cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Corputius-Plano
Historio de la plano
Estis profesoro Johann Hildebrand Withof el Duisburg, kiu februaron de 1740 antaŭmetis al sia duisburga kroniko omaĝon al la Corputius-Plano kaj raportis pri tio, ke la reformita predikisto Johann Wilhelm Nosse el Duisburg estis vidinta je librovendisto en Dordrecht 4 nigroblankajn presaĵojn de la plano. La kuproplatojn tamen, de kiuj la librovendisto prenis kvar presaĵojn, tiu ĉi igis - laŭ Nosse - „konsumi por aliaj aferoj“. Withof redonigis al si fare de Nosse la tekstojn, tamen tiuj ĉi ne ricevis la klarigan tekston malkoncizan malsupre de la plano, tiel ke estas supozende, ke Nosse estus vidinta la version el la jaro 1564 kaj ne la definitivan version, kiu konsistis el du kuproplatojn, unu kun la plano de la urbo kaj alia por la klariga teksto.
En 1889 d-ro Alfons Heyer malkovris la planon je la ordigo de la stokoj en la urbobiblioteko de Breslau. La urbo Duisburg igis fari de tiu-ĉi en 1897 per fototipio kolorajn kopiojn en origina grando. En 1925 la urba konsilantaro de Duisburg decidis, denove reproduktigi ekzemplerojn: „por la produktado de 1000 koloraj planoj estas koncedataj 4000 Markoj…. La originala plano, kiu estas propraĵo de la urbo Breslau, nun tamen troviĝas ĉi tie, estu elmetata dum la venonta kunsido por vidado“. Je Kristnasko de 1925 ekzistis la noveldono. Paralele oni produktis laŭ la plano lignan modelon, kiu tamen perdiĝis en la Dua Mondmilito.
Februaron de 1945 sovetaj trupoj konkeris Breslaŭon, je kio la plano supozeble estus viktimo de elrabadoj. La kolorkopioj faritaj en 1925 ekde tiam servas kiel modelo por plej diversaj reproduktaĵoj de la originala plano, ekz. en 1961, 1964 kaj 1974.
Kiam en 1966 oni ofertis blankonigran presaĵon de la plano en Nederlando, la urbo Duisburg akiris ĝin por la stko de la nuna Kultur- kaj Urbohistoria Muzeo. Tiu ĉi plano fariĝis pro sia senlima pligrandigebleco kaj detalfido nemalhavebla rimedo por la historia esploro kaj la urba arĥeologio de Duisburg.
Prezentaĵo
La surskribo de la plano tekstas: La maldekstra blazono rilatas sur la landoj de Vilhelmo la Riĉa: la ruĝa leono de Duklando Berg, en la mezo la oraj lilioj de Duklando Kleve en ruĝo, dekstre la leono en oro por Duklando Geldern, sub tio la ruĝoblanka trabo de Graflando Mark, delstre la ruĝaj ĉevrono de Graflando Ravensberg. Tamen anstataŭ la ora leono de Geldern devus stari la nigra leono de Duklando Jülich en oro. Dekstre aranĝita ankaŭ la blazono de Duisburg ankoraŭ en uzo: la dukapa aglo por la libera regna urbo Duisburg ĝis 1290 kaj sub tio la kastelo.
Dekstre malsupre sur la plano troviĝas la laŭdoparolo de Johannes Corputius pri sia verko. Tradukite tiu ĉi tekstas:
Super la rektangula omaĝtabulo per kadroj ornamita maldekstre malsupre sur la plano ŝvebas la bluoruĝe vestita Merkuro kun bastono en sia maldekstra mano. Al la duko li dediĉas la planon per la vortoj:
Atenta rigardanto konstatos, ke en la anguloj de la ornamitaj kadroj de la tuta plano estas bildigitaj vizaĝoj de personoj. Kiu estas tiuj ĉi personoj, ĝis nun estas ne klare. Oni provis plej diversajn alordigojn sen alveni al konvinkaj rezultoj. En la maldekstra malsupra angulo estas videbla plej verŝajne la vizaĝo de Gerhard Mercator. La vizaĝo de la persono en la dekstra supra angulo ofte estas rigardata kiel tiu de Johannes Corputius.
Malsupre de la omaĝtabulo monero estas bildigita. Temas pri monero de Henriko la 4-a: Duisburga Denaro, sur la fronta flanko kapo kun arkokrono kaj kurbobastono. La dorsflanko montras la nomon DI-VS-BV-RG. Tiuj ĉi moneroj estis stampataj inter 1065 kaj 1084 kaj trovis sian vojon ĝis en la baltaj landoj. En Gotlando oni trovis multajn monertrezorojn enhavantajn la Duisburgajn monerojn.
Sur la plano de Corputius inter omaĝtabulo kaj laŭdoparolo troviĝas ventrozo. La plano de Corputius tamen ne estas nordenorientita, sed la vido sin direktas ekde nordokcidento. Por kompari la direkton kun la plano de moderna Duisburg oni devas turni la planon je 125 gradoj horloĝdirekte. Ĉe la maporandoj Corputius donas eblecon de orientiĝo: „Wech nae Poeroat“ (Vojo al Ruhrort), „Wech nae Essen“ (Vojo al Essen), „Wech nae Collen“ (Vojo al Kolonjo), „Wech nae Moers“ (Vojo al Moers).
Verkoj
Mapoj
Marecchia
Marecchia [marekja] estas rivereto en Italio. Ĝi longas ĉirkaŭ 70 km. Ĝia fonto estas en Toskanio sur Alpe della Luna, 1.454 metrojn super marnivelo; ĝi fluas tra Romanjo kaj ĉe Rimini (kvartalo San Giuliano Mare) en Adriatikon.
La konsiderinda niveldiferenco estas de mezume 2 %. La mezuma flukvanto estas 10,8 m³ en sekundo (ĉe Pietracuta). Ĝi forte varias tra la jaro; foje ĝi atingas la centoblon, foje la rivero plene sekiĝas.
Alfluas rojo Mavone, torento Mazzocco, torento Ausa kaj rojo San Marino.
Ĉe Rimini la rivero iam fluis tra la haveno, sude de kvartalo San Giuliano Mare, sed estis devojigita kaj nun fluas norde de ĝi. Riverfine parto de la akvo fluas subgrunde, tiel ke la surfaca fluo malgrandiĝas; kompense foje aperas fontoj de nesala akvo, kie elgrundiĝas la rivera akvo.
Turo de la Oro
La Turo de la Oro (Torre del Oro) de Sevilo estas flanka turo kiu troviĝas en la maldekstra bordo de la rivero Gvadalkiviro, en la urbo Sevilo, kune al la toreejo de la Nobela Rajdsocieto. Ĝi estas 36 metrojn alta. Probable ĝia nomo en la araba estis Bury al-dahab, Borg al Azahar, aŭ Borg-al-Azajal reference al ĝia orumita brilo kiu reflektiĝis sur la rivero. Dum la restaŭrado en 2005, oni demonstris ke tiu brilo, atribuita al tegado de azuleĥoj, estis la miksaĵo de kalko kaj pajlo premita.
