cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opus Dei
Spirito
La ĉefcelo de Opus Dei estas la sanktigo de siaj membroj kaj la proksimiĝo de ĉiuj personoj al Dio kaj al la katolikaj instruadoj. Pro tio Opus Dei ofertas instruadon kaj siaj sacerdotoj administras katolikajn sakramentojn. Opus Dei kuraĝigas siajn membrojn al apostoleco, kio estas proksimigo de siaj amikoj kaj proksimuloj al Dio kaj, se eble, al la Katolika Religio. Ĝi kuraĝigas ilin ankaŭ fari plej bone sian profesian laboron kaj plenumi siajn civilajn kaj religiajn devojn.
En profesia laboro kaj politikaj opinioj, membroj de Opus Dei estas tiel liberaj kiel iu ajn katoliko. Tiel, ili devas peni ne kontraŭi la instruadon de la Eklezio, sed povas fari ion plu en tio ke la Eklezio ne havas specifajn gvidaĝojn.
Sitela brigado
Sitela brigado aŭ homa ĉeno estas metodo por transporti aĵojn de unu loko al alia. Kutime la siteloj enhavas akvon en kazo de fajro aŭ kontrumaterialoj, kiel brikojn, kaj estas transdonita de unu persono al la sekvanta en vico de starantaj homoj.
La metodo estis grava en fajroestingado antaŭ ol la alveno de pumpita fajrega motoro, kiam fajrobatalantoj pasas sitelojn de unu al alia en vico por estingi incendion.
Milan Zvara
Milan ZVARA (naskiĝis la 29-an de aprilo 1933 en Dovhe (Distrikto de Irŝava), Ukrainio – mortis la 30-an de januaro 2002 en Poprad, Slovakio) estis elstara slovaka esperantisto, prezidanto de SKEF, fakdelegito, ĝenerala sekretario de Monda Turismo, skolto, naturamiko kaj mikologo, multjara kaj senlaca organizanto de E-lernejoj kaj turismaj kaj mikologiaj renkontiĝoj en Slovakio kaj naturamikaj ekspedicioj al foraj landoj de la mondo. Esperantisto ekde la jaro 1944, kiam li estis studento en Gimnazio en Liptovský Mikuláš.
Li esperantigis la pop-muzikaĵon La scivolema elefantido laŭ Kipling kaj kun E. V. Tvarožek kunverkis lernolibron de Esperanto.
La programojn de la regule, ĉiujare aranĝataj esperantaj Turismaj Semajnoj (TUSE) grande riĉigis la prelegoj kaj lumbild-prezentadoj de Milan Zvara. Per belegaj lumbildoj li prezentis la Slovakan Paradizon (Slovenský raj, tie okazis la ekskursoj), bildoj pri floroj kaj fungoj de la regiono.
En Poprad nun estas laŭ li nomita urba parko, kie ankaŭ troviĝas monumento je lia omaĝo.
Ua Huka
Ua Huka estas insulo en la Pacifiko kiu apartenas al la Markizinsuloj (Franca Polinezio). La insulo situas ĉirkaŭ 42 kilometrojn oriente de Nuku Hiva. La plej alta punkto estas Monto Hitikau, kiu altas 857 metrojn.
Vex VS
-
Vex (malnova germanlingva nomo Vesch) estas komunumo kaj la ĉefloko de la distrikto Hérens en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1615 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,99 km², de kiuj 38,3% estas kovritaj de arbaro, 40,1% servas por agrikulturo kaj 13,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vex limas en nordo al la kantonĉefurbo Siono, en oriento al Mont-Noble, en sudoriento al Saint-Martin, en sudo al Hérémence, en sudokcidento al Nendaz, kaj en okcidento al Les Agettes.
Trafiko
Tra Vex pasas la kantona ĉefvojo n-ro 206, kiu kondukas de Siono al Evolène. De Vex montaraj vojoj kondukas al Thyon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas unu kilometron sude de la komunumo en Siono. Pere de la poŝtaŭtolinio de Siono al Evolène la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome kondukas de Siono poŝtaŭtolinio al Thyon kaj ekzistas kabintelfero de Veysonnaz al Thyon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vex datiĝas el la 11-a jarcento kiel Ves. La unua mencio kiel Vex datiĝas el la jaro 1302. En Vex estis trovitaj objektoj kaj restaĵo el la meza neolitiko, la malnova bronzepoko kaj la romia epoko. Supozeble Vex estis parto de la Senjorujo Bramois, kiun reĝo Sigismundo donacis en la jaro 515 al la Abatejo Saint-Maurice. En la jaro 1100 Vex fariĝis havaĵo de la katedraka kapitolo de Siono, al kiu ĝi apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 kaj sub kies regado ĝi estis administrita de loka majoro. En la dua duono de la 20-a jarcento la ĝis tiam kamparana loko transformiĝis al skiloko per la konstruo de la skicentro Les Collons en 1950 kaj Thyonen 1970.
Michele Gazzola
Michele GAZZOLA, estas itala esploristo pri lingvo-politiko. Li laboris en la Universitato de Ĝenevo, la Humboldt-Universitato en Berlino kaj ekde 2016 en la Universitato de Itala Svislando en Lugano. Laŭ la stato de 2023 li instruas en la Universitato de Ulster, en Irlando.
Li estas membro de pluraj aliaj sciencaj asocioj, inter ili GIL. Li ankaŭ estas estrarano de CED kaj vicdirektoro de la revuo Language Problems and Language Planning. Li kunfondis la internacian reton de esploristoj "Ekonomio kaj Lingvoj" (REAL).
Li specialiĝis en analizado kaj taksado de lingvaj politikoj kaj pri la studado de la ekonomiaj kaj sociaj aspektoj de plurlingvismo. Li estas verkinto de almenaŭ 80 sciencaj publikaĵoj en tiuj esplorkampoj, ankaŭ en Esperanto. Li ankaŭ kunredaktis la libron Language Policy and Linguistic Justice.
Gazzola interalie laboris kun François Grin pri egaleco kaj justeco en lingva komunikado. Li ankaŭ esploris la efikojn de plurlingveco en ekonomio, ekzemple en la svisa sistemo de patentoj, kaj pri la lingva efiko de la foriro de Britio el Eŭropa Unio.
Vidu ankaŭ
Lingva diskriminacio
Eksteraj ligiloj
(en) Language Policy and Linguistic Justice, eld. Springer
16121 Burrell
16121 Burrell estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Marc Anthony Burrell, finaliston en 2002 de Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis lernanto ĉe la Nicolet High School de Glendale, Viskonsino, Usono.
Focaccia
Focaccia ([], en Esperanto eble fokaĉo) estas plata fornbakita itala pano, kiu povas esti pintita per herboj aŭ aliaj ingrediencoj.
