cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grandfinnlando
Multaj finnaj politikistoj apogis Grandfinnlandon. Plejparto de tiuj politikistoj estis dekstruloj aŭ centruloj kiel Urho Kekkonen, sed eĉ posta komunisto Otto Wille Kuusinen apogis "ruĝan Grandfinnlandon" en la komenco de sia kariero, kiam li estis interesata pri dekstraj tendencoj. Ekzemple por Petrozavodsk oni kreis finnlingvan nomon Äänislinna. Kunigo Akateeminen Karjala-seura (AKS) estis vasta kunigo, kiu apogis la revon. Post la Dua Mondmilito (en kiu Finnlando estis ŝtato flankigita kun Nazia Germanio kaj kontraŭ Sovetunio) kaj ties definitiva fiksigo de landlimoj la ideo plejparte malaperis. Nuntempe la subteno por la ideo estas minimuma.
Sándor Szűcs
Sándor Szűcs [ŝAndor sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szűcs Sándor estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Sándor Szűcs naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Szűcs maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1978, poste li studis 3 jarojn en aktorstudio de Nacia Teatro (Budapeŝto). Lia ĉefinstruisto estis Sándor Bodnár. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro de Nyíregyháza en 1981. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1987. Lia ĉefinstruisto estis László Marton (reĝisoro). Ekde 1988 li apartenis al Nacia Teatro (Miskolc), ekde 1993 li estis sendependa aktoro. En 2003 li aliĝis al Teatro Magyar. Lia edzino naskis 2 filinojn en 1985 kaj 1987.
Arto Oksanen
Arto OKSANEN estas finna amatora astronomo kaj observanto ĉe la Observatorio de Nyrölä.
Li aktive laboris pri, serĉo pri asteroidoj, , kaj ŝargkuplita fotometrio. En 2004, li ricevis la Direktoran Premion de la American Association of Variable Star Observers pro sia laboro pri variantaj steloj.
En oktobro 2007, li estis la unua, kiu trovis la optikan postvarmon de la gamo-radia ekbrilo GRB 071010B detektita 17 minutoj antaŭ per la kosma observatorio Swift.
La kun kolegoj de la Observatorio de Nyrölä, li estis inter la unuaj amatoraj astronomoj, kiuj observis  per la metodo de tranzito : HD 209458 b.
Chamouilley
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Dizier, la norda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Vitroarto
Vitroarto kaj arta vitro rilatas al individuaj artaĵoj kiuj estas sufiĉe aŭ tute faritaj el vitro. Vitroarto formas parton de la vidaj artoj. Vitroarto varias en grandeco de monumentaj verkoj kaj instalaĵpecoj ĝis murpendaĵoj kaj fenestroj, ĝis artaĵoj faritaj en studioj (arta vitro) kaj fabrikoj (fabrikvitro), inkluzive de vitrojuvelaĵo kaj tablovaro. En nuntempa vitroarto oni povas distingi plurajn diciplinojn interalie vitralo, vitroblovado, tiffany, vitra fandado aŭ sabloŝprucigo (ankaŭ uzata en vitroskulptaĵo
Nándor Rékai
Nándor Rékai, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Rékai Nándor Frigyes estis hungara dirigento, aldviolnisto, komponisto, framasono. Lia familia nomo estis Riedl ĝis 1907, liaj filoj estis András Rékai kaj Miklós Rékai.
Vitroarto
Arta vitro kaj fabrika vitro
Arta vitro (angle: artglass) estas subaro de vitroarto, ĉi tiu lasta kovrante la tutan gamon de arto farita el vitro. Multaj eroj kiuj nun estas konsideritaj artvitro estis origine destinitaj por uzo.
Nándor Rékai
Nándor Rékai naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungario, Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Nándor Rékai lernis pianadon ekde sia aĝo 6, baldaŭ violonadon, fine komponadon jam en konservatorio. Liaj plej gravaj instruistoj estis Jenő Hubay, Alajos Gobbi kaj Henrik Benkő. Rékai aperis unue antaŭ la publiko ĉirkaŭ 1880. Inter 1887–1901 li dirigentis orkestron de Budapeŝta Ŝtata Operejo, sed kelkfoje li estis ankaŭ aldviolonisto en Bayreuth, same li estis aktiva aldviolonisto en kvaropo. Kelkfoje li komponis. Ekde 1936 li estis dramaturgo kaj muzika konsilisto de la Operejo. Li ricevis ŝtatan premion. Li edziĝis en 1896, lia edzino naskis dufoje. Li framasoniĝis en 1913.
Vitroarto
Arta vitro kaj fabrika vitro
Dum esceptoj ĝenerale respondecas pri tre malgranda proporcio de la totala produktado, la esprimo fabrikvitro validas, strikte parolante, nur por la produktado kiu estas normigata, implikante multajn laboristojn en la farado de ĉiu objekto.
Vitraloj
Ĉefa artikolo: Vitralo
La plej fama ekzemplo estas la vitralo (precipe en preĝejoj).
Komencante en la Mezepoko, vitro iĝis pli vaste produktita kaj uzita por fenestroj en konstruaĵoj. Vitralo iĝis ofta por fenestroj en katedraloj kaj grandiozaj civitaj konstruaĵoj.
Muldita arta vitro
Okazis kreskanta rekono ke muldita, amasproduktita vitro kun malgranda aŭ neniu ornamado sed alta arta kaj fabrikada kvalito kiel ekzemple tiu produktita fare de Lalique devus esti konsiderita arta vitro.
Vidu ankaŭ
Vannes-le-Châtel
Vitraĵisto
Ágnes Molnár
Ágnes Molnár [Agneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Ágnes estis hungara operkantisto (soprano). Ŝia edzo estis Gergely Kesselyák.
Ágnes Molnár naskiĝis la en Dunajská Streda (Ĉeĥoslovakio aŭ Slovakio).
Biografio
Ágnes Molnár apartenis al la hungara minoritato de la lando. Ŝi frekventis artan bazlernejon en sia naskiĝurbo, dum ŝi lernis pianadon. Ŝi maturiĝis en konservatorio en Győr, poste ŝi akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2013. Ŝia ĉefinstruisto estis Magda Nádor, sed ŝi partoprenis ankaŭ en majstrokursoj de Sylvia Sass, Éva Marton kaj Júlia Hamari. Ŝi debutis en Nacia Teatro (Győr) en sia aĝo 21. Post la diplomo ŝi havis statuson en Budapeŝta Ŝtata Operejo, sed ŝi kantis jam en Carnegie Hall, Pekino, Trieste. Ŝi ricevis premion en 2019. Ŝi edziniĝis kaj naskis filinon.
Brodec (apartigilo)
Brodec havas plurajn signifojn:
Brodec
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1373.
San Mateo (Rizalo)
San Mateo - Bayan ng San Mateo - estas triaklasa urbego en Filipinoj, en Luzono, en regiono CALABARZON, en provinco Rizalo.
Geografio
San Mateo kuŝas ĉe piedoj de montoj. Rodriguez (urbego) troviĝas nur 4, Marikina kaj Kezonurbo po 6, ĉefurbo Manilo 20 kilometrojn (aere).
Historio
Vilaĝo San Mateo estis registrita unuafoje en 1572 kiel apartenaĵo de Pasigo, samtempe paroĥo estis fondita fare de aŭgustenanoj. En 1639 la ĉinaj ribelantoj estis venkitaj en batalo kaj ili retiriĝis al la montoj. Post jardekoj la monaĥoj ŝanĝiĝis al jezuitoj, ili alportis sanktan bildon pri Sankta Maria el Hispanio. En 1871 la komunumo apartenis al Montalban. En 1898 San Mateo aliĝis al la revolucia movado. Inter 1901-1942 daŭris la usona dominado, poste sekvis la japanoj ĝis 1945. Intertempe en 1908 San Mateo ricevis statuson sendependa municipo. En la 1996 San Mateo atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol 100 mil). Inter 1997–1999 la urbego ricevis la titolon "la plej pura kaj la plej verda municipo de Rizalo". La 80% de la urbo estis mergita en kotan akvon en 2009, post 2 jaroj inundo okazis.
Trafiko
San Mateo havas flankovojojn al la najbaraj Rodriguez, Marikina kaj Kezonurbo. La loĝantoj uzas biciklojn, triciklojn, bustetojn kaj aŭtobusojn. Iam estis ankaŭ fervoja linio.
Eduko kaj religio
San Mateo gastigas institutan kampuson. Plimulto de la populacio estas katolikoj. La urbo estas hejmo de la mirakla bildo de Nia Sinjorino de Aranzazu.
Klimato
La klimato de San Mateo estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 1005 mmm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro falas pli ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 23-31 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
PepsiCo
PepsiCo estas usona multnacia entrepreno kiu produktas kaj surmerkatigas diversajn manĝaĵojn kaj trinkaĵojn. La ĉefsidejo situas en Perches en Nov-Jorkio.
La korporacio estis establita en 1965 dum la fuzio de la firmao "Pepsi Cola" (la fabrikanto de la populara trinkaĵo Pepsi, kiu konkuras kun Kokakolao), kun la manĝetkompanio " Frito-Lay". Ekde tiam, la unuiĝinta firmao vastigis la varion de manĝaĵoj kaj trinkaĵoj kiujn ĝi produktas kaj surmerkatigas, parte post la akiro de la manĝentreprenoj "Tropicana" (1998) kaj "Quaker" (2001).
En la dua jardeko de la 21-a jarcento, la kompanio distribuas dekojn da produktoj en pli ol 200 landoj tra la mondo, kaj havas 297 mil dungitojn. La enspezoj de la firmao por 2011 estis 66 miliardoj da dolaroj, kaj ĝi estas vicigita kiel la dua plej granda manĝaĵo kaj trinkaĵfirmao en la mondo.
Inter la konataj trinkaĵoj de la firmao, oni povas trovi Pepsi, Miranda (oranĝ-aromigita karbonigita trinkaĵo) kaj " Seven Up " (citron-lime-aromigita karbonigita trinkaĵo).
En 2021, la firmao posedas 23 markojn kiu havas super USD $1 miliardo en vendoj ĉiujare. PepsiCo havas operaciojn ĉiuj ĉirkaŭ la monda kaj ties produktoj estis distribuita trans pli da ol 200 landoj, rezultanta en ĉiujaraj retaj enspezoj de super Usono$70 miliardo. PepsiCo estas la dua-plej granda manĝaĵo kaj trinkaĵa komerco en la mondo bazita sur pura enspezo, profito kaj merkata kapitaligo, malantaŭ Nestlé. Ĉefa produkto de PepsiCo, Pepsi Kolatrinkaĵo estis en rivaleco dum generacioj kun Coca-Kolatrinkaĵo de The Coca-Cola Company; tio komerca milit-konkurenco estas ofte referita kiel la kolatrinkaĵaj militoj. Kvankam Coca-Kolatrinkaĵo plivendas Pepsi Kolatrinkaĵo en Usono, PepsiCo ene de la nord-amerika merkato estas la plej granda manĝaĵo kaj trinkaĵa firmao de pura enspezo.
Almuniente
Almuniente [almuNJENte] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Monegros (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Monegros, okcidente de la teritorio de Grañén, sudoriente de tiu de Torres de Barbués, kaj norde de tiu de Robres, nordokcidente de la Montaro Alcubierre kaj norde de la depresio de Ebro. La municipo enhavas la loĝlokojn Almuniente kaj Frula (en la foto de la tabelo).
La loĝloko Almuniente (337 msm) estas je 23 km de Huesko, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas komunikata per la ŝoseo A-1210 kiu komunikas kun Grañén oriente kaj kun Valfonda de Santa Ana okcidente, kaj krome kun apuda Torres de Barbués nordoriente kaj Robres sudokcidente.
Historio
La areo de Almuniente estis loĝata jam antaŭ la romia epoko fare de ilergetoj, kies teritorio estis inter la riveroj Segre kaj Gállego. Je la alveno de la romianoj, la ebenaĵoj de Tardienta kaj Almudévar, tra kiu estis la Via Lata —vojo inter Caesaraugusta kaj Oska—, estis kultivejoj por cerealoj. ​
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. La loknomo "Almuniente" devenas de la araba المنيان AL-MUNJĀN "la du bienoj" aŭ fruktoĝardenoj.​ Kurioze pli ol unu jarmilon poste, la municipo denove enhavas du loĝlokojn.
Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo. La fronto stabiliĝis meze de ambaŭ tendaroj. La tranĉelinioj etendiĝis tra la tuta ĉirkaŭaĵo. La damaĝoj kaj sekva migrado estis akra frapo kontraŭ la loko.
Kadre de la frankismaj klopodoj restrukturigi la ruran etoson oni konstruis novan loĝlokon Frula, kiu nun enhavas la plej grandan parton de la loĝantaro.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Almuniente: oni malaltiĝis ĝis nunaj 453 loĝantoj (2022), spite proksimecon al la provinca ĉefurbo.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al natura, kultura kaj rura turismo.
Qin Hui
Qin Hui (ĉine: 秦晖; pinjino: Qín Huī; naskita 1953) estas ĉina historiisto.
Kariero
Li estis Profesoro pri Historio en la Instituto de Homaj kaj Sociaj Sciencoj de la Cinghua Universitato. Li nun estas Lektoro en la Sekcio de Ŝtata kaj Publika Administrado en la Ĉina Universitato de Honkongo.
Éclaron-Braucourt-Sainte-Livière
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Dizier, la norda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Barbués
Barbués [barBŬES] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Monegros (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Monegros, nordoriente de la teritorio de Grañén, kaj sude de tiu de Sangarrén, kaj norde de tiu de Torres de Barbués; kaj norde de la depresio de Ebro.
La loĝloko Barbués (361 msm) estas je 19 km de Huesko, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas komunikata per la ŝoseo A-1212 kun Torres de Barbués sude kaj kun Sangarrén norde.
Historio
La areo de Barbués estis loĝata jam antaŭ la romia epoko fare de ilergetoj, kies teritorio estis inter la riveroj Segre kaj Gállego. Je la alveno de la romianoj, la ebenaĵoj de Tardienta kaj Almudévar, tra kiu estis la Via Lata —vojo inter Caesaraugusta kaj Oska—, estis kultivejoj por cerealoj. ​
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
Ernő Stepanek
Ernő Stepanek [ŝtepanek], laŭ hungarlingve kutima nomordo Stepanek Ernő estis hungara puntisto, instruisto, pentristo.
Barbués
Historio
La loĝloko estis kreita pro pesto kiu damaĝis aliajn lokojn. La kastelo pagis dekonaĵon al Sancho Ramírez kaj iĝis propraĵo de la eklezio. Ĉirkaŭ 1940 ĝi privatiĝis kaj estis hejmo de trinkejo, dancejo kaj vendejo.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Barbués: oni malaltiĝis el 130 loĝantoj en 1991 ĝis nunaj 90 loĝantoj (2022), spite proksimecon al la provinca ĉefurbo.
Ernő Stepanek
Biografio
Ernő Stepanek maturiĝis en Kiskunhalas, poste li akiris diplomon en Hungara Reĝa Modela Desegna Lernejo en 1903. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gyula Benczúr kaj Gyula Pasteiner. Post siaj studoj li instruis desegnon en pluraj hungaraj urboj, fine ekde 1906 en kalvinana gimnazio de Kiskunhalas. Krom la instruado li ankaŭ pentradis pejzaĝojn kaj portretojn, krome ekde 1908 li planis sennombrajn puntojn. Ekde 1914 li partoprenis en ekspozicioj.
Barbués
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefa vidindaĵo estas la preĝejo; la kastelo de la 16-a jarĉento, romanika kun islama influo; kaj la domego Gabarre, de la 18-a jarcento.
Józsefné Szakács
Józsefné Szakács [jOĵefnE sakAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szakács Józsefné estis hungara brodistino. Ŝia origina naskiĝa nomo estis Mészáros Magda, ŝia nepo estis Rita Lovászné Juhász.
Magda Mészáros naskiĝis la en Jászfényszaru, li mortis la  en Gyöngyös.
UBS
UBS estas svisa banko kaj financa firmao kun ĉefsidejoj en Zuriko kaj Bazelo, kiu estas precipe aktiva en valoradministrado, investo kaj borsmaklerado.
Józsefné Szakács
Biografio
Familio de Magda Mészáros translokiĝis al Mátraterenye, kie la juna Magda konatiĝis kun la belaj lokaj popolkostumoj. Ŝi kolektis brodaĵojn kaj ankaŭ ŝi komencis brodadi. En 1942 ŝi edziniĝis kaj prenis la tiutempe oficialan geedziĝan nomon Józsefné Szakács. La nova paro translokiĝis al Vámosgyörk, en 1956 al Mátrafüred, kiu estas ekstera urboparto de Gyöngyös. Ŝi instruis la lokajn virinojn brodi, krome ŝi kolektis brodaĵojn kaj ankaŭ ŝi kreis ilin. En 1980 ŝi establis muzeon pri brodaĵoj en la propra loĝejo. La muzeo kun 1500 eroj jam estas protektata. En la urbo ŝi konstante instruis la brodan teknikon.
UBS
UBS estas la plej granda valoradministranto de la mondo. La banko estis kreita en 1998 per la fuzio de la bankoj Schweizerische Bankgesellschaft en Zuriko kaj Schweizerischer Bankverein en Bazelo. La antaŭuloj de la banko estis establitaj en la mezo de la 19-a jarcento, kaj dum sia historio transprenis kaj kunfalis kun kelkaj aliaj bankoj. UBS estis origine mallongigo por Union Bank of Switzerland (Unia Banko de Svislando).
En 2007, la banko havis 81 557 dungitojn en 50 landoj. Pli ol 30,000 el ili laboris en Ameriko.
En 2022, la svisa banko Credit Suisse renkontis financajn malfacilaĵojn. La svisa registaro negocis solvon, en kiu UBS transprenas la tutan Credit Suisse.
Csaba Varga (matematikisto)
Csaba Varga [ĉaba], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Varga György Csaba estis rumania hungara matematikisto, altlerneja instruisto.
Csaba Varga naskiĝis la  en ro:Fântânele, Mureș, li mortis la  en Cluj.
Biografio
Csaba Varga maturiĝis en gimnazio en Sighișoara, poste li akiris matematikistan diplomon en Universitato Babeș-Bolyai en 1983. Li instruis en Bistrița (1983 - 1990), poste en la universitato. Li estis asistanto (1990), lektoro (1991), docento (1998), vicdekano (1996-1998), profesoro (2005). Intertempe li doktoriĝis en la universitato en 1996. Li ricevis premiojn inter 2004-2017. Li havis edzinon.
