cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
El Topo
El Topo (hispane: "La Talpo") estas subgrunda, alegoria, kaj kulta vakerfilmo, verkita de Alejandro Jodorowsky. Karakterizita pro siaj bizaraj roluloj kaj okazaĵoj, uzado de kriplaj kaj nanaj aktoroj, kaj grandaj uzado de Kristanaj simboloj kaj orientaj filozofioj, la filmo estas pri la protagonisto nomata same kiel la titolo - violenta, nigre vestita pafilisto - kaj sia serĉado por iluminiĝo.
Intrigo
La filmo evoluas en du partoj. La unua, sur nenomata dezerto, komencas per la protagonisto, akompanata de lia nuda filo, elĉasanta kaj mortiganta bandon de krimuloj, kiuj buĉis la loĝantaron de urbeto. Postlasinte sian filon kun monaĥoj, kiujn li savis de la krimuloj, li rajdas for kun virino, kiun la krimuloj tenis kiel kaptiton por venki la kvar grandajn mastrojn de pistolduelo. Kiam El Topo renkontiĝas kun ĉiu el la unuaj tri mastroj, la mastro donas lecionon al El Topo kaj ili tiam duelas, dum El Topo trompas ĉiufoje. La lasta mastro sin mortigas, por demonstri la malgravecon de vivo. La unua parto finiĝas per la perfido de El Topo kaj preskaŭ-murdo de la virino kaj nenomata informanto.
La dua parto de la filmo komenciĝas jarojn poste, kiam El Topo estas savita de bando de fuŝkorpaj ekstersociuloj, kontraŭ morto. La ekstersociuloj kondukas El Topo al sia subtera komunumo, kie li, en komato, meditas pri la kvar lecionoj dum multaj jaroj. Kiam li vekiĝas, li estas 'naskita denove' kun la helpo de la ekstersociuloj, kaj plu iras en aventuro por savi ilin el ilia subtera malliberejo.
La filo kaj la amatino de El Topo postvivas la afliktadon kaj faras tombon por lia cindro, kiu fariĝas abelujo plena de mielo.
Yoshinori Taguchi
Yoshinori Taguchi (田口 禎則, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels, Sanfrecce Hiroshima kaj Urawa Reds.
Dekkana Altebenaĵo
La Dekkana Altebenaĵo aŭ Dekkano, Dekano estas etendega altebenaĵo en Barato, kio okupas plejparton de la suda parto de la lando. Ĝi altas centron da metroj norde, kaj leviĝas ĝis pli da unu kilometro alta sude, formante levatan trianglon ĉe la familiare konata subenpintan trianglon de la marbordo de la Hinda subkontinento.
Geografio
Ĝi situas inter tri montoĉenoj: la Okcidentaj Ghatoj formas ties okcidentan limon, kaj la Orientaj Ghatoj ties orientan limon. Ĉiu formas siajn proprajn marbordajn ebenaĵojn kaj preskaŭ kuniĝas ĉe la suda pinto de Barato. Ĝi estas separata el la Indus-Ganga ebenaĵo norde de la Satpura-Montaro kaj de la Vindhya-Montaro, kiu formas sian nordan limon.
Karmen de Khayelitsha
U-Carmen e-Khayelitsha - kose, en Esperanto "Karmen de Khayelitsha (Ĥajeliĉa)" - estas sudafrika kineja filmo el la jaro 2005. Ĝin realigis la reĝisoro Mark Dornford-May. La filmo baziĝas je la opero Carmen de Georges Bizet, kiu laŭ la filmo disvastiĝas en la taŭnŝipo Ĥajeliĉa proksime de Kaburbo en Sud-Afriko. La aktoroj parolas kaj kantas en la kosa lingvo, unu el la 11 oficialaj ŝtataj lingvoj de Sud-Afriko. La muziko de Georges Bizet subteniĝas fare de tradiciaj kosaj kantoj.
La filmo en la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en 2005 gajnis la kino-premion Ora Urso.
Saint-Léger-sur-Dheune (stacidomo)
Saint-Léger-sur-Dheune estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Léger-sur-Dheune, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nevers - Chagny (760000).
Batalo de Graniko
La Batalo de Graniko en Majo 334 a.K. estis la unua el tri ĉefaj bataloj luktitaj inter Aleksandro la Granda kaj la Persa Imperio. Ĝi okazis en Nordokcidenta Malgranda Azio, ĉe la loko de Trojo, kaj tie Aleksandro venkis la fortojn de la persaj satrapoj de Malgranda Azio, inklude grandajn fortojn de grekaj pagosoldatoj estritaj de Memnono de Rodoso.
La batalo okazis survoje el Abidoso al Dascilio (ĉe nuntempa Ergili, Turkio), ĉe la trapasejo de la rivero Graniko nuntempa Biga Çayı). Kun la persa armeo luktis duono el grekaj pagsoldatoj ĉe ĝia flanko, dum ĉe Aleksandro lia armeo estis ĉirkaŭ duoble granda. La armeo de la Persa Imperio ankaŭ duoble da mortoj suferis.
Linio 7 de la metroo de Parizo
La linio 7 de la metroo de Parizo estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi kunigas la stacion norde al la stacioj  kaj  sude.
Johann Jacob Dillenius
Johann Jacob Dillen Dillenius (naskiĝis en 1684, mortis la 2-an de aprilo 1747) estis germana botanikisto.
Dillen naskiĝis en Darmstadt kaj estis edukita ĉe la Universitato de Giessen, kie li verkis kelkajn botanikajn artikolojn por Ephemerides naturae curiosorum, kaj presis, en 1719, sians Catalogus plantarum sponte circa Gissam nascentium, ilustraciita per figuroj fare de si mem, kaj enhavanta priskribojn de multaj novaj specioj. En 1721, laŭ instigo de la botanikisto William Sherard (1659—1728), li translokiĝis al Anglio, kaj en 1724 li publikigis novan eldonon de la verko de John Ray Synopsis Methodica Stirpium Britannicarum. En 1732 li publikigis Hortus Elthamensis, nome katalogo de raraj plantoj kreskantaj ĉe Eltham, Londono, el la kolekto de la pli juna frato de Sherard nome James (1666—1738), kiu, post riĉiĝi danke al laboro ĉe apoteko, dediĉis sin al ĝardenado kaj muziko. Pro tiu verko Dillen mem faris 324 platojn, kaj ĝi estis priskribita de Lineo, kiu pasigis unu monaton kun li ĉe Oksfordo en 1736, kaj poste dediĉis sian Critica botanica al li, kiel opus botanicum quo absolutius mundus non vidit (botanika verko kiu absolute neniam estis vidita). Lineo poste nomigos genron de tropika arbo Dillenia en lia honoro. En 1734 Dillenius iĝis ŝerarda profesoro de botaniko ĉe Oksfordo, laŭ la testamento de W. Sherard, kiu je sia morto en 1728 lasis al la universitato 3000 pundojn por stipendio de la katedro, same kiel sia biblioteko kaj herbario, ĉio kondiĉe ke Dillenius estu la unua profesoro.
