cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Minervo-puto (Erfurto)
Historio
Mondonanto por la restaŭro estis en 1991/92 la okcidentgermana societo Vereinigung Heimattreuer Erfurter. Ĝi estis donacita al la urbo la 5-an de septembro 1992 okaze de la 1250-a datreveno de la unua urbomencio.
Ekvacio de stato
Apliko pri gaso kun konstanta premo
Kiam P = konstanto, la vario de volumeno de ideala gaso inter du temperaturoj T1 kaj T2 sekvas la relaton:
Minervo-puto (Erfurto)
Historio
Dum 2004-2011 la statuo plurfoje estis damaĝita arbitre fare de huliganoj. En 2013 ĝi renoviĝis pro kromaj damaĝoj kaŭzitaj de degeliga salo.
Ekvacio de stato
Apliko pri gaso kun konstanta volumeno
Kiam V = konstanto, la vario de volumeno de ideala gaso inter du temperaturoj T1 kaj T2 sekvas la relaton:
Minervo-puto (Erfurto)
Priskribo
Starigite en la 1784-a jaro, ĝi montras sur piedestalo sabloŝtonan skulptaĵon de Minervo kun kasko, ŝirmilo kaj ĵetlanco. La skulptisto estas nekonata. La diino reprezentas metion, industrion kaj sciencon. Sekve ŝi simbolas kaj la fieran erfurtan burĝaron kaj la kulturan vivon de la urbo, kiu floregis sub Karl Theodor von Dalberg, majenca guberniestro inter 1772-1802. Cetere fondiĝis samtempe la Akademie gemeinnütziger Wissenschaften.
Ekvacio de stato
Ekvacio de politropo
Pli ĝenerala ekvacio ol ekvacio de ideala gaso estas ekvacio de politropo kie:
Minervo-puto (Erfurto)
Priskribo
La puto fluigas, krom dum la vintraj monatoj, trinkeblan akvon. Malantaŭ la puto troviĝas la Erthal-obelisko
Hind–araba nombrosistemo
La Hind–araba nombrosistemo aŭ ankaŭ Hinda nombrosistemo, nome pozicia dekuma nombrosistemo, estas la plej ofta kaj komuna sistemo por la simbola reprezentado de nombroj en la mondo. Ĝi estis inventita inter la 1a kaj 4a jarcentoj fare de hindiaj matematikistoj. La sistemo estis adoptita de pers-araba matematikisto (libro de Al-Ĥorezmi de ĉ. 825 nome Pri kalkulado per hindaj nombroj) kaj araba matematikisto (libro de Al-Kindi de ĉ. 830 volumoj nome Pri la uzo de hindaj nombroj) de la 9a jarcento. Ĝi poste disvastiĝis al mezepoka Eŭropo dum la Meza mezepoko.
La sistemo estas bazita sur dek (origine naŭ) diferencaj signobildoj. La simboloj (signobildoj) uzitaj por reprezenti la sistemon estas en principo sendependaj el la sistemo mem. La signobildoj en aktuala uzado estas descendintaj el la Brahmaj nombroj kaj ili disiĝis en variajn tipografiajn variaĵojn ekde la Mezepoko.
Tiu simbolaro povas esti dividata en tri ĉefaj familioj: Arabaj nombroj uzitaj en la Granda Magrebo kaj en Eŭropo, Orientarabaj nombroj (nomitaj ankaŭ "Hindaj nombroj") uzitaj en la Mezoriento, kaj la Hindaj nombroj uzitaj en la Hinda subkontinento.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Sátoraljaújhely)
Preĝejo de Ĉieliro de Maria kun monaĥejo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Sátoraljaújhely, en la urbomezo.
Preĝejo
La frugotika kirko supozeble konstruiĝis kune kun la monaĥejo en 1258. Inter 1335-1350 ĝi estis trakonstruita. En 1566 la turkoj bruldetruis ĝin, poste en 1600 ĝi rekonstruiĝis. En 1789 piaristoj alvenis kaj transprenis la taskojn. Francisko Rákóczi la 1-a konstruigis eksteran kapelon de Sankta Kruco en 1674. La orgeno funkcias ekde 1893. En 1949 pro la baldaŭa ŝtatiĝo la romkatolika eklezio transprenis la konstruaĵojn.
Stacio Gent-Dampoort
Gent-Dampoort estas la dua plej granda fervoja stacidomo en Gento, Orienta Flandrio, Belgio. La stacidomo malfermiĝis la 15-an de junio 1861 kaj estas parto de la belgaj fervojaj linioj 58 (Gento - Eeklo) kaj 59 (Antverpeno - Gento). La trajnan servon organizas kaj disponigas Nacia Societo de la Belgaj Fervojoj (NMBS/SNCB).
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Sátoraljaújhely)
Konstruaĵo
La preĝejo kune kun la monaĥejo situas sola. La monaĥejo formas H-majusklon, la preĝejo aliĝas al tio tiel, ke formiĝis interna korto, kie estas videbla iama klostro (nun la arkadoj estas nur fenestroj). En mezo de la suba fasado situas la enirejo por la preĝejo. La turo altiĝas en la alia flanko ĉe la plurlatera sanktejo.
En la monaĥejo nuntempe piarista kolegio funkcias. Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.
Stacio Gent-Dampoort
La nuna konstruaĵo estis konstruita en 1973 de la arkitektoj Dirk Servaes kaj Johan Beyne. La fervoja stacidomo situas en la kvartalo Dampoort ("mardiga haveno") de Gento.
Epichloë typhina
Epichloë typhina, aŭ Epichloe typhina, estas specio de fungoj el la familio klavicipitacoj kiu parazitas poacojn.
Priskribo
Ĝi zonas la tigon de poacoj kun ĝia stromo. Ĝia anamorfo nomiĝas Neotyphodium typhinum (Glenn et al., 1996). Ĝiaj spermatioj estas transsendi de muŝoj (Botanophila sp.),.
Kvartalo Higaŝi-Jodogaŭa
Kvartalo Higaŝi-Jodogaŭa aŭ Higaŝi-Jodogaŭa-ku (東淀川区 [higaŝijodogaŭa-ku], Hepburn: Higashi-Yodogawa, Kunrej: Higasi-Yodogawa) estas kvartalo en urbo Osako en Gubernio Osaka en Japanio.
Epichloë typhina
Gastigantaj kreskaĵoj
La tuta subfamilio de Pooideoj povas esti gastigantoj sed ankaŭ Arundinoideoj.
Bítov (distrikto Znojmo)
Bítov (Vöttau) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Znojmo, en Sudmoravia regiono proksimume 25 km nordokcidente de Znojmo. Vivas ĉi tie.
Stacio Gent-Dampoort
Trajna servo
Krome pluraj linioj de urbaj busoj ligas la stacion al aliaj punktoj de la urbo Gento kaj ties ĉirkaŭaĵo.
Bítov (distrikto Znojmo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1056.
La nova Bítov estis konstruita en loko de eksa ĉasrezervejo. En konekso kun anekso de ĉeĥoslovaka limregiono fare de nazia Germanio post subskribo de Munkena interkonsento apartigis en oktobro de 1938 la nova ŝtatlimo kun Germanio la katastran teritorion de municipo Bítov en du partojn, dum kio la jam subakvigita konstruareo de la devena municipo estis komune kun la samnomata burgo kaj monteto Horka tute prenita de Germanio, simile kiel plimulto de eksteraĵo inkluzive de la nova valbaraĵo, dume la konstruareo de la nova municipo restis en Ĉeĥoslovakio.
