cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fiŝrabotaĵo
Manĝado
El inter alkoholaĵoj akompani fiŝrabotaĵon decas nur vodko. La nordaj rusoj diras, ke sen vodko fiŝrabotaĵon manĝas nur sledhundoj.
Menciindas, ke grasa fiŝrabotaĵo bone varmigas dum frosta vetero, sufiĉas nur kelkaj minutoj.
Enigma (muzika grupo)
Se vi serĉis alian muzikan grupon Enigma, bv vidi Enigma (muzika projekto).
Enigma estas diskoteka muzika grupo fondita en la 80-aj jaroj. Iliaj nuraj singloj estis "Ain't No Stopping" kaj "I Love Music", kiuj lokiĝis sur 11 kaj 25 loko sur angla hitparado de kantoj.
29476 Kvíčala
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa juristo kaj amatora astronomo Jan Kvíčala (1913–1972), bona observinto de kaj meteoroj, kunaŭtoro de gnomona atlaso de meteoraj observoj. Li ricevis la Premion František Nušl de la Ĉeĥa Astronomia Societo en 1940.
Baba Gurgur
Baba Gurgur (بابا كركر) estas vasta naftokampo proksime al urbo Kirkuk, norda Irako, malkovrita por ekspluato en 1927. La nomo signifas en la kurda lingvo patro de la flamoj (Gur aŭ Gir signifas flamo kaj Baba estas patro). Ĝi estis konsiderita la plej granda naftokampo de la mondo ĝis malkovro de la Gawar-kampo en Sauda Arabio, en la 1950-aj jaroj.
5324 Lyapunov
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa matematikisto Aleksandr Mihajloviĉ Ljapunov (cirile: Александр Михайлович Ляпунов, 1857–1918).
Orbito
Ĝia discentra kaj klinita orbito trairas la ekliptikan ebenon inter la orbitoj de Tero kaj de Marso, ĝi tiel estas terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido.
Tatsumi Sotome
Tatsumi Sotome (早乙女 達海, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC.
Guajiquiro
estas urba municipo en Honduro. Ĝi situas en la departemento La-Paco. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ludivine Sagnier
Ludivine SAGNIER (naskiĝis la en La Celle-Saint-Cloud en departemento Yvelines) estas franca aktorino.
Biografio
Dum ok jaroj, Ludivine Sagnier vizitis kursojn de teatro en Sèvres antaŭ ol eniri en 1994 en la Nacian Konservatorion de Drama Arto de Versailles. Tie ŝi gajnis unuajn premiojn en klasika kaj moderna konkursoj.
Naŭ-jaraĝa, ŝi aperis en filmo Les Maris, les femmes, les amants kaj poste sinsekvis roloj antaŭ ol ŝi fariĝis grava aktorino de la nova generacio.
Ŝi fariĝis preferata aktorino de François Ozon kun kiu ŝi rolis en tri filmoj, kiuj rivelis ŝin al la publiko, kunlaborante kun reĝisoroj Alain Resnais, Yvan Attal, Claude Miller, Claude Chabrol en La fille coupée en deux kaj pli poste kun Christophe Honoré en Les Chansons d'amour.
Ŝi estis kunulino de komediisto Nicolas Duvauchelle, renkontita dum filmado de Une aventure, kun kiu ŝi havis filinon Bonnie naskitan la.
Ŝi nun estas kunulino de reĝisoro Kim Chapiron (Sheitan), kun kiu ŝi havis filinon Ly Lan naskitan la.
Grandaj Ligoj de Basbalo
La Grandaj Ligoj de Basbalo (Major League Baseball, MLB) estas la ĉefa ligo de basbalo en Norda Ameriko. Ĝi konsistas el du iam sendependaj ligoj, kiuj unuiĝis komence en 1903 kaj iom post iom pli formale.
Liga strukturo
La sezono daŭras ekde komenco de aprilo ĝis fino de septembro. Ĉiu teamo ludas 162 matĉojn, preskaŭ ĉiutage. La kalendaro estas aranĝita por ke teamoj ludu "seriojn" de (kutime) tri matĉojn je sinsekvaj tagoj, do ĉiu teamo ludos 7 aŭ 6 fojojn semajne, kontraŭ du teamoj. Post la sezono, la tri ĉampionoj de la dividoj, plus la plej bona teamo el la ceteraj, konkursas por la ligĉampionecon. La du ligĉampionoj konkursas en la Mondserio, nomata pli ĝuste MLB World Series. La ligo ne pretendas eksklusivecon rilate la esprimon "Mondserio" ajnalingve.
Historio
La unua granda ligo, la Nacia, fondiĝis en 1876. Diversaj ligoj kun diversaj nomoj fondigis, sed neniu daŭris longe. La Amerika Ligo fondiĝis en 1900 kaj rapide populariĝis. Ĝi tiel grandiĝis, ke oni en 1903 fondis la Mondersion, kiu okazis ĉiun jaron poste, krom 1904 (pro rifuzi de NL-teamo) kaj 1994 (pro striko).
La "klasikaj teamoj" de la variaj ligoj, preskaŭ senŝanĝe inter la 1900aj kaj 1950aj jaroj, estis:
Nacia Ligo: Boston Braves, Brooklyn Dodgers, Chicago Cubs, Cincinnati Reds, New York Giants, Philadelphia Phillies, Pittsburgh Pirates, St. Louis Cardinals.
Amerika Ligo: Boston Red Sox, Chicago White Sox, Cleveland Indians, Detroit Tigers, New York Yankees, Philadelphia A's, St. Louis Browns, Washington Senators
Fine de la 1950aj jaroj, teamoj trovis sin ludanta en kadukaj stadionoj antaŭ malgrandaj spektantaroj. En Usono, multaj familioj translokiĝis de urboj en antaŭurbojn. Plue, la loĝantaro en la okcidenta flanko de la lando kreskis, sed la plej okcidenta teamo estis nur en Sankta Luiso. Kelkaj teamoj translokiĝis al la okcidento (Brooklyn, New York Giants, Washington, Philadelphia A's), kaj en la 1960aj, aldone al translokiĝintaj teamoj en Losanĝeleso kaj Sanfrancisko, oni fondis kelkajn novajn "teamojn de ekspansiiĝo". La AL ekspansiiĝis kun novaj teamoj en Losanĝeleso kaj Vaŝingtono, kaj la NL en Hjustono kaj en Novjorko.
Dum postaj jaroj, la NL ekspansiiĝis en Sandiegon kaj Montrealon en 1969. En 1969, la AL aldonis teamojn en Seatlo kaj Kansasurbo. La seatla teamo post nur unu jaro translokiĝis al Milvokio, kaj la nova vaŝingtona teamo iris al Dalaso. En 1992 en Miamion kaj Denveron. Toronto kaj Seatlo akiris novajn teamojn en la AL en 1977. En 1998, du novaj kluboj fondiĝis, NL-teamo en en Fenikso kaj AL-a en Tampo. Por ke la kvankto de teamoj en ĉiu ligo estu para, la AL-teamo de Milvokio transiris al NL.
Dum preskaŭ jarcento, ĉiuj matĉoj dum la sezono estis inter teamoj de sama ligo, krom por la sezonfina Mondserio. "Interliga ludado" komenciĝis en 1997, sed nur limigite, kaj la granda plimulto de matĉoj estas ankoraŭ enligaj.
