cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Floriano (Brazilo)
Floriano [flori'ânŭ] estas municipo kaj urbo en ŝtato Piaŭio, Brazilo kun 56180 loĝantoj (2004), 112 metrojn super marnivelo. Floriano estas la 3-a laŭ loĝantaro en ŝtato Piaŭio kaj estas sidejo de katolika episkopujo Oeiras. Poŝta kodo 64800-000. Floriano restas apud rivero Parnaíba en mikrobaseno de rivero Gurguéia. En ĝi funkcias Universitato de Ŝtato de Piaŭio. Antaŭe nomita Colônia Agrícola de São Pedro de Alcântara ŝanĝis sian nomon al Floriano homaĝe al Floriano Peixoto dua brazila prezidanto. Multaj el siaj loĝantoj volas la kreadon de Subŝtato Gurguéia, aparta de Subŝtato Piaŭio kies Floriano estos ĉefurbo.
Esperanto en Floriano
En Floriano, Stela de Castro estis esperantisto en 1920-aj jaroj.
Eksteraj ligiloj
(urbdoma, portugale): http://www.florianonet.com.br/prefeituradefloriano/ (urbdoma e-adreso): pmf-pi@florianonet.com.br
7475 Kaizuka
7475 Kaizuka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana geomorfologo Sohei Kaizuka (1926–1998). Liaj gravaj studoj kovris diversajn terajn formojn, de la tutmonda al lokala skalo. Multaj sciencistoj inspiriĝis de liaj ideoj kaj konsiloj.
Saint-Maur - Créteil (stacidomo)
Saint-Maur - Créteil estas franca stacidomo sur linio A de RER (branĉo A2), situanta en komunumo Saint-Maur-des-Fossés, en departemento Val-de-Marne en regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita en 1859 de "Compagnie des chemins de fer de l'Est" kaj fariĝis en 1969 stacidomo RER de "Régie autonome des transports parisiens" (RATP).
Stacidomo
Ĝi situas en kilometra punkto (PK) de linio Paris-Bastille al  kaj havas altecon de 39 metroj.
NGC 6327
NGC 6327 (aliaj indikoj — ZWG 225.74, PGC 59889) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Galieno
Publius Licinius Egnatius Gallienus (aŭ Esperante Galieno) (218-268) regnis Romio kiel Romia imperiestro kun sia patro Valeriano ekde 260 ĝis 268. Li ekregnis kiam la imperio estis en krizostato.
Distrikto Saldus
Distrikto Saldus (Saldus novads) estas distrikto en okcidenta Latvio. La distrikto estis kreita en 2021 en la lastaj limoj de iama distrikto Saldus (Saldus rajons, 1949-2009), per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 2 iamaj pli malgrandaj komunumoj (Saldus novads, Brocēnu novads). La centro de la distrikto situas en Saldus.
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas nordoriente distrikto Tukums, sudoriente distrikto Dobele, sude Litovio (distriktoj Telŝiao kaj Šiauliai), sudokcidente distrikto Dienvidkurzeme kaj nordokcidente distrikto Kuldīga.
Historio
La loĝantaro de la distrikto estas konata ekde la bronzepoko. En 12-a jarcento, la distrikto estis loĝita plejparte fare de la kuronoj, en la orienta parto miksita kun la zemgaloj. En la 13-a jarcento, la plej granda parto de ĝi apartenis al la Kuronia Interlando, malgrandaj partoj al kuronaj Bandava kaj zemgalaj Dobene. Ekde la meza de la 13-a jarcento la lando iĝis parto de Livonio, preskaŭ la tuta teritorio apartenis al la Livonia Ordeno, krom la maldekstra bordo de Venta, kiu apartenis al la Diocezo de Kurzeme. En 1561-1795 ĝi estis parto de Duklando Kuronio kaj Zemgalio, ekde 1795 ĝi estis inkludita en la rusa Kurlanda provinco. En 1918 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Geografio
La plej granda parto de la distrikto situas en la suda parto de la Orienta Kuronia Altebenaĵoj.(Austrumkurzemes augstiene) Sude malaltebenaĵo de Centra Latvio (Viduslatvijas zemiene). Arbaroj ĉirkaŭ 40% de la teritorio. Mineraloj - kalkoŝtono (Kūmas, Nīgrande, Sātiņi-Sesile), dolomito (Poģi), argilo (Ceplīši, Ciecere, Saldus, Brocēni, Sātiņi), sablo (Namiķi), torfo (Gāgu, Veiķenieku marĉoj).
Averaĝa temperaturo: -6°C en januaro, +16°C en julio. Precipitaĵo 650-750 mm jare.
Tuta teritorio de la distrikto situas en la baseno Venta. Gravaj riveroj: Venta, Ciecere, Zaņa, Ezere, Vadakste, norde Ēda (Šķēde), Amula, Imula.
Grandaj lagoj: Cieceres 2,8 km², Remtes 0,76 km².
Loĝantaro
Distrikto Saldus havas 27 110 loĝantojn (2021) kaj la denseco estas 12,4 loĝantoj por kvadratkilometro.
Urboj (pilsēta)
Saldus pilsēta, Brocēnu pilsēta.
Paroĥoj (pagasts)
Blīdenes pagasts, Cieceres pagasts, Ezeres pagasts, Gaiķu pagasts, Jaunauces pagasts, Jaunlutriņu pagasts, Kursīšu pagasts, Lutriņu pagasts, Nīgrandes pagasts, Novadnieku pagasts, Pampāļu pagasts, Remtes pagasts, Rubas pagasts, Saldus pagasts, Šķēdes pagasts, Vadakstes pagasts, Zaņas pagasts, Zirņu pagasts, Zvārdes pagasts.
Distrikto Ventspils
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente distrikto Talsi, sude distrikto Kuldīga, sudokcidente distrikto Dienvidkurzeme kaj okcidente ŝtata urbo Ventspils kaj Balta Maro.
Historio
La loĝantito de la distrikto estas konata ekde ŝtonepoko en la 3-a jarmilo a.K. (Sārnate marĉo). En la 9.-10.-aj jarcentoj, la teritorio de la distrikto estis loĝita ĉefe de finno-ugroj - livonoj kaj vendoj, en la suda parto miksita kun la baltaj tribaj kuronoj. Ekde la 13-a jarcento, la kuronoj penetris pli profunde en la regionon, kaj la livonoj vivis plejparte en la nordo de la distrikto kaj laŭ la rivero Venta. La lando Ventava formiĝis en la okcidenta parto, la lando Vanema situis al la orienta parto. Sekve de la invado de la krucmilitistoj en la 13-a jarcento, la parto de moderna distrikto Ventspils ĉirkaŭ Usma, Ventspils kaj sude de ĝi iĝis posedaĵo de la Livonia Ordeno, kaj la resto post kelkaj posedŝanĝoj - de la diocezo de Kurzeme. Post la kolapso de Livonio, la antaŭa parto de la ordeno estis parto de Duklando Kuronio kaj Zemgalio, sed parto de la diocezo venis al aŭtonoma distrikto Piltene. En 1795 la regiono inkludita en la Rusia Imperio, en 1797 - en la Rusia provinco Kuronio (Kurlando). Dum la Unua Mondmilito la teritorio estis okupita de Germanio ekde la mezo de 1915. En 1918 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Geografio
La distrikto situas en la norda parto de la Kursa malaltebenaĵo kaj Marborda malaltebenaĵo. Arbaroj ĉirkaŭ 65% de la teritorio, du trionoj de ĉiuj arboj en arbaroj estas pinoj. Mineraloj - gruzo (Pope, Ķorsīši, Užava), dolĉakva kalkoŝtono, argilo (Stilmes, Ugāle), torfo.
