cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Locronan
Etimologio kaj originoj
Son nom signifie « le lieu (de l'ermitage) de saint Ronan ». Les archives anciennes appellent parfois Locronan, Saint-René-du-Bois, mais la localité a aussi porté d'autres noms selon les dates (Eccl. Sancti Ronani en 1031, Prioratus Sancti Ronani de Nemore en 1262, Locus Ronani en 1348, Loc-Ronan-Coat-Nevet , ou Saint Renan du Bois en 1457, Locrenan à partir de 1535).
Le petit bourg est élevé au rang de ville en 1505 par Anne de Bretagne, venue en pèlerinage. Elle y serait peut-être venue invoquer saint Ronan pour avoir des enfants si l'on en croit Jean Louis de Leissègues de Rozaven : « Anne de Bretagne, reine de France, a obtenu des enfants par l'intercession de ce saint; votre grande-tante Guesdon a aussi été exaucée en faisant le pélerinage... ». Un calice du sur lequel est écrit le prénom Anna et dessin une hermine, qui se trouve dans l'église Saint-Ronan, aurait peut-être été offert par la duchesse. -->
Gârbova de Jos
Gârbova de Jos [gırbova de ĵos] (hungare: Alsóorbó alŝo:rbo:) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Aiud. Administre ĝi apartenas al Aiud.
Locronan
Sankta Ronan
La hagiografia tradicio de la frua Mezepoko asertas ke la regiono estis kristanigita en la 5-a jarcento de sankta Ronan, irlanda ermito. La nuntempa parola tradicio diras ke sankta Ronan pune iris ĉiutage laŭ la cirkvito de la malgranda tromenio, kaj ĉiudimanĉe laŭ tiu de la granda. La urbo Locronan konservas por ĉiam la spuron de lia irado, ĉar oni nomas ĝin Locronan, la locus (la spaco) de Ronan.
Gârbova de Jos
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 658 loĝantojn (rumanoj); en 1956 636.
Locronan
Sankta Ronan
En la preĝejo Saint-Ronan, statuo prezentas lin kun mitro kaj episkopa bastono kiel migra abato aŭ episkopo.
Gârbova de Jos
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1282. Ĝis 1919 Alsóorbó apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér).
Locronan
La prospereco de la kanabo
Ekde la 14-a jc, la kanabo prosperis preskaŭ ĉie en la regiono de Locronan. De tiu produktado naskiĝis industrio de la veltolo, favorata komence de la proksimeco de Pouldavid, la iama haveno de Douarnenez, kiu prosperigis la urbeton kie instaliĝis multaj teksistoj kaj komercistoj. <!--La renommée des toiles issues de la manufacture de Locronan, vendues sous le nom d'« olonnes » (les bateaŭ allant chercher le sel emportaient des toiles pour les vendre à La Chaume-d'Olonne et à Saint-Gilles-d'Olonne) sur les côtes du Bas-Poitou [Vendée actuelle], va vite traverser les frontières et même les océans. Elles équipent les navires de la Royale et de la Compagnie des Indes, mais les commandes proviennent aussi des marines étrangères. La toile à voile de Locronan aurait ainsi équipé l'Invincible Armada espagnole et Shakespeare la cite même dans "Coriolan" (acte II, scène I). Le lin était aussi travaillé.
C’est à cette époque de prospérité, arrêtée un temps par les destructions liées aŭ guerres de la Ligue (Locronan est pillé en 1594 par les troupes espagnoles, puis par le capitaine de guerre Anne de Sanzay de la Magnane), qu'appartiennent la plupart des richesses architecturales que constituent les demeures en granit de la place de l'église et des rues avoisinantes et, naturellement, l’église Saint-Ronan et la petite chapelle du Pénity attenante à celle-ci et abritant le gisant du saint (respectivement des et s). En 1751, 406 métiers à tisser sont encore dénombrés dans 21 paroisses de la région dont 151 à Locronan même. La création de manufactures royales à Brest en 1764 par Choquet de Lindu (pour faire travailler les forçats du bagne de Brest), qui attira de nombreŭ tisserands de Locronan se fit durement sentir. Le déclin de l'activité toilière s'est accentué à partir du milieu du, la production passant de 10 000 pièces en 1751 à 6329 pièces en 1776. En 1771, un inspecteur des manufactures, Guilloutou, attribue cette décadence « à la mauvaise filature et à de mauvais procédés de fabrication ». En 1813, on ne recense plus que 13 métiers à tisser à Locronan et la concurrence des métiers mécaniques fait alors vite cesser cette activité. Un texte anonyme daté de 1779 ou d'une année avoisinante décrit les conditions de travail des tisserands :
La condition des tisserands était donc fort misérable à Locronan au ; ils demeuraient dans de pauvres masures, parfois à demi écroulées. Les belles demeures, en particulier celles de la place centrale, étaient habitées par les fournisseurs, les intermédiaires, les marchands et par un certain nombre d'hommes de loi, sénéchaŭ, procureurs, avocats, notaires,.. des juridictions seigneuriales qui exerçaient à Locronan.
En 1787, le recteur [curé] André, écrivant à l'Intendant de Bretagne, dresse un tableau très sombre des conditions de vie de la plupart des habitants de la cité:
La place, dotée en son centre de l'ancien puits communal, longtemps seule source d'eau potable de la cité, prend toute sa dimension chaque deŭième dimanche de juillet lors des Troménies, mais encore plus toutes les six années lors de la Grande Troménie (la dernière a eu lieu en 2007, la prochaine en 2013). La place est bordée de 14 maisons en granit qui composent un ensemble architectural remarquable, témoignant de la richesse des marchands de toile et autres notables qui les firent édifier aŭ et  dont le Bureau des toiles et l'hôtel de la Compagnie des Indes. L'actuelle rue Moal était la rue des tisserands. -->
<!--
La Révolution française
Le 28 l'Assemblée législative décide la création de la commune de Locronan agrandit le territoire de l'ancienne paroisse : « Locronan comprendra, outre son ancien territoire, les villages de Mesandren, la Villeneuve, Trobalo, Bourlan-Bihan, Tyhoc, Krellous et leurs dépendances, distraites de la paroisse de Quéménéven. (...) Locronan comprendra en sus tout le territoire bordé au nord par le ruisseau coulant du moulin du Prieuré au moulin Pont, à celui de Trefféol et à ceŭ de Quissinic et Moëlien ; (...) tout le territoire, tant de la paroisse de Plonévez [Plonévez-Porzay] que de la succursale de Kerlaz, situé au couchant et bordé par l'eau nommée Bourou-Briant (...). La chapelle de Kergoat sera conservée comme oratoire où le curé de Locronan enverra un prêtre tous les dimanches et fêtes pour y dire la messe (...) ».
