cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Jean-de-Braye
Saint-Jean-de-Braye estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Orléans kaj estas la centro de samnoma kantono .
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Abraysiens.
Vidindaĵoj
En la komunumo troveblas pluraj historiaj kasteloj, interalie la impona Château de Charbonnière.
Ivan Acher
Ivan ACHER (la 5-an de junio 1973 en Liberec) estas ĉeĥa poeto kaj komponisto, kiu verkis muzikon por ĉirkaŭ 150 teatraj kaj filmaj verkoj. Sian unuan operon li kreis en Esperanto.
Biografio
Li studis ĉe Teknika universitato en Liberec fakon de tekstila dezajno, laboris ankaŭ kiel arbaristo. La muzikon li studis aŭtodidakte, tial ĝi estas plena de novaj formoj, inkluzive de novaj muzikiloj, kiujn li mem fabrikas. Li kunlaboris kun multaj teatroj kaj reĝisoroj kiel aŭtoro de akompana muziko, ricevis plurajn honorigojn.
Opero en Esperanto
En 2017 li decidis komponi operon laŭ motivoj de horora rakonto de Ladislav Klíma (1868-1928) Suferado de princo Sternenhoch pri malbela riĉulo, kiu edzinigis al si same malbelan knabinon Helga, kiu lin malamas (al nupto ŝin devigis ŝia patro, avidanta monon). Ŝi mortigas ilian infanon, Sternenhoch mortigas ŝin, sed amante ŝin senĉese li suferas halucinojn, ke ŝi vivas kaj amas lin. Provante amori ŝian kadavron li malsaniĝas kaj ankaŭ mortas.
La komponisto deziris komponi la operon en Esperanto, por ke la aŭskultantoj ĝuu la muzikon kaj ne provu deĉifri la vortojn, kio forlogus ilian atenton de la melodio. Li alparolis esperantiston Miroslav Malovec, kiu esperantigis por li la tekston kaj nur poste la Esperanta versio estis muzikigita. Do la Esperanta versio estas originalo de la opero. La 7-an de aprilo 2018 okazis en la Nova Scenejo de Nacia Teatro en Prago la premiero kaj la opero estis envicigita en normalan programon de la teatro por la vasta publiko.
Hirschthal
Hirschthal havas diversajn signifojn:
Châtel
Châtel estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
ISO 3166-2:ST
ISO 3166-2:ST estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Santomeon kaj Principeon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas ST, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Santomeo kaj Principeo. La dua parto estas unu litero.
San Agustín Metzquititlán
San Agustín Metzquititlán estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas San Agustín Metzquititlán. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13036.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8558 loĝantojn. El tiuj estis 3971 viroj kaj 4587 virinoj. La komunumo havas surfacon de 313,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1380 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Matvej Blanter
Matvej Isaakoviĉ Blanter (Матвей Исаакович Блантер) (La [laŭ julia kalendaro: 28a de januaro.] 1903 – 27a de septembro 1990) estis unu el plej elstaraj komponistoj de popolaj kantoj kaj kinmuziko en Sovetunio. Inter multaj aliaj verkoj, li verkis la internacie faman "Katjuŝa" (1938), kantita ĝisnune en multaj landoj tra la tuta mondo. Li estis aktiva kiel komponisto ĝis 1975, produktante pli ol du mil kantojn.
Hoboken
La gloso Hoboken havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Dimensio
En la geometrio, dimensio estas ĉiu el la grandoj uzataj por priskribi la amplekson de objekto. Kutime temas pri alto, longo kaj profundo. Dimensio estas ankaŭ grava koncepto en la fiziko. Fizikistoj ofte konsideras ankaŭ la tempon dimensio (de la spactempo). La kordoteorio eĉ asertas, ke krom la tri spacaj dimensioj, kiujn ni povas percepti, ekzistas ses aŭ sep aldonaj malgrandegaj dimensioj.
En algebro, la dimensio de vektora spaco estas la grandeco de iu ajn bazo de la spaco.
Ricardo Salles
Ricardo de Aquino Salles estas brazila advokato, administranto kaj politikisto. Li estas la nuna Ministro pri Medio de Brazilo.
Li estis privata sekretario de la guberniestro de San-Paŭlo, Geraldo Alckmin, de 2013 ĝis 2014, kaj Sekretario pri la Medio de San-Paŭlo de 2016 ĝis 2017. En 2006, li fondis la Movimento-Rekta Brazilo (MEB), organizo vicigita kun la tiel nomata Novdekstrismo kaj partnero de Instituto Millenium.
La 9-a de decembro 2018, li estis anoncita kiel ministro pri la medio de la registaro Jair Bolsonaro, asertante havi siajn prioritatojn por la urba media tagordo kaj kontraŭbatalante malŝparon de la maro.
Malgraŭ esti Ministro de la Medio, Salles estas esplorita pri media fraŭdo, influado de pedaloj, maliceta riĉigo, administra improbeco, Li estas metita kiel defendanto, ke li favoras kontraŭleĝajn orajn ministojn , favorante kamparanojn senarbarigi Amazonon , krimojn en indiĝenaj teroj kaj malligi mediajn leĝojn.
Ernst Görlich
En Vieno li vizitis gimnazion kaj studis poste en la tiea Universitato historion, geografion kaj modernajn lingvojn. En 1930 li fariĝis doktoro de filozofio kaj sukcesis ankaŭ en ekzameno de instrua kapableco en mezgradaj lernejoj. Poste li estis profesoro en la burgenlanda seminario por instruistoj. Sed kiam en 1938 la nacisocialistoj okupis Aŭstrion, li perdis sian oficon kaj estis persekutata de la reĝimo. En 1945 la restarigita aŭstra respubliko revokis lin kiel profesoron al la plej malnova teknika akademio en Vieno.
Esperanton li ekkonis en 1919, aŭ eĉ pli frue kiel 12-jara knabo (laŭ HdE). Leginte en junulara gazeto artikolon pri Esperanto, verkitan de konata esperantisto kolonelo Franz Zwach, li skribis al ĉi tiu. La kolonelo invitis lin en sian loĝejon kaj mem instruis al li la lingvon. De post tiu tempo Görlich restis aktiva membro de la movado. Poste li fariĝis ankaŭ lektoro pri Esperanto en la altlernejo pri terkulturo. Li aktive partoprenis la movadon, plurfoje prelegis en ISU kaj dum multaj jaroj estis lektoro de Esperanto en altlernejoj. En 1946 li estis redaktoro de Esperanto-paĝo en gazeto de aŭstriaj instruistoj, kaj ekde 1962 direktoro de la Ŝtata Ekzamen-Komisiono por Esperanto en Vieno.
