cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĥaranao
Rekinta ĥarano
Rekinta ĥarano (requinto jarocha aŭ jarana requinto) havas kvar aŭ kvin kordojn en kvar aŭ kvin kordoĥoroj.
Teksaĵo
Tekniko:
Alisence teksaĵo estas biologia histo aŭ aro da interligitaj aferoj (ekz. Tut-Tera Teksaĵo (= TTT), teksaĵo de informoj).
Ĥaranao
Leonina ĥarano
Leonina ĥarano (leona aŭ jarana leona) havas kvar kordojn en kvar aŭ kvin kordoĥoroj. Ĝi estas basa ĥarano. La tonoj estas G2, A2, D3, G3.
Hŭasteka ĥarano
Hŭasteka ĥarano (jarana huasteca) havas kvin kordojn en kvin kordoĥoroj. La tonoj estas G3, B3, D4, F#4, A4.
Quixabeira
Quixabeira estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 9.554 loĝantojn en 2010.
Fumkvarco
Fumkvarco estas variaĵo de la mineralo kvarco, kiu estas kolorita pro natura aŭ malnatura gama-radiado grizbruna (fumkolora) ĝis nigra. Plejofte bruna fumkvarco estas travidebla ĝis diafana. Bone formiĝintaj fumkvarcaj kristaloj estas ja pli malofte troveblaj ol montokristaloj, sed tamen relative ofte troveblaj.
Fumkvarco senescepte estas prilaborata al gemoj kaj artaj objektoj. Trovejoj estas interalie en Brazilo, Madagaskaro, Rusujo, Svisujo, Skotujo, Ukrainujo kaj Usono.
Akvobaraĵo Mir Alam
Akvobaraĵo Mir Alam okazigas akvorezervejon en Hajderabado, Telangano, Barato. Tiu akvobaraĵo situas sude de la rivero Musi. Ĝi estis la unuaranga fonto de trinkakvo por Hajderabado antaŭ la konstruo de la akvorezervejoj (diglagoj) Osman Sagar kaj Himajat Sagar. Ĝi estis konektita kun la Nacia Aŭtoŝoseo 7 ĉe la Palma Valo (Tadbun).
Jászszentlászló
Jászszentlászló (jAssentlAslO) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskunmajsa. La nomo signifas jasa-sankta-Ladislao.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kiskunfélegyháza-Kiskunhalas.
Historio
Ŝajnas, ne hungaroj, sed kumanoj fondis la vilaĝon. Laŭ la turka administrado en 1570 oni trovis vilaĝon Szentlászló. La Habsburgoj en 1699 forpelis la turkojn. Leopoldo la 1-a senrajte vendis ankaŭ tiujn kampojn al Ordeno de germanaj kavaliroj (Teŭtonoj). En 1745 komunumoj de Jákóhalma, Jászdózsa, Mihálytelek kaj Felsőszentgyörgy reaĉetis la kampojn. Formiĝis vico da farmoj. La vilaĝo naskiĝis en 1873. Kolĥozo formiĝis en 1949.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, vendejo nomata Malom.
Kaspia paruo
Ĝi estas disvastigata en la deciduaj montarbaroj de norda Irano, ĝuste etende al Azerbajĝano.
La 12.5 cm longa Kaspia paruo havas malhelbrunajn kronon kaj gorĝon, tre brunajn suprajn partojn kaj subajn partojn kiuj estas rozokraj frue, sed kiuj iĝas pli palaj kaj grizaj kiam la plumaro estas eluzita. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas iom pli senkoloraj.
Hodejov
Bazaj informoj
Hodejov, hungare Várgede estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Kaspia paruo
La plej komuna alvoko de tiu kutime silentema birdo estas fajna zsit, sed ankaŭ naza duobla noto, ĉu ĉu.
Cadet (pariza metrostacio)
Cadet [kadɛ] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 7, en la 9-a arondismento de Parizo.
Kaspia paruo
La Kaspia paruo elfosas sian propran nestotruon, kutime en putriĝanta stumpo aŭ arbo, pli malpli dekadenca. Plej nestoj estas tasformaj el felteca materialo, kiel ledo, haro kaj ligneroj, sed ankaŭ plumoj. La nombro de ovoj varias el 5 al 7, kiuj estas blankaj kun ruĝecaj punktoj aŭ makuletoj.
Hodejov
Historio
Fortikaĵo konstruiĝis en la 13-a jarcento, la suba setlejo nomiĝis "Genech". La husanoj ne povis okupi la fortikaĵon en 1451, nur post jarcento la turkoj, kiuj lasis ĝin ruina. En 1910 loĝis en Várgede 1275 da homoj, (1245 hungaroj, 28 slovakoj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Várgede apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Post la 1-a mondmilito slovakoj alvenis. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj deportiĝis, la restantaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Hodejov 1387 da homoj, (891 hungaroj, 351 slovakoj, 134 ciganoj, 2 ĉeĥoj).
Cadet (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1910. Ĝiaj kajoj estas dekoraciitaj laŭ la Flago de Usono.
Kaspia paruo
Ili manĝas raŭpojn, aliajn insektojn kaj semojn, multe pli ol aliaj paruoj.
Cadet (pariza metrostacio)
Stacio
Strato Cadet nomiĝis en la 17-a jarcento strato de la Voirie (Stratpurigado), pro depono de malpuraĵoj favoraj al kultivado de legomoj kiuj kreskis tie. Ĝi trairis malnovan terpecon apartenantan al S-ro Cadet de Chambine, posedanto de terenoj sur kiuj troviĝis malnova vojo kiun anstataŭas la strato. Tamen, la nomo de tiu strato povus ankaŭ deveni de fratoj Cadet, Jacques kaj Jean, kiuj estis, sub la regno de Karlo la 9-a, mastroj ĝardenistoj. Ili uzis la deponejojn de malpuraĵoj de la stratpurigado por sterki siajn abundajn legomojn, kiujn ili vendis al la plej bonaj restoracioj.
En tiu strato troviĝas la sidejo de Grand Orient de France en kies interno troviĝas Muzeo de Framasonismo. Inter la naŭ tute proksimaj sinagogoj (ĉ. de Grand Orient de France), la plej konata, de aŝkenaza obeo, estas la sinagogo Adas Yereim, en n-ro 10 de strato Cadet.
