cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rejn-Herne-Kanalo
Kluzo Duisburg-Meiderich
En 1980 oni finkonstruis ĉe kanalkilometro 0,82 la nunan kluzon, la enirkluzon de la kanalo, kies malsupra pordego alta 24 metrojn kun la stirejo metas demalproksime videblan flavan distingilon en la pejzaĝon de havenoj kaj Ruhr. Ĝia malsupra kapo estas adaptita al la malleviĝintaj akvoniveloj de la Rejno. La antaŭhaveno de la malnova kluzo estas ankoraŭ nuntempe videbla en la malsupra akvo pro la masonaĵo de la kanalmuroj. Oni ne plenigis ĝin por havi rezervan lokon por eventuale necesa novkonstruo de la kluzo. La antaŭa konstruaĵo de la nuna kluzo ekfunkciis kune kun la kanala malfermado en la jaro 1914.
La kluzon povas mastrumi ununura persono. Ĉi tie, je la komenca punkto de la kanalo, troviĝas la vojimposta pagejo por la uzkotizoj. Tiu ankaŭ oni registras la en- la elveturajn ŝipojn kaj mastrumas la Ruhr-Kluzojn Duisburg kaj Raffelberg. Proksimume 25000 ŝipoj kun entute 15 milionoj tunoj da ŝarĝo trapasis en 1996 la kluzon de Meiderich.
La kanalŝtupo havas nur unu kluzon, ĉar la funkcion de la dua povas transpreni la proksima Ruhr-Kluzo Duisburg.
Kluzoparo Oberhausen
Ĉe kanala kilometro 5,68 troviĝas la Kluzoparo Oberhausen. La nuna kanalŝtupo transpontas niveldiferencon de 4,10 metroj kaj havas du kluzojn. La suda kluzo estis konstruata inter 1977 kaj 1979 kaj havas uzeblajn longecon de 190 metroj kaj larĝecon de 11,99 metroj. La norda kluzo estis finkonstruata la 28-an de julio 1984 post dujara konstruado kaj havas uzeblajn longecon de ankaŭ 190 metroj kaj larĝecon de 11,88 metroj.
Iamaj kluzoj en Essen-Dellwig
En la urboparto Dellwig de Essen troviĝis la tria ŝtupo de la Rejn-Herne-Kanalo kun du kluzoj kiel je ĉiuj ŝtupoj escepte tiun de Duisburg-Meiderich. Ĉiu kluzo estis longa je 165 metroj kaj larĝa je 10 metroj. La kluzoj estis fermataj per du-alaj pordegoj en la supra kapo kaj ŝovpordegoj en la malsupra kapo. Pro subgrundaj malleviĝoj kaŭzataj de la karbominado oni malfunkciigis la ŝtupon je Dellwig en 1980.
Kluzoj Gelsenkirchen
'' La Kluzoparo de Gelsenkirchen troviĝas ĉe kanala kilometro 23,32 kaj transpontas niveldiferencon de 6,20 metroj. La du kluzoj estis konstruitaj inter 1980 kaj 1985. Ambaŭ havas uzeblan longecon de 190 metroj. La norda kluzo havas uzolarĝecon de 12,10 metroj, je la suda kluzo la uzolarĝeco estas 11,94 metroj. Je la flanko de la supra akvo la du kluzoj havas mallevopordegojn, je la flanko de la malsupra akvo — kontraŭfluajn pordegojn. La malfermado de la supra pordego daŭras 55 sekundojn, por la malfermado de la malsupra pordego oni bezonas nur 35 sekundojn. <br style="clear:both;" clear="all" />
Kluzoparo Wanne-Eickel
La Kluzoparo Wanne-Eickel situas ĉe kanala kilometro 31,20 kaj transpontigas falalton de 8,40 metroj. El la du kluzoj nur la suda kluzo estas novkonstruaĵo, kiu konsideras la bezonojn de la nuntempa enlanda ŝiptrafiko.
La du kluzoj estis konstruataj kune kun la kanalo inter 1906 kaj 1914 kaj havis uzeblan longecon de 165 metroj kaj larĝecon de 10 metroj. En la kluzokamero estis pro tio spaco por du el la tiam dominintaj ŝiptipoj, kiuj estis longaj je 80 metroj kaj larĝaj je 9,5 metroj, havantaj 2,5 metrojn da mergoprofundo. Ĝis nun la norda kluzo konserviĝis en sia origina grando, ĝi tamen ĉi-tempe ne estas uzata, ĉar por modernaj ŝipoj ĝi estus tro malgranda.
La suda kluzo estis novkonstruata en la jaro 1994 kaj havas uzeblan longecon de 190 metroj kaj larĝecon de 12 metroj. La novkonstruo de la norda kluzo estas planita.
La Kluzoparo Wanne-Eickel estas ero de du temaj itineroj de la Itinero de la Industrikulturo: Ercfervojo kaj Emscher-Marĉejo kaj Kanaloj kaj Ŝiptrafiko.
Iama kluzoparo Herne-Okcidento
La iama kluzoparo Herne-Okcidento ĉe kanala kilometro 35,25 estis kun-anstataŭata per la novigo de la kluzoparo Herne-Oriento kaj en 1991 forigata. Por tio oni profundigis la kanalon en la interkluzejo Herne-Okcidento ĝis Herne-Oriento je 4,5 metroj kaj sinkigis la akvonivelon sur tiun de Wanne-Eickel.
La malnova kluzo ne plu sufiĉis laŭ longeco kaj larĝeco por modernaj ŝipoj kaj ŝovboataroj. La konstrua substanco mem estis tro malnoviĝinta kaj konsiderinde difektita, ĉar la grundo sinkis pro karboekspluato. Kadre de la forigo de la kluzoj oni konservis la eksterajn murojn de la du kluzokameroj. Aparte ĉe la suda muro la disponoj por la egaligo de la elminigaj difektoj ankoraŭ estas klare rekoneblaj. La kamermuro devis esti tamen altigita ĉe la okcidenta finaĵo je 3,5 metroj. Tio ĉi estas rekonebla en la panoramobildo je la diferenco inter brikmasonaĵo kaj altigo per ŝtalbetono.
Kluzo Herne-Oriento
Pri la bildoj en la galerio:
La maldekstra bildo montras la kluzoparon ekde la malsupra akvo, la antaŭhaveno, kiun uzas atendantaj ŝipoj, la kluzoparon kun la du malsupraj pordegoj kaj la mastrumejo, kiu similas al flughavena turo. La kameroj estas konstruaĵoj el ŝtalbetono kun klinkermasonaĵo de la fasado. La pordego de la suda kamero estas malfermita. La elvetura motorŝipo „Carina“ devenas el Děčín (Ĉeĥujo). La akvonivela diferenco en la kamero estas taksebla laŭ la malseka algo-surkreskaĵo (12,8 metroj). Je la supra rando de la bildo troviĝas la ponto de la strato Horsthauser Straße trans la kanalon. Ĉe la bordo dekstre estas pluraj fiŝkaptistoj, kiuj ŝatas uzi la abundecon de fiŝoj en la akvujoj de la kluzoinstalaĵo.