Ĝi estas turo formata el tri korpoj, la unua korpo, dekduangula, estis konstruita inter 1220 kaj 1221 sub ordono de la almohada reganto de Sevilo, Abù l-Ulà. La dua korpo, ankaŭ dekduangula, estis konstruigita de Petro la 1-a la Kruela en la 14-a jarcento. La supra korpo, cilindra kaj finiĝanta per kupolo, estis konstruita en 1760 de la militista inĝeniero Sebastian Van der Borcht.
Ĝi estis deklarita kiel art-historia monumento en 1931 kaj estis restaŭrita plurfoje. En la Nuntempa Epoko ĝi estis restaŭrita en 1900, inter 1991 kaj 1992, en 1995 kaj en 2005. Ĝi bone konserviĝas kaj nuntempe ĝi estas hejmo de la Navigmuzeo Orturo.
NGC 1827
NGC 1827 (aliaj indikoj — ESO 362-6, MCG -6-12-8, AM 0508-370, IRAS05083-3701, PGC 16849) estas rektokoneksa spirala galaksio en konstelacio Kolombo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
1603
1603 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
NGC 1827
Kaj maldika disko kaj dika disko estas observataj en NGC 1827.
1603
En la jaro 1603 post Kristo okazis, interalie:
Camilla de Britio
Camilla (denaske Camilla Rosemary SHAND, en unua geedzeco Camilla PARKER BOWLES; naskiĝis la 17-an de julio 1947 en Londono) estas la dua edzino de reĝo Karlo la 3-a de Britio kaj per tio reĝino (pergeedza reĝino, ne reganta reĝino) de Britio kaj aliaj landoj de la Komunumo de Nacioj. Ŝi havas la titolon Her Majesty The Queen Consort, "Ŝia Moŝto la Reĝino Edzino".
Vivo
Ŝi konatiĝis kun Karlo onidire en derbio, kiam ŝi diris „Mia praavino estis amatino de via praavo”. (Onidire ŝi plenumis seksajn dezirojn de Karlo, kiujn Diana rifuzis.) Post 1972 ŝi enamiĝis al kavaleria oficiro Andrew Parker Bowles, kun kiu ŝi edziniĝis en 1973. Post kiam Karlo konfesis en 1994 publike la adulton, ŝi divorcis en 1995. Ŝi havas du infanojn: Thomas, kiu naskiĝis en 1975 (kaj kies baptopatro estas Karlo) kaj Laura (* 1979).
Ŝi edziniĝis kun Princo Karlo la 9-an de aprilo en 2005, post unutaga prokrasto de la ceremonio pro la entombigo de la Papo.
Ŝi ŝatas la provincan vivon kiel Karlo.
Mark Bowen
Mark Bowen (n. ) estas kimra futbalisto. Li de 1986 ĝis 1997 membris en la kimra nacia teamo de futbalo.
58095 Oranienstein
58095 Oranienstein estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando).
Tom Gehrels estis fotinta la ĉielon per la Schmidt-teleskopo de la Monto Palomar; la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten malkovris la asteroidon sur unu el la senditaj al la Observatorio de Leiden.
Schüblersche Choräle
Ekesto kaj ludebleco
La ekzakta ekestotempo de la kolekto estas nekonata; la originalan presadon prizorgis en 1748/1749 Johann Georg Schübler en Zella; al li ĝi dankas ankaŭ sian nomon. Kvin el la ses komponaĵoj estas aranĝaĵoj de konserviĝintaj kantatomovimentoj. Por la sesa oni supozis kiel fonton la nur fragmente konserviĝintan kantaton 188 ; ĉi tio tamen restas spekulado.
La komponaĵoj eble estis elektitaj komence laŭ la distingilo de facila ludebleco; la plej multaj komponaĵoj estas nur trivoĉaj, kaj ilia pedalbaso prezentas aŭ la kanton firman aŭ servas kiel ritme simple verkita harmonia apogilo por la suprovoĉoj. Iomete pli malfacilaj estas la kvarvoĉaj komponaĵoj „Wer nur den lieben Gott lässt walten“ kaj „Meine Seele erhebt den Herrn“. – En ĉilasta ankaŭ la pedalaro partoprenas egalrajte kun la du voĉoj de la maldekstra mano je la trakondukado kaj prilaborado de la temoj.
Blankaventra megaluro
La Blankaventra megaluro (Megalurus albolimbatus) estas kantobirdo de la familio de Megaluredoj kaj genro de Megaluroj aŭ herbobirdoj. Ili estis iam lokitaj en la grupo de la Silviedoj.
Ĝi troviĝas kiel endemismo en sudcentra Nov-Gvineo. Ties natura habitato estas freŝakvaj lagoj kaj marĉoj, kiuj estas atingeblaj de homoj nur dum la seka sezono kaj nur per boatoj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo, tiele ke la totala populacio estas de 2,500 al 10,000 individuoj kaj malpliiĝas, en malgranda teritorio de ĉirkaŭ 2,400 km².
Tiu tipa herbobirdo estas mezgranda birdo kun mallongaj rondoformaj flugiloj kaj longaj graditaj vostoj, kiuj estas ofte eluzitaj. La plumaro estas bruna supre kun tre ruĝorangaj krono kaj pugo, pli hele sablokolora (preskaŭ blankeca, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo) en brusto, ventro kaj gorĝo, kun nigraj strioj en dorso kaj flugiloj. Ĉiuj specioj de la genro havas blankecan strion superokulan. Tiu specio estas 15 cm longa. La vosto estas estas longa kaj larĝa, krom iom rondopinta, kio nomigas la genron per du radikoj el la antikva greka kiuj signifas “granda vosto”. La voĉo estas serio de akraj alvokoj, notinde ripeta trankvila fajfo ziii kaj dolĉa pepado. Tiu genro estas unika inter tiu familio kaj inter la iamaj silviedoj pro posedo de restanta flugilungo.
La simila Ruĝeca megaluro, M. timoriensis, havas pli longan, pintoforman voston kaj pli senkolorajn subajn partojn kaj superokulan strion.
Infanto
Infanto estas titolo de ĉiuj hispanaj kaj portugalaj reĝidoj. La kortega alparolo de hispana infanto estas Alteza Real (reĝa moŝto), de portugala nur Alteza (moŝto; laŭvorte alteco).
Laŭ PIV (2002) la titolo ne estas uzata por la reĝaj heredontoj; tio veras almenaŭ por Portugalio. La portugala tron-heredonto portis la titolon Príncipe Real de Portugal (reĝa princo de Portugalio); liaj aŭ ŝiaj gefiloj estis infantoj, escepte de la supozebla heredonto inter ili; tiu portis la titolon Príncipe da Beira.
La hispana heredonto havas, aldone al "infanto", la titolon Príncipe de Asturias (princo de Asturio); kutime oni uzas tiun ĉi titolon kaj ne nomas la heredonton "infanto". La hispana reĝo rajtas doni la titolon ankaŭ al aliaj membroj de la reĝa familio.
Etimologie la vorto devenas, same kiel "infano", de la latina infans ("infano", origine "neparolanto").
