cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konservativismo
Progresema konservativismo
En Kanado, gamo da konservativaj registaroj estis progreseme konservativaj, kie la konservativa movado de Kanado plej grava estas oficiale nomita la Progressive Conservative Party of Canada (Progresema Konservativa Partio de Kanado) de 1942 ĝis 2003. La ĉefministroj Arthur Meighen, R.B. Bennett, John Diefenbaker, Joe Clark, Brian Mulroney, Kim Campbell kaj Stephen Harper gvidis progresemajn konservativajn registarojn. Ankaŭ ene de la kanada federacio, la provincoj de la prerio, nome Alberto kaj Saskaĉevano havas laŭlongan politikaj tradicion de progresemaj konservativaj registaroj.
Belgio
Kun radikoj en la konservativa Katolika Partio, la Kristana Popola Partio retenis konservativan sintenon tra la tuta 20-a jarcento, subtenante la reĝon en la Reĝa Afero skandalo, subtenante la rolon de la nuklea familio kiel la volboŝtono de la socio, defendante la kristanan edukon, kaj opozicie al la aprobo de la eŭtanazio. La Kristana Popola Partio dominis la politikon en la post-milita Belgio. En 1999, la subteno al la partio falis, kaj ĝi iĝis la kvina plej granda partio de la lando. Nuntempe, la Nov-Flandra Alianco estas la plej granda partio en Belgio.
Kolombio
La Kolombia Konservativa Partio, fondita en 1849, havis originon el la opoziciantoj de la registaro de Generalo Francisco de Paula Santander de 1833–1837. Kvankam la termino "liberalo" estis uzita por priskribi ĉiujn hegemoniajn politikajn fortojn en Kolombio, la konservativuloj priskribis sin kiel "konservativaj liberaloj" kaj iliaj opoziciantoj estis priskribitaj kiel "ruĝaj liberaloj". El la 1860-aj jaroj ĝis la nuntempo, la partio subtenis fortajn centrajn registarojn; subtenis la katolikan eklezion, speciale sian rolon kiel la protektanto de la familio; kaj opoziciis separadon de la eklezio kaj la ŝtato. Ties politiko inkludas la juran egalecon de ĉiuj homoj, la rajton de civitanoj al propra posedrajto kaj teorian opozicion al diktatoreco. Ĝi estis kutime la dua plej granda partio de Kolombio, dum la Kolombia Liberala Partio estis la plej granda.
Danio
Fondita en 1915, la Konservativa Popola Partio de Danio estis la sukcedanto de Højre (laŭvorte "dekstro"). La konservativa partio estris la registaran koalicion el 1982 ĝis 1993. La partio estis frua partnero en koalicio kun la Liberaloj el 2001 ĝis 2011. La partio estis anstataŭita je 11 jaroj fare de Junaj Konservativoj, nuntempe las junulara movado de la partio. La partio suferis fortan malvenkon en la parlamentaj balotadoj de Septembro 2011 en kiuj la partio perdis pli ol duonon de siaj sidlokoj kaj perdis ankaŭ registaran povon. Liberala kultura politiko dominis dum la post-milita periodo. Tamen, ĉirkaŭ la 1990-aj jaroj, malkonsentoj pri la enmigrantoj el tute diferencaj kulturoj eksplodigis konservativan malprogreson.
Finnlando
La konservativa partio en Finnlando estas la Nacia Koalicia Partio (en finna Kansallinen Kokoomus, Kok). La partio estis fondita en 1918 kiam kelkaj monarkiismaj partioj unuiĝis. Kvankam en la pasinto la partio estis dekstrema, nuntempe estas modere liberala konservativa partio. Kvankam la partio defendas ekonomian liberalismon, ĝi estas ankaŭ defendanto de la sociala merkatekonomio.
Francio
Konservatismo en Francio fokusiĝis al malakcepto de la sekularismo fare de la Franca Revolucio kaj ties sekvoj, subteno por la rolo de la Katolika Eklezio kaj la restaŭradon de la monarkio. La monarkiisto idearo estis preskaŭ venkontis en la 1870-aj jaroj, sed tiam malaltiĝis ĉar la proponita reĝo malakceptis svingi la tri-koloran flagon. Religiaj komplikaĵoj plialtiĝis en la epoko de 1890–1910, sed moderiĝis laŭ la spirito de unueco en la luktado de la Unua Mondmilito. Ekstrema formo de konservatismo karakterizis la Reĝimon de Vichy de 1940–1944 per forta antisemitismo, opozicio al individuismo, emfazo al la familia vivo kaj al nacia direktado de ekonomio.
Post la Dua Mondmilito, konservativuloj en Francio subtenis grupojn de Gaŭlistoj kiuj estis naciismaj kaj emfazis tradicion, ordon kaj regeneradon de Francio. Gaŭlistoj tenis diverĝajn sintenojn pri sociaj aferoj. La nombro de konservativaj grupoj, ilia manko de stabileco kaj ilia tendenco esti identigitaj kun lokaj aferoj malhelpas simplan kategoriigon. Konservatismo estis la ĉefa politika forto en Francio ekde la Dua Mondmilito. Malkutime, la post-milita franca konservatismo estis formita ĉirkaŭ la personaleco de estro, nome Charles de Gaulle; kaj ĝi ne baziĝis sur la tradicia franca konservatismo, sed sur la tradicio de Bonapartismo. Gaŭlismo en Francio pluas sub Les Républicains (iam Union pour un mouvement populaire), kiu estis estrita de Nicolas Sarkozy, grava konservativa figuro en Francio. La vorto "konservativa" mem estas tro uzata termino en Francio.
Grekio
La ĉefa inter-milita konservativa partio estis la Popola Partio (Laïkòn Kómma), kiu subtenis konstitucian monarkion kaj opoziciis al la respublikisma Liberala Partio (Kómma Fileleŭterón). Ambaŭ estis subpremataj de la aŭtoritara, konservativega kaj monarkiisma Reĝimo de la 4a de Aŭgusto de Ioannis Metaxas en 1936–1941. La PP kapablis re-grupiĝi post la Dua Mondmilito kiel parto de Unuigita Naciisma Fronto kiu enpoviĝis per kampanjo de kontraŭkomunisma, ultranaciisma platformo dul la Greka Enlanda Milito (1946–1949). Tamen, la voĉdonoj akiritaj de la PP malpliiĝis dum la nomita "Centrisma Intervalo" en 1950–1952. En 1952, Marŝalo Aleksandros Papagos kreis la Grekan Kuniĝon (Ellīnikòs Synagermós) kiel ombrelo por la dekstremaj fortoj. La Greka Kuniĝo enpoviĝis en 1952 kaj restis la ĉefa partio en Grekio ĝis 1963 — post la morto de Papagos en 1955 reformis ĝin kiel Nacia Radikala Unio (Ethnikī́ Rizospastikī́ Énōsis) sub Konstantinos Karamanlis. Dekstraj registaroj apogitaj de la reĝa palaco kaj de la armeo elpostenigis la registaron de la Centra Unio (Enosis Kentrou) en 1965 kaj regis la landon ĝis la establado de la diktatora Greka junto (1967–1974). Post la "metapolitefsi" (reĝimfalo) en Aŭgusto 1974, Karamanlis revenis el ekzilo, estris la registaron kaj fundis la partion Nova Demokratio. La nova konservativa partio havis kvar celojn: fronti la turkan ekspansiismon en Kipro, reestabli kaj plifirmigi la demokratian regadon, havigi al la lando fortan registaron kaj konstrui povegan moderan partion kiel grava forto en la greka politiko.