Tertremo de Centra Italio en 2016
Matene la okazis forta tertremo en centra Italio, kies surcentro estis inter la urboj Accumoli kaj Norcia. La tertremo trafis precipe la provincon Rieti. Plej detruitaj estis la urboj Accumoli kaj Amatrice.
Focaccia
Focaccia estas populara en Italio kaj estas kutime spicita per oliv-oleo kaj salo, kaj foje herboj, kaj povas esti pintita per cepo, fromaĝo kaj viando, aŭ gustadaptita per kelkaj legomoj.
Tertremo de Centra Italio en 2016
La unua skuo okazis ĉe Accumoli je la 1:36:32 (laŭ UTC), do je la 3:36:32 laŭ la loka mezeŭropa somera tempo. Preskaŭ horon poste, je 2:33:29, okazis dua skuo kun forto de 5,3, ĉe Norcia. Entute oni registris ok skuojn kun forto pli granda ol 4. Dum la sekvaj tagoj okazis pliaj konsiderindaj skuoj.
Yuichiro Edamoto
Yuichiro Edamoto (枝本 雄一郎, n. ) estas japana futbalisto.
Focaccia
Fokatĉaj pastoj estas similaj en stilo kaj teksturo al pico-pastoj, konsistantaj el gluten-riĉa faruno, oleo, akvo, salo kaj gisto. Ĝi estas tipe devolvita aŭ premita permane en dikan tavolon de pasto kaj tiam elbakita en ŝtonfunda aŭ kamena forno. Bakistoj ofte trapikas la panon per tranĉilo por kontraŭi bobeliĝon sur la surfaco de la pano.
Tertremo de Centra Italio en 2016
Tri tagojn post la tertremo raporto parolis pri 290 viktimoj. La plej grava malsanulejo de la regiono, malsanulejo Francesco Grifoni en Amatrice, estis forte damaĝita, kaj necesis fortransporti ĉiujn pacientojn.
Okazis polemiko kiam la registaro intencis organizi ŝtatan funebron ekster Amatrice kaj la loĝantaro konsideris tion malrespekto al majoritato de mortintoj kiuj estas el Amatrice; finfine la registaro rezignis sian dekomencan planon kaj la funebro okazis en Amatrice. Alia polemiko temas pri la malfido pri la kapablo rekonstrui loĝejojn, kiam L'Aquila ankoraŭ ne estas finrekonstruita. Tamen la itala registaro fidas solvi la problemojn de la 2 500 senhejmigitoj pro la tertremo.
Yuichiro Edamoto
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma, Fujieda MYFC, FC Ryukyu kaj Kagoshima United FC.
Focaccia
Ankaŭ estas kutime punktigi la panon. Tio kreas multoblajn truojn en la pano uzante fingron aŭ la tenilon de ilo por piki la nebakitan paston. Por konservi humidon en la pano, oni poste ŝmiras oliv-oleon sur la paston, permane aŭ per bakobroso antaŭ leviĝo kaj bakado. En la norda parto de Italio, porkograso foje estas aldonita al la pasto, donante al la fokaĉo pli molan, iomete pli flokecan teksturon. Fokaĉaj receptoj estas vaste haveblaj, kaj post la populareco de panomaŝinoj, multaj kuirlibroj nun disponigas versiojn de pastoreceptoj kiuj ne postulas permanan knedadon.
Fokatĉo povas esti utiligita kiel flanka manĝo kun multaj pladoj, kiel bazo por pico, aŭ kiel sandviĉopano.
Etimologio kaj regionaj variaĵoj
En antikva Romo, panisfocacius estis platpano bakita sur la forno. La vorto estas derivita de la latina focus kun la signifo "forno, loko por bakado." La bazrecepto estas laŭ iuj origininta ĉe la etruskoj aŭ malnovgrekoj, sed hodiaŭ ĝi estas vaste asociita kun kuirarto de Ligurujo.
Kun la disvastiĝo de la tradicio, la malsamaj dialektoj kaj diversspecaj lokaj ingrediencoj rezultis en granda diverseco de pano (kelkaj povas eĉ esti konsideritaj kukoj). Pro la nombro da urbetoj kaj vilaĝetoj punktantaj la marbordon de Ligurujo, la fokatĉa recepto fragmentiĝis en sennombrajn variojn (de la biskvit-malmola focaccia de Camogli ĝis la olea moleco de tiu farita en Voltri), kelkaj kun malmulta simileco al la praformo. La plej ekstrema ekzemplo estas la specialaĵo- Focaccia di Recco, ("focaccia di Recco con il formaggio" (fokatĉo de Rekko kun fromaĝo), kiu estas farita en Recco, proksime de Ĝenovo. Krom la nomo, tiu Recco-versio similas al neniu alia fokatĉa variaĵo, havante caillé kaj fromaĝoplenigaĵon krampitajn inter du tavoloj de paperfajna pasto. Ĝi eĉ estas proponita por eŭropunia PGI statuso. Regionaj varioj ankaŭ ekzistas, kiel ekzemple focaccia dolce (dolĉa fokatĉo), populara en kelkaj partoj de nordokcidenta Italio, konsistanta el ordinara fokatĉa bazo kun sukerrizo, sekvinberoj, mielo, aŭ aliaj dolĉaj ingrediencoj.
En Burgonjo, focaccia estas nomita "foisse" aŭ "fouaisse", kaj en Katalunio, Provenco kaj Langvedoko ĝi estas "fogassa" aŭ, pli ofte, la franca "fougasse". En Argentino, ĝi estas vaste konsumita sub la nomo fugazza, derivita de fugàssa en la gepatra lingvo de la multaj liguriaj enmigrintoj en Argentino. La hispanoj nomas ĝin "hogaza".
En usonangla, ĝi foje estas referita kiel focaccia bread. La Sicilistila pico, kaj la romia pizza bianca (blanka pico) povas esti konsiderataj variaĵoj de focaccia. Focaccia estas utiligita grandskale kiel sandviĉa pano ekstere de Italio.
Uhler
Uhler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Uhldingen-Mühlhofen
La komunumo estas plej fama pro granda neolitika setlejoj de palafitoj (surfostaj domoj). Ĝi havas grandan muzeon pri tiuj konstruaĵoj, kiuj estis rekonstruitaj laŭ palafitoj elfositaj en la proksimeco: La Palafito-muzeo Unteruhldingen ekspozicias arkeologiajn trovaĵojn kaj rekonstruitan palafitsetlejon el la ŝtonepoko kaj bronzepoko.
La unuaj domoj de la surfosta setlejo ĉe la rando de la Konstanca Lago estis rekonstruitaj la jaro 1922 laŭ la modelo de palafit-setlejoj trovitaj en la regiono: en la marĉo de Bad Schussenried kaj ĉe Bad Buchau apud la marĉa lago Federsee, kiuj estis datitaj al ĉirkaŭ 4000 a.K..
