cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Burgonja skolo
Fono
Sub la domo de Valois Burgonjo estis la plej potenca kaj plej stabila ento en okcidenta Eŭropo. La dukoj sisteme plivastigis sian regnon laŭvice per la graflando Flandrio, la duklando Brabanto, la graflando Holando, la duklando Luksemburgio, kaj per Alzaco kaj Loreno. Precipe sub la regado de duko Filipo la bona (1419 - 1467) kaj Karlo la sentima (1467 - 1477) la burgonja regno iĝis centro de muzika inventemo. La centro de la muzika vivo tiam ne situis en la duklando Burgonjo en Francio (de kiu Dijon estis la ĉefurbo), kvankam la dukoj tenis tie administrejon. La plej gravaj centroj, en kiuj oni faris muzikon estis Bruselo, Bruĝo, Rijsel, Arras kaj kelkaj pli malgrandaj urboj en la Nederlandoj
Kiam la reputacio de la Nederlandoj kreskis, la muzikistoj iris tien por studi kaj poste prosperigi siajn karierojn. La burgonjaj De Bourgondische regnestroj ne nur favorigis la artojn. Ili ankaŭ mem aktivis muzike: de Karlo la sentima ni scias, ke li ludis la harpon kaj ke li komponis kanzonojn kaj motetojn. Neniu verko, kiun oni kun certeco povus atribui al li, estas transdonita. La dukoj kiel sekularaj kuragigis regantojn ankaŭ al komponado de profana muziko kaj eĉ sur nivelo ĝis tiam nevidata en la eŭropa muzikhistorio.
La migrado de la muzika vivo ekde Parizo al Flandrio korespondas kun la kutima (kaj tute ne ĝenerale akceptata) subdivido de la muzikhistorio en mezepoko kaj renesanco; oni ja ofte rigardas Guillaume de Machaut kiel unu el la lastaj mezepokaj komponistoj, Dufay plej ofte estas rigardata kiel la unua elstara komponisto el la renesanco.
Karlo la sentima mortis en 1477 okaze de la batalo ĉe Nancy dum unu el siaj klopodoj aldoni teritorierojn al sia regno. Post lia morto tamen la muzika florepoko pludaŭris en la burgonjaj urboj. Je la unua jardeko de la 16-a jarcento la Nederlandoj estis enigitaj en la posedaĵon teritorian de la aŭstriaj Habsburgoj, kiuj cetere ankaŭ funkciis kiel mecenatoj por la muzikistoj.
Komponistoj
La historio de la burgonja muziko komencis per la starigo de la kortegokapelo en 1384 far‘ de Filipo la sentima; kiam tiu ĉi dudek jarojn poste forpasis, la kapelo povis elteni la komparon kun tio, kio en Avignon estis atingita sur la kampo de pompego. Nomoj, kiujn oni asocias kun la plej frua fazo de la burgonja muziko, estas Johannes Tapissier kaj Nicolas Grenon, kiuj reprezentas la transiron al la sekvonta fazo en la ekzisto de la kapelo, kiam tiu ĉi en 1415 estis reorganizata. Aliaj komponistoj en ĉi tiu frua periodo estis Hugo kaj Arnoldus de Lantins, kiuj poste en Italio trafis sur Dufay.
El ĉiuj nomoj asociataj kun la burgonja skolo la plej konata estas eble Guillaume Dufay, verŝajne ankaŭ la plej fama komponisto en Eŭropo el la 15-a jarcento. Li verkis muzikon en diversaj tiam kutimaj formoj, muziko kiu estis melodia kaj kantebla kaj kiu estas bone memorebla (pli ol duono de lia sakrala muziko ekz. konsistas el simplaj harmonizoj de ĥoraloj). Al la samtempuloj de Dufay apartenis i.a. komponistoj kiel Gilles Binchois, kiu supozeble inter 1430 kaj 1460 aktivis ĉe la burgonja kortego, kaj Hayne van Ghizeghem, komponisto, kantisto kaj soldato, kiu eble pereis dum la lasta militiro de Karlo la sentima.
Post la morto de Dufay en 1474 la plej elstara burgonja muzikisto Antoine Busnois, kiu ankaŭ estis produktema komponisto de kanzonoj kaj eble la komponisto de la fama kanto L'homme armé.
Muzika stilo kaj formoj
La plej multaj komponistoj ankaŭ verkis sakralan muzikon en la latina, kion ankaŭ faris la venontaj generacioj. Ili skribis kaj mesojn kaj motetojn kaj plue magnifikatojn. Tiutempe la meso transformiĝis de nombro da apartaj mespartoj komponitaj de diversaj komponistoj, ofte uzanta gvidmotivon, al mescikloj baziĝantaj sur kanto firma. Dufay, Binchois, Busnois, Reginaldus Libert kaj aliaj verkis kompletajn mesciklojn. Unu el la preferitaj melodioj uzataj kiel kanto firma estis la fama l'Homme armé, kiun ne nur la burgonjoj muzikigis, sed ankoraŭ poste, multaj komponistoj en la venontaj jarcentoj; la kanto iĝis en la okcidenta muzikhistorio la melodio plej ofte uzata kiel bazo por meskomponaĵo.
La moteto ŝanĝiĝis tiutempe ekde la izoritma modelo de la 14-a jarcento ĝis la glata polifonia komponaĵo konsista el alineoj, kiel ekz. en la verkoj de Busnois kaj aliaj pli postaj burgonjoj. En la motetoj, en la mesoj kaj en alia sakrala muziko la komuna muzika tekniko aplikata estis tiu de la falsobordono, harmonizo de antaŭekzista kanto en paralelaj 6-3-akordoj, eventuale dekoraciita per ornamaĵoj cele al eviti monotonecon. Komponaĵoj, kiuj enhavis falsobordonon, ebligis kanti tekston komprenebla sen fali en platecon de simpla kanto.
Ankaŭ instrumenta muziko estis kulturata ĉe la burgonja kortego, ofte per dancoj. Speciala trajto de la burgonja instrumenta muziko estas, ke la dukoj elektis muzikon por laŭtaj instrumentoj kiel trumpetoj, tamburinoj, ŝalmoj kaj sakŝalmoj). Konserviĝis pli muziko komponita por ĉi tiu tipo de instrumentoj ol por aliaj kutimaj instrumentoj kiel la liuto aŭ harpo. Laŭ la tiama muzikpraktiko la laŭtaj instrumentoj ludis kutime ekde alta loko kiel ekz. balkono, dum kiam la aliaj instrumentoj hejmis sur pli intimaj lokoj.
Instrumentala muziko inkluzivis i.a. la "basa danco"n, ceremonian dancon de solena karaktero kun relative malvigla rapideco. Tipa por tiu ĉi danco estas la duobla metro subdividita per tri (laŭ moderna notado en 6/8-a takto) Tiun ĉi dancon tuj sekvas rapida danco, la "tordion" aŭ la "pas de Brabant".
