cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Molekuloj (libro)
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1978 Molekuloj Recenzo.jpg|Recenzo de W.J. Nijveld. </Gallery>
Neritz
Neritz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bad Oldesloe-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies kaj la administra centro estas la urbo Bad Oldesloe, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Preĝejo Sanktaj Johano la Baptisto kaj Johano la Evangeliisto (Saalfelden)
La Preĝejo Sanktaj Johano la Baptisto kaj Johano la Evangeliisto (germane: Dekanatspfarrkirche Saalfelden) en Saalfelden estas la ĉefpreĝejo de la Dekanujo Saalfelden ene de la Ĉefepiskopujo Salcburgo. Longjara paroĥestro kaj dekano saalfelden-a estis la tirolano Johann Madersbacher.
Historio de la paroĥo
Saalfelden estas unu el la plej malnovaj paroĥoj de la ĉefepiskopujo. La unua endokumenta mencio de Saalfelden estis ĉ. en 788 kaj de la preĝejo ĉ. en 1000. Dietmar, nobelo el Saalfelden, ŝanĝis sian terenon kaj preĝejon kun la ĉefepiskopo salcburga ricevonte preĝejon en Palmberg proksime de Ampfing. Ĉe arkeologiaj elfosadoj (1999) okaze de la lasta restaŭradlaboroj tiu ĉi tradicio evidentiĝis korekta: ĉar en la pavimo de la preĝejo troviĝis masivaj fundamentaj muroj de mezepoka turo konstruita meze en la preĝejo.
Administra divido de Kantabrio
La aŭtonoma komunumo Kantabrio (Hispanio) estas administre dividebla laŭ municipoj, komarkoj kaj juĝo-distriktoj.
Preĝejo Sanktaj Johano la Baptisto kaj Johano la Evangeliisto (Saalfelden)
Historio de la paroĥo
En la 1188-a jaro menciitis la unua paroĥestro (plebanus). De 1299-1642 apartenis Saalfelden al la episkopoj de Chiemsee: la enspezoj de la paroĥo servis por la provizado de la chiemsee-aj ekleziuloj. Ili ja nomumis la paroĥestrojn en Saalfelden, sed devis pluse konfirmi la nomumadon la salcburga ĉefepiskopo lastintance. Plej konata estas la teologo kaj episkopo Berthold Pürstinger kiu demisiite retiriĝis al Saalfelden. Li diversmaniere karitate agadis en sia nova domicilo.
Administra divido de Kantabrio
Municipoj
La baza organizo de Kantabrio estas laŭ municipoj, kiuj normale enhavas plurajn vilaĝojn kaj subvilaĝojn. Kelkaj municipoj estas samnomaj al ena loknomo (ofte ties ĉefvilaĝo), sed aliaj havas tute apartan nomon. Ĉiu municipo havas propran registaron kaj municipdomon.
Listo de municipoj de Kantabrio
Preĝejo Sanktaj Johano la Baptisto kaj Johano la Evangeliisto (Saalfelden)
Priskribo de la preĝejo
Elfosaĵoj atestis ankaŭ la ĉeeston de gotika konstruaĵo el la 14-a jarcento kiu pligrandigitis je la fino de la 15-a. Tiam faritis ankaŭ la kripto: estante longa je 54,5 m ĝi estas la plej granda de la tuta Distrikto Zell am See. De la 14-a jarcento estas la kapeloj kaj altaroj. La vandoj de la alkonstruaĵoj sudaj respektive nordaj pli malfrue trarompitis kaj la tuto unuiĝis al la ĉefa halaro.
En 1473, 1485 kaj 1491 la preĝejo ĝuis pri ampleksaj mesfondaĵoj de la senjoroj de Ramseiden, la burĝaro kaj la senjoroj de Hunt-Dorfheim.
Administra divido de Kantabrio
Administraj komarkoj
Nun, en Kantabrio komarkoj ne havas propran sendependajn povojn nek estas oficiale agnoskitaj. Nur la limoj de tri komarkoj estas vaste akceptitaj: Liébana (ene de la montaro Picos de Europa), Trasmiera kaj Campoo-Los Valles (en la valo de la rivero Ebro). Tamen, laŭ funkcia kriterio, oni povas disigi la kantabran teritorion en jenajn komarkojn:
Naturaj komarkoj
Laŭ orografia kriterio, Kantabrio enhavas dek komarkojn.
Preĝejo Sanktaj Johano la Baptisto kaj Johano la Evangeliisto (Saalfelden)
Dekanujsidejo
En 1614 estas ne malmulte ol 12 altaroj en la preĝejo kaj kvar jaroj poste Saalfelden promociitis al sidejo de dekanujo por la tuta Pinzgau-distrikto: nur poste dekanujoj de Taxenbach kaj Stuhlfelden dissplitiĝis de la saalfelden-a. Emancipiĝo de la chiemsee-anoj estiĝis en la jaro 1642 kaj anstataŭe oni submetitis al la Porpastra domo de Salcburgo.
Administra divido de Kantabrio
Historiaj komarkoj
Antikve, valoj estis la baza administra organizo-unuo, sed ekde la 13-a jarcento ili estis anstataŭigitaj de urboj, vilaĝoj kaj historiaj komarkoj enhavantaj diversajn valojn:
Juĝo-distriktoj
Kantabrio havas ok juĝo-distriktojn. En la ĉefurbo aŭ ĉefvilaĝo (samnoma al distrikto) ekzistas tribunaloj de unua instanco. Jen la ok juĝo-distriktoj kun listo de la enaj municipoj:
Sanservaj areoj
Kantabrio havas plurajn sanservajn areojn kun ĉefa malsanulejo. En Santandero estas la Universitata Hospitalo Marqués de Valdecilla, en Torrelavega estas la Hospitalo Sierrallana kaj en la du aliaj areoj estas komarkaj hospitaloj. Sanservaj areoj enhavas plurajn subareojn kun pli malgrandaj sancentroj.
Preĝejo Sanktaj Johano la Baptisto kaj Johano la Evangeliisto (Saalfelden)
Dekanujsidejo
En 1734 fulmobato en la kirkan turon provokis incendion en kaj ĉirkaŭ la preĝejo. Poste la preĝejo rekonstruitis en baroka stilo kun cepforma spajro kaj lanterno (freskoj de Christoph Anton Mayr el Schwaz). En 1811 la tuta centro (108) forbrulis kun la paroĥa preĝejo kaj la Preĝejo Sankto Spirito. Kiam oni volis fortransporti la rubujojn la volbaĵo de la ĉefnavo terenfalis dume tiu de la altarejo restis nedifektita. En 1813 oni malkonstruis la centran navon, metis novajn apogkolonojn kaj faris pelvoforman arkaĵon. La turo ricevis formon de tenda tegmento.
Alikonstruoj profundaj
Alikonstruo de la preĝejo en la stilo novromanika faritis inter 1858-61 laŭ la planoj de la munkena arkitekto Georg Schneider.
