cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jane Shore
Rikardo la 3-a (Anglio) devigis Jane Shore publike pentofari pro sia malĉasteco - verŝajne li faris tion pro politikaj kialoj ĉar Thomas Grey kaj William Hastings estis inter liaj kontraŭuloj, kaj laŭire ŝi gastigis Thomas Grey kiam tiu estis fuĝanto. Ŝi pasis iom da tempo en malliberejo, kie ŝi tiom allogis Thomas Lynom, solitoro ĝenerala (ĉefa juristo) de Rikardo la 3-a, ke ili geedziĝis. Ili havis unu filinon.
Jane Shore ĝuis reputacion pro spriteco kaj inteligento.
En 1714 la dramisto Nicholas Rowe verkis tragedion pri Jane.
Károly Lyka
Károly LYKA [kAroj lika], hungare Lyka Károly estis hungara pentristo, kritikisto, profesoro kaj arthistoriisto.
Károly Lyka naskiĝis la 1869 en Pest (urbo). Li mortis la 1965 en Budapeŝto.
Vivo
Károly Lyka vojaĝis al Munkeno, kie li lernis pentradon en lernejo de Simon Hollósy, kie li konatiĝis kun Béla Iványi-Grünwald, István Csók, János Thorma, István Réti. En 1894 li iris al Romo kaj Napolo, kie li okupiĝis pri arthistorio kaj verkis eseojn. Hejmenveninta li ofte vizitis Artkolonion de Nagybánya, verkis artikolojn kaj edziĝis. Inter 1914-1936 li edukis en la Hungara Belarta Altlernejo en Budapeŝto. Li estis kunprezidanto de Societo Szinyei Merse Pál. Li ricevis premiojn Kossuth en 1952 kaj 1964.
NGC 4546
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nürensdorf
Pri la komunumo
Nürensdorf estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4819 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Nuerensdorf situas oriente de Kloten kaj la Flughaveno Zuriko inter Zuriko kaj Vinterturo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Nürensdorf mem la vilaĝoj kaj setlejoj Birchwil, Breite, Oberwil, Hakab, Breitenloo, Chlihus kaj Breitehof. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,09 km², de kiu laŭ statistiko de 1997 32% estas kovritaj de arbaro, 49% servas por agrikulturo kaj 14% por setlado; 5% estas trafiksurfaco.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Nürensdorf limas en nordo al Oberembrach, en nordoriento al Brütten, en oriento kaj sudoriento al Lindau, en sudokcidento al Bassersdorf, kaj en nordokcidento al Kloten.
Trafiko
Nürendsdorf estas per la buslinio 660 de la Zurika Trafik-Unio ligita kun Vinterturo kaj Bassersdorf. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 3 kilometrojn sudoriente proksime de Effretikon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Nürensdorf datiĝas el la jaro 1150 kiel Noelistorf. En 1277 ĝi estis menciita kiel Nueristorf, kaj en 1278 la Monaĥejo Oetenbach ricevis donace bienon en Nurlistorf. La vilaĝo Birchwil estis menciita la unuan fojon en la jaro 1155 kiel Byrchenwilare.
En la 15-a jarcento Nürensdorf estis aĉetita de la urbo Zuriko kaj ek de tia troviĝis sub ĝia regado.
24734 Kareness
24734 Kareness estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la brit-aŭstralia astronomo Duncan I. Steel elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karen Penelope Steel, pliaĝa fratino de la malkovrinto kaj gvidanta esploristino pri genetiko ĉe la Universitato de Kembriĝo.
12749 Odokaigan
12749 Odokaigan estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la plaĝo Odokaigan en la duoninsulo Otsuki, en la sud-okcidento de Ŝikokuo. Tie estas spektindaj, 80 metroj altaj, klifoj kaj rokaj formaĵoj similante turojn de super la akvo.
Rubí de Bracamonte
Rubí de Bracamonte [ruBI debrakaMONte] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,59 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 215 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 130 el 1996.
Ĝi distas 60 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj je 11 km de Medina del Campo; kaj estas inter Medina kaj (pli proksime) Fuente el Sol laŭ la regiona ŝoseo CL-610. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj kaj ĉe la rojo Boyones kiu enfluas ne la rojon Ramo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de Sankta Maria de la 16-a jarcento.
Alfred Hettner
Alfred HETTNER (6a de aŭgusto, 1859, en Dresdeno – 31a de aŭgusto, 1941, en Hajdelbergo) estis germana geografo.
Li estas konata pro sia koncepto de ĥorologio, nome studo de lokoj kaj regionoj, koncepto kiu influis super kaj Carl O. Sauer kaj Richard Hartshorne. Krom Eŭropo, lia laborkampo koncentriĝis ĉefe en Kolombio, Ĉilio kaj Rusio.
Alfred Hettner, kiu atingis Doktorigon el la Universitato de Strasburgo, estis disĉiplo de Ferdinand von Richthofen kaj Friedrich Ratzel en Lepsiko — kie li atingis habilitigon. Lia libro Europe estis publikigita en 1907. Laŭ li, geografio estas ĥorologia scienco aŭ estas studo de regionoj. Hettner malakceptis la komprenon ke geografio estu aŭ ĝenerala aŭ regiona. Geografio kiel aliaj kampoj de lernado devas temi kaj pri unikaj aĵoj (regiona geografio) kaj pri universalaj (ĝenerala geografio), sed la studo de regionoj — speciale en la formo de lia alproksimiĝo al Länderkunde — estas la ĉefa fako de geografio. Hettner superrigardis, inter aliaj, la Doktorigojn de Oskar Schmieder, Friedrich Metz kaj Heinrich Schmitthenner.
Sunnyside (filmo de 1919)
Sunflanko (Sunnyside) estas mallonga muta filmo de 1919 verkita, reĝisorita de Charlie Chaplin (kiu en filmo samtempe ĉefrolis). Ĝi estis lia tria filmo por First National Pictures.
Resumo de intrigo
Chaplin rolas prizorgiston en hotelo. Lia intereso en la vilaĝo, kiun li amas, estas la knabino kiun rolis Edna Purviance. Juna viro de la granda urbo alvenas kaj ŝajnas havi okulon ankaŭ por Edna. Chaplin provas gajni ŝin reen.
Reagoj
Sunnyside estis produktita dum tempo kiam, proksime de ĉiuj raportoj, la stato de kreiveco de Chaplin estis malalta. Ĝi estis akceptita indiferente de kritikistoj dum sia origina teatra prezentado estis pli sukcesa. La New York Times, eldonita la 16-an de junio 1919 enhavas tiun ĉi recenzon:"Charlie Chaplin estas en lia plej lasta filmo - "Sunflanko" - tia, ke tiuj, kiuj iros spekti tiun ĉi filmon, komprenebele amuziĝos. Chaplin estas en tiu ĉi filmo agrikultura laboranto kaj prizorganto de hotelo. Lia pantomimo ne estas imitebla kaj li amuziĝas en lia burleskado, en kiu li estas tute alia de multaj aliaj komikuloj. En filmo estas rafineco kaj bona pantomimo, sed ankaŭ, multe da burleskaĵoj.
