cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Martín Itunyoso
Geografio
San Martín Itunyoso apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2554 loĝantojn. El tiuj estis 1157 viroj kaj 1397 virinoj. La komunumo havas surfacon de 82,93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2620 metroj super la marnivelo.
Pro-Konstitucia Revolucio
La milita malvenko en la konflikto iĝis politika venko. Getúlio Vargas devis akcepti la kunvoko de konstitucia asembleo, kiu pretigis novan konstitucion en 1934.
San Martín Itunyoso
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2181 indiĝenoj. El tiuj 1789 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1789 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Quatre-Septembre (pariza metrostacio)
Quatre-Septembre IFA:  estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 3, en la 2-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1904, kun la ekservo de unua parto de linio 3 inter Avenue de Villiers (hodiaŭ ') kaj '.
Ĝi situas sub Strato du Quatre-Septembre, tiel nomita memore al la, je kiu dato Léon Gambetta proklamis la Trian Respublikon en palaco de Tuileries.
Alirejoj
Ĝia ununura alirejo situas fronte al n-ro 20, Strato du Quatre-Septembre.
Timpano (anatomio)
En anatomio timpano estas parto de meza orelo. Ĝi estas malgranda kavaĵo, ĉirkaŭita de ostoj kaj kovrita de membrano nomata miringo.
Kolasujo
Kolasujo {en keĉua Qulla Suyu, en ajmara Qullasuyu) estis la plej granda kaj plej suda el la "suju" de la Inkaa imperio aŭ Taŭantinsuju, nome la plej granda el ties teritorioj.
Ĝi etendis sude de Kuzko (Peruo), la Andoj kaj Altiplano de Bolivio, ĝis la bordoj de la rivero Maule, sude de la aktuala Santiago de Chile, kaj ekde la marbordoj de la Pacifiko ĝis la ebenaĵoj de la teritorioj de la nuna Santiago del Estero, en la aktuala Argentino.
La kerna centro de la Kolasujo estis situanta en la altiplano de Andoj, ĉirkaŭ la lago Titikaka, unu el la regionoj plej dense loĝataj de la Anda Montaro ekde tempo de la ŝtato Tiahuanako.
En la aktualo, la nomo estis uzita de kelkaj movadoj naciistoj de boliviaj indiĝenoj por aludi al la Plurnacia Ŝtato Bolivio aŭ al ties regiono anda de indiĝena majoritato.
Ŝaŝliko
Ĝi estas tradicia manĝaĵo en la turkparolaj landoj, en Rusio kaj parte en la sudorienta Eŭropo, kie oni vendas ĝin. Ŝaŝliko havas diversajn variantojn el ŝafaĵo, bovaĵo au porkaĵo kun diversaj aldonaĵoj el legomoj aŭ lardo, hepato, reno kaj aliaj internaĵoj.
La antaŭpreparo de la ŝaŝliko estas dispecigo, marinado de la viando dum horoj, trapikado per rostostango kaj rostado. Oni manĝas ĝin kun pano.
Hermann Schneller
Hermann SCHNELLER [ŝneler] (naskiĝis la en Torgau) estis germana esperantisto kaj estro de popollernejo. Li estis prezidanto de Asocio de Germanaj Esperanto-Instruistoj kaj kunlaboranto de Internacia Pedagogia Revuo.
Brumero
Brumero (Brumaire) estas la nomo de la dua monato de la franca respublika kalendaro, la dua ankaŭ de la aŭtuna sezono, kiu daŭras ekde la 22-a, 23-a aŭ 24-a de oktobro ĝis la 20-a, 21-a aŭ 22-a de novembro, laŭ la jaro. Ĝi proksimume koincidas kun la ŝajna preterpaso de la Suno ĉirkaŭ la zodiaka konstelacio Skorpio.
La nomo devenas el la latina radiko por brumo, kio kutime okazas en tiu jarepoko.
Franska revolutionskalendern
NGC 2007
NGC 2007 (aliaj indikoj — ESO 204-19, AM 0533-505, PGC 17478) estas galaksio en konstelacio Pentristo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aracena
Aracena estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
La ekonomio kaj vivelteno de Aracena kaj sia komarko, estas ege kondiĉita pro partopreno en la Natura Parko Sierra de Aracena kaj Picos de Aroche. Tiu teritorio estis deklarita Parque Natural en 1989 kaj havas areon de 186.827 hektaroj, dise inter 28 municipoj de la Sierra de Onubo.
La realigataj plibonigadoj ĉe komunikvojoj kontribuis je tio ke la municipo ĝuis rezidejan disvolvigon elstaran en la komarko de la Sierra, krom esti grava turisma allogaĵo de la zono, per pli da 140.000 jaraj vizitantoj al la Kavo de la Mirindaĵoj.
Krome estas konata la fama ŝinko kiu produktiĝas en la komarko per nomo Jamón de Huelva, kio estas kialo por loka muzeo.
Situo
Aracena estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena en la okcidenta parto de Sierra Morena, je altitudo de 732 m; je 106 km el Onubo, provinca ĉefurbo, je 87 km el Sevilo, regiona provinco, kaj je 505 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 184 km².
La municipo limas kun la municipaj teritorioj de Alájar, Almonaster la Real, Campofrío, Corteconcepción, Cortelazor, La Granada de Río-Tinto, Higuera de la Sierra, Hinojales, Linares de la Sierra, Los Marines, Puerto Moral kaj Zufre.
Hidrografio kaj subgrundo
La zono ĝuas altan pluvokvanton kiu filtriĝas al grundo aŭ fluas surface. Spite tion inter julio kaj septembro la kvanto de akvo surkampe estas minimuma. La Natura Parko de Sierra de Aracena kaj Picos de Aroche, elfluas sian akvon al du hidrografiaj basenoj:
Parto de la akvo filtriĝas subgrunden. Sub la ĉefa kerno de la vilaĝo troviĝas fama Gruta de las Maravillas (Kavo de Mirindaĵoj). La totala longo konata de tiu subtera komplekso estas de 2.130 metroj, el kiuj 1.200 viziteblaj. Manifestiĝas en ĝi serio de formaĵoj karstaj kiaj stalaktitoj, stalagmitoj, kurtenoj, aragonito, koralaĵoj ktp.
Klimato
La klimato de la zono kiu enhavas la Naturan Parkon de la Sierra de Aracena kaj Picos de Aroche enkadriĝas en la tipo mediteranea kontinenta modera, kun averaĝa temperaturo jara de ĉirkaŭ 15 °C. La someroj tendencas esti nevarmegaj kaj mallongaj en la plej altaj areoj de la parko kaj same la pluvsezono estas pli longa ol ĉe la sudo de la provinco. La precipitaĵoj en la parko atingas altajn kvantojn de ĉirkaŭ 900 mm jare, kiel konsekvenco de la barefiko kiun formas la montarĉenoj el Aracena al Cortegana rilate la humidaj ventoj kiuj eniras el Atlantiko.