Mäki-Matti
Mäki-Matti estas urboparto de Jyväskylä. Inter Mäki-Matti kaj la centro estas Harju. Loĝareo Mäki-Matti foriĝis en 19-a jarcento, kiam urbo de Jyväskylä ne havis multajn areojn konstruindajn. Ĉefa parto de Mäki-Matti estis en areo de bieno Syrjälä, kion la urbo aĉetis en 1908 kaj estis ligita al la urbo en 1914. En Mäki-Matti estas multe kaj unufamiliaj domoj kaj apartamentaj konstruaĵoj. En Mäki-Matti estas ankaŭ lernejoj. En etaĝoj de la apartamentaj konstruaĵoj estas ankaŭ entreprenoj. En Mäki-Matti estas ankaŭ parkoj, k.a. Mäki-Matin perhepuisto (familiparko de Mäki-Matti), kio estas fondita en la jaro 1979 kaj estas la plej malnova familiparko en Finnlando. Apud ĝi kelkfoje estas aranĝita okazo, dum kio oni povas pentri straton Oikokatu.
NGC 5752
NGC 5752 (aliaj indikoj — MCG 7-30-60, ZWG 220.52, PGC 52685) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
(11565) 1993 FD51
(11565) 1993 FD51 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
NGC 5752
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
NGC 5752 estas la pli suba, pli malgranda gaöaksio en la bildo. La supra estas NGC 5754.
Meroux-Moval
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Méroutains, Mervalois.
Kruclernejo
La Evangela Krucgimnazio (ankaŭ konata per sia latina nomo schola crucis) estas la plej antikva lernejo ankoraŭ ekzista en Dresdeno kaj unu el la plej antikvaj en Germanujo. Unuan fojon en la jaro 1300 estis menciita lernejestro (Cunradus rector puerorum). La fondado okazis kiel latinlernejo por la kantistoj de la capella sanctae crucis (Krucpreĝejo), la nuna Dresdena Krucĥoro.
Nun la Kruclernejo estas evangela gimnazio, dum kiam la Dresdena Krucĥoro kun sia lernantohejmo estas tenata de la urbo Dresdeno. Ĉiuj Kruckantistoj ekde la 5-a klaso estas lernantoj de la Krucgimnazio. Krom tio tamen ankaŭ ne-Kruckantistoj povas lerni en la Krucgimnazio. Fama lernanto de la Kruclernejo estis Richard Wagner
Hautmont
Hautmont estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 16 021 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Hautmont situas inter Aulnoye-Aymeries kaj Maubeuge, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
Dick Maas
Dick MAAS (naskiĝis en Heemstede) estas nederlanda filmreĝisoro, filmverkisto, filmproduktoro kaj filmmuziko-komponisto.
Li akiris nacian famon post la sukceso de la filmoj De Lift, Amsterdamned kaj Flodder.
Mallongaj
Long Distance videblas je retejo Kort!, projekto por mallongaj filmoj fare de nederlandanoj NPS.
Hautmont
Geografio
La vilaĝo Hautmont troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Hautmont etendiĝas sur 12,27 km².
Faimes
Faimes (france: [FEJM's]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Hautmont
Historio
La 3-an de aŭgusto 2008, grava tornado trafis la komunumojn Hautmont, Neuf-Mesnil, Maubeuge kaj Boussières-sur-Sambre. Ĝi kaŭzis la mortojn de tri homoj (alia mortigis sin pro la katastrofo). Ĝi difektis entute 1 584 domojn kaj apartamentojn, el kiuj 291 estis tute detruitaj.
Faimes
Ekde 1977 la municipoj Aineffe, Borlez, Celles, Les Waleffes kaj Viemme apartenas al Faimes, la ĉefa municipo.
Gusztáv Tarján
Gusztáv Tarján [gustAv], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tarján Gusztáv estis hungara inĝeniero, profesoro, membro (korespondanta en 1951, ordinara en 1976) de Hungara Scienca Akademio.
Hautmont
Administrado
Hautmont estas la ĉefurbo de la kantono de Hautmont, kiu entenas 7 komunumojn. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Gusztáv Tarján
Gusztáv Tarján naskiĝis la  1907 en Sopron. Li mortis la 1998 en Miskolc.
Biografio
Gusztáv Tarján frekventis ĉiujn lernejojn en sia naskiĝurbo, kie li iĝis inĝeniero pri minado en1929. Baldaŭe li doktoriĝis en Budapeŝto. Inter 1939-1941 li havis postenon en minejo pri antimono, poste li revenis al la teknika universitato por instrui. Li iĝis ordinara profesoro en 1943. Baldaŭe li instruis en universitato de Miskolc, kie li estis eĉ katedrestro. Li okupiĝis precipe pri preparado de ercoj. Li ricevis premiojn Kossuth en 1950 kaj 1953.
Novlando
Novlando (Newfoundland, Terre-Neuve, mikmake Taqamkuk) estas insulo en la Norda Atlantika Maro, kiu kun la ĉeflanda duoninsulo Labradoro formas la Kanadan provincon Novlando kaj Labradoro. Ĝi estas la 16a plej granda insulo en la mondo.
Ne konfuzu kun Nova Zemlo kaj ankaŭ ne kun Novlando (Finnlando), kiu finne nomiĝas Uusimaa.
Novlanda franca (france français terre-neuvien), estas esprimo kiu referencas al la Franca lingvo parolata en la duoninsulo Port au Port (parto de la tiel nomita “Franca Marbordo”) de Novlando.
Historio
La Dominio Novlando (en angla Dominion of Newfoundland) ekzistis kiel ŝtato ekde la 26a de septembro 1907 (antaŭ tio ĝi havis la statuson de brita kolonio) ĝis 1949. En 1934, Novlando rezignis volonte pri la memregado kaj revenis al la situacio de rekta kontrolo plenumita el Londono, tiel iĝante unu el malmultaj landoj kiuj rezignis volonte el memregado. En 1949 ĝi unuiĝis al Kanado kaj iĝis la deka provinco de tiu lando.
Attila Szász-Mihálykó
Attila SZÁSZ-MIHÁLYKÓ [sa:s-miha:ko:] estis rumania hungara tradukististo, kulturgvidanto. Li naskiĝis en Cozmeni la 26-an de septembro 1950 kaj mortis la 28-an de septembro 2000 en Odorheiu Secuiesc.
János Balázs (pianisto)
János Balázs [jAnoŝ balAĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balázs János estas hungara pianisto, instruisto.
Attila Szász-Mihálykó
Biografio
Attila Szász-Mihálykó diplomitiĝis en UBB de Kluĵo en 1974. Li instruis pleje en Odorheiu Secuiesc, estis tradukisto, kunlaboranto de dela popolteatro.
Eŭropo Eŭropo
Eŭropo Eŭropo (germane: Hitlerjunge Salomon) – franca-germana filmadapto de rememoroj de Solomono Perelo reĝisorita de Agnesa Hollando el 1990. La miriga filma rakonto estis nomumita por Oskar-premio en kategorio "scenaro adoptita" (Agnesa Hollando) kaj i.a. ricevis Oran globon (en kategorio fremdlingva filmo).
