cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rhus typhina
Disvastigo kaj postuloj de la kreskejo
Kiel ornamlignoplanto por ĝardenoj kaj parkoj la vinagrarbo estas kultivata en meza kaj norda Eŭropo kaj estas rigardata en Germanujo kiel neofito.
La plej bonaj kreskokondiĉoj por la Rhus typhina estas sur nutraĵriĉaj grundoj ĉe la suda deklivoj de Okcidenta Virginio, Tenesio kaj Kentukio. Tie la lignoplanto kreskas en malgrandaj grupoj kaj densejoj. Ĝi postulas ne multon al la grundoj. Kreskas kaj sur kalko kaj sur la grundo. Ĝi etas tipa pionira lignoplanto.
Sistematiko
La genro Rhus konsistas el 150 specioj. Rus typhina apartenas al la sekcio Sumako.
Markermeer
La Markermeer (Lago de Marken) estas lago en Nederlando, situante inter Noord-Holland kaj Flevoland. Je la nordorienta flanko ĝi situas ĉe la IJsselmeer, de kiu ĝi fakte formas la sudokcidentan fakon, per digo (fakte baraĵo) separita de ĝi. La lago havas triangulan formon havas areon de 700 km² kaj profundas, je la plej multaj lokoj, 2 ĝis 4 metrojn. La plej profundaj partoj estas la Pampusputten (Pampusputoj) kaj la ŝanelo Amsterdamo – Lelystad. La Pampusput antaŭ la bordo de Muiden estis antaŭa sablo-elfosejo kun profundo de 30 m). La puto malpli profundiĝis pro la disfalo de la randoj kaj sedimentiĝo de ŝlimo. La nuna profundo estas 10 ĝis 15 metroj. Parto de la lago apartenas al la Nationaal Park Nieuw Land (Nacia parko nova lando).
La Markermeer je la suda flanko transiĝas en la IJmeer (Lago de la IJ). En la nordokcidenta parto situas ronda golfeto ĉe la bordo de Noord-Holland apud Hoorn, la Hoornse Hop. Tiu parto oni povas krude indiki per la triangulo Schardam-Hoorn-Schellinkhout.
La Markenvadoj (Marker Wadden) estas plurparta areo de insuloj en la Lago de Marken (Markermeer), kiuj estis konstruitaj en 2016. Ĝi situas ĉirkaŭ kvar kilometrojn de la Houtribdijk (ankaŭ: 'Markerwaarddijk'), kiu ligas Enkhuizen kaj Lelystad. La insuloj estas konstruitaj per sablo, argilo kaj silto de la Markermeer. La projekto kontribuas al la natura restarigo de la malaltkvalita lago, kiu estis en malbona stato laŭ ekologia vidpunkto. Rezulte de la fermo de la Markermeer fare de la Houtribdijk, ŝlimo amasiĝis. Ĉi tiu silto, kune kun la turbuleco de la akvo, malklarigis la akvon en la Markermeer kaj sufokis la bentan biotopon, kaŭzante malbonigi la ekologian kvaliton de ĉi tiu natura rezervejo. Fiŝoj, akvoplantoj kaj moluskoj malfacile pluvivis, sekve de tio estis minaco de manĝaĵoj malabundaj por migrobirdoj.
Resuso
La resuso (Macaca mulatta) el la ordo de primatoj kaj familio de cerkopitekedoj estas bone konata specio de makakoj, kiu renkontiĝas en naturo aŭ ĉe la homoj, eĉ en urboj, ĉefe en Barato, kie ili estas rigarditaj kiel konservitajn bestojn kaj estas protektitaj. Ili vivas en orienta, norda, suda kaj sudokcidenta Ĉinio kaj ankaŭ en Nepalo, Hindio, Pakistano, Afganio kaj la Hindoĉina Duoninsulo ĝis alto de 2 500 metroj. Ĝi havas hararon brungrizan aŭ brunflavan, ĝia dorso ĉe la postaĵo kaj la supra parto de ĝiaj postaj kruroj havas oranĝflavan koloron. Ĝiaj vizaĝo kaj oreloj estas karnokoloraj. Ĝiaj sidvangoj estas kalozaj.
La maksimuma pezo estas 6 kg, la longo ĉirkaŭ 64 cm; ili formas rondojn po kelkdekoj da individuoj, kie la hierarkia rango estas determinita de la inbestoj. Ili estas bruemaj, kaj povas vivi ĝis 30 jaroj.
La resusoj loĝas en arbaroj, montaraj regionoj, sur kampoj kun arboj kaj ĉe riverbordoj kun prosperaj vegetaloj. Ili vivas en arego el pli ol dek aŭ kelkdek, iam eĉ 100-200. Ili ŝatas ludi en akvo kaj naĝi. Tage ili serĉas nutraĵojn surtere aŭ en arbaro kaj nokte dormas sur arboj. Ili manĝas ĉefe fruktojn, semojn kaj grajnojn. En la tempo, kiam mankas al ili manĝaĵoj, ili iras al kampoj por ŝteli plantaĵojn. En iuj regionoj de Hindio, oni prenas la resusojn kiel sanktajn bestojn kaj protektas kaj nutras ilin per manĝaĵoj. En 1962 la hinda registaro eĉ tre zorgis pri la agado de resusoj, ĉar la oficistoj en la milita departemento plendis, ke resusoj ofte eniris en iliajn oficejojn kaj disŝiris aŭ forŝtelis registarajn dokumentojn, kiujn ili redonis nur post kiam oni donis al ili fruktojn kaj bombonojn.
La resusoj estas ofte uzataj kiel eksperimentaĵoj en medicina esplorado kaj en laboratorio. Ili estas tre saĝaj. En la Munstera Best-instituto de Germanio estas resusino, kiu povoscias distingi diverskolorajn ringojn reprezentantajn malsamajn valorojn, kiel ni distingas malsamajn valorojn de la malsamaj moneroj. Ĝi povas rapide interŝanĝi malsamajn kvantojn da arakidoj kaj bananoj el iu aŭtomata vendoaparato kontraŭ la menciitaj ringoj; ĝi povas preskaŭ senerare distingi ses malsamajn kolorojn kaj ĉiam forprenas unue la plej altvaloran ringon dum ekzamenado. La resusoj povas fekundiĝi en ĉiuj sezonoj de la tuta jaro. Post kiam la resusino gravedas 5-6 monatojn, ĝi naskas unu idon, kiun ĝi mamnutras unu jaron. La resusido maturiĝas post kiam ĝi atingas la aĝon de kvar jaroj. La resuso povas vivi pli ol 20 jarojn
Referencoj
].
Hœrdt (stacidomo)
Hœrdt estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Hœrdt, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Vendenheim - Wissembourg (146000).
Supra Pinto
La Supra Pinto, en angla origine Top End, de norda Aŭstralio estas geografia regiono enhavanta la plej nordan parton de la Norda Teritorio, kiu estas la dua plej norda parto de la Aŭstralia kontinento. Ĝi kovras svage difinitan areon de ĉirkaŭ 400,000 km² malantaŭ la norda marbordo de la ĉefurbo de la Norda Teritorio nome Darvino tra Arnhem kun Hinda Oceano okcidente, Arafura Maro norde, kaj Karpentaria Golfo oriente, kaj kun preskaŭ senakva duonarida interno de Aŭstralio suden, trans la granda Nacia parko Kakaduo.
