cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salzkopf
La monto Salzkopf (esperantigite: „salkapo“) proksime de Waldalgesheim en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato estas 627,6 metrojn alta kaj post la monto Kandrich (alteco 638,6 metroj) la dua plej alta monto en Binger Wald. La Salzkopf estas la plej alta monto en la distrikto Mainz-Bingen.
Geografio
La monto troviĝas sur la teritorio de la vilaĝo Weiler bei Bingen kaj ĉ. 6,4 km nordokcidente de Waldalgesheim (ambaŭ vilaĝoj en la distrikto Mainz-Bingen), 4,1 km nordnordoriente de Daxweiler kaj 5,8 km (ambaŭ aerdistance) norde de Stromberg (ambaŭ en la distrikto Bad Kreuznach).
Truka rajdado
Truka rajdado estas formo de danĝera ĉevala akrobatia rajdado, kiam rajdanto staras vertikale sur galopanta ĉevalo. Plua akrobataĵo povus esti pendigo turnigita sur la flanko de la ĉevalo, dum jungilaro estas ŝaltata aŭ malŝaltata sur la galopanta ĉevalo.
La ĉevala akrobatia rajdado estis montrita en multaj filmoj, ĝuste tiel kiel rajdistaj eventoj.
La truka rajdado havas tre interesan historion. Ne ĉiam tio estis amerika amuzo. Foje tio estis uzata kiel armilo por rusa rajdista polico. Ili estis preskaŭ nevenkeblaj, ĉar ili povis facile kaŝi sin antaŭ malamikoj. Kiam komunismo eksidis en Rusio, la rajdista polico estis devigita forlasi la landon. Multaj el ili transŝoviĝis Usonon, kie ili uzis sian talenton por mono. Ili fariĝis parto de la amuzo de la komunumo. Baldaŭ usonanoj komencis lerni la trukan rajdadon. La truka rajdado fariĝis eĉ parto de rodeoj, kie la plej duraj faloj enspezis plej multe da punktoj. La truka rajdado fariĝis pli danĝera por trukaj rajdistoj kaj por desperuloj ĝi fariĝis maniero kiel akiri la monon. La truka rajdado poste fariĝis tro danĝera por konkursoj kaj ĝi fariĝis specialaĵo en rodeoj.
Gyula Cseresznyés
CSERESZNYÉS Gyula [ĉresnje'ŝ] estas rumanuja hungara aktoro, reĝisoro. Li estis naskita en Ocna de Jos la 24-an de oktobro 1931.
Kariero
Ekde 1953 Gyula Cseresznyés ludis en Baia Mare, poste en la Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat (1956-1969). En 1969 li dungiĝis al la Temesvári Állami Csiky Gergely Színház kiel reĝisoro.
Ralph Bonesper
Ralph BONESPER (pseŭdonimo Ruĝamo; naskiĝis en 1896 aŭ 1897 (pro sengepatra vivado mankas detaloj pri la dato kaj loko de lia naskiĝo); mortis en Novjorko la 4an de marto (aŭ en aprilo??) 1971) estis hungara-usona esperantisto, laboristo kaj eksmaristo.
Li lernis Esperanton en 1921 en Debrecen, Hungario, kaj estis inter la fondintoj de SAT (matrikulo 29). Kiel migrulo kaj maristo li vojaĝadis en ĉirkaŭ 20 landoj, helpite de Esperanto kaj propagandante por Esperanto. En 1927 en Antwerpen li organizis maristan Esperanto-grupon, kiu jaron post lia foriro likvidiĝis pro disvojaĝo de preskaŭ ĉiuj membroj. En 1929 li prezidis SAT-Rondon en Nov-Jorko. En 1930 li fondis LEA-NA-n, kaj gvidis ĝin ĝis ĉirkaŭ 1935 (ĝenerala sekretario). Li instruis Esperanton en Nov-Jorka „Workers School“ (plej granda laborista revolucia lernejo en Ameriko), kiu oficiale enkondukis Esperanton. Post la dua mondmilito li aktivis por la Solidara Helpservo de SAT, kiu provizis manĝaĵojn al esperantistoj kaj militviktimoj en Eŭropo kaj en Japanio, inter 1947 kaj 1951. Li spertis multajn malfacilaĵojn por akiri la usonan ŝtatanecon.
Li estis peranto de IPE kaj de SAT, verkis artikolojn en Sennaciulo, Heroldo de Esperanto, Ĉina Esperantisto kaj aliaj gazetoj. Multaj artikoloj de li aperis, tradukitaj el Esperanto, en usonaj, francaj, germanaj, belgaj, sovetaj, ĉinaj kaj hungaraj gazetoj.
Lian heredaĵon plejparte ricevis Esperanto-organizoj, interalie UEA kaj ELNA.
Viĵaj
Viĵaj estas vilaĝo de la urba distrikto de Ivdel, de la Sverdlovska provinco, Rusio, en 1930-1980 loĝata ĉefe de Ivdellag-dungitoj.
Ĝi situas 66 kilometrojn (laŭvoje 76 kilometroj) norde de la urbo Ivdel, en la montara tajga areo, sur la dekstra bordo de la rivero Lozva, ĉe la buŝo de la dekstra alflaunto de la rivero Viĵaj.
De Viĵaj komenciĝas vojoj al popularaj turismaj lokoj. Viĵaj estis la antaŭlasta haltejo, kiun la turisma grupo de Djatlov vizitis antaŭ la fatala marŝado. Pro ĉi tio, la vilaĝo gajnis famon en dokumentaj kaj artaj verkoj.
La vilaĝo estis forte difektita dum incendio en majo 1991.
La 11-an de aŭgusto 2010, kiel rezulto de arbaraj fajroj la vilaĝo preskaŭ tute forbrulis, unu domo sur la riverbordo mirakle postvivis, same kiel monumento al la herooj de la Dua Mondmilito. Ne estis mortintoj, la loĝantaro de 26 personoj translokiĝis al Ivdel. Oficiale, la restarigo de la vilaĝo ne estas planita, eĉ iom poste, laŭ ordono de la administra distrikto, la postvivanta domo estis detruita.
Restarigo de la vilaĝo estas registare malpermesita. Malgraŭ tio, homoj revenis al la vilaĝo, domoj estis konstruitaj.
Distrikto Czarnków
Distrikto Czarnków - pole powiat czarnkowski - ĝis la jaro 1975 estis distrikto en la provinco Podlaĥio de Pollando. Administra centro estis la urbo Czarnków. Fine de 1973 en la distrikto vivis 43 500 loĝantoj.
Defendkirko Kleinbreitenbach
La Vilaĝa kirko en Kleinbreitenbach, suda urboparto de Plaue estas impona defend-kirko kun mansarda tegmento.
Priskribo
Situas la loko idiliece an flanka valo de la rivero Gera. Okcidente de la vilaĝo leviĝas la deklivaj konkokalkaj rokoj de la montaro Reinsberge. Ekde 1997 okazas surloke Artsimpozio ĉiusomere sub la egido de la Popolaltlernejo Arnstadt-Ilmenau.