Les autres évènements du au
Le célèbre prédicateur Julien Maunoir est venu prêcher à deŭ reprises à Locronan en 1659 et 1679.
En mars 1757, une épidémie de typhus propagée par le retour à Brest en provenance d'Amérique de l'escadre d'Emmanuel Auguste Dubois de La Motte fait plusieurs centaines de morts dans la région de Locronan (73 à Plonévez-Porzay, 117 à Plomodern, 35 à Ploéven, un nombre non précisé à Locronan et dans les autres paroisses voisines). En novembre 1834, une épidémie de choléra fait 15 victimes à Locronan.
Le
En 1860, l'école privée tenue par les Sœurs reçoit 120 enfants des deŭ sexes grâce à la création d'une "Maison de charité" alors que quelques années avant elle ne recevait qu'à peine 30 élèves.
Le service télégraphique ouvre en 1904.
Un Gorsedd s'est tenu à Locronan le 6 sous la présidence d'Yves Berthou (grand druide sous le nom de Kaledvoulc'h) et en présence de nombreŭ bardes dont Jaffrennou (Taldir). Le choix de Locronan était évidemment symbolique.
Soixante-douze soldats de Locronan sont morts pour la France dont 48 pendant la première guerre mondiale, 17 pendant la Seconde Guerre mondiale et 7 pendant les autres conflits du. -->
Origine et historique de la Grande Troménie
Locronan est célèbre pour sa Grande Troménie, une procession se déroulant autour des limites d'un ancien espace sacral, devenu un minihi (Tro minihi, devenu "Troménie"), tous les six ans. Entre deŭ grandes Troménies se déroule annuellement la petite Troménie, le 2 dimanche de juillet.
Bien que le rituel contemporain de la Troménie soit éminemment catholique, son circuit aurait des racines celtiques, si l'on suit l'hypothèse du chercheur Donatien Laurent ; d’ailleurs la forêt de Nevet conserve la trace toponymique d'un nemeton, espace sacré dans lequel les druides officiaient.
Des celtisants ont associé la procession estivale de la grande troménie à sa consœur irlandaise du Croagh Patrick, qui se déroule chaque premier août, c'est-à-dire à la fête celtique de Lugnasad ; saint Ronan pourrait être un avatar du dieu Lug.
L'affluence était telle lors des Grandes Troménies qu'elle provoquait souvent des désordres comme le prouve ce témoignage du chef de la brigade de Châteaulin en date du 14: « Le sieur recteur de Locronan (...) désiroit que deŭ de mes cavaliers eussent précédé les reliques assez près des bannières (...) affin d'y empêcher le tumulte et le désordre qui s'étoit rencontrées dans les autres Troménies passées (...) et les empescher d'être foulés, ainsi que les reliques d'estre renversées, rapport à la grande affluence qui s'y trouve ». Gustave Geffroy a décrit la Troménie en 1903 :
-->
<!-- La revue "Le mois littéraire et pittoresque" publie en juillet 1905 un long article décrivant la grande Troménie :
Lors de la grande Troménie de 1911, qui dure une semaine, l'affluence est estimée à 20 000 pèlerins le premier dimanche, à 15 000 le second dimanche.
L'itinéraire et les stations de la Grande Troménie
L'itinéraire, qui part de la chapelle du Pénity, suit les anciens sentiers censés avoir été empruntés par saint Ronan lui-même et il est interdit de prendre des raccourcis. Il est marqué par 12 « stations majeures » de la « voie sacrée » veillées par un fabricien muni d'une cloche pour signaler sa présence et 44 reposoirs constitués de huttes de branchages recouvertes de draps blancs et abritant des statues venant de Locronan et des paroises voisines. Le détail des 12 stations majeures, les rites à suivre et la carte de l'itinéraire, qui passe aussi par la "jument de pierre", suivi sont consultables sur un site Internet.
La petite Troménie
Son itinéraire est beaucoup plus court, sa longueur ne faisant qu'un tiers du parcours de la grande Troménie. La petite Troménie. se déroule tous les ans le deŭième dimanche de juillet (par exemple le 8).
Démographie
Commentaire : La population de Locronan est restée remarquablement stable au fil des deŭ derniers siècles, sa population de 2008 étant à peine supérieure à celle de 1793. Dans l'intervalle, les variations survenues sont infimes, l'écart de l'année où la population était la plus faible (638 habitants en 1866, un minimum secondaire étant observé en 1968 avec 672 habitants) et celle où elle fut la plus élevée (924 habitants en 1931) n'étant que de 286 habitants. Cette stagnation est en fait un net déclin relatif, car la population de la France a nettement augmenté pendant les deŭ derniers siècles. Le bourg rassemble traditionnellement la majeure partie des habitants de la commune (533 des 766 habitants en 1886). La vocation touristique de la ville la transforme quelque peu en "ville-musée"; des logements récents ont toutefois été construits à la périphérie (72 nouvelles résidences principales entre 1990 et 2004 sur un total de 342) mais 22,5 % des logements sont des résidences secondaires en 2007 (107 résidences secondaires pour 354 résidences principales).
Liste des maires
-->
Hermann-Josef Weidinger
Monsinjoro Patro Hermann-Josef WEIDINGER OPraem (naskiĝinta kiel Heinrich Anton Weidinger la 16-an de januaro 1918 en Riegersburg, mortinta la 21-an de marto 2004 en Waidhofen an der Thaya) estis ege populara premonstrato kaj fakulo de sanigmetodo per kuracherboj. La misiisto en Respubliko Ĉinio kaj - post forpeligo el Hongkongo en 1940 - en Makao elstaris ankaŭ kiel tradukisto (i.a. de la Kateĥismo, de la Nova Testamento, de porjunulara literaturo ĉinen) kaj eldonisto. Kiel asistanto de milita kuracisto li eklernis la ĉinan tradician medicinon. Pro vatikana ordono li estis prizorganta eksterlande restantajn ĉinajn studintojn.