Ankaŭ la Sendependaj Grekoj, nove formita politika partio en Grekio, subtenis konservatismon, partikulare nacian kaj religian konservatismon. La Fonda Deklaracio de la Sendependaj Grekoj forte emfazis la konservadon de la Grekia ŝtato kaj ties suverenecon, la grekan popolon kaj la hegemonion de la Greke Ortodoksa Eklezio.
Islando
Fondita en 1924 kiel Konservativa Partio (Íhaldsflokkurinn), la Sendependecpartio (Sjálfstæðisflokkurinn) de Islando adoptis sian nunan nomon en 1929 post la kuniĝo kun la Liberala Partio. Dekomence, ili estis la plej grandaj voĉdon-ricevantaj partioj, averaĝe ĉirkaŭ 40%. Ili kombinis liberalismon kaj konservatismon, subtenis la ŝtatigon de infrastrukturoj kaj opoziciis la klaskonfliktojn. Kvankam ĉefe en la opozicio dum la 1930-aj jaroj, ili aliĝis al la ekonomia liberalismo, sed ankaŭ akceptis la bonfaran ŝtaton post la milito kaj partoprenis en registaroj kiuj subtenis la ŝtatajn intervenon kaj protektismon. Malkiel aliaj skandanivaj konservativaj (kaj liberalaj) partioj, tiu ĉiam havis grandan sekvantaron de la laborista klaso. Post la financa krizo de 2008, la partio malaltiĝis al tre malgranda subteno je niveloj de ĉirkaŭ 20–25%.
Italio
Post la Dua Mondmilito, en Italio la konservativaj partioj estis reprezentataj ĉefe fare de la kristan-demokrata partio (KD), kiu registaris el la fondo de la Respubliko ĝis la dissolvo de la partio en 1994. Oficiale, la KD malakceptis ideologion de konservatismo, sed praktike en multaj aspektoj, por ekzemple la defendo de la valoroj de familio kaj la arda opozicio al la maldekstraj partioj kaj tendencoj, ĝi estis tipa konservativa partio.
Krom FI, nuntempe la konservativaj ideoj estas esprimitaj ankaŭ fare de novcentra-dekstra partio estrita de Angelino Alfano. Berlusconi formis novan partion, kiu estas fakte refondo de Forza Italia (2013), tiel fondante novan konservativan movadon. Alfano servis kiel Ministro pri eksteraj aferoj. Post la balotado de 2018, Lega Nord kaj la MoVado 5 Steloj formis registaron de dekstra tendenco kun populismo.
Svisio
La Svisa Popolpartio (SVP) estis formita en 1971 per la kunigo de la Partio de Farmistoj, Komercistoj kaj Civitanoj, formita en 1917 kaj la pli malgranda Svisa Demokrata Partio, formita en 1942. La SVP emfazis agrikulturan politikon kaj estis forta inter farmistoj en la german-parolantaj protestantaj areoj. Kiam Svislando konsideris establi pli fortajn rilatojn kun la Eŭropa Unio en la 1990-aj jaroj, la SVP adoptis pli klaran protektismajn kaj izolismajn tendencojn. Tio ebligis ties etendon al la german-parolantaj katolikaj montaraj areoj. La Konsilio de Eŭropo nomis la SVP "ekstrema dekstro", kvankam kelkaj fakuloj malkonsentas kun tiu klasigo. Ekzemple, Hans-Georg Betz priskribis ĝin kiel "populisma radikala dekstro". La SVP estas la plej granda partio en Svisio ekde 2003.
Turkio
La Adalet ve Kalkınma Partisi nome Partio de Justeco kaj Disvolviĝo, mallongigita al AKP aŭ AK Parti en la turka, estas socia konservativa politika partio en Turkujo. Ĝi evoluadis el islamismo, sed oficiale anstataŭis tiun ideologion per “konservativa demokratio”. La partio estas la plej granda en Turkujo, kaj havas plimulton en parlamento kun 316 membroj. La partiestro, Binali Yıldırım, estas la landa ministroprezidento; iama estro, Recep Tayyip Erdoğan, estas prezidanto de Turkujo, kiu establis aŭtoritatisman kaj konservatisman politikon, speciale por la subpremado de opozicio, partikulare de kurdoj en sudoriento de la lando, por la uzado de la amasa trairado de elmigrantoj el Azio al Eŭropo, pere de kio atingis favorojn el la Eŭropa Unio, kaj por militinterveno en la siria enlanda milito per invado de siriaj nordaj areoj.
Sudafriko
La Konservisma Partio de Sud-Afriko (afrikanse Konserwatiewe Party van Suid-Afrika) estis konservisma kaj apartisma politika partio en Sud-Afriko, aktiva ekde 1982 ĝis 2004.
Nov-konservismo
Nov-konservatismo aŭ Novkonservatismo (mallongita neocon en la angla, novkuloj) estas politika movado kiu aperis en Usono dum la 1960-aj jaroj. La novkuloj influis, notinde la politikon de George W Bush por la invado de Irako en 2003. Gravaj novkuloj en la administracio de George W. Bush inkludis Paul Wolfowitz, Elliott Abrams, Richard Perle kaj Paul Bremer. La novkula influo manifestiĝis kun la doktrino de Reagan kontraŭ komunismo kaj Sovetio. Sed ĝi apogiĝis sur la Bush doktrino. Por Norman Podhoretz, la esenco de tia pensado asertis ke Usono ludis la rolon de la potenco de la Bono.
(16656) 1993 TP37
(16656) 1993 TP37 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio,
Padej
Padej, serbe Падеј, hungare Padé estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Banato, en municipo de Ĉoka.
Historio
La unua mencio okazis en 1256 kiel vilaĝo de Hungara reĝlando. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Padej 2882 da homoj, (hungaroj 1920 (67 %), serboj 712 (25 %), ciganoj 119 (4 %), jugoslavianoj 48 (2 %) kaj aliaj).
Famuloj
En Padé naskiĝis hungara advokato, ĵurnalisto Géza Kenedi.
Gábor Takács-Nagy
Gábor Takács-Nagy [takAĉ-nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Takács-Nagy Gábor estas hungara violonisto, dirigento, orkestrestro.
