cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(37715) 1996 RN31
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero. Ĝi do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Bufroŝtato
Bufroŝtato laŭ la lingvaĵo de interŝtata politiko ekde la fino de la 19-a jarcento estas pli eta ŝtato, kiu dividas pli grandajn ŝtatajn teritoriojn aŭ influozonojn unu disde la alia. Per sia ekzisto ĝi evitas rektan limon inter la du pli grandaxj ŝtatoj, kaj helpas eviti eblajn armitajn konfliktojn aŭ konfrontojn – simile al bufro inter du vagonoj de trajno. Pro tio oni ofte provis vivteni la bufroŝtatojn. Se ekestas milito inter la limantaj pli grandaj ŝtatoj, la bufroŝtato inter ili kutime aparte suferas sub la militaj sekvoj. La armeoj de la najbaraj grandaj ŝtatoj tramarŝas ĝin, aŭ luktas batalojn sur la teritorio. Se iu el la pli grandaj potencoj tre ekspansiemas, konsideras sin armee supera al la alia(j) granda(j) ŝtato(j) kaj pensas provi rezigni pri la bufra funkcio de la najbara eta teritorio, la bufroŝtato povas esti minacata konkeriĝi de tiu potenco.
Ekzemploj de bufroŝtatoj estas:
Heinrich Olbers
Heinrich Wilhelm Matthias Olbers estis germana kuracisto kaj astronomo, naskiĝis la en Arbergen apud Bremeno kaj mortis la  en Bremeno.
Li studis medicinon en Göttingen kaj ricevis sian diplomon en 1780.
Izopropila p-aminobenzoato
Izopropila p-aminobenzoato aŭ izopropila 4-aminobenzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la p-Aminobenzoata acido kaj izopropanolo. Izopropila p-aminobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izopropila p-aminobenzoato prezentas p-aminobenzoatan grupon ligitan al izopropila grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 13 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Heinrich Olbers
Astronomio
Kuracisto dumtage, li observis la ĉielon nokte, ĉar li bezonis nur po kvar horojn da dormo.
En 1823, li priskribis la astronomian paradokson, kiun oni nomis Paradokso de Olbers. Ĝi montras, ke en senfina, eterna, homogena universo la nokta ĉielo devus esti luma kiel la Suno.
Honoroj
Honore al Olbers, oni donis lian nomon al:
Rikardo de Shrewsbury (1-a duko de Jorko)
Rikardo de Shrewsbury (1-a duko de Jorko) (naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1473, mortis verŝajne en 1483) estis frato de Eduardo la 5-a (Anglio).
Frua vivo
Li estis la dua filo de Eduardo la 4-a (Anglio) kaj Elizabeth Woodville, kaj naskiĝis en Shrewsbury. En 1474 li nomumiĝis duko de Jorko. La 15-a de januaro 1478 li estis edzigita en Abatejo Westminster al la ankaŭ tre juna Anne de Mowbray (8-a grafino de Norfolk) (n. decembron 1472). Ŝi mortis en 1481. Tiun jaron la titolo Duko de Norfolk aldoniĝis al la titoloj de Richard.
Frato de reĝo
La 9-an de aprilo 1483 Eduardo la 4-a mortis. Lia testamento nomumis lian fraton Rikardon (dukon de Gloucester) kiel protektanto de la juna reĝo ĝis li plenaĝis. Eduardo la 5-a estis tiam en Ludlow, Shropshire, kaj lia onklo Rikardo en norda Anglio. Ili ekiris al Londono, kaj la du grupoj kuniĝis en Northamptonshire. La 29-an de aprilo Rikardo vespermanĝis kun grafo Rivers kaj Richard Grey, duonfrato de Eduardo la 5-a. La sekvantan tagon li arestis ambaŭ virojn kune kun Thomas Vaughan, kiu estris la domanaron de Eduardo, kaj poste tiuj ekzekutiĝis. Rikardo forsendis la aliajn sekvantojn de Eduardo. Tiu estis eskortata de Rikardo al la Turo de Londono. Tien, la 16-an de junio, ankaŭ alvenis Richard de Shrewsbury.
Malliberigo kaj morto
Rikardo prokrastis la kronadon de Eduardo. La 22-an de junio, dum prediko, pastro asertis ke la geedziĝo de Eduardo la 4-a kaj Elizabeth Woodville estis bigama pro antaŭa edziĝkontrakto de Eduardo la 4-a kaj Damo Eleanor Talbot. Tio igus la du princojn nelegitimaj. La filoj de Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence) ne rajtis surtroniĝi pro deklaro dum la regado de Eduardo la 4-a ke ilia patro Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence) estis ŝtatperfidisto. Pro tio, la 25-an de junio la angla parlamento detronigis Eduardon la 5-an kaj deklaris ke Rikardo la 3-a estis la rajta reĝo de Anglio.
La du princoj malpli kaj malpli videblis en la Turo de Londono, kaj post pluraj semajnoj ili tute malaperis. La ĝenerala kredo estas ke Rikardo ordonis ilian mortigon. En 1674 laboristoj kiuj rekonstruis ŝtuparon en la Turo eltrovis ostojn, kiujn oni metis en ĉerkon en Abatejo Westminster sub la nomoj Eduardo kaj Rikardo: tamen estas neniam pruvite ke la ostoj fakte estis tiuj de la princoj, kaj eĉ nun restas iom da spekulado pri la sorto de la du knaboj.
En 1483 Elizabeta de York, fratino de Eduardo la 5-a, edziĝis al Henriko la 7-a, tiel unuigante la reĝajn familiojn de Jorko kaj Lancaster.
Malapero de Madeleine McCann
Knabineto Madeleine Beth McCANN [Madalin Bet MAKKAN] (naskiĝis la ) malaperis el Praia da Luz (Portugalio) je (vespere). Poste estis enorma amaskomunikila interesiĝo kaj milion-eŭra rekompenco.
Ŝi estas anglalingvano, en la momento de la malapero altis 0,90 metrojn, kaj havas rimarkindan dekstran irison.
La knabino estis en ferioj kun siaj gepatroj kaj kun du ĝemelaj gefratoj en la regiono Algarvo de Portugalio. Ŝi malaperis el apartamento, en la centra areo de la feriejo de Praia da Luz, kelkajn tagojn antaŭ ŝia kvara naskiĝtago, kaj ankoraŭ ne estis trovita. La gepatroj de Madeleine, Kate kaj Gerry McCann, diris ke ili lasis la infanojn solaj en teretaĝa dormĉambro dum ili manĝis en la tapmanĝejo Ocean Club en distanco de 120 metroj.
Piero Esteriore
Piero ESTERIORE (n. 23-an de septembro 1977 en Laufen, Bazelo) estas svisa muzikisto kaj kantisto de itala kaj sicilia etnoj. Ankaŭ la gepatroj Antonio kaj Rosetta Esteriore estas artistoj. Ekde 6 jaroj li ludas frapinstrumentojn. Hodiaŭ li estas fama kantisto, muzikisto, komponisto kaj muzika tekstaŭtoro.
Komuneco (kristanismo)
La komuneco estas, laŭ komuna origino, la harmonio kreiĝanta inter du aŭ pli personoj. La vorto trovas sian originon el latina communio, kiu korespondas al la greka koinonìa (κοινωνία).
La etimologia ĝin reirigas al la kunmetaĵo "com-unio", nome unuiĝo de diversaj personoj.