Linio 7 de la metroo de Parizo
Proksimume 120 milionoj da vojaĝantoj uzas la linion ĉiujare, kvankam tiu nombro cetere inkludas la trafikon de la linio 7bis.
Johann Jacob Dillenius
Dillen, kiu estis ankaŭ aŭtoro de Historia muscorum (1741), mortiĝis ĉe Oksfordo, pro apopleksio. Liaj manuskriptoj, libroj kaj kolektoj de sekigitaj plantoj, kun multaj desegnoj, estis aĉetita de sia sukcedanto ĉe Oksfordo, Dro. Humphry Sibthorp (1713–1797), kaj laste pasis al la posedo de Oksforda Universitato. Por priskribo de liaj kolektoj konservitaj ĉe Oksfordo, vidu The Dillenian Herbaria, de G. Claridge Druce (Oxford, 1907).
La standarda aŭtora mallongigo Dill. estas aplikata al specioj kiujn li priskribis.
Piantedo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Colico (LC), Delebio, Dubino, Gera Lario (CO) kaj Pagnona (LC).
Ignalina
Ignalina estas urbo en la oriento de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma subdistrikta komunumo Ignalina, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Utena, kaj situas proksimume 110 kilometrojn nordoriente de Vilno. Tra la urbo kondukiĝas la fervoja linio Vilno-Sankt-Peterburgo. En en la komunumo vivis. Laŭ pli fruaj ciferoj el la jaro 2005 en la urbo mem estis 6 200. Skribe la urbo unuafoje menciiĝis dum la jaro 1810, kvankam laŭ arkeologiaj trovoj almenaŭaj ekde la 9-a jarcento homoj loĝis ĉi tie. Norde de la urbeto Ignalina, ene de la komunumo ankoraŭ dua loĝloko, Dūkštas kun nur 1070 loĝantoj, historie havas urban statuston.
La komunumo plenas je pitoreskaj lagoj, kiuj etendiĝas precipe okcidente de la urbetoj, kaj multaj el ili troviĝas ene de la limoj de la nacia parko Aŭkŝtajtio, kiu de nordokcidento ĝis sudokcidento situas tutproksime de la urbo.
La nuklea centralo Ignalina, sola kaj dum la lastaj jaroj arde pridisputata nuklea centralo de la baltaj landoj, situas en la pleja nordoriento de la komunuma teritorio, en distanco de preskaŭ 45 kilometroj de la urbo Ignalina kaj tutproksime de la urbo Visaginas, kiu jam ne plu troviĝas ene de la komunumo.
Virjaloj
Virjaloj (alia nomo: turioj) estas etnografia grupo de ĉuvaŝoj en la nord-okcidenta parto de Ĉuvaŝio. Diference de la sudregiona etnografia grupo de anatrioj, kaj la transira grupo de anat-enĉioj estas kulture pli proksima al la finno-ugraj marioj (gorno-marioj aŭ mont-marioj). Laŭ opinio de kelkaj etnografoj virjaloj estas ĉuvaŝigitaj marioj.
Akustika trako
Akustika trako aŭ sontrako estas la trako, kiu enhavas ĉiujn akustikajn aperaĵojn de filmo. Nuntempe oni komprenas ĝin plejofte nur kiel la filmmuzikon, en pli maloftaj kazoj ankaŭ la muzikon de komputilaj ludoj. Ofte la filmmuziko estas vendata sur sondisko.
Subteretaĝo de Pitcur
La subteretaĝo de Pitcur situas nordokcidente de Dundee apud Cùbar Aonghais (Coupar Angus), loko kun Abatejo el la 12ª jarcento en la graflando Perth and Kinross en Skotlando.
La teretaĝo malkovriĝis en la jaro 1878 dum plugado fare de la farmisto de la Pitcur--bieno. La el muroj el sekmasonaĵo konstruita ('ŝtone konstruita ') subteretaĝo konsistas el ĉefa koridoro de longeco de 17,6 m kaj ĉ. 4,5 m alteco kaj kun grandaj paltoj kovrita. La flankkoridoro havas longecon de 5,5 m. Komence oni nur trovis malmultajn objektojn: pecoj de ŝlosilo el la 2a jarmilo romia kaj kelkaj moneroj. Poste elfosadoj malkovris 100–200 trovitaĵojn. Inter ili bronza kudrilo, pluraj manmueliloj kaj multaj silikoj kaj bidoj.
Akustika trako
Oni foje uzas la terminon ankaŭ pri filmoj ciferece registritaj, kiuj ne havas apartajn trakojn por bildoj kaj sonoj.
Orihuela del Tremedal
Orihuela del Tremedal [oriŬEla deltremeDAL] estas urbeto kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 62 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, kaj je 34 km de Albarracín, la komarka ĉefurbo. La municipa teritorio estas montara, abundas pinoj, juniperoj, kverkoj kaj aliaj arboj. Orihuela del Tremedal estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono ĉe la limo kun la provinco Guadalajara, en la regiono Kastilio-Manĉo. Tie ekfluas la rivero Gallo. En ĝia municipa teritorio estas la maksimuma altaĵo de la montaro Sierra del Tremedal, nome la monto Caimodorro, de 1936 m super marnivelo. Ene de ĝia municipa teritorio estas malsekejoj Tremedales de Orihuela, protektitaj de la Ramsar-Interkonsento.
Orihuela del Tremedal estas sur tre montara areo je 1 447 msm, kaj tial estas unu de la municipoj plej altaj de la provinco. Ĝi estas komunikebla laŭ la komarkaj ŝoseoj A-1111 kaj A-1112, kiuj komunikas kun la cetero de la provinco, kaj la A-2707, kiuj komunikas kun Guadalajara. La ŝoseo A-1111 kuniĝas en Santa Eulalia del Campo kun la A-23 kaj, pere de tiu vojo, kun la N-330 / N-234, kiu kunigas Teruelon kun Zaragozo. En Santa Eulalia estas trajnstacio (RENFE) de la linio Zaragoza-Teruel-Valencia.
Orihuela del Tremedal limas kun la jenaj municipoj: norde kun Ródenas kaj, jam en la provinco Guadalajara, kun Alustante kaj Motos; sude kun Noguera de Albarracín, Griegos kaj Villar del Cobo, oriente kun Bronchales kaj okcidente kun Orea (Guadalajara).
