cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ordinara junipero
Referencoj kaj eksteraj ligiloj
La datumbaza enirejo inkluzivas mallongan pravigon pri la malpli zorgigeco por la konservado de la specio.
Burbach
Burbach havas diversajn signifojn:
Burbach estas nomo de komunumoj:
en :
Burbach estas la nomo de jenaj rojoj en Germanio:
Burbach estas familia nomo de jenaj personoj:
Hierarkio de la morto
Hierarkio de la morto estas esprimo uzata fare de ĵurnalistoj, sociaj scientistoj kaj akademikuloj por priskribi malproporcian atenton al diversaj mortoj ĉirkaŭ la mondo.
Laŭ ĝenerala observado de prezento de mortoeventoj en la amaskomunikiloj, oni povas konstati kelkajn ĝeneralajn trajtojn de hierarkio de la morto: enlanda morto favoratas en la amaskomunikoloj al eksterlanda morto, morto en riĉaj landoj estas pli forte reprezentita ol morto en malriĉaj landoj, prezento de morto de blankuloj favoratas al morto de homoj kun malhela haŭtkoloro kaj morto en daŭra konflikto atingas etan amaskomunikilan atenton.
Historio
La unua uzo de la esprimo estas ligita al brita amaskomunikila komentisto Roy Greenslade, kiu verkis pri ne-novaĵ-eco de tiuj, kiuj mortis dum la Nord-Irlanda konflikto. Greenslade daŭrigas sian kritikon pri tiu fenomeno, inklude la amaskomunikilajn reagojn al la bombeksplodoj dum la Bostona maratono.
Antverpeno
Antverpeno estas la nomo de kvin administraj unuoj en Belgio:
Hierarkio de la morto
Simila fenomeno
La hierarkio de la morto estas simila al la sindromo de la malaperinta blanka virino.
Sciigoj pri "bus-plonĝo": mallonga evento pri busakcidento en fora lando, uzata por plenumi vakantajn spacojn en ĵurnalo.
General Enrique Estrada
General Enrique Estrada estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas General Enrique Estrada.
Ratka
Ratka, hungare Rátkapuszta [rAtkapusta] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Ratka situas laŭ traira flankovojo. Fiľakovo troviĝas je 4 km-oj.
Nacia Transira Konsilio
La Nacia Transira Konsilio (المجلس الوطني الانتقالي, National Transitional Council, Conseil national de transition) estas forumo de la Libia revolucio de 2011, fondita la 27-an de februaro 2011 en Bengazi. Kvankam ĝi konsistas precipe el reprezentantoj de orienta Libio, kie vivas nur kvinono de la suma loĝantaro de Libio, ĝi konsideras sin la sola justa transira registaro de la lando, kiu finu la regadon de Muamar Al Kadafi.
Post la unua kunsido la 5-an de marto 2011 en la justica palaco de Bengazi, la unua politika organizaĵo de la lando opozicia al la ĝisnuna registaro konsistis el 31 membroj. Multaj el ili laŭ gazetaj informoj estas eksaj altrangaj libiaj politikaj funkciuloj. Gvidanto de la konsilio estas la eksa ŝtata ministro Mustafa Abdel Ĝalil. Ekde la 6-a de marto la ekzakta kunvenejo de la konsilio estas sekreta pro ripetaj atakoj de armeaj aviadiloj subtenaj al la reĝimo de Muamar Al Kadafi.
21440 Elizacollins
21440 Elizacollins estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
General Enrique Estrada
Sociogeografio
En la komunumo vivas 4815 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 11 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.23 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
21440 Elizacollins
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Elizabeth Collins, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, Intel Science Talent Search de 2005. Ŝi instruas ĉe la Fairport High School de Fairport (Nov-Jorkio, Usono).
General Enrique Estrada
Sociogeografio
3,531 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 3301 alfabetoj kaj 113 analfabetoj. Do 6.46 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Nacia Transira Konsilio
La konsilio respektive ties subtenantoj politike kontrolas la orienton de la lando kaj tie organizas la starigon de propraj armeaj strukturoj. Kadre de la internacia debato, ĉu la Konsilio de Sekureco de la Unuiĝintaj Nacioj instigu kaj instaligu flugomalpermesan zonon super la teritorio de Libio, la gvidanto de la nacia transira konsilio, Mustafa Mohamed Abud Al Ĝelail, avertis ke ŝtatoj, kiuj ne subtenus la ribelon kontraŭ Kadafi, ne ricevus aliron al la grandegaj naftoprovizoj de la lando post venko de la ribeluloj. La estonta gvidantaro de Libio post la reĝimo de Kadafi organizus la politikon de naftodisdivido "laŭ la pozicioj, kiujn la ŝtatoj alprenas pri Libio en la nunaj malfacilaj tempoj".
General Enrique Estrada
Sociogeografio
Inter la virinoj estas 1,705 alfabetoj kaj 115 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 6.32%. Inter la viroj estas 1,596 alfabetoj kaj 113 analfabetoj, do 6.61% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Nacia Transira Konsilio
Post la batalo de Tripolo de la 20-a ĝis 28-a de aŭgusto 2011 inter soldatoj de Muamar Al Kadafi kaj armitaj ribelantoj, la Nacia Transira Konsilio transprenis la politikan regadon de la lando.
Konsisto
Membroj de la nacia transira konsilio dum ties fondo estis inter alie:
La konsilio nomumis Omar Al Hariri reprezentanto pri armeaj temoj kaj pri civitana sekureco. Kiel reprezentanto pri ekster(land)aj rilatoj nomumiĝis Mahmud Ĝibril Ibrahim Al Ŭerfali kaj Ali Abdelasis Al Isavi (latinliterigata ankaŭ Ali Abd-Al Aziz Al Isavi). Isavi antaŭ sia engaĝiĝo en la libia revolucio de 2011 estis libia ambasadoro en Barato kaj ekde la jaro 2007 membro de la Ĝenerala Popola Komitato de Libio, sekretariejo de pluraj ministerioj, kies funkcio kompareblas al ŝtata registaro.
Eksterlanda akceptiĝo
Kiel unua ŝtato la registaro de Francio la 10-an de marto 2011 agnoskis la konsilion legitima registaro de Libio. La registaro de Hispanio samtage sendis diplomaton al Bengazi, kiu tenu kontakton al la konsilio kaj observu la plian politikan evoluon. Poste la Araba Ligo, Eŭropa Unio kaj la registaro de Usono deklaris konsideri la nacian transiran konsilion grava politika kontakto en Libio kaj starigis diplomatiajn kontaktojn.
