cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
De divina proportione
La libro
La unua volumo traktas plejparte la ora proporcio, matematika konstanto proksima al 1,618, kiu ankaŭ estis uzita en aliaj branĉoj kiel ekzemple arto kaj arkitekturo, same kiel la studo de pluredroj. Pacioli deklaras sur la unua paĝo de la libro ke la libro estas:"'Verkaĵo ... en kiu ĉiuj amantoj de la studo de filozofio, perspektivo, pentrarto, skulptaĵo, arkitekturo, muziko kaj aliaj kampoj de matematiko trovos rafinitan, lertan kaj admirindan studfakon, kaj ĝuos la multajn kaj diversajn demandojn pri tre sekreta scienco.'"
Li daŭriĝas por diskuti kial li nomis la oran proporcion "dia proporcio" per la jenaj kvin kialoj:
Li poste komparas la unikecon de la ora proporcio kun la unikeco de la Kreinto, kaj ankaŭ diskutas aliajn filozofiajn kaj misterajn aspektojn. Leonardo ilustris ne malpli ol 60 ilustraĵojn de pluredroj, kaj Pacioli dankis lin per varmaj vortoj:"'La senkonkurenca pentristo de perspektivo, la Arkitekto, la muzikisto, la Talenta homo de ĉiuj virtoj, Leonardo da Vinci'"Pacioli kreditas Fibonacci kiel la ĉeffonto por la matematiko kiun li prezentas.
En la dua volumo, Pacioli diskutas la proporciojn de la homa korpo, fidante je la libro de la romia arkitekto Vitruvio, "Pri Arkitekturo", sur kiu Leonardo ankaŭ fidis en sia fama ilustraĵo "Vitruvia homo", kaj por ilustraĵo de la homa vizaĝo limigita de oraj rektanguloj, kiel esprimite ankaŭ en alia verko de Da Vinci - "Maljunulo".
La tria volumo diskutas la kvin platonaj solidoj, kaj ne estas la frukto de la origina laboro de Pacioli sed itala traduko de eseo komponita fare de Piero della Francesca.
En sia libro Pacioli diskutas krom la ora proporcio ankaŭ aspektojn de perspektivo, kiel reflektita en la verkoj de italaj artistoj kiel Piero della Francesca, Melozzo da Forlì kaj Marco Palmezzano.
Ilustraĵoj
Post tiuj tri volumoj estas almetitaj du sekcioj de ilustraĵoj, la unua montrante dudek tri majusklojn desegnitajn laŭ metodo de konstruado per rektilo kaj cirkelo fare de Pacioli kaj la dua kun proksimume sesdek ilustraĵoj en ksilografio laŭ desegnaĵoj de Leonardo da Vinci. Tiuj desegnaĵoj estas verŝajne la unuaj ilustraĵoj de skeletonaj solidoj kiuj permesis facilan distingon inter fronto kaj dorso.
En la moderna epoko, artverkaj pentraĵoj kiel La Lasta Vespermanĝo kaj La Gioconda estas konsiderataj la plej konataj kaj estimataj verkoj de la pentristo kaj multfakulo Leonardo da Vinci, sed dum sia vivo li iĝis fama danke al liaj geometriaj desegnaĵoj de la pluredroj, tiel kiuj en tiu ĉi la libro.
Historio
Ekzistas du versioj de la origina manuskripto, unu en la Biblioteca Ambrosiana en Milano kaj la alia en la publika kaj universitata biblioteko (Bibliothèque Publique et Universitaire) en Ĝenevo.
La simbolo de la Metropola Muzeo de Arto en Novjorko estas prenita rekte de la libro.
La Motte-du-Caire
(jen france, okcitane -) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Nigrakapa domo
La Nigrakapa domo - origine germane Schwarzhäupterhaus, "domo de nigraj kapoj", ekde komenco de la 20-a jarcento tradukite al la latva Melngalvju nams - sur la urbodoma placo de la latvia ĉefurbo Rigo (latve: Rīga) unue estis menciita en 1334 kiel la „Neues Haus der Großen Gilde“, la "Nova Domo de la Granda Gildo". La domo servis kaj la komercistojn de la Hansa ligo kaj la plejparte germanajn civitanojn de Rigo por renkontiĝoj. Ĝi korespondas al la kunvenejoj tiam nomitaj Artushöfe - kunvenejoj memore al la kortumo de la legenda Reĝo Arturo - konstruitaj en aliaj urboj de la germana Hansa ligo en la 14-a jarcento. La domo konstruiĝis en gotika stilo kaj bone rekoneblas kun sia kruta frontonhava tegmento, kies kresto atingis la majestan altecon de 27 metroj. Ĝi korespondis al reprezenta granda burĝa mezepoka domo.
Pierre Bulliard
Pierre BULLIARD estis franca botanikisto kaj fungisto. Li naskiĝis la 24-an de novembro 1752 en Aubepierre-sur-Aube kaj mortis en aĝo de nur 40 jaroj la 29-an de septembro 1793 en Parizo. Bull. estas lia aŭtonoma mallongigo. Li unuafoje science priskribis plurajn fungojn, interalie la manĝindan noblan boleton, kiu intertempe konsideratas klado el pluraj specioj.
Ayala-Aiara
Ayala/Aiara (Ayala, Aiara) estas municipo de Alavo (Eŭskio, Hispanio). Ĝi havis loĝantojn en 2022.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas aiarar.
La municipo Ayala estas komponita de 23 konsilantaroj kiuj enhavas 24 loĝlokojn.
Moriez
Moriez (jen france, okcitane Moriers) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Castellane kaj al la samnoma kantono .
Pinsoro
Pinsoro estas urbeto en la municipo Ejea de los Caballeros, ĉefurbo de la aragona komarko Cinco Villas en provinco Zaragozo de la historia hispana regiono Aragono.
Geografio
Ĝi situas 90 km nordokcidente de la urbo Zaragozo kaj ĝia distanco al Ejea estas 19 km. Ĝi estas la urbeto kun la plej granda nombro da loĝantoj en la municipo post Ejea de los Caballeros. Ĝi prenis sian nomon de la proksima monto "Pinsoro", monto kun ununura pino, 480 m alta, ĉe la piedo de la montetoj "Bardenas Reales".