Rapperswil SG (stacidomo)
Rapperswil SG estas fervoja stacidomo en Rapperswil-Jona, Svislando.
Veit Winsheim
Veit WINSHEIM (ankaŭ: Vitus Oertel, Veit Örtel, Vinshemius, Vuincemius, Windsheim; naskiĝinta la en Windsheim, mortinta la  en Wittenberg) estis germana retorikisto, filologo, medicinisto kaj fakulo de la helena lingvo.
Vivo
Post trejniĝoj preparaj en Deventer Winsheim ekstudentis en la somera semestro 1520 ĉe la Universitato de Vieno ĝuante stipendion de 20 guldenoj. La sekvan jaron li iris kiel instruisto al Buda de kie li forpelitis en la 1523-a jaro. En aŭgusto 1523 li ekestis ĉe la Universitato de Wittenberg faronte pliajn studojn ĉe Filipo Melanktono. Unue li organizis en Wittenberg privatan lernejon per kio li fascinigis Melanktonon. En la 30.4.1528 Winsheim bakalaŭriĝis pri filozofio.
La 1-an de majo li iĝis ano de la senato de la fakultato filozofia, kie li transprenis en 1529 la profesorecon pri retoriko de Hermann Tulken. Post kiam li jam ekde 1536 anstataŭigis de tempo al tempo Melanktonon en la instruado de la helena lingvo li iĝis en la 4.8.1541 ties posteulo ĉekatedre. En la 4.2.1550 Winsheim doktoriĝis ĉe la medicina fakultato kaj ekdocentis ekde la 31.12.1550 ankaŭ pri medicinaĵoj. Tamen li neniam profesoris medicinfakultate; anstataŭe li transprenis post la morto de Melanktono ties prelegojn pri logiko kaj faris ankaŭ la funebran paroladon en la helena lingvo dum la entombigo.
Familio
Winsheim estis la edzo de Anna Rüpelin kun kiu li havis la filon Veit kiu iĝis fama profesoro pri jurscienco, sep aliajn filojn kaj du filinojn. Je memoro patra la filo Veit komisiis en 1586 la faron de belega epitafo kiu troviĝas en la Mario-kirko en Wittenberg; samtempe temas pri la lasta bildo farita fare de Lucas Cranach la pli juna. La filino Anna edziniĝis al la orientfrisa kanceliero Thomas Franzius. Ankaŭ la filoj Johann kaj Christoph havis idojn.
Malprauloj winsheim-aj rezidis sur orientfrislanda kastelo en Warnsath.
Kastili-leona regionismo
Kastili-leona regionismo estas politikaj kaj kultura movado kies celo estas marki kaj konservi la historian kaj kulturan identecon de Kastilio kaj Leono, kio nun estas Aŭtonoma Komunumo de Hispanio.
En la epoko de la Unua Respubliko (1873-1874), la federaciaj respublikanoj elpensis la projekton krei ununuran federacian ŝtaton el dek unu provincoj en la hispana valo de Doŭro, kiu ankaŭ inkludus la provincojn Santandero kaj Logronjo. Antaŭe, en 1869, kiel parto de manifesto, federaciaj respublikanoj reprezentantaj la 17 provincojn Albaceto, Avilo, Burgoso, Reĝurbo, Kvenko, Gvadalaĥaro, Leono, Logronjo, Madrido, Palencio, Salamanko, Santandero, Segovio, Sorio, Toledo, Valadolido kaj Zamoro proponis en la tiel nomata Kastilia Federacia Pakto la formadon de ento konsistanta el du malsamaj ŝtatoj: la ŝtato Malnova Kastilio - kiu estus konstituita de la nunaj kastili-leonaj provincoj kune kun tiuj de Logronjo kaj Santandero-, kaj la ŝtato Nova Kastilio, kiu estus konformita de la nunaj provincoj de Kastilio-Manĉo plus la provinco Madrido. La fino de la respubliko, komence de 1874, bremsis la iniciaton.
En 1921, okaze de la kvara centjariĝo de la batalo de Villalar, la Urbodomo de Santandero rekomendis la kreadon de kastilia kaj leona komunumo el dek unu provincoj, ideo, kiu estus konservita en postaj jaroj. Fine de 1931 kaj komencoj de 1932, leonano Eugenio Merino ellaboris tekston, en kiu li fondis la kastili-leonan regionismon. La teksto estis publikigita en la Diario de León.
Dum la Dua Respubliko, precipe en 1936, estis granda regionisma agado favora al regiono el dek unu provincoj, kaj eĉ disvolvis bazon por la Statuto de Aŭtonomeco.
La fino de la Civila Milito kaj la komenco de la frankisma reĝimo ĉesigis la aspirojn de aŭtonomeco por la regiono. La filozofo José Ortega y Gasset kolektis ĉi tiun skemon en siaj publikaĵoj. Post la morto de Francisco Franco, regionistoj, aŭtonomistoj kaj naciismaj organizoj (kastili-leona regionismo kaj kastilia naciismo) aperis kiel la Regiona Alianco de Kastilio-Leono (1975), Regiona Instituto de Kastilio-Leono (1976) aŭ la Aŭtonoma Naciisma Partio de Kastilio kaj Leono. (1977). Poste, post la formorto de tiuj organizoj, la Regionisma Unuiĝo de Kastilio kaj Leono aperis en 1993. En junio 1978, Kastilio kaj Leono akiris la antaŭ-aŭtonoman reĝimon, per la kreado de la Ĝenerala Konsilio per Reĝa Dekreto 20/1978, de la 13-a de junio.
Smolnice
Smolnice estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Smolnice situas proksimume 6 km sudoriente de Louny. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1337.
Torres de Barbués
Torres de Barbués [TOres debarBŬES] estas municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Monegros (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Monegros, nordoriente de la teritorio de Almuniente, kaj sude de tiu de Barbués, nordokcidente de la Montaro Alcubierre kaj norde de la depresio de Ebro ĉe la ebenaĵo Llanos de la Violada. La rivero Flumen trairas la municipan teritorion, je centoj da metroj norde de la preĝejo.