Kenny Clarke
Fruaj jaroj
Clarke devenis de muzikema familio kaj studis ĉe la gimnazio multajn instrumentojn kaj aliĝis jam dum lia lerneja tempo al la surloka bando de Leroy Bradley, en kiu li restis kvin jarojn. En Pittsburgh li ludis ankaŭ kun Roy Eldridge, kiu ankaŭ devenas de tie. En 1935 li transloĝiĝis kun sia duonfrato Frank Spearman al Novjorko, kie li komence ludis en triopo kun Call Cobbs kaj famiĝis en la bando de tenorsaksofonisto Lonnie Simmons. En ĉi tiu ensemblo ankaŭ ludis la posta gitaristo de Basie, Freddie Green. La ritmosekcio de laSimmons-Bando laŭdire estus esenca inspiro de la bando de Count Basie. Aprilon de 1937 Clarke aliĝis al la bando de Edgar Hayes; Kenny Clarke tiam ankaŭ ludis vibrafonon. Lia unua surdiskigo okazis la 9-an de marto 1937 ku la Hayes-Bando. Fine de 1937 Clarke koncertvojaĝis kun Hayes unuafoje tra Eŭropo. Dum la kvarmonata vojaĝo Clarke sonregistrigis en Stokholmo kvar diskofacojn je propra nomo („I Found a New Baby“). Kiam la bando de Hayes revenis al Novjorko kaj prezentis en Teatrejo Apollo, Dizzy Gillespie envenis la grupon. Gillespie, de kiu li ricevis la ŝercnomon Klook farigis la plej intima amiko kaj kolego de Klook. Dizzy nur mallonge restis en la bando de Hayes kaj revenis al la bando de Teddy Hill, kie Kenny Clarke lin denove renkontis post ok monatoj Claude Hopkins.
Minton's Playhouse
Kune kun Dizzy en la bando de Teddy Hill la frapinstrumentisto estis malpli ĝenata realigi siajn muzikajn ideojn, pri kiuj li jam de jaroj pripensis; Clarke poste rakontis al Leonard Feather, ke li dum la aranĝado de „Swanee River“ por la bando de Hill komencis ludi „ekscitajn interpulsajn ritmojn. (...) Diz estis fascinita; tio donis al li ekzakte la deziratan impulson, kaj li komencis, strukturi siajn aferojn ĉirkaŭ tio“. Bazo de la novigoj de Clarke estis „la kunordigita sendependeco“. Tio signifas, la maldekstra mano estas konektata kun la dekstra piedo, la dekstra mano kun la maldekstra piedo. „Tio estis la bazo de la plej grava ritma revolucio en la ĵazhistorio“, jen laŭ la biografiisto de Clarke, Mike Hennessey.
En 1939 Clarke forlasis la Hill-Bandon pro konflikto; Clarke post tio estis doma frapinstrumentisto en „Apollo“. En 1940 li revenis al Hill, kiam ties bando estis la dombando de Minton's Playhouse en Harlemo. Tie li ludis triope kun Thelonious Monk kaj Nick Fenton – ili akompanis gastmuzikistojn kiel Charlie Christian dum la famaj improvizad-kunsidoj. Krome li tamen ankaŭ ludis kun steluloj de la tradicia ĵazmuziko kiel Louis Armstrong (koncertvojaĝe en 1941 kaj 1942), Ella Fitzgerald, Benny Carter, Henry Red Allen. En 1942 Clarke forlasis Minton's kaj ludis kun propra bando en unu el la ĵazklubejoj de la 52-a Strato, Kelly's Staples; en la bando ludis liaj malnovaj kolegoj Monk kaj Nick Fenton, krome trumpetisto Roy Nelson kaj tenorsaksofonisto Ike Quebec; la kvinopo nomiĝis pro ne imageblaj kaŭzoj „Kenny Clarke's Kansas City Six“. En Kelly's Staple Clarke krome ludis kun la sepopo de Benny Carter, al kiu tiam ankaŭ apartenis Dizzy Gillespie.
La postmilita tempo
Ekde 1943 ĝis 1946 li estis trombonisto en armebando, kie li konatiĝis kun John Lewis. Dum sia armea tempo li geedziĝis someron de 1944 kun kantistino Carmen McRae. Komence de 1946, post staciado proksime de Heidelberg, li revenis en Usonon. Mallonge post sia eksiĝo de la armeo li konvertiĝis al islamo kaj alprenis la nomon Liaquat Ali Salaam, evitis tamen, publike spektigi sian novan religion. Poste li aliĝis al la dua Dizzy Gillespie Big Band, kiu fondiĝis majon de 1946 kaj kun kiu li ankaŭ koncertvojaĝis en Eŭropo (Parizo). Tie li surdiskigis por la diskeldonejo Swing de Delaunay, i.a. kun Hubert Fol, Michel de Villiers kaj Jean Claude Fohrenbach, same kiel li faris sonregistraĵojn kun okopo kun Howard McGhee, Jimmy kaj Percy Heath, kiuj aperis ĉe Prestige.
En 1947 li forlasis la bandegon de Gillespie-Band kaj ludis kun Tadd Dameron en Royal Roost kaj en la bandego de Billy Eckstine. Tiutempe ankaŭ ekestis sonregistraĵoj de sia ensemblo „52nd Street Boys“ kun muzikistoj, kiu plejparte devenis el la bandego de Gillespie, ekz. Sonny Stitt, Kenny Dorham, Bud Powell, John Collins kaj Al Hall. La okopo surdiskigis kvar aranĝaĵojn de Gil Fuller, „Epistrophy“, „Oop Bop Sh'Bam“, „52nd Street Theme“ kaj „Rue Chaptal“; la kvar facoj por la franca diskeldonejo Swing de Charles Delaunay estis la unuaj bibopregistraĵoj publikigitaj en Eŭropo. Decembron de 1947 Clarke revenis por pli longa tempo al Dizzy, kunlaborante je ties sonregistradoj por RCA Victor kaj vojaĝante kun li al Eŭropo. Je la fino de la koncertvojaĝo li restis kvin monatojn en Parizo.
Vintron de 1949 Clarke koncertvojaĝis kun Coleman Hawkins, James Moody, Nat Peck kaj Pierre Michelot tra Eŭropo; aprilon de 1951 li reiris al Usono, aŭguston li kunlaboris je registrad-kunsido de Charlie Parker („Swedish Schnapps“/„Blues for Alice“).
Proksimume tiutempe Clarke fariĝis kunfondinto de la Modern Jazz Quartet, kiu komence nomiĝis Milt Jackson Quartet, kaj faris multajn sonregistraĵojn kiel studiomuzikisto por Savoy Records. Connie Kay transprenis en 1955 lian lokon en Modern Jazz Quartet - Clarke ne ŝatis tamen la liaopinie „seriozan“ etoson en MJQt, sed li restis amika kun John Lewis.
