cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Verdaflugila lamprotorno
Estas 2 populacioj; unu en altaj teroj de la nordaj tropikoj inter 5°N kaj 15°N el okcidenta marbordo de Etiopio kaj nordokcidenta Kenjo. La dua populacio etendas el marborda Kenjo, orienta Tanzanio suden tra Mozambiko, Zambio al Zimbabvo.
For de la reprodukta sezono tiu estas socia specio ofte troviĝanta en bruemaj aroj. Ili ŝajne preferas surgrundan manĝadon kaj ties dieto konsistas el fruktoj, semoj, nektaro kaj insektoj (inklude skaraboj, termitoj, akridoj ktp).
Ili aspektas tre similaj al la Granda lamprotorno sed estas pli malgrandaj ĝenerale kaj havas pli mallongan voston. Tiu specio estas tre blua kun verdecaj metalecaj briloj en flugiloj (el kio devenas la nomo de la specio en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie chloropterus estas komponita de du radikoj el la antikva greka signife “verda kaj flugiloj”), purpurecaj en vosto kaj malhelblua vizaĝo el la bekobazo al la orelareo. La iriso estas ruĝeca. La beko kaj kruroj estas nigraj.
Klemensas Naudžius
Inklinon al belarto li heredis de sia onklo fama verkisto doktoro Vincas Pietaris; eble tial li ĉiam eluzis okazon por honori sian parencon. Ankoraŭ estante gimnaziano li kolektis rakontojn kaj diversan materialon pri V.Pietaris kaj aperigis ĝin en enlandaj kaj eksterlandaj periodaĵoj. K.Naudžius ĝis la morto kunlaboris en gazetaro, estis aktiva aganto - volontulo, havis fortan voĉon, kantis kaj mem gvidis koruson, ludis en vilaĝa amatora teatro.
Li esperantiĝis en 1923 kaj tuj komencis instrui Esperanton. Aktiviĝis en 1956, sed en 1957 ekmalsanis je ftizo, ne plu povis labori en mezlernejo kaj preskaŭ 15 jarojn pasigis en sanatorio en Romainiai. Administracio de la sanatorio destinis por esperantisto, verkisto kaj traduskisto K.Naudžius apartan ĉambron kun labortablo kaj ŝranko. Tie li faris sian plej gravan laboron - esperantigis litovan klasikan literaturon: tradukis multajn fablojn, fabelojn, heksametre verkitan apleksan poemon el 18a jarcenton "La jaro" de Kristijonas Donelaitis, "Muĵiko" de Dionizas Poška, "Pinarbaro de Anykščiai" de Antanas Baranauskas, teatraĵon "Skirgaila" de Vincas Krėvė kaj multe da litova folkloro. Parto de la tradukaĵoj estas aperigita en eksterlandaj kaj enlandaj E-revuoj, sed plej gravaj tradukoj kaj verkoj ankoraŭ ripozas en Vilna Instituto de Litovaj Lingvo kaj Literaturo (en fako de manuskriptoj) kaj en Literatura Muzeo. Ne perdiĝis ankaŭ leteroj de liaj seriozaj korespondantoj en kaj pri E. Ĝis la lasta spiro li laboris por Esperanto.
Bahaa ortografio
Bahaa ortografio estas norma sistemo por la transskribado de la vortoj persaj kaj arabaj per okcidentaj literoj uzata de la Bahaa Kredo. Ĝi enhavas kelkajn literojn subpunktitajn, substrekitajn aŭ kun supersignoj por pli preciza transskribado de la originalo araba.
Deveno de la normo
Bahaanoj uzas norman sistemon transprenitan de  Sh o gh i Effendi, kiu iniciatis ĝin en letero al la bahaanoj de Usono je la 12-a de marto 1923. Ĝi baziĝas sur sistemo adoptita de la Deka Internacia Kongreso de la Orientalistoj (Tenth International Congress of Orientalists, en Ĝenevo je septembro 1894). Sh o gh i Effendi modifis kelkajn detalojn, kiel la uzadon de digramoj anstataŭ konsonantoj kun supersignoj (ekz.  sh  anstataŭ š), aŭ kiel la asimiladon de la sun-literoj rilate al la difina artikolo al- (arabe: ال) kaj ĝia prononco (ekz. ar-Raḥím, aṣ-Ṣádiq, anstataŭ al-Raḥím, al-Ṣádiq).
La normo
Literoj nur en la persa, ne en la araba alfabeto:
Modifitaj literoj
Tiuj sekvantaj estas fakte ne veraj literoj, sed pli ĝuste fonemaj diakritaĵoj aŭ diversaj formoj ortografiaj de literoj. (Nur Arabe)
La ĝustaj formoj uzitaj en la skribaĵoj de la Bahaa Kredo rilate al ĝi kaj al ĝiaj elstaraj figuroj estas Baháʼí, Báb, Baháʼu'lláh, kaj ʻAbdu'l-Bahá.
Pro tipografiaj limigoj, la formoj "Bahai", "Bab", kaj "Bahaullah" estas ofte uzataj kiel kutima literumado kaj ili estas konvenaj por iuj komputilaj uzoj.
Las Herencias
Las Herencias (La Heredoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
Las Herencias signifas la "heredoj", kiuj estis la rajtoj kiujn posedis la kamparanoj de malgranda domaro nome La Peña (la roko). Tiujn rajtojn oni abandonis pro malsaneco en 1488.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Herenciano. La censita populacio en 2011 estis de 816 loĝantoj kaj la denseco estas de 8,97 loĝ/km².
Geografio
La municipo troviĝas situanta «sur ebenaĵo kun iom de deklivo oriente kaj norde.» ene de la komarko de La Jara. Limas kun la municipaj teritorioj de Talavera de la Reina norde, La Pueblanueva kaj San Bartolomé de las Abiertas oriente, Alcaudete de la Jara kaj Belvís de la Jara sude, kaj Calera y Chozas okcidente, ĉiuj de la provinco de Toledo.
La rivero Taĵo, kiu pasas norde kaj plufluas suden, formas la limon de ĝia teritorio kun tiuj de Talavera kaj Calera. Ĉe la rivero troviĝas zono nome «barranca blanca del castillo (blanka ravino de la kastelo) de sufiĉa alteco, formanta ebenaĵon en sia pinto».
