukta sezono la grupoj tendencas formiĝi nur de inoj kaj junuloj. Ili troviĝas malferme matene kaj tendencas resti ŝirme dum la taga varmo. Ili emas polvobanadon kaj krepuske la grupo piediras linie al preferata akvejo por trinki.
Pavoj elsendas laŭtajn alvokojn ĉefe dum la reprodukta sezono. Ili povas alvoki nokte pro alarmo kaj najbaraj birdoj povas alvoki per responda serio. Oni identigis preskaŭ sep diferencajn alvokajn variantojn ĉe pavoj krom ses alarmalvokoj kiuj estas komune produktitaj de ambaŭ seksoj.
Pavoj ripozas en grupoj nokte en altaj arboj sed povas foje uzi rokojn, konstruaĵojn aŭ elektrajn turojn. Ĉe Gir-Arbaro, ili elektas altajn arbojn ĉe deklivaj riverbordoj. Birdoj alvenas krepuske kaj alvokas ofte antaŭ supreniri ĉe ripozejo. Pro tiu kongregokutimo ripozeje, multaj populacistudioj estis farataj je tiuj lokoj. La populacistrukturo ne estas bone komprenata: en studo de norda Barato (Jodhpur) la nombro de maskloj estis 170-210 por 100 inoj sed studo pri krepuskaj kalkuladoj ĉe ripozejoj en suda Barato (Injar) sugestis proporcion de po 47 maskloj por 100 inoj.
Reproduktado
La virpavoj ne helpas en la zorgo pri la ovoj kaj havas eĉ ses pavinojn porfoje.
Pavoj estas poligamiuloj, kaj la reprodukta sezono estas etenda sed ŝajne dependas el pluvoj. Kelkaj maskloj povas kuniĝi ĉe masklarejoj kaj tiuj maskloj estas ofte proksime rilataj. Maskloj ĉe masklejoj ŝajne pluhavas malgrandajn teritoriojn proksime unu de alia kaj ili permesas inojn viziti ilin kaj ne klopodas pluteni inaron. Inoj ŝajne ne favoras specifajn masklojn.
Maskloj ceremonie memmontriĝas per levado de la supraj vostokovriloj kiel arkeca ventumilo. La flugiloj estas tenataj duonfermaj kaj suben kaj ili de tempo al tempo agitas tremble la longajn plumojn produktante aspran sonon. La virpavo fruntas la inon dekomence kaj pavofieras kaj saltetas kaj foje turniĝas por montri la voston. Maskloj povas ankaŭ senmoviĝi super manĝo por inviti inon kiel formo de ceremonia manĝo. Maskloj povas foje ceremonii eĉ dum foresto de inoj. Kiam masklo estas memmontrante, inoj ŝajne ne montras intereson kaj kutime plumanĝas.
La centra reprodukta sezono en suda Barato estas aprilo al majo, januaro al marto en Srilanko kaj junio en norda Barato. La nesto estas neprofunda skrapaĵo engrunda kovrita per folioj, bastonetoj kaj aliaj restaĵoj. Nestoj estas foje situaj ĉe konstruaĵoj kaj iam oni konstatis ke ili uzis neuzatajn nestoplatformojn de la Bengala grifo. La pavinoj demetas 4 ĝis 8 sablokolorajn al blankecajn ovojn, kiuj estas kovataj dum 28 tagoj fare nur de la ino. La pavaj ovoj estas hele kaŝtankoloraj kaj estas demetataj po unu ovo en tago, ofte vespere. La idoj estas nidifugaj kaj sekvas la patrinon post eloviĝo. Lanugaj junuloj povas foje grimpi sur la patrinaj dorsoj kaj la ino povas alporti ilin fluge al sekura arbobranĉo. Oni konstatis iam malkutiman ekzemplon de masklo kovanta ovaron.
Mortotialoj
Ĉe kaptiveco oni scias ke tiuj birdoj vivis ĝis 23 jaroj, sed oni ĉirkaŭkalkulas, ke ili vivas nur ĉirkaŭ 15 jaroj en naturo.
Konservado kaj statuso
La Barata pavo estas amplekse distribuata en naturo ĉe Suda Azio kaj protektata kaj de kulturo en multaj areoj kaj de leĝo en Barato. Konservo kalkuloj de la populacio supozas ke estas iom pli da 100,000. Kontraŭleĝa kaptado por viando tamen pluas kaj malpliiĝo okazas ŝajne nur en partoj de Barato.