cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Satana Biblio
Eldona historio
Originale eldonita en poŝlibre de Avon en 1969, La Satana Biblio havis tridek presaĵojn kaj neniam ne haveblis. Durkovraĵa eldono estis eldonita de Universitataj Libroj (angle: University Books) la saman jaron sed nun dum jardekoj ne nehaveblas. En 2015, William Morrow eldonis novan durkovraĵan eldonon de la libro kombinita kiel unu volumo kun ĝia kunula laboro, La Satanaj Ritoj kaj merkatumita per speciala aranĝo de Rabiaj Korvaj Artoj kaj Grafikaĵoj. (angle: Rabid Crow Arts) La ĉefa enhavo ne ŝanĝiĝis ekde la komencigo de la verko, kvankam la dediĉo estis forigita post pluraj presadoj kaj la enkonduko ŝanĝiĝis plurajn tempojn. La Sigilo de Bafometo estis presita sur la kovrilo ekde la originala eldono La Satana Biblio vendis pli ol unu milionon da kopioj ekde ĝia unua komencigo. Ĝi ankaŭ estis tradukita en la danan, svedan, hispanan, kaj finnan lingvojn.
Virina seksa mutilado
Nova tutmonda problemo
Laŭ la Unuiĝintaj Nacioj, proksimume tri milionoj da junulinoj ĉiujare en Afriko estas minacataj pri organkripligo, kaj pli ol 91 milionoj da junulinoj kaj virinoj devas vivi kun la sekvoj de la procedo. Inter tiuj sekvoj estas sangado, ŝoko, infektoj kaj pli alta indico de morto por novnaskiĝintaj beboj.
Malpermeso en Ugando
En decembro 2009 parlamento de Ugando aprobis la malpermeson de la virina cirkumcido. Kulpigitoj pri rompo de tiu leĝo riskas 10-jaran malliberigon aŭ tutan vivon se viktimo mortus. Tiu rito estas ankoraŭ praktikita de la Sebejoj, iuj subgrupoj de Karamoĝongoj, la Pokotoj en orienta parto de la lando kaj la Nubianoj de Okcidenta Nil-regiono. Deputito Lulume Bayiga diris, ke la leĝo liberigos kaj virojn kaj virinojn, kiuj ofte suferas ostracismon, se ili sin deturnas de la kutimo. "Virinoj komencos unuafoje ŝati seksumadon kaj diversaj malsanoj fine malaperos," li diris.
La Satana Biblio
Dediĉo
Kvankam ĝi estas ne plu inkluzivata en nunaj presaĵoj de La Satana Biblio, fruaj presaĵoj inkluzivis vastan dediĉon al diversaj homoj kiujn LaVey rekonis kiel influemajn. La primara dediĉo de LaVey estis al Bernardino Nogara (misskribita kiel "Logara"), Karl Haushofer, Grigori Rasputin, Bazilo Zaharoff, Alessandro Cagliostro, Barnabas, Ragnar Redbeard, William Mortensen, Hans Briko, Max Reinhardt, Orrin Klapp, Fritz Lang, Friedrich Nietzsche, W. C. Kampoj, P. T. Barnum, Hans Poelzig, Reginald Marsh, Wilhelm Reich kaj Mark Twain. La duaranga dediĉo nomis Howard Hughes, James Moody, Marcello Truzzi, Adrian‐Claude Frazier, Marilyn Monroe, Wesley Mather, William Lindsay Gresham, Hugo Zacchini, Jayne Mansfield, Frederick Goerner, C. Huntley, Nathan West, Horatio Alger, Jr., Robert E. Howard, Georgo Orwell, H. P. Lovecraft, Tuesday Weld, H. G. Wells, Fratino Marie Koven, Harry Houdini, Togare (la hejmbesta leono de LaVey) kaj la Naŭ Malkonataj Viroj de La Naŭ Malkonatoj.
Enkondukoj
Dum la diversaj presaĵoj de La Satana Biblio, ĝi inkluzivis enkondukojn de diversaj verkistoj. La unua eldono (havebla de 1969 al 1972) inkluzivis eltiraĵon de artikolo de Burton H. Wolfe, esploranta ĵurnalisto kaj biografanto de LaVey, nomitan "La Kirko kiu Adoras Satano". Wolfe provizas vastan biografion de LaVey kaj historion de la Kirko de Satano. LaVey mencias La Bebon de Rosemary kiel kontribuanta al la populareco de Satanismo, kvankam li ne asertas ke sia Satanismo rekte influis ĝian kreon. De 1972 ĝis 1976, la enkonduko al La Satana Biblio estis verketo de Michael Aquino, kiu poste fondis la Templon de Set per la helpo de aliaj eksanoj de la Kirko de Satano. Li donas detalan analizon de Satanaj filozofioj kaj forsolvas mitojn pri LaVeja Satanismo. Li klarigas ke ĝi ne estas "diabla adoro" kaj ke LaVeja Satanistoj fakte malakceptas la adoron de eksteraj dioj tute. Li ankaŭ provizas nelongan fonon pri LaVey, klariganta kiel LaVey alportis iom da la scio kiun li akiris laborante en la cirko al lia religio. Wolfe denove skribis la enkondukon por la 1976 al 2005 eldonoj de La Satana Biblio. Ĝi inkluzivis iom da la samaj entanaĵoj kiuj aperis en la 1969 versio, sed kun vastigita biografio de LaVey kaj pli da informo pri la diversaj konfliktoj inter aliaj religioj kaj LaVeja Satanismo. Ekde 2005, La Satana Biblio enhavis enkondukon skribita de Gilmore, Alta Pastro de la Kirko de Satano. En ĉi tiu enkonduko, li diskutas lian eltrovon de LaVeja Satanismo kaj lia interrilato kun LaVey. Li tiam daŭras provizi detalan biografion de LaVey kaj diskutas akuzojn ke LaVey falsis multe da lia propra pasinteco. La enkonduko ankaŭ provizas historion de La Satana Biblio ĝi mem, kaj ankaŭ tiun de du aliaj libroj de LaVey: La Satana Sorĉistino kaj La Satanaj Ritoj.