En la Nova Testamento
En la Nova Testamento la komuneco estas distinga signo de la kristanoj, kaj estas frukto de la dono de la Sankta Spirito:
Tia komuneco inter kristanoj estas ofte dirita ankaŭ Komuneco kun la Sanktuloj, kiu por katolikoj kaj ortodoksuloj etendiĝas ĝis la propetado de la sanktuloj por la surteraj vivantoj kaj de tiuj lastaj por la forpasintaj puriĝantaj en Purgatorio.
Kanakoj
Kanakoj estas indiĝenoj de Melanezio en Nov-Kaledonio en la sudokcidenta Pacifiko.
Ili estas 45 % de la loĝantoj de Nov-Kaledonio. La vorto devenas de kanaka maoli, havaja indiko por homo (kanaka), Ĝis nun ĉ. 25 kanakaj lingvoj estas uzataj en diversaj regionoj.
Ankaŭ en Francio, la kolonia reginto de tiuj regionoj, la enmigrintoj de tie sin nomas Kanak aŭ en franca lingvo canaque.
Plua legaĵo
Bernard Golden, Kiuj estas la kanakoj?, Monato, 1986/08-09, p. 20.
Chama Cha Mapinduzi
Chama Cha Mapinduzi (mallonge: CCM) (la Partio de la Revolucio) estas la ĉefa politika partio de Tanzanio. Ĝi estis fondita en 1977 de Julius Nyerere, unua prezidanto kaj "patro de la patrio" Tanzanio, kiel daŭrigo de TANU (Tanganyika African National Union) post la kunfandiĝo de Tanganjikio kaj Zanzibaro kaj la naskiĝo de la moderna Tanzanio. De tiam, la partio daŭre restis la reganto de la lando, unue en unupartia reĝimo kaj, ekde 1992, tra la sistema venko en ĉiuj multpartiaj balotoj.
Historio
CCM naskiĝis la, kiel kunfandiĝo de TANU (Tanganyika African National Union), tiama partio de la registaro de Tanganjikio, kaj ASP (Afro-Shirazi Party), partio de la registaro de Zanzibaro. De ĝia fondiĝo ĝis la fino de 1992 CCM estis la sola laŭleĝa politika partio de Tanzanio. La la konstitucio de Tanzanio estis ŝanĝita por ebligi la formiĝon de aliaj partioj kaj konsekvence multpartiajn balotojn. Opozicio neniel sukcesis forpeli CCM de la regado de la lando nek en la prezidantaj balotoj nek en la parlamentaj (okazintaj en 1995, 2000 kaj 2005). La balota interkonsento atingita dum la balotoj de 2005 atingis 70%. Fakte, la sola partio, kiu povus kontroli la potencon de CCM estas Chama Cha Wananchi (Civic United Front), kiu sur naciskala nivelo atingis 11%, sed kiu en Zanzibaro montriĝis 38/40% de la voĉdonoj.
La partio estis gvidata de Julius Nyerere ĝis la fino de 1990; de Ali Hassan Mwinyi ĝis la fino de 1996; de Benjamin Mkapa ĝis la fino de 2005. Ekde 2006 ĝi estas gvidata de Jakaya Kikwete, la nuna prezidanto de Tanzanio.
Politiko
La CCM de Julius Nyerere estas konsiderata inter la movadoj kiuj plej multe kontribuis al difino de Afrika socialismo. Interalie, la politiko de Nyerere estis bazita sur modelo de kolektiva agrikulturo konata sub la nomo "Ujamaa". Tra la jaroj, CCM iom post iom modifis siajn proprajn poziciojn, interalie akceptante kelkajn principojn de liberala merkato kaj kelkajn formojn de privatiziĝo kiel rimedojn por malgrandigi malriĉecon en la lando. Nuntempe, la ĉefaj objektivoj de CCM koncernas la kreskon de produktiveco de la lando, la kreskon de dungado, la akiron de teĥnologio, la plivastiĝon sur internaciaj merkatoj, kaj la plifortigon de privataj entreprenoj kiel motorojn de ekonomio.
Santa Cruz del Valle
Santa Cruz del Valle [santaKRUZ delBAlje] estas municipo en la sudo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Arenas de San Pedro kaj al la jurisdikcia teritorio de Arenas de San Pedro, en la sudo de la provinco. La loknomo Santa Cruz del Valle estas etimologie komprenebla kiel Sankta Kruco de la Valo alude al la valo de Tiétar.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 29,62 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 324 loĝantojn. Ĝi perdis 700 loĝantojn el la 1960-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 75 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Mombeltrán, San Esteban del Valle, Arenas de San Pedro kaj Pedro Bernardo. Santa Cruz del Valle estas en la Sierra de Gredos, en la valo de Tiétar je altitudo de 724 msm.
Historio
Plej verŝajne estis jam loĝado en epoko de Al Andalus. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Santa Cruz del Valle ricevis de Karolo la 4-a la titolo de villa kiu sendependigis ĝin disde Mombeltrán la 24an de Decembro 1791.​
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Vizitindaĵoj estas preĝejo de la 16-a jarcento, pilorio, ermitejo, muzeo, ponto ktp.
Dino De Laurentiis
Agostino "Dino" De Laurentiis (Itallingva prononco: [ˈdiːno de lauˈrɛnti.is]; 8a de aŭgusto 1919 – 10a de novembro 2010) estis itala kinproduktoro. Kun Carlo Ponti, li estis unu el la produktoroj kiuj portis la italan kinarton en la internacian scenejon fine de la Dua Mondmilito. Li produktoris aŭ kun-produktoris pli ol 500 filmoj, el kiuj 38 estis nomumitaj por Oskar-premioj. Li ankaŭ havis mallongan karieron kiel aktoro en la fino de 1930-aj kaj komencaj 1940-aj jaroj.
De Laurentiis translokiĝis al Usono en 1976, kaj iĝis usona civitano en 1986. En la 1980-aj jaroj li havis sian propran studion, nome De Laurentiis Entertainment Group (DEG), kun sidejo en Wilmington, Norda Karolino.
De tiu epoko estas filmoj liaj Mandingo (1975), Three Days of the Condor (1975), The Serpent's Egg de Ingmar Bergman (1977), Ragtime (1981), Conan the Barbarian (1982), Blue Velvet (1986) kaj aliaj.
Alkmaiono (arĥono)
Alkmaiono (helene Ἀλκμαίων, latine Alcmaeon) estas en la helena mitologio filo kaj sekvanto de atena arĥono Aisĥilo (verŝajne mita).
Alkmaiono estis arĥono nur du jaroj. Laŭ la antikva aŭtoro Hieronimo li regis de la jaro 755 a.K. ĝis la jaro 753 a.K.. Antikva aŭtoro Eŭzebo de Cezareo prezentas, ke post lia regado atenanoj nuligis heredan kaj ĝismortan regadon de arĥonoj kaj sekvantaj arĥonoj estis jam elektataj kaj tempo de ilia regado estis limigita je dek jaroj. Per regado de Alkmaiono tiel finiĝis 315-jara regado de arĥonoj, kiuj estis posteuloj de la reĝo Nestoro de Pilo. Alkmaiono pli poste konsideris sin fondinto de nobela Atena familio Alkmaionoj, el kiu devenis krom aliaj Periklo kaj Klisteno.
Leeds
Leeds estas kaj urbego kaj metropola distrikto en la angla regiono Yorkshire and the Humber.