De malproksime jam videblas la kirkoturo. Pro sia krenela krono ĝi similas al belfrido de mezepoka burgo. Tiu konstruaĵo kun volbo teretaĝe konstruitis ĉ. la jaro 1360-a kaj apartenas al la plej bone konservitaj atestiloj de kamparanaj defendokompleksoj de la malfrua Mezepoko en Turingio. Nekutimas ankaŭ la pinakloj. Ilia formo estas kiel vostoj de hirundoj kio pli kutimas por Italio.
Ankoraŭ pli malnova ol la turo estas la halo. Zorge kunmetita etkvadra muraĵo kun fenditaj juntoj kaj alkonstruita rondarkportalo sude (kun du poste almetitaj sunhorloĝoj) dokumentas la daton de la estiĝo de la kirko: la 12-a jarcento. Nekonata estas la aspekto de la romanika altarejo pro anstataŭigo per la nuna ĥorejo en 1300 ĉirkaŭ. Ĝi estas ekzemplo por rektangula konstruado de tiaj altarejoj kiel ofte troviĝas ĉe konstruaĵoj de ordenoj almozantaj. Ankaŭ la kirko en la centro de Plaue havas samtipan ĥorejon.
Alikonstruitis la kirko dufoje: en 1696/97 kaj en 1778. Interne estas galerioj, pluraj mezepokaj pentraĵoj, gotika krucifikso kaj funebranta madono. Juvelaĵo vera estas la altaro triptika el la jaro 1510 kun reprezento de diversaj sanktuloj. Ĝi originas ell la Sigismund-kapelo de Kastelo Ehrenstein proksime norde de al urbocentro de Plaue, kie ĝi estis ĝis 1958. Farita estas la altaro en Arnstadt. En 1988 oni trovis dum restaŭrado en atelieroj en Erfurto la iluzian kurtenan pentraĵon. La centra figuro ne estas Kristo sed kavaliro kun kiraso. Belega estas la reliefa lignoskulptaĵo sub la triptiko kun sceno de la Lasta Manĝo
La alia altaro estas ambona; laŭdire ekzistas subteraj gangoj sub ĝi. La orgeno de la 19-a jarcento estis farita en Stadtilm. Krom la nuna enirejo (kun la supre skribita dato 1856) videblas ankoraŭ la surŝutita enirejo kun ĝia rondarko. En 1972 la tegmento refaritis (denove jam 20 jarojn poste pro malbona kvalito). La lastaj restaŭradlaboroj interne faritis de 1956-59 kaj en 2000.
Eiffel-Turo
La Eiffel-Turo (la franca prononco de Eiffel estas [efél]; en Esperanto estas uzata ankaŭ literumado Ejfel-Turo) estas mondfama fer-skeleta ĵaluzitura konstruaĵo en la Marsa Kampo en Parizo, elpensita de Gustave Eiffel (de kio devenas ĝia nomo) kaj desegnita kaj konstruita de lia kompanio por la Internacia ekspozicio de 1889, cent jarojn post la Franca Revolucio. Konstruita el 1887 ĝis 1889 kiel enirejo al la Universala Ekspozicio de 1889, ĝi estis dekomence kritikita de kelkaj el la plej gravaj artistoj kaj intelektuloj de tiama Francio pro sia desegno, sed poste ĝi iĝis tutmonda kultura ikono de Francio kaj unu el la plej agnoskeblaj strukturoj en la mondo. La Eiffel-Turo estas la plej vizitata pagenda monumento en la mondo; 6.91 milionoj da personoj ascendis al ĝi en 2015.
Ĝi altas je 324 metroj (ekskluzive de la anteno) kaj pezas pli ol 10.000 tunojn. Ĝia alto estas la sama kiel tiu de 81-etaĝa konstruaĵo, kaj tiel ĝi estas la plej alta strukturo en Parizo. Ĝia bazo estas kvadrata, nome kun 125 metroj je ĉiu flanko. Finkonstruita, la turo estis la plej alta konstruaĵo en la mondo, estante duoble pli alta ol la piramidoj de Egipto. Dum sia konstruado, la turo Eiffel surpasis la alton de la Vaŝingtona Monumento (en Usono) por iĝi la plej alta strukturo farita de homoj en la mondo, titolo kiun ĝi havis dum 41 jaroj ĝis la finkonstruado de la Konstruaĵo Chrysler en Novjorko io okazis en 1930. Ĝi estis la unua strukturo kiu atingis la alton de 300 metroj. Pro la aldono de radioelsenda anteno sur la pinto de la turo en 1957, ĝi estas nune pli alta ol la Konstruaĵo Chrysler je 5.2 metroj. Sen kalkuli la transmitilojn, la turo Eiffel estas la dua plej alta liber-stara strukturo en Francio post la Viadukto de Millau.
Originale oni konceptis la turon kiel dumtempan konstruaĵon, detruotan post 20 jaroj, sed ĝi fariĝis la plej konata simbolo de la urbo. Nun vizitas ĝin pli ol sep milionoj da turistoj kaj vizitantoj ĉiujare.
La turo havas tri nivelojn por vizitantojn, kun restoracioj sur la unua kaj dua niveloj. La supra platformo de la pinta nivelo estas 276 m super la grundonivelo – nome la plej alta rigardejo alirebla de la publiko en la tuta Eŭropa Unio. Oni povas aĉeti enirbiletojn por ascendi ĉu per lifto ĉu per ŝtuparo al la unua kaj dua niveloj. La ascendo el la grundonivelo ĝis la unua nivelo estas de ĉirkaŭ 300 ŝtupoj, same kiel el la unua nivelo al la dua. Kvankam estas ŝtuparo ĝis la pinta nivelo, tiu estas kutime alirebla nur per lifto.
Carl Mäsak
Carl MÄSAK estas la nuna vicprezidanto de SEJU (Sveda Esperantista Junulara Unuiĝo), kaj unu el la tri kreintoj de la neologismo mojosa. Li estas studanto de biologia Informatiko (angle: Bioinformatics) ĉe la universitato de Upsalo. En la nordia esperantistaro li estas fama por esti la kreinto de la ŝaka varianto "Bakio".
Eiffel-Turo
Deveno
La Eiffel-Turo estis konstruita de Gustave Eiffel por memori la 100-jariĝon de la Franca revolucio de 1789. 107 proponoj estis prezentitaj por la konstruo de la Eiffel-Turo, 50 personoj laboris por ĝia dezajno, kaj pli ol 100 konstruis la partojn. 132 laboristoj kunigis la partojn surloke.
La desegno de la Eiffel-Turo estas atribuita al Maurice Koechlin kaj Émile Nouguier, nome du veteranaj inĝenieroj kiuj laboris por la Compagnie des Établissements Eiffel. Oni konsideris ĝin post studo kiel taŭga centra peco por la proponita Universala Ekspozicio de Parizo de 1889, nome Internacia ekspozicio por celebri la centjarigon de la Franca revolucio. Eiffel malferme rekonis, ke la inspiro por turo venis el la Rigardejo Latting konstruita en Novjorko en 1853. Em majo 1884, laborante hejme, Koechlin faris skizon de sia ideo, priskribita de li kiel "granda metalturo, konsistanta el kvar ĵaluziaj subteniloj starantaj aparte en la bazo kaj venantaj kune al la pinto, kunigita de metalaj traboj je regulaj interlokoj". Eiffel dekomence trovis malmultan entuziasmon, sed li ja aprobis pluan studadon, kaj la du inĝenieroj tiam petis al Stephen Sauvestre, nome estro de la kompania arkitektura departemento, kontribui al la desegno. Sauvestre aldonis ornamajn arkojn al la bazo de la turo, vitran pavilionon ĝis la unua nivelo, kaj aliajn plibeligaĵojn.
