cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stepnica
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Stepnica de la 16a jc ĝis la 20a jc
En la jaro 1628 en Stepnica estis du gastejoj (tavernoj) kaj forĝejo, kaj laŭ la informo el la jaro 1721 Stepnica jam estis nomata la urbeto. Oni Stepnica rekostruadis post la brulegoj (incendioj) kiuj aperis en la jaroj: 1564, 1739, 1794. Post la incendio en la jaro 1739 oni faris grandajn ŝanĝojn en la setlej-planadoj, ekz. oni establis kvadratan placon apud la preĝejo kaj la ĉefa strato ricevis la saman larĝecon, la vilaĝo evoluis al la multstrata. En la jaro 1741 oni konstruis la novan preĝejon kun la uzo de trabfakaĵo (aŭ: framskeletaĵo). Dum la intermilita periodo en Stepnica ekestis la turisma centro. Venadis ĉi-tien la loĝantoj de Szczecin kaj Goleniów. Estis tie plaĝo, jaĥtejo, tranoktejoj, al la moleo venadis la turisma floto (ŝipetoj). Al la okcidenta bordo de rivero Odro, al la haveno en Police navigis la pramo „Randow”. Funkcis ankaŭ la etŝpura fervojo (mallarĝa) al Gryfice. La ligna moleo kun la la kafejeto, al kiu navigadis la turismaj ŝipetoj, jaĥtejo kaj pasaĝer-haveno, de kiu ĉiutage venadis la turisma ŝipeto al Szczecin, granda plaĝo, ĉirkaŭ 6000 da tranokt-lokoj, tio estis atuto (avantaĝo) de Stepnica. La vivo tie bone floris. Funkciis ankaŭ tie la pasaĝera etŝpura fervojo (mallarĝa). Regule navigadis la pasaĝer-ŝipetoj al la urboj ĉe la Laguno de Szczecin (vidu la apudan foton de la satelito de la laguno). Tute ne estis problemoj alveni al Stepnica kaj same kun reveno. Dum la Dua Mondmilito la vilaĝo Stepnica ne istis multe detruita. Tiun lokon kaj regionon en la jaro 1945 ekokupis la Ruĝa Armeo de Sovetunio kaj transdonita al la pola administracio. Post la fino de Dua Mondmilito Stepnica eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). Dum la jaroj 1945-1946 tiu vilaĝo estis nomita Stobnica. La nuna nomo ekestis laŭ la decido de la Ministro de Publika Administrado kaj de la Reakiritaj Teritorioj de la 12 de novembro 1946. Tiam ankaŭ la eta vilaĝo Czerwonak estis kunligita kun Stepnica. En la jaro 1973 oni inaŭguris la monumenton omaĝe al la 1-a Divizio de Infanterio de Tadeusz Kościuszko kiu batalis en la jaro 1945 je la bordo de la Laguno de Szczecin. Dum la jaroj 1975-1998 Stepnica estis en Vojevodio de Szczecin. En la jaro 1996 oni fermis la funkciadon de la etfervojo (mallarĝa), kaj komence de la 21a jc oni malkonstruis ĝin. Marde la 3an de junio 2008 en la haveno Roterdamo oni solen donis la nomon „MS Maersk Stepnica” al la ŝipo de dana firmao Maersk. Jen la grava informo, ke la 1an de januaro 2014 Stepnica akiris la urborajton.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Ernő Fekete
Ernő Fekete, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fekete Ernő estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia origina persona nomo estis Tibor.
Ernő Fekete naskiĝis la  en Szombathely.
Biografio
Ernő Fekete jam dum la lernejaj jaroj estis amatora aktoro, en 1988 li atingis la unuan lokon en konkurso de Hungara Televizio en kategorio deklamado. Post la tutlanda sukceso li estis vicaktoro en Teatro Petőfi (Veszprém). Li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1995, kie liaj ĉefaj instruistoj estis István Horvai kaj Dezső Kapás. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Katona József. En 2010 li prezentis sole spektaklon pri poemoj de Sándor Weöres kun granda sukceso. Li ricevis plurajn premiojn.
(41440) 2000 HZ23
(41440) 2000 HZ23 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la far'de la teamo de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Orbito
Kvakam terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido, ĝi restas je neminacanta distanco de ambaŭ planedoj:
Ĝia orbito ja krucas tiun de Marso, sed ĝia orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de la Ruĝa Planedo : ĝia marsa MOID estas 0,245488 astronomia unuo, aŭ 36,724 milionoj da km.
Ĝi estas en orbita resonanco 6:1 kun Jupitero, tio, kiu metas ĝin en resonancoj proksimaj de 1:2 kun Tero kaj 1:1 kun Marso.
Stacio Ashiyagawa
Stacio Ashiyagawa (japane: 芦屋川駅 [Aŝijagaŭa-eki], angle: Ashiyagawa Station) estas fervoja stacio en Amagasaki, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kōbe (ĉefa).
Zoltán Szabó (operkantisto)
Szabó Zoltán  [pr. sabo:], bikfalvi estis rumanuja hungara operkantisto naskiĝinta ? kaj mortinta ?.
Kariero
Szabó estis dum naŭ jaroj solisto de Rumana Operejo de Kluĵo inter la du mondmilitoj. En la komenco de la 1920-aj jaroj li aperis ankaŭ en la Hungara Teatro de la urbo. En 1940 li ekiris en Italujon por kanti en tiama faŝisma lando. Lia plua sorto estas nekonata.
Toshiyuki Takagi
Toshiyuki Takagi (高木 俊幸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Shimizu S-Pulse, Urawa Reds kaj Cerezo Osaka.
Longi
Longi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alcara li Fusi, Bronte (CT), Cesarò, Frazzanò, Galati Mamertino, Maniace (CT), San Marco d'Alunzio kaj Tortorici.
Gujlin
Gujlin, ĉine 桂林 estas metropolo kaj universitata urbo en Ĉinio. La municipo administras ankaŭ 17 proksimajn distriktojn.
Geografio
Gujlin etendiĝas en valo de rivero Lio en suda parto de la lando.
Historio
Loko de Gujlin estis loĝata jam antaŭ Kristo. Baldaŭe diversaj kanaloj konstruiĝis, kiuj helpis la trafikon kaj liveradon de diversaj varoj.
Ekonomio
En Gujlin la loka industrio konsistas el farmaciaj varoj, maŝinaroj, sterkaĵoj, silkoj, parfumoj, vinoj kaj teoj.
Klimato
Gujlin havas subtropikan klimaton kun influo de musono, kiu daŭras de marto ĝis aŭgusto. Jare pluvas po 1920 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, ne nur dum musono. Malofte neĝas. La averaĝa temperaturo varias de 8 °C en januaro ĝis 29 °C en julio.
Trafiko
Gujlin havas internacian flughavenon.