Ekde 1956 faritis nova rearanĝo de la interno: oni iomete barbare forprenis la tutan novromanikajn ekipaĵojn krom la krucvojo, la bildo de Johano Baptista (de Sebastian Stief: ĝi pendas nun en la suda flanka navo), la baptopelvo, la de Joseph Haid (1833) skulptitaj preĝejo-patronoj kaj la figuroj de la sanktuloj Ruperto kaj Virgilio (faritaj en 1859 fare de Baptist Scheidl).
Krome oni plafone metis fuŝe ebenan trabtegmenton el ligno. Krome ĉirkaŭitis la turo per platoj. La skulptisto Jakob Adlhart el Hallein kreis krom la figurojn en la longa navo la imponan krucifikson de super natura grandeco en la ĥorejo kiel ankaŭ ambaŭ flankajn altarojn (pri Mario kaj la Sankta familio). La vitraloj super la flankaj elirejoj estas de la tirola vitropentristo Josef Widmoser.
La lasta restaŭradego de 2000 estis pli bongusta kaj sukcesis korekti almenaŭ kelkajn erarojn el la 1950-aj jaroj. Oni instalis novajn sidbenkojn laŭ malnovaj desegnoj kaj formetis la duan galerion: la sur ĝi starinta Mauracher-orgeno renovigitis kaj starigitis unu etaĝon pli malalte (kio ankaŭ plibonigis la akustikon). La farbaj vitraloj en la longa navo anstataŭigitis per simplaj nefarbaj kaj la popolaltaro metitis pli proksime de la mesfrekventantaj fideluloj.
Aliaj vidindaĵoj
En la baptokapelo troviĝas belega malfrugotika triptiko. En la gotika kripto troviĝas la tomboŝtono de la unua saalfelden-a paroĥestro Georg Tauscher (+1627). De la aliaj iam multnombraj slaboj ĉirkaŭ la preĝejo nur kelkaj ankoraŭ videblis ĉe la norda enirejo. En la antaŭĉambro de la kripto videblas bildoj de la gotika kaj baroka preĝejo.
La sonorilojn muldis en 1949 la firmao Oberascher (Salzburg-Kasern): Heimkehrerglocke (A, 3475 kg), Gefallenenglocke (C, 2077 kg), Marienglocke (E, 1041 kg), Meßglocke (G, 618 kg), Sterbeglocke (a, 439 kg).
Filiaj preĝejoj
Nunaj filiaj preĝejoj en aliaj urbopartoj de Saalfelden troviĝas en Lenzing (ĝi estas pli malnova ol la ĉefa preĝejo kun apuda moderna preĝejo el 1973), Gerling (gotika preĝejo kun interno baroka, kun freskoj el la 17-a kaj 18-a jarcentoj) kaj Almdorf (barokkapelo de 1715).
Fonto
Faldfolio eldonita fare de la Paroĥa komunumo de Saalfelden en aŭgusto 2001, verkita de Arthur Schwaiger kaj Alois Eder.
Otavio
Grandaj industrioj inkluzivas turismon (parko de la Gatineau, vetludejo Lac-Leamy, Muzeo de Civilizacio) kaj la federacian registaron.
Municipa strukturo
Ĝi konsistas el 75 municipoj, en kvar regionaj municipoj plus unu sendependa municipo kaj du indianaj rezervejoj:
La Sabotterie
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Io-ujo-batalo
Io-ujo-batalo estas la nomo de la akra disputo, kiu ekflagris en Esperantujo pri la sufikso -io por landnomoj, iniciatita de Hector Hodler, tiama prezidanto de Universala Esperanto-Asocio. La kontraŭpartion gvidis profesoro Cart. La batalo estis tre akra, temis pri bojkoto kontraŭ UEA, la LK oficiale malaprobis la sufikson -io, ktp. Fine UEA cedis. Nun, kiam pli ol duono de la Esperantistaro uzas la sufikson -io, tiu batalo ŝajnas malŝparita heroaĵo. Certe ĝi havis la rezulton, ke la sufikso -io eĉ nun ne estas ĝenerale uzata, kvankam ĝi nepre estus jam sen la oficiala kontraŭstaro. Kalocsay.
"Temis ne pri bojkoto de UEA, sed pri la fakto, ke la gazeto ,E' misuzis sian pozicion dum la militaj jaroj enkonduki novan kontraŭfundamentan formon. - La serioza afero ne estis la malgravaĵo -io anstataŭ -ujo, sed la principo de ŝanĝo en la Fundamento, kiu estas treege grava, kaj absolute ne permesebla. - La uzo de -io fariĝis kvazaŭ politika dialekto en E." (M. C. B.).
La batalo en la Esperanta Vikipedio
La batalo okazis en 2009 en la Esperanta Vikipedio, kiam la vikipediisto Bertilow (Bertilo Wennergren) volis enkonduki la ujo-formojn kaj alinomi la ekzistantajn artikolojn al la ujo-formo. En tiu apogis lin ĉefe vikipediisto Marcos. Bertilow jam en majo de 2009 agadis en kadro de UEA kaj sukcesis akceptigi Liston de Rekomendataj Landnomoj.
Post tio okazis somere de 2009 akra diskuto, kiun vi povas sekvi tie ĉi:
Postaj eventoj
Pro la malsukceso konvinki plimulton pri favorado de la ujo-formoj, Bertilo forlasis la Esperantan Vikipedion.
Montotukanoj
Tiu ĉi genro enhavas la jenajn speciojn:
Laŭ aspekto tiuj specioj havas bluecajn brustojn, nigrecajn kapojn aŭ kronojn kaj malhelajn (brunecajn) dorson.
NGN
La vorto havas plurajn signifojn:
Ĝaʿfar as-Sadik
Ĝaʿfar as-Sadik (ابو عبد الله جعفر بن محمد الصادق; naskiĝis 699/700 aŭ 702/703 en Medino; mortis 765) estis sesa imamo de la ŝijaisma branĉo de Islamo. Lia kompleta nomo estas Ĝaʿfar Ibn Muhammad Ibn ʿAli Ibn Husejn Ibn ʿAli. Li estis pranepo de Husejn, unu de la filoj de Fatima, filino de la Profeto Mahomedo kaj de Ali, kvara kalifo de la nomitaj "Raŝidunoj" (bone gviditaj).
Ĝafar estis tre saĝa fakulo, fondis universitaton, havis milojn da lernantoj kaj fondis la jurskolon Ĝafario, propra de la ŝijaistoj dekduimamistoj, kiu estas tre simila al la jurskolo de Sunaismo nome Hanafismo, ĉar fakte Abu Hanifah estis lernanto de Ĝafar.
1756 Giacobini
1756 Giacobini estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo André Patry elde la Observatorio de Nico.
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Michel Giacobini.
Gonzales (Teksaso)
Gonzales estas urbeto en la subŝtato Teksaso de Usono. Ĝi estas la administra centro de la samnoma Kantono Gonzales, unu el la originalaj 23 teksasaj kantonoj, sudoriente de la geografia mezo de Teksaso. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn.
