cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Román de los Montes
Toponimio
La termino "San Román" (Sankta Romano) devenas el "Romanus" aŭ "Romano", nome sanktulo kun kulto dokumentita en la 10a kaj 11a jarcentoj. Probable la municipo nomiĝis tiele ĉar ties preĝejo estis dediĉata al tiu sanktulo. La termino "del Monte" (de la monto) rilatas al montareco de la areo kie ĝi troviĝas.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Sanromaniegos. La censita populacio en 2011 estis de 1.824 loĝantoj kaj la denseco estas de 40,53 loĝ/km².
Situo
San Román de los Montes estas situa en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de San Vicente en la nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 440 m; je 77 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 45 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°4′17″ N 4°43′53″ Ok.
Limas kun la municipaj teritorioj de Marrupe, Hinojosa de San Vicente, Castillo de Bayuela, Cazalegas, Pepino kaj Cervera de los Montes, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Apenaŭ ekzistas informo pri ties historio ĉar la municipaj arkivoj detruiĝis pro incendio en 1860. Estas probable ke post la kristana konkero ĝi estis okupata de loĝantoj devenaj el la Ávila.
La jurisdikcia pilorio indikas la titolon de vilaĝo, kion oni atingis komence de la 16a jarcento.
3494 Purple Mountain
3494 Purple Mountain estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankino (Ĉinio), kaj ricevis la anglan nomon de la monto kie situas tiu observatorio.
San Román de los Montes
Historio
Meze de la 20a jarcento la populacio trioniĝis draste pro elmigrado al urboj kaj malbona situacio de agrikulturo. El pli da 1,000 loĝantoj restis nur 231 komence de la 1980-aj jaroj. Poste dum tri jardekoj ĝi pli ol sepobliĝis al nunaj 1,824 loĝantoj.
3494 Purple Mountain
Ĝia spektra tipo V kaj giaj orbitaj ecoj klasifikas ĝin kiel ano de la Vesta familio.
Kiel indikas ĝiaj aliaj provizoraj nomoj, (1962 WV1, 1969 UD, 1972 OA), ĝi estis plurfoje observita kaj perdita antaŭ ĝia definitiva malkovro de 1980.
András Domahidy
DOMAHIDY András estas hungara, aŭtrala hungara verkisto, bibliotekisto. Li naskiĝis en Satmaro la 23-an de februaro 1920. Li mortis la 8-an de aŭgusto 2012. Lia frato estis Miklós Domahidy.
Biografio
András Domahidy akiris diplomon pri juro en Budapeŝto kaj li doktoriĝis en 1943. De 1948 li vivis du jarojn en Vieno, Innsbruck kaj Bavario, de 1950 en Aŭstralio. De 1959 li estis bibliotekisto. Li publikas de 1959. li laboris ankaxu al Radio Libera Eŭropo
Eria Lago
Eria Lago estas unu el la kvin nesalakvaj Grandaj Lagoj en Norda Ameriko. Ĝi estas la 13-a plej granda natura lago de la mondo. Ĝi nomiĝas laŭ indiĝena popolo kiu loĝis laŭlonge de la suda bordo de la lago antaŭ la alveno de la eŭropanoj.
Geografio
La kanalo Welland estas kanalo por navigado situa en Ontario (Kanado), kiu konektas la lagon Ontario kun la lago Eria.
Eksteraj ligiloj
.
NGC 5229
NGC 5229 (aliaj indikoj — UGC 8550, MCG 8-25-19, ZWG 246.13, FGC 1638, PGC 47788) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
5975 Otakemayumi
5975 Otakemayumi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 21-an de septembro 1992 de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mayumi Otakei, konata kiel kreanto de sonoj por la programoj de planetario de la Optika Laboratorio Gotoh.
Aŭgustenana monaĥejo de Erfurto
La Aŭgustenana monaĥejo (germane: Augustinerkloster) troviĝas en la urbocentro de Erfurto.
Resumaj informoj
Ĝi estis konstruita ekde 1277: nuntempe eksa klostro de la aŭgustenanoj, en kiu vivis Martin Luther kiel monaĥo de 1505 ĝis 1512. En la leona kaj la papaga fenestroj de la kirka ĥorejo troviĝas la modelo de la Luterrozo. Post la Reformacio la monaĥejo protestantiĝis en 1525. En 1559 ekis la sekularigo fare de la urbo. En 1945 estis detruitaj per bombardo partoj de la monaĥejo. Ekde 1994 troviĝis ĉi tie sidejo de la Provostejo Erfurt-Nordhausen. En 1996 fratinaro de la Communität Casteller Ring luprenis parton de la ejo, kiu antaŭ ĉio utiliĝas kiel centro kunvena kaj kongresa. La monaĥejo estas protektita monumento laŭ la leĝoj de la Liberŝtato Turingio.
Komencoj kaj pligrandigoj
Jam ekde 1266 ekzistis filio de la aŭgustenanoj surloke. Pro kvereloj kun urbaj aŭtoritatoj ili forpelitis ekde 1273, sed revenis en 1276 definitive. Ilia sidejo fariĝis la ĉ. en 1131 konstruita Preĝejo Sanktaj Filipo kaj Jakobo (en la proksima Comthur-strateto). En 1277 ekis la konstrulaboroj por la monaĥejo. Rimedoj akiritis per almozoj kaj venditaj indulgencoj. Tiamaniere oni financis ĝis 1518 la konstruon de la biblioteko, de la Kapelo de Sankta Katarino, de la kapitulejo, de la turo, de klostro, de la longa preĝeja navo, de izatid-deponejoj kaj de la nova priorejo inter biblioteko kaj izatid-provizejoj. Aparte rimarkindas inter la originale konservitaĵoj la koloraj vitraloj de la preĝejo, faritaj inter 1310 kaj 1340 kaj la ekstera ambono pruvanta ke por amasoj da aŭskultantoj oni predikis liberaere.
Gravis ankaŭ la lernejo de la monaĥejo, fondita de Henriko de Friemar la maljuna. Tie ĉi oni ofertis la t.n. ĝeneralajn studojn (latine: studium generale). Al tio oni komplementigis bibliotekon, kiu estis konstruita ekde la 14-a jc. kaj finkonstruita en 1516. Inter 1505 kaj 1511 Marteno Lutero estis membro de la monaĥejo. Ordiniĝinte en la katedralo li celebris sian unuan meson tie ĉi la 2-an de majo 1507.
Reformacio
Ekde 1561 la okcidentan alon kaj la priorejon uzis la Konsilantargimnazio. Por tio oni transformis la dormejon en loĝejojn por la lernantoj. La lernejo restis surloke ĝis 1820. Malgraŭ kelke da damaĝoj dum la Reformacio, la biblioteko depost 1646 reprosperis, kiam translokiĝis tien ĉi la biblioteko de la Evangelia Ministerio. Ekde 1669 parto de la monaĥejo iĝis orfejo.