Antaŭparolo
LaVey klarigas siajn kialojn por skribi La Satanan Biblion en mallonga antaŭparolo. Li parolas dube pri volumoj skribitaj de aliaj verkistoj sur la temo de magio, malakceptanta ilin kiel "nenio pli ol sankta fraŭdo" kaj "volumoj de malnovaĉaj misinformo kaj falsa profetaĵo." Li plendas ke aliaj verkistoj faras ne pli ol konfuzi la temon. Li mokas elspezantojn grandajn kvantojn de mono por provi ritojn kaj lerni pri la magio dividita en aliaj okultaj libroj. Li ankaŭ notas ke multaj de la ekzistantaj skriboj pri Satana magio kaj ideologio estis kreita de verkistoj "de la dekstra vojo." Li diras ke La Satana Biblio enhavas kaj veron kaj fantazion, kaj li deklaras, "Kion vi vidas eble ne ĉiam plaĉos al vi, sed vi ja vidos!"
Prologue
La prologue al La Satana Biblio komenciĝas diskutante la koncepton de dioj, bono kaj malbono, kaj homa naturo. Ĝi inkluzivas la Naŭ Satanaj Eldiroj. La Naŭ Satanaj Eldiroj priskribas la bazan ideologion de LaVeja Satanismo kaj fariĝis efektive iĝis la gvidantaj principoj de LaVeja Satanismo. Ili ankaŭ servis kiel ŝablono por postaj eldonoj de LaVey, kiel lia 1987 "Naŭ Satanaj Pekoj". La influo de Ayn Rand sur LaVejan Satanismon estas tre evidenta en la Naŭ Satanaj Eldiroj, al la punkto ke iuj, inkluzive Nikolas Schreck (la edzo de Zeena LaVey), asertis ke la Eldiroj estas simple senagnoskigita parafrazo de la pensoj de Rand.
La Libro de Satano
La plejparto da la unua libro de La Satana Biblio estas prenita de partoj la verko Forto Egalas Rajton de Ragnar Redbeard redaktita por forigi la rasismon, akontraŭjudismon kaj mizoginion ĉeestantajn en la originala versio. Ĝi defias ambaŭ la Dek Ordonojn kaj la Oran Regulon, rekomendante okulon-por-okulo filozofio. LaVey, per Redbeard, forte rekomendas socian Darvinismon, dirante, "Morto al la senfortulo, riĉeco al la fortulo!" Homoj estas identigita kiel instinke preda kaj "volupto kaj karna deziro" soligiĝis kiel parto de homa naturo. La Libro de Satano sugestas ĝuaman perspektivon, dirante, "Mi rompas for de ĉiuj normoj kiuj ne gvidas al mia surtera feliĉo." Indulgo estas aprobita kaj legantoj estas enkuraĝigitaj atingi kiom multe laŭeble dum siaj vivoj. Ĝi kritikas kaj leĝajn kaj religiajn principojn, anstataŭ sugestanta faru nur tion kiu feliĉigas kaj sukcesigas onin. LaVey daŭras kondamni aliajn religiojn kaj li kritikegas kion li konsideras arbitraj difinoj de "bono" kaj "malbono." Religio estas kritikita kiel hom-farita konstruaĵo kaj la leganto enkuraĝiĝas pridemandi ĉion kaj detrui ajnajn mensogojn malkovrita de ĝi. Longe-starantaj mensogoj kiuj estas kredita esti nerefuteblaj veroj estas identigita kiel la plej danĝeraj. La lasta parto de La Libro de Satano estas adapto de la kristana Beatecoj, ŝanĝita por reflekti la principojn de LaVeja Satanismo.
La Libro de Lucifero
La Libro de Lucifero enhavas la plimulton de la filozofio de La Satana Biblio. Ĝi detalas kiel kristanismo instruis ke Dio estas bona kaj Satano estas malbona, kaj prezentas alternativan vidon. Ĝi priskribas ke la koncepto de Satano, uziĝis sinonime kun "Dio", estas la forto de entropio kiu signifas "mezuro de malordo de sistemo." Al Satanistoj, Satano ne estas ulo aŭ senkorpa cerbo, sed naturaj leĝoj kiujn la Satanisto rajtas manipuli por atingi diversajn celojn. La Satanisto ankaŭ komprenas Satanon kiel simbolo de forto, libero, kaj kontraŭbatalo. Kredantoj povas nomiĝi "ateismaj Satanistoj" pro ĉi tiu manko de kredo je iaj dioj. Iuj Satanistoj identiĝas kiel kontraŭteismaj. Satano vidiĝas al LaVejaj Satanistoj ne kiel "homtipa estaĵo kun fenditaj hufoj, pika vosto, kaj kornoj", sed kiel forto de naturo kiu nur estis priskribita kiel malbono de aliaj religioj. Satano estas vidita kiel metaforo aŭ simbolo, ne kiel estaĵo adorinda. Satanistoj ofte diras ke "Satano postulas esploron, ne adoron."
LaVey malakceptas la ideon de preĝo, male instiganta Satanistojn preni agon ripari situacion anstataŭ petanta solvon. La sep gravegaj pekoj estas rekomenditaj pro la bazo ke ili ĉiuj gvidas al personala plezuro. Li diras ke Satanismo estas formo de "kontrolita egoismo", en la senco ke faranta ion por helpi aliulon siavice ja revenigas al la Satanisto iom da feliĉo. La Ora Regulo estas denove menciita kaj LaVey sugestas ŝanĝi ĝin de "Traktu aliajn kiel vi havus ilin traktu vin" al "Traktu aliajn kiel ili traktu vin." Do, se iu estas traktita malbone, li aŭ ŝi rajtas respondi kruele. La Libro de Lucifero ankaŭ enhavas liston de "La Kvar Kronitaj Princoj de Geheno" (Satano, Lucifero, Belialo kaj Levjatano) kaj liston de la sepdek sep "Infernaj Nomoj", reprezentadoj de Satano de diversaj kulturoj kaj religioj. Ili estas la nomoj ke, laŭ LaVey, estas plej utilaj por Satanaj ritoj.