Amino
Aminoj estas derivaĵoj de amoniako en kiuj unu aŭ pli el la tri hidrogenatomoj estas anstataŭigitaj per alkilaj aŭ arilaj grupoj. La anstataŭigo de unu hidrogenatomo per unu alkila aŭ arila grupo produktas primarajn aminojn; de du hidrogenaj atomoj kun du grupoj al sekundaraj aminoj, de tri hidrogenaj atomoj kun tri grupoj al terciaraj aminoj. La terciaraj aminoj posedas la potencon kombini kun unu molekula proporcio de alkiljodido por formi kvaternarajn amoniajn salojn. La strukturaj rilatoj de tiuj kunmetaĵoj povas esti montritaj laŭ la flanka kadro.
Amino laŭdire estas alifata se ĉiu karbonatomo kiu estas kunigita rekte al la amina nitrogeno estas saturita. Ĉi tio validas eĉ se aromaj ringoj ĉeestas en pli malproksimaj partoj de la molekulo. La komponaĵoj de ĉi tiu tipo posedas ecojn tre similajn al tiuj de amoniako. La plej malsupraj membroj de la serio estas bruligeblaj gasoj kaj estas facile solveblaj en akvo.
Ili estas jonigitaj en akva solvaĵo laŭ iom pli granda forto ol amoniako. La kvaternaraj amoniaj bazoj, NR4-OH, distinge de la aminoj, estas solidaĵoj kiuj estas solveblaj en akvo; ili estas multe pli forte bazaj ol amoniako aŭ iu ajn el la aminoj, kaj, fakte, estas kompareblaj en forto al la natriaj kaj kaliaj hidroksidoj.
Pliaj metodoj de preparado inkluzivas la reduktigon de nitriloj kun alkoholo kaj natrio; la hidrolizo de alkilftalimidoj - 1887, Sintezo de Siegmund Gabriel (1851-1924) -, kaj la ago de bromo aŭ kloro kaj forta bazo sur la aminoj de karboksilacidoj (von Hoffmann, 1882 ). La sekundaraj aminoj estas preparataj, kune kun la primaraj kaj terciaraj, per la ago de amoniako sur la alkiljodidoj kaj ankaŭ laŭ multaj aliaj manieroj.
Per la agado de amoniako sur la alkiljodidoj estas akirita kompleksa misaĵo de primaraj, sekundaraj kaj terciaraj aminoj, kune kun kvaternaraj amoniaj saloj, kies apartigo estas malfacila. Metodo estis ellaborita fare de von Hoffmann en 1850 por la etilaminoj sed ne estis vaste disvastigita. Pli ĝenerala metodo elpensita en 1890 de Oscar Hinsberg (1857-1939) konsistas en traktado de la miksbazoj kun benzensulfonilklorido (aŭ p-tolueno-sulfonila klorido). La primara bazo donas acidan derivaĵon, ( Vidu bildon 1, N-metil-p-toluenosulfonamido ), solveblan en akva alkalo, la sekundara bazo provizas la kunmetaĵon ( Vidu bildon 2, N,N-Dumetil-p-toluenosulfonamido ), nesolveblan en alkalo, dum la terciara bazo ne reagas. La procezo estas aplikebla kaj al alifataj kaj al aromataj aminoj.
Nomenklaturo
Kiam la aminogrupo prioritatas, la molekulan nomon finas sufikso "-amino". Kontraŭe ĝi havas prefikson "amino-"
Sintezoj
Klasike, la aminoj estas kreataj de alkilado el malaltarangaj aminoj. Per alkilado de amoniako ekestas unuarangaj aminoj, kiujn poste oni povas alkiladi en dua- kaj triarangajn aminojn. La alkilado de triarangaj aminoj fordonas salojn de kvarrangaj aminoj.
Ekzistas aliaj metodoj:
Sintezo 1
Tamen, se ni uzas du molarojn da amino, la fina produkto estas sekundara amino: Sekve, se ni uzas tri molarojn da amino, la fina produkto estas terciara amino:
Ecoj
La nitrogena atomo de aminoj enhavas solan elektronan paron. Tio igas la aminojn bazajn kaj nukleofilajn. Ĉe unua- kaj duarangaj aminoj, la ligo N-H povas rompiĝi, tial igante ilin iom acidajn.
Cornélio Procópio
Cornélio Procópio estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 46.925 loĝantojn en 2010.
Chazot
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
General Motors
General Motors Company (GM; Esperante: Ĝeneralaj Motoroj Kompanio) estas multnacia aŭtomobila fabrikfirmao fondita en 1908 kun centrala oficejo en Detroit, Miĉigano, Usono. Ekde 2008, GM dungas pli-malpli 266.000 homojn ĉirkaŭ la mondo, komparite de industria antaŭulo Toyota kiu dungas proksime 316.000 laboristojn. GM estas la 9-a plej granda publike komercita borsero, post kontraŭulo 5-a ranga Toyota en la listo Fortune 500. Ĝi estas konsiderata unu el la "Grandaj 3 de Detroit" automobilaj firmaoj de Usono, kune kun Ford kaj Chrysler.
Ĝi fabrikas aŭtomobilojn kaj kamionojn en 35 apartaj landoj kaj vendas ilin sub la fabrikmarkoj Buick, Cadillac, Chevrolet, Daewoo, GMC, Holden, Hummer, Opel, Pontiac, Saab, Saturn, Vauxhall, kaj Wuling.
Jászágó
Jászágó [jAsAgO] estas malgranda vilaĝo en meza Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Jászberény. Jász signifas: jaso, Ágó estas tiea rojo.
Bazaj informoj
Jászágó apartenas al "Jasujo", en la 13-a jarcento jasoj ricevis permeson loĝi ĉe la rivero Zagyva. La vilaĝo pro la turka okupado senhomiĝis. La loko apartenis al Jászárokszállás. En 1952 la komunumo memstariĝis. La vilaĝo havas trairantan vojon.
Oni okupiĝas pri agraraj produktoj.
Pečarovci
Pečarovci, hungare Szentsebestyén estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Puconci. La historia hungara nomo estis Pecsaróc.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flanka vojo, fervojo Hungario-Murska Sobota preteriras.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1365 en formo "Pynchrouch". En 1640 la turkoj okupis la vilaĝon kaj ili sklavigis vilaĝanojn. Laŭ la popolnombrado en 1910 vivis tie 652 homoj, ĉiuj slovenoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.
Loĝejo de graco kaj favoro
Loĝejoj de graco kaj favoro estas loĝdomoj kaj apartamentoj posedataj de monarko danke al sia pozicio kiel ŝtatestro kaj alpruntitaj sen lupago kiel parto de dunga kontrakto aŭ por danki por faritaj servoj.
