cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Armena kvartalo en Jerusalemo
Loko, limoj kaj surfaco
La Armena kvartalo situas en la sudokcidenta angulo de Jerusalema Malnova Urbo. La kvartalo estas alirebla tra la Pordego Ciono kaj Pordego de Jaffa. Laŭ esploro de 2007 publikigita de la Internacia Centro pri Kunlaboro kaj Paco, la kvartalo okupas areon de 0,126 km², kio estas 14% de la tuta malnova urbo. La Armena kvartalo estas formale apartigita de la Kristana kvartalo per strato David kaj per strato Habad de la Juda kvartalo.
Originoj
En la frua 4-a jarcento Armenio, sub reĝo Tiridato la 3-a, fariĝis la unua lando adoptanta kristanismon kiel ŝtatan religion. Multaj armenaj monaĥoj ekloĝis en Jerusalemo jam en la 4-a jarcento, post la malkovro de kristanaj sanktaj lokoj en la urbo. Tamen la unuaj skribaj registroj devenas de la 5-a jarcento. Jerusalemo estas tiel konsiderata la plej malnova vivanta diaspora komunumo ekster la armena patrujo. Philip Marsden skribis, ke la postvivado de la armenoj en Jerusalemo, "la plej intensa el ĉiuj urboj", pruvas ilian eksterordinaran rezistemon. Armenaj preĝejoj estis konstruitaj dum tiu periodo, inkluzive de la monaĥejo Sankta Jakobo. Ĉi-lasta estis laste vastigita meze de la 12-a jarcento. Armena scriptorium funkciis meze de la 5-a jarcento. Laika komunumo kunmetita de komercistoj kaj metiistoj estis establita en la 6-a jarcento en la Jerusalema kvartalo, kie armena strato ekzistis (Ruda Armeniorum).
Bizancaj kaj fruaj islamaj periodoj
En la Unua koncilio de Dvin (506), la Armena Eklezio oficiale apartiĝis de la Kalcedona Kristanismo malakceptante la duoblan naturon de Kristo, pri kio estis interkonsentita en la Koncilio de Kalcedonio de 451. Tiel, la armenoj trovis sin en rekta konfrontiĝo kun la bizancanoj. Imperiestro Justiniano la 1-a persekutis, kiujn li konsideris miafizitismaj armenoj, devigante ilin forlasi Jerusalemon. .
Armena kronikisto el la 7a jarcento menciis la ekziston de sepdek armenaj monaĥejoj en Palestino, kelkaj el kiuj estis eltrovitaj per elfosadoj. La bizancanoj cedis Jerusalemon al la Raŝiduna Kaliflando post sieĝo en 637. Ĝis ĉi tiu atingo Jerusalemo havis unu solan kristanan episkopon. En 638 p.K., armenoj fondis sian propran ĉefepiskopejon, kun la episkopo Abrahamo la 1-a. Li estis oficiale agnoskita de la raŝiduna kalifo Umar. La fundamento de la armena migrado al Jerusalemo tiel solidiĝis. .
Krucmilitaj/ajubidaj kaj mamelukaj periodoj
En la 12-a jarcento, ĉirkaŭ mil armenoj translokiĝis al Jerusalemo kun la krucmilitistoj, supozeble ĉefe el la Armena reĝlando en Kilikio.
En 1311, dum mamelukoj regis, ĉefepiskopo Sarkis (1281-1313) alprenis la titolon de patriarko laŭ dekreto de sultano Nasir Muhammad. En la 1340-aj jaroj, la armenoj rajtis konstrui muron ĉirkaŭ sia kvartalo. Ĉi tio signifis, ke la mamelukaj regantoj sentis, ke la kvartalo ne prezentas minacon por ili. Detrui urbomurojn kaj fortikaĵojn estis bazaĵo de mameluka regado por malhelpi la krucmilitistojn reveni kaj reestabli sian regadon.
Jerusalema historiisto Muĝir al-Din disponigis detalan priskribon de antaŭ-otomana Jerusalemo en 1495 en kiu li menciis Dir el-Arman (Monaĥejo de la la armenoj) aŭ Kanisat Mar Ja'kub (Katedralo de Sankta Jakobo).
Otomana periodo
La otomanoj toleris la ĉeeston de ne-islamaj (Dhimmi) komunumoj inkluzive de la kristanaj armenoj. Ekzistis religia toleremo kaj otomana administracio ekzistis por aranĝi religiajn diferencojn inter la rivalaj kristanaj eklezioj kaj islamanoj. Israelaj historiistoj Kark kaj Oren-Nordheim skribis en 2001: "La Armena kvartalo, kvankam kristana, reprezentis apartan etnon kun sia aparta lingvo kaj kulturo, celanta konservi apartajn identecon kaj unuecon, minimumigante la kontaktojn kun araboj kaj la otomanaj aŭtoritatoj pro timo de persekutado." Multaj membroj de la armena komunumo en Jerusalemo parolis la araban, krom la armenan.
En 1538, la nunaj muroj de Jerusalemo estis finitaj laŭ ordonoj de sultano Sulejmano la 1-a. Ĉi tiuj muroj, kune kun la internaj muroj konstruitaj de la armenoj, determinis la konturon de la kvartalo. En la censo 1562–1563, nur 189 armenoj estis kalkulitaj, dum 640 estis kalkulitaj de la otomanoj en 1690, pliigo de 239%. Laŭ la kronikisto Simeon Lehaci nur ĉirkaŭ dek du armenaj familioj loĝis en Jerusalemo en 1615–1616. La signifa kresko de la loĝantaro en 1690 estas atribuita al urbigado spertita de la armenoj kaj aliaj kristanoj. Tiel armenoj konsistigis 22,9% de la kristanoj de Jerusalemo antaŭ 1690, iĝante la dua plej granda kristana komunumo.
En la 19-a jarcento, la plej multo el la armena kaj kristana kvartaloj havis "Eŭrop-stilajn frontonajn tegmentojn" kontraste al la kupoloj preferataj en la islama kaj juda kvartaloj. En 1833 la armenoj establis la unuan presejon de la urbo. . Seminario estis malfermita en 1857. En 1855 fondiĝis la unua fotografia laborejo en Jerusalemo en la Armena kvartalo. Lernejoj por knaboj (1840) kaj knabinoj (1862) unuiĝis en 1869 sub la nomo Lernejo de Sanktaj Tradukistoj kaj fariĝis la unua geinstrua lernejo en Jerusalemo. En 1854 Karl Marx raportis 350 armenojn en Jerusalemo. En 1883, 102 armenaj familioj (8%) konsistigis la trian plej grandan kristanan komunumon en la Malnova Urbo post la grekaj ortodoksaj kaj katolikaj (latinaj) komunumoj. Krom ĉi tiuj loĝantoj, en la sama jaro, 46 ​​armenaj pastroj kaj monaĥoj kaj 55 soldatoj loĝis ene de la monaĥejo Sankta Jakobo. Laŭ la otomana censo de 1905 en la Malnova Urbo, la Armena kvartalo havis loĝantaron de 382, ​​el kiuj armenoj (121) konsistis el malpli ol unu triono (31,7%). Judoj (127) konsistis el 33,2%, aliaj kristanoj (94) 24,6% kaj islamanoj (40) 10,5%. La judoj, kiuj nombris iom pli ol la armenaj, loĝis en la orienta parto de la Armena kvartalo, kiu en la dua duono de la 19a jarcento fariĝis la okcidenta parto de la Juda kvartalo.