Lia laboro en la studioj 1951-1956
De la multaj sonregistraĵoj, kiujn faris Clarke inter 1951 kaj 1956, laŭ opinio de sia biografiisto Mike Hennessey tiuj kun Miles Davis el 1954 estis la plej famaj La 29-an de aprilo la frapinstrumentisto kunlaboris je la mita registrad-kunsido por „Walkin'“; kune en la studio ankaŭ J. J. Johnson, Lucky Thompson, Percy Heath kaj Horace Silver. Komente la rolon de Clarke Ian Carr diris: „La fare de Clarke treege sentema kaj subtila uzado de la ĉarlestono, kiun li malfermas kaj fermas por akcenti la ritmon de la temo, intensigas la dramecan humoron.“ Du monatojn poste Clarke faris pluajn registraĵojn kun Miles Davis kaj Sonny Rollins; ili surdiskigis „Oleo“, „Airegin“, „Doxy“ kaj „But Not for Me“. Poste la frapinstrumentisto partoprenis la faman kristnaskan kunsidon de Miles Davis kun Thelonious Monk kaj Milt Jackson. Ĉi tiuj registradoj kun Davis „montris denove la sindoneman, sinforgesan kaj subtenan manieron, per kiu Kenny Clarke aliris sian taskon.“
Ekde ĉi tiu tempo Kenny Clarke komencis pli kaj pli ofte labori por la diskeldonejo Savoy; Ozzie Cadena krome dungis lin kiel iaspeca talentserĉisto kaj dom-frapinstrumentisto por jarsalajro de 7000 $. Dumpase de la sekvaj jaroj Clarke sonregistris ankaŭ por propraj diskoj je Savoy kaj altiris muzikistojn kiel Horace Silver, Bobby Jaspar, Pepper Adams, Paul Chambers, Donald Byrd kaj Tommy Flanagan al la eldonejo el Newark. Lia plej spektakla malkovro tamen estis Julian „Cannonball“ Adderley, kiu sonregistris du albumojn por Savoy, sed poste – laŭ konsilo de Kenny Clarket – transiris al Mercury. Clarke laboris ĝis aŭgusto de 1956 por Savoy kaj faris multajn albumojn kun ritmosekcio, kiu establiĝis kiel dombando: li mem, Wendell Marshall (baso) kaj Hank Jones (piano). Li laboris kun Gigi Gryce, Oscar Pettiford, Nat Adderley, Hank Mobley, Frank Foster kaj Joe Wilder. Tamen Clarke laciĝis pro la profesia streĉo kiel studiomuzikisto; ŝanco por ŝanĝo ekestis, kiam li dum laboro kun Phineas Newborn renkontis la francan bandestron Michel Legrand, kiu peris lin en la bandon de sia onklo Jacques Hélian.
En Eŭropo ekde 1956
Ekde 1956 Clarke vivis en Francujo, kie li en Parizo muzikis kun vojaĝantaj usonaj muzikistoj, parte en la triopo „The Bosses“ kun Bud Powell kaj Pierre Michelot. Samtempe li verkis tiutempo la muzikon por kelkaj francaj filmoj, ekz. en 1957 la sontrakon Ascenseur pour l’échafaud kune kun Miles Davis, por la majstraĵo de Louis Malle Lifto al eŝafodo. Jam novembron de 1956 ekestis la albumo Kenny Clarke Plays André Hodeir kun René Urtreger, Martial Solal kun aranĝajoj de titoloj kiel „'Round About Midnight“, „Jeru“ kaj „The Squirrel“. Post malfondiĝo de la bando de Hélian Clarke laboris kiel doma frapinstrumentisto en „Olympia“ kun pianisto Hazel Scott, poste en „Club St. Germain“ kun Martial Solal kaj Pierre Michelot. En 1957 ekestis kunlaboro kun Quincy Jones, kiu studis en Parizo.
Dum la malfruaj 1950-aj jaroj Clarke estis ĉefe studiomuzikisto, laborante kun Henri Renaud, Sidney Bechet, Stephane Grappelli, Lucky Thompson, Milt Jackson, Stan Getz, Chet Baker kaj pri la lastaj sonregistradoj de Lester Young en Parizo antaŭ ties morto. Direktate de Quincy Jones li ludis en la orkestro de Eddie Barclay kaj akompanis i.a Sarah Vaughan en 1958 je sia sonregistro-kunsido pri „Misty“ por Mercury. La 30-an de oktobro 1957 li prezentis kune kun Bud Powell; decembron komencis la kunlaboro kun gitaristo Jimmy Gourley, kiu estis reveninta el Novjorko. Ekde la komenco de 1959 Clarke estis doma frapinstrumentisto en la nov-malfermita klubejo Blue Note kun Gourly kaj Art Simmons; je unu interrompo Clarke laborados ĝis 1966 en la klubejo. En 1961 ĵazklubej en Londono nomiĝis laŭ li resp. laŭ unu el liaj sondiskoj Klooks Kleek.
La bandego de Kenny Clarke kaj Francy Boland
Laŭ propono de Gigi Campi li formis en 1961 kun la belga pianisto Francy Boland sesopon, kiu poste pligrandiĝis al bandego kaj ekzistis dek unu jarojn (ĝis 1973), la Bandego Kenny Clarke-Francy Boland, en kiu dumtempe labormigrantoj kiel Idrees Sulieman, Johnny Griffin, Sahib Shihab. Inter la datoj kun la bandego Boland kaj Clarke havis aron da kunsidoj kun pli malgrandaj ensembloj, en kiuj ludis diversaj muzikistoj de la bandego, ekz. Johnny Griffin, Fats Sadi kaj Sahib Shihab, kaj okope faris sonregistradojn kun kantisto Mark Murphy. Ekde 1969 la bandego dungis duan frapinstrumentiston Kenny Clare, senŝarĝigi Klarkon. En 1973 la bandego malfondiĝis; Kenny Clarke diris poste en intervjuo: „Estis grandioza kaj unika sperto, de kiu mi multe profitis.“ Pri la graveco de Clarke kiel kunbandestro Kenny Clare diris pli malfrue: „Mi neniam vidis iun, kiu povis resti tiel trankvila “.
Lastaj jaroj
Ankaŭ post sia tempo kiel bandestro li estis centrulo de la franca ĵazmondeto, laboris kiel liberprofesiulo kaj instruis. En 1969 Claude Nobs invitis lin, estri kurson per sia frapinsrumenta lernejo dum la Ĵazo-festivalo de Montreux. En 1973 li ludis denove en Montreux kun Dexter Gordon, Hampton Hawes kaj Bob Cranshaw. Krome li ludis en la 1970-aj jaroj triope kun la orgenistoj Eddy Louiss resp. Lou Bennett kaj la gitaristoj Jimmy Gourley resp. René Thomas. Kenny Clarke ludis dum dek jaroj kun klarnetisto Jean-Christian Michel ĵazon kaj eklezian muzikon, laboris krome kun Rhoda Scott, Hal Singer kaj la francaj muzikistoj Michel de Villiers kaj Roger Guérin. Inter 1974 kaj 1984 Clarke faris nur dekon da sonregstraĵoj; en 1975 li suferis korinfarkton. En 1980 li partoprenis retrorigardan koncerton por Dizzy Gillespie kun Sonny Stitt, Jackie McLean, Slide Hampton k.a.. En 1982 li iris denove al Usono, kie li faris la albumon Pieces of Time; kunlaboris Andrew Cyrille, Don Moye kaj Milford Graves. Por 1985 li estis planinta formi bandon de usonaj muzikistoj, kiuj estis ludintaj dum la „Ora Epoko“ en Parizo, ekz Woody Shaw, Dizzy Reece, Johnny Griffin, Kenny Drew k.a. Tio tamen ne plu okazis: Kenny Clarke mortis je la matenhorojn de la 26-a de januaro 1985 pro korkinfarkto.
Novopodrezkovo (stacio)
Novopodrezkovo (Новоподрезково) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Novopodrezkovo, distrikto Molĵaninovskij (Moskvo).