NGC 6346
NGC 6346 (aliaj indikoj — MCG 10-24-114, ZWG 299.64, PGC 59946) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Uhldingen-Mühlhofen
Depost sia instalado la muzeo estis plurfoje rekonstruita kaj ampleksigita, lastfoje en la jaro 2006/2007. Hodiaŭ ĝi montras 23 palafitajn konstruaĵojn.
Coalbrookdale
Coalbrookdale estas vilaĝo en la Gorĝo Ironbridge en Shropshire, Anglio.
Uhldingen-Mühlhofen
De ĝia inaŭguro pli ol 10 milionoj da vizitintoj venis por spekti ĝin.
Coalbrookdale
Priskribo
Ĝi enhavas setlejon de granda signifo en la historio de fer-erca fandado. Tie fero-erco estis unuafoje fandita fare de Abraham Darby la 1a uzante facile minita "koakso-karbon." La karbo estis elfosita el amasaj minejoj ĉe la flankoj de la valo. Ĉar ĝi enhavis multe malpli da malpuraĵoj ol normala karbo, la fero kiun ĝi produktis estis de suprema kvalito. Kun multaj aliaj industriaj disvolvigoj kiuj estis okazintaj en aliaj partoj de la lando, tiu malkovro estis ĉefa faktoro en la kreskanta industriigo de Britio, kio iĝos konata kiel la Industria Revolucio. Nuntempe, Coalbrookdale estas hejmo de la Ironbridge Institute, partnereco inter la Universitato de Birmingham kaj la Ironbridge Gorge Museum Trust kiu proponas postgradajn kaj profesiajn kursojn en Industria Heredo.
Georg Lunge
Georg Lunge (1839-1923) estis germana kemiisto, lernanto de Robert Bunsen en la Universitato de Hajdelbergo kaj diplomiĝis pri kemio en la Universitato de Vroclavo, en 1859, havante kiel ekzamenton Ferdinand Julius Cohn (1828-1898). Li sin dediĉis al la pliperfektigo pri la produtadometodoj de la Natria karbonato, kloro, sulfata acido kaj nitrata acido. Li ankaŭ enkondukis la uzon de la metiloranĝo en la acidometraj titradoj. Krom ĉio li la unua uzis la nitrometron por la rapida analizo de la nitratoj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Carbonate.svg| Natria karbonato Br-TableImage.svg| Carl Jacob Löwig (1803-1890) Robert_Bunsen_02.jpg| Robert Bunsen (1811-1899) Ferdinand_Julius_Cohn.jpg| Ferdinand Julius Cohn (1828-1898) Heinrich_Caro_ca1900.jpg| Heinrich Caro (1834-1910) Indigo_skeletal.svg| Karl Heumann (1850-1894) Fritz_Haber.png| Fritz Haber (1868-1934) </Gallery>
Bukareŝta universitato
Bukareŝta universitato (latine: Universitas studiorum Bucurestiensis; rumane: Universitatea din București) estas universitato en Bukareŝto, Rumanio, kiu fondiĝis en 1694 fare de Constantin Brâncoveanu kiel Akademio de Sankta Sava kun instruado pri teologio kaj filozofio komence en la greka lingvo. Rektoras en 2022 profesoro Marian Preda.
Historio
Alexandru Vodă Ipsilanti pliampleksigis la oferton en 1776 per ofertoj en la lignvoj latina, franca kaj itala. En la 19-a jracento alvenis fakultatoj pri medicino, famarcio, jursciencoj, natursciencoj kaj literaturo.
Nuntempe ĝi estas ŝtata havante pli ol 30 miloj da studentoj, ne tute 1500 profesorojn kaj 19 fakultatojn. La ĉefa ejo troviĝas ĉe Piața Universității en la urbocentro. Ĝi krome membras ĉe Asocio de balkanaj universitatoj.
Geografio de Aŭstralio
Najbaraj landoj estas Indonezio, Orienta Timoro kaj Papuo-Novgvineo norde, la Salomonoj, Vanuatuo kaj la franca dependaĵo de Novkaledonio oriente, kaj Novzelando sudoriente.
Geografiaj eroj
La Granda Barilrifo, nome la plej granda koralrifo de la mondo, kuŝas je mallonga distanco el la nordorienta marbordo kaj etendas laŭ ĉirkaŭ 2,000 kilometroj (1,240 mi). La Monto Augustus, postulita kiel la plej granda monolito el la mondo, situas en Okcidenta Aŭstralio. Kun 2,228 metroj (7,310 ft), la Monto Kosciuszko en la Granda Disiganta Montaro estas la plej alta monto en la aŭstralia kontinenta tero. Eĉ pli altaj estas la Mawson Montopinto (kun 2,745 metroi aŭ 9,006 futoj), en la malproksima aŭstralia teritorio de Insulo Herdo, kaj, en la Aŭstralia Antarkta Teritorio, la Monto McClintock kaj la Monto Menzies, kun 3,492 metroj (11,457 ft) kaj 3,355 metroj (11,007 ft) respektive.
Diverseco
La grando de Aŭstralio havigas ampleksan varion de pejzaĝoj, kun tropikaj pluvarbaroj en la nordoriento, montaroj en la sudoriento, sudokcidento kaj oriento, kaj sekaj dezertoj centre. Ĝi estas la plej ebena kontinento, kun la plej malnovaj kaj malplej fekundaj grundoj; dezertoj aŭ duon-arida tero ofte konata kiel outback formas la plej grandan parton de tero. En la plej seka loĝata kontinento, ties jara pluvo averaĝe sur kontinenta areo estas malpli ol 500 mm. La loĝdenseco, 2.8 loĝantoj por km², estas inter la plej malaltaj en la mondo, kvankam granda proporcio de la loĝantaro loĝas laŭlonge de la moderklimata sudorienta marbordo.
Orienta Aŭstralio estas markata de la Granda Disiganta Montaro, kiu estas paralela al la marbordo de Kvinslando, Nova Sudkimrio kaj multo de Viktorio. La nomo estas ne strikte akurata, ĉar partoj de la montaro konsistas el malaltaj montetoj, kaj la altaj teroj estas tipe ne pli ol 1,600 metroj (5,249 ft) altaj. La marbordaj altaj teroj kaj la zono de herbejoj Brigalow kuŝas inter la marnbordo kaj la montoj, dum interno de la divida montaro estas grandaj areoj de herbejoj. Tio inkludas la teritoriojn de la okcidentaj ebenaĵoj de Nova Sudkimrio, kaj de la Altaĵa savano de Einasleigh, de la herbejo Barkly kaj de Mulga en interna Kvinslando. La plej norda punkto de la orienta marbordo estas la tropika pluvarbara Kabjorka Duoninsulo.
