cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Observatorio de Frasso Sabino
La konstruaĵaro de la observatorio entenas konstantan pri-astronomian ekspozicion, planetarion kaj unu teleskopon Cassegrain kun ĉefa spegulo de 368,3 mm (14,5 coloj).
Laŭ Minor Planet Center, du numerotitajn asteroidoj estis malkovritaj elde tiu observatorio en 2000 kaj 2010.
Kastelo Rundāle
Kastelo Rundāle (Rundāles pils, Schloss Ruhenthal) estas baroka kastelo en la regiono Zemgalio de Latvio, distrikto Bauska, proksime de la urbo Bauska. En la duklando Kuronio, ĝi estis sumero-kastelo por la dukoj.
Ekde la jaro 1920 la kastelo estas ŝtata posedaĵo. La konstruaĵo ofte nomatas ”Versajla kastelo de Baltio”.
Arkitekturo
La kastelo apartenas al la plej signifaj konstrumonumentoj de la stiloj baroko kaj rokoko en Latvio. Ĝi planiĝis laŭ modelo de la Versajla kastelo en Francio. La kastelo de tri aloj kaj du etaĝoj en areo de 7000 kvadrataj metroj havas 128 ĉambrojn kaj salonojn. La kastela parko same planiĝis laŭ franca stilo.
Historio
La konstruon de la kastelo instigis la rusia carino Anna Ivanovna – ĝi estu somera rezidejo de la germanlingva duko Ernst Johann Biron respektive von Bühren de Kuronio. La planojn faris la carina arkitekto Bartolomeo Francesco Rastrelli. La konstrulaboroj daŭris de 1735 ĝis 1740.
Nuntempe la konstruaĵo estas muzeo.
Jimmy Gourley
Jimmy GOURLEY (James Pasco GOURLEY la pli juna; * 9-an de junio 1926 en Sankta-Luiso, Misurio; † 7-an de decembro 2008 en Villeneuve-Saint-Georges) estis usona ĵazgitaristo.
Vivo
Gourley alkreskis en muzikistofamilio; lia patro fondis en 1936 konservatorion en Hammond (Indianao). Komence de la 1940-aj jaroj li prezentis kun bando de la samaĝa Lee Konitz. Ekde 1943 ĝis 1944 li prezentis kun variaj bandoj en la ĉirkaŭaĵo de Los-Anĝeleso, antaŭ ol li militservis ĝis 1946 en la usona mararmeo.
Post sia reveno en Ĉikago li fariĝis membro de bando de Jay Burkhart. Poste li laboris ankaŭ kun Gene Ammons, Sonny Stitt, Doug Mettome, Lou Levy, Anita O'Day same kiel kun la duopo de Jackie Cain kaj Roy Kral. En 1951 Gourley transloĝiĝis al Parizo, kie li ĉefe prezentis kun Henri Renaud kaj faris sonregistraĵojn kun Zoot Sims, Gigi Gryce, Clifford Brown kaj Roy Haynes.
En 1958 li prezentis plurajn monatojn kun Art Simmons; Komence de la 1960-aj jaroj li laboris kun Kenny Clarke, Stan Getz, Lester Young, Zoot Sims, J. J. Johnson kaj Bud Powell. En 1964 li koncertvojaĝis kun propra kvaropo tra Eŭropo. En 1966 li prezentis en triopo kun Lou Bennett (poste kun Eddy Louiss kaj Kenny Clarke en Chat qui pêche.
Ekde 1970 ĝis 1972 Gourley loĝis sur la Kanarioj; post sia reveno al Francujo li prezentis kun variaj ensembloj i.a. en la pariza ĵazklubejo Saint-Germain. En la 1980-aj jaroj li laboris triope kun Pierre Michelot kaj Charles Bellonzi (resp. Philippe Combelle). En 1986 li koncertis en Novjorko, Ĉikago kaj Los-Anĝeleso kaj surdiskigis kun Marc Johnson, Victor Lewis, Ralph Moore kaj Don Sickler.
Belfagoro
Belfagoro, famas en la fantasta okcidenta imaga mondo, ofte celebrita kiel pereiga ulo en literaturo, en operoj kaj antaŭ ne longe kinarte en Belphégor ou le Fantôme du Louvre (Belfagoro aŭ la Fantomo de Luvro). Ĝia nomo ŝprucas el Baal Fegor (aŭ Peor), kies senco similas al “Sinjoro de Fegor”, unu el la montoj de Moab, oriente de la Morta Maro. Ĝi nombriĝis inter la ŝemidaj dioj, kiu, same kiel Baal de Ugarit, havis sian sidejon sur monto. Baal Fegor ne estis, do, malbonfara diaĵo aŭ demono, sed prefere tera diigita potenco, kies bonaj favoroj estis rite petataj de la ĉirkaŭaj popoloj.
Ĝia akceptiĝo kiel demona figuro certe koincidas kun la biblia tradicio, kie Belfagoro ludas kiel dio de la malamikoj al judoj. Fakte, kiam la israelaj triboj, gvidataj de Moseo, marŝas direkten al tero de Kanaanoj, post la epopeigita liberiĝo el Egiptujo, la libroj Nombroj rakontas kiel la popolo sin allasis altiri de la malvirtaj moroj de la junulinaro de Moab kaj, tiel, perfidis sian Dion kultante Baal Fegor. De tiam Belfagoro subklasiĝis el dio al pereiga demono, kontribuante al la formiĝo de la diabla entaĵo en medio rigide monoteisma.
(Marĝene notatu ke diversaj literaturaj verkoj uzas kiel titolon, aŭ parta titolon, la vorton Belfagoro: Ekzemplo: La fabelo de Ĉefdiakono Belfagor de Niccolò Machiavelli
Salgiro
Salgiro estas la plej longa rivero de la Krimea Duoninsulo.
La rivero longas 204 km., la areo de ĝia baseno estas ĉirkaŭ 3750 km2. Salgiro estas formita de kuniĝo de la riveroj Angaro kaj Kizilkobo, kiuj komenciĝas sur la nordaj deklivoj de la Krimea montaro. Poste Salgiro fluas nordorienten kaj alfluas la golfon Sivaŝo. La rivero estas nutrata plejparte de neĝoj kaj subteraj akvoj. Somere en la malsupra parto de la fluejo ĝi sekiĝas. Ĉe la rivero Salgiro situas la ĉefurbo de Krimeo — la urbo Simferopolo, ĉe kiu sur la rivero estas kreita la simferopola akvorezervujo (ene de Simferopolo la rivero akceptas sian sufiĉe grandan dekstran alfluanton — la riveron Malgranda Salgiro). La akvo de la rivero estas uzata por produktado de energio kaj ankaŭ por agrikulturaj bezonoj.
Albert Steidl
Vivo
Albert Steidl frekventis post ok jarojn da deviga ĝenerala instruiĝo la akademion komercan en Salcburgo kaj estis paralele laboranta studento ĉe la Altlernejo por monda komercado en Vieno. En 1949 li magistriĝis kaj en 1952 li doktoriĝis. Inter 1954 kaj 1968 li liberprofesie aktivadis kiel imposta konsilisto en Kitzbühel kaj ekde 1968 samprofesie en Saalfelden.
