cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lavangen
Lavangen estas komunumo de norda Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Troms. Fine de en la komunumo vivis.
Stacio Shimoisaka
Stacio Shimoisaka (japane: 下井阪駅 [Ŝimoisaka-eki], angle: Shimoisaka Station) estas fervoja stacio en Kinokaŭa, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Kantono Cabell
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
NGC 900
NGC 900 (aliaj indikoj — PGC 9079, UGC 1843, MCG 4-6-20, ZWG 483.23, NPM1G +26.0061) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Atena Lucana
Najbaras la komunumoj Brienza (PZ), Polla, Sala Consilina, San Pietro al Tanagro, Sant'Arsenio kaj Teggiano.
Komunumaro Hagenbach
La komunumaro Hagenbach - germane Verbandsgemeinde Hagenbach, mallonge VG Hagenbach - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ene de ĝi, en la suda parto, la historia regno Palatinato (germane Pfalz respektive historie Kurpfalz). Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
{|
Langoat
(jen france, bretone Langoad) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Akinori Nishizawa
Akinori Nishizawa (japane 西澤 明訓, n. 18-an de junio 1976) estas japana futbalisto. Li de 1997 ĝis 2002 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Mongola armeo
La armeo de la Mongola Imperio estis dum la 12-a kaj 13-a jarcentoj la plej bonkvalita el la tuta mondo pro siaj movkapablo kaj strategioj, kio faris ĝin timegita inter samtempuloj. Ĝingis-Ĥano kaj aliaj mongolaj militestroj enkondukis kelkajn plinovigojn kiuj ebligis, ke ilia armeo konkeru vastegajn teritoriojn, eĉ estante en laŭnombra granda malavantaĝo dum la luktitaj bataloj.
La nombro de trupoj kolektitaj de la mongoloj estas celo de granda fakula debato, sed ĝi estis almenaŭ de 105 000 en 1206. La mongola militorganizado estis facila sed tre efika, bazita sur la dekuma nombrosistemo. La armeo estis formita de skadroj de po dek homoj, arban-oj (10 personoj), zuun-oj (100), minghan-oj (1000) kaj tumen-oj (10 000).
La mongoloj estis plej famaj pro sia ĉevalrajdantaj pafarkistoj, sed ankaŭ la trupoj armitaj per lancoj estis same lertaj, kaj la mongoloj ankaŭ rekrutis aliajn militfakulojn el la konkeritaj teritorioj. Ili havis ankaŭ ĉinajn spertajn inĝenierojn kaj bombardistojn kiuj kapablis konstruadi katapultojn kaj aliajn militmaŝinojn; tial la mongoloj povis sieĝi fortikaĵojn, foje konstruante surloke militmaŝinaron uzante la lokajn rimedojn disponeblajn.
La fortoj sub la regado de la Mongola Imperio estis trejnitaj, organizitaj kaj ekipitaj por la movkapablo kaj rapideco. La mongolaj soldatoj havis armaĵojn pli malpezajn ol tiuj de multaj de la armeoj kontraŭ kiuj ili luktis, sed ili povis superi tiun supozatan malavantaĝon per pli lerta manovreblo. Ĉiu mongola militisto normale veturis kun kelkaj ĉevaloj, kio ebligis rapide ŝanĝi al nova rajdita ĉevalo laŭbezone kaj ne tro suferigi la uzitajn ĉevalojn. Krome, la soldatoj funkciis sendepende de la liverigajn rotojn (laŭlegende ĉiu kunportis propran viandopecon), kio rezultis en konsiderinda akcelo de la movkapablo de la armeo. La lerta uzado de mesaĝistoj permesis al la militestroj de tiuj armeoj pluteni la kontaktojn inter si unu kun aliaj.
La disciplina organizado estis lernita pere de nerge (tradicia ĉasmetodo), laŭ rakonto de Ata-Malik Juvajni. Tiu ĉasmaniero estis diferenca el tiuj de aliaj kulturoj, kiel propra por la agado de malgrandaj unuoj. La mongolaj fortoj malfermiĝis laŭ etenda linio, ĉirkaŭis tutan regionon kaj poste kondukis la tutan ĉasaĵaron ene de tiu areo kune. La celo estis malpermesi la fuĝon al iu ajn el la animaloj kaj povi mortigi ĉiujn.
Tradicie konataj pro sia lerteco ĉe la surteraj fortoj, la mongoloj rare uzis navigan povon. En la 1260-aj kaj 1270-aj jaroj ili uzis la marpovon dum ili konkeris la teritoriojn de dinastio Song de Ĉinio, sed iliaj klopodoj organizi markampanjojn kontraŭ Japanio tute ne sukcesis. En la baseno de la Orienta Mediteraneo, iliaj militkampanjoj estis realigitaj preskaŭ nur surtere, dum la maroj estis kontrolitaj de la fortoj de la krucmilitistoj aŭ mamelukoj.
Palaco Abdeen
La Palaco Abdeen (ankaŭ Abdin-palaco, arabe قصر عابدين) estas oficiala rezidejo de Prezidentoj de Egiptio. Ĝi troviĝas en distrikto Abdeen en la interna urbo de Kairo.
Pri konstruo de la palaco decidis en 1863 Paŝao Ismail kaj ĝi iĝis en 1973 - dum regado de Fuad la 1-a - oficiala sidejo de la registaro kaj okazejo por ŝtataj eventoj kaj ceÌremonioj. Ĝi restis registarejo ĝis 1952. Parto de la teretaĝo de palaco iĝis muzeo, kie oni ekspozicias la valorajn posedaĵojn de la lastaj egiptaj reĝoj kaj prezidentoj.
La palaco estis konstruita sur iama terposedaĵo de bejo Abdeen, la ĉefarkitekto estis la franca Leon Rousseau. Ĝi kostis 700.000 egiptajn pundojn, pluaj 2.000.000 £ por la internaĵoj. La oficiala inaŭguro okazis en 1874.
Dum regado de reĝo Fuad la 1-a, la palaco ŝanĝis la citadelon de Kairo kiel centron por la reĝa korto ekde la mezepoko. En 1891, incendio detruis parton de la palaco (Haramlek-flugilo) kaj la kvaratlon de reĝa gvardistaro. La restaŭrado okazis nur en 1909-11 sub gvido de Antonio Lasciac. Tiam estis establitaj en la subaj ejoj la menciita muzeo.
Blanc-Misseron (stacidomo)
Blanc-Misseron estas franca stacidomo fermita al pasaĝeroj sur linioj - Blanc-Misseron kaj  - Blanc-Misseron, situanta en , en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Palaco Abdeen
En la palaco okazis en 1930 la geedziĝa festo de reĝo Faruk. En 1942 okazis la Incidento de palaco Abdeen, kiu kondukis al ŝanĝo de registaro. La 23-an de julio 1952 okazis sieĝo de la palaco dum la egipta revolucio kaj sekve abdikigo de reĝo Faruk. En la posta periodo, oni ne restaŭris, renovigis la palacon ĝis prezidento ne ordenis tion. Prezidento Hosni Mubarak ordenis modernigon de la palaco, kio daŭris ĝis 1998.
