cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Funikularo de Liono
Du funikularoj restas hodiaŭ malfermitaj al ekspluatado: linioj F1 (Saint-Jean - Saint-Just) kaj F2 (Saint-Jean - Fourvière), enkorpigitaj en la Metroo de Liono.
Saint-Agnant-près-Crocq
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Saint-Agnant-près-Crocq situas je alteco de 824 metroj.
Funikularo de Liono
La funikularo Croix-Paquet - Croix-Rousse estis transformita en dentorelan fervojon kaj estis plilongigita por fariĝi la tria linio de la metroo de Liono (Linio C).
Blua nano
Nur tre malmultaj steloj de tiu ĉi speco ekzistas; nur unu el 10 milionoj da steloj estas blua nano. Jen la kaŭzo: La relativa kvoto de masoriĉaj steloj estas malgranda, ĉar ilia vivodaŭro estas mallonga; la fuzireago en la interno de la steloj des pli rapide okazas ju pli grandiĝas la maso.
Saint-Agnant-près-Crocq
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Agnant-près-Crocq apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Blua nano
Vidu ankaŭ
Astronomio, Astronomia objekto
Saint-Agnant-près-Crocq
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Robert Chaussat, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Agnant-près-Crocq apartenas al la kantono de Crocq, kies ĉefurbo estas Crocq. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Kopta Eklezio
La vorto Kopto rilatas al membro de unu el la Koptaj eklezioj, t.e. membro de la tradicia kristana komunumo de Egiptio. Origine, la vorto signifis simple "egiptianon", sed nuntempe ĝi signifas specife "egiptan kristanon".
Estas malinterkonsento pri la nombro de kristanoj en Egiptio. Laŭ koptaj fontoj, estas 15–20 milionoj da egiptaj kristanoj, sed laŭ la egipta registaro temas pri nur 4 milionoj. Ĉiuokaze, la kristanoj en Egiptio estas minoritato en islama lando, sed tamen ili reprezentas la plej grandan kristanan komunumon en la Mezoriento. 95 % de la koptoj apartenas al la Kopta ortodoksa eklezio, dum la aliaj estas dividitaj inter la kopta katolika kaj diversaj koptaj protestantaj eklezioj.
Nuntempe multaj koptoj elmigras de Egiptio al aliaj landoj, ofte ĉar ili sentas sin minacataj de islama fundamentismo. Laŭ multaj esploroj, ankoraŭ restas iom da diskriminacio kontraŭ kristanoj en Egiptio.
Kristanismo estis enkondukita en Egiptio de Sankta Marko la evangeliisto, kaj jam en la 3-a jarcento post Kristo, plimulto de la egiptoj estas kristanoj. Kiam la araboj invadis la landon en la jaro 641, ili kunportis Islamon. Kvankvam ili toleris aliajn religiojn, kristanoj estis devigataj pagi specialajn impostojn, kaj estis traktataj kiel duarangaj civitanoj. Dum la postaj jarcentoj multaj konvertiĝis al Islamo.
La kopta kiel nura religia lingvo
Kiel teologia-politika potenco, la araba en Egiptio aŭ sufokis dum jarcentoj aŭ malpermesis la koptan lingvon kiel lingvafrankao, reduktante ĝin al pure liturgia uzo.
Eklezioj apud la Kopta ortodoksa eklezio
Aliaj praegiptaj kristanoj aliĝas al la Kopta katolika eklezio, la Kopta evangelia eklezio aŭ diversaj koptaj protestantaj eklezioj. Ne-praegiptaj populacioj estas grandnombre trovitaj en la urbaj regionoj de Aleksandrio kaj Kairo, kaj estas membroj de la Grek-Ortodoksa eklezio de Aleksandrio, la Katolika Grek-Melkita eklezio, la Armena apostola eklezio, la Romkatolika eklezio, la Episkopa eklezio en Jerusalemo kaj Mezoriento, la Maronita eklezio, la Ĥaldea katolika eklezio, la Siria katolika eklezio aŭ la Siria ortodoksa eklezio.
Leon Chwistek
Leon  (naskiĝis la 13-an de junio 1884 en Krakovo, mortis la 20-an de aŭgusto 1944 en Barviĥa apud Moskvo) – pola pentristo, filozofo, matematikisto, teoriulo pri arto.
Kreado
Matematiko
Kiel logikisto agis rande de t.n. Lvova-Varsovia skolo, kies fondinto estis Kazimierz Twardowski. Siajn logikajn konceptojn (larĝigo de la teorio de logikaj tipoj) verkis respektive al laboraĵoj de Bertrand Russell kaj Henri Poincaré.
Pentrado
En pentrado preferis spontanan kreemon. Li estis fascinita de la urbo kaj ĝia dinamismo. Liaj bildoj ofte estis titolitaj Urbo, Lodzo. Grandan popularecon gajnis lia bildo Skermo de 1920. Kiel artisto okupiĝis ankaŭ pri portreta arto. En la jaroj 1926-1930 pentris ĉirkaŭ cent personecojn de sciencaj kaj intelektaj medioj de Krakovo.
Individuaj ekspozicioj aranĝis en 1927 en Krakovo kaj en 1934 en Lvovo.
Malajzia Skolta Asocio
Malajzia Skolta Asocio, MSA (Persekutuan Pengakap Malaysia, PPM) enhavas geinfanojn, kiuj estas el dek jaraj ĝis la geadoleskantoj dek sep jaraj kaj funkcias en Malajzio kiel organo de skoltismo. La asocio estas la membro de Monda Organizo de la Skolta Movado. MSA fondiĝis kaj estas zorgata de parlamenta leĝo de 1968.
Historio
La skolta aktivado enkondukiĝis kaj pruviĝis en Penango je 1908 kiel la pruva teamo antaŭ la Juna Kristana Asocio kiu estis enkondukita al aliaj lokoj en duoninsulo de Malajo, nun estas Malajzio.
Fondita de skoltoj kun datoj kaj gvidistoj
1908—Penango, trupo de Kristana Asocio de Junaj Viroj
1912—Pahango, G.M Laidlow en Pekan-o, rekomencita en 1927 de H.P Herslet
1913--Sabaho, Reverendo Thomas Cecil Aleĉander en Sandakano
1913—-Saravako, Reverendo Thomas Cecil Aleksander en Kuching (nur komencis ekde 1930)
1915, Marto, 27, Penango, Harold Ambrose Robinson Cheeseman, ĉe lernejo Penang Free
1922—-Kedaho, E.C. Hicks, E.A.G. Stuart, R.P.S. Walker kaj C.W. Bloomfield ĉe Sultan Abdul Hamid lernejo
1926-- Perako, L.R. Wheeler ĉe Kuala Kangsar Malaja lernejo (Malay College Kuala Kangsar)
1926 - Malako, R. Brunstone en Malako
1927 - Terengganuo, A.J. Gracle
1927 - Kelantano, Y.M. Tengku Ahmad Temenggong
1928 - Ĝohoro, Harold Ambrose Robinson Cheeseman en English College Johore Bahru (Nuna Maktab Sultan Abu Bakar).