Politiko
Politike li engaĝiĝis inter 1964 kaj 1977 kiel urbestro de Leogang estante inter 1977 kaj 1979 landa parlamentano en la asembleo de Salcburgio. Li estris krome la vilaĝan sekcion de ÖVP en Leogang (1963-1971) kaj la distriktan ÖVP-sekcion por la tuta distrikto Pinzgau (1971-1986). Ekde 1981 li estis vicprezidanto de la Laborrondo por liberaj profesioj. Inter la 5.6.1979 kaj la 14.8.1990 li anis ĉe la parlamento viena.
Instituto de la Okcidenta Hemisfero por la Kunlaborado en Sekureco
La Instituto de la Okcidenta Hemisfero por la Kunlaborado en Sekureco (Western Hemisphere Institute for Security Cooperation) aŭ polulare konata kiel Lernejo de la Amerikoj, estas organizo por militista instruado de la Armeo de Usono situanta aktuale en Fort Benning, ĉe la usona urbo Columbus (Georgio).
La lernejo estis situanta ekde 1946 al 1984 en la Zono de la Kanalo de Panamo, kie aktuale -kaj ekde la jaro 2000- funkcias la hotelo Meliá Panamá Canal. Tie gradiĝis pli ol 60.000 militistoj kaj policanoj de ĝis 23 landoj de Latinameriko, kelkaj el ili de speciala gravo pro ties Krimoj kontraŭ la homeco kiaj la generaloj Leopoldo Fortunato Galtieri, Manuel Antonio Noriega kaj Manuel Contreras.
En tiu loko oni instruis kaj trejnigis por sistemoj de torturo, murdo kaj subpremado milojn de subpremantoj de tuta Latinameriko. Ties agado pluas ĝis hodiaŭ.
55874 Brlka
55874 Brlka estas tre malgranda asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov en distrikto Prago-oriento (Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa amatora astronomo Petr Brlka (1945–1966), membro de 1959 kaj de 1963 prezidento de la Grupo de Observantoj de Meteoroj en Brno. Studento pri fiziko kaj matematiko ĉe la Universitato de Brno, li mortis pro lavango en la montoj Altaj Tatroj en Slovakio.
Sándor Beke
BEKE Sándor estas rumanuja hungara poeto, redaktoro naskita la 3-an de oktobro 1961 en Braŝovo.
Kariero
Dum tri jaroj, ĝis 1990, li estis redaktisto de la hungaraj paĝoj de la studentgazeto Horizontoj. Ekde 1985 ĝis 1991 li estis bibliotekisto, respondeculo pri kulturo. Poste li laboris kiel estro de radiprogramo en la Fabriko de Konfekciaĵoj, en Székelyudvarhely.
Li estas fondinto en 1991 de eldonejo Erdélyi Gondolat Könyvkiadó, la ĉefredaktoro de revuo Erdélyi Toll.
En Esperanto aperis "Protestantaj magnolioj" (Tüntető magnóliák, 1997), en traduko de Tibor Papp.
Valerio Evangelisti
Valerio Evangelisti (naskiĝis la 20-an de junio 1952 en Bologna, mortis la 18-an de aprilo 2022) estis itala historiisto kaj unu el plej popularaj italaj verkistoj de scienc-fikcio kaj fantazio. Li verkis trilogion pri Nostradamus kaj serion pri inkvizitoro Nicolas Eymerich.
Li atingis edukiĝon pri historio kaj politiko en 1976. Li vivas en Bologna, sed parton de jaro loĝas en Puerto Escondido, Meksiko, kie li posedas domon.
Ĝis 1990 li laboris por la itala ministerio de financoj kaj verkis historiajn artikolojn. En 1993 li akiris premion de la gazeto Urania pro la rakonto Nikolao Eymerich, inkvizitoro. La sama gazeto poste publikigis daŭrigojn (1995: La katenoj de Eymerich, 1996: La korpo kaj sango de Eymerich, La mistero de Eymerich, 1997: Cherudek, 1998: Picatrix - stacio al infero, 2001: La kastelo de Eymerich, 2002: Mater terribilis).
La inkvizitoro Nikolao Eymerich estas historia persono (1320-1399), inteligenta, klera, sed kruela.
Alia granda sukceso de Evangelisti estas trilogio pri la vivo de Michel de Nostredame, sub titolo Mago, tradukita al pluraj lingvoj:
Stacio Seki (Mie)
Stacio Seki (japane: 関駅 [Seki-eki], angle: Kabuto Station) estas fervoja stacio en Kamejama, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kansai (ĉefa).
Eersel
Eersel estas urbo kaj municipo en la provinco Norda Brabanto en Nederlando.
Forketo
Forketo {en latina science furcula samsignife} aŭ populare dezirosto estas forkoforma osto troviĝanta en birdoj kaj en aliaj animaloj (dinosaŭroj), kaj kiu estas formata per kungo de la du klavikloj. Ĉe birdoj, ties unuaranga funkcio estas plifortigo de la toraka skeleto por elteni la forton de flugo.
Ĉe birdoj
Ĉar la torako estas premita de la flugomuskoloj dum la flugilfrapado, la supraj pintoj de la forketo apartiĝas, etende tiom multe kiom ĝis 50% el sia ripoza larĝo, kaj poste reveniĝas. Filmetoj per ikso-radioj de sturnoj dumflugaj montris, ke aldone al plifortigo de la torako, la forketo agadas kiel risorto en la brusta zono dumfluge. Ĝi etendas kiam la flugiloj subeniĝas kaj revenas kiam ili leviĝas. Agadante kiel risorto, la forketo kapablas reteni iome da energio generita per kuntiriĝo de la brustaj muskoloj, etende la ŝultojn flanken, kaj poste liberigante la energion dum la forketo revenas al la normala sinteno. Tio siavice metas la ŝultrojn al mezo de la korpo.
Eersel
Ĝemelurboj
Carquefou en Francio
Forketo
Ĉe birdoj
Ĉe birdoj, la forketo povas ankaŭ helpi ĉe la spirado per kontribuo al pumpado de aero tra la aersakoj.
Ĉe populara kulturo
El la 15a jarento en Eŭropo oni supozis, ke la dezirsoto povus antaŭdiri la veteron. Nune, elpreninte ĝin el meleagro aŭ koko, la dezirosto estas sekigita ka jtenita inter la etfingroj de du kontraŭaj "dezirantoj". Post la eldiro aŭ elpenso de deziro la osto estas tirata el ĉiu persono. La deziranto kiu akiras pli grandan parton de la osto supozeble ricevos garantion de plenumdeziro. Alternative la venkinto povas elekti transdoni sian osteron, kun la deziro, al sia elektita persono.
Domenico Pignatelli Di Belmonte
Domenico PIGNATELLI DI BELMONTE (naskiĝinta la en Napolo, mortinta la  en Palermo) estis itala teologo kaj kardinalo de la Katolika Eklezio. Lia patro Domenico Pignatelli y Aymerich estis generalo kaj la dua markizo de San Vincenzo.
