cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristala strukturo
Patroneoj lokiĝas sur difinitaj punktoj de iu krado, kiu estas punktokunaĵo periode ripetantaj en tri dimensioj. La longo de la eĝoj de unu ĉelunuo kaj la angulo inter ili nomatas parametrojn de la krado. La simetriaj proprecoj de la kristalo enkorpiĝas en ties geometria spaco.
La kristala strukturo kaj la simetrio plenumas rolon pri determino de multaj el ties fizikaj proprecoj, samkiel Klivebleco, elektronika bendoteorio kaj optika travidebleco.
Historio
Kristaloj konatas de homo ekde la plej foraj epokoj, pro tio ke, kiel nur nun ni rimarkas, la ŝtonoj el la terkrusto, la sabloj de la dezerto kaj ĉiu formoj de solida materio estas kristalkarakteraj. La egiptoj kiuj laboris en la turkisminejoj de la duoninsulo Sinajo tre eble ses mil jaroj antaŭ Kristo, certe sciis pri la beleco kaj geometria perfekteco de multaj mineraloj nature okazantaj, kaj Teofrasto, en sia traktaĵo "Pri la Ŝtonoj", publikigita en la 4-a jarcento antaŭ Kristo, priskribas la angulan formon kaj la regularajn strukturojn de la grenato. La kvarcoj el Hindio estis studitaj de Strabono, kiu, impresita de ilia simileco kun la glacio, uzis la vorton "κρύσταλλος" el kiu "kristalo" derivas, kaj la sama mineralo estis pli malfrue priskribita de Plinio la Maljuna en lia "Natura Historio". Referencoj al diamantoj, safiro kaj multaj aliaj gemoj aperas diversfoje en la Biblio, kaj ĉirkaŭ la unua jarcento de la kristanerao, juveloj estis tiel aprecitaj ke la samtempaj egiptaj verkistoj disvastigis receptojn por la fabrikado de artefaritaj ŝtonoj.
Artefarite preparitaj kristaloj estiĝis en multaj alkemiaj procezoj, kaj Andreas Libavius, en 1597, unue agnoskis ke la geometria strukturo de tiuj kristaloj ofte estis karakteriza de iliaj saloj. En la venonta jarcento, Robert Boyle (1627-1691) priskribis la kristalojn samkiel aliaj kiaj Antoni van Leeuwenhoek (1632-1723) krom aliaj, tamen, nur Nikolao Stenono (1638-1686), kiu distingiĝis ankaŭ kiel fiziologo kaj Episkopo de Titiopoliso, faris gravajn kontribuaĵojn, kiam en 1669, li rimarkis ke la kvarcokristaloj, sendepende de ties origino aŭ formo, ĉiam prezentas la samajn karakterizajn interfacajn angulojn. Ĉi-konstato pli malfrue etendiĝis al aliaj kristaloj far Domenico Guglielmini (1655-1710), inter la jaroj 1688-1705, kaj estonte estis plu studita de Romé de l'Isle (1736-1790). Kelkaj postaj jaroj, la invento de la "goniometro" far Arnould Carangeot (1742-1806), en 1780, provizis la rimedojn por pli preciza studo de la kristalformo ol antaŭe, kaj en la sekvaj jaroj al la elpensaĵo, granda amaso da kristalografiaj datumoj aperis.
Ĉelunuo
La kristala strukturo de iu materialo (aŭ la atomaranĝo ene de determinita kristalmodelo) povas priskribiĝi rilate al ties ĉelunuo. La ĉelunuo estas eta skatolo enhavanta unu aŭ pli da atomoj en tri-dimensioj. La ĉelunuoj muntitaj sur ĝia tri-dimensia spaco priskribas la grandegan atomaranĝon ene de la kristalo. La ĉelunuo reprezentiĝas per ties kradoparametroj, kiuj estas la longoj de la ĉeleĝoj (a, b, kaj c) kaj la anguloj inter ili (alfa, beta kaj gama), dum la pozicioj de la atomoj ene de la ĉelunuo priskribiĝas de la kunaĵo de atompozicioj (xi, yi kaj zi) mezuritaj el iu kradopunkto. Ordinare, atompozicioj reprezentiĝas per frakciaj koordinatoj rilatantaj al longoj de la ĉelunuo.
La pozicioj de unu atomo ene de la ĉelunuo povas kalkuliĝi per aplikado de simetriaj operacioj al la asimetria unuo. La asimetria unuo rilatas al la plej eta eblo pri spacokupo ene de ĉelunuo. Tamen, ĉi tio ne implicas ke la tutaĵo de la asimetria unuo devas kuŝi ene de la bordoj de iu ĉelunuo. Simetriaj transformoj de atompozicioj kalkuliĝas ekde la spacogrupo de la kristala strukturo, kaj ĝenerale ĉi-tiu estas nigraskatola operacio plenumita de komputilaj programoj. Tamen, mankalkuloj de la atompozicioj ene de ĉelunuo povas plenumiĝi elde la asimetria unuo, per apliko de simetriaj operatoroj priskribitaj ene de la Internaciaj Tabeloj por Kristalografio, Volumo A.
Kristalaj sistemoj
La ekzisto de la kristala strukturo rezultas kiam la kristalaj solidoj konstruiĝas ekde spaca ripeto je iu elementa paralelepipedoforma strukturo konata kiel ĉelunuo.
La formo kaj la grando de la ĉelunuo en ĉiu kristalo dependas de ties dimensioj, kemia valento kaj jonigastato de la atomoj aŭ molekuloj ĝin komponanta kaj pri la kondiĉoj je formado de la kristalo. La sama substanco, antaŭ distingaj kondiĉoj pri premo kaj temperaturo, povas estigi kristalojn kun tute malsamaj ĉelunuoj. Klasika ekzemplo estas karbono, kiu povas, depende de la kondiĉoj, kristaliĝi sub centoj da formoj, kiuj varias inter la diamanto kaj la grafito, pasante tra la fulerenoj kaj tra la sennombraj variaĵoj de la karbonfibro. Same la organikaj substancoj, tiel kiel la sakaridoj, la proteinoj kaj la DNA, kristaliĝas laŭ formoj ege kompleksaj rezulte de ilia alta molekula pezo kaj struktura komplekseco.
Malgraŭ ilia grandega diverseco, la kristaloj, rezulte de ilia komponado kaj formadokondiĉoj, prenas regulajn formojn kaj nuntempe facile dedukteblaj rilate al iliaj atomaj kaj molekulaj karakterizaĵoj de ties konstituantoj. Tia karakterizaĵo permesas ilia facila klasigo rezulte de eta nombro da parametroj, konataj kiel kradoparametroj.
Ekde tiuj parametroj eblas determini la paralelepipedon kiu konsistigas la plej etan subdividon de iu kristalkrado, kiu konservas la tutajn karakterizaĵoj de la tuta retaro, tiel ke, per simpla multobligado de ties unuoj, oni povas rekonstrui la tutan kristalan solidon. Ĝenerale tiaj paralelepipedoj nomatas ĉelunuoj.
