cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
József Somai
Biografio
József Somai diplomitiĝis pri ekonomiko en Universitato Bolyai de Kluĵo (1955) kaj li estis ĝis 1989 sekretario de la sama fakultato. De 1990 li estis ĉefnotario de urbo de Kluĵo, por kelkaj monatoj vicurbestro. Inter 1990–92 li estis landa sekretario de RMDSZ, ties organiza vicprezidanto. Li estis vicprezidanto, poste prezidanto de Hungara Ekonomika Societo de Rumanio, fondanto-respondecredaktoro de la fakrevuo Közgazdász Fórum (de 1998).Inter 1994 kaj 2öö4 li estis afergvidanta prezidanto de Iskola Alap (Lernejfonduso).
Koichi Sekimoto
Koichi Sekimoto (関本 恒一, n. 23-an de majo 1978, m. 23-an de januaro 2016) estis japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu kaj FC Iseshima.
24232 Lanthrum
24232 Lanthrum estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Drew Lanthrum, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search (STS) de 2008, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Liberty High School de Hillsboro (Oregono).
4964 Kourovka
4964 Kourovka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, Ukrainio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Kourovka (cirile : Коуровка) en Sverdlovska provinco. Proksime situiĝas la Observatorio de Kourovka (aŭ "Observatorio K. A. Barĥatova") fondita en 1965.
Nacia Prisana Servo de Britio
La  Nacia Prisana Servo de Britio - angle simple National Health Service, mallonge NHS – estas tegmenta termino de la plurparta ŝtata prisana servo de la Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Nord-Irlando (en Esperanto kutime mallongata Britio).
Ĝi konsistas el kvar memstaraj organizaĵoj:
La servo aŭ fakte la kvar sendependaj servoj en 1948 post la Dua Mondmilito fondiĝis fare de la tiama ministro pri sano Aneurin Bevan surbaze de tiutempa scienca raporto de William Henry Beveridge, kiu tre postulis tian ŝtatan servon. La servoj financiĝas per ŝtataj impostoj (kaj ne kiel en aliaj landoj per financoj de devigaj aŭ libervolaj prisanaj asekuroj) kaj ofertas al ĉiu persono loĝanta en Britio medician servon (trovon de medicinaj diagnozoj kaj realigon de medicinaj terapioj) en "unua sektoro" (familiaj kuracistoj) kaj "dua sektoro" (malsanulejoj). Vojaĝantoj el la Eŭropa Unio respektive el la Eŭropa Ekonomia Areo en medicine urĝaj situacioj same havas rajton de senkosta medicina servo.
Internacie, aparte en la germanlingvaj landoj de centra Eŭropo, la Nacia Prisana Servo havas tendence negativan renomon; tion precipe kaŭzas la ofte longa atendaj periodoj antaŭ medicinaj terapioj en malsanulejoj, kaŭzitaj pro manko de fakaj kuracistoj.
La postdiploma plueduko de la kuracistoj en Britio dum la lastaj jaroj profunde ŝanĝiĝis. Registara programo tiucela, nomata MMC (angle Modernising Medical Careers, do "modernigante medicinajn karierojn") renkontis fortajn protestojn inter la kuracistoj de Britio.
Celata reformo de la prisana servo de 2010 ĝis 2015
La ekde majo 2010 reganta ĉefministro de Britio David Cameron klopodas realigi reformon de la sistemo, kiun li mem nomis la "plej radikalan reformon de la Nacia Prisana Servo ekde jardekoj". Celo estu malebligi plian kreskon de la prisana servo, malaltigi la kostojn de ĉiujare laŭ la stato de 2011 x miliardoj da britaj pundoj (115 miliardoj da €) ĝis la jaro 2015 je malkresko de po jaro x miliardoj da pundoj (18 miliardoj da €) kaj ĉefe reorganizi la administradon de la servo, kiu ĝis tiam direktigis la disdonon de la financoj al la unuopaj servaj unuoj.
Laŭ la planoj la reformoj celas forigi 24 000 laborlokojn en la antaŭaj regionaj administraj unuoj de la servo. Anstataŭe familiaj kuracistoj rekte ricevu monon el centra ŝtata buĝeto de sume 80 miliardoj da britaj pundoj (x milardoj da €). La familiaj kuracistoj mem serĉu la plej taŭgan hospitalon por siaj pacientoj kaj mem pagu la hospitalajn terapiojn el sia buĝeto. Per tio plifortiĝu la konkurenco de ŝtataj kaj privataj medicinaj servoj.
Topolobampo
Topolobampo estas haveno en la Golfo de Kalifornio en nordokcidenta Sinaloa, Meksiko. Ĝi estas la kvara plej granda urbo en la administra komunumo Ahome (post Los Mochis, Ahome, kaj Higuera de Zaragoza), kaj laŭ la censo de 2005 kun populacio de loĝantoj.
La haveno konektas la nordmeksikajn ŝtatojn pere de la fervojo Chihuahua al Pacifiko, kiu havas haltejon ĉe la proksima Los Mochis. Ĝi estas la orienta haveno de la ĉiutaga pramo konektanta kun La Paz en Baja California Sur.
Topolobampo estas ankaŭ komenco de la internacia komercokoridoro, "La Entrada al Pacifico" (alpacifika enirejo), kiu finas ĉe la metropolita areo de Meza Odeso, en Teksaso.
La Uragano Isis frapis la plej sudorientan parton de la Kalifornia Duoninsulo antaŭ atingi uraganan statuson en la Golfo de Kalifornio. Isis venis surtere ĉe Topolobampo en la meksika ŝtato Sinaloa la 3an de Septembro 1998.
Atbarah
(foje Atbara), arabe عطبرة estas grandurbo en Sudano. Ĝi estas konata, kiel "fervojurbo", tial tie estas ĉefsidejo de Nacia Fervojsocieto.
Historio
En 1898 la britoj venkis la defendajn fortojn apud la urbo, baldaŭe la britoj okupis la tutan landon. La unua sindikato en Sudano formiĝis en 1946 inter fervojlaboristoj en Atbarah.
Ekonomio
En unu el la plej grandaj cementofabrikoj de Sudano funkcias, tamen la plej grava estas centro de la fervojindustrio.
Trafiko
havas flughavenon. Ĉefvojoj kuras al Ĥartumo (laŭ ambaŭ riverobordoj) kaj Egipto, krome estas malpli gravaj vojoj al Sudanhavenurbo kaj okcidenten. Reloj faras kontaktojn al Ĥartumo, Egipto kaj Sudanhavenurbo.
Klimato
En la averaĝa temperaturo varias inter 20 kaj 33 °C. La varmo en septembro kulminas, en januaro malkulminas. Jare pluvas po 54 mm. La pluvo kulminas en aŭgusto. Inter novembro-aprilo neniam pluvas.
Écouché
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Écubéen.
Fara Novarese
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Patis
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Montes Claros. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Herbeuval
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
2-a de marto
La 2-a de marto estas la 61-a tago de la jaro (la 62-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 304 tagoj restas.