Unua mondmilito, brita, kaj jordana periodoj
Antaŭ la Unua Mondmilito, ekzistis proksimume 2,000-3,000 armenoj en Palestino, plejparte en Jerusalemo, kiu estis kaptita fare de la britoj en 1917. De 1915 kaj pluen, miloj da pluvivantoj de Armena genocido el Kilikio (Adana) trovis rifuĝon, kaj ekloĝis en la kvartalo, pliigante ĝian loĝantaron. En 1925, ĉirkaŭ 15 000 armenoj verŝajne loĝis en tuta Palestino, kun la plimulto en Jerusalemo. Dum la periodo de la Brita Mandato, la nombro de la armenoj kalkuliĝis ĝis 20.000. Tamen, la brita censo en 1931 montris nur 3.524 armenojn en tuta Palestino.
En 1947, ĉirkaŭ 1 500 armenoj el Palestino translokiĝis al soveta Armenio kiel parto de la klopodoj de la soveta registaro plialtigi la loĝantaron de Armenio per grandskala repatriigo de etnaj armenoj, plejparte el Mezoriento. Ĉi tio markis la komencon de la longdaŭra malkresko de la armena komunumo de Jerusalemo. Dum la Araba-Israela Milito en 1948, la Armena kvartalo estis damaĝita de bomboj. Ĝi loĝigis multajn armenojn de ĉirkaŭ Palestino. Armena civila gvardio, armita per tio, kion Der Matossian priskribas kiel "improvizitaj armiloj", estis formita por defendi la kvartalon. Pli ol 40 armenoj mortis dum la milito.
Israela periodo
Malnova Urbo de Jerusalemo venis sub israela regado post la Sestaga Milito en 1967. Tamen la Armena patriarkejo estas la fakta administranto de la kvartalo kaj funkcias kiel "eta-bonstata ŝtato" por la armenaj loĝantoj. La araba-israela konflikto grave influis la saĝe neimplikitan armenan loĝantaron de la kvartalo. Artikolo de 1992 eldonita de la Katolika Proksim-Orienta Bonfara Asocio diris, ke "la armenoj en Jerusalemo provas konservi bonajn rilatojn kun araboj kaj israelanoj, sed ili ne neas, ke ilia komunumo estis trafita de streĉoj en la urbo ."
Temoj
Grava malhelpo por la armenoj loĝantaj en la Armena kvartalo estas ilia jordana civitaneco (de antaŭ 1967),, pro kio la israela registaro konsideras ilin "konstantaj loĝantoj" , la sama statuso kiel palestinanoj. The Jerusalem Post skribis en 2005, ke la israela burokratio "konsideras ke la armenoj de Jerusalem estas palestinanoj, kio signifas senfinajn prokrastojn en akirado de dokumentoj kaj problemojn en la flughaveno." Mapo eldonita de la Oficejo de Unuiĝintaj Nacioj por Kunordigo de Homaj Aferoj en novembro 2015 indikis la Armenan kvartalon en la koloro rezervita por palestinaj komunumoj. Laŭ armena esploristo Tamar Bojaĝjan, ĉar armenoj estas konsiderataj palestinanoj por ĉiuj juraj celoj, ili malfacile akiras vojaĝajn kaj geedzajn dokumentojn. Graham Usher, Palestina fremda korespondanto de pluraj okcidentaj ĵurnaloj, skribis en 2000 en eldonaĵo de la Bejruta Instituto por Palestinaj Studoj, ke la armenoj "estis ŝarĝitaj kun la statuso de palestinaj loĝantoj sed etne armenaj. Kaj efektive iliaj vivoj, posedaĵoj kaj heredaĵo estis ligitaj per la samaj israelaj limoj kiel iliaj palestinaj samlandanoj." The Economist ankaŭ skribis en 2000, ke la armenoj alfrontis limojn sur siaj vivoj similaj al tiuj truditaj al la palestinanoj, kiel ekzemple preventado de konstruado de novaj konstruaĵoj en la Armena kvartalo. La limigita spaco en la troloĝata distrikto multekostigas loĝejon kaj laŭ Bojaĝjan, "la plej multaj armenoj, donintaj sian nunan enspezon, simple ne povas permesi teni sian ĉefan loĝejon tie. "
La Armena Patriarkejo esprimis zorgojn pri tio, ke la israela polico ne traktas kraĉadon de ĥaredaj judoj al armenaj pastroj, studentoj kaj instruistoj kiel malamkrimo. Krome, klerikoj, kiuj loĝas en la kunmetaĵo de la armena monaĥejo dum jardekoj, ne havas loĝejan statuson, kaj tiel "pagas kiel turistoj por publikaj servoj kiel ekzemple kuracado. " Ekde mezo de 2019 monumento al la armena genocido pri preĝejaj posedaĵoj "restas fermitaj al vizitantoj ĉar la komunumo prokrastis aprobi konstruadon de la enirejo".
Post 1967: juda setlejo
Dum la jordana regado de la orienta Jerusalemo (1948–1967), neniu judo rajtis loĝi en la Malnova Urbo. Ekde la komenco de israela regado de la Malnova Urbo en 1967, la Juda kvartalo kreskis ĉirkaŭ 40% kaj antaŭ 2000, 71 (12%) aŭ 81 (14%) de la 581 nemoveblaĵoj en la Armena kvartalo estis posedataj de judoj. La armena komunumo zorgas pri tio, ke la Juda kvartalo "pligrandiĝos, ĉar la nombro de judoj en la Malnova Urbo daŭre kreskos dum la armena loĝantaro velkos." Okcidenta Jerusalemo kaj la sanktaj lokoj ene de la Juda kvartalo kaj la Okcidenta Muro igis armenajn nemoveblaĵojn ĉefa nemoveblaĵo en israelaj okuloj. Laŭ Reuters, la Armena Patriarkejo "samopinias laŭ la plejparte islamaj palestinanoj, ke la nomumado de Israelo de la tuta urbo kiel ĉefurbo de la juda ŝtato signifas ĝian regadpn super restadaj kaj konstruaj permesiloj kiuj estas uzataj por premi arabojn kaj aliajn ne-judojn rezigni kaj foriri. " Israela suvereneco super la Armena kvartalo estus, laŭ Usher, la "plej malbona estonteco imagebla" por la armena komunumo. Membroj de la armena komunumo de Jerusalemo esprimis zorgojn pri la politikoj kaj engaĝiĝo de la israela registaro konservi la ĉeeston de sia komunumo en la Malnova Urbo.
Demografio
Skribante en 2000, Graham Usher taksis, ke la Armena kvartalo havas loĝantaron de 1.200. Laŭ studo de 2007 , la kvartalo gastigis 2 244 homojn (6,55% de la totalo de Malnova Urbo).