La Libro de Lucifero ankaŭ enhavas longan ĉapitron titolitan "Satana Sekso," diskutantan la videon de Satanismo rilate al seksagado kaj ankaŭ miskomprenoj ĉirkaŭ ĉi tiuj vidoj. Li neas la kredon ke sekso estas la plej grava elemento en LaVeja Satanismo, kaj ke partopreno en orgioj kaj aliaj seksemaj agadoj estas deviga. Li eksplikas ke seksa libero estas enkuraĝigita, sed nur laŭ la senco ke kredantoj devus liberi esplori siajn proprajn seksecojn per elekto, sen harmi aliajn. Kune kun la flustroj pri Satanaj vidoj rilate al sekso, LaVey ankaŭ respondas tiujn pri besta ofero kaj homa ofero. Li eksplikas ke la nura fojo kiam LaVeja Satanisto kondukus homan oferon estus por atingi du celojn: por "forlasi la koleron de la sorĉisto" dum kondukante malbenon, kaj mortigi iun meritantan morton. Li konsideras la agon de harmi alian personon peto por memdetruo, kaj eksplikas ke la Satanisto estas morale devontigita respondi la peton per malbeno. LaVey ankaŭ eldiras ke Satanisto neniam oferus bebon aŭ beston ĉar ili estas puraj, karnaj estaĵoj kaj estas konsideritaj sanktaj. En La Libro de Lucifero, LaVey priskribas la vidon de Satanismo rilate al morto. Li eksplikas ke oni kiu vivis plenan vivon timos morton, kiel tio ĝustus. Le ankaŭ ne kunkonsentas reenkarniĝon. Li enkuraĝigas fortan deziron por vivo, komparante ĝin al la besta instinkto perforte batali por vivo. Memmortigo ne estas enkuraĝigita krom en kazoj de eŭtanazio kiu finos egan suferon. Ĉar la Satanisto konsideras sin mem sia propra dio, naskiĝtagoj estas festitaj kiel la plej grava ferio. Post onia naskiĝtago laŭgrave estas Valpurgisnokto (germane: Walpurgisnacht) kaj Haloveno. Solsticoj kaj ekvinoksoj ankaŭ estas festitaj.
La Libro de Belialo
La tria libro de La Satana Biblio priskribas ritojn kaj magon. Laŭ Joshua Gunn, tiuj estas adaptitaj de libroj de rita magio tiaj "Magio: Elementa Teorio" (angle: Magick: Elementary Theory) de Aleister Crowley. La Satanaj Ritoj, eldonita de LaVey en 1972, skizas la ritojn pli precize, kaj enhavas la tutan tekston de la Nigra Meso. LaVey komencas La Libron de Belialo per difini magion kiel "la ŝanĝo de situacioj aŭ okazoj laŭ onia volo, kiuj estus, per kutime akceptitaj metodoj, neŝanĝeblaj." Li klarigas ke iuj de la ceremonioj estas simple aplikita psikologio aŭ scienco, sed ankaŭ ke iuj enhavas partojn sen scienca bazo.
LaVey klarigas ke, por estri personon, oni devas unue allogi lian aŭ ŝian atenton. Li donas tri kvalitojn kiuj uzeblas por ci tiu celo: seksallogo, sento (afableco aŭ senmalico), kaj miro. Li ankaŭ rekomendas la uzon de odoro. En La Libro de Belialo, li diskutas tri tipojn de ceremonioj: tiuj por sekso, kompato, kaj detruo. Seksritoj funkcias por tenti alian personon; kompataj ritoj funkcias por plibonigi sanon, inteligenton, sukceson, kaj tiel plu; detruaj ritoj funkcias por detrui alian personon. LaVey rekomendas trovu aliajn partoprenantojn kun kiuj praktiki Satanajn ritojn por reaserti sian kredon kaj eviti malsocialan konduton. Li aparte rekomendas grupan partoprenon por detruaj ritoj, ĉar kompataj kaj seksaj ritoj estas pli privataj en naturo. LaVey daŭras listigi la ŝlosilajn komponantojn por sukcesa ceremonio: deziro, tempeco, aspektumo, direkto, kaj "La Ekvilibro Faktoro" (konscio pri oniaj propraj limigoj). Detaloj por la diversaj satanaj ritoj estas klarigitaj en La Libro de Belialo kaj listoj de necesaj objektoj (kiel vesto, altaroj, kaj la simbolo de Bafometo) estas donitaj.
La Libro de Levjatano
La fina libro de La Satana Biblio emfazas la gravecon de la parolata vorto kaj emocio por efika magio. "Alvoko al Satano" kaj ankaŭ tri alvokoj por la tri tipoj de ceremoniaro estas donitaj. La "Alvoko al Satano" komandas la mallumajn fortojn donu forton al la Vokanto, kaj listigas la Inferajn nomojn por uzo dum alvoki. La "Alvoko dungita por la Voko de volupto" estas uzata por altiri la atentojn de alia. Kaj viraj kaj inaj versioj de la alvoko estas disponigitaj. La "Alvoko dungita por la Voko de detruo" komandas la mallumajn fortojn detruu la temon de la alvoko. La "Alvoko dungita por la Voko de kompato" petas protekton, sanon, forton, kaj la detruon de io ĝenanta la temon de la alvoko. La resto de la Libro de Levjatano konsistas el la Enokaj Ŝlosiloj, kiujn LaVey adaptis de la originala verko de John Dee. Ili estas donitaj en la Enoka kaj ankaŭ tradukitaj en la anglan. LaVey disponigas mallongan enkondukon kiu dankas Dee kaj klarigas iom da la historio malantaŭ la Enokaj Ŝlosiloj kaj siaj lingvo. Li asertas ke la tradukoj disponigitaj estas "mal-lakado" de la tradukoj elfaritaj de la Hermesa Ordo de la Ora Tagiĝo en la 1800-aj jaroj, sed aliaj akuzas LaVey pri simple anstataŭigi referencojn al Kristanismo per referencoj al Satano.
Ĉeĥa domo (Ostrava)
Ĉeĥa domo en ostrava urboparto Vítkovice estas memorigaĵe ŝirmata novrenesanca konstruaĵo servanta kiel sidejo de lokaj sokolanoj.
La Satana Biblio
Scienco
Multaj el la ideoj en La Satana Biblio formiĝas ĉirkaŭ nereligia, scienca vido de la mondo. Tamen, kelkaj el tiuj ideoj daŭras preter hodiaŭan sekularismon per implici ke diversaj okultaj fortoj estas ne supernaturaj, sed prefere ĝis nun nemalkovrita de scienco. Tiuj fortoj laŭdire estas manipuleblaj de la praktikanto de LaVeja satanismo, trajto de la religio kiu estis komparita al Kristana Scienco kaj Scientologio.
James Lewis argumentas ke sciencaj temoj estas tiom ĝeneralaj en La Satana Biblio ĉar LaVey estis vokante al la aŭtoritato de scienco legitimi LaVejan satanismon kiel religion.
Homa naturo kaj Socia Darvinismo
Socia Darvinismo kaj la koncepto de "homa naturo" estas ideoj kiuj estas ĝenerale ĉie en La Satana Biblio. LaVey priskribas Satanismon kiel "religion bazita sur la universala trajtoj de homo," kaj homoj estas priskribitaj ĉie kiel imanente karnaj kaj bestaj. Ĉiu de la sep mortomeritaj pekoj estas priskribitaj kiel parto de hom-natura instinkto, kaj tiel enkuraĝiĝis. Socia Darvinismo estas aparte rimarkebla en La Libro de Satano, kie LaVey uzas partojn de la verko "Forto Egalas Rajton" de Ragnar Redbeard, kvankam ĝi ankaŭ aperas ĉie en referencoj al ies propra forto kaj instinkto por memkonservo. LaVeja Satanismo estis priskribita kiel "institutigeco de Makiavela mem-intereso" pro multaj de ĉi tiuj temoj.