Biogeografio
La indiĝena flaŭro korespondas al tiu de la mediteranea arbaro. Inter la specioj estas kampoj de verda kverko akompanita de korkokverko kaj Quercus faginea en la ombrejoj kaj valetoj, kaj de makiso de Quercus coccifera, terebinto kaj smilako. En iuj enklavoj estas disaj areoj de pirenea kverko aŭ aliaj kverkoj, specio tre malpliigita pro sia uzo kiel fonto de brulligno en la lastaj jardekoj. Aliaj specioj kiuj prosperas en la regiono laŭlonge de la tempoj estas poploj, pinaroj de nigraj kaj pinjona pino kaj eŭkaliptoj estas aliaj invadaj specioj kiuj anstataŭas la originan indiĝenan arbaron.
Neindiĝena arbo de granda ekologia graveco, ekonomia, historia kaj socia estas la kaŝtanarbo, okupante pli de 4.000 hektarojn en la plej humidaj zonoj de la Montaro, la ombroj pli altaj inter Aracena kaj Cortegana. En ĉi tiuj arbaroj prosperas bona vario de specioj fungaj, inter tiuj fungoj povas elstari la tana (Amanita caesarea), la Boletus aereus), la Amanita ponderosa aŭ la Macrolepiota procera.
La faŭno ekzistanta en la zono estas grava. Inter la grandaj birdoj troviĝas la nigra cikonio, la reĝa aglo, la malgranda turfalko, la milvoj nigra kaj reĝa kaj la nigra vulturo. La paŝtejoj de verdaj kverkoj kaj korkokverkoj havigas la vivmedion al specioj kiel la sovaĝa kato, la genoto, la vulpo, la foino kaj al aliaj de granda ĉasvaloro kiaj la apro aŭ la cervo.
Historio
La teritorio de Aracena jam estis loĝata dum la prahistoria epoko. La plej antikvaj restaĵoj estas tiuj de la Kavo de la Maŭrino; la Kavo de la Ombrejo montris restaĵojn de la 3-a jarmilo a.K., kaj tombejo de Castañuelo de la 2-a jarmilo a.K. Oni scias ke tiuj praloĝantoj dediĉis sin ne nur al agrikulturo sed ankaŭ al minejoj, kio ebligis kontaktojn kun fenicoj kaj antikvaj grekoj. Tamen kiam komencis la epoko de la Romia Imperio ne fruis la romaniigo de la areo kaj limiĝis iom al ekspluatado de la minejoj kaj de la agrikulturo.
La setliĝo de la berbera loĝantaro komencis jam en la 8-a jarcento. Dum plej parto de la islama epoko Aracena apartenis al Reglando de Sevilo, sed komence de la 13-a jarcento ekapartenis al la reglando de Niebla. La kristana konkero okazis ĉirkaŭ 1231 fare de la reĝo Sanĉo la 2-a de Portugalio. Disputis la teritorion la regnoj de Portugalio kaj de Kastilio kaj finfine ĉirkaŭ 1255 jam apartenis al Kastilio. Fine de la 13-a jarcento plenumiĝis la reloĝigo de la areo fare de enmigrintoj el Galegio, Asturio kaj Leono en la tempo de Sanĉo la 4-a. La defenda kastelo utilis ne nur kontraŭ islamanoj, sed ankaŭ kontraŭ portugaloj.
Dum la Moderna Epoko alternis fruktodonaj tempoj ĉefe pro la ĉeesto de gravuloj al sciencaj kaj artaj fakoj kun krizoj pro la militoj kontraŭ Portugalio. Diversaj nobeluloj havis la posedon de Aracena. Dum la unua duono de la 19-a jarcento la vilaĝo ekapartenis al la provinco de Onubo kaj ne jam al tiu de Sevilo kaj estis nomumita ĉefurbo de la jurisdikcia teritorio kio helpis ties ekonomian disvolvigon baze sur agrikulturo de olivarbaroj kaj vitejoj kaj brutobredado de porko kaj ties produktaĵoj. Jam fine de la 19a jarcento kaj komenco de la 20-a la urba kerno ampleksiĝas al ebenaĵo kaj konstruiĝas riĉaj domoj de gravuloj kiuj venas tien ripozi somere kaj eĉ viziti la ĵus malkaŝitan kavon.
Dum la Hispana Enlanda Milito Aracena kaj ties ĉirkaŭaĵo ege suferis pro la militaj agadoj. Dum la unuaj tagoj oni organizis ministan kolonon kiu iros defendi Sevilon kontraŭ la atako de la armeanoj, sed antaŭ alveni ĉe Camas suferis embuskon kaj oni mortigis multajn anojn kaj aliaj estos poste ekzekutitaj. Julie la armeo de Francisco Franco preferis konkeri nur la sudan parton de la provinco por kontroli la havenojn kaj la nordan montaran parton konkeris nur aŭguste. Kiam alvenis la armeanoj al la areo okazis multaj ekzekutoj. Aracena estis konkerita la 18-an de aŭgusto de 1936. Post la milito la ekonomio stagnis, sed poste rekupereiĝis ĉefe danke al turismo.
Setlejoj
La vilaĝo estas konsiderata neoficiala ĉefurbo de la komarko, ĉar estas la plej loĝata, la ĉefurbo de la jurisdikcia (jura) teritorio de la komarko kaj pro dispono ofte de regionnivelaj servoj. En la municipa teritorio ekzistas kelkaj domaroj aŭ submunicipoj; krom la ĉefurbo estas la domaroj de Carboneras, Castañuelos, Corterrangel, Jabuguillo, La Umbría kaj Valdezufre kie estas censataj totale 976 loĝantoj.
Demografio
Aracena enhavas komence de 2009 populacion de 7.612 loĝantoj el kiuj 3.757 estas viroj kaj 3.855 virnoj. La proporcio inter viroj kaj virinoj estas de 0'9746, tre proksima al la nacia averaĝo. La populacio de Aracena apenaŭ suferis kvantajn ŝanĝojn en la lastaj 90 jaroj, kun kelkaj periodoj de malpliiĝo kiam dum la 1960-aj jaroj eksplodis la elmigrado el la ruraj zonoj al la grandaj urboj. Madrido, Barcelono kaj Sevilo estis la provincoj kien pli da aracenanoj elmigris.
El analizo de la populacia piramido oni deduktas jenon:
Tiu strukturo de la populacio estas tipa en la moderna demografio, kun evolucio al maljunigo de la populacio kaj malpliigo de la naskindico. Kuriozas ke ĉirkaŭ 60 % de la domoj estas loĝataj nur semajnfine aŭ ferie, ĉar temas pri dua hejmo. Same konstruado de tiom da domaroj ĉirkaŭ la origina kerno detruas la ĉirkaŭon de arbaretoj kaj fruktoĝardenoj.