Subgrupoj
Hajtajan identigas tri grupojn de armenoj loĝantaj ene de la Armena kvartalo. La unua grupo inkluzivas monaĥojn kaj klerikojn (ĉirkaŭ 50), kiuj loĝas ene de la monaĥejo. Laikoj estas dividitaj en du grupojn: tiuj, kiuj loĝas ene de la monaĥeja ĉirkaŭo, kaj tiuj, kiuj loĝas en la Armena kvartalo, sed ekster la monaĥejaj muroj. Ĉirkaŭ du trionoj de laikoj loĝas ene de la monaĥejaj muroj. Loke konataj kiel vankeci (վանքեցի, laŭlitere "tiuj de la monaĥejo"), ili nombras ĝis 700 homojn. Ili ne pagas lupagon (aŭ pagas nur simbolan sumon) al la patriarkejo. Tiuj, kiuj loĝas ekster la monaĥejaj muroj, estas nomataj kaghakatsi (քաղաքացի, laŭlitere. "Urbanoj"). Ilia deveno superas jarcentojn. Ili pagas nur municipajn impostojn. Bert Vaux identigas du subgrupojn de armenoj:
Lingvo
La armena dialekto parolata en Jerusalemo estas tre distinga, ĉar ĝi estis geografie relative izolita el la resto de la armenlingva mondo, kaj la araba havas gravan influon super ĝi. Tiuj armenoj kies prapatroj venis de Turkio post la genocido de 1915 parolas turk-influitan okcidentan armenan .
Politika statuso kaj vidpunktoj
La internacia komunumo, nome la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj, konsideras Orientan Jerusalemon, el kiu la Malnova Urbo estas parto, "Okupata Palestina Teritorio".
Armena vidpunkto
La "trankvila politika konsento" inter la armenoj de Jerusalemo, laŭ The Economist, estas, ke la Malnova Urbo devas esti "nek palestina nek israela, sed prefere internacia "spaco", regata de reprezentantoj de la tri kredoj... kaj protektita de Unuiĝintaj Nacioj kaj aliaj internaciaj korpoj." Laŭ Graham Usher, multaj armenoj singarde identigas sin kun la palestina lukto, sed malmultaj el ili "rekomendus ekskluzivan palestinan suverenecon super la Malnova Urbo." Aramo la 1-a, la estro de la Sankta Seĝo de Kilikio, unu el la sidejoj de la Armena Apostola Eklezio, kun sidejo en Libano, diris en kunveno de 2017 kun libana prezidanto Michel Aoun, ke Jerusalemo estu "malferma urbo por la tri unudiismaj religioj: juda, kristana kaj islama, kaj ke la religiaj rajtoj de ĉi tiuj popoloj devas esti protektitaj ene de Jerusalemo." Krome, la armenoj konsideras la Armenan kvartalon esti parto de la Kristana kvartalo. Ĉi tiu sinteno estis reasertita de la ministro pri eksterlandaj aferoj de Armenio, Vartan Oskanjan, kiu fine de 2000 deklaris, ke Armenio kontraŭas la disiĝon de la armena kaj kristana kvartaloj. En 2017 ministro pri eksterlandaj aferoj Eduard Nalbandjan deklaris, ke "Jerusalemo havas jarcentan armenan ĉeeston, riĉan armenan historian kaj kulturan heredaĵon. Armena Apostola Eklezio estas unu el la ĉefaj gardistoj de la kristanaj sanktaj lokoj. Sekve, ni atente rigardas ĉiujn evoluojn rilate al Jerusalemo."
Usona propono pri disdivido de la Malnova Urbo
En la Pintkunveno de Camp David de 2000, usona prezidento William J. Clinton proponis la disdividadon de la Malnova Urbo, laŭ kiu la Armena kvartalo estus jure sub israela suvereneco kune kun la Juda kvartalo, dum al la palestinanoj estus donintaj "certan gradon de suvereneco "super la kristana kaj islama kvartaloj. Israela ĉefministro Ehud Barak kondiĉe akceptis la proponon.
Palestina vidpunkto
Palestinaj gvidantoj publike deklaris, ke ili konsideras la Armenan kvartalon parto de Palestino kaj ne cedos ĝin al Israelo. Jaser Arafat, malakceptis la usonan proponon en la Pintkunveno de David Camp en 2000 por la disdivido de la Malnova Urbo kaj diris: "La armena kvartalo apartenas al ni. Ni kaj la armenoj estas unu popolo." Li diris al Clinton: "Mia nomo ne estas Yasir Arafat, ĝi estas Yasir Arafatjan, igante sian nomon armena. "Mi ne perfidos miajn armenajn fratojn," diris Arafat pri forlasado de la armena kvartalo sub israelan regadon . Komentante liajn deklarojn, historiistoj Barry Rubin kaj Judith Colp Rubin skribis, ke "ne estis kialo kredi, ke la armenoj preferis lian regadon [super israela regado] ." En 2011, kunveno kun gvidantoj de diversaj kristanaj komunumoj en Ramalaho palestina prezidanto Maĥmud Abbas deklaris: "La palestina gvidantaro aliĝas al sia pozicio, kiu konsideras la Armenan kvartalon integra parto de orienta Jerusalemo, la ĉefurbo de la sendependa palestina ŝtato." Laŭ la Palestinaj Paperoj, filtrita de Al-Ĝazira en 2011, ĉefa palestina intertraktanto Saeb Erekat proponis geografian dividon de la Malnova Urbo en kunveno de oktobro 2009, laŭ kiu Israelo akirus suverenecon super la tuta juda kvartalo kaj "parto de la armena kvartalo."
Israela kaj juda vidpunktoj
Israelo asertas, ke la tuta Jerusalemo ("kompleta kaj unuiĝinta"), inkluzive la Malnovan Urbon, estas ĝia ĉefurbo laŭ la Jerusalema Leĝo de 1980. En artikolo de 1975, rabeno Jakov Goldman alvokis israelan suverenecon super la tuta Malnova Jerusalemo. Li skribis pri la Armena kvartalo:
Kristanaj vidpunktoj
La Armenaj, Grekaj Ortodoksaj kaj Latinaj Patriarkoj de Jerusalemo sendis "forte vortigitan" leteron al la intertraktantoj ĉe la Pintkunveno de Camp David 2000, deklarante: "Ni rigardas la kristanajn kaj armenajn kvartalojn de la Malnova Urbo kiel neapartigeblajn kaj apudajn entojn, kiuj estas firme kunigitaj de la sama kredo." Papo Benedikto la 16a, dum sia vizito en 2009 al la katedralo Sankta Jakobo, diris:
Alhaurín el Grande
Alhaurín el Grande [alaŭRIN] (A. la Granda, paradokse ĉar Alhaurín de la Torre en la sama provinco estas pli granda, kio igas Alhaurín la Granda fakte Alhaurín la Malgranda) estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la komarko Valo de Guadalhorce kaj en la jurisdikcia teritorio de Coín. Ĝia municipa teritorio okupas etendon de 73,1 km² kiuj etendiĝas tra la norda deklivaro de la Sierra de Mijas kaj laŭ la valo de la rivero Guadalhorce.
