cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Almerio
Geografio
La urbo Almerio limas oriente kun la rivero Andarax kaj estas trapasata de kvar ĉefaj fluejoj, nome la "rambla" Belén kaj tri alfluantoj aŭ subalofluantoj de tiu: nome la "rambla" Obispo Orberá, Alfareros kaj Amatisteros. La unua estis reenkondukita en 1897 post la inundoj de 1891, kaj laŭlonge de la 20a jarcento ankaŭ la aliaj estis subterigitaj, kaj tiel ili nomigis kelkajn nunajn urbajn stratojn aŭ vojojn de Almerio. Ĉirkaŭ 1992 oni konstruis kelkajn akvobaraĵojn por kontroli la fluadon de tiuj "ramblas" okaze de fortaj pluvoj. Aliaj fluejoj de la municipa teritorio estas tiuj kiuj, descendante el la montaro Alhamilla, elfluas en la golfo de Almerio, kiel la "rambla" Sepultura, Quebrada, Boquera de la Jaca, kaj la menciita Morales.
La marbordo de la municipa teritorio, kadre tute ene de la golfo de Almerio, etendiĝas iom pli ol 35 km el kiuj nur ses korespondas al la urbo mem. Ĝi estas komponata ĉefe per malaltaj kaj sablaj strandoj, produkto de la aluvia agado de la rivero Andarax kaj de la "ramblas" kiuj descendas ekde Sierra Alhamilla. Estas krome altaj ravinoj en la zono plej proksima al la montaro Gádor. Totale estas 16 strandoj de diversaj dimensioj kaj okupindicoj depende de iliaj karakteroj kaj medio. Tiuj plej okupataj estas tiuj de la urbo mem (San Miguel, Zapillo kaj Nueva Almería). La tri okcidentaj apenaŭ estas okupataj kaj estas pli malbonkvalitaj pro siaj medioj, alirejoj, grandoj kaj servoj. Al oriento estas ses pliaj, en la Natura Parko Cabo de Gata-Níjar, pro kio ili disponas de speciala media protektado.
Menciindas, ke la Insulo Alborano, situa en la samnoma maro, survoje el la Iberia Duoninsulo al Nordafriko, apartenas administracie al la municipo de Almerio.
Historio
La urbo estis fondita en 955 fare de la islama kalifo Abd ar-Rahman la 3-a sur setlejo dominata antaŭe de aliaj iamaj urboj kiel la ibera Urci aŭ la romana Portus Magnus kaj ĝi ludis gravan rolon dum la Kaliflando de Kordovo, kies plej grava haveno ĝi esti dum la epoko de la Umajida Al Andalus. Ĝi atingis plejan floradon dum la epoko de la tajfoj, en la 11a jarcento, estante sub la regado de Almotacino komerca kaj kultura centro.
Post ties aligo al la Reĝlando Kastilio en 1489, la loĝantaro estis dekonigita per tertremoj, plagoj kaj atakoj fare de piratoj. La rekuperado ne estis certa ĝis fino de la 19a jarcento, pro la restariĝo de la minado kaj la eksportado de vinberoj por manĝo (ne por vinproduktado), kaj denove ekde la 1960-aj jaroj, pro la eksplodo en la areo de la intensa agrikulturo, la turismo, la konstruado kaj la industrio de marmoro.
Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, la urbo ludis gravan rolon. La francaj trupoj okupaciis ĝin estritaj de la generalo Nicolas Godinot, kiu atakis ĝin la 15an de marto 1810. Rezistis la gerilanoj Mena, Villalobos kaj Aróstegui. En 1812 la francoj retiriĝis venkitaj en la Batalo de Arapiles. En 1814 Fernando la 7-a enpoviĝis, instalis la absolutismon kaj nuligis la reĝimon de la Kortumo de Kadizo de 1812. En tiu kunteksto okazis la masakro de la Coloraos (la Ruĝuloj), okazinta en 1824, kiam grupo de soldatoj liberalaj devenaj el Ĝibraltaro, tiel nomataj pro la koloro de iliaj uniformoj, elŝipiĝis cele al proklamo de la liberala reĝimo kaj al restaŭro de la Konstitucio, klopodo kiu malsukcesis kaj pro tio 22 el ili estis mortpafitaj. Jarojn poste, oni starigis monumenton sur la Placo de la Konstitucio honore al tiuj mortintoj pro sia luktado al la libereco.
La 30an de julio 1873 la urbo estis bombardita el la militŝipoj "Almansa" kaj "Vitoria", dum klopodo etendi la Kantonan Revolucion kiu estis rezistanta en Kartaĥeno.
Dum la Enlanda Milito, Almerio estis preskaŭ la tri jarojn en la zono de la Respubliko kaj fakte ĝi estis la lasta andaluzia provinca ĉefurbo kiu venis en manoj de la insurekciaj trupoj de Francisco Franco. Pro tio la urbo suferis multan bombardadojn, el kiuj elstaris tiu fare de la germana kirasŝipo "Admiral Scheer" la 29an de majo 1937, reprezalie pro la ŝajne erara atako de la respublika aviadilaro al la germana militŝipo "Deutschland" kiu siavice estis malplenuminta la internaciajn interkonsentojn. Tiu reprezalia bombardado preskaŭ okazigis militdeklaron de la Respubliko kontraŭ la Nazia Germanio, kio estus ŝanĝinta la teotire nur internan militon en internacian militon.
En 1937 estis konstruitaj por rifuĝejo de la loĝantaro enorme ampleksan reton de subteraj koridoroj, desegnitaj de la arkitekto Guillermo Langle. Ĝi konsistis de kvar kaj duono km da tuneloj kiuj povis protekti 90% de ka ĉirkaŭ 45 000 tiamaj loĝantoj. Nuntempe tiu reto estas turisme vizitebla gvidate de profesiaj gvidistoj kiuj informas pri la afero.
La demokratia epoko rekomencis per la unuaj municipaj balotadoj en 1979. Ekde tiam la municipa regado estis estrita unue de urbestroj de la socialisma partio (PSOE, 1980-aj kaj 1990-aj jaroj)) kaj poste dekstraj (PP poste).
Jorge Pavón
Jorge Pavón Fernández (naskiĝinta la ) estas hispana esperantisto, licenciulo pri administrado de entreprenoj. De 2006 ĝis 2008 li estis la ĉefredaktanto de Boletín, la organo de Hispana Esperanto-Federacio. En la jaro 2011 li kunorganizis la Hispanan Kongreson de Esperanto en sia loĝurbo San Lorenzo de El Escorial.
