cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Universitato de Ingolstadt
La Universitato de Ingolstadt estis fondita de Ludoviko, la riĉulo, Duko de Bavario, en la 26-a de junio 1472 kaj ĝia unua kanceliero estis Wilhelm von Reichenau (1426-1496), Episkopo de Eichstätt. Komence ĝi konsistis el kvin fakultatoj: homsciencoj, teologio, sciencoj, juro kaj medicino. La universitato havis kiel modelon la Universitaton de Vieno, kaj ĝia ĉefa celo estis dissemi la kristanan fidon. La universitato fermiĝis en Ingolstadt en majo 1800, laŭ ordonoj de Maksimiliano la 4-a (1756-1825), Duko de Bavario, kaj estis translokigita al Landshut, kaj 26 jarojn poste, en 1826, denove translokigita al Munkeno kaj fariĝis la hodiaŭa Munkena universitato.
Antaŭ-reformacio
La universitato rapide kreskis en siaj unuaj jardekoj, malfermante la fakultatojn ne nur por la filozofaro el la realismaj kaj nominalismaj lernejoj, sed ankaŭ por la malriĉaj studentoj dezirantaj vizitadi la lecionojn pri liberalaj artoj. Inter la plej famaj profesoroj de la 15-a jarcento troviĝis la poeto Conrad Celtis (1459-1508), la hebreisto Johannes Reuchlin (1455-1522) kaj la bavara historiisto Johannes Aventinus (1477-1534).
Telnice (distrikto Brno-provinco)
Telnice (Telnitz) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Dija-svratka valego proksimume 15 km sudoriente de Brno, sur ŝoseo II/380 el Brno ĝis Hodonín. Vivas ĉi tie.
Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Velké Pavlovice.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1244.
Lamperswil
Lamperswil estas la nomo de diversaj lokoj.
Universitato de Ingolstadt
Antaŭ-reformacio
La aliĝantaj grupoj ricevis la nomon "Iluminatoj", kvankam ili nomis sin "Perfectibilists" ("Perfektemuloj"). La grupo ankaŭ nomiĝis Ordeno de la Iluminatoj kaj la Bavaraj iluminatoj, kaj la movado mem raportis sin kiel Klerismo. En 1777, Karolo Teodoro fariĝis reganto de Bavario kaj estis proponanto de la Klera despotismo, kaj en 1784, lia registaro forpelis ĉiujn sekretajn societojn, inkluzive de la Iluminatoj.
Dum tiu periodo kiam la Iluminatoj leĝe funkciis, multaj influhavaj intelektuloj kaj progresemaj politikistoj nombriĝis inter ties membroj, inkluzive de Ferdinando de Brunsvigo (1721-1792) kaj la diplomato Franz Xavier von Zwack (1756-1843), kiu estis la numero du de la operacio kaj troviĝis kun amaso de la dokumentaro de la grupo, kiam lia domo estis traserĉita. La membroj de la ordeno ĵuradis obeemon al ties superuloj, kaj dividiĝis je tri ĉefaj klasoj, ĉiu kun pluraj gradoj. La ordeno havis siajn branĉojn en la plejmulto el la landoj de la eŭropa kontinento. Laŭdire la nombro de ties adeptoj atingis 2 mil en la daŭro de unu jardeko. La organizaĵo altiris ĉefe beletristojn, same kiel Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) kaj Johann Gottfried Herder (1744-1803) kaj eĉ en la regantaj dukoj de Gotha kaj Weimar. Weishaupt iagrade modelis sian grupon en la framasonismo, kaj multaj grupoj el la iluminatoj venis el la framasonaj loĝioj. Interna frakturo kaj paniko rilate al la sukceda procezo antaŭis ties falon, kiu efektiviĝis de la Sekulara Edikto kreita de la bavara registaro, en 1785.
Johannes Aepinus
Johannes AEPINUS (familia nomo ankaŭ: Hoch, Hugk, Huch; naskiĝinta en 1499 en Ziesar, mortinta la 13-an de majo 1553 en Hamburgo) estis germana teologo.
Biografio
Dum la studoj en Wittenberg li ekflamiĝis por la Reformacio kaj forpelitis pro siaj kredoj de instruista posteno en la Margraflando Brandenburgio. Li iris en Pomeranion; en Stralsund li deĵoris kiel lernejestro kaj komisiitis fare de la urba konsilantaro verki ordigon eklezian. En la 1529-a jaro li sekvis vokon al la Kirko Sankta Petro en Hamburgo kie li iĝis unua superintendanto en 1532. Samtempe kun Johannes Bugenhagen kaj Caspar Cruciger li doktoriĝis en Wittenberg.
En la 1534 li propagandis reformaciaĵojn en Anglio kaj faris menditan ekspertizon pri la intencita divorco de reĝo Henriko la 8-a. Kontraŭ la espero de la reĝo Aepinus ne jesis la eksedziĝon kaj liaj planoj prepari la enkondukon de reformaciaj ideoj laŭ germana modelo en Anglio fiaskis.
La konsilianoj de Hamburg igis lin prilabori la eklezian ordigaron de Bugenhagen en 1539, tamen la koncepto de Aepinus ne povis anstataŭi la malnovan regularon ĝis 1556. La kverelo pri la iro de Jesuo Kristo al la infero, kiun Aepinus taksis ties lasta pasiona stacio, ne solvitis.
Petre Abrudan
Petre Abrudan estis rumana pentristo naskita en Zutor la 8-an de julio 1907 kaj mortinta en Kluĵo la 18-an de majo 1979.
Biografio
Petre Abrudan studis en Belarta Lernejo de Kluĵo. Ekde 1927 li vizitis liberan artistskolon de Baia Mare kaj en 1933 li loksidiĝis tie.
Ekspozicioj
Liajn unuajn ekspoziciojn li organizis en 1932 kaj 1935 kun Jenő Szervátiusz. En 1937 li iĝis sekretario de Gheorghe Manu, gvidanto de Artistkolonio de Baia Mare. Liaj plej valoraj kreaĵoj naskiĝis en lia frua kariero.
(12763) 1993 UQ2
(12763) 1993 UQ2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
15913 Telemako
15913 Telemako estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ano de la Greka Tendaro.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Uppsala-DLR Trojan Survey elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Telemako, filo de Odiseo kaj Penelopo en la helena mitologio. Li ĵus naskiĝis antaŭ la komenco de la troja milito.
Yusuke Kondo
Yusuke Kondo (近藤 祐介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Vissel Kobe, Consadole Sapporo, Tochigi SC, Giravanz Kitakyushu, AC Nagano Parceiro kaj SC Sagamihara.
NGC 4576
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Noisy-le-Sec (stacidomo)
Noisy-le-Sec estas franca stacidomo sur linio E de RER, situanta en komunumo Noisy-le-Sec, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita en 1849 de "Compagnie du chemin de fer de Paris à Strasbourg".