Ties ekonomio estas bazata sur la kultivo de citrusoj kaj aliaj fruktarboj. La loĝantaro atingas 24 751 personojn, laŭ informo de la Censo de 2017. Limas kun Coín, Cártama, Alhaurín de la Torre kaj Mijas.
La origino de la toponimo venas el la araboj, kiuj nomis ĝin Alhaurín, kaj dum la regado de la Katolikaj Gereĝoj oni aldonis la kromnomon "la Granda", por distingi ĝin de la najbara loko Alhaurín de la Torre post la konkero de ambaŭ lokoj en 1485.
Sandiega Naturhistoria Muzeo
La Sandiega Naturhistoria Muzeo aŭ en angla origine kaj oficiale San Diego Natural History Museum estas muzeo situanta en Balboa Parko en San Diego, Kalifornio, Usono. Ĝi estis fondita en 1874 kiel Sandiega Societo pri Natura Historio. Ĝi estas la tria plej malnova scienca institucio okcidente de la rivero Misisipo kaj la plej malnova en Suda Kalifornio. La nuna loko de la muzeo estis dediĉita al ĝi la 14an de januaro 1933. Ĉefa aldono al la muzeo estis dediĉita en aprilo de 2001, duobligante la ekspozician spacon.
Provinco Nova Irlando
La provinco Nova Irlando (New Ireland), antaŭe nomata Nova Meklenburgo (Neu-Mecklenburg) estas la plej nordorienta provinco de Papuo-Nov-Gvineo. Ĝia ĉefurbo estas Kavieng. La provinco troviĝas en la "Regiono de la Insuloj", havas kaj ĝi estas formata el centoj da insuloj inter la plej elstaraj Nova Irlando kun, aliaj gravaj insuloj estas Nova Hanover, insuloj Saint Matthias (Mussau, Emirau), insuloj Tabar (Tabar, Tatau, Simberi), insuloj Tanga (Malendok, Boang), insuloj Feni (Ambitle, Babase), Djaul, Lihir kaj Anir. Laŭ la censo de la jaro 2000, ĝi havas de loĝantoj, el kiuj la plimulto loĝas en malgrandaj kamparaj loĝlokoj. La plej loĝata urbo estas Kavieng kun loĝantoj, situanta en la nordo de la insulo. En Nova Irlando oni parolas ĉirkaŭ 20 lingvoj, kaj la dialektoj kaj subdialektoj estas ĉirkaŭ 45.
Pavel Dostál
Pavel DOSTÁL (naskiĝis la 25-an de februaro 1943 en Olomouc - mortis la 24-an de julio 2005 en Brno je kancero) estis ĉeĥa verkisto kaj kultur-ministro de Ĉeĥio.
Post finlernado en faka metilernejo kaj dujara kemia teknikumo li laboris kiel teknikisto.
Inter 1962-1969 membro de Komunista Partio de Ĉeĥoslovakio, sed 17. 4. 1969 li eksiĝis proteste kontraŭ Gustáv Husák, kaj fariĝis membro de maldekstrula opozicia organizo OBRODA (Rebonigo).
Ekde 1966 ĝis 1969 li estis dramaturgo kaj artista ĉefo en Teatro de Eksperimento en Olomouc kaj samtempe aktivis kiel teatra reĝisoro kaj aŭtoro, televida scenaristo, publicisto, koreografo, poeto kaj libretisto.
Ekde 1969 ĝis 1988 kaŭze de politika persekuto pro sinteno en 1968 kaj pro partopreno en kontraŭokupacia radio-elsendado en aŭgusto 1968 dungita sole en laboristaj kaj teknikaj profesioj. En la tempo de la t.n. politika normaligo en Ĉeĥio li estis indikita kiel malamika persono kaj daŭre observata de la sekreta polico, kiu lin lastfoje arestis en oktobro 1989 pro disvastigado de peticio „Kelkaj frazoj".
Inter 1989 kaj 1993 artista ĉefo de Muzika Teatro en Olomouc. Ekde junio 1990 ĝis decembro 1992 parlamantano, denove inter 1996 kaj 1998 kaj denove en 1998. Ekde 1998 ministro de kulturo.
Aŭtoro de 14 teatraĵoj, televidaj kaj radiaj dramaj programoj.
33412 Arjunsubra
33412 Arjunsubra estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Arjun Subramaniam, finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri komputila biologio kaj biokomputiko. Li estis lernanto ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio).
Fajenco el Delft
Fajenco el Delft aŭ Delfta bluaĵo estas tipo de fajenco kun blua ornamaĵo sur blanka fono kiu estas laŭtradicie produktata en Delft Nederlando. Ĝi ekestis je la fino de la 16-a jarcento kiel malmultekosta alternativo por la blu-blanka ĉina porcelano. La fajenco el Delft en mallonga tempo fariĝis tre populara kaj travivis florperiodon dum la jaroj 1650-1750, kiam en Delft pli ol cent fajencofabrikoj aktivis. La industrio estis ĉirkaŭ 1800 forviŝita de pli malmultekosta argilaĵo ĉefe el Anglio (Staffordshire). Hodiaŭ ankoraŭ nur unu fabriko en Delft produktas ‘veran’ fajencon el Delft.
(63341) 2001 FD77
(63341) 2001 FD77 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra kaj tre klinata orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,542399 AU, tie estas 81,142 milionoj da km.
Cabara
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Cabarà - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ministerio pri justico (Pollando)
Ministerio pri Justico en Pollando (Ministerstwo Sprawiedliwości) estas ministeria servo de la pola registaro responsa pri la bona funkciado de la juĝa sistemo. Laŭ la Pola Konstitucio Justicministro estas membro de La Nacia Konsilio de la Juĝistaro. Situanta en Varsovio ĉe la Ujazdova Avenuoj 11 (pole Aleje Ujazdowskie).
Pola Justicministro de 31-a de marto 1990 ĝis 30-a de marto 2010 estis ankaŭ ŝtatakuzanto. La Oficejo de Ŝtatakuzanto estis kreita kiel aparta de ĝenerala registaro en 31-a de marto 2010.
La taskoj kaj kompetentecoj
Kompetentecoj de justicministro aplikas al aferoj de superrigardo kaj organizado de: La ministro respondeca por justeco provizas de la preparado de projektoj de civila kaj krima kodeksoj kaj aliaj leĝtekstoj kaj reglamentoj.
La potencoj de la justicministro en aferoj de la juĝistaro ne povas malobservi de la principo de juĝista sendependeco.
Servado de Malliberejo subordigas al la justicministro.
Justicministroj
Nuna justicministro estas Zbigniew Ziobro (prezidanto de politka partio Solidara Pollando) en registaro de Beata Szydło, ekde 16-a de novembro 2015. Nuntempaj vicministroj estas:
En Tria Pola Respubliko justicministroj ili estis inter aliaj tiaj famaj personoj kiel:
Ĉefsidejo de Ministerio
Dum la germana  okupado  (dua mondmilito) ĉi tie  estis sidejo de germana  kriminala policejo - (Kriminalpolizei). En 1994-1996 la konstruaĵo estis pligrandigita per la superkonstruaĵon sur la angulo de la tegmento.