Józef Piłsudski
<!-- Jam estis informkesto. Plej bonus "informkesto homo". Józef Klemens PIŁSUDSKI [PiŭSUDski] (naskiĝis la 5-an de decembro 1867, mortis la 12-an de majo 1935) estis pola politikisto kaj militisto, ŝtatestro (1918-1922) de la Dua Pola Respubliko. Ĉefa batalanto por sendepedigo de Pollando, venkinto en la pola-bolŝevika milito.
Fruaj jaroj
Li naskiĝis en la vilaĝo Zułowo (Zalavas, en la hodiaŭa Litovio, proksime al Vilno) en malriĉiĝinta poliĝinta litova nobela familio naŭfila. Li vizitis lernejon en Vilno, en 1885 li studis medicinon en Ĥarkov, en Ukrainio, sed oni suspektis lin en 1886 pro politika agado. Li estis arestita marte de 1887 pro la falsa akuzo pri intenco je kaŝmurdo de la caro Aleksandro la 3-a de Rusio kaj li estis ekzilita al la fora orienta Siberio. Lia frato, Bronisław Piłsudski - kiu estis amiko de amikoj de frato de Lenin -, estis simile sendita al dura laboro (katorga) en orientan Siberion je 15 jaroj.
Jozefo, post sia liberiĝo en 1892, Jozefo revenis eĉ pli kontraŭrusa kaj aniĝis en la Pola Partio Socialista. Li komencis aperigi la subteran socialistan novaĵ-gazeton, Robotnik (La laboristo), sed plie orientita al sendependaj principoj ol al revoluciaj. Februare de 1900, li estis enprizonigita en la Varsovian Citadelon, sed post simulado de psikaj problemoj li eskapis maje de 1901 el la psika malsanulejo de Sankt-Peterburgo, Rusio. Post eksplodo de la rusa-Japana milito (1904–1905) Piłsudski vojaĝis al Japanio, kie li sensukcese planis krei polajn armitajn fortoj. Ricevis nur por la partio 20 mil pundojn.
Reveninte en Pollandon, li ŝtelis trajnojn por financi kontraŭleĝan militistan organizon. Poste translokiĝis al la aŭstria Pollando, kie la aŭtoritatoj (malamike kontraŭ Rusio) permesis ties projekton, kiu finfine sukcesis krei Polan Legion dum la Unua Mondmilito, kies unua generalo li estis (kvankam sen militista kariero) kaj kiu integriĝis en la aŭstri-hungara armeo kontraŭ Rusio. Germanio proklamis en 1916 la sendependon de Pollando (kiu ĝis tiam ne ekzistis kiel sendependa ŝtato) kaj nomumis lin ĉefkomandanto sed temis pri nevera sendependo kaj Pilsudski malakceptis kunlabori: li estis enkarcerigita en Germanio ĝis la fino de la milito.
En 1918 liberigita estis ricevita en Varsovio kiel granda nacia heroo. Unua prezidento de la Pola Respubliko kaj ĉefkomandanto, ne akceptis la landlimon kun Rusio, kiu estis decidita en la Traktato de Versailles, kaj eniris en rusiaj teritorioj cele organizi ŝtataron kun Ukrainio, Belarusio kaj Litovio. La Ruĝa Armeo reagis kaj la atako alvenis ĝis Varsovio mem, kie finfine Pilsudski sukcesis venki. Dum milito pola-bolŝevika esperantisto Julian Tuwim ankaŭ pola poeto laboris en la gazetara oficejo de armea ĉefo Józef Piłsudski.
En 1922 retiriĝis por permesi la disvolviĝon de la nova parlamenta reĝimo, sed en 1926 revenis per puĉo kaj starigis diktaturon, kiu daŭris ĝis lia morto en 1935.
Doktoro honoris causa
Sube honora doktoreco atribuita al li i.a. de
Józef Piłsudski kaj Esperanto
Dum la Soveta-Pola Milito esperantisto Julian Tuwim pola poeto juddevena laboris en la gazetara oficejo de la armea ĉefo Józef Piłsudski.
Danke al streboj de prof. Odo Bujwid li estis la Alta Protektanto de la 23-a UK 1931 en Krakovo kaj ĉiam estis favora al Esperanto.
En 1934 aperis en Esperanto vivkuro de Józef Piłsudski: Wacław Sieroszewski, Marŝalo Józef Piłsudski, Pola Esperanto-Asocio, Varsovio, p. 53
Eksteraj ligiloj
-->Józef Klemens Piłsudski (naskiĝis la 5-an de decembro 1867 en Zułowo, mortis la 12-an de majo 1935 en Varsovio) estis pola politikisto, militisto, armeoficiro kaj ŝtatestro. Unua marŝalo de Pollando (1920). Ĉefministro de Pollando en la jaroj 1926-1928 kaj 1930.
Rechthalten
Pri la komunumo
Rechthalten estas komunumo en la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 1085 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Rechthalten situas en la transira zono de la Friburga Mezlando al la Friburgaj Antaŭalpoj, proksimume 8 kilometrojn orientsudoriente de la kantonĉefurbo Friburgo. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Rechthalten (sur alteco de 881 m s.m.), la vilaĝetoj Wolfeich (sur alteco de 835 m s.m. en okcidento de la komunumo), Chäppeli (sur alteco de 869 m s.m. okcidente de la vilaĝo Rechthalten, kie troviĝas kapelo kaj du lagetoj), Entenmoos (sur alteco de 876 m s.m. sude de Chäppeli), Herrenschür (sur alteco de 868 m s.m. en nordoriento de la komunumo), Guglera (sur alteco de 919 m s.m. tute en sudo de la komunumo), Ramsera (sur alteco de 935 m s.m. en sudoriento, sude de Gruholz), kaj Gruholz (sur alteco de 912 m s.m., sudoriente de Entenmoos)
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,29 km², de kiuj 18,2% estas kovritaj de arbaro, 73,6% servas por agrikulturo kaj 7,1% por setlado.
General Berthelot (Hunedoara)
General Berthelot [ĝeneral bertelo] (hungare: Alsófarkadin) estas komunumo en Rumanio okcidente de Hațeg. En 1910 ĝi havis 379 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1956 459 (rumanoj). La unua skriba mencio estas el 1411. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Crăguiș, Fărcădin, Livezi kaj Tuștea, kun kiuj ĝi parte kunkonstruiĝis.
Rechthalten
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rechthalten limas en sudo al Sankt-Urso, en oriento al Brünisried, en sudoriento al Plaffeien, en sudo en unu punkto al Plasselb, en sudokcidento al Giffers, kaj en okcidento al Tentlingen.
General Berthelot (Hunedoara)
Post la unua mondmilito la rumanaj gereĝoj donacis al la franca generalo Henri Mathias Berthelot (1861–1931) terenon ĉe la vilaĝo, pro la meritoj de Francio pri la liberigo de Rumanio. En 1923 la loka konsilio decidis ŝanĝi la nomon de la vilaĝo (tiam Fărcădinul de Jos) al General Berthelot. En 1965 la komunisma registaro ŝanĝis la nomon al Unirea (unuiĝo). En 2001 loka referendumo decidis reŝanĝon al General Berthelot. La ŝanĝo okazis la, je la 140-a naskiĝdata reveno de Berthelot.
