cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kolumno
Kolumno laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel PIV aŭ Reta Vortaro estas La vorto etimologie fontas de la latina vorto columna, kiu origine havas la signifon "kolono".
Kolumnoj helpas je ordigo de teksto kaj plifaciligas ties strukturigon aŭ dispartigon al pli koncizaj subunuoj. Krome la legado de tre larĝaj tekstolinioj pli penas, pli facilas ke la rigardo dum la legado de tre larĝa linio "glitas" al pli supra aŭ pli suba tekstolinio, tiel ke kolumna enpaĝigo aparte en larĝaj presaĵoj kiel gazeto estas signifa helpilo cele al senproblema legado.
Litia antranilato
Litia antranilato aŭ litia 2-amino benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la antranilata acido kaj litia hidroksido. Litia antranilato estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo kaj solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Litia antranilato prezentas antranilatan grupon ligitan al litia grupo. Ĝi konsistas je 7 karbonatomoj, 6 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo, 1 litiatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Guzlo
Guzlo estas laŭ PIV estas gitarforma unukorda instrumento, uzata ĉe kelkaj slavaj popoloj, sed ankaŭ de aliaj popoloj. Ĝi estas simila al ribeko. Tiu muzika kordinstrumento formata de korpo kun formo de piro kaj unusola kordo; ĝi estas ludata surgenue, frotante la kordon per arko: la guzlo estas instrumento propra de Balkanio. Oni markas ankaŭ hispanan originon, uzata en suda Eŭropo, de moriska deveno (“El Caballero de Olmedo”, de Lope de Vega). Tiele ĝi kongruas kun diversaj difinoj.
Preterpasa preno
Preterpasa preno (en la franca kaj multaj aliaj lingvoj: en passant) estas ŝaka regulo, kiu aplikiĝas, kiam peono moviĝas du ĉelojn antaŭen el sia komenca pozicio, kaj kontraŭa peono povus preni ĝin, se la unua peono farus unuĉelan paŝon anstataŭ duĉelan. La regulo ebligas al la kontraŭa peono preni la ĵus paŝintan peonon kvazaŭ ĝi movis nur unu ĉelon antaŭen. Tiu regulo validas nur kiel tuja respondo. Tiu prensistemo estas la sola ekzemplo en ŝako, ĉe kiu peco prenas sen iri al la sama loko kiel la prenita peco.
Historio
La preterpasa preno estas unu el la lastaj grandaj ŝanĝoj en la ŝak-reguloj, kiuj okazis dum la 14a-15a jarcentoj, samtempe kiel la dupaŝa antaŭeniro de la peono, la aroko, kaj la multpaŝa movo de la kuriero kaj de la damo. Tiuj ŝanĝoj ne okazis ĉe la aziaj variaĵoj de la ludo.
Pion (szachy)
Tarkan
Tarkan Tevetoğlu [Tarkan' Tevetoolu], populare konata tiel Tarkan (naskita la 17-an de oktobro 1972, en Alzey, Germanujo), li estas unu el la pop-artistoj plej sukcesa kaj admirata el Turkio. Li faris plurajn albumojn kiuj estis vende sukceso. Kelkfoje li estas nomiganta la turka princo de la pop-muziko.
Ankaŭ li estas konata en Eŭropo kaj Ameriko, precipe per la kanto Şımarık, kiu turniĝis en sukceson en multaj partoj el la mondo kaj ĝi konigis lin monde. Lia unua diska kompanio estis İstanbul Plak, sed nun li laboras kun sua propa diska kompanio ke li establis en 1997, nomata HITT Music.
Infanaĝo
Kvankam li estas konata tiel unu el la plej grandaj turkaj artistoj de la historio, Tarkan fakte naskis en Germanio. Liaj gepatroj estis parto de la generacio el turkaj enmigrintoj kiuj translokiĝis al okcidenta Germanio dum la ekonomia kreskegado de tiu nacio. En 1986, lia familio decidis reiras al Turkio kiam li apenaŭ havis 13 jarojn.
Kariero
Tarkan estudis muzikon en la malgranda urbo Karamürsel. Sia vojo al la famo ekis kiam lia familio translokiĝis al Istanbulo en 1988, kaj li ekis preparis sin por liaj enir-ekzamenoj universitata en 1990. Dum lia restado en Istambulo li havis mutajn da problemojn, do li decidis translokiĝis al Germanio denove. Kiam li estis prepariĝanta por reiri al Germanio li renkonis al Mehment Söğütolu, la ĉefo de diska kompanio nomata İstanbul Plak. Do, produktita per Söğütolu, Tarkan lancigis lian unuan albumon Yine Sensiz (Sen Vi Denove, en turka), kiu vendis pli el 750,000 ekzemplerojn en Turkio. Lia dua albumo A-Acayipsin (Oh - Vi Estas Io Pli) vendis pli el 2 milionoj de ekzemplerojn en Turkio kaj 750,000 en Eŭropo. Ĝi estas la unua prodaĵo de turka artisto internacinivele.
Subite Tarkan turniĝis en stelulo, kaj do li decidis translokiĝis al Novjorko, Usono por eskapi de la admirantoj kiuj obstine persekitis lin kaj por kompletigi lian edukadon. Dum li estis en Ameriko li renkonis al Ahmet Ertegün (la subfondinto de Atlantic Records) kiu klopodis lin decidiĝi por kanti en angla. Spite li esti tre konata en Latin-Ameriko kaj Eŭropo, lia kariero ne prosperis en Usono.
1997-1999
En julio de 1997, la unuopaĵo Şımarık, de la albumo Ölörüm Sana (Mi mortus pro vi) estas lanĉita en Turkio. Tiu albumo prenis tri jarojn por finiĝi kaj ĝi inkludis la kunlaboradojn de Sezen Aksu kaj Ozan Çolakoğlu. Şımarık turniĝis en sukceson internacinivele kaj ĝi permesigis lin etendi lian popularecon al lokoj kiel Latin-Ameriko kaj Okcident-Eŭropo.
De ĉi albumo ankaŭ estas la kantoj Şıkıdım (onomatopeo turka kiu signifas la bruo produktata per la krakado de la fingroj, en ordinara lingvo ĝi povas reprezenti ankaŭ sensualan dancon) kaj Bu Gece (Ĉi tiu nokto). Tarkan realigis dek ok koncertojn en dek sep urboj de Eŭropo kaj Latin-Ameriko por stimuli la vendon de ĉi albumo.
2000-2007 En 2000 li lanĉis lian homoniman albumon en Usono kaj Latin-Ameriko, rapide ĝi turniĝis en platena disko en landoj kiel Meksiko kaj Argentino.
En 2001 li lanĉis lian albumon Karma, de tiu albumo oni ekstraktis en Turkio du unuopaĵojn: Kuzu Kuzu kaj Hüp.
La albumo Dudu (Virino) estas lanĉita en la somero de 2003 eĉ lia propa diska kompanio HITT Music. Ĉi tiu albumo vendis pli el unu miliono el ekzemplerojn en sia lando.