Strukturo de Ministerio
En Ministerio de Justico laboras oficistoj kiel publika funkciulo kaj delegitaj juĝistoj kaj aliaj oficistoj de tribunaloj. La delegacio de juĝistoj al la Ministerio de Justico kiel specialistoj havas longan tradicion en Pollando el periodo de la Dua Pola Respubliko.
En la Pola Ministerio de Justico estas apartigitaj jenaj unuoj (departementoj kaj oficejoj):
Jerzy Różycki
Jerzy RÓŻYCKI (naskiĝis la 24-an de julio 1909 en Olszana apud Kievo, mortis la 9-an de januaro 1942 apud Balearoj) estis pola matematikisto kaj kriptologo, laboranto de la Universitato de Poznań kaj armea kontraŭspionejo (Ĉifr-Oficejo 4) de la 2-a Fako de la Ĉefa Stabo.
Rompo de Enigma
La skipo: Marian Rejewski, Henryk Zygalski kaj Jerzy Różycki januare 1933 rompis kodon de la germana ĉifranta maŝino Enigma, konstruis ĝian funkciantan kopion kaj deĉifrantajn aparatojn de la ĉifraĵoj de Enigma – unue tiel nomatan ciklometron, kaj poste, post pliperfektigo fare de germanoj de la ĉifro-tekniko, tiel nomatan kriptologian bombon. Kontribuo de Różycki estis metodo de horloĝo, permesanta difini elekton kaj fiksigon de kodiganta rotaciilo en Enigma.
Mara katastrofo
Różycki pereis en Mediteraneo la 9-an de januaro 1942 revene de Alĝero al centro de deĉifrado Kadyks, lokigita en la ŝtato de Vichy. Pasaĝera ŝipo Lamoricière, kies pasaĝero li estis, sinkis en misteraj cirkonstancoj apud Balearoj. Inter 222 viktimoj de la katastrofo, krom Różycki, ektroviĝis: kapitano Jan Graliński – ĉefo de la sovetia fako de Ĉifr-Oficejo 3 kaj de la radia kontraŭspionado – Oriento, Piotr Smoleński – kriptologo de Ĉifr-Oficejo 3 (spertulo pri sovetiaj ĉifroj) kaj franca oficiro akompananta al trio de polaj kriptologoj – kapitano François Lane.
Memorigo
En 2000 postmorte distingita per Granda Kruco de la Ordeno de Renaskiĝinta Pollando.
Pola Poŝto por omaĝi atingojn de poloj en la mondo enkondukis en 2009 kvar poŝtmarkojn. Sur unu kun valoro 1,95 zlotoj estas bildo de Jerzy Różycki en ĉirkaŭo de la ceteraj rekreintoj de Enigma.
Centra Provinco (Papuo-Nov-Gvineo)
Centra Provinco (Central Province) estas unu el la provincoj de Papuo-Nov-Gvineo, kiu okupas parton de la suda marbordo de la lando. Laŭ la censo de la jaro 2000 ĝi havas loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj. Ĝia ĉefurbo estas Port-Moresbo, la landa ĉefurbo kaj la plej loĝata. La 9-an de oktobro 2007 la provinca registaro anoncis la planojn konstrui novan provincan ĉefurbon: Bautama, proksime de Port-Moresbo.
Alejandro Giammattei
Alejandro Eduardo GIAMMATTEI Falla (Gvatemalurbo, 9-an de marto 1956) estas gvatemala kuracisto, fajrobrigadisto kaj politikisto. Li estas la ŝtata prezidanto de Gvatemalo por la prezidanta regotempo 2020-2024. Li enposteniĝis la 14an de januaro 2020, sukcedante Jimmy Morales post venkado en la 2019-datita balotado.
Owstin
Owstin estas la nomo de
Owstin aŭ Owstien, estas la familia nomo de jenaj personoj
274 Philagoria
274 Philagoria estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono. Ĝi estis malkovrita, elde la observatorio de Vieno, de la aŭstria astronomo Johann Palisa, la.
La nomo "Philagoria" estas tiu de libertempa klubo en Olomouc.
János Sylvester
SYLVESTER János, Erdősi Sylvester (silvester) estis hungara humanista sciencisto, Biblio-tradukisto naskita en Szinérváralja ĉirkaŭ en 1504 kaj mortinta en ? antaŭ 6-a de majo 1552.
Biografio
En 1526–27 Sylvester studis en Krakovo, kie li ekkonis la ideojn de Erasmo. En 1529 li studis en Universitato Wittenberg. En 1534 li ekservis ĉe Tamás Nádasdy kaj translokiĝis en Újszigeton. Tie li instruis kaj gvidis la presejon. Tie li restis ĝis 1543 kaj de aŭtuno 1534 ĝis 1536 li denove studis en Wittenberg. De la fino de 1543 aŭ komenco de 1544 li instruis en la universitato de Vieno unue hebrean, poste grekan lingvojn. En sia gramatiklibro aperinta en 1539 li estis tiu, kiu unue esploris sciencbaze la hungaran lingvon. La plej grava lia verko estas la traduko de Nova Testamento laŭ la teksto de Erasmo, sed li surbazis sin ankaŭ al originalan grekan tekston. Tiu ĉi prepariĝis en la unua hungara presejo (Újsziget, 1541) kiu estis la unua hungarlingva libro presita en Hungario.
Kantono Johnson (Nebrasko)
La kantono Johnson - angle Johnson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nebrasko. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Adolfo Bioy Casares
Adolfo BIOY Casares (naskiĝis la ; mortis la ) estis argentina fikcistila skribisto. Lia plej konata verko estas La invención de Morel. En 1932 li ekkonis Jorge Luis Borges, kun kiu li verkis tri librojn.
Biografio
Bioy Casares naskiĝis en Buenos Aires, Li estis la plej aĝa filo de Adolfo Bioy kaj Marta Casares. Naskita ene de riĉa familio, tio permesis lin dediĉi sin ekzkluzive al literaturo kaj samtempe, malproksimiĝi el la literatura medio de sia epoko. Li verkis sian unuan rakonton, "Iris y Margarita" (Iris kaj Margarita), kiam li estis 11jaraĝa. Li komencis kaj ĉesis studi Juron kaj Beletrojn, post la seniluziigo pri la universitata medio, li retiriĝis al bieno -familia posedaĵo- kie, kiam li ne ricevis vizitantojn, dediĉis sin preskaŭ ekzkluzive al legado dum longe de universala literaturo. Dume, inter siaj dudekaj kaj tridekaj jaroj, ili jam regis la anglan, la francan (kiun li parolis ekde siaj kvara jaro), la germanan kaj, kompreneble, la hispanan. En 1932, Victoria Ocampo prezentis lin al Jorge Luis Borges kiu poste estos lia amiko kaj kun kiu li verkos kunlabore kelkajn detektivajn romanojn sub la seudonimo de Honorio Bustos Domecq. En 1940, Bioy Casares geedziĝis kun la fratino de Victoria, Silvina Ocampo, kiu ankaŭ estis verkistino.