Leeds estis la urbo de la Dua Brita Kongreso de Esperanto en 1909. Ĝi estas la naskiĝurbo de John William Pickard kaj en lernejo de Leeds instruis Will Green.
Vidu ankaŭ
Loka regado kaj administrado en Britio
Casa Milà
La Casa Milà, situanta en la urba distrikto Eixample de Barcelono (Passeig de Gràcia No. 92), estis konstruata ekde 1906 kaj finita en 1910 de Antonio Gaudí por la familio Milà. Ĝi estas fama konstruaĵo de la secesia stilo.
La konstruaĵo havas du internajn kortojn, danke al kiuj la loĝejoj ricevas sufiĉe da lumo kaj freŝa aero. Ĝi estas konstruita precipe el betono kaj fero. Ĝi ankaŭ nomiĝas La Pedrera (ŝtonminejo) pro sia ŝtona fasado.
En la konstruaĵo estas luataj loĝejoj, sed oni povas viziti kelkajn loĝejojn, kiuj estas meblitaj per originala objektoj de la frua 20-a jarcento. Ankaŭ povas esti vizitata la tegmento kun ĝiaj skulpturoj.
La Casa Milà estas monda kultura heredo de UNESCO ekde la jaro 1984 kaj apartenas al la Caixa de Catalunya (banko de Katalunio).
Fort d'Aubervilliers (pariza metrostacio)
Fort d'Aubervilliers [fɔʁ dobɛʁvilje] (Fuorto de Aubervilliers) estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 7, situanta en komunumo Aubervilliers.
Stacio
La stacio, situanta sub Avenuo Jean-Jaurès inter komunumoj Aubervilliers, Bobigny kaj Pantin, estis malfermita la okaze de plilongigo de linio 7 de  al. Ĝi eltiras sian nomon el malnova Fuorto de Aubervilliers, fortifikaĵo konstruita en 1843.
Alirejoj
La stacio disponas pri kvar alirejoj el kiuj du ĉe busstacio kaj la du ceteraj antaŭ n-roj 170 kaj 213 de Avenuo Jean-Jaurès.
Deus ex machina
Deus ex machina (en latino. AFI: [ˈdeus eks ˈmaːkʰinaː]) estas esprimo latina kiu signifas «Dio el la maŝino», traduko de la literatura esprimo el la greka kulturo «ἀπò μηχανῆς θεóς» (apò mêchanễs theós). Ĝi originiĝis en la teatro greka kaj romia, kiam gruo (machina) aŭ ajna alia mekanika ilo elekstere metis en la scenejon aktoron ludantan rolon pri iu dio (deus) por solvi situacion aŭ ŝanĝi la rakonton.
Nuntempe ĝi estas uzata por ekstera elemento kiu solvas historion sen la sekvo de interna logiko. Ekde la vidpunkto de strukturo de teatra teksto, “Deus ex Machina” referencas pri ajna okazaĵo kies kaŭzo estas altrudita de la bezonoj de la teksto mem, kun la celo ke ĝi konservu kion oni atendas de ĝi el vidpunkto komerca, interesa, estetika aŭ alia faktoro, kio okazigas mankon de interna kohero.
Japanoj
La japanoj (日本人) estas popolo de izolita lingvofamilio, ĉefloĝantoj de Japanio (123,6 milionoj). Japanoj loĝas ankaŭ en Usono (Kalifornio, Havaja insularo, Gvamo), Kanado, Brazilo, Palaŭo kaj Peruo. Entute estas ĉirkaŭ 125,6 milionoj da japanoj (1992).
Konserviĝas apartaj etnografiaj grupoj (ekz. loĝantoj de Rjukju-insularo) kun aparta kulturo - vestaĵoj, kutimoj, dialekto. Speciala etnografia fenomeno estas Eta aŭ Burakumin - posteuloj de popolo de malnoblaj profesioj, kiuj dum feŭda Japanio havis neniajn rajtojn kaj loĝis en apartaj urbetoj (kaj loĝas ĝis hodiaŭ). Ilia nombro estas ĉirkaŭ 2-3 milionoj.
Japanoj formiĝis kiel grupo de triboj dum 1-a jarmilo a.K. migrinte de la Korea duoninsulo al la Japanaj insuloj, kie loĝis Ajnoj kaj aliaj aŭstroneziaj popoloj. Dum la procezo de intermiksiĝo, la lingvo de la nov-venintoj super-regis. En 4 jc p.K. finiĝis kunmiksiĝo de antikvaj japanaj triboj kaj popoloj, kreante la unuan tutjapanan ŝtaton - la Jamato-Regno. Poste pro la izolita situo, japanoj trairis diferencan de aliaj popoloj de kontinenta Azio vojon de sia evoluo. Nur post la dua mondmilito okazis gravaj ŝanĝoj direkte al alproksimiĝo al moderna kulturo.
Japanoj sin vestas laŭ eŭropa stilo, sed en hejmo aŭ dum ripozo ili portas ankaŭ nacian kostumon - kimono. Ili bone konas eŭropan kuirarton, sed multaj preferas la nacian. Nefermentita kuirita rizo estas ĉefa manĝaĵo, kiun oni manĝas per specialaj bastonetoj, nomitaj haŝioj. Spicoj kaj supoj estas tre diferencaj.
Klasika poezio, pentroarto, arkitekturo de dekoraj ĝardenoj, aranĝado de floroj - ikebana, diversaj specoj de teatro - opero noo, pupteatro bunraku, kortega teatro bugaku, templa teatro - dengaku kaj kagura, k.a. - ĉi tiu diverseco de kulturaj tradicioj prezentas originan parton de moderna kultura vivo de japanoj.
Ligo
Ligo havas diversajn signifojn:
Melchior Adam
Melchior ADAM (1575-1622) estis germana pedagogo, leksikografo, beletra historiisto, poeto, kaj biografo, vizitadis la Kolegion de Brieg (nun Brzeg en Pollando), ricevis financan apogon de la ŝtatestro Joachim vom Berg, kaj en 1601, li instruis en Hajdelberga Municipa Lernejo, kie pli malfrue li fariĝis kun-rektoro. Lia plej granda konkero estas la pluraj beletraj biografiaj traktaĵoj, multaj el ili presitaj en Stutgarto kaj Hajdelbergo. Temas pri la vivo de filologoj, poetoj, matematikistoj, fizikistoj, teologoj, kuracistoj, ktp. En lia Vitae Germanorum philosophorum ni trovas unu el la plej malnovaj biografioj de Nikolao Koperniko.
Atomradiuso
La atomradiuso estas la distanco en atomo de la atomkerno al la plej ekstera stabila elektrono. Oni mezuras atomradiuson per pikometroj aŭ angstromoj. La atomradiuso estas duono de la distanco inter la atomkernoj de du samspecaj atomoj interligitaj.
En la perioda tabelo, atomradiusoj pligrandiĝas malsupren pro tio, ke nova elektronaj ŝeloj aldoniĝas. Ili malpligrandigas dekstren pro tio, ke la numero da protonoj pligrandiĝas.
Distrikto Efrîn
Efrîn (ankaŭ nomata Kurd Dagh (monto de kurdoj)) estas regiono en Nord-Orienta Sirio, en la gubernio Halepo. Ĝi konsistas el la urbo Efrîn, kiu havas proksimume loĝantojn, kaj 366 ĉirkaŭaj vilaĝoj. La distrikto konsistas el sep subdistriktoj kun propraj ĉefaj lokoj.
Ekde 2018 la teritorio estas okupata de Turkaj Armitaj Fortoj. Tial plejparto de la origina loĝantaro fuĝis.
Kirklees
Kirklees estas metropola distrikto en la angla regiono Yorkshire and the Humber. Apartenas al ĝi interalie la urbo Dewsbury.
Rudnij
Rudnij, laŭ kazaĥa lingvo kaj rusa lingvo Рудный (=erco) estas urbego en Provinco Kostanajo (Kazaĥio). Komence la fondinta vilaĝo estis "Sokolovrudstroj". Poste, ministoj komencis nomi ĝin - Rudnogorsk, post konstruado de la urbo estis Semidesiatipalatinsk, fine Rudnij.
Historio
En 1949 piloto flugante super la teritorio perceptis strangan konduton de la kompaso. Kelkajn monatojn poste geologoj kaj geografoj vojaĝis al la magneta anomalio. Ili malkovris ferajn ercojn. En 1955 alvenis la unuaj konstruistoj por fondi minan vilaĝon, poste eĉ urbon, baldaŭ komenciĝis la minado. En 1957 la loko ricevis urban statuson. Post jaroj la urbo iĝis grava industria kaj kultura centro de Provinco Kostanajo.
Ekonomio
En Rudnij krom la minado oni okupiĝas ekzemple pri produktado de trinkaĵoj, alkoholaĵoj, mebloj.
Klimato
La klimato de Rudnij estas kontinenta kun 4 sezonoj. Jare pluvas aŭ neĝas nur 322 mm. En ĉiuj monatoj estas precipitaĵo. La averaĝa temperaturo estas 2,8 °C, en januaro ĝi falas averaĝe al −16 °C, somere julie averaĝe estas 21 °C.
Galiono
Galiono estas speco de velŝipo, kiu disvolviĝis en la unua duono de la 16-a jarcento kaj estis forte pluevoluigita ĝis la komenco de la 17-a jarcento. Galionoj estis grandaj militaj ŝipoj, armitaj per multaj kanonoj. Ili kutime havis tri aŭ kvar mastojn.
Uzo
Galionojn oni uzis komence precipe en Hispanio, Portugalio kaj Anglio. Hispanoj uzis grandajn galionojn ĉefe por transporti trupojn kaj materialojn por la konkero de Ameriko, velante okcidenten trans la Atlantiko. Revene galionoj transportis i.a. oron el la hispanaj kolonioj. Pro tio ili estis ofte atakitaj de precipe anglaj kaj francaj piratoj.
Oraj kornoj
Guldhornene [GULhornene], la oraj kornoj aŭ la kornoj de Gallehus estis Dania nacia trezoro konsistanta el du artefaritaj oraj kornoj, unu mallonga kaj unu longa. Origine ili ambaŭ longis, sed unu el la pintoj jam mankis, kiam oni retrovis la kornon. La kornojn oni malkovris unuope je du malsamaj fojoj.
Galiono
Uzo
Ankaŭ la granda marŝiparo, per kiu la hispana reĝo Filipo la 2-a atakis Anglion en 1588 parte konsistis el galionoj.
Oraj kornoj
Ili estis ŝtelitaj en 1802 kaj fanditaj (legu pli sube).
La oraj kornoj famiĝis ĉefe pro ilia 1802-a perdiĝo. Tiu ĉi okazaĵo donis inspiron kaj nomon al la eble plej fama poemo en la dana lingvo - "Guldhornene" de Adam Oehlenschläger. La poemon li skribis tuj post la ŝteliĝo de la kornoj. Kuriozaĵo estas ke Oehlenschläger tiam fakte loĝis en la sama kvartalo kiel Heidenreich, kiu ŝtelis kaj forfandis la kornojn. Perdiĝinte la oraj kornoj iĝis simbolo de la "glora pasinteco de Danio", helpe de la poemo de Oehleschläger. Ilin reklamcele uzis pluraj grupoj, inter tiuj feministoj komence de la 20-a jarcento, kaj la nazioj.
Trovo
La longan kornon trovis knabino Kirsten Svendsdatter la 20-an de julio 1639, kaj la mallongan bienetisto Erich Lassen la 21-an de aprilo 1734. Ambaŭ kornoj trovitis en kampo ĉe Gallehus, proksime de Møgeltønder en Sud-Jutlando.
Kirsten leterskribis al la reĝo kaj rericevis jupon kiel salajron, dum Erich liveris la mallongan kornon al la grafo de Schackenborg, kiu siavice pluliveris la ĝin al la reĝo kaj ricevis 200 rigsdaler (tiamaj moneroj) rekompence. La kornojn tiele ekposedis la reĝa familio, kaj ili estis konservataj en la Dana Reĝa Artoĉambro en Christiansborg (kie nun troviĝas la Dana Ŝtata Arkivejo).
Ecoj
La longan kornon donis Kristiano la 4-a al sia filo princo Christian, kiu uzis ĝin kiel trinkkornon. Ĝi longis 75,8 centimetrojn je la plejlonga kurbo, kaj la diametro de la malpinta truo estis 10,4 cm, la pezo de la korno 3,2 kilogramoj.
Mustafa la 3-a
Mustafa la 3-a (naskiĝis la 28-an de januaro 1717; mortis la 21-an de januaro 1774) estis de 1757 ĝis 1774 sultano de la Turka Imperio.
Oraj kornoj
Ecoj
La oraj kornoj famiĝis, kaj sciencisto pri antikveco Ole Worm jam en 1641 eldonis raporton pri la longa: De aureo cornu. En ĝi troveblas unu el du postkonservitaj desegnoj de la kornoj. La kornojn ankaŭ menciis la ĵurnalode la Franca Scienca Akademio, Journal des Savants, en 1678. La mallongan kornon priskribis arkivisto Richard Joachim Paulli en 1734.
Mustafa la 3-a
Li estis filo de Ahmedo la 3-a kaj tre energiplena reganto, kiu provis modernigi la turkajn armeon kaj ŝtaton por sekvi la okcidenteŭropajn ŝtatojn. Li fondis akademiojn pri matematiko, navigado kaj natursciencoj.
Oraj kornoj
Ecoj
La kornoj devenis de la ĝermana ferepoko en la 5-a jarcento. Unu el ili portis sub la malpinta truo runan skribaĵon en la praskandinava: "Ek hlewagastiR holtijaR horna tawido" (tradukebla kiel "Mi Lægæst, arbarulo, kornon faris", aŭ: "Mi, Lægæst, filo de Holt, kornon faris."). Iuj postulas, ke ĝi apartenis al la reĝo de la Engloj, dum aliaj diras ke Lægæst identas kun Liugast, la migrepoka reĝo en Danio de ĉ. 450, "riĉa je oro". La nobla materialo kaj la ornamo indikas ke la kornoj uzatis ĉe ritualoj dum religiaj ceremonioj. Sed necertas ĉu tiu uzo estis trinkokorna aŭ blovinstrumenta. Dum tiu tempo oni importis trinkajn kornojn el vitro havantajn proksimume la saman formon, kaj oni havis ankaŭ hejmfaritajn trinkokornojn el bovaj kornoj bronzornamitaj. Sed la homoj ankaŭ uzis lignajn blov-instrumentojn similajn al la oraj kornoj. 78 centimetrojn longa ligna blovokorno de la 5-a aŭ 6-a jarcento estis trovita ĉe Holing ĉe Herning en 1993. La Oraj Kornoj estis enterigitaj, aŭ oferrituale, aŭ trezor-stoke.
Mustafa la 3-a
Konscie pri sia militista malforto li profis eviti militon. Tamen kiam la carino Katarino la 2-a aneksis la duoninsulon Krimeo li deklaris militon al Rusio iom antaŭ sia morto.
Oraj kornoj
Ecoj
La orkornaj bildoj rakontas pri mitoj, kun ilustroj de homoj, aliaj bestoj kaj fantaziaj estuloj en pluraj dividitaj partetoj. Granda parto de la mitoj nekonatas por ni hodiaŭ, sed ili ŝajne parte devenas de la Mediteranea areo, dum aliaj estas klare Nordiaj aŭ eble Keltaj. La Asismo probable malfrue (post 300) ekestis en Nordio kaŭ eble la Nordiaj dioj origine samis kiel la Keltaj dioj. Ole WORM kredis ke la figuroj montras moralaĵajn alegoriojn, kaj ke la korno devenis de la epoko de Frode Fredegod. Germana kultura kaj priscienca historiisto Willy Hartner per numerologio, astrologio kaj astronomio en 1969 interpretis la diversajn figurojn kiel kaŝitajn runskribaĵojn, kiuj estus astronomiaj notoj pri suneklipso en 413. Tria interpreto videblas je Alternativinfo.dk - ke la figuroj montras la morton de Balder en la Nord-ĝermana mitologio, kaj tiele bildigas la historion pri morto kaj reviviĝo, vidita kiel la ŝanĝiĝantaj sezonoj. Malgraŭ multaj provoj ĝis nun neniu sukcesis liveri konvinkivan deĉifron de la rakontoj sur la Oraj Kornoj.
Albert Kovács
Albert Kovács
Oraj kornoj
Ŝtelo en 1802
Vespere la 4-an de majo 1802 malriĉa oraĵisto kaj horloĝisto Niels Heidenreich ŝtelis la du kornojn. Heidenreich penetris en la ĉambron pere de du ŝlosiloj: sia loĝejporda ŝlosilo kaj alia, kies tenilon li estis plilongiginta. Jam la sekvan matenon oni registris la ŝtelon, kaj la ŝtelinto estis serĉata per tiutempaj iloj - gazetoj kaj stratkantoj. La rekompenco por riveli la ŝtelinton estis 1000 rigsdaler kaj plena anonimeco.
La ŝtelinton malkovris Andreas Holm, ĉefo de la asocio de oraĵistoj. Heidenreich falsnome vendis kelkajn pagodojn al Holm. La pagoda oro entenis latunon, kion Holm rimarkis kaj alarmis la policon. Heidenreich unuafoje liberjuĝatis, sed Holm restis skeptika pri li kaj spionetis lin helpe de kelkaj kolegoj, interalie kiam Heidenreich forĵetis monerajn stampilojn en la urban elfosaĵon. La 27-an de aprilo oni finfine rekaptis Heidenreich, kiu la 30-an de aprilo agnoskis sian krimon.
Bedaŭrinde li tiam antaŭlonge fandis la orajn kornojn en sia propra kuirejo. La oron li poste uzis por produkti juvelojn, ŝuajn fermilojn kaj falsajn pagodojn. Heidenreich estis kondamnita pro ŝtelo la 10-an de julio, kaj li poste restis en pundomo ĝis 1840. 4 jarojn poste li mortis. La aĉetintoj de la korna oro redonis la oron, post kiam oni refandis ĝin en la Reĝa Dana Monerejo. Tiel la orkorna oro fine malaperis - entute 7,5 kiloj. Eble resteto da tiu oro tamen konserviĝas en paro da orelringoj, kiujn Heidenreich donacis al sia najbaro. Tiuj orelringoj hodiaŭ troveblas en muzeo en Ringe en insulo Fyn.
Kopioj
Post la ŝtelo oni faris kopiojn de la du kornoj laŭ desegnoj kaj memoroj de atestantoj. En la 1980-oj oni faris novajn kopiojn. En la nova eldono la kornoj iomete vinditas, eble pli simile al la originaloj. Ambaŭ paroj kopiaj hodiaŭ montratas en la Dana Nacia Muzeo.
Ŝtelo en 2007
La 17-an de septembro 2007 ŝtelistoj eniris la unuan etaĝon de la muzeo uzante ŝtupetaron kaj forrabis ne nur la kopiojn de la oraj kornoj, sed ankaŭ aliajn valorajn objektojn, inter ili juvelojn faritajn de Heidenreich el la oro de la originalaj kornoj. Oni rapide retrovis ilin la 19-an de septembro.
Norddeich (Dithmarschen)
Norddeich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Peter Hans Kolvenbach
Peter Hans KOLVENBACH, SJ (naskiĝis la 30-an de novembro 1928 en Druten, Nederlando, mortis la 26-an de novembro 2016 en Bejruto, Libano) estas nederlanda kleriko, pastro de Katolika Armena Eklezio, lekciisto de ĝenerala lingvistiko kaj de orientaj lingvoj, rektoro de Papa Orienta Instituto, ĝenerala superulo de la Societo de Jesuo
Vivo
Kolvenbach pasigis infanecon en Druten apud Nijmegen en Nederlando. Novicadon al Societo de Jesuo eniris la 7-an de aŭgusto 1948 en Mariendaal. Post finitaj en Nijmegen filozofiaj studoj estis sendita al Libano, kie doktoriĝis pri teologio en universitato al Sankta Jozefo en Bejruto. Nelonge poste, en 1961, ordiniĝis.
De 1964 ĝis 1976 en Hago, Parizo kaj Bejruto instruis orientajn lingvojn, kune kun la armena. Intertempe estis provincestro de vicprovinco (dependa de Francio) en Proksima Oriento (Libano, Sirio, Egiptio). En 1981 iĝis rektoro de Orienta Instituto ĉe Pontifika Gregoria Universitato en Romo.
La 13-an de septembro 1983, dum la 23-a Ĝenerala Kongregacio de la Societo de Jesuo, Kolvenbach estis elektita la 29-a generalo de la ordeno.
En 1987 gvidis antaŭpaskajn religiajn ekzercojn por la papo kaj Roma kurio.
La 2-an de februaro 2006 informis membrojn de la Societo de Jesuo, ke – laŭ scio kaj permeso de Benedikto la 16-a – intencas rezigni la postenon en 2008, kiam atingos aĝon de 80 jaroj. 25-a Kongregacio la 19-an de januaro 2008 elektis Adolfo Nicolás nova ordengeneralo.
Galoŝo
Galoŝo estas pied-vesto, plej ofte kaŭĉuka, kiun oni metas sur la ŝuojn por ŝirmi ilin kontraŭ malsekeco, malpureco, neĝo ktp.
Saturnino de Tuluzo
Sankta Saturnino estis episkopo de Tuluzo. Li mortis kiel martiro en 250 trenita de virbovo.
Rikizo Matsuhashi
Rikizo Matsuhashi (松橋 力蔵, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Marinos, Kyoto Purple Sanga kaj Jatco TT.
Palaco de Justico (Bruselo)
La Palaco de Justico (Palais de Justice, Justitiepaleis) aŭ Juĝtribunaloj de Bruselo estas la plej grava konstruaĵo por justico en Belgio.
Amerika purpura porfirio
La Amerika purpura porfirio (Porphyrio martinica aŭ Porphyrula martinica ĉar en ambaŭ genroj oni inkludis ĝin), estas granda birdo de la familio de Raledoj. Oni ne konfuziĝu inter tiu specio kaj la Purpura porfirio, Porphyrio porphyrio  kiu loĝas en Malnova Mondo kaj estas pli granda.
Palaco de Justico (Bruselo)
Ĝi estis konstruita inter 1866 kaj 1883 laŭ eklektika stilo fare de la fama arkitekto Joseph Poelaert. La totala kosto de la konstruado, tereno kaj infrastrukturo estis ĉirkaŭ 45 milionoj de Belgaj frankoj. Ĝi estas konsiderita la plej granda konstruaĵo konstruita en la 19a jarcento. Ĝi estas elstara mejloŝtona vidindaĵo de Bruselo.
Amerika purpura porfirio
La birdoj de la tuta genro estas grandaj -kiel kokoj- raloj kiuj havas purpuron kiel ĝenerala koloro. Tio aperas en kaj nacilingvaj kaj en sciencia nomoj.
Aspekto
Tiu mezgranda specio estas nekonfuzebla danke al siaj grandaj flavaj kruroj, purpurblua plumaro kun verda dorso kaj beko ruĝa kaj flava ĉepinte. Pli diferenciga estas la fronta ŝildo, kiu estas blua aŭ blanka. Subvosto estas blanka.
Junuloj estas iom pli brunaj ol purpuraj.
Kutimoj
Tiu specio flugas mallongajn distancojn kaj faras ĝin havante hokitaj la longajn krurojn.
Ties breda medio estas tropikaj marĉoj de sudokcidenta Usono kaj tropikaj regionoj de Centra Ameriko kaj la Kariba maro. Tiu specio estas loĝanta en suda Florido kaj la tropikoj, sed plej granda parto de la usonaj birdoj migras vintre suden ĝis Argentino.
La nesto estas flosanta strukturo en marĉo. Sur ĝi la ino demetas el 5 ĝis 10 ovojn flavecajn kun brunaj makuletoj.
Ili estas ĉiomanĝantaj -animala kaj vegetara materialo- kiel semoj, folioj kaj fruktoj de plantoj kaj akvaj kaj teraj, insektoj, ranoj, helikoj, araneoj, vermoj kaj fiŝoj. Foje eĉ ovojn kaj idoj de aliaj birdoj.
Jenő Silbermann
Jenő SILBERMANN estis rumania hungara publicisto. Li naskiĝis en Nagyvárad la 6-an de julio 1889 kaj mortis en Bukareŝto en 1946.
Paledkriko
Paledkriko aŭ paledĉaro estas transportilo kun aŭ sen elektra pelado. Oni uzas ĝin precipe por transportado de paletoj aŭ de konvene elformitaj kistoj.
La paledkriko havas du metalajn leveblajn forkojn, kiujn oni povas ŝovi ŝub paleton. La forkoj estas leveblaj per movado de la tenilo kaj tiel pumpante fluidojn kiel hidraŭla pumpilo. Sub la forkoj troviĝas fortaj nedirekteblaj ruliloj antaŭe, dum ĉe la alia fino unu aŭ du direkteblaj (turniĝemaj) rulradoj. Ĉe la tenilo aŭ en proksimo de la direkta akso troviĝas la ebleco por starigi la hidraŭlan ventilon (levi/transporti/mallevi). Elektro-paletĉaroj servas per pluaj ŝaltaj eblecoj.
La paledĉaroj diferencas de la ĉareloj en tio, ke la paledĉaroj havas la masocentron ene de la ĉaro kaj tiel ne bezonatas kontraŭmaso.
Heinrich Fabricius
Henriko Fabricio estis germana kuracisto, poeto kaj filozofo, profesoro pri Medicino kaj lernanto de Immanuel Tremellius en la ĵusfondita Gimnazio de Hornbach. En la 2-a de majo 1566 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Wittenberg kaj en la sekvanta jaro li studis en la Studio de la Akademio de Johannes Sturm, en Strasburgo. En la 6-a de novembro 1567 li fariĝis instruisto en Zweibrücken. En 1568, li estis mentoro de la infanaro en la familio de Friedrich von Scharffenstein. En 1570, li estis sendita kiel Preleganto aŭ tradukisto en ambasado al la Dieto de Speyer, kie li estis laŭrokronita de la imperiestro Maksimiliano la 2-a (1564-1576).
Vidu ankaŭ
<Gallery> Hieronymus Bock.jpg| Hieronymus Bock (1498-1554) Marktplatz_Lichtenfels.jpg| Heinrich Faber (1500-1552) Troisième Antipappus de Jean Sturm.jpg| Johannes Sturm (1507-1589) Biblelogo.jpg| Immanuel Tremellius (1510-1580) Speyer_vor_1750.jpg| Heinrich Fabricius (1520-1595) Rathausturm.jpg| Georgo Celestino (1525-1579) Pantaleon Candidus (1540-1608).jpg| Pantaleon Candidus (1540-1608) Maysenheim_Merian.jpg| Johano la 1-a (1550-1604) Johannes_Buxtorf.gif| Johannes Buxtorf (1564-1629) Maximilian_II_HRR_MATEO.jpg| Maksimiliano la 2-a (1564-1576) Adam_Melchior_(1575-1622).jpg| Melchior Adam (1575-1622) Johann_Albert_Fabricius.jpg| Johann Albert Fabricius (1668-1736) Jakob Christoph Iselin (1681-1737).jpg| Jakob Christoph Iselin (1681-1737) Jakob Christoph Beck (1711-1785).jpg| Jakob Christoph Beck (1711-1785) </Gallery>
Find a Grave
Ĝi ricevas kaj alŝutas ciferecajn fotojn de tomboŝtonoj el entombigejoj, faritaj de nepagitaj volontuloj en tombejoj. "Find a Grave" poste metas la foton en sia retejo.
Friedrich Wöhler
Friedrich WÖHLER (naskiĝis la 31-an de julio 1800 en Frankfurt-Eschersheim; mortis la 23-an de septembro 1882 en Göttingen) estis germana kemiisto, kiu unuafoje produktis el neorganika materialo organikan (karbamidon, 1828). Li ellaboris metodon pri produktado de metala aluminio.
Wöhler komence studis en Frankfurt, poste kuracadon (1820) en la Marburga Universitato. En la sekva jaro li translokiĝis al Heidelberg, kie laŭ instigo de Leopold Gmelin li ekstudis kemion.
Kvankam li akiris medicinan diplomon en 1823, li decidis studi kemion ĉe la plej bona kemiisto de Eŭropo, Jöns Jacob Berzelius. En 1823–1824 li laboris en Stokholmo kaj amikiĝis kun Berzelius, lernis la metodojn, alproprigis intereson pri novaj elementoj, poste tradukis liajn verkojn al la germana.
Reveninte en Germanio, li instruis kemion en Berlino (1825–1831), kie li faris du gravajn malkovrojn en 1828: li produktis el neorganika amonia cianato la organikan karbamidon, produkton de la proteina malkombino. Li samtempe ellaboris metodon pri produktado de malgrand-kvanta metala aluminio.
Li laboris ekde 1831 en Kassel, ekde 1836 ĝis sia morto kiel kemia profesoro de la Universitato de Göttingen. Li apartigis plurajn elementojn, mineralojn kaj prianalizis kombinaĵojn (ekzemple kokainon).
Li ricevis honoran membrecon en Hungara Scienca Akademio en 1881.
Beaumes-de-Venise
(jen france, okcitane Baumas de Venisa) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Omnibuso
La komuna veturilo aperis jam meze de la 17-a jarcento, sed ne disvastiĝis. La kaleŝo estis nur veturilo por la riĉuloj.
Iu entrepreno en 1826 (1819), en la urbo Nantes funkciigis regule ĉarojn inter la urbocentro kaj la publika banejo urboranda. Li devis konstati, ke la publikon interesas pli bone la trafika ebleco ol la banejoj. Li nomumis la veturilon al voiture omnibus ("veturilo por ĉiu"), tiel fondante la urban amastrafikon. La omnibusojn tiris ĉevaloj, sed en la 1830-aj jaroj oni faris eksperimentojn per vapormaŝina pelado, sed tio ne disvastiĝis.
La omnibusojn ŝanĝis la aŭtobusoj komence de la 20-a jarcento. En Budapeŝto ĝi funkciis inter 1832 (1-an de julio) ĝis 5-an de novembro 1929. En ĝi povis veturi 8-14 homoj (sidante), poste aperis la etaĝaj omnibusoj.
Carrozza Omnibus (pojazd)
890 Waltraut
890 Waltraut estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Waltraut", tiu de rolulino en la opero de Richard Wagner Götterdämmerung ("Krepusko de la dioj").
Turisma marko
Turisma markado diferencas de lando al lando. En kelkaj landoj oni povas ekscii je vojkrucoj de pli da turismaj vojoj, kiom da tempo oni bezonos ĝis iu sekva grava punkto, en aliaj landoj oni povas ekscii, kiom da kilometroj oni iros al sekva punkto. Turismaj markoj estas ankaŭ en montaroj je landlimoj - tie oni povas vidi turismajn markojn eĉ de du ŝtatoj samtempe. Ne ĉiam devas esti tiuj ĉi informoj nur je vojkrucoj, ofte estas survoje inter vojkrucoj iuj interesaj lokoj (ekzemple monto, roko, akvofonto, eventuale belvedero aŭ iu historia konstruaĵo) kaj ĉe ili estas ankaŭ ebleco ekscii distancojn aŭ tempojn al sekvaj punktoj. Ne ĉiam ja oni povas sekvi turisman markon direkte. Iam oni devas iri de ĉefa vojo al iu grava loko kelkajn dekojn de metrooj. Turismaj markoj estas pentritaj plej ofte sur arbojn, mastojn, ŝtonojn aŭ domojn.
Turismaj markoj en Ĉeĥio
Turismaj markoj havas en Ĉeĥio longan tradicion. Klubo de ĉeĥaj turistoj estis fondita jam en jaro 1888. Oni diras, ke turisma markado estas en Ĉeĥio (kun Slovakio) unu el plej bonaj en Eŭropo. Tra tuta lando estas multaj turismaj vojoj. Turismaj markoj havas 4 kolorojn: ruĝa - por ĉefaj turismaj vojoj, blua - gravaj vojoj en regiono, verda - gravaj vojoj en distrikto kaj flavaj - lokaj turismaj vojoj aŭ tiuj ĉi vojoj konektas pli gravajn vojojn. Kutime en Ĉeĥio oni povas sekvi turisman markon en ambaŭaj direktoj (ekzistas instruaj turismaj vojoj, kiuj estas unudirektaj) kaj kutime oni ne sekvas du aŭ aŭ eĉ kvar turismajn markojn samtempe tro longe kaj poste oni sekvas nur unu turisman vojon. Eĉ en kazo de vojoj, de kiuj oni ŝajne ne irus ien for, estas turismaj markoj maksimume post ĉiuj 250 metroj. Distanco inter gravaj punktoj kun informiletoj (ne devas nepre tuj temi pri vojkruco, povas temi pri iu interesa loko) estas maksimume 4 kilometroj. Ĉefe en grandaj urboj turismaj vojoj komencas kaj samtempe finas ne en urbcentro, sed apud iu fina haltejo de publika transporto ekster urbcentro. En urbetoj oni povas sekvi turisman markon jam de ĉefplaco aŭ de fervoja aŭ aŭtobusa stacidomo. Je gravaj lokoj ne mankas ankaŭ mapo por pli bona planado de vojo (do homoj ne devas nepre aĉeti turisman mapon), eventuale ankaŭ iu restoracio aŭ montara kabano. En lokoj, kie ne eblas pentri la markon (mankas iu bone videbla arbo aŭ masto) kaj oni bezonas ŝanĝi direkton je iu vojkruco, estas antaŭ vojkruco kune kun la marko ankaŭ avizo pri baldaŭa ŝanĝo de direkto.
En librovendejoj oni povas aĉeti diversajn turismajn mapojn de regionoj en Ĉeĥio, eblas ankaŭ uzi retejon www.mapy.cz kaj elekti mapon kun turismaj kaj biciklaj vojoj. Ekzistas ankaŭ programo Turistiské trasy, per kiu oni povas plani sian ekskurson (vidu paĝaron de tiu ĉi programo, sed ĝi estas nur en la ĉeĥa lingvo).
Pescarolo ed Uniti
Pescarolo ed Uniti estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Cappella de' Picenardi, Cicognolo, Gabbioneta-Binanuova, Grontardo, Pessina Cremonese kaj Vescovato.
Knabeca knabino
Knabeca knabino aŭ Knabulino estas knabino, kiu laŭ stereotipoj de iuj kulturoj eksponas kelkajn ecojn de la genra rolo de knaboj. Tiu ĉi socia fenomeno ne rilatas al seksemo, sed manifestiĝas jene:
19822 Vonzielonka
19822 Vonzielonka estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Beverley von Zielonka , kiu mentoris unu finaliston de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2003, scienca konkurso de mezlernejoj. Ŝi estis instruistino ĉe la Hastings Middle School de Upper Arlington (Ohio, Usono).
Sándor Fürst
FÜRST Sándor [Furŝt ŜA:ndor] (27-an de novembro 1903, Rum – 29-an de julio 1932, Budapeŝto) estis hungara oficisto, komunista politikisto. Li laboris en la fabriko Ruggyanta (rezino), agadis en socialdemokrataj sindikatoj. Li estis ano de la Hungara Komunista partio ekde 1926. Oni plurfoje arestis lin ekde 1928, sed ne povis enprizonigi lin (sede li estis maldungita). Li agadis en la komunista movado kaj estis arestita post eksplodigo de la fervoja ponto en Biatorbágy. La stataria juĝistaro juĝis lin je morto kaj li estis ekzekutita kun Imre Sallai.
Kontraŭ la juĝo protestis la hungara poeto Attila József per flugfolio, kiun li verkis kun Gyula Illyés.
Julian Priester
Julian Anthony PRIESTER (naskiĝis la 29-an de junio 1935 je Ĉikago en Ilinojso) estas usona ĵazo-muzikisto (trombono, kompozicio).