La termino eble devenas de la verkoj de Niccolo Machiavelli kiu skribis pri konsilantoj kiel "ministri per grazia e concessione", kiu tradukiĝis al la angla kiel "ministered through grace and favour" 'nomita ministro per graco kaj favoro'.
En Britujo tiujn domojn posedas la Krono kaj ili nuntempe ofte inkludas la domon de la Ĉefministro. La plej multaj el la domoj kaj apartamentoj estas impostataj kiel materia gajno (benefit in kind) kvankam tiun statuson ne havas la numero 10 Downing Street aŭ kiu ajn loĝejo transdonita por sekurecaj celoj, kiel la loĝejo de la Ŝtata Sekretario de Nordirlando.
Ödön Rubold
Ödön Rubold, laŭ hungarlingve kutima nomordo Rubold Ödön estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia edzino estis Anna Götz.
Loĝejo de graco kaj favoro
Ekzemploj
Ekzemploj pri britaj loĝejoj de graco kaj favoroj inkludas :
Ödön Rubold
Ödön Rubold naskiĝis la  en Szekszárd.
Biografio
Ödön Rubold studis kelkajn jarojn en la Teknikuniversitato, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1982. Lia ĉefinstruisto estis Endre Marton. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1999 kaj 2009 li apartenis al Teatro de Kecskemét, poste al Teatro Jókai (Békéscsaba). En tiu longa periodo kelkfoje li havis rolojn kiel senstatusa aktoro. Ekde 2011 li ankaŭ reĝisoradas. Li instruas ankaŭ en studio de la Nacia Teatro. Li ricevis 9 premiojn inter 1984-2015. Li havas 2 gefilojn.
Montaraj fervojoj en Barato
Montaraj fervojoj en Barato estas komuna markigo por kelke da fervojoj, kiuj troviĝas en montaraj regionoj en Barato. Plejparte ili kondukas de marbordo en pli alte situantajn lokojn, dum kio ili superas en mallonga sektoro altan altigon. La reto de tiuj ĉi fervojoj troviĝas ekde la jaro 1999 en listo de mondaj heredaĵoj.
Kastelo de Creullet
Kastelo de Creullet (Château de Creullet) estas konstruaĵo situanta sur la teritorio de urbo Creully en la franca departemento Calvados.
Dua mondmilito
Dum la Batalo de Normandio, en junio 1944, generalo Montgomery instalis sian ruldomon-ĉefkvartalon, kamuflitan sub amasoj de pajlo, en la ĝardenon de la kastelo.
La Montgomery, akceptis la reĝon Georgo la 6-a kaj Winston Churchill en la granda salono de la kastelo.
Bobit-vermo
La bobit-vermo aŭ bobbit-vermo (Eunice aphroditois) estas mara specio el la poliketoj. Ĝi vivas en la tropikaj koralrifoj kaj longas ĝenerale 1 m (malofte atingas eĉ 3 m), havas la diametron de ĉ. 25 mm, atingas eĉ la aĝon de 100 jaroj.
La bobitvermo nutras sin per malgrandaj helikoj, konkuloj (moluskoj), krustacoj, algoj. Ĝia korpoparto kun la reproduktaj organoj neniam forlasas la kavojn de la koralrifo.
Forgolanj
Forgolanj, ukraine Форголань, hungare Forgolány [forgolAnj] estas ne memstara malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv en municipo Pijterfolvo.
Situo
Forgolanj situas laŭ rojo. Vinohradiv troviĝas je 12 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1320 laŭ tiama hungara ortografio "Folgram". En 1910 vivis en Forgolány 668 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Forgolány apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Forgolanj apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2005 vivis tie 845 homoj, (770 hungaroj, 20 ciganoj, 16 ukrainoj, 4 rusoj).
Nov-Esperanto
Nov-Esperanto estas projekto de René de Saussure proponita en 1925. Ĝi estis la plej daŭra formo de Antido. Ĝi ankaŭ estis nomata Idiomo Mondiala aŭ simple Mondialo (Mondialo ankaŭ estas nomo de alia planlingvo).
Ŝanĝoj kompare kun Esperanto esence kiel en la antaŭaj projektoj de Saussure, ortografiaĵoj, vortprovizo, ktp: rukveni anstataŭ «reveni», tarde anstataŭ «malfrue», probo anst. «provo», onle anst. «nur(e)», poke anst. «malmulta», ordinalaj ciferoj, kaj simile.
Ortografio
La alfabeto de Nov-Esperanto konsistas el 26 literoj: 5 vokaloj kaj 21 konsonantoj. La plejmulto de la literoj estas prononcata kiel en Esperanto. Kelkaj literoj bezonas klarigojn:
Nov-Esperanto do havas du digrafojn: ch kaj sh.
Specimeno
''Nov-Esperanto estas nova formo de la lingvo Esperanto, kreita da Dro Zamenhof. Ta nova formo ne pretendas esti nova lingvo internacia: ji celas nur forigi el Esperanto a defektun, jenanta en la praktika aplikado de ci-ta lingvo, exemple la supersignita literun ey la tro ofta finajun. Tala rezulto oni povas atingi per simpla interchanjo de la tri gramatika finajon -aj, -oj, -uj; seqe, cha Esperantisto povas lerni Nov-Esperanto en poka horon.''
''Mia unema probo de reformo estis publikigata en la yaro 1919ma sub la nomo "Esperantido", sed dur plura yaron mi faris en ji diversa plibonigon, ey por eviti konfuzun, mi vicerigis la nomu "Esperantido" per "Nov-Esperanto". Ci-ta lasta nomo estas do lay de la definitiva reform-projekto.''
(13353) 1998 TU12
(13353) 1998 TU12 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta kun iom granda klinangulo proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Corbélia
Corbélia estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 16.302 loĝantojn en 2010.
Portugala Mozambiko
Portugala Mozambiko aŭ Portugala Orienta Afriko (oficiale Ŝtato de Orienta Afriko ĉe ties formado, kaj Transmara Provinco Mozambiko poste) estis strio de portugalaj transmaraj kolonioj kaj poste portugala transmara provinco laŭlonge de la sudorienta afrika marbordo, kiu nune formas la respublikon Mozambiko. Portugalaj komercaj setlejoj kaj, poste, kolonioj estis formita laŭlonge de la marbordo el 1498, kiam Vasco da Gama unuafoje atingis la mozambikan marbordon. Lourenço Marques esploris la areon kiu estas nune Golfo Maputo en 1544. Li setlis konstante en la teritorio de la nuna Mozambiko, kie li pasis plej el sia vivo, kaj lia laboro estis sekvita de aliaj portugalaj esploristoj, maristoj kaj komercistoj. Kelkaj el tiuj kolonioj estis regataj fine de la 19a jarcento de kolektivaj entreprenoj kiaj la Kompanio de Mozambiko kaj la Kompanio de Niaso. En 1951 la kolonioj estis kombinitaj en unusola transmara provinco kun la nomo Moçambique kiel integra parto de Portugalio. Plej el la originaj kolonioj donis siajn nomojn al la modernaj provincoj de Mozambiko.
Mozambiko, laŭ la oficiala politiko, ne estis kolonio sed parto de "plurkontinenta kaj multrasa nacio" Portugalio. Portugalio klopodis en Mozambiko, kiel ĉe aliaj siaj kolonioj, eŭropeigi la lokan loĝantaron kaj asimiligi ilin al la portugala kulturo. Lisbono volis ankaŭ reteni siajn koloniojn kiel komercaj partneroj kaj merkatoj por siaj varoj. Afrikanaj loĝantoj de la kolonio supozite estis tutrajtaj civitanoj kun kompleta politika rajtaro pere de longa disvolviĝa procezo. Por tio, segregacio en Mozambiko estis minimuma kompare kun tiu de najbara Sudafriko. Tamen, pagita perforta laboro, al kiu afrikanoj devis turni sin kaze ke ili ne povas pagi impostojn, ne estis abolita ĝis komenco de la 1960-aj jaroj.
Rajčany
Rajčany, hungare Rajcsány [rajĉAnj] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Situo
Rajčany situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Topoľčany-Partizanske. Nur rojo dividas la vilaĝon de Horné Chlebany. Topoľčany troviĝas 8 km-ojn.
Tramaced
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudo de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi estas ĉe la valo de la rivero Flumen sude de la provinca kaj komarka ĉefurbo. La municipa teritorio limas kun tiuj de Sesa, Piracés kaj Fraella de Grañén.
La loĝloko Tramaced mem (418 msm) estas je 28 km sudoriente de Huesca inter Sesa kaj Grañén.
Historio
Oni supozas, ke la loknomo Tramaced devenas de la araba اطراف زيد, AṬRĀF ZAYD (rokmontetoj de Zajd), alude al rokmontetoj ĉe la supra parto de la loĝloko. La ekzisto en Aragono de diversaj toponimoj kiuj inkludas la nomon Zajd (ekzemple en Vinaceite, Beceite, Zaidín, La Zaida, Binaced, ktp.), plus la distrikto -iklim- de Zaidún, sugestas setladon de ŝijaistoj de minoritato zajdi' en la distriktoj oriente de Zaragozo.​
Plej frua mezepoka mencio estas de 5a de aprilo 1097 kiam la reĝo Petro la 1-a de Aragono ordonis al la sakristiano de la katedralo de Huesca sendi pastron en "Tramacet".
En 1845 ekestis union kun Usón, kio pluis ĝis 1950-1960.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Tramaced akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis ĝis nunaj 110 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, kaj ekstere naturaj lokoj.
Parramatta
Parramatta estas antaŭurbo kaj ĉefa negoca distrikto en la metropola areo de Sidnejo, Aŭstralio. Ĝi estas situa en Centr-Okcidenta Sidnejo 23 km okcidente de la Sidneja centra negocdistrikto ĉe la bordoj de la rivero Parramatta. Parramatta estas la administra sidejo de la loka registara areo de City of Parramatta. Ĝi estas agnoskita ankaŭ registrita de la Registro de Geografiaj Nomoj de Novsudkimrio kiel unu el nur kvar urboj ene de la Sidneja metropola areo.
-33.815°N, 151.00111°W
Chamesol
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Gaspara Stampa
Gaspara Stampa (Padovo, ĉirkaŭ 1523 - Venecio, 1554) estis elstara poetino, muzikistino kaj kantistino de la 16-a jarcento.
Ŝi estas ĝenerale konsiderata de plej multaj kritikistoj kiel ne nur la plej granda poetino de la itala Renesanco, sed ankaŭ la plej granda itala poetino de ĉiuj tempoj. Gaspara Stampa estas parto de la tradicia triptiko de la poetinoj de la itala Renesanco, kune kun Veronica Gambara (1485-1550) kaj Vittoria Colonna (1492-1547); sed Gaspara superas ilin en poezia originaleco.
Vivo
Gaspara Stampa naskiĝis en Padovo, Italio ĉirkaŭ 1523, de klera sed modesta familio de juvelistoj de milana origino. En 1531, ŝia patrino, post la morto de sia edzo, decidis translokiĝi al Venecio kun siaj tri infanoj. La infanoj Stampa estis bone edukitaj de la patrino, al kiuj ŝi donis literaturan kaj artan instruon. La domo de Stampa fariĝis literatura halo, unu el la plej vizitataj de la ĉefaj muzikistoj, prestiĝaj filozofoj, pentristoj kaj verkistoj de Venecio.
Gaspara kaj ŝia fratino Kasandra baldaŭ fariĝis admirataj kantistoj kaj liutistoj. Ili ricevis fruan laŭdon pro iliaj muzikaj kapabloj kaj Gaspara estis rimarkita kiel la plej talenta. Oni laŭdis ŝin pro ŝia anĝela voĉo kaj ŝia liutludado. Kiel kantistino kaj pro ŝia beleco, “ŝi estas (ĉiam) ĉirkaŭita de nubo de adorantoj", laŭ siatempa komento.
La frua kontakto, en ŝia propra hejmo, kun la kultura elito kaj la rekono de ŝia talento probable ludis gravan rolon en ŝia propra eniro en la kulturajn salonojn de Venecio. Unu el la ĉefaj domoj estis tiu de Domenico Venier en kies "salono estis la plej ŝatata loko de la plej bonaj verkistoj kaj vizitata de pluraj art-amaj sinjorinoj." Ĝi devis esti perfekta aranĝo por Stampa, kiu "sendube lernis multon pri versado, metro, ritmo, kadenco, bildoj, formo kaj rimo", kiel Bassanese atentigas.
En la XVI-a jarcento okazis revolucio por virinaj poetoj en Italio kaj Gaspara Stampa estis unu el la plej fortaj voĉoj de ĉi tiu periodo. Ŝi estis virino, kiu verkas ene de literatura kodo kreita de viroj kaj por viroj, la petrarkisma ampoezio. Gaspara kontraŭas tiajn idealojn kaj donas voĉon al amanta virino.