Bioy Casares estis verkisto kiu uzis prilaboritan kaj klasikisman stilon. Li emis la fantazian genron kaj klopodis restarigi la hegemonion de la rakonto sur la priskribaĵoj. Defendema de la polica genro pro sia intereso pri la propra historio. Inter liaj premioj kaj honorigoj elstaras la membriĝo en la franca Honora Legio en 1981, la nomumo kiel Elstara Civitano de la Urbo de Buenos Aires en 1986 kaj la Premio Cervantes en 1990. Li ripozas en la tombejo La Recoleta.
La invención de Morel
La plej konata romano de Bioy Casares estas La invención de Morel (La inventaĵo de Morel). Temas pri la historio de fuĝinto kiu forfuĝis el insulo supozeble infektita de mortiga malsano. En tiu insulo estas roluloj kiuj ripetas poreterne la samajn agadojn, frukto de invento kiu registrigis tridimensiajn bildojn kaj sonon, kies aktiveco maleble diferenciĝas disde la realeco. Jorge Luis Borges verkis faman enkondukon kie rilatigis tiun historion kun la rakontoj de Herbert George Wells.
Memoroj/Taglibroj
Laŭlonge de sia vivo, Bioy verkis longegan taglibron el kiu eliris la jenaj publikaĵoj:
Eksteraj ligiloj
(En la hispana)
Reĝa Ateneo Voskenslaan
La Voskenslaan (eo, litere: avenuo de la vulpo) estas konata flandra lernejo por infanoj de 2,5 ĝis 18-jaraĝaj, proksime de la Stacidomo de Gent-Sint-Pieters.
Konataj lernantoj
Karel Van de Woestijne, Victor Horta kaj Leo Baekeland estas tri konataj lernantoj de la Reĝa Ateneo de la Ottogracht (antaŭ la transloĝigo de la lernejo al nova konstruaĵo en 1957).
Ankaŭ kelkaj belgaj politikistoj de la flandraj partioj VLD kaj SP.a tie studis; interalie Guy Verhofstadt kaj Freya Van den Bossche. Ankaŭ Sabine de Vos, astronaŭto Dirk Frimout kaj Nic Balthazar tie diplomitiĝis.
Movado Alkamparena
La Movado Alkamparena, Movado Alkampara aŭ pli poezie (laŭ maoisma stilo) Movado Supre al Montaroj kaj Malsuprena al Kamparo (en ĉina 上山下乡运动) estis politiko instituita en Ĉinio fine de la 1960-aj jaroj kaj komence de la 1970-aj jaroj. Kiel rezulto de kontraŭ-burĝa pensaro valida durm la Kultura Revolucio, Mao Zedong deklaris, ke ia privilegiita urba junularo estu sendata al montaraj areoj aŭ farmaj vilaĝoj por lerni el laboristoj kaj farmistoj tie.
Reloĝigo en la kamparo, nome ĉaduiluĉu (插队落户) estis pli permanenta formo.
Walt Disney
Walt DISNEY, plennome Walter Elias DISNEY (Esperantigite Valtero Eljas DIZNEJ), (naskiĝis la en Ĉikago, Ilinojo, mortis la  en Los-Anĝeleso, Kalifornio), estis mondkonata usona kin-produktoro, reĝisoro, scenaristo, desegnofilmisto, voĉaktoro, desegnisto pri komiksoj, entreprenisto, spektaklisto kaj aktivulo. Disney estas fama pro sia influo en distrado kaj amuzado en la 20-a jarcento. Kiel kunfondinto de Walt Disney Productions kun sia frato Roy O. Disney, Walt iĝis unu el la plej konataj film-produktistoj en la mondo. La korporacio, kiun li kunfondis, nun konata kiel The Walt Disney Company, hodiaŭ enspezas proksimume 35 miliardojn da usonaj dolaroj.
Disney ĉefe estas notinda pro sia film-produktora laboro, pro esti populara spektaklisto, kaj pioniro de animacio kaj kreado de amuzparkoj. Li kaj siaj kunlaborantoj kreis multajn el la plej famaj fikciaj roluloj, inkluzivante Mickey Mouse, por kiu Disney estis originala voĉaktoro. Disney ricevis 59 kandidatiĝojn por Akademiaj Premioj kaj gajnis 26 "Oskarojn", inkluzivante rekordon pro kvar Oskaroj en unu jaro. Li ankaŭ gajnis sep Premiojn Emmy.
Mats Hummels
Mats Hummels estas germana futbalisto en la pozicio de defendisto. Li naskiĝis en Bergisch Gladbach proksime de Kolonjo, do nun estas -jara. Laŭ stato de la jaro 2012 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la klubo Borussia Dortmund - antaŭe li en 2006-2009 estis profesia futbalisto de la klubo Bayern München de Munkeno, unue en ties dua kaj ekde la jaro 2007 en ties unua vira teamo.Krome Mats Hummels ekde la jaro 2010 estas membro de la germana nacia teamo de futbalo. Kadre de ĝi li kunkonkuris pri la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012, partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2014, en kiu la germana teamo atingis la ĉampionecon, ankaŭ aktivis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 kaj en la Futbala Mondpokalo 2018. Matĉe li en la nacia teamo inter 2012 kaj 2021 rekoneblis per la numero "5". Antaŭe li laŭ sia tiutempa aĝo jam membris en la naciaj teamoj de sub-20- kaj sub-21-jaruloj.
Walt Disney
Infanaĝo
Walt Disney naskiĝis la 5-an de decembro de 1901 kaj havis la tipan infanaĝon de tiama filo de farmisto. Lia patro, Elias Disney (1859-1941), kies praparencoj devenis el Irlando, alvenis al Usono de Kanado kaj mallongan tempon post edziĝi al Flora Call (1868—1938), en la jaro 1888, ili ekloĝis en Ĉikago. Walt estis la kvara el kvin gefiloj. En 1906, la familio translokiĝis al bieno proksime al Marceline en Misurio. Disney diris poste, ke tiuj jaroj estis la plej feliĉaj de lia vivo. Ĉar li kaj lia fratino Ruth estis tro junaj por kunlabori al la biena laboro, ilia tempo pasis inter ludoj. Tiam okazis la unuaj provoj je desegnado de Disney kiam li pentris pagote la ĉevalon de najbaro kaj naskiĝis lia ŝato pro la trajnoj. Disney ekdisvolvigis kapablon labori per akvarelo kaj krajonoj. Li loĝis proksime al la Fervojo de Atchison, Topeka kaj Santa Fe kaj pro tio enamiĝis de trajnoj. Li kaj sia pli juna fratino Ruth eliris al lernejo samtempe en Park School en Marceline fine de 1909.
