cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ludlow Griscom
Frua kariero kaj familio
Griscom naskiĝis en Novjorko, filo de Clement Acton Griscom kaj Genevieve Sprigg Ludlow. Lia intereso pri birdoj jam aperis kiam li estis knabo tiom frue kiom ĝis 1898. En 1907, li iĝis entuziasma birdemulo kiam li aliĝis al la Linea Societo de Novjorko.
Griscom ricevis gradon A.B. pri antaŭjuro el Universitato Kolumbio en 1912. Spite komenca malakcepto fare de liaj gepatroj, li eniris en Universitato Cornell kiel studento de ornitologio ĉe Arthur A. Allen. Louis Agassiz Fuertes estis unu el liaj kolegoj. La tezo de Griscom temis pri natura identigado de anasoj de orienta Usono, kaj li ricevis sian gradon A.M. el Cornell en 1915. Li tie ankaŭ profesoris kaj ankaŭ ĉe la Universitato de Virginio, kaj plustudis ĝis doktoriĝo. Tamen financa premo malpermesis lin kompleti sian gradigon, kvankam lia patro jam konsentis lian karierelekton.
Griscom edziĝis al Edith Sumner Sloan la 4an de septembro 1926 ili havis tri gefilojn, nome Edith Rapallo, Andrew, kaj Joan Ludlow.
Travertino
Travertino (de la itala travertino, latina lapis tiburtinus, "ŝtono el Tiburo" (hodiaŭ: Tivoli) estas pli-malpli pora kalkŝtonaĵo kun hela, plej ofte flaveca ĝis bruna koloro. Travertinon eligas malvarmaj aŭ varmaj fontoj de nesala akvo, kiuj entenas kalcio- kaj hidrogenkarbonato-jonojn kaj karbondioksidon. Tio okazas sen kunago de vivaĵoj (abiote), sed tiel ke karbondioksido aperas el la fontakvo kaj sekve la solvebloprodukto por kalciokarbonato estas superita. Pro tio ankaŭ la nomo Fontotofo estas uzata. Travertino do estas ŝtonaĵo konsistanta preskaŭ ekskluzive el kalciokarbonato.
Egg
Egg signifas en la germana lingvo angulo. Ĝi estas ofta geografia nomo en germanlingvaj regionoj:
Travertino
Formado
Travertino formiĝas pro kalka deponaĵo sur kreskaĵoj (muskoj, algoj...) ĉe fontoj aŭ fluoj kun akvofaletoj. Kalciokarbonato precipitadas pro akvokirloj. Poste, kreskaĵoj kreskas sur la nova ŝton-krusto, kaj la ŝton-formiĝo rekomenciĝas, kaj tiel plu. La kreskaĵoj putras forlasante porojn en la ŝtono.
Ekvilibro kalciokarbonata
Pro tiu formado, tiuj fontoj aŭ riveroj stange aspektas, oni nomas ilin fontotofoj aŭ ŝtonigaj fontoj. La sekvanta kemia ekvacio montras la ekvilibron kalciokarbonatan:
Maldekstre la kalciokarbonato estas solida (travertino), dekstre, ĝi estas solvita en akvo kiel jonoj (karsta erozio)
Uzoj
En Romo ( Italio), travertino estis multfoje uzata kiel porkonstrua ŝtono. Oni uzis ĝin por konstrui multnombrajn monumentojn dum la Romia antikveco (ekzemple triumfpordegoj) aŭ dum Renesanco (preĝejoj kaj bazilikoj).
Oni ofte uzas travertinon por fari ŝtonplankojn, ŝtuparojn aŭ plataĵoj (tablo, telermeblo...)
Ekstere, ekzemple kiel ŝtonplanko ĉirkaŭ naĝujo aŭ kiel teraso, oni metas krudan aŭ maljuniĝintan travertinon, sen plenigo de ĝiaj poroj. Male, ene, oni glatigas kaj plenigas ĝin por faciligi la bontenadon.
Malavantaĝo kaj problemo
Travertino estas pora ŝtono. Ĝi estas uzata por skulptaĵoj kaj monumentoj kiel ekzemple ĉe la Monumento de Libereco (Rigo). En tiu monumento klimato kaj ĉirkaŭa poluado difektas la ŝtonon, nome Travertino, kiu estas pora materialo, iom post iom disfalis, kaj la poroj progrese pleniĝis je fulgo kaj partikuloj da sablo: tiel la blokoj nigriĝis, kaj ekgastigis etajn organismojn, precipe muskojn kaj likenon.
Crayon Shin-chan
Crayon Shin-chan (japane: クレヨンしんちゃん [kurejon ŝin-ĉan]; hepburne: Kureyon Shin-chan), ankaŭ konata kiel Shin-chan, estas mangao kaj animeo de Yoshito Usui.
Ĝiaj rakontoj, escepte de tiuj por kinofilmoj, temas pri ĉiutagaj okazaĵoj de ĉefpersono Shinnosuke Nohara kaj aliaj personoj. Shinnosuke aĝas 5 jarojn, kaj eĉ se la ĉefrolulo estas infano, la serio ne estas celita al infana publiko. Tamen, ĝi estis anoncita kiel porinfanaĵo en landoj kiel Barato, Portugalio aŭ Hispanio; en tiu lasta lando la serio akiris grandan famon. En la rakonto, la familianoj de Shin-chan loĝas en Japanio, en gubernio Saitamo, en Kasukabe. En oktobro 2003, urbo Kasukabe elektis ilin kiel simbolojn de la urbo.
Etzatlán
Etzatlán estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Etzatlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 036.
Esperanto-Kunloĝado (Tajlando)
La Esperanto-Kunloĝado estas la aranĝo organizita de Bangkoka Esperanto-Klubo. La unua Esperanto-Kunloĝado nomata "Verda Lernejo" okazis en Bangkoko en 2017. Ĝi estis kiel internacia kurskunveno.
Etzatlán
Geografio
Etzatlán apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17564 loĝantojn. El tiuj estis 8562 viroj kaj 9002 virinoj. La komunumo havas surfacon de 306,27 km². La meza alteco estas 1400 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21,7 C. En la komunumo estas 835,8 mm da precipitaĵo jare.
Bartolomeo
Bartolomeo estas vira persona nomo, konata ĉefe pro la kristana apostolo Bartolomeo. Ĝi ekzistas en multaj nacilingvaj variaĵoj, kaj foje ankaŭ uziĝas kiel familia nomo.
