cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okcident-eŭropaj foliarbaroj
La okcident-eŭropaj foliarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la eŭropa-siberia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi kongruas kun samnoma ekoregiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo. Biome ĝi apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de Okcidenta Eŭropo, inkluzive de Aŭstrujo, Ĉeĥujo, Francujo, Germanujo, kaj Svisujo.
Priskribo
La ekoregiono kovras 490 000 kvadratajn kilometrojn kaj speciale troviĝas en Centra Masivo, Centraj Germanaj Altaĵoj, Ĵuraso, Bavara Altebenaĵo, kaj Bohemia Masivo. Ĝi esence konsistas el malaltaĵaj kaj altaĵaj fagaj kaj miksaj-fagaj arbaroj. Ĝi ankaŭ ampleksas etan parton de submediteraneaj regionoj.
Minacoj kaj konservado
Tiu areo estas loĝita dum miloj da jaroj. Ĝi enhavas grandajn urbojn (Liono, Nancio, Munkeno), iujn arbarojn, sed plimulto de la ruro estas agrikultura tereno, kultivata kun grenoj, (maizo, tritiko, kutima aveno). Tiu ekoregiono gastigas grandan variadon de bestaj specioj, speciale birdoj, sed plimulto de la grandaj mamuloj malprosperas.
Krškany
Krškany, hungare Kereskény estas malgranda vilaĝo en Slovakio en regiono Nitra, en distrikto Levice.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Levice troviĝas 5 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1242 en formo Keresken. En la 15-a jarcento la vilaĝo apartenis al fortikaĵo Léva. Dum la historio formiĝis 2 vilaĝoj Granda kaj Malgranda Kereskény. En 1910 loĝis en Malgranda Kereskény 246, en Granda Kereskény 421 da homoj, (en ambaŭ slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Bát, poste al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj estis deportitaj laŭ Dekretoj de Beneš. La vilaĝoj unuiĝis en 1960. En 2001 loĝis tie 767 da homoj, (738 slovakoj, 18 hungaroj).
Famuloj
En Granda Kereskény aŭ Nagykereskény naskiĝis:
Kosma observatorio
Kosma observatorio, ankaŭ konata kiel kosma teleskopo, estas ĉiu instrumento en la kosmo uzata por observi malproksimajn planedojn, galaksiojn aŭ aliajn kosmajn objektojn. Ĉi tiu difino diferencigas ĝin de la satelitoj kiuj estas uzataj por gvatado de la Tero aŭ por komunikadoj.
Ili estas uzataj anstataŭ la surgrundaj observatorioj ĉar, pro la forigo de la influo de la atmosfero, iliaj detekt-kapabloj estas multe pli grandaj.
La plej fama kosma observatorio estas la usona Kosmoteleskopo Hubble.
Vidu ankaŭ
空间望远镜
Saskia Veen
Saskia VEEN (naskiĝis la ) estas nederlanda esperantisto, profesia harpisto kaj aktiva ano de la Sennacieca Asocio Tutmonda. Ŝi estas la nepino de laborista esperantisto Arend Veen.
Biografio
Ekde komence de la 1980-aj jaroj Veen aktivas en la unue junulara, poste plenkreskula Esperanto-movado, kaj daŭre kontribuas al la arta programo de Esperanto-renkontiĝoj.
En 1990 Veen kun la tenoro Edward Hoepelman publikigis muzikkasedon pri kantoj de Gabriel Fauré, Claude Debussy, Benjamin Britten kaj aliaj poetoj en tradukoj de Martin Haase, Roger Bernard kaj William Auld.
John Dewey
John DEWEY (20-a de oktobro, 1859 – 1-a de junio, 1952) estis usona filozofo kaj pedagogia reformisto. Oni rekonas lin kiel unu el la fondistoj de la filozofia skolo de pragmatismo (kun Charles Sanders Peirce kaj William James). Li ankaŭ estis pioniro en funkcia psikologio, grava pensisto en la progresema movado en usona edukado dum la unua duono el la 20-a jarcento, kaj verkisto pri multaj praktikaj kaj politikaj temoj.
Filozofio de edukado
Kiel videblas en sia libro "Demokratio kaj Eduko", Dewey celas unuigi, kritiki kaj vastigi la demokratiajn kaj edukadajn filozofiojn de Rousseau kaj de Platono. Li konsideris la filozofion de Rousseau kiel tro emfazado de la individuo, kaj tiu de Platono kiel tro emfazado de socio. Por Dewey, ĉi tiu divido, inter individuo kaj socio estas sensignifa divido; Kiel Lev Vigockij, li konsideris la penson kaj ĝian formadon kiel socia procezo. Tiel, individuo estas senchava esprimo nur kiam ĝi estas vidita kiel integrita parto de socio, kaj socio havas neniun signifon krom sia realigo en la vivoj de la individuoj kiuj konsistigas ĝin. Tamen, kiel povas esti vidita en lia pli posta libro Experience and Nature, Dewey rekonas la gravecon de la subjektiva sperto de la individuo en gvidado de novaj ideoj.
Por Dewey, estis tre grave ke edukado ne nur estu la instruado de sekaj faktoj, sed ke la kapabloj kaj scio kiujn studentoj akiras estu integritaj en siaj vivoj kiel civitanoj kaj kiel homoj. En la laboratoriolernejo kiun Dewey kaj lia edzino Ellis funkciigis ĉe la Universitato de Ĉikago, la infanoj lernis multon pri kemio, biologio kaj baza fiziko esplorante la naturajn procezojn kiujn ili uzis dum kuirado de matenmanĝo - lernado per faro - agadoj kiujn ili faris en sia klasĉambroj. La praktika fundamento de la studo devenis de la proksimeco de Dewey al la pragmata lernejo de filozofio.
Progresema edukado
Laŭ la opinio de Dewey, neniu valoro havas objektivan prioritaton super alia valoro kaj tial "la valida, unika kaj ekskluziva mezuro estas la grado de evoluo kaj ĝuo kiu akompanas la sperton" kaj kiel rezulto "la vivo de la infano estas la finfina celo de edukado kaj estas ankaŭ lia sola rimedo; Se nur la kulturaj sedimentoj kaj malhelpaj antaŭjuĝoj estu forigitaj, la evoluo de la infano estos atingita surbaze de liaj internaj tendencoj kaj kiel la realigo de lia scienca kaj esplora scivolemo."