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Noisy-le-Sec - Strasbourg-Ville (070000).
Anglo-franca
Anglo-franca estas internacia kompromisplanlingvo proponita en 1889 de brito George Henderson, kiu poste proponis Latinesce. Anglo-franca ŝajnas esti nur angla lingvo kun vortoj el la franca, ĝi uzas artikolon, pronomojn, adverbojn, prepoziciojn kaj konjunkciojn de la Angla kaj la reston de vortprovizo de la Franca. La projekto havis grandan disvastigon kaj influis aliajn projektojn. Ĝi, kaj Latinesce, estas citita de Louis Couturat kaj Leopold Leau, en ilia Histoire de la langue universelle.
Nombroj (1–10): un, du, tre, quat, quinc, sex, sept, oct, novem, dec.
Specimenoj
1-"The peuples of the Orient trouv they selfs in an embarras encore more grand wen they voul to entam commercial relations with Europe."
Traduko:"Mi prenas la liberon skribi al vi en Anglo-franca... Mi havas la honoron submeti al via inspekto la prospekton de miaj fabrikitaj objektoj, kiun al vi mi sendas ĉikune".
Ĝi ricevis la bibliotekan kodon 417.24 “1889” de Biblioteko Butler.
Milito de Canudos
La milito de Canudos (portugale Guerra dos Canudos, prononco laŭ sistemo IFA, 1896-1897) estis milita konflikto inter la ŝtato Brazilo kaj grupo de proksimume 30 000 kolonianoj kiuj fondis sian propran komunumon en la Nordorienta subŝtato Bahio kaj nomis sian komunumon Canudos. La loĝlokon fondis la religiulo Antônio Conselheiro, kiu poste ankaŭ estris la plej gravan brazilan popolribelon. Post kelkaj malsukcesaj provoj subpremi la konflikton per armea forto, ĝi venis al brutala fino en oktobro 1897, kiam granda nombro de armeanoj invadis la vilaĝon kaj mortigis preskaŭ ĉiujn loĝantojn. Dum la milito mortis pli ol 5 mil homoj, kaj ĝis la nuntempo temas pri la plej mortiga interna milito en la historio de Brazilo.
La milito inspiris verkistojn, inter ili Euclides da Cunha, la aŭtoro de Os Sertões kaj Mario Vargas Llosa, aŭtoro de La guerra del fin del mundo.
Endre Kőrös (kemiisto)
Endre KŐRÖS [kOroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kőrös Endre estis hungara kemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1993). Endre Kőrös naskiĝis la  1927 en Győr. Li mortis la 2002 en Budapeŝto.
Biografio
Endre Kőrös frekventis kolegion en Sárospatak, universitaton en Budapeŝto inter 1945-1949. Li ekinstruis samloke en la universitato ĉe Elemér Schulek ĝis sia morto. En 1967 li doktoriĝis el kemia scienco. Li estis gastoprofesoro ekzemple en Usono, Japanio, Okcidenta Germanio. Li okupiĝis ekzemple pri selenoj kaj polisulfidoj. Li ricevis diversajn premiojn kaj memormedalojn.
Villars ĉe Glano
Villars ĉe Glano (en la franca lingvo Villars-sur-Glâne, malnovaj germanlingvaj nomoj Glanewiler kaj Wiler bei Matran) estas urbo kaj komunumo en la distrikto Sarino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 11397 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Villars ĉe Glano situas en la Friburga Mezlando, norde de la alfluejo de Glano al Sarino. Ĝi estas antaŭurbo de la kantonĉefurbo Friburgo, kiu ĝi komplete kunkreskis. La komunumo konsistas el la urbo Villars kun la loĝkvartaloj Cormanon, Les Daillettes kaj Bertigny (en la germana lingvo Brittenach), kaj la industrikvartalo Moncor, kaj la vilaĝeto Sainte-Apolline.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,49 km², de kiuj 17,5% estas kovritaj de arbaro, 29,3% servas por agrikulturo kaj 51,5% por setlado.
Historio
La unua dokumenta mencio de Villars ĉe Glano datiĝas el la jaro 1143 kiel Vilar. En la arbaro de Moncor estis trovita princa tombejo de eŭropa signifo, kiu datiĝas el la Hallstatt-epoko de la 6-a jarcento a.K. Dum romia epoko apud Saint-Appoline ekzistis transirejo trans la rivero Glano. Se senjoroj Villars-Achars estis menciitaj inter la 12-a kaj 14-a jarcento kiel bonfaruloj de la Monaĥejo Hauterive. En la jaro 1442 Villars ĉe Glano estis aĉetita de la urbo Friburgo kaj apartenis Sub la Novurba Flago ĝis la Helveta Revolucio de 1978 al la Malnova Kamparo de Friburgo. Dum la Helveta Revolucio kaj ĝis 1848 ĝi apartenis al la distrikto Friburgo kaj tiam surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo estis integrita al la distrikto Sarino. En la jaro 2004 Villars ĉe Glano akiris la statuson de urbo.
Arbara tulipo
Ĝeneralaj karakteroj
La arbara tulipo estas multjara herba planto, ĝi havs altecon de 30 ĝis 45 (10 ĝis 60) cm. Tiu geofito formas  bulbon kiel rezervorgano. Ofte la bulboj ricevas subgrundajn stolonojn, kiuj servas al la vegeta multigado.
Folioj
Ĝenerale la planto formas po tri foliojn por planto, malofte ankaŭ povas esti kvar. La simplaj bluverdaj folioj estas sentigaj. La formo de la foliplato varias de mallarĝe lanceta ĝis liniiforma kaj finas en pinta arkforma kanalo. La folirando estas glata. La folioj estas relative molaj, senharaj kaj havas glatan strukturon. Ili longas ĉ. 15 ĝis 35 cm kaj larĝas inter 1 kaj 2 cm.
Floro kaj frukto
La plataj semoj maturiĝas en ledaj trikameraj kapsulfruktoj.
Kromosomnombro
La kromosomo-nombro estas 2n = 48, malofte  24 aŭ 36.
Ekologio
La arbara tulipo etas tipa membro de la flaŭro „Geranio-Allietum“ ( =geranio-aliumo). En nordokcidenta Eŭropo ĝi aperas ankaŭ en socio de la Aliario.
Vegetativa multigado okazas per stolonoj kaj bulboj. La disvastigo pere de la homo okazas per grundo. Kelkfoje ĝi estas kultivita kiel ornamplanto.
Disvastigo
Tulipa sylvestris estas la sola tulipo, kiu kreskas kiel sovaĝa tulipo en Meza Eŭropo.