Teerisaari
Teerisaari estas la plej granda insulo de Höytiäinen. Ponto al la insulo ne ekzistas, sed en vintroj al Teerisaari estas glacivojo. Teerisaari havas malpli ol 10 tutjarajn loĝantojn, sed somerloĝantoj en julio povas esti multe pli ol 100. Antaŭ la malaltiĝo de akvo de Höytiäinen en 1859 en Teerisaari estis nur proksimume unu hektaro granda insulo Vanhasaari, "malnovainsulo". Tie estas ankaŭ golfo Sisuslahti.
Hermann-Josef Weidinger
Sub la kromnomo "Kräuterpfarrer" ("herbar-paroĥestro") li fariĝis konata al vastega publiko per libroj, gazetartikoloj, radielsendoj kaj televiddissendigoj. Lia posteulo estas Benedikt Felsinger.
Locronan
Monumentoj kaj turismaj lokoj
<!--* La Place de l'église avec son puits à margelle, détruit en 1932 par un car, mais reconstruit depuis.
-->
Locronan en la kino
La urbo estas videbla en pluraj filmoj :
Pentrarto
<!--
Personnalités célèbres liées à Locronan
-->
Koracioj
Koracioj estas pli propre la birdoj de la genro Coracias de la familio de Koraciedoj, familio de Malnova Mondo de preskaŭpaserinaj birdoj rilataj al alcionoj kaj abelmanĝuloj. Ili kunhavas similan kolorplenan aspekton de tiuj grupoj, ĉefe el bluaj kaj brunaj. La du internaj antaŭenaj fingroj estas konektitaj, sed ne la ekstera.
Ili estas insektovoruloj, kutime predantaj siajn predojn en aero dumfluge. Ili ofte ripozas elstare dumĉasado, kiel gigantaj lanioj. Tiuj birdoj estas tre akrobataj dumfluge.
La specioj en taksonomia ordo estas jenaj:
Pimpinelo
Pelargonidino
Pelargonidino estas natura pigmento apartenanta al la familio de la antocianidino, kaj kiel ĉiuj antocianinoj, ĝi estas kontraŭoksidanto, kiu produktas karakterizan oranĝokoloron. Pelargonidino troviĝas en geranio kiel ruĝa pigmento kaj ĝi ankaŭ respondecas pri la ruĝokoloreco de la filodendro, apartenanta al la familio de la arumacoj aŭ aracoj. La floroj oranĝo-koloraj de la Lysimachia monelli posedas plej altan koncentriĝon de la pelargonidina pigmento. Ĝi ankaŭ estas la ĉefa konstituanto de la Phaseolus vulgaris.
Păgâda
Păgâda [pəgıda] (hungare: Kisapahida, germane: Bruckendorf) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Aiud. En 1910 ĝi havis 367 loĝantojn (rumanoj); en 1992 165 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1343. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Aiud.
Andrzej Pettyn
Andrzej Pettyn (naskiĝis la, mortis la ) estis pola esperantisto, honora membro de UEA ekde 2005.
Pettyn ekkunlaboris kun la Esperanto-redakcio de la Pola Radio jam kiel junulo en 1959. Post studoj pri pedagogio kaj laboro kiel instruisto, li fariĝis plentempa laboranto de Pola Radio en 1962. Entute li laboris pli ol 40 jarojn en ĝia Esperanto-redakcio kaj dum 12 el tiuj jaroj samtempe en la finna redakcio. Pettyn aŭtoris ĉ. 50 lernolibrojn, vortarojn, ekzercarojn, legolibrojn kaj kasedojn kun parolekzercoj. Lia lernolibro Ĉu vi parolas Esperante? aperis ankaŭ en pluraj aliaj landoj. Li instruis Esperanton kaj prelegis pri ĝi, interalie en Pollando, Finnlando kaj Svedio. Li abunde tradukis kaj prezentis literaturajn tekstojn. Pettyn estis membro de UEA ekde 1958 kaj delegito ekde 1959. Li estis komitatano 1974-82, 1986-92 kaj 1995-2001, estrarano 1977-80 kaj ano de la Lingva Servo de UEA 1986-95. Ekde 1975 li estis membro de la Akademio de Esperanto.
Verkoj
Vizito de prezidento, infanlibro de Jerzy ZAWIEYSKI, ilustrita de geinfanoj. 1984. ISBN 8370130011
SEL
SEL povas esti: Krome sel estas kodo de selkupa lingvo laŭ normo ISO 639-3.
Obsidiano
Obsidiano estas natura vulkana ŝtonvitraĵo.
Jam dum prahistorio obsidiano estis uzita por krei ŝtonajn ilojn. Hodiaŭ, ĝi estas uzata kiel gemo por fari juvelojn.
Salas Bajas
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la centro de la komarko Somontano de Barbastro, oriente de la valo de la rivero Vero, je ties maldekstro. Ĝi limas okcidente kun Pozán de Vero, norde kun Salas Altas, oriente kun Hoz y Costean, kaj sude kun Barbastro.
La loĝloko Salas Bajas mem (460 msm) estas je 62 km oriente de Huesca. Salas Altas (pli norde) kaj Salas Bajas (pli sude) estas komunikataj laŭ la ŝoseo A-2208 kun Naval norde, kaj kun Barbastro sude.
Mioglia
Mioglia estas komunumo de Italio.
Salas Bajas
Historio
La areo estis loĝata de araboj, kiu lasis inter alia reton de irigacio kaj loknomojn. Pri la kristana mezepoka historio estas multaj dokumentoj.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Salas Bajas kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 190 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdalarboj, olivarboj, vinproduktado) kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, kaj la naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero kaj la ravinoj kaj rojoj, kiuj ĉirkaŭas la loĝlokon.
(19431) 1998 FS70
(19431) 1998 FS70 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Guiricema
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1938.
Arfeuille-Châtain
Arfeuille-Châtain estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 168 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Arfeuille-Châtain etendiĝas sur 20,5 km², kaj havis 168 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 8 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Arfeuille-Châtain situas je alteco de 690 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Arfeuille-Châtain apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Robert Servant, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Arfeuille-Châtain apartenas al la kantono de Évaux-les-Bains, kies ĉefurbo estas Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
San Mateo Tlapiltepec
San Mateo Tlapiltepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Mateo Tlapiltepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 256.
