cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dolní Žukov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1229. Temas pri dokumento, en kiu papo Gregorio la 9-a (1227–1241) konfirmas, ke la municipo Žukov (Suckowo) estas posedaĵo de la la benediktina monaĥejo en urbo Tyniec (proksime de Krakovo) kaj tial ĝi rajtus preni dekonaĵojn.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Bassanne
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Bassana - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Bellefond (Ĝirondio)
La teritorio havas komunan limon kun.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1948
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1952
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Mianos
Mianos [MJAnos] (en aragona Mians​) estas municipo de Hispanio, en la okcidenta parto de la komarko Jacetania (ĉefe de la Provinco Huesca) sed apartenanta al la plej norda parto de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝi estas unu de kvar zaragozaj municipoj, kun la najbaraj Sigüés, Artieda kaj Salvatierra de Esca, kiuj estis parto de la komarko Prepirineo​ kaj post la nova komarkigo aprobita en 1996 estas parto de Jacetania.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidenta parto de la komarko Jacetania, norde de la komarko Cinco Villas, sude de Sigüés, kaj okcidente de Canal de Berdún. La loĝloko mem (692 msm) estas komunikata nur kun Artieda.
Mianos estas unu el la plej nordaj municipoj de la provinco Zaragozo, fakte ene de la komarko Jacetania, same kiel ĉe aliaj samprovincaj lokoj kiuj komunikas pli facile kun Jaca ol kun Ejea de los Caballeros. La municipa teritorio en la valo de la rivero Aragón limas norde kun Sigüés (provinco Zaragozo kaj komarko Jacetania); oriente kun Canal de Berdún (provinco Huesca kaj komarko Jacetania); sude kun Bagüés kaj Los Pintanos (provinco Zaragozo kaj komarko Cinco Villas; okcidente kun Artieda (provinco Zaragozo kaj komarko Jacetania). La teritorio estas trapasata de oriento okcidenten de la rivero Aragón, proksime de la Akvorezervejo de Yesa.
La plej alta punkto estas sude, en la limo kun Los Pintanos, nome Peña Nobla, de 1 076 m de alto. La kerno de Mianos, nura loko loĝata de la municipo, staras sur monteto en la plej alta zono de la municipo, sur alsuna deklivo, kiel taŭgas en malvarma zono.
Historio
Estis loĝado jam en epoko de Romia Imperio atestita de trovita mozaiko kaj proksimeco al Romia vojo.
Meze de la 11-a jarcento, la monaĥejo de San Juan de la Peña, kiu posedis kelkajn proksimajn lokojn (en Tiermas kaj Ruesta), prezentis falsan dokumenton atestantan, ke Mianos kaj Miramont (tiu lasta en teritorio de Sigüés) apartenis al ĝi. La Gran Enciclopedia Aragonesa rete registris la ekzistadon de alia loknomon Miramón, koresponda al antikva jam senhomejo, en la teritorio de Mianos, kaj kiu eble estas tiu referencata de la antaŭe menciita dokumento. ​
Preskaŭ certe, Mianos estis parto preskaŭ dekomence de la praa graflando Aragono, sed ĝi ege rilatis ankaŭ, kiel la tuta komarko Cinco Villas kaj la okcidental parto de Jacetania) kun la Regno Pamplona. Ĝis 1137, kiam ĝi trakslokiĝis al sia aktuala itienro pli norde, la loko de Mianos estis trapasata de oriento okcidenten de la aragona Jakoba Vojo. Tial ekzistis iam gastejo, kiu nun videblas, sed jam ruina.
Laŭlonge de la 20-a jarcento multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron pro rura elmigrado, kaj same en Mianos, kie oni malaltiĝis el 232 loĝantoj en 1920 ĝis nunaj nur 28 loĝantoj.
En la lastaj jaroj de la 20-a kaj unuaj de la 21-a jarcento, Mianos, kun aliaj proksimaj lokoj, kiel Artieda aŭ Sigüés, estas minacata per projektita plialtigo de la Akvobaraĵo de Yesa, kio okazigis fortan socian kaj politikan opoziciojn en la zono.​
Demografio
Demografia evoluo de Mianos inter 1842 kaj 2001:
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado al turismaj servoj.
En Minaos oni parolas ankoraŭ la aragonan lingvon.
Vidindaĵoj
Inter vidindaĵoj menciindas blazondomojn, popola arkitekturo, la romanika preĝejo remodelita en la 16-a jarcento, ermitejo, kaj naturaj lokoj.
Jean-Baptiste Bessières
Jean-Baptiste Bessières [ʒɑ̃ batist bɛsjɛʁ] (naskiĝis en Prayssac, mortis  en Weißenfels), unua Duko de Istrio (Duc d'Istrie), estis franca armea komandanto kaj Marŝalo de la Imperio kiu deĵoris ambaŭ dum la Francaj Revoluciaj Militoj kaj la Napoleonaj Militoj. Lia pli juna frato, Bertrand Bessières, sekvis liajn paŝojn kaj fine iĝis divizia generalo. Ilia kuzo, Julien Bessières, ankaŭ servis la imperiestron Napoleono la 1-a kiel diplomato kaj imperia oficialulo.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1932
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Muzeo de Multano
La Muzeo de Multano (ملتان متحف) troviĝas en urbo Multano kaj en distrikto Multano de la provinco Panĝabio en orienta Pakistano.
Kolektoj
La muzeo de Multano enhavas kolekton pri moneroj, medaloj, poŝtmarkoj de la eksa ŝtato Bahavalpur, manuskriptoj, dokumentitaj surskriboj, ĉizaĵoj el ligno, kamel-haŭtaj pentraĵoj, historiaj modeloj kaj ĉizaĵoj el ŝtono, ambaŭ de la islama kaj de antaŭ-islamaj periodoj.
Nova konstruaĵo
Oni nuntempe pretigas novan hejmon por la muzeo. la urbestraro de Multano kune kun la registaro de Panĝabio decidis transformi la Ganta-Garon en la novan muzeon de Multan.
Bias (Landes)
Bias (jen france, okcitane Biars) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Universitato de Beogrado
La Universitato de Beogrado (Универзитет у Београду / Univerzitet u Beogradu; antaŭe nomita Velika škola aŭ Grande école de 1808 ĝis 1905) estas en Beogrado la plej granda kaj plej malnova universitato en Serbio.