Rechthalten
Trafiko
Rechthalten situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas la kantona vojo n-ro 3130 de Sankt-Ursen al Brünisried. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 toviĝas proksimume 8 kilometrojn okcidente de la komunumo apud Friburgo. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per buslinio de Friburgo tra Plaffeien al la Nigra Lago al la publika transportreto.
General Berthelot (Hunedoara)
Berthelot heredigis bienon sur sia tereno al la Rumana Akademio kun la direktivo uzi la renton por stipendioj al juna rumanaj oficiroj por studi en la armea akademio de Nancy.
Rechthalten
Historio
La unua dokumenta mencio de Rechthalten datiĝas el la jaro 1142 kiel Drallaris. En la 12-a jarcento Rechthalten apartenis al la Kavaliroj de Rechthalten, en la 13-a arcento al la Kavaliroj de Maggenberg, kaj en la 14-a jarcento al la Grafoj de Thierstein. En 1442 Rechthalten fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Friburgo kaj formis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 parton de la burga flago. Ĝis fine de 1831 al la tribunalkomunumo kaj paroĥo Rechthalten ankaŭ apartenis la kvartalkomunumoj (en la alemana lingvo Schrote) Zumholz, Oberschrot kaj Brünisried, kiuj kun efiko de la 1-a de januaro 1831 fariĝis apartaj komunumoj. Ĝis 1848 Rechthalten tiam estis komunumo de la Germana distrikto de Friburgo, kiu surbaze de la nova konstitucio de 1848 fariĝis la distrikto Sinĝino.
General Berthelot (Hunedoara)
La iama vilao de Henri Berthelot estas nun centro pri daŭriva evoluo de la Hațeg-a regiono.
Tiny Kahn
Tiny Kahn (fakte Norman Kahn, * 1924 en Novjorko; † 19-an de aŭgusto 1953 samloke) estis usona frapinstrumentisto, komponisto kaj aranĝisto de svingo kaj moderna ĵazo.
Kahn ludis ses jarojn aĝa harmonikon, dekkvinjara frapinstrumentaron kaj kunlaboris je la komenco de sia kariero kun Lester Young fine de 1947 (The Complete Aladdin Recordings of Lester Young), krome ĉe Georgie Auld, Boyd Raeburn kaj Chubby Jackson (en 1949), ĉe Stan Getz (en 1951), ĉe Elliot Lawrence ankaŭ kiel vibrafonisto (en 1953). Krome li aktivis kiel aranĝisto (Over the Rainbow por Charlie Barnet), Tiny's Blues kaj Father Knickerbopper por Chubby Jackson (1949) samkiel Leo the Lion por Woody Herman (1951). Por la ĵazbandego de Chubby Jackson kun Gerry Mulligan li respondecis ankaŭ kiel komponisto de la titloj Sax Appeal, Flying the Coop kaj Why Not. Kahn partoprenis dumpase de sia mallonga kariero ankaŭ sonregistradojn de Serge Chaloff, Al Cohn, Red Rodney, Lester Young, la ĉiustelularo Kai Winding kaj Wardell Gray. Li mortis pro korinfarkto.
Jean Chrétien
Joseph Jacques Jean Chrétien, kutime konata kiel Jean Chrétien, PK, QC, BA, LLL, LLD (naskiĝis la ) estis la dudeka Ĉefministro de Kanado; li servis en ĉi tiu posteno de la 4-a de novembro 1993 ĝis la 12-a de decembro 2004. Li estis la naŭa estro de la Liberala Partio de Kanado, de 1990 ĝis 2004.
Frua vivo
Naskita en Shawinigan (Kebekio) kiel la 18-a el 19 infanoj (de kiuj kelkaj ne travivis infanecon) de Wellie Chrétien kaj Marie Boisvert, Jean Chrétien studis juron ĉe Universitato Laval. Chrétien poste ŝercis pri siaj humilaj originoj, nomante sin "le petit gars de Shawinigan" (la etulo de Shawinigan). En sia junaĝo li havis atakon de la paralizo de Bell, kio porĉiame paralizis la maldekstran flankon de lia vizaĝo. Chrétien uzis ĉi tion en sia unua provo kapti la estradon de la Liberala Partio dirante ke li estas "One politician who didn't talk out of both sides of his mouth" (unu politikisto kiu ne parolas el ambaŭ flankoj de la buŝo).
La 10-an de septembro 1957, li edzinigis Aline Chainé. Ili havas du filojn (Hubert kaj Michel) kaj unu filinon (France).
Intervertebra disko
Intervertebra disko (latine Discus intervertebralis) estas elasta kartilaga ligo inter du vertebroj.
Intervertebra disko konsistas el du partoj: La ŝelo konsistas el koncentraj tavoloj de kolagenaj fibroj, ene pli kaj pli da kartilago. La gelatineca kerno enhavas grandan parton da akvo kaj nur malmultajn ĉelojn. Ĝi funkcias kiel akvokuseno kaj kapablas sorbi skuojn. Oni taksas la kernon kiel restaĵon de la notokordo (chorda dorsalis) - vidu ĥorduloj.
La intervertebraj diskoj entenas likvaĵon. Sub premo ili perdas ĝin. Tiel homo dumtage povas ŝrumpi je eĉ 3 cm. Dum malpremo ili repleniĝas per likvaĵo. Intervertebraj diskoj ne disponas pri angioj, kiuj nutras ilin, ili povas ĉerpi nutraĵojn nur per tiu proceso de interŝanĝo de likvaĵo. Tial la alterno de premo kaj malpremo esencas por la metabolo de la diskoj.
Daŭra damaĝo de intervertebra disko povas rezulti en - tre doloriga - prolapso de intervertebra disko.
Trivento
Trivento estas komunumo de Italio.
Osterspai
Osterspai estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
En la komunumo interalie situas la historiaj konstruaĵoj kastelo Liebeneck kaj akvoburgo Osterspai, sed krome ankaŭ multaj historiaj trabfakaj domoj.
Lametz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Imamaho
Imamaho aŭ Imamah (en araba: إِمامة imāma, imāmat) estas la termino uzata por priskribi la postenon de la imamo en la diversaj branĉoj de Islamo. En la verkoj de la islama jurisprudenco, kaj de Ŝijaismo kaj de Sunaismo, la vorto "imamo" referencas al la estro de islama ŝtato. Sed la sama termino povas esti uzata ankaŭ en aliaj religiaj kuntekstoj (por ekzemplo, kiel estro por la preĝado).
La plej ofta uzo de la termino okazas en la ŝijaisma islamo. Por la Ŝijaismo, la imamaho estas doktrino kiu asertas, ke kelkaj individuoj de la stirpo de la islama profeto Mahomedo devas esti akceptitaj kiel estroj kaj gvidistoj de la ummao (islama komunumo) post la morto de Mahomedo. La doktrino de la Imamaho asertas krome ke la imamoj posedas diecajn konon kaj aŭtoritaton (Ismah), kaj krome ili estas parto de Ahl al-Bajt, la familio de Mahomedo. ​ Tiuj imamoj havas la funkcion havigi komentariojn kaj interpretadon de la Korano.
Montet (Glano)
Montet estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 355 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Kultura Arta Festivalo de Esperanto
La Kultura Arta Festivalo de Esperanto (KAFE) estas festivalo de originala Esperanto-kulturo kiu okazis en Tuluzo, Francio, en 2000, organizita de Floréal Martorell (de EUROKKA) kaj la Esperanto-Kultur-Centro en Tuluzo. La festivalo daŭris kvin tagojn : dum la tago estis diversaj kulturaj kaj distraj programoj, ludoj por infanoj, literaturoj kunsidoj, ĥora trejnado kaj eĉ iuj prezentoj. Vespere estis po du ĝis kvar programeroj : prezentaĵoj muzikaj, kaj teatraj. Iuj artistoj prezentis plurajn programerojn, ĉu plurfoje la saman, ĉu partoprenis en pluraj spektakloj kun foje malsamaj kunludantoj. Ĉeestis entute ĉ. 200 homoj (inkluzive artistojn kaj organizantojn).
Montet (Glano)
Geografio
Montet situas en la Friburga Mezlando, ĉe la orienta bordo de la rivero Brojo, proksimume 10 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Romont. La komunumo konsistas el la vilaĝo Montet, la setlejo Verchire kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,19 km², de kiuj 20,1% estas kovritaj de arbaro, 70,3% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Montet limas en nordo al Chavannes-sur-Moudon (VD), en oriento al Ursy, en sudo al Rue, en okcidento al Ecublens, en nordokcidento al Vuillens (VD), kaj en nordnordokcidento en unu punkto al Moudon (VD).
Kultura Arta Festivalo de Esperanto
2a KAFE
Estis anoncite en 2005 ke oni organizos KAFE-n denove en la jaro 2006, sed la plano ne realiĝis.
Montet (Glano)
Trafiko
Tra montet kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 151 de Rue al Moudon kaj la kantona ĉcefvojo nr-0 151.1 de Romont al Moudon. La plej proksima alveturejo al la sivsa aŭtovojo A12 situas proksimume 18 kilometrojn sude apud Châtel-Saint-Denis. Pere du buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Montet datiĝas el la jaro 1255 kiel Montez. Sur la teritorio estis trovitaj tri brakringoj el la bronzepoko kaj tombejo el la frua mezepoko. Dum mezepoko Montet formis kune kun Vuarmarens la Senjorujon Montet-Vuarmarens. La kastelo supre de Brojo, de kiu konserviĝis nur kelkaj murrestaĵoj estis deturita en la 16-a jarcento. En la jaro 1536 Montet estis konkerita de Berno kaj koncedita al Friburgo. Friburgo ĝis atribuis al la Voktejo Rue, kiu post la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis distrikto kaj en la jaro 1848 sur baze de la nova friburga konstitucio estis integrita al la Distrikto Glano.
Hans Krebs (Wehrmacht)
Hans KREBS (4a de marto 1898 – 2a de majo 1945) estis generalo de infanterio de la Germana Armeo kiu servis dum la Dua mondmilito.
Krebs estis kariera soldato, kiu servis en Reichswehr kaj en la Wehrmacht. Li servis kiel la lasta Ĉefo de Stabanaro de OKH dum la fina fazo de la milito (1a de aprilo al 1a de majo 1945).
Hans Krebs negocis la kapitulacon de la urbo Berlino kun la soveta generalo Vasilij Ivanoviĉ Ĉujkov. Ĉujkov, kiel komandanto de la Soveta 8a Gvardarmeo de la Ruĝa Armeo, komandis la sovetajn fortojn en centra Berlino. Krebs ne estis rajtigita de la Regna Kanceliero Joseph Goebbels por interkonsenti senkondiĉan kapitulacon, kaj tiele lia negocado kun Ĉujkov finis sen interkonsento
Li memmortigis sin en la bunkro de Hitler nome Führerbunker dum la komencaj horoj de la 2a de majo 1945.
József Kiprich
József Kiprich [jOĵef kipriĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiprich József estis hungara futbalisto (avanulo), trejnisto.
József Kiprich naskiĝis la en Tatabánya.
Biografio
József Kiprich komence futbalis en la loka, sed presitiĝa klubo inter 1976-1980, poste en la plenkreska teamo, kie li ludis 180-foje kun 75 goloj. Pro la sukcesoj li membriĝis en Feyenoord inter 1989-1995 en 128 matĉoj kun 28 goloj. Li daŭris en Kipro, fine li finis la futbalon en la komenca klubo hejme inter 1998-2001. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1984-1995, kie li ludis 70-foje kaj trafis 28 golojn. Intertempe li estis hungara golreĝo en 1985, nederlanda ĉampiono en 1993, kipra ĉampiono kaj golreĝo en 1996. Li estis trejnisto ekde 1999 en pluraj teamoj enlande tamen kun sola escepto.
Sándor Söpkéz
SÖPKÉZ Sándor estis hungara inĝeniero pri mekaniko, teknikuniversitata profesoro. Li estis naskiĝinta en Brad je 20-an de septembro 1866 kaj mortinta en Budapeŝto je 24-an de oktobro 1938.
Religia integrismo
La religia integrismo referencas al iu religio kaj aparte al ĝiaj sanktaj libroj kaj dogmoj, ties principojn celas ilin «plene apliki al la politika, ekonomia kaj socia vivo». Por atingi tian celon, la religiaj integristoj subigas la politikon kaj la leĝojn al la leĝoj de la religio, operaco kiu, se puŝita al ĝiaj ekstremaj sekvoj, tradukiĝas al starigo de teokratio.
La termino integrismo hodiaŭ ĉefe rilatas al islamo kaj katolikismo.
La esprimo ankaŭ estis aplikita al la politiko de George W. Bush, pro liaj oftaj referencoj al Dio en paroladoj rilate al la pravigo de preventaj militoj.
Tipoj de religia integrismo
La esprimo “religia integrismo” estas uzata kun diversaj nuancoj laŭ la kuntekstoj de la ideologioj, sed ankaŭ ene de la sama religio la samaj terminoj estas aplikeblaj malsammaniere. Ene de Islamo, ekzemple, la spiritualeco de sufi montras "integrismon" tre malsaman ol tiun de la burkanoj aŭ de la hodiaŭaj kaliflandoj. Alia signifo estas tiu atribuebla al fenomeno de la sinmortigaj teroristoj, spite de la fakto ke ĉiuj protagonistoj asertas ke mem laŭlitere sekvas la Koranon. Ene de la Katolika Eklezio, klaras la malsameco inter tiuj kiuj subtenis la absolutan malpermeson labori dimanĉe kaj "integristoj" kiel don Bosco aŭ Patrino Tereza de Kolkato.
Fakte, la esprimo "religia integrismo" referencas al du precipaj kaj malsamaj konkretaj intencoj: integrismo aganta en la politika agado kaj tiu ligita al persona sinteno. La unua estas tiu kiu adresiĝas eksteren, nome tiu kiu celas etendi al aliaj la integran aplikadon de la dogmoj de la konfesata kredo: al sia familio, al la socio en kiu vivas aŭ eĉ al ĉiuj surteraj loĝantoj. La dua estas substance privata, koncernanta la konduton de la kredokonfesantoj, kiuj koherigas ĉiujn aspektojn de sia vivo al la religiaj preceptoj. Tiu lasta sinteno, reale, malofte estas difinita integrismo (ĉar ĝi ne respondas al la difino de tiu vorto, kiu aludas al io direktigita eksteren), kaj kiam okazas - ne estante kutime objekto de polemikoj - tiu termino ne entenas la malŝateman sencon jam akiritan de la komuna lingvaĵo.
Integrismo katolika
Iuj vidas tiun integrismon en la katolika propono de Katolika sociala doktrino kiun tamen kelkaj katolikoj ne celas altrudi al socioj aŭ ŝtatoj. Tia propono trovas sian precipan forton en la natura morala leĝo, konfirmita en la bibliaj dokumentoj. La “katolika intregrismo” estas doktrino sur kies bazo la katolikaj polkitistoj fundas sian politikan agadon kaj kunlaboradon kun aliaj politikaj fortoj, kiel faras diversaj politikaj partioj. Integrismo katolika estis travidita, ĉe kelkaj ne amikoj, en Komuneco kaj Liberigo kaj Opus Dei pro ilia koheriĝo kun sia kredo aŭ pro la protekto de la “neŝtata (sed laŭŝtata) lernejo” funditaj sur la primara rajto de la familioj eduki la filojn. Tiu, akuzoj tamen, estas ofte uzata por bremsi aŭ malhelpi la anoncon kaj la politikan agadon de katolikoj ignorante la distingon inter dogma leĝo kaj natura leĝo: katolikismo rifuzas aborton, ekzemple, pro la la fakto ke, laŭ ili, la aborto kontraŭas la rajton de la konceptito sendepende de la malpermeso religia kiu havas valoron por la kredantoj katolikaj (kaj kristanaj) ĝenerale.
Integrismo ĉe aliaj religioj
La islama integrismo subtenas la devon de la rigida aplikado de islama juro, bazita sur la Korano kaj la Sunao, ankaŭ al la politika kaj socia vivo. Pro tio tiu integrismo kun la praktikaj tragediaj solvoj estas, laŭ esploristo, io kunnatura en islamo. El tio naskiĝis la periodaj forigoj aŭ la masakroj de la kristanoj aŭ de alireligianoj.
Ankaŭ en la hinduista medio, kies socio estas dividata en kastoj, lasttempe ekmanifestiĝas spuroj de integrismo leĝe malpermesanta konvertiĝon al la aliaj religioj, kaj ankaŭ, nivele de popolo, nekontestataj persekutoj kun mortigoj.
Pentti Hietanen
Pentti Juhani HIETANEN (naskiĝinta 1958) estas finna oper- kaj rok-kantisto. En 2005 li publikigis diskon Pentti Hietanen on the Rocks, kiu inkludas reludversiojn el muziko de CCR, Deep Purple, Uriah Heep, Procol Harum, The Hollies kaj Simon & Garfunkel. Tamen plu li kantas ankaŭ klasikmuzikajn kantadojn. Li estas tenoro. Li loĝas en Kangasala.
Oberriet SG
Oberriet estas urbo komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 9,924 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Oberriet situas en la centro de la Rejnvalo. Oriente ĝian limon formas la Alpa Rejno, je kies alia flanko situas Aŭstrio.
Oberriet konsistas el la kvin municipoj Oberriet, Eichenwies, Montlingen, Kobelwald kaj Kriessern kaj la setlejoj Blatten, Moos, Rehag, Stieg, Freienbach, Stein, Kobelwies, Watt kaj Hard.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Oberriet limas en nordo al Balgach, en nordnordoriento al Diepoldsau, en nordoriento al Altach (Aŭstrio), en orientnordoriento al Mäder (Aŭstrio), en oriento al Koblach (Aŭstrio), en sudoriento al Meiningen (Aŭstrio), en sudo al Rüthi, en sudsudokcidento al la eksklavo Lienz de la urbo Altstätten, en sudokcidento al Rüte (AI), en okcidento al Eichberg, en nordokciento al Altstätten, kaj en nordnordokcidento al Marbach kaj al Rebstein.
Vidindaĵoj
Sude de la municipo Oberriet situas la kastelruino Blatten, kiu estis konstruita de la abato de Sankt-Galo Berchtold von Falkenstein en la jaro 1270 kiel defendo kontraŭ la Grafoj de Werdenberg. En la jaro 1799 ĝi estis detruita dum la milito inter Francio kaj Aŭstrio.
Trafiko
Oberriet posedas stacidomon sur la trajnlinio de Sankt-Margreto al Buchs SG de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, tamen tie haltas nur malmultaj trajnoj. Aliflanke la komunumo estas bone konektita per loka busreto kun Buchs SG kaj Altstätten SG.
Historio
La unua dokumenta mencio de loko sur la teritorio de la hodiaŭa komunumo Oberriet estis de la municipo Montlingen kiel Monticulus kaj datiĝas el la jaro 842 kaj Kriessern estis menciita en la jaro 1164 kiel Criessa. En la jaro 1229 la germana reĝo donacix la regnan bienon al la Princabatejo Sankt-Galo, kiu regis pri ĝi ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Unue la regiono tiam fariĝis sendependa en Respubliko Rejnvalo, sed jam post mallonga tempo Napoleono integris la regionon al la Kantono Säntis. En la jaro 1803 post la fino de la Helveta Respubliko el la iama regna bieno Kriessern estis fondita la komunumo Oberriet kiel parto de la nove kreita Kantono Sankt-Galo.
Petrola produkto
Petrola produkto estas produkto fabrikata, kiam nafto estas prilaborita al petrolo en petroĥemiaj rafinejoj.
Laŭ nafta kemia konsisto kaj komerca mendado, rafinejoj povas produkti diversajn specojn de petrolaj produktoj. La plej ofte produktatajn specojn oni uzas kiel energiaĵojn: diversajn gradojn de fuela oleo kaj benzino. Rafinejoj ankaŭ produktas aliajn kemiaĵojn, iom da kiuj uziĝas en kemiaj procezoj por produkti plaston kaj aliajn utilajn materialojn. Ĉar petrolo ofte enhavas ĉirkaŭ 2 procentojn da sulfuro, grandajn kiomojn da sulfuro oni ankaŭ produktas kiel petrolan produkton. Hidrogenon kaj karbonon en la formo de petrola koakso oni ankaŭ povas produkti kiel petrolajn produktojn. La hidrogeno ĉi tiel produktita ofte uziĝas en aliaj naft-rafinaj procezoj.
Konvento magdalena
Fondo
En la jaro 1665 volis duko Frederiko Vilhelmo la 2-a (Saksio-Altenburg) antaŭzorgante pro la edzino Magdaleno Sibilo konstruigi vidvinan palacon en Altenburg. Do li elektis malgrandan monton kontraŭe al Kastelo je Altenburg; Magdaleno havu ĉiam antaŭokule la kastelon kvazaŭ. Samjare komenciĝis la grundaj mezuroj kaj eĉ konstruiĝis la kvadrataj fundamentoj kiam en la 6.1.1668 mortis la dukino. La daŭro konstrua tuj ĉesis kaj la loko uzitis por deponi grenojn.
En 1702 la pietisma aktivulino Henriette Catharina von Gersdorff kontaktis la dukon Frederiko la 2-a (Saksio-Gotao-Altenburg) petante je helpo en la konstruo de dama konvento protestantisma. Tie nobelaj kapitulinoj, do malnuptitaj damoj, vivu kaj edukatu nobelaj infanoj laŭ protestantismaj ideoj. Senhezite lia duka moŝto ardis por tiu ĉi bona projekto donaconte terenon konstruan. Komenciĝis la laboroj en 1703 kaj jam en la 4.12.1705 okazis la solena inaŭguro. De tiam la tradicio konventa neniam interrompitis.
Konventaj funkcioj ekde 1705
Ekde 1705 Magdalena konvento plenumis pli ol du jarcentojn la rolon de internejo kaj porknabina lernejo por junaj nobelinoj. Akceptiĝantaŭkondiĉoj estis aĝo de mininume sep jaroj; restado eblis ĝis la aĝo de 17 jaroj. La triklasan instruon kaj la trejnon faris la konventa paroĥestro, instruistoj urbaj kaj enkonventaj damoj. Pligrandiĝis daŭre la ensemblo. En 1708 estiĝis la Tombokapelo, en 1710/11 la unua paroĥejo, en 1820 la Dama domo, en 1866/67 novkonstruo de la paroĥa domo, en 1870/71 la konventa preĝejo, en 1878 la unuigdomo, en 1890/91 la nordorienta alo kaj en 1898 la sporthalo; la halo sporta en 1911 plialtiĝis. Detalan enrigardon en la lernejan vivon inter 1936 kaj 1938 donis Maria Wellershoff Jam antaŭxe Franziska zu Reventlow skribis pri siaj spertoj en 1886/1887 en la aŭxtobiografia romano Ellen Olestjerne. Paskon de 1938 enkondukitis en tuta Nazia Germanio nova lernejregularo. Por la Konvento magdalena signifis tio la neniigo de la klasoj; daŭrigo instrua post pasko de 1939 ne plu permesitis. Maria von Wedemeyer laboris en 1944 certan tempon kiel edukistino en la konvento sed ankaŭ la interneja strukturaro neniigitis en septembro 1944 laŭ ordono de goviestro Fritz Sauckel mem. Oni devigis fari ludonkontrakton kun la Lando Turingio kaj cedi la ĉambrojn al la t.n. Germana internejlernejo. Post la fino de la Dua mondmilito la fondaĵo ja konserviĝis sumetite en decembro 1945 al la t.n. Interna misio de Evangelia eklezio de Turingio. De 1946 gastigis la konvento ankaŭ la altenburgan biblisocieton kiu funkciis ĝis 1992 kaj inter 1948 kaj 1950 ankaŭ seminarion pluklerigon por katekistoj. Post la alveno de infanĝardeno en 1958 kaj la starigo de porblindula hejmo en 1961 venis novaj defioj. En 1970 neniigitis la internejo kaj du jarojn poste adiaŭitis la lasta prepostino Elisabeth Börger. Tamen ekzistas ankoraŭ hodiaŭ Societo de iamaj konventanoj.
Itala Komunista Partio
La Itala Komunisma Partio (itale: Partito Comunista Italiano) estis por multaj jardekoj la dua plej granda partio en Italio post la kristan-demokrata partio. La Komunisma partio de Italio estis kreita en 1921 en Livorno, kiam grupo da delegitoj de la Socialisma Partio forlasis la Socialisman kongreson por krei novan, pli maldekstran partion. Ili estis gvidataj de Amadeo Bordiga kaj Antonio Gramsci. La partio estis komence komplete kaj ne-kompromise revolucia, kaj ĝi rifuzis atingi iun ajn interkunsenton kun la Socialisma Partio. Ĉi tio kreis kontraston kun la Komunista Internacio (Komintern), al kiu la nova partio apartenis, ĉar la Komintern volis ke ili tamen alianĉiĝu kun la Socialistoj. En 1926 la pli ekstrema frakcio gvidata de Bordiga estis akuzita de Trockismo kaj forpelita, kaj Gramsci fariĝis la estro de la partio, kun la apogo de la Komintern.
En 1926 la Komunisma partio fariĝis kontraŭleĝa, kaj multaj el ĝiaj membroj elmigris por eskapi de la faŝisma diktaturo. Gramsci estis arestita en tiu sama jaro, kaj Palmiro Togliatti fariĝis la nova gvidanto de la partio. Dum la dua mond-milito la komunistoj donis grandan kontribuon al la Resisto-movado kontraŭ la faŝisma registaro. Post la fino de la milito la partio partoprenis en ĉiuj demokrataj elektoj de Italio, kaj ĉiam estis la dua plej voĉdonita partio post la Kristandemokratoj, kiuj regis la landon. Ĝi estis la plej granda komunisma partio de la okcidenta mondo, atingante en kelkaj kazoj unu trionon de la voĉdonoj. Komence la partio estis tre ligata al la Soveta Unio, sed dum la sesdekaj jaroj ĝi komencis serĉi pli sendependan perspektivon, kaj en 1968 ĝi oficiale kontraŭis la Sovetan invadon de Ĉeĥoslovakio. Sub la gvidado de Enrico Berlinguer, de 1972 ĝis 1984, la partio fariĝis ankoraŭ pli malproksima de la Soveta Unio, kaj ĉiam pli modera, eŭrokomunista kaj socialdemokrata.
En 1989 pro la falo de la "komunismaj" sistemoj de Orient-Eŭropo la Itala Komunisma Partio ŝanĝis sian nomon al Partito Democratico della Sinistra (Demokrata Partio de la Maldekstro) kaj oficiale forlasis komunismon. Maldekstra minoritato de la partio ne aprobis kaj fondis novan partion nomata Partito della Rifondazione Comunista (Partio de la Komunisma Refondiĝo). Nuntempe ankaŭ la Demokrata Partio de la Maldekstro fariĝis parto de pli granda centra-maldekstra partio, nomata la Demokrata Partio.
KAVA-PECH
KAVA-PECH (mallongigo el la ĉeĥa Kongresová a vzdělávací agentura Petra Chrdleho, Kongresa kaj Kleriga Agentejo de Petr Chrdle) estas agentejo situanta en Dobřichovice (Ĉeĥio), posedata de la ĉeĥa esperantisto Petr Chrdle. Ĝi estis registrita kiel laŭleĝa eldonejo en 1992, tial ĝi tridekjariĝis en 2022. Ĝi tiam oni eldonis 235 librojn per propra ISBN, el kiuj ĉirkaŭ duono tuŝas Esperanton.
La agentejo eldonas librojn en diversaj lingvoj, inter ili multajn esperantlingvajn (lernolibrojn, vortarojn, beletron, fakan literaturon; ankaŭ sub propra ISBN, laŭmende ĝi produktis ekz. PIV 2005). Precize pro tiuj libroj en Esperanto ĝi sukcesis kiel ĉeĥa eldonejo eksporti siajn librojn en plej eble granda nombro de landoj kiu ebligis la mencion en 2016 en la ĉeĥa libro de rekordoj.
La agentejo prizorgas komune kun ĈEA ankaŭ retpaĝaron de la ĉeĥa esperantistaro.
Eldonaĵoj
(la listo ne estas kompleta)
Jessica Alba
Jessica Marie Alba [ĝesika alba] (Pomona, Kalifornio, ) estas usona aktorino, kiu ludis en konataj filmoj kiel: Honey, Sin City, La fantastika kvaropo. Alba iĝis konata en 2000 pro sia rolo kiel Max Guevera en la scienc-fikcia televida serio Dark Angel.
Biografio
Jessica naskiĝis kiel filino de meksika-usona Mark Alba kaj franc-dana Catherine. Lia patro servis kiel soldato ĉe la aerarmeo en Misisipo, poste en Teksaso. Alba batalis en la infanaĝo kontraŭ multaj malsanoj: ŝi havis en jaro 4-5 pulmitojn kaj ciston sur la tonsiloj. Ĉar pro tio ŝi multe restadis en hospitalo, tio izolis de la lernejaj samaĝuloj.
Jessica Alba en aĝo de 12 jaroj jam vizitis aktoradan kurson ĉe Felicity Huffman. Naŭ monatojn poste, ŝi subskribis la unuan kontrakton. En marto de 2006, Playboy elektis ŝin plej seksalloga virino de la jaro. Ĉar la magazino aperigis nepermesitajn fotojn pri la aktoro, Jessica Alba ekis juĝproceson kontraŭ la eldonaĵo. Post kiam ŝi ricevis personan pardonpeton de Hugh Hefner, patro de Playboy. Post tio ankaŭ aliaj eldonaĵoj listigis ŝin kiel plej seksallogan virinon (ekz. FHM en 2007).
Persona vivo
Li vivis de 2001 ĝis 2003 kun Michael Weatherly, aktoro en la Dark Angel, poste geedziĝis en 2008 kun Cash Warren, filma produktoro, post trijara kunvivo. Ŝi naskis filinon en 2008 (Honor Marie Warren) kaj en 2011 (Haven Garner Warren).
Salamanca (Guanajuato)
Salamanca estas komunumo en la meksika subŝtato Gvanaĥŭato. La ĉefurbo de la komunumo estas Salamanca.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 233623 enloĝantojn. El tiuj estas 111282 viroj kaj 122341 virinoj. La komunumo havas surfacon de 745,96 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1720 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 754 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 34′ norda latitudo kaj 101° 12′ okcidenta longitudo.
Adolf Schärf
Adolf SCHÄRF (naskiĝinta la 20-an de aprilo 1890 en Mikulov, mortinta la 28-an de februaro 1965 en Vieno) estis aŭstra politikisto.
Salamanca (Guanajuato)
Sociogeografio
149063 enloĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 132345 alfabetoj kaj  16610 analfabetoj. Do 11,14% de la enloĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Adolf Schärf
Longjara kariero politika
La advokato estis gvidanta membro de la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio kaj de 1918-34 sekretario de la prezidio de la Nacia Konsilio. De 1933-34 li estis deputito al la Federacia Konsilio. Post la februaraj bataloj de 1934 dum la aŭstrofaŝismo kiel ankaŭ post la Anschluss li estis mallongan tempon arestita. Dum la Dua mondmilito li kontaktis rezistantajn grupojn.
Salamanca (Guanajuato)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Adolf Schärf
Konstruinto de la nova respubliko postmilita
En 1945 li aktive eklaboris por la restarigo de la Respubliko Aŭstrujo. De 1945-57 li estis deputito parlamenta, partiestro de la socialdemokratoj kaj vickanceliero. Inter 1957-65 li fariĝis prezidanto de Aŭstrujo. Li estas konsiderata esti ankaŭ eminenta preparinto de la Aŭstria Ŝtattraktato.
Salamanca (Guanajuato)
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/guanajuato/municipios/11027a.htm
Vilmos Vanczák
Vilmos Vanczák [vilmoŝ vancAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vanczák Vilmos estas hungara futbalisto (defendisto).
Vilmos Vanczák naskiĝis la en Miskolc.
Biografio
Vilmos Vanczák debutis en 1999 en la loka junulara futbalklubo, poste li ludis en ĉefurbaj junularaj kluboj. Inter la plenkreskuloj li ludis ankaŭ eksterlande inter 2002-2018. En tiu periodo plej longe li estis en de:FC Sion), kie li ludis 258-foje kun 31 goloj. Intertempe li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1947–1962 resume 79-foje kun 4 goloj. Li estis trejnisto ekde 2018.
Kolekto 2000
Kolekto 2000 estas la nomo de projekto lanĉita de la diskeldonejo Vinilkosmo, ekde printempo 1998 ĝis la jaro 2000. Temas pri kompaktdiska kolekto. La celo estis aperigi dum tiu periodo serion de dek KD-oj de diversaj Esperanto-artistoj.
Jen la diskoj en la serio:
Esperanto-movado en Irako
La Enciklopedio de Esperanto de 1934 skribas pri la tiutempa stato de la Esperanto-movado en Irako (Mezopotamio):
"Danke al modela subteno de J. A. Massi ni povis kontakti kun konsiderinda nombro da interesitoj kaj novaj samideanoj, precipe en Bagdad." (raporto de la Internacia Centra Komitato - ICK 1931.) "La rilatoj iom malfirmiĝis." (1933) - En 1933 ekzistis delegito de Universala Esperanto-Asocio (UEA) en la havenurbo Basra.
17700 Oleksiygolubov
17700 Oleksiygolubov estas malgranda, neordinare hela duopa asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ukraina astronomo Oleksij Andrijoviĉ Golubov (ukraine : Олексій Андрійович Голубов), kiu ŝanĝis nian komprenon pri la efiko YORP per sia teorio pri " Tangenta YORP ", kiu helpas kialigi la mezuratan evoluon de la rotacio de asteroidoj. Li identigis plurajn novajn ekvilibrajn statojn por la duopaj asteroidoj, gvidante al novaj antaŭdiroj pri la dinamika evoluo de tiaj korpoj.