cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Titulara episkopo
Titulara episkopo, en la Katolika Eklezio, estas episkopo de titulara episkopujo, tio estas, iama episkopujo kiu ne plu funkcias aŭ ne plu estas uzata. Tio kontrastas al dioceza episkopo aŭ episkopuja episkopo, kiu gvidas fakte ekzistantan episkopujon. Titulara episkopo ofte havas rolon de helpepiskopo, kiu asistas diocezan episkopon plenumi sian laboron, aŭ havas altrangan eklezian postenon kiu postulas la episkopan ordinadon, ekzemple ŝarĝitaj de la Apostola seĝo al administraj aŭ diplomataj oficoj: tiuj prelatoj ĝenerale konservas la titularon de la aboliciita diocezo ankaŭ pro la motivo ke laŭ la kanona juro neniu povas esti ordinita episkopo sen la titulara diocezo, reala aŭ historia.
Kanona juro
Ilia nomumo koncernas la Apostolan Seĝon. Estas asignita la “titolo” de iu diocezo ĉesinta ĉar nun ĝi kuŝas in partibus infidelium (en zonoj de nekredantoj); ekzemple, la Ĉefdiocezoj de Kartago, de Antiokio de Pisidia, de Oderco (Italio) kies teritorio estis enprenita en alia diocezo pli vasta.
Spite de manko de jurisdikcio sur titola eklezio, la episkopoj titularaj ĝuas ĉiujn rajtojn kaj privilegiojn kaj honorojn de la diocezaj episkopoj: krome ili partoprenas kun decida voto en Koncilioj. kaj apartenas plenjure al la Episkopara Konferenco de la teritorio en kiu ili plenumas sian oficon. .
Estas episkopoj titularaj: la altaj funkciuloj de la Roma Kurio aŭ de la Episkoparaj Konferencoj kaj de al Nuncia ambasadorejo...
Konotacio
Do, la termino konotacio, referencata ankaŭ kiel konotacia senco aŭ figura senco, estas asocio pli malpli subjektiva, kultura aŭ emocia, kiu iras trans la signifo precize skribita aŭ laŭlitere de vorto, frazo, koncepto aŭ esprimo. Krom sia denotacio, nome la referenca, laŭvorta senco, ajna vorto kondukas al aliaj sencoj, virtualaj, konotaciaj, kiuj estas apenaŭ sugestitaj, elvokante aliajn ideojn pli malpli asociajn, ĉu abstraktaj, ĉu subjektivaj. Tiu senco de vortoj estas neregula senco, figurita, cirkonstanca, porokaza, kiu plej ofte dependas el la kunteksto. En Esperanto ekzemple la vorto samideano laŭvorte signifus iun kiu havas la samajn ideojn, tamen en Esperantujo plej ofte ĝi signifas simple esperantiston.
Titulara episkopo
Kanona juro
La helpepiskopoj nune ricevas la titolon de la rezida diocezo aŭ ĉefdiocezo en kiu ili estis destinitaj; sammaniere la emeritaj espiskopoj (kiuj jam okupis diocezan katedron aŭ estris elstaran oficon) daŭrigas konservi la tutolon de la jam regata diocezo ktp.
Historio
La origino de la titularaj episkopoj datiĝas je la 4-a jarcento, kiam en la Unua koncilio de Niceo de 325 estis permesite al la episkopoj sekvuloj de la kontraŭpapa Novaciano, konvertiĝintaj al la ortodoksio, konservi la privilegiojn kaj la honorojn devenantajn de la episkopa ordo spite de la perdo de ĉiu jurisdikcio sur la antaŭa titola eklezio.
Ekde la 7-a jarcento, okaze de la islama okupo de la Proksima Oriento kaj de Nord-Afriko, diversaj episkopoj elpelitaj el tiuj zonoj trovis rifuĝon en Okcidento kaj estis gastigitaj ĉe lokaj episkopoj kiel helpepiskopoj: post ilia forpaso aliaj estis episkopigitaj kiel iliaj sekvuloj. Tia praktiko estis konfirmita kaj jure estabila en la Koncilioj de Vieno (Francio) kaj de Trento (Italio).
Eksteraj ligiloj
Listo de la romkatolikaj titularaj episkopujoj en la mondo troviĝas ĉe:
John F. Kennedy
John Fitzgerald KENNEDY (aŭ mallonge: JFK; naskiĝis la 29-an majo 1917 en Brookline, Masaĉuseco; mortis la 22-an de novembro 1963 en Dallas, Teksaso) estis la tridek-kvina Prezidento de Usono.
Li estis filo de irlandanida loka politikisto Joseph Kennedy kaj Rose Fitzgerald. Dum la dua mondmilito, li estis vundita en Pacifiko sur barko PT 109. Lia heroeco logis balotilojn sed, dum lia resta vivo, lia lumbo doloregis. Li estis operaciita kaj bezonis apogan zonon kaj medikamentojn.
John estas la plej fama el la irlandanida usona familio Kennedy. Li estis juna, bonaspekta, kaj populara prezidento. Li havis tri gefilojn kun Jacqueline Bouvier (edzina familinomo, Kennedy). Malgraŭ sia familia aspekto, li ekstergeedzece amindumis virinojn kiel Marilyn Monroe. Li estas la unua rom-katolika prezidento de Usono.
Kennedy estis mortpafita, dum li kaj lia edzino veturis en aŭtokavalkado dum politika kampanjo. Oficiale Lee Harvey Oswald lin murdis, sed konspiraj teorioj pri lia morto estas daŭra parto de usona populara kulturo. Oni decidis en 2004 ciferecigi magnetofonan registraĵon, kiu enhavas la sonon dum la murdo, celante analizi, ĉu vere pafis oni 3-foje (el biblioteko) aŭ ekzistis iu 4-a pafo el la proksima monteto.
En 2019 la filmo "La Irlandano", bazita sur rememoroj de la usona mafiulo Frank Sheeran, prezentis sian version de prezidantiĝo kaj murdo de John F. Kennedy. Ĝi asertas, ke al lia sukcesa prezidenta kampanjo grave kontribuis la usona mafio, esperinta kun lia helpo revenigi siajn posedaĵojn en Kubo, ŝtatigitajn post la venko de la Kastrisma revolucio. Post kiam la Invado de la Porkogolfeto komplete fiaskis kaj la Karibia krizo finiĝis, la mafio komprenis ke ĝiaj esperoj ne realiĝis dum lia frato Robert F. Kennedy aktive persekutis la mafiulojn. Do la mafio murdis la prezidanton, post kio lia frato perdis sian postenon de la ĝenerala prokuroro kaj baldaŭ mem estis pafmurdita.
Dum lia administrado (1961-1963) okazis:
Memoro
Memortabulo pri li estas en Interna urbo de Vieno.
Naturalis
Naturalis Biodiverseca Centro estas nacia muzeo de natura historio kaj reserĉa centro pri biodiverseco en Leiden, Nederlando.