De ĝia fondo ĝis 2010, la Universitato de Beogrado havis 330,000 bakalaŭrajn diplomiĝintojn, proksimume 21,300 magistrodiplomiĝintojn, 29,000 specialistajn diplomiĝintojn, kaj 12,600 doktorajn diplomiĝintojn.
19-a jarcento
La 13-an de septembro 1808, dum la serba ribelo kontraŭ la otomanaj turkoj, Dusitje Obradovic, gvida figuro de la Klerismo en la serba spaco, fondis la "Grandan Lernejon" (Vlica Shkula Velika Shkola) en Beogrado, kun klasika profilo.. Tiu ĉi lernejo en siaj enkarniĝoj estis la institucio de supera edukado de Serbio en la jaroj 1808-1905. La lernejo unue funkciis ĝis 1813, estis novfondita en 1838 en Kragujevac sub la nomo "Litzaum" kaj en 1841 estis proponita al Beogrado. Ĝi tiam funkciis sub la nomo "Belgrade Export" kaj inkludis, aldone al la Fakultato de Filozofio, ankaŭ la Fakultaton de Juro. En la jaroj 1863–1905, ĝi denove portis la nomon "Mezlernejo" aŭ "Granda Akademio de Beogrado". Lia unua loĝejo estis en la domo de grafino Ljubitza, tiam li translokiĝis al la domo de kapitano Misha Anastasievich, nomita laŭ la posedanto de la konstruaĵo, riĉa serbo, kiu donacis ĝin al la ŝtato. La konstruaĵo, kiu estas konsiderata unu el la plej belaj domoj en la ĉefurbo de Serbio, daŭre loĝigas la rektoron de la universitato. La lernejo estis komence kombinaĵo de klasika mezlernejo kaj kolegio. La 24-an de septembro 1863, ĝia statuso estis sanktigita en leĝo kiel "scienca institucio por supera kaj profesia eduko" sub la aŭspicioj de la Edukministerio de la Reĝlando Serbio, gvidita fare de rektoro nomumita fare de la reĝo kaj akademia konsilio.
20-a jarcento
En 1914, la unua virino diplomiĝis de universitataj jurstudoj. La Universitato de Beogrado spertis signifan evoluon kaj vastiĝon en la jaroj inter la mondmilitoj kaj precipe post la establado de la Socialisma federacia respubliko Jugoslavio estrita fare de Tito. En la jaroj 1960-1970 ankaŭ multaj studentoj el aliaj landoj enskribiĝis por studi tie. Tamen, dum la tagoj de la komunista reĝimo, la institucio estis influita de la ideologio de la reĝimo. En tiu tempo, la Universitato de Beogrado kontribuis al la establado de ĉiuj aliaj universitatoj en Serbio, Montenegro kaj Nord-Makedonio kaj pluraj universitatoj en Bosnio kaj Hercegovino. Post la morto de Tito, la institucio suferis, kiel rezulto de la politika malstabileco kaj militoj kiuj eksplodis en Jugoslavio, de tre granda malkresko de siaj financaj rimedoj kaj tiel la kvalito de studoj estis damaĝita. Dum la registaro de Slobodan Milosevic, la universitato alfrontis politikon de politika premo kaj mankon de akademia kaj administra aŭtonomio. La universitato iĝis bonkonata centro de la politika opozicio en Serbio. Studentoj kaj profesoroj en Beogrado organizis amasmanifestaciojn kontraŭ la registaro. Studentorganizoj kiel ekzemple "Otpor" kontribuis signife al la demisiigo de la registaro.
Plentzia (metrostacio)
Plentzia estas stacio sur linio L1 de la Metroo de Bilbao, situanta en Plentzia.
Homoĝardeno
Homaj ĝardenoj aŭ antropologiaj zooj (ankaŭ nomitaj "etnologiaj ekspozicioj" aŭ "nigrulaj vilaĝoj") funkciigis en la 19-a kaj 20-a jarcentoj kaj ekspoziciis indiĝenajn homojn. Diversaj ekspozicioj, plejparte en la granduoboj tra Eŭropo kaj Usono, havis homojn de afrika deveno, indianojn, inuitojn, kaj membrojn de diversaj aziaj etnoj. La ekspoziciaĵoj elstarigis la "malsuperan naturon" de la indiĝenoj kaj la diferencon inter ili kaj la eŭropanoj de okcidenta kulturo. Etnografiaj zooj ĝenerale baziĝis sur scienca rasismo kaj socia darvinismo. En la lastaj ducent jaroj, pli ol 35 000 indiĝenoj estis importitaj al Eŭropo kaj Nordameriko, kiuj estis elmontritaj en zooj kaj diversaj ekspozicioj.
La komenco de la fenomeno
En antikvaj tempoj kaj la mezepoko estis kutimo kapti homojn kaj uzi ilin kiel sklavoj, kiel servistinoj kaj kiel propriecaj objektoj de distro kaj riĉaĵo. Esploristoj kutimis kapti indiĝenojn kaj alporti ilin kiel rabaĵon al siaj reĝoj. Kristoforo Kolumbo, ekzemple, kunportis indianojn al Hispanio post sia reveno de la Nova Mondo. Dum la renesanco, la Mediĉoj establis grandan Bestoĝardeno en la Vatikano. De la registro de la 16-ajarcenta zoo oni scias ke ĝi gastigis kolekton de "barbaraj" homoj de pli ol 20 malsamaj etnoj.
Dum urbanizado pliiĝis, Ju pli la kulturo de libertempo en la Okcidento disvolviĝis, tiel des pli ankaŭ la uzo de homoj kiel provizantoj de distro, inkluzive de perforte tenataj homoj. Ĝis la dua duono de la 19-a jarcento, homaj prezentoj akceptis la karakteron de eksterordinaraflankspektaklo, cirko kaj "spektaklo de sovaĝuloj". Unu el la plej famaj spektakloj estis produktita fare de P. T. Barnum, la 25-an de februaro 1835. Ekspozicioj de ĉi tiu speco kutimis prezenti misformitajn homojn kaj homojn tre malsamaj en aspekto de la eŭropanoj. La koncepto de siamaj ĝemeloj ekzemple, estas prenita de unu el la ekspoziciaĵoj en ĉi tiuj ekspozicioj estas la spektaklo de la fratoj Chang kaj Eng Bunker.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato.