Timbuktuo
Timbuktuo estas oaza urbo en la okcidentafrika ŝtato Malio. Laŭ takso de la jaro 2007, ĝi havas ĉirkaŭ 32 000 loĝantojn.
Etimologio
La nomo Timbuktuo signifas laŭdire "puton de Buktu". Laŭlegende Buktu (aŭ Bouctou) estis nigra sklavino, kiu restis tie kun kaprinaro de tuaregoj por gardi la puton. La nomo signifus "virinon kun granda umbiliko". Sed iuj historiistoj opinias tion rajtigilo por la iama supera kasto de la helhaŭtaj tuaregoj super la malhelhaŭtaj vasaloj, la popolo.
La franca lingvisto René Basset opinias ke la nomo devenas de la malnova berbera vortradiko, kiu signifas "fore" aŭ "kaŝite". Tiel la nomo signifus "foraj putoj", do je la suda bordo de la dezerto.
Pli novaj esploroj evidentigis, ke la loko ne estis fondita de tuaregoj, sed de songhai-oj el la ĉirkaŭaĵo, kaj indas verŝajne esplori la nomon laŭ tia lingvo. Laŭ Heinrich Barth, esploristo-historiisto de Afriko, la ĝusta nomo estus Tombutu kaj signifus lokon en la dunoj.
Geografio
Timbuktuo situas je la suda bordo de Saharo, kies pligrandiĝo estas la plej granda problemo al la urbo. La sablo sterniĝas ĉi sur la stratoj. Dum la lastaj 20 jaroj la dezerto sudenmoviĝis ĉirkaŭ 100 kilometrojn. La urbo situas 5 kilometrojn de la rivero Niĝero.
Timbuktuo estas ekde jarcentoj vojkruciĝo de grandaj komercvojoj. Fine de la 19-a jarcento jare pretervojaĝis ĉi tie 400 karavanoj kun 140.000 kameloj kaj ĉirkaŭ 22.400 tunoj da ŝarĝo. Tamen ankoraŭ hodiaŭ malfacilas atingi la urbon. Navigacio eblas nur, kiam la akvonivelo estas sufiĉe alta. La vojoj elsudaj tra la savano rapide ensabliĝas kaj estas ofte ne uzeblaj. La elnordaj vojoj tra la dezerto estas rezervitaj al tuaregoj kaj al modernaj aventuristoj, kiu serĉas dezertromantikon. La plej moderna metodo por aliri la urbon estas la flughaveno, kie alvenas regule flugoj el la ĉefurbo Bamako.
La klimato estas dezerteca, kontinue blovas seka varmega vento, Harmatano, el la Saharo. La meza temperaturo estas 28° Celsiuso, la monatoj majo kaj junio estas la plej varmegaj kun ĉirkaŭ 34°. Falas meze 170 mm/m² da pluvo. Julio kaj aŭgusto estas la plej malseketaj monatoj kun po 56-66 mm/m². Pluvego povas alveni subite kaj forte kaj forte damaĝi domojn kaj moskeojn konstruitaj el argilo. En la jaro 1771 la moskeo al-Hana rompiĝis je tia pluvego kaj enterigis 40 homojn.
Tradicia arkitekturo
La tradician arkitekturon de Timbuktuo karakterizas la manko de ŝtonoj. Tial oni konstruis ĉefe el argilo. La plej malnovaj raportoj priskribas abelujsimilajn rondajn konstruaĵojn, en kiuj vivis ĉefe la malriĉa popolo. Ankaŭ la desegnaĵo de René Caillié, farita en 1828 montras multaj tiaj domoj. Almenaŭ en la 15-a jarcento ŝanĝis la konstrumaniero, ĉefe por domoj de la plej alta kasto (komercistoj, kleruloj, ktp.) kaj estiĝis la sudana stilo, videbla ĉe moskeoj kun supre maldikiĝantaj turoj. La strukturoj estis el ligno, tegitaj de argilo. Tiel eblis starigi du-etaĝajn konstruaĵojn, kies tera etaĝo utilis kiel korana lernejo, deponejo, vendejo aŭ metiejo. La supera etaĝo, ofte pli aera, utilis kiel loĝejo, en kiu troviĝis ankaŭ privataj bibliotekoj.
Pro konstruo per tia mola materialo, pluvegoj ofte grave damaĝis konstruaĵojn. Post ĉiu pluvperiodo, necesis refari la murojn, kaj foje oni simple forlasis domojn, kiuj necesintus tro da laboro.
Aldone al tradiciaj argilaj konstruaĵoj troviĝas en Timbuktuo ankaŭ pluretaĝaj loĝdomoj el kalkoŝtono, kies modeloj troviĝas en Maroko kaj Maŭretanio.
Ally Walker
Ally WALKER (naskiĝis la 25-an de aŭgusto 1961 en Tullahoma, Tennessee kiel Allene Walker) estas usona aktorino.
Biografio
Walker estas filino de ŝtata advokatino kaj sciencisto, plenkreskis en New Mexico. Ŝi studis biologion kaj kemion en Universitato de Kalifornio en Santa Cruz, krom tio ŝi studis ĉe la Londona Richmond College of the Arts, kie ŝi malkovris sian interesiĝon je teatro. Post la studado, ŝi laboris intertempe kiel sciencistino. Ŝi konatiĝis en restoracio kun filma produktisto, kiu ofertis al ŝi rolon en la televida serio Santa Barbara.
Walker geedziĝis en 1997 kun producero John Landgraf kaj havas tri infanojn.
Ryuta Honjo
Ryuta Honjo (本庄 竜大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC.
Wasseramt (distrikto)
Ciferoj
En la jaro 2007 la distrikto nombris 48109 lonĝantojn kaj konsistis el 21 komunumoj. Ĝia areo mezuras 76.62 km².
Geografio
La disktrikto situas sude de la rivero Aro en la Svisa Mezlando en la sudo de de la Kantono Soloturno sur la flosebenaĵo de la suba parto de la rivero Emme. En oriento la distrikton kvazaŭ paralele al Emme trafluas la rivereto Oesch. Inter Oesch kaj Emme etendiĝas ampleska kanalsistemo.
Historio
La distrikto estis fondita en la jaro 1803 post la fino de la Helveta Respubliko. Ĝi estis nomita origine laŭ sia ĉefloko Kriegstetten distrikto Kriegstetten. Ĉar tiu-ĉi nomo neniam estis akceptita en la ĝenerala lingvouzo ĝi estis en la jaro 1981 oficiale anstataŭigita per la ĝis tiam duonoficiala popola nomo Distrikto Wasseramt, kio signifas en Esperanto Akvodistrikto. La nomo alludas al la du gravaj riveroj Aro kaj Emme kaj multnombraj riveretoj, kiuj unuflanke estis la fonto de la riĉeco de la regiono, liverante energion por la fabrikoj, sed aliflanke pro multaj inundoj ankaŭ regule kaŭzis problemojn.
Per la nova administra ordo la distriktoj Wasseramt kaj Bucheggberg estis kunigitaj ek de la 1-a de januaro 2005 al la oficdistrikto Bucheggberg-Wasseramt. La tradiciaj distriktoj restis kiel statistikaj subunuoj, la administraj funkcioj (unua intstanca tribunalo, elektodistrikto ktp.) tamen estas centrigitaj en la nova oficdistrikto.