La palaco havas ĉ. 500 ĉambrojn, riĉe ornamitoj, ofte kun oro. Ĝi havas du ĉefajn partojn: la Salamlek-flugilon kun tronsalono, konferecejon, diversajn salonojn ekz. Blankan salonon por akcepto de la gastoj. La Haramlek-flugilo estis aranĝita por persona vivo de la reĝa familio. Tiu lasta estas prezentita nur por eksterlandaj ĉefuloj. La muzeo entenas Arĝentan Muzeon, la Armilan Muzeon, La reĝan Familian Muzeon, la Prezidentan Donacan Muzeon. La nova muzeo, la Muzeo de Historiaj Dokumentoj estis malfermita en januaro de 2005.
Blanc-Misseron (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ana Emilia Lahitte
Ana Emilia LAHITTE (naskiĝis en La Plata la 12-an de decembro 1921, mortis la 10-an de julio 2013) estis argentina verkistino.
Ŝi verkis precipe poezion.
György Szénás
György Szénás naskiĝis la  en Mátészalka. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
György Szénás akiris ekonomian diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1944, poste geologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1950. Inter 1949 kaj 1974 li laboris en la geofizika instituto en Budapeŝto, kie li okupiĝis pri sismaj movoj kaj geofizikaj mezuradoj. En 1966 li doktoriĝis pri geologio. Li estis nomumita titulara profesoro en Universitato Loránd Eötvös, krome li estis gastoprofesoro unu jaron en Montrealo.
13414 Grantham
Nomo
Ĝia nomo honoras James Grantham, kontroliston de la operacioj ĉe la Stacio de Monto Lemmon. Li ludis gravan rolon por defendi la teleskopojn kaj ĉe Monto Lemmon kaj ĉe Monto Bigelow dum la "Bullock" en 2002 kaj "Aspen" en 2003. Li ŝatas labori en sia familia bieno proksime de Arivaca (Arizono).
Vladimir Beekman
Vladimir BEEKMAN (naskiĝis la 23-an de julio 1929 en Talino; mortis la 3-an de oktobro 2009 en Talino), estis estona verkisto kaj tradukisto.
Beekman naskiĝis kiel filo de ŝoforo. En la komenco de la Dua Mondmilito la 12-jara knabo perdiĝis ĉe evakuo survoje al Leningrado, restis ĉe la fronto kiel "filo de regimento" kaj poste en infanhejmo en Oranienbaum. En 1953 li finis en Talino (Tallinn) la Politeknikan Instituton kiel kemiisto. Li eklaboris kiel estro de la beletristika redakcio en la Estona Ŝtata Eldonejo (1953—1956), poste kiel liberprofesia verkisto.
Pluraj el liaj verkoj estis esperantigitaj:
Isseroda
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Isseroda estis komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 901
NGC 901 (alia indiko — PGC 212967) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tristan (mitologio)
Tristan, Tristano (aŭ Tristram, Tristran ktp.), estas unu el la du ĉefroluloj de la legendo de Tristan kaj Iseult (aŭ Isolde, Yseult, ktp.). Li kaj Iseult havis tragikan am-aferon post kiam pro hazarda trinko de am-pocio ili enamiĝis.
2356 Hirons
2356 Hirons estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Charles kaj Ann Hirons, bogepatroj de la malkovrinto.
Petro la Granda
Petro la Unua (konata kiel Petro la Granda) (ruse Пётр Первый, Пётр Великий) naskiĝis la en Moskvo, mortis la  en Sankt-Peterburgo) estis la unua imperiestro de Rusio. Li reĝis ĝis 1696 kune kun sia duonfrato. Liaj gepatroj estis caro Aleksio Miĥajloviĉ kaj carino Natalia Nariŝkina. Li apartenis al dinastio Romanov, tial lia plena nomo estas Petro Alekseeviĉ Romanov (ruse Пётр Алексеевич Романов).
Pere de nombraj sukcesaj militoj li etendis la Carregnon al multe pli granda imperio kiu iĝis ĉefa eŭropa potenco. Li kondukis kulturan revolucion kiu anstataŭis iom el la tradiciisma kaj mezepokeca socia kaj politika sistemo per alia pli moderna, sciencema, eŭrop-orientita, kaj bazita sur la principoj de la Klerismo.
Vivo
Fine de la 17-a jarcento Moskvon venis multaj protestantoj rifuĝintaj el okcidenta Eŭropo pro la religiaj militoj, kiuj fondis sian kolonion ĉe bordoj de Jaŭza rivero. Moroj, kutimoj, vestoj, lingvoj kaj ĝenerale malsama vivmaniero de tieaj loĝantoj grave influis ekstarigon de mondkoncepto de carido Petro. Malgraŭ tio, ke Petro la Unua estis denaska moskvano ekde 1672, li entute ĝin ne amis pro multaj kaŭzoj. Infanece li spertis malfavorajn vivkondiĉojn ĉi tie kaj eĉ du senrezultajn vivatencojn, kiujn realigis lia parencaro. El lia epoko en Moskvo konserviĝis nomoj de tri urbaj distriktoj: Lefortovo, Preobraĵenskoje kaj Semenovskoje. La unuan posedis sviso Lefort - favorito de Petro la Granda. Sur areo de la ceteraj aperis du unuaj rusiaj regimentoj, kies militistoj estis vestitaj kaj armitaj laŭ tiama okcidenteŭropa modelo. Iom poste ĉi tiuj regimentoj fakte fariĝos bazo de la nova rusia armeo. Petro Alekseeviĉ estis la unua rusia reĝo, kiu vojaĝis en Brition, Nederlandon kaj Germanion. En Nederlando li kaŝis sian identecon kaj laboris kune kun ŝipkonstruantoj, per sia sperto lernante la manieron fari okcident-tipan ŝiparon. Poste li estos la moderna fondinto de la Rusa Imperia Ŝiparmeo.
Komencaj jaroj
Jam dekomence, la edukado de Petro (komisie de la Caro Aleksej la 1-a) estis metita en manoj de kelkaj tutoroj, inter kiuj ĉefe Nikita Zotov, Patrick Gordon, kaj Paul Menesius. La 29an de januaro 1676, la Caro Aleksej mortis, lasante la suverenecon al pli aĝa duonfrato de Petro, la malforta kaj malsaneca Fjodor la 3-a. Tra tiu periodo, la regado estis ĉefe administrata de Artamon Matvejev, klerisma amiko de Aleksej, kaj politika ĉefo de la familio Nariŝkin kaj unu el plej gravaj bonfarantoj por la infanaĝo de Petro. Tio ŝanĝis kiam Fjodor mortis en 1682. Ĉar Fjodor ne lasis filon, ekis disputo inter la familioj Nariŝkin kaj Miloslavski pri kiu heredu la tronon. La alia duonfrato de Petro, Ivano la 5-a, estis la tuj venonta laŭ linio por la trono, sed li estis draste malsana kaj mense nesana. Sekve la Bojarano (nome konsilantaro de rusaj nobeloj) elektis la 10-jaraĝan Petron por iĝi Caro kun lia patrino kiel regento. Tiu aranĝo estis prezentita antaŭ la popolo de Moskvo, kiel antikva tradicio postulis, kaj estis ratifita. Sofia Aleksejevna, unu el la filinoj de Aleksej el lia unua geedziĝo, estris ribelon de la strelci (nome rusaj elitaj militistoj) en aprilo kaj majo de 1682. En la sekva konflikto kelkaj parencoj kaj amikoj de Petro estis murditaj, inklude Matvejev, kaj Petro atestis kelkajn el tiuj agoj de politika violento.
