cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baler
Historio
En 1609 sep franciskanaj monaĥoj fondis Baler, kiu poste estis konvertita en indiĝenan vilaĝon en 1658. Granda ŝtormo detruis la vilaĝon en 1735, tial nova komunumo estis fondita jam en pli sekura loko. En 1899 la lasta hispana garnizono en Filipinoj kapitulacis post sieĝo de Baler finante pli ol 300 jarojn da hispana rego en la lando. Poste la usona kolonia periodo sekvis. Dominadon de Usono interrompis la mallonga japana okupo (1942-1945). En 1951 Baler fariĝis ĉefurbo de la subprovinco (kaj poste provinco) de Aŭroro.
Religio
La loĝantoj estas plejparte katolikoj.
Trafiko
Baler estas atingebla per la marborda vojo el nordo kaj per alia vojo el interno de la insulo. Enurbe ĉefe tricikloj trafikas. La urbo havas havenon kaj proksime flughavenon.
Klimato
Baler situas en la ekvatora klimato. Jare pluvas averaĝe po 3248 mm. En ĉiuj monatoj abunde pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C, ĝi varias inter 23-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Čunovo
Čunovo ankaŭ kroate kaj slovake; (Dunacsúny hungare, Sandorf germane) estas eksvilaĝo, nun urboparto de Bratislavo en Slovakio.
Situo
La urboparto situas sur ebenaĵo, laŭ bordo de dekstra Danubo, inter Danubo kaj Aŭstrio, laŭ ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo Budapeŝto-Bratislavo, laŭ fervojo Hegyeshalom-Bratislavo. Urbocentro de la ĉefurbo troviĝas 15 km. Apud la urboparto elfluas kanalo kaj Danubobranĉo nomata Mosoni.
Historio
Pli frue romianoj kaj avaroj loĝis tie. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1232 en formo Chun. En la 16-a jarcento rifuĝintaj kroatoj alvenis. Dum la historio ofte okazis inundoj. Sur la rivero akvomuelejoj funkciis. En 1910 loĝis en la vilaĝo 688 da homoj, (kroatoj en majoritato), hungaroj kaj germanoj en minoritato, slovakoj ne vivis tie). Ĝis 1947 ĝi apartenis al Moson, al distrikto de Rajka, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 2008 Hungario, Aŭstrio kaj Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, la limoj malaperis. La travojaĝo estas libera kaj senĝena.
Károly Tompa
Károly TOMPA hungara inĝeniero pri arbarkulturo, universitata profesoro naskita en Bățanii Mici la 1-an de junio 1923 kaj mortinta en Ŝoprono la 8-an de oktobro 2002.
Kariero
Károly Tompa akiris diplomon de inĝeniero pri arbarkulturo en 1947 en la Teknikuniversitato József Nádor de Budapeŝto. De 1951 li alvenis en Ŝopronon al la Altlernejo pri Arbarkulturo. Li estis ŝate rekonita kunulnobeligitulo de tri specoj de saliko. Li publikigis 250 studaĵojn, 20 librojn, libropartojn, 20 universitatajn prelegarlibrojn. La libro Erdészeti alapismeretek (Bazkonoj de arbarkulturo) aperis en tri eldonaĵoj.
Alexânia
Aleksanio estas brazila municipo de la subŝtato Gojaso. Ĝi havis en 2005 ĉirkaŭ 22.287 loĝantojn.
Geografio
La distanco al la ĉefurbo Goiânia estas 114km. La najbaraj municipoj estas Corumbá de Goiás, Santo Antônio do Descoberto, Abadiânia, Luziânia, kaj Silvânia.
Vidu ankaŭ
Municipoj de Goiás
Akademio pri Sciencoj de Sovetunio
La Akademio pri Sciencoj de USSR (ruse Академия наук СССР [Akademija nauk SSSR]) inter la jaroj 1925 kaj 1991 estis la supera Akademio de Sciencoj en la socialisma ŝtato Sovetunio. Ĝis la jaro 1936 ĝi havis sian sidejon en Sankt-Peterburgo — tiam laŭ decido de la Supera Soveto ĝi estis translokita al Moskvo. La nuna Rusia Akademio de Sciencoj estas ĝia oficiala posteula organizaĵo.
Angelo tra la folla
Angelo tra la folla ("Anĝelo en la Homamaso") estas itala filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Leonardo de Mitri. Angelo tra la folla estis originale filmita en la itala lingvo.
1960
1960 estis superjaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron).
Angelo tra la folla
En la filmo interalie aperas la aktoroj Angelo Maggio (Angelo), Umberto Spadaro (La Spada), Isa Pola (grafino Melitta).
1960
En la jaro 1960 post Kristo okazis, interalie:
Angelo tra la folla
La filmo havas entutan daŭron de 90 minutoj.
Aldo Ferdinando Schmucker
Aldo Ferdinando SCHMUCKER, aŭ SCHMUCKHER (naskiĝis 1890 - mortis la 24-an de februaro 1977, en Genova, Italio) estis itala esperantisto, profesoro, d-ro de leĝoscienco kaj instr. en Genova.
Lerninta Esperanton jam en 1907 li instruis ĝin oficiale en la Universitato de Genova. Li estis kunfondinto de "Liguria E-Katedro", kiu en 1912 transformiĝis en Italan E-Instituton. Li gvidis multajn kursojn en tiu urbo kaj en la apudaj komunumoj antaŭ kaj post la milito; dum tri jaroj gvidis kurson ĉe la Univ. kaj tri jarojn ĉe vespera komunuma lernejo, ambaŭ oficialaj.
Shy'm
SHY'M, realnome Tamara MARTHE, (naskiĝis en Trappes, Yvelines) estas franca kantistino kaj dancistino. Ŝiaj muzikaj ĝenroj inkluzivas R&B, soulon, popmuzikon kaj varieteon.
Biografio
Naskita en Trappes en Pariza regiono, de metropola patrino kaj martinika patro, Tamara frue pasiiĝis por danco kaj muziko. Baniĝinta en muziko pro sia familio, ŝi lernis dancadon kaj tiel fervore implikiĝis ke oni kromnomis ŝin «Spice Tam».
Paralele kun la studoj, ŝi cetere absolvis bakalaŭron kiam 17-jaraĝa, ŝi registris "maketojn" dank'al ŝia profesoro pri danco, Olav Sibi, kaj Ahmed Meflah kiuj promociis ŝian talenton ĉe multnombraj muzik-firmaoj en Parizo, eĉ produktinte prov-muzikvideojn por apogi la multoblajn talentojn de ilia juna malkovro. Tiam K-Maro malkovris ŝiajn "maketojn", kaj alvokis ŝin kelkajn tagojn poste, ĉarmita de la belulino.
En 2005, Shy'm fine aliris al li en liajn studiojn de Montrealo por provo kiu montriĝos pozitiva. Ŝi unue registros partoprenon kun li, en la unuopaĵo kiu lanĉos la duan albumon de K-Maro, Histoire de Luv.