Historio
Naturalis origiiĝis el kunigo de la Rijksmuseum van Natuurlijke Historie (mallongigite RMNH) kaj la Rijksmuseum van Geologie en Mineralogie (mallongigite RGM) en 1984. En 1986 oni decidis, ke la muzeo iĝu publika kaj oni konstruis novan konstruaĵon, kiu kostis ĉirkaŭ 60 milionoj da eŭroj, kii faras ĝin la dua plej kosta muzea konstruaĵo en Nederlando.
Kolekto
La nuna muzeo estas konata pro siaj nombraj objektoj en siaj kolektoj. Ĝi havas proksimume 10 milionojn da specimenoj de zoologio kaj geologio. La kolektoj kuniĝas al la kolektoj de la Zoölogisch Museum Amsterdam kaj atingas proksimume 37 milionoj da specimenoj. La kunigo ekis en 2011 kaj laŭplane finos en 2012.
La kolektoj estas stokitaj en 60-metran alta turo, simbolo de Leiden, malfermita en aprilo de 1998.
Sándor Szathmári Pap
SZATHMÁRI PAP Sándor (satma:ri) estis hungara presisto naskita en Koloĵvaro en 1697 kaj mortinta en Koloĵvaro la 25-an de januaro 1745.
Kariero
Pap Sándor Szathmári studis en Koloĵvaro. Li dungiĝis al la presejo Brewer de Lőcse, sed poste li laboris en 1726 en Amsterdamo, en 1727 en Franekero, en 1729 en Utrecht. En 1731 li transprenis la direktadon de la presejo de la kolegio de Koloĵvaro. Li estis unu el la plej erudiciaj hungaraj presistoj.
Wu Guojiang
WU Guojiang estas ĉina esperantisto. En la oficperiodo 2001-2004, do inter la UK 2001 en Zagrebo kaj la UK 2004 en Pekino, kaj en la oficperiodo 2010-2013, do inter la UK 2010 en Havano kaj la UK 2013 en Rejkjaviko, li estis membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio, en kategorio B, do rekte elektita de la individuaj membroj de la asocio. Ekde pluraj jaroj li funkcias kiel komisiito por engaĝiĝo de esperantisto en la kunlaborado de ĝemelaj urboj.
Murdo de Martin Luther King
Martin Luther King estis usona pastro, aktivulo, kaj elstara estro de la Afrikusona Civilrajta Movado kaj Nobel-premio pri paco kiu iĝis konata pro sia antaŭenigo de la civilaj rajtoj uzante rimedojn de civila malobeo. Li estis murdita ĉe la gastejo Lorraine Motel en Memphis (Tenesio) la 4an de Aprilo, 1968, kiam li estis 39-jaraĝa. King estis portita al la Malsanulejo Sankta Jozefo, kie li estis deklarita mortinto je la 7:05 vespere. James Earl Ray, eskapinto el Misuria Prizono, estis arestita la 8-an de junio 1968 en Londono ĉe la Flughaveno London Heathrow, extradiciita al Usono, kaj akuzita je murdo. La 10-an de marto 1969 Ray akceptis kulpecon kaj estis kondamnita je 99 jaroj en prizono ĉe Tennessee State Penitentiary. Ray poste multe klopodis por retiri sian kulpokonfeson por esti juĝata de ĵurio, sed estis nesukcesa; li mortis enprizone la 23-an de aprilo, 1998, 70-jaraĝa.
La familio King kaj aliaj ĉiam opiniis, ke la murdo estis farita kiel rezulto de konspiro partoprenita de la usona registaro, kiel asertis Loyd Jowers en 1993, kaj ke James Earl Ray estis propeka kapro. En 1999 civila ĵurio kiu ne menciis la usonan registaron decidis, ke Loyd Jowers kaj aliaj, inkluzive de nenomitaj registaraj agentoj, estis partoj de konspiro por murdi King.
Fk
La literkombino havas plurajn signifojn:
Ruĝvosta parulio
La Ruĝvosta parulio, Setophaga ruticilla, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj malgranda genro de Setophaga, kie ĝi estas la ununura specio. Ili reproduktiĝas en Nordameriko, tra suda Kanado kaj orienta Usono.
Tiuj birdoj estas migrantaj, kaj vintrumas en Centrameriko, Karibio kaj norda Sudameriko (en Venezuelo ili nomiĝas "candelitas" -kandeletoj-). Ili estas tre raraj vagantoj en okcidentan Eŭropon.
Tiu specio estas tute nerilata al la malnovmondaj ruĝvostuloj. Tiu specio ricevas sian nomon pro la ruĝa koloro de la vosto de masklo.
Aspekto
La Ruĝvosta parulio estas 12 cm longa kaj pezas 8.5 g. La reproduktantaj maskloj estas nekonfuzeblaj, tutnigra supre escepte larĝan oranĝecruĝajn makulojn centre de flugiloj kaj en ekstera parto de komenca vosto (flugiloj kaj vosto montras iom da malhelbruneca nuanco pli ol la tutnigran koloron de la supra dorso). Ankaŭ la brustoflankoj estas ruĝoranĝaj, kun la resto de ties subaj partoj blankaj. La beko estas mallonga kaj pintakra. La okuloj estas nigraj.
Ĉe aliaj plumaroj la Ruĝvostaj parulioj montras verdecajn suprajn partojn, nigran vostocentron kaj grizajn kapojn. La ruĝoranĝaj makuloj de la masklo estas anstataŭataj de flava koloro ĉe la plumaroj de inoj kaj junuloj. La beko kaj kruroj estas pli nigrecaj ĉe la reprodukta masklo ol ĉe aliaj plumaroj.
Kutimaro
La reproduktaj habitatoj de tiuj birdoj estas malfermaj arbaroj aŭ arbustaroj. Tiuj habitatoj estas ofte situaj ĉe akvo. Tiuj birdoj nestumas en malalte en arbusto; la ino demetas 2-5 ovojn en tasforma nesto.
Tiuj birdoj manĝas insektojn kutime kaptatajn dumfluge. Ruĝvostaj parulioj ankaŭ kaptas siajn insektopredojn per plukado el la foliaro. Tiu estas tre aktiva specio. Ili ofte malfermas siajn vostojn. Tiuj birdoj fermas kaj malfermas la oranĝan kaj flavan kolorojn de siaj vostoj por allogi aŭ senmovigi insektojn el la subkreskaĵaro.
Ties kanto estas serio de muzikecaj notoj sii. Ties alvoko estas milda ĉip.
Vardø
- jen norvege, en la norda samea Várggát, kvene Vuorea, aŭ finne Vuorea - estas komunumo de Norvegio. Ĝi ĝis la jaro 2019 situis en malnova departemento (norvege fylke) Finnmark kaj ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al tiam kreita, unuigita departemento Troms kaj Finnmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunomo estas la samnoma loĝloko Vardø, kaj komunumestro estas .
Ruĝvosta parulio
Kutimaro
Ruĝvostaj parulioj montras miksitan pariĝstrategion; ili estas hegemonie monogamaj sed ĉirkaŭ 25 % de maskloj havas multoblajn teritoriojn kaj estas poliginaj. Eĉ ĉe monogamaj paroj, alta proporcio de idoj - ĝis 40 % - ne estas filoj de la masklo de la paro. La intenseco de la maskla koloraro (kiu rilatas al pigmentoj de Karotenoido) antaŭmarkas ties sukceson je havo de teritorio en la nereproduktaj vintraj lokoj ĉe Karibio, la probablecon ke li estos poligina, kaj la proporcion de idoj en sia nesto kies patro li vere estos.
