cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
980 Anacostia
980 Anakostio estas meze granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo George Henry Peters elde Vaŝingtono.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la rivero Anacostia, alfluanto de Potomako en Vaŝingtono.
45492 Sławomirbreiter
45492 Sławomirbreiter estas tre malgranda, hela kaj rapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono en 9:5 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la pola astronomo Sławomir Breiter, Profesoro ĉe la Observatorio de Poznano en Pollando. Lia laboro fokusiĝas sur la ĉiela mekaniko, inklude kontribuojn al la disvolvo de analizaj kaj duone analizaj teorioj pri la asteroida efiko YORP kaj la studo pri orbita dinamiko.
Datumstrukturo
Datumstrukturo estas programpeco, ebliganta konservi kaj prilabori aron da samtipaj aŭ logike interrilataj datumoj en komputil(ar)o. Por aldono, forigo, atingo aŭ ŝanĝado de la komponantaj datumoj la datumstrukturo disponigas aron da funkcioj aŭ operacioj.
Internacie la terminoj respondaj al la angla data structure povas havi plurajn parencajn, tamen ja malsamajn signifojn, interalie:
Kroma komplikaĵo estas la tradicia misuzo de la tre ĝenerala vorto structure por la speciala nocio rikordo en C kaj ties posteuloj.
Multaj gravaj datumstrukturoj disponeblas en programlingvaj bibliotekoj aŭ estas enkonstruitaj en programlingvon mem. Ekz-e la datumstrukturo «hakettabelo» estas enkonstruita en la programlingvojn Lua, Perl, Python, Ruby, Tcl k.a.
La bazaj konstruaj blokoj por pliparto da datumstrukturoj inkludas masivajn tabelojn, rikordojn, referencojn.
Brot-Dessous
Pri la komunumo
Brot-Dessous estas komunumo en la distrikto Boudry en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 97 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Brot-Dessous situas ĉe la suda deklivo de la monto Solmon, kiu apartenas al suda ĉeno de la Neŭŝatela Ĵuraso. La sudan limon de la komunumo formas la rivero Areuse, kiu tie pasas la ĵursajn montoĉenojn en profunda ravino. La komunumo konsistas el la nomdona vilaĝeto Brot-Dessous kaj la vilaĝeto Fretereules sur alteco de 844 m en oriento ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 10 kaj Champ-du-Moulin-Dessus en la valfundo ĉe la bordo de Areuse, kie troviĝas la stacidomo. Ĉe la bordo de la rivero Areuse situas la akvoelektocentraloj Val-de-Travers kaj Les Molliats. La lasta liveras elektron al la urbo La Chaux-de-Fonds.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,95 km², de kiuj 79,2% estas kovritaj de arbaro, 12,5% servas por agrikulturo kaj 7,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Brot-Dessous limas en nordo al Brot-Plamboz, en oriento al Rochefort, en sudo al Boudry, kaj en okcidento al Val-de-Travers.
Trafiko
Tra Fretereules kaj Brot-Dessous pasas la kantona ĉefvojo n-ro 10. En Champ-du-Moulin-Dessus situas stacidomo de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Neŭŝatelo al Pontarlier. Tra Champ-du-Moulin mallarĝa vojo kondukas de Boudry supren al la kantona ĉefvojo n-ro 10 en Rochefort. De la aliaj du vilaĝoj de la komunumo Champ-du-Moulin ne atingeblas rekte tra la komunuma teritorio. Brot-Dessous kaj Fretereules ne disponas pri konekto al la publika transportreto.
Nigra merkato
Nigra merkato estas kontraŭleĝa merkato sen vendimposta pago. Sur tia merkato estas vendataj maloftaj produktoj, aŭ tiaj, kiaj estis ŝtate prezfiksitaj aŭ pro alta imposto multekostaj. Nigra merkato ekzistas ankaŭ por malpermesitaj varoj kiel ekzemple drogoj, armiloj, homvendado aŭ prostituo.
Ekzemploj
Post la Dua mondmilito nutraĵoj kaj ĉiutagaj varoj estis malfacile haveblaj. Oni povas aĉeti tiajn varojn nur kontraŭ nutraĵmarkoj kaj malaltkvante en vendejoj. Apud tiu leĝa merkato ekzistis kontraŭleĝa nigra merkato, kie ĉio aĉeteblis, sed je altegaj prezoj.
En la Germana Demokratia Respubliko nigra merkato ludis gravan rolon por aĉeti ekzemple privatajn aŭtojn.
Brakringo
Brakringo, braceleto estas juvelo portata je la brako, plej ofte je la manradiko kaj ĉirkaŭas ĝin.
Brakringo estas farita aŭ el flekseblaj materialoj, ekzemple ĉeneroj el metalo, perloj, konkoj, gemoj, kornoj, bestodentoj, ledo, gumo aŭ plasto aŭ ringforma el malmolaj materialoj, kiel metalo, ligno, ktp.
Buterila jodido
Buterila jodido aŭ buterila jodido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj buterila alkoholo. Buterila jodido estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Buterila jodido prezentas jodatomon ligitan al buterila grupo. Ĝi konsistas je 4 karbonatomoj, 7 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Brakringo
Historio kaj signifo
Aldoniĝis vitraĵoj kaj poste plasto kiel materialoj por krei brakringojn. Pro la uzo de altvaloraj materialoj juveloj iĝis samtempe valoraĵoj. Arĝentaj brakringoj estis iam uzitaj kiel pagiloj.
Brakringo utilis ankaŭ kiel ŝirmiloj al ĉasantoj kaj batalantoj. Ĉe la keltoj, viroj portis brakringojn por inidiki aristokration aŭ potencan pozicion.
Specoj
Brakringoj utilas ne nur kiel juvelo, sed foje havas alian funkcion, kiel ekzemple brakringoj, kiuj fiksas brakhorloĝojn je la pojno.
Sufiĉe nova afero estas la tiel nomataj sportobrakringoj, kiuj plej ofte estas faritaj el malpeza akvorezista neopreno al kiuj oni povas fiksi iPod-on aŭ alian muzikludilon, tiel ke eĉ sportumante oni povas uzi ĝin.
En malsanulejoj pacientoj ricevas pacientobrakringon kun informoj por eviti misoperaciojn aŭ eraran donon de kuraciloj. Foje tiuj brakringoj surhavas strikodojn. Ĉe novnaskitoj la koloro (roza aŭ helblua) ofte indikas la sekson de la bebo.
En naĝejoj plastbrakringoj kun ŝlosilo ebligas aliron de specifaj ĉambroj aŭ malfermon de ŝrankoj.
Junuloj portas kaj ofte mem faras amikecbrakringojn.
Béla Balás (episkopo)
Béla BALÁS [balAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balás Béla estas hungara pastro, episkopo.
Béla Balás  naskiĝis la  1941 en Budapeŝto.