Mesothelae
Mesothelae estas subordo de araneuloj (ordo Araneae) kiu inkludas unusolan vivantan familion, nome Lifistiedoj aŭ Liphistiidae, kaj nombrajn formortintajn familiojn. Tiu subordo ŝajne formas la fratan grupon de ĉiuj aliaj vivantaj araneuloj, kaj retenas praularajn karakterojn, kiaj segmentata abdomeno kun teksiloj en la mezo kaj du paroj de libraj pulmoj. Membroj de Lifistiedoj estas mez- al grandaj araneoj kun ok okuloj grupigitaj en tuberkulo. Ili troviĝas nur en Ĉinio, Japanio, kaj Sudorienta Azio.
La Heptateledoj estis iam konsidata propra familio; nuntempe ili estas konsiderata subfamilio de la Lifistiedoj (t.e. kiel Heptatelenoj).
Brusná
Brusná estas vilaĝo situanta en Ĉeĥio, loka parto de kampurbo Lomnice en distrikto Brno-provinco. Ĝi troviĝas en Suprasvratka montetaro, proksimume 1,5 km sudokcidente de Lomnice, en Natura parko Svratecká hornatina. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 34 adresoj.
Mesothelae
Taksonomio
Reginald Innes Pocock en 1892 estis la unua kiu konstatis ke la esceptaj karakteroj de la genro Liphistius (la nura membro de la grupo tiam konata) signifis ke ĝi estas pli diferenca el la ceteraj araneoj ol ili estas inter si. Laŭe, li proponis dividi araneojn en du subgrupojn, nome Mesothelae por Liphistius, kaj Opisthothelae por ĉiuj aliaj araneoj. La nomoj referencas al la situacio de la teksilaj organoj, kiuj estas en la mezo de la abdomeno en Liphistius kaj pli proksime de la fino ĉe ĉiuj aliaj araneoj. En greka, μέσος (mesos) signifas "mezo", kaj θήλα (thēla) "cico".
Brusná
Brusná estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,93 km².
Ĝajzano
Ĝizan estas nomo de ĉefurbo de emirlando Ĝajzano en la fora suda-okcidenta angulo de Sauda Arabio. La urbo Ĝajzano situas ĉe la Ruĝa maro kaj servas la agrikulturan provincon. Ĝi havas loĝantaron de 100 694 homoj (2004). Norde de la urbo troviĝas la Farasan-insuloj. Ĝi estas fama pro ĝia alt-kvalita produktado de tropikaj fruktoj kiel mango, figo kaj papajo.
Henri-Georges Clouzot
Henri-Georges CLOUZOT, (naskiĝis la en Niort, mortis la  en Parizo) estas franca kino-reĝisoro, scenaristo, dialogisto kaj produktoro.
Biografio
Henri-Georges Clouzot naskiĝis la en Niort. Post klasikaj studoj, li unue turnis sin al ĵurnalismo. Li komencis adapti scenarojn, interalie Les Inconnus dans la maison de Henri Decoin kun Raimu kaj Le dernier des six de Georges Lacombe kun Pierre Fresnay kaj Suzy Delair. Li debutis reĝisoradon per L'assassin habite au 21 (1942), kaj re-formis la paron Pierre Fresnay-Suzy Delair, kaj dum germana okupado realigis filmon pri sendanto de anonimaj leteroj Le Corbeau (1943), kiu estigis viglan polemikon en Francio, kiu tiam suferis pro denuncado. Komunista kampanjo estis lanĉita kontraŭ Clouzot (komparante lian filmon kun Mein Kampf, kaj akuzante lin doni negativan bildon de Francio), kaj samtempe lia filmo estis kondamnita de konservativuloj kaj katolika centro pro malmoraleco, dum Goebbels disspektigis ĝin eksterlande (tamen ne en Germanio, kie ĝi estis juĝita tro nigra). Post liberiĝo, male al la plimulto de dungitoj de Continental-Films (entrepreno kreita de Goebbels), Clouzot ne trafis en karceron, sed estis kondamnita al dumviva profesia malpermeso. Fama rezistanto tiam skribis al kritikanto de Clouzot: "Mia kara, vi ja scias, ke Clouzot ne estis pli kunlaboranto ol vi estis rezistanto". Danke al la interveno de gravuloj (kiel Pierre Bost, Jacques Becker, aŭ Henri Jeanson, kiu subskribis sarkasman tekston "Cocos contre corbeau" ("Komunistoj kontraŭ korvo")...), Clouzot revenis al reĝisorado kaj gajnis plurajn rekompencojn en Festivalo de Venecio kaj Festivalo de Cannes pro Quai des Orfèvres en 1947, Miquette et sa mère en 1949, ambaŭ kun Louis Jouvet, Manon (1949), Le Salaire de la peur, kun Yves Montand kaj Charles Vanel en 1952, filmoj kiuj altiris multnombran spektantaron.
Clouzot fondis sian produktan firmaon Vera Films, donante al ĝi la nomon de sia edzino Véra Clouzot, brazil-devena aktorino, kiu rolis en pluraj el liaj filmoj.
Kinisto kun klasika, tamen tranĉa stilo, liaj tri unuaj filmoj malkaŝis influon de ekspresionisma kino, kaj ĉefe Fritz Lang. Li estis animita de ia perfektismo, kiu foje kondukis lin tirani siajn aktorojn. Moralisto ofte ĵetanta pesimisman rigardon al la socio, li estis reĝisoro de pluraj aliaj famaj filmoj, el kiuj Les Diaboliques (1954), suspenso-plena polica filmo, kiu enscenigis ambivalencan kaj ambiguan paron interpretitan de Simone Signoret kaj Véra Clouzot, suspektitaj de la murdo de ties edzo (Paul Meurisse) fare de inspektoro kun rigora logiko (Charles Vanel); Le Mystère Picasso (1956), dokumenta filmo pri la metodo de pentristo Pablo Picasso kaj la ekiĝo de kelkaj el liaj pentraĵoj; kaj La Vérité (1960), en kiu Brigitte Bardot trovis sian plej bonan dramecan rolon.
Henri-Georges Clouzot mortis la lasante unu el la plej trafaj kaj interesaj filmografioj de franca kino.
En 1994, per L'Enfer, Claude Chabrol reprenis la scenaron de filmo, kiun Clouzot ne povis fini tridek jarojn antaŭe.
Przeworsk
Przeworsk estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Przeworsk kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Przeworsk. Fine de junio 2016 la urbo havis loĝantojn.
Dua mondmilito
1939
1941
Andøy
Andøy estas urba komunumo de Norvegio. Ĝi situas en la provinco Nordland kaj estas ties la plej norda komunumo. Parto de la komumuma areo estas la lago Bleiksvatnet.