Vardø
Ĝi situas je la nordorienta pinto de Norvegio, ĉe la bordo de la Barenca Maro. La loko estas la plej orienta komunumo de Norvegio ... ĝi situas pli oriente ol Helsinko, Sankt-Peterburgo aŭ Kairo.
La norvega nomo de la urbo estis origine Vargøy. La unua ero de tiu nomo estis vargr (lupo) kaj la dua estis øy (insulo). La unua ero estis poste anstataŭita de varða. La blazono de Vardø estis kreita en 1895 : ĝi montras du fiŝŝipojn. Sub ili legeblas latina devizo : ''Vardøensis insignia urbis. Cedant tenebrae soli''.
Moskva matematika papiruso
La Moskva matematika papiruso estas malnov-egipta papiruso kun matematika enhavo, kiu entenas kolekton de entute 25 kalkultaskoj. Ĝi longas 5,44 m kaj larĝas nur 8 cm, estas datita je jaro 1850 a.K. kaj estas krom la Papiruso Rhind unu el la plej gravaj historiaj fontoj pri Matematiko en malnova Egiptujo.
Tumbukaoj
La tumbukaoj estas etno vivanta en norda Malavio, orienta Zambio kaj suda Tanzanio. La tumbukaa lingvo apartenas al la bantuaj lingvoj, ĝia strukturo kaj vortprovizo estas simila al la svahila lingvo kaj estas nomata chiTumbuka (komparu: kiSvahili kaj seTsvana.
BAR
La vorto havas plurajn signifojn:
Tumbukaoj
La ĉefa dio de la tumbukaoj estas nomata Chiuta, kiu estas ĉiopova, ĉioscia kaj sin mem kreinta, preskaŭ same kiel Dio en la abrahamaj religioj.
Moskva matematika papiruso
Historio
La papiruson malkovris, aĉetis en 1893 la rusa egiptologo Vladimir Goleniŝĉev en Egiptio kaj venas originale el Dra Abu el-Naga ĉe Tebo. La rusa egiptologo veturis 60-foje en Egiption, dume li neniam faris elfosadojn, sed donacis sian tutan antikvan kolektaĵon en 1911 al la Puŝkin-muzeo en Moskvo, kie nun estas rezervata sub numero 4676.
Tumbukaoj
La World Almanac (1998) taksas, ke la tumbukaoj estas proksimume 2.000.000 homoj entute en la menciitaj landoj. Ethnologue taksas, ke entute estas 1.332.000 tumbukaoj, inkluzive de 940.000 en Malavio kaj 392.000 en Zambio kaj ne mencias tumbukaojn en Tanzanio.
Moskva matematika papiruso
Enhavo
La papiruso estas verkita en hierata skribo, kies traduko estis publikigita en 1930 fare de Vasilij Struve kaj Boris Turajev.
La papiruso entenas 25 matematikajn taskojn, kiuj ne estas sisteme ordigitaj kiel ĉe Papiruso Rhind. Pro tio Gabriele Höber-Kamel taksas la papiruson speco de „ekzamenlaboro“ kaj apogas sian hipotezon unuflanke per – kompare al aliaj matematikaj papirusoj – la relativa malgranda nombro de taskoj kaj aliflanke la ekzistantaj rimarkoj malantaŭ la taskoj, kiuj estas tradukeblaj: „Vi tion ĝuste elpensis“.
Alois Mock
Alois MOCK (naskiĝinta la 10-an de junio 1934 en Euratsfeld/Distrikto Amstetten, mortinta la ) estis aŭstra politikisto.
Vivo politika
La juristo membriĝis al la Aŭstruja Popola Partio en 1967. De 1966-69 li estis kabinetestro sub la kanceliero Josef Klaus. De 1969-70 li estis ministro pri edukado. De 1970-99 Mock estis deputito de la Nacia Konsilio kaj de 1971-79 prezidento nacia de la kristandemokrataj sindikatoj (ÖAAB).
Kiel estro de la ÖVP (1979-89) li kondukis sian partion ĝis 1987 en opozicio. De 1978-83 li estris la Eŭropan Demokratian Union.
Vickanceliereco kaj internaciaj sukcesoj
Li iĝis vickanceliero sub Franz Vranitzky en 1987 kaj ĉefresponsis kiel ministro pri eksteraj aferoj (1987-95) pri la preparlaboroj de aniĝo de Aŭstrujo al Eŭropa Unio. Krome li forme finis kun la registaro en Romo la lastajn ankoraŭ nesolvitajn kverelojn koncerne la en 1919 itale okupitan Sudtirolon kaj batalis por la internacia agnosko de Bosnio kaj Hercegovino. Kune kun la hungara ministro Gyula Horn li en la 27-a de junio 1989 simbole forigis la Feran Kurtenon ĉe la landlimo inter Hungario kaj Aŭstrio.
Adventfjorden
Adventfjorden estas 7-kilometrojn longa kaj 4-kilometrojn larĝa fjordo, lokita en la suda parto de la pli granda fjordo Isfjord, ĉe la okcidenta bordo de Spicbergo (Norvegio). La nomo devenas de la angla Adventure Bay : tio mem verŝajne devenis de la balenŝipo Adventure, kiu atingis la fjordon en 1656.
La eksa minejo Longyearbyen situas ĉe la sudokcidenta bordo de la bordo, dum alia eksa minejo, Hiorthhamn, troviĝas ĉe ĝia norda bordo.
Vertikala kultivado
Vertikala kultivado estas koncepta formo de agrikulturo, planita por enurbaj specialaj turdomoj. Oni pensas, ke tiu teknologio povus provizi tutjare fruktojn, vegetaĵojn, fiŝojn kaj aliajn agrikulturaĵojn por la urbanoj. Ĝi funkcius kiel vitrodomo kaj oni en ĝi reuzus la materialojn kaj ne uzus agrotoksaĵojn. Avantaĝoj de la koncepto estas la eliminado de la eksteraj cirkonstancoj (sekego, malbona vetero, troa pluvo ks.), proksima produktejo por la urbanoj (tiel la transportaj kostoj estas malgrandaj), neuzo de pesticidoj, herbicidoj ks.
Ĉefe Dickson Despommier, profesoro ĉe Columbia University en Novjorko ellaboris kaj propagas la koncepton depost 1999.
Aspekto de vertikala konstruaĵo
La vertikala konstruaĵo estus alta je almenaŭ 200 metroj, kaj havus inter 30 kaj 40 etaĝojn. Ĝi ebligus produktadon de po 5 m² - ĝis 30-oblan superan al la nuna agrokulturo. Ĝi kreskigus fruktojn kaj legomojn, bredus kokidojn kaj havus ovo-produktadon.
Bibliografio
(angla) Dickson Despommier, The Vertical Farm: Feeding the World in the 21st Century, 2010 ( ISBN 978-0312611392, rete legebla (angle)
Eksteraj ligiloj
(franca) artikolo pri la vertikala farmejo Cité La Maraîchère en Francio montras filmeton.
