cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Solido
Nanomaterialoj
Multaj tradiciaj solidoj montras diferencajn proprecojn kiam ili malpliiĝas ĝis nanometrajn malgrandojn. Por ekzemplo, nanopartikloj de kutime flava oro kaj griza silicio estas ruĝaj; oraj nanopartikloj fandiĝas je multe pli malaltaj temperaturoj (~300 °C for 2.5 nm grande) ol la orblokoj (1064 °C); kaj metalaj nanokabloj estas multe pli fortaj ol la korespondaj metalpecoj. La granda surfaca areo de nanopartikloj faras ili tre altiraj por kelkaj aplikaĵoj en la kampo de energio. Por ekzemplo, platenaj metalpecoj povas havigi plibonigon kiel kataliziloj por brulaĵoj de aŭtomobiloj, same kiel brulĉeloj de polimer-elektrolita membrano (PEM). Ankaŭ, ceramikaj oksidoj de lantano, cerio, mangano kaj nikelo estas nuntempe disvolvigitaj kiel brulbaterioj de solida oksido (SOFC). Nanopartikloj el litio, liti-titanato kaj tantalo estas nun aplikataj al liti-jonaj baterioj. Siliciaj nanopartikloj spektakle montris etendon de la stoka kapablo de la liti-jonaj baterioj dum la ciklo etendo/kuntirigo. Siliciaj nanokabloj ciklas sen grava degradado kaj prezentas la potencialon por uzado en baterioj kun grande etendigitaj stokotempoj. Siliciaj nanopartikloj estas uzataj ankaŭ en novaj formoj de sunenergiaj paneloj. Fajna filmometo de siliciaj kvantumaj punktoj sur la plurkristala silicia subtavolo de fotovoltaikaj sunpaneloj pliigas la produkton de voltado tiom multe kiom ĝis 60% per fluorigo de la venanta lumo antaŭ ties kapto. La surfaca areo de la nanopartikloj (kaj fajnaj filmoj) ludas kritikan rolon en la maksimumigo de la kvanto de absorbita radiado.
Biomaterialoj
Multaj naturaj (aŭ biologiaj) materialoj estas kompleksaj komponaĵoj kun rimarkindaj mekanikaj proprecoj. Tiuj kompleksaj strukturoj, kiuj aperis el centoj da milionoj de jaroj de evoluo, estas inspirante al fakuloj pri materialoj en la dezajno de novaj materialoj. Ties difinaj karakteroj estas struktura hierarkio, multfunkcia kaj memtraktiga kapablo. Ankaŭ mem-organizado estas fundamenta trajto de multaj biologiaj materialoj kaj de la maniero per kiu la strukturoj estas arigitaj el la molekula nivelo supren. Tiel, mem-arigado estas aperanta kiel nova strategio en la kemia sintezo de altproduktaj biomaterialoj.
Saint-Clair - Les Roches (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Héron
Héron (france: [eRO]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Lavoir, Waret-l'Evêque kaj Couthuin apartenas al Héron, la ĉefa municipo.
Fortikaĵo Kaiser Alexander
La fortikaĵo Kaiser Alexander estis parto de la prusa fortikaĵo Koblenco el la 19a jarcento en la urbo Koblenco, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La jam 1814 de Ernst Ludwig Aster projekciita instalaĵo estis konstruita en la jaroj 1817 ĝis 1822 laŭ planoj de Claudius Franz Le Bauld de Nans. La 24an de novembro 1818 la subfortikaĵo en Koblenz-Karthause ricevis sian nomon laŭ la rusa caro Aleksandro la 1-a, la dua alianculo de Prusio kontraŭ Napoleono. Dum la franca okupacia tempo post la Unua mondmilito ĝi nomiĝis „Fort Verdun“. La kompleta instalaĵo estis trifoje pli granda ol la fortikaĵo Ehrenbreitstein.
Marcella Ferenczy László
Marcella FERENCZY LÁSZLÓ, familinomo Margit Ferenczy [ferenci lAslO] rumania hungara porinfana verkistino, redaktorino. Ŝi naskiĝis en Kisnamény en 1903 kaj mortis en Kluĵo la 6-an de marto? 1940.
Kariero
Marcella Ferenczy László redaktis la porinfanan revuon Új Cimbora inter 1933 kaj 1940.
Saint-Hilaire-la-Gérard
Saint-Hilaire-la-Gérard estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Hilairiens.
Tannheim (Virtembergo)
Tannheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Biberach kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saint-Hilaire-la-Gérard
Ĝi nun formas parton de Mortrée.
Pietru Caxaro
Petro (Pietru) CAXARO (ĉ. 1400 – 1485) estis malta filozofo, oratoro kaj poeto. Li estas ĝisnune la unua konata filozofo el Malto, fragmentoj el kies verkoj ankoraŭ ekzistas. En ties verkoj estas tre aŭtenta ekzemplo de malta lingvo, kiu tiam havis pliajn arabdevenajn vortojn ol nuntempe. Kelkaj verkoj krome montras informon pri la vivo de la tiutempa malta popolo. Lia poemo "Kantileno" estas konsiderata la plej antikva poeziaĵo en la malta lingvo.
Markku Toivonen
Markku TOIVONEN (1957) estas grava finna poeto. Antaŭ iĝi verkisto Toivonen studis muzikon kaj laboris kiel ĵurnalisto kaj fotisto por gazetoj. Li publikigis kvar poezilibrojn, esearon kaj novelaron, kiuj havigis al li kelkajn premiojn. Li ankaŭ verkis teatraĵon, faris programojn en radio kaj deklamis poeziaĵojn en literaturaj aranĝoj. Krome li instruas pri literaturo en kelkaj universitatoj. Verkoj liaj estis tradukitaj al franca, angla, litova kaj Esperanto. Ekzemple "Aspektoj pri la tempo", "Rakonto pri kruĉo", "Solitude", "Forgesita soldato" en tradukoj de Anja Karkiainen.
Kolumlanio
La Kolumlanio (Lanius collaris) estas malgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj. Ĝi troviĝas ĉe plej parto de Subsahara Afriko. La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj. Per tiu beko tiu lanio, kiel la aliaj, havas kutimon palisumi kadavraĵojn sur dornoj de akacioj aŭ pikdrato kaj konservi ilin por posta manĝado. Ĝi manĝas grandajn insektojn kaj malgrandajn vertebrulojn. Pro tio la specio ricevas nomojn de akuzisto, ekzekutisto, buĉisto ktp.
Identigo
Tiu estas tre distinga 21–-23 cm longa paserino kun blankaj subaj partoj kaj tre kontrastaj nigraj supraj partoj etende el la kapopinto al la vosto. Tiu birdo havas karakteran blankan 'V' en dorso kaj relative longan nigran vosotn kun blankaj eksteraj vostoplumoj kaj blankaj pintoj en la aliaj plumoj. La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj. La beko, okuloj kaj kruroj estas nigraj. Maskla kaj ina plenkreskuloj estas tre similaj escepte pro la ruĝeca suba flanko de la ino. Okcidenta raso estas distinga ĉar montras klaran blankan superokulan strion.