Etzatlán
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5196 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4766 scipovis legi kaj skribi kaj 419 viroj estis analfabetoj. Do 8.06 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 5554 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5075 sciis legi kaj skribi kaj 468 virinoj estis analfabetoj. Do 8,43 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Etzatlán vivis 14938 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 0 indiĝenoj. Tio signifas ke 0 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Bartolomeo
Etimologio
La nomo Bartolomeo origine estas el la aramea lingvo kaj signifas "filo de Tolmai" (= "filo de la plugisto"). En la epoko de Jesuo, tre konatiĝis la Jesua apostolo Bartolomeo - honore al la kristana sanktulo nomiĝis multaj knaboj dum la sekvaj jarcentoj. La greka formo de la nomo estis Βαρθολομαίος, Bartholomaios, la latina Bartholomeus. La Bartolomeoj festas sian nomtagon je la 24-a de aŭgusto (tiutage okazis la Bartolomea nokto dum la jaro 1572 en Parizo, kiam la katolikoj amasbuĉadis la lokajn protestantajn kristanojn). La grekkatolika eklezio festas la nomtagon de la sanktulo la 11-an de junio.
Ikonografio
La apostolo Bartolomeo plej ofte en skulptaĵoj, pentraĵoj kaj aliaj artaĵoj bildiĝas kun tranĉilo, foje li ankaŭ portas sian propran haŭton en la manoj. Tio memorigas pri lia martira morto pro senhaŭtigo.
Crayon Shin-chan
La mangao estas nekonkludita, pro la forpaso de la aŭtoro en septembro 2009. Produktiĝis kelkaj pliaj volumoj en la venontaj jaroj. Tamen, la televidserio kaj kinofilmoj pludaŭras. Ĝi estis unuafoje elsendita la 13-an de aprilo 1992 en la japana televidkanalo TV Asashi. Ĉiu epizodo daŭras 21 minutojn kaj ili estas dividitaj en tri sub-epizodoj de po 7 minutoj.
Intrigo
Shin-chan estas tre petola kaj ruza infano, kiu surprizas plenkreskulojn per siaj senhontaj spritaĵoj, kiuj kutime estas nedecaj kaj nekonvenaj por lia juna aĝo. Apud siaj amikoj kaj sia hundo, Shin-chan travivas plurajn aventurojn; jen hejme, jen lerneje, jen en aliaj lokoj. La konduto de Shinnosuke kontrastas kun la feraj sociaj reguloj de Japanio, rezultante en ĉagrenoj por sia familio, precipe por sia patrino, kiu provas korekti lin per admonoj kaj batoj.
Familio Nohara
Japana voĉaktoro: Yajima Akiko, Kobayashi Yumiko.
Oni nomas lin "Shin-chan" (respekt- aŭ karesformo de Shinnosuke, t.e. Ŝinĉjo). Li estas 5-jaraĝa infanĝardenano. Belaj pliaĝaj virinoj, Choko-bi (marko de ĉokolad-biskvitoj) kaj Action Kamen (televidseria superheroo) plaĉas al li. Paprikon li ege malŝatas. Li ŝategas plenumi pugo- kaj elefanto-dancon. Li estas ne malbonintenca, sed li kreas problemojn kien ajn li iras.
Japana voĉaktoro: Fujiwara Keiji.
35-jaraĝa patro de Shin-chan. Oficisto de Komerc-kompanio Futaba. Li amas sian edzinon, sed kutime agnoskas la belecon de aliaj inoj, kutime pli junaj. Lia patro Ginnosuke Nohara kaj patrino Tsuru loĝas en la gubernio Akita, en Omagari. La personeco de Ginnosuke estas simila al tiu de Sin-chan.
Japana voĉaktoro: Narahashi Miki.
29-jaraĝa patrino de Shin-chan. Dommastrino. Ŝi havas licencon por stiri aŭtojn, sed ŝi stiras tre mallerte. Ŝia estinta familinomo estas Koyama (小山). Ŝia patro Yoshiharu kaj ŝia patrino Hisae loĝas en la gubernio Kumamoto.
Japana voĉaktoro: Koorogi Satomi.
0-jaraĝa fratineto de Shin-chan. Brilaj juveloj kaj bonaspektaj viroj plaĉas al ŝi. Ŝi balbutas mallongajn vortojn.
Blanka hejmhundo de la familio. Lia nomo signifas "blankon" en la japana lingvo. Shin-chan trovis lin forlasitan en kartona skatolo. Teorie, la infano devas flegi kaj nutri la hundon, sed li malofte faras tion.
Amikoj de Shin-chan en la infanĝardeno
Shin-chan kaj siaj kvar amikoj ŝerce formas la Defendo-forton de Kasukabe (かすかべ防衛隊).
Japana voĉaktoro: Mashiba Mari.
Li estas ekzemplo de elita kaj bonmaniera infanĝardenano. Li lernas la anglan lingvon kaj japanan kaligrafion ekster la infanĝardeno. Li malŝatas la nematuran kaj provokeman konduton de Shin-chan, sed ili estas ĉiam bonaj amikoj.
Japana voĉaktoro: Hayashi Tamao.
Ŝi estas la sola knabino el la ĉefa grupo. Kiam ŝi koleriĝas, ŝi batas kunikloforman pupon por komfortigi sin. La samon faras multfoje ŝia patrino, kiu montras kolerproblemojn ĉefe kiam Shin-chan ĉeestas. Ŝi pasigas sian tempon feliĉe ludante ludon, kiun ŝi mem elpensis: Omamagoto (hejmludo), aŭ alivorte, ludi familion. Ordinare oni rolas feliĉan familianon, sed en Omamagoto oni rolas malfeliĉan familianon: ekzemple maldungita edzo.
Japana voĉaktoro: Ichiryusai Teiyu.
Li estas la plej plorema kaj timema el la grupo. Devigite de Nene, li ofte partoprenas la ludon Omamagoto, kaj li kutime ludas la rolon de maldungita edzo. Li ŝatas novan infanĝardenaninon nomatan Ai-chan.
Japana voĉaktoro: Sato Chie.
Lia vera nomo estas nekonata, li estas alnomita "Boo-chan". Li ĉiam havas mukon pendantan sur la nazo.
Instruistoj
Japana voĉaktoro: Yumi Takada, Haruhi Nanao.
Ŝi aĝas 24 jarojn kaj estas la instruisto de la klaso de Sunfloroj, kie lernas Shin-chan kaj siaj amikoj. Ŝi ŝategas infanojn, sed Shin-chan testas ŝian paciencon ĉiutage. Ŝi trovis koramikon kun kiu ŝi poste edziniĝis, nomata Ishizaka. Ili havis filinon nomatan Momo. Ŝi havas fortan rivalecon kun sia kolego Ume Matsuzaka.
Ŝi aĝas 24 jarojn kaj estas la instruisto de la klaso de Rozoj. Ŝi emas prizorgi sian eksteraĵon por ŝajnigi sin riĉa, sed vere ŝi havas malmulte da mono pro siaj multekostaj elspezoj. Ŝi malofte konkeras virojn eĉ se ŝi estas sufiĉe bela, kaj Shin-chan fuŝas ĉiujn ŝiajn rendevuojn. Ŝi havas fortan rivalecon kun Midori Yoshinaga.
Japana voĉaktoro: Rokurou Naya, Junpei Morita.
Li aĝas 49 jarojn kaj estas la direktoro de la infanĝardeno. Eĉ se li estas tre afabla kaj bonkora, sia ekstera aspekto kaŭzas al li kelkajn problemojn ĉar iuj homoj (inkluzive de Shin-chan) ofte konfuzas lin kun estro de mafio aŭ kun infanperfortanto.
