cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sources chrétiennes
Hodiaŭ
La Instituto de la Sources Chrétiennes zorgas ankaŭ la retejan projekton Biblindex, index scripturaire en ligne des Pères de l'Eglise,.
Grupo-teorio
La grupo-teorio aŭ grupoteorio aŭ teorio de grupoj studas en ĝenerala formo operaciojn, kiuj estas plej ofte uzataj en matematiko kaj en ĝiaj branĉoj, ekz-e adicion de nombroj, adicion de vektoroj, sinsekvan plenumadon de transformoj ktp. Samtempe, teorio de grupoj studas ne arbitrajn operaciojn, sed nur tiajn, kiuj havas kelkajn bazajn ecojn, listigitajn en la difino de grupo.
Alexis de Tocqueville
Alexis Charles Henri Clérel De TOCQUEVILLE [alɛksi ʃaʁl ɑ̃ʁi kleʁɛl də tɔkvil] (naskiĝis en Verneuil-sur-Seine (Île-de-France), mortis  en Cannes) estis franca politika filozofo kaj historiisto.
Vivo
El la spertoj dum la vojaĝo rezultis lia fama verkaĵo De la démocratie en Amérique (pri Demokratio en Ameriko en du volumoj, eldonitaj en Parizo). La unua volumo aperis en januaro de 1835 en sub 500 ekzempleroj, sed jam junie aperis la dua eldono. La 8-a eldono aperis la 20-an de aprilo de 1840 en la franca kaj angla kaj entenas la duan volumon de liaj esploroj.
Inter 1839 kaj 1848, Alexis de Tocqueville apartenis kiel parlamentano al la modera opozicio. Post la Revolucio de 1848, li batalis kontraŭ la socialismo kaj apogis la monarkion. Kiel ano de la leĝodona asembleo, li transprenis en 1849 eksteraferan oficon. Li retiriĝis, kiam Napoleono la 3-a trofortiĝis.
Tigurinoj
La Tigurinoj (latine Tigurini, greke Τιγουρίνοι ) estis unu el la kvar subgrupoj (pagi) de la kelta tribo helvetoj.
Historio
La setla teritorio de la tigurinoj estis en la areo ĉirkaŭ Aventicum en la nuntempe franclingva okcidenta Svislando. La etna nomo venas de la gaŭla lingvo kaj signifas "la homoj" (komparu irlande tigern, "sinjoroj" respektive kimre teyrn, "sinjoro").
Historie signifan rolon la tigurinoj kaj la tojgenoj ekhavis kun la cimbroj, kiun kiuj ili fine de la 2-a jarcento antaŭ nia erao kadre de la "cimbraj militoj" kontraŭ la romia armeo detruis multajn setlejojn en suda Gaŭlio. En la jaro 107 a.K. ili atingis la teritorion de la etno volcae en la sudo de nuntempa Francio kaj sub la ĉefeco de Divico venkis la romian armeon de konsulo Lucius Cassius Longinus kaj lia legato ("sendito") Lucius Calpurnius Piso Caesoninus. Lucius Cassius estis mortigita kune kun la plejparto de la romiaj soldatoj fare de la cimbroj, kiuj krome prenis romiajn ostaĝojn kaj devigis la malliberulojn sub la jugon, kiel dokumentigis Cezaro. En la kroniko Periochae de Tito Livio tiu epizodo ne menciiĝas. La ekzakta loko de la batalo ne plu estas konata, sed ĝi plej probable okazis en la valo de la rivero Garonne apud Agen, tial ke oni komune nomas ĝin la "batalo de Agen". En Orange la tigurinoj kune kun la aliaj triboj en 105 aK denove venkis alian romian armeon.
Ĝis la jaroj 102/ 101 a.K., la tigurinoj sekvis la cimbrojn en ties vagado tra la Alpoj, sed ne penetris en Italion, sed restis en la regiono de la montpasejo de Brenero. Post kiam la cimbroj en 101 a.K. apud Vercellae estis venkitaj de la de la romiaj trupoj de Gajus Marius kaj Lutatius Quintus Catulus, la tigurinoj revenis al siaj hejmoj. La tigurinoj povis eskapi la detruon kaj transloĝiĝis kun sia predo reen al la nordo. En la kolektiva memoro de Romio la tigurinoj aŭ la helvetoj poste restis kiel forta kaj minaca kelta tribo.
En la jaro 58 a.K., la tigurinoj partoprenis en la konkera vagado de la helvetoj al suda Gaŭlio, sed post kiam ili estis venkitaj fare de la trupoj de Gajo Julio Cezaro en la batalo de Bibracte en la valo de la rivero Saône, ili estis devigitaj reveni al la teritorio de hodiaŭa Svislando.
György Alexits
György ALEXITS [djordj aleksiĉ], hungare Alexits György estis hungara matematikisto, profesoro, instruisto, membro de Hungara Scienca Akademio. Lia patro estis György Alexics (lingvisto).
György Alexits naskiĝis la 1899 en Budapeŝto. Li mortis la 1978 en Budapeŝto.
Biografio
György Alexits frekventis mezlernejon, en Budapeŝto, poste li soldatiĝis. Post la 1-a mondmilito li aliĝis al komunistoj kaj li agadis por ili. Post fiasko de la Hungara Sovetrespubliko li rifuĝis al Graz, kie li frekventis universitaton. Hejmenveninta li ne povis instrui pro la komunismaj agadoj, tial li laboris en diversaj institutoj, laborejoj kaj iomete li ĵurnaladis. Baldaŭe li instruis en Rumanio. En 1929 li ricevis la permeson instrui en Hungario. Dum la 2-a mondmilito li batalis kontraŭ la faŝismo, tial li estis trudlaboristo en Dachau kaj Spaichingen. Post la 2-a mondomilito li instruis en gimnazioj kaj li havis diversajn gravajn ŝtatajn postenojn. Inter 1948-1967 li instruis en la universitato. Li ricevis premion Kossuth en 1951, en 1970 kaj 1976 aliajn premiojn.
Arnold Messenius
Arnold Messenius (1629-1651) (* Kexholm, en la 1629 - Stokholmo, en la 22-a de decembro 1651) estis sveda politika disidento, morte kondamnita de la reĝino Kristina. Li estis filo de Arnold Johan Messenius kaj nepo Johannes Messenius kaj ambaŭ estis ankaŭ persekutitaj: la unua mortis kun sia filo kaj la dua suferis persekutojn pro religiaj demandoj. En 1647 li fariĝis ĉambro-paĝio de la palatina grafo Karlo Gustavo, kaj unu jaro kaj duono poste li okupis similan postenon ĉe la palatina grafo Adolfo Johano (1629-1689). Arnold sendis, pere de Karlo Gustavo, riman skribon kie li faris akrajn kritikojn al la reĝino Kristina same kiel al ŝia superaj konsilantoj Axel Oxenstiernas kaj Magnus Gabriel De la Gardie (1622-1686). Messenius estis kondamnita kiel perfidulo kaj estis ekzekutita kune kun sia patro.