Averaĝa temperaturo estas -3 - -4°C en januaro kaj +16 - +16,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 600-800 mm jare.
La distrikto situas en la basenoj de Venta kaj pluraj marbordaj riveroj. Gravaj riveroj: Abava, Užava, Irbe kun alfluantoj Stende kaj Rinda.
La plej grandaj lagoj estas Usmas (41,4 km²), Puzes (5,2 km²) kaj Būšnieku (3,3 km²).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Etna konsisto estas (2016) 90% latvoj, 5% rusoj, 5% aliaj naciecoj.
Urboj (pilsēta)
Piltenes pilsēta.
Paroĥoj (pagasts)
Ances pagasts, Jūrkalnes pagasts, Piltenes pagasts, Popes pagasts, Puzes pagasts, Tārgales pagasts, Ugāles pagasts, Usmas pagasts, Užavas pagasts, Vārves pagasts, Ziru pagasts, Zlēku pagasts.
Kontraŭreformacio
Oni nomas Kontraŭreformacio la reakcion de la katolika eklezio al la disvastiĝo de la Reformacio en la 16-a jarcento (ekde ĉirkaŭ 1540). La Kontraŭreformacio baziĝis sur firmigo de la eklezia strukturo kaj instigo de la religia kredo.
Dürst (apartigilo)
Dürst estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
(11646) 1997 BZ1
(11646) 1997 BZ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Kontraŭreformacio
Metodoj:
Evoluo de la kontraŭreformacio
La elirpunkto estis la Koncilio de Trento (de 1545 ĝis 1563 kun interrompoj), kio akcentis la dogmajn kaj liturgiajn diferencojn al la protestantismo kaj samtempe forigis la plej gravajn mankojn en la tiama eklezio (ekz. reformado de la pastroinstruado kaj ĉesigo de prebendo (rento alligita al eklezia titolo) kaj de misuzo de indulgenco (pekpardono)). Tiel oni samtempe provis limigi la eblecojn de la protestantismo por atakoj.
La gvidanta forto de la kontraŭreformacio estis en Eŭropo la papo kaj la Habsburgoj. Ili atingis longtempajn sukcesojn en Francio, Pollando, sur la teritorio de la Habsburgoj. La ideologio firmigis la monarkiojn. Ĉar la kontraŭreformacio devis lukti ankaŭ en kulturo, ĝi efikis ankaŭ je la evoluo de la kulturo kaj arto.
La unua reprezentanto de la kontraŭreformacio estis la Jezuita ordeno, fondita en jaro 1534 de Ignaco Lojola. La Jezuitoj – apogitaj de papo Gregorio la 13-a – grave partoprenis en la eŭropa kontraŭreformacio.
En la Germana Imperio donis la bazon de la kontrareformacio la religia paco de Augsburgo de 1555 kun la decido, ke ĉiu bienulo rajtas decidi pri konfesio de sia servutulo. La unua pinto estis la kolonja episkopeja milito en 1583, post kio la kolonja episkopa sidejo kaj la apartenanta princlando rekatolikiĝis.
La kontraŭreformacio en la habsburga imperio okazis pli akre, perforte.
La kontraŭreformacio finiĝis post tridekjara milito en 1648 preskaŭ ĉie en Eŭropo, krom Hungario, kie ĝi daŭris iom plu pro la turka okupado eĉ en la 18-a jc. (post forpelo de la turkoj). En Hungario la kontraŭreformacion realigis la jezuitoj kaj ties hungara ano Pázmány Péter. Li estis ekde 1616 ĉefepiskopo de Esztergom kaj ellaboris la ideologion de la kontraŭreformacio: li ligis la sorton de Hungario al la Maria-kulto kaj restarigis la gvidantan rolon de la katolika eklezio. Li fondis pastroinstruejon en 1619 en Nagyszombat (ĉi tie ekde 1635 funkciis eĉ universitato), en 1623 en Vieno (Pazmaneum). Pázmány atingis la rekatolikiĝon de la ĉefnobeloj.
Dum la regado de Lipot la 1-a, la habsburgoj uzis perforton por la rekatolikigo (post la komploto de Wesselényi 1670-71). En 1673-74 oni citis la protestantajn predikatorojn antaŭ eksterordinaran juĝejon. Kiuj obstine eltenis apud sia konfeso, forvendis al galero.
En 1731 aperis la Carolina Resolutio en Hungario, kiu limigis la politikajn kaj religiajn rajtojn de la reformantoj (ili ne rajtis pri oficistiĝo).
Francio: hugenotoj, Edikto de Nantes, Edikto de Fontainebleau, edikto Memkompreneble ankaŭ monumentoj havis "kontraŭreformacian programon", ekz. la Mario-kolono de Wernstein.
Nava de la Asunción
Nava de la Asunción [NAba delasunZJON] estas municipo en la okcidento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Campiña Segoviana. La loknomo Nava de la Asunción estas etimologie komprenebla kiel Altbieno de la Ĉieliro (de la Virgulino).
Geografio
Ĝi distas 43 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Coca, Navas de Oro, Santiuste de San Juan Bautista, Miguelañez, Domingo García, Rapariegos, Codorniz, Aldeanueva del Codonal kaj Nieva.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Konata dekomence kiel Nava de Coca, ĉar ĝi apartenas al la respektiva Comunidad de villa y tierra de Coca.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Nuestra Señora de la Asunción.
Uedem
Uedem estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kleve de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Horodok (Ĥmelnicka provinco)
Horodok (Городок) estas urbo en Ĥmelnicka provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2013.
Eta botaŭro
La Eta botaŭro (Ixobrychus exilis) estas malgranda vadbirdo de la ardea familio de Ardeedoj. Nome ĝi estas la plej malgranda ardeo troviĝabta en Ameriko.