Vivo
Pignatelli devenis el familio elstara napola kaj sicilia, kiu en sia sino havis multajn gravulojn, ekz. la papon Inocento la 13-a kaj la kardinalojn Francesco Pignatelli (1703), Francesco Maria Pignatelli (1794) kaj Ferdinando Maria Pignatelli. Li studis ekde 1738 ĉe la teatinanoj. Domenico iĝis en 1745 ano de la ordeno de la teatinanoj kaj faris la solenajn ordenvotojn e la 7.12.1746. Li nomumitis episkopo de Caserta en 1782 kaj ĉefepiskopo de Palermo kaj Monrealo en 1802. Estante vicreĝo sicilia papo Pio la 7-a igis lin okaze de la konsistorio de la 9.8.1802 eĉ kardinalo; sed Domenico mortis antaŭ ricevo de la titolo.
Leland Cunningham
. En 50 jaroj de kariero, li fariĝis plej fama fakulo pri kalkuko kaj preciza mezuro de la orbitoj de kometoj, planedoj, satelitoj, kaj kosmosondiloj. Li estis ankaŭ pioniro pri la komputiloj kaj partoprenis en ties konstruo kaj uzo por kalkuloj de orbitoj.
Li komencis sian karieron kiel helpanto de la astronomo Fred Whipple en la Universitato Harvard, kie li fakuĝis en la uzo de automataj kalkulmetodoj por orbitoj.
Dum la dua mondmilito, li aniĝis la Ballistic Research Laboratory (BRL), aŭ Laboratorio pri Balistikaj Esploroj de la armea spaco de Aberdeen en la Marilando. La BRL bezonis kalulforton por pliefikigi artilerion kaj bombadon, kaj serĉis rimedoj por aŭtomatigi kalkulojn.
En 1946, li sekvis Derrick Henry Lehmer en la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley, kie tiu ĉi estis profesoro kaj aniĝis al la departemento pri astronomio. Lehmer kaj Cunningham partoprenis al la konstruo de Caldic, kalkulilo de la Universitato de Kalifornio.
En la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, li laboris en la Observatorio Leuschner kie li kalkulis orbitojn de kometoj. Notinde, li montris, ke la kometo Peraya kaj la kometo Ikeya-Seki estis sunrenkontaj kometoj similaj al la kometoj viditaj en 1668, 1843, 1880, kaj 1882.
La asteroido 1754 Cunningham estis tiel nomita en lia honoro.
Castro (LE)
Castro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la biblia evento [Anunciacio]] kaj la sanktulino Dorotea, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Piskivka
Piskivka (Пісківка) estas urbotipa loĝloko en la Kieva provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2021.
Hunkemöller
Hunkemöller estas nederlanda subvestabutikĉeno. La ĉefoficejo estas en Hilversumo kaj la kompanio aktivas en Eŭropo, la Mezoriento, Nord-Afriko kaj la Nederlandaj Antiloj.
Historio
La kompanio fondiĝis en 1886 de la germana enmigranto Wilhelm Hunkemöller (1858-1927) kaj lia el Roermond devena edzino Josephina Lexis. En la komenco Hunkemöller produktis korsetojn en Amsterdamo. Dum la sekvaj jaroj, la familio Hunkemöller malfermis butikojn en Amsterdamo, Roterdamo kaj Utreĥto.
En 1974 la kompanio vendiĝis al Vendex-filia kompanio Confendex B.V. kaj ricevis la hodiaŭan nomon. Post la transpreno la plej grava celo fariĝis en- kaj eksterlanda ekspansio.
Hunkemöller pliposte vendiĝis al Maxeda. Maxeda siavice vendis la ĉenon en 2010 al la investgrupo PAI Partners. Per pli ol 400 butikoj la jara debito estis 200 milionoj da eŭroj. PAI pagis proksimume 265 milionoj da eŭroj. Post la transpreno la kompanio plivastiĝis al 700 establoj kun 2700 dungitoj. En decembro 2015 PAI vendis la subvestĉenon al la usona investfonduso Carlyle.
Je la fino de 2017 konatiĝis ke Hunkemöller volas transpreni ĉiujn establojn de sia nederlandaj franĉizoprenantoj.
Kolektoj
Hunkemöller vendas tiel modovestojn kiel normproduktojn sur la tereno de ekscitvestoj, subvestoj, noktovestoj, banvestoj kaj ekde 2012 ankaŭ sportvestoj. Tradiciaj korsetoj grandparte malaperis el la sortimento kaj estis anstataŭataj de figurkorektigajn elastajn subvestojn. Krom tio Hunkemöller tra la jaroj enkondukis nombron da novaj produktoj, kiel T-ĉemiza mamzono kun molaj elastaj mamingoj, funkciaj mamzonoj en la pli grandaj mezuroj, malpezaj mamzonoj kun ĝeloremburaĵo kaj mamzono kun lapfermiloremburaĵo ĉe kiu la kliento mem povas limigi la suprenpuŝan efikon.
Ekde aŭgusto 2017 modelo Doutzen Kroes estas "Marka Ambasadorino". Sub la nomo Doutzen's Stories diversaj kolektoj estas lanĉitaj.
Grimme (Fläming)
Grimme estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 31-an de decembro 2005 la komunumo havis 173 loĝantojn.
Villavieja del Lozoya
Villavieja del Lozoya estas municipo de la Madrida Regiono (Hispanio) troviĝanta en la Meza Valo de Lozoya, apud la urbeto de Buitrago del Lozoya, je ĉirkaŭ 80 km norde de Madrido.
En 2010, tiu vilaĝo havis 254 loĝantojn.
Duŝtata solvo
La duŝtata solvo estas la nomo de klaso de proponitaj solvoj por la longe daŭrinta araba-israela konflikto, solvo, kiun nun eksplicite subtenas la usona registaro. Estas multe da diversaj proponoj sub tiu rubriko, kiuj multe diferencas en la detaloj, sed ĉiuj dividas la bazan koncepton, kiun la nomo indikas. Oni kontrastigas ĝin kun la aliaj du alternativaj solvoproponoj: la dunacia solvo (aŭ duopa federacia aranĝo aŭ unueca ŝtato) kaj la solvo per transigo de loĝantaroj (ĉesigo de ne-palestina aŭ ne-israela civilula ĉeesto sur teroj pretendataj de "la alia").
Porpledantoj de duŝtata konfliktsolvo ĝenerale favoras du apartajn naciajn ŝtatojn en la okcidenta parto de la historia regiono Palestino, unu judan kaj unu araban. Laŭ tiu ideo, la arabaj loĝantoj ekhavus la ŝtatanecon de la nova palestina ŝtato; ankaŭ al palestinaj rifuĝintoj oni verŝajne proponus ties ŝtatanecon. Arabaj ŝtatanoj de la nuntempa Israelo verŝajne rajtus elekti ĉu resti ĉe Israelo aŭ ĉu iĝi ŝtatanoj de la nova Palestino.
Kvankam kelkaj konsideras la proponon pridisputata, la plimulto de eksteraj observantoj konsideras iun formon de ĝi la plej racia kaj plej verŝajna solvo de la konflikto inter israelanoj kaj palestinanoj.