(6951) 1985 DW1
(6951) 1985 DW1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Tarkan
1997-1999
Tarkan ankaŭ estis la vizaĝo de Pepsi en Turkio, kaj li helpis la turkan futbalan selektaĵon kun la “futbalhimno” Bir Oluruz Yolunda (Unigitaj Pro Vi) motivata pro la futbala mondpokalo 2002.
Ankaŭ li lanĉis lian propa parfumo en 2004, nomata Tarkan.
En oktobro 2005 li lanĉis lian unuan unuopaĵon Bounce en angla lingvo. Li lanĉis lian unuan albumon en angla Come Closer la 7a de septembro 2006 ie Eŭropo sub la diska kompanio Universal Music.
Passirano
Passirano estas komunumo de Italio.
Sundsvall
Sundsvall estas urbo en la historia regiono Medelpad de Svedio. Ĝi situas ĉe la orienta marbordo de la lando, en la moderna provinco Västernorrlands län. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km - sekve ĝi estas la 21-a plej granda urbo de Svedio laŭ loĝantaro.
Eksteraj ligiloj
{{Projektoj}} {{Bibliotekoj}}
Albert Klein
Albert KLEIN (naskiĝis la en Sighișoara, mortis la  en Sibio) estis rumanlanda teologo apartenanta al la malplimulto de la transilvaniaj saksoj. Inter 1969 kaj 1990 li episkopis ĉe la Evangelia eklezio de Aŭgsburga konfeso en Rumanio.
Vivo
Estante filo de la gimnaziinstruisto Albert Klein kaj de ties edzino Frieda (fraŭline: Petrovitsch) li pasigis la infanajn jarojn kune kun tri gefratoj en Sighișoara kie li frekventis kaj la bazlernejon kaj la malsuperan branĉon de la gimnazio. La superan aron gimnazian li frekventis en Sibio kie li trapasis la abiturientan ekzamenon en la jaro 1928-a. En 1928/29 li soldatis en Craiova.
Dum la somera semestro de 1930 Klein studentis ĉe la Universitato de Marburg kie li okupiĝis ĉefe pri la lingvoj malnovgreka kaj hebrea sed ankaŭ pri psiĥologio kaj logiko. En la vintra semestro de 1930 Klein studentis en Kluĵo studonte fizikon, ĥemion kaj matematikon. Dum la studa jaro 1931/32 li estis eksterorda studento ĉe la Reformita altlernejo kluĵa. En 1933/34 li studis ĉe la Universitato de Tübingen teologion luteranisman frekventante paralele prelegojn pri fiziko. Dum la somera semestro 1934 oni trovis lin en Berlino por teologiumi kaj ĥemiumi. En aŭtuno 1936 Klein trapasis la finan ekzamenon pri fiziko kaj ĥemio en Kluĵo, post kiam li iris unu jaron studan (1936 ĝis 1937) al Tübingen, por fini la teologistudojn. En aŭtuno 1937 Klein fariĝis instruisto pri fiziko, ĥemio, matematiko kaj religio en Sebeș (Alba) antaŭ esti vokita al la renomita Brukenthal-gimnazio sibia en aŭtuno 1939; tie li daŭre instruis la menciitajn fakojn. En aŭtuno 1938 li trapasis la teologian ekzamenon antaŭ la ekzamenkomisiono de la Eklezio en Sibio.
En 1938 li edzinigis Maria (fraŭline: Walcher) kiun li estis renkontinta en Berlino. Ŝi estis doktoriĝinta pri modernaj filologioj. Kun sia edzo ŝi havis ses infanojn. En 1941 Klein devis eksoldati en la Dua mondmilito en Sovetunio ĝis aprilo 1943. Dum la lerneja jaro 1943/44 li helpante deĵoris en al lerneja administrado. En januaro 1945 li deportitis por punlaboro en Sovetunion, de kie li revenis malsana en decembro. Poste li laboris kiel paroĥestro en Dobârca (1946–1953), Petrești (Sebeș) (1953–1958) kaj Sebeș (Alba) (1958–1968). Dum la tempo en Sebeș restaŭritis la evangelia kirko. Prie Klein verkis interesan raporton. En 1968 li vokitis urba paroĥestro al Brașov. Tiam li elektitis landa episkopo (en 1969). Tiun ĉi oficon li plenumis ĝismorte. Posteulo lia iĝis Christoph Klein. Filo de Albert Klein, Hans Klein, ankaŭ teologis.
Agado episkopa
Klein ankaŭ sukcese engaĝiĝis en ekumenisma agado kun rumanaj ortodoksoj kaj romkatolikoj. Kunlaboro kun elmigrintaj saksoj en Germanlando ne ĉiam facilis. Riproĉitis al Klein ankaŭ troa cedemo antaŭ komunismaj potenculoj en Rumanio. Lia ĉefa volo, kiun li bone plenumis, estis la daŭrigo de la plano de sia antaŭulo Friedrich Müller-Langenthal, intence koncentrigi la evangelian eklezion de Rumanio ĉefe je spiritaj aferoj post misuzo nacia dum la Dua mondmilito. Gravis ankaŭ regula inspektado de la komunumaj evangeliaj, je kio helpis la episkopa vikario Hermann Binder.
Ekde 1973 eblis publikigi denove la tradiciegan cirkuleron tutrumanian Kirchliche Blätter kies apero ĉesis en 1944. En intima kunlaboro kun la Evangelia Eklezio en Germanio eldonitis kantolibro nova en 1978 kies endkonduko kunis en ĉiuj protestantismaj komunumoj en tuta Rumanujo. Altvaloraj instruiloj libraj kaj aliaj venantaj disde Germanio ankaŭ fundamente helpis la trejnadon de futuraj evangeliaj pastoroj ĉe la seminario altlerneja de Sibio. Kunlaboro bona longjara ekzistis ankaŭ kun evangeliaj eklezieroj de komunisma GDR.
Henri Estienne la Maljuna
Henri Estienne la Maljuna (1460-1520) estis franca antikvaĵisto, libristo, eldonisto kaj pioniro pri la arto de presado. Li estis filo de Geoffroy d'Estienne kaj Laure de Montolivet. Lia frato Raimond d'Estienne iĝis heredinto de la familio Estienne, dum Henri estis senheredigita de sia patro en 1484 "pro tio ke li sin dediĉis al presado", la ofico kiel presisto estis la kialo ke li perdis sian titolon. Estienne fondis la presantan firmaon Estienne en 1502 de Higman Press el la forpasinta edzo (Jean Higman) de sia edzino.
Nöda
Nöda estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj ekde komenco de la jaro 2020 apartenas al administra komunumaro Gramme-Vippach, kiu havas sian centron en la apuda komunumo Schloßvippach. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Henri Estienne la Maljuna
Post lia morto en 1520, lia vidvino, Guyonne Viart, edziniĝis al sia kolego Simon de Colines kiu ekadministris la gazetaron Estienne ĝis kiam lia filo Robert Estienne prenis kontrolon de la gazetaro en 1526. Estienne estis fondinto de dinastio de presistoj en Francio. Estienne havis tri infanojn, nome François Estienne (1502-1553), Robert Estienne (1503-1559) kaj Charles Estienne (1504-1564), kiuj iĝis brilaj presistoj je erudiciaj verkoj en la greka, latina kaj hebrea lingvoj. Robert komencis administri la negocojn de la familio en 1526.