Biografio
Béla Balás frue aliĝis al tiam preskaŭ nelegala katolikisma movado. Li abiturientis en sia naskiĝurbo, poste li lernis en seminario de Esztergom. Li pastriĝis en 1965. Li estis laŭvice pastro en Nagymaros, Nógrádmegyer (1971), Budapeŝto, Érsekvadkert (1976), Bajót. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: En 2011 li ricevis ŝtatan premion.
Motoki Ueda
Motoki Ueda (植田 元輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
-41
En la jaro 41 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Abraham Cresques
Abraham Cresques ( [əβɾəˈam ˈkɾeskəs]), kies vera nomo estis Cresques (filo de) Abraham (naskiĝis en 1325, mortis en 1387), estis juda kartografo el Palma de Majorko, Majorko (tiam parto de la Kronlando de Aragono) el la 14-a jarcento. Kunlabore kun sia filo, Jehuda Cresques, Cresques estas kreditita kiel aŭtoro de la renoma Kataluna Atlaso de 1375.
Persona vivo
Majorka Judo, Cresques estis majstro kartografo kaj fabrikanto de horloĝoj, kompasoj, kaj aliaj navigaciaj instrumentoj. Li estis supera membro de la "Majorka kartografia skolo".
la vera nomo de Abraham Cresques estis Eliça (a. k. k. Cresques) filo de Rabbi Abraham, filo de Rabbi Benaviste, filo de Rabbi Eliça. Eliça estante la nomo kiun li ricevus fariĝinte plenkreskulo sed konata kiel Cresques de Abraham (Cresques estante lia persona nomo, Eliça lia religia nomo, Abraham lia patronomo), sed la ordigo estas plej ofte renversita en posta literaturo. Lia filo, Jehuda Cresques, estis ankaŭ notinda kartografo.
La Kataluna Atlaso
En 1375, Cresques kaj lia filo Jehuda ricevis taskon de Princo Johano de Aragono (la estonta Johano la 1-a de Aragono) fari aron da maraj mapoj kiuj irus preter la normalan geografian gamon de samtempaj portolanoj por ampleksi la Orienton kaj la Okcidenton, kaj ĉion kio, el la Ĝibraltara Markolo kondukas al la Okcidento. Por tiu ĉi laboro, al Cresques kaj Jehuda estus pagitaj 150 aragonaj oraj florenoj, kaj 60 majorkaj pundoj, respektive, kiel estas deklarite en dokumentoj de la 14-a jarcento de la Princo mem kaj lia patro Petro la 4-a de Aragono. Princo Johano intencis prezenti la mapon al sia kuzo Karlo (la estonta Karlo la 6-a de Francio) kiel donacon. En tiu jaro 1375 Cresques kaj Jehuda desegnis la ses mapojn kiuj konsistigis la Katalunan Atlason en sia domo en la Juda kvartalo de Palma de Majorko.
Verkoj atribuitaj al Cresques
La Kataluna Atlaso de ĉirkaŭ 1375 estas la sola mapo kiu estis atribuita kun certeco al Cresques Abraham. Sed esplorantoj sugestis ke kvin aliaj ekzistantaj mapoj povus ankaŭ esti atribuitaj al Cresques, Jehuda kaj kelkaj aliaj laboristoj en la Ateliero de Cresques. Kiel la Kataluna Atlaso mem, ĉi tiuj kvin mapoj (kvar portolanoj, unu fragmento de "mappa mundi"), estas nek subskribitaj nek datitaj, kaj ilia dato de farado estimita iam inter 1375 kaj 1400.
Laŭ Campbell, el la kvar portolanoj atribuitaj al la ateliero de Cresques, la mapoj de Napolo kaj Parizo estas pli ornamitaj ol la du aliaj, kun la mapo de Parizo (ĉ. 1400) aparte kiu plej similas al la trajtoj de la Kataluna Atlaso (ĉ. 1375). Tamen, la atribuo al la laborejo de Cresques estas nur provizora. Kiel Campbell notas, "Ke tiu ĉi grupo de mapoj estas tre parenca estas klare. Sed estas malfacile vidi, el nura kolora analizo, evidentaĵon por konfirmi ke tiuj ĉi kvar mapoj estis la produkto de superrigardita laboro en unusola ateliero."
Kondutekologio
La kondutekologio estas la plej nova branĉo de la evoluciesplorado, ĝi esploras en la plej vasta senco la reciprokajn efikojn inter konduto kaj medifaktoroj. Kerno de ĉiuj kondutekologiaj esplorelirpunktoj estas la certeco, ke ekologiaj faktoroj nepre havas efikojn en la konduto de la bestoj (kaj sekve de tio en la genoj), ĉar nur tiel la postvivo de la individuoj kaj de ties genersukceso estas klarigebla.
(52439) 1994 QL
(52439) 1994 QL estas marsrenkonta asteroido, ankaŭ rigardita kiel asteroidon de la hungaria familio, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Argentera
Argentera estas komunumo de Italio, rekte ĉe la limo al Francio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Acceglio, Canosio, Val-d'Oronaye (FR-04), Pietraporzio kaj Saint-Etienne-de-Tinée (FR-06).
(52439) 1994 QL
Ĝia klinata orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,341041 AU, tie estas 51,019 milionoj da km.
Diiriye Guure
Diiriye Guure (1895 ; 1920 en Taleh) estis reĝo de Darawiish ekde la 1895 (la kronado okazis la 1894) ĝis sia morto la 1920. Li iĝis en 1896 ankaŭ reĝo de Dhulbahante, kiun li antaŭe regis kiel Garad (Lordo).
Winkel (Alzaco)
Winkel (jen germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Hellgreven-korto
Historio
Temas pri la plej malnova neeklezia konstraĵo en la urbo hodiaŭ (de 1572), kvankam la konstruaĵo mem en la kuro de la tempo ŝanĝiĝis aspekte. Laŭlegende Heinrich von Ofterdingen, partopreninto ĉe la Kantista milito de sur Wartburg, loĝis ĉi tie kune kun lia magia akompananto Klingsor. La magiisto ankaŭ antaŭdiris la naskiĝon de Elizabeto de Hungario.
Priskribo
Kerno arkitektura estas la t.n. Kamerego; kele oni havas ankoraŭ restojn de romanika volbo. La stela plafono teretaĝe datumas nur de la 18-a jarcento, dume en la unua etaĝo estas dekoracia pentrado de 1583 pri ĉasado (renesancstile).
La najbaraj domoj nr. 43 kaj 45 estas ankoraŭ pli malnovaj (de 1470).
Uzo
Je la fino de la 17-a jarcento la tuto estas bierfarejo; protestoj kontraŭ malkonstruo - por anstataŭo per la unua nubskrapulo de la urbo - je la komenciĝo de la 20-a jarcento sukcesis. Restaŭradlaboroj komenciĝis en 1989. Hodiaŭ troviĝas ene la civitana radistacio "Wartburgradio" kaj la urba biblioteko. Flanke troviĝas la t.n. Cikonio-turo, parto de la ĉirkaŭfortikaĵo kaj prizono. Malantaŭ ĝi komenciĝas la Malnova tombejo.