Historio
Variaĵoj de tiu baza ideo havas longan historion.
La raporto de la Peel-komisiono de 1937 antaŭvidis dispartigon de la areo de la Brita Mandato de Palestino en tri partojn: araban, judan kaj malgrandan areon de daŭrigota mandateco (sub internacia reĝimo), kiu entenus Jerusalemon. La araba gvidantaro malakceptis tiun planon, dum la juda gvidantaro, kvankam ĝi ne akceptis ĝin, deziris uzi ĝin kiel bazon por pluaj intertraktadoj.
La posta grava propono, kiu koncernis dispartigon, estis la UNO-plano por la dispartigo de Palestino de 1947. Ankaŭ ĝi proponis triecan dividon, ĉe kiu denove Jerusalemo estu aparta kaj sub internacia reĝimo. Ankaŭ ĝin la gvidantoj de la arabaj ŝtatoj kaj la tiuepoka palestina gvidantaro malakceptis, kvankam la judaj loĝantoj akceptis tiun planon.
Rezolucioj de la Konsilio de Sekureco ekde 1976, kiuj apogis la duŝtatan solvon bazitan sur la dividlinioj de antaŭ 1967, estis vetoitaj de Usono. Tiu ideo havis superfortan apogon en la Ĝenerala Asembleo de UNO ekde la mezo de la 1970-aj jaroj.
Lastatempaj eventoj
En la 1990-aj jaroj, la premanta bezono de paco en la regiono revenigis la ideon de du ŝtatoj al la fokuso de atento. Unufoje en la malfruaj 1990-aj jaroj, granda diplomatia laboro okazis por akiri per intertraktadoj duŝtatan solvon inter la partioj, inkluzive la Interkonsenton de Oslo kaj kulminante per la Pintkonferenco de Camp David en 2000 kaj per postsekvaj intertraktadoj ĉe Taba en januaro 2001. Sed neniu fina interkonsento estis atingita.
Variaĵoj inkluzivas palestinan ŝtaton en la tuto de Cisjordanio kaj la Gaza Sektoro aŭ en iu parto de tiuj. Laŭ kelkaj proponoj aperintaj dum interparoloj kun la palestinanoj, estus teritoriaj ĝustigoj, kiuj inkluzivus kelkajn malgrandajn pecojn de la nuna teritorio de Israelo.
Kelkaj israelanoj asertas, ke la duŝtata solvo estis efektivigita en 1922, kiam Britio desplitis la orientajn 75% de la Mandato por krei Transjordanion, kiu iĝis Jordanio, ŝtato kun plimulte araba loĝantaro.
Kelkaj israelaj politikistoj, kiel la ĉefministro Binjamin Netanjahu, argumentas por ia duŝtata solvo, ĉe kiu oni donus al palestina ŝtato la plimulton de la atributoj de sendependa ŝtato, sed neus al ĝi certajn atributojn de suvereneco, kiuj eble allasus, ke ĝi minacu Israelon. Netanjahu argumentas, ekzemple, ke estu limigita la povo de la estonta ŝtato importi armilojn. La palestina gvidantaro ne rigardas tiajn proponojn konformaj kun la vera spirito de la duŝtata solvokoncepto.
Pli lastatempe, la sauda kaj la usona gvidantaroj diskutis eblajn duŝtatajn solvojn. En 2002, la kronprinco Abdullah, nun la reĝo de Sauda Arabio, proponis la Araban Paciniciaton, kiu havigis al si la unuaniman apogon de la Ligo de Arabaj Ŝtatoj. Prezidanto Bush anoncis sian apogon al palestina ŝtato, kio malfermis la vojon al Rezolucio 1397 de la Konsilio de Sekureco de UNO, kiu porparolis duŝtatan solvon. Ankaŭ kristanaj komunumoj en Israelo apogas tiun solvon.
Altŭar
Altŭar aŭ Al Tŭar (en araba: الطوار) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas komunumo kiu limas kun la Dubaja Internacia Flughaveno sude, Alkusajs norde, Hor Alanz okcidente kaj Muhajsna oriente. Ĝi bordas norde kaj sude kun la ŝoseoj D 93 (Al Nahda) kaj D 91 (Abu Hail) respektive. Altŭar enhavas tri sub-komunumojn, nome la jenaj:
Altŭar estas konsiderata multekosta loĝeja areo en Dubajo kaj hejmo de multaj bone konataj Dubajaj negocistoj. Ĝi estas hegemonie loĝeja komunumo. Gravaj lokoj estas la butikumcentro Al Ŭafa kaj la Dubaja Polica Ĉefsidejo krom kelkaj sportejoj kaj parkoj.
Ĝi havas 18,457 loĝantojn.
Villadangos del Páramo
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Barrio de la Estación, Celadilla del Páramo, Fojedo del Páramo kaj Villadangos del Páramo, okupas totalan areon de 44,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 214 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 150 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 22 km de Leono, provinca ĉefurbo; estas apuda lageto.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. En 1111 okazis batalo inter galegoj kaj aragonanoj. En 1788 Karolo la 3-a kreis la titolon de Markizo de Villadangos, kiu daŭris probable ĝis 1837.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
En 1936 kadre de la Hispana Enlanda Milito sed en areo tute kontrolita de la partio de Francisco Franco ĉirkaŭ 85 arestitoj devenaj el la prizon-koncentrejo de Sankta Marko de Leono, en diversaj momentoj estis mortpafitaj ĉe Villadangos del Páramo kaj poste enterigitaj amase fare de lokanoj. Post unu jardeko de esplorado kaj post iu speco de referendumo per kiu grupo de lokanoj klopodis bremsi la aktivecon, laŭ la Leĝo de Rekuperado de la Historia Memoro nur en 2022 familianoj de la mortpafitoj sukcesis pere de teknikoj de la Asocio por la Rekuperado de la Historia Memoro (ARMH laŭ hispanlingvaj sigloj) ekmalfermi unu de la komunaj elfosejoj kien estis ĵetitaj liaj mortpafitaj familianoj. Ili estis skabenoj, instruistoj, socialistoj, ktp. Ankaŭ la dekstrula regiona registaro kontraŭas la aferon.
Deviga migrado
Deviga migrado aŭ transigo de loĝantaroj estas termino, kiu referencas al politiko, per kiu ŝtato aŭ interŝtata aŭtoritato altrudas la formigron de granda homgrupo el regiono, plej ofte pro ties etneco aŭ religio. Diference de tio, individuoj kaj malpli grandaj grupoj povas esti deportitaj aŭ ekzilitaj pro siaj politikaj simpatioj aŭ aliaj kialoj.
Ofte, la koncernata loĝantaro estis transigita al regiono ne najbara aŭ eĉ ne konvena al ilia vivmaniero, la transigo estis altrudita kaj kaŭzis al ili grandan malutilon. Vd etna purigado.
Kiam du loĝantaroj estis transigitaj en kontraŭaj direktoj proksimume samtempe, oni nomis tiun procedon interŝanĝo de loĝantaroj. Tiaj interŝanĝoj okazis plurfoje en la 20-a jarcento, ekzemple en la kadro de interkonsentoj inter la postosmana Turkio kaj Grekio, kaj dum la dispartigo de Barato kaj Pakistano.
