cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tibor Ney
Tibor Ney [nej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ney Tibor estis hungara violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto. Liaj parencoj estis Dávid Ney kaj Iván Erőd, lia frato estis Dávid Ney (pli juna).
Tibor Ney naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Ney devenis el juda familio. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1926. Liaj plej gravaj instruistoj estis Nándor Zsolt kaj Jenő Hubay. Post siaj studoj li aliĝis al orkestro de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Baldaŭ li faris koncertojn en la tuta mondo. Inter 1932 kaj 1966 li apartenis al orkestro de la Hungara Radio, inter 1960-1974 li instruis en la Altlernejo. Li establis ankaŭ violonan triopon. Li ricevis ŝtatan premion en 1967, krome oran ringon de la Hungara Radio. Li havis edzinon, kiu naskis gefilojn.
Himalaja sito
Aspekto
Ĝi estas birdo 12 cm longa, kun pli eta beko ol la parenca kaj najbara S. cashmirensis, tre grzblua supre kun ruĝecoranĝaj subaj partoj (blanka gorĝo) kun nemarkita brilruĝecaj subvostaj kovriloj, blanko en supraj vostokovriloj malfacile videbla ennature. Kiel aliaj sitoj, tiuj montrs traokulan nigran strion kun malgrandega blankeca supraokula strieto. Ankaŭ la gamboj kaj beko estas nigrecaj.
Disvastiĝo
El Himalajo el nordorienta Barato al sudokcidenta Ĉinio, surloke orienten al Vjetnamio
Nutrado
Ili manĝas insektojn kiujn ili serĉas grimpe sur arbotrunkoj kaj branĉoj.
Higroskopio
Higroskopio estas la kapableco de substanco altiri kaj teni akvomolekulojn el la ĉirkaŭa natura medio. Tio estas atingata per aŭ sorbo (absorbo) aŭ alsorbo (adsorbo) - en tiu procezo la sorba materialo fizike ŝanĝiĝas iom, per ligo de la akvaj molekluloj al molekuloj de la substanca surfaco, tiel ke rezultigas pliigo en volumo, glueco aŭ alia fizika karakterizaĵo de la materialo. Kvankam kelkaj similaj fortoj agas ĉi tie, tio estas malsama de kapilareco, procezo en kiu vitro aŭ aliaj solidaj substancoj altiras akvon, sed ne ŝanĝiĝas en la procezo.
Higroskopiaj substancoj estas ekzemple fibroj de celulozo (kiel kotono kaj papero), sukero, karamelo, mielo, glicerino, etanolo, metanolo, dizeloleo, sulfata acido, N-metilamfetamino, multaj sintezaj sterkoj, multaj saloj (inkluzive de natria klorido aŭ "kuirsalo"), kaj ampleksa vario de aliaj substancoj.
Hajbusak Universitato de Erevano
Hajbusak Universitato de Erevano, (Երևանի Հայբուսակ Համալսարան) estas privata universitato en Erevano, Armenio.
Fondita en 1990 fare de akademiano Levon Harutjunjan, de 2007, ĝi havas 5400 studentojn, 6000 eks-studentojn, 300 instruistojn (inter ili 48 Profesorojn, 64 doktorojn, 12 Akademianojn). La universitato ricevis ŝtatan agnoskon en 2001. La fakultatoj en la Hajbusak Universitato Erevano estas Medicino, Ekonomiko, Filozofio kaj Internaciaj rilatoj.
SRV
SRV povas rilati al:
Hunsel
Hunsel estas vilaĝo en sudorienta Nederlando, Limburgo, kun 970 loĝantoj.
Ĝi estis memstara municipo ĝis la 1-a de januaro 2007. Tiam ĝi iĝis parto de Leudal.
584
En la jaro 584 post Kristo okazis, interalie:
Laistrigonoj
Laistrigonoj (Λαιστρυγόνες, Laestrygones) estas en la helena mitologio popolo de grandegaj sovaĝaj kanibaloj.
Laistrigonoj estis etno de kanibalaj gigantoj, kies gentestro aŭ reĝo Antifato, malgraŭ ĉiu singardemo de Odiseo kaj liaj kunuloj, surprize atakis maristojn kaj unu el ili tuj mortigis kaj pretigis por manĝado. La ŝipojn gigantoj tuj serĉtrovis kaj superŝutis per ŝtonoj, por ke ili ne estu pretaj por navigado. Poste ili iris suben sur plaĝon kaj plu mortigadis maristojn kaj preparadis regalfeston.
Odiseo sukcesis savi ununuran ŝipon kun malgranda resto da ŝipanoj, kiuj respiriĝis nur fore sur la vasta maro kaj dankis al dioj por sia savo.
Alois Nebel
Alois Nebel estas la titolo de komiksa novelo en tri partoj de Jaroslav Rudiš kaj Jaromír Švejdík. La tri volumoj Bílý potok (2003) Hlavní nádraží (2004) kaj Zlaté Hory (2005) eldonitis en ĉeĥa lingvo. Tradukoj ekzistas ĝis nun en la francan, la polan kaj la germanan.
Enhavo
Alois Nebel estas stacidomestro de malgranda fervoja stacio de Bílý Potok, vilaĝo malfacile alirebla ĉe la landlimo pola-ĉeĥa en la montaro Hrubý en Ĉeĥa Silezio.
La ununura ŝatokupo de li estas la kolekto de malnovaj horartabuloj. Kiam nebulo aperas Nebel ekvidadas vagonarojn kun fantomoj kaj ombroj de la malhela historio de Centra Eŭropo: la tempo de la Dua mondmilito, la forpelo de malplejmultoj el Ĉeĥoslovakio kaj de soveta okupado. Li finfine estis sendita al psikiatria hospitalo. Tie li konatiĝas kun silentemulo, kiu estis arestita pro la provo transpaŝi la landlimon. Li nevole igas Alois ekbatali la demonojn, kiu finfine trovos amikinon. La silentemulo kontraŭe iĝas mem murdisto, venĝante krimon faritan en 1945.
Filmado
En la jaro 2011 la ĉeĥa reĝisoro Tomáš Luňák adaptis la novelaron al la ekrano laŭ moderna tekniko kombinanta aktoro-ludon kun komiksan filmon. La filmo ricevis plurajn premiojn. La reagoj de la spektantaro ĉie ajn estis treege pozitivaj.
NGC 3561
NGC 3561 (aliaj indikoj — NGC 3561A, ZWG 155.90, UGC 6224, ZWG 156.11, MCG 5-27-10, DRCG 23-78, ARP 105, VV 237, PGC 33991) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3561, NGC 3561A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Caltignaga
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Bobo (jen latine, itale Bovo di Voghera), kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Exo (Montrealo)
exo, oficiale konata kiel Réseau de transport métropolitain (RTM; Metropolitan Transportation Network), estas sistemo de publika transporto en Granda Montrealo, inkluzive de Insulo Montrealo, Laval (Insulo Jesuo), kaj komunumoj laŭ ambaŭ Norda bordo de rivero Mille Îles kaj Suda bordo de rivero. Ĝi estis kreita la, transprenante la Agence métropolitaine de transport. La RTM funkciigas la fervojajn liniojn kaj metropolajn busajn servojn de Montrealo, kaj estas la dua plej okupata tia sistemo en Kanado post la "GO Transit" de Toronto. En majo 2018, la iama Réseau de transport métropolitain (RTM) alinomis sin kiel exo.
La teritorio de exo koincidas kun limoj de Granda Montrealo, kun aldono de la indiana rezervejo Kahnawake kaj la urbo Saint-Jérôme. Ĝi priservas loĝantaron de ĉirkaŭ milionoj da homoj, kiuj efektivigas pli ol  vojaĝojn ĉiutage en la areo de, radiante de Montrealo.
La mandato de exo inkluzivas la funkciadon de la ĉirkaŭurba relservo de Montrealo, kiu ligas la urbocentron kun komunumoj tiel foraj okcidente kiel Hudson, tiel foraj oriente kiel Mont-Saint-Hilaire, tiel foraj sude kiel Candiac, kaj tiel foraj norde kiel Saint-Jérôme kaj de ĉirkaŭurbaj busoj antaŭe funkciigitaj de lokaj transportistoj.
Krakovec (burgo)
Burgo Krakovec situas en samnoma vilaĝo Krakovec en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono, distrikto Rakovník, 15 km de Rakovník.
En 1414 antaŭ forveturo al Konstanco restadis en ĝi Majstro Jan Hus. La konstruaĵo estas unu el malmultaj konserviĝintaj transiraj tipoj inter burgo kaj kastelo kaj unu el malmultaj burgoj konstruitaj dum regado de Venceslao la 4-a.
Historio
Ampleksa ruino de la burgo, konstruita en 1383 de la reĝa konstrumetiejo por Jíra z Rostok, burgravo de Křivoklát. En 1783 ĝi estis detruita de incendio. En 1915 Klubo de ĉeĥaj turistoj aĉetis ĝin de la lasta posedanto Max von Croÿ-Dülmen. La nomon Krakovec portas la ruino nur ekde la jaro 1920. La muraro estis iom post iom konservita kaj la burgo alirebligita.
La loko fariĝis ankaŭ ŝatata loko por filmistoj - i.a. estis tie filmita fama ĉeĥa porinfana muzikalo Ať žijí duchové (Vivu la spiritoj!) (1977) kaj filmfabelo Princ a Večernice (Princo kaj Vesperstela princino) (1979).
Eksteraj ligiloj
Oficiala burga retpaĝaro ĉeĥe, germane, angle
Trebinje
Trebinje (cirile: Требиње) estas la plej suda urbo de la Serba Respubliko, unu el la du partoj de Bosnio kaj Hercegovino. La urbo situas ĉe la rivero Trebišnjica, kiun oni povas transpasi per ponto kiu datiĝas el la Otomana epoko. Laŭ la stato de en la urba teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Trebinje situas en la geografia kaj kultura regiono Hercegovino, kaj interalie gastigas la muzeon de Hercegovino.
Koordinatoj:
Esperanto
Ekde la fino de 2007 ĝis sia morto tie loĝis Simo Milojeviĉ.
Malnova juda tombejo en Ostrava
Malnova juda tombejo en Ostrava troviĝis sur teritorio de hodiaŭa parko de Milada Horáková en Moravia Ostrava kaj Přívoz, proksimume 2 km sudokcidente de urbocentro. Devene la judoj el Ostrava estis sepultitaj en Český Těšín, sed en periodo de epidemio de ĥolero, kiam estis malpermesite transporti mortintojn, okazis fondo de tiu ĉi sepultejo. Ties areo antaŭ nuligo faris 23 537 m². Troviĝis ĉi tie proksimume 3500 ĝis 4000 tomboj kaj 6000 mortintoj. En la jaro 1965 oni ĉi tie finis la sepultadon kaj en la jaroj 1984 - 1988 la tombejo estis nuligita. En la jaro 1994 ĉi tie estis senvualigita monumento al la 55-a datreveno de la historie unua transporto de eŭropaj judoj el Ostrava ĝis Nisko, kies aŭtoroj estas skulptisto Karel Hořínek kaj arkitekto Vít Plesník.
Neugersdorf
Neugersdorf estas eksa memstara urba komunumo en Germanio, kiu ekde la 1-a de januaro 2011 kun la najbara urbo Ebersbach kuniĝis al nova urba komunumo Ebersbach-Neugersdorf. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio. Fine de 2010, tuj antaŭ la kuniĝo, la urba komunumo Neugersdorf havis 5854 loĝantojn. Ambaŭ urboj, kaj Ebersbach kaj Neugersdorf, dokumente unuafoje menciiĝis en 1306 kaj do havas signifan historion. Jam en 1925 estis planoj administre kunigi la du loĝlokojn, sed praktike la plano tamen nur efektiviĝis en 2011.
Eŭropa suda observatorio
La eŭropa suda observatorio (angle: European Southern Observatory) aŭ eŭropa organizaĵo por astronomia esplorado en la suda duonsfero, mallonge ESO estas eŭropa esplorinstituto, kiu funkciigas teleskopojn en Sudameriko.
585
En la jaro 585 post Kristo okazis, interalie:
2701 Cherson
2701 Cherson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la antikva urbo Ĥersoneso kies ruinoj troviĝas apud Sevastopolo, Krimeo (ne konfuzu kun la nuntempa Ĥersono, en kontinenta Ukrainio).
SSB
La mallongigo SSB havas plurajn signifojn. Inter alie,
Court Martial
Intrigo
En la epizodo, Kapitano Kirk estas akuzita de neglektado post kiam kosmonaŭto mortas. La USS USS Enterprise (NCC-1701) estis en kosmobazo Starbase 11 por riparoj. Dum ĉi jona ŝtormo, Kapitano James T. Kirk estis devigita forpeli esploradan nacelon kie estas la leŭtenanto-komandanto Benjamin Finney (Richard Webb) por eviti la detruon de la stelŝipo; Finney estas supozate morta. Komodoro Stone, estro de la bazo, revizias la rekordojn de la ŝipo kaj malkovras ke Kirk elĵetis la nacelon dum la ŝipo estis ĉe Flava Alerto kaj ne dum Ruĝa Alerto kiel Kirk postulis. Stone akuzas Kirkon pri falsa Ĵuro kaj avertas, ke li povas esti submetita al tribunalo. La filino de Finney, Jame (Alice Rawlings), hazarde ĉeestas en la bazo.
Samuel T. Cogley (Elisha Cook Jr.), la advokato de Kirk, kontraŭdiras la komputilojn, kiu inkluzivas vidan registradon, kiu montras al Kirk elĵeti la podon dum la ŝipo estis sur Flava Averto. Dum receso, Kirk diras ke Spock eble trovu pli bonan ŝakon-kontraŭulon en sia sekva kapitano, donante al li ideon. Spock malkovras, ke li kapablas venki la komputilon en tridimensia ŝako, malgraŭ li donis al la komputilo sian tutan konon pri la ludo, kaj konkludas ke la komputilo estis trafita. Spock alvenas kun liaj trovoj antaŭ ol la verdikto de la kortumo. Spock notas ke nur tri homojn povus ŝanĝi la komputilajn registrojn de la Enterprise: Kirk, li mem, kaj Finney. Cogley sugestas, ke Finney ne mortis.
Mikel Irujo Amezaga
Mikel IRUJO AMEZAGA, naskiĝinta la 6-an de oktobro 1972 en Karakaso (Venezuelo), estas eŭropa politikisto de la hispania (do suda) parto de la kultura regiono Eŭskio. Li membras en la eŭska sendependisma partio Eusko Alkartasuna, kiu apartenas al la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA), kaj estas membro de la Eŭropa Parlamento.
Court Martial
Intrigo
La kosmoŝipanaro iras al Starbase 11, kaj doktoro McCoy uzas sentivan aŭdan aparaton ligita al la komputilo, kiu povas detekti homan korbaton sur la ŝipo kaj maskas el tiuj, kiuj scias restanti enŝipe. Unu korbato restas el inĝenierejo. Kirk iras tien por trovi Finney, kiu frapas lin fizike kaj gaje informas ke li mem saboteis la kosmoŝipon, do ĝi ellasos orbiton, mortigante ĉiujn surŝipe. Kirk malkaŝas, ke la filino de Finney, Jame, ankaŭ estas enŝipe, konfuzante lin kaj donante al Kirk tempon venki lin. Kirk riparigas la difekton.
Kapitano Kirk estas liberigita de ĉiuj akuzoj kaj restarigita al posteno.
Skarlata ibiso
La Skarlata ibiso, Rozkolora ibiso aŭ Roza ibiso (Eudocimus ruber) estas specio de la grupo de ibisoj kaj familio de Treskiornitedoj kiu loĝas en tropika Sudameriko kaj ankaŭ en kelkaj insuloj de Karibio kiaj ĉe Trinidado kaj Tobago. Laŭ formo ĝi similas al la aliaj 27 nunaj specioj de ibisoj, sed ties rimarkinde brila skarlata koloro faras ĝin nekonfuzebla.
Tiu mezgranda vadbirdo estas fortika, nombra, kaj fekunda birdo, kaj ĝi ĝuas protektan statuson tutmonde. Ties statuso ĉe IUCN estas "Malplej Zorgiga". La valideco de Eudocimus ruber kiel biologia klasado, tamen, estas disputata. La tradicia Linnaea taksonomio klasiĝas ĝin kiel unika specio, sed pliiĝanta nombro de sciencistoj movis ĝin al reklasigo kiel subspecio de pli ĝenerale amerika ibisospecio, kun sia plej proksima parenco la Eudocimus albus.
Ĝi estas la nacia birdo de Trinidado kaj aperas en la blazono de Trinidado kaj Tobago kun la nacia birdo de Tobago, nome la Ruĝecvosta ortalo.
Taksonomio
Tiu specio estis unuafoje klasita de Carl Linnaeus en 1758. Ĝi ricevis dekomence la nomon laŭ la latina dunoma nomenklaturo de Scolopax rubra (la nomo enhavas la latinan adjekton ruber, "ruĝa"), kaj la specio estis poste nomata Guara rubra kaj laste Eudocimus ruber.
Biologie la Skarlata ibiso estas tre proksime rilata al la Amerika blanka ibiso (Eudocimus albus) kaj estis foje konsiderata samspecia kun ĝi, dividante la modernan sciencistularon pri ties taksonomio. Ambaŭ birdoj havas ĝuste la samajn ostojn, ungojn, bekojn, plumaranĝojn kaj aliajn karakterojn – ties unika markata diferenco kuŝas sur ties pigmentado. Tradicia taksonomio konsideris ambaŭ kiel separataj kaj distingaj.
Fruaj ornitologiaj kampostudoj pruvis, ke ne estas natura interreproduktado inter ruĝaj kaj blankaj, kio subtenas la duspecian vidpunkton. Pli ĵusa observado, tamen, dokumentis gravan interreproduktadon kaj hibrididadon en naturo. Fakuloj Cristina Ramo kaj Benjamin Busto trovis pruvojn de interreproduktado en populacio kie koincidas la teritorioj de la Skarlata kaj la Blanka ibisoj laŭlonge de la marbordo kaj en Llanos en Kolombio kaj Venezuelo. Ili observis individuojn de ambaŭ specioj pariĝantaj kaj kopulaciiĝantaj, same kiel hibridaj ibisoj kun paloranĝeca plumaro, aŭ blanka plumaro kun eventualaj oranĝecaj plumoj, kaj oni proponis, ke tiuj birdoj estu klasataj kiel ununura specio. Oni scias, ke okazis hibridado ofte en kaptiveco.
Kelkaj biologoj nune deziras kunigi ilin kun Eudocimus albus kiel du subspecioj de la sama amerika ibiso. Aliaj simple difinas ambaŭ el ili kiel unu kaj sama specio, kun ruber kiel kolorvariaĵo de albus.
Aspekto
Plenkreskuloj estas 56–61 cm longaj kaj pezas 650 g. Ili estas komplete skarlata, escepte pro la nigraj flugilpintoj. Ĝi havas longan kolon kaj longan kaj kurban bekon. La vosto estas mallonga kaj rondecforma.
La plumoj povas montri variajn nuancojn, sed nur la nigraj flugilpintoj klare devojiĝas el ties nomiga koloro, kiun oni atingas pro aĝo. Malgranda sed rimarkinda marko, tiuj nigraj flugilpintoj estas tre inkonigraj (aŭ foje malhelbluaj) kaj troviĝas nur en la plej longaj unuarangaj flugoplumoj – aliloke la birda koloraro estas "tre oranĝecruĝa, preskaŭ luma laŭ kvalito."
Junulo de Skarlata ibiso estas mikso de griza, bruna kaj blanka. Dum ĝi kreskas, la forta dieto el ruĝecaj krustuloj produktas la skarlatan koloraron. La koloro ŝanĝas per la junula dua mudo, ĉirkaŭ la tempo kiam ili ekflugas: la ŝanĝo ekas en dorso kaj etendas laŭgrade tra la korpo dum pliiĝantas laŭ intenseco dum periodo de ĉirkaŭ du jaroj. La Skarlata ibiso estas la unika vadbirdo kun ruĝa koloro en la mondo.
Plenkreskulo estas 55–63 cm longa, kaj maskloj, iome pli grandaj ol inoj, tipe pezaj ĉirkaŭ 1.4 kg. Ties bekoj estas ankaŭ averaĝe ĉirkaŭ 22% pli longaj ĉe maskloj ol ĉe inoj. La vivodaŭro de Skarlata ibiso estas proksimume 16 jaroj en naturo kaj 20 jaroj en kaptiveco. Plenkreskulo de Skarlata ibiso havas enverguron de ĉirkaŭ 54 cm. Kvankam ĝi pasas plej el sia tempo piede aŭ vade tra akvo, tiu birdo estas tre forta fluganto: ili estas tre migrantaj kaj facile kapablaj long-distance flugi. Ili moviĝas laŭ birdaroj en klasika V formado.
Distribuado kaj habitato
La teritorioj de la Skarlata ibiso estas tre grandaj, kaj troviĝas kolonioj tra ampleksaj areoj de Sudameriko kaj insuloj de Karibio. Ekzistas indiĝenaj ibisaroj en Argentino; Brazilo; Kolombio; Gujanoj; kaj Venezuelo, same kiel ĉe insuloj de Nederlandaj Antiloj, kaj Trinidado kaj Tobago. Tiuj aroj ariĝas en humidejoj kaj aliaj marĉecaj habitatoj, inklude kotejojn, marbordojn kaj pluvarbarojn. Estas aparta kolonio en manglejoj de Santos-Cubatão de la distrikto Baixada Santista en sudorienta Brazilo, kiu estas konsiderata draste endanĝerita.
La plej altaj koncentroj troviĝas en la regiono Llanos inter okcidenta Venezuelo kaj orienta Kolombio. La fekunda kaj apartega tropika herbeja ebenaĵo Llanos havigas sekuran lokon for el homaj setlejoj. Kune kun sia parenca la Ruĝabrida ibiso, la Skarlata ibiso estas rimarkinde fekunda kaj videbla en la regiono.
Oni identigis vagantojn de Skarlata ibiso en Belizo, Ekvadoro, kaj Panamo; Arubo, Kubo, Dominiko, Grenado, kaj Jamajko; estis vidaĵoj en Usono. La specio eble estis natura vaganto en la Golfa Marbordo en la 19a jarcento aŭ antaŭe – en The Birds of America, John James Audubon faris mallongajn rimarkojn pri tri specimenoj de rubra kiujn li trafis en Luiziano. Tamen, preskaŭ certe ĉiuj modernaj vidaĵoj de la specio en Nordameriko estis enmetitaj aŭ fuĝintaj birdoj. En rimarkinda kazo el 1962, oni metis ovojn de Skarlata ibiso en nestoj de Blankaj ibisoj en la Parko Hialeah de Florido, kaj la rezultinta populacio hibridiĝis facile, produktante "rozkolorajn ibisojn" kiuj ankoraŭ eventuale videblas.
Reproduktado
Pariĝintaj paroj konstruas neston per simpla stilo, tipe "izolaj platformoj el bastonetoj" de kvalito foje priskribita kiel "artomanka." Ili ripozas en foliara kanopeo, ĉefe prefere la konvenan ŝirmon de junaj ĉeakvaj mangrovoj.
Por allogi inon, la masklo plenumas varion de pariĝantaj ritoj (ceremoniaro) kiaj "plumaranĝado, bekofrapado, saltetado, kapofrotado kaj altaj flugoj." Kiel ĉe plej birdoj, pariĝado ne certigas kopulacion aŭ penetron: anstataŭe, transmito de spermaj fluaĵoj okazas dum ekstera kontakto inter truoj de kloako. Post periodo de 5 al 6 tagoj, la ino demetas ovaron de 3 al 5 mildaj, nebrilaj ovoj verdecaj kun brunaj strioj, kiujn tipe kovas dum 19–23 tagoj. Post sukcesa pariĝado, la paroj restas fidelaj kaj kunloĝantaj, kunhavante gepatrajn respondecojn por junuloj.
Manĝo
Ties distinge longa, fajna beko estas uzata por tuŝoserĉadi manĝon en milda koto aŭ sub plantoj. Populare konsiderata kiel manĝanta nur salikokojn, ĵusa studo ĉe Llanos, Venezuelo, trovis ke multe el ties dieto konsistas el insektoj, el kiuj majoritato estis skaraboj kaj grundoskaraboj. Unu el tiuj specioj, nome skarabo Dyscinetus dubius, formis grandan parton de la dieto. Kontraste la dieto de la kunloĝanto Amerika blanka ibiso tie diferencis, ĉar tiu lasta konsumas pli da heteropterojn, fiŝojn kaj krustulojn.
Ili tamen ja manĝas multe salikokojn kaj aliajn similajn manĝerojn kiaj malgrandaj kraboj, moluskoj kaj aliaj krustuloj. La granda kvanto de salikokoj kaj aliaj ruĝaj marfruktoj produktas astaksantinon, nome karotenoido kiu estas la ŝlosila komponaĵo de la birda ruĝa pigmentado. Kaptive en bestoĝardenoj, la birda dieto ofte enhavas beteravajn kaj karotajn suplementojn por pluhavi la kolorbrilon en ties plumaro.
La regiono Llanos estas rimarkinda ĉar tiuj humidejaj ebenaĵoj eltenas sep speciojn de ibisoj en ununura regiono. Tie la Skarlata ibiso estas la plej agresema, kaj atakas aliajn speciojn kiuj “ŝtelas ties manĝon”. Ili estis ankaŭ observataj ĉe ekzempleroj de Blankvizaĝa arbanaso (Dendrocygna viduata) kaj de hejma kortobirdaro, kaj kaptantaj insektojn movigitajn de tiuj.
Socia kutimaro
La Skarlata ibiso estas sociema kaj gregema birdo, kaj tre komunumeca rilate al manĝoserĉado kaj protektado de idaro. Ili vivas en aroj de 30 aŭ pliaj. Membroj restas proksime, kaj pariĝintaj paroj aranĝas siajn nestojn en ĉea proksimeco kun aliaj paroj en la sama arbo.
Por protektado, aroj ofte ariĝas en gransaj kolonioj de kelkaj miloj da individuoj. Ili kutime ankaŭ kunpasas tempon kun aliaj birdospecioj, por ricevi aldonan sekurecon danke al ties nombroj: cikonioj, kulerbekuloj, egretardeoj, ardeoj kaj anasoj estas komunaj kompananoj dum manĝado kaj flugado.
Statuso
Tiu specio havas protektan statuson tutmonde, kaj la International Union for Conservation of Nature klasigis la Skarlatan ibison kiel specio Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo. Kvankam kelkaj lokaj populacioj ŝajnas malpliiĝantaj, tutmondaj kalkuloj restas relative grandaj kaj la nuna indico de perdoj ne estas konsiderata minaco al la specia survivado. Tamen ĵusaj perdoj ĉe setliĝintaj populacioj en Franca Gujano kaj en Floridaj Evergladoj iĝis zorgo por konservadistoj, kaj en Brazilo tiu birdospecio estis inkludata en nacia listo de endanĝeritaj specioj.
Rilato kun homoj
La Skarlata ibiso estas la nacia birdo de Trinidado. Kaj tiel ĝi aperas en la nuna Blazono de Trinidado kaj Tobago, kun la nacia birdo de Tobago nome la Ruĝecvosta ortalo. La insula lando tenas la naturrezervejon Marĉo Karoni, humideja rezervejo de 199 ha dekomence starigita en 1953 specife por havigi habitaton por la Skarlata ibiso.
Uzante la birdon kiel literatura simbolo, la usona aŭtoro James Hurst komponis longdaŭre popularan mallongan historion titolitan "The Scarlet Ibis" (La skarlata ibiso), unuafoje publikita en 1960. Pli ĵusa mallonga historio, "Scarlet Ibis" (Skarlata ibiso) de Margaret Atwood, estis inkludata en Bluebeard's Egg (1983). Tiu nomo aperas ankaŭ en poemaro de la usona poetino Susan Hahn.
Zsigmond Purjesz (pli maljuna)
Zsigmond Purjesz [ĵigmond purjes], laŭ hungarlingve kutima nomordo Purjesz Zsigmond estis hungara kuracisto, kuracisto pri internaj malsanoj, medicinhistoriisto.
Zsigmond Purjesz naskiĝis en 1845 en Szentes. Li mortis la 1896 en Budapeŝto.
Biografio
Zsigmond Purjesz akiris kuracistan diplomon en Universitato de Pest en 1869 (sed li lernis ankaŭ en Universitato de Vieno). En la sekva jaro li eklaboris en universitata kliniko de Pest (urbo) ĉe Frigyes Korányi. Ekde 1873 ĝis sia morto li redaktis Orvosok Zsebnaptára (=Poŝkalendaro de kuracistoj). En 1877 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato. Li okupiĝis multe pri historio de pratempa medicino-historio.
Poienile de sub Munte
Poienile de sub Munte [pojenile] (hungare: Havasmező) estas komunumo en Rumanio orient-sudoriente de Sighetu Marmației. En 1910 ĝi havis 5 226 loĝantojn (rusinoj, germanoj), en 1992 10 561 (rusinoj, rumanoj, 4 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1411. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Máramaros vármegye).
Poienile de sub Munte situas ambaŭflanke de la rivereto Ruscova. La komunumo norde limas al Ukrainio, sed la precipaj trafikaj ligoj estas laŭ la rivereta valo, do okcidenten, al Ruscova kaj Leordina.
Gábor Tuzson
Gábor TUZSON [tuĵon] rumania hungara priteknika verkisto. Li naskiĝis en Braŝovo la 3-an de junio 1906 kaj mortis en Oradea la 4-an de oktobro 1996.
Kariero
Gábor Tuzson akiris diplomon pri mekanijinĝeniereco en Teknikuniversitato József Nádor de Budapeŝto en 1930. Li laboris en Bukareŝto en maŝinfabrikoj (1932–39). Inter liaj novecigo estas la unua rumana farunaĵŝveligmaŝino (1934) kaj la ŝovelilo por vaporturbino (1939–40). Poste li estis inĝeniero en Ŝufabriko Dermata de Kluĵo (1940–46), inter 1946–49 ĉefinĝeniero de sukerfabriko de Bod. Pli poste li laboris en Oradea (1964–66). Post sia pensiuliĝo li estis novecigrespondeculo kaj fakpreleganto (1966–80). Li publikigis en rumania gazetaro.
K. K. Neelakantan
K. K. Neelakantan  (1923 - 14a de junio 1992), plibone konata per sia plumonomo Induchoodan, estis grava barata ornitologo. Li estis amplekse konsiderata kiel pioniro en la pormedis movado en sia hejma ŝtato de Keralo.
Komenco
Neelakantan naskiĝis en 1923 en tamila brahma familio en Kavaseri, vilaĝo en distrikto Palakado. Ĉar lia patro estis veterinaro ĉe Misore, lia komenca lernejo estis en Ĉitradurga. La resto de lia instruado estos farata en kvin diversaj lernejoj ĉe Malabar. Li studis en mezlernejoj de kristana lernejo de Kalikuto kaj bakalaŭron kaj anglan literaturon en Ĉenajo (1941–44).
Newsletter for Birdwatchers
Newsletter for Birdwatchers (bulteno por birdumantoj) estis gazeto en Barato pri ornitologio kaj birdumado fondita en 1960 de Zafar Futehally, kiu eldonis ĝin ĝis 2003. Ĝi estis dekomence mimeografita kaj distribuata nur al malgranda nombro de subskribintoj ĉiumonate. La redakta teamo dekomence inkludis famulojn kiaj Salim Ali, Biswamoy Biswas kaj aliaj ornitologoj de la regiono. La naturo de la artikoloj estis ege neformala kaj ofte eseeca. Gravaj observoj estis ofte republikitaj en aliaj gazetoj kiaj la Journal of the Bombay Natural History Society, tamen la aliro al pli seriozaj gazetoj por amatoraj birdumantoj en la regiono estis limigita.
K. K. Neelakantan
Kariero
Li startis sian karieron komence de 1944 kiel tutoro en usona lernejo de Madurajkaj poste al diversaj lernejoj kiaj Loyola en Ĉenajo, Brennen en Thalassery, poste en Rajamundri kaj Palakado kie li restis ĝis 1947. Poste en Ĉituro, en Tiruvanantapuram, Ernakulam kaj denove Tiruvanantapuram kie li retiriĝis, estinte ĉefestro de la Departamento de Angla en la Universitato de Tiruvanantapuram, en 1978.
Verkoj
Lia ĉefverko Keralathile Pakshikal (Birdoj de Keralo) unuafoje publikita en 1958 estis konsiderata klasikaĵo en malajala. Estas priskriboj kaj ilustracioj de 261 birds troviĝantaj en Keralo, pro kio ĝi estas konsiderata unika verko en barata lingvo. Kolekto de eseoj pri medio, birdumado kaj birdoj titola Pullu Thottu Poonara Vare ricevis premion de la Ŝtata Departamento de Scienco, Teknologio kaj Medio por populara sciencoverkado. Pakshikalum Manushyarum, alia verko pri birdoj kaj birdumado por infanoj, same ricevis premion el la Kerala Registaro kaj de porinfana institucio.
Valentina Tereŝkova
Valentina Vladimirovna TEREŜKOVA (Валентина Владимировна Терешкова) (naskiĝis la 6-an de marto 1937 en Maslennikovo, Jaroslavla provinco, Rusio) estas rusa kosmonaŭta inĝeniero, la unua kosmonaŭtino. Ŝi ĉirkaŭflugis la Teron 48 fojojn en la kosmoŝipo Vostok-6 en 1963. Dum 19 jaroj ŝi restis la sola kosmonaŭtino en la mondo.
Ŝia patro estis traktoristo - mortinta en la dua mondmilito-, ŝia patrino teksaĵ-fabrika laboristino. Ŝi frue ĉesis viziton de la mezlernejo por labori en pneŭa fabriko kaj teksaĵfabriko, do ŝi plu daŭrigis la lernadon en vespera lernejo apud la laboro. Ŝi iĝis teknikistino en 1960. En la libertempo ŝi paraŝutis, unuafoje la 21-an de majo 1959. Ŝi entute paraŝutis 125-foje. Tiuj spertoj helpis ŝian elekton al kosmoflugado en 1963. Ŝi ne tre bone eltenis la kosmoflugadon pro fizikaj kaj pŝiĥaj problemoj. Pro tiuj spertoj la sekva kosmonaŭtino sekvis ŝian flugo nur en 19 jaroj.
Dum la jaroj 1963–1965 ŝia familia nomo estis Nikolajeva, ĉar ŝi estis la edzino de la kosmonaŭto Andrian Nikolajev. Ili geedziĝis en ĉeesto de Hruŝĉov. Ili havis unu filinon, Jelena. La gepatroj divorcis en 1982. Ŝi geedziĝis poste kun ortopediisto Julij Ŝapoŝnikov, kiu mortis en 1999.
De 1969 ĝis 1991 ŝi estis membro de la Centra Komitato de KPSU, ekde 1968 ŝi estis prezidanto de la Soveta Virina Asocio. Ŝi pensiuliĝis laŭ dekreto en 1997.
Ŝi estis de 1994 ĝis 2004 gvidanto de „Rusa Centro por la internacia kultura kaj scienca kunlaboro“.
Ŝi estas sola virina generalmajoro ĉe la Rusaj Aerarmeaj Fortoj.
Kiel hobio, ŝi bredas azian kolombospecon, la t.n. buĥaraj tamburaj kolomboj, kiu alportis internacian famon tiukampe.
Ŝi estas elektita parlamentano ekde 2011, reprezentano de Unueca Rusio, de regiono Jaroslavl.
Flugado en «Vostok-6»
Sian kosman flugadon (unuan en mondo flugadon de kosmonaŭtino) ŝi faris en 16-a de junio 1963 en la kosmoŝipo Vostok-6 ( «Восток-6») kaj ĝi daŭris preskaŭ tri tagnoktojn. Samtempe sur orbito troviĝis kosmoŝipo Vostok-5 ( «Восток-5»), pilotita de kosmonaŭto Valerij Bikovskij ( «Валерий Быковский»).
Alnomo de Tereŝkova provizore flugado — «Mevino» (: "Чайка");
Frazo, kiu ŝi elparolas antaŭ starto: "He! Aero, demetu ĉapelon!" (: «Эй! Небо, сними шляпу!»)
(17763) 1998 EG
(17763) 1998 EG estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
587
En la jaro 587 post Kristo okazis, interalie:
994 Otthild
994 Otthild estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo referas al sanktulino Otthild.
Nacia Politeknika Universitato de Armenio
La Nacia Politeknika Universitato de Armenio (armene Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարան, en angla State Engineering University of Armenia) estas supera eduka centro en Armenio, kie okazas instruado pri inĝenierado kaj teknologio. Ĝi estas la posteulo de la Politeknika Instituto Karlo Markso de Erevano, fondita en 1933, kun nur 2 fakultatoj kaj 107 studentoj. La Instituto kreskis samtempe kun la disvolviĝo de la komenciĝanta industriiĝo de Armenio, kiu atingis sian pinton en la 1980-aj jaroj. Tiutempe, la Instituto jam havis pli ol 66 fakojn kaj preskaŭ 25.000 studentoj studis tie.
La 29-an de novembro 1991 la Politeknika Instituto reorganiziĝis kaj renomiĝis forigante sovetan spuron.
Passow (Uckermark)
Passow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uckermark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dratreto
La dratreto por uzado en hortikulturo kaj ĝardenado forrustiĝu post la enradikado de la planto post la transplantado. Dratretoj konsistas el diversaj dratfortikaĵoj kaj grandecoj de la reto. Dratreto ofte estas uzataj por fari dratretajn barilojn.
Petro de Alkantara
Petro de Alkantara, aŭ en la hispana Pedro de Alcántara, (Alcántara, 1499-Arenas de San Pedro, 18a de oktobro 1562) estis hispana monaĥo de la ordeno de franciskanoj. Lia vera nomo estis Juan de Garavito y Vilela de Sanabria. Li mortis 63jaraĝa. Li estis beatigitaa de la papo Gregorio la 15-a en 1622 kaj kanonigita de Klemento la 9-a en 1669.
Li havas famon fondi la konventon kiu estas konata kiel la plej malgranda monaĥejo de la mondo, nome "El Palancar", proksime de Pedroso de Acim. Li estis amiko kaj konsilisto de Santa Teresa de Jesús. Alvokita de Karolo la 5-a el lia retirejo de Yuste por iĝi lia konfesisto, li malakceptis tiun proponon. Konata ĉefe pro sia pentofaremo, li allogegis la homamasojn per sia oratora lerteco. Li malpliigis la verkon "Libro de la oración y Meditación" de Fray Luis de Granada al versio portebla kaj populara, nome la "Tratado de la oración y meditación".
.
NGC 3561B
NGC 3561B (aliaj indikoj — UGC 6224, DRCG 23-27, MCG 5-27-11, ZWG 156.11, ZWG 155.90, VV 237, IRAS11085+2859, ARP 105, PGC 33992) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
(15755) 1992 ET5
(15755) 1992 ET5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Hahót
Hahót estas vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Nagykanizsa.
Situo
La vilaĝo situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Zalaegerszeg-Nagykanizsa, sude de Zalaegerszeg. La lasta urbo kaj Nagykanizsa troviĝas po 25, Pacsa 14 km-ojn. Hahót estas nekutime 6 km-ojn longa laŭ la ĉefvojo.
Historio
La loko estis loĝata jam en la ferepoko, baldaŭe romianoj kaj avaroj vivis tie. La vilaĝo estis unuafoje menciita en 1234 en formo Haholt. La mezepokan benedikta abatejon fondis Arnold comes je estimo al martirino Sankta Margareta. En la abatejo estis skribita la kodekso de Hahót (111 folioj). Ĝi estas la dua mesolibro verkita en Hungario, ĝi nun troveblas en Zagrebo, en la episkopa arkivo. Dum la historio du apudaj vilaĝoj formiĝis: Suba kaj Supra Hahót, kiuj en 1901 unuiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto, kuracejo, apoteko, interretejo.
Stacio Gakken Nara-Tomigaoka
Stacio Gakken Nara-Tomigaoka (japane: 学研奈良登美ヶ丘駅 [Gakken Nara-Tomigaoka-eki], angle: Gakken Nara-Tomigaoka Station) estas fervoja stacio en Nara, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Keihanna.
Rubekola pronelo
Ŝajne ne estas proksima parenceco ene de la genro. Malmulta geografia variado; proponita rasoj muraria (priskribita el nordokcidenta Kaŝmiro), fusca (el centra Ksizango, en sudokcidenta Ĉinio) kaj beicki (el norda Gansuo, en nordacentra Ĉinio) montras malmultan diferencojn el populacioj de aliaj teritorioj. Kaj pro tio traktata ankaŭ kiel monotipa.
Ĝi havas, kiel la samgenra Pronelo, (kun bruna nuanco en orelareo) tre grizajn kapon kaj kolon, sed malkiel tiu, la Rubekola pronelo havas tre markatan kaj kontrastan brikruĝan bruston, kio iel similigas ĝin al la Ruĝgorĝulo aŭ Rubekolo kaj de tio devenas la nomo en Esperanto kaj en la latina scienca nomo rubeculoides. Tiu ruĝa areo kontrastas ankaŭ kun la tre blanka ventro kiu havas ankaŭ en flankoj brunajn makulecon kaj nuancon. La dorso estas bruna kun tre markata nigreca strieco. La flugiloj montras malfacile videblan supran blankan strion kaj pli videblan centran blankan strion; la flugilplumoj estas nigrecaj kun brunaj bordoj. La kruroj estas ruĝecaj. La beko nigreca, mallonga kaj pintakra, ĉar la specio estas ĉefe insektovora.
Izotropeco
La izotropeco estas la nevariebleco de la fizikaj ecoj de medio aŭ fenomeno en funkcio de la direkto laŭ kiu oni observas ĝin. La malo de la izotropeco estas la neizotropeco aŭ anizotropeco.
Rudolstadt
Rudolstadt estas urbo en la germana federacia lando Turingio. Ĝi estas parto de la distrikto Saalfeld-Rudolstadt. La urbo situas borde de la rivero Saale. Historie, la urbo apartenis al la princlando Schwarzburg-Rudolstadt, kaj kontribuis duonon de la princlanda nomo.
Izotropeco
Medio aŭ materialo povas esti homogena kaj tamen neizotropa, ekzemple iuj kristaloj
Rudolstadt
Historio
En la urbo estas pluraj fabrikoj, i.a. por la industrioj farmacia, kemia kaj elektronika. Krome oni produktas porcelanaĵojn.
La el slava setlo estiĝinta vilaĝo ricevis la urbajn rajtojn en 1326. Vidindaĵoj elstaraj estas la en la 17-a jarcento alikonstruita urba Preĝejo Sankta Andreo kaj Kastelo Heidecksburg el la 17-a jarcento. Longa tradicio teatra flegatas fare de aktoroj de la fama Teatro je Rudolstadt.
Izotropeco
Kristalografio
La likvaĵoj (krom la likvaj kristaloj) kaj amorfaj solidoj kiel vitroj estas izotropaj, sed la kristaloj, kies strukturo estas ordigata, kaj do havas privilegiajn direktoj, povas ne esti neizotropaj. Iuj mineraloj havas durecon malsimila laŭ la direkto je kiu oni faras la durecprovon.
Rezisto de materialoj
Materialo estas dirita izotropo se giaj mekanikaj ecoj estas samaj en ĉiuj direktoj. Oni rigardas la metalojn kiel izotropaj en makroskopa skalo; sed iuj procezoj de fabrikado: laminatado, forĝado, igas metalojn neizotropaj.
La izotropa prema modulo de izotropa substanco priskribas ĝian reziston al izotropa premo. La modulo de Young kaj tonda modulo de izotropa substanco priskribas ĝian reziston al certaj ne nepre izotropaj premoj.
Se la substanco estas neizotropa, tensora varianto de leĝo de Hooke devas esti uzata por priskribi ĝian reziston.
Kosma izotropeco
En kosmologio, la metriko de Friedmann-Lemaître-Robertson-Walker priskribas universon homogena, izotropa kaj ekspansianta (aŭ malekspansianta). Tiu modelo estas uzata kiel unua proksimumo de la standarda modelo pri kosmologio.
Armena Ŝtata Akademio de Belartoj
Armena Ŝtata Akademio de Belartoj (armene: Հայաստանի գեղարվեստի պետական ակադեմիա), estas ŝtata publika universitato situanta en Erevano, Armenio. Fondita en 1946, funkciiganta kune kun la Ŝtata Instituto de Teatro kaj Kinematografio de Erevano, la Belarta Akademio fariĝis sendependa ekde 1994. La akademio situas sur strato Isahakjan 36de la centra distrikto Kentron de Erevano. La rektoro de la akademio estas profesoro Aram Isabekjan.
Sorbo
En kemio, absorbo aŭ prefere simple sorbo estas fizika aŭ kemia fenomeno aŭ procezo en kiu atomoj, molekuloj aŭ jonoj altiriĝas kaj fiksiĝas ene de alia materialo, ĉu gasa, likva aŭ solida. Tiu estas malsama procezo ol alsorbo (aŭ neologisme adsorbo), ĉar molekuloj (ab)sorbataj estas enprenataj per la tuta volumo, ne nur tenataj per la surfaco (kiel estas la kazo en alsorbo). En figura kaj pli ĝenerala senco, sorbo estas kondiĉo en kiu io enprenas alian substancon.
En multaj procezoj gravaj en teknologio, la kemia sorbo estas uzata anstataŭ la fizika procezo, ekzemple la sorbo de karbondioksido fare de natria hidroksido.
Suba Kanado
Suba Kanado (anglalingve Lower Canada) estis, de 1791 al 1841, provinco de la Brita imperio, kreita en 1791 per Konstitucia Akto. Ĝia teritorio ampleksis la sudon de nuna Kebekio kaj Labradoron. La kreado de Suba Kanado apartigis kaj geografie kaj politike la malnovan provincon Kebekio. Suba Kanado kune kun Supra Kanado (sudo kaj oriento de nuntempa Kebekio) konsistigis la embrion de la kanada teritorio.
Laŭ politika kaj jura vidpunkto, Suba Kanado ekzistadis ĝis la reformo de 1840. La loĝantoj de Suba Kanado estis influitaj de la franca kulturo kaj tiel kontrastis kun la angla vivmaniero de Supra Kanado. Kiam leĝo de 1841 kunigis Suban kaj Supran Kanadojn, iliaj parlamentoj kuniĝis laŭ egala reprezento, kvankam Suba Kanado havis pli da loĝantoj.
100 demandoj kaj respondoj pri ESPERANTO
100 demandoj kaj respondoj pri ESPERANTO estas Esperanto-libro, eldonita de Vilnius'a junulara Esperanto-klubo en 1977 (samizdato). Situas en la privata biblioteko de P.Fiŝo.
En la libro estas skribite, ke. Kompilanto de ĉi-kajero uzis jenajn fontojn:
La demandaro (kaj sekve respondaro) estas disdivigita je kelkaj partoj: ĝenerala (sentitola); pri organizaĵoj; pri kongresoj, konferencoj, tendaroj, renkontiĝoj; pri literaturo. Estas interese, ke inter mondfamaj organizaĵoj kaj renkontiĝoj grava parto estas dediĉita al sovetia E-movado kaj ties aranĝoj. Ankaŭ pro samizdata eldon-metodo en la libro estas nur 99 demandoj, sed 100 respondoj - la 88-a demando mankas.
Klosters-Serneus
Klosters-Serneus estas urbo kaj komunumo de la komunumaro Klosters kaj la distrikto Prättigau/Davos en Kantono Grizono, Svislando. Klosters-Serneus estas pro sia bona aero kaj bela situo konata kiel kuracloko. Ĝi havis 3894 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Klosters situas en la plej supra parto de la valo Prättigau en Esperanto ankaŭ konata kiel Pretigovio en la fontrivero de la rivero Landquart. La komunumo konsistas el la sep partoj Klosters-Platz, Klosters-Dorf, Selfranga, Aeuja, Monbiel, Serneus kaj Mezzaselva.
Najbaraj komunumoj
La Komunumo Klosters-Serneus limas en nordo al Gaschurn (Vorarlbergo, Aŭstrio), en nordoriento al Sankt Gallenkirch (Vorarlbergo, Aŭstrio), en oriento al Lavin, en sudoriento al Susch, en sudo al Davos, en sudokcidento al Langwies, en okcidento al Conters en Prättigau, kaj en nordokcidento al Saas en Prättigau.
Trafiko
Tra Klosters pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 28, kiu estas la ĉefa alveturejo de Landquart al Davos kaj al Engadino. Tiu vojo, kiu pasas meze tra la kernvilaĝoj de Klosters estis dum jardekoj grava trafikŝarĝo por la komunumo. La 9-an de decembro 2005 la brita princo Karlo kaj la svisa federacia konsilanto Moritz Leuenberger povis malfermi la ĉirkaŭveturvojon, kiu per viadukto kaj longa tunelo senŝarĝas la vilagojn de Klosters-Serneus de la transira trafiko.
La ĉefa stacidomo de Klosters estas grava trafiknodo de la Retia Fervojo. Tie deflankiĝas la linio tra la Vereina-Tunelo de la linio de Landquart al Davos. La stacidomo estas ankaŭ la centra haltejo de la loka busreto, kaj elirpunkto de pluraj poŝtaŭtolinioj. La loka busreto de Klosters-Serneus konsistas el 5 buslinioj.
De Klosters aertelfero kondukas al la kresto de la monto Gotschna sur alteco de 2285 m s.m., kaj ekzistas kabinotelfero al Madrisa.
Historio
Sian nomon ricevis Klosters de la Monaĥejo Sankta Jakobo, kiu menciiĝis unuan fojon en la jaro 1222 kiel ecclesiam sancti Iacobi. Tiu nomo menciiĝis la unuan fojon en la jaro 1436 kiel zuo dem Closter. En la jaro 1865 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Serneus estis kunigita kun Klosters. Ĝis 1972 la komunumo tamen plu nomiĝis Klosters. En la jaro 1973 ĝi estis alinomita al ĝia nuntempa formo Klosters-Serneus.
SSH
Sekura Ŝelo estas kaj la nomo de programo, kaj la nomo de sekura protokolo (aplikada tavolo de la OSI-modelo). La protokolo devigas interŝanĝon de ciferŝlosilo okaze de la eko de konekto. La SSH-a protokolo estis kreita kun la celo de anstataŭigi la programojn rlogin, telnet kaj rsh.
Administra divido de Parao
La subŝtato de Brazilo dividiĝas je
La mezoregionoj estas
En la mezoregiono Marajó (malalta Amazono) situas la mikroregionoj
En la mezoregiono Belém, nomata laŭ la subŝtata ĉefurbo, situas la mikroregionoj
En la nordorienta mezoregiono situas la mikroregionoj
En la sudorienta mezoregiono situas la mikroregionoj
En la sudokcidenta mezoregiono situas la mikroregionoj
La dividon kreis la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko por statistikaj celoj, do ĝi ne estas politika estaĵo.
Pri la unuopaj municipoj de Parao vidu ankaŭ koncernan vikipedian kategorion.
Buvajsar Sajtijev
Buvajsar SAJTIJEV (cirile: Бувайсар Хамидович Сайтиев) (n. 11-a de marto 1975, Ĥasavjurt, Dagestano) estas ĉeĉena liber-stila luktisto, plurfoja ĉampiono de Rusio, Eŭropo kaj la mondo, sepfoja venkinto de Krasnojarska turniro de Ivan Jarigin, venkinto de Ludoj de Bona Volo, trifoja ĉampiono de Olimpikoj, Merita majstro de sporto de Rusio (1995).
Biografio
Naskiĝis en urbo Ĥasavjurt (Dagestano, USSR). Komencis lerni lukton en ses jaroj en 1982. Li havis 13 jarojn, kiam lia patro mortis en aŭtoakcidento. Lia patrino sola edukis siajn kvar filojn kaj unu filinon.
Liaj instruistoj estis Gaŝimov S. R. kaj Irbajĥanov V. I. En 1989 li iĝis majstro de sporto de USSR. En 1990 li lasis en Novokuznecka sporto internulejo. En 1991 en lasta juna konkurso de USSR li iĝis ĉampiono.
Post gradeco en Ĥasavjurt li moviĝis al Krasnojarsk. En 1993 Buvajsar komencis trejni en skolo de pli altaj sportoj kun la nomo Mandiaŝvili D. G. Lia trejnistoj estis Mandiaŝvili D. G., Baĥturidze G. L., Ĥaĉikjan S. G.
En 1995 Sajtijev unuan fojon iĝis ĉampiono de la mondo. En 1997, 1998, 2001, 2003, 2004 li ripetis lian sukceson. Ankaŭ li iĝis ĉampiono de Eŭropo en 1996-2001 kaj 2006 jarojn.
En 2000 li ne havis tempon ribelante post lezoj kaj en Olimpiko en Sidnejo li perdis en la dua ronda. En 2004 li iĝis ĉampiono de somera olimpiko en Ateno. En la fino li venkis G. Laliev (Kazaĥio). En 2008 li gajnis trian oran medalon en somera olimpiko en Pekino.
En 26-an de majo 2009 Buvajsar oficiale anoncis la fino de sia sporta kariero.
Sajtijev diplomiĝis de la Ŝtata Universitato de direktado negoco kaj leĝo en Maĥaĉkala. Nuntempe li estas kapitano de la rusa nacia teamo en libera stilo luktado kaj membro de la Konsilio pri Fizikaj Fitness kaj Sportoj sub la prezidento de Rusia Federacio. Leŭtenanto Kolonelo de la Armitaj Fortoj de Rusio.
Familio
Li estas pli aĝa frato de la olimpika ĉampiono Adam Sajtijev. Buvajsar havas tri filojn kaj filinon.
Viktoria sito
Viktoria sito estas eta paseroforma birdo. Ĝi apartenas al sita genro. Simile kiel aliaj membroj de sitedoj (krom roka sito kaj persia sito) ĝi loĝas en arbaraj aŭ arbar-similaj teritorioj.
Aspekto
11.5 cm longa, grizecaj supraj partoj pli malhele malsupre kaj ĉefe blankecaj subaj partoj.
Disvastiĝo
Ĝi estas endemia en Birmo.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montetarbaroj.
Nutrado
Ili manĝas insektojn kiujn ili serĉas sur arbotrunkoj kaj branĉetoj.
10069 Fontenelle
10069 Fontenelle estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Viktoria sito
Vivmaniero
Ili estas solecaj birdoj.
10069 Fontenelle
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca verkisto kaj sciencisto Bernard Le Bouyer de Fontenelle (1657 — 1757), fama pro lia verko Entretiens sur la pluralité des mondes (1686). Ĝermoj de multenombraj el la ideoj de la Klerismo aperas en lia verko. En De l´origine des fables (1724), li komparas la paganisman religion kun la establita religio.
Viktoria sito
Reproduktado
Ili nestumas en arbotruoj.
Posadas (Argentino)
Posadas estas urbego, universitata urbo kaj limpasejo en Argentino en Provinco Misiones, kies provinca ĉefurbo estas. Posadas formas duoblan urbon kun Encarnación.
Geografio
Posadas situas sur ebenaĵo en la nordorienta parto de la lando, laŭ la maldekstra bordo de Paraná (rivero). Kontraŭe Encarnación troviĝas jam en Paragvajo. Corrientes (urbo) troviĝas 291, Resistencia 306, Rosario 771, Bonaero 844, La Plata 862, Saltaurbo 995, San Miguel de Tucumán 926, Mar del Plata 1191 km.
Historio
Unue jezuito fondis paragvajan komercan postenon kaj havenon en 1615, kies nomo estis Anunciación de Itapúa, sed dek jarojn poste la urbeto estis proponita al la alia flanko de la rivero. Tamen tiu urbeto ne estis plene forlasita kaj en 1628 pli nova urbeto fondiĝis. En 1869 la urbo prenis pli novan nomon. Tiutempe okazis milito, la urbon braziéaj soldatoj defendis. Fine Paragvajo rezignis pri ĉiuj postuloj de la areo, sekve la urbo en 1879 la urbo estis renomita pri nacis heroo José Gervasio de Posadas. En 1884 Posadas iĝis administra centro de la regiono. La universitato ekfunkciis en 1973.