János Balázs (pianisto)
János Balázs naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
János Balázs komence lernis muzikon hejme, poste en muziklernejo en sia naskiĝurbo, fine li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt. Lia plej grava instruisto estis Kálmán Dráfi. Jam dum la studentaj jaroj kaj poste li havis signifajn rezultojn en piankonkursoj (ofte li atingis la unuan lokon). Li instruas en centro de talentaj pianistoj. En 2016 li fondis memorfestivalon pri György Cziffra. Krom la koncertoj li faris cent senpagajn pianprezentaĵojn por infanoj. Li ricevis polan kaj hungarajn premiojn ekde 2011, premion Kossuth en 2019.
Hidrokarbona naturrezervujo
Plejparto de la hidrokarbonaj kuŝejoj estas ligitaj al la masivaj rezervujoj, kies nafto- aŭ gasohava partoj dikas je dekoj aŭ centoj da metroj. La hidrokarbona kuŝejo de la Samotlora minejo estas 147 m alta. La ĉefaj kuŝejoj de la plej grandaj minejoj de Okcidentsiberia naftogasa provinco (la Urengoja, Jamburga, Transpolusa, Bovanenkova) estas dikaj pli ol 300 m.
Parto de la naturrezervujo, en kiu povas amasiĝi la hidrokarbonoj, nomiĝas la hidrokarbona kaptujo.
Reptiliomorpha
Reptiliomorpha estas klado kiu enhavas la amniotojn kaj tiujn tetrapodojn kiuj kunhavas pli ĵusan komunan praulon kun amniotoj ol tiuj kun vivantaj amfibioj (lisamfibioj). Ĝi estis difinita de Michel Laurin (2001) kaj Vallin kaj Laurin (2004) kiel la plej granda klado kiu inkludas Homo sapiens, sed ne la vostoranon Ascaphus truei.
Ĉar preciza filogenetika loko de Lisamfibioj ene de Tetrapodoj restas necerta, restas polemika ankaŭ la decido pri kiuj fosiliaj tetrapodoj estas pli proksime rilataj al amniotoj ol la lisamfibioj, kaj ankaŭ, kiuj el ili estis reptiliomorfaj en ajna signifo de la vorto.
Steinhöfel
Steinhöfel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Geestland
Geestland estas urbo kaj memstara komunumo en distrikto Cuxhaven de la federacia lando Malsupra Saksio (Malsupra Saksujo). Ĝi apartenas kaj al la metropola regiono Hamburgo kaj al la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo, kio respegulas la fakton ke la regiono ekonomie orientiĝas kaj al Bremeno sudokcidente kaj al Hamburgo sudoriente.
Geestland estiĝis la 1-an de januaro 2015 el la kunfandiĝo de urbo Langen kaj Samtgemeinde Bederkesa (komunumaro Bederkesa). En la distrikto la urbo estas – post urbo Cuxhaven – la komunumo kun la dua plej alta nombro de loĝantoj: Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La nomo estas derivita de la sablogrunda pejzaĝoformo kun german- kaj nederlanda nomo Geest. Krom tio Geestland sude limas al similnoma rivero Geeste.
Geestland konsistas el 16 vilaĝoj aŭ urbetoj, kiuj antaŭe apartenis aŭ al la eksa urbo Langen aŭ al la komunumoj de la eksa komunumaro Bederkesa.
Kastelo de Szécsisziget
La Kastelo de Szécsisziget (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj Kastelo de Szapáry-Andrássy [sapAri-andrAŝi]) estas historia monumento, interne turisma tranoktejo en Hungario, en vilaĝo Szécsisziget.
Historio
La unua mencio pri fortikaĵo en tiu loko okazis en 1458. Dum la kontraŭturkaj bataladoj ĝia tasko estis grava. En 1636 la turkoj bruldetruis ĝin, poste la hungaroj rekonstruis la fortikaĵon. La posedanta familio ekde 1690 estis Szapáry. Tiu familio en la 18-a jarcento plene trakonstruis la fortikaĵon al U-forma baroka kastelo. En 1820 pro geedziĝo la nova posedanto estis familio Andrássy ĝis 1945. En 1871 la remparo estis enŝtopita, poste oni plantis arbojn. En 1933 la kastelo renoviĝis. Depost 1945 la staloj estis malkonstruitaj, la pli nova uzanto estis la loka kolĥozo, baldaŭ la vilaĝo mem. En 1999 la kastelo plene renoviĝis.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun keloj situas sola sur malalta monteto ĉe la vilaĝfino. La konstruaĵo formas L-majusklon. La pli granda alo estis loĝejoj, la pli malgranda garbejo. Laŭ arkeologoj la garbejo estas pli malnova. En la ĉambroj la turistoj havas 8 ĉambrojn kun 32 litoj.
Horrem
Horrem estas la nomo de du loĝlokoj en la regiono Rejnlando de Germanio:
Marmoro
Marmoro estas kristaliĝinta polurebla, kompakta kalkŝtono (malofte dolomito), ofte enhavante kolorajn vejnojn. Ĝin farbas la malpuraĵoj, ekz. klorito donas verdan (cippolino), serpentino (ofikalcit) makulan koloron. Ĝi estas plej ofte malpurita per fera aŭ mangana oksido. La plej valora estas la blanka marmoro, uzita en la antikva epoko por skulptarto, en konstruado.
Priskribo
Marmoro estas metamorfa roko devena el kalkoŝtono, komponita ĉefe el kalcito (nom kristala formo de kalcia karbonato, CaCO3). La origina fonto de la kalkoŝtono estas la sedimenta kuŝjo de la kalcia karbonato en la formo de mikroskopaj animalaj skeletoj aŭ similaj materialoj. Marmoro formiĝas kiam la kalkoŝtono estas transformata per varmo kaj premo post ŝarĝado de aliaj materialoj. La plej fajnaj marmoroj por skulptarto havas neniun aŭ malmultajn makulojn (kelka natura makulo povas esti vidata en la skulptaĵo, sed la skulptisto lerte adaptu ĝin al la skulptaĵo).
Kelkaj insuloj en la Marmora Maro havas multe da marmoro.
Gramatika persono
Kvankam en Esperanto, kiel jam dirite, estas la pronomo kiu indikas personon, tiu signifo povas veni kune kun la propra radiko en aliklasajn vortojn, kiel en "cii", "mio" ktp. Ne tiom escepte, sed tute regule, ankaŭ la posesivoj enhavas la signifon de pronomoj, tio estas de personoj, ekzemple el mi al mia, el vi al via ktp.
Personoj
En gramatika analizo de plej multaj lingvoj oni dividas la personajn pronomojn laŭ tri "personoj":
Praktike la pluralo de la unua persono en pluralo signifas plejfoje ne plurajn parolantojn, sed la parolanton kun aliaj (fojkaze eĉ la alparolato[j], vidu suben). Same la dua persono en pluralo povas signifi la alparolato(j)n kun aliaj.
Leslie (kantistino)
Leslie, naskonome Leslie BOURGOIN (naskiĝis en Le Mans) estas franca kantistino.