Geografio
San Mateo Tlapiltepec apartenas al la distrikto Coixtlahuaca al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 226 loĝantojn. El tiuj estis 114 viroj kaj 112 virinoj. La komunumo havas surfacon de 37 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2200 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1 indiĝeno. La persono aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingva (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Kaffeklubben
Kaffeklubben, Coffee Club Island aŭ Kafkluba Insulo (Kaffeklubben Ø; Inuit Qeqertaat) estas malgranda insulo kiu kuŝas ĉe la norda pinto de Gronlando. Ĝi enhavas la plej nordan punkton de tero sur la Tero.
Kaffeklubben troviĝas ĉe, kaj estas je 713.5 kilometroj (443.3 mi) el la geografia Norda Poluso. Ĝi situantas norde de la fjordo Frederick E. Hyde, ĉirkaŭ 37 km oriente de la Kabo Morris Jesup kaj okcidente de la Kabo Bridgman, iom oriente de centra punkto ĉe la norda marbordo de Gronlando. Kaffeklubben estas proksimume 0.7 km longa, kaj ĉirkaŭ 300 m larĝa je ties plej larĝa punkto. La plej alta punkto estas ĉirkaŭ 30 m super marnivelo.
Károly Monostori
MONOSTORI Károly (pro. monoŝtori), ĝis 1886 Krausz estis hungara bestkuracisto, fakverkisto naskita en Dés la 7-an de novembro 1852 kaj mortinta en ? la 1-an de junio 1917.
Bukovina u Přelouče
Municipo Bukovina u Přelouče situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, 8 km okcidente de urbo Heřmanův Městec, ĉe ŝoseo n-ro 17 inter Chrudim kaj Čáslav, en norda rando de montareto Železné hory. Vivas ĉi tie.
Areotektoniko
Areotektoniko estas arkitektura termino por la parto de fortikaĵo aŭ fako de militarkitekturo, kiu koncernas al la arto kaj tekniko ataki aŭ lukti.
Laŭ Francisko Azorín Areotektoniko estas Parto de la arkitekturo pritraktanta fortikaĵojn k. militkonstruojn. Ili indikas kiel etimologion devenon el antikva greka Ares propra nomo de militdio + tekton (verko).
NGC 2035
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Monto Takao
Monto Takao (高尾山 takaosan) estas monto en la urbo Haĉioĵi, Tokio, Japanio. La monto situas en Meiĵi no Mori Takao Nacia Parko.
Santa Bárbara do Leste
Santa Bárbara do Leste (prononco: santabaarbara doleste, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Caratinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
}}
László Erős
ERŐS László (eroeŝ) estis rumanuja hungara ĵurnalisto naskita en Koloĵvaro la 31-an de majo 1913 kaj mortis la 25-a de junio 1998. Li estis edzo de Blanka Erős.
Biografio
László Erős finis la liceon en sia naskiĝurbo kaj li havigis diplomon pri juro en Universitato Reĝo Ferdinand la 1-a. Li komencis sian karieron ĉe la telegrafagentejo Orient-Radio (RADOR) (1933-40). Post la milito li laboris en redakcioj de ĵurnaloj Erdély Tribuna, ekde 1948 li estis redaktoro, poste sekretario de Egység (pli poste Új Út), de 1953 kunlaboranto de Falvak Dolgozó Népe, eksterpolitika rubrikredaktoro de Igazság (1953-68).
Martinus J. G. Veltman
Martinus Justinus Godefriedus "Tini" VELTMAN (27-an de junio 1931 – 4-an de januaro 2021) estis nederlanda teoria fizikisto. Li dividis la 1999 Nobel Premion en fiziko kun sia eksa doktoriĝa studento Gerardus 't Hooft pro ilia laboro pri partikla teorio. , nome "pro la eksplikado de la kvantuma strukturo de malfortaj elektroondaj interrilatadoj en fiziko". Veltman kaj 't Hooft aliĝis en la festoj ĉe Utrecht Universitato kiam la premio estis premiita.
Veltman forpasis la 4-an de januaro 2021 en sia hejmo en Bilthoven, Nederlando.
La asteroido 9492 Veltman estas tiel nomita liahonore.
Duoncirkla arko
Ĉe duoncirkla arko, ankaŭ nomita rondarko, la arka linio estas cirkloforma kaj okupas la kompletan duoncirklon (180 gradojn), kio signifas, ke la du plej malsupraj juntoj kuŝas horizontale. La alteco de la arko (vertalteco) pro tio ĉiam estas ekzakte la duona spano. La duoncirklarko longan tempon estis la superreganta teĥniko de la arkokonstruo. La romianoj perfektigis kaj multspece utiligis ĝin, kio validi ĝis la epoko de la romaniko.
Natria kvarfenil-borato
Natria kvarfenilborato, tetrafenilborato de natrio aŭ (C6H5)4BNa estas organika kombinaĵo de natrio, boro kaj fenolo, blanka salo, kie la anjono konsistas je kvar fenilaj ringoj ligitaj al unu boratomo. La blanka kristala solido uzatas por prepari aliajn kvarboratajn salojn, kiuj ĝenerale estas solveblaj en organikaj solvantoj. La komponaĵo ofte uzatas en organika kaj organometala kemio kiel precipitagento.
Historio
Kvarfenilborato de natrio estis unue sintezita de la germana kemiisto Nobel-premiito Georg Wittig (1897-1987), kiu nomis ĝin "Kalignost" pro la gravimetria analizo de kaliaj halogenidoj. Kvarfenilborato de natrio sintezeblas laŭ la jena ekvacio:
Alia sintezo eblas pere de reakcio inter la fenilnatrio anstataŭ la Reakcianto de Grignard:
Kontraŭe al pli etaj kontraŭ-anjonoj, tiel kiel nitratoj kaj halogenidoj, kvarfenilboratoj donas lipofilecon al ĝiaj saloj. Multaj analogaj kvararilboratoj jam estas sintezitaj, enhavantaj kaj elektron-riĉaj kaj elektron-mankaj arilaj grupoj.