(14055) 1996 AS
(14055) 1996 AS estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Kurenta denseco
En fiziko, kurenta denseco estas denseco de fluo de ŝargo. Kutime la ŝargo estas la elektra ŝargo, kaj en ĉi tiu okazo la asociita kun kurenta denseco estas la elektra kurento por unuobla areo de transversa sekco. Sed la termino "kurenta denseco" povas ankaŭ esti aplikita al la aliaj konservataj kvantoj. Ĝi estas difinita kiel vektoro kies grandeco estas la kurento por transversasekca areo.
En SI-aj mezurunuoj, la elektra kurenta denseco estas mezurata en amperoj por kvadrata metro.
La analizado kaj observado de kurenta denseco ankaŭ estas uzataj por sondi la fizikajn procezojn en la solidoj, inkludante metalojn, duonkonduktaĵojn kaj izolilojn.
Difino
Elektra kurento estas averaĝa kvanto, kiu priskribas tion kio okazas en tuta konduktilo. La distribuo de la fluo de ŝargoj estas priskribata per la kurenta denseco:
kie  J(r, t) estas la kurenta denseca vektoro je situo r je tempo t (SI-a unuo: amperoj por kvadrata metro);
La kurenta denseco estas unu el parametroj de la ampera cirkvita leĝo (unu el ekvacioj de Maxwell), kiu donas interrilataton inter kurenta denseco kaj magneta kampo.
Dependo de kurenta denseco de elektra kampo
Komuna proksimuma kalkulado de la kurenta denseco alprenas ke la kurento simple estas proporcia kun la elektra kampo:
kie E estas la elektra kampo;
Konduktokapablo σ estas la inverso de elektra rezistivo kaj havas la SI-an mezurunuon de simenso por metro (S m−1), kaj E havas la SI-an unuon de neŭtono por kulombo (N C−1) aŭ, ekvivalente, volto por metro (V m−1).
Pli fundamenta maniero de kalkulado de kurenta denseco estas kiel
indikanta la prokraston en respondo per la tempa dependeco de σ, kaj la ne-loka naturo de respondo al la kampo per la spaca dependeco de σ. Ĉe sufiĉe malgrandaj kampoj tiel ke la konduto estas lineara, la lineara responda funkcio por la kondukta konduto de la materialo povas esti uzata. La integralo etendiĝas super la tuta pasinteco ĝis la aktuala tempo.
Konverto de Fourier en spaco kaj tempo tiam rezultas en
kie σ(k, ω) estas kompleksa funkcio.
En multaj materialoj, ekzemple, en kristalaj materialoj, la konduktokapablo estas tensoro, kaj la kurento estas ne bezone en la sama direkto kiel la aplikita kampo. Apliko de magneta kampo povas aliigi konduktan konduton.
Kurento tra surfaco
La kurento tra surfaca areo S sekcanta al la fluon povas esti kalkulita kiel surfaca integralo
kie la kurento estas fakte la integralo de la skalara produto de la kurenta denseca vektoro kaj la diferenciala surfaca ero dA . Tiel la kurento estas entuta fluo de la kurenta denseca vektora kampo tra la surfaco S.
Kontinueca ekvacio
Ĉar ŝargo estas konservata, la entuta elfluo el elektita volumeno devas esti egala la entuta ŝanĝo de ŝargo en la volumeno:
aŭ
kie ρ estas la ŝarga denseco por unuo de volumeno, kaj dA  estas surfaca ero de la surfaco S enhavanta la volumenon V. La surfaca integralo maldekstre esprimas la kurenton elfluantan el la volumeno, kaj la negative signumita volumena integralo dekstre esprimas la malpligrandiĝon de la tuteca ŝargo en la volumeno. De la diverĝenca teoremo sekvas
31875 Saksena
31875 Saksena estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Hitu Saksena, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2015 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi instruis ĉe la Diablo Vista Middle School de Danville (Kalifornio).
Kurenta denseco
Kontinueca ekvacio
De ĉi tie:
kiu estas la kontinueca ekvacio.
4-kurento
En fizika relativeco estas uzata la 4-kurento, kiu estas kvarvektoro de kurenta denseco, kies komponantoj estas ŝarga denseco ρ kaj 3-vektoro de kurenta denseco j:
Ĉi tio donas eblecon skribi ekvaciojn de Maxwell en kunvarianca formo.
Inĝenierado
Kurenta denseco estas grava en dizajnado de elektroteknikaj kaj elektronikaj sistemoj.
Efikeco de cirkvito multe dependas de la dizajnita kurenta nivelo, kaj la kurenta denseco tiam estas difinita per la ampleksoj de la konduktantaj eroj. Ekzemple, kun tio ke integraj cirkvitoj estas malpligrandigitaj en amplekso, kaj malgraŭ la pli malgranda kurento postulata per pli malgrandaj duonkonduktaĵaj aparatoj, estas tendenco al pli altaj kurentaj densecoj por fari pli grandan kvanton de la aparatoj en pli malgranda areo. Vidu en leĝo de Moore.
Je altaj frekvencoj, kurenta denseco povas pligrandiĝi ĉar la konduktanta regiono en konduktilo iĝas limigitan al parto proksima al ĝia surfaco, kio estas la haŭta efiko.
Altaj kurentoj densecoj havas nedeziratajn konsekvencojn. Plejparto de elektraj konduktiloj havas finian pozitivan reziston, igantan ilin disipi povumon en la formo de varmo, kio estas la ĵula efiko. La kurenta denseco devas esti sufiĉe malgranda por ke la konduktilo ne degelu kaj ne bruliĝu kaj la ĉirkaŭa izola materialo ne detruiĝu. Je altaj kurentaj densecoj materialo formanta la cirkviton reale moviĝas, kio estas elektromigrado. En superkonduktaĵoj tro granda kurenta denseco povas generi sufiĉe fortan magnetan kampon por kaŭzi ĉeson de la superkondukta propraĵo.
Schönwald (Brandenburgio)
Schönwald (jen germane, malsuprasorabe Běły Gózd) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dahme-Spreewald de la federacia lando Brandenburgio kaj estas membro de la komunumaro Amt Unterspreewald, libervola ligo de pluraj najbaraj komunumoj, kiuj dividas iujn komunajn taskojn. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lampionfesto de Kuki
La Lampionfesto de Kuki (japane 久喜の提灯祭り, kuki no chōchin-macuri) estas somera festo en la japana urbo Kuki, Prefekturo Saitama. Ĝi okazas inter la 12-a de julio kaj la 18-a de julio. La tradicio de tiu festo estas 230 jarojn aĝa.