(angla) Vertical Farm
(angla) The Vertical Farm
Vidu ankaŭ
Urba agrikulturo
Biosfero 2
Turfa tegmento
Denotacio
Denotacio en PIV estas la informa, referenca valoro de vorto aŭ koncepto. Ĝi estas la malo de konotacio.
La denotacio estas la malo de konotacio; ĝi estas difinita en vortaroj kiel formo de formala kaj objektiva baza esprimo. La vortoj de la homa lingvo posedas du tipojn de signifoj, nome tiu denotacia aŭ denotacio, kiu estas objektiva kaj tiel uzata en la normala uzado de la lingvo, kaj la konotacio. Denotacio estas la universala signifo - tiu, kiu validas por ĉiuj scipovantoj de la lingvo tiel, ke ne ekzistas malkonsento prie inter la lingvanoj; nome temas pri la signifo kiel ĝi aperas ekster ajna kunteksto. Ekzemple, la vorto "rozo" denotacias la precizan floron, al kiu tiu vorto aludas; sendepende de la simboloj, plej ofte literaturaj, pri beleco, juneco, efemereco ktp, kiujn oni povus aldoni al ĝi, nome simple tio, kio aperas an la vortaroj.
Germana Abela Muzeo Vajmaro
La Germana Abela Muzeo Vajmaro (germane: Deutsches Bienenmuseum Weimar) troviĝas en Oberweimar, Germanujo, Ilmstraße nr 3.
Historio
La plej malnova muzeo pri abelbredado en Germanlando fonditis en 1907 kaj ŝanĝis ofte sian domicilon. Ekde 2005 la muzeo en la nuna formo alireblas.
Jam antaŭ la eniro oni povas observi abelan populacion, kies abelkorbo estas unita kun la ekstera fasado de la konstruaĵo. La ĉ. 1500 objektojn enhavanta daŭra ekspozicio informas popularscience pri la biologio de abeloj kaj la historio de abelbredado.
Kolektoj
La vizitanto povas pluklerigi sin pri la evoluo de abeloj, la organizado de abela "ŝtato" kaj pri la ekologia graveco de la abeloj danke al multo da dokumentoj kaj bildoj.
La evoluo de abelbredado eksplikatas per diversaj iloj kaj per vaksaj kaj mielaj produktoj. La maketaj abelkorboj, mielfaraj instrumentoj kaj premilo por vaksofabrikado (Wachshammer) kompletigas la elmontradon. Apartenas al la muzeo ankaŭ abelujoj informiga kaj lerniga kiel ankaŭ mielcentrifugilejo.
En la abeloĝardeno ekstere sub libera ĉielo troviĝas ankaŭ historia abeldomo kaj ĉirkaŭmigra ĉaro donanta spacon al ne malpli ol 32 abelaj populacioj. La ĝardeno estas plena de plantoj ŝatataj de abeloj el la pasinteco kaj el la estanteco: ŝatate signifas en tiu ĉi kunteksto riĉe je polenoj kaj nektaro.
Krome oni memorigas pri Ferdinand Gerstung, moderniga pioniro de abelbredado kaj ĉefa instiganto de kreado de abelbredada muzeo en Weimar. Merito granda, ĉar konserviĝas en ĝi multo da historiaj instrumentoj por futuraj generacioj. Tia scio alie perdiĝus.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muzeo.
Ikario
Ikario - (helene Ἰκάριος, latine Icarus) estis en la helena mitologio nomo de du viroj:
Ikario - vinfaristo
Laŭ malnovaj mitoj Ikario estis atena terkulturisto. Li estis tiu homo, kiu de la dio Dionizo ricevis la unuan arbusteton de vito kaj ankaŭ instruon kiel kultivi ĝin kaj kiel produkti vinon el ĝi. Ke ĝuste li estis tiel honorigita, li povis danki al sia bona karaktero, ĉar li volonte gastigis nekonatan pilgrimanton, en kiu li fine ekkonis la dion Dionizon.
Ikario bone lernis kultivi viton kaj ankaŭ prilaboradi ĝin. Li famiĝis ne nur en sia naskiĝurbo, sed ankaŭ en multaj proksimaj kaj malproksimaj regionoj kaj landoj. Pro tio estas ironio de la sorto, ke li mem fariĝis la unua viktimo de drinkemo. Okazis, ke li proponis kruĉon da vino al paŝtistoj kaj tiuj pro nekonateco senpripense trinkis, ĝis ili tute ebriiĝis. Ili ne sentis sin bone kaj konjektis, ke Ikario donis al ili venenon, volante venenigi ilin. Ne atendante iun klarigon ili mortigis lin. Filino de Ikario Erigono pro bedaŭro pendigis sin. Oni diras, ke la dio Dionizo Ikarion, Erigonon kaj ilian hundon prenis ĉielen kaj kreis konstelaciojn "Virgulino" kaj "Granda Hundo"
Ikario - patro de Penelopo
Alia Ikario estis filo de sparta reĝo Periero kaj lia edzino Gorgofono. En kverelo pri regado en Sparto li kun sia frato Tindaro estis forpelitaj. Ikario fariĝis reĝo en Akarnanio, lia filino estis Penelopo, estonta edzino de itaka reĝo kaj granda heroo Odiseo.
Reflekto en arto
Sceno el "vizito de Dionizo ĉe Ikario" konserviĝis sur multaj vazaj pentraĵoj kaj reliefoj.
Ferenc Csepreghy
Ferenc Csepreghy [ĉepregi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csepreghy Ferenc estis hungara verkisto, poeto, membro de Societo Petőfi. Ferenc Csepreghy naskiĝis la 1842 en hungara vilaĝo Szalka (nuntempa Salka en Slovakio). Li mortis la 1880 en Görbersdorf.
Biografio
Ferenc Csepreghy lernis por meblisto, poste li eklaboris en Pest (urbo) en 1860. En 1862 li verkis jam teatraĵon. Poste li laboris en Esztergom kaj Vieno. Pro malsano li revenis al Szalka, sed en 1868 li denove eklaboris en urbo Pest. Post 1872 li okupiĝis sola pri literaturo kaj tiam li edziĝis. En 1878 li denove malsaniĝis kaj li mortis eksterlande dum kuracado. Liaj verkoj aperis ekzemple en Vasárnapi Ujság, Fővárosi Lapok, Athenaeum (revuo).
Meklenburgo-Schwerin
Meklenburgo-Schwerin estas historia germana ŝtato. La nomo indikas, ke temas pri parto de la regiono Meklenburgo, kies politika, ekonomia kaj kultura ĉefurbo estis la samnoma urbo Schwerin.
De 1701 ĝis 1815 la teritorio estis duklando, de 1815 ĝis 1918 grandduklando. Ekde la jaro 1871 ĝi apartenis al la Germana Regno, sed tenis sian grandduklandan statuson. Kiel la aliaj partoj de la Germana Regno, de 1918 ĝis 1933 ĝi formale estis respubliko kaj apartenis al la federacio Vajmara Respubliko. En 1933 la du najbaraj landoj Meklenburgo-Schwerin kaj Meklenburgo-Strelitz, kiuj ambaŭ estis membro-landoj de la Germana Regno, estis unuigitaj al unu komuna membro-lando Meklenburgo.