Gábor Takács-Nagy naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Takács-Nagy komencis violonstudojn en la aĝo de 8. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, kie liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Rados, András Mihály, Zoltán Székely (violonisto), Sándor Végh, Ferenc Halász (muzikpedagogo) kaj György Kurtág. Jam dum la studentaj jaroj en 1979 li atingis la unuan lokon en violonkonkurso, poste li ricevis lecionojn de en:Nathan Milstein. Krom lernado inter 1975 kaj 1992 li estis fondinta membro de kvarteto. En 1996 li fondis muziktriopon, post 2 jaroj li estis orkestrano ankaŭ en alia violonkvarteto. Ekde 2002 li plej ofte dirigentas, post 3 jaroj en Ĝenevo li fondis arĉorkestron. Iom poste li estis muzika gvidanto de pluraj orkestroj. Inter 2010-2012 li estis la ĉefa dirigento de orkestro de Hungaraj Ŝtatfervojoj. Li ricevis hungarajn premiojn en 1982 kaj 2017.
Li edziĝis en 1991, lia brita edzino naskis du filinojn.
NGC 1374
NGC 1374 (aliaj indikoj — PGC 13267, ESO 358-23, MCG -6-8-29, AM 0333-352, FCC 147) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Akiko Sudo
Akiko Sudo (須藤 安紀子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2003 ĝis 2010 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Barberŝopa muziko
Barberŝopa muziko estas akapela, proksima-harmonia kantmuziko tipe karakterizata pro kvarpartaj akordoj por la plejmulto da la melodiaj notoj en precipe homofonia tonmetado. Each of the four parts has its own role: generally, the lead sings the melody, the tenor harmonizes above the melody, the bass sings the lowest harmonizing notes, and the baritone completes the chord, usually below the lead. Ĉiu parto havas propran rolon: ĝenerale, la dua tenoro (aŭ "Lead") kantas la melodion, la unua tenoro (aŭ tenoro, sole) kantas harmonie super la melodio, la baso kantas la malaltajn harmoniajn notojn kaj la baritono kompletigas la akordojn. Barberŝopa muziko estas ofte kantata per barberŝopaj kvartetoj kaj per barberŝopaj ĥoroj.
Veleka
La rivero Veleka (en bulgara Велека, en turka Kocadere) estas rivero en plej sudorienta Bulgario (Provinco Burgas), same kiel ĉe plej nordorienta el Eŭropa Turkio. Ĝi estas 147 km longa, el kiuj 123 km en Bulgario kaj 25 km en Turkio, kaj ekfluas el nombraj fontoj el Karsto ĉe la turka parto de la montaro Strandzha aŭ İstranca, kaj fluas en la Nigra Maro ĉe la vilaĝo de Bulgario nome Sinemorets.
Bavara Radio
La Bavara Radio - germane Bayerischer Rundfunk (mallonge BR) - estas regiona ŝtata radia kaj televida stacio en Germanio kun centra oficejo en Munkeno. Ĝi respondecas pri demokratieca publika radio kaj televido en la federacia lando Bavario. Tutlande la Bavara Radio kunlaboras kun similaj aliregionaj ŝtataj radiaj kaj televidaj stacio en tegmenta institucio nomata ARD. Ĝi en sia nuna formo ekestis en 1949, sed origine fontas el la pionira Deutsche Funkstunde in Bayern de 1923.
Inter la raportistoj de la Bavara Radio estas ekzemple Sammy Drechsel kaj Marcus Woelfle, muzikistoj de la Bavara Radio ekzemple la hungaroj János Gyulai Gaál kaj Dénes Zsigmondy.
Bonifaco la 2-a
Bonifaco, latine Bonifacius, (naskiĝis nekonatan daton kaj mortis 532) estis papo ekde 530 ĝis sia morto. Bonifaco estis ostrogoto kaj la unua papo ĝermandevena. La papo Felikso la 4-a elektis Bonifacon kiel sia posteulon, sed plejparto de la katolika pastraro, apogita de Konstantinopolo, elektis Dioskoron, sed la kontraŭpapo Dioskoro mortis kelkajn tagojn poste.
Princeton University Press
Princeton University Press estas sendependa eldonejo kun forta rilato al la Universitato Princeton.Ties celo estas disvastigi la akademiajn kaj sociajn atingojn de la princeton komunumo.
La printejo estis fondita de Whitney Darrow, danke al la financa elteno de Charles Scribner, kiel presejo servonta al la princetona komunumo en 1905. Ties unua libro estis nova eldono de 1912 de la verko de John Witherspoon nome Lectures on Moral Philosophy.
Pulitzer Premioj
Ses libroj el la Princeton University Press ricevis Premiojn Pulitzer nome la jenaj:
Krostitz
Krostitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio kaj estas la administra centro de samnoma komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Krostitz. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ekonomie la komunumon dominas granda bierfarejo, kiu aparte konatas pro malhela biero nomata "Ur-Krotzizer". Ties botelojn dekoras stiligita portreto de la sveda reĝo Gustavo la 2-a Adolfo, kiu kun sia armeo en 1632 dum la Tridekjara Milito laŭ loka legendo pasis la loĝlokon, ricevis glason da loka biero kaj laŭdire tiom entuziasmis, ke li al la bierfarinto donacis oran ringon. Nuntempe tamen ankoraŭ pluraj aliaj bieroj faratas en la bierfarejo, interalie pilzena biero de la marko Jever, kies hejma bierfarejo estas en nordokcidenta Germanio, pli ol 450 kilometrojn for de Krotzitz.
Cigana ĵazo
Cigana ĵazo estas variaĵo de svingo.
Evoluo
La komencoj de cigana ĵazo devenas de la aktivecoj de la fratoj 'Pierre Joseph "Baro", Sarane kaj Jean "Matelo" Ferret en Francujo, kiuj fine de la 1920-aj jaroj ludis la francan valson nome muzeto kun svinga artikulacio kaj je tio unualinie improvizis per la stilrimedo de akordo-diserigo (arpeĝo). Plilarĝiĝon ĉi tiu ludmaniero spertis per la ludo de Django Reinhardt, gitaristo naskiĝinta en Belgujo, aparte en la Quintette du Hot Club de France kun violonisto Stéphane Grappelli, la plej populara eŭropa ĵazensemblo de la 1930-aj jaroj. La komponaĵoj de Reinhardt kaj la pliampleksitaj akordoj uzitaj de li baziĝas sur la samaj gamoj. Aliaj ciganaj gitaristoj laboris en Parizo en la tiam ankaŭ tre popularaj muzetensembloj. Ĝis nun svingomuzeto estas krom pecoj de Django Reinhardt grava ero de la ciganĵaza repertuaro.