La anhidraj saloj adoptas polimeran strukturon en solida stato konsistantaj je Na+-fenilaj interagoj. Pro tio tiaj saloj povas klasiĝi kiel organonatriaj komponaĵoj.
Kemiaj sintezoj
Aldono de natria kvarfenilborato al solvaĵo de terciara amino kaj klorida acido en acetonitrilo donas acilonian salon per precipito de natria klorido ekde la reakci-miksaĵo. Ĉi-metodo uzatas kun pluraj celoj:
RC(O)Cl + R'3N + NaB(C6H5)4 → [RC(O)NR'3][B(C6H5)4] + NaCl
Natria kvarfenilborato same uzatas kiel fenila donanto en reakcioj per krucadaj kuploj katalizita de paladio pere de vinilaj kaj arilaj triflatoj rezultante en aril-alkenoj kaj duaril-kombinaĵoj kun bonaj produktokvantoj sub mildaj kondiĉoj. Kvarfenilboratoj ofte studatas en organometala kemio pro ilia favora solvebleco en nepolaraj solvantoj kaj ilia kristaleco. Ekzemple, homoleptaj trimetilfosfitaj kompleksaĵoj de nikelo, paladio kaj plateno estas preparataj kiel ĝiaj saloj kvarfenilborataj. Simile, natria kvarfenilborato ofte uzatas por izoli kompleksaĵojn enhavantajn dunitrogenajn ligantojn. En la malsupra reakcio, natria kvarfenilborato permesas ke la nitrogeno dislokigu la kloran liganton, kiu estas forigita el la solvaĵo kiel precipitaĵo de natria klorido:
La uzo de kvarfenilborato limiĝas al ne acidaj katjonoj. Per agado de fortaj acidoj, la anjono suferas protonolizo estigante trifenilboranon kaj benzenon.
Reakcio
Kiam hejtata ĝis ĝia fandopunkto, natria kvarfenilborato malkomponiĝas al natria fluorido kaj bora trifluorido:
Coatto
Coatto estas itala slanga vorto, kiu kutime indikas junulo de malalta socia klaso kun malmulte da eduko, kiu vestiĝas en aparta maniero, ofte kun sportaj vestaĝoj, kaj havas agresema kaj maleleganta sinteno.
La vorto devenas de la itala jura eksprimo "Domicilio Coatto", kiu signifas la leĝa devigo resti en sia hejmo. La vorto "coatto" fakte signifas "devigata".
Krivij Rih-Holovnij (stacidomo)
Krivij Rih-Holovnij (Кривий Ріг-Головний) estas la ĉefa fervoja stacidomo en Krivij Rih, la oka plej granda urbo en Ukrainio.
Woudenberg
Woudenberg estas loĝloko kaj municipo en la nederlanda provinco Utrecht. La municipo havis 11 277 loĝantojn (je la 1-a de julio 2006). La areo estas 37,72 km².
Andrea András
Andrea ANDRÁS [andrAŝ] rumanuja hungara naskita la 16-an de januaro 1987 en Kluĵo.
Biografio
Andrea András finis en Universitato de Arto kaj Dizajno de Kluĵo.
Telesforas Lukoševičius
Telesforas LUKOŠEVIČIUS (naskiĝis la en Palašmenė, distrikto Pakruojis, mortis la  en Panevėžys, enterigita en la urba tombejo Šilaičiai, la 50-a sektoro) estis litova pedagogo kaj esperantisto, ekde 2005 Honora Membro de UEA.
Vivo
Lukoševičius en 1950 finis Fiziko-Matematikan fakultaton de Pedagogia Instituto en Šiauliai, en 1963 – Litovian Agrikulturan Akademion (foreste). Post fino de la instituto, laboris kiel gvidanto de pedagogia kabineto en Kleriga fako de distrikto Joniškėlis, lerneja inspektoro, kiel instruisto de fiziko kaj matematiko en mezlernejo de Joniškėlis (ekde 1956). Ekde 1963 T. Lukoševičius laboris en Agrikultura Teknika Lernejo de Joniškėlis, ekde 1976 ĝis la emeritiĝo – en Hidromeloracia Teknika Mezlernejo de Panevėžys.
Esperantista agado
Lukoševičius finis elementan E-kurson en Joniškėlis (1960), kurson gvidatan de eminenta estona esperantisto Aleksandr Siitam dum la 3-a Baltia Esperanto-Tendaro en Molėtai (1961). Li ekzameniĝis ĉe akademiano Paul Ariste en universitato de Tartu (Estonio, 1975), ĉe Akademio Internacia de la Sciencoj en San Marino (1993) kaj fariĝis ties asociigita membro.
Ekde 1961 T. Lukoševičius konstante gvidis kursojn de Esperanto kaj por lernantoj kaj por instruistoj. En la 10a BET (1968) li fariĝis membro de Interrespublika Metodika Pedagogia Komisiono pri E-instruado. T. Lukoševičius instruis Esperanton al instruistoj dum kursoj, organizitaj de Litovia Instituto por Perfektiĝo de Instruistoj en Trakai (1970), Vilnius (1992 kaj 1994), Berčiūnai (1993).
Li fondis kaj gvidis E-Klubojn en Joniškėlis, en Panevėžys (Fonto, Espero, Revo).
Lukoševičius estis ĉeforganizanto de BET-17 en Viekšniai (1976), post kio li estis punita fare de tiutempaj partiaj instancoj kaj pro tio devis translokiĝi al Panevėžys.
En 1983 li fondis, gvidis dum multaj jaroj funkciintan E-koruson. Dum kelkaj jaroj sub gvido kaj iniciato de Lukoševičius en Panevėžys funkciis teatro de esperantistoj.
Lukoševičius tradukis al Esperanto kelkajn dekojn da diversaj verkoj de litova belarto, tamen nur kelkaj estas eldonitaj. En 1991 li registris eldonejon Revo ĉe loka E-klubo, kiu eldonis pli ol 14 diversajn librojn. Tiel formiĝis t.n. serio de libroj Panevėžys-a Biblioteko de Esperanto. Ĉiujn tiujn librojn Lukoševičius verkis, tradukis, aŭ redaktis.