Johann Bernhard Bach
La persona nomo Johann Bernhard Bach povas signifi la jenajn germanajn komponistojn:
9757 Felixdejager
9757 Felixdejager estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Felix de Jager (naskita en 1999), dua nepo de la malkovrinto kaj filo de Sigyn kaj Philip de Jager-Elst. Kvara generacio da profesiaj muzikistoj, Felix montras grandan amon kaj eblecon por muziko.
Medaltabelo de la Somera Olimpiko 1952
Jen la medaltabelo de la Somera Olimpiko 1952.
(19374) 1997 YG17
(19374) 1997 YG17 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Torrice
Torrice estas komunumo de Italio.
Chirnogeni
Chirnogeni [kirnoĝenj] estas komunumo en la distrikto Constanța, Dobruĝo, la sudorienta Rumanio, kun 3 580 loĝantoj en 2002. Al ĝi apartenas administre la vilaĝoj Credința kaj Plopeni. Ĝi situas 59 sudokcidente de Konstanco, 10 km norde de Negru Vodă.
(13549) 1992 EW7
(13549) 1992 EW7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Waltenheim-sur-Zorn
(jen france, origine germane kaj alemane Waltenheim an der Zorn, prononco, alemane ankaŭ koncizigita Wàltene) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj evidente troveblas borde de la rivero Zorn. Fine de en la komunumo vivis.
Chirnogeni
Historio
Ĝia malnova turka nomo estas Güvenli, rumane Ghiuvenlia. La komunumon fondis tataroj, la unuaj rumanaj setlantoj alvenis en 1894.
Neggio
Neggio estas komunumo de la Komunumaro Magliasina kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 330 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 0,91 km², de kiuj 55,9% estas kovritaj de arbaro, 11,0% servas por agrikulturo kaj 21,0% por setlado.
Historio
La unua dokumenta mencio de Neggio datiĝas el la jaro 807 kiel Nego. En la 15-a jarcento Neggio estis menciita kiel memstara najbararo. En la jaro 1611 la paroĥo de Neggio disiĝis de tiu de Agno kaj fariĝis aŭtonoma. En la preĝejo Santa Maria dell'Annunciata estas konservitaj freskoj el la 14-a jarcento.
Preĝejo Sankta Georgo (Zajta)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en rando de la vilaĝo sur monteto. En mezo de la fasado la turo altiĝas, en mezo de la turo la enirejo funkcias. Apud la turo estas malgranda konstruaĵparto kun enirejo, supozeble tie estas la ŝtupoj al la turosupro. En la alia flanko la sanktejo estas kvarangula. Interne resume 12 sidniĉoj estas videblaj. La trovitaj freskorestaĵoj estis faritaj supozeble en la sekva jarcento, ol la konstruado. En plafono de la sanktejo en sesangula framo estas murpentraĵo pri Sankta Triunuo.
Puli-hundo
Puli-hundo (hungare puli) estas la plej fama hungara ŝafista hundo kun bukla hararo. Ĝi migris kun la madjaroj el meza Azio al la Karpat-baseno (en la originala loko, ĝia nomo estas „apsos, shitzu”).
Ĝia hararo similas al tiu de komondoro, ĝian tutan korpon (ĝi kovras eĉ la ungojn) kovras longa, kompakta, buklema hararo. La frunta hararo pendiĝas tiel suben, ke ĝiaj etaj okuloj estas apenaŭ videblaj. Ĝia koloro estas plej ofte rusta, nigra, grizbruna, kelkfoje eĉ blanka. Oni povas distingi inter granda, mezgranda, malgranda kaj pigmea puli-hundo.
Konataj personoj, kiuj havas puli-hundon (2005):
Noktoklubo
Akcepto al la klubo kutime implicas kotizon, kaj foje okazas selekcio ĉe la enirejo, kaj iuj noktoklubaj pordistoj, pli precize elĵetisto, ne enirigas homojn kun neformala vesto aŭ bandvesto kiel parto de vestregularo. Multaj noktokluboj funkciigas "gastliston", kiu permesas al iuj ĉeestantoj eniri la klubon senpage aŭ kun reduktita kotizo. Kutime fotiloj ankaŭ estas malpermesata, ĉar al la klientoj gravas sian privatecon kiam ili distriĝis aŭ eble estas kompromitaj.
Multaj noktokluboj brulege muzikumas, kaj inter la la oftaj kaj tipaj muzikstiloj estas elektronika muziko, trenco, hiphopo, dancmuziko kaj popmuziko, kiel en diskoteko. Sed ankaŭ povas esti pli trankvila kaj intima ĵazklubo. Tiuj kluboj estis sufiĉe gravaj en disvolviĝanta popola kulturo de usono en la 20-a jarcento.
La muziko povas esti prezentita vive aŭ miksita surbende de DJ, Diskĵokeo. Foje, ili ankaŭ inkluzivas starkomedio aŭ striptizon. La klubo ankaŭ havas dancejon, kutime situata en la centro, sur kiu vizitantoj dancas komune, kaj trinkejon, kiu provizas trinkaĵojn kaj manĝaĵojn, kutime kun aldona kosto.
Iuj noktokluboj estas fakte loko de erotika distro (kun gastigantinoj, putinoj aŭ kun striptizaj spektakloj), tiele ke tre ofte la termino Noktoklubo estas eŭfemismo por putinejo. Noktokluboj ĉefe troviĝas en pli grandaj urboj, sed pli porprostituaj seksumaj ejoj troviĝas ĉefe ĉe ŝoseoj, kie ili allogas ĉefe veturantojn kiaj kamionistoj aŭ aliaj, kiuj kompreneble veturas for de hejmo foje dumlonge.
Granda afero, kiu fontas de drinkado kaj drogmanio en noktokluboj, estas transportado. Privataj aŭtoj estas la plej elstara transportmaniero al kaj de noktokluboj, kaj la uzo de drogoj kaj alkoholo en noktokluboj laŭstatistikoj pliigas la nombron de riskaj kondutoj, kiel veturado sub la influo aŭ petveturado sub la influo. Parto de la veturantaj klientoj, malgraŭ trinki malpli ol ne-veturantaj klientoj, ankoraŭ observas, ke ili havas alkoholnivelojn super la laŭleĝa sojlo post nokto en noktoklubo.
Festen
Festen ("La festo") estas kinaĵo farita laŭ la stilo Dogmo 95.
Filmisto: Thomas Vinterberg Aktoro: Ulrich Thomsen, Henning Moritzen, Thomas Bo Larsen, Paprika STEEN, ....
En kastelo okazas, ke la patro de la familio organizas edziĝdatrevenon. Sed dume la filo de 35 jaroj stariĝas kaj anoncas ke lia parto seksperfortis lin dum lia juneco.
Kaj la uloj faras kvazaŭ ili ne aŭdus tion...
28481 Shindongju
28481 Shindongju estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shin Dongju, kiu estis plej bona en sia kategorio kaj gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Li ankaŭ ricevis la premion Dudley R. Herschbach de la Stockholm International Youth Science Seminar. Li estis lernanto ĉe la Koreia Scienca Akademio de KAIST, Pusano, Sud-Koreio.