En 2007 ŝi registris unuopaĵon Accorde-moi duope kun Bobby V
La saman jaro, ŝi rekantis plurajn kantojn de la 1980-aj jaroj sur sia albumo Futur 80, inkluzive de Boule de flipper originale kantita de Corynne Charby, Mise au point de Jakie Quartz kaj Les Bêtises de Sabine Paturel.
Preĝejo de la Sanktaj Apostoloj (Konstantinopolo)
Konstantena epoko
La preĝejo estis konstruigita de Konstanteno imperiestro mem samtempe kun konstrukomenciĝo de la katedralo Sankta Sofia (Hagia Sofia); fakte, nur de la unua la imperiestro povis vidi ankaŭ la kompletigon. Konceptita kiel imperia maŭzoleo, ĝi estis konstruita en la plej alta punkto de la urbo ene de la muregzono, apud la Pordo Adrianopolo.
Ĝi estis rekonstruita epoke (6-a jarcento) de imperiestro Justiniano la 1-a, sekve radike refarita kiam ĝi estis aliigita al moskeo en la 15-a jarcento post la turka konkero de la urbo, kaj komplete renovigita en la 18-a jarcento, fine de la unua arkitekturo restas eĉ ne spuro.
La antikvaj konstantinepokaj fontoj ĝin priskribas kiel belegan konstruaĵon kaj spacoplenan, plane centran kaj enan de korto kun ekzedroj kaj fontanoj, ĉirkaŭitan de kolonita portiko. Malmulte fore, el korto oni povis aliri terman komplekson kaj veran kaj propran, kvankam duarangan, imperian rezidejon. En tiu ampleksa ĉirkaŭbaro, kiu laŭplane similis al la antikva marŝejo de la Baziliko de la Sankta Tombo de Jerusalemo, estis antaŭvidita la ricevado de la popolo; ĝi devintus komforti la tien deforan alvenanton dum la palaco devintus gastigi la estontajn imperiestrojn vizitantajn la maŭzoleon: ĉio estis antaŭaranĝita por transformi la lokon al pilgrimeja centro.
Ene de la amplekso troviĝis la tombo de Konstanteno kie la imperiestro mem dekretis ke oni ĉiutage celebru meson. Sur la parietoj estis prezentaj dek du stélai (cenotafoj) aŭ tomboslaboj memorigantaj la dek du apostolojn.
En 395 en ĝi estis entombigita la korpa restaĵo de Teodozio la 1-a.
En 479 ĝi fariĝis rifuĝo de Flavio Markiano, Prokopio Antemio kaj Romulo, filoj de Antemio imperiestro de Okcidento kiuj ekribelis kontraŭ Zenono imperiestro de Oriento, kaj estis arestitaj ene de la preĝejo.
La rekonstruo de Justiniano
Laŭlonge de pli ol sep cent jaroj la preĝejo de ‘Sanktaj Apostoloj’ estis la dua plej grava monumento en Konstantinopolo, post la Baziliko de Sankta Sofia. Sed, malsame ol tiu baziliko, tiu ĉi estis en la pulsa koro de la nova sektoro de la urbo, sur la granda arterio nomata “Mese”. Tio faris el la preĝejo ‘Sanktaj Apostoloj’ la porkulta establaĵo plej vizitata; multaj bizancaj imperiestroj kaj patriarkoj de Konstantinopolo tie estis entombigitaj.
Dum malalta mezepoko
Unua disrabado okazis per iniciato de Venecio dum la kvara krucmilito (1204), kiam la imperiaj tomboj estis malfermitaj kaj juveloj kaj kolieroj estis ŝtelitaj. Rakontas kronikoj kiel la tombo de Heraklio de Bizanco estis disrabita kaj la imperia krono forportita kun la kadravaj haroj ankoraŭ algluitaj. Iuj el tiuj artaĵoj troviĝas ankoraŭ hodiaŭ en la trezoro de la Baziliko de Sankta Marko en Venecio.
Kiam imperiestro Mikaelo Paleologo reokupis la urbon establigis en ‘Sanktaj Apostoloj’ statuon de Ĉefanĝelo Mikaelo por memorigi sin mem kaj la eventon. Sed, iom post iom la preĝejo komencis esti preskaŭ forgesita sekvante la dekadencon de la Imperio kaj la malpliiĝo de civitanaro. Florenca Kristoforo Buondelmonti, raportante pri sia vizito al la preĝejo en 1420, parolas pri la malbonegajn kondiĉojn en kiuj jam estis la glora baziliko.
Post la otomana konkero de Konstantinopolo
En 1453 Konstantinopolo estis konkerita de la otomanaj turkoj. ‘Sankta Sofia’ estis aliigita al Moskeo, dum la patriarka seĝo estis formetita, fare de Mehmedo la 2-a, ĉe la ‘Sanktaj Apostoloj’, kiuj do fariĝis la oficiala centro de la Ortodoksa Eklezio.
Ne restas dezegnaj priskribaĵoj de la baziliko de la ‘Sanktaj Apostoloj’ de la epoko de Konstantino la 1-a, kaj rilate al tiu de Justiniano la 1-a restas nur miniaturo en la vatikana kodekso 1162, krom kelkaj literaturaj priskriboj.
La unua baziliko fariĝis modelo por multaj sakralaj plancentraj konstruaĵoj en la mondo eŭropa kaj mediteranea; la dua baziliko (tiu de Justiniano) eble estis la modelo por la Baziliko de Sankta Marko en Venecio kaj por Katedralo de Périgueux en Francio.
La relikvoj kultitaj en la ‘Sanktaj Apostoloj’
La relikvoj plej konsideritaj en la preĝejo estis la kranioj de Sankta Andreo kaj de Sankta Luko kaj Sankta Timoteo, korpaj restaĵoj de Johano Krizostomo kaj de diversaj Patroj de la Eklezio, sanktuloj kaj martiroj. Krome tie estis konservitaj la tieldirita “kolono de la skurĝado”, al kiu oni kredis ke estintus ligita Jesuo.
La preĝeio havis ankaŭ ekstraordinaran doton de oraj kaj arĝentaj kaj ŝtonjuvelaj ornamaĵoj laŭjarcente donacitaj de fideluloj.
Grizstria muŝkaptulo
La Grizstria muŝkaptulo (Muscicapa griseisticta) estas malgranda specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de ties plej tipa genro nome Muscicapa. Ĝi estas indiĝena de Azio.
Ĝi estas svelta, longflugila birdo 13 al 15 cm longa. Ĝi estas ĉefe grizbruna supre kaj blanka sube. La brusto kaj flankoj estas tre striaj je grizo. Estas mallarĝa blanka strio en flugiloj kaj hela makulo inter la beko kaj la okulo. La beko kaj piedoj estas nigraj. La okulo estas granda kaj estas blanka okulringo. Ambaŭ seksoj estas similaj sed junuloj diferenciĝas ĉar havas blankajn punktojn kaj malhelan skvamecon en supraj partoj.
Ili ripozas en malfermo, gvatante preterpasantajn insektojn, sur kiuj ili ekflugas ĝis 20 m por kapti ilin antaŭ reveno al la ripozejo.
Maxov (Všeruby)
Maxov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Všeruby, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km okcidente de Všeruby. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/190. Estas ĉi tie registritaj 30 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
32563 Nicolezaidi
32563 Nicolezaidi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Maxov (Všeruby)
Maxov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,73 km².
32563 Nicolezaidi
Nomo
Ĝia nomo honoras Nicole Zaidi, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search (STS) de 2016, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Arcadia High School de Arcadia (Kalifornio).
Maxov (Všeruby)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1697. Antaŭe estis konsisto de Maxov ankaŭ domaro Traxelmoos (ekde la jaro 1949 Slatiny), sed ĝi pereis jam en la jaro 1950 sekve de kreo de limzono.
Entalpio
ĝia mezurunuo laŭ la internacia sistemo de unuoj (SI) estas la ĵulo (J).
kie:
Entalpio estas stato-funkcio. Ĝi estas facile uzebla, kiam en termodinamika transformiĝo la premo restas konstanta kaj nur la volumeno ŝanĝiĝas, aŭ inverse.
Stacio Shuntokumichi
Stacio Shuntokumichi (japane: 俊徳道駅 [Ŝuntokumiĉi-eki], angle: Shuntokumichi Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
NGC 5753
NGC 5753 (aliaj indikoj — MCG 7-30-62, ZWG 220.53, NPM1G +39.0358, IRAS14434+3859, PGC 52695) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Adakso
La Makulnaza adakso plejparte manĝas herbojn kaj foliojn de ajnaj haveblaj arbedoj, guŝaj herboj kaj arbustoj. Tiuj bestoj estas bone adaptitaj al sia dezertovivejo, kaj ili povas vivi sen akvo dum longa tempo. Makulnaza adakso formas gregojn de kvin ĝis 20 membroj, konsistantaj el kaj maskloj kaj inoj. Ili estas gvidataj fare de la plej maljuna ino. Pro ĝiaj malrapidaj movoj, la antilopo estas facila celo por siaj predantoj: leonoj, homoj, afrikaj ĉashundoj, gepardoj kaj leopardoj. La reprodukta sezono pintas dum vintro kaj frua printempo. La natura vivejo de la Makulnaza adakso estas aridaj regionoj, duondezertoj kaj sablaj kaj ŝtondezertoj.
La Makulnaza adakso estas danĝernivele endanĝerigita specio de antilopo, kiel klasifikite fare de la IUCN. Kvankam ekstreme malofta en ĝia indiĝena vivejo pro nereguligita ĉasado, ĝi estas tre ofta en kaptiteco. La Makulnaza adakso iam estis abunda en Nordafriko, indiĝena al Ĉado, Maŭritanio kaj Niĝerio. Ĝi estas formortinta el Alĝerio, Egiptujo, Libio, Sudano kaj Okcidenta Saharo. Ĝi estis reenkondukita en Maroko kaj Tunizio.
Taksonomio kaj nomado
La scienca nomo de la Makulnaza adakso estas Addax nasomaculatus. Tiu antilopo unue estis priskribita fare de la franca zoologo kaj anatomo Henri Blainville en 1816. Ĝi estas metita en la monotipan genron Addax kaj la familion Bovedoj. Henri Blainville observis tipojn en la bestaro de William Bullock kaj en la Muzeo de la Reĝa Kolegio de Kirurgoj. La angla naturisto Richard Lydekker deklaris ke ilia tipvivejo verŝajne estas Senegambio, kvankam li ne havis ion ajn por apogi la aserton. Finfine, laŭ diskuto en 1898, iĝis pli verŝajne ke britaj ĉasistoj aŭ kolektantoj akiris la Makulnazan adakson el la Saharo en Tunizio.
La genra nomo Addax supozeble venas de araba vorto kun la signifo sovaĝa besto kun kurbaj kornoj. Ĝi ankaŭ eble originis de latinaĵo. La nomo unue estis uzita en 1693. La specia nomo nasomaculatus venas de la latinaĵoj nasus (aŭ la prefikso naso) kun la signifo nazo, kaj macula, punkto aŭ makulo, kaj la sufikso - atus rilatitaj al la punktoj kaj vizaĝaj markoj de la antilopo. Beduenoj uzas alian nomon por la Makulnaza adakso, la araba bakr (aŭ bagr) al ŭahsh, kio laŭlitere signifas 'bovino de la sovaĝejo'. La vorto povas esti uzata por nomi ankaŭ aliajn hufulojn. La aliaj komunaj nomoj de la Makulnaza adakso estas "blanka antilopo" kaj "ŝraŭbkorna antilopo".
Genetiko
La Makulnaza adakso havas 27 masklajn kromosomo jn kaj 28 inajn kromosomojn. Ĉiuj kromosomoj estas akrocentraj, krom la unua paro de aŭtosomoj, kiu estas submetacentra. La kromosomo X (iksa) estas la plej granda akrocentra, kaj la ipsilona kromosomo mezgranda. La mallongaj kaj longaj brakoj de la paro de submetacentraj aŭtosomoj egalas respektive al la 27-a kaj unua kromosomoj. Studo montris ke la stripadronoj de kromosomoj en Makulnaza adakso estas tre similaj al tiuj en kvar aliaj specioj de la subfamilio Hipotragenoj. Kariotipoj de kapraj kaj bovaj specioj ankaŭ altagrade similas la stripadronojn en Makulnaza adakso.
Historio kaj fosiliindikoj
En antikvaj tempoj, la Makulnaza adakso troveblis de Norda Afriko tra Arabio ĝis la Levantenio. Bildoj en tombo, devenanta de la 2500 a.K., montras minimume la partan malsovaĝigon de la makulnaza adakso fare de la antikvaj egiptoj. Tiuj bildoj montras makulnazajn adaksojn kaj iujn aliajn antilopojn ligitajn kun ŝnuroj al palisoj. La nombro da makulnazaj adaksoj kaptitaj fare de persono estis konsiderita indikilo de lia alta socia kaj ekonomia pozicio en la socio. Sed hodiaŭ troa ŝtelĉasado rezultigis formorton de tiu specio en Egiptujo ekde la 1960-aj jaroj.
Adaksaj fosilioj estis trovitaj en kvar lokoj de Egiptujo - 7000 a.K. fosilio de Great Sandsee, 5000-6000 a.K. fosilio de Djara, 4000-7000 a.K. fosilio de Abu Ballas Stufenmland kaj 5000 a.K. fosilio de Gilf Kebir. Krom tiuj, fosilioj ankaŭ estis elfositaj de Meza Ŭadi Hovar (6300 a.K.), kaj plejstocenaj fosilioj de Grotte Neandertaliens, Jebel Irhoud kaj Parc d'Hydra.
Fizika priskribo
La Makulnaza adakso estas spiralec-korna antilopo. Maskla makulnaza adakso altas 105 – 115 cm ĉe la ŝultro, kaj inoj 95 – 110 cm. Ili estas dimorfaj, kaj la femaloj estas pli malgrandaj ol la maskloj. La kapo kaj korpolongo en ambaŭ seksoj estas 120 – 130 cm, kun 25 – 35 cm longa vosto. La pezo de maskloj varias de 100 – 125 kg, kaj tiu de inoj de 60 – 90 kg.
La koloro de la mantelo de la Makulnaza adakso varias laŭ la sezono. En la vintro, ĝi estas grizet-bruna kun blanka postaĵo kaj gamboj, kaj longa, bruna hararo sur la kapo, kolo, kaj ŝultroj. En la somero, la mantelo iĝas preskaŭ tute blanka aŭ sablokolora. La kapo estas markita per brunaj aŭ nigraj pecetoj kiuj formas "X" super la nazo. La bestoj havas hirtajn barbojn kaj protrudajn ruĝajn nazotruojn. Longaj, nigraj haroj algluiĝas inter la kurbaj kaj spiralecaj kornoj, finiĝante en mallonga kolhararo.
La kornoj, kiuj troviĝas ĉe kaj maskloj kaj inoj, havas du ĝis tri tordaĵojn kaj estas tipe 55 – 80 cm ĉe inoj kaj 70 – 85 cm ĉe maskloj, kvankam la maksime registrita longo estas 109.2 cm. La pli malaltaj kaj mezaj partoj de la kornoj estas markataj per serio de 30 ĝis 35 ringoformaj krestoj. La vosto estas mallonga kaj maldika, finiĝante en tufo da nigra hararo. La hufoj estas larĝaj kun plataj plandoj kaj fortaj ergotoj por helpi al ili piediri sur mola sablo. Ĉiuj kvar piedoj posedas odorglandojn. La vivtempo de la Makulnaza adakso estas ĝis 19 jaroj en natura medio, kio povas etendiĝi al 25 jaroj en kaptiteco.
La Makulnaza adakso proksime similas la orikson, sed povas esti distingita per ĝiaj kornoj kaj vizaĝmarkoj. Dum la Makulnaza adakso estas spiralec-korna, la orikso havas rektajn, 127 cm longajn kornojn. La Makulnaza adakso havas brunan harartufon etendiĝantan de la bazo de ĝiaj kornoj ĝis inter ĝiaj okuloj. Blanka peceto, ekde la bruna hararo, etendiĝas al la mezo de la vango. Kontraste, la orikso havas blankan frunton kun nur brunan lateralan strion trans siaj okuloj. Ĝi devias de aliaj antilopoj per grandaj, kvadrataj dentoj kiel ĉe brutaro, kaj per manko de la tipaj vizaĝglandoj.
Parazitoj
La Makulnaza adakso suferas pro parazitoj en humidaj klimataj cirkonstancoj. Makulnazaj adaksoj ĉiam estis infektitaj de nematodoj el la familioj Trichostrongyloidea kaj Strongyloidea. En ekzota ranĉo en Teksaso, oni trovis Makulnazan adakson enhavantan la nematodojn Haemonchus contortus kaj Longistrongylus curvispiculum en sia kaluno, el kiuj la unua estis pli domina.
Konduto kaj ekologio
Tiuj bestoj estas plejparte noktulaj, precipe en someroj. Dum la tago, ili elfosas en la sablo en ombraj lokoj kaj ripozas en tiuj kavaĵoj, kiuj ankaŭ protektas ilin kontraŭ sabloŝtormoj. Makulnazaj adaksogregoj enhavas kaj masklojn kaj inojn, kaj konsistas el 5 ĝis 20 membroj. Ili ĝenerale restas sur unu loko kaj nur vagas vaste serĉe de manĝaĵo. La Makulnaza adakso havas fortan socian strukturon, verŝajne surbaze de aĝo, kaj gregoj estas gvidataj fare de la plej maljuna ino. Gregoj plej ofte troviĝas laŭ la norda rando de la tropika pluvosistemo dum la somero kaj moviĝas norden kiam vintro ekas. Ili povas spuri pluvokvanton kaj direktiĝos al tiuj areoj kie vegetaĵaro estas pli abunda. Maskloj estas teritoriaj, kaj gardas inojn, dum la femaloj establas siajn proprajn hierarkiojn.
Dieto
La makulnazaj adaksoj vivas en dezerta tereno kie ili manĝas herbojn kaj foliojn de kiuj arbedoj, guŝaj herboj kaj arbustoj estas haveblaj. Iliaj bazmanĝaĵoj estas la herboj Aristida, Artemisia, Citrullus kaj Acacia; plurjaruloj kiuj fariĝas verdaj kaj ŝosas ĉe la plej iometa humideco aŭ pluvo. La Makulnaza adakso manĝas nur certajn partojn de la planto kaj ofte mordetas la herbojn Aristida bonorde je sama alteco. Kompare, dum nutriĝado per herbo Panicum, la pli sekaj eksteraj folioj restas netuŝitaj, dum la adaksoj manĝas la molajn, internajn ŝosojn kaj semojn. Tiuj semoj estas grava parto de la adaksa dieto, ĉefa fonto de proteino.
Reproduktado
Femaloj estas seksmaturaj post du ĝis tri jaroj de aĝo kaj maskloj je proksimume du jaroj. Reproduktado okazas tutjare, sed ĝi pintas dum vintro kaj frua printempo. En la norda Saharo, reproduktado pintas en la fino de vintro kaj komenco de fonto; en la suda Saharo, de septembro ĝis oktobro kaj de januaro ĝis mez-aprilo. Ĉiu oestrofazo daŭras unu aŭ du tagojn.
En studo, la sero de ina makulnaza adakso estis analizita per imuna analizo por ekscii pli pri ilia lutea fazo. Oestro -tempodaŭro estis de proksimume 33 tagoj. Dum gravedeco, ultrasonografio montris la uterinajn kornojn kiel volvitajn. La maksimumaj diametroj de la ovaria foliklo kaj la flava korpeto estis 15 mm kaj 27 mm. Ĉiu femalo spertis senovulacian periodon daŭrantan 31 tagojn. Ovulacio estis malofta en vintro, kio indikis la efikon de sezonoj sur la oestro.
Gravedecperiodo daŭras 257-270 tagojn (proksimume 9 monatojn). Femaloj povas kuŝi aŭ stari dum la nasko, dum kiu naskiĝas unuopa ido. Postnaska oestro okazas post du aŭ tri tagoj. La bovido pezas 5 kg abbr=on ĉe naskiĝo kaj estas demamigita en aĝo de 23-29 semajnoj.
Vivejo kaj distribuo
La Makulnaza adakso enloĝas aridajn regionojn, duondezertojn kaj sablajn kaj ŝtonajn dezertojn. Ili eĉ aperas en ekstreme aridaj lokoj, kun malpli ol 100 mm da jarpluvo. Ili ankaŭ enloĝas dezertojn kun tufoherboj (specioj Stipagrostis) kaj sukulenta dornovepro (Cornulaca). Antaŭe, la Makulnaza adakso estis ĝeneraligita en la Sahel-sahara regiono de Afriko, okcidente de la Nila valo kaj ĉiuj landoj de la Sahara Dezerto; sed hodiaŭ la nura konata mem-eltena populacio vivas en la Termitmontara Naturprotektejo (Niĝerio). Tamen, ekzistas raportoj de ekvidoj de la orientaj montoj Air (Niĝerio) kaj Ekvejo (Ĉado). Maloftaj vagantaj individuoj povas esti viditaj en norda Niĝerio, suda Alĝerio kaj Libio; krome la antilopo laŭdire vidiĝis laŭ la limo Malio-/Maŭritanio, kvankam ekzistas neniuj konfirmitaj ekvidoj. La Makulnaza adakso iam estis abunda en Nordafriko, apartenanta al Ĉado, Maŭritanio kaj Niĝerio. Ĝi estas formortinta en Alĝerio, Egiptujo, Libio, Sudano kaj okcidenta Saharo. Ĝi estis reenkondukita en Maroko kaj Tunizio.
Minacoj kaj konservado
Malkresko en la populacio de la Makulnaza adakso komenciĝis precipe ekde la mezo de la 1800-aj jaroj. Pli ĵuse, la Makulnaza adakso estis trovita de Alĝerio ĝis Sudano, sed ĉefe pro troa ĉasado, ili fariĝis multe pli limigitaj kaj maloftaj.
Adaksoj facile ĉaseblas pro siaj malrapidaj movoj. Ankaŭ ŝosemorto, pafiloj por facila ĉasado kaj nomadaj setlejoj proksime de akvotruoj (iliaj seksezonaj manĝejoj) malpliigis nombrojn. Krome, ilia viando kaj ledo estas tre aprezataj. Aliaj minacoj inkludas konstantajn aridajn periodojn en la dezertoj, habitatodetruo pro pli da homaj setlejoj kaj agrikulturo. Verŝajne pli ol 500 individuoj ekzistas en natura medio hodiaŭ, la plej multaj el la bestoj trovitaj inter la Termito-areo de Niĝerio kaj la regiono Bodélé de okcidenta Ĉado.
Hodiaŭ ekzistas pli ol 600 makulnazaj adaksoj en Eŭropo, Sabrata (Libio), Giza Zoo (Egiptujo), Nordameriko, Japanio kaj Aŭstralio kadre de bestoĝardenaj bredoprogramoj. Ekzistas 1000 pliaj en privataj kolektoj kaj ranĉoj en Usono kaj Proksima Oriento. Makulnaza adakso estas laŭleĝe protektita en Maroko, Tunizio, kaj Alĝerio; ĉasado de ĉiuj gazeloj estas malpermesita en Libio kaj Egiptujo. Kvankam grandegaj rezervoj, kiel ekzemple la Haggar Montoj kaj Tasili en Alĝerio, la Ténéré en Niĝerio, la Bestoprotektejo Ŭadi Rimé-Ŭadi Aĉim en Ĉado, kaj la lastatempe establita Nacia Parko Ŭadi Hovar en Sudano kovras lokojn kie Makulnaza adakso antaŭe troveblis, kelkaj ne konservas makulnazan adakson plu pro resursomanko. La Makulnaza adakso estis reenkondukita en Nacia Parko Bu Hedma (Tunizio) kaj Nacia Parko Souss-Massa (Maroko). La unua reenkonduko en natura medio okazas en Nacia Parko Jebil (Tunizio), Orienta Granda Ergo (Saharo) kaj alia estas planita en Maroko.
Mstino (lago en la Tverja provinco)
Mstino (Мстино) aŭ Mstinskoe (ruse Мстинское) estas lago en la Eŭropa parto de Rusio, en la Tverja provinco, la distrikto Viŝnevolockij. La lago apartenas al la baseno de la Balta Maro.
Ĝia areo estas 12,5 km2, la longo estas 10 km, la larĝo estas 1,5–2 km. La lago etendiĝis de la sudo–sudoriento al la nordo–nordokcidento. Laŭ ĝia okcidenta bordo iris aŭtovojo.
El la lago elfluas la rivero Msta. Apud la elfluejo estas konstruita digo, do oni foje nomas Mstino-n baraĵlago. Tre proksime al la lago troviĝas la urbo Viŝnij Voloĉjok, kaj apude en Mstino enfluas la rivero Cna. Krom Cna en la lagon enfluas kelkaj riveretoj. Sur la bordoj de Mstino situas kelkaj ripozejoj.
István Szedlacsek
István SZEDLACSEK [sedlaĉek] estas rumania hungara kemiisto. Li naskiĝis en Reghin la 1-an de oktobro 1952.
Biografio
István Szedlacsek diplomitiĝis en Bukareŝto en 1976 pri kemio, poste pri matematiko en 1982. Li doktoriĝis pri biologio en 1992. De 1976 li laboris en kuracilfabriko, poste en Instituto Pasteur (1979–83); estis scienca esploristo en Scienca Instituto pri Biologio (1983–90). De 1975 li publikas en fakrevuoj (Revista de Fizică şi Chimie, Revue Roumaine de Bio­chemie, Studii şi Cercetări de Bio­chimie, Studii şi Cercetări de Biotehnologie, Biochem Journal, Bio­chemie Inter­nationale; post 1990 a Biomed. Bio­chem Acta, Int. J. Biochem, Methods Enzymol, J. Biol. Chem, Eur J. Bio­chem, J. teor. Biol, Biochem. Biophys. Res. Com.), sciencaj eldonaĵoj (Time-dependent or steady-state control of metabolic systems? Dordrecht, 2000).
71000 Hughdowns
71000 Hughdowns estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hugh Downs, usona pioniro de la televido, parolisto, ĵurnalisto kaj produktema verkisto. Li ankaŭ estas membro de la estraro de la National Space Society kaj estis longtempe prezidento de ties antaŭanto : la National Space Institute.
Christoph Schmidt
Friedrich Christoph Benjamin SCHMIDT (naskiĝinta la en Erfurto, mortinta samloke la ) estis germana entreprenisto. Li portis la honoran kromnomon Blumenschmidt.
Vivo
Christoph Schmidt estis la nepo de la ĝardenisto Johann Christoph Schmidt (1753–1829) transprenante la de la avo fonditan entreprenon J. C. Schmidt. Tie li estis laborinta jam ekde 1828. Komence temis nur pri flanka filio de granda vaksaĵfabriko sed la tuto iĝis baldaŭ per la komercado per kreskaĵoj, bulboj kaj buketoj unu el la plej gravaj entreprenoj de la tuta urbo. Tutmonde ĝi konatiĝis sub la nomo "Blumenschmidt".
Christoph Schmidt igis la avan entreprenon grandega kies specialaj dalioj/georginoj estis famaj vere en la tuta mondo. Lia filo Heinrich Schmidt (1841–1890) sukcese posteulis. Ernst Müller, kompaniano ekde 1885, ekestradis en 1890. Sed jam dek jarojn poste li mortis. Lia filo Alfred Müller kune kun la bofrato Alfred Wentscher venis poste. En 1926 la firmao bankrotis kaj kunfandiĝis kun la hortikultura entrepreno de Ernst Benary, kiu ankaŭ estis en Erfurto.
Vidu ankaŭ
Palmejo de Erfurto
Literaturo
Katharina Trutz: "Friedrich Christoph Benjamin Schmidt gen. Johann Christoph Schmidt", en: ''Mitteldeutsche Lebensbilder, 2. Band Lebensbilder des 19. Jahrhunderts'', Magdeburg 1927, p. 236–249
Bourgoyen-Ossemeersen
Tra la jaroj, la urbo de Gento iom post iom aĉetis la landon de privataj posedantoj, tiel ke la birda rezervejo nun preskaŭ komplete estas urba posedaĵo. En 1978 la areo ricevis la statuson de protektita pejzaĝo.
Christoph Schmidt
Eksteraj ligiloj
La biografio entreprena de la Schmidt-oj sur prihortikultura kulturretpaĝaro
Granito
Granito estas acida (SiO2 >70%), kristala, magma rokspeco (plutonito), precipe el miksaĵo de glimo, feldspato kaj kvarco. La vorto "granito" venas de la latina granum, grajno, en referenco al la kruda peceta strukturo de la petro.
Bourgoyen-Ossemeersen
Tra la malsekejo kondukas tri promenaj vojoj. Centre situas la bieno Valkenhuis ("falka domo"), historia setlejo de la naturejo. Kiel la nomo diras, falkoj estis trejnitaj tie por la jara falkado de la grafoj de Flandrio. En la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj ĉirkaŭ la bieno konstruiĝis sportejoj por pluraj urbaj lernejoj, por havigi al ĝi novan, utilan kaj samtempe ekologian uzon.
Granito
Ĝia koloro estas rozkolora, ruĝa aŭ griza. Granito estas la plej ofta elprofunda ŝtonaĵo, kiu aperas grandamase. Ĝi estiĝas ne nur el magmo, sed ankaŭ el ŝtonaĵoj, kiuj fandiĝas kaj poste kristaliĝas. Ĝi estas rezista al temperaturo kaj frosto kaj estas uzata kiel ornama aŭ kovra materialo.
Bourgoyen-Ossemeersen
Bruo kaj tumulto, ĉefe pro la proksima aŭtovoja ringo R4, instigis internacian kampanjon por pli mallaŭtigi la birdan protektejon. En la lastaj jaroj tial instaliĝis sonbruaj muroj, kiuj nun efike forbaras la aŭtovojan bruon.
Granito
Laŭ Francisko Azorín granito estas Griza, amlmola konstruŝtono konsistanta el feldespato [tiel], kvarzo [tiel] k, glimo. Li indikas etimologion el latina granum (grajno).
Erkki Tuomioja
Erkki Sakari TUOMIOJA (naskiĝis la 1-an de julio 1946 en Helsinko) estas finna politikisto de la socialdemokratia partio de Finnlando, parlamentano en la jaroj 1970–1979 kaj ekde 1991. Li sciigis, ke li ne plu kandidatos por la parlamento en 2023. En la jaroj 1999–2000 li estis ministro pri komerco kaj industrio. De 2000 ĝis 2007 kaj de 2011 ĝis 2015 li estis ministro pri eksteraj aferoj. Unuan fojon li fariĝis ministro pri eksteraj aferoj, kiam ĝis tiu ministro pri eksteraj aferoj, Tarja Halonen, fariĝis prezidanto. Li estas doktoro de sociaj sciencoj kaj docento de politika historio. Li verkis multajn librojn pri ekstera politiko kaj politika historio.
Pompa vjolo
Laŭ samtempaj raportoj Johann Sebastian Bach ĉe instrumentkonstruisto Johann Christian Hoffmann el Lepsiko mendis tiajn tenorviolonojn, kiuj havu la konstruajn kaj sonajn kvalitojn de violonĉelo. Bach verkis por ĉi tiu instrumento komponaĵojn, kiuj nuntempe estas plejparte prezentataj per violonĉelo, tiam tamen je manko de taŭgaj muzikistoj povis esti ludataj per pompa vjolo.
Erkki Tuomioja
La patro de Erkki Tuomioja estis Sakari Tuomioja, politikisto kaj iama ĉefministro de Finnlando. Lia patrino estis Vappu Tuomioja, verkisto. La patro de lia patro, Walto Tuomioja, estis parlamentano ĉefredaktoro de Helsingin Sanomat.
Pompa vjolo
Violonisto kaj komponisto Franz Benda (1709-1786) skribis: "Ĉi tiu instrumento estas agordata kiel violonĉelo, sed havas en la alteco unu kordon pli, estas iomete pli granda ol vjolo kaj estas fiksata per bendo tiamaniere, ke oni povas teni ĝin antaŭ la brusto kaj sur la brako. La beata kapelmajstro Sinjoro Bach inventis ĝin en Lepsiko."
Erkki Tuomioja
Erkki Tuomioja komencis socian diskutadon en la 1960-aj jaroj en asocio de mezlernejanoj kaj en la studenta korporacio de Universitato de Helsinko. Liaj ĉefaj temoj rilatis al pedagogio kaj internaciaj rilatoj. Li estis unu el la plej elstaraj politikaj diskutantoj en Finnlando.
Pompa vjolo
Johann Nikolaus Forkel (1748-1818) konjektis en sia Musikalischen Almanach für das Jahr 1782, ke je la pompa vjolo temas pri la violoncello piccolo aplikita de Bach en diversaj verkoj.
Erkki Tuomioja
Tuomioja estas konsiderata ano de la maldekstra flanko de sia partio. Li defendas la socialan ŝtaton tipan al la Nordlandoj. Li estas membro de ATTAC.
Monica Vitti
Maria Luisa Ceciarelli (Romo, 3a de novembro 1931 - samloke, 2a de februaro 2022),​ plej konata laŭ Monica Vitti, estis itala aktorino, unu el plej gravaj de la itala komedia kinarto de la 1970-aj jaroj. Ŝi ludis ankaŭ dramajn rolojn kaj ŝi elstaris ĉefe en tiuj. Ŝi aktoris en multaj filmoj, kaj laboris ankaŭ kiel reĝisorino (Scandalo segreto, 1989).
Pompa vjolo
Nun oni malofte ludas la pompan vjolon, la belga barokviolonisto kaj dirigento Sigiswald Kuijken konstruigis en 2003 kopion de la instrumento, kiun li kaj intertempe ankaŭ aliaj muzikistoj aplikas en diversaj kantatoj de Bach, sed ankaŭ en ties solosuitoj por violonĉelo.
Erkki Tuomioja
Tuomioja estas ateisto. Li volas, ke teologio estu forigita el universitatoj.
Stacio Kyōbashi (Osaka)
Stacio Kyōbashi (japane: 京橋駅 [Kjōbaŝi-eki], angle: Kyōbashi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ĝoto, Osako, Japanio. La stacio servas 3 liniojn de JR Okcidenta: Ringlinio de Osaka, Linio Katamachi, Linio JR Tōzai kaj 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa) kaj 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Nagahori-Tsurumiryokuchi.
Monica Vitti
Kariero
ŝi gradiĝis en la Nacia Akademio de Drama Arto en 1953. En 1954 ŝi debutis en kino kun Edoardo Anton en epizodo de ''Ridere! Ridere! Ridere!'' kaj en 1955 jam kun artista nomo Monica Vitti, derivita de la patrina familinomo Vittiglia, laŭ konsilo de akademia instruisto, Sergio Tofano, ŝi ekformis parton de lia trupo. Ludinte rolojn de Bertoldt Brecht, Molière kaj Shakespeare, ŝi disvolvigis personan komedian stilon. ​
En 1956 ŝi ekkarieris en teatro. En 1958 ŝi eklaboris denove en kino per minora rolo en Le dritte, sed finfine ŝi debutis en komediaj roloj en filmoj kiel tiuj de Michelangelo Antonioni nome L’avventura (1960) kaj La notte (1961). ​
Gyula Klamár
KLAMÁR Gyula (pr. klama:r) estis hungara ĵurnalisto, gazetredaktoro naskita en Koloĵvaro la 7-an de septembro 1906 kaj mortinta en Vieno la 6-an de decembro 1979.