Li estas aŭtoro de kelkaj libroj: Ni parolu Esperante (konversacioj por turistoj, 1993), lernolibro Elementa Esperanto-kurso en 34 lecionoj (1999), lernolibro de Esperanto por litovoj (2004).
Lukoševičius estas aŭtoro de multaj artikoloj pri Esperanto, aktive propagandis la internacian lingvon. Kiam en sesdekaj jaroj estis lanĉita kampanjo de subskriboj al UN pri Esperanto, li kune kun aliaj en malgranda urbeto Joniškėlis kolektis pli ol 3000 subskribojn de diversaj personoj kaj institucioj. En 2003 okaze de 80-jariĝo de Esperanto-movado en Panevėžys Lukoševičius kune kun aliaj aranĝis publikan ekspozicion pri Esperanto en regiona landesplora muzeo, urban konferencon, libroekspozicion.
Lukoševičius apartenis al estraro de Litova Esperanto-Asocio (1988-1998) kaj estis unu el gvidantoj de Litoviaj E-instruistoj.
NGC 2036
NGC 2036 (alia indiko — ESO 56-SC155) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tablomonto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ivan Seleznjov
Ivan Osipoviĉ SELEZNJOV [seleznev] (mortis en 1904) estis rusa esperantisto.
En 1902 li pere de Esperanto vojaĝis tra Bohemio kaj Francio kaj la unua pruvis al parizanoj, ke Esperanto povas esti parolata kun la sama facileco, eleganteco kaj rapideco, kiel iu ajn nacia lingvo. Kune kun Theodor Čejka kaj Josef Krumpholc li fondis en 1902 kaj redaktis Revuon Internacian. Li kunlaboris en multaj Esperanto-gazetoj kaj tradukis la rakonton Bolesĉjo de Maksim Gorkij.
Los Herreras
Los Herreras estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Los Herreras. Al Los Herreras apartenas entute 38 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19027.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1877 loĝantojn. El tiuj estis 952 viroj kaj 925 virinoj. La komunumo havas surfacon de 421,6 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 150 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 500 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C.
András Monoszlói
MONOSZLÓI András (pro. monoslo:i), Monoszlai estis hungara romkatolika episkopo, eklezia verkisto, oratoro, religidisputinto naskiĝinta en Nadjvarado en 1552 kaj mortinta en Vieno la 11-an de decembro 1601.
Shiva's Headband
Shiva's Headband (aŭ Shiva's Head Band), frua teksasa rokenrola grupo, formiĝis en Aŭstino en 1967. Originalaj membroj estis Spencer Perskin kaj lia edzino Susan, klavaristo Shawn Siegel, gitaristoj Kenny Parker kaj Bob Tom Reed kaj drumisto Jerry Barnett. La grupo estis la doma grupo ĉe la Vulcan Gas Company, malfruaj 1960-aj jaroj en aŭstina diskoteko. La grupo estas meritigita kun signifa rolo en la fondo de la Armadillo World Headquarters.
András Monoszlói
Biografio
András Monoszlói studis en Bolonjo, poste en Vieno. De 1574 li estis instruisto en la latina lernejo de Nagyszombat. Pli poste li estis kanoniko de Pozsony, preposto, fine episkopo de Veszprém (urbo). Li verkis plure da disputverkaĵoj en hungara kaj latina lingvoj, teologiajn verkojn, sed ili aperis nur parte.
Los Herreras
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2455 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 0 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke - % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Interdominanto
Interdominantoj (ankaŭ duarangaj dominantoj aŭ preteraj dominantoj) estas akordoj kun dominanta karaktero, kiuj dissolvas en sonon malsaman al toniko.
Oni uzas ilin por enkonduki moduladon aŭ flankeniron, sed ili ankaŭ povas aperi por nur mallonga momento, do sen gravaj konsekvencoj. Ĉar interdominantoj ne estas nure formeblaj per gam-apartena materialo de la bazotonalo, ĉiam necesas uzo de alteraciiloj. Por mildigi la fremcecon de ĉi tiuj sonoj en la harmonia kunteksto kaj samtempe substreki ilian efikon, ĉi tiu interdominantoj ofte aperas kiel dominantaj septakordoj (vidu ankaŭ: karakteriza disonanco). Ofte ili eliĝas kromate el la antaŭa sono, kio siaflanke garantias interligitecon.
Los Herreras
Sociogeografio
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 2084 personoj apartenis al la katolika religio kaj 252 personoj al la protestantisma religio. Neniu apartenis al la judisma relegio kaj 119 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Interdominanto
Speciala kazoj estas la duobla dominanto kaj duobla subdominanto.
Provinco Barcelono
Barcelono estas provinco de orienta Hispanio, en la centro de Aŭtonoma Komunumo Katalunio. Limas kun la provincoj Taragono, Ilerdo, Ĝirono, kaj kun la Mediteranea Maro.
Interdominanto
Ekzemploj
Interdominantoj estas skribitaj inter krampoj laŭ skribmaniero de la funkcia teorio kaj rilatas kun la venonta funkcio.
Kurikka
Kurikka estas urbo de Finnlando en provinco Suda Ostrobotnio. La 31-an de marto 2021 Kurikka havis 20,404 loĝantojn. La areo estas, el kio estas tero kaj  akvo. Kurikka fariĝis kampurbo en 1966 kaj urbo en 1977. Jurva estas ligita al Kurikka en 2009 kaj Jalasjärvi en 2016.
Provinco Barcelono
Ĝia ĉefurbo estas Barcelono. Ĉirkaŭ 5.330.000 homoj loĝas en la provinco (2007), el kiuj 1.595.110 loĝas en la municipo de Barcelono.
Aliaj urboj en la Barcelona provinco estas L'Hospitalet de Llobregat, Badalona, Cerdanyola del Vallès, Martorell, Mataró, Granollers, Sabadell, Terrassa, Sitges, Igualada, Vic, Manresa, Berga.
Temas pri provinco kiu entenas tre altan loĝantaron danke al la elmigrado allogita dum la tuta 20a jarcento de la eblecoj trovi laborpostenon en la kreskanta industrio dekomence ĉefe tekstila. Dum la unuaj jardekoj de la jarcento venis homoj ĉefe el Aragono kaj el Murcio; post la Hispana Enlanda Milito kaj ĉefe dum la 1960-aj jaroj ankaŭ el Andaluzio kaj Ekstremaduro. La elmigrita loĝantaro kaj ties posteuloj loĝas ĉefe en kvartaloj de kelkaj el la urboj ĉirkaŭ la ĉefurbo Barcelono.