Elias trovis laboron pri ĵurnaldisdonado por la ĵurnalo Kansas City Star. Walt kaj Roy kunlaboris je la disdonado, kio estis postulema laboro. Ĝi postulis vekiĝi ĉiutage je la 4a kaj duono nokte. Disney iĝis lernanto de la Benton Grammar School (Gramatika Lernejo Benton) en 1910 kaj sukcese finis tie je la 18-a de Junio de 1911. Li ne estis bonega lernanto pro la nokta laboro kaj ofte li endormiĝis. Tamen li pluigis la ĵurnaldisdonadon dum ses jaroj. Li estis revema kaj ofte desegnadis por pasigi la tempon. Kaj iris ankaŭ al sabataj lernejoj kaj lernis per koresponda kurso de Bildstrio.
Elias forlasis sian laboron en Kansasurbo, translokiĝis kun sia familio al Ĉikago kaj tie, li akiris parton el la entrepreno O'Zell Company, kiu produktis trinkaĵojn. Tiam Walt daŭrigis sian lernadon en la gimnazio McKinley High School. Samtempe, li laboris por sia patro kaj vespere iris al Arta Instituto de Ĉikago.
Adolesko
Dum la gimnaziaj jaroj, li desegnis la bildstriojn en la gimnazia ĵurnalo, The village voice. Liaj bildstrioj temis pri politiko kaj patriotismo, bazitaj je la unua mondmilito.
En 1918, li volis sekvi la ekzemplon de sia frato Roy, kiu aliĝis al la armeo. Walt forlasis la gimnazion por ankaŭ aliĝi al la armeo. Tamen la armeo malakceptis lin pro esti tro juna. Li eksciis ke la Ruĝa Kruco akceptis 17-aĝajn knabojn por labori en la ambulancoj kaj li falsis sian naskiĝatestilon por ŝajnigi ke li naskiĝis en 1900 anstataŭ 1901. La Ruĝa Kruco akceptis lin sed Disney neniam partoprenis en batalo ĉar kiam lia trejnado finiĝis kaj li iris al Eŭropo, tiam ankaŭ la milito finiĝis. Dum la restado en Eŭropo, li ŝoforis ambulancon en Francujo, plenigis la ambulancon per desegnoj kaj desegnis ankaŭ por militista gazeto. Tiam Walt ekis fumi kaj neniam lasis tiun kutimon. En 1919 li petis liberiĝi el sia armea devigo kaj oni revenigis lin al Usono. Tie li eklaboris por komercaj ilustraĵoj por reklamado, teatroprogramoj kaj katalogoj. Li ankaŭ amikiĝis kun la kolega artisto Ub Iwerks.
Profesia komenco
Walt Disney volis daŭrigi sian artan karieron. Li translokiĝis al Kansasurbo, kie lia frato Roy havis laboron en banko. Roy kontaktis amikon, kiu trovis laboron por Walt en Pesemen-Rubin Art Studio. Tie li kreis reklamaĵojn por ĵurnaloj, magazinoj kaj kinejoj. Estis en tiu loko kie li renkontis kaj amikiĝis al Ub Iwerks. Ambaŭ decidis krei kune novan negocon.
Disney kaj Iwwerks fondis la entreprenon "Iwerks-Disney Commercial Artist" en januaro de la jaro 1920. Ili ne sukcesis havi multajn klientojn kaj fine forlasis la entreprenon. Poste "Kansas City Film Ad", dungis ilin kaj tie ili laboris pri kinejaj reklamaĵoj, kreitaj per prateknikoj por bildmovado. La eblecoj, kiujn havis bildmovado fascinis al Disney. Dum pluraj tagoj li legis pri la temo en biblioteko kaj pri anatomio kaj mekaniko. Li profitis sian tempon en tiu entrepeno por eksperimenti pri bildmovado kaj kinaj teknikoj. Li eĉ provis hejme per kamerao, kiun li prunte prenis de la laborejo.
Post du jaroj en "Kansas City Film Ad", Disney decidis krei novan entreprenon. En 1922 fondis la entreprenon "Laugh-O-Gram Films, Inc.", por krei desegnofilmetojn bazitaj je popolaj fabeloj kaj infanaj rakontoj. Inter liaj dungitoj estis Iwerks, Hugh Harman, Rudolph Ising, Carmen Maxwell, kaj Friz Freleng. La filmetoj populariĝis en Kansasurbo sed la elspezoj estis pli grandaj ol la enspezoj. Post krei la lastan filmeton (parte desegna, parte realbilda), kiu estis Alice's Wonderland (La Mirlando de Alico), la entrepreno anoncis bankroton en 1923.
Tiam Walt decidis provi en Holivudo. Li vendis sian kameraon kaj ekhavis sufiĉan monon por trajna senrevena bileto al Kalifornio kaj kunportis tien la filmeton pri Alico. Li intencis forlasi la movbildan kinon ĉar li pensis ke ne eblis konkuri kontraŭ la entreprenoj el Novjorko. Li volis fariĝi filmreĝisoro kaj vizitis ĉiun kinentreprenon serĉante laborpostenon sed sensukcese. Tial li reprovis je movbilda kino.
Lia unua holivuda laborejo estis remizo ĉe sia onklo Robert. Li sendis la filmeton Alice's Wonderland al novjorka filmdisdonistino Margaret Winkler, kiu montris grandan intereson pro la filmeto kaj dungis Disney por produkti pli da filmoj miksante desegnajn movbildojn kaj realajn bildojn.
Walt petis al Roy preni sur sin la administradon de la nova entrepreno. Roy akceptis. Disney ankaŭ petis al la familio de la ĉefrolulino de Alico (Virginia Davis) translokiĝi al Holivudo kaj ankaŭ ili akceptis. Aldone ankaŭ la familio de Iwerks translokiĝis tien. Tiel naskiĝis la Disney Brothers' Studio.
La novaj filmetoj titolitaj "Alice's Comedies" (Komedioj de Alico) atingis sukceson. Tiuj filmoj havis plurajn aktorinojn por la ĉefrolo ĝis 1927, kiam ĉesis la produktadon de la serio, tamen tiam la desegnoroluloj fariĝis la plej gravaj roluloj.
Oswald la bonŝanca kuniklo
En 1927, Charles B. Mintz, kiu estis la edzo de Margaret Winkler, nun regis ŝian negocon. Li petis novan filmoserion nur desegnobildan, kiu estus disdonota de Universal Pictures. La nova filmoserio estis "Oswald the Lucky Rabbit" (Osvaldo la bonŝanca kuniklo) kaj ĝi tuj havis sukceson. Iwerks kreis kaj desegnis la rolulon. Ĝia sukceso pligrandigis la kinstudion de la fratoj Disney. Tiel Walt dungis denove Harman, Ising, Maxwell kaj Freleng.
En februaro de la jaro 1928, Disney veturis al Novjorko por negoci novan monan interkonsenton kun Mintz. Tamen Mintz volis pagi malpli al Disney kaj aldone Mintz anoncis ke nun la dungitoj de Disney nome Harman, Ising, Maxwell kaj Freleng, estis fakte dungitoj de Mintz. Iwerks daŭris kun Disney. Disney ne akceptis la kondiĉojn kaj li devis forlasi la kuniklon Osvaldon ĉar uzrajtoj apartenis al Universal Pictures. La entrepreno Disney reakiris laŭleĝe la uzrajton pri Osvaldo en la jaro 2006.