La nova versio de la turo akiris la subtenon de Eiffel: li aĉetis la rajtojn por la patento de la desegno farita de Koechlin, Nougier, kaj Sauvestre, kaj tiu desegno estis ekspoziciita en la Ekspozicio de Ornamaj Artoj en la aŭtuno de 1884 sub la nomo de la kompanio. La 30an de marto 1885, Eiffel prezentis siajn planojn al la Société des Ingénieurs Civils; post studi la teknikajn problemojn kaj emfazi la praktikajn uzojn de la turo, li finigis sian paroladon dirante ke la turo simbolas
Oni faris malmultan progreson antaŭ 1886, kiam Jules Grévy estis re-elektita kiel prezidento de Francio kaj Édouard Lockroy estis nomumita kiel ministro por komerco. Oni aprobis buĝeton por la eksposicio kaj, la 1an de majo, Lockroy anoncis ŝanĝon al la terminoj de malferma konkurenco okazigita por la centra peco de la eksposicio, kiu efektive faris la elekton de la desegno de Eiffel nemalkavebla konkludo, ĉar konkurencaĵoj devis inkludi studon por 300 m kvar-flanka metala turo en la Marsa Kampo. (300-metra turo estis tiam konsiderita herkula inĝeniera klopodo). La 12an de majo, oni formis komision por ekzameni la skemon de Eiffel kaj de la rivaloj, kiu, unu monaton poste, decidis, ke ĉiuj proponoj escepte tiun de Eiffel estis nepraktikaj aŭ mankantaj detalojn.
Post ioma debato pri la preciza loko de la turo, oni subskribis kontrakton la 8an de januaro 1887. Tiu estis subskribita de Eiffel agante en sia propra konto pli ol kiel la reprezentanto de sia kompanio, kaj garantiis al li 1.5 milionojn da frankoj por la konstrukostoj: nome malpli ol unu kvarono de la kalkulitaj 6.5 milionoj da frankoj. Eiffel estis ricevinta la tutan enspezon el la komerca ekspluatado de la turo dum la elspozicio kaj por la venontaj 20 jaroj. Li poste establis apartan kompanion por administri la turon, kaj kontribuis per la duono de la necesa kapitalo li mem.
Protesto de artistoj
La proponita turo estis celo de arda polemiko, kiu vekis kritikojn el tiuj kiuj kredis, ke ĝi ne estas farebla kaj el tiuj kiuj kontraŭis pro artaj tialoj. Antaŭ la konstruado de la Eiffel-Turo, neniu strukturo estis iam konstruita je alto de almenaŭ 300 metroj, kaj multaj homoj kredis, ke ĝi estas malebla. Tiuj objektoj estis esprimo de long-daŭra debato en Francio pri la rilato inter arkitekturo kaj inĝenierado. Ĉio pintiĝis kiam ekis la laboro en la Kampo de Marso: oni formis "Komitaton de la Tricentopo" (unu membro por ĉiu metro de la alto de la turo), kondukita de la elstara arkitekto Charles Garnier kaj enhavanta kelkajn el la plej gravaj figuroj de la artoj, kiel Adolphe Bouguereau, Guy de Maupassant, Charles Gounod kaj Jules Massenet. Peticio nomita "Artistoj kontraŭ la Eiffel-Turo" estis sendita al la Ministro de Vork kaj Komisiito de la Eksposicio, Charles Alphand, kaj ĝi estis publikigita de Le Temps la 14an de februaro 1887:
Gustave Eiffel respondis al tiuj kritikoj per komparo de sia turo kun la Egiptaj piramidoj: "Mia turo estos la plej alta konstruaĵo iam starigita de homo. Ĉu ĝi ne estas tiom grandioza en sia maniero? Kaj kial io admirinda en Egipto iĝus hida kaj ridinda en Parizo?" Tiuj kritikoj estis traktitaj ankaŭ de Édouard Lockroy en letero de subteno verkita al Alphand, sardone dirante, "Juĝinte pro la majesta ŝvelo de la ritmoj, la belo de la metaforoj, la eleganteco de ĝia delikata kaj precizo stilo, oni povas diri, ke tiu protesto estas la rezulto de la kunlaborado de la plej famaj verkistoj kaj poetoj de nia tempo", kaj li klarigis, ke la protesto estis malgrava ĉar la projekto estis decidita monatojn antaŭe, kaj la konstruado de la turo estis jam survoje.
Krome, Garnier estis membro de la Tura Komitato kiu estis ekzameninta la diversajn proponojn, kaj ne estis levinta objekton. Eiffel estis simile nepriokupita, indikante al ĵurnalisto ke estas tro frue por juĝi la efikon de la turo nur sur la bazo de la desegnoj, ke la Kampo de Marso estas sufiĉe distanta el la monumentoj menciitaj en la protesto kaj tiele estis malmulta risko ke la turo superu ilin, kaj metante la estetikan argumenton por la turo: "Ne ĉiam la leĝoj de naturaj fortoj kongruas kun la sekretaj leĝoj de harmonio?"
Kelkaj el la protestantoj ŝanĝis siajn opiniojn kiem la turo estis konstruita; aliaj restis nekonvinkitaj. Guy de Maupassant laŭdire tagmanĝis en la restoracio de la turo ĉiutage ĉar ĝi estis la nura loko en Parizo kie la turo ne estas videbla.
Ĉirkaŭ 1918, ĝi jam estis simbolo de Parizo kaj de Francio mem post Guillaume Apollinaire verkis naciisman poemon kun la formo de la turo (nome kaligramo) por esprimi siajn sentojn pri la milito kontraŭ Germanio. Nuntempe, ĝi estas amplekse konsiderata rimarkinda peco de struktura arto, kaj estas ofte aperigita en filmoj kaj literaturo.
Konstruado
Vorkoj en la fundamentoj startis la 28an de januaro 1887. Tiuj de orienta kaj suda kruroj estis pli rektaj, kun ĉiu kruro ripozanta sur kvar 2 m cementaj blokoj, po unu por ĉiu el la ĉefaj traboj de ĉiu kruro. La okcidenta kaj norda kruroj, estante pli proksimaj al la rivero Sejno, estis pli komplikaj: ĉiu bloko postulis po du fostojn instalitajn uzante kasonojn de kunpremita aero 15 m longaj kaj kun 6 m de diametro metitaj al profundo de 22 m por subteni la cementajn blokojn, kiuj estis 6 m dikaj. Ĉiuj el tiuj blokoj estis subtenitaj de bloko de kalkoŝtono kun klinita pinto por subteni ŝuaĵon por la fervorko.