Aspekto
Tiu estas unu el plej malgrandaj ardeoj de la mondo, kun eble nur la Nana botaŭro kaj la Nigradorsa botaŭro averaĝe iom pli malgrandaj laŭ longo. Tiu fajna botaŭro povas esti 28 al 36 cm longa, kun enverguro de 41 al 46 cm. La pezo estas de 51 al 102 g, kun plej birdoj inter 73 kaj 95 g, kio faras tiun eble la plej malpeza el ĉiuj ardeoj. La subaj partoj kaj gorĝo de tiu birdospecio estas blankecaj kun helbruna strieco. Ties vizaĝo kaj kolflankoj estas helbrunaj; ĝi havas flavecajn irisojn kaj flavan bekon. Maskla plenkreskulo estas brile verdecnigra en dorso kaj krono; ina plenkreskulo estas brile bruna en tiuj partoj. Ili montras helbrunajn partojn en flugiloj dumfluge.
Kutimaro
Tiu Eta botaŭro estas ofte kaŝema birdo. Ili pasas multan tempon rajdante kareksojn. Kaze de alarmo, la Eta botaŭro frostoŝtoniĝas surloke kun beko indikante supren kaj fronto kaj ambaŭ okuloj al la fonto de alarmo, kaj foje balanciĝas por ŝajniĝi ventomovata marĉa vegetaĵaro. Tio estas eble predantevita kutimo, ĉar ties malgrando faras tiun botaŭron atakebla de multaj eventualaj predantoj. Danke al sia kutimo ripozi inter kareksoj, la Eta botaŭro povas manĝi el la akvosurfaco kio estus tro profunda por la vadbirda strategio de aliaj ardeoj. La Eta botaŭro kaj la multe pli granda kaj diferencaspekta Nordamerika botaŭro ofte okupas la samajn humidejojn, sed povas havi relative malmultan interagadon pro diferencoj en manĝokutimaro, preferataj predoj, kaj tempo de reproduktaj cikloj. La Eta botaŭro alvenas al siaj reproduktejoj ĉirkaŭ unu monaton post la Nordamerika botaŭro, kaj eliras unu aŭ du monatojn pli frue. John James Audubon notis, ke juna kaptiva Eta botaŭro kapablis piediri facile inter du libroj starantaj 4 cm aparte. Mortinta, la birda korpo estis 5.7 cm larĝa, indike ke ĝi povis premi sian larĝon eksterordinarege.
Ekologio
Tiuj birdoj nestumas en grandaj marĉoj kun densa vegetaĵaro el suda Kanado al norda Argentino. La nesto estas bone kaŝita platformo konstruita el tifaoj kaj alia marĉa vegetaĵaro. La ino demetas 4 aŭ 5 ovojn, malplej ofte eĉ el 2 al 7. La ovoj estas hele bluaj aŭ verdecaj. Ambaŭ gepatroj nutras la idojn per regurgitado de manĝo. Ofte oni produktas duan ovodemetadon en la reprodukta sezono.
Tiuj birdoj migras el la nordaj partoj de siaj teritorioj vintre al la plej sudaj marbordoj de Usono kaj areoj pli sude, veturante nokte.
Ili manĝas ĉefe fiŝojn kaj insektojn, kiujn ili kaptas per rapidaj lanĉoj de siaj bekoj dum grimpado tra la marĉa plantaro.
La nombroj de tiu birdospecio malpliiĝis en kelkaj areoj pro habitatoperdo. Ili estas sufiĉe komunaj, sed estas pli ofte aŭdataj ol vidataj. Ili preferas plie forfuĝi perpiede kaj kaŝiĝi ol ekflugi. Tiuj birdoj produktas kverajn kaj klukajn sonojn, kutime frumatene aŭ ĉe krepusko.
Taksonomio kaj nomenklaturo
La Eta botaŭro estis origine priskribita en 1789 de J. F. Gmelin baze sur specimenoj el Jamajko.
La Eta botaŭro formas superspecion kun la Malgranda botaŭro kaj kun la Ĉina botaŭro.
Estas kvin agnoskitaj subspecioj.
Birdoj el Ekvadoro estas foje atribuitaj al sesa subspecio, limoncochae: Nordamerikaj birdoj estis iam dividataj en du subspecioj, orienta exilis kaj okcidenta hesperis, sed tio ne estas plu konsiderata valida distingo.
Eta botaŭro de Cory
Malhela ruĝecbruna morfo, "neoxenus", termine "Botaŭro de Cory" aŭ "Malgranda botaŭro de Cory" estis origine priskribita de Cory kiel separata specio en 1885, el specimeno kolektita en aŭ ĉe la rivero Kalusahaĉi, ĉe la Lago Okiĉobi, en sudokcidenta Florido; Cory asertis, ke la specimeno estis "sendube perfekte distinga el ĉiu ajn alia konata specio". Pliaj specimenoj sekvis la venontaj jardekoj, el Florido, Miĉigano,  Ilinoiso, Viskonsino, Ohio kaj Ontario.
Dekomence la Eta botaŭro de Cory estis akceptata kiel valida specio, kaj Elliott Coues kaj Richard Bowdler Sharpe inkludis ĝin en publikitaj specilistoj. Tamen, jam en 1892, stariĝis duboj pri la valideco de la Eta botaŭro de Cory kiel separata specio. Tamen, en 1896, Frank Chapman verkis detalan artikolon subtenante ties retenon kiel valida specio. Outram Bangs poste asertis en 1915, ke tio estas malprava, kaj proponis, ke la birdo de Cory estu frua sinonimo de la Eta botaŭro. Tiu vidpunkto eventuale venkis, kaj la American Ornithologists' Union formovis la iaman specion el sia listo de nordamerikaj birdoj en 1923, Kvaknam aliaj plu malkonsentis ĝis almenaŭ 1928.
La Eta botaŭro de Cory estis iam sufiĉe komuna, sed ĝi estas nune escepte rara, kun nur kvin vidaĵoj ekde 1950. Pli ol 50 % el la historiaj vidaĵoj estas el la Toronta regiono de Ontario. Dekomence konata nur el nordamerika subspecio exilis, ĝi estis unuafoje registrita ankaŭ en la sudamerika subspecio erthyromelas en 1967.
Protektostatuso
La Eta botaŭro estas protektita laŭ la Traktato de Migrantaj Birdoj de 1918.
NGC 6328
NGC 6328 (aliaj indikoj — ESO 102-3, AM 1718-645, PGC 60198) estas galaksio en konstelacio Altaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bulletin of the British Ornithologists' Club
La Bulletin of the British Ornithologists' Club, nome bulteno de la Brita Klubo de Ornitologoj (ISSN 0007-1595) estas ornitologia gazeto publikigita de la British Ornithologists' Club (BOC). Ĝi estas komune citita kiel ''Bull. B. O. C.''
Oni publikis multajn priskribojn de novaj birdoj en tiu bulteno.
La gazeto estis la unuan fojon publikita en 1892. La nuna eldonisto estas Guy Kirwan.
Shogo Nakahara
Shogo Nakahara (中原 彰吾, n. ) estas japana futbalisto.
