cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ahmadou Ahidjo
Ahmadou Babatoura AHIDJO (n. la 24-an de aŭgusto 1924 - m. la 30-an de novembro 1989) estis la unua prezidanto de Kameruno de 1960 ĝis 1982. Li naskiĝis en Garoua, sufiĉe grava riverhaveno ĉe la rivero Benue, en norda Kameruno. Lia patro estis membro de la fulba tribo.
Post la aŭtonomiĝo de Kameruno en la 1950-aj jaroj, li sukcese faligis la registaron de André-Marie Mbida kaj fariĝis prezidanto per baloto en majo 1960. Malgraŭ malkonsento de la Partio de Kamerunaj Demokratoj, li en 1966 fondis la Nacian Kamerunan Unuiĝon, kiu fariĝis la unika politika partio de la lando. Ahidjo pligrandigis la centrigan potencon de la prezidanto per referendumo en 1972.
Li neatendite rezignis sian postenon la 4-an de novembro 1982, oficiale pro malsano. Post malsukcesa puĉo en 1984, li estis mortkondamnita en 1985 kaj ekziliĝis al Senegalio, kie li mortis en 1989.
Granda patriota milito
Granda Patriota milito (Великая Отечественная война) estas ĝeneraligita termino en Rusio kaj la post-sovetaj ŝtatoj por Orienta Fronto de la Dua Mondmilito. Ĝi komenciĝis la 22-an de junio 1941 pro neatendita atako kontraŭ Sovetunio flanke de la Tria regno kaj finiĝis per la germana kapitulaco la 9-an de majo 1945.
Historie, termino "Patriota milito" (ruse Отечественная война) estis uzata por la milito kontraŭ Francio de 1812. Dum la Unua mondmilito, multaj rusoj nomis ĝin la "Dua patriota milito" (ruse Вторая Отечественная война) aŭ "Granda tutmonda patriota milito" (ruse Великая Мировая Отечественная война).
Termino "Granda Patriota milito" unue estis uzita de soveta ĵurnalisto Jemeljan Jaroslavski (1878-1943) la 23-an de junio 1941, en gazeto Pravda. La termino celis enspiri la patriotismon de la soveta popolo, memorigante pri la iama glora milito kontraŭ Francio. Post la venka milito en 1945, oficiala historiografio de USSR nomis tiun militon la "Granda Patriota milito".
Vlastimil Kočvara
Vlastimil Kočvara (naskiĝis la 12-an de aprilo 1936 en Bartovice, Ĉeĥio) estas ĉeĥa esperantisto, eksprezidanto kaj honora membro de ĈEA kaj la nuntempa prezidanto de Matice slezská, silezia kulturprotekta fondaĵo en Opava. Frato de esperantisto Drahomír Kočvara.
Studoj kaj profesioj
Post studado en realgimnazio en Ostrava (1947-1948) kaj mezlernejo en Silezia Ostrava (1948-1951) li fariĝis metilernanto en Hlučín (1951-1952), fako tornisto de metaloj, poste li daŭrigis en maŝina mezlernejo en Opava ĝis abiturienta ekzameno (1956), kiu malfermis al li vojon al minista altlernejo en Ostrava, kie li en 1961 akiris titolon de inĝeniero. Li laboris en konstruktejo de Ostroj Opava (1960-1967), per telestudado li atingis pedagogian klerecon ĉe la universitato en Olomouc (1969-1971), instruis en maŝina mezlernejo en Opava (1967-1972) kaj en konstrufaka metilernejo en Opava (1973-1974), revenis al Ostroj Opava kiel eksperimenta teknikisto (1975-1990) kaj kiel ĉefo de kleriga fako (1991-1996) ĝis emeritiĝo en 1996. Dufoje edziĝinta, tri filinoj, unu filo. Nun li loĝas en Opava.
Interesoj kaj hobioj
Apud Esperanto lin interesas ankaŭ filatelo kaj numismatiko, sporto kaj turismo (aktiva membreco en sportaj kaj turismaj organizoj), literaturo kaj kulturhistorio ĝenerale. Li membris en kluboj de legantoj, poezi-amantoj, pentristoj kaj skulptistoj, klubo de amantoj de la antikva Prago, en la societo Karel Hynek Mácha kaj en la kulturhistoria societo de Silezia Landa Muzeo. Multjara pinta funkciulo de la silezia kulturinstituto „Matice slezská“. Li kolektas ĉiujn eldonojn de la klasika romantika poemo „Majo“ de K. H. Mácha kaj prizorgis ankaŭ eldonon de la esperantlingva traduko far Tomáš Pumpr en 1997. Kiel esperantisto li preparadis kulturfestivalojn en Opava, kunlaboris kun la muzeo de la poeto Petr Bezruč en Opava, dum multaj jaroj li zorgis pri eldona fako de ĈEA, nun li vizitas la urban muzeon en Česká Třebová, kie li helpas ordigi materialojn de la Esperanto-fako en la muzeo.
Esperantista vivo
Esperanton al li trudis la pli aĝa frato en 1948, malgraŭ tio li ekamis la lingvon. En 1949 li faris kurson ĉe Vladimír Slaný kaj aliĝis al la klubo Junularo Ostrava (1950-1952). Poste li membriĝis en Esperanto-rondeto ĉe Kulturdomo Petr Bezruč en Opava (1952-1956) kaj Esperanto-klubo en Ostrava (1956-1960), laboris eĉ en la kluba komitato. En 1960 li fondis novan Esperanto-rondeton en Ostroj Opava, al kiu transiris la membroj de la kulturdomo Petr Bezruč. Vlastimil Kočvara fariĝis prezidanto kaj prezidas ĝis nun.
En 1969, kiam estis refondita organizo de ĉeĥaj esperantistoj kiel Ĉeĥa Esperanto-Asocio, li fariĝis membro de ĝia Centra Komitato. En 1979 estrarano de ĈEA (vicprezidanto), en 1993 prezidanto (ĝis 1999). De 1988 komitatano de UEA.
Organizanto de multaj renkontiĝoj, dum kiuj li respondecis pri kulturaj programoj (Pardubice, Vsetín, naciaj kongresoj kaj konferencoj), ĉeforganizanto de renkontiĝoj en Opava, li publikigis multajn materialojn pri Esp. en la ĉeĥa - inkluzive de 4 ekspozicioj en Silezia Landa Muzeo, literaturaj vesperoj, publikigas en esp. div. materialojn.
Li kunorganizis somerajn tendarojn en Žimrovice (ekde 1953), Červená, Lančov, en kiuj diversaj funkcioj (instruisto, tendarestro, programestro).
Dum lia prezidanteco ĈEA estis honorita aranĝi la 81-an UK en Praha, kiu akceptis la faman Pragan manifeston.
Publikaĵoj
Vlastimil Kočvara longe zorgis pri eldonado de ĈEA, helpis publikigi plurajn verkojn aŭ redakti almanakojn.