La Nacia Transira Konsilio kaj la Afrika Unio
Kiel rezulto de la malvenko de Kadafi ĉe la Batalo de Tripoli (2011), nome la decidiga batalo de la milito, en aŭgusto 2011, la Araba Ligo voĉdonis por agnoski la kontraŭ-kadafian Nacian Transiran Konsilion kiel leĝa registaro de la lando antaŭ elektoj, kvankam la Konsilio jam estis agnoskita de kelkaj AU-membroŝtatoj, inklude du landojn kiuj estas ankaŭ membroj de la Araba Ligo, la Konsilio de AU por Paco kaj Sekureco voĉdonis la 26-an de Aŭgusto 2011 ne agnoski ĝin, insiste ke batalpaŭzo estu interkonsentita kaj estu formita registaro de nacia unueco fare de ambaŭ flankoj de la enlanda milito. Nombraj membroj ŝtatoj de AU estritaj de Etiopio, Niĝerio, kaj Ruando postulis ke AU agnosku la NTK kiel provizora rego-aŭtoritato de Libio, kaj kelkaj aliaj ŝtatoj membroj de AU agnoskis la NTK sendepende de la decido de la Konsilio de Paco kaj Sekureco. Tamen, la ŝtatoj membroj de AU nome Alĝerio kaj Zimbabvo indikis ke ili ne volas agnoski la NTK, kaj Sudafriko esprimis ankaŭ rezervojn.
La 20-an de septembro 2011, la Afrika Unio oficiale agnoskis la Nacian Transiran Konsilion kiel leĝa reprezentanto de Libio.
Astenosfero
La astenosfero (de la grekaj vortestoj a + sthenos „sen firmeco“) estas la plej supra parto de la termantelo. Ĝi komenciĝas 60 ĝis 210 kilometrojn sub la tersurfaco kaj etendiĝas ĝis profundeco de 300 ĝis 410 kilometroj sub la tersurfaco. La astenosfero estas solida samkiel la supra kaj malsupra areoj, sed aparte karakteriziĝas per pli da formebleco kompare kun la pli firmaj areoj supre kaj sube de ĝi. Sur la astenosfero "naĝas" la tektonaj platoj, la terkrustaj plategoj kiuj konsistigas la oceanajn fundojn kaj la kontinentojn.
La Nigra Galero
La Nigra Galero estas libro verkita de Wilhelm Raabe. El la germana tradukis ĝin Fritz Wicke. Ĝi eldoniĝis 84-paĝe en 1912 ĉe la Centra Eldonejo en Magdeburgo. Dua 64-paĝa eldono aperis en 1922 ĉe Ferdinand Hirt & Sohn en Lepsiko, kiel kvara volumo de la serio "Internacia Mondliteraturo".
Astenosfero
Laŭ la kemia konsisto la astenosfero ne diferencas de la magmo de la termantelo: ĉefaj eroj estas la mineralo olivino respektive variaĵoj ekestantaj pro alta fizika premo, krome el piroksenoj kaj similaj mineraloj. La averaĝa denseco estas 3300 kg/m³.
La Nigra Galero
Reta eldono de bitlibro, lingve reviziita, publikiĝis en oktobro 2002 ĉe Eldonejo Inko en Stokholmo.
Astenosfero
Sismologiaj ondoj ene de la astenosfero malpli rapide progresas ol en la aliaj teraj zonoj. Al tio aludas la anglalingva termino "low velocity zone" (LVZ, zono de malalta rapideco).
Listo de Esperanto-vortaroj
''Ĉi-tiu paĝo temas pri libroformaj aǔ programaj Esperanto-vortaroj. Pri retvortaroj vidu ĉi tie. Detalajn priskribojn de la vortaroj vd. en Berlina Komentita Bibliografio de Vortaroj kaj Terminaroj en Esperanto 1887-2014'' (BKB 2015). La listo enhavu ankaŭ poŝvortarojn, kaj vortarojn ene de lernolibroj, gramatikoj ktp., se sufiĉe ampleksaj kaj ordigitaj.
La dana
Dansk-Esperanto ordbog. E. kaj H. Grønborg. Odense, 1949. 387p. 21cm. Daŭre la plej granda dana-Esperanta vortaro (pli ol 10 mil kapvortoj). Bind..
La makedona
La Esperanto-makedonan kaj la gramatikon verkis M. Galeski, la Makedonan-esperantan Gj. Pop-Atanasov. Ĉefaj fontoj estis laŭ la literatur-listo la Plena Ilustrita Vortaro (1970), la kroatserba-esperanta vortaro de Sekelj (1967) kaj la esperanto-kroatserba de Stevan S. Živanović (3a eld. 1959 prilaborita de Marinko Gjivoje).
La slovena
Esperanto-slovena vortaro. Otmar Avsec, Janez Jug, Marija Zlatnar Moe. Ljubljana, 1999. 139p. 20cm.
Fakaj vortaroj
Por retaj fakvortaroj vidu ankau Esperantaj vortaroj en la reto -> Terminaroj kaj fakaj leksikonoj
Eksteraj ligiloj
</BR>
Eŭropa ŝoseo 22
La eŭropa ŝoseo 22 (mallonge E 22) estas eŭropa ŝoseo, kiu vojas inter okcidento kaj oriento tra norda kaj orienta Eŭropo. Ĝi komenciĝas en la urbo Holyhead en Kimrio kaj finiĝas en la urbo Iŝim en Rusio.
La ŝoseo estas inter la plej longaj de Eŭropo: Multaj eŭropaj ŝoseoj ekde la jaro 2000 plilongiĝis al Azio. Por la ŝoseo E22 tio okazis la 24-an de junio 2002.
Britio
Holyhead - nacia aŭtojoj A55 - Chester - M56 - Warrington - M62 - Manchester - M62 - Leeds - M62 - Doncaster - M180 - A180 - Immingham - pramŝipa konekto al Amsterdamo
Nederlando
Amsterdamo - naciaj aŭtovojoj A10, A8 kaj A7 - Groningen - A7 - Bad Nieuweschans
Germanio
Bunde - naciaj aŭtovojoj A280 kaj A31 - Leer - A 28 - Oldenburg - A28 kaj A1 - Bremeno - A 1 - Hamburgo - A 1 - Lubeko - A20 kaj A19 - Rostock - nacia vojo B105 - Stralsund - B96 - Sassnitz - pramŝipa konekto al Trelleborg.
Latvio
Balta Maro (sen prama konekto) - Ventspils - nacia aŭtovojo A10 - Rigo - A6 - Jekabpils - A12 - Rezekne - A12 - Zilupe
Rusio
nacia aŭtovojo M9 - Velikije Luki (Великие Луки) - M9 - Moskvo (Москва) - M7 - Vladimir (Владимир) - M7 - Niĵnij Novgorod (Нижний Новгород) - M7 - Kazan (Казань) - M7 - Jelabuga (Елабуга) - M7 - Igra (Игра) - P242 - Permjo (Пермь) - P242 (transiro al Azio) - Jekaterinburg (Екатеринбург) - P351 - Tjumeno (Тюмень) - P402 - Iŝim (Ишим)
Ekde Moskvo la ŝoseo parte sekvas la trakojn de la transsiberia fervojo.