La bildo pri la supra akvo montras la sudan kameron maldekstre kun la supra pordego. La norda kamero (dekstre) estas malfermita por la elveturo. Por malfermado ĉi tiu pordego estas dronata kontraŭ la supra akvo ĉirkaŭ akso troviĝanta supre de la kluzosojlo. La en- kaj elveturadon de la ŝipoj reguligas trafiklumoj. La kluzomajstro sole povas defore mastrumi la tutan instalaĵon, ĉar videokameraoj observas ĉiujn gravajn punktojn. En la kluzokamero dekstre: motorŝipo Aurora antaŭ la elveturado. La tria bildo montras la kameron malfermitan al la supra akvo post la elveturado de la dua ŝipo de la observata kluzado – motorŝipo Bydgoszcz el Polujo.
Haimps
Haimps [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 470 loĝantojn en la jaro 2012.
Rejn-Herne-Kanalo
Heinz-Schleußer-Jaĥtohaveno en Oberhausen
Jaĥtohaveno Heinz Schleußer estas jaĥtohaveno en tuja proksimeco al CentrO, kiu malfermiĝis en 2004. La haveno havas akvoprofundon de 2,5 metroj kaj diponas pri 13 pontoj por la fiksado de boatoj. Tuj ĉe la jaĥtohaveno troviĝas la Akvariego Oberhausen same kiel la Miniatur-Fervojejo Oberhausen.
Haimps
Geografio
Haimps situas en la oriento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
Rejn-Herne-Kanalo
Urbohaveno de Bottrop
La urbohaveno de Bottrop estis konstruata en 1914 kaj dum longa tempo ĝin tenis la havenaj kaj fervojaj entreprenoj de Ruhrkohle AG. Post kiam la alligo al la minejaj fervojoj de la norda Ruhr-Regiono estis perdinta sian gravecon pro la eksfunkciigo de la minejoj, ĝi evoluis al transŝarĝejo por hejtoleo, dizelo, cikloheksano, metanolo kaj ksilolo. Tenanto estas la entrepreno Ruhr Oel GmbH, kiu estas ankaŭ la posedanto de la tiea cisternaro. La havena tereno subdividiĝas en du kampojn. Haveno 1 havas kajan longecon de 90 metroj kun du transŝarĝejoj, haveno 2 havas kajon longan je 320 metroj kaj kvar transŝarĝejoj. Je la orienta finaĵo de la haveno, fronte al la urbohaveno de Essen kaj rekte ĉe la ponto de la A 42 troviĝas la boatrestadejo de Marinekameradschaft Bottrop, asocio de iamaj ŝipanoj kaj ŝipemuloj.
Urbohaveno de Essen
En 1934 la urbo Essen ektenis la urban havenon kiel plej juna haveno ĉe la Rejn-Herne Kanalo, ekde 1987 ĝin tenas la urba entrepreno Stadtwerke Essen. La haveno konsistas el sakhavena baseno kaj paralelhaveno laŭlonge de la kanalo, kiuj kune havas akvoareon de 63.000 kvadrataj metroj. La plej gravaj transŝarĝataj varoj estas malfluaj kaj mineralaj brulaĵoj, naftaj kaj ĥemiaj produktoj, ŝtonoj kaj maloftaj teroj samkiel fero kaj ŝtalo.
Haveno de la BP Gelsenkirchen GmbH
La rafinejohaveno de la naftorafina firmao BP Gelsenkirchen GmbH estas duparta: ĝi havas okcidentan basenon paralele al la kanalo, malferman al ĉi tiu kaj kun albordiĝejoj por du ŝipoj, kaj orientan havenbasenon por du ŝipoj. Dum la transŝarĝado de rafinejoproduktoj sur cisternŝipojn estas en funkcio premaera oleobarilo. Ĉi tiu estas videbla sur la dekstra bildo antaŭ la pruoj de la du ŝipoj kiel vezikolinio; sur la maldekstra bildo ĝi ŝirmas la kanalan akvon kontraŭ tiu en la paralela havenbaseno. Trans ĉi tiu haveno per kvar milionoj tunoj 33 elcentoj de la tuta produktaĵo de la fabriko estas ekspedataj perŝipe. Plej grandan kvoton je tio havas la maŝinbrulaĵoj (benzino, dizelo ktp.). <br style="clear:both" />
Urbohaveno de Gelsenkirchen
La urba haveno de Gelsenkirchen estis malfermata julion de 1914 kaj estas per tio la plej malnova haveno ĉe la Rejn-Herne-Kanalo. La haveno disbranĉiĝas kiel senelira haveno kun du havenbasenoj ĉe la supra antaŭhaveno de la Kluzo Gelsenkirchen kaj havas akvosurfacon de 117.800 kvadrataj metroj. Tenanta firmao estas la Gelsenkirchener Hafenbetriebsgesellschaft mbH, filio de la Urbaj Entreprenoj de Gelsenkirchen. La haveno estas subdividita en industria haveno kaj komerca haveno. Krom aliaj varoj en la urba haveno de Gelsenkirchen oni transŝarĝas precipe nafto- kaj ŝtaloproduktojn same kiel malton kaj grenon. La transŝarĝo de la haveno sumiĝas je proksimume 1,2 milionoj tunojn ĉiujare. <br style="clear:both;" clear="all" />
Haveno Grimberg
La Haveno Grimberg lokas ĉe la suda kanalbordo en Gelsenkirchen, proksime al la urbolimo kun Herne. Ĝi nomiĝas laŭ la proksima Kastelo Grimberg, de kiu nuntempe nur la fundamentaj muroj estas konataj. Ĝi servis precipe por la surbordigo de ercoj por la provizado de la ferproduktejoj en Bochum kaj Gelsenkirchen. Ĉi tie estis la elirpunkto de la ercofervojo. Post la malfunkciigo de la ferproduktejoj ĝi perdis sian originan funkcion. Nun ĝi servas al konstrumaterialaj kaj recikligaj entreprenoj por la prilaborado kaj perŝipa fortransportado de iliaj produktoj.
Por konekti la vojon sur la ercfervoja spuro kun la vojreto norde de la kanalo, oni konstruis la falĉoforman ponton Grimberger Sichel inter haveno kaj bestoĝardeno. La oficiala inaŭgurado de la ponto okazis kadre de solenaĵo la 26-an de oktobro 2008. <br style="clear:both" />
Havenoj en Herne-Wanne
Por krei spacon por vartrafikocentro nome Güterverkehrszentrum Emscher oni replenigis la havenbasenon de la Okcidenta Haveno Wanne per tero. Tial la okcidenta haveno konsistas nur el kajomuro kun transŝarĝo-instalaĵoj por amasvaroj kiel karbo kaj ekzemple sablo. Tenanto estas la fervoja kaj havena entrepreno Wanne-Herner Eisenbahn und Hafen.
