cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kastelo Wleń
Post la morto de la princo Bolesław la 2-a Rogatka la kastelon ricevis Svidna-Javoria princo Bolko la 2-a Mały, kiu konstruigis la meznivelan parton de kastelo. Post lia morto, lia edzino Agnieszka en 1368-a jaro feŭde donis la fortreson al membroj de kavalira familio von Zedlitz. En 1377-a jaro estiĝis nova proprietulo Tymo von Klodnitz, kiu pligrandigis kaj plifortikigis la kastelon. Dum la husmovado en jaroj 1419–34 la fortikaĵo estis kelkafoje senrezulte sieĝata. En sekvaj jaroj la kastelo ofte ŝanĝis proprietulojn, interalie apartenis al familioj: Zedlitz, Reder, Hochberg kaj Schaffgotsch. De 1465-a jaro kavaliro-rabisto Hans von Zedlitz ekloĝis en la kastelo. Li rabe atakis ne nur travojaĝintojn kaj komercistojn, sed ankaŭ ĉirkaŭajn urbanojn kaj vilaĝanojn. Post jarcento ekloĝis ĉi-tie parenco de la “kavaliro-rabisto” – Sebastian von Zedlitz-Neukirch. En jaroj 1567-74 li plukonstruis la fortreson, plialtigis remparon kaj kasteloturon, faris lignan akvokondukon, 2150 metrojn longan, portintan puran akvon de najbara monto Wietrznica al kastelo. En 1581-a jaro posedaĵon aĉetis Sebastian von Schaffgotsch, kaj en 1605 jaro Konrad von Zedlitz – sekva rabisto premeginta ĉirkaŭulojn. Li devigis ĉirkaŭan loĝantaron al diversaj tributoj kaj laboroj, kaj se ili ne estis obeemaj, la rabisto malliberigis ilin en karcero.
Brunetto Casini
Agado en la itala movado
En 2006, dum la Universala Kongreso de Esperanto en Florenco, li respondecis pri la Gazetara Servo.
En 2007 li organizis en Pizo la 74-an Italan Kongreson de Esperanto. Ekde oktobro 2007 li estis Respondeculo pri Kongresoj de la Itala Esperanto-Federacio kiel elektita membro de la Nacia Konsilantaro kaj, de aŭgusto 2009, de la Nacia Estraro. En tiu tasko li organizis la kongresojn de Groseto (aŭgusto 2008),  Casino (aŭgusto 2009),  Linjano Orsabla (aŭgusto 2010),  Torino 2011 kaj  Mazaradelvalo 2012.
De novembro 2007 li estas Prezidanto de la Esperanto-grupo de Pizo.
En septembro 2008, laŭ lia iniciato, okazis en la ĉirkaŭaĵoj de Pizo la unua Semajno de Kulturo Internacia (SKI), organizata de la Itala Esperantista Junularo kunlabore kun la komunumoj de San Giuliano Terme, Vecchiano, Calci, Vicopisano, Buti, Cascina kaj la Provinco de Pizo.
En aŭgusto 2018 li denove elektiĝas al Nacia Komitato de Itala Esperanto-Federacio kaj en ĝi li transprenas kunrespondecojn pri la alfronto de Briteliro kaj pri Instruado. Kadre de tiu lasta respondeco li organizas "Lingva Seminario"n en Marina di Pietrasanta (28 aprilo-1 majo 2018)
Kastelo Wleń
Detruon al la kastelo kaŭzis la tridekjara milito. Ĝi estis kelkafoje sieĝata kaj militakirita pere de svedia kaj imperia armeoj. Fine en 1646-a jaro laŭordone de imperia generalo Montecuculi estis eksplode detruitaj partoj de fortikaĵoj. Post la milito difektitan fortreson aĉetis franca kolonelo Adam von Kaulhaus. Nova proprietulo ne rekonstruis la kastelon, sed piede de kastela monto konstruis en 1662-a jaro barokan palacon kaj preĝejon patronatan per “Sankta Hedviga”. Malzorgata kastelo ruiniĝis.
En la 18-a jarcento la ruinon aĉetis grafo Grunfeld, kaj post lia morto en 1804 la kastela monto kune kun palaco proprietuligis al familio von Haugwitz, kaj tiamaniere restis ĝis 1945-a jaro.
En la jaroj 1989–94 pere de Arkeologia Fakultato de Vroclava Universitato estis faritaj arkeologiaj esploradoj de la kastelo. Kialo de la esploradoj estis ekkono de la evoluo kaj komparo kun historiaj skribitaj fontaĵoj.
Hodiaŭ de la bonstate restinta turo, dum bona vetero, oni povas admiri panoramon de la urbo Wleń, Gigantmontaro, izera montetaro kaj Kaczawskie-Montetaro.
Bibliografio kaj fontaĵo
Kasteloj de Malsupra Silezio: Chojnik * Gryf * Wleń
Sunda neofeliso
La sunda neofeliso (Neofelis diardi), estas mezgranda felisedo trovebla en Borneo kaj Sumatro. En 2006, ĝi estis klasifikata kiel apartan specion, diferencan de sia kontinenta parenco Neofelis nebulosa. .
En 2008, la Internacia Unio por la Konservo de Naturo klasifikis la specion kiel vundeblan, kun totala efektiva populacio supozata esti malpli ol 10 000 da plenkreskaj individuoj, kaj malpliĝanta populacia evoluo.
Antaŭe, anglalingve la specio estis konata kiel la bornean clouded leopard — nomo atribuita fare de la Monda Natur-Fonduso (WWF) en marto 2007, citante Dr. Stephen O'Brien de la usona Nacia Kancero-Instituto kiel li skribis, "Genetikaj esploroj klare montras ke la bornea neofeliso estas konsiderenda kiel apartan specion".
La indonezia komuna nomo por la sunda neofeliso estas rimau-dahan kio signifas "arba tigro" aŭ "branĉa tigro".
Disvastiĝo kaj vivejo
Tiu orientalisa specio estas verŝajne limigata al la indoneziaj insuloj Borneo kaj Sumatro. En Borneo, ili trovigas en malaltaĵa pluvarbaro, kaj je pli malalta denseco, en ekspluatita arbaro. La registraĵoj situas pli malalte ol 1 500 metroj. En Sumatro, ili ŝajnas esti pli abundaj en montetaj kaj montaraj areoj. Oni ne scias se ankaŭ ekzistas neofelisoj en la Insuloj Batu apud Sumatro.
Ekologio kaj vivmaniero
La kutimoj de la sunda neofeliso estas grandparte nekonataj kaŭze de la kaŝema vivmaniero de la specio. Oni supozas ke ĝi ĝenerale sole vivas. Ĝi precipe ĉasas sur la grundo sed uzas siajn grimppovojn por kaŝi sin okaze de danĝero.
Evoluisma kaj taksona historio
La specio estis nomata Felis diardi honore de la franca naturalisto kaj  esploristo Pierre-Médard Diard fare de  Georges Cuvier en 1823, bazita sur  desegnaĵo kaj haŭto sopozata el Javo.
Dum la 19-a jarcento Felis diardii signifis kaj la nebulan kaj la sundan neofilison, anglalingve Diard's Cat (la diarda kato).