Vyšná Kamenica
Bazaj informoj
Vyšná Kamenica (viŝnA), hungare Felsőkemence (felŝOkemence) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Vyšná kaj felső signifas: supra.
Situo
Vyšná Kamenica situas laŭ flankovojoj. Košice troviĝas 22 km-ojn.
José María Vitier
José Maria VITIER (naskiĝinta la 7-an de januaro 1954 en Havano) estas kuba muzikisto.
Vivo
La filo de la gepoetoj Cintio Vitier kaj Fina García Marruz komencis siajn unuajn studojn en la Konservatorio Amadeo Roldán. Lia verkaro ampleksas vastan spektron, ĉar li skribis muzikon por diversaj medioj kiel televido, teatro, kino kaj radiofonio. Li estis membro de la Grupo Síntesis en ĝia komenco. Multaj el liaj komponaĵoj baziĝas sur popularaj kantoj aŭ sur versoj de rimarkindaj poeto kiel ekzemple Bosque, Caballito, Canción de otoño, Cizaña, Cortesía Décima, Déjame tomar asiento, El aire que te rodea, Ilusión de realidad.
En 1983 li formis sian propran muzikgrupon. Li laboris kiel pianoprofesoro en la Escuela Nacia Lernejo de Arto kaj realigis kompoziciajn studojn en la Supera Instituto de Arto.
-85
En la jaro 85 antaŭ Kristo okazis, interalie:
José María Vitier
Vivo
Li aktivas tutmonde. Lia krea verkado distingiĝas per rimarkinda multvarieco, en kiu li kombinas ĉambran kaj popularan muzikon kun ĵazaj deflankiĝoj, ĉio je klarkontura akcento de kubeco.
Stanisław Egbert Koźmian
Stanisław Egbert Koźmian (naskiĝis la 21-an de aprilo 1811 en Wronów (apud Końskowola), mortis la 23-an de aprilo 1885 en Poznań) – pola tradukisto, aŭtoro de tradukoj de la verkoj de William Shakespeare.
José María Vitier
Vivo
Inter aliaj li partoprenis la festivalojn de ĵazo en Montrealo, de latinamerika muziko en Novjorko, de ĵazo en Toronto, de kulturo ĝenerale je la Festival Cervantino en Guanajuato [Meksiko), afrikokariba de Bordozo kaj MIDEM de Cannes.
Stanisław Egbert Koźmian
Post novembra ribelo direktita kontraŭ Rusa Imperio estis devigita elmigri kaj fuĝis al Anglio, kie okupiĝis pri traduk-laboro de la verkoj de Ŝekspiro, kaj ankaŭ pri kolekto de financa helpo al aliaj elmigrintoj. En 1875 kune kun Józef Paszkowski kaj Leon Ulrich eldonis Dzieła dramatyczne (Dramaj verkoj de Ŝekspiro. La trio per tio larĝe famiĝis. Dum laboro pri la serio helpis pola verkisto Józef Ignacy Kraszewski.
Lia frato estis pastro Jan Koźmian,ĉefa reprezentanto de pola ultramontanismo
José María Vitier
Vivo
Li ricevis gravajn distingojn kiel la Medalo Alejo Carpentier kaj la Ordeno Félix Varela en 2004. En la jaro 2000 lia lumdisko Salmo de las Américas, oratoria simfonikantato, estis nomumata inter la kvin plej bonaj muzikalbumoj de klasika muziko por la Premio Latino-Grammy. En 2002 Vitier estis proponata kiel kandidato por la Premio Tomás Luis de Victoria.
Hilumo
Hilumo estas biologia esprimo el la latina lingvo kies traduko estas „tigo“. Ĝi havas laŭ NPIV diversajn signifojn:
Great Teacher Onizuka
Great Teacher Onizuka (mallonge GTO) estas japana porknaba mangao kaj samnoma animea televidserio. La mangao unue aperadis ekde majo 1997 ĝis aprilo 2002 en la revuo Weekly Shōnen Magazine.
La ĉefrolanto estas 22-jaraĝa Eikiĉi Onizuka (Eikichi Onizuka), eksa membro de motorbicikla bando, kiu iĝis instruisto en privata mezlernejo Holy Forest Academy en Tokio. Li ofertas al siaj studentoj siatipajn "lecionojn", per kiuj li solvas iliajn problemojn.
Pro la populareco de la Mmangao, pluraj adaptiĝoj de GTO estis kreitaj, inkluzive de dekdu-epizoda japana televida dramo kuranta de julio ĝis septembro 1998; realaktora filmo reĝisorita fare de Masayuki Suzuki (Masayuki Suzuki) kaj publikigita en decembro 1999; kaj 43-epizodo animea televida serio produktita fare de Pierrot, kiu publike dissendiĝis en Japanio sur Fuĵi-Televido de junio 1999 ĝis septembro 2000. Dua realaktora serio elsendiĝis en Japanio dum 2012, inter alie kun la aktoro Taiŝi Nakagaŭa, kaj du pliaj unuoj en 2014.
1767 Lampland
1767 Lampland estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj, elde la Observatorio Goethe Link apud Broklino en Indianao (Usono).
Great Teacher Onizuka
Daŭriga mangaoserio, titolita "GTO: 14 Days in Shonan", publikiĝis en la revuo Weekly Shōnen Magazine de junio 2009 ĝis septembro 2011. Alia daŭrigo, titolita "GTO: Paradise Lost", komenciĝis en Weekly Young Magazine en aprilo 2014. Kaj la animeo kaj mangao estis licencitaj en Nordameriko de Tokyopop, La animeoserio estis re-licencita de Discotek Media en 2012. La mangao estas licencita de Kodansha Usono.
En novembro 2007, la mangao havis pli ol 50 milionojn da kopioj en cirkulado, igante ĝin unu el la plej furoraj mangaoserioj historie.
1767 Lampland
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Carl Lampland.
Guabiju
Guabiju estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Guaporé. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Luterana preĝejo (Aszód)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Aszód.
Historio
Dum dominado de turkoj Aszód senhomiĝis, poste luteranaj slovakoj refondis la komunumon. En 1693 ankaŭ luterana grupo formiĝis, poste alvenis pastro kaj instruisto, fine oni konstruis lignan preĝejon. Inter 1719 kaj 1727 pli nova preĝejo estis konstruita helpe de same luterano bienulo. La turo konstruiĝis nur en 1759. Tiutempe la mesoj okazis, kaj. La luteranoj havis ankaŭ lernejon ekde 1771, kie lernis ekzemple Sándor Petőfi. En 1853 la preĝejo iomete trakonstruiĝis.
Gerendás
Vilaĝservoj estas poŝto, katolika kaj luterana preĝejoj, sportejo, kulturdomo, lernejo, kuracejo, kuracbanejo.
-45
En la jaro 45 antaŭ Kristo okazis, interalie:
(15711) 1989 GZ1
(15711) 1989 GZ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Junya Ohata
Junya Ohata (大畑 隼哉, n. ) estas japana futbalisto.