Influo
La Satana Biblio estas rekonita kiel unu el la ŝlosilaj tekstoj de moderna Satanismo. La Kirko de Satano postulas ke homoj akceptus "LaVejajn principojn" antaŭ ol iĝi anoj de la kirko. Multaj aliaj Satanaj grupoj kaj individuaj Satanistoj kiuj ne estas parto de la Kirko de Satano ankaŭ rekonas la laboron de LaVey influa. Multaj Satanistoj atribuas siajn konvertiĝojn al, aŭ malkovrojn de, Satanismo al La Satana Biblio, kun 20% de respondantoj al enketo de James Lewis menciantaj La Satanan Biblion kiel rektan influon por sian konvertiĝon. En la enkonduko de Peter H. Gilmore (nuna Alta Pastro de la Kirko de Satano), li listigas kelkajn romanojn kaj filmojn supozeble influitaj de La Satana Biblio kaj LaVeja Satanismo inkluzive la romanojn La Bebo de Rosemary (angle: Rosemary's Baby) de Ira Levin kaj Nia Sinjorino de Darkness (angle: Our Lady of Darkness) de Fritz Leiber, kaj ankaŭ la filmojn La Bebo de Rosemary (angle: Rosemary's Baby), La Pluvo de la Diablo (angle: The Devil's Rain), La Aŭto (angle: The Car), kaj Dr. Drakulo (angle: Dr. Dracula). Aliaj laŭdis La Satanan Biblion pro ĝia peza influo sur metalajn kaj rokojn bandojn, por ekzemplo Black Sabbath, Venom, King Diamond, kaj Marilyn Manson.
Ricevo
Richard Metzger priskribas La Satanan Biblion kiel "razilo-akra, ne-fekaĉa aboco en natura kaj supernatura leĝo." David G. Bromley nomas ĝin "herezula" kaj "la plej bone konata kaj plej influa deklaro de Satana teologio." Eugene V. Gallagher diras ke Satanistoj uzas la skribojn de LaVey kiel lensojn tra kiujn ili vidas sin, sian grupon, kaj la kosmon. " Li ankaŭ deklaras: "Per klar-okula aprezo de vera homa naturo, amo de rito kaj parado, kaj nazo por mokado, La Satana Biblio de LaVey proklamis evangelion de malmodereco kiun brakumus ĉiu honesta leganto kiu senpasie konsideris la faktojn." La filozofion ĝi prezentas estis priskribita kiel "fiera libertarianismo" kaj "evidenta distilaĵo de ideoj komunaj inter anoj de Usona kontraŭ-kulturo dum la 1960aj jaroj." Joshua Gunn argumentas ke la signifo de La Satana Biblio kiel okulta afero estas pro al ĝia statuso kiel "totemo aŭ fetiĉ-objekto en popola kulturo", ne la filozofio ene de ĝi. Li argumentas ke multaj homoj erare kategoriigas la enhavon de La Satana Biblio kiel malican kaj koruptan pro la minimalista, malluma kovrildesegnaĵo (formita de purpura Sigelo de Bafometo kaj blanka teksto sur la fronto, kaj foto de LaVey supermetita super la Sigelo de Bafometo sur la dorso), la parolema, egigita stilo de la teksto, kaj la ĉeesto de la vorto "Satano" en la titolo. Kontraŭ al tia kredo, li diras, la filozofio prezentita de LaVey estas "nek ofenda nek surpriza."
Zeena Schreck kritikis La Satanan Biblion kiel financan klopodon sugestita de Avon eldonisto, Mayer. Ŝi asertas ke ĝi enhavas grandajn kvantojn de falsitaj informo pri la pasinto de LaVey, kaj ke multe de la libro estas plagiatita el la verko "Forto Egalas Rajton" (angle: Might Is Right) de Ragnar Redbeard; La Enokaj Ŝlosiloj (angle: The Enochian Keys) de John Dee; kaj Atlaso Ŝultrolevis (angle: Atlas Shrugged) de Ayn Rand. Chris Mathews, en Moderna Satanismo: Anatomio de Radikala Subculture (angle: Modern Satanism: Anatomy of a Radical Subculture), priskribas La Satanan Biblion kiel "rapide faritan" kaj cinikan. Ambaŭ Mathews kaj 1971 artikolo en Newsweek komparas la ideologiojn prezentitaj en La Satana Biblio al naziismo, priskribante ĝin kiel enhavantan "senĉesan fokuson sur socia elitismo, apelacioj al devigo, kaj malestimo por egalecaj principoj". Israel Regardie kritikis la ŝanĝigon de la Enokaj Ŝlosiloj de LaVey en La Libro de Levjatano kiel stultajn kaj pli malaltan kvaliton ol la originalaj Ŝlosiloj.
La Satana Biblio ankaŭ ricevis grandan kvanton de kritiko de personoj kaj organizoj kiuj konsideras ĝian enhavon danĝera. Multo de tiu kritiko venis dum la periodo de "Satana Paniko," kiam Satana rit-mistrakto timige konsideris epidemio. [98] Multe de ĉi tiu amaskomunikila kovrado, aliflanke, estis denuncita kiel "senkritikita kaj frenezegita." Tom Harpur kondamnas la libron "blasfema" kaj "socie sediciosa," kaj kulpo por kaŭzi kreskon en hororiga perforto, rita mistrakto, kaj aliaj obscenaj agoj. [100] Kritikistoj ankaŭ akuzis La Satanan Biblion pri kuraĝigi perforton kaj mortigojn, aparte en gejunuloj konsiderataj impreseblaj. Dawn Perlmutter kritikas ĝin por provizi al adoleskantoj malbonajn mesaĝojn kaj mesaĝojn kiuj povas esti facile misinterpretitaj. Posedo de La Satana Biblio estis uzata de iuj studoj identigi adoleskantoj kiuj estas malsociema, kaj kelkaj avertas ke posedo de la libro estas averta signo de emociaj problemoj. La Konsilio pri Mensa Mistrakto (angle: The Council on Mind Abuse) prenis tre negativan vidon de La Satana Biblio. Eksa administra direktoro Rob Tucker avertis gepatrojn serĉu La Satanan Biblion en siaj infanaj dormoĉambroj, dirante, "Vi devas helpi la infanon batali ĉi tiun obsedon kiel ajnan alian toksomanion" kaj "Estas kvazaŭ doni drogojn al infano kiu jam estas sur la rando." Provoj malpermesi la libron for de lernejoj kaj publikaj bibliotekoj estis faritaj en diversaj lokoj ĉirkaŭ la mondo, kaj malpermesoj aŭ limigoj sur la libro en malliberejoj estis plurfoje defiitaj tribunale. Tamen, opozicio al La Satana Biblio malofte kaŭzis lian forigon; ĉi tiuj malpermesoj estas maloftaj. La libro estis malpermesita en Sud-Afriko de 1973 ĝis 1993.