Ĉiu ŝuaĵo estis ankrita al la ŝtonvorko pere de paro de rigliloj de 10 cm de diametro kaj 7.5 m longaj. La fundamentoj estis kompletigitaj la 30an de junio, kaj la starigo de la fervorko ekis. La videbla vorko surloke estis komplementigita de enorma kvanto de ekzakta prepara laboro kiu okazis malantaŭ la scenejo: la desegna oficejo produktis 1,700 ĝeneralajn desegnojn kaj 3,629 detalajn desegnojn de 18,038 diversaj partoj necesaj. La tasko de desegnado de la komponantoj estis komplikita de la kompleksaj anguloj enhavitaj en la desegno kaj de la grado de precizeco postulita: la pozicio de nitotruoj estis specifita en 1 mm kaj la anguloj funkciis ĝis unu sekundo de arko. La finigitaj komponantoj, kelkaj jam kunnitumitaj en sub-enfoldigaĵoj, alportitaj sur ĉeval-tiritaj ĉaroj el fabriko en la najbara Pariza ĉeurbo Levallois-Perret kaj kun-ŝraŭbitaj, kaj la ŝraŭboj estis anstataŭitaj per nitoj dum la konstruado progresis. Neniu drilado aŭ formigado estis farita surloke: se iu parto ne kongruis, ĝi estis resendita al la fabriko por la ŝanĝo. Entute, 18,038 pecoj estis kunigitaj uzante 2.5 milionoj da nitoj.
Dekomence la kruroj estis konstruitaj kiel kantilevroj, sed meze de la vojo al la unua nivelo, la konstruado estis haltigita por krei gravan lignan skafaldon. Tio plinovigis la temon de la struktura integreco de la turo, kaj sensaciismaj artikoltitoloj kiel "Eiffel memortiga!" kaj "Gustave Eiffel freneziĝis: li estis enfermita en azilo" aperis en la sensaciisma gazetaro. Je tiu momento, malgranda "grimpanta" gruo desegnita por moviĝi supren laŭ la turo estis instalita en ĉiu kruro. Ili faris uzadon de la gvidiloj por la liftoj kiuj estis kongruigitaj en la kvar kruroj. La kritika etapo por kunigi la krurojn en la unua nivelo estis kompletigita ĉirkaŭ la fino de marto 1888. Kvankam la metalvorko estis preparita per la plej zorgema atento al la detaloj, oni antaŭvidis la neceson fari malgrandajn alĝustigojn por plej precize liniigi la krurojn; kidraŭlikaj krikoj estis kongruigitaj al la ŝuaĵoj je la bazo de ĉiu kruro, kapablaj elteni forton de 800 tunoj, kaj la kruroj estis intence konstruitaj je iom pli dekliva angulo ol necese, estante subtenitaj de sabloskatoloj en la skafaldo. Kvankam la konstruado laborigis 300 surlokajn laboristojn, nur unu persono mortis, pro la sekurecaj singardoj fare de Eiffel kaj la uzado de moveblaj trapasejoj, relprotektiloj kaj ekranoj.
Liftoj
Ekipi la turon per taŭgaj kaj sekuraj pasaĝerliftoj estis grava afero por la regokomisiono kiu superrigardis la Eksposicion. Kvankam oni esperis, ke kelkaj vizitantoj supreniros ŝtupare ĝis la unua nivelo, aŭ eĉ ĝis la dua, evidente liftoj estu la ĉefa rimedo por suprenirado.
Konstrui liftojn por atingi la unuan nivelon estis relative farebla: la kruroj estis sufiĉe larĝaj malspure kaj ankaŭ sufiĉe rektaj por ke ili povus elteni rektan trakon, kaj oni subskribis kontrakton kun la franca kompanio Roux, Combaluzier & Lepape por du liftoj konstruotaj sur la orienta kaj okcidenta kruroj. Roux, Combaluzier & Lepape uzis paron de senfinaj ĉenoj kun rigidaj, artikitaj ligiloj al kiuj la veturilo estis ligita. Plumbaj pezaĵoj sur kelkaj ligiloj de la supraj aŭ de la revenaj sekcioj de la ĉenoj kontraŭekvilibrigis plej el ŝargopezo de la veturilo. La veturilo estis pelita supren el sube, ne el supre: por eviti ke la ĉeno bukliĝu, ĝi estis enfermita en ĉeningo. Malsupre de la ĉenvojo, la ĉenoj pasis tra pinjonoj de 3.9 m de diametro. Pli malgrandaj pinjonoj supre gvidis la vojon de la ĉenoj.
Instali liftojn ĝis la dua nivelo estis multe pli defia ĉar la rekta trako estis malebla. Neniu franca kompanio deziris entrepreni tiun laboron. La eŭropa branĉo de Otis Brothers & Company faris proponon, sed tiu estis malakceptita: la stabanaro de la monda foiro malakceptis fakte la uzadon de eksterlanda materialo en la konstruado de la turo. La tempolimo por proponoj estis pliampleksigita sed denove neniu franca kompanio sin proponis, kaj finfine la kontrakto estis atribuita al Otis en julio 1887. Otis fakte fidis, ke ili finfine ricevos la kontrakton kaj jam estis ekkreante desegnojn.
La veturilo estis dividita en du supermetitaj kompartementoj, el kiuj ĉiu povis enhavi ĝis 25 pasaĝerojn, kaj la liftoŝoforo okupis eksteran platformon en la unua nivelo. Movopovo estis havigita pere de klinita hidraulika ramo 12.67 m longa kaj de 96.5 cm de diametro en la turkruro kun longo de 10.83 m: tiu movigis la veturilon portantan ses tirilojn. Kvin fiksitaj tiriloj estis muntitaj alte sur la kruro, produktantaj aranĝon similan al la takelo sed agante reverse, multobligante la forton de la piŝtono pli ol la forton generitan. La hidraŭlika premo en la kondukta cilindro estis produktita de granda malferma rezervujo en la dua nivelo. Post esti elĉerpita el la cilindro, la akvo estis reenpumpita al la rezervujo per du pumpiloj en la maŝinaro de la bazo de la suda kruro. Tiu rezervujo havigis povon ankaŭ al la liftoj de la unua nivelo.
Movado de la Turo
Krom la kutimaj osciloj pro la vento, kiuj ekzistas ĉe ĉiuj altaj turoj, la Eiffel-Turo, konstruita komplete el metalo, estas elmetita al pli granda kaŭzo de oscilado. Fakte metalo plivastiĝas dum ĝi varmiĝas, je klaraj tagoj la suno kaŭzas la metalajn trabojn rekte elmetitajn al ĝia lumo vastigi kaj streĉi, ke tiamaniere la turo kliniĝas 16-18 colojn for de ĝi kaj eĉ pli. Post sunsubiro la turo revenas al sia normala vertikala pozicio.