En la provinco eblas trovi tre diversajn areojn nome industriaj, loĝejaj, naturaj, marbordaj ktp.
Vitamino C
La vitamino C (populara nomo por askorbata acido, kio estas kemie oksida produkto de la L-sorbozo).
Nur la korpo de homo, simioj kaj la kobajo ne kapablas ĝin mem produkti. Ĝi estas grava faktoro de la oksidaj procezoj de la organismo, ĝi necesas por la bonstato de la interĉela materio, la konektivaj histoj, ostoj, dentoj, angioj. La taga bezono de homo estas minimume 20 mg., prefere 75 mg kaj ĉe graveduloj kaj junuloj 100–120 mg.
Manko de la C-vitamino antaŭhelpas la malfortiĝon de la imuneca sistemo, tiel kaŭzante malvarmumon, gripon (influencon).
Karencaj malsanoj de la vitamino c estas atrofio de gingivo kaj skorbuto.
Ĝia efiko: ĝi donas H en kelkaj redoksaj reakcioj.
Ĝin entenas kruda kaj acida brasiko, cepo, kivo, citrono, oranĝo, kapsiko, rozbero (eglanterifrukto).
Muzeo Unteres Schloss (Greiz)
La Regionhistoria muzeo Unteres Schloss (Heimatmuseum im Unteren Schloß) troviĝas en Greiz, Burgplatz nr 12.
Vitamino C
La vitamino C dum kuirado malkomponiĝas. La frostigitaj plantoj konservas la vitaminan enhavon.
Muzeo Unteres Schloss (Greiz)
Historio
La muzeo de la urbo Greiz troviĝas en la Malsupra Kastelo, kiu formas kune kun la paroĥa kirko imponan ensemblon kun konstrustilaĵoj de la romaniko ĝis la 19-a jarcento. Ĝi fonditis en 1929 sub la titolo Reußisches Heimatmuseum. Krom la regionhistoria sekcio kaj la gapsalonoj pri tekstilaĵoj gastigas la ejo ankaŭ la porturisman informagentejon kaj la muziklernejon. En la nobla supra etaĝo, la iamaj salonoj loĝadaj kaj reprezentaj de la reganto, estas la muzeo. Menciindas aparte la galerio kun la vintra ĝardeno, la vestiĝsalono de la princino kaj belaj aliaj privataj salonoj.
Daŭraj ekspozicioj
La en la daŭra ekspozicio prezentitaj temoj jenas:
Per nedaŭraj specialaj ekspozicioj regule okazantaj ankoraŭ pli detale esploratas temoj rilataj al la regiono.
Gapsalonoj pri teksaĵoj
La teksejoj kaj poste la tekstilindustrio influis la evoluon de Greiz dum pli ol duona jarmilo. En interaktiva gapateliero ene de iamaj ekonomiaj ĉambroj infanoj kaj maturuloj povas ne nur gapi, legi, aŭskulti sed ankaŭ mem fabriketi. La daŭra ekspozicio montras dokumentojn pri la komencoj de la greiz-aj teksaĵindustrio, rakontas la evoluon ĝis la 20-a jarcento kaj videbligas funkciantajn teksmaŝinojn, Jaquard-teksilojn, mekanikajn teksmaŝinojn kaj bobenilojn.
Krome okazas de tempo al tempoj aldonaj nedaŭraj ekspozicioj.
Eksteraj ligiloj
Informoj pri la muzeo.
Ibros
Ibros estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio en la komarko La Loma, lime kun Baeza kun kiu estas tre rilata, kaj kun la municipoj Lupión, Rus, Canena kaj Linares.
Gâmbaș
Gâmbaș [gımbaŝ] (hungare: Marosgombás, germane: Schwammenthal) estas vilaĝo en Rumanio norde de Aiud. Administre ĝi apartenas al Aiud.
Ibros
La ĉefa industrio estas la produktado de olivoleo.
Gâmbaș
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 505 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 578 (rumanoj, 55 % hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1231. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér).
9882 Stallman
9882 Stallman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 28-an de septembro 1994 elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Ibros
Historio
El la etapo de iberoj estas la fama ciklopa murego. En la epoko de la Romia Imperio estas arkeologiaj restaĵoj de kamparaj vilaoj (Cortijo del Álamo, Horcajo kaj Corral del Manchego), kaj en tiu lasta de malgranda nekropolo.
9882 Stallman
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan komputadiston Richard Stallman, fondinton de la projekto GNU kaj advokaton de la disvolvo de libera programaro. Li kreis la sistemon GNU da iloj, kiuj ebligis la GNU/Linuksan operaciumon. Ĉi-tiu operaciumo estas uzata de pluraj sistemoj de asteroidaj enketoj por kolekti kaj analizi la datumojn.
Ibros
Historio
De la etapo de Al Andalus oni trovis du ŝtonskribaĵojn el kiuj unu tomboŝtono datita en 1025, kaj la dua en la 12a jarcento, ambaŭ nun en muzeoj. La kristanoj konkeris ĝin en 1157, sed islamanoj denove kaptis la urbon, ĝis la definitiva konkero fare de Fernando la 3-a. Ekde tiu epoko estis divido en du jurisdikcioj: "Ibros del Rey", de la reĝo, kaj "Ibros del Señorío", de la Senjorlando, nome de la Duko de Santiesteban. Tui markis diferencon ankaŭ sociekonomie, kun du apartaj zonoj: Ibros del Rey, ĉirkaŭ la templo kaj la urbodomo, kun nobelaj domegoj, kaj Ibros del Señorío, populara kvartalo de pli malriĉaj familioj.
Ekonomio
Estas etenda teritorio dediĉita al fruktoĝardenoj, kiuj konstituas unikan medion ene de la provinco pro sia kontribuo al la biologia diverseco kaj al la nutrekologio. La olivarboj, tre bonkvalitaj, okupas preskaŭ la totalon de la teritorio, kaj tiel tio helpis la disvolvigon de grava loka industrio de produktado de olivoleo. Aliaj elstaraj agadoj estas la artmetia fabrikado de ligno, la industrio de ledo kaj iom de metalurgio, same kiel la industrio de tekstiloj. La loka vivo de Ibros estas tre kondiĉita de sia proksimeco al la grandaj urboj Linares, Úbeda kaj Baeza, kie la junularo trovas laborpostenojn en la sektoroj de la konstruado, de la servoj kaj de la industrio.
Izoamila glutarato
Izoamila glutarato aŭ C15H28O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glutarata acido kaj izoamila alkoholo. Izoamila glutarato estas analiza reakciaĵo, uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila glutarato estas malmulte solvebla en akvo, sed tuteĵ solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila glutarato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Bernhard Selzer
Bernhard SELZER [selcer] (naskiĝinta en 1902 en Podwoloczyska, tiama Pollando, nuna ukrainio) estis aŭstria esperantisto kaj privata oficisto en Vieno.
TikTok
TikTok ankaŭ konata kiel Douyin (ĉine: 抖音 [elp. dujin]; pinjino: Dǒuyīn; laŭvorte: "vibrato") en Ĉinio, estas socireteja apo por kundividi mallongajn videaĵojn kaj tujelsendojn. Ĝi permesas krei ĉiajn videaĵojn, pli kutime humurajn, muzik- aŭ danc-rilatajn aŭ amuzocelajn. Ĝi estas tre populara en multaj partoj de la mondo. Ĝi kununuiĝis kun la ĉina apo musical.ly la 2-an de aŭgusto 2018.
TikTok estis kreita en 2016, de la ĉina kompanio ByteDance.Vanessa Pappas estas la stabestro de Tiktok ekde la 27-a de aŭgusto 2020, post la demisio de Kevin A. Mayer. Je oktobro 2020, TikTok atingis du miliardojn da mondaj elŝutoj. En 2020, Donald Trump minacis malpermesi la apon en Usono, krom se Mikrosofto aŭ alia "tre usona" firmao aĉetas TikTok-on. Fine, federa juĝisto blokis la malpermeson. La aplikaĵo estis jam malpermesita en Barato pro problemoj kun Ĉinio, kaj Pakistano blokis ĝin pro "nedecaj videoj" en marto 2021.
La apo estas havebla en pli ol 150 landoj kaj en 75 lingvoj, ankoraŭ ne en Esperanto.
Uzantaro
Fine de 2019, la aplikaĵo havis pli ol unu miliardon da uzantoj kaj en Okcidento kaj en Oriento. Oficiale ekzistas aĝo-limo de 13 jaroj, sed granda amaso da uzantoj estas ankoraŭ pli junaj ol 13 jaroj (generacio Z kaj alfa). La sveda enketo La Svedoj kaj Interreto montris en 2019, ke el svedaj junuloj inter la aĝoj 11-19, nur 27 elcentoj uzas Tiktok-on, el kiuj 9 elcentoj uzas la servon ĉiutage. Kompare, 84 elcentoj de la sama aĝ-grupo uzas Snapchat-on el kiuj 72 elcentoj eniras la servon ĉiutage. La enketo ankaŭ montris, ke pli multaj knabinoj ol knaboj uzas la apon Tiktok; 37 procentoj de la knabinoj kontraŭ 17 procentoj de la knaboj.
Kritiko
En diversaj landoj TikTok alfrontas mezurojn de cenzuro precipe por protekti infanojn. Kiel ĉe aliaj sociaj amaskomunikiloj, ankaŭ ĉe TikTok estas problemoj kun reguloj rilate al privateco, ciberĉikanado, rasismo, homofobio, transfobio kaj uzo de TikTok fare de infanoj. Fine de 2019, la usona armeo pripensis ĉesi la uzon de la apo ĉar ekzistas zorgoj pri la privateco de la uzantoj.
La 29-an de junio 2020 Barato informis, ke 59 ĉinaj aplikaĵoj, inkluzivante TikTok-on, estos blokitaj en la lando, kiel malkongruaj al la postuloj de la nacia sekureco. TikTok havas 120 milionojn da uzantoj en Barato, kiu estas sia plej granda merkato. Ĝi estis instalita en Barato 610 milionojn da fojoj — kompare al 165 milionoj en Usono. Sume, la listigitaj aplikaĵoj havas ĝis 500 milionojn da uzantoj.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de TikTok konservu iujn ajn tiktok-videojn Konataj memoj kaj tendencoj de TikTok en Know Your Meme
(germana) Superrigardo de uzantoj de TikTok kun la plej multaj sekvantoj
Guala Bicchieri
Guala Bicchieri (Gŭala Bikjeri) estas itala katolika kardinalo, kiu vivis en la 13-a jarcento. Nun li ankoraŭ memoratas interalie pro la preĝejo de Sankta Andreo de Verĉelo, kiu estis konstruata laŭ lia volo inter 1219 kaj 1227.
Ĝi estas unika ekzemplo de miksita stilo inter la lombard-emilia romanikstilo kaj la franca gotikstilo. La preĝejo enhavas tri navojn kun ege alta transepto, kaj ene estas riĉa kaj valorplena ligna ĥorejo. En la enaj ĉambroj estas konservata ligna krucifikso, el la 14-a jarcento. Kaj apud la preĝejo estas ankaŭ belega klostro rektangula.
San Melchor Betaza
San Melchor Betaza estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Melchor Betaza. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 257.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 989 indiĝenoj. El tiuj 888 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 888 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Attila Erőss
ERŐSS Attila (eroe:ŝ) estas rumanuja hungara ĵurnalisto, verkisto naskita en Cetatea de Baltă la 27-an de julio 1925.
Biografio
Attila Erőss finis la mezlernejon en Târgu Mureş la juron en Universitato Bolyai. Li estis ĵurnalisto en Târgu Mureş (1947-53), redaktoro de Igaz Szó (1953-54), poste tribunala ĵuĝisto (1955-62), jurkonsilanto. Li publikis krimromanetojn en daŭrigoj A bosszú, Hargita, 1968; A szürke ametiszt, Vörös Zászló. 1968). Li verkis ankaŭ teatraĵon (Zenélő kút (kun konsiloj reĝisoraj de Géza Gergely, Művelődés 1972/7).
23448 Yasudatakeshi
23448 Yasudatakeshi estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj  Masanori Matsuyama kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).