cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arkitekturo de Hindio
La arkitekturo de Hindio estas fiksiĝinta en ĝia historio, kulturo kaj religio. Hinda arkitekturo progresis kun tempo kaj asimilis la multajn influojn kiuj venis kiel rezulto de la tutmonda evoluo de Hindio kun aliaj regionoj de la mondo dum ĝia jarmilaĝa pasinteco. La arkitekturaj metodoj trejnitaj en Hindio estas sekvo de ekzameno kaj efektivigo de ĝiaj establitaj konstru-tradicioj kaj ekstere kulturaj interagoj.
Kvankam antikva, tiu orienta tradicio ankaŭ asimilis modernajn valorojn kiam Barato iĝis moderna nacio-ŝtato. La ekonomiaj reformoj de 1991 plue fortigis la urban arkitekturon de Barato kiam la lando iĝis tre integrita kun la ekonomio de la mondo. Tradicia Vastu Ŝastro restas influa en la arkitekturo de Barato dum la nuntempa epoko.
Katharine Hepburn
Hepburn naskiĝis en Hartford, Konetikuto. Dum sia longjara kariero ŝi 12-foje estis nomumita por la Oskar-premio, kaj 4-foje ŝi gajnis tiun ĉi renoman filmpremion.
Hepburn mortis en Saybrook, Konetikuto en 2003.
(19557) 1999 JC79
(19557) 1999 JC79 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sobrance
Sobrance (Szobránc) estas urbo kaj banloko en Slovakio en regiono Košice, en distrikto Sobrance, kies distriktejo estas.
Situo
Sobrance situas sur ebenaĵo, laŭ ambaŭ bordoj de kanalo Sobrance, laŭ ĉefvojo Uĵhorodo-Michalovce. La lasta troviĝas 18 km.
Stando
Stando estas ĉiu el la apartaj montrejoj, kutime budo aŭ tablo, disponigitaj de ekspozicio al partoprenantaj firmaoj, kiuj povas tiamaniere prezenti al la vizitantoj siajn varojn aŭ ideojn.
Sobrance
Historio
La urbo estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1344 en formo Vasaros Tyba (=foira Tiba), en 1409 en formo Zobranch. La banejo estis konata en 1336. La komunumo havis foirorajton ekde 1351. La vilaĝo iĝis kampurbo en 1476. En 1910 loĝis en la urbo 1216 da homoj, (577 slovakoj, 538 hungaroj). La urbo ĝis 1919 apartenis al Ung (reĝa departemento), al distrikto de Sobrance, kies distriktejo estis, poste ĝi apartenis al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la hungara armeo reokupis la urbon. Tiam okazis tie aera batalo kun la ĉeĥoslovakaj flugmaŝinoj, kie la ĵus fondita hungara aeroforto neatendite venkis. Post 1945 Sobrance denove apartenis al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio.
Stando
Laŭ Francisko Azorín stando estas Instalaĵo de iu firmo [tiele] por elmontri komercaĵojn en foirejo, ekspozicio. Li indikas etimologion el la latina extendere (etendi).
Ekzemple en librofoiroj havas sian standon ĉiu partoprenanta eldonejo kaj prezentas tie siajn plej sukcesajn aŭ lastatempajn eldonaĵojn.
Ankaŭ en kongresejoj de UK-oj ricevas siajn standojn unuopaj landaj kaj fakaj asocioj aŭ esperantistaj eldonistoj dum la tiel nomata Movada Foiro.
Mangana (IV) pirofosfato
Mangana (IV) pirofosfato aŭ mangana (IV) dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la mangana (IV) hidroksido kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj. Mangana (IV) pirofosfato posedas 1 manganatomon, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Mangana (IV) pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de manganaj derivaĵoj.
Velars (stacidomo)
Velars, plennome Velars-sur-Ouche, estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en Velars-sur-Ouche, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ernő Kahána
KAHÁNA Ernő estis rumanuaj hungara kuracisto, medicina kaj psikologia verkisto, publicisto naskiĝinta en Gyergyóbékás la 2-an de decembro 1890 kaj mortinta en Bukareŝto la 28-an de aprilo 1982. Li estis pli aĝa frato de Mózes Kahána.
Velars (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Ernő Kahána
Biografio
Ernő Kahána abiturientiĝis en unitariisma gimnazio de Kolozsvár (1907), li havigis kuracistan diplomon en Vieno (1914). Li estis vicasistanto en la kliniko de Universitato de Koloĵvaro (1914-17), vilaĝa kuracisto en Ditró (1918-22), li estis privatkuracisto tie kaj en Miercurea Ciuc (1923-24). Li faris privatpraktikon en Braŝovo pri internaj kaj psikiatriaj malsanoj (1925-40). Li loksidiĝis en Bukareŝto, kie li malfermis kardiologian kabineton. Li estis kuracisto en ministerio pri internaj aferoj (1945-54), poste li estis ĉefkuracisto-internisto de Malsanulejo Elias (1954-72). Kiel lernanto li estis unu el redaktoroj de revuo Remény. Li publikis en gazetoj Keleti Újság, Brassói Lapok, Korunk, A Jövő Társadalma. Li estis adepto de psikologo Alfred Adler. Li luktis kontraŭ freŭdismo ankaŭ en Korunk (1966. 5. sz.). Li redaktis en Előre medicinpopularigan rubrikon.
Liber Gomorrhianus
Liber Gomorrhianus (Libro pri Gomoro, aŭ Libro de Gomoro) estas verko de sankta Pier Damiani, publikigita en 1051 ĉirkaŭ. Temas pri traktato skrapvunda kontraŭ la malvirtoj precipe de la klerikaro, kaj estas dediĉita al la tiutempa papo.
Atako kontraŭ diversaj seksaj pratikadoj
En la Liber Gomorrhianus Pier Damiani rimarkigegas la malhomoron de la samseksemaj praktikoj, reciproka masturbado, interfemura sekskunigo, Anusa seksumado kaj solitara malvirto, kiel renversaj atakoj kontraŭ la moralo kaj malordo kaŭzita de kontraŭsocia senbrida konduto. Li aparte indigniĝas pro sacerdotoj kiuj praktikas efebofilismajn seksrilatojn. Li akuzas la superularon kiel kaŭzo de tiu kontraŭmorala vivokonduto, ĉar ili, pro ekĉeso de kompato kontraŭdira, estis neglektintaj defendi la disciplinon de la Eklezio. Li oponas al la ordinigo de tiuj kiuj sin makulis pri samseksemo kaj seksa perforto kontraŭ infanoj kaj senhezita proponas ke la jam ordinitoj estus forigitaj el la sankta sakramenta administrado; kondamnas la seksrilatoj de pastro kun prostituitinoj, kun monaĥinoj kaj kun bestoj, aparte vortatakas sacerdotojn sekse profitantajn sur infanoj, pri kies psikaj kaj moralaj vundoj longe alarmas. Kaj, plue, li montras tutan sian indignon kontraŭ sodomiantaj sacerdotoj kiuj reciproke sakramente absolvas unu la alian de tiuj pekoj.