Bulletin of the British Ornithologists' Club
Listo de eldonistoj
Listo de eldonistoj kun datoj de posteno
Shogo Nakahara
Li futbalis ĉe Hokkaido Consadole Sapporo, Gamba Osaka kaj V-Varen Nagasaki.
Sola Aoi
Sola AOI aŭ Sora AOI (japane 蒼井そら, Aoi Sora; vera nomo ne konata; naskiĝis la 11-an de novembro, 1983 en Tokio, Japanio) estas japana nuda manekeno, aktorino de filmoj kaj televidoj. Ŝi estis aktorino de pornografiaj filmoj. Ŝi estas tre populara en Ĉinio nomata Cāngjǐng Kōng (ĉine 蒼井空).
Plankoplinto
Plankoplinto protektas la muron kontraŭ damaĝoj. Ĉe lignaj plankoj (pargeto aŭ laminato) la plinto ankaŭ servas por kovri la junton inter planko kaj muro, la plinto tiam estas el ligno aŭ MDF, kaj kelkfoje estas rabotita en iu profilo. Ĉe kahelplankoj kelfoje la plinto estas el la sama materialo. Tie kie higieno necesas, kiel en kuirejoj aŭ hospitaloj, oni ofte aplikas kavan plinton.
En kavaj plintoj oni ankaŭ povas kaŝi malornamajn kablojn. Pro kresko de hejmkino-sistemoj kaj domotiko tiu plintformo pli kaj pli uzatas.
129743 Grimaldi
129743 Grimaldi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la itala amatora astronomo Sauro Donati elde la Observatorio de Monte Agliale en Borgo a Mozzano (Italio).
Saint-Pol-de-Léon (stacidomo)
Saint-Pol-de-Léon estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Pol-de-Léon, en departemento Finistère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Morlaix - Roscoff (447000).
Cerentino
Cerentino estas komunumo de la Komunumaro Rovana kaj la Distrikto Vallemaggia en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 58 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Cerentino situas ĉe la kuniĝo de la Valo de Rovano kaj la Valo de Campo en la supra parto de la Valo de Maggia, en distanco de proksimume 35 km de Locarno. La komunumo konsistas el la setlejoj Camanoi (sur alteco de 1136 m s.m.), Cerentino (sur alteco de 980 m s.m.), Collinasca (sur alteco de 761 m s.m.), Corino (sur alteco de 1093 m m s.m.), Casa dei Giün (1080 m s.m.), Corsopra (sur alteco de 1140 m m s.m.), kaj Piede delle Piode (sur alteco de 954 m m s.m.).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 20,07 km², de kiuj 67,4% estas kovritaj de arbaro, 6,2% servas por agrikulturo kaj 1,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Cerentino limas en nordo kaj sudoriento al Cevio, en oriento al Linescio, en sudo al Campo (Vallemaggia), kaj en okcidento al Bosco/Gurin.
Trafiko
Cerentino situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al Cerentino kondukas montara vojo de Cevio, kaj de Cevio kondukas la vojoj al Campo (Vallemaggia) kaj al Bosco/Gurin. Pere de la poŝtaŭtolinio de Cevio al Bosco/Gurin la komunumo estas konektita al la publika transportreto, krome de Cerentino kondukas konekta poŝtaŭtolinio al Campo (Vallemaggia). La busoj trafikas tamen nur sesfoje tage.
Historio
Ĝis 1513 Cerentino apartenis al la Paroĥo Cevio. Pro elmigro la loĝantaro de Cerentino en la lastaj ducentjaroj konsiderinde malkreskis. La vilaĝo estas minacato de deklivoglitoj, rokofaloj kaj erozio de la planko. De 625 loĝantoj en la jaro 1591 Cerentino malkreskis al 58 loĝantoj en 2011.
Osmo Ikola
Osmo Kalervo IKOLA (6a de februaro 1918 Joensuu - 27a de aprilo 2016 Turku) estis finna lingvisto. Li laboris en la Universitato de Turku kiel profesoro pri la finna lingvo de 1951 ĝis 1981 kaj kiel rektoro de la Universitato de Turku de 1975 ĝis 1981.
En siaj esploroj, Ikola traktis interalie la ĝeneralan finnan lingvon kaj dialektojn, same kiel malnovan skriban finnan. Li funkciis kiel membro de la lingva estraro de la Instituto de Moderna Finnlando kaj kiel membro de la finnlingva estraro de ĝia posteulo, la Finna Lingva Esplorcentro (prezidanto 1980–1988) kaj publikigis verkojn pri lingva prizorgado; la manlibro de Nykysuomen käsikirja redaktita de li (1971, unua eldono Suomen kielen käsikirja 1968) estis presita en pluraj eldonoj, kaj ĝi estas unu el la plej konataj gvidiloj pri la finna lingvo.
Vivo
Osmo Ikola estis naskita en Joensuu al la familio de kanceliero Niilo Ikola kaj Salli Ikola (denaske Paloheimo). Li studentiĝis ĉe la finna klasika mezlernejo en Turku en 1936. Ikola komencis siajn studojn en la Universitato de Turku en 1936, specialiĝante pri la finna lingvo kaj ĝiaj rilataj lingvoj. Li diplomiĝis en 1940 kun bakalaŭro pri filozofio kaj en 1949 kun doktoriĝo pri filozofio. Lia disertaĵo traktis la uzon de trukoj kaj reĝimoj en la unua finna Biblio.
Ikola laboris ankaŭ eksterlande: li laboris kiel finnlingva preleganto en Universitato de Upsalo de 1947–1951 kaj kiel alvojaĝanta profesoro en Universitato Kolumbio de Novjorko en 1963 kaj ĉe la Universitato de Distrikto Göttingen en 1971. En Finnlando, Ikola deĵoris ĉe la Universitato de Turku kiel profesoro pri finna kaj rilataj lingvoj de 1951–1962 kaj kiel profesoro pri finna de 1962–1981. kaj kiel aganta profesoro pri la finna lingvo en Turku-Universitato pri Ekonomiko kaj Komerco 1954–1960. En la Universitato de Turku, li funkciis kiel dekano de la Filozofia Fakultato 1954-1957 kaj 1965-1966, vicrektoro 1970-1975 kaj rektoro 1975-1981.
Osmo Ikola funkciis kiel la manaĝero de kaj la Porthan Society kaj la Finnlingva Societo. Li estis membro de la Biblia tradukkomisiono kiu preparis la 1992-datita Eklezian Biblion.
Ikola estis membro de la finna Akademio de Sciencoj ekde 1965.
Polito
Polito (helene Πολίτης, latine Polites) estis en la helena mitologio filo de la troja reĝo Priamo. En senpera fermo de la konkerado de Trojo, post kiam grekoj ruze en internaĵoj de la troja ĉevalo estiĝis en urbon, estis loĝantoj de la urbo furioze murdataj.
