cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jindřich Ondráček
Li naskiĝis en Nepomuk, la bazan lernejon li vizitis en Starý Plzenec, la fakan lernejon li studis en Plzeň. Ekde la jaro 1955 li loĝis en Prago kaj laboris kiel teknikisto en Esplorinstituto por maŝinkonstruado (1955 – 1964) kaj en Energetika esplorinstituo (1964 – 1998).
Komence li partoprenadis en farado de teknikaj mezuroj pri industriaj fornoj, poste la samajn mezurojn pri kaldronoj de vaporelektrejoj. Temis pri temperaturoj, premoj, brulado, kemiaj konsistoj de fumoj post bruligo en kaldrono, kvalito kaj propreco de uzata karbo ktp.
Pri Esperanto li eksciis en la skolta gazeto Vpřed (Antaŭen), en kiu en la jaro 1948 komencis aperadi la Esperanto-kurso de Jan Filip, sed efektive lerni la lingvon li komencis en la kurso de Rudolf Burda ankoraŭ en Plzeň en la jaro 1953 kaj fariĝis membro de la klubo en Plzeň.
Ekde la jaro 1955 li estis senĉese ĝis la morto membro de la Esperanta Klubo en Praha. Li funkciis, ekde sia aniĝo, preskaŭ en ĉiuj komitatoj de la Klubo. Ties prezidanto estis en la jaroj 1965 – 1966 kaj 1979 – 1984, kasisto de la Klubo estas de la jaro 1997 ĝis hodiaŭ.
Ĝelo
Ĝelo estas gelateneca substanco, rezultanta el la koaguliĝo de koloida solvaĵo (ekz. araba gumo, agaragaro, silicia hidroksido, gelatoj, farungluo, fiŝgluo ktp.). Ĝi estas denseflua koloidsistema materialo. Ĝi konsistas el likvaĵo kaj el korpuskloj, ne videblaj per ordinara optika mikroskopo.
Súlovce
Súlovce, hungare Szulóc [sulOc] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Jindřich Ondráček
En la jaro 1999 li estis elektita por la Komitato de Ĉeĥa Esperanto-Asocio kaj tie li funkciis ĝis 2005 kiel kasisto. Ekde la jaro 1978 li estas dumviva membro de ĈEA (kategorio F), ekde 2005 li estas honora membro de ĈEA.
Ĝelo
La ŝrumpiĝon de la ĝelo, kiam eliĝas la likvo el ĝi, oni nomas kseroĝelo.
Jindřich Ondráček
Li aktive laboris ankaŭ sur la kultura kampo Esperanta, nome li estis membro de siatempe famekonata Verda Ĉaro de Julio Baghy. Ĉi tiu grupo ĝis nun havas gravan lokon en la historio de Esperanto-movado. Pri sia agado en la ensemblo li skribis rememoron:
Súlovce
Situo
Súlovce situas sub montoj 499 kaj 829 m-ojn altaj, fine de sakovojo el Oponice. Topoľčany troviĝas 14 km-ojn.
Jindřich Ondráček
En la jaro 1955, veninte en Prahan, mi tuj komencis vizitadi la Esperanto-klubon, merkrede, kaj junularajn renkontiĝojn, marde. Tiam la Verda ĉaro de Julio Baghy jam ekzistis, ĝi prezentis jam kelkajn programojn. Eva Seemannová konvinkis min, ke ankaŭ mi estu ano de la ensemblo.
Súlovce
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1244 en formo "Dubnice", baldaŭe en 1312 en formo "Zuloch". En 1715 vivis tie 276 homoj en 74 domoj, en 1828 414 homoj en 60 domoj. En 1910 loĝis en Szulóc 605 homoj, (580 slovakoj, 10 hungaroj, 4 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Súlovce 504 homoj, (escepte 2 ĉeĥojn ĉiuj slovakoj).
Jindřich Ondráček
Mian unuan rolon mi studis en la teatraĵo Mariŝa de fratoj Mrštík. Mi ricevis la rolon de Francek, sed kvankam mi konis la rolon kaj kun ceteraj partoprenis la provludojn, al Seemanová ŝajnis, ke por tiu rolo mi estas tro trankvila kaj fine anstataŭis min Jiří Pastor.
Sed en la dua teatraĵo, Pigmaliono de G. B. Shaw, mi ricevis rolon de kolonelo Pickering. Kelkfoje ni prezentis la teatraĵon en Praha, poste nia grupo ricevis inviton prezenti Pigmalionon dum la Varsovia kongreso en la jaro 1959. Por ilustri la tiaman politikan etoson: la inviton subtenis pola ministro (mi ne plu memoras kiu), ni havis aĉetitajn trajnbiletojn por trajno forveturonta je la 15a horo, sed ankoraŭ tagmeze ni sidis en nia ministerio kaj atendis la permeson por forveturi. Tamen ni elveturis el Praha kaj nur tiam, kiam ni trapasis la ĉeĥoslovakan-polan landlimon, ni estis certaj, ke ni atingos Varsovion. Tie, en la palaco de kulturo, kie okazis la kongreso, ni poste prezentis Pigmalionon. Vidante tie la scenejon, ni estis ŝokitaj. En Praha ni kutimis ludi en Malá scéna (Malgranda scenejo), kie la scenejo havis nur kelkajn metrojn. En la kulturpalaco estis la scenejo preskaŭ 50 metrojn longa. Ni devis alkutimiĝi paroli al 6 mikrofonoj, kiuj pendis de la plafono.
Tio ne estis la sola problemo. La rolon de servistino Pearc ricevis Inge Bartošíková. Kiel nederlandanino ŝi ne ricevis permeson veturi al Pollando. Mi jam ne scias, kiamaniere - por anstataŭi ŝin - ricevis la rolon samideanino el Pardubice (la nomon mi ne plu rememoras). Preskaŭ antaŭ la forveturo al Varsovio ŝi malsaniĝis. Kiel nun rapide trovi novan anstataŭintinon? Jen estis elektita Jaroslava Míčová, kiu gvidis infanan lernejan rondeton, kiu deklamis poemojn kaj prozojn prezentitajn tiam dum politikaj, sindikataj kaj similaj kunvenoj, tiel nomata „kulturní vložka“ (kultura parto). Ŝi akceptis la rolon. Ĉiuj estis trankvilaj, ĉar ĉiuj supozis, ke ŝi havas spertojn ankaŭ en teatro. En trajno al Varsovio Antonín Seemann, kiu reĝisoris, demandis, ĉu Míčová konas sian rolon. Ŝi respondis ke jes. Sed siajn frazojn ŝi prezentis kiel poemon, ne sciante, en kiu momento diri la ĝustan. Do la tutan veturon en la trajno, en unu kupeo, ni pruvadis partojn de ŝia rolo, por ke ŝi alkutimiĝu, kiam estas ŝia vico por paroli.