Rimarkoj pri la Liber Gomorrhianus
Ankaŭ se la diversaj formoj de la seksaj kondutoj estis jam pridiskutitaj en primoralaj samtempaj manlibroj, kiel en tiuj de Burkardo el Worms kaj Regino di Prüm, tiu de Pier Damiani estas la unua traktato kiu vaste kaj sisteme alfrontas tiun temon.
34047 Gloria
34047 Gloria estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rubeliene Chezka Fernandez Gloria, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Davao City National High School de Dabao (Filipinoj).
Jitaúna
Jitaúna estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 14.115 loĝantojn en 2010.
NGC 2577
NGC 2577 (aliaj indikoj — UGC 4367, MCG 4-20-42, ZWG 119.74, PGC 23498) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stefano la 2-a (Blois)
Stefano la 2-a, grafo de Blois (n. ĉ. 1045, m. la 19-an de majo 1102) estis la filo de grafo Teobaldo la 3-a de Blois kaj Garsinde du Main. Li heredis la graflandon en 1089.
22927 Blewett
22927 Blewett estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Stefano la 2-a (Blois)
Ĉirkaŭ 1080 li edziĝis al Adela de Normandio, filino de Vilhelmo la 1-a de Anglio. Li estis inter la estroj de la unua Krucmilito kaj ofte sendis al Adela entuziasmajn leterojn pri la progreso de la milito. Dum la longa kaj malfacila sieĝo de Antioĥio li forlasis la krucmiliton kaj revenis hejmen. Adela hontis pro tio kaj persvadis lin aliĝi al la malgranda krucmilito de 1101 (moknomata la krucmilito de la malkuraĝuloj) kune kun aliaj kavaliroj kiuj ne plenumis siajn votojn krei sekuran pilgrimvojon al Jerusalemo. Li mortis dum batalo apud Ramla, kie la egiptoj multe supernombris la krucmilitistojn.
22927 Blewett
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Megan Marie Blewett , finalistino de la Intel Science Talent Search de 2007, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Madison High School de Madison (Nov-Ĵerzejo).
Moris (Chihuahua)
Moris estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Moris. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08047.
Stefano la 2-a (Blois)
Stefano kaj Adela havis dek unu infanojn:
Moris (Chihuahua)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5144 loĝantojn. El tiuj estis 2710 viroj kaj 2434 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2219,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 760 metroj super la marnivelo.
Stefano la 2-a (Blois)
Stefano havis ankaŭ nelegitiman filon, Vilhelmo (m. 1154), ĉefepiskopo de Jorko, kiu en 1226 estis kanonizata.
Moris (Chihuahua)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 781,7 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23,0 °C.
Val di Zoldo
Val di Zoldo estas komunumo de Italio. Ĝi ekestis la 23-a de februaro 2016, kiam kunfandiĝis la apudaj komunumoj Forno di Zoldo kaj Zoldo Alto. La nova komunumo apartenas al la regiono Veneto kaj al la provinco Belluno. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cesiomaggiore, Cison di Valmarino (TV), Feltre, Follina (TV), Limana, Miane (TV), Quero Vas, Revine Lago (TV), Santa Giustina, Sedico kaj Valdobbiadene (TV).
Moris (Chihuahua)
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 4454 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 102 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 2,29 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Val di Zoldo
Val di Zoldo situas en la montoĉeno Dolomitoj, suda kalkoŝtona parto (aŭ laŭ alia difino antaŭmontaro) de la Alpoj.
8-a jarcento a.K.
La 8-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 800 kaj finiĝis la 31-an de decembro 701 antaŭ nia erao.
129955 Eriksyrstad
129955 Eriksyrstad estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Erik Syrstad, gvidanto pri la muntado de la detektilo por la kontrolo de infekto de la fotilo OCAMS de la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Kiel sciencisto pri instrumentoj ĉe la Laboratorio de Kosma Dinamiko de la Utaho Ŝtata Universitato, li estis direktoro de programo por la malproksim-ultraviola spektrografia fotilo de la misio ICON de la NASA.
Csáfordjánosfa
Csáfordjánosfa [ĉafordjanoŝfa] estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron.
Situo
Csáfordjánosfa estas for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero, estas nur rojo Répce. Flankovoje Sárvár, Répcelak kaj Bük estas proksime.
Historio
En Csáfordjánosfa migra poŝto servas.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas romkatolika preĝejo omaĝe al Emeriko de Hungario kaj fraksenoaleo.
Famuloj
En Jánosfa naskiĝis teologo Izidor Guzmics.
Perĉo
La malnova provinco Perĉo (Perche) estas franca historia kaj politika regiono. Ĝia ĉefurbo estis Nogent-le-Rotrou. Perĉo estis ankaŭ malnova duklando kaj natura regiono. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas "Percherons" franclingve.
Tiu graflando naskiĝis en la 10-a jarcento per heĝkamparaj bienoj, kiuj ne estis enigitaj en la duklando Normandio okaze de ties estigo. Pluraj senjoroj estis tiam instalitaj en Mortagne kaj Nogent por defendi la bienojn, kiujn dependis de la Reĝlando Francio. La graflando Perĉo estis limigita norde per la limlando de Alençon, limo kun la duklando Normandio, oriente per la graflando de Chartres, sude per Perĉo-Guet kaj okcidente per la graflando Mansio. La ĉefurbo de tiu graflando estis unue Mortagne-au-Perche, kaj poste Nogent-le-Rotrou.