Billion
En internacia lingvouzo, la nomo por la nombro Billion signifas la nombron 1000 miliardoj aŭ 1 000 000 000 000 = 10 12, en la dekuma sistemo ĝi reprezentas la cifereon unu kun 12 nuloj. 1000 duilionoj faras unu duiliardojn. La prefikso por mezurunuoj por la faktoro unu duiliono estas tera kun la simbolo T. Ĝi estas mallongigita per bio aŭ bill, per kio ĉi-lasta povas esti konfuzita kun duilardo.
Mitsuteru Kudo
Mitsuteru Kudo (工藤 光輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo, SC Sagamihara kaj Grulla Morioka.
Wilhelm Leberecht Götzinger
Wilhelm Leberecht GÖTZINGER naskiĝis en 1758 en Struppen kaj mortis en la jaro 1818. Tri jarojn post Carl Heinrich Nicolai li publikigis en 1804 sian klasikan vojaĝgvidilon " Schandau und seine Umgebungen oder Beschreibung der sogenannten Sächsischen Schweiz ". Tiu ĉi libro estas legebla eĉ ankoraŭ hodiaŭ kun utilo kaj ĝuo. Per precizaj priskriboj de vojoj kaj naturo Götzinger kontribuis multe al la malfermiĝo de la regiono por la turismo. Ĉe la piedo de "Bärenstein" li malkovris la kavernon "Wolfshöle", kiu nun portas lian nomon (Götzingerhöhle).
(14294) 3306 T-1
(14294) 3306 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Skye (apartigilo)
Skye staras por:
Estas la nomo de jenaj personoj:
8377 Elmerreese
8377 Elmerreese estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona amatora astronomo Elmer J. Reese (1919–2010), kiu grave kontribuis per siaj observoj en la fruaj jaroj de la Asocio de la Lunaj kaj Planedaj Observantoj. Lia hipotezo pri profundaj fontoj por kialigi la perturbadojn en la Suda Ekvatora Zono de la nuba tavolo de Jupitero estas bone konata.
Ĉinio en la Vintra Olimpiko 2010
Kunordigis la teamon la Ĉina Olimpika Komitato, kiu reprezentas la Popolan Respublikon de Ĉinio. La teamo estis la ĝis tiam plej multkapa ĉina teamo en Vintra Olimpiko, kaj ankaŭ la plej sukcesa: atingiĝis 5 oraj medaloj, 11 olimpikaj medaloj entute, kaj rezultis la sepa rango el la unuopaj naciaj teamoj de tiu Olimpiko.
Uehlfeld
Uehlfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Uehlfeld - administra ligo de la najbaraj merkataj komunumoj Dachsbach kaj Uehlfeld, kaj neurba komunumo Gerhardshofen por komuna plenumo de pluraj centraj servoj.
Academia Europaea
Academia Europaea estas eŭropa neŝtata scienca akademio fondita en 1988. Ĝiaj membroj estas sciencistoj kaj akademiuloj, kiuj kolektive planas reklami lernadon, edukadon kaj esploradon.
Historio
La koncepto de "Eŭropa Akademio de Sciencoj" estis levita ĉe renkontiĝo en Parizo de la eŭropaj ministroj de Scienco en 1985. La Reĝa Societo tiam organizis renkontiĝon en Londono en junio de 1986, ĉar estis tempo por krei eŭropan sciencan societon. Ĝi estis fondita kiel la Eŭropa Akademio de Sciencoj en renkontiĝo en Kembriĝo sub la unua prezidanto Arnold Burgen. La franca ministro Hubert Curien, kiu poste iĝis la dua prezidanto de la akademio, donis la inaŭgurparoladon. La unua Plenkunsido estis tenita en Londono en junio 1989, tiam kun 627 membroj. La celo de la kompanio estas, interalie, por plibonigi komprenon de la scienco inter la publiko. Aktuala sidejo estas Londono.
La Akademio Europaea organizas jarajn kunvenojn pri ĝeneralaj temoj. La kunveno de 2006 okazis en Budapeŝto sub la slogano "Cerbo, Menso kaj Materio". La jara kunveno en 2012 okazis en la norvega urbo Bergen sub la moto: Norda Maro - La eŭropa dimensio anstataŭe.
La Akademio Europaea ekde 1993 eldonas interalie revuon "Eŭropa Review", kiu estas eldonita kvar fojojn en jaro. Krome, aperis regule ĝis 2009 bulteno "The Tree", kiu estis poste anstataŭita al elektronika informilo.
Membreco
Membreco povas estas nur per invito. La elekto estas konfirmita de la Konsilo de la Societo.
La akademio havas pli ol 2000 membrojn - inkluzive de pli ol 40 Nobel-premiitojn - de 35 eŭropaj landoj kaj 8 ne-eŭropaj landoj. La membreco inkludas plej elstarajn fakulojn de la fizikaj sciencoj kaj teknologioj, biologiaj sciencoj kaj medicino, matematiko, ekonomiko, juro.
Epoko
Epoko estas grava periodo en historia evoluprocezo. Oni parolas pri epokoj en la (ĝenerala) homa historio kaj en la diversaj branĉoj de la arto, sed ankaŭ en aliaj kuntekstoj. La vorto devenas de la greka "epoche" = halto kun la signifo haltopunkto en la tempokalkulo, tio estas punkto kie komenciĝas io nova kaj grava.
Katedralo de Sens
La Katedralo Sankta Stefano de Sens (cathédrale Saint-Étienne de Sens) de la urbo Sens en la franca departemento Yonne (regiono Burgonjo) estas la unua gotika katedralo, kiu estis konstruata ekde proksimume 1140/45, do pli malpli dum la sama tempo kiel la ĥorejo de la abatopreĝejo Sankta Denizo (konsekrata en 1144) situanta proksimume 130 kilometrojn nordokcidente de Sens. Ĝi estas konsekrita al Sankta Stefano.
Konstruhistorio
Respondecaj por la tri unuaj frugotikaj preĝejoj, la abatopreĝejo Sankta Denizo, la katedralo de Sens kaj la antaŭa konstruaĵo de la nuntempa katedralo de Chartres estis abato Suger de Sankta Denizo same kiel la episkopoj Henriko de Sens kaj Gotfredo de Chartres. Ili estis interamikaj kaj samideanoj.
Kvankam ne ekzistas tiel precizaj konstrudatoj por la katedralo de Sens kiel por Sankta Denizo, foje oni neas al Sankta Denizo ĝian ĝenerale agoskitan rangon kiel unua gotika konstruaĵo argumentante, ke la ĥorejo de Sens estis ekkonstruata malmultajn jarojn antaŭ Sankta Denizo. En Sankta Denizo nur la malsupra parto de la ĥorejo devenas el la frua 12-a jarcento, dum kiam la ĥorejon de Sens oni konstruadis seninterrompe ekde 1140/45 kaj preskaŭ finkonstruis en 1168. Laŭlonga kaj transversa navoj de Sens ekestis pli malfrue. Estas prave, ke Sankta Stefano de Sens estas la unua gotika katedralo, ĉar Sankta Denizo estis abatopreĝejo, ne katedralo.