Biografio
La presejo de Estienne estis establita sur la strato de "l'école de Droit", kie Estienne estis presisto kaj librovendisto por la Universitato de Parizo. La presejo de Estienne estis el la malnovaj brakoj de la universitato, ŝildo ŝargita kun tri Lilifloroj, kun unu mano eliranta el la nuboj kaj tenanta fermitan libron kun la moto: Plus olei quam vini ("pli da oleo ol vino").
Unu el la oftaj aŭtoroj de Estienne estis Jacques Lefèvre d'Étaples. Estienne publikigis sian Psalterium quintuplex en 1509, siajn komentojn pri la Psalmoj en 1507, kaj komentariojn pri la Epistoloj de Paŭlo en 1512. Cetere, ĉi tiuj verkoj reprezentis unu el la unuaj okazoj, en kiu la Biblio estis filologie studita.
9941 Igvanodono
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la genro Iguanodon (Igvanodonoj) : grandaj herbovoraj dinosaŭroj, kapablaj starigi siajn korpojn longajn de 10 metroj ekvilbratajn per ties pezaj vostoj. Ili vivis en la frua kretaceo. Multenombraj skeletoj de igvanodonoj estis trovitaj en Eŭropo.
Henri Estienne la Maljuna
Biografio
Aldone al la kunlaboro de Estienne kun Lefèvre d'Étaples, Estienne havis rilatojn kun Guillaume Budé kaj kun la episkopo de Meaux, Guillaume Briçonnet (1472-1534). Beatus Rhenanus funkciis kiel unu el la provlegantoj de Estienne. Estienne tre zorgis eviti preserarojn en sia laboro. Se iu eraro okazus, li uzus erarajn foliojn por korekti la eraron kaj eble estis la unua presejo farinta tion. Plie, Estienne kutime indikis sur siaj presaĵoj, ke ili estas vendotaj ĉe lia presejo, praktiko ne ofte sekvata de lia filo Robert Estienne.
3960 Chaliubieju
3960 Chaliubieju estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Henri Estienne la Maljuna
Biografio
La tipografio de Estienne fariĝis pli kaj pli kompleksa antaŭ la malfruaj 1510-aj jaroj, pli simila al la libroj, kiujn Simon de Colines presis post la morto de Estienne. Estienne mortis en 1520. Antaŭ 1520, de Colines estis verŝajne lia persona asistanto kaj tial anstataŭigis Estienne kiel presdirektoro. Akademiuloj suspektas, ke la tuja lerteco de De Colines kiel presdirektoro de la komerco de la Estienne sugestas, ke li estis implikita kun la presejo Estienne.
Tamen, ekzistas neniuj evidentaĵoj, kiuj sugestas, ke li havas ligojn al la butiko, ĝis li ekregis ĝin en 1520. Kune kun De Colines, Estienne helpis movi la prestipan stilon de gotika al romia. Philippe Renouard (1892-1934) atribuis al la presejo Estienne eldonadon de pli ol 1590 eldonojn (po mezumo naŭ jare) inter 1502 kaj 1664.
Imoskapo
Imoskapo en arkitekturo estas la malsupra parto de la kolona fusto inter la bazo kaj la meza parto de la fusto nome entaso. Ĝi povas esti ornamita por havigi kontraston kun la cetero de la fusto.
Laŭ Francisko Azorín Imoskapo estas la Malsupra parto de la kolona fusto. Li indikas etimologion el latina imus + scapus (malsupro + trunko).
Ukrainaj popolaj fabeloj
Ukrainaj Popolaj Fabeloj
Paco de Dio
La  Paco de Dio estis spirita movado de la 10-a kaj 11-a jarcentoj, organizita de la Katolika Eklezio kaj subtenata de civila aŭtoritato. Ĝia celo estis atingi pacigon de la okcidenta kristana mondo kaj kontroli la uzon de perforto en la socio.
En politika kunteksto, en kiu aperis pluraj principoj kaj la regno de la frankoj iĝis mozaiko de lokaj potencoj, kiujn la reĝo ne povis kontroli, reapero de perforto neeviteble ekestiĝus. Ĉi tio, kune kun socia kunteksto pro malsategaj katastrofoj, epidemioj kaj detruo, kondukis al skatologia mensostato. Konsiderante ĉi tiun situacion, en 989, la Konsilio de Charroux publike kondamnis privatajn militojn, rabojn kaj mistraktadon de la senarma kaj eklezia loĝantaro.
Kamparaj loĝantaroj, senarmigitaj, estis konstante turmentitaj de sennombraj prirabintoj kaj rabadoj de ribelaj kaj ambiciaj princoj. En la sama tempo, la naskiĝo de pluraj religiaj ordenoj estis farita, aparte la Ordeno de Klunizo, kiu alportis la pastraron pli proksime kune, kreante senton de akceptemo kaj protekto kiu siatempe ripozis kun la reĝo. Efektive, ene de la ekleziaj ordenoj venis la bezono kontroli la misuzojn de senjoroj.
Floso
Floso estas kunaĵo, aro da arbaj trunkoj ĵetitaj en riveron, por ke la fluo ilin transportu.
Eifel (apartigilo)
Eifel estas la nomo de :
Floso
Floso estas ankaŭ similspeca trabaro, konstruita por transporti homojn aŭ diversajn materialojn sur riveroj aŭ sur la maro.
Eifel (apartigilo)
Eifel estas la familia nomo de jenaj personoj:
Floso
Flosoj povas esti konstruitaj el ligno, bareloj, kestoj, ktp. Plej ofte ĝi ne celas daŭrigon, sed ofte estas nur helpveturiloj kaze de ŝippereo.
Eifel (apartigilo)
Vidu ankaŭ:
(15527) 1999 YY2
(15527) 1999 YY2 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta, kun iom granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Koji Seki
Koji Seki (関 浩二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki, Tokyo Gas, Bellmare Hiratsuka kaj Consadole Sapporo.
8744 Cilla
8744 Cilla estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la virinan nomon Cilla  (karesa formo de Priscilla) en memoro de Priscilla Annette (1994–1998), nevino de Colleen Cilley, anino de la estraro de Lincoln Laboratory.
Malčice (Všelibice)
Malčice situas en katastra teritorio Malčice u Všelibic kun areo 1,04 km².
Ge Hong
Ge Hong (葛洪; n. 283 - m. 343 aŭ 364 ) estis sĝulo de la Orienta Dinastio Jin kaj aŭtoro de la Ziĝuan aŭ Eseoj pri ĉinaj karaktroj. Li ests kreinto de unua helpo en Ĉina tradicia medicino kaj influis postaj generacioj.
Ge Hong naskiĝis la tria filo de riĉa familio, sed lia patro mortis kiam li estis nur 13-jaraĝa.
En sia rolo por la publika servo kiel funkciulo, li devis ofte ekzameni amikojn kaj konatulojn kiel eblaj kandidatoj por la registaraj postenoj kaj estis ankaŭ elektita por plenumi militservon.