Komunumoj
La Distrikto Wasseramt konsistas akutale el 20 politikaj loĝantar-komunumoj. Ili estas:
Eŭkaristia Kapeleto
La Eŭkaristia Kapeleto havas popularajn nomojn en la diversaj landoj kie la Katolika Eklezio ĉeestas (ekzemple, Santíssimo ["Plejsankta"] en la portugala). Ĝi estas la kapelo kie restas la tabernaklo, kaj pro tio ĝi surhavas ornamojn pli noblan kaj atentokaptan ol la aliaj partoj de la preĝejo. En tiu loko oni konservas la Plej Sanktan Sakramenton (tio estas, la Eŭkaristion), kaj tial ĝi havas tian nomon.
Tiuj kapeloj fariĝis pli ofte videblaj en la preĝejoj post la Dua Vatikana Koncilio, ĉar antaŭe la Roma Rito postulis, ke la tabernaklo restu sur la ĉefa altaro, kaj en multaj kazoj la malgrandaj altaroj ankaŭ posedis siajn proprajn tabernaklojn. Nuntempe, en multaj preĝejoj, la tabernaklo estas proksima al la altaro kaj al la ĉefa parto de la preĝejo kaj, en tiuj kazoj, ne ekzistas la Eŭkaristia Kapeleto. Katolikoj konsideras devotan agon preĝi en tiu kapeleto antaŭ kaj post la mesoj, "komplimentante Jesuon [en la Eŭkaristio]". Ekzistas grupoj de preĝado kiu kunvenas dum la semajno en tiu loko por veneri la Eŭkaristion, okazoj ofte alnomataj "Adorado al la Plej Sankta Sakramento".
Metro
Tiu longo-unuo donis nomon al tuta sistemo de mezurado, la metra sistemo, kiu baziĝas sur strikte difinitaj bazaj unuoj kaj ties dekobloj kaj dekonoj, centobloj kaj centonoj, milobloj kaj milonoj, kaj tiel plu, kaj kiu realiĝas en iom diferencaj versioj, nuntempe ĉefe en la Sistemo Internacia. La metra sistemo estas aprobita en la tuta mondo kaj praktike uzata preskaŭ ĉie ekster Usono.
Unuaj proponoj
Ĝis la 18-a jarcento la plejparto de longaj unuoj estis iel derivitaj de la homa korpo: Unu colo estis la larĝo de homa dikfingro, unu futo la longo de homa piedo, unu jardo tiu de homa paŝo. Evidente tiuj difinoj estis malprecizaj; la komerco tamen necesigis precizajn kaj ripeteblajn mezuradojn. Kvankam multaj regnoj tiutempaj fiksis oficialajn difinojn por longo-unuoj, ili estis nekongruaj inter si.
Jam en la 17-a jarcento estis proponoj pri longo-unuo sendependa de la homa korpo. Jean Picard, astronomo, en 1668 proponis la longon de sekunda pendolo, do pendolo kun periodo de du sekundoj (kies unudirekta iro daŭras unu sekundon). Tia pendolo havas longon de ĉirkaŭ 0,994 metroj; la difino havis la avantaĝon, ke jam ekzistis akcepteble precizaj pendolhorloĝoj, kiuj permesis kontroli la periodon (kompare al la taga longo aŭ la pozicioj de la Suno). En 1675 Tito Livio Burattini proponis por tiu longo la italan nomon metro cattolico, verŝajne uzante la originan signifon de cattolico, "ĝenerala", "tuteca" (de la greka καθολικός).
La franca Nacia Kunveno (Konvencio)
Laŭ la unua oficiala difino (1791, konfirmita de la franca Nacia Konvencio en 1793), unu metro estis difinita kiel dekmilionono de kvarono de meridiano, tio estas dekmilionono de la distanco de la teraj ekvatoro kaj poluso(j). Post precizaj mezuradoj de meridianaj arkoj en Eŭropo kaj Peruo, oni konstruis tiel nomatan "arĥivan metron", platenan bastonon kun longo kiel eble plej ekzakte egala al la origina difino. Poste oni konstatis, ke difini la bazan unuon per mezuro de la Tero estas nepraktike kaj eĉ iom dubsence, kaj la arĥiva metro mem akiris statuson kiel difinilo de la nova longo-unuo.
Internacie la metro estis akceptita nur en 1867, post kiam la Asocio por Eŭropa Gradomezurado, antaŭaĵo de la hodiaŭa Internacia Geodezia Asocio, decidis oficialigi ĝin en la tuta Eŭropo. Post pluraj Ĝeneralaj Konferencoj pri Pezoj kaj Mezuroj, estis subskribita la internacia Konvencio pri la Metro (1875, 12 membroj-landoj) kaj fondita la Internacia Buroo pri Pezoj kaj Mezuroj. La nova Buroo produktis novajn metro-etalonojn, kun kversekco ikso-forma, el plateno-iridio, kaj en 1899 unu el ili estis elektita la nova prototipo de la metro. La prototipo estas daŭre konservata en Parizo, en kondiĉoj tiam difinitaj.
Petveturado
Petveturado estas senpaga veturado per taŭga laŭ direkto veturilo (plejparte aŭtomobilo) kun konsento de la stiristo. Tiel senbileta veturado en publika transporto ne estas petveturado. En plejparto de landoj, petveturado estas malpermesita sur aŭtovojoj.
Metro
Moderna evoluo
La scienco kaj tekniko de mezurado evoluis, kaj en 1960, okaze de la ekstarigo de la Internacia Sistemo de Mezurunuoj, oni decidis adopti novan, pli precize kompareblan difinon: ekde tiam, unu metro egalis 1 650 763,73-oble la ondolongon de difinita radiado de kriptono (la transiro de kriptono-86 inter energio-statoj 2p10 kaj 5d5, la oranĝa spektrolinio de kriptono).
La difino de 1960 validis ĝis 1983. Tiam, la 17-a Ĝenerala Konferenco pri Pezoj kaj Mezuroj akceptis eĉ pli precize mezureblan normon: unu metro egalas la distancon, kiun lumo trapasas en vakuo en unu 299 792 458-ono de sekundo. Tiu nova difino samtempe fiksas la lumrapidon, kiu ekde tiam do estas ekzakte 299 792 458 metroj en sekundo. La difino de la metro ekde tiam do dependas de la difino de la sekundo, kiu estas pli facile mezurebla ol, ekzemple, ondolongoj de elektromegneta radiado.
Petveturado
Streĉi la dikfingron estas la plej komuna kaj eksplicita pozo por petveturi, sed en aliaj landoj, kiel Barato, oni kutimas streĉi la manon horizontale. Ankaŭ eblas skribi onian deziratan celon sur kartono, ĝi estas ĝenerale pli sukcesa ĉar signifas sufiĉe organizitan homon, kompreneble dependante de la kulturo, ĉar en kelkaj landoj "organizita homo" ne estas, necese, pozitiva valoro.
Eldonejo Bookart
Bookart Könyvkiadó Bookart Kiadó [bukart] estas libroeldonejo en Rumanujo fondita en 2004 de Áron Hajdú en Miercurea Ciuc.
Petveturado
Petveturas oni plejparte per malpezaŭtomobiloj kaj per ŝarĝaŭtomobiloj, kiuj ne estas publika pasaĝera transporto. En izolitaj regionoj kiel Amazonio oni ankaŭ povas petveturi per aviadiloj, la brazila "Nacia Aer-poŝto" (Correio Aéreo Nacional) ofte akceptas petveturadon en ĝangalo. Kompreneble, en tiuj kazoj oni devas trovi flugalteriĝejon en arbaro kaj atendi kelkajn tagojn.
Petveturado estas sufiĉe populara inter studentoj kaj aliaj homoj, kiuj ĝenerale ne havas monon por aĉeti biletojn por kutima transporto. Sed ankaŭ iaj homoj, kiuj povus aĉeti biletojn, ofte uzas petveturadon, ĉar ĝi estas iusence pli interesa kaj ebligas interkonatiĝi kun diversaj homoj kaj pli bone ekscii la lokojn.
Kutima celo, pro kiu stiristoj prenas petveturantojn, estas babili, aparte dum nokto, por ne ekdormi survoje. Tiel ankaŭ petveturantoj havas nokte limigitajn eblojn dormi, ĉar laŭ bona stilo minimume unu el ili devas daŭre babili kun la stiristo.
Petveturas kutime grupoj po du homoj. Ĝenerale ju pli granda estas la grupo, des malpli verŝajne iu stiristo prenas ĝin. Sed en pli granda grupo estas malpli danĝere. Ankaŭ se petveturantoj estas kelkaj, iu(j) el ili povas ripozi, dum kiam la alia distras la stiriston.
Petveturado ĝenerale estas iugrade danĝera. La danĝereco estas pro malicaj intencoj, kiujn povas havi stiristo, kaj pro ebleco de hazardaj okazaĵoj, akcidentoj. Junuloj ofte kaŝas de siaj gepatroj, ke ili veturas petveture. Alie, en Brazilo estas veturantaj prostituado, sekve, junaj viroj kaj virinoj solaj povas esti konfuzitaj al prostituitoj.
Kvankam en multaj landoj petveturado estas kutime senkosta, en aliaj, ekz. Rumanio, estas kutimo pagi al la ŝoforo certan sumon, ekzemple certan parton de la kostoj de busbiletoj. Tio estas kroma motivo por akcepti petveturantojn. En Brazilo, ĉefe en nordo kaj nordoriento, stiristo rajtas peti aŭ ne pagon per petveturado, sekve oni devas demandi aŭ esti preta pagi.
Eschelbronn
Eschelbronn - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Metro
Moderna evoluo
La redifinoj en 1960 kaj 1983 kompreneble ne celis ŝanĝi la metron, nur doni bazon por pli preciza mezurado. Per tiuj redifinoj tamen ŝanĝiĝis la epistemologia (sciteoria) statuso de la lorenca transformo kaj, sekve, de la teorio de relativeco. Antaŭe necesis postuli, ke la lumrapido estas konstanta kaj la sama en ĉiu inercia kadro de referenco, kaj la korekteco de tiu postulato ne estis pruvebla. Nun, ne plu povas esti ia dubo, ĉar la lumrapido estas konstanta jam pro la difino de la metro kaj la sekundo.
La Idealo kaj la Realo de Internacia Lingvo
La Idealo kaj la Realo de Internacia Lingvo estas teksto ĉine verkita en 1922 de Hujucz, poste Esperantigita fare de Chen Yuan. La eldono de 1992 estas dulingva Esperanto-persa. Enpersigis ĝin Morteza Mirbaqian. La eldono fariĝis okaze de la Kvina Internacia Libro-Foiro de Teherano, je la 5-a al 15-a de majo 1992.
Metro
Usono
Usono la eldonis leĝon, kiu permesis la uzon de la metra sistemo; tamen en la praktiko ĝi ne estas multe uzata. En 1975 Usono dekretis leĝon (Metric Conversion Act = leĝo pri metra konvertado), kiu deklaris la metran sistemon la preferata kaj ordonis al ĉiuj federaciaj institucioj laŭeble uzi la metran sistemon, dirante:
La Idealo kaj la Realo de Internacia Lingvo
La teksto pritraktas jenajn tre ĝeneralajn temojn :
Metro
Usono
Sekcio 205j de la leĝo devigis ĉiujn federaciajn aŭtoritatojn doni jarajn raportojn pri la temo. Tiu devo estis nuligita en 1995.
(14673) 1999 RK169
(14673) 1999 RK169 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Metro
Usono
En Usono por la metra sistemo ankoraŭ aktivas privata asocio, U. S. Metric Association.
Dekoblaj kaj dekonaj unuoj
La mezurunuo metro estas tre taŭga por priskribi aferojn el la ĉiutaga homa vivo; la alteco mem de la averaĝa homo estas tute komparebla al metro. Tamen, ankaŭ bezonatas kaj vaste uzatas dekoblaj kaj dekonaj mezurunuoj de la metro, kies nomojn eblas formi per la oficialaj prefiksoj de SI.
La ĉefaj dekonaj mezurunuoj estas la jenaj.
Speciala unuo estas la anstromo, kiu egalas al 10−10 metroj; ĝi estas dekuma ono de la metro, sed ne unu el la kutimaj milon-potencaj (1/1000, 1/1000.000 ktp.) unuoj.
La ĉefa dekobla mezurunuo estas kilometro (mallonge km), kiu respondas al 1.000 metroj: 1 km = 103 m.
Pli grandajn longojn eblas priskribi per megametroj, gigametroj kaj tiel plu, sed en pluraj fakoj oni uzadas alternativajn mezurunuojn, kiuj estas pli facile kompareblaj al objektoj el la reala vivo, aŭ ĉiuokaze facile imageblaj. Ekzemple, parolante pri distancoj en la sunsistemo ofte uzatas la astronomia unuo, kiu egalas al la averaĝa distanco inter Suno kaj Tero (ĉ. 1,496 ⋅ 1011 m). Pli grandajn distancojn oni priskribas per lumjaroj: lumjaro estas la distanco trairata de lumo en vakuo dum unu jaro (ĉ. 9,461 · 1015 m aŭ preskaŭ 10 petametroj). Kelkaj astronomoj preferas la parsekon, egalan al 3,26 lumjaroj aŭ 30,856776 ⋅ 1015 m, iom pli ol 30 petametroj.
La-Pazo (Hondura urbo)
La Paz - en Esperanto La-Pazo - estas urba municipo en Honduro. Ĝi situas en la departemento La-Pazo, en la sudokcidento de Honduro, kaj estas la administra centro de la departemento. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Metro
Proverbo
Ekzistas proverbo pri metro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Paul Simon
Paul Frederic SIMON (Newark (Nov-Ĵerzejo)), 13-an de oktobro 1941) estas usona kantisto kaj kantverkisto. Ekde 1964 ĝis 1970 li estis la duono de la duopo Simon & Garfunkel kaj ekde 1970 soloa artisto, krom incidentaj rekuniĝoj kun Art Garfunkel. Simon havis diversajn furorkantojn, inter kiuj Late in the evening (Malfrue en la vespero) kaj Fifty ways to leave your lover (Kvindek manieroj por forlasi vian amant(in)on). Simon faris ĝis inkluzive 2016 dektri solo-albumojn, la plej konata estas la kun Sud-Afrikaj muzikistoj farita albumo Graceland el 1986, sur kiu ankaŭ troviĝas la furorkanto You can call me Al (Vi povas nomi min Al).
Vicente Aleixandre (metroo de Madrido)
Vicente Aleixandre estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo de Gregorio del Amo, en distrikto Moncloa-Aravaca, kvankam unu el ĝiaj aliroj situas en distrikto Chamberí.
La stacio estis malfermita la.