La pejzaĝoj de la Supra Pinto kaj de la regiono ĉe la Karpentaria Golfo - kun iliaj tropikaj klimato - inkludas arbarojn, duonarbarojn, humidejojn, herbejojn, pluvarbarojn kaj dezertojn. Je la nordokcidenta angulo de la kontinento estas la sabloŝtonoj klifoj kaj gorĝoj de Kimberley, kaj sub tio Pilbara. Sude de tiuj kaj interne, kuŝas pliaj areoj de herbejoj: nome la Ordviktoria Ebenaĵo kaj la mulg-arbustejoj de Okcidenta Aŭstralio. Kerne de la kamparo estas la supraj teroj de centra Aŭstralio. Elstaraj karakteroj de la centro kaj sudo estas Uluru (konata ankaŭ kiel Ayers Rock), nome fama sabloŝtona monolito, kaj la internaj dezertoj Simpson, Tirari-Sturt, Gibson, Sandy-Tanami kaj la Granda Viktoria, kun la fama Nularba Ebenaĵo ĉe la suda marbordo.
Klimato
La klimato de Aŭstralio estas grave influita de oceanaj marfluoj, kiaj la Hindoceana Dupoluso kaj la El Niño Suda Oscilado, kiu estas koresponda kun perioda trosekeco, kaj la sezontropika malalta premsistemo kiu produktas ciklonojn en norda Aŭstralio. Tiuj faktoroj kaŭzas ke pluvego varias markite el jaro al jaro. Multo de la norda parto de la lando havas tropikan, hegemonian somer-pluvan (musono) klimaton. La sudokcidenta angulo de la lando havas Mediteranean klimaton. Multo de sudoriento (kiaj Tasmanio) estas moderklimata.
Eroj
Kabjorka Duoninsulo estas granda duoninsulo situa en la plej norda pinto de Kvinslando. Tiu malproksima duoninsulo estas unu el la lastaj restantaj naturaj areoj en la Tero. Ties neĝenataj tropikaj pluvarbaroj kaj savanoj estas nuntempe agnoskataj pro sia tutmonda media gravo. Nomunado por Monda heredaĵo de Unesko estas lastatempe konsiderata de la registaroj de Kvinslando kaj de Aŭstralio.
Nadvirna
Nadvirna (Надвірна) estas urbo en Ivano-Frankivska provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2021.
Aŭstralio en la Vintra Olimpiko 2010
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
La du orajn medalojn atingis:
Ühlingen-Birkendorf
Ühlingen-Birkendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldshut de la federacia lando Baden-Virtembergo. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 5216 loĝantojn.
Hayward (Kalifornio)
Hayward (pli frue Haywards, Haywood) estas grandurbo kaj universitata urbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Alameda.
Geografio
Hayward situas laŭ Golfo de San-Francisko en la sudokcidenta landparto de Usono, en la okcidenta parto de la subŝtato.
Trafiko
Hayward havas ĝeneralan flughavenon, krome bonajn vojajn kaj relajn kontaktojn al Oakland kaj Los-Anĝeleso. Estas ponto tra la golfo.
Klimato
Hayward situas en mediteranea klimato. En januaro la averaĝa temperaturo estas 9 ° C, en julio estas 19 ° C. Jare pluvas po 349 mm.
Aŭstralia Olimpika Komitato
La Aŭstralia Olimpika Komitato (angle Australian Olympic Committee) estas neprofitdona organizaĵo, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Aŭstralio. Ĝi kreiĝis en 1895, kaj estis oficiale agnoskita samjare. Kiel NOK, la Aŭstralia Olimpika Komitato celas subteni aŭstraliajn atletojn, sporton en la lando kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas en Aŭstralio. Ĝis la stato de somero 2012, temis pri la Somera Olimpiko 1956 en Melburno kaj la Somera Olimpiko 2000 en Sidnejo.
Stanisław Mikke
Vivo
Diplomito de la 2-a Ĝeneralkleriga Liceo nome de Romuald Traugutt en Ĉenstoĥova. Li finis juron en la Varsovia Universitato. Sian profesian vivon ligis al Varsovio, sed kiel juristo eklaboris en prokurejo de Częstochowa.
De la 80-aj jaroj laboris kiel advokato en Varsovio. En la jaroj 1993-2010 estis ĉefredaktoro de la monatrevuo Palestra. De 1998 prezidis Etikan Komisionon ĉe la Supera Advokata Konsilio. En la jaroj 1997-2001 estis juĝisto de la Ŝtata Tribunalo. En 2008 estis iniciatinto kaj kunkreinto de la ekspozicio kaj albumo Adwokaci polscy Ojczyźnie (Polaj advokatoj al la Patrio), kaj en 2010 de la ekspozicio Adwokaci – Ofiary Katynia (Advokatoj - viktimoj de Katin) ĉe la preĝejo al Sankta Anna en Varsovio (aprile 2010) kaj en la Aleo Ujazdowskie (maje 2010). Dum tri kadencoj estis vicprezidanto de la Protekto-Konsilio de Memoro pri Bataloj kaj Martireco – anstataŭiganto de Władysław Bartoszewski.
Stanisław Mikke estis engaĝita en malkaŝo de katinaj murdoj. Li partoprenis dum elterigo de la viktimoj de Katin, Ĥarkovo, Miednoje kaj Bykovnia (lime de Kievo). Li verkis ĉi-teme du librojn. La duan, eldonitan la 9-an de aprilo 2010 kunportis por solenaĵoj en Katin.
Li estis konsultisto de filmoj de Krzysztof Kieślowski: Dekalogo V, Mallonga filmo pri mortigado (inspirita laŭ lia rakonto) kaj Sen fino.
Li mortis la 10-an de aprilo 2010 en kraŝo de la pola prezidenta aviadilo en 2010 apud Smolensk en Rusio.
La 26-an de aprilo estis entombigita en la Smolenska Segmento de la Militista Tombejo en Powązki en Varsovio.
Distingoj
En 1995 li ricevis distingon Advokatoj al Merititoj kaj Oran Medalon de la Prizorganto de Lokoj pri Nacia Memoro. En 2000 distingita per Kavalira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta. La 16-an de aprilo 2010 estis postmorte distingita per Komandora kruco kun Stelo de la Ordeno Polonia Restituta.
Le Faouët
La lokonomo Le Faouët povas aludi al
Distrikto Ogre
Distrikto Ogre (Ogres novads) estas distrikto en okcidenta Latvio. La distrikto estis kreita en 2021 en la lastaj limoj de iama distrikto Ogre (Ogres rajons, 1949-2009), per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 4 iamaj pli malgrandaj komunumoj (Ogres novads, Ikšķiles novads, Lielvārdes novads, Ķeguma novads). La centro de la distrikto situas en Ogre.
Schwarzenbach SG (stacidomo)
Schwarzenbach SG estas fervoja stacidomo en Jonschwil, Svislando. Ĝi estis fermita en 2013.
