cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
12426 Racquetball
12426 Racquetball estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la usona aerarmea observatorio, Air Force Maui Optical and Supercomputing observatory (AMOS) sur la monto Haleakala, en la havaja insulo Maui.
Ĝi ricevis angla la nomon de la sporto rakedopilkado : "Racquetball". Tiu sporto evoluis elde majaa pilka ludo ludata en Mezameriko 2000 al 1500 jarojn antaŭ nuno. Hodiaŭ la sporto estas ludata sur kvar-mura korto por de du al kvar ludantoj kun mallongaj rakedoj kaj malgranda kaŭĉuka pilko. John L. Africano, ano de la AMOS-a teamo, havis pasion por tiu ludo.
(5556) 1988 AL
(5556) 1988 AL estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Magreglio
Magreglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulino sankta Marta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
(51356) 2000 RY76
(51356) 2000 RY76 estas duopa asteroido de la interna asteroida zono (hungaria familio), ankaŭ rigardita kiel, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia klinata orbito ĉirkaŭas tiun de Marso, kaj proksimiĝas ĝin ĉe siaj nodoj. Ĝia marsa MOID estas 0,263674 AU, tie estas 39,445 milionoj da km.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita de B. D. Warner kaj D. Pray per fotometriaj observoj de faritaj en oktobro kaj novembro 2012, anoncita en marto 2013
Tiu satelito havas estimatan diametron de 0,68 km, de 0,1077 tago (2,585 ± 0,002 horoj) kaj orbitan  de ĉirkaŭ 13 km. Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Hans Eichhorn
Hans EICHHORN (naskiĝinta la en Vöcklabruck, mortinta la  en Attersee am Attersee/Distrikto Vöcklabruck ) estis aŭstra verkisto.
Vivo
Post la trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe komerca lernejo en sia naskiĝurbo Eichhorn ekstudis en 1975 en Salzburg katolikan religipedagogikon. En 1983 li ricevis la fiŝkaptadrajton gepatran en la lago Attersee. En 1987 li edzinigis iun Elisabeth, kun kiu li havis tri infanojn.
Sekvis intensa kaj fekunda kreiva agado kun multaj publikigoj en literaturaj fakgazetoj (ekz. manuskripte, Literatur und Kritik, text + kritik, Wespennest, Facetten, Rampe et cetera) kaj ĉe la ŝtata radi- kaj televidkanalaro ORF. En 1993 eldonitis lia unua libro ĉeeldoneje Das Zimmer als voller Bauch (Residenz-Verlag). Tio ekigis multon da aliaj eldonoj kaj kelkon da premioj kaj stipendioj. En 1999 ekz. li ricevis la renomitan premion Manuskripte-Preis.
Eichhorn estis malĉefprofesie fiŝkaptisto. En majo 2017 publike li famiĝis per ekkapto de monujo perdita 25 jarojn pli malfrue el profundeco de 90 metroj de Attersee-lago.
Eichhorn mortis post longa malsano.
Sveda Ora Marbordo
La Sveda Ora Marbordo - svede Svenska Guldkusten - estis sveda afrika kolonio de la eŭropa reĝlando Svedio, fondita en 1650 de Hendrik Carloff borde de la Gvinea Golfo en Okcidenta Afriko, en nuna Ganao kaj Togolando. Ĝi daŭris ĝis aprilo 1663 kiam la tuta Sveda Ora Marbordo estis kaptita de la armeo de la same eŭropa reĝlando Danio, kaj estis integrita en la teritorion Dana Ora Marbordo.
Geografio
La kolonio konsistis el ses fortikaĵoj kaj du pliaj komercejoj:
Santa Fé de Goiás
Santa Fé de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 4.762 loĝantojn en 2010.
Medolbrasiko
Medolbrasiko (Brassica oleracea var. medullosa THELL.. sin.: Brassica oleracea convar. acephala var. medullosa Thell.) ankaŭ nomata „furaĝbrasiko“ estas kulturvario de la legombrasiko kundikiĝinta tigo. Plej ofte ĝi estas uzata kiel furaĝplanto.
Feliso
Feliso estas genro de katoj en la feliseda familio.
Medolbrasiko
Priskribo
Medolbrasiko estas dujara herba planto. La tigo komenciĝas ĉe la grundo tre mallarĝa kaj kreskas ĝis dikeco de 4 ĝis 5 cm. La planto povas kreski ĝis 2 metrojn. La planto estas tre frostrezista. La verdaj folioj, estas apud la ripoj kelktempe rozkoloraj pro antocianinoj kaj fariĝas 10 ĝi 15 cm larĝaj kaj 20 ĝis 40 cm longaj. La foliplato estas glata kaj direkte al la petiolo pinata. La folirando estas onda ĝis glata. Ĉiu brasikspecoj formas en la dua jaro floraron kun flavaj floroj. La polenigado de tiu memfekundaj varioj okazas per abeloj. Fruktoj estas guŝoj.
Feliso
Inter specioj de ĉi tiu genro estas:
Medolbrasiko
Kultivado
La planto kreskas preskaŭ sur ĉiu grundo kun pH-valoro de 4,5 ĝis 8. La grundo estu tralasebla. Ombraj kaj sunaj kreskejoj taŭgas. La medolbrasiko toleras kaj tre altaj temperaturoj kaj temperaturoj ĝis -15 °C. La rikoltkvanto dependas de la kvanto de nitrogeno.. .
Feliso
Inter specioj iam metitaj en ĉi tiu genro sed nun konsiderata ne aparteni al ĝi estas:
Medolbrasiko
Utiligado
Norde de la Alpoj la medolbrasiko estas uzata plej ofte kiel furaĝo de brutoj
Feliso
Inter fikciaj specioj apartenantaj al la felisa genro estas:
Medolbrasiko
Utiligado
En Italujo, Grekujo kaj Turkujo oni ŝatas la brasikon por envolvi kuirotajn manĝaĵojn. Medolbrasiko estas ingredienco de jenaj manĝaĵojn en Portugalio kaj Galegio: „Couve Galega“, Caldo verde aŭ Caldo galego.
Boniswil
Pri la komunumo
Boniswil estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1409 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Boniswil situas ĉe la nordokcidenta fino de la Lago de Hallwil. Al la komunumo apartenas ankaŭ la vilaĝo Alliswil, kiu situas proksimume 1 kilometron sude de la ĉefvilaĝo. En la ebenaĵo ĉe la lagobordo estas vasta marĉo kun kanokampoj, kiu estas naturrezervejo. La rivero Aabach formas la nordorientan komunumlimon al Seengen.
Trafiko
Boniswil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita Seetal-Fervojo. Tra la komunumo krome pasas buslinio de Teufenthal tra Seengen al Lencburgo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Boniswil datiĝas el la jaro 1217 kiel Bonoltswile.