Kalia izobuterato
Kalia izobuterato aŭ izobutanato de kalio estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la saloj de la izobuterata acido kaj kalia hidroksido. Kalia izobuterato estas blanka kristalo, uzata kiel gustigagento kaj konservaĵo en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per reakcio de Fischer-Speyer. Kalia izobuterato estas iom solvebla en akvo, sed pli solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Kalia izobuterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Internacia Filmfestivalo de Karlovy Vary
La Internacia Filmfestivalo de Karlovy Vary (ĉeĥe Mezinárodní filmový festival Karlovy Vary, anglalingva malllongigo KVIFF) ĉiujare okazas komence de julio en la bohemia kuracloko Karlovy Vary, Ĉeĥio.
La festivalo fondiĝis en 1946, do apartenas al la plej tradiciaj filmfestivaloj tutmonde, kaj estas festivalo de kino kategorio "Al", akreditita de la filmproduktista asocio FIAPF, kune kun la festivaloj de Berlino, Cannes, San Sebastián, Mar del Plata aŭ Venecio inter aliaj. Laŭ la nombro de venditaj enirbiletoj, ĉiujare proksimume 130 000, tamen temas pri kompare malgranda evento.
Ĉefa festivala premio estas la "kristala globo" (Kristalovy Globus). La aldona premio East of the West Award (premio "oriente de okcidento"), per kiu ekde la jaro 2005 honoriĝas ekskluzive produktaĵoj el Orienta Eŭropo, dum la lastaj jaroj iĝis la dua plej grava festivala premio.
Lajos Molnár
Lajos Molnár
NGC 5612
NGC 5612 (aliaj indikoj — ESO 22-1, IRAS14281-7809, PGC 52057) estas galaksio en konstelacio Paradizeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kampara komunumo de Iisalmi
Kampara komunumo de Iisalmi estas eksa komunumo de Finnlando en provinco Norda Savonio. Ĝi estis ligita al Iisalmi 1970. En fino de jaro 1969 la komunumo havis 13 371 loĝantojn. Ĝia terareo estis 734.2 km².
Domo de la tegoloj
La Domo de la tegoloj estas arkeologia loko el la frua bronzepoko sur la sudorienta parto de Lerna (Grekio). Hodiaŭ ĝi situas sub protekta tegmento kaj estas malfermita al la publiko.
La konstruaĵo Domo de la tegoloj montras specialajn arkitekturajn ecojn, kiel ekzemple la el bruligitaj tegoloj konstruita tegmenton, kiu estis nomdona.
La domo de tegoloj havis kelkajn karakterizaĵojn de altaj teknikaj normoj, inkluzive de unu ŝtuparo kondukanta al la dua etaĝo kaj la tegolkovrita tegmento, kiu disvastiĝis nur en la 7-a jarcento a.K. en Grekujo, kvankam tegolaj tegmentoj estis trovitaj en la la fruaheledika Akovitika kaj pli poste en la mikenaj lokoj Gla kaj Midea. En la loka kultur-rubaĵo (alŝutaĵo ĉe domo de la tegoloj), oni trovis milojn de tegoloj, kiuj kovris la tegmenton. La muroj de la domo estis el adobo sur ŝtona fundamento.
Radiokarbonaj mezuradoj montris, ke la lokon detruis fajro en la 22-a jarcento a.K.. Iomete pli poste, oni faris el la restaĵoj etan tumulon.
Luiz Portella
Luiz Portella (naskiĝis en la jaro 1975) estas brazila esperantisto kaj verkisto.
Putten (Gelderlando)
[[Media:Nl-Putten.ogg|Putten]] (, esperante Puteno) estas municipo en la nederlanda provinco Gelderland. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 2,29 km² estas akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ceteraj vilaĝoj
Bijsteren, Diermen, Gerven, Halvinkhuizen, Hell, Hoef, Huinen, Koudhoorn, Krachtighuizen, Steenenkamer kaj Veenhuizerveld.
En 1944, je la fino de la Dua Mondmilito, en Putten la SS faris razion, vidu la artikolon Razio de Putten.
Vysoké Pole
Vysoké Pole estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1261. En periodo de la dua mondmilito, la 19-an de aprilo 1945, okazis forbruligo de domaro Ploština (ĉirkaŭ 2 km nordoriente, katastro de la najbara municipo Drnovice). Forbruligitaj estis ankaŭ du solejoj en vojo Ryliska (katastro de municipo Vysoké Pole).
(14212) 1999 NW39
(14212) 1999 NW39 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Alfred Kastler
Alfred Kastler ( – ) estis franca fizikisto kaj gajninto de Nobelpremio en 1966. Kastler naskiĝis en Guebwiller (Alzaco, Germana imperiestra regno), studis en liceo Bartholdi en Colmar, Alzaco, kaj poste eniris en École Normale Supérieure en Parizo en 1921. Fininte siajn studojn post kvin jaroj, li komencis instrui fizikon en liceo de Mulhouse, poste iĝis profesoro en la Universitato de Bordeaux, kie li laboris ĝis 1941. En 1952, responde al petoj de Georges Bruhat, li revenis al École Normale Supérieure.
Kunlabore kun Jean Brossel li studis kvantuman mekanikon, interagon de lumo kaj atomoj kaj spektroskopion. Laborante pri kombino de optika kaj magnetika resonancoj, li inventis la teknikon de optika pumpado (angle optical pumping). Danke al tiu laboro li kompletigis la teorion de laseroj kaj maseroj (angle the theory of lasers and masers). Kastler gajnis la Nobel-remion pri fiziko en 1966 "pro la malkovro kaj ellaborigo de optikaj metodoj por studo de hercaj resonancoj en atomoj". Li estis prezidanto de la estraro de Institut d'optique théorique et appliquée kaj ankaŭ la unua prezidanto de neministara organizo Action Against Hunger. Kastler verkis poemojn en la germana; en la jaro 1979 li publikigis Europe, ma patrie: Deutsche Lieder eines französischen Europäers. (i.e. Eŭropo, mia patrujo: germanaj kantoj de franca eŭropano).
Memorigloko Plötzensee
La Memorigloko Plötzensee (germane: Gedenkstätte Plötzensee), memorante viktimojn de la naziisma reĝimo, estas iama ekzekutejo proksime de la lago Plötzensee (Hüttigpfad, Berlin-Charlottenburg-Wilmersdorf).
Historio
Inter 1933-45 ne tute 3.000 homoj murditis; el ili estis pli ol 1.400 germanoj, la resto estis civitanoj de pli ol 20 aliaj nacioj. La ekzekutada ĉambro hodiaŭ esta memoriga; tie ĉi dokumentatas la metodoj de nacisocialisma justico en la lingvoj germana kaj angla.
Giuseppe Pellizza da Volpedo
Giuseppe Pellizza da Volpedo (Volpedo, 28a de julio 1868 – samloke, 14a de junio 1907) estis itala pentristo.
Lia plej fama pentraĵo estas Il quarto stato (La kvara stato), de 1901, popularigita kiel fono de la komenca listo de la filmo Novecento, de Bernardo Bertolucci. Li memortigis estante 38 jaraĝa.