Homoĝardeno
Francio
En la dua duono de la 19-a jarcento Parizo estis la monda ĉefurbo kaj por multaj ekspozicioj tie okazigitaj venis dekoj da milionoj da vizitantoj el la tuta mondo. En 1877 ekspozicio de Inuitoj kaj nubianoj estis prezentita en la ĝardeno de alklimatiĝo, la sovaĝhoma ekspozicio duobligis la nombron de vizitantoj ĉi-jare al pli ol miliono. Sekvante tion, 30 pliaj homaj ekspozicioj estis elmontritaj en tiuj ĝardenoj dum la venontaj 35 jaroj. Unu el la ĉefaj vidindaĵoj de la Pariza Monda Ekspozicio (1889) kiun vizitis 28 milionoj da homoj estis grandioza montrado de 400 indiĝenoj. En 1907 komplekso de ses "indiĝenaj vilaĝoj" estis establitaj ĉe la periferio de Parizo en grandega parko. Homaj ekspozicioj estis montritaj en Parizo ĝis la 1930-aj jaroj. Homaj ekspozicioj ankaŭ estis montritaj en Lyon, Marsejlo kaj en Hanojo, kiu estis sub franca regado.
Benelukso
Indiĝenoj de Surinamo estas ekspoziciitaj en la Internacia Kolonia kaj Eksporta Komerca Ekspozicio (Amsterdamo) ekde 1883. La nederlanda kolonia registaro starigis "indiĝenan ekspozicion" sur la insulo Javo, kiu estis sub ĝia regado. Centoj da kongolanoj estis ekspoziciitaj ĉe monda ekspozicio en Bruselo en 1897. 267 el ili estis mortigitaj kiel rezulto de akcidento, tiuj estis entombigitaj en amastombo ekster la grandurbo. Laŭ la enorma komerca sukceso de la ekspozicio, la secesistile reĝa muzeo por Mez-Afriko, estis establita en Bruselo tiun jaron. En 1910 alia monda ekspozicio estis okazigita en Bruselo kun "afrikaj vilaĝoj" kaj tiam ankaŭ en 1930 simila ekspozicio estis okazigita en Antverpeno. Ankaŭ ĉe la Brusela Monda Ekspozicio (1958) estis prezentita "Kongola Vilaĝo".
Germanio kaj Skandinavio
En 1874, la germana bestkomercisto Carl Hagenbeck importis sameojn kaj polinezianojn kaj vendis ilin al zooj ĉie en Eŭropo. En 1876 li komencis importi nubianojn de arabaj komercistoj en Sudano. En 1880 li vendis inuitojn al la Hamburga Zoo. En 1896 estis establita "Indiĝena Ekspozicio" kadre de koloniisma ekspozicio en Berlino, simila ekspozicio estis montrita en la somero de 1928 en Stutgarto. En 1915, ĉe la 100-a datreveno de la Regno de Norvegio, 80 senegalaj indiĝenoj estis prezentitaj en Oslo.
Nordameriko
Kaj Usono kaj Meksiko gastigis vojaĝantajn ekspoziciojn de indiĝenoj same kiel homajn kaĝojn en establitaj zooj ĉe grandurboj. La plej konata rakonto estas la rakonto de Ota Benga. Ota Benga estas kongola indiĝeno, kiu estis importita al Usono fare de Samuel Phillips Werner, por esti "ekspoziciita" ĉe la somera spektaklo en Luiziano. Kritikistoj ĉe la spektaklo asertis ke la akraj dentoj de Benga estis indico ke li venis de kanibalista tribo. La onidiro disvastiĝis kaj atingis la amaskomunikilaron kaj tiel Benga fariĝis sukcesa spektaklo de la ekspozicio. Post la ekspozicio li revenis al Kongo sed ne povis integriĝi en sian tribon. Li vojaĝis tra Afriko kun Werner, ĝis la komercisto sugestis ke li revenu por labori en zooj en Usono. Benga estis elmontrita en la bestoĝardeno de Bronkso ene de kaĝo de orangutano. Post protesto de aktivuloj pri homaj rajtoj oni decidis ĉesigi lian "dungadon" en la zoo. Li translokiĝis al orfejo kie li lernis legi kaj skribi. Tra la jaroj, li sobriĝis kaj realigis sian sorton, iris en depresion kaj faris sinmortigis en la aĝo de 32. Lia rakonto akiris multe da resonon kaj tra la jaroj teatraĵoj, poemoj kaj libroj estis verkitaj pri li.
Nuntempaj homaj zooj
En la periodo inter la Mondmilitoj kaj precipe post la Dua Mondmilito estis multe da kritiko de koloniismo kaj rasismo. Homaj zooj fermiĝis ĉirkaŭ la mondo kaj homaj moveblaj ekspozicioj malkreskis. Tamen eĉ hodiaŭ okazas fojaj spektakloj de "afrikaj vilaĝoj" kaj indiĝenoj. Ekzemple, en la urbo Augsburg en Germanio, "afrika vilaĝo" estis prezentita en julio 2005, kaj en 2008 homa zoo estis malfermita en Tajlando kun knabinoj de la Karenoj, kiuj estas konataj pro siaj longaj koloj. En ambaŭ kazoj, severa publika kritiko estis esprimita.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1924
Unuafoje kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato, fondita la antaŭan jaron.
Iskustvo
Iskustvo (Искусство, Мастацтва, Arto) estas ruslingva revuo pri literaturo kaj alia arto, kiu estis eldonita en 1921 en Vicebsko. La eldonkvanto de revuo estis 500 ekzempleroj, entute aperis 6 numeroj.
Historio
La magazinon fondis Vera Miĥajlovna Jermolajeva (Вера Михайловна Ермолаева), tiama direktorino de la undefined, kiu estis renomita en 1921 kiel Supera ŝtata ateliero de arto kaj teĥniko (Высшая государственная художественно-техническая мастерская; Вышэйшая дзяржаўная мастацка-тэхнічная майстэрня).
La revuo estis la organo de la arta dividado de la Sekcio de publika eduko de la Vicebska provinca ĉefestraro kaj la Vicebska artista sindikato. En 1922 Iskustvo estis unuigita kun revuo Rabotnik prosveŝĉenija (Работник просвещения, Супрацоўнік адукацыі, Eduklaboristo); la nova magazino estis eldonita sub la nomo Rabotnik prosveŝĉenija i iskustva (Работник просвещения и искусства, Супрацоўнік адукацыі і мастацтва, Eduka kaj arta laboristo).
Enhavo de la revuo
En la Iskustvo oni povis legi artikolojn kaj eseojn pri pentra, muzika kaj teatra vivo de Vicebsko; la kreado de muzeoj; la arĥeologiaj vidindaĵoj de Vicebska regiono; la teatraĵoj surscenigitaj en la Vicebska teatro de revolucia satiro; recenzoj de artaj ekspozicioj, artaj kaj literaturaj manifestoj ktp.