Kun Oldřich Kníchal li preparis la serion Panoramo kiel literaturan aldonon de Starto, en kiu ili prezentis komence miksitan literaturon (Panoramo 1974, Printempo 1975, Autuno 1975), sed poste ili dediĉis ĝin al unuopaj aŭtoroj kaj tradukantoj: Vitreroj - Jiří Kořínek 1976, Kolora kalejdoskopo - Miloš Lukáš 1977, Intima triptiko - Rudolf Hromada 1978, Mediteme - Oldřich Kníchal 1980, La skandalo pro Jozefo - Valdemar Vinař 1981, El subaj fontoj - Eli Urbanová 1981, Ĝojoj de mia vivo - Josef Vondroušek 1984.
Simile li helpis al eldono de jenaj libroj: Petr Bezruč: Sileziaj kantoj (1970, tr. Tomáš Pumpr, Jiří Kořínek, Rudolf Hromada), Tridek jaroj - faktoj pri Ĉeĥoslovakio (1976, tr. Miloš Lukáš), Gertrud Bradatsch: Ĉiam malnova kaj ĉiam nova - Pragaj impresoj (1985, tr. M. Ludewig), Karel Hynek Mácha: Majo (1997, tr. Tomáš Pumpr).
Por diversaj gazetoj li verkis ĉirkaŭ 500 artikolojn, ĉeĥlingvajn kaj esperantlingvajn, multajn pri Esperanto, aliajn pri temoj kulturaj aŭ eĉ fakaj (ekz. pri ministaj maŝinoj). Li prizorgis ankaŭ plurajn esperantlingvajn bildkartojn pri Opava, Ostrava, Krnov k.s.
Fontoj
Vlastimil Kočvara: Životopisný přehled (Biografia supervido, 2010)
(154300) 2002 UO
(154300) 2002 UO estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:4 kun la Tero. Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso kaj ekstere, malproksime tanĝas tiun de Merkuro.
Chalindrey
Chalindrey estas franca situanta en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
Novokuznecko
Novokuznecko (Новокузнецк) estas plej granda urbo en Kemerova provinco de Rusio. La urbo situas sur ambaŭ bordoj de rivero Tomj. La urbo estas unu el plej granda metalurgia kaj karbomina centro de Rusio.
Urba tago festas en unua dimanĉo de julio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32 431. La interurba telefona kodo estas 3843, la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en jaro 2005).
Geografio
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en 2012).
La urbo estas sur ambaŭ bordoj de rivero Tomj, ĉe enenfluo en ĝin de rivero riveroj Aba (Аба) kaj Kondoma (Кондома).
Transporto
En la urbo estas fervoja stacio kaj flughaveno.
Loĝantaro
En jaro 1959 la urbo havis 380 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 549,9 mil loĝantojn.
Religio
La urbo havas multe da religiaj organizoj. Plej granda organizo estas Rusa Ortodoksa Eklezio.
Piotr Gliński
Piotr Tadeusz Gliński (naskiĝis la 20-an de aprilo 1954 en Varsovio) – pola sociologo kaj politikisto, profesoro de la homa scienco (2008), akademia lekciisto.
En la jaroj 2005–2011 prezidanto de Pola Sociologia Societo, parlamentano al Sejmo de la 8-a kadenco, de 2015 vicĉefministro kaj ministro pri kulturo kaj nacia heredaĵo, de 2017 prezidanto de la Komitato pri Publika Utilo.
Vivo
Edukiteco
En 1973 finis Ĝeneralklerigan Liceon je la nomo al Bolesław Prus en Varsovio.
Li studis en la Instituto de Ekonomiaj Sciencoj kaj en la Sociologia Instituto de Varsovia Universitato, akirante en 1978 magistrecon pri ekonomiko. Doktorecajn studojn pasigis en la Esplor-Fako pri Viv-Stiloj de la Instituto de Filozofio kaj Sociologio de Pola Scienca Akademio.
En 1984 surbaze de la disertaĵo ''Ekonomiaj kondiĉoj de la vivstilo. La urbaj familioj en Pollando en la 70-aj jaroj'', verkitan sub la gvido de Andrzej Siciński, akiris gradon de doktoro de la homa scienco.
Ankaŭ en tiu ĉi instituto habilitiĝis en 1997 surbaze de la disertaĵo titolita ''Polaj Verduloj. Socia movado en la periodo de ŝanĝiĝoj.''
En 2008 ricevis la sciencan titolon de profesoro pri la homa scienco.
Dua Vatikana koncilio
La Dua Vatikana Koncilio estis la 21-a ekumena koncilio de la katolika eklezio (1962-1965) kaj unu el la plej gravaj.
Preparoj kaj paso
La koncilio estis kunvokita de papo Johano la 23-a je la 25-a de januaro 1959. La oficialan kunvokon sekvis tri jaroj da laboro, dum kiuj prepara komisiono konsultis ĉiujn katolikajn episkopojn kaj difinis la temojn traktotajn dum la plenkunsidoj de la koncilio.
Johano la 23-a oficiale malfermis la Duan Vatikanan Koncilion la 11-an de oktobro 1962 en la Vatikana Baziliko.
La koncilio subtenis la liberecon de religio kaj la dialogon kun anoj de aliaj fidoj. Jam laŭ la kunvoko ĝi estis "paŝtista" koncilio; tio signifas, ke ĝia celo ne estis difini dogmojn aŭ kondamni herezaĵojn. Unu el ĝiaj agoj estis reformo de la liturgio, per kiu ĝi interalie reduktis la signifon kaj uzon de la latina lingvo en liturgio. Tamen dum ĉi tiu koncilio mem ĉio ankoraŭ faritis en la latina lingvo; unu oficiala spertulo pri lingvaj demandoj estis Karl Egger. Ĝi kompetigis la decidojn de la Unua Vatikana Koncilio (1868 ĝis 1870) precipe rilate al la rilato inter la papo kaj la episkopoj en la eklezio.
La eklezio
Sendube la plej rezultohava dokumento redaktita de la Dua Vatikana Koncilio estis la dogma konstitucio pri la Eklezio Lumen Gentium (Lumo de la gentoj), promulgita de Paŭlo la 6-a la 21-an de novembro 1964. La teksto forlasis la institucian koncepton de la Eklezio, kies kerno estis la monarĥa aŭtoritato de la papo. La demando de povo en la Eklezio ja rolis, sed nur ekde la 3-a ĉapitro.
Laŭ J. O’Malley, sur la ĉefe institucia koncepto de la Eklezio, naskita en la 16-a jarcento en etoso de kontraŭstaro al protestantismo, baziĝis en la 19-a kaj 20-a jarcentoj manlibroj celitaj por seminarioj. Tie la Eklezio priskribiĝis kiel "perfekta societo", sankta kontraŭpezo al la laikaj publikaj povoj. Tiu koncepto ankoraŭ inspiris la unuan version de la malneto pri la Eklezio. La episkopo de Bruĝo, Émile-Joseph De Smedt, denuncis tiun version per fama parolado, riproĉante ĝiajn "triumfismon", "klerikismon", kaj "jurismon".