En mezepoko en Boniswil unue regis la Grafoj de Lencburgo, ilin sekvis en la jaro 1773 la Grafoj de Kiburgo kaj en la jaro 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. En ties nomoj la habsburgaj vasaloj, la Senjoroj de Trostburg kaj ek de 1326 la Senjoroj de Liebegg plenumigis la malaltan jurisdikcion en la loko.
En Boniswil en la 13-a jarcento ekzistis majora bieno, kiu estis administra centro por la vastaj bienoj, kiujn la Monaĥejo Einsiedeln posedis en la regiono.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Boniswil fariĝis nun parto de la berna regejo, nome de Berna Argovio. La senjoreco Trostburg jam en la jaro 1346 transiris al la Senjoroj de Rinach kaj en la jaro 1486 al la Senjoroj de Hallwyl. Ili bendis sian havaĵon en Boniswil en la jaro 1616 al la urbo Brugg. Ĉar Berno tamen ne toleris la potencokreskon de Brugg, ĝi transprenis la jurisdikcion rekte kaj kreis la tribunaldistrikton Trostburg, kiu estis subvoktejo de la voktejo Lencburgo.
Imre Hirschler
Imre Hirschler [hirŝler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hirschler Imre estis hungara kuracisto, akuŝisto-ginekologo. Imre Hirschler naskiĝis la  1906 en Győr. Li mortis la 1989 en Budapeŝto.
Boniswil
Historio
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Boniswil fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.
Imre Hirschler
Biografio
Imre Hirschler frekventis mezlernejon en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1930. Post siaj studoj li laboris en diversaj hospitaloj de Budapeŝto ĝis sia emeritiĝo. Post jaroj li estis nomumita ĉefkuracisto. Li okupiĝis ankaŭ pri historioj de kuracistoj (ekzemple studoj pri Lajos Markusovszky kaj Ignaz Semmelweis). Li plurfoje ricevis ŝtatajn premiojn.
30088 Deprá
30088 Deprá estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Gèze (Metroo de Marsejlo)
Gèze [ʒɛzə] estas finstacio sur linio 2 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas najbare de la stacio  en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
30088 Deprá
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mário De Prá, post-doktora esploristo ĉe la Kosma Instituto de Florido (Orlando, Usono), kies studoj inkludas fotometrion kaj spektroskopion de primitivaj asteroidoj por dedukti ties komponiĝon, ĉefe tiuj de la dinamikaj grupoj de la ekstera asteroida zono.
Festivalo de la Terre-Neuvas
La Festival des Terre-Neuvas (aŭ esperantige Festivalo de la novlandanoj) estis tritaga muzikfestivalo okazinte ĉiujare de 1998 ĝis 2008 en Bobital, vilaĝeto kuŝante dek kmj sude de Dinan, en Bretonio, Francio.
La komunumo Bobital, situante najbare de Brusvily, enkalkulis 1 112 loĝantojn fine de 2018, kaj tamen estiĝis la gastejo de la dua tritaga plej granda festivalo en Francio, kies nombro de partoprenantoj atingis 130 000 en 2006. La Festivalo de la Terre-Neuvas (aŭ novlandanoj, aludante la bretonaj ŝipistoj kiuj kutimis veturi al Novlando por fiŝkapti) okazas en la unua semajfino de julio kaj akceptas kantistoj de ĉiuj devenoj kaj stiloj, de loka regekantisto (Sinsemilia) al internacia rokgrupo (Chuck Berry, Lordi).
Unue daŭrante nur du tagoj, la Terre-Neuvas ĝojis sunan veteron kaj bonajn muzikgrupojn en siaj komencaj jaroj kaj rapide furoris la afero, duarange malantaŭ la pliaĝa Festivalo de la Vieilles Charrues en okcidenta Bretonio. La festivalo estas ĝenerale rigardita kiel bone organizita okazaĵo, kun multe da sekureco. Tamen, en 2005, la festivalo priploris la morton de junulino pro trodozo. Cetere, la glasoj, boteloj aŭ ajna vitra materialo estas prohibita.
Vendrede kaj sabate kutime koncertas la sukces-trafitaj artistoj de la pasinta jaro kaj dimanĉe la bileto malpli kostas kaj la etoso estas pli familia: staras multaj budoj kaj aŭdeblas fabelrakontojn.
La ,la tribunalo de Dinan likvidis la asocion Festival des Terre-Neuvas. Pro tio la 2009-a festivalo ne okazis. . Tiun likvidon determinis malsoriĝo de festivalanoj kaj la perdo de 30 000 pagitaj biletoj kiu pligrandigis la ŝuldon de la festivalorganizantoj (1,300,000 €).
Tamen, nova asocio «Bowidel» aperis fien de 2009 cele de krei novan plimalgrandan festivalon. Ĝi okazis dum nur unu tago la kaj ĝi alinomiĝis «L'armor à son» (bretonfranca nomo signifante «La sona marbordo». En 2010, L'armor à son estas anoncita por la.
2006
Vendredo la 7-a de julio Sabato la 8-a Dimanĉo la 9-a
2005
Vendredo la 1-a de julio Sabato la 2-a Dimanĉo la 3-a
2004
Vendredo la 2-a julio Sabato la 3-a Dimanĉo la 4-a
2003
Sabato la 5-a de julio Dimanĉo la 6-a Kaj la montrado de junaj artistoj dum la tuta semajnfino :
2002
Sabato la 6-a de julio Dimanĉo la 7-a Kaj la montrado de junaj artistoj dum la tuta semajnfino :
2001
Sabato la 30-a de junio Dimanĉo la 1-a de julio
2000
Sabato la 1-a de julio Dimanĉo la 2-a
1999
Sabato la 3-a de julio Dimanĉo la 4-a
1998
Sabato la 4-a de julio Dimanĉo la 5-a
Hidroelektra centralo
Hidroelektra centralo (aŭ Akvoelektra centralo) estas elektra centralo kiu uzas fluantan aŭ falantan akvon por movigi turbinon; (Hidraŭlika turbino). Ili troviĝas en rojoj kaj riveroj kun jes aŭ ne artefarita baraĵo. La niveldiferenco kaj la fluokvanto estas difinaj por la funkciado.
En Suda Ameriko tri kvaronoj de la elektra energio venas de hidroelektraj centraloj. La uzo de akvoforto (ankaŭ nomata "blanka karbo") ne alportas poluadon aŭ danĝeran radioaktivan restaĵon.
La aserto, ke "hidroelektraj centraloj estas rigardataj kiel produktiloj de verda energio" certe ne en ĉiuj kazoj validas. Precipe la grandaj projektoj de bariloj, plej aktuale la Baraĵo Tri Gorĝoj, kaŭzas severajn detruojn de la naturo kaj ofte okazas deviga translokigo de la enloĝantaro. La kalkulo, ĉu la gajno el la produktado de elektro, vere rekompensas al la detruaj sekvoj, ne ĉiam okazas honeste.