Abstrakta datumtipo
Abstrakta datumtipo estas datumtipo difinita nur per la aro da operacioj (operacisimboloj aŭ funkcinomoj) aplikeblaj al ties objektoj, sen indiko pri la interna prezento de iliaj valoroj kaj sen programkodo de la operacioj. La epiteto abstrakta esprimas ĝuste tion, ke la interna strukturo de la objektoj de abstrakta datumtipo estas kaŝita de la ĝin uzanta programisto.
Abstrakta datumtipo difinas la sortimenton da bazaj funkcioj por manipuli ĝiajn objektojn en ajna eventuala realigo — kian oni povas nomi konkreta datumtipo aŭ datumstrukturo.
En programado abstraktajn datumtipojn oni kutime prezentas per interfaco kaŝanta la konkretajn datumstrukturojn. La programistoj manipulas la objektojn de la abstrakta datumtipo sole nur per tiuj interfacaj funkcion, kio ebligas ŝanĝi la komkretajn datumstrukturojn kaj verki abstraktajn algoritmojn por diversaj datumstrukruroj (ekz-e ordigon por abstraktaj tabeloj, surbaze de abstrakta kompara funkcio). Tio respondas al enkapsuligo en la objektema programado.
Klára M. Rásky
Klára M. Rásky naskiĝis la en Szombathely, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Klára M. Rásky maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1931. Post la pedagogia diplomo ŝi instruis en urboj Kőszeg, Pécs, Szolnok kaj Mezőtúr. Ŝi doktoriĝis en 1938, poste ŝi estis muzeologo. En 1940 ŝi studvojaĝis al la nazia Germanio. En 1939 ŝi komencis esplori la lokon de Ipolytarnóc, ekde 1950 jam intensive. La kolektita materialo venis en la muzeon. Ekde 1951 ŝi instruis en la universitato kiel docento, en la sekva jaro ŝi kandidatiĝis. Ŝi emeritiĝis en 1965.
Anja Snellman
Anja SNELLMAN (naskiĝinta 23-a de majo 1954 en Helsinko) estas finna verkisto. Ŝia unua libro estis Sonja O. kävi täällä (1981). Ŝi skribis pli ol 20 romanojn, 3 poemlibrojn, nefikciajn librojn, filmscenarojn kaj radiodramojn. Ŝi skribis multe ankaŭ en gazetoj. Ŝiaj verkoj estas tradukitaj al multaj aliaj lingvoj. Ŝi faris ankaŭ programojn por televido de sia lando.
Abitibio-Temiskamingio
Abitibio-Temiskamingio (Abitibi-Témiscamingue) estas administra regiono de Kebekio. Lokiĝante en la okcidento de la provinco apud la landlimo kun Ontario, ĝi ampleksas 57 674,26 km² kaj havas loĝantaron de 143 872 (2006).
Historio
La unuaj loĝantoj estis la algonkinoj antaŭ proksimume 8 000 jaroj. La unuajn eŭropanajn esplorojn faris Pierre-Esprit Radisson kiel parto de la peltokomerco en la regiono de Hudsona Golfo. La fuorton Témiscamingue starigis franca komercisto en algonkenaj landoj ĉe la orienta bordo de la lago Temiskamingo en 1720; ĝi fariĝis grava nodo de la peltokomerco.
Temiskamingio jam apartenis al Malsupra Kanado je Kanada Federaciiĝo en 1867 kaj do daŭris parto de la tiam-kreita provinco Kebekio. Abitibio apartenis al la Korporacio de la Hudsona Golfo ĝis 1868, kiam Kanado aĉetis ĝin kaj ĝi fariĝis parto de la Nordokcidentaj Teritorioj. Federacia dekreto de la registaro de Wilfrid Laurier donis Abitibion al Kebekio la 13an de junio 1898.
La regiono ekdisvolviĝis en la malfrua 19a kaj frua 20a jarcentoj kun la kresko de la agrikultura kaj ligna industrioj. La disvolviĝo unue trafis la sudan parton; la urbo Ville-Marie fondiĝis en 1886 kaj Témiscaming en 1918. Pli vasta setlado okazis inter la Unua kaj Dua Mondmilitoj, kiam la industrio altiris grandan loĝantaron fuĝante la grandan depresion. Unue loĝontoj venis laŭ la National Transcontinental Railway (nacia transkontinenta fervojo), spronante la fondiĝon de urboj kiel La Sarre en 1917, Amos en 1914, kaj aliaj infrastrukturoj kiel la internigejo Spirit Lake por tiel-nomitaj malamikaj fremduloj sub la War Measures Act (leĝo pri militmezuroj) dum la Unua Mondmilito.
Geografio
La regiono Abitibio-Temiskamingio estas la kvare plej granda regiono de la provinco, post Nord-Kebekio, Nord-Bordio kaj Saganio–Sankt-Johan-Lagio. La plej grandaj urboj estas Rouyn-Noranda kaj Val-d'Or.
La habitato konsistas el miksita arbaro en Temiskamingio sude, kaj norda arbaro en la norda regiono. Ĝi havas kontinentan humedan klimon sed spertas gravajn temperaturŝanĝojn pro la proksimeco de la Hudsona Golfo kaj la Arkto.
Subdividoj
La regiono havas 80 municipojn, dividitajn inter kvar regionaj municipoj krom unu sendependa urbo kaj kvar indianaj rezervejoj.
Regionaj municipoj (municipalités régionales de comté, MRC)
Sendependa urbo
Indianaj reservejoj
Pola rapidvojo S16
Pola rapidvojo S16 estas planata rapidvojo en norda kaj nordorienta Pollando. Ĝia trako: Pola aŭtovojo A1 – Olsztyn – Augustów je longeco ĉirkaŭ 335 km.
Neu Zauche
Neu Zauche - malsuprasorabe Nowa Niwa - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dahme-Spreewald de la federacia lando Brandenburgio kaj estas membro de la komunumaro Amt Lieberose/Oberspreewald, libervola ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiuj dividas iujn komunajn taskojn. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saint-Morel
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Dodekila dubromoacetato
Dodekila dubromoacetato aŭ C14H26Br2O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dubromoacetata acido kun dodekanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Dodekila dubromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la dubromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Distrikto Dunajská Streda
Distrikto Dunajská Streda estas suda distrikto en Regiono Trnava. Ĉefa urbo de distrikto estas Dunajská Streda. La distrikto najbaras kun Distrikto Senec (okcidente), Hungario (sude), Distrikto Komárno (oriente), Distrikto Galanta (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Podunajsko.
Alfredo Panzini
Alfredo PANZINI (1863-1939) estis itala verkisto (romanisto kaj eseisto).
Vivo
Alfredo Panzini naskiĝis la en Senigallia inter Ankono kaj Rimini. Post pluraj jaroj en Rimini, kie la tuta familio loĝis, li vizitadis la liceon en Venecio kaj la universitaton en Bolonjo.