En la naturaj kristaloj, multoblaj ĉelunuoj anstataŭatas de malpuraĵoj, kiuj donas al ĉiu kristalo distingajn formojn kaj kolorojn. Ĉi-malpuraĵoj estas fundamente gravaj por la determino pri la karakterizaĵoj de la naturkristaloj, ĉefe de la mineraloj, kiuj difinas la elektrajn proprecojn, optikon, fandtemperaturon kaj kemirekaciemon.
Moulins-Engilbert
Moulins-Engilbert  estas franca komunumo en la departemento Nièvre, en la regiono Burgonjo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Moulins-Engilbert kaj la vilaĝeton Commagny kaj ankaŭ multaj vilaĝetojn kaj bienojn.
Ekonomio
Tie estas elektronika foiro por brutoj.
Historio kaj vidindaĵoj
En 1424 Filipo la Bono edziĝis en la kastelo kun Bonne d'Artois.
Famuloj
La vitralisto Wilfrid Perraudin (1912-2006) naskiĝis tie.
Friedrich Sylburg
Frederiko Sylburgo (1536-1596) estis germana klasika filologo, kiu studis en la Universitatoj de Marburgo, Jena, Ĝenevo kaj Parizo kie lia profesoro Henri Estienne la Juna (1531-1598) ricevis gravajn kontribuaĵojn de Sylburgo en sia Greka Trezorejo. Kiam li reiris al Germanio, li oficis kiel profesoro en Neuhausen, proksima de Worms kaj en Lich, apud Gießen kie li eldonis la bonegan Institutiones in graecam linguam (1580) de Nikolaus Clenardus (1495-1542).
Biografio
En 1583, li rezignis al sia posteno en Lich kaj translokiĝis al Frankfurto ĉe Majno kie li aktivis kiel korektisto kaj eldonisto de la grekaj tekstoj por la libristo Johann Wechel. Al lia periodo el Frankfurt apartenas la eldonoj de Paŭzanio, Herodoto kaj Dionizo de Halikarnaso - kaj unu el liaj plej bonaj verkoj, alte laŭdigita de Carsten Niebuhr (1733-1815) - Aristotelo, la grekaj kaj latinaj fontoj por la historio de la romiaj imperiestroj kaj la Peri syntaxeos de Apolono Diskolo.
En 1591, li translokiĝis al Heidelberg, kie li fariĝis bibliotekisto de la palatina elektisto. La serio komencita de Wechel estis daŭrigita de Hieronymus Commelinus en Heidelbergo, al kiu Sylburgo eldonis Klementon de Aleksandrio kaj Justinon Martiron, Etymologicum magnum, Scriptores de re rustica, la grekaj gnomikajn poetojn Ksenofono kaj Nonno el Panopoliso, krom aliajn verkojn. Ĉiuj verkoj de Sylburgo elmontras fortan kritikopovon kaj nelacigebla prilaboreco, kio eble estis la kaŭzo de lia morto.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Moreau,_Gustave_-_H%C3%A9siode_et_la_Muse_-_1891.jpg| Heziodo (8-a jarcento a.K. - 7-a jarcento a.K.) Kapitolinischer_Pythagoras_adjusted.jpg| Pitagoro (570 a.K. - 510 a.K.) Herodotus_Massimo_Inv124478.jpg| Herodoto (484 a.K. - 420 a.K.) Aristotle_Altemps_Inv8575.jpg| Aristotelo (384 a.K. - 322 a.K.) Xenophon.jpg| Ksenofono (431 a.K. - 360 a.K.) Dionigi_di_Alicarnasso.jpg| Dionizo el Halikarnaso (60 a.K. - 7|7 AD) Justin_Martyr.jpg| Justino Martiro (100-165) Tauchnitz_Pausanias_1829.jpg| Paŭzanio (110-180) Clement_alexandrin.jpg| Klemento de Aleksandrio (150-215) Dionysos_Mosaic.jpg| Nonno el Panopoliso (5-a jarcento 6-a jarcento) Romolo Quirino Amaseo (1489-1552).png| Romolo Quirino Amaseo (1489-1552) Nicolaus_Clenardus_(1493-1542).jpg| Nikolaus Clenardus (1495-1542) Justus Vultejus gestochen von Dillich.jpg| Justus Vultejus (1529-1575) EstienneThesaurusReedDidot1830cover.jpg| Henri Estienne, la Juna (1531-1598) Guilehelmus_Xylander_1669.jpg| Vilhelmo Ksilandro (1532-1576) Wilhelm-1-.4.jpeg| Vilhelmo la 4-a (1532-1593) Paulus Melissus (1539-1602).jpg| Paulus Melissus (1539-1602) Lorenz Rhodoman (1546-1606).png| Lorenz Rhodoman (1546-1606) Georg-i-darmstadt.jpg| Georgo la 1-a (1547-1596) Hieronymus Commelinus (1550-1597).png| Hieronymus Commelinus (1550-1597) Johannes Pincier (1556-1624).png| Johannes Pincier (1556-1624) Adam_Melchior_(1575-1622).jpg| Melchior Adam (1575-1622) Gerardus_Johannes_Vossius_(1577-1649),_by_Anonymous.jpg| Gerhard Vossius (1577-1649) Daniel Heinsius - Imagines philologorum.jpg| Daniel Heinsius (1580-1655) Joachim_jungius_1587-1657_closeup.png| Joachim Jungius (1587-1657) Christian Gottlieb Jöcher.jpg| Christian Gottlieb Jöcher (1694-1758) Zedler - Universal-Lexicon, Band 1 (Titelblatt).jpg| Johann Heinrich Zedler (1706-1751) Carsten_niebuhr_trimmed.png| Carsten Niebuhr (1733-1815) Friedrich Wilhelm Strieder (1739-1815).png| Friedrich W. Strieder (1739-1815) Carl Wilhelm Justi (1746-1846.jpg| Karl Wilhelm Justi (1767-1846) Friedrich_Creuzer_-_Imagines_philologorum.jpg| Georgo F. Krojcero (1771-1858) Immanuel_Bekker_-_Imagines_philologorum.jpg| Immanuel Bekker (1785-1871) Grand_Duke_Ludwig_IV_of_Hesse-Darmstadt_and_by_Rhine.jpg| Ludoviko la 4-a (1837-1892) Wappen_Barmke.png| Friedrich Koldewey (1839-1909) </Gallery>
Sessenbach
Sessenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
25102 Zhaoye
25102 Zhaoye estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Zhao Ye, kiu gajnis la unuan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Liceo NUS de Matematiko kaj Scienco de Singapuro.
Alta Cerdanya
Alta Cerdanya ("Supra Cerdanjo", Haute-Cerdagne) estas komarko de Nord-Katalunio (Pyrénées-Orientales, Francio), kun ĉefurbo Sallagosa. Ĝi havas limojn kun komarkoj Capcir (norde), Conflent (oriente), Ripollès kaj Baixa Cerdanya (sude) kaj Princlando Andoro (okcidente).
