cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abelardo kaj Heloiza
Abelardo kaj Heloiza estas ama paro grimpinta la eŭropan Kolektivan imagpovon same kiel Tristan kaj Iseult, Paŭlo kaj Franciska, Romeo kaj Julieta, sed malsame ol la aliaj ĝi havas historian fundamenton, ŝi instruita kaj bela junulino de Parizo de la 12-a jarcento, li inter la plej famaj intelektuloj de sia epoko. Inter ili eksplodis arda pasio, en kiu interplektiĝis racio kaj religio.
La protagonistoj
Petro Abelardo, kleriko kaj klerulo, kaj brila instrusto pri teologio, ekde 1113 instruas en lernejo sur la monteto “Sankta Ĝenoveva (Sainte Geneviève). Unuafojon li renkontas Heloizan pasigante la 37-an jaron.
Heloiza, naskiĝis en 1099 en Parizo (tiam loĝata de 20 mil homoj ĉirkaŭ); ankoraŭ infanino estas konfidita al la frato de ŝia patrino, la kanoniko Fulberto. Ŝi studas en la monaĥejo de Argenteuil kun eksterordinaraj rezultoj: asiduas kun laŭdinda engaĝiĝo en la studo de sep liberalaj artoj kaj mastras la latinan, la grekan kaj la hebrean lingvojn. Petro la Venerinda, la fama abato de la Abatejo de Klunizo tiam la plej fama kaj elstara monaĥejo de Eŭropo, skribas pri ŝi ke, studentino, estis "renoma pro erudicio".
La evento
Heloiza ne jam finis la 17-an jaron kiam ŝia onklo Fulberto decidas ke ŝia kulturo estus plue perfektigita pere de lekcioj de la pli celebra majstro de Parizo, la bretona Abelardo kiu estis kreinta lernejon sur la monteto “Sankta Ĝeneveva“. Li instruas logikon, filozofion kaj teologion (ŝajnas ke li unua uzis la terminon "teologio"). Abelardo perdite enamiĝas al sia studentino. «Heloiza posedis ĉion kio plej allogas la amantojn» - skribas Abelardo, kiu por fariĝi pli proksima al ŝi petas pensioniĝi ĉe Fulberto. La kanoniko, naive, entuziasme konsentas. Kaj baldaŭ ankaŭ la junulino komplezas al sia pasio. Profitante de la individuaj lekcioj ili kreas veran segretan amvivon.
Se la pasio de Abelardo povus esti nur erotismo, por Heloiza estis vera amo kaj absoluta dediĉo kiel ŝi pruvos.
Abelardo kompilas por Heloiza korŝirajn ampoemojn, kiuj atingas la orelojn de sia studentaro kaj disvastivas tra tuta Parizo, fariĝantaj popularaj pro la dolĉeco de la vortoj kaj la beleco de la ritmo. Fulberto, forigas Abelardon. Sed Heloiza estas graveda. Kiam ŝi tion sciigas al Abelardo, tiu ĉi decidas ŝin kapti kaj kondukti kun ŝi: li kaptas Heloiza kaj kun ŝi refuĝiĝas al sia naska lando Pallet, en Britanio, ŝin gastigante en la familia domo. Ĉi tie, ŝi 1116 akuŝas filon, al kiu estas donata la nomo Astrolabio (kaptisto de la steloj).
Abelardo sin deklaras preta edzinigi Heloizan, kondiĉe ke la geedzeco restu sekreta por ne damnaĝi sian karieron. Li fakte estas ne nur docento, sed ankaŭ kleriko kiu ne rajtas edziĝi Heloiza kontraŭas geedzecon ĉar ĝi estus damaĝanta Abelardon.
Tamen, reveninte al Parizo, Heloiza kaj Abelardo sekrete geedziĝas, sed baldaŭ la familio de Heloiza disvartigas la eventon. La du negas sed por eviti la skandalon, Abelardo sendas Heloizan en la monaĥejon de Argenteuil kie ŝi estis edukita kaj instruita. La ties parencaro opinias ke Abelardo devigis Heloizan monaĥiniĝi por sin liberigi je ŝi, kaj decidas venĝi: nokte, dum Abelardo dormas en sia domo, tri viroj lin agresas kaj lin eksvirigas. Sekve du el ili estos kaptitoj kaj, laŭ la leĝo de la okulon por okulo, blindigitaj kaj eksvirigitaj, dum Fulberto, la komisiinto de la agreso, estos nur eloficigita el siaj taskoj.
De tiu momento la du amantoj ne plu revidos. Du paralelaj dramoj disvolviĝos samtempe, historie veraj kaj literature poete analizitaj: Heloiza vere monaĥiniĝis kaj pasigos la ceteraĵon de sia vivo en monahinejo; Abelardo, fariĝinta eŭnuko, revenas al la akademia kaj eklezia vivo. Heloiza, do havas sorton tre malsaman kompare kun sia amato, kiu rehavigas ĉion perditan. Abelardo farigas ankaŭ abata de monaĥejo kaj kiel tia kapablas helpi la monaĥejon en kiu abatine loĝas Heloiza.
La novaĵo de lia morto, okazinta la 21 de aprilo estas anoncita al Heloiza de abato Petro la Venerinda: “Kara kaj venerinda fratino en Kristo, tiu al kiu post karna ligo, estis unuigita per la plej alta kaj forta ligo de la dia amo… tiu kiu sub kiu vi du servis al la Sinjoro, tiu…lin varmigas en sia sino kaj por la tago de sia reveno… lin gardos por lin redoni kun la sia graco”.
[Abelardo:AbelardHeloiseTomb.jpg|eta|Komponaĵo de bildoj de la du amantoj]] Fine lia korpo estas translokikita al monaĥejo de Heloiza, la Parakleto.
Heloiza mortis en 1174. Ili finiĝis por kune ripozi, ekstere de la monaĥejo, en la sama tombejo. La franca revolucio frakasis kaj malaperigis ankaŭ la kapelon kun la tombo de la du famaj amantoj. Arkeologoj sukcesis ĝin rekonstrui, sed ne, tamen, la korpajn restaĵojn.
Historieco de Heloise
Heloise estis franca verkistino kaj erudiciulo, kiu ricevas gravan lokon en la franca literatura historio kaj ankaŭ en la disvolviĝo de feminisma reprezentado.
Malmultaj el ŝiaj leteroj pluvivas, sed tiuj kiuj atingis nin, estis konsiderataj fundamenta ‘monumento’ de la franca literaturo ekde la malfrua XIII-a jarcento. Ŝia korespondado estas la latina bazo de spirita edukado kaj modelo de la klasika letera ĝenro, kiu influis verkistojn tiel diversajn kiel Madame de Lafayette, Choderlos de Laclos, Voltaire, Rousseau, Simone Weil, kaj Dominique Aury.