La strelci ebligis ke Sofia, nome la Miloslavski (la klano de Ivano) kaj ties aliancanoj, insistis, ke Petro kaj Ivano estu proklamitaj kunaj Caroj, kaj Ivano aklamita kiel plej aĝa. Sofia agis kiel regento dum la infanaĝo de la suverenoj kaj ekzercis la tutan povon. Dum sep jaroj, ŝi regis kiel aŭtokrato. Oni faris grandan truon ĉe la dorso de la du-sida trono uzita de Ivano kaj Petro. Sofia sidis malantaŭ la trono kaj aŭskultis kiam Petro parolis kun la nobeloj, dum trudis informaron kaj respondojn al demandoj kaj problemoj. Tiu trono povas esti ankoraŭ vidata en la Kremla Armomuzeo en Moskvo.
Petro ne zorge atentis, ke aliaj regas en lia nomo. Li engaĝiĝis en tempopasigiloj kiaj ŝipkonstruado kaj navigado, same kiel ludi batalojn per sia ludila armeo. La patrino de Petro serĉis devigi lin adopti pli konvencian konduton, kaj aranĝis lian nupton kun Eŭdoksia Lopuĥina en 1689. La geedziĝo estis malsukcesa, kaj dek jarojn poste Petro devigis ŝin iĝi monaĥino kaj tiele li liberiĝis el tiu unio.
Ĉe la somero de 1689, Petro planis preni la povon el sia duon-fratino Sofia, kies pozicio estis malfortigita pro du malsukcesaj kampanjoj en Krimeo. Kiam ŝi eksciis tion, Sofia konspiris kun la estroj de la strelci, kiuj kontinue levis malordon kaj diskonsenton. Petro, avertita de strelci, fuĝis nokte al la nepenetrebla monaĥejo de Troice-Sergijeva Lavra; tie li malrapide aligis sekvantojn kiuj fidis, ke li venkos en la lukto por la povo. Ŝi estis eventuale elpovigita, kaj Petro la 1-a kaj Ivano la 5-a pluagante kiel kuncaroj. Petro devigis Sofia eniri en konventon, kie ŝi rezignis sian nomon kaj postenon kiel membro de la reĝa familio.
Ankoraŭ, Petro ne akiris faktan kontrolon super rusaj aferoj. La povo estis anstataŭ plenumita de lia patrino, Natalja Nariŝkina. Nur kiam Natalija mortis en 1694 Petro iĝis sendependa suvereno. Formale, Ivano la 5-a restis kiel kunreganto kun Petro, kvankam li estis senefika. Petro iĝis la ununura reganto kiam Ivano mortis en 1696.
Granda Ambasado
Petro sciis, ke Rusio ne povos fronti la Otomanan Imperion sola. En 1697, li veturis "incognito" (kaŝe, nekonata) al Okcidenta Eŭropo dum 18a-monata veturado kun granda rusa delegitaro – nome la tiel nomita "Granda Ambasado". Li uzis falsan nomon, kio ebligis, ke li evitis sociajn kaj diplomatiajn eventojn, sed ĉar li estis multe pli alta ol aliaj, li ne trompis iun ajn gravulon. Unu celo estis serĉi la helpon de eŭropaj monarkoj, sed la esperoj de Petro rezultis malsukcesaj. Francio estis tradicia aliancano de la Otomana Sultano, kaj la Aŭstrio deziregis reteni pacon en la oriento dum oni faris siajn proprajn militojn en okcidento. Petro, krome, estis elektinta maltaŭgan momenton: la eŭropanoj tiam estis pli okupitaj pri la Milito de hispana sukcedo pri kiu sukcedos la senfilan Karlo la 2-a de Hispanio anstataŭ lukti kontraŭ la Otomana Sultano.
G.E. Moore
George Edward MOORE MO BA (4a de novembro 1873 – 24a de oktobro 1958) estis angla filozofo. Li estis, kun Bertrand Russell, Ludwig Wittgenstein, kaj (antaŭ ili) Gottlob Frege, unu el la fondintoj de la analiza tradicio en filozofio. Kun Russell, li kondukis la apartigon el la idealismo en la brita filozofio, kaj iĝis bone konata pro sia defendo de la konceptoj pri komuna saĝo, siaj kontribuoj al etiko, epistemologio kaj metafiziko, kaj "lia escepta personeco kaj morala karaktero". Li estis Profesoro de Filozofio en la Universitato de Kembriĝo, tre influa inter (kvankam ne membro de) la Grupo Bloomsbury, kaj redaktoro de la influa gazeto Mind. Li estis elektita membro de la Brita Akademio en 1918. Li estis membro de la Kembriĝaj Apostoloj, nome sekreta societo de intelektuloj, ekde 1894 ĝis 1901, kaj de la Klubo de Moralaj Sciencoj de la Universitato de Kembriĝo.
Petro la Granda
Granda Ambasado
La "Granda Ambasado" tamen pluis. Vizitante Nederlandon, Petro lernis multon pri la vivo en Okcidenta Eŭropo. Li studis ŝipkonstruadon en Zaandam (la domo kie li loĝis estas nune muzeo, nome la Domo de la Caro Petro) kaj en Amsterdamo, kie li vizitis, inter aliaj, la alt-klasan familion De Wilde. Jacob de Wilde, alta funkciulo de la Admiraleco de Amsterdamo, havis bone konatan kolekton de arto kaj moneroj, kaj la filino de De Wilde nome Maria de Wilde faris gravuraĵon de la kunsido inter Petro kaj ŝia patro, havingante vidan pruvaron de "la komenco de la klasika tradicio de Okcidenta Eŭropo en Rusio". Laŭ Roger Tavernier, Petro la Granda poste akiris la kolekton de De Wilde.
Urrácal
Urrácal estas hispana municipo de Andaluzio kaj provinco Almerio. Ĝi ankaŭ lokas en komarko Valo de Almanzora je altitudo de 744 metroj kaj je 88 kilometroj de la provinca ĉefurbo, Almerio. Ĝia etendo konsistas el 25,45 km2. La municipo limas al Partaloa, Olula del Río, Urchena kaj Somontín. En la jaro 2019 tricent kvindek personoj estis enregistritaj estantaj loĝantoj de Urrácal.
Lyngen
Lyngen estas komunumo de norda Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Troms. Fine de en la komunumo vivis.