Distrikto Ogre
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente distrikto Madona, sude distrikto Aizkraukle kaj distrikto Bauska, norde distrikto Ropaži, distrikto Sigulda kaj distrikto Cēsis, kaj okcidente distrikto Ķekava kaj distrikto Salaspils.
Historio
La loĝantaro de la distrikto estas konata ekde la bronzepoko. Ĝia evoluo estis faciligita per la Daŭgavo komercvojo, kiu iĝis unu el la unuaj celoj de la invado de la krucistoj. Fine de la 12-a jarcento en Ikšķile estis konstruitaj la unuaj germanaj kastelo kaj preĝejo; livonoj en la najbareco estis regule baptitaj. En 1207 la teritorio estis aneksita al la Riga arkidiocezo. Post la Livonia milito, ĝi venis sub polan regon en Pārdaugava Duklando, kaj post 1629 en Svedio. Dum la Granda pesto (1710-1711), la populacio de la distrikto malpliiĝis signife - 15% de la populacio pluvivis en Ikšķile paroĥo, sed 11.3% en Suntaži paroĥo. En 1721 la teritorio estis aneksita al Rusia Imperio. Dum la Unua Mondmilito, parto de la teritorio laŭ la Daŭgavo multe suferis de malamikecoj. En 1918 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Geografio
La plej granda parto de la distrikto situas en la Centra Latva malaltebenaĵo (Viduslatvijas zemiene) kun altecoj de 30 m super marnivelo en la okcidento ĝis 90 m en la oriento. La antikva valo de Lejasdaugava etendiĝas laŭ la Daŭgavo, sur la maldekstra bordo de la Daŭgavo - Upmale montetoj kaj Taurkalne ebenaĵo de la sama malaltebenaĵo. Sur la maldekstra bordo estas dunoj kun relativa alteco 10-18 m, sur la dekstra bordo estas krestoj de montetoj (Ogres Kangari, Lielie Kangari, Ķeipenes valnis). La monteta tereno okupas proksimume 10% de la areo de la distrikto. En la nordoriento de la distrikto - la okcidenta deklivo de la Vidzeme Centra Altebenaĵo (Vidzemes Centrālā augstiene). Grundoj - gazonpodzoligitaj kaj gazonglejaj. Mineraloj: dolomito (Kranciems, Remīne, Rembate), grejso (Rembate), argilo (Birzgale, Kastrāne, Tome), dolĉakva kalko, gruzo, torfo (Sivēnīcas, Žļaugu, Pečoru marĉoj), mineralakvofontoj. Arbaroj en proksimume duono de la teritorio.
Averaĝa temperaturo en januaro -6 - -6,5 °C, en julio +16,5 - +17 °C. Precipitaĵo 700-850 mm jare, kun pli en la nordoriente.
Gravaj riveroj: La distrikto estas plene parto de la Daŭgavo baseno. La plej grandaj riveroj: Daŭgavo, Ogre, Mazā Jugla, Līčupe, Lobe, Aviekste, Abze.
Grandaj lagoj: Lobes (5,3 km²), Pečoru (1,1 km²), Plaužu (1 km²). Sur la Daŭgavo hidroelektra centrala akvujo Ķegums (24,9 km²) kaj parto de la akvujo Rigo.
Loĝantaro
Distrikto Ogre havas 57 617 loĝantojn (2021) kaj la denseco estas 31,3 loĝantoj por kvadratkilometro.
Urbo (pilsēta)
Ogres valstspilsēta, Ikšķiles pilsēta, Ķeguma pilsēta, Lielvārdes pilsēta.
Paroĥoj (pagasts)
Birzgales pagasts, Jumpravas pagasts, Krapes pagasts, Ķeipenes pagasts, Lauberes pagasts, Lēdmanes pagasts, Lielvārdes pagasts, Madlienas pagasts, Mazozolu pagasts, Meņģeles pagasts, Ogresgala pagasts, Rembates pagasts, Suntažu pagasts, Taurupes pagasts, Tīnūžu pagasts, Tomes pagasts.
Bracieux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
Geografio
La loĝloko situas proksimume 16 kilometrojn sudoriente de Blois ĉe la rivereto Beuvron, alfluanto de la Luaro, en la pejzaĝo Sologne. Bracieux estas ĉirkaŭata de la najbaraj komunumoj Tour-en-Sologne en la nordo, okcidento kaj sudo kaj Neuvy en la nordo, sudo kaj oriento.
Maison Blanche (pariza metrostacio)
Maison Blanche [mɛzɔ̃ blɑ̃ʃ] estas stacio de la linio 7 de la Metroo de Parizo, en la 13-a arondismento de Parizo.
La stacio
Ĝi estas la lasta haltejo antaŭ la disbranĉiĝo de la linio inter la flava branĉo kiu iras al Ivry-sur-Seine kaj la blua kiu iras al Villejuif.
Situo
La stacio situas sub Avenue d'Italie, inter Strato Caillaux kaj Strato Bourgon, proksime al porte d'Italie.
Deveno de la nomo
Tiu kvartalo de Parizo ŝuldas sian nomon al gastejo nomita « Maison Blanche » (Domo Blanka). Strato situanta proksime al stacio  ankaŭ havas la nomon Maison-Blanche.
Kontraŭ-gasa ŝirmejo
Maison Blanche estis unu el la du stacioj ekipitaj, ekde sia konstruado, por fariĝi ŝirmejo kontraŭ ĥemiaj atakoj. La dua stacio estis .
La tunelo tiam estis ekipita de aer-imunaj pordoj kiuj ebligus al homoj rifuĝi en la stacio en kazo de atako. Almenaŭ du el tiuj pordoj ankoraŭ restas en la tunelo proksime al la stacio.
Kazuki Segawa
Kazuki Segawa (瀬川 和樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma, Montedio Yamagata kaj Renofa Yamaguchi FC.
25727 Karsonmiller
25727 Karsonmiller estas tre malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karson M. Miller, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la John L. Miller - Great Neck North High School, de Great Neck (Nov-Jorkio, Usono).
Nugeto el kokaĵo
Nugeto el kokaĵo (angle nugget) (Chicken Nugget) estas manĝaĵo parte aŭ tute el kokaĵo fajne tranĉita kaj kelkfoje kun la haŭto aldonita, kiu estas panumita antaŭ la kuirado. La rapidmanĝejoj kutimas servi la nugetojn frititajn en oleo, sed ankaŭ bakitaj.
La nugetoj el kokaĵo estis inventitaj en la 1950-aj jaroj de Robert C. Baker, profesoro de teknologio de la nutraĵoj en la Universitato Cornell, kiu ĝin publikigis kiel akademian laboraĵon sen patento. La inovacioj de Baker permesis ellabori la nugetojn ajnamaniere. La recepto de McDonald's por Chicken McNuggets estis kreita laŭ mendo de Tyson Foods en 1979.