Cigana ĵazo estas la unua ĵazstilo ekestinta en Eŭropo. Ĝi jam delonge ricevis rekonon, ekz. per la ĉiujara „DjangoFest“, ankaŭ en Usono, sed la plej multajn aktivajn muzikistojn kaj la plej grandan aŭskultantaron ĝi havas ankoraŭ en Eŭropo. Django Reinhardt estis la unua reprezentanto de ĉi tiu ĵazstilo, kiu atingis mondfamon. Nuntempe supozeble Stochelo Rosenberg estas la tutmonde plej fama muzikisto. Pluaj elstaraj gitaristoj de svinga cingana ĵazo estas Babik Reinhardt, Mondine Garcia, Biréli Lagrène, Tchavolo Schmitt (konata el la filmo de Swing Tony Gatlif), Dorado Schmitt same kiel lia filo Samson Schmitt. Ankaŭ nomendas: Angelo Debarre, Raphaël Faÿs, Fapy Lafertin, Yorgui Löffler, Ritary Gaguenetti, Gismo Graf, Robin Nolan, Dario Pinelli, Mandino Reinhardt, Romane, Jimmy Rosenberg, Tornado Rosenberg, Patrick Saussois, Diknu Schneeberger, Joscho Stephan, Lulu Weiss kaj Patrick Saussois. El inter la ritmogitaristoj aparte elstaras Holzmanno Winterstein, Hono Winterstein kaj Titi Bamberger.
En sia tradicia formo de cigana ĵazo ĝis nuntempe regas la sonkoloroj de Hot-Club-Quintett: violono, solo- kaj du ritmogitaro, kontrabaso. Ĝi povas rezigni pri frapinstrumentaro pro la tipe perkuta gitarakompanado (la pompe) kun cĝia svingopelo. Parte ankaŭ oni uzas klarneton kaj akordionon.
Estas tipe por la pli tradicia formo de cigana ĵazo, ke ĝi estas tradiciata kun forta ligo al la familio. Kutime la patro transdonas ĝin al la filo, la onklo al la nevo ktp., sen ke ĝi estas notskribita. Estas kutime, ke komencantoj multhore aŭskultas, parkerigas la kantojn kaj rigarde lernas la ludoteknikojn. Ene de la parencaro la bandoj ekzistas pli malpli kiel familiaj entreprenoj, en kiuj filoj koncertvojaĝas kun siaj patroj kaj kuzojn kaj pro la intensaj muzikadaj spertoj perfektigas siajn ludmanierojn.
Novigemaj ludmanieroj
Ciganaj muzikistoj, kiuj forlasis la svingidiomon, estas ekz. la franca gitaristo Boulou Ferré, kiu jam proksimume 1970 povis ekiri post edukado ĉe Olivier Messiaen direkten al libera ĵazo. Ne tiom memstare kiel je Boulou kaj lia frato Elios Ferré la desolvado okazis je aliaj gitaristoj, ekz. je Christian Escoudé aŭ Biréli Lagrène, kiuj ekiris en direkton al ĵazroko kaj kunfandomuziko, sed parte ankaŭ reekprenis per elegantaj aranĝaĵoj la tradicion de muzeto. Jen nomendas la aŭstraj Harri Stojka kaj Karl Ratzer.
Pluaj konataj unuopaj reprezentantoj kaj grupoj, kiuj novige pluevoluigis la ciganan ĵazon, estas la ensemblo de Mic Oechsner, Lulo kaj Markus Reinhardt, Hannes Beckmann, Ferenc Snétberger, Joscho Stephan kaj la grupo Opa Tsupa.
Eksteraj ligiloj
Ciganĵazaj festivaloj:
Duck Soup
Duck Soup (anglalingve por "Anasa Supo", slango por "facile farita") estas 1933-jara ĥaose komedia filmo verkita de Bert Kalmar, Harry Ruby, Arthur Sheekman, kaj Nat Perrin kaj direktita de Leo McCarey. Aktoris en la filmo estis la "kvar Fratoj Marx" (Groucho, Harpo, Chico, kaj Zeppo) kun Margaret Dumont, Raquel Torres, kaj Louis Calhern. Ĝi estis la lasta filmo de la Fratoj Marx kun Zeppo.
NGC 1375
NGC 1375 (aliaj indikoj — ESO 358-24, MCG -6-8-30, AM 0333-352, FCC 148, PGC 13266) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(37297) 2001 BQ77
(37297) 2001 BQ77 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun ioma klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
12204 Jonpineau
12204 Jonpineau estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, proksima de 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jon Paul Pineau, kiu subtenis la NASA-an mision Lucy al la kiel Aerospaca Inĝeniero kaj Ĉefa Sistema Inĝeniero de la Scienca Operacia Centro (SOC). Li kontribuis al la planado, disvolvo kaj testo de la sistemoj kaj de la interfacoj de la SOC, kaj al la planado de la operacioj de la misio.
Coșevița
Coșevița [koŝevica] (hungare: Kiskossó) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 152 loĝantojn (rumanoj); en 1992 55 (rumanoj). Ĝiaj loĝantoj estis krasovanoj koloniigitaj inter 1785 kaj 1790. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Margina.
Šilheřovice
Šilheřovice (legu: Ŝilherĵovice) (Szylerzowice, Schillersdorf) estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. En la tempo de sia estiĝo, ĉirkaŭ duono de la 13-a jarcento, ĝi estis ĉirkaŭigita de densaj arbaroj, kovrantaj tiam plimulton de la tuta regiono. La vilaĝon, tra kiu verŝajne kondukis unu el nordosudaj komercaj vojoj, ni vicigas tiutempe al la tn. arbaraj landvojaj tipoj de vilaĝoj. Ties fondo estas alskribata same kiel fondo de najbara vilaĝo Markvartovice al sinjoroj el Barut kaj en Landek, burgo en proksima monteto super rivero Odro.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo estas en dokumento el la jaro 1377, en kiu ĝi estas indikata kun kelkaj pluaj vilaĝoj sub nomo Scholasdorf en konekso kun divido de Opava princlando, kiam la vilaĝo aliĝis al opava regiono.Tiutempe estis onidire ties posedanto certa Mikuláš Mšan. En la 15-a kaj komence de la 16-a jarcento ĝi estas menciataj en princlando Opola kaj Racibórza nobelaj familioj, proprumantaj Šilheřovice-on, ekz. Jakub el Schilerzowitz, Mikuláš Schillerzowski, Hynek el Zvole kaj el Shilherzowicz.
Ĉirkaŭ la jaro 1530 Šilheřovice estis posedaĵo de Jan Bírek z Násile, poste de Matyasz Rotmberk el Kietrz, de Štěpán el Vrbno, hetmano de Opava princlando. En sekvantaj jaroj la vilaĝon proprumis sinjorino Bohunka Stošová el Kounice, sinjoro Jan Jindřich Šlik el Pasovo kaj sinjorino Barbora Perpentua el Ursenburk kaj Merdern. Ŝi poste la tutan šilheřovican sinjorejon vendis en la jaro 1673 al jezuita kolegio en Opava kontraŭ 30 000 ormoneroj.
