cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armeo de Armenio
Organizo de la Traktato pri Kolektiva Sekureco
La ĉarto reasertis la deziron de ĉiuj partoprenantaj ŝtatoj sindeteni de la uzo aŭ minaco de forto. Subskribintoj ne povus aliĝi al aliaj militaj aliancoj aŭ al aliaj ŝtataj grupoj, dum agreso kontraŭ unu subskribinto estus perceptita kiel agreso kontraŭ ĉiuj. Tiucele la OTKS okazigas ĉiujarajn militajn komandajn ekzercojn por ke la membroŝtatoj havu okazon plibonigi interorganizan kunlaboron. La plej grandskala milita ekzercado de OTKS okazinta ĝis nun estis la ekzercoj "Rubeĵ 2008" (Limo) aranĝitaj en Armenio kie kombinita totalo de 4.000 soldatoj de ĉiuj 7 konsistigaj OTKS-membrolandoj faris funkcian, strategian kaj taktikan trejnadon kun emfazo por antaŭenigi la efikecon de la kolektiva sekureca elemento de la partnereco.
La Ministerio pri Defendo de Armenio plurfoje deklaris, ke ĝi atendus rektan militan helpon de la OTKS kaze de komenco de milito kun Azerbajĝano, same lastatempe kiel decembro 2009, Ministro de Defendo Ohanjan faris la saman deklaron. En aŭgusto 2009, Nikolaj Bordjuĵa, ĝenerala sekretario de la OTKS, konfirmis, ke Erevano povas fidi je tia subteno.
La 4-an de februaro 2009, interkonsento por krei la Kolektivan Rapidan Reagan Forton (KSOR) atingis kvin el la sep membroj de OTKS, kun planoj finitaj la 14-an de junio 2009. Armenio estas unu el la kvin membroŝtatoj. La forto estas uzata por forpuŝi militan agreson, fari kontraŭterorismajn operacojn, batali transnacian krimon kaj drogokontrabandon kaj neŭtraligi la efikojn de naturaj katastrofoj.
Grekio
Grekio estas la plej proksima aliancano de Armenio en NATO kaj la du kunlaboras pri multaj aferoj. Kelkaj armenaj oficiroj estas trejnitaj en Grekio ĉiujare, kaj milita helpo kaj materiala helpo estis donita al Armenio. En 2003, la du landoj subskribis interkonsenton pri milita kunlaboro, laŭ kiu Grekio pliigos la nombron de armenaj soldatoj trejnitaj ĉe la militaj kaj milit-medicinaj akademioj en Ateno. En februaro 2003, Armenio sendis 34 pacigistojn al Kosovo, kie ili fariĝis parto de la greka kontingento. Oficialuloj en Erevano diris, ke la armenaj militistoj planas konsiderinde pliigi la grandecon de ĝia paca taĉmento kaj dependas de greka helpo al la penado. En junio 2008, Armenio sendis 72 pacistojn al Kosovo por entute 106 pacigistoj.
Baltaj Ŝtatoj
Litovio dividas sperton kaj donas konsultojn al la Armena Ministerio de Defendo en la kampo de demokrata kontrolo de armetrupoj, armeaj kaj defendaj konceptoj kaj publikaj rilatoj ekde 2002. Komencita en 2004, armenaj oficiroj estis invititaj studi ĉe la Litova Milita Akademio kaj la Balta Defenda Kolegio en Tartu, Estonio. Litovio kovras ĉiujn studelspezojn. Komence de 2007, du armenaj oficiroj unuafoje partoprenis en balta fulma internacia ekzerco, Amber Hope, kiu okazis en Litovio.
Usono
Usono konstante pliigis sian militan povon en la regiono. Komence de 2003, Usona Sekcio pri Defendo anoncis plurajn gravajn militajn programojn en Kaŭkazio. La armea helpo de Vaŝingtono al Armenio en 2005 sumiĝis al 5 milionoj da dolaroj, kaj en aprilo 2004 la du flankoj subskribis interkonsenton pri milita-teknika kunlaboro. Malfrue en 2004, Armenio deplojis unuon de 46 soldatoj, kiuj inkludis fakulojn pri bombofarado, kuracistojn kaj specialistojn pri transporto, al Irako kiel parto de la Usona-gvidita Multi-Nacia Forto Irako. En 2005 Usono asignis 7 milionojn da dolaroj por modernigi la militajn komunikadojn de la Armena Armeo.
Ekde 2003, Armenio kaj la Kansasa Nacigvardio interŝanĝis armeajn delegaciojn kadre de programo de la Nacigvardia Buroo por antaŭenigi pli bonajn rilatojn inter Usono kaj evoluantaj nacioj. La programo plejparte konsistis el reciprokaj vizitoj al la landoj de unu la alia por dividi "ideojn kaj [la] plej bonajn praktikojn por milita kaj kriz-administrado."
Pacaj operacoj
En 2020, Armenio partoprenas pacajn operacojn en Kosovo, Afganio, Libano kaj Malio.
Kosovo
Ekzistas 70 armenaj soldatoj servantaj en Kosovo kiel pacigistoj. Armenio aliĝis al la KFOR en Kosovo en 2004. Armenaj "blukaskuloj" servas ene de la bataliono de la Greka Armeo. La koncerna memorando estis subskribita la 3-an de septembro 2003, en Erevano kaj ratifita de la Armena Parlamento la 13-an de decembro 2003. La sesa deplojo de armenaj pacigistoj foriris al Kosovo la 14-an de novembro 2006. En 2008, la Nacia Asembleo de Armenio voĉdonis unuanime pri duobligi la pactrupon en Kosovo per sendado de kromaj 34 pacigistoj al la regiono, pliigante la tutan nombron de pacigistoj en la regiono ĝis 68. Armenio provizore retiris siajn pacigistojn de Kosovo en februaro 2012 kiel rezulto de la redukto de la grekaj subdivizioj. Armenio redistribuis ilin en julio por servi kune kun usonaj soldatoj en Kosovo.
Irako
Post la fino de la invado de Irako, Armenio deplojis unuon de 46 pacigistoj sub pola komando. Armenaj pacigistoj baziĝis en Al-Kut, 100 km ekde la ĉefurbo Bagdado. La 23-an de julio 2006, la kvara deĵoro de armenaj pacigistoj foriris al Irako. La ŝanĝo inkluzivis 3 stabestrojn, 2 kuracistajn oficirojn, 10 batalinĝenierojn kaj 31 ŝoforojn. Dum la daŭro de la deplojo, estis unu armena vundito kaj neniu morto. La armena registaro plilongigis la etan ĉeeston de trupoj en Irako je unu jaro fine de 2005 kaj 2006. La 7-an de oktobro 2008, Armenio retiris sian kontingenton de 46 pacigistoj. Ĉi tio koincidis kun la retiriĝo de la pola kontingento en Irako.