Grandegaj neuzitaj kapacitoj troviĝas en la malgrandaj kaj adaptitaj projektoj, kiuj liveras elektran kurenton por vilaĝoj kaj malgrandaj urboj multe pli malmultekoste ol sunpaneloj.
Esperanto-Asocio de Ho-Chi-Minh-Urbo
La Esperanto-Asocio de Ho-Chi-Minh-Urbo (EAH) estas vjetnama asocio de esperantistoj en Ho-Ĉi-Min-urbo. Laŭ la retejo de la Ho-Ĉi-Min-urba municipo la asocio estas 'soci-politika organizo' kaj ano de la Ho-Ĉi-Min-urba Unuiĝo de Amikecaj Organizoj kaj de la Vjetnama Esperanto-Asocio.
La asocio estas speciale fiera esti Esperanto-asocio en la urbo de Ho Chi Minh pro la fakto ke "Onklo Ho estis la unua vjetnamo kiu lernis Esperanton. Li ekkonis la lingvon dum sia loĝado en Anglio farante revolucian agadon."
Agado
La agado de EAH celas disvastigi Esperanton. Dum sia historio HEA organizis multajn Esperanto-kursojn por bazniveluloj kaj mezniveluloj. Baznivele, kursanoj lernas dum ses monatoj legi, skribi, kaj paroli Esperanton kaj ankaŭ 16 regulojn de ĝia gramatiko. La celo de la baznivela kurso estas pretigi kursanojn por diskuti ĉiutagaĵojn kun eksterlandaj esperantistoj. La meznivelaj kursoj pretigas ĝiajn kursanojn por komuniki, interŝanĝi leterojn kun eksterlandaj esperantistoj, legi kaj facile kompreni literaturajn verkojn.
EAH ankaŭ gastigas eksterlandajn esperantistojn, kiuj vizitas Vjetnamion kaj Ho-Ĉi-Min-urbon. Dum kunvenoj kun eksterlandanoj, oni priparolas tradiciojn, morojn kaj scenojn. Por eksterlandanoj kaj samlandanoj EAH organizas vojaĝojn en pitoreskajn lokojn ĉirkaŭ la regiono.
Laste, EAH eldonas librojn kaj gazeton. Ĝi eldonis tradukitajn poemojn de Ho Chi Minh kaj To Huu. En la lastaj 1990-aj jaroj EAH eldonis vortaron, libron How to create words and sort questions in Esperanto kaj tradukon de epopea poemo La rakonto pri Kjeu (2012).
Warnécourt
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Giloŝo
Giloŝo - france guillochis - laŭ PIV estas "ornamo, precipe pri juveloj, artaĵetoj el oro aŭ arĝento, per gravurado aŭ enĉizado de retaĵe interplektitaj streketoj". Do temas pri speciala ornamaĵo el aro da linioj; la unopaj linioj ofte konsistigas kvazaŭ ŝnuroj fermitajn elipsojn aŭ cirklojn kaj kreas kutime simetriajn interplektaĵojn.
Presado de oficialaj dokumentoj
Krom dekori juvelojn kaj aliajn artaĵetojn, giloŝoj estis gravaj elementoj dum la presado de monbiletoj, akcioj, pasportoj kaj aliaj gravaj oficialaj dokumentoj, kiuj celis malfaciligi ties falsadon: Tre malfacilis ekzakte reprodukti la giloŝajn ornamojn gravuritajn sur la metalaj platoj uzitaj por presado.
Krome giloŝoj ankaŭ en oficialaj dokumentoj havis dekoran funkcion kaj servis al kreo de areoj nuancitaj je heleco: ju pli densa estis la reto de linioj, des pli malhela ŝajnis la presita areo.
Gravurado de artaĵetoj
Komence de la 21-a jarcento, giloŝado estas formortanta metio. Dum la dua duono de la 20-a jarcento, kiam la homa labortempo ĉie en la mondo iom post iom iĝis pli multekosta, la tre temporaba dekoro iĝis pli kaj pli neekonomia. Nun pli kaj pli la metio prezentiĝas en muzeoj pri metilaborado, anstataŭ en produktantaj metiejoj.
Voto de malriĉeco
La voto de malriĉeco (itale: voto di povertà) estas, en la katolika eklezio kaj en aliaj formoj de kristanismo, laŭvola elekto de stato de malriĉeco, promesanta per la religia voto al Dio konserviĝi en tiu ŝtato laŭlonge de la tura vivo por atingi la spiritan evangelian perfektiĝon sugestitan de la evangeliaj konsiloj.
La volo de malriĉeco estas propra de la Instituto de konsekrita vivo kaj koncernas la devon de religiuloj, kiuj tion promesis, posedi nenion propran.
Kutime kiu ligiĝas per tiu voto, la samon faras ankaŭ rilate la votojn de obeo kaj de ĉasteco.
Voto de malriĉeco
La voto de malriĉeco povas esti:
Ekzemplo de Jesuo Kristo
La Evangelioj al ni prezentas la figuron de Jesuo malriĉa. En tiu de laŭ Mateo oni legas, ekzemple:
20 Kaj Jesuo diris al li: La vulpoj havas kavojn, kaj la birdoj de la ĉielo havas ripozejojn; sed la Filo de homo ne havas, kie kuŝigi sian kapon.
Jesuo proponas unua beateco tiujn de la koncernanta la malriĉecon. '''Feliĉaj estas la malriĉaj en spirito, ĉar ilia estas la regno de la ĉielo. (Mateo 5, 3).''' Pasinte tiu propono estis interpretita pli kiel sprita invito ol la materia malriĉeco, kvankam ĝi estis, ĉe monaĥoj, kolektive kaj praktikata en la dezerto. La monaĥejo, en certaj ordenoj, posedis, sed la monaĥo ne.
Laŭlonge de la jarcentoj
Kristanoj ĉiam volis kaj provis sekvis la ekzemplon de Jesuo. Aparte en la unuaj jarcentoj, multaj kristanoj elektis vivon vole praktikata en malriĉeco. Kun al organiziĝo de la religia vivo kaj la naskiĝo de la religia voto la voto de malriĉeco ekvivalente estis ĉiam ĉeesta.
Apartan impulson al la voto de malriĉeco venis el la figuro de Sankta Francisko el Asizo. La instituto de konsekrita vivo de li fondita eniras la plej grandan fluejon de la Ordenoj almozantaj.
3936 Elst
3936 Elst estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en en la kadro de la "Tria enketo pri la Trojaj asteroidoj" (Third Trojan Survey), per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego).
Ĝi estis fotita de la usona astronomo Tom Gehrels kaj malkovrita, sur la, de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten,
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la belga astronomo Eric Walter Elst (1936–2022)
Pola (rivero)
Pola (Пола) estas rivero en nord-okcidento de la Eŭropa parto de Rusio, en la provincoj Tverja kaj Novgoroda. La rivero apartenas al la baseno de la Balta Maro.