Tamen dum la prezentado en Varsovio okazis jeno: Sur la scenejo estis Pickering, Eliza kaj Higins. Eniris servistino Pierc (Míčová), diris sian frazon, poste interparolis Higins kun Eliza kaj subie estis silento. Tra la scenejo iradis kontraŭ si Eliza kaj Higins. Dum ilia preterpaso Eliza mallaŭte diras al Higinso: „Do parolu“. Dum la dua renkontiĝo meze de la scenejo Higins respondis al ŝi: „Mi havas nenion por paroli.“ Tiel okazis kelkfoje. Malantaŭ la scenejo Seemann rimarkis, ke io ne estas en ordo. Post pli longa silento li sufloris al Míčová. La situacio estis savita, poste ĝis la fino okazis nenio malbona. Ni supozis, ke tio estas terura hontindaĵo. Sed la spektantoj opiniis, ke la situacio estis tiamaniere bone substrekita, akrigita. Do ni malfeliĉis pro la hontindaĵo, spektanto tion sentis male. En Praha la rolon de Pickering ludis mi. Por la kongresa prezentado, ĉar mi por la kolonelo estis tro juna (24-jara), devis tie anstataŭi min sinjoro Rybinski. Same, antaŭ la forveturo, li malsaniĝis, kaj mi ludis mian rolon en Varsovio.
Glora epoko de la Verda ĉaro de Julio Baghy estis dum mia soldatservo. Tiam estis prezentita Nora de Henrik Ibsen, Legendo de amo de Nazim Hikmet, kiu hazarde estante en Praha, partoprenis la prezentaĵon. Post mia reveno al la civila vivo mi ludis ankoraŭ en la teatraĵo Patrino de Karel Čapek. Pro diversaj kaŭzoj poste la grupo disfalis kaj foriris el Praha.
Eva Seemannová en postaj jaroj prezentadis diversajn monologojn. Iam-tiam antaŭ ŝia programo mi legis enkondukajn vortojn. Kun siaj programoj en Esperanto aŭ ĉeĥe ŝi vizitadis ankaŭ diversajn urbojn, kie ŝi havis prezentaĵojn. Ankoraŭ mi devas aldoni, ke ĉiujn tekstojn tradukis ŝi mem, eventuale iam kunlaboris A. Seemann. Post la sukceso en Varsovio ni ricevis inviton al la venonta kongreso en Bruselo. Sed ni jam ne ricevis permeson veturi okcidenten.
Nowy Staw
Nowy Staw (prononcu: novi staf), (antaŭaj nomoj: Nuwen Tiche 1316, Nuwentiche 1352, Nyethych 1454, Newteich 1476, Nitich 1495, Neuteuch 1510, Nytych 1565, Nitych 1570, Neuteich 1582, Nytych 1641, kaj denove Nytych 1945 - 1947) (kaŝube: Nytëch; nederlande kaj germane: Neuteich) estas urbo en Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al la Komunumo Nowy Staw en distrikto Malborski, sidejo de la urb-vilaĝa komunumo. Dum la jaroj 1975 - 1998 la urbo Nova Stavo apartenis al vojevodio de Elbląg (Elblongo). En la jaro 2008 en la urbo estis 4403 da loĝantoj.
Situo
Ĝi situas en la centra parto de la Vistula Baslando ĉe la rivero Święta (Sankta) (la rivero ricevas alian nomon: Tuja aŭ Tuga enfluante la urbon Nowy Dwór Gdański / legu: Novi Dvur Gdanjski).
Aranka Aradi
ARADI Aranka (edzino de Gyula Stella) estis hungara aktorino naskita en Arad la 8-an de aprilo 1884 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-an de oktobro 1961.
Nowy Staw
Historio
1316 Nytyska Wieś (legu: Nitiska Vjeŝ) aperas sub la nomo Nova Stavo kiel vilaĝo. Aperas tiam la unua informo pri la paroĥa preĝejo en la Vistula Baslando.
Aranka Aradi
Kariero
Aranka Aradi debutis en 1901 en Kecskemét kaj ŝi ludis nur dek jarojn ĝis sia edziniĝo.
Nowy Staw
Historio
1350 jam aperas la skriba historia dokumento pri la urbo Nova Stavo - "Der stat czum Nuventiche" (La urbo Nova Stavo).
1400 la granda incendio detruas urbon. Oni komencas la konstruon de la preĝejo de Sankta Mateo Apostolo.
1454 la Ordeno de germanaj kavaliroj de Malbork / Malborko priŝtelas kaj bruligas la urbon dum t.n. 13-jara ribelo (la ribelo de la urbanoj kontraŭ la Ordena Ŝtato) aŭ la 13-jara milito (inter Pollando - Litovio kaj la Ordeno de germanaj kavaliroj).
1466 laŭ la dua pac-traktato de Toruno / Toruń la urbo Nova Stavo kun la Vistula Baslando eniras al la Kronlando Pollando kiel parto de la Malborka Vojevodio en la Reĝa Prusio.
1476 pola reĝo Kazimiro la 4-a ripetas la samajn privilegiojn al la urbo.
1562 – 1563, 1564 la urbo ricevas de la pola reĝo Sigismondo la 2-a la sekvontajn privilegiojn, koncesiojn kaj donaciojn.
1626 - 1629 la unua milito kun Svedio. Priŝtelo de la urbo fare de la sveda armeo.
1655 - 1660 Sveda diluvo, la dua milito kun Svedio dum t.n. la Nordia Milito 1655-1660. Epidemio en la urbo kaj ankaŭ denova priŝtelo fare de la sveda armeo.
1709 - 1710 amaso da loĝantoj de la urbo mortas pro la pesto.
La 20-an de septembro 1772 la Reĝa Prusio kun Nova Stavo dum la unua dispartigo de Pollando eniris Prusion.
1790 Salomon Izaak, la unua judo en Nova Stavo establis la manufakturon de teksaĵoj.
La 12-an de majo 1802 la granda incendio preskaŭ komplete detruis la urbon.
Viktoro Amadeo la 3-a de Savojo
Viktoro-Amadeo la 3-a de Savojo (itale: Vittorio Amedeo III) naskiĝis en la tiama ĉefurbo de la Savojaj Ŝtatoj, Torino, je la 26-a de junio 1726 kaj mortis en Moncalieri je la 16-a de oktobro 1796.
Nowy Staw
Historio
1802 - 1824 en la urbo oficas la prusia juĝejo urba kaj landa, en la 1824 translokigita al Nowy Dwór Gdański (legu: Novi Dvur Gdanjski).
1803 - 1804 oni konstruas la evangelian preĝejon en Nova Stavo.
Wildstrubel-Glaĉero
Wildstrubel-Glaĉero (germane Wildstrubelgletscher) estas valglaĉero en la Valezaj Alpoj. La glaĉero havas longecon de 2,5 km, larĝecon de 1 km kaj kovras areon de 3 km². Ĝi situas sur la teritorio de la komunumoj Lenk en Simme-Valo kaj Leukerbad.