Afganio
Armenio deplojas 130 soldatojn en Afganio kiel parto de la Internacia Sekurec-Asista Forto (ISAF) gvidata de NATO. Ili servas sub germana komando protektante flughavenon en Konduz.
Libano
En 2014, Armenio deplojis 33 pacigistojn al Libano kiel parto de UNIFIL. Ili nuntempe servas sub la itala kontingento kaj plenumas ĉefsidejajn sekurecajn funkciojn.
Malio
En 2015, unu pacigisto estis sendita al Malio en monitora pacmisio.
NGC 461
NGC 461 (aliaj indikoj — PGC 4636, ESO 352-33, MCG -6-4-2, AM 0115-340, IRAS01150-3406) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ursula Felhölter
Ursula Maria FELHÖLTER (naskiĝis en 1955 ; mortis la ) estis germana instruistino kaj denaska esperantistino, filino de esperantista patro en Osnabrück. Post kiam ŝi plurajn jarojn gvidis la komisionon pri renkontiĝoj de Germana Esperanto-Junularo (GEJ), de 1982 ĝis 1984 ŝi estis la prezidantino de tiu asocio, kaj en 1985 gvide kunorganizis la 41-an Internacian Junularan Kongreson de TEJO en Germanio. Tiam estante juna gimnazia instruistino de matematiko kaj geografio, ekde la jaro 1980 ŝi en la knabina gimnazio Ursulaschule en Osnabrück regule okazigis lernejajn Esperanto-kursojn, el kiuj rezultis pluraj aktivaj kunlaborantinoj de GEJ - interalie Dagmar Schütte, kiu pli poste sekvis sian instruistinon en la posteno de GEJ-prezidanto. Daŭre Ursula Felhölter loĝis en Osnabrück, sed de 2006 ĝis pensiiĝo en 2018 ŝi laboris kiel vicdirektorino de la gimnazio de Bad Essen, 30 kilometrojn pli nordoriente.
Regiono Lindi
Laŭ censo de 2002 la regiono havis loĝantojn. Ĝia areo estas.
Oriente de la regiono situas la Hinda Oceano. Krome ĝi limas al jenaj aliaj regionoj:
La regiono estas dividita al ses distriktoj:
Varŝavskaja (BKL Moskvo)
Varŝavskaja (Варшавская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' sude de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Ĉapturnulo
Ĉapturnuloj estas lignaj aŭ brikaj ventmuelejoj aŭ pseŭdomuelejoj ĉe kiuj nur la ĉapo kun la alokruco estas turnebla.
Ekzistas lignaj kaj brikaj ĉapturnuloj, ili povas esti ses- aŭ okedraj nur la brikaj ankaŭ povas esti ankaŭ rondaj.
560 Delila
560 Delila estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Ĉapturnulo
Per turno de la supra parto al la ĝusta direkto de la vento la aloj stariĝas orte je la vento. Pro tio oni akiras la plej bonan transmision de energio.
560 Delila
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Delila, rolulino de la malnova testamento kiu delogis Ŝimŝon por ke li perfidu la sekreton de sia forto : sia hararo. (Tiu epizodo faris la temon de la opero Samson et Dalila de Camille Saint-Saëns).
Ĉapturnulo
Estas du tipoj da ĉapturnuloj:
Gąbin
Gąbin estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Płocki.
Fernando Luiz Roza
Fernando Luiz Roza, kutime nomata nur Fernandinho (prononco, signifo "Fernandeto", "malgranda Fernando"), estas brazila futbalisto. Li naskiĝis en Londrina, subŝtato Paranao, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2013 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Manchester City F.C., antaŭe li ekde la jaro 2005 estis profesia futbalisto en la klubo Ŝaĥtar Donecko (Футбольний клуб «Шахта́р» Доне́цьк) en Ukrainio. Krome Fernandinho ekde la jaro 2011 estas membro de la brazila nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, matĉe en la nacia teamo tiam rekoneblis per la numero "5", ankaŭ kunkonkuras pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, kaj matĉe en la teamo nun rekoneblass per la numero "17".
Rusina lingvo
Rusina lingvo (mallongigita kiel rue) estas lingvovario, per kiu oni parolas en Karpata Rutenio. Parolantoj de la rusina loĝas en Ukrainio, Pollando, Hungario, Slovakio kaj ankaŭ en serbia regiono Vojvodino.
Ekzistas pluraj kontestataj teorioj pri la naturo de la rusina kiel lingvo aŭ dialekto. Kelkaj lingvistoj konsideras la rusinan lingvon dialekto de la ukraina, al kiu ĝi vere similas pli ol al aliaj slavaj lingvoj, kaj kelkaj konsideras ĝin aparta lingvo.
Skribsistemo
Rusinparolantoj uzas cirilan alfabeton por skribi en la lingvo. Estas egale uzataj du skribsistemoj: bazita sur la rusa skribado (ы/и/йи/е/ё) kaj sur la ukraina (и/і/ї/є).
Eksteraj ligiloj
http://www.rusyn.org/index.php?root=rusyns&rusyns=lang
http://www.ruskamatka.tk
http://www.unpo.org/member.php?arg=44
Trasaghis
Trasaghis - prononco simple -  estas komunumo en la pleja oriento de Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktaj Hermagoras kaj Fortunatus, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Bordano, Cavazzo Carnico, Forgaria nel Friuli, Gemona del Friuli, Osoppo kaj Vito d'Asio (PN).
Orosháza
Orosháza [oroŝhAza] estas urbo kaj kuracbanloko en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Orosháza, kies centro ĝi estas.
Situo
Orosháza situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Békéscsaba-Szeged, krome estas flankaj fervojoj al Szentes, Szarvas kaj Mezőhegyes.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko kaj ferepoko. La unua mencio devenis el 1466. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Pro religiaj persekutoj la luterana loĝantaro de Zomba forlasis sian vilaĝon en 1744 kaj ili fondis Orosháza. En 1870 ekfunkciis la fervojo, kiu estis parto de Nagyvárad-Fiume linio. Onidire tiu vilaĝo estis la plej granda en Hungario. Ĝi estis nesto de diversaj agraraj movadoj, strikoj. En 1946 la komunumo iĝis urbo, en 1963 vitrofabriko ekfunkciis. Aldoniĝas al la urbo lago Gyopáros, kie troviĝas kuracbanejo kaj feriejo.
(141808) 2002 NV38
(141808) 2002 NV38 estas rapide rotacianta marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Károly Mertz
Kariero
Mertz Károly estis samtempe teologia studento kaj studento de la Universitato Ferdinand la 1-a pri hungara, rumana lingvoj kaj historio. De 1927 ĝis 1963 li instruis. Li estis iom da tempo ĉefsekretario de Asocio Arany János, redaktoro kaj eldoninto de Jóbarát (1937-38). Li publikigis artikolojn pri instruteorio, metodologio, estetiko, literaturhistorio.