Bordoșiu
Bordoşiu bordiŝiu (hungare: Bordos bordoŝ) estas vilaĝo en Rumanio norde de Sighişoara. Administre ĝi apartenas al Fântânele (Mureş).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1451. Ĝi estis sikula vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Skopjo
Skopjo (Skopje, ) estas ĉefurbo de Nord-Makedonio. Ĝi enhavas ĉirkaŭ loĝantojn, almenaŭ la kvaronon de la landa loĝantaro. Ĝi estas ekonomia, industria, universitata, sporta kaj kultura centro de la lando.
Forta tertremo detruis la urbon en 1963. Post la tertremo oni konstruis la urbon kiel modernan centron kun vastaj stratoj kaj modernaj konstruaĵoj. En la centro de la urbo restis duondetruita "malnova fervoja stacidomo" sur kies muro pendas horloĝo, kiu montras "haltintan" tempon de la tertremo.
Malnova parto de urbo estas bone konservita kaj oni povas rigardi preskaŭ antaŭ jarcentan vivon en malvastaj stratetoj. Granda bazaro, situanta tie, nomiĝas Bitpazar.
La Flughaveno Skopjo nomiĝas Aleksandro la Granda.
Situo
Klimato estas severa kontineta, kun varmegaj malsekaj someroj kaj malvarmaj vintoj kun multaj nebulaj tagoj. Meza jara temperaturo estas.
Eksteraj ligiloj
Vetero en Skopjo
10734 Wieck
10734 Wieck estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pianistino kajkomponistino Clara Josephine Wieck (1819–1896), mirinfanino kiu establis sian famon en Eŭropo ekde 1835. En 1840 ŝi edzigis la komponiston Robert Schumann. Ŝi komponis belegan koncerton por piano,, kanzonoj kaj multenombrajn pecojn por soloa piano.
Migalomorfuloj
La Mygalomorphae aŭ Migalomorfuloj estas subordo de araneuloj. La nomo estas derivita el la greka mugalē, signife "soriko", plus morphē signife formo. Pli malnova nomo por la grupo estas Orthognatha, derivita el la orientado de la kaninoj kiuj indikas rekte suben kaj ne trapasas unu la alian (kiel okazas ĉe Araneomorfuloj).
Estas 15 familioj nome:
Portico e San Benedetto
Portico e San Benedetto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Forlì-Cesena. En 2005 la komunumo havis 863 loĝantojn.
Parola tamburo
Parola tamburo, ankaŭ pli mallonge paroltamburo, estas tamburoj, per kiuj tamburistoj en orienta Afriko povas vorte komuniki. Per tiuj ĉi tamburoj ili povas interŝanĝi mesaĝojn kaj novaĵojn. Alia nomo estas tamo, kiu devenas de la volofa lingvo (vd. malsupren).
Multaj paroltamburoj havas sablohorloĝo-forman korpon kaj estas surstreĉitaj per du feloj interligitaj per ledoŝnuroj. Oni pinĉas la tamburon sub la brakon kaj ludas ĝin per kurba bastono. Per streĉado kaj malstreĉado de la supra brako oni povas ŝanĝi la tonalton per la ledoŝnuroj. Tiu ĉi apartaĵo ebligas ludi ĉiujn tonlingvojn de Ganao sur la tamburo (la tvian, haŭsa, dagomban ktp.).
Je la tamo ĉiu popolo utiligas por la surstreĉado de la tamburkorpo apartan sistemon.
Grantchester
Grantchester estas vilaĝo borde de la rivero Cam en la provinco Cambridgeshire de Anglio. En la historia libro Domesday Book de la jaro 1086, kiu priskribas la geografion de Anglio, ĝi menciiĝas sub la nomoj Grantesete kaj Grauntsethe. Laŭ la censo de 2001 en la vilaĝo vivis 552 loĝantoj.
Grantchester havas la renomon havi la plej altan koncentraĵon de gajnintoj de la Nobel-premio. Plejmulto el tiuj probable estas nunaj aŭ pensiiĝintaj akademiuloj de la proksima universitato de Kembriĝo. Turistoj kaj studentoj ofte surakve ekskursas de Kembriĝo al Grantchester sur la rivero Cam per malprofundaj boatoj, kiuj nomatas punt kaj antaŭenpuŝatas per longaj bastonoj. Tradicia ekskursocelo estas pikniko en la herbejoj de Grantchester aŭ (ekde la jaro 1897) trinkado de teo en la gastejo The Orchard.
La vilaĝo interalie estas la temo de la kanto "Grantchester Meadows" de la rokmuzika grupo Pink Floyd - komponis kaj prezentis la kanton la grupano Roger Waters.
Dinastio de Valois
La dinastio de Valois, en Esperanto ankaŭ Valezianoj, estas reĝa familio, branĉo de la Kapetidoj, kiu reĝis en Francio de 1328 ĝis 1589 kaj en Burgonjo de 1364 ĝis 1477. Ili ricevis sian nomon laŭ la regiono Valezio, Valois, (3°E, 49°15N) situanta norde de Parizo.
Grantchester
Legendoj
Laŭ nepruvita legendo subtera pasejo gvidu de historia vilaĝa domo al la kapelo de la "Reĝa Kolegio" en Kembriĝo. Laŭdire iam violinisto ofertis iri la subteran pasejon ludante sian violinon - la muziko pli kaj pli mallaŭtiĝis ĝis fine ĝi silentiĝis kaj oni neniam plu vidis aŭ aŭdis ion pri la muzikisto.
Komunumoj de Nord
D
59240 59640 || Dunkerque (CUD)
Ernst A. Schmidt
Vivo
Post forpelo la familio venis en 1946 al Büdingen, kie Schmidt frekventis inter 1947 kaj 1957 la nehumanisman gimnazion. Post deviga soldata servado li komencis en 1958 studon pri klasika filologio en Tübingen, Munkeno kaj Hajdelbergo. Post trapaso de la ŝtata ekzameniĝo en 1963 sukcesis lia doktoriĝo en 1964 post defendo skribo kaj defendo de la komenta laboraĵo pri la pseŭdaristotela verko De virtute.
Inter 1964 kaj 1969 estis Schmidt scienca helpulo en Hajdelbergo ĉe la Seminario pri klasika filologio. En 1966/67 li ĝuis stipendion de British Council je Kembriĝo. En 1969 habilitiĝis li per la verko ''Poetische Reflexion. Vergils Bukolik'' nomumote en 1970 universitata docento. Inter 1970 kaj 1971 li anstataŭis la hajdelbergan katedestron Franz Dirlmeier (helena lingvo) antaŭ ol iri ĝis 1972 al Pittsburgh plukleriĝe (danke al la programo Andrew Mellon Postdoctoral Research Fellow). En 1973 li nomumitis eksterorda profesoro kaj inter 1975 kaj 1988 li ĉefresponsis pri la eldono de la fakgazeto "Antike und Abendland".