Kvankam kreo de perĉa departemento estis priparolata okaze de la franca revolucio de 1789, Tiu opcio ne estis akceptita kaj la natura regiono Perĉo estis partigita inter la departementoj Loir-et-Cher, Eure-et-Loir, Sarthe, Orne kaj parteto en Eure. La kreo de la regiona naturparko de Perĉo, en 1998, ebligi reaserti identecon daŭre viglan, eĉ se tiu parko kovras nur parteton de la regiono Perĉo. La regiona naturparko de Perĉo situas nun sur la malnova graflando Perĉo kaj sur parto de la malnova Perĉo-Guet. La kresko de la verda turismo, kiu sekvis, ebligis plikonigi Perĉon.
La perĉa ĉevalo estas sen ia dubo la plej konata simbolo de la regiono. Ekzistas ankaŭ perĉa bovino sed preskaŭ malaperinta. Ĝi tamen apartenas al la genetika heredaĵo de la normanda, saona kaj mansis-anĵua rasoj.
Geografio
Lando el humidaj montetoj kaj ebenaĵoj, la natura regiono estas limigita per la rivero Loir sude kaj oriente, la ebenaĵo Beauce nordoriente, Mansio okcidente, nordokcidente per la kamparo de Alençon kaj la lando de Ouche norde.
Toponimio
La termino « Perche » estas menciita per latinigitaj esprimoj saltus Particus, silva Perticus antaŭ la 6-a jarcento, pagus pertensis en la 6-a jc, pagus Perticus (sen dato).
La nomo Perĉo venus de la latina pertica (terra) « tuto de teritorio partigita, en perĉo, inter la veteranoj de iu colonia. Terra estus unue identiginta regioneton ĉirkaŭ Mortagne-au-Perche, kiu poste estus fariĝinta pagus. Tamen, Terra estas nenie menciita.
Historio
Pluraj arkeologiaj lokoj de la neolitiko, kia « la Pierre Procureuse » inter L'Hermitière kaj Gémages aŭ ankaŭ « la Pierre Cochée » en Droué, atestas pri la malnoveco de la homa loĝado en la regiono.
La graflando kreiĝis per la kunfando de la graflando de Mortagne, de la vicgraflando de Châteaudun kaj la senjorlando de Nogent-le-Rotrou.
La proksimeco al Normandio faris de ĝi de la 10-a jarcento ĝis la 15-a jarcento strategian provincon por la reĝoj de Francio.
En 1227, ĝi estis enigita en la franca reĝa bienaro. Parto de la graflando Perĉo estis tiam partigita por konsistigi la graflandon de Alençon profite al Petro la 1-a de Alençon, filo de la franca reĝo. Tamen ĝi reeniris la reĝan bienaron en 1283. ĝi estis, por la dua fojo, parte aldonita al graflando de Alençon por Karlo la 2-a (Alençon), grafo de Alençon kaj de Perĉo en 1326. La familio Alençon estingiĝis en 1525 kaj la duklando de Alençon kaj graflando Perĉo reiris al la reĝa bienaro.
Elmigra movado al la Nova Francio komenciĝis el pluraj provincoj de Francio laŭlonge de la 17-a kaj 18-a jarcentoj. La 1-a ondo de tiu elmigrado, la konata movado de la perĉa elmigrado, daŭris tridekon da jaroj ekde 1634. Iuj reveis al la regiono, sed plej multaj elektis setliĝi sur la bordoj de la rivero Sankta-Laŭrenco por kulturebligi kaj prosperigi novajn kampojn.
Vidu ankaŭ : Listo de grafoj de Perĉo
Abaŝevo-kulturo
La arkeologia abaŝevo-kulturo ekzistis 2500-1800 a.K. en la bronzepoka Norda Rusio, en la valoj de riveroj Volgo kaj Kama, norde de la Samara-zono kaj enen de la Sud-Urala Montaro. Ĝi estis konata pro tombejaj aldonaĵoj en tombotumuloj kaj pro ties setlejoj. La abaŝevo- kultura rondo influis aliajn kulturojn de la Eŭrazia areo.
Ĝenerale
La nomdona loko Abaŝevo situas sude de la supra Volgo, 100 km okcidente de Kazan. Tie troviĝas tomboj de tiu kulturo. Multaj artaj elementoj de tiu ĉi kulturo similas al la ŝnurceramika kulturo. Diversaj jamna-katakomb-tombaj grupoj havis influon je la abaŝevo-kulturo.
Setleja areo
La abaŝevo-kulturo etendiĝis de la okcidentaj deklivoj de la Uralo, parte en la Trans-Uralon. La setlejoj estis trovitaj ĉefe en apenaŭ-arbarkovritaj areoj, sed troviĝas ankaŭ pruvoj de setlejoj en la arbarkovrita riverbuŝa areo de Vetluga kaj en montaj regionoj de Uralo.
Parencaj popoloj de la sama kultura grupo vivis en regiono de la meza Volgo same en akvodislimo de Dono kaj de Volgo. La Balanbasĉ kiu ankaŭ estis membro de Abaŝevo kulturo situis en la Uraloj. Tamen, ili montris signifajn diferencojn disde klasika abaŝevo kulturo kaj apartenis al pli granda kulturo.
La proksimume 1000 X 300 km larĝa setleja areo de la abaŝevo-kulturo povas geografie esti dividita je tri grupoj:
Tempa klasado
Lastatempaj esploroj lokigis la kompletan fruan metalurgion de la Urala regiono al la Abaŝevo-kulturo. Tiucele la sciencistoj komparis la karakterizaĵojn de individuoj vivantaj en la Urala kaj Volga regionaj grupoj al la de tie antaŭe kaj poste vivanta loĝantaro. Oni konstatis, ke ambaŭ ĉe la la Volga kaj en Uralo vivantaj grupoj sekvis – sen-interrompe - la aliajn grupojn. Tiel ekzistis neniuj periodaj interrompoj en la setlejaro.
Zapotlanejo
Zapotlanejo estas unu el la 125 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Zapotlanejo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 14 124.
Éguilles
(jen france, okcitane Agulha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Zapotlanejo
Geografio
Zapotlanejo apartenas al la regiono Centro kiu situas, kiel jam diras la nomo, en la centro de la subŝtato Jalisco (la ĉefa urbo estas Guadalajara). Al tiu regiono apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 55827 loĝantojn. El tiuj estis 26738 viroj kaj 29089 virinoj. La komunumo havas surfacon de 643,02 km². La meza alteco estas 1520 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,8 C. En la komunumo estas 945,3 mm da precipitaĵo jare.
