cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Araba lingvo
Ortografio kaj prononco
Oni akcentas, elparolas la vortojn diverse en la arabaj landoj (ekzemple la vorto por "kamelo" estas elparolata gamal en Egiptio, ĝamal en norda Afriko kaj ĵamal en Arabio). Kvankam ekzistas komuna literatura lingvo, tamen la parolata lingvo estas diversforma. En la araba lingvo oni skribas nur la konsonantojn kaj oni signas la vokalojn nur per etaj komoj (haraka) super aŭ sub la konsonantoj, sed tiuj signoj estas uzataj nur en la Korano, klasikaj tekstoj kaj gramatikaj libroj. Laŭ arabaj gramatikistoj ekzistas 9 vokaloj: mallongaj a, u, i; longaj a, u, i; finaĵajn an, un, in, kiuj povas esti simpligitraj ankaŭ en tri: nome a, u, i. Manko de precizaj o kaj e kondukas al malkongruoj kun aliaj lingvoj. Tiele Usama bin Ladin en la angla lingvo oni skribis la i-sonanton (Laden) per e, tiel la formo "Laden" disvastiĝis tramonde. Ankaŭ la manko de kelkaj okcidentaj konsonantoj kaŭzis misinterpretojn. Ankaŭ ŝanĝojn de nomo, ekzemple la helena Platono iĝas arabe "Iflatun", la latina praekox iĝis albaruq, kio kondukis al "abrikoto".
ibn, abu: ibn signifas en la araba filo, abu signifas patro. Tiel se iu (Aĥmad) havas knabon (Umar) kaj patron (Karim), li povas nomiĝi Ibn Umar aŭ Abu Karim.
Rilato kun aliaj ŝemidaj lingvoj
La araba estas tre parenca kun aliaj ŝemidaj lingvoj, speciale kun la hebrea. Tiu parenceco konstateblas kaj en morfologi-sintakso, kaj en vortotrezoro. Krome, kelkaj teorioj asertas ke primitiva stadio de tiu lingvo estis la bazo por la formado de la antikva hebrea:
Gramatiko
En priskriboj de la klasika araba lingvo oni grupigas vortojn laŭ la komuna trikonsonanto, laŭ la ŝemida maniero konstrui kaj uzi radikojn.
Vortokonstruo
Simile al aliaj ŝemidaj lingvoj, la araba havas kompleksan kaj nekutiman morfologion (t.e. derivadon de la novaj vortoj el la baza radiko). La araba lingvo havas la nekunigan ('nonconcatenative') morfologion laŭ la skemo "radiko-kaj-skemo": la vortradiko konsistas el la aro de bazaj konsonantoj (kutime estas tri, vidu artikolon trikonsonanto), de kiuj deriviĝas aliaj vortoj laŭ antaŭdifinita skemo. Ekzemple, la vorto por "mi skribis" estis derivata de la radiko k-t-b ('skribi') laŭ la skemo -a-a-tu ('mi -is'), kio rezultiĝas en katabtu ('mi skribis'). Ĉiuj aliaj vortoj kun la signifo 'mi -is' kutime havos la saman deriviĝon, sed kun aliaj radikaj konsonantoj, ekzemple qaraʼtu ('mi legis'), akaltu ('mi manĝis'), dhahabtu ('mi iris'), kvankam ekzistas ankaŭ esceptoj, kiel ŝaribtu ('mi trinkis'), qultu ('mi diris)', takallamtu ('mi parolis'), kie oni uzas alian skemon por derivi la pasintan tempon, sed la sufikso -tu estas ĉiam uzata.
De la simpla radiko k-t-b, oni povas derivi plurajn vortojn per apliko de diversaj skemoj:
Nomoj kaj adjektivoj
Nomoj en literatura araba havas tri gramatikajn kazojn (nominativo, akuzativo, kaj genitivo [ankaŭ uzata kiam la nomo estas regata de prepozicio]); tri nombrojn (singulara, duala kaj plurala); du genrojn (maskuleno kaj femineno); kaj tri "statojn" (nedifinita, difinita, kaj konstrukta). La kazoj de singularaj nomoj (krom tiuj kiuj finas en longa ā) estas indikataj de sufiksaj mallongaj vokaloj (/-u/ por nominativo, /-a/ por akuzativo, /-i/ por genitivo).
La feminena singularo estas ofte markata pere de /-at/, kiu estas limigita al /-ah/ aŭ /-a/ antaŭ paŭzo. Pluralo estas indikata ĉu pere de finaĵoj (sonpluralo) aŭ de interna modifo (rompita pluralo). Difinitaj nomoj estas ĉiuj propraj nomoj, ĉiuj nomoj en "konstrukta stato" kaj ĉiuj nomoj kiuj havas kiel prefikson la difinitan artikolon /al-/. Nedifinitaj singularaj nomoj (krom tiuj kiuj finas en longa ā) aldonas finan /-n/ al la kaz-markaj vokaloj, kio donas /-un/, /-an/ aŭ /-in/ (kio estas referencata ankaŭ kiel nunacio aŭ rekte en la araba kiel tanŭīn).
Adjektivoj en literatura araba estas markataj de kazo, nombro, genro kaj stato, kiel por nomoj. Tamen, la pluralo de ĉiuj nehomaj nomoj estas ĉiam kombinata kun singulara feminena adjektivo, kiu havas sufikson /-ah/ aŭ /-at/.
Jörg Breu
Jörg Breu povas esti referenco al jenaj germanaj pentristoj:
Araba lingvo
Nomoj kaj adjektivoj
Pronomoj en literatura araba estas markataj de persono, nombro kaj genro. Estas du variantoj, sendependaj pronomoj kaj enklitikaj. Tiuj lastaj estas ligitaj al la finaĵo de verbo, nomo aŭ prepozicio kaj indikas verbajn kaj prepoziciajn objektojn aŭ posedon de nomoj. La unua-persona singulara pronomo havas diferencan enklitikan formon uzata por verboj (/-ni/) kaj por nomoj aŭ prepozicioj (/-ī/ post konsonantoj, /-ja/ post vokaloj).
Untertilliach
Untertilliach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Tirolo kaj al la distrikto Lienz, ties orienta parto, lime al la provinco Beluno kaj la regiono Veneto de Italio. Komence de en la komunumo vivis.
Araba lingvo
Nomoj kaj adjektivoj
Nomoj, verboj, pronomoj kaj adjektivoj kongruas unu kun aliaj en ĉiuj rilatoj. Tamen, ne-homaj pluralaj nomoj estas gramatike konsiderataj feminenaj singularaj. Krome, verbo en verb-komenca frazo estas markata kiel singulara senkonsidere al sia semantika nombro kiam la subjekto de la verbo estas eksplicite menciata kiel nomo. Numeraloj inter tri kaj dek montras "ĥiasman" kongruon, en tio ke la gramatike maskulenaj numeraloj havas feminenan markilon kaj inverse.
Untertilliach
Najbaras la kounumoj Assling, Leisach, Lesachtal, Obertilliach kaj Santo Stefano di Cadore en la provinco Beluno.
