cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erevano
Industrio
Armenaj trinkaĵoj, precipe armena konjako kaj biero, havas tutmondan famon. Tial, Erevano estas hejmo de multaj ĉefaj entreprenoj de Armenio kaj Kaŭkazo por produktado de alkoholaj trinkaĵoj, kiel ekzemple la Erevana Fabriko de Brando Ararat, Yerevan Brandy Company, Erevana Ĉampana VinFabriko , "Biero de Erevano" (Kilikia Beer) bierfarejo, Armco Branda Fabriko, Proŝjan-Branda Fabriko kaj Astafjana Vina-Branda Fabriko. La 2 tabakproduktantoj en Erevano estas la kompanioj "Cigaronne" kaj "Grand Tabak". Tapiŝa industrio en Armenio havas profunde enradikiĝintan historion kun antikvaj tradicioj, sekve, tapiŝa produktado estas sufiĉe disvolvigita en Erevano kun tri ĉefaj fabrikoj, kiuj ankaŭ produktas manfaritajn tapiŝojn. La fabriko "Megerian Carpet" estas la ĉefa en ĉi tiu sektoro.
Aliaj ĉefaj plantoj en la urbo inkluzivas la kemian kaj kaŭĉukan fabrikon "Nairit", fabrikon de aluminio Rusal Armenal, fabrikoj de armen-kanadaj sukeraĵejoj "Grand Candy", ĉokoladfabriko "Arcolad", fabriko "Marianna" por laktaĵoj, "Grupo Talgrig" por tritikaj kaj farunaj produktoj, "Shant" glaciaĵfabriko, "Crown Chemicals" por farboj, "ATMC" Travertina mina kompanio, Yerevan Watch Factory "AWI-horloĝoj", Yerevan Jewellry Plant, kaj la mineralakvaj fabrikoj de "Arzni", " Sil ", kaj" Dilijan Frolova ".
Manĝaĵoj inkluzivas prilaboritajn viandojn, ĉiajn konservaĵojn, tritikon kaj farunon, dolĉaĵojn kaj ĉokoladon, sekajn fruktojn, nealkoholaĵojn kaj trinkaĵojn. Konstrumaterialoj ĉefe inkluzivas travertinon, dispremitajn ŝtonojn, asfalton kaj asfaltan betonon.
Konstruado
La konstrua sektoro spertis signifan kreskon dum la unua jardeko de la 21a jarcento. Ekde 2000, Erevano atestis masivan konstruan eksplodon, financitan plejparte de armenaj milionuloj de Rusio kaj Usono, kun vasta kaj kontestata renoviga procezo en kiu multaj konstruaĵoj de la 18-a kaj 19-a jarcentoj estis malkonstruitaj kaj anstataŭigitaj per novaj konstruaĵoj. Ĉi tiu kresko kuniĝis kun signifa kresko de nemoveblaĵoj.
Multaj gravaj konstruprojektoj estis faritaj en Erevano, kiel la Norda Avenuo kaj la rehabilitado de Malnova Erevano ĉe la strato Aram. La Norda Avenuo finiĝis kaj estis malfermita en 2007, dum la projekto Malnova Erevano ankoraŭ estas prilaborata. En la lastaj jaroj, la urbocentro ankaŭ spertis gravan vojan rekonstruadon, same kiel la renovigon de la Placo de la Respubliko, financita de la uson-armena milionulo Kirk Kerkorian. Aliflanke, la argentina armena komercisto Eduardo Eurnekian transprenis la flughavenon, dum la kaskada disvolva projekto estis financita de la usona armena milionulo Gerard L. Cafesjian.
Tamen la sektoro grave falis antaŭ la fino de la unua jardeko de la 21-a jarcento, sekve de la tutmonda nemoveblaĵa krizo en 2007-2009. En 2013, Erevano regis pli ol 58% de la ĉiujara totala konstrua sektoro de Armenio.
Publikaj plibonigaĵoj
La stratoj, pontoj, publikaj parkoj, fervojoj (i.a.) kiuj estis forlasataj dum la 90-aj jaroj pro la ekonomia krizo, denove estas riparataj iom post iom kaj novaj stratoj estas konstruataj, post kelkaj jaroj. Nuntempe la ekonomio estas pli prospera, la investaĵoj pliiĝas kaj la riparado kaj kreado de novaj servoj estas bezonataj por rekuperi forlasatan sektoron post 15 jaroj.
Turismo
Turismo en Armenio evoluas jaron post jaro kaj la ĉefurbo Erevano estas unu el la gravaj turismaj celoj. La urbo havas la plimulton de luksaj hoteloj, modernaj restoracioj, drinkejoj kaj noktokluboj. La flughaveno Zvartnoco ankaŭ faris renovigan projektojn kun la kreskanta nombro da turistoj vizitantaj la landon. Multaj lokoj en Erevano estas allogaj por turistoj, kiel ekzemple la dancaj fontanoj de la Placo de la Respubliko, la Operejo, la Kaskado-komplekso, la ruinoj de urarta Erebuno, la historia loko de Karmir Blur ( Teishebaini), ktp. La hotelo Armenia Marriott situas en la koro de la urbo ĉe Placo de la Respubliko, dum aliaj gravaj hotelĉenoj ankaŭ estas en la urbocentro, kiel ekzemple la Ora Tulipo Yerevan Hotel kaj Congress Hotel. Antaŭnelonge, novaj luksaj hoteloj estis inaŭguritaj en la kvartalo Silikjan de la distrikto Aĵapnjak.
Erevano mem, inspiras fremdulojn viziti la urbon por ĝui la miraklan vidon de la biblia monto Ararato, ĉar la urbo situas sur la piedoj de la monto formante la formon de romia amfiteatro. Ekzistas amaso da historiaj ejoj, preĝejoj kaj citadeloj en areoj kaj regionoj ĉirkaŭante la urbon (Garni, Zvartnoco, Ĥor-Virapo, ktp.).
Komerco
Armenio, ĉiutage alproksimiĝas al la okcidenstila ekonomika sistemo, la surstrataj bazaroj kaj komercaj centroj aperas en la tuta urbo. Ĉiuj grandaj markoj estas reprezentataj en Erevano: Armani, Adidas, Lacoste, Puma, Levi's, Naf Naf, LG, Philips kaj Hertz.
Servoj
En 2001 la kontribuo de Erevano en la nacia sektoro de servoj altiĝis al 76,3 %.
Erevano gastigas la sidejojn de la ĉefaj enlandaj naciaj amaskomunikiloj: presaĵoj (Armenian liberty, Azg, ktp.), radioj (Nacia Armena Radio, Radio 2, Radio VEM, Radio Van, City FM, Radio Aurora, RFI, ktp.) kaj televidkanaloj (Armenio 1, Armenio TV, Erevano TV, ktp.).
La bonaj studoj kaj kleriĝo de la loĝantaro kaj la malaltaj salajroj forte allogas la eksterlandajn investantojn. La informadiko, inter aliaj, en plena disvolviĝo kaj post la instalado de Lycos Europe en Erevano junie 2005, Estas Microsoft kiu decidis malfermi oficejon en Armenio. Aliflanke, la fakaj societoj pri la interreta domajno aŭ de la poŝtelefonaj, post forta kreskado kaj postulado de ĝiaj servoj, instalis sidejon en Erevano.
Lastatempe la vivnivelo pliboniĝas kaj altiĝas, kiel avantaĝo, la nunaj necesaĵoj povas esti kontentige solvataj, spite al antaŭa jardeko ; tial multnombraj bankaj agentejoj malfermiĝis post la 90-aj jaroj kaj ankaŭ pluraj advoktaoficejoj kaj financaj konsilejoj.