Hiroshi Aso
Hiroshi Aso (麻生 浩志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Coșdeni
Coșdeni [koŝdenj] (Kosgyán) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordoriente de Beiuș. En 1910 ĝi nombris 830 loĝantojn (rumanoj), en 1992 809. Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Răbăgani.
Johano de Burbono kaj Batenbergo
Johano de Burbono kaj Batenbergo, Juan Carlos Teresa Silverio Alfonso de Borbón y Battenberg aŭ mallonge Don Juan de Borbón (Reĝa Palaco de La Farmo Sankta Ildefonso, 20-a de junio 1913 - Pamplona, 1-a de aprilo 1993), tria filo de reĝo Alfonso la 13-a, estis estro de la Reĝa Familio de Hispanio en ekzilo ekde la 15-a de januaro 1941 ĝis la 14-a de majo 1977. Tiutage per diskurso en la Palaco de la Zarzuela oficiale abdikis el siaj rajtoj favore de sia filo la reĝo Johano Karlo la 1-a, sed konservis por si mem la uzadon de la titolo de Grafo de Barcelono, propra de la hispanaj reĝoj.
Se li estus estinta reĝo, Johano de Burbono estus estinta Johano la 3-a de Hispanio, kaj diversaj monarkiaj sektoroj plendas ke oni agnosku lin kiel reĝo spite ke li ne reĝis fakte (same kiel ĉe Johano la 1-a kaj Ludoviko la 17-a de Francio). Fakte kiel reĝo estas entombigita en la reĝa tombejo de la Monaĥejo de El Escorial.
Kiel tria filo (kvina ido) de Alfonso la 13-a, li ne estis destinita al heredo de la krono. Sed la plej aĝa filo, Alfonso de Burbono kaj Batenbergo, rezignis por edziĝi al nenobela virino en 1933, kaj la dua, Jaime de Burbono kaj Batenbergo, estis devigita rezigni ĉar li estis surdamutulo (poste pentis kaj volis repreni siajn rajtojn). Krome li edziĝis al virino, kvankam nobela, ne de reĝa familio. Poste estis vico de la du pli aĝaj fratinoj (Beatriz de Burbono kaj Batenbergo kaj María Cristina de Burbono kaj Batenbergo), super kiuj li preterpasis preferinde ĉar ili estas virinoj, kio igis Johanon la heredonto de la dinastiaj rajtoj de la Burbonoj en Hispanio.
Post la Hispana Enlanda Milito, li klopodis estri monarkian movadon por restaŭrado de la dinastio en Hispanio, sed Francisco Franco tute malpermesis tion. En 1956 li ege suferis frapon kiam, ŝajne dum akcidento, lia pli aĝa filo Johano Karlo, la estonta reĝo, mortigis la pli junan filon, tre amitan de la patro, nome Alfonso.
Matarrubia
Matarrubia estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas matarrubiense. La censita loĝantaro en 2016 estis de 49 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,7 loĝ/km².
Situo
Matarrubia situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campiña de Guadalajara en la okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 873 m super marnivelo; je 35 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 28,21 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°52′06″N 3°17′27″Ok.
La teritorio limas norde kun Puebla de Valles, sude kun Malaguilla, oriente kun Puebla de Beleña, kaj okcidente kun Villaseca de Uceda kaj Casa de Uceda. Tiu teritorio enhavas tri ĉefajn deklivarojn aŭ malgrandajn altebenaĵojn, nome Muela, Chaparral kaj Llano. Ĉiuj limigas la topografion de la medio, ĉar la vilaĝo kuŝas sur la valo formita de tiuj. Matarrubia enhavas ĉefan fluejon tra la urba kerno, nome "rojo Matarrubia", alfluanto de Jarama kiu en somero estas seka sed en vintro havas konstantan akvokvanton.
Historio
Apartenanta dum la mezepoko al la teritorio Común de Villa y Tierra de Uceda ĝis la epoko de la Habsburgoj, ĝi ricevis la titolon de Villa de Filipo la 2-a dum lia regado, ekde kiam ĝi estis sendependa vilaĝo, kiu eĉ havis proprajn juĝejojn kaj prizonojn en la 16-a jarcento, havante tiam ĉirkaŭ 120 lokanojn (proksimume 433 loĝantojn).
Matarrubia retenis sian statuson de villa ekde la 16-a jarcento ĝis la 20-a jarcento, kiam meze de la jarcento ĝi eksuferis grandan senloĝigon kaj elmigradon al Guadalajara, kaj kelkaj lokanoj eĉ elmigris al la sudo de Francio aŭ la nordo de Germanio.
Dum la unua duono de la 20-a jarcento la loĝantaro atingis la 400 loĝantojn, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 403 loĝantoj en 1940 al 49, tio estis oni perdis pli ol 300 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Matarrubia, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Matarrubia kie oni falis al la nunaj 49.
Aktuale la municipo ricevas profiton el proskimeco al la provinca ĉefurbo kaj al Madrido, kaj okazis novaj urbaj disvolvigoj, iom limigitaj, kiu jam allogis iajn junajn familiojn al la vilaĝo, kaj jam eĉ estas deko da infanoj de diversaj aĝoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Estas granda kvanto da korkokverkoj. Rura turismo: Preĝejo de Sankta Bartolomeo, de la 16-a jarcento, el ŝtonoj kaj kalkoŝtonoj, unusola navo kun ŝtonvolbo, kiu anstataŭas la lignan kasonaron kiu perdiĝis en incendio kiu detruis la templon en 1820. En 1908 la preĝejo ankoraŭ troviĝis en ruinoj. La preĝejo havas ankaŭ sunhorloĝon el 1743.
Krasulacoj
La krasulacoj (Crassulaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo saksifragaloj (Saxifragales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 50 genrojn kaj preskaŭ 1500 speciojn,. Ĝia tipa genro estas krasulo.
Preskaŭ ĉiuj genroj el tiu familio havas dikan, karnecan folion. Herboj kaj arbustoj unujaraj aŭ plurjaraj. Ili vivas dismonde, sed abunde en Sudafriko, Meksiko, Mediteraneo. Ili vivas en sekaj areoj, sed evitas la salajn grundojn kaj dezertojn. La nombro de karpeloj kaj petaloj samas. La floroj ĉiam estas duseksaj kaj radisimetriaj.
La akvodeponiga histo en folioj ebligas la travivon de la longaj sekaj periodoj. La stomoj estas malmultaj kaj enprofundiĝintaj en la folion. La muko en la suko obstaklas la transspiradon.
Asimilado okazas ankaŭ fermitaj stomoj: nokte estiĝas malata kaj citrata acido, kiuj dumtage malkombiniĝas je akvo kaj karbona dioksido. Tiujn la planto tuj asimilas.
Pliobligo okazas per vegetativaj metodoj (branĉetoj, folioj povas radikumi).
Insektopolenitaj, la frukteroj ventodisvastigitaj.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (17 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
István Chernel
István Chernel naskiĝis la en Kőszeg (Hungara reĝlando), li mortis la  en Kőszeg.
