cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La plej eminentaj esperantistoj
La esperantisto de la jaro (1887-1997)
Eseo premiita en la Belartaj Konkursoj de UEA en 2017. Javier Alcalde imagas kiu venkus se la konkurso pri la esperantisto de la jaro okazintus en la pasinto. Malsame al aliaj listoj de plej eminentaj esperantistoj, estas multe da atento pri la influo de tiuj eminentuloj al la ekstera mondo. Pro tio en la listo de premiitoj aperas ekzemple Nobel-premiitoj, kiuj ne nepre havis elstarajn rolojn ene de la Esperanto-movado. La aŭtoro ankaŭ konsideras la gravecon de la historia kunteksto en ĉiu jaro. Pro tio multas la premiitoj, kiuj suferis en militoj, diktaturoj, ktp.
A
Eŭgeno Aisberg, André Albault, Nikola Aleksiev, Ernest Archdeacon, William Auld.
C
Jorge Camacho, Giorgio Canuto, Théophile Cart, Gabriel Chavet, Chen Yuan, Clelia Conterno-Guglielminetti, Renato Corsetti, Andreo Cseh.
Č
Theodor Čejka, Petras Čeliauskas.
D
Aleksandras Dambrauskas, Dao Anh Kha, Probal Dasgupta, Fernando de Diego, Johannes Dietterle, Roman Dobrzyński, Isaj Dratwer, Hilda Dresen, Ernest Drezen, Michel Duc Goninaz.
E
Leopold Einstein, Kep Enderby, Stellan Engholm, Vasilij Eroŝenko, István Ertl.
Ĝ
Marinko Ĝivoje.
H
Rudolf Haferkorn, Li Hajpin, Marie Hankel, Ralph Harry, Reinhard Haupenthal, Hector Hodler, Harry Holmes, Hu Yuzhi.
Ĥ
Nikolaj Ĥoĥlov.
I
Vicente Inglada Ors, Magomet Isajev, Jan Isbrücker, Itô Kanzi.
J
Hans Jakob, Émile Javal, Povilas Jegorovas, Theodor Jung.
K
Kabe, Kálmán Kalocsay, Stanislav Kamarýt, Dennis Keefe, Christer Kiselman, Lajos Kökény, Ilona Koutny, Katalin Kováts, Robert Kreuz, Hans Kürsteiner.
L
Valdemar Langlet, Eŭgeno Lanti, Ivo Lapenna, Jacques Le Puil, Jean-Marc Leclercq, Lee Chong-Yeong, Pál Lengyel, Li Shijun, Jouko Lindstedt, Ulrich Lins, Francisko Valdomiro Lorenz, Heinrich August Luyken
M
Stefan MacGill, Grégoire Maertens, Duilio Magnani, Jacques-Louis Mahé, Carmel Mallia, Ernfrid Malmgren, Stano Marček, Perla Martinelli, Floréal Martorell, Geraldo Mattos, Stefan Maul, John Merchant, Alfred Michaux, Georgi Mihalkov, Simo Milojević, Carlo Minnaja, Miyamoto Masao, Tiberio Morariu, Harold Bolingbroke Mudie.
N
György Nanovfszky, Paul Neergaard, István Nemere, Nguyen Van Kinh, Paul Nylén.
O
Jaan Ojalo, Violin Oljanov, Ionel Oneţ
P
Paul Peeraerts, Vasil Peevski, Émile Peltier, Karolo Piĉ, Barbara Pietrzak, Claude Piron, Božidar Popović, Aleksandr Postnikov, Edmond Privat.
R
Baldur Ragnarsson, Juan Régulo Pérez, Maurice Rollet de l’Isle, Reto Rossetti,
S
Victor Sadler, Aleksandr Saĥarov, René de Saussure, Raymond Schwartz, Hippolyte Sebert, Tibor Sekelj, Vilho Setälä, Gurgen Sevak, Giorgio Silfer, Lakshmiswar Sinha, Anakreon Stamatiadis, Trevor Steele, Hugo Steiner, Eduard Stettler, Petro Stojan, Carl Støp-Bowitz, Sándor Szathmári, István Szerdahelyi, Ferenc Szilágyi.
Ŝ, Š
Ivan Ŝirjaev, Spomenka Štimec.
T
Zlatko Tišljar, Humphrey Tonkin, Wilhelm Heinrich Trompeter.
V
Henri Vallienne, Vladimir Varankin, Bruno Vogelmann.
W
Gaston Waringhien, John Wells, Egidius Wensing.
Y
Yagi Hideo, Ye Laishi.
Z
Ludoviko Zamenhof, Eugène de Zilah, Peter Zilvar, Milan Zvara.
Ż
Walter Żelazny.
Jacques Manceau
Jacques Manceau (naskiĝis 1912 - mortis la 14-an de aprilo 1994) estis dumviva membro kaj delegito de UEA en Saintes (Francio).
Li eldonis sian Manlibro pri transporto de fluidaĵoj (1973) kaj la tradukan kolekton Mielaj kaj pikaj kanzonoj (1990), kontribuis al Laŭte!, La Kancerkliniko kaj aliaj E-revuoj.
Vătava
Vătava [vətava] estas vilaĝo kaj komunumo en la rumana distrikto Mureș. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Dumbrava kaj Râpa de Jos.
Vătava limas okcidente al la najbara distrikto Bistrița-Năsăud. Tra la komunumo pasas la fervojo inter Bistrița kaj Târgu Mureș, kun haltejo en Râpa de Jos.
NGC 5026
NGC 5026 (aliaj indikoj — ESO 269-73, MCG -7-27-48, DCL 540, IRAS13113-4241, PGC 46023) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Reigandō
Reigandō (霊巌洞, kaverno de la rokaj animoj) estas kaverno en la okcidenta parto de la gubernio Kumamoto, Japanio, kiu fariĝis la portempa loĝejo de la legenda skermisto, Miyamoto Musashi. De 1643, Miyamoto pasigis multajn el siaj lastaj monatoj en tiu ĉi kaverno, meditanta kaj verkanta sian libron, la "Libro de kvin ringoj". La kavernon oni povas facile atingi per buso de la urboj Kumamoto aŭ Tamana.
NGC 5026
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nagybánya (gazeto)
Nagybánya estis socia kaj beletristika semajnrevuo en Nagybánya inter 12-a de septembro 1903 kaj 24-a de septembro 1944. La fondanto respondecredaktoro estis la urba ĉefnotario Mihály Égly ĝis sia morto (1918). En ĝia feiletonrubriko oni renkontas la verkojn de Mari Jászai, Gyula Krúdy, Palmer Kálmán, Sárosy Árpád, Szávay Gyula, Szávay Zoltán, Vértesy Gyula. Dum la Unua mondmilito kaj poste aperis la nomoj ankaŭ de Oszkár Jászi, Franyó Zoltán, Prohászka Ottokár, Pásztor József, Gyula Szini, Somlyó Zoltán. Post 1918 ĝia respondecredaktoro estis Béla Németh kaj la ĉefkunlaboranto Károly Révai. En 1924 ĝi unuiĝis kun Nagybányai Hírlap kaj de ĝis ĉeso (24-a de septembro 1944) ĝia respondecredaktoro estis Pál Krizsán P.. La lokon de literaturo okupis la en- kaj eksterlanda politiko. Pro malpermeso de hungaraj loknomoj inter 1935 kaj 1940 ĝi titoloĝis Bányavidék (Minejregiono).
Doria akcipitro
La Doria akcipitro, Megatriorchis doriae, estas rabobirdo de la familio de Akcipitredoj, kaj la ununura membro de la genro Megatriorchis.
Aspekto
Ĝis 69 cm longa, ĝi estas inter la plej grandaj akcipitroj en larĝa senco. Ĝi estas grizecbruna kun nigrastriaj krono kaj supraj partoj, blankecaj subaj partoj, nigra strio malantaŭokula, malhelbrunaj irisoj, nigreca beko kaj verdecflavaj kruroj. Ambaŭ seksoj estas similaj. La ino estas iom pli granda ol la masklo.
La Doria akcipitro estas endemia de pluvarbaroj de malaltaj teroj de Novgvineo kaj de la insulo Batanta ĉe Okcidenta Nov-Gvineo. La dieto konsistas ĉefe el birdoj, inklude la specion de la Malgranda paradizbirdo, kaj aliajn malgrandajn animalojn.
Konservostatuso
Pro pliiĝanta habitatoperdo, la Doria akcipitro estis pritaksata kiel Preskaŭ Minacata en la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Ĝi estas listita en la Apendico II de CITES.
Realecpolitiko
Realecpolitiko, ofte trovata internacie laŭ la germana termino Realpolitik, estas politiko, kiu eliras el la eblecoj kaj rezignas pri abstraktaj programoj kaj idealaj postulatoj. Ĝi estas uzata ĉefe en diplomatio, kiam la agado de ŝtatoj baziĝas unuavice sur praktikaj konsideroj, prefere al ideoj aŭ moralaj bazoj. Ĝi foje alproksimiĝas al ideoj de pragmatismo.
La termino Realpolitik estas ofte uzata pejorative, por aludi politikon, kiu estas truda, malmorala aŭ makiavela.
La termino estis elpensita de Ludwig von Rochau, germana verkisto kaj politikisto de la 19-a jarcento, sekvanta la konduton de Metternich, pri la trovo de vojoj por ekvilibrigi la potencon de eŭropaj imperioj. Ekvilibrigi potencon de la Eŭropa Koncerto estis la rimedo por konservi la pacon kaj praktikantoj de zorgema Realpolitik provis eviti vetarmadon.
Rodrigo Borja difinas ĝin kiel la principon, sur kiu nacia ago en iliaj aleksteraj politikoj, estas kondukata de ties propraj interesoj, kaj ne de altruismo, amikeco, idealismo aŭ solidarecaj konsideroj.
Hirotada Ito
Hirotada Ito (伊藤 博幹, n. ) estas japana futbalisto.
V'Moto-Rock
V'Moto-Rock estis hungara pop-muzika grupo, kiu ludis dum la 70-aj jaroj kaj la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento. En la nomo la komenca majusklo V signifis tion, ke la mecenato estis firmao "Volán" (hungara aŭtobusa kompanio).
La ŝlagrorkestro estis fondita en 1977, malfondita en 1989.
La membroj estis Ferenc Demjén (estro), János Menyhárt, Sándor Herpai (drumisto), István Lerch.
Winneburg
La Winneburg, ankaŭ nomata Winnenburg, estas la ruino de montburgo en la urbo Cochem ĉe Mozelo en la distrikto Cochem-Zell, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Le Vignon-en-Quercy
Le Vignon-en-Quercy estas nova franca situanta en departemento Lot, regiono.
Miĥail F. Paŝĉenko
Miĥail F. PAŜĈENKO (naskiĝis en 1901 - mortis la 18-an de januaro 1994) estis rusa esperantisto. Li lernis Esperanton en la 20-aj jaroj. Li estis membro de la Centra Komitato de Sovetlanda Esperantista Unuiĝo kaj estrarano de Asocio de Sovetiaj Esperantistoj.
Kantono Presidio (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono Presidio (en hispana, prizono) situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. La areo kovras 9990 kvadratajn kilometrojn - sekve temas pri la kvara plej granda kantono de Teksaso. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Marfa.
Franciskana preĝejo (Erfurto)
La Franciskana preĝejo de Sankta Johano Baptisto (germane: Barfüßerkirche) estas unu el la multnombraj preĝejoj en la urbocentro de Erfurto. Hodiaŭ ĝi nur parte ankoraŭ ekzistas. Ĝia patrono estas Sankta Johano la Baptisto.
Historio de la ejo
La unuan konstruaĵon detruis fajrego, tiel ke en 1291 oni starigis novan. Konsekro de la ĥorejo estis en 1316, finkonstruo de la ĉefa navo la mezon de la 14-a jc. La malgranda kampanilo estas malfrugotikstila kaj finkonstruitis en la 15-a jc. La preĝejo estis unu el la plej grandaj en urbo. Martin Luther predikis surloke en 1529, reveninte de la interparoladoj religiaj de Marburg. La klostro fermiĝis en 1594. Dum la regado de la Svedoj (1641-48) la jam kadukiĝintaj, norde situantaj monaĥejaj ejoj estis malkonstruitaj kaj ties brikoj uzataj por konstrui fortikaĵojn. Fulmotrafo en 1838 necesigis kompletan restaŭradon. La 27-an de novembro 1944 bombaviadiloj malkonstruis la ejon kvazaŭ komplete.
Nova komenco kiel muzeo
La restanta ĥorejo de la iam plej granda kirko de la urbo estis provizore protektita kaj servadis ekde 1957 al eta komunumo kiel kapelo. En 1977 ĝi estis transdonita al la urbo pro financaj kialoj kaj sekularigita. La komunumo kunfandiĝis kun la tre najbara Dominikana preĝejo. Sekvis ampleksa restaŭrado kaj preparo por muzea utiligo (parto de la Anger-muzeo). En 1983 estis malfermita la Muzeo por mezepoka arto. La ĥorejo sukcesis doni al la vizitantoj almenaŭ ideon pri la majstroverkoj de franciskana arĥitektura scipovo.
Teatro liberaera kaj aliaj iniciativo
Inter 2003 kaj 2015 ĉiujare surscenejiĝis teatraĵoj de William Shakespeare en la eksa navo de la preĝejo fare de "Neues Schauspiel Erfurt". Tiu ĉi grupo - fundita i.a. de Paul Schindegger - ekzistis ĝis 2017. Ĝia fondo estis reago je la fermo de la erfurta dramteatarejo. Amikara rondo (kolektiĝo ekde 2007) muntis bronzan reliefan memorigtabulon pri la bombardo, t.n. mortodancon, laŭ skizoj de la fama erfurtana skulptisto Hans Walther el la 1947-a jaro. Ili eĉ reklamas por rekonstruo de la tuta komplekso!