Je la 2-a de marto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 2-a de marto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Pigo (mezurunuo)
La pigo estas mezurunuo de longo uzata en tipografio. Ĝi egalas 4,2 milimetrojn.
Difino
Ekzistas diversaj difinoj de la pigo.
La Usona pigo estis difinita de la Usona Tipografa Asocio (United States Type Founders’ Association) en 1886, kiel ekzakte 0,166 018 4 Usonaj coloj, aŭ 4,216 867 36 milimetroj ekzakte (laŭ la difino de la Usona colo kiel 25,4 milimetroj ekzakte en 1959).
En la komputila sistemo TEX, la pigo (simbolo ) estas difinita kiel ekzakte 12⁄72,27 coloj, aŭ 10160⁄2049≈4,217 518 milimetroj.
En la dosierformo PostScript, unu pigo estas ekzake ⅙ de colo, aŭ 127⁄30≈4,233 333 milimetroj; la sama difino estas uzata en CSS.
Krome, la franca mezurunuo cicero (4,5 milimetroj) similas la pigon.
Mallongigoj
En TEX, la mallongigo de la pigo estas. La sama mallongigo estas uzata en CSS. En pluraj programaroj de Adobe, la mallongigo estas simple p — ekzemple, 5p6 estas 5 pigoj kaj 6 punktoj (t.e. 5½ pigoj).
Historio
La mezurunuo pigo estas antikva, uzata ekde almenaŭ la 16-a jarcento.
La difino de la pigo variis ĝis 1886, kiam la Usona Tipografa Asocio (United States Type Founders’ Association) norme difinis la pigon.
En la malfrua 20-a jarcento, Adobe enkondukis alian, pli grandan (je 0,4%) difinon de la pigo, kiel sesonon de colo; pro la vasta uzado de la programaroj de Adobe, tiu difino estas nun norme uzata tutmonde en komputiloj.
Areia Branca (Serĝipo)
Areia Branca estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 16.857 loĝantojn en 2010.
Monto Sinajo
Monto Sinajo aŭ Monto Sinaio (araba: طور سيناء ,tur sinaa'i; hebrea: הר סיני ,har sina'i), konata ankaŭ kiel Monto Horebo, Monto Musa, Gabal Musa (egiptiaraba), Jabal Musa (standarda araba signife "Monto de Moseo") de beduenoj, estas la nomoj de monto ĉe Urbo Sankta Katerino, en Sinajo en Egiptio. En araba la vortoj 'Jabal' kaj 'Toor' havas similajn signifojn, kaj Monto Sinajo estas menciita en la Korano en ties ĉapitro 'La Figo' (Surao at-Tin) kiel "Toor-i-Sineen". Ĝi estas la beduena kaj kristana tradicia loko de la Biblia Monto Sinajo.
Tiu monto situas sude de la Duoninsulo de Sinajo, nordoriente de Egiptio, en Azio, kaj estas la loko kie, laŭ la Biblio, Dio donacis al Moseo la Dekalogon. La Monto Sinajo estas 2285 m alta monto proksima al la Monto Sankta Katerino (2,629 m, la plej alta montopinto de la Sinajo. Ĝi estas ĉirkaŭata ĉiuflanke de pli altaj montopintoj de ties montoĉeno.
La Monaĥejo de Sankta Katerino en Urbo Sankta Katerino situas je la deklivo de la apuda monto Sankta Katerino je alto de ĉirkaŭ 1260 m.
La lokigon de la "biblia" Monto Sinajo en Jebel Musa faris du monaĥoj kiuj anoncis esti trovintaj la "brulantan rubuson" de Moseo, ĉirkaŭ la jaro 300 pK. Tiu rubuso situas, laŭ la tradicio, en la monaĥejo de Sankta Katerino. La kredo je tiu loko por la monto Sinajo daŭris 1700 jarojn kaj iĝis parto de la tradicio. La supozata biblia reala loko, tamen, ankoraŭ necertas.
La nomo Sinajo devenas de "dio Luno Sin", probable, same kiel la dezerto de Sin. La judismo asertas, ke tuj post la judoj ricevis la dekalogon en la monto Sinajo, tiuj estis malamataj de la resto de la homaro ĉar nur ili ricevis la dian komunikadon (situacio prezentata kiel vortoludo: Sinajo el Sin-ah, kio signifas "malamo"). La zono laŭ la Biblio estis atingita de la judoj la trian monaton de la Eliro. Tie ili kampadis ĉirkaŭ unu jaron.
La lastaj dudekdu ĉapitroj del Eliro, kun la tuta Levidoj kaj la Libro de Nombroj ĉap. 1-1, enhavas rakonton de la okazintaĵoj dum la restado en la monto Sinajo.
Cárdenas (Tabasco)
Cárdenas estas unu el la 17 komunumoj de la meksika subŝtato Tabasco, kiu situas en sudorienta parto de Meksiko (survoje al la duoninsulo Jukatano, ĉe la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Cárdenas. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 27002.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 219563 loĝantojn. El tiuj estis 107557 viroj kaj 112006 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1970,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.
En la komunumo ekzistas 146 tiel nomataj loĝlokoj (laŭ INEGI statistike por urboj, vilaĝoj, domaroj).
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 2643 mm/m² de precipitaĵo. Kiel en la tuta substato en la komunumo relative ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C.
NGC 3869
NGC 3869 (aliaj indikoj — UGC 6737, MCG 2-30-32, ZWG 68.59, PGC 36669) estas galaksio en konstelacio Leono.
Cárdenas (Tabasco)
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 176996 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 872 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,49 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
NGC 3869
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cárdenas (Tabasco)
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Stallikon
Pri la komunumo
Stallikon estas komunumo en la distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 2811 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La komunumo konsistas el la municipoj Stallikon kaj Sellenbüren.
Geografio
Stallikon situas sudokcidente de la monto Uetliberg, kies plej alta punkto troviĝas sur la komunuma teritorio. En la sudo la rivero Reppisch fluas sur la teritorio de la komunumo.
Trafiko
Stallikon estas ligita per la poŝtaŭtobuslinio 235 kun la reto de la Zurika Trafik-Unio kaj sur la Uetliberg ankaŭ per la Sihlvalo-Zuriko-Uetliberg-Fervojo.
Historio
La plej malnava loĝata parto de la komunumo estas sendube la monto Uetliberg, kie jam en la romia epoko staris gardoturo, kaj kie en frua mezepoko la alemana duko Gottfried Uattilo konstruis sian rifuĝkastelon. La unua dokumente mencio de setlejoj en Stallikon mem datiĝas el la jaroj 1122 kaj 1126 en la kunteksto de donacoj al diversaj monaĥejoj. En mezepoko la biemoj en Stallikon apartenis al la libersinjoroj de Sellenbüren, kies lasta ido aliĝis al la Monaĥejo Engelberg kaj transdonis al ĝi sian havaĵon. Tri jarcentojn poste en la jaro 1466 la Monaĥejo Engelberg vendis Stallikon-Sellenbüren al la urbo Zuriko, kiu aldonis ĝin al la voktdistrikto Bonstetten.