Japana voĉaktoro: Kotono Mitsuishi.
Ŝi aĝas 23 jarojn. Ŝi estas nova instruisto, kiu respondecas pri la klaso de Sakuroj. Ŝi estas timida kaj nervoza, sed kiam ŝi demetas siajn okulvitrojn, ŝi iĝas tute alia homo.
Aliaj
Ili estas grupo da tri adoleskaj studantoj (Yuko, Ogin kaj Mari) kiuj pretendas esti danĝera strata bando. Tamen, neniu prenas ilin serioze, ĉefe Shin-chan.
Ili estas du virinoj, unu maljuna kaj alia dudek-jaraĝa. Ili ne povas vendi librojn trankvile pro Shin-chan kaj aliaj uloj, kiuj eniras en la librejon por legi revuojn senpage. Ili uzas sekretan gesto-kodon por interkomunikiĝi.
Shin-chan iĝas serioza kaj bonmaniera kiam Nanako ĉeestas, ĉar ŝi estas lia platona amo. Ŝi estas ĝentila kaj bela universitatano. Shin-chan kaj ŝi interkonatiĝis kiam ŝi deprenis polveron de lia okulo.
Ili estas teda paro da novgeedzoj. Ili loĝas apud familio Nohara. Fojfoje ili kverelas pro bagateloj kaj serĉas konsolon ĉe la najbaroj. Fine, ili solvas siajn problemojn sed kontaĝas ilin al Hiroshi kaj Misae.
Adidovce
Adidovce (hungare Agyidóc [adjidOc]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Adidovce situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Humenné troviĝas je 16 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1543. En 1715 8, post 5 jaroj 6 familioj pagis imposton. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 231 vilaĝanoj en 31 domoj. En 1873 pro ĥolero 24 da vilaĝanoj mortis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Agyidóc 300 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Adidovce 233 homoj, (219 slovakoj).
Fluto fajfila
Fluto fajfila estas antikva tipo de fluto kiun oni blovas ĉe la fino. Ekzemploj troviĝas tutmonde kaj daŭre uziĝas hodiaŭe. Ĝi havas buŝaĵon kun mallarĝa konduktubo, nomata "ventjojo", kiu direktas la spiradon de la ludisto kontraŭ malmola rando, farante ĝin oscili. Poste la oscilanta aerkolumno eniris la boraĵon de la fluto, kiu funkcias kiel kamero resonanca, amplifante la sonon kaj difinante ĝian pitĉon.
Kiel la fluto fajfila funkcias
Oni ludas la fluton fajfilan orte de la buŝo. La ludisto delikate tenas la finon de la buŝaĵo kun la lipoj kaj blovas en la muzikilon. Iuj flutoj fajfilaj havas lignan blokon (A) en la buŝaĵo, kiu direktas la spiradon de la ludisto laŭ konduktubo (B) nomata la "ventvojo". Aliaj havas ventvojon mulditan el plasto au metalo. Elirante tra la ventvojo, la spiro direktiĝas kontraŭ malmola rando (C) nomata la "labio", kiu devigas la aerkolumnon oscili. (La ventvojo formas la aerfluon kaj kondukas ĝin al la labion, do estas neniu bezono formi buŝtenon per la lipoj.) La plimulto da flutoj fajfilaj havas fingrotruojn por modifi la longecon de la aerkolumno kaj tiel modifi la tonalton de la produktata noto. Iuj havas glitantan ŝtopilon en la boraĵo por modifi la longecon de la aerkolumno. Aparta tipo de fluto fajfila sonas nur unu tonon. Kutime ludistoj de flutoj fajfilaj facile povas soni la duan kaj trian oktavojn per preterblovado, kiu ekscitas harmonojn en la boraĵo. Iuj muzikiloj dependas de ĉi tiu efiko. Havante tre mallarĝan boraĵon kaj nur tri, aŭ eĉ neniun, fingrotruojn, ili povas produkti plenan gamon per blovado de ĝiaj harmonoj altegaj.
Galbuloj
Galbula aŭ Galbuloj estas genro de birdoj de la familio de Galbuledoj aŭ jakamaraoj. Nome tiuj birdoj, laŭ PIV, estas insektomanĝantaj birdoj de Sudameriko (kaj Centrameriko) "el la ordo de pegoformaj, grimpantaj sur arboj, sed loĝantaj en kavaĵoj en la tero, okulfrape koloraj kaj metale brilaj, kun longa rekta beko kaj mallongaj, rondaj flugiloj".
Ebersbach
Ebersbach havas diversajn signifojn:
6219 Demalia
6219 Demalia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (Ukrainio), tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ukraina astronomino Aleksandra Aleksejevna Demenko (1930–1983), ano de la direktoraro de la observatorio de la Kijiva Universitato, konata pro ŝia esploroj pri la kometoj.
La Barbiro de Siberio
La Barbiro de Siberio ( Сибирский цирюльник) estas rusia filmo de Nikita Miĥalkov aperinta en 1998.
Temo
En 1885, freneza inventisto imagas arbo-hakilon, kiu povus esti solvo por la grandegaj arbaroj de Siberio. Por interesigi la Caron al la projekto, la inventisto uzas la ĉarmon de juna virino, kiu kontaktos generalon, komandanton de kadet-lernejo de la rusa armeo... Tio estas la komenco de terura am- kaj deport-rakonto, sur fono de enscenigo de La geedziĝo de Figaro, de Mozart, «granda komponisto».
Rakonto
En 1905, Jane Callaghan skribas leteron al sia filo, lernanto en usona milita lernejo. La usonanino decidiĝas riveli al li la verajn cirkonstancojn de lia naskiĝo.
En 1885, Jane estas en Rusio. Ŝi laboras por inĝeniero nomita McCraken, kiu provas vendi al rusoj arbo-hakilon, kiun li nomis «barbiro de Siberio». Jane devas ŝajnigi sin lia filino, kun misio logi aŭtoritatojn kaj estontajn klientojn. Tamen dum ŝia vojaĝo al Rusio, ŝi ekkonas junan militiston nomitan Andrej Tolstoj, pasiitan de muziko kaj ili iom post iom enamiĝas unu la alian. Sed Jane por sia misio devas logi generalon Radlov, kiu povas financi la konstruon de la maŝino. Jane sukcesas atingi sian celon ĉar la generalo enamiĝas al la juna usonanino kaj komisias al Tolstoj legi lian edziĝpeton sed la junulo plene enamiĝinta ne povas plenumi sian taskon kaj malkaŝas siajn sentimentojn. Tamen, dum prezentado en Opero en kiu li ludas, Andrej, ĵaluza, atakas la generalon, kiu akuzas lin pro murdoprovo. La kadeto estas sendita en karceron lasante Jane graveda. Ŝi priserĉos lin dum multaj jaroj kaj dek jarojn poste trafos lian domon, kie ŝi ekkomprenos, ke estas tro malfrue por revenigi lin.
