cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afekciinstruo
Historio
La radikoj de la afekciinstruo reiras ĝis la greka antikvo (etika taksado de la muziko ĉe Platono). Jam en la renesanco kaj frubaroko madrigaloj esprimas la afekciaron de la tekstoj per muzikaj rimedoj. Ĉi tiuj stilrimedoj aperas ankaŭ precipe en la opero, sed ankaŭ en la instrumenta muziko.
En la 17-a kaj 18-a jarcentoj Michael Praetorius (Syntagma musicum, 1619), Marin Mersenne (Harmonie universelle, 1636), Athanasius Kircher (Musurgia universalis, 1650), Johann Mattheson (Der vollkommene Kapellmeister, 1739) priskribis la afekciinstruon en siaj muzikteoriaj verkoj kaj Friedrich Wilhelm Marpurg (1718–1795) sistemigis kaj kanonigis la afekciinstruon. En la 20-a jarcento intensege esploris la muzikan transmetadon de afekcioj ĉe Johann Sebastian Bach Albert Schweitzer, (Bach, 1908) kaj Immanuel Tröster, (Joh. Seb. Bach, 1984)
La afekciinstruo efikis ankaŭ post la barokepoko ĝis en la nuntempon. Certaj direktoj de moderna muziko kiel ekz. dekdutonismo konscie forturnis de la afekciinstruo, aplikante kompoziciajn rimedojn por malebligi la asociadon al la klasikaj afekcioj.
Realigo en muzikon
Kvintiliano, romia retorikinstruisto, (~35 bis ~100 p.K.) rigardis voĉkantan muzikon pro strukturaj kongruecoj kiel samrajta disciplino apud la retoriko. Li vidis analogecojn inter intonacio de parolado kaj melodio en muziko. Dum la renesanco komencis la alproprigo de lingvaj formprincipoj en la muziko, por subteni la afektaron de teksto.
Por tio ekzistas du eblecoj:
Motiv- kaj melodiformado
motivoj kaj melodioj estas formataj laŭ la afekciaro de la tuta teksto aŭ de unuoaj gravaj vortoj (ŝlosilvortoj).
Rosora
Rosora estas komunumo de Italio.
Marcio dos Santos Silva
Marcio dos Santos Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel mezkampulo.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga.
Lakto-malsano
Lakto-malsano estas grava malsano, ofte fatala, pro la engluto de lakto, laktaĵoj aŭ bova/ŝafa viando kun toksino, kiun la besto ricevis pro plantoj, kiuj enhavas tremetonon. Ĝiaj simptomoj estas malforto, anoreksio, vomado, konstipo kaj eventuale muskolaj tremoj. La veneniĝo per tremetono okazas pro la ĥemiaĵo ofta en plantoj de la familio Asteracoj.
Brazila Komunista Partio
La Brazila Komunista Partio (portugale Partido Comunista Brasileiro, origine Partido Comunista do Brasil [Komunista Partio de Brazilo] ĝis 1958, mallongigo PCB) estas politika partio de Brazilo, fondita en 1922. Kune kun la Komunista Partio de Brazilo (PCdoB) ĝi disputas pri la titolo esti la plej malnova politika partio de la lando. Ĝi ludis gravan rolon en la landa 20-jarcenta historio. Tiam ĝi estis unu el la plej grandaj partioj en la lando, subtenante, kun la Komunista Partio de Brazilo, unuigitan reziston kontraŭ la diktaturo, sed komence de la 1990-aj jaroj, kiam kolpasis Sovetunio kaj forfalis subteno de tie, la partio perdis potencon, kaj interna puĉo en 1992 dividis la partion kaj formis novan partion, nomata Socialista Popola Partio, kiu nun uzas la antaŭan identigan nombron de la PCB, 23.
Bianka Maleczky
Bianka Maleczky naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Brazila Komunista Partio
Laŭ la stato de 2016, la Brazila Komunista Partio ne reprezentiĝas en la Nacia Kongreso de Brazilo.
Bianka Maleczky
Biografio
Bianka Maleczky komence lernis kantadon hejme en la familio, poste de Kálmán Chován, Adele Passy-Cornet kaj Richárd Pauli. Ŝi debutis en trupo de Ignác Krecsányi. Inter 1912 kaj 1925 ŝi estis privata kantisto de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Ekde 1921 ĝis 1944 ŝi ankaŭ instruis en la Muzikakademio, kie ŝiaj pli gravaj lernantoj estis Anna Báthy, Mária Budanovits, Vera Rózsa.
Brazila Komunista Partio
La junulara sekcio de PCB estas konata kiel Unio de Komunista Junularo (portugale União da Juventude Comunista).
962 Aslög
962 Aslög estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo "Aslög", derivas de tiu de la reĝino Aslaŭgo, de la nord-ĝermana mitologio.
19999 Depardieu
19999 Depardieu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
889
En la jaro 889 post Kristo okazis, interalie:
19999 Depardieu
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro dela francdevena (nun rusa) aktoro Gérard Depardieu, fama pro lia rolo en la filmo Jean de Florette, laŭ romano de Marcel Pagnol. En Tous les matins du monde (1991), li ludas la rolon de la franca komponisto Marin Marais. La nomo honoras ankaŭ lian filon Guillaume Depardieu (1971–2008).
Tremetono
Tremetono esta ĥemiaĵo, kiu troviĝas en tremetolo, toksino en la radikoj de Ageratina altissima, kiu okazigas la lakto-malsanon en la homoj kaj tremado en la brutoj. Tremetono estas la ĉefa konsisto de almenaŭ 11 substancoj en tremetolo. Ĝi estas venena por la fiŝoj, sed ne por la kokoj. Oni trovas ĝin en pluraj specioj de la familio Asteracoj, al kiu apartenas Ageratina altissima kaj Isocoma pluriflora.
Žerůtky
Nomon Žerůtky portas pli da sidejoj:
1735 ITA
1735 ITA estas mezgranda malhela asteroido de. la asteroida zono, 10-an de septembro 1928 de la rusa astronomino Pelageja Fjodorovna Ŝajn elde la Simeiza observatorio
Nomo
Ĝi estis nomita en 1979, okaze de la 60-a daterveno de la fondigo de la Instituto de Teoria Astofiziko. Ĝia nomo, "ITA", estas la akronimo de ĉi-tiu instituto.
Truo
Truo ĝenerale estas limigita manko de strukturo en iu parto de objekto.