Sed Görlich estis ne nur esperantisto. En la germanlingvaj landoj li estas bone konata kiel verkisto kaj poeto. Jam kiel junulo li verkis mallongajn rakontojn kaj poemojn. Kelkaj el ili estis publikigitaj jam antaŭ la dua mondmilito. Post la milito li verkis serion da libroj por junuloj, ĉefe por knabinoj. Ilia plimulte estas historiaj rakontoj.
11763 Deslandres
11763 Deslandres estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Ernst Görlich
Görlich estis ankaŭ sciencisto. Li verkis grandan mondhistorion kun ĉapitro pri Esperanto kaj portreto de Zamenhof kaj historion de nia tempo.
Verkoj
Pluraj estis tradukitaj al fremdaj lingvoj. Grandab verkon li dediĉis al la vivo kaj morto de la ĉefduko Franz Ferdinand, kiu mortis en 1914, komence la la unua mondmilito.
11763 Deslandres
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca astrofizikisto Henri Deslandres (1853 — 1948), direktoro de la Observatorio de Parizo. Li sendepende inventis la spektroheliografon, studis spektrojn de molekuloj en laboratorio kaj observis la sunan kromosferon.
Karotmuŝo
La karotmuŝo (Psila rosae, antaŭe nomata Chamaepsila rosae) estas damaĝinsekto en legomĝardenoj kiu infektas prefere la karoton, sed povas ankaŭ ataki pastinakon, petroselon kaj celerion.
Oni trovas la karotmuŝon en Eŭropo, Azio, Afriko kaj Nordameriko.
Kultivi karotojn en miksa kultivado najbare kun poreo helpas protekti kontraŭ la karotmuŝo.
Podilymbus
Podilymbus estas genro de akvobirdoj en la familio Podicipedoj, enhavanta la ĵus formortintan specion Atitlana grebo (Podilymbus gigas) kaj la ununuran vivantan Buntbeka grebo (Podilymbus podiceps). Ambaŭ specioj karakteras pro ringo cirkaŭ mezo de la beko. Estas ankaŭ kelkaj prahistoriaj taksonoj de Podilymbus priskribitaj el restoj de fosilioj:
Komunumaro Stromberg
La komunumaro Stromberg - germane Verbandsgemeinde Stromberg - estas administra komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
John Berryman
John Berryman (naskiĝis la 25-an de oktobro 1914 en McAlester, Oklahomo, mortis la 7-an de januaro 1972 en Minneapolis, Minesoto) estis usona poeto konsiderata kiel paradigmulo de la konfesa skolo de usona poezio, kune kun Allen Ginsberg, Sylvia Plath, Anne Sexton kaj pli. Lia plej konata verko estis "The Dream Songs" ("La Sonĝokantoj").
Vivo kaj verkoj
John Berryman naskiĝis John Allyn Smith, Jr. en Oklahomo kie li edukiĝis ĝis sia 10-a jaraĝo, kiam lia patro, bankisto John Smith, kaj lia patrino, instruistino Martha, moviĝis al Tampa, Florido. En 1926 en Florido, kiam la poeto 12-jaraĝis, lia patro mortige pafis sin. La sinmortigo de lia patro fantomis la poeton Berryman dum la cetero de lia vivo. Li poste verkis pri sia mensa lukto por akcepti ĝin en la Sonĝokantoj. En "Sonĝokanto #143", li skribis, "Lia freneza impeto [mortigi sin] forviŝis mian infanecon. Mi suben lasis lin / dum same 40 jarojn poste mi amas lin / kaŝitan en Oklahomo / apud sia frato Will."
Post la morto de lia patro, lia patrino reedziniĝis al alia bankisto John kaj ili moviĝis al Novjorko. La nomo de ŝia nova edzo estis Berryman kaj la poeto prenis tiun nomon, hazarde ekhavante la ĝuste saman nomon de sia duonpatro. Li studis en la kvarjara universitato Columbia College en Novjorko, kie li studis kun Mark Van Doren. Dum du jaroj, li studis en Clare College ĉe Columbia University kaj diplomiĝis en 1936.
La fruaj verkoj de Berryman eldoniĝis en volumo "Kvin Junaj Usonaj Poetoj" de la eldonejo New Directions. Alia juna poeto en tiu antologio estis Randall Jarrell. La sama eldonejo eldonis la unuan libron de Berryman en 1942, nomata Poemoj. Lian unuan maturan libron recenzis Randal Jarrell, kiu diris ke Berryman estis "komplika, nervoza kaj inteligenta poeto" kies poezio estis tro simila al tiu de W.B. Yeats. Berryman poste konsentos, dirante ke "Mi ne nur volis esti KIEL Yeats; mi volis ESTI Yeats."
En 1947, Berryman komencis amindumi edziniĝintan virinon nomitan Chris, dum li ankoraŭ edziĝis al lia unua edzino. Li verkis longan sonetaron pri la amindumo sed ne eldonis ĝin, ĉar la eldono rivelus la aferon al lia edzino. Tamen, li eventuale eldonis la verkaron, titolitan La sonetoj de Berryman, en 1967. Ĝi enhavas pli ol 100 sonetojn.
Duetanolamino
Duetanolamino aŭ DEA estas sekundara amino-alkoholo, viskozaj delikvaj senkoloraj kristaloj kun amoniaka odoro, solvebla en akvo, metanolo, acetono, kloroformo kaj glicerino, kaj nesolvebla en duetila etero, hidrokarbonidoj kaj karbona dusulfido.
John Berryman
Vivo kaj verkoj
En 1950, Berryman verkis biografion de la verkisto Stephen Crane, kiun li tre multe admiris. Poste li eldonis libron da poemoj, Homage to Mistress Bradstreet kun dizajnoj faraj de la artisto Ben Shahn. Tio estis la unua libro de Berryman, kiu ricevis "nacian atenton" kaj pozitivajn recenzojn. Priskribante la libron, Edmund Wilson diris ke la titola poemo estis "la plej distingita longa poemo de usona poeto post The Wasteland de T.S. Eliot" kaj la poeto Conrad Aiken laŭdis la pli mallongajn poemojn en la libro, kiujn li opiniis pli bonaj.
Monteto Kalvario (Tata)
La monteto Kalvario estis la plej frua loĝtereno de Tata (Hungario). Oni povas ĉi tie viziti la naturprotektan teritorion, kiun la Landa Naturprotekta Ofico elformis sur la tereno de la malnova ŝtonminejo.
Duetanolamino
Tiel kiel aliaj aminoj, duetanolamino estas malforta bazo. Amidoj preparataj ekde la duetanolamino estas hidrofilaj. Duetanolamino estas karcinomogenagento uzata kiel surfaktanto kaj korodo-inhibaĵo. Ĝi uzatas por forigo de sulfida acido kaj karbona duoksido el la naturgaso. Duetanolamino estas neakordigebla kun karbona duoksido, fortaj acidoj, kaj fortaj oksidigantoj.