Mouliets-et-Villemartin
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Moliets e Vilamartin - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Lakshmiswar Sinha
Lakshmiswar SINHA (naskiĝis la 6-an de junio 1905 en Rarisal, nordorienta Barato - mortis la 22-an de aprilo 1977 en Ŝantiniketan, Barato) estis barata esperantisto, instruisto de pedagogiaj manlaboroj en Ŝantiniketan, Bengalio. Li estis disĉiplo kaj amiko de Tagore, kaj eble la plej konata azia esperantisto, se oni ne konsideras Japanujon. Li tradukis verkojn de Tagore en Esperanton kaj fondis la bengalan Esperanto-Instituton.
Sendita al Svedujo en 1928-29 studis la pedagogian slojdon. En 1928 dum restado en Stockholm li fariĝis esperantisto, faris ĉiujn ekzamenojn de SEI. Laŭ iniciato de Ernfrid Malmgren en septembro 1929 li komencis prelegvojaĝojn. En Svedujo li veturis pli ol 10 000 kilometrojn, faris pli ol 200 prelegojn antaŭ ĉirkaŭ 30 000 homoj, dufoje ankaŭ en radio.. En aŭtuno 1930 rondvojaĝo kaj prelegoj en Estonujo kaj Latvujo. Poste dum du monatoj da prelegvojaĝo en Pollando, 40 prelegoj en 22 urboj antaŭ ĉirkaŭ 8 000 p. En aŭgusto 1931 li devis reveturi en Hindujon, kie li laboris por Esperanto pere de artikoloj, iĝante ĉefa delegito de UEA.
Rezulto de liaj multaj klopodoj starigi Esperanto-movadon en Barato estis la fondo de Bengala Esperanto-Instituto en 1963, kiam aperis ankaŭ lia bengallingva broŝuro Esperanto-movado. Eldona Societo Esperanto en 1966 publikigis en Svedujo la aŭtobiografian verkon de Sinha, Jaroj sur Tero. La lasta verko de Sinha aperis en 1974 - Facila Esperanta Lernolibro, en la bengala lingvo.
Frank Hornby
Frank Hornby (15a de majo 1863 – 21a de septembro 1936) estis angla inventisto, negocisto kaj policano. Li estis pioniro pri ludil-disvolvigo kaj fabrikado, kaj kvankam li ne havis formalan edukadon en inĝenierado, li estis responsa pro inventado kaj produktado de tri el plej popularaj linioj de ludiloj bazitaj sur inĝenieraj principoj en la 20a jarcento: Meccano, Trajnoj Hornby kaj Ludiloj Dinky. Li fondis ankaŭ la britan ludilentreprenon Meccano en 1908, kaj lanĉis ĉiumonatan publikaĵon, nome Meccano Magazine en 1916.
Lakshmiswar Sinha
Bildaro
<Gallery class=center widths=130> Dosiero:Sinha Dresen 1930.jpg|Sinha kun Helmi Dresen, 1930. Dosiero:LSinha.jpg|Foto de L. Sinha sur bildkarto eldonita en Svedujo, 1930. Dosiero:1966 Jaroj sur Tero 1.jpg|Jaroj sur Tero, 1966. </Gallery>
Frank Hornby
La inventoj kaj iniciatoj de Hornby faris lin milionulo en la 1930-aj jaroj, kaj li eniris en politiko en 1931 kiam li estis elektita Konservisma Parlamentano por la distrikto Everton. La heredo de Hornby restis longe post lia morto danke al entuziasmuloj tra la tuta mondo kiuj ankoraŭ konstruas modelojn Meccano kaj kolektas liajn ludilojn. La 150a jariĝo de la nasko de Hornby estis celebrata en Liverpool kaj Brighton la 15an de majo 2013.
Darknet
Darknet (angla por malhelreto) estas tipo de fermita kaj nepublika reto de komunikantaj homoj; tamen ekde 2002 la vorto evoluis por specife signifi ĝenerale dosierkunhavigretojn, ĉu publikaj aŭ nepublikaj.
Historio
Origine kreita en la 1970-aj jaroj por indiki retojn, kiuj estis izolitaj de ARPANET (kiu poste evoluis al [Interreto]) por sekureckialoj, Darknet-oj povis ricevi datumojn el ARPANET, sed havis adresojn, kiuj ne aperis en retlistoj, kaj ne respondis al eĥosondadoj aŭ al aliaj enketoj. Tiu nomo devenas de la rilata vorto nigra skatolo, kiu signifis sistemo aŭ aparato kies enhavo estas nekonata.
La vorto gajnis publikan akceptadon post la publikigo en 2002 de la artikolo The Darknet and the Future of Content Distribution  (La Darknet kaj la estonteco de Enhavdistribuado) fare de Peter Biddle, Paul England, Marcus Peinado, kaj Bryan Willman, tiutempe laborantaj por Microsoft, kiuj priskribis la ideo tiel: La ideo de Darknet baziĝas sur tri supozoj: La Darknet estas la distribuoreto kiu devenas de la enmeto de objektoj laŭ supozo 1 kaj distribuado de tiuj objektoj laŭ supozoj 2 kaj 3.
La esploristoj de Microsoft rezonis ke la ĉeesto de la Darknet estis la ĉefa malhelpo al la disvolvo de funkciantaj teĥnologioj por mastrumado de ciferecaj rajtoj. La vorto estis poste vaste uzita, ekzemple fare de Rolling Stone kaj Wired, kaj ankaŭ estas la titolo de libro de J.D. Lasica.
Burgau (apartigilo)
Burgau havas diversajn signifojn:
Poreč
Poreč (latine Parentium, itale Parenzo, germane Parenz) estas urbo kaj haveno je la okcidenta bordo de Istrio en Kroatio. Ĝi estas turisma urbo kun diversaj kampadejoj en la ĉirkaŭaĵo.
Poreč aĝas preskaŭ 2000 jarojn. Antaŭ la haveno situas la insuleto Sveti Nikola, kiu protektas la urbon. La komunumo havas preskaŭ 20 000 loĝantojn sur areo de 142 km² kaj marbordo de 37 km inter la rivero Mirna kaj Vrsar en la sudo. La urbo mem havas pli ol 12 000 loĝantojn kaj estas konata kiel turisma allogaĵo, kune pro la bela bulvardo, la historia centro kaj la situo ĉe la Adriatiko.
Montfort
Montfort estas la nomo de la sekvaj komunumoj en Francio:
Simeria
Simeria [simerija] (hungare Piskitelep, Piski ; germane Fischdorf) estas urbo en Rumanio, sur la bordo de la rivero Mureș, sudoriente de Deva. Administre apartenas al ĝi Bârcea Mare, Cărpiniș, Sântandrei, Săulești, Simeria Veche kaj Uroi.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3099 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 11946 (rumanoj, 4 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1276, sed nur en la 19-a jarcento ĝi atingis signifon, precipe kiel fervoja nodo.
Simeria estas fervoja nodo (Arad-Alba Iulia; Hunedoara-Petroșani). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad). La nuntempa Simeria estiĝis per unuiĝo kun Simeria Veche, Uroi, Cărpiniș, Săulești, Biscaria.