La riverkomenco de Pola situas sur nord-okcidentaj deklinoj de la Valdaja Altaĵo, en Andreapola distrikto de la Tverja provinco. La rivero enfluas en sud-orientan parton de la lago Ilmenj, en la Parfina distrikto de la Novgoroda provinco. Antaŭ de la enfluo ĝi kuniĝas per branĉo kun la rivero Lovatj, tamen ne enfluas en tiun. Post la kuniganta branĉo la rivero ekhavas la duan nomon — Vergotj. Ĉe Pola urboj ne estas, la plej granda loĝloko estas vilaĝo Pola. La rivero estas populara por akvaj turistoj.
Hueb
Hueb en la alemana lingvo signifas altaĵo. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Preĝejo Marteno de Tours (Ólmod)
Preĝejo de Marteno de Tours estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Ólmod, ĉe rando de la vilaĝo.
Historio
La baroka kirko estis konstruita en 1772, sed la turo nur en 1840. La galerio estis pligrandigita en 1925. La freskoj estis pentritaj en 1981.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unusolan turon super la enirejo kaj unu navon. La sanktejo finiĝas per 5 el la okangulo. Ankaŭ sakristio aliĝas al la konstruaĵo. La barokaj ĉefaltaro kaj la predikejo devenis el la 18-a jarcento. Ĉe la sanktejo estas surskribo: "UGIO JE KAO ON KO IMA MOC." La ĉefaltara bildo prezentas simbolon de Sankta Triunuo kaj ankaŭ Marteno de Tours estas videbla, kie estas latina surskribo: "St. / Martinus / ora pro / nobis".
Kermeso okazas en la 11-an de novembro. La preĝejo estas memorloko de "Vojo de Sankta Marteno" (latine Via Sancti Martini) kaj ankaŭ memorloko de "Via Tektonica" inter urboj Sopron kaj Szombathely.
Hibridpiano
Hibridpiano estas laŭteknike akustika piano (konstruita kiel pianeto aŭ pianego), kiu disponas pri aldonaj enigitaj elektrikaj sonpreniloj (kun antaŭamplifiko) (1970-aj/1980-aj jaroj) aŭ enigita diĝita tekniko (ekde la 1990-aj jaroj). Temas je tio pri la kompromiso, kombini la avantaĝojn de akustika piano (ekz. senlima polifonio, nuancoriĉa sono kaj vera ludsento, senlima dinamiko-ekzakteco) kun tiuj de elektronika piano.
Historio
Jam komence de la 1930-aj jaroj profesoro Walther Nernst evoluigis kune kun la firmaoj Bechstein (mekaniko) kaj Siemens (elektroniko) elektroakustikan pianon nome Neo-Bechstein aŭ Bechstein-Siemens-Nernst-pianego, kies kordojn frapis etmarteletoj; la oscilojn indukte deprenis sonpreniloj, la oscilojn estis amplifikataj per valvo-amplifikilo (kaj rilate sonkoloron influata) kaj reproduktata per laŭtparolilo.
Ĉar la fruaj elektronikaj pianoj ne havis pianosimilan sonon, oni enkonstruis dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj la klasikan akustikan pianomekanikon en pli modernajn, pli malpezajn kaj tamen pli stabilajn kestojn pli taŭgajn por la vojaĝmuzikado. La ingoj de ĉi tiuj aparatoj konsistis el malmola plasto kaj metalo. Oni rezignis pri grandaj resonkestoj. Oni merkatigis ĉi tiujn aparatojn kiel stabilaj, transporteblaj elektronikaj pianoj kaun vera pianosono. Celpersonoj estis profesiaj muzikantoj de roko, popo kaj ĵazo.
Justicia insularis
Justicia insularis estas specio de arbusto el la familio Akantacoj, “Acanthaceae“.
Mintiu Gherlii
Mintiu Gherlii [mintiu gerlij] (hungare: Szamosújvárnémeti, germane: Deutschendorf) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi havis 1 550 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 392 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1269. De 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝi estis hungara servutulvilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre apartenas al ĝi Buneşti (Mintiu Gherlii), Nima, Pădurenii (Mintiu Gherlii), Petreşti (Mintiu Gherlii), Salatiu.
Weiden am See
Weiden am See, hungare Védeny, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Neusiedl am See. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Weiden am See situas sur ebenaĵo, laŭ norda bordo de Fertő, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Neusiedl am See-Pamhagen.
Historio
En 896 hungaraj gentoj okupis la Karpatan basenon. La vilaĝo akiris la rangon kampurbo en 1588. Ĝis 1920 Védeny apartenis al Hungario, al Moson, al distrikto de Nezsider, poste al Aŭstrio.
NGC 3285A
NGC 3285A (aliaj indikoj — ESO 501-8, MCG -4-25-15, AM 1030-271, PGC 31161) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Santa Helena de Goiás
Santa Helena de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 36.469 loĝantojn en 2010.
(15490) 1999 CJ81
(15490) 1999 CJ81 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Visconde do Rio Branco
Visconde do Rio Branco (prononco: viskonĝi dohjŭbranko) estas urbo de la brazila subŝtato Minas-Ĝerajso, fondita en la 18-a jarcento. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  (en 2010 estis  loĝantoj ) sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Niedergeckler
Niedergeckler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj apartenas al la komunumaro Suda Ejfelo (Verbandsgemeinde Südeifel), administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiu ekestis la 1-an de julio 2014. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Burggrafo
Burggrafo, burgestro (el la germana : Burggraf) aŭ kastelestro (kastelano – el la latina castellum → castellanus) estis devene supera oficisto de landestra administrado (en periodo de burga sistemo), pli poste – post konstituigo de kulmine mezepoka parcela nobelaro – administranto kaj gardanto de burgo. En la 13-a jarcento en burggrafojn transiris la potenco de ĵupestroj. Ekde la 13-a jarcento la burggrafoj estas ankaŭ juĝejaj kaj landaj oficistoj, kies potenco iom post iom tre kreskas. La plej supera burggrafo estis en la tempo de landa ŝtato eĉ la plej potenca landa oficisto.
Coeur d'Alene (Idaho)
Coeur d'Alene (Prononco) estas la plej granda urbo en la norda "patotenila" parto de la usona ŝtato Idaho, kaj la ĉefurbo de Kantono Kootenai.
(69988) 1998 WA31
(69988) 1998 WA31 estas granda transneptuna objekto malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ĝi apartenas al la disa disko, grupo da trasneptunaj objektoj kun grandaj discentreco kaj orbita klineco, kaj ĝi estas nemalproksima de la orbita resonanco 2:5 kun Neptuno.