Historio
La originoj de la loĝloko estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro fare de navaranoj. En 1164 la domaro Oreyuela integriĝis en Aragono, apartenanta al Albarracín, separita de sia najbara Orea (okcidente), kiu integriĝis en la regno Kastilio.
Ekde 21a de junio 1257, per decido de la reĝo Jakobo la 1-a en Teruelo, Moscardón, Terriente kaj la ĉirkaŭaj loĝlokoj ekformis parton de la komunumo Sesma de Bronchales kun Bronchales, Ródenas, Pozondón kaj Monterde en la komunumaro Comunidad de Santa María de Albarracín, kiu dependis rekte de la reĝo, kaj tio restis ĝis 1837, kun aktuala sidejo en Tramacastilla.
En la 18-a jarcento la reĝo Filipo la 5-a ordonis detrui la muregojn. En la komenco de la 19-a jarcento la loĝloko estis detrurabita de francoj en la Milito de Hispana Sendependigo.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), brutobredado kaj ĉefe forstado. Estas malgranda industrio de ĉarpentado kaj segado. Por rura turismo ludas gravan rolon​ ankaŭ ĉasado.
Makran
Makran (مکران) estas duon-dezerta marborda strio en Baluĉistano, en Pakistano kaj Irano, laŭlonge de la marbordo de la Persa Golfo kaj de la Golfo de Omano.
Orihuela del Tremedal
Aktualo
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis el 445 loĝantoj en 1930-aj jaroj ĝis nunaj 29 loĝantoj.
Makran
Etimologio
La nomo Makran derivas el Maka, nome koincida satrapio de la Akemenida Imperio. Alia, pli malnova derivo estas el Makar, aŭ mardrako, laŭ la ĝibbalenoj aŭ balenŝarkoj kiuj abundas en la nordo de la Araba Maro.
Orihuela del Tremedal
Aktualo
Altiraĵoj estas la preĝejo, la du ermitejoj, popola arkitekturo, blazondomo, renesanca urbodomo, naturaj lokoj, pinaroj.
Makran
Etimologio
La vorto Maka poste iĝis Makran, kiel oftas en tre rilataj antikvaj avestaj kaj malnovpersaj lingvoj kiuj uzas "an" kaj "ran" kiel finaĵon de pluraloj.
Centraj Altaĵoj
Ĝi konstituas grandan parton de la tersupraĵa ekoregiono Centr-altaĵaj kserofitaroj, priskribita de la Monda Natur-Fonduso ( WWF ).
Makran
Etimologio
La suda parto de Baluĉistano estas nomata Keĉ Makran en la pakistana flanko kaj Makran en la irana kio estas ankaŭ la nomo de iama provinco de Irano. Antaŭ tio, en Akemenidaj tempoj, la nomo Maka estis uzata por tiu regiono. La sumeraj komercpartneroj de la kulturo Magan estis identigitaj kun Makran. En la verko de Varahamihira nome Brihat Samhita, estas mencio de tribo nomita Makara kiu loĝis en la landoj okcidente de Hindio. Ariano uzis derivaĵon de Makran el la persa termino mahi ĥoran, signife "fiŝomanĝantoj" por la baluĉoj loĝantoj de marbordaj areoj, sed tio estis konsiderata "eraro."
Akemenida epoko
Maka estis grava antikva orienta satrapio de Ciro la Granda, fondinto de la Akemenida Imperio. Ĝi korespondis kun teritorioj de nuntempaj Barejno, Kataro, kaj Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, plus la norda duono de Omano, same kiel Baluĉistano kaj la provinco Sindh de Pakistano. La Babilonianoj estis farintaj vojaĝojn uzante Maka por komuniki kun Hindio. Post la morto de Ciro, Dario la 1-a (Persio) sukcedis lin en la trono, kaj, laŭ la greka historiisto Herodoto, deziris scii pli pri Azio. Li volis koni kie la "Induso (kiu estis la nura rivero krom alia kiu produktas krokodilojn) malpleniĝas en la maron". Post persone konduki siajn elitajn fortojn, kies rangoj estis limigitaj al tiuj havantaj persajn, medajn, aŭ elamajn praularojn, por lukti kontraŭ la invadintaj Skitoj, li kondukis kampanjon de konkero al Suda Azio,  kiu konkeris Sindh en 519 a.K. kaj konstituante ĝin kiel sian 20-an satrapion. Post la morto de la Akemenida Imperio, Aleksandro la Granda ankaŭ trapasis Maka en sia kampanjo de konkero. Lia armeo marŝis tra akra dezertovojo en Makran, kie li perdis gravan nombron de soldatoj pro la akraj dezertaj kondiĉoj.
Eksteraj ligiloj
25.30541°N, 60.64108°W
Norderney
Norderney estas insulo - kaj sur ĝi urba komunumo - en la nordokcidento de Germanio. La insulo geografie apartenas al la orientfrisaj insuloj, la urba komunumo sur ĝi administre estas parto de la distrikto Aurich de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urab komunumo havis  konstantajn loĝantojn. Dum la somero tiu nombro dumtempe multobliĝas, kiam someraj feriantoj inundas la insulon.
Útěšov
Útěšov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bavorov en distrikto Strakonice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Bavorov. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 30 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Útěšov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,88 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1334.
Cumari
Cumari estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.964 loĝantojn en 2010.
Izvoarele (Livezile)
Izvoarele (Livezile) (hungare: Bedellő) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Aiud. En 1910 ĝi havis 825 loĝantojn (rumanoj); en 1992 — 377 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1470. Ĝis 1919 Bedellő apartenis al Hungario, (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Ocna Mureş.
Anatrioj
Anatrioj estas etnografia grupo de ĉuvaŝoj en la sud-orienta parto de Ĉuvaŝio kaj ĉefe en aliaj regionoj ekster Ĉuvaŝio. Diference de la aliaj etnografiaj grupoj (virjaloj kaj anat-enĉioj), ĉe la anatrioj sentiĝas pli da tjurkkultura influo (komence la bolgara kaj poste ĉefe la tatara).
János Németh (konstitucia juĝisto)
János Németh [jAnoŝ nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Németh János estis hungara advokato, konstitucia juĝisto, altlerneja instruisto.
János Németh naskiĝis la en Újpest, li mortis la.
Biografio
János Németh maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1951, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1956, en la sekva jaro li doktoriĝis. Ekde 1957 li instruis en la universitato, li kandidatiĝis ĉe Hungara Scienca Akademio en 1970, lia habilitiĝo okazis en 1994. Li longe estis katedrestro, eĉ vicrektoro (1993-1997). Li estis ankaŭ advokato inter 1986 kaj 1997 kaj denove inter 2003-2013. Depost la socialismo inter 1990-1997 li estis gvidanto de komisiono pri elektoj, poste ĝis 2003 li estis konstitucia juĝisto. Li ricevis premiojn (ankaŭ eksterlandajn) inter 1995-2008. Lia edzino naskis 2 filinojn.