Nowy Staw
Historio
1807 ĝis la 13-a de januaro 1813 en Nova Stavo restadas la franca garnizono (dum la Napoleonaj Militoj kaj dum la franca invado al Rusio 1812). Ĉe Tĉevo kaj Malborko / Malbork - do ĉe la Vistula Baslando la armeo de Bonaparto kaj polaj legioj de Dąbrowski staris la 17-an de januaro 1807. La Malborkon konkeris la armeo de Napoleono Bonaparto jam la 22-an de januaro 1807. Persone Bonaparto tranoktis en la Teŭtona Kastelo la 25-an de aprilo 1807. La urbon Tĉevo konkeris la legioj de pola generalo Jan Henryk Dąbrowski - bonvolu rimarki, ke eĉ estis menciitaj en pola nacia himno Mazurek Dąbrowskiego / Mazurko de Dąbrowski same Bonaparto kaj Dąbrowski:
"Iros ni trans Vistul', Varto,
Estos pollandanoj,
Kiel venki, Bonaparto,
Viktoro Amadeo la 3-a de Savojo
Li estis la filo de la 2-a reĝo de Sardio Karlo-Emanuelo la 3-a (1701-1773), kaj de lia dua edzino Polikseno-Kristino de Hesse-Rheinfels-Rotenburg (1706-1735). Li fariĝis poste :
Li edziĝis en Oulx je la 31-a de majo 1750 kun Maria-Antonino de Burbono-Hispanio (1729-1785) por efektivigi repaciĝon inter Sardio kaj Hispanio post la milito de Hereda Vico de Aŭstrio, kaj ili havis 12 gefilojn :
Li batalis kun sia patro ĉe Coni kaj Bassignano. Li dediĉis la unuajn jarojn de sia regado al la plibonigo de la interna administrado de siaj ŝtatoj :
Ĉar li estis malamiko de la franca revolucio (el liaj bofiloj estas la du fratoj de la franca reĝo Ludoviko la 16-a...), li malfermis siajn ŝtatojn al la francaj nobeloj "emigrintaj", malkonsentis akcepti la ambasadoron de la Franca Respubliko, kaj militis kontraŭ Ĝi sed malvenkis. La francoj aneksis la graflandon de Nico, okupis la Piemonton kaj devigis lin subskribi je la 15-a de majo 1796 kun la genaralo Bonaparto la Traktaton de Parizo, kiu deprenis de siaj ŝtatoj plurajn urbojn.
Kvin monatojn post tiu malvenko li mortis pro ĉagreno en Moncalieri kaj estas entombigita en la Baziliko de Superga de Torino. Tiam lia filo Karlo-Emanuelo la 4-a heredis la Domestrecon de Savojo.
Erzsébet Márkus
Erzsébet Márkus [erĵEbet mArkuŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Márkus Erzsébet estas hungara halterlevisto, olimpiano, trejnisto, arbitraciisto. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Peresztegi Attiláné aŭ Pereszteginé Márkus Erzsébet.
Nowy Staw
Historio
Montris al kompanoj.
/refreno:
Marŝu, marŝ' Dąbrowski
(9582) 1990 EL7
(9582) 1990 EL7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Erzsébet Márkus
naskiĝis la en Sopron.
Nowy Staw
Historio
El itala lando;
Erzsébet Márkus
Biografio
maturiĝis kaj akiris fotistan licencon en mezlernejo en Szombathely. Baldaŭ ŝi akris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Depost fino de sia aktiva sporta kariero ŝi estis trejnisto kaj arbitraciisto en Szombathely. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 filinojn. Ŝi ricevis ŝtatan premion en 2000.
Nowy Staw
Historio
Via Ĉefkomando."
Erzsébet Márkus
Sporta kariero
ekde sia aĝo 19 estis halterlevisto komence en Körmend, poste en Szombathely ĝis 2001. Ŝi estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun arĝenta medalo (memoru: tiu ina branĉo mankis pli frue en Olimpikoj), ŝia kategorio estis 69 kg. En mondĉampionumoj ŝi estis la dua kvarfoje kaj en eŭropaj ĉampionumoj ŝi estis la unua sepfoje inter 1990-1999. Ŝi finis la halterlevadon en 2001.
Wildstrubel-Glaĉero
Priskribo
Sian originon Wildstrubel-Glaĉero havas sur la sudorienta flanko de Wildstrubel-Masivo inter la pinto Wildstrubel kaj la meza pinto je alteco de 3200 m s.m.. La glaĉero fluas kiel larĝa glaĉero orienten flankigita de Schneehorn (3178 m s.m.) en sudo kaj Grossstrubel (3243 m s.m.) en nordo. La glaĉerlango nuntempe finiĝas je alteco de proksimume 2550 m s.m.. Ĉi tie fontas la rivero Lämmerenbach, kiu senakvigas la valon al la Dauben-Lago. Dauben-Lago ne posedas surteran elfluanton, ĝia akvo subtere fluas al Rodano.
Nowy Staw
Historio
Oktobre de 1831 post la falo de la Novembra Ribelo venas al la Vistula Baslando la 10-a regimento de infanterio kaj kompanio de la 8-a regimento de fuzilieroj de Pola Armeo.
Wildstrubel-Glaĉero
Historio
Dum la kulmino de la Eta Glaciepoko en la mezo de la 19-a jarcento Wildstrubel-Glaĉero fluis ankoraŭ pli profunden al la valo kaj estis ligita kun Lämmeren-Glaĉero (germane Lämmerengletscher) kiu malsuprenfluis de Schwarzhorn. Ankaŭ Steghorn-Glaĉero (germane Steghorngletscher) en tiu epoko atingis Wildstrubel-Glaĉeron.
Nowy Staw
Historio
1872 oni konstruis ŝoseon Malborko - Nova Stavo.
1875 oni konstruis ŝoseon Nova Stavo - Tĉevo.
1877 - 1878 oni konstrius la sukerfabrikon.
La 1-an de oktobro 1886 oni konstruis la fervoj-linion Szymankowo - Nowy Dwór Gdański (legu: Ŝimankovo - Novi Dvur Gdanjski).
1905 oni konstruis la urban gasfarejon.
1912 oni konstruis novan stacidomon en la urbo.
1914 oni ek-konstruas akvodukton kaj kanalaron (oni rompis la konstruadon dum la Unua Mondmilito).
La 15-an de novembro 1920 ĝis la 1-a de septembro 1939 la Vistula Baslando kun Nova Stavo estas en la limoj de la Libera Urbo Dancigo. Nova Stavo estas en la Granda Baslanda Distrikto kun la sidejo en Nowy Dwór Gdański (legu: Novi Dvur Gdanjski).
1920 - 1925 oni finas la konstruadon de la akvodukto kaj kanalaro.
1921 la inaŭguro de la urbaj stadiono kaj bandomo.
1926 la elektrigado de la urbo. La 1-an de septembro 1939 Libera Urbo Dancigo kun Nova Stavo estas en Tria Regno.
La 11-an de marto 1945 la urbon eniras la 48-a armeo de la 2-a Belorusa Fronto de la Ruĝa Armeo.
Maje 1945 en Nova Stavo tiam portempe nomata: Nytych (legu: Nitiĥ) oni kreas portempan administradon t.n. Reprezentejon de de la Starosto de Gdanska Distrikto, la 13-an de aŭgusto oni translokigas ĝin al Nowy Dwór Gdański.
1945 - 1948 translokigo de germanoj. Venas poloj de Volinio, de Vilno kaj de la Vilna Regiono, de Pomerio kaj de centra Pollando.
1945 - 1948 rekonstruo de la detruitaj industriaj entreprenoj en la urbo: sukerfabriko, maltejo, laktejo.
1947 ekfunkcias sanprizorgejo, akuŝejo.
1948 oni ŝanĝas la nomon de la urbo de Nytych al Nowy Staw (Nova Stavo).
1973 oni establigas la Oficejon de la Urbo kaj Komunumo.
La 25-an de majo 1999 la unuaj liberaj balotoj de la Urba kaj Komunuma Konsilantaro.
La 25-an de marto 2002 la Episkopo de Diocezo de Elbląg / Elblongo Andrzej Śliwiński establigas ĉe la preĝejo de Sankta Mateo Apostolo la Baslandan Kolegian Kapitulon.
2011 - 2012 oni rekonstruis la post-evangelian preĝejon kaj oni adaptis kiel art-galerion: la Baslandan Galerion (la kosto: 6 milionoj da zlotoj - grandparte mon-helpo de Eŭropa Unio).