Coeur d'Alene (Idaho)
La mino de Coeur d'Alene produktas arĝenton, plumbon, kaj zinkon.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Ĉaĉapoja kulturo
La ĉaĉapoja kulturo estas kulturo de la prahistoria anda popolo, kies nomon donis la inkaoj kaj signifas en la keĉua lingvo nubohomoj aŭ nebulbatalistoj.
Historio
La ĉaĉapoja popolo konstruis en ĉ. 800 p. K. la fortikaĵon de Kuelap plej verŝajne pro defendo kontraŭ la fortiĝinta Huari-kulturo (hispane: Huari). La ĉaĉapojan popolon venkis unuafoje la inkaoj en ĉ. 1475, mallonge antaŭ alveno de la hispanoj. La kulturo tiam nombris ĉ. 500.000 personojn, kies granda parto estis deportita, parte al Cusco. Sesdek jarojn poste restantoj de la popolo aliancis kun la hispanoj kontraŭ la inkaoj. En 1549, 17 jarojn post alveno de la hispanoj, morbilo kaj variolo detruis la popolon, travivis la malsanojn 90.000 homoj. Iom poste la popolo malaperis. La popolanoj estis laŭ samtempaj priskriboj, relative helhaŭtaj, kompare al aliaj indiĝenaj popoloj.
Arĥeologio
Oni trovis en la 1990-aj jaroj en nordoriento de Peruo – en proksimo de Kondor-lago grandan entombigejon kun mumiiĝintaj kadavroj. En tiuj tomboj, oni reentombigis la kadavrojn laŭ inkaa kutimo, eble pro rompi kontraŭstaron de la ĉaĉapoja popolo.
Grava fortikajo de la kulturo estas Kuelap en proksimo de la urbo Chachapoyas. En proksimo de tio, oni elfosis tombejajn figurojn de Karajia. La arkeologiaj elfosaĵoj en nacia parko Río Abiseo estas rigardataj ankaŭ kiel parto de la ĉaĉapoja kulturo.
Pusey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Pombal (Paraibo)
Pombal estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 32.110 loĝantojn en 2010.
Diogeno kaj Aleksandro
La renkonto de Diogeno la Cinika kaj Aleksandro la Granda estas unu el la plej bone studitaj anekdotoj el la historio de filozofio. Ekzistas multaj versioj el tiu. La plej populara rakontas ĝin kiel pruvo de la disdegno de Diogeno rilate al honoro, riĉo kaj respekto. Kiam Aleksandro demandis al Diogeno la Cinika kion li povis fari por li, la filozofo disdegne petis Aleksandron stari iomete flanken, ĉar li estis blokante al li sunlumon. Tiu respondo ŝajne plaĉis al Aleksandro, kiu ŝajne diris "Sed vere, se mi ne estus Aleksandro, mi ŝatus esti Diogeno."
Versioj post versioj de la anekdoto venis, kies originoj ĉefe aspektas ĉu rekte aŭ nerekte, el la rakonto de la renkonto fare de Plutarko, kies fakta historieco estis pridemandita. Kelkaj el la plibeligitaj versioj de la anekdoto ne nomigas unu aŭ ambaŭ el la ĉefroluloj, kaj kelkaj metas Sokraton anstataŭ Diogenon.
Sergej Kara-Murza
Sergej Kara-Murza (Сеpгей Георгиевич Каpа-Муpза) (naskiĝis la 23-an de januaro 1939) - rusa kemiisto, historiisto, politika filozofo kaj sociologo. Kontraŭulo de tutmondiĝo, kapitalismo, marksismo kaj okcidenta demokratia liberalismo. Verkanta pri eŭropcentrismo, tutmondiĝo kaj koloraj revolucioj.
Santísima Trinidad del Paraná
La Jezuita Gvarania Misiejo Trinidad del Paraná estas la plej bone konservita kaj plej granda redukciono de Paragvajo. Ĝi situas sur monteto 28 km nordoriente de Encarnación, en la distrikto Trinidad en Departemento Itapúa; ĝi estas alirebla de la vojo VI.
Ĝi estis fondita en junio 1706, kaj en 1728 ĝi havis loĝantaron de gvaraniaj indiĝenoj. Retrovita preskaŭ du jarcentojn poste, ĝi estis deklarita Monda heredaĵo fare de UNESKO en 1993.
Ĝi havas grandan placon, loko de kunveno de la vilaĝo kaj Jezuitan muzeon lokitan en la malnova sakristio kie oni povas vidi skulptaĵojn kaj maketon de la misiejo. Tiu redukciono havas la plej grandan konstruitan templon inter ĉiuj kiuj konsistigas la jezuitajn redukcionojn, kie elstaras la friso de anĝeloj muzikistoj kiuj ĝis la malkovro de muzikaj partituroj en Moxos (Bolivio) konsistigis la solan precedencon de muziko en la jezuitaj misiejoj. Tiu vilaĝo estas tiu kiu konservas en plej alta grado la strukturon de konforma vilaĝo.
Trinidad estas sub konstanta restaŭrado kaj plibonigo.
Arĥitekturaj ecoj
La arĥitekto de la ĉefa preĝejo estis Juan Bautista Prímoli, kiu ankaŭ estis respondeca pri la dezajno de la tuta redukciono.
Havaja anaso
La Havaja anaso (Anas wyvilliana) estas specio de birdo de la familio de Anasedoj. Ĝi estas endemia de la grandaj insuloj de Havajo. Kelkaj fakuloj traktas ĝin kiel insula subspecio de la Platbeka anaso, baze sur ties kapablo produkti fekundajn hibridojn, sed ĝi aspektas tute distingaj kaj kapablo hibridiĝi estas sensignifa ĉe la taksonomio de plaŭdanasoj. La indiĝena havaja nomo por tiu anaso estas koloa maoli.
La iama teritorio de la Havaja anaso inkludas ĉiujn ĉefajn insulojn de Havajo escepte la insulon de Lanai. Ties teritorio nune estas limigita al la insulo de Kauai. La Havaja anaso estis malaperigita el ĉiuj aliaj insuloj, sed estis sekve reenmetita en Oahu, Hawaii, kaj Maui pere de liberigo de kaptivbredataj birdoj. Tamen ĉiuj el la Havajaj anasoj de la reenmetitaj populacioj reproduktiĝis kun naturigitaj ekzempleroj de Platbeka anaso kaj produktis hibridajn idojn kiuj estas tute fekundaj (Griffin et al. 1989); sekve "puraj" Havajaj anasoj troviĝas ankoraŭ nur en Kauai. Aliflanke Kauai suferis perdon de habitato de humidejoj de malaltaj teroj, kaj tio malbonigis la situacion de la Havajaj anasoj.