Ŝi estas plej konata pro sia tragika amhistorio kaj korespondado kun Peter Abelard, unu el la plej popularaj instruistoj kaj filozofoj en Parizo tiutempe.
Kiam ŝi alvenis en Parizon kiel tre juna virino, ŝi jam estis agnoskita tra la tuta Okcidenta Eŭropo kiel fama akademiulo, erudiciulo pri la latina, la greka kaj la hebrea lingvoj kaj fama pro ŝiaj scioj, inteligenteco kaj sagaceco. Ŝi estis nevino de la pariza kanoniko Fulbert, en kies hejmo ŝi loĝis en Parizo.
Peter Abelard rakontas ke li "tute ekbrulis pro amo al ŝi", kiam li fariĝis kanoniko en Parizo kaj renkontis ŝin en 1115. Li "serĉis okazon alproksimigi ŝin al si per intima kaj ĉiutaga rilato". Por tiu celo li aranĝis translokiĝon en la domon de Fulbert por fariĝi la instruisto de Heloise. Fulbert tre feliĉis havi kiel instruiston de sia nevino tiel faman erudiciulon kiel Abelard.
La edukaj ŝancoj de Heloise probable estis unikaj aŭ almenaŭ tre maloftaj, ĉar nur malmultaj virinoj havis tian aliron al edukado. Dum la lecionoj de Abelard daŭris diskutoj de klasikaj aŭtoroj kaj debatoj pri la etikaj antagonismoj de amikeco kaj vera amo.
Post kastrado, plena de honto pro sia situacio, Abelard monaĥiĝis ĉe la abatejo St Denis en Parizo.
Laŭ la insisto de Abelard kaj multe kontraŭ siaj propraj deziroj Heloise prenis siajn votojn por fariĝi monaĥino. Laŭ aranĝo de Abelard, Heloise kaj aliaj monaĥinoj, eniris en la Oratorion de Parakleto, kie Heloise fariĝis abatino de la nova komunumo.
Ĉirkaŭ tiu tempo, la korespondado inter la du iamaj amantoj rekomenciĝis. Abelard rekomendis al ŝi direkti sian atenton al tiu sola kiu vere amis ŝin, Jesuo Kristo. Je ĉi tiu punkto, la stilo de la leteroj ŝanĝiĝis. Heloise respondis ke ŝi ne plu parolos pri la damaĝo, kiun Abelard estis kaŭzinta al ŝi.
Sed ŝi postulis lian subtenon kaj gvidon, kaj petis regulon por la komunumo kaj novan muzikon por uzi en liturgio. Ŝajnas, tio estis nur artifiko por provoki respondon kaj restarigi kontakton kun Abelard. Abelard donis al ŝi regulon kaj himnaron. Anstataŭ akcepti ĝuste kion Abelard sendis, ŝi reviziis la regulon kaj kreis alian novan kiu pli bone adaptiĝis al la virina konvento.
De tiu interŝanĝo ankaŭ evidentiĝas ke ŝi komponis liturgian muzikon.
Antaŭe plej multaj muzikaj kaj liturgiaj temoj de la materialoj asociitaj kun la geamantoj estis atribuitaj al Abelard, sed lastatempaj studoj ebligis identigi pecojn, kiuj probable estis de Heloise.
Petro la Respektinda skribis en letero al Heloise:  "[Vi] sendis ... novajn harmoniojn al la oreloj de Dio mem" kaj komparas ŝin kun Mirjam, kiu kantis novan dankkanton al Dio post kiam la Izraelidoj transiris la Ruĝan Maron. Tiaj deklaroj sugestas, ke Heloise rekte komponis por la liturgio de sia komunumo.
Sur tiu bazo kaj aliaj opinioj, David Wulstan argumentis en artikolo de 2002, ke iuj el la muzikoj antaŭe atribuitaj al Abelard estis efektive komponitaj de Heloise. Li uzis la identigilon de Constant Mews, la unuaj amleteroj de la paro (Epistolae duorum amantium), por identigi kvin muzikaĵojn, kiuj probable estis la komponaĵoj de Heloise. Li faris tion surbaze de tekstaj paraleloj inter la muziktekstoj kaj la korespondado kie evidentiĝas la ideoj de Heloise pri amo anstataŭ tiuj de Abelard.
Ankaŭ la esploro reliefigis la emon de Heloise uzi konatajn ŝablonojn kaj temojn, sed ŝi prezentis ilin en novaj  literaturaj kaj muzikaj verkoj.
Aliaj projektoj
KOMUNEJO:
Lluís Batlle i Rossell
Lluís Batlle i Rossell (naskiĝis en Santa Pau, Katalunio, 1981) estas komputisto kaj esperantisto. En 2006 li postenis kiel prezidanto de Kataluna Esperanto-Junularo.
27465 Cambroziak
27465 Cambroziak estas tre malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carole Ambroziak, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2011, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi instruis ĉe la Doolen Middle School de Tucson (Arizono).
Bilin
Bilin (ankaŭ hungare), ukraine Білин) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Raĥiv.
Situo
Bilin situas en valo de Nigra Tiso. Raĥiv troviĝas je 7 km-oj.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Bilin apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Rahó, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Bilin. Ekde 1945 Bilin apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Józef Wybicki
Józef Rufin WYBICKI [jUzef rUfin vibIcki], naskita la, mortinta la , estis pola poeto kaj politikisto. Li verkis la tekston de la kanto Mazurek Dąbrowskiego, kiu iĝis la nacia himno de Pollando.
Wybicki naskiĝis kiel pola nobelo en Pomerio, en Będomin. Li estis en 1767 deputito de Pola Sejmo, inter 1768 kaj 1772 ano de la Bara Konfederacio, kunlaboris en la kreado de la pola leĝaro kaj en la nacia eduka komisiono; krome li aktivis en la Patriota Partio en la tempo de la Granda Sejmo (La Kvarjara Sejmo), partoprenis en la ribelo de Tadeusz Kościuszko kaj kunorganizis la polajn legiojn en Italio kiel plenkomisiito de Napoleono en Pollando okupita dum la francaj kampanjoj de 806 kaj 1809. Post 1815 li estis altrangulo en Kongresa Pollando. Li do partoprenis ĉiujn gravajn politikajn aktivadojn dum sia vivotempo.