La Supra Pinto, kvankam malpli vizitata kaj malpli konata eksterlande ol la arida suda parto de la Norda Teritorio, nomata de aŭstralianoj kiel la Ruĝa Centro kaj kies plej granda urbo estas Alice Springs, enhavas la aliajn plej grandajn urbojn de la Teritorio nome Darvino, Katherine kaj Palmerston.
Azepano
Azepano aŭ homopiperidino estas heterocikla organika kombinaĵo, kies kemia strukturo korespondas al sepmembra saturita amino. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun amoniakodoro. Ĝi estas tre solvebla en etanolo kaj duetila etero kaj malpli solvebla en akvo (nur 32 g/L). Ĝi plej bone solviĝas en polaraj solvantoj ol en nepolaraj solvantoj.
Sintezo
Aliaj krudmaterialoj kiuj povas produkti azepanon estas la 1,6-heksanoduolo, la 1,6-heksanoduamino, la 1-heksanamino kaj la biS(6-aminoheksil)amino. Ĉi-lasta reakcio okazas inter 180 ºC - 300 ºC sub alta premo kaj uzante feron kiel katalizilon, estigitan per reduktiĝo de feroksidoj kaj hidrogeno sub 500 ºC.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Oxepan.png| Oksepano 1,3-thiazepine.svg| Tioazepino 2H-1,4-Benzothiazine_formula_skeletal.svg| Benzotiazino Benzothiazole.png| Benzotiazolo 2H-benzo(e)(1,2,4)thiadiazine_200.svg| Benzotiazido Azepan-2-one_200.svg| Kaprolaktamo Carbamazepine.svg| Karbamazepino Cyclohexylamine-2D-skeletal.png| Cikloheksilamino 2-pipecoline.svg| 2-pipekolino N-methylcyclopentanamine.png| metil-ciklopentanamino 4-phenylazepane.svg| fenilazepano </Gallery>
Veselice (Havlíčkův Brod)
Veselice (Weselitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Havlíčkův Brod, en distrikto Havlíčkův Brod. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Havlíčkův Brod. Estas ĉi tie registritaj 23 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Veselice situas en katastra teritorio Veselice u Havlíčkova Brodu kun areo 1,67 km².
Tomislav
Vivo
Tuj post enoficiĝo Tomislav sukcese turnis sin kontraŭ la hungaroj kiuj ĵus (en 895) panonian Kroation etendonte sian potencon ĝis Dravo. Post tio Tomislav devis trakti la vastiĝon de la bulgaroj sub ilia caro Simeono la Granda.
Kiam la bizanca imperiestro Romano la 1-a kontaktis papon Johano la 10-a pri helpodono kontraŭ la bulgaroj estis perata de Romo alianco inter la bizancanoj kaj la kroatoj.
Sendube mezepoka Kroatio atingis sub Tomislavo la pinton de sia potenco. Malpost la stacidomo de Zagrebo staras imponega statuo de Tomislav, kiun kreis la skulptisto Robert Frangeš-Mihanović.
Vargem Grande do Sul
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono São João da Boa Vista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Gilly-lès-Cîteaux
Gilly-lès-Cîteaux estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Industrio
Fromaĝejo fabrikas fromaĝon.
Historio
La kastelo estis konstruita en 1565 por la abatejestroj de Cistercio.
Estonoj
La estonoj (eestlased) estas nordeŭropa etno de memstara tipo kun anaro de pli-malpli miliono da homoj. Ili kiel aŭtoĥtona popolo konsistigas la ŝtatan popolon de Estonio. Malgraŭ ke la ŝtata teritorio de Estonio konsideratas parto de la interŝtata regiono Baltio, la estonoj - kune kun la sameoj kaj finnoj - apartenas al la etnaro de nordeŭropa tipo ene de la finn-ugraj etnoj.
Prahistorio
Pri la prahistoria epoko de la estonoj ne estas multaj scioj, kiel ĉe ĉiuj etnoj sen fruaj skribaj dokumentoj. Laŭ genetikaj esploroj, biologia parenceco kun la volgaj finnoj (ekzemple la marioj) aŭ la permjakoj (komioj kaj udmurtoj) aspektas malverŝajna. La etnoj de la marbordoj de la Arkta Oceano, de la nenecoj oriente ĝis la sameoj okcidente, havas similan kulturon, kiun tamen forte kuninfluas la klimataj cirkonstancoj.
La unua skriba dokumento pri la estonoj estas de la romia historiisto Tacito (Publius Cornelius Tacitus). Li en la jaro 98 en sia verkaĵo Germania raportis de etno nomata Aestii. Tio estis la nomo, kiun la ĝermanoj donis al la loĝantoj de la teritorio nordoriente de la rivero Vistulo. Tacito priskribis la "tribojn de la aestii, kiuj havas la kutimojn kaj vestaron de la sueboj", sed "kies lingvo" tute malsamas kaj iom "pli proksimas al la britaj keltaj lingvoj" (precipe la bretona, kornvala kaj kimra). La antikva rusa termino por la estonoj estis ĉudi. La ĝis la 19-a jarcento uzata estona termino maarahvas tamen ne estas - kiel oni longe supozis - el la tempo antaŭ la konkeriĝo de la estonoj, sed estas estonlingvigo de la germana vorto Landvolk (laŭvorte "kampara popolo"), kiu en la mezepoko simple havis la signifon "lokuloj".
Epokoj de fremda regiĝo
En la 13-a jarcento la estonoj en la suda Livonio konkeriĝis pere de kavaliroj de la germanlingva Glavofrata Ordeno respektive la Germana Ordeno, submetiĝis al regado de la nobelaro de la germanaj baltoj kaj perforte estis kristanigitaj. Ekestis du tute malsamaj sociaj tavoloj: la loka, estona kampara loĝantaro kaj tavolo de alvenintaj germanaj regantoj. Ankaŭ post disfalo de la kavaliraj ordenoj, privilegio de la litova grandduko kaj pola reĝo Sigismondo Aŭgusto de 1561 garantiis al la reganta socia tavolo rajton je plua oficiala uzo de la germana lingvo, de germana jura sistemo kaj de protestantisma kredo. La germana lingvo ĝis la 20-a jarcento restis la precipa trafiklingvo de la altaj sociaj tavoloj. Ĉiu estono kiu volis atingi pli altan socian pozicion, estis devigita plejparte adaptiĝi al tio. Ekzemple la universitato de Dorpat (Tartu) de sia fondigĥo en 1802 ĝis la jaro 1880 estis germanlingva kaj ankaŭ laŭ la profesoraro kaj la esploraj projektoj estis germana universitato.