Same kiel la okcidentan havenon Wanne-Herner Eisenbahn und Hafen GmbH tenas ankaŭ la Orientan Havenon Wanne. Grava transŝarĝata varo tie ĉi estas ferrubo. <br style="clear:both" />
Urbohaveno Recklinghausen
Origine la urbo Recklinghausen ne havis alirejon al la kanalo, ĉar la urbolimo en la sudo plejparte orientiĝis je la paso de la rivero Emscher. Nur la akirado de la teritorio de urbo Herne ebligis la konstruadon de la Urbohaveno Recklinghausen sur propra teritorio. Post kiam la haveno komence estis profitodona, la urbo abandonis ĝin antaŭ kelkaj jaroj. Nur malnova havenogruo atestas la iaman funkcion. Per novaj projektoj la urbo disvolvis dum la lastaj jaroj kaj la stariĝon de novaj metiejo respektive fabrikejoj kaj ankaŭ la ekeston de libertempumejoj.
Konstruhaveno de la germana Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo WSV
La konstruhaveno de la germana Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo je Duisburg-Meiderich (WSV) ekestis en Herne kadre de la profundigo de la kanalo. Ĝi servas al la Akva kaj Ŝiptrafika Administrejo por la tenado de la kanalo kun la kluzoj kaj pumpstacioj en la sekcio ekde Essen ĝis Herne. Ekde ĉi tie oni realigas la riparlaborojn. <br style="clear:both" />
Haveno Friedrich der Große
Haveno Friedrich der Große origine servis por la transŝarĝo de la karbo el la samnoma minejo kaj por la transŝarĝo de ŝtalpecoj de ŝtalprodukta kaj komerca entrepreno Ilseder Hütte el Peine, kiu pretertempe posedis la minejon kaj troviĝis ĉe la rando de la mineja tereno. Sur la kajomuro ekzistis ĝis 2008 ankoraŭ fervojkonekto, kiu post malfunkciigo de la minejo ne plu estis uzata. Oni forigis la relojn, kaj la tereno nun servas kiel parkejo al ŝarĝaŭtoj. Oriente de la havenbaseno ekloĝis sur la industritereno "Friedrich der Große" denove ŝtalkomerca entrepreno, kiu per surtegmentita transŝarĝejo uzas la kanalon por sia provizado. La haveno estas ero de la Herner Meer (Maro de Herne), al kiu ankaŭ apartenas la jaĥtohaveno, la kluza antaŭhaveno kaj la nun ankaŭ jaĥtohavene uzata haveno de la iama Minejo König Ludwig. Laŭ informo de bortaĉmento okupita per subgrundaj esploroj en la tereno de la Herner Meer troviĝas ankaŭ per proksimume naŭ metroj la plej profunda loko de la kanalo. <br style="clear:both;" clear="all" />
Haveno König Ludwig
Haveno König Ludwig servis por la karbovendado, sed ankaŭ por la alliverado de materialo por la iama Minejo König Ludwig. Ĝi troviĝas je kanala kilometro 38 ĉe la supra akvo de la Kluzo Herne-Oriento, sur la norda flanko kontraŭ la haveno de Minejo Friedrich der Große. La havenobasenon grandan je 1,7 hektaroj oni konstruis ekde decembro de 1897 ĝis 1898, kiam la parta kanalo (tiam branĉokanalo de la Dortmund-Ems-Kanalo) jam estis akvoplenigata. En 1912 oni transŝarĝis je la mineja haveno 360.096 tunojn da varoj. En 1913 oni pliampleksigis la havenobasenon. Pro elminigaj difektoj en 1954 oni devis altigi la kajomuron je 2,50 metroj. En la 1980-aj jaroj la Aŭtomobilo Motorĵaĥto-Klubo je Castrop-Rauxel luis la ne plu uzatan havenan terenon de la Ruhrkohle AG kaj tenas ĝin ekde tiam kiel albordiĝohaveno por jaĥtoj.
Fabrikaj havenoj en Castrop-Rauxel
Haveno Victor estis konstruita kiel fabrika haveno de la iama Minejo Victor. La haveno troviĝas en la urba teritorio de Castrop-Rauxel proksime de Kastelo Bladenhorst. Ankaŭ nun la haveno servas por la transŝarĝo de karbo, kion faras du portalgruoj.
Haveno Rütgers apartenas al Rütgers Chemicals (fondita de Julius Rütgers), troviĝas malproksime de Haveno Victor ĉe la orienta flanko de la kanalo, kiu ĉi tie iomete kurbiĝas norden. Rütgerswerke okupiĝas pri gudroĥemio. Laŭ kvanto la ĉefa produkto estas peĉo el mineralkarba gudro. La haveno disponas pri premaera oleobarilo.
Haveno Luck estas transŝarĝejo de konstrumaterialoj kaj apartenas al la firmao Luck.
La haveno de la konstrumateriala produktanto kaj komercanto Knauf Marmorit GmbH estas pli albordiĝejo ol kompleta haveno. Ĝi troviĝas ĉe la norda flanko de la kanalbranĉo oriente de la ponto ĉe la strato Wartburgstraße en Castrop-Rauxel.
Antaŭhaveno de la malnova Ŝiplifto Henrichenburg
Ĉe la antaŭhaveno de la malnova Ŝiplifto Henrichenburg la Rejn-Herne-Kanalo finiĝas je kanala kilometro 45,6 kaj transiras en la Dortmund-Ems-Kanalon. En la jaro 1962 oni funkciigis novan ŝiplifton, kiu same kiel la malnova iam estis tro malgranda por la nova generacio de kanalŝipoj. Tial kaj pro teknikaj problemoj oni fermis ĝin en decembro de 2005. La konekton de la Rejn-Herne-Kanalo kun la Dortmund-Ems-Kanalo kaj kun la Haveno Dortmund nun ebligas nova ŝparkluzo konstruita en 1989.
La antaŭhaveno estas uzata kiel restadejo por jaĥtoj kaj muzeoŝipoj. La ŝiplifto kiel tia ne plu estas en funkcio. Ĝi estas ero de la Kluzoparko Waltrop en la Itinero de la Industrikulturo – Kanaloj kaj Ŝiptrafiko. Dekstre en la fono estas videbla la stratoponto de germana nacia strato B235, kiu konektas la urbojn Castrop-Rauxel kaj Datteln. <br style="clear:both"/>
18152 Heidimanning
18152 Heidimanning estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Okulovskij (distrikto)
La distrikto de Okulovka aŭ Okulovskij distrikto (Окуловский район) estas distrikto de la Novgoroda provinco, Rusio. La administra centro de la distrikto estas la urbo Okulovka. La loĝantaro de la distrikto en 2020 estis 20 225 homoj.