Abaŝevo-kulturo
Setlejoj
Entute, proksimume 50 setlejoj estis trovitaj, sed nur en dek okazis utilaj malkovroj en enalizebla nombro de objektoj. La setlejoj de la Urala abaŝevo-kulturo estis kutime situantaj ĉe la fronto de la unua etapo de river-teraso aŭ en pli alte situantaj valoj. En du kazoj, simpla defendaĵo estis detektita ĉe la setlejoj.
Zapotlanejo
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 14785 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 12888 scipovis legi kaj skribi kaj 1887 viroj estis analfabetoj. Do 12.76 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 16501 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 14262 sciis legi kaj skribi kaj 2223 virinoj estis analfabetoj. Do 13,47 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Zapotlanejo vivis 45016 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 44 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,098 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Abaŝevo-kulturo
Setlejoj
La plej granda setlejo havis areon de plurmil kvadrataj metroj. Arkeologiaj esploroj montris, ke averaĝa setlejo konsistis el de unu ĝis tri domoj. Arkeologoj supozas, ke numero de domoj estis pli granda, ĉar multaj konstruaĵoj estas ne plu rekoneblaj pro manko de grundaj trovoj.
Abaŝevo-konstruaĵoj estis konstruitaj el ligno. Ties akirebleco, prilaboreco limigis la konstruaĵon. Domoj havis dimensiojn inter 6 & nbsp; X & nbsp; 6.5 kaj 13 & nbsp; X & nbsp; 14 & nbsp; m. Estas notinde, ke ĉiuj konstruaĵoj malgraŭ ŝanĝiĝantaj grandecoj havis similan konstrumetodon. Ĉar oni trovis en la pli malgrandaj konstruaĵoj pli da metalaĵoj, oni supozas ke la diferenco en grandeco indikas malsaman uzon. En grundo de individuaj domoj eblas en iuj kazoj pruvi fajrejojn kaj kavaĵojn, kiuj servis kiel provizejoj.
Zapotlanejo
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Abaŝevo-kulturo
Setlejoj
Tipa bazaj trovoj de la abaŝevo-kulturo estas ceramik-eroj kaj ostoj de bestoj. Tiel oni trovis kruĉojn, bovlojn kaj diversajn ujojn kun krude formitaj randoj. Karakteriza de ĉi tiuj objektoj estas la speciala formo de la ekstera zono. Ĝi havas internan kradoformon.
Krom kelkaj individuaj pecoj, la trovitaj ujoj estis ornamitaj. Plejparte temas pri linioj kaj enpremitaĵoj, generitaj per kombilo. Kelkaj havas kavetojn, geometriajn formojn aŭ liniojn. Supozeble, tiuj estas dekoracioj, kiuj aperas sur vestoj.
Krom argilaj obkjektoj, oni trovis en la setlejoj metalajn aĵojn. Tiuj estas pistilo, poluriloj kaj fandujoj. Aplikoj en formo de rozetoj, kiuj estis ligita je la vesto aŭ je la harfrizoj, ŝajnas ankaŭ esti tipaj de la kulturo. Aldone temas pri ringoj, pendaĵoj kaj braceletoj. Oni devas ofte konstati, ke la havebla literaturo ofte reprezentas la riĉecon je metaloj, metalaj juveloj, kio do estas troiga vidpunkto. Certas, ke la abaŝevo-kulturo estis grava centro de la metalurgio en la suda Uralo. Tiucele ĝin helpis la kupro-enhavantaj ercoj de la regiono.
Tomboj
Pli konataj kaj por multaj arkeologoj kaj pli informodonaj estas la tombejoj, kompare al la setlejoj. Tiuj tombejoj kutime konsistas el ĝis dek tumuloj. La plej granda nombro da malkovritaj tumuloj sur areo estis 25.
La plimulto de la studitaj tombaj tumuloj enhavis virajn kadavrojn. Multnombraj tomboj, probable pli altaj gravuloj, enhavis tombajn aldonitajn aĵojn. Tiu okulfrapa karakterizo videblas precipe ĉe tomboj de la areo de la Dono: tombejoj de Filatovka kaj Vlassovo. La mortintoj estis enterigitaj kutime en dorsa pozicio, kun genuoj fleksitaj. Tombotumulo kutime enhavis plurajn tombojn. Iuj de la loĝantoj enterigis siajn mortintojn eĉ en tombotumulon de aliaj kulturoj. En iuj tomboj estas rekoneblaj spuroj de grundo farita el betula ligno. Muroj kaj supraĵoj eble havis lignan kovraĵon, tenaĵon. Iuj tomboj estis ĉirkaŭitaj de ŝtono aŭ ligno.
La tomboj havis apenaŭ da ornamaĵoj, nur en kelkaj kazoj estis metitaj en la tombon vazoj kun muelitaj konkoj, ostoj de bestoj aŭ en esceptaj kazoj, metal-aĵoj. Eksterordinara estis la malkovro de tombo de Pepkino. En ĝi estis entombigitaj 28 viroj, kiuj mortis pro perforta mortigo. Kelkaj havis kapovundojn kaŭzita de hakilo. La tombovaroj inkludas vazojn, metalajn objektojn (braceletojn kaj ringojn, ĉizilojn, ponardojn, falĉiletojn, vestoringojn aŭ hokojn), same kiel besto-ostojn.
Socia vivo
La malkovritaj besto-ostoj permesas konkludojn je la nutrado de la loĝantoj. Inter 68 kaj 79% de la ostoj estis el bovoj, sekvite de ŝafoj kaj laŭ pli malgranda proporcio porko-ostoj. Malkiel ĉe multaj aliaj kulturoj de la bronzepoko, arkeologoj trovis en Abaŝevo-kulturo kelkajn ĉeval-ostojn, same jungilaro estis malkovrita. De tiu derivas indiko je stabila, ekvilibra vivostilo, same rezervado de nutraĵoj (grenoj) por vintro.
La proporcion de pork-ostoj klarigas arkeologoj je primitiva agrikulturo operaciita de la setlantoj. Kiel specialaĵo, pliigita proporcio de pork-ostoj estas observita nur en la regiono de la Cis-Uralo, ĉar nur tie kreskis kverkaroj. Glanoj servis kiel porko-nutraĵo.
