cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nancy Morejón
Verkaro
La Universitato de Salamanko kolektis la plej multajn ekzistantajn poeziaĵojn de Morejón en antologion kun la titolo "La Grandioza Ĝardeno de Ĉiuj" (El huerto magnífico de todos), redaktita de Alfredo Perez Elenkart.
Izotopoj de nikelo
18 radioaktivaj izotopoj de nikelo estas konataj. La plej stabila estas 59Ni kun duoniĝotempo 76000 jaroj, 63Ni kun duoniĝotempo 100,1 jaroj kaj 56Ni kun duoniĝotempo 6,077 diurnoj. Ĉiuj ceteraj radioaktivaj izotopoj havas duoniĝotempojn malpli grandajn ol 60 horoj kaj plejparto el ili havas duoniĝotempojn malpli grandajn ol 30 sekundoj. Nikelo ankaŭ havas 1 atomkernan izomeron.
56Ni estas produktata en grandaj kvantoj en supernovaoj de speco I-a kaj la formo de la luma kurbo de ĉi tiuj supernovaoj respektivas al la disfalo de 56Ni al 56Co kaj tiam al 56Fe.
Nancy Morejón
Premioj
Morejón gajnis la kuban premion de la kritiko en 1986 pro sia grava teoria kontribuo al la kuba literaturo.
En 2001 ŝi gajnis la Kuban Nacian Premion pri Literaturo, unue donitan al nigrulino. La premio estis kreita en 1983, kaj Nicolás Guillén, ŝia instruisto, estis la unua kiu ricevis ĝin.
Izotopoj de nikelo
59Ni estas longe vivanta aperanta pro kosma radioaktiva izotopo kun duoniĝotempo de 76000 jaroj. 59Ni havas multajn aplikojn en izotopa geologio. 59Ni estas uzata por datigo la surtera aĝo de meteoritoj kaj por difini abundecojn de ekstertera polvo en glacio kaj sedimento.
Nancy Morejón
Premioj
Ŝi ricevis multajn aliajn premiojn: la Ora Krono de Makedonio (2006), la Premio Rafael Alberti (2007), la Monda Verkisto de Galga (2008), kaj la Premio de la prestiĝa Latin-Amerika Esplora Asocio (2012).
En 2009, la Universitato de Sergei Pontoise, Parizo, Francio donis al ŝi honordoktorecon. En 2013 ŝi estis ricevita al la Ordo de la Artoj kaj Leteroj de la Franca Respubliko.
Izotopoj de nikelo
62Ni havas la plej grandan bindanta energio por unu nukleono inter ĉiu izotopoj por de ĉiuj elementoj, se inkluzivi la elektronan ŝelon en la kalkulo. Plia energio estas malpremita formante ĉi tiun izotopon ol iun alia, kvankam kunfando povas formi pli pezajn izotopojn. Ekzemple du 40Ca povas kunfandiĝi al 80Kr plus 4 elektronoj liberigante 77 KeV por nukleono, sed reagoj kondukantaj al la fero-nikela regiono estas pli verŝajnaj ĉar ili liberigas pli grandan energion por nukleono.
48Ni, esplorita en 1999, estas la plej protono-riĉa nikela izotopo konata. Kun 28 protonoj kaj 20 neŭtronoj 48Ni estas duoble magio (simile al 100Sn kaj 208Pb) kaj pro tio nekutime stabila.
Duoniĝotempo 78Ni estis antaŭnelonge mezurita al esti 110 milisekundoj. Ĝi estas kredita al esti grava izotopo en supernovaa atomkernosintezo de elementoj pli pezaj ol fero.
Árpád Doppler
Árpád Doppler, laŭ hungarlingve kutima nomordo Doppler Árpád estis hungara-germana komponisto, dirigento-korusestro, instruisto. Lia patro estis Karl Doppler.
Árpád Doppler naskiĝis la en Pest (urbo), li mortis la  en Stutgarto.
Biografio
Árpád Doppler studis en la reĝa konservatorio de Stutgarto. De 1880 ĝis 1883 li instruis en konservatorio de Novjorko, poste de Stutgarto ĝismorte. Ekde 1889 li estis ankaŭ dirigento-korusestro de Kortuma Operejo de Stutgarto. Li komponis ankaŭ plurajn orkestrajn muzikaĵojn. Lia kompona stilo memorigas al stilo de Edvard Grieg.
Bioglio
Bioglio estas komunumo de Italio.
NGC 3458
NGC 3458 (aliaj indikoj — UGC 6037, MCG 10-16-26, ZWG 291.14, PGC 32854) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Resupinado
Resupinado (latine: resupinatio) estas turniĝo de la floroj, per tio la florpartoj,  kiuj origine troviĝas je la supra flanko truniĝas, ke ili nun estas malsupre. Tiaj floroj ricevas la nomon „resupinataj floroj“. Ekzemplo por resupinado estas la floroj de la orkidacoj. Per la turniĝo de la flortigo aŭ ovario je 180° la labelo troviĝas malsupre kaj servas kiel alfluga organo por insektoj.
Resupinado ankaŭ povas aperi ĉe folioj. La foliplato turniĝas tiam je 180° kaj la palisara parenkimo situas je la malsupra flanko. Ursa ajlo ekzemple tion havas.
La esprimo „resupination“ jam estis uzata de Carl von Linné en lia verko Philosophia botanica, 1751, p. 104.
Niĵnevartovsko
Niĵnevartovsko (Нижневартовск) estas urbo en Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto - Jugra, Rusio. Ĝi situas ĉe la rivero Obj.
Ĝi estas urbo ekde 1972.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 71135.
La urbo estis fondita en jaro 1909 kiel lignofajra haveno Niĵnevartovskaja (Нижневартовская).
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 3466, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Niĵnevartovsko estas la centro de granda Okcident-Siberia naftoprodukta regiono kaj unu el la plej riĉaj urboj de la lando. Ĝia flughaveno estas la 15-a plej trafika en Rusio.
En la urbo estas fervoja stacio.
Historio
En la 1950-aj jaroj tio estis fiŝkaptista vilaĝeto sur alta bordo de rivero Obo. Ĝi kvazaŭ huffero ĉirkaŭis la fiŝfabrikon, situintan apud la rivero.
Post malkovro de la Samotlora minejo la urbo iĝis naftista centro. La konstruado vigliĝis, sed oni zorgis ĉefe pri industriaj objektoj, poste pri loĝejoj kaj nur fine pri la vojoj kaj sociala infrastrukturo. Aperis novaj kvartaloj, kiujn dum jaroj kun la malnova urboparto ligis tubo, ĵetita super marĉo — laŭ ĝi navedis piedirantoj. La vojo de flughaveno al la urbo printempe kaj aŭtune estis traveturebla nur por la fortegaj kamionoj Ural.