Petro la Granda
Granda Ambasado
Pere de la perado de Nicolaes Witsen, urbestro de Amsterdamo kaj fakulo pri Rusio, la Caro ricevis la oportunon akiri praktikajn espertojn en la plej granda ŝipkonstruejo en la mondo, apartenanta al la Nederlanda Orient-hinda Kompanio, dum periodo de kvar monatoj. La Caro helpis por la konstruado de "orient-hinda" ŝipo speciale konstruita por li: Petro kaj Paŭlo. Dum sia restado la Caro dungis multajn kapablajn laboristojn kiel konstruistoj de kluzoj, fortikaĵoj, ŝipkonstruistoj, kaj maristoj — kiel Cornelis Cruys, nome vic-admiralo kiu iĝis, kun François Le Fort, la konsilisto de la caro por maraferoj. Petro poste uzis sian sciaron por ŝipkonstruado helpe al la formado de la ŝiparo de Rusio. Petro vizitis la kuraciston Frederik Ruysch, kiu instruis lin kiel elpreni dentojn kaj kapti papiliojn, kaj Ludolf Bakhuysen, nome pentristo de marpejzaĝoj. Jan van der Heyden, la inventisto de la fajr-hoso, ricevis Petron, kiu deziris lerni kaj lernigi sian sciaron al siaj kamparanoj. La 16an de Januaro 1698 Petro organizis adiaŭan feston kaj invitis Johan Huydecoper van Maarsseveen, kiu devis sidiĝi inter Lefort kaj la Caro kaj drinkadi.
En Anglio, Petro kunsidis kun la reĝo Vilhelmo la 3-a, vizitis Greenwich kaj Oxford, pozis por Sir Godfrey Kneller, kaj vidis ŝiparparadon de la Royal Navy en Deptford. Li studis la anglajn teknikojn de urbo-konstruado kiujn li poste uzos grandskale en Sankt-Peterburgo. La Ambasado poste iris al Lepsiko, Dresdeno, Prago kaj Vieno. Petro parolis kun Aŭgusto la 2-a kaj kun Leopoldo la 1-a.
La vizito de Petro estis haltigita subite en 1698, kiam li devis reveni hejmen pro la ribelo de la Strelciuloj. La ribelo estis facile venkita eĉ antaŭ la alveno de Petro hejme el Anglio; el la caraj trupoj, nur unu estis mortigita. Petro tamen kruele reagis kontraŭ la insurekciintoj. Ĉirkau mil ducent ribeluloj estis torturitaj kaj ekzekutita, kaj Petro ordonis, ke iliaj korpoj estu publike montritaj kiel averto por estontaj konspirantoj. La Strelciuloj estis disigitaj, kelkaj el la ribeluloj estis deportitaj al Siberio, kaj la individuo kiun ili klopodis porti al la Trono — nome la duonfratino de Petro Sofia — estis devigita enfermiĝi en monaĥinejon.
En 1698, Petro sendis delegitaron al Malto, sub estreco de la bojaro (altranga nobelo) Boris Ŝeremetev, por observi la trejnadon kaj kapablojn de la Kavaliroj de Malto kaj de ilia ŝiparmeo. Ŝeremetev esploris la eblojn de estontaj kunaj entreprenoj kun la Kavaliroj, inklude agadon kontraŭ la Turkoj kaj la eblojn de estonta Rusia ŝiparbazo.
La vizitoj de Petro en Okcidenton impresigis lin per la nocio, ke la eŭropaj kutimoj estis en kelkaj aferoj superaj al la rusaj tradicioj. Li ordonis ĉiujn siajn korteganojn kaj oficirojn vesti eŭropecajn vestaĵojn kaj fortondi siajn longajn barbojn, ki okazigis al siaj bojaroj, kiuj tre fieris pro siaj barboj, grandan malkonsenton. Bojaroj kiuj deziris reteni siajn barbojn devis pagi ĉiujaran barbo-imposton de cent rubloj. Petro klopodis ankaŭ finigi la tradicion de aranĝitaj geedziĝoj, kiuj estis la normo inter la rusia nobelaro, ĉar li pensis, ke tia praktiko estas barbara kaj rezultas en hejma perfortemo, ĉar la partneroj plej ofte malkonsentis unu disde la alia.
En 1699, Petro ŝanĝis la daton de la celebro de la Novjaro el la 1a de Septembro al la 1a de Januaro. Tradicie, la jaroj estis kalkulitaj el la supozita mondokreo, sed post la reformo de Petro, ili estis kalkulitaj el la nasko de Kristo. Tiel, en la jaro 7207 de la malnova rusia kalendaro, Petro proklamis, ke la Julia kalendaro estis ekvalidigita kaj la jaro estas 1700.
Arménia
Arménia hungarlingva perioda gazeto kun subtitolo Magyarörmény időszaki szemle (hungararmena perioda revuo) aperinta en Kluĵo (Rumanujo) ekde septembro 1992.
Petro la Granda
Granda Nordia Milito
Petro faris provizoran batalpaŭzon kun la Otomana Imperio kio ebligis lin teni la kaptitan fortikaĵon de Azov, kaj turnis sian atenton al la rusia marhegemonio. Li serĉis akiri kontrolon de la Balta Maro, kiu estis dominita de la Sveda Imperio duonjarcenton pli frue. Petro deklaris militon al Svedio, kiu estis tiam regata de la juna reĝo Karolo la 12-a. Svedio estis tiam opoziciata ankaŭ de Danio-Norvegio, Saksio, kaj la Pol–Litova Unuiĝo.
Arménia
Historio
La revuo fakte reaperas post jardekaj paŭzo kaj estas forumo de hungararmenoj de Transsilvanujo. La revuo kun titolo Armenia fondiĝis en 1887 Kristóf Szongott
Petro la Granda
Granda Nordia Milito
Rusio estis malbone preparita por lukti kontraŭ la svedoj, kaj la unua klopodo atingi la Baltan marbordon finiĝis en katastrofo en la Batalo de Narva en 1700. En la konflikto, la fortoj de Karolo la 12-a, anstataŭ uzi malrapidan metodan sieĝon, atakis subite tuj profitante blindigan neĝoŝtormon. Post la batalo, Karolo la 12-a decidis koncentri siajn fortojn kontraŭ la Pol–Litova Unuiĝo, kio havigis al Petro tempon por reorganizi la rusian armeon.
Kun la poloj batalantaj kontraŭ la svedoj, Petro fondis la urbon Sankt-Peterburgon en 1703, en Ingrilando (provinco de la Sveda Imperio kiun li estis kaptinta). Ĝi estis nomita laŭ lia patronsanktulo Sankta Petro. Li malpermesis la konstruadon de ŝtonkonstruaĵojn ekster Sankt-Peterburgo, kiun li destinis por iĝis la ĉefurbo de Rusio, por ke ĉiuj ŝtonmasonistoj povu partopreni en la konstruado de la nova urbo. Inter 1713 kaj 1728, kaj el 1732 ĝis 1918, Sankt-Peterburgo estis la ĉefurbo de la imperia Rusio.
Post kelkaj malvenkoj, la pola reĝo Aŭgusto la 2-a abdikis en 1706. La sveda reĝo Karolo la 12-a turnis sian atenton al Rusio, kaj invadis ĝin en 1708. Post trapasi en Rusion, Karolo venkis super Petro en la Batalo de Golovĉin en Julio. En la Batalo de Lesnaja, Karolo suferis sian unuan perdon post Petro venkegis super grupo de svedaj plifortiguloj kiuj estis venintaj el Riga. Senigita de tiu helpo, Karolo devis abandoni sian intencitan iradon kontraŭ Moskvo.
Karolo la 12-a malakceptis retiriĝi al Pollando aŭ reen al Svedio kaj anstataŭe invadis Ukrainion. Petro retiris sian armeon suden, uzante la strategion de bruligita tero, detruante survoje ĉion kio povus helpi la svedojn. Senigitaj de lokaj necesaĵoj, la sveda armeo devis haltigi sian antaŭeniton en la vintro de 1708–1709. En la somero de 1709, illi pluigis siajn klopodojn konkeri nordorientan Ukrainion, kio rezultis en la Batalo ĉe Poltavo de la 27a de Junio. La batalo estis definitiva malvenko de la svedaj fortoj, finigante la kampanjon de Karolo en Ukrainio kaj devigante lin iri suden serĉi rifuĝon en la Otomana Imperio. Rusio estis venkinta tion kion ĝi konsideris unu el plej fortaj armeoj de la mondo, kaj la venko renversis la konsideron ke Rusio estis milite malkapabla. En Pollando, Aŭgusto la 2-a estis restarigita kiel reĝo.
Petro, superkalkulinta la subtenon kiun li ricevos el siaj aliancanoj el Balkanio, atakis la Otomanan Imperio, kaj tiel startis la Rus-Turka Milito de 1710 aŭ Kampanjo de la rivero Pruto. La kampanjo de Petro en la Otomana Imperio estis katastrofa, kaj en la sekva Traktato de Pruto, Petro estis devigita reveni al la havenoj de la Nigra Maro kiun li estis kaptinta en 1697. Repage, la Sultano forigis Karolon la 12-an.
Normale, la Dumao de bojaroj estus plenuminta la povon dum la foresto de la caro. Petro, tamen, malfidis el la bojaroj; li anstataŭe abolis la Dumaon kaj kreis Senaton de dek membroj. La Senato estis fondita kiel la plej alta ŝtata institucio por superrigardi ĉiujn justicajn, financajn kaj administraciajn aferojn. Origine establita nur por la tempo de la foresto de la monarko, la Senato iĝis permanenta institucio eĉ post la reveno de la caro. Speciala altranga funkciulo, nome la Super-Prokuristo, servis kiel ligilo inter la reganto kaj la Senato kaj agadis, laŭ vortoj de la propra Petro, kiel la "okulo de la suvereno". Sen lia subskribo neniu decido de la Senato povis esti ekvalidigita; la Senato iĝis unu el la plej gravaj institucioj de la Imperia Rusio.
La ŝiapro de la caro estis sufiĉe pova por ke rusoj povu penetri en Svedion. Ankoraŭ, Karolo la 12-a malakceptis kapitulaci kaj ĝis lia morto en batalo en 1718 paco ne iĝis ebla. Post batalo ĉe Åland, Svedio faris pacon kun ĉiuj povoj escepte kun Rusio ĉirkaŭ 1720. En 1721, la Traktato de Nystad finigis la Grandan Nordian Militon. Rusio akiris Ingrion, Estonion, Livonion, kaj grandan parton de Karelio. Siavice, Rusio pagis du milionojn da svedaj taleroj "riksdaler" kaj kapitulacigis plej el Finlando. La caro retenis kelkajn finnajn terojn proksime al Sankt-Peterburgo, kiun Petro faris sia ĉefurbo en 1712.
Regado
Regado de Petro estis tre nekutima por tiama Rusio. Li ordonis, ke bojaroj forrazu siajn barbojn, kaj ke korteganoj vestu sin laŭ la germana aŭ la franca maniero. Petro subtenis instruadon de metioj, kreis multajn labormetiejojn kaj instigis la rusan popolon (ofte eĉ devige) al la okcidenteŭropa vivostilo.
En 1703 Petro fondis Sankt-Peterburgon kaj Petrozavodskon. En 1712 Sankt-Peterburgo iĝis la nova ĉefurbo de Rusio. La urbo kreskis tre rapide malgraŭ la malfacilaj kondiĉoj de konstruado. Apud Peterburgo estis konstruita la fama palaco kun parkoj Peterhof.
En la jaro 1700 Petro alianciĝis kun Turkio, ĉar li konkludis, ke atingebleco al la Balta maro estas pli grava ol atingebleco al la Nigra maro. Aliance kun Danio kaj Saksio, li komencis militon kontraŭ Svedio, kio rezultigis la Nordan militon (1700 - 1721).
La 2-an de novembro 1721 Petro akceptis proponon de la senato kaj la sinodo kaj de tiam li titoliĝis kiel imperiestro.
Rezulte de lia regado, Rusio akiris militan famon, industrio ege disvolviĝis (fremdlandaj inĝenieroj ĉefe el Prusio estis venigataj), multaj junaj rusianoj akiris eblecon veturi al eksterlando por lerni diversajn metiojn, flotoj (komerca kaj milita) estis organizitaj. Dum la regado de Petro, arabaj ciferoj estis oficialigitaj, tipografioj kaj lernejoj estis establitaj, evoluo de sciencoj estas valorigita. En la jaro 1725 estis fondita Scienca Akademio.
Post lia morto en 1725 la imperion fakte regis lia amiko kaj asistanto Aleksandr Menŝikov. Tamen post la entroniĝo de Petro la Dua, Menŝikov estis ekzilita al okcidenta Siberio. Kelkajn jarojn daŭris regado de opozicio, kiam reformoj de Petro la Granda estis parte korektitaj.
Familio
Petro la Granda estis dufoje edzo. En 1689 sub sugesto de sia patrino li edziĝis al Evdokia Lopuĥina. La geedzoj havis du filojn, el kiuj maturiĝis nur carido Aleksej Petroviĉ. Poste la caro perforte devigis sian neamatan edzinon esti monakino. La heredinto de la rusia trono, kiu malaprobis la reformemojn de sia patro kaj kvazaŭ preparis renverson, estis ekzekutita en 1718.
En 1703 dum rendevuo kun ĉefmarŝalo Aleksandr Menŝikov la caro trafis lian servistinon (fakte amatinon) Marta Skavronskaja, kiu estis kaptita kiel trofeo dum la sieĝo de Marienburg. Tiam ŝi aĝis nur 19 jarojn. Li tuj ekamis ŝin kaj baldaŭ ordonis transloĝigi ŝin en malgrandan lignan domon situantan ĉe bordo de Neva rivero, kie poste ofte vizitis ŝin. Jaron poste Marta Skavronskaja estis baptita laŭ la ortodoksa rito kiel Ekaterina Aleksejevna. Dum ilia konkubeco Ekaterina naskis du filinojn (Anna - en 1708 kaj Elizaveta - en 1709). La kunvivintoj tre amis unu la alian kaj Ekaterina lerte sukcesis mildigi kaj karesi sian realan edzon, kiu ofte suferis pro paroksismoj de epilepsio.
Printempe de 1711 Petro la Granda proklamis al la mondumo novan statuson de Ekaterina, kiun li ordonis titoli - lia edzino kaj carino. Ties oficiala geedziĝo okazis la en Sankt Peterburgo. Aŭtune de 1724 la imperiestro suspektis sian edzinon en adulto kun lia ĉambelano Mons. Lin la imperiestro baldaŭ ekzekutis kaj samtempe ĉesis siajn interrilatojn kun Ekaterina. Li eĉ ne parolis kun ŝi kaj malpermesis ŝiajn vizitojn al li.
Januare de 1725 li grave malsaniĝis kaj dum teruraj liaj suferoj Ekaterina vartis kaj flegis la edzon. Li mortis sur ŝiaj brakoj.
Religio
Petro estis tre profunde religiema, edukita en la Rusa Ortodoksa Eklezio, sed li malaprezis la eklezian hierarkion, kiun li tenis sub forta registara kontrolo. La tradicia estro de la Eklezio estis la Patriarko de Moskvo. En 1700, kiam la posteno iĝis neokupita, Petro malakceptis nomumi anstataŭanton, kaj permesis al la Vic-Patriarko plenumi la taskojn de tiu posteno. Petro ne povis toleri, ke patriarko plenumu povon superan al tiu de la caro, kiel fakte estis okazinta ĉe Filareto (1619–1633) kaj Nikono (1652–66). Petro tial abolis la Patriarkecon, anstataŭante ĝin per Sankta Sinodo, kiu estis sub la kontrolo de veterana burokrataro, kaj la Caro mem nomumis ĉiujn episkopojn.
En 1721, Petro sekvis la konsilon de Theofan Prokopoviĉ kaj organizis la Sankta Sinodon kiel konsilantaron de dek pastroj. Por estraroj en la eklezio, Petro turnis sin al ukrainoj, kiuj estis pli malfermaj al reformoj, sed ili ne estis bone konsiderataj de la rusa pastraro. Petro aplikis leĝon kiu establis, ke neniu ruso rajtas aliĝi al monaĥejo antaŭ la aĝo de kvin dek jaroj. Li sentis, ke tro multaj kapablaj rusoj estas disperditaj en la neutila pastra laboro kiam ili estus povintaj aliĝi al lia nova kaj plibonigita armeo.
La eklezia kariero ne estis vojo elektita de alt-klasanoj, male al tio kio fakte estis okazinta en aliaj eŭropaj landoj. Plej paroĥaj pastroj estis fakte filoj de pastroj, estis tre malbone edukitaj, kaj tre malbone pagitaj. La monaĥoj en la monaĥejoj havis iomete pli altan statuson; sed ili ne rajtis geedziĝi. Politike, la eklezio estis senpovigita.
La plej belaj vilaĝoj de Francio
La plej belaj vilaĝoj de Francio estas asocio kreita en 1982 por instigi turismon en francaj vilaĝoj havantaj riĉan historian heredaĵon. En 2014, 157 komunumoj apartenas al la asocio.
Nur vilaĝoj kun malpli ol 2,000 loĝantoj povas kandidatiĝi por membriĝo, kaj la kriterioj estas aparte striktaj por certigi kvaliton de la asocio (nur 1 el 5 kandidatiĝoj estas akceptita).
Takashi Hirano
Takashi Hirano (japane 平野 孝, n. 15-an de julio 1974) estas japana futbalisto. Li de 1997 ĝis 2000 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Samoso (insulo)
Samoso (greke:Σάμoς) estas greka insulo en la Egea Maro, en la antikva regiono de Ionio. Nuntempe la insulo administre apartenas al samnoma provinco, kiu krome ankoraŭ inkluzivas kelkajn pliajn insulojn.
Samoso estis la patrio de la antikvaj famuloj Pitagoro, Polikrato el Samoso kaj Meliso el Samoso kaj tie verkis ekzemple la poeto Anakreono.
La insulo havas areon de ĉirkaŭ 468 km² kaj enhavas unu el la plej altaj montaroj de la Egeo.
La plej alta monto estas en la Kerketeus Montaro, kun la pinto Vigla (1.433 m). Samoso estas ĉirkaŭ 43 km longa kaj 19 km larĝa.
Ĉefurbo estas Limin Vazeos (Λιμήν Βαθέως). La urbo ankaŭ nomiĝas Vathí (Βαθύ) aŭ Samos-urbo. La insulo havas ĉirkaŭ 42.000 loĝantojn.
Fama tre dolĉa muskatvino estas farata sur Samoso (Samos-vino).
Johano Korvin
Biografio
Li naskiĝis en Buda 2-a de aprilo 1473, kiel ekstergeedzeca filo de Matiaso la 1-a. La reĝo ne havis posteulon, tial li deklaris Johanon la sekva reĝo. Li ankaŭ havigis al la filo plurajn el la sileziaj princlandoj. Post morto de Matiaso la eklezio kontraŭstaris kaj Johano ne iĝis hungara reĝo, sed iĝis grafo en 1479, iom poste ankaŭ kroata banuso kaj reĝo de Bosnio. Li venkis en Jajce en 1501 kontraŭ la turkoj.
La banuso mortis en Krapina, 12-a de oktobro 1504. La hungaroj preskaŭ forgesis lin, sed la kroatoj havas ankaŭ nun bonajn rememorojn pri Korvin, kiu defendis Kroation kontraŭ la turkoj.
Sano (Toĉigi)
Sano japane 坂東市, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Sano-shi - estas urbo de Japanio, kiu apartenas al la Gubernio Toĉigi. La urbo situas en la historia regiono Kanto, sur la insulo Honŝuo. Laŭ takso de oktobro 2019 la urbo havis loĝantojn. Ĝi aparte konatas pro produktado de ramenoj.
Målselv
Målselv estas komunumo de norda Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Troms. Fine de en la komunumo vivis.
SEJMinfo
SEJMinfo estis presorgano de SEJM-2. Samtempe ĝi estis privata entrepreno de Georgij Kokolija, kiu estis redaktoro de la revuo. En la revuo estis prezentitaj rezultoj de laboro de la estraro de SEJM-2, anoncoj, oficialaj informoj de SEJM-2, internaj disputoj de sejmanoj ktp.
SEJMsup
SEJMsup estis revuo, kultura suplemento al SEJMinfo, dissendata al anoj de SEJM-2 kun revuo SEJMinfo. Redaktoro de SEJMsup estis Grigorij Arosev.
Nuno
Nun estas konsiderata bonfara dio, kelkfoje reprezentita kun homa formo aŭ kun kapo de rano (Hermopolo) kronata kun du altaj plumoj aŭ kun sia hieroglifa nomo surkape.Nun estis komprenata kiel "koncepto"; estas la komuna komenco en ĉiuj kosmogonioj, la unua abstrakta substano, la kaosa elemento kiu enhavas la potencialon de la vivo, simboligita kiel kaosaj praakvoj kiuj krovis la tutan universon.
En la komenco, antaŭ la kreado, nur ekzistis Nun (sed ĝi «ne ekzistas»), estas senviva oceano, senlima, cirkaŭata de plena mallumo, kiu ne estas la nokto, ĉar ĝi ankoraŭ ne estis kreita. La egiptaj sacerdotoj por priskribi tiun ĉi staton, nombris tiun senekzistan.
En tiu momento la Demiurgo moviĝas kaj estas la komenco de la Kreado. Ĉar la Demiurgo kaj la Nun vere ne estis parto de la Kreado.
Oni kredis ke, post la kreado, la akvoj de Nun ĉirkaŭis la Teron, kaj Nun iĝis la respondeculo je la jara inundo de Nilo, kaj de la subteraj akvoj kiuj difinis la limojn inter la mondo de vivintoj kaj tiu de la mortintoj.
Nun, kiel diigita koncepto posedas spiriton kiu estas la Suno.
Kulto
Nun, kiel praelemento neniam havis adorejojn nek festoj estis celebritaj je ĝia honoro. La sanktaj lagoj de la teologiaj centroj estis la bildo de tiu ĉi praa oceano kaj la loko kie ritoj estis celebritaj pere de simbolaj lavadoj.
Nun estas bildigita en preskaŭ ĉiuj egiptaj sanktejoj, sur la muroj de la temploj. En tomboj kaj papirusoj ĝi aperas tre ofte, identigita kun unu el la noktaj horoj.
NGC 902
NGC 902 (aliaj indikoj — PGC 9021, MCG -3-7-5) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Atripalda
Atripalda estas komunumo de Italio.
Kikado
Kikado estas sporto kiun inventis Ado Kosk en Estonio dum 1996. En la Estona lingvo, , el kiu venas la nomo de la sporto, signifas 'pendolilon'. La brakoj de kikada pendolilo estas ŝtalaj, kaj ebligas onin pendoli je 360 gradoj super la spindelon de la pendolilo. Ludanto estas fiksita je la piedoj al la fundo de la pendolilo. Ĝi akiras movokvanton pro la lertaj masmovoj de la ludanto kaj la celo estas entute ĉirkaŭiri la spindelon.
Ado Kosk rimarkis ke ju pli longaj la brakoj, des pli malfacile estas ĉirkaŭiri la spindelon. Li do desegnis kaj patentis brakojn kiuj estas plilongigeblaj. En konkurso, ludanto kiu entute ĉirkaŭas la spindelon per la plej longigitaj brakoj estas la venkanto. La aktuala rekordo de brakolongo estas 7,02 metroj, kiun atingis Andrus Aasamäe.
Mongolimperia poŝtoservo
La Mongola Imperio havis ingenian kaj efikan poŝtoservon unikan en la epoko, ofte referencata de fakuloj kiel Ĝam. Ĝi estis tre bone ekipita per zorgitaj vicostacioj konataj kiel örtöö tra la tuta imperio. Mesaĝisto povis tipe veturi 40 kilometrojn el unu stacio ĝis la venonta, ĉu por ricevi freŝan, ripozitan ĉevalon, ĉu por fidi la poŝtaĵon al venonta rajdanto por sekurigi la plej rapidan poŝtliveradon. Mongolaj rajdantoj regule povis kovri 200 km tage, pli ol la plej rapidaj registroj de Pony Express ĉirkaŭ 600 jarojn poste.
La vicostacioj havis stacidomojn por helpi la servon. Ĉiu kiu portis la oficiran identigilon paiza rajtis ricevi la servojn de la vicostacioj, dum tiuj kiuj portis militistajn identecojn uzis la servojn eĉ sen paiza. Ankaŭ multaj komercistoj, mesaĝistoj, kaj vojaĝistoj el Ĉinio, Mezoriento, kaj Eŭropo uzis la sistemon. Kiam Ĝingis-Ĥano mortis en Karakorum, la novaĵo atingis la mongolajn fortojn de Batu Ĥano en Centra Eŭropo post nur 4–6 semajnoj pere de la Ĝam.
Nova Viçosa
En 1720, setlantoj venis de la aktuala komunumo de Mucuri malsupren al la buŝo de Peruípe rivero, kie ili ekloĝis, fondante la vilaĝon de Campinhos.
Mongolimperia poŝtoservo
Ĝingis-Ĥano kaj lia sukcedanto Ogedei Ĥano konstruis ampleksan sistemon de ŝoseoj, unu el kiuj ĉizita tra Altaja montaro. Dum la regado de Kublaj Ĥano, la Ĝam sistemo konsistis el ĉirkaŭ 1 400 poŝtostacioj, kiuj uzis 50 000 ĉevalojn, 8 400 oksojn, 6 700 mulojn, 4 000 ĉarojn kaj 6 000 boatojn.
Nova Viçosa
Nova Viçosa havas en lia teritorio kvar distriktoj kaj Posto da Mata la plej granda unu.
Mongolimperia poŝtoservo
La sistemo estis parte heredata de la Rusa carlando, post la disiĝo de la Ora Hordo.
Stacio Funato
Stacio Funato (japane: 船戸駅 [Funato-eki], angle: Funato Station) estas fervoja stacio en Iŭade, Gubernio Ŭakajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Kantono Calhoun (Okcidenta Virginio)
La kantono Calhoun - angle Calhoun County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Grantsville. La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Lanfains
(jen france, bretone Lanfeun) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Atrani
Atrani estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno, borde de la Mediteranea Maro. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de nur  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Sankta Maria Magdalena, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Ebikon
Ebikon estas komunumo kaj laŭ loĝantaro urbo en la distrikto Lucerno en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 11750 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Brunkapa leŭkostikto
La Brunkapa leŭkostikto, Leucosticte australis, estas specio de birdoj de la familio de Fringedoj kaj genro de Leŭkostiktoj, kiuj estas grizaj, brunaj aŭ grizbrunaj birdoj kun rozkolorecaj areoj en subaj partoj aŭ flugiloj.
Ebikon
Geografio
La komunumo Ebikon situas ĉe la sudorienta bordo de la rivero Reuss. Ĝi komplete kunkreskis kun la urbo Lucerno, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas.
Brunkapa leŭkostikto
Plenkreskuloj estas brunaj en kapo (foje pli grizbruna en supra kapo, el okulo al krono), kaj ĉefe dorso kaj brusto kun rozkoloraj areoj en ventro, pugo kaj flugiloj. La frunto estas nigreca. Ili havas mallongajn nigrajn krurojn kaj nigrecan longan forkoforman voston. Ili havas pli brilkolorajn subajn partojn ol la Grizkapa leŭkostikto.
Ebikon
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,68 km², de kiuj 23,9% estas kovritaj de arbaro, 38,4% servas por agrikulturo kaj 30,3% por setlado.
Brunkapa leŭkostikto
Ties reprodukta habitato estas montopintoj en centra Roka Montaro de Usono. Ili konstruas tasforman neston en kavaĵo surklifa, aŭ reuzas abandonitajn nestojn de Klifa hirundo.
Ebikon
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ebikon limas en nordokcidento al Emmen, en nordo al Buchrain, en nordoriento al Dierikon, en sudoriento al Adligenswil, kaj en sudo al Lucerno.
Brunkapa leŭkostikto
Vintre tiuj birdoj migras mallongajn distancojn al pli malaltaj altaĵoj.
Ebikon
Trafiko
Ebikon disponas pri stacidomo ĉe la fervojlinio de Zugo al Lucerno. La komunumo krome per la buslinioj 22, 23, 27 kaj 73 estas konektita al la loka busreto de Lucerno.
Brunkapa leŭkostikto
Tiuj birdoj manĝas surgrunde, sed povas flugi por kapti insektojn dumfluge. Ili manĝas ĉefe semojn el herboj kaj insektoj. Ili ofte manĝas en malgrandaj aroj.
Iam la Grizkapa leŭkostikto, la Nigra leŭkostikto kaj la Brunkapa leŭkostikto estis konsiderataj la sama specio kiel la Tundra leŭkostikto. Sed la Nigra leŭkostikto ne havas brunon en dorso kaj brusto, dum la Brunkapa leŭkostikto ne havas grizon en kapo. Estas la tri nordamerikaj membroj de la genro de leŭkostiktoj.
La populacio de tiu birdo ŝajne malpliiĝas.
Ebikon
Historio
La unua dokumenta mencio de Ebikon datiĝas el la jaro 853 kiel marcha Abinchova, kiam imperiestro Ludoviko la 2-a donacis al la Virina Monaĥejo Zuriko, kies abatino estis lia fratino, vastajn bienojn.
Dum mezepoko Ebikon apartenis al la Habsburgoj. En la jaro 1415 Ebikon fariĝis lucerna kamparvoktejo.
Dum la Apartfederacio-Milito en la jaro 1847 Ebikon estis armee okupita. En la 1950-aj jaroj la ĝis tiam kampara vilaĝo evoluis al industria komunumo kaj pli kaj pli urbiĝis. En la jaro 1957 la liftofirmao Schindler malfermis sian fabrikon en Ebikon.
Ek de la jaro 1987 Ebikon povis pro atingo de 10000 loĝantoj nomi sin urbo.
Lajos Luzsicza
Lajos Luzsicza [lajoŝ luĵica], laŭ hungarlingve kutima nomordo Luzsicza Lajos estis hungara pentristo, grafikisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia filino estis Ágnes Stiller-Luzsicza. Lajos Luzsicza naskiĝis la  en Nové Zámky en ĝuste tiam formiĝanta ŝtato Ĉeĥoslovakio, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Luzsicza akiris diplomon jam en Hungario en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1947. Liaj plej gravaj instruistoj estis Vilmos Aba-Novák, Béla Kontuly kaj János Kmetty. Post siaj studoj li instruis 3 jarojn en lernejo en Tatabánya, poste li havis postenon en ministerio pri edukado, fine li instruis en pedagogia altlernejo en Budapeŝto. Li longe estis gvidanto de Arthalo Budapeŝto. Intertempe li studvojaĝis al eŭropaj landoj kaj ofte revizitis Ĉeĥoslovakion. Ekde 1960 li estis profesia pentristo, li kreis pejzaĝojn, portretojn kaj ankaŭ grafikaĵojn. Li ricevis 6 premiojn inter 1950-1997.
Kneitlingen
Kneitlingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wolfenbüttel de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kneitlingen estas konata kiel naskiĝloko de la legenda mezepoka petolanto-fripono Til Strigospegul. Legendoj pri li estis disvasitgitaj kaj popularaj en la tuta malaltgermana lingvoregiono (inkluzive de Flandrio kaj Nederlando), kvankam ne certas, ĉu Strigospegul vere ekzistis aŭ estis sprita inventaĵo. Libro pri li ankaŭ eniris Esperantujon.
Taeniatherum caput-medusae
Taeniatherum caput-medusae, esperante hordeo kapo de meduzo, estas herbo de la familio de poaceae.
Ekologio
Ĝi ŝatas stonaj lokoj aŭ sekaj agroj.
Malamikoj
Usililago phrygica, Puccinia graminis, Fusarium arthrosporioides, Tilletia bornmuelleri.
Disvastiĝo
Origine ĝi vivis en mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono, nuntempe temas ankaŭ pri invada specio en Usono.
Braso (ŝipo)
Braso nomiĝas ŝnuro, kiu apartenas al la ŝnuraro de jard-velŝipo. La brasoj estas fiksitaj ambaŭflanke ĉe la jardfinoj de la respektiva kaj servas por pivotigi la jardon horizontale ĉirkaŭ la masto, tiel ke la veloj fiksitaj al la jardo povas esti metitaj laŭ la relativa vento por produkti la maksimuman propulson. Sekve, ĉi tiu procezo estas nomata brasi; se la procezo estas farita por veli pli alten al la vento, ĝi nomiĝas albrasi.
Fonto
Difinoj de Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto:
Mainau
Administracie la insulo apartenas al la urboparto Litzelstetten-Mainau de Konstanz, sed estas posedaĵo de la dinastio de Bernadotte, nobela familio de sveda deveno. Lennart Bernadotte, grafo de Wisborg (1909-2004) transformis Mainau-on al botanika ĝardeno kaj ŝatata turista allogaĵo. Krom tio la insulo situas laŭlonge la tiel nomata Supra-Ŝvabia Barokstrato (germane: Oberschwäbische Barockstraße).
Zoltán Keresztes
KERESZTES Zoltán (pr. keresteŝ) estas rumanuja hungara publicisto, bibliografo, redaktoro, armenologo naskita en Alba Iulia la 23-an de decembro 1929 kaj mortinta en Kluĵo la 3-an de novembro 1996.
Kariero
Li havigis diplomon de ekonomikisto en Bolyai Tudományegyetem de Kluĵo (1953). Li estis laboristo, radioredaktoro, raportisto (1951–58), poste oficisto de Librodisvastiga Centro de Kluĵo. Post 1991 li aperigis revuon de krucvortenigmoj titolita Keresztes Zoltán Keresztrejtvényei. En 1992 li reaperigis la revuon Arménia.
Čazma
Čazma, hungare Csázma (ĉAzma) estas urbo en Kroatio. Ankoraŭ 35 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Čazma situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Bjelovar troviĝas 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la loko devenis el 1232, tiutempe jam estanta departementejo. Abatejo kaj aliaj religiaj konstruaĵoj funkciis ĝis la turka erao en 1552. La urbeto senhomiĝis. Inter 1610-1871 la komunumo apartenis al limgarda zono. En 1910 loĝis tie 1 282 da homoj, (1 188 kroatoj. Ĝis Traktato de Trianon Čazma apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Belovár-Kőrös, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
NGC 903
NGC 903 (aliaj indikoj — PGC 9097, NPM1G +27.0093) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nordreisa
Nordreisa estas komunumo de norda Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Troms. Fine de en la komunumo vivis.
Sándor Farkas (operkantisto)
Sándor Farkas [ŝAndor farkaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Farkas Sándor estis hungara operkantisto (baritono).