Influo je aliaj kulturoj
La abaŝevo-kulturo havis influon je multaj aliaj kulturoj de la Meza Bronzepoko de Eŭrazio. Do la la maniero kaj metodo, kiel tiu influo okazis, ne estas finfine klarigita. Tiel migradis ekzemple la reprezentantoj de Seima-Turbino en la areon, kiu estis loĝata fare de membroj de tiu kulturo. Ekzistas neniuj indikoj je armitaj konfliktoj. Kontraste, la tombotumuloj de Pepkino donas klaran evidentecon je milita konflikto inter la Abaŝevo-kulturo kaj en arbaroj vivantaj kulturoj (Balanovo-kulturo).
La abaŝevo-kulturo estis asimilita de la Srubna-kulturo, kiu anstataŭis ĝin poste.
Rebouças (Paranao)
Rebouças estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 14.176 loĝantojn en 2010.
Stacio Ise-Kawashima
Stacio Ise-Kawashima (japane: 伊勢川島駅 [Ise-Kaŭaŝima-eki], angle: Ise-Kawashima Station) estas fervoja stacio en Jokkaiĉi, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yunoyama.
Bertoletio
Ordoj
La familio de la Brazila nukso estas en la ordo Erikaloj (Ericales), same kiel aliaj bone konataj plantoj kiaj mirtelo, sapoto, gutaperko, teo, ribo, floksoj kaj persimono.
Arbo
La arbo de la Brazila nukso estas la nura specio en la monotipa genro Bertholletia. Ĝi estas indiĝena de Gujanoj, Venezuelo, Brazilo, orienta Kolombio, orienta Peruo, kaj orienta Bolivio. Temas pri disaj arboj en grandaj arboj ĉe la bordoj de la Amazona Rivero, la Rio Negro, la Tapajozo, kaj la Orinoko. La genro estas nomita laŭ la franca kemiisto Claude Louis Berthollet.
34456 Lydiareznik
34456 Lydiareznik estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de orbita resonanco 5:9 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Centra Buroo de Statistiko de Israelo
Israelo Centra Buroo de Statistiko (הלשכה המרכזית לסטטיסטיקה; دائرة الإحصاء المركزية الإسرائيلية), mallongigita ICBS, estas israela registara oficejo establita en 1949 por efektivigi esploron kaj eldoni statistikan datumon sur ĉiuj flankoj de israela vivo, inkluzive de loĝantaron, socio, ekonomio, industrio, edukado kaj fizika infrastrukturo.
34456 Lydiareznik
Nomo
Ĝia nomo honoras Lydia Reznik, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2018 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi estas instruistino ĉe la BASIS Scottsdale de Scottsdale (Arizono, Usono).
László Botár
BOTÁR László (bota:r) rumanuja estas rumania hungara pentristo, dizajnisto naskita en Miercurea Ciuc la 20-an de julio 1959.
Szerep
Szerep [serep] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Püspökladány. La loknomo signifas: rolo, sed dum la mezepoko signifis ankaŭ abatejo, vilaĝo kaj marĉo.
László Botár
Biografio
La bazlernejon Botár finis en Sâncrăieni, pli poste studis en belarta sekcio de ĝenerala lernejo de Miercurea Ciuc kaj li daŭrigis en Târgu Mureş en belarta sekcio de liceo, kie liaj majstroj estis Éva Barabás, Géza Bordy, Pál Nagy, Pál Török. Li finis en 1984 en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo, kie lia majstro estis Salvanu Virgil. Inter 1985 kaj 1990 li estis dizajnisto kaj pli poste li estis reklamdirektoro en Miercurea Ciuc. Li partoprenis en artisttendaroj en 1994 en Vaja kaj Rezi, en 1995 en Zalaegerszeg, en 1996 en Tängagärde. Li estas ano de Vajai Képzőművészeti Szövetség, Stockholmi Egyetemes Magyar Képzőművészeti Szövetség kaj Barabás Miklós Céh.
Szerep
Situo
Szerep situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Gyomaendrőd-Püspökladány. La lasta urbo troviĝas je 15, Debrecen je 59, Budapeŝto je 194 km-oj.
Historio
Pri la komunumo la unua mencio okazis en 1285, sed pri la abatejo en 1283. En 1919 la rumanoj okupis Szerep-on.
Vilaĝservoj estas kuracejo, lernejo, apoteko, vendejoj, infanĝardeno, poŝto.
Famuloj
En Szerep naskiĝis fizikisto Ferenc Telbisz.
Ermelo
Ermelo estas loĝloko kaj municipo en la nederlanda provinco Gelderland. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 1,72 km² estas akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
La nova municipo Ermelo ekestis en 1972 post disiĝo de la municipo Nunspeet.
Carlazzo
Carlazzo estas komunumo de Italio, kiu estis kreita per dekreto de la 29-a de marto 1928 el la tri komunumoj Carlazzo Valsolda, Gottro kaj Piano Porlezza. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Bene Lario, Corrido, Cusino, Grandola ed Uniti, Porlezza, San Bartolomeo Val Cavargna, San Nazzaro Val Cavargna kaj Val Rezzo.
Tragöß-Sankt Katharein
Tragöß-Sankt Katharein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Bruck-Mürzzuschlag. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Olympique de Marseille
Olympique de Marseille estas profesia futbalklubo en Marsejlo, Francio.
La Stadiono Velodroma estas la hejma stadiono de la futbala klubo Olympique Marseille.
11006 Gilson
11006 Gilson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la kaliforna instruisto, verkisto kaj surper-intendanto de lernejoj Jewett Castello Gilson (1844–1926), rezoluta por ricevi astronomian observatorion por la lernejoj kaj homoj de Oakland. En 1883 li trovis donacanton por financi tion, kio iĝis la Observatorio Chabot.
Kalmukoj
La kalmukoj estas mongollingva popolo kiu vivas en la Respubliko Kalmukio (Rusio), Ĉinio kaj Mongolio. Ĝia lingvo estas la kalmuka sed ili ankaŭ parolas la lingvon de la ŝtato (la rusan, la mongolan kaj la ĉinan laŭ la lando). La kalmukoj (Хальмгуд; "Kalmyk", alilingve tradukita kiel "Kalmuk", aŭ "Kalmyki") estas la nomo donita al la mongolidaj popoloj de la Okcidento, Oiraco, kiuj enmigris al Centra Azio en la 17-a jarcento. La kalmukoj nuntempe estas ĉ. 178,000 en Rusio, 205,000 en Mongolio kaj 139,000 en Ĉinio, en ĉi tiuj du lastaj landoj konataj kiel oiracoj. La rusiaj kalmukoj plimulte estas ortodoksaj kristanoj dume la ĉiniaj kaj mongoliaj kalmukoj apartenas al la Tibeta budhismo.