Manskribaj fontoj
Ekzistas ĉ. 65 manskribaj fontoj, kiuj entenas muzikon de burgonjaj komponistoj. La plej gravaj el ili estas:
Nanchao
Nanchao estis taja reĝlando en la 8-a jarcento p. K., en la sudokcidenta parto de Ĉinio, en regiono Junnan, sur la setlejoj de la tajaj popoloj. Komence regis tie pluraj, malgrandaj tajaj princlandoj, kies centro staris ĉe la Tali-lago inter la riverfontoj de Mekongo, Jangzio kaj la Ruĝa rivero. La ĉinoj etendis sian potencon je tiu regiono post la 1-a jarcento.Nanchao (ĉine: „Suda Reĝlando”) aformiĝis per unuiĝo de ses tajaj princlandoj en 729. Ĝin gvidis Pi-lo-ko, kiu subigis la alian 5 princlandon kaj aliancis kun Ĉinio kontraŭ la batalemaj tibetanoj. Post la unuiĝo, Pi-lo-ko tranlokis la gvidcentron de la Nanchao-a Reĝlando al ebenaĵo de Tali-lago. Pro ties geografia situo, la ĉefurbo ne estis konkerebla kaj rebatis du ĉinajn atakojn en 751 kaj en 754.
Ĝi gravis en la komercado inter Oriento kaj Okcidento: gravaj komercaj vojoj gvidis tra la teritorio al Hindio. En la 9-a jarcento Nanchao iĝis potenca reĝlando, kiu ekis konkeran militon en 832 kontraŭ Mianmaro, kaj poste en 862 kontraŭ Tonkino.
La kulturo de Nanchao estis tre altnivela, tie laboris elstaraj majstroj de la kotona kaj silka metiarto. Oni minis salon kaj oron en la reĝlando kaj funkciigis registaran kaj administradan sistemon.
La jam falantan Reĝlandon Nanchao konkeris la mongoloj sub gvido de Kublaj-Ĥano en 1253. En la sekvaj du jarcentoj, la tajoj migris suden, nun oni konsistan plimulton de dela tajlanda loĝantaro.
Dörfles-Esbach
Dörfles-Esbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Coburg kaj en la distriktaro Supra Frankonio (Oberfranken) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Radioaktiveco
Radioaktiveco estas la eco pri elsendo de subatomaj partikloj el atomkernoj.
Ĝi estas natura fenomeno, kiu spontanee okazas al kelkaj nuklidoj, nomataj radioaktivaj nuklidoj. La procezo ĝenerale ŝuldiĝas al la strukturo de la atomkerno, kiu povas havi eksceson de unu el la eroj (protonoj aŭ neŭtronoj) kiuj ĝin konsistigas.
La elsenditaj materialoj estas nomataj joniga radiado, kaj estas ĉefe de tri tipoj:
La rezultanta nukleo estas malsimila al la origina, kaj siavice povas esti ankaŭ radioaktiva, en kies kazo produktiĝas nova radioaktiva ĉeno.
Historio de malkovro
Radioaktiveco estis malkovrita en 1896 fare de la Franca sciencisto Henri Becquerel, dum li estis laboranta ĉe fosforeskaj materialoj. Tiuj materialoj brilis en malhelo post eksponado al lumo, kaj li suspektis, ke la brilo produktita en katodradia tubo pere de Ikso-radioj povus esti asociata kun fosforesko. Li envolvis fotografian platon en nigra papero kaj metis variajn fosforeskajn salojn en ĝin. Ĉiuj rezultoj estis negativaj ĝis li uzis salojn el uranio. La uranisaloj kreis nigrigon de la plato spite la fakton ke la plato jam estis envovlita en nigra papero. Tiuj radiadoj ricevis la nomon de "radioj de Becquerel".
Baldaŭ klariĝis, ke la nigrigo de la plato neniel rilatas al la fosforesko, ĉar la nigrigo estis produktita ankaŭ de ne-fosforeskaj saloj el uranio kaj eĉ de metala uranio mem. Klariĝis el tiuj eksperimentoj, ke estas formo de nevidebla radiado kiu povas trapasi tra papero kaj estis okaziginta la fakton ke la plato reagas kvazaŭ ĝi estas eksponita al la lumo.
Dekomence, aspektis, kvazaŭ tiu nova radioaktiveco estas simila al la tiam ĵus malkovritaj Ikso-radioj. Plia esplorado fare de Becquerel, Ernest Rutherford, Paul Villard, Pierre Curie, Marie Curie, kaj aliaj montris, ke tiu formo de radioaktiveco estas multe pli komplika. Rutherford estis la unua kiu konstatis, ke tiuj ĉiuj elementoj radias kongrue kun la sama matematika eksponencia formulo. Rutherford kaj lia disĉiplo Frederick Soddy estis la unuaj kiuj konstatis, ke multaj radiprocezoj rezultis en la transmutacio de unu elemento al alia. Poste, la leĝoj de radioaktiva transigo de Fajans kaj Soddy estis formulitaj por priskribi la produktojn de Alfa kaj Beta-radiado.
La studoj de Marie kaj Pierre Curie pri radioaktiveco estas grava faktoro en scienco kaj medicino. Post ilia esplorado pri la radioj de Becquerel kondukis ilin al la malkovro kaj de la radiumo kaj de la polonio, ili stampis la terminon "radioaktiveco". Ilia esplorado pri la penetrantaj radioj en uranio kaj la malkovro de radiumo lanĉis eraon de uzado de radiumo por la traktado de kancero. Ilia esplorado de radiumo povas esti konsiderita kiel la unua pacema uzado de nuklea energio kaj la startigo de moderna nuklea medicino.
Dekomencaj sandanĝeroj
La danĝeroj de Joniga radiado pro radioaktiveco kaj Ikso-radioj ne estis tuj agnoskitaj.
Ikso-radioj
La malkovro de Ikso-radioj fare de Wilhelm Röntgen en 1895 kondukis al disvastigita eksperimentado fare de sciencistoj, fizkistoj kaj inventistoj. Multaj personoj ekrakontis historiojn de bruligo, hararperdo kaj sanmalbonigo en teknikaj ĵurnaloj tiom frue kiom 1896. En februaro de tiu jaro, Profesoro Daniel kaj Dro. Dudley de Vanderbilt University plenumis eksperimenton pri ikso-radiado sur la kapo de Dudley kiu rezultis en lia hararperdo. Informo de Dro. H.D. Hawks, pri sia suferigaj akraj bruloj en mano kaj brusto dum montro de Ikso-radioj, estis la unua de multaj aliaj postaj informoj en Electrical Review.
Ankaŭ aliaj eksperimentistoj, kiel Elihu Thomson kaj Nikola Tesla, informis pri bruligadoj. Thomson intence eksponis fingron al tubo de Ikso-radioj dum ioma periodo de tempo kaj suferis doloron, ŝveladon kaj brulegon. Aliaj efikantoj, kiel ultraviola radiado kaj ozono, estis foje kulpigitaj pro la damaĝo, kaj ankoraŭ multaj kuracistoj plendis, ke tio estas tute ne efiko de la ekspono al Ikso-radioj.
Spite tion, estis kelkaj fruaj sistemaj kontraŭdanĝeraj esploroj, kaj tiom frue kiom ĝis en 1902 William Herbert Rollins verkis preskaŭ despere ke liaj avertoj pri la danĝeroj de la senzorga uzado de Ikso-radioj ne estis atentitaj, ĉu pere de industrio aŭ fare de siaj kolegoj. Tiame, Rollins estis pruvinta, ke la Ikso-radioj povas mortigi eksperimentajn animalojn, povas okazigi, ke graveda numido abortu, kaj ke tio povas mortigi abortaĵon. Li ankaŭ rimarkis, ke "animaloj varias en la ricevo de ekstera agado de Ikso-radioj" kaj avertis, ke tiuj diferencoj estu konsiderataj kiam pacientoj estas traktataj pere de rimedoj de Ikso-radioj.
Radioaktivaj substancoj
Tamen, la biologiaj efikoj de radiado pro radioaktivaj substancoj estis malfacile takseblaj. Tio havigis la oportunon por multaj kuracistoj kaj korporacioj merkatigi radioaktivajn substancojn kiel patentigitaj kuraciloj. Ekzemploj estas radiuma traktado per klistero, kaj radium-enhavaj akvoj trinkotaj kiel tonikaĵoj. Marie Curie protestis kontraŭ tiu speco de traktado, avertante, ke la efikoj de radiado sur la homa korpo ne estis bone komprenataj. Curie poste mortis pro aplazia anemio, plej verŝajne okazinta pro ekspono al joniga radiado. Ĉirkaŭ la 1930-aj jaroj, post nombraj okazoj de osta nekrozo kaj morto de entuziasmuloj de radiuma traktado, radium-enhavaj medicinaj produktoj estis forigitaj el la merkato (radioaktiva ĉarlatanismo).
Radiprotektado
Nur unu jaron post la malkovro fare de Röntgen pri la Ikso-radioj, la usona inĝeniero Wolfram Fuchs (1896) havigis tion kio estis probable la unua konsilo por protekto, sed nur en 1925 okazis la unua Internacia Kongreso de Radiologio (IKR) kaj ĝi konsideris la establadon de normigoj por internacia protektado. La efikoj de radiado sur genoj, inklude la efikon de kancera risko, estis agnoskitaj multe pli poste. En 1927, Hermann Joseph Muller publikigis esplorojn montrantajn genetikajn efikojn kaj, en 1946, li ricevis la Nobel-premion pri fiziologio aŭ medicino pro siaj trovitaĵoj.
La konsciiĝo de la potenciala danĝero, kiu havas la troan ekspozicion al la jonigaj radiadoj, kondukis la aŭtoritatojn fiksi la reglamentajn normojn por la limoj de dozo. Ĉi tiuj limoj respondas al suplementa risko akceptebla rilate al la natura risko.
Fizika unuo
Radioaktiveco estas ankaŭ la nomo de fizika unuo, kiu mezuras la kvanton de radioaktiva materialo. Ĝi estas indikita per la nombro de malintegriĝoj en la unuo de tempo.
La SI unuo de radioaktiveco estas la bekerelo (simbolo Bq) kiu estas la derivita unuo pri radioaktiveco kadre de la Sistemo Internacia de Unuoj. Ĝi estas difinita kiel la aktiveco de kvanto de radioaktiva materio en kiu unu atoma nukleo diseriĝas en unu sekundo. Tial ĝi estas ekvivalenta al s−1. Oni povas ankaŭ uzi la bekerelon por la frekvenco de neperiodaj eventoj; por periodaj eventoj la herco, ankaŭ difinita kiel s−1, estas uzata kiel unuo.
Pli malnova unuo de radioaktiveco estis la kurio. Kurio estas ekvivalenta al 3,70 x 1010 diseriĝoj en unu sekundo: proksimume la aktiveco de 1 g de radiumo-226 (Ci), difinita kiel 3,7×1010 bekereloj aŭ 37 GBq.
Radioĥemio
Radioĥemio estas la ĥemio de radioaktivaj materialoj, kie radioaktivaj izotopoj de elementoj uzatas por studi la ecojn kaj ĥemiajn reakciojn de ne-radioaktivaj izotopoj (ofte en radioĥemio la foresto de radioaktiveco kondukas al substanco priskribata kiel senaga kiam la izotopoj estas stabilaj). Ofte radioĥemiistoj traktas la uzon de radioaktiveco por studi ordinarajn ĥemiajn reakciojn.
Radioaktiva rubo
Radioaktiva rubo estas materialo, kiu havas radioaktivajn ecojn kaj kiu ne havas pluan valoran eluzon.
Laŭ deveno de la rubo oni eblas dividi ĝin jene:
Hanibal Barka
Hanibal (aŭ Hanibalo) BARKA (naskiĝis en -246 mortis en -183) estis politikisto, ŝtatestro kaj unu el la ĉefaj militistoj de historio. Lia nomo eble devenas de la fenica: bârâq signifas 'brila' kaj "Hanibal" signifas "Baalo favoras min". Li devenas el Kartago, kaj estas plej konata pro siaj venkoj dum la Dua Punika Milito, kiam li marŝigis armeon de Hispanio trans la Pireneoj kaj Alpoj en nordan Italion, kaj venkis la Romianojn ĉe la Batalo de la Trebia (216-218 a.K.). Post jaroj de okupado de Romia teritorio, la Romianoj kontraŭatakis nordan Afrikon de Scipio Africanus en 204 a.K., kiu devigas Hanibalon reiri al Kartago, kie Scipio venkis lin ĉe Zama (202 a.K.).
Post la fino de la milito, Hanibalo estris Kartagon dum multaj jaroj, helpante ĝian rekonstruadon post la ruinigado de milito, ĝis la Romianoj devigas lin ekzili en 195 a.K.. Li forestis loĝi ĉe la kortego de Antioĥo la 3-a de la Seleŭkida imperio. En 190 a.K. la Romianoj venkis Antioĥo kaj faris la Traktaton de Apameo (188 a.K.). Tiel, la romianoj postulis, ke Antioĥo transdonu Hanibalon al ili. Tiam, Hanibalo fuĝis denove, ĉi-foje al la kortego de Reĝo Prusiaso la 1-a (Bitinio). Kiam la Romianoj postulis, ke Prusiaso transdonu lin en 182 a.K., Hanibalo memmortigis sin per veneno anstataŭ kaptiĝi. Li mortis en 183 a.K..
Li estis filo de Hamilkar Barka, frato de Salambo kaj familiano (la parenceco ne estas klara kaj varias laŭ historiisto) de Hannon Barka kaj Hasdrubal Barka. Post revokiĝo al Kartago, kiam minacis livero al la Romioj.
Hanibalo estas universale aprezata kiel unu el la plej bonaj militaj estroj kaj taktikistoj en historio, kune kun Aleksandro la Granda, Julio Cezaro, Ĝingis-Ĥano, Napoleono la 1-a kaj nur kelkaj plu. Laŭ legendo, Scipio demandis al li kiu, laŭ lia opinio, estas la plej granda militisto en la historio, Hanibal respondus: "La plej granda estas Aleksandro, la dua estas mi", Scipio do redirus: "Ho, sed mi venkis vin", kaj Hanibal respondus: "Jes, se mi venkus vin, mi estus la plej granda".
Mujna
Mujna [muĵna] (hungare: Székelymuzsna se:kejmuĵna) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Odorheiu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Dârjiu.
Historio
En 1910 ĝi havis 1 011 loĝantojn (hungaroj); en 1992 487.
Loĝantaro
Ĝia unua mencio skribe estas en 1520. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Székelymuzsna apartenis al Hungario (Udvarhely).
NGC 7447
NGC 7447 estas stelo en konstelacio Akvisto.
Provinco Rutana
La provinco Rutana estas unu el la dek-ok provincoj de Burundo, situanta en la sudorienta parto de la lando. Ĝi kovras aeron de 1959 kvadrataj kilometroj kaj en 2007 havis proksimume 306 000 loĝantojn. La provinca ĉefurbo same nomiĝas Rutana.
184 Dejopeja
184 Dejopeja estas mezgranda meze hela asteroido de la asteroida zono. Ĝi estas malkovrita, la, elde la Observatorio de Pula (tiam, en Aŭstrio-Hungario), far de la aŭstria astronomo Johann Palisa.
Korea kuirarto
Korea kuirarto estas la tradicia kuirarto de Koreio.
La tradicia estas tia ke la almanĝaĵoj kaj rezultaj manĝaĵoj havas multe pli fortan guston ol manĝaĵoj de plejmulto de la aliaj kuirartoj.
Ugni molinae
Ugni molinae, Ĉilia mirto aŭ Ĉilia gujavo (sinonimoj: Myrtus ugni Mol., Eugenia ugni (Mol.) Hooker et Arnott, Ugni poeppigii Berg, U. philipii Berg; U. ugni (Mol.) Macloskie, U. myrtus Macloskie) estas plantspecio el la familio de Mirtacoj. En la mapuĉa lingvo ĝi havas la nomon Uñi kaj en la hispana  murta aŭ  murtilla. Ĝi estas malproksime parenca al la gujavo.
Priskribo
La ĉilia gujavo estas ĉiamverda arbedo, kiu atingas alton de 1 ĝis 2 m. La kruce kontraŭsidaj simplaj folioj estas brile malhelverdaj ovo- ĝis lancetformaj kun bone videbla ensinkinta meza ripo. La planto odoras arome, kiam ĝi estas disfrotita. La limbo estas 1,4 ĝis 3,6 cm longa kaj 0,8 cm ĝis 2 cm larĝa.
Sub la floroj staras du etaj, mallarĝaj brakteoj. La floroj aperas en la malfrua printempo. la pendantaj, duseksaj, malgrandaj kvar- ĝis kvinnombraj floroj havas grandecon de 5 ĝis 8 mm. La kaliko estas kunkreskinta. La blankaj ĝis purpurkoloraj petaloj estas sonorilformaj. Ekzistas 40 ĝis 60 de 2 ĝis 4 mm longaj stamenoj. La stiluso estas 4 ĝis 5 mm longa. Ĝi havas hipoginan ovarion.
La amaso de la floroj kaj la riĉeco de nektaro allogas multegajn abelojn, ki estas la ĉefa polenadiganto. La malgrandaj, duonglobaj beroj havas diametron de 5 ĝis 15 mm. Ili maturiĝas meze de somero kaj havas malhelruĝan ĝis purpuran koloron. La kaliko restas kiel ĉe vera gujavo. La semoj havas diametron de 1,5 ĝis 2 mm. Por superi la dormancon la semoj devas trapasi fazon de malsekeco kaj malvarmeco (stratifikado), la ĝermado estas epigea.
Muckendorf-Wipfing
Muckendorf-Wipfing estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Tulln. La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom nordokcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno. Ĝia parto sude de la rivero Danubo estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono), la parto norde de la rivero apartenas al la historia regiono Weinviertel  (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ugni molinae
Utiligado
Oni utiligas la fruktojn en Ĉilio. Tie oni metas la fruktojn en aguardiente (ĉilia brando) por spici ĝin. Eblas fari marmeladon kaj kune kun cidonio deserton. La gusto similas al cidonio aŭ arbara fragoj.
En 1844 la botanikisto kaj plantokolektanto William Lobb enkondukis la planton en Anglio. Ĝi estas kultivata en Novzelando kaj Tasmanio. La surmerkatigo okazas sub la nomoj „New Zealand cranberry“ aŭ „Tazziberry“.
WAK
WAK povas rilati al:
Eklezio de Jesuo Kristo en Madagaskaro
Eklezio de Jesuo Kristo en Madagaskaro (malagase, Fiangonan'i Jesoa Kristy eto Madagasikara, aŭ FJKM; france, Église de Jésus-Christ à Madagascar) estas la plej granda protestanta eklezio en Madagaskaro, kaj la dua plej granda kristana eklezio (post la Romkatolika). Ĝi havas ĉ. 3,5 milionojn da membroj (el landa loĝantaro de proksimume 23 milionoj), kiuj estas organizitaj en ĉ. 5 800 lokaj kirkoj apartenantaj al 56 regionaj sinodoj. Ĝi posedas ankaŭ proksimume 550 lernejojn.
La FJKM fondiĝis en 1968 per unuiĝo de tri enlandaj eklezioj. Unu (la plej granda) devenis de la Londona Misia Societo, la dua de la Pariza Evangelia Misia Societo, kaj la tria de la Alilanda Misia Societo de Amikoj (t.e. Kvakeroj). Ĝi formiĝis kiel eklezio en la teologia tradicio de Reformita Kristanismo, kun organiza strukturo simila al presbiterianismo.
La eksprezidento de Madagaskaro (2002-2009) Marc Ravalomanana estas fervora membro de FKJM, kaj la eklezio iom implikiĝis en politikaj perturboj post lia eloficiĝo, pro kritikoj ke Ravalomanana ne egale traktis la diversajn religiajn grupojn en la lando, precipe la romkatolikojn.
En 2002 okazis skismo en la eklezio, el kio fondiĝis "Nova Protestanta Eklezio de Madagaskaro" kun ĉ. 300 mil eks-FJKM-anoj.
La FJKM estas membra eklezio de la Monda Komunio de Reformitaj Eklezioj, kaj de la Monda Konsilio de Eklezioj. Kune kun la enlandaj romkatolika, luterana, kaj anglikana eklezioj, ĝi formas la Malagasan Konsilion de Eklezio.
Fontoj
Bazita sur informoj en la angla Vikipedio.
-632
En la jaro 632 antaŭ Kristo okazis, interalie:
14850 Nagashimacho
14850 Nagashimacho estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Effingen
Pri la komunumo
Effingen estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 612 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
14850 Nagashimacho
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Nagaŝima (japane 長島町, Nagashima-chō), nordokcidente de la gubernio Kagoŝimo, kiu estis establita de longtempe kaj havas pli ol 200 antikvajn tombojn. En tiu bela urbo ĉe denthava marbordo, floroj floras dum la tuta jaro.
Effingen
Geografio
Effingen situas okcidente de Bözberg sur alteco de 432 m s.m. kaj estas ĉirkaŭigita de tri flankoj de la montetoj de la Tavola Ĵuraso. Al la komunumo Effingen apartenas krom la ĉefvilaĝo mem ankaŭ la vilaĝeto Chästel en nordoriento de la komunuma teritorio sur alteco de 520 m s.m..
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,85 km², de kiuj 3,23 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,58 de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 634 m s.m. sur la kulmino de la monto Sennhütten, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 424 m s.m. ĉe la okcidente komunumlimo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Effingen limas en nordo al Mönthal, en oriento al Oberbözberg kaj Unterbözberg, en sudoriento al Gallenkirch kaj Linn, en sudo al Zeihen, en okcidento al Bözen, kaj en nordokcidento al Elfingen.
Trafiko
La komunumo Effingen estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Frick al Brugg kaj per poŝtaŭtolinio al Bözen.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 3 de Bazelo al Zuriko, kiu transiras Bözberg-Pasejon. Effingen disponas pri alveturejo al la svisa aŭtovojo A3, kiu tamen vetureblas nur direkten al Zuriko. La plej proksima aŭtovojalveturejo direkten al Bazelo situas en Frick.
Historio
La unua dokumenta mencio de Effingen datiĝas el la jaro 1284 kiel Efingen.
Dum mezepoko Effingen apartenis al la senjora bieno Elfingen, kiu estis posedaĵo de la Monaĥejo Murbach en Alzaco. La senjora bieno estis vendita en la jaro 1291 al la Habsburgoj. Reĝino Agnes de Hungario donacis la havaĵon en la jaro 1322 al la Monaĥejo Königsfelden en Windisch. En la jaro 1460 la regiono estis konkerita de la urbo Berno, kiu integris ĝin al la voktejo Schenkenberg.
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Effingen fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
WAL
La vorto havas plurajn signifojn:
Américo Castro
Américo Castro Quesada (Cantagalo, Brazilo 4-a de majo 1885 - Lloret de Mar, 25-a de julio 1972), hispana filologo kaj kultura historiisto. Lia kontribuo estis gravega por la konsidero de la klasika hispana literaturo.
Biografio
De hispanaj gepatroj devenaj de la granada municipo de Huétor Tájar (Provinco de Granado), naskiĝis en Brazilo, kie vivis sian kvin unuajn jarojn, post kio la gepatroj revenis al Hispanio en 1890. Li studis kaj doktoriĝis en la universitato de Granado en 1904 laŭ Juro kaj Beletroj kaj studis en la Sorbono en Parizo (1905-07). Li studis ankaŭ en Germanio. En 1910 li organizis la institucion de la Centro de Estudios Históricos en Madrido, kie estris la departementon de Leksikografio; li sekvis ligita al tiu institucio eĉ post lia profesoriĝo pri Historio de la Hispana Lingvo en la universitato madrida en 1915. Tie li estis disĉiplo kaj amiko de Ramón Menéndez Pidal kaj Francisco Giner de los Ríos kaj estis, pro tio, ligita al la Institución Libre de Enseñanza kaj la Kraŭsismo. Honora profesoro de la Universitatoj de La Plata, Santiago de Chile kaj México kaj de la Universitato de Kolumbio en Novjorko. Li ankaŭ prelegis tra la tutaj Eŭropo kaj Ameriko kaj estis oficiro de la Honora Legio. Li estis nomumita ambasadoro en Berlino en 1931, tuj post la deklaro de la Dua Hispana Respubliko, kaj foriris al Usono je la eksplodo de la Hispana Intercivitana Milito; tie li profesoris literaturon en la universitatoj de Viskonsino (1937-39), Teksaso (1939-40), kaj Princeton (1940-53), kaj instruis al gravaj disĉiploj, kiel Russell P. Sebold aŭ Stephen Gilman. En 1953 li estis nomumita emerita profesoro de la Universitato de Princeton.
Verkoj
Américo Castro komentis, enkondukis kaj notigis eldonojn de verkoj de Lope de Vega (El Isidro, La Dorotea kaj diversajn komediojn), Francisco Rojas Zorrilla (Cada cual lo que le toca kaj La viña de Nabot), Tirso de Molina (El condenado por desconfiado, El burlador de Sevilla kaj El vergonzoso en palacio), de Quevedo (El Buscón) kaj de la lokaj leĝaroj nome Fueros leoneses de Zamora, Salamanca, Ledesma y Alba de Tormes kaj enkondukis, notigis kaj tradukis la Enkonduko al la latinida lingvistiko de Wilhelm Meyer-Lübke.
Li publikis diversajn verkojn, ĉefe Vida de Lope de Vega (1919) kaj El pensamiento de Cervantes (1925) kaj lian La realidad histórica de España (Meksiko, 1954), sed ankaŭ El elemento extraño en el lenguaje (Bilbao, 1921), La enseñanza del español en España (Madrido, 1922), Lengua, enseñanza y literatura (Madrido, 1924), El nuevo Diccionario de la Academia Española (Madrido, 1925), Don Juan en la literatura española (Buenos Aires, 1924), Santa Teresa y otros ensayos (Madrido, 1932), Juan de Mal Lara y su Filosofía vulgar (Madrido, 1923), Los prólogos al Quijote (Buenos Aires, 1941), Lo hispánico y el erasmismo (Bonaero, 1942), Antonio de Guevara (Princeton, 1945), Semblanzas y estudios españoles (1956), Hacia Cervantes (1958), Origen, ser y existir de los españoles (Madrido, 1959), De la edad conflictiva (Madrido, 1961), La peculiaridad lingüística rioplatense (Madrido, 1961).
Castro rimarkigis la gravon kiun ĉe la hispana kulturo havis la religieco, kaj konkrete tiun de la juda kaj islama minoritatoj, kiuj estis marĝenitaj de la hegemonia kristana kulturo. Li studis ĉefe la sociajn aspektojn de tiu marĝenigo en la hispana literaturo kaj ties konsekvencojn ĉe la problemo de la judkonvertitoj kaj la marranos, kio naskis konfliktan identigon kaj probleman koncepton de Hispanio. Li indikis la survivon de "castas" (kastoj) separitaj eĉ post la amasaj konvertoj kiujn okazigis la monarkio de la Katolikaj Gereĝoj kaj la rolon kiun ludis je tio la regularo pri sangopuro. Pri tio oni organizis publikan polemikon kun alia historiisto, nome Claudio Sánchez-Albornoz, en unu el la plej diskutaj epizodoj plej viglaj el la nomita debato pri la esenco de Hispanio. Laŭ Américo Castro granda parto de la kulturo kaj la literaturo hispanaj ŝuldiĝas al la kontribuo de la novkristanoj kiel Góngora, Cervantes aŭ la aŭtoro de La Celestina. Li interesiĝis ankaŭ pri Iberameriko en Ibero-América, su presente y su pasado, 1941. Aliaj liaj libroj estas Aspectos del vivir hispánico (1949), kaj La realidad histórica de España (1954). Lia pensaro inspiriĝis verkistojn kiel Juan Goytisolo, kun kiu korespondis inter 1968 kaj 1972.
Verkaro
La Eldonejo Trotta publikis sian Obra reunida:
Elfingen
Elfingen estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 265 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La vilaĝo situas en kaldroneca flankovalo de la rivero Sissle proksimume 3 kilometrojn okcidente de la Bözberg-Pasejo sur alteco de 457 m s.m. La valon ĉirkaŭas montetoj de la Tavola Ĵuraso.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,21 km², de kiuj 2,09 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,16 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sura alteco de 659 m s.m. sur la kulmino de la monteto Bränngarten, dum la plej malalata punkto situas sur alteco de 430 m s.m. ĉe la suda komunumlimo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Elfingen limas en nordo al la vilaĝo Sulz, kiu ek de la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Laufenburg, en nordoriento al Mönthal, en sudoriento al Effingen, en sudokcidento al Bözen, kaj en nordokcidento al Hornussen.
Trafiko
La komunumo Elfingen situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio al Bözen.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas inter Effingen kaj Zeihen (direkte al Zuriko) kaj en Frick (direkte al Bazelo) ambaŭ en distanco de proksimume 5 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Elfingen datiĝas el la jaro 1245 kiel Eolfingen.
Dum mezepoko Elfingen estis la centro de senjora bieno, al kiu apartenis Bözen, Effingen kaj partoj de Linn kaj Zeihen. Ĝi estis posedaĵo de la Monaĥejo Murbach en Alzaco. La senjora bieno estis vendita en la jaro 1291 al la Habsburgoj. Reĝino Agnes de Hungario donacis la havaĵon en la jaro 1322 al la Monaĥejo Königsfelden en Windisch. En la jaro 1460 la regiono estis konkerita de la urbo Berno, kiu integris ĝin al la voktejo Schenkenberg. Elfingen nun perdis sian centran funkcion kaj signifon.
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Elfingen fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
Prapořiště
Prapořiště estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kdyně, en distrikto Domažlice. Estas ĉi tie registritaj 169 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Prapořiště estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,99 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1452.
Memorindaĵoj
Ĉefa memorindaĵo estas kapeleto de sankta Johano Baptisto.
Nacia Parko Fiordland
La Nacia Parko Fiordland (Fiordland National Park) estas la plej granda nacia parko en Nov-Zelando, kaj ekde 1990 ĝi estas deklarita kiel Monda Heredaĵo nomata Ta Wahipuunmu, kune kun tri aliaj naciaj parkoj. La parko kovras areon de 12 500 kvadrataj kilometroj en la sudokcidento de la suda insulo en la geografia areo ankaŭ konata kiel Fiordlando. La parko kovras la plej grandan parton de la areo de la monda heredaĵo Te Wahipunamu. La areo estis deklarita nacia. parko en 1952.
La nomo de la parko, Fiordland (laŭvorte - la tero de fjordo) estas derivita de la norvega vorto "fjordo" kiu indikas mallarĝan valon kiu estis profundigita per glaĉero kaj inundita fare de la maro, kaj efektive tiu estas unu el la karakterizaĵoj de la parko. Estas multaj profundaj fjordoj kreitaj de glaĉeroj dum la lasta glaciepoko kaj inunditaj de la tasmana maro poste. Inter la famaj fjordoj en la parko estas Milford Sound, Dusky kaj Doubtful Sound. En la sama maniero, multaj lagoj estis kreitaj kaj granda nombro da malgrandaj insuloj estis apartigitaj de la suda insulo, la du plej grandaj insuloj en la parko estas Secretary Island kaj Resolution Island. Inter la multaj lagoj en la parko elstaras llago Te Anau, lago Manapuri kaj lago Hauroko.
En de la parko estas nur unu pavimita vojo (Milford Road - SH 94) kiu kondukas de Te Anau ĝis Milford Sound, same kiel proksimume 500 km da migrovojoj por piedirantoj kiuj permesas aliron al tre malgranda parto de la areo de parko. Plejparto de la areo de la parko estas alirebla nur per aero aŭ maro. Aliro al la sudaj partoj de la parko estas precipe malfacila, kaj krom kelkaj esplorekspedicioj kaj serĉoj por formortintaj specioj, estas neniuj vizitantoj.
Mortodanco
La Mortodanco estas hispanlingva mezepoka teksto laŭkrede ludita kaj dancita en la 14a jarcento.
La kastilia "Mortodanco" estas de komenco de la 15a jarcento. Konserviĝas en manuskripto de la Biblioteca de El Escorial. Ĝi enhavas pli da sescent versojn kaj en ĝi, Morto alvokas unu post alia diversajn rolulojn, kiel Papo, Episkopo, Imperiestro, Sakristiano, Kamparano, ktp., samtempe ĝi memorigas ilin ke la mondaj ĝuoj havas finon kaj ke ĉiuj devos morti. Ĉiuj falas en ĝiaj brakoj.
Tiu makabra spektaklo disvolviĝis en la tuta eŭropa literaturo, devene de Francio. La temo de morto hegemoniis en la Malsupra Mezepoko, kaj antaŭ tiu ne eblis kristana akcepto, sed teruro antaŭ la perdo de la surteraj plezuroj. Ĝi prezentas, unuflanke, religian intencon: rememorigi ke la mondaj ĝuoj estas finaj kaj oni devas esti preparita por morti kristane; aliflanke, estas intenco satira ĉar ĉiuj falas mortaj, sendepende de aĝo aŭ socia situo, pro la egaliga povo de la morto.
Tiu temo havis ankaŭ pentran esprimon, kie elstaras la gravuraĵoj kiujn faris Hans Holbein, la Maljuna.
Ĝia influo ludis sur postaj hispanlingvaj aŭtoroj kaj verkoj, kiel ĉe la Barca de la Gloria, de Gil Vicente, Diálogo de Mercurio y Carón de Alfonso de Valdés, Farsa llamada Danza de la Muerte de Juan de Pedraza, La farsa de la Muerte de Diego Sánchez de Badajoz, Las Cortes de la Muerte de Luis Hurtado de Mendoza kaj la Coloquio de la Muerte con todas las edades y estados, de Sebastián de Horozco. En la 11a ĉapitro de la dua parto de La Kiĥoto, Don Quijote kaj Sancho trafas teatran grupon kiu iras de vilaĝo al vilaĝo por ludi Mortodancon. Fine, en la Baroko estas la lastaj referencoj en la religiaj dramoj de Calderón de la Barca kaj en la Sueños (1627) de Quevedo.
Haren (Groningo)
Haren, (loĝantoj je la 1-a de junio 2005: 19.167) estas antaŭa municipo en norda Nederlando, en la provinco Groningen. La municipo havas areon de 50,70 km² (de kiu 5,01 km² akvo).
Bele situas la protestanta Nikolaokirko el la 13-a jarcento.
Subdivido
La municipo Haren enhavas la sekvajn vilaĝojn kaj urbopartojn: Essen, Glimmen, Haren, Harendermolen, Noordlaren, Onnen, Paterswolde (parte).
Publika transporto
Haren havas stacion je la fervojlinio Zwolle-Groningen. Ĉi tie haltas unufoje en horo halta trajno Zwolle-Groningen kaj unufoje en horo interurba trajno Schiphol-Groningen (halta trajno ekde Zwolle).
Busligoj en la municipo Haren estas:
(14494) 1994 YJ2
(14494) 1994 YJ2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Bensi
Bensi (本溪市) estas milionurbo en Ĉinio.
Geografio
Bensi situas en vasta valo de rivero en nordorienta parto de Ĉinio.
Klimato
En Bensi jare pluvas po 775 mm, precipe inter julio-aŭgusto pluvas. La temperaturo estas inter majo-septembro pli, ol 25 °C, inter decembro-februaro tio estas sub frostopunkto.
-549
En la jaro 549 antaŭ Kristo okazis, interalie:
WAR
La vorto havas plurajn signifojn:
Encefalito
La encefalito (aŭ cerb-inflamo, latine encephalitis) estas inflamo de la cerbo (encefalo). Kelkfoje la encefalito atakas ankaŭ aliajn organojn de la korpo, tiel ankaŭ la mjelon (encephalomyelitis), la meningon (meningoencephalitis).
La encefaliton kaŭzas plej ofte direktaj aŭ nedirektaj efikoj de infektaj organismoj, malofte eĉ kemiaĵoj (plumbo, arzeno, hidrargo, etilalkoholo, kloritaj hidrokarbonoj, morfino kaj barbituratoj). La encafaliton kaŭzas plej ofte virusoj, kiujn oni dividas al du grupoj:
La letarga encefalito (encephalitis lethargica) aŭ sonĝa morbo kaŭzis gravajn epidemiojn en Eŭropo kaj Usono dum la unua mondmilito.
En la junaĝo, plimulto de la encefalitoj estas t.n. mjelina encefalito, kiuj elformiĝas kiel komplikaĵoj pro preventa vakcinado kontraŭ virusaj infektadoj (morbilo, (ŝaf?)variolo. La nomumo venas de tio, ke damaĝiĝas ne la nervoĉelo, sed izolado de la nervofibroj, la t.n. mjeliningo.
Grava alia grupo de la encefalito estas la sclerosis multiplex.
Ĝeneralaj simptomoj
Komunaj simptompoj de la diversaj encafalitoj estas plej ofte febro, kapdoloro, dormemo, letargio, komato, tremado kaj rigida nuko. La spasma ikto povas okazi en iu ajn aĝo, plej ofte do ĉe junnaskintoj. La karakterizaj neŭrologiaj simptomoj de la malsano estas la nekunordigitaj, senvolaj movoj, malforteco de korpomembroj, sentemo de la haŭto je diversaj ekscitoj.
Kuracado
Oni konstatas la encefaliton laŭ la klinikaj simptomoj kaj la analizo de la encefala likvo. La kaŭzo de la malsano restas ofte nekonata.
La celo de la kuracado estas mildigo de la simptomoj kaj certigo de trankvila ripozo. Post la akuta fazo, la restaĵ-simptomoj dependas de tipo de la encefalito, aĝo, ĝenerala stato de la malsanulo. Multaj gravaj malsanuloj saniĝas sen gravaj post-efikoj. En la junaĝo, ĉiu tipo de la encefalito povas kaŭzi cerbajn damaĝojn.
La orienta kaj okcidenta ĉevala encefalito (kulo povas infekti per tio la homon) kaŭzas nesanigeblajn cerbajn damaĝojn.
Regiona Interreta Registrejo
Regiona Interreta Registrejo (angle Regional Internet Registry) aŭ RIR estas organizo de regionaj entreprenoj ofertantaj Interretajn konektigajn servojn. Ĝia tasko estas disdoni IP-adresarojn al la Lokaj Interretaj Registrejoj. La RIR mem ricevas IP-adresarojn de la Nombro-Resursa Organizo.
Ekde 2005 ekzistas kvin Regionaj Interretaj Registrejoj:
NGC 7448
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
WAT
La vorto havas plurajn signifojn:
Ĉifro de Cezaro
La ĉifro de Cezaro estas unu el la plej simplaj kaj uzitaj ĉifradaj teknikoj. Ĝi estas substitua ĉifro, en kiu ĉiu litero el la neĉifrita teksto estas anstataŭigita per litero, kiu estas fiksnombro al la dekstro aŭ maldekstro.
Ekzemple (tri al la maldekstro):
Neĉifrata: ABCĈDEFGĜHĤIJĴKLMNOPRSŜTUŬVZ Ĉifrata : ĈDEFGĜHĤIJĴKLMNOPRSŜTUŬVZABC
Ĝi estas nomita pro Julio Cezaro, kiu uzis ĝin por komuniki kun siaj generaloj.
WAV
WAV povas rilati al:
NGC 7449
NGC 7449 (aliaj indikoj — UGC 12292, MCG 6-50-16, ZWG 515.18, PGC 70196) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hiperbato
Hiperbato estas la literatura figuro kiu konsistas en ŝanĝo aŭ misordonigo de la natura sintaksa ordo de la frazo, kiu en multaj lingvoj estas Subjekto + Verbo + Komplementoj kaj, ene de frazo, kerno + subelemento.
Laŭ Planeta y Agostini, oni povas distingi kvar tipojn de Hiperbato: la tmezo, kiu konsistas en intermeti vorton inter du elementoj de alia komponita, la parentezo, kiu konsistas en intermeti en frazo interjekcion aŭ frazon kun distinga tono, la anastrofo, kiu konsistas en malantaŭmeti la prepozicion al substantivo kiu teorie regas, kaj la histerologio, kiu konsistas en ŝanxgi la ordon de la vortoj kaj diri unue tion kiu devus iri poste.
Preskaŭ ĉiam tiu figuro celas unu el du motivoj: ĉu la deziro imitar la sintakson de la latina kaze de kelkaj latinidaj lingvoj, ĉar en tiu lingvo la verbo situas fine de la frazo, ĉu elstarigi aŭ substreki la signifon de la elemento movita el ĝia kutima loko, preskaŭ ĉiam por alporti ĝin al la unua loko de la frazo. Malpli arte, oni uzas ĝin ankaŭ por metrikaj kialoj situigi necesan akcenton, faciligi sinalefon aŭ ebligi rimon. Ĉiukaze ĉar Esperanto havas sufiĉe liberan sintaksan ordon kaj estas uzata de parolantoj de diversaj denaskaj lingvoj kun diversaj sintaksaj ordoj, en tiu lingvo hiperbato ne tiom ŝokas ol en aliaj lingvoj kun multe pli rigida sintaksa ordo.
Hiperbato estis fugiro ĉede uzata en la kortegeskaj epokoj de la historio de la literaturo kies celo estis nobeligi la lingvaĵon, ĉefe en la latineska prozo de la 15a jarcento kaj en la estetiko de la Baroko konata kiel Gongorismo.
Spring (ludmotoro)
Kernel Panic
La plej lasta versio estas 4.0. La ludo estas publikhavaĵa.
Perbál
Perbál, germane Perwall estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Budakeszi.
Mohammed Nabbous
Mohammed NABBOUS (27-an de februaro 1983 - 19-an de marto en 2011), ankaŭ konata sub pseŭdonomo "Mo", estis blogisto kaj civitana ĵurnalisto en Bengazi, Libio.