Plenkreska Kolumlanio distingiĝas el aliaj nigrakapaj lanioj pro la dorsa kaj vosta bildoj, se oni kontrolas bone. Tiam ĝi povas esti konfuzata nur kun la Akuzista muŝkaptulo, kvankam la blanka flugilstrio estas limigita el malsupra flugilo de tiu lasta, kiu krome ne havas la fortikan hokoforman laniecan bekon de la Kolumlanio.
Junuloj montras pli da identigaj problemoj. Probabla fonto de konfuzo estus kun junulo de Ruĝdorsa lanio, kun kiu la ĉefaj diferencoj estus la jenaj:
Kutimaro
La Kolumlanio estas kutime solema kaj ĉasas insektojn kaj malgrandajn rodulojn el elstara ripozejo sur pinto de arbusto. Teritoria etendo estas rekte rilata al denseco de ĉasripozejoj. Instalado de artefaritaj ripozejoj permesas tiun lanion malpliigi sian teritorion kaj pli da birdoj en la koncerna teritorio.
Unu el la kialoj por la sukceso de tiu specio estas ties varia dieto kaj lertaj ĉasteknikoj. Ĝi ofte uzas teknikon sidi kaj atendi el elstara ripozejo, restante preskaŭ senmova, kontrolante la areon per penetra vidpovo. Kiam ĝi vidas iom, ĝi glitas surgrunde kaj klopodas kapti sian predon. Se la manĝero estas malgranda, ĝi kutime manĝas ĝin surloke, sed se ĝi estas pli granda la birdo ĉu manĝas ĝin en sia ripozejo ĉu palisumas la animalon en dorno aŭ pikdrato. Ĝi ofte uzas specifan dornarbon aŭ pikdraton kiel "manĝujo", foje stokante dekduojn da animaloj en ununura loko. Ĝi manĝas grandan varion de animalpredoj, kiaj senvertebruloj, birdoj kaj ties idoj kaj malgrandaj roduloj. La jenaj manĝeroj estis konstatitaj en ties dieto:
Ĝi estas monogama, tre teritoria solema nestumanto. Maskloj defendas sian teritorion akre kontraŭ aliaj maskloj, ofte kaptante la kontraŭulon per ungoj kaj frapante ĝin ripete.
La ino zorgas pri plej parto de la nestokonstruado, proceso kiu daŭras 2-5 tagoj. Ĝi estas murdika tasforma nesto el bastonetoj, florburĝonoj, arboŝelo, herbo, foliaj herboj kaj musko, foje inklude ankaŭ paperon, tolerojn, araneretojn, plumojn kaj larvojn. Ĝi kutime situas en forko de dornarbusto aŭ malgranda arbo, kaj ili kutime konstruas novan neston ĉiun reproduktan sezonon. Okazas kutime 2-3 ovodemetado ĉiujare konsistaj el 1-5, plej ofte 3-4 ovoj, kiuj estas kovataj ĉefe de la ino dum 12-16 tagoj. La idoj estas manĝigataj ĉefe de la ino la unuan semajnon, post kio la masklo grade ekrespondecas. Ili restas en nesto dum ĉirkaŭ 14-21 tagoj antaŭ elnestiĝo kaj poste ili povas esti manĝigataj dum ĉirkaŭ pluaj 3 semajnoj. Tamen ili sendependiĝas nur post kelkaj pluaj semajnoj, abandonante la patran teritorion kiam ili estas ĉirkaŭ 4monataj.
Habitato
La Kolumlanio loĝas en ampleksa gamo de habitatoj el herbejoj kun bariloj aŭ heĝoj por ripozejoj al malferma arbaro de akacioj, savano, arbustaro aŭ eĉ arbaroj kun disaj arboj, sed evitas tre densajn habitatojn kie ties ĉasmetodoj estus malhelpataj. Ĝi estas komuna ankaŭ ĉe homaj habitatoj kiaj ĝardenoj, parkoj, farmoj kaj ŝosebordoj.
Ĝi estas disvastigata tra subsahara Afriko, forestas el multe de DRK, Somalio kaj Etiopio. En suda Afriko ili loĝas preskaŭ ĉie en Sudafriko, etende al multo de Namibio, Zimbabvo kaj suda Bocvano.
Alvoko
Ĝi elsendas senordajn miksaĵojn de laniecaj krakaj sonoj inklude kelkajn imitojn kaj akran alarmalvokon Dzzzttt-dzzzt-dzzzt.
Comthurhof (Erfurto)
La Comthurhof estas unu el la multnombraj monumentprotektitaj konstruaĵoj en la urbocentro de Erfurto (Comthurgasse nr. 4). Tre proksime troviĝas la Aŭgustenana monaĥejo.
Priskribo
La konstruaĵo estis administrejo (prebendujo) por distrikto de la Ordeno de germanaj kavaliroj.
Precipe la blazontabuloj, la granda portalo rondarka kaj la profilitaj fenestroj ĉarmigas la konstruaĵon ankaŭ por la nuntempuloj. Prezentiĝas la blazonoj de la tiama ĉefkavaliro Wolfgang Schutzbar, de la landa ĉefadministranto Rehen kaj de Franz von Hatzfeld (ĉefadministranto ordena de Erfurto).
La kavaliroj en Erfurto
La agado de la ordeno en Erfurto komenciĝis plej malfrue en 1198. En 1288 la ordeno ekrajtis uzi la Preĝejon Sankta Nikolao kiel ordenan kirkon, kiu troviĝis tuj apude.
Peloditedoj
La Peloditedoj (Pelodytidae), en kelkaj lingvoj nomitaj petroselaj ranoj aŭ ŝlimaj ranoj, estas familio de la ordo Anura de Amfibioj. La familio konsistas nur el unu genro, nome Pelodytes, kiu enhavas nur tri speciojn. Tiuj ranoj troviĝas en sudokcidenta Eŭropo kaj Kaŭkazo. La komuna nomo de "petroselaj ranoj" venas el la fakto ke la Ordinara pelodito (Pelodytes punctatus) pro ties koloro, ŝajnas spicita per petroselo.
Usona prezidanta elekto
Laŭ la dua artikolo de la Konstitucio, la prezidenton de Usono elektas ne la popolo rekte, sed 538 elektantoj, kiujn elektis civitanoj de la usonaj ŝtatoj proporcie laŭ loĝantaro.
La leĝfara branĉo de la registaro de Usono konsistas el du kongresaj (parlamentaj) ĉambroj: la Domo de Reprezentantoj kaj la Senato. Por la Domo de Reprezentantoj, ĉiu ŝtato ricevas deputitojn proporcie al sia loĝantaro. Minimume, ĉiu ŝtato ricevas unu (Alasko, Delavaro, Montano, Norda Dakoto, Suda Dakoto, Vermonto kaj Vajomingo) kaj la plej granda ŝtato, Kalifornio, ricevas 53. Por la Senato, ĉiu ŝtato ricevas du deputitojn senkonsidere al loĝantaro.
Por la elekto de la prezidento ĉiu ŝtato ricevas tiom da elektaj voĉdonantoj, kiom ĝi havas deputitojn. La Distrikto Kolombio rajtas je 3 elektaj voĉoj, kvankam ĝi ricevas neniujn deputitojn en la Usona Kongreso. (Partianoj elektas elektajn voĉdonantojn. Ili ne povas esti deputitoj en la Domo aŭ Senato.) Ĉiu ŝtato (escepte de Majno kaj Nebrasko) donas ĉiujn elektajn voĉojn al la partio, kiu gajnas plej multajn individuajn voĉojn. Tiuj elektaj voĉoj decidas la prezidenton kaj vicprezidenton.
Tiu sistemo havas jenajn trajtojn:
Kaze de egalvenko, aŭ kaze ke neniu kandidato kolektas pli ol 50% de la elektaj voĉoj, la Domo de Reprezentantoj elektas la prezidenton kaj la Senato la vicprezidenton. Por tiuj ĉi, ĉiu ŝtato voĉdonas nur unu fojon por la prezidento; ĉiu senatano voĉdonas nur unu fojon por la vicprezidenton. La elektoj de 1800 kaj 1824 estis la nur du ke estis tiel decidita.
Post la elektoj de 2000 estis diskutoj pri la laŭreguleco, kiujn tamen malakceptis tribunaloj.
Stutz
Stutz estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Usona prezidanta elekto
Rezultoj
Vidu ankaŭ la liston de prezidantoj de Usono.
Helena Płotnicka
Helena Płotnicka (naskiĝis la 22-an de oktobro 1902 en Strzemieszyce Wielkie, apud Dąbrowa Górnicza, mortis la 17-an de marto 1944 en Aŭŝvico-Birkenau) – unu el ĉefaj apudkoncentrejaj konspirantinoj de la koncentrejo KL Auschwitz-Birkenau.
Ŝi loĝis en Przecieszyn, la vilaĝo apuda al Brzeszcze. Laboris por Pola Enlanda Armeo kaj Kamparanaj Batalionoj. En konspiran agadon engaĝigis ankaŭ siajn filinojn. Ŝi okupiĝis pri liverado al malliberuloj de nutraĵo, kuracilojn, enmanigo de korespondaĵoj. Pro tio estis arestita la 15-an de marto 1943, pereis en la koncentrejo la 17-an de marto 1944.
Les Roches-de-Condrieu
Les Roches-de-Condrieu estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rochelois.
NGC 5765
NGC 5765 (aliaj indikoj — NGC 5765A, IRAS14483+0519, UGC 9554, KCPG 437B, MCG 1-38-5, ZWG 48.24, PGC 53012) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 5765, NGC 5765A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Unu koro por la paco
Unu koro por la paco (en la france: un coeur pour la paix) estas franca asocio, fondita en la jaro 2005 fare de Muriel Haïm, por helpi la palestinajn infanojn suferantajn de kora malsano kaj proksimigi israelanojn kaj palestinanojn unu al la alia, per pluraj agoj kiel sano kaj edukado.
Unu koro por la paco estiĝis por unu kialo: helpi palestinajn infanojn, kiuj suferas denaske koro-difektojn kaj devas esti operaciitaj, kaj ne ekzistas pediatria kor-kirurgia servo aŭ en Cisjordanio aŭ en la Gazo-strio. Unu koro por la paco, estis kreita por organizi kaj financi programon de antaŭzorgo kaj traktado de la infanoj.
Kvankam paco inter la du popoloj ankoraŭ ne estis atingita, ĉi tiuj infanoj estas vivantaj pruvoj pri kunlaboro inter israelaj kuracistoj kaj iliaj palestinaj kolegoj en Jerusalemo kaj Cisjordanio. La kunlaborado surprizas vizitantojn, politikistojn kaj ĵurnalistojn, kiuj venas por malkovri la programon, kio okazas ĉe la Hadassah-Hospitalo en Jerusalemo.
Unu koro por la paco, estas senpaga servo al palestinaj infanoj, kiuj suferas seriozajn malformojn de la koro, ofte fatalajn, en la Hospitalo Hadassah en Jerusalemo, Ejn Kerem. Ĉi tio eblas, danke al la kunlaborado de la asocia teamo de israelaj kaj palestinanoj kuracistoj, kiuj laboras kune.
Mathila pentroarto
La pentrarto de Mithila aŭ la pentrarto de Madhubani estas stilo de pentroarto trovebla en la ebenaĵoj de norda Barato, pli precize en la regiono Mithila kaj en la ĉirkaŭaĵoj de la urbo Madhubani , ambaŭ situataj en la barata subŝtato Biharo. La ĉefaj temoj estas hinduaj diaĵoj, religiaj scenoj kaj ankaŭ reprezentaĵoj de la naturo kiel arboj, birdoj kaj aliaj bestoj el la ĉirkaŭaĵo kiel ekzemple elefantoj. Pavoj ankaŭ rolas elstare, ĉar ili estas konsiderataj simboloj de bonŝanco. Nuntempe ankaŭ Madhubani-stilaj motivoj estas uzataj dum pentrado sur kanvaso kaj papero. Tradicie virinoj pentris ilin, plej ofte sur malsekaj muroj de domoj.
Historio
En la lasta kvarono de la 20-a jarcento, en Barato, «ekde 3000 jaroj, la virinoj de Mithila - kaj nur la virinoj - faras pentraĵojn dediĉitajn al la dioj kaj diinoj de la hindua panteono. Sekve de tio ne estas troigita pensi ke tiu formo de arta esprimado reflektas unu el la plej aŭtentikajn partojn de la hinda civilizacio». Por respondi al la komerca demando por tiuj artaĵoj nuntempe ankaŭ viroj faras tiujn pentraĵojn.
Nepalo
Kvankam la stilo de tiu pentroarto originas el la barata regiono Mithila, ĝi ankaŭ retroveblas en okcidenta Nepalo ĉe la Taruoj, indiĝena popolo kiu prizorgas elefantojn. Okaze de la Aŝtimki-festivalo la Taruoj preparas bildon nomata Aŝtimki Ĉitra. Ĉi tiu festivalo festas la komunumon, kulturon kaj heredaĵon de la Taruoj.
Vidu ankaŭ
Arto de Barato
Sango (kuirarto)
Multaj kulturoj konsumas sangon kiel manĝo, ofte en kombino kun viando. La sango povas esti en la formo de sangokolbaso, kiel densigilo por saŭcoj, kiel plekita saligita formo por epokoj de manĝa malabundo, aŭ en sangosupo. Tiu estas produkto el bredbestoj, akirita en loko kaj tempo kie la sango povas flui en ujon kaj esti rapide konsumita aŭ procezita. En multaj kulturoj la animalo estas buĉita. En kelkaj kulturoj, sango estas tabua manĝaĵo.
Konsumado de sango estas malpermesita por judoj kaj islamanoj. Kaj la biblio (Moseo 5; 12,23) kaj la torao (Leviticus 7,26-27) kaj la korano (suro 5,4) enhavas tian malpermeson. Ambaŭ religioj postulas do buĉmanieron, kiu tute elsangigos la beston. La judaj reguloj klarigas detale kiel prepari la viandon por elpreni ĉiun sangon antaŭ la manĝo.
En koraninterpretado (Razi, volumo 2) estas skribita, ke tio necesas, ĉar se la sango restos en la arterioj, ĝi putriĝos tie kaj la viando estos nemanĝebla, la konsumo estos malsaniga. Tio tamen ne pravas, ĉar ankaŭ ĉe kutima buĉado la sango elfluas, eĉ post antaŭa anestezo de la besto.
La nutrotabuo pri sango estas malfacile klarigebla laŭ la kutimaj klarigmodeloj. Laŭ judismo flua sango estas ĉiam malpura, ankaŭ homa sango. Virino estas ekzemple konsiderata malpura sep tagojn post la menstruo kaj devas fari specifan purigritualon. Ankaŭ sangantaj vundoj esta malpuraj. Oni do ne devas vidi aparte la nutrotabuon ĉi tie.
En Hungario kaj aliaj landoj, kiel Argentino, estis ŝatata la manĝaĵo el koagulita porkosango (gajnita dum buĉado), fritita kun cepo. Sangokolbaso estas ofta en multaj landoj. En Paraibo, Brazilo, oni faras dolĉaĵon per porkaĵo.
Ethan Zuckerman
En januaro 2007, Zuckerman aliĝis al la inaŭguro de la Konsilia Direktoraro de Wikimedia Foundation (Fondumo Vikimedio).
Vidu ankaŭ
Global Voices (Tutmondaj Voĉoj)
Eksteraj ligiloj
(eo) Global Voices en Esperanto
(en) Blogo de Ethan Zuckerman
(en) Biografio - Berkman Center for Internet & Society
(en) Ethan Zuckerman, TED-prelego
(en) Verkaro de kaj pri Ethan Zuckerman en la katalogo de WorldCat
(en) Intervjuo kun Zuckerman en Worldchanging.com
Referencoj
<references group="" responsive="1">
István Bencsik
István Bencsik [iŝtvAn benĉik], hungare Bencsik István, Esperante ’’Stefano Bencsik’’ estas hungara skulptisto kaj profesoro. István Bencsik naskiĝis la 1931 en Marcali.
Biografio
István Bencsik frekventis belartan gimnazion, kie li lernis precipe de József Somogyi, poste Belartan Ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1951-1957, kie li lernis precipe de Sándor Mikus. Poste li laboris ĉe Memos Makris, baldaŭe li estis unu el la fondintoj de artkolonioj en Villány kaj Nagyatád. Ekde 1982 li instruis en la universitato en Pécs, baldaŭe ankaŭ en Budapeŝto. En la 1980-aj jaroj li faris skulptaĵojn en Baranya. Li ricevis premion Kossuth en 1992, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Tanville
Tanville estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Tanvillois.
Steinitz
Steinitz ekde la unua de januaro 2011 estas parto de la urba komunumo Salzwedel en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 456 loĝantojn.
Doug Savant
Doug Savant (naskiĝis Douglas Peter Savant la 21-a de junio 1964) estas usona aktoro.
Li famiĝis unue pro sia ludado en la televida serio Melrose Place kaj poste en Desperate Housewives, kie li ludas rolon de edzo de multfila familio.
Ĵestibud (stacidomo)
Ĵestibud (Жестибуд) estas fervoja stacio en (Dnipropetrovska provinco), urbo en Ukrainio.
Stacio Hiraoka (Osaka)
Stacio Hiraoka (japane: 枚岡駅 [Hiraoka-eki], angle: Hiraoka Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nara.
Saligado
Saligado estas la konservado de manĝo kun seka manĝebla salo. Ĝi estas rilataj al peklado (preparado de manĝo per salaĵo, tio estas, saligita akvo) kaj estas unu formo de salpeklado. Ĝi estas unu el plej malnovaj metodoj de konservado de manĝo, kaj du historie gravaj salpeklitaj manĝaĵoj estas saligita fiŝo (kutime sekigita kaj saligita moruo aŭ saligita haringo) kaj salpeklita viando (kiaj lardo). Vegetaloj kiaj fazeoloj Phaseolus coccineus kaj brasikoj estas ankaŭ ofte konservataj en tiu maniero.
Saligado estas uzata ĉar plej bakterioj, fungoj kaj aliaj povaj patogenaj organismoj ne povas survivi en tre salecaj medioj, pro la hipertonika naturo de salo. Ajn vivanta ĉelo en tia medio iĝos senakvigita pere de osmozo kaj mortiĝas aŭ estas portempe malaktivigita.
Oni malkovris en la 19a jarcento ke salo miksita kun nitritoj (salpetro) kolorigas viandon ruĝe, pli ol grize, kaj konsumantoj je tiu epoko tiam forte preferis la ruĝkoloran viandon. La manĝo tiele konservita restas saniga kaj freŝa dum tagoj evitante bakterian putriĝon.
Saint-Clair-du-Rhône
Saint-Clair-du-Rhône estas franca situanta en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Clairois.
John Dickens
John DICKENS (naskiĝis la, mortis la ) estis la patro de la angla romanisto Charles Dickens kaj estis la modelo por la rolulo Wilkins Micawber en la duon-membiografia romano David Copperfield.
Poste li iĝis ĵurnalisto, kaj en 1828 parlamenta informisto, kiel lia fama filo antaŭ li. Kiam Charles Dickens famiĝis kiel verkisto, John Dickens ofte ĝenis sian filon serĉante pruntojn el la amikoj kaj publikigistoj de Charles sen lia scio kaj vendante paĝojn el la fruaj manuskriptoj de sia filo. Pro tiaj financaj problemoj de sia patro, Charles Dickens luis kabanon por siaj gepatroj for el Londono, kaj, kiel li pensis, for el tento, en Alphington en Devon. Tamen, John Dickens plue verkis al la amikoj kaj publikigistoj de Charles petante monon. Finfine li kaj lia edzino revenis al Londono.
San Miguel de Horcasitas
San Miguel de Horcasitas estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas San Miguel de Horcasitas. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26056.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  294 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3479 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2976 scipovis legi kaj skribi kaj 495 personoj estis analfabetoj. Do 14,23 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4811 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 657 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 13,66 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Historio
La setlejo fondiĝis kiel milita fortikaĵo. La nomon ĝi ricevis honore al la vicreĝo de Nova Hispanio Don Juan Francisco de Güemez y Horcasitas, unua duko de Revillagigedo, kiu regis Novan Hispanion je tiu tempo. En 1777 la estro de la provincoj Sonora kaj Sinaloa vivis en al loko. 1814 ĝi fariĝis "urbo".
Ervin Székely
Ervin SZÉKELY [se:kej] estas rumania hungara ĵurnalisto, juristo, politikisto, verkisto. Li naskiĝis en Salonta la 19-an de aŭgusto 1957.
Biografio
Ervin Székely diplomitiĝis en UBB de kluĵo (1976–81). En 1981–86 li estis jurkonsilanto, de 1986 ĵurnalisto, redaktoro, de 1992 deputito en la rumana parlamento. Nuntempe li estas ĉefredaktoro de la hungarlingva elsendo de Radio de Bukareŝto.
8325 Trigo-Rodriguez
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la hispana astronomo Josep Maria Trigo-Rodriguez de la Instituto de Kosma Esploro de Katalunio. Liaj esploroj inkludas la komponiĝojn kaj orbitojn de la meteoroidojn kaj ties rilatojn kun asteroidoj kaj kometoj.
16068 Citron
16068 Citron estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jerry Citron, mentoron en 2003 de unu finalisto de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search. Li estis instruisto ĉe la Blind Brook High School de Rye Brook (Nov-Jorkio, Usono).
Premio Léonie Sonning
La Muzika Premio Léonie Sonning, aŭ simple Premio Sonning, kiu estas agnoskita kiel plej alta muzika honoro en Danio, estas atribuita ĉiujare al internacia komponisto aŭ muzikisto. Ĝi estis unufoje donita en 1959 al la komponisto Igor Stravinski. La ricevontoj estas nune selektataj de direktoroj de la Muzik-Fondaĵo Léonie Sonning, kiu estis fondita en 1965.
La diplomo estas en dana, kaj la premio estas 600,000 DKK (80,000 EUR; 125,000 US$) kaj pentraĵo de la dana pentristino Maja Lisa Engelhardt. Honoratoj estas omaĝataj ĉe koncerto, tipe okazanta en Kopenhago, kaj estas ofte invitatai instrui al majstroklaso de danaj muzikistoj.
Brodek u Prostějova
Brodek u Prostějova (Prödlitz) estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Veronika Ĉerkasova
Veronika Ĉerkasova (Вераніка Анатольеўна Чаркасава, Вероника Анатольевна Черкасова; naskiĝis la 12-an de januaro 1959 en Minsko, murdita la 20-an de oktobro 2004 samloke) – belorusa ĵurnalistino.
Brodek u Prostějova
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1278. Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Veronika Ĉerkasova
Ŝi estis ĵurnalistino de opoziciaj gazetoj – "Belorusskaja Delovaja Gazeta" (90-aj jaroj), "Belorusskaja Gazeta" (1995–2003), "Salidarnasc" (de 2003). Specialiĝis pri esploranta ĵurnalismo kaj estis aŭtorino de serio da artikoloj pri kontraŭleĝa vendo de armiloj fare de belorusaj regopovoj al Saddam Hussein. Ankaŭ okupiĝis pri socia problemaro, verkis pri religiaj sektoj kaj pri ciganoj en Belorusio.
César Vallejo
César Abraham Vallejo Mendoza naskiĝis la en Santiago de Chuco; mortiĝis la  en Parizo, Francio) estis perua poeto. Kvankam li publikigis nur tri poeziajn librojn dum sia vivo, li estas konsiderata unu el la grandaj pioniroj de la 20-a-jarcenta poezio kaj unu kiu ĉiam antaŭis sian literaturan tempon.
Lia gravo rilatas al uzado, popularigo kaj disvastigo de elementoj kaj spirito de avangardo. Dum epoko de edukado kaj ekkariero li amikiĝis kun la grupo de intelektuloj de Trujillo (Peruo), tio estas kun Antenor Orrego, José Eulogio Garrido, Alcides Spelucín, Víctor Raúl Haya de la Torre, Juan Espejo Asturrizaga kaj aliaj.
Poste en Lima li kontaktis kun Abraham Valdelomar kaj lia grupo Colónida, José Carlos Mariátegui, Luis Alberto Sánchez, Manuel González Prada, José María Eguren kaj Juan Parra del Riego. En Lima publikigis siajn du unuajn poemarojn: nome Los heraldos negros (1918), ankoraŭ modernista, sed ankaŭ komenco de surĉo de esprima renovigo; kaj Trilce (1922), verko kiu jam kreas tre personan poezian lingvaĵon, el la propra titolo kiu estas kombino de du hispanlingvaj vortoj nome "triste" kaj "dulce", signife respektive "trista" kaj "dolĉa".
Thomas Merton nomis lin "la plej granda universala poeto post Dante". La brita poeto, kritikisto kaj kinejo Martin Seymour-Smith, ĉefa aŭtoritato pri monda literaturo, nomis Vallejon "la plej granda dudeka-jarcenta poeto en iu ajn lingvo."
Artúr Fehér
Artúr Fehér, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fehér Artúr estis hungara aktoro, deklamisto. Lia bofrato estis Jenő Léner.
Artúr Fehér naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Mieres
Konsisto
La municipa konsilio de Mieres konsistas el la ĉefurbo, Mieres del Camino kaj la administraj paroĥoj de Baiña, Figaredo, Cenera, Loredo, La Peña, La Rebollada, Santullano, Santa Rosa, Seana, Ujo, Urbies, Valdecuna, Santa Cruz, Ablaña, Turón, Gallegos, Bustiello.
Esperanto
Mieres gastigis la 30-an Hispanan Kongreson de Esperanto en 1970.
Nufenen
Nufenen estas komunumo de la komunumaro Rheinwald kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 158 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Nufenen situas en la supra mezo de la Valo Rheinwald. La kernvilaĝo situas ĉe la norda bordo de Malantaŭa Rejno. Krom la kernvilaĝo Nufenen apartenas al la komunumo la setlejoj Alpa, Boda, Brennhof, Stutz, Höhegga (sur alteco de 2049 m s.m.) kaj diversaj izolitaj bienoj kaj alpopaŝtejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Nufenen limas en nordo al Safien, en oriento al Splugo, en sudo al Mesoko, en okcidento al Hinterrhein, kaj en nordokcidento al Vals.
Trafiko
Tra Nufenen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 al San-Bernardino-Pasejo, sur kiu cirkulas poŝtaŭtolinio, per kiu la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Tra la komunumo pasas ankaŭ la svisa aŭtovojo A13, al kiu ĝi havas propran alveturejon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Nufenen datiĝas el la jaro 1343 kiel Ovena.
Servista libera volo
Servista Libera volo estas tiu filozofia kaj teologia koncepto laŭ kiu la homa estulo, en la nuna kondiĉo de heredulo de la spuroj de la origina peko, ne estas libera en la elekto plenumi tion kio estas bono antaŭ Dio kaj esti al li plaĉa kaj povi aliri la transmondan savon, ĉar lia volo estas obeigita al la peko kaj povas fari nur kion Dio konsideras malbono.
Laŭ tiu doktrino, fakte, la homo ne kapablas elekti inter la bono kaj malbono. Nur suverena kaj senpera interveno de Dio povas lin liberigi. Tio estas kion Dio faras en tiuj kiuj ekde la eterneco li decidis, senmerite el ilia flanko, donaci la gracon de la savo. La servista libera volo koncernas la savigan aktivecon: laŭ Lutero, proponinto de tiu doktrino, la homo konservas la liberan volon en agado de la ordinara vivo. Tiu doktrino, kiu estas unu el la kaŭzoj de la dividiĝo de la Katolika Eklezio el tiuj Protestantaj, naskiĝas el iuj konsideroj koncernantaj la antaŭscion de Dio.
Forta adhero al tiu principo kreiĝis en Marteno Lutero kiu estis ankaŭ la kreinto de la esprimo. Vidu lian verkon: “De servo arbitrio”.
Al la koncepto servista libera volo kontraŭmetiĝas tiu de libera volo kiu en filozofia kampo defendas la kapablon de la homa estulo libere elekti, kaj en teologia kampo asertas la kapablon obei al Dio ordonanta la bonfaradon kaj kunlabori por sia fina laŭbiblia savo.
Notoj
<References/>
Bibliografio
Itallingve:
Kvanjan
Kvanjan (광양시, laŭ ĉinaj literoj 光陽市) estas mara havenurbo en suda Sud-Koreio.
Historio
En 2007 oni planis unuiĝon de urbegoj de Josu, Sunĉon kaj Kvanjan en novan urbaron, ekspluatante la Liberan Ekonomian Zonon, la internacian ekspozicion de Josu, haveninstalaĵojn, institutojn de Sunĉon kaj fabrikon de Kvanjan.
Ekonomio
Kvanjan estas hejmo de ŝtalfabriko nomata POSCO, la plej granda instalaĵo de sia speco en la mondo. Ekstera apartenaĵo de la urbego estas la Libera Ekonomia Zono, kiu enhavas la havenan trafikon, ŝtalproduktadon, ŝipkonstruadon kaj distroinstalaĵojn.
Klimato
En Kvanjan la jara averaĝa temperaturo estas 13,7 °C. En la plena jaro oni mezuras precipitaĵojn averaĝe 1296 mm.
Vizitindaĵoj
Kvanjan estas hejmo de multaj unikaj naturaj kaj kulturaj ejoj same kiel multaj malsamaj festivaloj dum la kvar sezonoj. Aparte menciindaj estas la abrikotarboj.
Naŭtakordo
Ĉi tiu akordo estas populara aparte en ĵazo, ĝi tamen tie ofte ne estas ludata kiel kvinsono, sed konsistas nur el trito, septo kaj naŭto. Per tio ĝi konservas sian origine akran sonon, kaj ĝia trito zorgas por tio, ke ĝi estas unusence difinebla.
NGC 5765B
NGC 5765B (aliaj indikoj — UGC 9554, MCG 1-38-4, KCPG 437A, PGC 53011) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Fosmaŝino
Fosmaŝino (hejma vortaro), elkavatoro,dragmaŝino, (ekskavatoro 15-a reg., dragilo, kavigatoro, bagro PIVS) estas fortika motorhava labormaŝino por fosi, alimovi teron (grundon), ŝutaĵojn, ercojn minaĵojn ks. Ĝi ordinare iras sur raŭpoj aŭ radoj, kun fosilego sur meĥanika brako.
Historio
La unuan (vaporpelitan) ekskavatoron konstruis William Otis en 1835 kaj la ĝi uziĝis en fervoja vojkonstruo inter Norwich kaj Worcester, poste ekde 1837 ĉe Western Railroad.  Li patentigis la maŝinon en 1839.
Gravaj produktaj firmaoj
Ne plu ekzistantaj produktistoj:
Rekordo
La plej granda hidraŭla fosmaŝino de la mondo estas la TEREX O&K RH 400-006 kun 980 t da mempezo kaj motora povumo de 3360 kW (ĉ. 4400 ĈP). La ŝovelilo havas la volumenon de ĉirkaŭ 45 m³ (SAE 2:1). Ĝi estas produktata en Germanio, en TEREX O&K Werk en Dortmund-Dorstfeld.
Nikaragvo
Nikaragvo (hispane Nicaragua, elparolate Nikaragŭa, en Esperanto malofte skribate Nikaragŭo) estas lando en Centra Ameriko. Ĝi havas limojn norde kun Honduro, oriente kun la Atlantika Oceano, sude kun Kostariko kaj okcidente kun la Pacifika Oceano.
Ĝeneralaj informoj
<UL> <LI>Landkodo: NI. <LI>Kredantoj: plejparte katolikoj. <LI>Ĉefaj eksportoj: kafo, kotono, sukero, viandaĵo, banano. <LI>Pokapa MEP: $ 3.200 (2007). <LI>Organizoj: UNO (1945), OAŜ
Historio
Nikaragvo estis koloniigita de Hispanio en 1524. Ĝi sendependiĝis en 1821 kaj fariĝis parto de la Unuiĝintaj Provincoj de Centra Ameriko. Ĝi apartiĝis poste, kaj fariĝis tute sendependa en 1854.
Ĝi tamen estis tre influita de Usono, kiu intervenis en la politika vivo. Dum iom da tempo eĉ prezidento estis usona aventuristo William Walker en 1856. Usonaj aventuristoj, nomataj Filibustroj, entreprenis konverti Nikaragvon en ŝtaton de amerika Unio, same kiel estis atingite aneksante Teksason kaj Kalifornion al Usono, sed sen la interveno de sia registaro. La celo de tio estis gajni favorojn de la sklavposedantoj en la suda parto de Usono, kiuj estis irontaj al interna milito kun la nordo. Unu el la celoj de la filibustroj estis precize restarigi sklavecon en la centran parton de la amerika kontinento, kaj por tio ili intencis komenci per Nikaragvo.
Poste estis tridek jaroj de konservativa regado, ĝis kiam liberala José Santos Zelaya prenis povon en 1893. Usono denove gvidis ribelon en 1909, interalie por favori la konstruadon de centramerika kanalo, kaj okupis la landon de 1912 ĝis 1933.
Dume, Augusto César Sandino gvidis gerilan lukton kontraŭ la usona okupado de la lando. Li estis murdita de Alejandro Somoza García, kiu prenis la povon en 1936.
Dum la meza 20-a jarcento la lando estis gvidata de familio Somoza (patro kaj filoj), kontraŭ kiu luktis la Frente Sandinista de Liberación Nacional (FSLN, Sandinista Fronto de Nacia Liberiĝo), politika organizaĵo de maldekstra tendenco kreita en 1962.
Tiu lukto estis nomita nikaragva revolucio kaj finiĝis per la eniro de la ribeluloj en Managvon en 1979 kaj la ekziligo de la diktatoro Anastasio Somoza Debayle. La sandinistoj prenis la povon, en koalicio kun aliaj opoziciaj fortoj, kaj post demokrataj voĉdonoj en 1984 la gvidanto de la organizo Daniel Ortega fariĝis la prezidento, kun la verkistoj Sergio Ramírez kiel vicprezidento kaj Ernesto Cardenal kiel Ministro de Kulturo.
Hämeenlinna
Hämeenlinna (en la sveda lingvo Tavastehus) estas la ĉefurbo de la provinco Origina Tavastio (finne Kanta-Häme, svede Egentliga Tavastland) en suda Finnlando. Ĝi havas 67 000 loĝantojn (2011) kaj ampleksas 1786 km² da tero kaj 246 km² da lagoj kaj riveroj. Ĝis fino de la jaro 2009 ĝi estis sidejo de guberniestro de gubernio Suda Finnlando.
Nikaragvo
Historio
La nova registaro suferis la kontraŭstaron de la Usona registaro, gvidata de konservativa Ronald Reagan, kiu timis eblan influon de la kuba revolucio. Usono organizis kontraŭrevoluciulan militistaron, nomatan contra (de kontraŭrevoluciularo) kiu komencis sian agadon en 1982 ekde siaj bazoj en Honduro. En 1988 la nikaragva armeo kontraŭbatalis ĉe la limo kun Honduro por finigi la konstantan kontraŭstaon de la contra.
La malbonega heredata ekonomia situacio, la usona blokado kaj la propraj eraroj kondukis al forta ekonomia krizo. Post nova balotado en 1990, venkis la opozicia kandidato Violeta Barrios, vidvino de ĵurnalisto Pedro Chamorro, murdita de la reĝimo de Somoza.
Hämeenlinna
La urbo estis formale fondita (akiris statuson kaj privilegiojn de urbo) en 1639. Ĝi estis la unua urbo en la interno de la lando; ĝis tiam ĉiuj urboj situis ĉe la maro kaj havis havenon por eksterlanda komerco. La urbo naskiĝis sur prahistoria loĝloko, kie oni trovis restaĵojn de pluraj malgrandaj fortikaĵoj sur montetoj. La nomo Hämeenlinna signifas "kastelo (aŭ fortikaĵo) de Tavastio". Konstruadon de tiunoma fortikaĵo oni komencis fine de la 13-a jarcento, kaj iom post iom evoluis ankaŭ pli dense loĝata vilaĝo en la proksimeco.
Świętokrzyska (metrostacio)
Świętokrzyska estas metrostacio sur Linio M1 de metroo de Varsovio. Ĝi estas lokita sub la kruciĝejo de stratoj Świętokrzyska kaj Marszałkowska en kvartalo Śródmieście. Ĝi estis malfermita la. Tiu stacio utilas kiel interkonekta stacio kun Linio M2.
Hämeenlinna
Tuulos, Kalvola, Lammi kaj Renko estas eksaj komunumoj, kiuj estis ligitaj al Hämeenlinna en 2009.
Świętokrzyska (metrostacio)
La stacio sur Linio M2 estis malfermita al vojaĝantoj la.
Hämeenlinna
Referencoj
oficiala statistiko de la urbo (en la Finna)
Courchapoix
Courchapoix estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 421 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Nikaragvo
Historio
De tiam la balotoj plu okazas regule, kvankam la grado de korupteco estas alta kaj la malriĉeco estas unu el la plej grandaj de la tuta Ameriko. En 1996 venkis la liberalo Arnoldo Alemán kaj en 2001 Enrique Bolaños, ĉiuj kontraŭsandinistoj. En 1998 la uragano Mitch detruis amase la landon kaj mortigis ĉirkaŭ 3,000 personojn. En 2003 la tiama prezidento Alemán estis enkarcerigita pro koruptado.
En 2006 Ortega, post 16 jaroj de malvenko, venkis prezidentajn balotojn (38 % de la voĉdonoj) kontraŭ la liberala kandidato nome Eduardo Montealegre (28 %). La internacia gazetaro rekomencis kampanjon kontraŭ Ortega kaj sandinistoj pro diversaj kialoj.
En 2008 Nikaragvo iĝis la dua post Rusio lando, membro de UN, kiu agnoskis Abĥazion kaj Sud-Osetion kiel memstarajn ŝtatojn.
Geografio
Nikaragvo situas en Centra Ameriko, kun bordoj en la Pacifika Oceano kaj la Kariba Maro.
La plej multo de la loĝantaro troviĝas en la okcidenta regiono, kie situas la ĉefurbo Managvo, kaj la du ĉefaj urboj Leono kaj Granado. En tiu parto troviĝas ankaŭ du grandaj lagoj: Lago de Managvo kaj Lago de Nikaragvo.
Nikaragvo organiziĝas en 15 Departementoj, kies nomoj kaj ĉefurboj (krom se la nomoj estas la samaj) estas:
Ekzistas ankaŭ du Aŭtonomaj Regionoj:
La departementoj kaj aŭtonomaj regionoj dividiĝas en municipoj, da kiuj estas nun 153.
Courchapoix
Najbaraj komunumoj
La komunumo Courchapoix limas en nordo al Bärschwil (SO), en oriento al Corban, en sudo al Vermes, kaj en oriento al Vicques.
Trafiko
Courchapoix situas ĉe la pasejvojo tra Schelten-Pasejo de Delemonto al Mümliswil en Kantono Soloturno. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de la stacidomo de Delemonto al Montsevelier.
Historio
La unua dokumenta mencio de Courchapoix datiĝas el la jaro 1435 kiel Curchappoix. Dum la mezepoko ĝis la jaro 1797 Courchapoix estis majorejo de la parohharo Grand-Val kaj parto de la majorejo Courrendlin, kiu konzervis la katolikan kredon. La paroĥaro Grand-Val siavice troviĝis sub la regado de la Princabatejo Bazelo. De 1797 ĝis 1815 Courchapoix apartenis al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste ek de 1800 de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno, kaj Courchapoix estis atribuita al la berna distrikto Moutier. En la jaro 1975 la loĝantaro de Corban voĉdonis por la aliĝo al la fondota Kantono Ĵuraso. Tial la komunumo ek de la 1-a de januaro 1979 apartenas al la distrikto Delemonto de la tiam fondita nova kantono.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 estis fondita el Montsevelier, Vermes kaj Vicques la nova komunumo Val Terbi. Origine volis partopreini ankaŭ komunumoj Corban, Courchapoix, Courroux kaj Mervelier, sed iliaj loĝantaroj dum la baloto de la 7-a de feburaro 2012 malakceptis la kuniĝon, kial la nova komunumo nun konsistas nur el tri de la sep komunumoj de la valo. Pro la rezulto de la baloto la komunumo konservis sian aŭtonomion.
Sant'Agata li Battiati
Sant'Agata li Battiati estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Catania, Gravina di Catania, San Giovanni la Punta, Tremestieri Etneo.
1154 Astronomio
1154 Astronomio estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la scienco astronomio.
Károly Antal
Károly Antal [kAroj], hungare Antal Károly estis hungara skulptisto kaj profesoro. Károly Antal naskiĝis la 1909 en Budapeŝto. Li mortis la 1994 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Antal kiel infano - vivis en Svislando, kie li ekamis la montogrimpadon. Hejmenveninta li frekventis Belartan Altlernejon en Budapeŝto inter 1928-1934. Li studvojaĝis en Italio, Aŭstrio, Germanio, Ĉeĥoslovakio, Bulgario, Rumanio, poste li verkadis en artkolonio en Budapeŝto. Inter 1950-1959 li edukis en la ĉeflernejo. Li ricevis premion Kossuth en 1993, pli frue ekde 1931 ankaŭ aliajn premiojn. Liaj verkoj estas videblaj ankaŭ en muzeoj de Budapeŝto, Romo, Novjorko.
Eŭropa Popola Partio
La Eŭropa Popola Partio (EPP) estas kunligo de kristandemokratiaj kaj konservativaj partioj en la Eŭropa Unio. En la Eŭropa Parlamento la partio estas parto de la frakcio Eŭropa Popola Partio kaj Eŭropaj Demokratoj.
En la 7-a oficperiodo de la Eŭropa Parlamento Eŭropa Popola Partio havas 265 seĝojn kaj estas la plej granda frakcio.
Nacilingaj nomoj de la partio estas interalie:
Intertempe 40 partioj el 24 membroŝtatoj de la Eŭropa Unio estas membroj de la Eŭropa Popola Partio, inter ili grandaj partioj kiel la franca UMP kaj la hispana Partido Popular. Partioj el Bulgario, Kroatio, Norvegio kaj Svislando estas asociigitaj membroj, kaj pluaj partioj estas observantoj. Ekde la jaro 1990 la eksa belga ĉefministro Wilfried Martens estas prezidanto de la eŭropa partio.
Eŭropa Popola Partio en eŭropaj institucioj
En la konsisto de EPP estas Prezidantoj de tri ĉefaj eŭropaj institucioj: Prezidanto de Eŭropa Komisiono Jean-Claude Juncker, Prezidanto de Eŭropa Konsilio Donald Tusk kaj Prezidanto de Eŭropa Parlamento Antonio Tajani.
Herstal (Belgio)
Herstal (france: [erSTAL]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Milmort, Vottem kaj Liers apartenas al Herstal, la ĉefa municipo.
La armilproduktejo Fabrique Nationale de Herstal havas sidejon en Herstal.
Hrabětice
Hrabětice (Grafendorf) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo apud limo kun la aŭstra federacia lando Malsupra Aŭstrio, proksime de fervojlinio ĝis la proksima Hevlín. Tra la randa parto de la katastro de la municipo trafluas rivero Dijo. Vivas ĉi tie. Meze de la municipo, kiu estas ebena, troviĝas municipa ofico kaj ĉi tiea preĝejo de sankta Antonio de Padovo, male okcidente en la katastro apud la katastra limo kun la najbara Šanov troviĝas loka tombejo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1417. En ŝanĝo de la jaroj 1974 kaj 1975 estis al la municipo alligita la moderna parcelo n-ro 6181, apartenanta ĝis tiu tempo al Malsupra Aŭstrio.
3534 Sax
3534 Sax estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle (Belgio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan muzikinstrumentan fabrikanton Adolphe Sax (1814–1894), inventiston de la saksofono.
Preĝejo Sankta Vito (Wünschendorf)
Preĝejo Sankta Vito (germane: Veitskirche) troviĝas idiliece sur monteto en Veitsberg, kvartalo de Wünschendorf, Germanujo. Ĝi apartenas al la subdistrikto Gera de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo. Ĝi ĝis Reformacio organizitis tute fare de Klostro Mildenfurth; ankaŭ la responsa kapelano loĝas ne apudkirke sed enklostre.
Historio
La preĝejo datumas pli ol unu jarmilo; temas pri la plej malnova preĝejo de Vogtlando kaj pri unu el la plej malnovaj de tuta Turingio. Ĝi estis centro de burgujo ĉirkaŭ Weida. Ĝis la 17-a jarcento ĝi ofte alikonstruitis kaj pligrandigitis tiel ke stiloj de diversaj epokoj unuiĝis. Ĉ. 1170 alkonstruitis al la jam ekzistanta ununava kirko dua, pli granda romanika kun uesta turo. Per malfermo de la intera vando faritis en la 13-a/14-a jarcento pli granda ununura kaj faritis gotika altarejo. Uzatas la kirko krom por diservoj ankaŭ por ĉiumonataj koncertoj.
Arĥitekturo
Okulfrapa estas (de ekstera vido) la masiva uesta kampanilo en kiun en la 16-a jarcento enŝovitis la malfrugotika portalo originanta el Klostro Mildenfurth. La sakristio estas muroturo de la pereinta burgo kiu aldonitis ĉ. en 1360.
Ĥorejo
Dum restaŭradoj de 1896 oni malkovris malsupre de la altarejaj vitraloj konsekran enskribaĵon kiu refreŝigitis en 1970. Ĝi datumas de la 14-a jarcento kaj estas enhave teksto kiu verŝajne en la 12-a jarcento muntitis ĉe la antaŭa ĥorejo. Tie atestatas kiel konsekrodato la 4-a de oktobro 1170. Malsupre de la enskribaĵo estas ĉe la eosta vando de la ĥorejo tomboŝtonoj el la frua 18-a jarcento.
Triptiko
La triptiko fermita montras du pentraĵojn: dekstre de Sankta Livino kun libro kaj tenajlo kaj lango, maldekstre de Sankta Vito kun libro sur kiu staras koko. Post malfermo de la retablo prezentas sin la festotaga versio. Meza kestejo kaj flugiloj estas plenaj da skultpitaj figuroj. Altarcentre estas madono kun lunarko kaj krono brila. Maldekstre surflugile videblas Barbara kun kaliko, dekstre Katarina el Aleksandrio kun glavo. Nomoj iliaj skribitaj estas en la aŭreolojn. La festotaga parto estas orumita. Post Reformacio forigitis kelkaj skuptitaĵoj, per lignaĵo montranta Kriston ripozumantan, kun ora radikrono. Vere ĝi ne atingas la artistan nivelo de la retablo.