Ĵamboreoj en Malajzio
Ekde 1966, ĉiuj statoj prenis turnon por organizi la ĵamboreon.
Oficejo de Malajzia Skolta Asocio
Adreso: Jalan Hang Jebat, 50150 Kuala Lumpur.
Labora tago: 5 tagoj unu semajno
Chiavari
Chiavari estas komunumo de Italio. Chiàvari (elp. Kjàvari) (en la liguria: Ciävai, (elp: Ĉavaj), IPA: havas 27494 loĝantoj; Ĝi estas parto de Tigulio, kaj administre ĝi apartenas al la Ĝenova Metropola Urbo, en regiono Ligurio.
Geografio
Ĝi situas sur la orienta liguria Riviero, Ĝi estas komerca, turisma centro kaj feriejo.
Historio
La plej antikvaj dokumentoj eltrovitaj pri la teritorio de Chiavari estas tiu de la imperiestro Otono la Unua datita 25 luglio 972, per kiu la imperiestro donacis al la monakejo de Bobbio kelkajn posedaĵojn inter kiuj la vilaojn de Capellana (la nuna kvartalo Caperana) kaj Rìpus (la nuna Ri). En dokumento de 980 aperas unuafoje la nomon Chiavari, kaj en 1031 Tedisio grafo de Lavagna luprenis de la episkopo de Genova, Landolfo, kelkajn posedaĵojn en la valo de 'Clavari'. De 1059 estas la unua informo pri la vilaĝeto Sanguineto. En la teritorio de Maxena (elparolata Maĵena en la ligura) estis preĝejo de Sankta Petro, pri kiu oni parolas en dokumento de 1164.
La Komunumo de Ĝenovo, dum sia ekspansio al la rivieraj posedaĵoj, trovis fortan kontraŭstaron de la grafoj de Lavagna, kiuj akceptis la regadon de Ĝenovo nur en la dekdua jarcento kaj malgraŭ tio, ili konservis ilian povon en Tigullio. Pro tio en 1167 la ĝenovanoj decidis konstrui la kastelon de Chiavari, kaj poste en 1178 la konstruado de la vilaĝo, laŭ urba plano kiu korespondas al la nuna historia centro de Chiavari.
La familioj Fieschi kaj Ravaschieri, sukcesis tamen pluhavi grandan povon ankaŭ en Chiavari, kontraŭ la familio Rivarola, kiuj subtenis la ĝenovanoj. Dum la dekoka jarcento Chiavari, kiel la aliaj centroj de orienta riviero, plibonigis siajn ekonomiajn kaj kulturajn kondiĉojn. En aprilo 1791 stariĝis en Chiavari la 'Società Economica' - kun la patroneco de la markizo Stefano Rivarola, reganto de la urbo - kun la partopreno de kelkaj urbaj entreprenistoj, intelektuloj, kelkaj nobeloj kaj parton de la religiaj aŭtoritatoj -, laŭ la modelo de la 'Società Patria per le Arti e le Manifatture', kreita en Genova en 1786. Chiavari estis aparte grava dum la napoleona periodo, kiam ĝi estis ĉefurbo de la Departemento de Apeninoj, kaj ankaŭ poste, post la aneksio al Sardinia Reĝolando, ĝi estis ĉefurbo de la samnoma provinco en la jaroj inter 1817 kaj 1859.
La 'Risorgimento'
En 1815 la teritorio de la eksa Respubbliko de Genova estis aneksita al la Reĝolando de Sardinio. Chiavari estis la origina urbo de la familioj de multaj famuloj de la itala 'Risorgimento' ("itala nacia releviĝo")- Giuseppe Mazzini (1805-1872), Giuseppe Garibaldi (1807-1882), la fratoj Nino (1821-1873) kaj Alessandro Bixio (1808-1865); Garibaldi estis elektita deputito de la Parlamento Subalpino kiel representanto de Cicagna en 1848. En Chiavari li estis gastigata de siaj parencoj, post la malsukceso de la Roma Respubbliko, kaj tie en 1849 oni arestis lin en la domo de siaj kuzoj Puccio. Post kiam Nico estis aneksita al Francio, li revenis al Chiavari, kies urba konsilantaro nomis lin Honora Civitano.
6654 Luleå
6654 Luleå estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets ("Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Luleå en nordo de Svedio, ĉefurbo de la provinco Norrbotten ĉe la bordo de la Botnia golfo.
Saint-Bard
Saint-Bard estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 101 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Bard etendiĝas sur 9,36 km², kaj havis 101 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 10 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Bard situas je alteco de 787 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Bard apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Raymond Saby, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Bard apartenas al la kantono de Crocq, kies ĉefurbo estas Crocq. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Malagasa ariaro
La malagasa ariaro - malagase ariary - estas la oficiala valuto de Madagaskaro. Ĝi anstataŭis la frankon de Madagaskaro en 2003. 1 ariaro havas 5 subunuojn, la "iraimbilanjo" (iraimbilanja). Tiel Madagaskaro krom Maŭretanio estas la unusola lando kiu ne uzas la dekuman sistemon ĉe la monunuo. Sur la diversaj monbiletoj daŭre aperas la valoro en la franko. 1 ariaro estas 5 madagaskaraj frankoj.
La kaŭzo de la nova valuto estis laŭ indikoj de la madagaskara centra banko la enkonduko de la Eŭro. Tiel laŭ la centra banko la franko perdis sian ekzistorajton. Interese estas ke la ariaro jam antaŭ la koloniigado de la lando fare de Francio estis la oficiala valuto.
Suzanne E. Smrekar
Suzanne E. SMREKAR estas usona astronomino, geologiistino kaj klimatsciencistino ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio.
Malagasa ariaro
Moneroj
Supre estas montritaj la ekzistantaj moneroj. La moneroj de 0.20 ariaro kaj 0.40 ariaro kaj 4 ariaroj ekzistas, sed ilin oni ne plu eldonas.
Monbiletoj
La aktuala serio de monbiletoj montras pejzaĝojn de Madagaskaro. Ekzistas la sekvaj valoroj:
Suzanne E. Smrekar
Ŝi fariĝis bakalaŭrino pri terfiziko kaj matematiko ĉe la Universitato Brown (Providence, Rod-Insulo) en 1984 kaj doktorino pri terfiziko ĉe la Suda Metodista Universitato en 1990.
Ŝi estis anino de la teamoj de diversaj misioj de la NASA al la planedoj de la sunsistemo, kiel Mars Reconnaissance Orbiter kaj Magellan. Ŝi laboris pri la GEM, instrumento de la misio InSigh, kiu estos lanĉita en 2018.