Perbál
Bazaj informoj
47.59139°N, 18.76°W
Mohammed Nabbous
Dum la ribelo en Libio en 2011, li fondis la televidon Libya Al-Hurra TV, kiu estis la unua privata televida stacio en areo de la Nacia transira registaro. Lin murdis kaŝpafisto en tago, kiam la internacia komunumo ekis aeratakon kontraŭ libiaj armeaj fortoj.
Perbál
Geografio
Perbál situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Budapeŝto troviĝas je 30 km-oj.
Historio
La komunumo estis loĝata de romianoj. En 1543 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1744 germanoj refondis Perbal-on. La loĝantaro okupiĝis pri produktoj de karbeto kaj kaustika kalko. En 1946 la germanoj deportiĝis al Germanio. Dum la socialisma erao ĝi estis ŝtata bieno kaj funkciis stacio pri agraraj maŝinoj.
Vidindaĵoj
En 1752 romkatolika Preĝejo Sankta Anna (Perbál) konstruiĝis el restintaj muroj de la mezepoka kirko.
Famuloj
En Perbál mortis grafikisto Péter Virágvölgyi.
Split
Split (/ˈsplɪt/; aŭ Spljet; Spalato) estas la dua plej granda urbo de Kroatio, la plej granda urbo kaj la ĉefurbo de Dalmatio, kaj la plej granda urbo kaj la ĉefurbo de Regiono Split-Dalmatio (Splitsko-dalmatinska županija).
Ĝi havas 175.140 loĝantojn laŭ la nombrado en 2001. Granda ŝiphaveno al la maro Adriatiko, kunliganta Italion, Albanion, Grekion kaj aliajn landojn kun Kroatio.
Ĝi estas industria, trafika, kultura kaj universitata centro.
La centro de la urbo estas la restaĵoj de palaco de romia imperiestro Diokleciano, konstruita en la 4-a jarcento. La restaĵoj de la palaco estas heredaĵo de UNESKO. Dum la barbaraj migradoj, la palaco estis uzata kiel ŝirmita loĝejo. Dum jarcentoj, homoj loĝis tie, adaptante ĉambrojn kvazaŭ domoj kaj koridorojn kvazaŭ stratoj.
La urba futbalteamo estas Hajduk Split.
Esperantistoj el Split
En Split estis naskita Ivo Lapenna kaj mortis Aleksandar Hrstić.
-577
En la jaro 577 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Pjongjanga Internacia Filma festivalo
La Pjongjanga Internacia Filma festivalo aŭ Pjongjanga Filma festivalo de Senaliancaj kaj Aliaj Evolulandoj (koree: 평양영화축전) estas Filma festivalo de Nord-Koreio. Ekde 1987 ĉiun duan aŭ trian jaron okazas La festivalo en Pjongjango, sub la tri ideoj de "Sendependeco, Paco, Amikeco". Ĉiufoje 30-40 landoj partoprenas.
-511
En la jaro 511 antaŭ Kristo okazis, interalie:
185 Eŭniko
185 Eŭniko estas granda malhela asteroido de la asteroida zono. Ĝi estas malkovrita de la usona astronomo Christian Heinrich Friedrich Peters de la observatorio de Clinton (Usono), la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Eŭniko (greke Εὐνίκη), unu el la nereidinoj de la helena mitologio. Tiu nomo kiu, en la greka signifas "ĝoja venko", estis elektita por soleni la Traktaton de Sankta-Stefano
NGC 7450
NGC 7450 (aliaj indikoj — MCG -2-58-19, MK 1126, PGC 70252) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kazuki Yamaguchi (1995)
Kazuki Yamaguchi (山口 和樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Shonan Bellmare.
WAZ
La trilitera mallongigo WAZ havas plurajn signifojn:
Oni ne konfuzu tiun mallongigon kun la kodo WΔZ ("W|vavo delto Z|zo"), kiu signas britian krimfilmon de 2007 - ofte la filmo, eĉ en la oficialaj filmafiŝoj, pro manko de konvena greka literaro anstataŭe mallongiĝas per la literoj "WAZ".
Annei
Imperiestro Annei (安寧天皇 'anneitenno') (naskiĝis -577, mortis je -511) estis la tria imperiestro de Japanio laŭ la tradicia Listo de imperiestroj. Li regis ekde -549 ĝis -511. Li estis Antaŭ-Jamato-Perioda imperiestro. La historio pri antaŭ-jamato-aj imperiestroj estas verkita en la plej antikvaj japanaj libroj, kojiki kaj nihonŝoki, ĉar nuntempe oni ne scias, ĉu antaŭ-jamato imperiestroj vere ekzistis. La nomo signifas "neŝanĝiĝema paco".
Nathaniel Dance-Holland
Siro Nathaniel Dance-Holland, 1a Baronet kaj Akademiano (8a de Majo 1735 – 15a de Oktobro 1811) estis elstara angla pentristo de portretoj kaj poste politikisto.
Li studis en Italio kaj je sia reveno al Anglio, li iĝis sukcesa pentristo de portretoj. Kun Francis Hayman kaj lia frato arkitekto George Dance la Juna, li estis unu el la fondintaj membroj de la Reĝa Akademio de Artoj en 1768.
Li estis komisiita por pentri la reĝon Georgon la 3-an kaj la reĝinon, plus la kapitanon James Cook kaj la aktoron David Garrick. Lia grupa portreto The Pybus Family (1769) estas en la kolekto de la Nacia Galerio de Viktorio, Melburno, Aŭstralio.
Komputila grafiko
Komputila grafiko estas inĝenierarto pri tio kiel prilabori bildojn en komputilo.
Priskribado de bildoj en komputiloj:
Angoulême
Angoulême (aŭ esperante Angulemo [ɑ̃ɡulɛːm]) estas mezgranda franca komunumo kaj urbo (ĉ. 100,000 loĝantoj, kiu situas sudokcidente de Francio. Ĝi estas la prefektejo de la departemento Charente, sed ankaŭ la ĉefurbo de la regiono Nova Akvitanio.
Geografio
Angoulême situas je la trafo de la riveroj Charente, Anguienne kaj Touvre.
Vidindaĵoj
Angoulême dividiĝas en du partojn. La "alta urbo", ĉirkaŭita de malnovaj remparoj, estas konstruita sur altaĵo, proksimume je 70 metroj pli alta ol la valo. Norde de tiu altaĵo oni trovas la "malnovan urbon", kie la mallarĝaj stratoj estis bele riparitaj. Sude, la vastaj vojoj havas, ambaŭflanke, nobelecajn fasadojn ekzistantajn depost la 19-a jarcento.
Oriente estas la komerca kvartalo. Sur "montplataĵo" situas la ĉefaj monumentoj : urbodomo, katedralo Sankta-Petro, juĝejo, prefektejo, urba muzeo, k.t.p. De la promenejo laŭirante la remparojn oni ekvidas vastegan panoramon.
La Angulema Internacia Komiksa Festivalo (en franca: Festival international de la bande dessinée d'Angoulême) estas la dua plej granda komiksa festivalo en Eŭropo kaj la tria plej granda en la mondo. Ĝi okazis ĉiun jaron ekde 1974 en Angulemo en la monato Januaro.