cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marjorie Boulton
Vivo
En 1971, Boulton reiris al Universitato de Oksfordo por doktoriĝo. Post doktoriĝo, ŝi esploradis, verkis, kaj gvidis la Esperanto-movadon plentempe.
Distingoj
En 1998 Marjorie Boulton estis honorigita per FAME-premio.
Verkaro
La verkaro de Boulton ampleksas poeziaĵojn, dramojn, novelojn, rakontojn kaj eseojn. Krome, ŝi tradukis.
La verkado de Marjorie Boulton estas matura kaj socie engaĝita. Ĝin trapenetras varma tono kaj sincero. Evidentas ankaŭ ŝia impulsa formtrova kapablo kaj sento pri humuro. El la propra intimo ŝi lasas aperi siajn pasiojn kaj turmentojn, tiel nudigante antaŭ la leganto sian animon. Aliflanke per verkoj emoci-lirikaj ŝi prezentas kaj defendas sian idealisman humanismon.
Boulton kiel tradukisto
Boulton ankaŭ estis aktiva pri tradukado. Interalie, Boulton tradukis, kune kun Ram Swaroop Vyas, la hindilingvan poemaron Vinejo (मधुशाला) en la anglan sub la titolo The House of Wine. Ŝi ankaŭ tradukis la gravan mezanglalingvan poemon Perlo (Perle) en Esperanton.
Poezio
Ŝia kompleta poezia verkaro estas eldonita en "Unu animo homa" kiun redaktis Edmund Grimley Eans, duvoluma poemaro, eld. Esperanto-Asocio de Britio (BEA), 2022.
Prozo
Kvarpieda kamarado (taglibro pri katido, 1956)
John Skelton
John SKELTON (ĉ. 1460 – 21-a de junio 1529) estis angla poeto kaj dramisto.
Skelton ofte sin priskribis kiel "reĝa oratoro" kaj "laŭreata poeto", kaj eble la reĝo Henriko la 8-a nomis lin laŭreato. Li iĝis paroĥestro de Diss en Norfolk, kie lia vivmaniero okazigis grandan skandalon: sekrete li edziĝis al virino loĝanta en lia domo, kaj, laŭ kelkaj raportoj, instalis ŝin en la preĝeja galerio. La episkopo formale riproĉis lin.
Fenouillet (Pyrénées-Orientales)
Fenouillet (Fenollet, Fenolhet) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
John Skelton
Li verkis longajn vers-satirojn, per kiu li kritikis Kardinalon Wolsey, kiu kelkfoje malliberigis lin. Tamen la abato de la Abatejo Westminster protektis lin kontraŭ la kolero de Wolsey. Tamen poste Skelton verkis poemon pro sugesto de Wolsey - ŝajnas, ke la di viroj amikiĝis. Li traktis ne nur korteganajn aferojn: unu poemo - The Tunning of Elinor Rumming energie priskribas ebrian virinon. Alia esta lamento pri la morto de papago.
Fenouillet (Pyrénées-Orientales)
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Fénolhetencs.
Dănicei (komunumo, Vâlcea)
Dănicei limas oriente al la distrikto Argeș kaj sude al la distrikto Olt. La tridistrikta punkto situas ĉe la vilaĝo Cireșul. La komunumon trapasas du distriktaj vojoj, DJ678B kaj DJ678E, kiuj ĉiudirekte post mallonga distanco iras ekster la distrikton Vâlcea.
John Skelton
Lia tombo troviĝis en la preĝejo de Sankta Margareta, Westminster, tuj proksima al la Abatejo Westminster. Multaj liaj poemoj perdiĝis, kiel ankaŭ du dramoj. Tamen ankoraŭ ekzistas la teksto de unu dramo, Grandiozeco, grava ekzemplo de la "moralaj dramoj" de la epoko, en kiuj la personoj estas alegoriaj.
Vaughan Williams verkis muzikajn komponaĵojn (Kvin Tudoraj Portretoj) inspiritajn de kvar el liaj poemoj.
Tapeta
Tapeta estas komunumo en orienta Liberio, en regiono Nimba.
5068 Cragg
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona amatora astronomo Thomas A. Cragg (1928–2011), de la Usona Asocio de Observantoj de Variantaj Steloj.
Cikloheksila glikolato
Cikloheksila glikolato aŭ C8H14O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la glikolata acido kun cikloheksanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Cikloheksila glikolato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Tournai
Tournai (france: prononco [tu:rNE]), en esperanto Turnezo, (Dornick, Doornik) estas municipo en Valonio (Belgio), unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en 1825. Ĝi havis grandan rolon dum la mezepoko kaj estis eĉ ĉefurbo de la reĝoj de la Saliaj Frankoj, dum la 5-a jarcento. La urbo famas ankaŭ pro sia grandega mezepoka katedralo. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo estas la administra centro de samnoma distrikto. Post reformo kaj ekde 1977 la municipoj Barry, Beclers, Blandain, Chercq, Ere, Esplechin, Froidmont, Froyennes, Gaurain-Ramecroix, Havinnes, Hertain, Kain, Lamain, Marquain, Maulde, Melles, Mont-Saint-Aubert, Mourcourt, Orcq, Quartes, Ramegnies-Chin, Rumillies, Saint-Maur, Templeuve, Thimougies, Vaulx-lez-Tournai, Vezon, Warchin kaj Willemeau apartenas al Tournai, la ĉefa municipo.
Kun la urboj Lillo kaj Kortrejko, Tournai formas la Eŭropan metropolon Lille-Kortrijk-Tournai.
István E. Kéthelyi
KÉTHELYI István E. [ketheji] (antaŭ la unua mondimilito: KRAUSZ; naskiĝis la en Kassa) estis hungara esperantisto kaj aerĉefinspektoro.
Hiero
Laŭ Filostrato, Hiero organizis la taskojn de la misiaj virinoj, helpante tiel sian edzon. Posta tradicio asertas ke ŝi estis eĉ pli bela ol Heleno, kiun oni konsideris ĝis tiam paradigmo de beleco.
István E. Kéthelyi
Li fariĝis esperantisto de 1908 dum sia soldata servo en Wien. De 1909 ĝis 1912 li fervore laboris en Bratislavo. En 1918 li kunfondis Hungaran Esperantiston. En 1922 li gvidis la unuan oficialan kurson ĉe la hungara polico.
Hiero
Hiero mortis dum la sieĝo de Trojo, fare de Nireo.
Vidu ankaŭ: Laodico.