Nemcovce (distrikto Prešov)
Nemcovce (hungare Kapinémetfalu germane Deutschendorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nemcovce situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Vranov nad Topľou-Prešov. La lasta urbo troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1364 laŭ tiama hungara ortografio "Nemethfalua". En 1427 19 familioj pagis impostojn. En 1787 288 vilaĝanoj loĝis en 39 domoj, en 1828 354 vilaĝanoj en 47 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kapinémetfalu 294 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Prešov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 pro partizanoj la faŝistoj mortpafis 6 vilaĝanojn. En 2001 vivis en Nemcovce 462 homoj, (460 slovakoj).
Sankta Izabela
Sankta Izabela estas la nomo de du sanktulinoj de la katolika eklezio:
Moon Geun Young
Tio ĉi estas korea nomo; la familia nomo estas Moon.
MOON Geun Young(문근영 naskiĝis la 6-an de majo 1987 en Gwangju, Sud-Koreio) estas korea aktorino.
(12463) 1997 AL7
(12463) 1997 AL7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Imre Varga
Imre VARGA, hungare Varga Imre estas hungara skulptisto. Lia filo estas Tamás Varga (skulptisto). Imre Varga naskiĝis la 1-an de novembro 1923 en Siófok, li mortis la 9-an de decembro 2019 en Budapeŝto.
Biografio
Kiel pentristo, li ekspoziciis en Parizo en 1937. Dum la 2-a mondmilito li estis militkaptito de Usono. Li frekventis altlernejon en Budapeŝto. La debuta memstara (skulptista) ekspozicio okazis en 1967, baldaŭe li furoris en Tihany en 1972, poste li ekspoziciis ankaŭ en Eŭropo. En 1973 li ricevis premion Kossuth, poste aliajn premiojn en Francio kaj en Italio. Liaj skulptaĵoj estas videblaj en 300 lokoj, eĉ en Norvegio kaj en Israelo. Li estas vidvo havanta 2 infanojn. Inter 1980-1990 li estis parlamentano.
Atsuhiro Iwai
Atsuhiro Iwai (岩井 厚裕, n. ) estas japana futbalisto.
Kranoj
La kranoj estas etno en Liberio.
La kranoj estas tribo, kiu jam antaŭ la fondiĝo de Liberio tie rezidis. Kiam en 1847 Liberio fondiĝis, la Ameriko-Liberianoj vivis je la marbordo, dum la indiĝenaj triboj (inter ili ankaŭ la kranoj) vivis en la landinterno.
La kranoj parolas propran lingvon, la kranan.
Oni supozas, ke la kranoj origine estis agrokultivistoj, kiuj ankaŭ bredis kelkajn bestojn. Ankaŭ fiŝkaptadon kaj ĉasadon ili faris. La kranoj praktikas religion, en kiu objektoj posedas animojn aŭ spiritojn (animismo).
Membroj de la tribo de la kranoj fondis ribelgrupon, la Movement for Democracy in Liberia (MODEL, Movado por Demokratio en Liberio).
György Cziffra
György CZIFFRA [djordj cifra], hungare Cziffra György estis hungara pianisto. Li naskiĝis en la 5-an de novembro 1921 en Budapeŝto. Li mortis en la 17-an de januaro 1994 en Senlis.
Biografio
La gepatroj estis ciganoj, la patro estis violonisto. Li havis nur 8 jarojn, kiam li frekventis jam la Muzikartan Altlernejon. Post 5 jaroj li jam eksterlande koncertis. Dum la 2-a mondmilito li estis militkaptito en Sovetunio. Poste longe li muzikis en amuzejoj. En 1950 li provis sensukcese rifuĝi el Hungario, sekve li estis arestita ĝis 1953. Li profitis la revolucion en 1956, kaj li disidis al Francio. Li sukcese faris koncertojn en Eŭropo. Lia filo abrupte mortis en 1982, tial li longe krizis. Li ricevis diversajn premiojn en Francio kaj en Hungario.
(13794) 1998 VD5
(13794) 1998 VD5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Maranchón
Maranchón [maranĈON] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Krom la municipan ĉefurbon, la municipo enhavas ankaŭ la submunicipojn Codes, Balbacil, Turmiel kaj Clares.
Saint-Léger-sur-Dheune
Saint-Léger-sur-Dheune estas franca situanta en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Maranchón
Etimologio
Diversaj teorioj klopodas klarigi la devenon de la nomo de Maranchón. Unuflanke, oni proponis devenon el Marancho ("Larĝa Maro") reference al antikva lageto kie estis kie nun estas la domaro. Aliflanke, oni propronis la antaŭromian devenon de la teritorio, derivita de la komenca iberlingva Mar, kiel limo, fino, limŝtono aŭ larĝa vojo, indikiloj de la limo inter la teroj dominitaj de arevakoj kaj de lusonoj. Tiu teorio estus plifortigita per la rilato de la nomo de Maranchón kun la latina Murus, kiu signifus muregon, kaj kun la mozaraba Marr, kiu rilatus kun monteto kaj kun vojo aŭ transirejo, terlimo.
Saint-Léger-sur-Dheune
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Léodégariens.
Maranchón
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas maranchonés [maranĉoNES]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 246 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,6 loĝ/km².
Situo kaj geografio
Maranchón situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la nordorienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1256 m super marnivelo; je 99 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 158 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo, kaj je 37 km el Molina de Aragón, plej proksima urbo. La areo de ties teritorio estas de 153,32 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°02′55″N 2°12′13″Ok.
Ĝi situas ĉe la Iberia Sistemo, ĉe la limo kun la provinco Soria kaj proksime de la provinco Zaragozo. Ene de la municipa teritorio estas montopasejo, nome montopasejo de Maranchón je 1254 msm, el kies proksimaĵo elfluas la rivero Tajuña.
La granda altitudo kaj la situo de la domaro en montaro havigas mildan klimaton en somero, kiu ne superas 30 °C de maksimuma temperaturo, al sub 10 °C nokte. En vintro la temperaturo povas subiri ĝis -20 °C, kun maksimumoj kiuj ne kutimas superi 7 °C, kaj okazas oftaj frostoj.
La municipa teritorio de la vilaĝo enhavas juniperan arbaron kiu ĉirkaŭs la domaron norde. La vilaĝo estas nur je 15 km de la Natura Parko de Alto Tajo kaj je 40 km de la Natura Parko de Barranco del Río Dulce.
Historio
Dum la unua duono de la 20-a jarcento la loĝantaro estis foje ĉirkaŭ 2 000 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1 415 loĝantoj en 1940 al 246, tio estis oni perdis pli ol 1 200 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Maranchón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Maranchón kie oni falis al la nunaj 246.