Alternativaj produktoj
Post la sukceso de la nugetoj el kokaĵo, kelkaj rapidmanĝejoj lanĉis alternativojn vegetarajn. McDonald's komercigis Garden McNuggets, el fazeoloj anstataŭ kokaĵo, sed la produkto fine estis anstataŭita de vegetaĵa burgero. La irlanda rapidmanĝo-ĉeno R. Haecker's ofertas, krom la originala kokaĵa nugeto, la menuo Emerald Isle el vegetaĵa nugeto, el fazeoloj kaj brasiko kaj servata kun tremposaŭco vegetarana el mielo kaj mustardo.
⁠Quando eu morrer, quero ser enterrada de quatro.
Porque assim a terra vai me comer do jeitinho que eu gosto.
Bourré
Bourré - prononco - estas loĝloko kaj eksa komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ), borde de la rivero Cher, kaj nun estas parto de la nova komunumo Montrichard Val de Cher. Fine de en la loĝloko vivis.
Le Faouët (Morbihan)
(jen france, bretone Ar Faoued) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
(11650) 1997 CN
(11650) 1997 CN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
La Vernaz (Haute-Savoie)
La Vernaz (historie latine Verneta Caballiciensium) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Daniel Lovinho
Daniel Lovinho (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Thespakusatsu Gunma kaj Kyoto Sanga FC.
NGC 6347
NGC 6347 (aliaj indikoj — IC 1253, IRAS17176+1642, UGC 10807, ZWG 111.21, MCG 3-44-4, KARA 800, PGC 60086) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Imre Rakksányi
RAKSSÁNYI Imre (pro. rakŝa:nji), Raksányi estis hungara honvedmajoro naskita en Orosháza la 13-an de majo 1818 kaj mortinta en Temesvár la 9-an de oktobro 1849.
Biografio
Imre Rakssányi estis fondinto de la unua hungarlingva milita fakrevuo Szövétnek en Vieno. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis unue fajromajstro, poste la 16-an de septembro 1848 leŭtenanto, la 20-an de novembro ĉefleŭtenanto, la 5-an de decembro kapitano, en aprilo de 1849 majoro, poste intendanto de artilerio. Li estis parenco de Lajos Kossuth, lia senkondiĉa adepto, iom da tempo lia adjutanto, li ĉefa militkampa informinto. Li mortis en la batalo de Temeŝvaro.
Lilly Schaerer
Lilly SCHAERER (1905 - mortis la 19-an de januaro 2001 en Langenthal) estis 60 jarojn membro de UEA, honora membro de Svisa Esperanto-Societo (SES) en Langenthal, kie ŝi estis delegito kaj fakdelegito pri teksado ekde 1947.
Lerninte Esperanton en 1932 per kurso de Tiberio Morariu, en 1941 ŝi akiris sub la aŭspicio de Edmond Privat superan instru-diplomon de Svisa Esperanto-Societo (SES). Dum tridek jaroj ŝi agadis je la pinto de SES, kiel prezidanto (1957-60), sekretario, kaskontrolanto kaj kasisto (1960-88); ŝia privata adreso longtempe servis kiel tiu de la asocio. En la LKK de la 64-a UK (Lucerno, 1979) ŝi rolis kiel kasisto.
Aŭstralio en la Vintra Olimpiko 2002
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
La du orajn medalojn atingis:
Stacio Maezora
Stacio Maezora (japane: 前空駅 [Maezora-eki], angle: Maezora Station) estas fervoja stacio en Hacukaiĉi, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
16122 Wenyicai
16122 Wenyicai estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Wenyi Cai, finaliston en 2002 de Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis lernanto ĉe la Naperville Central High School de Naperville (Ilinojso, Usono).
Uhlstädt-Kirchhasel
Uhlstädt-Kirchhasel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Uhrsleben
Uhrsleben estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 336 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de la komunumo Erxleben.
Hubert Gautier
Gautier dekomence studis kiel kuracisto, sed ŝanĝis al matematiko kaj fine al inĝenierado. Li estis inĝeniero dum 28 jaroj en la provinco Langvedoko. En 1713, li iĝis Inspektisto de pontoj kaj ŝoseoj kaj translokiĝis al Parizo kie li plulaboris ĝis sia retiriĝo en 1731. Ankaŭ tie li mortiĝis.
Sarojini Naidu
Sarojini Naidu Chattopadhyay (সরোজিনী চট্টোপাধ্যায়; la ‏13an de februaro 1879 - la 2an de marto 1949) estis barata politika aktivulo kaj poeto, pasia subtenanto de civitanrajtoj, virinliberigo kaj kontraŭimperiismaj ideoj. Naidu estis grava figuro en la lukto de Hindio por sendependeco de brita kolonia rego. La laboro de Naidu kiel poeto gajnis al ŝi la titolon de la najtingalo de Barato (Bharat Kokila).
Hubert Gautier
En 1716, li verkis la unuan konatan libron pri konstruado de pontoj, nome Traité des ponts.
Sarojini Naidu
La poezio de Naidu inkluzivas kaj infankantojn kaj kantojn kiuj traktas pezajn temojn kiel ekzemple patriotismo, enamiĝo kaj tragedio. Ŝia poemo "En la Bazaroj de Hajderabado" publikigita en 1912, restas unu el la plej popularaj poemoj. Ŝi estis edziĝinta al Govindarajulu Naidu, ĝenerala kuracisto kaj ili havis kvin infanojn. Ŝi mortis pro korhalto la 2-an de marto 1949.
Edukado
Sarojini Naidu naskiĝis en Hajderabado al Agurnath Chattopaday, bengala bramano kiu estis la rektoro de la Nizam Kolegio en Hajderabado. La hejmo de ŝiaj gepatroj estis en Brahmangaon en Bikrampur (aktuala Bangladeŝo). Ŝia patro, Agurnath Chattopaday, kiu tenas doktoriĝon pri scienco de la Universitato de Edinburgo, ekloĝis en Hajderabado, kie li prizorgis la Hajderabada Kolegion, poste nomitan la Nizam Kolegio en Hajderabado. Ŝia patrino, Barada Sundari Devi Chattopaday, estis poeto kaj kutimis verki poezion en la bengala.
Ŝi estis la plej aĝa el ok gefratoj. Ŝia frato Virendranath Chattopaday estis revoluciulo, kaj alia frato, Harendranath estis poeto, dramisto kaj aktoro. Ilia familio estis tre respektata en Hajderabado, ne nur pro gvidado de la Nizam Kolegio, sed ankaŭ kiel la plej konataj kreintoj de Hajderabado dum la brita rego. Esti artisto en la epoko de brita regado en Hindio estis konsiderita danĝera okupo, tamen, fidelaj al iliaj progresemaj valoroj, ili persistis malgraŭ ĉio.