En la unua numero estis publikigita la programa manifesto de Kazimir Maleviĉ "Unovis". Foje la tekstoj estis ilustritaj per reproduktaĵoj (ekzemple kubofuturismaj gravuraĵoj de Vera Jermolajeva kaj aliaj). Inter la kunlaborantoj de la revuo estas M. Kunin, M. Malko, P. Medvedev, M. Pustinin kaj aliaj.
Bélis
(jen france, okcitane Belis) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Éva Kun (ceramikisto)
Éva Kun, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kun Éva estas hungara ceramikisto.
Sinjoro Linio (televida serio)
S-ro Linio (en la itala : La Linea) estas itala animacia videoserio kreita fare de itala karikaturisto kaj reklamverkisto Oswaldo Quandoli. La 90-epizoda serio estis renombrita al proksimume 225 epizodoj, ĉiu du-kaj-duono minutoj longaj, origine produktitaj por elsendo sur la itala RAI - kanalo inter la jaroj 1971 ĝis 1986.
Éva Kun (ceramikisto)
Éva Kun naskiĝis la en Mezőtúr.
Biografio
Éva Kun lernis argiladon en kooperativo en sia naskiĝurbo (1968-1970), poste ŝi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo de Budapeŝto en 1975. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Árpád Csekovszky, György Jánossy (arkitekto), József Litkei kaj Imre Schrammel. Post siaj studoj ŝi laboris en propra ateliero, krome ŝi multe lernis de Mária Kresz, János Probstner, Kinga Szabó (ceramikisto) kaj Mária Geszler. Kelkfoje ŝi havis stipendion en ceramika studio de Kecskemét. Ekde la 1990-aj jaroj ŝi uzis la raku-teknikon. Ŝi ricevis premiojn inter 1970-1995.
Sinjoro Linio (televida serio)
Komence, dum jaroj, la rolulo aperis en reklamoj por itala potfaristo. Sekve de la enorma sukceso de la reklamo, la rolulo komencis aperi en sendependa serio nomita en Italio "La Linea" kaj iĝis fama en la plej granda parto de la mondo.
Dum la paso de la jaroj, la serio estis elsendita en pli ol 40 landoj ĉirkaŭ la mondo. Ĉiuj epizodoj de la serio nun estas venditaj sur DVD kaj la rolulo daŭre aperas en reklamvideoj por diversaj produktoj.
La muziko ludita en la fono estis komponita fare de Franco Goudi en la stilo de ĵazo. La rolulo de S-ro Linio parolas en babilaĵo, kiu estis kreita per miksaĵo de voĉoj kaj murmuradoj en kiuj oni povas rekoni vortojn en la itala kun milana akĉento kaj foje vortojn en la angla, sed kun prononcita itala akĉento. En ĉiuj epizodoj, la voĉoj estas prezentitaj fare de Carlo Bonomi.
Intriga resumo
La personeco de S-ro Linio estas karakterizita kiel varmega kaj kolerema mediteranea tipo, maldiligenta, malicema kaj aventurema. Lia konduto estas iom infaneca, interplektita kun ridindaj reagoj, kaj lia humoro facile ŝanĝiĝas laŭ la cirkonstancoj en kiuj li sin trovas kaj la situacioj en kiuj li troviĝas. Li havas emon facile okupiĝi pri io ajn, kion li renkontas, kaj kun iu ajn, kiu alprokimas al li. Li esprimas siajn sentojn kun troa eminenteco. Lia ĉefa karakterizaĵo estas la sovaĝaj eksplodoj de ridado kun abundaj forĵetoj de salivo, kiuj esprimas mokon kaj malestimon. Ĉio ĉi bone kongruas en la leĝerecon kaj gajecon de la intrigo. Sinjoro Linio estas bildstriulo marŝanta laŭ senfina horizontala linio, dum li estas, samtempe, parto de la linio, sur kiu li marŝas. La marŝlinio estas difinita kaj limigita nur de la volo de la pentristo kaj lia krajono, kiuj ankaŭ provizas al Sinjoro Linio dum la tuta progreso de la intrigo la necesajn akcesoraĵojn por li (kaj ankaŭ la ne necesajn) kaj efektive kreas la universon en kiu li vivas. Ankaŭ, ĉiufoje kiam Sinjoro Linio renkontas obstaklojn sur sia vojo, li kutime turnas sin al la pentristo por desegni la solvon por li. Se Sinjoro Linio ne kontentiĝas pri la solvoj de la pentristo kaj la objektoj kaj obstakloj, kiujn ri metas antaŭ li, li koleras kaj grumblas kaj malfermas la buŝon per vortoj de kolero kaj malbeno en sia nekomprenebla lingvo. La fonkoloro ŝanĝiĝas depende de la emocioj kaj atmosfero, kiujn S-ro Linio sentas, kvankam la plej granda parto de la serio estis karakterizita per blankaj, bluaj kaj nigraj koloroj. La intrigo rondiras ĉirkaŭ fiksita strukturo de "kontenta - surprizita - malkontenta - frustrita - grumblema - indignema" ktp., kun akraj transiroj inter ili. Ĉe la fino de ĉiu ĉapitro, la pentristo kutime interrompas la horizontalan linion sur kiu la figuro piediras, tiel igante S-ro Linio fali en abismon.
Meksiko en la Somera Olimpiko 1900
Fakte la fontoj foje nomas 3, foje 4 membrojn de la meksika apero en sia unua olimpiko. Sed pri laŭdira kvara teamano mankas ĉiaj informoj, tial pli sencas kredi la nombron de 3 membroj.
Lost in Translation (filmo)
Lost in Translation (Perdita en traduko) estas drama filmo de 2003 reĝisorita fare de Sofia Coppola. La filmsteluloj estas Bill Murray kaj Scarlett Johansson. La filmo estis nomumita por kvar Oskaroj, el kiuj ĝi gajnis unu en la plej bona originala filmo kategorio.
Intrigo
Bob Harris, mezaĝa Holivuda stelo, alvenas en Tokio por esti fotita por japana reklamo por viskio. En la sama tempo, Charlotte, juna kolegiodiplomito, ankaŭ alvenas kun sia edzo Johano, famulfotisto, en la hotelon kie Bob loĝas. Charlotte estas novedzino kiu sentiĝas nesekura pri sia estonteco kaj Bob travivas krizon en sia rilato kun sia edzino de 25 jaroj. Ĉiutage Bob kaj Charlotte renkontas unu la alian en la hotelo kaj finfine renkontas ĉe la hotela drinkejo dum la nokto kiam ambaŭ ne povas dormi.