Ellern (Hunsrück)
Ellern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Guayanilla
Guayanilla - prononco, per la Internacia Fonetika Alfabeto - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la suda marbordo de la insulo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rekte ĉe la maro la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis en.
Mikalaj Lukaŝenka
Mikalaj "Kolja" Aljaksandraviĉ Lukaŝenka, Мікалай Аляксандравіч Лукашэнка, Николай Александрович Лукашенко – Nikolaj Aleksandroviĉ Lukaŝenko (naskiĝis la 31-an de aŭgusto 2004 en Minsko) estas la tria filo de Aljaksandr Lukaŝenka, la prezidanto de Belorusio.
Frua vivo kaj edukado
Ne ekzistas oficiala informo koncerne la identecon de la patrino de Mikalaj. Tamen, laŭ disvastiĝinta versio, lia patrino estas Irina Abelskaja, iama persona kuracisto de Aljaksandr Lukaŝenka. Aljaksandr Lukaŝenka restas formale edzo de Halina Lukaŝenka, kvankam la paro estas separiĝinta. En 2011 Mikalaj Lukaŝenka eklernis en la mezlernejo de Astraŝicki Haradok. En 2020 li eklernis en la liceo de la Belorusa Ŝtata Universitato.
Publika rolo
Lukaŝenka unuafoje aperis publike en 2008. Li allogis grandan atenton de la amasinformiloj ĉar lia patro, prezidanto Aljaksandr Lukaŝenkа, prenis lin kun si al oficialaj ceremonioj kaj ŝtataj vizitoj, ekz. renkontiĝoj kun la venezuela prezidanto Hugo Chávez, la prezidanto de Rusio Dmitrij Medvedev kaj la papo Benedikto la 16-a. En 2013 Mikalaj allogis plian atenton de la amasinformiloj kiam Aljaksandr deklaris, ke li povus iĝi prezidanto de Belorusio, kio elvokis multajn konjektojn en la gazetaro; en aŭgusto 2020, en la tempo de balota kampanjo li diris tamen, ke ne volas, ke Mikalaj prezidantiĝu. En 2015 Lukaŝenko, en la aĝo de 10 jaroj, partoprenis en sesio de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj. En junio 2020 li kaj lia patro ĉeestis la paradon okaze de la Tago de Venko sur la Ruĝa Placo.
La 23-an de aŭgusto 2020, en la tempo de la protestoj en Belorusio, aperis filmregistraĵoj montrantaj Mikalaj Lukaŝenka ĉe la Palaco de Sendependeco en Minsko, kie li videblas kun sia patro, vestita kiel kontraŭtumulta policisto kaj tenanta pafilon. Poste aperis foto montranta Mikalaj kun aŭtomatpafilo, sidanta kun sia patro ĉe la tablo de la registaro en la palaco.
Valerata acido
Valerata acido estas rekto-ĉena alkila karboksilata acido, senkolora likvaĵo kun tre malagrabla odoro. Ĝi estas nature trovata en la florplanto Valeriana officinalis el kie ĝi ricevas tiun nomon. Ĝia ĉefa uzo estas por sintezado de esteroj. Volatilaj esteroj de la valerata acido inklinas havi agrablajn odorojn kaj uzatas ĉefe kiel parfumoj kaj kosmetikaĵoj. Etila valerato kaj amila valerato uzatas kiel nutro-aldonaĵoj pro iliaj fruktohavaj gustoj.
Valerata acido strukture similas al la GHB kaj la nervotransigilo GABA pro tio ke ĝi estas mallong-ĉena karboksilata acido, kvankam mankas al ĝi la alkohola kaj amina funkciaj grupoj kiuj kontribuas por la biologiaj aktivecoj de la GHB kaj GABA. Ĝi malsimilas el la valproata acido pro manko de trikarbona flankĉeno. La mevalonata acido derivas el la valerata acido per metiligo.
Hematito
Hematito (de la greka αιματoεις, "sanga") estas ruĝbruna fer-erco, kiu kristaliĝas laŭ trigona kristalsistemo.
Oni akiras hematiton per minado de sangino (miksaĵo de hematito kaj argilo). Sanginminado estis tre frua minada aktivado de la homo, oni trovis la mineralan pulvoron jam ĉe la homoj de Pinnacle-Point (en Sudafriko, datado: -164000).
Koĉoideoj
La koĉoideoj aŭ Coccoidea estas superfamilio de la insektoj kiuj apartenas al la plant-laŭsoj aŭ (sternorinĥoj). De la konataj 3000 specioj ĉ. 90 vivas en Mezeŭropo. La korpa longeco de la bestetoj varias inter 0,8 kaj 6 mm; la plej granda specio Aspidoproxus maximus povas atingi longecon ĝis 38 mm. Ĉiuj koĉoideoj nutras sin de la plantsuko. Tipa ekzemplo estas Cryptococcus fagisuga.
La masklaj koĉoideoj preskaŭ ĉiam havas flugilojn. La malantaŭaj flugiloj havas halterojn kaj ili havas neniujn buŝajn ilojn. Ili do ankaŭ ne povas preni nutraĵon.
La inaj bestetoj vivas ofte en grandaj kolonioj sur diversaj plantopartoj. Ilia korpo estas ŝildforma kaj ofte ene de kapsulo, ĉe multaj specioj la ino estas komplete nemovkapabla. La besteto enpikas sian longan rostron ĝis la floemo kaj elsuĉas la sukerriĉan sukon de la floemo. Ofte la koĉoideoj estas kovritaj de vaksa sekreciaĵoj. Okazas partenogenezo, la unua larvo estas movebla, sed rapide fiksiĝas. La ino metas sub la ŝildon grandegan kvanton da ovoj. La junaj larvoj eloviĝas ekde junio kaj iras al la plantvejnoj kaj junaj ŝosoj. Pro la suĉado de la dolĉa floemsuko la bestetoj eligas mielroson.
El la koĉoideoj oni povas gajni la koloraĵon karmino.
Sistematiko
Jen la koĉoideoj de Mezeŭropo:
Kaj de aliaj kontinentoj:
ISO 3166-2:TH
ISO 3166-2:TH estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Tajlandon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas <tt>TH</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Tajlando. La dua parto estas du ciferoj, ekskluzive la urbon Pataja, kies dua parto estas unu litero. Se la unua el du ciferoj estas 1, 2, 6 aŭ 7, do estas provinco de la Centra Tajlando, 3 aŭ 4 — de la Nord-okcidenta Tajlando, 5 — de la Norda Tajlando, 8 aŭ 9 — de la Suda Tajlando.
Ogești
Ogești [oĝeŝtj] (hungare: Csékehodos [ĉEkehOdoŝ]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 Csékehódos nombris 254 loĝantojn (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al departemento Bihar. Administre ĝi apartenas al Sâmbăta.
Loránd Győry
Loránd Győry [djOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győry Loránd estis hungara ministro, tradukisto. Lia patro estis Vilmos Győry.