En la censo de 2008 estis censitaj 298 personoj eksterlandaj, kio reprezentas 4 % de la totalo de la municipo, tre sube de la ŝtata averaĝo; estas rumanoj (72), bolivianoj (39), marokanoj (22) kaj portugaloj (24) la grupoj plej multnombraj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado ĉefe de porko kaj produktado de kolbasoj kaj ĉefe de ŝinko. Turismo pro naturaj vidindaĵoj, historiaj, monumentoj kaj ĉefe la Kavo de Mirindaĵoj. En 2008 ekzistis en la municipo totalo de 754 entreprenoj, el kiu 673 (plej parto) havis malpli da 5 dungitoj, 61 entreprenoj inter 6 kaj 19 dungitoj kaj kun pli da 20 dungitoj estis 20 entreprenoj. Sendungeco estos nur 6 %, sed pro krizo en konstruado plialtiĝis al pli da duoble.
En agrikulturo elstaras en irigacio la trifolio kaj kotono kaj en sekejoj aveno kaj tritiko. Pri arba kultivado elstaras nuksarboj kaj olivarboj.
En brutobredado rimarkindas la jena aktivado:
La abundo de porkobredado permesas la ekziston de nombraj entreprenoj dediĉataj al produktado kaj komerciigado de la porkoproduktaĵoj.
En aliaj sektoroj de industrio estas ĝis 67 entreprenoj el kiuj menciindas kelkaj ddediĉataj al metalurgio, minado kaj simile. La komerco okupas pli da 300 entreprenojn. Por la turismo helpis la nune pli bonaj ŝoseoj kaj allogo de la Kavo de Mirindaĵoj kaj la Natura Parko; estas hoteloj, kampadejo, junulargastejo ktp.
Monumentoj
Elstaras la restoj de la Araba Kastelo Almohade, la temploj de gotiko, mudeĥaro kaj renesanco de Nuestra Señora del Mayor Dolor, Nuestra Señora de la Asunción, Santa Catalina, El Carmen, Santo Domingo, San Roque, Santa Lucía, San Pedro, Convento de Jesús María kaj José, ktp. Pri popola arkitekturo elstaras vario de la blankaj gotikaj domoj, renesancaj, barokaj ktp.
Florealo
Florealo (Floréal) estas la nomo de la oka monato de la franca respublika kalendaro, la dua de la printempa sezono, kiu daŭras ekde la 20-a aŭ 21-a de aprilo ĝis la 20-a aŭ 21-a de majo, laŭ la jaro. Ĝi proksimume koincidas kun la ŝajna preterpaso de la Suno ĉirkaŭ la zodiaka konstelacio Taŭro.
La nomo devenas el la latina radiko por floroj, kiuj kutime floras en tiu jarepoko.
Warwick Estevam Kerr
Warwick Estevam Kerr (naskiĝis la 9-an de septembro 1922 en Santana de Parnaíba, San-Paŭlio, Brazilo - 15-a de septembro de 2018) estis brazila agrikultura inĝeniero kaj profesoro pri genetiko kaj entomologio.
Li famiĝis ĉefe pro siaj malkovroj pri genetiko kaj pri seksdetermino de abeloj.
Lago Loughborough
Loughborough estas lago en Ontario, Kanado. Ĝi situas proksimume 20 km (12 mejlojn) norde de Kingston (Ontario). Loughborough estas fama por ĝia natura belo. Ĉi tiu lago estas 24 km (15 mejlojn) longa kaj  en areo, estas punktita kun multaj malgrandaj insuloj, kaj havas pli ol 160 km (99 mejlojn) de bordolinio.
1922
1922 estis normala jaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1922 post Kristo okazis, interalie:
Abdulino
Abdulino (Абдулино) estas urbo en Orenburga provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 53404.
La urbo estis fondita en jaro 1795.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1923.
La interurba telefona kodo estas 35355, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 53°41' norde, longitudo 53°39' oriente.
La urbo estas apud Uralo, ĉe rivero Tiris (Тирис) (kiu enenfluas en riveron Ik (Ик)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 30 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 21.5 mil loĝantojn.
Oberberg
Oberberg havas plurajn signifojn:
6-a simfonio (Mahler)
La 6-a simfonio en a-minora de Gustav Mahler estas simfonio por granda orkestro (se aldono de kantvoĉoj). Mahler komponis ĝin inter 1903 kaj 1905. Foje oni nomas ĝin per la kromnomo „tragika simfonio“. La prezentado daŭras ĉ. 85 minutojn.
Verkpriskribo
La komponaĵo konsistas el jenaj kvar movimentoj (pri la problemo de la movimenta sinsekvo vd. malsupre):
Laŭforme ĉi tiu simfonio estas tradicia, ĝi havas kvar movimentojn kiel la klasikaj simfonioj de Haydn. Ankaŭ ĝenro kaj karaktero laŭas la klasikan formon: La eksteraj movimentoj en la sonata formo ĉirkaŭas la internajn movimentojn, andante sekvata de skerco.
La Andante estas la trankvilejo de ĉi tiu simfonio, ĝi pŝas sen aŭdebla hasto. La temo de ĉi tiu movimento staras en E♭-maĵoro. La orkestrado estas pli modera kaj pli retenema.
La skerco reekprenas la marŝritmon de la unua movimento. Ĝia trio en la mezoparto estas ritme malregula kaj pli mola.
La lasta movimento formas iaspecan pliampleksigitan sonatoformon pregitan per ŝanĝoj de tempo kaj humoro. En ĉi tiu movimento aperas la timoj de Mahler pri malsukceso, kiuj ankaŭ troviĝas en lia voĉkanta ciklo Kindertotenlieder.
La verko estas unika el inter la simfonioj de Mahler, ĉar ĝi finiĝas tragika. Ĉiuj aliaj simfonioj finiĝas en pli granda "kontenteco" escepte la 9-an simfonion, kiu finiĝas en iaspeca trankvila „rezigno“. Ĝi lokas enmeze de la tri nure instrumentaj simfonioj no. 5–7. La tragika sono de la sesa simfonio estas neatendenda, se oni rigardas la biografion de Mahler: En 1902 li geedziĝis kun Alma Schindler kaj fariĝis patro de du filinoj. Pro sia malgaja etoso ĉi tiu simfonio en la repertuaro de la orkestroj ne estas la plej ŝatata simfonio de Mahler. Multaj tamen nomas ĝin unu el la plej bonaj de, kaj Alban Berg kaj ankaŭ Anton Webern laŭdis kaj ŝatis ĉi tiun simfonion.
La sono de martelo, kiu aŭdeblas en la lasta movimento de la simfonio tri fojojn, laŭ Mahler devis havi mallongan kaj fortan, nemetalan karakteron. Ĉi tiu postulo de Mahler kaŭzis kelkajn problemojn por la prezentado-praktiko, ĉar senresonanca martelo estas aŭdebla nur en proksimeco al la scenejo. Nuntempe oni uzas kutime grandan lignan, kavan keston, iaspeca „ligna lavmaŝino“, kiu estas ekfrapita per granda martelo. Ankaŭ Alban Berg uzis ĉi tiun instrumenton en siaj 3 orkestropecoj, opus 6.
Historio
La unua prezentado de la simfonio okazis la 27-an de majo 1906 sub direktado de Mahler en la koncertejo Saalbau Essen kiel kulmino de la tonartista festivalo. Mahler direktis krom la unua prezentado nur du pluajn prezentadojn de la verko: en Munkeno la 8-an de novembro 1906 kaj en Vieno la 4-an de januaro 1907.