La sunda neofeliso estis longtempe konsiderata kiel subspecion de la nebula neofeliso, kaj nomita Neofelis nebulosa diardi. La genetika analizo de hararo-specimenoj de Neofelis nebulosa kaj Neofelis diardi montris ke ili divergis antaŭ 1,4 milionoj da jaroj, post esti uzitaj nuntempe inunditan terponton por atingi Borneon kaj Sumatron ekde kontinenta Azio.
Leymus arenarius
Leymus arenarius, esperante sabla elimo estas specio de plantoj de la subfamilio de Pooideae. Malnovaj botanikistoj klasifikis sablan elimon al la familio de Elymus kaj la esperanta nomo ankoraŭ referencas al ci-tiu familio. Aŭ, pli ĝuste, estus nomi ĝin sabla lejmo.
Disvastiĝo
La specio vivas precipe en borealaj ekoprovincoj.
Uzo
Ĝi estas uzata por fortigi dunojn aŭ kiel ornamplanto.
Volckerinckhove
- jen france, prononco laŭ sistemo IFA [], origine nederlande respektive flandre Volkerinkhove - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Suda Darfuro
Suda Darfuro (ولاية جنوب دارفور) estas unu el la subŝtatoj de Sudano. Ĝi estas unu el la kvin statoj kiu kunmetas la regionon de Darfuro en okcidenta Sudano.
Kandern
Kandern estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lörrach kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kandern kaj la najbara neurba komunumo Malsburg-Marzell konsistigas komunumaron, en Baden-Virtembergo nomatan Vereinbarte Verwaltungsgemeinschaft. Malsame al interkomunumaj ligoj en aliaj federaciaj landoj de Germanio, la ligo ne havas juran personecon.
121656 Jamesrogers
121656 Jamesrogers estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Imre Mikó (juristo)
MIKÓ Imre estis rumanuja hungara verkisto, tradukisto, juristo kaj politikisto naskita en Bánffyhunyad la 27-an de marto 1911 kaj mortinta en Koloĵvaro la 21-an de marto 1977.
Biografio
Imre Mikó doktoriĝis pri juro en Universitato de Kluĵo en 1934. Dume li pristudis unitariisman teologion kaj li envolviĝis la movadon de Erdélyi Fiatalok. En sia unua libro (Az erdélyi falu és a nemzetiségi kérdés, Kolozsvár, 1932) li esploris per sociologiaj metodoj la interinfluojn divesnaciajn en Transilvanujo. Li fariĝis kunlaboranto de Keresztény Magvető, Magyar Kisebbség, Keleti Újság, Erdélyi Múzeum, kaj sub kaŝnomo Könyves Tóth László de Korunk. Inter 1934-1936 kiel stipendiulo studis internacian juron en Parizo. Ĉi-rilataj studoj inter 1936–1944 aperis precipe en revuo Hitel. En 1937 li malfermis advokatoficejon en Kluĵo. En printempo de 1939 li enpaŝis Magyar Népközösség kaj oni elektis lin deputito. Post la Viena arbitracio (1940) li estis deputito en parlamento de Hungarujo. En aŭtuno de 1944 li falis sovetian militkaptitecon kaj kvar jarojn estis en urbo Taganrog. Li ellernis la rusan lingvon kaj diplomiĝis pri ĝi kaj por dek jarojn instruis en Kluĵo. Li redaktis lernolibrojn kaj tradukis (ĉefe en kaŝnomo Miklós István). Ekde 1958 li laboris en librokomerco. En 1970 li iĝis redaktoro de libroeldonejo Kriterion Könyvkiadó. Ekde la komenco de la 1950-aj jaroj li publikigis en Korunk, Utunk, A Hét. En 1969 li fariĝis ano de la rumanuja verkista ligo. En la komenco de la 70-aj jaroj li partoprenis eksterlande kongresojn, prelegis en ambaŭ germanaj landoj, en Sovetunio kaj en Usono.
1460
En la jaro 1460 post Kristo okazis, interalie:
Javorník (apartigilo)
Javorník estas nomo por urbo kaj pluraj municipoj en Ĉeĥio.
Henri Verneuil
Henri VERNEUIL, naskiĝnome Achod MALAKIAN (naskiĝis la en Rodosto (hodiaŭ Tekirdağ, en Turkio), mortis la  en Bagnolet) estis franca reĝisoro kaj scenaristo de armena deveno.
Biografio
En decembro 1924, junega rifuĝinto ne parolanta la francan, Henri Verneuil, elŝipiĝis 4-jara, ĉe kajo de la Joliette en Marseille, kun sia familio eskapinta el la Armena Genocido farita de la registaro de Junaj Turkoj de la Otomana Imperio.
Post studoj en Aix-en-Provence, li unue fariĝis inĝeniero de "Arts et Métiers" en 1943, kaj poste ĵurnalisto en la magazino Horizon en 1944.
Montano Antilia
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristanaj patronoj estas sankta Sebastiano, sankta Montano kaj sankta Irena, kies memortagoj sekve estas la komunumaj festotagoj.
Najbaras la komunumoj Celle di Bulgheria, Centola, Futani, Laurito, Novi Velia, Rofrano kaj San Mauro la Bruca.
Henri Verneuil
Biografio
En 1959, li ekhavis sian unuan kinan sukceson por La Vache et le Prisonnier, denove kun Fernandel, kiu fariĝis lia preferata artisto, kaj interpretis la rolon de Charles Bailly kun bovino Marguerite. De 1959 al 1991, li reĝisoris multnombrajn sukcesajn filmojn, enscenigante la plej grandajn francajn kaj alilandajn aktorojn: Jean Gabin, Fernandel, Jean-Paul Belmondo, Alain Delon, Philippe Noiret, Lino Ventura, Omar Sharif, Henry Fonda, Yul Brynner ktp.
En 1991, li reĝisoris Mayrig (Panjo en la armena), temo kara al lia koro. Adaptita de la libro, kiun li verkis post la morto de sia patrino kaj tradukita en 37 lingvojn, la filmo omaĝas al ĉiuj armenaj patrinoj.
Vendredon la, Henri Verneuil forpasis en kliniko de Bagnolet tiam 81-jara. Lia religia funebro okazis ĵaŭdon la en preĝejo de la Armena Apostola Eklezio en Parizo, sur strato Jean Goujon, kun ĉeesto de Alain Delon, Charles Aznavour, Pierre Cardin, Gérard Oury, Pierre Schoendoerffer, Claudia Cardinale, Jean Piat, Michel Drucker, Guy Lux, Daniel Toscan du Plantier kaj Georges Cravenne. Li poste estis entombigita en la tombejo Saint-Pierre en Marseille.
Ontologia pruvo
Pruvo ontologia, aŭ ontologia demonstro aŭ ontologia argumentado, estas esprimo uzita de Kantio, sed ĝia origino ekaperis en la Proslogion de Sankta Anselmo el Aosto, kie konkrete ĝi signifas: rezonado por pruvi la ekziston de Dio startante el la pura koncepto mem pri Dio, senhelpe de aliaj anataŭkondiĉoj aŭ konstatoj el la mondsperto. Sankta Anselmo ekmoviĝis el la koncepto pri la "ento (ulo aŭ aĵo individua kaj, ĉi-okaze, persono), pri kiu nenion eblas pensi pli granda", kaj konkludis, ke tia ento devas ankaŭ necese ekzisti, ĉar se ĝi ekzistus nur en nia penso, oni povus pensi alian reale ekzistantan, kaj tiu lasta estus pli perfekta ol la antaŭa: kaj tio kontraŭdirus la hipotezon supozigantan pri la plej perfekta ento. Ekzisto estas certe perfektiga karakterizo. La Anselma argumentado naskiĝis el la nepreco montri, ke la kredo postulas la racion, sen kiu la kredo mem estus senfundamenta. Intelektula monaĥo samtempa, Gaŭnilono, obĵetis, ke per simila rezonado oni povas demonstri la ekziston de insulo, pri kiu ne eblus pensi alian pli grandan. Kantio siavice rimarkigis, ke "se mi poŝe havas cent talerojn kaj je ili pensas alian cent, tiuj, kiujn mi pensas, devas esti malpli ol tiuj, kiujn mi poŝe havas, ĉar kio nur pensata estas malpli perfekta ol tio ekzistanta".
Ĉi tie ne estas loko por pliesplori la debaton, kiun certe Anselmo akceptis per respondoj en Monologion kaj aliaj verkoj. En la historio de filozofio legeblas, ke la ontologia pruvo laŭjarcente plaĉis kaj estis uzata por pruvi la ekziston de Dio ĉe diversaj famaj filozofoj, kvankam ĝin plektantaj kaj modififantaj: ekzemple Des Cartes, Spinoza, Leibniz, Wolff, kaj diversaj racionalismuloj kaj diversaj skolatistikuloj kiel sankta Bonaventuro. Kaj je ĝi profitis eĉ la idealisma filozofia fluo, laŭ kiu tamen Dio estas preskaŭ nur... ideo, dum laŭ Anselmo Dio estas la realega ento.
Rilate skolastikulojn, tamen, ne manku la informo, laŭ kiu la precipa filozofo de tiu skolo, Tomaso el Akvino, kontraŭ tiu pruvo asertis nevalidecon, ĉar ĝi ludus tro subjektive kaj nurmense: li preferis krei spurojn/vojojn al pruvoj startantajn el la sperto kaj el principoj pruveblaj per la menso spertanta; kaj ellaboris la famajn kvin pruvojn, kiujn Kantio taksis similaj al la Anselma pruvo, do ontologiaj, kvazaŭ ili baziĝus sur io apriora (la perfektega Ideo pri Dio), ne sur io aposteriora.
Pri la Anselma ontologia pruvo oni kredis trovi spurojn jam en la greka filozofio. Hodiaŭ ne mankas filozofoj ĝin ŝatantaj kaj pliellaborantaj.
Bibliografio
Philosophisches Wörterbuch, Herder – Freiburg.
Gottesbeweis
Glavo
Glavo estas metala tranĉilo, pikilo konsistanta el longa klingo kaj mallonga tenilo, uzata kiel armilo ĉu por tranĉi, trapiki, vundi iel aŭ frapi. La preciza difino de la termino varias laŭ la historia epoko aŭ la geografia regiono konsiderata. Glavo en la plej mallarĝa senco konsistas el rekta klingo kun du eĝoj kaj tenilo, sed depende el la kunteksto, la termino estas ankaŭ ofte uzata por referenci al klingaj armiloj kun unusola eĝo (referencata ankaŭ kiel sabro). Eŭropaj kaj ĉinaj glavoj kutime havas dueĝajn rektajn klingojn, dum japanaj glavoj (katana) kutime havas unueĝan kurbetan klingon. Al ĉiuj tipoj plej ofte ilin akompanas glavingo por konservi ĝin dum neuzo.
Historie, la glavo disvolviĝis en la Bronzepoko, evoluante el la ponardo; la plej fruaj specimenoj datas el ĉirkaŭ 1600 a.K. La posta Ferepoka glavo restis tre mallonga kaj sen manprotektilo. La romia spatha, kiel evoluis en la malfrua Romia armeo, iĝis la antaŭanto de la eŭropa glavo de la Mezepoko, dekomence adoptita kiel glavo de la elorienteŭropaj popolmigradoj, kaj nur en la Meza mezepoko, disvolviĝis en la klasika kavalira glavo kun manprotektilo.
En la Moderna epoko, la okcidenta glavodesegnado diverĝis en du tre apartajn formojn, nome la pikglavojn kaj la sabrojn, kiuj diferencas jene:
La pikglavoj kiaj la rapiro kaj eventuale la glaveto esti dezajnitaj por trapiki siajn celojn rapide kaj okazigi profundajn pikajn vundojn. Ties longa kaj rekta klingo kaj bone ekvilibrita dezajno faris ilin tre facile manovreblaj kaj mortigaj en duelo sed tre neefektivaj se uzitaj en frapa aŭ tranĉa movado. Bon celita impeto kaj piko povus finigi lukton en sekundoj per nur unu frapo per glavo, kio kondukis al disvolvigo de luktostilo kiu ege similas al moderna skermo.
La sabro kaj similaj klingoj kiaj cimitaro estis konstruitaj pli peze kaj estis plej tipe uzataj en milito. Konstruitaj por frapi kaj tranĉi kontraŭ multoblajn malamikojn, ofte el sur rajdata ĉevalo, la longa kurba klingo de la sabro kaj ties ioma pezo ekvilibrita antaŭen havigis al ĝi mortigan intencon ĉefe en batalkampo. Plej sabroj havis ankaŭ akrajn pintojn kaj duobleĝajn klingojn, kio faris ilin kapablaj trabori soldaton post soldato dum kavaleria atako. Sabroj estis plue uzataj en batalkampoj gixs la fino de la 19a jarcento. La usona mararmeo tenis milojn da fortikaj cimitaroj en siaj armilaroj bone en la Dua Mondmilito kaj multaj estis uzataj de marsoldatoj en la Pacifiko kiel ĝangalaj maĉetoj.
Ne-eŭropaj armiloj nomataj "glavo" estas unu-eĝaj armiloj kiaj la mezorienta cimitaro, la ĉinae dao kaj la rilata japana katana. La ĉina ĝjan estas ekzemplo de ne-eŭropa duobl-eĝa glavo, kiel la eŭropaj modeloj derivitaj el la duobl-eĝa Ferepoka glavo.
Historio
Glavoj estis gravaj armiloj tra la mondo ekde ekutiligo de metaloj en la Bronzepoko ĝis post la Mezepoko, sed estas hodiaŭe uzataj ĉefe por sportaj celoj, anstataŭigite de pafiloj en batalo. Glavojn oni kutime trovas ĉu feraj aŭ ŝtalaj, sed el la Bronzepoko ankaŭ restas bronzaj glavoj. Por praktikado kaj ludado ankaŭ uzatas lignaj glavoj. Famas la fikciaj lumglavoj de la filmoj Star Wars, kun ĉion-tranĉa lumradio eligebla el la tenilo, sed en la reala mondo oni (ankoraŭ) ne sukcesis konstrui tiajn.
La unuaj armiloj kiuj povas esti priskribitaj kiel 'glavoj' datas el ĉirkaŭ 3100 a.K. Ili estis trovitaj en Arslantepe, Turkio, fare de Marcella Frangipane el la Roma Universitato; ili estis farita el arsena bronzo, kaj estas ĉirkaŭ 60 cm longaj. Kelkaj el ili estas markretitaj per arĝento.
Bronzepoko
La glavo disvolviĝis el la ponardo kiam la konstruo de plei longaj klingoj iĝis ebla, el la fino de la 3a jarmilo a.K. en Mezoriento, unue el arsena kupro, poste en stan-bronzo. Klingoj pli longaj ol 60 cm estis raraj kaj ne praktikaj ĝis la fino de la Bronzepoko ĉar la kontraŭtensia forto de bronzo estas relative malalta, kaj sekve pli longaj klingoj facile rompiĝus. La disvolvigo de la glavo el la ponardo estis laŭgrade; la unuaj armiloj kiuj povas esti klasitaj kiel glavoj sen ajna ambigueco estas tiuj trovitaj en Minoa Kreto, datitaj el ĉirkaŭ 1700 a.K., atingantaj totalan longon de pli ol 100 cm. Tiuj estas la glavoj de "tipo A" de la Egea Bronzepoko.
Brunémont
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia, historia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Douai kaj al la kantono .
Glavo
Bronzepoko
Unu el plej gravaj, kaj longdaŭraj, tipaj glavoj de Eŭropa Bronzepoko estis la tipo Naue II (tiele nomitaj pro Julius Naue kiu unue estis priskribinta ilin), konataj ankaŭ kiel Griffzungenschwert (laŭvorte "langokapta glavo"). Tiu tipo unuafoje aperis ĉirkaŭ la 13a jarcento a.K. en la civilizo Terramare de Norda Italio (aŭ en la ĝenerala fono de la civilizo Urnfield), kaj survivis al la Ferepoko, kun vivodaŭro de ĉirkaŭ sep jarcentoj. Dum ties vivodaŭro, metalurgio ŝanĝis el bronzo al fero, sed ne ŝanĝis ties baza dezajno.
Brunémont
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Glavo
Bronzepoko
La glavoj Naue II estis eksportitaj el Eŭropo al la Egeo, kaj tiom for kiom ĝis Ugarit, komence ĉirkaŭ 1200 a.K., t.e. ĝuste kelkajn jardekojn antaŭ la fina dekadenco de la palacaj kulturoj en la Bronzepoka kolapso. La glavoj Naue II estis ĝis 85 cm longaj, sed plej specimenoj estas 60 al 70 cm longaj. Robert Drews ligis la glavojn Naue II, kiuj disvastiĝis el Suda Eŭropo al la Mediteraneo, kun la Bronzepoka kolapso.
Brunémont
Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas brunémontois respektive brunémontoises se nur temas pri virinoj.
Glavo
Bronzepoko
La glavoproduktado en Ĉinio estis registrita jam el la Bronzepoka Dinastio Shang. La teknologio por bronzaj galvoj atingis sian altan pinton dum la Militŝtata periodo kaj la Dinastio Qin. Inter la glavoj de la Militŝtata periodo oni uzis kelkajn unikajn teknologiojn, kiaj fandado de altaj stanaj eĝoj ĉe pli mildaj, malaltaj stanaj kernoj, aŭ la aplikado de diamantoformaj modeloj al la klingo. Ankaŭ unike ĉe ĉinaj bronzaĵoj estis la regula uzado de alta stana bronzo (17–21% stano) kiu estas tre forta kaj rompiĝas se oni troe premas, dum aliaj kulturoj preferis pli malaltan stanbronzon (kutime 10%), kiu malformiĝas se onf premas tro for. Kvankam ferglavoj estis faritaj samtempe kun bronzaj, nu je la komenco de la Dinastio Han fero komplete anstataŭis bronzon.
En Suda Azio la plej fruaj disponeblaj Bronzepokaj glavoj el kupro estis malkovritaj en lokoj de Harapo en nuntempa Pakistano, kaj datas reen al 2300 a.K. Oni malkovris glavojn en arkeologiaj kuŝejoj tra la Ganga-Jamuna regiono de Bangladeŝo, konsistaj el bronzo sed plej ofte el kupro. Diversaj specimenoj estis malkovritaj en Fatehgarh, kie estas kelkaj varioj de glavoteniloj. Tiuj glavoj estis varie datitaj por epokoj inter 1700–1400 a.K., sed ili estis probable uzataj plej elstare en la komencaj jarcentoj de la 1a jarmilo a.K.
Ferepoko
Eventuale forĝistoj lernos ke per aldonado de ia kvanto de karbono (aldonita dum la fandado en la formo de karbo) al la fero, ili povis produkti plibonigitan alojon (nune konata kiel ŝtalo). Per malvarmigo (fari la ŝtalon forta kaj rompebla) kaj kaj hardado (forigi la rompeblon), oni povis fari glavojn kiuj povu suferi multe malpli da damaĝo, kaj povus pli facile reveni al sia formo okaze de misformiĝo. Necesis longa tempo, tamen, antaŭ tio estis farita konsiste, kaj eĉ ĝis la fino de la komenca mezepoka periodo, multaj glavoj estis ankoraŭ faritaj el neplifortigitaj fero. Kelkaj diferencaj metodoj de glavofarado ekzistis en antikvaj epokoj, inklude, plej fame, diverstavolado. Laŭlonge de la historio, diferencaj metodoj estis disvolvigitaj tra la tuta mondo.
Grek-romia antikveco
Je la epoko de la klasika antikveco kaj de la parta kaj Sasanida Imperioj en Irano, feraj glavoj estis oftaj. La greka "ksifos" kaj la romia "gladius" estas tipaj ekzemploj, kiuj estas ĉirkaŭ 60 ĝis 70 cm longaj. La fino de la Romia Imperio enkondukis la pli longan "spatha" (la termino por ties portanto, spatharius en latina aŭ spatharios en greka, iĝis kortega rango en Konstantinopolo), kaj ekde tiam, la termino longa glavo aŭ dumana glavo estis aplikita al glavoj kompare longaj por siaj respektivaj periodoj.
Glavoj estis uzataj ankaŭ por plenumi diversajn fizikajn punojn, kiel ne-kirurgiaj amputoj aŭ mortopuno per senkapigo. Tamen la uzado de glavo, honorinda armilo, estis konsiderata en Eŭropo ekde Romiaj epokoj kiel privilegio rezervita al la nobelaro kaj la supraj klasoj.
La Periplo de la Eritrea maro mencias glavojn el hindiaj fero kaj ŝtalo eksportitaj el antikva Hindio al Grekio. Ankaŭ klingoj el la Hindia subkontinento faritaj el Damaska ŝtalo trovis sian vojon al Persio.
Persia antikveco
En la unua jarmilo a.n.e. la Persiaj armeoj uzis glavon kiu estis origine dezajno de Skitoj nome "akinaka" (acinaces). Tamen, la grandaj konkeroj fare de Persianoj faris la glavon pli fama kiel fakte persa armilo, ĝis tiu etendo ke la vera deven-naturo de la armilo estis tiom perdita ke la nomo "akinaka" estis uzata por aludi al ajna formo de glavo kiun la persa armeo uzis en tiu epoko.
Oni kredis amplekse, ke la originala "akinaka" estis 35 ĝis 45 cm duoble-klinga glavo. La dezajno ne estis unuforma kaj fakta identigo estas farita pli per la naturo de la glavingo ol per la armilo mem; la glavingo kutime havas grandan, ornamitan ligilon kiu ebligas ĝian pendon el zono je la dekstra flanko de la portanto. Pro tio, oni supozis, ke la glavo estis tenita kun la klingo malsupren preta por esti uzata en subita surpriza atako.
En la 12a jarcento, la Selĝukoj estis enkondukitaj la kurban "ŝamŝir" (nome tipo de cimitaro) en Persion, kaj tiu estis etende uzata ekde la komenco de la 16a jarcento.
Ĉina antikveco
Ĉinaj feraj glavoj faris siajn unuajn aperojn en la lasta parto de la Okcidenta Dinastio Ĵou, sed feraj kaj ŝtalaj glavoj ne estis amplekse uzataj ĝis la 3a jarcento a.n.e. dum la Dinastio Han. La ĉina Dao (刀 piĝino dāo) estas unu-klinga, foje tradukita kiel sabro aŭ kestoglavo, kaj la ĝjan (劍 aŭ 剑 piĝino jiàn) estas du-klinga. La ĵanmadao (laŭvorte "ĉevaltranĉa glavo"), estis tre longa, kontraŭ-kavalira glavo el la epoko de la Dinastio Song.
Frumezepoka Eŭropo
Dum la Mezepoko la teknologio de glavoj pliboniĝis, kaj la glavo iĝis tre antaŭenirinta armilo. La "spatha" tipo restis populara tra la tuta epoko de la Elorienteŭropaj popolmigradoj kaj eĉ en la Mezepokon. La "spatha" de la epoko Vendel estis ornamitaj pere de ĝermanaj artaĵoj (ne malsimilaj al la ĝermanaj medaloj bractea imitintaj romiajn monerojn). En la Vikinga erao okazis denove pli normigitan produktadon, sed la baza dezajno restis bazita sur la spatha.
Ĉirkaŭ la 10a jarcento, la uzado de taŭge malvarmigita kaj plifortigita ŝtalo ekfariĝis multe pli ofta ol en antaŭaj periodoj. La frankaj 'Ulfberht' klingoj (la nomo de la glavokonstruisto gravurita en la klingoj) estis de partikulare konsistante alta kvalito. Karlo la Kalva klopodis malpermesi la eksportadon de tiuj glavoj, ĉar ili estis uzataj de la vikingoj en siaj rabatakoj kontraŭ la Frankoj.
La ŝtalo Wootz kiu estas konata ankaŭ kiel Damaska ŝtalo estis unika kaj tre aprezata ŝtalo disvolvigita en la Hindia subkontinento tiom frue kiom je la 5a jarcento a.n.e. Ties proprecoj estis unikaj pro la speciala fandado kaj relaborado de la ŝtalo kreante retojn de feraj karbidoj priskribitaj kiel globeca cementito en matrico de perolito. La uzado de Damaska ŝtalo en glavoj iĝis tre populara en la 16a kaj 17a jarcentoj.
Nur el la 11a jarcento la normanaj glavoj ekdisvolvigis ŝirmo-butonojn, kiu protektis la manon en la tenilo kaj havigis al la glavoj la aspekton de kruco. Dum la Krucmilitoj de la 12a ĝis la 13a jarcento, tiu krucforma tipo de armea glavo restis esence stabila, kun variado ĉefe pri la formo de la tenilpometo (tenilbulo). Tiuj glavoj estis dezajnitaj kiel tranĉarmiloj, kvankam efikaj pintoj estis iĝantaj oftaj por havigi plibonigojn en armaĵoj, speciale la ŝanĝo de la 14-a jarcento el la maŝa al la plata armaĵo.
Dum la 14a jarcento, kaj la kreskanta uzado de pli antaŭniranta armaĵo, la glavo man-kaj-duona, konata ankaŭ kiel "miksa glavo", estis uzita. Ĝi havis etendan tenilon, kio supozigas, ke ĝi povis esti uzata ĉu per unu aŭ per du manoj. Kvankam tiuj glavoj ne havigis kompletan du-manan tenilon ili ebligis, ke iliaj portantoj tenu ankaŭ ŝildon aŭ defendan ponardon en sia libera mano, aŭ ke oni uzu ĝin kiel du-mana glavo por pli povdetrua frapo.
Lavans-Quingey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Glavo
Frumezepoka Eŭropo
En la Mezepoko, la glavo estis ofte uzata kiel simbolo de la vorto de Dio. La nomoj donitaj al multaj glavoj en mitologio, literaturo, kaj historio montris la altan prestiĝon de tiu armilo kaj la riĉon de la posedanto.
Lasta Mezepoko
Ekde ĉirkaŭ 1300 ĝis 1500, kongrue kun la plibonigita armaĵo, plinovigaj glavodezajnoj evoluis pli kaj pli rapide. La ĉefa transiraĵo estis la longo de la tenilo, kio ebligis la dumanan uzadon, kaj pli longan klingon. Ĉirkaŭ 1400, tiu tipo de glavo, tiam nomita langes Schwert (en la germana longoglavo) aŭ spadone en la itala, estis ofta, kaj nombraj Fechtbücher de la 15a kaj 16a jarcentoj proponis instrukciojn por ties uzado. Alia varianto estis la specializita armaĵo-pikaj glavoj de la tipo de spado. La longoglavo iĝis populara pro sia ekstrema atingo kaj sia tranĉanta kaj frapanta kapabloj.
La spado iĝis populara pro sia kapablo trudiĝi en la truojn inter platoj de armaĵoj. La tenilo estis foje ŝirmita en kabloj aŭ aspra felo por eviti ke forta frapo forigu la glavon for el la mano de la uzanto.
Nombraj manuskriptoj kiuj temas pri longoglavaj bataloj kaj teknikoj dataj el la 13a–16a jarcentoj ekzistas en germana, itala, kaj angla, havigantaj etendan informaron pri longoglavaj bataloj kil estis kutime tra tuta tiu periodo. Multaj el tiuj estas nune disponeblaj rete.
En la 16a jarcento, la granda dumanglavo estis uzita de la elitaj germanaj kaj svisaj solduloj konataj kiel "doppelsöldner". Zweihänder, la germanlingva vorto por dumanglavo, laŭvorte tradukita, signifas duman-tenanto. La zweihänder havas longan klingon, same kiel grandan ŝirmo-butonojn por protektado. Oni ĉirkaŭkalkulis, ke kelkaj "zweihänder" glavoj estis ĉirkaŭ 1.8 m longaj, kaj tiu atribuita al la militista ribelulo el Frisio nome Pier Gerlofs Donia estis 2.13 m longa. La giganta klingolongo estis perfekte desegnita por manipuladi kaj forpeli la fostarmilojn de la malamikoj, kiuj estis la plej gravaj armiloj de tiu epoko, kaj en Germanio kaj en Orienta Eŭropo. Doppelsöldner uzis ankaŭ "katzbalger", kio signifas 'kat-tripilo'. La S-forma ŝirmo-butono de la "katzbalger" kaj 0.61 m longa klingo faris ĝin perfekta por esti portita al la batalo de tro proksime por uzi zweihänder.
Civila uzado de glavoj iĝis iom post iom ofta dum la fino de la Renesanco, kaj dueloj estis la preferata maniero honore solvi disputojn.
La spada da lato (flankoglavo) estis tipo de militglavo uzata de la infanterio dum la Renesanco en Eŭropo. Tiu glavo estis rekta posteulo de la kavalira glavo. Tre populara inter la 16a kaj 17a jarcentoj, ili estis idealaj por batali en la mikso de armaĵigitaj kaj nearmaĵigitaj koontraŭantoj de tiu epoko. Nova tekniko meti fingron sur la ekklingo por plibonigi la tenadon (praktiko kiu sekvos en la rapiro) kondukis al la produktado de teniloj kun ŝirmo-butono por protekti la fingron. Tiu glavodesegno finfine kondukis al la disvolvigo de la civila rapiro, sed ĝi ne estis anstataŭita per ĝi, kaj tiel la flankoglavo plue esti uzata dum la vivodaŭro de la rapiro. Ĉar ĝi estis uzata kaj por tranĉi kaj por frapi, la termino "tranĉ-frapa glavo" estis foje uzata interŝanĝeble kun flankoglavo. Dum rapiroj iĝis pli popularaj, oni faris klopodojn por hibridigi la klingon, forigante la efikojn trovitajn en ĉiu unika glavodezajno. Tiuj estas ankoraŭ konsiderataj flankoglavoj kaj estas foje nomitaj glavorapiro aŭ tranĉorapiro fare de modernaj armilkolektantoj.
Flankoglavoj uzataj kun ŝildoj iĝis tiom popularaj ke oni stampis la terminon "ŝildofrapisto". Tiu vorto aludas al nova luktostilo de aventuremaj soldatoj kiuj kutime uzas tiajn glavojn "farante grandan bruon kontraŭ la ŝildoj".
En la Otomana Imperio, la uzado de kurba sabro nomita jatagano startis en la mezo de la 16a jarcento. Ĝi estis la preferata armilo tre disvastigita en Turkio kaj en Balkanio kie turkoj hegemoniis.
La glavo en tiu tempoperiodo estis la plej persona armilo, la plej prestiĝa, kaj la plej varie efika por batalado de proksime, sed ĝi dekadencis en la milita uzado kiam nova teknologio, kiel tiu de arbalestoj kaj pafarmiloj radike ŝanĝis la manierojn de la militarto. Tamen, la glavo ankoraŭ plue ludis ŝlosilan rolon en la civila memdefendo.
Mezoriento kaj Afriko
La plej fruaj pruvaroj de kurbaj glavoj, aŭ cimitaroj (kaj aliaj mondoregionaj variaĵoj kiel la araba saif, la persia ŝamŝir kaj la tjurka kilij) estas el la 9a jarcento, kiam tiuj estis uzitaj de soldatoj en la Ĥorasana regiono de Persio.
La takobo estas tipo de larĝa glavo origina el Sahelo, descendinta el la variaj bizancaj kaj islamaj glavoj uzitaj en Nordafriko. Tre asociaj kun Tuaregoj, ĝi havas rektan du-randan klingon ĉirkaŭ 1 metre longa, kutime importita el Eŭropo. Etiopiaj glavoj rilataj al la persa ŝamŝiro estas konataj kiel ŝotel. La Aŝantioj adoptis glavojn kun la nomo de akrafeno. Ili estas ankoraŭ nuntempe uzataj en ceremonioj, kiel ĉe la Odvira festivalo.
Orienta Azio
Dum la teknologio de ŝtalo pliboniĝis, unu-randaj klingarmiloj iĝis popularaj tra tuta Azio. Derivita el la ĉina ĝjan aŭ el la dao, la korea "hŭandudaedo" estis uzita dum la komenco de la mezepoka Tri Antikvaj Regnoj. La produktado de japana taĉi, antaŭaĵo de la katana, estis registrita ĉirkaŭ la jaro 900 (vidu artikolon Japana glavo).
Japanio estis fama pro la glavo kiujn oni forĝis tie en la komenco de la 13a jarcento por la klaso de militist-nobeloj konataj kiel samurajoj. La tipoj de glavoj uzitaj de samurajoj estis la odaĉi (longega batalkampa glavo), taĉi (longa kavaleria glavo), katana (longa glavo), kaj ŭakizaŝi (pli mallonga akompana glavo por katano). Japanaj glavoj kiuj estas pli fruaj ol la apero de la samuraja kasto estas la curugi (rekta du-randa klingo) kaj ĉokuto (rekta unu-randa klingo). Japana glavofarado atingis sian pinton de disvolvigo en la 15a kaj 16a jarcentoj, kiam samurajoj pli kaj pli trovis neceson por glavo uzenda en pli deproksimaj bataloj, kio kondukis al la kreado de la moderna katana.
Okcidentaj historiistoj foje diris, ke la japana katano estis inter la plej fajnaj tranĉarmiloj en la tutmonda historio de la militistaro.
Suda kaj Sudorienta Azio
En Indonezio, bildoj de hindstilaj glavoj estas troveblaj en statuoj de hinduismaj dioj el antikva Java de ĉirkaŭ la 8a ĝis la 10a jarcento. Tamen la indiĝenaj tipoj de tranĉarmiloj konataj kiel kris, parang, klevang kaj golok estis pli popularaj kiel armiloj. Tiuj tranĉoponardoj estis pli mallongaj ol glavoj sed pli longaj ol komuna ponardo.
En Filipinoj, tradiciaj grandaj glavoj konataj kiel kampilan kaj panabas estis uzitaj en batalo fare de indiĝenoj. Menciinda uzanto de kampilan estis Lapu-Lapu, la reĝo de Maktano kaj liaj militistoj kiuj venkis super la hispanoj kaj mortigis la portugalan navigiston Ferdinando Magelano en la Batalo de Maktano la 27an de aprilo 1521. Tradiciaj glavoj en Filipinoj estis tuj malpermesitaj, sed la glavosciaro estis poste kaŝita el la okupantaj hispanoj pere de praktiko en dancoj. Sed pro la malpermeso, filipinanoj devis uzi glavojn kiuj estis maskitaj kiel agrikulturiloj. Boloj (larĝaj kaj mallongaj tranĉiloj) kaj bali-oj (longaj papilitranĉiloj) estis uzitaj dum la revolucioj kontraŭ la koloniistoj ne nur ĉar municio por pafiloj estis malabunda, sed ankaŭ por atingi kaŝitecon ĉe homamasaj stratoj kaj en domoj. Boloj estis uzitaj de junuloj kiuj aliĝis al siaj patroj en la revolucio kaj de junulinoj kaj ties patrinoj kiuj defendis la urbon dum la viroj estis en la batalkampoj. Dum la Filipin–usona milito en okazaĵoj kiel la Masakro de Balangiga, plej el la usona kompanio estis murdita aŭ grave vundita pere de bol-uzantaj geriloj en Balangiga, Orienta Samar. Kiam la Japanoj ekkontrolis la landon dum la Dua Mondmilito, kelkaj usonaj specialoperacaj grupoj lokigitaj en Filipinoj estis enkondukita al la filipinaj batalartoj kaj skermo, kio konsukis al la fakto, ke tiu stilo venis en Usonon spite ke filipinaj insiĝenoj estas malpretaj permesi al eksterlandanoj aliri al iliaj batalsekretoj.
La ĥanda estas du-randa rekta glavo. Ĝi estas ofte montrata en religia bildaro, teatro kaj arto kiu priskribas etoson de antikva historio de Barato. Kelkaj komunumoj adoras tiun armilon kiel simbolo de Ŝivo. Ĝi estas ofta armilo en la batalartoj de la Hindia subkontinento. Ĥanda ofte aperas en Hinduismaj, Budhismaj kaj Siĥismaj skribaĵoj kaj artoj. En Srilanko, unika ventoforno estas uzita por produkti altkvalitan ŝtalon. Tiu havigis al la glavo tre akran tranĉorandon kaj belajn modelojn. Pro tiuj tialoj ĝi iĝis tre populara komerca materialo.
La firangi ([f|ə|ˈ|r|ɪ|ŋ|ɡ|iː], derivita el la araba vorto por okcidenteŭropano "franko. franco") estis glavotipo kiu uzis klingojn fabrikitajn en Okcidenta Eŭropo kaj importitajn fare de portugaloj, aŭ faritaj surloke imite al la eŭropaj klingoj. Pro sia longo la firangi estis kutime konsiderata kiel armilo ĉefe por kavalerio. La glavo estis speciale asocia al la maratoj (kasto de laboristoj-militistoj), kiuj estis famaj pro sia kavalerio. Tamen, la firangi estis amplekse uzata ankaŭ fare de la Sikoj kaj la Raĝput (militista kasto).
La talŭar (तलवार) estas tipo de kurba glavo el Barato kaj el aliaj landoj de la Hindia subkontinento, adoptita de komunumoj kiel la Raĝput, sikoj and maratoj, kiu favoris la glavon kiel sia ĉefa armilo. Ĝi estis pli disvastigita en la mezepoko.
La urumi (சுருள் பட்டாக்கத்தி surul pattai, laŭvorte, kurba rando; එතුණු කඩුව ethunu kaduwa; Hindi: aara) estas "glavo" kun fleksebla vipeca klingo.
Simbolaro
Pro sia formo, glavo en Mezepoko kelkfoje akiris falusan simbolecon. ("Glavo kaj rozo.") Notindas ankaŭ la deduktebla religia simboleco de la fasonoj de la glavspecoj de la du krucmilitistaroj: krucecaj glavoj kontraŭ lunarkaj jataganoj.
Dum multaj historiaj periodoj, partikulare el la fino de la Romia Imperio ĝis la finfina hegemonio de la pafarmiloj, la glavo estis la armilo plej asocia kun la portanto, ĉefe se temas pri heroo aŭ grava militestro. Tiel ĝi havis propran nomon, ekskluzivecon kaj dumvivan asocion al sia uzanto. Neniu alia armilo (arko, lanco, ŝildo, pafilo) ĝuis similan favoron. Tiel estas multaj legendoj pri specifaj glavoj, ne nur pri la glavotipo, sed pri la preciza glavo de tiu persono, aperis en ceremonioj, festivaloj ktp. Frapo per glavo sur la ŝultroj de koncernato estis grava momento en ceremonioj de kavalirigo. Tiu aparteno al la konsidero de alta rango portis la glavon kiel simbolo de oficireco kaj komandopovo ĝis la 21a jarcento.
La justeco (respektive sistemoj de justico en diversaj landoj) estis tradicie reprezentata per virino kiu estas blindigita per bendo sur la okuloj (egaleco), portas libron aŭ dokumenton kiu reprezentas la leĝon kaj glavon, kiu reprezentas la durecon de la aplikado de la leĝaro.
La simboleco de skermado per glavo inter herooj saltis super jarcentoj kaj remodiĝis fikcie en la uzado de lumoglavoj aŭ laserglavoj en la usona serio Star Wars kiu famiĝis tutmonde, jam ekde la 1970-aj jaroj, sed denove komence de la 21a jarcento per kluboj de sekvantoj, festivaloj, ceremonioj ktp., en kiuj oni uzas ludilajn lumglavojn, kiuj iĝis celo de hejma kolektado, persona ludado ktp.
Uzado
Glavingo estas ingo por teni glavon, tranĉilon, aŭ alian klingarmilon aŭ klingilon. Konsiderinte la danĝeron kiu implicas porti klingo- aŭ pinto-enhavan ilon, oni subkomprenas la neceson uzi ingon kiu protektu el la klingo aŭ pinto kiam oni transportas la ilon sen neceso aŭ intenco uzi ĝin kiel armilo mem.
Sociaj konsideroj
Glavoj preskaŭ neniam estis demokratiaj (universalaj) armiloj kiuj estas je la servo de la tuta loĝantaro, eĉ malpli ol aliaj armiloj, same rezervitaj por militistoj, kiaj pafarko aŭ lanco. Unuflanke glavoj estis ĉiam pli multekostaj ol aliaj armiloj kiuj ne enhavis tiom da metalo, kiaj tiuj ĵus menciitaj. Sekve tiuj utilis ankaŭ por praktikaj celoj kiaj ĉasado, dum glavoj nur por milito ĉu persona ĉu armea. Duaflanke la efektiva uzado de glavo ĉiam postulis fortan trejnadon, kio ja laŭlonge de la historio iĝis preciza arto kaj rezervis glavojn al la sociaj tavoloj kiuj povis permesi al si ne labori por utila produktado kaj dediĉi sin nur la militista profesio aŭ eĉ plej bone esti parto de la nobelaro. Certe la romiaj soldatoj (kaj tiuj de samtempaj armeoj) uzis glavojn, sed la plej prestiĝaj glavuzantoj ne estis ili, sed la tiel nomataj gladiatoroj (el la latina gladius, glavo). En la Mezepoko jam denove glavoj estis rezervitaj por alttavolaj kavaliroj, dum soldatoj de infanterio plej ofte uzis lancojn aŭ pafarkojn, foje ankaŭ ponardojn. Antaŭ la fino de tiu epoko la apero de la pafiloj jam komencis anstataŭi la glavojn aŭ limigi ilin al pli preciza uzado ĉu ceremonia, persona ktp. Nome ili iĝis eĉ pli alttavolaj. Nuntempe se oni komparas la proporciojn de sportistoj kiuj dediĉas sin al skermo (ĉu praktike aŭ nur kiel publiko) ekzemple kun tiuj kiuj interesiĝas pri futbalo aŭ korbopilko, aŭ okaze de luktosportoj, eĉ kun ĵudo, karateo aŭ boksado, oni povas iel reeniri al la altklaseco de la glavuzantoj.
Uppsala-DLR Trojan Survey
Uppsala-DLR Trojan Survey (UDTS, angle por "Enketo pri Trojanoj de Upsalo kaj DLR") estis astronomia kampanjo por studi la movojn kaj situojn de asteroidoj proksime de Jupitero, precipe la kaj la asteroidoj, kiujn Jupitero blokas malproksime de Tero. Oni ne konfuzu tiun kampanjon kun la UAO-DLR Asteroid Survey (UDAS), kiu komencis mallonge post la UDST estis terminita.
Ĉi tiu kampanjo estis kunlaboro inter la Universitato de Upsalo (Svedio) kaj la Germana Centro pri Aera kaj Kosma Flugado (Deutsches Zentrum für Luft- und Raumfahrt, DLR) en Germanio. Estris ĝin Claes-Ingvar Lagerkvist, Gerhard Hahn, Stefano Mottola, Magnus Lundström kaj Uri Carsenty. La observadoj estis plenumitaj de la Eŭropa suda observatorio : la Schmidt-teleskopo de 1 m de diametro de la Observatorio La Silla estis uzita por ekzameni 900  ĉirkaŭ de la punkto de Lagrange L4 de Jupitero dum la finoj de1996 kaj 1997 por identigi la asteroidojn. Kromaj datumoj estis kolektitaj per la Teleskopo Bochum de 0,6 m de La Silla.
Tiu projekto permesis la malkovron de 62 numerotitaj asteroidoj en 1996 kaj 1997.
Unu el la malkovritaj objektoj, P/1997 T3 (Lagerkvist-Carsenty) estigis disputon : ĝi aspektas kiel asteroido, sed montras. Ŝajnas, ke tiu vosto komponiĝas el polvo, laŭ ties aspekto kaj la fakto, ke ĝi direktiĝas al la Suno kaj ne kontraŭdirekte al ĝi.
Maciej Płażyński
Maciej Płażyński (naskiĝis la 10-an de februaro 1958 en Młynary, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) – pola juristo kaj politikisto. Vojevodo de Gdańsk en la jaroj 1990–1996, marŝalo de Sejmo de la 3-a kadenco, unu el kunfondintoj kaj estinta prezidanto de Civitana Platformo kaj de ties parlamenta klubo, delegito al Sejmo de la 3-a, 4-a kaj 6-a kadencoj, senatano kaj vicmarŝalo de la Senato de 6-a kadenco.
Vivo
Infanaĝo kaj junaĝo
Maciej Płażyński finis Ĝeneralklerigan Liceon en Pasłęk, poste dum jaro laboris ĉe konstruado de Nova Huta en Dąbrowa Górnicza. E 1977 komencis studi juron en Universitato de Gdańsk, kiun finis en 1991.
Politika agado en Pola Popola Respubliko
En la 80-aj jaroj apartenis al la movado de Juna Pollando. En 1980 estis kunkreinto de Sendependa Asocio de Studentoj. Aŭtune 1981 koordinis lokan strikon en la universitato, poste aktivis en solidareca opozicio. En 1987 iĝis prezidanto de konservisma Klubo de Politika Penso.
Morto kaj entombigo
Pereis la 10-an de aprilo 2010 en katastrofo de pola aviadilo Tu-154M en Smolensk survoje al Celebrado de la 70-a datreveno de Soveta Krimo en Katin. Entombigita la 21-an de aprilo samjare en kapelo de Mariapreĝejo en Gdańsk.
IPTV
IPTV (Angla akronimo por: Internet Protocol Television (IPTV)) estas sistemo tra kiu servo de cifereca televido estas liverata uzante arkitekturon kaj retajn metodojn de la interret-protokola vico sur pakkomuta reta infrastrukturo kun regata servkvalito, t.e., la larĝbenda interneta alirreto, anstataŭ esti liverata tra tradicia radifrekvenca dissendo, satelita signalo, kaj kabla televido (CATV) formatoj. Vidu Interreta televido.
Karaktero
En Francio, ofte ĝi estas en la interretabona oferto altrapida. La interretaliraj provizistoj parolas pri oferto triopa (Interreto, telefono, televido).
Avantaĝoj/malavantaĝoj
La IP-a teknologio ebligas la uzon de la interfaco far pluraj internetaj aplikoj, VOIP). Plie, la kodiloj, pli kaj pli efikaj (MPEG-2, MPEG-4 kaj VC-1) ebligas ŝpari la pasbendon.
Hindua kalendaro
Hinda kalendaro estas ege komplika afero. laŭdire uzatas 33 malsamaj hindaj kalendaroj. Kaj ili povas esti laŭ pluraj manieroj:
Ankaŭ pluraj eraoj ekzistas.
Tial la barata registaro enkondukis en jaro 1957 la Indian National Calender, la barata nacia kalendaro, kiu estas en tipo kalkulata kaj suna, kaj kies erao estas Saka.
Eraoj
La 21an de marto 2000 (gregoria kalendaro) ekis
Vidu ankaŭ en la artikolo Astrologio la hindajn nomojn de la zodiakaj konstelacioj.
Tagoj de la semajno en la hinda kalendaro (laŭ la hindiaj) nomoj:
Lasu min paroli plu!
Lasu Min Paroli Plu estas originale esperantlingva kolekto de tekstoj verkita de Claude Piron el Svisio. Ĝi estas aldona lernilo al la fama instruromano Gerda malaperis! de la sama aŭtoro. Aktualas la 4-a eldono de 2005.
Preĝejo Sankta Andreo (Tóalmás)
Preĝejo Sankta Andreo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Tóalmás, en korto.
Historio
Dum la mezepoko jam en 1406 kirko funkciis en la vilaĝo, sed oni konjektas, ke la konstruo mem okazis antaŭ jarcento(j). Post la dominado de turkoj en 1687 la kirko estis riparita, en 1697 muro ĉirkaŭis la preĝejon. En 1710 oni konstruis al la gotika sanktejo barokan navon. En 1746 oni konstruis turon kun la apuda kapelo Sankta Tombejo. La orgeno ekfunkciis en 1860. Fulmo trafis la preĝejon en 1875, sed incendio ne okazis. En 1896 oni faris novan ĉefaltaron. En 1965 oni pentris la navon. En 1981 kaj 2006 la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola. En mezo de la fasado altiĝas la turo. La sanktejo estas oklatera kaj ĝi aliĝas al la navo kun 4 lateroj. La sakristio situas apud la sanktejo.
Kermeso okazas en la 30-an de novembro.
Lothiers (stacidomo)
Lothiers estas franca stacidomo sur linio Les Aubrais-Orléans -, situanta en Tendu, en departemento Indre, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Les Aubrais-Orléans - Montauban-Ville-Bourbon (590000).
Judit Birtalan
BIRTALAN Judit estas rumanuja hungara dirigentino naskita en Temeŝvaro la 18-an de majo 1929. Ŝi estas edzino de dirigento József Birtalan.
Kariero
Ŝi studis ĝis 1954 en Konservatorio Georghe Dima en Koloĵvaro kaj poste estis tie helpantino. Ekde 1958 ŝi iĝis dirigentino de Székely Népi Együttes.
Gualla
Gualla, Gvaĝa aŭ Gvaĝaoj estis etna grupo kiu loĝis en la valo de Kusko antaŭ la alveno de la Inkaoj. La kronikisto Pedro Sarmiento de Gamboa mencis ilin en siaj verkoj kiel la plej antikva grupo en la regiono.
Aperis en la kronikoj kiel la plej antikvaj loĝantoj de Kusko. Loĝis en domoj grupigitaj ĉe la monteto de la regiono konata kiel Huajnapata, sude de la nuntempa urbo. Ilia ĉefa domaro estis nomita Paĉatusano. Ili estis dominitaj de la Inkaoj en la 13-a jarcento.
Santo Tomas (Norda Dabao)
Santo Tomas, - Bayan ng Santo Tomas - estas kvinaklasa universitata urbego en Filipinoj, en Mindanao, en Dabaa Regiono, en provinco Norda Dabao.
Geografio
Santo Tomas situas sur la marborda ebenaĵo. Provinca cxefurbo Tagum troviĝas 22, Panabo 25, regiona ĉefurbo Dabao 53, ĉefurbo Manilo 934, Kezonurbo 938 kilometrojn (aere).