73529 Giorgiopalumbo
73529 Giorgiopalumbo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astrofizikisto Giorgio G.C. Palumbo (1939–2018), profesoro ĉe la Universitato de Bolonjo. Li instruis dekduojn da studentoj, kontribuis al la nasko de la astronomio de alta energio kaj favoris la disvolvon de la fiziko pri, tiel lanĉante la bazojn de la astrofiziko de alta energio kaj de la modernaj projektoj pri astropartikloj.
(14852) 1989 SE
(14852) 1989 SE estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu (Japanio).
Ĉeĥa domo (Ostrava)
Historio
Fine de la 19-a jarcento Vítkovice estis la plej multe germanigita municipo en norda moravio. Ĉeĥaj patriotoj tial venis kun ideo de la fondo de centro de la subteno de la ĉeĥa societa vivo, kulturo, klerigado kaj sporto. Ili fondis do Kooperativon de Ĉeĥa domo kaj komencis la konstruadon. Sed la devenaj planoj montriĝis pli ol grandiozaj kaj tiel minacis, ke tuj post finkonstruo en la jaro 1899 la ŝuldigita konstruaĵo devos esti vendita. Ke tiel ne okazis, por tio apartenas dankoj parte al membroj de la kooperativo, kiuj aktive serĉis financajn rimedojn, parte al loĝantoj de Moravia Ostrava, kiuj sendis al vítkovicanoj profitojn de kelkaj teatraj prezentoj.
En la konstruaĵo havis sidejon tuj kelke da societoj. Kiel la unua (ekde la jaro 1899) tio estis klubo de biciklistoj. En la sama jaro ĉi tie okazis prezentiĝo de sokolanoj. Tre aktivaj estis volontuloj el teatra societo Tyl - ilian unuan prezentiĝon partoprenis tiom da spektantoj, ke triono el ili devis rigardi la spektaklon starantaj. Inter honoraj membroj de la societo apartenis ekz. Alois Jirásek, Jaroslav Kvapil aŭ Svatopluk Machar. Krom societoj ĉi tie havis ŝtormajn kunsidojn politikaj partioj. Estas ankaŭ menciinde, ke en Ĉeĥa domo troviĝis kiel unu el la unuaj la plej granda biblioteko kun legejo en Ostrava-regiono kun la plej riĉa fonduso de la ĉeĥa literaturo.
Nuntempo
En la jaro 1991 akiris la konstruaĵon en proprumadon Gimnastika unueco Sokol Vítkovice. Tiu por rimedoj de Ĉeĥa komunumo sokola, Magistrato de urbo ostrava, ostravaj memorigzorgantoj kaj Oficejo de urba parto Vítkovice faris rekonstruon de la konstruaĵo. Estis riparita tegmento kaj la internojn. La beleco de Ĉeĥa domo poste devus ankoraŭ pli elstariĝi post finigo de ampleksa rekonstruo de strato Výstavní.
2052
Dum la jaro 2052 post Kristo okazos, interalie:
Naskiĝoj
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Arbon
Arbon estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 13118 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Arbon situas ĉe la bordo de Bodenlago en la oriento de la kantono. Arbon konsistas el la historia urbeto Arbon kaj la municipo Frasnacht.
Limoj kaj najbaraj komunumoj
En nordoriento Arbon limas al Bodenlago je kies alia flanko situas Baden-Virtembergo (Germanio). Nordokcidente ĝi limas la Egnach kaj sudocidente al Roggwil. En sudo la urbo limas al Steinach kaj en sudoriento al Berg, ambaŭ en Kantono Sankt-Galo.
Trafiko
Arbon situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Romanshorn al Rorschach.
Historio
La unua dokumenta mencio de Arbon kiel Arbor Felix datiĝas el la jaro 378 post Kristo el la Itinerarium Antonini. La restaĵoj de la menciita romia kastelo estis trovitaj nur en la jaro 1957.
En la jaro 610 iraj monaĥoj el la disĉiplaro de Columban de Luxeuil setlis en Arbon, kie laŭ la legendo tiam jam ekzistis malgranda kristana komunumo, kiu loĝis en fortikita setlejo. Unu el la disĉiploj de Columban estis Sankta Gallus, la fondinto de la Monaĥejo Sankt-Galo, kiu mortis la 16-an de oktobro 640 en Arbon.
Mureșenii Bârgăului
Mureșenii Bârgăului [mureŝenij bırgǝuluj] (hungare: Marosborgó [maroŝborgo]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 1 175 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 668 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1835. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Tiha Bârgăului.
Vilhelmo de Malmesbury
Vilhelmo de Malmesbury, angla mezepoka historiisto (n. inter 1080 kaj 1085 en Wiltshire; m. ĉirkaŭ 1143).
Mureșenii Bârgăului
Mureșenii Bârgăului situas sur la dekstra bordo de la rivereto Bârgău.
Vilhelmo de Malmesbury
Filo de normanda patro kaj anglosaksa patrino, li pasis la tutan vivon en Anglio. Li studis ĉe la Abatejo Malmesbury kaj kolektis multe da historiaj verkoj pri la mezepoko. Ĉ. 1120 li finis la unuan version de sia Gesta regum anglorum (Agoj de la anglaj reĝoj), kiu pritraktis la periodon de 449 al 1120; la dua versio (1127) traktis ankaŭ la jarojn de 1120 ĝis 1127. En 1125 li finis Gesta pontificum anglorum (Agoj de la anglaj episkopoj). Eble parte pro entuziasma aprobo de tiuj verkoj, en 1140 oni proponis al li ke li iĝus abato de Malmesbury, sed li preferis resti klerulo kaj bibliotekisto de la abatejo. En 1141 li ĉeestis la Konsilion de Winchester, kie la ekleziuloj deklaris sian subtenon de la Imperiestrino Matilda. Plua verko, Historia Novella (Moderna Historio) pritraktis la jarojn 1128-1142.