Dum la festo veturilo estas tirita tra la urbo. Ĝi estas ornamita kun historiaj personaĵoj kiel ekzemple Jamatotakeru aŭ Oda Nobunaga kaj kun lampionoj.
7218 Skácel
7218 Skácel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Jaroslav Květoň elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Ecoj
Laŭ ĝia absoluta magnitudo de 15, oni povas taksi ĝian diametron inter 3 kaj 7 km.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa poeto Jan Skácel (1922–1989), de morava deveno. Li verkis pri homa vivo, amo, moralo, sonĝo kaj naturo en poeziaĵoj aŭ nuraj kvar-versaj strofoj kiel montras "Espero kun Flugiloj de Fago". Li ricevis la germanan internacian literaturan Premion Pretrarca en 1989.
Satyajit Ray
Satyajit RAY [satjaĝit re], en bengala: সত্যজিৎ রায়(naskiĝis la en Kolkata, mortis la  en Kolkata) estis barata filmreĝisoro el Okcident-Bengalo (kaj verkisto ĉar li verkis siajn filmojn en la bengala lingvo) kaj estas inter la kelkdek grandaj klasikaj majstroj de la tutmonda kino. Ray naskiĝis en la urbo Kolkata el bengala familio elstara en la etoso de artoj kaj literaturo. Startinte sian karieron kiel komerca artisto, Ray venis al sendependa kinarto post renkonto kun la franca reĝisoro Jean Renoir kaj vido de la filmo de Vittorio de Sica modelo de la itala novrealismo nome Ladri di biciclette de 1948 dum vizito al Londono.
Ray reĝisoris 36 filmojn, inklude aktorfilmojn, dokumentajn filmojn kaj kurtfilmojn. Li estis ankaŭ fikcia verkisto, eldonisto, ilustraciisto, kaligrafiisto, muzikkomponisto, grafika desegnisto kaj kinkritikisto. Li aŭtoris kelkajn rakontojn kaj novelojn, ĉefe cele al infanoj kaj adoleskuloj. Feluda, la enketisto, kaj Profesoro Ŝonku, la sciencisto en liaj rakontoj pri scienco-fikcio, estas popularaj roluloj kreitaj de li. Li ricevis honoran doktoriĝon el la Oksforda Universitato kaj li estis la dua H.C. kinisto post Charlie Chaplin.
Lia unua filmo Pather Panchali (kanto de la pado) de 1955 ricevis dekunu internaciajn premiojn, tutmonde famigis lin kaj estis interalie en 1956 honorigita per la speciala premio de la Festivalo de Cannes. Tiu filmo, kun Aparajito kaj Apur Sansar formas la trilogion Apu. Ray faris la scenaron, aktorelekton, muzikon, kaj eldonadon, kaj eĉ desegnis siajn proprajn kredittekstojn kaj reklammaterialon. Ray ricevis multajn premiojn en sia kariero, inklude 32 baratajn naciajn filmopremiojn, nombrajn premijn de internaciaj kinfestivaloj kaj premiceremonioj, kaj eĉ honoran Oskar-premion en 1992. La Registaro de Barato honorigis lin per la medalo Bharat Ratna en 1992.
Satyajit Ray estas konata pro sia humanisma aliro al kinarto. Li studis en Shantiniketan, la Tagora kampara universitato, kie li pasigis multe da tempo aŭskultante okcidentan klasikan muzikon. La kinarto de Ray konsistas en rara miksaĵo de intelekto kaj emocio. Ĝi estas precize regita, detalama, kaj samtempe profunde emociiga al la spektantoj, ne tamen uzante patoson nek troan dramecon.
Frua vivo kaj fono
La deveno de Satyajit Ray povas esti spurita reen por almenaŭ dek generacioj. La avo de Ray, nome Upendrakishore Ray Chowdhury estis verkisto, ilustristo, filozofo, eldonisto, amatora astronomo kaj gvidanto de la Brahmo Samaj, religiema kaj socia movado en la 19a jarcento en Bengalio. Li ankaŭ starigis presejon kiel U. Ray kaj Filoj, kiuj formis decidan fonon al la vivo de Satyajit. Sukumar Ray, la filo de Upendrakishore, kaj patro de Satyajit, estis pionira bengala verkisto de sensencaĵa rimo kaj porinfana literaturo, ilustristo kaj kritikisto. Ray estis naskita al Sukumar kaj Suprabha Ray en Kolkata.
Sukumar Ray mortis kiam Satyajit estis apenaŭ trijaraĝa, kaj la familio supervivis per la mizera enspezo de Suprabha Ray. Ray studis en Altlernejo Ballygunge, Kolkata, kaj finis sian BA en ekonomiko en Presidency College, Kolkata, tiam aligita kun la Universitato de Kolkata, kvankam lia intereso ĉiam estis en belartoj. En 1940, lia patrino insistis ke li studu en la Universitato Visva-Bharati ĉe Ŝantiniketan, fondita fare de Rabindranath Tagore. Ray estis malvolonta pro sia amo por Kolkata, kaj la malalta opinio pri la intelekta kulturo ĉe Ŝantiniketan, la persvado kaj la respekto de lia patrino por Tagore finfine konvinkis lin provi. En Ŝantiniketan, Ray aprezis orientan arton. Li poste koncedis ke li lernis multon de la famaj pnetristoj Nandalal Bose kaj Benode Behari Mukherjee. Poste li produktis dokumentan filmon, La interna okulo, pri Mukherjee. Liaj vizitoj al Aĝanto, Ellora kaj Elefanta stimulis lian admiron por hinda arto.
En 1943, Ray komencis laboron en D.J. Keymer, Brit-regita reklam-agentejo, kiel "juniora bildigilo", por gajni okdek rupiojn monate. Kvankam li ŝatis vidan dezajnon (grafika dezajno) kaj li estis plejparte terapiata bone, ekzistis malamikeco inter la britaj kaj hindaj dungitoj de la firmao. La britoj estis pli bone pagitaj, kaj Ray sentis ke "la klientoj estis ĝenerale stultaj." Poste, Ray ankaŭ laboris por Signet Press, nova eldonejo komencita fare de D. K. Gupta. Gupta demandis al Ray krei kovrildesegnaĵojn por libroj por esti publikigita fare de Signet Press kaj donis al li kompletan artan liberecon. Ray dizajnis kovrilojn por multaj libroj, inkluzive de Banalata Sen kaj Rupasi Bangla de Jibanananda Das, Chander Pahar de Bibhutibhushan Bandyopadhyay, Maneaters of Kumaon (Hommanĝantoj de Kumaon) de Jim Corbett, kaj Malkovro de Barato de Jawaharlal Nehru. Li laboris pri versio por infanoj de Pather Panchali, klasika bengala romano fare de Bibhutibhushan Bandyopadhyay, renomita kiel Aam Antir Bhepu (La mangosema fajfilo). Dizajnante la kovrilon kaj ilustrante la libron, Ray estis profunde influita per la laboro. Li utiligis ĝin kiel la temon de lia unua filmo, kaj havis siajn ilustraĵojn kiel pafoj en sia pionira filmo.
Kune kun Chidananda Dasgupta kaj aliaj, Ray fondis la Kolkatan Kin-Societon en 1947. Ili montris multajn eksterlandajn filmojn, multajn el kiu Ray rigardis kaj grave studis. Li amikiĝis kun la usona soldataro postenigita en Kolkato dum la Dua Mondmilito, kiu tenis lin informita pri la plej lastaj usonaj filmoj montrataj en la grandurboj. Li konis dungiton de la RAF, norme Norman Clare, kiu kunhavis la entuziasmon de Ray por filmoj, ŝako kaj okcidenta klasika muziko.
En 1949, Ray geedziĝis kun Bijoya Das, sia kuzino kaj delonga koramikino. La paro havis filon, Sandip, kiu nun estas kin-reĝisoro. En la sama jaro, franca direktoro Jean Renoir venis al Kolkato por filmi sian filmon La rivero. Ray helpis al li trovi lokojn en la kamparo. Ray rakontis Renoir pri lia ideo de filmigo Pather Panchali, kiu longe estis sur lia menso, kaj Renoir instigis lin en la projekto. En 1950, D.J. Keymer sendis Ray al Londono por labori pri sia estrejoficejo. Dum liaj tri monatoj en Londono, Ray spektis 99 filmojn. Inter tiuj estis la novrealisma filmon Ladri di biciclette (Bicikloŝtelisto) (1948) de Vittorio De Sica, kiu havis profundan efikon sur li. Ray poste diris ke li venis for el la teatro celkonscia iĝi filmofaristo.
La Apu-jaroj (1950–59)
Ray decidis utiligi Pather Panchali (1928), la klasikan formadromanon de bengala literaturo, kiel la bazon por sia unua filmo. La duonmembiografia romano priskribas la maturiĝon de Apu, malgranda knabo en bengala vilaĝo.
Ray kolektis nespertan skipon, kvankam kaj lia gazeta fotisto Subrata Mitra kaj artdirektoro Bansi Chandragupta daŭriĝis por realigi bonegan agnoskon. La rolantaro konsistis el plejparte hobiaktoroj. Li komencis filmi fine de 1952 danke al siaj propraj ŝparaĵoj kaj esperis akiri pli da mono post kiam li havis kelkajn erojn filmitaj, sed ne sukcesis je siaj kondiĉoj. Kiel rezulto, Ray filmis Pather Panchali dum pli ol tri jaroj, nekutime longa periodo, surbaze de kiam li aŭ lia produktora ĉefo Anil Chowdhury povis akiri kromajn financon. Li rifuzis financadon el fontoj kiuj deziris ŝanĝon en manuskripto aŭ inspektadon de finita produktado. Li ankaŭ ignoris konsilojn de la registaro por asimili feliĉan finon, sed li ricevis financadon kiu permesis al li kompletigi la filmon. Ray montris fruan filmeron al la usona reĝisoro John Huston, kiu estis en Barato serĉante lokojn por The Man Who Would Be King (La viro kiu volis esti reĝo). La filmero estis de la vidon kiun Apu kaj lia fratino havas de la trajno trairanta la kamparon, la nuran sekvencon kiu Ray ankoraŭ filmis pro lia malgranda buĝeto. Huston informis Monroe Wheeler ĉe la Muzeo de Moderna Arto de Novjorko (MOMA) ke grava talento estis ĉe la horizonto.
Kun prunto de la Okcident-bengala registaro, Ray finfine kompletigis la filmon. Ĝi estis premierita en 1955 al granda kritika kaj populara sukceso. Ĝi gajnis multajn premiojn kaj havis longajn montradojn en kaj Barato kaj eksterlande. En Barato, la reago al la filmo estis entuziasma; The Times of India skribis ke "estas absurde kompari ĝin kun iu alia hinda kino [...] Pather Panchali estas pura kino." En Britio, Lindsay Anderson skribis ardan recenzon de la filmo. Sed, la reago ne estis unuforme pozitiva. Post spektado de la filmo, François Truffaut ŝajne estis dirinta, "mi ne volas vidi filmon de kamparanoj manĝi per siaj manoj." Bosley Crowther, tiam la plej influa kritikisto de The New York Times, skribis kaŭstikan recenzon de la filmo. Ĝia usona distribuisto Ed Harrison estis maltrankviligita ke la revizio de Crowther malemigus spektantarojn, sed la filmo havis escepte longan montradon kiam permierite en Usono.
La internacia kariero de Ray komenciĝis serioze post la sukceso de lia venonta filmo, Aparajito (La nevenkita). Tiu filmo montras la eternan lukton inter la ambicioj de juna viro, Apu, kaj la patrino kiu amas lin. Kritikistoj kiel ekzemple Mrinal Sen kaj Ritwik Ghatak vicigas ĝin pli alte ol la unua filmo de Ray. Aparajito gajnis la Oran Leonon ĉe la Festivalo de Venecio, alportante al Ray konsiderindan agnoskon. Antaŭ kompletigado de La Apu Trilogio, Ray reĝisoris kaj publikigis du aliajn filmojn: la komika Parash Pathar (La ŝtono de la saĝuloj), kaj Jalsaghar (La muzikejo), filmo pri la dekadenco de la Zamindaroj, konsideritaj unu el liaj plej gravaj verkoj.
Farante Aparajito-n, Ray ne planis trilogion, sed post kiam li estis demandita pri la ideo en Venecio, ĝi alparolis tion. Li finis la lastan de la trilogio, Apur Sansar (La mondo de Apu) en 1959. Kritikistoj Robin Wood kaj Aparna Sen eltrovis ke tio estis la supera atingo de la trilogio. Ray lanĉis du el liaj favoraktoroj, Soumitra Chatterjee kaj Sharmila Tagore, en tiu filmo. Ĝi malfermiĝas kie Apu vivas en domo de Kolkata en preskaŭ-malriĉeco. Li iĝas engaĝita en nekutima geedziĝo kun Aparna. La scenoj de ilia vivo kune formas "unu el la klasikaj jesaj bildigoj de la kino de geedzeco." Ili suferspertas tragedion. Post kiam Apur Sansar estis severe kritikita fare de bengala kritikisto, Ray skribis artikolon defendantan ĝin. Li malofte respondis al kritikistoj dum sia filmproduktada kariero, sed ankaŭ poste defendis sian filmon Charulata, lian personan favoraton.
El Devi al Ĉarulata (1959–64)
Dum tiu periodo, Ray faris filmojn pri la periodo de la Brita Hindio, dokumentan filmon pri Tagore, komedian filmon (Mahapuruŝ) kaj sian unuan filmon el originala scenaro ('Kanĉenjungha'). Li faris ankaŭ serion de filmoj kiuj, kunkomprenitaj, estas konsiderataj de kritikistoj inter la plej profunde sentitaj portretoj de hindiaj virinoj en kino.
Ray sekvis filmadon post Apur Sansar pere de la filmo de 1960 nome Devi (La diino), filmo en kiu li ekzamenis la superstiĉojn en hinduisma socio. Ŝarmila Tagore stelulis kiel Doyamoyee, juna edzino kiu estas diigita de sia bopatro. Ray estis priokupita ĉu la Centra Servo de Filmatestado povus bloki sian filmon, aŭ almenaŭ devigi lin eltranĉi ĝin, sed Devi ne estis ĉikanita. Je la eksterlanda distribuado, la kritiko el Chicago Reader priskribis la filmon kiel "plena je voluptaj kaj ironiaj nuancoj".
En 1961, je insisto de ĉefministro Jawaharlal Nehru, Ray ricevis komision fari dokumentan filmon Rabindranath Tagore, bazite sur la figuro de la fama poeto kaj Nobel-premiito samnoma, okaze de li centjariĝo de lia nasko, omaĝe al la persono kiu plej forte influis sur Ray. Pro la limigita filmado de Tagore, Ray estis defiita de la neceso fari la filmon ĉefe el stata materialo. Li diris, ke tio postulis pli multan laboron ol tri normalaj longaj filmoj.
En la sama jaro, kun Subhas Muĥopadhjaj kaj aliaj, Ray povis revivigi Sandeŝ, nome porinfana gazeto kiun lia avo estis fondinta. Ray estis ŝparante monon dum kelkaj jaroj por fari tion ebla. Duobleco en la nomo (Sandeŝ signifas en bengala lingvo kaj "novaĵojn" kaj popularan dolĉaĵon) markis la tonon de la gazeto (kaj eduka kaj distra). Ray ekdesegnis ilustraĵojn por ĝi, same kiel ekverkis rakontojn kaj eseojn por infanoj. Verkado finfine iĝis rapida enspezofonto.
En 1962, Ray reĝisoris Kanĉenjungha. Bazita sur sia unua originala scenaro, ĝi estis ankaŭ lia unua tutkolora filmo. Ĝi rakontas la historion de altklasa familio kiu pasigas vesperon en Darjeeling, pitoreska monteta urbo en Okcidenta Bengalio. Ili klopodas aranĝi la engaĝigon de la plej juna filino kun altsalajra inĝeniero edukita en Londono. Ray dekomence planis fari la filmon en domego, sed poste decidis filmi en la fama urbo. Li uzis multajn nuancojn de lumo kaj nebulo por montri la kuntiriĝon de la dramo. Ray notis, ke kvankam lia scenaro permesis filmadon dum ajna kondiĉo, la komerca kinlaboristaro en Darjeeling malsukcesi filmi, ĉar ili deziris fari tion nur dum sunlumo. La kritiko de The New York Times de Bosley Crowther publikigis duflankan revizion; li laŭdis Ray pro "milda kaj nekuntiriga" filmado, sed opiniis, ke la roluloj estis kliŝaj.
En 1964, Ray reĝisoris Ĉarulata (La soleca edzino). Unu el la preferita filmoj de Ray, ĝi estis konsiderata de multaj kritikistoj kiel lia plej bonkvalita filmo. Bazita sur rakonto de Tagore nome Nastanirh (Rompita nesto), la filmo rakontas la historion de soleca edzino, Ĉaru, en 19a-jarcenta Bengalio, kaj ŝain kreskantajn sentojn por sia bofrato Amal. En retrospektivaj revizioj, The Guardian nomis ĝin "eksterordinare vigla kaj freŝa", dum The Sydney Morning Herald laŭdis la elekton de la aktorino Madhabi Mukherjee, la bildostilon de la filmo, kaj ties kameramovadojn. Ray diris, ke la filmo enhavas kelkajn el malmultaj difektoj en sia verkaro kaj ke ĝi estas lia nura verko en kiu seokaze li estos farinta ĝin precize en la sama maniero. Je la 15a Berlina Kinfestivalo, Ĉarulata havigis al li Arĝentan Urson al la Plej Bonkvalita Reĝisoro. Aliaj filmoj de tiu periodo estas Mahanagar (La grandurbo), Teen Kanya (Tri filinoj), Abhijan (La ekspedicio), Kapuruŝ (La malkuraĝulo) kaj Mahapuruŝ (Sanktulo). La unua el tiuj, nome Mahanagar ricevis laŭdojn el britaj kritikistoj; Philip French iis, ke ĝi estas unu el la plej bonkvalitaj filmoj de Ray.
Ankaŭ en la 1960-aj jaroj, Ray vizitis Japanion kaj kontentis kunsidi kun kinisto Akira Kurosawa, kiun li tre alte aprezis.
Nova reĝisorado (1965–1982)
En la epoko post Ĉarulata, Ray entreprenis variajn projektojn, el fantasto, scienc-fikcio, kaj krimaj historioj ĝis historiaj dramoj. Ray eksperimentis dum tiu periodo, esplorante tiutempajn aferojn de la barata vivo reage al perceptita manko de tiuj aferoj en siaj filmoj.
La unua grava filmo en tiu periodo estas Naĝak (La heroo, 1966), nome historio de kinheroo veturanta trajne kiu kunsidas kun juna, simpatia ĵurnalistino. Steluloj estis Uttam Kumar kaj Sharmila Tagore; en la dudekkvarhora veturado, la filmo esploras la interna konflikto de la ŝajne tre sukcesa kinidolo. Kvankam la filmo ricevis "Premion de la Kritiko" en la Berlina Kinfestivalo, ĝi ĝenerale ne ricevis laŭdan akceptadon.
En 1967, Ray verkis scenaron por filmo nomota The Alien (La eksterulo), bazita sur sia propra rakonto "Bankubabur Bandhu" ("Amiko de Banku Babu"), kiun li estis verkinta en 1962 for la gazeto Sandeŝ. Ĝi estis planita kiel uson-barata kunproduktaĵo kun Columbia Pictures, kaj aktorado de Marlon Brando kaj Peter Sellers en la ĉefaj roloj. Ray surpriziĝis kiam eksciis, ke lia scenaro estis kopirajtigita kaj la pagorajtoj alproprigitaj fare de iu Michael Wilson, kiu dekomence alproksimiĝis al Ray tra ilia komuna amiko, Arthur C. Clarke, por reprezenti lin en Holivudo. Wilson kopirajtigis la scenaron listigitan de Mike Wilson & Satyajit Ray, kvankam li estis kontribuinta per unusola vorto. Ray poste diris, ke li neniam ricevis kompenson pro la scenaro. Post Brando forfalis el la projekto, la produktoroj klopodis anstataŭi lin per James Coburn, sed Ray seniluziiĝis kaj revenis al Kalkato. Columbia klopodis revivigi la projekton, sen atingi sukceson, en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj.
En 1969, Ray reĝisoris unu el siaj komerce plej sukcesaj filmoj; nome muzikfilma fantazio bazita sur porinfana historio verkita de lia avo, nome Goopy Gyne Bagha Byne (Aventuroj de Goopy kaj Bagha). Temas pri la veturo de Goopy la kantisto kaj Bagha la drumisto, kiu kunportas tri donacojn de la Reĝo de Fantomoj, por haltigi venontan militon inter du najbaraj regnoj. Unu el liaj plej multekostaj projektoj, la filmo estis ankaŭ malfacile financebla. Ray abandonis sian deziron filmi ĝin tutkolore, ĉar li malakceptis proponon kiu estus deviginta lin elekti certan aktoron de Bolivudo kiel ĉefa stelulo. Li ankaŭ komponis la kantojn kaj muzikon por la filmo.
Poste, Ray reĝisoris la kinadaptaĵon de romano de la poeto kaj verkisto Sunil Gangopadhyay. Kun muzika motivostrukturo laŭdita kiel pli kompleksa ol tiu de Ĉarulata, Aranyer Din Ratri (1970) (Diurnoj en arbaro) sekvas la historion de kvar urbaj junuloj kiuj iras al arbaroj por libertempo. Ili klopodas lasi siajn ĉiutagajn vivojn malantaŭe, sed unu el ili renkontiĝas virinon, kaj la tuto iĝas profunda studo de la barata meza klaso. Premierita en la Novjorka Kinfestivalo en 1970, kritikisto Pauline Kael verkis "La filmoj de Satyajit Ray povas starigi pli kompleksan sentaron de feliĉo en mi ol la verkaro de ajna alia reĝisoro [...] Neniu artisto faris pli ol Ray por fari nin retaksi la komunajn lokojn". Skribante por la BBC en 2002, Jamie Russell laŭdis la scenaron, ritmon kaj mikson de emocioj. Laŭ la kritikisto Robin Wood, "unusola sceno [de la filmo] ... havigus materialon por mallonga eseo".
Post Aranyer Din Ratri, Ray turnis sin al tiutempa Bengalia vivo. Li kompletigis tion kio iĝis konata kiel la Kolkata trilogio: nome Pratidwandi (1970), Seemabaddha (1971), kaj Jana Aranya (1975), tri filmoj kiuj estis planitaj separate sed havas similajn temojn. La trilogio fokusas al subpremado, kaj masklaj protagonistoj trafas malpermesitaĵojn. Pratidwandi (La kontraŭulo) temas pri idealista juna gradiĝinto; kvankam seniluziigita je la filmofino, li estas ankoraŭ nekorupta. Seemabaddha (Limigita Kompanio) portretas sukcesan viron kiu deflankigas sian moralecon por akiri gajnnojn. Jana Aranya (La mezulo) montras junan viron kiu enkotiĝas en la kulturo de korupto por akiri vivtenadon. En la unua filmo, Pratidwandi, Ray enkondukas novajn rakontajn teknikojn, kiel scenoj en negativo, sonĝoscenoj, kaj subitaj retroiroj.
Ankaŭ en la 1970-aj jaroj, Ray adaptis du el siaj popularaj historioj kiel detektivaj filmoj. Kvankam ĉefe celitaj al infanoj kaj junuloj, kaj Sonar Kella (La ora fortikaĵo) kaj Joi Baba Felunath (La Elefanta Dio) iĝis kultaj filmoj. En revizio de 2019 pri Sonar Kella, kritikisto Rouven Linnarz estis impresita de lia uzado de la hindiaj klasikaj muzikinstrumentoj por generi "misteran antaŭeniron".
Ray konsideris fari filmon pri la Bangladeŝa Liberiga Milito de 1971 sed poster forlasis la ideon kaj diris, ke kiel kinisto li estis pli interesata en la laboroj por rifuĝintoj kaj ne por politiko. En 1977, Ray kompletigis Ŝatranĝ ke Ĥilari (La ŝakluduloj), hindustanlingva filmo bazita sur rakonto de Munshi Premchand. La agado okazas en Laknaŭo en la ŝtato Oudh, unu jaron antaŭ la Hindia ribelo de 1857. Komentaro pri aferoj rilataj al la koloniigo de Hindio fare de Britio, estis la unua filmo de Ray en alia lingvo krom la bengala. Ĝi prezentas altprofilan aktoraron inklude Sanjeev Kumar, Saeed Jaffrey, Amjad Khan, Shabana Azmi, Victor Bannerjee kaj Richard Attenborough. Spite la limigitan buĝeton de la filmo, la kritikisto de The Washington Post havigis pozitivan revizion; "Li [Ray] posedas tion kio ofte mankas al multaj trokonsentitaj kinistoj de Holivudo: kompreno de la historio".
En 1980, Ray faris refilmon de Goopy Gyne Bagha Byne, iom pli politika Hirak Rajar Deshe (Regno de Diamantoj). La regno de la malbonula Diamanta Reĝo aŭ Hirok Raj, estas aludo al Barato dum la Urĝa Stato dekretita de Indira Gandhi (1975 - 77). Kun sia laŭdita kurto Pikoo (Taglibro de Pikoo) kaj la horlonga hindilingva filmo Sadgati, tiu estis la kulmino de lia verkaro en tiu periodo.
Kiam E.T. estis publikigita en 1982, Clarke kaj Ray vidis similaĵojn en la filmo kun lia frua scenaro por The Alien; Ray plendis, ke E.T. plagiatis lian scenaron. Ray diris, ke la filmo de Steven Spielberg "ne estus estinta ebla sen mia scenaro de 'The Alien ' disponebla tra tuta Usono en mimeografaj kopioj." Spielberg neis plagiaton dirante, "Mi estis knabo en mezlernejo kiam tiu scenaro estis cirkulanta en Holivudo." (Spielberg fakte gradiĝis el altlernejo en 1965 kaj publikigis sian unuan filmon en 1968, ĝuste en la epoko kiam Ray klopodis realigi sian filmon; krome ĉio tio pruvas nenion). Krom The Alien, du aliaj nerealigitaj projektoj kiujn intencis reĝisori estis adaptaĵoj de la antikva hindia epopeo, nome Mahabarato, kaj la romano de E. M. Forster de 1924 nome A Passage to India.
Finaj jaroj (1983–1992)
En 1983, laborante por Ghare Baire (Hejmo kaj la mondo), Ray suferis koratakon; ĝi akre limigis lian produktivecon en la ceteraj naŭ jaroj de lia vivo. Ghare Baire, adaptaĵo de samnoma novelo de Rabindranath Tagore, estis finkompletigita en 1984 kun helpo de la filo de Ray, kiu servis kiel kameraisto ekde tiam antaŭen. La filmo temas pri la danĝeroj de arda naciismo; Li verkis la unuan skizon de scenaro por tiu filmo en la 1940-aj jaroj. Spite krudajn riparaĵojn pro la malsano de Ray, la filmo ricevis kelkajn laŭdojn; la kritikisto Vincent Canby donis al la filmo maksimuman rangigon de kvin steloj kaj laŭdis la ludadon de la tri ĉefaj aktoroj. La filmo enhavas ankaŭ la unua kisosceno montrita en la filmoj de Ray.
En 1987, Ray rekuperiĝis ĝis etendo ke li povis reĝisori en 1990 filmon Ŝaĥa Proŝaĥa (Arbobranĉoj). Ĝi rakontas la historion de maljunulo, kiu estis trairinta vivon de honesteco, kaj ekscias pri la koruptado de tri el liaj filoj. La fina sceno montras la patron trovanta konsolon nur ĉe akompano de lia kvara filo, kiu estas nekorupta sed ankaŭ mense malsana pro kapovundo ricevita kiam li estis studante en Anglio.
La lasta filmo de Ray, nome Agantuk (La strangulo), estas pli malpeza tone sed ne laŭteme; kiam delonge perdita onklo alvenas viziti sian nevinon en Kolkato, li starigas suspektojn pri siaj motivoj. Tio starigas en la filmo ankaŭ demandojn pri la senco de civilizo. Kritikisto Hal Hinson estis impresita, kaj opiniis, ke Agantuk montras "ĉiujn virtojn el majstra artisto en plena matureco".
Troa fumanto sed nedrinkulo, Ray valorigis laboron pli ol io ajn. Li laboris 12 horojn tage, kaj iris dormi nur je la 2a noktomatene. Li ankaŭ ĝuis kolektante antikvaĵojn, manuskriptojn, rarajn gramofonajn diskojn, pentraĵojn kaj rarajn librojn. En 1992, la sano de Ray malboniĝis pro korkomplikaĵoj. Li estis akceptita en hospitalo, sed neniam rekuperiĝis. Du dek kvar horojn antaŭ sia morto, Ray prezentiĝis kun Honora Oskaro ricevita de Audrey Hepburn pere de videoligilo; li estis jam en tre malbona sankondiĉo, sed faris akceptodiskurson, nomante ĝin la "plej bona atingo de [lia] kinkariero." Li mortis la 23an de Aprilo 1992, naŭ tagojn antaŭ sia 71a naskiĝtago.
Floskajo
Floskajo estas surakva flosanta konstruaĵo cele al la fiksado kaj alteriĝo de boatoj aŭ ŝipoj. Ĝi havas unu aŭ plurajn flosantaj korpojn.
Speciala formo de floskajo estas flosriparejo por ripari ŝipojn.
5155 Denisyuk
5155 Denisyuk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio nun en Respubliko Krimeo (Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa fizikisto Jurij Nikolajeviĉ Denisjuk, (cirile : Юрий Николаевич Денисюк, 1927–2006), ano de la Rusia Akademio de Sciencoj, inventisto de la tipo de holografio tiel nomata "Denisjuka holografio", videbla per ordinara blanka lumo.
Justus Lipsius
Justo Lipso (1547-1606) (Overijse, Duklando Brabanto, en la 18-a de Oktobro 1547 - Loveno, en la 23-a de Marto 1606) estis flandra humanisto kaj filologo. Li estas rigardita kiel unu el la plej renomaj erudiciuloj de la 16-a jarcento, kaj oni rajtas aserti ke li kreis veran beletristikan triumviraron kune kun Joseph Justus Scaliger (1540-1609) kaj Isaac Casaubon (1559-1614).
Biografio
Li studis kun la jezuitoj en Kolonjo, kiuj konfirmis lian pasion por la klasika literaturo kaj latina kaj greka. En 1579, li ekis instrui historion en la ĵus kreita Universitato de Lejdeno. En sia vivofino li estis profesoro pri latina en la Universitato de Loveno. Lipsius lernigis en la universitatoj de Jena, Lejdeno kaj Loveno. Li estis aŭtoro de serio da verkoj, kies celo intencis revigliĝi la malnovan filozofan ĉenon konatan kiel Stoikismo, sub la formo akordigebla kun la kristanismo, prenante kiel eka modelo la verkon de la filozofo Lucius Annaeus Seneca. La plej grava el tiuj verkoj estis "De constantia" (Pri la konstanteco). Lia nova formo de stoikismo influis grandan nombron da siaj intelektaj samtempuloj, kaj donis lokon al iu movado konata kiel nov-stoikismo.
Gonzalo de Berceo
Gonzalo de Berceo (naskiĝis en Berceo ĉ. 1197, mortis antaŭ 1264) estis poeto hispana, la unua kun nomo konata en kastilia lingvo, ĉefa aŭtoro en la 13-a jarcento ene de la nomata Mester de Clerecía. Li estas la plej konata reprezentanto de la Klera metio.
Biografio
Gonzalo de Berceo edukiĝis en la Monaĥejo de Suso de San Millán de la Cogolla ("en Sant Millán de Suso, fue de niñez criado") kaj iĝis monaĥo kiel diakono (1221) kaj poste pastro (1237), instruisto de novuloj kaj, laŭ Brian Dutton, notario de la abato Juan Sánchez en la citita monaĥejo de Monaĥejo de Suso de San Millán de la Cogolla. Li havis fraton, kiu estis same religiulo. Li ricevis altrangan edukon inter 1222 kaj 1227 en la ĵus kreataj ĝeneralaj studoj (mezepoka antaŭaĵo de la modernaj universitatoj) de Palencia, la unuaj de Hispanio kaj fonditaj de la episkopo Tello Téllez de Meneses, kiun Berceo citas en sia verkaro. Tamen komence de la 13a jarcento la monaĥejo de San Millán suferis dekadencan krizon kaj la poeto klopodis kontraŭstari ĝin per sia verkaro; ŝajne li mortiĝis meze de la 13a jarcento, post 1264.
Verkaro
Li kreis la kastilian lingvon por poezio, elirante el imitado de latina religia poezio kun enmeto de popolaj esprimoj, vortoj kaj stilo.
Li verkis ĉefe pri religio kaj pli precize pri sanktuloj (tiuj rilataj al ties monaĥejoj) kaj la Virgulino, ĉefe per sia plej fama Milagros de Nuestra Señora (mirakloj de nia sinjorino). Li ne estas originala pri la temoj, sed ja pri ties traktado per popolaj detaloj.