Laŭ Minor Planet Center ŝi malkovris la asteroidon 6819 McGarvey, kiun ŝi nomis en memoro de sia patrino.
Ŝi ricevis en 2012 la Medalon pro "Exceptional Scientific Achievement" de la NASA.
Nederlanda Okcident-hinda Kompanio
La Nederlanda Okcident-hinda Kompanio (Geoctroyeerde West-Indische Compagnie (GWIC), sed ofte mallongigita WIC) estis organizo kiu dum la 17-a kaj 18-a jarcento ricevis monopolon de la nederlanda registaro por negoci kun ĉiuj kolonioj en Okcident-Hindio, tio estas Nord- kaj Sud-Ameriko kaj Okcident-Afriko. La WIC tamen ankaŭ havis politikajn celojn. La WIC povus translokigi la militon kun Hispanio al la hispanaj kolonioj, pro kio la Nederlanda respubliko ekhavus relativan trankvilon.
La fondo de la WIC
Post kiam la ŝipveturado kaj la negoco en la Atlantika areo ekde la 15-a jarcento longtempe estis en la manoj de la hispanoj kaj la portugaloj, en la 17-a jarcento “piratoj” alproksimiĝis. La angloj kaj la francoj pli kaj pli sukcesis rompi la monopolon de la hispanoj kaj portugaloj. La granda forestanto dum tiu tempo tamen estis Nederlando. Tio estis rimarkinda fakto pro ĝia eminenta pozicio en la komerco kaj ŝipveturado en Eŭropo. Nur je la fino de la 17-a jarcento Nederlando komencis partopreni al la komerco en la Atlantika areo. Unu el la kaŭzoj estis la limigoj kiuj la hispana reĝo Filipo la 2-a fiksis por la komerco de la Malaltaj Landoj (Nederlando) en Eŭropo. Alia kaŭzo estis ke la komerco en Eŭropo atingis saturiĝan nivelon kaj oni devis rigardi pli malproksimen por realigi plivastigon. Krom tio grava impulso dum tiu tempo, estis la enmigrado de multaj komercistoj, sciencistoj kaj metiistoj el la de Filipo la 2-a en 1585 konkerita kaj prirabita urbo Antverpeno. Ĉi tio kaŭzis grandan kreskon de scio kaj kapitalo necesa por ekspedicioj al foraj lokoj en la Atlantika areo. Unu el la sciencistoj kiuj ekloĝis en Amsterdamo en tiu tempo estis Petro Plancio, flandra predikisto kiu ankaŭ okupis sin per la farado de mapoj, tergloboj kaj navigaciaj instrumentoj. <div style="float: right; margin: 0 0 1em 1em; padding: 0.5em; background: #fffff4; border: 1px solid #ddddbb; width: 300px;">
Ke militado dum la unuaj jaroj de la WIC estis grava aktiveco montriĝas el la sekva citaĵo de de la komisiono de la Heren XIX (Sinjoroj XIX) al Piet Hein: "Alsoo ons bij die van de West Indische Compagnie te kennen gegeven is, dat sij inde laestgehoudene Vergaederinge van de Negenthien, beslooten hadden, omme wederom de Compagnie ten besten, ende tot afbreuck der Spaignaerden, in zee te brengen een groot aental van Schepen, ende die aen verscheiden oorden ende gewesten in haere Limiten te gebruijcken, op onse Commissie onder het beleit van een ervaren Admirael ende Capitein Generael, versien met sodanige macht ende Instructie, dat alle andere Admiralen, Commandeurs, Capiteinen en andere Officieren, het sij te land ofte te water met haere onderhebbende Schepen, besette plaetsen, Boots- en Crijchs-volck ter sijner aencomste sich datelick sullen begeven onder sijn commandement ende gebiet, denzelven obedieren." (Tiel oni sciigis nin de la WIC, ke dum la lasta kunveno de la Deknaŭ estas decidita, denove por la bono de la Kompanio kaj por malutilo de la hispanoj, enmarigi grandan nombron da ŝipoj kaj uzi ilin en la diversaj lokoj kaj regionoj de sia teritorio, je nia komisio sub komando de sperta admiralo kaj kapitano generalo, ekipita per tia potenco kaj instrukcioj ke ĉiuj aliaj admiraloj, komandoroj, kapitanoj kaj aliaj oficiroj, ĉu surtere aŭ surmare kun iliaj ŝipoj, okupitaj lokoj, ŝipanoj kaj militistoj je ilia alveno tuj cedas al ilia komando kaj ordonas la saman obeon.)
De organizo de la WIC
La WIC estis organizita laŭ la modelo de la VOC kaj konsistas el la ĉambroj Amsterdamo, Zelando, Maze, Stad en Lande (Urbo kaj Lando) kaj Noorderkwartier (Norda Kvartalo). La estraro konsistis el la Heren XIX (Sinjoroj XIX). Alie ol la VOC la WIC ne rajtis bataligi soldatojn. Por tio oni bezonis la aprobon de la Respubliko. Ĉar en 1621 la Dekdujara Armistico finiĝis kaj la Respubliko denove estis en stato de milito kun Hispanio, ankaŭ la kaperado estis grava celo de la WIC. La konkero de la Arĝentfloto de Piet Hein ankoraŭ hodiaŭ apelas al la fantazio. Kiam tamen en 1648 la paco estis farita kun Hispanio, kaperado ne plu eblis. La plej gravaj komercaĵoj de la WIC estis tabako, sukero, oro kaj sklavoj.
La sklavokomerco
La sklavokomerco estis post 1674 la plej grava fonto de enspezoj. Speciale el Okcident-Afriko la WIC transportis miloj da sklavojn al Ameriko.
La vojaĝo komenciĝis en unu el la multaj nederlandaj havenoj. De tie la holandanoj ŝipveturis laŭlonge la afrika bordo kaj haltis ĉe unu el la nederlandaj fuortoj je la "Ora Bordo" (la nuna Ganao). La plej gravaj estis Elmina kaj Akro. Ĉi tie vilaĝanoj, ofte kun helpo de la enlanda loĝantaro, estis fortrenitaj, brulmarkitaj kaj enŝlositaj en barako. Kiam estis sufiĉe da homoj kaptitaj ili estis enŝipigitaj.
La vojaĝo estis koŝmaro por la sklavoj. La malmulte da manĝaĵo kaj trinkaĵo estis malbona kaj ili estis plenŝtopite kunigitaj. Ili preskaŭ ĉiam ŝipveturis al Curaçao – tio estis mondskale la plej granda sklavostacio de tiu epoko. Ĉi tie ili estis "reordigitaj" por esti plue vendataj.