Distrikto Dibër
La distrikto Dibër (Rrethi i Dibrës) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la samnoma provinco Dibër. Administra centro estas la urbo Peshkopi (kies nomo cetere origine greke estis "Episkopi", do episkopejo). ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>DI</tt>. Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 62 825 loĝantoj. La distrikto kaj provinco havas sian nomon de proksima urbo kaj lago, kiuj nun en cirila alfabeto literumiĝas Дебар (Debar) kaj estas parto de Nord-Makedonio.
Babolsar
Babolsar ( ĝis 1930 - Mashhad-Ser) estas grandurbo en norda Irano, en la provinco Mazandarano. Ĝi situas ĉ. 20 km norde de Bābol kaj ĉirkaŭita de rizkampoj. Ekde la fino de la Dua Mondmilito, la urbo evoluis al grava banloko.
Etimologio
La nomo de la urbo, kutime estis nomita "Meşhed-i Ser" (la vojo al Maŝhado) estis ŝanĝita al "Babulser" en 1927, ĉar ĝi situis sur la vojo al Maŝhado. Iuj homoj opinias, ke la plej malnova nomo estis Mashhad Sabz, kio signifas Mashhad verda.
Klimato
Ĉi tiu urbo situas en modera, mezvarma regiono. Kun averaĝa jara temperaturo de 17,5 celsiusgradoj, averaĝa jarpluvo de 889 mm kaj averaĝa humido de 82%, ĉi tiu areo estas konsiderata unu el la plej agrablaj areoj en la landp.
Loĝantaro
Babolsar kalkulas ĉirkaŭ 75 761 loĝantojn (2016). Situante ĉe la suda marbordo de la lago Kaspio, ĉe la enfluejo de la rivero Babol.
Ekonomio
Perdinte sian statuson kiel grava komerca haveno en la mezo de la 20-a jarcento, Babolsar ŝanĝis sian ekonomion al turismo kaj hodiaŭ ĝi estas unu el la plej popularaj feriaj lokoj en la nordo de Irano, precipe por turistoj el Teherano.
Turismo
Babolsar estas turisma feriejo. La rivero fluanta tra la urbo kaj proksimeco al la maro kreas bonegajn kondiĉojn por la disvolviĝo de turismo. Ĉe la pinto de la turisma sezono, la loĝantaro de la urbo pliiĝas plurfoje. Ĉefe la marborda parko Mahale Mirod (perse:کهنه محله میرودo) alllogas multajn turistojn. La urbo estas ankaŭ populara pro multaj hoteloj kaj vilaoj same kiel la urbeton Darya Kenar, situanta je 5 kilometroj ekster Babolsar, kie multaj irananoj ferias.
Esperanto
En Balbolser okazis la 10-a Irana Esperanto-kongreso inter la 27-a kaj 30-a aprilo 2023.
Trafiko
La plej proksima flughaveno al la urbo estas Dasht-e Naz proksime de Sari (proksimume 50 km oriente). La plej proksima stacidomo situas en Ĥaemŝahr proksimume 30 km sudoriente kaj ligas Mazandaran kun Gorgan en la oriento kaj Garmsar en la sudo.
Edukado
En Babolsar la ĉefaj fakultatoj de la universitato de Mazandaran, fondita en 1358 en kunlaboro de la Universitato Harvard.
Lernejo Narjes Babolsar, kiu situas el la tempo de la unua Pahlavi-epoko, estas nacia monumento.
Listo de urboj de Sieraleono
Ĉi tio estas listo de urboj de Sieraleono:
Rotario (Lombardio)
Rotario estis reĝo de Lombardoj de 636 ĝis 652. Li estis duko de Brescia antaŭ esti reĝo. Li sukcedis Arioaldon
Li estis konata kiel la plej energia el la lombardaj estroj. Li konkeris Ligurion en 643 kaj ĉiujn Bizancajn teritoriojn en interna Venecio inkluzive Oderzon. Li ankaŭ skribis la lombardajn leĝojn.
Maussac
Maussac estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 391 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches. Ĝi estas trafluata de la rivero Luzège.
Geografio
Maussac etendiĝas sur 13,78 km², kaj havis 391 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 28 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Maussac situas je alteco de 685 metroj.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Nelly Simandoux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Maussac apartenas al la kantono de Meymac, kies ĉefurbo estas Meymac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Mezoregionoj de Amazonio
La brazila subŝtato de Amazonio estas dividata de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en kvar regionoj, poste subdividataj en mikroregionoj:
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Koropuna
Koropuna, Koropuno aŭ Coropuna estas dormanta vulkano en la sudaj peruaj Andoj apartenantaj al la Centra Vulkana Zono; ties pinto atingas alton de 6 377 m super marnivelo. La vulkano, situa je 155 km el Arequipa, estas ĉefe el lafofluaĵoj en sia fundamento formita de ignimbrito el Mioceno. Koropuna estis aktiva dum almenaŭ kvin milionoj da jaroj, kaj la kerno de la nuna konuso formiĝis dum la Plioceno kaj Plejstoceno.
Rottenburg an der Laaber
Rottenburg an der Laaber estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landshut kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Koropuna
La monto estis konsiderata religia fare de Inkaoj, kaj oni malkovris nombrajn arkeologiajn kuŝejojn tie. La Inkaoj konstruis la plej altan irigacian sistemon en la mondo en Koropuna.
Effi Briest
Effi Briest estas romano de Theodor Fontane pri adolto.
Temaro de realeco en la romano
Theodor Fontane en sia romano Effi Briest inspiriĝas el historiaj eventoj. La romao estas inspirata, laŭ la leteroj de Fontane mem, en la fama kazo "von Ardenne". Novembre de 1886, la prusia militisto Armand von Ardenne (1848-1919) vundis almorte, post pafduelo en Berlino, juĝiston Emil Hartwich (1843-1886). La tialo estis amleteroj kiujn Ardenne estis malkovrinta el sia edzino, Elizabeth von Plotho (1853-1952). Ĉar dueloj estis malpermesitaj, von Ardenne estis ĵudita kaj kondamnita je du jaroj de mallibero. Post nur 18 jaroj, von Ardenne ricevis pardonon de la imnpariestro Vilhelmo la 1-a kaj estis liberigita. Tuje komencis divorcoprocezon kontraŭ la edzino kiu eĉ perdis la idorespondecon.
Pro ties temaro pri adolto tiu romano estas ofte komparata kun Madame Bovary de Flaubert, Anna Karenina de Tolstoj, La Regenta de "Clarín" aŭ O Primo Basílio, de Eça de Queirós. Samtempe la romano enhavas klaran kritikon kontraŭ la moralo burĝa en la imperia Prusio, pli priokupita pro la ŝajnaro ol pro la vera esto de la personoj.
NGC 5120
NGC 5120 (aliaj indikoj — OCL 899, ESO 96-SC11) estas grupo de steloj en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hirokazu Otsubo
Hirokazu Otsubo (大坪 博和, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Otsuka Pharmaceutical, Sagawa Express Osaka, Ehime FC kaj Sagawa Printing.
Kastelo de Hatvan
La Kastelo de Hatvan (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Grassalkovich [grasalkoviĉ]) estas impona historia monumento en Hungario, en urbo Hatvan.
Historio
En tiu loko riĉa bienulo konstruis grandan gastejon en la 18-a jarcento. En 1754 Antal Grassalkovich (krongardisto) konstruigis la balkonon kaj pli novan enirejon, en 1763 ambaŭ alojn. Dum la konstruado oni profitis ankaŭ ruinojn de la fortikaĵo. En 1910 pro renoviĝo la stilo estas novbaroko. Post la 2-a mondmilito komence la soldatoj, poste la loĝantaro forprenis la la moveblaĵojn. Dum la socialismo preskaŭ la plena parko neniiĝis, en la plena loko oni konstruis hospitalon, kuracejon, medicinan kolegion, eĉ loĝkvartalon. En 1979 oni deklaris la kastelon kaduka kaj vivdanĝera. Tamen komenciĝis longa renoviĝa periodo. Post jaroj kultura centro, en 2014 ĉasista muzeo ekfunkciis.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun keloj situas sola en korto laŭ la ĉefplaco. Ĝi formas U-majusklon. La fasado estas simetria, 62 metrojn longa, meze estas la ornama enirejo, sur la etaĝo balkono, ĉe la tegmento blazono de familio Grassalkovich. Interne 32 ĉambroj troviĝas. Menciindas la ĉefĉambro, kie restis la originaj stukoj.
Komunisma partio de Litovio
La Komunisma Partio de Litovio (litove Lietuvos komunistų partija) estis komunisma partio en Litovio, fondita komence de oktobro 1918.
La partio laboris kontraŭleĝe ĝis la jaro 1940. Dum somero de tiu jaro, kiam la ruĝa armeo de Sovetunio invadis Litovion, la partio estis unuigita kun la Komunisma Partio de Sovetunio. Samtempe la regantoj de Sovetunio instalis novan sovetunian respublikon, la Litova Soveta Socialisma Respubliko, kies per difino gvida partio estu la Komunisma Partio de Litovio, tiumomente estrata de la litova komunisto Antanas Sniečkus. Sekve la unua sekretario de la partio, ĉiam etna litovo kun komunisma sinteno, estis fakte goberniestro de Litovio, kaj la dua sekretario estis ĉiam etna ruso, rekte sendita el Moskvo.
Kiam dum 1988 fondiĝis movado por ŝtata sendependiĝo de Litovio, Sąjūdis, kaj la movado ricevis fortegan apogon de la litova enloĝantaro, la komunisma partio de Litovio pli kaj pli premiĝis.
Dum februaro 1989, Sąjūdis publike deklaris ke Litovio estis perforte invadita kaj aneksita fare de Sovetunio kaj la fina celo de la movado estas atingi la nacian resendependiĝon. La suvereneco de Litovio estis proklamita - komence sen ajna internacia rekono - dum majo 1989, kaj la enkorpigo de Litovio en Sovetunion estis deklarita kontraŭleĝa.
La 23-an de aŭgusto 1989, la 50-jara datreveno de la subskribo de la Ribbentrop-Molotov-pakto inter la tiamaj diktaturoj Nazia Germanio kaj Sovetunio, 600-kilometra ĉeno el du milionoj da homoj konektis la urbojn Talino, Rigo kaj Vilno kaj fokusigis la atenton de la mondaj amaskomunikiloj pri la aspiroj de la loĝantoj de Baltio. Tiu-ĉi demonstratio kaj la kunordigitaj streboj de la tri nacioj konatiĝis sub la nomo Baltia Vojo.
Dum decembro, la Komunisma Partio de Litovio malaliĝis el la Komunisma Partio de Sovetunio (KPSU) kaj konsentis ne plu havi la monopolon pri ŝtata potenco. Dum februaro 1990, reprezentantoj de Sąjūdis gajnis absolutan plimultojn en la Supera Konsilio de Litova SSR. Vytautas Landsbergis elektiĝis prezidanto de la Supera Konsilio. Tio gvidis al la ŝtata deklariĝo de sendependeco la 11-an de marto 1990.
Dum 1990 la Komunisma Partio de Litovio sub gvido de Algirdas Brazauskas konvertiĝis en novan partion sub la nomo Demokratia Labora Partio de Litovio (litove: Lietuvos demokratinė darbo partija aŭ LDDP), kiu siatempe poste unuiĝis kun la tradicia, sed malgranda Socialdemokratia Partio de Litovio (Lietuvos Socialdemokratų Partija, LSDP). La nova fuzia partio tenis la socialdemokratian nomon sed daŭre estas dominata de eks-komunismaj gvidantoj.
Hong Sa-ik
Hong Sa-ik (koree: 홍사익, 洪思翊, 2-a de februaro 1887 - 26-a de septembro 1946) estis Generalleŭtenanto de Korea Imperio (1907 ĝis 1909) kaj de enkoreia Japana imperia armeo (1914 ĝis 1946). Li atingis la plej altan rangon por etne koreoj en japana ŝtato. Li estis akuzita pro militkrimoj pro la agado de la Japana Imperio dum la Dua Mondmilito.
Distrikto Durrës
La distrikto Durrës (Rrethi i Durrësit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio, borde de la Mediteranea Maro. Ĝi estas parto de la samnoma provinco Durrës. Administra centro estas la, ankaŭ samnoma, urbo Durrës (en Esperanto nomata Duraso). ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>DR</tt>. Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 242 801 loĝantoj.
Ralph Vaughan Williams
Ralph VAUGHAN WILLIAMS (12-a de oktobro 1872 - 26-a de aŭgusto 1958) estis brita komponisto.
Li naskiĝis ĉe Down Ampney, Gloucestershire kie lia patro estis paroĥestro. Lia patrino estis la pranepino de Josiah Wedgwood. Post la morto de la patro en 1875, lia patrino kaj li translokiĝis al la hejmo de la familio Wedgwood, Leith Hill Place, Surrey. Aliaj parencoj estis la familio Darwin: Charles Darwin estis lia praonklo. Do li apartenis al priveligita, intelekta grupo de la brita socio: tamen li ĉiam subtenis la demokration kaj la egalismon.