Akvoburgo Klüsserath
La burgo Klüsserath, ankaŭ Clüsserath, estas akvoburgo ĉe la rivero Mozelo en la komunumo Klüsserath en la distrikto Trier-Saarburg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
En Klüsserath la Frankoj posedis reĝan kronbienon, el kiu evoluiĝis en la 12a kaj 13a jarcento la akvoburgo Klüsserath. Ĝi estis la sidejo de la baronoj Kesselstatt.
Tenzing Norgay
Tenzing NORGAY [Nor-ge] (29-a de majo(?) 1914 – 9-a de majo 1986) estis nepala ŝerpo, partoprenanto en sep ekspedicioj al Everesto, kulminantaj en la unua sukcesa alsupriĝo, dum la ekspedicio de Siro John Hunt en 1953. Edmund Hillary kaj Tenzing Norgay estis la unuaj viroj, kiuj atingis la pinton.
Tenzing plenkreskiĝis en kamparana familio en Solaĵo Khumbu en Nepalo, tre proksime al Everesto, kiun la tibeta popolo nomas "Chomolungma" (Ĉomolungmo). Kiam li grimpis Evereston, oni ĝenerale kredis ke li naskiĝis tie, sed en la 1990-aj jaroj oni asertis ke li efektive naskiĝis en Tibeto, tamen ĉi informon oni kaŝis por politikaj kialoj. Lia patro estis Ghang La Mingma (kiu mortis en 1949) kaj lia patrino estis Kinzom (kiu vivis por vidi lian grimpon de Everesto); li estis la 11-a el 13 infanoj, la plimulto de kiuj mortis junaj. Lia ĝusta naskiĝodato estas necerta, sed li sciis, ke ĝi estis malfrua majo pro la vetero kaj la kultivaĵoj, kaj en postaj jaroj li decidis rigardi la 29-an de majo kiel sian naskiĝtagon, ĉar ĉi tiu estis la dato, kiam li grimpis Evereston.
Li forkuris al Katmanduo dufoje kiel knabo, kaj poste ekloĝis en la ŝerpa komunumo en Too Song Bhusti en Darĝiling, en Barato. Li partoprenis kiel altportisto en tri oficialaj Britaj provoj grimpi Evereston de la norda tibeta flanko en la 1930-aj jaroj. En 1947 li partoprenis grupon kiu eniris Tibeton kontraŭleĝe, konsistantan nur el anglo Earl Denman, li mem, kaj alia ŝerpo Ang Dawa.
Li ankaŭ partoprenis aliajn grimpojn en diversaj partoj de la Hindia subkontinento, kaj vivis dum kelkaj jaroj en la lando, kiu estas aktuale Pakistano; li diris ke la plej malfacila grimpo kiun li partoprenis estis sur Nanda Devi Orienta, kie kelkaj homoj mortis. En 1952 li partoprenis du svisajn ekspediciojn gviditajn de Raymond Lambert, la unuaj gravaj provoj grimpi Evereston de la suda nepala flanko, dum kiuj li kaj Lambert atingis la tiam rekordan alton de 8599 m (28215 ft). Post ol li grimpis Evereston, li recevis flatadon en Barato kaj Nepalo, kaj egale laŭvorte adoradon fare de iuj, kiuj kredis, ke li devas esti enkorpiĝo de Budho aŭ Ŝivo. Tenzing poste fariĝis direktoro de trejnado por la Himalaja Montogrimpa Instituto en Darĝiling. En 1978 li fondis kompanion, Tenzing Norgay Aventuroj, kiu ofertas marŝadojn en Himalajo. Ekde 2003 la kompanion estris lia filo Jamling Tenzing Norgay, kiu atingis la pinton de Everesto en 1996.
Tenzing edziĝis trifoje. Lia unua edzino, Dawa Phuti, mortis juna en 1944. Kun ŝi li havis filon, Nima Dorje (kiu mortis 4-jara), kaj du filinoj, Nima kaj Pem Pem. Lia dua edzino estis Ang Lahmu, kuzino de lia unua edzino. Ili ne havis infanojn, sed ŝi agis kiel duonpatrino al liaj filinoj. Li prenis sian trian edzinon dum lia dua edzino ankoraŭ vivis, laŭ ŝerpa kutimo, kaj kun ŝi li havis ilian filon Jamling. Aliaj parencoj inkluzivas liajn nevojn, Gombu kaj Topgay, kiuj ankaŭ partoprenis la everestan ekspedicion de 1953.
Pumi-hundo
Pumi-hundo (hungare pumi; ebla alia esperantigo pumio, (hungara drathara ŝafhundo laŭ la mezvortaro) estas hungara ŝafhundo, plej verŝajne kruciĝo de puli-hundo kaj francaj aŭ germanaj ŝafhundoj, kun starantaj oreloj. Laŭ ĝia konduto, ĝi apartenas al paŝtistaj terieroj.
Tenzing Norgay
Tenzing kaj Hillary estis la unuaj homoj kiuj metis siajn piedojn sur la pinton de Everesto, sed ĵurnalistoj persiste ripetais la demandon, kiu do el la du viroj rajtis la gloron esti la unua, kaj kiu estis simple la dua, la sekvanto. Por iu, kiu konas ekstreman montogrimpadon, tia demando estas absurdaĵo kaj bagatelo, ĉar du homoj ligitaj de unu ŝnuro laboras kiel teamo, unuece, kaj ili konstante interŝangas la gvidadon.
Hillary kaj Tenzing respondis tiun demandon en tipe malsamaj vojoj. En sia libro, Hillary nomis sin la forta gvidanto de la teamo, kiu ne nur labore faris paŝojn en la neĝo, sed ankaŭ devis tiri Tenzing sekvi tiujn paŝojn, kaj ke Tenzing ofte falis teren, ekstreme elĉerpita. La Tenzing'a rakonto, kelkajn jaroj poste, sonis tre malsama: li emfazis la unuecon de tiaj teamoj kaj de iliaj atingoj, malgravigis la akuzon esti tirata de iu, sed malkaŝis ke Hillary la unua metis sian piedon sur la pinton. Li finis: "Se bedaŭrindas esti la dua viro sur Evereston, mi devos vivi kun ĉi tiu honto".
Pumi-hundo
La kapa hararo ŝajnas barba, liphara. Ĝia koloro estas plej ofte helgriza. Ŝultroalto: 40–50 cm. Ĝi estas pli vigla ol la puli-hundo.
Ciobanu
Ciobanu [ĉobanu] (malnova turka nomo Çoban-Kuyusu, rumane Groapa Ciobanului) estas komunumo en la distrikto Constanța, Dobruĝo, sudorienta Rumanio, 5 km norde de Hârşova. Ĝi havis 3 517 loĝantojn en 2002. Al ĝi apartenas administre la vilaĝo Miorița.
Ĝia unua skriba mencio okazis en 1835.
Mudi-hundo
Mudi-hundo estas hungara paŝtista hundo, simila al pumi-hundo, sed kun malpli longa hararo. Ĝia koloro estas malhela aŭ helgriza. Ĝia postkola alto estas 40-48 cm, la oreloj estas starantaj, pinte iom kurbiĝantaj. Ĝi gravas kiel pelista hundo, ĝin tre ŝatis la porkopaŝtistoj.
Bucovăț (Timiș)
Al la komunumo apartenas Bazoșu Nou.