Chris Ryan
Chris Ryan (naskiĝis en 1961) estas brita romanisto, ekssoldato de la brita speciala servo Special Air Service (SAS). Lia plej konata libro estas Strike Back (refrapu, 2007), en kiu li rakontas siajn spertojn ĉe SAS.
Biografio
Chris Ryan naskiĝis en 1961 en nordorienta Anglujo. 16-jaraĝa li deziris engaĝiĝi en la armeon, post kiam lia kuzo Billy (jam ano de la SAS) invitis lin vidi "kia estas esti en armeo". Ankoraŭ tro juna, li devas atendi esti 23-jaraĝa por aniĝi ĉe 23 SAS, rezervoreĝimento. Sekve li transiris al la aktiva 22 SAS kie li ricevis trajnadon kiel kuracisto kaj pafisto. Dum sep jaroj li partoprenis diversajn misiojn, ankaŭ en oriento. kaj Zairo.
Dum la Golfa Milito en 1991 li estis la ununura ano de la grupo Bravo Two Zero, kiu sukcesis eskapi el Irako, ĉiuj aliaj estis kaptitaj aŭ mortigitaj. Temas pri la eskapo la plej longa, kiun iam ajn sukcesis SAS-ano. En 1994 Chris Ryan forlasis SAS-on. De tiam li estas aŭtoro de sukcesverkoj, kiuj rakontas pri SAS-misioj.
Gacé
Gacé estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Mallonga skizo de ekzisto kaj agado de Unuiĝo de Sovetiaj kaj Komercaj Oficistoj en USSR
Mallonga skizo de ekzisto kaj agado de Unuiĝo de Sovetiaj kaj Komercaj Oficistoj en USSR - estas senpaga libreto eldonita por tiel estis titolita 6-a SAT-Kongreso en la lbro.
10128 Bro
10128 Bro estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la vilaĝo Bro en Gotlando, kie troviĝas, inter aliaj, malnova kairno de la bronzepoko. De pli ol 40 metroj de diametro ; oni diras, ke estus la tombo de la estro Baldur.
Querfurt
Querfurt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto, sude de la eksterdistrikta urbo Halle. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Gaŝerbrum 1
Gaŝerbrum 1, konata ankaŭ kiel Kaŝita Pinto (Hidden Peak) aŭ kiel K5 estas la ĉefa pinto de la Gasherbrum-Grupo. Kun alteco de ĝi estas la 11-a plej alta monto de la mondo kaj apartenas al la ekskluziva grupo de la pintoj pli altaj ol 8000 m.
Geografio
Gaŝerbrum 1 sitas en Karakorumo inter ties pakistana parto kaj la Ŝaksgam-Valo, kiun postulas Ĉinio por si. Ĝi apartenas al Baltoro Muztagh, la plej fama parto de Karakorumo. Ĝi situas tute malantaŭe en Baltoro multajn kilometrojn oriente de la centra Konkordia-Placo, kie kunfluas la tributglaĉeroj de Baltoro-Glaĉero al giganta glaciriverego. Gaŝerbrum 1 estas kaŝita inter la grupo de Gaŝerbrum 4, 5 kaj 6, tial la noma Kaŝita Pinto, kaj troviĝas nur malmultajn kilometrojn de Conway-Selo, tra kiu pasejo kondukas al la barata parto de Karakorumo. De ĉiuj flankoj Gaŝerbrum 1 atingeblas nur pasante grandegajn glaĉerojn.
Unua grimpo
La unua grimpon sukcesis la 5-an de julio 1958 Peter K. Schoening kaj Andrew Kauffman, kiuj apartenis al usona ekspedicio.
Klado BEP
Klado BEP estas klado el poacoj. Ĝi enhavas tri subfamiliojn. Ĝi aperis antaŭ proksimume 47 milionoj da jaroj.
Dudești-kulturo
La Dudești-kulturo estis neolitika materia kulturo, kiu en la 6-a jarmilo antaŭ nia epoko vivis en kelkaj partoj de Rumanio. Ĝia nomo deriviĝas de samnoma kvartalo de Bukareŝto.
Omi Sato
Omi Sato (佐藤 大実, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Denso, Sagan Tosu kaj Grulla Morioka.
Dudești-kulturo
La anoj de la kulturo vivis de bestobredado kaj terkultivado. Ili vivis en lignaj domoj, kiuj situis sur plataj terŝutaĵoj kaj kies interno estis malaltigita kompare al la ĉirkaŭaĵo.
Jigme Singye Wangchuck
Post la morto de sia patro, Jigme Dorji Wangchuck, la nur 17-jara kronprinco surtroniĝis en 1972. Lia oficiala kronado okazis la en Timbuo.
<!-- Seine Ausbildung erfolgte teilweise durch private Tutoren, seine Schulzeit verbrachte Jigme Singye Wangchuck in Indien und England, seit seiner Rückkehr nach Bhutan (1970) auch in Paro.
Nach dem Tod seines Vaters, Jigme Dorji Wangchuck, bestieg der erst siebzehnjährige Kronprinz im Jahr 1972 den Königsthron. Die formelle Krönung erfolgte am 2. Juni 1974 in Thimphu.
Familie
Jigme Singye Wangchuck ist seit 1979 mit vier Schwestern aus Talo im Verwaltungsdistrikt Punakha verheiratet. Nach einer privaten Hochzeitszeremonie 1979 folgte 1988 eine öffentliche in Punkha, auf der Prinz Jigme Khesar Namgyel Wangchuck (* 21. Februar 1980, gemeinsamer Sohn mit der dritten Ehefrau Ashi Tshering Yangdön Wangchuk) zum Kronprinzen ernannt wurde. Die vier Ehefrauen des Königs sind: Ashi Dorji Wangmo Wangchuck (* 20. Dezember 1955, zweite Tochter von Yab Ugen Dorji und Yum Thuiji Zam), Ashi Tshering Pem Wangchuck (* 20. Dezember 1957, dritte Tochter der Familie), Ashi Tshering Yangdön Wangchuck (* 21. Juni 1959, vierte Tochter der Familie) und Ashi Sangay Choden Wangchuck (* 11. Mai 1962, fünfte Tochter der Familie). Polygamie ist in buddhistischen Gesellschaften traditionell nicht üblich und in Bhutan offiziell verboten. Die Heirat von Jigme Singye Wangchuck mit vier Schwestern ist deshalb recht ungewöhnlich und bedurfte der formellen Zustimmung des Jhe Kenpo, des religiösen Oberhaupts von Bhutan. Der politische Hintergrund wurde in einem 1998 veröffentlichten Buch („Of Rainbows and Clouds“) der ältesten Königin Ashi Dorji Wangmo Wangchuck erläutert, in dem sie die Familiengeschichte ihres Vaters, Yab Ugyen Dorji, schildert:
Vor dem Hintergrund machtpolitischer Konflikte war 1931 der 6. Shabdung Jigme Dorji im Talo Kloster auf Veranlassung von König Jigme Wangchuk, dem Großvater von Jigme Singye Wangchuck, ermordet worden. Der damalige Shabdung stammte aus der Familie der vier Schwestern, deren Familie seitdem Repressionen seitens der Wangchuk-Dynastie ausgesetzt war. Mit der Heirat von König Jigme Singye Wangchuck und den vier Töchtern von Yab Ugyen Dorji sollte die Familienfehde zwischen den Wangchucks und den Nachfahren des ermordeten 6. Shabdung beigelegt werden.