Marksista-Leninista Partio de Nederlando
La Marxistisch-Leninistische Partij Nederland, MLPN, (esperanto: Marksista-Leninista Partio de Nederlando) estis maoisma politika partio de 1969 ĝis 1982 en Nederlando. La partio fakte havis nur 20 anojn kiuj organizis sin en ĉeloj kaj kiuj per financa apogo el Ĉinio atingis larĝan publikecon. Ties ĝenerala sekretario Pieter Bouvé estis instruisto de matematiko. Lin dungis la sekreta servo jam en 1957 kiel antaŭpreparon por la Monda Junulara Renkontiĝo en Moskvo. Post la malboniĝo de la soveta-ĉina rilato, la nederlanda sekreta servo komisiis lin fondi la maoisman partion.
La partieto havis ĝeneralan sekretarion, prezidanton, eĉ centran komisionon. Ĉiun funkcion plenumis dungitoj de la sekreta servo, kiuj eĉ verkis kaj presigis la gazeton La komunisto en la presejo de la sekreta servo.
La partio en Nederlando agadis por malebligi, kompromiti la maldekstrajn partiojn, ĉefe la Nederlandan Komunistan Partion. Ili sukcese skurĝis kaj vivtenis disputojn senfinajn kaj disigis la partion al frakcioj. Ĝi okupiĝis ĉefe pri Ĉinio, sed ankaŭ pri Albanio. La pseŭdogvidanto vojaĝis ĉ. 25-foje en Ĉinion, kies koston pagis la ĉinoj kaj ili pagis krom tio ĉ. unu milionon da britaj pundoj. Tiel la nederlanda sekreta servo prenis monon de la observato por observado.
Unu partiano pagis 20 % el sia salajro dum la tuta ekzisto de la partio. La nun (2005) universitata instruisto postulas la enpagojn kun rentumo de la sekreta servo. Tiun partianon nomis idioto ties iama gvidanto, eĉ amiko.
La iama gvidanto de kontraŭspiona sekcio ĉe la nederlanda sekreta servo, Frits Hoekstra, malkovras en sia libro "En servo de BVD", ke MLPN estis fondita far sekreta servo BVD (Binnenlandse Veiligheidsdienst) kun la celo, ke oni akiru resumon pri la influo de maoismo je studentoj kaj intelektuloj kaj ke ĝi ricevu ankaŭ informojn pri geopolitikaj ambicioj de Ĉinio. La tuta agado estis apogita far CIA, kiu nomis tion Operacio Ruĝa Haringo (“Operation Red Herring") kaj kiu havis enrigardon en ĉiun akton. La Nederlanda sekreta servo nun volas eki proceson kontraŭ la verkisto por timigi eĉ aliajn pli fruajn dungitojn pri publikigo de la informoj.
Recea (Harghita)
Recea ( Récefalva) estas vilaĝo en distrikto Harghita en Rumanio. Administre ĝi apartenas al la komunumo Tulgheș, kies centro situas ĉirkaŭ 6 km norde.
En la censo de 2002, 134 el la 155 loĝantoj deklaris sin etnaj rumanoj, la aliaj 21 deklaris sin etnaj hungaroj.
Sojlo
Sojlo estas trabo sub pordo por fermi la spacon inter la pordo kaj la planko. En sekaj lokoj la sojlo ofte estas farita el durligno, plej ofte el fagoligno.
Laŭ Francisko Azorín Sojlo estas Kuŝanta peco, ŝtono, trabo, ĉe aperturo, laŭlonge ĉe muro, sub la apogekstremo de trabaro, k. c. Li indikas etimologion el la latina solium, solum (tereno, planko).
Sojlo ankaŭ estas aplikata por fari transiron inter du diversaj plankoj, ekzemple ŝtono kaj tapiŝo. Plue sojloj uzatas kiel akvobarilo, ekzemple sub la pordo de banĉambro al koridoro. En tiu formo la sojlo plejofte estas el (dur)ŝtono.
Nordia kombino
La nordia kombino de alpa skiado estas vintra sporto kiu kombinas la du unuopajn sportojn skisaltado kaj skikurado. Tiu sporta kombino konsideratas la plej renoma, "reĝa fako" de nordia skiado.
En konkurso de nordia kombino okazas diversaj unuopaj konkursoj de skikurado: unuopaj konkursoj, sprintoj, amasaj startoj, stafetaj konkursoj kaj teamaj sprintoj. La plej gravajn konkursojn organizas la monda asocio Federacio Internacia de Skiado (france Fédération Internationale de Ski, FIS.
Historio
La nordia kombino kiel ĉiuj modernaj fakoj de nordia skiado ekestis en Norvegio. Ekde la mezo de la [19-a jarcento]] aparte ĉe la monto Holmenkollen apud Oslo okazis renomaj turniroj de skiado, en kiuj la nordia kombino havas grandan rolon.
Internacian signifon la nordia kombino ricevis kiam ĝi en la unua Vintra Olimpiko, tiu de 1924 en Chamonix iĝis olimpia sporto kaj de tiam ĉiam restis tia. En la unua vintra olimpiko tamen nur okazis unuopa konkurso de skikurado plus konkurso de skisaltado - la oran medalon gajnis la norvego Thorleif Haug, kaj ankaŭ la arĝentan kaj bronzan medalojn akiris norvegoj. Ankaŭ en la sekvaj jaroj ĝis la Dua Mondmilito norvegaj atletoj dominis la konkursojn, kaj gajnis ĉiujn olimpiajn medalojn en ĝi.
Iom post iom tio ŝanĝiĝis ekde la Vintra Olimpiko 1948, en kiu oni ŝanĝis la sinsekvon de la unuopaj fakoj, do unue skisaltis kaj poste skikuris. Tiun sinsekvon oni tenis ĝis la nuntempo, nur poste aldonis diversajn variaĵojn de skikuraj konkursoj.
En la sekvaj jaroj la poentotabeloj, la nombro de skisaltoj kaj la longeco de la skikura(j) distanco(j) plufoje ŝanĝiĝis. Granda ŝanĝo estis la poentokalkula reformo unuafoje aplikita en la Vintra Olimpiko 1988 en Kalgario: de tiam la poento-manko el la skisaltado trakalkuliĝas al pli posta starto en la skikura konkurso, tiel ke la venkanto de la kombina fako klaras kiam la atleto pasas la celan linion. Tio pliklarigis kaj pliinteresigis la konkursojn de nordia kombino por spektantoj.