La ermitoj aŭgustenanaj resetlis meze de la 17-jc. en Erfurto, sed aliloke. Por havigi klostran ejon ili alikonstruigis la korton Valentinerhof apud la preĝejo Sankta Wigbert. En 1822 tiu monaĥejo estis fermita.
19-a jarcento
Pro manko de monrimedoj la kadukiĝinta Nova priorejo malkonstruiĝis en 1821. Ekde tiam la fondaĵo Martinsstift uzis la okcidentan alon, la Malnovan priorejon, la bibliotekon kaj la izatid-deponejojn kiel vartejon de orfoj kaj neglektitaj knaboj. Fondinto de tiu bonfara instituto estis Karl Reinthaler. De 1840 ĝis 1846 estis alikonstruitaj la okcidenta alo kaj la priorejo laŭ planoj de Karl Friedrich Schinkel kaj oni faris koridoron inter la biblioteko kaj la okcidenta alo. Tiu restaŭrado kaj modernigo estis nur guto en la maro - kaj la preĝejo pro sekurecaj kialoj devis esti fermita en 1844.
Plibonigon igis petletero adresita al Frederiko Vilhelmo la 4-a. Per de li ceditaj rimedoj la preĝejo alikonstruitis en 1848 post la fiasko de la frankfurta Nacia Asembleo, en novgotika stilo. Ĝi iĝis nun la sidejo de la asembleo Erfurta Unuigparlamento. Apartenis al la membraro ankaŭ Otto von Bismarck. Post ĝia baldaŭa dissolvo la preĝejo deklaritis en 1852 denove sakrala ejo kun konsekrado du jarojn poste.
20-a jarcento
Rekonstruo
De 1936 ĝis 1938 iĝis la (en la stilo de la 14-a jc.) rekonstruo de la preĝejo kiel ankaŭ de aliaj partoj sub la gvido de la arĥitekto Theo Kellner. En tiu stato la preĝejo estas ĝis hodiaŭ, sen paroli pri la poste forigitaj damaĝoj kaŭzitaj per faligo de bomboj. Tiam oni ŝanĝis ankaŭ la teretaĝon de la biblioteko, por uzi ĝin muzee. Realigon de aliaj planoj malhelpis la milito.
Detruo
La 25-an de februaro 1945 la monaĥejo ege suferis per du britaj bombatakoj. Komplete estis malkonstruitaj la biblioteko kaj la izatid-deponejoj, grave tuŝita la fermita klaŭzuro - antaŭ ĉio la vintra refektorio kun la Malnova priorejo, la suda parto de la okcidenta alo kaj la koridoro de tie ĉi al la biblioteko. Sed ankaŭ la preĝejo, la klostro, la orfejo kaj la gastejo parte difektitis. Ĉiuj restintaj ejoj perdis siajn tegmentojn, fenestrojn kaj pordojn pro la aerpremo, ankaŭ la preĝejo. Ĝia volbaĵo estis ete forŝovita kaj la altvaloregaj vitraloj nur estis konservitaj danke al antaŭa translokigo al la vilaĝa preĝejo de Hohenfelden. La skulptaĵoj el grejso pri altranguloj de Erfurto, troviĝantaj sur la epitafoj ene de la preĝejo, estis konservitaj per ĉirkaŭe faritaj muretoj. La granda Walcker-orgeno nur malmulte damaĝitis, kontraŭe al la pli malgranda.
Multaj erfurtanoj - ĉefe virinoj kaj infanoj (inter ili multaj orfoj) - serĉis protekton en la kelo de la biblioteko kiu servis kiel publika bombrifuĝejo. Ne malpli ol 267 homoj mortis. El la ruinaĵoj estas savita nur unu 7 jaraĝa knabino, kiu perdis unu brakon. Inter la viktimoj estis ankaŭ la paroĥestro Theodor Mundle. Pro tio oni kromnomis la kelon mortokelo. Tabulo kun la nomoj de la mortintoj ĝis 2010 memorigis ilian destinon. Politike unuflankan tabulon el la GDR-tempo oni forigis en 1990.
Perdiĝis pro la bombardo la meblaro kaj artaĵoj de la biblioteko, inter tio la preĝadsalono de la orfoj. Same kiel granda parto de la altvaloraj libroj de la Martena fondaĵo (3.200 volumoj). Kontraŭe estis savitaj la libraj trezoroj de la Evangelia Ministerio danke al translokigo al vilaĝaj preĝejoj en la ĉirkaŭaĵo de Erfurto. Aliajn perdojn kaŭzis la nedaŭra deponado de la libroj subĉiele post la reveno el la vilaĝoj.
La erfurta advokato Selmar Bühling pledis por la paroĥa komunumo kaj la monaĥejo antaŭ la politikistoj pretendantaj multajn aferojn. Li rifuĝis al Uesta Berlino en 1949 pro politikaj kialoj.
Tuj post la fino de la milito - malgraŭ multaj komplikaĵoj - ekis la rekonstrulaboroj. Ĉefe engaĝiĝis por tio la iama armea pastoro Siegfried Hotzel kiu prizorgis la komunumon de 1945 ĝis la emeritiĝo en 1960. Forigo de la ruinaĵoj fariĝis fare de politike ŝarĝitaj viroj sub la gvido de la arĥitekto Jakob Wassum. Gvidadon por la rekonstruo oni transdonis al la konata erfurta arkitekto Theo Kellner, je lia flanko estis la konsilanto Karl Tetzner. Post la foriro de Kellner al Frankfurto Tetzner ekestris. Lin apogis la arkitektino Käthe Menzel-Jordan kaj la inĝeniero Richard Fischer. Inter 1946 kaj 1957 rekonstruiĝis la preĝejo, la klostro, la orienta alo kaj la gastejo. En 1947 oni sukcese remetis la vitralojn en la ĥorejo, helpe de la pragano Hajna, specialisto por tiaj aferoj. Ambaŭ orgenoj ripariĝis sub la gvidado de la orgenkonstrumajstro Laux el Gispersleben helpe de rezervaj partoj el FRG. La t.n. Ĉelo de Lutero pro larmofungo malkonstruiĝis kaj rekonstruiĝis tre modestece.
Aliaj eventoj
De 1960-1993 oni gastigis la lernejon Evangelische Predigerschule. En 1980 estis inaŭgurita ekspozicio pri Luther. La saman jaron alvenis la libraro de la Evangelia Ministerio. Ĉar Erich Honecker deklaris la monaĥejon unu el kvar luter-memoriglokoj de GDR ne realiĝis malkonstruo de la okcidenta alo kaj instalo de publika naĝejo, kiel tio estis jam planita. En 1988 oni malfermis kunvenejon kaj en 1990 oni establis la sidejon de transdistrika estro ("Propst des Sprengels Erfurt") en la Malnova Priorejo.
La 28-an de septembro 1989 estis informadvespero en la preĝejo kun preskaŭ 1000 aŭskultantoj. Organizis tion la tiam ankoraŭ opozicia politika unuiĝinta grupo Demokratischer Aufbruch. Tiuokaze parolis la pastoro Edelbert Richter (pli malfrue li estis deputita por la socialdemokratianoj) pri la celoj de la movado. Sekvis ankoraŭ aliaj politikaj aranĝoj en la preĝejo dum 1989/90.
En 1996 venis la unuaj kvar fratinoj de la komunumo Communität Casteller Ring kaj redonis iomete monaĥejan etoson al la ejoj. Ili hodiaŭ jam ne havas filion en Erfurto.
21-a jarcento
De 2000 ĝis 2003 restaŭriĝis kaj moderniĝis la ejoj. De tiam ili grandparte servas kiel kongresejo. En 2003 naskiĝis la fondaĵo Stiftung Augustinerkloster zu Erfurt, kies unua celo estas la restaŭrado, konservado, prizorgado de la ejoj kiel ankaŭ la rekonstruado de la biblioteko kaj de la izatid-deponejoj. En 2004 la monaĥejo estis deklarita protektita monumento de unua nacia rango. La saman jaron iĝis grandstila renoviĝo de la klostro.
Por la novkonstruotaĵoj oni tutgermane invitis arĥitektojn. Arĥitektoj el Vajmaro gajnis la konkurson.
Ekde 2002 Lothar Schmelz responsas pri la monaĥejo.
En 2003 kelkaj scenoj de la usona filmo "Luther" estis faritaj en la ejoj de la monaĥejo.
La 31-an de oktobro 2006 brulis sin la emeritiĝinta pastoro Roland Weißelberg ĉe la monaĥejo por manifestacii kontraŭ la kaŝa islamigo, kiel li deklaris en adiaŭa letero. Lia tombo troviĝas sur la tombejo de Büßleben.
Pro tiu incidento prokrastitis la rekonstrulaboroj. Ekde novembro 2006 oni restaŭris la fundamentojn de la izatid-deponejoj kaj elfosis la kelojn. En februaro 2008 oni metis la fundamentan ŝtonon por la novkonstruo de la biblioteko. Oni konstruis ĝin iomete je pli malgranda alteco sed por la resto ĉefe laŭ la malnova aspekto: per modernaj materialoj kun moderna fasado kaj vitra antaŭejo. Bankroto de la firmao ankoraŭ prokrastigis la finkonstruon, kio okazis la someron 2010. La 27-an de aŭgusto estis solena inaŭgurado kun diservo. La teretaĝo havas ĉambrojn por kunvenoj, la supraj etaĝoj gastigas ekleziajn instituciojn. La biblioteko de la Evangelia Ministerio (60.000) tamen restis en la iama dormejo de la monaĥejo kaj ne troviĝas en la novkonstruita biblioteko.
Ĉambro de silento en la kelo de la nova konstruaĵo memoras la 267 viktimojn de la bombardado. Iliaj nomoj estas nun legeblaj antaŭ la ŝutkovrita dangerelirejo de la eksa bunkro. En la memorigĉambro estis ankaŭ elstarigita la en 2008 donacita kruco de la internacia asocio Nagelkreuzgemeinschaft.
Jam en septembro 2008 la iamaj izatid-deponejoj remalfermiĝis. Tie troviĝas ĉambroj por kongresanoj kaj ĉambro en la kelo por preĝado. Malproksime renoviĝis ankaŭ la Georga Kolegieto.
La 23-an de septembro 2011 la papo Benedikto la 16-a vizitis la monaĥejon dum sia vizito pastorala vojaĝo tra Germanio.
Kirko
Jam en 1131 estis tie ĉi la Preĝejo Sanktaj Filipo kaj Jakobo. Pro kadukiĝo la monaĥoj komencis en 1276 novkonstruon de la kirko. Ĝi estis la unua finkonstruita kirko de ordenoj almozantaj en la urbo. La ensemblo de la baziliko estas sur sep okangulaj kolonegoj, kiuj unuigas gotikstilajn ogivajn arkadojn kaj klare parceligas la internon. En 1850 ĝi grandstile alikonstruitis por servi kiel asemblea halo de la Erfurta Unuigparlamento.
Aliaj vidindaĵoj
Kiel atestas ambono liberaera ĉe la norda flanko de la kirko diservoj ankaŭ okazis ekster la kirko. La plafono estas el simpla ligno.
Orgeno
La orgeno estis farita en 1938 de la firmao E. F. Walcker & Cie de Ludwigsburg. La instrumento konsistas el du partojn: la ĉefa sur la okcidenta galerio (33 registroj) kaj la alia ĉe la suda vando ĥoreja (21 registroj). Ambaŭ estas memstaraj kaj havas propran ludotablon. Ties lastpasinta renoviĝo okazis en 1999. Antaŭan orgenon konstruis Johann Georg Schröter.
Lutonina
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1261. Dum ribelo de valaĥia popolo en la jaroj 1620-1621 naŭ loĝantoj de Lutonina estis kondamnitaj al mortpuno. En la jaro 1889 ĉi tie estis konstruita forĝejo, kiu nun troviĝas en Valaĥia muzeo en naturo en Rožnov pod Radhoštěm.
(16011) 1999 CM16
(16011) 1999 CM16 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Urina kaj reprodukta sistemo
La urina kaj reprodukta sistemo - latine apparatus urogenitalis aŭ systema urogenitalis - ĉe la vertebruloj kune nomatas la urinon-produktaj organoj (latine organa urinaria) kaj la reproduktaj organoj  (organa genitalia).
Tiu supera kategorio por ambaŭ organaj sistemoj elektiĝis pro ilia komuna embriologia ekesto. La komuna deveno ankaŭ ĉe plejkreskaj vertebruloj ankoraŭ videblas. La organo de la urina kaj reprodukta sistemo proksimas unu al la alia kaj havas komunan vojon el la korpo - ĉe viraj vertebruloj la uretron, ĉe inaj la vaginon kaj vulvon. Ĉefe ĉe la birdoj, sed ankaŭ ĉe la monotremoj, la reproduktaj organoj, la uretro kaj la intestaro havas tute komunan elirejon, la kloakon.
Mineapolo
Mineapolo (Minneapolis) estas la plej granda urbo en la usona ŝtato Minesoto. Ĝi situas apud la ĉefurbo de Minesoto, Saint Paul, kaj kune ili konsistigas la metropolan regionon kiu nomiĝas la Ĝemelaj urboj, kie homoj loĝas (laŭ 2003 takso de la Usona Censa Buroo, la 16-a plej granda en Usono). Strikte en Mineapolo loĝas homoj (laŭ 2004 takso, la 48-a plej granda urbo en Usono). Ĝia neformala nomo estas "City of Lakes" (esperante "Urbo de Lagoj").
(80098) 1999 MV1
(80098) 1999 MV1 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,142839 astronomia unuo, tie estas 21,368 milionoj da km.
Gakuto Kondo
Li futbalis ĉe Vissel Kobe, Mito HollyHock kaj FC Osaka.
Sveriges Arbetares Centralorganisation
Centra Organizo de Laboristoj de Svedio, SV undefined Sveriges Arbetares Centralorganisation (SAC Syndikalisterna) estas sindikata federacio en Svedio. Malkiel ĉe aliaj svedaj sindikatoj, SAC organizas personojn el ĉiaj okupoj kaj industrioj en unusola federacio, inklude nedungitojn, studentojn, kaj emeritojn. SAC ankaŭ publikigas la ĉiusemajnan gazeton Arbetaren ("La laboristo"), posedas la publikejon Federativs kaj administras la fonduson kontraŭ sendungeco Sveriges Arbetares Arbetslöshetskassa (SAAK).
Paidika: The Journal of Paedophilia
Paidika: The Journal of Paedophilia estis akademia revuo publikigita en Nederlando inter 1987 kaj 1995, dediĉita al la studado de pedofilio el favora kaj normaliga vidpunkto. Inter la membroj de ĝia redaktistaro, kelkaj senvuale favoraj al la pedofilia aktivismo, estis fakuloj kiaj Frits Bernard, Edward Brongersma, Vern L. Bullough, Donald H. Mader kaj John DeDecco.
Dum ĝiaj naŭ jaroj da ekzistado, Paidika publikigis pli ol tridek artikolojn de akademia reserĉo (pri historio, antropologio, psikologio kaj aliaj), poezion, recenzojn de libroj kaj kritiko pri arto kaj kino. La studo de D. H. Mader pri pederastio en la Biblio kaj la transkultura studo de Robert Bauserman pri la vira pedofilio estas ĝiaj plej citataj laboraĵoj. Aliflanke, ĉio sciata pri la pedofilio de gravuloj kiaj Karol Szymanowski kaj Jacques d'Adelswärd-Fersen estas pere de Paidika. Unu el la plej interesaj kaj pioniraj aspektoj de la revuo estis ĝiaj intervjuoj kun elstaraj fakuloj pri la studado de sekseco (inter ili Gunter Schmidt, Kenneth Plummer, John Money kaj Gilbert Herdt).
Pro ĝia aktivista karaktero, la revuo estis ofte atakita kaj diskreditigita kiel "pedofilia revuo" kaj multaj minimumigis la gravecon de la esploroj publikigitaj. Bullough kaj aliaj estis atakitaj pro aparteni al ĝia eldona estraro kaj aliaj oponantoj provis diskreditigi la akademiistojn, kiuj donis intervjuojn al Paidika aŭ publikigis artikolojn (kiaj Bruce Rind, Robert Bauserman kaj Ralph Underwager).
Ilona Szekeres
Ilona Szekeres [sekereŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szekeres Ilona estis hungara aktoro. Ŝia edzo estis Sándor Horváth (aktoro).
Biografio
Ilona Szekeres post la kutimaj lernejoj akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1959. Ŝia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Miskolc) inter 1959-1963. Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis Nacia Teatro (Budapeŝto) (1963), Teatro Szigligeti (Szolnok) (1964–1969), Teatro Petőfi (Veszprém) (1969-1978), Teatro Thália (Budapeŝto) (1978-). Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 gefilojn en 1962 kaj 1972, ŝi vidviniĝis en 2012.
Alonso Jerónimo de Salas Barbadillo
Biografio
Li naskiĝis en la madrida kvartalo de la Morería (Maŭrejo), filo de Diego de Salas, negocisto en Ameriko. Li studis en Madrido kaj en Alcalá de Henares, kvankam li ne finstudis, kaj translokiĝis poste kun sia patro kaj la Kortego al Valladolid, kie li dediĉis sin al kosmografio. En 1603 sukcedis sian patron kiel priamerika negocisto. Li vivis diboĉe kaj fikverelema; en 1609 vundis per tranĉilo la nobelulon Diego de Persia, kio sendis lin al karceron; liberigita li verkis serion de satiroj kontraŭ juĝistoj, policanoj kaj provosoj, kaj pro tio li estis ekzilita dum du jaroj, kvankam forpardono malpliigis tiun tempon parte; tamen li estis denove ekzilita el Zaragozo; en 1613 la registaro de la Kronlando de Aragono mendis al li la cenzuron de la Novelas ejemplares de Cervantes. Li estis poste en Tudela kaj revenis al Madrido, kie li trafis siajn amikojn Cervantes, Hortensio Félix Paravicino kaj José de Valdivielso. Li havis amoran aktivegan vivon, sed li neniam edziĝis; li estis nomumita servisto de la reĝa domo de Filipo la 4-a, kvakam li neniam estis riĉa kaj dum siaj lastaj jaorj li estis eĉ malriĉega; lia sano ekmalboniĝis ekde 1627; lia familio ruiniĝis iom post iom kaj dum la lastaj jaroj laŭ aludo de Lope de Vega en El laurel de Apolo, li estis surda. Ekde tiam lia verkaro malpliiĝas. Li mortiĝis la 10an de julio de 1635.
Verkaro
Li estis fekunda verkisto, kiu kultivis preskaŭ ĉiujn ĝenrojn. Elstaris kiel romanisto, en kies tasko li miksis elementojn de la kortega romano urba kun madrida etoso kun elementoj de la pikareska romano. Li kolektis siajn novelojn en novelaroj kiel El caballero puntual (1614) kaj Corrección de vicios (1615), kiuj kunigas ok rakontojn, tri el ili versigitaj. Estas ankaŭ similtipa kolekto la naŭ noktaventuroj kiuj komponas la verkon Don Diego de noche (1620), kiu estas unu el siaj plej famaj verkoj; tie aperas jam satiraj epistoloj, ĝenro kiu konsistigas la kernon de La estafeta del dios Momo (1627), kun 64 de tiuj satiraj epistoloj.
Pli ampleksaj estas El sagaz Estacio, marido examinado (1620), verko bazita sur la kaŭzoj de lia ekzilo, kaj El subtil cordobés Pedro de Urdemalas (1620), de etoso propra de pikareska romano.
Kurioza mikspoto de rakontoj, poemoj kaj teatraĵoj estas Casa del placer honesto (1620) kaj dialoga novelo estas La sabia Flora Marisabidilla (1621), kie ciganino sukcesas edziniĝi al ekstremadura hidalgo. Simila estas Cortesano descortés (1621). Longa rakonto estas El necio bien afortunado (1621). En Las fiestas de la boda de la incansable malcasada (1622) li satirigas vanteman fraŭlinon. Sed la plej fama verko estas pikareska romano, La hija de la Celestina o la ingeniosa Elena (La filino de La Celestina) (1612), kiu adoptas la dialogan formon kaj posedas malkutime inan ĉefrolulon. Per tiu verko li cenzuras ĉiujn defektojn kaj malvirtojn de tiu epoko laŭ pikareska stilo. Molière inspiriĝis sur tiu verko. Li finis sian karieron per du verkoj: El curioso y sabio Alejandro, fiscal y juez de vidas ajenas, 1634, kaj Coronas del Parnaso y platos de las Musas, 1635.
Pri lia poezia verko, en 1609 li publikigis heroreligian poemon nomitan La patrona de Madrid restituida kaj li kunigis sian poemaron en Rimas castellanas (1618) kaj Triunfos de la Santa Juana de la Cruz (1621).
Li verkis ankaŭ intermezaj verkoj, inter kiuj kelkaj prozaj, ekzemple Las aventureras de la Corte kaj El Prado de Madrid y baile de la capona; aliaj intermezaĵoj, kiel La dama sesentona kaj El buscaoficios o El Caprichoso en su gusto ŝajne estis destinitaj al legado.
Inter liaj komedioj elstaras La victoria de España y Francia (Madrido, 1635), magia kaj ĉevalira teatraĵo verkita por reĝa ludo fare de gravuloj aŭ servistoj de la reĝino. Aliaj verkoj estas El gallardo Escarramán kaj Los prodigios de amor, inkluditaj en la novelo El sutil cordobés Pedro de Urdemalas (Madrido, 1620). Li verkis ankaŭ prozajn komediojn, kiel El cortesano descortés kaj El sagaz Estacio, marido examinado.
Salas montris grandan talenton kaj regadon de la satiro, sed lia verkaro estas iom malregula kaj ne akiris la universalajn dimensiojn de sia amiko kaj majstro Cervantes. Lia inspiro estas urba kaj limigita ĉefe al Madrido kion li bone konis.
Provinco Tirano
La provinco Tirano (Qarku i Tiranës) estas unu el 12 provincoj de Albanio. Administra centro estas la samnoma urbo Tirano, la ĉefurbo de Albanio. ISO-kodo de la provinco estas la dulitera kodo <tt>AL-11</tt>.
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la provinco vivas sume 800 347 loĝantoj.
La provinco konsistas el du distriktoj. Ili estas:
Esperanto-klubo Zamenhof de San-Paŭlo
La Esperanto-klubo Zamenhof de la urbo San-Paŭlo estis fondita la 25-an de Januaro 1949, en la urbokvartalo São Miguel Paulista. Ĝi daŭrigas sian agadon en senĉesa aktiveco ĝis nuntempe. La klubo posedas propran sidejon kaj estas agnoskita de la subŝtata registaro kiel komunutila ekde 1955. Okaze de la 50-jara, "ora" jubileo en 1999 estis eldonita memoriga revuo pri la historio de la klubo. La pioniro de la movado ĉi tie estas Osvaldo Pires de Holanda, kiu sukcesis arigi grupon da amikoj por la unua asocia estraro. Tamen ankaŭ antaŭ 1949 estis multaj esperantistoj en la urbo. Jam en 1909 okazis en San-Paŭlo la 2-a Brazila Kongreso de Esperanto, en 1933 fondiĝis la Centro Esperantista de São Paulo, per iniciato interalie de Egon Schaden, kaj en 1937 la subŝtata Esperanto-Asocio de San-Paŭlo, kies membro estas la klubo. Per ĝi la klubo ankaŭ membras en Brazila Esperanto-Ligo kaj Universala Esperanto-Asocio.
Pliajn informojn pri la historio de la Esperanto-movado en la urbo San-Paŭlo vidu en la ĉapitro Esperanto en San-Paŭlo de la urba artikolo.
Ryosuke Matsuoka
Ryosuke Matsuoka (松岡 亮輔, n. ) estas japana futbalisto.
La tri musketeroj
La tri musketeroj (Les Trois Mousquetaires, ) estas mondfama romano de la franca verkisto Alexandre Dumas (patro), origine eldonita laŭ ĉapitroj ekde 1844. Ĝi estas la unua parto de trilogio (kun Vingt Ans après,, kaj Le Vicomte de Bragelonne, ) pri d’Artagnan kaj liaj tri amikoj Athos, Porthos kaj Aramis.
La nomo de la romano en Esperanto estas malunueca.
Jen (parta) esperantigo de 1907:
Intrigo
En aprilo de 1625 la juna gaskoniano d’Artagnan ekiras al Parizo por fariĝi membro de la "musketeroj de la gvardio". Li baldaŭ ekkverelas kun tri musketeroj Athos, Porthos kaj Aramis, sed rapide fariĝas ilia amiko.
Ĉefa kontraŭulo de la kvar amikoj estas la kardinalo Richelieu, kiu havas siajn spionojn ĉie.
Roluloj
La romanfiguroj estas libere bazitaj sur veraj historioj personoj:
Adaptoj
La tri libroj de la trilogio estis plurfoje filmigitaj. Inter la filmigoj troveblas:
Syed Ahmad Khan
Syed Ahmad bin Muttaqi Khan konata kiel Sir Syed, urdua: سید احمد خان (naskiĝis la 17-an de oktobro 1817 en Delhio, mortis la 27-an de marto 1898 en Aligarh) – barata islamano, pragmatisto, reformisto de islamo kaj filozofo. Kavaliro-Komandoro de la Ordeno de Barat-Stelo.
Kalia glukonato
Kalia glukonato aŭ C6H11KO7 estas organika kalia salo de glukonata acido, blanka substanco uzata kiel nutro-aldonaĵo kaj en la tekstila industrio. Glukonato de natrio same trovas aplikojn en laboratorio kiel kelatigagento, presado kaj en traktado de metala surfaco. Aliaj uzoj estas kiel purigagento por vitraj boteloj, kelatigagento por cemento, korodo-inhibanto kaj en tinkturo-industrio surbaze de alumino.