Vidu ankaŭ
Franciskana lernejo (Erfurt)
Personico
Personico estas komunumo de la Komunumaro Giornico kaj la Distrikto Leventina en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 349 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Personico situas ĉe la okcidenta flanko de la suba Valo Leventina, ĉe la okcidenta bordo de la rivero Tiĉino. La komunumo konsistas el la vilaĝo Personico kaj la setlejoj Grotti sude de la vilaĝo kaj Baseria sur la deklivo sudokcidente de la vilaĝo sur alteco de 616 m s.m. kaj diversaj alpopaŝtejaj setlejoj. Al la komunuma teritorio apartenas du flankaj valoj de Leventina, nome Val Nedro kaj Val d'Ambra. Ĉe la elirejo de la Valo de Ambra situas malgranda baraĵlago.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 39,04 km², de kiuj 62,9% estas kovritaj de arbaro, 5,0% servas por agrikulturo kaj 1,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Personico limas en nordo al Bodio, en nordoriento al Pollegio, en oriento al Biasca, en sudo al Iragna, en sudokcidento al Lavertezzo, en okcidento al Frasco, kaj en nordokcidento al Giornico.
Trafiko
Tra la teritorio de Personico pasas en nordo la svisa aŭtovojo A2, kies plej proksima alveturejo situas proksimume 4 kilometrojn sudoriente apud Biasca. Al la komunumo kondukas sole saka vojo, kiu komenciĝas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 2 en Bodio. Pere de buslinio al la stacidomo de Bodio la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Personico datiĝas el la jaro 1227 Prexonego. Dum mezepoko Personico apartenis al la Najbararo Giornico, kiu jure ekzistis ĝis la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803. Tiam ĝi fariĝis komunumo de la nove fondita Kantono Tiĉino.
Itala Instituto de Esperanto
La Itala Instituto de Esperanto (I.I.E.; itale: Istituto Italiano di Esperanto) estas institucio simila al Germana Esperanto-Instituto, Franca Esperanto-Instituto ktp. kaj zorgas precipe pri kursoj, ekzamenoj kaj disvastigo de Esperanto en Italujo.
IIE estis fondita en Bolonjo dum 1912 sub la nomo Itala Katedro de Esperanto (IKE, itale: Cattedra Italiana di Esperanto).
IIE kunlaboras kun la Itala Esperanto-Federacio (IEF, itale FEI) sed estas sendependa de ĝi.
Murioj
La Murioj estas popolo de indiĝenaj aŭstralianoj kiu tradicie okupis plej el nuntempa Kvinslando. La termino estas foje erare uzata por populacioj el aliaj partoj de Aŭstralio. Ili estas aro de triboj aŭ nacioj kaj etenda familigrupoj tra la regiono (kiaj la Jugarabuloj, la Jageraoj el Coorparoo, kaj la Kŭiambaloj el pli sude. Indiĝenaj komunumoj el aliaj regionoj de Aŭstralio estas la Kurioj, Ananguoj, Nungaroj, aŭ Nungaoj.
Multaj Murioj estis perforte elmovitaj el sia lando, kaj enmetitaj en misioj kun aliaj triboj kun kiuj ties rilatoj povis ne esti amikaj. El 1900 ĝis 1972, grava nombro de geinfanoj Murioj iĝis parto de la Ŝtelitaj Generacioj
La situacio de la Murioj pliboniĝis dum la ĵusaj jardekoj: nome ili ricevis balotrajton en 1967, kun la libera aliro al la Parko Musgrave; ili nune posedas kaj funkciigas la radion de Murioj; kaj oni setligis juĝejojn de Murioj en 2002.
Antonio Tarragó Ros
Antonio Tarragó Ros (n. la 18-an de oktobro 1947) estas argentina muzikisto, kiu ludas argentinfolkloran muzikon, ĉefe muzikon el la provinco de Corrientes. Liaj plej konataj kantoj estas: "María va" (María iras), "Canción para Carito" (Kanzono por Karito) kaj "Jineteando la vida" (Ĉevalrajdante la vivon).
Li estas konata pro sia zorgo pri mediprotekto, kaj li fakte skribis kelkajn kantojn pri tiu ĉi temo. Li ankaŭ faris muzikon por filmoj. Lia patro, Tarragó Ros estis unu el la kreintoj de la "Chamamé". Ankaŭ liaj du filinoj estas muzikistinoj.
Blanka abio
La blanka abio, arĝenta abio, Arĝenta abio , abio blanka ; Abio Blanka ; Abio Arĝenta (science: Abies alba) estas palearktisa specio de abio el Eŭropo. Ĝi havas obtuz-apleksajn pinglojn, kies suba flanko havas du blankajn striojn, kiuj situas laŭ du vicoj ambaŭflankae plataj, tiel formantaj kvazaŭ disigan mezan linion sur la ŝoso.
Morfologio
Arbo konstante verda, ankaŭ dum vintro, rezina kun konusa krono kaj klare videbla alta trunko kun branĉegoj verticil-formaj. Ĝi en la mezeŭropaj kondiĉoj atingas 55 m, eiametro 1,5 m en alteco 1,3 m. La plej altaj blankaj abioj en Eŭropo (Schwarzwald) atingadis 68 m..
Eduardo Berdor
Eduardo Berdor estas hispana instruisto kaj esperantisto.
Li naskiĝis en 1981. Li estas instruisto de la franca lingvo el Zaragozo. Lia plej frua kontakto kun Esperanto okazis kiam li iel hazarde trovis dulingvan vortareton en librovendejo en sia tiama urbeto, kiam li estis eble 14-jaraĝa. Li jam scivolemis pri lingvoj kiam li legis artikolon en la ĵurnalo Heraldo de Aragón kelkajn jarojn antaŭe. Li nur foliumis tiun vortareton Sopena dum kelkaj tagoj kaj tuj forlasis la aferon. En tiu momento Interreton ankoraŭ oni ne inkludis en la komputiloj.
Kiam li finis siajn mezlernejajn jarojn, li iris studi Tradukadon al la urbo Soria. Tie mi lernis komparan lingvistikon, sed laŭ li, Esperanton oni neniam menciis. La definitivan paŝon signifis doktoriĝa lernofako, kiun li sekvis en la urbo Soria. Ties titolo estis: "Esperanto: utopía o realidad" (E-o: ĉu utopio aŭ realo). Temis pri plurmonata kurso pri la ideo de Esperanto. Lerni la lingvon ne estis deviga, sed tiu emo vekiĝis. Li verkis pri sia posta kompano Sabino Pelegrín kiel ekzemplo de esperantisto, tiukaze aktiva leterkorespondanto, sed ne fama movadano.
Li ĝis nun neniam verkis en Esperanto, sed esperas agadi tiusence en la estonteco, komponante kantojn aŭ verkante malgrandajn rakontojn. Momente li preferas traduki kaj helpi: li kunlaboris en la tradukadon de la retejo polyglot-learn-language.com, en aragona retejo pri edukado, kaj de tempo al tempo li subtenas la gelernantojn ĉe retejoj por lerni lingvojn kiel Livemocha.
Laste (sed ne balaste) li estas voĉddonanto en HEF kaj vicprezidanto de la Esperanto klubo en Zaragozo nome “Frateco”. Li estis prezidanto de la organiza kongresa komitato de la 72a Hispana Kongreso de Esperanto.
NGC 5027
NGC 5027 (aliaj indikoj — UGC 8297, MCG 1-34-10, ZWG 44.28, NPM1G +06.0375, IRAS13108+0619, PGC 45936) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Marc Johnson
Marc JOHNSON (* 21-an de oktobro 1953 en Omaha, Nebraska), estas usona ĵaz-basisto, kiu muzikis en la lasta triopo de pianisto Bill Evans.
Vivo
Johnson komencis ludi kontrabason jam en la axo de 16 jaroj (antaŭ li jam ludis pianon kaj violonĉelon) kaj studis ĉe la Universitato de Norda Teksaso (Lyle Mays estis kunstudento). En 1972 li ludis kontrabason en la simfoniorkestro de Fort Worth. En 1977 li vojaĝis kun la bandego de Woody Herman. Je stacio je Novjorko en 1978 Bill Evans invitis lin en sian lastan triopon, kiu tiam koncertis en Village Vanguard kaj en kiu li muzikis ĝis la morto de pianisto en 1980. En 1982 li kunverkis la Concord-muzikalbumon Pure Getz de Stan Getz. En 1985 li komencis surdiskigo je propra nomo ĉe ECM (Bass Desires, kun gitaristo Bill Frisell kaj kun John Scofield samkiel kun frapinstrumentisto Peter Erskine, kun la sama ensemblo Bass Desires ankaŭ Second Sight en 1987). Kun Arto Tunçboyaçiyan kaj Ben Monder li faris per Right Brain Patrol en 1991 la eksperimenton, instrumenti originale kaj transpreni la bastamburan funkcion sur la kontrabason. Krome li lige kunlaboris kun gitaristo John Abercrombie (en kies triopo li longan tempon muzikis), Lyle Mays, kun la itala pianisto Enrico Pieranunzi kaj kun la brazila kantistino kaj pianistino Eliane Elias (ekz. en ties triopo), kiu estis lia edzino. En sia lasta sonregistraĵoj por ECM Shades of Jade, kiu ankaŭ enhavas pecojn de Elias, li muzikas kun Joe Lovano. Pluaj elstaraj muzikistoj, kun kiuj li koncertis, estas Michael Brecker, Stan Getz, Paul Motian, Lee Konitz, Charles Lloyd, Gary Burton, Jack DeJohnette kaj Dino Saluzzi.
Jean-Pierre Petit
Jean-Pierre PETIT (naskiĝis en Choisy-le-Roi, Francio) estis esplor-estro en la franca CNRS (Nacia Centro por Sciencaj Esploroj). Li emeritiĝis en 2003. Nun li havas jarojn. Li famiĝis pro: (Fakte, antaŭ esti esploristo, Petit estis pentristo, gravuristo, litografiisto, skulptisto, feraĵprilaboristo, kaj potisto. Li eĉ instruis vimenaĵon en Usono kaj estis du jarojn profesoro pri skulptado en la Lernejo pri belartoj de Aix-en-Provence.)
Lia unua kapabligo esti inĝeniero pri aerveturiloj en 1961.
Lastatempe, li fondis asocion Scio sen landlimoj, kies devizo estas "ĉio, kio ne estas donita estas perdita", kaj celas tradukigi siajn sciencajn bildstriojn al kiel eble plej multe da lingvoj, kaj krei novajn.
Ryujiro Ueda
Ryujiro Ueda (植田 龍仁朗, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka, Fagiano Okayama kaj Roasso Kumamoto.
Brunnsviks folkhögskola
Brunnsviks folkhögskola (popolaltlernejo) estas la plej malnova asocia popolaltlernejo en Svedio. Ĝi situis ĉe la lago Väsman 7 kilometroj norde de Ludvika urbo en komunumo Ludvika en suda Dalekarlio ĝis 2013 kiam ĝi translokiĝis al Borlänge. La lernejon startigis Karl-Erik Forsslund, Gustaf Ankarcrona kaj Uno Stadius 1906 kaj ĝi fariĝis baldaŭ forte aligita al l' sveda laborista asocio. La unuajn domojn kunstruis G Ankarcrona kaj K-E Forsslund sed la plej grava arkitekto fariĝis Hakon Ahlberg, frato de Alf Ahlberg (direktoro de 1932 ĝis 1959). Posedantoj estis ABF (Kleriga asocio de laboristoj) kaj LO (Asocio de svedaj sindikatoj) ĝis 1 junio 2009 kiam la centraj svedaj laboristorganizoj lasis la lernejon kaj la loka ABF en Sollentuna anstataŭigis ilin en la estraro.
La lernejo estis fondita pro la celo: popola edukado por la junaj viroj kaj virinoj en la ĉirkaŭaĵoj, sed ĉar neniu komunuma aŭ nacia apogado estis ricevita, la lernejo baldaŭ ricevis subtenaĵon de la organizoj de la laborista asocio, kiuj opiniis grava la edukadon kaj instruadon al la laboristoj je legado, skribado kaj kalkulado. Tiuj estas spertoj kiujn ni hodiaŭe konsideras memkompreneblaj, sed tiam ne estis tiel evidentaj por la laborista klaso.
Sub la gvidado de Karl-Erik Forsslund la lernejo fariĝis konata kaj grava por la laborista asocio kaj ankoraŭ estas hodiaŭ. La celo de la lernejo estis edukadi la lernantojn al 'taŭgaj civitanoj kaj bonaj homoj'. Ne nur gravis teoriaj kaj intelektaj spertoj sed ankaŭ praktikaj kaj fizikaj ekzercoj. Vespere kunvenis la lernantoj kaj instruistoj por legi poezion, rakonti mitojn kaj fabelojn kaj ludi. La sociala dimensio ankoraŭ gravas en Brunnsvik kaj iuj kunvenoj kun tranoktado ankoraŭ entenas komunan vesperprogramon. La tipo de pedagogio en la lernejo similas al tiu de Ellen Key.
Brunnsvik posedis la plej grandan bibliotekon de popolaltlernejoj en Svedio. Dum translokiĝo 2013 ĝi estis pakita en kestojn. Multaj famaj personoj en kulturo kaj politiko studis kaj laboris tie. Inter la verkistoj menciindas: Dan Andersson, Harry Blomberg, Rut Berggren, Ragnar Jändel, Helmer Grundström, Stig Sjödin, Marit Paulsen, Teddy Gummerus, Birger Vikstöm, Karl Östman. Ekde 1991 la lernejo donacas stipendion al la verkisto kiu ricevis la Ivar-Lo-donacon de la Laborista Asocio.
La biblioteko 'Brunnsviks Bokstuga' evoluigis la ekspoziciadon en la lernejo kaj jare okazas kelkaj ekspozicioj, inter alie: Sara Fabricius (Cora Sandel), Birgit Ståhl-Nyberg, Karl Lärka, verkistfoto de Ulla Montan, Kristina Anshelm, Staffan Lindh, Robert Nyberg, sudafrika arto, sveda libroarto kaj multaj moveblaj ekspozicioj el Naciaj Ekspozicioj.
La Maddalena
La Maddalena estas insularo kaj komunumo de Italio. Sardio kaj ekde aprilo 2021 estas parto de la nova provinco nordorienta Sardio, antaŭe ekde 2016 estis parto de la provinco Sassari kaj ekde 2001 de Olbia-Tempio. Fine de en la komunumo vivis.
Weisslingen
Pri la komunumo
Weisslingen estas komunumo en la distrikto Pfäffikon, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3105 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Weisslingen situas en la Zurika Oberlando sur altaĵo, kiu estas akvodislimo inter la valoj de la riveroj Töss kaj Kempt. Al Weisslingen apartenas krom la ĉefvilaĝo mem ankaŭ la setlejoj Dettenried, Lendikon, Theilingen, Neschwil kaj Schwändi.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Weisslingen limas en nordo al Kiburgo, en nordoriento al Zell, en oriento al Wildberg, en sudo al Russikon, kaj en okcidento al Illnau-Effretikon.
Trafiko
Weisslingen atingeblas de la distriktĉefurbo Pfäffikon ZH per la buslinio 832 kaj de la urbo Illnau-Effretikon per la buslinio 640 de la Zurika Trafik-Unio.
Historio
Unua skriba mencio de Weisslingen kaj la setlejo Theilingen datiĝas de la 10-a de septembro 745 kiam Landbert de la familio Landolt-Beta fordonacis bienojn Hwisinwan (Weisslingen) kaj en Tekilinwanc (Theilingen) verschenkte. Iu Otger transskribis sian hereditan havaĵon en Wizinwanc (Weisslingen) kaj Techilinwanc (Theilingen) la 22-an de decembro 764 al la Monaĥejo Sankt-Galo. Proksimume je la jaro 1000 estis konstruita la Kastelo Weitherburg en Weisslingen. Ek de la jaro 1218 troviĝis sub regado de la Grafoj de Kiburgo kaj poste de la Habsburgo. En la jaro 1452 ĝis la Helveta Revolucio la voktoj de la urbo Zuriko regis en Weisslingen.
József Sándor Krenner
József Sándor Krenner [jOĵef ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Krenner József Sándor estis hungara mineralogo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1888).
Jenő Faller
Jenő Faller, laŭ hungarlingve kutima nomordo Faller Jenő estis hungara inĝeniero, profesoro, muzeestro.
József Sándor Krenner
József Sándor Krenner naskiĝis la  1839 en Buda. Li mortis la 1920 en Budapeŝto.
Jenő Faller
Jenő Faller naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio). Li mortis la en Sopron.
Biografio
Jenő Faller frekventis minadan kaj arbaran akademion en sia naskiĝurbo, sed pro la 1-a mondmilito li akiris inĝenieran diplomon en 1921 en Sopron. Pli frue jam en 1919 li havis postenon en minejo de Tatabánya, en 1922 en Dorog. Li gvidis karbonesploron en Dudar kaj Nagyegyháza. En 1929 li estis minestro en Várpalota. En 1950 li estis nomumita docento en altlernejo de Sopron. En 1955 li kandidatiĝis. Post 2 jaroj li establis muzeon pri minado en Sopron.
József Sándor Krenner
Biografio
József Sándor Krenner lernis en Buda, Vieno kaj Tübingen, fine li doktoriĝis en 1865. En la sekva jaro li ekhavis postenon en Hungara Nacia Muzeo. Li ankaŭ edukis Loránd Eötvös-n. Li faris mondfaman kolektaĵon de Nacia Muzeo, tiun laboron helpis ankaŭ Ferenc Pulszky, József Eötvös kaj Andor Semsey. (Tiu kolektaĵo neniiĝis dum la Hungara revolucio de 1956). Li instruis en 2 universitatoj en Budapeŝto inter 1870-1913.
Li okupiĝis ankaŭ pri la kristaloj.
Jerzu
Jerzu - jen itale, sarde Iersu - estas komunumo de Italio. Ĝi estas konata vinkultivejo. La loĝloko apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. estis parto de la en februaro 2016 malfondita provinco Ogliastra kaj de tiam apartenis al la provinco Nuoro, sed per nova administra reformo en 2021 la provinco Ogliastra reviviĝis kaj ekde tiam denove apartenas al ĝi. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Erasmo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Arzana, Cardedu, Gairo, Lanusei, Osini, Tertenia, Ulassai kaj Villaputzu (CA).
La nomo "Jerzu", en la malnova formo "Jerzzu", aperas unuafoje en notaria akto de 1130, kiu konfirmas, ke iu s-ro Arzocu de Lacon transdonas al la paroko de Santa Maria di Lotzorai ĉiujn materiajn havaĵojn de la teritorio de Jerzu, inkluzive de la vitejoj kaj ĝiaj laboristoj.
Sophora toromiro
Sophora toromiro estas endemia arbo de Paskinsulo, nun formortinta en sia natura medio. La lignaj skulptaĵoj ne estis faritaj el ĉi tiu arbo. Pluraj specioj estas nomataj miro sur la Paskinsulo.
Attila Juhász
JUHÁSZ Attila (juha:s) estis rumanihungara ĵurnalisto, verkisto naskita en Arado la 29-an de oktobro 1896 kaj mortinta en Arado la 24-an de februaro 1965.
Nomia
Ŝi estas konata kiel amantino de junulo nomata Dafno. La junulon ŝi devigis ĵuri, ke li neniam malfidelos ŝin. Okaze de perfido li perdos vidkapablon. Kiam Dafno, ebriita cedis al tento de la reĝidino Kloriso, estis fakte blindigita, vagis tra kampanaro, komponis kaj kantis malgajajn kantojn. Mortis pro falo en raveno. Onidire lia patro, dio Hermeso transformis lin en ŝtonon.
Attila Juhász
Kariero
Juhász Attila estis inter 1924 kaj 1927 redaktoro, respondecredaktoro. de aprilo 1927 ĉefredaktoro de la gazeto Magyar Ifjúság.
Preĝejo Sankta Jakobo (Pósfa)
La preĝejo Sankta Jakobo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Pósfa.
Historio
Laŭ analizo de la fundamento tiu ĉi kirko estas romanika, konstruita eble en la 13-a jarcento. Tiun aserton kontraŭdiras baldaŭa dokumento, laŭ tio la kirko estis konstruita en la 1560-aj jaroj. Tamen povas okazi, ke tio estis nur trakonstruo aŭ rekonstruo. Laŭ alia informo la kirko estis konstruita en la 18-a jarcento. En 1758 ĝi estis filio de Répceszentgyörgy. En 1879 la preĝejo estis pligrandigita kaj trakonstruita laŭ romantikismo. En la 1990-aj jaroj arkeologoj esploris la murojn sen mezepokaj trovaĵoj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas laŭ la vojo kaj havas po unu turon, navon, duonrondan absidon kaj sakristion. La turopinto estas piramida, la sakristio estas kuboforma.
Kermeso okazas en la 25-an de julio.
Nara-parko
Nara-parko (奈良公園) estas publika parko situa en la urbo Nara, en Japanio. Ĉi tie vivas pli ol 1,200 da Makulaj cervoj. Ĝi datiĝas el 1880.
Ŝapur la 3-a
Ŝapur la 3-a estis reĝo de Persio de 383 al 388. Filo de Ŝapur la 2-a, lin surtronigis la riĉuloj kontraŭ lia onklo, Ardaŝir la 2-a, kiuj mortigis ankaŭ lin poste kvin jaroj. Li subskribis traktaton kun orienta imperiestro Teodosio la 1-a.
Jindřichův Hradec
Jindřichův Hradec (prononcu jindrĵiĥuv hradec, ĉeĥlingve signifas "Kastelo en Henriko") estas distrikta urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en suda Bohemio, ĉe la kunfluejo de rivero Nežárka kaj rivereto Hamer. Vivas ĉi tie.
Proksime troviĝas lago Vajgar kun areo de 49 ha, kiu estas ŝatata ripozejo. Historia urbeto kun multaj vidindaĵoj, protektata urba monumentrezervejo, apartenas al plej konataj turismaj lokoj en la lando. La samnoma renesanca kastelo estas tria la plej granda en Ĉeĥio, post tiuj de Prago kaj Český Krumlov.
Historio
Pro la protektata situo inter la du riveroj ĝi estis setlata almenaŭ jam en la 10-a jarcento. En la 13-a jarcento ekestis la dinastio de Hradec, kies ano Jindřich Vítkovec donis al kavalira ordeno la patronecon pri la paroĥa preĝejo sub la kondiĉo, ke la ordeno konstruu hospitalon. Unua administranto (speco de urbestro) tiutempe estis juĝisto Henriko "Kameník" ("la ŝtona").
En 1277 la urbon okupis reĝo Přemysl Otakar la 2-a.
En 1389 Henriko la 3-a de Hradec donis al la urbo kaj ĝiaj anoj la privilegion libere moviĝi kaj komerci per varoj kaj nemoveblaĵoj. En 1410 unuafoje dokumente menciiĝas la nomo Jindřichův Hradec, kiu do verŝajne devenas de Henriko la 3-a, ne de iu el liaj samnomaj antaŭuloj. En 1450 la kavalira ordeno forlasis la urbon.
Dum la Aŭstra-Hungara Monarĥio, eble jam antaŭe ĉe siaj germanlingvaj loĝantoj, la urbo havis la germanan kromnomon Neuhaus.
Zakario De Hradec estis grava arĥitekto de la urbo Telč.
Vidindaĵoj
k.a.
Flago de Saksio
Flago de Saksio estas la burĝa kaj ŝtatflago de la germana ŝtato de Saksio. Ĝi havas dukoloron de blanka super verda, simila al la aŭstra provinco de Stirio. La ŝtatflago estas simila al la burĝa flago, escepte ke ĝi estas malsimpligita en la centro per la blazono de Saksio. La koloroj de ambaŭ flagoj estis oficiale deciditaj kiel ŝtatkoloroj en 1815. La aristokrataro uzis plejparte kaj en unua fojo la kvarangulan kaj poste la rektangulan formon.
Superrigardo
La burĝa dukolora flago de blanka super verda estis uzita antaŭ la dua mondmilito, kaj formale aboliciis en 1935, sub la reformoj de la Nazia Germanio. Ĝi estis readoptita en 1947 kiam Saksio iĝis ŝtato denove, kaj aboliciis en 1952 sub regado de reformoj de la Germana Demokrata Respubliko. Kiam Germanio estis reunuigita, Saksio iĝis ŝtato denove, kaj tiel la flago estis finfine oficiale readoptita en 1991, estis eluzita simbolo dum la manifestacioj en la Germana Demokrata Respubliko en 1989/90.
Dulce María Loynaz
Dulce María LOYNAZ (n. en 1903, Havano- m. la 27-an aprilo 1997, Havano) filino de unu el la plej elstaraj militistoj de la Kuba Liberiga Armeo, Enrique Loynaz del Castillo, kreinto de la Invada Himno kaj fratino de Enrique Loynaz Muñoz. Neniam iris al la lernejo ĝis kiam eniris la Havanan Universitaton kie ricevis en 1927, la diplomiĝon Doktorino pri Juro. Estis akademianino de la Akademio de la Hispana Lingvo kaj prezidis la kuban sekcion ĝis ŝia forpaso. En 1992 ricevis la Premio Cervantes, la Kruco de Alfonso la 10-a kaj multaj naciaj premioj ĉar ŝi verkis altkvalitajn poemarojn, romanojn, rakontojn kaj artikolojn i.a.
Publikigis siajn unuajn poemojn en La Nación en 1920, dum tiu jaro ŝi ankaŭ vizitis Usonon. Post tiu dato ŝi ekvojaĝas al multnombraj lokoj de Usono kaj preskaŭ la tuta Eŭropo. Ŝiaj vojaĝoj inkluzivis Turkion, Sirion, Libion, Palestinon kaj Egiption. En 1937 ŝi vizitis Meksikon kaj kelkajn sudamerikajn landojn inter 1946 kaj 1947 kaj Kanariojn en 1947 kaj 1951, kie ŝi estis deklarita adoptita filino.
(10202) 1997 PE
(10202) 1997 PE estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Espreskruĉo
Espreskruĉo estas espresa kafkruĉo por fornelo. Ĝi funkcias je la ideo de akvovaporo sub premo cele al la kuirado de kafo. La espreskruĉo estis patentita de Alfonso Bialetti je la jaro 1933 kaj uzis la nomon Moka Express. La firmao Bialetti daŭras produkti hodiaŭ.
Tiu kafkruĉo estas plej ofte uzata en Eŭropo kaj en Sudameriko. La originala modelo kaj multaj modernaj modeloj estas farata el aluminio kun tenilo el bakelito.
Ĝi estas kutima elemento en kuirejoj de multaj landoj.
Uzado
Ĝi konsistas el tri ĉefaj pecoj. En la suba ujo oni metas akvon. Super ĝi kaj sur peco kun truetoj oni metas la kafopolvon. Sur tio oni ŝraubas la supran ujon, kien venos la jam kuiritan kafon tra tubeto. Povas okazi, ke oni forgesas meti akvon en la suba ujo. Atentu kaj evitu tiun danĝeron.
Grandoj
Ekzistas multaj modeloj kaj grandoj. Ekde kruĉoj por kuiri ununuran kafotason al tiuj por multaj.
Sojla punkto (varmodinamiko)
En varmodinamiko, sojla punkto (alinome sojla stato aŭ krita punkto) estas la kondiĉoj (temperaturo, premo kaj iam kombinaĵo), je kiu interfaza rando finiĝas. Estas multaj specoj de sojlaj punktoj kiel vaporo-likvaĵaj sojlaj punktoj kaj likvaĵo-likvaĵaj sojlaj punktoj pri ne puroj substancoj.
Puraj substancoj: vaporo-likvaĵa sojla punkto
La vaporo-likvaĵa sojla punkto estas la kondiĉoj pli supre de kiuj malsamaj likvaĵa kaj gasa fazoj ne ekzistas.
Kiam la sojla temperaturo estas alirata desube, la proprecoj de la gasa kaj likvaĵa fazoj proksimiĝas unu la alia, rezultante en nur unu fazo je la sojla punkto, la homogena supersojla fluaĵo. La forvaporiĝa varmo estas nulo je kaj pli supre de ĉi tiu sojla punkto, tiel ne estas distingo inter la du fazoj. Pli supre de la sojla temperaturo, likvaĵo ne povas esti formita per pligrandiĝo de premo, sed kun sufiĉa prema solido povas esti formita.
Se iri en la direkto de malpligrandigo de temperaturo, la sojla punkto estas punkto de perdo de stabileco laŭ denseco de la substanco. La kondiĉo de stabileco estas ke ju pli granda estas denseco, des pli granda devus esti premo. La ekvilibro detruitĝas kaj la substanco disfendiĝas en du fazojn.
Ĉirkaŭ la sojla punkto estas specifaj fenomenoj en la substanco. Karakterizaj ampleksoj de varmecaj fluktuoj draste pligrandiĝas. Multe pligrandiĝas disverŝo de lumo trapasanta la substancon, ĉar amplekso de fluktuoj atingas la ondolongon. La substanco iĝas netravideblan. Pligrandiĝas ankaŭ absorbo kaj varianco de sono. Ŝaĝiĝas karaktero de moviĝo de Brown. Malplirapidiĝas atingo de varmodinamika ekvilibro.
La sojla premo estas la vapora premo je la sojla temperaturo. Sur la diagramo montranta la varmodinamikajn propraĵojn de donita esenco, la punkto je kiu estas ambaŭ sojla temperaturo kaj sojla premo estas la sojla punkto de la esenco. La sojla mola volumeno estas la volumeno de unu molo de materialo je la sojlaj temperaturo kaj premo.
Sojlaj proprecoj varias de materialo al materialo, simile kiel estas ĉe la fandopunkto kaj bolpunkto je iu premo. Sojlaj proprecoj por multaj puraj substancoj estas donataj en literaturo. Trovo de sojlaj proprecoj por miksaĵoj estas io pli problema.
Matematika difino
Pri puraj substancoj, estas trafleksa punkto en la sojla izotermo sur PV-diagramo. Ĉi tio signifas ke je la sojla punkto
kaj
Ĉi tiuj rilatoj povas esti uzataj por kalkuli du parametrojn por ekvacio de stato en terminoj de la sojlaj proprecoj.
Relativaj stataj variabloj
Sojlaj valoroj Tkr, Pkr, Vkr de la variabloj T, P, V estas utilaj por reskribo de diversaj ekvacioj de stato en formon kiu aplikas al ĉiuj materialoj. La malpligrandigitaj variabloj estas difinitaj kiel rilatimoj al la sojlaj valoroj de la variabloj, kio estas:
Tiel la efiko estas uzo de la ununormigantaj konstantoj. La principo de respektivaj statoj indikas ke esencoj je egalaj malpligrandigitaj premoj kaj temperaturoj havas egalajn malpligrandigitajn volumenojn. Ĉi tio estas proksimume vera por multaj esencoj, sed iĝas pligrandiĝante malpreciza por grandaj valoroj de Pr.
Likvaĵo-likvaĵa sojla punkto de miksaĵo
La likvaĵo-likvaĵa sojla punkto de miksaĵo (solvaĵo) estas la limigo de la du-faza regiono de la fazodiagramo. Ĉi tio estas la punkto je kiu infinitezima ŝanĝo en temperaturo aŭ premo povas konduki al apartigo de la miksaĵo en du malsamajn likvaĵajn fazoj. Ekzemplo de miksaĵo kie ĉi tio okazas estas fenolo kun akvo.
Matematika difino
La likvaĵo-likvaĵa sojla punkto prezentas la temperaturo-koncentritecan ekstremumon de kurbo de randa temperatura de sola fazo kaj pluraj fazoj. Tial en du-komponanta sistemo ĝi devas kontentigi du kondiĉojn. Unua estas la kondiĉo de la randa temperatura kurbo, kiu estas ke la dua derivaĵo de la libera energio kun respekto al koncentriteco devas egala nulo. La dua kondiĉo estas la ekstremuma kondiĉo ke la tria derivaĵo de la libera energio kun respekto al koncentriteco devas esti egala al nulo, aŭ ke la derivaĵo de la randa temperaturo kun respekto al koncentriteco devas esti egala al nulo.
En renormaliga teorio de grupoj
Laŭ renormaliga teorio de grupoj, la difinanta propraĵo de kriteco estas ke la natura longa skala karakterizo de la strukturo de la fizika sistemo, la korelacia longo ξ, iĝas malfinion. Estas ankaŭ linioj en faza spaco laŭ kiu ĉi tio okazas, ĉi tiuj estas sojlaj linioj.
En ekvilibraj sistemoj la sojla punkto estas atingata nur per agordo de rega parametro precize. Tamen, en iuj ne-ekvilibraj sistemoj la sojla punkto estas altenaĵo de la dinamiko en maniero kiu estas fortika kun respekto al sistemaj parametroj, kio estas la sin-organizanta kriteco.
La sojla punkto estas priskribata per konforma kampa teorio.
Oost-Cappel
- jen france, origine nederlande Oostkappel respektive flandre Ôostkapelle - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Situo
Oost-Cappel estas je 23 km de Dunkerque, 59 km de Lille, 25 km de Ipro(Belgio) kaj 6 km de Hondschoote.
Higeno
La nomo Higeno povas rilati al:
NGC 5028
NGC 5028 (aliaj indikoj — MCG -2-34-11, NPM1G -12.0448, PGC 45976) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Europeade
La Europeade estas la plej granda festivalo de Eŭropa folkloro. La festivalo estas organizita ĉiujare en alia lando. En 2007 la festivalo estis en Horsens, Danio, en 2008 en Martigny, Svislando. La Europeade de 2009 okazos en Klaipeda, Litovio, tiu de 2010 en Dachau, Germanio kaj tiu de 2011 en Tallinn, Estonio.
La unua Europeade estis organizita en 1964 en iniciativo de Mon de Clopper (1922-1998) el Flandrio kaj Robert Müller-Kox, Germano forpelita el Silezio. Mon de Clopper estis prezidanto de la organizo de la Europeade ĝis 1997. En tiu jaro li estis sekvita de Bruno Peeters (naskiĝis en 1939), kiu ankoraŭ estas prezidanto. Li ankaŭ estas el Flandrio.
Partopreneco laŭ landoj
Ĉirkaŭ 200 grupoj ensalutis por la Europeade 2008 en Martigny, Svislando. Ili estis:
Graham
La vorto havas diversajn signifojn:
15970 Robertbrownlee
15970 Robertbrownlee estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Robert Brownlee, kiu helpis junajn astronomojn ĉe la Scienca Laboratorio de Los Alamos por daŭrigi iliajn proprajn esplorajn interesojn. Li ludis gravan rolon por la purigado de la atolo Eniwetok antaŭ la reveno de la originalaj loĝantoj en 1980. Poste, li organizis la programon de geoterma energio de la laboratorio.