Araba lingvo
Dialektoj de la araba lingvo
Parola araba estas la super-termino por ĉiuj parolataj dialektoj de la araba kiuj estas uzataj en t.n. 'Araba mondo', kaj kiuj draste malsamiĝas de la skriba lingvo. La ĉefa klasifiko de la dialektoj estas tiuj, kiuj estas parolataj ene de la Araba duoninsulo kaj ekster ĝi. Krome aparte staras la pli konservativaj arabaj dialektoj de Beduenoj. Ĉiuj variantoj de la araba parolataj ekster la duoninsulo (kaj kiuj konsistigas la grandan parton de la parolantaro) havas multajn komunajn trajtojn, kiuj ne ekzistas en la klasika araba lingvo. Pro tio lingvistoj opinias, ke la prestiĝa dialekto "koine" aperis en kelkaj landoj ĉ. 100-200 jarojn post la araba konkero, kies trajtoj poste disvastiĝis al la ĉiuj nov-konkeritaj landoj. (Tiuj trajtoj ekzistas en diversa grado en ĉiuj dialektoj ekster la duoninsulo. Fakte, la en-duoninsulaj dialektoj havas multe pli da diverseco, ol la ekster-duoninsulaj, sed tiu temo ne estas detale pristudita).
Koncerne la ekster-duoninsulaj dialektoj, la plej granda diferenco estas inter la ne-egiptiaj nord-afrikaj dialektoj (precipe la araba lingvo de Maroko) kaj la aliaj. La Maroka varianto estas speciale apenaŭ komprenebla por parolantoj de la araba el Libio (sed ne inverse, parte pro populareco de filmoj kaj aliaj mediaĵoj el Egiptio).
Unu faktoro kiu spronis la diversiĝon de la dialektoj estis la lingvo, kiun oni parolis antaŭ la araba en ĉiu lando: tiuj lingvoj servas kiel fonto de diversaj vortoj, propraj por ĉiu dialekto, kaj krome influis la prononcon kaj eĉ la vorto-ordon. Sed la plej grava faktoro estas, simile al la latinidaj lingvoj, la malapero (aŭ ŝanĝo de la sencoj) de multaj klasikaj formoj. Tiam la Iraka aku, Levantenia fīh kaj la Nordafrika kayən ĉiuj signifas 'oni havas' (=estas), kaj ĉiuj devenas de la formoj en la klasika araba lingvo (yakūn, fīhi, kā'in), sed nun sonas tre malsame.
La egipt-araba dialekto aŭ masra lingvo estas parolata en Egiptio de 78 milionoj da parolantoj, certe la plej parolata dialekto de la araba. Temas pri karakteriza kaj kulture grava dialekto de la araba lingvo. Ĝia ISO-kodo estas arz. Ekzistas Vikipedio en la egipt-araba lingvo. Krome ekzistas en nordorienta Egiptio la Nordokcidenta araba.
La Golfa araba aŭ ĥalijia (el la klasika araba خليجي ḫalīǧī, golfarabe [xæˈliːd͡ʒiː] aŭ اللهجة الخليجية al-lahǧah al-ḫaliǧiyyah [ælˈlæhd͡ʒæ l.xæˈliːˌd͡ʒijːæ]) estas vario de la araba etendita tra la marbordaj regionoj de la Persa Golfo kaj de kelkaj partoj de la interno de la Araba duoninsulo. Ĝi estas la parola lingvo uzata en Kuvajto, oriento de Sauda Arabio, Barejno, Kataro, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Omano kaj sudoriento de Irano. Lingve ĝi estas konsiderata proksima al la araba de Naĝdo. Ene de la Golfa araba, la araba de Barejno kaj la omana araba montras la plej grandajn diferencojn pri koresponda interkompreneblo, pro kio ofte ili estas referencataj kiel sendependaj varioj. Ĝi estas parolata de 6.8 milionoj da parolantoj (2016).
Ekzemploj de dialektoj
La transskribo estas farita laŭ Internacia Fonetika Alfabeto, malgrandaj malsamiĝoj estas neglektitaj.
La imela aŭ imala (de la araba imāla = 'fleksio') estas la fenomeno fonetika kiu okazas en kelkaj arbalingvaj dialektoj, ĉu iamaj ĉu nuntempaj, laŭ kiu la sonon [a] se ĝi estas longa -[a:] aŭ [ā]- oni prononcas en difinitaj cirkonstancoj kiel ē aŭ ī.
La klasika araba
La klasika araba, nomata ankaŭ klera araba, en araba العربيّة الفصحى aŭ korana araba, estas varianto de la araba lingvo. La klasika araba estas la formo de la araba lingvo uzata en la tekstoj de Umajidoj kaj Abasidoj (7-a al 9-a jarcentoj). Ĝi estas bazata en la mezepokaj dialektoj de la arabaj triboj. La moderna normiga araba estas rekta derivaĵo de la lingvo uzata moderne tra la tuta araba mondo, uzata en la skribado kaj la formala parola lingvo, por ekzemplo, por kelkaj diskursoj kaj radiaj elsendaĵoj. Dum la stilistiko kaj la vortotrezoro de la moderna normiga araba estas distinga de la klasika araba, la morfologio kaj la sintakso plurestis fundamente senŝanĝe. La lokaj dialektoj, tamen, pli draste ŝanĝiĝis. En la araba mondo oni faras malmultan distingon inter la klasika araba kaj la moderna normiga araba, ambaŭ estas nomataj al-fuṣḥā (الفصحى) en araba signife elokventa.
La post-klasika araba
La disvolvigo de gramatikaj normigoj okazis en la 8-a jarcento, kun procezo de unuigo kaj de normigo de la klera lingvo. Esprimoj kaj formoj propraj de la poezio en la periodoj kaj antaŭ-islama kaj fru-islama, same kiel de la Korano, malaperis el la prozo dum la dua duono de la 8-a jarcento. Post la kreado de klasika normiga araba fare de la arabaj gramatikistoj, la lingvo restis baze nevariebla en sia morfologio kaj sintaksa strukturo, iĝante la klera lingvo de la islama mondo.
En sia normiga formo, la klasika araba estis adoptita ankaŭ, krom de la islamaj edukitaj elitoj, fare de aliaj religiaj minoritatoj, kiel judoj kaj kristanoj. Tamen, la gepatra lingvo dekomence estis jam tre diferenca de la klasika araba, kiu iĝis lingvo de erudicio kaj literaturo eĉ en la arabparolantaj regionoj. Tiu lingva situacio, en kiu du variantoj diferencaj ene de la sama lingvo, nome unu malalta kaj alia alta, kunvivas, laŭ kiu nomiĝis diglosio. La demando pri kiam okazis tiu diglosio en la arabparolanta komunumo estas tre polemika. La araba tradicia koncepto estas ke ĝi okazis en la unua jarcento de la islama epoko, kiel rezulto de la arabaj konkeroj, kiam la nearaboj ekparolis araban; aliaj male venas al la konkludo ke la diglosio estas fenomeno antaŭislama. Dum multaj jarcentoj la instruado de la araba estis sub la dominado de la islamaj saĝuloj, kaj ne tiom intervenis judoj kaj kristanoj, kiuj ne kunhavis plene la filologian fakulecon.
La moderna normiga araba
La moderna normiga araba lingvo (اللغة العربية الفصحى al-lughah al-ʻArabīyah al-fuṣḥá, "la plej elokventa araba lingvo") estas varianto de la klera komuna araba kiu disvolviĝis el la literatura renaskiĝo Nahda kiu estis vivita en la Araba Mondo el komenco de la 19-a jarcento. La literatura araba aŭ moderna normiga naskiĝis el la klopodo farita ĉefe en la orienta zono de Maŝreko por revivigi la kleran lingvon (kies klera nivelo estis multe plialtiĝinta el la klasika epoko) kaj por eviti la kompletan lingvan fragmentiĝon de la araboj en komunumoj kiuj estus perdintaj kapablon interkompreniĝi (arabaj dialektoj).