La 27-an de januaro 2013 en la Baslanda Galerio okazis la vernisaĝo de la ekspozicio "125-jaroj de Esperanto", antaŭe la ekspozicio estis montrita en Varsovio en la Pola Senato kaj en Urbodomo de Malbork / Malborko - organizas ĝin la EDE-PL. Poste la ekspozicio de Nova Stavo veturis al Tczew / Tĉevo, de la 15-a de marto 2013 estos en Gdynia, kaj sekve en: Wągrowiec, Vroclavo, Sosnowiec, Lenborko, Lodzo, Loviĉo ... dum sia turneo tra Pollando.
Historiaj Monumentoj
La preĝejo de Sankta Mateo Apostolo el la 1400 jaro. Ĝi estas la plej granda preĝejo en la Vistula Baslando, ĝi estas la trinava baziliko. Supre de la ĉefaltarejo estas belega stela volbo konstruita en la jaroj 1573 - 1574. La sakristio estas duetaĝa kun la volboj stela kaj kruca. La ligna alkonstruo de la turo estas el la jaro 1704. Interne de la preĝejo estas belega ĉefaltaro el la 1609 jaro - ĝi devenas el la preĝejo de Sankta Katerino el Braniewo (legu: Branjevo) kaj la malfrugotika Madono kun la Di-infano el la jaro 1500. La preĝejo havas la titolon la Kolegia Preĝejo de la Vistula Baslando. De la jaro 2004 la preĝejo kaj la internaĵoj estas daŭre renovigataj.
La post-evangelia preĝejo, nun la Baslanda Galerio - ĝi estis konstruita en la nov-gotika stilo en la jaroj 1803 - 1804 sur la loko de la antaŭa urbodomo, kiu ĵus forbrulis en la jaro 1802. En la jaro 1864 oni alkonstruis la turon kiu pro la simileco estas nomata krajono. Dum la rekonstruo de la preĝejo en la jaroj 1898 - 1899 oni alkonstruis sakristion kaj murfermis la enirejon al la malnovaj mezepokaj keloj (de la ruinaĵoj de antaŭa urbodomo). Post la Dua Mondmilito la preĝejo ne estis uzata al la sakralaj celoj (servis kiel magazeno kaj meblo-vendejo). Dum la jaroj 2011 - 2012 oni rekonstruis ĝin kaj adaptis kiel art-galerion (la kosto: 6 milionoj da zlotoj - grandparte mon-helpo de Eŭropa Unio). Sub la vitra planko de la galerio oni montras la restaĵojn de la malnova urbodomo (mezepokaj volboj de la keloj). Nun en Baslanada Galerio okazadas ekspozicioj, koncertoj ktp.
De la 27-a de januaro ĝis 22-a de februaro 2013 gastis en la Baslanda Galerio dum sia turneo tra Pollando la Esperanto-ekspozicio, kiu unue estis oktobre 2012 en Pola Senato kaj januare de 2013 en Urbodomo de Malborko kaj organizita ĝi estis en Pola Senato okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kun financa helpo de Mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi. La ekspozicion kunorganizis en urbo Nova Stavo la Urba Oficejo, Kultur-centro de Nova Stavo, la Kastela Muzeo en Malborko kaj la EDE-PL. La malfermo de la ekspozicio okazis la 27-an de januaro 2013 - inaŭguris ĝin la Urbestro de Nova Stavo Georgo Szałach, kaj Direktoro de la Kultur-centro Kristoforo Osijewski, ĉeestis ankaŭ Direktoro de la Kastela Muzeo en Malbork / Malborko prof. Janusz Hochleitner kaj adjunkto de la Kastela Muzeo Eva Kasprzyk (esperantistino) kiu ankaŭ estis la kuratoro de la ekspozicio, ĉeestis ankaŭ Ludoviko Kiedrowski la reprezentanto de la Urba Oficejo en Tczew / Tĉevo, ĝi estas la kvara urbo de la turneo de la E-ekspozicio (post: Varsovio, Malborko kaj Nova Stavo). La ekspozicio la 27-an de februaro 2013 estis inaŭgurita en urbo Tczew / Tĉevo. Okaze en la urbeto Nova Stavo estis organizita la nova Esperanto-kurso por 11 interesitoj kiuj volas lerni la lingvon de Zamenhof.
Arkada domo - ĉe la str. Gdańska (Gdanska) el la jaro 1820. Ĝi estas ligna kun ombra alkonstruo de dua etaĝo apogita sur la 6 kolonoj, la konstruaĵo de la domo estas krad-traba skeleto (trabfakaĵo). La enirpordo estas en la novklasika stilo.
'''Domoj ĉe la str. Mickiewicza''' (legu: Mickjeviĉa). Nur tie en la tuta urbo estas la domoj kun la gabloj. La domo ĉe n-ro 13 kiu estas el la duono de la 19-a jc havas novgotikan ŝtuparan gablon.
Juda tombejo en Nova Stavo
Ne plu ekzistas. Oni fondis ĝin en la 19-a jc ĉe la str. Wiejska. Dum la Dua Mondmilito tute detruita fare de germanoj, nun tie estas agrokulturita kampo.
Honoraj civitanoj de Nova Stavo
La papo Johano Paŭlo la 2-a (la honora civitano de la jaro 1999) (li estis esperantisto).
Pastro, prelato kanoniko Ireneusz Glegociński (1934–2007) - pola katolika sacerdoto, paroĥestro en la paroĥejo de Sankta Mateo Apostolo (1975-2007) dekano en la dekanejo de Nova Stavo, la honora kanoniko de la katedralaj kapituloj en Gdansko kaj Elbląg / Elblongo (la honora civitano de la jaro 2000).
La personoj ligitaj kun Nova Stavo
Gustav Lastig – (1844–1930) germana jurosciencisto.
Hans Herse – (1855–1939) germana pentristo kaj instruisto.
Horst Penner – (1910–2002) germana instruisto kaj historiisto.
Tadeusz Cymański – parlamentano de Pola Sejmo kaj Membro de Eŭropa Parlamento (li estas favora por Esperanto).
Wiesław Długokęcki – historiisto de la Mezepoko, prof. d-ro habil. de la Universitato en Gdansko.
Ryszard Kasyna – La episkopo de la Pelplin-diocezo.
Janusz Limon – kuracisto, prof. d-ro habil. de la Medicina Universitato en Gdansko.
Esperanto
De la 27-a de januaro ĝis 22-a de februaro 2013 gastis en Nowy Staw dum sia turneo tra Pollando la Senata Esperanto-ekspozicio, kiu unue estis oktobre 2012 en Pola Senato kaj organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kun financa helpo de Mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi. La ekspozicion en Nova Stavo kunorganizis ankaŭ la Urba Oficejo, Kultur-centro de Nova Stavo kaj la Kastela Muzeo en Malbork / Malborko. Dum la vernisaĝo la 27-an de januaro 2013 la ekspozicion inaŭguris la Urbestro de Nowy Staw Jerzy Szałach. Okaze de la ekspozicio okazas la Esperanto-kurso kaj kreiĝis la loka Esperanto-grupo. La loka Esperanto-grupo proponas la kunlaboron kun la ĝemel-urbo Wilster en Germanio pere de Esperanto. La E-ekspozicio post la Pola Senato unue estis montrita en Malborko poste en Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja, Vroclavo, Sosnowiec, Czeladź, Będzin, Lębork, Łeba, Lodzo, Loviĉo kaj poste la ekspozicio estos en Sztum, Kwidzyn, Elbląg, Słupsk, ...
Tramtrajno
Tramtrajno, (tram-trajno, trama trajno, dusistema tramo, hibrida tramo) estas por transportilo deriviĝinta el tramo, kiu kapablas cirkuli tiel sur portramaj reloj ĉe stratoj de urbocentro kiel sur la regiona trajnfervojo. Tio ebligas al ĝi ligi du staciojn, unu urban kaj unu ĉirkaŭurban aŭ eksterurban, sen ke homoj bezonu transveturiliĝi.
The Probability Broach
The Probability Broach (eldonata en 1981) estas la unua romano farite de la sciencfikcia verkisto L. Neil Smith. La rakonto lokas en alternativa historio, en la tielnomata Universo de Gallatin, kie libertariana anarkiista socio fondiĝis en la Nord-Amerika kontinento, nomita la Nord-Amerika Konfederacio.
Tramtrajno
Avantaĝo estas pli granda komforto por vojaĝantoj, kiuj malmultofte devas ŝanĝi la vojaĝmanieron. En iuj situacioj, tia kunigita sistemo estas pli efektiva eluzo de vojlinioj en sektoroj, tra kie alikaze kondukus du vojlinioj paralele.
Teknikaj kondiĉoj
Baza kondiĉo estas la sama larĝo de trako.
The Probability Broach
Jen intrigmalkaŝiloj pri punkto de diverĝo kaj malantaŭo de la alternativa historio (kun iom da informo el la aliaj romanoj en la serio, plej specife de The Gallatin Divergence):
La ŝajna punkto de diverĝo kiu ekzistigis la Nord-Amerikan Konfederacion (NAK) estas la aldono de sola vorto en la antaŭparolon de la Usona Deklaro de Sendependeco, en kiu oni supozeble rediras ke registaroj "iniciatiĝas inter homoj, derivante siajn justajn potencojn el la unuanima konsento de la regatoj." Ĝenita de ĉi tio, Albert Gallatin aliĝis la Viskian Ribelon batalante kun la farmistoj kontraŭ la usona registaro. Eventualaj rezultoj estis la morto de George Washington en la sekva interna milito, la nuligado de la Usona Konstitucio, kaj la reestablo de la Artikoloj de Konfederacio. En la sekva jarcento, la restaĵoj de centra registaro disĵetiĝas, kaj je la komenco de la romano en la jaro 1986, la NAK-a prezidanteco estas plejparte honora rolo gardita nur por kunordigado de agoj dum naciaj krizoj.
Jen intrigmalkaŝiloj pri la romanaj rakonteroj:
22401 Egisto
22401 Egisto estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la itala astronomino Maura Tombelli elde la observatorio de Asiago, apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la itala amatora astronomo Egisto Masotti, de la grupo de amatoraj astronomoj de Montelupo ; li estas tre aktiva en popularigo de astronomio.
Blues in the Closet
Blues in the Closet (alinome "Collard Greens And Black-Eye Peas") estas ĵazkomponaĵo de Oscar Pettiford el la jaro 1953, kiu foje ankaŭ estas atribuata al Harry Babasin.
Blues in the Closet estas ripetfraze strukturita blustemo de modera tempo kaj kutima svingomelodio. La ripetfrazo eksonas sesfoje laŭ nur iomete ŝanĝita formo. Laŭ Hans-Jürgen Schaal ĝi memoras „al diversaj frazoj el komponaĵoj kaj solooj de Dexter Gordon, Charlie Parker kaj Lester Young.“
La peco validas kiel unu el la plej famaj komponaĵoj de Oscar Pettiford; ĝin unuafoje surdiskigis en 1953 kvinopo kun du violonĉeloj (Pettiford kaj Babasin), piano, kontrabaso kaj frapinstrumentaro.
Ĝi evoluis al ofte ludata ĵaza normkanto de la koncertvojaĝo-serio Jazz at the Philharmonic. Tie ĝin ludis ekzemple en 1957 Stan Getz kaj Jay Jay Johnson, sed ankaŭ postmilitaj ĵazmuzikistoj kiel Peter Herbolzheimer kaj Hans Koller ludis ĝin. Blues in the Closet surdiskiĝis ankaŭ fare de Chet Baker, Jaki Byard, Kenny Drew, Tal Farlow, Red Garland, Duke Jordan, Howard McGhee/Teddy Edwards, Horace Parlan, Bud Powell, Toots Thielemans kaj Eddie „Cleanhead“ Vinson.
Masakro de Lieyuo
La masakro de Lieyuo, ankaŭ nomata Marto 7 Incidento, Incidento de Donggango aŭ Masakro de Donggango, (tradicia ĉina: 三七事件, 東崗事件 aŭ 東崗慘案), okazis la 7-an de marto 1987 sur Donggangan golfeton de Lieyua Insulo (ankaŭ konata kiel Kampa Kinmano aŭ Quemoyeto; ĉina: 烈嶼 aŭ 小金門), Kinmano, Fuĝjano, Respubliko Ĉinio ĉe Tajvano. Ĉiuj 19 Vjetnamoj rifuĝintoj alteriĝantej sur marbordan strandon estis mortigitaj de armeo de la Respubliko de Ĉinio laŭ «Taglibro de Ĉefo de la Ĝenerala Stabo (1981-1989)» de Generalo Hau Pei-tsun (郝柏村), tamen la gardanta serĝento ĉe sceno atestis ke pli ol 19 korpoj estis nombritaj.
Fono
La mizero enradikiĝis de antaŭa kazo pri 2 ĉinaj amantoj naĝantantaj al Dadanan Insulon (大膽島) por serĉi politikan azilon, kie estas pli malgranda insuleto proksime de Kinmana kaj Lieyua insuloj, kiuj ĉio validis kiel milita zono sub militjuro en tiu tempo regantate de Tajvano eksteren Ĉeftera Ĉinio. Loka deputito komandanto el 158 Lieyua Divizio (烈嶼師), Generalmajoro Chian, ricevis ilin kaj eskortis ilin al la supera Kinmena Defendo Komando (金門防衛司令部), sed tuj estis forigita de komando pro malobei rektan ordon "Ne prenu ajnan kapitulacon en milita zono". Pro tio, deputito komandanto de pli malproksima Erdana insulo (二膽島) en landlimo, Subkolonelo Chung, alvokis ĉiujn soldatojn por reaserti pli severan ordon "Devu mortigi kiun ajn surteriĝante sur insulon sen escepto!"- baldaŭ poste, estis promociita tiel la komandanton de 472 Nantanga brigado (南塘旅) kontrolante ĉiujn unuojn de la Sudlieyua Defendo teamo, kiuj efektive kaŭzas masakron poste.
7 tagojn antaŭ la incidento, ĉina fiŝkaptado boato transirante markolon ricevis intensajn pafadojn kaj bombadojn proksime de Dadana Insulo kaj ekbrulis kun flamoj tagmeze le 28-an de februaro. Kvankam fiŝkaptistoj surŝipaj svingis blankan ŝtofon kial la blanka flago kaj provis komuniki, sed estis poste alfundiĝitaj per ordono de nova Dadana komandanto kun tankaj pafoj. Nure unu pluvivanto naĝis al proksima rifo, sed estis fine perdita inter ondoj. La disciplino prenadi neniun kapitulacon estis ekzekutita al ekstremo ekde tiam.
Masakro
La 7-an de marto, boaton da Vjetnamoj rifuĝintoj alvenis al Kinmano kaj postulis politikan azilon, sed estis malaprobitaj de la Kinmena Defendo Komando; tiam Generalleŭtenanto Zhao Wan-fu (趙萬富; Pinjino: Zhào Wànfù) sendis patrolboaton de amfibia skolto bataliono (海龍蛙兵) tiri ĝin foren al alta maro kaj konsilis ilin ne reveni. Tamen, pro nesciataj kialoj, inteligenteco pri tiu boata ekzisto neniam estis dekontigita al la fronton de marbordan defendon sur Lieyuan insulon.
El peza nebulo la posta posttagmezo, tiu fiŝkaptado boato nerekonite de lokaj unuoj estis vidita aperanta sudokcidente al Donggango ("orienta kabo"; ĉina: 東崗) ĉe 16:37; tial 472 brigado komandanto, kaj la loka unua Dashandinga (大山頂) bataliono komandanto Majoro Liu, alvenis kun pli ol cent da soldatoj ĉe ejon. Post averti kaj forpeli pafojn, ŝveba la boato ankoraŭ sukcesis alteriĝi sur strando. Estis pafita per krucpafadoj kaj 2 bazukaj pafoj de la Armilo Roto al plifortigo. Tial tri viroj saltis la boaton kaj provis komuniki en ĉina, sed estis mortigitaj per pafadoj.
Loka Tria Roto komandanto ricevis la ordon de brigadon komandanton pri gvidi teamon serĉantan surŝipe kaj 2 ĵetgrenadoj estis enĵetitaj, sed de tie trovis ke ĉiuj pasaĝeroj estis Vjetnamoj rifuĝintoj sen armiloj. La boato iĝis blokita per mekanika difekto, do konfuzita inter nebulo, ĝis puŝita per suda fluo kaj ondoj al golfon, kiu klarigis kial la boato konservis ŝveba rekte antaŭen kaj ne povis preni fuĝan manovron por fari turnon aŭ foriri.
Ĉiuj pluvivantoj kaj korpoj estis delokitaj el boato sur la strando kun nek sukuro nek ajna viva subteno aŭ provizo permesita. Nu post intensa telekomunikado inter la divizia stabejo, la brigada stabejo kaj komandantoj ĉe sceno, kiu rapide konkludis finan solvon kiel tuta neniigo por elimini ĉiujn ĉeestintojn. Kelkaj ricevis multoblajn pafojn kiam unu kuglo ne mortigis. Korpoj de maljunuloj, virinoj, infanoj, graveda virino kaj bebo surhavanta malgrandegan sveteron amasigis kune.
La venontan matenon, la Kuraca Plotono de la bataliona Stabejo Roto estis ordonita renkonti ĉe ejo kaj entombigi la tutajn rifuĝintojn. La vunditaj estis entombigitaj vivantaj, kaj kiuj ajn moviĝantaj ankoraŭ estis mortigataj per militaj ŝoveliloj. Ankaŭ kiel laŭ instrukcio, la boato estis forbrulita kaj entombigita en sablo por detrui ĉiujn indicojn tuj. Plie lasta viktimo, malgranda knabo estanta kaŝita sub ĉelo surŝipe, estis ekzekutita fare de ordo sen kompato. La gardanta serĝento de la bataliona Stabejo Roto nombris la korpojn kiel pli ol dek naŭ.
Ĉar kelkaj militaj medicinistoj rifutis la rektan ordon ekzekuti viktimojn, la Brigado komandanto ekspedis elitan 1/3 el brigada stabejo roto al transpreno de la bataliona stabejo kaj bataliona stabejo roto. Poste tiun samajn tagon, alia [fiŝkaptado]] boato de Ĉinio alproksimiĝis Donggangon provante rigardi kio estis okazinta. Ĝi estis ankaŭ pafita al detruo, kaj alfundigita en malferman maron kun kvar konfirmitan mortigiton - kiun kelkaj veteranoj poste nomis Marto 8 Incidento.
Poste, 158 Divizio kunlaboris sian superan Kinmenan Defendon Komandon al kaŝado de raportoj dum du kaj duonmonato. Komandanto Generalleŭtenanto Zhao Wan-fu ankaŭ ŝajnigis scii menion; demandite de Ĉefo de la Ĝenerala Stabo Hau, li respondis "Estis iuj ĉinaj komunistaj soldatoj pafitaj en akvo". Por kovri la veron, li ordigis elfosi la kadavrojn el la unua sceno, nu translokiĝis ilin al alia adreso sur pli kaŝan deklivon alten dekstren kaj ankaŭ konstruis muron super ĝi por obstrukci alvenantan ekzamenon.
Revelacio
Kadavroj ne estis entombigitaj profunde sub strando. Trempite en marakvo kun sunbrilo, ili baldaŭ fariĝis putriĝintaj kaj estis elfositaj per sovaĝaj hundoj de rubodeponejo sur la malantaŭa flanko de okcidenta monteto. Raportoj pri fantomaj ekvidoj instigis vilaĝanojn por aranĝi religiajn ceremoniojn, igante blokantan novaĵojn pli malfacilaj.
Amaskomunikilaro en Honkongo komencis raporti la masakron unuafoje en komenco de majo 1987. Informite per loka oficejo, superaj oficistoj ĉe Tajpeo enketis Kinmenan Defendon Komandon sed ricevis neniam respondon. Kontraŭe, la komando interŝanĝis tiun marbordan defendon batalionon de la frontlinion kun alia rezerva bataliono en trejnada bazo por fortigi personaran kontrolon kaj komunikadan limigon al malhelpo de plu ekanta novaĵo. Krome, dufoje de liberaj donacoj sumigante tiel 6 000 NT$ kontante kiel duona monato da salajro de kapitano estis premiitaj al ĉiuj roto-komandantoj nenormale sojle de Duanwu festivalo. Ĝis la fino de majo, ĵus malmobiliziĝitaj soldatoj de deviga militservo ĉe Kinmano ekis reveni Tajvanon iom post iom kaj rivelis sian historion al la lastatempe fondita opozicia partio, Demokratia Progresema Partio (民主進步黨). Novaĵoj de masakro komencis disvastiĝi inter tajvanaj komunumoj.
Unua ĵurnalista raportaĵo en Tajvano pri tiu incidento estis "Memstara Vespera Jurnalo" (自立晚報) la 5-an de junio sur la Parlamentano, Wu Shu-chen (吳淑珍) de Demokratia Progresema Partio, formale esplordemandanta la Ministerion pri Nacia Defendo dum Ĝenerala asembleo de Leĝdona Juano (立法院) koncerne la masakron, sed la Armea Proparolanto, Generalmajoro Zhang Hui Yuan (張慧元), plurfoje neis ĉiun, kaj akuzis Wu kiel "sabotnacian reputacion", tial ke "estis ĉina fiŝkaptado boato estanta alfundigita en maron post ignori avertojn."
NGC 685
NGC 685 (aliaj indikoj — PGC 6581, ESO 152-24, AM 0145-530, IRAS01458-5300) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Masakro de Lieyuo
Revelacio
Tiu kazo estis ĉiam klasifikita kiel oficsekreton en militistaron, do la registaro neniam rivelis la veron koncerne identon kaj nombron de viktimoj kaj plie pritio kio okazis precize. La oficiala faktokaŝado aŭ mensogo iluziis la publikon dum pli ol dek tri jaroj, ĝis esti malkovrita per publikiganta «Taglibro de Ĉefo de la Ĝenerala Stabo (1981-1989)» de Generalo Hau Pei-tsun en 2000. Registaro de la Respubliko Ĉinio igis neniun komenton post tio.
Sekvo
Kiam skandalo estis konigita, Prezidanto de la Respubliko Ĉinio, Chiang Ching-kuo ricevis leteron de Amnestio Internacia esprimanta ties maltrankvilon al perdita homa naturo, tiuokaze asignis Ĉefon de la Ĝeneralan Stabon, generalon Hau Pei-tsun por esplori tiun kazon. Ministerio pri Nacia Defendo, Generalo Zheng wei-yuan (鄭為元), kaj ankaŭ specialaj detektivoj de la Politika Militado Agentejo (總政戰部) alvenis Kinmanon kaj trovis la kazon vera. Ĉiuj komandantoj kaj korespondaj politikaj oficiroj trans kvin niveloj sur la ĉeno de komando estis arestitaj kaj ekspeditaj reen al Tajpeo, inkluzive Kinmena Defendo Komando, 158 Lieyua Divizio, 472 Nantanga Brigado, Unua Dashandinga Bataliono, la Stabejo, la Armil- kaj Tria Dongganga Rotoj. Estis neniam vidita kazo trans milita zono en la tajvana historio.
Milittribunalo kondamnis la brigad-komandanton al jaro kaj 10 monatoj de malliberigo pro instigi murdojn, la batalion-komandanton al 1 jaro kaj 10 monatoj por komplico en seriaj murdoj, ambaŭ Armil- kaj Tria roto komandantojn al 1 jaro kaj 8 monatoj pro seriaj murdoj - tamen ĉiuj supraj juĝoj estis deciditaj kun tri-jaraj provtempoj, pro tio neniu de kvar kondamnitoj estis postulitaj iri al malliberejo.
Superaj oficiroj ricevis neniun formalan punon, kaj reakiris sian armeajn karierojn post kiam Prezidanto Chiang Ching-kuo subite mortis en januaro 1988: La brigado komandanto prenis superan ĉefan kolonelon postenon en militista akademio (陸軍通校); la divizio komandanto ŝanĝiĝis al la Stabestro de la Milito Alternejo, Universitato de Nacia Defendo (三軍大學戰爭學院), antaŭ ol antaŭeniris al la Vickomandanto la Hua-Tunga Defendo Komando (花東防衛司令部) en 1991; la Kinmena Defendo Komandanto estis promociita al la Vickommandanto Generalo de Respubliko Ĉinio Armeo en 1989, kaj plu al Vic-Ĉefo de la Ĝenerala Stabo de la Armitaj Fortoj de Respubliko Ĉinio en 1991; post tio nomumite kun honoroj kiel strategio konsilianto (戰略顧問) de la prezidanto de la Respubliko Ĉinio, plie recenzisto membro (中評委) de la centra komitato de registara partio, Kuomintango (Ĉina Nacia Partio).
Duoninsulo Triunuo
Duoninsulo Triunuo estas la ekstrema norda parto de la Antarkta duoninsulo. Ĝi etendas nordorienten por proksimume 130 km (81 mejl.) al Kabo Dubouzet de imaga linio liganta la pinton de la Kabo Kjellman ĉe la nordokcidenta marbordo kun Kabo Longing sur la sudorienta marbordo.
Montauro
Montauro estas komunumo de Italio.
Duoninsulo Triunuo
Ĝi unue estis vidita la 30an de januaro 1820 de Edward Bransfield, ŝipestro, Reĝa Mararmeo, tuj post lia mapado de la lastatempe malkovrita Sudaj Ŝetlandaj Insuloj proksime. En la venonta jarcento al la eltrovaĵo de la duoninsulo, diagramfaristoj utiligis diversajn nomojn (Triunua Tero, Palmera Tero, kaj Tero de Ludoviko Filipo) por tiu parto de ĝi, ĉiu nomo havante iun historian meriton. La rekomendita nomo venas de "Trinity Land", donita fare de Bransfield dum 1820 en verŝajna rekono de la Entrepreno de Triunuo House, la historia mara pilotoficejo de Britio, kvankam la preciza aplikiĝo de li ne estis identigita kun certeco kaj estas demandoj pri malsamaj interpretoj fare de antarktaj historiistoj.
Bazo Esperanza (hispane Base Esperanza, trad. Bazo de Espero) estas argentina civila esplorbazo situanta en la Golfo Espero ĉe la pinto de la Duoninsulo Triunuo, en Lando de Graham. La bazo estas unu el la nuraj du civilaj setlejoj sur la kontinento (la alia estante la ĉilia Villa Las Estrellas).
Leopoldo la 2-a (Belgio)
Leopoldo la 2-a, denaske Louis Philippe Marie Victor de Saksio-Koburgo-Gotao (naskita la 9-an de aprilo 1835 en Bruselo; mortis la 17-an de decembro 1909) estis la dua Reĝo de la belgoj, ekde la morto de sia patro, Leopoldo la 1-a, la 10-an de decembro 1865, ĝis sia morto.
Leopoldo edziĝis al Maria Henrietta de Aŭstrio kaj havis kun ŝi kvar gefilojn: Post mortiga akcidento de lia sola filo Leopold en 1869 lia frato Filipo iĝis tron-heredonto, sed ankaŭ li mortis, en 1905, antaŭ la reĝo. Tial posteulo de Leopoldo la 2-a iĝis lia nevo Alberto, filo de Filipo.
Leopoldo la 2-a havis la reputacion de elstara diplomato kaj negocisto; li iĝis konata precipe pro sia "privata" kolonio "Libera Ŝtato Kongo", kiun li en 1884 dekretis sia privata posedaĵo kaj kiu estis 70 fojoj pli granda ol Belgio. En 1908 la belga registaro aneksis la ŝtaton kaj nomis ĝin Belga Kongo (nuna Demokratia Respubliko Kongo). En la intertempo Leopoldo riĉigis sin per eksporto de eburo kaj kaŭĉuko, por kio li establis teroran reĝimon kun sklaveco, forhako de manoj kaj kapumado.
Kvin tagojn antaŭ sia morto Leopoldo edziĝis kun baronino Blanche Delacroix, kun kiu li jam havis du filojn, kiujn li preferis al la filinoj de sia unua edzino. Pro tio kaj pro lia krima ekspluatado de Kongo li tiutempe estis malŝatata de preskaŭ ĉiuj.
Viktimoj
Varias la taksoj pri la nombro de viktimoj: La brita diplomato Roger Casement parolas pri 3 milionoj en 12 jaroj, Peter Forbath taksas minimume 5 milionojn, Adam Hochschild 10 milionojn , kaj laŭ Encyclopedia Britannica la loĝantaro malkreskis de 20 ĝis 30 milionoj al nuraj 8 milionoj.
William Hunt Painter
William Hunt PAINTER (naskiĝis la en Aston, mortis la  en Shrewsbury) estis botanikisto kiu faris signifan kontribuon al la scienco de Vaskulaj plantoj de Derbyshire. Li estis entuziasma kaj mult-specia kolektanto de plant-specimenoj, kaj estis membro de la "Botanical Exchange Club". En 1889 li publikigis la unuan raporton de la flaŭro de Derbyshire.
Biografio
William Hunt Painter naskiĝis en Aston, apud Birmingham, la. Li estis la plej aĝa el la kvin infanoj de William, merceristo, kaj lia edzino Sarah, naskiĝnome Hawkes. Lia frua kariero estis en la banko antaŭ ol li decidis aliĝi al la Eklezio de Anglio. En 1861 li restadis en Chelsea, kie li estis laika predikista asistanto. Painter vizitis "Islington Missionary College", kie li povus esperi esti sendata eksterlanden de la "Church Mission Society", sed li fine estis vikario en Barbon en Westmoreland. Tie li renkontis pastron Robert Wood, kiu enkondukis lin al botaniko.
En 1865, Painter fariĝis vikario en High Wycombe, kie li renkontis James Britten, kiu jam publikigis sian unuan artikolon kaj laboris en la herbario de Kew Gardens. Spite la emerĝantajn kalolikajn kredojn de Britten, la du kunpromenis kaj parolis flegante sian intereson pri botaniko. Painter edziĝis kun Jane Stamps en 1871. En 1881 li kaj lia edzino vivis en Bedminster, Somerset, kie li estis vikario.
Painter faris multan utilan laboron pri la flaŭro de Derbyshire, publikigante ampleksan artikolon en 1881, kun Suplemento de notoj en 1889. Kune tiuj ĉi formis la bazon de Kontribuo al la Flaŭro de Derbyshire, kiu estis recenzita de la briofitologo James Eustace Bagnall. Painter publikigis suplementon al sia verko en The Naturalist, kiu indikis ke li volis plibonigi ĝin. Bagnall estis agnoskita eksperto pri muskoj kaj estis publikigonta similan verkon al tiu Painter pri la Flaŭro de Warwickshire.
En 1891, Painter estis vikario de Biddulph en Staffordshire. Poste en 1894, Li estis nomita Paroĥestro de Stirchley, en Shropshire. La paroĥestrejo estis modernigita por lia alveno, sed lia restado tie estis memorebla pro la riparoj kiujn li entreprenis en la preĝejo kaj konstruaĵoj.
Dum restado en Falmouth dum la printempo de 1898, Painter entreprenis la studadon de muskoj. Ekde tiu tempo ili fariĝis la fokuso de liaj botanikaj interesoj. Vojaĝante kaj interŝanĝante specimenojn li kapablis skribi artikolojn pri la muskoj de Derbyshire, Brecon, Falmouth kaj Cardiganshire. Painter restis en Stirchley ĝis 1909, kiam liaj botanikaj kaj geologiaj specimenoj estis prezentitaj al "University College", Aberystwyth antaŭ ol li emeritiĝis en Shrewsbury. Painter mortis la sekvan jaron kaj estis entombigita en lia preĝejo de Stirchley. Je lia morto, la English Churchman diris "La Eklezio de Anglio perdis fidelan kaj sindonan pastron kiu ĉiam estis atenta al la observo de ties Protestantaj principoj".
Hunt Painter donacis sian herbarion al "University College", Aberystwyth, sed estas ankaŭ signifaj specimenoj de plantoj en Kew kaj Oksford, en la Departemento de Botaniko en Aberdeen, la Muzeo de Natura Historio en Londono, Universitato de Birmingham, la Nacia Botanika Ĝardeno en Dublino, la Muzeo kaj artgalerio de Derby, Universitato de Glasgovo, la Muzeo Hancock en Newcastle-upon-Tyne, Kew, Muzeo de Manchester, Cardiff kaj Oxford.
Fumaria painteri
Painter estis entuziasma kolektanto kaj membro de la "Botanical Exchange Club". Estas malmultaj plantoj kiujn oni trovas nur en Britio. Unu el la plantoj sur lia listo eble estis Fumaria painteri aŭ Fumario de Painter. Tiu ĉi floro estis trovita nur dufoje, en 1905 kaj 1907, kaj en ambaŭ kazoj ĝi estis trovita de Painter. Plantoj kun tiu ĉi priskribo ne estas maloftaj, ĉar ili kreskas nature kiel hibridoj, sed la demando estas ĉu la malkovritaj versioj estas fekundaj aŭ simple aliaj sterilaj hibridoj. Serĉado en 2006 determinis ke nova specimeno estis trovita en 2005 sed la ekspertoj ne sukcesis konsenti pri la identigo.
Scheibenhard
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco, loke ankaŭ alemane nomata Schaiwert) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin ("Suba Alzaco"), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis. Fakte temas pri la suda parto de historia komunumo, kies norda parto dividiĝas per la rivero Lauter, apartenas al Rejnlando-Palatinato kaj al Germanio, kaj nun skribatas Scheibenhardt kun finaĵo "-dt".
Tesa
La loknomo Tesa povas interalie aludi al
Krome povas temi i.a. pri varmarko de glubendo.
Kvina egipta dinastio
La kvina dinastio de Antikva Egiptio komenciĝis en la jaro 2500 a.K. kaj finiĝis a.K. Ĝi apartenas al la Malnova imperio de Egiptio.
Mononukleozo
Mononukleozo (mononucleosis infectiosa), estas virusa infekta malsano per la Epstein-Barr viruso (EBV) (Homa Herpetviruso 4, HHV-4). La germana kuracisto Emil Pfeiffer malkovris la malsanon en 1889.
La infekta mononukleozo (konata ankaŭ kiel la kismalsano) estas infekta malsano kaŭzita de la viruso de Epstein Barr (VEB), kiu apartenas al la sama familio de la viruso de la herpeto. Multe pli malofte ĝi povas estis kaŭzita de la citomegaloviruso, kaj en ĉirkaŭ 1 % de la okazoj de Toxoplasma gondii.
Kvina egipta dinastio
Dum tiu ĉi dinastio, la egipta religio spertis gravajn ŝanĝojn. Estiĝis la unuaj versioj konataj de funebraj alvokoj enskribitaj sur reĝaj tomboj, konataj kiel Piramidaj tekstoj. La kultado al la dio Reo pliiĝis, kaj la reĝoj Userkaf kaj Menkauhor konstruigis templojn dediĉitaj al Ra en Abusir. Pli malfrue en tiu ĉi dinastio, la kultado al Oziriso iĝis grava, el kiuj la plej gravaj enskriboj aperis en la tombo de Unis.
Ŝosea trajno
Ŝosea trajno (en Aŭstralio road train, en Usono kaj okcidenta Kanado triples) estas vetursistemo konsistanta el kamiono plus kelkaj remorkaĵoj, tio estas tirilo kaj kelke da, ofte de tri ĝis kvar surveturiloj kaj alveturiloj, kun longo kutime ĝis preskaŭ 50 metroj. Sed kelkaj grandaj sistemoj havas eĉ preskaŭ 30 "vagonojn".
Kvina egipta dinastio
Inter la nobelaj egiptoj de tiu ĉi epoko, Ptahhotep, granda veziro de Ĝedkara-Isesi, gajnis famon pro sia saĝeco. La «maksimoj de Ptahhotep» estis atribuitaj al li de liaj postaj kopiistoj. La tomboj de la nobeloj estis ankaŭ ornamitaj per enskribaĵoj, kiaj la reĝaj, sed anstataŭ la preĝoj kaj sorĉoj, estis skribitaj en ĝiaj muroj, la vivo de la mortintoj.
Ŝosea trajno
En plimulto de eŭropaj landoj tia trafiko estas eliminita, ĉar maksimuma longeco de vetursistemo estas ĝenerale limigita al 17-19 metroj.