La nomo Simeria etimologie deriviĝas de Sankta Maria.
Keĉuoj
La Keĉuoj, ankaŭ skribitaj Quechuas, Quichuas, Kichuas, Kichwas aŭ Kechuas, estas la plej granda etno de Sudameriko. Ili parolas la keĉuan lingvon.
Ili loĝas ĉefe en la regiono de la Andoj en Peruo, Bolivio kaj Ekvadoro, sed ankaŭ sude de Kolombio kaj en Argentino kaj Ĉilio, t.e. ĉie ĝis kie disvastiĝis la imperio de la Inkaoj, kies komuna lingvo estis la keĉua.
En Ekvadoro la keĉuoj estas unu el la dek tri indiĝenaj nacioj agnoskitaj.
Historio
Nur dum la hispana koloniigo la lingvo ricevis la nomon keĉua. Hispanaj misiistoj adoptis la keĉuan kiel komunikan lingvon por kristanigo kaj disvastigis la lingvon, neniigante pli malnovajn lingvojn.
Aranĝisto (muziko)
Aranĝisto verkas muzikan aranĝaĵon (priverkaĵon), se la komponisto ne volas fari ĝin mem aŭ ne havas la necesan konon. Per tio aranĝistoj fariĝas gravaj kunformantoj de komponaĵo.
Kvoto de la verkoj
La kvoto de verkoj, kiujn komponistoj ne mem aranĝas kaj instrumentas, estas taksata tutmonde je multe pli ol 50 elcentoj. Eĉ Leonard Bernstein aranĝigis sian muzikalon West Side Story de Sid Ramin kaj Irwin Kostal. La aranĝaĵo de Rhapsody in Blue de George Gershwin devenas de Ferde Grofé.
Aranĝisto havas la liberon, ŝanĝi partojn, reharmoniigi, aldoni novajn partojn, kondiĉe ke li je tio ne ŝanĝas la karakteron de la verko. Klarajn difinojn de aranĝado laŭ aŭtorrajta senco oni troviĝas ekzemple en la regularo de la germana kopirajta kolektivo GEMA.
Fundamentoj de aranĝaĵa elverkado
Fundamento de la elverkado de aranĝaĵo laŭ klasika kompreno estas la regado de lanotacio, konoj pri harmoniscienco, interpretado kaj frazigo. Kelkaj aranĝistoj kunlaboras laŭtradicie lige kun notskribisto resp. kopiisto, kiu post elverkado de la kompleta aranĝaĵo kiel partituro ekstraktas la unuopajn instrumentajn voĉojn el la partituro, notante ilin konforme kun la pokaza transponado. Intertempe la plej multaj aranĝistoj laboras tamen per komputilo kaj moderna notkomposta programaro, per kiu oni povas elprinti kaj la partituron kaj ankaŭ la unuopajn voĉojn.
En la moderna muzikproduktado aranĝisto estas plejparte komponisto, muzikisto kaj produktisto en unu persono, ĉar la muzikproduktaĵoj ofte estas faritaj en propra sonstudio ĉe la komputilo kaj tie la transiroj estas fluaj. Ankaŭ la "skribado" de notoj tie preskaŭ ne gravas. Male la aranĝisto destinas tie, kiu instrumento je kiu momento eksonas kun kiu sonkoloro. Kutime aranĝisto lige kunlaboras, kiam li ne mem estas la produktisto, kun la mendinta produktisto aŭ muzikisto resp. komponisto kaj realigas ties muzikajn kaj estetikajn dezirojn.
Estas inter la aranĝistoj ankaŭ specialistoj, kiuj verkas aranĝaĵojn por muzikaj partokampoj, ekzemple kantaranĝistoj, arĉinstrumentaj aranĝistoj, blovinstrumentaj aranĝistoj ktp.
Ekde kelkaj jaroj la aranĝistoj de muzikaloj pli kaj pli fariĝas gravaj por la produktistoj, ĉar tiuj helpe de nova tekniko (i.a. de komputiloj kaj muzikklavaroj) reduktas la brodvejan orkestron de iam kun 25-35 muzikistoj pro monkaŭzoj al maksimume 15 muzikistoj. En filmmuziko la orkestraj aranĝaĵoj estas antaŭproduktitaj kiel MIDI-aranĝaĵoj kaj poste surbendigita de orkestro.
Krome populariĝis nova aranĝostilo (ĉefe stampita de William David Brohn), je kiu ne plu la kompleta orkestro ludas en diversaj laŭtecoj, sed ĉiam nur kelkaj malmultaj instrumentoj, kiuj tamen estas elektronike amplifataj.
Bálint Alsáni
Bálint Alsáni [alŝAni], laŭ hungarlingve kutima nomordo Alsáni Bálint estis hungara kardinalo, episkopo, kanoniko, politikisto, diplomato.
Bálint Alsáni naskiĝis en Hungara reĝlando en la 1330-aj jaroj. Li mortis la 1408 en Pécs.
Biografio
Bálint Alsáni frekventis universitaton en Bologna, kie li doktoriĝis en 1350. Post 2 jaroj li iĝis kanoniko de Veszprém (urbo), en 1353 de Esztergom. Inter 1373 kaj 1376 li estis subkanceliero, dume en 1374 li ricevis la postenon episkopo de Pécs. Li ricevis ankaŭ diplomatiajn taskojn en la nuna Italio. Li estis fidelulo de Urbano la 6-a, tial en 1384 li ekhavis la titolon kardinalo, sed li ne partoprenis en konklavoj.
Attila Pacsay
Attila Pacsay [paĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pacsay Attila estas hungara komponisto specialiĝanta al filmaj kaj teatraj muzikoj, altlerneja instruisto. Lia persona nomo foje estas eksterlande Atti.
Attila Pacsay naskiĝis la en Veszprém (urbo).
Biografio
Attila Pacsay komencis siajn muzikajn studojn en piano, trumpeto, kaj trombono en la aĝo de 7. Li frekventis konservatorion en Győr. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1995 (inter 1993-1995 li havis stipendiojn). Lia ĉefinstruisto estis Emil Petrovics. Post la diplomo li komponis muzikojn por televido- kaj radioprogramoj. Ekde 1997 li specialiĝis al animacioj. En 2001 li ekinstruis en Arta Universitato Moholy-Nagy. Li (aŭ liaj komponaĵoj) ricevis premiojn inter 2000-2011.
Ribelaj Zapatismaj Aŭtonomaj Komunumoj
La Ribelaj Zapatismaj Aŭtonomaj Komunumoj (Hispana: Municipios Autónomos Rebeldes Zapatistas, MAREZ) estas de facto aŭtonomaj teritorioj kontrolitaj de la neo-zapataj subtenaj bazoj en la meksika subŝtato Chiapas, fondita post la zapatisma ribelo okazinta en 1994. Malgraŭ provoj de intertraktado kun la meksika registaro, kiu rezultigis la Akordojn de Sankta Andreo en 1996, la aŭtonomio de la regiono restas nekonata.
La Zapatista Armeo por Nacia Liberigo, aŭ EZLN, posedas neniun potencon en la aŭtonomaj municipoj. Laŭ ĝia konstitucio, neniu komandanto aŭ membro de la Klandestina Revolucia Indiĝena Komitato rajtas preni postenojn de aŭtoritato aŭ registaro en ĉi tiuj spacoj.
Mehun-sur-Yèvre
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas mehunois.
Ribelaj Zapatismaj Aŭtonomaj Komunumoj
Ĉi tiuj lokoj troviĝas ene de la oficialaj municipoj, kaj kelkaj eĉ troviĝas en la sama municipo, kiel en la kazo de Sankta Andreo Larrainzar kaj Ocosingo. La MAREZO estas kunordigitaj de Aŭtonomaj Konsilantaroj kaj iliaj ĉefaj celoj estis promocii edukadon kaj sanon en iliaj teritorioj. Ili ankaŭ luktas por landaj rajtoj, laboro kaj komerco, loĝado, kaj brula provizado, antaŭenigante artojn (precipe indiĝenan lingvon kaj tradiciojn), kaj administrante justecon
Fono
La 1-a de januaro 1994, miloj da EZLN-membroj okupis urbojn kaj urbojn en Chiapas, bruligis policejojn, okupante registarajn konstruaĵojn kaj batalas kun la meksika armeo. La EZLN postulis "laboron, teron, loĝadon, manĝaĵon, sanzorgon, edukadon, sendependecon, liberecon, demokration, justecon kaj pacon" en iliaj komunumoj. La zapatistoj kaptis pli ol milionon da akreoj de grandaj terposedantoj dum sia revolucio.
Registaro
Surloke, homoj ĉeestas al populara asembleo de ĉirkaŭ 300 familioj, en kiuj ĉiu ajn pli ol 12-jaraĝa povas partopreni en decidado. Ĉi tiuj asembleoj strebas atingi konsenton, sed pretas refali al plimulta voĉdono. La komunumoj formas federacion kun aliaj komunumoj por krei aŭtonomajn municipojn, kiuj formas plu federaciojn kun aliaj municipoj por krei regionon. La zapatistoj estas kunmetitaj de kvin regionoj, entute kun ĉirkaŭ 360.000 homoj en la jaro 2018.
Ĉiu komunumo havas 3 ĉefajn administrajn strukturojn: (1) la komisaro, respondeca pri ĉiutaga administrado; (2) la konsilio por regado de teroj, kiu pritraktas arbaron kaj disputojn kun najbaraj komunumoj; kaj (3) la agentejo, komunuma polica agentejo.
Edukado
La zapatistoj aranĝas centojn da lernejoj kun miloj da instruistoj modeligitaj ĉirkaŭ la principoj de demokratia edukado, kie studentoj kaj komunumoj kolektive decidas pri lerneja instruplano kaj studentoj ne estas gradigitaj.
(13089) 1992 PH2
(13089) 1992 PH2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Ribelaj Zapatismaj Aŭtonomaj Komunumoj
Sanzorgado
La zapatistoj subtenas altkvalitan Universala sanzorgado, kiu estas provizita senpage. Tamen oni devas pagi medikamentojn por kovri restokostojn. Loĝantoj de la Zapatistaj komunumoj opinias, ke iliaj sanservoj estas pli bone dungitaj, ekipitaj kaj malpli rasismaj al indiĝenaj homoj ol la plej multaj servoj en Chiapas. Ĝi ankaŭ funkcias kun ĉirkaŭaj hospitaloj kaj libere akceptas pacientojn de aliaj komunumoj, kiuj bezonas uzi la medicinajn instalaĵojn, kiujn nur la zapatistoj havas. Ekde 1994 la zapatistoj konstruis 2 novajn hospitalojn kaj 18 sanklinikojn en la regiono por pliigi bonstaton de komunumoj. Unu studo 2014 indikas la jenajn atingojn en Zapatista sanservo:
Cristina Fallarás
Ŝi studis informadikon en la Aŭtonoma Universitato de Barcelono kaj laboris en Cadena SER, El Mundo, El Periódico de Catalunya, RNE (Ràdio4) kaj ADN.
Ribelaj Zapatismaj Aŭtonomaj Komunumoj
Sanzorgado
Laŭ unu konto pri Oventiko de 2016:
Mediprotekto
La zapatistoj partoprenis multajn projektojn por protekti kaj restarigi la damaĝitajn ekosistemojn de la Lacandon-Ĝangalo, inkluzive de malpermesado de kemiaj sterkoj kaj pesticidoj, kaj ankaŭ rezistis kontraŭ la eltiro de nafto kaj metalo per minado. Laŭ unu homo, kiu restis en la urbo Oventic en 2016:
La zapatistoj ankaŭ entreprenis abelbredadon kaj reforestacion, plantis pli ol 30.000 arbojn por protekti fontojn de akvo (precipe grava, konsiderante la kreskantan malabundecon de akvo en Chiapas), inversigi senarbarigon en la pluvarbaroj kaj provizi fontojn de manĝaĵo, brulaĵo kaj konstrua materialo. Apikultistoj celas reverti multon de la kolapso de la abelo-loĝantaro, kaj produkti mielon por manĝaĵoj, ekologia regenerado kaj kandeloj.
Pluraj ekosocialismaj kaj eko-anarkiismaj aŭtoroj laŭdis la klopodojn de la zapatistoj por konstrui ekologian socion. Tamen, la zapatistoj ankaŭ estis ege kritikitaj de kaj ekologiistoj kaj la indiĝenaj Lacandon Maya pro permesado kaj instigo de arbohakado, terkultivado kaj setleja konstruado en protektitaj areoj de la Lacandon-Ĝangalo.
Feminismo
La zapatistoj estas forte ligitaj kun feminismo kaj por-politika politiko, la Revolucia Leĝo pri Virinoj, redaktita de Komandanto Ramona deklaras, ke:
En 2018, la zapatistoj gastigis feminisman festivalon, kiu estis priskribita kiel "ne nur okazo krei edukajn aŭ profesiajn retojn, sed ankaŭ spaco por konsideri onian sanon kaj bonstaton kiel virinon en la batalo por justeco. Estis agadoj. kiuj iras de atelieroj, diskutaj paneloj kaj filmaj projektoj ĝis teatraj prezentadoj, artaj ekspozicioj kaj sportaj eventoj, inkluzive de basketbalo kaj futbalaj matĉoj. Temoj inkluzivis seksan perforton, sindefendon, memzorgadon, seksismon en amaskomunikiloj, seksajn rajtojn, sanon kaj edukadon, misoginio kaj infanaĝo, diskriminacio kontraŭ indiĝenaj GLAT-komunumoj, defendantoj de mediaj rajtoj de virinoj kaj malkoloniigado. Ĉiuj agadoj estis gviditaj kaj tenataj de virinoj, kaj ĉiuj celis generi konscion pri seksa malegaleco aŭ restarigon de memfido de virinoj kaj aŭtonomio."