Ernő Csiszár
Ernő CSISZÁR, hungare CSISZÁR Ernő [ĈIsa:r ERnoe], foje en Esperanto Ernesto Csiszár (naskiĝis la 29-an de decembro 1940 en Zádorfalva, mortis la 26-an de majo 2017 en Várpalota) estis hungara gimnazia instruisto pri historio kaj geografio kaj esperantisto. Li estas aparte konata pro plurjara ĉeforganizado de la Renkontiĝoj de Esperantistaj Familioj (REF) kaj pro sia sindediĉo al la temo pri dulingva denaska edukado, en kiu unu el la lingvoj estas Esperanto. Li kun sia edzino Zsuzsa Csiszár kreskigis du filinojn, ambaŭ kiel denaskajn esperantistojn, Nóra kaj Pálma Csiszár. En 1995 li publikigis la libron Dulingve - pli simple pere de Universala Esperanto-Asocio (UEA). Csiszár estis distingita de Hungara Esperanto-Asocio (HEA) per la Honorinsigno de HEA en 1987.
Vivo
Ernő Csiszár naskiĝis la 29-an de decembro 1940 en la vilaĝo Zádorfalva kaj studis historion kaj geografion en la Universitato de Debrecen. Li eklaboris kiel gimnazia instruisto en la urbeto Abaújszántó, naskiĝloko de Kolomano Kalocsay, kie li ankaŭ ekkonis sian estontan edzinon Zsuzsa Csiszár. En 1969 kune kun Zsuzsa li eklernis Esperanton de László Molnár. En 1970 li ekinstruis en gimnazio de la urbo Várpalota. La gimnazia direktoro subtenis Esperanton, kaj tiel Csiszár povis instrui krom historio kaj geografio ankaŭ la lingvon internacian. Li verkis metodikajn artikolojn kaj adaptis lernolibron de la Zagreba metodo al la hungara lingvo. Ernő kaj Zsuzsa geedziĝis en 1972. Ili edukis siajn du filinojn, Nóra (1974) kaj Pálma (1975), kiel desnaskulojn. La familio rolis kiel gastigantoj en Pasporta Servo, kaj dum jardeko la paro organizis la Renkontiĝojn de Esperantistaj Familioj (REF) kaj ankaŭ junularajn renkontiĝojn. En 1987 Hungara Esperanto-Asocio lin distingis per la Honorsinsigno de HEA, kaj en 1995 UEA publikigis lian libron Dulingve - pli simple kiel duan numeron de la serio "Kajeroj por multlingveco". Csiszár mortis la 26-an de majo, 77-jaraĝa. La entombigo de lia korpo, kiel same al tiu de la edzino, okazis en la tombejo de Szalafő, apud la urbeto Őriszentpéter, kie okazis pluraj REF-oj.
21799 Ciociaria
21799 Ciociaria estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Franco Mallia kaj Gianluca Masi elde la Observatorio de Campo Catino en Guarcino (Italio).
Nomo
Ĝia nomo derivas de tiu de la Ciocia, antikva ŝuo de la unuaj loĝantoj de la regiono Campo Catino en suda Latio. Nune la areo preskaŭ koincidas kun la provinco de Frozinono, kiu permesis la konstruadon de la Observatorio de Campo Catino.
Marks Muto
EdE-M
Marks Muto (ps. Armilov), japano, tradukisto kaj verkisto ĉefe pri int. kaj ĉinaj problemoj. Nask. 7 febr. 1906 en Nagaoka, Niigata-ken. E-isto de 1919. Partoprenis la fondon de Instituto por Scienco Proleta, Tokyo, kaj de Japana Prolet-Esperantista Unio. Ĉefred. de ,Kamarado'. Kompilis kun aliaj 6-voluman ,Proletan E-Kurson, 1931.
26963 Palorapavý
26963 Palorapavý estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la slovaka astronomo Pavol "Palo" Rapavý, direktoro de la publika observatorio de Rimavská Sobota de 1981 kaj ĉefa kunordiganto de la pervida observo de meteoroj en Slovakio. Nelacebla observanto de la Suno, de meteoroj kaj de stelaj kaŝadoj, li estas la vivo kaj la animo de la amatora astronomio en Slovakio.
Katorgo
Katorgo aŭ Katorga aŭ Bagno aŭ Punlaborejo (каторга; IPA: [ˈkatərgə]; el mezepoka kaj moderna greka: katergon, κάτεργον, "ŝipeto aŭ ŝipkuirejo") estis sistemo de punlaboro en la Rusa Imperio kaj poste en Sovetunio. Prizonuloj estis senditaj al malproksimaj punkolonioj en ampleksaj neloĝataj areoj de Siberio kaj de la Rusia Malproksima Oriento kie voluntulaj setlantoj kaj laboristoj estis neniam disponeblaj en sufiĉaj kvantoj. La prizonuloj devis plenumi devigan laboron sub akraj laborkondiĉoj.
Tio formis parton de la historio de Rusio kaj de la historio de Sovetunio. Multaj gravuloj estis kondamnitaj al tia puno kaj multaj el ili ne povis reveni, inter kiuj multaj esperantistoj.
Markado
Punlaboruloj estis malfacile kontroleblaj de malmulta gardistaro, ofte fuĝis kaj estis malfacile identigi kaj kapti ilin pro manko de portretoj (ekzistis nur vortaj priskriboj), vasteco de areoj kaj malabundo de siberia loĝantaro, kiu ofte simpatiis al la fuĝintoj. Pro tio oni aplikis diversajn tipojn de markado, kies celo estis elstarigi la punlaborulojn. Tradicie oni brulmarkis la punlaborulojn per surskriboj kiel "krimulo" (вор) ks. La deviga brulmarkado estis nuligita en 1863. Foje oni elŝiris iliajn nazotruojn per tenajloj (tio estis parto de verdikto). Eĉ post ĉesigo de tiaj metodoj oni plu razis la kapojn de la punlaboruloj tiel, ke duono de la kapo estis komplete senhara. Sur vestoj ofte aperis karooj aŭ la vestoj konsistis el pecoj de malsamkolora ŝtofo.
Tempservilo
Tempservilo estas komputa servilo kaj speciala komuta maŝino, kiu ebligas agordi tempon laŭ komparilo UTC. Komunikado kun ĝi estas eblata per speciala protkokoloj NTP aŭ SNTP.
Caspar Hofmann
Kaspar Hofmann (1572-1648) estis germana kuracisto kaj profesoro pri Medicino de la Universitato de Altdorf, filo de feraĵisto, studis medicinon kaj filozofion en Lepsiko, Strasburgo, Altdorf, Padovo kaj Bazelo. Li estis amiko kaj lernanto de Mateo Dresero (1536-1607), Nicolaus Taurellus (1547-1606), Girolamo Fabrizio (1537-1619), Andreo Ĉezalpino (1519-1603), Felikso Platero (1536-1614) kaj Kasparo Bauhino (1560-1624). En 1605, li ricevis sian diplomon kiel Doktoro pri Medicino en la Universitato de Bazelo.