Ĝi havas areon de 4 081 hektaroj kaj estas la sola koloniiga urbeto, kies kerno konsistas el tri kvartaloj (etendaĵoj post sia konstruo).
Klimato
Pro sia geografia situo (400 m super la marnivelo kaj situanta sur plata altebenaĵo), ĝi estas sufiĉe malvarma kaj humida de oktobro ĝis marto kaj tre varma kaj seka de junio ĝis septembro.
Demografio
Ekde ĝia fondiĝo, Pinsoro spertis eksplodon en sia demografio sed ekde la jaro 2000, Pinsoro perdis pli ol 17% de sia loĝantaro, kvankam multaj homoj, kiuj ne estas registritaj regule alvenas en Pinsoro dum ferioj, lokaj festivaloj kaj someraj ferioj. Demografiaj datenoj de Pinsoro de la jaro 2000 ĝis 2018: 876 (2000) -- 869 (2002) -- 823 (2004) -- 792 (2006) -- 778 (2008) 760 (2010) -- 730 (2012) -- 715 (2014) -- 670 (2016) -- 641 (2018)
Ekonomio
Pinsoro spertis ekonomian ekprosperon post la malfermo de entrepreno pri dehidratigo de luzernoj "Alfalfas de las Bardenas" en la jaro 2000.
Historio
Pinsoro estis fondita fare de 290 familioj de setlantoj en 1962. La urbeto formis parton de la projekto de la "Instituto Nacional de Colonización" (Nacia Instituto pri novaj Setlejoj) (INC) de la frankisma registaro, por fari fekundajn novajn terojn per irigado kun akvoj de la rezervujo "Yesa". Parto de la setlantoj venis de urboj inunditaj de la akvorezervujo (Ruesta, Tiermas kaj Escó). La urboj Bardenas, Santa Anastasia, El Bayo, El Sabinar kaj Valareña estis fonditaj samtempe, ĉiuj apartenantaj al la municipo de Ejea.
En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj pliboniĝis la infrastrukturoj: la telefono alvenis en la 70-aj jaroj kaj en la 80-aj jaroj oni konstruis novajn loĝkvartalojn, naĝejojn kaj sportejojn. En la fruaj 1990-aj jaroj, oni plibonigis la vojojn kondukantajn al Pinsoro kaj oni modernigis la busliniojn al Ejea kaj Zaragozo.
En la jaro 2000 konstruiĝis entrepreno por dehidratigo de luzerno, en 2002 oni instalis kamparan Interretan reton (ZIP), en 2003 la futbalkampo "El Mallacán" estis modernigita, en 2004 oni instalis poŝtelefonan antenon kaj en 2006 alvenis ADSL-larĝbendo por la Interreto.
Edukado kaj kulturo
Pinsoro havas infanvartejon kaj publikajn lernejojn por frua infaneduko kaj bazinstruado. Oni lernas en Ejea de los Caballeros devigan mezlernejon (ESO) kaj abiturientecon. Pinsoro havas publikan bibliotekon, ludejon, klubon por emerituloj, kaj du teatrojn.
Estas menciinde
Ĉiujare okazas konkurso pri "Jota Aragonesa Cantada y Bailada" (tipa aragona kanto kaj danco) en Pinsoro. Ĝi estas elsendo per lia Jutuba kanalo.  Dum la lastaj jaroj komencas disvastigi en la kamparo la plantado de pistakoj en Pinsoro.
Mézel
Mézel (jen france, okcitane Mesèu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Julius Vincenz von Krombholz
Julius Vincenz von KROMBHOLZ (naskiĝis la 19-an de decembro 1782 en Oberpolitz (nuntempe Horní Police) en norda Bohemio, mortis en aĝo de 60 jaroj la 1-an de novembro 1843 en Prago) estis botanikisto kaj fungisto. Lia aŭtornoma mallongigo estas
Li studis medicinon en la Universitato de Prago kaj doktoriĝis en 1814. En 1828 li estis nomumita profesoro pri speciala Patologio kaj terapio. En Prago, li uzis sian influon por helpi la senmonan August Carl Joseph Corda (1809–1849) esti akceptita en la universitaton. En 1831 li estis nomita rektoro de la universitato. En 1836 li estis nobeligita pro siaj medicinaj kaj pedagogiaj meritoj kiel „Edler von Krombholz“.
Krom lia kariero en medicino, Krombholz havis fervoran intereson en mikologio. Ili faris multajn eksperimentojn implikantajn la toksecon de fungoj. Kelkaj fungoj unue estis priskribitaj fare de Krombholz - interalie la reĝa boleto (lat. Boletus regius).
À rebours
À rebours (Kontraŭ la greno, renverse aŭ Kontraŭ la naturo) estas romano de franca verkisto Joris-Karl Huysmans publikigita en 1884.
En rompo kun naturalismo, la romano traktas multajn temojn asociitajn kun simbolismo kaj fariĝis eĉ iel biblio de la dekadencliteraturo tiutempa. Ties tro sensiva heroo Des Esseintes, ekscentra, izolema esteto kaj kontraŭheroo, kiu malamas la burĝan vivostilo kaj utilismanismon de la 19-a jarcento kaj kiu provas retiriĝi en arta mondo kreita de li mem. Des Esseintes ekevitas ĉian ajn socialan envolviĝon estante en sia tre artefarita rifuĝejo Fontenay proksime de Parizo kaj serĉante novajn fortojn spiritajn/korpajn per eksperimentoj sinesteziaj. Tamen plena kontentigo de li ne venis. La provo fari el abstrakcio halucinadon kaj igi revojn anstataŭontaj la realecon kondukis al patologiaj trajtoj kaj la dezirego je religia saviĝo. La temokomplekso de ennui / enuo en tiu ĉi romano kontinuigis la poemojn de Charles Baudelaire kaj Paul Verlaine proze. Ankaŭ la tekniko de Baudelaire gajni belecon el malbelaj aferoj ludis certan rolon.
Ĝi ankaŭ estas la libro, kiun Lord Henry Wotton donas al Dorian Gray kaj kiu finfine kondukas al lia kompleta korupto, en la romano The Picture of Dorian Gray de Oscar Wilde.