Ekonomio
Agrikulturo, forstado kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Rura turismo.
Memnono de Rodoso
Memnono de Rodoso (Μέμνων ὁ Ῥόδιος, 380 - 333 a.K.) estis la komandanto de grekaj pagosoldatoj por la servo de la persa reĝo Dario la 3-a kiam Aleksandro la Granda de Macedonio invadis Persion en 334 a.K. Memnono fame defendis politikon de brulita tero kontraŭ Aleksandro, konscia pri la manko de liveraĵoj kaj mono de Macedonianoj. Li komandis la pagosoldatojn ĉe la Batalo de Graniko, kie liaj trupoj estis masakritaj de la venkaj Macedonianoj.
Li poste ekkampanjiis por kapti la Egeajn insulojn uzante la persan floton kaj kondukis rektan atakon de Macedonianoj, dum Aleksandro ripozis ĉe Faselis. Memnon sukcesis kapti la insulon Ĥio kaj plej el Lesbo. Demosteno, post aŭdi pri la sukcesoj de Memnono, ekpreparis Atenon por ribelk kontraŭ Aleksandro, kun aliaj grekaj urboj, dum Sparto ekprepariĝis por milito. Pro frapo de fortuno por Aleksandro, Memnono mortiĝis pro malsano ĉe Mitileno post transpasi komandon al sia nevo, nome Farnabazo.
Multaj fakuloj asertas ke la kampanjoj de Memnono estis sukcesaj, Aleksandro estus havinta malfacilaĵojn por pluigi sian kampanjojn en Azio, kaj povus esti tuj venkita. Nur post la ĉefa persa malvenko ĉe la Batalo de Iso la strategio de Memnono estis revivigita kaj fine metita en praktiko, sed tiam la avantaĝo jam estis perdita, kaj Aleksandro montriĝis preta abandoni Grekion se necese en favoro de siaj plej grandaj celoj.
Tri gemoj
La tri gemoj nomitaj ankaŭ Tri Juveloj, Tri Trezoroj, Tri Rifuĝejoj aŭ Triobla Gemo, estas tri konceptoj en kiuj budhanoj rifuĝas kaj kiujn ili serĉas por gvidado en la procezo konata kiel rifuĝado.
La tri gemoj de budhismo estas la tri fundamentoj de budhisma praktiko. Laŭ la esperantista bikŝuo Yaniguti, rifuĝo al la tri gemoj faras la komunan devizon, bazon, kaj eniran pordon por la tuta budhanaro.
La tri gemoj estas la jenaj:
Meßstetten
Meßstetten estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Zollernalb kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Antoine de Maximy
Antoine DE MAXIMY (naskiĝis la 21-an de majo 1959 en Liono) estas franca reĝisoro.
Tri gemoj
Rifuĝado
Rifuĝado en la tri gemoj estas unu el la ĉefaj budhismaj ceremonioj kaj por bikŝuoj kaj por praktikantoj. Laŭ la tekstoj, ĝin kreis budho Gaŭtamo, kaj estas laŭ tradicio la ceremonio post kiu oni fariĝas oficiale budhano. Tial, en multaj mahajanaj kaj teravadaj budhanaj komunumoj aŭ la sanskrita aŭ la palia kanto estas recitita kaj de la gepraktikantoj kaj de la gebikŝuoj:
Antoine de Maximy
Li unue estis reportero por interalie CBS Corporation dum Iraka-irana milito. Poste li kreis pluraj televidajn seriojn. La plej fama estis "J'irai dormir chez-vous" (esperante: Mi iros tranokti ĉe vi) ĉe France 5, kie li vizitadis plurajn landojn tra la mondo.
Biografio
De familio sufiĉe bohemia kun du gepatraj artistoj-pentristoj sesdek ok loĝantaj en Lyon kaj tiam en Parizo, Antoine de Maximy estas la plej maljuna el kvar infanoj. Li duobligis sian trian kaj ĉesis siajn dujarajn studojn en mezlernejo, de kiuj li estis ekskludita, poste aliĝis al la vicoj de milita kinejo kiel voĉa inĝeniero dum tri jaroj kaj faris siajn unuajn paŝojn tie.
De 1980 ĝis 1983, li laboris kiel raportisto por CBS News. Li estis precipe sendita al Bejruto dum la civita milito, farante dokumentaron tie pri la Bluaj Kaskoj. Ĝi ankaŭ kovras la Iran-Irakan militon. Li malkovras tie sian altiron por la aventuro, la raporton pri milito, la vojaĝon al la nekonato.
Sed li ne ŝatas vojaĝi al lando sen viziti ĝin. En 1983, li estis dungita de teamo de la Eŭropa Raid-Gildo por fari la filmon de ilia ekspedicio al Amazono. Post ĉi tiu sperto, li tiam direktis sin al scienca kaj besta ĵurnalismo kie aventuro, plezuro, kulturo kaj fascino miksiĝis, lernante super la ekspedicioj ĉiujn metiojn, kameraisto, redaktisto, direktoro. En 1994, kunlabore kun la direktoro Jean-Yves Collet kaj la aeronaŭto Dany Cleyet-Marrel, li inventis la cinebulle, duflankan motorizitan varmegan globon de 1.400 aŭ 1.500 m3, speciale desegnita por aera foto kaj adoptita de Nicolas Hulot.
Direktoro, anoncisto kaj kameraisto, li vizitis okdek landojn en dudek jaroj da kariero. Specialisto pri vojaĝoj eksterlanden - internaciaj novaĵoj, bestaj filmoj kaj sciencaj ekspedicioj - li direktis aŭ prezentis ĉirkaŭ tridek dokumentariojn, inkluzive de Animal Zone, Wild Zone, Floso sur la arbaro, Novaj mondoj kaj Prenu min al Francio 2 (kunproduktita kun la Guide du Routard), same kiel Pretere la Dunoj kaj Mi iros tranokti ĉe vi sur Francio 5.
Dank 'al ĉi tiu lasta programo li atingis veran popularan sukceson. Ekipita per portebla harnaĵo nun tenanta fotilon, li vojaĝas sole en diversaj landoj kaj restas kun absolutaj fremduloj inter la indiĝenoj. Ĝenerale la programoj iras bone kun belaj kunvenoj kaj gastamaj homoj sed Antoine de Maximy ankaŭ spertis plurajn kritikajn momentojn dum siaj raportoj: en Bolivio, kie falsa policano membro de bando provas ŝteli lian ekipaĵon (la polico kaj preterpasantoj intervenas sed Maximy estas devigita forlasi la landon ĉar la bando serĉas lin), en Sankta Luiso en Karibio, kie interpafado eksplodas ne malproksime de la kafejo, kie li troviĝas, en Inujjuaq en Kebekio, kie drogita inuit rompas lian kameraon, en Vanuatuo, kie la loĝantoj de vilaĝo devigis lin doni monon al ili por loĝigi lin aŭ eĉ en Usono, dum la Burning Man, kiam post kiam, unue, malkreskis la propono, li finfine konsentas testi kuketon plenigitan kun marijuano. En septembro 2016, li aliĝis al la teamo de kolumnistoj por la programo La Cour des grands, gastigita de Alessandra Sublet, sur Eŭropo 1.