En 1606. li estis nomumita sukcedanto de Nicolaus Taurellus (1547-1606), kiel profesoro pri Teoria Medicino, kies postenon li ekprenis en aprilo 1607. Kasparo Hofmano estis lernanto de Filipo Skerbo (1553-1605), sukcedanto de Tomaso Erasto (1524-1583). Kiel sekvanto de Klaŭdo Galeno (121 - 216), li opiniis ke la medicina veraĵo devas esti difinita per la filozofia analizo de la antikvaj manuskriptoj
En 1629, li neglektis la teoriojn de Mondino Mondino (1270-1326) rilate al la kreado de homo per la helpo de la instruoj de Aristotelo. Li lasis pamfletojn kritikante la modernajn teoriojn de Johano Fernelo (1497-1558) kaj Giovanni Argenterio (1513-1572) pri la kaŭzo de la malsanoj. Li kreis sian propran teorion pri la sangocirkulado. William Harvey (1578-1657) penis sensukcese persvadi lin pri la vereco de sia doktrino.
Publikigisto
Publikigisto estas ĵurnalisto, verkisto aŭ sciencisto, kiu partoprenas per propraj kontribuaĵoj – ekzemple analizoj, komentoj, libroj, traktaĵoj, intervjuoj, paroladoj aŭ alvokoj – la publikan opinioformadon pri aktualaj temoj. Dungita ĵurnalisto estas publikigisto, se li per siaj tezoj, opinioj aŭ postuloj ne nur aperas en sia propra, sed ankaŭ en aliaj amaskomunikiloj.
En Reta Vortaro ekzistas la formo publicisto, komentante, ke ĝi tamen nur maloftege estas uzata.
Caspar Hofmann
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Aristotle_Altemps_Inv8575.jpg|Aristotelo (384 a. K. - 322 a. K.) Galen_detail.jpg|Klaŭdo Galeno (121 - 216) Mundinus.jpeg|Mondino Mondino (1270-1326) Jean_Fernel.jpg|Johano Fernelo (1497-1558) Giovanni Argenterio (1513-1572).png|Giovanni Argenterio (1513-1572) Andrea_Cesalpino.jpg|Andreo Ĉezalpino (1519-1603) Thomas_Erastus.jpg|Tomaso Erasto (1524-1583) Felix_Plater.jpg|Felikso Platero (1536-1614) Dresser_Matth%C3%A4us.jpg|Mateo Dresero (1536-1607) Girolamo_Fabrizi_d%27Acquapendente.jpg|Girolamo Fabrizio (1537-1619) Nicolaus Taurellus.jpg|Nicolaus Taurellus (1547-1606) Philippus_Scherbius_([[1553]]-[[1605]]).png|Filipo Skerbo (1553-1605) Bauhin Gaspard 1550-1624.jpg|Kasparo Bauhino (1560-1624) SS-harvey.jpg|William Harvey (1578-1657) Thomas Reinesius (1587-1667).png|Thomas Reinesius (1587-1667) Vesling_Syntagma_anatomicum_085.jpg|Johann Vesling (1598-1649) Helvicus Dieterich (1601-1655).png|Helvicus Dieterich (1601-1655) Sylviusf.jpg|Francisko Silvo (1614-1672) </Gallery> </Center>
Magelana kaŭkeno
La Magelana kaŭkeno aŭ Magelana ansero (Chloephaga picta) estas birdospecio membro de la familio de Anasedoj kiu enhavas la anasojn, anserojn kaj cignojn de la genro de kaŭkenoj de Sudameriko. Ĝi estas en la tadorna subfamilio de Tadornenoj.
Distribuado
El la kvin sudamerikaj kaŭkenoj, tiu ĉi estas de plej etenda distribuado. Ĝi loĝas ekde la provinco de Bonaero (Argentino) al okcidento de la kontinento, kaj atingas ĝis la Pacifika Oceano, al sudo ĝis Fuegio. Ĝi loĝas ankaŭ en la Malvinoj kaj vintre migras vizitante Urugvajon.
Ili troviĝas en malfermaj herbejoj de ebenaĵoj grandan parton de la jaro, videblaj ĉe akvejoj de arbaroj, valoj kaj estuaroj de Patagonio.
Ĝi estas dokumentata el marnivelo ĝis 1.500 metroj de alteco.
Aspekto
Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo. Fakte ambaŭ seksoj ege kontrastas ĉar maskloj havas tre blankajn kapon kaj bruston, dum la inoj estas tre malhelbrunaj (kun iom da ruĝecbrika nuanco) kun nigrostriecaj flugiloj kaj flavajn piedojn, kaj povas esti misindentigitaj por Ruĝkapaj kaŭkenoj. Tiuj birdoj estas 60 – 72.5 cm longaj kaj pezas 2.7 – 3.2 kg. La masklo estas iom pli grandaj.
Pli precize oni povas diri, ke ambaŭ seksoj havas longan kolon kaj tre rimarkindan flankareon kun strieco nigrablanka, kaze de la masklo sur blanka fono, kio similas al zebreca kombino, dum kaze de la ino estas sut tre malhelbruna fono, kio havigas pli svagan striecon blankan. Krome la ino havas pli sveltajn kapon kaj kolon, flavajn krurojn (anstataŭ malhelgrizajn al nigrecajn ĉemaskle), dum la masklo estas ĉefe blanka ansero kun la menciita flanka strieco, krom alia simila, sed iel svaga el subnuko al dorso kie miksas kun la malhelgrizaj flugiloj: tiu videblas ankaŭ ĉe la ino sed nur vidate demalproksime, kiam aperas la kapo ĉefe pli kaŝtanbruna al cinambruna kaj pli striece sube. Ŝia beko estas pli hela, al rozkolora.
Kutimaro
Tiu specio turnas sin al la protekto de la akvo dum la periodoj de la plumoŝanĝado kaj de la reprodukta sezono. Dum la plumoŝanĝado kutime perdas ĉiujn unuarangajn kaj duarangajn, kio malhelpas ilin por la flugo.
Reproduktado
La ino demetas de 5 al 8 ovojn, kaj la kovado daŭras 30 tagojn.
Subspecioj
Estas du subspecioj:
Aliaj
La Magelana kaŭkeno aperas en la ĉapitro 6a de La origino de specioj ĉar havas ŝpurajn retojn inter siaj fingroj.
Forumo Junulara Eŭropa
Historio
Kreiĝinte en 1996, FoJE estas la kunigado de tri antaŭaj organizoj (angle nomitaj Council of European National Youth Committees (CENYC), Youth Forum of the European Communities (YFEU) kaj European Co-ordination Bureau of International Youth Organisations (ECB) ), kiuj laboris por la rajtoj de junuloj ekde la 1960-aj jaroj (CENYC kaj ECB) aŭ ekde la fino de la 1970-aj jaroj (YFEU).