Ŝi poste revenis tien por registri propran albumon, kies unua unuopaĵo kun popmuzika sono, Femme de couleur (Kolora virino) renkontis sukceson.
En ŝia unua albumo Mes Fantaisies (Miaj fantazioj), aperinta fine de oktobro 2006 en Francio, Shy'm parolas pri diversaj temoj, interalie amo, kiu ofte revenas, ŝia mestizado kaj ŝia sukceso.
Pseŭdonimo
Ŝia pseŭdonimo Shy'm devenas unuflanke de shy, angla vorto, kiu signifas "timema", kaj aliflanke de M el Martiniko. Ŝi klarigas en pluraj intervjuoj ke timema ŝi estas, tamen multe malpli ol antaŭe kiam la nura ideo sursceniĝi paralizis ŝin. Ŝia pasio hodiaŭ ebligas al ŝi superi sian timemon kaj ŝi nun "plezure ĵetiĝas en la popolamason".
Kenneth Geddes Wilson
Kenneth Geddes WILSON (Waltham, 8-an de junio 1936 - Maine, 15-an de junio 2013) estis universitata instruisto usona kiu ricevis la Nobel-premion pri fiziko.
Sciencaj esploroj
Li interesiĝis pri la ŝanĝo de stato de la materio kaj ĝiaj ŝanĝoj en la molekuloj, kaj en 1982 li gajnis la Nobel-premion por la disvolviĝo de la teorio de kritikaj fenomenoj kun la ŝanĝo de stato.
Li studis teorian fizikon, kaj interesiĝis pri la Kvantuma kampa teorio disvolvante la renormuman grupon.
En 1980 li estis premiita per la Wolf-Premio pri Fiziko.
Abdul Salam Fareed Syed
Fareed Syed Abdul Salam, populare konate sub la nomo Abdul Salam (naskiĝis en 1940 en Kanyakumari, mortis en 2019 en Pune) estas barata esperantisto kaj blindulo kaj jogo-trejnisto.
Li fondis la Fondumon HELPO (angle Foundation HELPO) kaj partoprenis en la fondo de la barata Esperanto-Federacio kaj en la fondo de la barata Nacia Federacio de la Blinduloj.
Li studis lingvistikon ĉe Savitribai Phule Pune University en 1974 kaj kiel lingvisto li preparis gramatikon de la indiĝena kolama lingvo, plejparte parolata en la subŝtatoj Maharaŝtro kaj Madja Pradeŝo.
Li estis projekt-asistanto ĉe la Central Institute of Indian Languages (Centra Instituto de Barataj Lingvoj).
Nacia ŝtata premio
Li ricevis la Nacian premion de la Barata Ŝtato el la manoj de Sri Shankar Daal Sharma, prezidinto de Barato en 1995.
Fondumo HELPO
Ekde 1987 la Fondumo HELPO aktivas en 200 kamparaj vilaĝoj en Maharaŝtro en diversaj kampoj (edukado de infanoj, sanserva sistemo, Esperanto, komputila lecionoj, ktp) de la kampara disvolviĝo por motivigi la lokan kamparan loĝantaron fariĝi memsubtena.
(15256) 1990 RD1
(15256) 1990 RD1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar Kalifornio, Usono).
General Bravo
General Bravo estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas General Bravo. Al General Bravo apartenas entute 164 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19020.
General Bravo signifas en la hispana "Generalo Bravo" kaj ankaŭ "Generalo Kuraĝa".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5385 loĝantojn. El tiuj estis 2799 viroj kaj 2586 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2073,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 130 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ne konata mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 5018 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 14 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,28 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 4214 personoj apartenis al la katolika religio kaj 465 personoj al la protestantisma religio. 1 apartenis al la judisma relegio kaj 338 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Glanpego
La Glanpego (Melanerpes formicivorus) estas mezgranda melanerpo, tio estas birdo de la familio de Pegedoj, kiu loĝas el sudokcidenta Usono kaj ĝis Centrameriko.
Priskribo
Temas pri pego 21 cm longa kun mezaveraĝa pezo de 85 g. Plenkreskuloj havas nigrajn kapon, dorson, supran bruston, flugilojn kaj voston kaj blankajn frunton, gorĝon, ventron kaj pugon. La okuloj estas blankaj kaj la beko estas nigra. La plenkreska masklo havas ruĝan kronon, kiu komencas ĉe la blanka frunto, dum inoj havas nigran areon inter la frunto kaj la krono, tio estas ili havas nur duonkronon ruĝan. Ĉiukaze la blankaj fruntoj kaj larĝa gorĝo, ĉirkaŭitaj de nigraj areoj, estas klare distingilaj identigmakuloj.
Reproduktaj komunumoj
La reprodukta habitato estas arbaraj areoj kun kverkoj de la montetoj de la marborda Kalifornio kaj aliaj areoj de sudokcidenta Usono suden tra Meksiko kaj Centrameriko ĝis nordokcidenta Kolombio. Tiu specio povas loĝi altaĵojn en la nordo de sia teritorio, sed rare sub 1000m en Centrameriko, kaj ĝi reproduktiĝas ĝis la lignolimo. La reprodukta paro elfosas neston en granda kavaĵo en morta arbo aŭ morta parto de arbo. Grupo de plenkreskuloj povas partopreni en la nest-agado: kampostudoj montris, ke la reproduktaj grupoj ampleksas el monogamaj paroj al reprodukta kolektivo de ĝis 7 maskloj kaj 3 inoj, plus ĝis 10 nereproduktantaj helpantoj ĉe reproduktado. Oni trovis idojn de multobla patreco. La Glanpego estas viglaj proviz-stokistoj. Reproduktantaj grupoj stokas glanojn kaj kreas glanujon traborante truojn en morta arbo aŭ morta branĉo de vivanta arbo, kaj ŝtopante glanojn en ili. La glanoj estas videblaj, kaj la grupo defendos la arbon kontraŭ eventualaj glanoŝtelistoj. Tiu rimarkinda kaj distinga kutimo nomigas la specion kiel Glanpego.
Aliaj kutimoj
La glanoj reprezentas signifan parton de ties dieto; ili manĝas ankaŭ insektojn, elplukante ilin el la arboŝelo (kiel aliaj pegedoj) aŭ kaptante ilin dumfluge, kaj krome frukton, semojn kaj foje arboŝevon.
Tiu birdospecio estas konstanta loĝanto tra sia teritorio. Ili povas translokiĝi al alia areo, se ne estas facile disponeblaj glanoj. Ĝi estas nemigranta kaj tre sociebla.
Subspecioj
Estas agnoskitaj la jenaj subspecioj:
Manuel de Seabra
Manuel de Seabra (naskiĝis la en Lisbono, Portugalio, mortis la  en Barcelono) estis profesia verkisto, kiu uzis la portugalan, la katalunan kaj Esperanton kiel literaturajn lingvojn.