Socia uzado
En la regionoj kie oni parolas la araban lingvon okazas la pekuliareco de la diglosio. La termino diglosio referencas al la fakto ke unu lingvo havas du bazajn variantojn kiuj kunvivas unu flanke de alia, realigante ĉiu funkciojn diferencajn. Probable tiu estas universala lingva fenomeno, kvankam en araba estas fakto kiu kunigas la tutan araban mondon. Escepte ĉe la parolantoj de kipra araba, malta kaj de la plej parto de la variantoj de ĝuba kaj de ĉada, tiu karaktero estas komuna al la ceteraj parolantoj de araba kaj probable ĉar devenas de la periodo antaŭ-islama.
La diglosio konstateblas en la fakto ke oni uzas la kolokvan varianton por la ĉiutaga vivo kaj la modernan normigan araban en la lernejo; ĝenerale la moderna normiga araba estas uzata en verkitaj tekstoj, predikoj, universitataj tezoj, politikaj diskursoj, radiaj kaj televidaj programoj pri novaĵoj, dum la kolokva estas uzata kun la familio kaj geamikoj, kvankam ankaŭ en aliaj kelkaj radiaj kaj televidaj programoj. La moderna normiga araba lingvo estas la markilo de tutarabismo, ĉar inter kelkaj dialektoj de la araba estas alta grado de nekompreneblo, kiel inter la marokaj kaj la iraka. En 2016 Gambio deklaris la araban kiel nova oficiala lingvo anstataŭanta la anglan. Inter la tutmonde multaj amaskomunikiloj arablingvaj elstarigindas ekzemple la gazeto Al-Hajat kaj la televida kanalo Al-Ĝazira.
Pruntovortoj
En Esperanto ekzistas multaj vortoj de araba deveno, sed ili ne devenas rekte el la araba, sed tra aliaj lingvoj, ĉefe latinidaj kiuj estis en kontakto kultura kun la araba aŭ tra aliaj eŭropaj aŭ aziaj lingvoj. Ekzemple estas la jenaj: abrikoto, admiralo, algoritmo, alkoholo, cifero, gazelo, ĝirafo, haremo, hazardo, kafo, kotono, limono, lilako, magazeno, masko, matraco, mumio, nadiro, oranĝo, siropo, spinaco, sukero, zenito.
Aliaj vortoj eniris rekte al Esperanto dum la 20-a jarcento same kiel al aliaj lingvoj. Ekzemple estas la jenaj: Magrebo, Maŝreko, Ĝihadismo, Ŝijaismo, Sunaismo, kaj multaj rilataj al geografio aŭ al graveco de la islama potenco.
Arabigo
Post la elstariĝo de Islamo en Heĝazo, kaj la araba kulturo kaj la araba lingvo etendiĝis pere de konkero, komerco kaj intergeedzecoj inter membroj de ne-arabaj lokaj loĝantaroj kaj araboj - en Egipto, Sirio, Palestino, Sudano kaj Tunizio. La araba lingvo iĝis komuna tra tiuj areoj; ankaŭ dialektoj formiĝis. Kvankam Jemeno estas tradicie konsiderita hejmlando de araboj, ĉefe de jemena loĝantaro kiu fakte ne parolis arabe (sed anstataŭe sudŝemidajn lingvojn) antaŭ la etendo de Islamo. La influo de la araba estis ankaŭ profunda en multaj aliaj landoj, kies kulturoj estis influitaj de Islamo. Araba estis ĉefa fonto de vortotrezoro por lingvoj tiom diversaj kiom Berbera, Indonezia, Tagaloga, Malaja, Malta, Persa, Panĝaba, Sinda, Somalia, Svahila, Turka, Urdua, Hinda, Bengala same kiel aliaj lingvoj en landoj, kie tiuj lingvoj estas parolataj; procezo kiu atingis sian plej altan punkton en la 10-a al la 14-a jarcentoj, nome la alta pinto de araba kulturo, kaj kvankam multaj arabaj vortoj forfalis el uzado ekde tiam, multaj ankoraŭ restas uzataj.
Ebena geometrio
En matematiko, vortoj ebena geometrio povas signifi jenon:
Pléven
(jen france, prononco, bretone Pleven) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Károly Harmos
Károly Harmos [kAroj harmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Harmos Károly estis hungara, poste ĉeĥoslovakia pentristo, grafikisto, instruisto. Lia persona nomo slovake estis Karol. Károly Harmos  naskiĝis la  en iama Somogy (nuntempa urboparto de Pécs), li mortis la  en Komárno (Ĉeĥoslovakio).
Biografio
Károly Harmos akiris diplomon en Reĝa Modela Desegna Lernejo en 1902. Lia plej grava instruisto estis Bertalan Székely. Inter 1902 kaj 1908 Harmos plulernis en arta akademio en Munkeno, poste 2 jarojn li instruis desegnadon en privata lernejo en Szentendre. Ekde 1911 li estis benediktana instruisto en gimnazio de Komárom, post 4 jaroj li gvidis desegnan lernejon ĝis 1944. Post Traktato de Trianon li apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. naskis gefilojn.
Pléven
Historio
La "Bourgs Heussais" konsistigas la plej dikan kastelan teramason de la Frua Mezepoko (11-a jc). Ĝi apartenas al la baronlando de La Hunaudaye kaj al la diocezo de Saint-Brieuc. En la 15-a jc, iu Madeuc, siro de Guémadeuc, konstruigis la palaceton de Vaumadeuc.
La komunumo, starigita en 1790 apartenis sub la Direktorio (1795-1799) al la kantono de Jugon, kiel komunumo administrata de komuna oficisto. La paroĥo de Pléven esti forigita en 1792 kaj restarigita en 1803, kaj estis okze de la franca Revolucio la loko de bataloj inter la bluloj kaj la vendeanoj, kiuj profitis pri rifuĝejoj en la najbara arbaro. En 1798, la komunumo estis kondamnita repagi al Thibaud de la Chainneais la cidron, kiun la vendeanoj estis ŝtelintaj de li. Vaumadeuc estis loĝata en la 19-a jc de erudiciulo, Tresvaux du Fraval, dum iu Danican (ŝipposedanto de Saint-Malo) konstruigis la palaceton de Portes. En Pléven naskiĝis en 1805 monsinjoro Lebreton, granda vikario de Saint-Brieuc antaŭ ol fariĝi episkopo de Le Puy, kie li mortis en 1886.
Pörlitz-altaĵo
Pörlitzer Höhe estas kresto alta kiu etendiĝas de ueste eosten sur longeco de ĉ. 2 km norde de la urbocentro de Ilmenau, Germanujo. Ĝia alteco estas de 580 metroj (Oberpörlitzer Höhe) kaj la longeco de ĉ. 4 km. Ĝis dehako antaŭ pluraj jarcentoj la ebenaĵo havas densan und etwa vier Kilometer lang. Ĝis ĝi estis malbarita antaŭ pluraj jarcentoj, Pörlitzerhöhe konsistis el miksita pinarbaro. La grundo ĉi tie estas sabla kaj pH-neŭtrala. Ĝi estas sur Ohrdruf-tabvolo. Pörlitzerhöhe reprezentas la akvodislimon inter Ilm, kiu kuras du kilometrojn for en la sudo, kaj Wipfra-rivero (kolekta areo de Unstrut), kiu leviĝas ĉe sia okcidenta fino. La urboj Oberpörlitz en la okcidento kaj Unterpörlitz en la oriento kuŝas sur ĝi.