Samtempe, ŝi igas la viron sia muzo kaj la silenta objekto de sia laŭdo. Kie la tradicio dividas amon inter ĉiela kaj tera, Stampa serĉas la unuiĝon de korpo kaj animo, same kiel la unuiĝon de la du amantoj, ĉar sen amo la vivo ne indas vivi. Gaspara, akiras propran stilon, ne dolĉan, sed absolute novan. Ŝia liriko ofte provokis komparojn kun tiu de Sapfo.
En 1554, la 23-an de aprilo, en la frua aĝo de 31 jaroj, Gaspara Stampa mortis post dek kvin tagoj de intesta febro. La suspekto de morto pro memmortigo per veneniĝo, neniam estis pruvita. Sed surbaze de ĉi tiu hipotezo kaj la fakto ke fidindaj informoj pri la vivo de Gaspara restis malmultaj kaj fragmentaj, la postaj legantoj de ŝia verkaro fantazias. Ili prenis ŝian verkon kiel indikon de ŝia ekzisto, en mallerta projekcio de viva esenco sur literaturo.
Ŝi, kiu en la kortegaj rondoj de Venecio prezentiĝis ĉefe kiel kantistino, komponistino kaj interpretisto de la venecia liuto kaj teorbo, publikigis nur tri poemojn en sia vivo.
Pli ol 300 verkoj, sonetoj, madrigaloj, kantoj, kaj sekstinoj estas la lirikaj subĝenroj, en kiuj Gaspara Stampa forĝis sian voĉon. Ili estis publikigitaj postmorte de lia fratino Kasandra, sub la nomo: Rime Di Madona Gaspara Stampa.
La postmorta volumo de la Rimoj atingis ununuran eldonon en la XVI-a jarcento. Ĝi estis malsukcesa eldono, kiu kontraŭis la socian sukceson kaj artan agnoskon, kiun Stampa ricevis inter siaj samtempuloj, ne nur en la literatura, sed ĉefe en la muzika kampo.
La poezia vorto, sukcesa en la veneciaj rondoj, presita estis forgesita dum ducent jaroj, ĝis la dua eldono, en 1738. Poste komenciĝis ĝia malrapida agnosko de fakuloj kaj literaturistoj, kio kondukis la verkon de Gaspara al la limoj de la literatura klasikaĵo.
Ŝia Rimo, en formo de intima taglibro en kiu alternas ĝojoj kaj angoroj, estas unu el la plej delikataj literaturaj atestoj pri la tiamaj virinaj sentemoj.
Pro ŝia liriko kaj tro frua morto Gaspara Stampa iĝis unu el la plej karakterizaj virinfiguroj de sia tempo,  kaj inspiris diversajn romantikajn tezojn pri la animo de virinoj.
Verkoj
La ĉefa verko de Gaspara Stampa estas Le Rime (= La Rimoj), publikigita en 1554 danke al ŝia fratino Cassandra. Ĝi enhavas 311 versaĵojn, plejparte adresitajn al grafo Collatino el Collalto, kiun Gaspara forte amis, kvankam li reciprokis malforte kaj fine lasis la poetinon.
NGC 380
NGC 380 (aliaj indikoj — PGC 3969, UGC 682, ARP 331, MCG 5-3-51, VV 193, ZWG 501.81, 4ZW 38, Z 0104.5+3213) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Orsolya Holecskó
Orsolya Holecskó [orŝoja holeĉkO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Holecskó Orsolya estas slovakia-hungara aktoro, voĉoaktoro.
Biografio
Orsolya Holecskó apartenis al la hungara minoritato al Ĉeĥoslovakio, poste al Slovakio. Ŝi maturiĝis en gimnazio en Bratislavo, poste ŝi frekventis jaron en privata aktorlernejo de Mária Gór Nagy, fine ŝi akiris muzikalkantistan diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2004. Ŝia ĉefinstruisto estis Imre Kerényi. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Hevesi Sándor (2005-2010). Ŝi apartenis al Teatro Magyar inter 2010–2015, poste ŝi ne ligiĝas al teatro, sed ŝi ricevis rolojn ekzemple en Gaja Teatro, Teatro József Attila kaj Teatro Madách, se ne paroli pri filmaj roloj. Ŝi ricevis hungarajn premiojn inter 2008-2015. Ŝi havas edzon kaj naskis 2 filojn.
Mongola ŝamanismo
Mongola ŝamanismo (Бөө мөргөл — kutime latinliterigite Böö mörgöl) rilatas al la animisma kaj ŝamanisma etna religio kiu estis praktikita en Mongolio kaj ĝiaj ĉirkaŭaj regionoj (inkluzive de Burjatio kaj Interna Mongolio) almenaŭ ekde la aĝo de registrita historio. Ĝi proksime rilatas al la tengrismo de tjurkoj aŭ tjurk-mongolaj popoloj. En la plej fruaj konataj stadioj ĝi estis malsimple ligita al ĉiuj aliaj aspektoj de societa vivo kaj al la triba organizado de la mongola socio. Survoje, ĝi fariĝis influita de kaj miksita kun budhismo. Dum la socialisma jaroj de la 20-a jarcento, ĝi estis forte subpremita, sed poste revenis.
Mongola ŝamanismo disvolviĝas ĉirkaŭ la kultado de la "Tngri" (prapatraj spiritoj) kaj devoteco al "Patro ĉielo" alie konata kiel "Tenger" aŭ "Kormusta Tengri" en la mongola. En la mongola tradicia religio, Ĝingis-Ĥano estas konsiderita unu el la mortintoj, se ne la ĉefa formado, de la Tenger-spirito. La Maŭzoleo de Ĝingis-Ĥano en la urbo Ordoso, en Interna Mongolio, tial estas grava centro de tiu kulta tradicio.
Saidor
Saidor estas vilaĝo en la Provinco Madang, sur la norda marbordo de Papuo-Nov-Gvineo.
La 2-an de januaro 1944 la Aliancanoj elŝipiĝis en Saidor dum la Pacifika Kampanjo en la Dua Mondmilito. Tiu operaco ludis gravan rolon en la Kampanjo de Nov-Gvineo pere de amfibia grandskala elŝipiĝo, en la kunteksto de la "Operaco Dexterity". Ankoraŭ estas restaĵoj de civila aerodromo de 1,8 km kaj japona haveno ĉe la marbordo. La aliancanoj poste konstruis du ŝoseojn kiuj konektis al aliaj urboj.
Saidor estas bordata de la rivero Nankina.
Kŭatro
Kŭatro (cuatro, signifanta 'kvar') estas la nomo de multaj kordinstrumentoj similaj al la gitaro aŭ liuto.