En la jaro 1742 Šilheřovice estis komune kun pluaj 35 vilaĝoj kaj urbetoj Dolní Benešov, Sudice kaj urbo Hlučín aligita al Prusio.
Kiam en Prusio en la jaro 1773 la jezuita ordeno estis nuligita, la šilheřovica sinjorejo fariĝis posedaĵo de prusia reĝa kamerao, kiu en la jaro 1787 vendis ĝin kontraŭ 50 000 ormoneroj al Karl von Larisch. Li vendis ĝin tuj kun vilaĝoj Antošovice, Hať, Darkovice, Koblov kaj Markvartovice kontraŭ 79 200 regnaj tolaroj al Jan Friedrich Eichendorff el Tworków, kies malproksima bofilo estis signifa silezia poeto kaj politikisto Josef von Eichendorff, loĝanta en Łubowice (Pollando), kiu en Šilheřovice vizitis sian onklon. Kelkaj historiistoj mencias malnovan renesancan burgon, neniigita eble dum la tridekjara milito en la 17-a jarcento, jam en la jaro 1609 dum Jan el Frýdek kaj Bohunka Stošová el Kounice. Sed Jan Friedrich ne ĝisatendis finigon de la konstruado de kastelo, li mortis en 1815 kaj enterigita li estas en preĝejo en Tworków. Lia edzino Anna mortis en 1830 kaj ŝi estis enterigita en tworkowan preĝejkripton apud sia edzo.
Dum Jan Friedrich Eichendorff en Šilheřovice estis konstruata nova kastelo en romantika historiganta stilo en la loko de pli malnova sidejo. En la jaro 1835 senjorejo de Šilheřovice estis vendita kontraŭ 155 200 regnaj tolaroj al Hubert Stücker el Weyershof, de kiu aĉetis ĝin en la jaro 1844 Salomon Mayer Rothschild el viena bankiera familio de Rothschildidoj. En la jaro 1852 la kastelo transiris en la manojn de Anselm Salomon Rothschild, dum kiu la kastelo ĝisatendis eĉ kun parko pluajn reguligojn kaj disvastiĝon. En la jaro 1871 heredis la senjorejon lia filo Nathan, kiu ĉi tie ekkonstruis fonduson de Anselm, zorganta pri maljunaj kaj senpovaj homoj. Lia sekvanto kaj la lasta posedanto de la šilheřovica senjorejo fariĝis Alfons Mayer Rothschild.
La 4-an de februaro de 1920 Hluĉinio estis donita al Ĉeĥoslovakio, kaj kun ĝi do ankaŭ vilaĝo Šilheřovice. En la jaro 1923 estis donita al Germanio parto de la vilaĝo nomata Rakovec. La 4-an de septembro de 1923 ĉi tie estis fondita memstara paroĥo. En la jaro 1928 la vilaĝo plinombriĝis je infanvartejo. Ekde la jaro 1936 oni konstruis en katastro de la vilaĝo ferbetonajn fortikaĵojn kiel parto de armeaj fortikaĵoj, alfrontante al endanĝerigo de Ĉeĥoslovakio de nazia Germanio. La vilaĝo estis aneksita de la germana armeo la 8-an de oktobro de 1938 kaj aligita al Germana regno. La 1-an de majo de 1945 ĝi estis liberigita de soveta armeo preskaŭ senbatale.
Turismaj interesaĵoj
Kastelo – estis konstruita en romantika historiganta stilo en la jaroj 1787 ĝis 1815. Ĝi situas meze de ampleksa angla parko. Estas ĉi tie artefarite fonditaj tri fiŝlagoj. Sub deklivo ĉe la kastelo troviĝas centra baseno Fontano de Neptuno kun statugrupo, Amfitrité, putti, delfeno kun reto. Eta ĝardena arkitekturo estas reprezentita de statugrupo en pordegoj ĉe Lago de Evelina, du marmoraj vazoj, plimalgranda baseno kun vazo kaj tri romantikantaj pontoj. Atentemon meritas enirejpordegoj en la parkon, da kiuj estas sume sep. En la teritorio de la parko troviĝas la kastelo kun apudaj konstruaĵoj, kuirejo kaj mastrumkonstruaĵo, „Ĉasista kasteleto“ kun devenaj hundejoj por ĉasistaj hundoj, „Laktejo“ (popolrestoracio), Oranĝerio kaj tri unuetaĝaj domoj por okupitoj de la kastelo.
En la jaroj 1820–1830 estis ĉi tie fondita ampleksa angla Kastela parko, kiu estis plenigita per vico da plastikaĵoj. Ĝi estas valora nature pejzaĝa parko, kie nun troviĝas golfejo, fondita en la jaro 1968, la tria dek ok trua golfejo en Ĉeĥio. „Ĉasista kasteleto“ estas luksa restoracio. En unu el tri dometoj, kiuj antaŭe servis por loĝigo de okupitoj, estas restoracio nomata „Rudolf II.“ kun ebleco sidi ekstere. En plua dometo kaj ties ĉirkaŭaĵo, direkte al arbaro nomata Černý les (Nigra arbaro), estis filmitaj kelkaj scenoj de filmo nomata "La malhelblua mondo" (ĉeĥe: Tmavomodrý svět) de reĝisoro Jan Svěrák.
Ni povas viziti en la proksimeco de la vilaĝo ankaŭ naturrezervejon „Nigran arbaron“ kun du fagarbaraj kreskaĵaroj: la unua jam estas tromaljuniĝinta kun eminentaj unuopuloj kaj la alia estas riĉe plijunigata. Tra la arbaro kondukas ankaŭ linio de ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj, konstruitaj en la jaroj 1935 ĝis 1938. Nuntempe estas en la linio rekonstruata fuorto MO S-11 „Ĉe Arbĉasloko“, kiu jam estas vizitebla nun.
Ĉi tie estas limpasejo por malgranda limregiona kontakto Šilheřovice – Chałupki. La vilaĝo najbaras kun limregiona komunumo Krzyżanowice en pola flanko, kun kiu ĝi aktive kunlaboras.
Personeco de la vilaĝo
En la vilaĝo naskiĝis la 15-an de junio de 1900 muzika komponisto Karel Sczuka, kiu ĉi tie vivis. Li vivis poste en Pollando kaj en Germanio, kie li mortis la 29-an de majo de 1954. Por honorigi lin, Radio Südwestfunk, havanta sidejon en Baden-Baden kaj en kiu li agadis post la dua mondmilito, establis Prezon de Karel Sczuka pri la plej bona verko el populara muzikverko. Famaj komponaĵoj de Karel Sczuka estas ekz. Silezia uverturo, operoj Der Gaukler von Pamphalon kaj Jeppe von Berge.