Loránd Győry naskiĝis la en Orosháza, li mortis la  en Budapeŝto.
Provinco Oro
Provinco Oro, nuntempe nomata Norda provinco, estas ĉemara provinco de Papuo-Nov-Gvineo, kies ĉefurbo estas Popondetta. La provinco kovras areon de, kaj laŭ la censo de 2000 ĝi havis loĝantojn. Ĉi tie troviĝas la aktiva vulkano de la monto Lamington.
Setlejoj
-9°N, 148.08333°W
Asques (Ĝirondio)
Asques - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Ascas - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Ebersdorf
Ebersdorf (germane "virporka vilaĝo") havas diversajn signifojn:
Päť spišských plies
Päť spišských plies estas grupo de diversgrandaj kvin lagoj kiuj troviĝas je la fino de Malgranda malvarma valo (Malá Studená dolina) proksime de Téryho chata, en la slovaka parto de Altaj Tatroj. Sian nomon la lagoj ricevis pro bone rimarkebla troviĝo sur teritorio Spišská župa.
Kantono Cass (Misurio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Historio
Dum la Usona Enlanda Milito la plej multaj setlejoj estis detruitaj kaj la rikolto neniigita. Ĉi tiu instrukcio estas ankaŭ konata kiel ''General Order Nr. 11 (1863)'', vd. General Order № 11.
Veronika Poór
POÓR Veronika (naskiĝis en 1983 ) estas hungara esperantistino kaj nanoteknologo. Ŝi laboris kiel Ĝenerala Direktoro de Universala Esperanto-Asocio inter majo 2016 kaj januaro 2018.
Ŝi doktoriĝis pri fiziko kaj laŭ profesio estas esploristo pri nanoteknologio.
Sian unuan Esperanto-renkontiĝon ŝi partoprenis en 2009. Inter ŝiaj unuaj partoprenitaj Esperanto-renkontiĝoj estis ankaŭ la evento Poludnica en Liptovský Ján (Slovakio) en januaro 2011.
En la oficperiodo 2013–2015 ŝi estis estrarano de TEJO, respondeca pri aktivula trejnado, scienca kaj faka agado, eksteraj rilatoj kaj homaj rimedoj.
En 2013 ŝi fariĝis membro de la nove fondita Konsilio de UEA.
La 31-an de julio 2015 la estraro de UEA anoncis ŝian elektiĝon kiel nova Ĝenerala Direktoro de UEA. Enoficiĝis en majo 2016, post la emeritiĝo de Osmo Buller.
Ŝi renkontis esperantistojn en pluraj kontinentoj, ekzemple en februaro de 2014 dum vizito de la kolombiaj urboj Medeĝino, Cali kaj Bogoto.
Ŝi transdonis sian postenon al Martin Schäffer ekde la kaj laboris ĝis la fino de februaro por faciligita transiro.
En aŭgusto 2020 ŝi prezentis prelegon pri la radio Muzaiko kadre de la Virtuala Kongreso 2020.
16218 Mintakeyes
16218 Mintakeyes estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Eberstadt
Eberstadt havas diversajn signifojn:
16218 Mintakeyes
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Minta Keyes, bestokuracistino en Tucson (Arizono), kiu havigas preventajn, diagnozajn kaj terapiajn flegojn al katoj. Ŝi estas ankaŭ ĉe la direktoraro de la  Hermitage Cat Shelter de Tucson.
Ĝi estis erare nomita "16218 Mintakeys", antaŭ korekto en 2012.
Tulou
Tulou estas konstruformo, rondforma komuna loĝejo de vilaĝanoj en sudorienta Ĉinio, provinco Fuĝjano. Plimulto de la konstruaĵoj situas en la distrikto Yongding, ĉe la limo al la provinco Gŭangdongo.
Tulou havas plurmetrojn dika eksterajn murojn el argilo, 3-5 etaĝojn. Tiu defendcela konstruaĵo apenaŭ havas fenestrojn kaj nur unu enirejon. Ĝi povas loĝigi ĝis ĉirkaŭ 800 personojn.
Tulou estis konstruita ekde la 12-a jarcento ĝis hodiaŭ. La plej grandaj konstruaĵoj venas el la 17-a kaj 18-a jarcento.
En 2008, oni surlistigis 46 tulou-konstruaĵojn de Fujian en listo de Unesko kiel mondan heredaĵon.
Hetvehely
Hetvehely [hetvehej], germane Hetfhell, kroate Tević estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Szentlőrinc. La loknomo signifas hungare: lundoloko (komprenu: loko, kie okazas bazarado-foirado lunde).
Situo
Hetvehely situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ la fervoja linio Budapeŝto-Pécs.
Historio
La unua mencio okazis en 1542 en formo Hethfehel. Ĝi senhomiĝis pro la turkoj post la mezepoko. La refondiĝoj fare de hungaroj kaj germanoj okazis en la 18-a jarcento. En 1979 la proksima vilaĝeto Kán aliĝis al Hetvehely. En 2001 vivis tie 8 % germanoj, 9 % ciganoj.
Chapantongo
Chapantongo estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Chapantongo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13017.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11389 loĝantojn. El tiuj estis 5536 viroj kaj 5853 virinoj. La komunumo havas surfacon de 298,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2120 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sensupropana sandviĉo
Sensupropana sandviĉo estas unu aŭ pli manĝaĵo sur panpeco. Estas multe da tipoj de sensupropanaj sandviĉoj. Ĝi estas tagmanĝa manĝaĵo en Skandinavio, sed povas manĝiĝi je matenmanĝo kaj vespermanĝo. En Hispanio estas kutima tia manĝaĵo kun ŝmiraĵo, ekzemple en suda Hispanio de pastoporkaĵo, en la tuta lando nur ajlo kaj olivoleo. Geinfanoj kutimas fari specifan manĝon inter tagmanĝo kaj vespermanĝo, post la reveno el lernejo; tiam kutimas pano kun supre nur ĉokolado aŭ ĉokolada ŝmiraĵo.
Magnetostatiko
Magnetostatiko studas konstantan magnetan kampon kun kurentaĵoj.
Guayama
Guayama - prononco, per la Internacia Fonetika Alfabeto - estas municipo en Porto-Riko, situanta ĉe la suda marbordo de la insulo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rekte ĉe la maro la bordo kompreneble situas je la marnivelo, tamen mezume la tuta municipa teritorio situas metrojn super la marnivelo. La samnoma ĉefa loĝloko de la municipo fondiĝis en.
Uyo
[ujo] estas metropolo, ĉefurbo de subŝtato, diocezo kaj universitata urbo en Niĝerio.
Geografio
situas sur ebenaĵo en la sudorienta sekcio de la lando.
Historio
iĝis ĉefurbo de subŝtato en 1987. La petrolo kaŭzis fulmorapidan evoluon.
Ekonomio
Najbareco de estas minejo de nafto.
Klimato
situas en tropika klimato. La temperaturo varias inter 21 kaj 33 °C. Jare pluvas pli, ol 2000 mm.
