cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eŭreka
Ekde tiam eŭreka estas ĝojkrio kiam iu solvis malfacilan problemon.
Eŭreka ankaŭ estas la ŝtata devizo de Kalifornio, referante sin al la Kalifornia deliro pri oro je 1848.
Tiu vorto fariĝis la nomo de du asteroidoj :
Langvedoko
{| Langvedoko — france Languedoc — estas historia regiono en suda Francio. Ĝia nomo devenas de la okcitana  Lengadòc [lengodó], kiu signifas òc-lingvo (òc estas la okcitana vorto por "jes" — norda Francio krontraste estis nomita la lando de langue d’oïl, oïl estis la nordfranca vorto por "jes" el kiu venas la nuna franca oui [ŭi]).
Geografio
Kiu ajn estu la politika difino kaj la precizaj limoj de Langvedoko temas pri regiono ĉe Mediteranea marbordo ĉe Golfo de Liono, sude de Francio (antaŭe de Gaŭlio) kiu etendiĝas de Rodano ĝis Pireneoj. Laŭ la marbordo estas pli malpli etenditaj ebenaĵoj kiuj limiĝas al diversaj montaroj: Pireneoj sude, Korbjeroj okcidente, Nigra Montaro, Espinuzo kaj Cevenoj, partoj de Centra Masivo, norde. La regiono havas konekton kun Akvitanio okcidente laŭ la valoj de Aldeo kaj Garono tra la malalta Sojlo de Naurouze, kiu ne konsistigas barilon: tra ĝi estas gravaj komunikaj vojoj : strato (RN 113, antikve temis pri Via Aquitania), la Suda Kanalo, fervojo kaj Aŭtovojo (A62-E80). Ĝi ankaŭ komunikas kun rodana valo de kiu ĝin disigas neniu monto. Laŭ rodana valo ankaŭ estas gravaj vojoj uzeblaj per ŝipoj, stratoj (RN7), aŭtovojo (A7-A9 E15-E80), fervojo kiu fariĝos rapida ĉirkaŭ 2020. Dum la tuta historio la situo de la regiono laŭ gravaj vojoj faciligis alvenon de homoj el diversaj regionoj. Ankoraŭ nuntempe grava trafiko transiras tra la regiono.
La regiono allogas homojn kiuj tien enloĝas: en la lastaj jardekoj la kresko de la enloĝantaro de Langvedoko estas unu el la plej fortaj en Francio dum kelkaj aliaj regionoj emas malkreski. En 50 jaroj la loĝantonombro duobliĝis kaj same la nombro da konstruaĵoj.
Historio
Kiam oni interesiĝas pri la historio de Langvedoko, la unua demando estas kiel difini tiun regionon.
Temas pri regiono ĉe mediteranea marbordo de Pireneoj ĝis Rodano kiu dum la jarcentoj estis ero de diversaj regnoj kun malsame difinitaj limoj. La nuna grava limo inter Francio kaj Hispanio situas laŭ la Pireneoj. Antaŭ la tempo de la Romianoj rolis kiel limo la rivero Hérault kiu disigis Masalianojn de Iberoj. En aliaj tempoj la grava politika limo situis je Korbjeroj kiu ekzemple disigis francajn kaj aragonajn reĝlandojn dum Mezepoko ĝis la reĝado de Ludoviko la 14-a. Tamen plurfoje en la historio kvazaŭ samgranda regiono ekzistis kun similaj sed ne identaj limoj: la romia Narbona provinco, visigota Septimanio, reĝtempa Langvedoko kaj nuna administra regiono Okcitanio.
Langvedoko estas karakterizita per sia situo kiel trapasejo de vojoj : de Italio kaj de Nordo tra la Rodana valo al Hispanio laŭ la Mediteranea marbordo, kaj al Okcidento sekvante la valojn de Aldeo kaj Garono. Pro tio en la regiono aperis tre diversaj popoloj, kaj ĝi fariĝis sinsekva posedaĵo de diversaj regnoj: Masalianoj, Iberoj, Romianoj, Visigotoj, Maŭroj, Frankoj, Reĝlando de Aragono, Graflando de Tuluzo, Francaj Reĝlando kaj Respubliko.
Antikveco
En antikveco la regiono estis loĝata de popoloj kiujn la Helenoj kaj la Romianoj nomis Keltoj, Iberoj, Liguroj, Elisikoj kaj Gaŭloj kaj kiuj havis komercajn rilatojn kun Helenoj, Etruskoj, Fenicoj, Iberoj. Tamen per tiuj nomoj, ne estas klare kiuj estis tiuj loĝantoj: ĉu temis pri apartaj popoloj, ĉu temas pri diversaj nomoj por parencaj popoloj?b La vortoj uzataj respektive de Helenoj kaj Romianoj estas malprecizaj kaj ne ĝuste informas pri la nomataj etnoj. Estas supozeble ke la situacio estis komplika: iuj popoloj vivis en la regiono ekde la komenco de la Ferepoko kaj aliaj popoloj venis poste el aliaj regionoj, kaj iliaj kulturaj trajtoj pli malpli miksiĝis. Keltojn oni nomas popolaro kies kultura lulilo troviĝis en centra Eŭropo kaj de tie vaste etendiĝis en ĉiujn direktojn al britaj insuloj, ibera duoninsulo, norda Italio, malgranda Azio, nunaj Francio kaj Germanio.
Iajn spurojn de ili oni havas ĉie: lingvajn, etnonomajn kaj arkeologiajn: en la regiono oni trovis tre multajn kaj diversajn objektojn precipe en la multnombraj opidumoj. Koncerne la mediteranean bordon de Gaŭlio ĝiajn loĝantojn oni nomis Liguroj kaj ŝajnas ke ili estis miksaĵo de antikvaj antaŭkeltaj popoloj kaj de keltaj. La nomo « Elisikoj » aperas nur en tri antikvaj historiaj dokumentoj: temas pri potenca organizita popolo kiu loĝis ĉirkaŭ Narbono 6 ĝis 4 jarcentojn antaŭ nia erao. La regiono estis ankaŭ tuŝita de ibera kulturo kiu etendiĝis ĉe Mediteraneo de la nuna Andaluzio ĝis Rodano.
Oni trovis multajn skribaĵojn en la ibera lingvo, kiujn oni kapablas legi, kvankam la lingvo ne ankoraŭ estas komprenata. Helenoj, Foceanoj, kreis komercajn havenojn el kiuj plej gravaj estis Marsejlo, Agdo kaj Ampurio. Kiam Marsejlo sendependiĝis de la Helenoj, ĝi superregis la komercon de la regiono sur la marbordo ĝis rivero Hérault: transe regis Iberoj. La regiono estis tuŝita de la punikaj militoj inter Romio kaj Punikoj. Hanibalo trovis en la regiono aliancanojn kiuj pace lasis lian armeon trapasi dum ĝia vojaĝo de Iberio al Italio.
Ĉirkaŭ la jaro 200 antaŭ nia erao Romianoj supervenkis la Punikojn kaj milite ekposedis la regionon, punante la venkintojn pro sia alianco kun la Punikoj. En tiu sama tempo aperis Volkoj, kelta popolo eble kiel dungsoldatoj de la Punikoj. Romianoj establis militan politikan kaj komercan regadon kun ĉefurbo en Narbono. La romia Narbona provinco apartenis al romia imperio 150 jarojn antaŭ la konkero de la cetero de Gaŭlio: pro tio ankaŭ ĝi estis pli "romanigita".
Mezepoko
La regiono, estinte ero de la roma Imperio ĝis ties disfalo, fariĝis posedaĵo de la Visigotoj. Sidonio Apolinara nomis « Septimanio » tiun eksan parton de Gaŭlio kiu apartenis al la visigota reĝlando ĝis araba-berbera konkero en 714. En Septimanio rifuĝis la ariana herezio kaj Judoj fuĝantaj katolikajn persekutojn. Maŭroj posedis la regionon dum mallonga tempo (721-759) ĝis konkeris ĝin, Karlo la Granda. Post la disfalo de ties reĝlando Okcitanio esti regata de pluraj grafoj : de Akvitanio, de Tuluzo, de Provenco kaj de Katalunio.
En Mezepoko Langvedoko ne aparte ekzistis kaj ties teritorio apartenis al la diversaj grafoj kun ŝanĝiĝemaj limoj. La posedaĵoj de la grafoj ofte estis komplike interplektitaj, ĉiu ero povante troviĝi meze de teritorioj apartenantaj al alia grafo.
Milito kontraŭ la Albigensistoj
[[Dosiero:Cartes Occitanie.png|eta|maldekstra|300px|Mapo de Okcitanio dum la krucmilito kontraŭ la Albigensistoj (1209)
<dl><dd></dd></dl>
<dl><dd></dd></dl> ]]
eta|dekstra|300px|Mapo de Okcitanio dum la krucmilito kontraŭ la Albigensistoj en la momento de la [[batalo de Muret en 1213.
]]
Langvedoko plej parte estis posedaĵo de la grafo de Tuluzo ĝis la krucmilito kontraŭ la Albigensistoj (1208-1249). Pretekstante religian krucmiliton kun la aprobo de la katolika papo, la francaj reĝoj kaj la nordfrancaj baronoj milite konkeris la regionon de Béziers ĝis Tuluzo kun granda perforto: la tuta loĝantaro de Béziers estis buĉita, lastaj ribelantaj «Kataroj» estis bruligitaj en pluraj lokoj (Minerve, Montségur...). Fakte la «kataran» kredon (ili mem neniam nomis sin tiaj, sed «bonaj kredantoj») volis forigi la papo kaj la franca reĝo ĉar ĝi endaĝerigis ilian ptotencon. De tiam la regiono fariĝis parto de la Franca reĝlando. Dume Rusiljono estis posedaĵo de la reĝo de Aragono, ĝis kiam Ludoviko la 14-a aldonis ĝin al sia reĝlando. Ĝis la Franca Revolucio Langvedoko estis provinco kun propra asembleo nomita les États du Languedoc kiu kunsidadis en diversaj urboj : Tuluzo, Albi, Karkasuno, Bitero, Narbono, Montpeliero, Nimo aŭ Beaucaire.
Moderna tempo
En la 18a jarcento la administrado (france: intendance) de Langvedoko arigas du distrikojn (france généralités ): Montpeliero kaj Tuluzo.
En 1790-1791, okaze de la kreo de la departementoj, la administrado de Langvedoko estas disigta al departementoj Ardèche, Gard, Hérault, Aude, Tarn, Lozère, de granda parto de Haute-Loire kaj de Haute-Garonne kaj parto de Ariège kaj de Pyrénées-Orientales (Fenouillèdes).
En la 20-a jarcento kvin el tiuj departementoj ( Lozère, Gard, Hérault, Aude kaj Pyrénées-Orientales) ekkonsistigis novan regionon nomitan Langvedoko-Rusiljono. Georges Frêche, plurjara prezidento de la Regiono provis renomi ĝin al "Septimanio" sed pro protestoj, lia propono ne estis akceptita. Malgraŭ penoj por igi Montpelieron alloga ĉefurbo, la regiono ne havas fortan identecon kaj iuj partoj estas turnitaj al najbaraj grandurboj : Gard al Marsejlo, okcidento de Aude kaj Pyrénées-Orientales al Tuluzo, kaj eĉ al Barcelono. Lozère estas iom apartigita pro malbonaj komunikrimedoj pro sia situo en Centra Masivo.
La nuna regiono heredas okcitanan kaj katalunan kulturojn, el kiuj elstaras la trobadora kulturo, la katarisma herezio, la ribelado de la vitkulturistoj en la komenco de la 20-a jarcento, kaj la fondo de vinfaraj kooperativoj laŭ anarko-sindikatisma influo. Sed tiuj apartaj trajtoj emas malaperi en la kadron de la franca nacio kaj nun en eŭropan kadron. Langvedoko estas nun ano de Pirenea-Mediteranea eŭroregiono.
Bibliografio
<li> ↑ <span id="Atlas_historique">Atlas historique de la province de Languedoc  (Historia maparo de la Langvedoka Provinco), direktita de Élie Pélaquie, C.R.I.S.E.S. (Centre de recherches interdisciplinaires en sciences humaines et sociales de Montpellier), 2009</li> <li>↑ Les Celtes de Gaule méditerranéenne, Définition et caractérisation, Dominique GARCIA, Actes de la table ronde de Budapest 17-18 juin 2005, éditions Bibracte, Glux-en-Glenne, Francio, 2006</li></ol>
5804 Bambinidipraga
5804 Bambinidipraga estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la infana ĥoro Bambini di Praga, fondita en 1943 en Prago, malfondita en 2011.
Haute-Sorne
Haute-Sorne estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 7918 loĝantojn je la 1-a de januaro 2013.
Geografio
La komunumo Haute-Sorne situas en la Ĵurasa Montaro en la supera valo de la rivereto Sorne, alfluanto de Birs. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Bassecourt, Berlincourt, Courfaivre, Glovelier, La Jacoterie, Sceut, Soulce kaj Undervelier.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 71,06 km², de kiuj 53,3% estas kovritaj de arbaro, 38,5% servas por agrikulturo kaj 7,2% por setlado.
Ituoj
La ituoj (Ittu aŭ Ituu) estas subetno de la oromoj. La ituoj vivas plejparte en la hodiaŭa Mirab Hararghe ("Okcidenta Hararghe"), unu el la 12 zonoj en la etiopia regiono Oromia. La korekta nocio de la itulando estas "Chercher" aŭ "Ona Ituu" (Itua Provinco).
Haute-Sorne
Najbaraj komunumoj
La komunumo Haute-Sorne limas en nordo al Boécourt kaj Develier, en oriento al Courtetelle, en sudoriento al Châtillon, en sudo al Moutier (BE), Perrefitte (BE), Souboz (BE), Sornetan (BE), Monible (BE) kaj Rebévelier (BE), en sudokcidento al Saulcy, en okcidento al Saint-Brais, kaj en nordokcidento al Clos du Doubs.
Ituoj
La ituoj estas dividitaj je 10 subgrupoj: Baye, Wayye, Aroji, Babo, Gadula, Wachale, Alga, Gamo, Qalu kaj Galan.
Haute-Sorne
Trafiko
Tra Haute-Sorne pasas la kantona ĉefvojo n-ro 18 de Delemonto al La Chaux-de-Fonds kaj grava konekta vojo de Bassecourt al Porrentruy. Tra la komunumo pasas ankaŭ la svisa aŭtovojo A16, al kiuj ekzistas alveturejoj sur la komunuma teritorio en Glovelier kaj Bassecourt. Tra la komunumo kondukas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo al Delemonto, kaj de Glovelier kondukas mallarĝspura fervojlinio de la Ĵurasaj Fervojoj tra Saignelégier al La Chaux-de-Fonds.
Historio
La komunumo Haute-Sorne estis fondita kun efiko de la 1-a de januaro 2013 pere de la kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Bassecourt, Courfaivre, Glovelier, Soulce kaj Undervelier.
Origine ankaŭ la komunumoj Boécourt kaj Saulcy devintus fariĝi parto de la nova komunumo. Kadre de la baloto tamen la civitanoj de Boécourt kaj Saulcy malakceptis la kuniĝon, kial nur la aliaj 5 komunumoj integriĝis al la nova komunumo Haute-Sorne.
Jerusalem (Příbram)
Jerusalem estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,65 km². Jerusalem situis ĝis januaro de 2018 en katastra teritorio Háje u Příbramě kun areo 6,64 km². Ekde februaro de 2018 ĝi situas en propra katastra teritorio Jerusalem.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1603.
Bakteria infekto
Patogenaj bakterioj estas bakterioj kiuj kaŭzas bakteriajn infektojn. Tiu artikolo temas pri homaj patogenaj bakterioj.
Kvankam plej ampleksa majoritato de bakterioj estas nedamaĝaj aŭ eĉ bonfaraj, kelkaj bakterioj estas patogenaj. Unu el la bakteriaj malsanoj kun tre alta malsana ŝarĝo estas tuberkulozo, kaŭzata de la bakterio Mycobacterium tuberculosis, kiu mortigas ĉirkaxŭ 2 milionojn da homoj ĉiujare, ĉefe en subsahara Afriko. Patogenaj bakterioj kontribuas al aliaj tutmonde gravaj malsanoj, kiaj pneŭmonito, kiu povas esti kaŭzata de bakterioj kiaj Streptococcus kaj Pseudomona], kaj manĝoportataj malsanoj, kiuj povas esti kaŭataj de bakterioj kiaj Shigella, Campylobacter kaj Salmonella. Patogenaj bakterioj povas kaŭzi infektojn kiaj tetanoso, tifoidea febro, difterio, sifiliso kaj lepro.
David A. Patterson
David A. PATTERSON (16-a de novembro 1947) estas instruisto pri informadiko en la Universitato de Kalifornio, Berkeley ekde 1977. Patterson estas unu el la pioniroj en la teknologio RISC de mikroproceziloj tiel kiel en la teknologio RAID, ambaŭ teknologioj tre vaste uzitaj en sistemoj de komputado. Krome estas la aŭtoro de kvin libroj, inkludante du de ili sur komputila arkitekturo skribitaj komputiloj kune kun John L. Hennessy kiuj estis vaste uzitaj kiel lernolibro.
Li kune kun John L. Hennessy ricevis la Premion Turing en 2017.
Mikalaj Statkeviĉ
Mikalaj Statkeviĉ (Beloruse: Мікалай Вiктаравiч Статкевіч) naskiĝis la 12-an de Aŭgusto 1956 en la vilaĝo Ladno, Slucka distrikto, Minska regiono) - estas la ĉefo de la Belorusa Socia Demokratia Partio, eks prezidanta kandidato en Belorusio. Unu el la fondintoj de la publika asocio "Belorusa Asocio de Militistoj."
Biografio
En 1978 li estis diplomita en la Minska Supera Inĝenieria Kontraŭaviada-misila Lernejo (MSIKML) de la kontraŭaera defendo. Li servis en la Arkto.
Li defendis sian tezon kaj instruis en MSIKML. Li estas Kandidato de teknikaj sciencoj kaj Kolonelo de rezervo. Eĉ antaŭ la kolapso de USSR ellaboris kaj disvastigis la koncepton de kreado la belorusa armeo, kiu estis realigita post la disfalo de Soveta Unio.
Komence de 1991 Statkeviĉ eliris el la KPSU, protestante kontraŭ la forigo de manifestaciantoj en Vilno per tankoj. La 20-an de aŭgusto 1991 Statkeviĉ estis la sola el la militistoj de Belorusio kiu publike kontraŭis la puĉon en Moskvo. Samtempe anoncis la kreon de la belorusa asocio de militistoj.
En 1995 li estis elektita prezidanto de la BSDH. Post la fandado kun la Socia Demokratia Partio de la Popola konsento kaj kun la belorusa Socia Demokratia Partio (Popola Maso) fariĝis prezidanto de la belorusa Socia Demokratia Partio (PM).
Ekde 2003 - li estas la gvidanto de la "Eŭropa koalicio."
La 17-an de oktobro 2004 en Belorusio oni okazigis parlamentajn elektojn kaj estis okazigita la trian referendumon en kiu, laŭ oficialaj ciferoj, 77.3% de belorusa voĉdonantoj apogis escepton el la Konstitucio de la ŝtatolimigojn sur la nombro de prezidenta terminoj, permesante Aleksandro Lukaŝenko partopreni en la venonta prezidentelekto. La voĉdonantoj, kiuj estis konvinkitaj, ke la elekto falsiĝis, efektivigis protestojn sub la ĉefeco de Mikalaj Statkeviĉ.
Li estis arestita kaj eventuale en 2005 estis kondamnita al 3 jaroj de malliberigo por organizi pacan demonstracion kontraŭ la falsita referendumo. En 2006, Amnestio Internacia agnoskis de Statkeviĉ kiel malliberulo de konscienco.
En 2009, la Kongreso de la "eŭropa koalicio" nomumis lin por la prezidanteco en 2010.
Prezidantaj elektoj okazis la 19-an de decembro 2010. La saman vesperon kaj en la nokto de 20-a de decembro 2010 en la Placo de Sendependeco en Minsk okazis protestokunveno ĉe kiu ĉeestis Statkeviĉ. La demonstracio estis perforte dissemita de kontraŭtumultaj policistoj kaj trupoj. Post kiom oni deprimigis la kunvenon, Statkeviĉ provis forlasi la areon per taksio, sed li estis arestita.
La 26-an de majo 2011 Statkeviĉ estis kondamnita al ses jaroj de malliberejo en strikta reĝimo. La 12-an de januaro 2012 pro la iniciato de la administracio de Ŝkloa kolonio, kiu kredas ke Statkeviĉ intencas "por progresigi kriminalan vivon", lin agnoskis ripeto kiel malbonintenca rompulo de reĝimo. Rezulte la tribunalo estis fortigita kondiĉojn por la sekvaj tri jaroj sen rajto de apelacio.
Emmi Pikler
Emmi Pikler, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pikler Emmi, estis aŭstra-hungara kuracistino kaj infankuracistino. Ŝia origina nomo estis Emilie Madeleine Reich.
Emmi Pikler naskiĝis la  1902 en Vieno. Ŝi mortis la 1984 en Budapeŝto.
Biografio
Emmi Pikler devenis el familio de aŭstra patrino kaj hungara patro, kiu vivis en Vieno kaj translokiĝis al Budapeŝto en 1908, kiam Emmi estis sesjara. Ŝi frekventis baz- kaj mezlernejon jam en Budapeŝto, poste ŝi akiris infankuracistan diplomon en Vieno kaj ankaŭ ŝi edziniĝis en 1930. En 1935 oni agnoskis ŝian diplomon en Hungario, poste ŝi laboris en privata kuracejo pri beboj en Budapeŝto. Ŝi okupiĝis ne nur la bebo, sed komplekse kun la plena familio, krome ŝi ĉerpis instruojn de la edzo. En 1946 en Budapeŝto ŝi fondis instituton Lóczy pri forlasitaj beboj kaj ŝi gvidis ĝin ĝis 1978. Ŝi habilitiĝis en 1969. Sub ŝia gvidado la institucio tutmonde konatiĝis, kiu iĝis poste Instituto Pikler. (Tiam ŝia filino estis la gvidanto.)
Elektitaj libroj
Postmorte el ŝiaj eseoj kaj prelegoj kolektiĝis la jenaj libroj:
Weier
Weier signifas en la alemana lingvo lageto. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Ribeira
Ribeira estas municipo de Galegio (Hispanio) situa en la okcidenta marbordo de la provinco Korunjo, en la regiono Barbanza. Ĉefurbo kaj plej loĝata urbo estas Santa Uxía de Ribeira. Ĝi situas ĉe la Rio de Arousa kaj kiel multaj lokoj en la areo suferis mezepoke la rabatakojn de la vikingoj. Fiŝkaptado gravas en ekonomio.
ONO
La tri-litera kombinaĵo ONO havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Rivero Ulla
La rivero Ulla [Uĝa] estas rivero de Galegio de la nordokcidento de Iberio, kiu marenfluas en la Atlantiko tra la rio de Aroso.
Historio kaj legendo pri Sankta Jakobo
La historia gravo de la rio de Arousa, de la rivero Ulla kaj de la urbo Santiago de Compostela rilatas al la legendoj pri la alveno al Galegio tramare de la korpo de la apostolo Sankta Jakobo (Santiago), post lia martiro kaj mortigo en Jerusalemo la jaron 44. Li estis estinta laŭdire maristo kaj fiŝkaptisto en Galileo kaj poste disĉiplo de Kristo kaj evangeliisto okcidente. Lian mortigon ordonis Herodo Agripa, kiu laŭ la Biblio “Tiam la reĝo Herodo kaptis kelkajn ekleziulojn por fiagi ilin. Li mortigis Santan Jakobon, fraton de Johano, per glavo” (Agoj, 12, 1-2).
Mezepokaj legendoj plifortigitaj per iuj tekstoj asertas, ke post la martiro, kelkaj disĉiploj de Santiago prenis la senkapigitan korpon kaj translokigis ĝin al la palestina marbordo. El Jafo per ŝipo laŭiris la Mediteraneon kaj la iberian marbordon ĝis la pinto de Iberio, fino de la tiam konata eŭropa mondo. La ŝipo laŭ legendo estis “ŝtona boato” aŭ plikredebla havis la nomon de “ŝtona boato” ĉar temus pri ŝipo kiu transportus metalojn el nordokcidenta Iberio al Romo aŭ al aliaj lokoj en la Romia Imperio, sed ne tiom kredeble al Palestino. Laŭlegende tiukaze tiu ŝipo eniris en la rio de Arousa kaj poste en la rivero Ulla ĉe romiaj setlejoj de Turris Aŭgusti kaj Pontecesures. Poste ĝis Padrono, la rivera haveno de la romia urbo Iria Flavia.
La plej grava teksto kiu rakontas la translokigon de la korpo de la apostolo el Jafo al Iria kaj al la tombejo ĉe Kompostelo estus la Liber Sancti Jacobi aŭ Kaliksta Kodekso (libro 3-a, ĉapitro 1-a) verkita en la unua duono de la 12-a jarcento, tio estas multe pli da jarmilo poste. Laŭ ĝi kaj la legendoj la apostolo estus reveninta al loko kie li evangeliis kiel misiisto. La jakobaj disĉiploj estus Teodoro kaj Atanazio kaj havis malfacilaĵojn ĉe la tiamaj romiaj aŭtoritatoj kaj loĝantaroj ĝis kiam denove laŭlegende ili entombigis la jakoban korpon kie la bovoj kiuj estis eltirantaj la ĉerkoĉaron haltis lace. Tiun lokon trajarcente estis kovrita de la arbaroj kaj ĉirkaŭ la jaro 820 (tio estas preskaŭ post 8 jarcentoj) la ermito Pajo kaj la episkopo de Iria nome Teodomiro malkovris la tombon kaj helpite de la reĝo Alfonso la 2-a organizas la kulton al Sankta Jakobo.
Nuntempe oni celebras marriveran procesion laŭ la rio de Arousa kaj la rivero Ulla rememore de la supozita translokigo de la apostola korpo.
Grytviken
Grytviken estas la ĉefa domaro de la brita teritorio Sud-Georgio kaj Sud-Sandviĉinsuloj, en la suda Atlantika Oceano. Ĝi situas sur la insulo Sud-Georgio, kaj estis tiel nomita en 1902 de sveda vojaĝanto.
Grytviken estas la plej bona haveno de la insulo : ĝi konsistas el bajo (la "King Edward Cove") ene de alia bajo (la "Cumberland East Bay"). En Grytviken videblas la tombo de la esploristo Ernest Shackleton.
Lando de Graham
La lando de Graham estis nomita laŭ James Robert George Graham, First Lord of the Admiralty je la epoko de la esplorada ekspedicio de John Biscoe en 1832. Ĝi apartenas al la Brita Antarkta Teritorio.
Scirpus sylvaticus
Arbara skirpo (Scirpus sylvaticus) estas staŭda skirpo kun rizomoj. Ĝi ŝatas malsekajn acidajn grundojn.
Priskribo
La floraro estas paniklo. Spiketoj longas 3–4 mm. Ili arigas du- ĝis kvinope. Grupoj da spiketoj staras pinte de longaj tigoj.
Agavo
Agavo (komprenata ĉi tie ĉiujn agavojn, speciojn de familio agavacoj (Agavaceae)) estas iu ajn specio de agavacoj.
La agavacoj (Agavaceae) estas familio el ordo lilialoj (Liliales). La familio havas 22 genrojn kaj ĉirkaŭ 720 speciojn. Ili estas ofte arbaj plantoj kun malalta trunko, disvastiĝintaj en tropikaj, subtropikaj, moderaj klimatoj. La lancofromaj, mallarĝaj folioj kreksas el la bazo. La folioj estas karnecaj, dentaj. Plimulton de la specioj karakterizas multflora infloresko. La frukto estas kapsulo aŭ bero.
La plej grava genro estas la agavo-genro (Agave) pro la fibroj ekspluateblej el la folioj. gravaj specioj kaj uzoj
Alia grava genro estas la Yucca-genro, kies specioj havas lignecan tigon kaj dornajn foliojn.
Pliaj genroj estas Nolina (Nolina recurvata), Dasylirion (Dasylirion acotrichum), Cordyline (Cordyline indivisa, C. australis, C. terminalis), Dracaena, Sansevieria, Polianthes (Polianthes tuberosa) kultivata pro volatila oleo).
Nutrado
Agavoj estas riĉaj je karbonhidratoj kaj akvo. Krome ili enhavas diversajn mineralojn kaj vitaminojn.
Lignofajro
Lignofajro aŭ tendarfajro estas baza formo por subteni fajron.
Por fari la lignofajron oni kolektas sur difinita incendisekura loko apudajn materialojn (bastonoj, branĉoj, brullignoj, paperoj kaj aliaj). Poste oni bruligas la amason per alumeto aŭ flamigilo.
Turistoj amas prepari pere de lignofajro manĝaĵon aŭ simple sidi ĉirkaŭ ĝi kaj kanti aŭ interparoli.
Historio
Historie la kontrolado fare de prahomoj de kiel komenci, konservi kaj ŝanĝi lignofajrojn markas grandan ŝtupon en la vojo de la progreso: de tiam la homoj povis varmigi sin dum malvarmaj veterkondiĉoj, superi glaciaĵojn, defendi sin kontraŭ sovaĝaj danĝeraj bestoj, plibonigi la sankondiĉojn de nutrado, resume plibonigi la vivkondiĉojn kaj prepari homoj por postaj supreniroj.
Dum diversaj epokoj tamen lignofajroj estis kutimaj metodoj torturi kaj ekzekuti malamikojn ĉu religiajn ĉu sociajn ĉu militajn ktp. Tio okazis en la Romia Imperio kaj ĉefe en la kristana Mezepoko en Eŭropo. En Barato kaj apudaj landoj lignofajro estis kaj estas kutima metodo bruligi homajn kadavrojn kaj reduktigi ilin al cindroj. En diversaj landoj grandaj lignofajroj utilas por specialegaj ceremonioj noktaj ekzemple en Britio pri la festo de Guy Fawkes, en Hispanio kaj en hispanlingvaj landoj pri tiu de Sankta Johano la 24a de julio, kio ŝajne markas la someran solsticon herede de keltoj kaj romianoj. En Bulgario kaj aliaj landoj post la bruligo de la tuta lignaro oni marŝas per nudaj piedoj sur la braĝoj.
Dragan Đukanović
Dragan Đukanović (n. ) estas serba futbalisto.
Li futbalis ĉe OFK Beograd, OFI Crete, Omonia, Örebro, Avispa Fukuoka, Mogren, Racing Paris, Istres kaj Ethnikos Asteras.
59
En la jaro 59 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
50er
ONT
ONT povas rilati al:
Ottensoos
Ottensoos estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land, la regiono oriente de la historia urbo Nurenbergo, kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Maruim (Serĝipo)
Maruim estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 16.343 loĝantojn en 2010.
Kleinlützel
Kleinlützel (malnova franclingva nomo Petit-Lucelle) estas komunumo en la distrikto Thierstein en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,265 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La teritorio de la komunumo Kleinlützel formas eksklavon disigitan de la cetera soloturna kantona teritorio de la Valo de Laufen, kiu apartenas al Kantono Bazelo Kampara. En nordoriento la komunumo limas al Francio. Tra la komunumo fluas la rivereto Lützel, okcidenta alfluanto de Birs. Al la teritorio de la komunumo apartenas krom la vilaĝo Kleinlützel mem la vilaĝetoj Huggerwald kaj Ring.
Trafiko
Tra Kleinlützel pasas la kantona vojo n-ro 267 da Laufen en Kantono Bazelo Kampara tra Lucelle al Porrentruy en Kantono Ĵuraso, la tiel nomita vojo de Lützel. Per poŝtaŭtolinio al Laufen Lützel estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lützel datiĝas el la jaro 1194 kiel Luozela. Kleinlützel mem menciiĝis en la jaro 1207 kiel de Minori Luzela. Dum mezepoko la burgo Blauenstein norde de la vilaĝo estis la sidejo de la senjorj de Biederthal-Blauenstein. En la jaro 1411 la burgo estis detruita. En la jaro 1502 Kleinlützel estis vendita al Soloturno. De 1522 ĝis 1527 Kleinlützel estis submetita al la episkopo de Bazelo. en 1527 ĝi definitive fariĝis soloturna havaĵo kaj apartenis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 al la voktejo Thierstein.
Litostrato
Litostrato (greke: Λιθόστρατος, latine: Lithostratos, hebree: Gabbatà) estis ŝtona korto je 2500 kvadratmetroj, pavimita romistile en Jerusalemo. Ĝi etendiĝas, kiel indikas la evangelio de Johano, ĝuste kie komenciĝis la korto de la Antona Fortreso de la romia garnizono. Tie, dum la paskaj festoj kaj dumvintre, loĝadis la romia prokuroro. Se la greka termino aludas la pavimon, la hebrea termino, altrudita pro la fakto ke la Antona Fortreso situis sur la monteto plej alta el la kvar de la antikva Jerusalemo, aludas tiun “altaĵon”,
Jo 19,13 "Kiam do Pilato aŭdis tiun vorton, li elkondukis Jesuon, kaj sidiĝis sur tribunala seĝo en loko nomata La Pavimo (Litostrato)". Latine: "et sedit pro tribunali in loco, qui dicitur lithostratos", sed en la hebrea lingvo "Gabata".
Tiu pavimo revestas ion gravan ĉar en Jerusalemo ne videblis, eĉ inter arkeologiaj restaĵoj, similajn pavimojn: tio ŝajnis konfirmi la opinion de kelkaj laŭ kiuj la evangelio de Johano estas teksto malfrua kaj verkita de la hazardulo. Sed la franca arkeologo Vincent, konsiderinte serioza la ĵohanan tekston, kaj spitante la sarkasmojn kaj mokaĵojn de “spertuloj”, ekfosis en la loko indikita: en 1927 oni povis vidi kaj treti la saman pavimon supozeble tretitan de Kristo kaj de Pilato juĝanta.
Eksteraj ligiloj
En arkeologio Litostrato signifas ankaŭ paviman mozaikon konstituatan je pecoj de marmoro kaj ŝtono varikoloraj kaj enŝovitaj sur bazo de eroj neregulaj.
(8160) 1990 MG
(8160) 1990 MG estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Klimaktero (botaniko)
Ĉe plantoj la klimaktero estas proceso, kiun iniciatis duoblan aŭ trioblan  kreskon de la spirado (oksigeno-enigo kaj karbonduoksido-eligo). En la fruktoj okazas biokemiaj ŝanĝoj, ekzemple la dekombinado de ĉelvanda pektino kaj la hidrolizo de amelo. Tio havas seniliĝan (maljuniĝan) efikon sur la frukto. Dum tiu proceso la gasan fitohormono eteno efikas memkatalizante. Ĝi estas enigita de la frukto kiel eteno kaj la enfrukta etensintezo akceleriĝas. la eteno denove eligas la fruktonn kaj denove stimulas aliajn fruktojn produkti la seniiligan gason. La seniligo pli kaj pli akceleriĝas.
Postmaturiĝo
Por plumaturiĝo post la rikolto la fruktoj devas havi „minimuman maturecon“, kiun la fruktkultivisto nomas rikoltmaturecon aŭ plukmaturecon. Dum la posta stokado la frukto evoluiĝas al manĝmatureco.
La postmaturiĝo interalie estas forte dependa de la memkataliza fitohormono etileno ( eteno). Tial oni ne stoku bananoj ne kune kun tomatoj. La alta eligo de etileno fare de la tomatoj lasas pli rapide maturigi la bananojn. La samon validas por la stokado de fruktoj kaj legomoj.
Klimakteraj fruktoj
pomo, abrikoto, avokado, banano, piro, ĉerimolio, sorpo, figo, plumo, gujavo, mirtelo, kakinoko, kivo, mango, nektarino, olivo, papajo, pasifrukto, pepino, persiko, tomato
Neklimakteraj fruktoj
Ananaso, rubuso, frago, granato, frambo, perua fizalido, ĉerizo, kokoso, liĉio, kapsiko, vinbero, akvomelono, citruso
7037 Davidlean
7037 Davidlean estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita reĝisoro David Lean (1811–1991).
Ralph Stackpole
Ralph Ward STACKPOLE (naskita la - mortinta la  estis usona skulptisto, pentristo, muralisto, gravuristo, kaj priarta pedagogo. Li estis la plej eminenta artisto en Sanfrancisko dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. Li aktivis en la arto kaj movadoj de socia realismo, dum la granda Depresio, kiam li partoprenis plurajn artorilatajn programojn de la usona registaro sub Franklin D. Roosevelt.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Ilona Lőrinczy
LŐRINCZY Ilona  [pr. loe:rinci] estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Miercurea Nirajului la 24-an de aprilo 1931.
Ŝia kariero
Ilona Lőrinczy debutis kiel dancistino. Ekde 1948 ŝi estis anino de la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş.
Centar
(jen makedone, per cirila alfabeto Центар) estas loĝloko de Nord-Makedonio. La loko estas la administra centro de samnoma komunumo opština, la "urbocentro" kaj unu el la dek komunumoj kiuj kune konsistigas la urbon Skopjo, la ĉefurbo de la Nord-Makedonio, kaj apartenas al la statistika regiono Skopjo. Laŭ la censo de 2002 en la tuta "urbocentra" komunumo vivis 45 412 loĝantoj.
Ibn Tajmija
Ibn Tajmija, Taqī ad-Dīn Ahmad ibn Taymiyyah (en araba تقي الدين أحمد ابن تيمية, naskiĝinta en 1263 en Harran, nuntempa Turkio, mortinta en 1328 en Damasko, Sirio), literumita ankaŭ kiel Ibn Taymiyya aŭ Ibn Taymiyyah (|ابن تيمية) estis polemikiga mezepoka islama teologo krom juristo (fakih) kaj logikisto. Li estis membro de la jurskolo de "madhab" hanbalismo fondita de Ahmad ibn Hanbal, kaj elstara kaj diversrigardita figuro inter fakuloj. Liaj ikonoklastaj vidpunktoj pri la doktrinoj de la Sunaismo amplekse akceptitaj, kiel la adorado de la sanktuloj (walîy) aŭ la vizito al iliaj tomboj (ziyarat), faris lin malpopulara inter la majoritato de ortodoksaj religiaj fakuloj (ulemoj) de lia epoko, kio kondukis lin al prizono kelkajn fojojn.
Kvankam lia figuro estis el la plej grave konsiderataj nek en sis epoko nek poste, Ibn Tajmija iĝis unu el la mezepokaj verkistoj plej influaj en la nuntempa Islamo, ​ en kiu liaj partikularaj interproj de la Korano kaj de la Sunao, krom lia malakcepto de kelkaj aspektoj de la klasika islama tradicio havis konsiderindan influon en la nuntempaj vahabismo, salafismo kaj ĝihadismo. Fakte, kelkaj aspektoj de liaj instruoj havis fortan influon en Muhamad ibn Abd al-Ŭahab, nome fondinto de la reformisma movado hanbalismo praktikata en Sauda Arabio kaj konata kiel ŭahabismo, krom sur aliaj postaj fakuloj ŭahabistoj. Al-Kaida kaj aliaj ĝihadismaj grupoj referencis al la polemika fatvo de Ibn Tajmija, kiu permesas la ĝihadon kontraŭ aliaj islamanoj.
Seiji Kaneko
Seiji Kaneko (金古 聖司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers, Vissel Kobe, Avispa Fukuoka kaj Nagoya Grampus Eight.
Erika Lőrincz
LŐRINCZ Erika  [pr. loe:rinc] estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Cozmeni la 23-an de januaro 1962.
Ŝia kariero
Erika Lőrincz estas ekde 1985 anino de la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satu Mare.
60
En la jaro 60 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
60er
Saulces-Champenoises
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Ĝiĝeleoj
La ĝiĝeleoj estas somala klano, kiu apartenas al la pli granda klano gugudhabeoj, kiu siavice apartenas al la klano Havijeoj.
La ĝiĝeleoj vivas en kelkaj regionoj de Somalio, en Hiiraan, Bay, Bakool, Shabeellaha Dhexe kaj Shabeellaha Hoose.
Ili ankaŭ vivas en la regiono Somali en Etiopio kaj en la North Eastern Province de Kenjo.
Pobra do Karaminjal
La Puebla de Caramiñal (en galega kaj oficiale ekde 1982 A Pobra do Caramiñal kaj esperante Pobra do Karaminjal) estas municipo situa sudokcidente de la provinco Korunjo (Galegio, Hispanio), en la komarko Barbanza. Limas kun la municipo de Boiro norde, Ribeira sude kaj Puerto del Son okcidente. Troviĝas en la nordokcidenta bordo de la Rio de Aroso. Ĝi enhavas 5 paroĥojn nome: Santa María La Antigua del Caramiñal, Santiago del Deán (Castelo), Santa Cruz de Lesón, Santa María do Xobre kaj San Isidro de Posmarcos. Pobra do Karaminjal gravas pro enhavo de multaj preĝejoj kaj palacoj de diversaj epokoj.
Rio de Arousa
La Rio Arousa (Ría de Arousa en galega kaj oficiale) estas la plej granda de la rioj de Galegio, kaj de la tuta Hispanio.
Geografio kaj historio de la rio
La marbordoj de la rio Arousa karakteras pro granda varieco laŭ pejzaĝoj kaj kulturheredaĵoj. Ambaŭborde estas multegaj strandoj, kaboj, golfetoj ktp., kun industriaj urboj, marvilaĝoj, vitodomaroj kaj bestobredejoj. Milda klimato kaj bongustega gastronomio allogas vizitantojn. La nordo bordo kie hegemonias Montaro Barbanza apartenas al la provinco de Korunjo dum la suda, pli ebena kaj kun pli akvokvantaj riveroj, apartenas al la provinco de Pontevedro.
Laŭ oni eniras oriente estas insulo Onza kaj vilaĝo Sanxenxo turisma allogaĵo pro la naturaj vidindaĵoj, pro la romiaj restaĵoj de Lanzada kaj pro mezepoka kvartalo. Okcidente estas insulo Sálvora iam loĝata, ne nun kiam estas privata kaj apartenanta al grafoj de Revilla. Poste venas vilaĝo Ribeira, kiu kiel multaj en la areo suferis mezepoke la rabatakojn de la vikingoj. Pobra do Caramiñal gravas pro enhavo de multaj preĝejoj kaj palacoj de diversaj epokoj.
Castronuño
Castronuño [kastroNUnjo] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montes Torozos en la centrokcidento de la provinco, kaj tre ofte atribuita al la komarko Vintero, en hispana Tierra del Vino (Tero de Vino). Castronuño estas etimologie komprenebla kiel Fortikaĵo de Nuño alude al iama posedanto.
Rio de Arousa
Geografio kaj historio de la rio
Oriente de tuj vilaĝoj (kaj inter la okcidentaj kaj la orientaj -aŭ sudaj kaj nordaj- estas la plej larĝa parto de la rio) estas la duoninsulo de Grove kaj la insulo Toxa. En tiu areo oni trovis la plej malnovan bildon de la translokigo de la apostola korpo nome kompostela monero de la epoko de Fernando la 2-a de Leono (1157-1188). Proksime ankaŭ ĉe Cambados estas grava monumenta kaj historia heredaĵoj. Kaj pli antaŭen estas la insulo Arousa, kiu estas la plej granda el la insuloj de tiu rio kun ege malrektega marbordo; ĝi apartenis al la episkopoj de Santiago, kiuj fondis ĉi tie nomaĥejon, poste ofte rabitaj de islamaj rabatakantoj dum la 12-a jarcento. La insulo estas ligata al la urbeto Vilanova de Arousa. Kaj poste venas tre konata urbo Vilagarcia, kie estas gravaj monumentaj kaj historiaj heredaĵoj kun preĝejo kaj monaĥejo kiu apartenis al Pajo Gómez de Sotomaior ambasadoro de Henriko la 3-a ĉe Tamerlano, Samarkando, Uzbekio. Proksime estas populara insulo Cortegada.
Castronuño
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 124,30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 825 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 71 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Rio de Arousa
Geografio kaj historio de la rio
Okcidente antaŭ la eniro en la rivero Ulla estas Boiro kiu montras gravan arkeologian kuŝejon de domaro Neixón, unu el la plej gravaj antaŭromiaj setlejoj en la areo kiu kontaktis kutime kun la romiaj maristoj. Ankaŭ la historia kaj arkeologia gravo de proksima Rianxo estas allogaĵo por vizitantoj, krom pro la naturaj vidindaĵoj, la naskiĝloko de la plej grava galegisto nome Castelao.
Castronuño
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Rio de Arousa
Geografio kaj historio de la rio
Je la fino de la rio Arousa kaj komenco de rivero Ulla (aŭ inverse laŭ vidpunkto) estas Catoira, kie du defendaj turoj rememoras pri la neceso defendi kaj averti la tutan areon de la alveno de rabantaj vikingoj mezepoke. Temas pri strategia loko kie kuniĝas ambaŭ geografiaj medioj (rio kaj rivero) kie jam estis antaŭromia setlejo en la 2-a jarcento a.K. kaj poste dum la romia epoko en la 1-a kaj 2-a p.K. De ĉi tie oni defendis ne nur la riveron Ulla sed ankaŭ la ĉefurbon Santiago kaj la tutan areon. Ĉefe la episkopo Xelmírez (12-a jarcento) fortikigis la lokon, konstruigis preĝejon ĉe defenda turo, setligis ŝipkonstruejon kaj ŝiparejon por la unua armea ŝiparo kiu ekzistis en la kristana Hispanio tiam kontraŭ almoravidoj.
Castronuño
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Rio de Arousa
Geografio kaj historio de la rio
Kiam oni supreniras la riveron Ulla post Catoira ĉe la enfluejo oni trovas la kampojn de Valga dekstre kaj de Dodro maldekstre. Ĉe Valga estas interesaj preĝejoj romanikaj de la 12-a jarcento kaj tombejo de Martores kie eble estus entombigitaj Prisciliano kaj liaj disĉiploj kiuj estis translokigitaj el Trevero (Germanio) al Galegio. Ĉe Dodro estas grava baroka preĝejo de la 18-a jarcento kaj gravaj palacoj. Pli antaŭen estas enfluejo de rivero Sar kaj tuj Padrono kien estus veninta la “ŝtona ŝipo”, sed nun jam ne eblas navigi ĝis Padrono ĉar oni realigis kanalojn por eviti inundojn kaj nun la rivero estas navigebla nur ĝis Pontecesures, strategia loko ĉe la romia urbo de Iria Flavia kaj kie estis ponto jam el la 1-a jarcento, poste rekonstruita en diversaj epokoj. En Padrón estas gravaj monumentoj kaj en preĝejo rekonstruita dum la 15-a jarcento estas tre antikva tomboŝtono kie laŭlegende estis ligita la “ŝtona ŝipo” kaj poste utilis kiel pardonejo por pilgrimantoj (ĉar tie irus la portugala vojo) kaj de tie devenus la nomo de Padrono aŭ Padrón, el “pardono”. Ĉiukaze temus pri altarŝtono dediĉita al Neptuno plej verŝajne reuzata kiel altarŝtono el primitiva preĝejo fondita de Gelmírez komence de la 12-a jarcento.
Castronuño
Historio
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la Kastelo konstruita meze de la 13-a jarcento laŭ malfruromanika stilo sur monteto kiu utilas kiel rigardejo al meandro de la rivero Doŭro. Estas ankaŭ kvin ermitejoj. La konstruaĵo de la Akvobaraĵo de Castronuño rezultis en la kreado de humidejo kaj kareksejo kie trovis rifuĝon multaj bestospecioj, kaj precize akvobirdoj, nome Natura Rezervejo Riberas de Castronuño-Vega del Duero kunhavata kun Pollos, Torrecilla de la Abadesa kaj Tordesillas.
Rio de Arousa
Geografio kaj historio de la rio
Laŭ tiu portugala vojo proksime estas Iria Flavia, kie naskiĝis fama hispana verkisto Camilo José Cela, kun grava preĝejo de la 17-a jarcento montranta mezepokan enirejon de la 15-a jarcento. Laŭ la vojo estas interesaj antropologiaj lokoj, ĉefe ĉe Teo, kaj poste venas jam Santiago de Compostela.
20038 Arasaki
20038 Arasaki estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono ano de la Hilda grupo, unu el la korpoj en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Rio de Arousa
Historio kaj legendo pri Sankta Jakobo
La historia gravo de la rio de Arousa, de la rivero Ulla kaj de la urbo Santiago de Compostela rilatas al la legendoj pri la alveno al Galegio tramare de la korpo de la apostolo Sankta Jakobo (Santiago), post lia martiro kaj mortigo en Jerusalemo la jaron 44. Li estis estinta laŭdire maristo kaj fiŝkaptisto en Galileo kaj poste disĉiplo de Kristo kaj evangeliisto okcidente. Lian mortigon ordonis Herodo Agripa, kiu laŭ la Biblio “Tiam la reĝo Herodo kaptis kelkajn ekleziulojn por fiagi ilin. Li mortigis Santan Jakobon, fraton de Johano, per glavo” (Agoj, 12, 1-2).
Mezepokaj legendoj plifortigitaj per iuj tekstoj asertas, ke post la martiro, kelkaj disĉiploj de Santiago prenis la senkapigitan korpon kaj translokigis ĝin al la palestina marbordo. El Jafo per ŝipo laŭiris la Mediteraneon kaj la iberian marbordon ĝis la pinto de Iberio, fino de la tiam konata eŭropa mondo. La ŝipo laŭ legendo estis “ŝtona boato” aŭ plikredebla havis la nomon de “ŝtona boato” ĉar temus pri ŝipo kiu transportus metalojn el nordokcidenta Iberio al Romo aŭ al aliaj lokoj en la Romia Imperio, sed ne tiom kredeble al Palestino. Laŭlegende tiukaze tiu ŝipo eniris en la rio de Arousa kaj poste en la rivero Ulla ĉe romiaj setlejoj de Turris Aŭgusti kaj Pontecesures. Poste ĝis Padrón, la rivera haveno de la romia urbo Iria Flavia.
20038 Arasaki
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yoshikuni Arasaki, estro de la Porjunula Domo de Iŝigaki (gubernio Okinavo) de 2017. Li estas bone konata amatora astronomo kaj populariganto de astronomio en la insulo Iŝigaki. Li ŝatas observi kaj foti kometojn, nebulozojn kaj stelamasojn per sia teleskopo.
Rio de Arousa
Historio kaj legendo pri Sankta Jakobo
La plej grava teksto kiu rakontas la translokigon de la korpo de la apostolo el Jafo al Iria kaj al la tombejo ĉe Kompostelo estus la Liber Sancti Jacobi aŭ Kaliksta Kodekso (libro 3-a, ĉapitro 1-a) verkita en la unua duono de la 12-a jarcento, tio estas multe pli da jarmilo poste. Laŭ ĝi kaj la legendoj la apostolo estus reveninta al loko kie li evangeliis kiel misiisto. La jakobaj disĉiploj estus Teodoro kaj Atanazio kaj havis malfacilaĵojn ĉe la tiamaj romiaj aŭtoritatoj kaj loĝantaroj ĝis kiam denove laŭlegende ili entombigis la jakoban korpon kie la bovoj kiuj estis eltirantaj la ĉerkoĉaron haltis lace. Tiun lokon trajarcente estis kovrita de la arbaroj kaj ĉirkaŭ la jaro 820 (tio estas preskaŭ post 8 jarcentoj) la ermito Pajo kaj la episkopo de Iria nome Teodomiro malkovris la tombon kaj helpite de la reĝo Alfonso la 2-a organizas la kulton al Sankta Jakobo.
Nuntempe oni celebras marriveran procesion laŭ la rio de Arousa kaj la rivero Ulla rememore de la supozita translokigo de la apostola korpo.
Musaŝi
Musaŝi (武蔵 [musaŝi]) estas japana nomo, kiu povas esti:
10035 Davidgheesling
10035 Davidgheesling estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la slovaka astronomo Ladislav Brožek elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko), proksima de la  5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Kiĉepoj
La kiĉepoj estas etno en Sud-Sudano kaj en la regiono Southern Nations, Nationalities, and People's Region en Etiopio. La kiĉepa lingvo estas dialekto de la lingvo Kacipo-Balesi, unu el la surmika subgrupo de la nilo-saharaj lingvoj. La kiĉepoj estas pli ol 10.000 homoj.
Michael O. Rabin
Michael Oser RABIN (מִיכָאֵל עוזר רַבִּין; n. 1-an de septembro 1931) estas israela matematikisto kaj komputila sciencisto.
Rabin naskiĝis en 1931 en Vroclavo, Vajmara Respubliko, la filo de rabeno. En 1935, li elmigris kun lia familio al Mandata Palestino. Kiel juna knabo, li estis tre interesita en matematiko kaj lia patro sendis lin al la plej bona mezlernejo en Ĥajfo, kie li studis sub matematikisto Elisha Netanyahu, kiu estis tiam mezlerneja instruisto.
Li ricevis kune kun Dana Scott la Turing Premion en 1976.
Distrikto Kežmarok
Distrikto Kežmarok estas mezokcidenta distrikto en Regiono Prešov. Ĉefa urbo de distrikto estas Kežmarok. La distrikto najbaras kun Distrikto Poprad (okcidente), Distrikto Levoča  (sude), Distrikto Sabinov  kaj Distrikto Stará Ľubovňa (oriente), Pollando (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Tatry.
Norman Granz
Norman GRANZ (* 6-an de aŭgusto 1918 en Los-Anĝeleso; † 22-an de novembro 2001 en Ĝenevo) estis usona ĵaz-entreprenisto kaj -produktisto.
Post studo ĉe la Universitato de Kalifornio Granz laboris komence kiel filmredaktisto en la sudioj de Metro-Goldwyn-Mayer kaj observis en 1944 la produktadon de la mallonga filmo Jammin' The Blues. La 2-an de julio 1944 li okazigis en la Philharmonic Auditorium de Los-Anĝeleso unuan koncerton kun ĵazmuzikistoj, kiuj unue prezentis en malgrandaj grupoj kaj je la fino kuniĝis por improvizad-kunsido sur la scenejo. El tio Granz evoluigis tutan serion de koncertoj nome Jazz at the Philharmonic. Post komencaj sukcesoj en Los-Anĝeleso li plivastigis la koncertojn en 1946 al vojaĝoj, kiuj okazis komence en Usono kaj finfine tutmonde ĝis la fino de la 1960-aj jaroj.
En 1973 li fondis, post kiam la produktado je Verve finiĝis, la novan diskeldonejon Pablo Records. Aparte per improvizad-kunsidecaj koncertoj de siaj artistoj je la Montreux Jazz Festival resp. per la tie ekestintaj sonregistraĵoj li vojpreparis la renaskiĝon de svingo kaj bibopo.
Granz ripete indikis, ke li havas tri celojn: produkti muzikon sen rasisma diskriminacio, liveri al la aŭskultantaro bonajn produktaĵojn kaj enspezi per tio monon. Kvankam ne muzikisto, li estis unu el la plej gravaj kontribuantoj al moderna ĵazo. Norman Granz estis la granda mentoro de la germana koncertorganizanto Fritz Rau.
Rimana surfaco
Je kompleksa geometrio, rimana surfaco estas komplekse unudimensia (t.e. reele dudimensia) kompleksa sternaĵo.