Li tradukis multajn verkojn de la monda literaturo ĉefe al la kataluna. Ekde 2000 li prezidas la Associació Col·legial d'Escriptors de Catalunya (Asocio de la verkistoj de Katalunio). Kiel membro de Esperanta PEN-Centro kaj de Esperantlingva Verkista Asocio, en 1998 li iniciatis (kune kun Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno), ke jaron post jaro William Auld kandidatu por la Nobel-premio pri literaturo.
Li loĝis en Barcelono, Hispanio.
Verkoj pri Manuel de Seabra
[http://www.acec-web.org/PDF/CUAD/8.pdf Manuel de Seabra, liaj multaj patrioj, sus muchas patrias, les seves moltes pàtries, as suas muitas pátrias. Cuadernos de Estudio y Cultura n-ro 8, marto 1998.]
Perditaj Amopenoj
La teatraĵo estas karakterizita de alta nivelo de lingva komplekseco, multaj rafinadoj kaj ankaŭ mallerteco; la plej longa kontinua sceno en ĉiuj verkoj de Ŝekspiro, pli ol 900 linioj, estas inkludita en ĝi, same kiel la plej longa vorto: la latina vorto Honorificabilitudinitatibus, la plurala formo de "esti en stato kapabla je akirado de honoro". Tiu mallerteco kontribuis al ĝi esti unu el la malplej prezentitaj verkoj en la ŝekspira kanono.
Male al la plej multaj el la aliaj teatraĵoj de la aŭtoro, la fontoj de inspiro por tiu ĉi verkaĵo restas neklaraj, kvankam estas klare ke la ĉeffiguroj baziĝas sur historiaj figuroj: la reĝo de Navaro estas Henriko la 4-a, la Berowne estas Karlo de Biron, Dumaine estas Charles de Mayenne (Karlo, Duko de Majno), kaj Longueville estas la Duko de Longueville. Esploristoj taksis ke la komika kunteksto de la roluloj estis klara al la ĝenerala publiko en Anglio dum la regado de Henriko la 4-a, sed iĝis pli malforta dum tempo.
Resuma intrigo
La franca princino kaj ŝiaj tri asistantoj alvenas en Navaro por diskuti la demandon de proprieto de Akvitanio, sed estas devigitaj kampadi ekster la malpermesa tereno. La reĝo kaj la tri nobeluloj alvenas por bonvenigi ilin kaj enamiĝi al ili, ĝis morte. Barono donas al Costard, kamparano kiu estas lastatempe liberigita kelkarcero, leteron al Fraŭlino Rosaline, sed la kamparano estas konfuzita inter la leteroj kiujn li ricevis kaj transdonas ĝin al Jaquenetta anstataŭ tiu de Armado. Ŝi alportas ĝin al du akademiuloj, Holofernes kaj Nathaniel, por legi ĝin al ŝi, kaj ili konkludas ke Berowne verkis la leteron kaj instrukcias ŝin rakonti al la reĝo ke li rompis sian ĵuron.
Post la konfuzo kaj embaraso, la reĝo kaj liaj nobeluloj pardonpetas. Ili petas al Holofernes, Costard kaj la aliajn prezenti teatraĵon pri la Naŭ Prodoj por amuzi ilin ĉiujn. Costard malkovras en la mezo de la teatraĵo ke Armado gravedigis Jaquenetta kaj la du preskaŭ pugnobatalas. La spektantaro mokas la agadon. Ĉe la fino, la morala mesaĝisto alvenas kaj anoncas ke la reĝo de Francio estas morta. La princino informas Ferdinando'n ke li devas atendi tra la jaro da funebro por pruvi sian amon, kaj li kaj liaj viroj konsentas.
Roluloj
La roluloj de la verko estas la jenaj:
Ferenc Parádi (1906-1993)
PARÁDI Ferenc estas hungara publicisto, ekonomia fakverkisto, redaktoro naskita en Dés la 25-an de decembro 1906 kaj mortinta en Kluĵo la 12-an de januaro 1993. Li estis la filo de kuracisto Ferenc Parádi, pli aĝa frato de kuracisto Kálmán Parádi.
Kariero
Parádi Ferenc studis juron en la Universitato Ferdinand la 1-a (1934); li doktoriĝis pri ŝtatscienco (1936). Inter 1930-34 li estis disvastigant-kunlaboranto de Ellenzék, en 1939-41 respondecredaktoro de gazeto Erdély; en 1941 ankaŭ de gazeto Magyar Nép.
13559 Werth
13559 Werth estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Orodromeo
Orodromeo (Orodromeus) estas genro de hipsilofodontaj dinosaŭroj vivintaj dum la malfrua kretaceo en tio kio nun estas Nordameriko. Ĝi estis malgranda herbovoro kiu verŝajne vivis kune kun dinosaŭroj kiel daspletosaŭro kaj Einiosaurus. Oni trovis ĝiajn restaĵojn en Montano (Usono). La tipo-specion, Orodromeus makelai, priskribis Horner kaj Weishampel en 1988.
Oni pensas ke ĉi tiu besto vivis en fosaĵoj kiel ĝia parenco Oryctodromeus surbaze ke la kuneco de iliaj ostoj en cirkonstancoj kie ili kutime estus disigitaj.
13559 Werth
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana televida kaj ĵurnalistino Hildegard Werth, de ZDF. Krom ŝia laboro en la departemento pri novaĵoj, ŝi ŝatas la sciencojn kaj la stelojn.
Marilândia do Sul
Marilândia do Sul estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 8.855 loĝantojn en 2010.
Miklós Nagy (agronomo)
NAGY Miklós [nadj] estis rumania hungara agronomia fakverkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Torda la 3-an de majo 1913 kaj mortis en Kluĵo la 29-an de aprilo 1988.
Kariero
Miklós Nagy akiris diplomon de agronomo en la Agrikultura Instituto de Kluĵo (1935) kaj diplomon de inĝniero pri bestbredado (1936). Post instruado li faris sesmonatan vojaĝon en Danio, Germanio kaj Svedio. En 1937 li partoprenis en la mondkongreso pri laktoekonomio en Berlino. Li doktoriĝis en Universitato Bolyai (1946). Li instruis en fakmezlerenjo (1949-62), poste li estis agronomo. De 1969 li estis rubrikestro pri agrukulturo de gazeto Falvak Dolgozó Népe, redaktoro de aldonaĵo Mezőgazdasági Útmutató ĝis sia pensiuliĝo (1974).
Kailash Satyarthi
Kailash Satyarthi (naskiĝinta la 11-an de januaro 1954 en Vidisha) estas barata aktivisto pri infanaj rajtoj. La 10-an de oktobro 2014 li ricevis la Nobel-premion pri paco kune kun Malala Yousafzai por pacaj manifestacioj, por rajto pri edukado kaj protestoj kontraŭ la ekspluatado de infanoj kaj seksa misuzo de infanoj.
Zaataro
Zaataro (زَعْتَر [ˈzaʕtar]) estas spicomiksaĵo el la Mezoriento. Ĝi ankaŭ estas la nomo de origano (Origanum syriacum) kio estas parenca al majorano.