En Venezuelo
La venezuela kŭatro (hispane cuatro venezolano) havas kvar nilonajn kordojn en kvar kordoĥoroj.
En Porto-Riko
La portorika kŭatro (hispane cuatro puertoriqueño) havas dek ŝtalajn kordojn en kvin kordoĥoroj.
La malnova portorika kŭatro (hispane cuatro antiguo) havas kvar aŭ ok ŝtalajn aŭ nilonajn kordojn en kvar kordoĥoroj.
En Kubo
La kuba kŭatro (hispane cuatro cubano aŭ tres-cuatro) havas ok ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj. Ĝi estas simila al la Kuba gitaro.
4506 Hendrie
4506 Hendrie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brita astronomo Brian G. W. Manning elde la observatorio de Stakenbridge, apud Stourbridge (West Midlands, Unuiĝinta Reĝlando).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan amatoran astronomon Michael J. Hendrie.
János Despotovich
János Despotovich [jAnoŝ despotoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Despotovich János estis hungara pastro, monaĥo, profesoro.
János Despotovich naskiĝis la  1638 en Hungara reĝlando en Csáktornya (nuntempa Čakovec en Kroatio). Li mortis la 1711 en Karintio en Klagenfurt.
Biografio
János Despotovich aliĝis al la jezuitoj en 1656. Post siaj studoj li instruis en universitatoj de Vieno, Nagyszombat kaj Graz. En 1683 pro la alvenanta turka armeo li rifuĝis al Munkeno. Hejmenveninta li estis monaĥejestro en Zagrebo 8 jarojn, poste en Nagyszombat 3 jarojn, fine en Graz 4 jarojn. Li estis rektoro en Jezuita Universitato de Nagyszombat inter 1694/95–1696/97, poste li estis elektita provincestro de la jezuitoj. Li verkis kelkajn poemojn.
Holzhausen an der Haide
Holzhausen an der Haide - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Operaco Bagration
Operaco Bagration (Операция Багратион; Operacija Bagration) estis la kodonomo por la sovetunia Belorusa Strategia Ofensiva Operaco de 1944, (en rusa: Белорусская наступательная операция «Багратион», Belorusskaya nastupatelnaya Operatsiya Bagration) nome milita kampanjo luktita inter la 22a de Junio kaj la 19a de Aŭgusto 1944 en Soveta Belorusio en la Orienta Fronto de la Dua Mondmilito. La Soveta Unio atingis gravan venkon detruante la Germanan Armegrupan Centron kaj komplete rompante la germanan frontolinion.
La 23an de Junio 1944, la Ruĝa Armeo atakis la Germanan Armegrupan Centron en Belorusio, kun la celo ĉirkaŭi kaj detrui siajn ĉefajn komponantajn armeojn. Ĉirkaŭ la 28a de Junio, la Germana Kvara Armeo estis detruita, kun plej el la Tria Panzera kaj la Naŭa Armeoj. La Ruĝa Armeo ekspluatis la falon de la Germana frontolinio por ĉirkaŭi la germanajn formaciojn en Minsk en la Minska Ofensivo kaj detrui ilin, kaj Minsk liberiĝis la 4an de Julio. Je la fino de efektiva germana rezistado en Belorusio, la soveta ofensivo pluis al Litovio, Pollando kaj Rumanio laŭlonge de la monatoj Julio kaj Aŭgusto.
La Ruĝa Armeo sukcese uzis la sovetuniajn strategiojn de profunda batalado kaj maskirovka (ŝajnigo) por la unua fojo je plena etendo, samtempe kun eltenado de konstantaj fortaj perdoj. Operaco Bagration translokigis germanajn moveblajn rezervojn al la centraj sektoroj, forigante ilin al la reoj de Lublin-Brest kaj Lvov–Sandomierz, kio ebligis ke la sovetoj entreprenu la Lvov–Sandomierz Ofensivon kaj la Lublin–Brest Ofensivon. Tio permesis al la Ruĝa Armeo atingi la areojn de la rivero Vistulo kaj Varsovio, kio siavice metis sovetajn fortojn je mallonga distanco el Berlino, laŭ la koncepto de soveta profunda batalado — frapante la strategiajn profundojn de la malamiko.
Gargenville
Gargenville estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Universidad Mayor de San Andrés
La Universidad Mayor de San Andrés, aŭ simple UMSA, troviĝas en la urbo La Paz, Bolivio. Ĝi estas unu de la plej prestiĝaj universitatoj de la lando, partoprenanta de multaj movadoj dum la diktaturoj kaj simbolo de la edukado kaj paza kaj bolivia.
Gargenville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gargenvillois.
Universidad Mayor de San Andrés
Centra konstruaĵo
La konstruaĵo kiu aktuale estas hejmo de la ĉefaj oficejoj de tiu ento, konata kiel Monoblock, estas situanta ĉe la Avenuo Villazón de la urbo La Paz kaj estis projektita en 1942 de la arkitekto Emilio Villanueva Peñaranda, kiel parto de universitata komplekso inspirita en la antaŭkolumba arkitekturo, kio finfine ne realoĝis totale. Ties konstruado, iniciatita en 1942 kaj finita kaj inaŭgurita la 4an de julio en 1947, estis tiam kritikita ĉar temis pri la unua alta konstruaĵo en la urbo.
Ĝi enhavas 13 etaĝojn, el kiuj 11 estas klasoj, bibliotekon kaj spektaklejon malferma al publiko por diversaj eventoj. Ĉirkaŭe oni konstruis apudajn konstruaĵojn, el kiuj kelkaj estas separataj de tiu centra per liberaj areoj kaj estas ankaŭ resto de la antikva konstruaĵo de Militlernejo, projektita ankaŭ de Villanueva.
Altlernejoj
La universitato havas la jenajn altlernejojn:
2316 Jo-Ann
2316 Jo-Ann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Oni ne konfuzu ĝin kun 2677 Joan.
Botykapeterd
Botykapeterd [botjkapeterd] estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szigetvár. Iama vilaĝo Kispeterd [kiŝpeterd] havas la titolon vinvilaĝo.
Situo
Botykapeterd situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Pécs-Barcs. Szigetvár troviĝas 6, Szentlőrinc 12, Sellye 24 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1258 en formo "Boghka", loĝita de nobeloj. Dum la turkoj la vilaĝo daŭre restis loĝata. Inter 1918-1920 la serboj okupis ankaŭ ambaŭ vilaĝojn. En 1931 Botyka kaj Kispeterd unuiĝis.
Allassac
La urbeto estas trafluata de tri riveroj, nome la Vézère, la Loyre kaj la Clan, kiu estas riverbranĉo de la Corrèze.