Originoj
La kalmukoj estas la eŭropa branĉoj de la oiratoj kies antikvaj paŝtado-teroj nun estas situantaj en Kazaĥio, Rusio, Mongolio kaj la Ĉina Popola Respubliko. Post la falo de la Juan-dinastio en 1368, la oiratoj iĝis grandegaj malamikoj kontraŭ la orientaj mongolidoj, la ĉina Ming-dinastio kaj ilia posteulo, la Manĉuoj, en preskaŭ 400 jararmea lukto por la regado kaj kontrolo de Interna Mongolio kaj Ekstera Mongolio. La lukto finiĝis en 1757 kun la ekstermado de la oiratoj en Ĝungario, la lastaj el la mongolaj grupoj kiu rezistis la vasalecon al Ĉinio.
La masakro estis ordonita de la Imperiestro Qianlong kiu sentis sin malkaŝita de la Princo Amursana, oiraca nobelo kiu submetiĝis al manĉura aŭtoritato sub la kondiĉo kiu li estu nomata ĥano. Nur post la morto de Dawa Achi en 1759, la lasta ĝungara reganto, la imperiestro Qianlong deklaris la finon al la Ĝungar-kampanjoj.
Komence de la 400-aj jaroj, la okcident-mongola popolo nomumis sin kiel Dörben Oirat ("Kvar oiratoj"). La alianco konsistis el kvar gravaj okcidentaj triboj: ĥoŝudoj, coroj, torgudoj kaj dorbetj. Kolektive, la dorben-oiratoj serĉis poziciigi sin kiel alternativo al la mongoloj kiuj estis la heredantoj de la heredaĵo de Ĝingis-Ĥano.
Kune, tiuj triboj travagis la herbajn ebenaĵojn de Okcidenta Interna Azio, inter Lago Balkaŝo en nuna orienta Kazaĥio kaj lago Bajkalo en nuna Rusio, nordo de centra Mongolio, kie ili libere starigis siajn jurtojn kaj konservis siajn brutaron, ŝafaron, ĉevalojn, azenojn kaj kamelojn.
La antikvaj antaŭloj de la oiratoj inkluzivas la keraitojn, naimanojn, merkitojn kaj la originajn oiratojn, ĉiuj tjurk-mongolaj triboj kiuj travagis okcidentan Internan Azion antaŭ ilia konkero de Ĝingis-Ĥano.
La vorto kalmuko
Multaj provoj estis faritaj por spuri la etimologion de la nomo, de la legenda orientalisto Peter Simon Pallas ĝis nuntempaj akademiuloj. Iu konjektis ke la nomo estis donita al la oiratoj en pli frua periodo kiam ili elektis resti en la Altaj-regiono dum iliaj tjurkaj najbaroj migris okcidenten. Aliaj kredas ke la nomo povas reflekti la fakton ke la kalmukoj estis la nuraj budhanoj vivantaj en reganta islama regiono. Daŭre aliaj asertas ke la nomo estis donita al tiuj grupoj kiuj ne revenis al ilia malnova patrujo en 1771.
Loko
La kalmukoj vivas unuavice en la Kalmukio, respubliko de Rusio. Kalmukio situas en la sudorient-eŭropa parto de Rusio, inter la riveroj Volgo kaj Dono. Ĝi havas limojn kun Dagestano en la sudo; kun la Stavropola regiono en la sudokcidento; kaj la Rostova provinco kaj la Oblasto Volgogrado en la okcidento kaj la nordokcidento, respektive. Ĝia orienta limo estas la Astraĥana provinco. La sudorienta limo estas la Kaspia Maro.
Post la kolapso de Sovetio, granda nombro da kalmukoj, ĉefe la pli junaj, moviĝis al pli grandaj urboj en Rusio, kiel ekzemple Moskvo kaj Sankt-Peterburgo, kaj eĉ Usono. La movo estis ekigita pro la deziroj trovi pli bonajn eblecojn instruajn kaj ekonomiajn.
Religio
La kalmukoj estas la nuraj loĝantoj de Eŭropo kies nacia religio estas budhismo. Ili brakumis budhismon en la frua parto de la 17-a jarcento kaj apartenas al la tibeta budhana branĉo konata kiel Gelugpao (Virta Maniero). Gelugpao estas ofte konata kiel la flavĉapela branĉo. La religio estas derivita de la hinda mahajana formo de budhismo. En la Okcidento, ĝi estas ofte konata kiel lamaismo, de la nomo de la tibetaj monaĥoj, la lamaoj. Antaŭ ilia konvertiĝo, la kalmukoj praktikis ŝamanismon.
Historie, la kalmuka pastraro ricevis la formadon aŭ sur la stepo aŭ en Tibeto. La lernantoj kiuj ricevis religian trejnadon sur la stepo kuniĝis al la kalmukaj monaĥejoj, kiuj estis aktivaj centroj de lernado. Multaj el tiuj monaĥejoj funkciis en feltaj tendoj, kiuj akompanis la kalmukajn tribojn kiam ili migris. La oiratoj havis tendomonaĥejojn ĝenerale en nuna orienta Kazaĥio kaj laŭ la migranta itinero kiun ili prenis en tuta suda Siberio ĝis la rivero Volgo. Ili ankaŭ havis tendomonaĥejojn ĉirkaŭ la lago Isiko en nuna Kirgizio.
1457
En la jaro 1457 post Kristo okazis, interalie:
Kalmukoj
Religio
La oiratoj ankaŭ konstruis ŝtonomonaĥejojn en la regionoj de orienta Kazaĥio. Ekzemple, la restaĵoj de ŝtonaj budhanaj monaĥejoj estis trovitaj en Almalik kaj en Kizil. Krome, ekzistis granda budhana monaĥejo en Semipalatinsk (sep palacoj), el kiu ĝi prenas tiun nomon. Plue, restaĵoj de budhanaj monaĥejoj estis trovitaj en Ablaiket proksime de Oskemeno kaj en Talgaro, proksime de Almato, kaj en Sumbeo en la Narinkol-regiono, limante kun Ĉinio.
Lingvo
Laŭ Robert G. Gordon, Jr., redaktisto de Etnologue: Lingvoj de la mondo, la kalmuk-oirata lingvo apartenas al la orienta branĉo de la mongola lingva dividado. Gordon plue klasifikas ĝin sub la oirat-ĥalĥa grupo, ĉar li asertas ke la kalmuk-oirata estas rilatigita al la ĥalĥmongola, la nacia lingvo de Mongolio.