Tropaeolum tuberosum
Tubera tropeolo (Tropaeolum tuberosum) estas specio de la familio Tropeolacoj, kiu estas kultivata kiel nutraĵplanto. Ĝi estas kultivata ankaŭ kiel fungicido.
Richmond (Kalifornio)
Richmond estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Contra Costa.
Geografio
Richmond situas laŭ golfo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la meza kaj okcidenta partoj de la subŝtato.
Historio
En la nuna Richmond indianoj vivis dum jarmiloj. En la 18-a jarcento hispanoj-meksikanoj alvenis. Richmond estis fondita en la usona dominado en 1905 kaj ĝi tuj ricevis la rangon urbo. Pli frue la kampo havis la nomon San Pablo. En la fruaj 1900-aj jaroj la Santa Fe-fervojo atingis la urbon helpe de tunelo. Ĝis 1919 la urbo estis la plej granda vinfarejo en la mondo. En la 1920-aj jaroj la Ku-Kluks-Klano estis aktiva en la urbo. Dum la 2-a mondmilito ekprospero okazis en la industribranĉo (ĉefe ŝipokonstruado), samtempe alvenis pelitaj migrantoj.
Klimato
Richmond situas en mediteranea klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. La temperaturo averaĝe varias inter 14-23 °C, en septembro kun rekordo 42 °C, en januaro kun rekordo -4 °C.
Marcos Vinicius Silva Cupertino
Marcos Vinicius Silva Cupertino (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC.
Cindropetrelo
La Cindropetrelo (Oceanodroma homochroa) estas malgranda, malabunda marbirdo de la familio de ŝtormopetreloj nome Hidrobatedoj. Ili reproduktiĝas kolonie sur insuloj ĉe la marbordoj de Kalifornio kaj Meksiko, kaj estas unu el ses specioj de ŝtormopetreloj kiuj loĝas kaj manĝas en la riĉa sistemo de la Kalifornia Marfluo.
Taksonomio
La Cindropetrelo estis unuafoje priskribita de la usona ornitologo Elliott Coues en 1864. Kaj ties komuna kaj ties scienca nomoj, homochroa, "uniforme kolora", el antikva greka (h)omoia (όμοια), "simila" + "chroma" (χρώμα) "koloro", derivas el ties uniforme griza koloro. Oni sugestis ankaŭ nomigon de la specio laŭ la nomo de Coues, nome ties priskribinto.
Aspekto kaj ekologio
Tiu estas malgranda, uniforme fulgo-bruna ŝtormopetrelo kun forkoforma vosto, tre simila al la Nigra petrelo, kvankam ĝi estas pli malgranda kaj havas pli flugilfrapeman flugmanieron, kies ascendo iĝas horizontala al la korpo nur antaŭ la komenco de la descendo (aliaj ŝtormopetreloj en ties teritorio havas pli altan ascendon).
Ĝi estas gregema birdo ĉemare, manĝas nokte cefalopodojn, fiŝojn (ĉefe la profundemaj miktofedojn, kiuj aperas ĉe la mara surfaco nokte) kaj eŭfaŭsiedan krilon kia Thysanoessa spinifera, kiu svarmas surface. Ili ankaŭ sekvas fiŝkaptajn ŝipojn por la fiŝoleo (restaĵoj) liberigita kiam oni elprenas la retojn. Cindropetreloj nestumas en rokaj nestotruoj ĉe ĉebordaj insuloj, kaj revenas al la nestoj nur nokte. Tiu specio havas longan reproduktan ciklon: la ino ovodemetas en Majo kaj elnestiĝo okazas en Oktobro, kvankam tiu tempo ege varias, pli ol ĉe plej aliaj ŝtormopetreloj: kelkaj paroj povas havi unu idon kiu estas duonkreska kiam aliaj paroj estas ankoraŭ ovodemetade. Kiel ĉe multaj aliaj marbirdoj, la paroj montras kaj paran kaj lokan fidelecon, kaj pariĝas en la sama paro kaj kun la sama partnero dum multaj jaroj kaj nestumas ĉe la sama nestotruo, spite la fakton ke la paroj pasas siajn vivojn for de la reprodukta sezono separate unu el alia, kaj spite la fakton ke multaj individuoj povus konkurenci por la nestotruoj ĉe la reproduktaj kolonioj. Ŝanĝo en partnero kutime asocias kun ŝanĝo en la nestoloko.
La Cindropetrelo estas long-viva birdo; ringita individuo vivis almenaŭ 31 jarojn.
Distribuado, statuso kaj minacoj
La Cindropetreloj reproduktiĝas sur 17 insuloj en nordorienta Pacifiko, ĉefe ĉe la marbordo de Kalifornio, sed inklude kelkajn lokojn ĉe la marbordo de nordokcidenta Meksiko. Duono de la tutmonda populacio nestumas sur la Insuloj Farajonoj ĉe San Francisco. Aliaj reproduktaj insuloj estas la 8 Kanalinsuloj de Kalifornio kaj malgranda populacio reproduktiĝas sur la Koronadoj de Meksiko. For de la reprodukta sezono oni supozas, ke ĝi estas pli amplekse distribuataj, manĝante ĉe la Kalifornia Marfluo, sed ĝi ne entreprenas longan migradon kaj ne loĝas tiom for kiom aliaj specioj de ŝtormopetreloj. Komence de aŭtuno oni povas vidi grandajn arojn en la Golfo Monterejo. Tiuj birdoj ne loĝas interne je signifa distanco escepte kiam venas ŝtormo; ekzemple registro de Kantono San Mateo estis konsiderata "nekutima" fare de sperta naturalisto.
La tutmonda populacio estas ĉirkaŭkalkulata je 10,000 birdoj, 8,000 el ili reproduktuloj, kaj la populacio de Farajonoj malpliiĝis je unu triono inter 1972 kaj 1992. La Cindropetrelo estis pritaksita kiel specio de konserva zorgo en Kalifornio. Ĝ estas minacata pro predado fare de la Okcidenta mevo kaj de la Kuniklostrigo, pro lumigo el fiŝkaptaj ŝipoj, enmetitaj predantoj kiaj ratoj kaj sovaĝiĝintaj katoj, kaj pro poluado. Plej el la insuloj kie ili reproduktiĝas estas ŝirmitaj de ioma grado de protektado.
Tutmonda varmiĝo kaj klimata ŝanĝo povus okazigi markatan efikon sur la Cindropetrelo. Futuraj ŝanĝoj ĉe la marbordaj akvoj de Kalifornio pro tutmonda varmiĝo povus rezulti en pli varmaj, malpli produktivaj akvoj, kio signifus, ke estos malpli da manĝo disponebla por la petreloj. Aldone, oceana acidiĝo povas rezulti en malpliiĝo de krustuloj kiuj estas predospecioj por la petreloj pro la efiko kiun troa CO2 farus sur la ovoŝelo de la animaloj. Ankaŭ eventuala marnivela leviĝo minacus kelkajn nestolokojn kiuj situantas tro proksime al akvo.