Tamen li estis malfeliĉa je sia vivo kiel funkciulo. Kvankam li neniam malakceptis konfuceismon, li kreskiĝis interesata en daoisma filozofio kaj uzis drogojn por atingi la spiritajn liberojn de senmortulo.
Sârbi (Bihor)
Sârbi (Bihor) [sırbj] (hungare Alsótótfalu) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 979 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 533. Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Burzuc, Chioag, Fegernic, Fegernicu Nou, Sarcău.
Tuitonga imperio
La Tuitonga Imperio estis potenca mezepoka oceania imperio, kies centro estis la insulo Tongatapu en Tongo. Kiam ĝi estis plej granda, ĝi ampleksas de Niuo al Tikopio, kaj havis eĉ pli granda sfero de influo.
La imperio ekformiĝis ĉirkaŭ 950 p.K. post la malkresko de Tuimanuo en Samoo kaj Tuipolotuo en la Fiĝioj. Ĝi estis samtempa kiel la Mikronezia imperio en Japo.
Brunkola ibiso
La Brunkola ibiso (Theristicus caudatus), konata ankaŭ kiel Sablokola ibiso (sablokolora), estas tre granda ibiso troviĝanta amplekse en malfermaj vivejoj de orienta kaj norda Sudameriko. Ĝi iam inkludis la similan specion de la Nigrabrida ibiso kiel subspecio, sed tiu specio estas preskaŭ entute limigita al pli malvarmaj partoj de Sudameriko, havas sablokolorajn (ne malhelgrizaj) suban bruston, kaj ne havas la kontrastajn grandajn blankajn flugilmakulojn.
Aspekto
Ĝi havas totalan longon de proksimume 75 cm. La kolo estas sablokolora sed kun bruna krono kiel ĉe la Nigrabrida ibiso, sed ankaŭ pli malhela ĝenerala kolkoloro kaj kun pli bruna antaŭkolo ol tiu; la supraj partoj estas grizaj, la ventro kaj flugoplumoj estas nigraj, kaj estas granda blanka flugilmakulo. Dumfluge, kie la relative mallongaj kruroj ne etendas preter la vosto (malkiel ekz. Eudocimus kaj Plegadis), la blanka makulo formas larĝan blankan bendon ĉe supraflugiloj kiu separas la nigrajn flugoplumojn el la grizaj pli malgrandajn flugilkovrilojn. La beko estas subenkurba kaj nigreca kaj la nuda haŭtaĵo ĉirkaŭokula estas pintakra ĉe la orelareo kaj tre nigra; la kruroj estas ruĝaj kaj ankaŭ la irisoj estas tre ruĝaj.
Vivejo kaj statuso
La Brunkola ibiso loĝas en ampleksa teritorio de malfermaj biotopoj, inklude de terkultivejoj, marĉoj, savanoj kaj herbejoj. Estas du ĉefaj populacioj; la nomiga subspecio troviĝas tra norda kaj centra Sudameriko en Kolombio, Venezuelo, Gujanoj kaj Brazilo, dum la tre simila subspecio nome hyperorius troviĝas en sud-centra Sudameriko en suda Brazilo, orienta kaj norda Bolivio, Paragvajo, Urugvajo, kaj norda Argentino. Tiu neotropisa specio estas preskaŭ entute limigita al tropikaj kaj pli varmaj subtropikaj malaltaj teroj, sed tre surloke ĝi etendas al altaj teroj (kvankam neniam tio alte kiom la Anda ibiso). Ĝi estas preskaŭ entute specio de loĝantaj birdoj, kvankam povas okazi lokaj movoj. Ĝi estis registrita kiel akcidenta vizitanto en Panamo.
Kun grandaj teritorioj kaj ĉirkaŭkalkulata populacio de 25,000 al 100,000, la Brunkola ibiso estis taksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Kutimaro
Ties dieto konsistas ĉefe el insektoj, araneoj, ranoj, reptilioj, helikoj, senvertebruloj kaj malgrandaj mamuloj troviĝantaj en mildaj grundoj. La ino kutime demetas 2 al 4 ovojn en platforma nesto, konstruita el bastonetoj kaj branĉetoj, en arbo.
Santalacoj
La santalacoj (Santalaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo santalaloj (Santalales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 40 genrojn kaj preskaŭ 1000 speciojn,. Ĝia tipa genro estas santalo.
Taksonomio
Modernaj priskriboj de la santalacoj metis inter ili membrojn de la familio viskacoj, antaŭe konsiderata aparta familio.
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (15 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Varogne
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Rockford
Rockford estas:
Cosme de Churruca
Cosme Damián CHURRUCA y ELORZA (Prononcu "Kosme DamiAn Ĉurruka i Elorca") naskiĝis en Motrico (Gipusko) en 27-a de septembro 1761 kaj mortis en Batalo de Trafalgar 21-an de oktobro 1805. hispana sciencisto kaj maristo. Urbestro de Motrico.
Li komencis labori por hispana milit-ŝiparo en 1776, estis en sieĝo de Ĝibraltaro (1781) kaj en scienca ekspedicio al Magelana markolo (1788) kaj laboris ankaŭ en Observatorio de San-Fernando (Kadizo), de tie li estris ekspedicion al Sudameriko por kartografii Antilojn.
Kiam komenciĝis milito inter Hispanio kaj Anglio, li partoprenis en Batalo de Trafalgar estrante la ŝipo San Juan Nepomuceno, kie li mortis pro kanona pafo la 21-an de oktobro de 1805.
Marbordo
Marbordo estas la bordo, kiu randas maron.
Marbordo povas esti kruta aŭ kontraŭe plata, malkruta. Sabla marbordo nomiĝas strando aŭ plaĝo.
Sur la marbordo la proksimeco de la akvo kreas specifan medion: dunoj, rulŝtonoj, krutaĵoj, marenfluoj, ... Kreiĝas ankaŭ specifa marborda mikroklimato.
La longo de la marbordo estas senfina. Ekzemple, se parto de la marbordo estas unu kilometro, vi povas sekvi ĉiun etan ŝanĝiĝon de direkto, kaj ĝi eble estos entute du kilometroj, kaj se vi sekvas ĉiun sableron ĝi estos multe pli. Kaj poste ĉiun molekulon. Tial ĝi estas bona ekzemplo de fraktalo.
En marbordo plej ofte la klimato kaj la vetero estas pli mildaj ol en internaj teritorioj. Tial, se interne estas tro da varmo, marborde ne tiom varmas; kaj same por malvarmo. Simile pri neĝo, ĉar ĉu neĝas ĉu ne dependas da la altitudo; por neĝi en plej malaltaj altitudoj oni bezonas interalie pli da malvarmo, pro tio ofte neĝas iom interne kaj ne proksime ĉe marbordo.
Liévin
Liévin [] estas franca komunumo en la departemento Pas-de-Calais, en la regiono Hauts-de-France. Ĝi havis 31,790 loĝantojn en la jaro 2011. Ĝi estis grava centro por minado de karbo ĝis la fino de la 20-a jarcento.
Neratov
Vilaĝo Neratov situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo ĉe la rivero Elbo, 3 km okcidente de la urbo Lázně Bohdaneč. Vivas ĉi tie.