La spicmiksaĵo zaataro konsistas tradicie el la spicherbo mem, miksita kun sezamo kaj sumako (acidaj sekigitaj ruĝaj beretoj). Tamen ekzistas multaj variaĵoj de tiu miksaĵo. La miksaĵo en la Mezoriento estas ofte uzata en viandaĵoj kaj legomaĵoj. En Palestino kaj en Israelo pano surŝmirita per zaataro kaj olivoleo estas la kutima matenmanĝo.
NGC 2005
NGC 2005 (alia indiko — ESO 56-SC138) estas globa stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Solresolo
Solresol /sol.re.sol/ estas apriora artefarita helplingvo verkita de Jean François Sudre (1787-1862). Li komencis prilabori ĝin en 1817. En 1827, li prezentis la projekton al Akademio de Belartoj de Francio de Parizo. La Institut de France aprobis ĝin en 1827, 1833, 1839 kaj en 1856. Ankaŭ multaj provincaj akademioj de Francio favoris al ĝi. En la Internacia ekspozicio de Parizo 1855 Sudre estas premiita per dek mil frankoj, kaj en Internacia ekspozicio de Londono 1862 li ricevis honoran medalon.
Ĝi havis siatempe iom da sukceso, Napoleono la 3-a iomete interesiĝis pri Solresol kaj, laŭdire, stipendiis Sudre, ankaŭ Victor Hugo, Alphonse de Lamartine, kaj aliaj interesiĝis pri ĝi, sed ĝi estis rapide forgesita pro la sukceso de aliaj lingvoj: Volapük kaj poste Esperanto. Solresolo estas grava por la historio de planitaj lingvoj laŭ multaj vidpunktoj: ĝi estis la unua artefarita lingvo kies projekto estis serioze atentata de la publiko, ĝi estis pionira en la ideo pri modernaj interlingvoj kaj, fine, estis la unua interlingvo kiu havis parolantojn. La finan projekton la vidvino de Sudre publikigis nur en 1866, eble, pro tio, la ĝenerala publiko konis ĝin tro malfrue.
Skribo
Solresol uzas alfabeton el sep simboloj, nome la sep tonojn de la baza solfeĝo, de kiuj venas ankaŭ la (parola) nomo de la lingvo (Sol-Re-Sol). Per la solfeĝaj tonoj eblas zumi aŭ fajfi la lingvon aŭ ludi ĝin per muzika instrumento; uzante la latinliterajn nomojn (do, re, mi, fa, sol, la, si) eblas skribi la lingvon. Oni rajtas mallongigi forlasante la lastan literon (Solresol → Sorso). Louis Couturat diris, ke Sudre agis kiel homo kiu "kreis biciklon, kiu ankaŭ servas kiel boato".
Solresol estas arbitra lingvo: la vortoj estas konstruitaj a priori, sed sen rigida logika pripenso. La simplaj vortoj havas 3 notojn; la kunmetitaj estas dividitaj inter kategorioj per prefikso: DO por homoj kaj rilataj aferoj, RE por la domo, MI por agoj ktp. Ekzemple :
Oni inversigas la literojn por konstrui la malon de vorto : fs signifas multe, sf malmulte.
Aliaj ekzemploj:
Por aŭdi diferencon inter verbo, substantivo, adjektivo kaj adverbo, ni akcentu certan silabon. Se verba formo ekzistas por la vorto, ni akcentu neniun silabon. Por sciigi, ke la vorto estas substantivo, ni akcentu la unuan silabon. Se la vorto estas adjektivo, ni akcentu antaŭlastan silabon. Por sciigi, ke la vorto estas adverbo, ni akcentu la lastan silabon.
Skribe, oni markas la akcenton aldonante aŭ apostrofon ĵus post la konsonanton, aŭ iun ajn specon de korno aŭ tildo sur la vokalon. Ekzemplo:
La adjektivo kaj la verbo estas neŝanĝeblaj.
Nombroj (1-10): redodo, remimi, refafa, resolsol, relala, resisi, mimido, mimire, mimifa, mimisol.
Per kombinado 11 732 vortoj fareblas kun maksimume 5 silaboj sufiĉe por normala lingvo.
Rostostango
Rostostango (aŭ trapikilo) estas maldika metal- aŭ lignobastono, uzata por teni pecetojn da nutraĵo (plej ofte viandaĵo) por rosti ĝin.
Metala rostostango estas tipe el senrusta ŝtalo kun pintigita fino kaj ofte iom tordita aŭ entranĉita surfaco por malfaciligi defalon de la nutraĵo.
Ŝatataj nutraĵoj rostitaj per rostostango
ŝaŝliko (rusa kuirarto), kebabo (irana), jakitorio (japana), lardo (ofte kun cepo) (hungara), sateo (indonezia)
Ree (lago)
Ree ( irlande Loch Rí - Fjordo Rí, antaŭe Fjordo Ríbh) estas lago en la meza tereno de Irlando, la dua el la tri grandaj lagoj sur rivero Ŝanono. Ree estas la dua plej granda lago sur la rivero post lago Derg.
(9849) 1990 RF2
(9849) 1990 RF2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 14-an de septembro 1990 de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Mechinagar
Mechinagar estas malgranda urbo en Nepalo. Ĝi havis, dum la censoj de 2001, 49 060 loĝantojn.
Geografio
Mechinagar situas en la ekstrema oriento de Nepalo apud la limoj de la hindaj federaciaj ŝtatoj Okcidenta Bengalio kaj Bihar. La urbo estas parto de la administracia zono ("Anchal") Mechi. Nature Mechinagar apartenas la la pejzaĝo de Terai, la plej malalta parto, al la Gango-ebenaĵo apartenanta parto de la Himalajo-ŝtato.
Dionísio (Minas-Ĝerajso)
Dionísio (oficiale Município de Dionísio) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itabira. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Mechinagar
Vidu ankaŭ
Listo de urboj de Nepalo
Ameŝa Spenta
Spenta Mainju aŭ Ameŝa Spenta (Aməša Spənta) estas avestlingva termino por klaso de diaj entoj en Zoroastrismo, kaj laŭvorte signifas "Ege Senmorta" (per inversa vortordo) Pli postaj mezpersaj variaĵoj de la termino inkludas la kuntraktaĵon 'Ameŝaspand' kaj la specife zoroastran 'Mahraspand' kaj 'Amahraspand'.
Pli komuna ol la nespecifa signifo de Ameŝa Spenta estas limiga uzado de la termino reference al pli grandaj ses "diaj sparkoj" de Ahura Mazda. En Zoroastria tradicio, tiuj estas la unuaj ses emanaĵoj de la nekreita Kreinto, tra kiu ĉiuj sekva kreado estis plenumita. Tiu fundamenta doktrino estas nur aludita en Avesto, sed ĝi estas sisteme priskribita en postaj mezpersaj tekstoj, partikulare en the Bundahiŝno (3.12), verko el la 11-a aŭ 12-a jarcento kiu rakontas la zoroastran vidon de kreado.