John Berryman
Vivo kaj verkoj
Malgraŭ la sukceso de tiu libro, la vera poezia elmergo de Berryman okazis pro la eldono de 77 Dream Songs en 1964, kiu gajnis la Premion Pulitzer por poezio en 1965, pro kiu oni ekrigardis lin kiel unu el la plej gravaj usonaj poetoj post la Dua Mondmilito kun Robert Lowell, Elizabeth Bishop kaj Delmore Schwartz. Poste li ricevis multe da atento de la usona gazetaro, artaj organizaĵoj kaj prezidento Lyndon B. Johnson, kiu invitis Berryman al manĝo en la Blanka Domo. Ankaŭ tiujare la antaŭnelonge kreita Nacia Donaco por la Artoj donis al li 10 000 dolarojn da subvencio (kvankam li konfesis, kiam Minneapolis ĵurnalisto intervjuis lin pri ĝi, ke li ne konis la organizon).
Preĝa interfratiĝo
Trans la unuopa monaĥejo montras la preĝa interfratiĝo (societas fraternitatis), kiu unuigis la monaĥojn de malsamaj monaĥejoj. La transmonaĥeja preĝokomuneco estis kompetenta por la mortmemoro por la mortintaj monaĥoj de la interligitaj monaĥejoj kaj ricevis ekzemple kadre de la reformmovado deiranta de la burgonja monaĥejo Klunizo novajn impulsojn (ekz. la Tagon de la Mortintoj). Pro tio ĝuste la altmezepokaj reformmonaĥejo estis ligitaj per preĝaj interfratiĝoj kaj interfratiĝokontraktoj.
Monteto Kalvario (Tata)
Geologio
La superaj tavoloj de la tersupraĵo tiel kuŝas unu sur la alia, kiel la paĝoj de giganta historilibro. Ĉiu paĝo enhavas la vestaĵojn de unu el la fazoj de la terhistorio. Sur tiu ĉi tereno staras apika „atestanta muro”, kiu estas regula sekco de la tavoloj demetiĝintaj unu super la alian. Ĉi tie eĉ la laika okulo klare povas ekvidi la limliniojn de la unuopaj geologiaj epokoj. Ekzemple: sur la preskaŭ blanka, tute milde grizblueta triasa tavolo kuŝas la pli-malpli dikaj tavoloj de la sekvaj eraoj: tiu de la ĵurasio, poste tiu de la kretaceo ktp.
Ĉi tie oni sukcesis malkovri groton longan je 20 kaj larĝan je 2 metroj nur en profundo je 5-6 metroj sub la surfaco, en kiu ankaŭ hodiaŭ ĉeestas la postsignoj de la fajrejo de la prahomo.
John Berryman
Vivo kaj verkoj
Li kontinuis verki "Sonĝokantojn" fervore rapide kaj eldonis duan, grave pli longan volumon titolitan His Toy, His Dream, His Rest (Lia Ludilo, Lia Sonĝo, Lia Ripozo) en 1968. Tio gajnis la Nacian Libran Premion por Poezio kaj la Bollingen Premio. La sekvintan jaron Berryman re-eldonis 77 Dream Songs kaj His Toy, His Dream, His Rest kiel unu libron titolitan The Dream Songs (La Sonĝokantoj). En la sonĝokantaj poemoj, Berryman uzis la rolulon "Henry" por ludi kiel "alia egoo", sed en lia venonta libro de poemoj, Love & Fame (Amo kaj Famo), li forigis la maskon de Henry por skribi pli simple pri sia vivo. La plej favoraj respondoj al la libro de kritikistoj kaj la plejmulto de la kolegoj de Berryman estis senfervoraj; la plej malfavoraj estis eĉ malamikemaj kaj nuntempe oni konsideras ĝin relative malgrava verko.
Monteto Kalvario (Tata)
La Kapelo
Sur la kalvaj rokoj de la malnova ŝtonminejo staras eta kapelo. Ĝi konstruiĝis sur la loko de iama preĝejo (1350), kiu kuŝis en ruinoj jam en la mezo de la 18-a jarcento. El ĉi tiuj ruinoj elformis Jakab Fellner la kapelon tiel, ke li restigis la sanktejon de la malnova preĝejo, kiu fermiĝas per tri flankoj de okangulo kun tri ogivaj (pintarkaj, gotikaj) fenestroj. La gotikajn fenestrojn de la sanktejo oni enmasonis en 1908, kiam la kapelo estis renovigata. Sur la fasado de la kapelo oni vidas rokokajn vazojn. La nobla aspekto de la fasado kaj la firstotureto laŭdas la laboron de Fellner. La enirejon de la kapelo formas baroka pordegkadro. La bildo de la ĉefaltaro originas el la 18-a jarcento, la plafona fresko estas verko de Beder. La bazmuroj de la malnova preĝejo estis malkovritaj antaŭ kelkaj jaroj, kaj permesas konkludi, ke la preĝejo apartenis al la tipo de la tiel nomataj fortikaĵpreĝejoj.
John Berryman
Vivo kaj verkoj
En 1972 Berryman sinmortige saltis de sur la Washington Avenua Ponto en Minneapolis. La lasta kaj postmorte eldonita libro de Berryman, Delusions Etc. (Iluzoj ktp.), temis pri religiaj kaj spiritecaj koncernoj kaj reaperigis Henry en kelkaj poemoj. Kiel Love & Fame, oni konsideras ĝin relative malgrava.
Monteto Kalvario (Tata)
La Golgoto
Sur la monto en proksimeco de la kapelo situas impona golgoto. Ĝi estis farita ĉirkaŭ 1770 fare de Antal Schweiger. Ĉe piedo de kruco de Jesuo estas videbla Mario Magdaleno, flanke Sankta Maria kaj Sankta Johano la Evangeliisto.
John Berryman
Temoj
Berryman verkis pri tiam tabuaj aferoj kiel avido, mensaj malsanoj, volupto kaj sinmortigo. Berryman mem diris, ke liaj roluloj ne estis li mem. Sed multaj kritikantoj diris ke Berryman verkis pri siaj propraj problemoj okazantaj al roluloj, kiuj ne estis li mem sed reprezentis lin. La personoj, kiuj konis lin taksis liajn rolulojn kiel alproksimaĵojn de Berryman mem. Tio inkluzivas ekzemple Henrikon (Henry), la ĉefrolulon de La Sonĝokantoj.
Monteto Kalvario (Tata)
La Golgoto
Aliaj vidindaĵoj estas la elvidejo kaj iama akvoturo.