Aliaj lingvistoj, kiel ekzemple Nicholas N. Poppe, klasifikis la kalmuk-oiratan lingvogrupon kiel apartenado al la okcidenta branĉo de la mongola lingvo-dividado, ĉar la lingvo-grupo evoluis aparte kaj estas klara. Cetere, Poppe interbatalas ke, kvankam ekzistas malmulte da fonetika kaj morfologia diferenco, la kalmuka kaj la oirata estas du apartaj lingvoj. La grava distingo troviĝas en iliaj leksikonoj. La kalmuka lingvo, ekzemple, adoptis multajn vortojn de rusa origino. Sekve, plejparte sur leksika tereno, la kalmuka estas klasifikita kiel malsama lingvo (Poppe 1970).
Laŭ loĝantaro, la gravaj dialektoj de la kalmuka estas la torguta, dorbeta kaj buzava (Bormanshinov 1990). Negravaj dialektoj inkludas ĥoŝudan kaj olotan. La kalmukaj dialektoj varias iom, sed la diferencoj estas sensignifaj. Ĝenerale, la rusa lingvo malpli influis la dialektojn de la paŝtistaj nomadaj triboj de la Volgo-regiono.
Sesurbaro
Sesurbaro (Šestiměstí, Sechsstädtebund, Związek Sześciu Miast) estis asocio de ses urboj en Supra Luzacio frunte kun Zittau, plu Görlitz, Bautzen, Kamenz, Löbau, Lubań/Lauban – ekde mezepoko signifaj centroj de metioj kaj komerco. En la jaro 1346 okazis kunagade kun reĝa estro pakto, formala estiĝo de la ligo nomata "Sesurbaro". La asocio estiĝis por celo persekuti "malutilantojn kaj pereigantojn". Tiu ĉi asocio ekzistis ĝis la jaro 1815.
Kalmukoj
Lingvo
En kontrasto, la dorbetoj kiu migris de la Volgo-regiono ĝis la Salsk-Distrikto de la Don-regiono prenis la nomon Buzavo (aŭ kalkumoj de Don). La buzava dialekto evoluis ekde ilia proksima interagado kun rusoj. En 1798 la carista registaro rekonis la buzavojn kiel Don-kozakoj, kaj armee kaj administre. Kiel rezulto de ilia integriĝo, la buzava dialekto asimilis multajn vortojn de rusa origino.
Dum la Dua Mondmilito, ĉiuj nebatalantaj kalmukoj en la Sovetia Armeo estis perforte ekzilitaj al Siberio kaj Centrazio, kie ili estis disigitaj kaj ne permesitaj paroli la kalmukan lingvon en publikaj lokoj. Kiel rezulto, la kalmuka lingvo ne estis formale instruita al la pli juna generacio de kalmukoj.
Graflando Meath
La graflando Meath (An Mhí) estas unu el la graflandoj de la Respubliko Irlando. Ĝi estas ofte kromnomita la « Reĝa Graflando » (Royal County).
Kalmukoj
Lingvo
Post reveno de la ekzilo en 1957, la kalmukoj parolis kaj publikigis unuavice en la rusa. Sekve, la pli juna generacio de kalmukoj ĉefe parolas la rusan kaj ne sian propran gepatran lingvon. En la lastaj jaroj, provoj estis faritaj fare de la Kalmuka Registaro por revivigi la kalmukan lingvon. Ĉar kelkaj leĝoj estis faritaj por la kutimaj uzoj de la kalmuka, en la butikoj kaj vendejoj ekzemple aperas afiŝoj en la kalmuka.
Graflando Meath
Historio
Koncerne administradon, la ĉefa urbo estas Navan, kvankam Trim havas pli gravan historian heredaĵon (tie la Vikingo Hugh de Lacy malnovtempe starigis grandan kastelon kaj parlamenton).
Kalmukoj
Lingvo
La provo reestabli la kalmukan lingvon spertis malsukcesojn. La rusa Broadcasting Corporation tranĉis elsendotempon asignitan al kalmuklingvaj programoj en radio kaj televido, elektante anstataŭe aĉeti produktitajn programojn, kiel ekzemple anglajlingvaj produktadoj. Tiu iniciato estis farita por redukti produktokostojn.
NGC 2578
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
HTTP 404
HTTP Eraro 404 aŭ ne trovita erar-mesaĝo estas stata HTTP kodo kiu indikas ke la amfitriono kapablis komuniki kun la servilo sed la petita dosiero ne ekzistas.
Tiu eraro ne devas esti konfuzita kun "TTT-servilo ne trovita" aŭ similaj eraroj kiuj indikas ke oni ne povis konektiĝi kun la servilo.
1458
En la jaro 1458 post Kristo okazis, interalie:
Nova América da Colina
Nova América da Colina estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 3.480 loĝantojn en 2010.
Velars-sur-Ouche
Velars-sur-Ouche estas franca situanta en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Velarsois.
(19558) 1999 JK80
(19558) 1999 JK80 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Margit Bara
BARA Margit estis hungara aktorino naskita Kluĵo la 21-an de junio 1928, mortinta en Budapeŝto la 25-an de oktobro 2016. Ŝi estis la edzino de aktoro Géza Halász, de 1964 de akvopilkisto Dezső Gyarmati. Ŝia nepo estis Liliána Szilágyi.
Biografio
Margit Bara apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi finis unu jaron en aktorakademio de Kluĵo kaj inter 1945–1955 ŝi ludis en la Teatro Hungara de Kluĵo. Ŝi translokiĝis Hungarujon en 1955. Ĝis 1957 en Teatro Petőfi, poste ĝis 1966 ŝi aktoris en Nacia Teatro (Budapeŝto). Ekde 1966 ĝis 1978 ŝi estis ano de Teatro József Attila. En la 1970-aj jaroj nepruvitaj fiagoj disetendiĝis pri ŝi, tial ŝi definitive retiriĝis disde aktorkariero. Inter 1970–1972 ŝi vivis kun sia familio en Kolumbio. En 2002 ŝi ricevis premion Kossuth, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Ubaíra
Ubaíra estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 19.750 loĝantojn en 2010.