En 1886 li komencis labori kiel licea instruisto, kaj tiu estis lia posteno ĝis 1924.
En 1890 li edzinigis Clelia Gabrielli. De ili naskiĝis tri filoj kaj unu filino.
Alfredo Panzini mortis en Romo la. Lia tombo estas tamen apud Rimini, en la komunumo de Sant'Arcangelo.
Verkoj
Lia unua romano, Il libro dei morti (La libro de la mortintoj), estis eldonita en 1893. Poste li eldonigis plurajn romanojn kaj rakontarojn, inter kiuj:
Ekster la romanoj, aparte grava estis siatempe la verko nomata Dizionario moderno (Moderna vortaro), unue eldonita en 1905 kaj reviziita plurfoje ĝis 1935 (kaj de aliaj fakuloj post lia morto ĝis 1963).
Humida Ĉako
La Humida Ĉako estas tersupraĵa ekoregiono el la orient-sudamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj de Argentino, Brazilo kaj Paragvajo.
Kaŭze de la klimataj cirkonstancoj la biodiverseco de la Humida Ĉako estas granda kaj varia.
Priskribo
La Humida Ĉako okupas areon de 334 800 da kvadrataj kilometroj en la centro-nordoriento de Argentino kaj en la centro de Paragvajo. Ĝi estas subregiono de la Granda Ĉako sed diferencas de ties resto pro la pli alta jarpluvo, kiu naskas pli da riveroj kaj malsekejoj, kaj ankaŭ diferencajn faŭnon kaj flaŭron kompare kun tiuj de aliaj pli sekaj ĉakaj regionoj.
La precipitaĵoj estas intensaj, laŭjare oscilante inter 1 900 kaj 1 050 mm. La jara averaĝa temperaturo varias inter 20 kaj 24 °C.
La drenado de la zono estas bona. La riveroj Paragvajo kaj Parano estas tiuj kiuj ricevas la maĵorion de la humideco. Mozaikon de bone drenataj altaĵoj dominas la pejzaĝon en tiu ekoregiono, kun arbaroj laŭlonge de la riveroj alternantaj kun riveretoj kiuj nutras la riverojn. Tiuj terenoj konstituas naturajn herbejojn, savanojn kaj areojn kun altaj maldelikataj poacoj.
La Humida Ĉako ankaŭ ricevas alfluantoj el Andoj. La precipaj riveroj estas jenaj : Pilcomayo, Bermejo, Juramento-Salado kaj Tafí-Dulce. Kiam tiuj riveroj trairas la ĉakan ebenaĵon, siaj bordoj estiĝas nestabilaj.
Flaŭro
La vegetaĵaro konsistas el arbaroj mikse kun palmaj savanoj. La arbaroj enhavas la ruĝan kebraĉon (Schinopsis balansae) kaj la kebraĉan aspidospermon (Apidosperma quebracho-blanco). Aliaj gravaj arbospecioj en tiu komunumo estas Caesalpinia paraguariensis, Gleditsia amorphoides, Astronium balansae, Ruprechtia laxiflora, Diplokeleba floribunda, Patagonula amaricana, Pisonia zapallo, Tabebuis ipe, Prosopis kuntzei, Chorisia speciosa, ktp.
En pli malaltaĵaj areoj kiuj estas facile inundeblaj, estas torfejoj de Prosopis nigra, Acacia cavens, Celtis tala, kaj Parkinsonia aculeata; dum la iomete bazaj malaltaĵoj enhavas precipe Prosopis alba, kaj Copernicia australis, palmon de 10-12 metroj alto.
La herbejoj de tiu regiono estas sufiĉe variaj depende de la grundoj. Elionurus muticus (Panicoideae) prosperas en grundoj similaj al tiuj en la arbaroj sed ĉe iomete pli malaltaj altitudoj ol tiu de la arbaroj. Sorghastrum agrostoides (Panicoideae) troviĝas en grundoj kiuj estas mallonge inundataj, kaj Panicum prionites vegetas en la fundo de kanjonoj kaj depresioj sen permanenta akvo.
Faŭno
La marĉaj cirkonstancoj de la ekoregiono estas favoraj por jenaj reptilioj Caiman yacare), Caiman latirostris, Tupinambis merianae (skvamuloj), Acanthochelys pallidipectoris (testuduloj), Eunectes notaeus kaj Bothrops alternatus (viperedoj).
La birdospecioj ankaŭ estas tre variaj. Ĉeestas la amerika mikterio (Mycteria americana), la malgranda flavkapa katarto (Cathartes burrovianus), la krona solaglo (Harpyhaliaetus coronatus), la ridfalko (Herpetotheres cachinnanas), la nigrakola busarelo (Busarellus nigricollis), la ĉaka ortalo (Ortalis canicollis), la perlomilvo (Gampsonyx swainsonii), la ipekaha aramido (Aramides ypecaha), la ruĝkapa kampefilo (Campephilus leucopogon), la purpura garolo (Cyanocorax cyanomelas), Alectrurus risora (tiranedoj) kaj la orflugila kaciko (Cacicus chrysopterus).
10043 Janegann
10043 Janegann estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Jane Gann (1910–1994), kun-fondintino de la Astronomia Societo de Columbus kaj ties unua virina prezidentino. Ŝi senlace promociis la en centra Ohio dum pli ol kvar jardekoj.
Seksa misuzo de infanoj
La seksa misuzo de infanoj estas konduto per kiu infano estas uzata kiel seksa objekto fare de alia persono kiu altrudas sian volon sur lin, ofte pere de perforto aŭ emocia timigo, kun la celo obteni seksan plezuron. La infana seksa misuzo estas traŭmata sperto kaj estas vivita de la viktimo kiel atenco kontraŭ sia fizika kaj psikologia integrecoj.
Infana seksa misuzo farita de familiano estas nomata kiel incesto kaj kaŭzas eĉ pli gravan longtempan traŭmaton, speciale se incesto okazas fare de unu el la gepatroj.
Masaru Inoue (astronomo)
Masaru INOUE (japane 井上傑, INOUE Masaru) estas japana astronomo, kunmalkovrinto de pluraj asteroidoj.
Kun Osamu Muramatsu, li malkovris la asteroidon 35062 Sakuranosyou, kiu estis nomita laŭ la elementa lernejo, kie iris lia plejaĝa filo. Kun Yoshio Kushida, li malkovris 26829 Sakaihoikuen, kiu ricevis la nomon de la bebovartejo (hoikuen) kie lia filo ricevis diplomon.
Mátraszentlászló
Mátrazentlászló (mAtrasentlAslo) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Gyöngyös.
Situo
La vilaĝo situas en montaro Mátra, laŭ flankovojoj.
Historio
Ĝis 1938 estis malgranda vilaĝo Óhuta, kiu ricevis novan nomon pri datreveno pri Stefano la 1-a (Hungario). La loĝantoj estis precipe slovakoj, kiuj okupiĝis pri forstrumado. Tiam same tiel naskiĝis proksimaj vilaĝoj Mátraszentistván kaj Mátraszentimre. La 3 vilaĝoj nomiĝas triopo. Post la 2-a mondmilito pro loĝantarŝanĝo iom da slovakoj iris al Ĉeĥoslovakio.
Komunumoj pri Ladislao la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Oni fondis Asocion pri Ladislao la 1-a (Hungario).
János Ludvigh
János Ludvigh [jAnoŝ ludvig], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ludvigh János estis hungara politikisto, parlamentano, ĵurnalisto. Lia filo estis Gyula Ludvigh.
János Ludvigh naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Szepesbéla (nuntempa Spišská Belá en Slovakio). Li mortis la en Pest (urbo).
Biografio
János Ludvigh lernis en Késmárk, Eperjes kaj Sárospatak, li iĝis juristo, ĉefnotario kaj ĵurnalisto. Li fondis literaturan societon, kiun la reĝo malpermesis. Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis parlamenta deputito, krome li havis ŝtatan postenon. Li kontribuis en Pesti Hirlap. Depost falo de la revolucio li rifuĝis al Bruselo, kie li estis ĵurnalisto, sed li sendis artikolojn ankaŭ al hungaraj gazetoj. En 1869 li hejmenvenis kaj li estis parlamenta deputito, ankaŭ ĵurnalisto.
Ottendorf (Turingio)
Ottendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Historio de Etiopio
La historio de la teroj kiuj nun formas la landon Etiopion etendiĝas plurajn jarmilojn, preskaŭ de la komenco de la homaro.
Prahistorio
Jam en la fino de la 2-a jarmilo a.K. apud la urbo Akordato ekzistis evoluinta kulturo de agrikulturistoj kaj bestbredistoj, kiuj uzis irigacion, plugis je bovoj per malnovegipteca plugilo mareŝa, kultivadis tritikon, hordeon kaj aliajn grenojn.
Ĉirkaŭ la 1-a jarmilo a.K. en suda parto de la Araba Duoninsulo estis formitaj Hadramauta, Katabana kaj Ŝeba reĝlandoj, kio stimulis la elmigradon de parto da ŝemidaj (arabaj) gentoj al la plataĵo Tigreo, kie ili intermiksiĝis kun lokanoj. Rezulte de tio aperis la nova etno — malnovetiopoj ankaŭ nomataj «popolo agazi» laŭ la nomo de unu el etnopolitikaj unuiĝoj de Norda Etiopio. Do nuna Tigrajo ricevis la nomon «lando de Agazi» kaj la lingvo de ĝiaj loĝantoj estis nomata «geez». Interalie transmigrintoj alportis politeisman ŝemidan religion. Aperis multaj temploj ĉirkaŭ kiuj diskreskadis setlejoj.
En la 8-a jarcento a.K. ĉi tien alvenis granda grupo da ŝebaoj, kio naskigis la legendon pri «Salomona dinastio», de kiu kvazaŭ devenas etiopiaj reĝoj kiel idoj de la israela reĝo Salomono kaj la reĝino de Ŝeba, kiun la etiopoj tradicie nomis Makeda aŭ Bilkis.
Antaŭ la 3-a jarcento a.K. la reĝlando Meroe disfalis je malgrandaj ŝtatetoj (Heger, Daval kaj aliaj). Laŭ etiopa bordo de Ruĝa Maro kaj Adena golfo aperis faktorioj de helenisma Egiptio, kiuj feblis antaŭ la 1-a jarcento a.K.
Post disfalo de la reĝlando Agazi, Norda Etiopio unuiĝas en la fortan Aksuman reĝlandon, centra parto da kiu troviĝis en nuna Tigrajo. En la 3-4-a jarcentoj ĝi regis super gentoj de apudaj montaraj kaj stepaj ĉirkaŭaĵoj, Suda Aarabio kaj Orienta Sudano, super la regnoj Kuŝ kaj Himjaro. Je la Nubia kaj Libia ĝi limis kun la Bizanca imperio, je la centra Arabio — kun la Bizanca imperio kaj Persio. La ĉefa havenurbo de la Aksua reĝlando estis Aduliso sur la marbordo de Eritreo. Ĝi ludis gravan rolon kiel transita centro sur la komerca vojo el Egiptio al Srilanko kaj Orienta Afriko.
Klimakso de la Aksuma reĝlando okazis en la 4-5-a jarcentoj, kiam ĝia povo etendiĝis super Nubion, Jemenon, Etiopan plataĵon kaj nordan parton de Afrika Korno. Al la aksuma «reĝo super reĝoj» tributadis lokaj reĝoj. De sudaj limoj de Etiopio kaj el Sudano alvenadis oro, juveloj, eburo, rinoceraj kornoj, hipopotamaj dentoj, feloj de sovaĝaj bestoj, vivantaj bestoj kaj birdoj. Tra Aduliso tiuj varoj transportiĝis en la Romian imperion, Iranon, Sri-Lankon. Anstataŭe estis importataj aĵoj el fero kaj neferaj metaloj, ŝtofoj el Egiptio, spicoj, vino, sukero, tritiko, rizo. En Aksumo kaj Aduliso loĝis multe da romianoj, sirianoj kaj hindoj, okupiĝintaj pri vendado. Ekde la 3-a jarcento reĝoj de Aksumo cizelis orajn kaj arĝentajn monerojn. En la 5-6-a jarcentoj Aksumo iĝis plej granda urbo de Nord-Orienta Afriko, kies grandeco kaj riĉeco impresis ne nur arabojn, sed ankaŭ bizancajn vojaĝistojn. Aduliso iĝis plej granda havenurbo de la okcidenta parto de la Hinda Oceano.
Kristanismo
Abisinio ankaŭ konata kiel la Imperio Etiopio estas pereinta imperio. Ĝi inkluzivis Etiopion kaj Eritreon. Kiam ĝi atingis sian plej grandan areon, ĝi inkluzivis iomete da Egipto, Sudano, Jemeno kaj Sauda Arabio. Ĝi regis de 980 a.K. ĝis 1974, kiam ĝi estis faligita de komunistoj. Je la tempo de sia falo, la imperio estis la plej malnova reganta registaro en la mondo kaj unu el la du nacioj kiuj ne estis koloniigita en Afriko.
En la 1-4-aj jarcentoj en la Aksuma reĝlando dominis loka religio, en kiu ŝlosilan rolon ludis la kulto de sankta reĝo.
En la 4-a jarcento el la Roma imperio al Aksumo penetras kristanismo, kiu meze de la 4-a jarcento dum la regado de la reĝo Ezano iĝas ŝtata religio. La sklavo Frumencio devena el la tiutempe siria urbo Tiro, sekretario de Ezano, organizis la unuan kristanan komunumon de Aksumo komence de lia regado. Post kiam la reĝo plenkreskiĝis, en 343 Frumencio venis al Aleksandrio, kie la ortodoksa patriarko Atanazio ordinis lin unua episkopo de Aksumo. En 356 Atanazio perdis sian postenon. Inter la 357 kaj la  358 li verkas «Apologeon» — alparolon al la romia imperiestro Konstancio la 2-a, protektanto de la arianismo — en kiu interalie diras: «Komprenu, trian fojon atingis min onidiro, ke alvenis al la aksumaj regantoj leteroj, en kiuj oni petas ilin zorgi pri forsendo de tie de Frumencio, episkopo de Aksumo...». La reĝoj de Aksumo subtenis Frumencion kaj verŝajne de tiu tempo Ezano komencis cizeli monetojn kun krucosigno kaj iĝis oficiala protektanto de kristanismo.