Esperanto-movado en Ĉeĥio
Historio de la Ĉeĥa Esperanto-movado
Iamaj esperantistaj organizoj en Ĉeĥio
En Ĉeĥoslovakio laŭ Enciklopedio de Esperanto 1935
Gravaj ĉeĥaj esperantistoj
Preĝejo Stefano la 1-a (Hejce)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas katolika historia monumento en vilaĝo Hejce (Hungario).
Historio
Laŭ eklezia fonto en Hejce jam ekzistis gotika kirko en 1332, laŭ arkeologoj ĝi konstruiĝis en la 15-a jarcento. Ĉirkaŭ 1600 la loĝantoj prenis la kalvinismon. Baldaŭ la katolikoj reakiris la kirkon kaj barokigis la preĝejon en 1783. La orgeno ekfunkciis en 1928.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto ĉirkaŭita per defenda ŝtona muro. Tiu muro supozeble konstruiĝis samtempe kun la kirko. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas, kies piedo la enirejo funkcias. La navo havas apogpilierojn. Sub la kirko kriptoj etendiĝas. Interne la instalaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento. La ĉefaltara bildo prezentas Stefanon, kiam li dediĉas la hungaran kronon al Sankta Maria.
Grandaflugila petrelo
La Grandaflugila petrelo, Pterodroma macroptera, estas marbirdo de la grupo de petreloj. En Novzelando ĝi estas konata ankaŭ per sia maoria nomo oi kaj kiel ŝafobirdo.
Taksonomio
Estas du agnoskitaj subspecioj de P. macroptera - nome P. m. macroptera kaj P. m. gouldi, el kiuj tiu lasta estas endemia de Novzelando, kaj estas ofte nomita Grizvizaĝa petrelo. La latina scienca nomo de la specio macroptera estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive “grandaj” kaj “flugiloj”, el kio la komuna nomo.
Aspekto
Tiu birdo estas komplete malhelbruna escepte pro varia makulo de blanko ĉe la bazo de la beko, kiu estas nigra. Tiu petrelo reproduktiĝas sur insuloj tra la sudaj oceanoj. Ĝi separiĝas el la Griza pufino kaj el la Fajnbeka pufino pro la tute malhelaj subflugiloj, la dika, fortika beko kaj diferenca movmaniero. Ankaŭ la simila Karnopieda pufino havas helan, rozkolorecan bekon. Petreloj de la genro Procellaria estas pli grandaj kaj havas malpli saltetecan flugmanieron.
Niculești
Niculești estas la nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Pierre Soulages
Pierre SOULAGES (naskiĝis en Rodez, Aveyron, Francio, mortis ) estis franca pentristo. Li estis kun Hans Hartung ĉefa reprezentanto de la abstrakta neaĵa skolo de la nuna franca pentrarto. Li tipe uzis larĝajn nigrajn traboformojn antaŭ hela fono.
Tioglikolata acido
Tioglikolata acido (TGA) aŭ merkapto-acetata acido estas organika komponaĵo kiu enhavas kaj tiolan kaj karboksilatan grupojn. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun forte malagrabla odoro. Tioglikolata acido estas solvebla en akvo kaj multaj polaraj organikaj solvantoj.
Ahmed Najib Chebbi
Ahmed Najib Chebbi (arabe أحمد نجيب الشابي, france Ahmed Néjib Chebbi) aŭ simple Najib Chebbi; (nask. la 30-an de julio 1944) estas tunizia prokuristo kaj politikisto.
Tioglikolata acido
Ĝi estis unue disvolvita en jardeko 1940 de la usonaj D-roj Ralph Evans kaj David Rockwell Godddard (1908-1985) kiel aktiva materialo por malvarmaj konstantaj hararfrizoj kaj senharigaĵoj. TGA estas antaŭaĵo al amonia tioglikolato kiu uzatas por konstantaj frizoj. TGA kaj ĝiaj derivaĵoj rompas la dusulfidajn ligilojn en la hararkortekso. Oni povas restarigi tiujn rompitajn ligilojn per konstanta frizo.
Ahmed Najib Chebbi
Chebbi estas grava persono de la tunizia opozicia movado, en 1983 li fondis la Demokratan Progresivan Partion, kiu estis laŭleĝe rekonita en 1988. Li estas la nuna gvidanto (2010) de la partio. En 2006, Jribi Maya iĝis la ĝenerala sekretario de la partio, la unua virino en tia pozicio en Tunizio.
Tioglikolata acido
Alternative kaj pli ordinare, la procezo rezultas en senharigo tiel kiel okazas en leda procezado. Ĝi same uzatas en manufakturado de tioglikolatoj kaj en bakteriologio por preparado de tioglikolata medio. Verdire, tioglikolataj reakcioj uzatas en kondensigitaj taninoj por studado de iliaj strukturoj.
Ahmed Najib Chebbi
Ahmed Najib Chebbi volis kandidatiĝi en 2009 por la prezidenteco, sed oni malebligis tion. Post starigo de la Respublika partio en 2012 li denove provis akiri prezidentecon en oktobro 2014, sed ne sukcesis balote.
En junio 2023, Ahmed Néjib Chebbi estas suspektata je subfosado "de la ekstera sekureco de la Ŝtato". Ahmed Néjib Chebbi aperis antaŭ la enketjuĝisto de la Tuniza kontraŭterorisma unuo..
Inka Lago
Inka Lago aŭ Inksa Lago estas rezervujo sur rivero Kolorado en la Teksasa Monteta Lando en Usono. La rezervujo estis formita en 1938 per konstruado de akvobaraĵo per la Aŭtoritato de suba rivero Kolorado en Teksaso.
La lago estas nomita laŭ Roy B. Inks, estrarano de la Oficejo pri la Malsupra Kolorado. Tial la nomo Inksa eble estas pli ĝusta ol Inka.
La lago situas proksime al urbo Burnet en Teksaso. Kune kun lago Buchanan ĝi servas por regi inundojn. Ĝi nutras la plej malgrandan akvoelektrejon en la ĉeno de la altebenaĵaj lagoj de Teksaso. Por plezuro ĝin uzas multaj baniĝantoj, boatantoj kaj fiŝkaptantoj.
La aliaj rezervujoj de rivero Kolorado estas
Ranto
Ranto estas angla opinia verko kritikante Esperanton. Ĝi estas skribita de Justin Byam Rye. Ĝi kaŭzis polemikon en la esperantistaro kaj kelkaj esperantistoj (interalie la svisa esperantisto Claude Piron) verkis kontraŭrespondojn.
La verko estas liberigita laŭ la permesilo CC BY-SA 4.0.
Laufen BL
Pri la komunumo
Laufen estas historia urbeto kaj komunumo, kaj ĉefloko de la samnoma distrikto en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 5229 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La urbeto Laufen situas ĉe la bordo de la rivero Birs en la Laufenvalo, kiu estas valo inter du ĉenoj de la Ĵurasa Montaro.