Pantografo (desegnilo)
Pantografo estas aparato, per kiu eblas mekanike kopii desegnaĵon surpaperan. La kopianto devas per vergeto laŭiri la liniojn de la originalo; skribilo en alia parto de la aparato kreas kopion. Ĉe tio eblas pligrandigi aŭ malpligrandigi la desegnaĵon. Oni konsideras la germanan jezuitan pastron Christoph Scheiner kiel inventinto de la pantografo.
Okulovskij (distrikto)
Geografio
La distrikto de Okulovka situas en meza parto de la Novgoroda provinco, en la nord-okcidenta parto de la Valdaja Altaĵo. La areo de la distrikto estas 2520,81 km².
Arbaroj kovras 80 procentojn de la distrikta areo. En la distrikto multas marĉoj, riveroj (pli ol 100) kaj lagoj (ĉirkaŭ 200). La plej granda rivero de la distrikto estas Msta, kiu dum negranda parto limas la distrikton. La teritorio de la distrikto apartenas al la baseno de la Balta Maro. En la distrikto troviĝas parto de la nacia parko Valdajskij.
Pantografo (desegnilo)
La aparato donis sian nomon al alia aparato similforma kun tute alia celo; ĝi estas kurentoprenilo ĉe elektraj relveturiloj.
Okulovskij (distrikto)
Geografio
Oriente la distrikto de Okulovka najbaras kun la distrikto de Boroviĉi, nord-oriente – kun la distrikto de Lubitino, norde – kun la distrikto de Malaja Viŝera, okcidente – kun la distrikto de Krestci, sud-okcidente – kun la distrikto de Valdaj, sud-oriente – kun la Tverja provinco.
Pantografo (desegnilo)
Laŭ Francisko Azorín Pantografo estas Instrumento por kopii, laŭ vola proporcio, planon, desegnaĵon. Li indikas etimologion el la greka pan + graphos (ĉio desegni), kiel vorto elpensita de Marolaiso en 1615ª j. Kaj li aldonas la terminon Pantografio por arto kopii desegnojn per pantografo.
Okulovskij (distrikto)
Vidindaĵoj
La nacia parko Valdajskij estas la plej vizitata inter naciaj parkoj de Rusio, ĉar ĝi situas sufiĉe proksime de Moskvo kaj de Sankt-Peterburgo. Parto de la nacia parko troviĝas en la distrikto de Okulovka.
20639 Michellouie
20639 Michellouie estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michelle Louie, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Kings Park High School de Kings Park (Nov-Jorkio, Usono).
Mimie Mathy
Mimie MATHY, naskiĝnome Michèle Mathy (naskiĝis la en Lyon), estas franca humuristino kaj aktorino. Ŝi interalie estas konata pro sia rolo en televida serio Joséphine, ange gardien. Ŝi suferas akondroplazion, kio klarigas ŝian alton de.
Biografio
En 1979, ŝi eniris en l'Atelier de Nice, ateliero por studado kreita de Michel Fugain.
En la 1980-aj jaroj ŝi partoprenis en le Petit Théâtre de Bouvard kie ŝi interalie renkontis Michèle Bernier kaj Isabelle de Botton kun kiuj ŝi kreis komikan inan triopon Les Filles. Ili ludis en kafej-teatroj, en radio, kaj kreis spektaklojn: Existe en trois tailles en 1988, Le Gros N'avion en 1991. La triopo de "Les Filles" daŭris sep jarojn, ĝis junio 1991.
En 1994, Mimie estis sola sur scenejo por Mimie au Splendid, spektaklo verkita kun Pierre Palmade. En 2002, J'adore papoter avec vous, spektaklo verkita kun Muriel Robin, renkontis grandan sukceson.
János Kulka
János KULKA [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kulka János estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia patro estis Frigyes Kulka. János Kulka naskiĝis la 1958 en Budapeŝto.
Mimie Mathy
Biografio
Ŝi edziniĝis en 2005 kun ĉef-kuiristo kaj restoraciisto Benoist Gérard, kiun ŝi renkontis dum prezento de ŝia spektaklo en Saint-Brieuc (Côtes-d'Armor), invitante lin sur scenejon, kiel ŝi kutime faris, hazarde elektante iun el la publiko.
János Kulka
Biografio
János Kulka roladis trifoje, kiel infano en Nacia Teatro (Szeged). Li frekventis Teatran kaj Filman Altlernejon inter 1977-1981 en Budapeŝto, poste li komencis sian veran aktoran karieron en Nacia Teatro (Pécs). Inter 1985–1993 li apartenis al trupo de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), poste venis al Budapeŝto. Ekde 2003 li estas ano de Nacia Teatro (Budapeŝto). Li ricevis premion Kossuth en 2006, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Mimie Mathy
Biografio
Krom sia ĉiujara partopreno en Les Enfoirés depost 1995, ŝi partoprenis la turneon Night of the Proms fine de 2005 kaj ŝi estas patrono de asocio « Docteur Clown » depost deko da jaroj.
Ĥabrohaŭzo
Ĥabrohaŭzo (nederlande: Gabber) estas nederlanda tipo de haŭzo. Ĝi devenas el la pli duraj haŭsvariantoj origine el Detroit kaj el Belgio (belga New Beat). Ecoj de ĥabro estas rapidaj bastamburoj (foje eĉ pli ol 260 batoj minute) akompanitaj de tranĉaj baslinioj kaj rap- kaj kantosamploj. Multfoje ĉi-tiuj samploj venas el alia muziko aŭ el filmoj.
Mimie Mathy
Biografio
Laŭ Le Journal du dimanche de la, Mimie Mathy estis la 6-a persono, kaj 1-a virino preferata de francoj.
Ĥabrohaŭzo
La unuaj ĥabrodiskoj aperis komence de la 1990-aj jaroj kaj produktiĝis en Rotterdam de artistoj inspiritaj de krudaj industriaj sonoj. En mallonga tempo ĥabro iĝis sufiĉe populara en Okcidenta Eŭropo. La anoj (ĥabruloj) de ĉi-tiu muzikmovado ofte kalvigis siajn kapojn kaj portis trejnvestojn (marko Australian).
Mimie Mathy
Biografio
En 2010, ŝi faris komercan reklamon por lesivo "Décolor Stop" dissendatan en ĉiuj ĉenoj.
Ĥabrohaŭzo
Ĉirkaŭ 1995 ĥabro kulminis; preskaŭ ĉiusemajne miloj da adeptoj vizitis haŭsfestojn kie ili tutnokte ĝisfundumis je diskoj kiel Neophyte, Rob Gee kaj 3 Steps Ahead. Aperis magazinoj kiel Strove kaj Thundermagazine kaj kompilkodiskoj. Samtempe la pli gaja varianto Happy Harcore atignis regule la modkantolistojn kun kantoj kiel Wonderfull days de Charly Lownoise & Mental Theo kaj I wanna be a hippy de Technohead.