Henicopernis
Henicopernis estas genro de rabobirdoj de la familio de Akcipitredoj. Ĝie enhavas nur la jenajn du speciojn:
1404 Ajakso
1404 Ajakso estas mezgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
2275 Cuitlahuac
2275 Cuitlahuac estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Hans-Emil Schuster elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
1404 Ajakso
Ĝi estas ano de la asteroida grupo orbitanta apud la Lagranĵa punkto L4, nomata Greka Tendaro, ĝi do ricevis la nomon de greka batalanto de la Troja milito.
Ajakso estis la nomo de du herooj de la Troja milito:
2275 Cuitlahuac
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la azteka imperiestro Kuitlahŭak.
Ŝruto
Ŝruto estas varianto de tonsilabo en hinda muziko kaj precipe en karnatika. La ŝrutoj diferencas inter si per proksimume duontono aŭ kvarontono, kvankam tiu termino estas malsufiĉe klara. Karnatika klasika muziko precize trafas naturtonojn, male al egaltempera okcidenta muziko moderna, kie tonaltoj estas nur proksimumaj kompare kun la naturaj. Sube estas donataj la frekvencovaloroj de plej ĝenerala ŝrutaro, kiu baziĝas je la unua ĝis sesa naturtonoj (Gide [DO Do So do mi so], barate [SA Sa Pa sa gu pa]). Ĉiu melakarto havas sian propran karakterigan tonsilabaron, unu ŝruton el ĉiu samkonsonanta grupo: <Bharata: [Sa]=1, [Ra]=33/32, [Ri]=16/15, [Ru]=10/9, [Re]=9/8, [Ga]=32/27, [Gi]=6/5, [Gu]=5/4, [Ge]=81/64, [Ma]=4/3, [Mi]=27/20, [Mu]=45/32, [Me]=64/45, [Pa]=3/2, [Da]=128/81, [Di]=8/5, [Du]=5/3, [De]=27/16, [Na]=16/9, [Ni]=9/5, [Nu]=15/8, [Ne]=31/16>
Hachelbich
Hachelbich estas komunumo en Germanio. estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Kyffhäuser de la federacia lando Turingio. Fine de la jaro 2011 la komunumo havis loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2013 ĝi estas parto de la nove kreita komunumo Kyffhäuserland.
Union Gap (Vaŝingtonio)
Union Gap estas urbo en Kantono Yakima, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi havas multajn vendejojn, kiuj servas al la tuta Jakimaa Valo.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Alosno
Alosno estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Alosneros. La censita populacio en 2009 estis de 4.381 loĝantoj kaj la denseco estas de 22,7 loĝ/km².
Situo
Alosno estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Andévalo en la okcidenta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 183 m; je 43 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 193 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 33' N, 7º 06' Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
Fine de la 19a jarcento populariĝis la fandango, stilo de flamenkaj kanto kaj muziko.
Cibu
Cibu ĉibu (hungare: Csöb ĉob) estas vilaĝo en Rumanio norde de Sighişoara. Administre ĝi apartenas al Fântânele (Mureș).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 312 loĝantojn (hungaroj), en 1992 205 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1519. Ĝi estis sikula komunumo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Bians-les-Usiers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
NGC 83
NGC 83 (aliaj indikoj — PGC 1371, UGC 206, MCG 4-2-5, ZWG 479.8) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Dezső Arányi
ARÁNYI Dezső [ara'nji] Goldberger estis hungara operkantisto (tenoro) naskita en Szatmárnémeti (nuntempa Satu Mare en Rumanio) la 18-an de aŭgusto 1859 kaj mortinta en Pesterzsébet la 21-an de junio 1923.
Vivo
Li devenis el juda familio. La juna Dezső aĝis 6, kiam li jam kantadis en la LOKA sinagogo. Post jaroj li jam kantadis en sinagogo en Budapeŝto. Li lernis kantadon en Vieno, en 1890 li debutis en teatro de Brünn. En la sama urbo lia edzino estis same operkantisto. En la teatra jaro 1892 li kantadis en Berlino, poste en Budapeŝto. En 1900 li faris eŭropan turneon (ekzemple Salzburgo 1901, Prago 1902). Inter 1904-1913 li estis membro de Budapeŝta Ŝtata Operejo, poste li instruis kantadon. Li suferis pro diabeto, li mortis dum operacio.
32892 Prufrock
32892 Prufrock estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la norvega astronomino Anlaug Amanda Djupvik elde la Observatorio de Roque de los Muchachos (La Palma, Insuloj Kanarioj, Hispanio).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la eponima rakontanto de la poeziaĵo de T. S. Eliot “La amkanto de J. Alfred Prufrock” (“ The Love Song of J. Alfred Prufrock ”).
Adrian Maben
Adrian Maben naskiĝinta en 1942, estas franca reĝisoro skoto-devena. Li famiĝis pro siaj filmoj pri arto kaj muziko, kies la filmo Pink Floyd: Live at Pompeii.
Jenny Jugo
Jenny JUGO, origine: Eugenie WALTER (naskiĝis la 14-an de junio 1905, mortis la 30-an de septembro 2001) estis aŭstra aktorino.
Naskiĝinte en Mürzzuschlag, Steiermark, ŝi en la aĝo de 16 jaroj edziniĝis al la itala aktoro Emmo Jugo kaj transloĝiĝis al Berlino. Kvankam la geedzeco post unu jaro jam fiaskis, ŝi plu uzis la familian nomon Jugo.
Salome Alt
Salome ALT, ekde 1600 Alt von Altenau, (naskiĝinta la en Salcburgo, mortinta la  en Wels) estis la nekaŝita konkubino de la princo kaj arkiepiskopo Wolf Dietrich von Raitenau.
Jenny Jugo
En la jaro 1924 Jenny Jugo unuafoje aperis en mutfilmo. Aktorajn lecionojn ŝi prenis nur en la 1930-aj jaroj, kiam la sonfilmoj evoluis kaj postulis ankaŭ parolajn kapablojn. Dum la sekvaj jaroj ŝi brilis ĉefe en filmoj de la reĝisoro Erich Engel.
Salome Alt
Vivo
Estante filino de riĉa komercisto kaj urba konsiliano ŝi iĝis la amikino de lia arkiepiskopa moŝto. Ŝi naskis dek kvin infanojn, de kiuj kvin tre frue mortis kaj du frokuliĝis. La gepatroj forpelis ŝin pro tio kaj la malamikoj de la ĉefepiskopoj uzis tiun ĉi rilaton por siaj celoj. Eble ŝi eĉ estis de luterana kredo kiel la patro. . En 1600 ŝi estis nobeligita.
Pro neeblo laŭleĝigi la rilaton Wolf Dietrich konstruigis por ŝi kastelon ekstere de la urbokerno nome Kastelo Altenau kun belaj ĝardenoj, kiu eknomiĝis pli malfrue Kastelo Mirabell post alikonstruoj faritaj laŭ ordono de arkiepiskopo Markus Sittikus von Hohenems.