La 6an de marto 2018, li partoprenis en "La Veillée", okazaĵo en kiu homoj rakontas siajn eksterordinarajn rakontojn sur scenejo antaŭ spektantaro. Li rakontis sian junecon tie kiel ĵurnalisto en Bejruto dum la milito.
La 16-an de majo, 2019, Antoine de Maximy prezentas sian longdaŭran projekton kun la titolo Mi mortos en la Karpatoj, kiu estas planita por esti lanĉita en septembro 2019. Li uzas crowdfunding, per la platformo KissKissBankBank, por financi la produktadon de ĉi tiu filmo.
Esperantio
Dum 2012, okaze de la franca prezidenta baloto, Antoine de Maximy varbis por esperanto
5620 Jasonwheeler
5620 Jasonwheeler estas tre malgranda amora asteroido, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Brian P. Roman elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Cadea Mare
Cadea Mare [kadja mare] (Nagykágya) estas vilaĝo en Rumanio nord-norddoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 702 loĝantojn (hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1278. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Ĝi unuiĝis kun Cadea Mică kaj Coliu sub nomo Cadea.
5620 Jasonwheeler
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jason Wheeler Roman, filo de Brian P. Roman.
Ĝia orbito krucas tiun de Marso sed ĝia perihelio estas pli granda ol unu astronomia unuo : ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido, kvankam ĝia orbito ne trairas tiun de Tero.
Piario
Piario estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Clusone, Parre kaj Villa d'Ogna.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Antonio la Granda, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Runc (Ocoliș)
Runc [runk] (hungare: Aranyosronk [aranjoŝ]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Abrud. Administre ĝi apartenas al Ocoliș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 606 loĝantojn (rumanoj); en 1992 319 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1733. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Fonto
Runc situas ĉe rivero Ocoliș. Ĝi posedas lignan preĝejon de la arkianĝeloj Mikaelo kaj Gabrielo, kiu estas en la listo de la historiaj monumentoj de distrikto Alba.
Karunklibiso
La Karunklibiso (Bostrychia carunculata) estas specio de birdoj de la familio Treskiornitedoj. Ĝi estas endemia de Etiopaj Altaĵoj kaj troviĝas nur en Etiopio kaj Eritreo.
Aspekto
Temas pri granda, malhela ibiso kun blankaj ŝultromakuloj. Ankaŭ la irisoj estas blankaj. Fajna pendokarunklo pendas el la larĝa bekobazo kaj nomigas la specion kaj en komuna nomo kaj en la latina scienca nomo. Tiuj du karakteroj, kaj manko de blanka mustaĉa linio en vango, distingas tiun ibison el plej proksima parenca Mustaĉibiso (Bostrychia hagedash). La averaĝa longo estas 60 cm.
Teritorio kaj vivejo
Tiuj afrotropisaj birdoj povas loĝi ĉe ĉiu etiopiaj altaj teroj je altitudoj de 1500 m al plej altaj marĉoj de 4100 m. Ili estis registritaj ankaŭ el la marbordo de Eritreo. Ili preferas herbejojn kaj altaterajn riverfluojn. Ĝi troviĝas ofte en rokaj lokoj kaj klifoj (kie ĝi ripozas kaj reproduktiĝas), sed ankaŭ en malferma kamparo, terkultivejoj, urbaj parkoj kaj miksarbaroj de olivarboj (Olea africana) kaj juniperoj (Juniperus procera). Ĝi bone adaptiĝis al homaj pejzaĝoj kaj kondiĉoj; dum la pluvsezono ĝi povas esti vidata en hotelaj gazonejoj de urbo Adis-Abebo. La Karunklibiso estas komuna al abunda.
Ĝenerala kutimaro
La Karunklibiso estas gregema specio, ofte ariĝinta en grupoj de 30 al 100, sed ĝi povas esti vidata manĝe sola aŭ en paroj. Ĝi manĝas en malfermaj herbejoj, marĉoj, malfermaj alpaj marĉoj, terkultivejoj kaj arbarklarejoj. Dum manĝado ili vagadas laŭmetode, serĉotuŝante la grundon regule. Ili manĝas vermojn, insektolarvojn kaj malgrandajn senvertebrulojn; eventuale ranojn, serpentojn kaj musojn. Foje ĝi estas vidata ĉe gregaroj de hejmaj animaloj, serĉe de fekaĵoj kaj ties skaraboj. Ĝi ripozas sole aŭ en paroj en arboj, en grupoj en rokoklifoj, ofte ĉe lokoj de reproduktaj kolonioj. La Karunklibiso estas ĉefe malnomada, kaj entreprenas nur lokajn, altitudinajn movojn.
Guapó
Guapó estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 13.976 enloĝantojn en 2010.
Karunklibiso
Reproduktado
La Karunklibiso kutime nestumas en malgrandaj al grandaj kolonioj en rokoklifoj, super arbustoj pendantaj el rokomuroj, sed ĝi estis registrita nestumanta ankaŭ sole sur arbopintoj aŭ sur kornicoj de konstruaĵoj. Oni konas malmultajn koloniojn super 3000 metroj, kaj tiuj de arboj nur je pli malaltaj lokoj (1800 – 2000 m) en la Lago Avasa. Ĉe la Bale Montaro estas nestokolonioj de 500 birdoj, aŭ plie. Nesto estas platformo de branĉoj kaj bastonetoj, kovritaj per herbo kaj arboŝeleroj; foje je altaj kaj malvarmaj altitudoj situantaj oriente por atingi maksimuman eksponon al la matena suno. La Karunklibiso reproduktiĝas dum larĝa periodo: el marto al julio; foje en decembro, dum la seka sezono. La ino demetas 2-3 asprakonkajn ovojn kiuj estas blankecaj.
Minacoj
Oni registris nek malpliiĝon de nombroj nek evidentajn minacojn. Tiele ĝi ne estas konsiderata konservozorga, ĉar la populacio estas sufiĉe granda.
Distrikto Snina
Distrikto Snina estas la plej orienta distrikto en Regiono Prešov kaj ankaŭ de tuta Slovakio.