Ekde la sezono 1983/1984 la monda asocio Federacio Internacia de Skiado (france Fédération Internationale de Ski, FIS, okazigas ĉiujaran turniron pri Monda Pokalo de la Nordia Kombino. Krom la olimpiaj fakoj tie regule okazas ankaŭ konkuroj de amasa starto. Ekde la jaro 1985 la skikura fako okazas en la "sketada" tekniko, ankaŭ nomata "libera" (ne konfuzinda kun liberstila skiado).
Substrekendas, ke laŭ la stato de 2012 la nordia kombino ĉiam estis kaj estas konkurso nur por viroj - kaj en la turniroj de la Mondpokalo kaj de la Monda Ĉampionumo kaj de la Vintraj Olimpikoj. Dum fortas streboj plifortigi kaj plioficialigi internaciajn virinajn turnirojn pri skisaltado, tiaj streboj pri turniroj de la nordia kombino ankoraŭ ne rimarkeblas.
Olimpia statistiko
Laŭ la stato post la Vintra Olimpiko 2010 estas la sekva medala tabelo pri ĉiuj konkursoj de nordia kombino en Vintraj Olimpikoj: 1: kun Tutgermania teamo (1956–1964),  FRG (1968–1988) kaj  GDR (1968–1988)
2: kun (1956–1988)
NGC 6329
NGC 6329 (aliaj indikoj — UGC 10771, MCG 7-35-51, ZWG 225.77, PGC 59894) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Schetter (apartigilo)
Schetter estas la familia nomo de jenaj personoj:
Schëtter estas la luksemburga nomo de Schüttringen, komunumo en Luksemburgio.
Vidu ankaŭ:
Karl Großmann (apartigilo)
Karl Großmann estas la nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Felipe Félix
Felipe Félix (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo, Kyoto Sanga FC kaj Giravanz Kitakyushu.
Vers
Vers estas la nomo aŭ parto de la nomo de pluraj komunumoj en Francio:
Giustino
Giustino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Vermiglio, Pinzolo, Spiazzo, Strembo, Carisolo, Caderzone, Massimeno, Stenico kaj Bleggio Inferiore.
Ĉinio en la Vintra Olimpiko 1998
Kunordigis la teamon la Ĉina Olimpika Komitato, kiu reprezentas la Popolan Respublikon de Ĉinio.
Hotelo Müller
Hotelo Müller estas iama hotelo en la kuracbaneja zono de Bad Liebenstein, Germanujo. Ĝi starigitis en 1852 ĉe Herzog-Georg-strato kontraŭe al la Kuracbaneja teatro. Dum ambaŭ mondmilitoj ĝi servis kiel lazareto kaj poste kiel sanatorio Heilanstalt Albert Schweitzer. Ekde 1995 la arkitektura belajho ne plu uzitis. En 2020 la kaduka domo finfine malkonstruitis ĝis la teretaĝa vandaro por pretigi ĝin je restaŭrado laŭ monumentprotektaj kriterioj. Kelkaj historiaj aferoj konservitis por havi kiel eble plej akuratan rekonstrueblon.
Historio
En 1852 s-ino Müller, vidvino de la lupreninto de la tiama porkuracotejo (poste Hotel Kaiserhof), konstruigis la domon laŭ stilo de klasikismo. Unue estis ĝia utiligo hotela. Ĝi troviĝis ĝuste ĉe la kurabanloka promenejo de Bad Liebenstein. Arĥitekto ĝia estis verŝajne Ludwig Lange, dume August Wilhelm Döbner responsis pri la konstruadgvidado. Laŭ la porturisma serio Meyers Reisebücher de 1864 la hotelo somere estis plenŝtopita de gastoj kaj havis renomon kiel eble la plej impona de ĉiuj turingiaj gastejoj. En 1867 transprenis ĝin la plej juna filo Gotthard Müller. Li estis ne nur hotelestro sed ankaŭ violonĉelisto kaj mecenato pormuzik(ist)a. Lia hotelo, kie dum la naĝadsezono loĝis konataj kantistoj, violonistoj kaj pianistoj, estis centro de ege ŝatataj muzikaj aranĝoj. La surtabligitaj pladoj estis tiom bongustaj ke venis eĉ elstaregaj artistoj kiel Hans von Bülow aŭ Anton Grigorjeviĉ Rubinŝtejn. En 1880 ludonitis Gotthard Müller la domon al la hotelisto Franz Schmidt, kiu de ĝi ekposedantis en 1888. Eble tiutempe iĝis alinomiĝo je Hotel Charlotte por honori princinon Victoria Elisabeth Augusta Charlotte de Prusio. Tiutempe la kapacito hotela estis de 70 litoj.
En 1913 la posedo transiris al Maximilian von Wiser kaj ŝanĝitis en 1915 je la porokulmansanuleja preventorio Augenheilanstalt Charlotte (kiu jam en 1920 venis en propran kaj nove konstruitan domon) Parto de ĝi iĝis soldathospitalo.
Post la Unua mondmilito luprenis la domon Hermann Gruber (en 1919) kaj refaris de ĝi hotelo (Hotel Herzogin Charlotte): li ekposedis tie en 1921. Gruber estis fondomembro de la societo Liebensteiner Burggemeinde. Du la Dua mondmilito ĝi denove rolis lazarete. En 1945 el ĝi komandis la usona armeregistaro kaj ekde julio 1945 (ĝis 1946) la sovetia. Lia filino Else de Harde hotelestrintis ĝis 1956. La domo estis kontrakthejmo de la kuracloka administrado. En 1976 ĝi senproprietigitis fare de al komunistoj kaj transprenitis fare de la Popola kuracbano. Post fino de profundaj restaŭradlaboroj faritis en ĉeesto de la vicministro pri sano de GDR, s-ro Erler, la solena reinaŭguro kaj alinomo por Albert Schweitzer (kiu iam gastis en Bad Liebenstein).
Post Turniĝo luprenis m&i-Fachklinik la konstruaĵon ĝis la finkonstruo de sia nova domo ĉe la kuracloka korso. Ideoj lokigi tie la urban administradon fiaskis. La lasta konata posedanto estis irlanda nemoveblaĵgrupo kiu tute ne zorgis pri investado.
Restaŭroj de 2020/21
Post nefunkcio dum du jardekoj la urbo rajtis aĉeti ĝin. En 2020 reduktkonstruitis la supraj etaĝoj laŭ la reguloj de la monumentprotektaj aŭtoritatoj. La tie troviĝinta framskeletaro jam tro difekta estis por eventuala savo. La porlaborista bonfarorganizaĵo Arbeiterwohlfahrt (AWO) intencis rekonstrui ĝin por havi novan oldulejon, laŭ la iama aspekto. La projekto ankaŭ post ŝanĝo de la afergvidantaro de AWO konfirmitis.
Roscoff (stacidomo)
Roscoff estas franca stacidomo sur linio - Roscoff, situanta en  Roscoff, en departemento Finistère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Morlaix - Roscoff (447000).