En la 5-a jarcento estis establita la episkopejo en Aduliso. Plejparte kristanismo disvastiĝadis pace, dum longa tempo.
En la 5-a kaj 6-a jarcentoj monofizita kristanismo penetras el Aksumo al Meroe (Sudano), kie ricevas protekton monofizitoj de Suda kaj Norda Arabio, Sirio kaj Persio. Dum longa tempo la Etiopia Eklezio dependis de la Kopta Eklezio. Ĝis 1929 ĝiaj estroj estis plejparte egiptodevenaj kaj nomumiĝis de Aleksandria patriarko. Nur en 1959 la Etiopia Eklezio iĝis aŭtokefala (sendependa).
Dum la regado de Ezano okazis multaj venkodonaj ekspedicioj kontraŭ Meroe, aksumianoj dominis super beĝaoj kaj pretendis je tio en Suda Arabio. Tamen regado super humiligitaj popoloj ne estis tre stabila kaj ekspedicioj estis regule resendataj.
La reĝo Kaleb Ella-Asbeha (ĉ. 510 — ĉ. 530) okazigis la ekspedicion en Jemenon kontraŭ la reĝo Jusuf Zu-Nuvas, kiu faris judismo ŝtata religio en la Himjara reĝlando. La aksumianoj okupis la ĉefurbon Zafaron, sed en 518 Zu-Nuvas rekaptis ĝin kaj ekstremis aksuman garnizonon. En 525 la aksumianoj denove surbordigis en Jemeno armeon de sur bizancaj ŝipoj. Zu-Nuvas estis frakasita kaj mortigita de la ordinara soldato Abraha, kiu iĝis palatino de Jemeno kaj en 534 kaptis la povon, kreinte en Suda Arabio ŝtaton, regatan de la etiopoj. Abraha sendadis donacojn al la reĝo Kaleb Ella-Asbeha kaj lia posteulo Gebre-Meskel, tamen sekvis sendependan politikon. Dum sia regado li almenaŭ unufoje okazigis foran ekspedicion en Centran Arabion (laŭ islama tradicio tio okazis en 570, sed historiistoj opinias pli verŝajna alian daton — 547).
En 577 la persa ŝaho Hosrov la 1-a sendis al Suda Arabio ŝiparon kaj armeon. Jemeno estis okupita de la persoj kaj iĝis la «transmara kolonio» de Sasanidoj, kiuj ekregis ankaŭ super insuloj de la Ruĝa maro, apud la etiopia marbordo.
David Duchovny
David William Duchovny (Novjorko, la 7-an de aŭgusto 1960) estas usona aktoro. Duchovny rolis en serioj kiel agento de FBI Fox Mulder en televidaj filmoj pri Aktoj X (The X-Files).
La rolo de Roland Totheroh estis ludita en la filmo Chaplin fare de David Duchovny.
Historio de Etiopio
Kristanismo
En la fino de la 6-a ĝis komenco de la 7-a jarcentoj Persio kaptis terenojn de Aksumo kaj de la Bizanca imperio en Azio kaj Egiptio, kaj sekve detranĉis Aksumon de aliaj kristanj ŝtatoj.
Lukto kontraŭ islamaj ŝtatoj
Poste leviĝis islama ondo, kiu baris la vojon de Etiopio al Eŭropo kaj Azio. En 710-730 tie formiĝis islama komunumo, kiun konsistigis mekaaj kaj medinaj «abisenianoj» kaj islamanoj-muhaĝiroj, kiuj portempe trovis azilon en Aksumo. Parto da adeptoj de Mohamedo, fuĝintaj pro persekutoj fare de paganaj kurajŝitoj elmigris de Mekao al Etiopio, kie ili okupiĝis per vendado sub aŭspicio de la aksuma reĝo (nagaŝi). Kelkaj grupoj kontraŭislamanoj ankaŭ portempe migris al Etiopio.
Plejparto da elmigrintoj poste revenis en Mekaon. Tamen kiam la kurejŝitoj postulis de la reĝo redoni restintojn, li rifuzis tion. Ankaŭ li helpis al Mohamedo edziĝi al Um Habiba, filino de la estimata kurejŝito Abu Sufjan, kiu estis aktiva kontraŭulo de Mohamedo. Islamaj elmigrintoj al Etiopio ne trovis tie subtenon de siaj samkredantoj, kiun havis Mohamedo, do ili rompis ligojn al li. En la rakontoj pri la «etiopia hiĝro» ofte estas menciata la vorto ĝivar («najbareco»). Ĝi signifas karakterajn por Arabio interligojn, kiuj aperis, kiam homo(j) rompis ligojn kun sia gento kaj staris sub aŭspicion de alia gento en fremda teritorio. Danke al tio Mohamedo sukcesis edziĝi al Um Habiba sen peti konsenton de ŝia patro. La reĝo de Aksumo iĝis protektanto de islamanoj kaj estis konsiderata la estro de fremda teritorio, en kiu validas principo de «ĝivar». Poste inter elmigrintoj aperis la legendo, laŭ kiu la reĝo ankaŭ akceptis islamon.
En la vilaĝo Negaŝ (nuna Tigrajo) troviĝas la tombo de la reĝo Derraz, kiun islamanoj konsideras sanktulo sub la nomo Sajdel Ahmed Negaŝ. Ĉiujare tiun sanktejon vizitadas dekoj da miloj da pilgrimantoj.
La Zagŭea dinastio estis serio de reĝoj, kiuj regis landon (la Zagŭea reĝlando aŭ Zagŭea Imperio) en partoj de la nunaj Eritreo kaj Etiopio. La zagŭea dinastio per geedziĝoj ligis sin al la salomonida linio, kiu regis Etiopion en la antaŭa reĝlando de Aksumo kaj ankaŭ poste. Diversaj historiistoj kaj kronikoj indikas ke ĝi daŭris de ĉ. 900 p.K. aŭ de ĉ. 1137 p.K. ĝis 1270, kiam Jekuno Amlak mortigis la lastan zagŭean reĝon kaj reestablis la salomonidan dinastion.
En la 12-a jarcento kristanaj ŝtatoj kuniĝas en la reĝlando Lasta sub rego de la dinastio Zagve. Ĝia ĉefurbo iĝis Lalibelo, situanta oriente de la lago Tana.