Epoko de "nacia vekiĝo"
Nur meze de la 19-a jarcento ekestis sento de solidareco kaj komuneco inter la estonoj kaj gvidis al vekiĝo de estona nacia konscio. Al tiu evoluo multaj estonemaj germanaj baltoj esence kontribuis - ekzemplo estu Garlieb Helwig Merkel. La nacia movado protestis kaj kontraŭ la privilegiigo de la germanaj baltoj kaj kontraŭ la politiko de ruslingvigo de la Rusia Imperio, kiu pli kaj pli fortiĝis en la dua duono de la 19-a jarcento kaj ĝenis kaj germanojn kaj estonojn. Inter tiuj du protestoj ekestis rapide kreskanta nacia konscio, sed nur post la Unua Mondmilito kaj en la perturboj post la Oktobra Revolucio de 1917, en 1918 sukcesis la kreo de suverena estona ŝtato.
Dua Mondmilito kaj reatingo de ŝtata sendependeco
La sovetunia konkero de la respubliko Estonio en junio 1940 kadre de la pakto Molotov-Ribbentrop en la Dua Mondmilito finis la nur 22-jaran ŝtatan suverenecon kaj mortigis 200 000 estonojn. En la beendete la soeben erlangte Unabhängigkeit kaj hatte zur Folge, dass sich la Bevölkerungszahl Estlands um 200.000 verringerte. En la 1940-aj jaroj mortis pliaj dekmiloj da estonoj pro militaj agoj kaj teroro de la okupantaj armeoj de Sovetunio en 1940-1941, Nazia Germanio en 1941-1944 kaj poste denove Sovetunio. Proksimume 30 000 estonoj armee mortis post perforta soldatigo, kaj pli-malpli 1000 judaj estonoj estis murditaj kadre de la Holokaŭsto. Post la milito la nombro de estonoj en la lando ree malaltiĝis je 80 000 homoj, kiuj pro timo de nova terora ondo de la sovetuniaj okupantoj fuĝis al okcidenta Eŭropo kaj Ameriko. En la sekva dua okupo de Estonio pere de Sovetunio, 70 000 estonoj estis malliberigitaj kaj perforte translokigitaj, kaj el tiuj 12 000 estis mortigitaj. Kadre de politiko de ampleksa rusigo interalie perforte granda nombro da rusoj estis translokigita al Estonio, kaj sekve de tio la procentaĵo de estonoj en la Estona SSR de proksimume 90 fine de la Dua Mondmilito malkrestis al proksimume 60 fine de la 1980-aj jaroj.
Tendencoj
Ankaŭ post reatingo de la ŝtata suverenco inter majo 1990 kaj aŭgusto 1991, proksimume kvaron de la loĝantaro de la nuna respubliko Estonio estas ruslingvaj. Ĝis la nuntempo la du lingvaj komunumoj apenaŭ intermiksiĝas. El inter la signifa nombro de eksterlandaj estonoj, 40 000 vivas en Rusio, multaj el ili en la lima regiono Setumaa, pri kies teritoria aparteno daŭre disputas la du ŝtatoj.
Lingvo
La estona lingvo estas inter la finn-ugraj lingvoj kaj estas la oficiala ŝtata lingvo de Estonio. La lingvon parolas pli.malpli miliono da estonoj en Estonio kaj pliaj pluraj dekmiloj eksterlande.
Chamois
Chamois - france, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Antey-Saint-André, Ayas, La Magdeleine kaj Valtournenche.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Geografio
Chamois estas la itala komunumo plej alta super la marnivelo, konsiderante la lokon de la urbodomo. La ĉefvilaĝo kaj la ceteraj subdividaĵoj estas ligitaj al la valfunda vojo Châtillon-Cervinia per arbara vojo tra la najbara vilaĝo La Magdaleine. Tiun vojon ne rajtas uzi privataj motorveturiloj. Tial ne estas automobiloj en Chamois, kaj homoj kaj varoj atingas ĝin per komforta publika telfero kiu ligas Corgnolaz, la ĉefvilaĝon, al Buisson, subdividaĵo de Antey-Saint-André, kiu troviĝas laŭ la valfunda vojo.
Ekonomio
La ekonomio de Chamois baziĝas sur turismo kaj bredado. Vintrajn gastojn allogas alp-skiejoj situantaj super la vilaĝo inter 2000 kaj 2700 metroj da alteco, kiujn servas du seĝtelferoj kaj pluraj skitelferoj. La gastigebleco konsistas el kvar hoteloj kaj dekoj da privataj feri-domoj, luataj aŭ uzataj de la posedantoj.
Blazono
La blazono montras bildon de ĉamo sur roko sub ruĝa strio; la franca signifo de chamois estas ĝuste "ĉamo".
1329 Eliane
1329 Eliane estas malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eŭnomia familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Eliane", tiu de la filino de la belga astronomo Paul Bourgeois.
Teleac
Teleac estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Ĝemelurbo
Difino
La esprimo ĝemelurboj, ĝemelaj urboj, aŭ partneraj urboj signifas urbojn, kiuj interkonsentis pri speciala partnereco por kultura kaj eble ankaŭ ekonomia interŝanĝo. Kutime, sed ne ĉiam, ĝemelaj urboj estas en malsamaj landoj. Se la urboj A kaj B estas ĝemeloj kaj samtempe B ĝemele kunlaboras kun urbo C, tiuokaze eblas, sed ne necesas, ke A kaj C havas ĝemelan rilaton inter si.
Principe urba ĝemeleco estas simetria ligo, sed se unu el la partneroj havas malpli evoluintan strukturon, ĝemeleco povas signifi ankaŭ evoluigan helpon.
Historio
En 1944 Stalingrado kaj Coventry fariĝis la unuaj ĝemelurboj en la mondo, kaj iniciatis la movadon de ĝemelaj urboj. Ambaŭ urboj estis celoj de peza bombardado kaj detruo dum la dua mondmilito kaj sekve devis rekonstrui grandajn partojn de la urbo.
Eŭropo
Urboĝemelecoj evoluis en Eŭropo post la Dua mondmilito kaj estis unu el la vojoj interproksimigi la eŭropajn popolojn, cele al evito de plia milito. La kontaktoj pro ĝemeleco intensigu la reciprokan komprenon kaj instigu ankaŭ ekonomian kunlaboron je ĉiuflanka profito. La koncepto de urboĝemeleco estas plej populara en Eŭropo, sed disvastiĝis ankaŭ al aliaj kontinentoj. Precipe eŭropaj urboj serĉis kaj trovis ĝemelojn ankaŭ trans la limoj de Eŭropo. Dum la Malvarma milito ekestis ankaŭ ĝemelecoj inter la du partoj de dividita Germanio. Pro tio nun pluraj germanaj urboj havas ĝemelon en la sama, reunuigita lando. Ekde 1989 eŭropaj urboĝemelecoj estas finance subtenataj de Eŭropa Unio.
Rolo de Esperanto kaj fruktodonaj ĝemeliĝoj
Ofte ĝemelaj urboj situas ne nur en malsamaj landoj, sed eĉ en malsamaj lingvo-regionoj. Kadre de la kunlaboro samcelaj organizaĵoj, kluboj ktp. en urboĝemeloj, la Esperanto-organizoj ĝuas la avantaĝon de facila interkompreniĝo. Tial ili foje estas motoroj aŭ eĉ pioniroj de ĝemeliĝoj. Fruktodonaj ekzemploj estas jenaj ĝemelecoj: Foje Esperanto-grupo de urba centro sekvas la ĝemelurbajn rilatojn de ĝis propra urbo kaj flegas rilatojn kun la Esperanto-grupoj de la ĝemelaj urboj. Tiuj rilatoj povas konsistas precipe en ĉiujaraj personaj renkontiĝoj kaj sporadaj retaj kunsidoj.
Dum la 88-a Itala Kongreso de Esperanto (Assisi), okazis per la prelego pri ĝemelaj urboj fare de Luigi Fraccaroli kaj Debora Rossetti. Dum la jaro 2022 la 89-a Itala Kongreso de Esperanto (okazonta en Breŝo) temos ĝuste pri ĝemelaj urboj. La temo vortumiĝas tiel: “Paco ne okazas hazarde: la aktiva rolo de ĝemelurbaj rilatoj en la konstruo de eŭropa popolo”.
Informo en UEA-Vikio kaj Fejsbuko
Vidu en UEA-Vikio paĝojn kun diversaj informoj pri Ĝemelaj Urboj. En Fejsbuko vidu.
J kun nombro
Litero J kun nombro havas plurajn signifojn:
Kempas
Kempas estas urbeto en Ĝohoro, Malajzio.
El Campesino
Biografio
Valentín González naskiĝis en Malcocinado (Badajoz) en 1909. Li estis edzo kaj patro de tri gefiloj, kiuj malaperis dum la Hispana Enlanda Milito. Li estis ministo en la minejoj de Peñarroya, aliĝis en la komunista Partio de Hispanio. Dum la Enlanda Milito, li estris la Quinto Regimiento (Kvinan Reĝimenton) kaj poste la Divizion 46a. Li partoprenis en la bataloj de Guadalajara, Brunete kaj Belchite, en kiuj li estis vundata. Li konstruis al si legendon de kuraĝa kaj efika militisto, sed multaj akuzis lin pro krueleco, kaj eĉ liaj superuloj (Líster, Modesto...), konsideris lin malkuraĝa kaj bombasta.
En la Batalo de Teruel, li abandonis nokte la urbon kiu restis sendefende. La subuloj aperis poste disigaj, senarmilaj kaj eĉ sen siaj vunditoj dum la retiriĝo fare de "El Campesino", kio kaŭzis ke 400 estis enprizonigitaj de la frankistoj. Post tiu malvenko li partoprenis estre de la divizio 46a en la Batalo de la Ebro, sed li estis elpostenigita la 26an de Julio de 1938, post la trapaŝo de la rivero. Tie li finis sian militan karieron dum la respubliko.
Post la milito ekziliiĝis al Sovetunio en 1939 kaj eniris en Superan Altlernejon por Militistoj, sed post problemoj kun la aŭtoritatoj, klopodis fuĝi el Sovetunio al Turkio, sed li estis revenigita kaj oni enmetis lin en koncentrejon de Vorkuta (Siberio). Li finfine sukcesis fuĝi el Sovetunio en 1949 al Irano kaj translokiĝis al Francio, kie li loĝis ĝis sia reveno al Hispanio en 1977. Li mortis en Madrido en 1983.
Bartleta tinamo
La Bartleta tinamo (Crypturellus bartletti) estas birdospecio de la familio de Tinamedoj komune troviĝanta en arbaroj de malaltaj teroj en Sudameriko.
Taksonomio
La Bartleta tinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Brice de Nice (filmo)
Brice de Nice estas franca filmo de James Huth, aperinta en 2005. Ĝi situas en Francio, fokusiĝante al la urbo de Nico.
Bartleta tinamo
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo". La specinomo bartletti originis el la latiniga formo de Bartlett por rememori Edward Bartlett.
Brice de Nice (filmo)
Temo
La ĉefa protagonisto, tridek-kelk-jara surfisto nomita Brice, vivas por unu afero: la perfekta ondo rajdota, malgraŭ la fakto ke Nice kuŝas sur tute senonda marbordo en la Mediteranea Maro. Dume, li uzas la monon de sia riĉa patro por lanĉi ekstravagancajn festojn kaj disvolvi ridigajn insultojn, same kiel adori la filmon Point Break. Kiam lia patro estas arestita pro monlavado, tamen, aferoj ŝanĝiĝas: la vivo de Brice disfalas ĉirkaŭ li, kaj post malsukceso dungiĝi, li baldaŭ troviĝas provante prirabi bankon. Li retroviĝas en hospitalo post la fiaskinta bank-rabado, kaj forkuras de tie kun la ulo kies skoteron li forrabis dum li eskapis el la banko. Ambaŭ fariĝas amikoj. Forrabante la aŭton de la edzino de la advokato de la patro de Brice, ambaŭ trairas Francion ĝis la atlantika marbordo por ĉeesti mondan ĉampionecon de surfo en Hossegor. Kun premio de 100.000 dolaroj, gajni la turniron ŝajnas kiel la sola ŝanco elturniĝi por ambaŭ: Brice bezonas la monon por subteni sian pompan vivstilon, dum lia amiko bezonas ĝin por operacio en sia menso.
Brice "multe parolas, sed malmulte agas", kaj, antaŭvideble, malsukcesas en la surfa konkurso. Kvankam ĉio ŝajnas perdita, ambaŭ finfine trovos ian sukceson: Brice rajdas sian perfektan ondon, dum lia amiko ekvojaĝas tra la mondo kun sia ĵustrovita amo.
Bartleta tinamo
Teritorio kaj habitato
La Bartleta tinamo troviĝantas en marĉoj kaj arbaroj de malaltaj teroj en subtropikaj kaj tropikaj regionoj ĝis 500 m de altitudo. Tiu specio estas indiĝena de okcidenta Amazonia Brazilo, norda Bolivio, kaj orienta Peruo, en Sudameriko. Ĝi troviĝantas ankaŭ en orienta Ekvadoro.
Brice de Nice (filmo)
Filmmuziko
Jean Dujardin plenumis la filmmuzikon de la filmo, "Le Casse de Brice".
Bartleta tinamo
Aspekto
La Bartleta tinamo estas proksimume 27 cm longa. Ties supraj partoj estas brunaj supre striecaj je nigra, dum gorĝo kaj ventro estas blankaj, resto de subaj partoj estas rufaj, flankoj estas striecaj je nigra, kaj ties krono estas nigreca.
Brice de Nice (filmo)
Filmmuziko
La muzikvideo estis filmita kaj reĝisorita de J.G Biggs.
Bartleta tinamo
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Rusta tinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Universitato de Toronto
Studenta vivo
Estas 380 studentaj kluboj kaj organizaĵoj ligitaj kun la Universitato de Toronto. La studentan registaron gvidas la Studenta Asocio de la Universitato de Toronto, antaŭe konata kiel Studenta Administra Konsilio.
La kolegia sistemo
Ĉiu nediplomita studento ĉe la kampuso de Sankta Georgo estas membro de unu el sep kolegioj por artoj kaj sciencoj.
Fakultatoj
La universitato dividiĝas je pluraj fakultato. Ĉi tiujn rekte administras la universitato kun variaj gradoj de aŭtonomio. Iuj estas por nediplomitaj studentoj, sed en multaj povas partopreni nur postdiplomaj studentoj, kvankam ĉi tiuj ofte kunlaboras kun la Fakultato de Artoj kaj Sciencoj por proponi programojn taŭgaj por nediplomitaj studentoj. Nediplomitaj studentoj de la profesiaj fakultatoj vivas en la loĝejoj de la kolegioj de la Artoj kaj Sciencoj. La fakultatoj estas:
Coralie Trinh Thi
Coralie TRINH THI estas franca pornografia aktorino kaj verkistino.
Biografio
Ŝi naskiĝis la 11-an de aprilo 1976 en Parizo, ŝi havas ambaŭ Francan kaj Vjetnaman originojn.
Ŝi estis pli konita kiel kunreĝisorino de la filmo Baise-moi (fiku min) kiu fariĝis cenzurita en Francio.
Sub la nomo Coralie ŝi aktoris en 60 pornografiaj filmoj, inter 18 kaj 24 jaroj, por kiuj ŝi recevis la "Award de la meilleure actrice française de X" Premio de la franca plej bona pornografia aktorino en 1995, la Hot d'Or de la plej bona eŭropa aktorino 1996 kaj tiu de la plej bona eŭropa dua-rola aktorino en 1998.
Ŝi ankaŭ aktoris en longan kaj mallongan filmoj kun registoroj kiel Gaspar Noé, Marc Caro, Laetitia Masson, Catherine Breillat ou Olivier Dahan.
La Tolosa grupo de industria metalo Punish Yourself verkis unu kanto "Holy Trinh Thi" (vortludo signifante Sankta Trinh Thi aŭ/kaj Liten Trinh Thi sur la disko Sexplosive Locomotive en 2005.
Hunsrück
La pejzaĝa regiono Hunsrück (esperante: Hunsruko) estas mezalta montaro en la federacia lando Rejnlando-Palatinato de Germanio kaj malgrandparte ankaŭ en la pleja nordo de la najbara federacia lando Sarlando, do sume situas en la okcidento de Germanio. Ĝi estas parto de la Rejnlanda Ardeza Montaro.
Etimologio
La signifo de la nomo Hunsrück ĝis nun malklaras. Unue la mezalta montaro dum la jaro 1074 menciiĝis en dokumento de la monaĥejo Ravengiersburg - tiam la ortografio estis „hundesrucha". Por la klarigo de la nomo ekzistas pluraj teorioj:
Geografio
La kernon de la montaro Hunsrücks konsistigas la Hunsrück-altebenaĵo kaj vasta valego ĉirkaŭ la urbo Simmern. Nordokcidente la montaro limiĝas per la rivero Mozelo kaj oriente de la rivero Rejno. La arbaroj Binger Wald, Soonwald kaj Lützelsoon estas la suda limo, la arbaroj Idarwald, Hochwald kaj Wildenburger Kopf la sudokcidenta limo. La du pliaj arbaroj Osburger Hochwald plus Schwarzwälder Hochwald kaj la riveroj Saro kaj Ruwer limigas la teritorion okcidente. La valo de la unua duono de la rivero Nahe kalkuliĝas kiel parto de la regiono Hunsrück.
Plej alta punkto de la montaro - kaj entute de la lando Rejnlando-Palatinato estas la monto Erbeskopf, kiu altas 816 metrojn. An den zwei Steinen (esperante: „ĉe la du ŝtonoj“) estas 766, 2 m alta monto de la montaro Idarwald, kiu estas parto de la montaro Hunsrück en la distriktoj Birkenfeld kaj Bernkastel-Wittlich en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La monto Rösterkopf estas kun alteco de 708,1 m super marnivelo la plej alta altaĵo de la Osburger Hochwald en la mezmontaro Hunsrück. La monto Ellerspring apud Winterbach en la rejnlando-Palatinata distrikto Bad Kreuznach estas kun alteco de 657,5 m la plej alta monto en Soonwald, parto de la mezmontaro Hunsrück.
La Womrather Höhe estas kun alteco de 599,1 m super marnivelo la plej alta monto en Lützelsoon, kiu estas parto de la mezmontaro Hunsrück. La monto situas inter Schlierschied en la distrikto Rhein-Hunsrück kaj Kellenbach en la distrikto Bad Kreuznach en Rejnlando-Palatinato. La arbokovrita monto ricevis sian nomon de la komunumo Womrath, kiu situas 7 km norde de la montopinto. La monto Steingerüttelkopf estas 756,6 m alta monto en la montaro Idarwald (Hunsrück) en la distriktoj Bernkastel-Wittlich kaj Birkenfeld en Rejnlando-Palatinato. La monto Sandkopf en Schwarzwälder Hochwald (Hunsrück) estas kun alteco de 757,4 m la plej alta monto en la distrikto Trier-Saarburg, Rejnlando-Palatinato.
La monto Ruppelstein, ankaŭ nomata Ruppenstein estas 762,7 m alta monto de Schwarzwälder Hochwald (Hunsrück) en la distrikto Birkenfeld en Rejnlando-Palatinato. La Idarkopf apud Stipshausen en Hunsrück estas 745,7m alta monto de la Idarwald en la distriktoj Birkenfeld kaj Bernkastel-Wittlich. Ĝi estas unu el la plej altaj montoj de Rejnlando-Palatinato. La Usarkopf estas 725,4 m alta altaĵo de la Idarwald (Hunsrück) en la distriktoj Bernkastel-Wittlich kaj Birkenfeld en Rejnlando-Palatinato.
La Teufelskopf (kapo de la diablo) estas 695,0 m alta altaĵo en Irrwald, parto de la Schwarzwälder Hochwald (Hunsrück) apud Waldweiler proksime al la landa limo inter Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando. Sur la altaĵo troviĝas la elsendostacio Teufelskopf. La Friedrichskopf apud Brücken en Rejnlando-Palatinata distrikto Birkenfeld estas kun alteco de 707,4 m la plej alta monto de la Dollberge, kiu estas parto de Schwarzwälder Hochwald (Hunsrück).
La monto Schimmelkopf aŭ Weiskircher Höhe situas en la Schwarzwälder Hochwald (parto de la Hunsrück) sur la limo de la distriktoj Trier-Saarburg (Rejnlando-Palatintato) kaj Merzig-Wadern (Sarlando) kaj havas altecon de 694,8 m super marnivelo. Ĝi estas la dua plej alta monto en Sarlando (Germanio). La monto Mückenbornberg estas 692,6 m alta monto en la mezmontaro Schwarzwälder Hochwald, suda parto de la mezmontaro Hunsrück, apud Kell am See en Rejnlando-Palatinato, proksime al la limo al Sarlando.
La Hohe Wurzel estas kun alteco de 669 m la dua plej alta monto de Osburger Hochwald en la mezmontaro Hunsrück en Rejnlando-Palatinato. La monto situas sur la teritorio de la komunumo Beuren (Hochwald).
La Sandkopf en Schwarzwälder Hochwald (Hunsrück) estas 757,4 m alta monto en la distrikto Trier-Saarburg, Rejnlando-Palatinato.
La monta arbaro Osburger Hochwald situas sudoriente de Osburger Hunsrück. Ĝi havas areon de 75 kvadrataj kilometroj. Ĝi formas kune kun Schwarzwälder Hochwald la Hochwald (alta arbaro) en la mezmontaro Hunsrück (sudokcidenta parto de la Rejnlanda ardeza montaro) en Rejnlando-Palatinato.
La monto Wildenburger Kopf estas monto kun alteco de 664 m super marnivelo en Idarwald en Hunsrück proksime de Kempfeld.
La monto Hochsteinchen (esperante „alta ŝtoneto“) en la mezmontaro Hunsrück estas kun sia alteco de 648 m post la Simmerkopf la plej alta monto en la distrikto Rhein-Hunsrück. La monto situas inter Ellern kaj Seibersbach en Soonwald, tri kilometrojn sude de Rheinböllen.
La monto Mörschieder Burr estas 646 m alta monto en suda parto de Idarwald, centra regiono de la mezmontaro Hunsrück. La monto situas sur la teritorio de komunumo Mörschied (komunumaro Herrstein) en la distrikto Birkenfeld.
Geologio
Antaŭ 400 milionoj da jaroj la hodiaŭa Mezeŭropo estis kovrita per tropika maro. Sur ties fundo dum la jarmiloj kolektiĝis pli kaj pli da sedimentoj, el kiuj la subaj pro premo de pli supraj tavoloj densiĝis kaj fariĝis mineraloj: Sablaj sedimentoj iĝis kvarco kaj la premita ŝlimo iĝis ardezo. Post kiam la eŭrazia kontinenta plato pli kaj pli leviĝis kaj la maro retiriĝis, sum la epoko Devonio ekestis unue insulo "Hunsrück" kaj poste altebenaĵo. Ekde tiam la vetero prilaboris la mineralajn rokojn. Pluvo, frosto kaj varmo iom post iom forviŝis la argilon kaj ardezon kaj skulptis la malmolajn rokojn el kvarco, kiuj iĝis montoj.
Ĝis la 1950-aj jaroj oni en la regiono forprenis el la grundo grandajn kvantojn da ardezo, per kiu oni tegis la murojn kaj tegole kovris la tegmentojn de domoj. Ekde tiam ardezo el aliaj landoj estis senkonkurence pli malmultekosta, kaj krome malmodiĝis la tradicia konstrumaniero de ardeze protektitaj domoj, tial ke la fosado pri ardezo en la regiono ĉesis. En la ardeza fosejo en Bundenbach ankoraŭ muzee videblas la malnovaj teknikoj. Ekzistis minejoj pri aliaj mineraloj kaj metaloj, kiuj simile dum la 1950-aj jaroj fermiĝis. Ekzemple en Fischbach fosiĝis kupro. En kaj ĉirkaŭ la urbo Idar-Oberstein dum minado kolektiĝis juvelaj gemoj kiel agato, ametisto, jaspo kaj kvarco. La prilaboro de tiuj gemoj en la urbo konatiĝis en tuta Mezeŭropo.
Pliaj gravaj ekonomiaj branĉoj en la regiono estis la kreskigo de arboj cele al havigo de ligno kaj la bovobredado, cele al produktado unuavide de lakto, duavice de viando. Pro la kompare tre maldensa loĝado post la Dua Mondmilito la usona armeo, kiu milite okupis la sudon de Germanio, starigis aparte multajn armeajn bazojn en la montaro, ĉar en la ĉielo super la apenaŭ loĝataj montaj arbaroj eblis bone praktiki flugojn per rapidegaj kaj same laŭtaj armeaj aviadiloj. Loĝejoj estis luigitaj preskaŭ ekskluzive al usonaj armeanoj, kiuj grandparte forlasis la landon post la jaro 1990, kaj ankaŭ krome ili estis gravaj klientoj. Fine de la 20-a jarcento, ĉiuj el tiuj ekonomiaj branĉoj iĝis neprofitodonaj. Tial multaj junaj homoj forlasas la regionon kaj prenas laborpostenojn en ekonomie pli prosperaj regionoj de Germanio. La grandan armean flughavenon Hahn oni tre sukcese transformis en civilan, turisman flughavenon - de tie aparte aviadiloj de la malmultekosta aviada kompanio Ryanair flugas al celoj ĉie en Eŭropo.
Aliaj montoj estas Dollberg,
Malriĉa en Spirito
EdE-M Malriĉa en Spirito estas originala tetraĵo verkita de Bulthuis, reviziita de Zanoni. 1923, 66 p.
Eksteraj Ligiloj
Plena teksto de la libro
Plena teksto de la libro en la "Podlaska Biblioteka Cyfrowa"
József Gillyén
GILLYÉN József (gije:n) estis hungara hidrologo, inĝeniero pri riverego naskita en Satmaro la 11-an de aprilo 1870 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-an de aŭgusto 1918.
Saulcy
Saulcy (prononcu: solsi) estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 256 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Saulcy situas ĉe la norda flanko de la Liberaj Montoj jam en la distrikto Delemonto sur alteco de 910 m s.m. sur kresto de la Ĵurasa Montaro.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,89 km², de kiuj 50% estas kovritaj de arbaro, 47% servas por agrikulturo kaj nur 3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Saulcy limas en nordo al Glovelier, en oriento al Undervelier, en sudoriento al Rebévelier (BE), en sudo al Lajoux, kaj en okcidento al Saint-Brais.
Trafiko
Saulcy situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per buslinio de Tramelan al Glovelier.
Historio
La unua dokumenta mencio de Saulcy datiĝas el la jaro 1327 kiel Sacis.
Ĝis la jaro 1793 Saulcy estis parto de la komunumo Glovelier kaj dividis ties historion. Tiam ĝi sendependiĝis, kaj fariĝis politika komunumo de la franca departemento Mont-Terrible kaj ek de 1800 de Haut-Rhin. En la jaro 1815 ĝi estis de la Viena Kongreso atribuita al la svisa Kantono Berno kaj fariĝis parto de la distrikto Delemonto. Ek de la 1-a de januaro 1979 ĝi estas parto de la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Abu Hejl
Abu Hejl aŭ Abu Hail (en araba: أبو هيل) estas distrikto en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu komunumo estas ĉefe loĝeja kaj estas borde al la loĝlokoj Alŭohejda oriente, Hor Alanz sude kaj Albaraha okcidente.
Ĝi havas 21,414 loĝantojn en 2010.
La komerca centro Abu Hail Shopping Centre kaj la Dubaja Laboroficejo estas en Abu Hejl.
Třebechovice pod Orebem
Třebechovice pod Orebem estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Orienta Bohemio, en Regiono Hradec Králové, nur 13 km oriente de la regiona ĉefurbo Hradec Králové. En ĝi havis.
Třebechovice estis fondita ĉe komerca pado en la unua duono de la 14-a jarcento. Danke al sia ĉirkaŭaĵo kun belaj arbaroj kaj ĉarmaj anguloj de rivero Orlice ĝi fariĝis ŝatata ekskursa loko. La ĉefa vidindaĵo estas Monteto Oreb kun preĝejeto de Dia Korpo, kiu rememorigas husanan frataron. . Krome, tra la tuta mondo Třebechovice pod Orebem estas fama pro sia unika Muzeo de betlehemoj.
Oreb
La monteto super la urbo, antaŭe nomata Vinice, ricevis sian nunan nomon laŭ biblia "Ĥorebo" en granda amasiĝo de anoj de husmovado en la jaro 1419. La orientbohemia popolo, gvidita de hradeca pastro Ambrož, ĉi tie kreis soldatan taĉmenton - frataron oreban, kiu fariĝis apud taboranoj kaj praganoj tria signifa forto de husanoj. En 1423 Jan Žižka mem post sia alveturo ĝis Hradec Králové ekprenis ties komandadon. Post lia morto orebanoj alinomiĝis je orfoj.
En 1528 Zdeněk Trčka z Lípy, la feŭda posedanto de Třebechovice, konstruigis sur Oreb lignan preĝejeton, kiu devis esti en 1826 pro malkonstruiteco detruita. Pro merito de signifa naskinto, d-ro Jan Theobald Held, la nacia renaskiĝinto, ĝi estis en 1835 anstataŭigita per nuntempa preĝejo de Dia Korpo. En 1868 sur Oreb okazis mitingo de popolo, spite al interveno de ĝendarmaro kaj soldataro ĉi tie loĝantaro de nordorienta Bohemio stariĝis por nacia memdestino.
Dum mobilizo en 1938 estis en la turo de la preĝejo anoncilo de kontraŭaviadila defendo de Hradec Králové.
Ekde la jaro 1920 Třebechovice portas laŭ tiu ĉi negranda, sed signifa monteto kromnomon "pod Orebem" (sub Oreb).
Ágnes Saszet
SASZET Ágnes (ŝaset) estas rumanihungara tradukistino, eseistino naskita en Kluĵo la 16-an de marto 1957. Ŝi estas la filino de Géza Saszet kaj Erzsébet Székely.
Semín
Semín estas komunumo en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, proksimume kvin kilometrojn nordoriente de urbo Přelouč, 18 km okcidente de Pardubice. En la vilaĝo estas registritaj 226 domoj kaj.
Historio
La unua konata mencio pri la komunumo estas el la jaro 1339. Tiutempe la vilaĝon posedis Heřman el Semín. Fine de la 15-a jarcento la vilaĝon posedis Vilém el Pernštejn. Estis ĉi tie fortikaĵeto, el kiu konserviĝis nur malgranda monteto. Proksimume cent jarojn pli poste ekestis administra konstruaĵo, pli poste rekonstruita baroke. Hodiaŭ ĝi servas por loĝado. En la jaro 1691 estis en la vilaĝo konstruita bierfarejo, pli poste ankaŭ rekonstruita por loĝado.
Preĝejo de Sankta Johano Baptisto
Valora memorindaĵo estas origine romana preĝejo de Sankta Johano Baptisto situanta en dominanta pozicio super la komunumo. En la 17-a jarcento ĝi estis rekonstruita baroke. Ĝi estas ununava kun duoncirkla pastrejo, sakristio je la dekstra flanko kaj kun antaŭĉambro ĉe la okcidenta enirejo. La ĉefa altaro havas rokokan dekoracion, ĝi estas ornamita per statuoj de sanktuloj kun bildo el dua duono de la 18-a jarcento.
Sonorilejo
Apud la preĝejo sur rando de la tombejo troviĝas ligna sonorilejo el la 16-a jarcento. Ĝi estas sur oklatera submasonaĵo, tegmentita per ŝindoj, proklamita kultura memoraĵo ĈR. En la sonorilturo estas du sonoriloj Poledník (Tagmezulo), ekuzita en la jaro 1542 kaj Hranáč (Mortsonoristo) iam nomata ankaŭ Jezuo aŭ Johano, ekuzita en 1606.
Kapeleto
Proksime de estinta kastelo estas kapeleto devenanta el la dua duono de la 18-a jarcento. En niĉo estas statuo de Sankta Johano Nepomuka.
Akvodukto
Interesa konstruaĵo estas malnova Semina akvodukto en orienta parto de la vilaĝo. Opatovický kanalo kruciĝas ĉi tie diversnivele kun Sopřeč-rivereto.
Naskiĝintoj
En domo de estinta kasteleto naskiĝis la 13-an de marto 1880 elstara ĉeĥa kubisma arĥitekto Josef Gočár, aŭtoro ekzemple de la Domo Ĉe Nigra Dipatrino en Prago, estinta hotelo Grand en Pardubice, de unu el banejaj domoj en Lázně Bohdaněč. Li estas ankaŭ aŭtoro de la koncepto de urba reguliga plano de Hradec Králové.
Plua Semina naskiĝinto estas arĥeologo Vincenco V. Chvojka (la 8-an de februaro 1850), unu el fondintoj de ukraina arĥeologio, pli poste direktoro de la muzeo en Kievo.
Ĉiu el tiuj ĉi ekscivitanoj havas en la komunumo memortabulon.
Naturo
En Semin troviĝas en Ĉeĥa respubliko unika areo de Astragalo sabla (Astragalus arenarius). Ĉi tiu loko estas gardata natura memoraĵo "Semina Sabloamaso".
Malnova Katedralo de Plasencia
La katedralo de Sankta Maria de Plasencia (Catedral de Santa María de Plasencia) en Hispanujo estas unu el la du konstruaĵoj, kiuj kune konsistigas la aktualan katedralon de Plasencia. La ĝenerale tiel nomata Malnova Katedralo de Plasencia (hispane: Catedral Vieja de Plasencia),estas konstruaĵo, kiu prezentas interesegan modelon por la transiro de romanika al gotika arĥitekturo. Ĝia konstruo komenciĝis komence de la 13-a jarcento kaj la lastaj gotikaj alkonstruaĵoj devenas el la 15-a jarcento. Dum tiuj ĉi jarcentoj la konstruadon estris majstroj kiel Juan Francés, Juan Pérez aŭ Diego Díaz. En 1931 ĝi eniris en la listoj de naciaj monumentoj. Aktuale ĝi estas katedrala muzeo.
Historio
La Malnova Katedralo de Plasencia prezentas modelon de la transiro de romaniko al gotiko. Al la unua apartenas la fustoj kaj kapiteloj de ĝiaj kolonoj, dum kiam al gotiko apartenas ĝiaj arkoj kaj vitraloj pli malfruaj kaj malkovrataj okaze de unu el la plej lastaj riparadoj. Ĝiaj tri navoj estis ekde la 18-a jarcento kovritaj de densa tavolo el kalko, kiu je la malapero ebligis admiri la graciecon de templo solena kaj samtempe varme alloga.
Dum la dua konstrufazo daŭranta la 14-an jarcenton oni finkonstruis la preĝejon proprasencan, la sonorilturon kaj la orientajn kaj sudajn salonojn de la klostro.
En la tria kaj lasta fazo, daŭranta la 15-an jarcenton, oni ŝanĝis la ĉefkapelon de la preĝejo kaj finkontruis la klostron je la orienta kaj okcidenta flankoj. Tiam aperis problemoj je la fundamentoj, kio kaŭzis la kunfalegon de partoj el la okcidenta portalo kaj kies rekonstruon oni uzis por krei novajn tombokapelojn en la preĝejo. Tiam kaj dum la lastaj fazoj la katedralaj konstruestroj estis Juan Martín kaj episkopo Pedro Jiménez.
Nuntempe la templo estas parte je dispono de la Katedrala Muzeo de Plasencia, kiu kolektas notindan aron da pentraĵoj kaj skulptaĵoj de hispanaj kaj flandraj artistoj kiel Morales aŭ Gérard David. Ĝi ankaŭ posedas religian ornamon kaj kultaĵojn el la 15-a ĝis 17-a jarcentoj.
Konstruaĵo
En la partoj, kiujn oni nuntempe plutenas, ni povas observi, kiel la konstruaĵo evoluis laŭ romanikaj konstrumanieroj, kvankam foje oni ankaŭ realigis solvojn proksimaj al frugotiko. Ĝi laŭiris la modelon de romanika preĝejo kun tri navoj, centra absido ĉefa kaj du flankaj, kvankam nun konserviĝis nur la tri navoj sen ajna absido. La superstara ĉefa navo tenas krucripovolbojn originalajn kun flankripoj, kaj la flanknavoj tenas simplajn. Origine la absido estis formita por la ĉefa kapelo, separata de la ĉefnavo per malgranda perono. Ambaŭflanke troviĝis aliaj du pli malgrandaj kapeloj. Tiu de la evangelia (maldekstra) flanko estas nomata laŭ la Krucifikso kaj tiu de la epistola (dekstra) flanko estas nomata laŭ Nia Sinjorino de l' Pardono aŭ laŭ la Plej Sankta Sakramento, ĉar en ĝi troviĝas la tabernaklodometo. La bildoj, kiuj troviĝis en ĉi tiuj kapeloj, estas transigitaj sur aliajn starlokojn, ekzemple en la Kapelo de Sankta Paŭlo aŭ diversaranĝe en la Nova Kateralo. Aktuale en la centra kapelo oni adoras en malgranda retablo lignoskulptaĵon de la Virgo Infana de unika beleco. El la flanknavoj la dekstra estas dediĉita al la Virgo de la Doloroj, kun modernaj bildoj (1959), kaj la maldekstra al la Krucumito.
Portalo
La okcidenta portalo estas neta ekzemplo de romanika arĥitekturo kun rondarkoj kun la tipaj arkivoltoj, sur kiuj en apartaj niĉoj oni vidas elŝtonan skulptaĵogrupon pri la Anunciacio de Nia Sinjorino, kiu ankaŭ aperas sur la grandioza fenestrorozo en malgranda bildo kun anĝelo preĝanta antaŭ ŝi.
Aktuale oni ankaŭ povas eniri tra la tiel nomata okcidenta portalo, malĝuste nomata Portalo de l' Pardono, kiu pli bone konvenus kun la malaperinta de la norda transversa domo kaj kiu datiĝus en la komenco de la 13-a jarcento.
Klostro
La klostro sur plano neregula estas de evidenta transiro de romaniko al gotiko karakteriza por la Malnova Katedralo. Pri la romaniko memoras ĝiaj kolonoj kaj kapiteloj kun bibliaj scenoj, kaj pri gotiko memoras la arkoj kaj krucripovolboj. La okcidentaj kaj sudaj aloj estas de klare cisterciana stilo. La centron de la interna korto okupas gotika puto el la 15-a jarcento kun blazonŝildoj de episkopo kaj kardinalo Juan de Carvajal.
Nun ĝi servas kiel kuniĝa kaj unuiĝa punkto inter ambaŭ katedraloj, kaj en sia pavimo ĝi entenas tombojn de eminentaj kanonikoj.
Kapelo de Sankta Paŭlo aŭ Melonturo
Se ekzistas elstarigenda parto de la romanika konstruaĵo, sendube temas pri la malnova kapitula halo aŭ Kapelo de Sankta Paŭlo, popoldire nomata Melonturo pro la turpinto finiĝanta en kanelita globo.
La Kapelo de Sankta Paŭlo sekvas la modelon de laternoturoj de la katedraloj de Zamoro kaj Salamanko. Ĝia origino iniciata estas serĉenda en la franca romaniko, aparte en la konstruaĵoj religiaj en la regiono de Poitou. Sendube tiu de Plasencia estas la plej malfrua el ĉiuj kaj en sia konstrumaniero proksima al la gardoturo de la Malnova Katedralo de Salamanko. La dato plej verŝajna pri la finado de ĝia konstruiĝo estus la jaro 1270 fare de konstruestro Gil de Císlar, eble ŝtontajlomajstro edukita en la metiejo de Petrus Petri je Salamanko.
Ĝi estas salono de kvadrata plano, kiun kvar angulaj turetoj faras ĝin interne oklatero kun volbo, kiun formas dek ses ripoj. En la ekstero la kupolo kun duobla kasko sin montras kiel konusa elemento kruta, kovrita de skvamaj formoj, kiuj malfaciligas la erozion, kiun povas kaŭzi pluvakvo. En la plej alta punkto ĝi finiĝas per kanelita globo, kiu kaŭzis la popularan nomon Melonturo.
Foje uzoŝanĝoj de la kapitulejo kunportis modifojn de la adaptebleco, kiel okazis en 1508, kiam oni instalis en ĝi bibliotekon, aŭ kiel en 1544, kiam ĝi fariĝis ĉefa kapelo dume oni malkonstruis la absidon de la Malnova Katedralo.
Gyula Gluzek
GLUZEK Gyula estis hungara agrikulturisto, bienadministranto naskita en Lovrin en 1847 kaj mortinta en Budapeŝto 1894.
Kariero
Gyula Gluzek finis agrikulturan akademion en Magyaróvár. Li faris en bieno de Mezőhegyes modernan agrikulturan granduzinon.
Grambow (apud Schwerin)
Grambow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Lützow-Lübstorf. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Griza presbito
La griza presbito (Presbytis phayrei) el la ordo de primatoj kaj familio de cerkopitekedoj vidiĝas en la provinco Junnan de Ĉinio kaj ankaŭ en Hindio kaj la Hindoĉina Duoninsulo. Ĝi havas delikatan korpon kun longaj kaj maldikaj membroj. Ĝiaj manoj kaj piedoj estas longaj kaj mallarĝaj kun poleksoj tre stumpaj kaj la ceteraj kvar fingroj longaj kaj maldikaj. Ĝi ne havas vangan saketon kaj ĝia vosto estas pli longa ol ĝia korpo. La diversspecaj presbitoj similas unu al alia kaj distingiĝas unu de alia ĉefe per siaj malsamaj harkoloroj. La ŝultroj kaj dorso de la griza presbito surhavas grizbrunan hararon, ĝiaj brusto kaj abdomeno estas grizblankaj; ĉirkaŭ ĝiaj okuloj kaj buŝo troviĝas blankaj rondaj makuloj.