Trafiko
Tra Laufen pasas la tiel nomata ĵurasa fervojo, fervojlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo al Delemonto respektive al Bielo.
Ekonomio
En Laufen troviĝas la sidejo de la konataj firmaoj Ricola AG, grava fabrikanto de dolĉaĵoj, kaj Laufen Bathrooms AG, kiu produktas ceramikaĵojn precipe por banejoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Laufen datiĝas el la jaro 1141 kiel Loufen.
Arkeologiaj trovaĵoj sur la komunuma teritorio estas du tombejoj el la neolitiko, ceramikaĵoj el la malfrua bronzepoko kaj romia bieno malkovrita en la jaro 1917 kun ceramikforno kaj ferfandilo.
En la jaro 1295 la episkopo de Bazelo Peter Reich von Reichenstein koncedis al Laufen la urborajton.
En la jaro 1525 Laufen akceptis la reformacion, sed ja duonan jarcenton poste en la jaro 1588 estis rekatolikigita per la princepiskopo Jakob Christoph Blarer von Wartensee, kiu tiam regis en la regiono de Laufen.
Dum la Franca Revolucio en la jaro 1792 Laufen estis dum 87 tagoj parto de propra ĵurasa ŝtato la tiel Raŭraĥa Respubliko. Ĉi-lasta tamen de 1793 ĝis 1813 estis integrita al la franca departemento Mont-Terrible, en kiu Laufen estis kantonĉefurbo. En la jaro 1813 la departemento Mont-Terrible estis dissolvita kaj plej parte falis al Svislando. Tiam Laufen estis aligita al Kantono Berno kaj fariĝis ĉefurbo de la samnoma distrikto. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la Laufenvalon "definitve" al Kantono Berno. Kiam la distrikto Laufen fine de 1994 transiris al la Kantono Bazelo Kampara, ankaŭ la urbeto Laufen fariĝis bazel-kampara kaj ek de tiam estas kampar-bazela distriktĉefurbo.
Iptojávri
Iptojávri estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Narvik en Nordland.
Árpád Vida
VIDA Árpád estis hungara pentristo naskita en Marosvásárhely la 4-an de aprilo 1884 kaj mortinta en Budakeszi la 21-an de februaro 1915.
Biografio
La desegninstruisto de Árpád Vida estis Károly Gulyás. Ekde 1903 li studis en Budapest kaj akiris diplomon de desegninstruisto. En 1907 kiel soldato li estis en Vieno. Poste li studis en Budapeŝto en la pentristlernejo. En 1908 la Belarta Muzeo aĉetis lian memportreton kaj li vojaĝis en Italujon kaj en 1910 li gajnis premion de afiŝkonkurso. En tiu jaro per stipendio li vojaĝis en Parizon, poste en Munkenon kaj denove en Italujon. Li mortis je tuberkolozo. Liaj pentraĵoj ĉeestis en internaciaj ekspozicioj en Dresden (1909), en Venecio (1910), en Romo (1911). Li gajnis Eszterházy-premion (1911). Multaj el liaj kreaĵoj neniiĝis en 1944.
Pietrelcina
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Benevento. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Benevento, Paduli, Pago Veiano kaj Pesco Sannita.
Ameca
Ameca estas urbo en la federacia subŝtato Jalisco de Meksiko. Ĝi havas proksime 56 681 loĝantojn (2000) inkluzivante la ĉirkaŭan komunumon, kiu havas la saman nomon.
La nomo Ameca devenas la navatla lingvo kiu signifas "rivero". La urbo situas laŭ la rivero Ameco.
2387 Siano
2387 Siano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Karstädt (Prignitz)
Karstädt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Prignitz de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 1376
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Andechs
Andechs estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Starnberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, borde de la lago Ammersee. La komunumo kaj la okcidente najbara lago situas sudokcidente de la bavara ĉefurbo Munkeno. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝi famas pro la monaĥejo de la benediktanoj, kiu en la mezepoko estis signifa pilgrimloko kaj ankoraŭ nun altiras multajn turistojn pro siaj bongustaj manĝaĵoj kaj bieroj kaj pro la rokoka preĝejo. La monaĥejo estis fondita en 1505.
La muzikaj festludoj Orff en Andechs, estas mondvaste la plej gravaj koncertoj de la verkoj de Carl Orff. Je sia deziro Carl Orff estis entombigita en la monaĥeja preĝejo de Andechs.
Eksteraj ligiloj
Pri la komunumo:
Pri la monaĥejo:
Hiroko Sano
Hiroko Sano (佐野 弘子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi en 2003 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Kantono Page (Iovao)
La kantono Page - angle Page County - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Ĝia administra centro estas la urbo . La kantono situas tute sude en Iovao, kaj dividas limon kun la najbara subŝtato Misurio.
Pignataro Maggiore
Pignataro Maggiore estas komunumo de Italio.
Rouillac (Côtes-d'Armor)
Rouillac estas franca komunumo, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Geografio
Najbaraj komunumoj estas Sévignac, Éréac, Langourla, Mérillac, Plénée-Jugon.
3810 Aoraki
3810 Aoraki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la novzelandaj geastronomoj Pamela M. Kilmartin kaj Alan C. Gilmore elde la Universitata Observatorio de Monto John de Lake Tekapo en Suda Insulo (Nov-Zelando).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la monto Aoraki / Monto Cook, plej alta monto de Nov-Zelando.
Boparenco
Boparenco estas parenco de unu el la geedzoj rilate al la parencaro de la alia, do parenceco indikas la parencecon progeedziĝan. La bogepatroj estas la gepatroj de la edzo aŭ edzino. Ties gefratoj estas la bogefratoj, ktp. La difino esti boparenco aŭ ne dependas de sociaj kaj leĝaj normoj, kiuj havas diversajn konsekvencojn, ekzemple la rajton rifuzi depozicion ĉe juĝejo aŭ ke historiaj soci-reguloj rilate al la geedziĝo ene de la propra grupo limigis la elekton, unuflanke por eviti samsangecon, aliaflanke por atingi plivastigon de kulturo aŭ influo (eksogamio). La Malnova Testamento ne permesis edziĝon interalie kun la duonpatrino, bopatrino kaj bofratino.
Proverbo
Ekzistas proverboj pri boparencoj kaj edziĝo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Referencoj
Sugulussuhted
NGC 1377
NGC 1377 (aliaj indikoj — ESO 548-51, MCG -4-9-33, IRAS03344-2103, PGC 13324) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
110299 Islando
110299 Islando estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 25-an de septembro 2001 de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 8:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vulkanisme kaj geologie aktiva insulo Islando en la norda Atlantiko. Kun areo de 103 000 km² kaj ĉirkaŭ 330 000 loĝantoj, la insulo estas la malplej dense loĝata lando en Eŭropo.