Nomoj sur Eiffel-Turon
Gustave Eiffel gravurigis la nomojn de 72 eminentuloj (ĉefe sciencistoj) de sia tempo en la turon. Krom unu denaska italo (Lagrange) kaj unu sviso (Breguet) ĉiuj estas francaj. Ĉiuj estas viroj. La nomoj troviĝas supre en la unua etaĝo, skribitaj en oraj literoj. Komence de la 20-a jarcento ili estis superpentritaj kaj restis tiel apenaŭ videblaj ĝis la restaŭrado 1986/1987 fare de la Société nouvelle d'exploitation de la tour Eiffel (SNTE).
Bontenado
Bontenado de la turo inkludas apliki 50 al 60 tunojn da farbo ĉiun sepan jaron por protekti ĝin for de rusto. La alteco de la Eiffel-Turo varias de 15 cm pro temperaturo.
Radio- kaj televido- sendiloj
La Eiffel-Turo estas la ĉefa dissendilo de teraj elsendoj en la pariza regiono, speciale por FM-aj radioprogramoj, por iama analoga televido kaj ekde 2011 nur cifereca televido. Ĝi de longe ne plu emisias longondojn (ekde 1940). Hodiaŭ multaj rilatoj realiĝas ankaŭ ekde la antenoj instalitaj je la supro. Pli ol cent radioligoj disponigas transmisiojn de signaloj inter la turo kaj la diversaj operatoroj (radiostacioj, regioj...).
Nunaj liftoj
La originalaj liftoj por la unua kaj dua etaĝoj estis provizita de du kompanioj. Ambaŭ entreprenoj devis venki multajn teknikajn obstaklojn ĉar neniu kompanio havis sperton instali liftojn kiuj supreniru al tiaj altecoj kun grandaj ŝarĝoj. La eĝoj kaj anguloj pli komplikis la problemojn. Tamen la aranĝo de la liftoj ŝanĝis kelkajn fojojn laŭlonge de la historio de la turo. Pro la elasteco de la kabloj kaj la tempo necesa por liniigi la veturilojn je la alvenoj, ĉiu lifto, en normala servo, postulas averaĝon de 8 minutoj kaj 50 sekundoj por la veturo, uzante averaĝon de 1 minuto kaj 15 sekundoj en ĉiu nivelo. La averaĝa veturtempo inter niveloj estas 1 minuto. La origina hidraŭlika mekanismo estas publile ekspoziciata en malgranda muzeo en la bazo de la orienta kaj okcidenta kruroj. Ĉar la mekanismo postulas ofta lubrikadon kaj bontenadon, la publika aliro estas ofte limigita. La ĉenmekanismo de la norda kruro povas esti vidata kial la vizitantoj eliras el la lifto.
Restoracioj
La turo havas du restoraciojn: Le 58 tour Eiffel, sur la unua etaĝo 95 m super la marnivelo, kaj la Le Jules Verne, gastronomia restoracio sur la dua etaĝo, kun privata lifto. Aldone, estas ĉampantrinkejon je la pinto de la Eiffel-Turo.
El 1937 ĝis 1981, estis restoracio apud la pinto de la turo. Ĝi estis forigita pro strukturaj konsideroj; inĝenieroj determinis, ke ĝi estas tro peza kaj estis okazigante faldon de la turo. Tiu restoracio estis vendita al usona restoraciisto kaj transportita al Novjorko kaj poste al Nov-Orleano. Ĝi estis rekonstruita sur la bordo de la Novorleana Ĝardendistrikto kiel restoracio kaj poste kiel eventejo.
Populareco
Ĝi estas ekde.
Reproduktoj
Kiel unu el la plej ikonaj konstruaĵoj en la mondo, la Eiffel-Turo estis la inspiro por la kreo de pli ol 30 duobloj kaj similaj turoj ĉirkaŭ la mondo.
Inter la multnombraj kopioj ed la turo Eiffel, mencieblas la jenaj:
La Eiffel-Turo en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el suda kaj centra Eŭropo kaj la venonta ĉiĉerono estas Maria Sklodovska, kiu montros al Utnoa la mirindaĵojn de centra kaj orienta Eŭropo. Jen kiel ŝi prezentas Parizon kun kvar grandaj vidindaĵoj el kiuj nur aludoj al Luvro kaj al Versajlo, dum pli atentaj priskriboj al la Ejfelturo kaj al la Triumfa Arko:
Sugd
Sugd aŭ Sughd (taĝike Вилояти Суғд, latinliterigite "Vilojati Sughd"), estas unu el la sume kvar provincoj (vilojat) de Taĝikio. Sugd estas la plej nova nomo de la provinco. En la sovetunia epoko ĝi havis la nomon Leninabad (ĝis la jaro 1991), poste Leninobod (ĝis la jaro 2000), kaj poste Sogd (ĝis la jaro 2004).
Geografio
La provinco situas en la nordokcidento de la ŝtato kaj ampleksas proksimume 26.100 km². Fine de la jaro 2006 2 027 800 loĝantoj vivis en la provinco, dum en 1989 estis nur 1 558 000 kaj en 2000 jam 1 870 000.
La provinco havas komunajn limojn kun la uzbekiaj provincoj Ĝizaĥo, Namangano, Samarkando, Sirdarjo, Kaŝkadarjo, Taŝkento kaj Fergano kaj al la kirgiza provinco Batken. Sude la provinco najbaras al la "centre registare administrata regiono" de Taĝikio. La provincan areon trafluas la rivero Sirdarjo.
Administrado
Administre la provinco dividatas en 14 distriktojn. Provinca ĉefurbo estas Ĥuĝando, la eksa urbo "Leninabad".
Aliaj grandaj urboj estas:
Kantono Audubon
La kantono Audubon - angle Audubon county - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
57868 Pupin
57868 Pupin estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la Observatorio de la Monto Palomar (80 km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la serb-usona fizikisto kaj humanitaristo Mihajlo Pupin (1858–1935). Li grande plibonigis la long-distancan telefonan komunikadon kaj la sensivecon de la iksoradia detekto, kaj li laboris por la serbaj migrintoj. La nomo estis proponitaj de V. Benishek kaj F. Pilcher, kiuj akiris la unuajn rotaciajn por tiu objekto.
Estraro de UEA 1920-1924
Ekde 1920 havis novan statuton, kiu dividis inter Komitato kaj "Komisiono" (la Estraro). En Komisiono de UEA dum la oficperiodo 1920-1924 oficis jenaj personoj:
Carl Bosch
Carl BOSCH (1874-1940) estis germana kemiisto kaj inĝeniero, kiu ricevis la Nobel-premion pri kemio (1931), kune kun Friedrich Bergius, pro la disvolviĝo de la Procezo Haber-Bosch pri amoniakosintezo elde la hidrogeno kaj nitrogeno submetitaj al alta premo. Ĉi tiu procezo permesis la uzon de la amoniaka gaso en la fabrikado de la artefaritaj sterkoj, kiuj tiom da graveco havos en la disvolviĝo de la agrikulturo en la tuta mondo, kaj kaŭzante iom da malprofito al la produktantoj de salpetro, kiu tiam estis uzata.
