cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Leal (astronomo)
Li ricevis diplomon pri fiziko de la Universitato de Andoj en 2003 kaj sciencan magistron pri Ekologio de la Homa Disvolviĝo de la Politeknika Teritoria Universitato de Merida “Kleber Ramírez” en 2018.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de 7 asteroidoj en 2006 kunlaborante kun Ignacio Ramón Ferrín Vázquez, lia profesoro pri fiziko en la Universitato de Andoj.
Nuntempe li laboras kiel asociata esploristo ĉe la Venezuela Instituto de Sciencaj Esploradoj (IVIC) en la Laboratorio pri Aplikata Optiko de la Plurfaka Centro pri Sciencoj.
La asteroido 128166 Carora ricevis la nomon de lia naskiĝa urbo.
Samotrako
Samotrako (novgreke Σαμoθράκη „traka Samos“) estas montara kaj akvoriĉa greka insulo en la norda egea maro, nordoriente de la insulo Limnos, ĉirkaŭ 40 km de la trakia marbordo. Geografie ĝi apartenas la regiono de Trakio, politike al prefektujo (Nomos) Evros. Samothraki longas ĉirkaŭ 17 km, larĝas 10 km kaj havas la surfacon de 178 km² kaj la 2.700 daŭrajn loĝantojn (2001).
La ĉefloko de la insulo nomiĝas same Samothraki (ankaŭ: Ĥora kiel ĉe aliaj insuloj), la ĉefhaveno estas en Kamariotissa.
Post la osmana regado, Grekio akiris la insulon en 1912. Laŭ la traktato de Lausanne kaj traktato de Montreux, la insulo estas nemilitarizita.
Naturo
La surfaco de la insulo konsistas centre el vulkanaj rokaĵoj (granito, bazalto), ĉe la marbordo el rokrulaĵoj kaj vulkanaj rokaĵoj (cindro). La plej granda altaĵo estas la Fengari kun 1.624 m. La sudorienta marbordo de la insulo konsistas el ĝis 800m altaj rokmuroj. En nordo, ekde 800 m kreskas ankoraŭ arbaro el lanuga kverko (Quercus pubescens), en sudo kreskas cer-kverkoj (Quercus cerris). Norde de la insulo fluas tutjare rojetoj kaj kreskas la orienta platano (Platanus orientalis).
Filokalio
La Filokalio aŭ "Filocalia” (antikvgreke Φιλοκαλειν, laŭlitere, amo al la belo) estas kolekto de priasketaj kaj primistikaj tekstoj de la kristana Ortodoksa Eklezio.
Ĝi estis publikigita, greklingve, en Venecio en 1782 iniciate de Nikodemo Agiorita, nome Nikodemo de Monto Athos kaj Makario el Korinto. Ĝi tuj akiris grandan disvastiĝon en la slava mondo danke al traduko de ukraina monaĥo Paisij Velicovskij.
Krom Biblio kaj aliaj tekstoj de la unuaj Patroj de la Eklezio, Filokalio estas unu el plej admirataj kaj fekundaj presitaj verkoj de la ortodoksa pieco. Pri ĝia asidua legiĝo flanke de fideluloj, insiste mencias la “Rakontojn de la rusa pilgrimulo”.
Aro da tekstoj formantaj Filokalion
Ĝi enhavas verkerojn de:
Velké Meziříčí
Velké Meziříčí estas urbo de Ĉeĥio en la sud-orienta parto de regiono Vysočina en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĝi situas ĉe la kunfluejo de riveroj Oslava kaj Balinka. Vivas ĉi tie.
Foje oni parole mallongigas la urbonomon al „Velmez“ aŭ al „Medřič“. Iama germana nomo de la urbo estas Groß Meseritsch.
Žerotín (distrikto Olomouc)
Žerotín estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Ĝi situas en Hanakio, proksimume meze de triangulo kreita de urboj Šternberk, Uničov kaj Litovel. Trafluas tra ĉi tie rivereto Teplička. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1131.
Castres (Tarn)
Castres (okcitane Castras) estas mezgranda franca komunumo, lokita en la departemento Tarn kaj en la regiono Okcitanio. Ĝi estas la sola subprefektejo de la departemento. Castres enhavas ĉirkaŭ 45 000 loĝantojn, kiuj nomiĝas Castrais [kastre].
Castres situas ĉe la bordoj de la rivero Agout. Ĝi estas kutime konata kiel naskiĝloko de la socialista partiestro Jean Jaurès. Tie ankaŭ lokiĝas interesa muzeo Goya pri Hispaniaj artoj, kies bela ĝardeno estas farita de Le Notre.
Ĝi havas rugbean teamon, Castres Olympique, kiu apartenas al la Franca elito: Ĉampiono de Francio en 1949, 1950, 1993, 2013, 2018, kaj finalisto en 1995, 2014, 2022.
Milow (Meklenburgo)
Milow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Grabow. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Býškovice
Býškovice estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Přerov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1372.
Defendo de Wizna
Defendo de Wizna okazis en la tagoj 7-10 de septembro 1939 en ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo Wizna nord-oriente de Łomża. La batalo, nomata Polaj Termopiloj, malgraŭ grandega misproporcio inter la fortoj de polaj defendintoj sub komando de la kapitano de Korpuso pri Landlima Protekto Władysław Raginis kaj la germanaj fortoj de generalo Heinz Guderian iĝis unu el la la plej heroaj, sed samtempe la malplej konataj epizodoj de la dua mondmilito.
Kontraŭ 42 200 germanaj soldatoj, 350 tankoj, 457 bombkanonoj, kanonoj kaj grenadĵetiloj kaj aera apogo de Luftwaffe batalis 720 poloj – unu polo kontraŭ proksimume sesdeko de germanoj. Nur dekkelkaj polaj soldatoj iris germanan malliberon. Ĉiuj ceteraj pereis batalante ĝis la fino, defendante la Patrion. La komandanto Władysław Raginis plenumis ĵuran promeson, ke viva ne redonos la defendataj pozicioj. Post elĉerpiĝo de municio kaj ordono kapitulaci al la lastaj saviĝintaj subalternuloj, li sola restis sur la posteno de komandado kaj memmortiĝis disŝirante per grenado.
Post la batalo
Defendado de Wizna, malgraŭ ega misproporcio de la fortoj, kion konsciis la defendintoj, estis gravega. Tio permesis haltigi armeon de Guderian por 2 tagoj. En tiu ĉi tempo formiĝis la armeo de Varsovio, konsistanta el restaĵoj de polaj militfortoj irantaj de diversaj landpartoj defendi la ĉefurbon. Ankaŭ multe da polaj taĉmentoj gajnis tempon por retiriĝi militorde al Rumanio. Baldaŭ Guderian aneksis Breston, kie la 22-an de septembro salutis germanan-sovetunian paradon.