Liaj verkoj dividiĝas en tri grupoj kiuj estas la jenaj:
Saturiĝo de la oksigeno en la sango
La saturiĝo de la oksigeno en la sango estas parametro de vivanto kaj estas la procento da molekuloj de hemoglobino kun oksigeno kalkulata en la totalo de la hemoglobino ĉeestanta.
En la sango la oksigeno estas ĉeestanto ligita kun la hemoglobino (98%) aŭ solvita en la sangoplasmo (2%).
Oksigenmezurilo
La oksigenmezurilo estas instrumento tiel, ke enlumas la fingron de la paciento per lumo transruĝa kaj ricevas informojn pri la malsama sorbado de lumradiadoj de la malsamaj korpopartoj. La hemoglobino oksigenita sorbas lumon en ondo malsama ol la hemoglobino ne oksigenita kaj el oksigenmesurilo kalkulas la saturadon de la oksigeno en la sango danke al ĉi tiu principo.
Ogadeno
Ogadeno aŭ Ogaden estas orienta regiono de Etiopio etende sur 369 000 km² kie loĝas 4 500 000 loĝantoj. Limas kun Ĝibutio, Kenjo kaj Somalio, majoritate loĝataj de islamaj somaloj, la regiono estis scenejo de milito inter Etiopio kaj Somalio, kie tiu lasta postulis Ogadenon kiel somalia teritorio; tamen ĝis nun estas konsiderata internacie kiel Somala regiono de Etiopio.
Historio
Britio starigis protektoraton fine de la 19a jarcento, post kiam Meneliko la 2-a de Etiopio aneksiigis Ogadenon al Etiopio en 1897 danke al traktato kun Britio. La regiono estos poste aneksiigita al la Itala Somalio en 1936 antaŭ reveni sub britia kontrolo en 1942 dum la Dua Mondmilito. Etiopio klopodos malsukcese rehavi la suverenecon sur la regiono ĉe la Konferenco de Londono en 1945 sed kontraŭstaris al Britio kaj okupis ĝin escepte nosdorienton kaj zonon ligantan Haud al la Franca Somalio (nuntempa Ĝibutio). Tiuj lastaj partoj estis fine okupitaj de Etiopio en 1954.
En malfruaj 1970-aj jaroj, okazis interna maltrankvilo en Ogadeno. La Okcidentsomalia Liberiga Fronto, estrita de Muktal Dahir, uzis gerilajn taktikojn por kontraŭstari la etiopian regadon. Etiopio kaj Somalio luktis dum la Milito de Ogadeno pri la kontrolo de tiu regiono kaj ties popolo.
En 2007, la Etiopia Armeo lanĉis atakon en Ogadenon. La ĉefa ribelgrupo estis la Ogadena Nacia Liberiga Fronto sub la estrado de Mohamed O. Osman, kiu luktas por liberigi Ogadenon el kion ili vidas kiel etiopia okupado. Somalaj loĝantoj asertas, ke la etiopiaj militistoj murdas kaj torturas civilulojn, detruas la brutaron el multaj somaloj kaj krimas kontraŭ nomadoj de la regiono. Multaj internaciaj organizoj pri homaj rajtoj akuzas etiopian reĝimon fiagi krimojn kiuj "perfortas militleĝojn," kiel asertis informo de Human Rights Watch. Laŭ usona ŝtata komitato, estas la ONLF kiu murdas homojn, torturas civilulojn kaj fiagas krimojn kontraŭ la nomadoj de la regiono.
Macaye
Macaye (Makea) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Makear.
Vendejo
Vendejo (sin magazeno) estas speciala loko, kie oni vendas varojn. Ili povas ricevis pli specifajn nomojn laŭ la vendata varo, nome fruktovendejo, laktovendejo, panvendejo, librovendejo aŭ pli simple librejo ktp. La laboristo en vendejo estas vendisto aŭ pli malofte nomata vendejisto.
Puerto Serrano
Puerto Serrano estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Cádiz, sude de Hispanio.
La nomo de la vilaĝo signifas en la hispana "Montara Montopasejo".
La areo de la municipo estas 79 km2 kie loĝas 7005 geloĝantoj. Puerto Serrano situas je 105 km de la provinca ĉefurbo Cádiz.
Nicholas Rowe (dramisto)
Nicholas Rowe (n. la 2-an de junio 1674, m. la 6-an de decembro 1718) estis angla dramisto kaj verkisto.
Nicholas Rowe naskiĝis en vilaĝo en Bedfordshire. Lia patro John Rowe estis advokato kiu posedis grandan bienon en Devon.
Nicholas edukiĝis ĉe Westminster School antaŭ studi juron en Londono. Lia patro mortis en 1692, kaj Nicholas ricevis valorajn heredaĵojn. Tio ebligis lin forlasi siajn jurajn studojn kaj dediĉi sin al literaturo.
Li edziĝis dufoje: kun sia unua edzino li havis filon, John, kaj kun sia dua, filinon, Charlotte.
Li ricevis malgravajn ŝtatajn postenojn antaŭ nomumiĝi komizo de la konsilio de la princo de Kimrio dum la regado de Georgo la 1-a (Britio). En 1715 li nomumiĝis "poeto laŭreata" - tio estas, la oficiala kortega poeto. Lia vidvino ricevis reĝan pension.
Loc-Eguiner-Saint-Thégonnec
(jen france, bretone Logeginer-Sant-Thegoneg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Pellevoisin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Krejo
Titano Krejo aŭ Krijo (helene Κριως, latine Crius) estis laŭ la pelasga mito pri kreado de la mondo filo de diino Eŭrinomo kaj serpento Ofiono. Krejo estis kune kun Titanino Diono disponigita al planedo Marso.
Laŭ Olimpia mito pri kreo de la mondo estis Krejo unu el originaj Titanoj, filo de dio de la Ĉielo Urano kaj diino de la Tero Gaja. Li partoprenis flanke de Titanoj la dekunujaran ribelon kontraŭ Olimpanoj. Post kiam estro de Olimpanoj Zeŭso sekvante konsilon de Gaja liberigis Ciklopojn kaj centmanajn gigantojn Hekatonkirojn estis Titanoj faligitaj kaj Krejo kune kun la ceteraj ĵetita en eternan mallumon de Tartaro.
Krejo kun sia edzino Eŭribio, kiu estis filino de la dio de maraj profundaĵoj Ponto li naskigis:
Krejo en fikcio
Krejo estas unu el tri Titanoj, kiujn Kseno renkontas en epizodo "Titanoj".
Eksteraj referencoj
http://www.theoi.com/Titan/TitanKrios.html - Eltiroj el la originalaj grekaj fontoj (angle)
Rionegro
Rionegro ("nigra rivero") estas municipo de Kolombio. Ĝi situas en la departemento Antjokio, lokigita ĉe la nord-okcidento de la lando. Komence de en la municipo vivis   sur areo de 196 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².