Truo aparte signifas
Rubigny
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
LIO
La vorto havas plurajn signifojn:
Valencia kuirarto
Valencia kuirarto estas mediteranea kuirarto de la aŭtonoma komunumo Valencio, Hispanio. Ĝiaj bazaj ingrediencoj estas legomoj, marfruktoj kaj viando. Ĝi estas fama tutmonde pro la rizoj, kiel paelo, kaj citrusoj. La kuirarto de najbaraj regionoj donis kaj ricevis gravajn kontribuojn de la valencia gastronomio, inter ili baleara kuirarto, kataluna kuirarto, aragona kuirarto, manĉa kuirarto kaj murcia kuirarto. Inter ĝiaj plej famaj pladoj, krom paelo, estas nigra rizo, vermiĉelaĵo kaj kokaoj
Nigrakapa anaso
La Nigrakapa anaso aŭ Kukolanaso (Heteronetta atricapilla) estas anaso de Sudameriko ligata al la Blankkapa anaso de la subfamilio de Oksiurenoj de la familio de Anasedoj. Ĝi estas la ununura membro de la genro Heteronetta. La latina scienca nomo atricapilla estas kunmetaĵo de du radikoj signife "nigra kapo", kio ripetiĝas en la komuna nomo ĉe multaj lingvoj.
Tiu estas la plej baza vivanta membro de sia subfamilio, kaj ĝi havas nek la rektan voston nek la ŝvelan bekon de ties parencoj. Ĝenerale multe similas al tipaj merganasoj, ties plumaro kaj aliaj partikularaĵoj evidentigas, ke ĝi ne estas tre proksima parenco de tiuj, sed pli bone estas produkto de konverĝa evoluo ĉe la prauloj de la rektavostaj anasoj.
Ĝi estas proksimume 35 al 39 cm longa, kun pezo de 400 al 700 gramoj. Ĝi estas malgranda malhela anaso, kun masklo kun nigraj kapo kaj dorso kaj pli palaj flankoj kaj ventro, kaj ino pli helbruna ĝenerale.
Ili loĝas en marĉaj lagoj ĉefe de Norda Ĉilio, Paragvajo, kaj Norda Argentino, manĝante per plaŭdado akvajn plantojn (semoj), moluskojn kaj insektojn.
La Nigrakapa anaso estas interese deviga nestoparazito ĉar inoj neniam nestumas kaj demetas siajn ovojn en la nestoj de aliaj birdoj anstataŭe, kio havigas al ili la kromnomon Kukolanaso. La gastigantoj estas ĉefe la Rozbeka anaso (Netta peposaca), sed ankaŭ aliaj anasoj, fulikoj (specioj de genro Fulica), kaj foje eĉ mevoj (kiaj la Brunkrona mevo) kaj rabobirdoj. Malkiel ekzemple kelkaj kukoloj, nek la idoj nek la plenkreskuloj detruas ovojn aŭ mortigas la idojn de la gastiganto. Anstataŭe, post kovado de 21 tagoj, la anasidoj elnestiĝas post kelkaj horoj kaj iĝas tute sendependaj, lasante siajn falsajn fratojn kaj ekmanĝante per si mem.
La Nigrakapa anaso ne estas konsiderata minacata de la IUCN.
Žerůtky (distrikto Znojmo)
Žerůtky (Scherutka) estas municipo en distrikto Znojmo en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353.
Vojmontrilo
Vojmontrilo aŭ vojindikilo estas speciala trafiksigno, kiu montras vojon al ia loko (kutime urbo). Plej ofte ĝi estas tabulo kun surskriboj kaj eventuale simboloj kaj distanco al loko. Vojmontriloj estas antaŭ aŭ ĉe vojkruciĝoj
En naciaj parkoj plej ofte oni uzas ne metalajn aŭ konstruitajn vojmontrilojn sed pli kongrue kun la pejzaĝo pli tipajn vojmontrilojn el ligno (tio estas simpla tabulo) kie eĉ la literoj ne estas koloraj sed markitaj per fajro aŭ simile tradicia markado.
Rotella
Rotella estas komunumo de Italio.
LIP
La vorto havas plurajn signifojn:
Provinco Banteno
Banteno (Banten) estas unu el la 31 provincoj, kiuj kune kun 2 specialaj regionoj kaj la ĉefurba distrikto Ĝakarto konsistigas Indonezion. La provinco kovras areon de 9 662 kvadrataj kilometroj kaj estas parto de la insulo Javo. Laŭ stato de la jaro 2011 Banteno havis 10 632 166 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po 909 homoj laŭ kvadrata kilometro. Laŭ tiu stato ĝi konsistis el 4 urboj, 4 distriktoj, 154 subdistriktoj kaj 1 530 vilaĝoj. Administra centro estas la urbo Serang. Alia grava urbo estas Cilegon.
La provinco Banteno en 2000 estis disigita el la provinco de okcidenta Javo. Okcidente, la Sunda Markolo disigas la provincon de la insulo Sumatro, en la oriento limas la urbo de Ĝakarto kaj la provinco de okcidenta Javo. En Pli Granda Ĝakarto estas iuj grandaj urboj, inkluzive de la urbego Tangerang. Kun pli ol 900 homoj po kvadrata kilometro Banteno estas tre dense loĝata.
La distrikto Lebako, kie Eduard Douwes Dekker en 1856 estis asistant-rezidento, situas en la provinco Banteno.
Apostolo Bartolomeo
La apostolo Bartolomeo vivis komence de la 1-a jarcento, supozeble en la loĝloko Kana en Galileo.
Bibliaj fontoj
Laŭ kristana kompreno, Bartolomeo estis unu el la disĉiploj de Jesuo (vidu Evangelio laŭ Marko 3, 14 - 19) kaj unu el la dek-du apostoloj, kiuj nomiĝas en la Evangelioj laŭ Luko, Marko kaj Mateo. Lia plena nomo supozeble estis Natanael Bar-Tolmai, kaj plejverŝajne li estis juda klerulo.
Legendo
Laŭ la kristana tradicio, Bartolomeo predikis pri kristanismo en Hindio, Mezopotamio kaj precipe en Armenio, kie li estis mortigita kiel kristana martiro. Laŭdire Astyages, frato de la armena reganto Polymios donis la ordonon, senhaŭtigi la vivantan kristanon kaj poste najle fiksi lin je ligna kruco. Pli posta legendo informis, ke la ĉerko kun lia kadavro flosis en la Mediteranea Maro kaj albordiĝis en la itala insulo Liparia apud Sicilio. Sur tiu insulo li enteriĝis. Super lia supozebla tombo konstruiĝis kristana preĝejo, kiun dum la jaro 831 detruis la Saracenoj.
Eklezia historio
La germana imperiestro Otto la 2-a la ostojn dum la jaro 983 transportigis al Romo, kie ili konserviĝas en la preĝejo San Bartolomeo. La kranio dum la 13-a jarcento transportiĝis al Frankfurto ĉe Majno en la Imperiestra Katedralo Sankta Bartolomeo.