Li uzis la teknikon dividismo, nome pentrotekniko kreita per apudigo de malgrandaj punktoj de farbo laŭ specifa kolorteorio. Kvankam li ekspoziciis ofte, lia verkaro atingis popularecon nur post lia morto tra reproduktado en socialismaj gazetoj kaj laŭdon li ricevis el la kritikistoj laŭlonge de la 20-a jarcento.
29373 Hamanowa
29373 Hamanowa estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Hiromi Hamanowa, kiu konstruis observatorion en Korijama (Gubernio Fukuŝima) kaj planis reflektan teleskopon de 0,4 m. Liaj fotometriaj observoj de malgrandaj planedoj kun longaj rotaciperiodoj profitis al tutmondaj astronomoj.
Religia instituto
En la Katolika Eklezio, oni difinas religia instituto eklezian societon laŭleĝe starigitan aŭ aprobitan de la konstitucia aŭtoritato, (dioceza episkopo aŭ Apostola Seĝo, kies religiaj membroj publike votpromesas kaj vivas komunume.
Kune kun la sekularaj institutoj, ili enpreniĝas en la laŭjura nocio de institutoj de konsekrita vivo.
Historie, la religiaj institutoj distingiĝas el la katolikaj regulaj ordenoj (en kiuj oni solene votpromesas, almenaŭ de parto de la asociitoj) kaj el la religiaj kongregacioj (kies membroj simple votpromesas).
Distingoj inter la samnaturaj institutoj
Tiuj religiaj institutoj povas esti aprobitaj de la Apostola Seĝo aŭ de la loka episkopo, la unuaj difiniĝas jure pontifikaj la aliaj jure diocezaj Por starigi novan instituton, la episkopo devas ĉiukaze antaŭe konsulti la apostolan seĝon (nome, la Kongregacio por la institutoj de konsekrita vivo kaj la societoj de Apostola Vivo kaj la Kongregacio por la evangelizado de la popoloj aŭ la Kongregacio por la Orientaj Eklezioj: kiam Instituto akiras certan dimension ĝi estas aprobita ankaŭ de la Apostola Seĝo per dekreto formale dirita  (decretum laudis) kaj fariĝas aŭtomate jure pontifika.
La religiaj institutoj laikaj povas esti viraj kaj virinaj. La kanonaj normoj estas la samaj.
La institutaj konstitucioj
Por protekti kaj fidele garantii sian vokiĝon kaj sian identecon, ĉiu instituto devas posedi sian fundamentan kodon: la ''Konstitucioj, kiuj estas la elemento karakterizanta ĉiun instituton..
Tiu kodo indiku ĉiujn elementojn (spiritajn kaj jurajn) kiuj priskribas la fizionomion de la instituto: ĝia specifa karismo, ĝia misio en la Eklezio, ĝia naturo, la tipo de apostola servo. La konstitucioj liveru ankaŭ la normojn rilate la regon, la elekton de la supera moderiganto, la administradon de la posedaĵoj kaj la formadon de la anoj.
La aprobo kaj eventualaj modifoj de la konstitucioj apartenas: por la jure pontifikaj institutoj, al la apostola aŭtoritato, por la jure diocezaj institutoj, al la loka episkopo.
La membroj de la religia instituto eventuale demisiigitaj pro kiu ajn motivo rajtas peti la la kanonan reakceptiĝon, kiu estas kutime koncedita post konstato pri la persisto de la necesaj kondiĉoj.
Societoj de apostola vivo
Tiuj ĉi similas, laŭ iuj aspektoj, al la religiaj institutoj (komunuma vivo, iuj evangeliaj konsiloj praktikataj, konstitucioj); sed al la anoj de tiuj societoj ne estas permesita la la solena votpromeso: ili do ne povas esti konsideritaj religiaj ordenoj kiel, male, la religiaj institutoj.
Eksteraj ligiloj
Profilo de la religiaj institutoj en la retejo de la Apostola Seĝo.
Gyula Városy
Gyula Városy naskiĝis la  1846 en Hungara reĝlando en Zombor (nuntempa Sombor en Serbio). Li mortis la 1910 en Kalocsa.
Biografio
Gyula Városy lernis teologion en Pest (urbo) kaj Vieno. Li pastriĝis en 1870, sed post jaroj li plulernis kaj li doktoriĝis 1875. Post la diplomo li ricevis ĉefe taskojn eb biblioteko kaj arkivo. Em 1880 li komencis instrui, li ricevis la sekvajn ekleziajn rangojn kaj postenojn: En 1902 li aĉetis presejon por ekleziaj cekoj.
Go Nishida
Go Nishida (西田 剛, n. ) estas japana futbalisto.
Paek Nam-gyu
Paek Nam-gyu (Stelaro Paik, 1891-1956) estis korea esperantisto kaj poeto. Li profesie estis matematikisto, lingvisto kaj pedagogo. Li verkis por la Esperanto kurson kiu regule aperis en la Dong-a ĵurnalo. Li klopodis eduki junulojn kunlabore kun Espero P. Shin kaj Choe Hae-Cheong. (p. 17).
(32434) 2000 RW96
(32434) 2000 RW96 estas granda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Prepostejo Sankta Remiĝo
Historio
La teritorio ĉirkaŭ Kusel kaj Altenglan (tiam Coslakaj Gleni), kiu nomiĝis pli poste Remigiuslando, estis minimume ekde la 9a jarcento posedaĵo de la ĉefepiskopejo Reims. La eksklavo, kiu klerike apartenis al la episkopejo Majenco, estis transdonita al la monaĥejo St. Remy en Reims en la jaro 952. La dokumento de la Germana reĝo Otto la 1-a el la sama jaro konfirmis la posedon de la Remigiuslando kaj la abatejo al la monaĥejo St. Remy.
La propostejo St. Remigius sur la Remigiusberg estis fondita ĉe  1127 fare de monaĥoj de la monaĥejo St. Remy. La plej malnova dokumenta mencio estas dokumento pri la fondado je la 8a de oktobro 1127 fare de la Majenca ĉefepiskopo Adalberto la 1a-
Ljubov Orlova
Ljubov Petrovna ORLOVA (Любо́вь Петро́вна Орло́ва) estis eminenta rusa, sovetia aktorino, kiu famiĝis ĉefe kiel kinostelo dum t.n. stalina epoko. Same ŝia denaska talento lukse floris sur teatraj scenoj kaj bela voĉo sonis diversloke.
Ljubov naskiĝis la 11-an de februaro 1902 en Zvenigorod ( "sonora urbo") situanta apud Moskvo. Ŝia patro Petro Teodoroviĉ Orlov estis militisto, la patrino nomiĝis Eŭgenia Nikolajevna Suĥotina. Ambaŭ gepatroj apartenis al famaj nobelaj klanoj de Rusio.