Ankaŭ sian literaturan verkon Wybicki konsideris formo de politika aktivado. Li ĵurnalisme kaj literature traktis temojn de politiko kaj socio. Kvankam li mem ne konsideris sin elstara poeto, ĉiu polo konas unu poemon lian: Pieśń Legionów Polskich (kanto de la polaj legioj).
Tiu kanto, konata ankaŭ kiel "Mazurek Dąbrowskiego" (marŝo de Dąbrowski), estis kreita en Reggio Emilia (Italio) en julio 1797) kaj intencita por la adiaŭa ceremonio al generalo Jan Henryk Dąbrowski, renkontonta Napoleonon. La teksto de la kanto de tiam trairis multajn modifojn por adapto al la historia medio. Origine ĝi estis armea, poste nacia kanto prezentata dum patriotaj ceremonioj. De post la batalo de Grochów (1831) dum la Novembra Ribelo ĝi estas konsiderata kiel nacia himno. En 1926 ĝi estis oficiale deklarita la nacia himno de Pollando.
Kuriozaĵo
En la opereto "La almoza studento" (Der Bettelstudent) de 1882 la ĉefrolulo Symon Symonovicz agas kiel fikcia "princo Wybicki". Estas necerte, ĉu tiu persono aludas la historian Józef Wybicki.
Dranjeno
La dranjeno (tibeta: སྒྲ་སྙན) estas kordinstrumento tibeta kaj himalaja, nome speco de gitaro. Ĝi havas ses aŭ sep nilonajn kordojn en tri kordoĥoroj. Ĝi estas ofte uzata en religiaj festivaloj de Tibeta budhismo.
Hontheim
Hontheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
João Paulo Lemmo Lemmi
João Paulo Lemmo Lemmi, konata laŭ la pseŭdonimo Voltolino, (San-Paŭlo, 1884 - 1926) estis brazila karikaturisto, desegnisto kaj ilustristo.
En la jaro 1896 li transloĝiĝis kun la familio al la itala Pizo kie jarojn poste li komencis sian karieron kiel ilustristo por iuj periodaĵoj. Li reiris al San-Paŭlo en 1904 kaj estis dungita de grafikejoj. En la sekva jaro li aperigis siajn unuajn karikaturojn en la ĵurnalo Cara Dura kaj aliaj tiamaj periodaĵoj itallingvaj eldonitaj en San-Paŭlo.
Voltolino laboris ankaŭ kiel ilustristo de anoncoj kaj afiŝoj, krom libroj. Li respondecis pri la koloraj bildoj de la unua eldono de porinfanaj libroj de Monteiro Lobato, A Menina do Narizinho Arrebitado (1920) kaj Marquês de Rabicó (1922).
La maja desnuda
La nuda Maja (hispane: La Maja Desnuda) estas oleopentraĵo de la hispana pentristo Francisco de Goya (1746-1828), en kiu aperas nuda virino kuŝanta sur litotuko kun punte kovritaj kusenoj. Ĝi estis farita dum iom da tempo de 1797 al 1800, kaj laŭdire ĝi estis la unua bildigo de ina pubhararo en granda okcidenteŭropa pentraĵo. La pentraĵo troviĝas en la Prado-Muzeo en Madrido, Hispanio.
Historio de posedo kaj ekspozicio
La verkaĵo ŝajne estis komisiita de Manuel Godoy, la hispana ĉefministro kiu pendigis ĝin en privata ĉambro, apud la La maja vestida de Goya, kaj la Venuso ĉe ŝia spegulo de Diego Velázquez.
La pentraĵo unue estas menciita en 1800 kiel pendanta super la pordo de la domego de Godoy, sen mencii la "vestitan version". Ĝi denove estas menciita en 1808, kune kun la "vestita versio", en la stokregistro de Manuel Godoy, fare de agento de Joseph Bonaparte kiu estis kronita Reĝo de Hispanio fare de lia frato Napoleon Bonaparte. En 1813 la du pentraĵoj estas prezentitaj en la stokregistro de Godoy-havaĵoj konfiskitaj fare de Fernando la 7-a, Reĝo de Hispanio. Ili estis translokigitaj al la Prado-Muzeo en 1901 post restado en la San Fernando Akademio de Belartoj, kie ili restis de 1808 ĝis 1813, kaj denove de 1836 ĝis 1901. En la paŭzo inter la du periodoj ili estis konfiskitaj fare de la Hispana Inkvizicio.
En 1815, la Hispana Inkvizicio alvokis Goyan por riveli kiu komisiis lin por krei la "obscenan" pentraĵon, kaj konsekvence li estis senpostenigita kiel pentristo de la reĝa hispana kortego. Se Goya donis klarigon de la origino de la pentraĵo al la Inkvizicio, tiu klarigo neniam aperis.
En 1930 la Hispana Poŝto eldonis poŝtmarkon en la formo de la nuda Maja. Tiu estis la unua fojo, ke ina nudo aperis sur stampo en Hispanio.
Priskribo
La figuro de la nuda Maja estas mallonga kaj anguleca kaj ĝi direkte prezentas frontan nudecon, kompare kun la longa kaj kurbiĝema Venuso de Velásquez, vidita de malantaŭe.
Dum jarcentoj en okcidenta kulturo, ĝis Goja, nudaj pentraĵoj preskaŭ ĉiam estis dediĉitaj al mitologiaj figuroj. La pentraĵo de la nuda Maja montras veran virinon, karnan, kiu rigardas rekte al la rigardanto kaj la nudeco ŝajnas ne ĝeni ŝin. Ŝi aspektas ridetanta kaj kontenta, fakto elstarigita metante ambaŭ brakojn malantaŭ la nuko kaj la pozicion de la pubaj haroj en la centro de la bildo. Tio estas la unua (konata) artverko en kiu videblas ina puba hararo, sen klaraj negativaj ligoj (kiel ekzemple en bildoj de prostituitinoj). Per tiu ĉi verko Goחa ne nur kolerigis la ekleziajn aŭtoritatojn sed ankaŭ influis la publikon kaj vastigis la artan horizonton de sia tempo.
La nomo "Maja" (virineca formo de "Majo") estis uzata en la tempo de Goja por priskribi virinon el la malsuperaj klasoj en Hispanio, kaj precipe en Madrido. La modelo estas verŝajne Papita Todo, la juna mastrino de Godoy.
Ricevo
La maja vestida estas pentraĵo de Goya pentrita iam inter 1800 kaj 1805. Temas pri versio kun vestoj de la antaŭa pentraĵo La maja desnuda (1797–1800).