La kromnomo „tragika simfonio“
Nur ĉe la viena prezentado de la 4-a de januaro 1907, la lasta prezentado, kiun Mahler mem dirigentis, la simfonio estis nomata sur la programfolio kun la subtitolo „tragika“. La dirigento Bruno Walter asertis, ke Mahler mem nomis la simfonion la tragika. Ĉar pluajn pruvoj por tio mankas, la aŭtenteco de ĉi tiu serto estas tamen pridisputata. Ĉiukaze Mahler konis ĉi tiun nomadon. Ĉar Mahler neniam enigis tiun nomadon en la presadojn de la partituro kaj ankaŭ je aliaj verkoj tendencis, poste reekprenis programecajn titolojn, oni kutime en la serioza literaturo pri ĉi tiu verko – male al multaj lumdiskaj sonregistraĵoj – ne uzas tiun nomon.
La problemo de la movimenta sinsekvo
Kelka konfuzo ekzistas pri la demando, kiun sinsekvon de la du mezaj movimentoj de la verko Mahler fakte intencis. Komence Mahler volis meti la skercon antaŭ la movimenton andante moderato, kaj en ĉi tiu formo ja aperis la unua presado de la simfonio en la eldonejo C. F. Kahnt. Jam antaŭ la unua prezentado en la jaro 1906 Mahler decidis ŝanĝi la sinsekvon en andante – skerco, kaj li preskribis al la eldonejo, konatigi tion per aldonita eratumo-folieto. Mahler mem dirigentis ĉi tiun verkon ĉiam nur laŭ tiu formo, kaj ankaŭ aliaj dirigentoj dum la vivotempo de Mahlers prezentis ĝin laŭ tiu sinsekvo. Tio ŝanĝiĝis en 1919, kiam dirigento Willem Mengelberg demandis la vidvinon de Mahler, Alma, pri la ĝusta sinsekvo. Alma – ne ĉiam la plej fidinda fonto, se temas pri Gustav Mahler – respondis per telegramo, la ĝusta sinsekvo estas skerco, tiam andante. Ankaŭ la unua kritika eldono de la kompleta verkaro (1963) prezentas la simfonion en la sinsekvo skerco – andante, tamen la opinio, esprimita de eldonisto Erwin Ratz, ke Mahler ŝanĝis sian opinion pri la sinsekvo pluan fojon, neniam estis dokumentebla per fontoj. Pro tiu kaŭzo la noveldono de la partituro en la kritika eldono de la kompleta verkaro de 1998 restarigis la sinsekvon andante – skerco, kio estas la lasta per fontoj pruvebla opinio de Mahler pri ĉi tiu demando. Ĉar tamen prezentonotoj, baziĝantaj sur la pli malnova eldono, ĉe multaj orkestroj estas disvastigitaj kaj ja pro alkutimiĝo al la tradicio, multaj interpretistoj ankaŭ nuntempe decidiĝas plejmulte por la prezentado de la simfonio laŭ la sinsekvo skerco – andante.
La tria martelbato
Alma Mahler diris, ke sia edzo poste estis faligita per tri sortobatoj, el kiuj unu estis la morto de lia filino. Ŝi rilatigis ĉi tiujn sortobatojn kun la trifoja eksonado de la martelo en la lasta movimento de la 6-a simfonio. Per tio ŝi vidas la martelbatojn kiel iaspeca aŭgurado pri la posta sorto de Gustav Mahler. La komence trian martelbaton en takto 783 Mahler forstrekis en 1907 dum revido de la simfonio, sed la eldonistoj reenmetis ĝin en la kritika eldono de la kompleta verkaro de Gustav Mahler en 1963.
(19418) 1998 FL49
(19418) 1998 FL49 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ascendo al la Kalvario
La epizodo
La evento estas rakontata en tre sinteza maniero en la Evangelioj, nur Luko aldonas pluan apartaĵon (la dialogo kun la virinoj). Nur Johano asertas ke Jesuo portis la krucon dum la sinoptikoj diras ke la kruco estis portata de Simono el Cireno. Ĉiukaze la kondamnito ne portis la krucon, sed nur la horizontan foston. Oni aldonu ke Johano eble volis dementi disvastiĝintan onidiron laŭ kiu sur la kruco oni najlis Simonon, ĉar portantan la krucon, kaj ne Jesuon. Tiu ideo estis decide misfamiga por Jesuo. Eblas tial hipotezi ke Jesuo ascendis Golgoton sen apartaj suferoj, sen la kruco kaj ankaŭ sen la dornokroneto kiu, eble, estis forprenita kiam oni lin revestis per lia tuniko por lin enkonduki al la loko de la krucumo. La tri faloj de la Via crucis estas frukto de la kreeco de devotuloj kaj apologetoj kiuj intencis reprezenti la suferojn de la Mesio por igi pli draman evento kiu en la Evangelioj estas rakontata sentragike.
34978 van 't Hoff
34978 van 't Hoff estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda fiziko-kemiisto Jacobus Henricus van 't Hoff (1852–1911), recevinto de la Nobel-premio pri kemio 1901 pro lia laboro montrinte, ke la leĝoj priskribantaj la konduton de tre diluitaj solvaĵoj similas tiujn, kiuj priskribas la konduton de la gasoj.
Smashburger
Smashburger estas usona ĉeno da restoracioj kaj kafejoj kun pli ol 370 entreprenoj kaj filioj de franĉizo operantaj en 37 usonaj subŝtatoj kaj 9 landoj. Tiu kompanio estis fondita en Denvero, Koloradio, en 2007 fare de Tom Ryan, Rick Schaden, kaj la privata firmao Consumer Capital Partners. Smashburger proponas burgerojn, sandviĉojn el koko, salatojn kaj aliaj pladoj de rapida manĝo.
Nerdlingena Rieso
La rieso-akcidento (ankaŭ rieso-trafo) estas meteorittrafo, kio okazis antaŭ ĉirkaŭ 15 megajaroj en la hodiaŭa suda Germanio. Ankoraŭ hodiaŭ montras la Nerdlingena Rieso, alfrapa kratero kun ĉirkaŭ 24-kilometra diametro, la kolosan energion, kiu estis liberigita per tiu okazaĵo. Samtempe kun la Rieso estiĝis supozeble la Ŝtonhejma Baseno kaj supozeble ankaŭ kelkaj etaj krateroj sur la Frankonia Ĵuraso kaj en la regiono de la Ŝvaba Maro.
Sinsekvaj fazoj de la rieso-trafo
La Nerdlingena Rieso estas unu el la plej bone esploritaj trafkrateroj de la mondo.
Meteoro
Dum nur malmultaj sekundoj trapasis la asteroido kun diametro de proksimume 1.500 metroj kaj kun la rapideco de 20 kilometroj po sekundo (72.000 km/h) la teratmosferon.
Ildikó Major
Kariero
Ildikó Major akiris diplomon en Arta Altlernejo de Kluĵo.
Nerdlingena Rieso
Ŝtonhejma baseno
Proksimume 40 kilometrojn sudokcidente de la Nerdlingena Rieso estas la Ŝtonhejma baseno, plua surtrafejo, kiu ankaŭ ekestis antaŭ proksimume 15 milionoj da jaroj, do evidente samtempe kun la Rieso. Ke la du najbaraj krateroj sendepende de aliaj ĉirkaŭ dum la sama tempo estiĝis, estas malverŝajne.
Prosetín (Dobkovice)
Prosetín estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Dobkovice. Ĝi troviĝas proksimume 1 km okcidente de Dobkovice. Estas ĉi tie registritaj 67 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Prosetín situas en katastra teritorio Prosetín u Dobkovic kun areo 1,59 km². En la katastra teritorio Prosetín u Dobkovic situas ankaŭ Poustka.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1169.
Ĝongŝan-parko
Turismo > Gvidlibro pri Pekino > Ĝongŝan-parko
La ĉarma parko situas okcidente de Tian An Men-pordego. Ĝi origine estis templo en Ĝin-dinastio. En ming-dinastio oni konstruis tie la altaron Ŝeĝji. Por memorigi pri s-ro Sun Ĝongŝan (konata de la Okcidente kiel Sun Jatsen), pioniro de la ĉina demokratia revolucio, oni alinomis ĝin Ĝongŝan-parko en 1928.
Enpaŝinte la sudan pordon, oni povas vidi zigzagan koridoron brilkolore pentritan, kiu etendiĝas orienten kaj okcidenten. Transe de la koridoro kuŝas placo, antaŭ kiu estas la ŝtona portalo "Defendo de Paco".
Tra tiu portalo oni povas vidi aleon, ĉe kies norda flanko vice staras sep altegaj antikvaj cipresoj, kiuj formas naturan fonon de la placo. Laŭdire tiuj arboj jam aĝas pli ol 1,000 jarojn. Inter ili kurioza estas arbo ĉe la orienta fino de la aleo. El ĝia trunko elkreskas soforo, kaj pro tio ĝi ricevis la nomon "Cipreso Brakumanta Soforon". Ĝi estas malofte videbla inter la ĝardenaj arboj.
Direktante sin okcidenten, oni venas al la suda pordo de la interna korto. En la mezo de la korto estas la kvadrata altaro Ŝeĝji. Ĝi estis tritavola teraso masonita el blanka marmoro. La supra ebeno estas sternita per grundo de kvin koloroj ruĝa, blanka, nigra, blua kaj flava en siaj centro kaj kvar punktoj montritaj de kompaso. Tio signifas, ke la tuta tero sub la ĉielo apartenas al la imperiestro. En la centro de la altaro staras kvadrata ŝtona kolono, kiun oni nmis Ŝtata Ŝtono. Ĝi signifas, ke la ŝtato estas fortika kiel ŝtono. En ĉiuj dua kaj oka monatoj la imperiestroj de Ming- kaj Ĉing-dinastioj venis tien por kulti la dion de tero kaj preĝi por riĉa rikolto. Norde de la altaro estas Bajdian-halo, kie la imperiestroj ripozi post promenado kaj faris kulton en kazo de pluvo. La halo estas eleganta ligna konstruaĵo farita antaŭ pli ol 550 jaroj en la komenca periodo de Ming-dinastio. En 1925, kiam s-ro Sun Jatsen forpasis, lia ĉerko metiĝis tie. En 1928 la halo Bajdjan estis alinomita Ĝongŝan-halo kaj pro tio la antikva ĝardeno ricevis sian nomon Ĝongŝan-parko.
Domiziana Giordano
Domiziana GIORDANO (naskiĝis la en Romo) estas itala aktorino kaj artisto.
Biografio
Forlasinte la arkitekturstudadon, ŝi komencas studi recitadon kaj reĝisoradon frekventante la Akademion de drama arto Silvio D'Amico, la Stella Adler Studio de Novjorko kaj la New York Film Academy.
Ŝi komencas labori en 1982 en malgranda rolo de Amici miei atto II de Mario Monicelli kaj la sekvantan jaron laboras por Andrej Tarkovskij en la filmo Nostalghia, kiu venkas la Grandan Premion de la Ĵurio en la Festivalo de Cannes. En 1987 ŝi interpretas la rolon de skizofrenia paciento en Strana è la vita de Giuseppe Bertolucci kun Diego Abatantuono kaj Monica Guerritore kaj post tri jaroj ŝi laboras kun Alain Delon en Nouvelle Vague de Jean-Luc Godard.
En 1994 aperas en la kroniko tio, ke Domiziana gastigis en sia apartamento la eskapinton de Tangentopoli Ferdinando Mach de Palmstein, kaj intertempe Neil Jordan ŝin elektas por marĝena rolo en la filmo Intervista col Vampiro, kies aktoraro estas komponita ankaŭ el Tom Cruise, Brad Pitt kaj Antonio Banderas. En la sama jaro ŝi recitas ankaŭ en la filmo Mario e il mago de kaj kun Klaus Maria Brandauer.
En 1997 ŝi estas en la aktoraro de la komedio Finalmente soli de Umberto Marino.
Intertempe Domiziana daŭras studi arton, speciale la informadikan programadon, kaj en 1998 ŝi malfermas retejon pri la video art.
En 2000 ŝi inaŭguras sian unuan ekspozicion en sia retejo, kunlaborante kun la germana artisto Reiner Stresser, ligitan al la ŝanĝebloj de la rakontado en kontakto kun la novaj teknologioj. En la sama jaro ŝi laboras en la filmo Canone inverso de Ricky Tognazzi, kaj en 2003 en Il quaderno della spesa de Tonino Cervi.
En 2006 ŝi aniĝas en la kvara fojo de la realeca televidserio de la itala televidkanalo Rai 2 L'isola dei famosi.
Ekde 2007 ŝi kunlaboras kun la interreta revuo Nova de Il Sole 24 Ore.
József Mester (baritono)
József MESTER [meŝter] rumania hungara operkantisto (baritono). Li naskiĝis en en 1928 en Rugănești kaj mortis en Békéscsaba en 2002.
Kariero
József Mester akiris diplomon de bazlerneja instruisto en Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc en 1946. Li estis de 1950 solistkantisto en Ŝtata Hungara Operejo de Kluĵo.
Fonto
Rozália Mészáros Jakab Zsigmondné: Monografio de Rugănești.
Internacia Flughaveno Narita
La Internacia Flughaveno Narita (成田国際空港) servas al la urbo Tokio kaj situas en gubernio Ĉiba ĉe urbo Narita, ĉ. 60 km nord-oriente de Tokio.
Ĝis la 1-a de aprilo 2004 la flughaveno havis la nomon "Nova Internacia Flughaveno Tokio". Je tiu dato la ŝtata flughaveno estis transformita al akcia societo, kies posedanto tamen ĝis nun restis la ŝtato Japanio.
La konsiderinda distanco al Tokio, kaj eĉ pli al Jokohamo, estas problemo por multaj vojaĝantoj. En 2010 estos malfermita nova rapidtrajna sistemo, kiu mallongigos la veturtempon inter Tokio kaj la flughaveno de 51 al 36 minutoj.
Malham Tarn
Malham Tarn estas lago de ĉirkaŭ 800 m (0.5 mi) en diametro en la nacia parko Yorkshire Dales en Anglio.
Sabará
(prononco sabaraa, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Belo Horizonte. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis la kaj ekde tiu tago havas la rangon de municipo.
Issoudun
Issoudun [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Issoudun kaj al la kantono .
Malfrua prunuso
La malfrua prunuso (Prunus serotina), estas arbospecio el la genro prunuso. Ĝi hejmas en orienta Nordameriko : ekde orienta Kanado tra suda Kebekio kaj Ontario; sude tra Orienta Usono ĝis Teksaso kaj centra Florido; kun disaj populacioj en Arizono kaj Nov-Meksiko; kaj en la montaroj de Meksiko kaj Gvatemalo.
La latina vorto serotina signifas "malfrua".
Priskribo
La malfrua prunuso estas specio en la subgenro Padus kun floroj en grapoloj, kaj estas decidua arbo altante 15–30 m kaj kun trunkodiametro ekde inter 70–120 cm, okaze pli. La folioj estas simplaj, longas 6–14 centimetrojn, kun segil-dentaj randoj. La floroj estas etaj ( diametro de 10–15 mm ), kun kvin blankaj petaloj kaj ĉirkaŭ 20 stamenoj, kaj bonodoraj; estas ĉirkaŭ 40 floroj sur ĉiu grapolo. La frukto estas drupo, kun diametro de 1 cm, unue verda ĝi ruĝa, maturante nigra; kutime ĝi estas adstringa kaj amara kiam oni freŝe manĝas ĝin, sed ankaŭ iome dolĉa. La frukto estas volonte manĝata de birdoj. Matura Malfrua prunuso estas facile identigebla en arbaro per sia tre rompita, malhele griza ĝis nigra arboŝelo. Tamen, dum proksimume la unua jardeko de ĝia vivo, la arboŝelo similas tiun de betulo, kaj estas maldika kaj striata. La specio ankaŭ estas identigebla per siaj longaj, brilantaj folioj kiuj similas tiujn de Oxydendrum (erikacoj), kaj per migdalujeca odoro kiam juna branĉo estas ĉifita kaj tenita apud la nazo.
Subspecioj
Estas du subspecioj : Kelkfoje la tipa subsp. serotina estas subdividita en kvar variojn, var. serotina en la oriento de la arealo, var. eximia en Teksaso, kaj variojn rufula kaj virens en Arizono, Nov-Meksiko kaj Teksaso.
Tiu nearktisa specio estas tre parenca al la virginia prunuso (Prunus virginiana), tamen tiu ĉi estas konsiderata kiel arbedon aŭ arbeton; ĝi havas malpli grandajn kaj malpli brilantajn foliojn.
Ekologio
La malfrua prunuso estas pionira specio. En Usona Mez-Okcidento, Malfrua prunuso plejofte vegetas en forlasitaj kampoj kun aliaj lumo-bezonantaj specioj, kiel nigra juglando (Juglans nigra), ŝajnakacia robinio (Robinia pseudoacacia), kaj Celtis spp.. Ĝi estas meze longdaŭre-vivanta arbo, kun registritaj aĝoj ĝis 258 jaroj, kvankam ĝi estas sentiva al difektoj pro ŝtormo, kun branĉoj facile rompiĝantaj; tamen la rezultanta kadukiĝo nur malrapide progresas. La specio speciale prosperas en la regiono de la Nacia Arbaro de Allegheny en nordokcidenta Pensilvanio.
La malfrua prunuso ankaŭ gastigas la raŭpon de diversaj lepidopteroj. Malacosoma americanum senfoliigas tutajn arbarerojn.
Kultivado kaj uzado
La fruktoj estas taŭgaj por fari gelatenaĵojn, tortojn, kaj estas iome uzataj por aromigi brandojn; ili ankaŭ estas populara aromigo por senalkoholaĵoj kaj uzataj en multaj glaciaĵoj. La drupoj estas komune uzataj anstataŭ ĉerizoj de la ĉerizujo por obteni pli akran guston. Ili ankaŭ estas uzataj en kukoj kiuj entenas malhelan ĉokoladon kiel en nigr-arbara ĉeriz-kuko (germane : Schwarzwälder Kirschtorte) kaj kiel ornamaĵoj de kokteloj.
La ligno estas multvalora, eble la plej uzata kabinet-meblara ligno de Usono, forkomercigita kiel "ĉerizujo". Ĝi estas sciata por sia forta ruĝa koloro kaj alta prezo. Ĝia pezo po kubmetro kiam sekigita sumiĝas ĉirkaŭ je 580 kg.
La ligno estas ankaŭ uzata por kuirado kaj fumaĵado de nutraĵoj, kie oni unikan aromon bezonas.
La foliaro, speciale kiam velkita, enhavas cianogenajn glikozidojn kiuj transmutacias en hidrogenan cianidon se ili estas manĝataj de bestoj. Estas rekomendata ke farmistoj forigu ĉiujn Malfruajn prunusojn kiuj falas en tereno kie troviĝas brutaro, ĉar la velkigitaj folioj povus veneni la animalojn. Forigo ne ĉiam estas facila, ĉar malfruaj prunusoj ofte grandnombre vegetas en farmbienoj, profitante de la lumoriĉecon kiun kaŭzas la praktiko de paŝtado kaj falĉado. Tiu venena arbo povas konstitui tutajn heĝojn, malfaciligante la forigon de ĉiuj branĉoj kiuj falas en la paŝtejon.
Malfrua prunuso loke estas naturalizita en partoj de Eŭropo, estante eskapinta ekde kultivado kiel ornama arbo.
P. serotina estis vaste enkondukita en Mezeŭropo en la mezo de la 20-a jarcento. Tie ĝi estas aginta kiel invada specio, nefavore influante arbar-komunuman diversecon kaj arbaran regeneradon.
Issoudun
Geografio
Issoudun situas ĉe la rivero Théols, inter Bourges kaj Châteauroux.
Tapira (Minas-Ĝerajso)
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
16744 Antonioleone
16744 Antonioleone estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la amatoran astronomon Antonio Leone de Taranto. De la 1970-aj jaroj, li disvolvis pincipojn de orbita movo laŭ maniero facila por amatoroj. De tio rezultis du libroj: Introduzione alla Meccanica Celeste kaj  Elementi di Calcolo delle Orbite kun Giuseppe Matarazzo (vidu asteroidon 9111 Matarazzo).
Miri (Star Trek)
Miri estas la oka epizodo de la unua sezono de la usona televida fikcio, Stela Vojaĝo: La Origina Serio. Skribita de Adrian Spies kaj reĝisorita de Vincent McEveety, ĝi unue estis elsendita la 27-an de oktobro 1966.
Oni rolis sur la scenejo antaŭ uzita de serio The Andy Griffith Show de Desilu Productions por ŝpari monon. Krom gastaj aktoroj Kim Darby kaj Michael J. Pollard, la aliaj infanoj en epizodo estas parencoj de la aktoroj kaj produktora teamo de televidserio Star Trek, ekzemple la filinoj de William Shatner Lisabeth kaj Melanie, la filo de Grace Lee Whitney Scott, la filo de Vincent McEveety  Steven, kaj la filinoj de Gene Roddenberry Darleen kaj Dawn. Du el ili, Phil Morris kaj Iona Morris, estis gefiloj de Greg Morris, aktoro de Mission Impossible.
Tiu estis la unua partopreno de Kellie Flanagan, kiu rolis unu parollinion kaj pro tio ricevis sian SAG card-on.
La epizodo estis parodiita en South Park per la epizodo La malpermesita vorto.
Malpermeso ĉe BBC
Post la unua elsendo de Miri en brita televido en decembro 1970, BBC diris ke ĝi ricevis multajn plendojn pri la enhavo de la epizodo. La kvanto kaj naturo de la plendoj neniam publikiĝis. La BBC rifuzis montri la epizodon denove dum la 1970-aj jaroj kaj 1980-aj jaroj, kaj ankaŭ malpermesis tri pliajn epizodojn: "Plato's Stepchildren", "The Empath", kaj "Whom Gods Destroy".
Kritika opinio
Zack Handlen de The A.V. Club klasifikis la epizodon 'A-', ĉar uzi infanojn kiel antagonistoj estis tre inteligenta, kaj la sento de minaco estis eltenita, ĉar kvankam la aŭdienco sciis, ke la ŝipanaro ne mortos, la ŝipanoj "ne scias tion".
Whispering
Whispering estas la titolo de kanto de la teksverkistoj Richard Coburn, Vincent Rose kaj Malvin Schonberger same kiel de John Schonberger (kompozicio). Ĝia interpretaĵo fare de la orkestro de Paul Whiteman, publikigita septembron de 1920, estis tutmonde la unua vendofuroraĵo de la popularmuzika komerco.
Ekesto
La kanto laŭ la formo AB estas prezentata en modera tempo. La komponaĵo ampleksas 32 taktojn. La orkestro de Paul Whiteman la 18-an de decembro 1918 fariĝis la dombando de la fama Hotelo Fairmont en San Francisko, kie li kadre de dujara kontrakto en la urbo prezentis unuan fojon sian bandegosonon. Inter la 28-an de junio kaj la 2-a de julio1920 li prezentis kun sia orkestro en Hotelo Ambassador en Atlantikurbo, kie li estis malkovrita de Calvin Child, dungito de Victor Talking Machine Company, kaj subskribis surdiskigo-kontrakton. Jam oni estis rendevuita por la 23-a de aŭgusto 1920 la unuan registradkunsidon en Camden/Nov-Ĵersejo. Inter la unuaj tri sonregistraĵoj troviĝis ankaŭ Whispering kiel faco A de la unua unuopaĵo de la orkestro, kaj sur faco B estis The Japanese Sandman. Je tio temis pri akustika registraĵo; elektra registraĵo ekestis la 15-n de februaro 1928.
Unua milionoble vendita popularmuzika furoraĵo
Aperinta septembron de 1920 la disko disvendiĝis ene de unu jaro, ankoraŭ titolata Paul Whiteman & The Ambassador Orchestra (Victor # 18690), preskaŭ 2 milionoble. En la furoraĵoranglisto ĝi tenis la unuan rangon ekde la 30-a de oktobro ĝis la 4-a de decembro 1920; eĉ faco B de la disko atingis la 11-an de decembro, do tuj post faco A, rangon unu, kiun ĝi tenis du semajnojn. La disko kvazaŭ sekvatage famigis Ŭajtmenon kaj altigis lian orkestron al la plej grava dancmuzika ensemblo de la epoko; lian muzikstilon oni ofte klasifikas kiel „simfonia ĵazo“. La preskaŭ 2 milionoj da diskoj de Whispering konformis proksimume al la nombro de gramofonoj en Usono je tiu epoko. Ekde septembro de 1920 la orkestro de Whiteman ludis dum kvar jaroj en la plej granda novjorka kafejo Palais Royal.
Novversioj
La Comedian Harmonists surdiskigis por la germana diskomerkato la anglalingvan version de Whispering la 17-an de decembro 1934 en Berlino. Jenaj ĵazmuzikistoj interalie interpretis siastile la kanton: Louis Armstrong, Tommy Dorsey, Benny Goodman, Teddy Wilson, Red Nichols, Lennie Tristano, Chet Atkins, Arnett Cobb, Oscar Peterson/Benny Carter, Schnuckenack Reinhardt, Häns’che Weiss kaj la Frankfurt Swing All-Stars; Miles Davis ludis la pecon „Whispering“ en 1951 dum sia unua kunsido por diskeldonejo Prestige kun Sonny Rollins. Dizzy Gillespie uzis lakomponaĵon kiel biboptemo por sia populara muzikpeco Groovin’ High.
La plej sukcesa novversio devenas de gefratoj Nino Tempo kaj April Stevens, kiuj surdiskigis la kanton kiel popularmuzika duopo la 21-an de oktobro 1963 kaj antaŭeniĝis per tio ĝis rango 11 de la furoraĵaj ranglistoj.
Sonregistraĵon kun germana teksto inter satiro kaj frivoleco publikigis la kantistaro Viel-Harmoniker en 1979 sub la titolo Laß mich Dein Badewasser schlürfen [Lasu min sorbi vian banakvon].
Tago de la tegoloj
La Tago de la tegoloj (en franca Journée des Tuiles) estis okazaĵo en la franca urbo Grenoble la 7an de junio 1788. Temas pri unu de la unuaj konfliktoj kiuj antaŭis al la Franca Revolucio kaj ĝi estis indikita fare de kelkaj historiistoj kiel la komenco de tiu. Ĝi ricevis tiun nomon pro la lanĉo de tegoloj kontraŭ la soldatoj dum la tumulto.
La okazaĵo estis enkadrita en la kunteksto de la konfliktoj aperintaj inter la institucioj de la Antikva Reĝimo antaŭ la klopodoj de reformoj fare de ministroj de la reĝo Ludoviko la 16-a kiel Lamoignon de Malesherbes aŭ Loménie de Brienne. La tumultoj okazis kiel konsekvenco precize de la klopodoj fare de la kardinalo Étienne-Charles de Loménie de Brienne, ĉefepiskopo de Tuluzo kaj ministro de Ludoviko la 16-a, por nuligo de la parlamentoj cele al evito de ties malakcepto aprobi novan imposton por malaltigi la publikan ŝuldon de Francio, kies situacio estis neeltenebla.
La protestoj de la familioj trafitaj de la ekonomia krizo, kiuj multobliĝis jam de majo, necesigis intervenon de la kazernanoj la 7-an de junio. Ilin bonvenigis per ĵetado de tegoloj la loĝantoj, kiuj supreniris sur la tegmentojn. Post tiu "Tago de la tegoloj", asembleo de la tri statoj (nobelaro, klerikaro, kaj tria stato) kunsidis en la kastelo de Vizille kaj decidis nuligon de la impostoj ĝis kiam la reĝo alvokos Ĝeneralan Ŝtatasembleon por voĉdoni pri ili. Nekapabla restarigi ordon, Ludoviko la 16-a fine cedis en aŭgusto 1788 kaj alvokis la Ĝeneralajn Statojn por la 1-a de majo 1789.
Vendemiero
Vendemiero (Vendémiaire) estas la nomo de la unua monato de la franca respublika kalendaro, ankaŭ la unua de la aŭtuna sezono. Ĝi komenciĝas la tago de la aŭtuna ekvinokso, kiu laŭ la jaro povas esti la 22-a,23-a aŭ 24-a de septembro, kaj finiĝas la 21-an,22-an aŭ 23-an de oktobro. Ĝi proksimume koincidas kun la ŝajna preterpaso de la Suno ĉirkaŭ la zodiaka konstelacio Pesilo.
Karnavalo de Venecio
La Karnavalo de Venecio (en itala: Carnevale di Venezia) estas ĉiujara festivalo okazigita en Venecio, Italio. La karnavalo finas per la kristana festo de la Karesmo, kvar dek tagojn antaŭ la Pasko, en la marda karnavala tago (Martedì Grasso), unu tagon antaŭ la Cindra merkredo. La festivalo estas fame konata pro siaj tipaj maskoj.
Vendemiero
La nomo devenas el la latinida vorto por vinberrikolto, kio kutime okazas en tiu jarepoko en la Norda Hemisfero.
Karnavalo de Venecio
Priskribo
Tiu karnavalo estas tute diferenca al tiuj observataj en la cetero de la mondo. Dum la 10 tagoj de tiu festo, la homos maskas sin kaj iras surstrate promeni kaj fotiĝi, ĉu laŭ organizitaj paradoj aŭ improvizitaj. Nuntempe miloj da vizitantoj venas al Venecio en tiuj datoj por admiri la spektaklaj maskoj kaj vestoj de kiuj investas milojn da eŭroj por estis elegantegaj kiel steluloj dum kelkaj tagoj de la jaro aŭ nur por mikisiĝi inter la homamasoj kaj perdiĝi tra la stratetoj de tiu unika urbo. Ankaŭ la Granda Kanalo de Venecio estas tre grava scenejo kie rigardi la gondolojn aŭ manĝi frittella, nome tipa dolĉaĵo. La rekordo de vizitantoj kaj eventoj okazas en la karnavala mardo.
Vendemiero
Franska revolutionskalendern
Karnavalo de Venecio
Priskribo
La maskovestoj estas vestoj kiuj similas al historiaj vestoj de la 17a al 18a jarcentoj de Venecio, kvazaŭ ili estus ĵus elprenitaj el pentraĵo. Dum la karnavalo, ankaŭ oni organizas multajn eventojn kaj festojn, kelkaj el kiuj privataj al kiuj estas malfacile eniri seninvite. La prezoj de tiuj festoj estas altaj, kaj unu nokto povas kosti eĉ ĝis 500 €, do nur por riĉuloj. La celo de la majoritato de la vizitantoj estas vidi Venecion dumkarnavale kaj fotiĝi kun la plej bonkvalitaj maskovestoj.
En popola kulturo
La agado de la novelo "The Cask of Amontillado", verkita de Edgar Allan Poe, okazas en Venecio dum la karnavalo.
Veneciaj maskoj aperas ĉefe en la filmo Eyes Wide Shut kaj en la filmo de Marco Bellocchio nome La visione del sabba. Famaj vendejoj liveris maskojn kiel Ca' Macana kaj Il Canovaccio en Venecio.
La karnavalo estis priskribita en la videoludo de 2009 nome Assassin's Creed II. La karnavalo estis priskribita ankaŭ en la videoludo de 2005 nome Slaj 3: Honoro Inter Ŝtelistoj.
Jezuita misio en Ĉinujo
Jezuitoj aktivis kiel misiistoj en Azio (Barato, Indonezio, Japanujo, Ĉinujo, Filipinoj Tibeto, Hindoĉinujo) kaj Ameriko, sed ankaŭ en kristana Etiopujo kaj laŭsence de la kontraŭreformacio en Eŭropo.
Historio
En 1582 Matteo Ricci vojaĝis al Ĉinujo. Tie li komence ekloĝis en Ĉaoĉing en la provinzo Gŭangdongo, ellernis la ĉinan kaj produktis tie sian „Grandan mapon de la dek mil landoj“. En 1589 li iris al Ŝao-ĉou kaj instruis tie okcidentan matematikon, kian li estis lerninta de sia instruisto Clavius. En 1599 li iris, ĉar Pekino estis fermita por eksterlandanoj, al Nankino kaj laboris tie pri matematikaj, astronomiaj kaj geografiaj taskoj. En 1601 li iris al Pekino.
Lian laboron daŭrigis Nicolas Trigault. Trigault laboris kiel misiisto kaj pastro en Nankino, Hangĝoŭo kaj precipe en la ĉefurbo Pekino. En 1614 li estis nomumata prizorgisto de la ordenaj provincoj Japanujo kaj Ĉinujo. Dum la paso de la jaro 1615 Trigault atingis gravajn koncedojn de papo Paŭlo la 5-a. Aparte al la misio en Ĉinujo estis permesita, celebri la tutan liturgion en la landa lingvo (kaj ne plu nepre en la latina). Krom tio la misiistoj en Ĉinujo rajtis adapti sian kostumon je liturgiaj festoj al la landa kostumo. Je la jarŝanĝiĝo de 1617 al 1618 Trigault kunmetis grupon el 22 Jezuitoj. Tiu ĉi grupo ekvojaĝis sub lia estrado meze de aprilo de 1618 ekde Lisbono Ĉinujen. Antaŭ sia forvojaĝo Trigault igis sian ordenestron Claudio Aquaviva separi Ĉiunjon ordenpolitike disde Japanujo kaj establi ĝin kiel memstara ordenprovinzo; kun li kiel prizorgisto. Julion de 1619 ili atingis Makao. Ekde tie ili fondis interalie la misiejojn de Henano kaj Kaifeng.
Ekde la komenco de la regado de la dinastio Qing multaj Jezuitoj laboris kiel astronomoj, geografoj, pentristoj, arĥitektoj aŭ matematikistoj ĉe la imperiestra kortego. Al la plej konataj apartenas Adam Schall von Bell same kiel lia posteulo Ferdinand Verbiest. Pro la toleredikto de imperiestro Kanĝi el 1692 ili povis realigi senĝene sian misiadon. Laŭ deziro de la imperiestro grupo ĉirkaŭ la jezuito Jean-Baptiste Régis produktis inter 1701 kaj 1709 mapojn, kiuj ampleksis tutan Ĉinujon. En 1720 en Ĉinujo vivis proksimume 300.000 kristanoj.