Postmilite ĉiuj ŝirmejoj estis detruitaj. En ruinaĵoj de la komandejo troviĝas monumento – multe da jaroj post la morto de Raginis oni fiksis ĉi tie modestan tabulon: Pasanto, diru al la Patrio, ke ni batalis ĝis la fino, plenumante sian devon. Ceteraj ŝirmejoj estas en tre malbona stato. Krom la monumento en Strękowa Monto en Wizna mem estas monumento dediĉita al la polaj defendintoj de la 1939 kaj la monumento-kanono omaĝe al kapitano Brykalski.
Defendo de Wizna en la kulturo
''Pola fervora subtenanto sendis al ni iam informon pri batalo de Wizna. Kiam ni tralegis pri agoj de kapitano Władysław Raginis kaj de liaj amikoj, tio estis por ni tiom nekredebla historio, ke ni unue opiniis, ke ne povas esti vera. Tia senprecedenca kuraĝo por ke 720 soldatoj opoziciis kontraŭ 42 miloj de germanoj! Ni tuj ekkonsideris ke tio estas la plej interesa batalo en la historio, kaj kompreneble ni verkis pri tio kanton "40:1".''
3976 Lise
3976 Lise estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Lise" en omaĝo al Lise Melinda Breakey Thomas bofilino de la malkovrinto kaj kreintino de rolludo.
Kenja cerkomelo
La Kenja cerkomelo aŭ Alpa cerkomelo, Cercomela sordida, estas specio de birdo de la genro de Cercomela en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas endemia de nordorienta Afriko. Ĝi estas komuna loĝanta reproduktulo en tiu areo. Ĝi loĝas je altaj altitudoj en dezertaj altebenaĵoj kaj herbejoj, kutime super 3,400 m, sed povas vivi tiom malalte kiom ĝis 2,100 m.
Aspekto
Ĝi havas tre mallongan voston kompare kun la aliaj membroj de la genro kaj longajn krurojn. Simile al tiuj ĝi estas grizbruna supre (pli malhela ĉe flugiloj kaj vosto kie estas blankaj bordoj ĉe vostobazo) kaj helbruneca sube kun iom da pli hela kolumo dividanta la malhelbrunajn vizaĝojn kaj ŝultrojn. La beko, okuloj kaj kruroj estas nigraj.
Kutimaro
La Kenja cerkomelo estas tre kuraĝa, komune alproksimiĝanta homojn, kaj eĉ surterigante sur aŭ ĉe ili.
Malkovro
Tiu afrotropisa specio estis unuafoje malkovrita en la Monto Elgon ĉe la landlimo inter Ugando kaj Kenjo de Jackson. Mackinder kunportis la saman birdon el Monto Kenjo en 1899. Li prezentis dokumenton pri la unua supreniro al la The Royal Geographical Society en 1900. La scienca rezulto de tiu ekspedicio estis pristudata detale poste.
Leiden
Leiden (: Lejdeno ) estas, post Roterdamo, Hago, Dordrecht kaj Zoetermeer, la kvina plej granda urbo de Sud-Holando. La urbo estas konata pro sia universitato kaj la pitoreska urbocentro.
La Eŭropa ŝoseo 19 vojas proksime.
Historio
En 1266 rekonfirmiĝis la urborajtoj, kaj danke al sia vasta komercado en drapo Leiden fariĝis unu el la ĉefaj urboj de Holando.
En 1389, kiam la loĝantaro kreskis ĝis preskaŭ 4000 homoj, necesis pliampleksigi la urban teritorion. Oni ekkonstruis ekster la unuaj remparoj.
15-a kaj 16-a jarcentoj
En 1420, kadre de la Hoekse & Kabeljauwse (Hokaj & Moruaj) Kvereloj, la duko Jan van Beieren konkeris la urbon.
La ĉefpreĝejo de l' urbo, la Pieterskerk (Petro-preĝejo) origine estis unu el la plej altaj de Nederlando, sed dum ŝtormo en 1512 kolapsis la pli ol 100 metrojn alta turo, kiu neniam estis rekonstruita.
En 1572 la urbo flankis je la insurekcio kontraŭ Hispanio en la Okdekjara Milito. La Hispana vicreĝo Requesens en 1574 eksieĝis la urbon. Post kiam tiun sieĝon oni rebatis - la saviĝo de Leiden estis je la 3-a de oktobro 1574 -, kiel montron de dankemo pro la eltenemo, la urbo ricevis en 1575 la unuan universitaton de la lando, fare de la Princo Vilhelmo la 1-a de Oranje-Nassau.
La 3-an de oktobro ankoraŭ ĉiujare oni amplekse festadas, interalie manĝante haringon kun blanka pano kaj mikspoto el cepoj, terpomoj kaj karotoj - laŭdire la unua manĝaĵo post la saviĝo el la minacinta malsatmorto (la terpomoj tiam estis pastinakoj ĉar la terpomo ankoraŭ estis nekonata).
17-a kaj 18-a jarcentoj
En la 17-a jarcento la urbo grande ekfloris, precipe danke al grupo da rifuĝintoj el Flandrio. En 1574, dum la sieĝo, la urbo havis ĉirkaŭ 15 000 loĝantoj, el kiuj dum la sieĝo mortis triono; sed en 1622 jam estis 45 000, en 1670 jam ĉirkaŭ 70 000 loĝantoj. En tiu Ora Epoko, Leiden estis la plej granda de Holando, post Amsterdamo. La kreskado de la loĝantaro instigis al fosado de sistemo da kanaloj, tipa por la tiutempaj Holandaj urboj.
Fine de la 16-a jarcento Leiden krom tio fariĝis grava centro de presarto: presejoj, eldonejoj kaj librovendejoj. Iom da tempo laboris tie ĉi la internacie fama presisto Christoffel Plantijn, kiu poste iris al Antverpeno. Unu el liaj lernintoj estas Lodewijk Elzevier (1547-1617), kies librovendejo kaj eldonejo fariĝis la plej granda de Leiden. La nomo Elzevier ankoraŭ famas.
En la 18-a jarcento la tekstil-industrio malprogresis. Tio kondukis al multe da malriĉo. Sekvis malkresko de la nombro da loĝantoj: ĉirkaŭ 1815 la urbo havis ĉirkaŭ 27 000 loĝantojn.
La granda eksplodo
La 12-an de januaro 1807, kvaronon post la kvara posttagmeze, okazis granda eksplodo meze de la urbo: en la kanalo Steenschuur, kargoŝipo el Haarlem survoje al Delft kun 37 000 holandaj pundoj (= 17 390 kilogramoj) da pulvo por la armeo estis albordiĝinta. Oni iom ripozis, hazarde unu barelo da pulvo eksplodis, la ceteraj sekvis – kaj granda parto de la urbomezo estis neniigita. Rezultis 151 mortintoj kaj pluraj miloj da vunditoj. Pli ol 200 domoj malaperis. Eĉ en la plej foraj partoj de la urbo fenestroj estis rompitaj. La knalon oni aŭdis eĉ en Hago.
Reĝo Ludoviko Napoleono post kelkaj horoj jam estis surloke por konsoli vunditojn kaj superrigardi la help-agadon. Plurajn milojn da soldatoj, kiujn lia frato (la Franca imperiestro Napoleono) disponigis por defendi la marbordon kontraŭ la Britoj, li taskigis rekonstrui la urbon. El propra mono li donacis 30 000 guldenojn, tiutempe gigantan sumon.