Historio
La plej malnova historio de Neratov estas ligita kun monaĥejo de Opatovice, fondita de ĉeĥa reĝo Vratislav la 1-a ĉirkaŭ la jaro 1086. Pri Neratov estas en historiaj dokumentoj unua mencio en la jaro 1436. Sed raporto el la jaro 1465 sciigas, ke en Neratov estis ankoraŭ dum ekzistado de monaĥejo Opatovice (antaŭ la jaro 1421) ĝia bieno, al kiu apartenis ankaŭ fiŝlago Neratovský. La bienon cedis reĝo Georgo de Podebrado al Majnuš el Chvalkovice en tenuron. Vilaĝon Neratov kun plua havaĵo la reĝo transigis al sia filo Jindřich el Poděbrady kaj Minsterberk. En la jaro 1513 ambaŭ havaĵoj fariĝis partoj de perštejna senjorejo Pardubice. Dum tridekjara milito suferis ankaŭ Neratov, malmultiĝis loĝantaro kaj kelkaj bienoj restis forlasitaj.
En tempo de klerismo estis unu el la reformoj t.n. raabigo, de la jaro 1774 eksperimente efektivigata en bienego de Pardubice. Estis nuligataj aŭ malgrandigataj senjoraj kortegoj kaj sekigataj neproduktivaj fiŝlagoj. La grundo estis dividita inter sengrunduloj kaj bienetposedantoj. Sur loko de fiŝlago Neratovský ekestis vilaĝo Nerad kaj sur loko de proksima fiŝlago Dědek vilaĝo Dědek. Ĝis la jaro 1848 duobliĝis nombro da bienoj en Neratov el 9 je 18.
Nuntempe havas Neratov kaj domaro Novinsko 50 domojn kun 126 loĝantoj. Sur teritorio de Neratov estas tri ripoz-kabanaroj kun 67 objektoj.
Kaboverda eskudo
La Kaboverda eskudo estas la nacia valuto de Kabo-Verdo. Unu eskudo estas dividita je cent centavoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas CVE.
Post la ŝtata sendependiĝo en la jaro 1975 la ŝtato Kabo-Verdo tenis la valutan nomon "Eskudo" de la eksa kolonia potenco Portugalio por la nova valuto. En 1998 la valuto estis fikse ligita al la portugala eskudo (PTE) kaj en 1999 al la Eŭro. 1 Eŭro de tiam fikse egalvaloras al 110,265 kaboverdaj eskudoj, antaŭe 100 portugalaj eskudoj egalis al 55 kaboverdaj.
Ties oficiala signo estas la Cifrão, ofta en portugallingvaj landoj.
Matlokito
Matlokito (: Matlockite) estas rara plumba halida mineralo, nomita laŭ la urbo Matlock en Derbyshire, Anglio, kie ĝi estis unue trovita en apuda minejo. Matlokito (ĥemia formulo: PbFCl) donas ĝian nomon al la matlokita grupo kiu konsistas el raraj mineraloj kun simila strukturo.
Priskribo
La mineralo, fluoroklorido de plumbo (formulo PbFCl), estis malkovrita iam ĉirkaŭ la fruaj 1800-aj jaroj ĉe Bage Mine en Bolehill, Derbyshire apud Matlock, kune kun specimenoj de fosgenito kaj anglesito. Kvankam fosgenito estis konata tiutempe, ŝajnas propable ke matlokito mem restis malestimita kiel nova mineralo dum kvindekkelk jaroj. La nomo estis donita de Greg en 1851. La unua mencio pri Matlokito povus esti en la Mineralogio de Derbyshire en 1802 de John Mawe kie li donas detalan priskribon de fosgenito, kiu poste estas sekvata de mencio pri mineralo al kiu li referencas kiel "vitra plumbo" - priskribo kiu iom korespondas al la aspekto de matlokito. Ĝi estas hela, de diafana krem-flava koloro, sed peza havante denson kiu superas 7.1.
Tre granda specimeno 10 cm-ojn longa, kaj devenanta de Derbyshire, ekzistas en la kolektoj de la American Museum of Natural History. 7 cm specimeno estas trovebla en la koleto de Muzeo kaj artgalerio de Derby.
Matlokito estis priraportita el nombro da lokoj depost ĝia malkovro en la "tip-loko" de Derbyshire. La mineralo estas ankaŭ trovata en Tiger, Arizono, Laurium en Grekio, minejo apud Essen en Germanio kaj proksime de Campiglia en Toskanio. Specimenoj estis ankaŭ trovitaj en lokoj de Sud-Afriko, Peruo, Ĉilio, Aŭstralio, Aŭstrio, Francio kaj Italio.
Matlokita grupo
La matlokita grupo konsistas el nombro da mineraloj kiuj partigas similan kristalan strukturon. La grupo inkluzivas bismuton, plumbajn aŭ kalciajn halidojn: bismoklito (BiO)Cl, daubréeito (BiO)(OH,Cl), laurionito PbCl(OH), paralaurionito PbCl(OH), rorisito CaFCl, zavarickito (BiO)F kaj la samnoma matlokito.
Kurt Kluge
Friedrich Otto Kurt KLUGE (naskiĝinta la en Leipzig-Lindenau, mortinta la  en Fuortaro Eben-Emael) estis germana skulptisto, fergistiso, pedagogo kaj verkisto. Liaj verkoj dum en Nazia Germanio tre legitis kaj premiitis; la sukceso daŭris ankaŭ post 1945. Lia plej grava romano Der Herr Kortüm (1938) iomete specialas en la germanlingva literaturo de la 20a jarcento enscenigonte personon malkonforman. kopiante plej malnovajn verkistojn (Jean Paul, Charles Dickens aŭ Wilhelm Raabe) sen respekto de tiutempaj modernaj modoj. Kluge mortis dum vizito de frontero.
Origino kaj kariero
Estante filo de muelisto kaj komercisto per grenoj el Zappendorf apud Eisleben kaj hobia orgenisto Kluge jam frue montris muzikan talenton. Post la abiturienta ekzameno (1904) li frekventis la porinstruistan seminarion en Oschatz li iĝis en 1908 helpanta instruisto ĉe la bazlernejo en Leipzig-Großzschocher. Krome li ekstudis ĉe la Akademio pri grafiko kaj libroarto en Lepsiko kaj poste en Dresdeno. Per akvareloj, ksilografioj litografioj, akvofortoj kaj mandesegnaĵoj li impresis ankaŭ Max Klinger; sed tiam li devis eksoldati kaj vunditis gravege la komencon de novembro 1914 dum la Ipro-batalo. Tiam por li la soldatado finis.
Metalurgio kaj plastikaĵumo
Reveninte Lepsikon li fondis en 1916 fergisejon. En 1919 li aniĝis al la lepsika loĝio framasona Minerva zu den drei Palmen. En 1921 li sekvis vokon de Arthur Kampf iri Berlinon al la Prusa akademio de la artoj por iĝi orda profesoro pri ferplastikaĵtekniko. Sekve Kluge konstruigis por la akademio atelieron kaj restaŭris laŭ ŝtata komisio monumentojn damaĝitajn. Li kreis ankaŭ proprajn verkojn kaj esploradis. Studvojaĝoj kondukis lin al Islando, Italio, Grekujo kaj Turkio dum kiuj li gajnis komprenojn pri metalurgio kaj arthistoriaĵoj gravaj por fergisa arto. Li eĉ malkovris helenan atelieron en Olimpio. Liajn esplorrezultojn li publikigis ekz. ĉe Die Gestaltung des Erzes und ihre technischen Grundlagen (1928) aŭ ĉe trivoluma kun la arĥeologo Karl Lehmann-Hartleben skribita verko Die antiken Großbronzen (1927).
Evoluo verkista
Finon de la 1920aj jaroj Kluge decidis dediĉi sin pli je verkado. Unue li aperigis porpacajn lirikaĵojn Friedenslyrik, kiuj estis estiĝintaj dum la Unua mondmilito. La jaron de la nacisocialisma potencakiro en Germanujo (1933) estiĝis lia teatraĵo Ewiges Volk, kiu - kontraŭe al aliaj verkoj - iel odoris faŝisme. En 1934 li eldonis la unuan rakonton kaj dum al sekvaj jaroj aperis ankoraŭ multaj aĵoj en malmulte da tempo.
Morto
Kluge suferis apopleksion en julio 1940 proksime de Lieĝo kiam li vizitis kun grupo da germanaj verkistoj kaj poetoj batalkampoj de la Batalo de Francio. Lia kadavro transportitis al Berlin-Zehlendorf kaj entombigitis ĉe vojo proksime al la preĝejo en Berlin-Nikolassee.
Kreiva agado
Apartenas la verkaro de Kluge al la burĝa realismo estante en la tradicioj de Jean Paul kaj Wilhelm Raabes. Modojn tiutempajn ĝi neglektas. La vidaj artoj okupas multajn temojn de la aŭtoro kaj diafanas multaj aŭtobiografiaj trajtoj tie. Samtempe la aŭtoro intencas spici la tuton per humuro. La rakontaro kompleta bonas per larĝa disponiĝo kaj akurate tipigitaj figuroj; satiro kaj kritiko de la germanaj etburĝoj ankaŭ ne mankas. Venerado lia pri artoj, muziko kaj metioj ofte senteblas kaj ofte kreatas idilio kovrante la realojn antaŭmiliton kaj dummiliton. Kelkaj - ekz. la germanisto Rainer Drewes ĉe la verko Ambivalenz nichtfaschistischer Literatur im Dritten Reich (1991) - kritikis lian retiriĝon internan kiel rifuzo alfrontiĝi je politikaj faktoj dum la Tria regno de Adolf Hitler. Eldonon en ok volumoj de Kluge, kies verkoj ankaŭ tradukitis en aliajn lingvojn, la eldonejo Engelhornverlag el Stuttgart surmerkatigis ĉ. 1950; sameldoneje eldonitis en 1938 ankaŭ la unua eldono de la furorromano Der Herr Kortüm.
Komenco (1934)
La unua romano Der Glockengießer von Christoph Mahr (1934) priskripis la neniiĝo de historia metio. La heroo, sonorilmuldisto entuziasma, suferis krizon en la momento kiam lia arto ne plu gravas Fifine li revenis al metiado iĝonte brikfaristo.
Verkisto de Kortüm (1938)
La saman jaroj sekvis la romanoj Die silberne Windfahne kaj Das Flügelhaus, du pli etaj verkoj, kiuj Kluge en 1938 reskribis kaj pligrandigis faronte unu (ĉef)verkon Der Herr Kortüm. Danke al la novaj partoj (Die Gäste, Die Echostube kaj Die weiten Wege) iĝis tiumaniere humura romano de epopea grandeco. En ĝi hamburga kapitano iĝis gastejestro en la Turingia Arbaro; klaras paraleloj al la biografio de la unua hotelestro de la Arbargastejo Schöffenhaus. Sekvis el tiu ĉi romano eĉ aliartistaj prilaboraĵoj: ekz. Julius Weismann komponis uverturon kun la titolo Die silberne Windfahne.
Premiita romano „Zaubergeige“ (1940)
Mallonge antaŭmorte aperis la romano gaja Die Zaubergeige, kie oni lernas pri la sorto de ĉiam malsufiĉe ŝatata violonisto. Ĝi havas la eldonokvanton de pli ol 400 miloj da ekzempleroj kaj premiitis per la Literaturpremio de la urbo Berlino. Filmigo ĝia estis en 1944.
Postmorte aperintaj aferoj
Lia unua romano komencite jam en 1929 kaj finite ja la komenco de la 1930aj jaroj siatempe ne publikiĝis pro netrovo de eldonisto. Apero ĝia estis nur en 1942 sub la titolo Grevasalvas kie abundas aŭtobiografiaj partoj. Temas pri skulptisto turingia fuĝanta el Berlino por trovi vilaĝan pacon den Engadino kaj Delfo por trovi kaj povi evoluigi sian poetistan talenton.
Noveloj
Ankoraŭ pli ol la romanoj estas en kunteksto kun artista metio la ŝercetaj rakontoj kaj noveloj: Die gefälschte Göttin (1935) temas pri arkeologa ĉasado de antikaj plastikaĵoj, Der Gobelin (1936) pentras vivmedion de pentristoj, Der Nonnenstein (1936) rakontas travivaĵojn de porcelanfabrikanta familio.
Dramoj
Krom la unua verko Ewiges Volk (1933), kie troigis li la memdefendadon de karintianoj kontraŭ Jugoslavio en 1918/19, menciindas ankoraŭ pli gajaj teatraĵoj kiel Die Ausgrabung der Venus (1934, komedio pri arĥeologio) aŭ Das Gold von Orlas (1936). Sume la dramoj estis malpli efikaj ol la novelaro.
Radidramoj
Ankaŭ por radiofonio verkis Kluge, ekz. pri Johann Sebastian Bach (1935). La muzikspertulo substrekas en ĝi lian ŝategon de germana muziko kio ankaŭ senteblas ĉe la lasta romano Die Zaubergeige aŭ en la rakonto Nocturno (1939) pri la obskuraj gegrafoj.
Scenarioj
Kluge ankaŭ verkis la scenarion de la kineja filmo Der höhere Befehl (1935), pri spionado dum la Napoleonaj Militoj.
Liriko
Krom liaj fruaj primlitaj poemoj, kiuj kolektitis en la apenaŭ legita volumo Pacem (1916), aperis en 1941 antologio Gedichte prizorgite ankoraŭ de Klugem mem.
Eseoj, leteroj, kontribuaĵoj radiofoniaj kaj kinematografiaj
Ankaŭ postmorte publikigitis la leteroj de Kluge la samtempuloj (Lebendiger Brunnen, 1952). Sub la titolo Weisheit des Kortüm aperis en 1956 bela antologio el verkoj, babiladoj, leteroj de Kluge. Por Die Sanduhr (1966) la familianoj kontribuis per ĝis tiam neeldonitaj aĵoj.
Filmigoj
Kun la elstarantaj aktoroj Will Quadflieg kaj Gisela Uhlen la lasta romano de Kluge iĝis filmo. La dummilte finfarita verko Die Zaubergeige (1944) hodiaŭ kritikitis kiel realecmaljesanta artistoromano. La novelo Die Gefälschte Göttin filmigitis por la televido en 1971 fare de Helmut Käutner.