Hejme muziko ofte sonis kaj la gefamilianoj tre ŝatis viziti koncertojn por aŭskulti grandajn rusajn muzikistojn kaj kantistojn. En 1909, kiam Ljuba estis nur la sepjara knabino, la elstara rusa basulo Teodoro Ŝaljapin sukcesis ekvidi ŝiajn unikajn kapablojn kaj profetis rimarkindan artan karieron.
En 1922 - 1925 ŝi studis dancarton en la moskva teatra kolegio, kie ŝin instruis fama pedagogino, reĝisorino de Moskva Arta Teatro E. Teleŝova. Samtempe Ljubov akompanis piane mutajn filmojn en la prestiĝaj moskvaj kinejoj. Ĉi-laboro estis tre malfacila kaj teda, sed ĝi donis krome pozitivajn rezultojn, ĉar Orlova tiam ekkonis iujn aktorajn artifikojn.
En 1926 - 1933 ŝi laboris kiel ĥorarino kaj aktorino de la Muzika studio - filio de Moskva Arta Teatro, kiun gvidis Vladimir Nemiroviĉ-Danĉenko. Ekde 1932 ŝi estis primadono de la studio.
En 1933 okazis ŝia rendevuo kun fama kinoreĝisoro Grigorij Aleksandrov, kiun ŝokigis ŝiaj beleco kaj arta lerteco. Li tuj ekamis ŝin kaj proponis ludi la ĉefan rolon en sia muzika komedio "Gajuloj" ( Весёлые ребята) kune kun elstara aktoro, kantisto kaj ĵazisto Leonido Utjosov.
La filmo havis grandan sukceson en USSR kaj eksterlande (kie ĝin oni prezentis sub la angla titolo "Moscow Laughs" t.e. "Moskvo ridas"). En Festivalo de Venecio en 1934 ĝi gajnis premiojn pro reĝisora lerteco kaj muziko (komponisto Isaak Dunajevskij).
Same furoris la muzika komedio "Volgo-Volgo" aperinta en 1938 kun partopreno de Ljubov Orlova. Ĝi tre plaĉis al kamarado Stalin, kiu spektis ĝin kelkfoje.
Entute la aktorino rolis en 17 filmoj, el kiuj plej rimarkindaj estas:
Ankaŭ ŝi sukcesis sur scenejo de la moskva "Mossovet" teatro, en kiu ŝi servis kiel primadono dum dudek jaroj.
Ljubov Orlova mortis pro kancero la 26-an de januaro 1975. Ŝin oni sepultis en moskva Novodeviĉje tombejo (la 3-a tereno).
Familio
La unua edzo nomiĝis Andrej Berzin (1893—1948) laborinta kiel vickomisaro (t.e.vicministro) de Rusio pri la agrikulturo. Dufoje en 1930 kaj en 1938 li estis arestita kaj metita en Gulagon. La geedziĝo daŭris kvar jarojn (1926 - 1930).
En 1933 ŝi edziniĝis al kinoreĝisoro Grigorij Aleksandrov, kune kun kiu ŝi travivis ĝismorte. La geedzoj ne havis gefilojn.
Lipari
Lipari estas itala komunumo sur la samnoma insulo en la Liparaj insuloj, ankaŭ nomataj Eola arkipelago. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Santamarina Salina, Leni kaj Malfa.
Geografio
La insulo Panareo (itale, Isola di Panarea) estas la dua plej malgranda insulo (post Basiluzzo) el la ok Liparaj insuloj, sistemo de vulkana insuloj norde de Sicilio. Ĝi apartenas al la komunumo Lipari.
Historio
Kiel rezulto de la vulkaneco Lipari estas riĉa je obsidianoj kaj pumiko, materialoj tre taŭgaj por fari akrajn kaj tamen stabilajn tranĉilojn.
En Lipari troviĝas pluraj nekropoloj kiuj atestas longan historion eble ĝis la jaro 5.000 a.K.
Hodiaŭ
Hodiaŭ la urbo vivas grandparte de turismo kaj pumiko. La tuta arkipelago estis agnoskita kiel Monda Naturheredaĵo de Unesko en 2000.
Provinco Badaĥozo
Badaĥozo (Badajoz) estas provinco de Hispanio, apartenanta al la regiono de Ekstremaduro, kie okupas ties sudan parton. Ĝi situas sudokcidente de la Iberia Duoninsulo, landlime kun Portugalio.
Ĝi limas oriente kun la regiono de Kastilio-Manĉo, kun ties provincoj de Toledo kaj Reĝurbo. Sude ĝi limas kun la provincoj de Onubo kaj Sevilo kaj sudoriente kun tiu de Kordovo, ĉiuj en Andaluzio. Norde estas la samregiona provinco de Cáceres, kiu, kun tiu de Badaĥozo, formas la regionon de Ekstremaduro. Okcidente, troviĝas Portugalio. Per surfaco de, Badaĥozo estas la plej ampleksa provinco de Hispanio. La alia provinco de Ekstremaduro, Cáceres, estas la dua laŭ surfaco, per.
En la provinco Badaĥozo, troviĝas Merido, ĉefurbo de Ekstremaduro. Tamen la plej loĝata urbo estas Badaĥozo, urbo el kiu la provinco prenas nomon kaj kiu estas la ĉefurbo de la provinco.
Demografio
Ĝi estas la 22a plej loĝata provinco de la lando, tuj post Gipusko kaj antaŭ Jaén. Ĝi superas en preskaŭ loĝantoj la samregionan Cáceres, la alia ekstremadura provinco.
de ties loĝantoj loĝas en la urbo de Badaĥozo, kiu, kun loĝantaro de personoj, elstaras kiel la plej loĝata loko de la provinco kaj la regiono. La sekva urbo laŭ loĝantaro estas Mérida, kun loĝantoj en 2007. Krome, aliaj sep superas la loĝantojn.
Plej loĝataj municipoj
La provinco Badaĥozo havas totale 164 municipojn, pro kio ĝi posedas de la municipoj de Hispanio. La dudek plej loĝataj estas la jenaj (Instituto Nacional de Estadística de España 2007):
Kelkaj municipoj ne havas eĉ 200 loĝantojn. Tia estas la kazo de Capilla (189 loĝantoj), Reina (189), Casas de Reina (173), Risco (167) kaj El Carrascalejo (77), la kvin malplej loĝataj de la provinco en 2007.