Laboro kaj celoj
FoJE celas esti la voĉo de la junularo en Eŭropo. Junuloj estas egalaj civitatanoj kiujn FoJE subtenas por ke ili plenumu siajn rolojn kiel mondaj civitatanoj kaj plibonigu siajn proprajn vivojn. FoJE estas sendependa kaj demokrata komunumo, organizata kaj dirigestrata de junuloj. Ĝi reprezentas la naciajn junularajn konsilojn kaj la sendependajn junularajn organizojn kiuj membriĝas en ĝi, kaj batalas por iliaj interesoj kaj bezonoj kaj la interesoj kaj bezonoj de la junularo mem.
La celoj de FoJE estas:
Flavvosta iktero
La Flavvosta iktero, Icterus mesomelas, estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn.
Ĝi troviĝas el suda Meksiko tra Centrameriko al okcidenta Peruo kaj nordokcidenta Venezuelo; en Peruo ĝi loĝas ankaŭ en ĉeriveraj arbaroj.
La Flavvosta iktero estas 22-23 cm longa kaj pezas 70 g. Ĝi estas ĉefe sulfurflava kun nigraj dorso, malsupra vizaĝo kaj supra brusto. La flugiloj estas nigraj kun flava ŝultromakulo kaj la vosto estas nigra kun flavaj eksteraj vostoplumoj, kio nomigas la specion, ĉar ĝi estas la ununura iktero kun tiu karaktero. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj havas la nigron de dorso kaj de vosto anstataŭata de olivverdeca koloro. La beko estas fortika kaj malhelgriza al nigreca kun la unua duono de la suba makselo pli hela.
Estas kvar subspecioj.
La alvokoj de tiu specio inkludas ĉik kaj ŭiiĉoŭ. La kanto estas melodia ripeto de muzikecaj fajfoj, ĉak, ĉak-ĝjuaŭ. Ĝi estas ofte elsendata kiel dueto, kie la respondo de la ino sekvas aŭ surkoincidas kun la pli longaj frazoj de la masklo.
Tiu granda ikteredo loĝas em densa arbustaro, ofte kun vitoj, Heliconia kaj simila densa kreskaĵaro, en marĉaj malaltaj teroj. Tiu birdo manĝas en paroj aŭ malgrandaj grupoj en pli densa vegetaĵaro ol plej parto de ikteroj, manĝas ĉefe insektojn, sed ankaŭ nektaron kaj kelkajn fruktojn kiaj tiuj de Simarubo (Bursera simaruba).
Ili konstruas profundan sed fajnan tasforman neston 2 m alte en dorna arbusto ĉe rojo. La ino demetas 3 malhelmakulajn blankajn ovojn. Eloviĝo okazas post 13 tagoj kaj elnestiĝo post pliaj 14 tagoj.
La Flavvosta iktero estas sufiĉe komuna escepte en Peruo kaj Venezuelo, sed ĝi malpliiĝas en partoj de sia teritorio pro persekutado por kaĝobirda komerco; tiu specio valoras kaj pro bela aspekto kaj pro bela kanto.
Haĝi Raden Mustapha
Haĝi Raden MUSTAPHA, naskiĝis la 11-an de septembro 1911 en Semarang (Nederlanda Hindujo, hodiaŭ Indonezio), estis javana ĵurnalisto kaj esperantisto.
Mustapha en 1929 forlasis sian landon kaj vizitis 16 eŭropajn landojn kaj 6 ekstereŭropajn. Li esperantistiĝis en Prago en 1931. Laŭ la aranĝo de Ĉeĥoslovaka Asocio Esperantista li faris inter la 15-a de februaro kaj la 27-a de marto 1934 prelegvojaĝon en Ĉeĥoslovakio, parolante en 29 lokoj antaŭ 10.000 homoj. De septembro 1934 ĝis majo 1935 li planis paroladi en Svedio laŭ la invito de Sveda Esperanto-Federacio (SEF), ĉiumonate parolante en 25 lokoj.
Malaja lingvo
La malaja lingvo (bahasa Melayu) estas parolata en Malajzio, kie la norma formo nomiĝas la malajzia (Bahasa Malaysia), kaj ankaŭ en Singapuro, Indonezio, Suda Tajlando kaj Brunejo.
Vortfarado
La malaja lingvo estas aglutina lingvo, formanta novajn vortojn per tri metodoj: aldonado de afiksoj al la radiko, formado de kunmetitaj vortoj aŭ ripetado de vortoj aŭ partoj de vortoj.
Afiksoj
Vortoj-radikoj povas esti substantivoj aŭ verboj, kiuj povas esti afiksitaj por derivi novajn vortojn, ekzemple el masak (kuiri) oni formas memasak (kuiri), memasakkan (kuiri ion por), dimasak (esti kuirata), pemasak (kuiristo), masakan (manĝo, kuiraĵo). Pluraj komencaj konsonantoj mutacias kiam prefiksoj aldoniĝas: sapu (viŝi) iĝas penyapu (ŝvabrilo); panggil (voki) iĝas memanggil, tapis (kribri) iĝas menapis.
Aliajn ekzemplojn de uzado de afiksoj oni povas vidi
Estas 4 tipoj de afiksoj, nome prefiksoj (awalan), sufiksoj (akhiran), konfiksoj (apitan) kaj infiksoj (sisipan). Tiuj afiksoj estas dividataj al substantivaj afiksoj, verbaj afiksoj kaj adjektivaj afiksoj.
Substantivaj afiksoj estas afiksoj, kiuj formas substantivojn el bazaj vortoj. Ekzemploj estas:
Valentin Weigel
Valentin Weigel, ankaŭ: Weichel, (naskiĝinta en la 7-a de aŭgusto 1533 en Naundorf, mortinta en la 10-a de junio 1588 en Zschopau) estis protestanta teologo kaj teozofo el Germanio.
Ekde 1567 li estis pastoro en Zschopau. En liaj - parte nur postmorte fare de la kantoro Weichert eldonitaj kaj eble ankaŭ prilaboritaj - skribitaĵoj li propagandis la mistikon de Paracelsus kaj Johano Taŭlero miksitan per naturfilozofiaj ideoj.
Inter la adeptoj, la t.n. Weigelanoj estis Jes. Stiefel (m. 1627), Ezech. Meth (m. 1640) kaj Jakob Böhme.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 20. Leipzig 1909, p. 474 (tie ĉi interrete)
Svisa Radio Internacia
Svisa Radio Internacia (SRI) estis la eksterlanda servo de la (ŝtata) Svisa Radia kaj Televida Kompanio (SRG SSR idée suisse). La stacio havis la taskon peri kompletan bildon pri Svisio en eksterlando, elsendante plurlingvajn radioprogramojn je mallongaj ondoj ekde la sendilo en Schwarzenburg.
Unu el la grandaj meritoj de Edmond Privat estis, ke en 1946 ĉe Svisa Kurtonda Radio (poste nomata Svisa Radio Internacia) komenciĝis disaŭdigi elsendojn en Esperanto. Tiujn elsendojn realigis - ĝis sia morto en 1962 - Edmond Privat.