Carpetana (metroo de Madrido)
Carpetana estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta en Vojo Carpetana, en distrikto Carabanchel (kvartalo Vista Alegre kaj Kvartalo San Isidro).
La stacio estis malfermita la.
La Granja (Cáceres)
La Granja (La Farmo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas granjeños. La censita populacio en 2007 estis de 372 loĝantoj.
Situo
La Granja estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierras de Granadilla. La surfaco de ties teritorio estas de 14,94 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
József Sadler
József Sadler [jOĵef ŝadler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sadler József estis hungara kuracisto, apotekisto, botanikisto, profesoro, muzeologo, membro de Leopoldina (akademio)  (1831). Lia botanika nomo estis Sadler.
Biografio
József Sadler frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li laboris en apoteko. Li akiris farmacian diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1810, poste li estis apotekisto en urbo Pest. Inter 1812 kaj 1819 li plulernis en la menciita universitato, fine li akiris medicinan diplomon. Ekde 1815 li helpis la instruadon en la universitato apud Pál Kitaibel. En 1820 li eklaboris en la Hungara Nacia Muzeo, en la sekva jaro li iĝis muzeologo. Li kolektis plantojn, mineralojn, insektojn en la plena lando. Ne forlasinta la muzeon li ankaŭ ekinstruis en la universitato en 1832, kie li estis nomumita ordinara profesoro post 2 jaroj. Post la hungara revolucio de 1848 li instris jam hungare. Li estis dekano inter 1826 - 1830.
Pulau Pangkor Laut
Pangkor Laut Island estas eta insulo en sudokcidento de Pangkor Island, Perak, Malajzio.
Adrar
Adrar estas berbera vorto signifanta "montaro" kaj nomo de kelkaj lokoj en nordokcidenta Afriko:
Quy Nhơn
Qui Nhơn estas metropolo, havenurbo, en provinco Bình Định de regiono Suda Centra Marbordo en Vjetnamio. Ĝi estas ankaŭ provinca ĉefurbo.
Geografio
Qui Nhơn situas laŭ la Sudĉina Maro en sudorienta parto de la lando (ĝia marbordo estas 42 km. longa. Da Lat troviĝas 222, Da Nang 278, Hue 348, Ho-Ĉi-Min-urbo 436, Rạch Giá 615, Hai Phong 834, Ha Long 867, Hanojo 884 km.
Historio
Quy Nhơn estis oficiale fondita en la malfrua 18-a jarcento, kvankam ĝiaj antaŭaĵoj devenas el la 11-a jarcento. Dum la 1620-aj jaroj la urbo estis portugalaj jezuitoj, kiuj nomis la lokon Pulo Cambi. La haveno estis malfermita al franca komerco en 1874, ĝi estis pligrandigita post la 2-a mondmilito. Dum erao de 2 landoj tiu urbo apartenis al Suda Vjetnamio. Dum la Vjetnama milito armeo de Usono havis tie signifan bazon. La haveno estis skrapita en 1977 por akcepti ankaŭ ŝipegojn.
Ekonomio
Qui Nhơn estas unu el la ĉefaj industriaj centroj de la provinco, eĉ de la lando. Historie oni okupiĝis pri komercoj, agrikulturoj kaj fiŝkaptadoj. En la lastaj jaroj okazis signifa ŝanĝo direkte al servoj kaj turismo. Tradicie estas signifa la haveno, sed oni jam okupiĝas ankaŭ pri fiŝbredado. La agrikulturo produktas cerealojn, legomojn, sukerkanojn, kokosojn, arakidojn kaj nuksojn, la industrio meblojn ĝardenajn kaj lignaĵojn.
En 2008 13 eksterlandaj firmaoj dungis 1119 homojn en la metropolo.
Eduko
Qui Nhơn havas du universitatojn, kie 601 instruistoj instruis en 2009 23,383 studentojn. Quy Nhon University kaj Quang Trung University. Ekzistis 19,900 bazlernejanoj kaj 28,500 mezlernejanoj.
Trafiko
Qui Nhơn havas enlandan flughavenon. La metropolo havas trairan marbordan ŝoseon, sed estas ankaŭ alia ŝoseo al interno de la lando. La trajna vojaĝado estis suspendita en 2016.
Klimato
En Qui Nhơn pluvas en la jaro 1650 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter septembro-decembro pli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 23-30 °C. Neniam frostas.
Pachuca de Soto
Pachuca de Soto estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Pachuca de Soto, kiu samtempe estas la ĉefurbo de la provinco aŭ subŝtato de Hidalgo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13048.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 275578 loĝantojn. El tiuj estis 131065 viroj kaj 144513 virinoj. La komunumo havas surfacon de 195,3 km² kaj sur tiu teritorio ekzistas 34 loĝlokoj. La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2400 metroj super la marnivelo.
Ĝi apartenas al la valaro nome Baseno de Meksiko.
János Kachelmann
János Kachelmann [jAnoŝ kaĥelman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kachelmann János estis hungara advokato. Lia frato estis Willibald Kachelmann.
János Kachelmann naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio), li mortis la  en Selmecbánya.
Biografio
János Kachelmann frekventis liceon en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Post siaj studoj li longe estis advokato en sia naskiĝurbo. Foje li estis elektita urbestro, en la studjaro 1855 li instruis en la liceo. Li okupiĝis multe pri historio de la urbo kaj ties minejoj, lernejoj. Li estis ankaŭ signifa mecenato de la urbo.
Gogan Varolea
Gogan Varolea (hungare: Gógánváralja) estas vilaĝo en Rumanio sude de Târgu Mureș.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 808 loĝantojn (rumanoj, hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye). Post 1966 aliĝis al Gogan. En ĝia reformita preĝejo la gotikstilan baldakenon pentris nekonata artisto inter 1503 kaj 1520. El ĝiaj 48 kasonoj 10 estas figuraj. De 1903 ili troviĝas en la Belarta Muzeo de Budapest.
Slim River
'Slim River (aŭ esperante Slim Rivero, ĉine: 冷水河) estas urbeto en Perak, Malajzio. Ĝi estas proksimume je 100 km (veturantaj tempigas 45 minutojn) de Kuala-Lumpuro. Situanta en la suda parto de Perak kaj estas je 20 km norde de Tanjung Malim. Ĝi estas proksimume je 100 km (veturantaj tempigas unu horo) de Ipoh. Slim Rivero estas la dua plej granda urbo en Tanjung Malim-distrikto. La urbo estas ĉirkaŭita de multaj malgrandaj vilaĝoj.
Historio
La urbeto estas nomita laŭ proksima rivero, Sungai Slim. La vorto Sungai signifas riveron en malaja. La rivero estis fakte nomita laŭ angla kapitano kun familia nomo Slim en la 19-a jarcento. Li hazarde iris supren laŭ la rivero anstataŭe de la rivero de Perak kiu estis la ĉefa akvovojo reen tiam.
Ekonomio
La ĉefaj laborpraktikadoj estas agrikultur-bazitaj, kiel ekzemple palmoleo kaj kaŭĉukaj plantejoj. Ekzistas kelkaj aŭtbutikoj vendantaj motorpartojn kaj komponentojn. Tio ŝuldiĝas al la proksimeco de la nova aŭtoproduktada urbo, Proton City en Tanjung Malim.
Demografio
La loĝantoj estas taksita je 100,000, kaj konsistas el malajanoj, ĉinoj, hindianoj kaj indiĝenanoj (Orang Asli).
Transportado
Ĝi estas alirebla proksime de vojo de la ĉefurbo, Kuala-Lumpuro (100 km) aŭ per trajno (Slim Rivera stacidomo). Ĉefĉefŝoseo al Tanjung Malim estis la plej unua impostovojo en Malajzio kaj estis poste donita liberan aliron al publiko en la mezo de la 1980-aj jaroj.
Antaŭ la konstruado de Nord-Suda Ekspresvojo, ĉiu trafiko iranta al cellokoj en la nordaj ŝtatoj de Duoninsula Malajzio, ekzemple Kedah, Perlis kaj Penang pasis tra la urbo Slim Rivero. Kiam la nova Nord-Suda Ekspresvojo ignoras pli malgrandajn urbojn, pli malmultaj homoj, trafiko, kaj turistoj pasas preter Slim Rivero. Nuntempe, la ekonomio de Slim Rivero pliboniĝas pro la proksima Proton City, situanta en Tanjung Malim.
Lokoj de interesoj
La akvofalo en Sungai Bil estas fama inter la lokuloj por semajnfina fulmferio. Kelkaj belaj punktoj laŭ la akvofalo por familia distrado kaj tendumado. Oni povas vojaĝi de la urbeto proksime de vojo ene de 30 minutoj. Manĝbudoj vendantaj lunĉon kaj rapidmanĝejo estas haveblaj normale dum semajnfino. Tamen, la akvo povis esti neklara dum la seka sezono.
Malseka merkato komencas ĉiun dimanĉan matenon ĝis tagmezo, kie oni povas provi gamon da lokaj pladoj kaj bongustaĵojn.
En Ulu Slim, ĉirkaŭ la sama distanco de Slim Rivero ĝis Sungai Bil, ekzistas termofonto, kaj estas atendite ke la loka administracio evoluigos la lokon, en libertempan regionon, por familioj. La akvo estas 104 °C kaj estas supozita por esti la 5-a plej varma termofonto en la mondo.
Pluraj subĉielaj ekstremaj sportoj estas haveblaj ene de Ulu Slim, rezervado neceso por tiuj al agado kiel ekzemple blanka akvosurtorenta flosado, 4x4 veturoj, tendumado, ĝangalomonta migrado kaj kompreneble noktoĝangalo piedvojaĝado.
Publikaj agrablaĵoj
Ekzistas nova moderna registara hospitalo disponiganta bazan medicinan prizorgon por la distrikto. Krome, ekzistas publika biblioteko por la lokuloj.
Lernejoj
Primara kaj sekundara eduko estas disponigita fare de kelkaj lernejoj en Slim Rivero, nome:
Katedro
Katedro estas surpodia seĝo por preleganto, predikanto, profesoro ks, en alia senco katedro estas profesora posteno en universitato, altlernejo. Ĝia nomo devenas de la greka lingvo καθέδρα, kiu signifas seĝo. Paroli "elkatedre" estas fari ĝin aŭtoritate.
Laŭ Francisko Azorín Katedro estas Seĝo por altrangulo; loko enhavanta tian seĝon. Li indikas etimologion el greka katedra, el kata + edra (sure seĝo) kaj de tie la latina cathedra.
Mekényes
Mekényes [mekEnjeŝ], germane Meknitsch, kroate Mekinjiš, Mekinjaš estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd.
Situo
Mekényes situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Sásd troviĝas 31, Pécs 61, Budapeŝto 170 km.
Sándor Petőfi
Sándor PETŐFI (naskiĝis la  aŭ la, mortis la ?) estis la pseŭdonimo de Sándor PETROVICS, hungara nacia heroo kaj poeto.
La familio
La patrino estis slovaka servistino Maria Hrúz devenanta el Turóc. Post la geedziĝo ili loĝis en Szabadszállás, ekde 1821 en Kiskőrös. Tie naskiĝis la poeto.
En 1825 naskiĝis pli juna frato István Petőfi, kiun ĉiuj hungaroj konas, ja Sándor Petőfi dediĉis tre konatan poemon al li: Al mia frato István.
La naskiĝo
La naskiĝo (la unua nasko de la patrino) okazis dum noktomezo. Pruvo: laŭ la rememoroj post la naskiĝo iu tuj iris al la najbaro por peti ion kaj dumvoje vidis la preteririntan urbetogardiston. Ties tasko estis ekzemple ĝuste dum noktomezo ĉirkaŭrigardi.
En la tiutempe latina matrikulo skribiĝis: Petrovics Alexander. Poste la familio translokiĝis en la proksima Kiskunfélegyháza, kiun Petőfi konfesis sia naskiĝurbo. Ankaŭ nun ambaŭ urboj rivaladas pro tio. La unusola pli juna frato István (=Stefano) naskiĝis en 1825.
Kremlo de Suzdal
La Kremlo de Suzdal (ruse: Суздальский Кремль) estas kremlo tute mezepoka de la 10-a jarcento. La unua skriba mencio pri la Kremlo de Suzdal datas de 1024. La Kremlo situas ĉe la kurbo de la rivero Kamenka en la sudo de la nuna urbo Suzdal. Ĝi havas ortodoksan preĝejon el tradicia rusa arkitekturo de la 16-a kaj 17-a jarcentoj, kune kun aldonaj konstruaĵoj kiel la Monaĥinejo Maria Protektinto, antikva ekzilejo kaj ripozejo de sinjorinoj el la alta klaso kiel la edzinoj de la caroj Ivano la Tria, kaj Petro la Granda.
Sándor Petőfi
Lernejaj jaroj
Petőfi frekventis lernejojn en 9 lokoj, komence en Kiskunfélegyháza ekde 1828, poste en Kecskemét kaj Szabadszállás. Frue li konatiĝis kun la latina lingvo. Inter 1831–33 li elstare lernis en Sárszentlőrinc, poste 2 jarojn en Pest, kie li lernis ankaŭ la germanan lingvon. Unu jaron li estis ĉe Deák-placa gimnazio evangelia, la duan ĉe la piaristoj. Inter 1835–38 li frekventis en Aszód, kie li debutis, kiel poeto.
Fragmento el lia rememoro: (iom arkaike)
Poste en 1838 li lernadis en Selmecbánya, kie li multe lernis pri poezio, dume la patro bankrotiĝis, sekve li ne povis plu financi la lernadon. Lia debuta poemo aperis en Athenaeum (revuo).