Francesco Schettino
Francesco SCHETTINO [franĉesko sketino] (naskiĝis la ) estas itala iama ŝipestro (kapitano). Li komandis la krozoŝipon Costa Concordia kiam ĝi koliziis kun submara roko kaj renversiĝis kaŭzante la morton de 32 pasaĝeroj kaj ŝipanoj apud la itala insulo Giglio je la 13-a de januaro 2012.
En 2015 li estis kondamnita al 16-jara enprizonigo.
27098 Bocarsly
27098 Bocarsly estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joshua David Bocarsly, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri materiala inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la  Lawrenceville School de Lawrenceville (Nov-Ĵerzejo, Usono).
(65757) 1994 FV
(65757) 1994 FV estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la aŭstralia astronomo Gordon J. Garradd elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Orbito
Ĝia orbito ekstere proksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0.0814502 AU, tie estas 40,779 milionoj da km. Ĝia orbita klineco de 21,450° permesas rigardi ĝin kiel anon de la Hungaria familio.
(5503) 1985 CE2
(5503) 1985 CE2 estas sennoma asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Muro Lucano
Muro Lucano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Balvano, Bella, Castelgrande, Colliano (SA), Laviano (SA), Ricigliano (SA), San Fele kaj San Gregorio Magno (SA).
Charlene Polite
Ŝi diplomiĝis ĉe Youngstown University kaj faris postdiplomajn studojn ĉe American Conservatory Theater.
Ŝi komencis sian karieron per teatro, kiam ŝi rolis, inter aliajn, Marianne en la teatraĵo Tartufo de Moliere. En la kino, ŝi debutis per la itala filmo Quella carogna dell'ispettore Sterling en 1968 kaj en televido per Star Trek en la sekva jaro.
Charlene ankaŭ aperis en televidaĵoj kiel Hawaii Five-O, The Doris Day Show, Love Hate Love, Cannon kaj la kinfilmo Memory of Us. Ŝia lasta laboro estis en The Blue Knight en 1976.
13259 Bhat
13259 Bhat estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ponto Rialto
Ponte di Rialto (en Esperanto: Ponto Rialto) estas unu el la kvar pontoj, kiuj transas la akvovojon Canal Grande en Venecio. Ĝi estas la plej centra, la plej malnova kaj sendube la plej fama inter la pontoj. Ĝian nunan nomon donis la subkvartalo Rialto, oriente de ĝi.
Historio
La unua transirejo de Canal Grande estis barka ponto, konstruita en 1181 de Nicolò Barattieri (kiu starigis ankaŭ la du kolonojn de la Marka Placo). Ĝi nomiĝis "monera ponto", kredeble pro la proksimeco al via della Zecca (= strato de la monerfarejo).
La kreskanta graveco de la bazaro de Rialto sur la orienta flanko de la kanalo kreskigis la trafikon sur la flosanta ponto. Ĉirkaŭ 1250 ĝi estis anstataŭigita per ligna ponto. Ĝia strukturo konsistis el du deklivaj ramploj, kiuj atingis centran moveblan sekcion, leveblan por ebligi la trapason de altaj ŝipoj. Pro sia ligiteco al la bazaro la ponto ricevis la novan nomon Ponte di Rialto. En la unua duono de la 15-a jarcento oni konstruis laŭ la flankoj de la ponto du vicojn de vendejoj, kiujn la ŝtato luigis al komercistoj. La enspezoj kontribuis al la zorgado pri la ponto.
Daŭra zorgado necesegis por konservi la lignan strukturon. En 1310 la ponto parte forbrulis dum ribelo gvidata de Bajamonte Tiepolo. En 1444 ĝi subfalis sub la pezo de homamaso, kiu venis por spekti paradon de barkoj. Plian fojon en 1524 ĝi subfalis.
En 1503 oni unuafoje proponis la konstruon de ŝtona ponto. En la sekvaj jardekoj oni esploris diversajn planojn. En 1551 la veneciaj aŭtoritatoj proklamis konkurson pri la rekonstruado de la ponto. Famaj arĥitektoj, ekzemple Jacopo Sansovino, Andrea Palladio kaj Jacopo Barozzi da Vignola prezentis projektojn laŭ klasika aliro, kun pluraj arkoj, kiujn oni taksis ne taŭgaj.
La nuna ŝtona ponto kun unu sola arko, desegnita de Antonio da Ponte, estis kompletigita en 1591. Ĝia strukturo tre similas tiun de la antaŭa ligna ponto: du deklivaj ramploj, kun vendejoj ambaŭflanke, atingas centran sekcion. La tuta ponto estas kovrita de portiko. Iuj konsidetis la projekton eĉ tro aŭdaca laŭ inĝeniera vidpunkto; laŭ arĥitekto Vincenzo Scamozzi la ponto estis disfalonta. Ĝi tamen ankoraŭ staras kaj iĝis unu el la arĥitekturaj simboloj de Venecio.
Legendo
Sur domo ĉe la ponto estas statuo de flugilhava virino, kiu sidas sur ardantaj karboj. Popola legendo diras, ke ŝi vetis, ke neniam oni povos konstrui ponton sur Canal Grande. Ŝi perdis la veton kaj nun eterne devas sidi sur ardantaj karboj.
La Ponto Rialto en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el suda kaj centra Eŭropo kaj la venonta ĉiĉerono estas Maria Sklodovska, kiu montros al Utnoa la mirindaĵojn de centra kaj orienta Eŭropo. Jen kiel ŝi prezentas Venecion kun kvin grandaj vidindaĵoj el kiuj aludoj al Baziliko de Sankta Marko, la Horloĝturo, la Ĉefa Placo, la Granda Kanalo kaj la Ponto Rialto:
Listo de urboj de Italio
La datumoj rilatas la tutan komunumon de ĉiu urbo - kelkfoje pli granda aŭ pli malgranda ol la urbo mem laŭ racia difino.
Karabük
Karabük estas urbo en norda Turkio. Ĝi estas la administra centro de samnoma provinco Karabük, kaj situas en la Nigramara regiono de la lando, proksimume 100 kilometrojn sude de la Nigra Maro.
En distanco de 3 kilometroj de la urbocentro situas la ruinoj de la antikva urbo Hadrianapolis (nun Eskipazar), fondita en la epoko la Roma Imperio dum la 4-a jarcento. Ekzistas multaj fontoj, preĝejoj, kaj romaj banejoj. Kvankam plejparto de ĝi estas nur nun arkeologie elfosata, antaŭaj neleĝaj elfosoj kaj raboj kiuj daŭris dum multaj jaroj damaĝis la historian substancon kio malpligrandigas la ŝancon ke la loko fariĝu grava turisma allogaĵo.