La plej baza ideo de Dewey rilate al edukado estas ke pli da emfazo devus esti metita sur vastigado de la intelekto kaj evoluigado de problemoj kapabloj por solvanti kapabloj, kaj kreiva pensado, prefere ol memorado de la enhavo de la lecionoj. Dum la edukaj teorioj de Dewey estis tre popularaj en lia vivo kaj poste, tamen ilia apliko en la nuna periodo, la unua duono de la 21-a jarcento, estas malpli sukcesa. La verkoj de Dewey estas malfacile legeblaj, kaj facile miskompreneblaj ĉar li uzas ordinarajn vortojn por signifi tre komplikan signifon. Tiel, kvankam li estas unu el la plej gravaj usonaj intelektuloj, lia publiko ne ĉiam povis sekvi lian pensmanieron, eĉ kiam li pensis, ke li estas ja komprenita. Tiel, kvankam li estas unu el la plej gravaj usonaj intelektuloj, lia publiko ne ĉiam povis sekvi lian pensmanieron, eĉ kiam li pensis, ke li estas ja komprenita. En la sama tempo, aliaj progresemaj edukaj teorioj, influitaj fare de Dewey sed de malsama origino, iĝis popularaj, kaj progresema eduko kreskis por inkludi tre multajn konfliktantajn teoriojn kaj metodojn, kiel dokumentite fare de diversaj historiistoj inkluzive de Herbert Clibert.
Oni kutime opinias, ke progresema edukado "malsukcesas"; La pravigo de tiu ĉi opinio dependas de la difino de "malsukcesa" kaj "progresema"; Kelkaj variaĵoj de ĉi tiu edukado sukcesis ŝanĝi la vizaĝon de edukado hodiaŭ, ekzemple - la ĝenerala uzo de edukaj konsilistoj. Tamen, multaj radikalaj versioj de progresema edukado neniam estis provitaj, kaj multfoje la eksperimentoj estis mallongaj kaj plenaj de problemaj. La laboratoriolernejo Dewey kaj lia edzino fondis ĉe la Universitato de Ĉikago estas bona ekzemplo de tio. La lernejo malsukcesis ene de tri jaroj, devigante Dewey forlasi Ĉikagon. Kaj tuj poste li fondis en Manhatano la faman Lincoln School, kiu ankaŭ malsukcesis.
Pragmatismo
Dewey estis duageneracia pragmatisto, post Charles Sanders Pierce kaj William James. Li estis multe malpli pluralisto kaj relativisto ol James. Li kredis, ke valoroj ne estas funkcio de unufoja deziro aŭ de pasema socia modo, sed kvalito propra de la eventoj mem ("La naturo mem estas malgaja kaj patosa, ekscita kaj sopiranta" - sperto kaj naturo).
Pro lia vidpunkto de la mondo en procezorientita maniero kaj kun profunda sociologia konscio, la penso de Dewey foje estas vidita kiel sukcesa anstataŭaĵo por kaj modernismo kaj postmodernismo. Lastatempaj komentistoj, kiel ekzemple Richard Rorty, ne ĉiam restis fidelaj al la origina penso de Dewey, sed tiu fakto ankaŭ estas tre multe en linio kun la uzo de Dewey de la pensuloj antaŭ li - kaj ankaŭ al sia propra filozofio – ĉar por Dewey, malnovaj doktrinoj ĉiam bezonas esti rekonstruitaj por esti utilaj en la nuntempo.
Multaj nomoj ricevis al la filozofio de Dewey krom "progreseismo". Li estis nomita instrumentisto, eksperimentisto, empiristo, funkciulo kaj naturisto.
2118 Flagstaff
2118 Flagstaff estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry Lee Giclas elde la Observatorio Lowell en Arizono, (Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la usona urbo Flagstaff (Arizono), kie Percival Lowell kreis la Observatorion Lowell en 1894. De tiam, aliaj astronomiaj instalaĵoj estis kreitaj proksime de Flagstaff.
Ardeo de Bourne
Ardeo de Bourne (Ardea purpurea bournei), konata ankaŭ kiel Kaboverda ardeo, Kaboverda purpura ardeo aŭ Santiaga ardeo, aŭ surlocke en portugala kiel garça vermelha (ruĝa ardeo), estas endanĝerita subspecio de Purpura ardeo kiu estas endemia de la insularo Kaboverdo, en la Atlantika Oceano ĉe la marbordo de Okcidenta Afriko. Ĝi estas foje konsiderata plena specio, Ardea bournei.
Franz Tunder
Franz TUNDER (naskiĝis en 1614 en Lübeck, mortis la samurbe) estis Germana komponisto kaj orgenisto.
Vivo
Tunder laŭ pli malnova vidpunkto devus esti naskiĝinta en Bonnesdorf aŭ Burg sur Fehmarn, laŭ plej novaj konoj tamen lia naskiĝloko estas Lübeck. Tunder eble estis disĉiplo de Girolamo Frescobaldi, almenaŭ laŭ indiko de Johann Mattheson, la pli posta esploro tamen parte pridubis tion. Ekde 1632 ĝis 1641 li laboris en Gottorp kiel kortega orgenisto de Frederiko la 3-a sekvante Johann Heckelauer. Post tio li estis kiel posteulo de Peter Hasse ekde 1641 ĝis sia vivofino orgenisto, ekde 1647 kromofice ankaŭ laborestro ĉe la Mariapreĝejo en Lübeck. Tunder estis la antaŭulo kaj bopatro de la orgenvirtuozo Dietrich Buxtehude. Li enkondukis en Lübeck la tradicion kontinuan ĝis la nuntempo de la vespermuzikoj. Franz Tunder validas kiel unu el la grandaj reprezentantoj de la Nordgermana orgenskolo, ekz. li stampis kiel unu el la unuaj la tipon de la Nordgermana tokato. Lia verkaro, kiu ankaŭ ampleksis kantvoĉan muzikon, (motetojn, sakralajn ariojn, ĥoralkantatojn), bedaŭrinde plejparte estas malaperinta.
Konservitaj verkoj
Por orgeno: samkiel tamen ambaŭ lastaj titoloj ankaŭ povus deveni de Heinrich Scheidemann.
Jan Standonck
Jan Standonck (1453-1504) estis belga skolastikisto, teologo, latinisto, kaj katolika reformisto. Li estis parto de la granda movado por reformo en Francio en 15-a jarcento. Lia metodologio konsistis en la reformo pri engaĝigo kaj edukado de la klerikaro, ene de la asketa submetigo, dense influita de la eremita sanktulo Francisko de Paŭla (1416-1507). Li vivis en epoko kiam la modelo je reformo estis sub kreskanta premo ekde pli profundaj kritikoj, inklude de tiuj el lia plej fama lernanto: Erasmo de Roterdamo.
Vivo
Li estis filo de Cornelis van Standonck kaj Elisabeth Ysschot kaj naskiĝis en ekstreme humilaj cirkonstancoj, filo de malriĉa ŝufarejo el Meĥleno, en tiu epoko parto de la Burgonjaj Nederlandoj. Tie li ricevis sian unuan edukon sed baldaŭ li transloĝiĝis al Gouda, kie la "Frataro de la Komuna Vivo" administris faman lernejon ene de la monaĥaj linioj.
El tie li elmergis dediĉita al la idealo de edukado firme ligita al reformita pieco kaj rigida disciplino pri humileco kaj abnegacio. Li enmatrikuliĝis en la Universitato de Loveno gratis quia pauper ("senpaga por malriĉuloj") en la 27-a de novembro 1469, sed en 1471 li estis en Parizo, kie li ricevis dormoliton kaj manĝaĵon laborante por la regularaj kanonikuloj en la preĝejo de Sankta Ĝenoveva, kaj kie legendo aperis pri liaj studoj en la Turo Klovis ĉe lunlumo.
En 1474 li ricevis sian diplomon je Majstro pri Artoj kaj en 1476 li iĝis direktoro en la Kolegio Sankta Barbara ĝis 1476 kiam li translokiĝis al Kolegio de Montaigu por komenci notindan karieron kiu daŭros ĝis la fino de sia vivo.
33514 Changpeihsuan
33514 Changpeihsuan estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jan Standonck
Vivo
Samtempe, li komencis kurso kun daŭro je dekkvar jaroj en la Fakultato pri Teologio kaj estis akceptita kiel "socius" (aŭ kun-rektoro) en la Kolegio de Sorbono en la 24-a de januaro 1484. Inter la 16-a de decembro 1477 kaj la 12-a de januaro 1478 li servis kiel "proctor" ("prokuratoro") en Pikardio kaj kiel elektisto kaj ekzamenisto dum pluraj aliaj periodoj.
33514 Changpeihsuan
Nomo
Ĝia nomo honoras Chang Pei-Hsuan, rekompensitan kiel plej bona en ŝia kategorio, kaj per la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro ŝia projekto pri matematiko. Ŝi ankaŭ ricevis la Premion de la Eŭropa Unia Konkurso por Junaj Sciencistoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Tajpea Municipa Mezlernejo LiShan de Tajpeo (Tajvano).
Pustuța
Pustuța [pustuca] (hungare Pusztaújfalu) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Dej. En 1910 ĝi nombris 182 loĝantojn (rumanoj), en 1992 76. Ĝia unua skriba mencio estis en 1499. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre ĝi apartenas al Recea-Cristur.
Murarátka
Murarátka estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Letenye.
Situo
Murarátka situas sur ebenaĵo kaj sur deklivoj inter arbaroj, laŭ maldekstra bordo de Muro (rivero) (kiu samtempe estas la kroata landlimo), laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo M7 preteriras. Letenye troviĝas 6, Lenti 26,Nagykanizsa 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1353 en formo "Ratk". En la 16-a jarcento la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1945 oni disdonis parcelojn precipe el la arbaroj. La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Murarátka apartenas al vinregiono Zala. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, migra poŝto.
Radenac
(jen france, bretone Radeneg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Humilladero (Malago)
Humilladero [umiĝaDEro] (Surgenuiĝejo) estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la norda parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la norda parto de la komarko de Antequera je 18 km for el la komarka ĉefurbo Antekera. Humilladero estas je 67 km de la provinca ĉefurbo Malago kaj je 521 km de la ŝtata ĉefurbo Madrido.
Ekde la restaŭrado de la demokratio la urbestraro estis komunista sed lastatempe socialista.
František Maxmilián Kaňka
František Maxmilián Kaňka (naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1674 - mortis la 14-an de julio 1766) estis ĉeĥa baroka arkitekto.
Miklós Neményi
Miklós Neményi [miklOŝ nemEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Neményi Miklós estis hungara inĝeniero, profesoro, membro korespondanta (2010), ordinara (2016) de Hungara Scienca Akademio.
Miklós Neményi naskiĝis la  1947 en Szombathely.
Biografio
Miklós Neményi abiturientis en sia naskiĝurbo, poste plenumis militservon. Li akiris diplomon en 1972 en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, poste ĝis 1979 li instruis en universitato en Körmend. Ĝis 1987 li faris la samon en Mosonmagyaróvár, dume li doktoriĝis en 1985. Post 2 jaroj li estis elektita katedrestro, en la sama jaro li instruis ankaŭ en Stuttgart. En 1993 li profesoriĝis, en la sekva jaro li doktoriĝis antaŭ la akademio. En 1997 li instruis en Yale. Inter 2000-2007 li estis vicdekano, en 2008 vicrektoro. Li havas edzinon. Li ricevis premiojn inter 1985-2003.
Amerika Komisiono de UEA
La Amerika Komisiono de UEA, ankaŭ nomita UEA-Komisiono por Ameriko, estas laborgrupo de reprezentantoj de UEA kaj ĝiaj landaj asocioj en Ameriko.
La Komisiono organizas la Tut-Amerikan Kongreson Esperantan.
10436 Janwillempel
10436 Janwillempel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geezoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝia nomo honoras Jan-Willem Pel, astronomon de la en Universitato de Groningen. Lia ĉefa intereso estas la fotometrio. Li estis estro de projekto por spektrometro en la Tre Granda Teleskopo de E.S.O..
Gebenbach
Gebenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Amberg-Sulzbach de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lom nad Rimavicou
Lom nad Rimavicou (hungare Forgáchfalva) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno. La hungaroj uzas ankaŭ la pli modernan formon "Forgácsfalva". La historia slovaka nomo estis Forgáčka.
Situo
Lom nad Rimavicou situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Brezno troviĝas 32 km.
UK 1905
1-a Universala Kongreso de Esperanto oni nomas la renkontiĝon en 1905, kiu komencis la serion de Universalaj Kongresoj ĝis la nuntempo. Iniciatinto de la kongreso estis la loka advokato kaj estro de la Esperanto-grupo en Bulonjo-ĉe-Maro, Alfred Michaux. Li anoncis ĝin unuafoje okaze de internacia renkontiĝo en la antaŭa jaro 1904.
La signifo de la kongreso konsistas en tio, ke Zamenhof instalis la unuan Lingvan Komitaton, la kongreso akceptis la Deklaracion pri Esperanto kaj la Fundamenton kaj oni decidis pri estonta kongreso. Ne estiĝis konsento pri internacia Esperanto-asocio.