La migradaj jaroj
Li perpiede iris al Pest, kie li servis en Nacia Teatro (Budapeŝto). Tiutempe tio estis ago por la hungara lingvo, ĉar tiam la germana kaj la latina lingvoj estis oficialaj. Lia patro hejmenvenigis lin kaj sendis al parencoj en Ostffyasszonyfa. Tie li komencis amindumadi al riĉulino (kiu ne estis bona ideo), sekve en 1839 li soldatiĝis en Sopron. Li multe suferis, ĉar li estis malalta kaj tre maldika viro. En Graz li malsaniĝis, poste en Zagrebo li ricevis tifon. Tial li eksiĝis el la armeo.
En 1841 li revenis en Sopron, poste hejmenvenis al Dunavecse. La gepatroj volis, ke la filo daŭrigu profesion de la patro, tamen li denove elektis la aktoradon kaj pasigis 3 monatojn ĉe migra teatro. Aŭtune abrupte li denove iĝis lernanto en Pápa, kie li lernis ankaŭ la francan lingvon. Posttagmeze li instruis iun kaj kopiis tekstojn. El tio li vivtenis sin. Tie li konatiĝis kun Mór Jókai kaj Soma Orlai Petrich. En 1842 aperis lia debuta poemo en revuo Athenaeum. La surskribo estis Petrovics Sándor, sed la sekva poemo jam aperis kun surskribo Petőfi Sándor. Spite la sukcesojn li jam triafoje iĝis aktoro en nova migra teatro. En 1843 li aktoradis en Fehérvár kaj en Kecskemét, kie la teatro bankrotiĝis. Tiutempe li konatiĝis kun fama aktoro Gábor Egressy. Li ne povis aniĝi en teatroj de Pest kaj Pozsony, sekve li estis helpĵurnalisto. Lia mizero disfamiĝis, tial li ricevis de helpemuloj tradukajn laborojn kaj en Pozsony li manuskripte kopiis parlamentajn novaĵojn. Ili estis sukcesaj. Tio estis lia vera unua salajro.
La verkado ne ĉesis, Petőfi faris novan stilon en la poezio, tio estis la popoleca stilo. La hungaraj infanoj jam en la infanĝardeno konatiĝas pri liaj mallongaj poemoj. En la 1840-aj jaroj Béni Egressy komponis muzikojn al la plej konataj poemoj de Petőfi.
La sekva urbo estis Debrecen, pri kio li tiel remenoris: "Ho, Debrecen… mi multe suferis en Vi!". Li denove mizeriĝis, iomete aktoradis. Tie li verkis Johano la Brava, dume li ne povis hejtadi la ĉambron. La unusola varmo estis la pipo, per kio li varmigis siajn manojn. Lia samklasano el Pápa apogis lin. En 1844 li hejmenvenis kelkajn monatojn al Dunavecse, kie li verkis poemojn precipe pri la familio. Li jam estis fama poeto kaj havis postenon en revuo. Tiam aperis A helység kalapácsa (=La Martelulo de la vilaĝo) kaj János vitéz (=Johano la Brava). Dume li ofte amindumis al diversaj fraŭlinoj, ekzemple al aktorino Kornélia Prielle.
Abrupte li komencis migradi en Supra Hungarujo printempe de 1845 3 monatojn el Pest tra Aszód, Miskolc al Kassa. Survoje li vizitis urbojn Eperjes, Késmárk, Igló, Rozsnyó, Rimaszombat, Losonc. En Eperjes li pasis monaton kun poetoj Mihály Tompa kaj Frederiko Kerényi. Li ŝatis viziti la iamajn fortikaĵojn (Somoskő, Nógrád). Fine li revenis al Pest tra Balassagyarmat kaj Vác. Poste li verkis historian dramon Tigris és hiéna (=tigro kaj hieno).
La Societo de Dekopo kaj la geedziĝo
Printempe de 1846 li fondis amikan rondon Dekopo, kie li kolektis siajn literaturajn amikojn, ekzemple Mór Jókai, Kolomano Lisznyai Damó kaj Mikaelo Tompa. Ili kune fiaskis eldoni novan revuon.
Septembre en balo de Nagykároly li konatiĝis kun Júlia Szendrey [sendrei], poste li vizitis ŝian familion en Erdőd. Dufoje okazis fiaska svatiĝo, ĉar la riĉa patro malaprezis la poeton.
En 1847 nova talenta poeto János Arany aperis inter la poetoj. Petőfi tuj skribis al li poemecan leteron. Sekve granda amikiĝo naskiĝis inter ili. En la sama jaro volumo aperis: Ĉiuj poemoj de Sándor Petőfi, kiu furore elĉerpiĝis. La komenca strofo estis:
La amo kaj liber':
plej karaj sur la ter'!
Mi por mia am' oferas
vivoflamon,
mi por la liber' oferas
''mian amon. ''
(Traduko de Kolomano Kalocsay)
En tiu jaro la poeto denove rondvojaĝis en Supra Hungarujo, vizitinte urbojn Beregszász, Munkács kaj Ungvár.
La geedziĝo kun Júlia Szendrey okazis en 1847 sen partopreno de la patro Ignác Szendrey. Grafo Sándor Teleki (unusola grafa amiko de Petőfi) invitis ilin en Koltó por pasigi la mielmonatojn. Estas historio pri konatiĝo de Petőfi kaj Teleki. En societo okazis la jena:
En Koltó li verkis ankaŭ imponajn poemojn, ekzemple Fine de septembro. Poste ili vizitis en Nagyszalonta Arany-on, fine ili komencis loĝi en Pest.
Revolucio
En marto de 1848 jam en Vieno okazis revolucio, sekve la 14-an de marto amika rondo de Petőfi decidis, ke en la sekva tago ili faros revolucion. Fakte ili frumatene kolektiĝis en kafejo Pilvax (ankaŭ nun funkcianta restoracio en Budapeŝto). Ili kune verkis la 12 postulatojn, krome Petőfi verkis sian plej faman poemon Nacia Kanto-n aŭ ankaŭ tiel konatan '''Ek! Hungaro'''. Ili varbis junulojn en la universitato, kune ili iris al la Hungara Nacia Muzeo, kie ili deklaris la menciitan poemon kaj la postulatojn. La poemo havis refrenon, kiun la amaso tuj eklernis kaj ili jam kune deklaris: Je la dio de l' hungaroj
diras ni,
ĵuras ni, ke jugon plu ne
tiras ni!
(Traduko de Kolomano Kalocsay)
Poste ili iris al presejo, kie la poemo kaj la postulato tuj presiĝis, kiel la unua LIBERA (nekontrolita) presaĵo. Dume la amaso daŭre pligrandiĝis. Posttagmeze ili kunvenis antaŭ la urbodomo, poste li iris al Buda por liberigi politikan arestiton Mihály Táncsics. La tago finiĝis en la Nacia Teatro, kie okazis solena prezentado. Resume ili faris sensangan revolucion. Tiun la hungaroj aprezas alte, sed tiutempe la ĉefurbo estis en Pozsony.