Plej grandaj urboj laŭ loĝantaro
La 32 plej grandaj urboj aŭ aglomeraĵoj de la mondo en 2006:
Bayko
Bayko estis angla konstrumodela ludilo inventita de Charles Plimpton, pionira plasta inĝeniero kaj entreprenisto en Liverpool. Unuafoje merkatigita en Britio ĝi estis tuje eksportita tra la tuta Brita Komunumo kaj iĝis tutmonda varmarko inter 1934 kaj 1967. La nomo derivas el Bakelito, unu el unuaj komercaj plastoj de la mondo kiu estis origine uzata por fabriki multajn el la partoj. Bayko estis unu el la plej fruaj plastaj ludiloj en la mondo kiu estis merkatigita.
Maigret et le Liberty Bar (1997)
Maigret et le Liberty Bar (Maigret kaj Liberty Trinkejo) estas franca telefilmo de Michel Favart, aperinta en 1997.
Temo
Sur Lazura Marbordo, en 1954, Aŭstraliano nomita William Brown estas trovita mortigita, sovaĝe murdita per tranĉilo. Komisiita al la krima loko, Komisaro Maigret decidas konduki la enketon. Li ekkonatiĝas kun la patrino de la viktimo. Tiu ĉi vivas kun rava kreitaĵo kiu montriĝas esti amatino de Brown. Ambaŭ virinoj klarigas al Maigret, ke William tre ofte partoprenis senlimajn drinkadojn, post kiam li foje malaperis dum pluraj tagoj. Li nomis tiun libertempon «naŭtagon» kaj nepre partoprenis sole sen referi al sia patrino aŭ amatino...
Gabinete Caligari
Gabinete Caligari estis grupo de rokenrolo hispana, integrita ene de la movado konata kiel Madrida Movida, kaj kiu havis etendan kaj relative sukcesan karieron kiu pluis dum 18 jaroj, kaj rezultis en totalo de 8 LP, du rekolektajn diskojn oficiale kaj diversajn unuopaĵojn apartenantaj al ties unuaj jaroj.
Gabinete Caligari formiĝis en 1981 kun Jaime Urrutia (voĉo kaj gitaro), studento de ŝemida filologio, Ferni Presas (basgitaro) kaj Edi Clavo (drumoj), studentoj de la Altlernejo pri Sciencoj de Informado de la Universidad Complutense de Madrid. Kelkaj el ili estis iam membroj de aliaj grupoj kiaj Ejecutivos Agresivos (Jaime) aŭ Ella y los Neumáticos (Edi kaj Ferni) sed, influataj el brita postpunko, miksis laŭ personeco de Eduardo Benavente, popolajn kaj folklorajn hispanajn melodiojn kaj akcentojn kiaj tiuj pri toreado.
Tiele famaj kantoj en la 1980-aj jaroj estis ekzemple "Al calor del amor en un bar" (Je amvarmo en trinkejo), "La Culpa fue del Cha-cha-cha", "Camino Soria" aŭ "Cuatro rosas" (Kvar rozoj).
Aurél Tillai
Aurél Tillai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tillai Aurél estas hungara dirigento, komponisto, korusestro, profesoro.
Aurél Tillai naskiĝis la  en Pécs.
Biografio
Aurél Tillai frekventis pedagogian altlernejon en sia naskiĝurbo inter 1949–1952 kaj inter 1954–1960, poste li lernis en instituto ĝis 1966. Ekde 1952 li instruis en la menciita altlernejo, kie post jaroj li iĝis docento, fine profesoro. Li debutis kiel dirigento en 1958, kiel korusestro en 1965. Ekde 1982 li instruis en Scienca Universitato Janus Pannonius, li dirigentis la universitatan koruson 44 jarojn. Li verkas lernolibrojn, studojn, li komponas muzikaĵojn. Li ricevis premiojn aŭ memormedalojn ekde 1976, fine premion Kossuth en 2016.
Cărpiniș (Copalnic-Mănăștur)
Cărpiniș [kərpiniŝ] (hungare: Kővárgyertyános) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 724 loĝantojn (rumanoj), en 1992 710 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Copalnic-Mănăștur.
Krušovice
Krušovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 8 km nord-nordoriente de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1356.
Châtel ĉe Montsalvens
Châtel ĉe Montsalvens (en la franca lingvo Châtel-sur-Montsalvens; malnova germanlingva nomo Kastels ob Montsalvens; en Esperanto ankaŭ Ŝatelo ĉe Montsalvens) estas komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 245 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Châtel ĉe Montsalvens situas proksimume 15 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo kaj 6 kilometrojn oriente de la urbo Bulle en la transirzono de la Friburga Mezlando al la Friburgaj Antaŭalpoj, ĉe la nordorienta bordo de la Lago de Montsalvens, baraĵlago, kiu baras la akvon de la riveroj Javro, Jogno, kaj Ruisseau de Montélon. La komunumo konsistas el la vilaĝo Châtel ĉe Montsalvens kaj la setlejoj Planavy, Larisse kaj Les Rapes, kaj kelkaj izolitaj bienoj. La sudan komunumlimon formas la profunda ravino de la rivero Jogno.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,04 km², de kiuj 41,7% estas kovritaj de arbaro, 46,1% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Châtel ĉe Montsalvens limas en nordo al Cerniat, en oriento al Crésuz, en sudo al Broc, kaj en okcidento al Botterens.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 180 de Friburgo al Jaun. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas 6 kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Bulle. Pere de du buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumento de Châtel ĉe Montsalvens datiĝas el la jaro 1388 kiel Chastel propre Montservens. La kastlanejo Montsalvens apartenis dum mezepoko duon-duone al la Grafoj de Grejerco kaj la Senjoroj de Corbières. Sub la regado de Rudolfo la 4-a de Grejerco la loĝantoj de Montsalvens liberiĝis de la kazimpostoj. Post la bankrotiĝo de la Grafoj de Grejerco en la jaro 1555 la vilaĝo fariĝis havaĵo de Friburgo kaj apartenis ĝis al Helveta Revolucio unue al la Voktejo Grejerco, poste al la Voktejo Corbières kaj fine al la Voktejo Jaun. En la jaro 1798 ĝi estis atribuita al la distrikto Grejerco. En la jaro 1921 estis konstruita la baraĵlago de Montsalvens, kiu nutras la elektrocentralon en Broc.
1230 Riceia
1230 Riceia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Acworth (Georgio)
Acworth estas urbo en konteo Cobb en usona federacia ŝtato Georgio, Usono. Ĝi havas ĉ. 18.100 loĝantojn (stato: 2004).
La urbo situas 53 km nordokcidente de Atlanto, ĉe la Interstate 75, konata ankaŭ kiel Dixie Highway.
Historio
Acworth estis fondita la 1-an de decembro 1840 kaj estis nomumita post Acworth en New Hampshire, hejma urbo de Joseph L. Gregg, inĝeniero de Western & Atlantic Railroad.
Dum la usona enlanda milito, la urbon bruldetruis en novembro de 1864 generalo William T. Sherman. Evitis la flamojn nur kelkaj domoj.