Fred Astaire
Fred ASTAIRE (aSTER), origine: Frederick AUSTERLITZ (naskiĝis la 10-an de majo, 1899, mortis la 22-an de junio, 1987) estis usona aktoro kaj dancisto.
Li komencis sian karieron kune kun sia fratino Adele en diversaj Broadway-muzikaloj. Plej grandan famon li akiris per siaj dancfilmoj, en kiuj li rolis kun Ginger Rogers. Ekde la 1940-aj jaroj li montris sin kun diversaj partnerinoj, interalie Rita Hayworth, Judy Garland kaj Audrey Hepburn.
Silenen
Pri la komunumo
Silenen estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 2251 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Silenen konsistas krom el la ĉefvilaĝo Silenen mem el la vilaĝoj Amsteg kaj Bristen. Dum Silenen kaj Amsteg situas en apud la rivero Reuss en ties valo, Bristen situas kelcentmetrojn pli alte en la Maderaner-Valo, flanka valo de la Reuss-Valo. La tri vilaĝoj siaflanke konsistas el multnombraj malgrandaj setlejoj. Kun areo de 144,78 km² Silenen estas la plej granda komunumo de la kantono laŭ tereno kaj apartenas ankaŭ al la plej grandaj komunumo de tuta Svislando, tamen la plej granda parto nome 68,1% de la tereno estas dezertaj, do rokoj aŭ glaxeroj. Sur la komunuma teritorio situas la Brunni kaj la Hüfi-Glaĉero. Supre de Bristen en la Maderaner-Valo situas la Lago de Golzern, kiu atingeblas per aertelfero. La plej alta punkto de la komunumo estas la montopinto Schärhorn kun alteco de 3295 m s.m. Alia alta pinto en Silenen estas Gross Düssi kun alteco de 3256 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Silenen limas en nordnordokcidento al Schattdorf, en nordo al Unterschächen, en nordnordoriento al Urnerboden, kiu estas eksklavo de Spiringen, en nordoriento al Linthal (GL), en oriento al Disentis (GR), en sudo al Tujetsch (GR), en okcidento al Gurtnellen, kaj en nordokcidento al Erstfeld.
Trafiko
Ek de la 1990-aj jaroj en la stacidomoj de Amsteg kaj Silenen ne plu haltas pasaĝeraj trajnoj. La persontransporto funkcias per busoj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj diversaj poŝtaŭtolinioj. De Bristen al la alpopaŝtejo de Golzern ekzistas aertelfero.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo al la Gotardo-Pasejo kaj la svisa aŭtovojo A2, el kiu ekzistas alveturejo en Amsteg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Silenen datiĝas el la jaro 857 kiel Silana, tiu de Amsteg datiĝas el la jaro 1280 kiel Stege.
Blajova
Blajova [blaĵova] (hungare: Balázsd) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 509 loĝantojn (rumanoj); en 1992 189 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1410. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Niţchidorf.
NGC 1828
NGC 1828 (alia indiko — ESO 56-SC54) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kugelis
Kugelis estas terpomaĵa kaserolaĵo, kiu en Litovio kalkuliĝas inter la nacie tipaj pladoj.
La ĉefaj enhavaĵoj estas terpomoj, lardo, bova lakto, ceperoj kaj ovoj. Spice kutime aldoniĝas nigra pipro, laŭro kaj majorano. Ĉiuj enhavaĵoj miksiĝas, metiĝas en kaserolon kaj bakiĝas en forno.
La nomo de la plado estas pruntaĵo el la jida lingvo (קוגל, "kugl"; komparu al la germana vorto "Kugel", ambaŭ havas la signifon "globo", pro la kutime rondeca formo de la kaseroloj): Tre simila plado ankaŭ estas ŝatata en la juda kuirarto de orienta Eŭropo, kaj dum la multjarcenta paca kunvivado de litovoj kaj judoj en la mezepoka Grandduklando Litovio la plado iĝis kvazaŭ nacia manĝaĵo por ambaŭ etnoj.
Departemento Vaŭpeso
Departemento Vaŭpeso (hispanlingve Vaupés) estas departemento de Kolombio, en la sudoriento de la lando. La departemento ekestis je la 1-a de januaro 1991.
<LI>Ĉefurbo: Mitú(17 700). <LI>Areo: 65 268 km² <LI>Loĝantaro: 33 000 <LI>Urboj:  Pacoa (3 500), Caruru (2 400). </LI>
Monaĥejo Sankta Johano de la Reĝoj
La Monaĥejo Sankta Johano de la Reĝoj aŭ Monaĥejo Sankta Johano de la Gereĝoj, en la hispana origine Monasterio de San Juan de los Reyes, en Toledo (Kastilio-Manĉo, Hispanio), de la Ordeno de Franciskanoj, estis konstruita laŭ mendo aŭ apogo de la reĝino Isabel la 1-a de Kastilio cele igi ĝin reĝa maŭzoleo, kaj rememoro de la batalo de Toro kaj de la nasko de la princo Johano. Temas pri unu el la plej valoraj montroj de la stilo Izabela gotiko en Hispanio kaj la plej grava konstruaĵo konstruigita de la Katolikaj Gereĝoj. La monaĥejo estas krome monumento rememora de la atingoj de la Katolikaj Gereĝoj kaj de ties politika programo.
Kiam okazis la fina milito kontraŭ hispanaj araboj, kaj estas plenplena je simboloj pri la Katolikaj Gereĝoj. Interesa renesanca fasado kaj retablo, tamen la origina estis detruita dum la napoleonaj militoj. Estas interesa klostro. Ekstere estas ĉenoj, kiel simboloj de tiuj kristanoj, kiuj estis laŭlegende kaptivaj de islamanoj kaj estis liberigitaj dum la konkera milito.
Alterna faktorialo
En matematiko, alterna faktorialo af(n) estas la absoluta valoro de la alterna sumo de la unuaj n faktorialoj.
Ĉi tio estas:
Aŭ
aŭ
aŭ per la rikureca rilato
en kiu af(1) = 1.
Sendistinge de pareco de n, la lasta n-a termo n!, estas donita kun pozitiva signo, la (n-1)-a termo (n-1)! estas donita negativa signo, kaj tiel plu.
La unuaj kelkaj alternaj faktorialoj estas
Jan Leśny
Jan Alojzy LEŚNY (naskiĝis la 24-an de majo 1947 en Wyrobki apud Mogilno, mortis la 14-an de julio 1994 en Poznań) estis pola historiisto-mezepokisto kaj slavisto.
Vivo
En 1965 finis ĝeneralklerigan liceon en Trzemeszno. En la jaroj 1966-1972 studis historion kaj arkeologion en Universitato Adam Mickiewicz en Poznań. En 1978 defendis doktoran laboraĵon Archaiczne formy obrony pograniczy plemiennych i państwowych u Słowian Zachodnich w VII-XIII wieku (Arkaikaj formoj de la defendo de gentaj kaj ŝtataj landlimoj ĉe okcidentaj slavoj en la 8-a ĝis 13-a jarcentoj). Decembre 1988 Scienca Konsilio de Historia Instituto ĉe UAM atribuis al li titolon de habilita doktoro surbaze de la disertaĵo: ''Konstantyn i Metody - apostołowie Słowian. Dzieło i jego losy'' (Cirilo kaj Metodo - apostoloj de slavoj. La verko kaj ties sorto).