Dokumentoj
La koncilio formulis, decidis kaj promulgis jenajn 16 dokumentojn:
Unua sesio
La unua sesio (11-a de oktobro ĝis 8-a de decembro 1962) ne promulgis dokumentojn.
Kvara sesio
El la kvara sesio (14-a de septembro ĝis 8-a de decembro 1965) rezultis jenaj dokumentoj:
Partoprenantoj
Ĉiuj ne-rom-katolikaj kristanaj eklezioj estis reprezentataj ĉe la koncilio per observantoj; kelkaj malgrandaj eklezioj tiucele grupiĝis. Nura escepto estis la ortodoksa eklezio. La rus-ortodoksa eklezio sendis observanton, kvankam la Ekumena Patriarkejo en Istanbulo antaŭe anoncis, ke ĉiuj ortodoksaj eklezioj decidis ne sendi observantojn.
Sume estis 3.044 partoprenantoj, inter ili ankaŭ la postaj papoj Paŭlo la 6-a, sub kies gvidado la koncilio finiĝis, Johano Paŭlo la 1-a, Johano Paŭlo la 2-a kaj Benedikto la 16-a.
Kritiko
Progresemaj kristanoj, kaj ankaŭ nekristanoj, ofte kritikis la limigitecon de reformoj deciditaj de la koncilio, kiu ekzemple ne tuŝis la demandojn de pastra edzeco, virina pastreco, eksedziĝo, samseksemo.
Boian (Ceanu Mare)
Boian (Ceanu Mare) [bojan] (Mezőbő) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Turda. En 1910 ĝi nombris 699 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 012 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1303. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Ceanu Mare.
4341 Pozidono
4341 Pozidono estas tre malgranda apolona asteroido, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la greka dio Pozidono.
Orbito
Ĝia discentra orbito etendiĝas de la asteroida zono ĝis inter la orbitoj de Venuso kaj Merkuro : ĝi do estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta asteroido.
Ĝi estas pli proksime venusrenkonta: la ĝi pasis al 0,0905 AU (13,539 milionoj da km) de Venuso.
Sankt-Gotardo (montpasejo)
Sankt-Gotardo (germane: Sankt-Gotthard, kutime simple Gotthardpass; itale: San Gottardo) estas unu el la plej gravaj montpasejoj de Svislando. Ĝi situas sur la akvo-dislimo inter la Norda Maro kaj Mediteraneo inter la Kantono Urio kaj la Kantono Tiĉino.
Imperia libereco por Urio
La rapida transirvojo tra la Sankta Gotardo estis tre utila por la germana imperiestro Frederiko la 2-a de la Ŝtaŭfoj. La ebleco sendi kurierojn kaj soldatojn rapide tra la Alpoj por li kaj lia filo Henriko la 7-a, kiu regis kiel reĝo en Germanio, estis tiom grava, ke li koncedis la Urio en la jaro 1231 kontraŭ solviĝsumo kaj pando la statuson de imperia liberco, kio signifis, ke Urio devis obei nur ankoraŭ rekte al la imperiestro. Iom poste ankaŭ la kantonoj Ŝvico kaj Untervaldo ricevis la statuson de imperia libereco.
Habsburga monfonto
Jam 50 jarojn post la konstruado de la Diabla Ponto la transirfrekvencoj tra la Gotardpasejo estis tiom grandaj, ke la doganenspezoj en Lucerno fariĝis unu el la ĉefaj enspezfontoj de la Habsburgoj, kiuj nun komencis iom post iom plibonigi la vojon. Kvereloj inter la Habsburgoj kaj Urio, Ŝvico kaj Untervaldo en la jaro 1291 kondukis al la kreo de la Svisa Ĵurkomunumo, kiu fakte unue estis ĉefe militalianco por defendi la ekonomiajn interesojn de siaj membroj kontraŭ la Habsburgoj.
La konstruo de la vojo kaj la epoko de la poŝtkaleŝoj
En la 18-a jarcento la malnova mezepoka piedvojo estis iom post iom anstataŭigita per veturebla vojo, tiel ke fine de la 18-a jarcento povis esti malfermita poŝtkaleŝlinio tra la Gotardo. Tamen la vojo tra la Gotardo ankoraŭ estis malfacila. En la jaro 1818 la registaro de Urio rekonis ankaŭ pro konkurenco de aliaj montpasejoj, ke la konstruo de bona vojo tra la Sankt-Gotardo estis grava. En junio 1820 oni komencis per la konstrulaboroj, kiuj finiĝis en la jaro 1826. Ŝtonfalo detruis parton de la vojo en la jaro 1826 kaj la rekonstrulaboroj daŭris ĝis 1830. Nun sekvis la epoko de la poŝtkaleŝoj kaj la montpaseja gastejo iĝis oficiala poŝtkaleŝa gastejo. En la jaro 1902 veturis la unuan fojon aŭtomobilo tra la Gotardo. La trafikvojo trans la Gotardo estis por Eŭropo strategie kaj ekonomie tiom signifa, ke la eŭropaj grandpotencoj garantiis la neŭtralecon de Svislando, kiam ĝi sia-flanke pretis sekurigi la Gotardvojon por ĉiuj partioj. Dum la dua mondmilito la svisoj minacis al Hitlero detrui kaj Gotardvojon kaj Gotardtunelon, se Germanio invadus Svislandon.
Fervojtunelo
En la jaro 1882 estis malfermita la Gotardfervojtunelo, kiu signifis la finon de la poŝtkaleŝepoko por la Sankt-Gotardo. Post la dua mondmilito la Gotardpasejo tamen akiris novan signifon pro la kreskanta aŭtomobiltrafiko. La malnova vojo baldaŭ montriĝis ne plu taŭga por la nun aperanta aŭtomobilturismo de la postmilita Eŭropo.
La nova vojo
En la jaro 1953 la Kantono Urio komencis la plenkonstruon de la Gotardvojo. Oni konstruis novan diablan ponton. En somero 1967 oni povis malfermi la unuan parton de la tiel nomita Tremolavojo, la kompleta Tremolavojo estis tamen pasebla nur ek de 1977. Kun la malfermo de la Gotard-vojtunelo tamen nur malmultajn jarojn post la finkonstruo la Sankt-Gotard-Pasejvojo perdis sian signifon por la trafiko. Hodiaŭ la vojo havas nur ankoraŭ turisman signifon kaj servas en kazo de akcidentoj en la vojtunelo kiel rezervovojo.
En Esperanto
El Ajrolo en Svislando strias longa voj-rubando torde, plekte, volv-malrekte supreniras montdirekte: tridek kilometrojn longa, kiel vosto anakonda.