Historio
La areo de Torres de Barbués estis loĝata jam antaŭ la romia epoko fare de ilergetoj, kies teritorio estis inter la riveroj Segre kaj Gállego. Je la alveno de la romianoj, la ebenaĵoj de Tardienta kaj Almudévar, tra kiu estis la Via Lata —vojo inter Caesaraugusta kaj Oska—, estis kultivejoj por cerealoj. ​
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo. La fronto stabiliĝis meze de ambaŭ tendaroj. La tranĉelinioj etendiĝis tra la tuta ĉirkaŭaĵo. La damaĝoj kaj sekva migrado estis akra frapo kontraŭ la loko.
Kadre de la frankismaj klopodoj restrukturigi la ruran etoson oni konstruis novan loĝlokon Valfonda de Santa Ana.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Torres de Barbués: oni malaltiĝis el 544 loĝantoj post la loĝigo kaj aligo de Valfonda de Santa Ana ĝis nunaj 256 loĝantoj (2022), spite proksimecon al la provinca ĉefurbo.
(100681) 1997 YD1
(100681) 1997 YD1 esta marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Orbito
Ĝia klinata discentra orbito krucas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo : ĝia marsa MOID estas 0,263606 astronomia unuo (39,435 milionoj da km).
Torres de Barbués
Aktualo
Ĉefa vidindaĵo estas la baroka preĝejo de la 17-a jarcento. La sonorilturo estis konstruita fine de la 19-a jarcento, rehabilitita kaj inaŭgurita la 17an de decembro 2011. Tamen la 21an de aprilo 2017, la sonorilturo tute kolapsis.
Kastelo Hainrode
Kastelo Hainrode (Schloss Hainrode) troviĝas en la ebeno de la urbo Bleicherode en Germanujo.
Historio
La nomo Wöbelsburg por ĉi tiu kastelo ja bonas ĉar ĝi troviĝas ĉe la norda tegmento de Hainleite-montokresto ĉe la transirejo al ĉe la apudrivera herbejo de Wipper (Unstrut), simile al la muroensemblo de sur la montosprono supre de Hainrode: la tiaĵo nomiĝas Wöbelsburg. La biena kastelo konsideratas posteula areo de tiu iama remparburgo. La komencoj de Wöbelsburg estas verŝajne en la 12-a jarcento. Nur senjorejo kun etaj ekonomiejoj unue ekzistis verŝajne. Temis pri antaŭa bienetejo. Post la jaro 1531 ekposedantis pri la bieno en Hainroda la senjoroj de Bila kiuj ŝanĝis ĝin je kavalira bieno impresa. La kastelsimilaj aĵoj tamen ne antaŭ la 18-a jarcento starigitis.
En 1945 la komunistoj eksproprietigis la posedantojn. La kastelo transprenis en popolproprietecon kaj estis ĝis 1997 vartejo por suĉinfanoj kaj tre etaj infanoj. La kastelo konsistas el tri ejoj kun apudantaj parko, herbejoj kaj arbaro. En niaj tagoj nederlandanoj havas tie gastejon por ekskursantoj.
Visp (stacidomo)
Visp estas fervoja stacidomo en Vispo, Svislando.
Sierre-Siders (stacidomo)
Sierre/Siders estas fervoja stacidomo en Sierre, Svislando.
Murten-Morat (stacidomo)
Murten/Morat estas fervoja stacidomo en Morato, Svislando.
Smržov
Nomon Smržov havas pluraj setlejoj:
Ĝi povas ankaŭ aperi en la nomo de jenaj setlejoj:
Kojetice
Nomon Kojetice havas pluraj municipoj aŭ lokoj:
Ziegelbrücke (stacidomo)
Ziegelbrücke estas fervoja stacidomo en Schänis, Svislando.
32186 McMullan
32186 McMullan estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 5:11 kun Marso.
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS la elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan planedan sciencistinon Sarah McMullan, diplomigitan de la Imperia Kolegio Londona, kiu laboras pri la modeloj de aeraj eksplodoj pro asteroida alfrapo. Ŝi estas estrino de la UK Fireball Alliance, kunlaboro por helpi, ke diversaj britaj meteoraj grupoj laboru kune, gvidinte al la remalkovro de la meteorŝtono de Winchcombe in 2021.
Preĝejo Sankta Blazio (Zella-Mehlis)
La luterana Preĝejo Sankta Blazio (germane: Kirche St. Blasius) estas belega, baroka halkonstruaĵo en Zella-Mehlis, Germanujo, kiun prizorgas la Eklezidistrikto Meiningen ene de la Evangelia Eklezio de Meza Germanujo.
Historio kaj arĥitekturo
Konstruitis nova kirko en la kvartalo Zella inter 1768 kaj 1773 por anstataŭigi Blazio-kapelon kiu detruitis per incendio en la 25.5.1762. Ĉefkonstruisto estis Johann David Weidner kaj konsekriĝo eblis en la 27.11.1774. Modelis por ĝi la ĉefverko de Weidner, la dum la Dua mondmilito ruinigita ĉefverko Preĝejo Sankta Miĥaelo (Ohrdruf). Kun siaj kverovala, horizontala projekciaĵo, sela groptegmento kaj meze elsaltanta norda turo ĝi nombriĝas inter la plej gravaj ekleziaj egalaksaj konstruaĵoj de tuta Turingio.
La halo evoluigitis tre eble per orientiĝo je la planoj de Gottfried Heinrich Krohne por Preĝejo Sankta Georgo (Eisenach) el rektangulo kun rondigitaj mallarĝaj flankoj. La ekstero havas parceliĝon kun ĉeangulaj pilastraj frisoj el naturŝtono estantaj en kontrasto al la pucitaj fasadoj. Altaj malkrutarkaj fenestroj lumigas la internon kaj mansardotegmento kun lukarnoj finis la arĥitekturan juvelaĵon. Ĉe ĉiuj flankoj estas enirejoj kaj sude ĝi - kvazaŭ ĝi estu alia elstaraĵo krom la rekte kontraŭa turo - pli zorge aranĝitis per triflanka antaŭkonstruaĵo kun triangula gablo.
Havas la interno du neinterrompitajn galeriojn. La teatrosimila metiĝo de la benkoj kaj la fokusiĝo alaltara ĉe la longa akso ankoraŭ plifortigas la centrigitan karakteron de tiu ĉi luterana predikada loko.
Meblaro
La baroka ambona altaro kun rokajla dekoracio troviĝas sur la suda longa flanko dume malsamflanke estas la politikista loĝio kun orgeno supra. Tiu instrumento havas orgenfasadon el la 1778 jaro kun laŭraj ĉiroj kaj rokajlaĵoj. La orgeno disponigas 25 registrojn, du klavarojn kaj pedalon. Ĝin restaŭris en 1990 la firmao de Alexander Schuke el Potsdamo.
Muzaffarpur
Muzaffarpur,, मुज़फ्फरपुर estas urbego en norda Barato, en subŝtato Biharo, en la kantono Tirhut, kie ĝi estas ties sidejo, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas same ties sidejo. La loknomo estas nomportanto de la fondinto ĥano Muzaffar.
Demografio
En 2011 Muzaffarpur havis da loĝantoj kun legopovo 75%, pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Muzaffarpur situas sur ebenaĵo laŭ averaĝa alteco de 60 m super la marnivelo laŭ rivero en tre aktiva sisma zono. Haĝipur troviĝas 50, Darbhanga 52, Sitamarhi 54, subŝtata ĉefurbo Patnao 62, Motihari 75, Ĉapra 75, Sivan 102, Begusaraj 108, Saharsa 124, Kolkata 498, tutlanda ĉefurbo Delhio 853, Mumbajo 1514 kilometrojn (aere).
Historio
Muzaffarpur estis fondita fare de ĥano Muẓaffar dum la brita regado por administri grandan areon. Ĝi estis municipo en 1864. En 1934 katastrofa sismo okazis kun multe da mortintoj kaj damaĝoj. En 1977 du areoj estis forigitaj por establi novajn distriktojn.
Ekonomio
Agrikulturo ludas gravan rolon en la ekonomio. La liĉio - kiu estas havebla de majo ĝis junio - estas plejparte kultivita en la plena distrikto de Muzaffarpur produktante proksimume tunojn jare. Liĉioj estas eksportitaj al ne nur enlande, sed ankaŭ eksterlande. Firmao loke produktas aromajn vinojn el liĉio-suko. Menciindas ankaŭ la produktado de tabakoj, mangoj, rizoj kaj beteloj. En la urbo longe oni produktis fervojajn vagonojn sed iom da teksa industrio restis.
Eduko
En Muzaffarpur universitato kaj 5 altlernejoj funkcias.
Religioj
La ĉefa religio en Muzaffarpur estas hinduoj kun, poste islamanoj kaj kristanoj kun.
Lingvoj
En Muzaffarpur la lokaj lingvoj estas la bojpura kaj majtila, la oficiala dokumenta lingvo estas la hindia, krome oni parolas ankaŭ urdue.
Klimato
Muzaffarpur situas en humida subtropika klimato (Cwa). La temperaturo varias inter 20-31 °C. Jare pluvas mezume 1147 mm, en ĉiuj monatoj pluvas iomete, sed inter junio kaj septembro tre ofte pro la musono.
Trafiko
Muzaffarpur havas fervojajn liniojn al Motihari, Samastipur kaj Haĝipur. 7 ĉefvojoj kuras al la urbego. La loka flughaveno funkciis de 1967 ĝis 1982. La plej proksima enlanda flughaveno fakte funkcias en Darbhanga, la internacia en Patnao.
Smržov (distrikto Jindřichův Hradec)
Smržov (Smerschow) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. En la jaro ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1367.
Tardienta
Tardienta [tarDJENta] estas municipo de Hispanio, en la nordokcidenta pinto de la komarko Monegros (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordokcidenta pinto de la komarko Monegros, nordokcidente de la teritorio de Torralba de Aragón, kaj sudokcidente de tiu de Sangarrén, nordokcidente de la Montaro Alcubierre kaj norde de la depresio de Ebro.
La loĝloko Tardienta (389 msm) estas je 26 km de Huesko, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas komunikata per la ŝoseo A-1211 kiu komunikas kun Torralba de Aragón sudoriente kaj kun Almudévar nordokcidente, kaj krome kun Valfonda de Santa Ana, Torres de Barbués kaj Almuniente sudoriente.
Historio
Tardienta estis loĝata jam antaŭ la romia epoko fare de ilergetoj, kies teritorio estis inter la riveroj Segre kaj Gállego. Je la alveno de la romianoj, la ebenaĵoj de Tardienta kaj Almudévar, tra kiu estis la Via Lata —vojo inter Caesaraugusta kaj Oska—, estis kultivejoj por cerealoj. ​
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
Interligilo : organo de la Internacia Poŝtista kaj Telekomunikista Esperanto-Asocio
Interligilo, subtitolita Organo de la Internacia Poŝtista kaj Telekomunikista Esperanto-Asocio, estis dumonata fakgazeto pri internacia apliko de Esperanto en poŝto kaj telekomunikado, eldonita de Internacia Poŝtista kaj Telekomunikista Esperanto-Asocio. Ĝi aperis de 1968 al 1989 en Sofio.
Tardienta
Historio
En 1118 Tardienta kaj apudaj lokoj estis konkeritaj de kristanoj el Francio kaj Aragono, estritaj de Gastón de Verán, gravulo de Bigorre kaj la reĝo Alfonso la 1-a; ili konkeris la naturan komarkon Violada, la nordon de Monegros kaj centron de la valo de Ebro. Sed Tardienta, loĝata ĉefe de islamanoj forpelitaj el Huesca, floris en la epoko de la Katolikaj Gereĝoj. Kune kun la islama loĝantaro kiu restis ĝis 1610 ankaŭ juda komunumo kunvivis kun moriskoj kaj kristanoj post la konkero kaj ĝis 1492. ​
Interligilo : organo de la Internacia Poŝtista kaj Telekomunikista Esperanto-Asocio
La publikigaĵo fakte estis la en 1968 laŭnome ŝanĝita revuo Heroldo : bulteno de Internacia Poŝtista kaj Telekomunikista Esperanta Asocio al kiu ĝi sukcedis ĝis 1989.
La Interligilo de l' P.T.T. : centra organo de fakinformoj el Parizo, kiu aperis de 1922 al 1951 laŭenhave estis la antaŭulo de Heroldo kaj Interligilo.
Tardienta
Historio
En la Mezepoko, Tardienta estis domaro de Almudévar ĝis en 1786 Karolo la 3-a donis al la municipo la titolon de Villa kaj la lokanoj dankis metante lilifloron, simbolo de Burbonoj, en la urba blazono.
Dum la franca invado, Francisco de Goya faris almenaŭ du pentraĵojn kun referenco al Tardienta, kiu ludis gravan rolon alportante municion al la sieĝita urbo Zaragozo. Temas pri la pentraĵoj "Fabrikado de kugloj en la Montaro de Tardienta" kaj "Fabrikado de pulvo en la Montaro de Tardienta".
Pascual Madoz, en sia Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España, registri, ke en 1845 Tardienta havis «300 domojn; bazlernejon; urbodomon kaj prizonon samloke» kaj ke oni produktis tritikon, sekalonm hordeon, avenon, vinon, vakson, mielon, kaj legomojn; krome estis ŝafobredado. ​
En la 16a de aŭgusto 1861, alvenis al Tardienta la unua trajno, kio helpis la instalaĵon de kelkaj industrioj, inter kiuj elstaris farunfabrika komplekso ekde 1922, helpita de Mariano Gavín Pradel, industriisto kaj urbestro de Tardienta dum la diktaturo de la generalo Miguel Primo de Rivera, kiu eĉ venis al inaŭguro. Historie ĝi iĝis grava fervoja nodo, kiu ligis la linion Madrido-Barcelono kun la aliro al Francio tra Canfranc. Aktuale, ĝi estas la plej malgranda hispana municipo ĉe kiu la grandrapida trajno AVE haltas ĉe la Stacio de Tardienta.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo. En 1936 Tardienta restis en teritorio fidela al la respubliko, dum apuda Almudévar estis kontrolita de la insurekcia tendaro. Inter viktimoj menciindas la iama diktatorepoka urbestro Mariano Gavín Pradel. Tiel komenciĝis longa batalo, ĉar la fronto stabiliĝis meze de ambaŭ loĝlokoj. La tranĉelinioj etendiĝis tra la tuta ĉirkaŭaĵo. La 23an de marto 1938 eniris en la loko la frankistaj trupoj. La loko rekuperiĝis nur post jaroj. La damaĝoj kaj sekva migrado estis akra frapo kontraŭ Tardienta.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Tardienta: oni malaltiĝis el 2 248 loĝantoj en 1930 ĝis 1620 post la milito en 1950 kaj poste el 1 907 loĝantoj en 1960 ĝis nunaj 937 loĝantoj (2022), spite proksimecon al la provinca ĉefurbo.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al natura, kultura kaj rura turismo.
Výškov (Chodová Planá)
Výškov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Chodová Planá en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km oriente de Chodová Planá. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/198. Estas ĉi tie registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Výškov situas en katastra teritorio Výškov u Chodové Plané kun areo 4,6 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1237.
Kastiliismo
Historio
En la epoko de la Unua Respubliko (1873-1874), la federaciaj respublikanoj elpensis la projekton krei ununuran federacian ŝtaton el dek unu provincoj en la hispana valo de Doŭro, kiu ankaŭ inkludus la provincojn Santandero kaj Logronjo. Antaŭe, en 1869, kiel parto de manifesto, federaciaj respublikanoj reprezentantaj la 17 provincojn Albaceto, Avilo, Burgoso, Reĝurbo, Kvenko, Gvadalaĥaro, Leono, Logronjo, Madrido, Palencio, Salamanko, Santandero, Segovio, Sorio, Toledo, Valadolido kaj Zamoro proponis en la tiel nomata Kastilia Federacia Pakto la formadon de ento konsistanta el du malsamaj ŝtatoj: la ŝtato Malnova Kastilio - kiu estus konstituita de la nunaj kastili-leonaj provincoj kune kun tiuj de Logronjo kaj Santandero-, kaj la ŝtato Nova Kastilio, kiu estus konformita de la nunaj provincoj de Kastilio-Manĉo plus la provinco Madrido. La fino de la respubliko, komence de 1874, bremsis la iniciaton.
En 1921, okaze de la kvara centjariĝo de la batalo de Villalar, la Urbodomo de Santandero rekomendis la kreadon de kastilia kaj leona komunumo el dek unu provincoj, ideo, kiu estus konservita en postaj jaroj. Fine de 1931 kaj komencoj de 1932, leonano Eugenio Merino ellaboris tekston, en kiu li fondis la kastili-leonan regionismon. La teksto estis publikigita en la Diario de León.
Dum la Dua Respubliko, precipe en 1936, estis granda regionisma agado favora al regiono el dek unu provincoj, kaj eĉ disvolvis bazon por la Statuto de Aŭtonomeco. La fino de la Civila Milito kaj la komenco de la frankisma reĝimo ĉesigis la aspirojn de aŭtonomeco por la regiono.
Albero Bajo
Albero Bajo [alBero BAĥo] estas municipo de Hispanio, en la norda pinto de la komarko Monegros (kies ĉefurbo estas Sariñena) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la norda pinto de la komarko Monegros, norde de la teritorio de Grañén kaj oriente de Sangarrén; kaj norde de la depresio de Ebro inter la rivero Flumen kaj la Kanalo de Flumen.
La loĝloko Albero Bajo (411 msm) estas je 13 km de Huesko, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio estas komunikata per la ŝoseo A-1213 kun Callén kaj Grañén sude kaj kun Huesca norde.
Historio
La araboj loĝis en la areo kaj ili lasis agrikulturan reton kaj ankaŭ loknomojn. Ekde la falo de la Kaliflando de Kordovo en 1010, la areo ekdependis de Zaragozo, Ilerdo aŭ Ŭesko, depende de la povo de la koncerna tajfo. Tiuepoke oni atingis favoran konsideron por la islamanoj kiuj restis, regotaj per sia propra juro. La forpelo de la moriskoj de 1610 rezultis en grava krizo en la loka ekonomio. Dum ĉirkaŭ ok jarcentoj la moriskoj estis grava parto de la loĝantaro, esenca ekonomie en agrikulturo kaj artmetioj.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Albero Bajo: oni malaltiĝis ĝis nunaj 134 loĝantoj (2022), spite proksimecon al la provinca ĉefurbo.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealoj, migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefa vidindaĵo estas la preĝejo; la restaĵoj de kastelo; kaj naturaj lokoj.
Třískolupy (Výškov)
Třískolupy (germane: Schiessglock) estas katastra teritorio kaj pereinta vilaĝo en distrikto Louny. La vilaĝo estis forloĝigita kaj detruita ĉirkaŭ la jaro 1970 dum konstruado de Elektrejo Počerady. La katastra teritorio Třískolupy kun areo 3,38 km² estas konsisto de municipo Výškov.
Výškov
Výškov (Wischkowa) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie. La loka fervoja haltejo nomiĝas Výškov v Čechách (la kromnomo estis verŝajne elektita pro celo de diferencigo de la moravia urbo Vyškov, al kiu oni diris ankaŭ Víškov kaj al kiu oni aldonis kromnomon na Moravě).
Postal Savings Bank of China
Poŝta Ŝparkasa Banko de Ĉinio (ĉine : 中国邮政小老铁行 ) estas komerca podetala banko fondita en 2007 kaj kun sidejo en Pekino, la ĉefurbo de Ĉinio. La banko disponigas bazajn financajn servojn al malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj, kamparaj klientoj, kaj malriĉaj klientoj. Ĝis la 31-a de decembro 2017, la banko havas proksimume 39 798 filiojn kiuj kovras la tutan Ĉinion.
Výškov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1392.
Postal Savings Bank of China
La banko estis establita en 2007 kun komenca kapitalo de 20 miliardoj da renminbi fare de la Ĉina Poŝtejo. Nuntempe, ĝi havas deponejojn entute 1,5 miliardojn da usonaj dolaroj, kaj la duan plej grandan nombron da branĉoj post la Agrikultura Banko de Ĉinio.
Výškov
Memorindaĵoj
En la vilaĝplaco situas baroka kapelo de Oferado de Virgulino Maria el la jaro 1743.
Postal Savings Bank of China
Dum la tutmonda financa krizo de 2008–9, la ĉina registaro faris plurajn paŝojn por disvastigi nacian ekonomian stimulprogramon al kamparaj lokoj en Ĉinio. Tio inkludis la uzon de mikrofinancoservoj disponigitaj fare de la banko kiel ilo por nacia evoluo kaj malriĉecredukto.
Výškov
Partoj de municipo
Al la municipo apartenas ankaŭ katastra teritorio de la pereinta vilaĝo Třískolupy.
Kojetice (distrikto Třebíč)
Kojetice (alie anakaŭ Kojetice na Moravě, Kojetitz) estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Zálužice
Zálužice (Saluschitz) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie. En distanco 5 km okcidente situas urbo Žatec, 14 km oriente urbo Louny, 18 km sudokcidente urbo Podbořany kaj 20 km norde la statuta urbo Most.
Hříškov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Kroatio en la Olimpikoj
La Kroata Olimpika Komitato kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1991 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1993.
Zálužice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1517.
Kroatio en la Olimpikoj
Kroataj atletoj gajnis kvardek-unu medalojn ĉe la Someraj Olimpikoj, inkluzive de oraj medaloj de la vira handbalteamo de manpilko en 1996 kaj 2004, same kiel de oraj medaloj de la diskoĵetistino Sandra Perković en 2012 kaj 2016. Ĉe la Vintraj Olimpikoj, Janica Kostelić venkis ses medalojn, el tiuj kvar orajn, inter 2002 kaj 2006, ŝia frato Ivica gajnis kvar arĝentajn medalojn en 2006, 2010 kaj 2014, kaj Jakov Fak gajnis bronzan en 2010.
1992
En la Somera Olimpiko 1992 en Barcelono partoprenis 39 kroataj sportistoj.
1996
En la Somera Olimpiko 1996 en Atlanta partoprenis 84 kroataj sportistoj.
2004
En la Somera Olimpiko 2004 en Ateno partoprenis 81 kroataj sportistoj.
2008
En la Somera Olimpiko 2008 en Pekino partoprenis 105 kroataj sportistoj.
2012
En la Somera Olimpiko 2012 en Londono partoprenis 110 kroataj sportistoj.
2016
En la Somera Olimpiko 2016 en Rio-de-Ĵanejro partoprenis 87 kroataj sportistoj.
2020
En la Somera Olimpiko 2020 en Tokio, prokrastita al 2021, partoprenis 59 kroataj sportistoj.
1992
En la Vintra Olimpiko 1992 en Albertville partoprenis 4 kroataj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis.
1994
En la Vintra Olimpiko 1994 en Lillehammer partoprenis 3 kroataj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis.
1998
En la Vintra Olimpiko 1998 en Nagano partoprenis 6 kroataj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis.
2002
En la Vintra Olimpiko 2002 en Sallaga Urbo partoprenis 14 kroataj sportistoj.
2006
En la Vintra Olimpiko 2006 en Torino partoprenis 22 kroataj sportistoj.
2014
En la Vintra Olimpiko 2014 en Soĉio partoprenis 11 kroataj sportistoj.
2018
En la Vintra Olimpiko 2018 en Pjonĉango partoprenis 19 kroataj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis.
2022
En la Vintra Olimpiko 2022 en Pekino partoprenis 11 kroataj sportistoj. Medaloj ne atingiĝis.
Preĝejo Patrono de Hungaroj (Mezőkeresztes)
La preĝejo Patrono de Hungaroj (hungare Magyarok Nagyasszonya) estas eklezia konstruaĵo en urbo Mezőkeresztes (Hungario).
Katenmazuro
Katenmazuro (Mazur Kajdaniarski) – poemo (poste kanto) de Ludwik Waryński, verkita kunlabore kun aliaj malliberuloj, en la jaroj 1885-1886 en la 10-a Pavilono de la Varsovia Citadelo.
Erika Medveczky
[medvecki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Medveczky Erika estas hungara kajakisto, olimpiano, okfoja mondĉampiono.
Katenmazuro
Historio
Ĝi estis unue presita en la varsovia socialista gazeto Robotnik (numero 31 el la 4-a de junio 1899) laŭ iniciato de Józef Piłsudski kaj kun lia informa noto. Ĝi ne estis tiutempe populara kaj aperadis ĉefe kiel poemo. La unua melodio estis el Podolia Mazuro de Maurycy Gosławski, sed poste oni ekuzis pli seriozan melodion uzatan por teksto de Wincenty Pol (Fratoj, datreveno, do laŭkutime).
Erika Medveczky
naskiĝis la en Budapeŝto.