La WIC kunportis varojn reen al Nederlando, post kio ili denove iris al Okcident-Afriko. Tiel ili ŝipveturis laŭ triangulo kaj tial oni kelkfoje nomis tion triangulveturo.
La malfondo de la WIC
En 1792 la WIC estis malfondita pro malpliiĝantaj enspezoj.
Francisco de Zurbarán
Francisco de ZURBARÁN (naskiĝis la en Fuente de Cantos, mortis la  en Madrido) estis pentristo de la Hispana ora epoko.
Frua genio
Francisco de Zurbarán naskiĝis la 7an de novembro 1598 en Fuente de Cantos (Badajoz, Hispanio). Liaj gepatroj estis Luis de Zurbarán, riĉa komercisto (la vilaĝo estis kaj estas mezvoje el Ekstremaduro al Sevilo), kaj Isabel Márquez, kiuj estis geedziĝintaj en la najbara vilaĝo Monesterio la 10an de januaro de 1588. Aliaj du gravaj hispanaj pentristoj de la sama ora epoko naskus iomete poste: nome Velázquez (1599-1660) kaj Alonso Cano (1601-1667).
Probable li iniciatis al la pentrarto en la lernejo de Juan de Roelas, naskiĝolke, antaŭ eniri, en 1614, en la ateliero de la pentristo Pedro Díaz de Villanueva (1564-1654), en Sevilo, kie Alonso Cano konis lin en 1616. Probable li rilatis ankaŭ al Francisco Pacheco kaj ties disĉiploj, kaj same montras ian influon devenan el Sánchez Cotán kiel observeblas en la Muta naturo kiun pentris Zurbarán ĉirkaŭ 1633.
(17209) 2000 AH148
(17209) 2000 AH148 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Francisco de Zurbarán
Frua genio
Lia lernado finis en 1617, kiam Zurbarán edziĝis al María Páez. La ununura pentraĵo kiun nuntempe oni konas el tiu epoko de la komenco de lia kariero estas pri Senmakulino de 1616.
En 1617 li setlis en Llerena, Ekstremaduro, kie naskiĝis liaj tri gefiloj: nome María, Juan (Llerena 1620 - Sevilo 1649), (kiu estis pentristo, kiel sia patro, kaj kiu mortis dum epidemio de pesto okazinta en Sevilo en 1649), kaj Isabel Paula.
Post la morto de sia edzino, li reedziĝis en 1625 tiam kun Beatriz de Morales, vidvino kaj riĉa, kvankam dek jarojn pli aĝa ol li, kiel lia unua edzino. En 1622 li estis jam rekonita pentristo, pro kio li estis dungita por pentri retablon por preĝejo de sia naskoloko.
Same kiel ĉe la Krucumita Kristo de Velázquez (pentrita ĉirkaŭ 1630, pli rigida kaj simetria), la piedoj de Kristo estas najlitaj separate. Tiuepoke tiaj verkoj, foje monumentecaj, klopodis filoge plezuriĝi per rigardo de krucumado; el tio la nombro de najloj. Aliflanke kaj post la dekretoj de la Koncilio de Trento, la spirito de la Kontraŭreformacio kontraŭstaris la grandajn scenigojn, orientante la artistojn al komponaĵoj kie aperu unike Kristo. Multaj tiamaj teologoj asertis, ke la korpoj kaj de Jesuo kaj de la dipatrino devis esti perfektaj. Zurbarán bone lernis tion kaj iĝis 29jaraĝa nedisputebla majstro.
La sevila majstro
La monaĥoj mercedarios (apartenantaj al la Ordeno de la Favoruloj), krom la tradiciaj votoj de ĉasto, malriĉo kaj obeo, proklamis voton de «elaĉeto aŭ sango» pro kio ili engaĝiĝis donaci sian vivon ŝanĝe al elaĉeto de kaptivuloj riskantaj perdi sian fidon.
Zurbarán volis reprezenti teruron sen montri eĉ ne unu sangoguton. La preskaŭ malferma buŝo ne elsendas dolorkrion, montras la preskaŭ nuligon; jam malfruas por pluvivi.
Okazis ĵaluzo kiam Zurbarán iĝis pentromajstro de Sevilo fare de famaj pentristoj kiaj ekzmeple Alonso Cano, ĉar Zurbarán malakceptis pasi la ekzamenojn por akiri la rajton uzi tiun titolon, konsiderinte ke lia verko estis tiom grava kiom la rekono de aliaj grandaj artistoj. Eĉ senekzamene Zurbarán ricevis mendojn de familioj nobelaj kaj de grandaj konventoj protektitaj ofte de mecenoj, kiaj ekzemple de jezuitoj.
Nacia glorio
Li revenis al Llerena, kie li pentris, senpage, pentraĵon por la preĝejo Nuestra Señora de la Granada pro sia adoro al la Virgulino Maria. La mendoj akumulixgis ekzemple por Jerez de la Frontera, por Sevilo, ktp. Tiu lasta urbo tiam havenurbo ĉe la rivero Guadalquivir, estis unu de la grandaj eŭropaj havenurboj kiu vivtenis sin el la komerco kun Ameriko. Zurbarán ekproduktis religiajn pentraĵojn por la amerika merkato (foje laŭ serioj de sanktuloj de dek kaj pli da verkoj) kaj jam en 1638 li reklamis la pagon de mono ŝuldita el Limo. Ekzemplo kurioza de la produktado de Zurbarán por Ameriko estas la serio de dek du pentraĵoj nome La triboj de Israelo, aktuale en Auckland, County Durham, Anglio; ŝajne ili ne alvenis al Ameriko pro atako de piratoj.
En 1639 mortis lia dua edzino, Beatriz, kaj tiujare Zurbarán pentris Kristo en Emaus (Muzeo de Belartoj, Meksiko) kaj Sankta Francisko ekstaze. En 1641 lia filo Juan edziĝis al Mariana de Cuadros (filino de riĉa komercisto) kiu mortis tuje.
En januaro 1643 la Grafo-Duko Olivares, ĝis tiam favorulo de Filipo la 4-a, ekziliĝis. Olivares estis estinta granda protektanto de la andaluziaj pentristoj. Tiu politika krizo sumiĝis al bremsado de komerca aktivado de Sevilo, kio rezultis en malaltiĝo de pentraj mendoj. Zurbarán, alte estimata, ne tiom suferis tiun krizon. En 1644 edziĝis al Leonor de Tordera, filino de juvelisto. Ŝi estis 28jaraĝa dum Zurbarán 46jaraĝa. Ili havis ses gefilojn.