Ĉefa urbo de distrikto estas Snina. Distrikto najbaras kun distrikto Humenné okcidente kaj distrikto Sobrance sude. La distrikto norde najbaras kun Pollando kaj oriente kun Ukrainio. En historio ĝi apartenas al Regiono Abov.
Naturprotekto
Sur la teritorio de la distrikto troviĝas Nacia parko Poloniny.
Vidu ankaŭ
Akva rezervujo Starina
Sanislău
Sanislău [sanisləŭ] (hungare: Szaniszló [sanislo:]) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Carei. Apartenas al ĝi administre la vilaĝoj Horea kaj Marna Nouă.
Sanislău havas fervojan stacion ĉe la linio inter Valea lui Mihai kaj Satu Mare.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 4 822 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 3 690 (rumanoj, 45 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1306. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Szaniszló apartenis al Hungario (Szatmár).
Ĝis 2004 apartenis al ĝi ankaŭ Berea, Ciumești kaj Viișoara.
Ocoliș
Ocoliș estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Lázně Darkov
Lázně Darkov estas urboparto de urbo Karviná (Ĉeĥio) kaj en ĝi estas nun kurac-banloko. Vivas ĉi tie. La unua mencio pri ĝi kiel pri la vilaĝo devenas el la jaro 1447. La ĉefa kurac-fonto estas jodbromaj mineralaj fontoj. Ok salaj jodbromaj fontoj je temperaturo 11 °C estas uzataj al banoj, enspirado kaj al kompresoj. La fontoj apartenas al la plej fortaj en Eŭropo. La banloka kuracado koncentriĝas al malsanoj de cirkulorganoj kaj de movigorganoj kaj al malsanoj pro profesio. La sanatorio estas el la jaroj 1931–1932, hodiaŭ ĉi tie estas ankaŭ infankuracejo kun lernejo. Proksime de Lázně Darkov troviĝas minejo Darkov.
Rapidvojo
Rapidvojo estas larĝa asfaltita vojego por aŭtoj, kun almenaŭ du paralelaj koridoroj por aŭtoj en ĉiu direkto, kaj plej ofte po aldona vojo rande por starigo de veturilo en kazo de paneo. La malsamdirektaj koridoroj kutime estas apartigitaj per strio de kreskaĵoj aŭ per tabulo el ŝtalo aŭ betono.
Ĉi tiu tipo de vojo estas tre simila al aŭtovojo sed malkiel ĉe aŭtovojo, ĝi povas havi samnivelajn kruciĝojn kun aliaj vojoj fine kaj komence. Por kurbiĝoj ekzistas pli malgranda minimuma radiuso (dependa de la lando) ol aŭtovoja. Kutime estas permesata por loka trafiko kaj vojo ne estas barita.
Ĝenerale ĉi tiu tipo de vojo havas malpli altajn konstruajn necesojn ol aŭtovojo, do ĉi tiu tipo de vojo konstruiĝas ĉie tie, kie ne estas nepra aŭtovojo sed bezonata vojo por granda trafiko.
Norderstapel
Norderstapel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Kropp-Stapelholm, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Kropp.
Preĝejo Elizabeto de Hungario (Kerta)
Historio
Arkeologoj supozas, ke en tiu loko estis konstruita gotika kirko en la 13-a jarcento. La turkoj detruis ĝin depost 1556 kaj parto de la restintaj loĝantoj prenis la protestantismon. En 1781 oni konstruis novan preĝejon, tamen oni profitis la restintajn partojn de la iama konstruaĵo. Ekzemple la sanktejo restis gotika. La orgeno estis kreita en 1930. Post 5 jaroj la paroĥo estis refondita el filio de Somlószőlős.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, tamen apude kruco estas videbla. En la fasado la kvadrata turo plene reliefas. La kvarangula absido estas nur iomete mallarĝa, ol la navo. 2 pilieroj apogas la absidon. Ankaŭ sakristio aliĝas al la navo.
Kermeso okazas en la 19-an de novembro.
Edukado en Ĉilio
Edukado en Ĉilio estas dividita en kvar fazoj —Infanĝardeno, Elementa lernejo, Mezlernejo kaj Supera lernejo—, el kiuj la tri unuaj estas devigaj. Edukado en Ĉilio estas regita de la Ĝenerala Leĝo de Edukado (Ley General de Educación, LGE) de 2009, posteulo de la Organika Konstitucia Leĝo de Instruado (Ley Orgánica Constitucional de Enseñanza, LOCE).
Aleksio Savrasov
Aleksej Kondratjeviĉ SAVRASOV (Алексей Кондратьевич Саврасов; naskiĝis la 24-an de majo 1830 en Moskvo, mortis la 8-an de oktobro 1897 en Moskvo. Li estis eminenta rusa pentristo, kiu famiĝis pro siaj bildoj pentritaj en la nova arta stilo - “la lirika pejzaĝo”.
Edukado en Ĉilio
La varteja, baza kaj sekundara niveloj de la eduka sistemo —kaj ankaŭ centroj de teĥnika trejnado de supera edukado— estas reguligitaj kaj kontrolitaj fare de la Ministerio de Edukado. La Supera Konsilio de Edukado (Consejo Superior de Educación, CSE) havas kiel ĉefajn funkciojn decidi pri la peto por oficiala agnosko de universitatoj kaj profesiaj mezlernejoj, kontroli ties disvolviĝon, establi sistemon de selektiva ekzameno kaj akredito, rekomendi sankciojn kaj konduti studojn pri supera edukado.
Aleksio Savrasov
Lia patro estis neriĉa komercisto, kiu volis heredigi sian negocon al la filo. Tamen jam junaĝe Aleksio memstare ellernis pentradon kaj preferis libertempe ion ajn pentri. Li elpensis siajn proprajn temojn por pentri aŭ faris belajn kopiojn de famaj bildoj. Liajn verkojn oni volonte aĉetis.
Edukado en Ĉilio
La rajto pri edukado kaj la libereco de instruado estas protektataj en la Konstitucio de la Respubliko; tamen, por havi leĝan agnoskon, privataj entreprenoj devas plenumi la fundamentajn celojn kaj minimumajn devigajn enhavojn (objetivos fundamentales y contenidos mínimos obligatorios, OF-CMO), preskribitajn de Artikoloj 15 ĝis 20 de la LOCE. Tiuj postuloj kaj normoj estas establitaj de la Ministerio de Edukado sekvante raporton de CSE.
Aleksio Savrasov
En 1844 Aleksio sukcese eltenis la enirekzamenon kaj fariĝis studento de Moskva Lernejo de Pentrarto, Skulptarto kaj Arkitekturo, kion li finis en 1854 kaj diplomiĝis kiel libera pentristo.