Fono kaj kronologio de la kongreso
Enciklopedio de Esperanto en 1933 priskribas la kongreson jene (mallongigoj malŝlositaj):
Kongresa Libro
La Kongresa Libro, verkita de Paul Boulet, aperis kiel memoraĵo kaj estis dediĉita al elpensinto de la lingvo Esperanto kaj ĉiuj gekongresanoj. Ĝi enhavis poezion de Zamenhof (L'Espero, La vojo, Al la fratoj), gvidlibron tra la urbo kaj ĉirkaŭaĵoj kun ilustraĵoj, projekton de Deklaracio kun la teksto, frazlibron (francan-esperantan). Krome eksterpaĝajn diversajn anoncojn, p. 123.
Centjara datreveno
La centjariĝon de la unua UK oni memorfestis okaze de la internacia renkontiĝo Bulonjo 2005, kiu okazis en Bulonjo-ĉe-Maro dum pasko 2005, kaj la 26-an de marto 2005 en la sama teatro la fama unua parolado de L. L. Zamenhof denove estis aldirita.
Centa kongreso
La 100-a Universala Kongreso de Esperanto okazis en 2015 en Lille (Francio), proksime al Bulonjo-ĉe-Maro, kiu estis loko de kelkaj kongresaj programeroj – solenaĵoj, rememora marŝado kaj koncerto.
Aleksandrio
Aleksandrio (Αλεξάνδρεια, kaj الإسكندرية) estas urbo kaj ĉefa marhaveno en Egiptio ĉe la Mediteranea Maro. Ĝi nomiĝis laŭ Aleksandro la Granda, kiu fondis la urbon en -332, kaj estis hejmo de Eŭklido. Ĝi rapide fariĝis unu de la plej grandaj urboj de la Helenisma civilizo, kaj estis la sidejo de la Ptolemea dinastio. Dum pli ol mil jaroj post sia fondo, ĝi estis ĉefurbo de la lando, kaj restis ĝis hodiaŭ unu el la plej grandaj kaj gravaj urboj de Egiptio. Nun ĝi estas la dua plej granda urbo de la lando.
Iamaj monumentoj
Dum praa tempo, Aleksandrio koniĝis pro sia lumturo (unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo) kaj sia biblioteko (la plej granda en la mondo). Notindas Serapeum.
Aleksandrio en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kaj poste la japana pentristo Hokusajo kiuj montras al li laŭvice la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, kaj poste venas la vico de Fidiaso, kaj poste Maria Sklodovska, kiuj montras al Utnoa la mirindaĵojn de Eŭropo. La venonta ĉiĉerono estas Akenatono kiu montras interesaĵojn el Afriko dekomence el Egiptio, kaj kompreneble unu el ĉefaj rimarkindaĵoj (kaj unuaj) estas Aleksandrio:
Alto Caparaó
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Manhuaçu. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1995. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 234 km. En la municipo estas 30% de Nacia Parko Caparaó.
Kranenburg
Kranenburg havas diversajn signifojn:
Ivane Maĉabeli
Princo Ivane Maĉabeli (kartvele: ივანე მაჩაბელი) (n. la 28-an de januaro 1854 - mortis ĉ. 1898) estis kartvela verkisto, ĵurnalisto kaj publika figuro konata pro liaj tradukoj en la kartvelan de Ŝekspiro. Ivane estis akvita membro de la Naci-Liberiga Movado.
Li naskiĝis en malnova aristrokrata familio Maĉabeli en la vilaĝo Tamaraŝeni, proksime de Cĥinval. Maĉabeli studis en Sankt-Petersburgo (Rusia Imperio), Germanio, kaj Parizo (Francio). Revenante en Kartvelio, li estis proksima al Ilia Ĉavĉavadze, gvidanto de kartvela intelekta kulturo de tiu tempo, al kiu Maĉabeli ofertis sian asistadon en ĉiuj iniciatoj direktitaj kontraŭ revivigado de kartvela kulturo kaj opozicio al la regado de la imperia Rusio. Li estis ĉefredaktisto de la gvidaj kartvelaj naciaj revuoj Iveria (1882-3) kaj Droeba (1883-5). Malgraŭ lia okupiĝo pri bonfaradoj, aparte orfejoj, kaj ampleksa ĵurnalisma agado, Maĉabeli faris el Ŝekspiro sian vivoverkon. Kvankam, li neniam vizitis Anglion, li produktis, de 1886 ĝis 1898, la brilajn tradukojn de Hamleto, Othello, Makbeto, Rikardo Tria, Julio Cezaro, Antono kaj Kleopatro , kaj Koriolano , kiuj ĝis nun funkcias kiel la normoversioj por la repertuaro de la Teatro Rustaveli. Maĉabeli forlasis sian loĝejon en Tbiliso la 26-an de junio 1898, kaj neniam estis vidita denove. Li subite malaperis samkiel la armena verkisto Ĥaĉatur Abovjan.
La muzeo dediĉita al Maĉabeli situas en lia naskiĝloko Tamaraŝeni, kiu troviĝas en la daŭranta kartvel-oseta konflikta zono. Ĝi estis grave difektita, la 23-an de julio 1997, pro eksplodo supozeble organizita de lokaj osetaj naciistoj, kaj tute detruita post la sudoseta milito en 2008.
Géza Hegyi
Géza HEGYI [hedji] rumania hungara scienca esploristo, d-ro pri historio de mezepoko de Transilvanio. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 28-an de septembro 1981.
Kariero
Géza Hegyi diplomitiĝis en UBB de Kluĵo pri historio kaj fiziko inter 2000-2004. Li doktoriĝis en Kluĵo kaj Debreceno pri historio. Li estas dundito de Esplorinstituto de Erdélyi Múzeum Egyesület. Lia ĉefesplorkampo estas la historio de hungara mezepoko, ĉi-ene la historio de Transilvanio (1000–1550).
Studaĵoj, libroj
• The Tartarcampaign in Transilvania. In: Charta Studiorum. Revista studeţilor de la Istorie. Studentrevuo. Studenten Zeitschrift für Geschichtfor-schung, Cluj Napoca, Nr. 5/2004, 14–24.
• Bálványosvár és a nagypolitika (1456–1463). A Várdai és a losonci Dezsőfi csa-lád küzdelme a bálványosi uradalomért. In: Erdélyi Múzeum. Kolozsvár, LXVII (2005)/ 3–4. 105–130. / ISSN 1453-0961, CNCSIS 709.
• Kolozsvári plébánosok a középkorban. In: Református Szemle. Kolozsvár, 99 (2006)/ 6. 755–779. / ISSN 0254-4458.
• Wealth distribution and Pareto’s law in the Hungarian Medieval Society. (kunlaŭtoroj d-ro. Zoltán Néda és dr. MARIA A. SANTOS) In: Physica A: Statistical Mechanics and its Applications, 380 (2007). 271–277. / ISSN 0378-4371; ISI impakt faktor: 1.430; idézettség.