Ĉirkaŭ 1636, Zurbarán intensigis la eksportadon al Sudameriko. En 1647, konvento perua mendis 38 pentraĵojn, 24 el kiuj devis esti Virgulinoj naturgrandaj. En la amerika merkato vendis ankaŭ kelkajn nereligiajn pentraĵojn, kio helpis kontraŭ la malpliiĝo de la andaluza klientaro. Per trovita kontrakto oni scias, ke Zurbarán vendis al Bonaero 15 martirinojn, 15 reĝojn kaj famulojn, 24 sanktulojn kaj patriarkojn (ĉiuj naturgrandaj) kaj ankaŭ naŭ pejzaĝojn nederlandajn. Zurbarán povis havi gravan atelieron kun lernantoj kaj helpantoj. Lia filo Juan, konata kiel bonkvalita pentristo de mortaj naturoj (kuirejoj, merkatoj kaj aliaj fonoj), laboris probable por sia patro. Bela morta naturo de Juan de Zurbarán troviĝas en muzeo de Kievo.
Komence de 1650 Zurbarán veturis denove al Madrido. Pentris tiam per la tekniko de sfumato, mirindan vizaĝon de la dipatrino en la Anunciacio (1638) kiu troviĝas en la Muzeo de Grenoblo, kaj Kristo krucportanta de 1653 (katedralo de Orleans). En 1658 la kvar grandaj hispanaj pentristoj —nome Zurbarán, Velázquez, Alonso Cano kaj Murillo— troviĝis en Madrido. Zurbarán atestis dum priserĉado farita kontraŭ Velázquez, kio permesis lin eniri en la Ordeno de Santiago laŭ sia deziro. El tiu epoko datas La tolaĵo de Veroniko (Valladolid, Nacia Muzeo), La ripozo dum la fuĝo al Egipto (Muzeo de Budapeŝto), Sankta Francisko surgenur kun kranio (Madrido, kolekto de Plácido Arango) kaj La Virgulino kun la Infano kaj sankta Johaneto, lia lasta konata verko kundata (1662; Bilbao, Muzeo de Belartoj). Lia fidela amiko Velázquez mortis en 1660.
La 27-a de aŭgusto 1664 Francisco de Zurbarán mortis en Madrido
La sevilaj monaĥejoj komence de la 17a jarcento
En 1600 estis en Sevilo tridek sep konventoj. Dum la venontaj 25 jaroj oni fondis kromajn dekkvin. La monaĥejoj estis la grandaj mecenatoj de la pentristoj, tre postulemaj pri komponarto kaj kvalito de la verkoj: tiele Zurbarán, pere de kontrakto, kompromitis sin akcepti la redonon de ĉiu pentraĵo kiu ne plaĉos al la religiuloj. Tiuj ege kontrolis la stetikan aspekton de la reprezentoj, kaj estis konvinkitaj ke la belo stimulis al la anima alteco pli ol la mezkvalito. La geabatoj estis normale tre kleraj personoj kun certaj kriterioj antaŭ la artaĵoj.
En la preĝejoj ĉiam estis retablo, kie oni reprezentis scenojn de la vivo de Kristo. Krome la sakristioj -pastraj vestejoj— estis dekoritaj pli kaj pli riĉe. Krome oni pendis pentraĵojn ankaŭ ĉe la klostroj, la manĝejoj, la ĉambroj ktp. En la bibliotekoj kaj kunvenejoj povis troviĝi pentraĵoj pri la fondinto de la Ordeno kaj de ties plej gravaj gravuloj.
Nikolao la 3-a (papo)
Papo Nikolao la 3-a. naskiĝinta Kajetano (Romo, 1216 ĉirkaŭ – Soriano nel Cimino, ) estis la 188a papo de la Katolika Eklezio ekde 1277 ĝis la morto.
Eklezia kariero
Roma nobelo apartenanta al la potenca familio Orsini, tiu Kajetano estis filo de Mateo Rosso Orsini kaj de Perna Kajetani. La familio Kajetani estis unu el la gentoj plej enimentaj de Romo, kaj antaŭe de aliaj urboj de Italio. El tiu gento devenis ankaŭ du papoj: Gelaso la 2-a (1082), kaj Bonifaco la 7-a (1281),
Li estis nomumita kardinalo diakono ankoraŭ junaĝe 1244, Li akompanis la papo Inocenton la 4-an fuĝantan al Liono 1244), kie li partoprenis en koncilio de Liono: Li plenumis plurfoje la funkcion de papa legato en diversaj zonoj de Eŭropo.
Papado
Kajetano Orsini estis elektita papo en novembro 1277 kiel posteulo de Johano la 21-a grandparte subinflue de sia familio, post sesmonata periodo de Vaka Seĝo: li sin nomis Nikolao la 3-a. Ĉar li estis nur kardinalo diakono, oni lin konsekris sacerdoto kaj episkopo en la Baziliko Sankta Petro de Romo. Antaŭulo Johano 21-a kaj posteulo Martino la 4-a
Lia mallonga papado (33 monatoj) rimarkindas pro diversaj gravaj eventoj. Kiel natura politikisto, li plifortigis la pozicion de la papo en Italio. En majo 1278 subskribis konkordaton kun la imperiestro Rudolfo de Habsburgo, per kiu l a teritorioj de la eksa ekzarkejo de Raveno estis konceditaj al la papo. Lia papado distingiĝis ankaŭ pro la nepoj lanĉitaj al eklezia digneco kiel al kardinala funkcio. En julio de la sama jaro Nikolao la 3-a elmetis konstituciojn (Fundamenta militantis ecclesiae) koncernntan la regadon de Romo: estis malpermesite al alilandanoj okupi per civilajn sarĝojn kaj estis rezervita al la papo la konfirmo de la senatanoj elektitaj de la roma popolo.
Nikolao la 3-a publikiĝis ankaŭ la faman buleon Exiit qui seminat de la 4-a d aŭgusto 1279, por provi glatigi la enan konflikton de la franciskana ordeno inter la frakcio de rigida kaj strikta observemo kaj tiu kiu opiniis tiu rigido pli ekstera ol utila en la evangelizado en la nova mondo. La provo de la papo sukcesis nur parte ĉar la enaj luktoj konvinkis la estontan papon Leonon la 10-an dividis la du rotojn en du distinktaj franciskanaj ordenoj.
La 22-a de aŭgusto 1280 Nikolao la 3-a abrupte forpasis en la kastelo de li konstruigita en Soriano nel Cimino, loko de li tre amata.
Nikolao la 3-a en la historiografio: nepotismo
Kvankam homo de studo kaj de forta karaktero, Nikolao la 3-a altiris al si la riproĉon pro siaj streĉoj serĉi potencajn poziciojn por bonfari al siaj genepoj kaj sananguloj. Fakte inter liaj projektoj estis ankaŭ tiu krei grandan ŝtaton el la norda Italio, inkluzivante Tuskanion kaj Romanjon, kiu estu regata de la gento Orsini. Inter la kriterioj adoptitaj de tiu papo utilganta nepotismon por nomumi nepojn kaj parecojn al gravaj ŝarĝoj, neforgeseblas la neceso de la persona defendo en medio ofte rebeliĝanta.