Komercigo kaj negativa pritrakto de ĥabruloj en amaskomunikiloj pro akuzoj de rasismo kaŭzis rapidan malpopularigon de la muziktipo je la fino de la '90-aj.
Aliaj gravaj artistoj estas interalie: DJ Promo, DJ Ruffneck, DJ Paul, Neophyte, DJ Buzz Fuzz, Marc Acardipane, DJ Rob, MC Drokz, Rotterdam Terror Corps, Angerfist, DJ Nosferatu, DJ The Darkraver kaj DJ Gizmo.
La vorto Gabber estas jiddevena nederlanda vorto kun signifo "amiko".
Muzikistoj
Hardcore techno
Rodrigo de Reinosa
Rodrigo de Reinosa, (naskiĝis ĉirkaŭ 1450 en Reinosa, Hispanio, - m. ĉirkaŭ 1430) estis hispana poeto inter la fino de la 15-a jarcento kaj unuaj jardekoj de la 16-a jarcento, fondinto de la ŝtelslanga poezio en hispana lingvo.
Biografio
Ŝajne li naskiĝi el malriĉa familio en Reinosa meze de la 15a jarcento. Lin ĉesverkis en 1524 kaj mortis ĉirkaŭ 1530. Li vivis survojan kaj diboĉan vivon. Eble li estis iam en Romo. Liaj verkoj, tre popularaj, eldoniĝis dise en ŝnurfolioj en Medina del Campo, Barcelono, Toledo, Burgoso kaj Sevilo; tre verŝajne temis pri menestrelo, minstrelo, vagulo aŭ stratspektaklisto, kies agado etendiĝis al la tuta Hispanio.
Verkaro
La Kanzonaro de Rodrigo de Reinosa de koploj de Nia Sinjorino (Barcelono, 1513) estis la uua verko kiu printiĝis lasu lia nomo, sed tiu perdiĝis. Aliflanke, ekzistas Kanzonaro de Nia Sinjorino de tre malfrua printado (Leono, 1612) kiu, kvankam oni atribuis al li, starigas dubojn pri ties aŭtoreco ĉar ĝi estis remiksita kaj modernigita en ties lingvaĵo kaj ortografio. Tiutempe, tamen, liaj verkoj estis tiom popularaj pro ties literumado kaj pro ties muziko ke oni konservas multajn en diversajn kanzonaroj kaj oni konservis ankaŭ multajn pro la kolektemo de ŝnurfolioj farita de Fernando Colón, fama bibliografo kaj libramanto filo de Kristoforo Kolumbo, fondinto de la Biblioteca Colombina de Sevilo. Restis 49 komponaĵoj diverslongaj kaj diversenhavaj, el kiu 13 estas atribuitaj al li.
Lian verkaron studis ĉefe la hispana akademiano José María de Cossío, kiu dediĉis al li volumenon en la Antologio de Santanderaj Verkistoj kaj Artistoj. Estas famaj liaj satiraj koploj pro ties tono mizogina. Tiele, ekzemple, la koploj "Amarga de mí, cuytada..." (Mi estas amara kaj dolora), kiuj versigas pecon de la Arcipreste de Talavera Alfonso Martínez de Toledo kontraŭ la supozata ina troparolemo, aŭ la Koploj de la klaĉulinoj, kie oni reproduktas dialogon inter klaĉulinoj nefidindaj kie aperas priskribo de sorĉistino ege simila al kelkaj de La Celestina de Fernando de Rojas:
Li bone konis la slumoj de Sevilo kaj de Romo kaj danke al li disvolviĝis la ŝtelslanga poezio en hispana, ekzemple en Razonamiento por coplas en que se contrahace la germanía y fieros de los rufianes y las mugeres del partido (Kialaro inter la ŝtelslango de la deliktuloj kaj putinoj), dialogo inter la deliktulo Cortaviento (Ventotranĉisto) kaj la putino Catalina Torresaltas (Altaj turoj). Inter laij poemoj estas kelkaj religiaj trempitaj de la konceptismo propra de la kanzonara poezio; ankaŭ oni atribuas al li poemojn kiuj imitas la popularan kanzonon kaj tiujn de Juan del Encina. Hegemonias la strukturo de la zéjel kaj aperas tipaj temoj de la serranilla. En "Mía fe, bien te está acá" aperas la satiro de la kortegurbo kaj laŭdo de vilaĝo. Ankaŭ ne mankas la sakrilegiaj parodioj, kiel la Pater noster trobado y dirigido a las damas (Patronia direktita al damoj) kie ĉiu strofo finas per latinaj vortoj de la katolika preĝaĵo ŝanĝante la sencon laŭ la kunteksto. Li ankaŭ komponis aŭ refandis romancojn kiel tiu De una gentil dama y un rústico pastor )Pri damo kaj paŝtisto), tiu kiu komencas "De Francia salió la niña..." (El Francio eliris la knabin'), ankaŭ misogina. Oni atribuas al li la tre famaj Coplas de un ventero y un escudero (Koploj de gastejmastro kaj ŝildisto), kanto al la nova reĝimo de la Katolikaj Gereĝoj kaj al la kreo de la Santa Hermandad, pro kio eble estis verkitaj en 1476, ĉar krome oni mencias kiel ĵusa la morto de la reĝo Henriko la 4-a de Kastilio (1474). Li estis la unua kiu uzis la lingvaĵon de nigruloj en poezio.
Robert J. Duffy
Robert J. DUFFY (naskiĝis la 21-an de aŭgusto, 1954) estas la 65a urbestro de Roĉestro, en Nov-Jorkio, Usono. Li elektiĝis en 2005 post kariero kiel policisto. Ekde 1998 li estis policestro de la urbo.
Citrusgumŝela virusoido
La infekta malsano citrusgumeca ŝelo estas kaŭzata de virusoido nomita Citrusgumŝela virusoido kies anglalingva mallongigo estas CGBVd. Ĝi estas raso de lupulnaniga virusoido, kiu estas membro de la genro Hostuvirusoido.
Kiel la nomo sugestas, la citrusgumeca ŝelo viroido kaŭzas problemojn en la ŝelo de la dolĉa oranĝarbo.
Skrapado de la trukŝelo elmontras lokalizitajn punktojn aŭ linion de ruĝbruna, gumoimpregnita histo ĉirkaŭ la supra greftparta cirkonferenco precipe videbla proksime al la kuniĝa greftloko. La senkolorigo kaj gumado povas etendiĝi super la kuniĝa greftloko al la ĉefaj branĉoj de la dolĉa oranĝo, dum en severa infektado malhelaj strioj de gum-impregnita histo ankaŭ povas esti observataj en longitudaj sekcioj.
Cucurpe
Cucurpe estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Cucurpe. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26022.
"Cucurpe" en la opata lingvo signifas ion kiel: "Loko kie kantis la kolombo".
Geografio
La komunumo havis en 2010 (lasta popolnombrado de la INEGI) 958 loĝantojn. El tiuj estis 532 viroj kaj 426 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1778,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 860 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 467 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 17 °C.