Orkestrofosaĵo
La orkestrofosaĵo estas en teatrejoj aŭ operejoj la profundaĵo inter la scenejo kaj la spektantejo, en kiu ludas la orkestro kaj sidas resp. staras la orkestrestro. Ĉi-lasta plej parte sidas sur estrado, por ke orkestro kaj kantistoj sur la scenejo egale bone povas vidi lin.
Rezolucio 1441 de la Konsilio de Sekureco de UN 2002 pri Irako
La Rezolucio 1441 de la Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj estis rezolucio adoptita unuanime fare de la Konsilio pri Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj la 8an de novembro 2002, proponante Irakon sub regado de Saddam Hussein "finan oportunon por plenumi sian senarmigajn devigojn" kiuj estis establitaj per kelkaj antaŭaj rezolucioj (Rezolucij 660, 661, 678, 686, 687, 688, 707, 715, 986, kaj 1284). Tiu rezolucio havigis pretekston por la posta usonaregata Invado de Irako en 2003.
Gábor Tánczos (instruisto)
Gábor Tánczos [tAncoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tánczos Gábor estis hungara politikisto, instruisto. Gábor Tánczos naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Tánczos devenis el juda familio. Li frekventis cistercianan gimnazion en Baja. En 1944 li estis deportita, post la 2-a mondmilito li aliĝis al la komunistoj, eĉ li iĝis junulara aktivisto, gvidanto. Li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1953, sed dum la studentaj jaroj li perdis la junularan funkcion pro la stalinisma purigado. Post la diplomo li estis samloke asistanto, poste li lernis en la komunista junulara altlernejo. Li iĝis fidelulo de Imre Nagy, krome sekretario de Rondo Petőfi. Tiu rondo estis la plej grava loko por politikadi, kie estis opinioj pri reformoj de la socialismo. Dum la Hungara revolucio de 1956 li helpis al Imre Nagy, li sekvis lin ankaŭ post falo de la revolucio, sed li ne ricevis mortpunon, nur prizonon 15 jarojn. Li ricevis amnestion en 1962, poste li instruis en vespera gimnazio. En 1970 li akiris postenon en pedagogia instituto. Li iomete aliĝis al la komenciĝanta opozicia movado, sed pro depresio li sinmortis.
Li havis edzinon, kiu naskis filon.
Klaviceneto
Klaviceneto aŭ spineto (aŭ de la itala spina = "dorno" aŭ laŭ la venecia instrumentkonstruisto Giovanni Spinetto/15-a jarcento) estas konstruformo de klaviceno. Karakteriza por klaviceneto estas, ke la kordoj pasas oblikve-flanke al la klavaro, kio ebligis placoŝparan konstrumanieron. Male al la "klavicenego" klaviceneto estis ĉefe privatdoma instrumento. Ĝi do kutime disponas nur pri unu registro en 8'-pozicio.
Orkestrofosaĵo
Ankoraŭ en la 18-a jarcento la orkestroj ludis sur la nivelo de la publiko en la partero antaŭ la altigita scenejo. La orkestrofosaĵon oni evoluigis por ebligi al la publiko liberan vidon sur la scenejon, sen devi transloki la orkestron malantaŭ aŭ apud la scenejon. La orkestrofosaĵo ankoraŭ apartenas scenejoteknike al la spektantejo. La plej multaj orkestrofosaĵoj estas iomete sternataj de la scenejoplanko. Ĉi tiu mallevado de la orkestro fariĝis kutima nur en la 19-a jarcento. Plejofte ĝi estas ankoraŭ videbla por la publiko. Nevideblaj orkestrofosaĵoj ekzistas nur en la festivalejo de Bayreuth, tie nomata „mistika abismo“, kaj en Oberammergau.
Principe orkestrofosaĵo malbonigas la akustikon de orkestro, sed ebligas ekzemple la venon kaj iron de muzikistoj, kiuj devas ĝisatendi la longajn paŭzojn. Grava estas kiel eble plej bona sondisradiado, kiu ne nur donas plenefektan orkestrosonon al la publiko, sed ankaŭ ebligas la reciprokan sinaŭdadon de la muzikistoj kaj kantistoj sen troa sonnivelo. Kelkfoje oni pro tio devas adapti la starigon de la orkestro al la akustikaj ecoj.
Oregona traktato
La traktato ĉesigis la kverelon pri la landlimoj de la Oregona lando, okcidente de la Roka Montaro, per la difino de la 49-a norda paralelo kiel nova limo inter Kanado kaj Usono. La regiono estis okupita kaj de Usono kaj de Britio depost la traktato de 1818.
Orkestrofosaĵo
Orkestrofosaĵo estas kovrebla por teatraj prezentadoj aŭ koncertoj sur la scenejo. Je multaj modernaj orkestrofosaĵo la fundo estas movebla per levestrado, estas do adaptebla al la grando de la orkestro resp. al la muzika kaj ensceniga stilo.
Pradelles
- jen france, origine nederlande Pradeels respektive okcidentflandre Poerdiëls - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Krottelbach
Krottelbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Rendevui
Rendevuo estas renkonto antaŭe fiksita de du aŭ pli da homoj. La nomo devenas de la franca frazo rendez-vous, kies proksimuma traduko estas aliru aŭ iru tien. La plej komuna uzo de la vorto tamen koncernas koramikajn renkontojn.
1-a signifo: du koramikoj eliras el siaj domoj kaj rendevuas sole aŭ enurbe (startrinkejo, perdiska dancejo, kaj tiel plu).
2-a signifo: sinonimo de koramiki, umiki, amrilati, kaj tiel plu.
Komparu kun anglaj frazoj going out, to date; francaj sortir avec; italaj uscire con, incontrarsi con, kaj tiel plu.
Stefano la 1-a (papo)
Sankta Stefano la 1-a, latine Stephanus, naskiĝis en Romo nekonatan daton kaj mortis 257. Li estis papo de 254 ĝis sia morto. Stefano estis ido de fama kaj nobela romia familio Iulia. Ne estas certe ĉu li mortis kiel martiro aŭ ne.
Gare d'Austerlitz (pariza metrostacio)
Gare d'Austerlitz [ɡaʁ d‿ostɛʁlits] estas stacio sur linioj 5 kaj 10 de la Metroo de Parizo; ĝi situas inter la 5-a kaj 13-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
Tiu nomŝanĝo devenas de la toponimio de la stacidomo kiun la linio priservas. Fakte, la Stacidomo de Austerlitz estis antaŭe la kapo de linio de la Kompanio Paris-Orléans (PO). Tamen, la kvartalo nomiĝis Austerlitz (omaĝe al Batalo de Austerlitz) kaj fine, la stacidomo alprenis ankaŭ la nomon de Austerlitz.
Coșteiu de Sus
Coșteiu de Sus [koŝteju de sus] (hungare: Felsőkastély) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 630 loĝantojn (rumanoj); en 1992 216 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1548. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Margina.