Politik
Innenpolitisch führte Jigme Singye Wangchuck den Reformkurs seines Vaters fort, der sich Ende der 1980er Jahre jedoch turbulent in Form z.T gewalttätiger Auseinandersetzung mit der Opposition zuspitzte. Kontrovers wird von Beobachtern das im Jahr 1985 verabschiedete Staatsbürger-Gesetz bewertet, das wenige Jahre später politische Unruhen in Süd-Bhutan auslöste und zu einem z.T. erzwungenen Exodus von ca. 120.000 Süd-Bhutanern nepalesischer Herkunft nach Nepal und Indien führte.
Lange sperrte sich Jigme Singye Wangchuck gegen die Einführung demokratischer Verhältnisse in seinem Königreich (es bestand lange ein Verbot von Parteien und Gewerkschaften). Durch innenpolitischen Druck sah sich der König gezwungen, 2003 die Ausarbeitung einer neuen Verfassung zu veranlassen. Im März 2005 wurde ein Verfassungsentwurf vorgelegt, der im August 2005 durch einen revidierten Text ersetzt wurde. Die Verabschiedung der neuen Verfassung Bhutans erfolgte im Jahr 2006. Ende Dezember 2007 wurde das Oberhaus des neuen Parlaments gewählt. Am 24. März 2008 waren 318.465 Wahlberechtigte aufgerufen, auch über die Vergabe von 47 Mandaten für das Unterhaus zu entscheiden.
Jigme Singye Wangchuck ist der vierte König Bhutans seit Errichtung der erblichen Monarchie im Jahr 1907. Sein Ur-Großvater Ugyen Wangchuck hatte mit der Kolonialmacht England kollaboriert, um sich innenpolitisch freie Hand für die Auseinandersetzungen um die politische Macht in Bhutan zu verschaffen. 1910 erfolgte in Punakha die Unterzeichnung eines Protektoratsvertrages zwischen Bhutan und England.
2005 wurde Jigme Singye Wangchuck mit dem Champions of Earth Award ausgezeichnet.
Trotz eines landesweiten Rauchverbotes in der Öffentlichkeit ist auch König Jigme Singye Wangchuck selbst Zigarrenraucher.
Im Dezember 2005 verkündete er in Trashiyangtse, dass er 2008 zurücktreten werde und sein Sohn, der Kronprinz Jigme Khesar Namgyel Wangchuck die Geschicke des Landes übernehmen werde. Am 9. Dezember 2006 trat Jigme Singye Wangchuck zugunsten seines Sohnes Jigme Khesar Namgyel Wangchuck von der Ausübung der Amtsgeschäfte zurück.
Eksteraj ligiloj
-->
Giel-Courteilles
Giel-Courteilles estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Internacia volontulado
Internacia volontulado eblas kiam volontuloj dediĉas sian tempon al la laboro de organizaĵoj aŭ aferoj ekster siaj hejmlandoj. En plejparto de tiaj okazoj, volontuloj laboras en evolulandoj por internaciaj evoluprogramoj kune kun lokaj volontulaj organizaĵoj kiuj okupiĝas pri aktivecoj kiel antaŭenigo de sano, edukado kaj vivmedia protektado.
Ne haveblas statistikoj pri internacia volontulado. Tamen, ĉirkaŭ unu miliono da homoj de Usono volontulas eksterlande ĉiujare - preskaŭ duono por malpli ol du semajnoj. Pli mallongtempa volontula turismo estas sekve pledanta al multaj, kiel ĝi estas celita ĉe veturantoj kiu deziras fari pozitivan ŝanĝon en la mondo, dum atingas ankaŭ turisman sperton. Volontuloj devenas el larĝa sekco de socio, sed la plimulto de volontuloj estas en sia dudekaj kaj tridekaj jaroj, potenciale ĉar perceptoj volontuli eksterlande estas riska aktiveco. La ordinara aĝo de Voluntary Service Overseas (VSO) volontuloj, tamen, estas 38, montranta larĝan gamon de partopreno trans aĝaj grupoj. Ĵus tie estis pliigo de bumeraj volontuloj. Unu ebla klarigo por la pliigo estas ke ĉi tiuj homoj estas transirantej en nova stadio de vivo kaj ilia fokuso povas movi al trovado de aktivecoj kiu donas al ilia vivo novan signifon. Kiel kun enlanda volontulado, internacia volontulado estas pli ofta inter tiuj kun pli alta edukado kaj de pli altaj enspezaj familioj.
Eksteraj ligiloj
(24 lingvoj) Oficiala retejo de Eŭropa Solidareca Korpuso (antaŭe EVS)
(en, es, fr) UN-Volontuloj
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo International Volonteering en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Celldömölk)
Preĝejo de Ĉieliro de Maria estas romkatolika pilgrimloka preĝejo en urbo Celldömölk, kie ĝi troviĝas en la ĉefplaco.
Ritma ludo
Ritma ludo aŭ ritma ago estas genro de muzikbazitaj agovideoludoj, kiuj postulas ritmosenson de la ludanto.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Celldömölk)
Historio
En tiu loko benediktanoj fondis abatejon en la 13-a jarcento. Post jarcentoj ĝi estis jam pilgrimloko. Dum dominado de turkoj la abetejo ruiniĝis. En 1720 abato alvenis kaj kapelon kaj ermitejon konstruis. La nuna preĝejo en 1748 konstruiĝis. Tiutempe onidire miraklo okazis: dum farado de puto ŝtono grave vundigis laboriston, tamen li resaniĝis (pro Dipatrino).
Ritma ludo
Ludoj de tiu genro ĉefe fokusas pri danco kaj la fikcia uzo de muzikaj instrumentoj. Ludantoj devas puŝi butonojn en sekvenco indikita sur la ekrano. Tiel la avataro dancos aŭ ludos sian muzikilon ĝuste kaj la ludanto atingos pli altan nombron de poentoj.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Celldömölk)
Konstruaĵo
Interne en ambaŭ flankoj de la navo oni faris po 6 kapeletojn. Ties altaroj estas: Naskiĝo de Jesuo kun skulptaĵo pri Sankta Antonio, Sankta Mikaelo kun skulptaĵoj pri Sankta Petro kaj Maria Magdalena, Sankta Benedikto, Johano Nepomuko kun bildo pri la sanktulo de 1767, Sankta Kruco kun skulptaĵoj pri du anĝeloj, Sankta Tombo kun skulptaĵo de Sankta Jozefo, Sankta Familio kun skulptaĵoj pri Sankta Johano kaj Sankta Zakario, Sankta Tereza de Lisieux, Sankta Anna kun bildo pri Dipatrino kaj Sankta Anna kaj kun la mirakla ŝtono, fine altaro de Emeriko de Hungario.