(141808) 2002 NV38
Orbito
Ĝia iom discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kun marsa MOID de 0,22956 astronomia unuo, tie estas 34,342 milionoj da km.
Moigrad
Moigrad (mojgrad) (hungare: Mojgrád) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 792 loĝantojn (rumanoj); en 1992 516 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1423. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Mirşid.
Hornstorf
Hornstorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Neuburg. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Punta Indio
Municipo de Punta Indio estas unu municipo de la argentina provinco de Bonaero. Ĝi havas pro ĉefurbeto la urbeto de Veronica.
La 6a Decembro de 1994 ĝi sukcesis sia aûtonomeco kun la proklameco de la Provinca Lego 11.584 ke dividis la Municipo de Magdalena.
Loĝantaro
Laŭ estimoj en junio 2007 la loĝantaro estis da 9.830 loĝantoj.
Akva turismo
Akva turismo estas unu de la multaj formoj de turismo, kiu kiel perilo por forŝovado el unu loko en alian lokon uzas diversajn tipojn de flosveturiloj. Tio sekvigas, ke ĝi estas pleje aperanta en riveroj.
KL Warschau
KL Warschau (germane: Waffen-SS Konzentrationslager Warschau, Arbeitslager Warschau, ordinare "Gęsiówka") estis nazia koncentrejo fondita laŭ ordono de Reichsführer-SS Heinrich Himmler sur teritorio de la estinta Varsovia geto, funkcianta de julio 1943 ĝis aŭgusto 1944.
Historio
KL Warschau okupis areon inter tiutempaj stratoj Gęsia, Zamenhofa, Okopowa, Gliniana, Ostrowska kaj Wołyńska. Komence funkciis kiel memstara koncentrejo, poste estis transformita en filion de la koncentrejo Majdanek. Trapasis ĝin ne malpli ol 7250 maliberuloj. Tio estis judoj el diversaj landoj de Eŭropo, kiujn oni devigis al laboro pri malkonstruo de ruinoj de la Varsovia geto kaj pri regajno kaj klasifiko de ĉiuspeca valora havaĵo ankoraŭ troviĝanta sur ties tereno. La koncentrejo kaj apudaj al ĝi ruinoj estis utiligataj de germanoj kiel loko de ekzekutoj. Oni tie amase pafmortigis polajn politikajn malliberulojn, viktimojn de homforkaptoj kaj judojn kaptitajn "ĉe la arja flanko". Nombron de la viktimoj de KL Warschau oni taksas je ĉ. 20 mil, en tio ĉ. 10 mil poloj.
Fine de julio 1944 germanoj komencis evakuon de la koncentrejo. Preskaŭ 4 mil malliberigitojn oni forpelis piede al Kutno, kaj tiujn, kiuj travivis tiutempan "marŝon de morto", oni forveturigis al koncentrejo Dachau. La 5-an de aŭgusto 1944 la koncentrejo estis konkerita de la soldatoj de bataliono "Zośka", kiuj liberigis 348 restadantajn ankoraŭ en ĝi judojn.
Opinie de Maria Trzcińska KL Warschau havis multe pli grandajn dimensiojn, ol tion akceptas oficiala historiografio kaj estis ekstermejo, en kiu helpe de gasejoj germanoj amase murdis loĝantojn de Varsovio. En la koncentrejo estus pereintaj 200 mil personoj, pliparte etnaj poloj. La konstataĵoj de Trzcińska estas ne akceptataj de la Instituto pri Nacia Memoro kaj plimulto de polaj historiistoj.
Postmilita sorto de la koncentrejo
Baldaŭ post forigo de germanoj el Varsovio parto de la antaŭa KL Warschau estis transprenita de soveta NKVD, kiu tie establis propran koncentrejon por germanaj militkaptitoj, membroj de Pola Enlanda Armeo kaj Anatemitaj Soldatoj. Ĝi funkciis de januaro ĝis majo 1945. La enprizonigitoj estis tenataj en malbonegaj kondiĉoj, verŝajne okazis tie pluraj ekzekutoj. Inter konindaj malliberuloj troviĝis pola verkisto Marek Nowakowski.
NGC 462
NGC 462 (aliaj indikoj — PGC 4667, NPM1G +03.0047) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Arumana lingvo
La arumana (aŭ macedonrumana)—propranome Limba Armãneascã; (armãneshce, armãneashti, rrămăneshti—lingvo estas balkan-latinida lingvo parolata en la sudo de la Balkana duoninsulo (Grekio, Albanio, Rumanio, Serbio, Bulgario, Makedonio). Ĝi tre parencas al la rumana lingvo kaj foje estas konsiderata dialekto de ĝi. Depende de la lando ĝi estas skribata aŭ per la latina alfabeto aŭ per la greka alfabeto. Intertempe fiksiĝis norma literumado per la latina alfabeto.
Ekonomiaj sektoroj
La ekonomisciencoj subdividas industrion kaj profesiojn en ekonomiajn sektorojn . Tio baziĝas sur la tri-sektoro-hipotezo de la politika ekonomio.
Porsanger
- jen norvege, en la norda samea Porsáŋgu, kvene Porsanki - estas komunumo de Norvegio. Ĝi ĝis la jaro 2019 situis en malnova departemento (norvege fylke) Finnmark kaj ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al tiam kreita, unuigita departemento Troms kaj Finnmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunomo estas la loĝloko, kaj komunumestro estas .
Ekonomiaj sektoroj
Primara sektoro
La primara sektoro (aŭ praproduktado) plej ofte alportas la krudajn materialojn por produkto. Al tiu ĉi sektoro apartenas ekz. agrikulturo, forstmastrumado, fiŝkaptado kaj minado. En la plej multaj landoj de la Tria Mondo la kvoto de la loĝantaro, kiu laboras en la primara sektoro, estas pli alta ol en la industrilandoj. Do laŭ la dungiteco en la primara sektoro oni povas ekkoni la evolustaton de lando.
Sekundara sektoro
La sekundara sektoro ampleksas la produktajn profesiojn de nacia ekonomio, tio signifas la transformado de krudmaterialoj ekz. en prilabora metio, industrio, metio, energiekonomio, energiprovizado kaj akvoprovizado, sed ne konstrumetio. Sinonime oni ankaŭ uzas la esprimon de industrisektoro.
Porsanger
La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La departamenta ĉefurbo Tromsø per aŭta vojo, pro la fjorda kaj montara pejzaĝo iom kurba kaj tial pli longa ol la linia distanco, situas en distanco de 505 kilometroj.
Ekonomiaj sektoroj
Sekundara sektoro
Karakteriza por tiu sektoro estas la transformado de varoj el la primara sektoro, pro kio ĝi estas materialintensiva, energikonsuma kaj ofte poluiga. Produktoprocezo per uzado de investaĵoj estas kapitalintensiva.
Terciara sektoro
La terciara sektoro, aŭ servosektoro, estas la ekonomia sektoro, kiu inkludas ĉiujn el tiuj ekonomiaj aktivecojn kiuj ne produktas materiajn varojn de rekta formo, sed servojn kiujn oni proponas por kontentigi la necesojn de la loĝantaro.
Ĝi inkludas subsektorojn kiaj komerco, transportoj, komunikado, financoj, turismo, gastigado, distro, kulturo, spektakloj, la publika administrado kaj la nomitaj, ĉu fare de la ŝtato ĉu de la privata iniciato (sano, eduko, atento al la dependeco), ktp.
Kvaternara sektoro
Kelkfoje oni subigas sub la esprimon kvaternara sektoro ankaŭ nur la tiutempe rapide kreskajn informservojn, do ĉiujn branĉojn, kiuj sin okupas pri la produktado, prilaborado kaj vendado de Informoj (faktoj kaj scio).
Plia difino rigardas la libertempajn kaj amuzadajn servojn kiel kvartarsektoraĵoj. Hans Linde komprenis la kvaternara sektoron en 1977 kiel aro da servoj, kiuj ne estas direktitaj fare de la merkato, sed de la politiko (ŝtataj servoj).
Oni nomas la kvaternaran sektoron ankaŭ informsektoron. Germanio ĉitempe evoluas ekde servosocio al t.n. informsocio.
Antti Rannanjärvi
Antti Rannanjärvi (n. la 4-an de aprilo 1828 - m. la 12-an de aŭgusto 1882) estis finna farmisto, kiu vivis krimulan vivon en Suda Ostrobotnio. Li estis rektoro de la "puukkojunkkari-oj", kiuj estis sudostrobotnia krimulobando, kiu luktis kun kavaĉoj en nuptoj kaj merkatoj, mortigis virojn kaj marodis ĉevalojn. Rannanjärvi gardis en multaj festoj, ĉar Rannanjärvi estis vere grandega kaj fortega viro.
Listo de svedlingvaj verkistoj
Jen listo de svedlingvaj verkistoj:
Ventoenergio
Ventoenergio aŭ ventenergio konvertas kinetan energion de moviĝanta aero (vento) al pli uzebla formo por homaro.
La plej malnova ilo kreito de homoj por uzi la ventenergion estas la velo: la ventenergia utilas al la movado de boatoj tra la maro.
Poste la homaro eklernis uzi la ventenergion per ventomuelejoj, rekte transformante ĝin en mekanikan laboron. La unuaj ventomuelejoj aperis verŝajne en Azio, eble 2000 aŭ eĉ 3000 jarojn a.K.
Velboatoj kaj aliaj uzoj de la ventenergio sen turneblaj partoj ankoraŭ ekzistas, sed estas malpli gravaj ol en la pasinteco. Nuntempe per la vorto ventenergio oni plej ofte celas elektran energion kiu estas produktita per ventoturbinoj, ankaŭ nomataj ventelektrigiloj aŭ ventoelektrigiloj.
La plej gravaj avantaĝoj de ventoenergio estas la malpliigo de la medipoluado pro fosiliaj brulaĵoj kaj la malpli forta dependo de la nafto. La plej gravaj malavantaĝoj estas la alta prezo (pli malpli 1,5 ĝis 3-oble pli multe kostas ol "griza kurento"), la varieco en la disponeblo de vento kaj la bezono je spaco.
Dekaturo (Ilinojso)
Dekaturo (angle Decatur) estas urbo en centra Ilinojso. La urbo estas fondita en 1823, tri jaroj poste la morto de la mararmea oficiro, Stephen Decatur, por kiu la urbo nomiĝis. Hodiaŭ, Dekaturo estas la hejmo por pli ol 75,000 loĝantoj. Ĝi estas la ĉefurbo de la kantono Makono.
La devizo de Dekaturo estas "Decatur, We Like It Here" (esperante "Dekaturo, Ni Ŝatas Ĝin Ĉi Tie").
Lernejoj
Millikin Universitato estas konata por ĝia teatra, muzika kaj komerca departementoj. Ĉirkaŭ 2 400 personoj studas tie.
Richland Community College estas komunuma supera lernejo. Ĉirkaŭ 7 600 personoj studas tie.
Grandaj dungistoj
Tate & Lyle — 700
Ŝelia brilsturno
La Ŝelia brilsturno aŭ Ŝelia lamprotorno (Lamprotornis shelleyi) estas afrotropisa specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro de Lamprotornis aŭ Brilsturnoj, kiuj estas afrikaj bluecaj birdoj kun metalecaj briloj. Ene de tiu genro formas apartan grupon la kvar specioj kiuj krom la ĝenerala brilblua koloro montras ruĝecajn subajn partojn kiuj estas la jenaj: Superba lamprotorno, Hildebranda lamprotorno, Ŝelia brilsturno kaj Ruĝecventra lamprotorno.
Ĝi estas tre simila al la proksime parenca Hildebranda lamprotorno, tio estas, kun kapo malhelblua kiel plej parto de supraj partoj, la flugiloj estas bronzverdaj kun bluaj flugilplumoj, la gorĝo kaj supra brusto estas brilpurpuraj. La meza brusto, supra ventro kaj suba ventro estas ruĝecoranĝaj sen pli hela parto kiel ĉe la Hildebranda lamprotorno. La iriso estas oranĝeca, kaj beko kaj kruroj estas nigraj. Maskla kaj ina plenkreskuloj estas identaj laŭ ekstera aspekto.
Ĝi troviĝas en suda Etiopio, norda Kenjo, nordokcidenta Somalio, sudorienta Sudano kaj Tanzanio.
Parlamento de Anglio
La Parlamento de Anglio estis la Parlamento de la Reĝlando Anglio. En 1066, Vilhelmo de Normandio enkondukis tien sistemon laŭ feŭdismo, per kiu li klopodis akiri la konsilon de terposedantoj kaj de ekleziuloj antaŭ aprobi leĝojn. En 1215, la terposedantoj (tenants-in-chief) akceptis la Magna Carta el la reĝo Johano, kiu establis, ke la reĝo ne rajtis rekruti aŭ kolekti impostadon (escepte la feŭdaj impostoj al kiuj ili estis alkutimiĝintaj), se li ne havis la konsenton de sia reĝa konsilantaro, kiu laŭgrade konvertiĝis en parlamento.
Rafto
Rafto aŭ ŝvelboato estas plata vasta pneŭmatika boato utiligata precipe por ekspedicia kaj komerca akvosporto (eventuale raftaĵo). Ĝi kutime estas 4 - 6 sida.
Ĝi estas uzata por ekstrema akva turismo, precipe por ĝia stabileco, kiu kaŭzitas de la kverprofilo je boato.
(14999) 1997 VX8
(14999) 1997 VX8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la Monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (Nagano, Japanio).
Travesio
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
Sekvalo
Sekvaloj estas per la erozio de la akvo faritaj valoj, kiuj aŭ nur partatempe aŭ daŭre ne plu posedas fluakvaĵon. Ĉefaj kaŭzoj por tiu geomorfologia fenomeno estas: Du procesoj povas kaŭzi ekeston de sekvalo: sub periglaciaj kondiĉoj povas ekesti periglacia valo kaj karsto povas krei subtersurfacan akvodefluejon.
Petruška Šustrová
Petruška ŠUSTROVÁ (naskiĝis la 18-an de majo 1947 - 6-a de majo 2023) estis ĉeĥoslovaka disidentino, ĉeĥa tradukistino, publicistino kaj politikistino.
Vivo
En 1976 subskribis Ĉarton 77. Tri jarojn poste aliĝis al Defend-Komitato de Nejuste Perskutataj (Výbor na obranu nespravedlivě stíhaných, VONS). En 1985 iĝis unu el tri proparolantoj de la Ĉarto 77. Du jarojn poste ŝi kunlaboris kun redakcio de samizdata revuo "Střední Evropa".
Post faligo de komunista sistemo en Ĉeĥoslovakio funkciis kiel federacia vicministro pri internaj aferoj – okupiĝis interalie pri morala pritakso de specialaj servoj en komunista ŝtato. Ŝi kontribuis al prilaboro de lustracia leĝo. Ekbaboris ankaŭ kiel ĵurnalistino, de 1992 publikigis interalie en "Lidové noviny".
Aktuale ŝi okupiĝas pri tradukado, ĉefe el la pola kaj angla lingvoj. Membrino de Program-Konsilio de Pola-Ĉeĥa Forumo.
En 2008 Ĉeĥa Senato elektis ŝin kiel membro de Ofic-Konsilio pri Esploro de Totalismaj Reĝimoj (Rada Ústavu pro studium totalitních režimů; Rada ÚSTR).
En 2004 ricevis Oficiran Krucon de la Merit-Ordeno de Pola Respubliko.
Ĥristo Rjaĥovski
EdE-R
Ĥristo RJAĤOVSKI, bulgaro, d-ro, advokato. Nask. en 1881 en Gara Levski, mortis en 1934. Apartenis al literatura rondeto en Sofia (Nikolov, Petkov, Zografski, Spasov ktp.), kiu eldonis E-lingvan gazeton, el kiu poste fariĝis la „Unua Paŝo“. En 1904 eldonis senpagan propagandan gazeton „Trumpetisto“ kaj en 1907 „B. E-isto“. En 1906 eldonis prop. broŝuron.
Leo Belmont
Leo BELMONT, vernome Leopold BLUMENTAL (naskiĝis la en Varsovio, mortis la  en varsovia geto) estis pola ĵurnalisto kaj verkisto, fama ankaŭ en la pollingva literaturo.
Verkisto
Fininte la universitaton (juro) li advokatis en Petrogrado, poste en Varsovio kaj fariĝis redaktoro de la semajna literatura kaj politika gazeto Libera Vorto (pola), kiun li plenigis mem de komenco ĝis fino. Pro artikoloj Belmont estis malliberigita 5 fojojn, unu fojon ankaŭ ekzilita. Li verkis proksimume 100 librojn, inter ili en la pola lingvo tri grandajn volumojn da poeziaĵoj. Liaj historiaj romanoj (Messalina, Mme Pompadour, Dubarry, Veĉera, k.a.) estas tre legataj libroj. Lerta tradukisto, bona oratoro, majstro de la deklamado, li estis konata ankaŭ kiel humuristo, satiristo, tradukanto el la germana kaj aŭtoro de detektivaj romanoj kun majstra detektiva impliko kaj profunda psikologia analizo (Inter juĝo kaj konscienco, Diablino, Neceso, hazardo aŭ libera volo? k.a.).
Esperantisto
En la Esperanto-movado Belmont okupas same gravan lokon. Jam en 1887 li sendis salutleteron al Zamenhof, finante per la profetvortoj : « Vi venkos, sinjoro ! ». Jam tiam li komencis skribi grandajn artikolojn sur bazo de profunda lingvistika scio ; Libera Vorto ofte estis preskaŭ plena je defendo de Esperanto. Liaj artikoloj pri Esperanto, ĉu en la pola, ĉu en la rusa gazetaro estas multegaj. Li estis gvidanto kaj vicprezidanto de la unua rusa ES (en Petrograd) kaj poste de la unua pola ES (en V.). Dum la unua Universala Kongreso de Esperanto li proponis pri ĉiujara kongreso de Esperanto. Belmont estis vicprezidanto de PEA, de la Lingva Komitato kaj Akademiano. En Esperanto li ankaŭ verkis multe kaj kunlaboris al multaj Esperanto-gazetoj. Libroforme eliris en 1908 liaj Sonoj Esperantaj. Atenton meritas lia pola Esperanto-gramatiko en versoj mnemonikaj. Li estis bona oratoro ankaŭ en Esperanto.
33704 Herinkang
33704 Herinkang estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Herin Kang, finalistinon de la Broadcom MASTERS de 2017 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo ; pro ŝia projekto pri scienco de la vivmedio kaj terscienco. Ŝi estis lernanto ĉe la Stratford Middle School de San Jose (Kalifornio).
Gil Scott-Heron
Gilbert "Gil" SCOTT-HERON (naskiĝis la, mortis la ) estis Afrik-usona soula kaj ĵaza poeto, muzikisto, kaj verkisto, konata plejparte pro siaj verkoj kiel prezentisto en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj. Liaj kunlaboraj verkoj kun la muzikisto Brian Jackson prezentis kunfandon de ĵazo, bluso, kaj soulo, kune kun teksto, kiu temis pri sociaj kaj politikaj aferoj de la tempo, liverita per la repaj kaj melismaj voĉaj stiloj de Scott-Heron. Lia propra termino por si estis "blusologiisto," kiun li difinis kiel "sciencisto, kiu studas la kaŭzojn de la bluso." Lia muziko, ĉefe en Pieces of a Man kaj Winter in America en la fruaj 1970-aj jaroj, influis kaj helpis krei postajn afrik-usonajn muzikajn ĝenron, kiaj hiphopo kaj novsoulo.
Scott-Heron restis aktiva ĝis sia morto, kaj en 2010 eldonis sian unuan novan albumon post 16 jaroj, kun la titolo I'm New Here. Memoraĵo, kiun li prilaboris dum jaroj ĝis la tempo de sia morto, The Last Holiday, eldoniĝis post lia morto en januaro 2012.
Lia registrita verkaro ricevis multan kritikan aklamadon, precipe unu el liaj plej bone konataj komponaĵoj, "The Revolution Will Not Be Televised" ("la revolucio ne estos televidigita"). Gil Scott-Heron ricevis la premion Grammy Lifetime Achievement Award en 2012. Li ankaŭ estas eminente inkludata en la ekspozicioj ĉe la Nacia Muzeo de Afrik-usonaj Historio kaj Kulturo, kiu oficiale malfermiĝis la 24-an de septembro 2016, kaj en publikaĵo ĝia, Dream a World Anew.
22177 Saotome
22177 Saotome estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la programo BATTeRS elde la observatorio de Bisei (Okajama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Masatoshi Saotome, unu el la direktoroj de la Japana Kosma Forumo. Li grave kontribuis al la konstruo de la Spaceguard-Centro de Bisei.
Karolina paruo
La Karolina paruo, Poecile carolinensis, estas eta kantobirdo, paserina birdo de la familio de paruoj nome Paruedoj. Often ĝi estas ankoraŭ lokita en la genro Parus kun plej parto de aliaj paruoj, sed analizoj de DNA kaj de morfologio sugestas, ke separi Poecile pli taŭge rigardas la rilataron inter tiuj birdoj (Gill et al., 2005). La American Ornithologists' Union traktas Poecile kiel distinga genro de antaŭ iom da tempo.
Aspekto
Plenkreskuloj estas 11.5–13 cm longaj kun pezo de 9–12 g, kaj havas nigrajn kronon kaj mentonon kun blankaj vizaĝoj. Ties subaj partoj estas blankaj kun ruĝecbrunaj flankoj; la dorso estas griza. Ili havas mallongan malhelan bekon, mallongajn flugilojn kaj modere longan voston.Tre simila al la Nigrakrona paruo, la Karolina paruo distingiĝas el tiu pro sia ioma pli brunaj flugiloj kun ankaŭ la kovriloj brunaj (ne blanke markitaj) kaj la blankaj markoj de la duarangaj flugilplumoj malpli videblaj; la vosto estas ankaŭ iom pli mallonga kaj pli kvadrofina. Ankaŭ la alvokoj kaj kantoj diferenciĝas subtile al sperta aŭdinto: la alvoko de la Karolina paruo estas pli rapida kaj altatona ol tiu de la Nigrakrona paruo, dum la Karolina paruo havas kvarnotan kanton fii-bii-fii-bej, dum la Nigrakrona paruo malkantas la altajn notojn. Identigo ege malfacilas eĉ per bona vidaĵo.
La plej fama alvoko estas la familiara ĉika-dii-dii-dii kiu nomigas tiun birdon (kaj aliajn de la familio) en Nordameriko.
Disvastiĝo kaj habitato
Ili estas konstanta loĝantoj kiuj kutime ne moviĝas suden eĉ dum malvarmega vintra vetero.
Kutimoj
Tiuj birdoj saltetas laŭ la branĉaro serĉe de manĝo, foje pendigitaj kapalteren; ili povas fari mallongajn flugojn por kapti insektojn dumfluge. Insektoj formas grandan parton de ilia dieto, ĉefe somere; semoj kaj beroj iĝas gravaj vintre. Ili foje martelas semojn sur arbo aŭ arbusto por malfermi ilin; ili ankaŭ stokas semojn por posta uzo.
Dum la aŭtuna migrado kaj vintro, paruoj ofte ariĝas. Multaj aliaj specioj de birdoj, inklude paruojn, nuksrompulojn kaj paruliedojn, povas manĝi kune en tiuj aroj. Tiuj aroj de miksitaj specioj restas kune ĉar la paruoj alvokas kiam ili trovas bonan manĝofonton. Tiuj alvokoj formas unuigon en la grupo, permesante aliajn birdojn trovi manĝon pli efike.
Karolinaj paruoj povas malaltigi siajn korpotemperaturojn por atingi intencan staton de hipotermio nomita torporo. Ili faras tion por konservi energion dum tre malvarmaj vintroj. En tre malvarmaj veterkondiĉoj ili serĉas kavaĵojn kie ili kaŝas kaj pasas ĝis15 horojn foje en torpor; dum tiu tempo ili vekas sed senresponse; ili ne estu prenataj tiam ĉar la timego esti kaptata povus mortigi ilin.
Karolinaj paruoj estas tiom similaj al la Nigrakronaj paruoj ke eĉ ili mem penas rekoni siajn speciojn. Pro tio ili foje interreproduktiĝas kaj produktas hibridojn. La plej evidentaj diferencoj inter la tri amerikaj paruoj estas ke la Karolina paruo kantas kvarnotan kanton, black-capped ones kantas dunotajn kantojn kaj la hibridoj kantas trinotajn kantojn.
Studo
Todd M Freeberg (2006) Social Complexity Can Drive Vocal Complexity: Group Size Influences Vocal Information in Carolina Chickadees.
http://www.blackwell-synergy.com/doi/abs/10.1111/j.1467-9280.2006.01743.x
Linia skribo A
La nomo "linia" devenas de la fakto, ke la skribo konsistas el strekoj de konstanta larĝo, ne el kojnoj.
Priskribo
Oni konas ĉ 70. silabsignojn, 100 signojn kun vort-signifo, kiuj estas parte kombinitaj kun silabsignoj tiel ili estas pli bone identigeblaj. Ekzistas ankaŭ diversaj numeraj signoj.
Kvankam la minoa lingvo, en kiu la skribo estis verkita, estas nekonata ĝis nun kaj eĉ ne parencigebla al konataj lingvoj, oni povas diveni la signifon de kelkaj silabaj signoj, pro ilia simileco al linia skribo B.
La granda nombro de la logogramaj signoj ebligas la entenan deĉifron de la ekzistantaj tekstoj. Oni supozas, ke la trovitaj argilaj tabuletoj entenas informojn por la administrado, mastrumado. Plimulto de la tekstoj estas evidente listoj, ĉe kelkaj, kiuj entenas la t.n. trinkaĵ-oferan formulon, temas verŝajne pri dediĉaj enskribaĵoj; longaj tekstoj tute mankas.
Por la skribado sur argilo, la linia skribo kun simboloj estas apenaŭ uzebla. Oni tial supozas, ke oni skribadis ĉefe sur aliaj, ne longrezistaj materialoj kiaj papiruso aŭ pergameno. La argilaj tabuletoj estis verŝajne notadaj kartoj, kiujn oni konservis nur por mallonga tempo. Ili konserviĝis, ĉar brulkatastrofo konservis ilin.
Doh
Doh (Doh) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordokcidente de Şimleu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 651 loĝantojn (rumanoj); en 1992 351 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1338. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Măerişte.
Kaĥovskaja (BKL Moskvo)
Kaĥovskaja (Каховская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' sude de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Regiono Manyara
Regiono Manyara (Mkoa wa Manyara) estas unu el la regionoj de Tanzanio. Ĝia ĉefurbo estas Babati.
Laŭ censo de 2002 la regiono havis loĝantojn. Ĝia areo estas.
La regiono estis en 2002 disigita de regiono Arusha, norde de ĝi. Pro tiu divido ĝi havas iom strangan formon, konsistante el du partoj okcidenta kaj orienta, kiujn ligas nur mallarĝa terkolo. Ĝi estas administre dividita al kvin distriktoj:
La regiono limas al jenaj aliaj regionoj:
Sándor Messer
MESSER Sándor (meser) estis hungara ĵurnalisto, sportredaktoro naskita la 5-an de junio 1910 en Arado kaj mortinta la 4-an de novembro 1986 en Arado.
Kariero
Messer Sándor debutis en Sportújság de Arado (1927). Li gvidis la sportrubrikon en Friss Újság, Aradi Újság, Reggel, Rendkívüli Újság (1928-40), poste de Jövő, resp. Vörös Lobogó. Li redaktis dek jarlibrojn.
Hörnum (Sylt)
Hörnum estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, en la plej suda parto de la insulo Sylt. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Landschaft Sylt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, administrata en Westerland, komunumo Sylt.
Domo Batlló
La Casa Batlló estas konstruaĵa verko de la arkitekto Antoni Gaudí, plej grava reprezentanto de la Kataluna modernismo. Temas pri integra redesegnado de ekzistinta konstruaĵo, verko de la arkitekto Emilio Sala Cortés. Estas en la numero 43 de la bulvardo Passeig de Gràcia de Barcelono, nome larĝa avenuo kiu trapasas la distrikto Eixample (Eixample), en la nomata Diskorda Dombloko, ĉar ĝi estas hejmo de tiu konstruaĵo kaj de kromaj aliaj verkoj de arkitektoj de la kataluna modernismo: nome la Casa Amatller, kiu limas kun tiu de Gaudí, verko de Josep Puig i Cadafalch; la Casa Lleó Morera, verko de Lluís Domènech i Montaner; la Casa Mulleras, de Enric Sagnier; kaj la Casa Josefina Bonet, de Marceliano Coquillat. La konstruado okazis inter 1904 kaj 1906.
La Casa Batlló estas elstara montro de la arta pinto de Gaudí: ĝi apartenas al lia naturalisma etapo (1900-aj jaroj), periodo en kiu la arkitekto perfektigis sian personan stilon, inspirite en la biologiaj formoj de la naturo, por kio li praktikis serion de novaj strukturaj solvoj originitaj en profundaj analizoj faritaj de Gaudí pri la regula geometrio. Al tio la kataluna artisto aldonis grandan kreivan liberecon kaj imagipovan ornamemon: elirinte el ia barokismo liaj verkoj montras grandan strukturan riĉon, kaj de formoj kaj de volumoj senigitaj el la rigideco de la raciisma tendenco aŭ de ajnaj klasikaj elementoj.
Priskribo
La Casa Batlló okupas totalon de 4300 m2, kun po 450 m2 de areo por ĉiu etaĝo. Ĝi havas 32 metrojn de alto kaj 14,5 de larĝo, kio konsiderinde pliigis la iamajn proporciojn de la konstruaĵo: nome 21 metroj de alto kaj 3100 m2. La domo havas ok etaĝojn: sub la strata nivelo estas kelo, planita por karbostokejo kaj fortenejoj; la teretaĝo estis uzita dekomence kiel aŭtejo kaj poste kiel stokejo, kaj ĉe la alirejo al la loĝejoj estis vendejo, unue de entrepreno de fotografio Lumière, poste de la kinproduktorejo Pathé Frères kaj poste de la Galerio Syra; la unua etaĝo estis okupita tute de la familio Batlló, kaj ĝi enhavas krome grandan korton en la malantaŭ parto de la konstruaĵo; aliaj kvar etaĝoj estis planitaj por luado, kun po du loĝejoj; fine estas subtegmento, planita kiel servistejo, ŝirmita de la teraso.
Fasado
La fasado estas el sabloŝtono el Montjuïc, ĉizita laŭ regulaj surfacoj en kurbiĝintaj formoj. La kolonoj havas formon de osto, kun vegetalaj linioj. La ĉarpentado estas same de kurvaj surfacoj, kaj la fenestroj estas el koloraj vitroj kun cirklaj formoj. Gaudí konservis la formon ortangulan de la balkonoj de la iama konstruaĵo, aldonis balustradon el fero kun formo de masko, kaj donis al la cetero de la fasado ondecan formon kun ascenda direkto. Krome li vestigis la fasadon pere de ceramikaĵoj kaj vitraĵoj el variaj koloroj (nome la fama stilo trencadís), kiujn Gaudí akiris el la rubo de la vitrovendejo Pelegrí, kaj kies lokigon li mem estris persone el la bulvardo Passeig de Gracia. Por ties desegno la arkitekto faris diversajn makedojn el gipso, kiujn li modelis per siaj propraj manoj ĝis atingi la formon kiun li estis serĉanta, kio iel similas al la ondaro de la Mediteranea Maro aŭ al la ondecaj formoj de la montaro Montserrat.
El la aro de la fasado elstaras la tribuno de la ĉefa etaĝo — nome tiu de la familio Batlló —, kiu etendiĝas tra la flankoj ĝis la unua etaĝo, nome ĝis 10 metrojn alte. Ĝi montras kvin embrazurojn kovritajn per multkoloraj vitraĵoj, subtenitajn per ok kolonoj kun formo de osto. Por ties konstruo Gaudí detruis la tutan teretaĝan parton de la fasado, subtenante la ceteron per lignaj fostoj, per tiom danĝera ekvilibro ke la konstruisto, Josep Bayó, tieis ties falon dum la kvar tagoj de tiu laboro. La friso de la tribuno estas finigita per skulptaj elementoj kun vegetala formo, kvankam en la ara formo de la tribuno kelkaj fakuloj deziras vidi la formon de vesperto.
Alia karaktera trajto de la fasado estas ties ŝirmo pere de vitro kaj ceramiko kolorbuntaj, kiuj havigas diversajn vidajn efektojn laŭ la venanta lumo. Por ties konstruado, Gaudí ordonis forigi la iaman muron kaj kovris ĝn pere de mortero el kalko, sur kiu li metis vitrerojn el la ateliero Pelegrí, kombinitaj laŭ diversaj nuancoj; sur tiuj vitraĵoj li dise surmetis laŭlonge de la fasado serion de diskoj el ceramiko (totale 330) fabrikitajn mane en la ateliero de Sebastià Ribó —escepte pri la kruco, farita en la Fábrica La Raqueta de Majorko—, faritaj el argilo pere de diversaj koloroj de naturaj oksidoj, fabrikitaj en kvar grandoj: nome 15, 21, 27 kaj 35 cm.
Alia el la partikularaĵoj de la fasado estas ties balkonoj, faritaj el fero fandita kaj farbitaj per ceruso por eviti ties oksidiĝon, kio havigas al ili eburecan koloron. Ili estas metitaj sur os sobre piedestaloj el ŝtono kun formo de mar-konko. Estas totalo de naŭ balkonoj, krom la kvar terasoj super la tribuno. Ties formo iel memorigas pri masko — kvankam kelkaj vidas la supra parton de kranio —, escepte pri la balkono de la subtegmento, kiu havas formon de floro aŭ de vegetala bulbo, simila al tiu de tulipoj aŭ artiŝokoj. Krome, la sinua profilo de tiuj balkonoj memorigas pri la formo de pergameno.
Estas pinto de la fasado volbo formita de katenaj arkoj kovritaj per du tavoloj da brikoj, rekovritaj per vitra ceramiko kun formo de skvamoj — farita en la entrepreno Talleres Sebastià Ribó —, kun ruĝaj, verdaj kaj bluaj nuancoj, kiuj memorigas la dorson de drako. En la maldekstra parto estas cilindra turo kun formo de bulbo — simila al ajlo —, ornamita per la anagramoj de Jesuo (IHS), Maria (M kun duka krono) kaj Jozefo (JHP), pintigia per la tipa gaudia kruco kvarbranĉa, orientita al la kvar kompasdirektoj. Unu el la simbolaj interpretoj por tiu fasado estas tiu de Sankta Georgo luktanta kontraŭ la drako, kies viktimoj estas en la fasado reprezentataj per la kolonoj kun formo de osto kaj la balkonoj kun formo de kranio. Tiel, la kvarbranĉa kruco estus la glavo metita en la dorso de la animalo, el kiu eliras sango, nome la ruĝa ceramiko de tiu parto de la ŝirmejo.
La konstruaĵo montras malantaŭn fasadon alireble al la interno de la dombloko, same ondeca kaj ŝirmita per la sama trencadís el ceramiko. La teretaĝo havas korton kiu elstaras el la ĉefa korpuso de la konstruaĵo, al kiu oni venas tra la manĝosalono de la loĝejo kiu estis de la sinjoroj Batlló. La ceteraj etaĝoj havas terasojn kiuj aliras al tiu malantaŭa parto de la konstruaĵo, ŝirmitaj per balustradoj de metalaj kradoj. La plej elstara parto estas tiu de la subtegmentejo, farita per buntkolora ceramiko, kun motivoj de floroj kaj geometriaj elementoj.
Interno
Por la interno de la domo Gaudí desegnis alirejojn en la teretaĝo tre bone diferencitaj, kun tri pordegoj: unu de aliro al la loĝejoj, alia por la vendejo kaj alia por aŭtejo, nome la unua el fero kaj vitro kaj la aliaj el ligno. La teretaĝo havas 735 m2, de kies areo 60 % estas planita por vendejo kaj aŭtejo, dum la cetero dividiĝas en du vestbloj — nome unu por la luloĝantoj kaj alia privata por la domposedantoj —, la akceptejo, zono de deponejo kaj la centra korto, kie estas la lifto kaj la porserva ŝtuparo. La vestiblo de aliro havas ortangulan formon kaj kurvajn plafonojn, kun planko el marmoro kaj dekoracio el blua ceramiko en la malsupra parto de la muro kaj el stuko en la supra. Tiu zono estis reformita en la 1990-aj jaroj, kiam oni konvertis la aŭtejon en multuza spaco por kunsidoj kaj kunvenoj. La lifto estis adaptita al la valida regularo en 1999 konservante la originan aspekton.
En la centra parto de la konstruaĵo estas interna korto, kiu estis pliampleksigita de Gaudí por akiri pli efikajn kaj lumigon kaj aerumadon: ĝi havas 13 metrojn de longo por 4 de larĝo kaj 26 de alto, kun totalo de 54 m2 de areo. Tiu korto estis ŝirmita pere de vitra luko subtenita pere de fera strukturo kun formo de duobla T, kiu apogas sin en serio de katenaj arkoj, survestita pere de azuleĥoj, kun ingenia gradigo de koloroj el blua de la supra parto ĝis la blanka de la malsupra, por pli bona profito el la lumo, kio havigas senton esti ene de submara kaverno. Ĝi havas totalon de 32 fenestroj, kun duobla desegno, nome supra parto por alveno de lumo kaj malsupraj fendoj por aerumado. Kaj la ĉefa etaĝo kaj la du unuaj havas terasojn, ŝirmitaj per balustradoj de metala reto. Aliflanke, la ŝtuparo por luloĝantoj estas ŝirmita nur per svagaj vitroj kiuj ebligas pli ampleksan lumigon de la ŝtupar-haltejoj.
La sistemo de etaĝoj de la konstruaĵo eliras el la kelo, destinita al zonoj de servoj kaj fortenejoj, same kiel por hejtilfontoj kaj karbodeponejoj. Ĝi disponas el aro de dek subtenantaj kolonoj, kiuj kun la ŝarĝomuroj subtenas la tutan konstruaĵon. Ankaŭ tiu ejo estis pliampleksigita de Gaudí, kiu duoblis ties areon. Dum tiu pliampleksigo oni malkovris malgrandan kavokelon kiu eble utilis kiel manĝotenejo aŭ fridejo de la iama kampardomo kiu ekzistis sur la loko de la nuna domo, kaj kiu Gaudí decidis konservi. Reformita inter 1989 kaj 1995, aktuale la kelo estas uzata por sociaj kaj kulturaj eventoj.
Aliaj rimarkindaj lokoj de la ĉefa etaĝo estas la jenaj: la akceptejo, al kiu oni aliras tra la privata vestiblo de la teretaĝo pere de ŝtuparo kies formo iel similas al tiu de vertebraro de animalo, kaj kiun kelkaj fakuloj interpretis kiel la vosto de la drako de la fasado; la kamensalono, uzita kiel laborĉambro fare de la sinjoro Batlló, konektas la akceptejon kun la ĉefa salono, kaj enhavas kamenejon en truo kun formo de fungo ŝirmita de kaheloj de materialo refrakta, kun benkoj flanke inspirite en la tradicia kataluna domo, dum la muro de la salono estas ornamita per orfolio; kaj la manĝoĉambro, en la malantaŭa zono ĉe la malantaŭa korto, kie elstaras ampleksaj fenestraroj, kun duobla kolono inspirita en la kolonaro de la Leonkorto de la Alhambro de Granado, ŝirmitaj de trencadís de diversaj koloroj, dum en la plafono rimarkindas subplafono kun formo de akvogutoj. Alia grava elemento estas la malantaŭa korto, de 230 m2, same dezajnita tute de Gaudí mem alternante la trencadís kaj la ceramikajn diskojn, same kiel en la fasado. La aktuala pavimo de la korto ne estas la origina, kiu eluziĝis kaj oni devis anstataŭigi ĝin; dum tiu de Gaudí estis kontraŭkva mozaiko de abstraktaj formoj, tiel ke la aktuala montras desegnojn de friso, kun brunecaj nuancoj. Menciindas ankaŭ la plantujojn, triangulajn kaj kovritajn pere de trencadís, kun nova gaudia desegno.