Mickey Mouse (Miĉjo Muso)
Walt Disney decidis krei novan rolulon. Oni ne certe scias ĉu la ideo pri la nova rolulo estis de Disney aŭ de Iwerks sed certe ambaŭ partoprenis en la kreado de Mickey Mouse.
La unua kina apero de Mickey okazis la 15-an de majo de la jaro 1928 en la senvoĉa filmeto Plane Crazy (Freneza aviadilo). Ĉar la filmdisdonistoj ne interesiĝis pri tiu filmeto nek pri la sekva, Disney kreis la sonan filmeton Steamboat Willie, kiu havis grandan sukceson. Tial oni sonorigis la antaŭajn filmentojn kaj de tiam ĉiuj la filmoj de Disney estos sonhavaj. Disney donis sian voĉon al Mickey ĝis 1947.
Mickey iĝis popularega kaj la Ligo de Nacioj premiis al Disney deklarante la muson "simbolo pri bonvolo" en la jaro 1935. En januaro de la jaro 1930 Mickey ekaperis en ĵurnala bildstrio, kiu havis scenaron de Disney kaj desegnojn de Iwerks. Dum la 1930-aj jaroj Disney tute kovris la merkaton per produktoj pri Mickey, kiuj havis grandan sukceson.
Silly Simphonies (Stultaj Simfonioj)
Krom la filmetoj de Mickey, en la jaro 1929, Disney komencis novan filmserion titolitan "Silly Simphonies" (Stultaj Simfonioj). La unua estis "The Skeleton Dance" (La Danco de la skeletoj), kiun plene desegnis Iwerks. Iwerks estis respondeca de la plej granda parto de la filmetoj produktitaj de Disney inter 1928 kaj 1929.
Iwerks decidis lasi la filmstudion de Disney ĉar malgraŭ sia granda laboro, li ĉiam estis subulo. Tial Disney senespere serĉis iun, kiu kapablus anstataŭi al Iwerks. Disney ne kapablis fari lian laboron nek same bone nek, ĉefe, same rapide. Dume, Iwerks lanĉis sukcesan filmoserion titolitan "Flip the Frog" (Flipo la rano), kiu estis la unua bildmovada filmo kaj kolora kaj sona. Iwerks ankaŭ prezentis aliajn du seriojn kaj lia sukceso minacis la sukceson de Disney.
Disneys dungis plurajn personojn por fari la laboron, kiun Iwerks senhelpe faris, kaj prezentis lian unuan kolorfilmon titolitan "Flowers and Trees" (Floroj kaj Arboj) en 1932, kiu estis unu el la "stultaj simfonioj" kaj gajnis la Oskaron pro esti la plej bona filmeto bildmovada de tiu jaro.
En 1932, Disney ankaŭ gajnis honoran Oskaron pro Mickey Mouse, kies filmetoj koloriĝis ekde 1935.
"La frenezaĵo de Disney": Neĝulino kaj la sep nanoj
En 1934, Disney ekplanis produktadon por longfilmo pri Neĝulino. Tiam, kiam oni eksciis tion, la filmindustrio nomis la projekton "La frenezaĵo de Disney" kaj ĉiuj pensis ke tiu projekto lasus al Disney en bankroto. Lia edzino kaj lia frato provis konvinki Walt por lasi tiun projekton. Disney dungis Don Graham, kiu estis instruisto en la Arta Instituto Chouinard, por instrui al la laborantoj de la filmstudio. Ili uzis la filmoserion de "stultaj simfonioj" por praktiki kredeblan desegnomovadon pri homoj, la kreadon de desegnaj roluloj kun propra personeco, specialajn efektojn kaj la uzadon de fakaj iloj. Tio estis granda klopodo por atingi la altan kvaliton, kiun Disney postulis.
La produktado de Neĝulino kaj la sep nanoj okazis inter 1935 kaj 1937. Antaŭ fini la filmon, la produktadon haltiĝis ĉar la filmstudio ne havis pli da mono. Disney devis montri la filmon al la estrado de la Banko de Ameriko, kiu prunte donis la monon al li. La unua prezentado de la filmo okazis la 21-an de decembro de 1937 kaj ĝi ricevis grandan ovacion. La unua kostotakso estis 250 mil dolaroj, tamen la produktado kostis fine unu miliono kvarcent okdek ok mil dolarojn. La filmo estis la plej sukcesa en la jaro 1938 kaj enspezis ok milonojn da dolaroj. Li aĉetis, per la mono gajnita, domon por siaj gepatroj. Misfunkcio de la gasforno de tiu domo, mortigis la patrinon, unu monaton poste. Tiu akcidento akompanis lin dum lia tuta vivo, kaj ĝi suferigis lin je kulposento.
Tiu sukceso faciligis al Disney konstrui novan laborejon en Burbank. En 1940 Disney produktis du longfilmojn pli: Pinokjo kaj Fantasia; el kiuj la dua estis sufiĉe riska projekto, ĉar ne temis pri tipa historio sed pri ok klasikmuzikaj verkoj (inter aliaj de Beethoven, Bach kaj Igor Stravinski), kune kun bildmovadaj rakontetoj similaj al la "stultaj simfonioj", kiuj fluis laŭ la muziko. La sukceso estis sufiĉe neregula.
Samtempe daŭris la kreado de novaj mallongaĵoj pri la steluloj Mickey, Donald, Goofy kaj Pluto, el kiuj elstaris la mallongaj filmoj Brave Little Tailor (Brava Tajloreto) (1938) kaj The Pointer; ambaŭ havis Miĉjon Muson kiel ĉefrolulon. La produktado de la serio "Stultaj Simfonioj" finis en 1939.
Striko en 1941
Post pluraj provoj, la laboristoj de desegnofilma industrio organiziĝis en sindikato. Tiel en 1938 aperis la Screen Cartoonists Guild (Gildo de Ekrandesegnistoj). La sindikato multe laboris por anigi desegnistojn kaj la plejmulto el la desegnofilmaj studioj agnoskis la sindikaton. Tamen, Disney malpermesadis la aniĝon de siaj dungitoj en la sindikato. Aliflanke, ekde 1937 estis kreskante malkontento inter la laboristoj de Disney. Kvankam ili havis la plej bonan salajron de tiu profesio, ili konsideris ke estis neplenumitaj promesoj pri ekstraj pagoj pro ekstraj laborhoroj. Ekzemple, "Neĝblankulino kaj la sep nanoj" havis senprecedencajn profitojn en la desegnofilma kinarto; tamen la laboristoj ne partoprenis je la profitoj (verdire, Disney ŝuldiĝis por konstrui la novajn kinstudiojn en Burbank kaj aldonite, Pinokjo kaj Fantasia ne sukcesis tiom, kiom li esperis). Krome, la nomoj de multaj laboristoj ne aperis en la finaj nomlistigoj de la filmoj.