Nikolao la 3-a en la literaturo
Dante lokigas Nikolaon la 3-an en la tria burso rezervita de la oka infera giro rezervita al la simoniuloj. Dante, certe, ne provizas pruvojn sed reflektas la komunan opinion:
Aliaj projektoj
KOLUNEJO:
Fonologio de la angla
Kiel multaj aliaj lingvoj, la angla havas larĝan varion laŭ sia prononcado. Ĝenerale, tamen, regionaj dialektoj dividas plejparte similan, sed ne identan, fonologian sistemon.
Kubaj pinaroj
La kubaj pinaroj estas ekoregiono el la kariba ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj. Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-unuo grand-antilaj pinaroj kune kun la hispaniolaj pinaroj.
Priskribo
La kubaj pinaroj troviĝas en la karibaj insuloj de Kubo kaj Insulo de la Junularo. Ili kovras areon de 6 400 km², troviĝante en diferencaj partoj de orienta Kubo kaj okcidenta Kubo kaj Insulo de la Junularo.
La pinaroj primare troviĝas en bone drenitaj, nutraĵ-malriĉaj, acidaj grundoj kiaj kvarcaj sabloj, pseŭdo-podzoloj en la okcidento, kaj lateritaj grundoj. Pinoj kaj kuba kverko (Quercus cubana ) obtenas nutraĵajn elementojn per eksotrofa mikoriza simbiozo kun fungoj, permesante al si atingi arban  habiton.
Nová Oleška
Nová Oleška estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Huntířov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordoriente de Huntířov. Estas ĉi tie registritaj 73 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kubaj pinaroj
Okcidentaj pinaroj
La okcidentaj pinaroj troviĝas en la nordaj kaj sudaj ebenaĵoj kiuj ĉirkaŭas Sierra de los Organos en Pinar del Río kaj en la norda duono de Insulo de la Junularo. Jara precipitaĵo estas malpli ol 1500 mm, kun seka sezono de novembro ĝis aprilo kaj pluva sezono de majo ĝis oktobro. La temperaturo intervalas de 21° ĝis 28°C, kun averaĝo de 25°C., kaj estas iome malpli je pli altaj altitudoj. Kariba pino (Pinus caribaea var. caribaea), kiu povas atingi altecojn de 30 m, kaj tropika pino (Pinus tropicalis) dominas la kanopeon. Aliaj specioj inkludas Byrsonima crassifolia (malpigacoj), Colpothrinax wrightii (arekacoj), Chrysobalanus icaco var. hellocarpus (krizobalanacoj), kuban kverkon, Calophyllum pinetorum (kalofilacoj), Erythroxylum minutifolium (eritroksilacoj), Phania cajalbanica, Vaccinium cubense (erikacoj), Hyperbaena columbica (menispermacoj) , Clusia rosea (kluziacoj), Copernicia specioj (arekacoj), Coccothrinax yuraguana (arekacoj), Aristida specioj (poacoj) kaj Andropogon specioj (poacoj).
Fero-entenantaj grundoj en Pinar del Río, kiel en la Kaĥalbana-Altebenaĵo, hejmas Pinus caribaea var. caribaea kaj subarbaraĵo riĉa je endemiaj specioj. Miksaj pinaroj disvolviĝas sur malriĉaj kvarcaj flavaj grundoj en norda Pinar del Río kaj Insulo de la Junularo. Ili karakteriziĝas de Pinus caribaea var. caribaea, P. tropicalis, kaj, eble, Quercus cubana. Sekaj, surrokaj pinaroj troviĝante je la suda flanko de Kaĥalbana-Altebenaĵo ampleksas pinojn, veprejojn, kaj Agave cajalbanenesis, endemian sukulenton.
Nová Oleška
Nová Oleška estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,35 km².
Kubaj pinaroj
Orientaj pinaroj
Arbareroj de pinaro troviĝas apud Sierra Cristal, Montaroj Nipe-Sagua-Barakoa, kaj Sierra Maestra. Tiuj arbaroj situas je pli altaj altitudoj ol la Okcidentaj pinaroj, ĝis 800 – 1800 m, farante ilin pli malvarmaj kaj humidaj. Pro tio la vegetaĵaro similas tiun de la kubaj humidaj arbaroj, kun abundeco de filikoj. Maestra-pino (Pinus maestrensis) superregas en Sierra Maestra, disvolviĝante je terglitaj areoj sur granitaj rokoj, dum kuba pino superregas en Montaro Nipe-Sagua-Barakoa. Iuj akompanantaj specioj en tiuj arbaroj estas kuba draceno (Dracaena cubensis), Eupatorium spp., Myrtus spp., Baccharis spp. (asteracoj), Jacaranda arborea ( bignoniacoj ) kaj Eugenia pinetorum (mirtacoj).
Faŭno
Endemiaj birdoj inkludas grizvangan parulion (Dendroica pityophila), Chondrohierax wilsonii, kuban trogonon (Priotelus temnurus), Amazona leucocephala kaj Todus multicolor (Todidae). La eburbeka pego (Campephilus principalis bairdii) eble postrestas en la orientaj pinaroj, sed estas verŝajne formortinta.
Katolika brazila Eklezio
Katolika brazila Eklezio estas la parto de la katolika Eklezio en Brazilo, kiu akceptas papan superecon. Ĝi havas 123 milionojn da personoj, la plimulto de la brazilanoj kaj la plej granda katolika komunumo de la mondo. La primaso de tiu lando estas la ĉefepiskopo Murilo Krieger.
Nikolaj Vavilov
Nikolaj Ivanoviĉ VAVILOV (njikolaj) (ruse Николай Иванович Вавилов; naskiĝis la 13-an/25-an de novembro 1887 en Moskvo; mortis 26-an de januaro 1943 en Saratov, Gulago) estis rusa botanikisto, agronomisto kaj genetikisto.
Barry Harris
Barry Doyle Harris (* 15-an de decembro 1929 en Detrojto mortis la 8-an de decembro 2021) estis usona ĵaz-pianisto de bibopo kaj malmolbopo same kiel instruisto.
Nikolaj Vavilov
La esplortereno de Vavilov estis la agrarsciencoj, botaniko, plantoplibonigo kaj teorio de la plantoplibonigo, genetiko, geobotaniko. Li estis fondinto de la gencentro-teorio kaj kolektis por tio materialon el kvin kontinentoj.