Ritma ludo
Multaj ritmaj ludoj povas esti ludataj de pluraj ludantoj, kiuj provos ĉiu atingi plej altan nombron de poentoj aŭ kunlaboros kiel muzika bando.
Kelkaj dancbazitaj ludoj postulas, ke la ludanto mem dancu sur speciala matraceto.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Celldömölk)
Konstruaĵo
La plej gravaj freskoj de la baldakeno estas Ave Maria, Vizito de Maria, "Prezento de Jesuo", Ĉieliro de Maria de 1941. József Palka kreis la votromozaikon.
Malantaŭ de la preĝejo 2 sakristioj kaj trezorejo funkcias. Kermesoj okazas la 15-an de aŭgusto kaj la 12-an de septembro.
Historio de Ostrava
Historio de Ostrava komenciĝas jam en la 8-a jarcento. Ostrava apartenas al tre longe enloĝigitaj lokoj sur teritorio de Ĉeĥio. Sur teritorio de Ostrava troviĝis tri burgoj (en Moravia Ostrava, en Silezia Ostrava kaj sur Landek, sed sole Sileziaostrava burgo konserviĝis ĝis hodiaŭaj tagoj.
Ostrava dum regado de Habsburgoj
En la dua duono de la 19-a jarcento okazas evoluo de industrio, Silezia Ostrava fariĝas la industria centro de la habsburga monarkio. Komune kun la ĉirkaŭaj vilaĝoj Hrušov, Muglinov, Michálkovice kaj Radvanice ĝi enfalis administre al silezio, do sub Opava, kaj nome ĝis la jaro 1928, kiam la lando Silezia estis kunigita kun la Moravia en Moraviasilezian kun centro en Brno.
Moravia Ostrava, Přívoz, Vítkovice, Mariánské Hory, Zábřeh nad Odrou, Nová Ves kaj Hrabůvka estis parto de Lando moravia enfalanta sub Brno.
Ostrava dum la unua respubliko
En la 20-a jaroj kaj la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento estis sur la teritorio de la urbo konstruitaj magazenoj (Bachner, Brouk kaj Babka...).
Ostrava en la postmilita tempo
Senpere post la milito estis riparita loĝeja fonduso kaj la urba infrastrukturo. Dum la 50-aj jaroj ĝis la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento okazis granda alfluo de loĝantoj kaj konstrua ekfloro de la urbo. Estis komencita konstruo de loĝejdomaroj en Hrabůvka, Zábřeh kaj Poruba. Okazis intensa ekfloro de peza industrio, precipe la metalurgia. En la sesdekaj jaroj estis konstruita ekspoziciejo Nigra herbejo kaj daŭrigis nesentema malkonstruado de la historia urbocentro. Dum urbestrumado de Josef Kempný daŭrigis konstruado de la ostravaj loĝejdomaroj kaj oni solvis problemaron de ebla ekspluatado de karbo sub la mezo de la urbo. Post aŭgusto de 1968 estis konstruitaj loĝdomaroj ankaŭ sur la malkonstruitaj areoj (ekz. Fifejdy). En la 70-aj jaroj primatoro Eduard Foltýn partoprenis en kreado de nova teritoria plano; krom aliaj li realigis konstruadon de la svinova kaj la frýdlanta pontoj, renovigon de komunika reto de la urbo kaj konstruo de regiona malsanulejo en Poruba. Sed senĉese daŭrigis la nesentema malkonstruado de la urbocentro. Lasta antaŭnovembra primatoro estis Bedřich Lipina, kiu disvastigis elektrejon en Třebovice kaj komencis konstruadon de centra purigejo de forfalaĵakvoj en Přívoz kaj prilaboristebla uzino en Kunčice. Informojn pri administra evoluo de Ostrava vi trovos en artikolo Administra kaj teritoria evoluo de Ostrava.
Universitato Alfred
Universitato Alfred estas privata usona universitato en la urbeto Alfred de iom malpli ol 5000 loĝantoj kaj en ties centra urboparto, nomata vilaĝo Alfred, situantaj en la kantono Allegany de Nov-Jorkio. Ĝi havas ĉirkaŭ 2 000 studentojn antaŭdiplomajn kaj 300 postdiplomajn. La universitato estas konata por la instruaĵo de la inĝenierarto de ceramiko, sed ĝi havas aliajn programojn ankaŭ. Ĝi estas fondiĝis en 1836, kaj ĝi estas inter la unuaj universitatoj, kiu permesis la studentinojn. La loĝloko kaj la universitato estas nomataj laŭ la anglosaksa reĝo Alfredo la Granda.
Pleizenhausen
Pleizenhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kutaisa gubernio
La Kutaisa gubernio troviĝis sudokcidente de Transkaŭkazio, laŭlonge de la sudorienta bordo de la Nigra maro kaj ĉe la baseno de la riveroj Rioni kaj Choroj. La gubernio estis loĝata de 914.000 homoj el kiuj 62.000 loĝis en urboj. La loĝantaro konsistis el:
György Maróthi
György Maróthi [djordj marOti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Maróthi György estis hungara matematikisto, profesoro, korusestro.
György Maróthi naskiĝis la  en Debrecen. Li mortis la en Debrecen.
Biografio
György Maróthi lernis en sia naskiĝurbo, poste li studis inter 1732 kaj 1738 en universitatoj de Bazelo, Zuriko, Berno, Groningen. Hejmenveninta li instruis en kolegio (komprenu altlernejo) de Debrecen, li faris moderna la instruadon laŭ la eksterlandaj spertoj. Ekde 1740 li gvidis ankaŭ la kolegian koruson. Li okupiĝis ankaŭ pri teorio de muziko, hungara faklingvo.
15828 Sincheskul
15828 Sincheskul estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ukraina astronomo Boris Filipoviĉ Sinĉeskul, kiu laboris en la Gravimetra Observatorio de Poltava (ukraine : Полтавська гравіметрична обсерваторія) de 1962. Li observis kaŝadojn farde Luno dum pli ol 46 jaroj kaj estis pioniro en astronomio de kaŝadoj en Ukraino.
Kampa eringio
Kampa eringio, science Eryngium campestre, estas en Mezeŭropo malofte kreskanta specio de Apiacoj (Apiaceae). .
Priskribo
La multjara herba planto atingas alton de 15 ĝis 60 cm, ĝi povas ankaŭ iĝi ĝis 1 m alta. La planto estas griza ĝis flavece verda kaj rigide disbranĉiĝanta. La unuaj folioj estas oblongaj kaj kompletaj, la postaj estas manforme disigitaj ĝis duoble pinataj aŭ trinombre duoble pinataj. La randoj estas dorne dentaj. Plej multaj folioj havas tigojn, la supraj ĉirkaŭas la tigon.
La umbeloj estas multnombraj, densaj kaj duonglobaj ĝis cilindroformaj kaj ili havas liniilajn brakteojn. La floroj staras dense. La infloresko havas multajn brakteojn, kiuj staras ekster la umbeloj. La korolo estas blanka aŭ grize verda. La frukto estas skvama.
Ágnes Vámos
Ágnes Vámos [Agneŝ vAmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vámos Ágnes estis hungara operkantisto, operetkantisto (soprano), primadono. Ŝia edzo estis Ferenc Mátray.
Ágnes Vámos naskiĝis la  en Budapeŝto.
Kampa eringio
Priskribo
La kromosomnombro estas 2n = 14 aŭ 28.
Ágnes Vámos
Biografio
Ágnes Vámos akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1949. Ŝia plej grava instruisto estis Oszkár Maleczky. Jam dum la studentaj jaroj ŝi edziniĝis. Post siaj studoj li aliĝis al Budapeŝta Ŝtata Operejo, ŝi debutis en 1950. Ŝi kantadis en la Operejo 3 jardekojn. Inter 1977 kaj 1987 ŝi instruis en la Teatra Altlernejo. En 2003 ŝi vidviniĝis. Ŝi ricevis premion en 1977.
Kampa eringio
Ekologio
La umbelo estas analoge al floraro de asteracoj kunigita al kapitulo. La kapitulojn ĉirkaŭas dornhavaj involukraj folioj. Rigide starantaj sepaloj formas malgrandajn „etajn funelpseŭdantiojn“. La umbelo de la unu ĝis tria ordo portas plej ofte nur duseksajn, la umbeloj de la kvara ordo plej ofte nur masklajn florojn. Ĉe la duseksaj floroj la masklaj partoj malfermiĝas antaŭ la inaj.
La plantoj estas tipaj „terruliĝantoj“ (kameĥorio-strategio): estante matura la frukto disiĝas kaj kiel tuto ĝi forportiĝas fare de vento. Disvastiĝo okazas krome per vento kaj bestoj (lapfrukto). La semoj estas lum- kaj frostĝermantoj.
Ĝeneralaj disvastiĝoj
Kampa eringio troviĝas de la mediteranea regiono ĝis Mezeŭropo, suda Anglio, meza Rusio ĝis Persio kaj Afganio.
Kreskejo
La planto kreskas diese en kalka malfekunda razeno. Ĝi preferas plenan lumon.
Farmakologio, enhavosubstancoj
Oni supozas saponinon kaj eterajn oleojn en radikoj kaj aliaj plantpartoj. La radiko supozeble havas malfortan efikon al muko kaj digestado
Speciprotekto
En Germanio la planto estas protektata la federacia leĝo.
Gyula Káldy
Gyula Káldy naskiĝis la  en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Stigmato
Stigmato - neforigebla marko lasita de vundo, ofte sanganta, sur haŭto de manoj kaj piedoj kaj flanko, (el la greka stigma = marko), reeĥanta la vundojn kiuj, laŭ la evangeliaj rakontoj, oni kaŭzis en Jesuo Kristo dum lia pasiono.
Rimarkebla indiko pri stigmatoj elstaras en la Evangelio de Johano (Joh 20,24) kiam li diras al Tomaso, kiu jam rifuzis kredi ke li resurektis kaj aperis al la apostoloj: Metu tie ĉi vian fingron kaj rigardu miajn manojn, etendu vian manon, kaj ĝin metu en mian flankon. Ankaŭ apokrifaj evangelioj foje aludas al tiuj signoj kiel en la evangelio de Petro. Se en la kristana kulturo, skriba kaj liturgia, tre frue aperis la reeĥo al la stigmatoj, pentre ili signaliĝas ne antaŭ la 6-a jarcento kiel en la baziliko de Sankta Sabina en Romo, kie la tri kondamnitoj estas prezentataj kun la najloj stigmatizantaj la manojn, ne pendantaj tamen, sed kun la piedoj terapogitaj.
La sama vorto estis uzata de Paŭlo el Tarso en Gal 6,17: Mi portas la stigmatojn (greke stigmata) de Sinjoro Jesuo en mia korpo, eble laŭ metafora senco indikante la suferojn de la persekutoj kaj la ricevitajn batojn kiuj eble lasis signojn en lia korpo.
Sed la vorto havus nur filologian altiron se la historio kaj kronikoj ne konus personojn vunditajn samloke kaj sammaniere kvazaŭ identiĝantaj al la modelo: stigmatizitaj, do, sen konstateblaj fizikaj kaŭzoj. Kaj la fenomeno konstatas jam tra ok jarcentoj, de kiam unue en Francisko el Asizo (1224) ties kunfratoj rimarkis la karakterizajn signojn.
Esplorado
Ĉu naturaj signoj aŭ supernaturaj? La eksplikoj de la fenomeno generis, eĉ inter la kristanoj, akrajn debatojn inter tiuj kiuj vidas konatajn aŭ nekonatajn patologiojn kaj tiuj kiuj emas vidi supernaturaĵojn, do inter superstiĉo kaj adorado. La katolika eklezio mem, same kiel en la kazo de la Torina Mortotuko, neniam klare difinis la naturon de la stigmatizado, sin limigante esplori, eĉ science, unuope sur uloj ĝin portantaj. Eĉ la kanonizado de la stigmatizito ne estas klara kaj eksplicita deklaro pri la supernatura origino de la fenomeno: kanonizado estas prefere deklaro pri manko de subjektiva malhonesteco. Kazoj de evidentigitaj mistifikoj ĉi tie ne interesas. Laŭ komuna eklezia doktrino, sciencisto (katolika aŭ nekatolika) povas konstati kaj trovi naturajn eksplikojn pri la fenomeno: ekzemple, la forta religia enmergiĝo en la medito pri la pasiono de Jesuo (kio tamen, ne ĉiam okazas) povus favori somatizojn de la imagitaj vundoj; povas ankaŭ konstati nenion patologian en psikismo sana kaj realista kaj ekvilibra; sed eĉ en tiu kazo scienco kaj sciencisto ne rajtas kredi konstati supernaturajn eventojn ĉar tiuj ĉi estas koneblaj per aliaj principoj kaj sci-fontoj.
La kazoj plej rimarkindaj inter plurcentoj da tiaj. Hodiaŭ tiaj korpaj surfacaĵoj estas ekzamenataj, eĉ de kompetentuloj flanke de la Romkatolika Eklezio, kaj por certiĝi pri la religia sinteno kaj por provi malkovri eventulajn psikajn meĥanismojn kiuj povus generi la fenomenon. La Katolika Eklezio estas aparte interesita ĉar la stigmata fenomeno kreiĝas, laŭ komuna opinio, nur inter ĝiaj fideluloj.