Biologie, oni kredas ke la glukonata anjono estas rapide metabolizita de la korpo, per estigo de la respektivaj karbonatoj. Farmakologie, ĝi uzatas en kortraktadoj, en la traktado de malalta sangopremo de kalio (aŭ hipokaliemio). La niveloj de kalio eblas malaltiĝi kiel rezulto de nelonga malsano, pro prenado de certaj kuraciloj, aŭ post longedaŭra malsano pro diareo aŭ vomado.
Glukonato de kalio estiĝas pere de fermentigo de la glukozo per sekva kompleta neŭtraligo kun kalia fonto. Glukonato de kalio estas rekomendebla por enkondukado aŭ pliriĉigo de kalio en nutraĵo, ĉefe kun dietaj celoj. Krom tio, la salo estas anstataŭanto ĉiam kiam natriaj saloj ne estas dezireblaj.
Hengjang
Hengjang (衡阳/衡陽) estas metropolo en Ĉinio. La urbo nomiĝas ankaŭ "Brila Perlo en Suda Ĉinio". La municipo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn.
Geografio
Hengjang etendiĝas laŭ rivero Ksiang en centra-suda parto de la lando. Ĉangŝa troviĝas 160 km.
Historio
La historia loknomo estis Hengĉoŭ. Dum la 2-a mondmilito pro la batalo la urbo ruiniĝis.
Ekonomio
En Hengjang okupiĝas pri kemiaĵoj, teksaĵoj, paperoproduktadoj kaj nutraĵoproduktadoj. En la proksimeco oni minadas plumbon, zinkon, karbon, kaj stanon.
Klimato
Hengjang havas subtropikan klimaton, jare pluvas po 1352 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter februaro-aŭgusto. Inter junio-septembro la temperaturo estas ĉirkaŭe 30 °C, vintre neniam frostas.
Trafiko
Hengjang troviĝas ĉe kruciĝoj de gravaj aŭtovojoj kaj fervojaj linioj.
Ruppertshofen (distrikto Rhein-Lahn)
Ruppertshofen - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ruppertshofen apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Eichi
Eichi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Simmelsdorf
Simmelsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land, la regiono oriente de la historia urbo Nurenbergo, kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Star Trek: Insurrection
Star Trek: Insurrection - en Esperanto laŭvorte Stela Vojaĝo: Ribelo - estis usona kineja filmo el la scienc-fikcia universo de la filmaro Star Trek, kiu publikiĝis en decembro 1998. Temas pri la naŭa kineja filmo el la serio, kiu origine komenciĝis kiel televida serio. Samkiel la sepa kaj oka kinejaj filmoj en la serio, ĝi precipe roligas la teamon de la televida serio Stela Vojaĝo: La sekva generacio kun kapitano Jean Luc Picard. Kiel en la antaŭa, oka filmo de la serio, la aktoro de la vickapitano William Riker, Jonathan Frakes, funkciis kiel filma reĝisoro, kaj sekve dum la filma produktado plenumis ambaŭ funkciojn samtempe.
La eventoj de la filmo okazu en la 24-a jarcento, pli konkrete en la jaro 2375.
Alianco de la ok nacioj
La Alianco de la ok nacioj (ĉine: 八国联军 pinjine: bāgúo liánjūn) estas koalicio de ok imperiismaj potencoj (Aŭstrio-Hungario, Francio, Germana Imperiestra Regno, Itala reĝlando, Japana imperio, Rusia Imperio, Unuiĝinta Reĝlando kaj Usono), kunagantaj dum la koloniado de Ĉinio.
Tiu koalicio frakasis la ribelon de la Boxers en 1900.
Syndikalistiska ungdomsförbundet
Sveda Sindikatisma Junularligo, (Syndikalistiska Ungdomsförbundet) (SUF) estas junulara grupo en Svedio kiu eltemas sendependajn laboristajn klasbatalojn.
Tiu federacio estis fondita en 1993, parte radike en la luktanta aŭtonoma junularmovado kiu estis ekkreskinta tra tuta Skandinavio en la komencaj 1990-aj jaroj.
Inspiro venis ankaŭ el la anarkisindikatisma sindikato SAC. El nur tri grupoj en 1993 ĝi kreskiĝis rapide kaj nuntempe ĝi estas tutlanda federacio formita de ĉirkaŭ 25 lokaj grupoj tra la tuta lando, kaj de kelkaj komitatoj aktivaj ene de la federacio. Ili publikigas gazeton nomita Direkt Aktion.
SUF estas, spite siajn anarkisindikatismajn principojn, ne sindikato. Ties ideo pri anarki-sindikatismo transiras la ĉiutagan laburistan sindikatan agadon, kaj postulas ke en tutmonda komunumo kie la kapitalismaj rilatoj etendiĝis al ĉiaj partoj de la socio, necesas pli ampleksan movadon kaj pli ampleksan difinon de klasbatalo. Tiele ili kredas necesa kontraŭstari kapitalismon ne nur en laborejoj, sed ankaŭ en lernejoj, universitatoj, lokaj komunumoj ktp.
Gallery Place–Chinatown (Metroo de Vaŝingtono)
Gallery Place–Chinatown estas stacio de la metroo de Vaŝingtono. Ĝi ligas tri metroajn liniojn:
La stacio estis malfermita la, kelkajn monatojn post la unuaj stacio de la linio, ĉar mankis aliro por radseĝuloj. Post promeso, ke tiu ekzistos meze de 1977, tribunalo permesis malfermi la stacion. Komence trafikis nur la ruĝa linio; la flava aldoniĝis la kaj la verda en 1991. En 2006 la stacion uzis ĉ. 7,5 milionoj da pasaĝeroj.
La stacio situas sub la sportejo Verizon Center. Stacio estas tre proksima, tiel ke oni vidas ties lumojn de sur la kajo.
Stacio Kōtōen
Stacio Kōtōen (japane: 甲東園駅 [Kōtōen-eki], angle: Kōtōen Station) estas fervoja stacio en Niŝinomija, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Imazu.
Gallery Place–Chinatown (Metroo de Vaŝingtono)
La origina nomo de la stacio estis nur Gallery Place, laŭ la proksima muzeo National Portrait Gallery (nacia portreta galerio). En 1986 oni aldonis la nomparton Chinatown (= ĉina kvartalo, laŭ apuda kvartalo); en 2000 oni super iu enirejo metis lumantan bildon de ĉineca ventumilo, nomatan The Glory of the Chinese Descendants (la gloro de la ĉin-devenuloj).