La Monaĥejo de Sankta Bartolomeo de Lupiana estas monaĥejo de la hieronimanoj situanta en la urbeto de la distrikto Alcarria nome Lupiana en la provinco kastilimanĉa de Guadalajara (Hispanio). En tiu monaĥejo naskiĝis la ĝermo de la Ordeno de Sankta Hieronimo (O.S.H.). La Monaĥejo de Guadalupe estis de hieronimanoj el 1389 al 1835.
Ikonografio
La apostolo kaj kristana sanktulo Bartolomeo plej ofte en skulptaĵoj, pentraĵoj kaj aliaj artaĵoj bildiĝas kun tranĉilo, foje li ankaŭ portas sian propran haŭton en la manoj. Tio memorigas pri lia martira morto pro senhaŭtigo.
Patronecoj
Bartolomeo konsideriĝas patrono
Zbini
Zbini, ukraine Збини estas malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Volovec, en municipo de Ĵdenijevo.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Magyarszecsőd)
La preĝejo Naskiĝo de Maria (la hungara titolo estas "Kisboldogasszony") estas romkatolika historia monumento en unuigita vilaĝo Magyarszecsőd. Antaŭ la unuiĝo la preĝejo funkciis en Egyházasszecsőd.
Historio
La romanika kirko dediĉita al Ĉiuj Sanktuloj estis konstruita en la 13-a jarcento. Ĉirkaŭ en la 16-a jarcento la vilaĝanoj sekvis la protestantismon, ili uzis la kirkon longe. Tiutempe ili pentris la murpentraĵojn. Laŭ arkeologoj la turo ne estas origina, la turo kaj la interna bienula galerio estis unuo. En nekonata tempo tio neniiĝis, poste nur sonorilostablo funkciis apud la preĝejo ĝis la 19-a jarcento. La nova turo estis konstruita en 1862. Pli frue en la 18-a jarcento kripto konstruiĝis sub la sanktejon. En 1905 fulmo trafis la turon, poste oni konstruis bulboforman turopinton. Post 5 jaroj la interna parto estis renovigita.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, kiu estas ĉirkaŭta per heĝo. En la malnovaj tempoj tombejo funkciis ĉirkaŭ la kirko. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas kaj reliefas. La eniro povas okazi tra la turo, sed estas pli malnova enirejo ĉe la navo. La absido estas duonronda kaj malpli larĝa, alta kaj longa, ol la navo. Interne la baroka ĉefaltaro estis farita en la 18-a jarcento, ties bildo prezentas naskiĝon de Sankta Maria. Pli supre estas skulptaĵo pri Sankta Triunuo, flanke pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario).
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
János Somosi
János Somosi [jAnoŝ ŝomoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Somosi János estis hungara teologo, bibliotekisto, lingvisto, instruisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1834). Lia origina nomo estis Ködöbőcz János, lia pli nova nomo aperis kelkfoje kiel Somossy.
Flurlingen
Flurlingen estas komunumo en la distrikto Andelfingen, kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1406 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
János Somosi
János Somosi naskiĝis la  1783 en Hungara reĝlando en Bodzásújlak (nuntempa Novosad en Slovakio). Li mortis la 1855 en Sárospatak.
Flurlingen
Geografio
Flurlingen situas sude de la monto Cholfirst ĉe la bordo de la rivero Rejno ĵus supre de la Rejn-Akvofalo. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,40 km², de kiuj 55,8% estas kovritaj de arbaro, 18,3% servas por agrikulturo, 4,2% por trafiko kaj 17,9% por setlado, 3,8% estas akvejoj.
János Somosi
Biografio
János Somosi lernis en Sárospatak, poste li instruis kaj zorgis pri la biblioteko samloke. Post jaroj li plulernis en Göttingen. Hejmenveninta en 1815 li instruis en akademio de Sárospatak, kie post 3 jaroj jam instruis teologion jam kiel profesoro. Li pastriĝis en 1820. Post 3 jaroj li denove iĝis bibliotekisto, krome li havis ankaŭ ekleziajn kaj ŝtatajn taskojn.
Flurlingen
Najbaraj komunumoj
La najbaraj komunumoj de Flurlingen estas en oriento Feuerthalen en sudo Laufen-Uhwiesen, kaj aliflanke de la rivero Rejno en okcidento Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo kaj en nordo la urbo Ŝafhaŭzo.
Ezeriș
Ezeriș [ezeriŝ] (hungare Ezeres) estas komunumo en Rumanio norde de Reșița. En 1910 ĝi havis 1 558 loĝantojn [rumanoj), en 1992 666 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis . Ĝia unua mencio skriba estas el 1319. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Soceni.
Yasunari Hiraoka
Yasunari Hiraoka (平岡 靖成, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Otsuka Pharmaceutical, Kyoto Purple Sanga, Oita Trinita, Nagoya Grampus Eight kaj Omiya Ardija.
UTC-03:00
UTC-3 estas tempozono en kelkaj landoj kiu havas hordiferencon de tri horoj al la Universala Tempo Kunordigita.
Ĉiuj horzonoj ricevas literojn de A ĝis Y. La UTC-3 estas ankaŭ kelkfoje nomita Papa, ĉar ĝi ricevis la literon P.
Landoj
La Franca Gujano kaj Surinamo uzas la UTC-3. Kelkaj regionoj en Brazilo kaj Argentino ĉiam uzas tiu tempozono. Urugvajo, kaj aliaj regionoj en Brazilo kaj Argentino uzas ĝin dum la vintro. Kelkaj regionoj en Kanado, Bermudo kaj Gronlando uzas ĝin dum la somero.
Eksteraj ligiloj
Časové pásmo Huso horario
892
En la jaro 892 post Kristo okazis, interalie:
Muzika Universitato Fryderyk Chopin
Muzika Universitato Frederiko Ŝopeno (MUFŜ; Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina, UMFC; The Fryderyk Chopin University of Music, FCUM ) estas la plej malnova kaj la plej granda muzika altlernejo en Pollando, kaj ankaŭ unu el la plej malnovaj en Eŭropo, fondita en 1810. Ĝi konsistas el ses fakultatoj, kies sidejo troviĝas en Varsovio, kaj Fakultato de Instrumentaj kaj Pedagogiaj Studoj en Bjalistoko. Ĝi havas la rajton aljuĝi la diplomon de habilitacia doktoro de muzikaj artoj en la kampoj: dirigentado, komponado kaj teorio de muziko, instrumentaj studoj kaj kanto.
Historio
La unua altlernejo en Varsovio, Ĉeflernejo de Muziko, estis fondita de Józef Elsner kaj Wojciech Bogusławski en 1810. Krome, ekde majo 1811 kadre de Nacia Teatro en Varsovio funkciis Drama Lernejo por aktoroj kaj kantistoj de la teatro.
En 1821 la lernejo estis transformita en Instituton de Muziko kaj Deklamado, kiu funkciis kadre de Fako de Belartoj de Universitato de Varsovio. Kvin jarojn poste ĝi estis dividita en du partojn: Ĉeflernejon de Muziko, kiu restis parto de la universitato, kaj Lernejo de Dramo kaj Kanto, kiu provizis bazan kaj mezan muzikan edukon. Ĉeflernejo de Muziko estis malfondita en 1831, post la novembra ribelo, kune kun la tuta universitato.
La sekva institucio funkcianta kiel muzika altlernejo estis Muzika Instituto, fondita en 1861 de Apolinary Kątski. Ĝi funkciis ĝis 1918, kiam ĝi estis transformita en Ŝtatan Konservatorion en la nove refondiĝinta Pollando. Post la komenco de la dua mondmilito la 1-an de septembro 1939 la nomo ŝanĝiĝis al Ŝtata Muziklernejo en Varsovio, kiu funkciis ĉe strato Okólnik 2 ĝis la ribelo de Varsovio en 1944 – tiam ĝia konstruaĵo estis detruita.
Post la dua mondmilito, en 1946, la lernejo ricevis la nomon de Ŝtata Muzika Altlernejo, kaj en 1962 ĝi ricevis la statuson de akademio.
En la 60-aj jaroj (ekde 1960 ĝis 1966) realiĝis la nuna konstruaĵo de la lernejo. Ĝi ekstaris en la sama loko kie agis Ŝtata Konservatorio antaŭ la dua mondmilito.
En 1974 la altlernejo ekhavis filion en Bjalistoko, kiu en 2007 transformiĝis en la eksterlokan sepan fakultaton.
28416 Ngqin
28416 Ngqin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ng Xiang Qin, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri media mastrumado. Li estis lernanto ĉe la Angla-Ĉina Lernejo de Singapuro.
Muntele Băișorii
Muntele Băișorii [muntele bǝijŝorij] (hungare Bányahavas) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudokcidente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 1151 loĝantojn (rumanoj), en 1992 636. Proksime de ĝi troviĝas Muntele Mare (Granda Monto, 1827 m), turista centro. Ĝia unua skriba mencio estis en 1760. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Băișoara.
2-Dekila jodido
2-Jodo-dekano aŭ 2-dekila jodido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj 2-Dekanolo. 2-Jodo-dekano estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Jodo-dekano prezentas jodatomon ligitan al 2-dekila grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 21 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Lagoa Vermelha
Lagoa Vermelha estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Vacaria. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Emichsburg (Palatinato)
La Emichsburg aŭ la ’’’burgo de Emich’’’ estis mezepoka montburgo en alteco de 174 m s.m. en la palatinata Leiningerland, „lando de Leiningen“. Ĝi situas en la hodiaŭa komunumo Bockenheim an der Weinstraße en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato). Nur malmultaj restaĵo konserviĝis de la burgo.
Instalaĵo
Konserviĝis la turo de la iama defendpreĝejo, kelkaj konstruaĵpartoj kaj la ringmuro. Parte ili estas integritaj en postaj kontruaĵojteilweise.
Specialaĵoj
La fine de la 20a jarcento konstrita civitana domo de Bockenheim ricevis la nomon de la iama burgo „Emichsburg“. Ĝi situas inter la komunumpartoj Groß- kaj Kleinbockenheim. Ĉi tie okazas ĉiujare en majo la „ Pfälzischer Mundartdichterwettstreit (esperante: „la palatinata poezia konkurso“). La poetoj, kiuj verkas en la palatinata dialekto prezentas sin ĉi tie.
Rulrezisto
La rulrezisto aŭ ruliĝa rezisto estas tiu rezisto (forto, momanto), kiu aperas tiam, se unu korpo ruliĝas sur la alia. ĝi okazas ĉe rullagroj, pneŭoj de la aŭtomobilo. La rulrezsito fontas el deformiĝo de la lagro, pneŭo, rado aŭ vojo. Ekz. la rulrezsito de la pneŭo estas pli granda ol tiu de la ŝtala rado de la fervojaj vagonoj. La rulrezisto estas pli malgranda ol la seka, glita froto.
Se la radiuso de la ruliĝa korpo estas r kaj tiu vertikale premas per forto G la grundon, ties reaga forto estas N (montranta supren), kio do situas NE en vertikalo de la ruliĝa korpo, sed en distanco d. Por la tirado necesas forto FR. La duobla fortoparo de G kaj N formas momanton M: la tirforto FR devas ekvilibrigi tion.
Attrito 마찰력
Marteno de Tours
Marteno de Tours (latine Martinus, n. ĉirkaŭ la jaroj 316/317 en Sabaria, romia provinco Panonio, hodiaŭ Szombathely, Hungario; m. la 8-an de novembro 397 en Candes apud Tours en Francio) estis la tria kristana episkopo de Tours. Li estas inter la plej konataj sanktuloj de la katolika eklezio.
Vivo
Marteno de Tours, pasigis siajn infanajn jarojn kiel filo de romia tribuno en la provinco Panonio de la Romia Imperio - en la regiono de la hodiaŭa Hungario. Dum siaj adoleskaj jaroj li vivis en Pavia, la hejmurbo de sia patro, en Norda Italio. Tie li unuafoje havis kontaktojn kun la kristanismo. Laŭdire malgraŭ sia propra protesto, la patro devigis lin alceli militistan karieron en la servo de la imperio: en aĝo de 15 jaroj li aniĝis en la persona gardistaro de la romia imperiestro Konstantino la 2-a, kiu tiutempe rezidis en Milano, la centro de la okcidenta duono de la imperio. Dum armeaj bataloj inter romianoj kaj alemanoj en Gaŭlio (la hodiaŭa Francio) kaj poste ankaŭ okcidente de la rivero Rejno en Ĝermanio (la hodiaŭa Germanio), sub la romia armeestro Iulianus, nevo de la imperiestro, Marteno pli kaj pli konvinkiĝis pri la kristanismo kaj la morala malĝusteco de armea batalado. Antaŭ batalo en la hodiaŭa germana urbo Worms li rifuzis la bataloservon kaj petis pri maldungo el la armea servo. La armea gvidantaro dum pluraj jaroj malakceptis tiun peton kaj nur laŭplane adiaŭis lin fine de la 25-jara armea deĵoro, kiam li do estis 40-jara. Tiam estis la jaro 356 post Kristo.
Post kiam li iom da tempo estis lernanto kaj helpanto de Hilarius, la kristana episkopo de la hodiaŭ franca urbo Poitiers, li iĝis ermito sur la insulo Gallinaria (proksime de la urbo Ĝenovo) ĉe la norditala bordo de la Mediteranea Maro. Iom post iom tamen sekvis lin multaj adeptoj, tial ke li rezignis pri la plano vivi en soleco. Li vojaĝis al sia patrino en Panonio kaj ŝi sekvis lian ekzemplon konvertiĝi al kristanismo. Iom poste li denove vojaĝis al Gaŭlio kaj en Ligugé fondis la unuan kristanan monaĥejon de okcidenta Eŭropo. Dum la jaro 375 li fondis duan monaĥejon en Marmoutiers apud Tours. Jam frue li konatiĝis kun la episkopo de la hodiaŭa Le Mans, Liborius (kies relikvoj hodiaŭ troveblas en la katedralo de la germana urbo Paderborn), kaj ĝis ties morto dum la jaro 397 la du viroj estis proksimaj amikoj.
Marteno estis kultura liganto inter la kristanoj de Romo kaj de la Frankoj en Gaŭlio kaj Ĝermanio. Estante asketisma monaĥo, li plenumis la filozofian idealon de la malfrua antikva epoko pri la rolo de kristana pastro kaj episkopo.
Rapide li konatiĝis inter la kristanoj en la regiono de la urbo Tours, kaj dum la jaro 372 iĝis episkopo de la regiono. Li malŝatis vivi en la relativa komforto de la urbo, kaj loĝis en unu el la lignaj kabanoj antaŭ la urbomuroj - pro siaj multaj adeptoj tamen en la kabanaro jam dum sia vivotempo ekestis la monaĥejo de Sankta Marteno de Ligugé.
Plurfoje li argumentis kaj agis kontraŭ kampanjoj en la tiutempa kristana eklezio, kiuj volis kontamni "malĝustkredajn" anojn al morto. Parte li sukcesis gardi vivojn, parte tamen la kampanjantoj ĉirkaŭmanovris liajn protestojn.
La 8-an de novembro 397, en alta aĝo de 81 ĝis 82 jaroj, li mortas dum vizito al la urbeto Candes en lia episkopa teritorio. La 11-an de novembro li en ĉeesto de grandega homamaso entombiĝas en Tours. Marteno iĝas la unua kristana sanktulo, kiu ne mortas martire, sed tute nature. La sanktulan festotagon oni fiksas je la 11-a de novembro.
Legendo
Ĉirkaŭ la jaro 338 Marteno estis romia soldato, pli ekzakte rajdista imperiestra gvardiano, en la hodiaŭa franca urbo Amiens. La gvardianoj portis karapacon, kaskon, ŝildon, glavon kaj super ĉio blankan mantelon el du partoj, kies supra parto estis vatita per ŝafa felo. Dum iu vintra tago li ĉe urbopordego de Amiens renkontis almozpetiston, kiu apenaŭ estis vestita kaj sekve tre frostis. Krom siaj armiloj kaj la mantelo, kiu fakte ne estis pli ol rektangula ŝtofa kovrilo kun iom da felo unuflanke, li ne portis iun havaĵon. Bedaŭrante la frostanton, li per sia glavo dividis la mantelon al du duonoj kaj donis unu el tiuj partoj al la almozpetisto. Dum la sekva nokto li sonĝis, ke li renkontis Jesuon, kiu estis vestita per la duona mantelo donita al la almozpetisto, kaj kiu diris "Kion vi faris por iu el miaj plej subaj [homaj kreaĵoj], vi faris por mi".
Granda nombro da miraklaj sanigoj fare de Marteno iĝis legendoj. Krom la mantelo-divido, la plej konata historio pri li estas el la jaro 371, kiam la loĝantoj de la urbo Tours volis elekti lin episkopo. Marteno, kiu laŭ la historio ne konsideris sin inda pri la posteno de episkopo, kaŝis sin en kabano por anseroj. La ekscititaj bestoj tamen laŭte kriĉis kaj tial perfidis sian kaŝlokon; la urbanoj trovis lin kaj vole-nevole li devis akcepti la postenon de religia gvidisto. Memore al tio, ankoraŭ nun dum la 11-a de novembro la kristanoj en norda Eŭropo bakas kuketojn en formoj de anasoj kaj disdonacas la "Martenajn Anserojn".
La franka reĝo Klodvigo la 1-a (482 - 511) deklaris Martenon kristana sanktulo kaj protektanto de la Franka Imperio kaj siaj reĝoj el la dinastio de Merovidoj. La mantelo (latine cappa) de Martino estis parto de la reĝa trezoro de la reĝoj kaj kun ili vojaĝis de rezidejo al rezidejo de la imperio. Plej ofte ĝi deponiĝis en eta kromhalo de kristana preĝejo - tiuj etaj kromhaloj tial ricevis la nomon kapelo. La pastroj, kiuj akompanis la mantelon, nomiĝis kaplanoj - ĉar ili scipovis legi kaj skribi, ili samtempe estis la reĝaj sekretarioj kaj dokumentoskribistoj.
Krom esti la nacia katolika sanktulo de la hodiaŭa ŝtato Francio, li en la ĝermana parto de la Franka Imperio interalie estas la patrono de la aŭstria federacia lando Burgenlando kaj de la germana urbo Majenco. En Francio la nomo Martin cetere ĝis hodiaŭ estas la plej ofta vira antaŭnomo.
La sanktula festotago je la 11-a de novembro en multaj regionoj de norda Eŭropo festiĝas per festoj aparte por etaj infanoj, dum kiuj du aktoroj scene reludas la dividon de la mantelo inter romia soldato kaj almozpetisto, kaj dum kiuj la "martenaj anseroj" disdonaciĝas.
Atribuaĵoj
La sankta Marteno en skulptaĵoj, pentraĵoj kaj aliaj artaĵoj bildiĝas aŭ en la uniformo de romia soldato, ĵus duonigante sian soldatan mantelon, aŭ en vestaĵoj de kristana episkopo kun la simboloj rado kaj anseroj - ikonografiaj atribuaĵoj, kiuj al la homoj de la kristana mezepoko estis kiel "nomŝildo" de la sanktulo kaj ebligis rapidan identigon.
LIT
La vorto havas plurajn signifojn:
Marteno de Tours
Geografiaj nomoj
Multaj lokoj nomiĝis laŭ la sanktulo. Ekzemplo ĉi tie estu la
Same ankaŭ multaj preĝejoj kaj ĉefe religiaj institucioj nomiĝis laŭ la sanktulo. Ekzemplo ĉi tie estu la
Vidu: Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Marteno de Tours
Olfen
Olfen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Coesfeld de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando, al kiu ankaŭ apartenas tri najbaraj distriktoj kaj la urbo Monastero, germane Münster (Westfalen); la historia regiono ne havas fikse difinitajn limojn - pli-malpli limoj estas la mezalta montaro Teŭtoburga Arbaro nordoriente, la rivero Lippe sude kaj la limo al la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
Distrikto Tecklenburg
La distrikto Tecklenburg de la jaro 1816 ĝis la 31-a de decembro 1974 estis administra distrikto de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi apartenis al la distriktaro Monastero kaj estis membro en la [regiona ligo Vestfalio-Lipo]]. Sidejo de la distrikto estis la samnoma urbo Tecklenburg.
Ekde la jaro 1975 la teritorio estas parto de la distrikto Steinfurt.
Zadiljske
Zadiljske, ukraine Задільська, aŭ Задільське, ruse Заделское [zadjelskoje], slovake Zadilská, hungare Rekesz [rekes] estas malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Volovec, en municipo de Niĵnij Vorota.
Historio
En 1910 vivis en Rekesz 334 loĝantoj (rutenoj en majoritato, germanoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Alsóverecke, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Zadiljske. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Sant'Antonio (apartigilo)
Sant'Antonio estas la itallingva formo de Sankta Antonio. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Distrikto Beckum
La distrikto Beckum de la jaro 1816 ĝis la 31-a de decembro 1974 estis administra distrikto de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi apartenis al la distriktaro Monastero kaj estis membro en la regiona ligo Vestfalio-Lipo. Sidejo de la distrikto estis la samnoma urbo Beckum.
Károly Beregfy
Károly Beregfy [kAroj beregfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beregfy Károly estis hungara oficiro, ministro. Lia origina familia nomo estis Berger. Károly Beregfy naskiĝis la  1888 en Hungara reĝlando en Cservenka (nuntempa Crvenka en Serbio). Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Distrikto Beckum
Ekde la jaro 1975 la teritorio estas parto de la distrikto Borken.
Károly Beregfy
Biografio
Károly Beregfy apartenis al la germana minoritato de la lando. Post lernado li atingis la rangon leŭtenanto en 1912. Li vundiĝis dun la 1-a mondmilito, poste li batalis en la Hungara Ruĝa Armeo en 1919. Spite tio poste li sukcese aliĝis al la nova hungara armeo. Inter 1939–1941 li gvidis la militan akademion, poste li batalis dum la 2-a mondmilito. En 1944 li iĝis ministro de la hungaraj nazioj. En 1946 la tribunalo kondamnis lin je morto.
897
En la jaro 897 post Kristo okazis, interalie:
Miklós Józan
JÓZAN Miklós (pr. jo:zan miklo:ŝ) estis hungara/rumania hungara unitariisma episkopo, eklezia verkisto naskita en Torda la 6-an de decembro 1869 kaj mortinta en Tordatúr la 7-an de januaro 1946.
Biografio
Miklós Józan finis la teologion en Koloĵvaro, poste li studis filozofion kaj filologion en Oksfordo. Li estis pastro en 1896 en Torockó, 1899 en Budapeŝto. En 1920 oni elektis lin episkopa vikario. En 1922 li fondis kaj longtempon redaktis la gazeton Unitárius Értesítő. Li estis la direktoro de la publika afero de la unitarismaj eklezioj de Transilvanio. En 1927 li iĝis ano de la supera ĉambro. Inter 1941–46 li estis unitariisma episkopo kun sidejo en Koloĵvaro. Li verkis poemojn, komponis muzikon kaj ankaŭ tradukis.
Municipoj de Damasko
Administracie, la Damaska Gubernio, nome unu el la 14 gubernioj de Sirio, estis dividita en du urboj: nome la urbo Damasko kaj la urbo Jarmuk. La urbo Damasko estis dividita en 15 municipaj distriktoj (en araba: بلدية baladijah). Tiuj distriktoj -siavice- estas dividitaj en 95 kvartaloj (en araba: الحي hajj). Jarmuk estas aparta municipo, kaj estas dividita en 6 kvartaloj.
Ŝelepiĥa (BKL Moskvo)
Ŝelepiĥa (Шелепиха) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Bolŝaja kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
József Szűr Szabó
József Szűr Szabó [jOĵef sUr sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szűr Szabó József estis hungara karikaturisto, ilustristo, grafikisto, pentristo, dekoraciisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis Szűr-Szabó aŭ Szűr-szabó. József Szűr Szabó naskiĝis la en Goražde (Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Federacio Bosnio kaj Hercegovino), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Szűr Szabó studis en Reĝa Industriarta Lernejo, poste li akiris pentristan diplomon en Reĝa Belarta Altlernejo en 1927. Lia ĉefinstruisto estis János Vaszary (pentristo). Post siaj studoj li aliĝis al pluraj pentristaj grupoj kaj partoprenis en ekspozicioj. Post jaroj li forlasis la pentradon kaj ilustris, baldaŭ li estis konata karikaturisto. Liaj karikaturoj aperis en ĉiuj gravaj hungaraj gazetoj. Tamen menciindas, ke ekde fondo de gazeto "Ludas Matyi" konstante aperis liaj desegnaĵoj ĝis la emeritiĝo (1945-1989). Li estis ankaŭ dekoraciisto kaj marionetoplanisto inter 1945 kaj 1958 en Pupteatro (Budapeŝto). Ekde la 1960-aj jaroj li denove komencis pentradi. Kiel emerito, li vizitis la redaktorejon kaj li desegnis sur la muron karikaturojn pri la kolegoj. Tiu domo jam estas malkonstruita, tamen tiu muro estas protektata kaj oni gardis ĝin. Li ricevis premiojn inter 1954-1987.
Daniel Conceicao Silva
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga kaj Vissel Kobe.
Junio de 2009
Jen listo de okazaĵoj en junio de 2009.
Văliug
Văliug [vǝljug] (hungare: Ferencfalva, germane: Franzdorf) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Caransebeș. En 1910 ĝi havis 2197 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 1185 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1808. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye).
Izopropila trijodoacetato
Izopropila trijodoacetato aŭ C5H7I3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trijodoacetata acido kun izopropanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Izopropila trijodoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.Saloj kaj esteroj de la trijodoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan jodon, jodoformon kaj karbonan duoksidon.
LIU
La vorto havas plurajn signifojn:
Saint-Fergeux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
898
En la jaro 898 post Kristo okazis, interalie:
Jan Šprincl
Jan ŠPRINCL (naskiĝis la 1-an de septembro 1917 en Pudlov apud Bohumín, distrikto Karviná – mortis la 5-an de novembro 1989 en Brno) estis ĉeĥa filologo, tradukisto el la greka kaj latina kaj el la ĉeĥa en la latinan, poeto, bibliotekisto.
Ĵazklubejoj de la 52-a Strato
La mitaj ĵazklubejoj de la 52-a Strato en Novjorko estis en la 1930-aj ĝis 1950-aj jaroj pilgrimejo de ĵazo, aparte de la bibopo, tiel ke ĝi tiam ankaŭ nomiĝis Svingo-Strato, La Neniam-Dormanta-Strato aŭ Ĵaz-Strato - foje sufiĉis ordoni al la taksiisto veturi al La Strato.
Jan Šprincl
Gimnazion li komencis studi en Místek, sed finis en Brno 1936 kaj samjere li komencis studi ĉe filozofia fakultato de Masaryk-universitato en Brno. En 1939 la studadon interrompis la 2-a mondmilito kaj fermo de ĉiuj ĉeĥaj altlernejoj. Li iĝis helpa instruisto de lingvoj (germana, latino, angla, franca) ĉe gimnazio en Uherské Hradiště, sed nur en 1940, poste li onidire laboris ĉe iu lignokomerca firmao. Post la milito li daŭrigis studadon kaj samtempe helpis instrui ĉe gimnazio en Svitavy, en decembro 1946 li ricevas diplomon pri kapablo instrui.
Ĵazklubejoj de la 52-a Strato
Graveco de la 52-a Strato
La 52-a Strato situas en la teatrodistrikto de Manhatano sude de la Centra Parko. La plej multaj ĵazklubejo troviĝis tie inter la 5-a kaj 7-a Avenuoj (Okcidenta 52-a Strato), kiuj vertikale sekcas la straton, proksime de Broadway. Jam en la 1920-aj jaroj dum la epoko de la alkohol-malpermeso, kiam en la strato abundis flustrodrinkejoj, oni tie ludis ĵazon. Post la Tutmonda Ekonomio-Krizo tie malfermiĝis en la 1930-aj jaroj pli kaj pli ĵazklubejoj, kiuj poste aparte en la florepoko de bibopo ekde meze de la 1940-aj jaroj multiĝis. Multaj ĵazmuzikistoj, kiuj antaŭe ludis ĉe proksima Broadway aŭ en aliaj klubejoj (ankaŭ diskeldonejo CBS situis proksime samkiel Radio City Music Hall) kunvenis ĉi tie en la klubejoj por muziki tie ĝis frumatene. George Wein raportis, ke li kiel 14-jara ĵazentuziasmulo el Bostono dumnokte kun 15 dolaroj enpoŝe laŭiris la klubejojn de la 52-a Strato kaj por la prezo de unu dolaro por zingibrolimonado aŭskultis la muzikistojn, ofte kun malgranda publiko, kio tamen ne ĝenis la muzikistojn: „Estis la plej grandioza sento, kiun oni povas havi, aparte je la tria matene. Duon-dorme kaj poste denove maldorme. Oni estis sola escepte eble tri aŭ kvar parojn kaj havis la impreson, ke la muzikistoj ludas por onin.“ La muzikistoj vagadis de unu klubejo al alia kaj sentis sin kvazaŭ anojn de fratrio, en kiu ili povis aŭskulti kaj ludi en unu strato la tutan historion de ĵazo (laŭ Shelly Manne).
Tutlande la 52-a Strato famiĝis ankaŭ pro radio-elsendoj el la klubejoj. Nun ne plu restas de tio. La plej multaj ĵazklubejoj malaperis ĝis fine de la 1960-aj jaroj (la lasta en 1968), kaj en la strato nun troviĝas bankoj kaj vendejoj. La malprosperado tamen komencis fine de la 1940-aj jaroj, kiam pli kaj pli ekscitnudiĝejoj malfermiĝis tie.
Jan Šprincl
Reformo de lerneja sistemo en 1948 nuligis gimnaziojn kaj Jan Šprincl en aŭgusto 1949 estis sendita al mezlernejo en Vítějeves. En marto 1950 li sukcese submetiĝis al speciala profesora ekzameno kaj transiris al mezlernejo en Březová nad Svitavou. En septembro 1952 oni lin transigis al Universitata Biblioteko en Brno, de kiu li iris en 1967 al biblioteko de la Medicina fakultato. Ekde 1973 ĝis 1981 li laboris parte ĉe katedro de antikva kulturo de Filozofia fakultato ĉe Universitato de Jan Evangelista Purkyně (pli frue kaj nun denove Masaryk- universitato) kiel memstara faka laborulo-specialisto kaj samtempe li parte laboris en biblioteko de Medicina Faltato.
Ĵazklubejoj de la 52-a Strato
Graveco de la 52-a Strato
En la 1950-aj jaroj nur malmultaj ĵazklubejoj povis teniĝi en Manhatano, precipe Birdland, Royal Roost, situanta sude de la 52-a Strato ĉe Broadway (fondita en 1945, fama pro la prezentadoj de Miles Davis en 1948 kun la muzikistoj de Birth of the Cool), Embers (161-a, Orienta 54-a Strato, en kiu ĉefe ludis pianistoj kiel Marian McPartland kaj kiu estis renkontejo de multaj brodvejaj steluloj) kaj la Basin Street (Broadway stratangulo kun 51-a Strato, post la translokiĝo nomita Basin Street East). La ĵazklubejoj koncentriĝis ekde la 1960-aj jaroj en Greenwich Village (Village Vanguard, Five Spot, The Village Gate, Jazz Gallery).
Priskribo de la klubejoj
Al la ĵazklubejoj de la 52-a Strato apartenis:
Thelonious Monk eternigis la straton per samnoma ĵaza normkanto. Billy Joel publikigis en 1978 sondiskon nome 52nd Street.
Nattenheim
Nattenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
963 Iduberga
963 Iduberga estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Flora familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras Itta Iduberga (aŭ Itta de Nivelles), fondintino de la Abatejo de Nivelles.
Nižná Myšľa
Bazaj informoj
Nižná Myšľa, hungare Alsómislye (alŝOmiŝje) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Nižná kaj alsó signifas: suba.
Historio
La loko estis loĝata dum la bronzepoko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1270. En 1458 fortikaĵo de la husanoj okupiĝis fare de hungaroj. En 1678 Emeriko Thököly okupis ĝin. En 1910 loĝis en Alsómislye 1019 homoj, (836 slovakoj, 121 hungaroj, 8 germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Szepsi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Alsómislye rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj regionoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Nižná Myšľa 1304 homoj, (1189 slovakoj, 104 ciganoj, 2 hungaroj kal aliaj).
Ĥoralo
La nocio ĥoralo (lat. adjektivo choralis de gr. ĥoros) origine signifas la unuvoĉan eklezian muzikon de la gregoria ĉanto en la liturgio de la okcidenta eklezio. En la 14-a jarcento oni diris cantus choralis sive ecclesiasticus, je kio choralis rilatas al la realiganta ĥoro. Ĥoralmuziko unuvoĉa diferenciĝas de la plurvoĉa figura muziko.
En la 16-a jarcento laŭ la protestanta lingvouzo oni nomis la eklezian himnon kanto firma resp. la melodion ĥoralo. (Iliaj komponistoj: Johannes Eccard, Michael Praetorius, Samuel Scheidt).
Ekde la 18-a jarcento oni komprenas la klasikan himnon entute kun melodio kaj teksto kiel ĥoralo. Ekzemple ankaŭ la finaj strofoj en kantatoj kaj oratorioj nomiĝas „ĥoralo“.
Krome ankaŭ orgenaranĝaĵoj de himnoj oni nomas ĥoralo („orgenĥoralo“). Foje komponistoj nomis ĥoralo ankaŭ liberajn orgenaĵojn kun ĥoralecaj temoj (ekz. la „Tri ĥoraloj“ de César Franck).
Movado kontraŭ kopirajta monopolo
Temas pri parta aŭ plena opozicio al la nuna stato kaj tendencoj de la sistemo konata kiel «kopirajta monopolo», «kopirajto» [kopirajt·o] aŭ «aŭtoraj rajtoj», ordinare koncerne la «ekskluzivajn» aŭ «ekonomiajn» rajtojn, sed ne moralajn rajtojn kiel aŭtoreco; t.e. tion, kio en anglaj landoj estas nomata «».
DRM
Free Software Foundation (per kampanjo «Defective by Design»), Electronic Frontier Foundation kaj aliaj kontraŭas aldonon al komercaĵoj de funkcioj destinitaj sole por limigo de ties utileco, ekzemple per malebligo de kopiado, ŝanĝado aŭ legado de dosieroj.
Tiuj iloj malebligas laŭleĝajn uzojn, okupas komputilajn risurcojn kaj havas maloportunajn postulojn de aferoj ne rilataj al la verko, kiel retkonekto aŭ uzado de aparta komputila programo aŭ operaciumo.
Vidu detalojn en la artikolo «».
Kontraŭagado
Permesiloj de Creative Commons malpermesas apliki al la verko ilojn, limigantajn ies kapablon uzi rajtojn donatajn per la permesiloj. GNU GPLv3 havas kondiĉon, ke nenio licencita per la permesilo estu leĝe konsiderata kiel DRM kiun oni ne rajtas malfunkciigi.
Plilongigo
Daŭro de kopirajta monopolo estas ĉiam plilongigata. Ankaŭ verkoj de jam longe malvivaj aŭtoroj, fariĝintaj publika havaĵo, estas retirataj sub kopirajtan monopolon. tiel ke fariĝas malfacile eltrovi, ĉu malnova verko de jam longe malviva aŭtoro jam estas publika havaĵo; kaj, se ne, kiun aŭ kiel kontakti por ricevi permeson («orfaj» verkoj).
Pli komplikigas la aferon malsameco de leĝoj en diversaj landoj; ĉar Usono pretendas je rajto postuli ekstradicion pro uzo de retregionoj kiel .com kaj .net nekonforma al Usonaj leĝoj, ne-Usonanoj kredeble ne rajtas publikigi en siaj .com-aj aŭ .net-aj retpaĝaroj verkojn, kiuj jam estas publika havaĵo en iliaj landoj sed ne en Usono.
Plivastigo de malpermesoj
Krom tempa plilongigo, oni atentigas ankaŭ pri plivastigo de agoj monopoligataj de leĝoj pri kopirajto. Ekzemple, iuj provas ŝajnigi neekzistanta aŭ leĝe malplivastigi rajton pri privata kopiado de verkoj,, samtempe devigante produktantojn/vendantojn/aĉetantojn de komputila memoro pagi pro tio, ke tiu memoro estas uzebla por tia kopiado.
Laŭ raporto de RBK daily, en Majo de 2012 Rusia aŭtora societo proponis pagigi sonigon de muziko en Rusiaj retpaĝaroj. Piratpartio de Rusio esprimis supozon, ke tio estas intence troiga propono por deturni atenton de propono «iomete malpli terura».
Kelkaj agoj, kiel kreo de nova verko aŭ raporto pri io, ofte necesigas uzon de ekzistantaj verkoj. Por ke oni ne bezonu ricevi permeson por tio, leĝoj provizas, ekzemple, «justan uzon». skribis en sia libro «Libera kulturo», ke praktike la koncernaj leĝoj estas tiel malklaraj, kaj ilia malobservo tiel severe punata, ke por multaj kreuntoj «justa uzo» preskaŭ ne eblas. Li nomis la situacion, kiam ĉia ajn kreo postulas, ke la kreonto ricevu permeson de iu, «permeskulturo» (angle: ).
Konflikto kun novaj teknologioj kaj deziroj de aŭtoroj
Nun, kiam danke al Interreto multe pli da personoj povas publikigi sian verkon, multaj aŭtoroj uzas kopirajton permeseme, ĝis liberigo de siaj verkoj. Kelkaj (precipe eldonistoj kaj societoj destinitaj por protekto de kopirajta monopolo kaj por kopirajta monkolektado) kontraŭas tion, propagandante malpermeseman uzon. Tio fojfoje kaŭzas indignon, aŭ naskas miskomprenojn pri liberaj verkoj.
En Rusio antaŭ la jaro 2008, ajna societo por kolektiva administrado de rajtoj povis reprezenti ĉiujn rajtoposedantojn. Tio permesis funkciadon de Interreta muzikvendejo «AllOfMP3», kiun Usonaj eldonistoj kaj registaro akuzadis pri grandskala malobservado de kopirajta monopolo.
Centra Javo
En Centra Javo ekonomie aparte gravas agrikulturo, interalie la kultivo de rizo, maizo, sukerkano kaj tabako. En la urboj ekzistas ankaŭ industrio. Gravan lokon havas la turismo, aparte la impresa budhisma templo Borobuduro kaj la grava hinduisma templaro Prambanano.
Movado kontraŭ kopirajta monopolo
Sekreteco kaj rekreado de la samaj aferoj
Tiam por havi programon aŭ aparaton uzeblan per maniero ne rekte ebligita de la eldoninto, oni devas aŭ fari ion postulatan de la eldoninto (kiu ne estas devigita konsenti ion ajn), aŭ fari aŭ mendi novan programon.