De la 1970-aj jaroj, antaŭfabrikita loĝejareo estis konstruita sur la suda deklivo de Pörlitzerhöhe. Ĝi ricevis la nomon de la montaro Pörlitzerhöhe. Dialekte ĝi nomiĝas PöHö aŭ Die Höhe. Moknomo dum konstruiĝo estis Golan-altebenaĵo.
Trafiko
Pörlitz-altaĵo estas ĉe la ŝtatvojo de Ilmenau ĝis Unterpörlitz. Ĝi estas konektita al loka publika transporto per urbaj kaj regionaj buslinioj same kiel la haltejo Ilmenau-Pörlitzerhöhe. Ĝi estas ĉe la fervoja linio Erfurt–Ilmenau.
Publika transporto
Publika transporto estas trafiko per veturiloj, kiujn ĉiu povas utiligi, ordinare kontraŭ pago. Kontrastas al ĝi la individua transporto, ĉe kiu oni uzas proprajn transportilojn, plej ofte aŭton, motorciklon aŭ biciklon, sed ankaŭ aviadilon. Veturiloj ligitaj al certa vojo (per reloj, ŝnuro, kondukta lineo, ekz. fervojo, tramo, metroo, trolebuso, funikularo) estas preskaŭ ĉiam publikaj.
Pörlitz-altaĵo
Trafiko
La halto havas la karakteron de stacio trammetroa. Ĝi konsistas el 110 metrojn longa kajo kun biletmaŝino, busŝirmejo kaj kovrita biciklo-parkejo. Ne estas akustikaj aŭ vidaj pasaĝeraj informsistemoj ĉe la haltejo.
La stacidomo estas servata fare de Süd-Thüringen-kompanio kun la Erfurt-Ilmenau-linio. Tio veturas ĉiun horon en ĉiu direkto kaj estas pliigita al ĉiu duonhoro dum pinttempoj (4 trajnoj je labortago sur la Erfurt-Ilmenau-linio). Dum semajnfinoj, la fervoja linio estas etendita preter Ilmenau-stacio ĝis stacidomo Rennsteig.
Nacia flago de la krime-tataroj
La Flago de la Krime-Tataroj estas helblua tolo kun la flava emblemo (la t.n. tamga — la familia simbolo ĉe la tjurkaj popoloj) en la maldekstra supra angulo.
La helblua koloro — tradicia ĉe la tjurkaj popoloj — estis uzata jam en la standardoj de la Krimea Ĥanlando. Al la sama tempo rilatas ankaŭ la emblemo — tarak-tamga, kiu prezentas la familian emblemon de la reganta dinastio Geray (legu Geraj). Oni opinias, ke unue tiu simbolo estis uzita de la fondinto de la Krimea Ĥanlando I Hacı Geray (Ĥaĝi Geraj la Unua)).
En la nova historio la flago iĝis aktive uzata post la Februara Revolucio (1917). La 28-an de junio 1991 tiu flago estis akceptita kiel nacia flago fare de Qurultay (nacia kongreso de la krime-tataroj).
Meblofarado
Meblofarado, meblometio aŭ meblarto estas speciala fako de ĉarpentado orientita al la konstruado, produktado aŭ muntado de mebloj. Do, temas pri profesio, arto kaj tekniko. La profesiuloj estas meblistoj. Sed en kelkaj eŭropaj lingvoj oni nomigas ilin ebonistoj, el ebono, nome tipo de ligno, konsiderata valorega ekde la antikveco, devena el arbo angiosperma kaj dukotiledona de afrika origino (Diospyros ebenum), kiu havigas duran kaj pezan lignon, nigran centre kaj blankan ĉe la ŝelo.
La meblometio distingiĝas disde la ĉarpentado je tio ke ĝi produktas pli prilaboritajn meblojn, generante novajn teknikojn kaj komplementante ilin per aliaj por la fabrikado de kelkaj pecoj, kiaj la marketro, la ĉizado, la tornado kaj aliaj teknikoj. Kvankam ne estas karaktero propea la uzado de specifa materialo, la meblofarado klopodas disvovligi meblojn de alta kvalito, valoro kaj desegno. Tiu estas la metio kiu akompanas la procezon de desegno de la meblaro, ĉu komerca aŭ hejma.
Vitroranoj
Estas tri subfamilioj kun ĉirkaŭ 12 genroj.
Ĉerkasa provinco
Ĉerkasa provinco (Черкаська область) ekzistas ekde 1954 kaj estas la plej juna el la 24 administraj unuoj de Ukrainio, kiuj nomiĝas область.
Ĝiaj plej grandaj urboj estas krom la administra centro Ĉerkaso (Черкаси) la urboj Ĉihirin (Чигирин), Kaniv (Канів), Korsun-Ŝevĉenkivskij (Корсунь-Шевченківський), Smila (Сміла), Uman (Умань) kaj Zolotonoŝa (Золотоноша).
3013 Dobrovoleva
3013 Dobrovoleva estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 23-an de septembro 1979 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (nun de facto Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ukraina soveta astrofizikisto Oleg Vasiljeviĉ Dobrovolskij (cirile Олег Васильевич Добровольский 1914–1989).
Pendotrajno de Wuppertal
La pendotrajno de Wuppertal (oficiala nomo Einschienige Hängebahn System Eugen Langen, ) estas linio de urba trajno por publika transporto en la germana urbo Wuppertal en Nordrejn-Vestfalio, kiu ne kutimas pro sia tekniko veturi super rivero kaj urbocentraj stratoj pendante de unu relo. En la germana, la veturila sistemo neformale ankaŭ ofte nomatas "Schwebebahn", do "ŝvebotrajno", sed tiu nomigo estas teknike erara, ĉar ŝvebotrajno estas io alia.
Historio
La du reloj (unu por ĉiu direkto) kaj trajnaro konstruiĝis inter la jaroj 1898 kaj 1901, kaj la trajna linio oficiale malfermiĝis kaj ektransportis civitanojn la 1-an de marto 1901. Tiutempe la novstila sistemo antaŭvidiĝis por multaj aliaj urboj, ekzistis ekemple planoj por tiaj trajnolinioj en Hamburgo, Berlino, Londono kaj la tiamaj kolonioj de la Germana Regno, sed neniu el tiuj planoj realiĝis, kvankam du aliaj trafikaj projektoj, samtempe konstruita dekliva pendotrajno en Dresdeno kaj pli posta pendotrajno super la rivero Misisipo en Memphis (Tenesio) kopiis la teknikon.
En la 21-a de julio 1950 trijara elefantino Tuffi (1947-1989), en cirko-reklamado, estis enportita en vagonon. Dum la veturado, Tuffi trarompis muron de la vagono kaj plonĝis en la riveron Wupper, kun negravaj vundoj malgraŭ la 12-metra falo.
375 Ursula
Ĝi ricevis, sen konata kialigo, la inan antaŭnomon "Ursula".
Per observoj de kaŝadoj de steloj far de 375 Ursula, la 15-an de novembro 1984 kaj la, oni mezuris ĝian diametron je 216 ± 10 km.