Charlotte invitas Bob veni kun ŝi kaj kelkaj el siaj lokaj amikoj kaj ili pasigas amuzan vesperon en Tokio travivante japanan noktan vivon kaj kulturon. Dum la venontaj malmultaj tagoj ilia rilato profundiĝas kaj ili pasigas pli da tempo kune. Malfrue en la nokton, ili ambaŭ kuŝas flank-al-flanke kaj havas intiman konversacion en kiu Charlotte rakontas pri siaj personaj problemoj kaj Bob rakontas pri sia geedzeca vivo.
En la antaŭlasta nokto de lia vizito, kiam Bob trinkas ĉe la hoteldrinkejo, la ĵazkantisto prezentanta tie alproksimiĝas al Bob kaj flirtas kun li. Tiun nokton ili seksumas, kaj la venontan matenon Charlotte frapas sur la pordo de la hotela ĉambro de Bob. Kiam li malfermas la pordon por ŝi, ŝi invitas lin al tagmanĝo. La voĉo de la kantisto estas aŭdita de la ĉambro de Bob kaj Charlotte rapide ekkomprenas kio okazis. Lunĉo finfine okazas inter Bob kaj Charlotte, sed la okazo fariĝas morna, malĝojiga, kaj akompanita per argumentado inter ili.
Poste, fajroalarmo eksplodas en la hotelo kaj Bob kaj Charlotte forlasas iliajn ĉambrojn kaj renkontas ĉe la enirejo. Ili solvas sian disputon kaj havas finan renkontiĝon en la hoteldrinkejo.
Dum la mateno de la reveno de Bob al Usono, Charlotte alvenas en la hotela n vestiblon. Bob kaj Charlotte havas adiaŭan konversacion kaj ĉiu iras siajn apartajn vojojn. Kiam Bob veturas en taksion sur la vojo al la flughaveno, li rimarkas Charlotte piedirante tra la homamaso. Li petas al taksiisto ĉesi kaj iras direkte al Charlotte. Kiam ili vidas unu la alian, ili longe brakumas kaj kundividas kison. Bob revenas al la taksio kaj ĝi daŭrigas sian veturadon.
Aurice
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Horloĝa Turo (Multano)
La Horloĝa Turo de Multano, ankaŭ nomata Ganta-Gar, (گھنٹہ گھر) estas la sidejo de la urbestraro de Multano en provinco Panĝabio de Pakistano.
Historio
La turo kun horloĝo Ganta-Gar en urbo Multano estis konstruita en 1884 dum la tiama brita Hindio. Post la aprobo de leĝo pri municipo en 1883, la britaj regantoj bezonis oficejojn por la administrado de la urbo. Ili do ekkonstruis Ganta-Garon en Multano la 12-an februaro 1884; la konstruado finiĝis post 4 jarojn da laboroj. Oni konstruis la turon super la ruinoj de la haveli de Ahmad Ĥan Sadozai, kiu estis entute detruita dum la sieĝo de Multano. La halo kaj konstruaĵo prenis la nomojn «halo Ripon» kaj «konstruaĵo Ripon» ĉar Ripon estis la nomo de la tiama vicreĝo en Hindio. Sammaniere, la horloĝa turo prenis la nomon «turo Northbrook» por memorigi la nomon de Northbrook, eksa vicreĝo de Hindio (1872–3).
La horloĝo
La 27-an de oktobro 2011, tri horloĝoj de Ganta-Gar estis riparitaj, kaj ĝi restartigis montri la horon de Pakistano, kiu estas GMT+5. La riparadon faris la horloĝa firmao Rado Watchmaker. La mekanismo kaj la montriloj de la horloĝoj ŝanĝiĝis, tamen la ĉefa ciferdisko de la horloĝo ne estis ŝanĝita. Ĝi funkcias per suna energio. La horloĝo haltis funkcii en 1985.
La muzeo de Multano
La Ganta-Gar fariĝis fine muzeo, kiun la urbestraro nomis «Muzeon de Multanp». La projekto por la starigo de la muzeo jam ricevis buĝeton kaj la laboroj jam komencis, tamen la muzeo ne estas ankoraŭ alirebla por la publiko.
Plentzia
Plentzia (Plentzia, Plencia) estas municipo de Biskajo (Eŭskio, Hispanio). Ĝi havis loĝantojn en 2022.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas plentzitar.
Ĝi estas je ĉirkaŭ 25 km norde de Bilbao, sur la marbordo de la Kantabra Maro, en la nordokcidento de la provinco. Plentzia estas sur la dekstra bordo de la rivero Butrón, en lasta meandro kie kreiĝas la rio de Plentzia de salakvo, ĝuste antaŭ ĝia elfluejo en la golfeto de Plentzia. Kun etendo de 6,30 km², Plentzia havas 4 387 loĝantojn laŭ la censo de 2017 kaj en somero tio kutime kvarobliĝis pro la alveno de someruloj, kiuj venas ĝuis la strandon de Plentzia.
Arx (Landes)
Arx (jen france, okcitane Arcs) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
26703 Price
26703 Price estas
tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David R. Price, membro de la Konsulta Konsilantaro de la Observatorio Lowell, kiu helpis Lowell por plenumi sian mision " bonteni altkvalitan programon de publika eduko kaj popularigo ". David subtenas la Programon de Astronomia Popularigo por Usonaj Indianoj de la Observatorio Lowell.
Kafejo Zeman
Kafejo Zeman (ĉeĥe: Zemanova kavárna) en Brunno, Ĉeĥio, estas verko de la konata ĉeĥa arĥitekto Bohuslav Fuchs kaj frua ekzemplo de la stilo de la moderno funkciiga.
Estiĝo kaj malkonstruiĝo
Fuchs komisiitis en 1925 konstrui kafejon en la parko de la strato Na Kolišti, kie antaŭe estis estina la iama kafeja pavilono Schopp el ligno. En 1926 iĝis la inaŭguro; temis pri unu el la unuaj konstruaĵoj faritaj laŭ la t.n. funkiiga stilo en Ĉeĥoslovakio. Jam en la 1950-aj jaroj, post ŝtatigo, ĝi utiliĝis kiel infanĝardeno. Sed la konstruo de la nova Janáček-teatrejo en 1964 necesigis la malkonstruon kafejan.
Rekonstruo
En 1991 ekplanitis rekonstruo de tiu ĉi fama konstruaĵo. La arĥitektoj Zbyněk Pech kaj Jana Janíková komisiitis per tiu tikla tasko ĉar fotoj de la interno ne konserviĝis. Oni ja devis demandi al okulatestoj kiuj bedaŭrinde ofte malkonsentis prie. Fine oni simple venigis meblojn el la 1920aj kaj 1930aj jaroj por krei tiutempan atmosferon. La brunna urboadministrantaro ja apogis la projekton disde la komenco kaj fakte en 1994 ekis la laboro; en la 24.3.1995, okaze de la datreveno 100-a naskiĝtaga de Fuchs, estis solena reinaŭguro. Por la publiko malfermitis la pordo en la 15.4.1995.
Birac (Ĝirondio)
Birac - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Gelsemiacoj
La gelsemiacoj (Gelsemiaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo gencianaloj (Gentianales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 13 speciojn,. Ĝia tipa genro estas gelsemio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (20 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Politekniko de Milano
La Politeknika Universitato de Milano (Politecnico di Milano) estas publika universitato situanta en Milano, Italio, establita en 1863, igante ĝin la plej malnova universitato en la grandurbo. La Politeknika Universitato de Milano konsistas el ses kampusoj situantaj en la antaŭurboj de Milano (Leonardo kaj Bubiza kampusoj ), Lecco, Kremono, Mantuo kaj Piaĉenco. Proksimume 42,000 studentoj studas en la Politeknika Universitato, igante ĝin la plej granda teknika universitato en Italio.
La universitato estas membro de la Konferenco de Eŭropaj Lernejoj por Altnivelaj Inĝenieraj Eduko kaj Esploro (CESAER) kaj membro de la IDEA ligo. Aldone al tio, la institucio ankaŭ funkciigas la Erasmus-programon. Inter ĝiaj konataj diplomiĝintoj estas Renzo Piano, Saul Steinberg, Adriano Olivetti, Aldo Rossi kaj nobelpremiito Giulio Natta.
Historio
La Politeknika Universitato estis fondita en novembro 1863 kun ĉirkaŭ 30 studentoj kaj la ununura fakultato instruita komence estis civila kaj industria inĝenierarto. Proksimume du jarojn poste, ili ankaŭ komencis instrui arkitekturon. En 1913, la unua studento en la historio de la institucio diplomiĝis. En 1993 komenciĝis studoj pri industria dezajno.
En April 2012, la universitato sciigis ke ekde 2014, ĉiuj postbakalaŭraj kursoj estos instruitaj nur en la angla. Tiu ĉi decido estis parte ŝanĝita post la decido de la Supera Kortumo en Italio, ke ne eblas tute aboli la italan lingvon en akademiaj institucioj.
Organizo
La Politeknika Universitato de Milano estas organizita en 12 fakultatoj:
Argelouse
(jen france, okcitane Argelosa) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Internacia flughaveno Sevastopol
Ĝi estis konstruita en 1941.
Kafejo Slavia
Kafejo Slavia (Kavárna Slavia; ĉe Smetanovo nábřeží 1012/2) estas konata praga artista kafejo en la stilo de la 1930-aj jaroj ĉe la riverbordo de Vultavo. Ĝia plej konata meblarero estas la secesistila bildo pri absinttrinkanto de Viktor Oliva. Kiel en aliaj kafejoj en Centra Eŭropo flegitis en ĝi la kafeja literaturo.
Historio
La kafejo aranĝitis jam en 1884 kiel danckafejo en la loĝdomego Palac Layanskiych kiun proprietis grafo Leopold Lažanský de Buková La novkonstruo de la najbara Nacia teatro ekde 1868 pluse plivigligis la trafikon en la apudaj gastejoj. Inaŭguro okazis en la 30.8.1884 kaj la situo ĉeteatrejo estis vere ege profitdona. Inter la kutimgastoj estis ankaŭ Bedřich Smetana kiu intertempe eĉ loĝis tie ĉi, la aktoro Jindřich Mochna kaj la reĝisoro Jaroslav Kvapil. Dum la du mondmilitoj la kafejo alikonstruitis laŭ la modo de la franca Art déco-maniero; kunvenis tie ĉi la aŭtoroj Karel Čapek, Jaroslav Seifert kaj pli malfrue Václav Havel. La avangardista ĉeĥa porartista societo Devětsil ankaŭ flegis kunvenadi tie ĉi.
Rainer Maria Rilke porĉiamigis la Slavia-kafejon sub la nomo "Café National" en la noveloj König Bohusch kaj Die Geschwister. Ankaŭ en la libro Der Halleysche Komet de Jaroslav Seifert la kafejo rolludas. En la poemo Cafe Slavia (1967) Seifert priskribas la viziton de Guillaume Apollinaire.
Ota Filip verkis en la 1985-a jaro la romanon Cafe Slavia kaj Reiner Kunze titoligis ĉapitreron de la libro Die wunderbaren Jahre laŭ la praga kafejo.
Artieda
Artieda [arTJEda] aŭ Artieda de Aragón (Artieda aŭ Artieda d'Aragón en aragona​) estas municipo de Hispanio, en la okcidenta parto de la komarko Jacetania (ĉefe de la Provinco Huesca) sed apartenanta al la plej norda parto de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝi estas unu de kvar zaragozaj municipoj, kun la najbaraj Salvatierra de Esca, Mianos kaj Sigüés, kiuj estis parto de la komarko Prepirineo​ kaj post la nova komarkigo aprobita en 1996 estas parto de Jacetania.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la plej okcidenta parto de la komarko Jacetania, norde de la komarko Cinco Villas, sude de tiu de Sigüés kaj okcidente de Mianos. La loĝloko mem (652 msm) estas komunikata laŭ la aŭtoŝoseo A-21 kiu komunikas inter Jaca oriente kaj Pamplona okcidente, dum la akvorezervejo Yesa estas tute apude okcidente kaj Sigüés norde.
La loĝloko estas sur monteto, je 652 msm, en la valo de la rivero Aragón, en la subkomarko Canal de Berdún, ĉe la Akvorezervejo de Yesa. La loĝloko distas de Zaragozo ĉirkaŭ 150-160 km, de Jaca ĉirkaŭ 40 km kaj de Pamplona ĉirkaŭ 60 km.
Historio
Estas restaĵoj de romia epoko ekzemple vilaoj kaj sektoroj de vojoj.
Tra Sigüés pasis itinero de la Jakoba Vojo. La dekomenca urba kerno estas dokumentita ekde la 10-a jarcento, iom malsupre de la aktuala loko, borde de la rivero Aragón, flanke de la Jakoba Vojo. Tie estis la preĝejo de Sankta Maria, kaj la domaro laŭlonge de la vojo. Ĝi aperis citita en falsaĵo de la jaro 842, fakte en la jaro 919, kiam la lokanoj pagis dekonaĵon al la monaĥejo de Sankta Savinto de Leire, kaj en 1098, rilatanta la preĝejon kiel apartenanta al la citita konvento. En 1204 la episkopo de Pamplona donis la preĝejon de Artieda al Santa Cristina de Somport kaj, en 1206, same faris ĉe la hospitalo. Ekde la 11-a jarcento, Artieda estis reĝa posedaĵo administrata de diversaj senjoroj, kaj inter 1200 kaj 1381, kiel feŭdo al diversaj nobeloj. En 1381, la reĝo Petro la 4-a vendis al Pedro Jordán de Urriés, senjoro de Ayerbe, la kastelon kaj loĝlokon de Artieda. En 1610 kaj 1785 ĝi estis registrita kiel reĝa posedaĵo.
Dum iu el navaraj invadoj, eble en tiu de 1136 aŭ de 1283, la iama loĝloko de Artieda, ĉe la Jakoba Vojo, eble estis tute detruita kaj oni devis rekonstrui ĝin en pli protektita loko sur monteto ĉirkaŭita de domaro kiel defendejo. En la centro, la senjora kerno inkludis la novan preĝejon de Sankta Marteno, turon, la iaman hospitalon, la fornon kaj la placon. La preĝejo de Sankta Marteno, de romanika deveno (12-a jarcento), estis ampleksigita en la 17-a jarcento.
En ĝia teritorio estis ermitejoj de Sankta Petro, Sankta Babil, Sankta Laŭrenco, Sankta Lucia, Sankta Kruco kaj Sankta Tornil (Sankta Saturnino, 12-a jarcento). Krome estis la jam malaperintaj domaroj Villarrués (ĉe Mianos) kaj Arrienda aŭ Rienda (ĉe Ruesta). Krome aperis arkeologiaj restaĵoj de la romia vojo Jaca-Pamplona; kaj de romiaj setlejoj (kapitelo de la ermitejo de Sankta Petro, mozaikoj ĉe Ŝtonminejo de Gimeno, ktp.). Dum la Mezepoko ĝi ŝanĝis de reĝa posedo al senjora posedo, apartenanta al la monaĥejo de Leire el la jaro 919, almenaŭ ĉar tiam Artieda pagis la dekonaĵon al la navara monaĥejo. Estis renesancaj konstruaĵoj, ekzemple la Casa de los Diezmos kaj la Casa del Hospital.
La rura elmigrado malaltigis la loĝadon ĝis nunaj 82 loĝantoj (2022).
Ekonomio
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (fruktoĝardeno) kaj brutobredado al turismaj servoj (rura turismo).
Vidindaĵoj
Estas restaĵoj de iamaj muregoj, arkeologia kuŝejo Forau de la Tuta, Palaco de la Senjoroj, iama Hospitalo de Sankta Ana (nune konata kiel Casa La Venta), romanika preĝejo de Sankta Stefano de la 11-a jarcento, Turo de Pomar (konata ankaŭ kiel Casa Palacio) kaj la Ermitejo de Sankta Johano.
Mária Kresz
Mária Kresz [kres], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kresz Mária estis hungara etnografo, muzeologo. Ŝia avo estis Géza Kresz, ŝia patro estis Géza Kresz (violonisto), ŝia geedziĝa nomo (hungare) estis Márkus Istvánné.
Artieda
Kulturo
En la loĝloko (ĉefe ĉe la maljunuloj) pluas la uzado de la aragona lingvo.
Mária Kresz
Mária Kresz naskiĝis la en Berlino, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Arboucave
(jen france, okcitane Arbocava) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Mária Kresz
Biografio
Mária Kresz lernis en Vieno kaj Toronto, tial ŝi flue parolis hungare, germane, angle. Ŝi frekventis en gimnazio en Székesfehérvár, sed ŝi maturiĝis jam en Budapeŝto en 1938. Ŝi akiris diplomon (ŝi ankaŭ doktoriĝis) en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1944. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis István Györffy (etnografo) kaj Károly Viski. Jam ekde 1943 ŝi estis praktikanto, poste muzeologo en la etnografia muzeo en Budapeŝto. Ŝi pensiuliĝis en 1981, tamen ŝi laboris plu ĝismorte. Pli frue en 1953 ŝi edziniĝis kaj naskis 2 filinojn en 1953 kaj 1956. Dum la Hungara revolucio de 1956 ŝia edzo disidis, baldaŭ la geedza paro eksedziĝis. Ŝi okupiĝis pri popolaj artoj kaj kostumoj, ŝi kandidatiĝis en 1978. Ŝi ricevis premiojn en 1972, 1981 kaj 1985.
Baigneaux (Ĝirondio)
Baigneaux - jen france, prononco per sistemo IFA [], do simple, okcitane respektive gaskone Banhaus - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Akvitanio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Péter Vácz
Péter Vácz [vAc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vácz Péter estas hungara reĝisoro pri animacioj, altlerneja instruisto.
Péter Vácz naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Péter Vácz aĝis 9, kiam li komencis lerni violonĉeladon. Li maturiĝis en arta gimnazio, poste li akiris bakalaŭron en Arta Universitato Moholy-Nagy en 2010, post 2 jaroj ankaŭ diplomon MA. En 2010 li finis ankaŭ kurson en Francio pri animacio, en la sekva jaro en Viborg (urbo en Danio). Post siaj studoj Vácz partoprenis en fondo de internacia animacia grupo, kie li kreis animaciojn. Post jaro li estis liberprofesiulo en Berlino. En 2015 li revenis al Budapeŝto, kie parte li kreis animaciojn, parte li instruis en la Arta Universitato. Ekde 2019 li instruis en arta akademio.
Kantono Oyonnax-Nord
La kantono Oyonnax-Nord ( canton d'Oyonnax-Nord) estas eksa franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Antaŭ sia malapero en 2014, la kantono konsistis el 5 komunumoj. Ĝi havis entute 17 122 loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en 2012. Ĝia centraliza oficejo situis en Oyonnax.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Oyonnax-Nord la jenaj 5 francaj komunumoj :
Historio
La kantono Oyonnax-Nord estis kreita en 1982, kaj situis en la arondismento Nantua.
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La kantono Oyonnax-Nord malaperis pro tiu leĝa reformo.
La komunumoj antaŭe partoj de la eksa kantono Oyonnax-Nord estis dispartigitaj inter la novaj kantonoj Oyonnax (2 komunumoj), Nantua (2 komunumoj) kaj Pont-d'Ain (1 komunumo).
Kantono Oyonnax-Sud
La kantono Oyonnax-Sud ( canton d'Oyonnax-Sud) estas eksa franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Antaŭ sia malapero en 2014, la kantono konsistis el 5 komunumoj. Ĝi havis entute 19038 loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en 2012. Ĝia centraliza oficejo situis en Oyonnax.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Oyonnax-Sud la jenaj 5 francaj komunumoj :
Historio
La kantono Oyonnax-Sud estis kreita en 1982, kaj situis en la arondismento Nantua.
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La kantono Oyonnax-Sud malaperis pro tiu leĝa reformo.
La komunumoj antaŭe partoj de la eksa kantono Oyonnax-Sud estis dispartigitaj inter la novaj kantonoj Oyonnax (1 komunumo) kaj Nantua (4 komunumoj).
Meksiko en la Vintra Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Meksika Olimpika Komitato, fondita en 1923. Kvankam la meksika teamo parte relative sukcesis en la someraj olimpikoj, la meksikaj sportistoj ankoraŭ neniam atingis medalon en vintra olimpiko. Kaj pasos pliaj 56 jaroj antaŭ ol alia meksika teamo ĉeestos la Vintrajn Ludojn: ekde tiam la Meksika Olimpika Komitato sendos delegacion, parte tre malgrandan, al ĉiu vintra olimpiko ekde 1984 kun la escepto de 1998 kaj de 2006.
Kantono Péronnas
La kantono Péronnas ( canton de Péronnas) estas eksa franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Antaŭ sia malapero en 2014, la kantono konsistis el 8 komunumoj. Ĝi havis entute 14 371 loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en 2012. Ĝia centraliza oficejo situis en Péronnas.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Péronnas la jenaj 8 francaj komunumoj :
Historio
La kantono Péronnas estis kreita en 1984, kaj situis en la arondismento Bourg-en-Bresse.
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La kantono Péronnas malaperis pro tiu leĝa reformo.
La komunumoj antaŭe partoj de la eksa kantono Péronnas estis dispartigitaj inter la novaj kantonoj Ceyzériat (5 komunumoj), Attignat (1 komunumo) kaj Bourg-en-Bresse-2 (2 komunumoj).
Kantono Poncin
La kantono Poncin ( canton de Poncin) estas eksa franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Antaŭ sia malapero en 2014, la kantono konsistis el 9 komunumoj. Ĝi havis entute 7 361 loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en 2014. Ĝia centraliza oficejo situis en Poncin.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Poncin la jenaj 9 francaj komunumoj :
Historio
La kantono Poncin estis kreita en 1833, kaj situis en la arondismento Nantua.
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La kantono Poncin malaperis pro tiu leĝa reformo.
Ĉiuj komunumoj apartenintaj al la eksa kantono Poncin fariĝis parto de la nova kantono Pont-d'Ain.
Auli
Auli, rakonto pri knabeto verkita de Hendrik Adamson, 86p infanlibro eldonita de Literatura Mondo en Budapest en 1934. Dua eldono Iltis 1983.
Romano pri kampara knabo, sukcese verkita en tre persona stilo el la vidpunkto de tiu knabo.
Recenzo de Léon Courtinat el Historio de Esperanto, 1964
"Auli, rakonto pri knabeto, de H. Adamson, 86 p., eldonis Lit. Mondo, Budapest. Auli estas estona petuleto klopodanta sin orienti en sia rilato al Dio kaj en sia medio. Li rakontas diversajn okazaĵojn, pri kiuj li volas kvietigi sin. Sed oni amikiĝas ne nur kun la vigla knabo mem, kiu havas aĝon de la konata demandemo sed ankaŭ kun liaj gepatroj, lia pli aĝa fratino Hailu kaj liaj kamaradoj. Resume tre bona libreto por gejunuloj."
Recenzo de Sten Johansson, 2017: Rave pri imagoplena infano
La jaroj 1932-1934 estis mallumaj en la eŭropa politika historio, sed ili estis pintaj jaroj en la Esperanta originala prozo. Aperis kelkaj el niaj plej gravaj romanoj, kiel Homoj sur la tero de Engholm, Sur sanga tero de Baghy kaj Metropoliteno de Varankin, inter aliaj verkoj. En 1934 aperis ankaŭ la romaneto aŭ novelego Auli de Hendrik Adamson, verko hodiaŭ pli-malpli forgesita. William Auld ne traktas ĝin en sia Vereco, distro, stilo de 1981, sendube ĉefe pro kvanta motivo, ĉar ĝi ne atingas cent paĝojn. Ankaŭ aliloke mi legis malmulte pri ĝi.
Auli estas rakonto pri estona infano, kies aĝo ŝajnas kvin aŭ ses jaroj. Jen interesa koincido – en la sama jaro aperis ankaŭ la unua volumo de Infanoj en Torento, la trilogio de Stellan Engholm, en kiu la infanoj komence ŝajnas proksimume samaĝaj kiel Auli. Tiuj du verkoj estas pli-malpli la solaj Esperantaj verkoj pri infanoj, almenaŭ se temas pri prozaĵoj seriozaj kaj iom ampleksaj.
En ambaŭ verkoj la protagonistoj estas malriĉaj vilaĝanoj aŭ urbetanoj. Tamen, kia grandega diferenco inter ili, kiom koncernas la perspektivojn, etosojn kaj stilojn de la rakontoj! Engholm realtive seke kaj de-ekstere prezentas sinsekvon da konkretaj epizodoj formantaj la evoluon de kelkaj infanoj, kiuj – laŭ liaj propraj vortoj – estas “nerenkonteblaj inter ordinaraj infanoj”, sed “ĝermanta embrio de iom pli alta homspeco”. Dume Adamson kaŭras proksimege de sia protagonisto kaj lojale al tiu montras al ni la mondon el lia vidpunkto – inkluzive de lia interna mondo. Kaj li faras tion tre konvinke. Malofte mi legis en ajna lingvo tiel bonan prezenton de la eta universo, duone reala, duone magia, en kiu vivas, moviĝas, pensas kaj fantazias tia knabeto.