De 1972 laboris en la Muzeo de Komencoj de Pola Ŝtato sur Lednica, kaj en sekva jaro komencis kunlaboron kun Laborejo de Vortaro pri Slavaj Artefaktoj en Poznań, de 1978 sur posteno de adjunkto, kaj de 1989 docento. En la jaroj 1991-1994 estis kontrakta profesoro en Katedro de Slava Filologio ĉe Fakultato de Pola kaj Klasika Filologio de UAM.
Esploraj ekinteresiĝoj de J.Leśny ampleksis religian problemaron de frumezepoka Slavio kaj landaro de Balkana duoninsulo, kaj ankaŭ ligojn inter Balkanoj kaj Pollando. Aŭtoro de ĉ. 180 artikoloj al Vortaro de Slavaj Artefaktoj (plejparte pri la balkana regiono).
Ĵamanak
Ĵamanak (armene: Ժամանակ, kio signifas "tempo") estas la plej longa senĉese eldonata armenlingva ĉiutaga gazeto en la mondo. Ĝi estas publikigita en Istanbulo, Turkio.
Historio
La unua numero aperis la 28-an de oktobro 1908 kun Misak Koçunyan kiel redaktoro kaj estis iom familia establado, ĉar ĝi estas posedata de la familio Koçunyan ekde sia komenco. Post Misak Koçounyan, ĝi estis transdonita al Sarkis Koçunyan, kaj ekde 1992 al Ara Koçunyan.
Multaj gloraj nomoj en armena literaturo kontribuis al la gazeto, inkluzive de Krikor Zohrab, Daniel Varujan, Vahan Tekejan, Yerukhan, Komitas, Hovhannes Tumanjan, Teodik, Arŝakuhi Teodik, Ruben Sevak, Zabel Yesayan, Sibil, Nikoghos Sarafjan, Vazken Ŝuŝanjan, Zareh Vorpuni, Nŝan Beŝiktaŝljan, Hagop Mntsuri, Mŝo Kegham, Zahrad, Zaven Biberjan, Toros Azatjan, Minas Toleljan, inter aliaj.
La gazeto uzas la okcidentan armenan lingvon kaj tradician mesropan skribmanieron.
La redakcioj situas ĉe P.O. Box 22, Beyoğlu, Istanbulo, Turkio.
1707
1707 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1707 post Kristo okazis, interalie:
Ĉandragupto la 2-a
Ĉandragupto la 2-a (r. ĉ. 380 – ĉ. 415), konata ankaŭ laŭ sia titolo Vikramadiĝa, estis unu el la plej povaj imperiestroj de la Gupta Imperio en norda Hindio.
La Gupta imperio atingis sian pinton dum la regado de Ĉandragupto. La ĉina vojaĝanto Faksian, kiu vizitis Hindion dum lia regado, sugestas, ke li regis super paca kaj prospera regno. La legenda figuro de Vikramadiĝa estis probable bazita sur Ĉandragupto la 2-a (inter aliaj reĝoj), kaj la fama Sanskrita poeto Kalidasa eble estis lia kortega poeto.
Nitrogena trifluorido
Trifluoramino ne estas irita per haŭtokontakto, tamen ĝi estas irita al pulmoj kvankam la tokseco estas malpli alta ol tiuj de nitrogenaj oksidoj. Troekspozicio per inhalado kaŭzas konvertadon de hemoglobino en la sango al metemoglobino. La Nacia Instituto por Okupacia Sekureco kaj Sano (NIOSH) specifas ke la koncentriĝo pli danĝera al homa vivo au sano devas esti supera ol 1000 ppm.
Fornalutx
(jen katalune) estas municipo de la mediteranea insulo Majorko, en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj al la Eŭropa Unio. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Löchgau
Löchgau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigsburg kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Jaan Tenisson
EdE-T
György Haiman
György Haiman [djordj hajman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Haiman György estis hungara tipografo, altlerneja instruisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis Haiman-Kner; Haimann. Haimann estis unu el la plej signifaj figuroj de hungara presio en la 20-a jarcento. Li multe faris por la bela hungara libro, li rigardis la libron kiel artaĵon en unueco, li strebis krei unuecon de enhavo kaj formo.
György Haiman naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Innsbruck.
Biografio
György Haiman devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1932, sed samtempe li studis en Industriarta Lernejo ĉe Gyula Kaesz, pli poste li estis presisto ĝis 1939. En la lernojaro 1933 li studis ankaŭ en simila lernejo de Albert Kner. Inter 1946-1948 li estis presejestro, poste pro la ŝtatiĝo li havis altajn postenojn en la presa industrio. En 1948 li fondis katedron pri presio en Industriarta Alternejo, kie li estis katedrestro inter 1967-1983. Li akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1957 aŭ 1959. Li kandidatiĝis en 1973, li doktoriĝis antaŭ Hungara Scienca Akademio en 1993. Li ricevis premiojn inter 1938-1994. Li edziĝis en 1937 kaj 1966, la unua edzino naskis 3 gefilojn (1940, 1945, 1948), la dua filinon en 1968.
(19375) 1998 AB5
(19375) 1998 AB5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Suda Aŭstralio).
22628 Michaelallen
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Allen, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Appleton High School East de Appleton (Viskonsino).
Torricella in Sabina
Torricella in Sabina estas komunumo de Italio.
Lehôtka
Lehôtka, hungare Gácsliget [gAĉliget] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Parabolo de la dek virgulinoj
La Parabolo de la dek virgulinoj estas unu el paraboloj de Jesuo, rakontita nur en la Evangelio laŭ Mateo (25,1-13). Teksto: “1 Tiam la regno de la ĉielo estos komparata al dek virgulinoj, kiuj prenis siajn lampojn kaj eliris renkonte al la fianĉo. 2 Kaj kvin el ili estis malprudentaj, kaj kvin estis prudentaj. 3 La malprudentaj, prenante la lampojn, ne prenis oleon kun si; 4 sed la prudentaj prenis oleon en la vazoj kun siaj lampoj. 5 Kaj kiam la fianĉo malfruis, ili ĉiuj malviglis kaj dormis. 6 Sed je la noktomezo estis ekkrio: Jen la fianĉo! eliru al li renkonte. 7 Tiam ĉiuj tiuj virgulinoj leviĝis, kaj ordigis siajn lampojn. 8 Kaj la malprudentaj diris al la prudentaj: Donu al ni el via oleo, ĉar niaj lampoj estingiĝas. 9 Sed la prudentaj respondis, dirante: Eble ne estos sufiĉe por ni kaj vi; iru prefere al la vendistoj, kaj aĉetu por vi mem. 10 Kaj dum ili iris, por aĉeti, alvenis la fianĉo; kaj tiuj, kiuj estis pretaj, eniris kun li al la edziĝa festo, kaj la pordo estis fermita. 11 Poste venis ankaŭ la ceteraj virgulinoj, dirante: Sinjoro, sinjoro, malfermu al ni. 12 Sed li responde diris: Vere mi diras al vi: Mi vin ne konas. 13 Tial viglu, ĉar vi ne scias la tagon nek la horon.”