Horodok (Lviva provinco)
Horodok (Городок, Gródek) estas urbo en la nuna Lviva provinco (Львівська область, Lvivska oblast') de Ukrainio. Laŭ la stato de, en la urbo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
NGC 6330
NGC 6330 (aliaj indikoj — UGC 10776, MCG 5-41-5, ZWG 170.7, IRAS17138+2927, PGC 59961) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĉinio en la Vintra Olimpiko 2002
Kunordigis la teamon la Ĉina Olimpika Komitato, kiu reprezentas la Popolan Respublikon de Ĉinio. En aparta nacia teamo partoprenis atletoj el Honkongo. La teamo de PR de Ĉinio en tiu olimpiko atingis siajn unuajn du "vintrajn" orajn medalojn - en la antaŭaj Vintraj Olimpikoj ĝi nur sukcesis pri arĝentaj kaj bronzaj medaloj.
Bombardado de Kassa
Bombardado de Kassa okazis en la 26-an de junio 1941. Tiu evento apartenas al nebulaj kaj sekretaj historiaj okazintaĵoj. Tiu atako iĝis la preteksto por la Kabineto Bárdossy en Hungario por konstati militan staton (tio ne estas la sama kun deklari militon) al Sovetunio la venontan tagon. Rezulte Hungario iĝis partoprenanto de la 2-a mondmilito en flanko de Germana Regno.
La atako
Ĝis la atako Hungario estis insulo de la paco inter batalantaj landoj. Neatendite neidentigitaj aviadiloj faris aviadilan atakon en Kassa (tiam parto de Hungario, hodiaŭ Košice estas en Slovakio). Resume falis 29 bomboj al la urbo, krome unusola bombo al la najbara vilaĝo. Trafis bombo la poŝtejon, kazernon kaj kelkajn loĝdomojn. Estis 32 mortintoj, 60 signife vunditoj, 220 nesignife vunditoj. 2 bomboj ne eksplodiĝis, László Bárdossy mem prezentis ilin en la hungara parlamento. (Tamen estas fakto, ke tiutempe la bomboj estis venditaj, ankaŭ kelkaj aliaj landoj uzis sovetuniajn bombojn.) Kelkaj opiniis, ke la bomboj estis faritaj en Sovetunio. En la sama tago flugmaŝino atakis hungaran trajnon en Karpatoj, tiam oni vidis sovetunian aviadilon.
Post la atako hungaraj militaviadiloj persekutis la atakintojn, sed ili flugis al la nebuloj kaj malaperis.
La vera identeco de la ataka nacio neniam estis pruvita.
Uehrde
Uehrde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wolfenbüttel de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bombardado de Kassa
Teorioj
Estas fakto, ke laŭ la distancoj Kassa estis atingebla el:
Hungara membombardo
La hungaraj aviadiloj parte ne estis konvenaj por bombardi, sed la konvenaj aviadiloj estis vaste konataj inter hungaraj soldatoj - kiel nekonataj aviadiloj - tio estus sensenca.
Germana bombardo
Tiu teorio estis ŝatata dum la socialismo, tamen dum la erao neniuj pruvoj aperis. La germanaj aviadiloj estis same bone konataj, eĉ iliaj siluetoj estis konataj. Germanio tiam ne kalkulis Hungarion, nur Rumanion kaj Suomion.
Rumana aŭ slovaka bombardo
Dum la socialismo nek tie aperis pruvoj pri ebla atako.
Sovetunia bombardo
Tio povis okazi erare aŭ intence. Intenca atako supozeble ne okazis. Jam pli frue Sovetunio komencis politikadi amike, ili redonis historiajn flagojn, ktp. Laŭ historiistoj Sovetunio ne havis intereson pri kreo de pli nova malamiko.
Erara atako estas pli facile imagebla. Oni supozas, ke estis plano ataki proksiman slovakan urbon Prešov, kie funkciis radiostacio. Dum la atako jam daŭris la milito inter Sovetunio kaj Slovakio. Do, la imageblaj sovetuniaj aviadiloj ne havis kialon forigi la naciajn simbolojn.
(18364) 1990 WF4
(18364) 1990 WF4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Horzonoj en Brazilo
[[Dosiero:Standard Timezones of Brazil.svg|eta|Horzonoj en Brazilo
Brazilo observas kvar horzonojn: la Fernando-de-Noronha Tempo (FNT), la Brazilja Tempo (BRT); la Amazonia Tempo (AMT) kaj la Akra Tempo (ACT). Horzonoj estas reguligitaj per leĝo 12.876 el 30 de oktobro 2013.
La Fernando-de-Noronha Tempo (FNT)
UTC-02:00 (+1 horo de Braziljo)
La Brazilja Tempo (BRT)
UTC-03:00 (tempo en Braziljo)
La Amazonia Tempo (AMT)
UTC-04:00 (-1 horo de Braziljo)
La Akra Tempo (ACT)
UTC-05:00 (-2 horoj de Braziljo)
La somera tempo
Inter 1985 kaj 2019, oni observis la brazilan someran tempon.
Samouco
Samouco estas freguesia en Portugalio apartenanta al la municipo Alcochete, kun São Francisco kaj Alcochete (freguesia), kun 4,76 km² de areo kaj 3 143 loĝantoj (2011). Ties denseco estas 660,3 loĝ/km². Ĝi estis altigita al statuso de urbo en la 9a de Decembro de 2004.
Negelein (apartigilo)
Negelein estas la familia nomo de jenaj personoj:
Hiroyuki Mae
Hiroyuki Mae (前 寛之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Hokkaido Consadole Sapporo kaj nuntempe aktivas ĉe Mito HollyHock.
Ĉinio en la Vintra Olimpiko 1994
Kunordigis la teamon la Ĉina Olimpika Komitato, kiu reprezentas la Popolan Respublikon de Ĉinio.
Namazu
En la japana mitologio, Namazu (鯰) aŭ onamazu (大鯰) estas giganta katfiŝo (kutime siluro), kiu kaŭzas tertremojn. Ĝi vivas en la koto sub la insuloj Japanio, kaj estas gardata de la dio Kaŝima, kiu retenas la katfiŝon per ŝtono. Kiam Kaŝima ne sufiĉe atentas, Namazu baraktas, kaŭzante fortajn tertremojn. Forigi katfiŝon supozeble povus sankta ŝtono de la sanktejo, frakasante ĝian kapon. La katfiŝo estas tirita de sudo al nordo aŭ de nordo ĝis sudo. Oni kredas, ke ĝia kapo situas proksime al la urbo Kioto kaj la vosto situas proksime al la urbo Aomori. Iuj sciencistoj diras, ke ĝi devus situi renverse, ĉar en la sudo de Japanio tertremoj estas pli oftaj, do estus pli logike imagi, ke tie estus la vosto de la katfiŝo.