Hiroki Koike
Hiroki Koike (小池 大樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki.
Károly Schügerl
Károly Schügerl [kAroj ŝugel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schügerl Károly estas hungara-germana kemiisto, profesoro, membro ekstera de Hungara Scienca Akademio (1995).
Károly Schügerl naskiĝis la  1927 en Sopron.
Biografio
Károly Schügerl frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, teknikan universitaton en Budapeŝto inter 1945-1949, poste 3 jarojn li restis en la universitato. Inter 1952-1956 li laboris en instituto. Post falo de la hungara revolucio de 1956 li forlasis la landon kaj li trovis postenon en Okcidenta Germanio, kie li doktoriĝis en 1964. Li vivis 2 studjarojn en Usono, poste li instruis en universitatoj de Hannover kaj Braunschweig. Liaj esploraj agadoj fokusiĝis pli kaj pli al areo de la biologia procezo, krome li estis la unua kemia inĝeniero en Germanio, kiu komencis labori en bioteknologio. Li ricevis medalon en 1997.
Chavannes-près-Renens
Chavannes-près-Renens estas komunumo en la distrikto Okcidento Laŭzana en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 6995 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Chavannes-près-Renens situas sur altebenaĵeto inter la rojoj Sorge kaj Mèbre, proksimume 5 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano kaj 2 kilometrojn norde de la Lago Lemano.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,65 km², de kiuj 6,0% estas kovritaj de arbaro, 24,7% servas por agrikulturo kaj 65,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chavannes-près-Renens limas en nordoriento kaj oriento al Renens, en sudoriento al Laŭzano, kaj en okcidento al Ecublens.
Trafiko
Tra Chavannes-près-Renens pasas konekta vojo inter la kantonaj ĉefvojoj 9 en nordo kaj 1 en sudo, kaj la svisa aŭtovojo A1, kies plej proksima alveturejo situas 1 kilometron norde de la komunumo. Pere de du haltejoj de la laŭzana metrolinio M1 la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome rekte apud la norda komunumlimo situas la stacidomo de Renens kaj ankaŭ lokaj buslinioj pasas tra la komunumo.
Cotentin
Cotentin (malnova skribo: Costentin, sen prononco de la "s") estas normandia regiono de la armorika montaro, kiun la romianoj nomis Pagus Constantiensis (lando de Coutances). Ĝi situas inter la marenfluo de la Vire (kiu trafluas la urbon Vire) kaj la golfo de la Monto Sankta Mikaelo.
Ripetfrazo
Ripetfrazo (angle: Riff) en muzika terminologio signifas melodian teknikon de rok-muziko kaj ĵazo (aparte, svingo), unu el formoj de ostinato. Ĝi estas mallonga melodia frazo, kiun muzikistoj ripete reludas, foje kun malgranda variado. En tre granda grupo aŭ orkestro oni ludas kelkajn diferajn ripetfrazojn samtempe aŭ laŭvice.
Deveno de la termino mem estas malklara. Ekzistas versio, ke la angla vorto "riff" estas mallongigo de "rhythmic figure" (ritma figuro). Tamen, plimulto de muzikistoj opinias, ke la vorto devenas de analoga termino el komedio, kie ĝi signifas mallongan kaj precizan rimarkon en malfacila situacio.
Ripetfrazoj estas tre grava elemento de moderna rokmuziko. Ofte, la ripetfrazo iĝas "vizaĝo" de la kanto, laŭ kiuj la admirantoj tuj rememoras ĝin (ekzemple, ripetfrazo de klasika rokkanto Smoke On The Water de Deep Purple). Rok-gitaristoj plej ofte uzas malatajn fretojn por rifoj, kaj kune kun granda distordo ili donas tre fortan sonon. Ĉiuj rok-ripetfrazoj distingeblas laŭ kelkaj kategorioj: unuvoĉaj, en "malfermitaj" tonaloj surbaze de kvinto, blusaj, plej ofte (kompreneble) en E-maĵoro, ripetfrazoj kun "pedala" (varianta) tono kaj la akordaj. Tiu apartigo, tamen, estas nerigora, ĉar ripetfrazo povas esti kombinaĵo de tiuj tipoj.
Notoj
Ostinato
Cabeceiras
Cabeceiras estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 7.354 loĝantojn en 2010.
Kronologio
La kronologio (de la latina Chronologia siavice derivita de la greka, chrónos, "tempo", kaj , lógos, diskurso), en ĝia plej ĝenerala senco, estas sistemo de organizado kaj klasifiko de eventoj surbaze de ilia sinsekvo en la tempo, laŭ regula subsekcio de ĝi. Dum jarmiloj, la Homo sapiens uzis kronologiojn, origine ne por historiografiaj celoj, sed por juraj kaj administraj celoj: la konservado de juraj aktoj kaj administraj dokumentoj, kun iliaj efikoj sur la nuno, ĉiam implikis la provon meti ilin kronologie.
Kronologio nomiĝas "absoluta", kiam ĝi baziĝas sur certa datado ligita al preciza kaj konata evento (nomata "nula momento"), aŭ "relativa", kiam ĝi identigas rilatojn kaj samtempecon inter eventoj, pri kiuj tamen ĝi ne estas ekzakte konata la daton. De kelkaj antikvaj civilizoj ni havas sinsekvajn listojn de nomoj de reĝoj aŭ gravaj oficialuloj, sed ni ne povas ligi ilin ĝuste kun preciza dato; ĉi-kaze ni povas rekonstrui ĝeneralan relativan kronologion de tiu periodo se ni kapablas kunligi similajn listojn de malsamaj civilizacioj, ekzemple per malkovro de dokumentoj kiel la subskribo de traktato inter du reĝoj (kio tiel montras sian samtempecon), eĉ se ni ne povas ĝuste dati la eventon. iuj antikvaj civilizacioj, kiel arkaika Grekio, iuj gravaj postenoj estis asignitaj ĉiujare kaj la jaro prenis en la nomon de la elektito (la tiel nomata funkciulo eponimo) kaj listoj de eponimoj estis kompilitaj.
La malfacilaĵoj por produkti absolutan kronologion de la eventoj de antikva historio el la dokumentoj kun kronologia enhavo de la pasinteco ankaŭ devenas de la malsama signifo, kiun ili havis en antikvaj civilizacioj, povante kelkfoje helpi legitimi nove elektitan reĝon (listigante siajn reĝajn prapatrojn), aŭ sekvi la tendenco de iuj sociaj aŭ meteologiaj fenomenoj, aŭ doni ekzemplojn por morala leciono (en ĉiuj ĉi kazoj ne estis necese registri la absolutan lokon en la tempo de eventoj sed pli efike estis pludoni ilian relativan sinsekvon); en la "okcidenta" mondo nur kun la greka civilizo iom post iom komencas aserti metodon de studo kaj registrado de historio kun modernaj kriterioj, tio estas rekonstruado kiel eble plej ekzakta kaj dokumentita de la pasintaj eventoj. La apero de ĉi tiu nova scienco estas antaŭdirita, inter la fino de 6-a kaj la komenco de 5-a jarcento a.K. per la geo-etnografiaj aŭ genealogiaj esploroj de la unuaj logografoj (la plej fama estis Hekateo de Mileto), sed greka historiografio atingis la plenan dignon de konscia pripensado pri la eventoj de la greka popolo per la verko de Herodoto de Halikarnaso (5-a jarcento antaŭ Kristo), jam antikve konsiderata la vera  patro de la historio .