Geografio
Allassac etendiĝas sur 39,01 km², kaj havis 3 601 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 92 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Allassac antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gilbert Fronty, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Allassac apartenas al la kantono de Donzenac, kies ĉefurbo estas Donzenac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Ŝtofo
Ŝtofo estas teksaĵo por aparta uzo, ekzemple vestoj.
Laŭ Francisko Azorín ŝtofo estas Silka aŭ lana teksaĵo, kies fadenoj formas figurojn, ĉu de persono aŭ besto (historia ŝtofo), ĉu de foliaro. Li indikas etimologion el la greka stuppe, kaj de tie la latina stupa.
Tipo
Ekzemplaj ŝtofoj
Konsistiga materia substanco havanta proprajn ecojn; materialo: la ŝtofo, el kiu estas farataj la sonĝoj.
(ark.) Daŭra kunmetaĵo da difinitaj anatomiaj elementoj kompareblaj al teksaĵo; histo.
Rod Stewart
Sir Roderick David "Rod" STEWART (naskiĝis la 10-an de januaro 1945) estas brita kantisto, komponisto kaj muzikisto, naskiĝinta kaj kreskiĝinta en Norda Londono, Anglio kaj loĝanta en Epping. Li estas de skota kaj angla devenoj.
Per sia distinga raspa kantovoĉo, Stewart elstariĝis fine de la 1960-aj jaroj kaj komence de la 1970-aj jaroj kun la The Jeff Beck Group kaj poste kun Faces. Li komencis soloan karieron en 1969 per sia komenca albumo An Old Raincoat Won't Ever Let You Down (Usone: The Rod Stewart Album). Lia verko kun la The Jeff Beck Group kaj Faces estis influaj por la formo de la ĝenroj Metalroko kaj punkroko, respektive.
Per sia kariero en sia kvina jerdeko, Stewart vendis ĉirkaŭ 100 milionoj da diskoj tutmonde, kio faras lin unu el la plej vendantaj muzikistoj. En Britio li akiris ses sinsekvajn venkintajn albumojn, kaj lia kvanto de 62 britaj diskoj inkludas 31 kiuj akiris lokon inter la 10 venkintaj, ses el kiuj akiris la unuan situon. Li akiris 16 unuarangitaj diskoj en Usono, kun 4 el tiuj kiu atingis la unuan lokon en la listo Billboard. En 2008, la magazeno Billboard situis ĝin kiel la 17-a plej sukcesa artisto de la listo "Billboard" de 100 artistoj. Li estis elektita kiel la 33-a en la listo de la magazeno Q' de 100 Plej Grandaj Kantistoj de ĉiu tempo.
Listo de grupoj
Dum sia kariero, Rod Stewart estis membro de nombraj grupoj inter kiuj la jenaj:
World of Tanks
Esenco de la ludo
La ludo temas pri Dua mondmilito. La ludanto havas hangaron, kiu entenas certan nombron da tankoj. Oni prezentas tankojn de sep nacioj: Sovetunio, Germanio, Usono, Francio, Britio, Ĉinio kaj Japanio. Tio estas realaj modeloj, samkiel prototipaj kaj skizaj projektoj, sume pli ol 200 tipoj.
Estas dek niveloj (1-10) kaj kvin klasoj de batalaj maŝinoj, kies uzado diferencas:
La ludanto havas kelkajn resursojn: sperton, arĝenton (luda mono), oron (akirata por reala mono). La sperto permesas esplori detalojn kaj novajn tipojn de tankoj. Por la arĝento oni riparas, bonigas kaj aĉetas tankojn, akiras municion ktp. La oro donas kromajn povojn: aĉeti "premiumajn" tankojn, certan ekipaĵon, vastigi hangaron ktp. Oni povas ankaŭ akiri por oro "premiuman" konton, kiu donas kelkajn avantaĝojn al ludanto (ekzemple, profito da arĝento kaj sperto pliigas je 50%). Tamen, la oro ne estas necesa: la ludanto povas atingi bonajn rezultojn sen ĝi.
En norma batalo luktas du teamoj po 15 ludantoj, kiuj estas elektataj hazarde, sed havas apudan forton de tankoj. Ilia "nacieco" kaj uzo en reala historio ne gravas. Ĉiu teamo strebas preni la malamikan bazon kaj defendi la propran (bazoj estas cirkloj, desegnitaj sur la tero). Alia metodo venki estas neniigi ĉiujn malamikojn. Nula matĉo eblas ankaŭ. Krome, estas du aliaj tipoj de batalo. Dum "Sturmo" unu teamo defendas sian bazon, kaj la alia penas preni ĝin; dum "Renkonta batalo" ambaŭ teamoj penas preni neŭtran bazon. Fine, ekzistas "Tutmonda mapo", kie ludaj klanoj luktas pro provincoj, kaj rotaj bataloj. Ludanto povas ricevi "medalojn" pro neordinaraj atingoj (ekzemple, neniigi sole la tutan malamikan teamon).
Fiziko en la ludo estas proksima al reala, inkluzive balistiko kaj damaĝa modelo de tankoj. Interalie, difektoj de detaloj (motoro, brulaĵa ujo ktp.) kaŭzas problemojn - incendion, halton, eksplodon ktp. Tamen, la regado estas sufiĉe facila kaj ne similas al reala, por la ludo ne estu tro laciga. Se la tanko pereis en batalo, ĝi estas riparebla poste. La tankistoj akumulas sperton kaj akiras novajn scipovojn, depende de ilia specialeco. Iliaj kontuzoj ankaŭ malfaciligas regadon de la tanko, sed post batalo ili "viviĝas".
La konstruistoj aktive subtenas la ludon. Ili renovigas ĝin, faras konkursojn, okazigas specialajn agojn (dum kiuj, ekzemple, efikas rabatoj kaj grandiĝas enspezo). Ĉe la oficiala retejo ekzistas detala vikio.
Șoimușeni
Șoimușeni [ŝojmuŝenj] (hungare: Kővársolymos) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Jibou. Administre ĝi apartenas al la komunumo Letca.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 247 loĝantojn (rumanoj); en 1992 145 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1475. En 1703 ĝi komplete pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Star Trek
Star Trek (Esperante: Stela Vojaĝo) estas sciencfikcia televidserio farita en Usono dum la 1960-aj jaroj. Ĝi naskis serion de filmoj, romanojn, kaj sekvajn televidseriojn. Temas pri vojaĝo trakosma; kun William Shatner kiel la Kapitano James T. Kirk. William Shatner antaŭe aktoris en Incubus, la unua usona filmo en Esperanto.En la universo de Star Trek, Planedo de Klaso M estas tia planedo kia la tero je vetero, temperaturo, k.t.p; do teranoj povas viziti ĝin sekure.