Trafiko
havas flughavenon. Ĉefvojoj kuras al Enugu kaj al la maro.
Předhradí
Předhradí (ĝis la ajro 1950 Rychmburk) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, apud la ŝoseo n-ro 358 el Skuteč al Nové Hrady, proksimume 3 kilometrojn oriente de Skuteč. Vivas ĉi tie.
Ĝi ekestis en la 15-a jarcento kiel fortikigita urbeto antaŭ la burgo Rychmburk. La plej frua mencio pri la komunumo devenas el la jaro 1468. La origina dispozicio de la urbeto restis preskaŭ neŝanĝita. La muregoj el krudaj ŝtonoj estas tute konservitaj en horizontala projekcio, la muroj mem nur parte. Předhradí estis en la jaro 1990 proklamita la urba memorinda rezervejo.
Partoj de la komunumo
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Preĝejo
Ĉi-tiea baroka preĝejo de Virgulino Maria estis fondita en la jaro 1753. La prismoforma turo sur okcidenta flanko estis konstruita pli malfrue, en la tempo de Filip Kinský en la jaro 1816 surloke de estinta ligna sonorilejo. La preĝejo estas ununava kun ortangule fermita presbiterejo kaj kun sakristio en la preĝeja akso. Ĝian interioron ornamas freskoj kreitaj en la jaroj 1780 - 1790 sur ebenaj plafonoj, en presbiterejo de la Plej Sankta Triunuo, en la navo la Lasta Vespermanĝo, en oblikvaj anguloj estas freskoj en rokajaj kartuŝoj. La sakristio estas volbita krucforme. La ekipaĵo estas el la tempo de konstruo de la preĝejo, la ĉefa altaro estas skulptista kun valora statuo de Dolorplena Virgulino Maria, la flanka altaro de la 14 helpantoj en mizero kun bonkvalita bildo en la rokaja kadro, altaro de Virgulino Maria kun novtempa bildo. La predikejo havas rokajan dekoron. Parto de la preĝeja ekipaĵo estas kelkaj bonkvalitaj bildoj de la Krucumo, de Sankta Salvadoro, de Sankta Johano Nepomuka kaj pluaj.
Tombejo
La tombejo en ĉirkaŭo de la preĝejo estas ĉirkaŭbarita per la muro kun kvar duoncirklaj kapeloj, surpinte kun bulbaj tegmentetoj. Sur orienta flanko estas la kadavrejo kun duobla groptegmento.
Skulptaĵoj
Sur la urboplaco ni povas vidi statuon de sankta Judaso Tadeo sur alta trilatera piedestalo el la jaro 1723. Apud la ŝoseo al Skuteč troviĝas statuaro de Monto de Kalvario el la jaro 1763 kun statuoj de Sankta Jozefo kaj Sankta Johano Nepomuka.
Sinjora korto
estis konstruita en la jaroj 1584 - 1586, en la 17-a jarcento ĝi forbrulis kaj estis tute rekonstruita. Origina estas nur la enirpordego kun ŝtonaj ĉarpentitaj blazonoj de la gentoj Berka kaj Kinský. Al la korto aliĝas vasta trapezforma ĝardeno ĉirkaŭfermita per muro, interne kun pavilono kaj busto de Filip Kinský, fondinto de la ĝardeno.
Amsterdam Muiderpoort (stacidomo)
Amsterdam Muiderpoort estas fervoja stacidomo situanta en la oriento de Amsterdamo en Nederlando.
Předhradí
Interesaĵoj
En la jaro 1892 estis en la urbeto fondita korporacio de perlamotistoj.
En la jaro 1294 okazis en Předhradí granda soleno por kunfratiĝo de laboristaro kaj terkulturistaro kun ĉeesto de maldekstre orientitaj ĉeĥaj verkistoj Ivan Olbracht kaj Helena Malířová.
En Předhradí naskiĝis signifa ĉeĥa poeto Adolf Heyduk (1835 - 1923). En la urbeto estas lia busto, kreita de fama ĉeĥa skulptisto Jan Štursa en la jaro 1935.
La komunumo akiris aprezon de "Vilaĝo de la jaro 1998" en programo por renovigo de la kamparo - por rekonstruo kaj eluzo de historiaj objektoj en la urba memorinda rezervejo.
Žlábek (Tatobity)
Žlábek estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Tatobity en distrikto Semily. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Tatobity. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/283. Estas ĉi tie registritaj 55 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Žlábek estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,85 km².
Žlábek
Žlábek povas esti:
Sipan Ŝiraz
Sipan ŜIRAZ (Սիփան Շիրազ, Erevano, 1967-ibidem, 1997) estis Armena poeto, pentristo kaj skulptisto. Lia patro estis la poeto Hovhannes Ŝiraz.
Graĵdanskaja (stacio)
Graĵdanskaja (Гражданская) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Sandviĉo kun ternuksbutero kaj ĵeleo
Sandviĉo kun ternuksbutero kaj ĵeleo estas sandviĉo kun ternuksbutero kaj ĵeleo. Ĝi ne havas pereeblan ingrediencon, do ĝi estas tre bona en tagmanĝa sako. Ĝin inventis usona soldato en la Dua mondmilito.
Róbert Braun
BRAUN Róbert estis hungara sociologo, leksikografo naskiĝinta en Arado la 7-an de januaro 1879 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de februaro 1937.
Kariero
Braun studis en Budapeŝto kaj Parizo. Li instruis en Lippa, poste en Marosvásárhely. Ekde 1911 li iĝis en Budapeŝto vicdirektoro de la Ĉefurba Biblioteko (1911-18) dum tiu li kaj Ervin Szabó modernigis la bibliotekon. Post la falo de la Hungara Konsilantrespubliko oni malliberigis lin. Poste li laboris kiel lektoro, tradukisto. Liaj vilaĝesplorajstudoj estis pioniraj en Hungarujo. Sub lia prezidanteco establiĝis la sociografia sekcio de la Sociscienca Asocio. Li estis redaktoro de revuoj Huszadik Század, post 1920 de la Literatura kaj de la libroserio Kultúra és Tudomány. Li estis tradukisto kaj disvastigisto de la verkoj de Henry George. En 1925 Blanka Pikler kaj li kunmetis la hungaran ĝeneralan bibliografion. Li estis ĉefkunlaboranto de la revuo Századunk.
Lilli Baitz
Lilli BAITZ (naskiĝinta Elisabeth Margaretha Schreiber la  en Bad Aussee, mortinta la  samloke) estis aŭstra artistino, artmetiistino kaj entreprenistino. Kune kun la edzo ŝi malfermis manufakturon por pupoj kaj figuretoj portantaj ofte tradiciajn kostumojn, je kiuj la demando estis impone granda. Pro ŝia deveno juda ŝi turmentitis fare de la nazioj kaj perdis sian firmaon. La vesperon antaŭ la deporto koncentrejen ŝi memmortigis sin.