Vivo kaj verkado
Priester sekvis komence en la aĝo de dek jaroj pianludoleciojn dum unu jaro. Pli malfrue li studis, antaŭenigita de Walter Dyett, baritonkornon kaj trombonon ĉe la lernejo Du Sable High School. Liaj unuaj influantoj estis J. J. Johnson kaj aliaj bibopaj muzikistoj. Sian karieron li komencis kiel blusmuzikisto, ludis en 1953 kaj 1954 ĉe Sun Ra (Super-Sonic Jazz), en 1956 ĉe Lionel Hampton kaj en 1957/58 ĉe Dinah Washington. Someron de 1958 li transloĝiĝis al Novjorko, kie li muzikis kun Slide Hampton. Inter 1959 kaj 1965 li estis membro de la bando de Max Roach kaj kunverkis ties suiton Freedom Now. En 1960 li jam verkis du sondiskojn je sia propra nomo; en 1961 la pridemandado de la recenzistoj fare de Down Beat distingis lin kiel nova talentulo. Ekde tiam ankaŭ Ray Charles, Philly Joe Jones, Eric Dolphy kaj John Coltrane (Africa/Brass 1961) okupigis lin por sonregistraĵoj. En 1961 li kunverkis la lastajn surdiskigojn de Booker Little antaŭ ties frua morto (Booker Little and Friend). En 1966 li muzikis kun Clark Terry je la Newport Jazz Festival, laboris poste ĉe Art Blakey, antaŭ ol li en 1969/70 aktivis en la Orkestro Duke Ellington. Inter 1970 kaj 1973 li apartenis al la sesopo de Herbie Hancock, kun kiu li koncertaris en Nordameriko kaj Eŭropo. Poste li transloĝiĝis al San-Francisko, kie li (ankaŭ dokumentate per du diskoj) estris proprajn ensemblojn kaj pli intense eksperimentis per elektronaj sonefektoj. Krome li koncertis kun Red Garland kaj kun la ensemblo Concert Jazz Band de George Gruntz. Ekde 1982 ĝis 1985 li apartenis al la kvinopo de Dave Holland. Postsekve li instruis ĝis komence de la 1990-aj jaroj ĉe Cornish College en Detrojto kaj muzikis (kun Don Cherry) en la bandoj Sun Ra Arkestra, en New York Organ Ensemble de Lester Bowie kaj en Liberation Music Orchestra de Charlie Haden. Plue li ankaŭ koncertis kun Chick Corea kaj Reggie Workman.
Kaŝgaja lingvo
La kaŝgaja lingvo (propra nomo Qaşqay dili, Qaşqaycə aŭ Qaşqay Türki ["kaŝgaja turka"]) estas lingvo el la tjurka lingvaro, en Irano parolata de proksimume 923,000 da homoj. Alternativaj literumoj de la lingvo estas interalie Qashqa'i, angle Khashkhay aŭ turke Kaşkay Türkçesi''.
Slatiňany
Slatiňany estas pitoreska urbo trovebla 5 kilometrojn de distrikta urbo Chrudim en Regiono Pardubice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Kaŝgaja lingvo
La kaŝgaja apartenas al la "suda" grupo de la (oguza grupo de la) tjurka lingvaro, kaj parencas kun la lingvoj ajnalua kaj afŝara (la retejo ''ethnologue.com" erare listigas la lingvon en la "okcidenta" grupo).
Parolantoj kaj areo de disvastiĝo
La parolantoj de la lingvo estas la anoj de la etno de kaŝgajoj en suda Irano. Dum la irana ŝtata censo de 1982 200.000 homoj indikis la kaŝgajan kiel gepatran lingvon. Laŭ taksoj el la jaro 2014 oni estimas la nombron de parolantoj de la kaŝgaja je 923,000 da homoj. La lingvanoj tradicie estas nomadoj kaj dum siaj migradoj pasas la sudon de Irano, kaj aparte la provincon Fars (la sudan parton dum vintro, la nordan dum somero).
Slatiňany
Historio
Mencio pri Slatiňany devenas el la jaro 1294, kiam ĉi tie, sur roko super la rivero Chrudimka (Ĥrudimka) staris nur ligna gotika fortikaĵo. Lia posedanto estis Francisko el Slatiňany (laŭ historiisto August Sedláček). Dum pluaj du jarcentoj la posedantoj ŝanĝiĝis, la loko estis kelkfoje forbruligita kaj en bataloj detruita. En la jaro 1497 estas la fortikaĵo kaj vilaĝo menciita kiel forlasita. En la jaro 1525 posedanto vendis la havaĵon al la dota urbo Chrudim. En la jaro 1575 ekestis surloke de la fortikaĵo renesanca kastelo. Ĉiuj kasteloj kaj bienegoj ofte ŝanĝis posedantojn. Same Slatiňany.
Kaŝgaja lingvo
Parolantoj kaj areo de disvastiĝo
La kaŝgajoj kutime estas dulingvaj kaj krom la kaŝgaja plejparte regas ankaŭ la persan.
Slatiňany
Historio
La plej rapide prosperis iama vilaĝo dum regado de nobela gento de Auersperg. Ekestas tie ĉi sukerfabriko (1859), produktejo de artefaritaj sterkaĵoj (1877), vapor-segejo kaj alkoholfarejo. Post malprospera farejo de segejoj ekestis produktejo de fajropumpiloj.
Kaŝgaja lingvo
Alfabeto
La kaŝgaja oficiale konsideriĝas kiel senskriba, kvankam troveblas fragmentaj dokumentoj en la lingvo. Tiuj de ĉiam skribiĝis en la araba alfabeto kun la kvar aldonaj signoj de la persa lingvo.
Vikpedia projektaro
testa vikipedio en la kaŝgaja lingvo
Slatiňany
Historio
La gento de Auersperg posedis kastelon, kamparan terposedaĵon kaj ekonomiajn produktaĵojn ĝis la jaro 1938. La gento formortis laŭ patra linio en la jaro 1942. Tuta havaĵo estis konfiskita en la jaro 1945 laŭ dekretoj de prezidento. Statuton de urbo akiris Slatiňany en la jaro 1971.
Kastelo
Antaŭ pli ol 600 jaroj jam konata kiel fortikaĵo. Ĝis la 18-a jarcento la kastelo havis pli ol 30 posedantojn. Estis nekredebla, kiel dum tiel mallongaj tempintervaloj pro bankroto, morto kaj konfiskado ŝanĝiĝis posedantoj. Nur nobela gento de Auersperg posedis ĝin dum pli ol 200 jaroj, kaj akiris meriton je prospero. La gento tamen formortis (1942) kaj la kastelo estis konfiskita laŭ postmilitaj dekretoj de prezidento Beneš.
Preĝejo de Sankta Marteno
Romkatolika preĝejo el la 14-a jarcento, rekonstruita en novogotika stilo en la jaro 1892.
Ĉevalbredejo
De la jaro 1939 apartenas al la kastelo ĉevalbredejo de nigra kladruba ĉevalo La bredejon oni translokigis ĉi tien el Průhonice ĉe Prago. La ĉevalbredejo estas dividaĵo de Ŝtata ĉevalbredejo Kladruby nad Labem.
Pixies
La Pixies (angle: Feoj) estas usona alternativ-muzika bando formita en Bostono, Masaĉuseco je 1985. La bando disiĝis je 1993 amare sed reunuiĝis je 2004. Frank BLACK (ankaŭ konita kiel Black Francis), Joey SANTIAGO, Kim DEAL, kaj Dave LOVERING estis (kaj estas) daŭre la membroj de la bando. La Pixies konstatis nur modestan sukceson en sia hejma lando sed estis signifoplene pli sukcesa en la Unuiĝinta Reĝlando kaj aliloke en Eŭropo, kvankam ili neniam atingis ĉeffluan sukceson kun siaj studiaj albumoj.