Barry Harris
Vivo
Harris devenis same kiel lia amiko el la junaĝo Tommy Flanagan el Detrojto, kie sia patrino estis eklezia pianisto. Jam en la aĝo de kvar jaroj li eklernis pianludon kaj gajnis meze de la 1940-aj jaroj premion en loka pianokonkurso. Li muzikis kun la ĉi tie hejmaj Thad Jones kaj Blue Mitchell (kaj kun siaj amikoj el la juneco Pepper Adams, Doug Watkins kaj Paul Chambers) kaj akompanis kiel dompianisto de ĵazklubejo travojaĝantajn ĵazmuzikistojn kiel Lester Young, Lee Konitz, Sonny Stitt, Wardell Gray, Miles Davis same kiel kunsidon kun Charlie Parker. En la jaro 1955 li kunlaboris je la unua albumo de Donald Byrd kun ("First Flight"), En 1956 li koncertvojaĝis kun Max Roach, muzikis kun Art Farmer kaj en 1960 kun Cannonball Adderley. En la sama jaro li transloĝiĝis al Novjorko. Dum la 1960-aj jaroj li estis tie regula akompananto de Coleman Hawkins (de 1965 ĝis 1969), surdiskigis kun Dexter Gordon ("Biting the Apple", 1976), Hank Mobley, Yusef Lateef kaj Illinois Jacquet kaj helpis en 1974 al sia modelulo Thelonious Monk, kun kiu li havis ligan kontakton en la loĝejo Pannonica de Koenigswarter, kiu dum la lastaj jaroj de Monk zorgis por li (li estas aŭdebla kun Flanagan ankaŭ en la dokumenta Thelonious Monk - straight no chaser de Charlotte Zwerin el 1988). Pianiste lin krome forte Bud Powell. En 1982 li fondis la Jazz Cultural Center en Novjorko, miksaĵo inter instruejo (li ankoraŭ nuntempe instruas ĵazon kaj ĵazpianadon laŭ propra metodo, kiel jam ekde 1958) kaj prezentejo por si kaj similtendencaj. En la jaro 2000 li estis gastmuzikisto je la sonregistrado por la albumo Motor City Moments de Regina Carter.
Nikolaj Vavilov
Vivo
Dum siaj ekspedicioj al landoj de Azio, Eŭropo, Afriko kaj Ameriko, kolektis li grandan kvanton da grajnaĵo de la lokaj kulturplantoj. Li kolektis ĉefe rikoltriĉajn kaj rezistajn plantojn por eluzo de la genetika variablo. La instituto estas hodiaŭ la tria plej granda genbanko de la mondo.
Barry Harris
Vivo
De la instruado de Harris devenas la fama bibopgamo.
Nikolaj Vavilov
Vivo
La kontaktoj de Vavilov al eksterlandaj sciencistoj igis lin suspektindulo, tiel oni arestis lin en 1940. Tion instigis eĉ Trofim Lisenko, kiu laboris ekde 1933 en instituto de Vavilov kaj iĝis strebanto por ties posteno.
Barry Harris
Diskoj
'''Kiel bandestro resp. soloisto'''
Kiel gastmuzikisto
Rihor Baradulin
Rihor Baradulin (Рыгор Барадулін; n. - m. ) estis belorusa poeto, eseisto kaj tradukisto. Li estis proponita ricevi la Nobel-premion pri literaturo.
Biografio
Rihor Baradulin naskiĝis en kamparula familio. Post fino de la mezlernejo en 1954 li ekstudis je filologia fakultato de Belorusa Ŝtata Universitato (finis en la jaro 1959). Poste li laboris en diversaj periodaĵoj, kaj en eldonejoj. Kiel membro de ŝtata delegacio de Belorusa SSR li partoprenis en laboro de Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj (1984). Li estis unu el fondintoj de Belorusa PEN-centro. Dum la jaroj 1995-1997 li estis en estraro de Belorusa fondaĵo de George Soros. Rihor Baradulin estas edziĝinta, la filino Ilona estas pentristino, kaj li havas nepinon.
Verkoj
Rihor Baradulin debutis kiel poeto en la jaro 1953. Unua versaro estis eldonita en 1959. La kvanto de eldonitaj versaroj estas ĉirkaŭ 70 (inter kiaj estas multe de satiraj, humuraj, porinfanaj verkoj), krom tio estis literaturkritikaj artikoloj, eseoj, tradukoj.
48624 Sadayuki
48624 Sadayuki estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sadayuki Okuni, nevo de la malkovrinto, instruisto en mezlernejo interesita pri astronomio. Li estis responsulo pri la bontenado de la persona komputilo de la observatorio de Nan'jo.
Lascellas-Ponzano
Lascellas-Ponzano (Ascellas-Ponzano) estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Somontano de Barbastro (kies ĉefurbo estas Barbastro) apartenanta al la centro de la Provinco Huesko (regiono Aragono). Ĝi estas formata per la loĝlokoj Lascellas kaj Ponzano.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko Somontano de Barbastro inter la rivero Alcanadre kaj la rojo La Clamor, ĉe la ŝoseo Huesca-Barbastro, iom oriente de la rivero Alcanadre.
Ĝi limas norde kun Abiego, oriente kun Azlor kaj Azara, kaj sude kun Laluenga kaj Barbuñales.
La loĝloko Ponzano mem estas je 34 km oriente de Huesca, kaj je 20 de Barbastro, komunikata laŭ la ŝoseon N-240 kaj A-22 kun Angüés nordokcidente, kaj kun Peraltilla sudoriente.
Historio
La areo estis loĝata de araboj. Pri la kristana mezepoka historio estas multaj dokumentoj.
En la 16-a jarcento oni konstruis la preĝejon de Ponzano, malfrugotika kun renesanca pordego.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado. Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj al la areo de Bielsa kaj fina kontraŭatako de frankistoj.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (vinproduktado) kaj brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura kaj rura turismo.
S/2004 S 3
S/2004 S 3 estas la maldaŭra nomo de objekto kiu orbitas ĉirkaŭ Saturno proksime de la ringo F. Ĝi estus ĉu satelito de Saturno, ĉu maldaŭra plidensiĝo da polvo.
Malkovro
La objekto estis vidata ĉe la ekstera rando de la ringo F, far de Dro Carl D. Murray de la Queen Mary Universitato de Londono la sur cassini-aj fotoj de la.
Dr. Joseph Spitale, post sensukcesa provo por retrovi ĝin, malkovris alian objekton: S/2004 S 4, kiu situas ĉe la interno de la ringo F. Kvankam estus eble ke orbito de objekto krozus la ringon F, tiu nova objekto ŝajnas sekvi iomete malsimilan orbiton. Pro tio, oni konkludis ke S/2004 S 3 (kiun oni sukcesis revidi la 17-an de oktobro) kaj S/2004 S 4 estas du apartaj objektoj.
S/2004 S 3, se ĝi estas solida objekto, estus unu el la ekstera paŝtist-satelitoj de la ringo F.
Himno al la Karitato
La Himno al la karitato aŭ himno al la kristana amo, estas la nomo per kiu estas identigita la famega epistolero de la 13-a ĉapitro de la 1-a epistolo al la korintanoj de Sankta Paŭlo, en kiu estas ekzaltata la teologia virto de la Karitato aŭ kristana amo, kiel interna sinteno.
Agapo kiu estas la intrinseka kvalifiko de la karitato, estas ankaŭ difinita amo el la alto nome el Dio, kompare kun tiu kiu estas el la malalto, nome el eroso.
Teksto de la himno
2 Kaj se mi posedus la profetpovon,
Nick LaRocca
Vivo
La graveco de LaRocca por la evoluo de frua ĵazo rezultas ankaŭ el tio, ke Louis Armstrong en 1936 tekstis en sia unua biografio „Swing That Music“: Kvar jarojn, antaŭ ol mi lernis trumpetludon, estis formita la unua menciinda ĵazorkestro en Nov-Orleano fare de kornetisto nome Dominick James LaRocca gebildet... La Creole Jazzband de King Oliver, kiun multaj ĵazfakuloj rigardis kiel origina ĵazbando, formiĝis nur en 1922. Kaj Louis Armstrong kaj ankaŭ Lil Hardin Armstrong raportis, ke la diskoj de "Original Dixieland Jass Band" instigis al laŭmuzikado. Registraĵoj de King Oliver el 1923 (ekz. Canal St. Blues) montras klarajn similecojn kun la versio de Nick LaRocca jam surdiskigita en 1921.
Himno al la Karitato
Teksto de la himno
kaj se mi havus ĉian fidon,
Nick LaRocca
Vivo
LaRocca ankaŭ validas kiel komponisto aŭ kunkomponisto de kelkaj fruaj ĵazaj normkantoj kiel ekz. Tiger Rag kaj Fidgety Feet.
Himno al la Karitato
Teksto de la himno
sed ne havus amon,
mi estus nenio.
kaj se mi lasus mian korpon por forbrulo,
per tio mi neniom profitus. –
Sardoj
La sardoj (en sarda: Sardos aŭ Sardus; en itala kaj sassarés: Sardi; en kataluna: Sards aŭ Sardos; en gadduresu: Saldi; ligura: Sordi) estas popolo de la sudo de Eŭropo, kies setlejo estas Sardio, insulo de la Okcidenta Mediteraneo kaj regiono de la Itala Respubliko.
Lingvoj
La itala (italiano) unue estis enkondukita en Sardion fare de la Domo de Savojo en julio 1760 kaj estas la plej ofte parolata lingvo nuntempe, kvankam en regiona vario, kiel rezulto de lingva ŝanĝo kaj asimilaj ondoj, kiuj faciligis kulturan italigon.
Aliflanke, la sarda (sardu) estis la gepatra lingvo de la indiĝenaj sardoj ekde kiam la latina anstataŭis la antaŭhindeŭropan paleo-sardan lingvon, el kiuj restaĵoj troveblas ankoraŭ en vortprovizo kaj lokaj loknomoj. La historia perdo de la politika aŭtonomeco de la insulanoj tenis la lingvon en stadio de dialekta fragmentiĝo, reflektante la kunekzistadon de la diversaj aliaj lingvoj (nome kataluna, hispana kaj fine itala) trudante sin en pozicio de politika kaj per tio socia prestiĝo. Pro movado, priskribita de iuj aŭtoroj kiel "lingva kaj kultura reviviĝo", kiu ekregis en postmilita tempo, la kultura heredaĵo de la sardoj estis rekonita en 1999, kio igas ilin la plej granda etnolingva minoritata grupo en Italio, kun ĉirkaŭ miliono Sardoj ankoraŭ kapablas paroli la lingvon. Tamen, pro sufiĉe rigida modelo de itala eduka sistemo, kiu forte antaŭenigis la italan malutile al la sarda, la lingvo malpliiĝis dum la pasinta jarcento, ĉar la homoj efike retenantaj la sardanon iom post iom fariĝis malplimulto en sia propra insulo ( fakte, plej multaj sardoj estas lingve italigitaj nuntempe, kaj oni kalkulis, ke nur 10 procentoj de la juna denaska loĝantaro havas iom da aktiva kaj pasiva kompetenteco en la lingvo). Tial la sarda lingvo alfrontas defiojn analogajn al aliaj definitive endanĝerigitaj minoritataj lingvoj tra Eŭropo, kaj ĝiaj du ĉefaj logudoraj kaj kampidanaj specoj, kiel difinitaj de iliaj normaj ortografioj, estis nomumitaj kiel tiaj de Unesko.
La aliaj lingvoj parolataj en Sardio, ĉiuj ankaŭ endanĝerigitaj sed kun multe malpli da parolantoj ol la sarda, disvolviĝis post la alveno de iuj komunumoj de ekster la insulo, nome korsanoj, katalunoj kaj italoj de Ĝenovo kaj Pizo, ekloĝante en specifaj regionoj de Sardio dum la lastatempa jarcentoj; pro ĉi tiuj dinamikoj, la socio de Sardio karakteriziĝis per situacia plurlingveco ekde la malfrua mezepoko. Ĉi tiuj lingvoj inkluzivas sassaresa (sassaresu) kaj galluresa (gadduresu), kiuj estas fora korsa-toskana origino sed ofte socie asociita kun sarda, kataluna (alguerés), kaj liguria tabarchina (tabarchin).
Himno al la Karitato
Teksto de la himno
amo ne fanfaronas,
ne ŝveligas sin,
5 ne kondutas maldece,
ne celas por si mem,
ne koleriĝas,
ne pripensas malbonon,
6 ne ĝojas pri maljusteco,
sed kunĝojas kun vereco;
7 ĉion toleras,
ĉion kredas,
ĉion esperas,
ĉion eltenas. –
8 Amo neniam pereas;
sed, ĉu estas profetadoj, ili neniiĝos;
ĉu lingvoj, ili ĉesiĝos;
ĉu estas scio, ĝi neniiĝos.
9 Ĉar ni scias laŭparte,
kaj ni profetadas laŭparte;
tiam neniiĝos tio, kio estas laŭparta. 11 Kiam mi estis infano,
kiel infano mi parolis,
kiel infano mi sentis,
nun fariĝinte plenaĝulo,
mi jam forigis la infanaĵojn.
12 Ĉar nun ni vidas per spegulo, malhele;
sed tiam okulon ĉe okulo;
nun mi konas laŭparte;
sed tiam mi konos tiel same, kiel ankaŭ mi estas konita. –   13 Restas do nun fido, espero, amo, tiuj tri;
kaj la plej granda el ili estas amo.
Kunteksto
En la 1-a epistolo al la korintanoj, Paŭlo adresiĝas al kristana komunumo (tiu de Korinto) ku provas difini plibone sian identecon, ne nur rilate la doktrinon, sed ankaŭ rilate la centrajn problemojn de la “kristana” konduto.