Biografio
István Chernel frekventis mezlernejon en Sopron, kie István Sándor Fászl instruis lin interalie kiel preparadi birdojn. Li studis juron en Reĝa Jura Akademio (Pozsony) kaj Reĝa Universitato de Budapeŝto, poste en 1888 li eklaboris en urba administracio de Sopron. En la sekva jaro li abdikis kaj poste li okupiĝis nur pri birdoj. En 1890 li edziĝis, baldaŭ 2 gefiloj naskiĝis. Ekde 1890 li aliĝis al Ottó Herman por ekzameni traflugojn de birdoj. En 1891 li studvojaĝis al Norvegio, kie li ekzamenis la birdan populacion. Hejmenveninta li estis pioniro de la hungara skiado. En 1916 li estis gvidanto de la hungara ornitologio. Plej ofte li laboris ĉe Velence (lago).
Manumbutono
Manumbutono estas nefiksita butono kiu estas uzata por ĉemizo kiu ne havas fiksitan butonon sur la manumo sed nur butontruojn (meza bildo). La manumbutonoj principe ĉiam estas videblaj ĉar la manumoj estas videblaj sub jako aŭ trikotvesto. La manumbutono ekzistas en multaj varioj, el diversaj materialoj kaj kun diversaj (kelkfoje personaj) desegnoj. La plej ekskluzivaj (kaj klasikaj) variantoj estas el nobla metalo, kun sur la butono simpla strio aŭ io ajn.
Dusulfura dubromido
Dusulfura dubromido aŭ dubroma sulfido estas neorganika kemiaĵo, ruĝa aŭ flaveca oleeca likvaĵo kiu fumas en la aero. Ĝi preparatas per rekta kombinado de la elementoj sekvata per vakua distiliĝo. Dusulfura dubromido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la produktado de bromaj kaj sulfuraj derivaĵoj. Dusulfura dubromido estas la plej stabila el la sulfuraj bromidoj, tamen ĝia termika stabileco estas malalta.
En akva medio ĝi hidroliziĝas produktanta sulfuran duoksidon, sulfuron kaj bromidan sulfidon, pro tio ĝia aspekto fumanta en la aero kaŭze de la aerhumideco. Ĝi kristaliziĝas en la ortoromba sistemo. Pro ĝia malalta termika stabileco ĝi devas distiliĝi sub alta vakuo por eviti ĝian malkomponadon.
Parko de la enamiĝintoj
Parko de la enamiĝintoj (armene: Սիրահարների Այգի (Siraharneri Ajgi) estas publika parko en Erevano, Armenio, situanta ĉe la Avenuo Bagramjan tuj apud la metrostacio Marŝalo Bagramjan. Ĝi okupas areon de 2,5 hektaroj en la centra distrikto de la urbo (Kentrono). La parko estis tute renovigita inter 2005 kaj 2008 kaj remalfermita en novembro 2008 per la klopodoj de bonfaranto Albert Boghosjan, estro de Boghossian Foundation.
Sámuel Szatmárnémeti
SZATMÁRNÉMETI Sámuel, Szathmár-Németi (satma:rne:meti) estis hungara reformita teologia profesoro, filozofia verkisto naskita en Satmaro la 10-an de aŭgusto 1658 kaj mortinta en Koloĵvaro la 17-an de decembro 1717.
Parko de la enamiĝintoj
Superrigardo
La parko devenas de la 18-a jarcento, konata kiel Parko Kozern nomita laŭ la distrikto Kozern, nordokcidenta antaŭurbo de malnova Erevano. Ĝi estis konata pro mezepoka tombejo kaj ties kapelo.
Sámuel Szatmárnémeti
Kariero
Szatmárnémeti komence studis en sia naskiĝurbo kaj poste en Koloĵvaro de 1675, en 1679 en Debreceno. Li studis ankaŭ en 1680 en Utrecht kaj en Lejdeno, en 1682 en Franeker. En Koloĵvaro li estis profesoro pri filozofio. Li disvastigis la ideojn de Descartes. En 1693 oni invitis lin ĉedoma instruisto de Apafi la 2-a. En 1695 li denove instruis. Li heredigis sian bibliotekon al la kolegio.
Parko de la enamiĝintoj
Superrigardo
En 2005, per iniciato de bonfaranto Albert Boghosjan, la Boghossian Foundation supozis la renovigadon de la parko, ene de la kadroj de la projekto Ĝardenoj Boghossian. Post jaro da esplorado, franca projektista arkitekto Pierre Rambach prezentis la skizojn de la nova projekto en 2006 kaj ricevis la aprobon de la Erevana Urbestraro. Pierre Rambach plurfoje vizitis Armenion por esplori armenajn pejzaĝojn kaj trovi la plej bonajn solvojn por ebligi la kombinaĵon de rigoraj japanaj pejzaĝigaj principoj kun la spirito de Armenio.
Post tute renovigita procezo inter 2005 kaj 2008, la Parko de enamiĝintoj de Erevano estis malfermita en novembro 2008. La parko havas neniujn paŝojn por ebligi facilan aliron de rulseĝoj al ĉiuj partoj. Ĝi havas malgrandan kafejon kun multaj eksteraj sidlokoj.
Shadafarin Ghadirian
La fotoj de Shadafarin metas la okcidentanojn en rekta kontakto kun alia kultura mondo. Ŝiaj fotoj videblas en muzeoj tra la tuta mondo.
Fotoserioj
Ghadirian faris fotoseriojn ekde 1998, kies ĉefa temo estas la identeco de la irana virino kaj la kontraŭdiroj, kiujn ŝi spertas en lando, kie tradicio kaj moderneco ne ĉiam harmonias. En ĉiuj ŝiaj fotoj, la portretitaj virinoj estas vualitaj, kvankam kaptuko ne estas la elemento, sur kiu ŝi intence volas koncentri la atenton. Ŝi provas portreti la iranan virinon en ĉiuj iliaj aspektoj ol sole en nigra ĉadoro, kiel eksterlandanoj kutime perceptas ŝin karikature. Shadafarin Ghadirian en sia fotaro
- ilustras la serĉadon je pli da libereco de la juna generacio,
- pridubas la rolojn atribuitajn al virinoj kaj la sennombrajn dommastrumajn taskojn asignitaj al ili,
- esploras la vojon al pli buntkolora vivo,
Hiroŝima-jo
Hiroŝima-jo (広島城) nomata ankaŭ kastelo de la karpo (鯉城, ), estas kastelo en la urbo Hiroŝimo de Japanio.
Shadafarin Ghadirian
Fotoserioj
- malkaŝas la amplekson de cenzuro, kaj
Hiroŝima-jo
Ĝi estis la sidejo de la daimioj de la han (bieno) de Hiroŝimo. La unue en la 1590-aj jaroj konstruita kastelo estis detruita en 1945 de la atombombo Little Boy faligita sur Hiroŝimon la 6-an de aŭgusto 1945. Ĝi estis rekonstruita en 1958 kaj utilas nun kiel muzeo por la historio de Hiroŝimo antaŭ la dua mondmilito.
Shadafarin Ghadirian
Fotoserioj
- pridubas la sorton de generacio vivanta antaŭ la ekrano de komputilo.