La urbo cetere estis liberigita de la unuaj dek jaroj de imposto-pagado.
Hermann von Rosenberg
Hermann von ROSENBERG (7a de Aprilo 1817 – 15a de Novembro 1888) estis germana natursciencisto el Darmstadt. Li publikigis kelkajn librojn kaj kelkajn artikolojn pri sia laboro en Sudorienta Azio. En tiuj li priskribis la geografion, zoologion, lingvistikon kaj etnografion de la insuloj.
Leiden
19-a kaj 20-a jarcentoj
Ĉirkaŭ la jaro 1900 la nombro de l' loĝantaro estis ankoraŭ proksimume 50 000. Precipe depost 1920, danke al novaj industrioj, la urbo rapide kreskis.
Hermann von Rosenberg
Li laboris por kartografio kaj topografio en la 1840-aj jaroj en Sumatro, Molukoj kaj okcidenta Nov-Gvineo. Rosenberg interesiĝis en ornitologio, kaj ekde la 1860-aj jaroj, li kolektis specimenojn en Indonezio por studo kaj klasigo fare de Hermann Schlegel en la naturhistoria muzeo de Leiden.
Leiden
19-a kaj 20-a jarcentoj
Dum la Dua Mondmilito Leiden estis forte trafita de aliancanaj bombardadoj. La tuta ĉirkaŭo de la stacidomo estis neniigita.
Hermann von Rosenberg
Ĉefa verko de Rosenberg estis "Der Malayische Archipel. Land und Leute in Schilderungen, gesammelt während eines dreissigjährigen Aufenthaltes in den Kolonien". En ĝi li verkis pri la fama Java ĝardeno de Buitenzorg, kaj priskribis artefaktojn kaj kutimojn de popoloj el Sumatro, Sulaveso, Nov-Gvineo kaj Molukoj.
Leiden
19-a kaj 20-a jarcentoj
La nuna urbo Leiden estas karakterizata de multegaj studentoj, sed ankaŭ de forta turismo. Bela estas la ĉirkaŭ 6,5 km longa serio da "kanaloj" (graĥtoj) ĉirkaŭ la malnova urbocentro.
Muzeoj kaj kulturo
Leiden havas gravajn muzeojn:
Leiden havas tri teatrojn. La Leidse Schouwburg estas la plej unua de la lando, depost 1705 ankoraŭ funkcianta. Estas tri kinejoj, interalie Trianon, la sola kiu funkciis jam antaŭ la Dua Mondmilito.
Ĉie tra la urbo oni metis poemojn en plej diversaj lingvoj sur muroj de domoj, simple por ĝui kaj ĝuigi poezion. La multlingveco de ĉi projekto celas substreki la internaciecon de la urbo - interalie pro la multaj studentoj.
Altlernejoj:
Estas Zamenhofstraat (Zamenhofstrato) en Leiden.
Famaj personoj
Pluraj famaj pentristoj devenis el aŭ laboris en Leiden. En la 17-a jardeko:
Tri jarcentojn pli poste ree lavango da pentristoj:
Ĉar en la 16-a kaj 17-a jarcentoj la Universitato de Leiden apartenis al la plej bonaj de okcidenta Eŭropo, multaj famuloj venis ĉi tien:
Multaj aŭtoroj nederlandaj laboris kaj laboras en Leiden:
Amage
Amage - prononco [], do - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Mardo la 13-a
En la hispana, greka kaj latinamerikaj kulturoj, mardo okazanta la 13-an tagon de monato estas konsiderata tago de malbonŝanco. Multaj homoj havas fobion de tiu tago, kaj eĉ ne vojaĝas pro superstiĉo. Tiu fobio nomiĝas dektrifobio.
La vorto mardo venas el la nomo de la planedo kaj romia militdio Marso. Liaj trajtoj inkluzivas volon, energion, streĉon kaj agresemon. Laŭ la legendo, je mardo la 13-a okazis la lingvokonfuziĝo en la Babela Turo. La numero 13, siavice, estas delonge konsiderata numero de malbonŝanco, ĉar en La Lasta Vespermanĝo de Jesuo Kristo estis 13 manĝantoj. Ankaŭ Kabalo listigas 13 malignajn spiritojn, same kiel la nordiaj legendoj. En la Apokalipso, la 13-a ĉapitro estas tiu, pri la Antikristo kaj la Besto. Ĉe Taroto, tiu ĉi numero referencas al la morto.
Pli ol sufiĉe da kialoj estas por kredi, ke mardo la 13-a estas tago de malbono kaj malbonŝanco. Tamen la malbonaj trajtoj atribuataj al ĝi havas nenian sciencan bazon, do estu tre klare, ke temas nur pri mito.
La trajtoj de tiu tago estas similaj al tiuj, de vendredo la 13-a en la angla-saksaj kulturoj aŭ de vendredo la 17-a en la itala. La kunigo de vendredo kaj 13 populariĝis sekve de la terurfilma serio “Friday the 13th”, kiu estis tradukita en kelkaj hispanlingvaj landoj kiel “Martes 13”. Nuntempe kelkaj homoj taksas ambaŭ tagojn kiel malbonŝancaj.
Smirgo
Smirgo estas nigra aŭ malhel-griza ŝtono kompona el fajnaj kristaloj de korundo kaj spinelo miksitaj kun magnetito aŭ hematito.
Oni elfosas ĝin precipe en Turkio, en la regiono de Izmiro (kies greka nomo estis Smyrna) kaj en Grekio en insuloj Cikladoj (ĉefe Naksoso).
Uzo
Tiu ŝtono estis uzata de jam dum antikva tempo kiel muelŝtono, kaj, pulvorigita, kiel abraziilo: la korundo havas durecon de 9 sur la Mohs-skalo.
Gluata sur paperon aŭ tolon, ĝia pli-malpli fajna pulvoro donas la smirgan paperon aŭ la smirgan tolon
La smirga pulvoro miksita kun oleo aŭ akvo faras paston uzata por fari netralasivajn ŝtopilojn el vitro.
Nuntempe, la smirgo perdis iom de sia graveco, pro la apero de novaj tipoj de abraziiloj (karbido de silicio aŭ de volframo)
1246
En la jaro 1246 post Kristo okazis, interalie:
Warnemünde
Warnemünde estas banejo ĉe la Balta Maro, tuj norde de la historia kerno de la urbo Rostock kaj nun estas urboparto de Rostock. Tie la rivero Warnow enfluas en la Baltan Maron kaj donis al la loĝloko sian nomon. La strando 150 metrojn larĝa estas la plej larĝa de la germana baltmara marbordo.
Parma FC
La klubo Parma FC (oficiala nomo Parma Football Club S.p.A.) estas futbalklubo el la norditala urbo Parma (Parmo).
La klubo ekestis en somero 2004 el la bankrotiĝo de la konzerno Parmalat, el kiu estis elprenita la tradicia sporta klubo Parma AC kaj refondita kiel Parma FC.
Fonda fazo
La klubo fondiĝis en 1913 origine je la nomo Verdi AC. Sed rapide la kluba nomo ŝanĝiĝis al la nomo de la urbo. La plej grandan tempon de sia ekzisto la kluba unua vira teamo pendolis inter la dua nacia ligo Serie B kaj la tria ligo Serie C. Fine de la 1960-aj jaroj ĝi malavancis al la malsupraj nur duon-profesiaj ligoj de Italio.
Sporte kulmina fazo
En la jaro 1985 la pli posta itala nacia trejnisto Arrigo Sacchi transprenis la manaĝeradon de la klubo. Sub sia gvido la unua vira teamo de la klubo Parma AC iĝis ĉampiono de la ligo Serie C1. Kiam la klubo havis pozicion en la mezo de la ligo Serie B, Arrigo Sacchi iĝis trejnisto de la klubo AC Milano.
La posteulo de Arrigo Sacchi, Nevio Scala en 1990 gvidis la teamon de la klubo lAC Parma al unuafoja transiro en la unuan italan ligon Serie A. Per la postenigo de iuj talentaj futbalistoj eksterlandaj en la klubo, Nevio Scala formis pintan teamon. Jam en la unua jaro la teamo sukcesis per la sesa pozicio en la ligo Serie A kvalifikiĝi por la UEFA-pokalo.
La sukceson financis la itala nutraĵoprodukta konzerno Parmalat, kiu iĝis kluba sponsoro kaj aĉetis 45 procentaĵojn de la kluba posedo.
La sukceso de la la kluba teamo je nacia kaj internacia nivelo igis ĝin interesa por multaj elstaraj futbalistoj: interalie Fabio Cannavaro, Gianfranco Zola, Dino Baggio kaj Diego Fuser, ĉiuj membroj de la itala nacia teamo de futbalo, aliĝis al la teamo.
La trejnisto Nevio Scala en 1996 forlasis la klubon kaj lian postenon transprenis Carlo Ancelotti. Kun li en 1997 sukcesis dua pozicio en la nacia ligo Serie A - la plej bona pozicio de la klubo en sia historio. Fine de la sezono la teamo de la klubo AC Parma nur du poentojn estis malantaŭ la ĉampiono Juventus Torino.
Ekde sia transiro al la unua ligo Serie A la kluba teamo en ĉiu sekva jaro kvalifikiĝis je partopreno de la matĉoj pri la Eŭropa pokalo. La kluba teamo gajnis la sekvajn tri eŭropajn trofeojn: en 1993 la UEFA-pokalon de pokalvenkintoj kaj en 1995 kaj 1999 la UEFA-pokalon.
Malsukcesigo de la AC Parma kaj refondo kiel FC Parma
En la somero 2004 la konzerno Parmalat devis anonci sian bankrotiĝon. Tio koncernis ankaŭ la futbalan klubon. Nur per aparta leĝo, instigita de la nacia priindustria ministro Antonio Marzano eblis elprenis la klubon el la bankrota konzerna substanco. Kiel sekva kluba organizaĵo fondiĝis la klubo FC Parma, kiu transprenis la elstaran pozicion de la AC Parma en la futbala ligo Serie A kaj ĝis somero 2006 estis protektita je bankrotiĝo.
Aktualaj evoluoj
La 15-an de decembro 2004 Pietro Carmignani transprenis la postenon de kluba trejnisto de la antaŭulo Silvio Baldini, kun kiu la AC Parma en 2002 gajnis la italan pokalon. En la sezono 2004-2005 la financaj perturboj preskaŭ kaŭzis la malavancon de la kluba teamo el la unua ligo. La sekva sezono ree pli sukcesis kaj la teamo denove kvalifikiĝis poer la UEFA-pokalo.
La 12-an de majo 2008 la nur du monatojn antaŭe postenigita trejnisto Héctor Cúper pro la minaca malavanco el la unua ligo estis senpostenigita, kaj lia posteulo iĝis la antaŭa trejnisto de la junula teamo, Andrea Manzo. La vira kluba teamo tamen malavancis al la dua ligo Serie B, sed jaron poste sukcesis reavanci al la unua ligo kaj en la sezono 2009/2010 denove en la unua ligo estis tre sukcesa: En somero 2010 la sezono finiĝis per la lige oka pozicio, kaj preskaŭ atingiĝis partopreno de la UEFA-pokalo. La serio 2010/2011 estis iom malpli sukcesa, nun sezonofine rezultis la 12-a pozicio, kaj en la sezono 2011/2012 denove atingiĝis la oka pozicio kaj denove preskaŭ atingiĝis partopreno de la UEFA-pokalo: nun nur mankis du poentoj post la teamo Inter Milano.
-->
3-Amila bromido
3-Amila bromido aŭ 3-bromo-pentano estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la halogenidoj, rezultanta el interagado de la bromida acido kaj 3-Pentanolo. 3-Amila bromido estas flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, eteroj, kloroformo, kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Amila bromido prezentas bromatomon ligitan al 3-amila grupo. Ĝi konsistas je 5 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 1 bromatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Kvarciklo
Kvarciklo aŭ pedalaŭto estas homa sen-motora, sur-grunda veturilo de kvar radoj. La nomo "kvarciklo" (="kvar-rada ilo") estas evidenta variaĵo de la vorto "biciklo" (="du-rada ilo") kaj kutimiĝis nur post vasta konatiĝo de la bicikloj, sed la unuaj "pedalaŭtoj" evoluis sendepende kaj paralele al la evoluo de la unuaj bicikloj.
Homforte movataj kvarcikloj estis uzata ekde la jaro 1853 kaj kreskis ĝis kelkaj familioj de veturiloj por diversaj celoj, inkluzive de luoj al turistoj, pedalaj taksioj, privata turismo, en-montara moviĝo kaj industria uzo.
La hispana kineja filmo El coche de pedales de 2004, en kiu Esperanto estas temigata, montras, kiom forte en multaj jardekoj (en la filmo temas pri la jaro 1959) infanoj revis pri multekostegaj pedalaŭtoj, kiujn la familioj apenaŭ povis finance permesi al si.
Ton Koopman
Ton KOOPMAN (* 2-an de oktobro 1944 en Zwolle/Nederlando) estas nederlanda dirigento, orgenisto, klavicenisto kaj muzikinstruisto.
Edukado kaj verkado
Post la gimnazia tempo Ton Koopman studis klavicenon, orgenon kaj muziksciencojn en Amsterdamo. Li ricevis la premion Prix d'Excellence kaj por orgeno- kaj por klavicenoludado. Li specialiĝis pri barokmuziko.
En 1968 li partoprenis la internacian klavicenkonkurson de la Festival Musica Antiqua en Bruĝo. Same kiel Scott Ross kaj Roswitha Trimborn li gajnis tiam por la klavicenludado nur 'ateston', kio ja substrekas la gradon de malfacileco de ĉi tiu fama konkurso, konsidere la brilan karieron, kiujn ĉi tiuj muzikistoj poste trairis. Koopman tamen ricevis dum la sama konkurso la unuan premion por kontinua baso. En 1979, 1982 kaj 1985 li estis membro de la ĵurio por la duajara orgenkonkurso dum la sama bruĝa festivalo.