Li studis ĉe la lernejo Charterhouse kaj (sub la komponisto Charles Villiers Stanford ĉe la Reĝa Kolegio de Muziko en London. Poste li studis la muzikon kaj la historion ĉe Trinity College, Universitato de Kembriĝo. Li revenis al la Reĝa Kolgio de Muziko por studi la komponadon sub Hubert Parry, kun kiu li amikiĝis. La faris pluakn studojn sub Max Bruch en Berlino kaj Maurice Ravel en Parizo.
En 1904 komencis explori anglajn tradiciajn popolajn kansukcese klopodis persvadi la muzikan publikon pri la graveco kaj beleco de tradicia popola muziko. Tiuj esploroj multe influis liajn komponaĵojn.
En 1905 li fondis jaran muzikan festivalon ĉe Leith Hill.
En 1909 li komponis muzikon por enscenigo de la dramo La Vespoj de Aristofano. La sekvantan jaron du verkoj atingis grandan suceson: lia unua simfonio (Mara Simfonio) kaj Fantazio pri Temo de Thomas Tallis. En 1914 okazis la premiero de la tuj laŭdata Londona Simfonio.
Estante kvardek-jara, kaj edukata ĉe privata lernejo, li rajtis aŭ eviti milit-servon dum la unua mondmilito aŭ peti oficiran rangon: tamen, pro lia egalismaj principoj, li volontis servi kiel ordinara soldato en la medika korpuso, kie lie estis brankard-portanto antaŭ al gajni oficiran rangon. La soldataj jaroj kaŭzis aŭdajn problemojn, kaj, dum lia maljuneco, surdon. En 1918 li iĝis Muzika Direktoro de la Unua Armeo.
Post la unua mond-milito li komponis pluajn simfoniojn, konĉertojn, kaj aliajn verkojn. Lia stilo evoluis: ĝin karakterizis energiaj kontraŭritmoj kaj pli da disonanco. Pri la kvara simfonio, ege disonanca, li diris "Mi ne ŝatas ĝin, tamen ĝi estas kiel mi intencis." Lia famo grandis kaj li faris prelegojn en Usono kaj Britio. Pro egaliosmaj principoj, li rifuzis la rangon de kavaliro.
Lia muziko eniris pli lirikan fazon, ekz. en la Kvin Tudoraj Portretoj, inspirataj de poemoj de John Skelton, kaj la Pilgriman Progreson, bazatan je la fama verko de John Bunyan.
Kiam li kondukis la unuan prezenton de sia kvina simfonio en 1943, multaj kredis ke, pro lia aĝo (li havis sepdek jarojn), ĝi estus lia fina kompnaĵo. Tamen li eniris novan fazon, komponante pluajn gravajn verkojn, inkl. kvar pluajn simfoniojn, konĉerton por tubo, kaj kristnask-kantaton. En tiuj komponaĵoj li esploris novajn harmoniojn kaj insrumentajn kombinojn. Kiam li mortis en 1958 lis postlasis nekompletan operon kaj alian nur parte komponatajn verkojn.
Multajn jarojn li estis instruisto ĉe Birkbeck College, Universitato de Londono, kaj li ĉiam interisiĝis pri la muziko eduko. Li ankaŭ kondukis faman amatoran ĥoron, la Bach Choir.
Lia tombo troviĝas en la Abatejo Westminster.
Gaumata
Gaumata estis laŭdire meda estro de Zaratuŝtrismo kaj pastro en la Persa Imperio, la nuntempa Irano.
Post la morto de Kiro la 2-a lia plej aĝa filo Kambizo iĝis reĝo de la aĥemenidoj. Por eviti trondisputojn oni tiam kutime mortigis konkurentojn ekde la komenco. Tiel Kambizo ŝajne mortigis sian fraton Bardiya sekrete antaŭ la milito kontraŭ Egiptio.
Tion uzis la ĉefpasro Gaumata dum la milito kontraŭ Egiptio en la jaro -522 por prezenti sin kiel malvera Smerdio. Herodoto raportas pri la simileco inter ambaŭ. Surprizita pro la novaĵoj el la hejmlando, Kambizo ordonis reiron, sed mortis en julio 522 a.K. pro memkaŭzita vundo ĉe la kruro.
Herodoto raportas tiel (Historioj 3. 64):
Pro la morto de Kambizo, la rekta linio de la dinastio estingiĝis. Gautama kronigis sin la 1-an de julio 522 a.K. reĝego. Dario la 1-a parenco kaj lancportanto de Kambizo, decidis post reveno el Egiptio, mem iĝi reganto. La 29-an de septembro 522 a.K. okazis decida batalo inter Dario kaj Gaumata ĉe Pasargada. Sed eĉ post la malvenko kaj la morto de Gaumata la reĝeco de Dario estis daŭre pridubata. Li devis batali 19 fojojn kaj venki naŭ ribelemajn "mensogo-reĝojn" antaŭ ol iĝi la 28-an de decembro 521 a.K. fine regnestro super la tuta persa imperio. Tion Dario skribigis en la rokojn de Behistun en tri lingvoj.
Ŝajnas ke ankoraŭ nuntempe iuj iranoj festas la mortigon de la pastro la 29-an de septembro.
Listo de urboj de Sankta-Kito kaj Neviso
Ĉi tio estas listo de urboj de Sankta-Kito kaj Neviso
Mezoregionoj de Amapao
La brazila subŝtato de Amapao estas dividata de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en du regionoj, poste subdividataj en mikroregionoj:
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Komercista Esperanto-Unio
KEU, Komercista Esperanto-Unio, fondita en oktobro 1922 sub la nomo Esperanta Komercista Grupo de Walter Ranft, bankoficisto en Dresdeno. Ĝia celo estis enkonduko de Esperanto en komercon kaj industrion per la apliko praktika de Esperanto en la komercado mem. La unua tasko estis, proponi la servojn de KEU al la Esperantistoj, por havi interesatojn por plej diversaj varoj. Post kiam tio estis sukcese farita, oni sin turnis al fabrikoj transdoninta la ofertpetojn kaj mendojn skribitajn en Esperanto. Konvinkite per tiaj praktikaj sugestoj, multaj firmoj ekuzadis Esperanton en la korespondado, aperigis diversajn reklamilojn, mendis anoncon en la ofert-bulteno de KEU "La Komerco", (aperanta 3-4 foje jare inter 1929 kaj 1936). KEU facis propagandon precipe por germanaj varoj. Adreso: Dresden-Radebeul, Friedrich-August-Str. 4.
Fosse (Pyrénées-Orientales)
Fosse (Fossa, Fòssa) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fossans.
Péret-Bel-Air
Péret-Bel-Air estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 96 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Péret-Bel-Air etendiĝas sur 15,49 km², kaj havis 96 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 6 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Péret-Bel-Air situas je alteco de 938 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Péret-Bel-Air antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Pierre Estrade, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
La loka preĝejo estas dediĉita al Sankta Petro kaj datiĝas de la 15-a jarcento.
Administrado
Péret-Bel-Air apartenas al la kantono de Meymac, kies ĉefurbo estas Meymac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Posse (Gojaso)
Posse estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 31.419 enloĝantojn en 2010.
Moskovio (elemento)
Moskovio (antaŭe konata kiel ununpentio) estas la dumtempa nomo de IUPAC por sinteza superpeza kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la intertempan simbolon Uup kaj la atomnumeron 115.
La nomo moskovio estas oficiala ekde la fino de 2016.
18106 Blume
18106 Blume estas tre malgranda marsrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Moskovio (elemento)
Historio
Je la 2-a de februaro de 2004, teamo de rusaj sciencistoj el Centra Instituto por Atomkerna Esploro ĉe universitato de Dubna kaj usonaj sciencistoj el Nacia Laborejo Lawrence Livermore anoncis la sintezon de moskovio kaj ununtrio en ĵurnalo Physical Review C. Dum tiu eksperimento laŭ ili estis kreitaj kvar ununpenti-atomoj, kiuj ene de sekunderoj defalis en ununtri-atomoj. La teamo asertis, ke ili pafis americion (elemento 95) sur kalcion (elemento 20) produktante kvar atomojn da moskovio (elemento 115). Post malpli ol sekundo, ili malkombiniĝis al ununtrio (elemento 113). Ununtrio daŭris 1,2 sekundojn antaŭ ol malkombiniĝi al naturaj elementoj.
18106 Blume
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de William H. Blume, altranga planisto de misioj ĉe la Laboratorio pri Reakcia Pelado. Li ludis gravan rolon en la disvolvo de la misio Deep Impact al la kometo Tempel 1.
Kvankam amora astroido, 18106 Blume restas sufiĉe malproksima de Tero:
Moskovio (elemento)
Historio
Je la 31-a de Januaro 2006 estis anoncite, ke svisaj esploristoj uzis plibonigitan metodon por krei 15 ununpenti-atomojn.
Inseksa infloresko de lupolo
La inseksaj infloreskoj de lupolo estas la konusformaj partoj de la ina lupolo (Humulus lupulus), kiujn oni uzas en medikamentoj kaj bierfarado. Ilia historio kaj ecoj estas iom detale priskribitaj en la artikolo pri la planto. Ili estas grava agrikultura produktaĵo.
Moskovio (elemento)
Moskovio en popola kulturo
Oni teoriis, ke moskovio estis en insulo de stabileco. Verŝajne tial, ĝi estis menciita ofte en popola kulturo antaŭ la sintezo:
20590 Bongiovanni
20590 Bongiovanni estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Brice Bongiovanni, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto en teamo pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Central High School de Macon (Georgio, Usono).
Hideto Inoue
Hideto Inoue (井上 秀人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC.
Louis Beaucaire
Louis BEAUCAIRE (naskiĝis la 7-an de februaro 1925 en Montbarrey, Francio; mortis la 18-an de februaro 1983 en Berlino, Germanio) estis franca aŭtoro de pluraj Esperantaj libroj, inkluzive rakontojn pri amuzaj seksaventuroj en Bervalo (kie ŝajne estas pli multaj Esperantistoj ol en multaj landoj). Li estis esperantisto de 1941. Li laboris kiel estro de la Franca Librovendejo en Berlino ekde 1950, kaj fine de la 1970-aj jaroj tie dungis ankaŭ la junan francan esperantiston Didier Izacard, kiu tie profesiiĝis kiel librovendisto kaj en la Franca Librovendejo en Berlino daŭrigis konsiladon de klientoj pri esperantlingva literaturo ankaŭ post la morto de Louis Beaucaire.
Misti
Misti, konata ankaŭ kiel Putina aŭ Wawa Putina (Guagua Putina), estas stratovulkano el andezito, dacito kaj riolito situa en suda Peruo ĉe la urbo Arequipa. Kun sia sezona neĝo-ĉapo, simetria konuso, Misti staras je 5 822 m super marnivelo kaj kuŝas inter monto Ĉaĉani (6 075 m) kaj vulkano Piĉu Piĉu (5 669 m). Ties lasta erupcio okazis en 1985, 198 jarojn post sia antaŭa dokumentita erupcio.
Glen Ridge
Glen Ridge [glen riĝ] estas loko en kantono Essex en Nov-Ĵerzejo (Usono).
Glen Ridge situas en dense loĝata regiono, inter Bloomfield (oriente) kaj Montclair (okcidente). Ĝi apartiĝis de Bloomfield la rezulte de antaŭataga referendumo. Ĝi longas nord-sude ĉirkaŭ 5 km, sed larĝas nur inter 500 kaj 1000 metroj.
Glen Ridge konservis 665 gasajn strat-lampojn (stato: 2005), pli ol kvinonon de ĉiuj en tuta Usono.
Alfred Kenngott
Alfred KENNGOTT (naskiĝis la en Zuriko, Svislando) estis svis-usona esperantisto kaj de 1927 docento de franca lingvo en Universitato de Teksaso.
Profesia Vivo
Post studado en Svislando kaj Germanujo, kaj instruado de modernaj lingvoj en Francujo kaj Anglujo, li iris al Usono en 1902 kaj instruis la francan, germanan kaj hispanan lingvojn en diversaj tiel nomataj "altlernejoj,” kaj poste fariĝis profesoro de modernaj lingvoj kaj ĉefo de tiu fako en la "Wisconsin State Normal College” en La Crosse. Fariĝis Arta Mastro (Master of Arts) en 1914 ĉe la Washington University en Saint Louis.
En 1919 li starigis la "Modern Language Press” en Milwaukee, kaj gvidis ties aferojn dum sep jaroj, sametempe instruante modernajn lingvojn parte en "alternejoj” kaj parte en la Marquette University kaj en la tiea branĉo de la University of Wisconsin.
Reiris al Eŭropo en 1926, sed revenis al Usono en 1927, kie akceptis unue anstataŭantan oficon en la fako de germanaj lingvoj ĉe la University of Texas, kaj la proksiman jaron fariĝis membro de franclingva fako.
Esperanto
Filo de la universitata profesoro G. A. Kenngott, kiu tiam multe interesiĝis pri Volapuk, jam en 1906 li unue interesiĝis pri Esperanto kaj partoprenis en Esperanto-Kurso en Saginaw, Miĉigano, sed la gvidanto mem transiris al Ido, kaj vidante tion la partoprenantoj perdis la intereson pri internacia lingvo, kaŭze de necerteco.
En 1919 li multe interrilatis kun Sinjoro Ired A. Hamann, la pioniro kaj vigla propagandisto de Esperanto en Wisconsin, kaj denove interesiĝis pri la nun firme starigita mondlingvo. Partoprenis en grupo de lokaj instruistoj kiuj studis Esperanton pli-malpli sub la gvidado de Sinjoro Hamann, fariĝis post membro de la Esperanto Association of Milwaukee, funkciis kiel ties sekretario, kaj gvidis Esperanto-kursojn de la asocio.
La jaron 1926-27 li pasigis plej grandparte en Germanujo, instruante Esperanton en "akademiaj kursoj”. Interrilatis kun Esperantistoj kaj grupoj en Germanujo, Belgujo kaj Aŭstrujo, kaj starigis la Internacian Eldonejon en Bruselo, eldonante kiel unuaj verkoj la "Ilustritaj Rakontetoj” kaj "Internacia Dialogaro.” Revenis al Usono en 1927, kie li eldonis kelkajn verkojn (Esperanto Lecture, ŝlosiloj, vortaroj, Ĉiutaga Vivo, kaj Internacia Frazaro) ĉe la "Amerika Esperanto-Instituto”.
En 1929 li transdonis la afergvidadon de la "Internacia Eldonejo” al E. L. Stock Co. en Austin. Verkis "Kenngott’s Esperanto Course” kaj redaktis la verkon "Internacia Legolibro.” Sametempe li instruis Esperanton en la Universitato kiel neregula kurso kaj prelegis kaj propagandis Esperanton kiel Delegito de UE. kaj reprezentanto de la "University Extension Division.” Gvidas la "Esperanto Correspondence Courses” de la Universitato kaj en 1928 havis "University Extension class” de Esperanto en San Antonio. Akiris en tiu tempo de la gestudentaro la honorigan nomon de "Patro de Esperanto en Teksas ” kaj klopodis instigi en 1928 la enkondukon de Esperanto kiel regulan kurson en la Universitato per petskribo kiun subskribis pli ol 200 studentoj kaj 12 membroj de la instruistaro.
Aracataca
Aracataca [arakataka] (vorto kiu signifas "kaptilo por birdoj" en tupia lingvo) estas riverborda, tropika urbo, situanta en la departemento de Magdalena en norda Kolombio, kun ĉ. 27.000 loĝantoj. Ĝi estis fondita en 1885 kaj la tie fluanta rivero portas ankaŭ la saman nomon.
La vilaĝo estas naskiĝloko de Gabriel García Márquez kaj estis modelo por la mita "Macondo", la centra vilaĝo de majstroverko de García Márquez' Cent jaroj da soleco.
Ĉar la vilaĝo estas en mizera ekonomia situo, la komunoma gvidanto oficiale petis ŝanĝi la nomon al Aracataca-Macondo [arakataka-makondo] por altiri pli da turistoj.
La rivero Aracataca alfluas en Ciénaga Grande de Santa Marta ĉe la Kariboj.
Ollolai
Ollolai - jen itale kaj sarde - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago la 29-an de septembro sekve estas la komunuma festotago.
La komunumo situas en la geografia centro de la insulo. Najbaraj komunumoj estas Gavoi, Mamoiada, Olzai, Ovodda, Sarule kaj Teti.
En la komunumo oni registris en 2018 nederlandan televidserion pri kvin nederlandaj paroj kiuj aĉetis forlasitan domon por unu eŭro. La celo estis renovigi la domon kaj ekloĝi kaj labori tie.
Demografio
Ollolai havas proksimume 614 mastrumadajn unuojn. La nombro de loĝantoj malsupreniĝis dum la periodo 1991-2001 per 12 % laŭ datenoj el la dekjaraj popolnombradoj de ISTAT kaj de 1991 ĝis 2022 eĉ per 34 %.
Seubersdorf (Supra Palatinato)
Seubersdorf in der Oberpfalz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neumarkt kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 5121
NGC 5121 (aliaj indikoj — ESO 382-57, MCG -6-29-35, AM 1321-372, IRAS13219-3725, PGC 46896) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
János Bruder
János Bruder [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bruder János estis hungara agronomo, ĝardenisto, instruisto. Lia familia nomvarianto estis Brúder.
János Bruder naskiĝis la en Rákoscsaba, li mortis la  en Szeged.
Biografio
János Bruder frekventis bazlernejon en Makó, li maturiĝis en agronomia mezlernejo en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en agronomia altlernejo same en Budapeŝto. Li eklaboris en 1936 en agrikulturejo en Battonya. Inter 1941-1945 li estis la ĉefa ĝardenisto de botanika ĝardeno de Scienca Universitato Ferenc József, poste li instruis studjaron en agronomia mezlernejo de Berettyóújfalu, pli poste 2 jarojn en simila lernejo en Makó, fine li gvidis la ŝtatan bienon en Makó. Lia nomo kunfandiĝis kun produktado de cepoj, li kreis novajn specojn kaj teknologiojn. Baldaŭ li laboris en instituto en Szeged, li pensiuliĝis en 1973. Li ricevis premion en 1953.
14121 Stüwe
14121 Stüwe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Joachim A. Stüwe, de la Astronomia Instituto de la Ruhr-Universitato de Bochum. Li katalogis kaj globetojn en la suda Lakta Vojo kaj iniciatis en la disvolvo de algoritmoj por determini la distancojn de la interstelaj nuboj bazitaj sur la aŭtomata komputo de steloj.
Punktortalo
Punktortalo aŭ Punkteca ĉaĉalako (Ortalis guttata) estas specio de birdoj de la familio Kracedoj parenca de la aŭstralaziaj nestamasuloj.
Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en arbaroj de okcidento de la Amazona Baseno. Pli precize en arbaroj de nordorienta Bolivio, orienta kaj sudorienta Brazilo, orientaj Peruo kaj Ekvadoro kaj suda Kolombio, je malpli ol 1.700 msm.
Aspekto
Ĝi havas distingilan blankan skvamecon/punktecon en malsupra kolo kaj brusto, sed aliflanke ĝi similas al aliaj ĉaĉalakoj (kvankam ĝi estas pli arboloĝanta kaj sociema), kaj kun ĝenerala bruna plumaro. Ĝi estas de 40 al 60 cm longa kaj pezas el 500 al 600 g. La blanka skvameco/punkteco de la brusto varias laŭ la subspecio.
Taksonomio
Kelkaj taksonoj iam inkluditaj kiel subspecioj de la Punktortalo estis konsideritaj validaj specioj: nome la Skvamortalo (O. squamata Lesson, 1829 ) en sudorienta Brazilo, kaj la Nordorienta ortalo (O. araucuan Spix, 1825 ) en orienta Brazilo. La lasta el tiuj estis aludita ankaŭ kiel Brazila ĉaĉalako aŭ Blankaventra ĉaĉalako, kvankam la unua aludo estas problemiga ĉar nombraj aliaj ĉaĉalakoj troviĝantas en Brazilo, dum la lasta aludo kondukas al facila konfuzo kun la specio de Centrameriko nome Ortalis leucogastra. Alternative, "araucuan" kaj "squamata" estis inkluditaj kiel subspecioj de la Ortaleto (la konekto inter la Gujana Ŝildo kaj la Atlantika Arbaro estis konata jam el kelkaj aliaj birdospecioj, ekz. la Punkta ksiporinko kaj la Flavverda dikbekulo. Kaj O. araucuan kaj O. squamata estis dekomence priskribita kiel valida specio, sed – sentiale – ŝanĝitaj al subspecioj de O. guttata. Tamen ili ĉiuj havas blankajn skvamadon/punktecon ĉe malsupra kolo kaj brusto, tiele simile al la amazonia nomiga grupo (inkl. "subaffinis"), kaj plej ĵusaj fakuloj plutraktas ĉiujn kiel subspecioj de O. guttata.
La Kolombia ĉaĉalako (O. columbiana Hellmayr, 1906 ) estis iam konsiderata subspecio en tiu grupo, sed ĝi estas nune agnoskita kiel separata specio fare de la Sudamerika Klasiga Komitato de la AOU kaj de la IOK.
Kutimaro
Iil pariĝas el oktobro al novembro, kaj faras simplajn nestojn je ĉirkaŭ 2 m super grundo.
Statuso
Ĝi estas komuna en grandaj partoj de ties Amazonia teritorio. Tamen, ties toleremo al tuŝitaj habitatoj kombine kun ties relativa malgrando faras ĝin malpli vundebla ol ekzemple la rilataj mutuoj.
Mezoregionoj de Rorajmo
La brazila subŝtato de Rorajmo estas dividata de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en du regionoj, poste subdividataj en mikroregionoj:
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Santo Antônio da Barra
Santo Antônio da Barra estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 4.423 enloĝantojn en 2010.
Ekoturismo
Ekoturismo estas mediprizorga turismo aŭ turismo kiu estas respondeca rilate al la naturmedio.
Faktoro de ekologio iĝis nun unu el plej gravaj flankoj de turismo: nun ekoturismo fariĝas tre disvolviĝinta branĉo de turisma industrio.
Laŭ proksimumaj taksoj en diversaj regionaj de la mondo ekoturismo ampleksas ĉirkaŭ 20-60% de ĉiaj partoj de turismo. Necesas noti, ke nun ekoturismo daŭrigas disvolvigi plirapide ol antaŭen, ĝi iĝas nedeprenebla parto de homara civilizacio.
Problemo de ekoturismo estas, ke la vidindaj regionoj ofte troviĝas en foraj landoj kaj estas atingeblaj nur per aviadilo. Registaroj ekkonas la utilon de ekoturismo kaj blokas grandajn terenojn por bestoj sen demandi la antauajn homajn loĝantojn. Nomadoj kaj ĉasistoj perdas sian tradician terenon aŭ ne plu rajtas ĉasi kaj uzi por propra bezono certajn bestojn, ekzemple balenojn.
La ekologia flanko ofte estas reduktita al la rigardo de raraj bestoj kaj plantoj, sen rigardo de la energikonsumo kaj de la foruzo de krudmaterialoj pro la vizitantoj. La plej bona ekoturismo okazas en la hejma regiono.
Vidu ankaŭ
Respondeca turismo
Magdalena
La nomo Magdalena povas signifi
Fernando Fernán Gómez
Fernando Fernández Gómez (Lima, Peruo, 28-a de aŭgusto de 1921 – Madrido, 21-a de novembro de 2007), estis verkisto, aktoro, scenaristo, kinreĝisoro kaj teatroreĝisoro hispana. Li estis membro de la Real Academia Española dum 7 jaroj el sia eniro (30-a de januaro de 2000) al sia morto.
Biografio
Plej probable, kiel li mem verkis en siaj memoroj, li naskiĝis en Lima la 28an de aŭgusto de 1921, sed lia naskatestilo indikas, ke tio okazis en la ĉefurbo argentina, Bonaero. La kialo estas, ke la patrino, veturaktorino devis rapide iri al Bonaero. La neleĝa patro estis siavice filo de fama hispana aktorino María Guerrero, kiu malpermesis geedziĝon inter la gepatroj de Fernando Fernán Gómez.
Li studis Filozofion kaj Beletrojn (Filologion) en Madrido, sed lia vera intereso (kaj familia heredo) kondukis lin al teatro. Dum la Hispana Enlanda Milito li ricevis aktor-edukon en Lernejo de la CNT, kaj debutis profesie en 1938 en la kompanio de Laura Pinillos; tie ekkonis lin Enrique Jardiel Poncela, kiu dungis lin en 1940 kiel duaranga aktoro por Los ladrones somos gente honrada. Poste dungis lin la produktora kinentrepreno Cifesa kaj tiele eniris en kino per la filmo Cristina Guzmán, reĝisorita de Gonzalo Delgrás kaj sekvantjare li ĝuis sian unuan protagonistan rolon en Empezó en boda, de Raffaello Matarazzo. Li laboris kiel aktoro al komencoj de la 1940-aj jaroj kaj poste dediĉis sin al kino, unue kiel aktoro (en sukcesaj filmoj kiaj Balarrasa aŭ Botón de ancla) kaj poste kiel reĝisoro, dum li ankoraŭ verkis kiel dramaturgo kaj scenaristo, kaj verkisto kaj ĉeestis kia tio ĉe la babilrondo de la fama Kafejo Gijón [ĥiĥOn].
El 1984 li ĉefe verkis personajn artikolojn en la ĵurnaloj Diario 16 kaj dimanĉa suplemento de El País, kaj produktis eseojn kaj 11 novelojn, ege aŭtobiografiaj aŭ historiaj kiaj: El vendedor de naranjas, El viaje a ninguna parte, El mal amor, El mar y el tiempo, El ascensor de los borrachos, La Puerta del Sol, La cruz y el lirio dorado, ktp. Estis sukcesa lia aŭtobiografio duvoluma, El tiempo amarillo, sed plej sukcesa estis teatraĵo tuj kinigita nome Las bicicletas son para el verano (Bicikloj estas porsomeraj), pri liaj infanaj memoraĵoj dum la Hispana Enlanda Milito.
Li edziĝis kaj divorcis el la kantistino María Dolores Pradera (1947–1959), kun kiu li havis filinon nome aktorino Helena Fernán Gómez, kaj filon Fernando, rilata kun la etoso de la kulturo. Li reedziĝis en 2000 kun la aktorino Emma Cohen, kun kiu li jam estis unuigita ekde la 1970-aj jaroj.
Per li la kino eniris en la Real Academia Española, de kiu li estis elektita membro en 1998. Li estis honorita per la Premio Princo de Asturio de la Artoj en 1995.
En la 1970-aj jaroj Fernán Gómez iĝis unu de la aktoroj plej sukcesaj de la nomata hispana transiro, per filmoj kiaj El espíritu de la colmena, El amor del capitán Brando, Pim, pam, pum, fuego, Mi hija Hildegart, Los restos del naufragio, Mamá cumple cien años aŭ ¡Arriba Azaña!. Per ili li kunlaboris ĉe elstaraj reĝisoroj kiaj Jaime de Armiñán kaj Carlos Saura. En 1976 li partoprenis en grava filmo ne tre sukcesa ĉe publiko, kia El anacoreta, premiita en la Kinfestivalo de Berlino. Li korme reĝisoris kaj aktoris en du tre sukcesaj kaj bonkvalitaj televidserioj por TVE (Juan soldado kaj ĉefe El pícaro pri epizodoj de la klasika pikareska romano). Post la morto de Franco kaj la releĝigo de la CNT-AIT, li aktivis ĉe la Sindicato de Espectáculos de Barcelono kaj partoprenis en la fama anarkosindikatista Mitingo de Montjuic (Barcelono) de 1977 kun sia kunulino Emma Cohen.
En la 1990-aj jaroj Fernán Gómez ankoraŭ aktoris en protagonistaj roloj de gravaj filmoj kiaj Belle Époque, El abuelo (La avo) kaj La lengua de las mariposas(La lango de papilioj).
La 19-a de novembro de 2007 eniris en la Hospital Universitario La Paz pro pneŭmonio. Mortiĝis en Madrido la 21-a de novembro de 2007, 86jaraĝa. Post tio li ankoraŭ ricevis honorojn el la Prezidanto José Luis Rodríguez Zapatero nome la Gran Cruz de la Orden de Alfonso X el Sabio. Ankaŭ el la urbestro de Madrido Alberto Ruiz-Gallardón kiu nomigis per lia nomo la Kulturan Centron de la Villa de Madrid kiel Teatro Fernando Fernán Gómez. En la omaĝa kapelo la ĉerko estis kovrita per ruĝanigra flago anarkiista, kaj poste li estis bruligita.
En festivaloj li ricevis ĉirkaŭ tridekon de gravaj premioj.
Distrikto Elbasan
La distrikto Elbasan (Rrethi i Elbasanit) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la samnoma provinco Elbasan. Administra centro estas la, ankaŭ samnoma, urbo Elbasan. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>EL</tt>. Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 224 689 loĝantoj.
Akvofalo Velický
Velický vodopád (:Akvofalo Velický) troviĝas en suda parto de montaro Altaj Tatroj (: Vysoké Tatry) en la distrikto Poprad sur la teritorio de urbo Vysoké Tatry parto Starý Smokovec kaj samtempe sur la teritorio de Nacia parko Vysoké Tatry. Ĝi troviĝas en la mezo de, sur granodiorita sojlo sur Velický torento, kiu trafluas valon. La sojlo estis kreita per la glaciaro. La torento fluas en Velické pleso, kiu estas sub la akvofalo.
Aliro
Aliro al akvofalo estas sur verde markita turista piedvojo de Kabano de Silezia domo al trapasejo Poľský hrebeň, kiu kuŝas en ĉefa ĉeno de Tatroj. Ĉi tie estas ebleco al iri de Popradské pleso per Magistralo de Tatroj, de Hrebienok aŭ rekte de Tatranská Polianka.
Saint-Sulpice-les-Bois
Saint-Sulpice-les-Bois estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 85 loĝantojn laŭ censa bilanco plenumita en 2019.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Saint-Sulpice-les-Bois etendiĝas sur 22,92 km², kaj havis 85 loĝantojn en 2019, tiel ke la loka loĝdenso estas po 3 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Sulpice-les-Bois situas je alteco de 956 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Sulpice-les-Bois antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gérard Moratille, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Sulpice-les-Bois apartenas al la kantono de Meymac, kies ĉefurbo estas Meymac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Is There in Truth No Beauty?
Is There in Truth No Beauty? [Ĉu ne estas belo en vereco?] estas la kvina epizodo de la tria sezono de Star Trek, ĝia unua elsendo estis la 18-an de oktobro 1968. Ĝi estas epizodo n. 60 en ĝenerala prezentado de televidserio. Ĝi estis verkita fare de Jean Lisette Aroeste, kaj reĝisorita de Ralph Senensky.
Intrigo
La stratŝipo USS Enterprise (NCC-1701) devas transporti Medusanan ambasadoron Kollos kaj psikologo Miranda Jones (Diana Muldaur) al Medusana kosmoŝipo. Medusanoj (referenco al mitologia Meduzo) estas ne-humanoidaj estoj kies ekstera aspekto kaŭzas frenezecon al homoj, kiuj ilin vidas. Kollos vojaĝas en kesto por kaŝi lin, kaj nur Spock povas rezisti al vidado de Kollos, sed necesas uzi specialan okulvitron. Jones ankaŭ povas observi Kollos kun la helpo de la vizilo, fakto, kiun ŝi diras, tio eblas pro mensa disciplino ke ŝi akiris ĉar ŝi studis en Vulkano.
En privata manĝo kun Kapitano Kirk kaj la altrangaj oficiroj, Jones, klarigas ŝian faron provate telepatan mensan ligon kun Kollos, esperante permesi homojn uzi la unikajn navigaciajn kapablojn de Medusanoj por plibonigi stelŝipa teknologio.