Kemiaĵoj esploritaj de li
<Gallery> Amide.svg| Amido Ammoniak.svg| Amoniako Dihydrogen-LUMO-phase-3D-balls.png| Hidrogeno Potassium_nitrate_structure.svg| Salpetro </Gallery> <Gallery> Methanol_Lewis.svg| Metanolo Nylon 6 and Nylon 6-6.svg| Nilono Nitrogeno_-Molecular-.jpg| Nitrogeno Gusher_Okemah_OK_1922.jpg| Sinteza brulaĵo </Gallery>
Vidu ankaŭ
<Gallery> FriedrichEngelhorn1900.jpg| Friedrich Engelhorn (1821-1902) Johannes wislicenus Würzburg 1881.jpg| Johannes Wislicenus (1835-1902) Heinrich_von_Brunck.jpg| Heinrich von Brunck (1847-1911) Max Planck (1858-1947).jpg| Max Planck (1858-1947) Robert_Bosch_mit_Hut_1888_-_10031.jpg| Robert Bosch (1861-1942) Nicola_Perscheid_-_Carl_Duisberg_vor_1930.jpg| Carl Duisberg (1861-1935) Fritz_Haber.png| Fritz Haber (1868-1934) SchlossBorbeck01.jpg| Albert Vögler (1877-1945) Hans_Fischer_(Nobel).jpg| Hans Fischer (1881-1945) Irving_Langmuir.jpg| Irving Langmuir (1881-1957) Bergius.jpg| Friedrich Bergius (1884-1949) Lingen-Ems-Altstadt-2.jpg| Hans Albers (1925-1999) </Gallery>
San Lorenzo Maggiore
San Lorenzo Maggiore estas komunumo de Italio.
Rouxeville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rouxevillais.
Ĝi nun formas parton de Saint-Jean-d'Elle.
Kuproŝelo
Kuproŝelo (aŭ eĉ Kuprokorpo) estas la praktiko protekti la subakvan korpon de ŝipo aŭ boato el la korodaj efikoj de salakvo kaj de bioinkrustado pere de la uzado de lamenoj el kupro fiksitaj al la ekstero de la ŝipokorpo. Ĝi estis pionirita kaj disvolvigita fare de la Reĝa mararmeo dum la 18a jarcento. Kadukiĝo de la korpo de ligna ŝipo estis grava problemo dum la Epoko de Navigado. La ŝipokorpoj estis suferantaj kontinuajn atakojn de ŝipvermoj kaj variaj maralgoj, ĉiuj el kiuj okazigis negativajn efikojn por la ŝipo, ĉu strukture, kaze de la vermoj, aŭ malhelpante rapidecon kaj direkteblon kaze de algoj.
En la fino de la 18a kaj en la komenco de la 19a jarcentoj, Sir Humphry Davy plenumis multajn eksperimentojn por konstati la variajn dikecojn de kupro submergita strande kaj poste mezuris kiom multe la marakvo estis degradinta ĉiun. Lamenoj el diferencaj metaloj restis en la marakvo dum kvar monatoj kaj poste estis ekzamenitaj. Ankaŭ du havenaj ŝipoj estis uzataj en tiu testado, unu kun zinka kaj alia kun fera zonoj. Kaj la zinka kaj la fera kovriĝis per karbonato kiu permesis ke algoj, plantoj kaj insektoj atakis la metalon. La ĉefa celo de tiuj eksperimentoj estis determini kiel malpliigi korodon al neprotektita kuprolamenado. Neprotektita kupro, kia tiu kiu ne estis kovrita per alia metalo kia fero, rapide iĝis el ruĝeca koloro al verdeca koloro de korodo. Kiam alia metalo estis miksita en kupraj proporcioj el 1/40 al 1/150, ne estis videbla signo de korodo kaj minimuma pezoperdo. Kiam la proporcio ŝanĝis el 1/200 al 1/400, estis grava korodo kaj pezoperdo. Davy konkludis, ke forĝita fero, kiu estis la plej malmultekosta fabrikebla, estis la plej bona por protektado de la kupro ĉar maleebla fero kaj zinko eluziĝis pli rapide.
Zdravka Metz
Zdravka METZ (naskiĝis en 1952) estas esperantisto el Kroatio, kiu nun loĝas en Montrealo, Kanado. Ŝi plenkreskiĝis en Kroatio, kie ŝi lernis Esperanton kaj aktivis en sia lando (kadre de Kroata Esperanto-Ligo) kaj internacie (kiel estrarano de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo).
En 1981 Zdravka edziniĝis je Normand Fleury kaj sekvajare transloĝiĝis al Kanado, la hejmlando de sia edzo.
De 1983 Zdravka loĝas en Montrealo, kiel ŝia hejmo fariĝis la Montreala Esperanto-Domo.
Verkaro
Bestoj en nia domo (1999), 60 p., Montrealo; eld. Esperanto-Societo Kebekia, ISBN 2-9806246-0-8 .(Infanlibro).
Birdoj en nia korto (2005) estas edukcela kaj informplena libro kiu finiĝas per vortareto kun la nomoj de birdoj kaj geografiaj nomoj de urboj, lagoj, landoj, kiujn ŝi esperantigis por faciligi la fonetikan legadon.
Itaperuçu
Itaperuçu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 23.899 loĝantojn en 2010.
Felanaro
Felanaro ( prononco [feri ˈfændəm]) estas ŝatantaro pri fikciaj homecaj bestoj. Homoj kun tiu komuna intereso kuniĝas ene de sociaj retoj aŭ lokaj renkontiĝoj. Homoj kiuj sentas sin membro de tiu komunumo nomiĝas felanoj kaj interŝanĝas inter si bildojn, rakontojn, kaj diversajn aliajn kreaĵojn pri tiuj homecaj bestoj.
Tiuj bestoj ofte havas ecojn de la homa korpo, sed ankaŭ povas havi homecan personecon kaj kapablojn (antropomorfismo). Tiaj kapabloj estas diversaj, ekzemple kapablo pensi kaj agi kiel homo, vesti sin, paroli, iradi per du piedoj, loĝi en domo, ktp. Tiu ĉi subkulturo originas en la komunumoj sciencfikcia kaj fantasta, sed jam de tre longa tempo homoj interesiĝis pri homecaj bestoj, kiel pri la rolulo Renardo la vulpo en Mezepoko.
Kelkaj felanoj ne nur interesiĝas pri homformaj bestoj, sed foje trovas identecon en ili.
Interesoj
Ekzistas kelkaj intereskampoj komunaj por sufiĉe granda parto de felanoj, kvankam ne por ĉiuj. La baza estas ĝenerala intereso pri bestoj.
La fakto, ke homformaj bestoj reale ne ekzistas, estas kompensata per kreado de vidartaĵoj. Tial estas ĉe felanoj tre ŝatataj kaj aprezataj desegnaĵoj, bildrakontoj kaj desegnitaj filmoj. Certan popularecon havas ankaŭ literaturo kaj etan ankaŭ aliaj artaj specoj.
Preskaŭ ĉiuj felanoj ŝatas rolludi kiel ilia ŝatata besto. Tiu rolludado povas esti pure virtuala (reta) aŭ fizika (realviva). Rolanto rolas kiel sia alia egoo, tiel nomata felsono. Dum reta rolludado oni kutime priskribas aktivadon de sia felsono per 3-a persono, ekz “Joĉjo nun lekas sian piedon” anstataŭ “Mi nun lekas mian piedon”.