En junio la poeto havis fiaskon: li ne sukcesis esti deputito en Szabadszállás. La 15-an de decembro Patőfi patriĝis, naskiĝis unusola filo Zoltán Petőfi. Spite tion li denove iĝis soldato en armeo de Jozefo Bem. La armeestro kaj la poeto interakorde estimis unu la alian. Printempe de 1849 abrupte mortis gepatroj de Petőfi.
La duba morto
Oficiale Petőfi mortis dum rifuĝo el batalkampo de Segesvár. Rusa oficiro rememoris: Mi vidis hungaran kadavron ĉe puto, kiu ekinteresis min, ĉar apude paperoj troviĝis. Se tio estas vera, la konstanta malriĉeco helpis la morton. Iam Jozefo Bem donacis al la poeto ĉevalon, kiun li uzis multe, tamen li vendis ĝin por akiri monon. Rajdanta li rapide estus foririnta. La edzino poste longe serĉis lin. Fine ŝi denove elektis novan edzon. Tio forte skuis la publikon, inter ili Johanon Arany, kiu eĉ verkis poemon pri tio. Komence de la socialismo denove okazis arkeologa serĉado sen rezulto. Nuntempe etendiĝis nova starpunkto. Laŭ tio Petőfi iĝis militkaptito de rusoj kaj li mortis en Siberio.
Famaj verkoj tradukitaj al Esperanto
La avo / El la hungara originalo trad. László Somlai. - Purmerend : Muusses, 1937. - 31 p. - (Muusses Esperanto Biblioteko ; 8)
Hungara poemaro II : (Petőfi kajero) / esperantigis R. Fiedler, A. de Marich kaj Rudolfo Rajczy. - Budapest : Nagy, 1907. - 8 p. (Esperanta Universala Biblioteko ; 4)
Johano la Brava / El la hungara: Kálmán Kalocsay. - 2. eld. - Budapest: Literatura Mondo, 1948. - 65 p. Originala titolo: János vitéz
Johano la Brava : bildrakonto / adapt. de poemfabelo de Sándor Petőfi. El la hungara trad. Kálmán Kalocsay. Bildoj laŭ freskoj de Béla Sándor. Proza teksto de Ada Csiszár. - Budapest, 1997. - 37 folioj : multaj ilustr. Originala titolo: János vitéz
Libero kaj Amo : poemoj elektitaj / Sándor Petőfi. Trad.: Kálmán Kalocsay. - Budapest: Corvina, 1970. - 260 p.
Vikipedia statistiko
En Vikipedio la serĉilo trovis 3200 trafojn je la 8-a horo en la 21-an de februaro 2017.
Tepuka
Tepuka estas insulo sin trovanta 18 kilometrojn okcidente de Fongafale, en la nordokcidento de Funafutio, la ĉefa atolo de la oceania insulŝtato Tuvalo. La insulo situas inter pli malgranda insuleto (Tepuka Vili Vili, sudokcidente) kaj alia ankaŭ pli malgranda (Te Afualiku; nordoriente). Dum la lastaj jaroj la insulo multege eroziiĝis. Tepuka situas inter Pacifiko (okcidente) kaj la funafutia laguno Te Namo. En ĝi estas subtera mondmilita ŝirmejo je bona stato.
Zähringer
La ŝvabia mezepoka nobela dinastio Zähringer, parenca al la Ŝtaŭfoj, ekde la fino de la 11-a jarcento donis al si tiun nomon, laŭ la hejma burgo Zähringen apud Frajburgo (Freiburg im Breisgau). La ankoraŭ floranta dinastio Badeno same parencas al la dinastio Zähringer.
Historio
Historiistoj supozas ke la dinastio Zähringer devenas el la tribo Alaholfinger de la ĝermana etno sueboj. Probable frue ili havis nobelajn privilegiojn, kiuj distingis ilin de aliaj familioj de la sueboj.
Grafo Berthold la 1-a, kiu havis diversajn regoteritoriojn en la govioj Breisgau, Thurgau (Turgovio), Ortenau kaj Baar, en 1057 havis promeson de la imperiestro Henriko la 3-a de la Sankta Romia Imperio ricevi la duklandon Ŝvabio, sed ĉar la imperiestro ne volis plenumi tiun promeson, li anstataŭe donis al la grafo la duklandon Karintio kaj la markion Verono, sen ke la grafo havis praktikan eblecon vere plenumi tiujn rajtojn je regado. La regantoj de la duklando Ŝvabio restis la Ŝtaŭfoj.
En 1097 denove konfirmiĝis ke la Ŝtaŭfoj tenu la titolon de duko de Ŝvabio, sed el la jamaj regoteritorioj de la dinastio Zähringer plus pluraj feŭdoj kreiĝis nova duklando Herzogtum Zähringen. Aliaj samtempaj nobeloj tamen ne konsideris tiun novan teritorian duklandon samranga al la pli malnovaj tribaj duklandoj. Sekve la regantoj de la dinastio  Zähringer intense strebis gajni tian rekonon de samrangeco, kvankam la teritoria rivalado de la dinastioj Ŝtaŭfoj kaj Velfoj limigis ekspansian politikon de la dinastio Zähringer. En 1127 la dinastio ricevis titolon de "rektoroj" de Burgonjo. Dum la tuta plia tempo de la dinastia ekzisto la regantoj de la familio Zähringer plu penis ampleksigi sian teritorion al plenrajta duklando kaj aspektigi ke la titolo de "rektoroj" de Burgonjo samrajtus al posedo de duklando Burgonjo. Post la morto de imperiestro Henriko la 4-a de la Sankta Romia Imperio la duko Berthold la 5-a de Zähringen estis imperiestra kandidato. Berthold nur mallongtempe tenis sian kandidatiĝon, sed tiu epizodo montras ke tiutempe la dinastio havis tiom altan renomon, ke ĝi konsideriĝis "inda je imperiestra honoro".
La dinastio pli kaj pli altigis sian rangon inter la regantoj de la Sankta Romia Imperio plejparte dum la epoko de investitura kontroverso, en kiu la dinastiaj regantoj plejparte subtenis la papon.
En la 12-a jarcento la dinastio en la nuntempaj sudokcidenta Germanio kaj Svislando atingis signifan potencon, sen povi establigi kontinuan kaj stabilan duklandon kiel unueca regno. Ke la familio tamen havis fortan pozicio, je granda parto ŝuldiĝis al grandaj enspezoj pro minado de arĝento.
Ĝis la jaro 1093 la familianoj entombiĝis en Weilheim an der Teck, kie situis la burgo Limburg kiun kaj la dinastio Zähringer kaj la dinastio Badeno konsideris sian devenan fortikaĵon. Post kiam la posedaĵoj de la dinastio Zähringer trovis pli kaj pli sudokcidente, pli kaj pli malproksime de Weilheim, ekde la jaro 1093 la familianoj entombiĝis en la monaĥejo Sankta Petro en la Nigra Arbaro. La dinastia grafo Berthold la 5-a en 1200 komencis financi unuan ampleksigon de la katedralo de Frajburgo nelaste pro la celo ricevi ankoraŭ pli reprezentan tombejaron. La ĉefa linio de la dinastio tamen estingiĝis, kiam Berthold la 5-a mortis en 1218, antaŭ ol la katedralo estintus finita.
La dinastio en sia regoteritorio apligis aktivan loĝigan politikon, kaj fondis multajn urbojn, vilaĝojn kaj monaĥejojn. Ili elektis la lokojn kaj laŭ politikaj kaj laŭ ekonomiaj kriterioj. Unueca juro, centra administrado kaj laŭeble granda libereco de la civitanoj karakterizis la regoteritorion. Plia tipa eco estis la modela urbocentra modelo kun du centraj stratoj, kiuj ortangule renkontiĝas en la pleja urbocentro – samkiel kruco. Tiuj du stratoj do dividis la urbokernon en kvar proksimume samgrandaj kvaronoj aŭ kvartaloj. Ofte unu el la stratoj pli larĝis kaj konsideriĝis bazara strato. Inter tiuj urboj estas ekzemple Berno, Burgdorf, Bräunlingen, Freiburg im Breisgau, Freiburg im Üechtland, Haslach im Kinzigtal, Murten, Neuenburg am Rhein, Offenburg, Rheinfelden, Thun kaj Villingen.
La urboj situs je ambaŭ flankoj de la Nigra Arbaro. Tial por la dinastio aparte gravis kontroli sekurajn trafikejojn tra tiu mezalta montaro. Por pli larĝaj vojoj en la Nigra Arbaro forhakiĝis multaj arboj, kio kreis multajn novajn terenojn por setlado kaj helpis loĝigi la montaron.
Ren Yamamoto (1999)
Ren Yamamoto (山本 廉, n. ) estas japana futbalisto.
Proteo (mitologio)
Proteo, (helene Πρωτεύς, latine Proteus) estas en la helena mitologio mara dio, filo de la dio de maroj Pozidono kaj mara nimfo Naido.
Koloso de Rodoso
La Koloso de Rodoso (Κολοσσός της Ρόδου) apartenas al la sep mirindaĵoj de la antikva mondo, sed malmulte sciatas ekzakte pri tiu giganta statuo (kun proksima alteco de 34 metroj) de la dio Helioso, starigita sur la greka insulo Rodoso fare de Ĉareso de Lindos dum la 3-a jarcento a.K.. Ĝi havis proksime la saman grandecon kiel la Statuo de Libereco en Nov-Jorko kvankam ĝi staris sur pli malalta bazo.
La prezentado kiel disgamba gardisto super la enirejo de la haveno de Rodoso kreiĝis ĵus en la nuntempo kaj eraras. Tia statuo ne povis ekzisti, eĉ sole pro statikaj kialoj. Oni supozas, ke la koloso necese havis „trian stargambon“, forme kiel mantelo (laŭ provo de rekonstruado fare de H. MAYRON), kiel lanco (laŭ A. GABRIEL) aŭ simile – aŭ ke ĝi staris kun rektaj gamboj kaj kun unu mano ĉielen proksime de la haveno.
Koloso
La NPIV resumas tiujn difinojn: koloso kiel Statuo de grandegaj dimensioj kaj Giganta homo aŭ regno, dum kolosa estus Havanta eksterordinarajn proporciojn aŭ ecojn.
Laŭ Francisko Azorín koloso aŭ kolosaĵo estas Grandega bildo, objekto, aŭ konstruaĵo. Li indikas etimologion el la greka kolossos (kolosa statuo), el kolos (granda), kaj de tie la latina colossus.
La Koloso kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas la Koloson:
Marie Gevers
Marie GEVERS (naskiĝis la ĉe Edegem, proksima al Antverpeno, en Belgio; mortis la ) estis belga verkistino.
Edukita de sia patrino, ŝi trovis precipan intereson pri legado. Tre frue ŝi verkis kamparajn poemojn, kuraĝigita de Verhaeren. Edzinigita en 1908, ŝi dediĉis sian vivon al sia familio. Ŝia poezio estas parenteze tre distinkta pro la temo de la amo de siaj originoj.
En 1917 ŝia unua poemaro, Missembourg, verkiĝis. Poste, ĉ. 1930, ŝi koncentriĝis precipe je proza verkado: Madame Orpha ou la sérénade de mai (1933), Guldentop (1934) kaj La ligne de vie (1937) daŭrigis ĉi tiun konstantan intereson pri la malgravuloj kaj la antverpena vivo. Marie Gevers estis la unua virino elektita al la Académie Royale de Langue et de Littérature Françaises de Belgique (Reĝa Akademio de Franclingva Lingvo kaj Literaturo de Belgujo) en 1938. En 1960 ŝi ricevis la grandan kvinjaran Premion de franclingva literaturo.
Firsanovskaja (stacio)
Firsanovskaja (Фирсановская) estos haltejo sur la Linio MCD-3 Leningradsko-Kazanskij de la Moskvaj centraj diametroj en Ĥimki.
Stacio Heiwajima
Stacio Heiwajima (japane: 平和島駅 [Hejŭaĝima-eki], angle: Heiwajima Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ota, Tokio, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū (ĉefa).
Roden
Roden havas diversajn signifojn:
Vasilij Struve
Vasilij STRUVE (Василий Васильевич Струве, naskiĝis la 21-an de januaro 1889 en Sankt-Peterburgo — mortis la 15-an de septembro 1965 samloke) estis soveta historiisto kaj orientalisto, profesoro de Leningrada Universitato, kreinto de la soveta skolo pri Antikva Proksima Oriento. Membro de la Akademio pri Sciencoj de Sovetunio. Spertulo pri egiptologio kaj asiriologio.
Sándor Tomcsa
TOMCSA Sándor (tomĉa) rumanuja hungara verkisto, karikaturisto (Székelyudvarhely, 27-a de aŭgusto 1897 -samloke, 18-a de januaro 1963).
Hůrky (apartigilo)
Nomon Hůrky havas pluraj setlejoj en Ĉeĥio:
Sándor Tomcsa
Biografio
Li sian tutan vivon vivis en sia naskiĝurbo. Tie li studis en mezlernejo. Inter 1929 kaj 1940 li estis la kunlaboranto de Brassói Lapok kaj post la milito de 1947 de Romániai Magyar Szó, poste Előre. Liaj verkoj en Utunk ofte aperis tiel: "verkis kaj desegnis Tomcsa Sándor".
33561 Brianjasondu
33561 Brianjasondu estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Brian Jason Du, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la Plano West Senior High School de Plano (Teksaso, Usono).
Úri
Úri (Uri) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Nagykáta. La loknomo signifas: sinjora.
Bazaj informoj
47.34333°N, 19.23917°W
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Sülysáp kaj tie fervojo kaj ĉefvojo estas proksime. Budapeŝto estas je 40 km-oj.
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1252. En la turka erao la komunumo ne senhomiĝis, sed jes poste dum la ribelo de Francisko Rákóczi la 2-a.