1-a de aprilo
La 1-a de aprilo estas la 91-a tago de la jaro (la 92-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 274 tagoj restas.
Shadafarin Ghadirian
"Untitled Qajar" (Sentitola Kaĝaro, 1998-1999)
Laŭ la aŭtoro: "Kiam mi faris la fotografan serion de Qajar, mi ĵus diplomiĝis kaj la dualeco kaj kontraŭdiroj de la vivo tiutempe donis al mi la kialon por montri ĉi tiun kontraston: virino, pri kiu oni ne povas aserti, al kiu tempo ĝi apartenas, foton de du eraroj, konfuzita virino, virino, kiu ne estas ligita al la objektoj, kiujn ŝi havas "..
1-a de aprilo
Je la 1-a de aprilo okazis, interalie:
Shadafarin Ghadirian
"Like everyday" (Kiel ĉiutage, 2001-2002)
En tiu serio ŝi ankaŭ faras fotojn de burkoj kiujn ŝi fotas izolite, ne portita de iu virino.
"Censors" (Cenzuristoj, 2003-2004)
En tiu fotoserio ŝi fotas siajn amikinojn pozantajn kiel en okcidenta moda revuo, poste nigrigante per feltruo tion, kion oni ne rajtas montri en Irano.
1-a de aprilo
Tagoj de semajno
La 1-a de aprilo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Shadafarin Ghadirian
"Be Colorful" (Estu kolora), 2004-2005)
Depost 2004, ŝi dediĉis sin al nova serio "Be Colorful" (Estu kolora): virinoj en burkoj, sed en pozoj en pozoj helkoloraj (blua, oranĝa, ruĝa) malantaŭ vitro pentrita en grizeta koloro.
Mwene-Ditu
estas grandurbo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio).
Listo de eŭropaj regionoj
Jen listo de translimaj regionoj de Eŭropo, ofte nomataj eŭropaj regionoj, kaj nacilingve ofte mallongigataj al variaĵoj kiel Euroregion aŭ Euregio - neologismo el la latinaj vortoj europa (Eŭropo) kaj regio (regiono). La termino "eŭropa regiono" fontas el la konvencio de la Konsilio de Eŭropo el 1980 pri translima kunlaboro inter la regionoj de Eŭropo, la tiel nomata "madrida konvencio". Eŭropa regiono ampleksu teritoriojn el almenaŭ du kunlaboraj ŝtatoj, sed povas esti pli da.
Aparte la ŝtatoj de Eŭropa Unio estas kuraĝigataj interplekti la limajn regionojn de siaj naciaj ŝtatoj per tiaj kunlaboraĵoj, kiuj ne necese limiĝu al la teritorio de Eŭropa Unio, sed ankaŭ rajtas transponti ties limojn (ekzemple rilate al Svislando, Norvegio, aŭ al la orienta limo de EU rilate al Rusio, Belorusio kaj Ukrainio).
La kunlaborantaj regionoj kutimas havi malsamajn (lokajn) nomoj en ĉiuj partoprenantaj landoj. La regionoj estas listigataj laŭ alfabeta ordo de la precipa esperantlingva nomero krom la elemento "eŭropa regiono" (alikaze la plej multaj regionoj simple estus en kategorio "e"). Listigitaj estas ankaŭ la apartaj partoprenantaj landoj kaj la jaro en kiu la unuopa eŭropa regiono estis fondita.
Mwene-Ditu
Geografio
situas sur montaro en valo en la sudokcidenta parto de la lando. Mbuji-Mayi troviĝas 96, Kananga 168, Tshikapa 300, Kolwezi 469, Likasi 571, Lubumbashi 681, Kinŝaso 951 km.
Historio
estis grava loko post ekfunkcio de fervojo inter Lubumbashi kaj Ilebo. Ĝia graveco devenas de ĝia strategia pozicio, krom la menciita fervojo kaj same vojo estas ligo (nur voje) al la provinca ĉefurbo Mbuji-Mayi. En kaj en la proksimaj komunumoj epidemio pri ĥolero okazis en 2002, kiu daŭris duonjaron. Alvenis Ruĝa Kruco kaj similaj organizaĵoj por helpi al la lokaj kuracistoj. La urbo ricevis statuson urbego en 2003.
Trafiko
havas flughavenon. Fervojaj linioj kaj ĉefvojoj kuras al Lubumbashi kaj Ilebo, krome estas vojoj al Mbuji-Mayi kaj Kananga.
Klimato
situas en la tropika zono. La averaĝa temperaturo varias inter 23 kaj 28 °C. Jare pluvas ĉ. 1400 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en novembro kaj malkulminas en julio.
Oberkirch (Badeno)
Oberkirch estas urbo kaj komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ortenau, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vidindaĵoj
La rekonilo de la urbo estas la kastelruino Schauenburg, kiu tronas sur monteto 200 metrojn super la urbo.
Rilatoj al Esperanto
En la urbo estas strato nomata "Esperantostraße".
Shadafarin Ghadirian
Bibliografio
(angla) Annique Heijmans, The veil as Signifier in Contemporary Art, (PEF), Amsterdam, Universiteit van Amsterdam, 2011.
(franca) Anahita Ghabaian Etehadieh,"La photographie iranienne, Un regard sur la création contemporaine" (La irana fotografio. Rigardo sur la nuntempa kreemo), L'Atelier d'édition-Loco/Silk Road Gallery, 2011,191 paĝoj.
Vidu ankaŭ
Palaco Golestan (Teherano)
Shirin Neshat
Shirana Shahbazi
Bahman Jalali
Eksteraj ligiloj
Oficala retejo; < http://shadighadirian.com/ >.
Fotoserioj: < http://ghadirian.aeroplastics.net/ >.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas traduko de la samtitola artikolo en la franca vikipedio, listo de aŭtoroj.
Departemento Salto
Salto estas departemento de Urugvajo. La ĉefurbo kaj administra centro same nomiĝas Salto. Laŭ la censo de en la departemento vivis.
János Vajda (komponisto)
János VAJDA [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vajda János estas hungara komponisto kaj altlerneja instruisto.
János Vajda naskiĝis la 8-an de oktobro 1949 en Miskolc.
Biografio
János Vajda studis en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en Budapeŝto inter 1968-1979, kie li lernis unue dirigentadon, poste komponadon. Li laboris en Hungara Radio inter 1974-1979, poste li plulernis en Amsterdamo. Ekde 1981 li instruas en la Altlernejo, dume li ankaŭ komponadas. Li ricevis premion Kossuth en 2003, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Viévigne
Viévigne estas franca komunumo lokata en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Historio kaj preĝejo
En la preĝejo estas retablo, kiu bildiĝas scenojn de Pasiono de Jesuo kaj la Dipatrino apud la kruco kaj kiu datiĝas de la 16-a jarcento.
Natria selenito
Natria selenito, selenito de natrio aŭ Na2SeO3 estas neorganika kombinaĵo de natrio kaj selenita acido, senkolora solido, komerce trovata sub la formo kvinhidrata, kiu estas la plej ordinara akvosolvebla selena kombinaĵo.
Proprecoj
Elekitita pro ĝia selena enhavo kaj alta solvebleco, natria selenato estas ordinara ingredienco kiel dieta suplemento. Seleno esta esenca elemento kiam uzata en kvantoj tre etaj. Selenato kaj selenito de natrio estas ofte troveblaj en nutraĵoj por bestoj. Laŭ regulo de instituciaj departementoj, la bestonutraĵo devas enhavi ne pli ol 5 ppm da selenenhavo. En 2009, okazis polemiko kiam grupo da 21 kurĉevaloj mortis pri seleno-venenado pro nekorekta miksaĵo en la dieta suplemento.Unu el la plej fruaj aplikaĵoj de natria selenato estis en la vitro-industrio
Selena donas al la vitraĵo la ruĝan koloron. La fandita vitraĵo estas tiam traktata kun natria selenato kaj poste iom da arsena trioksido por redukti la kombinaĵon kaj estigi la elementan selenon. Natria selenato same uzatas kiel senkolorigagento en vitraĵo-produktado. La ruĝa tono kiun ĝi donas al vitraĵo estas komplementa al la verdaj tonoj kreitaj de ferozaj oksidoj dum la manufaktura procezo. Kiam kunuzataj, ambaŭ komponaĵoj produktas senkoloran vitraĵon.
Uzoj
Kune kun aliaj rilataj selenitoj tiaj kiaj baria kaj zinka selenitoj, natria selenito estas ĉefe uzata en manufakturo de senkolora vitraĵo. La roza koloro donita de ĉi-selenitoj nuligas la verdan koloron komunikitan de la feraj malpuraĵoj.
Ĉar seleno estas esenca elemento, natria selenito estas ingredienco en kelkaj dietaj suplementoj. La Usona Agentejo por Protektado de la Vivmedio (EPA) aprobas selenon kiel nutro-aldonaĵo por bestodietoj, tamen, la plej ordinara formo estas natria selenito por dorlotbestoj. Laŭ la artikolo "ne multe estis konata pri selenaj komponaĵoj okaze de la aprobo for bestuzado kiam la decidoj estis plenumitaj en la jardeko 1970. En la epoko kiam la reguliga ago estis prenita, nur la neorganikaj selenaj saloj (natria selenito kaj natria selenato) estis disponebla je kosto kiu permesis ĝian uzon kiel besto-nutraĵo.
Jenő Szabó (poeto)
Jenő SZABÓ [sabO] hungara reformita pastro, poeto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 17-an de aprilo 1867 kaj mortis en Târgu Secuiesc la 18-an de novembro 1934. Li estis la pli aĝa frato de verkisto Dezső Szabó.
Kariero
Jenő Szabó pristudis teologion en Nagyenyed (1890). Li estis pastro Nagyenyed, Békésgyula, Barátos, Illyefalva, de 1901 ĝis sia pensiuliĝo (1915) en Kézdivásárhely.
BAS
La vorto havas plurajn signifojn:
Demetrio la 1-a (Baktrio)
Demetrio la 1-a (en greka: Δημήτριος Α΄), nomita ankaŭ Dharmamita, estis grek-baktria/hindgreka ("Yona" en Palia lingvo, "Yavana" en Sanskrito) reĝo (reĝis ĉirkaŭ 200–180 a.K.), kiu regis en areoj el Baktrio ĝis antikva nordokcidenta Hindio. Li estis la filo de la grek-baktria reganto Eŭtidemo la 1-a kaj sukcedis lin ĉirkaŭ 200 a.K., post kio li konkeris etendajn areojn en tio kio estas nuntempe Afganio kaj Pakistano.
Lis neniam estis venkita en batalo kaj estis postmorte kvalifikita kiel la Nevenkebla (Aniketos) sur la moneroj de sia sukcedanto Agatokles. Demetrio la 1-a eble estis komencinto de la Ĝavana epoko, starte en 186–185 a.K., kiu estis uzita por kelkaj jarcentoj poste.
Troglodito (genro)
Tiu artikolo temas pri birdo; pri aliaj signifoj de la vorto "Troglodito" vidu Troglodito (apartigilo).
Demetrio la 1-a (Baktrio)
"Demetrio" estis la nomo de almenaŭ du kaj probable tri grekaj helenismaj reĝoj de Baktrio. La multe disputita Demetrio la 2-a de Hindio estis ebla parenco, dum Demetrio la 3-a Aniketos eble de ĉirkaŭ la jaro 100 a.K. estis konata nur el moneroj.
Troglodito (genro)
Troglodytes estas genro de etaj paserinaj birdoj de la familio de Trogloditedoj al kiu donas nomon. Tre komune oni konas per Troglodito la specion Troglodytes troglodytes kiu estas la ununura en la tuta Eŭrazio.
Sesto San Giovanni
Sesto San Giovanni - prononco - estas urba komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio kaj estas tre dense loĝata antaŭurbo de Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Monza, Cinisello Balsamo, Brugherio, Cologno Monzese, Bresso kaj Milano.
Troglodito (genro)
Priskribo
La trogloditoj de la genro Troglodytes troviĝas ĉefe en pli freŝaj habitatoj ol plej parto de siaj parencoj. Plej specioj troviĝas en la montaroj el Meksiko al norda Sudameriko. Tri specioj troviĝas en moderklimataj latitudoj: la Domtroglodito loĝas amplekse en kaj tropikaj kaj moderklimataj malaltaj teroj. La rezista Vintra troglodito havas ampleksan distribuadon en Nordameriko, Eŭropo kaj Azio kaj estas la ununura troglodito de ĉiu ajn genro kiu looĝas for de Ameriko. La Koba troglodito de la Malvinoj estas alia specio kiu eltenas akrajn veterkondiĉojn bone.
Kiel aliaj trogloditoj, tiuj estas fuĝemaj dum ili ĉasas etajn insektojn kaj araneojn, sed ili evidentiĝas pro ties laŭta kanto.
Tiuj estas teritoriemaj birdoj, sed la eta Vintra troglodito ripozas komune en kavaĵo dum malvarmo por konservi varmon.
Sistematiko kaj specioj
La plej proksimaj vivantaj parencoj de tiu genro estas probable la Monta triorkilo kaj la specioj de la genro Cistothorus pli ol la lignotrogloditoj de la genro Henicorhina kiujn oni proponis foje.
Kelkaj el la specioj Troglodytes, kiaj la Klarjona troglodito, estis iam konsiderataj subspecioj de la Domtroglodito, kaj oni proponis, ke almenaŭ la tropikaj formoj de la Domtroglodito estu disigitaj kiel Suda domtroglodito, Troglodytes musculus. La Sokora troglodito, iam lokita en la genro Thryomanes (Triomano), estas aktuale proksima parenco de la komplekso de la Domtroglodito, kiel indikata de "movoj, kanto, plumaro, ktp" kaj laŭ biogeografio kaj analizoj de DNA.
Doubravník
Doubravník estas kampurbo troviĝanta en distrikto Brno-provinco en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas en Suprasvratka montetaro, en Naturparko Svratka montetaro, proksimume 10 kilometrojn nordokcidente de Tišnov. Konsisto de la kampurbo krom la Doubravník mem estas ankaŭ vilaĝo Křížovice. Vivas ĉi tie.