Heiligerlee
Heiligerlee (groninge: Kloosterholt) estas vilaĝo en la nederlanda provinco Groningen proksime de la urbo Winschoten
Ĝi apartenas al la komunumo Oldambt.
Heiligerlee havas muzeon pri sonorilfarado, en la antaŭa sonorilfarejo de la fratoj Van Bergen. Kontraŭe de ĉi tiu muzeo estas muzeo pri la Batalo de Heiligerlee.
(19414) 1998 FP32
(19414) 1998 FP32 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Isola del Cantone
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kaj kiel komunuma festotago fiksiĝis la dua dimanĉo de aŭgusto.
(15280) 1991 PW11
(15280) 1991 PW11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Wojciech Skalmowski
Wojciech Jan Skalmowski (pseŭdonomoj „Maciej Broński”, „M. Broński”, „Piotr Meynert”; naskiĝis la 24-an de junio 1933 en Poznań, mortis la 18-an de julio 2008 en Bruselo) – pola orientalisto, literatursciencisto, eseisto, verkisto, publicisto, literatura kritikisto.
James E. McGaha
James E. McGAHA (naskiĝis en 1946) estas usona amatora astronomo, profesie eksa armea piloto.
Wojciech Skalmowski
Vivo
Filo de kuracistoj. Dum la dua mondmilito restis kun la familio en Sędziszów, apud Jędrzejów. Post la milito frekventis al gimnazio en Poznań. De 1951 ĝis 1956 studis orientalistikon en Jagelona Universitato en Krakovo. Poste estis stipendiisto de Humboldt-Universitato en Berlino, kie en 1960 akiris gradon de doktoro. Ankaŭ doktoriĝis kelke da jaroj poste en JU. De 1960 laboris en Katedro de Ĝenerala Lingvistiko ĉe JU. En la 50-aj kaj 60-aj jaroj publikigis en sciencaj revuoj: "Folia Orientalia" kaj "Przegląd Orientalistyczny", kaj ankaŭ libro-recenzojn en "Tygodnik Powszechny" (sub pseŭdonomo „Piotr Meynert”).
En 1968 forveturis al scienca stipendio al Irano, post eventoj de Marto 68 decidis resti inter elmigrantaro. Konstante ekloĝis en Belgio, kie estis i.a. profesoro de Katolika Universitato en Loveno (interalie kunkreinto de sekcio pri iranologio kaj lekciisto de la pola historio kaj kulturo en slavistika fakultato; de 1975 ĝis 1998 ordinara profesoro de Departamento de Orientalistikaj kaj Slavistikaj Studoj). En la akademia jaro 1969/1970 estis lekciisto de iranologio ĉe Universitato Harvard (Usono).
James E. McGaha
Li aktive promocias la sciencon kaj la refuton de la pseŭdosciencoj. Li estas grava ano de la Center for Inquiry kaj konsilisto por la Committee for Skeptical Inquiry : organizo, kiu ekzamenas per scienca metodo la asertojn pri la paranormaleco.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris 6 asteroidojn inter 1999 kaj 2000.
La asteroido 10036 McGaha estis nomita en lia honoro.
Wojciech Skalmowski
Verkado
De 1968 ĝis 2000 publikigis plurajn recenzojn de libroj, literaturaj tradukoj kaj eseoj en la pariza "Kultura" (sub pseŭdonomoj); lia teksto en la lasta eldonita numero de "Kultura" el oktobro 2000 koncernis libron de Sławomir Mrożek sub la titolo Taglibro de reveno. En lia publicistika kreado troviĝas tekstoj dediĉitaj al interalie Cyprian Kamil Norwid, Jarosław Iwaszkiewicz, Karol Irzykowski, Sławomir Mrożek, Teodor Parnicki, Leszek Kołakowski, Piotr Guzy, Adam Zagajewski, Kazimierz Brandys, Stefan Kisielewski, Raymond Aron, Vladimir Nabokov, Nadeĵda Mandelŝtam, V.S. Naipaul, George Orwell, Roger Garaudy kaj aliaj.
De 1972 ĝis 1984 en belga ĵurnalo "Der Standaard", en la ciklo „Standard der Letteren” publikigis pli ol 100 recenzojn en la nederlanda kaj flandra lingvoj. Li tradukis polan literaturon (i.a. fragmentoj de la verkaro de Witold Gombrowicz en la francan, publikigitaj en 1967 en "La Quinzaine Littéraire"). En la 80-aj jaroj liaj tekstoj estis eldonataj samizdate en Pollando, en pluraj represaĵoj en gazetaro kaj subteraj eldonejoj. Tiutempe li krome publikigis en „Le Monde Diplomatique” kaj „Pulso” (Londono). En 1998 emeritiĝis.
Li estis aŭtoro de ĉ. 70 sciencaj publikaĵoj pri irana lingvaro, persa literaturo kaj la pola, kaj ĝenerala lingvistiko.
Abaza
Abaza (Абаза) estas urbo en Ĥakasio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 95225503.
La urbo estis fondita en jaro 1867.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1966.
La interurba telefona kodo estas 39047, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 52°39' norde, longitudo 90°05' oriente.
Jakob Arrhenius
Jakobo Arrhenius (1642-1725) estis sveda himnoverkisto, historiisto, rektoro, profesoro pri historio (1687) kaj rektoro de la Universitato de Upsalo.
Abaza
En la urbo estas fervoja stacio.
Jakob Arrhenius
Biografio
Jakobo Arrhenius estis filo de Arvid Klasson Kapfelman kaj Ingrid Björnsdotter. Kiam li estis 20-jara li enmatrikuliĝis en la Universitato de Upsalo kie li fariĝis notinda kaj estimata studento, kvankam iom malĝentila. En 1670 li ricevis sian doktorecon el la manoj de sia frato Claudius Arrhenius (1627-1695) kun la tezo "Patria et eius amor ex Ciceronis ..." . Li sukcedis al Olof Verelius (1618-1682) kiel profesoro en la universitato, en 1679, kiun Olof Rudbeck (1630-1702) provis malpermesi sed li estis helpata de Johannes Hadorphius (1630-1693) kaj Sten Nilsson Bielke (1624-1684). Arrhenius kaj lia frato estis kontraŭaj al la influoj de Rudbeck pro la altaj kostoj de la universitato. Pro tio, Karolo la 11-a (1655-1697) determinis al Arrhenius la kreadon de iu Inkvizicia Komisio pri la financoj de la universitato. Kiel trezoristo, Arrhenius provis ŝpari la subvenciojn por la botanikaj ĝardenoj de Rudbeck, same kiel la aĉetadoj de agrikulturaj proprietaĵoj por la universitato. Li sukcese pligrandigis la komercon pri grajnoj kaj restarigis la muelilojn de la universitato. Per tiuj rimedoj eblis la altigo de la salajroj de la profesoroj.