Ghapama
Ghapama (armene: ղափամա) estas armena dolĉaĵo kiu konsistas el farĉita kukurbo, ofte preparita dum la kristnaska aŭ paska sezono. Ĝi estas preparita forigante la internon de la kukurbo (konata kiel դդում en la armena, prononcita dtum en orienta armena kaj ttum en okcidenta armena) kaj plenigante ĝin per boligita rizo kaj sekaj fruktoj kiel hakitaj migdaloj, pomo, maskla kornuso, abrikoto, prunoj, daktiloj, prunoj kaj sekvinberoj. Ankaŭ mielo estas tre ofte uzata kaj verŝata sur ĝin kun muelita cinamo aŭ sukero. La kukurbo tiam estas bakita ĝis ĝi fariĝas mola, tiam alportita al la tablo, kie ĝi estas distranĉita kaj servita.
Cucurpe
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 655 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 611 scipovis legi kaj skribi kaj 43 personoj estis analfabetoj. Do 6,56 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Springfield (Misurio)
Springfield estas grandurbo en distrikto Green, en la subŝtato Misurio de Usono. Ĝi estas universitata urbo, la tria plej granda urbo en Misurio kaj la unua plej granda "Springfield" en Usono antaŭ Springfield, Masaĉuseco (laŭ kiu ĝi estas nomita). Neformalaj nomoj por Springfield estas "La Reĝina Urbo de la Ozarks" kaj "La Naskiĝloko de Ŝoseo 66."
Geografio
Springfield situas sur montetaro en la suda parto de Usono, en la nordokcidenta parto de Misurio.
Historio
La nuna areo de Springfield estis iam apartenaĵo de indianoj. Ĝi fondiĝis en 1838, la indianoj estis perforte forigitaj. Springfield situis laŭ grava vojo, poste ankaŭ laŭ grava telegrafa linio, fine laŭ fervoja linio. Dum la enlanda milito jam frue en 1861 okazis tie konflikto, poste batalo. En 1865 tutmonde fama duelo, en 1906 linĉado okazis.
Klimato
En Springfield la averaĝa temperaturo varias inter 8-20 °C. La varmo kulminas en julio (la rekordo estas 45 °C), en vintro ofte frostas. Jare pluvas (aŭ neĝas) po 1155 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte en majo, plej malofte en januaro.
Trafiko
Springfield havas nacian flughavenon. Nur varotrajnoj trafikas al Memphis kaj Dallas. Aŭtoŝoseoj kuras al Sankta Luiso kaj Oklahomaurbo, ĉefvojoj kuras al Kansasurbo kaj Little Rock.
Cucurpe
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 819 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,37 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Historio
La teritorio origine apartenis al la opatoj kaj al la pimoj ("Pimas Altas"). En la jaro 1647 la jezuita misiisto Marcos del Río fondis la unuan hispanan setlejon kaj donis al ĝi la nomon "Los Santos Reyes de Cucurpe.". En 1859 la setlejo ricevis la titolon "urbo" kaj en 1932 ĝi fariĝis komunumo.
Ghapama
Estas armena kanto pri la manĝo konata kiel Հէյ Ջան Ղափամա (Hej ĝan Ghapama), popularigita de Harut Pambukĝjan.
Statuo de Kristo Savinto (Rio de Janeiro)
Statuo de Kristo Savinto (Cristo Redentor) estas statuo sur monteto Corcovado elstaranta super la brazila urbo Rio-de-Ĵanejro.
En julio de 2007 ĝi estis envicigita en novepokan liston de novaj sep mirindaĵoj de la mondo.
Rasiguères
Rasiguères (Rasigueres, Rasiguèras) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rasiguérois.
Senetářov
Senetářov estas municipo troviĝanta en distrikto Blansko, Sudmoravia regiono, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Saalfelder Höhe
Saalfelder Höhe estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio, kaj ekde julio 2018 estas parto de la komunumo Saalfeld. Fine de junio 2018 la loĝloko havis 2 900 loĝantojn.
Eksaj partoj
La komunumo kreiĝis en 1997. Ĝiaj vilaĝopartoj jenis:
Ludeștii de Jos
Ludeștii de Jos [ludeŝtij de ĵos] (hungare: Ludesd, germane: Unter-Ludesch) estas vilaĝo en Rumanio sude de Orăștie. En 1910 ĝi havis 592 loĝantojn (rumanoj); en 1992 388 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1439. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Orăștioara de Sus.
Făurești (komunumo, Vâlcea)
Ĝis 2004 Făurești administris ankaŭ la vilaĝojn Băbeni-Oltețu, Budești, Colelia kaj Diculești, kiuj per la rumana leĝo n-ro 84/2004 formis la novan komunumon Diculești.
En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj en la komunuma teritorio okazis multe da sondoborado por trovi nafton kaj tergason. La trovaĵoj estas ankoraŭ nun ekspluatataj de la societoj OMV Petrom SA România kaj SC LOTUS PETROL.
Fred A. Hamann
Fred A. HAMANN (mortis 60-jaraĝa la en Wauwatosa, Kantono Milwaukee, Viskonsino) estis usona esperantisto kaj instruisto de modernaj lingvoj. Dum kelkaj jaroj li estis delegito de UEA. Li verkis stenografian sistemon Ispografio. Sian domon en Wauwatosa (481 54th Street) li nomis Esperanto Bungalow.
Pantografo (kurentoprenilo)
Pantografo estas kurentoprena aparato ĉe elektraj veturiloj. Ĝi konsistas el artikitaj stangoj, kiuj premas metalan arĉon kun grafita surmetaĵo al la supertraka kontakta lineo (drato). Ekzistas formoj kvarangulaj kaj triangulaj.
La Baroche
Geografio
La komunumo La Baroche situas en oriento de la regiono Ajoie, kiel nomiĝas la nordokcidenta parto de Kantono Ĵuraso. En la Baroche fontas la rivero Allaine. La komunumo konsistas el la vilaĝoj kaj iamaj komunumoj Asuel, Charmoille, Fregiécourt, Miécourt kaj Pleujouse.
Najbaraj komunumoj
La komunumo La Baroche limas al Pleigne, Bourrignon, Boécourt, Clos du Doubs, Cornol, Alle, Vendlincourt, Levoncourt (Francio), Oberlarg (Francio), kaj Lucelle (Francio).
Pantografo (kurentoprenilo)
La aparato ricevis sian nomon de la samnoma desegnilo, kiu havas similan formon. Pantografo estas la sola formo de kurentoprenilo uzata ĉe elektraj fervojoj kun supertraka kontakta lineo, ĉar male al troleo ĝi ebligas ambaŭdirektan veturadon sen homa interveno.
La Baroche
Historio
La Baroche fondiĝis la 1-an de januaro 2009 per kuniĝo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Asuel, Charmoille, Fregiécourt, Miécourt kaj Pleujouse.
Ek de la 13-a jarcento la kvin vilaĝoj de la hodiaŭa komunumo La Baroche estis posedaĵo de la Princepiskopejo Bazelo. En la 16-a jarcento ili estis atribuitaj al la majorejo Alle de la princepiskopa voktejo Ajoie. Post la franca revolucio de 1792 ili dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible estis integrita al Francio. De 1800 ĝis 1815 la vilaĝoj de La Baroche apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Asuel, Charmoille, Fregiécourt, Miécourt kaj Pleujouse apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso kaj estis ĝis la 31-a de decembro 2008 memstaraj komunumoj.
Laissac-Sévérac l'Église
Laissac-Sévérac l'Église estas nova franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
14158 Alananderson
14158 Alananderson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alan Anderson, mentoro de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2002. Li estis instruisto ĉe la C.W. Ruckel Middle School de Niceville (Florido, Usono).
Zamperla
Antonio Zamperla S.p.A. estas itala kompanio pri dezajno kaj fabrikado fondita en 1966. Zamperla estas konata tutmonde pro siaj familiaj karuseloj, ekscitveturoj kaj ondaj fervojoj. La firmao ankaŭ produktas malgrandajn monerfunkciigitajn veturojn por infanoj, kiel ekzemple tiuj ofte trovitaj en butikcentroj.
Historio
En 1976 Zamperla vojaĝis al la Nova Mondo kaj unue ekloĝis en Montrealo antaŭ translokiĝi al Nov-Ĵerzejo, kie Alberto Zamperla, la filo de Antonio kaj nuna prezidanto de la firmao, malfermis vendoficejon kaj rezervajn stokejon, kiu ankoraŭ havas ĉirkaŭ 20 dungitojn hodiaŭ reprezentas. valora interfaco inter la dezajno kaj produktadfabriko en Vicenza kaj la postulema usona merkato.
La memoro pri la akiro de la kontrakto de Euro Disney ankoraŭ rilatas al emocio kaj fiero. Ĝi estis vera mejloŝtono en la evoluo de la Vicenza firmao, kiu, kun sia nuna spezo de ĉirkaŭ 50 milionoj da eŭroj kaj eksporta kvoto de 95%, estas ĉefa ekzemplo de la mondo de amuzparkoj. Ĝi ankaŭ havas klientliston de la plej famaj nomoj en la distra industrio, de Disney kaj MCA Universal Studios ĝis Warner Bros., Six Flags, Paramount kaj multaj pli.
En 2005, Antonio Zamperla, la fondinto de la firmao, iĝis la unua italo se temas pri interligi la rangojn de la IAAPA Halo de Famo kune kun aliaj pioniroj kiel ekzemple Walt Disney, George Ferris kaj Walter Knott, pro sia signifa kontribuo al la tuta industrio.
Male al kompanioj kiel Intamin, Vekoma aŭ Bolliger & Mabillard, kiuj specialiĝas pri pli grandaj kaj pli rapidaj ondaj fervojoj, Zamperla fokusiĝas pli al familiaj amikaj ondaj fervojoj, kiuj estas amasproduktitaj kaj facile ŝarĝitaj kaj transportitaj al malsamaj lokoj. Krome, Zamperla estas unu el la plej grandaj produktantoj de karuseloj, kun nomoj kiel: Balloon Race, Bumperaŭtoj, Disk'O, Ferrisa rado, Akva Flume Ride, Galleon / Swinging Ship, Sky Drop, Discovery, Windshear, Tornado, Energy. Ŝtormo, Z- Force, Mixer, Rotoshake, Turbo Force, Power Surge, kaj Mini Jet.
Strukturo
La kompanio estas dividita en malsamajn areojn, nome la krea fako, kiu traktas la studon kaj kreadon de la malsamaj temoj de la vidindaĵoj, la teknika fako, kiu respondecas pri la preparado de la koncernaj projektoj, kaj la produktada fako, kiu prenas prizorgado de la efektivigo, la venda fako por distribuo, klienta servo kaj finfine parkoplanado, kiu funkcias en la kampo de la dezajno kaj disvolviĝo de kompletaj amuzparkoj. Antonio Zamperla S.p.A. vidas sin kiel "One Stop One Shop" kaj kiel tia povas oferti al siaj klientoj kompletan gamon da altiroj, de malgrandaj infanaj karuseloj ĝis la plej ekstremaj ondaj fervojoj.
Rafał Majka
Rafał Majka (naskiĝis la 12-an de septembro 1989 en Zegartowice (distrikto Myślenicki)) estas pola voja bicikla konkursanto, membro de profesia teamo Tinkoff. Oktobre 2014 estis distingita de prezidento Bronisław Komorowski per Arĝenta Merit-Kruco.
Kariero
Edukito de Krakova klubo. Diplomito de la Lernejo de Sporta Ĉampioneco pri biciklado en Świdnica. Februare 2011 iĝis profesia biciklisto de la dana skipo Saxo Bank (Tinkoff-Saxo). En 2012 ne sukcesis partopreni en Giro d'Italia pro la kontuzo de genuo. Kvarfoja partopreninto de Vuelta a España (2011, 2012, 2013, 2015). La plej bonan rezulton notis en 2015 gajninte la 3-an lokon en la ĝenerala klasifikado. Pli frue la 7-an lokon en Giro d’Italia kaj la 4-an en Tour de Pologne.
La 6-an de aŭgusto 2016 akiris bronzan medalon en konkurso de komuna komenco dum la Somera Olimpiko en Rio de Janeiro.
Siniscola
Siniscola - jen itale, sarde Thiniscòle - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Nuoro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Irgoli, Lodè, Lula, Onifai, Orosei, Posada kaj Torpè.
James Branch Cabell
James Branch CABELL (naskiĝis la, mortis la ) estis usona romanisto kaj eseisto, populara en la 1920-aj jaroj.
Li kaj liaj verkoj malfuroriĝis dum la sekvaj jardekoj, sed indas mencii lin, ĉar li estas preferata de kelkaj verkistoj, inkluzive de William Auld kaj Neil Gaiman. Auld esperantigis lian majstroverkon, la romanon Jurgen (1919).
Lia stilo estas nur fantazia kaj multornamita ĉe la surfaco; tamen li vere verkis malromantike pri homeco.
Aliaj rimarkeblaj libroj de Cabell inkludas (angle) Cream of the Jest (1917) kaj Figures of Earth (1921).
Hans Amund Rosbach
Hans Amund ROSBACH (naskita la 9-an de septembro 1924; mortinta la 13-an de junio 1994 en Skien, Norvegio) estis norvega esperantisto kaj pastro.
Li estis esperantisto ekde 1939 kaj aktivis kiel ĝenerala sekretario de Norvega Esperantista Ligo de 1947 ĝis 1950. Li redaktis Skoltan Mondon kaj tradukis religiajn kantojn, interalie de la germana 17-jarcenta teologo Paul Gerhardt. Plurfoje li celebris diservojn dum Esperanto-kongresoj.
Freinville - Sevran (Tramtransporto en Parizo)
Freinville - Sevran estas haltejo de Tramvojo T4 situanta en komunumo Sevran, departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
NGC 5276
NGC 5276 (aliaj indikoj — UGC 8680, IRAS13400+3553, MCG 6-30-74, KUG 1340+358, ZWG 190.43, KCPG 391B, PGC 48542) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Siptenfelde
Siptenfelde estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de aŭgusto 2009 parto de la urbo Harzgerode en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Quedlinburg. Fine de la jaro 2007 la loĝloko havis 597 loĝantojn.
Brikama
Brikama estas unu el la plej grandaj urboj en Gambio, kiu situas sude de la landa ĉefurbo Banĝulo. Brikama estas la sidejo de la Brikama Loka Registara Areo aŭ Okcidenta Marborda Regiono (en angla: West Coast Region) kaj la plej granda urbo en tiu regiono kun pli ol 57 000 loĝantoj.
Brikama estas konata pro lignoĉizado kaj pro siaj muzikistoj. Lokaj allogoj inkluzivas la Kulturan Arbaron Makasutu
Brikama estas ankaŭ sidejo de multnombraj edukaj institucioj inkluzive de la Gambia Altlernejo, kiu trejnas la instruistojn de la lando kaj de la Regiona Edukada Oficejo por la Okcidenta Regiono de la lando. Krome, estas kvin mezlernejoj (Kinderdorf Bottrop, Kunte Kinte, St. Vincent, Maahad kaj Metodista Akademio) same kiel nombro de bazaj biciklaj lernejoj.
Drăgoești (komunumo, Vâlcea)
Drăgoești estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Buciumeni, Drăgoești (la sidejo) kaj Geamăna.
Drăgoești situas sur strio ĉirkaŭ tri kilometrojn larĝa inter la rivero Olt okcidente kaj la najbara distrikto Olt oriente (kaj sude). La distrikta vojo DJ678C ligas ĝin al la okcidenta bordo de Olt, kie pasas la nacia vojo DN64.
Laŭ multaj historiaj fontoj Drăgoești estas la naskiĝloko de Mikaelo la Brava.
Kaliningrada provinco
La kaliningrada provinco (Калининградская область) estas la plej okcidenta provinco de Rusio. La provinco havas 22 urbojn. Ĝi estas separata de la "resta" Rusio per teritorio de Litovio kaj Belarusio. La ĉefurbo kaj la plej granda urbo estas Kaliningrado.
La areo de la provinco estas ĉirkaŭ 14 mil km²; ĝi havas preskaŭ milionon da loĝantoj. La mapeto montras, ke la provinco estas tute ĉirkaŭata de Eŭropa Unio, de kiam Litovio kaj Pollando aliĝis al ĝi je la 1-a de majo 2004. Tio kaŭzas certajn problemojn pri trafiko, doganoj ktp. Eblas senvize vojaĝi al cetera Rusio per ŝipoj (al Sankt-Peterburgo) kaj aviadiloj.
Plej grandaj urboj
(parenteze la eksaj germanaj nomoj)
Aliaj lokoj estas la jenaj: Majakovskoje (Nemmersdorf), Jasnaja Poljana (Trakehnen)
Administra divido
Ekde la jaro 2008 la provinco administre dividiĝas je 7 urbaj distriktoj kaj 15 municipaj distriktoj.
Historio
La ordeno de germanaj kavaliroj konkeris la regionon dum la 12-a jarcento, kaj dum kvindekjara milito kun la rezistanta loka balta popolo praprusoj fine komplete ekstermis tiun popolon. Ekestis germanlingva mezepoka ordena ŝtato, kiu alprenis la nomon de la balta popolo kaj nomiĝis Preußen, do Prusio. La regiono de la nuna kaliningrada provinco estis kaj ĝis la fino de la Dua Mondmilito restis parto de ties orienta duono, la germana provinco Ostpreußen (Orienta Prusio), kies alia, pli granda, parto nun estas la pola vojevodio Warmińsko-Mazurskie.
La nordo de Orienta Prusio, do la teritorio de la kaliningrada provinco (sen la urbo Kaliningrado mem) plus iom da ĉirkaŭaĵo de la pli norda urbo Klaipėda en Litovio, historie havis grandkvante litovlingvajn loĝantojn, kaj el kultura kaj dialekta vidpunkto la teritorio de tiuj litovlingvanoj nomiĝas Eta Litovio.
Partneraj rilatoj
La nuna provinco havas partnerajn rilatojn interalie kun
Schinznach-Bad
Pri la komunumo
Schinznach-Bad (prononcu ŝincnaĥ-bad) estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1239 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Ĝis 1938 la komunumo nomiĝis Birrenlauf.
Geografio
Schinznach-Bad situas ĉe la orienta bordo de la rivero Aro meze inter Lencburgo kaj Brugg. La komunumo estas ĉefe konata pro sia termofonto, ĉirkaŭ kiu ekzistas fama kuracbanejo kaj rehabiliga kliniko.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,90 km², de kiuj 0,74 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,86 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 508 m s.m. sur la monteto Scherzberg, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 340 m s.m. ĉe la bordo de Aro.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schinznach-Bad limas en nordo al Villnachern, en nordoriento al Brugg, en oriento al Habsburgo kaj Scherz, en sudo al Holderbank, kaj en okcidento al Schinznach-Dorf.
Trafiko
La stacidomo de situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Baden tra Brugg al Araŭo, kiu estas parto de unu el la gravaj svisaj trajn-linioj de oriento al okcidento. La stacidomo estas servata de loka trajnlinio inter Baden kaj Araŭo.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Brugg al Araŭo kaj la svisa aŭtovojo A3, al kiu la komunumo havas propran alveturejon.
Vidindaĵoj
Vidinda estas la kuracparko ĉirkaŭ la kuracbanejo. Parto de la konstruaĵoj devenas el la komenca periodo de la kuracloko el la 17-a jarcento. La tiama posedanto de la fonto, Samuel Jenner, konstruigis en la jaro 1696 gastodomon. En la jaro 1703 kaj 1704 estis aldonitaj paralele al ĝi dua konstruaĵo. La du partoj en la jaroj 1706 ĝis 1708 estis ligitaj per transa konstruaĵo, al kiu inter la jaroj 1824 kaj 1827 la arkitekto Hans Conrad Stadler aldonis duoncirklan rondkonstruaĵon en klasika stilo. En 1881 estis konstruita kurackapelo, kiu estis beligita per donacoj de kuracgastoj. Ĝia interno estas pentrita en sureala barokstilo, tiel ke la spaco rigardita de malsupre aspektas kiel al supro malfermita.
Historio
La unua dokumenta mencio de Birrenlauf, kiel la komunumo nomiĝis ĝis 1938 datiĝas el la jaro 1064 kiel Biralophon.