En 1979 li fondis barokorkestron: The Amsterdam Baroque Orchestra. Kun ĉi tiu orkestro li produktis sonregistraĵojn por vinilaj kaj kompaktaj diskoj pri verkoj de i.a. Jan Pieterszoon Sweelinck, Johann Sebastian Bach, Carl Philipp Emanuel Bach, Heinrich von Biber, Georg Friedrich Händel kaj Wolfgang Amadeus Mozart. En 1993 Li fondis The Amsterdam Baroque Choir. En 2008 ambaŭ ensembloj kunfandiĝis en Amsterdam Baroque Orchestra & Choir (ABO&C).
Albayzín
Albayzín (ankaŭ Albaicín aŭ El Albaicín) estas kvartalo de nuntempa Granado Hispanio, kiu tenis la mallarĝajn ŝtratojn de ties mezepoka maŭra historio. Ĝi estis deklarita kiel Monda Kulturheredaĵo de UNESKO en 1984, kune kun la pli fama Alhambro.
28750 Brennawallin
28750 Brennawallin estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Brenna Caroline Wallin, finalistinon de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Lexington Traditional Magnet School de Lexington (Kentukio).
Albayzín
Vidindaĵoj inter la areo inkluzivas la ruinojn de araba bandomaro, arkeologia muzeo, kaj la preĝejo de San Salvador, kiu estis konstruita ĉe la situo de maŭra moskeo. La Albayzín ankaŭ enhavas kelkajn originalajn maŭrajn domojn kaj diversajn restoraciojn.
Ton Koopman
Edukado kaj verkado
Krom sia agado kiel dirigento de ABO&C li prezentiĝis kiel gastdirigento de simfoniorkestroj kiel ekz. la Koninklijk Concertgebouworkest, la Berliner Philharmoniker kaj la Novjorka Filharmonio.
Dum sia longa kariero li prezentiĝis ĉe la plej gravaj kaj elstaraj festivaloj tutmondaj. Kiel orgenisto li ludis sur la plej gravaj historiaj instrumentoj de Eŭropo kaj kiel klavicenisto kaj dirigento de ABO&C li gastis en preskaŭ ĉiuj gravaj koncertejoj kaj muzikfestivaloj de la mondo, ekzemple Concertgebouw en Amsterdamo, la Théatre des Champs-Elysées en Parizo, la Philharmonie en Munkeno, la Alte Oper en Frankfurto ĉe Majno, la Lincoln Center kaj Carnegie Hall en Novjorko, same kiel en grandaj koncertejoj en Vieno, Londono, Berlino, Bruselo, Madrido, Romo, Salcburgo, Tokio kaj Osako.
Li estas la artisma direktisto de la ĉiujara festivalo “Itinéraire Baroque” en Francio. Ekde 2011 ĝis 2013 li estos gastdirigento de la Orkestro je Klevlando.
Instrutaskoj
Koopman estas reprezentanto de la historiema koncertado kaj klopodas realigi la muzikverkojn kiel eble plej aŭtentaj, interalie per uzado de la orkestro-okupado kaj instrumentoj (aŭ ekzaktaj kopioj de ili) el la epoko de la komponisto komponisto.
Diskografio
Koopman sonregistris multegajn el siaj prezentadoj.
Li prizorgis novan eldonon de ĉiuj 16 orgenkonĉertoj de Georg Friedrich Händel (Breitkopf & Härtel) same kiel Mesio de Händel kaj de Buxtehude La lasta juĝo (Carus Verlag).
Koopman kaj Bach
Inter 1994 kaj 2004 li realigis grandan projekton: prezenti kaj sonregistri ĉiujn kantatojn de Johann Sebastian Bach kun sia, kunlabore kun muziksciencisto Christoph Wolff. Li eldonis la 202 kantatojn sur KD-oj sub la titolo "Complete Cantatas", sufiĉe por 180 horoj aŭ 7,5 tagoj da muziko.
Por ĉi tiu Bach-projekto oni aljuĝis al li diversojn premiojn: Deutsche Schallplattenpreis, ‘Echo Klassik 1997’ kaj la premion Hector Berlioz. Ankaŭ ĉi tiu projekto de Bach-kantatoj estis nomumata por Grammy Award (USA) kaj Grammophone Award (GB).
Koopman kaj Buxtehude
En 2005 Ton Koopman komencis per sia jena granda projekto: prezentado kaj sonregistrado de la kompleta konserviĝinta verkaro de Dietrich Buxtehude, la granda antaŭulo de juna Johann Sebastian Bach, verko kiu ampleksas 30 KD-ojn kaj estis finfarata en 2010.
Kiel prezidanto de la Internationale Buxtehude Gesellschaft Ton Koopman kunorganizis multajn simpoziojn, ekspoziciojn kaj koncertojn.
Propra etikedo
Koopman laboris por diversaj sondiskaj etikedoj, ekz. Erato, Teldec, Sony, Philips kaj DGG.
En 2003 li starigis sian propran sondiskan etikedon: "Antoine Marchand" (traduko de la nomo "Ton Koopman"). Sub ĉi tiu etikedo li eldonas ekde tiam siajn sonregistraĵojn. Ĝi estas disdontata far Challenge Records.
Gérard Collomb
Gérard Collomb, naskiĝinta la en Chalon-sur-Saône, estas franca politikisto, membro de la Socialisma Partio, urbestro de Liono ekde 2001 kaj senatano ekde 1999. Li estis ankaŭ deputito de Rhône de 1981 ĝis 1988.
Urbestro de Liono kaj prezidanto de Granda Liono
La 16-an de aprilo 2014, li estas facile reelektita prezidanto de Granda Liono kaj de la estonta Metropolo Liono ekde la unua vico, per 92 voĉoj, kontraŭ 58 por sia kontraŭulo UMP François-Noël Buffet.
Politikaj mandatoj
Gérard Collomb aprobas la kumulon de siaj mandatoj, kaj kontraŭas la projekton por plia limigo de la kumulo de mandatoj sed sindetenis en baloto en la Senato.
1247
En la jaro 1247 post Kristo okazis, interalie:
Nusplingen
Nusplingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Zollernalb kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Talamo
Talamo (el la greka θάλαμος, "dormoĉambro", "ĉambro") estas strukturo situanta en la diencefalo (talamo, pineala glando, hipofizo, opta nervo kaj retino), inter la cerba kortekso kaj la mezcerbo, baze formita de griza substanco (neŭronaj kernoj) de la cerbo. Ili estas du neuronaj masoj situantaj profunde en la cerbaj hemisferoj. Inter ĝiaj funkcioj estas la transdono de movaj kaj sensaj signaloj al la kortekso, krom la reguligo de konscio, dormo kaj viglo.