(18137) 2000 OU30
(18137) 2000 OU30 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono),
Gallery Place–Chinatown (Metroo de Vaŝingtono)
La stacio estas bone ekipita per signoj kaj ŝildoj, ĉar oni uzas ĝin por testi tiajn.
(18137) 2000 OU30
Ĉar ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas ano de la Troja Tendaro.
NGC 5230
NGC 5230 (aliaj indikoj — UGC 8573, MCG 2-35-9, ZWG 73.43, IRAS13330+1355, PGC 47932) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tende
Tende (ĝis 1947 itale Tenda, okcitane daŭre tiel) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ), ĉirkaŭ 30 km norde de Ventimiglia. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono . La urbeto situas je ĉirkaŭ 820 m super marnivelo ĉe la rivero Roya (itale Roia).
En 1947 la tiama itala Tenda voĉdonis en referendumo por aliĝo al Francio sub la nuna nomo Tende.
En 1918 la brita Esperanto-pioniro Clarence Bicknell mortis en la vilaĝo Casterino de Tenda.
Keiichi Misawa
Keiichi Misawa (三澤 慶一, n. ) estas japana futbalisto.
Kunkatedralo Sankta Maria de Vigo
La kunkatedralo aŭ kapitula preĝejo de Sankta Maria de Vigo estas katolika templo en Vigo, Galegio. Ĝi kundividas la katedralan sidejon de la diocezo Tui-Vigo kun la katedralo de Tui. Ĝia konstruo ekestis en la komencoj de la 19-a jarcento, anstataŭante antaŭan preĝejon tre damaĝitan post incendio, misrekonstruo kaj eksplodo de pulvejo.
Keiichi Misawa
Li futbalis ĉe Vissel Kobe kaj Thespa Kusatsu.
Kunkatedralo Sankta Maria de Vigo
La nuna konstruaĵo estis verko de Melchor de Prado Mariño, ligita al la Reĝa Akademio de Sankta Ferdinando kaj ties stilo estas novklasika, kvankam la turoj estas barokaj.
Historio
Ekzistas atestoj elde la 12-a jarcento pri la ekzisto de preĝejo dediĉita al Maria en Vigo. Tiel aperas en dokumento el 1156 laŭ kiu episkopo Paio Mendez kaj ties kapitulo disdividas la parokojn de la diocezo de Tui. Ĝi ankaŭ aperas en alia dokumento el 1170 laŭ kiu la reĝo Ferdinando la 2a de Leono kaj Galegio transdonas la preĝejon al la episkopejo kiel kompenson pro la alpreno por la krono de aliaj teritorioj. Ĝi ankaŭ estas menciita en diversaj dokumentoj el la monaĥejoj de Melón kaj Oia
Tiu mezepoka romanika preĝejo estis reformita fine de la 14a jarcento en gotika stilo kaj finita en 1403. Tiu nova preĝejo konservis plurajn kapelojn kaj la transepton de la antaŭa. La 11an de junio 1497 ĝi fariĝis kapitula preĝejo kaj ties unua prioro estis Jaime González de Pedroso.
La 28an de marto 1813, dum oni solenis la rekonkeron de la urbo al la napoleona armeo, eksplodis la pulvejo de la kastelo de Sankta Sebastiano, tiom forte, ke la preĝejo skuiĝis el la fundamentoj dum la ĉeestantoj fortimiĝe elkuris; oni fine devis detrui ĝin. Post tio la rekonstruo fariĝis urĝa temo kaj do oni petis specialajn impostojn al la reĝo por financi ĝin. La Reĝa Akademio de Sankta Ferdinando aprobis la planojn de Melchor de Prado Mariño.
Tamen, ĉar la Milito de Hispana Sendependiĝo (inter hispanianoj kaj francaj invadantoj) plu okazis en aliaj partoj de la ŝtato la ekkonstruo devis atendi ĝis la 26a de junio 1816. Oni unue kalkulis kvar jarojn por la konstruo, sed ĝi etendiĝis ĝis pli ol dudek pro monmankaj malfacilaĵoj. Tiom grandaj ili estis, ke oni eĉ decidis limigi la vizitojn de la arkitekto de Santiago por ŝpari monon. Oni platigis la terenon por konstrui la placon antaŭ la fasado. La konstruo finiĝis en 1838.
La antikva preĝejo
La templo de la 15-a jarcento ĝis la 19-a jarcentoj estis gotika, formita de centra navo kaj flankaj navoj kun volboj.
La ĉefaltaron formis orkoloran retablon reprezentintan la Triunuon kaj la Ĉieliro de Maria kronita de vitra kruco. Malantaŭ la altaro ekzistis malgranda niĉo kun figuro de la Virgulino. En la sanktejo estis figuroj de la dek du apostoloj kaj anĝeloj. Ambaŭflanke de la ĉefaltaro situis la flankaltaroj, el kiuj elstaris tiu de Sankta Benedikto, el oro kaj alabastro, kun reliefo montranta la Pasion kaj estis akompanita de multnombraj religiulaj figuretoj. Tiu altaro estis donaco de la Ĉefepiskopo de Londono, tial super ĝi videblis la blazono de Anglio. La alia altaro estis dediĉita al Sankta Katarino kaj Sankta Sebastiano kaj ankaŭ estis reprezentitaj la Kvina Angoro de Maria (la elkrucigo de Jesuo), Sankta Amaro kaj Mario Magdaleno.
Ene de la preĝejo elstaris la korus-seĝaro kaj la orgeno.
Ekstere la templo havis unu solan kvadrat-planan turon kun supre situanta sonoril-horloĝo, du grandajn sonorilojn kaj du malgrandajn.
En la centro de la atrio estis plurcentjara olivarbo supervivinta ĝis la 19a jarcento kies aĝon ne eblis kalkuli, sed kiu eble staris tie ekde la konstruo de la unua preĝejo. Pro ties granda aĝo ĝi fariĝis simbolo de la urbo. Ties ido videblas nun en la promenejo de Alfonso la 12a.
La nuna preĝejo
La nuna templo elstaras pro ties fortikeco- fakte ĝi estis pensita kiel eventuala rifuĝejo en la historia kunteksto de la fino de la Milito de Hispana Sendependiĝo. Dum la konstruado oni modifis la planojn de la turoj (la laste konstruita parto), aldonante balustradojn en la fenestroj, altigante ilin aŭ paŝ-post-paŝe malgrandigante la volumenojn kaj pilastrojn de la turpartoj, tiel intensigante la impreson pri alteco.