Distriktoj de Badaĥozo (komarkoj)
La nordo de la provinco trapasas la rivero Gvadiano kiu formas du naturajn distriktojn en sia valo dividitajn de la urbo Mérida, nome Vegas Bajas kaj Vegas Altas, en la centro kaj sudo estas du centraj ebenaj distriktoj nome Tierra de Barros dediĉita al agrikulturo kaj La Serena dediĉita al agrikulturo kaj ŝafobredado, en la sudo kaj supraj dekstra kaj maldekstra anguloj estas pli montaraj regionoj, nome sude Sierra Morena kaj Los Montes kaj Alburquerque, pli kompleta distribuo estas la jena:
3519 Ambiorix
3519 Ambiorix estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Kong Lin
La Tombejo de Konfuceo, konata ankaŭ laŭ sia ĉina nomo Kong Lin (en ĉina skribo 孔|林 Kǒng Lín, Konga Arbaro), estas tombejo de la Konga klano (posteuloj de Konfuceo) en la konfucea naskoloko Cjujfu. La propra Konfuceo kaj kelkaj el liaj disĉiploj estis tie entombigitaj, same kiel multaj miloj el liaj posteuloj.
Pli ol 10 000 arboj havigas al la tombejo arbaran aspekton.
NGC 5613
NGC 5613 (aliaj indikoj — UGC 9228, MCG 6-32-21, VV 77, ARP 178, NPM1G +35.0310, PGC 51433) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lucca Sicula
Lucca Sicula estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sicilio kaj al la provinco Agriĝento. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bivona, Burgio, Calamonaci, Palazzo Adriano (PA) kaj Villafranca Sicula.
Komenca kroniko
La Komenca kroniko (ankaŭ konata kiel la Rakonto pri la pasintaj jaroj aŭ la Nestora Kroniko) estas la plej frua el la nun konataj malnovrusaj kronikoj, verkita komence de la 12-a jarcento en Kievo. Ĝia originalo ne konserviĝis, ni konas ĝin per postaj kompilaĵoj, kiel el Ipata kroniko kaj Laŭrenta kroniko.
La enhavo
La Komenca kroniko entenas skizon de la biblia (ekde Adamo) kaj romia-bizancia historio kaj finiĝas per la eventoj de la 1117-a jaro. La datita periodo de la historio de la Kieva Regno komenciĝas per la jaro 852-a (komenco de la mema regado de la bizancia imperiestro Miĥaelo la 3a).
La titolo
La titolo Komenca kroniko (ruse Начальная летопись aŭ Первоначальная летопись, angle Primary Chronicle) estas uzata de la historiistoj kiel priskriba nomo, ĉar ĝi temas pri la komenco de la Kieva Regno kaj ties reganta dinastitio (Rurikidoj).
Alia ofte uzata titolo Rakonto pri la pasintaj jaroj (slavone По́вѣсть временны́хъ лѣ́тъ) citas la unuan frazon el unu el la kompilaĵoj (la Sankt-Hipata kroniko):
La valoro
La Komenca kroniko estas nia ĉefa fonto da informoj pri la frua historio de la Kieva regno kaj certagrade ankaŭ pri la najbaraj landoj. Ĝi ankaŭ estas valora verko de la malnovrusa literaturo.
Mária Érsek
ÉRSEK Mária (e:rŝek) estis hungara pianistino, muzikinstruistino naskita en Kudzsir la 11-an de decembro 1908 kaj mortinta en Budapeŝto la 4-an de oktobro 1976.
Sándor Huszár
HUSZÁR Sándor (husar) estis rumanuja hungara verkisto, tradukisto, redaktoro naskita en Kluĵo la 15-an de aprilo 1929 kaj mortinta en Békéscsaba la 13-an de decembro 2005. Li estis la edzo de redaktorino Irma Huszár.
Biografio
Sándor Huszár finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo (1948) kaj poste li laboris en la Ŝufabriko János Herbák (Clujana), poste li iĝis ĵurnalisto ĉe la ĵurnalo Igazság en Kluĵo (1949–52). Li akiris diplomon pri filozofio en la Universitato Bolyai (1954). Iomtempe li estis redaktoro de la Utunk, poste direktoro de la Kolozsvári Állami Magyar Színház (1959–64). Li denove laboris ĉe la Utunk kaj ekde 1970 ĝis numero 44/1983 li estis ĉefredaktoro de la A Hét. En 1988 li translokiĝis Hungarujon.
Michaeliskirche (Ohrdruf)
Nun la turo de la Michaeliskirche loĝigas malgrandan kapelon kaj ekspozicion pri sia historio. Kadre de la restaŭrado ekestis ankaŭ pliaj ĉambroj en la Michaelis-turo, uzeblaj por multspecaj aranĝoj. Ankaŭ eblas vizite la turon kadre de ĉiĉeronado.
Unu el la orgenistoj ĉe Michaeliskirche estis la tridek jarojn pli aĝa frato de Johann Sebastian Bach, Johann Christoph, kiu tenis la postenon ekde 1690. Kelkan tempon estis sub la ombro de Mikaelo-kirko ankaŭ lerneja komplekso de Gymnasium Gleichense.
Oleksovičky
Oleksovičky (Klein Olkowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Slup. Ĝi troviĝas apud Dija-mueleja kanalo netuta kilometro oriente-nordoriente de Slup kaj 15 km sudoriente de Znojmo. Estas ĉi tie registritaj 39 adresoj. Daŭre ĉi tie vivas.
Oleksovičky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,98 km².
Memorindaĵoj
En la vilaĝo situas statuaro de La plej sankta Triunuo kaj kapelo de sanktaj Cirilo kaj Metodo.
Ekonomio de Estonio
Estonio estas membro de la Eŭropa Unio kaj de la eŭrozono kaj, laŭ la IMF, antaŭita ekonomio.
Komerco
Estonio eksportas maŝinaro (33% de ĉiuj eksportoj ĉiujare), ligno kaj papero (15% de ĉiuj eksportoj ĉiujare), teksaĵoj (14% de ĉiuj eksportoj ĉiujare), nutraĵaj produktoj (8% de ĉiuj eksportoj ĉiujare), mebloj (7% de ĉiuj eksportoj ĉiujare), kaj metaloj kaj kemiaj produktoj. Estonio ankaŭ eksportas 1.562 miliardoj de elektro ĉiujare. Estonio importas maŝinaro (33,5% de ĉiuj importoj ĉiujare), kemiaj produktoj (11,6% de ĉiuj importoj ĉiujare), teksaĵoj (10,3% de ĉiuj importoj ĉiujare), nutraĵoj (9,4% de ĉiuj importoj ĉiujare), kaj transportaĵoj (8.9% de ĉiuj importoj ĉiujare). Estonio importas 200 milionoj de kilovatoj de elektro ĉiujare.
7362 Rogerbyrd
7362 Rogerbyrd estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Roger Byrd, direktoro de la situejo de Maui de "GEODSS", spertulo en mastrumado kaj malvolvo de komputilaj sistemoj kaj prizorgo kaj riparo de elektronikaĵoj.
25410 Abejar
25410 Abejar estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Patrick Jeffrey Abejar, finalisto en 2009 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri terscienco kaj planedoscienco. Li estis lernanto ĉe la Smithtown High School West de Smithtown (Novjorkio).
Signaro
Signaro estas nelingva komunika kodo, kiu povas helpi aŭ anstataŭi parolon. Oni devas disigi ĝin el signolingvo, ĉar tiu estas lingva kodo. Pleje oni pensas al videblaj signoj, sed ĝi povas enhavi ankaŭ voĉojn, kiujn oni nomas voĉaj gestoj. Estas pitoreskaj signaroj por malkapabluloj, kaj estas sekretaj, ekzemple por krimulaj grupoj kaj sekretaj servoj. Ekzemple en Germanio multaj homoj kredas je sekreta signa kodo de Stasi. Ĝi povas uzi objektojn kaj florojn, ekzemple ventumilo, poŝtuko kaj floraj lingvaĵoj. Estas homoj, kiuj volas bazi mondlingvon sur ia pitoreska signaro.
Ĝi povas esti natura aŭ konstruita. Naturaj signaroj povas diferenci laŭ kulturoj kaj personoj; ekzemple oni montras nombrojn en Ĉinio diference el en Eŭropo. Ili enhavas kelkajn dekduojn maksimume du cent signojn, kaj bezonas tutan korpon. En diferencaj ordenoj monaĥoj bezonis signarojn, ĉar ili devis ne paroli en iuj lokoj kaj tempoj. Mezepokaj tekstoj enhavas laŭ signa kodo inter 52 kaj 472 signojn; meznombro estas 178 kaj mediano estas 145. Iuj naturaj signaroj evoluis en signolingvoj. Konstruitaj signaroj estas faritaj el signolingvoj; oni kolektas pitoreskajn signojn el la signolingvo, plisimpligas ilin kaj aldonas novajn trovaĵojn. Surduloj mem ne povas rekoni iliajn signojn. Konstruitaj signaroj ne havas voĉajn signojn, estas pli riĉaj, kaj uzas nur supran parton de korpo. Ekzemploj estas Makaton, Amer-Ind, kaj Schau doch meine Hände an!. Tiuj kodoj mem ne havas gramatikon, oni povas uzi vortordon de la gepatra lingvo. Laŭ lingvistoj ankaŭ tiuj uzas subjekto-predikato-aliaj ordon, kiaj gepatra lingvo havas alian vortordon.
Helpilaj signaroj
Sistemo de Makaton kun 450 signojn estas por totala komunikado. Tiu signifikas, ke signoj estas uzitaj kun parolo, skribo kaj imagoj en Makaton programo. Celaj grupoj estas intelekte malkapabluloj, aŭtismuloj, parolmalkapabluloj, surdblinduloj. La signoj estas grupigitaj en 8 niveloj, kaj instruitaj en fiksita ordeno. Ĝi estas nomitaj laŭ ĝiaj aŭtoroj: Margaret Walker, Katharine Johnston kaj Tony Cornforth. Ili komencis la unuan Makaton programon en 1976 kun surdaj kaj inteligente malkapablaj adultoj.. Ĝi estas uzita en Unuiĝinta Reĝlando, en Pollando, en Germanio, en Francio, en Nov-Zelando, en Portugalio, en Grekio, en Kuvajto, kaj en Japanio. Ĝi bazas sur lokala signolingvo.
Amer-Ind estas bazita sur malaltebenaĵa indiana signolingvo. Celaj grupoj estas intelekte malkapabluloj kaj parolmalkabluloj, precipe afaziuloj kaj uloj kun apraksio. Komence oni instruas per manipulado de objektoj; poste lernantoj desegnas la signojn, komence paralele kun montrado, poste memore. Poste ili devas produki la signojn, trovi sonantan memorilon, kaj ekzerci ilin. Ĝi enhavas 236 signojn; Amerind Video Dictionary enhavas 193 el ili. Oni tralaboris ĝin por unu mano. Afaziuloj lernis pli facile Amer-Ind ol Amerika Signolingvo. Celo estas ne nur helpi komenci paroli, sed ankaŭ bazi signan kodon de uzantoj. Oni faris programon, kiu rekonante signojn ebligas telefonadon por afaziuloj.
Schau doch meine Hände an! bazas sur la germana signolingvo, sed la signoj estas simplifikitaj, surduloj mem ne rekonas la signojn. Ĝi celas anstataŭadon de parolo, kaj celaj grupoj estas intelekte malkapabluloj, neparolantoj, mutismuloj, mutuloj. Verband evangelischer Einrichtungen für geistig und seelisch Behinderte eldonis ĝin en formatoj libro kaj DVD. Az új kiadás úgy 700 jelet tartalmaz. Nova eldono enhavas 700 signojn. Dr. Erdélyi Andrea tralaboris ĝin por Hungaraj cirkonstancoj, kaj eldonis ĝin unue en 2005. Ĝi estas uzita en Germanio kaj Hungario.
Por aliaj celoj
Estas aliaj signaroj por aliaj celoj, en kiuj oni ne povas, ne devas paroli kun lia kunuloj, aŭ devas komuniki sekrete. Ekzemple signaroj estas uzitaj dum sportoj, en borso kaj en restoracio. Estas konita, ke policistoj stiras trafikon per signoj. Ankaŭ kolimboj kaj vivsavistoj uzas signojn por komuniki. En bruaj laborejoj devas laboristoj fari ilian signan komuniksistemon. En televida studio oni devas uzi man
Enamiĝintaj junuloj en pli fruaj tempoj ne povis paroli aparte, ĉar ili neniam estis lasitaj senkompane, do ili devis sendi sekretajn mesaĝojn al ilia paro. Ili uzis ĉemanajn objektojn, florojn, ventumilon, naztukon. La kodoj ne estis universalaj, tiu okazis miskomprenojn. Similaj sistemoj estis ankaŭ dum antikvo, sed ili estis pli ĝeneralaj. Grekaj komercistoj ankaŭ uzis signajn sistemojn.
En flora lingvo ĉiu floro havis ĝian signikófikon, ekzemple blankaj lilioj montris virginecon, neforgesumumino, ke ne forgesu min. Ankaŭ koloro de roso estis mesaĝo. Ankaŭ hodiaŭ ne gravas grando de bukedo. Tiuj signifikoj ekigis dum longa historia tempo. Ekzemple romianoj ŝatis neparajn nombrojn, kaj paraj estis nefortunaj. Blankaj lilioj ankaŭ dum mezepoko signis virginecon, kaj virgoj estis ofte bildumitaj kun ili. Floraj mesaĝoj estas legeblaj en folkaj brodaĵoj kaj kantoj.
Ventumila lingvo ekigis en Hispanio, kaj specialiĝis al enamiĝa temo, sed ĝi iĝis pli populara ol flora lingvo. Tenado, movo kaj stato de ventumilo estis signifikaj. Ankaŭ tiu estis efika, kiu vango estis tuŝita per ĝi.
Similaj sistemoj
Signolingvoj estas memstaraj lingvoj, ne nur simplaj kodoj. Surduloj provas uzi signolingvon ankaŭ en situoj, en kiuj aŭdantoj uzas gestojn.
Estas lingvaj kodoj, kiuj uzas gramatikon de parolitan lingvo kaj signojn de signolingvo.
Paget-Gorman signa sistemo estas bazita sur Angla gramatiko kaj Brita signolingvo. Ĝi enhavas 37 bazajn signojn kaj 21 movojn. Ĝi kodiĝas ankaŭ Anglajn fleksiojn, sed ĝi ne samas kun SEE. Celaj grupoj estas uloj kun parolperturboj kaj infanoj, kiuj patrina lingvo ne estas la Angla; kaj oni enigas iliajn pedagogojn kaj gepatrojn. Ĝi estas lernilo kaj por aŭgmenta komunikado. Ĝi helpas lerni Anglan lingvon, legi kaj fari kategoriojn. Ĝi estas uzita en Unuiĝinta Reĝlando, Irlando kaj Aŭstralio.
Scheidegg
Scheidegg estas merkata komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lindau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La loĝloko krome apartenas al la historia regiono Algovio: La montoj de la Algoviaj Alpoj ĉie en Scheidegg imprese videblas ĉe la horizonto, kvankam la komunumo nur laŭ iuj geografiaj difinoj apartenas al la Alpoj kaj laŭ aliaj ne, sed al antaŭalpa montetaro. La komunumo rekte situas ĉe la limo inter Germanio kaj la federacia lando Vorarlbergo de Aŭstrio.
Guy Debord
Guy DEBORD, en esperanto Gi' Debor', naskiĝis la 28-an de decembro 1931, mortis la 30-an de novembro 1994, estis franca revoluciulo, la filo de Paulette ROSSI kaj Martial DEBORD. Li estis laŭvice ano de Internationale lettriste (Literista Internacio), Socialisme ou barbarie (Socialismo aŭ barbareco) kaj Internationale situationniste (Situaciista Internacio, ne "situaciisma" ĉar ili malakceptis ĉiajn ideologiojn kaj ismojn). Liaj plej konataj verkoj estas La Société du Spectacle (La Socio de la Spektaklo, 1967) kaj Commentaires sur la Société du Spectacle (Komentoj pri la Socio de la Spektaklo, 1988).
Interalie, li estas konata pro publikigi libron kun sablopapera kovrilo, intencante detrui aliajn librojn metitajn apud ĝi.
Tekasteleto
Tekasteleto (Teeschlößchen) en Gotha (Germanio) estas novgotika plezurkastelo en formo de kapelo en la Kastela parko eoste de Kastelo Friedenstein originante el la lasta triono de la 18-a jarcento.
(14213) 1999 NX54
(14213) 1999 NX54 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tekasteleto
Historio
Inter oktobro 1780 kaj marto 1781 lia duka moŝto Ernesto la 2-a (Saksio-Gotao-Altenburg) eoste malsupre de la rempararo de Kastelo Friedenstein starigis en la ĝardeno de la dukino ĝardendometon por la edzino Charlotte (Saksio-Meiningen). Ĉefarktitekto Carl Christoph Besser reprenis kiel ideon versimile la en 1778 laŭ plano de Goeto starigitan klostron de la dukino Luise (Hesio-Darmstadt) en la vajmara Ilm-parko. Rekte supre de la Oranĝerio de Gotha li sekve kreis novgotikaĵon nomita klostro, kapelo aŭ ermitejo.
En la kalendaro Hirschfelds Gartenkalender auf das Jahr 1782 troviĝas gravuraĵo kun bildo de la kapelo priskribita "loĝejo laŭ malnovgotika stilo". Montras tiu ĉi bildo modestan, unuetaĝan kaj ununavan kapelon kun sela tegmento kaj eta firstotureto ornamita de kruco. En la jaro 1783-a la duka Ĉambro pligrandigis la ejon, kiu baldaŭ iĝis preferita restadejo dukina, je oficiala somera loĝejo de Charlotte Amalie (Saksio-Meiningen). La entreprenoj konstruaj enhavis i.a. pligrandigon de la konstruaĵo je 6,5 metroj okcienten kiel ankaŭ etendigo de la subtegmenta etaĝo. En 1799/1800 ricevis la rekte ĉe Leina (rivero) situanta konstruaĵo sian krucforman horizontalan projekciaĵon danke al duetaĝa alkontruitaĵo eosten kiel ankaŭ salonegojn norden akj suden. En 1812 faritis finfine ĥorejsimila alkonstruo oriente, la lasta etendiĝo konstruaĵa. Tiam estiĝis ties nuna aspekto definitiva.
En 1821 donacis duko Aŭgust (Saksio-Gotao-Altenburg) al la edzino Karoline Amalie (Hesio-Kaselo) la plezurkasteleton kun la Vintra palaco kaj Kastelo Friedrichtsthal, kiun la dukino de tempo al tempo uzis ĝismorte en 1848. Sub la bofilo Ernesto la 1-a (Saksio-Koburgo kaj Gotao) servis la konstruaĵo ekde 1839 kiel kapelo por la brita parencaro de la duka domo, kiam ili restadis ĉe la kortego de Gotao. Dume estiĝis ofte eĉ oficale la nomo Angla kapelo.
Okaze de la fortimpresa vizito de reĝino Viktoria (Britio) kaj de ŝia edzo Alberto de Saksio-Koburgo kaj Gotao, la pli juna frato de duko Ernesto la 2-a (Sakio-Koburgo kaj Gotao), inter la 28.8. kaj la 3.9.1845 je memoro de la reĝa paro faritis fotoj i.a. de la Angla kapelo. Laŭ esploroj de Martin Eberle, estro de Fondaĵo Kastelo Friedenstein, la reĝino skribis sub la foto la vortojn "The Schlößchen", el kio enpopole fariĝis la nuna nomo Teeschlößchen.
Post la eksplodo de la Unua mondmilito rompiĝis en 1914 tuj la tre amikaj rilatoj inter la brita kortego kaj la duka kortego de Gotao ĉar la reganta duko Karlo Eduardo (Saksio-Koburgo kaj Gotao), naskiĝinte en Anglio, batalis ja por Germanujo. Vizitoj de la britaj parencoj en Gotao kaj la ĉirkaŭaĵoj ĉesis - tial ankaŭ la Tekasteleto ne plu uzitis kapele. En 1917 la duko permesis al la Gotaa porvirinzorga societo (Frauenhilfeverein) la malfermon de infanĝardenoj.
Kiam en 1919 la tuta posedaĵaro de la duka domo en la iama duklando senproprietigitis, la Tekasteleto iĝis ŝtata. En 1920 komenciĝis surloke la t.n. Duncker-kursoj de "Laboraltlernejo" (Arbeitshochschule). La kursoj ofertis pluklerigon en geometrio, librotenado, materialisma historiinterpretado, natursciencoj, religio, ekleziaĵoj, lernejaĵoj, buŝa kaj skriba esprimkapabloj, ŝtataj teorioj.
Aliaĵoj
Kelkajn paŝojn nordueste de Tekasteleto troviĝas monumento por August Petermann, starigite en 1909 por la meritplenega kartografo.