Lokaj konstruaj organizaĵoj estis tro malfortaj, do en 1975 estis eldonita la komuna ordono de la Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio kaj la Konsilio de Ministroj de Sovetunio, laŭ kiu apartaj respublikoj iĝis konstruaj aŭspiciantoj de novaj nordaj urboj de Tjumena provinco. Niĵnevartovsko estis prikonstruata de la Ĉefmoskvokonstruado (Главмостстрой). Unue ĝi sendis al la urbo domojn uzitajn dum konstruado de la Bajkalo — Amura fervojo. Sed poste la Moskva domkonstrua kombinato ekproduktis por la urbo la samajn 16-etaĝajn domojn kiuj estis fabrikataj por Moskvo, sed adaptitaj al la siberia klimato. Poste oni konstruis en la urbo propran domkonstruan kombinaton.
La urbo estis konstruata sur marĉo, do ĉiam estis kotoplena. Por ĉiu konstruaĵo oni faris fosaĵon sep metrojn profundan, anstataŭis elfositan torfon per alportita grundo kaj nur poste starigis betonan fundamenton. La unuan straton Pionira (Пионерская) oni ĉiujare superŝutis per sablo, metis super ĝi betonajn platojn, sed post kelkaj monatoj ili dronis en marĉo. La dua strato Naftistoj (Нефтяников) estis uzebla nur por kamionoj, piedirantoj ne povis transiri ĝin eĉ en altaj marĉobotoj, dronante en koto ĝis talio kaj perdante ŝuojn en ĝi. En la 1960-aj jaroj oni konstruis vojon en betonaj platoj — nun tio estas strato Norda (Северная), sed la platoj baldaŭ duondronis kaj la vojo estis kromnomita "ebria vojo", ĉar veturado laŭ ĝi similis al ŝanceliĝema marŝado de ebriulo. Mankis lumigado, do torĉoj de Samotlora minejo, bruligantaj naftogason, estis sola lumofonto. Nur en la 1960-aj laŭ insisto de la partiestro Vasilij Baĥilov estis instalitaj la unuaj lanternoj. La prikonstruado kaj komfortigado de la urbo estis komplete en la manoj de naftogasaj estroj, kiuj koncentriĝis je siaj ĉefaj taskoj kaj ofte ignoris lokajn aŭtoritatojn.
En la 1960-aj jaroj unua sekretario de la partia komitato proponis rapidan "civilizigon" de la ĥantoj kaj mansoj: konstrui en la urbo 3-5 kvinetaĝajn domojn kaj transloĝigi tien ĉiujn indiĝenojn. Tamen post nomumo en decembro 1970 de Vasilij Baĥilov al tiu posteno politiko rilate indiĝenojn ŝanĝiĝis. Li insistis ke novvenintoj devas estimi indiĝenajn kulturojn kaj konatiĝi kun ili. Foje li aranĝis dum Novjaro indiĝenan feston en la urbo.
En 1973 ekfunkciis nova granda bakejo kaj produktejo de gasakvo.
Medgyesbodzás
Medgyesbodzás (medjeŝbodzAŝ) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Mezőkovácsháza. La nomo signifas griota-sambukejo.
Situo
Medgyesbodzás situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Újkígyós estas proksime.
La vilaĝo havas eksteran parton Gábortelep. Dum jardeko domoj de la vilaĝo fendiĝadas, la kaŭzo ankoraŭ ne estas pruvita.
Vilaĝservoj estas poŝto, preĝejo, kuracejo, sportejo.
Fulleren
(jen francigite, origine germane kaj alemane Füllern) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Kassala
estas metropolo, ĉefurbo de federacia ŝtato (same nomata) kaj universitata urbo en Sudano.
Schwanengesang (Schubert)
Schwanengesang (D 957) estas kolekto da lidoj de komponisto Franz Schubert (1797–1828). La lidoj ekestis ekde aŭgusto ĝis oktobro de 1828. La kompilaĵo enhavas muzikigitajn poemojn de Ludwig Rellstab, Heinrich Heine kaj unu de Johann Gabriel Seidl. Ĉar temas pri la lasta granda komponaĵo de Schubert, la postmorte publikigita kolekto ricevis poste la nomon Schwanengesang (cignokanto), tradicie la nomo por la lasta verko de artisto. La kolekton kompilis unu jaron post la morto deSchubert lia eldonisto Haslinger. Ĉar la 13 lidoj staras en la memskribaĵo de tuj unu post la alia, multa argumentas por tio, ke Schubert vere konceptis ilin kiel interligan ciklon. Aliaflanke Schubert estis aparte ofertinta ses Heine-lidojn al alia eldonisto por publikigo, tiel ke oni povas rigardi la lidojn de Rellstab kaj tiujn de Heine almenaŭ kiel respektive memstarajn grupojn ene de la kolekto.
Kassala
Geografio
situas sur montetaro en la orienta parto de la lando. Ĥartumo troviĝas je 414, Omdurmano 426, Al Ubajjid 713 km.
Schwanengesang (Schubert)
Ĉerte ne kiel kolekteron Schubert konceptis la lidon „Die Taubenpost“ pri teksto de Johann Gabriel Seidl, kiun Haslinger arbitre aldonis kaj kiu en la ciklo prezentas iaspecan fremdaĵon.
Kassala
Historio
estis originale kreita, kiel armea tendaro por Egipto en 1840. En 1894 post batalo la italoj okupisis la urbon, sed en 1897 ili redonis ĝin al Egipto. Post jaroj la urbo apartenis al Brita-Egipta Sudano ĝis 1956. En 1940 la italoj denove okupis la urbon, sed en la sekva jaro ili redonis ĝin. En la 1960-aj jaroj estis celloko de rifuĝintoj el Eritreo kaj Etiopio. En la 1980-aj jaroj pro enlanda konflikto denove alvenis rifuĝintoj.
Trafiko
havas flughavenon. Aŭtovojoj kuras al Ĥartumo kaj Sudanhavenurbo. Estas ankaŭ malpli gravaj vojoj al Eritreo. Nun neuzitaj reloj kuras al Sudanhavenurbo kaj Al Ubajjid.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 25 kaj 30 °C. La varmo en aprilo kulminas, en januaro malkulminas. Jare pluvas po 275 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto. Inter decembro-marto neniam pluvas.
675
En la jaro 675 post Kristo okazis, interalie:
31463 Michalgeci
31463 Michalgeci estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michal Geci, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto en teamo pri fiziko kaj astronomio. Li estis lernanto ĉe la Gymnazium Svateho Tomasa Akvinskeho de Košice, Slovakio.
Die Prinzen
Die Prinzen [di PRINcen] (germane por "la princoj") estas germana muzikgrupo kiu ofte kantas seninstrumente. Iliaj plej famaj kantoj estas (Du musst ein) Schwein sein ((vi devas) esti porko), Küssen verboten (kisi malpermesata), Alles nur geklaut (ĉio nur ŝtelita) kaj Deutschland (Germanio).
Předklášteří
Předklášteří estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas 23 km nordokcidente de Brno, sur dislimejo de Boskovica sulko kaj Křižanova montetaro. Předklášteří najbaras kun Tišnov, Dolní Loučky kaj Štěpánovice. Al la municipo apartenas ankaŭ domaro Závist. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1233, en kiu estas menciata cisterciana monaĥejo Porta coeli fondita je tri jaroj pli antaŭe fare de reĝino Konstanca Hungara (1181–1240), vidvino post Přemysl Otakar la 1-a (1155–1230). Konstanca estas ĉi tie sepultita.