Televidserioj
Estas sep televidserioj de Star Trek: Tiu televidserio rakontas la aventurojn de kapitano James Kirk, kiu travojaĝas la neesploritajn regionojn de la galaksio kun siaj kunuloj, s-ro Spock kaj s-ro McCoy. Ofta temo estis renkontiĝo kun ekstertera vivoformo, kies fortoj pli grandas ol tiuj de la homa ŝipanaro. La nova serio ankaŭ temis pri esplorado de la galaksio, sed ankaŭ pri certaj socialaj temoj kiel drogabuso, rasismo, ktp. Tiu estis la unua en la serio bazita sur fiksita kosmostacio. En tiu serio, la stelŝipo Voyager estas alĵetita 70,000 lumjaroj en novan sektoron de la galaksio. Tie ili renkontas strangajn planedojn, rasojn kaj situaciojn. Okazas en la 22-a jarcento, 100 jarojn antaŭ la originala serio, kaj temas pri epoko de frua homa interagado kun eksterteruloj antaŭ la formiĝo de la Federacio. Okazas dek jarojn antaŭ la originala serio kaj temas pri la komenco de malvarma milito inter la Federacio kaj la Klingonoj.
Animacia serio
Estas du animaciaj serioj de Star Trek
Filmoj
Estas dek du filmoj de Star Trek:
Lingvo
La komunikad-oficisto de la kosmoŝipo Enterprise, Hoshi Sato, uzis la universalan tradukilon por inventi lingvokodan matricon kaj tiel ekestis universala tradukilo. Per ĝi la homaro lernis fine de la 21-a jarcento aŭtomate traduki inter la konataj surteraj lingvoj kaj konklude venis al universala paco. La lingvoj de la eksterteranoj estas iom pli malfacilaj por traduki, sed ankaŭ povas esti tradukataj aŭtomate per universala tradukilo.
Olivier Tzaut
Olivier TZAUT naskiĝis en Parizo, 1935, vivis dum sia infaneco en suda Francio, poste plejparte en Svislando. Li laboris kiel instruisto en elementa lernejo en la berna parto de Ĵuraso. Li estas unu el la tri ankoraŭ vivantaj fondintoj de Kultura Centro Esperantista, kiu staras en la urbo La Chaux-de-Fonds.
En 1977 li produktis belkantan 33-turnan diskon kaj kasedon "Tra l' mondo", plejparte el tradukoj de Claude Piron. En 1981 ĉe LF-koop li produktis duan popolmuzikan diskon (kun kaseda varianto) "Karnavaleto", helpe de Gianfranco Molle.
Li luktas kontraŭ la mortpuno kaj specife por akompano kaj liberigo de Roger McGowen, kiu sidas en usona malliberejo sen iu ajn kulpo. Planète + Justice kaj Radio Télévision Suisse produktis filmon de Nicolas Pallay pri Roger McGowen, kie Olivier Tzaut aperas kaj parolas pri siaj kontaktoj kun Roger kaj sia admiro al tiu elstara personeco.
Li vivas en la urbo La Chaux-de-Fonds.
Kefferhausen
Kefferhausen estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Dingelstädt. Fine de la jaro 2018 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 722 loĝantojn.
Apud Kefferhausen fontas la rivero Unstrut, kiu post vojo de 129 kilometroj apud la urbo Naumburg enfluas la riveron Saale.
9831 Simongreen
9831 Simongreen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita astronomo Simon F. Green kiu faris observojn pri la asteroidoj kaj la ekde pli ol 20 jaroj. Komence, li uzis la IRAS por malkovri rapidmovantajn objektojn.
Dictionnaire Pratique d'Esperanto
Dictionnaire Pratique d' Espéranto français-esperanto, esperanto-français  (Praktika vortaro franca-Esperanto kaj Esperanto-franca) estas mezgranda vortaro publikigita de SAT-Amikaro, la franca branĉo de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT). Ĝis nun aperis jenaj eldonoj:
DICTIONNAIRE PRATIQUE D'ESPERANTO
DICTIONNAIRE PRATIQUE Français-Espéranto, Espéranto-Français
La 1-a kaj 2-a eldonoj
Laŭ la enkonduko de la "Praktika Vortaro" ĝin iniciis Edmond Dazun en 1953, kiu kunordigis la laborojn ĝis la apero de la 1-a eldono en 1959. Félicien Baronnet redaktis la parton francan-Esperanto, Roland Levreaud la parton Esperanto-francan. Ĉi-lasta enhavas ĉiujn radikojn de la Plena Vortaro (PV, 2-a eld. de 1934, postaj eldonoj nur senŝanĝaj represoj) kaj ties Suplemento de Waringhien de 1953. Nove kompare kun PV estis, ke estis enigitaj propraj nomoj en Esperanta traduko, pri kiu precipe zorgis Raymond Laval. Ili baziĝas sur la Esperanto-japana vortaro de Okamoto Joŝicugu de 1935 kaj sistemaj listoj de personaj kaj geografiaj nomoj, publikigitaj dum kelkaj jaroj en la bulteno de SAT-Amikaro.
Lucien Bannier, Pierre Lévy kaj André Caubel konsilis kaj reviziis la "Praktikan Vortaron", Caubel krome kunordigis la korektadon.
Laŭ ĝia epiteto "praktika", la vortaro celas precipe lernantojn kaj komencantojn. Grandparte la parto Esperanto-franca estas nura vortlisto laŭ la tipo "akiri, acquérir", "aklami, acclamer" ktp.
Post forvendado de la unua eldono, aperis en 1974 dua neŝanĝita eldono. Ankaŭ ĝi kontentigis la bazajn bezonojn de precipe lernantoj je praktika, facile portebla poŝ-vortaro. La represo tamen registris nek vortojn el la "Grand Dictionnaire" (Granda Vortaro Esperanto-Franca) de Waringhien de 1957, nek el tiu de André Albault kaj Roger Léger (franca-Esperanto 1961), nek el Plena Ilustrita Vortaro (PIV) de 1970. Ĝi tial jam ne plu spegulis la aktualan lingvo-uzon. Du jarojn post la represo de la "praktika", SAT-Amikaro ankaŭ represis la "grandan" de Waringhien, ĉi-lastan tamen kun suplemento. SAT-Amikaro tiel ekhavis duŝtupan vortaran programon.