Rajtoj de GLAT
La Zapatistaj favoras la Rajtoj de GLAT. Kiel Subkomandanto Marcos de la Zapatista Armeo por Nacia Liberigo (EZLN) parolis en la antaŭaj tagoj de la 21-a 21a GLAT Fiera marŝo de Meksikurbo:
Politika afineco
La neo-zapatistoj ne proklamas aliĝon al specifa politika ideologio preter maldekstra politiko. Tamen, la funkciado de la MAREZO distingis ĝin programe de la tradicia maldekstro, reklamante "indigenismon" de Zapatista kaj Magonisto-inspiro kun kontribuoj de Liberecisma socialismo, Marksismo, kaj anarkiismo. Iuj aŭtoroj ankaŭ tiras paralelojn inter neozapatismo kaj aŭtonomismo, dum aliaj argumentas, ke ĝi povas esti pli bone difinita kiel semi-anarkiisma.
Kritiko
La zapatistoj alfrontis kritikojn de pluraj socialistoj kaj anarkiistoj. Anarkiistoj argumentis, ke la zapatistaj komunumoj ne faris sufiĉe da penado por aboli la kapitalismajn praktikojn de salajra laboro, rento kaj multnacia investo de siaj komunumoj. Dum ne anarkiismaj socialistoj kritikis ilin pro ne sufiĉe centraligi sian potencon kaj ekspluati siajn naturajn rimedojn por financi sociajn programojn en siaj komunumoj kaj patroni revolucian agadon tra Meksiko. Iuj eko-anarkiistoj kritikis la komunumojn pro ne okupiĝi pri plene vegetarana vivstilo, daŭre uzante plaston kaj senarbarigi la ĉirkaŭan ĝangalon por bredigi brutaron.
Marno
Marno estas termiksaĵo, de kiu la kalkoriĉa marno estas uzata por plibonigi grundojn tro acidajn (marnado). (argil-, sablo,- kalkomarno) Ĝi ankaŭ estas uzata por la cemento-produktado.
La marnogrundo estas malhela, humokarbonata grundo, malofte helflava pro erozio.
Ĝi estas pelita sedimentaĵo, transira formo inter argilo kaj kalko. Ĝi entenas krom argilmineralo ankaŭ kalciton kaj havas ofte maran originon. Ĝi disvastiĝis en la tercieraj tavoloj.
Ĝi troveblas en Hungario en ĉirkaŭaĵo de Üröm, Lábatlan, Beremend.
Burgdorf
Burgdorf havas diversajn signifojn:
Truchas
Truchas [TRUĉas] (Trueitas, en leona) estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Cabrera, en la sudokcidento de la provinco. Truchas estas tradukebla al Trutoj, kiel aludo al fiŝoj kiuj abundas en tieaj riveroj. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Baillo, Corporales, La Cuesta, Cunas, Iruela, Manzaneda, Pozos, Quintanilla de Yuso, Truchas, Truchillas, Valdavido, Villar del Monte kaj Villarino, okupas totalan areon de 301,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 418 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 600 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 117 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de La Cabrera estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Radioterapio
La radioterapio estas proceduro por la kuracado de malsanoj (ĉefe kancero) per la uzo de joniga radiado.
Bazo de la radioterapio
Unu el la efikoj de la joniga radiado sur la vivan materion estas la damaĝo de la ĉeloj, kiam la radiado superas difinitan kvanton. La efiko estas des pli akuta kiam la ĉelo dividiĝas ofte, kaj tial la kanceraj ĉeloj suferas pli grandan damaĝon ol la normalaj. Tiun efikon oni malkovris baldaŭ post la ekuzado de la ikso-radioj, tiel ke jam Marie Curie proponis la uzon de tiu radiado por la kuracado de la kancero.
La Radioterapio aŭ Radioterapia Onkologio estas klinika specialaĵo, kombinanta la teĥnikojn de la Medicino kaj la Fiziko. Ĝi bezonas tre kontrolitajn procedurojn, kaj jam delonge pruvis sian efikon por la kuracado de granda varieco da onkologiaj malsanoj.
Laŭ la distanco al la radioaktiva fonto
La plej konata formo de Radioterapio estas la Teleterapio aŭ ekstera radioterapio. En ĝi la fonto de radiado estas je ioma distanco de la homa korpo. La fonto povas esti:
Novaj proceduroj estas uzataj en la lastaj tempoj, kiel la radiokirurgio, la stereotaktika radioterapio, la Radioterapio kun Modulita Intenseco (IMRT), la Tutkorpa Radioterapio (TBI, Total Body Irradiation).
Oni povas konsideri Radioterapio la uzadon de izotopoj kiujn oni enmetas en la internon de la korpo por kuraci la kanceron. Tiu proceduro estas tamen ĝenerale konsiderata kiel parto de la Nuklea Medicino.
Laŭ la sinsekvo de uzo
La radioterapio povas esti
Vsevolod Mejerhold
Vsevolod Emileviĉ MEJERHOLD (Все́волод Эми́льевич Мейерхо́льд; denaske Karl Kasimir Theodor Meyerhold; naskiĝis la, mortis la ) estis rusa kaj soveta teatra reĝisoro, aktoro kaj teatra produktoro. Liaj provokaj eksperimentoj rilate al fizika esto kaj simbolismo en nekonvencia teatro faris lin unu el la semaj fortoj en moderna internacia teatro.
Komenca vivo
Vsevolod Mejerhold naskiĝis kiel Karl Kasimir Theodor Meyerhold en Penza la 28an de januaro laŭ la julia kalendaro (la 9a de februaro laŭ la gregoria kalendaro) 1874 en la familio de rus-germana vinfabrikanto Emil Fjodoroviĉ Mejerhold, kaj lia edzino, Alvina Danilovna (van der Neese). Kvankam li ne estis el malriĉa familio, li estis la lasta de ok gefiloj.
Post fini lernadon en 1895, Mejerhold studis juron ĉe la Moskva Universitato sed neniam kompletigis sian gradigon. Li hezitis ĉu studi teatron aŭ karieri kiel violonisto. Tamen, li malsukcesis en aŭdoprovo por iĝi la dua violonisto en la universitata orkestro kaj en 1896 li aliĝis al la Moskva Filarmonia Teatra Lernejo. Je sia 21a naskiĝtago, li konvertiĝis de Luteranismo al la Ortodoksa Kristanismo kaj akceptis "Vsevolod" kiel ortodoksa nomo (laŭ la rusa verkisto Vsevolod Garŝin, kies prozon Mejerhold amis).
Kariero
Mejerhold komencis aktori en 1896 kiel studento de la Moskva Filarmonia Teatra Lernejo sub la estreco de Vladimir Nemiroviĉ-Danĉenko, kunfondinto de la Moskva Arta Teatro (MAT). Ĉe la MAT, Mejerhold ludis 18 rolojn, kiaj tiuj de Vasilij Ŝujskij en Caro Fjodor Ioannoviĉ kaj Ivano la Terura en La morto de Ivan la Terura (ambaŭ de Aleksej Tolstoj), kaj Treplev en la verko de Ĉeĥov nome La mevo.
Post forlasi la MAT en 1902, Mejerhold partoprenis en multaj teatraj projektoj kiel reĝisoro kaj aktoro. Ĉiu projekto estis scenejo por eksperimenti kaj krei novajn scenmetodojn. Mejerhold estis unu el la plej fervoraj defendantoj de Simbolismo en teatro, ĉefe kiam li laboris kiel ĉefproduktoro de la teatro de Vera Komisarĵevskaja en 1906–1907. Li estis invitita reen al la MAT ĉirkaŭ tiu tempo por disvolvigi siajn eksperimentajn ideojn.
Mejerhold daŭrigis teatran plinovigon dum la jardeko 1907–1917, dum li laboris ĉe la imperiaj teatroj en Sankt-Peterburgo. Li enkondukis klasikajn teatraĵojn en plinoviga maniero, kaj surscenigis verkojn de polemikaj tiutempaj aŭtoroj kiaj Fjodor Sologub, Zinaida Gippius, kaj Aleksandro Blok. En tiuj teatraĵoj, Mejerhold klopodis reveni al aktorado laŭ la tradicioj de la Commedia dell'arte, repensante ilin por la tiutempa teatra realo. Liaj teoriaj konceptoj de la "kondiĉa teatro" estis prilaboritaj en lia libro Pri teatro en 1913.
Post reveni en Moskvon, Mejerhold fondis sian propran teatron en 1920, kiu estis konata el 1923 kiel la Mejerholda Teatro ĝis 1938. Mejerhold kontraŭstaris la principojn de teatra akademiismo, ĉar konsideris ilin malkapablaj trovi komunan lingvaĵon kun la nova realo. La metodoj de Mejerhold pri sceneja konstruktivismo kaj cirkostilaj efikoj estis uzitaj en liaj plej sukcesaj verkoj de la epoko, inkluzive de La Mandato de Nikolai Erdman, Misterija-Buff de Vladimir Majakovskij, Le Cocu magnifique (La grandioza kukolulo) de Fernand Crommelynck kaj La morto de Tarelkin de Aleksandr Suĥovo-Kobilin. Majakovskij kunlaboris kun Mejerhold kelkajn fojojn, kaj oni diris ke li verkis La litocimo ĉefe por li; Mejerhold plue surscenejigis la verkojn de Majakovskij eĉ post la memmortigo de la poeto. La geaktoroj partoprenantaj en la produktaĵoj de Mejerhold ludis laŭ la principo de biomekaniko (nur iomete rilata al la nuntempa scienca uzado de la termino), nome la sistemo de aktor-trejnado kiu estos poste instruata en speciala lernejo kreita de Mejerhold.
Mejerhold donis komencajn elanojn al la teatraj karieroj de kelkaj el la plej distingitaj aktoroj de Sovetunio, kiaj Sergej Martinson, Igor Iljinskij kaj Erast Garin. Liaj ŝlosila surscenigo de la verko de Nikolai Gogol La Revizoro (1926) estis priskribita tiel: "'Energia, fripona, ĉarma Iljinskij lasis sian postenon al la nervoza, fragila, subite frostiga, groteske anksia Garin. Energio estis anstataŭita per tranco, dinamismo per statismo, feliĉa ŝerca humoro per amara kaj trista satiro'."
Aktortekniko de Mejerhold havis fundamentajn principojn similajn al tiuj adoptotaj de la usona koncepto de metodaktorado. Dum metodaktorado miksis la rolulon kun la propraj personaj memoroj de la aktoro por krei la internan motivadon de la rolulo, Mejerhold konektis pikologiajn kaj fiziologiajn procezojn. Li faris ke la aktoroj emfazu lernadon de gestoj kaj movoj kiel vojon por esprimi emocion fizike. Sekvante la instruadon de Konstantin Stanislavski, li diris ke la emocia stato de aktoro estas neeviteble ligita al lia fizika stato (kaj inverse), kaj ke oni povus alvoki emocion ludante per praktikado kaj akceptado de pozoj, gestoj kaj movoj. Li disvolvigis plurajn korpesprimojn kiujn liaj geaktoroj uzos por portreti specifajn emociojn kaj rolulojn (ankaŭ Stanislavski estis proksima al li, ĉar same kiel ĉe Mejerhold, lia alproksimiĝo estis psikofizika).
Mejerhold inspiris revoluciajn artistojn kaj kinistojn kiaj Sergej Eisenstein, kiu studis kun Mejerhold. En siaj filmoj, Eisenstein uzis geaktorojn kiuj laboris laŭ la tradicio de Mejerhold. Li ankaŭ elektis geaktorojn surbaze de ties aspekto kaj esprimivo, kaj sekvis la stiligitan aktormetodon de Mejerhold. En Striko, por ekzemplo, la burĝoj estas ĉaiam dikuloj, drinkemuloj, manĝemuloj, kaj fumantoj, dum la laboristoj estas pli atletaj.
Mejerhold estis ege kontraŭ la socialisma realismo. Komence de la 1930-aj jaroj, kiam Josif Stalin tute subpremis avangardajn arton kaj eksperimentadon, liaj verkoj estis proklamitaj kontraŭaj kaj fremdaj al la soveta popolo. Lia teatro estis fermita en januaro 1938. La malsana Stanislavski, tiam la reĝisoro de operteatro nune konata kiel Muzika Teatro Stanislavski kaj Nemiroviĉ-Danĉenko, invitis Mejerhold estri sian kompanion. Stanislavski mortis en aŭgusto 1938.
Aresto kaj morto
Mejerhold direktoris sian teatron dum preskaŭ unu jaro ĝis sia aresto en Leningrado la. Tuj poste, la lia edzino, la aktorino Zinaida Reich, estis trovita murdita per multaj ponardovundoj en sia moskva loĝejo. Poste samjare Mejerhold estis brutale torturita kaj devigita konfesi ke li laboras por japana kaj brita spionservoj. Poste li nuligis la konfeson per letero al Vjaĉeslav Molotov.
La dosierujo pri Mejerhold enhavas lian leteron el la prizono al Molotov: La enketistoj komencis uzi perforton kontraŭ mi, malsana 65-jarulo. Mi estis devigita kuŝi kapon al tero kaj estis frapita sur la plandoj de miaj piedoj kaj sur la spino per guma rimeno... Dum la venontaj kelkaj tagoj, kiam tiuj partoj de miaj kruroj estis kovritaj de etendaj internaj hemoragioj, ili denove frapis la ruĝ-blu-flavajn lividaĵojn per la rimeno kaj la doloro estis tiom intensa ke mi sentis kvazaŭ boliĝanta akvo estas verŝata sur tiuj sensivaj areoj. Mi hurlis kaj ploris pro la doloro...
Kiam mi kuŝis sur la litaĉo kaj endormiĝis, post 18 horoj de pridemandado, por reveni al unu horon plian, mi estis vekita pro mia propra ĝemado kaj ĉar mi estis skuita kiel paciento en la lastaj stadioj de tifoida febro. Li estis kondamnita al pafekzekutado la 1an de februaro 19409, kaj estis ekzekutita la venontan tagon. La soveta registaro forigis ĉiujn akuzojn kontraŭ li en 1955, dum la unua tajdo de senstalinigo.
Edziĝoj kaj familio
Mejerhold edziĝis al sia unua edzino, Olga Munt, en 1896 kaj kune ili havis tri filinojn. Li poste renkontiĝis kun la aktorino Zinaida Reich kiam ŝi ekstudis kun li. Ili enamiĝis kaj li divorcis; Reich estis jam divorcinta kaj havis jam du filojn. Ili geedziĝis en 1922 aŭ 1924.
La kaporalo kaj la aliaj
La kaporalo kaj la aliaj, origine hungare A tizedes meg a többiek estis tre grava nigra-blanka filmo dum la socialismo en Hungario.
Historia fono
Ĉar la filmo pretiĝis en la socialismo, ĝi ne spegulas la realon. Mankas tio, ke la Ruĝa Armeo sendis la militkaptitojn (eĉ civilojn kaj virinojn) al gulago.
Historio
En Hungario jam proksimiĝas la lastaj bataloj dum la 2-a mondmilito. Kaporalo sukcese fuĝas el la hungara faŝisma armeo. Li trovas kastelon por ripozi, kie loĝas nur lakeo kaj ankaŭ 3 kaŝvagantaj soldatoj. Komenciĝas serio de aventuroj.
La filmo ofte estis videblaj en kinejoj kaj ankaŭ ofte en Hungara Televizio, eĉ oni kreis ankaŭ teatran version.
Burgen
Burgen havas diversajn signifojn:
Velázquez (metroo de Madrido)
Velázquez estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato de Goya, pli precize sub la kruciĝo de tiu ĉi kun Strato de Núñez de Balboa, en kvartalo Recoletos, distrikto Salamanca.
La nomo de la stacio aludas al la fama pentristo Diego Velázquez.
La stacio estis malfermita la.
Villafufre
Villafufre [biljaFUfre] estas municipo en centra Kantabrio, Hispanio, en la komarko Valles Pasiegos kaj subkomarko Pas-Miera.
Geografio
Ĝi limas norde kun Santa María de Cayón, sude kun Villacarriedo, okcidente kun Santiurde de Toranzo kaj oriente kun Saro. La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera, estante trafluata de la rivero Pisueña, ĉefa alfluanto de la rivero Pas.
Demografio
Por areo de 30,1 km² estas 1 012 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 1 012 loĝantoj (2021) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj:    Argomeda, Bustillo de Villafufre, Escobedo, La Canal, Ojuriego, Penilla, Rasillo, Sandoñana, San Martín de Villafufre, Trasvilla, Susvilla, Vega de Villafufre kaj Villafufre (ĉefurbo).
La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1950-aj jaroj konstanta ekde tiam, nome ĉirkaŭ 500 loĝantojn ekde tiam.
Fonto: INE
Historio
La mezepoka loĝado rilatis al ekleziaj instancoj; tiel en 1018 estas registrita Villafufre (Villa Erfuci, en dokumento laŭ kiu ĝi ekformis parton de la posedaĵoj de la abatejo de Santillana del Mar), kaj Santa Eulalia de Sandoñana figuro ligita al la Colegiata de Santa Cruz de Castañeda, nome la plej pova monaĥejo de la komarko Pas-Pisueña, kvankam la dokumento en kiu oni mencias tion estas pli malfrua, nome de 1438.
Dum la 14-a kaj 15-a jarcento la diversaj teritorioj kaj loĝlokoj estis atribuitaj al diversaj nobelaj familioj, kiuj procesis inter si por ilia posedo kaj ofte okazis konfliktoj inter ili kaj la lokanoj, ĉefe laŭlonge de la 16-a jarcento.
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris iome al turismo kaj industrio. Ĉiuokaze ankoraŭ 28,1 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 18,8 % al la konstruado, 17,6 % al industrio kaj 35,6 % al triaranga sektoro, nome servoj, kiu hegemoniase.
Inter vidindaĵoj menciindas la tradicia arkitekturo, blazondomoj, pilorio, la preĝejoj kaj la ermitejoj.
Friedrichsgabekoog
Friedrichsgabekoog estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hroznatín
Hroznatín estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Ĝi estas naskiĝloko de Generalo Ludvík Svoboda. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilagĝo devenas el la jaro 1365.
Brügglen
Geografio
Brüggeln situas en Svisa Mezlando sur la dorso de la arbara montoĉeno Bucheggberg inter la Valo de Bibern en nordo kaj la Valo Mülital en sudo, proksimume 8 kilometrojn sudokcidente de kantonĉefurbo Soloturno. La iama komunumo konsistas el la vilaĝo Brügglen kaj la setlejoj Bluemenrüti oriente de ĝi, Hinteregg en la nordo de la komunumo kaj la bieno Glänggen en nordoriento. La teritorio de la iama komunumo etendiĝis sur areo de 1,70 km², de kiuj 40% estas kovritaj de arbaro, 55% servas por agrikulturo kaj 5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La iama komunumo Brüggeln limis en nordo al Lüterkofen-Ichertswil, en nordoriento al Küttigkofen, en sudoriento al Kyburg-Buchegg, en sudo al Aetingen, en sudokcidento al Mühledorf, kaj en nordokcidento al Tscheppach.
Trafiko
La iama komunumo Brügglen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi pasas konekta vojo de Bätterkinden al Mühledorf. Al la publika transportreto la iama komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de la stacidomo Lohn-Lüterkofen al Schnottwil kaj per la taksibuso Bucheggberg. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 troviĝas proksimume 8 kilometrojn norde apud Soloturno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Brügglen datiĝas el la jaro 1249 kiel Bruglon. Dum mezepoko Brügglen apartenis al la Senjorujo Buchegg, kiu estis parto de la kampargrafejo Etburgonjo kaj fariĝis en la jaro 1391 havaĵo de la urbo Soloturno. Ĝis 1798 la malalta jurisdikcio apartenis al la soloturna tribunalo de Aetingen, dum la supera jurisdikcio apartenis al la berna kampartribunalo Zollikofen.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2014 la iamaj komunumoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern, Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf kaj Tscheppach estis kunigitaj al la nova komunumo Buchegg.
Akalifo
Akalifo (Acalypha L.) estas genro de florplantoj en la familio de Eŭforbiacoj Juss. kaj la sola genro de la subtribo Akalifenoj. Kun ĉirkaŭ 500 specioj de herboj, arbustoj kaj malgrandaj arboj, ĉi tiu genro estas la tria plej diversa en la familio, malantaŭ nur ol Eŭforbio kaj Krotono. Ĝi ankaŭ estas la plej diversa el la subfamilio Akalifoideod:Q4671713 (Acalyphoideae) Beilschm. sensu stricto.