En sia interno videblas la influo de Juan de Villanueva, kiu siavice uzis rimedon tipan de la franca novklasikismo, propra de prakristanaj bazilikoj: kolonaro, vera kolon-ekrano, anstataŭ izolitaj kolonegoj. Temas pri toskanaj kolonoj kun dorikaj kapiteloj kiuj akcentas la monumentecon kaj solenon de la preĝejo, helpitaj de altaj kaj grandvolumaj kuboformaj plintoj. La fenestroj estas simplaj truoj en la muroj, kio donas impreson de emoci-streĉiga malvarmo.
La strukturo de la konstruaĵo havas rektangulan planon. Ambaŭflanke de la altaro situas du sakristioj. La limon inter la altaro kaj la cetera centra navo signas unusola arko. La kolonaro kreas du flankajn navojn kun kapeloj. En tiuj flankaj kapeloj videblas figuroj de pluraj sanktuloj, kiel Terezo el Avilo aŭ la alia patrono de Vigo, Sankta Roĥo. Prezidas la ĉefaltaron la Kristo de la Venko.
Mozaikoj
En la preĝejo ankaŭ videblas impresfara moderna mozaiko de la kataluna mozaikisto Santiago Padrós, famiĝinta post siaj verkoj en la monumento de la Valo de la Falintoj de Madrido, kreita de Francisco Franco; ili estas Anunciacio (la anonco kiun arkianĝelo faris al la Virgulino, ke ŝi naskos Jesuon), la elpelo de Adamo kaj Evo el la Paradizo, la trovo de la Kristo de la Venko fare de vigaj fiŝkaptistoj, anĝeloj tenantaj la tabelojn de Moseo kaj la Evangeliojn, ktp. Santiago Padrós lerte kunligas la absidajn scenojn ŝajnigante ke la fonaj urboj (Vigo kaj Nazareto) estas sinsekvoj, reciprokaj plilongigoj. La artisto forpasis en trafikakcidento en 1971 kaj do la verko restis nefinita- ĝi ne kovras la tutan internon de la preĝejo.
La kunkatedralo kaj esperanto
Inter la muroj de la kunkatedralo jam resonis la internacia lingvo, kadre de la 32a Hispana Kongreso de Esperanto. Vendredon, la 21an de julio 1972, je la 10:30, predikis tie en esperanto Pastro Manuel González, kapelano de la urba hospitalo de Vigo.
Aliaj informoj
La preĝejo tenas la faman Kriston de la Venko. Laŭ popola legendo fiŝkaptistoj trovis ĝin en la maro kaj ĝi favoris la viganojn en la Rekonkero kontraŭ la napoleona armeo. La unuan dimanĉon de aŭgusto la figuro de Kristo estas proceziata - temas pri la plej granda religia elmontro de Vigo. En ekstera flanko de unu el la muroj de la preĝejo situas sunhorloĝo kun kalendaro farita de viga horloĝisto en 1837. La placo antaŭ la preĝejo estis unue pavimita en 1857, kiam oni demetis la tombejon. En majo 2011 oni demetis de sur ekstera muro liston de falintoj de la totalisma armeo de Franco dum la Enlanda Milito).
Provinco Vlorë
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la provinco vivas sume 211 773 loĝantoj.
La provinco konsistas el tri distriktoj. Ili estas:
Flago de Luiziano
La flago de Luiziano, nome subŝtato Luiziano el Usono, konsistas el heraldika bildo nome "pia pelikano," reprezentanta patra pelikano vundante sian bruston por nutri siajn idojn el sia sango. Tiu simbolo, emblema de la kristana karitato, troviĝas ankaŭ en la ŝtata blazono. Ĉe la flago ĝi aperas super bendo portanta la ŝtatan moton: "Union, Justice, and Confidence" (unuiĝo, justo kaj fido). La nuna flago estis adoptita en 2006, reviziante la originan pelikanan bildon de 1912.
5064 Tanchozuru
5064 Tanchozuru estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Matsuyama kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la ruĝverta gruo (japane Tancho-zuru), specio kiu loĝas en la Nacia Parko de Kuŝido Ŝicugen, oriente de Hokajdo. Tiuj birdoj estas rigarditaj in Japanio kiel simbolon de ŝanco kaj longvivdaŭro.
7317 Cabot
7317 Cabot estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la hungara astronomo György Kulin elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la venecia navigisto kaj esplorvojaĝisto Giovanni Caboto, ankaŭ konata sub la nomo de "John Cabot" (ĉ. 1904 – ĉirkaŭ 1988). Al servo de Anglio, li esploris la nordajn marbordojn de Ameriko.
Sassari
Sassaro (IPA: ['sassari]; itale, Sassari; sarde, Tàttari; katalune, Sasser) estas urba komunumo de Italio, ĉefurbo de la homonima provinco Sassari en Sardio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Alghero, Muros, Olmedo, Osilo, Ossi, Porto Torres, Sennori, Sorso, Stintino, Tissi, Uri kaj Usini.
Ĝi estas seĝo universitata, ĉefepiskopa kaj de la kortumo de apelacio. Kvina nacia komuno por vasteco kaj dua insula centro por loĝantaro. Sassari estas la koro de vasta provinco de ĉirkaŭ 260 000 loĝantoj.
5978 Kaminokuni
5978 Kaminokuni estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la japana urbo Kaminokuni en la Hijama-subgubernio, plej malnova urbo de Hokajdo.
Čelistná
En distanco 8 km norde situas urbo Pelhřimov, 23 km nordoriente urbo Humpolec, 28 km orienta statuta urbo Jihlava kaj 28 km sudokcidente urbo Jindřichův Hradec.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1384.
Veľký Krtíš
Veľký Krtíš (hungare Nagykürtös) estas urbo en Slovakio en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Veľký Krtíš, kies distriktejo estas.
Situo
La urbo situas en valo, laŭ ĉefvojo Budapeŝto-Lučenec. La lasta troviĝas 36 km.
Historio
La urbo estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1245 en formo Curtus. Tiam la kampoj apartenis al abatejo de Šahy. La turkoj okupis kaj tenis la komunumon inter 1554-1594. En 1680 alvenis novuloj por pligrandigi la komunumon. Komenciĝis minado de bruna karbo ekde la 19-a j.c. kaj uzino por lignaĵsegado en 1909. En 1910 loĝis en la urbo 843 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1920 ĝi apartenis al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Balassagyarmat. La regiono ekde 1920 apartenis al Ĉeĥoslovakio. La urbeto iĝis urbo en 1968. Okazis granda renovigo de urbocentro en 1993. En 2001 loĝis tie 14 013 da homoj, (12 182 slovakoj, 869 hungaroj, 288 ciganoj, 110 ĉeĥoj).
Famuloj
En Veľký Krtíš naskiĝis hungardevena operkantisto Gabriella Balga.
Scano di Montiferro
Najbaraj komunumoj estas.
40917 Pauljorden
40917 Pauljorden estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).