Monaĥejo Porta coeli
Porta coeli estas frue gotika monaĥejo, nuntempe ununura moravia virina cisterciana monaĥejo. Ĝi estis fondita verŝajne en la jaro 1230 fare de Konstanca Hungara, vidvino post Přemysl Otakar la 1-a. La monaĥeja preĝejo de Ĉielpreno de virgulino Maria estas triala baziliko kun transversa navo.
Attila Tököli
Attila Tököli, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tököli Attila estas hungara futbalisto (avanulo), trejnisto.
Předklášteří
Muzeo
En la areo de la monaĥejo havas sidejon Podhoracka muzeo kun ekspozicio Historio kaj nuntempo de monaĥejo Porta Coeli. En ĝiaj pluaj spacoj estas ekspozicioj de mineraloj kaj paleontologiaj trovaĵoj.
Attila Tököli
Attila Tököli naskiĝis la en Pécs.
Biografio
Attila Tököli komencis futbali loke en la junulara teamo en 1990, post 3 jaroj jam inter la plenkreskuloj. En la sekvaj jaroj li ludis en pluraj futbalkluboj, inter ili li pasis tempon plej longe en fabrika teamo de Dunaújváros inter 1997-2002 en 166 matĉoj kun 104 goloj. Intertempe li estis hungara ĉampiono dufoje kaj golreĝo same dufoje. Inter 2004-2006 li ludis eksterlande. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 2000–2011 25-foje kun 3 goloj. Li estis ankaŭ trejnisto (plej ofte subtrejnisto) inter 2014-2021.
Cybill Shepherd
Cybill SHEPHERD (n. la 18-an de februaro 1950 en Memphis, Tenesio) estas usona aktorino. Ŝiaj plej konataj roloj estas Jacy en The Last Picture Show, Betsy en Taxi Driver, Madeleine Spencer en Psych, Maddie Hayes en televidaj serioj Moonlighting, Cybill Sheridan en Cybill, kaj kiel Phyllis Kroll en The L Word.Ŝi studis en la Novjorka Universitato, komence de sia kariero ŝi agadis kiel manekeno. Ŝi havis kontrakton kun L'Oréal por 8 jaroj. Ŝi ludas en filmoj ekde 1971.
Ŝia unua edzo estis en 1978-1982 David Ford. Ili filino Clementine Ford naskiĝis en 1979, ili divorcis en 1982. Ŝia dua edzo estis Bruce Oppenheim (1987-90), de kiu ŝi naskis ĝemelojn en 1987 (Molly Ariel kaj Cyrus Zachariah), ili divorcis en 1990.
Csaba Káel
Csaba Káel [ĉaba], laŭ hungarlingve kutima nomordo Káel Csaba estis hungara reĝisoro, produktoro.
Csaba Káel naskiĝis la en Miskolc.
Biografio
Csaba Káel akiris arkitekturan diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1986, post 3 jaroj reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo. Liaj plej gravaj altlernejaj instruistoj estis Károly Makk, István Szabó (filmreĝisoro), Gyula Gazdag, Elemér Ragályi kaj György Illés. Post siaj studoj li laboris en filma studio, sed en 1990 li partoprenis en kurso en Londono. En 1991 li fondis kun iu filmproduktan firmaon, kiu respondecis pri kampanjoj de Fidesz inter 1994 kaj 2002. En 2005 la firmao ĉesis pro granda ŝuldo. En 2005 li iĝis arta konsilisto de Palaco de Artoj, en la sekvanta jaro li ekinstruis en akademio. Ekde 2011 li estis gvidanto de la Palaco de Artoj. Li partoprenis en produktoj de reklamaj filmoj (resume pli ol 400) kaj operaj spektakloj (ĉirkaŭ 40). Li ricevis premiojn ekde 1991, pli valorajn en 2018 (Honora legio) kaj 2020 (premio Kossuth). Li havas edzinon, kiu naskis trifoje.
21 Luteco
21 Luteco estas granda, hela asteroido de la asteroida zono. Ĝi estas nenormala formo de M-tipa asteroido.
Ecoj
Kvankam klasifikata kiel M-tipa (riĉa je metalo) asteroido, Luteco montras malmulte da metalo sur ĝia surfaco: ĝia spektro similas tiun de la karbonecaj ĥondritoj kaj C-tipaj asteroidoj, kaj tute ne tiun de la ferometeoritoj. Ĝia malforta radara reflektiveco montras la ĉeeston de hidrataj materialoj: abundaj silikatoj kaj pli dika tavolo da regolito pli dika ol tiu sur plejparto el asteroidoj.
Esploro
Luteco estas unu el la celoj de la kosmosondilo Rosetta kiu superflugis ĝin la, post observo de la asteroido 2867 Steins.
Karlovara Gejsero
La Karlovara Gejsero (ĉeĥe: VŘÍDLO) estas gejsero en Karlovy Vary.
Sur la dekstra bordo de la rivereto Teplá estas la ĉefa celo de ĉiuj vizitantoj - la plej varma kaj plej forta fonto de Kuraca mineral-akvo en Karlovy Vary - varmega 72 Celsius-gradojn. Jam ekde nememorata pratempo senĉese pulsadas, ŝprucante per potenca fluo ĝis alteco de 12 m, el profundo 2000 metrojn en mallongaj intervaloj pli ol 200 litrojn da akvo dum unu minuto.
La Gejsero estis origine sentegmenta. En tridekaj jaroj de la 19-a jarcento oni konstruis simplan halon sur kolonetoj. Nova impona kolonaro interne ornamita per latuno kaj per bronzo estis konstruita laŭ projekto de vienaj arkitektoj Fellner kaj Helmer. Ĝia finkonstruo estis en la jaro 1879. Pro abundo de metaloj dum la Dua mondmilito estis de germanaj nazioj malmuntita en la jaro 1939 kaj la materialo uzita por kanonoj. Post la Dua mondmilito oni konstruis ĉi tie provizoran simplan lignan budon – ĝian aspekton oni povas vidi sur malnovaj bildkartoj. Sed ankaŭ tiu ĉi – hodiaŭ jam oni povas diri ankaŭ "historia" provizora budo estis en la jaro 1965 forigita kaj la Gejsero estis certan tempon sentegmenta. Nun ĉirkaŭ la Gejsero staras nova kolonaro. Ĝi estis malfermita la 11-an de majo 1975 kaj tiam ricevis nomon laŭ la unua kosmonaŭto Jurij Gagarin.
Vogezoj
Por la franca departemento, vidu la paĝon Vosges.
Vogezoj estas mezalta montaro en orienta nordfrancio. Ĝia ĉefmonto estas "le grand ballon" (la granda pilko), antaŭe nomita "Ballon de Guebwiller". Ĝi altas 1424 metrojn.