Gipsy Kings
Gipsy Kings estas cigana muzika grupo devenanta el Francio. Ili estas parencaj ciganaj muzikistoj, plej multe konataj pro sia katalunia rumbo, flamenka muziko kaj aliaj.
Aŭtovojo Justiniano Posse
La Aŭtovojo Justiniano Posse, AU 20 aŭ Autopista Córdoba-Villa Carlos Paz «Justiniano Posse», estas rapida ŝoseo kiu estas parto de la RN 20 kaj kunigas la urbon Kordobo kun Villa Carlos Paz. Ĝi havas etendon de 35 km proksimume.
Seymour Hicks
Sir Edward Seymour HICKS (la 30an de januaro 1871 – la 6an de aprilo 1949), pli bone konata kiel Seymour HICKS, estis brita aktoro, ludisto de "music hall", dramaturgo, aktor-administranto kaj produktoro. Li famiĝis, frue en sia kariero, kiel verkisto, stelulo kaj produktoro de Eduarda muzikkomedio, ofte kun sia fama edzino, Ellaline Terriss. Lia plej fama rolo estis tiu de Ebenezer Scrooge en la verko de Charles Dickens nome Kristnaska Kanto.
Aŭtovojo Justiniano Posse
Tiu Aŭtovojo ekkonstruiĝis en 1971, kiam oni konstruis ankaŭ la vojon de la Varianto Pueyrredón kaj estis inaŭgurita la 20-a de februaro de 1976.
Ĝi posedas pagejojn, nome la plej grandajn de la provinco Kordobo, je 4 km de Kordobo elirante direkte al Villa Carlos Paz. Same oni inaŭguris prilumigan totalan verkon de la aŭtovojo por ties proksimume 35 kilometroj de longo.
Seymour Hicks
Li faris sian premieron sur scenejo estante naŭ-jaraĝa kaj aktoris profesie estante dekses-jaraĝa, Hicks aliĝis al teatra kompanio kaj turneis tra Usono antaŭ steluli en Under the Clock en 1893, nome unua muzika "revu-teatro" iam ludita en Londono. Post tio, li stelulis en reludado de Little Jack Sheppard en la Gaiety Theatre de Londono, kiu metis lin al la atento de la impresario George Edwardes. Edwardes dungis Hicks por sia venonta spektaklo, The Shop Girl, en 1894. Ties sukceso kondukis al lia partopreno en du pliaj el la sukcesaj virin-muzikaloj de Edwardes, nome The Circus Girl (1896) kaj A Runaway Girl (1898), ambaŭ kun stelulado de Terriss. Li por la unua fojo ludis la rolon de Ebenezer Scrooge en 1901 kaj poste ludis ĝin milojn da fojoj sur la scenejo. Hicks, kun sia edzino, aliĝis al la produktoro Charles Frohman en lia teatra trupo kaj verkis kaj stelulis en serio de eksterordinare sukcesaj muzikaloj, kiel Bluebell in Fairyland (1901), Quality Street (1902), The Earl and the Girl (1903) kaj The Catch of the Season (1904).
Hicks uzis siajn enspezojn el tiuj spektakloj por lui la konstrtuaĵon de la Teatro Aldwych en 1905 kaj de la Teatro Hicks en 1906, malfermante tiun lastan per nova sukcesa spektaklo nome The Beauty of Bath. Liaj surscenejaj ludoj estis malpli sukcesaj en tiuj postaj jaroj, kaj li decidis anstataŭe steluli en turneoj de "music hall", kiel por Pebbles on the Beach (1912). Li plue verkis malpezajn komediojn, el kiuj la plej populara estis The Happy Day (1916). En kino, li aperis por la unua fojo en filmoj Scrooge kaj David Garrick ambaŭ de 1913. Postaj elstaraj filmoj estis The Lambeth Walk (1939) kaj Busman's Honeymoon (1940), kaj lia lasta filmo estis en la jaro de lia morto, 1949.
Hindia riverdelfeno
La Hindia riverdelfeno aŭ suzuo ganga (Platanista gangetica aŭ Susu gangetica) estas endanĝerita nesalakva aŭ riverdelfeno kiu troviĝas en la regiono de Suda Azio, kiu povas esti disigita en du subspecioj, nome Ganga riverdelfeno (P. g. gangetica) (~3,500 individuoj) kaj la Indusa riverdelfeno (P. g. minor) (~1,500 individuoj). La Ganga riverdelfeno estas ĉefe trovebla en la riveroj Gango kaj Brahmaputro kaj iliaj alfluantoj en Bangladeŝo, Barato kaj Nepalo, dum la Indusa riverdelfeno troviĝas nur en la ĉefa kanalo de la Indus-rivero en Pakistano kaj fluantaj kanaloj konektitaj inter la akvobaraĝoj Ĝinnah kaj Kotri. El la 1970-aj jaroj ĝis 1998, ili estis konsideritaj kiel apartaj specioj; tamen, en 1998, ties klasigo estis ŝanĝita el du apartaj specioj al subspecioj de unusola specio. La Ganga riverdelfeno estis agnoskita de la registaro de Barato kiel Nacia Akvanimalo kaj estas la oficiala animalo de la urbo Guvahati, Barato. La Indusa riverdelfeno estis deklarita kiel la Nacia Mamulo de Pakistano.
Johano la 1-a (Kleve-Mark)
Johano la 1-a (naskiĝinta la 14-an de januaro 1419; mortinta la 5-an de septembro 1481) estis de 1448 ĝis 1481 Duko de Kleve, Grafo de Mark kaj reganto de Ravenstein. Johano estis la plej aĝa filo de Adolfo la 2-a de Kleve kaj Maria de Burgonjo, filino de Johano la 1-a de Burgonjo.
Vivo
Siajn infan- kaj junaĝojn li pasigis ĉe la burgonja kortego en Bruselo ĉe sia onklo Duko Filipo „la Bona“ de Burgonjo. En 1444 lia patro vokis Johanon reen al Kleve, por ke tiu ĉi subtenu lin en la Malpaco de Soest kontraŭ la kolonjan ĉefepiskopo Ditriĥo de Moers. En Kleve oni nomis lin pro siaj burgonjaj moroj dat Kint van Vlaanderen [La infano de Flandrujo] aŭ Johanneken met de Bellen [Joĉjo kun la sonoriloj]. Samtempe Johano estis ekipata per partoj de la duklanda teritorio.
Post la morto de Adolfo la 2-a la 23-an de septembro 1448 ekokupis la postsekvon en Kleve. En 1450 li transcedis la reglandojn Ravenstein kaj Wijnendale al sia pli juna frato Adolfo de Kleve kiel apanaĝo. Pri Graflando Mark li povis disponi nur ekde 1461 post la morto de sia onklo, Grafo Gerhardo je Mark. La Malpaco de Soest estis finata en 1449 post la venko de la kleva flanko. De 1450 ĝis 1457 Johano denove estis implikita en milito kontraŭ la ĉefepiskopo de Kolonjo, denove en malpaco kun Soest (1462/63) kaj en milito kontraŭ ĉefepiskopo Rupreĥto de Palatinato.