cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historia romano
La pola historia romano
En Pollando la historia romano estis tre popola genro. La unua pola romano estis "Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki" (1776) de Ignacy Krasicki, kreita dum Klasikismo. Dum la Romantismo uzis ĝin Adam Mickiewicz kaj Cyprian Kamil Norwid. Plej grava romano de la pola romantismo estis tamen "Maria" de Antoni Malczewski kaj romanoj de Józef Ignacy Kraszewski (ekzemple "Stara Baśń"-Malnova fabelo), kiu strebis krei prozan nacian eposon. Poste, en pozitivismo rimarkindaj estas Aleksander Glowacki (Faraono, en 1897), Eliza Orzeszkowa (Marta, Niemeno kaj la Nobelpremiita Henryk Sienkiewicz, kiu verkis trilogion pri la 17-a jarcento formita de Je sango kaj fajro (1884) La diluvo (1886) y Sinjoro Wolodyjowski (1888). Li daŭrigis la serion per La teŭtonaj ĉevaliroj (1900), kun agado okazinta en la 15-a jarcento kaj per la antaŭa kaj konsiderita lian majstroverkon Quo vadis? (Kien vi iras, 1896) kie oni priskribas la eĥojn de la kristanismo en la pagana Romio. Post tiuj pozitivistoj tre grava estis tamen Stefan Żeromski nomata la konscio de la nacio. Liaj plej gravaj romanoj estas socialisma "Ludzie bezdomni" (Senhejmaj homoj), perversa kaj psikologia "Dzieje grzechu" (La agoj de la ŝuldo) kaj patriotema "Przedwiośnie" (Antaŭprintempo). Żeromski estis kanditato al la Nobelpremio. Tiun premion ricevis tamen Władysław Reymont, la aŭtoro de la "proza eposo" pri pola popolo "Chłopi" (Kamparanoj). Ĝi estas duonreala historio pri la ĉiam magie vivanta inter legendaj simboloj popolo. Aŭtoro kreis la novan detaligon de la prozo. Plej gravaj revolucioj de la pola romano fariĝis tamen en la 20 jaroj inter bataloj (1918–1939), kiam kreis Bruno Schulz, Witold Gombrowicz kaj Zofia Nałkowska ("Granica" - La limo). Plej grava romano de tiu tempo estas Ferdydurke de Gombrowicz, kie aŭtoro uzis sian propran ekzistadismon pli frue ol franca ekzistadismo de Sartre aŭ Camus. "Ferdydurke" estis eldonita en jaro 1939, kiam ĝi ne povis bone propagiĝi. La laŭdantan recenzon de tiu romano verkis Schulz, aŭtoro de gravaj rakontoj "Sklepy cynamonowe" (Cinamaj vendejoj) kaj "Sanatorium pod klepsydrą" (Sanatorio sub la klepsidro). La prozo de Gomboricz estis poste tre laŭdata en Francio kaj Usono (ekzemple de Albert Camus) kaj opiniata kiel tute nova tipo de romano. Multaj romanistoj kiel Milan Kundera inspiriĝis per "Ferdydurke" kaj posteaj romanoj de Gombrowicz. Poste plej gravaj aŭtoroj de romanoj estis Jerzy Andrzejewski (postmodernisma "Bramy raju"- La pordoj de paradizo), Jarosław Iwaszkiewicz (ekzistadiisma "Panny z Wilka"), Czesław Miłosz, Maria Dąbrowska, Zbigniew Herbert, Tadeusz Konwicki kaj Ryszard Kapuściński. Vidu ankaŭ: Pola literaturo.
La rusa historia romano
En Rusio la romantisma Aleksandr Puŝkin verkis elstarajn historiajn romanojn kaj verse kaj pli ortodokse La Kapitanfilino (1836). Tie oni verkis ankaŭ alian mejloŝtonon de la genro, nome la monumentan Milito kaj Paco de Lev Tolstoj (1828-1910), epopeo de du imperiestroj, Napoleono kaj Aleksandro, kie aperas rekte ligitaj la grandaj historiaj eventoj kaj la enhistoria ĉiutageco de centoj da fikciaj roluloj.
La realismaj verkistoj ne permesis sin esti influitaj de la romantisma deveno de la genro kaj uzis ĝin kiel Gustave Flaubert, Salambô (1862) aŭ Benito Pérez Galdós en liaj Episodios nacionales (Naciaj Epizodoj). Dum la 20-a jarcento la historia romano ankaŭ ne defalis kaj uzis ĝin verkistoj kiel la finna Mika Waltari (Sinuhé, la egiptano aŭ Marko, la romiano), la usonano Robert Graves, (Mi, Klaŭdius) Winston Graham, kiu verkis dekduon da romanoj pri Kornvalo fine de la 18-a jarcento, la franca Marguerite Yourcenar (Memoroj de Adriano), Noah Gordon, La Lasta Judo, Naguib Mahfouz (Akenatono la Herezulo) kaj multaj aliaj kiuj uzis la genron pli okaze.
La hispana historia romano
Post la praklopodoj de la 18-a-jarcenta verkisto Pedro de Montengón (1745–1824): El Rodrigo (pri la perdo de Hispanio antaŭ la islamanoj) kaj Eudoxia, oni povus diri, ke la unua historia romano en la hispana estis verkita de Rafael Húmara kaj temas pri Ramiro, conde de Lucena eldonita en Parizo en 1823 enhavanta gravan enkondukon pri la temo de la historia romano. En Ameriko la unua historia romano eldonita en la hispana estis la tiam senaŭtore eldonita en 1826 en Filadelfio Jicotencal [hikotenKAL], pri la konkero de Tlakskalo farita de Hernán Cortés kaj erare atribuita al la kubaj ĉu Félix Varela ĉu José-María de Heredia kaj lastatempe atribuita al sia vera aŭtoro, la hispana liberala revoluciulo, ĵurnalisto kaj historiisto Félix Mejía. Tamen ekzistis alia historia romano iom antaŭe verkita en la angla de hispanaj elmigrintoj: Vargas (1822), atribuita al José María Blanco White kaj Don Esteban kaj Sandoval or the Freemason (ambaŭ de 1826), de Valentín Llanos; aŭ Gomez Arias or the Moors of the Alpujarras (1826) kaj 'The Castilian' (1829) de Telesforo de Trueba y Cossío.
Pli famaj estas la historiaj romanoj de la elstaraj verkistoj de la hispana romantismo Mariano José de Larra (1809–1837, El doncel don Enrique el Doliente) kaj José de Espronceda (1808–1842, Sancho Saldaña o el castellano de Cuéllar). Ambaŭ estas nur nostalgiaj respondoj al la perdo de heroeca pasinteco je simila formo al aliaj tipaj romantismaj genroj kiel la novelo de moroj. Tamen pli romantismaj je la senco ke ili enhavas ankaŭ naciisman senton estas El señor de Bembibre (1844), de Enrique Gil y Carrasco, kie oni rakontas la aman historion de du tipaj romantismaj ĉefroluloj, Álvaro kaj Beatriz, super la fono de la estingo de la Ordeno de la Templo, kaj oni kreas revan kaj legendan mondon. Same okazas pri Amaya aŭ Los vascos en el siglo VIII (La eŭskoj en la 18-a jarcento), de la karlisma verkisto Francisco Navarro Villoslada.