Vivo kaj kreiva agado
La avo de ŝi, Samuel Schreiber estis en Česká Lípa instruisto ĉe la surloka israela-germana normala lernejo. Ties filo Josef Schreiber, medicinisto, edzinigis Clara Hermann el Brunno, ĵurnalistinon kaj verkistinon. Lilli havis du pli maljunajn fratinojn, Ida Virginia (1868–1927) kaj Adele (1872–1957). Adele, al kiu Lilli havis bonegan rilaton dum la tuta vivo, iĝis socialpolitikistino kaj porfeminisma aktivulino. La patro estis fondinta en 1868 la unuan sanatorion de Bad Aussee, kies nomo nuna estas Elisabethheim. Post vendo en la 1877-a jaro li konstruigis samloke en 1883 la kuracejon Alpenheim ekipita i.a. per modernegaj saniggimnastikiloj. Post 1887 Schreiber plie tenadis la kuracejon Hygiea en Meran, kie li restadis la vintrajn monatojn. La sanatorifondoj ekflorigis la turismon en la malfacile alirebla Salzkammergut-komunumo kaj modernigis la tutan regionon daŭripove. La komunumo siavice honoris tiaĵojn per la nomumo de Schreiber je honora civitano. En ĉio li apogitis fare de la edzino Clara kiu organizis i.a. salonajn rondojn kaj konsideritis, laŭ la juĝo de la filino Adele, kiel unu el la plej spritaj virinoj de la malnova Aŭstrio. Clara Sc hreiber flegis ricevi dukinojn, geaktorojn, verkistinojn kaj filozofojn, i.a. Theodor Herzl. Ŝi fondis la gazeton "Steirische Alpenpost" kaj iĝis ties una ĉefredaktistino.
En 1894 la gepatroj de Lilli Baitz konvertiĝis je katolikismo, dume la filinoj edukitaj de privataj instruistoj, ne baptitis. Adele, la fratino de Lilli, opiniis maljustaj la naĝrajton en basenoj porvirinaj ekskluzive kaj la malpermeson proseksan bicikladi. Adele ribelis kontraŭ tiaj maljustoj, studis ekonomion en Berlino kaj ekaniĝis je la feminisma movado. Lilli Baitz inverse frekventis artlernejojn en Florenco kaj Munkeno kaj la faman artmetilernejon vienan. Ŝi gastis tie en la fakklaso pri arĥitekturo kiun estris Josef Hoffmann. Nuptinte Roman Baitz (1887–1930) ŝi iris al Berlino kie la filino Adele vivis jam ekde 1898. Post la morto de la gepatroj la sanatorio ŝarĝita de ŝuldoj en Stirio aŭkcie venditis.
Kariero artmetiista
En 1909 ekis ŝia furora kariero kiel artmetiistino. Lilli Baitz faris por vespera akcepto de la fratino kartetojn gajajn kio tuj venigis la unuajn mendojn. La komercisto per vino, Berthold Kempinski ekz. volis havi figuretojn laŭ vinspecoj diversigitaj. Baitz skulptis do terpomkapojn vestotajn kostume laŭ la koncernita vinregiono. Artikolo de ORF priskribas la eĥoon tiaman fulma; tuj fonditis de la paro geedza la ateliero Wiener Kunstgewerbeateliers Lilli kaj ricevis serion da mendoj de grandaj aĉethaloj kaj entreprentoj (ekz. de Karstadt en Hamburgo, Harrods en Londono, Herzmansky en Vieno, HAPAG). Post la Unua mondmilito ili translokiĝis al Salzburg-Parsch kie malfermitis nova ateliero. La lokuloj bonvenigis ilin elkore kaj plene de admiro. La dekoracioj artistinaj montris ofte fabelajn kaj fablajn scenojn, kristnaskaĵojn ktp. kie denove gravegis popularaj arkitekturo kaj kostumoj regionaj. Intertempe la scenoj movigitis per tiklaj mekanismoj.
En 1928 aranĝitis paska vitrino por la la ĉokoladfabriko Sarotti de Hattersheim. Grandmagazeno el Pittsburgh ĉiujare mendis scenaĵoj el la fondohistorio de Usono. Verŝajne por la sama aĉetejego Kaufmann’s, the Big Store faritis ankaŭ kristnaska kripo montrote ankaŭ en Bad Aussee. Ĝi ege furoris; tia kripo eĉ hodiaŭ admireblis ĉiujare en la preĝejo de Bad Aussee. Modo tiama estis ankaŭ la ŝatego de la grandurbanoj pri alpaj kostumoj kian deziron intence pligrandigis la etnologo Konrad Mautner. Sekve la demandoj pli kaj pli kreskis. Post la morto edza 43-jaraĝa Lilli Baitz reiris hejmregionen ekvivinte kun sia bonega amikino Paula Schmidl. Ŝi starigis la vilaon Sonnenhäusl en Lerchenreith (kvartalo de Bad Aussee); ateliero ŝia troviĝis ĉe Kirchen-strateto nr 10 en gastejo. Ĉekonstrue ŝi realigis siajn proprajn altajn artistajn postulojn. La berlinan filion pligvidis fidindaj kaj fidelaj kunlaborantoj konsilate de Lilli Baitz mem. En 1932 venis mendego de HAPAG dekoracii en la pasaĝerŝipo Hamburg (de 1926) salonon por la adiaŭa bankedo laŭ la stilo de la fama hotelo Weißes Rößl. Volitis absoluta originaleco, de la montara panoramoj sur la vandoj trinkejaj ĝis la manĝokartoj kun gajaj etkantegoj el la Salzkammergut-regiono. La filmfirmao Metro-Goldwyn-Mayer mendis en 1934 figurojn de natura grando de Stan Laurel kaj Oliver Hardy por reklamado filma en berlinaj kafejoj (por la filmo Suns of the Desert).
Arjigo kaj suicido
En 1938 la berlina entrepreno arjigitis kaj Lilli reiris hejmen al Stirio. La nazioj ne malfermis la entreprenon uzante ties produktojn por propagando nacisocialisma, ekz. koncerne la opero Der Rosenkavalier; la judecoj de la libretoverkisto kaj de la reĝisoro simple malmenciitis. Similaj aferoj okazis dum la tutgermania prezento de la opereto Land des Lächelns; cetere, ties libretisto murditis en la Koncentrejo de Aŭŝvico. Priŝtelite havaĵare kaj ade minacate de morto la artistino Baitz perdis krome siajn spiritajn posedojn al aliaj firmaoj. La naivaj figuretinoj bonege taŭgis por kulisoj de harmonia mondo kaj senĉese menditis ekz. fare de la fervojkompanio ŝtata Deutsche Reichsbahn.
Nazia transpreno firmaa
Dume la pupoj kaj figuretoj ĉiam peru pacon kaj ĝentilon, la ateliero post 1938 perfortitis krei ankaŭ propagandon militan. Ekz. en la milito-sceno titolita Dünkirchen. La vitrinaj dekoracioj faritis ĉefe por stacidomoj en fremdaj landoj por efike kontraŭstari malmikan propagandon. Post pliaj malvenkoj naziaj (post la Batalo de Stalingrad) la fokuso de la menditaj aĵoj denove ŝanĝitis. Ĉar nun ekgravis ilustri la kultivecon de la germana popolo kaj ties inĝenierajn atingojn. La scenaj bildoj Gutenberg-presejo, Malnovgermana vinejo kaj Germana alpa ŝoseo menditis en majo 1943 fare de la fervojistoj, po 17 ekzempleroj por ekspozicioj ĉestacidomaj en okupitaj teritorioj. Pri ties graveco enmilita ne estu iu dubo. Post bombada damaĝo de la berlina ateliero la firmao translokigitis al Bad Aussee; virinoj lokaj devigitis labori tie.
Postlasitaĵoj kaj memoro
Post 1945 refondis la firmaon L. & R. Baitz Nachfolger de kunlaborintoj. Unue provitis nova starto en Bad Aussee sed mallonge poste (en 1947) oni preferis Lustenau pro ke la vorarlberga tekstilindustrio grandparte maltuŝitis de militaj damaĝoj. Ĝis la 1960-aj jaroj la kliŝeaj kaj dolĉaj tradicipupoj restis eksportmotoraj. Memkompreneble kelkaj nun portis vorarlbergajn kostumojn; ili ĝis nun estas karaj kolekto-objektoj. La tomboj de Lilli Baitz kaj ŝiaj gepatroj ne plu ekzistas; nur por la patro estas memortabulo malantaŭ Kammerhof-muzeo. Por Lilli Baitz inverse, en Bad Aussee, eĉ ne la plej magranda memorigilo muntitis. La entreprena postlasitaĵaro estas en la ludilmuzeo en Blons en Vorarlbergo. Privataj memoraĵoj familiaj ĉefe estas en la arkivejo de la Juda muzeo en Hohenems. En 2012 okazis ekspozicio en la Kammerhof-muzeo en Bad Aussee, en kunlaboro kun la muzeo en Blons; en niaj tagoj en la Kammerhof-muzeo videblas nur ŝia fama kripo.
Eching
Eching havas diversajn signifojn:
Friedrich Gerhard Rohlfs
Friedrich Gerhard ROHLFS (14a de aprilo 1831 - 2a de junio 1896) estis germana geografo, esploristo, aŭtoro kaj aventuristo.
Li estis militisto kaj poste studis medicinon en la universitatoj de Heidelberg, Würzburg, kaj Göttingen. Li volis veturi, aliĝis al la franca Fremdula Legio kiel medicinisto kaj servis dum la konkero de Kabilio. Lerninte la araban kaj la vivstilon de araboj, in 1861 li iris al Maroko, kaj estis dumtempe personan kuraciston de tiea nobelulo.
Rohlfs maskita kiel arabo, estis la unua eŭropano kiu trapasis Afrikon el Tripoli tra la Sahara dezerto tra la Lago Ĉado kaj laŭlonge de la rivero Niĝero kaj ĝis la loko de nuntempa Lagoso en la Golfo de Gvineo el 1865-1867.
Klaus Hermsdorf
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno en 1947 en Gera li laboris en 1948/49 kiel gazetara referendario ĉe la urba konsilio kaj poste li estis inter 1949/50 helpredaktisto ĉe la ĵurnalo "Thüringische Landeszeitung" en Vajmaro. Inter 1950 kaj 1954 li studis germanistikon, arthistorion kaj teatrosciencojn ĉe Humboldt-Universitato en Berlino. La ŝtatekzamenlaboraĵon li faris pri la temo Begriff der Arbeit in Goethes Wilhelm Meisters Wanderjahre ĉe profesoro Leopold Magon. Post 1954 Hermsdorf iĝis scienca asistanto ĉe Alfred Kantorowicz, kiu en 1957 fuĝis al Okcidenta Berlino. Li doktoriĝis per defendo de la tezo Franz Kafkas Romanfragment 'Der Verschollene' (Amerika).
Inter 1961 kaj 1964 Hermsdorf estis lektoro pri germana lingvo ĉe Universitato de Karolo en Prago kaj en 1963 li ĉeestis la konferencon pri Kafka en Liblice. En 1964 li reiris Berlinon kie li transprenis la gvidadon de la sekcio pri la aktualega germanlingva literaturo. En 1967 li habilitiĝis pri la Tomason-Mann-rilata temo Thema ''Thomas Manns Schelme. Untersuchungen zur Entwicklung eines Figurentyps''. Inter 1968 kaj 1974 li estis docento pri germana literatur historio ĉe la Germanistika instituto respektive la pli malfrue el ĝi estiĝinta ero Sektion Philologie/Germanistik ĉe Humboldt-altlernejo. Samtempe li ankaŭ vokitis kiel docento ĉe la Universitaton de Varsovio tenadante tiun ĉi docentecon eksterlandan ĝis 1973. En 1974 li iĝis orda profesoro pri germana literaturhistorio ĉe la Universitato de Greifswald. Post kvino da jaroj faritis nova voko el Berlino kie li restis ĝis retiriĝo en 1994.
Malgraŭ konstante malboniĝanta vidkapablo Hermsdorf laboris ankoraŭ multajn jarojn per speciale taŭgigita komputilo kun sonigfunkcio. En 2006 aperis postmorte ĉe la eldonejo Theater der Zeit membiografio de li.
Walter Hecht
Valtero HECHT (naskiĝinta la 20-an de aprilo 1896 en Loveno, mortinta la 8-an de oktobro 1960 en Graz) estis aŭstra botanikisto.
La fakulo por medicinaj herboj estis estranta dum 1920-1925 la kuracherban kultivadejon (Arzneipflanzenkultur) en Klaŭdiforumo. Li laboradis pri la (i.a. terminologia) standardigo de aŭstriaj drogoj kaj malkovris en teamo la Grau-Keil-fotometron kaj la Eder-Hecht-sensitometron kune kun Josef Maria Eder.
Dehlingen
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Elektrostatiko
Elektrostatiko estas la fako de fiziko kiu studas statikan elektran kampon kun ŝargitaĵoj.Baza fakto de elektrostatiko estas la kulomba leĝo, laŭ kiu du ŝargitaj korpoj altiras aŭ forpuŝas sin proporcie al la produto de la ŝargoj kaj inverse proporcie al sia distanco. Tiu ĉi forto do efikas, kvankam malsamforte, je ajna distanco. Depende de la ŝargo ĝi povas esti multoble pli forta ol la gravito (inter la du partoj de hidrogena atomo 40-oble), sed ĉar pozitivaj kaj negativaj ŝargoj nuligas sin reciproke, la kosmo tamen estas regata de gravito.
La altiron de elektre ŝargitaj korpoj oni konstatis jam en antikvaj tempoj, precipe pri sukceno, kiu facile ŝargiĝas pro frotado per taŭga materialo. La helena vorto por sukceno, ἤλεκτρον (elektron), estas la etimo de la vorto "elektro".