Patro Pio La Katolika Eklezio ĵus sanktodeklaris Patron Pion el Pieltrelcina, do ekskludante en li subjektivan trompon kaj inklinigante konsideri supernaturajn liajn stigmatojn, kiuj daŭris en lia korpo laŭ plurdekoj da jaroj. Sed ne ĉiuj konsentis antaŭe kaj poste kun tiu pozicio. Fakte, se citi ekzemplon, itala historiverkisto Sergio Luzzatto en ĵusa libra publikaĵo (Padre Pio. Miracoli e politica nell'Italia del Novecento (2007) kredis trovi, rilate la stigmatojn de Patro Pio, atestojn pri akiro kaj uzado de acido el familio de fenoloj, kiun li interpretis kiel ilo por “helpi” kaj pli daŭrigi la efikon “vundan” de la stigmataj signoj. Sed al tiu suspekto de S. Luzzatto oni kontraŭrimarkigis ke vere Patro Pio laŭkelke da tempo uzis tian acidon sed kiel kuracilan helpon avantaĝe de siaj novicoj, pri kies edukiĝo li estis ŝarĝita laŭ kelkaj jaroj (Tiun uzon li lernis kiel adepto al sanitara servo dum la unua monda milito); sed la homo estis, pro suspekto kaj pro la tro evidenta ekstraordinareco de la fenomeno, kontrolita kaj pedante observita kaj longatempe senigita de ĉio... sed la stigmatoj restis en siaj lokoj ĉiam laŭ plurjadekoj. La historiisto memorigas ankaŭ la takson, pri tiu stigmatizito, de fransciskano Aŭgusteno Gemelli, jam kreinto de la Katolika Universitato de Milano, kaj multe estimata ĉe la supera ekleziaj aŭtoritatoj pro lia profesio kiel psikologo kaj eseoj pri la mistikaj fenomenoj. A. Gemelli estis invitita de tiuj aŭtoritatuloj kontakte esplori pri la fenomenoj en Patro Pio, kaj fine tiel taksis la homon “psikopata, memdanĝera kaj trompema". Pri la tuta afero, tamen, oni notas ke A. Gemelli alproksimiĝis, jes, al Patro Pio printempe 1923, sed tiu ĉi, obeante al la ordonoj de siaj superuloj absolute malpermesantaj ke li montru al iu ajn la stigmatajn signojn, rifuzis kaj pretendis ke A. Gemelli alpaŝu laŭ ĥierarkia vojo kiun Gemelli ne observis pro manko de enŝarĝanta skribo. Do, Gemelli neniel ekzamenis kaj ne plu renkontis Patron Pion, kaj formulis juĝon tro rapide kaj fontigis konvinkon, ke la rifuzo de la fratulo estis pruvo de lia trompemo. Vidu Controstoria di padre Pio (M. Guarino - 2002). Lia “ekzameno”, sena je valoro el si mem, estis krome senigita je tio pro aliaj ekzamenoj fare de aliaj diagnostikuloj kaj super ĉio de la longa kaj detalega kanona proceso. Alia fama stigmatito estas Tereza Neumann, germana kamparanino normale religiema, kiu jam dudeksesjariĝanta vidis aperi en siaj manoj la signojn de la pasiono de Jesuo. Ek de 1926 ĉiun ĵaŭdon ĝis la dekkvina de la sekva vendredo, tiu juna kamparanino konstatis melfermiĝon de tiuj misteraj vundoj kiuj poste tute fermiĝis, kaj tio daŭris ĝis la tago de ŝia morto. La afero impresis multe, precipe pro la nekredebla kvanto da sango elfluanta el la vundoj. Evento eĉ pli impresa estis tiu de la sinnutrado ĉar dum 36 jaroj ŝi sin vivtenis, krom per la eŭkaristia korpo, nur per iom da vino kaj pano, kvankam la pena kampara laboro kaj doma kaj eksterdoma mastrumado. Tereza estis kontrolita kaj observita kaj ekzamenita milmaniere, aparte de religiaj aŭtoritatuloj, kaj oni konstatis nur ŝian simplan devotecon kaj nefieron pro ŝiaj stigmatoj.
Stigmatoj kaj la Katolika Eklezio
Kia la juĝo de la Katolika Eklezio pri tiuj vundoj sur la korpo? La stigmatoj kaj aliaj similaj vundoj en la korpo de reliegiema homo, se ekskludi trompon kaj ĉiuspecajn misinformojn, povas esti efekto natura kaj efekto supranara. El si mem, ili ne povas esti signo de sankteco kiu dedukteblas el alio. Nur kunlige kun aliaj kriterioj, la stigmatoj povas esti juĝataj supernature originitaj. Vidu “Rossana Brichetti Messori, Il Timone, n. 121, pag. 56, Marto 2013."
How to solve it
How to Solve It (Kiel solvi ĝin) (1945) estas malgranda libro de matematikisto György Pólya, kiu priskribas metodojn de problemsolvado.
Kvar principoj
Kiel solvi ĝin proponas jenajn paŝojn por solvi matematikan problemon:
Se tiu tekniko malsukcesas, Pólya konsilas: "Se vi ne povas solvi problemon, do estas pli facila problemo, kiun vi povas solvi: trovi ĝin." Aŭ: "Se vi ne povas solvi la problemon proponitan, provu solvi unue iun rilatan problemon. Ĉu vi povas imagi pli atingeblan rilatan problemon?"
Unua principo: Komprenu la problemon
"Komprenu la problemon" ofte neglektas kiel evidenta kaj eĉ ne mencias multajn matematikajn klasojn. Tamen studentoj ofte blokiĝas en siaj penoj por solvi ĝin, simple ĉar ili ne komprenas tute, aŭ eĉ parte. Por rebonigi ĉi tiun mankon de atento, Pólya instruis instruistojn kiel suflori al ĉiu studento taŭgajn demandojn, depende de la situacio, ekzemple:
La instruisto devas selekti la demandon, kiu havas la taŭgan nivelon de malfacilaĵo por ĉiu studento konstati ĉu ĉiu studento komprenas ĉe sia propra nivelo, movante supren aŭ malsupren la liston por suflori ĉiun studenton, ĝis ĉiu povas respondi per io konstruema.
Dua principo: konceptu planon
Ankaŭ sugestata:
Tria principo: Efektivigu la planon
Tiu paŝo estas kutime pli facila ol konceptado de la planon. Ĝenerale, oni nur bezonas zorgon kaj paciencon, supozinte, ke vi havas la necesajn kapablojn. Persistu kun la plano, kiun vi elektis. Se ĝi daŭras ne efiki, forĵetu ĝin kaj elektu alian. Ne trompiĝu; jen kiel matematikon faras eĉ profesiuloj.