Du specoj de poŝtmarkoj montrantaj La Majan desnuda-n en memorceremonio de la verko de Goya estis private produktitaj en 1930, kaj poste aprobitaj de la hispana poŝto. En tiu sama jaro, la registaro de Usono baris kaj resendis ajnan poŝtaĵon portanta la poŝtmarkojn.
Alia anekdoto iom pli ĵusa okazis en Cáceres, Hispanio, kiam urba policisto Píriz ordonis retiri el montrofenestro de vendejoj de artaĵoj kopion de tiu famega pentraĵo, ŝajne ĉar povus okazigi skandalon inter geknaboj. Tio okazis en 1976, dum la komenco de la Hispana transiro, sed jam post la morto de Francisco Franco.
Jagniątków
Jagniątków - [elparolu: jagnjontkuv]; (Agnetendorf) estas kvartalo de la pola urbo Jelenia Góra.
Ĝis la 1970-aj jaroj ĝi estis vilaĝo, de la duono de la 19-a jarcento ĝi estas populara ferieja vilaĝo. En la kvartalo troviĝas tipaj submontaraj pensionoj.
Nomoj de la urbo
Ĝis la fino de la dua mondmilito la vilaĝo germane nomiĝis Agnetendorf. Tra la unu jaro post la milito ĝi pole nomiĝis Agnieszków [elparolu: agnieŝkuw] de pola ina nomo Agnieszka (esperante: Agnes). En la 1946 jaro estis ŝanĝita nomo al hodiaŭa Jagniątków devenanta de pola nomo “ŝafido” (agnes signifas ŝafido).
Historio de la kvartalo Jagniątków
En la 1650 jaro konstruis ĉi tiu setlejon ĉeĥaj protestantoj, kiuj fuĝis de religiaj persekutadoj. Ili transiris Gigantmontaro de sudo. Ili okupiĝis pri la teksa metio kaj poste pri la polurado de la vitro.
Konataj personoj kunligitaj kun Jagniątków
De la 1907 ĝis la morto en la 1946 jaro vivis ĉi tie germana verkisto Gerhart Hauptmann, laŭreato de Premio Nobel de Literaturo. Hodiaŭ en lia domo troviĝas la “Urba Muzeo”.
Kvartaloj de Jelenia Góra :
Jagniątków * Cieplice Śląskie-Zdrój * Czarne * Goduszyn * Grabary * Maciejowa * Sobieszów * Strupice * Śródmieście * Zabobrze * Zatorze
Loĝaj kvartaloj de Jelenia Góra:
Orle * Pomorskie * Skowronków * Widok * XX-Lecia * Osiedle Zabobrze I * Osiedle Zabobrze II * Osiedle Zabobrze III * Żeromskiego
Lajos Lesznai
LESZNAI Lajos (naskiĝis 1904 - mortis fine de novembro 1977 en Budapeŝto) estis hungara muzikologo kaj esperantisto.
Esperantisto ekde 1924, li kunlaboris en Literatura Mondo, estis redakciano de Hungara Vivo, preleginto en Internacia Somera Universitato kaj kontribuanto al pluraj movadaj periodaĵoj, i. a. Scienca Revuo, Sciencaj komunikaĵoj kaj Esperanto, kies ĉefa muzika recenzanto li estis dum la lastaj jaroj. Kiel muzikologo, d-ro Lesznai estis internacie respektata fakulo pri Béla Bartók, pri kiu li verkis libron (1961), tradukitan ankaŭ en la anglan kaj germanan.
Seyé
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8997 loĝantojn. El tiuj estis 4644 viroj kaj 4353 virinoj. La komunumo havas surfacon de 186,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 14 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 72,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,5 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 5488 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4503 scipovis legi kaj skribi kaj 982 personoj estis analfabetoj. Do 17,89% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 8275 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2781 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 33,6% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Nejapa de Madero
Geografio
Nejapa de Madero apartenas al la distrikto Yautepec al kiuj apartenas entute 12 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7285 loĝantojn. El tiuj estis 3508 viroj kaj 3777 virinoj. La komunumo havas surfacon de 369.99 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 660 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1749 indiĝenoj. El tiuj 1419 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1419 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(19145) 1989 YC
(19145) 1989 YC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana amatora astronomo Johann M. Baur elde la observatorio de Chions, en la nordo de Italio.
Aŭstrio en la Vintra Olimpiko 2014
Kunordigis la teamon de la alpa ŝtato la Aŭstra Olimpika Komitato.
György Rózsa
György Rózsa
Penko Petrov
Penko PETROV (naskiĝis en 1880; mortis la 15-an de januaro 1978 en Jambol) estis bulgara esperantisto, dojeno de Veterana Esperantista Klubo, kio signifas - la plej malnova esperantisto en la mondo.
Petrov lernis Esperanton en 1899, korespondis kun Zamenhof kaj multaj aliaj famaj pioniroj, estis delegito de UEA jam en 1911 kaj ankoraŭ en 1970, verkis multajn artikolojn pri Esperanto kaj tradukis literaturaĵojn, instruis la lingvon en mezlernejoj, partoprenis plurajn internaciajn Esperanto-kongresojn kaj estis plananta mallongan viziton al la 63-a UK 1978 en Varna.
Domo de Faŭst
La Domo de Faust (Faustův dům) en Karlovo náměstí ekestis dum la fondo de la Nova Urbo; la fasado estis alikonstruita en la dua duono de la 16-a jarcento renesancstile kaj ĉirkaŭ 1740 en alta baroko.
Glaciero
Glacieroj estas formo de precipitaĵo konsistanta en akvo parte frostigita, sed ne en formo de kristaloj. Ĝi okazas kiam la neĝeroj falas el nubo kaj troviĝas aertavolo sufiĉe mezvarma por fandi ĝin parte, sed ne sufiĉe varma por transformi ĝin en pluvo. Se ili trovas malvarman aertavolon proksime de la grundo, ili povas frostiĝi denove. Kiel ĉe la frostiĝanta pluvo, forta ŝanĝo de temperaturo de la aero estas postulata por la formado de la glacieroj.
La glacieroj estas tre similaj al glaciaj akvogutetoj laŭ la simpla vido kaj en la mikroskopo observeblas ke ne formiĝas la tipaj neĝokristaloj, sed grenoj similaj al hajlo, tio estas malgrandaj senformaj glacieroj.
Antal Jakab (pastro)
JAKAB Antal d-ro estas rumanuja hungara romkatolika episkopo naskita en Kilyénfalva la 13-an de marto 1909 kaj mortis en Alba Iulia la 5-an de majo 1993.