Sistematiko
Jenaj nomoj estas uzataj kiel sinonimoj:
Ĝenerale estas akceptitaj tri subspecioj de la arbara tulipo (Tulipa sylvestris):
Novorusio (konfederacio)
Novrusio (ankaŭ Novrusujo, Novruslando, Nova Rusio, Nova Rusujo aŭ Nova Ruslando; ruse Новороссия Novorossija, ukraine Новоросія Novorosija), ankaŭ nomita Unuiĝo de Popolaj Respublikoj (ruse Союз Народных Республик Sojuz Narodniĥ Respublik, ukraine Союз Народних Республік Soyuz Narodnih Respublik) estas projekto de konfederacio kiu inkludas la memdeklaritajn popolajn respublikojn de Donecko kaj Luhansko, en la teritorioj de la ukrainaj oblastoj de Donecko kaj Luhansko, kies plimulto estas etne ukrainaj sed parolas la rusan. Nuntempe, ĝi estas ĉe interna milito.
Ĉi tiuj popolaj respublikoj kontrolas partion de la provincoj kiujn ili postulas, tamen sub sia kontrolo estis la du ĉefurboj. Internacie, neniu subtenas ilin krom Sud-Osetio. La konfederacia nomo venas el la historia regiono Novorusio. La du respublikestroj venis al interkonsento pri la konfederacio la, dek tri tagojn post kiam sendependenco estis deklarita el la ukraina registaro.
Guillaume Farel
Guillaume FAREL, denaske Gillaume FAREL, estis franca evangeliisto kaj fondinto de la Reformita Eklezio en la kantonoj de Neŭŝatelo, Berno, Ĝenevo kaj Vaud en Svislando. Li plej famiĝis kiel la homo, kiu en 1536 konvinkis Jean Calvin resti en Ĝenevo kaj reveni tien en 1541, post lia forpelo en 1538.
Farel kaj Calvin kune influis la ĝenevan registaron tiel multe, ke ĝi fariĝis teokratia reĝimo, kien rifuĝis protestantoj. Kune kun Calvin, Farel klopodis trejni predikistojn, kiuj disvolvis la novan protestantan kredon al aliaj landoj, precipe al Francio.
Montrond-les-Bains
Montrond-les-Bains [mɔ̃(t)ʁɔ̃ le bɛ̃] estas franca situanta en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montrondais.
Moulins-sur-Céphons
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
(15914) 1997 UM3
(15914) 1997 UM3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Volodimir Svidzinskij
SVIDZINSKIJ Volodimir ukraine Володимир Свідзінський (1885-1941) - poeto-simbolisto, majstro de lirika et-formo, tradukisto. Lernis en seminario, finis Komercan Instituton en Kievo. Laboris kiel ŝtatoficisto, de 1925 - en Ŝtata Eldonejo de Ukrainio. Pereis en 1941 dum evakuado en Ĥarkivo.
La unua vers-kolekto "Lirikaj poemoj" aperis en 1922, sekvantaj - en 1927, 1940. Aro de mirakle savitaj en Sovetio poemoj estis eldonitaj Munkeno (1975). Komencis kiel simbolisto, poste transiris al superrealismo kun klasikaj formoj. Oficiala sovetis kritiko riproĉis, ke li "estis ekster tempo kaj spaco".
Tradukis de antikva literaturo, ankaŭ de la lingvoj franca, germana, pola, rusa.
Grandan aron de liaj poemoj esperantigis Kris Long.
La Higuera (Bolivio)
La Higuera estas eta komunumo situa sude de la provinco Vallegrande en la departemento de Santa Cruz, Bolivio, je 60 km de la urbo de Vallegrande, enhavas nur iom pli da 100 loĝantoj.
La komunumo de la Higuera estas konata pro la eventoj de 1967, kiam grupo de gerilanoj estrataj de "El Che" luktis kontraŭ armeanoj ĉe Abra Batán. Tiun jaron en oktobro, en la batalo de la Quebrada del Churo, Che estis vundita kaj arestita kun sia kompano, "Willy", kaj ambaŭ estis senjuĝe akzekutitaj la 9-a de oktobro samjare.
Toponimio
La Higuera nomiĝas tiele pro abunda iama ekzisto de figarboj, kies frukto estas figo.
Yohei Kajiyama
Yohei Kajiyama (梶山 陽平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Panathinaikos FC, Oita Trinita kaj Albirex Niigata.
Riebau
Riebau ekde la unua de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Salzwedel en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 306 loĝantojn.
5790 Nagasako
5790 Nagasako estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Ĝi estis fotita de Tom Gehrels sur unu el la 130 fotografiaj platoj eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego, Kalifornio). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana urbo Nagasako, kiu suferis nuklean bombadon je la fino de la dua mondmilito.
Oetwil
Oetwil (respektive Ötwil) estas la nomo de diversaj lokoj:
Gábor Béla Huszár
Gábor Béla Huszár [husAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli mallonge) Huszár Gábor estas hungara-usonana kuracisto, ginekologo, membro (ekstera (1998)) de Hungara Scienca Akademio.
Gábor Béla Huszár naskiĝis la  en ?.
Biografio
Gábor Béla Huszár akiris medicinan diplomon en Universitato Semmelweis en 1963. Li komencis sian karieron en Universitato Yale. Baldaŭ li laboris en instituto de Harvardo. Li okupiĝas precipe pri gametoj. Li ricevis hungarajn premiojn en 1998 kaj 2000.
Listo de urboj en Svislando
Kio estas urbo en Svislando?
Komunumoj de Svislando (urboj kaj vilaĝoj) laŭ svisa leĝaro estas aŭtonomaj kaj havas rajton je propra konstitucio kaj leĝaro. Jure urbo en Svislando estas aŭ komunumo kun pli ol loĝantoj aŭ komunumo kiu posedas historian urborajton. Al ĉi-lasta kategorio apartenas ankaŭ mezepokaj historiaj urbetoj kun malpli ol loĝantoj kiel ekzemple Regensberg. Pro la aŭtonomirajtoj de la komunumoj la unuopaj urboj kaj vilaĝoj tre hezitas kunigi la komunumojn al pli grandaj unuoj, kio estas unu el la ĉefaj kialoj, kial ankaŭ la ĉefaj urboj en Svislando havas relative malgrandan nombron da loĝantoj. Tiel Zuriko ekzemple laŭ loĝantarstatistiko havas malpli ol loĝantojn, kvankam se oni inkluzivus la politike memstarajn antaŭurbojn, kiuj reale formas integran parton de Zuriko, ĝi reale havus signife pli ol 1 milionon da loĝantoj. (La loĝantar-ciferoj en la suba listo tamen enhavas la oficialajn ciferojn de 2006, sen la aŭtonomaj antaŭurboj kaj antaŭkomunumoj.) Ekzistas ankaŭ la opinio, ke la tuta Svisa Mezlando de Berno ĝis Sankt-Galo en realo formas unu solan grandurbon kun proksimume 3 milionoj da loĝantoj kaj multaj parkoj. Tio fakte ne estas tiom malprava, ĉar ja eblas en tiu regiono atingi per la publikaj trafikiloj praktike ĉiun lokon en malpli ol 2 horoj kaj fakte el la aero la limoj inter la multnombraj politikaj komunumoj en tiu regiono estas apenaŭ rekoneblaj.
