cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kapitalo
Por uzo de la konstantaj kapitaloj, oni devas pagi pruntoprezon, por aĉeti ilin, oni bezonas ŝparitan financan kapitalon. Se oni ne uzas la monkapitalon por aĉeti kapitalaĵojn, sed oni pruntas ilin sur la financkapitala merkato, tiam la profito de la financa kapitalo estas la interezo. Oni kalkulas la profiton, kaj oni tiras el la tuta enspezo ĉiun koston, kaj la profitprocento iĝas la enspezo je monunua investo. Sur tiuj terenoj, kie la kapitalo tre malabundas, iĝas pli alta la profitprocento. Kun plimultiĝo de la kapitalo – se la laboro kaj la agro estas la sama kaj oni elĉerpis ĉiujn eblojn sur kapitalmanka tereno – malpliiĝas la profitprocento.
La nuntempa praktiko montras, ke malpliiĝon de la profitprocento ekvilibrigas la teknologia evoluo, estigo de kaŝita monopolo.
Kapitalismo estas ekonomia sistemo fondita sur privata proprieto de produktadrimedoj kaj komerco de varoj kaj kreado de valoro kaj riĉeco kiel kontentigo de la pagkapabla konsumanto. Ĝi ideale elvenas el libera konsento kaj konkurenco de la agantoj kaj celas efikan maksimumigon de profito (profitigo el investo de kapitalo). Ĝi devas samtempe esti entreprene riska kaj kun la respekto de leĝaro (juro). Kapitalismo povas esti komprenita ankaŭ kiel pensaro kiu defendas la ekzistadon de sistemo kie ĉio dependas el la kontrolo fare de la posedantoj de la kapitaloj (reganta-posedanta klaso); kontraŭ estus la kontraŭkapitalismo.
Klasika difino
En la politika ekonomiko, la kapitalo estas la aro de rimedoj, havaĵoj (juro) kaj valoroj disponeblaj por kontentigi neceson aŭ realigi difinitan agadon kaj generi ekonomian profiton aŭ partikularan gajnon; ĝi estas tre forte rilatigita kun la konduto de la personoj kiuj intervenas tiukadre. Ofte la monkapitalo estas konsiderata same kiel la laborforto parto de la kapitalo. Ankaŭ la kredito, ĉar ĝi rezultas en ekonomian profiton en la formo de interezo, estas konsiderata formo de kapitalo (financa kapitalo).
La diversaj kapitalhavaĵoj (capital goods en angla lingvo), kontraste kun la konsumhavaĵoj, estas uzitaj en la produktado de fizika kapitalo. Tio referencas al havaĵoj de reala kapitalo de la produktoj kiuj estas uzitaj en la produktado de aliaj produktoj, sed ili ne estas aligitaj al la novaj produktoj mem. En la kapitalhavaĵoj estas inkludataj fabrikoj, maŝinaro, laboriloj, kaj ampleksa diverseco de konstruaĵoj kaj instalaĵoj, inklude terenojn, kampojn, koncesiojn ktp. Tiuj estas diferencaj disde la krudmaterialoj kiuj estas uzataj en la produktado de havaĵoj. Multaj produktoj povas esti klasitaj kiel kapitalhavaĵoj aŭ kiel konsumhavaĵoj depende de la uzado kiun oni faras el ili, por ekzemplo la aŭtomobiloj kaj personaj komputiloj, kaj la majoritato de tiuj kapitalhavaĵoj estas ankaŭ daŭraju havaĵoj (consumer durables).
Szerencs
Szerencs [serenĉ] estas urbo kun rango vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szerencs, kies centro estas.
Kapitalo
Klasika difino
La kapitalhavaĵoj estas diferencaj ankaŭ de la financa kapitalo. La kapitalhavaĵoj estas estas realaj objektoj de la posedo de entoj aŭ institucioj (personoj, entreprenoj, registaroj kaj aliaj organizaĵoj), cele al akiro de pozitiva rendimento de ajna tipo de produktado.
Szerencs
Situo
Szerencs situas sur ebenaĵo, tie disiĝas la ĉefvojo kaj fervojo el Miskolc al Nyíregyháza kaj Sátoraljaújhely, krome estas fervojo al Hidasnémeti.
Kapitalo
Klasika difino
La realigita agado povas esti la produktado, la konsumo, la investado, la konstituado de entrepreno ktp. Kiam tiu kapitalo estas destinata al la produktado, ĝi iĝas unu de la faktoroj de produktado. La kapitalo estas akumulebla laŭlonge de la tempopaso, kaj ties reveno (rendimento) povas esti uzataj aŭ reuzataj por pligrandigi la originan kapitalon.
Szerencs
Historio
En 1889 sukerofabriko ekfunkciis, en 1923 ĉokoladofabriko, kiu portis tutlandan konatecon.
Famuloj
En Szerencs naskiĝis:
Kapitalo
La valoro kaj la konceptigo de la kapitalo
Laŭ la ekonomikistoj nomitaj klasikaj (Smith kaj Ricardo) estis ambaŭvalora sinteno pri la determinanto de la ŝanĝovaloro de havaĵo, oscilante laŭlonge de la laboro inter du ebloj: la laborkvanto kaj la kosto de produktado (kiu estas siavice ŝanĝovaloroj kiuj restos neklarigeblaj: nome la interezo de la kapitalo, la salajro de la laboro kaj la rendimento de la tero). La problemoj de la unua eblo kondukos al la adopto de la dua kiel “solvo”: nome la teorio de la kosto estus sistematigita de John Stuart Mill kune kun la cetero de la aferoj traktitaj de la klasikuloj per integrala skemo de politika ekonomio, dum Karlo Markso insistos pri la teorio de la laborvaloro, sed tiam kiel bazo por kritiko al la koncepto mem de politika ekonomio.
La marĝenisma revolucio en ĉiuj siaj variantoj (Jevons, Walras kaj Menger) anstataŭis la konceptigan aparaton de la klasikuloj pri la valoro, kaj kuo tiu sian propran ekonomian koncepton de laboro kaj kapitalo, reference nun al la koncepto de "marĝena utileco" (nome, pliigo aŭ malpliigo de la totala utileco de havaĵo en la konsumaj cirkonstancoj), movante tiel la determinadon de la produktado kaj la distribuado al la cirkulado, tio estas, al la konsumo. Diference de la klasikuloj kiuj, aŭ deduktis la valoron de la fizika kapitalo el la laboro en tiu investita, aŭ el la kapitalo en si mem, la marĝenistoj trovis ĝin en la utileco mem de la prunteblo de la kapitalo.
La sinteno de Böhm-Bawerk laŭ kiu la tipo de interezo dependas de la portempa prefero estis kritikita de Knut Wicksell kiu defendis la novklasikan paradigmon rilate al la fakto ke tiu dependas de la produktiveco de la kapitalo. Paradokse, la aŭstriskola interpretado de la kapitalo finfine estis, tra la verkoj de John Hicks pri la afero, la plej adoptita fare de la cetero de la akademio de novklasika orientado, kvankam en formo simpligita kaj kun gravaj diferencoj rilate al la deveno de la interezo (Hicks, 1973); kaj inverse, la aŭstriskola rigardo al la kapitalo iĝis pli prilaborita fare de la kritiko de Wicksell (Rallo, 2014). Sammaniere, la kritiko de Böhm-Bawerk al la logikaj senkonsistoj de la teorio de la ekspluatado novrikardisma kaj marksisma (Böhm-Bawerk, 1884 kaj 1896), estas tiu kiu finfine estos praktike klasika pro, inter aliaj kialoj, la fakto ke estas facile kongruebla kun preskaŭ ĉiuj la sintenoj adoptitaj en la spektro de la ekonomika pensaro. Pro tio, la defendo de la marksismo kontraŭ tiu estos eltenebla en la objekcio novrikardisma de Piero Sraffa kies bazo jam estas en la kritiko fare de Wicksell (Rallo, 2014).
La preciza difino de Bohm-Bawerk pri kapitalo kiel estas uzita en la tri volumoj de Kapitalo kaj interezo, estas prezentata jene kiel solvo al la difinkaoso kiun suferis la politika ekonomiko:
Poste estos distingitaj koncepte en la kapitalo du ekonomiajn elementojn kvalite diferencajn: nome la “averaĝa kapitalo de produktado” komprenita kiel la produktorimedoj, kaj la “privata kapitalo” kiel posedrajtoj sur la kapitalo rilate al la akirmaniero (nome privata kaj sendependa) de kiu dependas rekte kaj internigas la interezon en la utileco de la sama kapitalo (Böhm-Bawerk, 1889).
Ekonomiaj elementoj de la sistemo kiu funkcias sur bazo de kapitalo
La esenca kvalito de kapitalismo estas la investado de mono (nome kapitalo) por fari profiton.
En kapitalisma ekonomia sistemo kapitalaj aktivaĵoj povas esti posedataj kaj kontrolitaj fare de privatuloj, laboro estas aĉetita per monsalajroj, kapitalgajnoj atribuiĝas al privataj posedantoj, kaj la prezmekanismo estas utiligita por asigni kapitalvarojn inter konkurantaj uzoj. La amplekso laŭ kiu la prezmekanismo estas uzita, la grado de konkurencadeco, la ekvilibro inter la publika kaj la privata sektoroj, kaj la amplekso de registara enmiksiĝo en merkatoj estas la faktoroj kiuj distingas plurajn formojn de kapitalismo en la moderna mondo.
En libermerkataj kaj malkontrolemaj formoj de kapitalismo, merkatoj estas utiligitaj plej grandskale kun minimuma aŭ neniu reguligo super la preziga mekanismo. En miksaj ekonomioj, kiuj estas preskaŭ universalaj hodiaŭ, merkatoj daŭre ludas dominan rolon sed estas reguligitaj iagrade fare de registaroj por korekti merkatajn fiaskojn, antaŭenigi socialan subtenon, konservi naturresursojn, financi defendon (respektive militojn) kaj publikan sekurecon aŭ pro aliaj kialoj. En ŝtatkapitalismaj sistemoj, merkatoj estas kontrolitaj malplej eble, ĉar la ŝtato fidas peze je ŝtataj entreprenoj aŭ nerekta ekonomio planante akumuli kapitalon.
Kapitalismo kaj kapitalisma ekonomiko ofte estas komparitaj al socialismo, kvankam la signifo de la vorto socialismo ŝanĝiĝis dum la tempo. La origina signifo de socialismo estis ŝtatposedado de la produktadrimedoj. Hodiaŭ, la vorto ofte estas uzita por signifi ajnan ŝtatkontrolon de ekonomia decidigado.
Mono, kapitalo kaj akumulado
Mono estas ĉefe normigita komercilo, kaj fina pagilo, kiu helpas mezuri la valoron de ĉiuj varoj kaj krudvaroj en normo de valoro. Ĝi estas abstraktado de ekonomia valoro kaj komercilo kiu eliminas la maloportunan sistemon de interŝanĝo apartigante la transakciojn implikitajn en la interŝanĝo de produktoj, tiel tre faciligante specialiĝon kaj komercadon tra instigado al la interŝanĝo de krudvaroj. Kapitalismo implikas la plian abstraktadon de mono en aliajn interŝanĝeblajn aktivaĵojn kaj la akumuladon de mono tra proprieto, interŝanĝo, interezo kaj diversaj aliaj financaj instrumentoj.
La akumulado de kapitalo rilatas al la procezo de "farado de mono", aŭ kreskigado de komenca monsumo tra investo en produktado. Kapitalismo estas bazita ĉirkaŭ la akumulado de kapitalo, per kio financa kapitalo estas investita por realigi profiton kaj tiam reinvestita en plian produktadon en kontinua procezo de akumulado. En Marksisma ekonomika teorio, tiu dinamiko estas nomita la leĝo de valoro.
Kapitalaj kaj financaj merkatoj
La difina kvalito de kapitalismaj merkatoj, kontraste al merkatoj kaj interŝanĝo en antaŭ-kapitalismaj socioj kiaj feŭdismo, estas la ekzisto de merkato por kapitalvaroj (la produktadrimedoj), signifante ke interŝanĝaj rilatoj (komercrilatoj) ekzistas ene de la produktada procezo. Plie, kapitalismo havas merkaton por laboro. Tio distingas la kapitalisman merkaton de antaŭ-kapitalismaj socioj kiu ĝenerale nur enhavis merkatinterŝanĝojn por finaj varoj kaj sekundaraj varoj. La "merkato" en kapitalismo rilatas al kapitalmerkatoj kaj financaj merkatoj. Tiel, ekzistas tri ĉefmerkatoj en tipa kapitalisma ekonomio: labora, por kaj varoj kaj servoj, kaj financa.
Salajrolaboro kaj klasa strukturo
Salajrolaboro rilatas al la klasstrukturo de kapitalismo, per kio laboristoj ricevas aŭ salajron aŭ ian pagon, kaj posedantoj ricevas la profitojn generitajn per la faktoroj de produktado utiligitaj en la produktado de ekonomia valoro. Individuoj kiuj posedas kaj provizas financan kapitalon al produktivaj projektoj iĝas posedantoj, aŭ komune (kiel akciuloj) aŭ individue. En marksisma ekonomiko tiuj posedantoj de la produktadrimedoj kaj provizantoj de kapitalo estas ĝenerale nomitaj kapitalistoj. La priskribo de la rolo de la kapitalisto ŝanĝiĝis, unue rilatante al senutila peranto inter produktistoj al dunganto de produktantoj, kaj poste rilatis al posedantoj de la produktadrimedoj. La esprimo kapitalisto ne estas ĝenerale uzita fare de subtenantoj de ĉefa ekonomika kapitalisma sistemo, kiuj anstataŭe preferas paroli pri entreprenistoj, iniciatistoj, investistoj ktp.
La termino "laboristoj" inkludas tiujn kiuj elspezas kaj manan kaj mensan (aŭ kreivan) laboron en produktado, kie produktado ne simple signifas fizikan produktadon sed rilatas al la produktado de kaj perceptebla kaj netuŝebla ekonomia valoro. "Kapitalistoj" estas individuoj kiuj derivas enspezon el investado.
La termino laboro inkludas ĉiujn fizikan kaj mensan dungadan sekcion, inkluzive de entreprenista kapacito kaj gvidkapabloj, kiuj estas necesaj por produkti kaj produktojn kaj servojn. Produktado estas la ago de farado de varoj aŭ servoj uzante laborforton.
La esprimo homa kapitalo estas la kvanto da kutimoj, sciaro, sociaj kaj personaj atributoj (inklude krepovon, fizikajn forton kaj lertecon) ene de la kapablo plenumi laboron por produkti ekonomian valoron. Homa kapitalo estas unika kaj diferencas el ajna alia kapitalo. Ĝi necesas por ke la entreprenoj atingu celojn, disvolviĝu kaj restu plinovigaj. Kompanioj povas investi en homa kapitalo por ekzemplo pere de edukado kaj trejnado, kiu plibonigu la nivelojn de kvalito kaj produktado. La teorio de homa kapitalo estas tre asocia kun la studo de la administrado de homaj rimedoj kiel okazas en la praktiko de negocadministrado kaj makroekonomiko.
Makroekonomiko
Makroekonomiko rigardas aferojn kiaj ekzemple inflacio: ĝenerala pliiĝo en prezoj kaj falo en la aĉetada valoro de mono; ekonomia kresko (kresko de la impostaj enspezoj): kiom multe da mono registaro havas kaj kiom rapide ĝia mono akumuliĝas; senlaboreco, kaj tarifoj de komerco kun kaj inter aliaj landoj. Dum mikroekonomiko temas pri individuaj firmaoj, homoj, kaj aliaj institucioj kiuj laboras ene de aro kaj enkadrigas ene de funkciigantaj reguloj por ekvilibri prezojn kaj la funkciadon de eksterordinara registaro.
Kaj mikroekonomio kaj makroekonomio funkcias kune por formi ununuran aron de evoluigado de reguloj kaj regularoj. Registaroj (la makroekonomia flanko) metas kaj naciajn kaj internaciajn regularojn kiuj konservas alton de prezoj kaj la entreprena (mikroekonomia) kreskorapideco, influas la prezojn, kaj la reguligado de la komerco, dum la entreprenoj influas tion kion federaciaj leĝoj fiksas.
Marksisma difino
Por marksistoj la klasika difino estas naturigo de la kapitalo kiel socia rilato, kaj al tiu difino ligita al la teknika materieco grave mankis aferoj ĉar ĝi grupigus en sama koncepto objektojn kiuj, el ties perspektivo, estus kvalite tre diferencaj, kio kreus tiel la malfacilon difini la unuojn en kiuj oni mezuras la kapitalon (Robinson, 1954).
Historia apero de la kapitalo
La kapitalo estas sociekonomia procezo kiu dependas de politika transformado en kiu oni generas al la laboristoj senigon de iliaj teroj kaj produktaj laboriloj, konvertante ilin en salajrigitaj laboristoj kies varo estos la simple vendo de ilia laborforto cele al la produktado de varoj; tiu socia kaj historia procezo povas esti komparata analogio kun la aliaj historiaj procezoj kiuj starigis la diversajn produktomanierojn (por ekzemplo, la sklaveco, partikulare en Usono kie kunekzistis ambaŭ produktosistemoj, nome sklaveco inkirustita ene de la postsklaveca sistemo)
Markso observis gravan problemon por la starigo de la kapitalismo; antaŭ tiu, la personoj disponis je teroj por kultivi kaj atingi ekonomion de propra konsumo malgrandskale; por konverti la produktantojn en salajrigitaj dungitoj oni devis senigi ilin el la ŝlosilaj produktorimedoj kiuj ĝis tiam havis la personoj (ekz.: la eksproprigo de la komunumaj teroj al la kamparanoj kaj la kreado de la institucio de la burĝa privata posedrajto kiu devigis la produktantojn iĝi ekonomiaj izolaj unuoj kiuj devis transformi sian vilaĝan produktadon en amasproduktado por la tuta loĝantaro. Por tio ili devis povi aĉeti la terojn kiuj ĝis tiam estis parto de la feŭdisma statuso, kaj tio estis farita per kreado de atestilo kiu konfirmu jure ke la kamparano faris la postulitan pagon kaj ke jure li estas posedanto de la tero. Ĉar la kamparanoj de la epokoj antaŭaj al la kapitalismo, kiel ekzemple en la feŭdisma epoko, ne havis tiujn atestilojn, kaj granda parto de la kamparanaro ne sukcesis akiri enspezojn sufiĉajn por aĉeti la terojn, startis la eksproprigo de tiuj teroj kiuj pasis al la manoj de la ŝtato kiu siavice revendis ilin al la ruraj produktantoj plej riĉaj, per kio oni kreis ruran burĝaron, inter kiuj kelkaj sendependaj ruraj kamparanaj produktistoj, kaj grandan superfluan amason de salajrigitaj dungotoj; plejparto el tiuj eĉ ne estos salajrigitaj dungitoj en la kamparo sed devis elmigri por formi industrian laboristan klason en la urboj, aliĝante sin al la amasa laborfortaro en rilato de dependenco (materia kaj jam teorie ne persona) por la kapitalisma produktado de varoj. Tio okazigis, almenaŭ en la etapoj de aperigo de la kapitalismo kaj de la Industria Revolucio, la falegon de la nivelo de enspezoj kaj vivkondiĉojn nehumanajn markitajn per kunamasiĝado, malbonaj laborkondiĉoj kaj salajroj kiuj ne atingis la bazajn necesojn por vivtenado.
La ŝlosila gravo de la signifo de la koncepto de kapitalo en la marksisma pensaro, estas ke la kapitalo ne estas mezurebla, ĉar temas fakte pri socia kaj politika procezo; tial, diversaj ekonomikistoj klopodis kontraŭi Markson kaj kreis la koncepton ke la kapitalo estas komponita are per la produktorimedoj, la maŝinoj kaj la produktoteknologio. La unua kiu klopodis mezuri la kapitalon estis Boehm-Bawerk en sia "Pozitiva teorio de la kapitalo" (1889) kiu estis tuj akceptita kaj dumlonge oni ne faris empiriajn pruvarojn. Devis pasi 93 jaroj por la apero de kritikoj al Boehm-Bawerk.
Priskribo de la procezo de la kapitalo
En la verkaro de Karlo Markso, la salajrigita laborforto estas aligita al la kapitalisma produktado en du momentoj: nome en la cirkulado kaj en la produktado.
En la cirkulado, la kapitalo estas transformata en mono por la procezo cirkulada cele al klopodo atingi plian monon (nur en socio de komerco kiel la kapitalisma socio la mono ĉesas esti cirkulrimedo, kaj iĝas esprimo de la "valoro", kiu poste pere de ties uzado kiel kapitalo iĝas celo en si mem), sed kvankam la apero de la kapitalo necese devas esti startita en la cirkulado, ĝi devas plui for de tiu, ĉar la mongajno ne povas esti klarigata pure ene de la interŝanĝo, sed en la produktado.
Difinante la valoron kiel respegulo objektivita de la homa laborkvanto abstrakta investita en varo esprimita en sia ŝanĝeblo, tio estas, en sia socia povo (Markso, 1857 kaj 1867), kaj kies kondiĉo de ekzistado kiel formo-valoro estas ke tiu varo estu devige tia ĉar estis produktita private kiel parto de ekonomio bazitaa sur la komerca interŝanĝo kiel ĉe tiu kapitalisma, diference de tio kio okazas ĉe la varoj produktitaj en la antaŭmodernaj sociaj ordoj (Kicillof kaj Starosta, 2007), tiam, en la procezo de produktado, la kapitalo povas esti difinita nur kiel "valoro kiu valoriĝas" (Markso, 1867).
La nomita laborforto estus, en la marksisma sistemo, la nura elemento produktiva konvertita en vero kiu, diference de aliaj maŝinoj, estas kapabla krei pli da valoro (pli da laboro) ol la valoro kiun ĝi portas kaj kiu estis investita en ĝi mem. Sed estas kondiĉo por tio antaŭe mnciita ke la laboro ekformu parton de la kapitalo nur ĉar ties kapablo produkti valoron estas transformata en varo. Tial la kapitalo kiel procezo postulas samtempe socian rilaton en kiu devas ekzisti liberaj posedantoj de varoj kiuj estu objektoj kaj ne subjektoj de la socia procezo, dum la socia rilato mem (la kapitalo) estas la subjekto de la produktado (Markso, 1844).
Historiaj kondiĉoj por la ekzistado de la kapitalo
La sociaj objektoj de la procezo de la kapitalo estas jenaj: la laboristo posedanto de sia laborforto kaj la kapitalisto posedanto de la produktorimedoj kaj laboriloj, dum neniu el ambaŭ "kunlaborantoj" havu plenan kontrolon konscian super la ĝenerala socia procezo de produktado, nome estas kondiĉo ke nek la kapitalisto estus posedanto de la laborforto uzata (nek la propra nek la nepropra en formo de sklaveco), nek la laboristo estu posedanto de la produktorimedoj. La laboristo tiel estu libera posedi kaj administri sian propran laborforton, per kio eventuale povas iĝi kapitalisto, sed siavice oni postulas, ke li mem, konsiderita kiel aro aŭ klaso, estu "liberigita" el la posedo de la produktorimedoj, kio okazas pere de la socia rezulto de tiu sama procezo (Markso, 1867) kiu postulas ĝin por sia propra efikeco, tio estas, kiel konsekvenco de produktado organizita intence fare de sociaj agantoj kun formo privata kaj sendependa ene de la kunteksto de la individua posedrajto nesenigebla aŭ burĝa.
En la interpreta modelo de Markso, tiu procezo spontanea de interekonomia perforto, devas starti per unua senposedigo (eksterekonomia) por ke startu la procezo de akumulado de kapitalo kiu tuj povas esti renutrita (Marx, 1857). Oni nomas tiun problemigan premison de la sistemo kaj hipotezon por la historia interpretado "origina akumulado".
Tipoj de kapitalo en la marksisma sistemo
La marksistaj kategorioj de la kapitalo dependas de ties teorio de la valoro-laboro, kaj estas subdividataj jene:
Murda raŭpo
Murda raŭpo (Lonomia obliqua) estas raŭpo de papilio kiu vivas en sudo de Brazilo. Kiam ĝi estas adolta, ĝi ne estas tre danĝera, sed kiam ĝi ankoraŭ estas raŭpo, ĝi produktas fortegan venenon kiu povas mortigi homon, kiu simple tuŝu ĝin. Homo kiu tuŝas ĝin rapide havas hemoragion kaj mortas. La tuŝo de unu raŭpo sufiĉas por mortigi adoltan homon en kelkaj horoj.
(67246) 2000 ED70
(67246) 2000 ED70 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tie estas ano de la Hilda grupo.
Alexandre Levy
Alexandre Levy (naskiĝinta la en San-Paŭlo; mortinta la ) estis brazila komponisto, pianisto kaj orkestrestro.
Ski
Ski ( Norvegia pronunco : [ʂiː]) estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Akershus. Fine de en la komunumo vivis. La estraro nomighas Tuva Moflag el la labora-partio.
Alexandre Levy
Vivo
Lia juda familio devenis el Francujo kaj treege aktivis muzike, lia patro fondis la plej eminentan muzikaĵovendejon kaj estis mem klarnetisto. Alexandre Levy jam kiel dekdujarulo prezentis pianokoncertojn, kaj oni profetis al li karieron de solopianisto. Levy fondis en sia naskiĝurbo komence la Klubon Haydn, poste la Klubon Mendelssohn, kiuj sindediĉis al la flegado de klasika muziko.
En la brazilan muzikhistorion li eniris kiel verkinto de la Variações sobre um Tema Brasileiro, uu el la unuaj komponaĵoj, kiuj enprenis la muzikajn tradiciojn de Brazilo. La plej fama peco el tio estas Vem cá, Bitu. Per tio li estis pioniro de la „romantisma naciismo“, kiu regis en Brazilo dum la komenciĝo de la nova jarcento. Levy komponis ankaŭ pecojn de la brazila tango maŝiŝo. En 1887 li pasigis kelkan tempon en Parizo kaj studis ĉe Emile Durand. En la Suíte Brasileira [Brazila Suito] el 1890 unuan fojon aperas la termino samba en klasika orkestrokomponaĵo.
Béla Szerednyey
Béla Szerednyey [serednjei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szerednyey Béla estas hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro. Lia familia nomo estas Szerednyei en kelkaj fontoj.
Béla Szerednyey naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Szerednyey frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1981. Liaj ĉefaj instruistoj estis Ferenc Kállai kaj, Tamás Szirtes. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Madách. Post jaroj li ricevis ankaŭ reĝisorajn taskojn. Li ricevis 6 premiojn inter 1998-2014. Li edziĝis en la 2010-aj jaroj kaj li adoptis 2 infanojn.
Solférino (stacidomo)
Solférino estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en komunumo Solférino, en departemento Landes, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bordeaux-St-Jean - Irun (655000).
Piedad Bonnett
Piedad BONNETT (naskita en 1951 en Amalfi) estas kolombia verkistino.
Ŝia familio instalis sin en Bogoto, kiam ŝi havis 8 jarojn, kaj ŝi studis filozofion kaj literaturon en la Universidad de los Andes, kie ŝi estas instruistino de 1981.
Nikolao Demjanov
Nikolao Jakovleviĉ Demjanov (1861-1938) (Николай Яковлевич Демьянов), estis rusa kemiisto, membro de la Rusa Akademio de Sciencoj, studis la malkomponiĝon de la alifataj diazonjonoj, kaj la reakcio inter la primaraj aminoj kun nitrita acido estigante la respektivajn alkoholojn. Tiu kemia reakcio ricevis la nomo de Rearanĝo de Demjanov. Kune kun siaj asistantoj, li kompilis lernolibron pri la kemio de la plantoj, analizado de la vegetala materio kaj agronomia analizo. En 1924, li ricevis la premion Aleksandro Butlerov (1828-1886 kaj en 1930 la premion Leninan.
Biografia skizo
Demjanov faris siajn unuajn studojn en la Gimnazio de Moskvo. En 1882, li eniris en la Universitato de Moskvo kaj diplomiĝis en 1886, defendante tezon pri la Dekstrino, sub la gvidado de Vladimiro Markovnikofo (1837-1904. En 1887, li komencis labori en la Instituto pri Agrikulturo de Moskvo, kiel asistanto de Gabrielo Gustavsono (1842-1908) kaj tie fariĝis profesoro pri organika kaj biologia kemio, en 1894. Influita de Gustavson, li same interesiĝis pri la reakcioj de elektrofiloj kun hidrokarbonidoj kaj ankaŭ pri la kemio de la ciklopropanaj derivaĵoj.
Liaj unuaj dokumentoj estis publikigitaj kune kun tiuj de Gustavson, kies interesoj kuŝis sur la alenoj kaj etringaj kombinaĵoj. En 1893, li estis promociita kiel Adjunkta Profesoro pri Kemio, kaj en 1898, kiel Profesoro pri Kemio. En 1895, li defendis tezon en la Universitato de Sankt-Peterburgo pri la reakcio de la nitrita acido sur la amino-kombinaĵoj. En 1899, li ricevis sian diplomon pri doktoreco en la Universitato de Moskvo. En 1935, li estis nomumita laboratoria direktoro en la Instituto pri Organika Kemio de la Rusa Akademio de Sciencoj.
Bollwiller (stacidomo)
Bollwiller estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Bollwiller - Lautenbach, situanta en  Bollwiller, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Nikolao Demjanov
Biografia skizo
En 1895, li disvolvis ĝeneralan metodon por akirado de normale saturitaj glikoloj kaj nesaturitaj alkoholoj kaj ties izomeraj oksidoj de la serioj gama kaj beta. En 1899, li malkovris la reakcion de la N2O5 sur la nesaturitaj hidrokarbonidoj kaj akiris glikolajn nitratojn.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Propadiene structure.svg|  Aleno Cyclopropane-skeletal.png|  Ciklopropano Poly-(1-4)-alpha-D-Glucose.svg|  Dekstrino Diazonium.svg|  Duazona kombinaĵo Kalottenmodell_Ethin.png| Hidrokarbonido Trans-nitrous-acid-2D-dimensions.png| Nitrita acido Demjanov_Rearrangement_Scheme.png|  Rearanĝo de Demjanov Butlerov_A.png| Aleksandro Butlerov (1828-1886) VladimirMarkovnikov.jpg| Vladimir Markovnikov (1837-1904) Павловск. Женская гимназия.jpg| Nikolao Liaskovskij (1840-1893) HustavsonG.G..jpg| Gabrielo Gustavson (1842-1908) SaltInWaterSolutionLiquid.jpg| Ivan Kablukov (1857-1942) Spb_06-2012_University_Embankment_06.jpg| Vjaĉeslav Tiŝĉenko (1861-1941) Mairie_de_Mouy.JPG| Marc Tiffeneau (1873-1945) Гостиный двор (торговые ряды) (Москва и Московская область, Зарайск, Революции площадь) август 2012.jpg| Viktor Vinogradov (1895-1969) </Gallery> </Center>
Bollwiller (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
(36267) 1999 XB211
(36267) 1999 XB211 estas ne tre granda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun klinangulo de 19,7 gradoj, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata «Greka Tendaro».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ŝipmuelejo
La ŝipmuelejo aŭ flosmuelejo estas malofta formo de la akvomuelejo.
Estas historie pruvite ke tiun tipon evoluigis Vitruvio - romia inĝeniero en la 1-a jarcento a.K.. Tiam oni devis uzi muelejojn, ankritajn en la Tibero.
Ĉe tiu akvomueleja tipo, la akvoradoj estas sube pelitaj, la konstruaĵo mem ligita al la bordo kaj ankrita en la rivero. Tiu muelejo povis labori 24 horojn de la tago kaj sekvi ŝanĝiĝon de la riveralto.
Oni tiris la ŝipmuelejon je bezono (glaciflosado, ŝiptrafiko, lignoflosado) al la sekura bordo.
Geografia disvastiĝo de ŝipmuelejoj
Oni uzis dise en Eŭropo la ŝipmuelejojn:
Turismo
Ekzistas kelkaj post-konstruitaj ŝipmuelejoj:
Ekzistas ankuax pluaj sur seka kiel memoraĵoj:
Thomas Gainsborough
Thomas GAINSBOROUGH [TOMas GEJNZboro] (baptiĝis la en Sudbury, Suffolk, mortis la ) estis angla pentristo de portretoj kaj pejzaĝoj.
NGC 1041
NGC 1041 (aliaj indikoj — PGC 10125, MCG -1-7-30, NPM1G -05.0115) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Thomas Gainsborough
Biografio
Gainsborough naskiĝis en 1727 en Sudbury. Lia patro estis instruisto, kiu ankaŭ estis engaĝita en lano-komerco. 14-jaraĝa, lia patro sendis lin al Londono por studi arton, kie li interrilatis kun la skolo de William Hogarth.
En la 1740-aj jaroj, Gainsborough edziĝis kun Margaret Burr, kies patro, la Duko de Beaufort, donis al ili jaran pagon de £200 jare. Liaj pentraĵoj, ĉefe portretoj, tiame ne vendiĝis bone. Li revenis al Sudbury en 1748 kaj koncentris sin sur portretoj.
En 1752 li kaj lia familio (li nun havis du filinojn) translokiĝis al Ipswich. Mendoj de portreto plimultiĝis, sed lia klientaro ĉefe konsistis el lokaj komercistoj kaj bienuloj, kio devigis lin pruntopreni kontraŭ la jarpago de sia edzino.
NGC 1041
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Thomas Gainsborough
Biografio
En 1759 Gainsborough translokiĝis al Bath kun sia familio. Tie li studis portretojn laŭ Antoon van Dyck, kaj eventuale sukcesis allogi altkvalitan klientaron, kiu pagis pli bone. En 1761 li komencis sendi verkojn al la ekspozicioj de la Society of Arts (nuntempe: Royal Society of Arts – la Reĝa Societo pri Artoj), kaj al la ĉiujaraj expozicioj de la Royal Academy (Reĝa Akademio). Li elektis portretojn de famkonataj (aŭ fifamaj) klientoj por altiri atenton al si.
En 1774 li kaj lia familio translokiĝis al Schomberg House en Pall Mall en Londono. Dum la sekvantaj ses jaroj li ekspoziciis ĉe la Royal Academy portretojn de tiutempaj famuloj, inkluzive tiujn de la Duko kaj Dukino de Cumberland, kaj aliaj parencoj de la reĝa familio.
En 1780 li pentris portretojn de Reĝo Georgo la 3-a kaj lia reĝino, kaj poste ricevis multajn reĝajn mendojn. Pro tio li havis plian influon en la Akademio, sed en 1783 li elprenis siajn pentraĵojn el la venonta ekspozicio kaj movis ilin al Schomberg House. Liaj rilatoj kun la Akademio neniam estis bonaj. En 1748 mortis la reĝa pentristo Allan Ramsay, kaj la reĝo ordonis doni la pozicion al Joshua Reynolds, rivalo de Gainsborough kaj prezidanto de la Akademio. Tamen, Gainsborough restis la plej ŝatata pentristo de la reĝa familio.
Pli aĝa, li ofte pentris pejzaĝojn de ordinaraj lokoj kun simpla stilo. Kune kun Richard Wilson li estis unu el la fondintoj de la 18-a-jarcenta brita pejzaga skolo, kaj li estis, kun Joshua Reynolds, la supera brita portret-pentristo de la dua duono de la 18-a jarcento.
Gainsborough mortis pro kancero dum sia 69-a jaro.
Lionel Jospin
Lionel Jospin, [lionél ĵospén], (naskiĝis la en Meudon, en la franca departemento Hauts-de-Seine), estas franca politikisto, ĉefministro de 1997 ĝis 2002.
Thomas Gainsborough
Verkaro
Gainsborough pentris pli laŭ siaj observoj de naturo, ol laŭ aplikado de formalaj reguloj. Liaj plej bonaj verkoj montras la individuecon de liaj pozistoj.
Csempeszkopács
Csempeszkopács [ĉempeskopAĉ] estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szombathely. Csempesz estas malnova hungara nomo signifinte trompisto, kopács hungare pego.
Ukazo
Ukazo (dekreto) estis edikto en la cara Rusio, fare de la cara registaro, ekz pri la ortodoksa eklezia gvidanto (patriarĥo), kun leĝa forto.
Post la oktobra revolucio, la registaraj ediktoj estis nomumitaj "dekreto" (декрет).
Laŭ konstitucio de la Rusia Federacio el 1993, ukazo estas dekreto de prezidento kun leĝa forto, sed li/ŝi ne rajtas malvalidigi ekzistantajn leĝojn, sen aprobo de la dumao.
Csempeszkopács
Historio
Csempeszkopács estis loĝata dum la romia epoko. Dum la historio du vilaĝoj estis: Csempeszháza kaj Kopács, kiuj unuiĝis en la 19-a jarcento. En la mezepoko brika romanika malgranda preĝejo omaĝe al Sankta Miĥaelo konstruiĝis, kiu ankaŭ nun funkcias. La enirejo iomete similas al preĝejo de Ják.
En Csempeszkopács migra poŝto servas.
Ne menciita vidindaĵo estas renesanca kaj baroka Kastelo de Csempeszkopács, kiu nun estas muzeo.
Famuloj
En Csempeszkopács naskiĝis Antal Károlyi (arkitekto).
Thomas Gainsborough
Verkaro
Eble lia plej konata pentraĵo estas:
Aliaj verkoj estas:
Valdorfa pedagogio
La valdorfa pedagogio estas internacie disvastiĝinta skolo de reforma pedagogio sur la bazo de la same de Rudolf Steiner iniciatita filozofia skolo antropozofio.
En multaj landoj valdorfaj infanĝardenoj kaj lernejoj estas ŝtate agnoskitaj edukaj institucioj, kiuj ricevas iun ŝtatan financan subtenon, tamen ĝenerale multe malpli ol la ŝtate posedataj infanĝardenoj kaj lernejoj. Tial vole-nevole plej multaj valdorfaj infanĝardenoj kaj lernejoj estas vivtenataj de senprofitaj organizoj el gepatroj de la tie edukataj infanoj, la instruistoj kaj aliaj engaĝitaj civitanoj. La edukistoj ricevas malpli altajn salajrojn ol en ŝtata infanĝardenoj kaj lernejoj, kaj la gepatroj de la tie edukataj infanoj devas finance kaj per persona laboro signife kontribui al la vivteno de la institucioj.
La antropozofia pedagogio aplikiĝas en
Pedagogio kaj teorio pri infana evoluo
Strukturo de edukado en valdorfaj lernejoj sekvas la pedagogian modelon pri infana evoluo de Rudolf Steiner, kiu vidis infanecon kiel dividitan en sepjarajn evoluetapojn, el kiu ĉiu havas siajn proprajn bezonojn; la etapoj similas al tiu priskribitaj de Piaget. Laŭ la valdorfa pedagogio:
Tia teorio de infana evoluo estas fondita je antropozofio.
Antaŭlerneja edukado
Frua valdorfa edukado komenciĝas en infanĝardeno aŭ antaŭlernejaj klasoj, ĝi celas infanojn ekde la naskiĝo ĝis la sesa aŭ sepa vivojaro. La valdorfa pedagogio en frua infaneco edukas infanojn per imitado kaj ekzemplo. Multe da tempo estas donita por libera ludo en klasĉambra medio, kiu estas kiel hejmo kaj inkluzivas naturajn materialojn. Oni proponas produktivan laboron en kiu la infanoj povas partopreni; tia medio, laŭ valdorfaj pedagogoj, subtenas fizikan, emocian kaj intelektan kreskon de la infano per asimila lernado. En valdorfaj infanĝardenoj kaj en la unuaj klasoj de la lernejoj parola lingva evoluo estas instruata per kantoj, poemoj kaj moviĝoludoj. Tio inkluzivas ĉiutagan rakontotempon, kiam la instruisto rakontas fabelon, ofte parkere.
Valdorfa edukado en frua infaneco emfazas la gravecon de infana spertoj pri ritmoj de jaro kaj sezonoj, inkluzive sezonajn festojn el multaj diversaj tradicioj. Valdorfaj lernejoj en okcidentaj landoj kutime festas la tagojn de Sankta Mikaelo kaj Sankta Marteno en aŭtuno, Kristnaskon en vintro, Paskon kaj la 1-an de majo en printempo kaj la tagon de Sankta Johano en somero.
Valdorfaj infanĝardenoj malkonsilas submeti infanojn al influo de televidiloj, komputiloj kaj registrita muziko, ĉar ili kredas, ke ili malbone influas la kognitivan evoluon.
Bazlerneja edukado
Edukado en valdorfaj lernejoj komenciĝas kiam la infano estas preskaŭ aŭ jam sepjara. Bazlerneja edukado celas infanojn ses- aŭ sepjarajn ĝis dek-kvarjarajn. Ĝi centriĝas je multfaka artobazita fakaro, kiu inkluzivas pentroarton, dramon, artan moviĝon (eŭritmio), kanton kaj muzikon kaj artmetiojn. Dum la bazlernejaj jaroj la lernantoj lernas du fremdajn lingvojn (en anglalingvaj landoj ofte la germanan kaj aŭ la hispanan aŭ la francan).
Celo de la plej multaj valdorfaj lernejoj estas havi tra ĉiuj bazlernejaj jaroj ununuran klasinstruiston, kiu instruas almenaŭ la ĉefajn fakojn; Valdorfaj instruistoj estis menciitaj pro siaj engaĝiĝo al siaj lernantoj.
Valdorfaj instruistoj uzas la koncepton de la kvar temperamentoj, kolerika, flegma, melankolia kaj sangvina, por helpi interpreton, komprenon kaj rilati al konduko kaj personeco de siaj lernantoj. Tiuj temperamentoj esprimas la kvar bazajn personecojn, al kiuj ĉiu posedas propran fundamentan manieron rigardi la mondon kaj interagi kun ĝi.
La valdorfa pedagogio akceptas individuajn variojn rilate la paŝado de lernado, bazita je la certeco, ke ĉiu infano kaptos koncepton aŭ sukcesos lerton kiam ĝi estos preta. Kooperado superas konkuron. Tio koncernas ankaŭ fizikan edukadon; konkursaj grupaj sportoj estas enkondukataj en la lastaj klasoj.
Mezlerneja edukado
En la plej multaj valdorfaj lernejoj, lernantoj eniras la mezlernejan edukadon, kiam ili estas ĉirkaŭ dek-kvarjaraj. Tia edukado estas faritaj nur de fakinstruistoj kaj centriĝas multe pli forte je akademiaj fakoj, kvankam lernantoj daŭrigas lernadon de arto, muziko kaj metioj. Lernantoj estas kuraĝigitaj evoluigi proprajn sendependajn kaj kreivajn pensprocedojn. La fakaro estas strukturita por helpi lernantojn evoluigi senson pri kompetento, respondeco kaj celo, por krei komprenon de etikaj principoj kaj senton pri socia respondeco.
Je ĉi tiu punkto la adoleskanto solidigas sian identecon kaj perfektigas sian pensadon. Ĉi tiu periodo estas akompanata de multe da konfuzo kaj malfacilaĵoj. La adoleskanto bezonas la gvidadon de plenkreskulo, kiu traktos lin rekonante sian emerĝantan sendependecon kaj kun respekto al sia interna mondo.
Fakaro
Ekzistas vaste akceptitaj gvidlinioj por valdorfa fakaro, apogitaj de la komunaj lernejaj principoj; tamen valdorfaj lernejoj estas aŭtonomaj institucioj, ne devigataj sekvi ian fakaron. Publikaj valdorf-metodaj lernejoj, ŝtate subtenataj, eble devas inkludi en sian fakaron aspektojn de ŝtata fakaro.
Sørum
Sørum estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Akershus. Fine de en la komunumo vivis.
Valdorfa pedagogio
Fakaro
Valdorfaj lernejoj kutime aldonas komputilojn al la fakaro nur malfrue.
Funkciado
Unu el la ĉefaj postuloj de Rudolf Steiner estis, ke ĉiuj lernejoj, ne nur valdorfaj, estu sendependaj por certigi al instruistoj altan nivelon de kreiva aŭtonomio en la lernejo. La plej multaj valdorfaj lernejoj ne estas estrataj de lernejestro, sed de aroj inkluzive:
Oni kuraĝigas gepatrojn aktive partopreni en multaj aspektoj de la lerneja vivo. En valdorfaj lernejoj oni ofte trovas efektivajn komunumojn de lernemaj plenkreskuloj.
Kunordigantaj asocioj por valdorfa pedagogiio ekzistas kaj nacinivele (ekz. la Association of Waldorf Schools of North America en Usono, la Steiner Waldorf Schools Fellowship en Britio kaj Irlando) kaj internacinivele (ekz. la International Association for Waldorf Education  kaj la European Council for Steiner Waldorf Education (ECSWE)''). Tiuj organizaĵoj certigas la uzon de la registritaj nomoj valdorfa lernejo kaj Rudolf-Steiner-lernejo aŭ Steiner-lernejo kaj ofertas akrediton, ofte kune kun regionaj sendependaj lernejaj asocioj. Kelkaj valdorfaj lernejoj estas sendepende akreditataj de registaraj aŭtoritatoj.
Socia celo
La valdorfa pedagogio estis kreita kiel lerneja sistemo, ne nur por faciligi la ekvilibran evoluon de infanoj, sed ankaŭ kiel socie respondeca kaj transformiva ilo; ĝi estas eduka filozofia bazita je paco kaj toleremo.
Integriĝo de malsamaj loĝantaroj
Jam en la unua valdorfa lernejo en Stutgarto estis klaso por infanoj kun specialaj bezonoj, kiuj ne povis enmeti en la regulajn klasĉambrojn, kaj Steiner longe traktis ĝin en siaj interparoloj kun la instruistoj. Multaj edukistoj sekvis tiujn ideojn kaj tra la jaroj fondis valdorfajn lernejojn, kiuj vidas kombinaĵon de esceptaj loĝantaroj, t.e. infanoj kun specialaj bezonoj, infanoj kun severa sociekonomia deveno, enmigrintaj infanoj kaj infanoj kun severaj lernkapabloj, antropozofia idealo inda je plenumiĝo. Ĉi tiu idealo emfazas la pozitivan potencialon havi infanojn kun specialaj bezonoj kaj por si mem kaj por infanoj kun normala evoluo. Ĉi tiu percepto ankaŭ aperas el holisma vidpunkto de la infano kaj la persono, laŭ kiu la infano devas sperti ĉirkaŭ li eĉ la nekutimajn esprimojn de homa evoluo por akiri larĝan kaj malfermitan bildon de la tuta homo.
Interkultura ligilo en diverskulturaj komunumoj
Valdorfaj lernejoj ligis diverskulturajn komunumojn jam en pluraj okazoj.
Ligoj al UNESKO
La organizaĵo de la Unuiĝintaj Nacioj por Edukado, Scienco, kaj Kulturo, konata kiel UNESKO diras, ke la "idealoj kaj etikaj principoj de la valdorfa movado ... korespondas al tiuj de UNESKO"," kaj elektis UNESKO-valdorfajn lernejojn en Germanio, Afriko kaj Azio por komuna lerneja projekto.
UNESKO ankaŭ subvenciis ekspozicion pri valdorfaj lernejoj dum la 4-a sesio de sia internacia konferenco pri edukado en Ĝenevo. Katalogo de la ekspozicio estis publikigita dde UNESKO sub la titolo "valdorfedukada ekspozicia katalogo okaze de la 4-a sesio de la internacia konferenco pri edukado de UNESKO en Ĝenevo".
Historio
La koncepto de valdorfa lernejo ekestis en Germanio dum la jaroj de ŝanĝiĝoj post la Unua Mondmilito, kiam multaj homoj engaĝiĝis por demokratiigo kaj por reformoj de la sociaj, pedagogiaj kaj ankaŭ ekonomiaj strukturoj de la ŝtato. Rudolf Steiner jam dum la jaro 1907 verkis libreton pri la "eduko de la homo el vidpunkto de la Antropozofio", sed la verko ne tuj havis praktikan sekvon.
En septembro 1919 la direktoro Emil Molt de la cigareda fabriko Waldorf-Astoria en Stutgarto petis Rudolf Steiner, starigi lernejon laŭ la novaj pedagogiaj konceptoj por la infanoj de la fabrikaj laboristoj. Rudolf Steiner transprenis la edukadon kaj konsiladon de la instruistaro kaj ĝis sia morto en la jaro 1925 ne formale, sed praktike havis la funkcion de lernejestro. La fabrika lernejo en eleganta vilaego sur la monteto Uhlandshöhe iĝis modelo por ĉiuj postaj valdorfaj lernejoj. Dekomence ĝi kune edukis knabojn kaj knabinojn, infanojn de laboristoj kaj de studintoj, kaj estis la unua kompleta mezlernejo en Germanio La loko de la cigareda fabriko, laŭ kiu nomiĝis la unua lernejo, donis sian nomon al la tuta pedagogia movado. La unuaj valdorfaj infanĝardenoj kaj specialaj terapie orientitaj valdorfstilaj lernejoj por aparte flegindaj infanoj fondiĝis malmultajn jarojn pli poste, en la 1920-aj jaroj.
Britio
Raporto de la brita departemento pri edukado kaj scioj notis grandajn malsamojn rilate al fakara kaj pedagogia metodo inter valdorfaj lernejoj kaj kutimaj ŝtataj lernejoj, kaj rekomendis, ke ŝtataj lernejoj adaptu sekvajn erojn el la valdorfa pedagogio: frua enkonduko kaj alproksimigo de fremdaj lingvoj; kombinado de klas- kaj teminstruado por junaj infanoj; evoluigo de parolado kaj aŭskultado tra emfazo de parola laboro; bona ritmo de la lecionoj emfazante ĝin; la emfazon de la evoluo de la infano, por gvidi fakaron kaj ekzamenojn; arto kaj kreemo; atento pro la refleksiga agado de la instruisto (ekz. dum grupaj studoj); la kolegia strukturo kaj administracio.
Raporto de la jaro 2008 de Primary Review (Infanlerneja Recenzo; bazita en Kembriĝo) eltrovis, ke valdorfaj lernejoj atingis pli altajn akademiajn rezultojn ol ŝtataj anglaj lernejoj.
Komparo al lernejoj Montessoraj kaj tradiciaj fare de la British Psychological Society (Brita Psikologia Socio) pristudis la kapablon desegni de infanoj el valdorfaj lernejoj, Montessoraj kaj tradiciaj lernejoj. Konkludo estis, ke "la artinstruo en Steiner-lernejoj gvidas ne nur al desegnaĵoj taksitaj pli imagaj rilate al ĝenerala desegnokapablo kaj uzo de koloro, sed ankaŭ al desegnaĵoj pli ekzaktaj kaj detalaj rilate al observoj."
Aŭstralio
Aŭstralia esploro, kiu komparis la akademiajn rezultojn de studentoj je universitata nivelo devenaj el valdorfaj lernejoj, evidentiĝis ke ili estis pli bonaj ol studentaj el tradicia sistemo, kaj pri humanaj fakaj kaj pri sciencoj.
En 1998 aŭstrala esploro eltrovis, ke valdorf-edukitaj junuloj pli inklinis al plibonigo de sociaj kondiĉoj kaj havis pli pozitivan rigardon al estonteco ol tiuj, kiuj lernis en ŝtataj lernejoj.
Germanio
Esploroj komparintaj performoj de abiturientoj evidentigis, ke kiel grupo, valdorfaj lernejanoj pli sukcese trapasis la ekzamenon ol lernejanoj el la ŝtata eduksistemo, kaj ke lernejanoj, kiuj dum sia tuta lernejana tempo estis en Steiner-lernejoj sukcesis eĉ pli bone ol tiuj, kiuj nur dumtempe sekvis tian pedagogion. Educational successes of private Waldorf schools may partially reflect the social status of their students.
Kanado
Kanada esploro montris, ke studentoj el valdorfaj lernejoj obtenis pli altajn rezultojn en testo pri morala racio, ol studentoj el publikaj aŭ religiaj lernejoj. Valdorfaj studentoj ankaŭ pli facile volontulis pri opinioj rilate al esploroj, proponis eblajn plibonigojn pri la tekniko kaj novajn eblojn por solvi moralajn problemojn evidentigitajn de la esploro.
Svedio
Sveda esploro komparanta plurcenton da valdorfaj lernantoj (9-a kaj 12-a jaro) al samnivelaj lernantoj el publikaj svedaj lernejoj raportis, ke la proporcio de valdorfaj lernejanoj, kiuj subtenis kontraŭagon aŭ haltigon de naziismo kaj rasismo estis multe pli granda (93%) ol tiuj de ŝtataj lernejanoj (72%).
Usono
En 1995 pridemandaro rilate al usonaj valdorfaj lernejoj evidentiĝis ke la gepatroj spertis atingon de la plej multaj celoj por studado kaj priskribis la edukadon kiel "integranta estetikan, spiritan kaj interpersonan evoluon de la infano kun rigora intelekta evoluo", konservanta la entuziasmon pri lernado de studentoj, tiel ke ili havas pli bonan sencon pri memfido kaj memdirektiĝo. Kelkaj gepatroj priskribis la instruistojn de la superaj klasoj tro ŝargitaj kaj kun malsufiĉa tempo por rilati al gepatroj, kaj deziris pli malferman kaj reciprokan subtenon inter gepatroj kaj lernejo. Kaj gepatroj kaj lernejanoj foje priskribis la instruistan kolegion kiel insula kaj neresponda. Ĝenerale lernejanoj estis pozitivaj pri la lernejo kaj ties malsamoj, spertis la lernejon kiel "komunumon de amikoj", kaj parolis pri bonŝanco kreskiĝi kaj evoluiĝi tra la granda nombro de agadoj proponitaj, por lerni, kiam ili estis pretaj lerni, por evolui imagpovon kaj por atingi komprenon de la mondo kaj de si mem. Multaj lernantoj parolis pri la ĝentileco de siaj kunlernantoj kaj pri lernado de propra trapensado de aferoj antaŭ ol veni al konkludoj kaj pri pozitiva sinteno rilate al problemoj sendepende de premoj de aliaj por pensi kiel tiuj pensas. Plibonigoj proponitaj de lernantoj estis pli da sportprogramoj post la lernejanoj horoj, pli da sportlecionoj, pli da preparado al regula testado, leciono pri monda politiko kaj komputilaj lecionoj. Instruistoj, gepatroj kaj lernejanoj unuanime esprimis la deziron plibonigi la diversecon de la lernanto, specife altigante la reprezentadon de minoritatoj, kiel afrikdevenaj kaj hispandevenaj usonanoj.