Intrigo
Jean Floressas des Esseintes estas juna franco de aristokrata familio, posedanto de la Château de Lourps. Orfa ekde adoleskeco, rilatoj kun aliaj homoj alportas al li nenion krom seniluziiĝo. Lia patro ĉiam forestis, kaj lia patrino vivis en soleco kaj estas predo de ŝia deprimiĝema humoro. Post fino de siaj studoj ĉe la jezuitoj, kaj komenco de sia sperto ĉe bona pariza socio, li malkovras ke la mondo kaj homoj enuigis lin terure. Liaj parencoj estas nostalgiaj reakciuloj kaj liaj kunstudantoj estas vulgaraj kaj antaŭvideblaj. Je via surprizo, intelektaj rondoj estas brediĝoloko por etmensaj obeantoj kaj malvastemo de horizontoj. Familia vivo ankaŭ ne reportas iujn bonajn memorojn, sed li fine laciĝas de vizitado ĉe bordeloj. Li malamas la modernan mondon, kiu estas plena de "friponoj kaj stultuloj"
Predo de mizantropeco, kaj serĉante pli intensan vivon, li vendas sian familian kastelon kaj decidas izoli sin en domego, en la urbo Fontenay-aux-Roses, kiun li ornamos laŭ siaj dekadencaj gustoj. En ĉi tiu domo li dediĉas sin al esplorado de ĉiaj artoj: Gustave Moreau, precipe liaj pentraĵoj Salomé kaj La Apero, Baudelaire, pentraĵoj, parfumoj, ĝis io neatendita devigas lin forlasi ĝin kaj tiel fini lian revmondon.
Des Esseintes estas ribelema dando kaj esteto, karakterizita per sia etika cinikismo kaj morala perverseco. Li trovas plezuron en estetika perverseco, kiel maniero inversigi la normojn kaj konvenciajn valorojn, kiuj regas en la socio de sia tempo. Li ribelas kontraŭ morala konformismo kaj sociaj antaŭjuĝoj. Des Esseintes opinias, ke la valoroj de libereco kaj progreso de la moderna socio estas hipokritaj kaj falsaj, ĉar ili kaŝas la ekspluatadon de aliaj kaj instigas spiritan malkontenton kaj la doloron de la vivo. La pesimismo de la karaktero, reflektado de la verkado de Schopenhauer, estas ligita al perverseco kaj cinikismo kiel estetikaj formoj de individua ribelo kontraŭ la socia mondo. La rolulo de Des Esseintes estas en parte bazita sur Robert de Montesquiou.
Llodio (stacidomo)
Llodio estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Llodio en la provinco Alavo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-3 de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita fare de Renfe. Ĝi ankaŭ havas servojn de longa distanco.
Areta (stacidomo)
Areta estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Llodio en la provinco Alavo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-3 de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita fare de Renfe.
Zsigmond Kallós
Zsigmond Kallós [ĵigmond kalOŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kallós Zsigmond estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Kohn.
Zsigmond Kohn naskiĝis en Pusztafödémes (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Pusté Úľany en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.
Biografio
devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto, poste li akiris pedagogian diplomon kun scienca grado doktoriĝo en 1900 en Scienca Universitato de Budapeŝto. Post siaj studoj li instruis en gimnazio en Fiume (ĝis 1918 hungara, poste itala urbo, nun en Kroatio) ĝis 1928. Pli poste li moviĝis al restHungario kaj li instruis en Budapeŝto en gimnazio. Li pensiuliĝis en 1937. Dum sia vivo li esploris la hungarajn mitologion kaj riton.
(100446) 1996 RC4
(100446) 1996 RC4 estas tre malgranda sed neordinare hela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝia klinata orbito ekstere tanĝas tiun de Marso proksime de siaj ambaŭ nodoj : ĝia marsa MOID estas 0,0518774 AU, tie estas 7,761 milionoj da km.
Laudio-Llodio
Tems pri grava industria centro en la komarko kaj la dua plej loĝata municipo de la provinco post la provinca ĉefurbo, Vitorio kun 17 906 loĝantoj en 2022.​
(100438) 1996 PC3
(100438) 1996 PC3 estas malgranda malhela marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝia tre discentra klinata orbito tanĝas tiun de Marso, sed pro sia granda orbita klineco ĝi restas malproksima de tiu ĉi planedo : ĝia marsa MOID estas 0,336349 AU, tie estas 50,317 milionoj da km.
Santa Cruz de Llodio (stacidomo)
Santa Cruz de Llodio estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Llodio en la provinco Alavo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-3 de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita fare de Renfe.
Mária Markovits
Mária Markovits [markoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Markovits Mária estis hungara kudristo, puntisto. Ŝia familia nomo kelkfoje erare estis Markovics.
Mária Markovits naskiĝis la en Kiskunhalas, ŝi mortis la  en Kiskunhalas.
Biografio
Mária Markovits finlernis kudristan reĝan metilernejon en Budapeŝto en 1897, poste ŝi estis kudristo en la sama urbo. En 1902 ŝi hejmenvenis kaj malfermis atelieron en sia naskiĝurbo. Kune kun Árpád Dékáni ŝi estis kreinto de la mondfama punto de Halas (pli mallonge Kiskunhalas). Markovits uzis novan teknikon pri puntoj. Ĝis la 1-a mondmilito ŝi kreis ĉefe tablotukojn, kolumojn, naztukojn, vestopartojn, poste ĉefe ornambildojn, blazonojn. En 1935 oni establis domon de puntoj, kie la puntistoj laboris. Dum la komenciĝanta socialismo la ŝtato strebis produkti la necesajn simplajn vestojn, tial ŝiaj ornamaĵoj estis neglektitaj.
Salbio (stacidomo)
Salbio estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Amurrio en la provinco Alavo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-3 de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita fare de Renfe.
Valfarta
Valfarta [balFARta] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Monegros (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la sudokcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudoriento de la komarko Monegros, oriente de la teritorio de La Almolda, sude de tiuj de Sena kaj de Villanueva de Sigena kaj norde de Peñalba. Estas abundaj montetoj.