Fine de la 12-a — komence de la 13-a jarcentoj tie regis la fama reĝo Gebre Meskel Lalibela, kiu konstruis famajn templojn, elĉizitajn en rokoj, disdonadis donacojn al pastroj kaj mizeruloj, kaj minacis al islamanoj konstrui digon por dekonduki fluon de la Blua Nilo de Sudano kaj Egiptio. Samtempe en provinco Ŝevao islamanoj establis sultanlandon regatan de la dinastio Mahzumi (Mahĝumi). Pagananoj kreas la reĝlandon Damot. La Feta Negest estis konstitucio de la mezo de la 13a jarcento.
En la 13-a jarcento aperas novaj dinastioj en kristana kaj islama partoj de Etiopio. En 1270 la dinastion Zagve anstataŭis la Salomona dinastio, kiun starigis la regantoj de Tegulet kaj Menz. Ekdominas la amharoj kaj centro de la ekonomia vivo translokiĝas suden, al norda parto de Ŝevao, kie troviĝis la urbo Tegulet. En 1277 sud-oriente de Menz establiĝis la sultanlando Jifato, fondita de la sultano Uali Asma (Ualasma). En 1285 ĝi kaptis sud-orientan parton de Ŝevao. De tiu tempo Jifato, samtempe subpremanta ĉiam konkurantajn sultanlandojn Adalo, Douaro, Bali, Hadja kaj Fetegar, komencas longdaŭran bataladon kontraŭ kristana reĝlando.
En 1331 la armeo de la Jifato estis frakasita, lia reganto Sabr ad-Din fuĝis. En 1445 la imperiestro Zara-Jakob apud Igubba venkis la sultanon de Adalo kaj ties aliancanojn, kio finis centjaran militon. La sultanlando Jifato pereis kaj centro de islama vivo translokiĝis al Adalo, kie ĝis la komenco de la 16-a jarcento troviĝis la sultana rezidejo de la dinastio Ualasma. Tiu tempo estas konsiderata «ora tempo de la etiopia mezepoko».
En la 14-a jarcento en Tigrajo disvastiĝis evstafianismo, kies adeptoj penetris en regionojn norde de Aksumo. En la 15-a jarcento la imperiestro Zara-Jakob unuigis la Etiopan Eklezion sub la ideo de evstafianismo.
Salomona dinastio
La regantoj de la Salomona dinastio havis la titolon «niguse negest» («reĝo super reĝoj») kaj historiistoj tradicie nomas ilin imperiestroj. Tamen tio estis sufiĉe malalte evoluinta ŝtata strukturo, plimulton de sia tempo imperiestro same kiel aliaj reĝoj pasigis en veturado tra siaj terenoj, en kolektado de tributoj, humiligado de ribeluloj, vizitado de sanktaj lokoj. Konstantaj rezidejoj mankis.
Jikuno-Amlak kaj lia filo Jagbia-Cijon ankaŭ konata kiel Selomono la 1-a (1285—1294) konservis bonajn rilatojn kun islamaj sultanlandoj. Jagbia-Cijon starigis oficialajn rilatojn kun la mameluka sultano de Egipto, kiu donis al etiopaj kristanoj certajn rajtojn en Jerusalemo kaj permesis al kopta patriarko sendi en Etiopion episkopon. De tiu tempo islamanoj iĝis komerca socitavolo en la kristana Etiopio kaj plenumis diplomatiajn ordonojn de la reĝoj. Multaj islamaj reĝoj trovis azilon ĉe la kortego de etiopaj imperiestroj.
Kvin filoj de Jagbia-Cijon — Cinfe-Arid, Hizbe-Asegid, Kidme-Asegid, Ĵen-Asegid, Bahir-Asegid — devintus laŭvice okupi la tronon po unu jaro, sekvante unu la alian. Tamen Bahir-Asegid decidis enprizonigi la fratojn kaj regi sole, sed mem estis malliberigita de alia frato, kiu eksciis pri lia plano. De tiam naskiĝis tradicio, laŭ kiu post entroniĝo de nova imperiestroĉiuj aliaj dinastianoj estis sendataj al la monto Amba-Giŝen, kie ili restis sub gardo ĝismorte. Sur plata altaĵo de la malatingebla monto princoj vivis tie en luksaj kondiĉoj, uzis riĉajn bibliotekojn, disputis inter si, verkis poemojn, sed ne havis iun ajn influon al ekstera mondo.
Konserviĝis tre malmultaj informoj pri regado de Uidim-Arid (1299—1314). Lin sekvis juna kaj energiplena Amde-Cijon la 1-a (1314—1344), kiun ofte nomas vera fondinto de la imperio. En 1328 li venkis kaj kaptis Hak ad-Din, la sultanon de Jifato, kiu antaŭe kaptis kaj torturis etiopiajn ambasadorojn, revenintajn el Egiptio. La etiopoj entronigis lian fraton Sabr ad-Din, kiu ankaŭ ekbatalis kontraŭ ili, disvolviiĝnte vastan gerilon kaj atakante etiopajn teritoriojn. Amde-Cijon venkis ankaŭ Amenon, reganton de Hadja, kiu antaŭe akceptis islamon. Poste li subpremis ribelon de la falaŝoj, kaj en 1331 frakasis Sabr ad-Din. Tamen ĝisfine humiligi Jifaton la etiopoj ne sukcesis, tie ofte okazis ribeloj, estrataj de sultanoj. Samtempe kun malfortiĝo de Jifato, okazis plifortiĝo de Adalo, kiu okupis orienton de Etiopio kaj nordan parton de Somalio. Amde-Cijon iĝis la unua imperiestro, kiu eniris ĉi landon. Liaj trupoj multfoje disrabadis ĝin, preskaŭ atingante Zejlon.
Boŝmanoj
La boŝmanoj, ankaŭ nomata 'saan' estas la prapopoloj de suda Afriko, kiuj loĝis tie de antaū la alveno de la Bantuoj. Ili parolas lingvojn el la tri kojsanaj familioj.
Proverbo de boŝmanoj[kiuj?] diras: "Vi venas kaj vi foriras. Sed se vi revenas, tiam vi restos."
Historio de Etiopio
Salomona dinastio
Dum la regado de Amde-Cijon la 1-a en Etiopio akriĝis la batalo inter la tri grupoj de monofizita pastraro: monaĥoj de la insulo Hajk (ili tenis la postenon akabe seat), monaĥoj de la monaĥejo Debre-Asbo (ili tenis la postenon iĉege) kaj monaĥoj el la monaĥejo Debre-Libanos, en kiu troviĝis sankta akvofonto. La imperiestro konfliktis kontraŭ la monaĥejo Debre-Asbo, pro kio tieaj monaĥoj estis ekzilitaj al Tigrajo, Dembio kaj Begemdiro. Ili fondis novajn monaĥejojn sur la insuloj de la lago Tana, en Uoldeba, Erere, kio spronis disvastigon de la religia movado touahdo.
Boŝmanoj
Nomo
La vorto boŝmanoj devenas de la afrikansa bosjesman [BOŜesman] 'homoj de arbustaroj'. Alia nomo estas saan, kiun donis al ili iliaj najbaroj la Kojoj.