Karcinomo
Karcinomo estas epitelia (ekstera kaj interna) kancera variaĵo, malsano, kiu infektas la sanajn organojn kaj formas duagradajn kancerajn kreskaĵojn. Ĝi povas aperi en la haŭto, mamo, mukomembrano, pulmo kaj aliaj internaj organoj kaj glandoj. Ĝi ne atakas la nervan, limfan, sangan sistemojn, la ostojn kaj la muskolojn.
Adam Lazarowicz
Adam Kalikst Łukasz Lazarowicz pseŭdonomo „Klamra” kaj aliaj (naskiĝis la 14-an de oktobro 1902 en Berezowica Mała (proksime al Zbaraĵ), murdita la 1-an de marto 1951 en Enketa Arestejo Mokotów (Varsovio)) – majoro de infanterio de Pola Soldataro, soldato de SZP (Servo al Venko de Pollando), ZWZ (Asocio de Armita Batalado kaj AK (Pola Enlanda Armeo) kaj de la Asocio WiN (Libero kaj Sendependo), anstataŭanto de ĉefo de la 4-a Ĉef-Estaro de WiN, aktivulo de armita sendependiga subtero). En 2013 avancita postmorte ĝis grado de subkolonelo.
Vivo
Filo de Franciszek Lazarowicz kaj Wanda Ojak. En 1919 eniris volontule al renaskigita Pola Soldataro kaj batalis kun ukrainoj en Volinio. Poste eklernis en gimnazio en Jasło. En 1920 denove aliĝis al Pola Soldataro kaj partoprenis polan-bolŝevikan militon. Batalis apud Chorzele, vundiĝis apud Ostrołęka. Post fino de la milito revenis al la gimnazio, kie en 1921 abiturientiĝis. Poste ekstudis ĉe Historia Fakultato de Jagelona Universitato en Krakovo. En 1931 finis kurson por substandardistoj de infanterio. La unuan de septembro nomumita rezerva subleŭtenanto de infanterio. En 1934 iĝis mobiliza atribuito al la 20-a Regimento de Infanterio de la Krakova Tero. En 1936 avancis ĝis grado de leŭtenanto. Pro malsano foriris de la armeo kaj estis lernejestro en vilaĝo Gumniska apud Dębica.
Oktobre 1939 revenis al Gumniska, kie denove eklaboris kiel lernejestro. Samtempe engaĝiĝis en konspira agado kadre de la Servo al Venko de Pollando, kaj poste en la Asocio de Armita Batalado. En 1940 iĝis komandanto de la unuo kaj sekve de la Areo Dębica de Pola Enlanda Armeo ĝis printempo 1944. Dum tiu ĉi periodo la centron plifortigis translokiginte ties komandejon de la urbo al la vilaĝo Gumniska. Germanoj ĝis fino de la milito ne sukcesis trovi ĝin. Li establis 10 novajn unuojn en la distrikto Dębicki. La Areo Dębica sub lia komando atingis la plej altan organizitan nivelon laŭ edukiteco kaj batalpreto el ĉiuj areoj de la Inspektorejo de Rzeszów, kadre de Pola Enlanda Armeo. En 1943 avancis ĝis kapitano kaj jaron poste – majoro. Lia plej granda sukceso estis partopreno en malĉifrado de germana raketo V-2 sur armea spaco apud Blizna (Distrikto Ropczycko-Sędziszowski). Printempe 1944 iĝis anstataŭanto de inspektoro. Dum la operaco "Tempesto" li komandis la 5-an Regimenton de Surĉevalaj Pafistoj de la pola Enlanda Armeo, nombranta ĉ. 1200 homoj. Pro helpo al soveta soldataro ricevis Ordenon de Ruĝa Stelo, sed ne akceptis ĝin.
Februare 1945 alvenis al Rzeszów, kie iĝis gvidanto de la Areo de Rzeszów de WiN, kaj poste de la Areo Wrocław. Decembre 1946 estis nomumita de subkolonelo Łukasz Ciepliński anstataŭanto de la Ĉefo de la 4-a Ĉef-Estraro de WiN. La 5-an de decembro 1947 en Żnin estis arestita de Sekureca Servo. Post enketado kun torturoj oktobre 1950 Armea Juĝejo en Varsovio kondamnis lin al 4-oja mortpuno kaj 33 jaroj de mallibero. La 1-an de marto 1951 estis ekzekutita en malliberejo en Mokotów.
Lia filo Zbigniew (naskita la 27-an de aprilo 1925) komandis plotonon de AK dum la operaco "Tempesto". Kaj la filo de Zbigniew Lazarowicz, kaj nepo de majoro Adam Lazarowicz, Romuald (naskita la 11-an de aŭgusto 1953) apartenia al la plej aktivaj agantoj de Solidareco Batalanta. Ambŭ idoj de majoro "Klamra" loĝas en Vroclavo.
Jakobo la pli juna
Jakobo (mortis ĉirkaŭ la jaro 62, probable en Jerusalemo) estis la pli juna el la du apostoloj de Jesuo, kiuj havis la nomon Jakobo. Por diferencigo de Jakobo la pli aĝa li ofte nomatas Jakobo la pli juna aŭ Jakobo, filo de Alfeus. Jakobo estas kristana sanktulo kaj fariĝis la nacia sanktulo de la ŝtato Urugvajo en Sudameriko.
Biblio
En la nova testamento, Jakobo la pli juna nur menciiĝas en la listoj de la dek du apostoloj de Jesuo (evangelio laŭ Mateo 10,3; evangelio laŭ Marko 3,18; evangelio laŭ Luko 6,15; Agoj de la Apostoloj 1,13). Tie li nomatas "Jakobo, filo de Alfeus" kontraste al alia apostolo nomata "Jakobo, filo de Zebedeus". En la kristana tradicio kutimiĝis la nomoj „Jakobo la pli juna“ kaj „Jakobo la pli maljuna“.
Laŭ la kristana legendo Jakobo la pli juna aparte estis interpaciga peranto inter la unuaj kristanoj de juda kaj de nejuda deveno, kiuj dum la unuaj jardekoj post la morto de Jesuo principe havis tensian rilaton. Kune kun Simono Petro li en la tiel nomata apostola koncilio kontribuis al tio, ke la kristaniĝintaj nejudoj ne ricevis la ordonon submetiĝi al ĉiuj vivoreguloj de la juda leĝaro (cirkumcizo, koŝera manĝadoreguloj ktp.).
La juda romia historiisto Jozefo Flavio en sia verko Antiquitates Judaicae raportas, ke la juda alta sacerdoto Anan, filo de la en la kristanaj evangelioj menciata Hanas, uzis la tempointervalon inter la malpostenigo de la romia provincestro Festus kaj la alveno de ties romia posteulo Albinus, por ordoni la murdon de Jakobo la pli juna per ŝtonumo dum la jaro 62.