Historio
La zono estis loĝata en la antikveco de popoloj ibero-keltaj, kaj poste de romianoj kaj islamanoj kiel pruvas la turo de Ben Kaĉono. En 1801 falis sur la rivero granda parto de la tereno el la blanka revino de la kastelo kio malkovris restaĵojn arkeologiajn. Per postaj elfosaĵoj oni trovis tombojn kun arabaj skribaĵoj. Post la kristana konkero oni reloĝigis la areon el la 13a jarcento, ĝenerale fare de kastilianoj devenaj de Talavera.
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis ĝis 2,730 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kiu pli ol trioniĝis al pli da 800.
Magdalena Tlacotepec
Magdalena Tlacotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Magdalena Tlacotepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 053.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 380 indiĝenoj. El tiuj 345 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 345 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Alta Kanto de Salomono
La Alta Kanto de Salomono ankaŭ konata sub la latina nomo Canticum Canticorum, en Esperanto Kanto de la Kantoj (la hebree nomo שִׁיר הַשִּׁירִים, Shir ha-Shirim laŭlitere signifas "kanto de kantoj") estas libro de la Tanaĥo aŭ la Malnova Testamento en la Biblio kiu estas poezia dialogo (117 versikloj) inter geamantoj, ofte de pasia kaj erotika karaktero kaj kiu datas el la jarcenta malnova tradicio de la Proksima Oriento. Partoj de la libro estis uzataj kiel geedziĝaj kantoj en Sirio ĝis la 20-a jarcento. Laŭ la juda tradicio, la Kanto de Kantoj estas metaforo por nia pasio por la Eterno.
Nomo
La libro nomiĝas
Aŭtoreco
La Kanto de Kantoj estas laŭ la titollinio de Salomono. La surskribo tekstas: "Kanto de kantoj de Salomono".
Ke la tradicio atribuis tiun ĉi libron de saĝeco al la saĝa reĝo Salomonon havas diversajn kialojn. La nomo de Salomono estas plurfoje nomata en la libro. La multaj referencoj al luksaj varoj rememorigas la legendan riĉecon de tiu granda reĝo. Li ankaŭ havis grandan reputacion pro la amo de multegaj virinoj.
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla dispozicio:
Religia fono
En la kristanaj biblioj ĝi estas envicigita post la Libro de la Predikanto (Kohelet).
Por la judoj ĝi apartenas al la tria parto de la Tanaĥo (nomata Ketuvim, כְּתוּבִים, "la skribaĵoj"). Ene de tio, ĝi estas unu el la kvin solenaj volvolibroj (ְּמגלות Megilot), malgrandaj libroj, kiujn oni legas okaze de kelkaj festoj:
Origino
La tekstoj ankaŭ montras surprizajn similecojn kun geedziĝaj kantoj registritaj en modernaj tempoj en la siria kamparo. Tamen la granda tempodistanco dubigas, ĉu la similecoj estas tiel gravaj. Tiam pli gravas ke La kantoj de la kantoj ankaŭ montras similecojn kun antikva egipta ampoezio.
Signifo
En judismo la tekstoj estis interpretitaj alegorie nome kiel la amo de Dio al Israelo, kio inspiris kristanojn interpreti ilin kiel la amon inter Kristo kaj la Eklezio.
22132 Merkley
22132 Merkley estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Clark Merkley, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Li estas instruisto ĉe la Springville Junior High School de Springville (Utaho).
Szalkszentmárton
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo (kontraŭe estas Dunaújváros kun ponto), laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Baja, laŭ iama fervojo Kunszentmiklós-Dunapataj.
Historio
La vilaĝo naskiĝis el unuiĝo de Szalk kaj Szentmárton. La turkoj faris ilin senhoma. En la 17-a jarcento ili refondiĝis.
Jan van Glabbeeck
Jan van Glabbeeck (~1635-Puerto de Santa María, 1686) estis nederlanda pentristo kaj arta negocisto. Li estis lernanto de Rembrandt kaj estis aktiva en Amsterdamo kaj Utreĥto.
Szalkszentmárton
Szentmárton
La unua mencio devenis el 1320 en formo Lowaz (=ĉevalisto). Iam poste preĝejo omaĝe al Sankta Marteno konstruiĝis.
Boleráz
Boleráz, hungare Bélaház, germane Frauendorf estas vilaĝo en Slovakio. Ankaŭ vilaĝeto apartenas al la municipo.
Antal Tápai
Antal Tápai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tápai Antal estis hungara skulptisto, platetisto, instruisto.
Boleráz
Situo
Boleráz situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Senica-Trnava. La lasta urbo troviĝas je 13 km-oj.
Antal Tápai
Antal Tápai naskiĝis la en Kistelek, li mortis la  en Szeged.
Boleráz
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. Dum la bronzepoko tera fortikaĵo estis tie. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1240 en formo "Balarach". En 1887 la tiama kampurbo ricevis hungaran loknomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bélaház 1158 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Trnava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1960 la proksima vilaĝeto aliĝis al Boleráz, kie vivis en 2001 1982 homoj, (1948 slovakoj).
Antal Tápai
Biografio
Antal Tápai frekventis bazlernejon, poste faklernejon en Szeged, li estis ferlaboristo. En 1923 li komencis libertempe skulptadi. Helpe de la urba stipendion li studis en Hungara Belarta Altlernejo inter 1926-1931. Lia plej grava instruisto estis István Szentgyörgyi (skulptisto). Post la diplomo li pasis 3 monatojn en Romo, poste li revenis al Szeged. En 1948 li fondis artistan rondon, en la 1960-aj jaroj li establis en gimnazio artan fakultaton, kiun li gvidis ĝismorte. Li ricevis premiojn inter 1929-1985.
Castro (Paranao)
Castro estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 67.082 loĝantojn en 2010.
Eksteraj ligiloj
Castro (Brazilo)
NGC 391
NGC 391 (aliaj indikoj — PGC 3976, UGC 693, MCG 0-3-75, ZWG 384.77) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ŝarĝbiciklo
Veturilaj dezajnoj inkluzivas kargan areon konsistanta de malferma aŭ ĉirkaŭfermita kesto, plata platformo aŭ drata korbo, kutime konstruita super unu aŭ ambaŭ radoj, malalte malantaŭ la fronta rado aŭ inter paralelaj radoj ĉe aŭ je la fronta aŭ malantaŭaĵo de la veturilo. La kadro kaj rapidumŝangilo devas esti konstruitaj por pritrakti ŝarĝojn pli grandajn ol tiuj sur ordinara biciklo.