Elektrokardiografio
Elektrokardiografio (EKG), laŭ la signifo "elektra korotema grafikaĵo", estas la registro de la sumo de la elektraj aktivecoj de ĉiuj fibroj de la miokardio, la kora muskolo. La ekrana aŭ papera rezulto de la mezuro sekve nomiĝas "elektrokardiografiaĵo" – en multaj naciaj lingvoj kutimas ekvivalento al la neologismo "elektrokardiogramo", sed ĉar tute ne temas pri "gramo", do iurilate pri pezo, la neologismo evitindas cele al malhelpo de plej eventualaj miskomprenoj.
Antaŭ ĉiu kontrakto de la miokardio ekzistas nerva elektra ekcitiĝo, kiu en normala kazo originas en la sinusa nodo kaj pere de la kora ekscitotransporta sistemo atingas ĉiujn korajn muskoloĉelojn. La elektraj ŝanĝoj je elektraj potencialoj en la unuopaj koraj ĉeloj percepteblas ĉe la korpa surfaco, kaj eblas registri ilin per metalaj registriloj aplikitaj al manaj kaj piedaj artikoj, kiuj per dratoj konektiĝis al elektra registra aparato.
Rezultiĝas ĉiam ripetiĝanta bildo de la elektra kora aktiveco. Per la elektrokardiografio dedukteblas multaj informoj pri karakterizaĵoj kaj malsanoj de la koro. Tamen atentendas, ke la elektrokardiografio nur respegulas la elektran aktivecon de la koro, ne la kvanton de fakta elĵeto je sango.
Historio
Dum la jaro 1843 la italo Carlo Matteucci ekkonis per eksperimentoj je kolombaj koroj, ke la kora aktiveco baziĝas je elektraj fenomenoj. Dum 1882 la fizeologo Augustus Desiré Waller ĉe sia hundo unuafoje sukcesis produkti elektrokardiografion, metante ties kvar piedojn en likvaĵojn el arĝenta klorido. Kvin jarojn pli poste, li prezentis unuan aparaton por tio.
Dum la jaro 1903 la nederlandano Willem Einthoven evoluigis la homan elektrokardiografion en formo teknike pli-malpli komparebla al la hodiaŭa stato. Dum la komencaj jaroj, manoj kaj piedoj de la pacientoj metiĝis en salozan akvon, por dedukti la elektrajn impulsojn de la koro, kiuj en la korpo disradias al brakoj kaj kruroj. Nur dum la 1940-aj jaroj por la registro de la koraj elektraj impulsoj ekuziĝis metalaj platetoj aplikitaj al manaj kaj piedaj artikoj, kiuj per dratoj konektiĝis al elektra registra aparato.
La elektrokardiografio estas sendolora, senoperacia, ĉiam ripetebla kaj preskaŭ ĉie aplikebla ekzamena tekniko.
Per ĝi dedukteblas la korbata frekvenco kaj ritmo, la korositua tipo, kaj la elektra aktivecoj kaj de la atrioj kaj de la ventrikloj. La tekniko esencas por la diagnozado de kororitmaj perturboj kiel ekstraj korbatoj ("ekstraj sistoloj") kaj de perturboj de la ekscitotransportado kaj -etendiĝo (ekzemple la diversaj specoj de ekscitotransportaj blokiĝoj). Ankaŭ por la diagnozado de korinfarkto kaj la klasifikado de ties diversaj specoj la aparato nemalhaveblas. Tamen por trovo de diagnozo ĉiam necesas kombini la rezulton de la elektrokardiografio kun la korpa ekzameno kaj suma klinika impreso de la paciento – neniam permeseblas sole fidi je la teknika informo.
Katalin Schultz
Katalin Schultz [ŝulc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schultz Katalin estis hungara operkantisto, oratorikantisto (mezosoprano), instruisto.
Nacia Parko Serra do Cipó
La Nacia Parko Serra do Cipó (en portugala Parque Nacional da Serra do Cipó) estas nacia parko kiu situantas ĉe 100 km el Belo Horizonte, nome ĉefurbo de la subŝtato Minas Gerais de Brazilo, inter 43°–44° W kaj 19°–20° S. Gravas flaŭro kun kelkaj specioj endemiaj, nur trovataj tie. Pri faŭno estas endanĝeritaj specioj.
Katalin Schultz
Katalin Schultz naskiĝis la en Vanyarc.
Biografio
Katalin Schultz komencis kanti en koruso en 1969, dum ŝi frekventis muzikan mezlernejon. Ekde 1976 ŝi studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. En 1980 ŝi kantis en eventoj de Tutlanda Filharmonio, en la sekva jaro en Teatro Kisfaludy, baldaŭ en Nacia Teatro (Pécs). Ŝi estis signifa kursestro pri kantotekniko.
Nacia Parko Serra do Cipó
Eksteraj ligiloj
-19.34917°N, -43.61944°W
Lampertsbach (Ahr)
La Lampertsbach (ĝis Alendorf ankaŭ nomata Frömmelsbach) estas 9,5 km longa, okcidenta kaj dekstra flankrivero de la rivero Ahr en la distrikto Vulkaneifel (Rejnlando-Palatinato kaj en la distrikto Euskirchen (Nordrejn-Vestfalio).
Rivervojo
La rojo Lampertsbach fontas en la Ahreifel kiel Frömmelsbach. Ĝia fonto situas oriente de Esch en Rejnlando-Palatinato sur alteco de ĉ. 539 m.
De sia fonto la rojo fluas orienten kaj baldaŭ atingas la limon inter Rejnlando-Palatinato kaj Rejnlando-Palatinato. Ĝi trafluas la naturprotektejon Lampertstal und Alendorfer Kalktriften mit Fuhrbach und Mackental sur la teritorio de la komunumo Blankenheim. De la enbuŝiĝo de la rojo Odenbach (km 7,6) apud Alendorf, kie la rojo pasas la monton Kalvarienberg (522.8 m), ĝi havas la nomon Lampertsbach. Ĝi trafluas nordorienten tra la nturprotektejo Lamperstal kaj enbuŝiĝas oriente de Hüngersdorf kaj norde de Dollendorf sur alteco de 358 m en la riveron Ahr.
Akvokolekta areo kaj alfluantoj
La 28,071 km² granda akvokolekta areo estas deakvigata trans Ahr kaj Rejno al la norda maro. La alfluantoj de Lampertsbach estas (rivermalalten):
Ceteraĵo
La Lampertsbach havas specialaĵon: en la germana tiel nomata Bachschwinde (= rojoforiĝo). Sub ponto la subgrundo estas tiom trua, ke granda parto de la akvo malaperas en la subrgundo. Ĉe malmulta akvo la tuta rojo malaperas.
Urbana (Ilinojso)
Historio
Urbana estis loĝata por la unua fojo fare de eŭropanoj en 1822.
Famuloj
Zsolt Bognár (pianisto) naskiĝis en Urbana.
Muzeo Carmen Funes
Museo Municipal Carmen Funes, aŭ Muzeo Carmen Funes, estas muzeo de paleontologio en Plaza Huincul, Provinco Neŭkeno, Argentino. Ĝi estas plej bone konata pro sia kolekto de fosilioj de dinosaŭroj, inklude la nuran specimenon de la plej granda registrita el la dinosaŭraj restoj, nome la Argentinosaurus huinculensis, kaj la nura konata embrio de saŭropodo, kiuj estis malkovritaj ĉe granda nestoloko en Auca Mahuida, Patagonio. Ties standarda mallongigo estas MCF-PVPH, aŭ simple PVPH por aludi al la paleontologia kolekto.
Priskribo
La muzeo estis starigita en 1984 danke al municipa financo, kaj iĝis grava turisma allogaĵo ĉe la provinco Neŭkeno. La muzeo situantas ĉe 55 Córdoba Avenuo, Plaza Huincul, Provinco Neŭkeno (poŝta kodo 8318), oriente de la kruciĝo de la Nacia Ŝoseo 22 kun la Provinca Ŝoseo 17.
Mainsat
Mainsat estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 682 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Mainsat etendiĝas sur 34,81 km², kaj havis 682 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 19 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Mainsat situas je alteco de 670 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Mainsat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Jacqueline Jary, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Lokaj famuloj
Charles Antoine de La Roche-Aymon, ĉefepiskopo de Reims, konsekris la reĝon Ludovikon la 16-an en 1775. Li naskiĝis en la kastelo de Mainsat en 1696.
Administrado
Mainsat apartenas al la kantono de Bellegarde-en-Marche, kies ĉefurbo estas Bellegarde-en-Marche. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
William Alexander Forbes
Forbes studis natursciencojn ĉe St John's College, Cambridge (La kolegio de Sankta Johano, Kembriĝo). En 1879 li estis nomumita prosektoro al la Zoological Society of London (Zoologia Socio de Londono) post la morto de la antaŭa oficanto, Alfred Henry Garrod, kiuj estis la amiko de Forbes kaj kies literatura ekzekutisto Forbes iĝis. Forbes prelegis pri kompara anatomio ĉe Charing Cross Hospital Medical School. Kiel anatomiisto, li skribis valorajn artikolojn pri la muskola strukturo kaj voĉorganoj de birdoj.
En 1880 Forbes vizitis la arbarojn de Pernambuko, Brazilo, kaj publikigis klarigon de lia ekskurseto en Ibis en 1881. En 1882 li vojaĝis al Okcidenta Afriko por studi la indiĝenan faŭnon, komencante de la delto de la rivero Niĝero. Li malsaniĝis baldaŭ post Kristnasko kaj mortis en Ŝonga.
La 8an de februaro 1878, Forbes estis elektita sekretario de la Kembriĝo-Naturhistorio-Socio. Li ankaŭ redaktis la libron kompilantan la sciencajn artikolojn de la forpasinta Alfred Henry Garrod; la libro estis publikigita en 1881 kune kun memoraĵo de Garrod skribita fare de Forbes.
Forbes estas festita en la nomoj de la Forbesa kureo, Curaeus forbesi, la Blankakola milvo Leptodon forbesi kaj la Forbesa pluvio, Charadrius forbesi.
Štítina
Štítina estas vilaĝo, situanta en distrikto Opava en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo estas menciata en la jaro 1282. Troviĝas ĉi tie simpla kasteleto en loko de devena akvoburgo. Ekde la jaro 1837 ĝi apartenis al Ordeno de germanaj kavaliroj. Ĉirkaŭe estas restaĵoj de remparoj. Renesanca kapelo el fino de la 16-a jarcento kun devena ligna ekipaĵaro. En la vilaĝo okazis malfacilaj bataloj kun la plej tanka batalo de la tuta Ostrava operaco. Fabriko, unua de sia speco, por fabrikado de gipso.
Naskiĝintoj
En Štítina naskiĝis Heliodor Píka.
Kuŝkupir
Nomo
Ĝia nomo venas el la fuzio de du vortoj en la Ĥorezmia dialekto: Kush-Duo kaj Kupir-Ponto.
Baden-Virtembergo
Baden-Virtembergo (: Baden-Württemberg ) estas federacia lando de Germanio. Ĝia NPIV-a nomo estas Badenio-Vurtembergo. Fine de la lando sume havis  loĝantojn.
Kuŝkupir
Najbaraj lokoj
La urbo distancas 35 km de Urgenĉo kaj 20 km de Ĥiva.
Baden-Virtembergo
Geografio
Ĝi ampleksas la sudokcidentgermanan terenon inter la Konstanca Lago en la sudo kaj la Majno en la nordo, la Rejno en la okcidento kaj la bavara limo en la oriento. Ĝiaj najbaraj federaciaj landoj estas Rejnlando-Palatinato, Hesio kaj Bavario, en la sudo najbaras la svisaj kantonoj Bazelo Urba, Bazelo Kampara, Argovio (Aargau), Ŝafhaŭzo (Schaffhausen ), Turgovio (Thurgau) kaj Zuriko (Zürich). Okcidente, trans la Rejno, situas Alzaco kaj Francio. Inter la germaniaj federaciaj landoj Baden-Virtembergo vicas en tria pozicio, koncerne kaj la nombron de loĝantoj (post Nordrejn-Vestfalio kaj Bavario) kaj la areon (post Bavario kaj Malsupra Saksio). Je la ekonomia sektoro Baden-Virtembergo vicas en la tria rango inter la germaniaj federaciaj landoj.
Kuŝkupir
Arĥitekturo
Aranĝo kaj arĥitekturo de Kuŝkupir estas tute sovetunia.
Baden-Virtembergo
Geografio
Gravaj urboj: Stuttgart, Mannheim, Karlsruhe, Baden-Baden, Freiburg, Heidelberg, Heilbronn, Pforzheim, Ulm, Reutlingen, Tübingen, Konstanz.
La rivero Murr situas en la federacia lando Baden-Virtembergo kaj longas 51 kilometrojn. Post fonto en la komunumo Murrhardt, interalie ĝi pasas tra la komunumoj Oppenweiler, Backnang, la parto Burgstall an der Murr de la komunumo Burgstetten, tra Kirchberg an der Murr, Steinheim an der Murr kaj tra la samnoma komunumo Murr an der Murr, kaj donas sian nomon al la administra distrikto Rems-Murr. Fine ĝia akvo ĉe Marbach am Neckar fluas en la riveron Neckar.
27280 Manettedavies
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Manette Davies, kiu mentoris unu finalist(in)on de 2011 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Walnut High School de Walnut (Kalifornio, Usono).
Baden-Virtembergo
Geografio
La rivero Enz situas en la federacia lando Baden-Virtembergo. Laŭ ĝi nomatas la distrikto Enz en la federacia lando.
Historio
Inter la jaroj 70 kaj 150 de nia erao la Romianoj konkeris la plej grandan parton de la teritorio de la hodiaǔa Baden-Virtembergo. La Romianojn en 260 forpelis la Alemanoj. Ilin subigis la Franka Regno inter 496 kaj 746, rezulte de tio ekzistis sur la teritorio de la hodiaŭa federacia lando la duklandoj Frankonio kaj Ŝvabio. La disfalo de ambaǔ duklandoj ĝis la 13-a jarcento rezultigis ekstreman teritorian dispecigon al centoj de etaj graflandoj, imperiapartenaj urboj, ekleziaj teritorioj aǔ eĉ unuopaj kavalirapartenaj vilaĝoj. La mediatizo sekve de la Napoleonaj militoj lanĉis procezon, je kies fino ankoraŭ ekzistis nur tri teritorioj: Virtembergo, Badeno kaj Hohenzollern; krome la urbo Wimpfen estis hesia eksklavo. En 1806 Napoleono Virtembergon faris reĝlando kaj Badenon grandduklando, sed nur ĝis 1918, kiam ambaǔ teritorioj fariĝis respublikaj federaciaj landoj ene de la Vajmara Respubliko. Ekde 1933 la memstarajn federacilandajn registarojn anstataǔis naziaj (nacisocialistaj) “Gauleiter” (distriktestroj) kaj “Reichsstatthalter” (imperiaj guberniestroj).
Distriktaroj
Baden-Virtembergo dividiĝas je 35 regionaj distriktoj kaj 9 pliaj urboj, kiuj grupiĝas en 4 administraj distriktaroj:
Distriktoj
La 35 regionaj distriktoj estas: {|
Al la distrikto Konstanz ankaŭ apartenas la eksklavo Büsingen ĉe Rejno (BÜS), kiu situas proksime de la svisa urbo Ŝafhaŭzo kaj komplete ĉirkaŭiĝas de teritorio de Svislando.
Ekde la jaro 1956 la distriktaj politikaj reprezentantoj diskutas komunajn temojn en distrikta parlamento, kiu germanlingve nomiĝas Landkreistag Baden-Württemberg.
Esperanto en Baden-Virtembergo
La regiona reprezentanto de la Germana Esperanto-Asocio estas Baden-Virtemberga Esperanto-Ligo, akronime BAVELO. Ĝi estis fondita en 1982, samtempe kun la malfondo de la antaŭa Sud-Okcidentgermana Esperanto-Ligo, akronime SOGELO, kiu ne samlimis kun la federacilandaj limoj.
József Takács (ministro)
József Takács  [jOĵef takAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Takács József estis hungara laboristo, redaktoro, ministro, parlamentano.
József Takács naskiĝis la  1884 en Orosháza. Li mortis la 1961 en Budapeŝto.
Biografio
József Takács frekventis nur bazlernejon, poste li estis simpla laboristo. En 1903 li aliĝis al socialdemokrata movado, post jaroj li kontribuis, krome li havis movadajn postenojn. Inter 1915 kaj 1918 li estis soldato. Dum la sestaga Kabineto Peidl li estis ministro pri agrikulturo. Inter 1919 kaj 1944 li redaktis Népszava. Dum la nazia erao li kaŝiĝis. Inter 1945 kaj 1947 li estis subministro kaj parlamenta deputito. Li kontraŭis unuiĝon de socialdemokratoj kaj komunistoj, tial li perdis ĉiujn postenojn, fine li eĉ estis kondamnita je 15 jarojn. Li ricevis amnestion en 1955. En la sekva jaro la verdikto estis nuligita.
Mautes
Mautes estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 220 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Mautes etendiĝas sur 22,67 km², kaj havis 220 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Mautes situas je alteco de 727 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Mautes apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Yolande Plas, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
Ekzistas en Mautes preĝejo de la 12-a jarcento.
Administrado
Mautes apartenas al la kantono de Bellegarde-en-Marche, kies ĉefurbo estas Bellegarde-en-Marche. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Zabriskie Point
Zabriskie Point estas ital-usona filmo de Michelangelo Antonioni, publikigita en 1970.
La filmo ilustras la usonan studentan protestadon dum la malfruaj 1960-aj jaroj, kaj ankaŭ la seksan liberigon propran de tiuj jaroj. Ĝi estas sekva de filmoj kiel Easy Rider de Dennis Hopper. Tre pribatalita de puritana usonanaro - tio kio okazigais multajn incidentojn kun por-Nixon-aktivuloj - la filmo ankaŭ estis kritikata de maldekstremuloj pro ĝia karikatura almovo al la kontraŭkulturo tiama. Malbone recenzita, Zabriskie Point estis komerca fiasko kiam ĝi eldoniĝis: ĝi tamen influis la estetikon de usona kinarto de la 1970-aj jaroj.
La muziko estis komponata, parte, de la rokgrupo Pink Floyd. Jen la dua kunlaboro inter Michelangelo Antonioni kaj la produktisto Carlo Ponti, post la sukceso de Blow-Up (Ora Palmo en 1967), kaj antaŭ tiu de Professione: reporter en 1975.
La filmo rakontas la renkontiĝon de idealisma studentino kaj de pli radikala aktivulo en la Valo de la Morto dum la studenta agitado de la 1960-aj jaroj en Usono.
Subway (filmo)
Subway (Metroo) estas franca filmo direktita de reĝisoro Luc Besson aperinta en 1985.
Rakonto
Forŝtelinte kompromisajn dokumentojn, viro rifuĝas sin en la fascinan kaj movplenan mondon de la Metroo de Parizo. Senkompata hom-ĉasado organiziĝas dum kiu strangaj ligiloj interplektiĝas inter la ŝtelinto kaj ties viktimo.
Preĝejo martiro Sankta Georgo (Üröm)
La preĝejo martiro Sankta Georgo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Üröm (Hungario).
Historio
Laŭ eklezia fonto en tiu loko estis kirko en tiu loko en 1467. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis, la kirko ruiniĝis. Depost 1686 ĉefe alvenmintaj ŝvaboj el la ruino konstruis novan kirkon. Oni trovis interne tombon de kanoniko el 1702 (tiam jam estis preta la kirko). Ĝi renoviĝis inter 1764-1766 kaj 1929-1936 (en la lasta renoviĝo oni konstruis ankaŭ longan navon). Ĝis 1803 la paroĥo funkciis en Pilisborosjenő. La orgeno estis farita en 1911. La nun videbla enirejo estis farita en 2005.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en areo inter kvar vojoj, sed antaŭ ĝi estas monumento. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre al turo altiĝas. Post la fasado la nekutime longa navo sekvas, kiu finiĝas en kuboforma absido. Apude la sakristio estas videbla. Interne la instalaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento.