Mihailo Lalic
Mihailo Lalić ( prononcita  <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[miksaĵonǎilɔ lâlit͡ɕ] ; 7a Oktobro 1914 – 30a Decembro 1992) estis eminenta romanisto de Serba literaturo.
Parabolo de la dek virgulinoj
Interpreto
Por kompreni la parabolon necesas ĝin lokigi en la ĝusta momento. La parabolo estas unu el sekvenco de respondoj al demando en Mateo 24: 3. Jesuo respondis per la la detruo de la detruo de Jerusalemo aludante (24.27-30) sian revenon. Eble la disĉiploj insistis por pliscii pri tio, sed Jesuo glitigas la atenton sur la “Estu preparitaj”. Aŭ eble la kristanaj komunoj inter kiuj apostolis Mateo eklasiĝis atenti la revenon de Jesuo: pro tio la evangeliisto lokigis ĉi tie tiun parabolon aŭ li, laŭ iuj komentistoj, elpensis paŭsante pensojn de Jesuo. En tiu parabolo Jesuo rakontas, paŭsante el nuptofesto de tiu epoko en Proksima Oriento, ke al tiuj dek virgulinoj estis konfidita la taskon partopreni en la nupta procesio, tiu de la novedzino. Ĉiu el ili kunportas sian lampon, sed nur kvin kunportas ankaŭ oleorezervon. Sed la novedzo malfruas...
Lehôtka
Geografio
Lehôtka situas preter ĉefvojo Nové Zámky-Lučenec. La lasta urbo troviĝas je 10 km-oj.
Mihailo Lalic
Superrigardo
Li naskiĝis en la vilaĝo Trepčo (Andrijevica urba)  en nordorienta Montenegro en 1914. Liaj plej gravaj romanoj estas "Svadba", "Zlo proljeće", "Raskid", "Hajka", "Ratna sreć" kaj lia majstroverko, "Lelejska gora".
Antonio Sacchini
Antonio Sacchini (* 14-a de junio 1730 en Florenco † 6-a de oktobro 1786 en Parizo; kompleta nomo Antonio Maria Gasparo Gioacchino Sacchini) estis itala komponisto.
Parabolo de la dek virgulinoj
Interpreto
Ĉi tie la Novedzo estas Jesuo same kiel Dio estis la Edzo de la Izraelo (Jeremia 2,2) kaj aliloke, la oleorezervo estas la kredo kaj la espero; la fermo de la pordoj estas la manko de la dia graco, kiu estis negelektata dum la atendo.
Mihailo Lalic
Superrigardo
Li gajnis premion de la NIN Premio (NIN revuo por la romano de la jaro) por "Ratna sreć" je 1973 kaj estis la unua ricevinto de "Njegoš premio" por "Lelejska gora". En liaj romanoj li prezentis gravajn eventojn de la moderna historio de Montenegro, Mondmilitoj  kaj bataloj inter partizanoj kaj chetnikoj.
Li vivis en Herceg-Novi kaj Beogrado kaj estis membro ambaŭ de la Montenegrina kaj Serba Akademio de Sciencoj kaj Artoj, kies vicprezidanto li estis. Li estis ankaŭ membro de SKOJ kaj de la Komunista Partio. Li mortis en Beogrado en 1992.
Vitold Konstantinoviĉ Tenisov
Vitold Konstantinoviĉ TENISOV, ruso, eksoficiro. Naskiĝis en 1872, mortis en la 25-a de novembro 1922. Esperanton ellernis en 1893 en Niĵnij kaj altiris multajn oficirojn al Esperanto. En multaj urboj agis por Esperanto. Siajn lastajn jarojn li pasigis en malriĉeco en Barnaul (Siberio), kie fondis Esperanto-Grupon kaj eldonis manskribatan rondirantan gazeton „Fajrerĉeno“.
Parabolo de la dek virgulinoj
Interpreto
Samsencaj paraboloj en la sama kunteksto estas la parabolo da la burĝona figarbo ( 24:32-35), la Parabolo de la fidela servisto (24: 42-51).
La parabolo de la dek virgulinoj en la arto
Tiu parabolo estis unu el la plej poputaraj en Mezepoko kaj havis enorman influon en arto gotika, en la skulpturo kaj arkitekturo de la Katedraloj, aparte en Francio kaj Gemanio; ĝi influis la pentrarton de Ilalio, Hispanio kaj ĝenerale en ren l kristanaj zonoj.
La parabolo pretigis temon ankaŭ al muzikistoj kiel al J. S. Bach.
Antonio Sacchini
Vivo
Sacchini ricevis sian muzikan edukon en Napolo, kie lia patro estis dungita kiel kuiristo. Tie li iris en la aĝo de dek jaroj al la Conservatorio Santa Maria di Loreto kaj studis violonludadon ĉe Nicola Fiorenze, kantado ĉe Gennaro Manna kaj kompozicio ĉe Francesco Durante, kiu opiniis, ke Sacchini iĝus „la komponisto de la jarcento“. La sukceso de siaj unuaj dramaj verkoj, la intermezoj Fra Donato kaj Il giocatore, kiujn ekde 1756 studentoj prezentis en la konservatorio, kaŭzis pluajn devoligojn por napolaj kaj romaj teatrejoj. Samtempe li antaŭenpuŝis sian karieron ene de la konservatorio, unue li iĝis eksterordinara kapelmajstro kaj post la demisio de Manna en 1761 dua majstro.
Post interstacio en Venecio, kie li komponis du seriozajn operojn, en 1763 li ege sukcesis en Padovo per Olimpiade, libreto de Metastasio, kiu konatigis lin en tuta Italio. De nun li koncentriĝis sur siaj komponaj taskoj kaj rezignis sian pozicion ĉe la konservatorio. Post stacio en Romo, kie li sukcesis per komikaj verkoj ĉe la Teatrejo Valle, en 1768 li iris al Venecio, kie li baldaŭ renomiĝis kiel kantinstruisto — i.a. li instruis Nancy Storace — kaj sin dediĉis al la eklezia muziko. La venontajn kvar jarojn li kombinis tiun ĉi aktivecojn kun vigla verkado por la gravaj italaj muzikcentroj. En 1770 li vizitis Munkenon kaj Stutgarton, por prezenti tie tri seriozajn operojn.
Tamen pro sia diboĉa vivmaniero, kiu portis al li multajn malamikojn, li eniĝis malfacilaĵojn (ankaŭ financajn) Por eskapi arestadon en 1781 li iris al Parizo, kie li renomiĝintis per aliverkita versio de sia Olimpiade, kaj tuj estis starigita je la flanko de la partianoj de Piccinni, kiuj akre disputis kun la reprezentantoj de la reformopero de Gluck kaj esperis pri subteno de ilia pozicio de la serioza opero de napola karaktero. Oni prezentis lin al Marie Antoinette kaj rekomendata al ŝia frato Jozefo la 2-a, kiu restis tiutempe en Parizo kaj estis fervora defendanto de la itala opero. Celante reteni Sacchini en Francio la reĝino sekve konvinkis la direktorojn de la Pariza Opéra, akcepti lian salajralton de 10.000 frankoj por ĉiu el la tri planitaj operoj.
Tamen Sacchini baldaŭ implikiĝis en diversaj intrigo kaj envioj: La „Gluck-istoj“ provis fremdigi li disde liaj aliancanoj, la „Piccinn-istoj“, dum kiam la reĝino pro sia malferma favorado de eksterlandaj komponistoj fariĝis atakebla. Inter tiuj ĉi polusoj de la kritiko la unua prezentado de lia Renaud estis antaŭvidebla malsukceso, dum kiam lia sekva opero Chimène suferis pro la komparo kun Piccinni Didon de Piccinni, kiun oni xenerale rigardis kiel majstroverko. Ankaŭ liaj sekvaj operoj Dardanus kaj Oedipe à Colone estis unue prezentitaj sub malbonŝancaj kondiĉoj kaj ne estis sukcesaj. Marie Anoinette planis prezenti ĉilastan en Fontainebleau, sed la publika opinio devigis ŝin favorigi anstataŭ la francon Jean-Baptiste Lemoyne. Ĉu tiu ĉi senilusiigo kontribuis al la morto de la komponisto, kiel asertas lia ŝatata disĉiplo Henri Berton, aŭ ĉu ĉi tiu estis sekvo de lia longjara artrito kaj lia senbrida vivstilo, restas neklara.
El la plumo de Sacchini devenas ĉ. 60 operoj, plejparte apogita je la stilo de la Napola Skolo. La restado en Parizo kaj la konkurenco al Gluck alproksimigis lin al la lirika tragedio. La stilo de Sacchini estis prefere gracia ol grandioza, kaj al lia muziko mankis la kreoforto kaj originaleco. Sed la drama vereco en liaj operoj, precipe en la malfruaj verkoj, superstaras ĉiun ajn kritikon, kaj li neniam neglektis verki per la zorgemo de sperta kaj perfekta muzikisto. Oedipe estis eksterordinare sukcesa ankaŭ post lia morto kaj estis prezentita antaŭ la Académie française preskaŭ 600 fojojn. Krom operojn Sacchini verkis ankaŭ ĉambromuzikon, mesojn, oratoriojn kaj muzikigojn de psalmoj.
Diskografio
La verkaro de Sacchini hodiŭ plejparte estas forgesata. Sur lumdisko ricevebla estas nur:
Ĥoro kaj orkestro "La Camerata de Bourgogne". Direktisto Jean-Paul Penin. Unua registrado tutmonda (junio 2004). DYNAMIC 494/1-2
Alia registraĵo : Lafayette Orchestra, Marilando, Usono; NAXOS 8.660196-97 (2005)
Plua registraĵo de opero de Sacchini ankoraŭ ekzistas, sed tiutempe ĝi estas disvendita: La Contadina in Corte (komika opero) aperinte ĉe Bongiovanni 1997 ASIN B000025AYN
Sorong
Sorong estas marhavena urbego de orienta Indonezio en la provinco de Okcidenta Papuo sur la insulo Nov-Gvineo. Ties nuraj teraj limoj estas kun la Sorong Regency. Ĝi estas alirejo al la insuloj Raja Ampat, riĉaj je koralrifoj en areo konsiderata centro de la monda koralrifa biodiverseco. Sorong ĝuis altan kreskon en la lastaj kvin jaroj, kaj pli ĝuos per ligo al aliaj limaj urboj en la Papua Birdokapa Duoninsulo. Sorong havas populacion de 125 535 kaj konsistas el ses distriktoj.
Geografio
Sorong situas laŭ la marbordo en la nordokcidenta parto de la provinco. Provinca ĉefurbo Manokvari troviĝas 316, Ambon 456, Manado 760, Jayapura 1063, Paluo 1267, Kupango 1337, Balikpapan 1606, Denpasar 1975, Surabajo 2172, Semarang 2409, Pontianak 2440, Jogjakarto 2441, Bandungo 2706, ĉefurbo Ĝakarto 2775, Palembang 2955, Bandar Lampung 2930, Batam 3035, Jambi (urbo) 3079, Medano 3656, Banda Aceh 4055 kilometrojn (aere).
Ekonomio
Ekonomiaj branĉoj de Sorong estas agrikulturo (kakaoj, kokosoj, kariofiloj), servoj, turismo. Sorong estas ankaŭ centro de la logistiko por la indonezia orienta produktejaro de naftoj kaj gasoj.
Trafiko
En Sorong finiĝas ĉefvojo el interno de la insulo. Tre gravas havas la marhaveno kaj flughaveno.
Klimato
Sorong situas en zono de pluvarbara klimato (Af) kun musona efiko. En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare averaĝe 2969 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 24-30 °C. Preskaŭ ne estas diferencoj inter la monatoj.
Religio
Loĝantoj de Sorong estas kristanoj (55,78%) - el tio protestantoj 40,28%; katolikoj 15,50%, - islamanoj (43.41%), majd budhistoj 0,59% kaj hinduj 0,22%.
Torrita Tiberina
Torrita Tiberina estas komunumo de Italio.
Kupjansk
Kupjansk estis establita dum granda intra-ukrainia migrado en la dua duono de la 17-a jarcento. Ĝi estis setlejo de la ukrainaj kozakoj. Pro la konstanta minaco de la tataroj, la setlejo havis armean karakteron.
En 1779 Kupjansk ricevis la statuson de urbo.
En 1941, post kiam Kievo kaj Ĥarkivo estis okupitaj fare de la germanoj, la registaro de la Ukraina Soveta Socialisma Respubliko translokiĝis al Kupjansk. La, la urbo estis okupita fare de la invadintaj germanoj kaj liberigita fare de la Ruĝa Armeo la.
Dum la Invado de Rusio en Ukrainion (2022) Kupjansk estis okupita de rusaj trupoj ekde la. Dum tiu periodo, Kupjansk iĝis la fakta ĉefsidejo de la arme-civila registaro de Ĥarkivo, kiu estas apogita de Rusio. Ĝi estis liberigita la.
Edition Leipzig
Edition Leipzig estas germana eldonejo. Ĝi fondiĝis je 1960 en Leipzig kaj celis precipe la internacian merkaton. Nuntempe la eldonejo apartenas al la entreprena grupo Seemann Henschel GmbH & Co. KG.
Edition Leipzig eldonis interalie tri librojn en Esperanto:
Koordinatsistemo
Ĝenerale koordinatsistemo estas maniero bildigi spacon el opoj de nombroj. Tio eblas laŭ diversaj manieroj.
La sistemo longituda-latituda uzata en geografio estas sistemo de sferaj koordinatoj; pliigante ĝin je tria koordinato, la alteco, oni povas per polusaj koordinatoj priskribi la situon de ĉiu punkto en nia universo (ignorante ties kurbecon).
Alia speco estas karteziaj koordinatoj, kiuj baziĝas sur sistemo de aksoj reciproke ortaj kaj sin sekcantaj en unu punkto, la origino.
En matematiko la nocio koordinatsistemo estas bazo de la lineara algebro kaj ties nocio de vektora spaco.
En astronomio per koordinatsistemoj oni priskribas la poziciojn de astronomiaj objektoj.