Viroflay
Viroflay [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 15,909 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Viroflay troviĝas en la oriento de la departemento Yvelines, ĉe la limo kun Hauts-de-Seine, sudokcidente de la centro de Parizo. La najbaraj komunumoj estas Ville-d'Avray norde, Chaville oriente, Vélizy-Villacoublay sude kaj Versailles okcidente.
14-a Hispana Kongreso de Esperanto
La 14-a Hispana Kongreso de Esperanto okazis en 1953 en Bilbao, Hispanio. Okazis akcepto en la Urbodomo, foklora festo kaj diservo en Begoña. Oni organizis festenon en Archanda kaj ekskurson laŭlonge de la eŭska marbordo. Adiaŭo okazis en la Urbodomo de Eibar.
Tročany
Tročany (hungare Trocsány [troĉAnj], germane Trotschan [troĉan]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Tročany situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Bardejov troviĝas je 16 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1277. En 1427 25, en 1715 10 familioj pagis impostojn. En 1600 oni komputis tie 10 servutulajn domojn, nobeldomon, templon kaj paroĥon. En 1828 360 vilaĝanoj loĝis en 47 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Trocsány 254 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Bardejov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Tročany 323 homoj, (320 slovakoj).
Sebastian Brant
La filo de gastejestro ekde 1475 studis juron en Bazelo, en 1489 li tie doktoriĝis kaj en 1496 li akiris profesoran postenon. En la jaro 1503 li fariĝis urba skribisto, t.e. la plej alta rango de urba oficisto. La germana imperiestro Maksimiliano la 1-a finfine donis al li la rangon de konsilisto kaj palatino.
El la verkaro de Brant plej famas Das Narrenschiff (La stultula ŝipo, 1494), burleska satiro kritikanta la tiutempan socion. La protagonistoj, 111 stultuloj, vojaĝantaj ŝipe al la stultula lando Narragonien, prezentas la malsaĝecon kaj la malvirtojn de ĉiuj tavoloj de la tiama socio. En la libro abundas proverboj kaj lignegravuritaj ilustraĵoj, kiuj plejgrandparte supozeble estas faritaj de Durero.
La granda sukceso de tiu ĉi verko elvokis aron da tradukoj, imitoj kaj adaptaĵoj. Nuntempe Brant estas rigardata la fondinto de la burlesko.
(17303) 4629 P-L
(17303) 4629 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
78-a Hispana Kongreso de Esperanto
La 78-a Hispana Kongreso de Esperanto okazis en Malago, Andaluzio, el 1a ĝis la 5a de majo de 2019. Ĝi parte koincidis kun la 71-a kongreso de IFEF (3a - 9a de majo 2019) kaj kun la 21-a kongreso de la Andaluzia Esperanto Unuiĝo. La kongresejo estis la konstruaĵo Casa Diocesana (Dioceza Domo) kaj la prezidanto de la LKK estis Carlos Spínola. Entute aliĝis al la kongresoj 171 aliĝintoj, inter kiuj indas mencii la ĉeeston de Margaret Zaleski-Zamenhof, pranepino de L. L. Zamenhof, kiu unuafoje ĉeestis Esperanto-renkontiĝon aparte de UK.
"La lingva situacio en Eŭropo" estis la gvida temo de la renkonto, kiu okazis preskaŭ koincide kun la kampanja periodo por la Eŭropa Parlamento kaj kelkajn semajnojn post la (planita, ne ĝistiam okazinta) eliro de Britio el la Eŭropa Unio. Oni programis prelegojn kaj debatojn, kun partopreno interalie de Seán Ó Riain (prezidanto de la Eŭropa Esperanto-Unio), Federico Gobbo, Katalin Kovats kaj José María Rodríguez Hernández inter aliaj spertuloj. Krom tiu ĉeftemo, oni plenumis tre riĉan kulturan aktivadon: muzikon, prelegojn kaj teatron. Aparte de grupoj kaj ensembloj reprezentantaj la lokan kulturon, koncertis Grazia Barboni, Kajto kaj Saŝa Pilipoviĉ, kaj Miguel Fernández respondecis pri muzika, teatra kaj poezia programeroj.
Stacio Takatsuno
Stacio Takatsuno (japane: 高角駅 [Takacuno-eki], angle: Takatsuno Station) estas fervoja stacio en Jokkaiĉi, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yunoyama.
Acapetahua
Acapetahua estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Acapetahua. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07003.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24165 loĝantojn. El tiuj estis 11993 viroj kaj 12172 virinoj. La komunumo havas surfacon de 358 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 30 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 15044 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 11884 scipovis legi kaj skribi kaj 3148 personoj estis analfabetoj. Do 79% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 21% estis analfabetoj.
25154 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 88 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 0.35% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Namiquipa
Namiquipa estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Namiquipa. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08048.
Jimena Díaz
Jimena Díaz [ĥimEna] (antaŭ la 24-a de julio de 1046 - probable en 1116 ) estis la edzino de la Cido Rodrigo Díaz, kun kiu li geedziĝis inter julio de 1074 kaj la 12a de majo de 1076 kaj, post la morto de la Cido, senjorino de Valencio inter 1099 kaj 1102.
Namiquipa
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20314 loĝantojn. El tiuj estis 10243 viroj kaj 10071 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4212,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1840 metroj super la marnivelo.
Jimena Díaz
Biografio
Laŭ la Cantar de Mio Cid kaj la postaj tradicioj, antaŭ eliri al ekzilo, Rodrigo Díaz de Vivar lasis en la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo, sub la ŝirmo de la abato Sanĉo (kiu estis identigita de historiistoj kun Sisebuto de Kardejno atribuante konfuzon al la aŭtoro de la Cantar), sian edzinon Doña Jimena kaj iliajn filinojn, kvankam tio ne estas konfirmata de historia atestioj. En la unua ekzilo de 1081, la posedoj de Rodrigo Díaz ne estis elprenitaj, kaj la familio de Cido povis pluloĝi hejme. En la dua, de 1089, la familio estis senliberigita de Alfonso la 6-a en kastelo, eble Gormaz, por alixgi poste al Cido.
Namiquipa
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 439,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 14,0 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 21941 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 70 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,32 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
113671 Sacromonte
113671 Sacromonte estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Observatorio G.V. Schiaparelli en Luvinate, proksime de Varese (Italio).
NGC 2579
NGC 2579 (aliaj indikoj — OCL 724, ESO 370-*N8) estas malfermita stelamaso en konstelacio Pobo.