Pendotrajno de Wuppertal
Geografio
La "origina" pendotrajno konektas la urbopartojn de Wuppertal inter Oberbarmen kaj Vohwinkel kaj do ŝvebas de la nord-oriento al la sud-okcidento de la urbo kaj reen. La plej granda parto de la du reloj 12 metrojn super la rivero Wupper kovras 10 kilometrojn de la vojo - la restajn 3,3 kilometrojn la trajno ŝvebas en alteco de 8 metroj super urbaj stratoj inter la finstacio "Vohwinkel-Pendotrajno" kaj la stacio "Zoologia Ĝardeno/Stadiono". La veturo de unu finstacio al la alia kun la tempo de en- kaj elvagoniĝo de la pasaĝeroj en ĉiuj 20 stacioj daŭras 30 minutojn.
Funkciado
Ekde sia ekfunkcio, la pendotrajno estis posedaĵo de la urbo mem, kaj laboras sendepende de ĉiuj aliaj trafikiloj. Ĉiujare uzas ĝin proksimume 23 milionoj da pasaĝeroj (stato de la jaro 2003), do ĉiutage averaĝe transportiĝas pli ol 60.000 homoj. Dum preskaŭ la tuta 20-a jarcento en Wuppertal ankaŭ ekzistis linia reto de "kutima", sur- respektive apudstrata tramo - tiu trafika sistemo tamen dum la jaro 1987 estis malfunkciigita. La ŝvebotrajno kontraste havas daŭre altan reputacion ĉe la urbanoj, kiuj tre fieras pri tiom nekutima trafikilo.
Ĝis la akcidento de 1999 la pendotrajno de Wuppertal konsideriĝis la plej sekura trafikilo de la mondo.
Eksteraj ligiloj
Germane:
Stacio Ashiharachō
Stacio Ashiharachō (japane: 芦原町駅 [Aŝiharaĉō-eki], angle: Ashiharachō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Naniŭa, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
Lokaĵaro
En komputado lokaĵaro estas datumaro (dosiero en operaciumo aŭ rikordo en programlingvo) entenanta la lokaĵojn, t.e. kulture kaj geografie lokajn konvenciojn por prezenti datumojn. La uzanto povas ŝalti la deziratan lokaĵaron por asimili sian labormedion al siaj preferoj.
La plej gravaj lokaĵoj estas la homlingvo de la uzanto (Esperanto, la angla, germana, rusa ktp); la signaro, la alfabeta ordo de la literoj; la monsigno ($, €, ¥ ktp); la maniero skribi datojn ktp.
En Uniksoj nomo de lokaĵaro havas la formon ; ekz-e estas la nomo de anglalingva lokaĵaro aŭstralia, uzanta la kodoprezenton UTF-8.
Syrtis Major Planum
Syrtis Major Planum estas malhela regiono en Marso nome en la limo inter la nordaj malaltaj teroj kaj la sudaj altaj teroj de Marso ĝuste okcidente de la alfrapa baseno Isidis en la kvadrato Syrtis Major. Ĝi estis malkovrita, sur bazo de informoj el la Mars Global Surveyor, kiel malalta ŝilda vulkano, sed dekomence estis komprenita kiel ebenaĵo, kaj tial estis tiam konata kiel Syrtis Major Planitia. La malhela koloro venas el la bazalta rokaro de la regiono kaj el la relativa manko de polvo.
Lokaĵaro
Aparte menciindas «neŭtralaj», eksterteritoriaj (fakte, minimume usonecaj) lokaĵaroj  (omaĝe al la programlingvo C), kaj ties pli moderna varianto .
Syrtis Major Planum
Elektita surmarsigejo por la misio Mars 2020 estis la kratero Jezero (18.855°N 77.519°Or) en la regiono. Ankaŭ la nordorienta regiono de Syrtis Major Planum estis konsiderata ebla surmarsigejo.
Lokaĵaro
Jen la listo de Linuksaj lokaĵoj (por ):
$ locale LANG=en_AU.UTF-8         # homlingvo (la aŭstralie angla) LC_CTYPE=en_US.UTF-8     # klasado de signoj (literoj, interpunkcio ktp) LC_NUMERIC="en_AU.UTF-8" # nombroprezentoj (3.14) LC_TIME="en_AU.UTF-8"    # datoj, diurnotempo (Sun Feb 24 18:21:06) LC_COLLATE=en_US.UTF-8   # la alfabeta ordo de literoj LC_MONETARY="en_AU.UTF-8" # monsigno LC_MESSAGES=en_US.UTF-8  # kiulingve la sistemo aperigu mesaĝojn LC_PAPER="en_AU.UTF-8"   # paperformatoj (A4 aŭ «Letero»?) [...] LC_ALL=                  # por ŝanĝi lokaĵojn «pogrande» $
Por vidi ĉiujn lokaĵarojn instalitajn en via Unikso, uzu la komandon .
Lokaĵaroj por Esperanto en Uniksoj
Komercaj operaciumoj (kiel Vindozo) Esperanton ignoras, tamen en Linuksoj ĝi estas disponebla. Se ĝi estas instalita elskatole, vi ĝin vidos en la listo:
$ locale -a | grep eo eo.utf8 $
Tio estas «eksterteritoria» lokaĵaro, simila al.
Se ĝi ne aperas, provu ĝin instali per
$ sudo localedef -f UTF-8 -i eo eo.UTF-8
— aŭ, eventuale, la «regnohavan» lokaĵaron por Esperanto usona:
Se tio eraras, oni povas kopii la Debianan version sube (aŭ el https://lists.debian.org/debian-glibc/2006/01/msg00108.html) al :
Tiu instalo nur disponigas la esperantan lokaĵaron, sed ne ŝaltas ĝin. Oni devas fari tion per malsamaj metadoj laŭ distributaĵo.
Gentuo
En Gentuo, lokaĵarojn ŝanĝas  kaj   aŭtomate. Por ŝanĝi la lokaĵaron per ĝi:
1. Redaku la dosieron  kaj aldonu la linion "eo UTF-8":
2. Uzu la komandon "locale-gen":
4. Elektu la lokaĵaron per la komandon :
Aliaj distribuaĵoj
En aliaj distribuaĵoj, oni povas ŝanĝi apartajn lokaĵojn individue — aŭ ĉiujn kune:
Multajn ekzemplojn pri uzo de la lokaĵo  vidu en la artikolo pri leksikografia ordo.
Germana aŭtovojo A24
La germana aŭtovojo A24 (germane Autobahn 24, mallonge A24, aŭ formale Bundesautobahn 24, mallonge BAB 24) estas aŭtovojo inter la urbo Hamburgo en nordokcidenta Germanio ĝis la urbo Berlino en nordorienta Germanio. La aŭtovojo longas 239 kilometrojn. Ĝi estas parto de la eŭropa ŝoseo 26. Inter la jaroj 1945 kaj 1990 la ŝoseo estis unu el tri aŭtaj vojoj, tra kiuj veturiloj el okcidenta Eŭropo povis atingi la "insulan" urbon Okcidenta Berlino.
Gravaj urboj laŭlonge de la vojo krom la finpunktoj Hamburgo kaj Berlino estas inter alie Ludwigslust, Schwerin, Parchim, Pritzwalk kaj Neuruppin. La aŭtovojo krucas la aŭtovojojn A1 (proksime de la urbo Hamburgo), A14 (proksime de la urbo Schwerin), A19 (proksime de la urbo Wittstock) kaj A10 (en la distrikto Havelland, jam okcidente de la urbo Berlino).
Hergiswil NW
Pri la komunumo
Hergiswil (prononcu hergisvil) estas komunumo en Kantono Nidvaldo, en Centra Svislando. Ĝi havis 5,445 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. La komunumo nomiĝas ankaŭ Hergiswil ĉe la lago (germane: Hergiswil am See) por distingiĝi de Hergiswil ĉe Willisau en Kantono Lucerno.
Geografio
La komunumo Hergiswil situas ĉe la sudorienta piedo de la monto Pilato ĉe la bordo de la Kvarkantona Lago inter la golfoj de Horw kaj de Stans-Stad.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hergiswil limas en nordokcidento al Kriens (LU), en nordoriento al Horw (LU), en sudokcidento al Stansstad, en sudoriento al Alpnach (OW), kaj en okcidento al Schwarzenberg (LU).
Trafiko
Ĝis la mezo de la 19-a jarcento Hergiswil estis atingebla nur per ŝipo de la Kvarkantona Lago. En la 1850-aj jaroj estis konstruita la trafikvojo trans Brünig-Pasejo, kiu pasas ankaŭ trans Hergiswil. Per ĝi la komunumo estis ek de tiam atingebla per surteraj veturiloj. Per la konstruo de la Acheregg-Ponto trans la Kvarkantona Lago estiĝis ankaŭ strata konekto al la cetera Kantono Nidvaldo. En la 1880-aj jaroj estis konstruita la Brünig-Fervojo, per kiu la komunumo akiris konekton al la publika transportreto. En la jaro 1964 estis malfermita la fervojlinio de Lucerno-Stans-Engelberg, per kiu Hergiswil akiris ankaŭ fervojkonekton al cetera Nidvaldo. La komunumo disponas ek de la 1970-aj jaroj ankaŭ pri alveturejo al la svisa aŭtovojo A2, tamen nur en la direkto al respektive el Lucerno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hergiswil datiĝas el la jaro 1306 kiel Hergenswile.
La teritorio, sur kiu troviĝas la komunumo Hergiswil dum mezepoko apartenis al la urbo Lucerno. Ĝin aĉetis komence de la 14-a jarcento la nobela familio von Moos. En la jaro 1378 la loĝantoj de la malgranda fiŝkaptista vilaĝo aĉetis por la sumo de 700 guldenoj sian liberecon. Ek de la 17-a de novembro 1378 Hergiswil tial estis libera kooperativa komunumo de Nidvaldo. .
Dum la jaroj de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 en Hergiswil okazis luktoj inter la francaj trupoj de Napoleono kaj Untervaldo. Male al la cetera Nidvaldo la liberala loĝantaro de Hergiswil estis favore al la Helveta Respubliko kaj senklukte akceptis la francajn trupojn, kiuj liberigis Svislandon de la feŭda reĝimo de la malnova Svisa Ĵurkomunumo. Dum la luktoj inter la franca armeo kaj la kontraŭrevoluciuloj de Nidvaldo Stans estis kanonumigita trans la Kvarkantona Lago flanke de Hergiswil.
Misuria franca
Misuria franca, en angla Missouri French kaj français du Missouri, aŭ Ilinojslanda franca (Illinois Country French kaj français du Pays des Illinois) konata ankaŭ kiel français vincennois, Cahok kaj kromnomita "Paw-Paw French" (Asimina franca) ofte fare de individuoj ĉefe ekster la komunumo sed ne nur, estas variantoj de la franca lingvo iam parolataj en supraj areoj de la valo de la Misisipia rivero en Usona Mez-Okcidento, partikulare en orienta Misurio. Tiu lingvo estas unu el la ĉefaj variantoj de la franca lingvo en Usono kaj iam estis amplekse parolata en areoj de Bonne Terre, Valles Mines, Desloge, De Soto, Ste. Genevieve, Old Mines, Sankta Luiso, Richwoods, Prairie du Rocher en Misurio, Cahokia kaj Kaskaskia en Ilinojso, kaj Vincennes en Indianio, same kiel en kelkaj aliaj lokoj. Parolantoj de Misuria franca povas nomi sin "créoles" (kreoloj) ĉar ili estas posteuloj de la fruaj francaj setlantoj de Ilinojsa Lando.
Nuntempe la dialekto estas tre endanĝera, kun nur kelkaj malmultaj aĝaj indiĝenaj parolantoj. Oni supozas, ke kelkaj restantaj parolantoj loĝas en aŭ ĉirkaŭ Old Mines, Misurio.
Marianne Basler
Marianne Basler (naskiĝis en Bruselo, Belgio) estas franca aktorino, de svisa deveno.
Defendo Philidor
La Defendo Philidor (ECO C41) estas ŝaka malfermo uzata por alfronti 1.e4. 2.... d6 estas malambicia movo ĝi nur subtenas la peonon e5 tiel ke ĝi ne estu kaptita de la ĉevalo sur f3. Ĝi estas tiel natura movo ke la granda plimulto de novuloj ludas ĝin eĉ sen scii ion pri la defendo. Ĝi praktike ne estas uzata de mondaj elitaj ludantoj ĉar ĝi estas konsiderata tre pasiva kaj kutime ne preparas bonan kontraŭatakon. Ĉi tiu movo ŝuldiĝas al François-André Danican Philidor.
Obstrukco
Obstrukco - politike - estas intenca malhelpado al parlamenta laboro, farita per ĉiuj leĝaj rimedoj fare de la opozicio. Ĝia plej ofta formo estas tro longa parolado por malhelpi malfavoran decidon. Tio funkcias nur, kiam la decidon oni devas atingi en limigita tempo. En kelkaj landoj la praktiko de obstrukco estas malebligita aŭ almenaŭ malfaciligita pere de rimedoj kiel daŭrolimo de paroladoj.
Ĝi funkcias ĝis hodiaŭ en la Usona senato, kie, por depreni la parolrajton al parolanto, estas necese, ke la kvalifika plimulto (du trionoj) de la senatanoj voĉdonu tiucele. „La obstrukco servas despotismon de la maplimulto” – diris usona senatano Bill Frist en novembro de 2004, kiam la obstrukco de la malplimulto malhelpis jam 10-foje elekton de nova juĝisto al la Supera Kortumo, ekde 2000.
Obstrukco estas  en la ĉiutaga lingvouzo  la ĝeno de cirkulado en intesto, tubo; trairado de vojo, kanalo, strato ktp. per amaso da objektoj. Tiukaze ĝia sinonimo estas ŝtopiĝo.
Historio de la politika obstrukco
La obstrukcon uzis unuafoje la irlandaj parlamentanoj en la suba ĉambro de la angla parlamento. La uzebleco retiriĝis en la 20-a jarcento.
San Cipriano (metroo de Madrido)
La stacio estis malfermita la.
Subokula bluaĵo
La subokula bluaĵo estas ekimozo en la okulĉirkaŭo kaj sur palpebro. La sangumo (ankaŭ hematomo aŭ sangoelfluo) ŝveligas la histon ĉirkaŭ la okulo kaj aperas blua-lila-nigra koloriĝo.
La sangumon, koloriĝon kaŭzas eksteraj efikoj je la okulareo en formo de kontuzo. Tio povas esti bato (boksado, interbatalo) aŭ puŝo (kolizio kun io, falo surteren). Ĝi estas tipa vundiĝo de golejisto en pilkosportoj.
Por helpi la saniĝon, oni devas malvarmigi la okulareon. Se oni envolvas malvarmaĵon en mantukon kaj tenas tion sur la okulareon, tio helpas mildigi la ŝveliĝon.
Se la okulo estas konvene traktita (balzamo, malvarmigo), la subokula bluaĵo malaperas en kelkaj tagoj. La saniĝo dependas de la korpa stato, de graveco de la ŝveliĝo kaj de pluaj vundiĝoj ĉe la okulo.
Criț
Criț [kric] (Szászkeresztúr, germane: Deutsch-Kreutz) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sighișoara. Administre ĝi apartenas al la komunumo Bunești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 930 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj), en 1992 593 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1270. La loĝantoj de la saksa vilaĝo fondita en la 13-a jarcento transloĝiĝis en Germanion en la dua parto de la 20-a jarcento. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).
Jizera (rivero)
Jizera (Iser, Izera) estas rivero en Ĉeĥio. Tio estas dekstraflanka alfluanto de Elbo. Longo de la fluo estas 164,6 km. Areo de la akvejo estas 2193,4 km². Sur ĝia supra fluo estas Naturrezervejo Torfejo de Jizera.
La nomo
Laŭ tiu ĉi rivero estis nomita Jizera montaro.
Paso de fluo
Ĝi fontas en Jizera montaro sur sudorienta deklivo de monto Smrk en alteco ĉirkaŭ 980 m, poste ĝi trafluas tra Granda Jizera herbejo (Nacia naturrezervejo Torfejo de Jizera), ĝi kreas en longeco proksimume 15 km landlimon de Ĉeĥio kaj Pollando. Devene tiun ĉi limon devis krei ĝia tuta supra fluo, post senĉesaj kaj grandaj limdisputoj en la jaroj 1537–1845 pri tio, kiuj el multaj rojetoj sur Smrk estas tiu ĝusta, la ŝtatlimo estis fare de arbitracia komisiono difinita dufoje per rompita rektlinio de la selo inter Smrk kaj Smrek ĝis Granda Jizera herbejo. Plu ĝi trafluas sur limo de Nacia parko Gigantmontaro, tra Podkrkonoší kaj sekve ĝi tranĉas Ještěda-kozákovan montodorson. Dum tiu ĉi tuta tempo la rivero havas torentan karakteron, ĝis Turnov tiel alternas sektoroj kun karakteriza falo kaj ŝtona riverfluo kun pli trankvilaj sektoroj. La malpli granda, maldekstra branĉo en Turnov nomiĝas Malá Jizera. Ekde Turnov Jizera trafluas tra malfermita pejzaĝo, kie ĝi havas prefere mildan falon. La rivero post 164 km enverŝiĝas ĝis Elbo sub Káraný (la enfluejo mem troviĝas jam en katastra teritorio Lázně Toušeň, inter Brandýs nad Labem kaj Čelákovice).
Urboj, tra kiuj Jizera trafluas
Jablonec nad Jizerou, Semily, Železný Brod, Turnov, Mnichovo Hradiště, Bakov nad Jizerou, Mladá Boleslav, Benátky nad Jizerou
Akva reĝimo
Anoncaj profiloj:
József Gábor (vinberkulturisto)
GÁBOR József (ga:bor) estis hungara vinber- kaj fruktokulturisto naskita en ? en 1830 kaj mortinta en Felsőbánya la 26-an de julio 1900.
Kariero
József Gábor konatiĝis en Francio kaj Germanio kun la evoluita vinkulturo kaj fruktokulturado. Reveninte de 1869 li estis instruisto de fakkurso pri fruktokulturo kaj vinberkulturo, inter 1872–1889 li estis la direktoro de porvinberkulturistejo de Érdiószeg.
Jizera
Vorto  Jizera havas kelke da signifoj:
Provinco Ŝuŝo
La provinco Ŝuŝo (Շուշի Ŝuŝi kaj Şuşa Ŝuŝa) estas administra provinco de la Respubliko Montara Karabaĥo. Ĝi etendiĝas sur areo de 381 kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de 2005 en ĝi loĝis 5599 personoj. En la provinco okazis akraj bataloj dum la milito en Montara Karabaĥo. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma Ŝuŝo.
Sándor Oláh (sociologo)
OLÁH Sándor (ola:) rumanuja hungara tekinikisto pri geologio, sociesploristo, kunlaboranto de KAM naskita en Mereşti la 6-an de septembro 1954.
Kariero
Sándor Oláh akiris diplomon de teknikisto pri geologio en Baia Mare en 1975 kaj de 1977 li laboris en Miercurea Ciuc kiel geologia esploristo ĉe la Geologia Entrepreno (IPEG). Lia libertempa pasio estis la vivo de siaj vilaĝanoj, la socio de vilaĝo, la socia historio de vilaĝoj en Sikullando. En 1977 li aliĝis al KAM de Miercurea Ciuc.
Capestrano
Capestrano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Eleşkirt
Eleşkirt estas urbo en provinco Ağrı en Turkio. Ĝi estis iam urbo kie loĝis armenoj. Nun loĝas tie ĉefe kurdoj kaj kelkaj turkoj.
Viking 2
La misio Viking 2 estis parto de la usona programo Viking al Marso, kaj konsistis el orbitilo kaj surmarsigilo esence identa al tiu de la misio Viking 1. La kosmosondilo estis lanĉita la 9an de Septembro, 1975.
Viking 2 estis funkcianta en Marso dum 1281 suntagoj (1316 tagoj; 3 jaroj, 221 tagoj). La surmarsigilo Viking 2 funkciis sur la surfaco dum 1316 tagoj, aŭ 1281 suntagoj, kaj estis malŝaltita la 12an de Aprilo, 1980, kiam ties baterioj paneis. La orbitilo funkciis ĝis la 25a de Julio, 1978, kaj resendis preskaŭ 16 000 fotojn el 706 orbitoj ĉirkaŭ Marso.
Endre Sármezey
Endre Sármezey [ŝArmezei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sármezey Endre estis hungara inĝeniero.
Endre Sármezey naskiĝis la  en Mezőkovácsháza. Li mortis la en Békéscsaba.
Biografio
Endre Sármezey frekventis mezlernejojn en Békéscsaba kaj Szeged, poste li akiris maŝininĝenieran diplomon en Teknika Universitato de Zuriko en 1882. Post siaj studoj li laboris komence en Hungaraj Ŝtatfervojoj, poste en privata fervoja kompanio. En 1883 laŭ lia projekto ekfunkciis fervojo inter Mezőhegyes-Kétegyháza. En 1898 li konstruigis ekonomian fervojan reton en Békés. Li instalis la unua motoran fervojon en la lando. Tio funkciis ekde 1904 per benzinoj, poste eĉ dizeloj funkciis. Li ricevis oran medalon en Milano en 1906.
8564 Anomalocaris
8564 Anomalocaris estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde la observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Anomalocaris, granda mara predanta artropodo de la kambrio, unu el la multenombraj formoj de vivaj estaĵo aperintaj dum la "kambria eksplodo", kaj kies fosilioj estis malkovritaj en la skistejo Burgess, en la kanada Rok-montaro.
Kaverno Balcarka
Balcarka estas ampleksa labirinto de karstaj kavernoj kaj ankaŭ signifa arkeologia loko. Ĝi eminentas per riĉa kaj multforma karsta ornamaĵo sur muroj kaj plafonoj de altaj ĉambregoj kaj katedraloj. Ĝis nun konataj spacoj kun suma longeco 930 m kaj deniveligo 18,5 m situas en du niveloj, kunigitaj per altaj katedraloj kaj fumtuboj. Sub la rokfundo de la ravino, kiujn kovras preskaŭ 50 m grandaj aluvioj, verŝajne situas ankoraŭ la plej malaltaj etaĝoj de tiu ĉi kaverna sistemo.
Homoj priloĝis la grandspacajn naturportalojn de Balcarka jam ankaŭ en paleolito. Esploristoj elfosis en ili iliajn fajrujojn kaj ost-ilaron. El la kavernaj aluvioj ili levis eĉ milojn da ostoj de hodiaŭ jam plejparte formortintaj specioj de plejstocenaj bestoj (ekz. ursoj, mamutoj, rinoceroj, boacoj, hienoj, kastoroj, neĝaj leporoj ka.).
Balcarka estis alirebligita en la jaro 1936 kaj en la jaro 1938 estis alirebligitaj pluaj spacoj. Nuntempe vizitas la kavernon ĉirkaŭ 40 mil homoj pojare.
Vektoraj identoj
Ĉi tiuj artikolaj listaj kelkaj helpemaj matematikaj identoj kiu estas utila en vektora algebro.
Fundamentaj teoremoj
Diverĝenca teoremo:
Teoremo de Stokes:
26667 Sherwinwu
26667 Sherwinwu estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sherwin Zhang Wu, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Detroit Country Day School de Beverly Hills (Miĉigano, Usono).
Nové Hrady
Nové Hrady estas historia urbeto en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, 30 km sude de České Budějovice, proksime al la ŝtatlimo kun Aŭstrio. Vivas ĉi tie.
Sebastian Knüpfer
Sebastian Knüpfer (baptita je la 6-a de septembro 1633 en Asch, m. 10-an de oktobro 1676 en Lepsiko) estis germana komponisto kaj eklezimuzikisto.
La filo de la orgenisto Thomas Knüpfer ricevis sian unuan muzikan edukadon je sia patro. Ekde 1646 ĝis 1654 li lernis ĉe la gimnazio en Regensburg. Li iris al Lepsiko, kie li en 1657 iĝis posteulo de Tobias Michael en la posteno de Thomas-kantoro. Ĉirkaŭ Knüpfer formiĝis cirklo de renomaj muzikistoj (i.a. la Nikolai-kantoro Elias Nathusius, la Thomas-orgenistoj Gerhard Preisensin kaj Jakob Weckmann kaj la kuracisto Johann Kaspar Horn), kiu famigis Lepsikon kiel elstara muzika centro. En la laŭdado okaze de la morto de Knüpfers tekstas jene: „La elekto de Knüpfer gracigas la muzikan vivon de Lepsiko kaj benas la Thomas-kantorejon.“
En Asch oni nomis en 1925 placon laŭ li.
La plejmulto el la verkoj de Knüpfer neniam estis presitaj. Li skribis motetojn, sakralajn konĉertojn, kantatojn kaj mesojn. Li komponis por la imperiestra kronado de Leopoldo la 1-a en 1658 kaj por la traktato de Akeno de 1668. En 1663 aperis kolekto da madrigaloj kaj kanzonetoj. Unu el liaj plej konataj komponaĵoj estas la kantato „Machet die Tore weit“.
Hemmental
Hemmental estis ĝis la 31-a de decembro komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ek de la 1-a de januaro 2009 ĝi estas parto de la urbo Ŝafhaŭzo. Ĝi havis 563 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Hemmental situas nordokcidente de la urbo Ŝafhaŭzo en la montarĉeno Randen en la valo Hemmental, tra kiu fluas la rivereto Hemmentalbach.
Najbaraj komunumoj antaŭ la fandiĝo kun Ŝafhaŭzo
La najbaraj komunumoj de Hemmental antaŭ la integriĝo al Ŝafhaŭzo estis en sudoriento la urbo Ŝafhaŭzo, en sudo la komunumo Beringen, en sudokcidento Siblingen, en nordokcidento Schleitheim, en nordo Merishausen, en nordoriento Büttenhardt, kaj en okcidento Stetten.
Trafiko
Hemmental estas atingebla per lokaj busoj kaj poŝtaŭtobuso ek de la stacidomo de Ŝafhaŭzo. La komunumo disponas ankaŭ pri propra aliro al la nacia aŭtoŝoseo N4, kiu de la landlimo tra Ŝafhaŭzo kondukas al Vinterturo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hemmental datiĝas el la jaro 1090. Grafo Burkhard de Nellenburg donacis en la jaro 1090 al la Monaĥejo Allerheiligen en Ŝafhaŭzo. Per la ŝtatigo de la monaĥejo en la 1520-aj jaroj Hemmental fariĝis posedaĵo de Ŝafhaŭzo. Ĝis 1798 Hemmental kune kun Beringen kaj Griesbach formis supervoktejon de Ŝafhaŭzo. Per la Helveta Revolucio la komunumo en 1798 fariĝis aŭtonoma politika komunumo.
Kuniĝo kun Ŝafhaŭzo
En baloto de la 23-a de februaro 2007 la loĝantaro de Hemmental kaj Ŝhafhaŭzo decidis, ke je la 1-a de januaro 2009 la komunumo Hemmental estos integrita al la urbo Ŝafhaŭzo. Per la efketivigo de ĉi-tiu decido Ŝafhaŭzo ekhavis plian municipon kaj urboparton kaj 600 aldonajn loĝantojn, dum Hemmental ĉesis ekzisti kiel aŭtonoma politika komunumo.
Municipaj balotoj de 2014 en Parizo
La municipaj balotoj de 2014 en Parizo okazis la 23-an de kaj la. La elekto de la nova urbestro de Parizo, Anne Hidalgo, okazis sabate la, okaze de la unua kunveno de la Konsilio de Parizo post la baloto. La arondismentoj konsilioj, kiuj elektis la urbestrojn de la 20 arondismentoj okazis en la.
Antaŭa kaj nova Konsilioj de Parizo
La politikaj aliancoj ŝanĝiĝis inter la balotoj de 2008 kaj tiuj de 2014 ; la komparoj ne eblas rekte en la sama tabelo.
Kandidatoj kaj rezultoj laŭ urbodomo de arondismento
En Parizo, la municipa baloto ne okazas je urbonivelo, sed je balotaj sektoroj, ĉiu respondanta al unu arondismento.
De julio 2013, nova disdono de la seĝoj de la Konsilio de Parizo estis adoptita (vidi tabelon sube). Ĝi konservis la saman tutan nombron de seĝoj, sed disdonitaj alimaniere.
La tuto de la informoj pri la listoj kaj kandidatoj por tiu balota baloto de 2014 en Parizo, kiel por ĉiuj municipoj de Francio, estas publikigita sur oficiala interretejo de la ministerio pri enlandaj aferoj.
1-a arondismento de Parizo
Antaŭa urbestro : Jean-François Legaret (UMP)
10 seĝoj en la arondismenta Konsilio
1 seĝo en la Konsilio de Parizo
7 listoj, ĉiuj kun 11 kandidatoj