Maskloj, ĉirkaŭ 50 cm longaj, estas pli grandaj ol inoj, (ĉirkaŭ 45 cm). Ambaŭ seksoj estas makulecbrunaj, simile al ino de Platbeka anaso. La speguleto estas verdecblua, borde ambaŭflanke de blanka. La vosto estas malhela ĝenerale, malkiel la blankanigra vosto de la Platbeka anaso. Maskla plenkreskulo havas pli malhelajn kapon kaj kolon kiuj estas foje verdaj. Unuajara masklo de koloa maoli aspektas kiel masklo de Platbeka anaso en eklipsa plumaro. La piedoj kaj kruroj estas oranĝecaj. La beko estas olivecverda ĉe la masklo kaj iom oranĝeca kun malhelaj markoj ĉe la ino. Alia diferenco inter la Havaja anaso kaj la Platbeka anaso estas ties alvoko: la koloa maoli kvakas kiel Platbeka anaso, tamen ne tiom akre kaj voĉema. Anstataŭe la voĉo estas pli milda ol ĉe la Platbeka anaso.
La Havaja anaso estas tre singarda birdo ofte troviĝanta en paroj anstataŭ laŭ grandaj grupoj. Ili estas tre sekretemaj birdoj kaj ne asociiĝas kun aliaj animaloj multe. Ili loĝas en humidejoj de malaltaj teroj, rivervaloj kaj montorojoj, kaj ne adaptiĝas bone al hom-modifitaj habitatoj. Ties dieto konsistas el fluakva vegetaĵaro, moluskoj, insektoj, kaj aliaj akvaj senvertebruloj. Kelkaj paroj nestumas la tutan jaron, sed la ĉefa reprodukta sezono estas el decembro al majo dum kiu la paroj estas ofte engaĝitaj en spektaklaj nuptaj flugoj. La ino demetas 2 al 10 ovojn en bone kaŝita nesto kovrita el lanugo kaj brustoplumoj. Tuj post eloviĝo, la idoj povas iri al akvo, sed ne povas flugi ĝis naŭ semajnoj de aĝo.
La populacio de Havaja anaso estas malboniĝata de habitatoperdo, modifoj al la humidejaj habitatoj por inundokontrolo, neindiĝenaj invadaj plantoj, malsanoj, mediaj poluantoj kaj predado. Predo-minacoj al la koloa maoli estas sovaĝiĝintaj katoj, ratoj kaj la Malgranda herpesto, kiuj manĝas kaj ovojn kaj idojn. Ankaŭ interreproduktado kun sovaĝiĝintaj Platbekaj anasoj estas grava problemo, ĉar la hibridoj ŝajnas esti malpli bone adaptitaj al la loka ekosistemo. Tiu interreproduktado estas tre komuna pro altaj nombroj de sovaĝiĝintaj Platbekaj anasoj. Kelkaj klopoditaj reenmetoj malsukcesis ĉar la hibridaj anasoj produktitaj en kaptiveco ne bone elturniĝas en naturo (Rhymer & Simberloff 1996). La "konverto de inunditaj kampoj de taro al sekaj sukerkana areo" detruas partojn de la habitato de tiu specio.
Lupo la 1-a (Akvitanio)
Lupus I (ankaŭ Lupo, Loup, Lobo, Otsoa, Oĉoa aŭ Otxoa) estis Duko de Gaskonio kaj Akvitanio el ĉirkaŭ 670. Lia regado eble daŭris kelkajn jarojn (ĝis 676) aŭ pli longe (ĝis 710 ). Li estis ofte konsiderita la praulo de la Gaskonia dinastio de Lupo la 2-a kaj de la Akvitana dinastio de Odo la Granda aŭ la Eŭdonianoj.
Lupo estis sukcedanto de Felikso, kies dukregado ŝajne enhavis identan teritorion kiel la regno de Kariberto la 2-a. Iam post 658, Lupo ribelis kontraŭ Felikso kaj poste sukcedis lin. Li konkeris Tuluzon kaj Bordozon en 673, kiam li alianciĝis kun Flavius Paulus kontraŭ Vambo, nome reĝo de Visigotoj, kaj atakis Béziers. Li kunvokis la gravan sinodon de Bordozo inter 673 kaj 675. En 675, li klopodis konkeri Limoges, ĝis sia propra detruo. Li estis murdita dume, pri kio la aŭtoro de la Miraklo de Sankta Marcialo dirante in sedem regam se adstare. Tiele la fontoj estas silentaj kaj pri li kaj pri lia(j) sukcedanto(j).
Johannes Schöner
Johannes SCHÖNER, latinigite ankaŭ Johannes (Carolopolitanus) Schönerus (1477-1547) estis germana kuracisto, matematikisto, astronomo, geografo, kartografo, latinisto, libristo, eldonisto kaj profesoro pri matematiko kaj astronomio en la Gimnazio Egidiana de Nurenbergo. Siaepoke, li ĝuis grandan reputacion en Eŭropo kiel pionira kaj influhava fabrikanto de tergloboj kaj unu el la plej elstaraj astrologoj. Hodiaŭ li estas rememorigita kiel influa pioniro en la fabrikado de tergloboj kaj homo kiu plenumis signifoplenan rolon en la eventoj kiuj kondukis al la publikado de la verko "De revolutionibus" far Nikolao Koperniko en Nurenbergo, en 1543.
Mairago
Mairago estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Cavenago d'Adda, Turano Lodigiano, Ossago Lodigiano, Secugnago kaj Brembio. Kristana patrono estas la sankta Fermo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Johannes Schöner
Unuaj jaroj
Ĉio kion ni scias pri lia familio estas tio, ke li havis fraton, kies nomo estis Petro, al kiu li dediĉis verkon "Arzneibuch", en 1528. Raportoj pri lia adolta vivo, almenaŭ ĝis la jaro 1506, estas konservitaj en liaj rimarkoj faritaj en presita kopio de la Efemeridoj far Reĝomontano, kiun li uzis kiel taglibron. Li enmatrikuliĝis en la Universitato de Erfurto en vintra semestro 1494-95 kaj ricevis sian diplomon de bakalaŭro en la 21-a de marto 1498. En la 22-a de februaro 1499 li estas indikita al iu posteno en lernejo, en urbo Gemünden kaj ordiniĝis kiel katolika sacerdoto por la Episkopujo de Bambergo en la 13-a de junio 1500.
En la 2-a de februaro 1500 li translokiĝis al Bambergo kaj estas indikita kiel kapelano en Hallstatt, apud Bambergo, en la 18-a de aprilo 1500. Pli malfrue, li fariĝis vikario en sia naskiĝurbo Karlstadt ekde la 4-a de junio 1504. Inter la 4-a de majo kaj la 29-a de oktobro 1506 li troviĝis denove en Bambergo antaŭ ol reiri al Karlstadt. Lia taglibro ankaŭ informas nin ke li iom rilatis al Kunigunde Holocher en 1499, kun kiu li havis tri gefilojn: Johano, naskita en la 1-a de februaro 1502, unu filino kies nomo estis Sibilla, naskiĝinta en la 12-a de junio 1503 kaj iu dua filo Vitus, naskiĝinta en la 21-a de novembro 1504.