Post pasigado de ŝia fina ekzameno en Universitato de Madraso, Sarojini Naidu prenis kvarjaran paŭzon de siaj studoj. En 1895, la bonfara fondaĵo fondita fare de la sesa Nizam, Mahbub Ali Khan, donis al ŝi la ŝancon studi en Anglio, unue en King's College, Londono kaj tiam en Girton College, Kembriĝo.
Sarojini renkontis Padipti Govindarajulu Naidu, kuraciston laŭ profesio, kaj 19-jaraĝa, post kompletigo de ŝiaj studoj, geedziĝis kun li. En tiu tempo, inter-kastaj geedziĝoj ne estis tiel oftaj kiel ili estas nuntempe, sed ambaŭ iliaj familioj aprobis ilian geedziĝon. Krome, en tiu tempo, inter-regionaj geedziĝoj estis maloftaj kaj konsideritaj malsuperaj. Ĉar Sarojini estis de Bengalio, dum Padipti Naidu estis de la regiono de Andra-Pradeŝo, ĝi estis inter-regiona geedziĝo de Orienta Barato kaj Suda Barato, kun du kontrastaj kulturoj. La paro havis kvin infanojn. Ilia filino Padipti Padmaja ankaŭ aliĝis al la liberiga movado kaj estis parto de la "Quit India" movado fondita fare de Gandhi. Ŝi estis nomumita kiel la Guberniestro de la stato de Utar-Pradeŝo baldaŭ post barata sendependeco.
Politika kariero
Inter la jaroj 1915-1918, Naidu vojaĝis al diversaj regionoj en Hindio kaj prelegis pri socia bonfarto, virina liberigo kaj naciismo. Ŝi ankaŭ helpis fondi la Women's Indian Association (WIA) en 1917.
Dum la jaro 1917, Naidu akompanis sian kolegon, la britan virinan aktivulon Annie Besant, kiu estis la prezidanto de la partio "Home Rule" kaj entuziasma standardisto de la ideo de hejma regado kaj por Irlando kaj por Barato, por prezenti la temon de universala voĉdonrajto al la Komuna Elektita Komitato en Londono, Britio.
Naidu vojaĝis al Londono denove en 1919 kiel parto de ŝiaj agadoj en la Home Rule Party of India (Hejmregula Partio de Hindio) kaj ŝia daŭranta lukto por liberigo de brita rego. Kiam ŝi revenis al Hindio en 1920, ŝi aliĝis al la Satyagraha movado de Mahatma Gandhi.
Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a
La Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a estis fondita la 1-an de marto 2010 en Vatikano persone de Benedikto la 16-a.
Sarojini Naidu
Kongresa prezidanteco kaj pliigita implikiĝo en la liberiga movado
Naidu funkciis kiel la prezidanto de la ĉiujara sesio de la Barata Nacia Kongreso en Kanpur en 1925. Ŝi estis la unua barata virino kaj la dua virino entute (post Ani Basant) se temas pri teni tiun pozicion. En parolado antaŭ Kongresintoj, Naidu diris "En la batalo por libereco, timo estas nepardonebla perfido kaj malespero estas nepardonebla peko".
NGC 6348
NGC 6348 (aliaj indikoj — MCG 7-35-63, ZWG 225.98, NPM1G +41.0457, PGC 60036) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a
Celoj
La celoj de la “Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a" estas priskribitaj en la artikolo dua de la Statuto, sintezebla tiel:
Heredaĵo
La heredaĵo de la "Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a” estas konstituita per:
Aŭstralio en la Vintra Olimpiko 1998
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Fulado
Fulado estas la procezo lavi kaj tiel purigi kaj poste premegi lanan teksaĵon inter cilindroj de tiucela maŝino aŭ per alia prem-bata metodo (martelo) aŭ perpiede, por fari ĝin pli densa kaj fortika.
Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a
Direktantaj organoj
La organoj gvidantaj la “Vatikanan Fondaĵon Joseph Ratzinger - Benedikto" estas tiel strukturitaj:
Fulado
Jam la Biblio mencias la fuladon (ekz. Libro de Reĝoj 2; 18.17 ). Ekde la mezepoko, fulado okazis ankaŭ en akvomuelejo ekz. per martelado. Je alveno de modernizado dum la industria revolucio, tiu procezo eksmodiĝis.
Vatikana Fondaĵo Joseph Ratzinger – Benedikto la 16-a
Verkoj de papo Benedikto la 16-a
La publikigaĵoj de Benedikro la 16-a, kies komerca vastigo nutras la premian kaj stipendian kapitalon estas:
Vojoj por atingi la celojn
a)	Konvenoj kiuj jam realiĝis en 2011, 2012 kaj 2013 b)	Premiado kiu jam okazis en 2011 (kun tri premiitaj), en 2012 (kun du premiitoj) kaj 2013 (kun du egalmeritaj premiitoj). c)	Stipendioj kaj aliaj iniciatoj. Stpendioj estas kromaj iloj de la Fondaĵo por favori la esploron kaj instruon pri teologio: per ili estis rimarkitaj kaj subtenitaj eminentaj centroj de kulturo kaj financataj konvenoj de teologoj de diversaj kontinentoj.
Partoprenantoj de la Fondaĵo
La organizo havas fortajn ligilojn kun la Ratzinger Schülerkreis, ero de studentoj pri teologio kiuj, nivele de doktoriĝo aŭ post-doktoriĝo, havis ĝuste kiel docenton Ratzinger. La Schülerkreis estis estigita post kiam Ratzinger estis levita al ĉefespiskopo de Munkeno kaj Freising.
Sarojini Naidu
Kongresa prezidanteco kaj pliigita implikiĝo en la liberiga movado
Naidu ankaŭ prezidis la sesion de la Indian East African Congress okazigitan en Sud-Afriko en 1929.
Naidu estis arestita kune kun aliaj kongresaj gvidantoj, inkluzive de Mahatma Gandhi, Jawaharlal Nehru, kaj Madan Mohan Malviya por ilia partopreno en la Salomarŝo de 1930. En protesto kontraŭ tio, la Barata Nacia Kongreso bojkotis la unuan Ronda Tablo-Konferenco okazigita en Londono.
Tamen, en 1931, Naidu kaj aliaj gvidantoj de la Kongrespartio partoprenis la duan raŭndon de la Ronda Tablo-Konferenco kondukita fare de la Guberniestro ĝenerala de Barato Lord Irwin sekvanta la pakton Gandhi-Irwin.
Naidu estis unu el la ĉefaj figuroj kiuj gvidis la Salan Marŝon - la neperfortan civilan malobean movadon gviditan fare de Gandhi. Ŝi renkontis ripetajn arestojn de la britaj aŭtoritatoj dum la periodo kaj eĉ pasigis pli ol 21 monatojn en malliberejo.
Verkada kariero
Naidu komencis verki en la aĝo de 12. Ŝia teatraĵo, Maher Munr, kiu estis verkita en la persa, tre imponis homojn de Hajderabado.
La poemo de Naidu "En la Bazaroj de Hajderabado" estis publikigita kiel parto de la kolekto "The Bird of Time (La Birdo de Tempo)" kune kun ŝiaj aliaj poemoj en 1912. "En la Bazaroj de Hajderabado" estis ricevita kun granda simpatio fare de la kritikistoj, kiuj notis la netradician uzon de Naidu de riĉaj sensualaj bildoj en ŝia verkado.
Feather of Dawn - kolekto enhavanta poemojn verkitajn fare de Naidu en 1927, redaktita kaj publikigita post ŝia morto en 1961 fare de ŝia filino Padmaja Naidu.
Morto kaj heredo
Naidu estis premiita la Kaisar-i-Hind Medalo fare de la brita registaro por ŝia laboro dum la pesto en Barato, sed poste revenis kiel manifestaciano pro la Jallianwala Bagh Masakro (Masakro de Amritsar) en aprilo 1919.
Por ŝia laboro en la kampo de verkado de poezio, Naidu ricevis la titolon "Najtingalo de Barato".
Analizante ŝian politikan heredaĵon, la brita verkisto kaj filozofo Aldous Huxley skribis, "Estis nia bonŝanco, dum ni ĉeestis en Bombay, renkonti sinjorinon Sarojini Naidu, la novan Prezidanton de la Hinda Kongreso kaj virino kiu kombinas laŭ la plej rimarkinda maniero enorma intelekta potenco kun ĉarmo, dolĉeco, kuraĝa energio, larĝa kulturo kun originaleco kaj kombinaĵo de seriozeco kun humuro. Se ĉiuj hindaj politikistoj estas kiel sinjorino Naidu, tiam la lando ja estas bonŝanca."
La asteroido 5647 Sarojini Naidu, malkovrita de Eleanor Helin el la Observatorio Palomar en 1990, estas nomita laŭ ŝi, en ŝia memoro. La oficiala nomado estis anoncita fare de la Malgranda Stela Centro la 27-an de aŭgusto 2019 (M.P.C. 115893).
Observatorio Mara Parko Eilat
Observatorio Mara Parko Eilat (פארק המצפה התת-ימי באילת, Observatory Marine Park Eilat) estas muzeo kaj akvario kun amuzparko en la Ruĝa Maro. La Observatorio Mara Parko situas en Eilat, Israelo ĉe la Rezervejo pri koralo.
Tribometrio
Tribometrio aŭ tribofiziko  estas parto de la fiziko, kiu esploras kaj kalkulas la frotfortojn kaj ties efikojn, nome la eluziĝo de la surfacoj inter kiuj okazas froto.
6818 Sessyu
6818 Sessyu estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Observatorio Kiso sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana zenbudhista monaĥo kaj pentristo Sesshu Toyo (japane 雪舟 等楊, 1420–1508).
Annoire
Annoire [] estas franca komunumo en la departemento Ĵurasio, en la regiono Franĉ-Konteo.
Geografio
Tie estas la pli malalta punkto de Ĵurasio.
Ĝi havis 392 loĝantojn en la jaro 2010.
John Charles Harsanyi
John Charles Harsanyi [ĝon ĉas harsanji], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio Harsányi János Károly [harŝAnji jAnoŝ kAroj] estis hungardevena, usona ekonomikisto, Nobel-premiito, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1995). John Charles Harsanyi naskiĝis la  1920 en Budapeŝto. Li mortis la 2000 en Berkeley.
Biografio
John Charles Harsanyi devenis el juda familio. Li frekventis altlernejon inter 1938-1942. Li iĝis farmaciisto. En 1944 li estis deportita trudlaboristo. Post la 2-a mondmilito li plulernis kaj en 1947 li doktoriĝis. En la sekva jaro pro la ŝtatiĝo li rifuĝis kune kun la fianĉino al Aŭstrio. En 1950 ili migris al Aŭstralio, kie li laboris en fabriko 3 jarojn, poste li instruis en universitato de Brisbane, fine li instruis en Usono. En 1958 li doktoriĝis pri ekonomiko. Li ricevis Nobel-premion en 1994.
Melodioj por La Espero
Preskaŭ ĉiu esperantisto konas la himnon La Espero, kies vortoj devenas de la samnoma poemo de d-ro Zamenhof. La plej vaste kantata melodio estas verkita en 1909 de Félicien de Ménil. Tamen ekzistas ne nur unu melodio – oni jam sciis, ke esperantistoj foje kantas la poemon laŭ melodio de Achille Motteau, kiu estis verkita ses jarojn pli frue ol la de-menila melodio. Kaj ekzistas kelkaj aliaj. Jen malkovritaj preskaŭ dudek versiojn de La Espero verkitaj inter 1891 kaj 2020.
Historio
Pluraj melodioj estis verkitaj por la himno.
Bedaŭrinde nur kelkaj melodioj estas facile troveblaj en Interreto; la plej multon oni trovas per katalogo de iu arĥivo aŭ nacia biblioteko. Ju malpli da ekzempleroj, des pli forte la urĝo, ke la muziko ne estu forgesita. Tiu muziko apartenas al la kultura heredaĵo de la Esperanto-movado; ĉiu himno staras kiel ekzemplo de muzika esprimado, inspirita de amo por Esperanto kaj kredo je ĝia celo.
Ordigi la verkojn laŭ dato tuj videbligas du periodojn de vigla muzikverkado, kiujn oni nomas (ne tre kreeme) la “frua periodo” kaj la “nuntempa periodo”. La frua konsistas el verkoj de la fino de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a, kiu pli-malpli koincidas kun la malfrua periodo de romantismo. Rezulte, la muziko de tiu tempo estas verkita en la romantika stilo, aŭ stilo de salonmuziko aŭ nacia-sentiga muziko. La nuntempa periodo konsistas el verkoj, kiujn oni verkis je la fino de la 20-a jarcento kaj la komenco de la 21-a. La muziko de tiu tempo havas pli simplan formon kaj pli tutmondajn harmoniojn. Kompreneble, la limoj de la periodoj estas malprecizaj kaj dependas de perspektivo, kaj verkoj de interaj jaroj foje prezentas karakterojn de ambaŭ periodoj.
Oni rajtas suspekti, ke la malkresko de romantismo plejparte kontribuis al la malpliigo de novaj melodioj por La Espero post la frua periodo. La muzika mondo cedis al la novaj ideoj de modernismo kaj la patriotisma sentigo de romantismo ne plu estis populara, do mankis deziro por himna muziko. Plie, salonmuziko malpli populariĝis danke al la alveno de la radio kaj gramofono; malpli da homoj kunvenis por distre muzikumi, do mankis bezono por tia muziko. Kaj la populareco de la melodio de de Menil certe malhelpis la deziron verki novajn melodiojn.