Kermeso okazas en la antaŭa aŭ sekva dimanĉo al la 24-an de aprilo.
Eszter Domokos
DOMOKOS Eszter (domokoŝ) familinomo Deutsch Vera estis rumanuja hungara, ĵurnalistino, verkistino naskita en Ĉikŝomjo la 4-an de januaro 1941 kaj mortinta en Budapeŝto la 7-an de majo 1994.
Biografio
Eszter Domokos abiturientiĝis en Oradea kaj ŝi finis en Kluĵo la fakon pri hungara lingvo kaj literaturo. Ekde 1965 ĝis 1971, pli poste ekde 1974 ŝi estis la reĝisorino de pupteatro de Oradea, redaktorino, raportistino de Ifjúmunkás (1971-74). Ŝiajn verkojn publikigis la gazetoj Korunk, Utunk, Dolgozó Nő, Fáklya. En 1988 ŝi translokiĝis Hungarujon kaj ŝi estis kunlborantino de Tolna Megyei Népújság.
Tschlin
Pri la komunumo
Tschlin (en la germana lingvo kaj ĝis 1943 oficiala nomo Schleins) estas komunumo de la komunumaro Ramosch kaj la distrikto Inn/En en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 459 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Tschlin estas la plej orienta komunumo de Engadino situanta ĉe la norda flanko de la rivero Eno ĉe la trilanda punkto inter Aŭstrio, Italio kaj Svislando. La komunumo konsistas el la tri fakcioj Tschlin, Martina kun la vilaĝo Vinadi, kaj Strada kun la vilaĝoj Chaflur kaj Sclamischot. La sudan limon de la komunumo formas la rivero Eno, kie inter Martina kaj Finstermünz sur alteco de 1015 m s.m. ĉe la riverbordo troviĝas la plej malalta punkto de la komunuma, dum en nordo ĝia teritorio etendiĝas ĝis la pinto de monto Mutter ĉe la limo al Samnaun, kie sur alteco de 3292 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Tschlin limas en nordo al Samnaun, en nordnordoriento al Spiss (Tirolo, Aŭstrio), en nordoriento al Pfund (Tirolo, Aŭstrio), en oriento al Nauders (Tirolo, Aŭstrio), en sudoriento al Curon Venosta (Sudtirolo, Italio), kaj en sudokciento kaj sudo al Ramosch.
Trafiko
Tschlin situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 27 de Malojo-Pasejo tra Engadino al Landeck en Aŭstrio. En Aŭstrio la svisa kantona ĉefvojo n-r 27 transiras al la federacia vojo n-ro 184, kiu post 20 kilometroj kuniĝas kun la federacia vojo n-ro 180. Per poŝtaŭtolinioj al Scuol kaj Samnaun kaj buslinio al Nauders en Aŭstrio Tschlin estas konektita al la publika transportreto.
Historio
En la 10-a jarcento la episkopo Hildibald donacis al la katedralkapitulo bienon en Tschlin. Dum mezepoko Tschlin dependis de la grandbieno Ramosch. Ĝis la administracia reformo de 1851 Tschlin estis parto de la tribunalkomunumo Ramosch, kiu tiam estis transformita al la komunumaro Ramosch, kies komunumoj fariĝis Tschlin, Ramosch kaj Samnaum. Eklezie Tschlin en la 16-a jarcento disiĝis de Ramosch, la ekzakta dato ne estas konata. La konstruo de la preĝejo Sankta Blazio datiĝas el la jaro 1515. La alia preĝejo Sankta Johano la Babptisto bruliĝis en la jaro 1856 dum vilaĝa inscendio kaj konserviĝis nur ĝia turo.
8666 Reuter
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana verkisto Fritz Reuter (1810–1874), kunfondinto de la nova literaturo en platgermana lingvo kaj unu el plej grandaj komikistoj. Li ofte esprimis mondan saĝon per priskribo de ĉielaj korpoj, precipe Suno.
(19099) 1981 EC4
(19099) 1981 EC4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
NGC 84
NGC 84 estas stelo en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Eksteraj ligiloj
Liste der NGC-Objekte von 1 bis 500
Kirchleerau
Pri la komunumo
Kirchleerau estas urbo komunumo en la distrikto Zofingo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 746 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Kirchleerau situas ĉe la orienta marĝeno de la valo de la rivero Suro en flanka valeto de la Surovalo, kiu estas disigita de flankmoreno de la glaciepoka Reuss-Glaĉero de la efketiva Surovalo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kirchleerau limas en nordo al Schlossrued, en oriento al Schmiedrued, en sudo al Moosleerau, kaj Staffelbach en okcidento.
Trafiko
Kirchleerau situas ĉe la kantona ĉefvojo 24 de Araŭo al Sursee. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Schöftland al Sursee.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 6 kilometrojn norde ĉe Kölliken.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kirchleerau datiĝas el la jaro 1248 kiel Lerowe.
En mezepoko Kirchleerau estis unue sub la regado de la Grafoj de Lencburgo kaj poste de la Habsburgoj. Post la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1415 Attelwil apartenis al la berna ĉefvoktejo Lencburgo. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Kirchleerau estis atribuita al la distrikto Zofingo de la nove fondita Kantono Argovio.
Sándor Gál (aktoro)
Sándor Gál [ŝAndor gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gál Sándor estis hungara aktoro. Lia familia nomvarianto estis Gaál, lia origina familia nomo estis Goldarbeiter.
Biografio
Sándor Gál devenis el juda familio. Li akiris diplomon en privata aktorlernejo de Szidi Rákosi en 1917. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Sándor Krémer en provinca urbo. Li simpatiis kun la laborista movado. Post falo de la Hungara Sovetrespubliko li devis rifuĝi al Transilvanio, kiu estis jam okupita fare de rumanoj. En 1925 li translokiĝis al restinta parto de Hungario, kie li havis rolojn en diversaj teatroj (Győr, Békéscsaba (1927), Miskolc (1929), Operetoteatro (Budapeŝto), Teatro Magyar, Teatro Városi (1934–1936), trupo de Mihály Erdélyi (teatrestro) (1940)). En la sekvaj jaroj li ne havis rolojn pro la kontraŭjudaj leĝoj. Li estis videbla ekzemple en Gaja Teatro en 1946, Teatro Madách (1951-1959). Intertempe li havis sindikatan postenon. Lia edzino estis Mária Sulyok, sed en 1932 ili eksgeediĝis.