Tramtransporto en Darmstadt
La Tramvoja reto de Darmŝtato - germane Straßenbahn(netz) Darmstadt - estas unu el tri tramvojaj retoj en la Trafika Ligo Rejno-Majno (germane Rhein-Main-Verkehrsverbund, mallonge RMV. En 2012 ĝi havis trakan reton de sume 42 kilometroj kaj en tiu jaro havis 41,6 milionojn da pasaĝeroj. La reto havas naŭ tramajn liniojn kun sume 162 haltejoj, el kiuj 92 konstuiĝis laŭ la pli moderna teknologio de malalt-plankaj veturiloj. La plej multaj haltejoj troveblas en la teritorio de la urbo Darmŝtato (germane Darmstadt), sed la linioj 6 kaj 8 eventiĝas pli suden al la najbaraj komunumoj Seeheim-Jugenheim kaj Alsbach-Hähnlein, kaj la linio 9 pli okcidenten al la najbara komunumo Griesheim, tiel ke sume konektiĝas kvar administraj komunumoj. La reton ekonomie vivtenas la entrepreno HEAG mobilo (la mallongigo HEAG origine signifas Hessische Eisenbahn-Aktiengesellschaft, "akcia kompanio Fervojo de Hesio", fondita en 1912) nome de la tegmenta entrepreno Darmstadt-Dieburger Nahverkehrsorganisation (DADINA, "organizaĵo pri publika transporto en la distrikto Darmstadt-Dieburg"), kiu mem estas parto de la Trafika Ligo RMV.
La naŭ tramvojaj linioj cirkulas precipe sur okcident-(sud)orienta kaj nord-suda trakoj, kies norda kaj (sud)orienta partoj disbranĉiĝas je po du vojfinaj trakoj. Centra nodopunkto estas la urbocentra placo Luisenplatz. La urba ĉefstacidomo situas pli okcidente, kaj estas ligita al la centra tramvoja nodopunkto per kvar tramvojaj linioj.
Real Madrid
Real Madrid Club de Fútbol estas hispana futbala klubo, kun sidejo en Madrido, kiun la FIFA elektis plej bona fotbalklubo de la 20-a jarcento.
Historio de la klubo
Oni fondis ĝin la 6-an de marto 1902 kaj dekomence ludis en la hispana unuklasa ĉampionado, sen elfalo. La originala nomo de la klubo estis Sociedad Madrid Foot Ball Club, sed reĝo Alfonso la 13-a donacis al la klubo en junio de 1920 la nomon Real tio estas Reĝa.
Korbopilka teamo
Real Madrid havas sekcion de korbopilko, kiu ankaŭ havis rimarkindan sukceson en la hispana kaj internaciaj ĉampionadoj.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retpaĝo
Distrikto Herford
La distrikto Herford situas en la nordoriento de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Herford.
Ene de Nordrejn-Vestfalio najbaras la distriktoj Minden-Lübbecke norde, Lippe oriente kaj sude, Gütersloh plus la eksterdistrikta urbo Bielefeld sudokcidente; krome okcidente limas la distrikto Osnabrück de la najbara federacia lando Malsupra Saksio.
Geografio
La distrikta teritorio geografie limiĝas norde pere de la montareto Wiehengebirge, sude pere de partoj de la montara Teŭtoburga Arbaro kaj oriente pere de la valo de la rivero Weser kaj la same montara Lipper Bergland. Okcidente ne ekzistas natura limo de la distrikto - la distrikta limo tie estas la limo inter la federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio oriente kaj Malsupra Saksio okcidente, kaj tiu antaŭe dum la 19-a jarcento estis la historia limo inter la prusia provinco Vestfalio oriente kaj la reĝlando Hanovro okcidente.
La distrikta tereno estas milde montareta kaj kontrastas kun la pli altaj montaroj norde, oriente kaj sude, kiuj atingas altecojn de ĝis 300 metroj. La tereno estas fekunda kaj jam de pratempoj estis ŝatata loĝolando. La homoj de la bronza epoko postlasis spurojn, kaj dum granda parto de la 1-a jarmilo post Kristo la regiono estis loĝotereno de la saksoj. Pro la tradicie intensa agrikultura uzo de la grundo la teritoria parto de arbaroj malaltiĝis ĝis nur 8,3 procentoj. Nuntempe ĉefe kultiviĝas greno kaj maizo, sed ankaŭ kolzo. Pro la favoraj trafikaj konektoj kaj la ekĝermanta industriigo meze de la 19-a jarcento pli kaj pli kreskis kaj kunkreskiĝis la urboj de la distrikto, tial ke ĝi nun estas inter la plej dense enloĝataj distriktoj de Germanio.
Administra divido
Urboj
Kantono Boone (Arkansaso)
La kantono Boone - angle Boone County - estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Shea Stadium
William A. Shea Municipal Stadium, pli konata kiel Shea Stadium estis basbalstadiono situinta en Flushing, sekcio de la arondismento Kvinzo en Novjorko. Ĝi estis la hejmo de New York Mets de la Grandaj Ligoj de Basbalo, ekde 1964. Ĝi estis unu el la plej malnovaj stadionoj de la ligo.
En 2009, Shea estis anstataŭata per Citi Field, kiu estis konstruita en loko malantaŭ la maldekstra ĝardeno Shea. Finiĝinte la ludsezonon en 2008, la Shea Stadium estis malkonstruita.
Ĝi ankaŭ estas memora pro grandega koncerto de la brita bando The Beatles en la jaro 1965.
Cancionero de Palacio
La Kanzonaro de Palaco, aŭ Cancionero de Palacio en la hispana, (Madrido, Reĝa Biblioteko, MS II - 1335), foje konata kiel Cancionero Musical de Palacio (CMP) aŭ kiel Cancionero de Barbieri, estas manuskripto hispana kiu enhavas muzikon de la Renesanco. La kolektitaj verkoj ariĝis dum periodo de ĉirkaŭ kvardek jaroj, el lasta triono de la 15a jarcento al komenco de la 16a jarcento, tempo kiu koincidas proksimume kun la regado de la Katolikaj Gereĝoj.
La manuskripto
La dek unuaj folioj estas sennumeraj kaj la sekvantaj estas el 1 al 304. Laŭ la verkoj kolektitaj en la indekso, la manuskripto enhavis origine 548 verkojn. Tamen kelkaj folioj perdiĝis, kaj pro tio la konservitaj verkoj estas nur 469.
En la manuskripto intervenis naŭ diversaj homoj kaj estas komponita de 11 sinsekvaj enkorpiĝoj.
Fine de la 19a jarcento la manuskripto estis remalkovrita en la Biblioteko de la Reĝa Palaco de Madrido fare de la komponisto kaj muzikologo Francisco Asenjo Barbieri, kiu transkribis kaj publikigis ĝin en 1890 laŭ nomo de "Cancionero musical de los siglos XV y XVI".
Levente Tibád
TIBÁD Levente [pro. tiba:d] estis rumania hungara lingvisto, loknomesploristo, loknomhistoriisto. Li estis la edzo de instruistino, etnografino Enikő Csőgör.
Levente Tibád naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 6-a de januaro 1936, kaj mortis la 17-an de aprilo 2020 en Cluj.