En 1687, Arrhenius ricevis la katedron pri historio de la universitato, kaj kiel respondeculo li ricevis ĉirkaŭ 50 tezojn kiuj estis al li prezentitaj. Lia ofico kiel profesoro ne oferis al li grandajn rimedojn. En 1698, du tezoj estis prezentitaj, nome, unu pri la Templo de Upsalo, kaj alia de Petrus Hesselius (1679-1713) kaj lia frato Andreas Hesselius (1677-1733) (Dissertatio historica de Vandalis...).
Abaza
En jaro 1959 la urbo havis 11.6 mil loĝantojn.
Jakob Arrhenius
Biografio
Kiel himnoverkisto Arrhenius famiĝis inter 1689 kaj 1691, tiam kiam li publikigis sian "Psalmeprofwer", kie li inkludis 1695 himnojn. Kiel poeto li estis influita de la piosento, iu kristana mistikismo kaj de la germana religiulo Johan Arendt. Li ankaŭ ŝatis studi la versofaradon de profesoro pri Petrus Lagerlöf (1648-1699). Li eble komponis iajn kanzonojn por kelkaj psalteroj.
Abaza
En jaro 2002 la urbo havis 18.1 mil loĝantojn.
Jakob Arrhenius
Vidu ankaŭ
<Gallery> Snorre-sturlasson.jpg| Snorri Sturluson (1178-1241) Hdgs_Fishing.gif| Olaus Magnus (1490-1557) Coat_of_arms_of_Leipzig.svg| Cornelius Becker (1561-1604) Johannes_Messenius.jpg| Johannes Messenius (1579-1636) Forn%C3%A5sa_church_Motala_Sweden.JPG| Lars Fornelius (1606-1673) Olof_Verelius.jpg| Olof Verelius (1618-1682) Magnus_Gabriel_De_la_Gardie_(ur_Svenska_Familj-Journalen).png| Gabriel De la Gardie (1622-1686) Turkucastle_edit.jpg| Sten Nilsson Bielke (1624-1684) Link%C3%B6ping_vapen.svg| Claudius Arrhenius (1627-1695) Olaus_Rudbeck_Sr_(portrait_by_Martin_Mijtens_Sr,_1696).jpg| Olof Rudbeck (1630-1702) Johan_Hadorph-1849.jpg| Johannes Hadorphius (1630-1693) East_bridge_karlstad_20061022_002.jpg| Julius Micrander (1640-1702) Uppsala_vapen,_post_1986.svg| Ericus Aurivillius (1643-1702) Vallerstad_church_Mj%C3%B6lby_Sweden.JPG| Harald Vallerius (1646-1716) Rottneros_herrg%C3%A5rd_1.JPG| Petrus Lagerlöf (1648-1699) Laurentius_Norrmannus.jpg| Laurentius Norrmannus (1651-1703) Charles_XI_of_Sweden.jpg| Karolo la 11-a (1655-1697) Olof-Rudbeck,-Junior.jpg| Olaus Rudbeckius (1660-1740) Lars_Roberg.jpg| Lars Roberg (1664-1742) Uppsala_domkyrka.tif| Andreas Hesselius (1677-1733) Hermansson,_Johannes.jpg| Johan Hermansson (1679-1737) Uppsala_domkyrka.tif| Arvid Arrhenius (1683-1741) </Gallery>
1984
1984 estis superjaro komenciĝanta je dimanĉo (vidu ĉi tie kalendaron).
En la jaro 1984 post Kristo okazis, interalie:
Dolní Novosedly
Partoj de municipo
Municipo Dolní Novosedly konsistas el tri partoj sur du katastraj teritorioj.
Sur la katastra teritorio Chrastiny situis ĝis la jaro 2020 ankaŭ vilaĝo Třešně, sed kiu enfalis sub la najbara Záhoří, kaj domaro Nová Třešně. La registra parto de municipo Nová Třešně estiĝis en la jaro 2010 kiel konsisto de municipo Dolní Novosedly, al la 8-a de oktobro 2020, sed ĝi estis almembrigita al Záhoří.
San Martín Huamelúlpam
San Martín Huamelúlpam estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Martín Huamelúlpam. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 239.
Geografio
San Martín Huamelúlpam apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1012 loĝantojn. El tiuj estis 448 viroj kaj 564 virinoj. La komunumo havas surfacon de 29,34 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2200 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12 indiĝenoj. El tiuj 11 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 11 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
NGC 2006
NGC 2006 (alia indiko — ESO 86-SC8) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pluviozo
Pluviozo (Pluviôse) estas la nomo de la kvina monato de la franca respublika kalendaro, la dua de la vintra sezono, kiu daŭras ekde la 20-a, 21-a aŭ 22-a de januaro ĝis la 18, 19-a aŭ 20-a de februaro, laŭ la jaro. Ĝi koincidas proksimume kun la ŝajna preterpaso de la Suno ĉirkaŭ la zodiaka konstelacio Akvisto.
La nomo devenas el la latina radiko por pluvo kio kutime okazas en tiu jarepoko.
Franska revolutionskalendern
Rhapsody of Fire
Rhapsody of Fire (Rapsodio de fajro, iam konata simple kiel Rhapsody) estas itala simfonia metalroka bando formita de Luca Turilli kaj Alex Staropoli, amplekse vidita kiel pionira de la subĝenro de Simfonia metalroko.
Ekde sia formado en 1993 kiel Thundercross, la bando publikigis dek du studialbumojn, du koncertalbumojn, du EP-ojn, kaj unu koncertan DVD-on. Rhapsody of Fire estas konata pro sia koncepta vortumado kiu konstituas fantastan historion en ĉiuj siaj albumoj el "Legendary Tales" de 1997 ĝis "From Chaos to Eternity" de 2011. Post uzi la markon Rhapsody dum preskaŭ dek jaroj, la bando ŝanĝis sian nomon al "Rhapsody of Fire" en 2006 pro registraj aferoj. En 2011, post la publikigo de sia albumo From Chaos to Eternity kiu konkludis la "The Dark Secret Saga", kaj post 18 jaroj kiel kunestro de la bando, Turilli lasis "Rhapsody of Fire" (amikece) por formi novan bandon Rhapsody, nome "Luca Turilli's Rhapsody", kun du aliaj bandanoj kiu eliris kun li, nome Dominique Leurquin kaj Patrice Guers. Ili priskribas sian diskaron kiel paralela pluigo de la diskaro de "Rhapsody of Fire", kaj ilia unua albumo Ascending to Infinity estis ili propra dekunua albumo de "Rhapsody" kaj ili konsideras, ke ili ne lasis la bandon, sed ke ili amikece disiĝis en du banderoj.
En 2016, ankaŭ aliaj longdaŭraj bandanoj nome Fabio Lione kaj Alex Holzwarth lasis la bandon, kaj rekuniĝis kun Turilli, Leurquin kaj Guers, por ludi denove sub la nomo "Rhapsody" por ilia "20a Datrevena Adiaŭa Turneo"; en decembro 2018, kelkajn monatojn post la anonco ke la "Rhapsody" de Luca Turilli ne estis aktiva, Turilli anoncis la kredon de nova bando "Rhapsody" nome "Turilli/Lione Rhapsody", kun la bandanaro de la "20a Datrevena Adiaŭa Turneo" (rekreante, minus Staropoli, la originan bandanaron de 2002-2011).