La montĉeno situas de la okcidenta flanko de la Rejnovalo nordorienten, kaj etendiĝas de Bazelo ĝis Mainz, trans distanco de 250 km.
Tiu montaro donis ĝian nomon al la franca departemento Vosges.
De 1871 ĝis 1918 tra ĝia suda parto pasis la limo inter Francio kaj Germanio. Estas diversaj geologiaj similaĵoj inter la Vogezoj kaj la Nigra Arbaro. La Vogezoj plejparte konsistas el granito kaj ruĝa grejso aŭ sabloŝtono.
La ĉeno estas dividita en tri partoj: Grandaj Vogezoj, de Belfort ĝis Bruche; Centraj Vogezoj, inter Bruche kaj Col de Saverne; Malaltaj Vogezoj, inter Col de Saverne kaj fonto de Lauter; kaj la Hardt. La rondaj pintoj de Grandaj Vogezoj estas nomataj ballons (pilkoj en la franca).
Departementoj Vosges kaj Haute-Saône estas separitaj de Alzaco kaj Belfort per la Ballon d'Alsace, aŭ la St Maurice. La plej alta pinto, Grand Ballon atingas alton de 1424 m.
La fervojo de Parizo al Strasburgo iras trans Col de Saverne. Neniu fervojo transpasas Vogezojn inter Saverne kaj Belfort, sed estas diversaj vojoj trans la montpasejoj, ekzemple Col du Bonhomme; Col de la Schlucht kaj Col du Bussang.
Estas diversaj meteorologiaj diferencoj inter la orientaj kaj okcidentaj regionoj de la montĉeno. La jara pluvado estas multe pli granda kaj la averaĝa temperaturo multe pli malalta en la oriento ol en la okcidento.
Bistagno
Bistagno estas komunumo de Italio.
665
En la jaro 665 post Kristo okazis, interalie:
Kvinzo
Kvinzo (Queens [kŭinz]) estas unu el la kvin komunumoj de Novjorko. En 2000, Kvinzo havis 2.229.379 loĝantojn. Estas multaj enmigrintoj de la tuta mondo, kaj oni aŭdas multajn lingvojn. La du mondfamaj flughavenoj, La Guardia kaj John F. Kennedy, situas en Kvinzo. Ĝi estas identa al Kantono Kvinzo.
La nederlandanoj setlis en Kvinzo je 1635. La angla nomo Queens honoris la reĝinon Catherine, edzinon de la brita reĝo Karlo la 2-a en 1683, kiam Novjorkio iĝis brita kolonio. Kvinzo kaj Broklino estas la du komunumoj novjorkaj en Longinsulo. Kvinzo iĝis parto de Novjorko en 1898.
La eksa usona prezidanto Donald Trump estas de Kvinzo.
Helena Modrzejewska
Helena Modrzejewska, ĝuste Jadwiga Helena Misel, post nupto Chłapowska (naskiĝis la en Krakovo, mortis la  en Newport Beach (Kantono Orange (Kalifornio)) estis pola aktorino specialiĝanta pri Ŝekspiraj kaj tragediaj roloj (titola rolo de la dramo Maria Stuart de Juliusz Słowacki aŭ rolo de furioziĝinta Prakseda el Karpataj montaranoj de Józef Korzeniowski.
Sankt Florian
Sankt Florian [zankt florian] estas bazara komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Traunviertel kaj al la distrikto Linz-Land. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝloko situas 296 metrojn super marnivelo, 16 kilometrojn sude de Linz, la ĉefurbo de Supra Aŭstrio.
Helena Modrzejewska
Popularigantino de kreopovo de William Ŝekspiro (interalie Ofelia kaj Julieta). Konsiderata unu el la plej belaj virinoj de la epoko. Patrino de inĝeniero kaj ponto-konstruisto Rudolf Modrzejewski (Ralph Modjeski).
Sankt Florian
St. Florian estas konata kiel loko de unu el la plej malnovaj monaĥejoj augustenaj en Aŭstrio. La monaĥejo havas grandan orgenon, sur kiu ludis la komponisto Anton Bruckner (1824–1896). Bruckner estis entombigita sub la orgeno en la preĝejo.
Josef Válek
Josef Válek estis etnografia laborulo. Li naskiĝis la 31-an de aŭgusto 1871 en Vsetín, mortis la 19-an de decembro 1937 en Hovězí.
San Pelayo
San Pelayo [sanpeLAĝo] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Montes Torozos en la centrokcidento de la provinco.
Josef Válek
Profesoro Válek vizitis kmunuman lernejon en Vsetín kaj gimnazion en Valašské Meziříčí. Fininte la studadon en filozofia fakultato en Prago li fariĝas profesoro en komerca akademio en Brno. La etnografia agado impresis lin tiel, ke li partoprenas etnografian ekspozicion en Prago en 1895, kiam antaŭe en 1892 li helpas kun organizado de etnografia ekspozicio en Vsetín. Li verkas etnografiajn studaĵojn. Post tragika lezo li postlasis la profesoradon kaj trolaborita li venas en montaran solejon en Hovězí. Tie estiĝas lia plej granda laboro Notoj al mapo de moravia Valaĥio, plu studaĵoj pri kamparana kaj paŝtista kolonigado de Valaĥio, vico da mapoj, artikoloj, kiujn li tie publikas. Li modele prilaboris arkivon de vsetína sinjorujo kaj akiris ĝin por distrikta muzeo. Josef Válek estis tiama plej bona konanto de Valaĥio.
Sankt Florian
St. Florian havas diversajn muzeojn kaj estas grava kultura centro de la regiono.
San Pelayo
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 10,64 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 48 loĝantojn. Ĝi perdis 250 loĝantojn el 1900 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 34 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Peñaflor de Hornija, Castromonte, La Santa Espina, Barruelo del Valle, Wamba, Torrecilla de la torre, Torrelobatón kaj Castrodeza.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj: tritiko, sekalo) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
1780 Kippes
1780 Kippes estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo August Kopff, la 12-an de septembro 1906 elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
San Pelayo
Historio
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.
1780 Kippes
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan sacerdoton kaj amatoran astronomon Otto Kippes, kiu kalkulis la orbitojn de multenombraj astroj.
Ludoviko la 3-a (Bavario)
Ludoviko la 3-a aŭ Ludwig Luitpold Josef Maria Aloys Alfried (naskiĝis la 7-an de januaro 1845 kaj mortis la 18-an de oktobro 1921) estis princo, regento kaj la lasta reĝo de Bavario de 1913 ĝis 1918.
655
En la jaro 655 post Kristo okazis, interalie:
Ludoviko la 3-a (Bavario)
Regento de Bavario
La 12-an de decembro 1912 mortis Luitpold de Bavario, la patro de Ludoviko.
Tuj poste, kelkaj grupoj de la socio postulis ke Ludoviko estu proklamita Reĝo de Bavario kaj ne Princo Regento.