La Realisma romanisto Luis Coloma sentis sin speciale ema al tiu genro, por kiu li verkis verkojn kiel Pequeñeces (Banalaĵoj, 1891), pri la madrida socio de la fino de la 19-a jarcento, Retratos de antaño (Praportretoj, 1895), La reina mártir (La martira reĝino, 1902), El marqués de Mora (1903) kaj Jeromín (1909), pri la historia rolo de don Juan de Austria, kontraŭleĝa filo de imperiestro Karolo la 1-a.
La mejloŝtono de la historia romano en Hispanio estas la longa serio de 46 romanoj, la Episodios nacionales (Naciaj epizodoj) de la Realisma romanisto Benito Pérez Galdós, kiu romanigas la historion de granda parto de la 19-a jarcento ekde la ŝipbatalo ĉe Trafalgar kaj la Sendependiga milito – disde Napoleono – ĝis la Remonarkiigo de 70-aj jaroj. Per tiu serio Benito Pérez Galdós alprofundiĝas en la historia pasinteco kiel ununura metodo ekkoni la hispanan socion de sia tempo. En ĉiu deko da romanoj aperas fikcia junulo, kiu atestantas gravajn historiajn epizodojn po unu en ĉiu romano.
Simila epoko, sed kun emfazo super la luktoj inter liberaluloj kaj karlistoj kaj kun pli pesimisma vidpunkto, aperas en la serio Memorias de un hombre de acción (Memoroj de agemulo) de Pío Baroja, dediĉita al la vivo de lia praulo, la konspiraciinto Eugenio de Aviraneta.
Ankaŭ Ramón del Valle-Inclán alproksimiĝis al tiu genro per du trilogioj. En la unua, La guerra carlista (La karlisma milito), konsistanta de Los cruzados de la causa (1908), El resplandor de la hoguera (1909) kaj Gerifaltes de antaño (1909) Valle-Inclán montras ankoraŭ sian komencan konservativan idearon. La dua serio estis verkita dudek jarojn poste kaj dediĉiĝis al malamata reĝino Isabel la 2a, avino de la tiama reĝo Alfonso la 13a, ankaŭ malamata kaj de la verkisto kaj de granda parto de la hispana popolo. Tiu dua serio nomas El ruedo ibérico (La iberia areno) kaj ties signifo estas, ke tiutempe la hispana politiko estis kvazaŭ spektaklo kiel taŭrludo kie la plej ruza mortigas la plej fortan kaj noblan, la popolon. La trilogio konsistas el La corte de los milagros (1927), Viva mi dueño (1928) y Baza de espadas, kiu aperis postmorte.
Dum la frankisma diktaturo la historia romano dediĉis sin al la temo de la intercivitana milito, sed tio starigas la problemon de la malgranda malproksimeco de la rakontata evento. Por kelkaj kritikistoj estas historia romano nur tiu, kiu rakontas ion okazintan almenaŭ antaŭ duonjarcento. Tiukaze tiuj ne estus historiaj romanoj. Tamen pro la graveco de la temo kaj la mikso de historio kaj fikcio tiuj romanoj povus enitri tiun kategorion.
El tiuj ekzilitoj, kiuj ne povis paroli pri la tiama Hispanio, kiun ili ne povis vidi, kelkaj turnis sin al rimedo de la historia romano por alprofundiĝi en la esencon de Hispanio, precipe Ramón J. Sender per serio de romanoj pri la konkero de Ameriko, kiel La aventura equinoccial de Lope de Aguirre, Los tontos de la Concepción, ktp. aŭ aliaj romanoj kiel Carolus Rex, El pez de oro, Bizancio, ktp. Ankaŭ Francisco Ayala verkis memorindan rilaton "El Hechizado".
Max Fürbringer
Max Carl Anton FÜRBRINGER (30an de januaro, 1846 – 6an de marto, 1920) estis germana anatomiisto. Li studis kun Karl Gegenbaur kaj publikis siajn studojn en kompara anatomio en Untersuchungen zur Morphologie und Systematik der Vögel, 1888.
Historia romano
La hispana historia romano
Post la redemokratiigo de Hispanio oni renovigis la genron per malfermo al aliaj historiaj temoj kiel Jesús Fernández Santos per Extramuros (1978) aŭ Cabrera, kies titolo estas nomo de insulo baleara kie oni starigis koncentrejon -eble la unua en Eŭropo- por malliberuloj -francaj kaj francpartianoj- post la milito kontraŭ Napoleono aŭ El griego (La greko), pri fama greka pentristo loĝinta en Toledo Doménikos Theotokópulos "El Greco", aŭ José Esteban, kiu en El himno de Riego (1984) respegulas la pensojn de fama hispana revoluciulo de 1820, horojn antaŭ lia ekzekuto kaj en La España peregrina (1988) verkas la taglibron de Torrijos kaj parolas pri aliaj hispanaj liberaloj elmigrintaj en Londono laŭ la vidpunkto de José María Blanco White.
José María Merino verkis por junuloj historiajn romanojn pri ĉefrolulo en la fono de la konkero de Ameriko. Poste ankaŭ verkis historiajn romanojn Juan Eslava Galán, Terenci Moix, Arturo Pérez Reverte, Antonio Gala aŭ Francisco Umbral. Ankaŭ pli spertaj romanistoj kiel Miguel Delibes alproksimiĝis al la genro per El hereje (La herezulo) aŭ Gonzalo Torrente Ballester, kiu per Crónica del rey pasmado primokis la Hispanion de la juna reĝo Filipo la 4-a.
La hispanamerika historia romano
Eblas paroli ankaŭ pri hispanamerika historia romano kiu post la prakazoj de Enrique Rodríguez Larreta (La gloria de don Ramiro, La gloro de don Ramiro, 1908) kaj la argentinano Manuel Gálvez — troviĝas reprezentata de la kuba Alejo Carpentier (El siglo de las luces aŭ El reino de este mundo, inter aliaj), la argentinano Manuel Mujica Láinez per Bomarzo, El unicornio kaj El escarabajo), la kolombia Gabriel García Márquez El general en su laberinto, pri Simón Bolívar, la perua Mario Vargas Llosa per La guerra del fin del mundo pri kaj religis kaj politika okazintaĵo en la brazila historio aŭ El paraíso en la otra esquina, pri la perua verkisto de la 19-a jarcento Flora Tristán), la ĉilia Isabel Allende (La casa de los espíritus), la portorikano Luis López Nieves (El corazón de Voltaire), ktp.
Speciala tipo de verkoj ene de hispanamerika historia romano estas la romanoj pri diktatoroj, reprezentataj de El señor presidente (Sia moŝto prezidento), de la Nobelpremiita gvatemala Miguel Ángel Asturias, El otoño del patriarca (La patriarka aŭtuno), de Gabriel García Márquez, Yo, el supremo (Mi, la Plejaltulo), de Augusto Roa Bastos aŭ La fiesta del chivo (La kaprida festo), de Mario Vargas Llosa, pri la dominika diktatoro Leónidas Trujillo, inter aliaj. Estas menciinda la fakto, ke eble la unuan el tiaj romanoj verkis ne hispanamerika verkisto, sed hispana verkisto, nome Ramón del Valle-Inclán en Tirano Banderas, esperantigita.
Mont
Mont estas en pluraj latinidaj lingvoj kaj en Esperanto la radiko por monto.
Ĝis estas uzata ofte kiel geografia nomo:
Ravenoville
Ravenoville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ravenovillais.
Ĝi nun formas parton de Sainte-Mère-Église.
4602 Heudier
4602 Heudier estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamo de la CERGA : Centre de recherches en géodynamique et astrométrie (Centro de Esploro pri Terdinamiko kaj Astrometrio) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo kaj scienca popularigisto Jean-Louis Heudier.
Ruĝfrunta karpodako
La Ruĝfrunta karpodako (Carpodacus puniceus) estas birdo de la familio de Fringedoj. Tiu specio estas kutime lokata en la genro Carpodacus, sed ĝi ŝajne apartenus al monotipa genro Pyrrhospiza. Karpodakoj estas birdoj brunecaj, kun ruĝaj aŭ rozkoloraj ĝeneralaj nuancoj aŭ markoj en kapo, brusto, pugo ktp.
Ĝi troviĝas en Afganio, Butano, Ĉinio, Barato, Kazaĥio, Nepalo, Pakistano, Rusio, Taĝikio kaj Turkmenio. Ties natura habitato estas montara tundro.
Temas pri specio kun seksa duformismo. Frunto, superokula zono, vangoj, gorĝareo kaj brusto de maskla plenkreskulo estas brilruĝaj kun arĝentrozaj plumocentroj. Krono, nuko, traokula strio kaj dorso estas grizecbrunaj kun malhelaj plumocentroj, pugo estas brilroza. Ventro kaj flankoj estas grizecbrunaj kun malhelaj plumobordoj. Subvosto estas grizecbruna, foje kun roza nuanco. Flugilplumoj, supraflugilaj kovriloj kaj vostoplumoj estas malhelbrunecaj kun mallarĝaj palaj bordoj. Kruoj kaj ungoj estas nigrecbrunaj, beko estas malhelbruna kun iom pli pala suba makzelo, kaj okuloj estas brunaj.
Ino havas grizecbrunajn suprajn partojn kun malhelaj plumobordoj kaj verdecflava supra vosto. Kapoflankoj, gorĝareo kaj brusto estas grizecbrunaj kun malhelbrunaj strioj, la brustoplumoj havas brilflavajn pintojn kiuj formas punktojn de varia brilo. Aliaj subaj partoj estas grizecbrunaj kun malhela punkteco pli densa en flankoj kaj suba vosto. Flugilplumoj, supraflugilaj kovriloj kaj vostoplumoj estas malhelbrunaj kun mallarĝaj palaj bordoj, la bordoj de la unuarangaj havas svagan verdecflavan nuancon. Kruroj kaj ungoj estas nigrecbrunaj, beko estas malhelbruna kun iom pli pala suba makzelo. Unuajara masklo estas simila al ino sed preskaŭ ne havas flavan punktecon en brusto. Unuajara ino havas supran voston grizecbrunan sen flava nuanco, pli pala ol dorso.
La Ruĝfrunta karpodako estas rara loĝanto. Ili loĝas en klifoj kaj rokoj en neĝaj kaj alpecaj zonoj je 2900-3400 m. Vintre ili loĝas pli sube ĝis subalpaj zonoj en rokoj inter juniperaj arbustoj, ĝis 2600 m. Memmontrado kaj pariĝado estis iam observataj inter fino de majo kaj fino de junio de 1965. Nesto estas konstruata de la ino, eskortita de la masklo, sed ne ĉiam. La unua konata nesto estis trovata en junio de 1967 ĉe supra fluo de la rivero Ĉukuro; nesto situa en humida rokfendo de vertikala klifo nordorienta, ĉirkaŭ 80 m el grundo kaj 40 m el pinto. Ĝi estis atingita danke al helpo de 12 montogrimpistoj, kiuj nur la trian tagon post kelkaj klopodoj sukcesis atingi la fendon. La nesto estis farita el fajnaj radiketoj kaj seka herbo miksita kun haro. La ovaro enhavis 4 purajn blankajn ovojn rare punktecajn de malhelbrunaj kaj helbrunaj punktetoj koncentre ĉe la nepinta pinto de la ovo. (Aliaj karpodakoj, nestumantaj enarbuste, havas bluecajn ovojn). Ino ekkovas je la lastaj tagoj de junio probable. Nur ino kovas, dum masklo manĝiĝas ŝin.
Nimo (urbo)
Nimo (franclingve: Nîmes []; okcitanlingve: Nimes [nimes]) estas franca urbo lokita en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]), historie en Langvedoko-Rusiljono, sude de la lando. Ĝi estas la prefektejo de la departemento Gard.
Nimo havas longan historion, kaj la urbo datiĝas de la Romia imperio. Ĝi situas meze de akso inter Avignon, Arles, Marseille kaj Montpellier, ĉirkaŭ 715 kilometrojn sude de Parizo. Nimo havas seninterrompe 142,205 loĝantojn (en la jaro 2010), sed gastigas multajn turistojn ĉiusomere.
Sporto
La Nîmes Olympique estas klubo de futbalo, fondita en 1937.
Germana seĝa muzeo
La Germana seĝa muzeo (germane: Deutsches Stuhlmuseum) troviĝas en Eimbeckhausen, urboparto de Bad Münder am Deister, Germanio, en la strato Fritz-Hahne-Straße nr 6.
Priskribo
En la seĝa muzeo ĉio temas pri la lignaj sexjoj. En tutfamilie taŭga ekspozicio oni rakontas la historion de seĝoproduktado kaj montras kiamaniere seĝoj akompanis la homojn tra ĉiuj ekpokoj. Tenadas la muzeon tiun ĉi honoroficuloj sub la ŝirmo de la amikara societo Verein Deutsches Stuhlmuseum Eimbeckhausen e.V.. En muzea kafejo kaj ĝardeno eblas ripozumi malantaŭ aŭ antaŭ la muzeovizito.
Troviĝas ene pli ol 1500 seĝoj el diversaj stilaj epokoj, kiujn oni riparas surloke laŭnecese. Tiel ne nur oni dokumentadas sed ankaŭ malnovajn teknikojn konservadas. La muzeo do aŭtomate iĝis multampleksa fakcentro.
Historio
En Eimbeckhausen estas la komencoj de la seĝindustrio de la Deister-Süntel-valo. Inter 1820 kaj la 1970-aj jaroj seĝofarado estis tre grave por la regiono. Ĝis pli ol dek miloj da homoj laboris dum la florado de tiu ĉi industrio en la regiono. En 1930 nur en Eimbeckhausen faritis pli ol 350 diversaj seĝomodeloj kaj en 1937 fabrikitis ĉ. 400.000 seĝoj. Post 1950 oni produktis en la regiono ĉ. 22.000 seĝoj, potage.
Blankabrova karpodako
La Blankabrova karpodako (Carpodacus thura) estas birdo de la familio de Fringedoj. Tiu specio estas kutime lokata en la genro Carpodacus, sed ĝi ŝajne apartenus al distinga genro Propasser. Karpodakoj estas birdoj brunecaj, kun ruĝaj aŭ rozkoloraj ĝeneraaj nuancoj aŭ markoj en kapo, brusto, pugo ktp.