Brita Hindoceana Teritorio
La Brita Hindoceana Teritorio estas dependa teritorio de Britio en Suda Azio.
Großkarlbach
Großkarlbach - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Leiningerland. Antaŭ 2018 ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Grünstadt-Land.
Santa Cristina de Valmadrigal
Santa Cristina de Valmadrigal [santakrisTIna debalmadriGAL] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco kaj inter la historiaj areoj Los Oteros, pli dekliva, kaj Tierra de Campos, pli ebena. Santa Cristina de Valmadrigal estas komprenebla etimologie kiel Sankta Kristina de la rojo Valmadrigal.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Matallana de Valmadrigal kaj Santa Cristina de Valmadrigal, okupas totalan areon de 40,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 262 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 640 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Santas Martas, Villamoratiel de las Matas, El Burgo Ranero, Matadeón de los Oteros, Vallecillo, Castrotierra de Valmadrigal kaj Valverde-Enrique.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
10588 Adamcrandall
10588 Adamcrandall estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italdevena usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Laŭ ĝia absoluta magnitudo de 16, oni povas taksi ĝian diametron inter 2 kaj 4 km.
Nomo
Ĝia nomo honoras Adam Crandall Rees, vicfilon de la malkovrinto.
São João da Boa Vista
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono São João da Boa Vista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ciklopropano
Ciklopropano estas cikloalkano organika komponaĵo, konsistanta je tri karbonatomoj ligitaj unuj al aliaj por formi ringon, kun ĉiu karbonatomo akompanata de du hidrogenatomoj. Ciklopropano kaj propeno posedas la saman molekulajn formulojn sed malsamajn strukturojn, igante ilin strukturajn izomerojn.
Ciklopropano estas anestezo kiam inhalita. En modernaj anestezaj praktikoj, ĝi estis superata de aliaj agentoj pri ĝia ekstrema reakciemo sub normalaj kondiĉoj. Kiam la gaso miksatas kun oksigeno, ekzistas signifoplena risko de eksplodo.
8625 Simonhelberg
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona aktoro Simon Maxwell Helberg, kiu ludas la rolon de la fikcia aerospaca inĝeniero "Howard Wolowitz" de la Kalteko en la televida situacia komedio "The Big Bang Theory".
Ciklopropano
Historio
Cikloproprano estis malkovrita en 1881 de la aŭstra kemiisto August Freund (1835-1892), kiu same proponis la korektan strukturon por la nova substanco en siaj unuaj dokumentoj. Freund traktis la 1,3-dubromopropano kun natrio, kaŭzante intramolekularan reakcion de Wurtz rekte rezultante en la ciklopropano. La reakci-rendimento estis plibonigata de Gavriil Gavriloviĉ Gustavson (1842-1908), en 1887, per la uzo de zinko anstataŭ natrion. La industria produktato komenciĝis en 1936.
Anestezo
En 1930, ciklopropano estis enkondukita kiel klinika uzo far la usona anestezisto Ralph Milton Waters (1883-1979), kiu uzis fermitan sistemon kontraŭ absorbado de karbona duoksido por konservado de ĉi-tiama multekosta substanco.
Ciklopropano estas relative potenca, ne-irita kaj dolĉecodora agento kun minimuma alveola koncentriĝo ĉirkaŭ 17.5% kaj partiga koeficiento por sango-gaso je 0.55. Tio signifas ke la anestezo-instigo per inhalado de ciklopropano kaj oksigeno estis rapida kaj ne malagrabla.
Tamen, okaze de longedaŭraj aplikoj, anestezitaj pacientoj povas suferi subitan sangan premo-malaltigon, potence rezultante en koran misritmon, iu reakcio konata kiel ciklopropana ŝoko. Tiamaniere ke, pro ĝia alta kosto kaj eksploda naturo, ĝi lastatempe uzatas nur por anestezi-instigo, kaj ekde la 1980-aj jaroj ne plu estas disponebla al klinikaj uzoj. Cilindroj kaj fluometroj estis oranĝ-kolorigitaj.
Reakcio
Ciklopropano estas forte brulema, tamen, malgraŭ ĝia streĉa energio, ĝi ne estas signifoplene pli eksplodema ol aliaj alkanoj.
Nepos
Nepos (hungare: Várorja) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Năsăud. En 1910 ĝi havis 1 302 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1919 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1604. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Feldru.
Intermeta operaciskribo
Intermeta operaciskribo estas la notacio ĉe kiu la duvalentaj operacisimboloj estas skribataj inter la operandoj; tio do estas la tradicia matematika maniero uzi operacisimbolojn en la formuloj, ekz-e Por indiki deziratan rilatigon de operandoj al la operacisimboloj en la esprimoj kun intermeta operaciskribo ofte necesas uzi krampojn.
Vidu ankaŭ
Kontraste al la intermeta operaciskribo ekzistas du senkrampa notacio, nome
Obersoultzbach
(jen france, origine germane kaj alemane Obersulzbach, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Nemoli
Nemoli estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Lagonegro, Lauria, Rivello kaj Trecchina.
São João das Duas Pontes
São João das Duas Pontes estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 2.566 loĝantojn en 2010.
Operacio (programlingva)
En programlingvoj, operacio estas esprimilo kiu esence kondutas kiel rezulthava funkcio, tamen sintakse (interface) diferencas disde tiaj funkcioj.
Operacisimboloj
La unua diferenco de la operacioj disde la funkcioj konsistas en iliaj nomoj. Operaciojn oni signas per apartaj simboloj (specialaj signoj, kiaj ekz-e<tt> + × ÷ /</tt>, aŭ per rezervitaj signokombinoj, ekz-e<tt> >= +:= div</tt>.
En Algolo-68 programisto povas difini siajn proprajn operacisimbolojn kaj atribui al ili prioritatojn.
Enkonstruitaj operacioj
Baza sortimento da operacioj kutime disponeblas en la progranlingvoj «elskatole»: temas pri la operacioj aritmetikaj, buleaj, komparoj; al tiuj povas aldoniĝi operacioj por atingi komponantojn de malsimplaj datumstrukturoj, operacioj super referencoj kaj aliaj.
Homonimeco kaj homonimigo
Jam la enkonstruitaj opercisimboloj kutime estas homonimaj; ekz-e<tt> + </tt>funkcias malsame (kaj estas plenumata per malsamaj komandoj) por la argumentoj entjeraj kaj por la argumentoj reelaj. En la lingvoj ebligantaj difini operaciojn oni kutime permesas plu homonimigi (aŭ plu «kromŝargi», to overload) la operacisimbolojn, ekz-e aldonante al la signifoj de<tt> + </tt>«adicion de vektoroj», «kunaĵon» ktp.
Provinco Međimurje
Provinco Međimurje (kroate: Međimurska županija) estas la plej norda el la provincoj de Kroatio. Ĝi limas al Slovenio kaj Hungario.
La provinco estas la kroatia parto de Intermurejo kaj situas inter la riveroj Muro (norde) kaj Dravo (sude); pri tio memorigas ĝia nomo, kiu signifas proksimume "interregiono de Muro".
La administra sidejo kaj plej granda urbo de la provinco estas Čakovec. La provinco konsistas el 3 urboj kaj 22 pliaj komunumoj. La urboj estas:
Provinco Međimurje estas la dua plej malgranda, sed ankaŭ la dua plej dense loĝata (162,2/km²) provinco de Kroatio. En ambaŭ rilatoj ĝin superas nur la ĉefurbo Zagrebo.
Historio
Provinco Međimurje, kies nomo laŭvorte signifas "Intermurejo", estas parto de historia regiono nomata kroate Međimurje, slovene Medzimurie kaj hungare Muraköz. Malgranda parto de ĝi nun apartenas al Slovenio.
Ĝis la fino de la unua mondmilito (Traktato de Trianon) kaj denove inter 1941–45 en triangulo de riveroj Mura kaj Dravo, fine la tiama aŭstra landlimo. En 1848 Josip Jelačić okupis Intermurejon kaj deklaris ĝin parto de Kroatio, sed la Habsburga Imperio ne akceptis tion.
Dum la hungara regado Muraköz estis parto de departemento Zala. Ekonomia kaj kultura centro de la regiono estis la mezepoke fondita Csáktornya). La urbo estis biena centro de la Zrínyi-familio (16-17-a jc.), Festetics-familio [feŝtetiĉ] (18-a jarcento). En la fortikaĵa kastelo vivis la poeto Miklós Zrínyi, tie videblas nun la Intermureja Muzeo.
La jenaj vilaĝoj apartenas al Slovenio (la ceteraj al Kroatio):
Bunda-urbo
Bunda estas nomurbo kaj samtempe distrikta nomo el sep distriktoj en Regiono Mara de Tanzanio. La urbo situas 70 km for sude de ĉefa urbo Musoma de la Regiono Mara. Oriente de ĝi estas la parko Serengeti kaj sudokcidente Viktoria-lago. Krom tio troviĝas montaro, kiu iam donis sian nomon al la tuta urbo.
La nomo Bunda devenis el misprononco de germanoj, kiuj okupis la lokon inter 1804 kaj 1945, antaŭe okupatan de angloj. Kiam la germanoj siatempe atingis la lokon, ili scivolis pri ĝia nomo kaj la indiĝenoj eldiris al ili la nomon "mabhunda".
27099 Xiaoyucao
27099 Xiaoyucao estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Xiaoyu Cao, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Torrey Pines High School de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĉeĥaj kronikoj
Ĉeĥaj kronikoj priskribas la vivon en Bohemio kaj Moravio dum la mezepoko kaj renesanco. Ili estas skribitaj latine aŭ en la malnova ĉeĥa lingvo.
Sóshartyán
Sóshartyán [ŝOŝhartjAn] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en subregiono de Salgótarján. Sós signifas: sala.
Situo
Sóshartyán situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo kontaktiĝanta kun Kishartyán. Salgótarján troviĝas 12, Szécsény 15, Bátonyterenye 17, Pásztó 21 km-ojn.
Historio
Arkeologoj trovis tie tombojn de hungaroj el la 10-a jarcento. La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1332. En 1706 Francisko Rákóczi la 2-a tie aranĝis revuon de nobeloj. En 1710 konatiĝis puto "sala" havanta precipe jodon. Nun tiu akvo estas boteligita. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kuracejo, poŝto.
Herchweiler
Herchweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Henrik Horusitzky
Henrik Horusitzky [horuŝucki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Horusitzky Henrik estis ĉeĥdevena hungaria geologo. Liaj filoj estis Ferenc Horusitzky kaj Zoltán Horusitzky.
Henrik Horusitzky naskiĝis la  en Ĉeĥio en Hoch Oujezd. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
La familio Horusitzky translokiĝis al Supra Hungarujo en 1882. La juna Henrik akiris diplomon en akademio en Magyaróvár, poste li plulernis en universitatoj de Budapeŝto, Berlino, Munkeno. En 1893 li eklaboris en bieno, post 2 jaroj li havis postenon en geologia instituto. Li kreis grundomapon pri Hungarlando, tiu verko ricevis oran medalon en Parizo. Lia alia ĉefverko estis sistema listo de hungaraj kavernoj. En 1918 li estis nomumita ĉefgeologo kaj ĉefkonsilisto. En 1928 li pensiuliĝis.
Specoj de betono
Arkitekturo - Betono
Betonoj laŭ speco de ligento (1-a kriterio):
Cementbetono (cemento kiel ligento), asfaltbetono, gipsbetono, kalkbetono, plastbetono (betono kun sinteza rezino - plasto - kiel ligento) kaj lombetono (betono, en kiu kiel ligento, ev. ankaŭ kiel volumenaĵo, funkcias lomo stabiligita per kalko, cemento, ev. per alia stabiligilo).
Betonoj laŭ speco de volumenaĵoj (2-a kriterio):
Brikruba betono (el pistaĵo de bakitaj brikoj), barita betono (el peza barito BaSO4 kiel ŝtonaro), lignera betono (el lignosegaĵo), perlita betono (el ekspansiigita perlito), pumika betono (el pistita pororiĉa natura pumiko kiel ŝtonaro), ŝlakpumika betono (el pistita ŝaŭmigita ŝlako).
Betonoj laŭ volumena maso-denseco (3-a kriterio):
Malpeza/Leĝera betono, (volumena maso malpli granda aŭ egala al 2000 kg/m3 - konvencia valoro), ordinara betono (volumena maso pli granda ol 2000 kg/m3, sed maksimume egala al 2800 kg/m3, elfarita el kompakta ŝtonaro), peza betono (volumena maso super 2800 kg/m3, ekz. la barita, limonita, aŭ kun fergruza almiksaĵo, gisa granularo kaj gruzo, grajnigita ŝtalrubo) por aplikadoj ĉe nukleaj ekipaĵoj pro radiadŝirmado).
Betonoj laŭ inheraj karakterizaĵoj en makrostrukturo (4-a kriterio):