La 4-an de novembro 1913, la parlamento amendis la konstitucion de Bavario por inkludi klaŭzon kiu specifas ke, se la regenteco pro nekapableco daŭras 10 jarojn aŭ pli, sen la atendo ke la reĝo povu regi denove, la regento povas proklami la finon de la regenteco kaj la transdonon de krono, kiu estis ratifikita de la parlamento.
La amendo estis bone akceptita de la majoritato de la Malalta ĉambro, kie estis 122 por kaj 27 kontraŭ.
La sekvantan tagon, la 5-an de novembro 1913, Ludoviko anoncis la parlamenton kaj la fino de sia regenteco, detronigante sian kuzon Otto.
La parlamento rekonis lin kiel la reĝo Ludoviko la 3-a de Bavario.
Reĝo de Bavario
La mallonga regado de Ludoviko la 3-a estis konservativa kaj influita de la katolika encikliko Rerum Novarum.
La ĉefministro Georg von Hertling, enoficigita de Luitpold en 1912, gardis sian oficon.
Akuzita de demonstri iom da lojalecon al Prusio, Ludoviko la 3-a iĝis progresive nepopulara dum la Unua mondmilito. Ludoviko la 3-a kaj sia familio foriris el Munkeno la 7-an de novembro 1918, post kiam la Novembra Revolucio atingis Bavarion.
La 13-an de novembro en la sama jaro, la reĝo koncedis dokumenton kiu liberigis siajn oficistojn kaj militistajn oficialulojn de iliaj ĵuroj al la reĝo. La nova respublika registaro ĵuse formita de Kurt Eisner interpretis tion kiel abdiko.
NGC 3459
NGC 3459 (aliaj indikoj — MCG -3-28-22, IRAS10522-1646, PGC 32782) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nancy Kwan
Nancy Kwan (: 关家蒨 aŭ 關家蒨, pinjine: Guān Jiāqiàn) estas usona aktorino (naskiĝis en Honkongo) kiu ludis gravan rolon por la akceptado de aktoroj de azia origino en la usona filmindustrio. Oni konsideris ŝin kiel seks-simbolo dum la 1960-aj jaroj pro ŝia ega beleco.
Nacia naturrezervejo Pelikaninsulo
La Nacia naturrezervejo Pelikaninsulo (oficiale Pelican Island National Wildlife Refuge) estas nacia naturrezervejo de Usono situanta ĝuste ĉe la okcidenta bordo de la insulo Orkideo en la Indianrivera laguno oriente de Sebastian (Florido). La rezervejo konsistas el insulo de 12,000 m² kiu inkludas aldonajn 10,000 m² de ĉirkaŭa akvo kaj estas situanta ĉe la orienta marbordo de Florido de la Indianrivera laguno. Ĝi estis fondita laŭ ekzekuta leĝo fare de la Prezidento Theodore Roosevelt la 14an de marto 1903, kaj tiele Pelikaninsulo estis la unua nacia naturrezervejo en Usono. Ĝi estis kreita por protekti ardeojn kaj aliajn birdojn el formorto pro troa plumĉasado.
Irtiŝo
Irtiŝo estas granda kaj longa rivero en Siberio, maldekstra alfluanto de Obo (je 61°20′N). Irtiŝo fontas el Ĉinia Altajo (88°10′E, 47°30′N), fluas tra Ĉinio, Kazaĥio kaj Rusio (la longo 4248km, la basenareo 1643000 km²).
Saint-Maurice-le-Vieil
Saint-Maurice-le-Vieil estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 285 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Andrée Gollot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Maurice-le-Vieil apartenas al la kantono de Aillant-sur-Tholon, kies ĉefurbo estas Aillant-sur-Tholon. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Preĝejo Sankta Anna (Dunaföldvár)
Historio
En la 1710-aj jaroj franciskanoj alvenis, kiuj unue konstruis monaĥejon en 1724 sur ruinojn de mezepoka abatejo, poste ili komencis konstrui preĝejon en 1736. La turo pretiĝis en 1786, la plena preĝejo en 1789. La orgeno ekfunkciis en 1809, ĝi estis renovigita en 1924, 1948, 1951. En 1858 incendio okazis. La preĝejo estis renovigita en 1960 kaj 1981.
Kermeso okazas en la 26-an de julio aŭ en la plej proksima dimanĉo.
4054 Turnov
4054 Turnov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Preĝejo Sankta Anna (Dunaföldvár)
Monaĥejo
En la 1950-aj jaroj la ŝtato forprenis la monaĥejon, la freskoj estis forigitaj, la konstruaĵo poste iĝis gimnazio.
4054 Turnov
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeĥa urbo Turnov, en Bohemio.
Internacia tago de paroli kiel pirato
International Talk Like a Pirate Day (Internacia tago por paroli kiel pirato) estas parodia festotago kiu estis inventita en 1995 de John Baur kaj Mark Summers. Ili asertis ke la 19-a de septembro ĉiujare devus esti la tago, kiam ĉiuj parolu kiel piratoj. La festotago prenas deirpunkton en romancigita bildo de piratoj kiel noblaj militistoj kaj la lingvo kiu uziĝas sur tiu tago, estas kliŝoj de Holivudaj filmoj prefere ol parolado, kiun piratoj fakte parolis. Ekzemploj: "saluton" anstataŭiĝas de "ahoi" kaj "jes" de "Arr!". Ĝi estis persona ŝerco de la fondintoj ĝis 2002, kiam usona humoristo Dave Barry verkis artikolon pri ĝi. Estas sur monda nivelo nur malmultaj, kiuj festas tiun tagon, sed sur la interreto markiĝas la tagon ekzemple Facebook kaj Google.
Viviano Codazzi
Viviano CODAZZI (ĉ. 1604 - 1670) estis itala baroka pentristo specializita en pejzaĝoj kaj arkitekturaj perspektivoj, aktiva ĉefe en Romo kaj Napolo.
Ĉirkaŭ 1620 li abandonis sian naskiĝurbon kaj en 1634 li estis dokumentita en Napolo, kie li studis kun Cosimo Fanzago. En Napolo li laboris kun Domenico Gargiulo en la pentrarto de fantastaj pejzaĝoj, el kiuj specialiĝis Codazzi en la arkitekturaj perspektivoj kaj pejzaĝoj kun ruinoj, kaj Gargiulo en la figuroj. Li estis influita de nederlandaj pentristoj aktivaj en Romo, konitaj kiel bamboccianti, inter kiuj Pieter van Laer. Liaj ruinaj pejzaĝoj, nomitaj vedute, kaj fantastaj kiel arkitekturaj kapricoj kaj realismaj, per kiuj li faros grandan influon sur Canaletto kaj Bernardo Bellotto. Lia vidaĵo de la Baziliko Sankta Petro en Romo, en 1630, estas unu de la lastaj reprezentoj de la fasado sen la kolonaro de Bernini.
Lingewaard
[[Media:Nl-Lingewaard.ogg|Lingewaard]] estas municipo en la orienta parto de Nederlando en la provinco Gelderland. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 6,46 km² estas akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun. La municipo situas en la baseno de la riveroj Vakalo, Rejno kaj Linge.
Vilaĝoj
La municipo ekestis je la 1-a de januaro 2001 pro kuniĝo de la antaŭaj municipoj Bemmel, Gendt kaj Huissen. La municipo konsistas el la vilaĝoj Huissen, Bemmel, Gendt, Angeren, Doornenburg, Haalderen kaj Ressen.
Helen Humes
Helen Humes heredis sian talenton de siaj gepatroj, kiuj ofte kantis duete en sia paroĥo. En 1927 ŝi jam akompanis Sylvester Weaver je kelkaj de liaj lastaj sonregistraĵoj. En 1937 ŝi transloĝiĝis al Albany kaj fariĝis kantistino en la ĵazbandego de Harry James. Kun li ŝi sonregistris interalie la titoloj Jubilee, I Can Dream Can't I kaj That's The Dreamer In Me. Krome ŝi kunlaboris en la malfruaj 1930-aj jaroj kun „Svingoreĝo“ Count Basie, kiu malkovris ŝin en Cotton Club en Cincinnati. Li invitis ŝin fariĝi posteulo de Billie Holiday en lia bando. Unu el ŝiaj plej grandaj sukcesoj tiutempaj estis Between The Devil And The Deep Blue Sea.
(133324) 2003 SY90
Ĝi estas membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Helen Humes
En la 1940-aj kaj 50-aj jaroj, intertempe en Kaliforni, Helen Humes laboris kun diversaj bandoj kaj aliaj blus- kaj ĵazmuzikistoj, inter ili Nat King Cole, kaj surdiskigis por diskeldonejo Discovery. Unu el ŝiaj sucesaĵoj estas Be-baba-leba. En 1950 Humes kantis Rock Me to Sleep de Benny Carter kaj sukcesis starigi ponton inter ĵazbandega svingo ritmenbluso.
Kiam mortis ŝia patrino en 1973, Humes vendis ĉiujn siajn sondiskojn kaj sian pianon kaj ne plu volis kanti. Stanley Dance, muzikkritikisto, povis persvadi ŝin prezenti kune kun Count Basie ĉe Newport Jazz Festival en 1973. Sed nur en la malfruaj 70-aj jaroj ŝi daŭrigis sian karieron. Ŝi vivis ankoraŭ kelkan tempon sur Havajo kaj en Aŭstralio, antaŭ ol ŝi transloĝiĝis al Santa Monica en Kalifornio, kie ŝi mortis en 1981.
645
En la jaro 645 post Kristo okazis, interalie:
RAB
La vorto havas plurajn signifojn:
Viola eŭfonjo
La Viola eŭfonjo, Euphonia violacea, estas specio de birdo de la genro de Eŭfonjoj, kiuj nun estas konsiderata membro de la familio de Fringedoj, sed antaŭe de la Traŭpedoj. Tiu genro enhavas birdojn kiuj estas tipe metalece malhelbluaj supre kaj brilflavaj sube. Multaj havas kontrastajn palajn fruntojn kaj blankajn subvostojn. Kelkaj havas helbluajn makulojn kape aŭ oranĝecajn subajn partojn.
Ĝi estas neotropisa specio de loĝantaj birdoj el Trinidado, Tobago kaj orienta Venezuelo suden al Paragvajo kaj nordorienta Argentino. La teritorio de tiu birdo en norda Brazilo estas la pli suba parto de la Amazona Baseno kaj la apuda baseno de la Rivero Tocantins, kun ties nordokcidentaj limoj inter Brazilo kaj Gujanoj, la orientaj bordoj de labaseno de la Rivero Orinoko en centra Venezuelo.
Ili loĝas en arbaroj, duarangaj arbaroj kaj plantejoj de kakao kaj de citrusoj. La bulforma nesto estas konstruita en bordo, arbostumpo aŭ kavaĵo kaj la tipa ovaro estas de 4, foje 3, ruĝmakuletecaj blankaj ovoj, kiuj estas kovataj de la ino.
Plenkreskuloj de Viola eŭfonjo estas 11.4 cm longaj kaj 14 g pezaj. La masklo havas brilblunigrajn suprajn partojn kaj tre orflavajn frunton kaj subajn partojn. Ino kaj nematurulo estas olivecverdaj supre kaj verdecflavaj sube. Beko kaj kruroj estas blugrizaj.
Tiuj estas sociaj birdoj kiuj manĝas ĉefe malgrandajn fruktojn kaj nur rare manĝas insektojn. La kanto de la Viola eŭfonjo estas varia mikso de muzikecaj notoj, krioj, babilado kaj imitado.
Membroj de la genro Euphonia estas aprezataj kiel kaĝobirdoj kaj multaj specioj estas minacataj pro troa kaptado, sed tiu specio profitas de relative neatingebla habitato.
Abatejo de Cluny
La abatejo de Cluny (esperante Klunizo) situanta en la franca departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo apud Mâcon, estis fondita la 11-an de septembro 909 aŭ 910, de la duko de Akvitanujo kaj grafo de Aŭvernjo, Vilhelmo la 1-a de Akvitanujo, kiu metis ĝin sub la tujan aŭtoritaton de la papo Serĝo la 3-a. Ĝuste per tiu fondinta akto naskiĝis ankaŭ la ordeno de Cluny.
La benediktana ordeno estis la ĉefa punkto por la stabileco, kiun la eŭropa socio efektivigis dum la 11-a jarcento, kaj parte pro severa obeo al reformita benediktana regulo. Cluny iĝis agnoskita ĉefa en la okcidenta monaĥaro ekde la fina 10-a jarcento. Kelkaj kompetentegaj abatoj en Cluny estis estimataj internacie. La monaĥejo de Cluny iĝis eĉ la plej granda, plej prestiĝa kaj plej dotita monaĥa institucio en Eŭropo. Cluny estis plej influa ekde la dua duono de la 10-a jarcento ĝis la eko de la 12-a.
Cluny I
Iamatempe, homoj kredis ke mondofino alvenos je la jaro 1000. Tiutempe la hungaroj ekinvadis la malgradan Karolidan ŝtaton.
Cluny I estos finkonstruita sub lia posteulo Odon, en 927.
Post Bernon, kiu forpasis en 926, junaj abatoj estas elektitaj per voĉdono ene de la monaĥejo. La dua abato Odon (926-942) multobligis abatejojn, en ĉiu estris unu abatejestro: 50 estas en 931, kiam li mortas. En 931 Klunizo iĝas, dank’al la papo Johano, sendependa de ĉiu potenco. Aymar (942-954) ricevis multaj donacojn.
Cluny II
La kvara abato (954-994) de Cluny, sankta Maïeul, baptopatro de la gefiloj de la imperiestro Otto, konstruis laŭ la romanika arto Cluny II, kiu estis konsekrita en 981.
La kvina abato Odilon (994-1049) estas tre fama kaj grava en historio de Cluny. Por forigi la timon de jaro 1000, li venigas italan arkitekton por konstruigi abatejon Sankta Beninjo en Diĵono. En 1030, Odilon monaĥestro decidis, ke la 2a de novembro estos Festo de mortintoj. Tiu festo disvastiĝis poste tra la tuta kristanaro. Por lukti kontraŭ landsinjoroj (ĝenerale nobeloj) kiuj senĉese interbatalis, li postulis pordian militinterrompon plurfoje en la semajno : dimanĉon, sabaton , vendredon ( pro morto de Kristo ) ĵaŭdon, merkredon. Milito esti ankaŭ malpermesata dum la granda fasto, kaj advento.
Cluny III
La konstruo de Cluny III, komenciĝis en 1088 dum la abatadoj de Hugo de Semur (1049-1109) kaj Pons de Melgueil, kiu finkonstruis ĝin en 1130. Ĝi iĝis la plej granda religia konstruaĵo en la tuta Eŭropo, ĝis kiam la Baziliko Sankta Petro de Romo estis konstruita en 1506. Ĝi estis 187 metrojn longa kaj 31,96 metrojn alta sub volbo. Kiam mortis Sankta Hugo, la abatejo estis jam potenca kaj riĉa, ĉar ĝi rajtis kolekti impostojn, ricevi donacojn, ktp ...
Li cerbumis pri la parabolo pri Lazaro en biblio ; laŭ li, per preĝoj oni povas helpi homojn eniri paradizon. Tial li decidas ke la 2an de novembro estos festo de mortintoj. Tiu Festo de Mortintoj disvastiĝos poste tra la tuta kristanaro.
Per la mono ricevita kiam oni registrigis la forpasintojn sur kajeron, la abatejo kreis karitatan aktivadon.
Monaĥoj helpis per almozdonoj malsanulojn, malriĉulojn ktp...
Li kanonigis sian antaŭulon Sankta Maïeul, kiu iĝis la unua kluniza sanktulo. Li venigis aliajn relikvojn. Klunizo iĝis la duaranga pilgrimadloko post Romo en Italio.
La nova abatejestro estis Petro la Kultinda, sed li estis juna (dudekjara)
La abatejo estis rabita kaj Ponce de Mergueil estis ekskomunikita. Petro la Kultinda iĝis la vera abatejestro.
En Francujo tiam alia ordeno disvastiĝis : ordeno de la Cistercianoj, kiu riproĉis klunizan ordenon kunvivi ene de homoj, tro vivi vantomontre, ne sufiĉe preĝi ktp ... Sekve de la Reconquista en Hispanio, judoj kaj araboj instaliĝis en Francujo.
Petro la kultinda, kiu tradukigis la Koranon kaj la Talmudon kaj studis ilin, estis verŝajne la unua kontraŭjudulo ; li skribis ideojn kiuj utilis, en Liono, dum la kunveno (Koncilio)... ,kiu organizis inkvizicion - terura afero : arestado kaj bruligo de ne-katolikaj homoj. Abato Petro mortis en 1156.
En tiu epoko, 25 000 monaĥejoj staris en Eŭropo, 1200 en Francujo ; 600 monaĥoj vivis en Klunizo.
Dekadenco
La sekvontaj monaĥoj estras proksimume nur 3 jarojn ; foje ili demisias, foje ili estas murditaj ...
Aliaj religiaj ordenoj disvastigas : Franciskanoj, Dominikanoj.
Dum religiomilitoj ( tre gravaj en Francujo, kie protestantoj kaj katolikoj interbatalis ) abatejo de Cluny estas damaĝegita.
La lasta abato, De la Rochefoucault, detruigas la malnovan abatejon kaj konstruigas novan laŭ morica arkitektostilo. Hodiaŭ estas videbla plejmulte tiu konstruaĵo.
Detruo
La jaroj sekvantaj la Francan Revolucion estis fatalaj por la konstruaĵo. En 1790 pro la franca revolucio (kiu okazis en 1789) monaĥoj estas forigitaj; jam multaj relikvoj malaperis, ŝtelistoj prenis multajn trezorojn.
La bieno de la abatejo estis vendita en 1798. La abatejo estas vendita kaj utilas kiel ŝtonminejo. Kiam, nun, oni promenas tra la stratoj de la urbo, videblas partoj de skulptaĵoj de la abatejo.
En 1801 la prefektejo (reprezantanto de ŝtato) postulis malkonstruadon de granda parto de kluniza abatejo. Ĉevalbredejoj por Napoleono la unua (imperiestro) anstataŭis ĝin, (ili daŭre ekzistas).
En 1823 malkonstruado haltas.
Nova vivo
Feliĉe, danka’al Prosper Mérimée ministro pri kulturheredaĵo, la abatejo de Klunizo estis la unua heredaĵa monumento, pri kiu oni zorgis.
Victor Duruy, franca ministro pri edukado, instaligas teknikan lernejon por la apudaj (45 kmn for en Le Creusot ) laboristoj, teknikistoj de metalurgiaj fabrikoj Schneider.
Tiu lernejo iĝos Nacia Lernejo de Artoj kaj Metioj depost 1905 ; la abatejo- ĉefe la monaĥejo rekonstruita je la 18a jarcento - gastigas centron ENSAM por instrui inĝenierojn pri Arts-et-Métiers (Artoj kaj Metioj) (nomitaj Gadzarts).
Sperta arkeologo, la usonano Kenneth John Conant, ekde 1928 estris prifosadojn.
Nun faka asocio “IN SITU" konceptis virtualan bildon de la abatejo, kiu estas videbla kiam oni vizitas la faman abatejon.
Pri la 1100a datreveno de la abatejo de Cluny en muzeo de XI’ANG staras multaj steleoj. Unu el ili estas atesto de alveno de la unaj kristanoj nomitaj “nestorianoj”en Ĉinio.
Anino de asocio “Ĉinio en Klunizo” veturis al XI’AN, invitis faman belskribiston kaj lian kunkunlaboranton. Ili gravuros sur steleon en Cluny poemon verkitan de fama poeto kaj pejzaĵpentristo WANG WEI. Franca loka skulptisto gravuros la francan tradukon sur alia flanko.
NGC 3461
NGC 3461 (alia indiko — PGC 32793) estas galaksio en konstelacio Leono.
Tamás Kisdy
KISDY Tamás (kiŝdi), Vásárhelyi estis hungara verkisto naskita en Arado en 1909 kaj mortinta en Ĝenevo en marto de 1978. Li estis la nevo de pentristo Győző Vásárhelyi.
NGC 3461
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tamás Kisdy
Kariero
Tamás Kisdy studis juron kaj arthistorion. Li loksidiĝis en la 40-aj jaroj en Ĝenevo. Liaj noveloj aperis precipe en Látóhatár kaj Új Látóhatár. Li mortis post longdaŭra malsano.
635
En la jaro 635 post Kristo okazis, interalie:
Stacio Asashiobashi
Stacio Asashiobashi (朝潮橋駅 [Asaŝiobaŝi-eki], Asashiobashi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Minato, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Chūō.
(87555) 2000 QB243
(87555) 2000 QB243 estas mezgranda, ne tre hela transneptuna objekto malkovrita la elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo, sur la monto Cerro Tololo en Ĉilio.
Orbito
Ĝia estas en orbita resonanco 5:4 kun Neptuno kaj ĝia discentra orbito krucas tiujn de Urano kaj de Neptuno: Ĝi estas do uranorenkonta kaj neptunrenkonta objekto.
RAD
La vorto havas plurajn signifojn:
(87555) 2000 QB243
Orbito
Ĝi ankaŭ estas rigardita kiel centaŭro.
Dua steleo de Barros
La dua steleo de Barros, popole konata kiel La estelona (la steleego), estas disko-forma kantabra steleo trovita en vilaĝo Barros, Kantabrio (municipo Los Corrales de Buelna). Ĝia diametro estas 200 cm kaj ĝia dikeco estas 32 cm. Ĝi estis rekonstruita uzante 5 disiĝintajn pecojn. Unu peco estis uzita kiel kontraŭlintelo kaj aliaj kiel kolonbazoj, en kirko Ermita de la Rueda. Nun ĝi estas videbla en la Parko de la Steleoj. Ĝia temo estas similaj al tiuj de aliaj kantabraj steleoj: dieca kulto dum Bronzepoko. Ĝi estis modelo por la blazono de Kantabrio kaj la kantabra labaro.
10062 Kimhay
10062 Kimhay estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 1-an de septembro 1988 de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kimberley Dawn Hay, fervora observantino, registrantino de de sunmakuloj kaj de meteoroj, kaj desegnistino, kiu kontribuis al la American Meteor Society, la AAVSO, la Association of Lunar and Planetary Observers kaj la RASK. Ŝi gajnis la Premion de Servo de la RASK kaj la Premion Chilton de la RASK
Distrikto Košice 2
Distrikto (Okres) Košice 2 estas meza distrikto en Regiono Košice. La distrikto najbaras kun Distrikto Košice ĉirkaŭaĵo (okcidente), Distrikto Košice ĉirkaŭaĵo (sude), Distrikto Košice 4 (oriente), Distrikto Košice 1 (norde). La distrikto apartenas al nuntempa regiono Abov (Košice kaj ĉirkaŭaĵo).
Kettwig
Kettwig, tuj apud la rivero Ruhr, nun estas la plej juna kaj plej sudokcidenta urboparto de la urbo Essen, Germanio. Ĝi havas la plej grandan teritorion el ĉiuj 50 urbopartoj de Essen.
Historio
La Ruhr-ponto de Kettwig estis unuafoje menciita en 1282. La rivera transirejo estis akre pribatalata en la tridekjara milito. La komunumo Kettwig – norde de Ruhr – ĝis 1802 apartenis al monaĥejo Werden, estis administrata ekde 1802 ĝis 1806 de Prusio, iris ĝis 1814 al Duklando Berg, ekde 1814 ĝi estis denove prusa, komence en la distrikto Duisburg, poste en la distrikto Essen (ĝis 1-a de aŭgusto 1929). Ekde 1857 Kettwig estis memstara urbo.
En la jaro 1929 urbo Kettwig estis alordigita en la distrikton Düsseldorf-Mettmann, ĉar per la eksterdistrikteco de Essen la distrikto estis malfondita. La suda parto – Kettwig vor der Brücke (Kettwig antaŭ la ponto) – ĝis 1806 apartena al Duklando Berg, tiam ĝis 1814 apartena al grandduklando Berg sub franca regado, poste prusa en la distrikto Duseldorfo – nur la 15-an de majo 1930 fariĝis urboparto de Kettwig. La iama reglando Oefte apartenis ekde 1815 ĝis 1930 al distrikto Mettmann kaj la 1-an de aprilo 1936 Heiligenhaus transcedis ĝin al Kettwig.
Ĉar Kettwig, nur pregita de tukindustrio, ne loĝigis militdecidan industrion, la aliancanaj bombadoj dum la dua mondmilito plejparte ne damaĝis ĝin. Tiel konserviĝis plejparte la historia malnova urbo kun multaj trabfakaj domoj, kvankam oni ankaŭ tie inter 1975 kaj 1977 kadre de la novformado de Schulstraße kaj Bürgermeister-Fiedler-Platz malkonstruis kelkajn sendifektajn trabfakajn domojn – inter ili la gastejo „Zum Treppchen“.
La 1-an de januaro 1975 urbo Kettwig malgraŭ amasa protesto deflanke de la loĝantaro estis enurbigita en la urbon Essen, forlasante la distrikton Düsseldorf-Mettmann; la plej okcidenta urboparto de Kettwig, Mintard, iris al Mülheim ĉe Ruhr. Plebisciton, en 1996 realigita en Kettwig, kiu subtenate de preskaŭ 55 elcentoj de la civitanoj postulis la restarigon de la urbo kaj reeniĝo en la distrikton Mettmann, rifuzis la landa registaro de Nordrejn-Vestfalio en aŭtuno 1997.
Reprezentantoj en la konsilantaro de urbo Essen
Kettwig estas reprezentata de Guntmar Kipphardt (CDU) en la konsilantaro de urbo Essen.
Vidindaĵoj
La preĝejo ĉe la foirejo en la centro de la malnova urbo fariĝis protestanta en 1592. La turo 40 metrojn alta devenas el la 13-a jarcento. La nuna navo el sabloŝtono laŭ formo de baziliko estis konstruata 1720/21, tamen pli granda ol la origina. Tio postulis tegmenton 4.2 metrojn pli alta. Adam Wunderlich anstataŭis per tio plurfoje bruldetruitan antaŭan domon.
En 1830 la katolika parokopreĝejo St. Peter estis konsekrita. Temas pri klasikisma plattegmentita konstruaĵo de la arkitektoj Otto von Gloeden, Adolf von Vagedes kunlabore de Karl Friedrich Schinkel. La baroka turo estis alkonstruita en 1886. La same baroka sakrario devenas el la eksa Katarina-monaĥinejo en Gerresheim. En la jaroj 1975/1976 la tuta preĝejo estis defundamente renovigita.
Al la elstaraj vidindaĵoj apartenas ankaŭ la urbodomo de Kettwig, kiu iam estis tukfabriko kaj nun loĝigas la civilstatan oficejon kaj malgrandan urbomuzeon, Kastelo Hugenpoet kun renesancokamenoj el Kastelo Horst, Kastelo Oefte same kiel lago Kettwig kaj la muelkanaleto kun ŝtona ponto, konstruita en la jaro 1786 de la antaŭlasta abato de Werden, Bernardo la 2-a. Ĉi tiu ponto el sabloŝtono supozeble estis la unua konstrusekcio por ponto komplete transironta la Ruhr, sed ĝi ne estis kompletigata. En 1865 oni rekonstruis ĝin post la detruado en la tridekjara milito. La blazono de abato Bernardo la 2-a estas enigita en la meza pontarko. Norde de Kettwig troviĝas Maria im Maien – malgranda kapelo, kiu estas volonte uzata por geedziĝoj, komence tamen devis mallongigi al la katolikoj ĉe Pierburg la vojon al la meso.