Biografio
Levente Tibád akiris diplomon pri hungara lingvo kaj literaturo en UBB de Kluĵo en 1960 anstataŭ 1958, ĉar li estis eksigita el Universitato Bolyai pro politikaj motivoj. Li doktoriĝis en UBB de Kluĵo en 1982. Li instruis en Sfântu Gheorghe, Buduslău kaj Tureni. De 1972 li laboris ĉe la Instituto de Porperfektigo de Instruistoj de Kluĵo. Inter 1979 li instruis en Kluĵo ĝis sia pensiuliĝo en 1999. Lia esplorkampo estas la toponomio kaj la lokhistorio.
Hektora delfeno
Estas du subspecioj: C. h. hectori, nome la plej multnombra subspecio, troviĝas ĉirkaŭ la Suda Insulo, dum la tre draste endanĝerita Delfeno de Maui (C. h. maui) troviĝas ĉe la nordokcidenta marbordo de la Norda Insulo. La Hektora delfeno estas la plej malgranda kaj plej rara delfeno en la mondo. La Delfeno de Maui estas unu el la ok plej endanĝeritaj grupoj de cetacoj. Esplorado de 2010/2011 pri la Delfeno de Maui fare de la Novzelanda Departemento de Konservado ĉirkaŭkalkulis ke restas nur 55 plenkreskuloj.
La Hektora delfeno estis nomita laŭ Sir James Hector (1834–1907), kiu estis kuratoro de la Kolonia Muzeo en Wellington (nuntempe Muzeo de Novzelando Te Papa Tongarewa). Li ekzamenis la unuan specimenon trovita de tiu delfeno. La specio estis poste science priskribita de la Belga zoologo Pierre-Joseph van Beneden en 1881.
Maoriaj nomoj de la Hektora delfeno kaj de la Mauia delfeno estas tutumairekurai, tupoupou kaj popoto.
Pangkor Island
Pulau Pangkor (esperante: Pangkor Insulo, ĉine: 邦咯岛） estas insulo de la marbordo de Perak en nordokcidento de la Malajzia Duoninsulo, atingitaj per pramo aŭ de la malnova kvartalo aŭ de kvartalo Marina Island, ambaŭ situantaj en Lumut (malgranda marborda urbo kun ligiloj al Ipoh tra Sitiawan). Ĝi havas kamparan regionon de nur 8 kvadrataj kilometroj, kaj populacio de ĉirkaŭ 25,000 insulanoj. Ĝi estas peze antaŭenigita kiel modera turisma celo fare de la malajzia registaro, sed fiŝkaptado kaj fiŝproduktoj restas gravaj industrioj.
Historio
Historie, Pangkor estis rifuĝejo por lokaj fiŝkaptistoj, komercistoj kaj piratoj. En la 17-a jarcento, la nederlandanoj konstruis fortikaĵon por kontroli la Perakan stanokomercon. En 1874, ĝi estis la loko de historia traktato inter la brita registaro kaj defianto por la Perak-trono (la Pangkor Traktato), kiu komencis la britan kolonian superregadon de la Malaja Duoninsulo.
Pangkor estas fama pro ĝiaj bonaj strandoj kaj miksaĵo de malalta buĝeto al 5 stelloĝejoj. Teluk Nipah kaj Koralo-Golfo sur la norda okcidento da la insulo estas ekstreme popularaj ĉe vojaĝantoj de Eŭropo. La kvalito de sablo en la Pasir Bogak Strando estas ege pli bona ol tio aliloke sur la insulo. La sablo estas ora bruno, tre simila al la plej multaj gvidaj ĉefaj strandoj. Ekzistas kelkaj feriejoj en Teluk Nipah aŭ Nipah Bay.
Ekde la Hindoceana cunamo en Indonezio (2004) kaj laŭ pli malgranda mezuro ĉe la Okcidenta Marbordo de Malajzio en decembro 2004, ekzistas pli malmultaj lokaj turistoj vizitantaj Pangkor.
En 2006, bioteknologia centro, komuna Entrepreno de Global Hi-Q Malaysia S/B kaj Hi-Q Bio-Tech International (Tajvano) Ltd komencis operaciojn kun komencaj investoj de RM 100 milionoj (USD30m). Iliaj operacioj inkludas fiŝbredadon kaj akvokulturon, kaj la unuan rikolton estas atendataj en 2009.
Tuj plej proksime al insulo Pangkor, ekzistas pli malgranda insulo nomita Pangkor Laut Island.
Turismaj lokoj
La ĉefaj altiroj en Pangkor Island estas la strandoj. Aliaj altiroj inkludas:
De ĉiuj Pangkor-strandoj, Teluk Nipah aŭ Golfo Nipah estas la plej popularaj ĉe eksterlandaj vojaĝantoj, kvankam ĝi daŭre estas ĉefe malajzianoj kiuj oftas ĉe tiu areo. Tiu strando situas kelkajn kilometrojn norde de Pantai Pasir Bogak. Male al aliaj strandoj, ĝi havas koralojn, holoturio- kaj bird-amantoj povas trovi la buceron (Burung Enggang) sur tiu strando.
Teluk Nipah havas 2 strandojn: strando Nipah kaj Koralgolfo. Golfo Nipah havas vidon de du malgrandaj neloĝataj insuloj nomitaj Pulau Giam kaj Pulau Mentagor.
En marto 2011, la norda fino de Golfo Nipah estis sub peza konstruo. Digo estis starigita laŭ multe de la strando, kaj serioj de konkretaj butikodomoj iris supren ĉio laŭ la marbordo, malhelpante la oceanovidon de la vojo kaj tre reduktante la kvanton de strandofronto disponebla por distrado.
Transporto
Alirebleco kaj oportuno de vojaĝadoj proksime de vojo kaj per aviadilo al Pangkor estis laŭstadie plifortigita dum la du jaroj 2006-2008, pro la kompletiĝo de la ĝisdatigaj funkciadoj de Simpang Pulai - Lumut-4-vojbenda duobla kaleŝo- aŭtovojo (kiu alproksimiĝas al kompletiĝo), la West Coast Expressway kaj la enkonduko de pli da flugoj, inkluzive de AirAsia servoj. Estas nun eble alveni ĉe Lumut ene de 2-2¼ horojn de Kuala-Lumpuro, kaj multe malpli se oni vojaĝas per aviadilo.
Nuntempe Berjaya Air estas la nura aviadkompanio kiu funkciigas flugojn ĝis Pangkor Airport (PKG), de Sultan Abdul Aziz Shah Airport (SZB) kun ĝia 48-seats Paŭzostreko 7-turboŝtopila kursa aviadilo. La aviadiloj estas atenditaj esti anstataŭigita per la ATR 72.
Busoj de multaj regionoj alvenas ofte en Lumut aŭ ĉe la busstacidomo kontraŭ la malnova kvartalo aŭ ĉe la lastatempe establita kvartalo en Marina Island, Lumut. Turistoj ne estas permesitaj alporti siajn aŭtojn al la insulo; tamen, motorcikloj kaj bicikloj povas esti transportitaj.
Pramadoj en ambaŭ ĝetoj estas oftaj (ĉiuj 30 min. dum la tago, Rm 10 por revenbileto). La pramo de malnova kvartalo daŭras 40 minutojn kaj unue maldaŭrigas en Sungai Pinang Kecil. La nova Lumut-kvartalo situanta en Marina Island havas pli rektan itineron al Pangkor Island Jetty. La pramoj forirantaj de Marina Island daŭras 10 minutojn por atingi Pangkor Island. Tio estis bone akceptita kiel speciala trajto asociita kun navigado al kaj de Pangkor.