Melchior Vulpius
Melchior Vulpius (1560 aŭ1570, Wasungen - 7-a de aŭgusto 1615, Weimar) estis Germana komponisto kaj instruisto. Vulpius estis la plej gravaj komponisto de protestantaj himnoj de sia tempo en Germanio. Li verkis multajn komponaĵojn kaj estis populara, modere Luterana komponisto.
Antal Jakab (pastro)
Kariero
Li estis ordinita pastro en 1934 de episkopo Gusztáv Károly Mailáth kaj li estis sendita de episkopo Áron Márton al Laterana Universitato, de kie li revenis en 1942 kaj instruis en katolika seminario de Koloĵvaro. La 26-an de aŭgusto 1951 la komunistaj aŭtoritatoj arestis lin kaj malliberigis lin por 13 jaroj. Li liberiĝis en 1964. En 1972 la papo nomumis lin helpepiskopo kaj en 1980 episkopo. Oni entombigis lin en Alba Iulia apud Áron Márton.
Melchior Vulpius
Vivo
En Schleusingen Vulpius estis implikata en la skribado de la tri pasionoj de Jacob Meiland, el kiuj oni trovis plurajn manuskriptojn datiĝantajn inter 1567 kaj 1670. Tiu ĉi verko influis la „S-kta Mateo-pasiono“ de Vulpius mem.. Ekde 1596 ĝis lia morto Vulpius estis kantoro en Weimar kaj instruisto ĉe la tiea latinlernejo.
Stacio Shinkanaoka
Stacio Shinkanaoka (japane: 新金岡駅 [Ŝinkanaoka-eki], angle: Shinkanaoka Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Kita, Sakaj, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Midōsuji.
Jim Knipfel
Jim KNIPFEL (naskiĝis 2-an de junio 1965) estas usona romanisto, aŭtobiografisto, kaj ĵurnalisto.
Li skribis novaĵartikolojn, muzikrevuojn, filmrevuojn, kaj ceteron por la gazeto alternativa New York Press ĝis la 13-a de junio 2006.
Blecua y Torres
Blecua y Torres [BLEkŭa iTOres] estas loĝlokoj kaj municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Ĝi estis formita per la kunigo de la ĝistiamaj municipoj Blecua kaj Torres de Montes en 1969.
Historio
La areo estis loĝata de islamanoj, poste moriskoj.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Blecua y Torres akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis ĝis nunaj 188 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (vitejoj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas du preĝejoj, du ermitejoj, tipa loĝloko, kaj ekstere naturaj lokoj.
Frostoprismo
Tiu meteo havas en la internacia kodo por flughavenoj METAR la mallongigon IC.
Kracedoj
La ĉaĉalakoj, ortaloj, kracoj, jakuoj kaj mutuoj estas birdoj de la familio Kracedoj aŭ en latina scienca nomo Cracidae. Tiuj estas specioj de tropika kaj subtropika Centra kaj Suda Ameriko. Unu specio, nome la Golfa ĉaĉalako, atingas plej sudan Teksason en Usono. Du specioj, nome la Blumaska jakutingo kaj la Ruĝecvosta ortalo loĝas en la insuloj de Trinidado kaj Tobago respektive.
Sistematiko kaj evoluo
La Kracedoj estas antikva grupo rilata al la nestamasuloj de Aŭstralazio. Ili estas foje unuigitaj kun tiuj en distinga ordo, "Kracoformaj", sed tio ne estas eltenata de plej ĵusaj studoj kiuj sugestas, ke ili estas bone markita, baza stirpo de Kokoformaj.
FAMILIO: KRACEDOJ Subfamilio N.N.
Alternative, ĉiuj subfamilioj escepte la Penelopenoj povus esti grupigitaj en la Kracenoj. Ĉar la komenca radiado de kracedoj ne estas ankoraŭ bone solvita ĝis nun (vidu sube), la sistemo uzita tie ŝajnas pli taŭga. Estas ankaŭ tre probable, ke la tuta listo de formortintaj subfamilioj ekzistantaj nur kiel fosilia registro estas tute nekompleta.
Evoluo
Ĵusa studado analizis DNA, morfologian, kaj biogeografian informaron por studi la filogenetikan rilataro de la kracedoj, nome la rilataro inter la genroj (Pereira et al., 2002), la rilataro inter la specioj de kracedoj (Pereira & Baker, 2004) kaj inter la Penelopenoj kaj la Kracenoj (Grau et al., 2005). La tradiciaj grupoj - ĉaĉalakoj, penelopoj kaj mutuoj - estas verigitaj kiel distingaj kladoj, sed la Kornomutuo reprezentas la nuran survivanton de tre distinga kaj antikva stirpo.
Krome, la molekula informaro sugestas, ke la Kracedoj originiĝis en fina Kretaceo, sed tio estas nur hipotezo ĝis nun: ĉar la proporcio de molekula evoluo estas nek konstanta laŭ la tempo nek unuforma inter genroj kaj eĉ specioj, informo baze sur molekula informo havas malmultan akuratecon laŭ longaj tempospacoj kaj tio bezonas akcepton per fosilia pruvaro. La fosilia registro de kracedoj estas limigita al nura dubinde distinga genro de ĉaĉalakoj, Boreortalis (Hawthorn, komenca Mioceno de Florido, Usono; povus fakte esti juna sinonimo de Ortalis) kaj kelkaj specioj en la moderna genro Ortalis. Tio ne havigas helpon por pritaksi la hipotezon (Pereira et al., 2002) ke la disigo inter la 4 ĉefaj stirpoj niatempoj okazis tre rapide, proksimume en la Oligoceno aŭ iom antaŭe, iam inter 40 kaj 20 milionoj da jaroj.
La genroj Procrax, Palaeonossax kaj Paleophasianus estas ofte konsiderataj kracedoj, sed tio ne estas tute certa; ili povus aparteni al rilata formortinta stirpo. Bedaŭrinde oni konas malmultajn bonajn fosiliojn, ĉar ili datas el kiam la modernaj grupoj ŝajne diverĝis. Se ili estas kracedoj, ili reprezentus ĉu kelkajn el la lastaj membroj de la familio antaŭ la penelopoj, ĉaĉalakoj ktp, evoluis, aŭ tre fruajn reprezentantojn el tiuj stirpoj.
Tiele, la akcepto ke la moderna diverseco ekevoluis en la fina Paleogeno, plue tra la Mioceno antaŭen, devas esti konsiderata hipoteza pro manko de forta pruvaro. Krome, la "molekula" ŝanĝo estas tute ebla konsiderante kion oni konas pri evoluado kaj radiado de Kokanseroj, kaj kongrue kun la paleogeografio de Ameriko. La iĥnotaksono Tristraguloolithus cracioides estas bazita sur fosiliaj ovokonkaj eroj el Fina Kretaceo, Kuŝejo Oldman de suda Alberto, kiuj estas similaj al ovoj de ĉaĉalakoj (Zelenitsky et al., 1996), sed sen osta materialo ties rilataro ne povas esti determinita krome se ili ne estas ŝajne el dinosaŭro.
Kompare, speciigo ene de mutuoj (Crax, Nothocrax, Pauxi kaj Mitu) kaj de la genroj Pipile/Aburria estas subtenata de pli bona pruvaro. Ĝi estis kutime farita de ŝanĝoj en topografio kio dividis populaciojn (Alopatria speciiĝo),ĉefe pro starigo de Andoj kio kondukis al starigo de modernaj riverbasenoj. La distribuado de mutuoj kaj jakutingoj ĉefe sekvis la starigon de tiuj riversistemoj, kaj ĉe la lasta kazo, ŝajne multajn formortojn de populacioj en malaltaj areoj (Grau et al., 2005). Alia rezulto estis, ke la Brida jakuo apartenas al sama genro kiel la jakutingoj, kiuj tiele uzas pli malnovan nomon Aburria (Grau et al., 2005).
Aspekto
Kracedoj estas grandaj birdoj, similaj laŭ ĝenerala aspekto al meleagroj. Jakuoj kaj mutuoj loĝas en arboj, sed la pli malgrandaj ĉaĉalakoj troviĝas en pli malfermaj arbustaraj habitatoj. Multaj specioj estas tre longvostaj, kio povas esti helpo al movado en tre arbeca medio. Ili estas ĝenerale malhelplumaraj, sed mutuoj kaj kelkaj jakuoj havas kolorajn vizaĝajn ornamojn. La birdoj en tiu familio estas ĉefe voĉemaj, kaj ĉaĉalakoj ricevas nomon el la sono de ties alvoko. Kracedoj gamas laŭgrande el la Ortaleto (Ortalis motmot), tiom malmulte kiom ĝis 38 cm kaj 350 g, al la Invaria mutuo (Crax rubra), de ĉirkaŭ 1 m kaj 4.3 kg.
Kutimaro kaj ekologio
Tiuj specioj manĝas fruktojn, insektojn kaj vermojn. Ili konstruas nestojn en arboj, kaj demetas 2 al 3 grandajn blankajn ovojn, kiujn la ino kovas sola. La junuloj estas frumaturaj kaj sentas eĉ dekomence instinkton tuj grimpi kaj rifuĝiĝi en la nestarbo. Ili kapablas flugi kelkajn tagojn post eloviĝo.
Kataluna Esperantista Federacio
Kataluna Esperantista Federacio estis Esperanto-asocio kuniganta esperantistojn el Katalunio kaj Majorko. Ĝi estis fondita en 1910 kaj malaperis en 1939 pro la venko de faŝismo post la enlanda milito. Ĝia funkciado estis interrompita inter 1928 kaj 1930, kiam la guberniestro de Barcelono, generalo Milans del Bosch, postulis, ke la asocio ĉesu nomi sin 'kataluna' kaj aliĝu al Hispana Esperanto-Asocio kaj monpunis ties prezidanton, Delfí Dalmau, pro kio asocia kunveno decidis malfondi la asocion kaj atendi pli favorajn tempojn.
KEF eldonadis la gazeton Kataluna Esperantisto, organizis la Internaciajn Florajn Ludojn kaj ĉiujarajn kongresojn. Mejloŝtono de ĝia agado estis la publikigo de la Kataluna Antologio en 1925.
En 1936, dum la milito, ĝi kreis la Kontraŭfaŝistan Esperantistan Komitaton de Katalunio, kiun kunlaboris kun la kataluna registaro en la ellaborado de materialo en Esperanto.
Josip Broz Tito
Josip Broz, alinomita (marŝalo) Tito (naskiĝis la en Kumrovec, mortis la  en Ljubljana) estis jugoslava politikisto, li venis el kroata-slovena kamparana familio.
La juna Tito, kiam li ĉirkaŭ 1910 laboris kiel metallaboristo, aliĝis al la socialista movado en la Kroata Zagreb. Dum la Unua mondmilito li alvenis kiel militkaptito en Rusio, kie li travivis la Oktobro-revolucion kaj transiris al la komunismo. En 1920 Tito revenis al Jugoslavio. En 1928 li fariĝis sekretario de la (malpermesita) Komunista partio de Zagreb, kaj trapasis kvin jarojn en la prizono. Post tio li fariĝis membro de la Politburo, kaj en 1937 ĝenerala sekretario de la partio, en kiu li, komisiite de la Komintern, komencis labori je la reorganizado de la partio.
MMII kaj partizanbatalo
Dum la Dua mondmilito Tito en 1941 batalis kontraŭ la germanaj kaj italaj entruduloj, kaj ankaŭ kontraŭ enlandaj kontraŭuloj. Kvankam la promesita helpo de sovet-rusio ne tuj venis, Tito kiel gvidanto de la rezistaro finfine sukcesis venki, ankaŭ per okcidenta diplomatia kaj armea subteno. En propra lando li ŝajne estis akceptebla persono, ĉar li promesis al la diversaj etnaj grupoj de Jugoslavio altan gradon da aŭtonomio.
Laŭ la brita brigadogeneralo Fitzroy Maclean, li dum la Dua mondmilito estis paraŝutigita en Jugoslavio kaj konis Titon de proksime, lia kromnomo referencis al lia maniero de komandi. Li faris tion koncize kaj forte per diri "Vi tion, vi tion". En la serbokroata tio estas: "Ti to, ti to".
'Jugoslavia Tria Vojo'
Post la Dua mondmilito Tito (ekde 1945 premiero, kaj ekde 1954 prezidento) rapide akiris la aŭtokration en la Komunista partio. La unuaj tri jaroj de lia regado Tito enkondukis kolektivigojn kaj aliajn aranĝojn kiuj ne malsuperis tiujn de la Sovet-Unio. La sekreta servo, OZNA spuris en la stratoj al faŝistoj, kunlaborantoj, eks-Ustaŝoj kaj eks-Ĉetnikoj. En tiuj jaroj oni rigardis Titon kiel la plej fidela adepto de Stalin.
En 1948 okazis rompiĝo kun la Sovet-Unio, i.a. pro malkonsento de opinio kun Stalin. Kiam Stalin obstine persistis ke Jugoslavio liberiĝis dank’ al la Sovet-Unio, Tito diris ke Jugoslavio liberigis sin mem. Ankaŭ Tito ne samopiniis pri la ekonomiaj aranĝoj kiujn Stalin klopodis apliki en la orienta bloko, kaj kiuj vere estis bonaj por la Sovet-Unio, sed ne por Jugoslavio. La vera ofendiĝo estis la propono por unuiĝi kun Bulgario kaj Albanio. La ideo ke orientblokaj landoj mem povis fari tion sen konsento de Stalin estis por Moskvo absurda, kaj Stalin klopodis haltigi la landojn. Hoxha de Albanio kaj Dimitrov de Bulgario konfesis sian eraron, sed Tito daŭre rezistis Moskvon.
La fakto ke Jugoslavio sin poste povis firmteni, kontraŭ la premo de la orienta bloko, kaj interne de la komunismo daŭrigis iri en propran direkton, multe plifortigis la prestiĝon de Tito en propra lando kaj eksterlando. Kiam li en 1950 proklamis memregadon de la laboristoj en Jugoslaviaj kompanioj, li kreis per tio antimodelon kontraŭ la stalinismo. La OZNA nun sendis la adeptojn de Stalin al koncentrejoj.
Senalianca Movado
En la internacia politiko Tito strebis al ‘senbloka’ pozicio por Jugoslavio. La estis unu el la inaciatintoj kaj inspirintoj de la konferencoj de la Senalianca Movado, akceptis ekonomian subtenon de ĉiuj flankoj kaj ne nur kontraŭis la ideologiajn pretendojn de Ĉinio kaj Albanio, sed ankaŭ kritikis la Sovet-Rusian agadon en Hungario (1956) kaj Ĉeĥoslovakio (1968). En propra lando Tito kontraŭbatalis i.a. la opozicion de Milovan Djilas kaj Aleksandar Ranković.
Ekde la komenco de la 1970-aj jaroj la problemo de etnaj kaj ideologiaj kontrastoj denove leviĝis en Jugoslavio. Tito reagis unuflanke per purigado en la partio kaj aliflanke per la en 1974 proklamita federacia konstitucio, en kiu la dominanta pozicio de Serbio iomete estis limigita per fakta egalrajtigo de la aŭtonomaj provincoj Kosovo kaj Vojvodino al la ses respublikoj. Samtempe li severe agis al siaj oponantoj.
Morto de Tito kaj la federacio
Tito mortis je la 4-a de majo 1980. Li eniris la historion kiel komunista gvidanto kiu kapablis halti la komunistan marŝon al la okcidento: li malgluis sian landon de la orienta bloko, sekvis sian propran vojon kaj donis al la komunismo en Jugoslavio propran staturon. Li elkreskis de partizangvidanto al respektata politikisto. Kiel dumviva prezidento Tito diktatore regadis, tio ebligis al li subpremi malkvieton kaj ŝtopi la buŝon al politikaj kontaŭuloj por dekoj da jaroj. Post la morto de Tito ideologiaj kaj subhaŭtaj etnaj tensioj kondukis al perfortaj konfrontadoj: montriĝis ke lia vivolaboro estis vana laboro. Ekde 1986, kiam la naciismo en Serbio venkis, la diversaj respublikoj disiĝis. Finfine tio kondukis al la disfalo de la jugoslavia ŝtatfederacio.
Tito kaj Esperanto
Laŭ Esperanto en Perspektivo, Tito iam "lernis la Internacian Lingvon kaj ofte esprimis sin favore al ĝi"; li estis alta protektanto de la UK 1953 en Zagrebo kaj de la UK 1973 en Beogrado.
La libro Pri Internacia Lingvo dum Jarcentoj de Isaj Dratwer citas lin per la sekvaj vortoj:
La aserto, ke Tito ĉiam parolis Esperanton kun la aŭstria prezidento Franz Jonas, estas verŝajne nur fantaziaĵo.
Titismo
Titismo aŭ Titoismo estas la post-mondmilitaj politikoj kaj praktikoj asociitaj kun Tito, karakterizitaj per opozicio aŭ sendependo de Sovetunio kaj defendo de aŭtonomeco de la laborfortoj. La fundamenta principo de titoismo estas, ke la socialismo devas esti atingita laŭ la apartaj politikaj, kulturaj, historiaj kaj geografiaj kondiĉoj de ĉiu lando, kaj ne trudita de eksteraj orientiĝoj. Marŝalo Tito ne akceptis la politikon de Kominform submeti la komunistajn partiojn de la membrolandoj al la gvido de Moskvo kaj rompis kun Stalinisma Sovetunio. Tito serĉis konservi Jugoslavion kiel "socialisman sed sendependan" landon kaj kreis la principon de memregado (samoupravljanje, en la serbokroata), laŭ kiu la tuta socio devas esti memsufiĉa per sia propra laboro, sur ĉiuj niveloj: de fabriko al la tuta lando. La Teorio de Asociita Laboro kondukis al oficialaj politikoj de fabrikoj apartenantaj al la laboristoj mem (ne nur administritaj de ili) kaj dividado de profitoj inter laboristoj.
Dvorak
Jen kelkaj homoj kaj aferoj kun la nomo Dvorak:
Aurel Stein
Siro Marc Aurel Stein (naskiĝis la 26-an de novembro 1862 en Pest (urbo) kiel STEIN Aurél; mortis la 26-an de oktobro 1943 en Kabulo) estis hungara juddevena geografia malkovristo kaj arkeologo, lingvisto, kiu ricevis la britan ŝtatanecon.
Li studis en Vieno, Leipzig, Tübingen kaj doktoriĝis en 1887. Ekde 1884 (?) li laboris en Oksfordo kaj en la Brita Muzeo. Li estis instruisto pri la sanskritaj lingvo kaj literaturo en la Lahore-a Universitato en 1888. En 1894 aperis lia unua scienca laboro pri katalogo de la libraro de la kaŝmira ĉefhindreĝo. Inter 1888–96 li multe vojaĝis en Kaŝmiro, esploris ties memoraĵojn kaj geografion.
Stein partoprenis en tri sukcesaj kaj unu malsukcesa esplorvojaĝoj en Centra Azio. La unua ekspedicio okazis en 1900, en orienta Turkestano, kie li traesploris la de Sven Hedin malkovritajn ruinojn. En dua esplorvojaĝo en 1908 li pludaŭrigis la esploron de la montaro Kuen Lun, plue li faris fosadojn en la dezerto Takla Makan kaj apud Tarim. Li reveturis en Eŭropon en 1909, kie li prelegis, verkis. En 191 li faris arĥeologiajn esplorojn en norda Hindio.
La tria ekspedicio daŭris tri jarojn (1913-1916), kaj li veturis entute 18.000 km en Interna Azio, Tuta Turkestano, Montaro Kuen Lun. Plej grava malkovro de Stein okazis dum la tria ekspedicio kaj estis ĉe "Ŝtonkaverno de mil Budhoj" proksime al Dunhuang (Tun Huang). Tiu estis la loko, kie li malkovris la Diamantan Sutraon, la plej malnovan presitan tekston de la mondo, aliajn 40.000 paperrulaĵojn. (Granda parto de tiuj estis forliverita kaj tiel ili restis por la homaro. La restintaj rulaĵoj kaj valoraj paperoj estis venditaj far ĉinoj. La de Stein forliveritaj rulaĵoj estas ankaŭ hodiaŭ esploreblaj, dum la far ĉinoj forvenditaj dokumentoj malaperis.)
Li postlasis kolektaĵon, kiun gardas la Brita Librararejo kaj kiu entenas ĉinajn, tibetajn kaj tangutajn manskribaĵojn, prakritajn lignajn tabuletojn, kaj dokumentojn en ĥotoneza, ujgura, sogdiana kaj orienturkaj lingvoj. Stein kolektis ilin dum siaj vojaĝoj tra meza Azio en la 1920-aj, 1930-aj jaroj. Stein trovis manskribojn en la antaŭe perdite-pensitaj toĥarianaj lingvoj kaj registris multajn arĥeologiajn lokojn, precipe en Irano kaj Baluĉistano.
Lian libraron heredis la Hungara Scienca Akademio. Li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio en 1895.
Okrúhle
Okrúhle (hungare Kerekrét) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankaŭ proksima vilaĝeto Šapinec apartenas al la municipo ekde 1965.
Situo
Okrúhle situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Pollando-Giraltovce. Svidník troviĝas je 16 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1394 laŭ tiama hungara ortografio "Kerekreth" (=ronda herbejo). En 1427 45 familioj pagis imposton. Baldaŭe pro atako de poloj la vilaĝo senhomiĝis. En 1787 392 vilaĝanoj loĝis en 47 domoj, en 1828 369 vilaĝanoj en 49 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kerekrét 340 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Giraltovce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Okrúhle 651 homoj, (641 slovakoj).
Ragado
Ragado (greke ραγάδα, ragáda - ŝiraĵo) estas fendoforma ŝirvundo en la haŭto, ekzemple je la lipoj, buŝanguloj, plandoj aŭ artikfleksejo.
Ragado ekestas per trostreĉiĝo dum malpliigita elasteco de la koncerna haŭtparto, ekzemple per elsekiĝo, malvarmo aŭ haŭtmalsanoj kiel neŭrodermito. Ĝi ordinare saniĝas sen cikatro.
Kemnitz (apud Greifswald)
Kemnitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Lubmin de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
22140 Suzyamamoto
22140 Suzyamamoto estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Suzanne Yamamoto, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005. Ŝi estas instruistino ĉe la Mililani Middle School de Mililani (Havajo).
Paziriko
Paziriko ('Pazyryk') estas loka nomo de valo en Altajo, situanta en la siberia parto de Rusio kaj sude de la moderna urbo Novosibirsko, proksime al la limoj de Ĉinio, Kazaĥstano kaj Mongolio. Ĝi estas parto de la Ukok-ebenaĵo, kie oni trovis multajn praajn skitajn kurganojn el la bronza epoko.
Kelkaj kurganoj estis elfositaj de la arĥaeologo Sergej Ivanoviĉ Rudenko, komence de la 1920-aj jaroj. Ĉar multaj kurganoj estis prirabitaj jam pli frue, li elterigis ĉefe ĉevalojn, teksaĵojn, feltajn kaj lanajn kovrotukojn, inkluzive la plej malnovan teksitan tapiŝon de la mondo kaj aliajn elstarajn objektojn. Oni trovis kelkajn netuŝitajn kurganojn. La kadavroj estis konservitaj per mumiigaj teknikoj kaj ili estis nature frostiĝintaj pro la akvo enfiltriĝinta en la tombejon.
Tatuita ĉefo
La plej okulfrapa malkovro de Rudenko estis la korpo de la tatuita Pazirika ĉefo: la fort-statua viro mortis en la aĝo de 50. Parto de lia korpo estis putrinta, sed plimulto de la tatuoj estis klare videbla. La konservitaj tatuoj montras montarajn bestojn kiel cervojn aŭ kaprojn.
"Glacia servistino:" (4-a jc a.K.)
La plej fama neprirabita Pazirika kurgano enhavis la "glacian servistinon" trovitan de la arĥeologo Natalja Polosmak en 1993. Ĝi estas rara ekzemplo pri virino kun ligna tombeja ĉambro, akompanita kun ses ĉevaloj. Ĝi kuŝis dum 2,400 jaroj en saliko-trunka ĉerko. Sur la ekstera flanko estis stilizitaj bildoj de cervoj kaj neĝaj leopardoj ĉizitaj en ledon. Post la entombigo, la kurgano venis al permafrosto (daŭre-frosta stato)
Buritizeiro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Pirapora. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Paziriko
"Glacia servistino:" (4-a jc a.K.)
La korpo estis balzamita per torfo kaj arboŝelo, en dormanta pozicio.
Ixpantepec Nieves
Ixpantepec Nieves estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Ixpantepec Nieves. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 065.
Monyoród
Ne miskomprenu kun Mogyoród!
Ixpantepec Nieves
Geografio
Ixpantepec Nieves apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1371 loĝantojn. El tiuj estis 622 viroj kaj 749 virinoj. La komunumo havas surfacon de 93.14 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.
Monyoród
Monyoród [monjorOd], kroate Minjorod estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Bóly.
Ixpantepec Nieves
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1309 indiĝenoj. El tiuj 1169 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Monyoród
Situo
Monyoród situas sur deklivoj en valo de rojo, fine de sakovojo, fervojo Pécs-Barcs estas proksime. Bóly troviĝas 10, Kozármisleny 18, Villány 19, Mohács 20, Pécs 25, Siklós 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1389 laŭ tiama ortografio "Monorod". Dum la turka erao la vilaĝo daŭre estis loĝata. Poste alvenis kroatoj kaj germanoj. En 1944 parto de germanoj rifuĝis, baldaŭe deportitaj hungaroj alvenis el Ĉeĥoslovakio. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de germanoj, kuracejo, migra poŝto.
Rousson (Yonne)
Geografio
Rousson etendiĝas sur 5.62 km², kaj havis 369 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 66 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Claude Couard, kiu do fariĝis la loka urbestro.