Precipe por renkontiĝoj kaj jam menciita rolludado multaj elfaras specialajn kostumojn en formo de besto, kiu nomiĝas felkostumo. Kvalito de tiuj ĉi kostumoj varias de tre simplaj, partaj (kapo, bestpiedoj) ĝis tre kompleksaj tutkorpaj kun eventualaj specialaĵoj, ekz. kun moviĝantaj flugiloj de drako.
Rodeo
Rodeo (el la latina rotare, hispane rodeo de rodear, ĉirkaŭi) estas tradicia sporto de nordamerikaj vakeroj.
NGC 1473
NGC 1473 (aliaj indikoj — PGC 13853, ESO 54-19, AM 0347-682, IRAS03472-6822) estas galaksio en konstelacio Virhidro.
Rodeo
Origine tio estis termino por kunpeligado de brutaro, ties ĉirkaŭkuro kaj kunpuŝigo komunen. En hodiaŭa senco de vorto ĝi komencis kiel neformala konkurso inter vakeroj kaj fariĝis el ĝi ĉefa allogaĵo de publikaj foiroj por havigado de brutaro.
NGC 1473
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rodeo
La vakero devas teni la rimenojn per nur unu mano, montrante alte la alian manon. La venkanto estas tiu, kiu sukcesas resti plej longe sur la ĉevalo. La virĉevalo startas tute furioze, ĉar en la lasta momento antaŭ la komenco, iu metas snuron ĉirkaŭ la ventro de la ĉevalo, tiras ĝin, premante forte la penison de la besto. Oni komprenas, ke fakte temas pri tre kruela aktiveco.
La unua rodeo, por kiu oni pagis enirpagon, okazis en Proscotte en ŝtato Arizono, Usono, en 1888.
Céleste Albaret
Céleste ALBARET (denaske Gineste; 17a de Majo 1891 – 25a de Aprilo 1984) estis kamparanino kiu translokiĝis al Parizo en 1913 kiam ŝi edziniĝis al taksiŝoforo Odilon Albaret; ŝi estas plej bone konata kiel dommastrino kaj sekretario de la verkisto kaj eseisto Marcel Proust. Izolita kaj enua en la ĉefurbo, kaj je sugesto de ŝia edzo, Albaret ekfaris demarŝojn por Proust, kiu estis la plej regula kliento de ŝia edzo. Poste ŝi iĝis lia sekretario kaj dommastrino. Dum la finaj jardekoj de la vivo de Proust, kiam lia sanstato malboniĝis kaj li iom post iom retiriĝis hejmen, kvankam plue laborante intense en sia verkado, ŝi iĝis lia zorgistino kaj lia plej fidinda ligilo kun la mondo trans lia korko-ŝirmita dormoĉambro".
Marcel Proust mortis en 1922 kaj Albaret translokiĝis por administri malgranda hoteleton en Parizo, kun siaj edzo kaj filino. Odilon Albaret mortis en 1960, kaj je tiu tempo la hotelo estis vendita kaj Albaret iĝis zorgisto-gvidisto en muzeo de Montfort-l'Amaury, je la okcidenta bordo de Parizo. Komence de la 1970-aj jaroj ŝi estis konvikita de la eldonejo Laffont por ke ŝi transdonu tion kion ŝi scias pri la privata vivo de Marcel Proust, kiu estis ankoraŭ ikona literatura figuro inter intelektuloj. Ŝi diktis sep dek horojn de registrita materialo al Georges Belmont, ĵurnalisto-tradukisto kun reputacio konstruita je intervjuoj kun usonaj kinsteluloj kaj tradukoj al la franca de anglalingvaj romanoj de Anthony Burgess, Graham Greene, Henry James, Henry Miller kaj aliaj. La rezultanta biografia portreto de Proust havigis multajn nekonatajn detalojn, kvankam la ĝenerala bildo estis en plej aspektoj konfirmantaj kongrue kun la informo jam havigita de Proust en liaj romanoj kaj aliloke. Tiu portreto estis bone ricevita de kritikistoj. La memorkolekto de Albaret pri ŝia dunginto estis pli amplekse komunikita pere de publikigo en 1982 fare de Percy Adlon de la germana filmo Céleste (1980) kiu estis bazita sur la libro de Georges Belmont.
Eggenburg
Eggenburg estas urbo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la administra distrikto Horn. Fine de en la urbo vivis.
Librejo Ady Endre
Biblioteko Ady Endre kun kultura centro en Baja estas la urba biblioteko de la urbo.
Historio
La unua urba publika biblioteko ekfunkciis en 1948 en la loka muzeo. Pli frue nur diversaj rondoj funkciis, kiel biblioteko. En 1950 la biblioteko jam estis sendependa de la muzeo. Post 2 jaroj ĝi iĝis biblioteko de Distrikto Baja kaj en 1954 ĝi prenis la nomon Ady Endre. En 1974 la urbo aĉetis la neuzitan sinagogon kaj post trakonstruo en 1985 la biblioteko kaj kulturcentro ekfunkciis, tamen laŭeble la origina interna spaco kaj eksteraĵoj restis originaj. En 1993 en la apuda iama juda lernejo biblioteko por infanoj ekfunkciis.
Konstruaĵo
La kvarlatera iama sinagogo estas historia monumento. Ĝi situas laŭ la trotuaro kaj kontaktiĝas kun la iama juda lernejo. Ekstere la plej granda ornamaĵo estas la timpano. La enirejo funkcias el la korto tra ŝtuparo.
Andrea Kerekes
Andrea Kerekes [kerekeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kerekes Andrea estas hungara voĉoaktoro.
Biografio
Andrea Kerekes studis en studio de Operetoteatro (Budapeŝto). Ŝi ricevis unuafoje rolon en la teatro. Pli poste ŝi estis voĉaktoro. Tamen dufoje ŝi havis filmajn rolojn.
László Csergőffy
CSERGŐFFY László (pr. ĉergoe'fi) estas rumanuja hungara aktoro naskita en Miercurea Nirajului la 22-an de aŭgusto 1944.
Kariero
Ekde 1968László Csergőffy ludis en teatro Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház, poste ekde 1990 en Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat.
22406 Garyboyle
22406 Garyboyle estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Estraro de UEA 1924-1928
En Komisiono de UEA (tiam la nomo de la Estraro) dum la oficperiodo 1924-1928 oficis jenaj personoj:
San Lupo
San Lupo estas komunumo de Italio.
Surrey (Brita Kolumbio)
Surrey estas urbo en Brita Kolumbio (Kanado), sud-oriente de Vankuvero.
Nox
Nox (noks) greke Νύξ, Nyx; latine Nox estis diino de nokto en la mitologio. Tiun nomon elektis hungara ŝlagromuzika grupo. Ĝi fondiĝis en 2003, en sia muziko oni aŭdas ankaŭ hungarajn popolmuzikajn partojn.
Ĝermo de la grupo estas geedza paro Silvia Péter Szabó kaj Tomaso Nagy (nadj), al tio aldoniĝas dancistoj kaj muzikistoj.
Premioj
Ili rolis en Eŭrovido-Kantokonkurso 2005, kie ili atingis la 12-an lokon.
Verpelét
Verpelét [verpelEt] estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Eger.
Situo
Verpelét situas en orienta flanko de iam vulkana montaro Mátra, en valo de rojo nomata Tarna, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kál-Bátonyterenye.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, poste keltoj kaj skitoj alvenis. La unua mencio devenis el 1252. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, en 1695 incendio okazis. La refondita komunumo iĝis kampurbo en 1701. La loĝantaro okupiĝas pri vinkulturo aŭ pri tabako. Vinvilaĝo Verpelét apartenas al vinregiono de Eger. Verpelét urbiĝis en 2013.
27985 Remanzacco
27985 Remanzacco estas tre malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Remanzacco en Italio.
Ĝi ŝuldas sian nomo al la urbo Remanzacco, proksime de Udine, kie troviĝas la observatorio. Tiu urbo pretendas tre antikvan originon : tiea unua urba instalaĵoj estas de la romia epoko, kaj ĝia nomo devenas de la latina nomo Rematius, verŝajne romia legiano, kiu akiris terenon tie.
Stacio Okadera
Stacio Okadera (japane: 岡寺駅 [Okadera-eki], angle: Okadera Station) estas fervoja stacio en Kaŝihara, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yoshino.
Tarapakio
Tarapakio (Tarapacá) estas administra regiono de Ĉilio. Ĝi situas en la pleja nordo de la lando, kaj ekde oktobro 2007 konsistas el du provincoj: provinco Tamarugal (kiu tiam kreiĝis el la antaŭaj provinco Arica kaj provinco Parinacota), kaj provinco Iquique. Fine de en la regiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Le Rozel
Le Rozel estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rozelais.
Lezíria do Tejo
Lezíria do Tejo estas portugala subregiono, parto de la regiono Alentejo kaj de la distrikto de Santarém, kaj inkludas municipon en la distrikto de Lisbono (Azambuja). Ĝi havas limojn norde kun Pinhal Litoral kaj Meza Tejo, oriente kun Supra Alentejo, sude kun Centra Alentejo kaj Península de Setúbal kaj okcidente kun Granda Lisbono kaj Okcidento. Surfaco: 4007 km². Loĝantaro: 240 832 personoj (2001)
Municipoj
La subregiono de Lezíria do Tejo konsistas el 11 municipoj: Tiuj ĉi municipoj dividiĝas entute en 91 fregezioj.
NGC 1474
NGC 1474 (aliaj indikoj — IC 2002, PGC 14080, UGC 2898, MCG 2-10-3, ZWG 442.5, KARA 135) estas galaksio en konstelacio Taŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Czarnków-Trzcianka
Distrikto Czarnków-Trzcianka - pole powiat czarnkowsko-trzcianecki - estas distrikto en la administra provinco Grandpollando de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Czarnków. Fine de en la distrikto vivis.
Ŝaosing
Ŝaosing, ĉine 绍兴 estas metropolo en Ĉina Popola Respubliko. La prefektejo administras ankaŭ la proksimajn distriktojn kaj urbojn.
Arbaro de la martiroj
La Arbaro de la martiroj (hebree יער הקדושים, latinliterigite Ja'ar HaKdoŝim) estas arbaro en la ĉirkaŭaĵo de Jerusalemo, Israelo. Ĝi lokiĝas ĉe la okcidenta rando de la Eŝtaol-arbaro proksime de la religia moŝavo Beit Meir. La arbaro estis plantita kiel memorejo pri tiuj kiuj mortis en la Holokaŭsto kaj iam enhavos ses milionojn da arboj, simboligante la ses milionojn da judoj kiuj pereis pro la nazioj en la Dua Mondmilito.
Altenburg (Malsupra Aŭstrio)
Altenburg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la administra distrikto Horn. Fine de en la komunumo vivis.
Arbaro de la martiroj
La memorejo enhavas skulptaĵon de Nathan Rappaport, kiu nomiĝas "volvolibro de fajro".
Ŝaosing
Geografio
Ŝaosing etendiĝas sur ebenaĵo en proksimeco de la maro en orienta parto de la lando.
Historio
Ŝaosing estis loĝata jam antaŭ Kristo.
Ekonomio
Ŝaosing estas tutlande fama pri vino.
Klimato
Ŝaosing etendiĝas en subtropika klimato kun influo de musono. Jare pluvas po 1455 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter marto-septembro. La averaĝa temperaturo estas 16 °C. Inter julio-aŭgusto la temperaturo superas 30 °C. Dum vintro ne frostas.
3823 Yorii
3823 Yorii estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masaru Arai kaj Hiroshi Mori.
17128 Stephyoshida
17128 Stephyoshida estas mezgranda, hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:4 kun la Tero, do ne malproksima de resonanco 3:1 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Stephanie Naphat Yoshida, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri fiziko kaj astronomio. Ŝi estis lernantino ĉe la Punahou School de Honoluluo (Havajo, Usono).
San Cristóbal Suchixtlahuaca
San Cristóbal Suchixtlahuaca estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Cristóbal Suchixtlahuaca. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 129.
Geografio
San Cristóbal Suchixtlahuaca apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 244 loĝantojn. El tiuj estis 113 viroj kaj 131 virinoj. La komunumo havas surfacon de 44.65 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Lacour-d'Arcenay
Lacour-d'Arcenay estas franca komunumo situanta ĉe komunumaro de Butte de Thil, en departemento Orbordo kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝojn Lacour, Arcenay kaj Franceau, la bieno Saint-Alembert kaj la vilaĝeton Breuil.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 3 voĉdonojn (8,33 % de voĉoj) en 2004, 1 voĉdonon (3,13 % de voĉoj) en 2009 kaj 2 voĉdonojn (4,65 % de voĉoj) en 2014.
Kurtscheid
Kurtscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Physconia distorta
Physconia distorta estas palearkta krusteca likeno el la familio Physciaceae. Ĝi kreskas sur arboj.
Kapelo Senmakula Koncipiĝo (Zalaszántó)
Historio
La tombeja kapelo estis konsekrita en 1441 kune kun la proksima Preĝejo Sanktaj Kosmaso kaj Damiano (Zalaszántó). Komence ĝi estis simpla tombeja kapelo, sed dum la kontraŭturkaj bataloj la menciita preĝejo estis detruita, la restinta loĝantaro profitis la kapelon ankaŭ por mesoj. En la unua duono de la 19-a jarcento la kapelo estis trakonstruita. Tiutempe József Kopácsy donacis altaran bildon al la kapelo. En 2002 la kapelo renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas en mezo de la vilaĝo. En la fasado meze estas la enirejo, pli supre la kvadrata turo altiĝas. 5 ŝtupoj kuras al la enirejo. Apenaŭ estas diferecoj inter larĝeco de turo, navo kaj duonronda absido. La turopinto estas oklatera piramido. Arkeologoj konstatis, ke en tiu loko unue estis eble loĝdomo, poste oni konstruis antaŭ ĝin turon.