Dua Meksika Imperio
La Dua Meksika Imperio estis ŝtato regata de Maksimiliano de Habsburgo kiel Imperiestro de Meksiko, formita el la dua franca interveno inter 1863 kaj 1867. La termino «dua» referencas al la natura sukcedo de la antaŭa Unua Meksika Imperio.
Historio
Post la morto de la unua imperia meksika princo, nome Agustín Jerónimo de Iturbide, la sukcedo al la trono devis pasi normale al la frato de la princo, nome Ángel de Iturbide y Huarte. Tamen, pro peto de la imperiestro Maksimiliano, li abdikis siajn rajtojn en sian filon, Agustín, kiu tiam jam estis adoptita de la sama imperiestro kiel lia sukcedanto en la meksika trono. Tiel, la 15an de Septembro 1865, Maksimiliano konkludis interkonsenton kun la familio spite malakcepton de la patrino, per kiu li akiris la adoptadon de la nepoj de la imperiestro Agustín la 1-a, nome Agustín de Iturbide y Green kaj lian kuzon Salvador de Iturbide y Marzán. Kiel konsekvenco, la juna Agustín estis deklarita princa heredanto, unuigante la unuan kaj la duan imperiojn.
Kongrue kun la kompromiso kiun la ĉefduko estis akirinta por meti la monarkion sub konstituciaj leĝoj, Maksimiliano publikigis la 10an de Aprilo 1865 la Provizoran Statuton de la Meksika Imperio kiu ne estis propre konstitucia reĝimo sed nur laborsistemo por la registaro. Sekve, Maksimiliano, eŭropa liberalulo laŭ la tiama stilo, disvolvigis je sia alveno politikon malkongruan kun la tradiciaj sintenoj de la konservisma klaso kaj de la meksika klerikaro. La liberalismo de la imperiestro frontis kin al tiuj kiuj enpovigis lin. Li agnoskis la reformisman leĝaron, invitis Benito Juárez formi parton de sia registaro kiel Ministro de Justico —kvankam li ne akceptis—, kaj integris en sian registaron elstarajn liberalulojn kiel du konstitucifarantoj de 1856: nome Pedro Escudero kaj José María Cortés y Esparza. Aliflanke li ratifis la leĝojn kiuj senigis la katolikan eklezion el havaĵoj spite la premojn fare de la Vatikano kaj de la episkopo de Meksiko, kaj promulgis multajn normojn kongruajn kun la liberalismo de la epoko.
Fine de 1866 kaj komence de 1867 la imperia reĝimo estis suferinta la opozicion de la konservemaj sektoroj unuflanke kaj de la respublikanoj aliflanke, kaj la foriro de la subtenantaj francaj trupoj, reklamitaj de internaciaj postuloj; ĉio tio malfortigis la reĝimon. Maksimiliano estis venkita, kaptita de la respublikana armeo sub estreco de Mariano Escobedo en la urbo Querétaro, poste procesita kaj finfine mortpafita en Cerro de las Campanas, kun la generaloj Miguel Miramón kaj Tomás Mejía, la 19an de Junio 1867. En Eŭropo tio okazis grandan emocion en altnivelaj sektoroj kaj partikulare ĉe artistoj, pentristoj, muzikistoj, verkistoj kaj dramaturgoj de la malnova kaj la nova kontinent. ​
Censodistrikto 4 (Alberto)
Censodistrikto 4 estas censodistrikto en centra Alberto. Administra centro estas la urbeto Hanna. Laŭ la stato de la jaro en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
ISO 3166-2:GB
Jen listiĝas la ISO-kodoj de la administraj unuoj de la ŝtato, oficiale nomata Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Nord-Irlando. Ĉiuj tiuj kodoj komenciĝas per la landa ISO-kodo de Britio, "GB".
La Manikinsuloj kaj la Manksinsulo ne estas parto de la Unuiĝinta Reĝlando, sed la Internacia Organizaĵo pri Normigado komence ankaŭ atribuis al ili kodojn komenciĝantajn per la literoj "GB-". Per ŝanĝo en la oka novaĵletero pri la ISO-kodoj (pdf ) ili ricevis proprajn kodojn laŭ la normo ISO 3166-2 (ISO 3166-2:GG (Guernsey), ISO 3166-2:IM (Manksinsulo) kaj ISO 3166-2:JE (Jersey)).
La unua parto de la kodoj pri administraj unuoj de la Unuiĝinta Reĝlando do estas la landa ISO-kodo de Britio, "GB". La dua parto estas trilitera kodo fiksita ankaŭ en la britia normo BS 6879.
Nord-Irlando
Nord-Irlando dividiĝas en 11 distriktoj, angle nomataj district councils.
Skotlando
Skotlando dividiĝas en 32 konsiliaj areoj, angle nomataj council areas.
Kimrio
Kimrio dividiĝas en 22 unuaraj instancoj, angle nomataj unitary authorities.
7290 Johnrather
7290 Johnrather estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, en la kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astrofiziko John D. Rather, okaze de ties 60-a naskodato. En la komencaj 1990-aj jaroj li estis prezidento de la komitato pri Intercepto de la Apud Teraj Objetoj, kiu ekzamenis la eblecon eviti la minacon de la potence danĝeraj objektoj.
Tiberiada hebrea prononco
La tiberiada hebrea estas la laŭkanona prononco de la Hebrea Biblio aŭ Tanaĥo, skribita de masoretaj kleruloj, kiuj vivis en la juda komunumo de Tiberiado en antikva Galileo ĉ. 750-950 k.e. sub la Abasida Kaliflando. Ili skribis forme de la tiberiada vokalizo, uzante kromsignojn skribitajn sub la hebreaj leteroj: vokalsignojn kaj konsonantajn diakritojn (nekudot) kaj la tiel nomatajn akcentojn (du rilatajn sistemojn de intonaciaj signoj). Ĉi tiuj kune kun la marĝenaj notoj masora magna kaj masora parva konsistigas la tiberiadan aparaton.
Kvankam la skribaj vokaloj kaj akcentoj iĝis uzataj ĉirkaŭ 750 k.e., la buŝa tradicio reflektata de ili estas multjarcente pli malnova, kun antikvaj radikoj.
Konsonantoj
La tiberiada hebrea havas 29 konsonantajn fonemojn, reprezentitajn per 22 literoj. La sin-punkto distingas inter la du valoroj de ש, kun maldekstra punkto (שׂ) prononcata same kiel la litero sameĥ. La literoj בגדכפת (begadkefat) havas po du valorojn: plozivon kaj frotsonon.
Kantono Reagan (Teksaso)
La malurba kaj maldense loĝata kantono Reagan situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Big Lake.
Sinagogo nova de Erfurto
La Sinagogo nova de Erfurto (germane: Neue Synagoge) troviĝas proksime de la ĉefa stacidomo de Erfurto ĉe la Juri-Gagarin-ringostrato.
Historio
Ĝi estas la ununura sinagogo inaŭgurita en GDR kaj servas kiel preĝadloko al la 850 membrojn granda komunumo juda de Turingio.