Koskullskulle
Koskullskulle estas loko (Tätort) en la nordsveda provinco Norrbottens län kaj la historia provinco Lappland, norde de la polusa cirklo. La loko estas nomita laŭ iama Landshövding de Norrbottens län Georg Adolf Koskull (1780–1829).
La loko en la komunumo Gällivare situas proskimume ses kilometrojn nordoriente de Gällivare. Ĝi estas ligata per la landaj stratoj (Länsväg) BD 830, BD 831 kaj BD 860 kun Gällivare. Al Koskullskulle kondukas Zweigstrecke de erctrajnlinio, kiu tamen estas uzata nur por vartrafiko kaj preskaŭ eksklude de mineja firmao LKAB. Tra la loko fluas la proksimume 140 kilometrojn longa Linaälven, flanka rivero de Ängesån.
La loĝantaro malkreskas. Nombrinte en la loko en 1960 ankoraŭ 1601 personojn, la loĝantaro tra 1196 (post malgranda refortiĝo en la jaro 1995) kaj 874 (2010) malkreskis al 818 (2015).
Poustka (Dobkovice)
Poustka estas solejo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Dobkovice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km okcidente de Dobkovice. Estas ĉi tie registritaj du adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Poustka situas en katastra teritorio Prosetín u Dobkovic kun areo 1,59 km².
Shanghai Knights (filmo)
Shanghai Knights ("Kavaliroj de Ŝanhajo") estas usona filmo de David Dobkin, aperinta en 2003.
Temo
Kiam ĉina ribelulo mortigas la patron de Chon Wang, ties fratino iras en Anglion por persekuti la murdinton. Chon kaj Ron O'Bannon ankaŭ foriras al Londono kaj malkovras tutmondan konspiron celantan detrui la reĝan familion kaj invadi la ĉinan kaj anglan reĝlandojn. Kompreneble, konfrontiĝo de ambaŭ niaj herooj kun anglaj tradicioj ne iras glate...
Ruth de Souza
Ruth Pinto de Souza (naskiĝis la 12-an de majo 1921 en Rio-de-Ĵanejro, mortis la 28-an de julio 2019 ankaŭ en Rio-de-Ĵanejro), pli konata kiel Ruth de Souza, estis brazila aktorino kaj la unua nigra damo de la teatro, kino kaj televido de Brazilo.
Ruth de Souza estis la unua brazila artisto naskiĝinta en Brazilo nomumita por premio de plej bona aktorino ĉe internacia filmfestivalo, nome la Festivalo de Venecio de 1954, pro sia laboro en la filmo Sinhá Moça ("Juna Sinjorinjo").
Biografio
Ruth Pinto de Souza naskiĝis la 12-an de majo 1921 en la antaŭurbo de Rio-de-Ĵanejro, en la kvartalo Engenho de Dentro, unu tagon antaŭ la 33-jariĝo de la "Ora Leĝo", la imperia leĝo, kiu abolis sklavecon en Brazilo la 13-an de majo 1888. Tamen ĝis la aĝo de naŭ jaroj ŝi loĝis en bieno en Minas-Ĝerajso, najbara provinco (aŭ subŝtato, en Brazilo) al Rio-de-Ĵanejro. Nur post la morto de sia patro ŝi kun la patrino revenis al Rio-de-Ĵanejro por loĝi en urba vilaĝo en la kvartalo Copacabana, ĉe la marbordo.
Tie, interesiĝinte pri teatro, en 1945 ŝi aliĝis al la grupo Teatro Experimental do Negro ("Eksperimenta Teatro de la Negro"), gvidata de Abdias do Nascimento. De tio ŝi pavimis la vojon al la nigraj artistoj en Brazilo, partopreninte kune kun aliaj nigrulinoj la unuan nigran teatran grupon irintan surscenejen en la Municipa Teatro de Rio-de-Ĵanejro, per la teatraĵo O Imperador Jones ("La Imperiestro Jones"), de Eugene O'Neill.
En 1948 ŝi gajnis stipendion de Fondaĵo Rockefeller, pasigante jaron en Usono, studante en la Universitato Howard kaj en la Nacia Akademio de Teatro de Usono. Samjare ŝi debutis kineje, en la filmo Terra Violenta ("Perforta Tero"), bazita sur la romano Terras do Sem-Fim ("Teroj de la Senfino"), de Jorge Amado. Tiam ŝi partoprenis multajn produktaĵojn, kiel Falta alguém no manicômio ("Iu mankas en la mensmalsanulejo", 1948), Também somos irmãos ("Ni ankaŭ estas fratoj", 1949), Ângela (1951) kaj Terra é sempre terra ("Tero ĉiam estas tero", 1952). En 1953 ŝi estis nacie kaj internacie agnoskita pro sia partopreno en Sinhá Moça, kio plifortigis ŝian karieron kiel filmaktorino.
En la 1950-aj jaroj ŝi revenis al la teatro kaj ankaŭ komencis partopreni en radiodramoj kaj aktori en teleteatraĵoj de la grupo TV Tupi. En julio 1958 ŝi partoprenis la teatraĵon Vestido de Noiva ("Fianĉina robo") de Nelson Rodrigues. En 1959 ŝi vivis specialan momenton sur la scenejo, kiam ŝi ĉefrolis en Oração para uma negra ("Preĝo por Negrino"), de William Faulkner, kun Nydia Lícia kaj Sérgio Cardoso, ĉe la Teatro Bela Vista, en San-Paŭlo. Pro tiu laboro ŝi estis agnoskita per multaj premioj.
En la sekva jardeko ŝi pli famiĝis pro la telenovelo A Deusa Vencida ("La venkita diino"), de Ivani Ribeiro, ĉe la kanalo TV Excelsior. En 1968 ŝi aliĝis al la aktoraro de TV Globo kaj en 1969 ŝi ĉefrolis en la telenovelo A Cabana do Pai Tomás ("La kabano de Patro Tomás"), brazila adapto al televido de la usona romano Uncle Tom's Cabin ("La kabano de Onklo Tom"), de Harriet Beecher Stowe. Pro tiu laboro kelkaj esploristoj konsideras ŝin la unua nigra aktorino, kiu ĉefrolis televidan dramserion, sed kvar jarojn antaŭe la nigra aktorino Iolanda Braga jam estis ĉefrolinta en A Cor da Sua Pele ("La koloro de via haŭto"), farinte romantikan paron kun Leonardo Villar.