Dom Casmurro
Dom Casmurro estas unu el ĉefverkoj (eble la ĉefverko) de brazila literaturo verkita de Machado de Assis 1899. Dom Casmurro nepre elstaras kiel pinta verko en la brazila literaturo. Tradukis al Esperanto Paulo Sergio Viana 2007.
Rakonto
Pro ĉi tiu majstra, ŝajne simpla rakonto, Machado de Assis enplantis en siajn legantojn la senfina demando: ĉu Capitu perfidis? Fakte, la skeptika aŭtoro prezentas alian demandon: ĉu eblas sanmense kunvivi kun Dubo?
Bornaj-moskeo
La Bornaj-moskeo laŭ la origina, tatara nomo aŭ Burnajevskaja-moskeo respektive Burnajev-moskeo laŭ ties ruslingva variaĵo (tatare Борнай мәчете Bornaj-meĉete, ruse Бурнаевская мечеть, Burnajevskaja meĉet, ankaŭ nomata Третья соборная, Tretja sobornaja, "tria katedrala" [moskeo de la urbo]) situas en la rusia urbo Kazano en la respubliko Tatarstano.
Kiel multaj aliaj moskeoj de la regiono ankaŭ tiu-ĉi fine de la 1930-aj jaroj laŭ la sovetunia politiko senreligiigi la union fermiĝis sekve de decido de la "centra ekzekuta komitato de la respubliko Tatarstano''. Nur en 1994 denove eblis ekuzi ĝin kiel moskeo.
Malderivaĵo
Laŭ la fundamenta teoremo de infinitezima kalkulo, la nedifinita integralo de funkcio f ĉiam estas unu el la malderivaĵoj de f.
Dachstein (stacidomo)
Dachstein estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta inter j Dachstein kaj Molsheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Dié (110000).
Nikolao Motovilov
Nikolao Aleksandroviĉ Motovilov (Николай Александрович Мотовилов; naskiĝis la 3-an de majo 1809 laŭ julia kalendaro, la x-an de majo gregoria kalendaro, mortis la 14-an de januaro 1879) estis rusa terposedanto, pacojuĝisto, komercisto kaj kristana fervorulo honorigita per la titolo "Malsaĝulo por Kristo". Li estas ĉefe konata kiel elstara sekvanto de la sankta Serafimo de Sarov.
Nikolao Motovilov estis naskita en Simbirsk al nobela familio, kaj li studentiĝis en la universitato de Kazanj. Laŭ liaj notoj, li foje provis sinmortigi per dronado en la lago Ĉjonoje proksime de Kazanj, sed estis haltigita fare de vizio de la Dipatrino, kiu laŭ liaj eldiroj plu gvidis lin tra la resto de lia vivo. Nikolao Motovilov konatiĝis kun sankta Serafimo de Sarov kaj iĝis unu el liaj disĉiploj.
Motovilov surpaperigis multajn el siaj konversacioj kun sankta Serafimo, inkluzive de lia favorato, la "interparolo kun Serafimo pri la celo de la kristana vivo" kiu okazis en novembro 1831 en la arbaro proksime de Sarov. Tiu okazaĵo estis prezentita en pluraj malsamaj ikonoj de Sankta Serafimo, kaj estas konsiderita unu el la plej gravaj spiritaj trezoroj de la moderna ortodoksismo.
En 1827 Motovilov komencis registaran laboron en Simbirsk. Li havis konflikton kun framasonoj tie, kaj estis arestita kaj malliberigita en 1832 pro fikciaj akuzopunktoj. Motovilov poste asertis ke tiuj akuzoj estis fabrikitaj fare de liaj framasonaj malamikoj, inkluzive de Aleksej Petroviĉ Jermolov. En 1833, Motovilov estis liberigita fare de ordo de Caro Nikolao la 1-a, sed de tiam perdis ĉiujn ŝancojn pri registara dungiĝo.
En 1840 Motovilov geedziĝis kun Jelena Ivanovna Meliukova, la nevino de monaĥino Marfa, lernantino de sankta Serafimo, kaj decidis reveni al sia bienejo proksime de Simbirsk. Ĉi tie li konstante laboris glorigi la nomon de Serafimo, kiu mortis en 1833. Motovilov skribis multajn leterojn al gravaj personoj, inkluzive de la imperiestro mem, klopodante "montri la profundon de la profeta kaj filozofia donaco de Serafimo". Li ankaŭ organizis grandajn komercajn projektojn kiel ekzemple la banko Svjato-Preobraĵenskij, kunlaboranta en la migrado de "milionoj da kamparanoj" de Centra Rusio ĝis Siberio. Motovilov fokusigis la daŭrigon de siaj projektoj je la Serafimo-Divejevo-Monaĥejo. Li mortis en 1879, kaj estis entombigita en ls Serafimo-Divejevo-Monaĥejo.
Serafimo de Sarov, kies nomon Motovilov alportis al la rusa publika konscio, estis sanktigita en 1903. Li restas unu el la plej aprezataj sanktuloj de la moderna Ortodoksismo. La manuskriptoj de Motovilov estis plejparte longtempe neeldonitaj, kaj estis stokitaj en korboj konservitaj en la subtegmentejo de lia domo. En 1903 la vidvino de Motovilov pasis la korbojn kun la manuskriptoj - iom post iom pleniĝintaj kun plumoj kaj kokida koto - al la religiema verkisto Sergeij Nilus. Nilus poste trovis manieron deĉifri la materialojn kaj publikigis ilin. La materialoj de Motovilov iĝis la ĉefa fonto pri la biografio kaj instruado de Sankta Serafimo, la instruo de sankta Antonio de Voroneĵ, fondinto de la Serafimo Divejevo-Monaĥejo, kaj monaĥino Aleksandra de Divejevo. La skribaĵoj de Motovilov ankaŭ forte influis la verkaĵojn de Nilus.
Garding
Garding estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordfriesland de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, en la duoninsulo kaj historia pejzaĝo Eiderstedt borde de la Norda Maro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas ekde 2006 parto de la komunumaro Eiderstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
La urbo estas aerkuracloko, ĉirkaŭite de la komunumo Kirchspiel Garding. Ĝi situas ĉe la fervojlinio Husum-St. Peter-Ording kaj la federacia strato (Bundesstraße) B 202.
La preĝejo estas fondita en 1109, sed Garding verŝajne jam pli frue ekzistis. En oficiala dokumento ĉi aperas la unuan fojon en 1187. La 12an de oktobro 1590 Garding ricevis la urban rajton.
Ekde 1575 ĝis hodiaŭ okazas ĉiumarde semajna bazaro sur la placo apud la preĝejo.
Plurajn jarcentojn Garding havis havenon kun merkataj rilatoj al Anglio kaj aliaj landoj.
K'Nex
K'NEX (literuma variaĵo de connects) estas konstruludila sistemo inventita de Joel Glickman. Enmetita en Usonon en 1992 estas nune desegnita kaj produktita de K'NEX Industries Inc. de Hatfield, Pensilvanio, Usono. K'NEX estas en la sama ĝenro, kaj en konkurenco kun Lego, Fischertechnik, kaj Meccano.
Plej simila al Tinkertoy, la ludila konstrusistemo konsistas el interkroĉaj plastaj strioj, konektiloj, radoj, dentradoj, kaj aliaj komponantoj, kiuj povas esti pecigitaj kune por formi ampleksan varion de modeloj, maŝinoj, kaj arkitekturaj strukturoj. Malkiel Tinkertoy, tamen, K'NEX estas desegnita por pli aĝaj konstruantoj (5- al 12-jaraj).
La ludilo estis produktita kaj merkatigita en variaj vendejoj, same kiel per retejoj. K'NEX produktis variajn seriojn, edukajn ludilarojn, kaj modelojn konsistantajn el diversigitaj partoj, la lastaj el kiuj, inkludas partojn kaj instrukciojn specife pakigitaj por esti kunigitaj aŭ muntitaj en specifa modelo.
90-a SAT-Kongreso 2017
La 90-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis de la 29-a de julio ĝis la 5-a de aŭgusto 2017 en Seulo, Sud-Koreio. Temis pri la unua SAT-Kongreso en Azio kaj la tria ekstereŭropa post la kongresoj en Kanado (1973) kaj Brazilo (1988).
Kongresejo
La kongreso okazis tuj post la 102-a Universala Kongreso de Esperanto en la sama urbo. Fakte la kongresejo estis la hotelo Yakam Tourist Hotel en banloko de la okcidenta antaŭurbo Gimpo, tutproksime de la bordo de la Flava Maro. Utilis ke kongresejo, loĝado kaj manĝado okazis en la sama loko.
Organizo
La Organiza Kongresa Komitato (OKK) formis:
Programo
Krom la kutimaj laborkunsidoj de la asocio, de la frakcioj kaj fakoj, okazis ankaŭ prelegoj pri Kandela Revolucio (Kang Hongu kaj Amelano Ĵo), Gugla Pasporto (Hiongun Kim), Esperanto Domo en Kreto (Annie Grente), nuklea akcidento en Fukuŝima kaj poste (Hori Yasuo), antropologio, kartografio kaj koloniismo (Gijermo Fians), korea literaturo (Rob Moerbeek), Esperanto kaj klasikaj lingvoj (Saioa Escobar), korea lingvo (Ho Song), memoro de Esperanto-movado (Xavi Alcalde) kaj tiel plu. Ekskursoj estis organizitaj al Seulo, Buyeo kaj insulo Ganghwa (de kie rigardeblis al Norda Koreio).
Distra fako estis je la zorgo de la folklora ensemblo korea "Espera Mondo", Sepa Asorti, Korflora Mandalo kaj de la teatraĵo "Malfermilo" de Victor Lanoux ludita de Saŝa Pilipoviĉ kaj Franciska Toubale (2a de aŭgusto).
Metztitlán
Metztitlán estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Metztitlán. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13037.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20123 loĝantojn. El tiuj estis 9367 viroj kaj 10756 virinoj. La komunumo havas surfacon de 814,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1320 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Hochdorf
Hochdorf havas diversajn signifojn:
Bex
Bex estas komunumo en la distrikto Aigle en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 6,630 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Bex situas en la Vaŭdaj Alpoj en oriento de Kantono Vaŭdo kaj etendiĝas de la nordorienta bordo de Rodano en la valo de la rivero Avançon ĝis al la montoj Dent de Morcles kun alteco de 2969 m s.m., Grand Muveran, kun alteco de 3051 m s.m., kaj Les Diablerets, kiu kun alteco de 3210 m s.m. sur la limo al Ormont-Dessus estas la plej alta punkto de la komunumo. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Bex multnombraj vilaĝoj, vilaĝetoj kaj setlejoj, nomo Anzeindaz, Cotterd, Le Glarey, Le Châtel, Chiètres, Fenalet, Frenières-sur-Bex, La Forêt, L'Allex, Le Bévieux, Le Bouillet, Les Dévens, Le Chêne, Les Plans-sur-Bex, Les Posses kaj Solalex.
Whitby
Whitby  estas fiŝboata haveno kaj turista urbo en la provinco North Yorkshire ĉe la nordorienta marbordo de Anglio. Ĝi troviĝas ĉe la estuaro de la rivero Esk kaj pro la marborda kurbo frontas pli norde ol oriente. La nomo de la urbo venas el la dana lingvo kaj signifas "blanka urbo".
La urbo vastiĝas supren sur la krutaj flankoj de la Esk-valo. Sur la okcidenta klifo situas la plejparto de la urbo, sed sur la orienta klifo troviĝas la impona ruino de Whitby Abbey (abatejo) kaj ankaŭ la Preĝejo de Sankta Maria (St Mary). Por atingi la orientan klifon oni devas veturi longdistance laŭstrate aŭ surgrimpi la famajn 199 ŝtupojn, aŭskultante al aliaj nombrantaj grimpantoj. Sur la orienta klifo oni vidas la statuon de ŝipestro James Cook, kiu eknavigis el Whitby, kaj arkon de barto honore de la historia balenindustrio.
Oroszló
Oroszló [oroslO], kroate Raslovo estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Komló.
Whitby
Stranga vizitindejo ĉe Whitby estas la Drakula Muzeo – grandparto de la romano de Bram Stoker okazis tie, inklusive de la alveno de Drakulo sur ŝipo albordigita en la haveno. Dum sunsubiro super la apuda Promontoro Kettleness Lucy observis de la preĝeja korto, sed ŝi ne sciis kiom da ŝtupoj ŝi suprengrimpis por alveni tien.
Oroszló
Situo
Oroszló situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Pécs-Kaposvár. Sásd troviĝas 5, Komló 15, Pécs 27, Budapeŝto 189 kilometrojn.
Whitby
Apud Whitby okazis la katastrofo de la hospitala ŝipo Rohilla je 30-a de oktobro 1914, kiu fundeniĝis sufiĉe proksime de la marbordo. 85 homoj mortis kaj plejparte enteriĝis en la preĝeja korto. Eble Rohilla sinkis, eble ĝi trafis minon, raportoj diferencas.
Oroszló
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1402 laŭ tiama hungara ortografio "Zorozlow". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Oroszló 464 homoj (246 hungaroj, 218 germanoj).
En Oroszló migra poŝto servas.
Bex
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bex limas en nordo al Gryon, en nordnordoriento al Ormont-Dessus, en nordoriento al Conthey (VS), en sudoriento al Chamoson (VS), en sudsudoriento al Leytron (VS), en sudo al Fully (VS), en sudsudokcidento al Collonges (VS), en sudokcidento al Lavey-Morcles, en okcidento al Saint-Maurice (VS), en okcidentnordokcidento al Massongex (VS), kaj en nordokcidento al Monthey (VS).
Trafiko
Tra Bex pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 kaj la svisa aŭtovojo A9, kiu disponas pri propra alveturejo sur la komunuma teritorio. Bex disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Laŭzano al Brigo kaj estas la elirpunkto de la etŝpura trajnlinio al Villars-sur-Ollon, krome kondukas loka buslinio al Monthey. En la Rodanebenaĵo troviĝas aerodromo kun la ICAO-Kodo LSGB.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bex datiĝas el la jaro 574 kiel in Baccis. En la jaro 574 en batalo apud Bex frankaj trupoj venkis kontraŭ langobardoj. Kun la Grafolando Valezo Bex kiel donaco de la reĝo Rudolfo la 3-a de Burgonjo fariĝis en la jaro 999 havaĵo de la episkopo de Siono. En la jaro 1464 Bex estis okupita de bernaj trupoj. En la jaro 1476 Bex submetiĝis al Berno kaj estis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 mandata teritorio de la Voktejo Aigle.
Ipixuna
Ipixuna estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 22.254 loĝantojn en 2010.
Lando Reĝo Eduardo la 7-a
Lando Reĝo Eduardo la 7-a aŭ Duoninsulo Reĝo Eduardo la 7-a estas granda, glacio-kovrita duoninsulo kiun formas la nordokcidenta pinto de la Lando de Marie Byrd en Antarkto. La duoninsulo projekcias sin en la Ross Maro inter Golfeto Sulzberger kaj la nordorienta angulo de la Ross Glacitavolo, kaj formas parton de la Ross Dependaĵo. La Duoninsulo Eduardo la 7-a estas limigita de la Ross Glacitavolo sudokcidente, la Okuma Golfeto okcidente, kaj oriente de la Golfeto Sulzberger kaj la Marbordo Saunders, ĉiuj gravaj elementoj de la Ross Maro / Suda Oceano en Antarkto. La nordokcidenta pinto de la duoninsulo estas la Kabo Colbeck. La Duoninsulo Eduardo la 7-a situas je. La okcidenta marbordo estas la Marbordo Shirase. Norde kaj oriente estas la Swinburne Glacikampo. La Duoninsulo Eduardo la 7-a estis malkovrita en la 30a de Januaro 1902 fare de la brita Ekspedicio Discovery (BrNAE) (1901–1904) sub estreco de Robert Falcon Scott, kiu nomigis ĝin Lando Reĝo Eduardo la 7-a laŭ la brita reĝo Eduardo la 7-a. La marbordo estis poste esplorita de la Ekspedicio Nimrod sub estreco de Ernest Shackleton en 1908-09, kaj la unua surteriĝo estis farita de grupo el la Japana Antarkta Ekspedicio sub estreco de Ŝirase Nobu en 1912. La regiono estis renomita "Duoninsulo Eduardo la 7-a" ĉar la duoninsula karaktero de la regiono estis determinita de esplorado farita de la ekspedicio de Richard E. Byrd (1933–1935) kaj de la ekspedicio de la Usona Antarkta Servo (USAS, 1939–1941).
Plej el la duoninsulo estas ene de la Ross Dependaĵo, postulata de Novzelando.
Al-Ĥatib al-Bagdadi
Abu Bakr Ahmad ibn `Ali ibn Thabit ibn Ahmad ibn Mahdi al-Shafi`i, komune konata kiel al-Ĥatib al-Bagdadi (en araba: الخطيب البغدادي) aŭ "la preleganto el Bagdado" (10a de majo 1002 – 5a de septembro 1071; en islama kalendaro 392-463), estis sunaisma islama fakulo kaj historiisto.
Li studis sciencojn sed lia ĉefa inteerso estis Hadito. Al-Baghdadī origine apartenis al la Hanbalisma teologia skolo Fikho (religia juro) sed li poste adoptis la teologion de Ŝafiismo. Ne klaras ĉu tiu ŝanĝo sekvis veturon al Nahraŭan en 1038, sed ajnaokaze ĝi okazigis malamikecon el kelkaj Hanbalistoj. Spite tiun minacon, sub la protekto de la kalifo Al-Kaim al-Baghdadī prelegis pro hadito en la Manṣūr Moskeo.
Verkoj
Elektita listo de verkoj.
Guararapes
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la samnoma mikroregiono Araçatuba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ĉilia Suda Zono
La Zona Sur (Suda Zono) estas unu el kvin naturaj regionoj laŭ kiuj la CORFO dividis kontinentan Ĉilion en 1950. Ties norda bordo estas formata de la Rivero Bío-Bío, nome limo kun la Zono Centra Ĉilio. Okcidente kun la Pacifika Oceano, oriente kun Andoj kaj Argentino. Ties suda bordo estas la Kanalo Ĉakao, trans kiu kuŝas la Aŭstrala Zono. Dum la insularo Ĉiloeo apartenas geografie al la Aŭstrala Zono pro kulturo kaj historio, ĝi kuŝas pli proksima al la Zona Sur.
Rollandia
Rollandia  estas malgranda genro de akvobirdoj de la familio de greboj. Ties nuraj du membroj troviĝas en Sudameriko. Ili estas la jenaj:
Emmerthal
Emmerthal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hameln-Pyrmont de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Olsberg AG
Pri la komunumo
Olsberg estas komunumo en la distrikto Rheinfelden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 363 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La vilaĝo Olsberg situas en la valo de la rivereto Violenbach, kiu estas la kantonlimo kaj dividas ĝin en sudokcidentan parton, kiu apartenas al la komunumo Arisdorf en Kantono Bazelo Kampara, kaj nordorientan parton, kiu formas la argovian komunumon, pri kiu temas ĉi-tiu artikolo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Olsberg limas en nordo al distriktĉefurbo Rheinfelden, en oriento al Magden, en sudo al Giebenach (Kantono Bazelo Kampara), en sudokcidento al Arisdorf (Kantono Bazelo Kampara), kaj en okcidento al Kaiseraugst.
Trafiko
La komunumo Olsberg estas konektita al la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio de Magden al Giebenach.
En la najbara komunumo Arisdorf ekzistas aliro al la nacia aŭtoŝoseo A2 de Bazelo al Lucerno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Olsberg datiĝas el la jaro 1236 kiel Olsperg. En mezepoko ĝis la konkero fare de francaj trupoj en la jaro 1897 Olsberg nordoriente de la rivereto Violenbach apartenis al la aŭstria-habsburga senjorujo Rheinfelden. Post mallonga franca regado, ĝi kun la tuta Frick-Valo fariĝis en 1802 parto de la Helveta Respubliko kaj en 1803 de la nova Kantono Argovio.
14699 Klarasmi
14699 Klarasmi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ukraina filologiistino Klara Evgenjevna Smirnova (1936–2003), estrino de la departemento pri angla lingvo en la Kijiva Universitato. Ŝi estis ankaŭ amatora astronomino kaj akiris plurajn bildojn de la Haleja kometo en 1985 - 1986 per la refraktoro de 0,20 m de Kievo.
Nové Valteřice
Nové Valteřice (1869–1880 Nová Valteřice, 1890–1910 Valteřice; Neu Waltersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Moravský Beroun. Ĝi troviĝas 5,5 km norde de Moravský Beroun. En la jaro ĉi tie vivis.
Nové Valteřice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8.04 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1692. Post la jaro 1850 temis pri memstara municipo en politika kaj juĝeja distrikto Šternberk, ekde la jaro 1910 en distrikto Moravský Beroun, kaj ekde la jaro 1950 en distrikto Bruntál. Konsisto de Moravský Beroun Nové Valteřice fariĝis en la jaro 1961, poste en la jaro 2005 ĝi estis almembrigita komune kun ĝi al distrikto Olomouc.
Mica (Mureș)
Hărănglab ĝis 1968 apartenis al Băgaciu.
La vilaĝo Mica havas nur okonon de la komunumaj loĝantoj, sed ĝi havas bonan trafikan ligon per la distrikta vojo DJ142 al Târnăveni okcidente kaj Sângeorgiu de Pădure oriente.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 549 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 579 (rumanoj, 88 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Mikefalva apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Severn
Severn [sevurn] estas rivero en Anglio kaj Kimrio (ĝi nomiĝas kimre Afon Hafren), kaj en Britio la plej longa kaj kun la plej granda akvotrafluo. Ĝia fonto estas en la Kambria montaro apud Llanidloes en la kimra provinco Powys. De tie ĝi fluas tra la anglaj provincoj de Shropshire, Worcestershire kaj Gloucestershire, kaj poste ĝi estiĝas la Severna Estuario, la Ŝanelo de Bristol kaj finfine fluas en la Keltan Maron.
Mitologio
La nomo Severn devenas ne de la angla Seven (sep) sed de legenda virino, Hafren (latinigita kiel Sabrina), kiu estas ankaŭ diino de la rivero en la kelta mitologio. Dum la tajda parto de la rivero la dio estas Noadu, kiu rajdas riveran tajdondon sur hipokampo.
Ĉefaj urboj
Survoje la rivero trafluas la jenajn urbojn (de fonto en la nordo ĝis maro en la sudo):
Transporto
Pro la longeco kaj - ĉe la fino - larĝo de la rivero, estas multaj kaj diversaj transvojoj. Krom multaj pontoj inter Gloucester kaj la fonto, dum la rivero estas relative mallarĝa, estas du grandaj pontoj por aŭtoŝoseoj; la unua, kiu malfermis en 1966 unue portis la aŭtovojo M4 inter Anglio kaj suda Kimrio; en 1996 konstruado de la pli suda 'dua' ponto kompletiĝis; nun la M4 estas portata de la nova ponto kaj la malpli granda M48 de la malnova. La nova ponto havas longecon de 5.1 kilometroj kaj portas dekmilojn da aŭtomobiloj tage. Norde en Shropshire estas la plej malnova tute fera ponto en la mondo, Ironbridge, konstruita en 1779, kaj simbolo de la naskiĝo de la industria revolucio.
Pri fervojo, estas tunelo sub la Severn, proksiumume samloke kiel la dua ponto, kiu estis parto de la ĉefa fervojo inter Londono kaj la urboj de suda Kimrio Caerdydd kaj Abertawe kaj aliaj. Gi konstruiĝis inter 1873 kaj 1886, kaj longas 7 kilometroj. Ankaŭ estas pli norda fervoja ligo inter Gloucester kaj Lydney.
Multaj kanaloj ligas al la Severn.
Tajdo
La rivero havas la duan plej grandan diferencon inter tajdoniveloj (proksimume 15m) de ĉiuj riveroj en la mondo (post la Golfo de Fundy). Tio ĉi kaŭzas la fenomenon de tajda riverondo - granda, sola ondo kiu povas atingi altecon ĝis 2 metroj, kaj sur kiu oni foje surfas.
Ankaŭ pro la fortaj tajdoj, oni multfoje proponis akvobaraĵon, por multaj kialoj. Plej laste, oni proponis grandegan baraĵon (eble pli ol 15 km longe) por akvoenergio; tiu baraĵo produktus 8.6GW da 'verda' (sen produkto de karbondioksido) elektro, ekvivalenta al 5% de la uzo de la tuta Britio. La propono estas tamen tre polemika pro kaj la kosto (10-15 miliardoj da pundoj)kaj naturprotektismaj kialoj - la loko estas loĝejo por multaj specoj de riverbirdoj, kaj estas protektita laŭ eŭropa leĝo.
Ernő Fóth
Ernő Fóth [ernO fOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fóth Ernő estis hungara pentristo, altlerneja instruisto, membro de Societo Szinyei Merse Pál.
Ernő Fóth naskiĝis la  en Nagysitke, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ernő Fóth frekventis gimnazion en Szombathely, poste li akiris diplomon en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1959 (en 1958 li havis stipendion). Liaj plej gravaj instruistoj estis György Z. Gács, Lajos Szentiványi (pentristo), Zoltán Rákosy, Jenő Barcsay. Li studvojaĝis ekzemple al Italio, Francio. Ekde 1961 li ekspoziciis. Inter 1962 kaj 1969 li instruis en la Belarta Altlernejo, ekde 1975 en la Industriarta Altlernejo. En 1978 li ricevis stipendion. En 1982 li ricevis la instruan rangon docento.
Li ricevis 4 premiojn inter 1976-1984. Li havis edzinon (ekde 1966), kiu naskis 2 gefilojn.
Mugiledoj
La mugiloj aŭ grizaj mugiloj estas familio (Mugilidae) kaj ordo de aktinopterigoj troviĝantaj tutmonde en marbordaj moderklimataj kaj tropikaj akvoj, kaj ĉe kelkaj specioj en nesala akvo. Mugiloj utilis kiel grava nutraĵo en Mediteranea Eŭropo ekde la epoko de la Roma Imperio. Tiu familio inkludas ĉirkaŭ 80 speciojn en 17 genroj, kvankam duono de la specioj estas nur en du genroj (nome Liza kaj Mugil).
Sterkoskarabo
Sterkoskaraboj estas skaraboj kiuj manĝas sterkon/fekaĵojn. Kelkaj specioj de sterkoskaraboj povas enterigi fekaĵojn de 250 fojojn sia propra maso en unu nokto.