Li estis lernanto de mapofaristo Martin Waldseemüller (1470-1521). Nur unu specimeno de la Mapo de Waldseemüller rezistis al la tempoago kaj estis malkovrita en 1901 en la Kastelo Wolfegg, en Supra Ŝvabio. Ekde la jaro 2003 ĝi apartenas al la Kongresa Biblioteko.
Bambergo
Inter 1506 kaj 1515 nur fragmentoj kaj nerektaj spuroj de lia ekzistado troveblas en la financaj registroj de la episkopejo kaj pere de korespondaĵo de Lorenz Beheim (1457-1521), kiu, post 24 jaroj kiel ĉambelano de la papo Aleksandro la 4-a, li reiris al Bambergo, en 1505, kiel kanoniko de la katedralo.
En 1526 li estas venigita al Nurenbergo kiel unua profesoro pri matematiko en la ĵus fondita Gimnazio Egidiana, posteno kiun li okupis ĝis unu jaron antaŭ sia morto. Samepoke, li konvertiĝis al la protestantismo kaj edziĝis. Vivante en Bambergo, li posedis sian propran presejon kaj publikigis multajn mapojn kaj globojn. La unua globo de la ĉielo jam presita estis farita en lia oficejo, en 1515. En 1520 li presis alian globon.
Schönerus ankaŭ publikigis datumojn ne tute novajn pri la Observoj de Merkuro faritaj de Bernhard Walther (1430-1504) al Nikolao Koperniko (1473-1543). Entute ili estis 45 observoj, 14 el ili entenantaj longitudojn kaj latitudojn. Koperniko uzis tri el ili en "De revolutionibus", menciante nur la longitudojn kaj nekorekte atribuanta ilin al Schönerus. La valoroj iomete diferencis el tiuj publikigitaj de Schönerus, en 1544.
En 1538, Georgo Joakimo Retiko (1514-1574), juna profesoro pri matematiko, en Wittenberg, staĝis dum kelka tempo ĉe Schönerus, kiu konvinkis lin viziti Kopernikon, en Frombork, en 1540. En 1540, Retiko dediĉis sian unuan raporton pri la verko de Koperniko, Narratio Prima, al Schönerus. Ĉar la verko estis bone akceptita, Koperniko finfine konsentas pri publikado de lia ĉefa libro, kaj Retiko komisiiĝis pri presigo de la manuskriptoj.
En Nurenbergo, Schönerus publikigis, en 1544, la astronomiajn observojn de Reĝomontano kaj Bernhard Walther (1430-1504) samkiel la manuskriptojn de Reĝomontano, kiuj estis restintaj en la manoj de Walther, kiel Observationes XXX annorum a I. Regiomontano et B. Walthero Norimbergae habitae, [4°, Norimb. 1544].
Kratero Schöner en Marso estis nomita liaomaĝe.
Jaynagar Majilpur
Jaynagar Majilpur (bengale: জয়নগর মজিলপুর) estas metropolo en Barato, en subŝtato Okcidenta Bengalio.
Geografio
Jaynagar Majilpur etendiĝas sur ebenaĵo, en orienta parto de la lando.
Historio
La loko estis sub hindua dominado inter 8-a kaj 13-a jarcentoj. Poste Islamo sekvis. Eŭropanoj alvenis en la 15-a jarcento, fine en la 18-a jarcento la urbo estis parto de la Brita Kompanio de Orientaj Indioj, poste kolonio de la Brita Imperio. Ekde 1883 Jaynagar Majilpur havas fervojan kontakton. Precipe en 1950 rifuĝintoj alvenis grandnombre.
Klimato
Jaynagar Majilpur havas tropikan klimaton. La monataj averaĝaj temperaturoj varias inter 19-30 °C. La someroj estas varmaj (precipe majo ofte kun pli ol 40 °C). Dum januaro estas nur 12 °C. La musono portas pluvon inter junio kaj septembro. Jare pluvas po 1500 mm.
István Báthory (kuracisto)
István Báthory [iŝtvAn bAtori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Báthory István estis hungara kuracisto, akuŝisto-ginekologo.
István Báthory naskiĝis en decembro de 1835 en Pest (urbo) (?). Li mortis la 1901 en Budapeŝto.
Biografio
István Báthory frekventis piaristan gimnazion, poste li akiris diplomon en Universitato de Pest en 1859. Post siaj studoj li eklaboris en Malsanulejo Rókus. En 1862 li laboris en kliniko, kie li aliĝis al stabo de Ignaz Semmelweis. En 1868 li estis nomumita ĉefkuracisto de Ferencváros (distrikto), tie li laboris ĝis sia morto.
Ludres (stacidomo)
Ludres estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ludres, en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Jarville-la-Malgrange - Mirecourt (040000).
Tri fratinoj
Tri fratinoj (Три сестры) estas teatraĵo (dramo) de la rusa aŭtoro Anton Ĉeĥov. Ĝi estis verkita en 1900 kaj por la unua fojo surscenigita en 1901 je la Moskva Arta Teatro. La teatraĵo kelkfoje estas menciata en la listeto de plej bonaj teatraĵoj de Ĉeĥov, kune kun Ĉeriza ĝardeno, La mevo kaj Onklo Vanja.
La fratinoj Prozorov — Maŝa, Olga kaj Irina — vivas kun sia frato Andrej, en kampardomo de interna Rusio. Unu jaron post la morto de la patro, finas la funebro, kaj la familio fidís en la komenco de nova vivo en Moskvo, kie pasis ilia infanaĝo. Ili jam havis sufiĉe de sia situacio nuntempa: Olga, fraŭlino kiu ne trovas edzon; Maŝa, edzino de iama instruisto, kiun ŝi konsideras kiel mezulon; kaj Irina, la plej juna kiu ankoraŭ kredas en la estonteco.
Flabelo
Flabelo (el latina: flabellum: ventumilo, de flabrum: ventoblovo; plurale: flabella) estas tipo de granda ventumilo kun tenilo.
Laŭ Francisko Azorín flabelo estas Granda nefaldebla ventumilo de plumoj kun longa prenilo, uzata antikve por formeti insektojn k. hodiaŭ kiel insigno ĉe altrangulo. Kaj li indikas etimologion el latina flabellum el flo (aero).
La flabeloj estis uzataj ekde la antikveco en antaŭkristanaj ceremonioj kaj politikaj kaj religiaj. Poste ili ekformis parton ankaŭ de la ritaro de la kristana eklezio el tre frue.
Pro simileco, estas nomata flabelo ankaŭ la strukturo kun formo de ventumilo situa en la kvina kruro de la hufokraboj de la ordo Xiphosura, nome Limulus polyphemus.
Huangtaiji
Huangtaiji (ĉine: Hóng Tàijí, 洪台吉, aŭ Huáng Táijí, 皇太極; manĉure: Hung Taiji name.png) estis manĉura reganto, la unua imperiestro el dinastio Qing, la oka filo de Nurhaĉi, kreinto de la manĉura ŝtato. Li transformis Manĉurion en imperion; utiligante armeon kreitan de lia patro subigis Mongolion, Koreon kaj kreis bazon por invado al Ĉinio.
Aelita (libro)
Aelita aŭ La Marso formortanta (ruse : Аэлита) estas romano verkita de Aleksej Nikolajeviĉ Tolstoj.
Huangtaiji
Antaŭe erare identigata kiel Abahai (kiu reale estis ŝatata konkubino de Nurhaĉi kaj patrino de liaj pli junaj fratoj - Dorgon i Dodo). Lia vera nomo estas nekonata, oni ne scias kialojn por kiuj perdiĝs. En la jaroj 1627-1636 li regis sub ĉinaj nomoj - Tiāncōng (天聰), manĉure - Abkai sure; kaj en la periodo 1636-1643, respektive ĉine Chóngdé (崇德), manĉure Wesihun erdemungge, kaj mongole - Degede Erdemtü. Dum morto de la patro estis la plej juna el kvar princoj (beile), sed plej verŝajne la plej kapabla. Danke al lertaj intrigoj, li transprenis komandon super la plej prestiĝaj el Ok Standardoj kaj estis proklamita Granda Ĥano en 1627.
Aelita (libro)
La libro estas esperantigita el la rusa lingvo fare de E. Pill kaj ĝin ilustris Geo Schmidt. Heroldo de Esperanto el Horrem apud Kolonjo eldonis la romanon 199-paĝe en la jaro 1928 felietone. Akileo (Niĵnij Novgorod) publikigis 141-paĝan reeldonon en 2000.
Huangtaiji
Eksterlanda politiko
Eliminante minacon de la sudo, en pluraj kampanjoj li konkeris orientan Mongolion, profitante konflikton inter mongolaj gentoj kaj strebanta al plena regado super Mongolio, nepopulara ĥano Ligdan (kiu estis ankaŭ aliancano de Mingoj). Post morto de Ligdan, lia filo agnoskis superecon de Huangtaiji.
Aelita (libro)
Enhavo
La romano priskribas socialisman revolucion sur Marso, kie estas evoluinta civilizo, sed ankaŭ profunda socia dekadenco. La revolucion organizis bolŝevisma partizano Gusev kaj inĝeniero Los, kiuj alflugis en raketo de la Tero.
Huangtaiji
Eksterlanda politiko
En 1636 Huang alinomigis sian ĥanaton al imperio, entroniĝante kiel la unua imperiestro de la dinastio Qing. Lian imperion ne agnoskis Koreio, kio kondukis al la milito, en kiu Huang konkeris dinastion Chosǒn. Koreo do agnoskis superecon de Qingoj, aliancis kun ili kaj estis elspezonta al ili tributon, samkiel faris tion pli frue rilate al Mingoj (kun kiuj devis rompi la aliancon). Samtempe Huang subigis al si la tutan Internan Mongolion.
Aelita (libro)
Bildaro
<Gallery> Dosiero:Aelita libro.jpg|Reeldono de la jaro 2000 </Gallery>
Huangtaiji
Eksterlanda politiko
Huang estis preta agnoski sian subigecon koncerne Ĉinion, rekompence de subvencioj kaj komercaj paktoj. Pekino tamen forĵetis la proponojn, kio kaŭzis preparojn al la milito. Taĉmentoj de Qingoj estis pretaj invadi, kiam Huang subite mortis; lia pli juna frato Dorgon konkeris Pekinon kelkajn monatojn post lia morto, kiel regento de la filo de Huang, Shunzhi, la unua imperiestro de la dinastio Qing en Ĉinio.
Interna politiko
Kvankam li utiligis ĉinajn metodojn de regado, estis konscia pri minacoj de senkulturigo kaj avertis subulojn kontraŭ troa imitado de ĉinaj modeloj.
Li plifortigis ekonomie Manĉurion, antaŭ ĉio monopoligante kontaktojn kun Koreo kaj peradon en komerco Koreo-Ĉinio. Danke al plivastigo de sia regado super agrikulturaj-metiaj terenoj de suda Manĉurio, pliigis eblecojn de produktado. Kaj utiligis tibetan budhismon por plifortigo de sia pozicio.
České Budějovice
České Budějovice [ĈESke BUDjejovice] (Budweis) estas regiona urbo en Ĉeĥio, en suda Bohemio ĉe kunfluiĝo de la riveroj Vultavo kaj Malše. Vivas ĉi tie. Ĝi estas grava centro de turismo, trafiko, kulturo kaj klerigado kun granda kvanto de historie valoraj memorindaĵoj, sidejo de Sudbohemia universitato. La historia urbocentro estas proklamita kiel protektata monumentrezervejo.
Historio
La urbo estis fondita kiel reĝa urbo en 1265 de reĝo Přemysl Otakar la 2-a. Onidire li volis tiel rivali la urbon Český Krumlov, fondita kelkajn jarojn antaŭe; certas, ke la rivaleco de la du urboj kontribuis al ilia arkitektura pompo.
Inter la jaroj 1528-1531 ĉi tie kunvenadis landaj kongresoj. Ekde 1784 rezidejo de episkopo.
En 1832 la unua ĉevaltira fervojo inter České Budějovice kaj Linz en Aŭstrio, la unua fervojo sur kontinenta Eŭropo (= ekster Anglio).
Industrio
La urbo famas precipe pro siaj bieroj Budvar/Budweiser (ekde 1795) kaj Samson (ekde 1895). Konatas ankaŭ emajlita kuireja vazaro (marko Sfinx) kaj krajonoj (marko Koh-I-Noor).
NGC 3285B
NGC 3285B (aliaj indikoj — ESO 501-18, MCG -4-25-22, AM 1032-272, IRAS10322-2723, PGC 31293) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
České Budějovice
Fervoja trafiko
Grava punkto en historio de urbo České Budějovice estis jaro 1832, kiam alvenis de hodiaŭa Aŭstrio trajno de aŭstra urbo Linz. Hodiaŭ estas konekto per trajno al ĉefurbo Prago, sed ne mankas ankaŭ trajna konekto al Brno kaj Plzeň. En České Budějovice estas vojkruco de kvin fervojaj linioj:
Urba trafiko
En urbo hodiaŭ estas uzataj aŭtobusoj kaj trolebusoj. Pri urba trafiko zorgas kompanio Dopravní podnik města České Budějovice, a.s. (vidu paĝaron: http://www.dpmcb.cz). En jaro 1909 ekveturis la unua tramo en České Budějovice. En la sama jaro ekveturis ankaŭ unuaj trolebusoj en České Budějovice. Pro la malfidindeco de trolebusoj ili ja en komenco de Unua mondmilito finis uzado de trolebusoj por unua fojo.