Ruth de Souza fariĝis simbolo de kariero por la nigraj artistoj, ĉefe nigraj artistinoj, en Brazilo. En 2016 ŝi estis omaĝita en la Kultura Centro Banco do Brasil en Braziljo. En 2019, en la Karnavalo de Rio-de-Ĵanejro, ŝi estis honorita de la sambolernejo Acadêmicos de Santa Cruz per la sambo-rakonto (samba-enredo) ''Ruth de Souza - Senhora Liberdade. Abre as Asas Sobre Nós'' ("Ruth de Souza - Sinjorino de Libereco. Malfermu la Flugilojn sur Nin"). En tiu sama jaro, la 28-an de julio, Ruth de Souza mortis, en la aĝo de 98 jaroj, en la Centro por Intensa Flegado de la Hospitalo Copa D'Or, en Copacabana, pro pulminflamon. En 2021, omaĝe al ŝia 100-jariĝo Google preparis doodle pri ŝi.
Timpano
Timpano estas termino uzata en
Aloândia
Aloândia estas brazila municipo de la subŝtato Gojaso. Ĝi havis en 2004 ĉirkaŭ 2.198 loĝantojn.
Geografio
La distanco al la ĉefurbo Goiânia estas 137km. La najbaraj municipoj estas Pontalina, Morrinhos kaj Joviânia.
Historio
La konstruado de la unuaj domoj de la vilaĝo São João (Sankta Johano), ĉe apuda bieno, komencis en 1941. Poste la nomo estis ŝanĝita al "Itambé", kiu signifas 'akvofalo'. En 1948, iĝis distrikto de la municipo Pontalina kun la nomo "Aloândia", kiu signifas 'laŭdo al lumo'. En 1953 ĝi iĝis municipo.
Vidu ankaŭ
Municipoj de Goiás
Tombeja kapelo de Budajenő
La tombeja kapelo de Budajenő estas romkatolika Monumento historia en Budajenő (Hungario), ĉe la malnova germana tombejo. Ĝi estas la plej malnova konstruaĵo de la vilaĝo.
Historio
Kirko de la vilaĝo supozeble estis konstruita antaŭ ol 1200. En la 14-a jarcento oni konstruis novan kirkon dediĉitan al Ĉiuj Sanktuloj sur fundamenton de la malnova konstruaĵo. Baldaŭe la dediĉa titolo ŝanĝiĝis al Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. Pli nova kirko konstruiĝis en la mezo de la vilaĝo en 1756, sed la malnova preĝejo restis por tombejaj funkcioj. Ĝi estis dediĉita al Sankta Mikaelo. Baldaŭe oni konstruis apude kalvarion. En 2007 la kapelo renoviĝis.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola sur monteto. Apude neuzita tombejo depost la 19-a jarcento etendiĝas.
La fasado estas simpla, meze estas la enirejo. Super pordo de la sakristio romanikaj ŝtonaj skulptaĵoj pri Andreo la 2-a (Hungario) kaj Elizabeto de Hungario el la 12-a jarcento estas videblaj.
Isolabona
Isolabona estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Apricale, Castelvittorio, Dolceacqua, Pigna kaj Rocchetta Nervina.
Vincent Rose
Vincent Rose (naskiĝis la 13-an de junio 1880 en Palermo; mortis la 20-an de majo 1944 en Rockville je Novjorkio) estis italdevena usona pianisto, violonisto, komponisto kaj bandestro.
Kariero
Vincent Rose alvenis en 1897 al Usono kaj laboris komence kiel pianisto kaj violonisto en Ĉikagaj orkestroj; li estis poste ekde la fruaj 1920-aj jaroj populara bandestro en suda Kalifornio, kie li koncertis kun sia Montmartre Orchestra kaj surdiskigis por diskeldonejo Victor; Harry Owens tiam estis lia trumpetisto, antaŭ ol li fondis sian propran bandon. La kanto Linger Awhile, kiun Owens kaj Rose verkis komune, fariĝis furoraĵo, kiu famigis la bandon tutlande. Kun la sama bandopersonaro li pli malfrue ankaŭ surdiskigis por Columbia Records kiel Hollywood Orchestra. Finfine li forlasis Kalifornion, tenis dungitecon en College Inn je Ĉikago kaj ekloĝis poste en Novjorko, kie li koncertis en Hotelo Ritz-Carlton. Sub la nomo Vincent Rose and His Orchestra tiam okazis pluaj sonregistradoj en la 1930-aj jaroj, ekz. por Gennett, Perfect kaj Banner.
Rose estis krom tio tre aktiva komponisto kaj kantoverkisto, kiu publikigis pli ol 200 kantojn; al liaj sukcesaj pecoj apartenis en 1920 Whispering, Avalon, kun kantoteksto de Al Jolson kaj Buddy DeSylva, kiu malgraŭ disputo pro plagiato fariĝis sukcesego por Jolson. En 1923 sekvis Linger Awhile, Pardon Me, Pretty Baby (1931), The Umbrella Man (1938) kaj en 1940 krome Blueberry Hill, kun kiu Fats Domino atingis en la jaro 1956 la plej grandan sukceson de sia kariero. Fine de la 1930-aj jaroj kaj komence de la 1940-aj jaroj Rose kaj amikaj kantverkistoj formis la grupon Songwriters On Parade, kiu koncertis en la marbanlokoj de la orienta marbordo de Usono.
Pro-Konstitucia Revolucio
Pro-Konstitucia Revolucio, vere interna milito, estis armata movado kiu okazis inter julio kaj oktobro de 1932 cele la faligon de Getúlio Vargas kaj la kreado de konstitucia registaro en Brazilo.
La kaŭzoj de la malkontento estis la ekonomia krizo de la Granda depresio kaj la nomigo de João Alberto de Barros, rigardita kiel fremda kaj malnobelo, kiel subŝtatestro de San-Paŭlio.
En 1932 la malkontento ne ĉesis eĉ ne post la nomigo de san-paŭlia nobelulo Pedro de Toledo, kiel subŝtatestro.
La morto de kvar junuloj (MARTINS, MIRAGAIA, DRÁUZIO kaj CAMARGO) en la 23-a de majo de 1932 malkontentigis ankaŭ la popularaj klasoj. En 9-a de julio de 1932 komencis la ribelo.
San-Paulanoj projektis ataki rapide Rio-de-Ĵanejrion kun apogo de trupoj de Minas Gerais kaj Suda Rio-Grando, sed Vargas sukcesis havigi la apogon de tiuj subŝtatoj kiuj ne apogis San-Paŭlion.
La federacia registaro blokis la haveno de Santos kaj bombardis la urbon. La ekonomio de San-Paŭlio ĉesiĝis kaj en septembro la malvenko estis neevitebla. En la 2-a de oktobro de 1932 la san-paŭlia subŝtata registaro kaptulacis en urbo Cruzeiro antaŭ la generalo Góis Monteiro
San Martín Itunyoso
San Martín Itunyoso estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Martín Itunyoso. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 240.
Pro-Konstitucia Revolucio
Kiam oni arestis la ĉefon de revolucio Pedro de Toledo antaŭ silenta homamaso, estonta esperantisto Cândido Bravo kreis al ĉefo: Senjoro subŝtatestro, ni ambaŭ estos ĉiam kune!, tiu kuraĝa ago faris de li viva legendo. Post revolucio, li eniris terarmeon kaj fariĝis kolonelo.