Alia problemo ne pretervidebla estas la malsama maniero dividi tempon en diversaj civilizacioj. La kalendaroj de antikvaj civilizoj baziĝis sur lunaj cikloj (utila por la organizado de agrikultura laboro); nur la egiptoj, en la orienta hemisfero, sekvis suna kalendaro el kiu julia adoptita de la tiama Romanoj je la tempo de Julio Cezaro kaj de kiu tiam devenas la gregoria kalendaro en 1582. Kvankam la gregoria kalendaro estas nuntempe la plej disvastigita en aliaj mondopartoj, malsamaj kalendaroj ankoraŭ estas sekvataj, kvankam plejparte de la suna tipo.
La fundamentoj de la nuna kronologio
Nuntempe historiaj datoj kutime rilatas al la absoluta kronologio de kristanismo. La kristana kronologio bazita, de la jaro 1582, sur la gregoria kalendaro, estas tial hodiaŭ la plej disvastigita datiga sistemo sur la Tero. Ĉi tiu sistemo identigas la nulan momenton de la kronologio (nomata kalendara epoko), tio estas la komenca dato en la kalkulo de niaj jaroj (do la tago - monato - jaro 01-01-01 je 00:00), kun la komenco de la jaro tuj post la tradicia dato de la naskiĝo de Kristo. Estas pli bone specifi  tradician daton  ĉar plej multaj modernaj historiistoj kredas, ke la vera dato de naskiĝo de Jesuo estus metenda kelkajn jarojn (tri ĝis sep) antaŭ la tradicia dato.
Roma epoko
En la roma antikveco, dum la monarkia kaj respublikana fazo, luna kalendaro estis uzata (atribuita al Numa Pompilius) multe pli mallonga ol la suna jaro kaj tial estis ofte necese aldoni monaton por ĝisdatigi la monatojn al la pasado de la sezonoj, ĉi tiu tasko estis konfidita al la pastra kasto. Ĉi tio ĝis la reformo de la romia kalendaro farita de Julio Cezaro (la julia kalendaro).
En tiuj tempoj, la jaroj estis kalkulitaj uzante la liston de nomoj de la konsuloj (postenoj de jara daŭro), kiuj do estis eponimaj funkciuloj, kaj nur poste la jaroj komencis esti kalkulitaj ekde la supozata jaro de la fondo de la urbo Romo: ab Urbe condita (mallongigita al aUc aŭ AUC). Ĉi tio okazis ne antaŭ la jaro 400 danke al la ibera historiisto Paolo Orosio. Dionisio konis la kronologion ab Urbe condita, sed ĝuste en la tempo de papo Bonifaco la 4a (pli-malpli en la jaro 600) komenciĝis la ligo inter ĉi tiuj du gravaj dataj sistemoj (AD 1 = AUC 754).
Amparo de São Francisco
Amparo de São Francisco estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 2.275 loĝantojn en 2010.
Adine Gemberg
Adine GEMBERG (naskiĝinta la en Sankt-Peterburgo, mortinta la  en Wittenberg) estis germana verkistino.
Vivo
Filino de instruisto de la angla kaj de la germana lingvo ĉe la rusa cara kortego tuj post la frua morto de la patri iris al Karlsruhe, kie ŝi laboris kiel karitata evangelia misiistino en malsanulejo. Tie li verkis la unuan libron ''Die evangelische Diakonie. Ein Beitrag zur Lösung der Frauenfrage'', kiu aperis en 1894 en Berlino. En la 1896-a jaro ŝi publikigis samloka la duan verkon, nome Aufzeichnungen einer Diakonissin.
Post edziniĝo al oficiro en 1886 ŝi provis perlabori unue kiel aŭtorino de humuraĵoj en la berlina gazeto "Berliner Volkszeitung". Antaŭ ĉio ŝi famiĝis per la novelo Morphium per kiu ŝi pledis kontraŭ la malfermita traktado de drogproblemoj en familiaj gazetoj. Poste ŝi verkis la en 1898 en Berlino aperintan romanon Der dritte Bruder im Schlaf – Tod - Wahnsinn, kiu servu por ankoraŭfoje substreki sian sintenon koncerne pridroga diskutado en la publiko.
Noer
Noer (dane: Nør) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Dänischenhagen, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Kisaĉ
Kisaĉ, serbe Кисач, slave Kisač, hungare Kiszács [kisAĉ] estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Novi Sad.
Situo
Kisaĉ situas sur ebenaĵo. Novi Sad troviĝas 16 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1464 en hungara formo "Kis-Alcz" loĝata de hungaroj. Dum la turkoj la komunumo senhomiĝis, kiu rehomiĝis en la 18-a jarcento. En 1776 multe da slovakoj alvenis. En 1848 la hungara armeo venkis la serbojn kaj kroatojn, dume la vilaĝo bruldetruiĝis. En 1900 vivis en Kiszács 4250 homoj (3953 slovakoj, 160 serboj, 81 hungaroj, 58 germanoj). Tiutempe la komunumo havis la rangon grandvilaĝo kaj ĝis 1918 apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, al distrikto de Újvidék, poste al la baldaŭa Jugoslavio. Hungario reokupis ĝin inter 1941-1944. En 2002 loĝis en Kisaĉ 5471 homoj, (4505 slovakoj (82 %), 650 serboj (12 %), 106 jugoslavianoj, 52 hungaroj, 33 ciganoj, 27 kroatoj kaj aliaj).
Robin van der Vliet
Robin VAN DER VLIET (naskiĝis la 12-an de oktobro 1997 en Grave) estas nederlanda esperantisto kaj programisto.
Ri estas aktiva kontribuanto en Vikipedio, Vikivortaro kaj Vikidatumoj. Ekde 2016 ri estas estrarano de la Nederlanda Esperanto-Junularo. Ri kreis kaj mastrumas Telegramo.org, retejo por la Esperanto-komunumo ĉe la tujmesaĝilo Telegram. Ri estis konsilanto por la Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko, kaj ri estas membro de la teamo, kiu kreas la sekvan version de la Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto. En 2022 ri subtenis la muzikalon June kaj Kune.
Leopoldo Trieste
Leopoldo TRIESTE (3a de majo 1917 en Reggio Calabria – 25a de januaro 2003 en Romo) estis itala aktoro, kin-reĝisoro kaj scenaristo.
Trieste mortis pro koratako.
Finiș
Finiș [finiŝ] (Várasfenes) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Beiuș. Administre apartenas al ĝi Fiziș, Ioaniș kaj Șuncuiș.
Ĝibutia franko
La Ĝibutia franko - france franc djibouti, arabe الفرنك الجيبوتي - estas la nacia valuto de Ĝibutio. Unu franko estas dividita je cent centimoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas DJF.