Temas pri specio kun seksa duformismo. La masklo estas rozeca dum la ino kaj maskla nereproduktulo estas ĝenerale brunaj. Ĉiukaze ili havas mallongan, dikan ĉebaze bekon, kiel ĉe ĉiuj karpodakoj, kaj grizecan; pli diferenciga estas kapobildo kiu konsistas je tre malhelbruna strio elokula al kolflankoj, sub blankeca superokula strizono el la frunto al la nukoflankoj kie plie blankiĝas. Tiu blanka brovo nomigas la specion en la komuna nomo. La krono, nuko kaj dorso estas tre malhelbrunaj kun nigreca vertikala strieco. Ankaŭ la flugilplumoj kaj vosto estas nigreca kun malhelbrunaj bordoj. La masklo havas ĉirkaŭ la bekobazo en brido kaj gorĝareo tre karminruĝan areon kun tre blankaj plumopintoj, kio blankigas la bordojn ĉe la superokula strizono kaj ĉe la gorĝo. La subaj partoj esta rozkoloraj kaj la plej suba ventro blankeca.
Krimml
Krimml estas komunumo en la federacia lando (subŝtato) Salcburgio en Aŭstrio, 54 km distance de la ĉefloko Zell am See en la salcburgia distrikto Pinzgau.
Krimml estas la sola komunumo de Salcburgio, kiu limas al Italio. Tiu cirkonstanco en somero 1947 ebligis la tielnomatan Judofuĝon de Krimml. Miloj da judaj fuĝantoj el Orienteŭropo antaŭe uzis la alpopasejojn en la de la Britoj kaj Francoj okupitaj zonoj de Aŭstrio. Post la barigo de tiuj pasejoj, 5000 judaj rifuĝantoj tra Krimml kaj la Krimmler Achental pasis la Krimmler Tauernpass por veni tra Italio al Palestino. En la Krimmler Tauernhaus ili faris interstacion, kie la gastigantino Liesl Geisler-Scharfettter sindediĉe zorgis por ili.
En la kvartalo Oberkrimml troviĝas la kapostacio okcidenta de la etŝpura Pinzgau-fervojo.
Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II
La Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II (European Exchange Rate Mechanism II respektive ERM II, Mécanisme de taŭ de change européen II respektive MCE II, Europäischer Wechselkursmechanismus II respektive WKM II) estas interkonsento inter la ŝtatoj de la Eŭropa Unio, kiuj estas survoje al apliko de la komuna valuto Eŭro. La interkonsento validis ekde la jaro 1999. Ĝi fiksas la valutoŝanĝan kurzon de la naciaj valutoj de la partoprenantaj landoj al la komuna eŭropa valuto, kaj fiksas la procentaĵon, laŭ kiu rajtas ŝanĝiĝi tiu kurzo.
Saori Arimachi
Saori Arimachi (有町 紗央里 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2013 ĝis 2016 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo II
Bazo
La ŝanĝa kurzo inter valutoj, kiuj partoprenas la interkonsenton pri Eŭropa Valutoŝanga Mekanismo, kaj la komuna valuto Eŭro rajtas maksimume ŝanĝiĝi je 15 procentoj, sed eblas fiksi malpli grandan procentaĵon. Tiun eblecon ĝis nun nur uzas Danio: la kurzo inter la Dana krono kaj la Eŭro rajtas ŝanĝiĝi maksimume je 2,25 procentoj.
Ŝtatoj, kiuj volas enkonduki la eŭropan valuton kiel nacia valuto, antaŭ tiu paŝo devas dum almenaŭ du jaroj esti partoprenintaj la interkonsenton pri Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo - jen unu el kvar kriterioj necesaj antaŭ ol ŝtato rajtas je enkonduko de la Eŭro.
Historio
La Eŭropa Valutoŝanga Mekanismo ekvalidis la 1-an de januaro 1999 kaj signifis la faktan enkondukon de la Eŭro, kvankam tiam ankoraŭ ne cirkulis ajna Eŭro-monero aŭ -monbileto ie en Eŭropo. Ekde tiam naŭ aldonaj membroŝtatoj de Eŭropa Unio aliĝis al la interkonsento. Danio kaj Grekio estis la unuaj landoj: Grekio aŭtomate forlasis la interkonsenton pri Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo, kiam la 1-an de januaro 2001 ĝi enkondukis la eŭropan valuton kiel nacia valuto. Danio aplikas la interkonsenton ĝis hodiaŭ kaj ne estas planoj enkonduki la eŭropan valuton enlande.
La 27an de junio 2004 la ŝtatoj Estonio, Litovio kaj Slovenio kiel unuaj el la mezeŭropaj landoj de Eŭropa Unio aliĝis al la interkonsento. Slovenio enkondukis la eŭropan valuton la 1-an de januaro 2007.
Estonio (ekde la jaro 1993) kaj Litovio (ekde februaro 2002) jam antaŭ la aliĝo al la interkonsento estis ligintaj siajn valutojn fikse al la Germana marko respektive la Eŭro. Malto la 29-an de aprilo 2005 ankaŭ fiksis sian nacian valuton al la eŭropa. Latvio simile ekde la 1-a de januaro 2005 fikse ligis sian valuton Lato al la Eŭro. Tiuj fiskaj ligoj tamen estis unuflankaj konsentoj de la naciaj ŝtatoj - la Eŭropa Centra Banko en Frankfurto ĉe Majno laŭkontrakte nur post aliĝo de ŝtato al la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo kaj posta troa misrilato de la nacia kaj eŭropa valutoj de la valuta ligo devas interveni: centra interveno nepras, kiam la misrilato atingas la limon de 15 procentoj, sed eblas ankaŭ jam pli frue, kiam pli eta misrilato videbliĝas.
La 29an de aprilo de 2005 la Eŭropa Komisiono anoncis la aliĝon de la ŝtatoj Latvio, Malto kaj Kipro al la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo. Tiu decido antaŭe ne publikiĝis, por eviti spekuladojn ĉe la eŭropaj borsoj. La 25-an de novembro 2005 ankaŭ Slovakio, same sen antaŭanonco, aliĝis al la interkonsento.
Laŭ la stato de 2007 do sep landoj partoprenis la interkonsenton pri Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo. El ili, Kipro kaj Malto enkondukis la komunan eŭropan valuton la 1-an de januaro 2008, Slovakio la 1-an de januaro 2009 kaj Estonio la 1-an de januaro 2011. Sekva membroŝtato estis Latvio, kiu enkondukis la valuton la 1-an de januaro 2014. Tio laŭ la stato komence de la jaro 2014 restigas nur la membrojn Litovio kaj Danio en la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo 2. Litovio alcelas enkondukon de la Eŭro en 2015, dum Danio ne havas konkretajn planojn.
Kandidataj ŝtatoj
El inter la 27 ŝtatoj de la Eŭropa Unio 20 enkondukis la valuton Eŭro kiel nacia valuto kaj 7 pliaj ligis sian nacian valuton al la Eŭro per la Eŭropa Valutoŝanga Mekanismo. Do restas nur 6 pliaj ŝtatoj, kiuj estas teoriaj kandidatoj por la interkonsento: Bulgario, Ĉeĥio, Hungario, Pollando, Rumanio kaj Svedio.
Krom Danio ĉiuj EU-ŝtatoj havas la devon strebi al enkonduko de la Eŭro kaj do membriĝi en la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo. Tamen kun la escepto de Bulgario, kies valuto jam pro unuflanka konsento estas fiksite ligita al la Eŭro, la akcepto de pliaj ŝtatoj al la Eŭropa Valutoŝanĝa Mekanismo laŭ momenta stato dum la venontaj jaroj ne estas planata.
Douillet (apartigilo)
Douillet estas:
NGC 1461
NGC 1461 (aliaj indikoj — PGC 13881, MCG -3-10-47) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jacques Lacan
Jacques LACAN [Ĵak Lakã], plennome Jacques-Marie Emile Lacan [Ĵak-Mari Emil Lakã] aŭ esperante Jakobo LAKANO (naskiĝis la, mortis la ) estis grava franca psikoanalizisto.
Jacques Lacan montris influon de la superrealistoj kaj krome sekvis la tendencon de Freud. Lia doktoriga tezo de psikiatrio La psikozo paranoja en ĝia rilato al la personeco (1932), ekzempligas tiujn influojn. Lia psikoanalizisto estis Rudolph Lowenstein. Lacan estis elektita membro de la Socio Psikoanaliza de Parizo en 1934 kaj membro titola en 1938. Lia unua prelego en kongreso internacia de psikanalizo, en 1937, rilatis lian inventon de la stadio de la spegulo en psikoanalizo. Post la dua mondmilito lia instruo de psikoanalizo fariĝis grava. Multaj disigoj kun la Socio Psikanaliza de Parizo kaj la Asocio Psikanaliza Internacia devenis de la aspekto polemika de kelkaj el liaj temoj: la returniĝo al Freud, liaj ideoj strukturalistaj, lia maniero konsideri la flegadon. Daŭrinta siajn serĉadojn, Jacques Lacan instruis preskaŭ ĝis sia morto: sinsekve en la hospitalo Sankta Ana de Parizo, en la Skolo Norma Supera de Parizo, poste kaj fine en Sorbono. Granda persono kontestata, Lacan influis la francan kaj internacian psikoanalizan fakularon per sia instruo, siaj multaj kaj grandaj disĉiploj kaj la opozicioj kiujn li renkontis.
Situacio kaj riskaĵoj : la stadioj de la spegulo
Objekto de la unua prelego de Lacan en kongreso internacia de psikoanalizo, la stadio de la spegulo, akompanis lian penson dum lia tuta instruo. Lia granda artikolo de 1949 La stadio de la spegulo kiel la formisto de la funkcio de la Mi estas kutime konsiderata kiel centra. Sed Lacan komencis labori sur tion koncepton en 1936 kaj daŭrigis modifi ĝin ĝis 1960. Oni komprenas ke redukti ne estas ebla unun penson de dudek anoj al unu sola teorio. Estus do preferota paroli de stadioj de la spegulo. La enkonduko por ejemplo de la tri ordoj la Realo (fr : Réel), la Simboliko (fr : Symbolique) kaj la Imaginario (fr : Imaginaire) sive la invento de la objekto malgranda a (objet petit a) modifis tion koncepton, do oni devus ĝin reloki en la historio de la penso lakana kaj en liaj problemoj. Pensinta pri tio stadio Lacan problemis temojn nove: la naturo de la ego, la funkcioj - kelkfoje ne klare distingebla ĉe Freud - de la ego ideala kaj de la idealo de la ego, kaj fine la naturo de la narcisismo, decidiga punkto de la psikanaliza teorio.
La stadio de la spegulo
La stadio de la spegulo dialektikas dun konceptojn : la korpo pro mem, la intuicio de la unuo de lia persono per la bebo, kaj lia reprezentaro, la kapableco de organizi tiojn bildojn kaj enloki sian en tia ordo. Lacan asertis la bebon anticipas sur lia unuo korpora ne ankaŭ fiziologe plenumata per identiginta sia al lia bildo, unu bildo ekstera kiu li estas kapabla distingi de aliaj. Se la bebo distingas lian bildon de la aliaj, do li komprenas la distingon inter la bildo, kio estas la totalo de kio estas vidata, kaj la reprezento, la bildo kio estas anstataue de kio ĝi figuras. Mia bildo en la spegulo estas do un reprezento. Ĝi mostras al mi tion, kion mi ne povas vidi sen utiligi artifikon. Do oni povas komprendi unu unua distingo inter la mi (fr : Je), kiu vidi la sian bildon kaj kiu identigi sian al tio, kaj la ego (fr : Moi), la bildo al kio la bebo povas identigi sian.
Justo Gallego Martínez
Justo Gallego \Ĥusto Gajego\ (n. 20-an de septembro 1925 - 28-an de novembro 2021) konstruis katedralon en la municipo Mejorada del Campo, proksime al Madrido (Hispanio). Li faris tuton sen helpo preskaŭ ĉiam, ekde la konstruaĵon li komencis. Tamen, li havis helpon kelkfoje el siaj nevoj aŭ eventualaj volontuloj.
Kiam Justo estis 27 jaraĝa, li sentis la alvokon de monaĥa vivo kaj li estis en la soriana monaĥejo de Sankta Maria de Huerta, kiun li tuj estis devigata forlasi pro sia tuberkulozo.
Lia verko estis monde fama. Li havis pecojn el paĝoj de eŭropaj, amerikaj kaj aziaj ĵurnaloj, kiuj parolis pri ĝi. Ankaŭ ĝi estis la centro de tre konata trinkaĵa televidreklamo dum la jaro 2005, per kiu li enspezis tridek mil eurojn.
Gallego diris ke la lastaj jaroj, proksimume du mil homoj vizitas ĉiun someron la katedralon. Multaj studentoj, preskaŭ ĉiuj eksterlandanoj, helpis lin dum tiu sezono.
Gallego loĝis kun sia fratino proksime al la katadralo.
Strážovice
Strážovice (Straschowitz) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 5 km okcidente de Kyjov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1131.
Divandere
Diwandere (perse دیواندره, kurde دیوانده‌ره‌) estas urbo en la provinco Kurdistano de okcidenta Irano. La loĝantoj de la urbo estas ĉefe kurdoj. En 2006 la urbo havis 22 842 loĝantojn.
(19280) 1996 AV
(19280) 1996 AV estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Diona (diino)
En la praa helena mitologio, Diona aŭ Dione (en malnova greka lingvo Διώνη / Diốnê, kiu signifas: "diino"), estis nimfo, filino de Oceano kaj la titanino Tetiso. Ŝi do estas samtempe oceanidino kaj titanino.
Ŝi estus la patrino de Afrodito kaj edzino de Zeŭso (La nomo "Dione" estas ina formo de la nomo "Zeŭso"), antaŭ kiam pli fruaj mitoj faras Zeŭson edzo de Hera. Laŭ aliaj mitoj Diona estus filino de Geo kaj Urano, aŭ Etero, kaj patrino de Amfitrito kaj Dionizo. Oni ankaŭ trovas ŝin inter la Hiadoj.
Kultata en Dodono, sidanta apud Zeŭso, ŝi estis asociata al la kverko.
Oni donis ŝian nomon al du kosmaj objektoj:
13557 Lievetruwant
13557 Lievetruwant estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne  elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Godelieva Truwant, instruistinon pri matematiko ĉe la Instituto Stella Matutina en Michelbeke, Belgio, kiu dum pli ol 35 jaroj estis kuraĝiganta subtenantino al la astronomia kariero de sia edzo, C. Sterken.
Koprivŝtico
Koprivŝtico (aŭ Koprivŝtica; bulgare: Копривщица) estas urbeto en la provinco Sofio de Bulgario. Ĝi enhavas proksime 2683 loĝantojn.
Ĝi estas ĉefe konata kiel la loko de la Aprila Ribelo kontraŭ la Osmanida imperio en 1876. Nun ĝi estas konata pro siaj malnova arkitekturo, muzeoj kaj festivaloj de popola muziko.
Abbotsford (Brita Kolumbio)
Abbotsford estas burgo en Brita Kolumbio (Kanado), en la valo de la Rivero Frejzero oriente de Vankuvero.
Kundert
Kundert estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Universitato de Ricumejkan
Universitato de Ricumejkan (japane: 立命館大学 [ricumeikan daigaku]; angle: Ritsumeikan University; mallongige: Ric aŭ Ricumej) estas privata universitato en Japanio. Ĝi estis fondita en 1922. Kampuso de Kinugasa situas en kvartalo Kita-ku, urbo Kioto en Gubernio Kioto, kaj Kampo de Biŭako-Kusacu situas en la urbo Kusacu, Gubernio Ŝiga.
Kantono Carroll (Iovao)
La kantono Carroll - angle Carroll county - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Beboĉareto
Beboĉareto estas veturilo por kuŝa aŭ sida transporto de beboj aŭ infanoj.
Gravaj ecoj de beboĉaretoj estas:
Tipoj
Por diversaj bezonoj, ekzistas ankaŭ diversaj tipoj de beboĉaretoj sur la merkato, inter ili lastatempe la jenaj:
Bane
Bane, perse kaj kurde بانه‎‎ estas urbego en provinco Kurdistano de nordokcidenta Irano. Ĝi estas ankaŭ ĉefurbo de la samnoma distrikto. Plimulto de la loĝantoj estas kurdoj iam kun juda malplimulto, sed la judoj foriris al Israelo post la sendependiĝo. La loknomo kurde signifas "tegmento" pro la ĉirkaŭaj altaj montoj.
Geografio
Bane situas en altebenaĵo en la koro de la Zagros-montaro ĉe la landlimo de Irako en la nordokcidenta landoparto de Irano. Proksimaj urboj estas Sakezo, Marivan kaj Serdeşt.
Historio
Antaŭ la Islamo jam estis tie urbo. Baldaŭ okazis tribaj kaj naciaj konfliktoj, tial la urbo ofte estis detruita.
Ekonomio
Bane estas granda nabo por komerco en Irano. Pro la landlima komerco prosperis, la varprezoj falis. La urbego altiras vizitantojn ĉiun jaron (pli ol 2 milionoj da turistoj), kiuj aĉetas kaj vizitas la ĉirkaŭajn montojn.
Klimato
En Bane pluvas/neĝas jare po 921 mm. La temperaturo ŝanĝiĝas inter 36 kaj -20 °C.
Tibor Zsitvay
Tibor Zsitvay [ĵitvai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsitvay Tibor estis hungara politikisto, parlamentano, ministro, juristo, poeto. Lia nobela antaŭnomo estis zsitvatői. Liaj pseŭdonimoj estis Karl Galamb, Leonides, Brutius.
Tibor Zsitvay naskiĝis la  1884 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1969 en Svislando en Alpnach.
Biografio
Tibor Zsitvay frekventis universitatojn en Budapeŝto, kie li doktoriĝis en 1908, advokatiĝis en 1909. Inter 1909 kaj 1919 li estis prokuroro de Hungaraj Statfervojoj. En 1919 li partoprenis en fondo de partio, krome li estis urbestro de Kecskemét. Inter 1922 kaj 1939 li estis parlamenta deputito, dume inter 1929 kaj 1932 ministro pri justico. En 1944 (laŭ alia informo en 1948) li rifuĝis al Svislando. En 1952 li kontribuis en Radio Libera Eŭropo kiel Brutius.
Esperanto en universitatoj
1930-aj jaroj
Esperanto en la 1930-aj jaroj ankoraŭ ne havis profesoran katedron ĉe universitato.
Lektoroj de Esperanto funkciis ĉe la universitatoj en Ĝenevo (Edmond Privat) kaj Liverpool (William Edward Collinson), ĉe la teknikaj altlernejoj en Praha (ĉe la germana Emil Michal kaj ĉe la ĉeĥa Augustin Pitlík) kaj en Wien (Josef Schamanek, poste Franz Wollmann).
Esperanto-movado inter universitataj studentoj konstateblis ĉefe en Francujo kaj Japanujo.
2000-aj jaroj
Germain Pirlot esploris la nunan situacion. Nun Esperanto estas instruata en 69 universitatoj en 24 landoj.
Distrikto Będzin
La distrikto Będzin - pole powiat będziński - estas distrikto en la silezia provinco de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Będzin (jen pole, germane Bendzin). Fine de en la distrikto vivis.
San Giorgio La Molara
San Giorgio La Molara estas komunumo de Italio.
Reffuveille
Reffuveille estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Reffuveillais.
Sári Sebeők
Sári Sebeők [ŝAri ŝebOk], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sebeők Sári estis hungara operkantisto (soprano). Ŝia nobela antaŭnomo estis lasztóczi [lastOci], ŝiaj personaj nomvariantoj estis Sára, Sarolta, eksterlande Charlotte.
Sári Sebeők naskiĝis la  en Sátoraljaújhely, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sári Sebeők frekventis lernis kantoteknikon en Budapeŝto kaj Vieno. Ŝi debutis en Viena Ŝtata Operejo en 1904, post 3 jaroj ŝi kantadis en Frankfurto ĉe Majno. Ŝi aliĝis al trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1908, kie ŝi ricevis la titolon eterna membro de la Operejo en 1923. Ŝi pensiuliĝis en 1942.
Civila milito en Bizanco je 986 - 989
Civila Milito en Bizanco je 986 - 989 estis milito okazinta en Bizanca Imperio inter imperiestro Bazilo la 2-a kaj Vladimiro la 1-a de Kievo unuflanke kaj generaloj de Bazilo aliaflanke. La Kvara Baptado de Rusio okazis dum ĉi tiu milito kiel unu kondiĉo de unio de Bazilo kaj Vladimiro.
Kialoj
Juna Bazilo je komenco de sia regado estis tre malsperta reganto. Li komencis militon kontraŭ Bulgario kaj sen helpo de generaloj regis armeon. Generalaro faris tiel, ke la 17-an de aŭgusto de 986 li malvenkis militon. Generaloj decidis surtronigi sian «soldatan»-imperiestron.
Kroniko
V. Foka kaj V. Sklir faris union kontraŭ Bazilo. Teofilakto estis ĉefa ambasadoro en uniiĝo de Bazilo kaj Vladimiro.
Strážovice (apartigilo)
Nomon Strážovice pportas pluraj lokoj.
San Gennaro Vesuviano
Najbaras la komunumoj Nola, Ottaviano, Palma Campania kaj San Giuseppe Vesuviano.
Ryoko Takara
Ryoko Takara (高良 亮子 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2013 ĝis 2015 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
CLAMP
CLAMP ([klamp]/[kurampu]) estas grupo de virinoj verkantaj mangaon.
CLAMP komencis en 1989 kiel doŭĵinŝi-rondo nomata Amarythia. En la jaro septembro debutis verkon RG Veda. Iliaj verkoj estas ofte aranĝataj en animeajn seriojn.
"CLAMP" signifas krampon kaj amason de terpomo en Angla lingvo. (en Japana lingvo, oni ne distingas r kaj l )
Membroj
En 2004, 4 membroj ŝanĝis siajn plumnomojn. Naskiĝis en la Osaka Prefetujo je 2-a de majo 1967.
Naskiĝis en la Kiota Prefektujo je 8-a de februaro 1969.
Naskiĝis en la Kiota Prefektujo je 21-a de januaro 1969.
Naskiĝis en la Kiota Prefektujo je 6-a de junio 1969.
Estintaj membroj estas: NAKAMORI Kazue, AKIYAMA Tamayo, IBA Takeo, NANAHO Sei, O-Kyon, INOUE Yuzuru, OHMI Shinya, SEI Leeza.
Kunrau
Kunrau ekde la unua de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Klötze en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 916 loĝantojn.
Dehgolan
Dehgolan estas urbeto en provinco Kurdistano en okcidenta Irano. Dehgolan havas la koordinatojn.
Esperanto-Societo Kebekia
La Esperanto-Societo Kebekia (ESK) estas la ĉefa Esperanto-asocio en Kebekio (provinco en Kanado). Ĝi stariĝis en 1982. Ĝiaj ĉefaj celoj estas diskonigi la internacian lingvon en Kebekio, stimuli ĝian uzadon, kaj organizi aktivaĵojn kaj kursojn.
Stacio Kitauchi (Nara)
Stacio Kitauchi (japane: 北宇智駅 [Kitauĉi-eki], angle: Kitauchi Station) estas fervoja stacio en Goĝo, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Wakayama.
Benedikto la 2-a
Sankta Benedikto la 2-a, latine  Benedictus II, naskiĝis nekonatan daton en Romo kaj mortis 685. Li estis papo ekde 685 ĝis sia morto. Preskaŭ nenion oni scias pri Benedikto antaŭ papeco, krom ke li estis pastro kaj fama per siaj konoj pri la Biblio. En jaro 683 li estis elektita papo, sed nur en 684 li iĝis episkopo kaj devis atendi aprobon de bizanca imperiestro Konstantino la 4-a por iĝi papo.
4603 Bertaud
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca astronomo Charles Bertaud.
Oni ne konfuzu ĝin kun 154 Berto.
Barro Preto
Barro Preto estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 6.453 loĝantojn en 2010.
Barro Preto signifas en la portugala "Nigra Koto".
Distrikto Chełmno
Distrikto Chełmno - pole Powiat chełmiński - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Kujavio-Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Chełmno. Fine de en la distrikto vivis.
Leono la 2-a
Sankta Leono la 2-a, latine Leo II, naskiĝis nekonatan daton en Sicilio kaj mortis 683. Estis papo ekde 682 ĝis sia morto. Leono konfirmis la decidojn de 3-a Koncilio de Konstantinopolo kaj kondamnis la papon Honorio la 1-a.
Ĉanakja
Viŝnugupta Ĉanakja (sanskrite: चाणक्य Cāṇakya; naskiĝis ĉirkaŭ −350, mortis ĉirkaŭ −283 aŭ - 275) estis instruisto, filozofo, reĝa konsilanto kaj ĉefministro de la unua Maŭrja imperiestro Ĉandragupta (ĉ. 340–293 antaŭ la epoko) kiun li helpis enpoviĝi je lia frua aĝo.
Li estis hereza bramano, unu el la unuaj konataj politikologoj de Barato kaj pioniro en la fako de ekonomiko. Li estis profesoro en la universitato Taksila, kaj li grave partoprenis je la kreado de la Maŭria dinastio, nome unu el la unuaj imperioj de registrita historio kaj kiu regis super plej parto de la Hindia subkontinento. Ĉanakja servis kiel ĉefa konsilanto kaj de Ĉandragupta kaj de lia filo Bindusara.
Verkaro
Ĉanakja estis tradicie identigita kiel Kaŭtilja aŭ Viŝnu Gupta, kiu estis la vera origina aŭtoro de la verko Arthaŝastra (Ekonomiko), tradicie atribuita al Kaŭtilja kaj Viŝnugupta. Tiele, li estas konsiderata la pioniro de la fako de politika scienco kaj de ekonomiko en Barato, kaj lia verko estas konsiderata grava praulo de la klasika ekonomiko. Liaj verkoj perdiĝis ĉirkaŭ la fino de la Gupta Imperio kaj ne remalkovriĝis ĝis 1915. Plia verko de Ĉanakja estas Nitiŝastra, kiu pri-/preskribas idealan vivmanieron; ĝi estas informriĉa fonto pri la tiutempa kulturo.
Naskiĝo
Ĉanakja naskiĝis en familio de alta kasto de Bramanoj. La naskoloko de Ĉanakja estas tialo de polemiko, kaj estas multaj teorioj pri lia origino. Laŭ la budhisma teksto Mahavamsa Tika, lia naskoloko estis Taksila. La skribaĵoj de Ĝajnismo, kiaj Adbidhana Ĉintamani, mencias lin kiel Dramila, implicante le li estis indiĝena de Suda Barato. Laŭ la verko Pariśiṣṭaparva de la ĝajnisma verkisto Hemaĉandra, Ĉanakja naskiĝis en la Canaka vilaĝo de la regiono Golla, de Bramano nome Kanin kaj lia edzino Kanesvari. Aliaj fontoj mencias la nomon de lia patro kiel Ĉanak kaj asertas, ke la nomo de Ĉanakja derivas el la nomo de lia patro. Laŭ kelkaj fontoj, Ĉanakja estis Bramano el Norda Barato, fakulo en Vedoj, kaj adoranto de Viŝnuo. Laŭ ĝajnismaj rakontoj li iĝis ĝajnisma malfruaĝe kiel Ĉandragupta Maurja.
Fontoj de informaro
Estas malmulta pure historia informaro pri Ĉanakja: plej el ĝi devenas el duonlegendaj rakontoj. Thomas Trautmann identigas kvar distingajn rakontojn de antikva Ĉanakja-Ĉandragupta katha (legendo):
Chamblanc
Chamblanc situas en Francio, regiono Burgonjo, departemento Côte-d'Or.
Korbfarado
Korbfarado estas la ago krei korbon, pli ofte plektante lignecan, flekseblan materialon.
Chamblanc
Historio
La preĝejo datiĝas de la 12-a jarcento. La preĝejeto sankta Johano de Navoillon datiĝas de 1802.
Korbfarado
Materialo
La plej kutima materialo en Eŭropo estas salikbranĉoj de la specio vimeno, kreskigita tiucele.
Preparo de la materialo
La unujaraj salikbranĉoj estas uzataj ŝelitaj aŭ neŝelitaj (tamen tiam nur por grandaj korboj) estas ĉiujare fortranĉitaj je alto de 1 ĝis 1,5 metroj.
Por ŝeli ilin, oni tiras ilin freŝajn tra elasta ligna aŭ fera pinĉilo kaj poste forprenas la krevitan ŝelon. Post la ŝelado la vergoj estas sekigita kiel eble plej frue ĉe aero kaj suno, por konservi la blankan koloron. Per subakvigo ili retrovas la flekseblecon kaj pretas al plektado.
Por tre fajnaj korboj oni disdividas la vergojn en tri aŭ kvar pecojn. Tiuj triangulaj vergoj estas tirataj tra rabotilo ĝis ili estas denove rondaj aŭ plataj.
Plektado
Oni preparas unue la fundon de la korbo, poste la flankojn. Plej ofte oni uzas ilon por fixi la fundon. Malrondaj korboj estas plektitaj super lignaj formoj.
Historio de korbofarado
Korbofarado certe estas unu el la plej malnovaj metioj en la mondo.
En Germanio korbfaradindustrio ekzistis ĉefe en Berlino, Hamburgo, Leipzig, Dresden, Bamberg kaj Schmalkalden. La ĉefa eksportejo por korbaĵoj estis ĉe Coburg. En Lichtenfels ekzistas ankoraŭ nuntempe faka lernejo por korbfarado.
Ofte oni instruis korbfaradon al blinduloj por ke ili partoprenu al financado de specialaj loĝlokoj.
Ĉanakja
Fontoj de informaro
La jenaj elementoj estas oftaj en tiuj legendoj:
Regnéville-sur-Mer
Regnéville-sur-Mer estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Korbfarado
Korbaĵoj
Korbfarado celas ne nur plektadon de korboj, sed ankaŭ de mebloj, beboĉaroj, lampoj, tapiŝpurigiloj, bildokadroj, ktp.
La ujoj sub varmaera aerostato estas ankoraŭ hodiaŭ faritaj ĉefe el korbaĵo. Tiel ili estas malpezj, sed tamen flekseblaj, kaj malfacile rompiĝas dum surteriĝo. Aerostata korbo povas enteni ĝis 16 personojn.
Roza karpodako
La Roza karpodako aŭ Palasa karpodako (Carpodacus roseus) estas birdo de la familio de Fringedoj. Tiu specio estas kutime lokata en la genro Carpodacus. Karpodakoj estas birdoj brunecaj, kun ruĝaj aŭ rozkoloraj ĝeneralaj nuancoj aŭ markoj en kapo, brusto, pugo ktp.
Tiu palearktisa specio estas vere sufiĉe karminroza en kapo, kolareo kaj subaj partoj. En krono kaj gorĝareo la plumopintoj estas tre blankaj kio beligas kaj kontrastigas la bildon. Ankaŭ la dorso estas karminroza, sed tre strieca je malhelbruna al nigreca. La flugilplumoj estas nigrecaj sed kun blankaj bordoj kio komponas du blankajn flugilstriojn. Ankaŭ la pugo kaj subpugo estas tre forte karminroza al ruĝeca, kio videblas ankaŭ en la bordoj de la longa malhela vosto. Kiel ĉe aliaj karpodakoj, la beko estas mallonga, fortika kaj dika ĉebaze. La okuloj estas malhelaj.
Ĝi troviĝas en Ĉinio, Japanio, Kazaĥio, Koreio, Mongolio kaj Rusio. Birdoj estas foje konstatitaj el pli okcidentaj teritorioj kaj estas vidaĵoj el kelkaj eŭropaj landoj, inklude Brition, sed komerco de kaĝobirdoj malfaciligas klarigi la devenon de tiaj birdoj. Ties natura biotopo estas borealaj arbaroj kaj arbustaroj.
(156810) 2003 BP49
(156810) 2003 BP49 estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 28-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas kun-orbitanto de la malgranda planedo 4 Vesta kaj estas rigardita kiel ebla troja asteroido de Vesta ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Vesta.
Regnéville-sur-Mer
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Regnévillais.
Ĉanakja
Identigo kun Kaŭtilja aŭ Viŝnugupta
La antikva verko Arthaŝastra estis tradicie atribuata al Ĉanakja fare de nombraj fakuloj. La Arthaśhāstra identigas ties aŭtoron per la nomo Kaŭtilja, escepte ĉe unu verso kiu aludas lin per la nomo Viŝnugupta. Kaŭtilja estas supozeble la nomo de la gotra (klano) de la aŭtoro.
Unu el la plej fruaj verkoj de la Sanskrita literaturo kiu identigas Ĉanakja kun Viŝnugupta klare estas Panĉatantra de Viŝnu Ŝarma en la 3a jarcento a.K.
K. C. Ojha asertas, ke la tradicia identigo de Viŝnugupta kun Kaŭtilja estis kaŭzita de konfuzo de la eldonisto de la teksto kaj ties originanto. Li sugestas ke Viŝnugupta estis redaktoro de la origina verko de Kaŭtilja. Thomas Burrow iras pluen kaj sugestas ke Ĉanakja kaj Kaŭtilja povas esti du diferencaj personoj.
Komenca vivo
Ĉanakja edukiĝis ĉe Takŝaŝila, antikva centro de lernado situanta en nordokcidenta antikva Hindio (nuntempa Pakistano). Li iĝis poste instruisto (aĉarja) ĉe la sama loko. La vivo de Ĉanakja estis konektita al du urboj: nome Takŝaŝila kaj Pataliputra (nuntempa Patnao en Biharo, Barato). Pataliputra estis la ĉefurbo de la regno Magadho, kiu estis konektita al Takŝaŝila per Uttarapatha, la norda alta ŝoseo de komerco.
Tio, kion oni diras pri li
Oni trovas priskribon de Ĉanakja en la libro de Jawaharlal Nehru, La malkovro de Barato: "Ĉanakja estas nomita la Barata Makiavelo" kaj, iasense, tiu komparo estas prava.
Ahr (apartigilo)
Ahr estas la familia nomo de jenaj personoj:
Ahr estas nomo de jenaj riveroj :
Ahr estas la nomo de jena regiono:
Vidu ankaŭ:
Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj
La Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj estas nomo uzata por la ampleksa etendo de herbejoj kaj stepoj kiuj situas okcidente de la Rivero Misisipo kaj oriente de la Roka Montaro en Usono kaj Kanado. Tiu areo kovras partojn de la Usonaj ŝtatoj nome Koloradio, Kansaso, Montano, Nebrasko, Nov-Meksiko, Norda Dakoto, Oklahomo, Suda Dakoto, Teksaso kaj Vajomingo, kaj la kanadajn provincojn nome Alberto, Manitobo kaj Saskaĉevano kaj iome en Meksikio. En Kanado la termino prairie (herbejo) estas pli komuna ol ebenaĵo, kaj tiu regiono estas konata kiel Herbejaj Provincoj aŭ simple la "Prairies".