El Ajrolo, tra malhelo, kuras la fervoj-tunelo: rekte, sen hezit', sen dubo, kiel revolvera tubo. Supre fluas vojo plekta, Sube – la tunelo rekta.
Iam, por el unu valo al la transa valo veni, oni devis sur spiralo de la longa vojo peni.
Nun la verva homspirito tra la montobloko boris ... Mi rigardis en medito, kaj la sceno parabolis:
Valo estas ja nacio, monto estas tradicio. Migras sur la montobaro nacilingvo al najbaro. Esperanto en atako tranĉis tra la tradicio; ĝi per la potenca brako sin proponas al socio.
Dum ĝi kuŝas sub okuloj, ĉu ne estas vera honto, vidi tiom da blinduloj ŝviti sur la granda monto?
6228 Yonezawa
6228 Yonezawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Toshimasa Furuta elde Tokaj en la gubernio Ajĉio (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Jonezaŭa en gubernio Jamagata.
Bazelacoj
La bazelacoj (Basellaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kariofilaloj (Caryophyllales). Ĝi enhavas 4 genrojn kaj 19 speciojn,. Ĝia tipa genro estas bazelo.
Kelkaj specioj havas pantpartoj, kiuj estas manĝeblaj de la homo. Kelkaj Anredera- kaj Basella-specioj estas kultivataj kiel ornamplantoj.
Etimologio
La scienca nomo de la tipa genro Basella elvenas el latino basella, ae, kiu signifas "eta bazo". Aliaj referencoj mencias etimologion el hindia vorto kiu indikus tiun planton en Malabaro.
La esperantigo bazelo estas kontruita laŭ la PIV-a modelo Pilosella > pilozelo, tiel respektante la elparoladon de tiu vorto en la naciaj lingvoj, precipe tiun de la litero s, kvazaŭ z (ekz. Базелла ruse).
Atentu, ne konfuzu kun la svislanda urbo Bazelo.
Vegetativaj karakterizaĵoj
La bazelacoj estas plej ofte multjaraj herbaj plantoj aŭ malofte duonarbustoj. Ili kreskas aŭ vertikale aŭ estas ofte grimpplantoj. La radikoj estas fibraj ĝis dikiĝintaj. Kelkaj specioj havas rizomojn aŭ tuberojn kiel rezervorganojn, kiuj povas esti subteraj aŭ superteraj. La baza parto de la [tigo]] ofte estas dikiĝinta, kelkaj estas iom sukulentaj. La tigo de kelkaj specioj povas kreski ĝis kelkaj metroj. Ĉiuj plantpartoj estas kalvaj.
La folioj havas aŭ ne havas tigojn kaj plej ofte estas alternestarantaj, malofte preskaŭ kontraŭstarantaj. La simpla foliplato estas ofte karneca. La folirando ofte estas glata, malofte per glandoj dentaj. La stomatoj estas paracitaj. Stipuloj ne ekzsistas.
Floraroj kaj floroj
La floraroj elkreskas la akselojn aŭ estas terminale. Ekzistas plantoj en la familio bazelacoj, kiuj havas spikaj, paniklaj aŭ grapolaj floraroj kun ĉ. tri frue defalantaj [stipulo]]j. Sub ĉiu pinakla aŭ nepinakla floroj estas du kontraŭe starantaj daŭrantaj aŭ frue defalantaj brakteoj.
Jean-Claude Van Damme
Jean-Claude Van DAMME naskiĝis kiel Jean-Claude Camille François Van VARENBERG en Bruselo en Belgio la 18-an de oktobro 1960. Li estas aktoro.
Bazelacoj
Floraroj kaj floroj
La malgrandaj, radiosimetriaj, duseksaj (malofte funkcie unuseksaj) floroj estas kelkfoje kleistogamiaj kaj plej ofte kvinnombraj. Ekzistas hipantio (hypanthium). La nuraj kontraŭstarantaj, petalsimilaj, haŭtecaj ĝis karnecaj sepaloj estas liberaj aŭ malofte je la bazo kunkreskintaj. Dum la florado la sepaloj estas verdecaj, blankaj ĝis ruĝecaj kaj fariĝas dum la fruktmaturiĝo brunecaj ĝis nigraj. La plej ofte kvin (malofte kvar ĝis 13) petaloj estas nur je ilia bazo kunkreskintaj kaj similas en formo kaj koloro la sepalojn.
Jean-Claude Van Damme
En sia infanaĝo li apartenis al korpe pli malfortaj lernantoj kaj liaj samaĝuloj tial ofte vundis lin. Lia patro, kiu proprumis komercon kun diversspeca varo, anigis lin kiel dekunujaran en baletan kurson kaj konfidis lin en la zorgon de Wiliam Deval, trejnisto de karateo, kiu donis al li tian sportan preparon, ke li en 1978 fariĝis profesia eŭropa majstro de meza pezo en karateo.
Poste en Bruselo li fondis propran sportan klubon The California Gym, kie li dediĉis sin al lernado de orientaj batalartoj. Post sia aktora debuto en franca filma dramo Stratoj de barbaroj li decidiĝis por aktoran vojon. En 1982 li forvojaĝis ĝis Usono, kie li sen laborpermesilo kaj malgranda kono de la angla lingvo vivtenis sin kiel ŝoforo de limuzino, forĵetisto, persona gardisto, ekzercisto de aerobiko kaj instruisto de aziaj batalteknikoj.
Bazelacoj
Diasporoj kaj semoj
La periantaj folioj estas ĉe fruktmaturiĝo maldikvandaj, sekaj aŭ karnecaj  kaj envolvas parte aŭ komplete la nukson – ili formas kune la  diasporo, kiu nomiĝas ankaŭ „utriklo“. Ĝi povas havi flugilojn. La globforma, rozekolora semohavas haŭtan tegumenton, multe da endospermo kaj verdaj, spirale turniĝanta, duoncirkla aŭ hufumforma embrio.
Jean-Claude Van Damme
Post kelkaj malgrandaj roloj en duavicaj aventuremaj filmoj producento Menahem Golan ekokupis lin en akcian filmon Sanga sporto, dank‘ al kies sukcesa prezento Jean-Claude Van Damme venis en pli vastan spektaktoran subkonscion. Malgraŭ tio, ke liaj aktoraj kapablecoj de malproksime ne atingas kvalitojn de liaj sportaj faroj, li enviciĝis dum la 90-aj jarojn komune kun Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger kaj Dolph Lundgren inter la plej ŝatatajn kaj komerce plej sukcesajn reprezentantojn de muskolaj batalantoj el la akciaj filmoj.
Bazelacoj
Enhavosubstancoj kaj kromozomnombroj
La planto havas betalainojn. Se ĝi havas flavonoloj, tiam temas pri kverketino. Akumuliĝas kalcioksalataj-kristaloj.
Jean-Claude Van Damme
Kun tio, kie plialtiĝis buĝeto de filmoj, ankaŭ ties herooj trairadis senĉese tra pli spektindaj sortoj, la eventoj ofte estis okazantaj en ekzotikaj medioj, kaj iam ili eĉ akiris aspekton de bruta scienc-fikcia fantazio: revivigita vietnama veterano Luc Devrex, kiu kiel membro de elita taĉmento egalas siajn aferojn kun sia iama psikopatia superulo (Dolph Lundgren), en scienc-fikcia nervostreĉa filmo Universala soldato, agento de sekreta registara agentejo Max Walker, gardanta sekreton de maŝino de tempo, en akcia scienc-fikcia Timecop.
Bazelacoj
Enhavosubstancoj kaj kromozomnombroj
La kromozomo-nombro estas n = 11, 12, 22.
Jean-Claude Van Damme
Li kuraĝis akcepti ankaŭ durolon de reciproke similaj, sed permore kontraŭaj fratoj Chad kaj Alex Wagner-oj, kiuj en filmo Duobla trafo gvidas kontraŭ si senfinajn batalojn. Se li provis doni al sia heroo malplimulte superhomajn karakterojn, eĉ homigi ilin, pli multe li kreis prefere nepripensitajn karikaturojn: en filmo Nowhere to Run fuĝinta punito Sam Gillen, kiu ekzorgos pri soliĝinta juna virino (Rosanna Arquette), endanĝerigata de mortigantoj.
Bazelacoj
Sistematiko kaj disvastigo
La bazelacoj disvastiĝas tutmonde en la tropikoj kaj subtropikoj. La disvastigocentro estas la neotropiso. Krome specioj hejmiĝas en Afriko inkluzive de Madagaskaro. En Eŭrazio kaj Aŭstralio troviĝas neofitoj. La plej multaj specioj kreskas en sekaj habitatoj.
George Bentham kaj Joseph Dalton Hooker metis en 1862–1883 la genroj en la familio „Chenopodiaceae“ kaj Augustin Pyramus de Candolle kaj Alphonse Louis Pierre Pyramus de Candolle metis la genrojn 1823–1873 kaj  1993 G. Nageshwar kaj M. Radhakrishnaiah metis ilin al la Portulacaceae. Laŭ la prioritata regulo la valora plantnomo de la familia nomo Basellaceae okazis en 1837 de Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz en Flora Telluriana, 3, p. 44; la publikigo nur okazis en 1840 fare de Christian Horace Bénédict Alfred Moquin-Tandon. La tipogenro estas Basella L. sinonimo por la bazelacoj RAF. estas: Anrederaceae J.AGARDH kaj Ullucaceae NAKAI.
Jean-Claude Van Damme
En la jaro 1995 li stariĝis unuafoje ankaŭ malantaŭ kamerao kiel reĝisoro de filmo The Quest, en kiu li kreis ĉefrolon de ĉefo de fajroestingistoj, kiu sukcesos dum hokea matĉo malebligi atencon kontraŭ prezidento. Post la unua edzeco kun meksikanino Gladys Portugues (konata en virina kulturistiko), el kiu li havas du infanojn, li edziĝis en 1994 kun Darcy Le Pier, kun kiu li havas filon.
Bazelacoj
Sistematiko kaj disvastigo
En la ordo de la Kariofilaloj la bazelacoj formas kune kun Halophytaceae, Didiereaceae, kaj Montiaceae kladon. Tiu ĉi klado ankaŭ parencas kun la Kaktacoj (Cactaceae), Portulakacoj (Portulacaceae), Anacampserotaceae kaj Talinaceae. La familio de la bazelacoj konsistas hodiaŭ el nur kvar genroj kaj ĉ. 19 ĝis 25 specioj monofile (Roger Eriksson 2007).
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (11 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Ferenc Vizkelety
Ferenc Vizkelety [vizkeleti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vizkelety Ferenc estis hungara juristo, profesoro. Lia nobela antaŭnomo estis vizkeketi.
Ferenc Vizkelety naskiĝis en 1789 en nekonata loko. Li mortis la 1875 en Vieno.
Biografio
Ferenc Vizkelety post siaj studoj li estis advokato. Li instruis en Reĝa Universitato de Pest inter 1829 kaj 1862. Li estis elektita dekano, en la studjaroj 1836 kaj 1845 rektoro. Li apartenis al tiuj, kiuj strebis por la germana instrua lingvo en la universitato. Fine depost 1862 li instruis plu en Vieno ĝis la emeritiĝo. Li ricevis la titolon kortega konsilisto.
Instrumentotekniko
Instrumentotekniko aŭ instrumentoteĥniko estas la arto de mezuri fizikajn kaj kemiajn parametrojn kaj uzi ĉi tiujn al rego procesojn. Ĉi tiuj parametroj estas mezurataj per sensiloj kaj la reala regulado estas farata per aktuatoroj.
Jean-Baptiste Gagnoux
Jean-Baptiste Gagnoux, naskiĝis la 4-an de aprilo 1985 en Dole. Li estas franca politikisto. Li estas urbestro de Dole de 2017. Li ankaŭ estas departementa konsiliano de 2015.
Junaj jaroj
Li vivis junaĝe en Saint Aubin, estis lernanto en liceo Pasteur-Mont Roland. Lia pasio estas historio, kaj ĉefe la Dua mondmilito. Li havas "licence" (unisersitata grado post 3 jaroj da studado). Li sukcese trapasis konkurson CAPES kaj do iĝis instruisto pri historio kaj geografio en 2011. Li instruis en liceo.
Politika vivo
Jean-Baptiste Gagnoux aliĝis en 2004 al UMP. En 2008, je la aĝo de 22, li estis elektita en municipa konsilio de Dole kun Gilbert Barbier kaj la opozicio. De 2011 ĝis 2016, li prezidentis "la mission locale espace jeunes", urba organo kiu zorgas pri la junuloj.
En 2014 kun la elekto de Jean-Marie Sermier kiel urbestro, li iĝis unua vicurbestro. Li respondecis pri la redinamikigo de la urba centro (komercoj, ktp) kaj zorgas ankaŭ pri la kvartalo Mesnils-Pasteur.
En 2015 li estis ankaŭ elektita kiel departementa konsiliano de kantono Dole-1.
Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj
Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj (pole: Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela (ROPCiO)) – kontraŭkomunista kaj por-sendependeca organizaĵo, fondita la 25-an de marto 1977
Prakomenco
Septembre 1975, sub influo de la subskribo de Helsinka Interkonsento, dum kunsido de Leszek Moczulski, Romuald Szeremietiew kaj Andrzej Szomański oni decidis pri komenco de laboroj por fondi malkaŝan organizaĵon, kies celo estos defendo de homrajtoj en Pola Popola Respubliko. Tio estus etapo por krei malkaŝan sendependecan politikan partion.
En la periodo 1975/1976 oni interkonsentis pri kreo de sekreta Nurt Niepodległościowy (NN) - Sendependeca Fluo kun akcepto de la programa deklaro „U progu” (Ĉe la sojlo), kiu servis al integriĝo de porsendependeca medio.
István Balázs (inĝeniero)
István Balázs naskiĝis la  en la iama vilaĝo Kispalugya (kiu nun estas jam urboparto de Liptovský Mikuláš en Slovakio), li mortis la  en Sopron.
Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj
Prakomenco
Somere 1976 L. Moczulski prilaboris minimuman programon, t.n. „Program 44".
István Balázs (inĝeniero)
Biografio
István Balázs frekventis gimnazion en Körmöcbánya, poste li akiris diplomon en Akademio de Selmec en 1902. Post siaj studoj li laboris 2 jarojn en ferfandejo, poste li revenis instrui al la akademio, ĵus levita al altlernejo. Interrompo okazis inter 1906–1908, tiam li vizitis diversajn metalurgiajn objektojn kaj enlande kaj eksterlande. Li batalis en la 1-a mondmilito, poste li revenis al la altlernejo, kie li estis nomumita minkonsilisto. Li partoprenis al translokiĝo de la altlernejo en 1919 al Sopron. Li instruis en Sopron kiel vickatedrestro kaj mina ĉefkonsilisto, ekde 1923 kiel privata profesoro kaj katedrestro. En 1929 li instalis metalurgian laboratorion, poste li gvidis ĝin. En 1934 li estis nomumita publika ordinara profesoro, post 4 jaroj li pensiuliĝis. Li ricevis oran diplomon en 1958.
Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj
Prakomenco
Fruaŭtune 1976 dum kunsido de NN en Varsovio oni neformale elektis ĝian gvidantaron nomatan "Romb" (Rombo) (A. Czuma, Jan Dworak, M. Grzywaczewski kaj L. Moczulski).
Laŭvica etapo estis plifirmigo de sendependecaj medioj pere de la revuo U progu, eldonata de oktobro 1976.
Decembre 1976 L. Moczulski prilaboris laŭvican tekston „Memoriał” (Memorialo), kiu estis direktita al la regopovoj de PPR.
Agado
Unua oficiala dokumento de la Movado, Apel do społeczeństwa polskiego (Apelo al la pola socio), estis subskribita de 18 personoj: generalo Mieczysław Boruta-Spiechowicz, Andrzej Czuma, Leszek Moczulski, pastro Jan Zieja, Wojciech Ziembiński kaj de aliaj.
La 26-an de marto 1977 subskribitan Apelon oni metis en kancelarion de la primaso de Pollando. La saman tagon dum gazetara konferenco oni informis ĵurnalistojn pri kreo de ROPCiO.
La movado ne estis asocio, posedis nek statuton, nek regopovojn, nek membrecon. Pri partopreno decidis propra volo. Pinte de ĝi estis du por-parolantoj: Andrzej Czuma kaj Leszek Moczulski. Tia formulo faciligis agadon, malfaciligis reprezaliojn, sed ankaŭ ebligis sekretan rigardon fare de agentoj senditaj de Sekureca Servo.
Nombrecon de ROPCiO en la momento de ĝia ekesto oni pritaksas ĝis 80-120 personoj. Ili ĉefe apartenis al sekreta Nurt Niepodległościowy.
Deklarita celo de ROPCiO estis devigi regopovojn de Pola Popola Respubliko observi ratifitan komence de marto 1977 de la Ŝtata Konsilio Internacian Pakton pri Civilaj kaj Politikaj Rajtoj.
Unu el formoj de la agado estis oficialaj dokumentoj – apeloj, deklaroj, malfermaj leteroj ktp (ekz. Deklaro pri libereco de la vorto, Malferma letero al Sejmo de Pola Popola Respubliko pri libereco de konscio kaj konfeso, Malferma letero al Sejmo, Ŝtata Konsilio de PPR kaj Konsilio de Ministroj de PPR pri respektado en Pollando de la postuloj de Organizo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo). Ili estis presataj en grandaj eldonkvantoj kaj distribuataj inter la socio.
Gackenbach
Gackenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj
Agado
ROPCiO eldonis Opinion – la unuan eksterleĝan periodaĵon en PPR kun malkaŝe donitaj nomoj kaj adreso de la redakcio. Kun fluo de la tempo aperis multaj samizdataj revuoj (Aspekt, Bratniak, Droga (Vojo), Gazeta Polska (Pola Gazeto), Gospodarz, Interpelacje, Kronika Lubelska, Opinia Krakowska, Ruch Związkowy (Sindikata Movado), Rzeczpospolita, Uczeń Polski (Pola Lernanto), Wiadomości Naukowe (Sciencaj Informoj), Wolne słowo (Libera Vorto)).
Duklando Arenberg
Duklando Arenberg estis teritorio en la Sankta Romia Imperio. Ĝi elkreskis el la Reglando Arenberg (pli malfrue Graflando Arenberg). La teritorio ekzistis ekde la mezepoko ĝis 1794/1801. Ĝi estas distingenda de la duklando Arenberg-Meppen de la sekva tempo.
Defend-Movado de Homrajtoj kaj de Civitanaj Rajtoj
Agado
Alia formo de agado estis kluboj de libera diskuto, kadre de kiuj okazis lekcioj pri historiaj kaj politikaj temoj. Aprile 1978 estis 7 (ili aperis laŭvice en Lublin, Gdańsk, Lodzo, Szczecin, Poznań, Vroclavo, Varsovio).
Duone de 1978 la partoprenantoj de ROPCiO nombris ĉ. 200-250 personoj.
La 11-an de novembro 1978 la movadanoj (de ambaŭ frakcioj) organizis la unuaj depost 40-aj jaroj sendependajn solenaĵojn de la Festo de Sendependeco. Post sanktaj diservoj en katedraloj kelkmilaj manifestacioj marŝis tra stratoj de Varsovio, Krakovo kaj Gdańsk. Ordigaj servoj ne intervenis.
Teritoria organizado de Salvadoro
La teritorio de Salvadoro estas administre dividata en 14 departementoj, kiuj estas subdividataj en municipoj.
Tempoal
Tempoal estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tempoal de Sánchez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 161.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 33107 loĝantojn. El tiuj estis 16382 viroj kaj 16725 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1487.2 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 31 minutoj norda latitudo kaj 98 gradoj kaj 58 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 50 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 35600 personoj. En la jaro 2000 temis pri 36359, do temis pri kresko / malkresko je 0.42 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 31847 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 3018 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30161a.htm
7-a simfonio (Dvořák)
La 7-a simfonio en D-minoro, Op. 70, B. 141, estas simfonio de Antonín Dvořák, komponita en 1885 (finkompletigita la 17an de marto 18859 kaj premierita la 22an de aprilo 1885 en la koncertejo St James's Hall en Londono. Ĝi estis origie publikigita kiel 2-a simfonio.
Rieux - Angicourt (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
7-a simfonio (Dvořák)
La simfonio enhavas kvar movimentojn:
Rieux - Angicourt (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Creil - Jeumont (242000).
7-a simfonio (Dvořák)
La verko daŭras proksimume 40 minutojn, kaj estas ludita de orkestro de 2 flutoj, 2 hobojoj, 2 klarnetoj, 2 fagotoj, 4 kornoj, 2 trumpetoj, 3 trombonoj, timbaloj kaj kordinstrumentoj.
(18645) 1998 EM19
(18645) 1998 EM19 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Xammes
Xammes [elparolu : Ksam] estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Culmont
Culmont estas franca situanta en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Culmontais.
Thomas Merton
Thomas MERTON, O.C.S.O. (naskiĝinta la – mortinta la ) estis usona katolika (trapista) monaĥo, pastro, verkisto, kaj mistikulo. Li apartenis al la frataro de la Abatejo de Nia Sinjorino de Getsemani en Kentukio. Li estis poeto, socia kritikisto, kaj studisto pri komparado de religioj. En 1949 li pastriĝis kaj nomiĝis patro Louis.
Merton verkis pli ol 70 libroj, plejparte pri temoj de spiriteco, socia justeco, kaj kvieta kristana pacifismo, kaj krome dekojn da eseoj kaj recenzoj. Inter liaj plej daŭraj verkoj estas lia aŭtobiografio, The Seven Storey Mountain ("La sep-etaĝa monto", 1948), kiu instigis multajn militintojn kaj junulojn aliri monaĥejojn, kaj listiĝis en la listo de National Review' pri la 100 plej bonaj nefikciaj libroj de la jarcento. Merton agis kaj parolis forte por interreligia komprenado. Li estis pioniro de dialogo kun eminentaj aziaj spiritaj gvidantoj, inkluzive de la Dalai-Lamao, la japana verkisto Suzuki Daisecu Teitaro, la tajlanda budhisma monaĥo Buddhadasa, kaj la vjetnama monaĥo Thích Nhất Hạnh, kaj li verkis librojn pri Zena budhismo kaj Daŭismo. Pluraj biografioj verkiĝis pri lia vivo depost lia morto.
Hermann Bahr
De 1906 ĝis 1907 li estis reĝisoro en Berlina teatro, en 1912 la ekloĝis en Salzburg, kaj ekde 1918 li laboris kiel dramaturgo en la Viena Burgtheater. Ekde 1922 li vivis en Munkeno.
Lia verkaro konsistas el romanoj, teatraĵoj kaj eseoj. Komence influite de la naturalismo, li trapasinte la novromantismon kaj impresionismon fine propagandis la ekspresionismon.
Lajos Varga (redaktoro)
Lajos VARGA estis rumania hungara radio- kaj libroredaktoro. Li naskiĝis en Berveni la 11-an de junio 1926 kaj mortis la 5-an de aprilo 2007 en Bukareŝto.
Olena Teliha
Teliha Olena (Олена Теліга; 1906-1942) estis poetino kaj soci-politika aganto. Naskiĝis apud Moskvo, en familio de renoma ukrain-devena akvo-inĝeniero Ivan Ŝovgeniv. En 1918 la familio translokiĝis en Kievon, kie Olena vigle interesiĝis pri la ukraina lingvo. Kiam bolŝevikoj okupis Ukrainion la familio elmigris en Ĉeĥo-Slovakion. En Prago frekventis Ukrainan pedagogian kolegion, studante historion kaj filologion. Dank’ al influo de ukrainaj poetoj Olena ekverkis mem. Edziĝinte, iris al Varsovio, kie ŝi loĝis ĝis la Dua mondmilito.
Lajos Varga (redaktoro)
Kariero
Lajos Varga diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo pri hungara lingvo kaj literaturo (1950). Li estis redaktoro en Bukareŝto en la hungara redakcio de la Rumana Radio (1950–54), poste en la Politika Libroeldonejo (1954–70). De 1970 li redaktis la hungaran eldonaĵon de Hivatalos Közlöny.
Olena Teliha
1941 - revenis en Kijivon, estris Ukrainan verkistan asocion, redaktis gazeton "Litavroj". Pro sia aparteno al Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj kaj ege aktiva socia agado estis arestita fare de Gestapo kaj ekzekutita kun la edzo. Sur la prizon-ĉela muro ŝi lasis la lastajn vortojn: "Tie ĉi estis malliberigita kaj de tie ĉi iris al pafmortigo Olena Teliha".
Prezidento de Ukrainio Viktor Juŝĉenko la eldonis la Ukazon "Pri la festado de 100-jara datreveno de naskiĝo de Olena Teliha".
Ĉiuj poem-kolektoj estis eldonitaj postmorte.
Tri poemojn esperantigis Kris Long (Ukraina Stelo, Novembro, 2011).
Portlunĉo
Portlunĉo (japane, 弁当 bentō) estas hejme pakita manĝaĵo en la japana kuirarto. Tradicie, portlunĉo enhavas rizon, nudelojn, fiŝon aŭ manĝaĵon, kun peklitaj kaj kuiritaj vegetaĵoj en skatolo. Portlunĉoj estas aĉeteblaj en multaj lokoj en Japanio, inkluzive en oportunaj butikoj.
Jessy LaPointe
Jessy LaPointe [ĝesi lapojnt] naskiĝis en 1977 en, proks. 35 km norde de Montrealo, Kebekio.
Li esperantiĝis en 1996 kaj fariĝis sekretario de la estraro de la Esperanto-societo kebekia de 1997 ĝis 2004.
Li kreis la Interretan Esperanto-Kurson de la Esperanto-societo kebekia en 1999 kaj daŭre agas kiel instruanto.
Li estis ĵurnalisto de 1997 ĝis 2005 kaj nun estas memstara tradukisto de la angla al la franca.
Li estas aktivulo por Esperanto (Esperanto-societo kebekia, Pasporta Servo), laikismo (Mouvement laïc québécois) kaj gejaj rajtoj (Groupe de recherche et d'intervention sociale - GRIS-Montréal).
Movado Laika Kebekia
La Movado Laika Kebekia (MLQ : Mouvement laïque québécois) estas organizaĵo kiu militas por la disigo de la Eklezioj kaj de la Ŝtato, kaj por la laikigo de la publikaj institucioj de Kebekio.
La MLQ estis kreita en 1981 de gepatroj kiuj rifuzis la dureligian sistemon (katolika kaj protestanta) kiuj tiam viglis.
Novomoskovsk
Novomoskovsk (ruse Новомосковск) estas urbo en Tula provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 70424.
La urbo estis fondita en jaro 1929 dum konstruado de kemia kombinato, karbaj minkampoj kaj akva elektrocentralo. Kvankam loĝejo en la loko jam estis antaŭe.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 08762, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas ĉe supra parto de rivero Don (Дон).
En la urbo estas fervoja stacio kaj branĉo de la Rusia Kemia-Teĥnologia Universitato.
En jaro 2002 la urbo havis 134,1 mil loĝantojn.
(13098) 1993 FM6
(13098) 1993 FM6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
ISO 3166-2:SZ
ISO 3166-2:SZ estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Svazilandon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas SZ, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Svazilando. La dua parto estas du literoj.
Benshi
Benshi aŭ benŝiisto (japane 弁士, koree: 변사 - bjeonsa) estis parolisto, kiu dum la unuaj jaroj de la japana kino klarigas la enhavon de silenta filmo dum la filmo estas projekciita. Benŝiisto estas la antaŭulo de tio, kion ni hodiaŭ nomas " rakontanto ". En Japanio, diferencoj en lingva kaj kultura fonoj necesigis ke oni devis vorte doni klarigojn dum la filmprezentado.
La rakontoj kaj klarigoj de la benŝiisto estis grava ero de la frua japana kinosperto kaj multaj benŝiistoj eĉ famiĝis. La pli aĝa frato de Akira Kurosawa estis benŝiisto kaj enkondukis la junan Akira al kinarto. Iuj, kiel Mitsuru Okura, fariĝis posedantoj de filmkompanioj. Iuj el la plej famaj estis Ueda Hoteiken, konata kiel "S-ro ĉiosciulo", kaj Musei Tokugawa.
Post la ekesto de sonkino en Japanio profesiaj benŝiistoj estis devigataj serĉi alian laboron ekzemple kiel komikistoj (jp: 落語家 - rakugo-artisto), prelegantoj, prezentistoj en kamiŝibajoj (bildrakontaj spektakloj). Tamen eĉ nuntempe (ĉefe en Tokio kaj Osako) ekzistas sufiĉe multaj kinejoj (ekzemple 澤登翠(Midori Sawato) aŭ 大森久美子 (Kumiko Omori), kiuj montras silentajn filmojn, kaj kiuj dungas sufiĉe multajn aktivajn benŝiistojn por la projekciado de silentaj filmoj.
Estis japanaj benŝiistoj en Tajvano kaj Koreio. En Tajvano, oni skribis en la hakaa lingvo kiel "benshi". En la korea lingvo oni referas al ĝi kiel "변사" (rakonto).
Vidu ankaŭ
Rakontanto
Sonkino
Paulo Casaca
Paulo Casaca (n. la, Lisbono, Portugalio) estas portugala politikisto, membro de la Eŭropa Parlamento de la Portugala Socialista Partio (Partido Socialista); parto de la Partio de Eŭropaj Socialdemokratoj de 1999 ĝis 2009.
Benshi
Rilataj artikoloj
Bunrako
Paulo Casaca
Edukado
En 1987 li diplomiĝis pri la ekonomiko de agrikultura disvolvado ĉe la Universitato de Montpellier. En 1984 li finis disertacion en la Universitato de la Acoroj kaj en 1980 li prezentis tiun pri la ekonomiko ĉe la Supera Ekonomia Instituto (Lisbono).
Akademia agado
Dum sia akademia kariero Paulo Casaca lektoris en la Ekonomika Departamento de la Lisbona Konta Instituto kaj de la Univesitato de la Acoroj de 1980. Krome li estis invitita profesoro de la Lisbona Teknika Universitato.
Benshi
Rilataj artikoloj
Kabuko
Paulo Casaca
Politika agado
Li estas fondinto kaj plenuma direktoro de la Sudazia Demokratia Forumo, fondinto de la internacia kunlabora asocio registrita en Bruselo ARCHumankind (“Alliance to Renew Co-operation among Humankind”), fondinto de la “Euro Reform Initiative”, konsulta firmao registrita en Bruselo Lessmeansmore, Land and Energy Sustainable Systems, partnero de la German Marshall Fund (Usono). Paulo Casaca kunlaboras ankaŭ kun neregistara organizaĵo Committee to Study the Organization of Peace.
En la Eŭropa parlamento li estis prezidanto de la delegacio pri eksteraj rilatoj kun la Parlamenta Asembleo de NATO. Li estis ankaŭ konciliano de la Konstanta Reprezentejo de Portugalio en Eŭropa Unio de 1996 ĝis 1999, estris personaron de la Ministerio pri teritoria planado kaj publikaj laboroj de 1995 ĝis 1996, estis ekonomia konsultanto de la socialisma frakcio en la parlamento de Portugalio en 1989/1990, 1992, 1994/1995. Li ankaŭ estis fondinto de la sekcio de Amnesty International en Ponta Delgada (la Acoroj).
Benshi
Rilataj artikoloj
Ombroludo
Paulo Casaca
Iraka skandalo
En junio 2007 eksplodis skandalo, kaŭzita de la filmetoj, enmetitaj en YouTube kaj montrintaj du deputitojn de la Eŭropa Parlamento, dancantajn kune kun anoj de la Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo (OMIP). Baldaŭ Paulo Casaca konfirmis, ke de la 4-a ĝis la li kune kun germana socialisto André Brie vizitis tendaron Aŝrafo en Irako. Li deklaris ke tio estis tute normala ago, ĉar OMIP ne plu estas konsiderata de Eŭropa Unio kiel terora organizaĵo. Malgraŭ tio André Brie konsilis al li ne plu vizitu Iranon pro danĝero por lia vivo.
Verkoj
Paulo Casaca estas aŭtoro de kelkaj libroj pri la ekonomiaj kaj sociaj aferoj, homaj rajtoj kaj religia fanatikismo.
Emiliano Zapata (Hidalgo)
Emiliano Zapata estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Emiliano Zapata (urbo). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13021.
Benshi
Ekstera ligilo
Retejo de la asocio pri benŝio kaj silenta filmo
Emiliano Zapata (Hidalgo)
Kaj la komunumo kaj la ĉefurbo nomiĝas laŭ la nacia heroo Emiliano Zapata.
Jeanne-Irène Biya
Jeanne-Irène BIYA (n. en 1935 - m. la 29-an de julio 1992) estis la unua edzino de Paul Biya, kiu estas la prezidanto de Kameruno ekde la jaro 1982. Ŝi mortis en 1992 en Jaundo kaj Paul Biya reedziĝis kun Chantal Biya.
Emiliano Zapata (Hidalgo)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12309 loĝantojn. El tiuj estis 5900 viroj kaj 6409 virinoj. La komunumo havas surfacon de 36 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2500 metroj super la marnivelo.
Zino
Zino estas mem-publikigita revuo kun malgranda eldonkvanto. Ili povas enhavi kaj verkojn originalajn kaj tekstojn kaj bildojn transprenitajn de alia fonto. Ili estas kutime reproduktita per fotokopiilo.
Emiliano Zapata (Hidalgo)
Geografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Zino
Inter la diversaj intencoj por kreado kaj publikigo estas evoluigi onies identecon, kunhavigi niĉan kapablon aŭ arton, aŭ evoluigi rakonton, kontraste al serĉado de profito.