Sangekzameno
Sangekzameno aŭ sanganalizo estas analizo de laboratorio farata el montraĵo kiu povas esti de kompleta sango, de plasmo aŭ serumo. Kutime la montraĵo estas elprenita el vejno de brako uzante injektilon. Oni povas kolekti la montraĵon ankaŭ injektante al fingro, aŭ el arteria sango. ​
La sanganalizo estas uzata por determini fiziologiajn kaj biokemiajn statojn kiaj malsanoj, enhavo de mineraloj, efiko de drogoj kaj funkcio de la organoj. Kvankan oni kutime uzas la terminon sanganalizo, la majoritato de la rutinaj sanganalizoj estas farataj el plasmo aŭ serumo (escepto de la majoritato de anaslizoj de hematologio). ​
Nurallao
Nurallao estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Isili, Laconi (OR) kaj Nuragus.
Jekaterinburgo
Jekaterinburgo (Екатеринбург), kiu dum sovetia tempo estis nomita Sverdlovsk (Свердловск), estas urbo en Rusio, ĉefurbo de Sverdlovska provinco, la kvara plej granda urbo de Rusio (ĉ. 1,3 milionoj da loĝantoj) fondita en 18-a de novembro 1723 de Vasilij Tatiŝĉev.
La urbo situas sur la orienta deklivo de Meza Uralo sur bordoj de Isetj (Исеть), kiu enfluas riveron Tobol (Тобол). Jekaterinburgo estas ĉe la Transsiberia fervojo.
Inter 1924 kaj 1991 la urbo nomiĝis Sverdlovsk (ruse Свердловск), kaj nomo de la provinco restis de tiu tempo. Ĝia origina kaj nuna nomo deriviĝas de Jekaterina la 1-a, edzino de Petro la 1-a. Ĝia intertempa nomo devenas de la bolŝeviko kaj unua fakta ŝtatestro de Sovetio Jakov Miĥajloviĉ Sverdlov, kiu verŝajne ordonis la ekzekutadon de caro Nikolao la 2-a en Jekaterinburgo en 1918.
En jaro 1959 la urbo havis 779 mil loĝantojn, en 2002 — 1,29 milionojn.
En Jekaterinburgo studis kaj laboris Boris Jelcin.
Vidindaĵoj
Pinta obelisko elmontras la limon inter Eŭropo kaj Azio, apud Jekaterinburgo.
Metroo
De 1991 Jekaterinburg havas metroon; la ĝis nun ununura linio ligas la staciojn "Aleo de la Kosmonaŭtoj" kaj "botanika ĝardeno". Du pliaj linioj estas konstruataj aŭ planataj.
Partneraj urboj
Inter la partnerurboj estas:
Esperanto
En la urbo Vasilij Ĵeleznjakov (Василий Железняков) propagandis Esperanton komence de la 20-a jarcento.
Eldonejo Sezonoj dum kelka tempo rezidis en la urbo.
En 2005 okazis tie la 24-a Rusia Esperanto-Kongreso kaj EoLA 17.
Martigny VS
-
NGC 5100-2
NGC 5100-2 (aliaj indikoj — NGC 5106-2, IRAS13184+0914, UGC 8389, NPM1G +09.0311, MCG 2-34-9, ZWG 72.50, PGC 46599) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Martigny VS
Martigny estas urbo, komunumo kaj ĉefloko de la samnoma distrikto en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 16345 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
Martigny estas la kvara plej granda urbo de la kantono post Siono, Monthey kaj Sierre. Ĝi situas proksimume 42 kilometrojn sude de Montreux ĉe la tiel nomita Kubuto de Rodano kie Rodano turniĝas de oriento al nordo kaj al ĝi en la turniĝo alfluas de sudo la rivero Dranse. La komunumo konsistas el la ĉefurbo Martigny-Ville, kaj la vilaĝoj Martigny-Bourg kaj La Bâtiaz.
Ousmane Sembene
Ousmane Sembène (n. 1-an de januaro 1923 en Ziginĉor; m. 9-an de junio 2007 en Dakar) estis senegalia verkisto, reĝisoro, aktoro kaj scenaristo. Li estas rigardata kiel unu el la plej eminentaj verkistoj de Afriko kaj kiel „patra figuro“ de la Kino sude de Saharo.
Eksteraj ligiloj
À propos « de Moolaadé » :
Martigny VS
Najbaraj komunumoj
La komunumo Martigny limas en okcidento al Martigny-Combe kaj Salvan, en nordo al Vernayaz kaj Dorénaz, en oriento oriente al Fully kaj Charrat, kaj en sudo al Vollèges kaj Bovernier.
Trafiko
Martigny estas grava trafiknodo por fervojo kaj aŭtomobilaj vojoj. Tra Martigny pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 kaj la kantona ĉefvojo n-ro 21 kaj la svisa aŭtovojo A9, kies vojnodo Granda-Sankt-Bernanrdo situas sur la komunuma teritorio. Tra la komunumo pasas la trajnlinio de Laŭzano trans la Sempiono-Tunelo al Domodossola kaj de Martigny privataj fervojlinioj kondukas al Orsières, Le Châble kaj Le Châtelard kaj Chamonix en Francio. Krome la komunumo disponas pri loka busreto kaj estas elirpunkto de diversaj poŝtaŭtolinioj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Trient datiĝas el la jaro 1018 kiel Martiniacum. La hodiaŭa urbo situas sur la loko de la gaŭla-romia urbo Octodurus kaj de la Forumo Claudii Vallensium. El tiu epoko inter aliaj obejektoj estas konservita amfiteatro. Dum mezepoko la loko apartenis al la episkopa Subvoktejo Martigny, kiu en la jaro 1351 sin submetis al la protketo de Savojo. En la jaro 1475 Martigny estis konkerita de la Valezaj Dekonoj kaj atribuita al la kamparvoktejo Saint-Maurice. La komunumo en la jaro 1338 de la episkopo kaj en la jaro 1399 de la grafo de Savojo ricevis diversajn liberecojn, inter kiuj estis la rajto de elekto de propra urbestro. La jurisdikcio tamen restis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 ĉe la episkopo de Siono. De 1798 ĝis 1802 Martigny apartenis al la Helveta Respubliko, poste ĝis 1810 al la Respubliko Valezo kaj tiam ĝis 1815 al la Departemento Sempiono de Francio. Poste ĝis fariĝis ĉefurbo de la samnoma dekono kaj poste distrikto de Kantono Valezo. La malnova grandkomunumo en la unua duono de la 19-a jarcento estis disigita al diversaj aŭtonomaj komunumoj, la malnova civito tamen plu-ekzistis. En 1956 une La Bâtiaz kaj poste en 1964 Martigny-Bourg estis kun la urbo Martigny-Ville denove unuigitaj al la nuna komunumo Martigny.
Esperanto en Martigny
La 14an de junio 2014 okazis festivalo de la kvin kontinentoj. Svisa Esperanto-Societo havis standon. Tiam estis decidite, ke kurso komenciĝos en Bovernier apud Martigny en septembro 2014, ĉar pluraj personoj anoncis partoprenon.
Heksila propanato
Heksila propionato aŭ n-heksila propionato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la propanata acido kaj heksila alkoholo. Heksila propionato estas senkolora likvaĵo kun penetranta odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Heksila propionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Heksila propionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Ernő Garami
Ernő Garami, laŭ hungarlingve kutima nomordo Garami Ernő estis hungara politikisto, ministro, ĵurnalisto. Lia origina familia nomo estis Grünbaum.
Ernő Garami  naskiĝis la  1876 en Budapeŝto. Li mortis la 1935 en Budapeŝto.
Hejmarmeno
Hejmarmeno (greke: εἱμαρμένη) estas la enkorpiĝo de la neevitebla sorto aŭ destino en la malnovgreka filozofio kaj greka mitaro. La vorto estas ankaŭ nomo de la diino de la sorto/destino same kiel Ananke.
La nocio heimarmene aperis jam ĉe la ionaj naturfilozofoj kaj centre ĉe Heraklito kaj estis plu disvolvita de la pli malnova stoikismo. Kiel problemo estis ĉiam vidita la kontraŭeco inter la heimarmene, la providenco, kiel mondleĝo kaj neevitebla sorto unuflanke, kaj la interveno de diaĵo kaj de la vollibereco de la homo aliflanke.
La kontraŭeco inter providenco kaj dia interveno estis solvita per tio, ke oni neis la eblecon de dia interveno, kio fariĝis unu el la radikoj de la antikva ateismo.
Deirante de tiu vidmaniero, la heimarmene atingis plej grandan gravecon en la antikva astrologio, en la novplatonismo kaj en la hermetiko.
Joy Davies
Joy DAVIES estas grava angla esperantistino loĝanta en Irlando. En la jaro 1970, post kelkaj jaroj de stagnado, estis reorganizita la Irlanda Esperanto-Asocio kaj ĝi estis renomita Esperanto-Asocio de Irlando. En februaro 1971 la Novaĵletero de la Asocio anoncis, ke Joy Davies, anglino ekde longe loĝanta en Irlando, estis elektita kiel Sekretario kaj Kasisto. Ekde tiam ŝi senpaŭze plenumas tiujn oficojn, kaj plie iĝis redaktoro de la asocia bulteno Nova irlanda esperantisto. En lia verketo Mallonga Historio de la Esperanto, Liam Kirk priskribas ŝin kiel "unu el la plej kompetentaj sekretarioj, kiun ni iam havis".
Verkoj kaj eldonaĵoj de Joy Davies en Esperanto
(Eldonitaj de la Esperanto-Asocio de Irlando, Dublino)
- Hundo de Ulstero, la vivo de Kuhulano (gaele: Cú Chulainn, ĉefa heroo de la gaela mitologio)
- Falsaj amikoj (broŝureto pri oftaj miskomprenoj en Esperanto)
- Esperanta traduko de La verda estonteco de la usona aŭtoro de sciencfikcio Harry Harrison, iam Honora Prezidanto de la Esperanto-Asocio de Irlando.
(Artikolo bazita sur informoj provizitaj de la estraro de la Esperanto-Asocio de Irlando en novembro 2008.)
Kataluna Antologio
Kataluna Antologio estas Esperantlingva antologio pri la kataluna literaturo kompilita de Jaume Grau Casas. Kunlaboris Josep Grau Casas, Ventura, Amades, Pellicer, Solà, Guardiet, Jofre, Capdevila, Torné, Pujulà, Rosselló, Torrents, Delfí kaj Josep Dalmau 1925, 416 p. Dua eld. 1931. Enhavo: Studoj pri la katalunaj lingvo kaj literaturo; Antikvaj aŭtoroj; Popolkantoj; Modernaj aŭtoroj.
Krom la kompilinto Jaume Grau Casas, kiu tradukis la plej grandan parton de la libro, kontribuis ankaŭ Josep Grau Casas, Joan Amades Gelats, Jacint Bremon Masgrau, Eduard Capdevila i Buil, Delfí Dalmau, Josep Maria Dalmau, Sebastià Alberich i Jofré, Estanislau Pellicier, Frederic Pujulà i Vallès, Josep Rosselló, Marià Solà i Montserrat, Artur Torné, Isidre Torrents, Josep Ventura i Freixas.
Ĝi estis Kronita verko de la Akademio.
Antikvaj aŭtoroj
RAMON LLULL (1235-1316) : Libre de Contemplació (fragmento), Libre de Amic e de Amat (fragmento); JAUME I, EL CONQUERIDOR (1274) : Crònica, La Conquesta de Mallorca (fragmentoj); BERNAT METGE (1350-1412) : El Somni (La Sonĝo), fragmentoj; MARTÍ I, L'HUMÀ (1406) : Proposició les Corts de Perpinyà (26 Gener de 1406): Gloriosa dicta sunt de te, Cathalonia; JORDI DE SANT JORDI (XVa jarcento) : Desert d'amics, de béns e de senyor; AUZIÀS MARCH (1393-1459) : Fantasiant, Amor a mi descobre (fragmento); JOHANOT MARTORELL (1460) : Tirant lo Blanch (fragmentoj); JOAN ROIÇ DE CORELLA (1430-1500) : Cançó (Kanzono).
Popolkantoj
La grafo-mortinto (El Comte l'Arnau); Don Johan' kaj Don Ramon' (Don Joan i Don Ramon); La testamento de Amelio (El testament de N'Amèlia); Marianeto (Maria-Agneta); La maristo (El mariner); La najtingalo (El rossinyol); Montaroj de Canigó (Muntanyes de Canigó); Belegaj montoj (Muntanyes regalades); La paŝtistineto (La pastoreta);
Modernaj aŭtoroj
JACINT VERDAGUER (1845-1902) Atlantido (L'Atlàntida), fragmentoj Sanga nokto (Nit de sang) La bukedo de Sankta Johano (El ram Santjoanenc)
ÀNGEL GUIMERÀ (1847-1924) Maro kaj Ĉielo (Mar i Cel) La mila jaro (L'any mil) Reĝo kaj Monaĥo (Rei i Monjo) Migrado (Romiatge) Indibil kaj Mandoni (Indíbil i Mandoni) La sekaj folioj (Les fulles seques) POMPEU GENER (1848-1921) La greka diino (La deessa grega)
MAGÍ MORERA I GALÍCIA (1853) Sarkistinoj (Les birbadores) La sunhorloĝo (El rellotge de sol)
MIQUEL COSTA I LLOBERA (1854-1922) Sekeco (Sequedat) La feinoj (Les dones d'aigua) En sinjora ĝardeno (En un jardí senyorial) La paŝtistineto (La pastoreta) Plaĉa marbordo (Cala gentil) La pino en Formentor' (El pi de Formentor) Kial? (Perque?) Adiaŭo (Comiat)
JOAN ALCOVER (1854) La ermito almozpetanta (L'ermità que capta)
APEL·LES MESTRES (1854) Markanto (Marina) Minueto (Minuet) Preĝo (Exhortació) La granda arbo (El gran arbre) La najtingalo (El rossinyol)
RAMON CASELLAS (1855-1910) Malsangro (En Malassang) La hontulino (L'encongida) La nova idilio (L'idil·li nou)
JOAQUIM RUYRA (1858) La feinetoj de l' maro (Les senyoretes del mar) Terurigo (Basarda)
JOAN MARAGALL (1860-1911) Kanto spirita (Cant espiritual) La blinda bovino (La vaca cega) La edzino parolas (L'esposa parla) Rigarde al mar' (Vistes al mar) Al amiko (A un amic) La trobadoro kaj la princino Pireneaj (El trobador i la princesa pirenencs) L' animo de l' floroj (L'anima de les flors) Pirenea (Pirenenca) Vojirante tra la montaro (Caminant per muntanya) Antaŭ la ŝtormo (Davant el temporal) Post ta tempesto (Despres de la tempesta) Himno Iberia (Himne ibèric) Laŭdo al la parolo (Elogi de la paraula) Al la gekantistoj el Terrassa (Als cantaires de Terrassa) Kanzono (Cançó) La leciono de la migdalarboj (La lliçó dels atmetllers)
EMILI GUANYABÉNS (1860) Ĉiutage (Cadadia)
SANTIAGO ROSSINYOL (1861) La morfinulo (El morfiníac) La studento (L'estudiant) La Barcelona brokantejo (La fira de Bellcaire)
PERE RIERA (1862) Anekdoto (Anecdota)
JAUME MASSÓ TORRENTS (1863) Vagante tra la montaro (Vagant per la muntanya) Agonio (Agonia)
ENRIC DE FUENTES (18fi4) La urbo (La ciutat) Frou-frou, frou-frou!
MIQUEL DELS SANTS OLIVER (1864-1920) Popola (Popular)
PRUDENCI BERTRANA (1867) La forlasita vojo (La ruta abandonada) La kamenoj de la gastejoj (Les llars d'hostal) La kabanoj de la karbfaristoj (Les barraques dels carboners)
SALVADOR ALBERT (l868) La instruato (El deixeble)
PERE COROMINAS (1870) Horoj de amo serenaj (Hores d'amor serenes)
LLUÍS VIA (1870) Frenezulo kaj feino de akvo (El boig i la dona d'aigua)
IGNASI IGLESIAS (1871) La semado (La sembra) La Pasko de l' greno (La Pasqua granada) La alkoholemulo (L'alcohòlic)
ADRIÀ GUAL (1872) Mistero de Doloro (Misteri de Dolor)
GABRlEL ALOMAR (1873) La kiso sur la okuloj (El bes sobre els ulls)
VICTOR CATALÀ (1873) Rigarde al mar' (Vistes al mar) Fabelo serena (Faula serena) Anstataŭigo (Substitució) Rezignacio (Conformitat)
FREDERIC PUJULÀ (1878) Ĉevalo (El cavall)
ÀNGEL RUIZ PABLO (1877) La amo (L'amor)
JOAN MARIA GUASCH (1878) Eklogo (Egloga) Laŭdo al rikoltantino de oranĝoj (Elogi a una collidora de taronges) Lampiro (Cuca de llum) Kanto de la ruĝa dianto (Cançó del clavell roig) La falo de la fruktaro (La caiguda de la fruita) La muelistino (La molinera) Lampiro (Cuca de llum) Kanto de la klara vivo (Cançó del viure clar) Por vi kaj por miaj infanoj (Per vos i pels meus infants) La mistero de l' herbejo (El misteri de la prada)
JOAN LLONGUERAS (1880) Dankante flordonacon (Agraint un present de flors)
RAMON SURINYACH SENTIES (1881) Beno de la manĝotablo (Benedicció de la taula)
EUGENI D'ORS (XENIUS) (1882) Distancoj (Distàncies) Nomoj, diferencoj, nuancoj (Noms, diferències, matisos) Verki artikolojn (Fer articles) „Des gens bien“ Pri Esperanto (De l'Esperanto) La amo al la metio (L'amor a l'ofici: Bernard Palissy) Kio estas Filozofio? (Què és Filosofia?) La Beltalia (La Ben Plantada: episodi de Magdalena) Girona
JOAN PUIG I FERRETER (1882) Krut-roko al ebenaĵo: lupo al homo (Del cingle al pla: del llop a l'home)
LLORENÇ RIBER (1882) Al Virgilio (A Virgili)
JOSEP CARNER (1884) Oh Déu etern, senyor de meravelles Eltrovo de la kiso (Invenció del bes) La brakoj de la amatino (Sonet dels braços) Dianto (El clavell) Malfido (Descreença) Kanto timema (Cançó poruga) Kanto variema (Cançó voluble) Ĉe stacidomo (A l'estació) Hejme en malvarma vetero (A caseta) La puninstruo (L'escarment)
MIQUEL DE PALOL (1885) Scherzo Geedziĝo (Noces)
JOSEP MARIA LÓPEZ-PICÓ (1886) Via rido kanta (Vostre riure esclata) Mi envias je l' maten' (Tinc enveja del matí) Plezuro en la haveno (Plaer en el port)
AMBROSI CARRION (1888) Testa d'or
JOAN ARÚS (1891) La deziro (El desig) La amikino en la preĝejo (L'amiga al temple) La eterna kanto (La cançó eterna) La Poezio (La Poesia)
E. M. FERRANDO (1891) Pri kiel la Sanktuloj volis manĝi fragojn (De com els Sants volien menjar maduixes)
CLEMENTINA ARDERIU (1893) La animo parolas (Parla l'anima) Elegio (Elegia)
VENTURA GASSOL (1893) Simboloj: La kanto de l' maristoj (Simbols: La cançó dels mariners)
CARLES RIBA (1893) Estança XLII
JOSEP MARIA DE SAGARRA (1894) El foc de les ginesteres (Fragment cinquè episodi: I què voleu? - Volem desfer la ronya...)
TOMÀS GARCÉS (1901) Balado de l' maristo (Balada del mariner)
ADIAŬO (COMIAT): Miquel Costa i Llobera
Eksteraj ligiloj
</Br>
Janůvky
Municipo Janůvky situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 11 km nordoriente de urbo Březová nad Svitavou kaj 13 km okcidente de Jevíčko. Ĝi estas tre malgranda vilaĝo kun, trovebla sub montetoj de Svitavy montetaro.
Historio
De la duono de 19-a jarcento ĝis komenco de la 20-a jarcento oni minis ĉi tie brunan karbon, ardorezistan argilon kaj argiloŝtonon.
Turismo
Norde de la vilaĝo troviĝas vasta arbaro nomata Janůvecké čihadlo (Birdlogejo de Janůvky).
Tra Janůvky kondukas loka signita cikloturisma traceo n-ro 104 el Brněnec al Křenov.
Proksime de la vilaĝo transiras ruĝa turisma signaro de fervoja stacio en Březová nad Svitavou al Hřebečský montodorso, Anenská Studánka, Jablonné nad Orlicí, Králíky kaj Králický Sněžník.
Sahakduĥt
Sahakduĥt Sjunetsi (Սահակադուխտ, Sahakduĥt "filino de Sahak", Sjunetsi "de Sjunik") estis armena komponisto de himnoj, poetino kaj pedagogo, kiu vivis en la 8-a jarcento. Ŝi devenis de armena muzikfamilio, kaj estas la unua konata virino muzikverkisto kaj poetino de la armena literaturo. Ŝi estis ankaŭ terapiisto, uzanta tipon de muzika terapio.
Sahakduĥt estas menciita en la armena bibliografio kiel unu el la tri ĉefaj famaj figuroj de la 8-a jarcento. Alia persono de tiu triopo, estas ŝia frato Stepanos Sjunetsi, tre fama kiel himno-verkisto, muzikologo, kaj tradukisto de la klasika greka literaturo. Li estis tragike murdita, kio severe influis la vivon de Sahakduĥt. Ŝi falis en profundan malĝojon kaj decidis retiriĝi por vivi asketan vivon en kaverno en la Garni Valo, de la distrikto Sjuniko, proksime al hodiaŭa Erevano. Sahakduĥt loĝis en kaverno, sed dum sia retiriĝo ŝi estis tute ne izolita, multaj homoj sekvis ŝin.
Sahakduĥt ankaŭ etendis sian muzikon al aliaj homoj, ĉefe al tiuj kiuj suferis nervajn malsanojn, melankolion aŭ nervozecon. Ŝi ludis sian harpon por helpi sanigi homojn suferantajn, donante al ili senton de paco kaj espero. Oni kredas ke ŝi estis la unua kiu uzis iun formon de muzikoterapio por resanigo. Samtempe, ŝi verkis preĝejajn poemojn kaj liturgiajn kantojn, antifonojn, ŝarakanojn (kanonajn himnojn), kaj melodiojn.
Ŝi fariĝis tiel fama, ke post ŝia morto homoj daŭre vizitadis ŝian groton por pilgrimi. Sahakduĥt estas konsiderata kiel la unua armena virina muzikisto, la unua muzikinstruisto, kaj la unua pedagogo.
Ŝia nomo unue troviĝis en la verko de la historiisto de la 18-a jarcento Stepanos Orbeljan. En lia armena bibliografio aperas ŝia nomo. Parolante pri ŝia frato Stepanos Sjunetsi, la historiisto diras: "Lia fratino …. estis sola en sia groto proksime al Garni, ŝia nomo estis Sahakduĥt." Tiel la "delikata, blankhaŭta virgulino, kiel soleca eterna novedzino, lasis la mondon nuda kaj prenis nur tributon de sia propra familio, kaj elektis lokon de digna soleco tie". Kaj li aldonas: "Ŝi estis tre lerta muzikisto, kiu instruis malantaŭ kurteno."
En 1951 la armena muzikologo Norayr Pogharian malkovris la himnon de Sahakduĥt "Sankta Maria", kiu estas ŝia sola travivanta verko. La kanto estis publikigita en la revuo Hask. Ĝi estas akrostika verso: la komencaj literoj de la naŭ kvartetoj literumas la nomon Sahakduĥt. En la unua kvarteto, la poetino alparolas la Patrinon de la Sinjoro kaj en la lasta ŝi alparolas la homaron, glorante la eternan Reĝon, Jesuon Kriston. Tiu ĉi himno ne estas inkluzivita en la Ŝaraknots (kolekto de oficiale sankciitaj Ŝarakanoj), ankaŭ ne inter la apokrifaj ŝarakanoj, kaj ne trovis lokon en la liturgio.
Kelkaj erudiciuloj opinias, ke Sahakduĥt estas ankaŭ aŭtoro de la ŝarakano “Mirinda por mi” kiu montras grandan literaturan kapablon; ĝi estis atribuita al Ĥosroviduĥt, la dua ina ŝarakan-verkisto de la armena literaturo. Multaj aliaj el la himnoj de Sahakduĥt estis dediĉitaj al la Virgulino Maria. Kelkaj opinias, ke ŝi estis unu el la antaŭuloj de la verkado de himnoj kaj tiel helpis formi la ĝenron en postaj jarcentoj.
Hakobyan diras pri Sahakduĥt "ŝi verkis kantojn tra sia vivo, instruis kantojn, kaj mortis kantante."
Tombo
Post ŝia morto, ŝia tombo fariĝis ejo por pilgrimo.
Stacio Karahashimae
Stacio Karahashimae (japane: 唐橋前駅 [Karahaŝimae-eki], angle: Karahashimae Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ishiyama-Sakamoto.
Röttenbach (apud Erlangen)
Röttenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Erlangen-Höchstadt kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Listo de urboj de Svazilando
Ĉi tio estas listo de urboj de Svazilando
Károly Demeter (botanikisto)
DEMETER Károly estis hungara instruisto, botanikisto (muskoesploristo) naskita en Koloĵvaro 1852 kaj mortinta en Marosvásárhely la 12-an de marto 1890.
Kariero
Károly Demeter finis siajn studojn pri biologio, kemio kaj medicino en Vieno en jaroj 1870–75. Ekde 1877 li estis instruisto de reformita kolegio de Marosvásárhely, en 1882 li doktoriĝis. Li priokupiĝis la muskoflaŭron de Transilvanio kaj li publikis precipe en la revuo Magyar Növénytani Lapok kaj en la informilo pri medicino-naturscienco de Erdélyi Múzeum Egyesület.
Portreto de la papo Julio la 2-a (Rafaelo)
Portreto de la papo Julio la 2-a estas olepentraĵo de 1511–1512 fare de la itala renesanca pentristo Rafaelo. La portreto de la papo Julio la 2-a estis rara ĉe sia tempo kaj lasos longdaŭran influon sur papa portretaro. Dekomence, ĝi estis speciale pendigita ĉe la pilieroj de la preĝejo de Santa Maria del Popolo, sur la ĉefa vojo el la nordo al Romo, dum festoj kaj markitaj tagoj. Giorgio Vasari, verkante multe post la morto de la papo Julio, diris, ke "ĝi estis tiom reala kaj veraspeta ke ĝi timigis ĉiun kiu vidis lin, kvazaŭ ĝi estus la propra vivanta homo".
La pentraĵo ekzistas en multaj versioj kaj kopioj, kaj dum multaj jaroj, versio de la pentraĵo kiu nune pendas en la Uffizi de Florenco estis supozata la originalo aŭ [unua versio, sed en 1970 la opinio ŝanĝis. La originalo estas nune supozata la versio posedata de la Nacia Galerio, Londono.
Turá
Turá, hungare Tőre estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Ne miskomprenu kun komunumoj Tupá kaj Tura!
Situo
La vilaĝo situas laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ ĉefvojo Štúrovo-Levice. La lasta troviĝas 16 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1264. Dum la historio formiĝis 2 apudaj vilaĝoj Malgranda kaj Granda Tőre, kiuj baldaŭe unuiĝis. En 1910 loĝis 195 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ili apartenis al Bars, al distrikto de Léva, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝoj rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj estis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 236 da homoj (143 hungaroj kaj 89 slovakoj).
Fortresopreĝejo de Óföldeák
Fortresopreĝejo Sankta Maria Helpanto de Kristanoj estas gotika romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Óföldeák.
Historio
Dokumento mencias en 1332 la vilaĝon kun preĝejo. Oni supozas, ke la nun videbla preĝejo konstruiĝis en la malfrua 15-a jarcento. Post jaroj defenda muro estis konstruita ĉirkaŭ la kirko kun turoj kaj bastionoj. (Ili jam malaperis, restis nur la preĝejo mem.) En fino de la la sekva jarcento la vilaĝo senhomiĝis pro la kontraŭturkaj bataladoj, nur en 1723 alvenis denove vilaĝanoj. La preĝejo baldaŭ estis trakonstruita, pro la trakonstruo la gotiko grandparte pediĝis, sed tiam estis konstruita la kasona plafono. En 1845 inundo forviŝis la vilaĝon, la loĝantoj fondis novan vilaĝon iom for. La nova funkcio de la preĝejo estis grenejo, sed oni metis la moveblaĵojn al la nova preĝejo. Paŝo post paŝo iom da homoj revenis al la iama vilaĝo, eĉ oni refondis la vilaĝon. En 1874 la preĝejo estis jam pligrandigita, en 1924 renovigita, samtempe turo estis konstruita. Arkeologoj esploris la preĝejon ekde 1989, en la sekva jardeko plena renoviĝo okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur supozebla kurgano en rando de la vilaĝo. Remparo kaj defenda muro ĉirkaŭas la preĝejon, sed hodiaŭ kaj la muro, kaj la remparo nur apenaŭ estas videbla. Origine la muro estis 5 metrojn alta, la remparo 6 metrojn larĝa, 3 metrojn profunda. Tra malgranda ponto estas alirebla fasado de la preĝejo. En mezo de la simetria fasado funkcias la pordo. La navo apogita kun pilieroj formas briko. La sakristio estas baroka el la 18-a jarcento. Interne la ĉefaltaro prezentas la iamajn hungarajn kermesejojn. Sub la sanktejo kripto estis konstruita en 1759.
Ketao
Ketao (Oncorhynchus keta), aŭ Ĉum-salmo, estas salmoneda fiŝo, tre komuna en Pacifika oceano. Ĝi estas plej grava industria specio el ĉiuj Pacifikaj salmoj (genro Oncorhynchus). Ĝia viando estas ruĝa je koloro kaj valora kiel delikataĵo. Ankaŭ tre valoras ketaa ruĝa kaviaro.
La nomo Ketao devenas de komuna vorto uzata por tiu fiŝo de diferaj popoloj de ekstreme Nord-Okcidenta Rusio - ĉukĉoj, korjakoj, evenkoj ktp. Tiu vorto estas uzata kaj en scienca nomenklaturo, kaj en rusa kaj aliaj grandaj lingvoj. En angla lingvo ankaŭ estas uzata nomo Chum salmon. Ĝi devenas de vorto tzum, kiu en ĉinuka piĝino signifas makula. Tio estas iom mirinde, ĉar ketao estas probable la sola granda specio de salmo kiu ne havas makulojn.
Arealo
Ketaoj kapteblas en nordaj partoj de Pacifika oceano en akvoj de Koreo, Japanio kaj Rusio, en Oĥotska Maro, Beringa Maro, apud bordoj de Kamĉatko, Ĉukotko, Kurilaj insuloj, Saĥaleno, Ĉemara kaj Ĥabarovska regionoj, apud bordoj de Nordameriko de Alasko ĝis Oregono.
Aspekto
La fiŝoj grandas proksimume ĉ. 60 cm kaj pezas inter 4.4 kaj 6.6 kilogramoj. Rekorde granda ketao estas kaptita en Edie Pass en Brita Kolumbio. Ĝi estis 102 cm longa kaj 16 kg peza.
Reproduktiĝo
Ketaoj reproduktiĝas nur unufoje, post kio ili mortas. Antaŭ reproduktiĝo ili povas vivi dum 3-7 jaroj, plej ofte ĉ. 4 jaroj.
Reproduktas ketaoj en riveroj. Kiam reprodukta periodo venas, ili amase migras en riveretoj de Saĥaleno, Siberio (alfluaĵoj de Amuro, Leno, Kolima, Indigirka kaj Jana) kaj Nordameriko (Jukono). Ofte ili naĝas grandan distancon antaŭ trovi indan reproduktlokon. Trovinte la lokon, inoj fosas kavojn de grando 2-3 m. Tie ili metas kelkmil ovojn, kiuj grandas 6,5 - 9,1 mm. Post kiam la maskloj fekundigas ilin, inoj enterigas la ovaron kaj eĉ konstruas monteton el grundo super ĝi.
Konservo
Tradicie oni opiniis, ke ketaoj estas ekster iu danĝero pro ilia granda tempo de reproduktiĝo. Sed nun aperas esplorojn, kiuj asertas ke la populacioj de ketao malkreskas. Plej probable tio okazas pro akvobaraĵoj, kiuj blokas kutimajn vojojn de migro por ketaoj. Du populacioj de ketaoj estas listigitaj kiel endanĝeritaj en Usono.
Translima luo
Translima luo (angle Cross-Border-Leasing (plue TLL: CBL) signifas luadon trans la ŝtatlimoj, tio estas kiam la luiganto kaj luanto havas siajn sidejojn en diversaj landoj.
Bazaj informoj
TLL estas uzata plej ofte por eluzi la impostajn, leĝajn avantaĝojn, eblecojn de la du landoj kaj tiel ŝparante imposton. Plej ofte okazas kontraktoj kun longa kurtempo kaj reluado de la lizingita objekto direkte al doninto (vendinto). Tiuj kurtempoj baziĝas je la impostaj leĝoj de kelkaj usonaj federaciaj ŝtatoj kiel Delaware kaj Novjorko: ĝi validas fakte kaj laŭ la usona juro kiel posedo-transdono. TLL estis eksportita kadre de la globalismo el Usono al aliaj ŝtatoj (Germanio, Britio, Japanio kaj Danio).
Pro la diversaj juraj komprenoj de la landoj, ekzistas fakte du posedantoj por unu kaj sama objekto. Kvankam la "luanto" enskribas ankaŭ kiel "luiganto" enspezon kaj plibonigas per tio sian bilancon. Tiun bilancotrukon ebligas la dereguligaj disponoj en la Usono dum la 1990-aj jaroj. Tiel estiĝas impostoŝparaĵo surbaze de la amortizoj, kiun la usona banko dividas kun la komunumo, kiu luigas la objekton – la komunumo ricevas maksimume 5% de la tuta transakcia volumeno, la t.n. "kontantvaloran avantaĝon".
Multaj eŭropaj komunumoj povis plibonigi sian mastrumadon per TLL. Per TLL enspezis ekz. la urbo Recklinghausen ĉ. 5 milionojn da dolaroj, sed kontraŭ la sumo, la usona investisto ricevas rajtojn je la komuna malpurakva kanalaro.
Objekto, kontraktaj praktikoj kaj tipoj
Por la TLL-kontraktoj plej bone taŭgas la longdaŭraj urbaj instalaĵoj kun mimimuma valoro de (stato 2004) 150 milionoj da eŭroj.
La kontrakta tipo ĝis 1999 estis ĉefe la "vendu kaj reluu" ("sale and lease back"), poste preskaŭ senescepte la tipo "lua kaj serva kontrakto" ("lease and service contract"). Ĉe la unua tipo, oni forvendis kaj reluis ekz. fervojojn, ĉe la dua oni vendis la publikan posedaĵon je 100 jaroj kaj samtempe oni reluis tion je pli mallonga tempo (24-30 jaroj). Oni ofte miskomprenas TLL kiel forvendon de io, sed tio okazas nur laŭ usona impostdeviga vidpunkto, laŭ germana vidpunkto (okaze de TLL-kontrakto en Germanio) ne okazas vendo.
Praktike, oni luas komunajn akvopurigajn sistemojn, kanalsistemojn, energiocentralojn, trinkakvosistemojn, fervojojn kaj metroojn, relaron, foirajn halojn kaj eĉ lernejojn je usonaj firmaoj por 100 jaroj kaj samtempe oni reluas ilin. La usona investisto pagas por la tuta lutempo la luan rentumon en unu sumo. Tio validas en Usono kiel "investo" kaj ebligas amortizon (dekalkulon). La komunumo reluas la instalaĵon por malpli longa tempo kaj ricevas la eblon reaĉeti la instalaĵon post fino de la lutempo. La luan procenton por la lua tempo kaj la reaĉetan valoron – el la ricevita rentuma antaŭpago de la usona investisto – rezervas la luanto en banko. Tiu lasta pagas el la rezervita sumo la aktualan luprezon al la usona investisto kaj fine de la lutempo eĉ la reaĉetan prezon. La provizora avantaĝo por la komunumo estas la diferenco inter la ricevitaj lu-elpagoj kaj la donitaj lu-elpagoj, inkluzive la reaĉetan prezon.
Problemoj:
Oni ankaŭ en Usono mem rimarkis, ke temas pri ŝajnaj negocoj, tiel la usona senato en 2004 voĉdonis ŝanĝon de impostaj leĝoj, kiuj malebligas pluajn ŝajn-negocojn kun TLL.
Bruniĝo
Bruniĝo estas pedologia aŭ grundformiĝa procezo tipa por grundotipoj de klaso brungrundoj, ekzemple kambizjomo. Ĝi estas ligita kun oksida eriĝo-procezoj de fizikaj kaj kemiaj ŝanĝoj de primaraj feroksidoj kaj argilaj mineraloj. La procezo okazas nur en senkalkiĝitaj grundoj, regule en grundoj kun ŝtonetoj en B-horizonto, kiuj estas fonto por la eriĝo.
Ryosuke Amo
Ryosuke Amo (天羽 良輔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
Michele Savonarola
Mikaelo SAVONAROLA (1385-1468) estis itala kuracisto, humanisto, kemiisto, privata kuracisto de Nikolao la 3-a (Este) (1383-1441), Leonello d'Este (1407-1450) kaj Borso d'Este (1413-1471), kies famo disvastiĝis kiel profesoro en la Universitato de Padovo kie li ankaŭ studis. Li estis la unua kiu skribis ke bandaĝoj devas esti metitaj laŭ malstreĉa kaj streĉa kunpremoj dum traktado de kronika vejna nesufiĉo ĉe la kruroj. Li estis avo de la granda dominikana monaĥo Ĝirolamo Savonarola.
Vivo
Kiel tre fekunda aŭtoro, tiel li inkluzivis la tutan konon de sia epoko rilate al medicino "de la kapo ĝis la piedoj" (kiel li iam diris) kaj lia verkaro estis riĉa je interesaj observoj rezulte de la praktika sperto.
Kvankam lia latina produktaĵo estis tre ampleksa, Savonarola verkis traktaĵon pri ginekologio ("Ad mulieres Ferrariensis de regimine pregnantium et novitier natorum usque ad septennium") per rimarkinde simpla lingvaĵo. Li estis unu el la malmultaj kiu rekte raportas pri laboro de bebonaskoj kaj vasta priparolado de la temo. Li konis la difinojn pri doloro starigitaj de Galeno kaj Aviceno, tamen li prefere uzis kunaĵon de la sep doloroj, nome, "extendente, comprimente, frangente, stupido, pulsante, fatigante kaj mordicante".
Guanabacoa
Nuestra Señora de la Asunción de Guanabacoa, aŭ pli simple Guanabacoa, estas vilaĝo lokita en Kubo kaj komunumo de la Provinco de Havano. Ĝi sukcese konservis la arkitekturan stilon de la plej malnovaj urboj de Kubo, stilon bone enradikiĝintan post pli ol kvar jarcentoj da ekzistado kaj kapablan provoki la plej diversajn impresojn.
Historio
La urbo estis fondita la 12-an de junio 1554 laŭ konsento de la Magistrato de Sankta Kristoforo de Havano. La unuaj loĝantoj de Guanabacoa estis aborigenoj kiuj estis disigitaj, poste ili estis koncentritaj por atingi pli grandan regadon sur ili.
Sekvajare, Guanabacoa pro la atako de la franca korsaro Jacques de Sores, konvertiĝas al portempa ĉefurbo, kaj rifuĝejo de la vilaĝanoj de Sankta Kristoforo. Dum la postaj monatoj en Guanabacoa establiĝis la Kolonia Registaro. Pro tio en Kubo naskiĝis populara eldiraĵo "Meter la Habana en Guanabacoa" (Meti Havanon en Guanabacoan) kiam temas pri intenco enigi ion grandan en spacon pli malgrandan.
Dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj Guanabacoa havas prosperan disvolviĝon en la agrikulturo, bovbredado, sukerproduktado kaj tabako ĉefe. Pro sia disvolviĝo ĝi ricevas en 1743 la Titolon Villa de Nuestra Señora de la Asunción de Guanabacoa kaj ankaŭ ricevas sian propran urboŝildon (blazonon). Jarcenton poste naskiĝas la komerco kaj komenciĝas industria prospero kiu estis garantiata dum la 20-a jarcento.
Arkitekturo
En Guanabacoa troviĝas kelkaj konstruaĵoj kiuj restas malgraŭ la jarcentoj kaj estas atestantoj de la malsamaj etapoj tra kiuj pasis la urbo; ekzemple la Arta kaj Literatura Liceo, la Ermitejo Potosí, konsiderata kiel unu el la konstruaĵoj plej antikvaj de la insulo, ankaŭ troviĝas la Paroĥejo kaj la Monaĥejoj de Sankta Domingo kaj Sankta Francisko.
Dum promenado tra la historia urboparto de Guanabacoa rimarkeblas la diversaj stiloj kaj tipologioj de la konstruaĵoj kaj la multnombraj monumentoj kiujn posedas la municipo.
Faktoj
Guanabacoa, ankaŭ konata kiel “Vilaĝo de Pepe Antonio”, situas en la centra parto de la  Provinco de Havano kaj estas ĝia dua plej granda municipo laŭ etendiĝo. Ĝi havas ampleksan ebenaĵon kiu favoras la terkultivadon. En la urba zono troviĝas kelkaj altaĵoj kaj la projektoj de la urbocentro estas koncentritaj en la historia urboparto kiu estas deklarita kiel Nacia Monumento.
Guanabacoa en taina lingvo signifas "tero kun riveroj kaj montetoj", tiel nomata de la aborigenoj kiuj loĝis en ĝia teritorio pro la abundeco de malgrandaj riveroj kaj mezgrandaj montetoj.
Religio kaj Kulturo
La religio kaj kulturo de Guanabacoa estas miksaĵo de kredoj kaj afrikdevenaj kultoj kiuj vigle ekzistas ĝis niaj tagoj. Ĉi tie aperas la praktikado de santerio de la joruba kulturo kaj la bantua kulturo. La muziko estas tre grava por ĝiaj loĝantoj, kelkaj el ili estis elstaruloj de la tutlanda kulturo kiaj: Ernesto Lecuona, Rita Montaner kaj Ignacio Villa (Bola de Nieve).