Kvara principo: Reviziu/etendu
Pólya mencias, ke multo povas esti gajnita per dediĉo de la tempo por pripensi kaj retrorigardi al tio kion vi faris, kio efikis kaj kio ne. Farinte ĝin vi eblos antaŭdiri, kiun strategion vi uzu por solvi estontecajn problemojn, se tiuj rilatas al la originala problemo.
Heŭristiko
La libro enhavas vortar-stilan aron de heŭristiko, multaj el kiuj temas pri la produktado de pli atingebla problemo. Ekzemple:
La tekniko "ĉu mi uzis ĉion" estas eble plej aplikebla al formalaj edukaj ekzamenoj (ekz-e, n viroj, kiuj fosas m fosaĵojn) problemoj.
La libro atingis "klasikan" statuson pro lia konsiderinda influo (vidu la sekvan sekcion).
Aliaj libroj pri problemsolvado ofte rilatas al pli kreaj kaj malpli konkretaj teknikoj. Vidu lateralan pensadon, mensomapadon, cerboŝtormadon kaj krean problemsolvadon.
Carastelec
Carastelec [karastelek] (hungare: Kárásztelek [ka:ra:stelek]) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Zalău. Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Dumuslău.
Loĝantaro
En la censo de 2002 la 1 065 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
En la vilaĝo Dumuslău tiam loĝis nur rumanoj.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1241. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy).
Voyager 2
Voyager 2 estas kosmosondilo lanĉita de NASA la por studi la eksterajn planedojn de la sunsistemo. Ĝi estis parto de la programo Voyager kaj estis lanĉita 16 tagojn antaŭ sia ĝemelo Voyager 1 laŭ trajektorio, kiu postulis pli da tempo por atingi Jupiteron kaj Saturnon, sed poste ebligis viziton de Urano kaj Neptuno. Ĝi estas la sola kosmoveturilo, kiu vizitis ajnan el la glaciaj gigantoj.
Ĝia ĉefa misio finiĝis per esploro de la neptuna sistemo la, post vizito de la urana sistemo en 1986, la saturna sistemo en 1981 kaj la jupitera sistemo en 1979. Voyager 2 nun plenumas plilongigitan mision por esplori la eksterajn partojn de la sunsistemo kaj daŭre funkcias jam de. Ĝi daŭre estas en kontakto kun Tero per la reto Deep Space Network.
Kunteksto de la misio
Komence de la 1960-aj jaroj, oni ekkonsciis, ke hazarda liniiĝo de la eksteraj planedoj okazos fine de la 1970-jaroj. Ĉi tiu malofta situo de tiuj planedoj, kiu okazas nur proksimume ĉiun 175-an jaron, ebligus al unu kosmoveturilo viziti Jupiteron, Saturnon, Uranon kaj Neptunon, utiligante gravitan helpon. NASA komencis plani grandan projekton pri du aroj da du sondiloj; unu grupo vizitus Jupiteron, Saturnon kaj Plutonon, la alian Jupiteron, Uranon kaj Neptunon. En 1972, tiu misio estis malgrandigita kaj anstataŭigita per kosmoveturiloj kadre de la programo Mariner. Por konservi malaltajn kostojn, la misio devis inkluzivi nur superflugojn de Jupitero kaj Saturno, sed kun eblo viziti ĉiujn eksterajn planedojn. Dum la programo progresis, la nomo estis ŝanĝita al Voyager.
La ĉefa misio de Voyager 1 estis esplori Jupiteron, Saturnon kaj Titanon, lunon de Saturno. Ankaŭ Voyager 2 devis esplori Jupiteron kaj Saturnon, sed laŭ trajektorio, kiun oni povos daŭrigi ĝis Urano kaj Neptunon, aŭ redirekti al Titano, kaze de malsukceso de Voyager 1. Ĉar la celoj de Voyager 1 estis atingitaj, la misio de Voyager 2 estis pligrandigita por viziti Uranon kaj Neptunon.
Lanĉo
La sondilo Voyager 2 estis lanĉita de NASA la en la lanĉejo 41 en Cape Canaveral (Florido) per raketo Titan IIIE/Centaur. Du semajnojn poste, la, ĝia ĝemelo Voyager 1 estis lanĉita, sed ĝi atingis Jupiteron kaj Saturnon pli frue, ĉar Voyager 2 estis lanĉita laŭ pli longa kaj kurba trajektorio.
Vizito de Jupitero
Voyager 2 plej proksimiĝis al Jupitero la, 18 semajnojn post la vizito de Voyager 1. Ĝi komencis foti fine de aprilo kaj daŭrigis ĝis aŭgusto, kaj entute faris ĉirkaŭ 14,000 fotojn. Ĝi preterpasis Jupiteron je de la supro de ĝia atmosfero. La trajektorio estis elektita por kompletigi la datumojn de Voyager 1; ĝi interalie observis la sudan parton de ĝia atmosfero, pli detale esploris ĝian magnetosferon kaj pli proksimiĝis al Eŭropo. Ĝi ankaŭ tre proksimiĝis al Ganimedo:.
Ĝi malkovris plurajn ringojn ĉirkaŭ Jupitero kaj aktivajn vulkanojn sur la satelito Iono. Tiuj estis la plej granda neatendita malkovro ĉe Jupitero: ili estis la unuaj observitaj eksterteraj vulkanoj. La du Voyager-sondiloj sume observis erupciojn de naŭ vulkanoj sur Iono kaj pliaj erupcioj okazis inter la du superflugoj.
La sondilo aldone malkovris tri novajn satelitojn: Adrasteo, Metiso kaj Tebo.
Vizito de Saturno
La vojaĝo de Jupitero ĝis Saturno daŭris 22 monatojn, dum kiuj la sciencistoj planis kaj testis la operaciojn de la sondilo, kiujn ĝi devos plenumi ĉe Saturno. Naŭ monatojn post Voyager 1, la, Voyager 2 plej proksimiĝis al la ringa planedo: de ĝia centro, laŭ trajektorio ebliganta pli bonajn vidojn de lunoj fotitaj de Voyager 1. Voyager 2 analizis ĝian atmosferon kaj mezuris minimuman temperaturon (−) je 70 milibaroj en la supra atmosfero kaj  (−) je 1,200 milibaroj en la plej profundaj analizitaj tavoloj.
110 minutojn post la plej proksima fazo de la superflugo, la movebla platformo kun sciencaj instrumentoj blokiĝis, kio kaŭzis perdon de datumoj. La problemo estis solvita 3 tagojn poste. La sondilo poste daŭrigis sian vojaĝon al Urano per gravita helpo.
Vizito de Urano
Post 49-monata vojaĝo, la, Voyager 2 superflugis Uranon super ĝiaj nuboj, kaj fariĝis la unua kaj ĝis nun sola sondilo, kiu vizitis la sepan planedon de la Sunsistemo. Ĝi tie faris milojn da fotoj kaj kolektis multe da datumoj pri la planedo, ĝiaj satelitoj, ringoj, atmosfero kaj magnetosfero.