Sano
La du trionoj de la armena sansistemo troviĝas en Erevano. La urbo havas kvin ĝeneralajn hospitalojn, naŭ plurfakajn sancentrojn kaj pluraj urĝejoj kaj aliaj medicinaj centroj, kaj publikaj kaj privataj.
Orientaj Tatroj
Orientaj Tatroj (slovake Východné Tatry) estas geomorfologia parto de Tatroj en Slovakio kaj Pollando.
Erevano
Sano
Kuracaj servoj en Armenio, krom de patrineco, ne estas subvenciitaj de la registaro. Tamen la registaro ĉiujare asignas certan sumon el la ŝtata buĝeto por la kuracaj bezonoj de la socie pli vundeblaj grupoj.
En Erevano estas grava kuracista kaj medicina servo en la regiono. Pluraj hospitaloj de Erevano renovigitaj per modernaj teknologioj, provizas kuracajn kaj medicinajn esplorojn, kiel ekzemple Medicina Centro Ŝengavit, Medicina Centro Erebuni, Medicina Centro Izmirljan, Medicina Centro Sankta Gregorio la Iluminanto, Medicina Centro Nork-Maraŝ, Medicina Respublika Centro de Armenio, Medicina Centro Astghik, Armenian American Wellness Center , kaj Mĥitar Heraci Hospitala Komplekso de la Erevana Ŝtata Medicina Universitato. La komunumo administras 39 poliklinikojn / medicinajn centrojn tra la urbo.
Kato Kufonisi
La insulo troviĝas en distanco de nur 300 metroj de la iom pli eta insulo Pano Kufonisi, kaj proksimume 6 kilometrojn sudoriente de Naksoso. Kun longo de 6 kilometroj kaj maksimuma larĝo de 2 kilometroj la insulo havas areon de 4,3 km², kaj kun alteco de maksimume ol 121 metroj ankaŭ relative ebena.
Orientaj Tatroj
Ili konsistas de Altaj Tatroj kaj Belianskaj Tatroj. De Okcidentaj Tatroj ili apartigitaj per valo Kôprová dolina.
Erevano
Sano
La Esplora Centro pri Patrina kaj Infana San-Protekto funkcias en Erevano ekde 1937, dum la Klinika Centro Armenicum estis malfermita en 1999, kie esploroj estas farataj ĉefe pri infektaj malsanoj kaj rilataj esploroj, inkluzive de HIV, imunomanko kaj hepatito.
Kato Kufonisi
Kontraste al la najbara insuleto Pano Kufonisi, Kato Kufonisi estas baze neloĝata, se ne konsideri iujn paŝtistojn, kiuj dum la someroj kampadas sur ĝi kaj paŝtas siajn kaprojn. Feriantoj de la insuleto Pano Kufonisi ŝatas kaj rajtas dumtage viziti la neloĝatan insuleton per fiŝistaj boatoj.
Erevano
Sano
La Farmacia Fabriko Liqvor, kiu funkcias ekde 1991 en Erevano, estas nuntempe la plej granda fabrikanto de medikamentoj en Armenio.
Horní Dubová Hora
Horní Dubová Hora (Ober Eichberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Dubá. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km okcidente de Dubá sur sudokcidenta deklivo de monto Dubová hora. Estas ĉi tie registritaj 5 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Erevano
Batalo kontraŭ la malriĉeco
La indekso pri malriĉeco de Erevano forte malpliiĝis dum la lastaj jaroj kaj multe pli rapide ol la resto de Armenio: la ekstrema malriĉeco kaj la malriĉeco respektive transisris de 24,8 % kaj 58,4 % de la loĝantaro en 1998-1999 al 3,6 % kaj 23,9 % en 2005. Tamen, la ĉefurbo prezentas la plejan malegalecon en la tuta lando. La distrikto Kentrono estas la malplej malriĉa, sed la distriktoj Aĵapnjako, Ŝengavito kaj Nubaraŝeno estas la plej malriĉaj distrikoj.
Horní Dubová Hora
Horní Dubová Hora situas en katastra teritorio Dubá kun areo 14,94 km².
Erevano
Batalo kontraŭ la malriĉeco
Tiu ĉi pozitiva evoluo naciskaliĝas (kun la helpo de la Monda Banko kaj la Internacia Mona Fonduso) pro la akceliĝo de la ekonomika kreskado kaj la intenco malpliigi la maldungadon. La plej rimarkinda produktiveco de Erevano laŭ raportoj de la resto de la lando ŝuldiĝas al la koncentriĝo de la ekonomikaj aktivecoj en la ĉefurbo.
Urbocentro
La urbocentro gastigas la universitatojn, la Nacian Sciencan Akademion de la Armena Respubliko, la muzeojn, ministeriojn, publikajn bibliotekojn, artgaleriojn, dancejojn, koncertejojn.
La distrikto Kentrono (kentron « centro » en la armena lingvo) ampleksiĝas komence de la placo de la Respubliko kaj la Opero. La urbocentro estas esence formata de longaj ombrumitaj avenuoj bordataj de sovetstilaj konstruaĵoj. La originaleco de tiuj konstruaĵoj el tufo (vulkanaj rozkoloraj ŝtonoj) kiuj kovras la fasadojn ornamitaj per mezepokaĵoj. Unu el la plej rimarkindaĵoj de la urbo estas la multaj fontanoj ĉe la verdaj spacoj de la urbo.
La nuna Erevano
Post la sendependeco, Erevano iom post iom liberiĝas de la komunismaj simboloj. La stratoj kaj placoj kun sovetaj nomoj estas renomitaj kaj la statuoj de sovetuniaj herooj estas forigataj.
La vilaĝo konstante transformiĝas, pli kaj pli alproksimiĝante al la stilo de okcidentaj ĉefurboj. Malgraŭ la krizo de la 90-aj jaroj la komercejoj kaj restoracioj ĉie floras kaj pluraj gravaj urbestraj agadoj transformas la centron. La plej rimarkinda el tiuj agadoj estas sendube la konstruado de avenuo por piedirantoj - la Norda Avenuo - preskaŭ 800 metrojn longa kiu kunligas la du plej gravajn neŭralgiajn punktojn de la ĉefurbo, kiuj estas la Opero kaj la Placo de la Respubliko. Pli ol simpla strato, ĝi fariĝis nova kvartalo el moderna dizajno kun pluraj vendejoj, restoracioj kaj grandega subtera parkejo. Tre proksime de la Placo de la Respubliko troviĝas la sola GLAT-ejo de la lando, kiu konsistas el trinkejo nomata Meline's Bar.
Avenuo Marŝal Bagramjan (armene Մարշալ Բաղրամյան Պողոտա) estas avenuo en la centra distrikto Kentrono kaj la nordokcidenta distrikto Arabkiro. Placo Charles Aznavour (armene Շառլ Ազնավուրի հրապարակ), estas malgranda placo en la distrikto Kentrono. Placo Garegin Nĵdeh (armene: Գարեգին Նժդեհի Հրապարակ Garegin Nĵdehi hraparak), antaŭe Placo Suren Spandarjan (armene: Սուրեն Սպանդարյանի հրապարակ Suren Spandarjani hraparak), estas la dua plej granda placo en la urbo. La Strato Tamanjan (armene: Թամանյան Փողոց, Tamanjan pogoc') estas piedira strato la centra distrikto Kentrono kaj ligas la Erevanan Kaskadon norde kun la strato Moskovjan sude.
La konstanta kreskado de la aŭtomobila trafiko devigis la urbodomon entrepreni konstrulaborojn kiuj konsistas el periferia strato por mildigi la trafikon en la urbocentro. Tiu kreskado de aŭtoj ankaŭ okazigas seriozan problemon pro la serĉado de parkejo. La urbodomo anoncis en aprilo 2008 la konstruadon ĝis 2011 de 10,000 subteraj parkejoj ĉe la plej bezonataj lokoj de la urbo, tiaj kiaj la Urbodomo, la Opero aŭ la Stadiono Hrazdano, por la solvado de tiu problemo..
Arkitekturo
La Placo de la Respubliko, la Opero de Erevano, kaj la Kaskado estas inter la ĉefaj famaĵoj en la centro de Erevano, ĉefe disvolvitaj surbaze de la originala projektado de la akademiano Aleksandro Tamanjan, kaj la reviziita plano de arkitekto Ĵim Torosjan.
Grava renoviga procezo estis lanĉita en Erevano ekde 2000. Rezulte de tio, multaj historiaj strukturoj estis malkonstruitaj kaj anstataŭigitaj per novaj konstruaĵoj. Ĉi tiu urba renoviga plano renkontiĝis kun opozicio kaj kritiko de pluraj loĝantoj, ĉar la projektoj detruas historiajn konstruaĵojn devenantajn de la periodo de la Rusa Imperio, kaj ofte lasas loĝantojn senhejmaj. Urbocentraj domoj laŭkriterie tro malgrandaj estas pli ofte disfaligitaj kaj anstataŭigitaj per altaj tur-aspektaj konstruaĵoj. La katedralo Sankta Gregorio, la nova konstruaĵo de la urbodomo de Erevano, la nova sekcio de la instituto Matenadarano, la nova terminalo de la internacia flughaveno Zvartnoco, la Cafesĝjan Centro por la Artoj ĉe la Kaskado, la Norda Avenuo kaj la nova registara komplekso de ministerioj estas inter la ĉefaj konstruprojektoj plenumitaj dum la unuaj du jardekoj de la 21a jarcento.
Strato Aram de malnova Erevano kaj la ĵuskonstruita Norda Avenuo estas respektive inter la rimarkindaj ekzemploj kun la tradiciaj kaj modernaj arkitekturaj trajtoj de Erevano.
En majo 2017, Erevano estas hejmo de 4.883 loĝdomaj konstruaĵoj, kaj 65.199 stratlanternoj instalitaj sur 39.799 stratlumaj fostoj, kovrantaj totalan longon de 1.514 km. La urbo havas 1 080 stratojn kun totala longo de 750 km
1618 Dawn
1618 Dawn estas malgranda, ne tre hela kaj ne tre rapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
(17378) 1981 EM5
(17378) 1981 EM5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
1618 Dawn
Malkovro
Ĝi ricevis la inan antaŭnomon "Dawn", tiu de la avino de la malkovrinto.
Erevano
Parkoj kaj ĝardenoj
Erevano estas tre verda urbo, plena de parkoj kaj fontanoj, la centro estas ĉirkaŭata de «verda zono», longa plurkilometra parko kie estas kafejoj, sportejoj (teniso kaj manpilko), statuoj kaj multnombraj arboj. La verda zono komenciĝas sude, ĉe la Katedralo Sourp Krikor Loussavoritĉ, kaj finiĝas norde fare de granda kafejo-restoracio simile al ŝipo, nomata Poplavok, apud la Avenuo Mesrop Maŝtoc, malantaŭ la Opero. Proksime de la Opero troviĝas la Placo de la Libereco, kiu estas parko kies baseno kaj dekduo da kafejoj kaj restoracioj multe allogas kaj la erevananoj kaj la turistojn.
Super la altaĵoj de la urbo, ĉe Parko de la Venko troviĝas monumento al la Patrino Armenio kiu donas eksterordinaran vidaĵon de Erevano, la monto Ararato kaj parto de ĝia plataĵo. Ankaŭ troveblas eta amuzparko, piknikejo, baseno kun barkoj, kafejoj kaj granda luksa hotelo, la Golden Palace. Krome estas la Parko 2800-a datreveno de Erevano, la Ringa Parko, Parko de la enamiĝintoj kaj la Parko Ĥaĉatur Abovjan.
Multaj aliaj grandaj parkoj beligas la urbocentron kaj la periferiajn kvartalojn kiuj kelkfoje estas ĉirkaŭataj de vastaj verdaj zonoj. En resumo, nur restas kelkaj cikatroj el la ekonomia kriza epoko de 1992 ĝis 1993, kiam la erevananoj devis haki la plejparton de la arboj de la urbo por varmigi sin dum la krudaj malvarmaj vintroj.
Historiaj
Multaj el la strukturoj de Erevano estis detruitaj aŭ dum eksterlandaj invadoj aŭ kiel rezulto de la giganta tertremo en 1679. Tamen kelkaj strukturoj restis modere sendamaĝaj kaj estis renovigitaj dum la sekvaj jaroj.
Fortikaĵo Erebuni, ankaŭ konata kiel Arin Berd, estas la monteto, kie la urbo Erevano estis fondita en 782 antaŭ Kristo fare de reĝo Argiŝti la 1-a. La restaĵoj de aliaj strukturoj de pli fruaj periodoj ankaŭ troviĝas en Ŝengavito.
La kapelo el la 4-a jarcento, de la Sankta Dipatrino kaj la preĝejo Ciranavor el la 6-a jarcento, ambaŭ situantaj en distrikto Avan en norda Erevano, estas inter la plej malnovaj pluvivaj kristanaj strukturoj de la urbo. Origine antaŭurbo norde de Erevano, Avan estis fine sorbita de la laŭgrada ekspansio de la urbo. La distrikto ankaŭ estas hejmo al la restaĵoj de la kapelo Sankta Johano el la 12a kaj 13a jarcentoj.
Preĝejo Katoghike, mezepoka kapelo en la centro de Erevano konstruita en 1264, estas unu el la plej bone konservitaj preĝejoj de la urbo. Preĝejo Zoravor Sankta Dipatrino estas ankaŭ inter la plej bonaj pluvivaj preĝejoj de Erevano, konstruita inter 1693-1694 tuj post la detrua tertremo, sur la ruinoj de mezepoka preĝejo. Katedralo Sankta Sarkis rekonstruita en 1835–1842 estas la sidejo de Ararata Pontifika Diocezo de la Armena Eklezio.
La Blua Moskeo aŭ "Gök Jami", konstruita inter 1764 kaj 1768 en la centro de la urbo, estas nuntempe la sola enkzistanta moskeo en Armenio.
La Ruĝa Ponto de Rivero Hrazdan estas strukturo el la 17a jarcento, konstruita post la tertremo en 1679 kaj poste rekonstruita en 1830.
Nuntempaj
Erevana Opera Teatro aŭ la Armena Nacia Akademia de Opero kaj Baleta Teatro malfermiĝis en 1933, estas grava orientilo en la urbo kune kun la Matenadarano malfermita en 1959, kaj la komplkeso Cicernakaberdo de la Armena genocido malfermiĝis en 1967.
Kinejo Moskvo, malfermita en 1937 sur la loko de la preĝejo Sanktaj Paŭlo kaj Petro de la 5-a jarcento, estas grava ekzemplo de la soveta erao. En 1959, monumento estis starigita proksime al la stacidomo de Erevano dediĉita al la legenda armena heroo David de Sasuno. La monumenta statuo de Patrino Armenio estas ina personigo de la armena nacio, starigita en 1967, anstataŭante la grandegan statuon de Josif Stalin en la parko de la Venko.
La Panteono Komitas estas tombejo malfermita en 1936 kie multaj famaj armenoj estas entombigitaj, dum la Panteono Jerablur, estas armea tombejo kie pli ol 1,000 armenaj martiroj de la milito en Montara Karabaĥo estas entombigitaj ekde 1990.
Edukado
La plej antikvaj universitatoj de Erevano venas de la unua respubliko (1918-1920) :Ĉar Erevano estas la ĉefurbo de Armenio, ĝi havas la plejparton de la instru-centroj de la lando. En Armenio troviĝas 27 lernejoj kaj 12 artlernejoj kiuj estas administrataj de la Ministerio pri Edukado.
La malfermado de sovetiaj universitatoj fariĝis dum la 30-aj jaroj:
Ankaŭ la eksterlandaj universitatoj malfermis siajn pordojn post la sendependeco:
Muzeoj
Erevano estas hejmo de multaj muzeoj, artgalerioj kaj bibliotekoj. La plej elstaraj el tiuj estas la Nacia Galerio de Armenio, la Historia Muzeo de Armenio, la Kafesĝjan Arta Centro, la Matenadarano: biblioteko de malnovegaj manuskriptoj, kaj la Muzeo kaj memorejo pri la Armena Genocido de la komplekso Cicernakaberd. Fondita en 1921, la Nacia Galerio de Armenio kaj la Historia Muzeo de Armenio estas la ĉefaj muzeoj de la urbo. Aldone al konstanta ekspozicio de verkoj de armenaj pentristoj, la galerio enhavas kolekton de pentraĵoj, desegnaĵoj kaj skulptaĵoj eldonitaj de germanaj, usonaj, aŭstraj, belgaj, hispanaj, francaj, hungaraj, italaj, nederlandaj, rusaj kaj svisaj artistoj. Ĝi kutime aranĝas portempajn ekspoziciojn.
La muzeo pri Armena genocido troviĝas ĉe la piedo de monumento Cicernakaberdo kaj prezentas multajn ĉeestintajn rakontojn, tekstojn kaj fotojn de la epoko. Ĝi konsistas el memorŝtono el tri partoj, kies lasta estas dediĉita al intelektaj kaj politikaj personoj, kiuj, kiel diras la retejo de la muzeo, "protestis kontraŭ la genocido farita de la turkoj kontraŭ la armenoj. Inter ili estas Armin. T. Wegner, Hedvig Büll, Henry Morgenthau Sr., Franz Werfel, Johannes Lepsius, James Bryce, Anatole France, Giacomo Gorrini , Benedikto la 15-a, Fritjof Nansen, kaj aliaj. Kafesĝjan Arta Centro ene de la Kaskada komplekso estas arta centro malfermita la 7an de novembro 2009. Ĝi montras amasan kolekton vitran arton, precipe la verkojn de la ĉeĥaj artistoj Stanislav Libenský kaj Jaroslava Brychtová. La antaŭaj ĝardenoj montras skulptaĵojn el la kolekto de Gerard L. Cafesjian.
La muzeo Erebuni fondita en 1968, estas arkeologia muzeo enhavanta urartajn artefaktojn trovitajn dum elfosadoj ĉe la fortikaĵo Erebuni. La Historia Muzeo de Erevano kaj la Historia Muzeo de Armena Revolucia Federacio estas inter la elstaraj muzeoj, kiuj respektive havas la historion de Erevano kaj la Unua Respubliko de Armenio. La Militista Muzeo ene de la komplekso Patrino Armenio temas pri la partopreno de armenaj soldatoj en la dua mondmilito kaj en la milito en Montara Karabaĥo. La urbo ankaŭ estas hejmo de granda nombro da artaj muzeoj. La dommuzeo de Sergej Paraĝanov malfermita en 1988 estas dediĉita al la artverkoj de Sergej Paraĝanov en kino kaj pentraĵo. La Muzeo Komitas malfermita en 2015, estas muzika arta muzeo dediĉita al la fama armena komponisto Komitas. La Muzeo de Literaturo kaj Artoj Ĉarenc malfermiĝis en 1921, Muzeo de Moderna Arto de Erevano malfermiĝis en 1972, kaj la Mezorienta Artmuzeo malfermita en 1993, estas ankaŭ inter la rimarkindaj artaj muzeoj de la urbo.
Biografiaj muzeoj ankaŭ oftas en Erevano. Multaj famaj armenaj poetoj, pentristoj kaj muzikistoj estas honorataj per domaj muzeoj memore, kiel poeto Hovhannes Tumanjan, komponisto Aram Ĥaĉturjan, pentristo Martiros Sarjan, romanverkisto Ĥaĉatur Abovjan, kaj franc-armena kantisto Charles Aznavour.
Bibliotekoj
La Nacia Biblioteko de Armenio situanta sur strato Terjan de Erevano, estas la publika biblioteko de la urbo kaj de la tuta respubliko. Ĝi estis fondita en 1832 kaj funkcias en sia nuna konstruaĵo ekde 1939. Alia nacia biblioteko de Erevano estas la Infana Biblioteko Ĥnko Aper, fondita en 1933. Aliaj ĉefaj publikaj bibliotekoj inkluzivas la Centran Bibliotekon Avetik Isahakjan fondita en 1935, la Respublikan Medicinan Bibliotekon de Sciencoj fondita en 1939, la Bibliotekon de Scienco kaj Teknologio fondita en 1957, kaj la Muzikan Bibliotekon fondita en 1965. Krome, ĉiu administra distrikto de Erevano havas sian propran publikan bibliotekon (kutime pli ol unu biblioteko).
La Matenadarano estas biblioteko-muzeo kaj esplorcentro, regrupigante 17 000 antikvajn manuskriptojn kaj plurajn bibliojn el la mezepoko. Ĝiaj arkivoj enhavas riĉan kolekton de valoraj antikvaj armenaj, malnovgrekaj, arameaj, asiraj, hebreaj, latinaj, mezaj kaj modernaj persaj manuskriptoj. Ĝi situas sur Avenuo Mesrop Maŝtoc centra Erevano.
La 6an de junio 2010, Erevano estis nomumita kiel Monda Libroĉefurbo en 2012 fare de la Eduka, Scienca kaj Kultura Organizo de Unuiĝintaj Nacioj (Unesko). La armena ĉefurbo estis elektita pro la kvalito kaj vario de la programo, kiun ĝi prezentis al la elekta komitato, kiu kunvenis en la sidejo de Unesko en Parizo la 2an de julio 2010.
La Ŝtatarkivo de Armenio fondita en 1923, estas scienca esplorcentro kaj deponejo, kun kolekto de ĉirkaŭ 3,5 milionoj da valoraj dokumentoj.
Arto
La subĉiela bazaro de Erevana Vernisaĵo formita fine de la 1980-aj jaroj sur la strato Aram, prezentas grandan kolekton de diversaj specoj de tradiciaj armenaj manfaritaj artverkoj, precipe lignaj skulptaĵoj, tapiŝoj kaj pentraĵoj. Aliflanke, la Parko Sarjan situanta proksime al la operejo, estas fama ĉar tie la artistoj konstante elmontras siajn pentraĵojn.
La Armena Centro por Nuntempa Eksperimenta Arto fondita en 1992 en Erevano, estas kreiva centro helpanta interŝanĝi spertojn inter profesiaj artistoj en taŭga etoso.
Kinejoj, teatrejoj, operejoj kaj koncertejoj
Erevano havas plurajn kinejojn inter ili la plej fama kinejo nomata Moskvo. La plejparto de la famaj sukcesaj filmoj spekteblas en la kinejo samtempe kiel en aliaj landoj. Scipovo de la rusa lingvo estas nepra kondiĉo por spekti filmojn en kinejoj ĉar ĉiuj filmoj estas dublataj en la rusan.
Ekde 2004 la kinejo Moskvo okazigas ĉiujare la Internacian Festivalon Ora Abrikoto. Ekde 2005 ĝi estas prezidata de Atom Egoyan kaj la premion ekzemple en 2007 ricevis la filmo Import/Export de la aŭstria reĝisoro Ulrich Seidl.
Kino
Kinarto en Armenio naskiĝis la 16an de aprilo 1923, kiam la Armena Ŝtata Komisiono de Kino estis establita per dekreto eligita fare de la sovetia armena registaro.
En marto 1924, la unua armena filmstudio; Armenfilm (armene : Հայֆիլմ "Hajfilm", ruse : Арменкино "Armenkino") estis malfermita en Erevano, komencante per dokumenta filmo nomata Soveta Armenio. Namus estis la unua armena silenta nigroblanka filmo, reĝisorita de Hamo Beknazarjan en 1925, surbaze de teatraĵo de Aleksander Ŝirvanzade, priskribanta la malbonan sorton de du amantoj, kiuj estis dungitaj de siaj familioj inter si ekde infanaĝo, sed pro malobservoj de namus(tradicio de honoro), la knabino estis geedzita de sia patro kun alia persono. La unua produktita sonfilmo estis Pepo reĝisorita de Hamo Beknazarjan en 1935.
Nuntempe Erevano estas hejmo de pluraj kinejoj inkluzive de Kinejo Moskvo, Kinejo Nairi, Kinejo Hajasta, kineja komplekso Cinema Star de Dalma Garden Mall, kaj la KinoPark-plurkinejoj de Erevana Butikcentro. Ekde 2004, la Kinejo Moskvo aranĝas ĉiujare la Internacian Filmfestivalon Ora Abrikoto en Erevano. La ReAnimania Internacia Animacia Filmo & Bildliteratura Arta Festivalo de Erevano  lanĉita en 2005, estas ankaŭ inter la popularaj jaraj eventoj en la urbo.
Danco
Tradicia dancado estas tre populara inter la armenoj. Dum la malvarmeta somera tempo de la urbo, eblas trovi tre ofte homojn dancantajn grupe ĉe la Norda Avenuo aŭ la strato Tamanjan proksime al la Kaskado. Profesiaj dancgrupoj formiĝis en Erevano dum la sovetiaj tagoj. La unua grupo estis la Armena Popola Muziko kaj Danca Ensemblo fondita en 1938 de Tatul Altunjan. Ĝin sekvis la Ŝtata Danc-Ensemblo de Armenio en 1958. En 1963 formiĝis la Danca Ensemblo de Berd. La Barekamutjun Ŝtata Ensemblo de Armenio estis fondita en 1987 fare de Norajr Mehrabjan.
La Karin Tradicia Ensemblo de Kanto kaj Danco fondita en 2001 de Gagik Ginosjan estas konata pro revigligado kaj prezentado de la antikvaj armenaj dancoj de la historiaj regionoj de la Armena altebenaĵo, kiel ekzemple Hamŝen, Muŝ, Sasun, Karin, ktp.
Muziko
Ĵazo, klasika, popola kaj tradicia muziko estas inter pluraj ĝenroj popularaj en la urbo Erevano. Granda nombro da ensembloj, orkestroj kaj korusoj de diversaj specoj de armena kaj internacia muziko aktivas en la urbo.
La Armena Filharmonia Orkestro fondita en 1925, estas unu el la plej malnovaj muzikaj grupoj en Erevano kaj moderna Armenio. La Armena Nacia Radia ĉambra Muzika Koruso fondita en 1929, gajnis la Unuan Premion de Sovetunio en la konkurso de 1931 inter la respublikoj de Sovetunio. Popola kaj klasika muziko de Armenio estis instruataj per ŝtataj subvencioj dum la sovetiaj tagoj. La Folka Muzika Ensemblo Sajat Nova estis fondita en Erevano en 1938. Nuntempe reĝisorita de Tovmas Poghosjan, la ensemblo prezentas la verkojn de elstaraj armenaj gusanoj kiel Sajat-Nova, Ĝivani, kaj Ŝeram.
En 1939 malfermiĝis la Armena Nacia Akademia Teatro de Opero kaj Baleto. Ĝi estas hejmo de la koncertejo Aram Ĥaĉaturjan kaj la aŭditorio Aleksander Spendiarjan de la Nacia Teatro de Opero kaj Baleto. La Ĉambra Muzika Domo Komitas malfermiĝis en 1977, ĝi estas la hejmo de ĉambromuzikaj interpretistoj kaj amantoj en Armenio. En 1983, la Sporta kaj Koncerta Komplekso Karen Demiĝjan estis malfermita. Ĝi estas nuntempe la plej granda muzika komplekso en Armenio.
Pozděchov
Pozděchov estas vilaĝo troviĝanta en distrikto Vsetín en Ĉeĥio. Ĝi situas apud sudokcidenta limo de la vsetína distrikto en norda parto de Vizovické vrchy kaj ĝi estas unu el plej alte situantaj vilaĝoj de la distrikto kun tipa loĝigejo sur arbarhakejoj. La plej alta punkto de la katastro, kiu estas el pli ol duono kovrita de arbaroj, estas monteto Svéradov (736 m). Tra la vilaĝo trafluas rojo Pozděchůvka. Vivas ĉi tie.
Historio
Pozděchov estiĝis per kuniĝo de du vilaĝoj - Pozděchov kaj Svéradov (vilaĝo Svéradov fine de la 15-a jarcento pereis). La unua mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1361, kiam ĝi apartenis al sinjorujo de cisterciana monaĥejo en Vizovice. Pro aktiva partopreno en kontraŭhabsburga rezistmovado estis ekzekutitaj kvin civitanoj el Pozděchov, post la tridekjara milito restis en la vilaĝo nur 18 familioj de daŭraj ekloĝintoj kaj 11 familioj de kamparanaj laboristoj. Tataraj invadoj evitis eĉ ne al Pozděchov - en 1663 ĝi estis forbruligita. Pozděchov estis komence de la 18-a jarcento kelkfoje atakita de kurucaj ribeluloj.
Ĉefa fonto de vivtenado de la loĝantoj estis agrikulturo, bredado de brutaro, belgaj ĉevaloj, ŝafoj kaj abeloj. Hejme oni produktis vergajn plektaĵojn, lignan agrikulturan ilaron, brulumis lignokarbon. Malfacilaj vivkondiĉoj aldevigis multe da homoj el ozděchov kaj el pluaj valaĥiaj vilaĝoj elmigri eksterlanden, ĉefe Amerikon. Nur post la unua mondmilito trovis vico da loĝantoj laboron dum konstruado de fervojo el Vsetín kaj en industriaj uzinoj en Zlín aŭ en Vsetín.
En la tempo de la dua mondmilito vico da loĝantoj kunlaboris kun partizanoj. Pozděchov estis liberigita la 4-an de majo 1945.
Erevano
Muziko
La Nacia Ĉambra Orkestro de Armenio (fondita en 1961), Erevana Ŝatata Bando (1964), Orkestro de Popolaj Instrumentoj de Armenio (1977), Ensemblo de Gusanoj kaj Popolaj Kantoj de Armenio (1983), Ĉambra Koruso Hover (1992), Popola Ensemblo Ŝogaken (1995), Erevana Ŝtata Ĉambra Koruso (1996), Ŝtata Orkestro de Armenaj Naciaj Instrumentoj (2004), kaj la Junulara Ŝtata Orkestro de Armenio (2005), estas ankaŭ inter la famaj muzikaj ensembloj de la urbo Erevano. La duopa piano Ars lunga, violonĉelo atingis internacian famon ekde sia fondiĝo en 2009 en Erevano.
Armena religia muziko restis liturgia ĝis Komitas enkondukis polifonion antaŭ la fino de la 19-a jarcento. Komencante de la malfruaj 1950-aj jaroj, religia muziko disvastiĝis kiam armenaj ĉantoj (ankaŭ konataj kiel ŝarakan ) estis prezentitaj de la soprano Lusine Zakarjan. La ŝtata Tagharan Ensemblo de Erevano fondita en 1981 kaj nuntempe direktita de Sedrak Yerkanjan, ankaŭ prezentas ritan kaj antikvan armenan muzikon.
La Kafesĝjan Arta Centro estas konata pro ĝiaj regule programitaj eventoj inkluzive de la "Cafesjian Classical Music Series" la unuan merkredon de ĉiu monato, kaj la "Music Cascade" serio de ĵazo, popmuziko kaj rok-muziko prezentitaj ĉiun vendredon kaj sabaton. .
Subĉielaj koncertoj ofte okazas en Erevano dum somero, kiel ekzemple la Kafesĝjan Skulptaĵ-ĝardeno ĉe la strato Tamanjan, la Placo de la Libereco proksime al la Operejo, la Placo de la Respubliko, ktp. La fama KOHAR-Simfonia Orkestro kaj Koruso foje prezentas malfermajn subĉielajn koncertojn en la urbo.
Amuziĝo
La bestoĝardeno de Erevano estis fondata en 1940. Post travivado de la tre malfacila ekonomia krizo de la 1990-aj jaroj, ĝi havas pli bonan ekonomian staton. La enirado, kiu kostas malpli ol unu eŭron, permesas la vidadon de pluraj bestoj: elefantoj, agloj, ursoj, kameloj kaj ducent aliaj specioj.
Ĝraŝĥarh, "Akvomondo", estas akva amuzparko kiu troviĝas en la altaĵo de la urbo. Ĝi havas plurajn basenojn, restoraciojn kaj kafejojn. La parko fermiĝas de oktobro ĝis majo pro la malvarma sezono, sed la konstruado ekde 2003 de 'Aquatek, kovrita parto, inkluzivas jakucojn, basenojn, turkajn banejojn, sportejon, restoraciojn kaj hotelo, permesas la ĝuadon ekde ĝia malfermiĝo en oktobro 2007 dum la tuta jaro.
Kelkajn kilometrojn for, survoje al la lago Sevan, privilegia loko por la erevananoj dum la semajnfinoj, troviĝas dua amuzparko, Play City. Ĝi havas sportejojn, kinejon kaj ludejon inter aliaj..
Festivaloj
Krom la artaj festivaloj, la urbo organizas multajn publikajn festojn, kiuj tre allogas la lokanojn kaj ankaŭ la vizitantojn. Vardavar estas la plej vaste famkonata festivalo inter la armenoj, havante radikojn en la pagana historio de Armenio. Ĝi estas festata 98 ​​tagojn (14 semajnoj) post Pasko. Dum la tago de Vardavar, homoj el ĉiuj aĝoj rajtas superverŝi la fremdulojn per akvo. Ofte vidiĝas homoj kiuj verŝas sitelojn da akvo el la balkonoj super sensuspektaj homoj marŝantaj sub ili. La Cigna Lago de la Erevana Opero estas la plej populara ejo por la festadoj de Vardavar.
En aŭgusto 2015, Terjan Kultura Centro subtenata de la Erevana Urbodomo lanĉis sian unuan armenan tradician vestan festivalon konatan kiel la Erevana Taraz-Festo.
Kiel unu el la praaj vinfaraj regionoj, multaj vinfestoj estas festataj en Armenio. Erevano lanĉis siajn unuajn ĉiujarajn vinfestojn konatajn kiel la Erevanaj Vintagoj en majo 2016. La Akvomelona Festo lanĉita en 2013 ankaŭ fariĝas populara evento en la urbo. La Erevana Biero-Festo okazas ĉiujare dum la monato aŭgusto. Ĝi unue estis organizita en 2014.
Amaskomunikiloj
Multaj publikaj kaj privataj televidaj kaj radiaj kanaloj funkcias en Erevano. La Publika Televido de Armenio funkcias ekde 1956. Ĝi fariĝis satelita televido en 1996. Aliaj satelitaj televidiloj inkluzivas la Armenian Televidon posedatan de la Tut-Armena Amaskomunikila Grupo, Kentron-Televidon posedata de Gagik Carukjan, Shant TV kaj kontraŭpagan Shant TV. Aliflanke Yerkir Media, Armenia 2, Shoghakat TV, Erevana televido, 21TV kaj la televidaj kanaloj de la tutarmenia amaskomunikila grupo estas inter la plej rimarkindaj lokaj televidoj de Erevano.
Rimarkindaj gazetoj eldonitaj en Erevano inkluzivas la ĉiutagajn gazetojn de Aravot, Azg, Golos Armenii kaj Hayastani Hanrapetutyun.
Voj-reto
Aliflanke, la rapida kaj konstanta kreskado de armenaj veturiloj (ĉ. 12000 veturiloj ĉiujare), kolapsigis la trafikon en la urbocentro kaj multaj ŝoseoj suferas senmoviĝon dum la labortagoj. Por la solvado de tiu problemo, la urbodomo decidis investi en la konstruado de novaj ŝoseoj. La nuna plej videbla solvaĵo estas la riparado de malnova fervojo kiel ŝoseo de urba periferio kiu ligos la nordajn kvartalojn kun la urbocentro, trairante malantaŭ luksa rezideja zono en konstruado, post la kaskada monumento.
Metroo
La Erevana Metroo Karen Demirĝjan, (armene : Կարեն Դեմիրճյանի անվան Երեւանի մետրոպոլիտեն կայարան) estas rapida transitsistemo kiu servas la ĉefurbon ekde 1981. Ĝi havas ununuran linion de 12,1 km longa kun 10 aktivaj stacioj kaj 45 ekzempleroj funkciantaj. La interno de la stacioj similas al tiuj de la eksaj okcidentaj sovetiaj nacioj, kun lustroj pendantaj de la koridoroj. La metrostacioj ŝanĝis la plejmulton el ĝiaj originaj nomoj post la dissolvo de Sovetunio kaj la sendependeco de la Respubliko Armenio.
Nordorienta etendaĵo de la linio kun du novaj stacioj nuntempe disvolviĝas. La konstruado de la unua stacio ( Aĝapnjak ) kaj de la unu-kilometra tunelo liganta ĝin al la resto de la reto kostos 18 milionojn da usonaj dolaroj. La tempo de la fino de la projekto ankoraŭ ne estis difinita. Alia longdaŭra projekto estas la konstruado de du novaj linioj, sed ĉi tiuj estas negocitaj por baldaŭa ekkonstruado.
La sistemo transportas pli ol 60.000 homojn ĉiutage.
Flughaveno
Erevano estas servita de la Internacia Flughaveno Zvartnoco, situanta 12 kilometrojn okcidente de la urbocentro. Ĝi estas la ĉefa flughaveno de la lando. Inaŭgurita en 1961 dum la soveta epoko, flughaveno Zvartnoco estis renovigita unuafoje en 1985 kaj por dua fojo en 2002 por adaptiĝi al internaciaj normoj. Ĝi trairis remodeladon ekde 2004 per la konstruado de nova fina stacio. La unua fazo de la konstruado finiĝis en septembro 2006 kun la malfermo de la alvena zono. Dua sekcio nomumita por foriroj estis inaŭgurita en majo 2007. La forira terminalo estas antaŭvidita, oktobro 2011 loĝanta stato de la artaj instalaĵoj kaj teknologio. Ĉi tio igos la internacian flughavenon Erevano Zvartnoco, la plej granda, plej okupata kaj plej moderna flughaveno en la tuta Kaŭkazo.
Nuntempe ne ekzistas naciaj flugkompanioj en Armenio. La tuta projekto kostas pli ol 100 milionojn da usonaj dolaroj. Dua flughaveno, la flughaveno Erebuni, situas ĝuste sude de la urbo. Ekde la sendependeco, "Erebuni" estas ĉefe uzita por militistaj aŭ privataj flugoj. La Armena Aera Forto same instalis sian bazon tie kaj estas kelkaj MiG-29-oj lokitaj sur la areo de Erebuni.
Urbaj busoj, publikaj kamionetoj kaj trolebusoj
Publika transporto en Erevano estas tre privatigita kaj plejparte prizorgata de ĉirkaŭ 60 privataj transportaj kompanioj. Ekde majo 2017, 39 urbaj busaj linioj funkcias en Erevano. Ĉi tiuj linioj plejparte konsistas el ĉirkaŭ 425 busoj Bogdan, Higer City Bus kaj Hyundai County. Tamen la merkata kotizo de ĉi tiuj busoj en publika trafiko estas nur ĉirkaŭ 39,1%.
Sed la 50,4% de publika trafiko estas ankoraŭ servata de "publikaj kamionetoj", loke konataj kiel marŝrutka. Temas pri ĉirkaŭ 1210 rusaj kamionetoj GAZelle kun nur 13 sidlokoj, kiuj funkcias same kiel aŭtobusoj, havantaj 79 malsamajn liniojn kun diversaj itineroj kaj samaj haltoj. Laŭ oficejo de la Urbodomo de Erevano, estontece marŝrutkoj estos anstataŭigitaj per ordinaraj pli grandaj busoj. Malgraŭ tio, ke la kamionetoj havas nur ĉirkaŭ 13 sidlokojn, la limo de pasaĝeroj ne estas kontrolita, kaj kutime ĉi tiuj kamionetoj portas multe pli da homoj, kiuj staras interne.
La Erevana trolebusa sistemo funkcias ekde 1949. Iuj malnovaj sovetepokaj trolebusoj estis anstataŭigitaj per kompare novaj trolebusoj. En majo 2017, nur 5 trolebusaj linioj funkcias, kun ĉirkaŭ 45 ekzempleroj en servo. La trolebusa sistemo estas posedata kaj funkciigita de la Erevana komunumo. La tramreto, kiu funkciis en Erevano ekde 1906, estis malfunkciigita en januaro 2004. Ĝia funkciado havis koston 2,4-oble pli alta ol la generitaj profitoj, kio puŝis la ĉefurban registaron fermi la reton, malgraŭ lastaj klopodoj por savi ĝin je la fino de 2003. Ekde la fermo, la reloj estis malmuntitaj kaj venditaj.
Pro disiĝo inter dekoj da privataj transportaj kompanioj, la transporto estas apenaŭ reguligita, kun nur reguliga vojaĝo. Tiel, la kvalito de veturiloj ofte estas netaŭga, sen certaj reguloj pri sekureco. Male al la plimulto de mondaj ĉefurboj, ne ekzistas establita bileta sistemo en la publika transporto de Erevano. Pasaĝeroj devas pagi la monon rekte al la ŝoforo kiam ili eliras el la veturilo. La biletprezo, estante unu el la malmultaj reguloj, estas fiksita kaj kontrolita de aŭtoritatoj. Unudirekta vojaĝo kostas 100 AMD (ĉirkaŭ 0,21 USD) por ĉiuj busoj kaj publikaj kamionetoj, dum ĝi estas 50 AMD por trolebusoj. La centra stacio en kvartalo Nor Kilikia funkcias kiel busa stacidomo por interurba transporto, servante forirajn itinerojn al preskaŭ ĉiuj urboj de Armenio same kiel eksterlande, precipe Tbiliso kaj Tabrizo.
Telfero
Ĝis la jaro 2004, ekzistis telfero kiu kunligis la urbocentron kun la rezideja kvartalo Nork, ene de la distrikto Nork-Maraŝo. Dum la monato aprilo samjare, la ĉelo dekroĉiĝis ekde 17-metra alto kaŭzante la morton al 5 el la 7 pasaĝeroj.
Ekde la akcidento la telfero estis abandonita. Jam malbonkvalita antaŭ la akcidento, la telfero serĉas investantojn por reekigi la servon. Ĝi estis ĉiutage uzata de 500 personoj.
Fervojoj
Erevano havas ununuran centran stacidomon (pluraj fervojaj stacidomoj de antaŭurboj ne estas uzataj ekde 1990), kiu estas konektita al la urbego per la stacio Sasunci Davit. La stacidomo estas farita en sovetstila arkitekturo kun sia longa pinto sur la konstrua tegmento, reprezentanta la simbolojn de komunismo: ruĝa stelo, martelo kaj rikoltilo. Pro la turkaj kaj azeraj blokadoj kontraŭ Armenio, ekzistas nur unu internacia trajno preterpasanta unufoje ĉiun duan tagon, kun najbara Kartvelio kiel ĝia lasta celloko. Por sumo de 9 000 ĝis 18 000 dramoj, eblas preni la noktan trajnon al la kartvela ĉefurbo, Tbiliso. Ĉi tiu trajno tiam daŭras al sia celo Batumo, ĉe la bordo de la Nigra maro en la somera sezono.
La sola fervojo iranta al Irano sude preterpasas la fermitan limon de Naĥiĉevano. Pro tio ne ekzistas trajnoj, kiuj iras suden de Erevano. Nuntempe estas studata konstruprojekto pri nova fervoja linio, kiu ligus Armenion kaj Iranon rekte.
Dum la unua jardeko de la 21-a jarcento, la Sudkaŭkaza Fervoja Kompanio kiu estas la nuna funkciiganto de la fervoja sistemo en Armenio, anoncis sian pretecon meti la fervojan linion Erevano-Gjumri-Kars en la okazo ke la armenaj-turkaj protokoloj estus funkciigitaj.
Taksio
Armenio estas inter la plej 10 plej sekuraj landoj, kie oni povas ĉirkaŭvagi kaj iri hejmen sola sekure nokte. Erevano fieras havi konektojn 24/7 ĉar taksioj haveblas en ajna horo de la tago aŭ nokto. Taksiaj servaj kompanioj kovras la tutan urbon krom multaj interretaj taksiaj servaj provizantoj, inkluzive de GG-Taksio, Utaxi kaj Yandex.Taxi.
Famuloj
En Erevano naskiĝis Roberto Aleksandro Abaĝjan.
Ĝemelaj urboj
Erevano estas ĝemeligita kun:
Partnerecoj
Placo de Francio kun la statuo de Jules Bastien-Lepage de Auguste Rodin en la centro estas inter la simboloj kun la partnereco inter Erevano kaj Parizo Erevano ankaŭ kunlaboras kun:
Konataj lokanoj
Mirza Ĝabbar Asgarzade, pedagogo
Bibliografio
Rene Grousset. Histoire de l'Armenie. Payot, Parizo, 1984.
Esperanto-movado
En 1991 fondiĝis Landa Asocio "Armena Esperantista Unuiĝo", kiu aliĝis al UEA en la jaro 1997.
En la Jarlibro de UEA 2014 estas 6 delegitoj en Erevano.
Vidu ankaŭ
Erevana Internacia Filmfestivalo
Eksteraj ligiloj
(angla) Armenica.org – Historio de Armenio
25-a de majo
La 25-a de majo estas la 145-a tago de la jaro (la 146-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 220 tagoj restas.
Je la 25-a de majo okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 25-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Preĝejo Stefano la 1-a (Zugló)
Kirko Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika konstruaĵo en Budapeŝto, en distrikto Zugló, en kvartalo Rákosfalva.
Historio
Kvartalo Rákosfalva kreiĝis en 1872. La katolikoj apartenis komence al Erzsébetváros (distrikto), poste al Kőbánya. En 1919 formiĝis la loka paroĥo kun privizora ligna preĝejo konstruita jam en 1874. La nun videbla kirko estis konstruita en 1887. Nova flankonavo estis alkonstruita en 1949. Inter 1968-1972 la ĉirkaŭaj teretaĝaj domoj estis malkonstruitaj kaj estis konstruitaj betonaj deketaĝaj loĝdomoj. Tamen restis la lernejo kun la kirko. Tial nombro de la lokaj katolikoj altiĝis. Ankaŭ la paroĥo neniiĝis, sed pli nova estis konstruita al la kirko en 1971. En la sekva jaro la interna parto estis plene renovigita, ankaŭ tiam nova orgeno alvenis.
Konstruaĵo
La kirko etendiĝas en malgranda parko inter arboj. En mezo de la fasado troviĝas la enirejo, pli supre la turo altiĝas. La krucnavo estas pli longa, ol la ĉefnavo. La absido estas sesangula.
Tenore di grazia
Tenore di grazia (itale: „tenoro kun ĉarmo“) estas Itala opera fakvorto por tenortipo, kiu situas inter la Tenore leggiero [leĝera tenoro] aŭ bufontenoro) kaj la pli peza lirika tenor lirico. La tenore di grazia elstaras pro sia eleganta („ĉarma“) melodia dukto, movemo kaj flekseblo de la voĉa dukto (frazigo), kaj plej ofte varma („dolĉa“) aŭ tre hela („blanka“) voĉkoloro (tembro). La ĝenro de la Tenore di grazia ekestis en la grandioza tempo de la romantika Belcanto-stilo inter ĉ. 1810–1850, en kiu tiu ĉi tenortipo karakterizis la rolon de junula amanto. La plej fama kaj honorita tenoro de la unua duono de la 19-a jarcento, Giovanni Battista Rubini (1794–1853), estis tiatipa kantisto. Li kantis en kelkaj premieroj de la verkoj de Vincenzo Bellini kaj Gaetano Donizetti tiuj partioj, kiuj ĝis nuntempe reprezentas la voĉkarakteron de Tenore di grazia.
Risurcaj rikordoj de DNS
Risurcaj rikordoj de DNS estas rikordoj pri rilato inter nomo kaj teknikaj informoj en la domajna nomsistemo.
Nun ekzistas la jenaj risurcaj rikordoj (per grasa tiparo estas emfazitaj la plej ofte uzataj rikordoj).
NGC 2941
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Éva Orth
Kariero
Éva Orth pristudis kanton en Popolarta Lernejo de Oradea en la klaso de Magda Papp. Inter 1976 - 1999 ŝi estis anino de Kolozsvári Állami Magyar Opera, de decembro de 1999 de Teatro Nacia de Miskolc. En 1974 ŝi ricevis apartan premion de kant konkurso Hariclea Darclée en Pitești.
Marmora Maro
La Marmora maro (greke: Θάλασσα του Μαρμαρά, turke: Marmara Denizi) estas malgranda maro, kiu troviĝas inter la Nigra maro nordorienten, la Egea maro sudokcidenten, Anatolio (la azia parto de Turkio) sudorienten, kaj Trakio (la sudorienta parto de la Balkana duoninsulo) nordokcidenten. Bosporo kunligas la Marmoran al la Nigra maro, kaj la Dardaneloj kunligas ĝin al la Egea.
Sub la Marmora maro troviĝas la Nordanatolia faŭlto, kiu kaŭzis la tertremon de Izmit en 1999, kaj multajn aliajn tertremojn.
Ellen Barkin
Ellen Rona Barkin (16a de aprilo 1954) estas usona aktorino, konata pro siaj roloj en la filmoj Buckaroo Banzai, The Big Easy, Sea of Love kaj Switch. Ŝi ricevis Premion Emmy pro Elstara Protagonista Aktorino en Miniserioj aŭ Filmo en 1997, pro Before Women Had Wings kaj Premion Tony pro plej bona aktorino en teatraĵo en 2011, pro The Normal Heart.
(15400) 1997 VZ
(15400) 1997 VZ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Daniël Lohues
Daniël Lohues (16-a de februaro 1971) estas nederlanda komponisto kaj kantisto.
Muzikaj grupoj kaj projektoj
Post ludi dum kelkaj jaroj en pluraj nederlandaj nederland- kaj anglalingvaj grupoj, Lohues fondis la grupon Skik en 1994. La nomo de tiu grupo signifas plezuro en la malalt-saksa regiona lingvo de la nederlanda provinco Drenthe. Skik produktis kompaktdiskojn en la malaltsaksa kaj nederlanda lingvoj kaj estas populara pro ambaŭ en la tuta Nederlando.
Printempe de 2003 Lohues fondis Lohues & the Louisiana Blues Club per kunlabori kun blusistoj en Usono kaj tiel rekordi novan kompaktdiskon. Lohues gajnis la Annie M.G. Schmidt-premion 2007 pro la plej bona nederlanda kanzono de la antaŭa jaro per la kanto Annelie.
Lohues ankaŭ verkis por aliaj nederlandaj kanzonistoj, kiel Jenny Arean, Guus Meeuwis, Freek de Jonge kaj Paul de Leeuw.
Votuclube
Votuclube [ votuKLUbe], oficiale Votuporanga Clube en la portugala, estas socia, distra kaj sporta klubo en la brazila urbo Votuporango, fondita la 6-an de aprilo 1954.
En ĝi la membroj ĝuas grandan sportejon, naĝejojn, gimnastikejon, lernadon pri futbalo, naĝado, ĵudo kaj baleto krom socian salonon por okazigi diversajn eventojn kiel prelegojn, konferencojn, koncertojn, vespermanĝojn, festojn pri geedziĝoj, datrevenoj, diplomiĝoj, inter aliaj.
La sidejo de Votuclube troviĝas en la urbocentro kaj okupas la tutan areon de dombloko, limigita de la stratoj San-Paŭlo, Espirito-Santo, Baio kaj Tibaĵio.
Festivalo de Maribor
Esperanto > Kulturo > Filmoj > Festivalo de Maribor
La 5an festivalon de video-filmoj en Esperanto organizis Maribora Esperanto-Societo la 9an de novembro 2002. Sendis siajn filmojn aŭtoroj el Francio, Aŭstralio, Kroatio, Nederlando kaj Slovenio. Oni prezentis filmojn en du kategorioj: artaj kaj dokumentaj filmoj. Internacia ĵurio atribuis la unuan premion en la arta branĉo al la filmo La Tukoj de franca aŭtoro Céline Bernard. En la dokumenta branĉo la ĵurio ne atribuis premion, sed nur per diplomo laŭdis la filmon Esperanto bunte vivas de UEA. La ĵurio opiniis ke la filmo La Tukoj en bela maniero pruvas ke Esperanto povas esti normala kulturlingvo kaj ke ĝi ankaŭ havas karakteron.
La sesa festivalo okazos en oktobro 2003 en Mariboro. Vi povas jam nun sendi viajn filmojn en VHS formato al : Esperanto-societo Maribor, Maistrova 5, SI-2000 Maribor, Slovenio.
(El La Ondo de Esperanto ).