Edukado en Ĉilio
Kvankam la rajto pri edukado estas konstitucie protektita, en Ĉilio ekzistas serio da problemoj rilataj al kvalito kaj aliro, precipe en la supera nivelo. En la lasta jardeko, okazis du gravaj ondoj de manifestacioj en rilato al la situacio de la edukado en la lando: en 2006 kaj en 2011 —ĉi tiu lasta estis mergita en jaro de profunda kaj aktiva socia protesto en la lando en malsamaj kampoj—.
Aleksio Savrasov
En 1852 Savrasov praktikis en Ukrainio, kie li per siaj bildoj: “Mateniĝo en stepo”, “Vido de Kievo” prezentis belegajn tieajn naturon kaj pejzaĝojn.
Edukado en Ĉilio
En la lastaj jaroj, pli ol 800 municipaj lernejoj fermiĝis kaj nur el la studentoj estas enskribitaj en publikaj lernejoj.
Aleksio Savrasov
Somere de 1854 li pentris du bildojn: “Vido de ĉirkaŭaĵoj de Oranienbaum” kaj “La mara bordo en ĉirkaŭaĵoj de Oranienbaum», kiuj aŭtune de tiujaro li ekspoziciis en Arta Akademio. Ili havis grandan sukceson kaj alportis al la kreinto rangon de akademiano.
En 1871-1875 li partoprenis en kelkaj ekspozicioj de la rusa kolegaro de moveblaj artaj ekspozicioj (Peredviĵniki) kaj aliaj eksterlandaj.
Ekde 1857 ĝis 1882 Aleksio Savrasov laboris kiel profesoro en Moskva Lernejo de Pentrarto, Skulptarto kaj Arkitekturo en kiu li mem antaŭe studis. Lia fako estis natura pejzaĝo, precipe pejzaĝoj de Rusio, kiun li tutkore amis kaj kiu lin multe inspiris. Inter liaj multenombraj studentoj estis Konstanteno Korovin kaj Isako Levitan, kiuj atingis gravajn sukcesojn sur la pentrarta kampo.
En 1871 aperis ĉefverko de Aleksio Savrasov "Kampokorvoj alflugis", kiu poste fariĝis plej populara rusa pejzaĝo. Sur ĝi la pentristo figuris printempon en vilaĝo Molvitino, Kostroma provinco, kiu kvazaŭ vekiĝas post vintra dormado.
Listo de ĉefministroj de Barato
La Ĉefministro de Barato estas la estro de la plenuma branĉo de la registaro de Barato. La Ĉefministro estas ankaŭ la ĉefa konsilisto de la Prezidanto de Barato kaj estro de la Konsilio de Ministroj.
La Ĉefministro estas la altranga membro de kabineto en la plenuma branĉo de registaro en parlamenta sistemo. La ĉefministro elektas kaj povas forpeli aliajn membrojn de la kabineto; atribuas afiŝojn al membroj ene de la Registaro; estas la prezidanta membro kaj prezidanto de la kabineto.
Metila n-acetilantranilato
Metila n-acetilantranilato aŭ metila n-acetil2-amino benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la n-Acetilantranilata acido kaj metanolo. Metila n-acetilantranilato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila n-acetilantranilato prezentas n-acetilantranilatan grupon ligitan al metila grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 11 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Lago Avasa
Lago Avasa estas senelflua baseno en Etiopio, situanta en Etiopia Rifto sude de Adis-Abebo. La lago estas 16 km longa kaj 9 km larĝa, kun areo de 129 km². Ĝi havas maksimuman profundon de 10 metroj kaj estas situanta ĉe alto de 1,708 metroj.
Ĉar ĝi estas relative atingebla fare de sciencistoj, la lago Avasa estas la plej studata de la Riftvalaj lagoj en Etiopio. Laŭ William Taylor, membro de studgrupo pri afrikaj lagoj kaj riveroj de la Universitato de Waterloo, la lago Avasa estas, spite sian mankon de elfluejo, "esence nesalakva lago (kondukeblo estas varia, sed malpli da 1,000) indike ke eble estas subtera elfluejo."
Shunichi Ikenoue
Shunichi Ikenoue (池ノ上 俊一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsushita Electric, Yokohama Flügels kaj Tosu Futures.
Guaraíta
Guaraíta estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.376 loĝantojn en 2010.
Rapidtrajna fervoja linio Kolonjo — Frankfurto
La Rapidtrajna fervoja linio Kolonjo — Frankfurto, (germane Schnellfahrstrecke Köln — Rhein/Main) en Germanio, estas fervoja linio por rapidtrajnoj inter Kolonjo, Flughaveno Frankfurta kaj Frankfurto ĉe Majno. Inter 1995 kaj 2002 la linio estis konstruita, kaj ĝi malfermiĝis dum julio 2002. Inter la stacidomo Siegburg-Bonno kaj Flughaveno Frankfurta InterCityExpress veturos je maksimuma rapideco de 300 km/h.
(12466) 1997 AS12
(12466) 1997 AS12 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Makuta VFX
Historio
La firmaon fondis Pete Draper, Adel Adili kaj R. C. Kamalakannan en 2010, post la sukceso de sia kunlaboro en Magadheera (2009); la triopo altiris al la firmao privatajn investojn kaj teĥnikajn spertulojn de la distro kaj teĥnologiajn industriojn al la estraro, kiel Dasaradha Gude, Raja Koduri kaj S. S. Rajamouli, kune kun longtempa kunlaboranto, A. V. Dorababu. Rajamouli eliris el la estraro post du kalendaraj jaroj, dum la produktado de Eega kaj Kamalakannan eliris en 2012. Ekde tiam, Draper, Adili kaj Dorababu gvidadis la operaciojn de la studio.
Mazarete
Mazarete estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Makuta VFX
Laboro
La firmao provizis vidajn efikojn al kelkaj de la plej grandaj furoraĵoj de la barata kino, kiel Baahubali: The Beginning, Baahubali 2: The Conclusion, 2.0, Saaho, Sye Raa Narasimha Reddy, kaj RRR.
Mazarete
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 38 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,68 loĝ/km².
Situo
Mazarete situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1235 m super marnivelo; je 108 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 56,17 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°00′03″N 2°09′33″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 38, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Mazarete, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Mazarete kie oni falis al la nunaj 38.
Ekonomio
Agrikulturo, forstado kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Proksime estas kuŝejo de uranio. Ĉefaj vidindaĵoj estas preĝejo de Nia Sinjorino de la Ĉieliro, konstruita en la 16-a jarcento, kaj la ermitejoj de Sankta Mameso kaj de Sankta Roĥo.
Quintana Redonda
Quintana Redonda [kinTAna reDONda] estas municipo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Komarko de Sorio en la centro de la provinco. La loknomo Quintana Redonda estas etimologie komprenebla kiel Rondoforma Bieno.