• Wealth distribution in modern and medieval societies. (kunulauŭtoroj dr. R. COELHO, dr. NÉDA ZOLTÁN, dr. J. RAMASCO és dr. MARIA A. SANTOS) In: The European Physical Journal. Special Topics (EPJ ST), 143 (2007). 81–85. / ISSN 1951-6355 (elektronikformo: 1951-6401).
• Települések nagyság szerinti statisztikája (per okuloj de fizikisto). (Kunulaŭtoro Gabriela Máthé) In: Korunk. Kolozsvár, III. Folyam. XVIII/ 10 (2007 október). 32–37. / ISSN 1222-8338, CNCSIS 112.
• Az erdélyi dékánkanonoki tisztség betöltése az Árpád- és az Anjou-korban. In: Középkortörténeti tanulmányok 6. A VI. Medievisztikai PhD-konferencia (Szeged, 2009. június 4–5.) előadásai. Szeged, 2010. 63–73. / ISBN 978-963-306-006-3.
• Tizedszedés a középkori erdélyi egyházmegye Meszesen-túli részein. In: Szabolcs-Szatmár-Beregi Szemle. Nyíregyháza, XLV (2010)/3. 285–297. / ISSN 1219-092X.
• Codex diplomaticus Transsylvaniae. (Kunulaŭtoro W. KOVÁCS ANDRÁS mellett) In: Archiv für Diplomatik. Schriftgeschichte, Siegel- und Wappenkunde. Bonn, 56 (2010). 405–421.
• The Affiliation of Medieval Sălaj (Szilágy) Region in the Mirror of Social Relations. In: Institutional Structures and Elites in Sălaj Region and in Transylvania in the 14th–18th Centuries. Transylvanian Review. Kolozsvár, XXI (2012), Supplement no. 2, 67–100. / ISSN 2067-1016. — Varianto en hungara lingvo: Magyarország vagy Erdély? A Szilágyság hovatartozása a középkorban a társadalmi kapcsolatok tükrében. In: Erdélyi Múzeum. Kolozsvár, LXXIV (2012)/3. 23–45. / ISSN 1453-0961, CNCSIS 709.
• A pápai tizedjegyzék tévesen azonosított székelyföldi helynevei. In: Tanulmányok a székelység középkori és fejedelemség kori történelméből. Red. András Sófalvi – Zsolt Visy. Énlaka – Székelyudvarhely, 2012. 97–113. / ISBN 978-606-92494-8-2.
(14661) 1999 BH10
(14661) 1999 BH10 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
NAND
NAND estas bulea funkcio ofte signata per p↑q aŭ per ; la esprimo NAND estas uzata ĉefe en elektroniko.
Vertabelo por NAND:
Per NAND oni povas difini ĉiujn aliajn logikajn funkciojn. Ekzemploj:
En elektroniko, funkcio NAND estas realigata per cirkvito NAND nomata elektronika logika pordo NAND. En elektronika skemo, ĝi estas signata:
Stettiner Bahnhof
La Stettiner Bahnhof (Stacio de Stetino) estis unu de la grandaj kapostacioj de Berlino. Ĝis 1952 ĝi estis la finstacio de la fervoja linio al Stettin en Pomerio kaj pluen al Dancigo kaj Kenigsbergo (Prusio). Ĝi situis en la nordo de la urbocentro ĉe Invalidenstraße en la distrikto Mitte.
Hodiaŭ ekzistas nur plu la ruino de la iama antaŭurbo stacio kaj la subtera stacio de la urbotrajno ("S-Bahn").
La stacio de longdistancaj trajnoj
De la 1-a de aŭgusto 1842 la trajnoj de la Stettiner Bahn (Stetina Fervojo) forveturis el la stacio en la direkto de Eberswalde, Angermünde, Stettin kaj en la postaj jaroj pluen al Pomerio. La stacio tiel fariĝis la plej grava alvenejo por trajnoj, pasaĝeroj kaj varoj el la iamaj prusaj kaj germanaj nordorientaj provincoj, la "Pordego al Nordoriento". Por la berlinanoj ĝi estis la plej grava forveturejo al la banlokoj apud la Balta Maro.
Fine de 1876 nova stacia konstruaĵo estis inaŭgurita, kiu estis plilarĝigita en 1903.
Post kiam GDR rekonis la postmilitan limon al Pollando, ĝi alinomigis la stacion en 1950 en Nordbahnhof (Norda Stacio) por forigi la publikan memoron pri la iama germana havenurbo kaj ĉefurbo de la provinco Pomerio, Stetino. La apuda strato "Am Stettiner Bahnhof" fariĝis "Zinnowitzer Straße". Simile okazis al la "Silezia Stacio" (Schlesischer Bahnhof), kiu fariĝis "Orienta Stacio" (Ostbahnhof).
Du jarojn poste, je la 18-a de majo 1952, la GDR-a administracio malfunkciigis la stacion, kiu situis rekte apud la limo inter la soveta kaj franca sektoroj de la okupita urbo. En 1955 oni decidis malkonstrui la stacion. La forigaj laboroj estis finitaj en 1962. La 13-an de aŭgusto 1961 GDR ekkonstruis la Berlinan muron. Ĝi estis konstruita rekte sur la iamaj trakoj antaŭ la akcepteja konstruaĵo de la stacio.
La stacio de antaŭurbaj trajnoj
De 1897 cirkulis antaŭurbaj trajnoj de la Stetina Stacio al la urbo-distrikto Pankow. Ĝi havis apartan akceptejon apud la stacio por la longdistancaj trajnoj, nomite "Malgranda Stetina".
Ĝia ruino estas la lasta postrestaĵo de la iama impona stacio.
Hodiaŭ "Nordbahnhof" estas nur plu stacio de S-Bahn. Sur la ŝpaloj de kelkaj muzeaj reloj estas skribitaj la nomoj de la nordorientaj urboj, kiujn oni iam atingis de tie ĉi. Tuj apud la iama Stetina Stacio estas memorigejo pri la Berlina muro en la apuda Bernauer Straße. Estas planoj transformi la terenon kun la iamaj trakoj al publika parko.
3592 Nedbal
3592 Nedbal estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la ĉeĥa komponisto Oskar Nedbal (1874–1930).
Darkling Plain
A Darkling Plain estas la kvara kaj fina romano en la porinfana libroserio Mortal Engines de Philip Reeve.
La romano gajnis en 2006 la Guardian Children's Fiction Prize kaj en 2007 la Los Angeles Times Book Prize for Young Adult Fiction.
La rakonto okazas ses monatojn post tiu de Infernal Devices.
Luksemburgo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj krom neantaŭplanita partopreno de luksemburg-devena viro en la entute dua moderna olikpiko, Michel Théato pri maratono en la Somera Olimpiko 1900 de Parizo, ekde la jaro 1912 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiu de 1932, kiam pro la financa depresio la vojaĝado de Eŭropo al la olimpiko en Los-Anĝeleso aspektis aparte multekosta. En vintraj olimpikoj luksemburgaj partoprenantoj partoprenis en 1928 kaj 1936, kaj tiam post pli ol 50-jara paŭzo denove ekde 1988 ĝis 1998, en 2006 kaj regule ekde 2014. La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte kvin medalojn: Temas pri 2 oraj kaj  3 arĝentaj medaloj, el tiuj du arĝentaj medaloj fare de la devene aŭstra Marc Girardelli en la Vintra Olimpiko 1992. La unuan oran medalon atingis Michel Théato pri maratono en la Somera Olimpiko 1900 de Parizo, tute nekonata laboristo tiam vivinta en Parizo sed denaske el Luksemburgo, kaj la duan Josy Barthel en la vira 1500-metra kuro kadre de formala luksemburga teamo. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 91-an rangon.
Kunordigas la teamon la Luksemburga Olimpika Komitato, fondita kaj rekonita en 1912.
Karl Gjellerup
Karl Adolph GJELLERUP (naskiĝis la 2-an de junio 1857, mortis la 11-an de oktobro 1919) estis dana verkisto.
Karl Gjellerup naskiĝis en Roholte, kiel filo de pastro. Li ekstudis teologion, sed influite de Georg Brandes kaj Charles Darwin li en la jaro 1878 forlasis la religian karieron.
Dum la sekvaj jaroj li vojaĝis tra Grekio, Rusio, Italio kaj Germanio. Ekde 1892 li ekloĝis en Dresdeno.
Lia verkaro respegulis influojn de la klasika epoko, sed ankaŭ de la budhismo kaj la kristanismo. En la jaro 1917 li kune kun Henrik Pontoppidan gajnis la Premion Nobel de Literaturo.
Karl Gjellerup mortis en Dresdeno.
En Esperanto aperis
La muelejo (parto). - En: Dana Antologio, - Haderslev: Libro-Servo de Centra Dana Esperantista Ligo, 1961 ; paĝoj 179–184
Krauschwitz
Krauschwitz havas diversajn signifojn:
Kalvinana preĝejo (Berzék)
La Kalvinana preĝejo de Berzék estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Berzék.
Historio
Laŭ eklezia fonto en tiu loko katolika kirko funkciis jam en 1332. La nun videbla gotika preĝejo estis konstruita en la 15-a jarcento kaj ekde disetendiĝo de la reformacio la kalvinanoj uzas ĝin. En la 18-a jarcento la kirko barokiĝis, en 1815 kaj 1890 estis renovigita.
Preĝejo
La simpla navo situas sola en korto, sed apude staras la ligna sonorilostablo 10 metrojn alta. La navo finiĝas en malpli larĝa oklatera absido. Restis 2 gotikaj fenestroj ĉe la absido. Antaŭĉambro aliĝas al la navo, tie estas la enirejo. Kontraŭ la absida flanko estas ronda fenestro. Interne la muroj estas blankaj laŭ la kalvinana kutimo.
Sonorilostablo
La ligna sonorilostablo estis konstruita en 1839 kaj ĝi staras sur ŝtona fundamento. Ĝi estas kovrita per ŝindoj kaj estis riparita en 1883.
Daskabát
Daskabát estas municipo en distrikto Olomouc en Regiono Olomouc en Ĉeĥio. Komence de la jaro en la municipo vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1232.
Bennington
Bennington estas urbeto en la subŝtato Vermonto de Usono. Laŭ la stato de 2010 en la urbo vivas 15 764 loĝantoj. La urbo nacie konatas pro la "batalo de Bennington", kiu okazis en 1777 kadre de la Usona Milito de Sendependeco. Larĝa obelisko en la urbeto memorigas pri la evento.
Motorveturilo
Motorveturilo estas mem-pelita veturilo, plej ofte rad-enhavaj, kiuj ne funkcias sur reloj, kiaj ĉe trajnoj aŭ tramoj. La veturila pelilo estas havigita de motoro, kutime eksplodmotoro, aŭ elektromotoro, aŭ kelka kombino de ambaŭ, tiaj kiaj ĉe hibrida veturilo aŭ konektebla hibrida elektra veturilo. Por juraj celoj veturiloj estas ofte identigitaj ene de nombraj veturiloklasoj kiaj aŭtoj, busoj, motorcikloj, ĉiagrundaj aŭtomobiloj, kamionetoj kaj regulaj kamionoj. Tiuj klasigoj varias laŭ la juraj kodoj de ĉiu lando. ISO 3833:1977 estas la normo por ŝosecirkulaj vetrilotipoj, terminoj kaj difinoj. Ĝenerale por eviti postuli al handikapuloj havi posedi ŝoforpermesilon por uzi ĝin, aŭ postuli matrikulojn kaj asekuron, energiuzantaj rulseĝoj estas specife ekskluditaj jure el esti konsiderataj motorveturiloj.
Eksteraj ligiloj
Oficejo pri energia efikeco kaj renovigebla energio: eldono 33, Stacy C. Davis, Susan E. Williams, Robert G. Boundy (2014) Totala motorveturila statistiko laŭ lando pri produkto en tabelo 3.1 kaj pri registritaj veturiloj en tabeloj 3.2 kaj 3.3
Enge-Sande
Enge-Sande estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südtondern, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Kantono Murray (Oklahomo)
La kantono Murray - angle Murray county - estas kantono de Usono en la subŝtato Oklahomo. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Leif Panduro
Leif PANDURO (naskiĝis la 18-an de aprilo 1923, mortis la 16-an de januaro 1977) estis dana verkisto.
Leif Panduro naskiĝis en Frederiksberg. Li studis en Kopenhago kaj poste laboris kiel dentkuracisto, ĝis kiam li en la jaro 1965 decidis plene dediĉi sin al la verkado.
Lia verkaro estas influita de la psikoanalizo. Leif Panduro mortis en Kopenhago.
Marakeŝo
Marakeŝo (Marrakech aŭ Marrakesh, مراكش arabe, berbere: ⵎⵕⵕⴰⴽⵯⵛ Murakush) estas ĉefa urbo kaj tre grava turista centro en la sudorienta Maroko, proksime al la Atlasa Montaro.
La urbo havas oficiale 450.000 loĝantojn, kvankam probable tie loĝas pli ol miliono.
Marakeŝo estis fondita de Jusuf ibn Taŝfin, de la almoravida dinastio, en 1062. En la 12-a jarcento moskeo Kutubia konstruiĝis.
Ĝi estis dum multaj jaroj la ĉefurbo de Maroko, kaj fakte donis sian nomon al la lando.
La urbo havas universitaton kaj plurajn kongrescentrojn. Turismo estas la ĉefa aktivaĵo.
Trafiko
Tie renkontiĝas ĉefvojoj el diversaj direktoj. Apud la urbo flughaveno funkcias.
Esperanto en Marakeŝo
En marto-aprilo 2018 okazis kunveno de MONA, Mez-Orienta komisiono de UEA, en Marakeŝo en Villa Janna.
Motorboata ludilo
Motorboata ludilo estas ludilo kun tre simpla motoro sen movopartoj, tipe uzante energion de ĉu kandelo aŭ brulilo de vegetala oleo. Nomoj en kelkaj lingvoj derivas el bruo farita de kelkaj versioj de la boato. Tiuj povas esti Pop pop boato, putt-putt boato, crazy boat (freneza boato), flash-steamer, hot-air-boat, pulsating water engine boat. Aliaj nomoj povas esti Can-Can-boot, Knatterboot, toc-toc, Puf-Puf boato, Poof Poof craft, Phut-Phut, aŭ Pouet-Pouet.
Tiuj modernaj ludiloj iel anstaatŭis tradiciajn boatludilojn aŭ ŝipludilojn, kiuj simple flosis, foje helpe de veloj, aŭ plej ofte de la vento aŭ de la flumovo, kiel ĉe rojoj, pro pluvo ktp.
Dominique de Villepin
Dominique Marie François René Galouzeau de Villepin (n. ) kutime nomata simple Dominique de Villepin [domiNIK de vilPAN) estas franca verkisto, advokato, politikisto kaj ĉefministro de Francujo de la 31-a de majo 2005 ĝis la 15-a de majo 2007.eta|Dominique de VillepinDe 2002 ĝis 2004 li estis la ministro pri eksteraj aferoj, kaj de 2004 ĝis 2005 la ministro pri internaj aferoj. Estante ministro pri eksterlandaj aferoj, li disfamiĝis internaciskale okaze de la franca kontraŭstarvolo kontraŭ la milito en Irako, lanĉita de usona prezidanto George W. Bush.
Krautheim
Krautheim havas diversajn signifojn:
Distrikto Schmalkalden-Meiningen
La distrikto Schmalkalden-Meiningen situas en la sudokcidento de la germana federacia lando Turingio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Meiningen. La distrikto kovras areon de 1210 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
Renelinsula sturno
La Renelinsula sturno (Aplonis insularis) estas birdo de la familio de sturnedoj kaj genro de Pacifikaj sturnoj aŭ Aplonis. Ĝi estas endemio indiĝena de insulo Renelo de la Salomonoj. Ĝi povas formi superspecion kun la Atolosturno, A. feadensis, iam konsiderata samspecifa, sed ĝi estas strukture kaj laŭvoĉe distinga. Ĝi estas monotipa.
Distrikto Schmalkalden-Meiningen
Najbaras la distriktoj Gotha nordoriente, Ilm kaj la eksterdistrikta urbo Suhl oriente, la distriktoj Hildburghausen sudoriente, Rhön-Grabfeld sude, Fulda okcdente kaj Wartburg nordokcidente.
La simile grandaj historiaj urboj Schmalkalden kaj Meiningen donas al ĝi la nomon. La sudokcidento de la distrikto apartenas al la mezalta montaro Rhön, kaj la nordo al la mezalta montaro Turingia Arbaro.
Partneraj rilatoj
La distrikto havas amikajn rilatojn interalie kun
Administra divido
Urbaj kaj neurbaj komunumoj sen aparteno al komunumaro:
Komunumaroj
* administra centro
Renelinsula sturno
La plumaro de la Renelinsula sturno estas nigreca kun verdecblua brilo. Ĝi havas flavoranĝan okulon kaj mallongan voston. Ĝi estas abunda birdo de tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj, duarangaj arbaroj kaj kokosplantejoj.
Villeneuve (Gironde)
Villeneuve - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Vilanuèva - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Rutland (Vermonto)
Rutland estas urbo en la subŝtato Vermonto de Usono, nomata laŭ la samonoma loĝloko Rutland en Anglio. Laŭ la stato de 2010 en la urbeto vivas 16 495 loĝantoj. La urbo lokiĝas proksimume 105 kilometrojn norde de la limo al Masaĉuseco kaj 32 kilometrojn oriente de la limo al Novjorkio.
Réguiny
(jen france, bretone Regini) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Surinamo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj en 1960 kaj plue ekde la jaro 1968 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiu de 1980, kiam la teamo aliĝis al la bojkoto gvidita de la usona teamo pro la sovetunia invado de Afganio fine de 1979. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis surinamaj partoprenantoj.
La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte du medalojn: Temas pri ora kaj  bronza medaloj - ambaŭ fare de Anthony Nesty en naĝado, la ora en la Somera Olimpiko 1988 de Seulo kaj la bronza en la Somera Olimpiko 1992 de Barcelono. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 111-an rangon.
Kunordigas la teamon la Surinama Olimpika Komitato.
Morlaix
Morlaix (en la bretona Montroulez) estas urbo de Francio, kiu troviĝas en la departemento de Finistère kaj la regiono Bretonio. La teritorio membras en la samnoma kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Loka administracio
La loka administracio estas la institucia kaj administracia organizo de geografia areo, lando aŭ plurlanda konfederacio.
Cornești (Gârbău)
Cornești [korneŝtj] (Sólyomtelke) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 291 loĝantojn (rumanoj), en 1992 169. Administre ĝi apartenas al Gârbău.
Loka administracio
La diverseco de la sistemoj en la mondo
La koncepto de la loka administracio povas multe varii inter landoj:
Cornești (Gârbău)
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1263. En mezepoko ĝi estis hungara vilaĝo.
Loka administracio
Eŭropo
Per la Eŭropa Ĉarto pri Loka Aŭtonomeco la Kongreso de Lokaj kaj Regionaj Aŭtoritatoj difinis komunajn regulojn por la membroŝtatoj de la Konsilio de Eŭropo, kiuj subskribis la Ĉarton. Ĉi tiu celas certigi la akcepton kaj protekton de la politika, administra kaj financa aŭtonomeco de la lokaj aŭtoritatoj. La apliko de tiuj reguloj fariĝas laŭ la interna juro de ĉiu lando. Tiu Ĉarto estas grava ŝirmilo de la rajtoj de la lokaj aŭtoritatoj, kiuj havas fundamentan rolon en la evoluigo de la loka demokratio kaj en la administracia efikeco. Tiusence la Ĉarto insistas pri pluraj elementoj, ekz.:
Usono
Usono estas federacia respubliko. Ĝia teritoria organizo dependas de la leĝaro de ĉiu el la 50 subŝtatoj.
Cornești (Gârbău)
Historio
Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Loka administracio
Usono
En 48 subŝtatoj la ĉefa divido estas la kantono (county). La povoj de la kantonaj registaroj multe varias inter la subŝtatoj. Ĝenerale, escepte de Nov-Anglio, la kantonoj estas taskitaj pri loka polico, publikaj servoj, bibliotekoj, kolekto de esencaj statistikoj kaj faro de atestiloj pri naskiĝo, morto kaj geedziĝo.
Cornești (Gârbău)
Historio
En la censo de 2002 el la 162 loĝantoj 41 (25,3 %) deklaris sin romaoj kaj la ciganan lingvon sia precipa lingvo.
Loka administracio
Usono
La kantonoj estas la plej gravaj lokaj aŭtoritatoj en okcidenta Usono, kie la teritoria plimulto estas ne kovrita de ia municipo. Ili estas meznivelaj rolantoj en mezokcidenta Usono, kie ili zorgas pri la loka administracio en la kamparaj areoj. Tamen la kantonoj ne plu havas registaran aŭ administracian rolon en Nov-Anglio.
Vasil Ikonomov
Fruaj jaroj
Vasil Ikonomov naskiĝis en 9-a de aŭgusto 1898 en urbo Ajtos. Lia patro estis poŝtlaboristo kaj lia patrino estis instruistino. Dum lia infaneco, Vasil Ikonomov loĝis kun sia familio en Ajtos, Stara Zagora, Pazarĝik kaj Sofio. Ĉ. 1915 li graduis de Sofia gimnazio por knaboj. Eĉ kiel adolesko li partoprenis en unua mondmilito, kie li gajnis famon kiel elstara pafisto kaj iĝis oficiro.
Post la milito, li studis en Jura fakultato de Sofia Universitato. En 1919 li konatiĝis kun tiam grava anarkiisto Miĥail Gerĝikov kaj aliĝis al anarkiista movado. En la sama jaro estas fondita Federacio de anarki-komunistoj en Bulgario (Федерацията на анархистите-комунисти в България, ФАКБ, FAKB), kaj Miĥail Gerĝikov iĝis ĉef-redaktisto de ĝia ĉefa gazeto Veko ("Пробуда").
Antaŭrevolucia agado
Ekde tiam kaj ĝis sia morto Ikonomov agis kiel unu el plej aktivaj kaj danĝeraj anarkiistoj, forta apoganto de kontraŭleĝa aktivismo kaj revolucia teroro. Li partoprenis en sennombraj agadoj, ekspropriadoj kaj urbbataloj kontraŭ policistoj, dum li aktivis provizii armilojn kaj monon por leĝaj kaj kontraŭleĝaj grupoj de anarkiistoj. Ankaŭ li partoprenis en agoj de pure propagandaj celoj.
La 21-an de majo 1921 en Sofio estis mortpafita Aleksandr Grekov, unu el estroj de faŝista partio Popola pakto ("Народен сговор"), ĉefredaktisto de naciista gazeto Vorto ("Слово") kaj direktoro de Konsorcio de Tabakproduktistoj. Tio mortigo okazas pro ke li subpremis strikon de laboristinoj en tabakaj uzinoj de Kjustendil. Pro la sama striko en 8-a de julio 1922 estas mortigita Pano Ĉuklev, eksa urbestro de Sofio kaj direktoro de tabaka firmao "Orient tabako". Plej probabla aganto por ambaŭ mortigoj estas Vasil Ikonomov.
En la sama 1922-a jaro kontraŭleĝaj anarkiistoj mortpafis ĉefon de Sofia centrala prizono. Tiel ili venĝis por siaj arestitaj kamaradoj.
Post tumulto de 9-a junio 1923 alia grava kontraŭleĝa anarkiisto Aleksandr Stambolijski, kiu kaŝis sin apud vilaĝo Slavovica, sendis kamaradon al Miĥail Gerĝikov en Plovdivon por konekti lin kun Ikonomov. Li deziris ke kun helpo de Ikonomov li kaj lia grupo fuĝu en Jugoslavion tra Balkanoj. Malgraŭ tio ke antaŭnelonge la registaro akceptis apartan leĝon kontraŭ anarkiistoj, t.n. Leĝon por ekstermo de rabistoj ("Закон за изтребление на разбойниците"), kaj en 26-a de marto 1923 en Jambol estis mortigitaj 23 anarkiistoj dum unu vespero, Gerĝikov konsentis helpi kaj klopodis konektiĝi kun Ikonomov. Sed ilia plano malsukcesis, ĉar la situacio disvolviĝis tre rapide kaj militistoj, gvidataj far kapitano Ĥarlakov, mortigis na Stambolijskij antaŭ Ikonomov kaj Gerĝikov povis helpi.
En septembro de 1923 Vasil Ikonomov partoprenis en preparado de ribelo en Koprivŝtico, sed la ribelo malsukcesis.
Kreo de Koprivŝtica ĉelo
Post revolucio de 9-a de junio, Bulgara komunista partio elektis t.n. taktikon de Unuita Fronto. La baza ideo de tiu taktiko estis ke ĉiuj maldekstruloj de la lando unuiĝu por subteni la partion kaj formitan de ĝi registaron. Plimulto de anarkiistoj ne subtenis tian ideon, ĉar ili komprenis, ke revolucia lukto postulas organizon en agado, kaj ne gvidon far iu centrala organo. La slogano de Laborista-kamparana registaro ankaŭ ne plaĉis al la anarkiistoj, sed ili subtenis la revolucion, ĉar por ili tio estas ŝanco por ŝanĝi socion. Vasil Ikonomov estis inter la plej ardaj malamikoj de Unuita Fronto kaj la komunistoj. Pro tio li kverelis kun Georgi Ŝejtanov, kiu kredas je portempa subteno de la Fronto.
En komenco de 1924 grupo de anarki-teroristoj, inter kiuj estis Vasil Ikonomov, embuskis grandan burĝon Aleksander Guĝev inter Strelĉa kaj Panagjuriŝte. Guĝev estis mortigita, kaj lia gardisto vundita. Dum tuta 1924-a jaro Ikonomov agis kontraŭleĝe kune kun alia anarkiisto, Miŝo Cicelkov. En 1925 al ili komencis aliĝi aliaj anarkiistoj - Neŝo Tumangelov, Vasil Popov-Geroja ktp. En marto estas fondita Koprivŝtica ĉelo de anarki-komunistoj. Ili ne havis formalan estron, sed dum batal-akcionoj ordonojn donis plej sperta - do, Vasil Ikonomov aŭ Neŝo Tumangelov.