Jonigo
Jonigo estas procezo, dum kiu estas forigitaj unu aŭ pliaj elektronoj de atomo aŭ molekulo. La restanta atomo aŭ molekulo iĝas pozitive ŝarigita jono. La inversa procezo, dum kiu pozitiva jono kaptas elektronon, nomiĝas rekombiniĝo.
Impulsa jonigo okazas, kiam atomoj aŭ molekuloj estas trafitaj de rapidaj elektronoj.
Alia formo de jonigo, kiu gravas precipe en kemio, estas aldono de elektrono al neŭtra atomo aŭ molekulo, kiu tiamaniere iĝas negative ŝargita jono.
Scopello
Scopello (jen itale, Skuppil en la valeza kaj Scopél en la piemonta) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Verĉelo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Boccioleto, Campertogno, Caprile (BI), Crevacuore (BI), Guardabosone, Pettinengo (BI), Pila, Piode, Scopa, Trivero (BI) kaj Valle San Nicolao (BI).
Schöppingen
Schöppingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Borken de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando. En Schöppingen fontas la rivereto Vechte, kiu post vojo tra Germanio kaj Nederlando enfluas la lagigitan golfon IJsselmeer.
Nacia Biblioteko de la Ĉeĥa Respubliko
La Nacia Biblioteko de la Ĉeĥa Respubliko (Národní knihovna České republiky) en Prago estas la centra kaj gvida biblioteko de la Ĉeĥa Respubliko. Ĝi financatas pere de la nacia ministerio pri kulturo. Temas pri la plej granda kaj unu el la plej malnovaj ĉeĥiaj biblioteko. Ĝi havas stokon de proksimume ses milionoj da dokumentoj, al kio ĉiujare aldoniĝas pli-malpli 70 000 titoloj. La biblioteko situas en la historia konstruaĵo Clementinum, eksa jezuita kolegio, en la praga urbocentro. La Nacia Biblioteko de la Ĉeĥa Respubliko partoprenas en la projekto de Virtuala Internacia Norma Datumaro (VIAF).
ELN (Bolivio)
ELN estas hispana mallongigo de Ejército de Liberación Nacional (tio estas "naciliberiga armeo") kaj en tiu artikolo oni aludas al tiu kreita de Che Guevara en Bolivio.
Ĝi nomiĝis laŭhistorie ankaŭ kiel CERRITO aŭ Gerilo de Ñancahuazú pro la nomo de la loko kie disvolviĝis tiu grupo en 1966 kaj 1967, kio finis per la morto de Che kaj de la plej parto de la membroj de la grupo. Ĝi setlis je baza kampadejo en bieno trapasata de la rivero Ñancahuazú, sezona alfluanto de la rivero Grande, je 250 km sude de la urbo de Santa Cruz.
Arkivolto
La arkivoltoj de la preĝejoj prezentas multajn volviĝojn ĝenerale pro la dikeco de la muroj laŭ la fasado.
Aliaj modluroj povus esti astragalo, listelo, kanelo, cimatio aŭ toro.
Jen kelkaj ekzemploj de komencoj de arkivoltoj de la romaniko kaj aliaj kelkaj de arkivoltoj de la gotiko
Miĥajl Semenko
Miĥajl Semenko (Михайль Семенко, 1892–1937) estis verkisto kaj kreinto kaj senŝanĝa gvidanto de la ukraina futurismo.
Vivo
Semenko naskiĝis apud Mirhorodo (Poltava provinco), dum tri jaroj (ĝis la Unua Mondmilito) lernis en Psiko-nevrologia Instituto en Sankt-Peterburgo. En 1914 provis elmigri al Usono, sed atingis nur Vladivostokon.
En 1937 por ĉiam malaperis sur la Solovki-a "insulo de morto".
Traduko en Esperanton
Por Ukraina antologio du liajn poemojn esperantigis Volodimir Pacjurko.
Neeŭklidaj geometrioj
La neeŭklidaj geometrioj estas du spacoj, geometrie studataj, kiuj malsamas je la pli vaste konata Eŭklida geometrio. Pli specife, ili malobeas la Eŭklidajn postulaton pri paralelon. Efektive, tiuj geometrioj uzas nerektajn kurbojn anstataŭ la rektajn liniojn de la Eŭklida geometrio.
Historio
Skribante pri la geometrio tiam konata, Eŭklido postulis kelkajn bazajn faktojn por helpi ekspliki pluajn matematikajn rezultojn. El tiuj postulatoj, la kvina temis pri la ekzisto de rektaj linioj paralelaj:"Kaj se unu rekto incidanta sur du rektoj faras ke la internaj anguloj de la sama flanko estu malpli larĝa ol du rektaj anguloj, la du senĉese plilongigataj rektoj troviĝos en la flanko en kiu estas la anguloj kiuj estas malpli largaj ol du rektaj."Rediris Proklo, Playfair kaj Ĥajam la postulaton pli simple:"Havante linion kaj iun punkton ne sur la linio, oni povas desegni tra la punkto nur unu paralelon."Dum iom da tempo, geometriistoj provis montri, ke rekta paraleleco estus pruvebla per la aliaj postulatoj de Eŭklido. Anstataŭe montriĝis, ke oni povas ŝanĝi la kvinan postulaton por krei utilajn spaco-modelojn kun diferencaj matematikaj rezultoj. Kelkaj matematikistoj, helpintaj malkovri neeŭklidajn geometriojn, estas Gaŭso, János Bolyai kaj Nikolaj Lobaĉevskij.
Sfera geometrio
Samradiusajn cirklojn uzas la sfera geometrio simile, kiel rektojn la Eŭklida. Sfer-geometrie, ĉiu sufiĉe longa linio kontaktas alian, do paraleloj ne ekzistas. Tiu geometrio estas utila modelo por la surfaco de sfero. Tial uzas ĝin oni en surtera navigacio.
Normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo
Per la esprimo normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo (plimallongite: STP, el angla Standard Temperature and Pressure), oni intencas la konvenciajn kondiĉojn de temperaturo kaj/aŭ premo, en kiuj oni mezuras la fizikajn kaj kemiajn grandojn. Temperaturo nulgrada (0) celsia estas nur konvencia, fakte la sama numerado povas esti konvencie fiksita per malsamaj temperaturaj statoj.