Interliga centro
Talamo estas centro de cerba organizado, kiel vojkruciĝo de pluraj neuronaj vojoj, kie ili povas influi unu la alian antaŭ ol esti redistribuitaj. Ĝiaj plej abundaj ligoj estas inter strukturoj de la ekstrapiramida sistemo kaj la motora kortekso. La ĉefa funkcio de la talamo devas servi kiel stacio por la reorganizado de stimuloj venantaj de la periferia nerva sistemo kaj la cerba trunko, kaj ankaŭ de iuj venantaj de pli altaj centroj. Tie ili sinapsas la aksonojn de neŭronoj situantaj en ĉi tiuj lokoj. De tie, novaj aksonoj foriras, kiuj faros ligojn kun aliaj pli altaj centroj, ĉefe la cerba kortekso. Preskaŭ ĉiuj suprenirantaj signaloj al la kortekso sinapsas sur la talamaj nukleoj, kie ili estas reorganizitaj kaj/aŭ kontrolitaj, escepte pri flarado.
Aŭtonoma Centro
La talamo ankaŭ havas cirkvitojn por integri la signalojn, kiujn ĝi ricevas, kaj iujn el la malpli ellaboritaj sentoj, kiujn oni supozas, ke la individuaj spertoj estigas tie. Ekzemple, oni scias, ke bestoj, de kiuj oni forigis la kortekson, daŭre iel reagas al doloraj stimuloj - kvankam ĉi tio eble ne estas la plej taŭga. Aŭ pacientoj, kies patologioj havas la respondan parton de la kortekso difektita, kiuj ankoraŭ povas senti objekton en la manplato, eĉ se ili ne povas ĝuste identigi ĝian formon, temperaturon aŭ pezon.
Neŭroanatomio
La talamo estas klare difinita aro de multnombraj neŭronaj kernoj kaj formas pli grandan parton de la diencefalo. Estas du el ili situantaj en simetriaj pozicioj, maldekstre kaj dekstre, ĉiu el ili je ĉirkaŭ 1 cm longa. Ĝia antaŭa fino estas mallarĝa kaj rondeta, kaj konsistigas la malantaŭan muron de la interventrikla forameno; la posta parto estas vastigita kaj estas super la supra koliklo; la malsupra surfaco situas kontinue en la tegmento de la mezencefalo; ĝia meza parto alfrontas tiun de la alia talamo kaj enhavas komunikan regionon kun ĝi, la intertalaman aliĝon, kiu estas ĉirkaŭita de la kava tria ventriklo (unu el la kvar cerbaj ventrikloj).
La talamaj kernoj povas esti dividitaj en kvar ĉefajn regionojn, sed ĉiu el kiuj estas formita de unu aŭ pluraj neŭronaj kernoj:
Klinikaj patologioj
Trombozo aŭ hemoragio (tio estas infarkto aŭ streĉo ), de la arterioj, kiuj provizas la talamon, kun vasta nekrozo de iskemio (ĉela morto) en tiu organo, kaŭzas la perdon de kompleta aŭ preskaŭ kompleta sento en la tuta kontraŭa duono de la individuo. korpo - t.e., se maldekstra talamo estas trafita, estas sensacia perdo dekstre de la pinto de la kolo ĝis la pinto de la piedfingroj. Eble ankaŭ estas motoraj difektoj. Talama doloro estas sindromo, kiu povas okazi kiam paciento resaniĝas post koratako, eĉ eta. Estas sento de doloro, kelkfoje forta, sur la kontraŭa flanko de la korpo sen ia vundo por pravigi ĝin. Ĉi tiu doloro ŝuldiĝos al misfunkcio de la doloraj vojoj, kiuj trapasas la talamon, kaj ne al ekstercentra damaĝo, eĉ se la paciento lokas ĝin en la periferio (la talamo, kiel la resto de la cerbo, ne havas dolorajn sensilojn). En iuj pacientoj kun talamaj lezoj, la flanka mano estas konstante en maltipa pozicio, kun pojnoj fleksitaj kaj pronataj kaj fingroj fleksitaj kaj rektaj. La priona malsano konata kiel "Mortiga Familia Sendormeco" estas la rezulto de damaĝo al la talamo. Post kiam la ĉeloj de ĉi tiu strukturo estas detruitaj, la individuo tute perdas la kapablon dormi, mortante inter ses kaj dek ok monatoj post la apero de simptomoj.
Referencoj
<References/>
Thomas Hardy
Thomas Masterson HARDY (naskiĝis la 2-an de junio, 1840, mortis la 11-an de januaro, 1928) estis angla romanisto kaj poeto.
Naskiĝinta apud Dorchester en Dorset, Hardy estis filo de masonisto, kaj studis unue arkitekturon.
Unu inter liaj realigoj estas la kaptado de la kultura etoso de kampara regiono Wessex en tiu lasta "ora" epoko kiam kamparoj en Eŭropo, ĉi tie en Anglio, estis ankoraŭ tradiciaj ĵus antaŭ ke la fervojo, amaskomunikiloj, kaj modernaj teĥnikoj kaj industria revolucio estis ŝanĝintaj la anglan kamparon por ĉiam. Hardy estas ankaŭ psikologia analisto, kaj donas sufiĉe pesimisman bildon de vivo kaj destino.
En Esperanto aperis
Konformiĝemuloj ; En epoko de "Rompiĝo de l' nacioj" ; La familioj Winter kaj Palmley : (el la novelkolekto "Life's little ironies") ; tradicio el la jaro 1804 : (el "Wessex tales") ; La lordino Icenway : (el la novelkolekto "A group of noble dames"). - En: Angla antologio ; p. 116 - 117
Luigi Lunari
Luigi LUNARI [lŭiĝi lunari] (naskita en 1934 en Milano kaj mortis la 15-a de aŭgusto 2019) estis itala verkisto, dramaturgo  kaj tradukisto.
Biografio
Lunari diplomiĝis pri juro, sed decidis studi muzikkomponadon kaj orkestran direktadon. Komence de la 1960-aj jaroj li ekinteresiĝis pri teatro kaj verkis dramojn.
Liaj komedioj miksas civilan engaĝiĝon kaj politikan satiron. Lia komedio "tre sull'altalena" (tri sur balancilo), aperinta en 1989, estis tradukita al dudek tri lingvoj. Lunari kunlaboris ankaŭ kun pluraj televidaj elsendaĵoj.
Lunari aktivis ankaŭ kiel tradukisto kaj okupiĝis precipe pri la verkaro de Molière. Krome li dediĉis sin al universitata instruado kaj okupiĝis pri eseiko kaj al studoj pri muzikkomponado kaj orkestrestreco.
Saraj Mulk Ĥanum
Saraj Mulk Ĥanum (ĉ. 1343 – 1406) estis Granda Imperiestrino de la Timurida Imperio kiel edzino de Timur, konata ankaŭ kiel Tamerlano la Granda, la fondinto de la Timurida Imperio same kiel de la Timurida dinastio. Naske, ŝi estis princino de la Ĉagataja Ĥanlando kiel filino de Kazan Ĥano ibn Jasaur kaj estis ankaŭ rekta descendanto de Ĝingis-Ĥano.
33489 Myungjinkim
33489 Myungjinkim estas meze granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la altrangan esploriston Myung-Jin Kim, de la Korea Instituto de Astronomio kaj Kosma Scienco. Lia esploro inkludas la fotometrian karakerizadon de la asteroidoj, partopreno al la misio Hajabusa 2 al la asteroido 162173 Ryugu kaj kontribuo al la grand-skalaj enketoj KMTNet kaj OWL-Net.
Silická Brezová
Silická Brezová, hungare Szádvárborsa [sAdvArborŝa] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava. Ĝis 1906 la oficiala hungara nomo estis Borzova, poste pro la hungareca politiko la vilaĝo ricevis pli hungarecan nomon.
Seligenstadt
La urbo Seligenstadt situas en la oriento de la distrikto Offenbach en Hesio, 25 kilometrojn oriente de Frankfurto ĉe Majno kaj en tuja proksimeco al la limo al Bavario. Ĝi troviĝas en la distriktaro Darmstadt de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la urba komunumo havis  loĝantojn.
Silická Brezová
Situo
Silická Brezová situas sur ebenaĵo, laŭ la hungara landlimo, fine de sakovojo. Rožňava troviĝas 22 km.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1399 en formo "Borzua". En 1564 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1828 oni nombris 75 domojn kaj 619 homojn. En 1910 loĝis en Szádvárborsa 423 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Szádvárborsa apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Apud la vilaĝo oni minadas marmoron. En 2001 loĝis en Silická Brezová 192 da homoj, (141 hungaroj, 43 slovakoj, 4 ukrainoj kaj aliaj). Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trairebla senkontrole.
Seligenstadt
Historio
Seligenstadt unuafoje skribe menciiĝas dum 815 – la tiama nomo estas Obermühlheim. La urbo fondiĝis de monaĥo Einhard, la biografo de la franka reĝo Karolo la Granda. Post kiam li ricevis la frankan vilaĝon Obermulinheim dum 815 de la franka reĝo Ludoviko la Pia (posteulo de Karolo), Einhard ĉi tie fondis benediktinan monaĥejon. La adorataj ostoj de la kristanaj martiroj Petrus kaj Marcellinus, ŝtelitaj el Romo, transportiĝis de la baziliko Steinbach (proksime de la hodiaŭa Michelstadt) en la mezmontaro Odenvaldo al Obermühlheim, kiu pro tio ŝanĝis sian nomon al Seligenstadt (tradukebla al Esperanto per "urbo de la beatuloj"). Ĉirkaŭ la jaro komenciĝas la konstruo de la baziliko Einhard, kiu de tiam estas la simbolo de la urbo.
Dum 1028 en la urbo okazis katolika sinodo, kies plej grava rezulto estis la enkonduko de kvarfoje tri fastaj tagoj dum la katolika jaro, por kiuj oni difinis striktajn regulojn. Dum 1063 la imperiestro Henriko la Kvara konfirmis al la episkopo de Mainz la laŭleĝan posedon de la abatejo.
Silická Brezová
Famuloj
En la iama Borzova naskiĝis hungara juristo Lajos Kallós.
Seligenstadt
Historio
La imperiestro Frederiko Barbarosa, la "ruĝbarbulo", dum 1188 okazigas kortuman konsilion en Seligenstadt. Dum sia regado la loko ricevas urbajn rajtojn kaj palaco konstruiĝas borde de la rivero Majno.
Dum 1527 la episkopo de Mainz enkondukas novan urboleĝaron, kiu tre limigas la civitanajn rajtojn. Tamen la urbo plu profitas de la proksimeco al la rivero Majno kaj komerce interŝanĝas multajn varojn. Dum la tridekjara milito de 1618 ĝis 1648 la regiono kiel tuta Germanio tre suferas je milita detruo kaj sekvaj epidemioj. Parte la sveda armeo protektas la abatejon. Dum 1685 la abatejaj konstruaĵoj nove konstruiĝas.
Dum la jaro 1803 la ekleziaj posedaĵoj malfondatas. La katolika ŝtato episkopejo kaj princejo Mainz malaperas, Seligenstadt iĝas parto de la duklando Hesio-Darmstadt kaj la abatejo malfondiĝas.
Urbopartnerecoj
Seligenstadt partneras kun la komunumo Triel-sur-Seine kaj  Heel.
Stirklavo
Stirklavo estas modifklavo sur komputila klavaro. Plej ofte sur ĝi estas skribita "Ctrl", el la anglalingva control, sed alilingvaj klavaroj uzas ankaŭ aliajn nomojn kiel "Strg" (Steuerung) en Germanujo kaj Aŭstrujo.
Samuel Lublinski
Samuel LUBLINSKI (18-an de februaro, 1868 - 26-an de decembro, 1910) estis  juda germana verkisto, literatura historiisto, kritikisto kaj filozofo de religio. Li estis pioniro de la soci-historia studo de literaturaj movadoj kaj grava kontribuanto al la debatoj pri german-juda ŝtataneco kaj kultura identeco de la epoko.
Stirklavo
Oftaj notmanieroj por la stirklavo estas:
Samuel Lublinski
Li sekvis tion ĉi per Die Bilanz der Moderne (1904) kaj Der Ausgang der Moderne (1909), kiu elparolis liajn proprajn vidojn de naturalismo kaj nov-romantikismo.
Lublinski poste provis verki kiel dramisto, sed ne estis sukcesa. De liaj ses teatraĵoj nur la lasta, Kaiser und Kanzler (1910) estis iam ajn produktita - en 1913, tri jaroj post lia morto.
Unu el la aliaj, Gunther und Brunhild, estas alternativo laŭ la temo la La Kanto de la Nibelungoj en kiu la konflikto inter la ĉefaj roluloj fariĝas psikologia dramo.
Lublinski estis ankaŭ propagandanto de la Kristomita teorio, la neo de la historia ekzisto de Jesuo. En liaj lastaj jaroj li esploris sian nefinitan projekton Der urchristliche Erdkreis und sein Mythus, eldonanta serion de broŝuroj kaj eseoj en 1910 en kiu li argumentis ke kristanismo aperis de fuzio de lasta judismo kun Orienta kaj Helenismaj misteraj sektoj. Li ankaŭ neis la historecon de Paŭlo de Tarso.
Povreca golfo
Povreca golfo (Poverty Bay, Tūranganui-a-Kiwa) estas la plej granda de grupo de sennombraj golfetoj je la orienta marbordo de la nordinsulo de Nov-Zelando norde de la pli granda Hawke golfo. Ĝi etendiĝas trans 10 km de Young Nick's Head en la sudoriento ĝis la Tuaheni Point en la nordoriento. La urbo Gisborne situas je la norda marbordo de la golfo. La nomo de la Povreca golfo ofte estas pliampleksigata por indiki la tutan areon ĉirkaŭ la urbo Gisborne.