La loĝloko Valfarta (372 msm) estas je 78 km de Huesko, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas trapasata per la ŝoseo A-2221 kiu komunikas kun Bujaraloz sude kaj tie kun la paga aŭtovojo AP-2 kaj la nacia ŝoseo N-2 kiu komunikas inter Zaragozo (okcidente) kaj Peñalba kaj Candasnos oriente.
Historio
Oni trovis restaĵojn de Neolitiko kaj de romianoj.
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis irigacian reton kaj ankaŭ loknomojn. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Valfarta: oni malaltiĝis ĝis nunaj nur 58 loĝantoj.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al natura, kultura kaj rura turismo.
Jean Castex
Jean CASTEX (naskiĝis la ) estas franca politikisto, alta ŝtatoficisto kaj estis ĉefministro de Francio de la 3-a de julio 2020 ĝis la.
Kiel urbestro de la urbeto Prades, li ricevis laŭdojn pro sia agado dum la Kronvirusa pandemio de 2019-2020. Antaŭ tio li plenumis aliajn altajn postenojn en la politiko de sia regiono. Li estas fluparolanta, krom de la franca, ankaŭ de la kataluna kaj sentema al la aferoj de la katalunoj.
Jean Castex estis oficiale nomumita ĝenerala estrar-prezidanto de RATP la.
Viktoria Universitato de Velingtono
Viktoria Universitato de Velingtono (Te Whare Wānanga o te Ūpoko o te Ika a Māui; Victoria University of Wellington) estas universitato en Velingtono, Nov-Zelando. Ĝi estis establita en 1897 kiel kolegio sub la Universitato de Nov-Zelando. Viktorio estis nomita laŭ reĝino Viktoria kiam 1897 estis la 60-a datreveno de ŝia kronado. Viktorio havas 21 076 studentojn (el kiuj 3 400 estas internaciaj studentoj). La ĉefkampuso situas en Kelburn, monteto super centra Velingtono.
Viktorio estis vicigita en la numero 265a en la QS World University Rankings Supraj 500 Mondaj Universitatoj en 2013.
Maoria nomo
La Māori -nomo por Viktoria Universitato estas " Te Whare Wānanga o te Ūpoko o te Ika a Māui " kaj ĝi estis establita en la 1990-aj jaroj per decido de la universitata konsilio ene de diversaj proponitaj alternativoj.
" Te Whare Wānanga " tradukiĝas kiel "loko aŭ domo de pli altaj studoj", kaj estas la frazo nuntempe uzata de Nov-Zelandaj universitatoj. « o te Ūpoko o te Ika a Māui » signifas "sur la kapo de la Maŭi-fiŝo", kiu venas de la maoria legendo de polinezia esploristo, Maŭi, kiu levis la insulon Aotearoa (maoria nomo por Nov-Zelando) super la maro, uzante magian hokon.
Organizo
Viktoria Universitato estas dividita en kvar kampusojn kiuj enhavas diversajn fakultatojn.
La Kelburn Kampuso estis la unua fondita, ĝi situas kontraŭ Victoria Station. Ekzistas la studentaj administracioficoj kaj aliaj studentaj instalaĵoj, la centra biblioteko, la fakultato de Humanistiko kaj Sociaj Sciencoj, kaj la fakultato de Inĝenieristiko.
La Pipitea Kampuso situas en la centro de la laŭleĝa, registara kaj komercdistrikto de Wellington. Tio inkludas la Jurstudon, Rutherford House, kaj la West Wing-trajnon; Ĝi ankaŭ estas kontraŭ la Wellington fervoja stacidomo kaj la Lambton-busvojnodo.
La Te Aro Kampuso estas tre okulfrapa ruĝa konstruaĵo sur Vivian Street, ĝi estas la ĉefsidejo de la fakultato de Arkitekturo kaj Dezajno.
La Karori Kampuso enhavas la Postgimnazion de Eduko, por kaj studentoj kaj diplomiĝintoj, kaj profesiajn evoluigajn programojn kaj aliajn kursojn.
Internacia Librofoiro de Jerusalemo
La foiro kunigas la plej grandajn eldonistojn de la mondo kun lokaj eldonistoj en Israelo. La atenditaj partoprenantoj inkluzivas ĉirkaŭ 600 eldonistojn kaj aŭtorojn el pli ol 30 landoj, krom agentoj, venda personaro, kaj internaciaj homarajtaj reprezentantoj. La municipo de Jerusalemo, registaraj ministerioj kaj provizantoj de sponsorado, investis en la 23-a foiro en 2007 pli ol 1,5 milionoj da usonaj dolaroj, pliigo de 50% kompare kun la buĝeto de la antaŭa foiro. La takso de libroj kiuj estas ekspoziciita ĉe standoj estas je 100 000 en diversaj lingvoj, kaj la atendita nombro de vizitantoj ĉe la foiraj standoj estas je 100 000.
Kadre de la evento, la jerusalema premio por literaturo estas aljuĝita al verkisto, kies verkoj reflektas aŭ kuraĝigas la ideon de "individua libereco en socio". La foiro gastigas multajn literaturajn figurojn. La verkistoj partoprenas eventojn malfermitajn al publiko kaj renkontiĝas kun legantoj ĉe la literatura kafejo okazigita ĉiutage ĉe la foiro. Eniro al la foiro estas senpaga. Dum la okazaĵo oni vendas multajn librojn: ĉe kelkaj institucioj oni vendas dum tiu semajno pli da libroj ol dum la cetero de la jaro. Grava socia evento konsistas en la ĉeesto de famaj verkistoj kiuj dediĉas per aŭtografo aĉetitajn ekzemplerojn al ŝatantoj-sekvantoj; tiele la vico por atingi tion estas longega.
Esperanto-Ligo en Israelo partoprenas la librofoiron kaj havas sian propran budon, kie libroj en esperanto estas ekspoziciitaj, nome kaj prozo kaj poezio.