Neeŭklidaj geometrioj
Hiperbola geometrio
En la hiperbola geometrio, linio havas du aŭ pli sam-ebenajn paralelojn tra unu ekster-linia punkto. Tiu geometrio obeas ĉiujn Eŭklidajn postulatojn krom la kvina, pruvante ĝian logikan sendependecon de la aliaj.
Komparo kun Eŭklida geometrio
La neeŭklidaj geometrioj iom similas al la Eŭklida. Ekzemple, en iu ajn el la tri, oni povas desegni triangulojn. Tamen multaj bone konataj faktoj pri trianguloj kaj aliaj figuroj diferencas inter la malsamaj geometrioj. Nek ortanguloj nek neegalaj similaj trianguloj ekzistas en la neeŭklidajn geometriojn. La sumo de la angul-mezuroj en triangulo estas 180° en la eŭklida geometrio sed ne en la aliaj.
Normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo
La normaj kondiĉoj varias laŭ la grandoj konsideritaj. Ekzemple, kaze de entalpio, de termodinamika entropio kaj de libera energio de Gibbs nur la premo sciigas la normalan kondiĉon: (Internaciformule) ΔHθ(T), Sθ(T), ΔGθ(T).
Fakte, en termokemio, la normaj kondiĉoj koncernas ekskluzive la premon kaj la nuran unitaran aktiveco de la unuopaj komponantoj de miksaĵo kaj estas tradicie indikataj per korno ° aŭ, antaŭ nelonge, laŭ la terminologio - IUPAC - θ por eviti ambiguon.
Konvencie la normaj valoroj de la stataj termodinamikaj variabloj estas fiskitaj en 273.15 K (0 Celsia °C) kaj 100 k Pa.
Se temas pri gasaj elementoj, oni difinas norma stato la kondiĉon de ideala gaso de 1 baro kaj la kondiĉon de temperaturo de 298,15 K.
Normaj mediaj temperaturo kaj premo
La esprimo Normaj mediaj temperaturo kaj premo (angle Standard Ambient Temperature and Pressure, mll. SATP), utiligita en kemio, indikas la kondiĉojn de temperaturo de 298.15 K kaj premo de 101 kPa.
Internacia norma atmosfero
Per la frazo internacia norma atmosfero (angle International Standard Atmosphere, mll. ISA), utiligita en aviado, estas indikataj la kondiĉoj de temperaturo nivele de 15 °C, de premo de 101.325 kPa, kaj humideco 0%.
Normalaj kondiĉoj
La esprimo normalaj kondiĉoj (mallonge n.k.. aŭ NTP el la angla Normal Temperature and Pression), koncernas interkonsentitajn konvenciajn kondiĉojn de temperaturo kaj premo. Ili tamen povas varii, laŭ la fonto konsultita; la valoroj plej ofte raportitaj estas: 20 °C (293.15 K, 68 °F) kaj 1 atm (101.325 N/m2).
Konsilio de la Episkoparaj Konferencoj de Eŭropo
Historio
Nova statuto estis aprobita la 2an de decembro 1995 de la papo Johano Paŭlo la 2-a per kiu efektivaj membroj de la Eŭropa Konferenco estas la prezidantoj de la naciaj konferencoj kaj ne plu episkopoj delegitaj kiel laŭ la antaŭa statuto, kaj redifinitaj la celoj de la organismo: la reevangeliigo de la kontinento.
Organismoj
KEKE naskiĝas kun la intenco krei komunion kaj kunpartoprenon inter la diversaj eŭropaj episkoparoj. "Ĝi havas la taskon, en mondo kiu aliras ĉiam pli al plena unuiĝo, promovi kaj konservi la kristanajn valorojn. Kaj aparte:
Membroj
Ĝis 1993, la KEKE estis konstituita, kiel supre dirite, de episkopoj delegitaj de respektivaj episkoparaj konferencoj; hodiaŭ ĝin konsistigas la 33 prezidentoj de la 33 episkoparaj konferencoj plus la ĉefepiskopoj de Luksemburgio kaj de Monako, kaj la episkopo de Kiŝinevo (Moldavio).
Ekumena aktiveco
Al KEKE estas komisiita la ekumena aktiveco de la Katolika Eklezio. Per ĝia kunlaborado kun la Konferenco de Eŭropaj Eklezioj (KEE: organismo al kiu ne aliĝas la Katolika Eklezio) naskiĝis la plej gravaj ekumenaj iniciatoj. Memorindas:
Mihály Balázs
Mihály Balázs [mihAj balAĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balázs Mihály estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto, ordinara membro de Hungara Arta Akademio (2012).
Mihály Balázs naskiĝis la en Hernád (Pest).
Biografio
Mihály Balázs maturiĝis en konstruteknika mezlernejo en Győr en 1974 kaj akiris arkitekturan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1980. Post la diplomo li ekinstruis samloke, krome li laboris en ŝtata arkitektura oficejo ĝis 1986. Intertempe li finis majstran studon. Ekde 1986 li instruis kiel asistanto, inter 1998-2012 kiel docento, ekde 2011 li estis katedrestro, ekde la sekvanta jaro profesoro. Li instruis ankaŭ en Industriarta Altlernejo (1997-2000). Intertempe en 1997 li akiris sciencan gradon DLA. Li ricevis premiojn inter 1980-2014, el kio elstaras premio Kossuth en 2009. Li havis edzinon, kiu naskis gefilojn.
Marteno Bucero
Martin BUCER aŭ BUTZER (naskiĝis la en Schlettstadt, latine Selestadium, nun Sélestat, mortis la  en Kembriĝo, Cambridge) estis protestanta reformisto de Strasburgo. Li signife influis la doktrinojn kaj praktikojn de luteranismo, kalvinismo kaj anglikanismo. Li unue fariĝis membro de la dominikanoj, sed nuligis sian voton, post kiam li renkontis Martin Luther en 1518. Li tiam eklaboris por la Reformacio, helpe de Franz von Sickingen.
La klopodo de Bucer reformi la Eklezion de Wissembourg kaŭzis lian ekskomunikon el la Romkatolika Eklezio, tiel ke li devis fuĝi al Strasburgo. Li tie aniĝis al grupo da reformistoj, kiu interalie entenis Mateo Celo, Volfgango Kapito kaj Caspar Hedio. Bucer servis kiel utila peranto inter la du ĉefaj, rivalaj reformistoj, nome Martin Luther kaj Huldrych Zwingli, kiu interalie malkonsentis pri la doktrino de eŭkaristio.
Nova Vojo
Nova Vojo estas la oficiala Japana-Angla-Esperantlingva revuo de la japana Esperanto-Populariga Asocio (EPA), kiu aperas ĉiumonate.
Enhavo
La revuon komencas tradukoj de japanlingvaj verkoj. Enestas ankaŭ Esperanto-kursoj por EPA kvara-grado kaj komparoj de tradukoj el la japana al Esperanto kaj la Angla.
En la tuta revuo ofte estas artikoloj kun Esperanto versio maldekstraflanke kaj japana traduko apude.
Úpohlavy
Úpohlavy estas vilaĝo en Ĉeĥio, en regiono Ústí nad Labem, en distrikto Litoměřice troviĝanta 6 km sude de Lovosice. En la vilaĝo loĝas.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.
Tara (Irlando)
Teamhair na Rí [proksimume prononcenda «Ĉaŭanari»], t.e. reĝmonteto en la irlanda kaj poste angligita Hill of Tara estas iama ĉefurbo de Irlando, situanta en la malaperinta kvina kaj centra provinco de Irlando, Mid, hodiaŭ Contae na Mí. Ĝi estis la sidejo de la Ard Rí na hÉireann, supera reĝo de Irlando, de 405 ĝis 1014, kvankam la tezoj varias. La rakonto Suidigud Tellach Temra (fondiĝo de la bieno de Tara) klarigas la superregadon de la urbo al la tuta insulo.
Monumentoj
La ejo situas proksimume 40km nord-oriente de Dublino kaj ĝia plej alta punkto kulminas je 197m. Kvin ringoformaj montetoj kuŝas en areo ĝis du kilometroj ĉirkaŭe. Du el ili nomiĝas Rath Lugh (dio Lug) kaj Rath Maeve (dio Medb), kaj tio pruvas la rilaton kun kelta mitologio. Ekzistas ĉirkaŭ 40 monumentojn kies fondiĝo datiĝas de la 6-a jarmilo a.K. ĝis la 5-a jarcento p.K.. La, Daniel O'Connell organizas en Tara granda kuniĝo de 250 000 personoj por nuligi union kun Britio.
Aŭtovojo N3
La konstruata aŭtovojo N3, kies irvojo preterpasas je 2,2 km la centron de la monumentaro de Tara, trafis ĝeneralan proteston far najbaroj kaj personoj ĉie en Irlando. Ekde aprilo 2006, aktivuloj tendumas en la arbaro Rath Lugh kaj faras agadon de civila malobeo.
Takahito Soma
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Urawa Reds, Marítimo, Energie Cottbus kaj Vissel Kobe.
Sutherland
Ĉi tiu artikolo rilatas al la regiono Sutherland (gaele: Cataibh) en la Altlando de Skotlando.
Totala areo l 5 252 km²
Graflanda ĉefurbo	Dornoch
Sutherland: (En la gaela lingvo, la regiono estas nomita laŭ ties tradiciaj distriktoj: Dùthaich 'Ic Aoidh (Mackay Country) (nordokcidento), Asainte (Assynt) (sudo), kaj Cataibh (Caithness) (oriento). Tamen, la nomo, Cataibh estas ofte uzata por aludi al la tuta regiono. Sutherland estis historie administra graflando de Skotlando ene de la areo de loka registara areo de la Altlando (Altejo).
Ĝia graflanda urbo kaj ununura municipo estas Dornoch. Aliaj loĝataj lokoj inkludas la urbetojn: Lairg, Brora (gaele: Brùra), Durness (Duirnis), Embo (Èuraboll), Tongue (Tunga), Golspie (Goillspidh), Helmsdale (Bùn Ilidh), Lochinver (Loch an Inbhir), kaj  Kinlochbervie (Ceann Loch Biorbhaidh). La loĝantaro de la graflando (laŭ la censo de 2001) nombris 13 466. La administra graflando iĝis loka registara areo en 1890, sed tiu statuso estis nuligita en 1975, kiam la distrikto Sutherland fariĝis unu el ok distriktoj de la Altlanda loka registara regiono. La regiono estis kreita samtempe kiel la distrikto. La distrikto estis nuligita en 1996, kiam la regiono fariĝis unitara konsilantara areo.
La nomo Sutherland datiĝas de la epoko de skandinavia regado de granda parto de la Altlando kaj la Insuloj, precipe en la nordo kaj la okcidento. Ĝi eble atingis sian zeniton dum la frua 11a jarcento, kiam Sigurd “La Dikulo” estis jarl (grafo) de la Orkadaj Insuloj kaj Caithness (hodiaŭa gaela nomo: Gallaibh). Kiel skota graflando, tamen, Sutherland ankaŭ inkludas teritorion okcidente de la graflando Caithness. Sutherland – precipe la granda nordokcidenta angulo de la graflando, tradicie konata kiel Strathnaver (gaele: Srath Nabhair), estis hejmo de la potenca kaj militema Klano Mackay (gaele: MacAoidh), do en la gaela lingvo estas nomata Dùthaich 'ic Aoidh, “La Patrio de Mackay”. Eĉ hodiaŭ, tiu parto de la graflando tiel nomiĝas, kaj malkiel aliaj regionoj de Skotlando, kie la nomoj tradicie asociitaj kun la areo “diluiĝis” aŭ malaperis, ankoraŭ troviĝas en Dùthaich ‘ic Aoidh  plimulto da homoj nomataj Mackay.
Same kiel Caithness, je la nordo kaj la oriento, Sutherland havas Nordmaran marbordon en la oriento (etendaĵo de la Fjordo Moray) (gaele: Caolas Mhoireibh), la histoririĉa graflando  Ross and Cromarty  (gaele: Ros agus Crombadh) – antaŭe apartaj graflandoj – je la sudo, kaj la Atlantika marbordo (gaele: An Cuan Siar) je la okcidento kaj la nordo. La interna pejzaĝo estas malglata kaj tre maldense loĝata. Kvankam ĝi estas la kvina el la plej grandaj graflandoj en Skotlando, ĝi posedas malpli da loĝanto ol mezgranda urbo en la skota Malaltejo. Ĝi etendiĝas de la Atlantika Oceano je la okcidento, norde ĝis la Fjordo Pentland (gaele: An Caol Arcach), kaj transe ĝis la Norda Maro. La marbordoj de la regiono havas altegajn klifojn kaj profundajn fjordojn en la okcidento kaj la nordo. La plimulto de la loĝantoj troviĝas en la marbordaj urbetoj, kiel Helmsdale kaj Lochinver, kiuj, ĝis antaŭe nelonge subtenis sin per la riĉaj fiŝejoj en la maro ĉirkaŭ la Britaj Insuloj. La fora nordokcidenta pinto de la graflando, Kabo Wrath (gaele: Am Parbh) estas la pli nordokcidenta ekstremaĵo de Britio.
La transportaj komunikaĵoj estas magraj: La ŝoseo A9, ĉefa orientmarborda vojo estas malfacile veturebla, precipe la fifamaj Berriedale Braes (gaele: Bràitheachan Bhearghdail). Estas malmultaj internaj vojoj. La sola fervoja linio estas la norda-suda unutraka Far North Line (Fora Norda Linio), kaj estas neniu flughaveno. Granda parto de la regiono estas malriĉa kompare kun la resto de la Unuiĝinta Regno, kaj estas malpli da ŝanco trovi dungitan laboron, krom eble postenoj financitaj de la registaro. Neniu altlernejo aŭ universitato troviĝas en la distrikto.
Sutherland estas pli bone konata pro ties pli malĝoja historia evento, nome “The Highland Clearances” (gaele: Fuadachadh nan Gàidheal), t.e. popola memoraĵo pri la elpelo de la gaela loĝantoj el siaj domoj dum la 18ª jarcento, pro malriĉeco, malsato, senesperaj klanĉefoj, ambiciaj ŝafbredistoj kaj riĉaj terposedantoj. Sutherland suferis eĉ pli ol la resto de la Altlando. Ĝia popolo, portantoj de la nomo Mackay, estas dispersitaj tra la tuta terglobo.
Sutherland estas unu el la plej grandioze belaj kaj malpli dense loĝataj lokoj en la tuta Eŭropo.
Nova ateismo
Laŭ la televidĉeno CNN, la novaj ateistoj kundividas la ideon ke religio ne plu tolereblas, sed adevas esti nalizita kaj kritikita pere de raciaj argumentoj tie kie ĝia influo kreskas. La termino aperis en novembro 2006 en la revuo Wired, kaj aplikiĝas kelkfoje aĉasence al la serio de ses furorlibroj de kvin aŭtoroj kiuj aperis en la periodo 2004-2008. Tiuj ĉi aŭtoroj estas Sam Harris, Daniel Dennett, Richard Dawkins, Victor J. Stenger kaj Christopher Hitchens. La reprezentado de Harris, Dawkins, Dennett kaj Hitchens estis nomata kiel "la kvar rajdantoj de la Ne-Apokalipso, post debato en 2007.
Sam Harris estas la aŭtoro de pluraj furorlibroj nefikciaj: The End of Faith (Fino de la Kredo), Letter to a Christian Nation y Moral Landscape, krom la verkoj mallongaj kaj elektronike aperintaj Free Will kaj Lying. Harris estas la fondinto de Project Reason.
Richard Dawkins estas la aŭtoro de la libro The God Delusion, kiu postsekvis la programon de Channel 4 titolita The Root of all Evil?. Krome, li estas fondinto de la Richard Dawkins Foundation for Reason and Science (RDFRS).
Christopher Hitchens estas la aŭtoro de la libro God is not Great kaj estis inkluzivita inter la "100 plej bonaj publikaj intelektuloj" de Foreign Policy kaj Prospect Magazine.
Daniel Dennett estas la aŭtoro de Darwin's Dangerous Idea inter multaj aliaj, krome, defendanto de la The Clergy Project, organizo kiu subtenas en Usono la pastrojn kiuj ne plu kredas je Dio kaj kiuj ne plu povas plene partopreni en la vivo de siaj komunumoj.
Rybník (distrikto Domažlice)
Rybník (Waier) estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Plzeň, en distrikto Domažlice. Ĝi situas en Bohemia arbaro, ok kilometroj sudokcidente de Hostouň kaj dudek kilometroj nordokcidente de Domažlice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1748.
György Dörner
György Dörner [djordj dorner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dörner György estas hungara aktoro, voĉoaktoro, teatrestro.
György Dörner naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
György Dörner akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1979, poste li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1982 li apartenis al fondintoj de Teatro Katona József. Inter 1989 kaj 2011 li ne ligiĝis al trupo, li havis rolojn en diversaj teatroj. En 2011 li estis nomumita teatrestro de Nova Teatro (Budapeŝto), kie li kunlaboris kun István Csurka. Li ricevis premiojn enkde 1981, en 2020 premion Kossuth. Li havas edzinon.
Multkulturismo
Multkulturismo estas superordigita nocio priskribanta plurajn socifilozofiajn teoriajn alirojn kun implicaĵoj por la kulturpolitiko de lando. Multkulturistoj pledas por egaligo de la statusoj de apartaj etnaj kaj religiaj grupoj, sen doni centran rolon al la valoroj de iu ajn specifa etna, religia aŭ kultura komunumo. Ili ofte pledas por la ŝtata protekto kaj agnosko de (etno-)kulturaj diferencoj. Multkulturismo kontraŭstaras kaj al la ideo de dominanta nacia kulturo kaj al la en Usono disvastigita koncepto de la "fandpoto", kiu premisas intersimiliĝon de la diversaj etnaj kulturoj, kaj al la ideo de postetna socio.
<ul> <li>kontraŭdiskriminaciajn, kiuj celas certigi egalan socian statuson al membroj de diversaj kulturoj; <li>identismajn, kiuj celas favori la sinasertadon de la apartaĵoj de diversaj kulturoj; <li>komunumismajn, kiuj povas envivigi (leĝajn aŭ administraciajn) statutojn validajn specife por la membroj de unuopaj kulturaj komunumoj. </ul>
Diferencoj inter interkultureco kaj transkulturismo
Ni povas klarigi 'kulturon' en la mallarĝa kaj larĝa senco de la vorto. En la mallarĝa senco, temas ĝenerale pri arto. En la larĝa senco temas pri la funkciado de socio.
Transkulturismo
Transkulturismo priskribas precize la aspekton ke kulturoj evoluas de klare distingeblaj memstaraj kulturoj al tutmonda kulturo en kiu la homoj sentas sin ĉehejme en pli ol unu kulturo.
18012 Marsland
18012 Marsland estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Filo de Dio
Nekristanaj tradicioj
La ideo de filieco de dio tamen ne estas ekskluzive juda-kristana! Jen kelkaj aliaj ekzemploj:
18012 Marsland
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kyle Anthony Marsland, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri scienco de la medio ; li ricevis ankaŭ la Internacian Premion Expo-Sciences de MILSET. Li estis lernanto ĉe la Hamilton High School de Chandler (Arizono, Usono).
(31895) 2000 FX44
(31895) 2000 FX44 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbito ekstere tanĝas la orbiton de Marso sed ne trairas ĝin.
NGC 4577
NGC 4577 (aliaj indikoj — NGC 4591, IRAS12366+0617, UGC 7821, VCC 1780, MCG 1-32-124, ZWG 42.191, PGC 42319) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4577, NGC 4591.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Otto la 4-a (Sankta Romia Imperio)
Otto la 4-a de Brunsvigo (naskiĝinta ĉirkaŭ 1175/76 en Brunsvigo ; mortinta la en kastelo Harzburg) el la dinastio Velfoj estis ekde 1198 – sendispute nur ekde 1208 – ĝis 1218 romia-germana reĝo kaj ekde 1209 ĝis 1218 imperiestro de la Sankta Romia Imperio. Lian turbulentan regadon karakterizis la konflikto inter Ŝtaŭfoj kaj Velfoj, kaj tiu inter Francio kaj Anglio.
<!--
Jugend am englischen Hof
Nach Sturz und Verbannung seines Vaters wuchs Otto seit 1182 am englischen Königshof seines Großvaters Heinrich II. († 1189) auf. Zu seinem Onkel Richard Löwenherz († 1199), der seit 1189 die englische Königskrone trug, hatte Otto ein freundschaftliches Verhältnis. Richard versuchte ihn 1190 zum Grafen von York zu ernennen, was am Widerstand des lokalen Adels scheiterte. Auch der Plan, Otto mit Margarethe, der Erbin des schottischen Königreichs, zu verloben, misslang. Im Jahre 1193/94 wurde er zusammen mit seinem jüngeren Bruder Wilhelm als Geisel für den gefangenen Richard Löwenherz an Kaiser Heinrich VI. gegeben. Nach seiner Ende 1194 erfolgten Freilassung wurde Otto 1196 von Richard Löwenherz mit der Grafschaft Poitou im Westen Frankreichs belehnt, wodurch er den Titel eines Herzogs von Aquitanien erhielt. Er bewährte sich im Krieg Richards gegen Frankreich als Heerführer.
Die Doppelwahl von 1198
Nach dem unerwarteten Tod des staufischen Kaisers und Königs von Sizilien Heinrich VI. im September 1197 unterstellte seine Witwe Konstanze († 1198) den bereits 1196 zum römisch-deutschen König gewählten zweijährigen Thronfolger Friedrich der Vormundschaft des Papstes. Die Verbindung zwischen dem Reich und dem Königreich Sizilien wurde gelöst. In Thüringen wählten die staufischen Parteigänger im März 1198 Heinrichs VI. jüngsten Bruder Philipp von Schwaben zum König. Die Staufergegner unter maßgeblicher Beteiligung Richard Löwenherz’, Erzbischofs Adolf von Köln und der am Handel mit England interessierten Kölner Patrizier suchten einen welfischen Gegenkandidaten aufzustellen. Da sich der ursprünglich vorgesehene älteste Sohn Heinrichs des Löwen noch auf dem Kreuzzug befand, wurde Otto als Kandidat aufgestellt und am 9. Juni 1198 zum römisch-deutschen König gewählt. Er zog in Aachen ein, wo er am 12. Juli 1198 vom Kölner Erzbischof unter Verwendung nachgebildeter Insignien gekrönt wurde. Zeitgleich verlobte er sich mit Maria, Tochter Heinrichs I. von Brabant.
Am 8. September 1198 wurde Philipp von Schwaben in Mainz mit den in stauferschem Besitz befindlichen Insignien zum römischen König gekrönt. Die Krönung wurde jedoch vom Erzbischof Aimo von Tarentaise vorgenommen. Da die Krönung weder am ‚rechten’ Ort, nämlich in Mainz statt in Aachen, noch von der ‚rechten’ Hand, vom burgundischen Erzbischof statt vom Erzbischof von Köln, vollzogen wurde, besaß sie nicht die vollständige Legitimationskraft für ein ordnungsgemäßes Königtum. Im folgenden Deutschen Thronstreit trat Papst Innozenz III. als Schiedsrichter auf. Er erkannte um die Jahreswende 1200/1201 Otto IV. als König an. Otto beschwor im Gegenzug mit dem „Neußer Eid“ vom 8. Juni 1201 die Anerkennung der päpstlichen Gebietsforderungen in Mittelitalien und Sizilien. Trotz päpstlicher Unterstützung schwächte sich seine Position gegenüber Philipp zusehends. Der englische König Johann Ohneland leistete nach seiner Niederlage gegen Frankreich keine Unterstützung mehr. Einstige Parteigänger Ottos, darunter sein Bruder Heinrich, der Kölner Erzbischof und die Kölner Bürgerschaft, wechselten zwischen 1204 und 1206 in das staufische Lager. Im Jahre 1205 wurde Philipp erneut zum König gewählt und in Aachen gekrönt.
Am 27. Juli 1206 wurde Otto IV. in der Kaiserschlacht bei Wassenberg vom Heer Philipps geschlagen, woraufhin auch Papst Innozenz III. Otto die Unterstützung entzog. Kurz vor seiner allgemeinen Anerkennung als König und der Kaiserkrönung wurde Philipp von Schwaben am 21. Juni 1208 in Bamberg durch den bayerischen Pfalzgrafen Otto VIII. ermordet.
Kaiserkrönung 1209
Otto verhängte die Acht über den Königsmörder und verlobte sich mit Beatrix, der Tochter Philipps von Schwaben. Otto wurde jetzt allgemein als König anerkannt und ließ sich am 11. November 1208 auf einem Hoftag in Frankfurt am Main erneut zum König wählen. Als Beatrix’ Verlobter nahm er auf dem Königsumritt im Winter 1208/09 das staufische Königsgut in Besitz. Am 22. März 1209 erneuerte er im Vertrag zu Speyer gegenüber dem Papst den Neußer Eid von 1201. Hierbei waren jedoch keine fürstlichen Zeugen anwesend, weshalb er am 4. Oktober 1209 nicht ohne Bedenken von Papst Innozenz III. zum Kaiser gekrönt wurde. Bis zu diesem Zeitpunkt stellt die Chronik des Otto von St. Blasien eine wichtige Quelle für die Regierungszeit Ottos dar. Otto zog mit seinen Truppen nordwärts, als ihn in Pisa ein Hilferuf der aufständischen Barone Apuliens erreichte, die Ottos Unterstützung gegen König Friedrich suchten. Der seit 1208 volljährige König hatte gerade in Sizilien einen Adelsaufstand niedergeschlagen. Otto brach die Neußer Eide, suchte die Reichsgewalt in Italien wiederherzustellen und seinen staufischen Rivalen Friedrich aus dessen Königreich zu verdrängen. Er zog im Herbst 1210 von Norditalien aus mit seinen Truppen nach Süden, besetzte weite Teile des Kirchenstaats und erreichte nach der Eroberung Unteritaliens im Herbst 1211 den Süden Kalabriens, wo er die pisanische Flotte zur Überfahrt nach Sizilien erwartete. Papst Innozenz III. verhängte am 18. November 1210 den Kirchenbann über Otto IV. und erneuerte den Bann am 31. März 1211. Das Schreiben des Papstes an die deutschen Bischöfe enthielt die Worte: