cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francaj regionaj balotoj de 2010
Korsiko
Compte tenu du statut particulier de la région Korsiko, les listes présentent un ticket : la présidence du Conseil exécutif de Korsiko (« le gouvernement »), la présidence de l'Assemblée de Korsiko (l'organe délibérant). Le statut particulier abaisse le seuil de maintien au second tour de 10 % à 7 %.
* liste du président sortant
** Jean Toma a précisé que sa liste « est une liste centriste d'ouverture soutenue par le MoDem » mais qu'« il n'existe aucune “liste MoDem” déposée en préfecture ».
Franĉkonteo
* liste du président sortant
Francilio
* liste du président sortant
Langvedoko-Rusiljono
* liste du président sortant
Limoĝio
* liste du président sortant
Loreno
* liste du président sortant
Mihályháza
Situo
Mihályháza situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ fervojo Győr-Celldömölk. Pápa troviĝas 12, Celldömölk 19 km-ojn.
Francaj regionaj balotoj de 2010
Sudo-Pireneoj
* liste du président sortant
Mihályháza
Historio
La unua mencio devenis el 1421 laŭ la tiama ortografio "Mychalfalwa". Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Francaj regionaj balotoj de 2010
Nordo-Kaleza Markolo
* liste du président sortant
Malsupra Normandio
* liste du président sortant
Supra Normandio
* liste du président sortant
Luarlandoj
* liste du président sortant
Pikardio
* liste du président sortant
Puatuo-Ĉarentoj
* liste du président sortant
Provenco-Alpoj-Bordo Lazura
* liste du président sortant
Rodano-Alpoj
* liste du président sortant
Gvadelupo
* listo de la eliranta prezidanto
Martiniko
* liste du président sortant
Reunio
* listo de eliranta prezidanto
Podolský potok (alfluanto de Elbo)
Podolský potok (Podolský rivereto) fontas super vilaĝo Vápenný Podol, sub arbarriĉaj deklivoj de la monteto Bučina (605 m s.m.), proksime de protektata pejzaĝa regiono Železné hory, fluas norden kaj tiun ĉefdirekton tenas ĝis sia demaldekstra enfluo en Elbon sub kluzo en Srnojedy.
Podolský rivereto fluas trans vilaĝoj Vápenný Podol, Nerozhovice, Kostelec u Heřmanova Městce, urbo Heřmanův Městec, Klešice, Jezbořice, Barchov, Staré Čívice kaj Srnojedy.
Charles Hall
Charles Hall (1740–1825) estis brita kuracisto, socikritikisto kaj rikarda socialisto kiu publikigi The Effects of Civilization on the People in European States (La efikoj de civilizo sur la popolo en la eŭropaj ŝtatoj) en 1805, kondamnante kapitalismon pro ties malkapablo por havigi al la malriĉuloj. En la libro, Hall asertas, ke la malegalecoj laŭ riĉo kaj la produktado de varoj kondukas al ekspluatado de malriĉuloj, kaj ties suferado. Hall fame proklamis, ke la ekspluatado de malriĉuloj estas tiom akra ke ili "retenas nur la produkton de unu laborhoro el ĉiu ok".
Kiel solvo por la problemoj de la socio, Hall proponis agraran reformon kaj progresivan impostadon. Liaj konsideroj kaj ekonomika teorio, ĉefe lia rigardo al akra ekspluatado de malriĉuloj, estis gravaj por la disvolviĝo de marksismo, kaj kondukis al multaj konsideri lin unu el la plej fruaj socialistoj.
Antero Mertaranta
Lauri Antero Johannes MERTARANTA (naskiĝinta 17-a de januaro 1956), estas finna sporta anoncisto, redaktoro, prezentisto kaj instruisto. En Finnlando oni konas lin speciale kiel glacihokea anoncisto. Ekde 1995 li anoncas ĉiujn mondĉampionecludojn de glacihokea nacia teamo de Finnlando. Li anoncas ankaŭ atletajn konkurencojn. Li komencigis la anoncistan karieron en 1980-aj jaroj. Li estas nomita kiel la plej bona finna sporta anoncisto. Tipe Mertaranta parolas rapide kaj uzas multe vortfigurojn. Li uzas ankaŭ humuron, kiam li anoncas. En 2000-aj jaroj Mertaranta gastigis televidan programon Se on siinä. Mertaranta loĝas en Lahti. June li instruiĝis pri rokenrolo. Li ŝtudis en Jyväskylä en sekcio de instruista eduko. Poste li laboris kiel elementlerneja instruisto. Edzeco de Mertaranta finis en 2013. Mertaranta havas tri filojn.
Sylvia Saint
Sylvia Saint, aŭ ankaŭ Silvia Saint, (ŝi naskiĝis la 12-a de februaro 1976 Kyjov kiel Silvie Tomčalová) estas ĉeĥa pornoaktorino.
Vivo
Antaŭ la eniro en la mondon de pornografio ŝi laboris kiel manaĝerino en hotelo en Zlín. Al filmigado de pornografiaj filmoj ŝi komencis dediĉi sin en la jaro 1997. Dum sia kariero ŝi filmis pli ol 262 filmoj, kiuj tre ofte enhavas bildigon de anusa seksumado.
Plimulton de siaj filmoj ŝi filmis por Private Media en Ĉeĥio kaj pli poste por aliaj produktaj kompanioj en Usono.
Lingva Festivalo en Velikij Novgorod
La lingva festivalo en Velikij Novgorod okazis unuafoje la 7-an de oktobro 2012. La ĉeforganizanto de la evento, lingvisto kaj tradukisto Maksim Ŝarapov, venis al la ideo fari la festivalon en sia urbo post la partopreno en la Peterburga festivalo.
La festivalo okazis en la ejo de Homscienca Instituto, fako de la Novgoroda Ŝtata Universitato.
La lingvaj prezentoj kaj la prelegoj daŭris po 50 minutoj, okazis ses grupoj da prezentoj (ekde la 12-a ĝis la 18-a horo). Estis ĉirkaŭ 60 partoprenantoj kaj aŭskultantoj entute, el kiuj pli ol duono estis gastoj el Moskvo kaj Sankt-Peterburgo. La festivalon menciis loka gazetaro.
La dua Lingva Festivalo en Velikij Novgorod okazis la 6-an de oktobro 2013 kaj kunvenigis ĉirkaŭ 1,5-foje pli da aŭskultantoj ol pasintjare, multaj el kiuj estis lokanoj. La tuta nombro de prezentoj kaj prezentantoj restis senŝanĝa kompare kun la pasinta jaro.
Festivaloj daŭre okazis ankaŭ en la jaroj 2014 kaj 2015. La dato de la evento restas senŝanĝa: ĝi ĉiam estas la unua dimanĉo de oktobro (plejparto de lingvaj festivaloj havas nestabilan daton).
Mária Lebstück
Mária Lebstück, laŭ hungarlingve kutima nomordo Lebstück Mária estis hungara-kroata oficiro (ĉefleŭtenanto). Mária Lebstück naskiĝis la  en Kroata reĝlando en Zagrebo. Ŝi mortis la en Újpest (nun distrikto en Budapeŝto).
Biografio
Mária Lebstück aĝis 13, kiam ŝi plulernis en Vieno. Dum la revolucioj en Vieno en 1848 ŝi aliĝis al la revolucia jurista taĉmento, tial ŝi prenis la nomon Karolo kaj vestiĝis kiel viro. Post falo de ambaŭ revolucioj ŝi rifuĝis al Hungara reĝlando, kie ŝi batalis plu (kiel viro) por la hungara libereco. Ŝi vundiĝis en 1849 en batalejo en Kápolna, tial ŝia virineco malkaŝiĝis. Oni taksis ŝin spiono, sed mem Lajos Kossuth defendis ŝin. Post kelkaj monatoj ŝi edziniĝis, tamen ŝi batalis plu. Post falo de la Hungara revolucio de 1848 la geedza paro estis kondamnita je prizono, krome la geedziĝo oficiale ĉesis. Maria naskis filon en la prizono, poste ŝi devis reveni al Kroatio. En 1851 ŝi revenis al Hungario, kie ŝi denove edziniĝis en Győr. En 1870 ŝi vidviniĝis, iom poste ŝi translokiĝis al sia filo al Újpest.
Sant'Egidio alla Vibrata
Sant'Egidio alla Vibrata estas komunumo de Italio.
Ĉokotinamo
La Ĉokotinamo (Crypturellus kerriae) estas birdospecio de la familio de Tinamedoj troviĝanta en arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj en subtropikaj kaj tropikaj regionoj de Kolombio kaj Panamo.
Aspekto
La Ĉokotinamo estas proksimume 25 al 26.5 cm longa. Ĝi estas malgranda, senmarka malhela tinamo. Ties supraj partoj estas malhelbrunaj kun nigreca krono, ardezgrizaj kolflankoj, blankeca gorĝo kaj nedistinga malhela strieco. Ties kruroj estas ruĝaj. La inoj estas pli malhelaj kun pli kruda strieco ĉe flugilkovriloj kaj brusto, kaj grizaj flankoj.
Kutimaro
Ĝi havas mallaŭtan, svagan, plendecan, trinotan fajfan voĉon. Kiel ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Ĉokotinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Chérencé-le-Roussel
Chérencé-le-Roussel estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĉokotinamo
Taksonomio
La Ĉokotinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Chérencé-le-Roussel
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chérencéens.
Ĉokotinamo
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo".
Habitato
La Ĉokotinamo loĝas en tropikaj kaj subtropikaj humidaj ĉiamverdaj arbaroj kaj el malaltaj teroj kaj el montararbaroj ĝis 1,500 m de altitudo. Tamen ĝi sŝajne preferas pli altajn lokojn.
Minacoj
La Ĉokotinamo ests nune minacata pro etenda detruo de ties habitato kaŭzita de ŝosekonstruo, homa setlado, lignoproduktado kaj minado. La konstruo de nova ŝoseponto senprotektigis areojn de marbordaj ebenaj arbaroj apudaj al Nacia Parko Ensenada de Utría kiu nun estas alirebla al setlado kaj pluaj minacoj por ties habitato. La populacio de la valo Atrato, Kolombio, estas probable la plej minacata pro homa setlado, kaj konverto al agrikulturo kaj bananplantejoj. Ĝi estas supozeble ĉasata kie estas homoj. La konstruo de la Tut-Amerika Ŝoseo tra Darienio kaj la kanaligo de la riveroj Truandó kaj malsupra Atrato, por konstrui interoceanan traŝoseon, estas nune prokrastitaj, sed povus havi drastajn efikojn sur la specio se ĝi estus kompletita. La plej danĝeraj minacoj estas ĉasado, kaj la prokrastitaj transportaj planoj.
Konservoklopodoj
La Ĉokotinamo estas nune protektita en la Nacia Parko Darieno, Panamo, kaj en la Nacia Parko Ensenada de Utría, Kolombio. Ankaŭ la Nacia Parko Los Katíos, Kolombio, protektas 720 km² de ŝajne taŭga habitato en la Ĉokoa regiono, sed la specio ankoraŭ ne estis registrita en la rezervejo. Oni proponis enketojn de areoj kaj studi la ekologion por havigi plibonigitan komprenon de ties statuso kaj distribuado. La statuso de la Ĉokotinamo estas konsiderata Vundebla ĉar ĝi estas konata nur el kelkaj lokoj ene de malgranda teritorio kies habitato estas laŭgrade malaperiganta. Ĝi havas loĝan teritorion de 6,200 km², kun ĉirkaŭkalkulo en 2000 de malpli ol 10,000 plenkreskuloj (kun erarmarĝeno de 1500-5000).
Unckel
Unckel estas familia nomo de jenaj personoj:
Kastelo Katzenstein
La kastelo Katzenstein (Katŝtono)  (germane: Burg Katzenstein, itale: Castel del Gatto) troviĝas en altitudo de  490 <abbr title="metri sul livello del mare (alteco super la marnivelo)">m s.l.m. sur la flanko de la montaro Tschöggelberg proksime al Merano en Sudtirolo.
Historio
La lasta feŭdulo estis Michael Katzböck, kiu en 1580 renovigis kaj plejparte rekonstruis la kastelon kaj iĝis ĝia libera posedanto.
En 1811, la kastelo venis en kamparanaj posedoj  kaj en 1860 leŭtenanto Franz Huber aĉetis ĝin. Li iniciatis kaj plenumis la vastajn  laborojn de renovigo sur la konstruaĵoj, kiuj donis al ili la nunan aspekton. En 1938, Josef Menz akiris la kastelon kaj ties familio enloĝas ĝin ĝis hodiaŭ.
Priskribo
La kastelo situas en strategie tute ne sekura pozicio. Flanke de la malalta burgfrido troviĝas multoble-transformita loĝpalaco kaj kapelo kun kruca volbo. Sur la arko de la pordego estas la jarnombro 1553. Interne troviĝas dekoraciita salono kun mebloj kaj bildoj de la 16-a ĝis 17-a jarcento.
Ĉar la kastelo estas privata loĝejo, ĝi ne estas vizitebla.
Ĉela ciklo
La ĉela ciklo estas ordigita sekvenco de vitalaj eventoj per kiuj ĉelo pasas kaj kiuj reguligas ĝian kreskon, divizon kaj proliferadon. La ĉela ciklo komencas en la momento en kiu aperas nova ĉelo, la posteulo de alia ĉelo dividita antaŭe, kaj finas en la momento en kiu tiu ĉelo dividiĝas denove.
Ĉiuj ĉeloj, eŭkariotoj kaj prokariotoj, sekvas ciklojn dum kiuj ili kreskas, replikas sian DNA kaj dividiĝas.
La ĉela ciklo povas daŭri de kelkaj horoj ĝis pluraj tagoj, depende de la tipo de ĉelo kaj de faktoroj kiel temperaturo aŭ haveblaj nutraĵoj. Ĝenerale, ĉeloj rezultantaj de divido akiras nutraĵojn el sia medio, sintezas pli da komponantoj kaj pliigas grandecon. Poste, post iom da tempo, la ĉeloj dividiĝas. Ĉiu fila ĉelo povas eniri alian ĉelan ciklon kaj generi pli da ĉeloj. La filoj de ĉeloj ankaŭ povas lasi la ciklon kaj ne dividiĝi denove, aŭ resti dormantaj ĝis ili ricevas signalon kaj komencos novan dividon.
5-hiperkubo
En geometrio, 5-hiperkubo estas regula 5-hiperpluredro, kvin-dimensia hiperkubo kun 32 verticoj, 80 lateroj, 80 kvadrataj edroj, 40 kubaj ĉeloj, kaj 10 4-hiperkubaj 4-hiperĉeloj.
Ĝi estas parto de malfinia hiperpluredra familio de hiperkuboj. La duala hiperpluredro de 5-hiperkubo estas 5-kruco-hiperpluredro, kiu estas ero de la alia malfinia hiperpluredra familio de kruco-hiperpluredroj.
Se apliki alternadan operacion al 5-hiperkubo, do forviŝi alternajn verticojn de la 5-hiperkubo, rezultiĝas uniforma hiperpluredro, e5 hiperpluredro, kiu estas ero de malfinia hiperpluredra familio de la duonverticaj hiperkuboj.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de verticoj de 5-hiperkubo centrita je la fonto kun latera longo 2 estas kaj la eno de ĝi konsistas el ĉiuj punktoj (x0, x1, x2, x3, x4) tiaj ke -1 < xi < 1.
Jegor Timkovskij
Jegor Timkovskij (ruse: Егор Федорович Тимковский; naskiĝis la 23-a de majo 1790 en vilaĝo Jegorskaja-Timkovŝĉina en gubernio Poltavo en Ukrainio, mortis la 9-an de februaro 1875 en Peterburgo) – rusa diplomato kaj vojaĝisto poldevena (de pola nobelaro), esploristo de Mongolio kaj Ĉinio.
Diplomito de Moskva Univeritato en 1811. Li laboris en rusa Ministerio pri Eksteraj Aferoj kaj kadre de ĝi forveturis en 1820 kiel laika membro de rusa ortodoksa misio en Pekinon (li mem estis ortodoksano), kie restis ĝis 1821. En posta periodo daŭre laboris en la ministerio, komence en departamento pri Azio, en la jaroj 1830-1836 estis konsulo de Rusio en moldava Jassy, kaj poste kun paŭzoj okupis diversajn postenojn en la ministerio.
Gotthun
Gotthun estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, borde de la lago Müritz. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Jegor Timkovskij
Publikaĵoj
Timovskij publikigis trivoluman libron pri sia vojaĝo, kun pluraj priskriboj pri historio kaj etnografio de Mongolio kaj Ĉinio:
Dmitri Ivanenko
Dmitri Dmitrieviĉ Ivanenko (Дмитрий Дмитриевич Иваненко) estis ukraina fizikisto kiu multe kontribuis por la disvolvo de la fizika scienco dum la 20-a jarcento, ĉefe rilate al nuklea fiziko, teorio pri kampoj kaj gravitacia teorio. Li laboris en la Poltava Gravimetria Observatorio de la Instituto pri Geofiziko de la Ukraina Nacia Akademio pri Sciencoj.
Li estis direktoro de la Teoria Departemento de la Ukraina Fiziko-Teknika Instituto en Ĥarkivo, kaj direktoro en la Departemento pri Teoria Fiziko de la Instituto pri Mekanika Inĝenierado de Ĥarkivo, profesoro de la Universitato de Ĥarkivo kaj profesoro de la Ŝtata Universitato de Moskvo.
Li estis unu el la plej grandaj teoriuloj de la 20-jarcento kaj aŭtoro de la protono-neŭtrona modelo pri la atomnukleo. La scienca rolo de Dmitri Ivanenko kuŝas sur lia granda intereso ĉe ideoj pri la sciencaj limoj tiam kiam ĉi-ideoj baziĝis sur fortaj matematikaj modeloj aŭ eksperimentoj. .
Biografio
Dmitri Ivanenko faris siajn unuajn studojn en sia naskiĝurbo Poltavo. Inter 1920-1923 li studis en la Poltava Pedagogia Instituto kaj ekis sian kreivan vojon kiel profesoro pri fiziko en la mezlernejo. Pli malfrue, Dmitri Ivanenko studis en la Universitato de Ĥarkivo el kie li translokiĝis, en 1923, al la Ŝtata Universitato de Sankt-Peterburgo.
En 1926, ankoraŭ estante studento, li skribis siajn unuajn sciencajn verkojn: kun Georgiy Antonovich Gamov (1904-1968) pri la Kvindimensia Teorio de Kaluza-Klein kaj kun Lev Davidovich Landau (1908-1968) pri la demandoj rilate al relativa kvantuma mekaniko.
Post diplomiĝi en la universitato, inter 1920 kaj 1930, Ivanenko estis didaktika studento kaj sekve iĝis esplorsciencisto en la Fizika Matematika Instituto de la Rusa Akademio pri Sciencoj. Dum tiuj jaroj, li kunlaboris kun Lev Davidovich Landau, Vladimir Fock (1898-1974) kaj Viktor Ambarcumjan (1908-1996), kiu pli malfrue iĝis fama. Tiamaniere ke la moderna fiziko, la nova kvantuma mekaniko kaj la nuklea fiziko ekstariĝis.
En 1928, Ivanenko kaj Landaŭ disvolvis la teorio pri la fermionoj kiel dekliv-simetriaj tensoroj. Ĉi-teorio, konata kiel Teorio de Ivanenko-Landaŭ-Kahler ne estas ekvivalenta al la Teorio de Dirac en la ĉeesto de iu gravita kampo, kaj ĝi priskribas nur fermionojn sur unu pinto. En 1929, Ivanenko kaj Fock priskribis la paralelan dislokigon de spina kampo en kurbigita spaco-tempo (konata kiel koeficientoj Ivanenko-Fock). La fizika nobel-premiito Abdus Salam (1926-1996) nomis ĝin la unua mezurilo pri gaŭĝa teorio. En 1930, Viktor Ambarcumian kaj Ivanenko sugestis la hipotezon pri kreado de la maspartikloj (1930) kiu estas la ĉefa bazo de la nuntempa kvantuma teorio de kampoj.
Inter 1929 ĝis 1931 Ivanenko laboris en la Ukrania Fiziko-Teknika Instituto de Ĥarkivo, estinte la unua direktoro de ĝia teoria departemento. Ivanenko estis unu el la organizintoj de la unua Sovetia Teoria Konferenco (1929) kaj de la nova publikaĵo: "Prifizika ĵurnalo de Sovetunio". Post reiri al Leningrado al la Fiziko-Teknika Instituto, Ivanenko koncentris siajn interesojn sur la nuklea fiziko.
En 1932, Ivanenko proponis la modelon pri protono-neŭtrono de la atomnukleo, igante lia nomo ligiĝi al la novaj fizikaj manlibroj kaj lernolibroj. Pli malfrue, Ivanenko kaj la kemia fizikisto Evgeny Nikitich Gapon (1904-1950) proponis la koncepton pri tavoldistribuado de protonoj kaj neŭtronoj en la nukleo (t.e, la nune agnoskita nuklea tavolmodelo). En 1933, iniciate de Ivanenko kaj Igor Kurĉatov (1903-1960) la unua Sovetia Nuklea Konferenco okazis.
En 1934, Ivanenko kaj Igor Tamm (1895-1971) starigis la bazon de la unua ne-fenomenologia teorio pri la parigitaj elektrono-neŭtronaj nukleaj fortoj. Per tio, ili kreis la signifan koncepton ke molekula interago por okazi interŝanĝe de partikloj kie la ripozmaso ne estas egala a nulo. Surbaze de tiu modelo, la Nobel-premiito Hideki Yukawa (1907-1981) disvolvis la teorion pri la mezonoj.
La realigo de la vastaj planoj kaj esperoj de Ivanenko, tamen, estis interrompita. En 1935, li estis arestita okaze de la murdo de Sergey Kirov (1886-1934), komunisma aktivulo kaj amiko de Jozefo Stalin. Konsekvence, li ekziliĝis al Tomsk, kie li profesoris en la "Universitato de Tomsk" inter 1936 kaj 1938. Ĝis la komenco de la 2-a Mondmilito, li estris la ekipon pri teoria fiziko en la "Universitato de Sverdlovsk" kaj la Universitato de Kievo. En 1940, li defendis sian doktorigan disertacion. Dum tiu periodo, la scienca intereso de Ivanenko laŭgrade ŝanĝis el nuklea fiziko al teorio pri la kosma radiado. Aparte, li proponis iun ne-linearan ĝeneraligon pri la "Ekvacio de Dirac" (1938). Surbaze de tiu ĝeneraligo, Ivanenko kaj Werner Heisenberg (1901-1976) disvolvis la unuigitan teorion de kampoj en la jardeko 1950.
Komunejo
Komunejo povas esti:
Sant'Eufemia a Maiella
Sant'Eufemia a Maiella estas komunumo de Italio.
Boisleux (stacidomo)
Boisleux estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Boisleux-au-Mont, apud Boisleux-Saint-Marc, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Esperanto en 16 tagoj
Esperanto en 16 tagoj (ruse Эсперанто за 16 дней) estas lernolibro de Boris Kolker. Ĝi estas represo el la scienc-populara gazeto "Ĥimija I ĵiznj" (Ĥemio kaj vivo), Moskva, 1982, N-roj 7, 8, 9, 10; eldonkvanto 265 000 ekzempleroj. La Esperanto-kurso aperinta en la revuo estis, verŝajne, ĉefa atingo de sovetiaj esperantistoj dum unua duono de 80 jj de 20-a jarcento. La revuo estis unu el la plej popularaj sciencrilataj periodaĵoj de Sovetio kaj estis altege pritaksata inter intelektuloj. Multaj sovetiaj esperantistoj komencis sian Esperanto-karieron pere de la lecionoj.
8579 Hieizan
8579 Hieizan estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la Mont Hiei (japane : 比叡山, Hiei-zan), fama monto nord-oriente de Kioto kaj okcidente de la lago Biŭa. La templo Enrjakuĝi (registrata kiel Monda heredaĵo de Unesko) estis konstruita sur la supro de la monto Hiei en la 8-a jarcento ; ĝi ludis gravan rolon nenur por la Budhismo sed ankaŭ en la historio kaj la kulturo de Japanio.
Roma Skolo
En la muzikhistorio la Roma Skolo  estis grupo de komponistoj preskaŭ ĉiuj de sakrala muziko, kiu aktivis en Romo inter la 16-a kaj 17-a jarcento, etendiĝanta ekde la malfrua renesanco ĝis la komenca baroko. La termino rilatas ankaŭ al iliaj muzikaj verkaroj. Multaj el tiuj ĉi komponistoj estis ligitaj kun la Sankta Seĝo kaj kun la papa muzikkapelo, ankaŭ se ili laboris por diversaj Romaj preĝejoj.
Ilia stilo estis diferenca al tiu de la Venecia Skolo, kies muzikaj verkoj estis pli novigemaj. La plej fama komponisto de la Roma Skolo estis Giovanni Pierluigi da Palestrina, kies nomon oni asocias dum pluaj kvar jarcentoj kun la plej etera kaj kristaleca perfekteco polifonia. En ĉiu kazo aktivis en tiu periodo aliaj komponistoj kiuj skribis muzikaĵojn diversaj laŭ stilo kaj muzikaj formoj.
Historio kaj karakterizaĵoj
Kvankam komponistoj aktivis kun certeco en Romo dum ĉirkaŭ unu jarmilo, ekde la tempo de Papo Gregoro la Granda, la evoluo de solida stilo ĉirkaŭ meze de la 16-a jarcento, parte kaŭzata de la kodigo de la kontraŭreformacio, kondiĉis ke grupo de muzikistoj troviĝas sub la etikedo de Roma Skolo.
La muzikon de la Roma Skolo oni povas rigardi kiel kulminon de disvolvigo de la polifonio per la influo de la Franco-Flandra Skolo post la antaŭaj cent jaroj. La komponistoj de tiu ĉi skolo iris al Romo por vivi kaj labori en la Eterna Urbo. Josquin Des Prez, Jacob Obrecht, Jacques Arcadelt kaj multaj aliaj pasigis longajn restadojn en Romo, kaj ilia muzikstilo estis decida por la naskiĝo de la Roma Skolo. Sub la gvidado de la Vatikano kaj kun la ĥoro de la Kapelo Sistina, unu el la plej gravaj de la epoko, estis neeviteble ke la centro de la polifonio sacrala ekestu Romo.
La Koncilio de Trento, okzanta inter 1543 kaj 1563, havis signifan efikon sur la muziko de la Roma Skolo: oni povas konsekvenci, ke la reformo en la romkatolika eklezio, kiu estis ero de la Kontraŭreformacio, difinis la muzikajn kanonojn de la Roma Skolo. La Koncilio de Trento rekomendis ke la muziko sacrala, speciale tiu, kiu estis prezentata dum la liturgio, estu skribita en stilo sobra kaj digna rilate al loko de la prezentado. La koncilio permesis la uzadon de della polifonia kondiĉe ke la kantata teksto estu komprenebla por la kredantoj. Ĉiukaze, dum kiam ne ekzistis malpermeso pri uzado de profanaj melodioj en sakralmuzikaj komponaĵoj, tiun ĉi praktikon tamen kontraŭbatalis la eklezia hierarkio.
La kombinado de la reformo fare de la Koncilio de Trento kun la ĉeesto de multaj talentitaj komponistoj apartenantaj al la Franco-Flandra Skolo, ebligis muzikproduktadon polifonian kiu atingis la perfektecon en la sfero de la renesanca muziko. La ĉefa demando de la kontrapunkto de la 16-a jarcento aŭ renesanca polifonio, disputata en la nuntempaj muzikaltlernejoj, estas la stilo kodigita de la Roma Skolo, kiel ĝin komprenis kaj instruis Johann Fuxx en la malfrua 18-a jarcento.
Estas grave konscii, ke la stilo de Palestrina ne estas la ununura stilo utiligata en tiu ĉi periodo, sed havis tamen la plej multan gravecon. La polifonia stilo de Palestrina reprezentas la kulminon de la evoluo de cent jaroj da franco-flandra muziko, sed ĝi estis unu stildirekto inter multaj estantaj en tiu ĉi tempo kaj kontraŭstaras la muzikon de la Venecia Skolo, sed ankaŭ tiun ĉi produktata samtempe en Francio kaj Anglio.
Kvankam la Roma Skolo devus esti konsiderata kiel konservema muzika movado,ekzistas tamen diversaj esceptoj. Romo estas la loko, en kiu naskis la oratorio per la verkaroj de Giovanni Francesco Anerio kaj Emilio de' Cavalieri; la verko de de Cavalieri Rappresentatione di Anima et di Corpo, estas la absolute unua verko uzanta figuritan bason. La stilo estas simila al la monodio evoluiĝinta en Florenco preskaŭ en la sama periodo, kaj fakte ekzistis granda konkurenco inter la komponistoj de tiuj ĉi du muzikcentroj. La sukceso de la Rappresentazione faris tamen ke la stilo monodia iĝis komuna en multaj komponaĵoj de muzikistoj romaj en la unuaj jardekoj de la 17-a jarcento.
Inter la lastaj komponistoj de la Roma Skolo sin nombras Gregorio Allegri, komponisto de la fama Miserere (ĉ.1630). Tiu ĉi laboro li skribis por papa kapelo, kaj ĝi estis prezentata nur en ĝi kaj estis konsiderata tiel bela ke ne estis permesata la disvastigo. Anekdoto rakontas, ke la dek kvar jarojn aĝa Mozart pri tio notis la partituron el la memoro post aŭskulti ĝin nur du fojojn.
Multaj komponistoj de la Roma Skolo daŭrigis la komponadon laŭ stilo polifonia de la 16-a jarcento konata poste kiel stilo antikva aŭ unua praktiko por distingi ĝin de la nova stilo aŭ monodio kaj konĉertato, komponmanieroj kiuj difinas la komencon de la baroka muziko.
Komponistoj
La membroj de la Roma Skolo, inkluzive kelkaj aktivaj en Romo nur dum unu etapo de sia kariero, estas:
3635 Kreutz
3635 Kreutz estas marsrenkonta asteroido, ano de la Hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Calar Alto, en la provinco Almería (Hispanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana astronomo Heinrich Kreutz (1854–1907).
Maseruo
Maseruo estas la ĉefurbo kaj la plej granda urbo de Lesoto.
Ĝi situas laŭ rivero, kiu estas ankaŭ landlimo.
Historio
Maseruo estas ĉefepiskopujo.
(16380) 1981 EJ20
(16380) 1981 EJ20 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Chèvreville (Manche)
Chèvreville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chèvrevillais.
Ĝi nun formas parton de Grandparigny.
Goagiu
Goagiu [goaĝiu] (hungare: Gagy gadj) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cristuru Secuiesc. Ĝi administre apartenas al Avrămeşti.
Historio
Ĝi estas unue menciita skribe en 1556. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Udvarhely vármegye).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 650 loĝantojn (hungaroj); en 1992 ĝi havis 636 (hungaroj).
Natura baktria kamelo
La Natura baktria kamelo aŭ sovaĝa baktria kamelo (Camelus ferus) el la ordo de parhufuloj kaj familio de kameledoj estas draste endanĝerita specio de kamelo kiu vivas en partoj de norda Ĉinio kaj suda Mongolio. Ĝi estas tre proksime rilata al la Baktria kamelo (Camelus bactrianus). Ambaŭ estas grandaj, duoble-ĝibaj kameloj indiĝenaj de la stepoj de centra Azio. Ĝis antaŭ nelonge, oni supozis, ke la naturaj baktriaj kameloj estas posteuloj el aldomigitaj baktriaj kameloj kiu iĝis sovaĝiĝintaj post liberiĝi en la naturo. Tamen, genetikaj studioj establis, ke temas pri tute aparta specio kiu diverĝis el la praulo de la Baktria kamelo antaŭ 1.1 milionoj da jaroj.
Nur ĉirkaŭ 1000 kameloj survivas ankoraŭ. Plej vivas en la Nacia Natura Rezervejo de Sovaĝaj Kameloj Lop Nur en Ĉinio, kaj pli malgranda populacio vivas en la Protektita Areo Granda Gobi A en Mongolio. Estas populacioj ankaŭ en la Natura Rezervejo de Sovaĝaj Kameloj Altun Ŝan (1986) en Kakilik Kantono, Ŝinĝango, nordokcidenta Ĉinio, en la Natura Rezervejo Aksai Annanba (1992), kaj en la Natura Rezervejo Dunhuang Ŭanjaodun (nune Natura Rezervejo de Sovaĝaj Kameloj Dunhuang Ksihu) apude al la rezervejo de Kakilik (2001) kaj en rezervejo en Mazongŝan apude al la rezervejo en Mongolio, ĉiuj en Ĉinio.
Ĉu unu aŭ du specioj?
Dum multe da tempo la scienculoj estis supozintaj, ke la populacio aldomigita de la baktria kamelo estas rekta post-sekvo de la sama taksono al kiu apartenas la malmultaj kamelaroj kiuj ankoraŭ survivas en la centro de Azio, kiuj estis diskonigitaj fare de la rusa esploristo kaj geografo Nikolai Prĵevalskij en la jaro 1878. Kaj pro tio oni parolis pri aldomigita taksono, kiu jam estis nomita science Camelus bactrianus, kaj ekde tiam nomita Camelus bactrianus bactrianus, dum la naturaj kamelaroj estis konsiderataj komponitaj de ekzempleroj kiuj ricevis la nomon Camelus bactrianus ferus, el kio "ferus" signifas "natura".
Kvankam la reguloj pri prioritato postulas, ke la plej antikva nomo — en tiu okazo nome tiu de la aldomigita populacio — estu tiu kiu devas esti uzata por nomi la specion, laŭ la Opinio 2027-a de la jaro 2003 fare de la Internacia Komisiono pri Zoologia Nomenklaturo, oni devus doni prioritaton al la nomoj de la naturaj originaj taksonoj anstataŭ al tiuj de iliaj aldomigitaj posteuloj. Male, la taksonomio estus indikanta la paradokson ke naturaj originaj populacioj estas posteulaj de tiuj aldomigitaj. Ekde tiu momento ambaŭ taksonoj ekestis nomitaj respektive Camelus ferus ferus ĉe la natura baktria kamelo, kaj Camelus ferus bactrianus ĉe la aldomigita baktria kamelo.
Kiel komparo, la diferencoj inter la homoj kaj la Eta ĉimpanzo (Pan paniscus), estas nur de 2 %.
Respubliko
Respubliko estas politika organizo de la publikaj aferoj, forte ligita al demokratio (sed ne nepre), kiu havis en la historio diversajn formojn. La difino de respubliko do malsamas depende ĉu temas pri antikva tempo ĉu de nuntempo. La vorto respubliko venas de la latinlingvaj vortoj res publica aŭ "publika afero" kaj origine uzatis pri aferoj, pri kiuj decidis plejmulto de la plebo, anstataŭe al reĝo aŭ cezaro.
Fundamento de modernaj respublikoj estas apartigo de la tri povoj : plenuma povo aŭ ekzekutivo, juĝa povo kaj leĝofara (aŭ leĝodona) povo, kiuj en monarkio estis plej ofte en la samaj manoj. Krom la mallongdaŭra Angla Respubliko, Usono de sia sendependiĝo kaj Francio dum la Franca Revolucio iniciatis la modernajn respublikojn sur tiu bazo. Menciendas ankaŭ la Respubliko de Ambaŭ Nacioj. La respublikoj de la antikva tempo akada, atena, romia ne havis tiun fundamentan bazon.
Respubliko povas ankaŭ esti difinita kiel reĝimo, kies estro ne estas hereda, kontraŭe al monarkio, en kiu la ŝtatestro heredas sian postenon. Pluraj tipoj de respublikoj ekzistas aŭ ekzistis:
Foje la koncepto respubliko estas ligita al la simbolo de la friga ĉapo.
Difino
Tradicie, oni difinis la koncepton "respubliko" kiel la regomaniero de la landoj en kiuj la popolo havas absolutan suverenecon kaj kapablon por la plenumado de la povo, kvankam tiu estas plej ofte delegita de la suverena popolo en registoj kiujn ĝi elektas iel aŭ alie. En la praktiko oni subkomprenas, ke ŝtatreĝimo de lando estas monarkio se ĝi havas reĝon (kiu iel havas iom da povo super la popolo), kaj respubliko se malas. Tiukadre en PIV oni difinas "respublikon" alivorte kiel "Reĝimo, en kiu la suvereneco apartenas al pli aŭ malpli granda parto de la civitanaro, k[aj] en kiu la regnestra ofico ne estas hereda."
Estus oftaj elementoj kiuj partoprenas en la enhavo de la tradicia difino kiun la okcidenta kulturo faris pri la koncepto “Respubliko” la jenaj:
La ŝtato, kiu estas la aro de institucioj kiuj plenumas la regadon kaj aplikas la leĝaron suverene super difinita teritorio, bezonas, ke tiu regopovo plenumota de la registaro, estu organizita iel. Tiel ĝi povas esti ĉu monarkia ĉu respublika. La respubliko povas esti konstituita super ŝtato geografie dividita en aŭtonomaj teritorioj (kiel ĉe respubliko federacia kiel ĉe Meksiko), aŭ kun centrigita povo super la tuta teritorio de la lando, kio estus respubliko unueca, kiel por ekzemplo ĉe Kolombio kaj Urugvajo.
Ekzistas respublikoj prezidentemaj, kiel ĉe Usono, Argentino, Meksiko kaj Ekvadoro, en kiu la ŝtatestro kaj la ĉefministro, elektita de la popolo, estas unusola persono, kaj parlamentemaj, en kiuj estas diferencigitaj la funkcioj de la ŝtatestro, elektita de la popolo, kaj de la ĉefministro, elektita de la Parlamento, antaŭ kiu ĝi estas respondeca politike, kiel ĉe Germanio, Aŭstrio, Israelo kaj Grekio.
Tiparevoluo
Oni nepre ne forgesu, ke respubliko ne necese estas demokrata, ĉar demokrateco estas alia koncepto (kaj ekzemple nuntempe povas efektiviĝi en konstituciaj monarkioj), dum male respubliko povas esti oligarkieca (t.e. la povo de kelkaj), derajte aŭ defakte (plutokratio), ekzemple la Venecia respubliko tute ne estis demokrata, kaj tiu de Romio ne vere. Ankaŭ kelkaj monarkioj oni priskribis kiel ia "nobelara respubliko", ĉar la nobelaro elektis la reĝon, kaj retenis multe da povo kaj liberecoj (por si), ĉefa ekzemplo estis Pollando.
Respubliko ankaŭ povas ne havi estron, aŭ havi grupon da homoj kiel estro. Ekzemple, la plej supera posteno de la antikva Romia Respubliko estis duopo de konsuloj, kaj en la hodiaŭa Svisio la estro estas la sep-membra Federacia Konsilio aŭ Bundesrat.
Laŭ strikta difino, respubliko devas havi nur neheredan ŝtatestron, sed oni ofte atribuas al respubliko aliajn kvalitojn. Multaj homoj en demokrata mondo sentas, ke la termino respubliko sugestas, ke la popolo elektas la respublikestron aŭ rekte aŭ nerekte, kaj iafoje oni dubas, ĉu diktatora respubliko kiel Ĉinio aŭ Ĉilio dum Pinochet estas aŭ estis veraj respublikoj. Ĉinio sin nomas "popola respubliko", ĉar ĝia ŝtatestro ja estas nehereda prezidento, sed iuj diras, ke tio ne estas ĝusta, ĉar tiun prezidenton elektis nur tre-tre eta elito.
Oni ankaŭ ofte konsideras, ke la potencoj de respubliko devas esti limigitaj, kaj do reĝimo, kiu havas la potencon limigi bazajn rajtojn de la civitanoj, kiel ekzemple la liberon de esprimo, ne estas vera respubliko. Hodiaŭ, la plejmulto el la monarkioj estas konstituciaj monarkioj, kaj la potenco de la monarko estas limigita de konstitucio, kaj estas la reprezentantoj de la civitanoj kiuj efektive regas. Tial, la praktika diferenco inter demokratia respubliko kaj konstitucia monarkio ne estas granda.
Laŭ la influo de diversaj tieaj naciaj lingvoj, oni uzas la terminon respubliko por nomi ankaŭ federacierojn en Jugoslavio, Rusio kaj Sovetio.
Nupeoj
La nupeoj estas etno, kiu vivas precipe en la niĝeria federacia ŝtato Niĝero. La plej multaj nupeoj estas muslimoj, sed ilia kulturo estas formita kaj de la islamo kaj de la animismo.
Respubliko
Klasikaj respublikoj
La moderna tipo de "respubliko" mem estas diferenca el iu ajn tipo de ŝtato troviĝanta en la klasika mondo. Tamen, estis nombraj ŝtatoj de la Grek-romia antikvo kiuj estas ankoraŭ nomitaj respublikoj. Tio inkludas antikvajn Atenon, Sparton kaj la Romian Respublikon. Dum la strukturo kaj administracio de tiuj ŝtatoj estis tre diferenca el tiuj de ajn moderna respubliko, oni pridiskutas pri la etendon laŭ kiu klasikaj, mezepokaj, kaj modernaj respublikoj formas historian kontinuon. J. G. A. Pocock asertis, ke distinga respublikisma tradicio etendas el la klasika mondo al la nuno. Aliaj fakuloj malkonsentas. Paul Rahe, ekzemple, asertas ke klasikaj respublikoj havis formon de regado kun malmultaj ligoj al tiuj de moderna lando.
La politika filozofio de la klasikaj respublikoj ĉiukaze havis influon sur la estonta respublikisma pensaro tra la venontaj jarcentoj. Filozofoj kaj politikistoj kiuj defendis respublikismon, kiaj Machiavelli, Montesquieu, Adams, kaj Madison, ege rilatis al klasikaj grekaj kaj romiaj fontoj kiuj priskribis variajn tipojn de reĝimoj.
Nupeoj
Kulturo
Multaj nupeoj ankoraŭ nun portas tribosignojn forme de cikatroj en la vizaĝo, kvankam tiu tradicio pli kaj pli malaperas. Unuafoje priskribis la nupeojn kaj ilian arton kaj tradicion la afrikesploristo kaj etnologo Siegfried Frederick Nadel (1903–1956), kies libro Nigra Bizanco apartenas al la antropoligiaj klasikaĵoj.
Respubliko
Klasikaj respublikoj
La verko de Aristotelo nome Politiko pristudas variajn formojn de regado. Unu formon Aristotelo nomigis politeia, kiu konsistis el mikso de aliaj formoj. Li asertis, ke tio estis unu el la idealaj formoj de regado. Polibio etendigis multajn el tiuj ideoj, denove centre al la ideo de miksita registaro. Plej grava romia verko en tiu tradicio estas De re publica de Cicerono.
Laŭ la tempo, la klasikaj respublikoj estis ĉu konkeritaj fare de imperioj aŭ iĝis kompletaj ŝtatoj ili mem. Plej el la grekaj respublikoj estis aligitaj al la Makedonia Imperio de Aleksandro. La Romia Respubliko etendiĝis spektakle konkerante aliajn ŝtatojn ĉirkaŭ Mediteraneo kiuj povus esti konsideritaj respublikoj, kiaj Kartago. La Romia Respubliko mem iĝis la Romia Imperio.
Aliaj antikvaj respublikoj
La termino "respubliko" ne estas ofte uzata de okcidentaj historiistoj kaj politologoj por referenci la antaŭklasikajn urbojn, speciale se temas pri ekster Eŭropo kaj for el areo sub la grekromia influo. Tamen, kelkaj fruaj ŝtatoj ekster Eŭropo estis reĝimoj kiuj nuntempe estus konsiderataj similaj al respublikoj.
En la Antikva Proksima Oriento, kelkaj urboj de la Orienta Mediteraneo sukcesis ekhavi kolektivan registaron. Aruad estis citita kiel unu el la plej fruaj konataj ekzemploj de respubliko. Ankaŭ la israela konfederacio de la epoko antaŭa al la Unuigita Monarkio same estis konsiderata kiel tipo de respubliko. En Afriko, la Aksuma Imperio organiziĝis kiel konfederacio regata simile al reĝa respublika reĝimo. Simila reĝimo estis tiu de la ŝtato-nacio de la popolo Igbo en tio kiu nuntempe estas Niĝerio.
En Italio
En Italio, post la falo de la Romia Imperio en Okcidento kaj la sekvo de diversaj regnoj ĉefe rilataj al la Sankta Romia Imperio, diversaj gravaj urboj sukcesis instali en la transiro de la Mezepoko al la Renesanco respublikajn regosistemojn, el kiuj kelkaj el la plej gravaj urboj sukcesis eĉ krei respublikajn imperiojn etendigante sin tra diversaj teritorioj en orienta Mediteraneo, nome la Ĝenova Respubliko kaj la Venecia respubliko.
La Ĝenova Respubliko en la Mezepoko estis unu el la italaj Maraj Respublikoj kune kun Venecio, Amalfi kaj Pizo. La Ĝenova Respubliko, kiu ampleksis la hodiaŭan Ligurion kaj koloniojn en Mezoriento, Grekio, Nordafriko, Sardio kaj Korsiko, finiĝis en la jaro 1815, kiam ĝi estis aneksata de Piemonto-Sardio. Inter ĝiaj kolonioj aŭ komercaj bazoj estis Pera, Kaffa kaj Trebisonda. La ŝtaton regis oligarĥio de komercistoj, kiu elektis registon kun la titolo de doĝo. Unu el la plej famaj doĝoj estis Simone Boccanegra, fakte la unua.
Venecia respubliko (plennome La Plej Serena Respubliko Venecia, itale aŭ ankaŭ La Plej Serena Respubliko de Sankta Marko, ) estis itala ŝtato kreita ĉirkaŭ la urbo Venecio kaj ekzistanta ekde la 8-a jarcento ĝis la jaro 1797. Pli poste ankoraŭ ekzistis por mallonga tempo respubliko kun centrejo en Venecio en postrevolucia tempo 1848 ĝis 1849. Sub la regado de la doĝoj la Venecia respubliko etendiĝis ĝis la riĉa Oriento (orienta marbordo de la Adriatiko, Peloponezo, Kipro, kvartaloj en Konstantinopolo kaj en la Latinaj Ŝtatoj de Sirio kaj Palestino). Famaj doĝoj estis Nicolò Marcello, Francesco Foscari, Pasquale Malipiero, Sebastiano Venier, Andrea Vendramino, Francesco Morosini kaj aliaj. Vidu artikolon Listo de doĝoj de Venecio. Kontinenten la Respubliko atingis la limojn de la Ŝtato Milano, de la Papaj Ŝtatoj kaj de la Aŭstra imperio. En 1797 la Serenissima (Tre Serena Respubliko) perdis sian sendependecon pro aneksado fare de Aŭstrio.
Modernaj liberalaj respublikoj
Samtempe kun fruaj respublikaj ribeloj, en moderna Eŭropo okazis granda pliigo en la monarkia povo. La epoko de la absoluta monarkio anstataŭis la monarkiojn kaj limigitajn kaj discentrigitajn kiuj estis ekzistintaj en la plej granda parto de la Mezepoko. Sed samtempe okazis opozicia reago kontraŭ la kontrolo totalisma de la monarko, ĉar serio de verkistoj kreis la ideologion konatan kiel liberalismo.
La plej granda parto de la pensuloj de la Klerismo estis multe pli interesitaj en la idearo de la konstitucia monarkio ol en tiu de la respubliko. La Brita Respubliko de Cromwell iom malfidindigis la respublikismon, kaj la plej granda parto de la intelektuloj pensis, ke la respublikoj kutime rezultas en anarkio aŭ tiraneco. Tial, filozofoj kiel Voltaire opoziciis al absolutismo sed samtempe ankaŭ montriĝis forte promonarkiemaj. Siaflanke male Jean-Jacques Rousseau kaj Montesquieu laŭdis la respublikojn kaj konsideris la urbo-ŝtatojn de Antikva Grekio kiel modelo. Tamen, ambaŭ pensis ankaŭ ke lando tiom granda kiom Francio, kun 20 milionoj de personoj, estis maleble regebla kiel respubliko. Rousseau admiris la respublikan eksperimenton en Korsiko (1755-1769) kaj priskribis ties politikan strukturon kiel idealo de malgrandaj aŭtonomaj komunumoj. Montesquieu sentis, ke urbo-ŝtato ideale estus respubliko, sed asertis, ke limigita monarkio estus pli taŭga por granda lando.
La usona revolucio startis kiel malakcepto nur de la aŭtoritato de la Brita Parlamento sur la kolonioj, kaj ne de la monarkio. La malsukceso de la brita monarko por protekti la koloniojn el tio kion oni konsideris la perforton de iliaj rajtoj por regado reprezenta, la kondamno de la Reĝo kontraŭ tiuj kiuj postulis rearanĝon kiel perfiduloj; kaj lia apogo al la sendado de bataltrupoj por sekurigi lian aŭtoritaton, rezultis en ĝeneraligita percepto de la brita monarkio kiel tiranema. Per la Deklaracio de Sendependeco de Usono, la ribelestroj malakceptis firme la monarkion kaj adoptis la respublikon, la separon de povoj, kreis la prezidentismon kaj la reprezentan demokration. La revoluciestroj bone konis la verkojn de la francaj liberalaj pensuloj, kaj ankaŭ la historion de la klasikaj respublikoj. John Adams verkis libron pri la evoluo de respublikoj laŭlonge de la historio. Krome la verko de Thomas Paine nome Common Sense, amplekse distribuita kaj populare legita en kolektiva legado, prezentis la respublikajn kaj sendependajn idealojn, resume kaj elokvente por la ĝenerala publiko. La Konstitucio de Usono, ratifita en 1789, kreis federacian respublikon, kiel forta unio, por anstataŭi malfortan konfederacion, kreita pere de la Artikoloj de Konfederacio kaj de Ĉiamdaŭra Unio, de 1783, nome la unua klopodo de tutlanda registaro. La unuaj dek amendoj al la Konstitucio, nomitaj Leĝo de Rajtoj, garantiis kelkajn individuajn rajtojn, fundamentajn por la respublikaj idealoj kiuj pravigas la Revolucion.
Ankaŭ la Franca Revolucio ne estis respublikana ekde la komenco. Nur post la malsukcesa Fuĝo de Varennes, la Reĝo perdis la plej grandan parton de la simpatioj kiujn li ankoraŭ havis, deklariĝis respubliko kaj Ludoviko la 16-a estis sendita al la gilotino. La surpriza sukceso de Francio en la Francaj revoluciaj militoj rezultis en la fakto ke la respublika regmaniero etendiĝis pere de la militforto en multaj partoj de Eŭropo, dum serio de frataj respublikoj establiĝis en la tuta kontinento. La enpovigo de Napoleono estis la fino de la Unua Franca Respubliko kaj de la frataj respublikoj, el kiuj ĉiu estis anstataŭita pere de "monarkio" trudita de Napoleono. Dum la tuta napoleona epoko, la venkintoj forigis fakte eĉ multajn de la respublikoj plej antikvaj de la kontinento, kiel ĉe la Venecia Respubliko, la Ĝenova Respubliko kaj la Nederlanda Respubliko. Ĉiuj el ili estis transformitaj en monarkioj aŭ absorbitaj de la najbaraj monarkioj. Nur Svisio restis kiel respubliko.
Ekster Eŭropo, kreiĝis alia nova grupo de respublikoj kiam la napoleonaj militoj ebligis ke la teritorioj de Hispana Ameriko atingu sendependecon. La liberala ideologio havis limigitan efikon en tiuj novaj respublikoj, dum la ĉefa apogo de la liberigo estis en la mezklasa loka mezindiĝena, posteuloj de eŭropanoj, en konstanta konflikto kun la altklasaj regantoj ĵus alvenintaj de Hispanio. La kreola elito ĝenerale ne multe interesiĝis por havigi al la indiĝenaj grupoj povon kaj reprezentajn demokratiajn rajtojn, do temis pri neĝustaj respublikoj. Simón Bolívar, la ĉefa instiganto de la ribeloj kaj unu el ties plej gravaj teoriuloj, simpatiis kun la liberalaj idealoj, sed li konsideris, ke en Hispanameriko mankis la socia kohero necesa por ke tia sistemo funkciu kaj defendis la aŭtokration senecese.
Nur en Meksiko, tiu aŭtokratio montriĝis por mallonge kun la formo de monarkio en la Unua Meksika Imperio. En la kadro de la Militoj por Sendependigoj, la portugala kortego translokiĝis al Brazilo en 1808. Brazilo atingis sendependigon kiel monarkio la 7an de Septembro 1822, kaj la Imperio Brazilo daŭris ĝis 1889. En la aliaj ŝtatoj, variaj formoj de aŭtokratia respubliko ekzistis ĝis la plej granda parto ili estis liberaligitaj nur fine de la 20-a jarcento.
La Dua Franca Respubliko havis nur efemeran ekzistadon: ĝi estis kreita en 1848, kaj abolita fare de sia unua kaj nura Prezidanto, Napoleono la 3-a, kiu proklamiĝis imperiestro en 1852. La Tria Franca Respubliko establiĝis post la franc-prusia milito, de 1870-71; nur post la heredantoj de la Burbonoj, malakceptis la trikoloran flagon. Tamen ĉirkaŭ mezo de la 1880-aj jaroj, la respublika regosistemo jam estis plifirmigita en Francio. Samtempe ankaŭ en aliaj eŭropaj landoj oni klopodis respublikajn eksperimentojn, kiuj estis nur nedaŭraj klopodoj. En Hispanio en la kadro de tre longa politika krizo, estis proklamita por mallonge la Unua Hispana Respubliko en 1873-74, sed tuj poste la burbona monarkio estis restaŭrita. Komence de la 20-a jarcento, Francio, Svisio kaj San Marino plue estis la nuraj respublikoj de Eŭropo. Tio ekŝanĝiĝis ekde la murdo de la portugala reĝo en Lisbono en 1908 kun lia heredanto, ĉar la revolucio de la 5a de Oktobro 1910 jam definitive establis la Portugalan Respublikon.
En Orienta Azio, Ĉinio spertis konsiderindan senton kontraŭ-imperiestra dum la lastaj jardekoj de la 19-a jarcento, kaj disvolviĝis variaj protestomovadoj kiuj postulis la konstitucian monarkion. La plej grava estro de tiuj klopodoj estis Sun Yat-sen, kies Tri Popolaj Principoj kombinis usonajn, eŭropajn kaj ĉinajn idearojn. Sub lia estreco, la Respubliko Ĉinio estis proklamita la 1an de Januaro 1912.