(138127) 2000 EE14
(138127) 2000 EE14 estas tre malgranda sed neordinare hela merkurrenkonta, venusrenkonta kaj terrenkonta atona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 7:2 kun Marso.
Ĝia discentra, tre klinata orbito krucas tiujn de Merkuro, de Venuso kaj de la Tero; ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de Venuso.
Kelberg
Kelberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Holzkirchen (Malsupra Frankonio)
Holzkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Argentina kuirarto
La Argentina kuirarto estas influata kaj per la kuirarto de pluraj landoj de Eŭropo, kaj de la geografiaj karakterizaĵoj de la lando.
Aparte la grandkvanta bredado de bovoj en la ekologia regiono Pampo kaŭzas grandan kvanton de bova viandaĵo en la pladoj. Krom tio troveblas pladoj alportitaj fare de enmigrintoj el Eŭropo, aparte el la itala kuirarto. Apartan karakteron havas la kuirarto de nordokcidenta Argentino, kiu baziĝas je maizo kaj rizo, kaj estas pli forte spicita ol la manĝaĵoj el aliaj partoj de Argentino.
Precipe en dimanĉoj kaj festotagoj multaj argentinanoj ŝatas en ĝardenoj kradrosti bovoviandaĵojn, plej bone en pli granda grupo de familianoj aŭ geamikoj. Tia kradrostado nomiĝas asado, ofte la preparado de la viandaĵaj pladoj daŭras plurajn horojn kaj estas festa socia evento.
Sgropino
La ingredientoj estas jenaj: citrona glaciaĵo, vodko, kaj loka vino Prosecco. Dum lastaj jaroj oni trovas variantojn per frago, al pampelmuso.
Prezidento de Kastilio-Manĉo
La sidejo de la prezidenteco de la Junta de Comunidades de Castilla-La Mancha troviĝas en la palaco Fuensalida (Toledo).
Glicirizo
Glicirizo (Glycyrrhiza) estas genro de staŭdaj specioj, kiuj havas iom lignecan radikon.
Homa uzo
La radiko de glicirizo havas ĉe kelkaj specioj (G. glabra) dolĉan aroman guston kaj el kiu oni ekstraktas sukon uzatan por kontraŭtusaj medikamentoj kaj la frandaĵo glicirizaĵo.
La gliciriza radiko de vario „Glycyrrhiza glabra var. glandulifera” (glicirizo) estas flava, fibreca kaj dolĉa. Oni uzas ĝin por fari glicirizan akvon kaj kiel frandaĵo.
Dampierre-sur-le-Doubs
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝenerala Interkonsento pri Tarifoj kaj Komerco
La Ĝenerala Interkonsento pri Tarifoj kaj Komerco (ĜITK) aŭ en angla internacie General Agreement on Tariffs and Trade (GATT) estas multflanka interkonsento kiu regulas internacian komercon. Laŭ ties enkonduko, ties celo estas la "substanca reduktado de tarifoj kaj aliaj komercaj barieroj kaj la nuligo de preferoj, pri reciproka kaj mutua avantaĝa bazo." Tradukite estus ili por helpi la liberab komercon kaj la gandaj superstrukturoj ekonomiaj, nome multnaciaj entreprenoj, monopoloj ktp. Ĝi estis negocata dum la Konferenco por Komerco kaj Dungado de Unuiĝintaj Nacioj kaj estis rezulto de malsukceso de negocado inter registaroj por krei la International Trade Organization (ITO). La traktato por GATT estis subskribita en 1947 kaj daŭris ĝis 1994, kiam ĝi estis anstataŭita de la Monda Organizaĵo pri Komerco en 1995.
La origina teksto de GATT (GATT 1947) estas ankoraŭ valida laŭ la marko de la WTO, depende de modifoj de GATT 1994.
22134 Kirian
22134 Kirian estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Saint-Nicolas (Italio)
Saint-Nicolas estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arvier, Avise, Saint-Pierre kaj Villeneuve.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
La dialekto Valdôtain, la aostvala, estis celo de detala studo fare de la Bureau régional pour l'ethnologie et la linguistique (BREL) en Aosta kaj fare de la Centre d'études francoprovençales en Saint-Nicolas.
NGC 392
NGC 392 (aliaj indikoj — PGC 4042, UGC 700, MCG 5-3-62, ZWG 501.94) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Monaĥejo Strahov
Ĝi estis la plej granda romanika monaĥejo en Bohemio, poste rekonstruita en la gotika, renesanca kaj baroka stiloj. La ĉefa preĝejo de Ascendotago de Mario Virgulino estis origine romanika baziliko, kiun oni alikonstruis en gotikan kaj renesancan stilojn kaj fine en la dua duono de la 17-a jarcento interne barokigis. La fronto de la preĝejo devenas el la jaroj 1732-1751. La duan preĝejon, de Sta Roĥo, ordonis konstrui en la jaroj 1603-1612 imperiestro Rudolfo la 2-a memore al la saviĝo dum la granda pesto en 1599.
En la jaroj 1782-1783 konstruis arkitekto Ignazio Palliardi la bibliotekejon, kies klasika fasado apartenas al la plej belaj el la fino de la 18-a jarcento en Prago.
La kolekto de la biblioteko de Strahov, la plej granda monaĥeja biblioteko en Prago, estas mondfama precipe pro ilustritaj manuskriptoj kaj inkunabloj. La tuta monaĥeja komplekso estis lastatempe artisme renovigita kun granda zorgo. El la Strahova ĝardeno kaj ties pavilono "Gloriet" prezentiĝas unika panoramo de Prago.
Javier Beret
Francisco Javier Álvarez Beret konita kiel Beret (Sevilla, 1996) estas hispana kantisto de hiphopo, repo kaj regeo.
István Sinka
SINKA István (ŝinka) estis hungara poeto, verkisto naskita la 24-a de septembro 1897 en Nagyszalonta kaj mortinta la 17-a de junio 1969 en Budapeŝto.
Madison (Viskonsino)
Madisono (Madison) estas la ĉefurbo de la usona ŝtato Viskonsino kaj kun 221,735 loĝantoj (2006) ties dua plej granda urbo malantaŭ Milwaukee. Ĝi estas nomita laŭ la kvara prezidento de Usono, James Madison. La urbo krome estas la administra centro de la kantono Dane, unu el 72 kantonoj de Viskonsino - en 2010 la tuta kantono havis 488,073 loĝantojn.