Historio
Oni supozas ke la eŭropanoj kiuj sekvis kapitanon James Cook alvenis tie je la 7-a de oktobro 1769, estis la unuaj blankuloj kiuj surpaŝis Nov-Zelandon; tiam ĝi estis konata kiel Teoneroa.
Aleksandrio ĉe Induso
Aleksandrio ĉe Induso (Ἀλεξάνδρεια η εν Ἰνδός, plej verŝajne la nuntempa Uch, Pakistano) estis urbo fondita de Aleksandro la Granda en la kunigejo de la riveroj Induso kaj Acesines. Ariano de Nikomedio rakontis, ke koloniistoj, ĉefe veteranaj Trakoj kaj indiĝenoj, estis setligitaj tie.
La satrapo de la okcidenta bordo de la rivero Induso, nome Filipo, filo de Maĥatas, estis taskigita por la konstruado de la urbo.
Nuntempe, oni supozas, ke la restaĵoj de la greka urbo estas ene de la teramasa citadelo, kvankam okazis gravaj damaĝoj al la teramaso pro ŝanĝo en la rivero. Listado de UNESCO postulas la lokon.
3973 Ogilvie
3973 Ogilvie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Laurence G. Taff elde Socorro (Nov-Meksiko) en Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona kristalografiisto Robert E. Ogilvie, profesoro pri metalurgio en la MIT.
Helena Esperanto-Asocio
Helena Esperanto-Asocio, en la greka Ελληνικός Εσπεραντικός Σύνδεσμος, estas landa sekcio de UEA en Grekio.
Vigla movado por Esperanto ekkreskis de 1926 en Ateno. Anakreon Stamatiadis fondis Helena Esperanto-Asocio en 1927. Li estis la ĉefa greka esperantisto.
Celoj de la asocio estas informi la grekan publikon pri Esperanto kaj konigi la grekan kulturon en aliaj landoj. Tiel oni trovas la ĉefajn tekstojn de la antikva greka literaturo en la retejo de la asocio (vidu ligilo sube).
La asocio ankaŭ eldonas broŝurojn, organizas kursojn, kunvenojn, prelegojn.
Manuela Malasaña
Manuela Malasaña Oñoro (n. en Madrido, la 10-an de marto 1791 - m. en Madrido, la 2-an de majo 1808) estis unu el la viktimoj de la Insurekcio de la 2-a de majo de 1808 subpremita de la napoleonaj trupoj troviĝintaj en la hispana ĉefurbo, kies memoro estas honorita kiel unu el la popularaj heroinoj de tiu tago kaj de la posta Milito de Hispana Sendependiĝo.
Biografio
Manuela estis filino de la franca panisto Jean Malesange, hispanigita kiel "Malasaña", kaj de sia edzino Marcela Oñoro. Ŝi estis brodistino kaj vivis en la kvara etaĝo de la numero 18 de la strato Sankta Andreo, de la tiame konata kvartalo de la Mirindaĵoj (nuntempe konata kiel Malasanjo).
La cirkonstancoj de ŝia morto, nur 17jaraĝa, estas diskutitaj, el kiuj du versioj estas pli akceptataj ol la ceteraj. Laŭ versio defendita de la verkisto Ángel Fernández de los Ríos, Manuela samkiel aliaj junulinoj kaj ekde la balkono de sia hejmo, aliĝis al la defendo de la Parque de Artillería de Monteleón, situanta en la poste rebaptita kiel Placo Dua de Majo, gvidata de la oficiroj Luis Daoíz kaj Pedro Velarde, faciligante la provizon de pulvo kaj kugloj al ŝia patro kiu pafis kontraŭ la francaj trupoj, kiam malamika pafaĵo frapis ŝin. Alia varianto de ĉi tiu versio asertas ke ŝi iĝis prizonulo kaj poste ekzekutita sub la akuzo je posedo de armilo. La erudiciulo Carlos Cambronero pridubas la unuan version neante ke la junulino estus mortinta antaŭ ol ŝia patro, pro la eltrovo de mort-certigilo de la patro, laŭ kiu li mortis antaŭ la insurekcio.
Laŭ la alia versio, Manuela Malasaña restis sub la ŝirmo de la brodad-ateliero dum la konfrontoj, laŭ ordono de la mastrino por kiu ŝi laboris, ĝis la ĉesigo de la pafado. Sed reveninte hejmen patrolo de francaj soldatoj trovis ŝin surstrate, ili provis perforti ŝin dum registrado, kaj por defendi sin ŝi uzis la tondilojn kiujn tiumomente ŝi portis. Aliaj diras ke la tondiloj estis malkovritaj dum la registro, akuzita je portado de "armiloj" ŝi estis tuj ekzekutita. Laŭ ĉi tiu versio, Manuela mortis post la 18:00a horo en la nuna Placo Dua de Majo.
Ŝi korpo estis registrita kiel la numero 74 el inter 409 viktimoj de tiu tago, dokumento kiu konserviĝas en la Militistaj kaj municipaj arkivoj de Madrido, esploritaj en 1908.
Ŝi estis enterigita en la Hospitalo de la Bonsorto, hodiaŭ Preĝejo de la Bonsorto, en la strato Silva, fondita en 1594 kaj kiu akceptis malriĉulojn. En ĉi tiu loko multaj el la vunditoj en tiu 2a de majo estis akceptitaj kaj multaj el ili estis tie enterigitaj.
Rivolta d'Adda
Rivolta d'Adda estas komunumo de Italio. Kiel la nomo indikas, la komunumo situas borde de la rivero Adda. La komunuma teritorio apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Manuela Malasaña
Biografio
Ŝia idealigita portreto troviĝas en la Salono de Heroinoj de la Muzeo de la Armeo kaj temas pri verko de la militisto José Luis Villar y Rodríguez de Castro.
Rivolta d'Adda
Najbaras la komunumoj Agnadello, Arzago d'Adda (BG), Casirate d'Adda (BG), Cassano d'Adda (MI), Comazzo (LO), Merlino (LO), Pandino, Spino d'Adda kaj Truccazzano (MI).
Pio la 9-a kaj judoj
La rilatoj inter papo Pio la 9-a kaj judoj havis pozitivajn komenciĝon, sed ili ekfendetiĝis post la Konkero de Romo, flanke de la itala armeo. kiu igis la papon senigita de la tera povo en etoso de deklarita kontraŭklerikismo. Malgraŭ ke Pio la 9-a persone reĵetis la akuzojn pri kontraŭjudismo, la granda bruo kreita de la kazo de Edgardo Mortara kompromitis, almenaŭ parte, lian internacian bildon kaj malkreskigis lian konsideron ĉe la judoj.
La situacio de judoj en la Papa Ŝtato
La Papa ŝtato estis teokratio en kiu la Katolika Eklezio kaj katolikoj havis pli da rajtoj ol la apartenantoj al aliaj religioj. Nek protestantoj nek judoj estis akceptitaj kiel registaraj ofictstoj, Tamen, malfacilas precizigi la laŭleĝajn diferencojn ĉar en la papa ŝtato ne ekzistis kodo aŭ similaĵo determinanta leĝojn kaj rajtojn.