Izoheksila tereftalato
Izoheksila tereftalato aŭ C20H30O4undefined estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tereftalata acido kaj izoheksanolo. Izoheksila tereftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de tereftalata acido derivaĵoj kaj n-heksilaj derivaĵoj kaj en la produktado de plastaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoheksila tereftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoheksila tereftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Amurrio
Amurrio estas municipo de Alavo (Eŭskio, Hispanio). Ĝi havis loĝantojn en 2022.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas amurrioar.
32111 Mallorydecoster
32111 Mallorydecoster estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Amurrio
Ĝi enhavas dek loĝlokojn, nome la jenaj: Aloria, Amurrio, Artomaña, Baranbio, Delika, Larrinbe, Lekamaña, Lezama, Saratxo kaj Tertanga. El ili Amurrio estas la municipa ĉefurbo kaj ĉefa loĝloko kun 9 263 loĝantoj, kio estas ĉirkaŭ 90% de la totala municipa loĝantaro.
Moralina
Moralina estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. Moralina estas etimologie rilata al morusarbo; ja multaj loĝlokoj en tiu areo rilatas al arbonomoj kaj morusarbo videblas en la maldekstra duono de la blazono. Ĝi apartenas al la Natura Parko Arribes del Duero.
32111 Mallorydecoster
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan esploran sciencistinon Wendy Caldwell de la Johns Hopkins Applied Physics Laboratory. Ŝi estas anino de la Enketa Teamo de DART kaj spertulino pri simulado de alfrapoj kaj distanca sondado. Ŝi esploras la optimumigon de la kosmoveturila formo por maksimumigi la devojigon dum kineta alfrapo.
Moralina
Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Semajno de hebrea libro
Semajno de hebrea libro (שבוע הספר העברי) estas ĉiujara evento daŭranta unu semajnon en Israelo festanta hebrean literaturon.
Historio
Dum la semajno de hebrea libro, subĉielaj librofoiroj okazas tra la lando kaj eldonaj firmaoj vendas iliajn librojn je rabatita prezo. Ankaŭ librovendejoj en Israelo tipe proponas specialajn prezojn dum ĉi tiu tempo kiu povas daŭri ĝis tuta monato. Oni vendas multajn librojn ĉiujare: ĉe kelkaj institucioj oni vendas dum tiu semajno pli da libroj ol dum la cetero de la jaro.
La pli granda evento okazas en Tel Aviv, tiel nomata la unua hebrea urbo, ĉe Rabin palaco apud la urbodomo. Grava socia evento konsistas en la ĉeesto de famaj verkistoj kiuj dediĉas per aŭtografo aĉetitajn ekzemplerojn al ŝatantoj-sekvantoj; tiele la vico por atingi tion estas longega.
Krom vendoj de libroj, vario de literaturaj eventoj okazas dum la Libro-Semajno, kiel mitingoj kun aŭtoroj kaj publikaj legadoj de aŭtoroj. Ankaŭ en la amaskomunikilaro estas pliigita nivelon de atento al literaturo.
Tiu semajno fokusigas specialan intereson pri novaj libroj eldonitaj dum la pasinta jaro.
Takso laŭ raporto de la Nacia Biblioteko
Kiel en multaj aliaj ŝtato, laŭleĝe la Nacia Biblioteko de Israelo ricevas du ekzemplerojn de ĉiu libro publikigita en la lando (devigaj kopioj). Ĉiujare, en preparo por la librosemajno, la Nacia Biblioteko publikigas datenojn pri eldonado en Israelo. La raporto listigas la nombron da libroj publikigitaj en la pasinta jaro, ĝenroj, verktemoj, specoj de eldonejoj kaj multaj aliaj datumoj.
Ekzemple, en 2004 estis raportite ke ili ricevis 6 436 novajn librojn. La plej multaj el la libroj publikigitaj estis en la hebrea, kaj la plej multaj el la libroj kiuj estis publikigitaj en la hebrea estis origina literaturo. Preskaŭ 8% de la libroj publikigitaj en 2004 estas infanlibroj kaj nur 4% estis lernolibroj. Laŭ speco de publikigo, 55% de la libroj estis produktitaj fare de komercaj eldonistoj, 14% de individuaj mem-eldonistoj, 10% de registaraj eldonistoj, 7% de eldonistoj por edukaj celoj, kaj 14% estis publikigitaj fare de aliaj firmaoj.
En la jardeko inter 2008 kaj 2018, estis 35% pliiĝo en libroeldonado (6 326 libroj en 2008 kompare kun 8 571 en 2018)
Muga de Sayago
Muga de Sayago estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. Muga estas devena etimologie el eŭska vorto por limoŝtono Muga de Sayago.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 36,42 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 350 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn fine de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 45 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Fariza, Bermillo, kaj Villar del Buey.
Estas prahistoriaj kaj romiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la milito kontraŭ Portugalio, kiam ĝi estis rabita.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (ermitejoj, krucpilorioj).
Villanueva de Sigena
Villanueva de Sigena [biljaNŬEba desiĤEna] estas municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko Monegros (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la sudokcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
La loko estas konata kiel naskoloko de la heterodoksa teologo kaj sciencisto Miguel Servet, kiu estis ekzekutita de inkvizicio. Ekde 2002 estas Interpretejo pri la familia domo restaŭrita, sidejo de la Instituto de Estudios Sijenenses Miguel Servet. Proksime estas ankaŭ la Monaĥejo de Sigena, kies ĉefretablo estis pentrita de la renesanca pentristo konata kiel Maestro de Sigena (Majstro de S.).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko Monegros, oriente de la teritorio de Sena. Estas abundaj montetoj.
La loĝloko Villanueva de Sigena (231 msm) estas je 64 km de Huesko, provinca ĉefurbo, sur la maldekstra bordo de la rivero Alcanadre. La municipa teritorio estas trapasata per la ŝoseo A-131 paralela al la rivero Alcanadre kiu komunikas kun apuda Sena okcidente kaj kun Ontiñena sudoriente.
Historio
La Monaĥejo de Sigena estis ege influa por ĉiuj loĝlokoj de la komarko Monegros, promociis la reloĝadon kaj havigis al la novaj loĝantoj loĝcartojn, tipe en la Mezepoko kiel feŭdisma kontrakto inter la Monaĥejo kaj la lokanoj, kiu precizigis devojn kaj rajtojn.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Villanueva de Sigena: oni malaltiĝis ĝis nunaj 370 loĝantoj.
(138883) 2000 YL29
(138883) 2000 YL29 estas tre malgranda, hela terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido malkovrita la elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono) en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking.
Orbito
Ĝia orbita periodo estas apenaŭ pli granda ol tiu de Marso, ĝi estas proksime de la orbita resonanco 1:1 kun Marso
Ĝi estas rigardita kiel amora asteroido de Minor Planet Center kaj apolona asteroido de la Small-Body Database de JPL : ĝia perihelio estas proksima de unu astronomia unuo, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la Tero, kompense, ĝi krucas la marsan orbiton proksime de sia suprenira nodo.
Laŭ Minor Planet Center:
Laŭ Small-Body Database; ĝia tera MOID estas 0,140242 astronomia unuo (20,980 milionoj da km).
Proksimaj pasoj
Ĝi estas pli grave marsrenkonta:
Vilmos Szilágyi
Vilmos Szilágyi [vilmoŝ silAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilágyi Vilmos estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia origina nomo estis Steiner Benjámin Vilmos ĝis 1903.
Vilmos Szilágyi naskiĝis la en Breza (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempe en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Vilmos Szilágyi devenis el juda familio. Li studis filozofion en Reĝa Universitato de Budapeŝto, sed li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1885. Li komencis sian aktoran karieron en Hungara Teatro en Kassa. Lia sekvaj signifaj teatraj trupoj estis de Ignác Krecsányi, Károly Somogyi aŭ li rolis en urboj Debrecen, Győr, Arad, Temesvár, Sopron, Pápa, Makó, Kecskemét. En 1897 Szilágyi estis membro de Teatro Magyar, kie li reĝisoris. Ekde 1903 li reĝisoris en Gaja Teatro. En 1916 li retiriĝis, tamen li multe laboris por la aktora asocio. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
(100452) 1996 RY27
(100452) 1996 RY27 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 10-an de septembro 1996 en la kadro de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso kun febla klineco : ĝia marsa MOID estas 0,106328 astronomia unuo, tie estas 15,906 milionoj da km.
Chrbov
Chrbov estas vilaĝo en Ĉeĥio, suda parto de municipo Lobodice en distrikto Přerov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 21 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chrbov situas en katastra teritorio Lobodice kun areo 7,19 km².
György Kálmán C.
György Kálmán C. [djordj kAlmAn cE] (laŭ lia amika rondo [kAlmAncE]), laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kálmán C. György estis hungara literaturisto, publikigisto, redaktoro, altlerneja instruisto. Lia frato estis László Kálmán.
naskiĝis en Budapeŝto, li mortis.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 1972-1977. Li instruis 2 jarojn en Budapeŝto, inter 1979–1983 li estis bibliotekisto, poste li havis postenon en akademia instituto ĝis 1991, sed ekde 1990 li ankaŭ estis redaktoro en pluraj lokoj. Ekde 1990 li ankaŭ instruis en Universitato Janus Pannonius. Lia habilitiĝo okazis en 2000 kaj li estis katedrestro ankaŭ 4 jarojn. Li kandidatiĝis en 1990 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis stipendiojn en 1989 kaj inter 1997-2000, premiojn inter 1989-2003.
Iñarratxu (stacidomo)
Iñarratxu estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Amurrio en la provinco Alavo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-3 de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita fare de Renfe.
Cvrčov
Cvrčov estas vilaĝo en Ĉeĥio, norda parto de municipo Lobodice en distrikto Přerov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 4 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Cvrčov situas en katastra teritorio Lobodice kun areo 7,19 km².
Roelos de Sayago
Roelos de Sayago estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco kaj en la sudo de la komarko lime kun la provinco Salamanko apartigita per la rivero Tormes plilarĝigita en la Akvorezervejo de Almendra. Roelos estas devena etimologie el Oriolos por oriolo, kvankam tiu birdo en nuntempa hispana nomiĝas "oropéndola" aŭ por orringo, kio ja videblas en la blazono sur orkolora fono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 54,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 143 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 52 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Salce, Villar del Buey, Bermillo, Almeida, Carbellino kaj la provinco Salamanko.
La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, legomoj, vitoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (piedirado tra naturaj lokoj).
Nicolas Revel
Nicolas REVEL (naskiĝis en Parizo, Francio), estas franca supra ŝtatoficisto kaj ĉefkabinetulo de la ĉefministro de Francio Jean Castex de la 3-a de julio 2020.
Biografio
Nicolas Revel estas la filo de la filozofo, aŭtoro, ĵurnalisto kaj akademiano Jean-François Revel kaj de la ĵurnalisto Claude Sarraute. Li estas la duon-frato de la bikŝuo Matthieu Ricard.
Nicolas Revel diplomiĝis ĉe la Instituto pri Politikaj Studoj de Parizo en 1988. Li ankaŭ estis lermanto en la Nacia Lernejo pri Administrado inter 1991 kaj 1993. Li poste enoficiĝis en la Revizora Kortumo. En 2000, li estis nomumita teknika konsilisto de la agrikultura ministro Jean Glavany. Post sia venko en la municipaj balotoj de Parizo en 2003, Bertrand Delanoë elektis lin kiel adjunkta estro de kabineto, kaj kabinetestro en 2008. En 2010 li estis plirangigita kiel estra konsilisto ĉe la Revizora Kortumo. La 15-an de majo 2012, li estis nomumita ĝenerala sekretario de prezidenteco de la respubliko, kune kun Emmanuel Macron, de la nova prezidento François Hollande. Li forlasas ĉi-tiun postenon por iĝi ĝenerala direktoro de la Nacia Kaso de Malsaneca Asukero la 12-an de novembro 2014. En 2020, li estis nomunita ĉefkabinetulo de la ĉefministro Jean Castex.
Amurrio-Iparralde (stacidomo)
Amurrio-Iparralde estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Amurrio en la provinco Alavo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-3 de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita fare de Renfe.
Amurrio (stacidomo)
Amurrio estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Amurrio en la provinco Alavo, aŭtonoma komunumo Eŭskio. Ĝi formas parton de la linio C-3 de Proksimaĵoj Bilbao funkciigita fare de Renfe.
Rodriguez (urbego)
Rodriguez - Bayan ng Rodriguez (antaŭe nomata Montalban) - estas duaklasa urbego en Filipinoj, en regiono CALABARZON, en provinco Rizalo. La origina loknomo Montalban originas de hispana vorto monte (monto) pro la multnombraj montoj, montetoj, Sed Montalbán estas ofta familinomo kaj loknomo en Hispanio kaj aliaj hispanlingvaj landoj. Siavice Rodríguez estas la dua plej ofta familinomo en Hispanio, post García.
Geografio
Rodriguez kuŝas sur la deklivoj (iomete jam sur montoj) de montaro. Kezonurbo troviĝas nur 8, Antipolo 13, Kalookano 20, ĉefurbo Manilo 24 kilometrojn (aere).
Historio
Vilaĝo estis fondita en la hispana periodo en 1871. Tamen pli frue estis jam tie domoj, sed ili apartenis al la najbara komunumo. En 1903 jam dum la usona periodo ĝi perdis la statuson, sed en 1908 ĝi denove sendependiĝis kaj ricevis la nomon Montalban. Dum la 2-a mondmilito la komunumo estis okupita de japanaj fortoj (1942-1945). En 1982 la loknomo iĝis Rodriguez. En fine de la 1990-aj jaroj la komunumo atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda ol cent mil da loĝantoj). Ekde 2018 okazis kampanjo por redoni la originan loknomon.
Ekonomio
En Rodriguez la ekonomiaj branĉoj estas agrikulturo, komerco kaj turismo. La urbego havas multajn feriejojn.
Religio kaj eduko
En Rodriguez vivas katolikoj plejparte. Ekzistas altlernejoj kaj institucioj en la urbo, kiuj donas bakalaŭrojn.
Trafiko
Rodriguez havas flankovojon al Antipolo kaj kelkajn montarajn vojojn al la montaro. Enurbe tricikloj, aŭtoj, busetoj kaj aŭtobusoj trafikas. La iama fervoja linio jam estas malmuntita.
Klimato
La klimato de Rodriguez estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 1564 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro estas la pluva sezono kun pli oftaj pluvoj. La averaĝa jara temperaturo varias inter 24-29 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Rowwen Hèze
Rowwen Hèze estas nederlanda muzika grupo kiu kantas en la limburga dialekto. La bazo de la grupo estas la vilaĝo Ameriko, en la komunumo Horst aan de Maas. Fondita en 1985, la grupo estas konata pro sia diversaj stiloj, preferante folkan kaj teĥanan muzikon.
Felix Johann Albrecht Mylius
Felix Johann Albrecht MYLIUS (ankaŭ: Felix Johann Albrecht Müller; naskiĝinta en 1717 en Regensburg, mortinta la en Sondershausen) estis germana juristo.
Vivo
Felix Johann Albrecht Mylius estis la filo de la ratisbona konsiliano Johann Ludwig Mylius havante ankoraŭ fratron kaj du fratinojn. Li frekventis la Gymnasium Poeticum en sia naskiĝurbo por kio li trejnitis intensege fare de la patro en la latina lingvo. Baldaŭ li regis ĝin kvazaŭ ĝi estu la gepatra. Malgraŭ la morto de la patro enfamilia stipendio ebligis al li studon de ok jaroj pri jurscienco ĉe la universitatoj de Altdorf kaj de Jena. Poste li revenis al Ratisbono kie li estis - senlabora. Danke al rekomendo fare de grafo Gustav Adolf von Gotter, kun kiu amikiĝis, li proponitis por militjuĝejo en prusia regimento. Dum la vojaĝo al Prusio li prenis itineron tra Sondershausen por trafi tie la princon Henriko la 35-a (Schwarzburg-Sondershausen) kiun konis liaj gepatroj. Mylius esperis povi deĵori en Sondershausen, sed la princo tiumomente povus oferti nur advokatan postenon.
Tiu post mallonga tempo evidentiĝis lukra afero; krome Mylius venkis en proceso dum kiu la vidvino de la kontraŭulo elektis lin tutoro. Inter la paperoj de la edzo troviĝis aktoj koncernantaj familiaĵojn de princo Aŭgusto la 1-a (Schwarzburg-Sondershausen), fratro de la poste reginta princo Henriko la 35-a. Mylius do informis Henrikon prie kiu ebligis konatiĝon bonan kun Henriko kiu baldaŭ dungis lin kiel sekretario kaj akompanonto de la du filoj sendotaj en 1749 je Collegium Carolinum al Braunschweig, je teknika altlernejo. Kelkajn jrojn post ilia reveno la pli maljuna Kristiano Guntero la 3-a ekregis (1758) kaj nomumis Mylius kortega kaj konsistoria konsilisto.
En 1760 lia amiko el brunsvikaj tempoj, la kortega ĉefpredikisto Nikolaus Dietrich Giseke el Quedlinburg promociitis je superintendanto en Sondershausen. Vokon je prezidanteco de spirita ministerio en Frankfurto ĉe Majno Giseke, post persvadoj mylius-aj, ne elaŭdis. Ĉar li mortis nur du jarojn poste Mylius estante plena de malbona konscienco decidis pagi al la vidvino kaj la filoj regule certan monsumon. Liaj apogiloj malfermis al ĉiuj kvar filoj la studentecon.
Mylius ankaŭ filologis tradukante verkojn de romiaj verkistoj: de Vergilio, Ovidio, Horaco, Juvenalo kaj Aulus Persius Flaccus.
Zámrsky
Zámrsky estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Přerov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1131.
Dronado de Titanic
La oceanŝipo RMS-Titanic dronis en la fruaj matenaj horoj de la 15a de aprilo 1912 en la Norda Atlantiko, en la kvara tago de la unua vojaĝo de la ŝipo de Southampton al Novjorko.
Estis la plej granda ŝipo tiutempe, Titanic havis proksimume homojn surŝipe kiam ĝi frapis glacimonton ĉirkaŭ 23:40 (tempo de la ŝipo) dimanĉon 14an de aprilo 1912. Ĝi sinkis du horojn kaj kvardek minutojn poste, je 02:20 lundon 15an de aprilo, ĝia sinkado kaŭzis la morton de pli ol homoj kaj estis unu el la plej grandaj maraj katastrofoj de la historio.
Titanic ricevis ses avertojn pri maraj glacimontoj la 14an de aprilo, sed vojaĝis ĉirkaŭ 22 nodojn kiam ĝiaj rigardistoj ekvidis la glacimonton. Nekapabla de turniĝi sufiĉe rapide, la ŝipo suferis fortegan baton kiu rompis ĝian tribordan flankon kaj malfermis ses fermatajn kupeojn. La marakvo eniris tra la interspaco kaj inundis antaŭpostenon, tri kelojn, kaj la kaldronajn ĉambrojn 5 kaj 6.
La Titanic estis dezajnita por resti flosinta kun kvar el ĝiaj antaŭaj kupeoj inunditaj sed ne pli. La skipo baldaŭ rimarkis ke la ŝipon estis sinkanta. Ili uzis atentigajn lumpafojn kaj radiajn (sendratajn) mesaĝoj por peti helpon dum la pasaĝeroj estis portitaj en savboatoj.
Konforme al ekzistanta praktiko, la savboatoj de Titanic estis desegnitaj por porti pasaĝerojn al proksimaj ŝipoj, ili ne estis igitaj por savi tutan ŝipanaron samtempe.
Kun la ŝipo sinkinta rapide kaj la helpo ankoraŭ horoj for, ne estis sekura rifuĝo por la pasaĝeroj kaj la skipo.
La malbona administrado de la evakuado kaŭzis ke multajn savboatojn foriris antaŭ ol esti plenaj. Kiam Titanic sinkis, pli ol mil pasaĝeroj kaj ŝipanoj ankoraŭ estis surŝipe. Kiuj saltis aŭ falis al akvo dronis kaj mortis en daŭro de minutoj por la efikoj de la ŝoko kontraŭ la akvo kaj la senkapabliga malvarmo.
La ŝipo RMS Carpathia alvenis unu kaj duono horon post la sinkado kaj savis la lastajn pluvivantojn je 09:15 la 15an de aprilo, proksimume naŭ kaj duono horojn post la kolizio.
La katastrofo ŝokis la mondon kaj kaŭzis indignon pro la manko de savboatoj, malstreĉaj regularoj kaj la neegala traktado de la tri pasaĝeraj klasoj dum la evakuado. Postaj enketoj rekomendis gravajn ŝanĝojn de la mara regularo kaj kondukis al la starigo en 1914 de la Internacia Konvencio por la Sekureco de la Vivo en la Maro.
EM Strasbourg Business School
EM Strasbourg okupis la 85-an rangon en listo pri Eŭropaj Komercaj Lernejoj publikigita en 2019 fare de la ĵurnalo Financial Times.
Heptila tereftalato
Heptila tereftalato aŭ C22H34O4undefined estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tereftalata acido kaj heptanolo. Heptila tereftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de tereftalata acido derivaĵoj kaj n-heptilaj derivaĵoj kaj en la produktado de plastaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Heptila tereftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tre solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Heptila tereftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Harriett Abrams
Harriett ABRAMS (. 1762 – la 8-an de marto 1821, en Torquay) estis angla soprana kantistino kaj komponisto. Precipe laŭdita pro siaj prezentadoj en la repertuaro de Georgo Fridriĥ Handel, Abrams ĝuis sukcesan koncertan karieron en Londono dum la 1780aj jaroj. Muzika historiisto Charles Burney laŭdis la dolĉecon de ŝia voĉo kaj ŝia rafinita muzika interpreto.
Kariero
Harriett studis kantadon, muzikteorion kaj komponadon sub la konata komponisto Thomas Arne (1710-1778), kiu verkis speciale por ŝi, la operon per kiu ŝi faris sian operecan profesian debuton en la Drury Lane Royal Theatre de Londono: ‘The Little Gypsy’ (1775). La teksto estis skribita de la aktoro kaj dramisto David Garrick (1717-1779).
La sekvan jaron ŝi kantis kune al sia fratino Theodosia en la malfermo de la koncertserio, kiu fariĝos la tre influa kaj prestiĝa Concerts of Early Music (1776), kiu havis aristokratan aŭ reĝan patronecon, en kiu koncertis la plej bonaj muzikistoj de la epoko. Al tiuj koncertoj Harriett ofte revenis.
Dum la plej granda parto de sia kariero, ŝi prezentiĝis kiel koncertistino, kie ŝi sentis sin pli komforta ol en teatrecaj operoj. Post kvin sezonoj da prezentado en la Reĝa Teatro Drury Lane, kantante muzikajn pecojn kaj aktorante en teatraĵoj, kiel The Critic de Sheridan, Harriett Abrams forlasis ĝin por fariĝi la plej sukcesa kantistino de la londonaj modaj koncertoj kaj provincaj festivaloj dum la 1780-aj jaroj.
La muzikhistoriisto Charles Burney laŭdis ŝian dolĉan voĉon kaj bongustajn prezentadojn. Krome Harriett estis aparte laŭdata pro sia interpretado de la repertuaro de George Frideric Handel. Ŝi prezentiĝis ĉiujare ĉe la Handel Commemoration en la Abatejo Westminster kaj ĉe la Handel-festivaloj.
Abrams ankaŭ aperis en pluraj koncertserioj organizitaj fare de John Ashley, Venanzio Rauzzini, kaj Johann Peter Salomon. Ofte ŝi prezentiĝis en koncertoj kaj recitaloj kun sia fratino Teodosia. ‘La Publika Anoncanto’ (The Public Advertiser), laŭdante la laboron de Harriett kiel solisto, komentis pri la aldona intenseco, kiun donas la duetoj de la fratinoj al la kanzonoj.
Pereruela
Pereruela estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sayago en la sudokcidento de la provinco. Pereruela estas devena etimologie rilata al Pereruela. Ĝi estas alirejo al la Natura Parko Arribes del Duero el la provinca ĉefurbo. Pereruela famis pro ceramiko.