Esperanto en Madisono
En Madisono okazis la unua Landa Kongreso de ELNA en 1953 kaj la 4-a en 1956.
István Sinka
Biografio
István Sinka estis ŝafpaŝtisto, memlerninto. En 1920 li loksidiĝis en Vésztő. Géza Féja en 1932 en semajngazeto Szabadság aperigis liajn poemojn. En 1935 li partoprenis la fondadon de revuo Kelet Népe. En 1936 li translokiĝis Budapeŝton. Li ne trovis laboron, mizerizis, malsaniĝis. Post 1945 longtempe li eliĝis el la literatura vivo.
Javier Beret
Interesita pri la kantaro de sia infanaĝo, li komencis eldoni la hejmajn registradojn de siaj temoj en interreto. Danke al liaj videbligoj, li povis surbendigi diskojn kaj fari koncertojn. Ĝi krome kunlaboris kun aliaj muzikistoj kiel Ambkor kaj SFDK.
Vălișoara (Letca)
Vălişoara [vəliŝŭara] (hungare: Dióspatak) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Jibou. Administre ĝi apartenas al Letca.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 253 loĝantojn (rumanoj); en 1992 84 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1603. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Szolnok-Doboka.
Lascaux
Lascaux povas rilati al :
Magdalena Zahuatlán
Magdalena Zahuatlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Magdalena Zahuatlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 054.
Geografio
Magdalena Zahuatlán apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 422 loĝantojn. El tiuj estis 194 viroj kaj 228 virinoj. La komunumo havas surfacon de 70.17 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5 indiĝenoj. El tiuj 3 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 3 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Schmidt
Schmidt estas germandevena familia nomo. Ĝia germana prononco estas kaj la origina signifo "forĝisto". En Germanio ĝi estas la due plej ofta familia nomo.
Molla Bjurstedt Mallory
(naskiĝis la 6-an de marto 1884 en la norvegia urbeto Moswik, nun la suda parto de la kumunumo Inderøy, je la nomo Anna Margrethe Bjurstedt, mortis la 22-an de novembro 1959 en Stokholmo) estis norvegia eksa mondfama tenisistino. Post akiro de aldona usona ŝtataneco, ŝi gajnis rekordon de ok unuopaj titoloj ĉe la Usona Ĉampionado, kio do egalas al 8 titoloj en la kvar tutmonde pintaj tenisturniroj, nomataj Granda Ŝlemo. Ŝi estis la unua virino reprezentanta Norvegion ĉe la Someraj Olimpikoj.
27452 Nikhilpatel
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nikhil Sanjay Patel, finalisto de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro lia projekto pri scienco de la medio. Li estis lernanto ĉe la Sanford Middle School de Sanford (Florido).
Moerdijk
[[Media:Nl-Moerdijk.ogg|Moerdijk]] estas municipo en la provinco Nord-Brabanto en Nederlando. La municipo havis (je la 1-a de julio) 36 701 loĝantojn sur areo de 180 km².
La nomo estas derivita de la nocio moor-dicken. Moor aŭ moer estas marĉo en kiu estas multe da torfo. Moerdijk (Moerdigo) estis konstruita por tiel krei (kelktempan) poldereton en la torfomarĉo por produkti salon.
La Moerdijkponto estas la nomo de la ponto trans la Hollands Diep kiu estas nomita laŭ la vilaĝo Moerdijk.
Loĝlokoj
Moerdijk estas la nomo de la municipo kiu ekestis je la 1-a de januaro 1997 pro kunfandiĝo de la municipoj Fijnaart en Heijningen, Klundert, Standdaarbuiten, Willemstad kaj Zevenbergen. En ĉi lasta loko situas la municipejo.
Krom ĉi tiuj loĝlokoj la sekvaj vilaĝoj estas parto de la municipo:
Germana Esperanto-Junularo
Germana Esperanto-Junularo (GEJ, Deutsche Esperanto-Jugend) estas la organizaĵo de esperantistaj junuloj en Germanio. La aĝolimo estas 27 jaroj, konforme al la leĝo por asocioj kiuj volas esti subvenciataj de la germana ŝtato kiel junularaj asocioj.
GEJ estas registrita asocio laŭ germana juro kaj agnoskata kiel "komunutila". La sidejo nomiĝas Berlina Oficejo (BerO) kaj troviĝas en Berlin-Kreuzberg. Ĝi havas A- kaj B-membrojn, kio rilatas al aĝogrupoj. Cetere homoj malpli junaj ol 27 jaroj povas fariĝi membroj-subtenantoj.
La revuo de GEJ nomiĝas /·kune·/; antaŭe ĝia nomo estis GEJ-Gazeto. Ĝis 2008, GEJ ĉiujare dum novjaro organizis la Internacian Seminarion, kiu kutime estis la dua plej granda junulara Esperanto-renkontiĝo en la jaro. Ekde 2009 ĝi komune kun la Pola Esperanto-Junularo kunorganizas la Junularan E-Semajnon.
Germana Esperanto-Asocio (GEA) konsideras la A-membrojn de GEJ kiel siajn membrojn, kaj GEJ-membroj rajtas aboni la revuon de GEA je favora prezo. Internacie, GEJ estas Landa Sekcio de TEJO. Kontaktojn kun neesperantistaj sociaj organizoj GEJ tenas interalie per sia membreco en la tegmenta asocio Germana Federacia Junulara Ligo.
Nomo kaj mallongigo
Pro la simileco de mallongigo de GEJ al vorto por gejo en Esperanto kaj en aliaj lingvoj, ripete okazas miskomprenoj de la flanko de homoj, kiuj ne konas la organizon (precipe neesperantistoj). Kiam la asocio en 1979 decidis fine havi veran asocian revuon kaj elektis por tio la nomon GEJ-gazeto, la miskomprenoj aparte fortiĝis, sed la GEJ-estraro juĝis la miskomprenojn ĉiam tre amuzaj kaj absolute rifuzis ŝanĝi ion, opiniante ke en publika varbado iom da skandalemo tute bonas.
KEKSO
KEKSO, mallonge por "Kreema Esperanto-KurSO", estas renkontiĝo organizata de Germana Esperanto Junularo. Ĝi okazas dufoje jare, dum printempa kaj aŭtuna semajnfinoj. La loko ŝanĝiĝas ĉiufoje, por ke la renkontiĝoj okazu en la tuta Germanio. Ĝis estis vizititaj: Rostock, Potsdam, Soest, Karlsruhe aŭ Hamburgo. La Esperanto-renkontiĝo havas 15 ĝis 20 partoprenantojn. En 2019 KEKSO festis sian 25-an jubileon.
Komisionoj de GEJ
La planoj de GEJ estas ĉefe realigitaj de komisionoj. Aktuale ekzistas jenaj:
Prezidantoj de GEJ
Kutime la posteno komenciĝas per la elekto en la jarĉefkunveno de GEJ, kiu tradicie okazas en la 31a de decembro. Ekzemple 1988-90 signifas 31a de decembro 1988 ĝis 31a de decembro 1990. Ja kelkfoje plimallongiĝis la oficperiodo de prezidanto.
Holzmaden
Holzmaden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Crosey-le-Petit
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
NGC 393
NGC 393 (aliaj indikoj — PGC 4061, UGC 707, MCG 6-3-15, ZWG 520.18, 5ZW 52) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dan Stanca
Dan Stanca (Bukareŝto, 1955) estas rumana verkisto.
Li studis anglan filologion en la Universitato de Bukareŝto, kaj laboris en la ĉiutaga România Liberă ĝis 2008.
Cabeceira Grande
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Noroeste de Minas (do "Nordokcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Unaí. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Instituto pri medicinaj-biologiaj problemoj
La Instituto pri medicinaj-biologiaj problemoj - ruse Институт медико-биологических проблем - en Moskvo estas esplora organizaĵo en la Rusia Akademio de Sciencoj. Ĝi instaliĝis en 1963 kadre de la kosmoesplora programo de Sovetunio, sed ankaŭ post la kolapso de Sovetunio en 1991 same intense aktivas ĝis la nuntempo. Precipe esploriĝas la faktoroj kiuj kaŭzas fortan medicinan streson de kosmonaŭtoj dum ties estado ekster la tera gravito kaj ekster la tera magnetkampo, kaj medicinaj terapioj kontraŭ tiu damaĝa streso. La rezultaj terapioj ankaŭ montras impresajn ŝancojn por terapiado de kronikaj malsanoj de tute averaĝaj homoj sen kosma streso.
Keinohrhasen
Keinohrhasen estas germanlingva romantika filma komedio de la reĝisoro, produktisto kaj aktoro Til Schweiger, kiu ludas en unu el la du ĉefaj filmaj roloj. La filmo publikiĝis la 20-an de decembro 2007 kaj ene de ok semajnoj post la kineja prezento en Germanio vidiĝis per pli ol 5 milionoj da spektantoj, do estis eksterordinare sukcesa.
Enhava skizo
Temas pri stereoripe memfida, aroganta kaj bonaspekta juna ĵurnalisto de sensacia gazeto, kiu provas trompi iujn stelulojn kaj enpuŝiĝi en ilian privatan vivon, por kolekti materialon por sia gazeto. Post kiam unu el tiaj kampanjoj fiaske kaj hontige malsukcesas, malamuzita juĝistino kondamnas lin je 300 horoj da sensalajra laboro en urba infanvartejo, por akiri almenaŭ minimumon da socia respondeco. En la infanĝardeno li rerenkontas knabinon, kiun li dum la infanaĝo terure ridindigis kaj kiu nun havas ŝancon venĝi sin. Ŝi reprezenatas malan tipon: junan virinon sen ajna moda pretendo, sen memfido, timida kaj tre svelta intelektulino kun fortaj okulvitroj, kvankam malgraŭ ĉio neniel malbela. Dum la fluo de la filmo aperas pluaj karikature troigitaj kaj tamen iusence tre realismaj plenkreskulaj rululoj, kaj centran rolon ankaŭ havas la infanoj de la infanvartejo, kiuj ravas per junula ĉarmo kaj per tio ankaŭ ŝanĝas la arogantan ĉefrolulon. Krome impresa nombro de multaj naciaj kaj internaciaj filmaj steluloj partoprenas, kaj la senskrupula laboro de skandala gazeto bone satire prezentiĝas. Finfine la heroo plimaturiĝas, kaj la filma fino estas tute romantika.
Fonaj notoj
Kvankam la baza historio de la filmo - aroganta belulo konfrontiĝas kun ŝajne malbela timidulino, li iĝas kavalira princo kaj ŝi amata belulino - ŝajnas estis ne aparte nova materialo konata el multaj aliaj fabeloj kaj romantikaj filmoj, la realigo de la filmo estas tre sprita, la roluloj karikature trafe karakterizitaj kaj krome la etoso de la metropolo Berlino bone kaptita. Nelaste elstaras la infanaj aktoroj, kaj el ili ĉiuj kvar infanoj de Til Schweiger, kiuj - de la 12-jara knabo Valentin ĝis la 5-jara knabino Emma - havas brilajn rolojn. La filmo gajnis plurajn altrangajn kinejajn premiojn.
Kion signifas la stranga filma titolo "senorelaj leporoj", ne malkaŝiĝu ĉi tie - regante la germanan lingvon, indas mem vidi la filmon kaj tie kapti la detalojn.
Mosson
Geografio
Oni produktas tie ŝaŭmvinon.
Historio kaj vidindaĵoj
La preĝejo datiĝas el la 13-a jarcento, la kastelo datiĝas el, la 14-a jarcento.
Borová (distrikto Trnava)
Borová, hungare Fenyves [fenjveŝ], germane Joachimsthal estas malgranda vilaĝeto en Slovakio.
Situo
Borová situas laŭ laŭ traira flankovojo. Trnava troviĝas je 11 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1589. Ĝis 1887 la oficiala hungara loknomo estis Borova, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Fenyves 411 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto Trnava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Borová 329 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Endogamio
Endogamio estas la praktiko de geedziĝado ene de specifa etno, klaso, aŭ socia grupo, aprobante la geedziĝon nur inter samkulturuloj kaj male malaprobante la geedziĝon se estas kun personoj el aliaj trajtoj. Ekzemple, dana endogamiisto postulus, ke geedziĝo devus okazi nur kun alia dano.
Endogamio estas ofta en multaj kulturoj kaj etnoj, sed tutmondiĝo tendencas kontraŭagi tion per montrado de izolaj etnoj al pli larĝa gamo da homoj kaj kulturoj. Pluraj etnaj religiaj grupoj estas precipe endogamaj, kvankam kun la ekstra postulado de edzeca religia konvertiĝo, verŝajne permesante la geedziĝon se la konvertito akceptis la kulturon de la partnero. Kelkaj grupoj kiel ekzemple ortodoksa Aŝkenazo praktikis endogamion strikte kiel parto de siaj religiaj kredoj kaj tradicioj.
Famaj ekzemploj de strikte endogamagiaj religiaj kaj etnaj grupoj estis la asirianoj, judoj, jezidoj en norda Irako (malpli ol islama plimulto), turkmenoj kaj armenoj en Irano, amiŝoj, atestantoj de Jehovo, mormonoj kaj zoroastranoj de Hindio (ne-hindua malplimulto en Hindio).
La izoligaj praktikoj de endogamio povas konduki al grupa formorto ol ĝia postvivo kiam genetika malsano povas influi pli grandan procenton de la loĝantaro. Ekzemple, dum longe helpante konservi la religion, la praktiko de la samarianoj je endogamio nun minacas la tutan komunumon: rifuzo intergeedziĝi, lige kun la neakcepto de konvertitoj, gvidis la loĝantaron de tiu etno al malpliiĝo al malpli ol mil. Tia malgranda genprovizo kontribuis al genetika malsano ene de la komunumo.
(10687) 1980 XX
(10687) 1980 XX estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Błażowa
Błażowa estas urbo en Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Błażowa en distrikto Rzeszowski.
Princeton (Nov-Ĵerzejo)
Princeton (PRINSten) estas universitata urbo en la usona subŝtato Nov-Ĵerzejo de Usono. Ĝi havas areon de ĉirkaŭ 4,8 kvadrataj kilometroj kaj loĝantaron de ĉirkaŭ 14.000. La koordinatoj estas 40,35 N, 74,66 U.
Princeton konsideratas "studenta urbo": ĝi estas plej konata pro la Universitato Princeton kaj pro la privata postdiploma edukejo Institute for Advanced Study.
En 1954 tie okazis la 2-a Landa Kongreso de ELNA.
Albert Einstein vivis en Princeton de 1933 ĝis sia morto.
Mladošovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1367. Dum soveta okupado en la jaro 1968 ĉi tie perdis la vivon unu soveta soldato.
Partoj de municipo
Municipo Mladošovice konsistas el tri partoj sur tri katastraj teritorioj.
Lozŝtonejo
Lozrokejo, lozŝtonejo aŭ ŝtonŝutaĵo estas deklivo kovrita de lozaj ŝtonoj kaj situanta piede de klifo. Lozrokejo estas sekvo de erozio: la eroziaj agantoj, tio estas vento, pluvo, frosto, hajlo, temperaturaj modifoj, atakas la rokon de la klifoj kaj faligas partojn el la klifoj. Do tiuj partoj, ŝtonoj, falas suben kaj amasiĝas sur la deklivo ĵus ĉe la vertikala monto. Do la ŝtonoj ne estas stabilaj. La lozrokejo estas danĝera pro la fakto, ke la ŝtonoj facile ekrulas plu. Iom post iom venas pioniraj plantoj, kiuj per sia kresko, stabiligas la surfacon, kiam temas pri arboj. Iom post iom ekloĝas tie diversaj bestoj depende de la situo kaj de la klimato.
Karl Dönitz
Karl DÖNITZ (naskiĝis la 16-an de septembro 1891 en Grünau apud Berlino, Germanio, mortis la 22-an de decembro 1980 en Germanio) estis germana maroficiro, kreinto de la germana submarŝipa floto dum la dua mondmilito, kelkajn tagojn ŝtatestro post morto de Adolf Hitler.
Dum la dua mondmilito, en januaro de 1943, oni nomumis - anstataŭ admiralo Erich Raeder - Dönitz al ĉefkomandanto de la germana mararmeo. Li akiris konfidon de Hitler per sia fideleco kaj kapableco.
Hitler nomumis lin en sia politika testamento al prezidento de la Germana Imperio, militministro kaj ĉefo de la militfortoj. Dönitz enoficiĝis la 2-an de majo 1945 kaj regis nur kelkajn tagojn.
La Nurenberga proceso en 1946 juĝis lin je 10-jara prizono. Li liberiĝis en 1956 kaj ricevis ŝtatan pension.
Lia memorverko aperis en 1958.
Sisera
En la libro de juĝistoj
Laŭ lalibro de juĝistoj Iabin opresis izraelidojn ekde 20 jaroj. Debora instigis por ke Barak ataku Siseran, junan generalon de la malamika reĝo, kiu disponis pri 900 militĉaroj kaj regis la teritorion de Karmelo ĝis la lago de Galileo, monacanta, do ,izoli la nordajn tribojn el la cetera Izraelo. Sub impulso de Debora tiuj triboj aliĝis al la koalicio kontraŭ Sisera. Laatalo okazis surpiede de la Monto Tabor, el kiu malsupreniris la armeo gvidita de Barak. La armeo de Sisera estis dekumita ĉe la torento Gison kaj la kondotiero forfuĝis, tutsole, direktiĝante al la tendaro de Kenita Ĥeber kiu loĝis ne multe fore de Kades kiun li konis kiel fidelan al sia reĝo. Li estis gastigita de Jael, edzino de Ĥeber, kaj sin lasis pervadi al ripozo sub ŝia tendo.
Dum la junulo dormis, Jael, armita per rungo kaj martelo, al li traboris la tempion. Poste ŝi iris renkonten al Barak al li sciigante ke lia malamiko ne plu povos noci. La kantiko de Debora rememorigas la malvenkon de Sisera kaj celebras Jaelon: laŭ tiu rakonta teksto ŝi estus mortiginta Siseran viglan kaj piedstarantan. En la konkluda parto estas donita voĉo al la angoroj de la patrino de la juna Sisera, kiu tamen ankoraŭ ne informiĝis pri kio jam okazinta.
Postaj tekstoj
Laŭ la Libroj de Samuelo la tiutempa opreso suferita de izraelidoj estis punkorekto pro ilia malfideleco. La psalmisto preĝpetas ke la Sinjoro sintenu kun la malamikoj de Izraelo laŭ la maniero uzita kontraŭ Sisera ĉe la “torento Kison”.
La figuro de Sisera en la arto
La historio pri Stsera estis muziktia de la bavara komponisto Johann Simon Mayr en 1793 kaj reprezentata kiel oratorio en venecia preĝejo.
Aliaj projektoj
KOMUNA pri Sisera
Shen Jingdong
Shen Jingdong (ĉine: 沈敬东 (simpligita),  沈敬東 (tradicia), Jìngdōng (pinyin), Nankino, 1965) estas ĉina pentristo kaj nuntempa skulptisto. Li loĝas en Pekino kaj liaj verkoj pri ĉina ikonografio estas tre konataj.
Li studis belartojn en la Universitato de Nankino Xiaozhuang kaj la Akademio de Arto de Nankino kaj post siaj studoj li estis en la Popola Liberiga Armeo metita en la grupo de teatro ĝis 2007.
Muzeo Sankta Kruco
La Muzeo Sankta Kruco estas grava konstruaĵo de la 16a jarcento de la urbo de Toledo (Hispanio). Origine ĝi estis grava hospitalo. Ĝia transformo en muzeo okazis en la 19a jarcento. La hospitalo estis fondita de la kardinalo Mendoza por centrigi la zorgadon de orfoj kaj necesuloj de la urbo. Ĝi havas elstaran platereskan pordegon, verko de Alonso de Covarrubias. La konstruaĵo havas planon de greka kruco kaj kvar kortojn, el kiuj du fariĝis komplete. La unuan faris Covarrubias kaj tra ĝi oni aliras al la supra etaĝo tra triera ŝtuparo.
La muzeo havas du etaĝojn. La kruca parto havas la du etaĝojn. En la norda parto estis kapelo. La muzeo havas sekciojn de Arkeologio, Belarto kaj Artoj de Dekoracio, kiuj inkludas montron de popola toleda manfarado.
Estis hospitalo kaj antaŭe ŝajne stelobservatorio de Alfonso la 10-a (13a jarcento). La signo de la kruco estas videbla centre de la interesa renesanca platereska fasado kaj desktre kuglospuroj de la batalo por la Alkazaro de Toledo dum la Hispana Enlanda Milito kaj ĉefe ĉirkaŭ fenestro en angulo. En iama klostro videblas restoj el diversaj epokoj, interesa ŝtuparo, en supra etaĝo muzeeto pri ceramiko, kaj en iama preĝejo muzeo kun pentraĵoj de El Greco (Veronika, Kronigo de la dipatrino, Ĉieliro de la dipatrino, Sankta Familio) inter alia.
NGC 394
NGC 394 (aliaj indikoj — PGC 4049, MCG 5-3-63, ZWG 501.95, ARAK 30) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Masonaĵa akvobaraĵo
Masonaĵaj akvobaraĵoj estas akvobaraĵoj elfaritaj de masonaĵo — ĉefe el ŝtonoj kaj brikoj, foje kunigitaj pere de mortero. Ili estas ĉu de la tipo de gravitaj aŭ arkogravitaj akvobaraĵoj. Unu el la plej grandaj masonaĵaj akvobaraĵoj en Azio estas la Nagarjunasagar en Barato.
Kelbra (Kyffhäuser)
Kelbra estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la nuna distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, en la sudorienta parto de la mezalta montaro Harco, kaj ĝis junio 2007 estis la centro de antaŭa, pli malgranda distrikto Sangerhausen. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Aldea del Rey
Aldea del Rey (Domaro de la Reĝo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas aldeanos. La censita populacio en 2010 estis de 2.003 loĝantoj kaj la denseco estas de 12,98 loĝ/km².
Situo
Aldea del Rey estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Puertollano aŭ pli amplekse Kamparo de Kalatrava en la centra parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 663 m; je 30 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 160,3 km². La geografiaj koordinatoj estas 38º 44' 20" N, 3º 50' 21" Ok.
Ĝi situas en la komarko de Kamparo de Kalatrava, limas norde kun la municipa teritorio de Valenzuela de Calatrava, sude kun tiu de Villanueva de San Carlos, oriente kun tiu de Calzada de Calatrava kaj Granátula de Calatrava kaj okcidente kun tiu de Argamasilla de Calatrava.
La rivero Jabalón pasas proksime.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
Estas prahistoriaj restaĵoj de la Paleolitiko, sed la fondo de la moderna vilaĝo datiĝas el momento kiam la Ordeno de Kalatrava, kies kruco videblas en la blazono, sidejis tie ĉirkaŭ 1245. Almenaxu dum kvar jarcentoj pluis la konfliktoj inter la vilaĝanoj kaj la Ordeno pro la posedo de la kampoj kaj ties rajtoj.
Lascaux (Corrèze)
Lascaux estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 154 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
La groto Lascaux fakte ne situas en tiu vilaĝo sed apud Montignac, en la departemento Dordogne.
Geografio
Lascaux etendiĝas sur 7,26 km², kaj havis 154 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 21 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Lascaux antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Administrado
Lascaux apartenas al la kantono de Juillac, kies ĉefurbo estas Juillac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Lacasta (Zaragozo)
Lacasta (A Casta en aragona lingvo) estas senhoma hispana vilaĝo. Nune ĝi apartenas al municipo Luna, ĉe la Zaragoza provinco. Ĝi apartenas al la komarko Cinco Villas|, en la aŭtonoma komunumo de Aragono, (Hispanio).
Geografio
Lacasta situas en la aragona regioneto Cinco Villas; ĝia distanco ĝis la vilaĝo Luna estas proksimume 14 km, sed ne estas taŭga vojo por alveni tien, kaj fakte oni bezonas pli ol sepdek minutojn por fini piede la vojon, ekde kie la veturiloj jam ne povas sekvi. Ĝis Júnez estas eble veturi sur tera montara vojo pere de taŭga veturilo, (pli bone per biciklo aŭ motorciklo) sed poste oni devas piediri laŭ vojeto, transiri rivereton kaj senĉese supreniri ĝis 648 m super la nivelo de la maro por atingi rokegon, sur kiu situas la romanika kirko.
Koordinatoj estas 42°16’11’’N 0°52’26’’U
Historio
Lacasta enhavas riĉan kaj longan historion ekde tempoj antaŭ la kristana Rekonkero kontraŭ la araba okupado de la Iberia duoninsulo. Pro la antaŭenirado de la kristanaj armeoj, kun la celo konkeri denove la mezan valon de la rivero Ebro, oni faris multnombrajn konstruaĵojn: ĉefe romanikajn kirkojn, kirketojn, ermitejojn, gvatoturojn kaj kastelojn, ĉefe dum la 11a kaj 12a jarcentoj. Kelkaj el la fortikaĵoj estis poste okupitaj de la templanoj.
Oni scias bone pere de antikvaj dokumentoj, ke la kristanoj regis denove en la ĉirkaŭajo de Luna (kie situas Lacasta) almenaŭ ekde la jaro 938, ĉar tie oni diris, ke la vilaĝo Españés, kiu estas vilaĝeto nune senhoma kaj preskaŭ najbara de Lacasta, tiam estis ĉe la aragona landlimo fronte al islama teritorio. Tiu landlimo etendiĝis dum la 10a kaj 11a jarcentoj, preskaŭ senŝanĝe, de Sos del Rey Católico ĝis Murillo de Gállego.
Oni elstarigis Lacasta ĉirkaŭ grandega roko, kie nune estas restaĵoj de kastelo kaj de interesa romanika kirko. Ade alvenis loĝantoj, kiuj kreskigis la vilaĝon.
En 1082 la reĝo de Aragono Sancho Ramírez donis la kastelon de Casta (Lacasta) al monaĥejo de Siresa, kiu situas ĉe la Pireneaj montaroj.
En 1098, la reĝo de Aragono Pedro la 1-a, en la konsekra akto de la monaĥejo de Leire faris donacojn al ĝi de kvarono de la reĝaj impostoj de la vilaĝoj de Obano, Hispaniés kaj Lacasta.
La alvenado de loĝantoj estis protektita de la reĝoj de Aragono, ĉar dum la 10a kaj 11a jarcentoj estis tre grava tiu regioneto, proksime de la landlimo kun la islama regno de Zaragoza, kun la celo konkeri denove por la kristanoj la valon de la rivero Ebro. Lacasta, kune kun Júnez kaj Españés estis lokoj, kiuj defendis ĉefan vojon de la montaraj teroj de la altaj Cinco Villas ĝis la valo de la rivero Gállego.
En 1118, la konkero de Zaragoza fare de la reĝo de Aragono Alfonso la 1-a, nomata "la batalanto", kune kun la plimulto de la meza valo de la rivero Ebro, malgravigis la militan valoron de la regioneto, ĉar ĝi ne plu estis landlima tero, sed ankoraŭ ĝi estis grava por defendi la internajn vojojn inter la nordaj montaraj regionetoj kaj valaj ebenaĵoj de la riveroj Ebro, Gállego kaj Arba.
La 3an de marto de 1395 la reĝo de Aragono Juan la 1-a konfirmis la donacon de 1205 pri la regado de la kastelo de Lacasta al alia Aznar Pardo, sendube pranepo de la unua reganto.
Dum la regado de la reĝo de Aragono Juan la 2-a, post la venko sur la ribelaj katalunaj nobeluloj, oni ekkomencis fari distribuadon de la aragona teritorio laŭ regionetoj, kies aragona nomo estis "sobrecullidas", distribuado finita je la jaro 1465. Ekde tiam Lacasta apartenis al la regioneto de Tarazona.
Post la Hispana Sukceda Milito, la reĝo de Hispanio Felipe la 5-a ŝanĝis la distribuon de la aragona teritorio, laŭ regionetoj tiam nomitaj "corregimientos" kaj ekde 1711 Lacasta apartenis al nova regioneto Cinco Villas.
Post la distribuado de Hispanio en provincoj, en 1833, tuj sekve oni dividis la provincojn laŭ jurisdikciaj distriktoj, kaj ekde 1834 Lacasta apartenas al jurisdikcia distrikto de Ejea de los Caballeros.
Ekde 1960 la loĝantoj komencis migri al aliaj lokoj: Zaragozo, Barcelono kaj al novaj irigaciitaj vilaĝoj en la komarko Kvin Vilaĝoj post la konstruado de la Akvorezervejo de Yesa, ĉar la vivo en Lacasta estis vere malkomforta: pli ol unu horo piedirante laŭ vojeto antaŭ ol atingi teran veturan vojon, sen elektra kurento kaj sen akvo ene de la domoj, la kuracisto je kvin horoj aŭ eĉ plu. Je tiaj vivkondiĉoj la lasta loĝanto forlasis la vilaĝon en 1973.
Arto
Preskaŭ restas nenio el la antikva kastelo, kiu situis en loko nomita "Castillazo". La nura enirejo por eniri tien estas ponto skulptita en roko.
En la plej alta pinto situas interesa romanika kirko el la 11a jarcento, dediĉita al Sankta Nikolao de Bari. Ĝi enhavas veran juvelon, kiu ne estis forrabita danke al sia grandega pezo kaj al neeblo iri tien pere de veturilo, ĉar ankoraŭ nun estas nur padeto por aliri tien. Temas pri grandega bapta bovlo, skulptita el ununura ŝtono el granita roko, farita tre eble dum la 12a aŭ iomete poste.
Estas kurioza cisternofonto, fosita en roko, per kiu ĉiam elfluas freŝa akvo.
Ĝia nuna aspekto
Nune estas konstruaĵoj pli malpli ruinigitaj, sed kelkaj domoj ankoraŭ estas sufiĉe bone konservataj. Kelkajn jarojn, dum la somero, ĉefe inter 1980 kaj 1990, antikvaj loĝantoj faris kelkajn riparojn, sed jaron post jaro ĉio aspektas iomete malpli bone.
Parto el la vilaĝo estis aĉetita en 2008 fare de grupeto da homoj, kiuj volis antaŭenpuŝi projekton por revivigi denove la vilaĝeton, sed ŝajne ili volas vendi ĉion, kion ili aĉetis, ĉar ili ne havas sufiĉe da mono por bone ekkomenci sian projekton.
Ĉirkaŭaĵoj
La regioneto estas riĉa je vegetaĵaj rimedoj, kiel montaj arnikoj, ekvizetoj, malvoj, mentoj, plantagoj, lavendoj. Kelkaj estas protektitaj vegetaĵoj, ĉar ili povus malaperi. Estas granda diverseco de manĝeblaj fungoj kaj de arboj kiel nigraj pinoj, diversaj specoj de kverkoj, aceroj, arbutoj, kaj arbustoj, kiel kratagoj, juniperoj, rozujoj, kaj aliaj.
Estas belaj pejzaĝoj kaj vidindaĵoj ne tre malproksime de Lacasta, sed la ĉefa problemo estas manko de taŭgaj vojoj por veturiloj. Por trankvilaj piedirantoj la ĉirkaŭaĵo, je bela vetero, estas preskaŭ paradizo.