La esperantlingva programo de SRI ne plu estis elsendata jam ekde 1992, spite al la fakto, ke la aŭskultantaro estis relative granda laŭ la kvanto de la leteroj ricevitaj de la esperanto-redakcio de la radiostacio. Je la 30-a de oktobro 2004 ĉesis la elsendoj en Esperanto. Svisa Radio Internacia fariĝis retejo swissinfo.ch en 10 lingvoj, sed ne en Esperanto. La estro de la PR-fako de SRI emfazis, ke ĉesigi la esperantajn kurtondajn elsendojn "ne estis selektiva mezuro kontraŭ Esperanto-parolantoj" sed parto de nova orientiĝo por SRI kaj la amaskomunikiloj ĝenerale.
Decembristoj
La Decembristoj (aŭ Dekabristoj; Декабристы) estis ligo de rusaj revoluciuloj - antaŭ ĉio oficiroj - kiuj entreprenis nesukcesan puĉon (la tiel nomata Decembrista revolucio) kontraŭ la cara reĝimo en decembro 1825. Ili nomiĝis laŭ la rusa vorto por la monato decembro.
Karaktero de la ribeluloj
La decembristoj apogis sin al liberalaj ideoj el Francio. Liberalaj ideoj ekde la 19-a jarcento evoluis en la superaj rusaj klasoj. Antaŭe ili cirkulis nur ene de sekretaj asocioj. Grava estis ankaŭ la konatiĝo de rusaj oficiroj kun Okcidenta Eŭropo dum la kontraŭnapoleonaj militoj. Kelkaj havis personajn kontaktojn kun la verkisto Aleksandr Puŝkin kiu rekte aludis al la Decembrista ribelo en la poemo Eŭgeno Onegin.
Ĝenerale la decembristoj klopodis malhelpi la surtroniĝon de Nikolao la 1-a post la morto de lia plej maljuna frato Aleksandro la 1-a.
Preparoj al la ribelo estis faritaj diletante kaj tial ĝi rapide estis ĉesigita. 600 decembristoj estis akuzitaj, kvin estis kondamnitaj al morto kaj 120 estis senditaj en ekzilon en Siberion.
Sekvoj de la ribelo estis unuflanke pliakriĝo de policaj kontroloj, aliflanke disvastiĝo de revoluciaj ideoj inter la intelektularo. De sekvintaj revoluciuloj de Rusio la decembristoj estis konsideritaj kiel martiroj. Multaj substrekis ankaŭ intencitajn socialajn aspektojn de la ribelo.
Lupstein
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Diafragmo
La vorto diafragmo povas signifi:
Plaintel
(jen france, prononco, bretone Pleneventer) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Plaintelais.
Rusio en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Rusia Olimpika Komitato.
Auchy-lès-Hesdin (stacidomo)
Auchy-lès-Hesdin estas franca stacidomo sur linio - Étaples, situanta en  Auchy-lès-Hesdin, apud Le Parcq, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Pol-sur-Ternoise - Étaples (308000).
Auchy-lès-Hesdin
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Alciaquois.
Muzika Labirinto
Muzika Labirinto estas ludo por muzikistoj kaj muzikamantoj, amuza kaj instrua, kies celo estas eduko de la muzika memoro. Ĝin elpensis komponistino profesoro Everaerts-Zlica (Bruselo). Ĝi konsistas el 400 slipoj, sur kiuj estas presitaj fragmentoj el muzikverkoj ĉiuspecaj. Ĉiu slipo havas sur la dorsoflanko ordan numero kaj, en aldonita broŝureto, flanke de ĉiu el tiuj samaj numeroj, staras la titolo de la respondanta muzikverko ktp.
Santa Lúcia (San-Paŭlio)
Santa Lúcia estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 8.246 loĝantojn en 2010.
Rusia Fora Oriento
Rusia Fora Oriento (Дальний Восток России, transskribo: Dalnij Vostok Rossii, IPA: [ˈdalʲnʲɪj vɐˈstok rɐˈsʲiɪ], laŭvorte “La distanta Oriento de Rusio) enhavas la Rusian parton de Fora Oriento - nome plej fora orienta teritorio de Rusio, inter la lago Bajkalo en Orienta Siberio kaj la Pacifika Oceano. La For-orienta federacia regiono, kiu kovras tiun areon, limas kun la Siberia federacia regiono okcidente. La For-orienta federacia regiono havas teran limon kun la Ĉina Popola Respubliko kaj kun Nord-Koreio sudokcidente. Ĝi havas marlimojn kun Japanio kaj kun Usono en plej orienta Alasko. Kvankam tradicie estas konsiderata parto de Siberio, la Rusia Fora Oriento estas kategoriigita aparte el Siberio en la Rusiaj regionaj skemoj (kaj antaŭŭe dum la Sovetunia epoko kiam ĝi estis nomita Soveta Fora Oriento).
Villazala
Villazala [biljaZAla] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villazala, Huerga de Frailes, Castrillo de San Pelayo, San Pelayo, Santa Marinica y Valdesandinas, okupas totalan areon de 45,42 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 636 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 47 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Villarejo de Órbigo, Bustillo del Páramo, San Cristóbal de la Polantera, Urdiales del Páramo, Soto de la Vega, Regueras de Arriba kaj	Valdefuentes del Páramo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo, aliaj irigaciaj cerealoj kaj beto) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Usona Birdasocio
La American Birding Association (ABA; en Esperanto Usona Birdasocio) estas neprofitcela organizaĵo por homoj interesiĝantaj pri birdumo. Ekde 1968, ABA estas la ununura organizo en Nordameriko kiu specife estas dediĉita al distraj birdumoj kaj ne nepre al profesiaj ornitologoj. Membreco estas malferma al ĉiuj. Origine formita kiel organizo por fokusiĝi entute al distra birdumado fare de privatuloj, multaj el ties publikaĵoj kaj programoj celis birdemulojn interesiĝantajn pri malfacilaj naturidentigoj kaj trovado de raraj specioj.
Leonardo Fea
Leonardo Fea (1852 en Torino, Piemonto, Italio – 1903) estis itala esploristo, zoologo, pentristo kaj naturalisto.
Fea naskiĝis en Torino, kaj iĝis helpanto ĉe la Museo Civico di Storia Naturale di Genova nome Muzeo de Natura Historio en Ĝenovo. Li faris kelkajn veturojn por kolekti specimenojn, inklude vizitojn al Birmo (1885) kaj Kaboverdo (1898), insuloj de la Golfo de Gvineo (1899/1900) kaj Angolo. Li pasis kvar jarojn en Birmo, akumule grandajn kolektojn de insektoj kaj birdoj. Li poste planis ekspedicion al Malajzio, sed lia sanomanko devigis lin elekti alian pli sekan klimaton, kaj pro tio li vizitis Kaboverdon, kie li seniluziiĝis pro la kvanto de naturo, kvankam li kapablis kolekti 47 speciojn de birdoj, 11 el kiuj estis novaj por la insularo. Liaj kolektoj estas en la muzeo de Ĝenovo.
En Kaboverdo Fea kolektis specimenon de ĝistiame nekonata petrelo, kiu poste estis nomata Feaa petrelo en 1899 fare de lia amiko Tommaso Salvadori.
Kelkaj specioj nomiĝas iel por rememori lian verkon kiel naturalisto kaj zoologo: