cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
F.A. Supra Ligo
Mondskala Videblo
Sub la slogano "La Plej Granda Dramo Sur Tero", la FA Supra Ligo estas la plej populara kaj plej spektata sportligo en la mondo, sekvata de pli ol miliardo da homoj. Pli ol 260 alilandaj ludistoj ludas en la ligo, kaj 101 ludantoj de anglaj ligoj konkursis en la Mondpokalo en 2002. Ĝi estas multe spektata eksterlande, kaj matĉoj estas dissenditaj televide en 150 landoj. Supra-ligaj teamoj kiel Manchester United kaj stelaj ludantoj kiel Thierry Henry, Steven Gerrard aŭ Ruud van Nistelrooy fariĝis tutmondaj eminentuloj. La Supra Ligo estas speciale populara en Skandinavio, kaj pramistoj kursigas "pramojn de piedpilko" por norvegaj subtenantoj dezirantaj spekti siajn plej ŝatatajn teamojn en matĉoj.
Alilandanoj
En 2000–01, la elcento de alilandaj ludistoj (tiuj, kiuj venas de ekster Britio) partoprenantaj la Suprecon estis 36. En la sezono 2004–05, tiu kalkulo pliiĝis al 45. La plej altan elcenton havas Arsenal, kies kalkulo estas 85 % (pliiĝinta de 64 % en 2000–01), kaj estas la plej alta por ĉiuj kluboj dum tiu periodo. Chelsea, aĉetita en 2003 de Roman Abramovich, perdis la duan rangon en tiu ĉi kategorio al Liverpool (72 %).
Historio
En 1992 la Unuaklasaj kluboj amase detiris sin de la Futballigo kaj la 22-an de majo 1992 formiĝis la FA Supra Ligo kiel respondeclimigita kompanio havanta centran oficejon en la sidejo de la FA en Lancaster Gate.
En komenco la ligo havis 22 klubojn, tamen, pro insisto de FIFA, ke landaj ligoj reduktu la kvanton de matĉoj, la ligo reduktis sin al 20 kluboj en 1995, kiam 4 teamoj malpromociiĝis el la klaso kaj nur 2 teamoj promociiĝis. Okazas de tempo al tempo diskuto pri plu redukti la nombron al 18, sed ĉi tiam ne ekzistas konkretaj planoj tion fari.
Kluboj 2011–12
a: Fondinta membro
b: Konkursis en ĉiuj sezonoj de Supra Ligo
NGC 3476
NGC 3476 (aliaj indikoj — NGC 3480, MCG 2-28-32, ZWG 66.73, PGC 32987) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3476, NGC 3480.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Takaida-Chūō
Stacio Takaida-Chūō (japane: 高井田中央駅 [Takajda-Ĉūō-eki], angle: Takaida-Chūō Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Ōsaka-Higashi.
Matton (apartigilo)
Matton estas la familia nomo de:
Lili Zografu
Vivo
Zografu frekventis katolikan gimnazion de la Ursulaninoj sur Naksoso kaj arestitis fare de naziaj okupantoj. Sian bebon ŝi naskis en prizono. Ŝi havis por sia regiono netipajn feminismajn konvinkojn kaj kritikadis ankaŭ volonte politikistojn tiom akre ke reagoj tuj sekvadis. Tamen kelktempe molestas eta aroganteco de prezentitaj perfektegaj virinaj karakteroj.
Verkista agado
Famiĝis ŝi danke al sobra studo pri Nikos Kazantzakis (Νίκος Καζαντζάκης: ένας τραγικός/Níkos Kazantzákis: énas trajikós, 1959), en kiu ŝi analizis lin kaj lian verkon psikologie. Nova furoro fariĝis en la jaro 1974-a per la verko Αντιγνώση - τα δεκανίκια του καπιταλίσμου/Antignósi - ta dekaníkja tu kapitalísmu kie ŝi imputis al kristanismo la inventon de kapitalismo. Tiu ĉi movado malkonstruus la antikvan unuecon internan. Kulmino proza estis la aŭtobiografia romano Η Συβαρίτισσα/I Sivarítisa (1987) pri sendependa virino kiu restis aŭtentika malgraŭ milito neobeinte ideologiojn.
Sapeo
Sapeo estas fosaĵo farita sub muro por ĝin renversi aŭ ĉiaspeca subtera laboro, permesanta proksimiĝi al la malamikaj pozicioj.
Soldato-specialisto pri sapeoj nomiĝas sapeisto aŭ sapero.
Leĝo de Stefan-Boltzmann
kaj:
Elkonduko
Leĝo de Stefan-Boltzmann povas elkondukiĝi uzante statistikon de Bose-Einstein pri fotonoj, kiuj estas enfermataj en ujo je volumeno V.
kaj:
Se ni pliproksimiĝis de frekvenco de fotonoj per ni obtenis:
(15741) 1991 GZ6
(15741) 1991 GZ6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Komerco
Komerco estas libervola interŝanĝo de valoraĵoj, kutime de varoj kaj pagitaj servoj, inter du iuj, agentoj en la ekonomio. La "valoraĵoj" povas esti varoj, mono, produktaĵoj, servoj, informo, aliro (kiel rajto al progreso laŭ la propra intereso) aŭ io ajn, kiu havas valoron al la interŝanĝantoj. La interŝanĝantoj povas esti homoj, grupo de homoj, firmaoj aŭ ŝtatoj. Kaj internacia komerco kaj enlanda komerco estas gravaj meĥanismoj de kapitalismo kaj la fundamento de merkantilismo.
Leĝo de Stefan-Boltzmann
Elkonduko
Valoro de superan integralon estas:
Komerco
Laŭ Internacia Komerca-Ekonomika Vortaro (IKEV, numero 450), komerco estas difinita kiel "aĉeto kaj vendo kun la celo akiri profiton. En la donitaj ekonomiaj kondiĉoj ĝi ampleksas la tutan varcirkuladon inter produktado kaj konsumado."
Leĝo de Stefan-Boltzmann
Elkonduko
Supra rezultado estas homologa kun leĝo de Stefan-Boltzmann.
Komerco
La mekanismo kiu ebligas komercon nomiĝas merkato. En la komenco, komerco estis simpla interŝanĝo, kun la signifo de rekta interŝanĝo de varoj kaj servoj. Nuntempe, komercistoj uzas interŝanĝilojn, kiel monon; kiel rezulto, la aĉeta operacio povas esti apartigita de la venda operacio, same kiel ricevado de salajroj por laboro. La invento de mono, kaj poste, kredito kaj monbiletoj, simpligis komercon kaj antaŭenigis ĝin.
Komerco ekzistas pro multaj kialoj. Pro la specialiĝo de diversaj homoj en malsamaj okupoj kaj la labordivido inter ili, la plej multaj homoj estas aktivaj en certaj manufaktursektoroj, dum produktoj de aliaj manufaktursektoroj atingas ilin per komerco. Komerco inter malsamaj geografiaj areoj okazas ĉar multaj regionoj ĝuas relativan avantaĝon en la kondiĉoj de produktado de certaj varoj, kontraste al regionoj kun kiuj ili komercas; kelkfoje la kialo de tia komerco estas la grandeco de certaj areoj, kiu kreas por ili favorajn kondiĉojn por amasproduktado, kio ne eblas en malgrandaj areoj. Komerco inter malsamaj regionoj surbaze de merkataj prezoj profitigas ambaŭ.
Krom varoj, komercado estas farita de komercistoj kaj aliaj merkataktivuloj ankaŭ en la financaj merkatoj.
La kaduceo, tradicie rilata al Merkuro (la romia patrono-dio de komercistoj), daŭre estas uzata kiel klasika simbolo de komerco.
Varigado
Varigado estas la ŝanĝado de antaŭe nekomercaj aĵoj, servoj, ideoj, ktp., al varoj (komercaĵoj). Varo estas, en la plej baza senco, "io ajn intencita por komerco," aŭ iu ajn komerce valora afero. Sklaveco estas la varigo de homoj, sed homoj ankaŭ estas traktataj kiel varoj en la ĝenerala merkato per dungiĝo. Oni ofte kritikas varigadon laŭ la rezonado, ke almenaŭ iuj aferoj ne estu traktataj kiel varo— ekzemple, akvo, arto, edukado, datumoj, kaj scio en la cifereca epoko.
Antikva komerco
Homoj komencis komerci jam en la prahistorio, kun la evoluo de komunikado inter ili. En foresto de interŝanĝiloj, ili interŝanĝis rekte varojn kaj servojn kiujn ili povis kolekti kaj provizi kontraŭ varoj kaj servoj kiujn nur aliaj homoj povis disponigi. Frua formo de komerco, nome la donac-ekonomio, signifas la interŝanĝon de varoj kaj servoj sen eksplicita interkonsento por tujaj aŭ estontaj rekompencoj. Certe, donaca ekonomio implikas komerci aferojn sen la uzo de mono.
(11198) 1999 CV40
(11198) 1999 CV40 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Komerco
Antikva komerco
De la komenco de greka civilizo ĝis la falo de la Romia Imperio en la 5-a jarcento, komercistoj importis grandajn kvantojn da spicoj de Oriento, inkluzive de Ĉinio, al Eŭropo. Komerco estis la ekonomia spino de la Romia Imperio, kaj danke al ĝi la imperio prosperis kaj travivis longe; la vasta imperio kreis sekuran transportreton kiu permesis transporti varojn sen grava timo de rabistoj.
Mezepoka komerco
Kun la falo de la Romia Imperio kaj la malkresko de la grandurboj en la frua Mezepoko, malstabileco regis ĉie en Okcidenta Eŭropo, kaŭzante preskaŭ kompletan kolapson de komercaj rilatoj. Malgraŭ tio, komerco travivis je certa skalo. Ekzemple, la Radhanitoj estis gildo aŭ grupo (la signifo forgesita dum tempo) de komercistoj, kiuj kontrolis la komercon inter kristana Eŭropo kaj la islama Proksima Oriento en periodo inter la jaroj 600-1000.
En la 8-a ĝis 11-a jarcentoj vikingoj kaj varengoj komercis dum siaj marvojaĝoj de Skandinavio ĝis la cetero de Eŭropo kaj reen. La vikingoj velis al la marbordoj de Okcidenta Eŭropo, dum la varengoj velis al Rusio. En la 13-a jarcento Venecio estis la plej prospera urbo en Eŭropo danke al sia dependo de komerco en Mediteraneo. En la 13-a ĝis 17-a jarcentoj, la Hansa ligo estis alianco de komercurboj kiuj tenis monopolon pri komerco en la plej granda parto de norda Eŭropo kaj la baseno de la Balta Maro.
Vasco da Gama rekomencis eŭropan komercon de spicoj en 1498. Antaŭ lia vojaĝo ĉirkaŭ Afriko al Hindio, la eksportado de spicoj al Eŭropo estis kontrolita fare de islamaj landoj, gviditaj fare de Egiptio. La spickomerco estis de granda ekonomia graveco kaj disponigis instigon por eŭropaj eltrovvojaĝoj ĉirkaŭ la mondo en la 15-a ĝis 17-a jarcentoj (vidu artikolon Epoko de Malkovroj). La spicoj alportitaj al Eŭropo el malproksimaj landoj estis inter la plej multekostaj varoj kaj konkuris en prezo eĉ kun oro.
Moderna komerco
En la 16-a jarcento, Nederlando estis la centro de libera komerco. La nederlandanoj ne trudis iujn ajn restriktojn sur valutkomerco, nek tarifojn sur la komerco, kaj tiele antaŭenigis la liberan movadon de varoj. En tiu jarcento, la Orienthindaj Insuloj iĝis grava fonto de kotono kaj spicoj (vidu artikolon Nederlanda Hindio). Komerco en tiu ĉi areo estis dominita en la 16-a jarcento de la portugaloj, en la 17-a jarcento de la nederlandanoj kaj en la 18-a jarcento de la britoj.
En 1776 Adam Smith publikigis La riĉo de nacioj-n, en kiu li kritikis merkantilismon. Li emfazis la avantaĝojn de specialiĝo en apartaj taskoj por dungitoj; laŭ lia opinio, tia specialiĝo pliigas produktivecon, eĉ se ĝi faras la laboran sperton monotona (teda, enua, seninspira). Smith opiniis, ke tiu specialiĝo de la laboristoj estis limigita en rekta proporcio al la nivelo de mendado de la enlanda merkato, kiu ne postulas amasproduktadon. Tiel efika labordivido dependas de libera aliro al kiel eble plej multaj merkatoj. Laŭ lia opinio, ju pli granda estas la mendado, des pli efika estos la produktado per kreskanta specialiĝo, kiu siavice kontribuos al ĝusta labordivido. Smith ankaŭ argumentis, ke ĉiu provo ĉe racia kontrolo de importado kaj eksportado estas trompo, kiu profitas kun certaj industrioj koste de la komercaj interesoj de la tuta nacio. En 1799, la Nederlanda Orienthinda Kompanio, antaŭe la plej granda komerca firmao en la mondo, bankrotis. Unu kialo de tio estis la konkurencivo de libera komerco.
En 1817, David Ricardo, James Mill kaj Robert Torrens enkondukis la teorion de relativa avantaĝo, laŭ kiu libera komerco povas esti same bona al la neindustriigitaj nacioj kiel al la industriaj nacioj: "Pli efike, la du landoj profitas." En sia eseo "Pri Politika Ekonomio kaj Impostado", Ricardo reklamis ekonomian doktrinon, kiu ĝis hodiaŭ estas konsiderita la plej ekstrema neado de registara interveno en ekonomiko.
La graveco de libera komerco en ekonomia pensado de la 19-a jarcento devenis ĉefe de la avantaĝoj produktitaj en Okcidenta Eŭropo fare de la nacioj kiuj antaŭenigis ĝin; tio estas, ĉiu lando kalkulis la avantaĝojn demalfermi siajn merkaton al eksterlanda konkuranto, tio estas ricevi importadon, antaŭ ol aprobi ĝin.
Samtempe, John Stuart Mill pruvis en la sama jarcento, ke lando kun monopolo pri la prezo de varoj en la internacia merkato povas uzi sian doganon kiel manipulan rimedon por determini la komerckondiĉojn; similaj respondaj rimedoj, alprenotaj de aliaj landoj eventuale kondukos al reciprokeco en internacia komerca politiko. Ricardo kaj aliaj ekonomikistoj jam pensis pri tiu ebleco antaŭ ol J.S. Mill, tamen, danke al lia argumentado tio estis vidita kiel argumento kontraŭ la doktrino de libera komerco - pli kaj pli da homoj komencis kredi ke "reciproka komerco" alportus al la lando pli da ekonomia profito ol tute libera komerco.
Kelkajn jarojn poste, Mill evoluigis la ideon de "embriaj industrioj" kiel ekonomia argumento kontraŭ libera komerco kaj en favoro de protektismo de malmaturaj industrioj kontraŭ konkurantaj importoj. Laŭ Mill, la ŝtato "devas" konservi novajn industriojn en la periodo antaŭ ili evoluigas la kapablon produkti ĉe plena produktado. Tiu ideo poste estis integrigita en la nova komerca teorio, kiu protestis kontraŭ libera komerco. Ĉi tiu ideo ankaŭ fariĝis gvidlinio en la ekonomiaj politikoj de la landoj kiuj volis industriiĝi kaj konkuri kun britaj eksportaĵoj.
Kiam la Prezidanto de Usono, Herbert Hoover, altigis la tarifojn de importkomercoj en 1930 kun la intenco venki la Grandan Depresion, la rezulto estis monda doganmilito, pro kiu la ekonomia krizo disvastiĝis ankaŭ al Eŭropo. En Usono mem, malgraŭ la politiko de registara interveno en la ekonomio (New Deal), la ekonomia recesio daŭris kaj eĉ profundiĝis. Dum la Granda Depresio, de 1929 ĝis la 1940-aj jaroj, ekzistis akra malkresko en komerco kaj aliaj ekonomiaj indicoj. Nur pliigita produktado, por la celoj de Dua Mondmilito, savis la usonan ekonomion de recesio.
En 1944, 44 ŝtatoj subskribis la Interkonsenton de Burton-Woods; ĝia ĉefa celo estis malaltigi doganajn tarifojn ĉe multaj varoj, por ne konsistigi malhelpon al komerco. Tio estis la maniero kiel la landoj malhelpis la ripetiĝon de la Granda Depresio. La Burton-Woods Interkonsento ankaŭ fiksis la regulojn por kontrolado de internacia ekonomia politiko kaj konsentis pri la establado de institucioj por kontroli ilian devigon. La institucioj establitaj post la interkonsentoj estas la Internacia Monunua Fonduso kaj la Internacia Banko por la Rekonstruo kaj Disvolvigo (post tio la banko estis dividita en du instituciojn: la Monda Banko unuflanke kaj la Banko por Internaciaj Reglamentoj). Post la ratifiko de la interkonsento fare de la leĝdonantoj de la plej multaj landoj, tiuj institucioj ekfunkciis en 1946. En 1947 subskribis 23 landoj la pakton por Ĝenerala Interkonsento pri Tarifoj kaj Komerco por la celo de promocio de libera komerco.
Etapoj en la historio de komerco
Tiukadre, la plusoj de la rikoltoj ekestis interŝanĝitaj kontraŭ aliaj objektoj en kiuj aliaj komunumoj aŭ sektoroj estis pli specializitaj. Normale tiuj objektoj estis elementoj por la defendo de la komunumo (armiloj), ujoj por ebligi la transportadon aŭ stokadon de la manĝoplusoj (amforoj, ktp.), novaj agrikulturaj laboriloj (rastroj, falĉiloj el metalo...), aŭ eĉ pli poste ankaŭ luksaj objektoj (speguloj, juveloj, orelringoj, ktp).
Tiu prakomerco, ne konsistis nur en loka interŝanĝo de varoj kaj manĝajoj, sed ankaŭ en pli ampleksa interŝanĝo de sciencaj kaj teknikaj sciaroj kaj plinovigoj, inter aliaj, la laboro pri fero, la taskoj en bronzo, la rado, la tornilo, la navigado, la skribado, novaj formoj de urbigo, kaj granda ktp. Kiel ekzemplo de la "internacia" interŝanĝado en la Iberia Duoninsulo tiu periodo estas konata kiel Orientiga, pro la konstantaj influoj ricevitaj el Oriento ĉefe pere de marpopoloj. Fakte tiu momento estas konsiderata la naskiĝo de la iberia kulturo.
Krom la interŝanĝo de plinovigoj, la komerco akcelis ankaŭ iompostioman ŝanĝon de la socioj. Tiam la riĉeco povis esti stokita kaj interŝanĝita en taŭga momento. Ekaperis la unuan socioj kiuj povus esti konsiderataj kiel kapitalismaj tiel kiel oni konas tiujn nuntempe (nome per akumulado de kapitalo, ne nepre mona, sed iel de riĉeco), kaj ekaperis ankaŭ la unuaj sociaj tavoligoj. Dekomence la sociaj klasoj estis simple la loĝantoj de la setlejo unuflanke kaj la familio de la estro aliflanke. Poste ekaperis aliaj sociaj klasoj pli distingitaj kiel la militistoj, la metiistoj, la komercistoj ktp.
Interŝanĝo
La rekta interŝanĝo estis la maniero laŭ kiu la antikvaj civilizacioj ekkomercis. Temis pri interŝanĝo de varoj kontraŭ aliaj varoj ĉu sam- ĉu malpli-valoraj. La ĉefa malavantaĝo de tia tipo de komerco estas ke la du flankoj engaĝiĝintaj en la komerca operacio devis koincidi en la bezono de la varoj proponitaj de la alia flanko. Por solvi tiun malavantaĝon aperis serio de perantoj kiuj stokis la varojn uzotajn en la komercaj operacioj. Tiuj perantoj tre ofte aldonis riskon tro altan en tiuj operacioj, kaj tial tiu tipo de komerco estis iom post iom forlasita kaj anstataŭita rapide kiam aperis la monero.
Ĉefe la monero estis utila kaj eĉ nemalhavebla kiam dum natura rekta interŝanĝo oni konstatis, ke unu interŝanĝita varo valoris pli ol la alia; tial monero estis uzita por egaligi la valorojn de ambaŭ flankoj. Iom post iom la rekta interŝanĝo estis anstataŭita per monera komerco. Tamen rekta interŝanĝo estis plue uzata en malgrandaj komunumoj apartaj de la ĉefaj komercvojoj, inter najbaroj kaj tre ofte ligita al komunuma solidareco. Lastatempe rekta interŝanĝo estas proponitaj de alternativaj sociaj movadoj.
Enkonduko de la monero
La monero, aŭ mono kiel pli ĝenerala difino, estas rimedo interkonsentita en komunumo por la interŝanĝo de varoj kaj havaĵoj. Tiu mono utilas ne nur por interŝanĝo, sed ĝi ankaŭ estas unuo por kalkulo kaj ilo por stoki valoron kaj ebligi frakciigon. Historie estis multaj diversaj tipoj de monero, ekde porkoj, dentoj de balenoj, semoj de kakao, aŭ determinitaj tipoj de mar-konkoj. Tamen, la plej disvastigita tipo de mono sendube laŭlonge de la historio estas oro.
La uzado de mono en la komercaj operacioj estigis grandan progreson en ekonomio kaj en ekonomiko. Post ĝia disvastigo jam ne necesis, ke la partoj koncernitaj en la operacio bezonu la varojn proponitajn de la alia flanko. Pli progresintaj civilizacioj, kiel la grekoj kaj la romianoj, etendis tiun koncepton kaj ekstampis monerojn. La moneroj estas objektoj speciale dezajnitaj por tiu afero. Ĉiuokaze tiuj pramoneroj, male al la modernaj moneroj, havis la valoron de la monero implicita en ĝi. Tio estas, la moneroj estis faritaj el metaloj kiel oro aŭ arĝento kaj la reala kvanto de metalo kiun ili havis estas la nominala valoro de la monero.
La nura malavantaĝo de la dekomenca mono estas ke kiel interkonsento interna de komunumo, ĝi ne havis valoron ekster kunteksto. Por ekzemplo, se la elemento interŝanĝebla de difinita komunumo estis balendentoj, tiuj dentoj ne havis valoron ekster la komunumo. Pro tiu iom poste aperis la koncepto de valuto. La valuto ja estas elemento de interŝanĝo akceptebla kaj akceptata en zono multe pli ampleksa ol tiu de la propra komunumo. La plej ofta valuto estas la pura oro, kvankam laŭlonge de la historio aperis aliaj, kiel la salo aŭ la pipro.
La komercvojoj
Laŭlonge de la Mezepoko, ekaperis transkontinentaj komercvojoj kiuj klopodis kontentigi la altan peton de varoj kaj havaĵoj el Eŭropo, ĉefe se temas pri lukso. Inter la plej famaj komercvojoj estas la Silka Vojo, sed estis ankaŭ aliaj gravaj komercvojoj kiel tiuj por la eksport-importado de pipro, salo aŭ tinkturaĵoj.
El komerco tra tiaj komercvojoj estis rekta komerco. La plej parto de varoj estis transigitaj de unu posedanto al alia post kelkaj dekoj da kilometroj, ĝis alveni al la riĉaj kortegoj de Eŭropo. Spite tion, tiuj unuaj komercvojoj jam ekestis la starigo de reguloj en la importado. Eĉ okazis momentoj en kiuj oni malpermesis la uzadon de silko por la vestaĵaro ĉe viroj, cele al malpliigo de konsumo de tiu multekosta produkto.
La Krucmilitoj estis grava komercvojo kreita per nerekta maniero. La vojo kreita el la movado de trupoj, liveraĵoj, armiloj, specializitaj metiistoj, militakiraĵoj ktp., reaktivigis la ekonomion de multaj regionoj de Eŭropo. Tiu merito estas atribuita parte al la angla reĝo Rikardo la 1-a Leonkora, kiu aliĝinta al la Tria Krucmilito sukcesis atingi gravajn komercajn venkojn por Eŭropo, kiel por ekzemplo la restarigon de la Silkovojo kaj la rekuperadon de la komercvojoj pri pipro.
Apero de banko
La nemilitistaj membroj de la Ordeno de la Templanoj (12-a kaj 13-a jarcentoj) administris kompleksan ekonomian strukturon tra la tuta kristana mondo, kreanta novajn financajn teknikojn (la biloj kaj eĉ la unuaj pra-kambio) kio konstituas praformon de la moderna banko. Inter la proponitaj servoj estis la transporto de mono. La pilgrimantoj povis enmeti monon en institucio kaj poste iri al alia institucio aliloke kaj depreni ĝin, eĉ inter diferencaj landoj, kio kontribuis al la sekureco en la vojoj. Tio fakte estis la tialo por la nasko de la kambio.
En tiu epoko la Katolika Eklezio estis malpermesinta la uzuron (nome la enspezo pere de la interezo). Tial, la templanoj kiel escepto (ili ne enspezis private, sed por "ekleziaj" celoj) konstruis aŭ helpis en la konstruado de pli ol 70 katedraloj en iom pli ol unu jarcento, organizis kaj helpis amason da metiistoj ktp. Kelkaj fakuloj asertas, ke ili estis “multnacia etika entrepreno”).
Preciza servo (nome «kambio»), ege helpis la internacian komercon en foiroj, en kiuj la komercistoj povis reveni al siaj devenlandoj sen neceso kunporti sian monon evitante tiel la riskon esti atakita kaj rabita fare de survojaj ŝtelistoj.
Ĉirkaŭ fino de la Mezepoko kaj komenco de la Renesanco pra-banko aŭ eĉ rekte banko estis financa instalaĵo kun serio de servoj kiuj ege faciligis la komercon. La pioniroj en tiu areo estis monŝanĝistoj kiuj agadis en ĉiujaraj foiroj kaj esence dediĉis sin al realigo de monŝanĝado ricevante procenton. Tiuj monŝanĝistoj kreskiĝis, ĝis la punkto ke aperis la grandaj eŭropaj familioj de bankistoj kiel la familioj Médici, Fugger kaj Welser.
La epoko de malkovroj
Ĉirkaŭ la jaro 1400, la disrompo de la Mongola Imperio, la kresko de la Otomana Imperio kaj la fino de la Bizanca Imperio okazigis ke ĉiuj komercvojoj el Eŭropo al Oriento iĝis blokitaj. La serĉado de novaj komercvojoj, la apero de la komerca kapitalismo kaj la deziro esplori la eblojn de tutmonda ekonomio, pelis en Eŭropo la disvolvigon de la Epoko de Malkovroj.
Welwyn Garden City
Welwyn Garden City (/ˈwɛlɪn/ WEL-in) estas urbo en la graflando Hertfordshire, Anglio. Ĝi situas cirkaŭ 20 mejlojn (32 km) de Kings Cross, Londono. Welwyn Garden City estis la dua ĝardena urbo en Anglio (fondita 1920) kaj unu el la unuaj novaj urboj.
Komerco
La epoko de malkovroj
La malkovro de Ameriko por la eŭropanoj okazigis aliajn gravegajn paŝojn en la disvolvigo de la komerco. La nova fluado de oro kaj arĝento kion akiris la hispanoj en Ameriko, sanigis, ŝanĝis kaj plifirmigis la komercvojojn kaj la fluadon de kapitalo en Eŭropo. La eŭropa bankaro kreskiĝis eksponencie kaj ekaperis la grandaj bankoj de Eŭropo, kiel la Banko de Amsterdamo, la Banko de Svedio aŭ la Banko de Anglio.
Welwyn Garden City
Historio
Welwyn Garden City estis fondita de Sir Ebenezer Howard en la jaro 1920.
Komerco
La epoko de malkovroj
La hispan-portugala dominado de la novaj establitaj komercvojoj, pelis aliajn eŭropajn potencojn, kiel Anglio kaj Nederlando, al serĉado de alternativaj komercvojoj. Tiuj landoj dediĉis sin al esplorado sisteme, post de la Atlantiko, de la Hinda kaj Pacifika Oceanoj. Tiuj komercaj ekspedicioj metis la fundamenton de la Brita Imperio kaj tiukadre ekestis konfliktoj kaj la disvolvigo de Imperiismo.
Welwyn Garden City
Geografio
La urbo havas varman somerojn kaj malvarman vintrojn.
Komerco
Transatlantika komerco
Antaŭ la 19-a jarcento la transatlantika marveturado inter Ameriko kaj Eŭropo estis faritaj per velŝipoj, kio estis malrapida, riska kaj eĉ danĝera navigado. Per vaporŝipoj, la marveturado iĝis pli rapida kaj sekura. Tiam ekaperis grandaj transoceanaj kompanioj kiuj faris pli oftajn navigojn. Baldaŭ, la fakto konstrui kaj funkciigi la plej grandan oceanŝipon, aŭ la plej rapidan aŭ la plej luksan, iĝis nacia simbolo.
La plinovigoj en transporto
Antaŭ la revolucio de transporto de la 19-a jarcento, la konsumvaroj devis estis fabrikitaj proksime de la loko de konsumado. Estis ekonomie nefarenda transporti varojn el malproksima loko. Kun la Industria Revolucio oni realigis serion de plinovigoj en transporto kiu revivigis la komercon. Tiam la varoj povis esti fabrikitaj ajnaloke kaj esti transportitaj pli malmultekoste al ĉiuj lokoj de konsumo.
En aliaj lokoj de Eŭropo kaj de Usono, ludis gravan rolon ankaŭ la rivera transporto. Ekestis procezo plilarĝigi kaj profundigi multajn riverojn cele al navigeblo. Kaj baldaŭ en multaj regionoj oni ekkonstruis densajn retojn de navigeblaj kanaloj.
Tutmondiĝo
La tutmondiĝo, ekde ekonomika vidpunkto, estas tendenco derivita de la novkoloniismo kiu klopodas konstrui zonon de libera komerco je internacia nivelo. La tutmondiĝo tial naskiĝis kiel konsekvenco de la neceso malaltigi la produktokostojn cele al havigo de kapablo por ke la produktisto povu estis konkurenca en tutmonda nivelo.
Diversaj fakuloj komentis, ke la aktuala tutmondiĝo estas kompleksa fenomeno, kiu transas la ekonomion kaj rekte tuŝas fundamentajn aspektojn de la vivo de la landoj, tiaj kiaj la kulturo, la edukado, la politiko kaj, ĝenerale, la kosmorigardojn de la nuntempa mondo. Tio signifas, ke la fenomeno de la tutmondiĝo akcelis ĉiajn interagadojn, helpante la kreadon de novaj grundoj por novaj sciaroj kaj generante tendencon al homogeneigo de la kulturo kaj de valoroj, inter kiuj komerco ludis gravan rolon kaj kiel kaŭzo kaj kiel konsekvenco.
Nombraj grupoj de alternativaj sociaj movadoj, inter kiuj pacistoj kaj ekologiistoj protestas kontraŭ tiu tendenco kaj ĉefe kontraŭ la negativaj konsekvencoj el sociekonomika vidpunkto, favore al aliaj politikoj pli protektemaj. Ankaŭ aliaj sindikatistaj movadoj same montriĝas forte kontraŭaj al la tutmondiĝo, ĉar la plurnaciaj kompanioj ofte translokigas laborlokojn el disvolvigitaj landoj al landoj de la Tria Mondo, en kiuj ili povas pagi salajrojn multe pli malaltajn kaj tial redukti kostojn, kaj ĝenerale pli facile ekspluatadi sian dungitaron. Tiel la tutmonda komerco hava samtempe pozitivajn kaj negativajn aspektojn.
Reformoj de Ĉinio
En 1978 komenciĝis ekonomia reformo en Popola Ĉinio. Antaŭ tio, la ĉina ekonomio estis planita kaj centralizita laŭ la modelo de Sovetunio. Ĉi tiu ekonomio estis relative postiĝinta kompare kun la okcidenta ekonomia modelo kaj tial Ĉinio decidis partan adoptadon de merkata ekonomio. Tio estas reflektita en la establado de specialaj ekonomiaj zonoj (areoj kun relative liberalaj ekonomiaj leĝoj) en la provincoj Guangdong, Fuĝjano kaj Hajnano. La ekonomia reformo donis imponan ekonomian sukceson kaj aliaj reformoj sekvis. Rezulte, la malneta enlanda produkto de Ĉinio kreskis preskaŭ 10-oble inter 1978 kaj 2006, dum la ekstera komerca kvanto de la lando superis 1 bilionon da dolaroj jare. En 2004, Ĉinio fariĝis la tria plej granda eksportisto en la mondo, post Germanio (en la unua loko) kaj Usono. En 2006, la Ĉina Popola Respubliko profitis de komerca pluso de 150 miliardoj da dolaroj. Ĝi ankaŭ fariĝas superpotenco en la kampo de produktado.
En 1991, Ĉina Popola Respubliko aliĝis al la Azi-Pacifika Ekonomia Kunlabora Grupo, liberkomerca organizo. En 1999 Ĉinio ankaŭ aliĝis al la Monda Komerca Organizaĵo.
Ronda interparolado de Doho
La interparolado de Doho estas iniciato de la Monda Komerca Organizo; Ĝia celo estas malaltigi doganojn tra la mondo, kun la plej granda parto de la fortostreĉo fokusita al atingado de pli justaj komercaj kondiĉoj por evolulandoj. La interparoloj malfermiĝis en 2001, ĉe la jara konferenco de la Monda Komerca Organizo en Doho, la ĉefurbo de Kataro. Sekvaj interparoloj okazis en Cancun, Meksiko (2003), en Ĝenevo (2004), en Parizo (2005, ne ĉe la jarkonferenco), en Honkongo (2005) kaj denove en Ĝenevo (2006).
En la intertraktadoj fokusiĝis pri la malkonsentoj inter la evoluintaj landoj kaj la evolulandoj (kiuj estas organizitaj en la Grupo de la G20). La ĉefa malfacilaĵo kuŝas en la subvencioj donitaj de evoluintaj landoj al siaj agrikulturaj produktaĵoj; Tiu ĉi subvencio malfaciligas al evolulandoj eksporti siajn agrikulturajn produktaĵojn al evoluintaj landoj je konkurencivaj prezoj. Intertraktadoj pri subvencioj alfundiĝis ĉe la Ĝeneva Konferenco (2006) kaj nun Honkongo proponas mediacion inter la partioj. Aliflanke, la partioj atingis interkonsenton pri la redukto de la transitkostoj de komercaj varoj ĉe la internaciaj limoj per simpligo de la kontrolaj kaj doganaj proceduroj kaj interŝanĝado de informoj pri la varoj.
Internacia komerco
Internacia komerco estas translima interŝanĝo de varoj kaj servoj. En la plej multaj landoj, ĝi reprezentas signifan parton de la malneta enlanda produkto. Kvankam internacia komerco ekzistis dum la plej granda parto de la historio (vidu artikolojn pri la Silka Vojo, la Sukcena Vojo), ĝia ekonomia, socia kaj politika graveco multe pliiĝis en la lastaj jarcentoj. La ĉefaj kialoj por tio estas industriiĝo, altnivelaj transportrimedoj, tutmondiĝo, multnaciaj korporacioj kaj subkontraktado; fakte, kiam la termino "tutmondiĝo" estas uzata, oni kutime celas la kreskantan disvastigon de internacia komerco.
Ĝenerale, la restriktoj truditaj al komerco ene de la landlimoj estas malmultaj; en kontrasto, internacia komerco estas direktita kaj monitorita fare de registaroj, kiuj determinas la kvanton de varoj kiuj povas esti transportitaj ene de limoj kaj trudas impostojn (tarifoj) sur tiuj varoj. Doganoj estas kutime truditaj al importado, sed landoj ankaŭ povas trudi eksporttarifoj kaj subvenciojn. Ĉiuj ĉi tiuj restriktoj estas nomitaj baroj al komerco. Se registaroj estus forigintaj ĉiujn barojn al komerco, libera komerco estus okazinta inter landoj. Landoj kun protektismaj ekonomiaj politikoj (dezajnitaj por protekti enlandajn produktojn kontraŭ konkurado) establas novajn barojn al komerco.
La movado "Justa Komerco" kunlaboras kun neregistaraj organizaĵoj, kiuj celas premadi internaciajn organizaĵojn por konsideri sociajn kaj mediajn konsiderojn, kiam oni determinas la internacian komercan politikon; Ĉi tio validas precipe rilate la altajn doganmurojn renkontitajn de eksportoj de landoj de la Tria Mondo al evoluintaj landoj. Ĉi tiuj muroj estas grava obstaklo por la elpreno de evolulandoj el malriĉeco. La movado "Justa Komerco" proponas ankaŭ fiksi normojn pri la produktaĵoj de la triamondaj landoj; la celo de ĉi tiuj normoj estas ordigi la produktojn importitajn el evolulandoj laŭ la grado en kiu la produktaj kompanioj plenumas la humanajn laborkondiĉojn de siaj dungitoj. Tiamaniere, socie konsciaj aĉetantoj en evoluintaj landoj povus malhelpi komercon de la produktoj de ekspluatantaj kompanioj per konsumanta bojkoto, sen la bezono de registaraj baroj al komerco.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri komerco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Morone (apartigilo)
Morone estas la familia nomo de:
Morone estas la nomo de:
Ĝerbuoj
La ĝerbuoj (جربوع jarbūʻ) formas la kernon de la membraro de la familio Dipodedoj. Ĝerbuoj estas saltemaj dezertaj ronĝuloj kiuj troviĝas tra Nordafriko kaj Azio oriente al norda Ĉinio kaj Manĉurio. Ili tendencas loĝi en varmaj dezertoj.
Okaze de ĉasklopodo, ĝerbuoj povas kuri ĝis 24 kilometroj por horo. Kelkaj specioj estas predataj de noktuoj (Athene noctua) en centra Azio. Plej specioj de ĝerbuoj havas elstarajn aŭdkapablojn kiujn ili uzas por eviti iĝi la predon de noktaj predantoj. La tipa vivodaŭro de ĝerbuoj estas ĉirkaŭ ses jaroj.
Baraŭo
Baraŭo, Baravo aŭ Barawa (en somala Baraawe, en araba مدينة ﺑﺮﺍﻭة), konata ankaŭ kiel Brava, estas havenurbo en la sudorienta regiono Shabeellaha Hoose de Somalio. Ĝi havas 32,800 loĝantojn. La tuta Baraŭa Distrikto havas totalon de 57,652 loĝantoj.
Marcy-l'Étoile
Marcy-l'Étoile estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Marcyllois.
1686
1686 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron). En la jaro 1686 post Kristo okazis, interalie:
Erwin Huber (apartigilo)
Erwin Huber estas la nomo de:
Uragano Marko (1996)
La Uragano Marco (aŭ Marko) kaŭzis gravajn inundojn en la Grandaj Antiloj kaj Centrameriko, spite restante sufiĉe for en la maro. La dektria tropika ciklono, dektria nome ŝtormo, kaj la naŭa uragano de 1996, nome Marko disvolviĝis en la okcidento de la Kariba Maro la 16an de novembro post la interagado de malvarma fronto kaj kelkaj tropikaj ondoj. Dekomence ĝi estis tropika depresio, kaj restis malforta dum ĝi veturis al sudokcidento kaj eventuale al sudo. Ĉe la 19a de novembro la depresio plifortiĝis en Tropika Ŝtormo Marko, tuj antaŭ malrapide kurbiĝi al ĝenerale orienta direkto. Marco rapide fariĝis uragano la 20an de novembro, kvankam alt-nivelaj ventoj kaŭzis ties malfortigon reen al tropika ŝtormo post tiu tago. La ŝtormo poste veturis nordorienten al Hispaniolo, sed poste ixgis preskaŭ senmova kaj kurba oriente, kaj poste duoble reen okcidenten.
Post malfortiĝis al tropika depresio la 22an de novembro, Marko re-fortiĝis al tropika ŝtormo la venontan tagon. Marko veturis nordokcidenten dum fluktuado laŭ intenseco antaŭ finfine malfortiĝi kaj dissolviĝi la 26an de novembro. Spite ne farinte pluvofalegon, Marko produktis fortajn pluvojn en Kubo, Hispaniolo, Centrameriko, kaj Jamajko, kiuj kaŭzis gravajn inundojn en kelkaj areoj. En Honduro, 4,000 hejmoj estis detruitaj, 40 pontoj estis rompitaj, preskaŭ 50,000 akreoj de plantejoj de banano kaj aliaj fruktoj estis inunditaj, kaj oni registris naŭ mortojn. Inundoj tuŝis ankaŭ aliajn landojn de Centrameriko, sed la efiko estis malpli akraj. Oni informis pri fortaj pluvoj en Kubo, kvankam oni ne konis klarajn inundodamaĝojn. Marko kontribuis al pliiĝanta inundo en Jamajko kaj kaŭzis tri aldonajn mortojn en la Dominika Respubliko. Ĝenerale, Marko kaŭzis 15 mortojn kaj proksimume damaĝon de 8.2 milionoj da dolaroj (de 1996).
NGC 3477
NGC 3477 (aliaj indikoj — ZWG 66.74, PGC 32997) estas galaksio en konstelacio Leono.
Jubbada Dhexe
Meza Juba (Jubbada Dhexe) estas administra regiono (gobolka) en suda Somalio en la historia regiono de Jubalando. La ĉefurbo estas Bu'aale. Ĝi limas kun somaliaj regionoj de Gedo, Bay, Malsupra Shabele kaj malsupra Juba kaj la Hinda Oceano.
NGC 3477
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jubbada Dhexe
Spite sia malgrandeco kaj manko de populacio, Meza Juba estas unu el la plej prosperaj regionoj de Somalio: la tero estas fruktodona kaj bonkvalita por farmado, kaj la rivero Jubba havas akvon la tutan jaron, el kio profitas kaj brutobredado kaj farmoj.
Meza Juba estis unu el la malplej loĝataj regionoj en Somalio ĝis kiam la sekeco de 1974 frapis nordan Somalion; post la sekeco, kiu afektis nordajn kaj centrajn partojn de Somalio, grandaj nombroj de familioj, perdinte ĉiujn siajn brutojn, estis resetlitaj de la centra registaro en Meza Juba, en lokoj kile Dajuma, Bu'ale, Sakow kaj Jilib. Eventuale, ili iĝis farmistoj kaj prosperis. Dum multe de la malfruaj 1990-aj jaroj kaj ĝis 2006, Juba Vala Alianco aŭ JVA kontrolis ambaŭ regionojn de Juba.
La regiono nomiĝas laŭ la rivero Jubba kiu trafluas ĝin.
Meza Juba konsistas el tri distriktoj:
Somalaj klanoj
Darodoj
Havijeoj
Rahanweyn (Digil kaj Mirifle)
Nesomalaj klanoj
Bantu
Ŝakto
La vorto ŝakto - plej ĝenerale "vertikala malplenaĵo" - uzatas en diversaj kuntekstoj:
Laŭ Francisko Azorín ŝakto estas Puto por registri, aerumi, komuniki minon, kloakon. Li indikas etimologion el la germana Schaft (tubeto).
Ueberstrass
(jen francigite, origine germane kaj alemane Überstraß, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Morŝansk
Morŝansk (Моршанск) estas urbo en Tambova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 68420.
La urbo estis fondita en jaro 1623.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1779.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Johann David Gschwend
Johann David GSCHWEND (naskiĝinta la en Eisenberg, mortinta la  samloke) estis germana pedagogo, historiisto kaj verkisto. En 1758 li skribis la unuan kronikon de la urbo turingia Eisenberg.
Morŝansk
La urbo estas sur bordoj de rivero Cna (Цна) (baseno de rivero Oka (Ока)).
Johann David Gschwend
Vivo
Johann David Gschwend estis filo de la ajzenberga rektoro Adam Gschwend. Post studoj ĉe la Universitato de Jena li docentis en Jena antaŭ iĝi lernejestro en Altenburg kaj, en la 30.12.1737, rektoro ĉe la liceo en Eisenberg. Inter 1763 kaj 1767 lia filo helpadis lin deĵore.
Morŝansk
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 39,4 mil loĝantojn.
Mosalsk
Mosalsk (ruse Мосальск) estas urbo en la Kaluga provinco, en Rusio.
En 1959 la urbo havis 3900 loĝantojn; en 2002 ĝi havis 4400 loĝantojn.
La interurba telefona kodo estas 08452, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj. La kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29229501. La loka tempo egalas la moskvan tempon.
Sabato-lifto
Por ebligi uzon de lifto dum sabato speciala modo por liftoj estis aranĝita: nome la sabato-lifto. Ĝi funkcias tute aŭtomate. Neniu butono devas esti puŝita por atingi deziratan etaĝon.
En esperantokongresa hotelo en Telavivo en la jaro 2000 estis du liftoj, unu kun ŝildo "sabato-lifto".
Kiam ortodoksa judo volas atingi ekzemple la dekunuan etaĝon, la sabato-lifto aŭtomate malfermas la pordon je la teretaĝo. Oni eniras sen puŝi iun butonon. Post momento la pordo fermiĝas kaj la lifto moviĝas supren al la unua etaĝo. Tie la pordo malfermiĝas. Post momento la pordo fermiĝas kaj la lifto moviĝas al la dua etaĝo. Tie la pordo malfermiĝas kaj unu momenton atendas, poste fermiĝas kaj la sama proceduro kontinuas ĝis la dekunua etaĝo, kie la uzanto eliras. Tiu proceduro memkompreneble daŭras longe.
La Israela parlamento Knesset formulis specialan sabato-liftan leĝon en 2001 por ordigi la planadon kaj konstruadon de ĉiuj rezidejaj konstruaĵoj kaj publikaj konstruaĵoj, kiuj havas pli ol unu lifton. Tie oni devas instali kontrolan mekanismon por sabato en unu el la liftoj.
Miquel-Lluís Muntané
Miquel-Lluís Muntané (naskiĝis en 1956 en Barcelono) estas verkisto, tradukisto, ĵurnalisto kaj kultura agento. Li longe okupiĝis pri mezlerneja edukado kaj ankaŭ en la Instituto pri Edukado de la Universitato de Barcelono. Li eldonis kaj direktoris la revuon Saba Poètica (Poezia Sevo), kaj kunlaboris aŭ kunlaboras kun amasmedioj kiaj Diari de Barcelona, Avui, El 9 Nou, El Temps, Serra d’Or, Revista de Catalunya, Revista Musical Catalana, Catalunya Cultura kaj Onda Cero inter aliaj. Lia literatura verkaro, en la kataluna lingvo, enhavas rakontan prozon, poezion, eseon, teatron kaj porinfanajn rakontojn. Li estas direktoro, patrono kaj konsilanto en diversaj kulturaj institucioj kaj en 2007 li ricevis la premion Climent Mur pro sia sindediĉo kadre de la kultura asociismo.
== Verkoj ==
Aubergenville
Aubergenville [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 11,622 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Aubergenville situas ĉe la maldekstra bordo de Sejno, nordokcidente de Parizo.
Lehn
Lehn estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
DokuWiki
DokuWiki estas facile uzebla vikio verkita per php de Andreas Gohr dediĉita por prizorgi dokumentojn. Datumbazo ne necesas: la tuta enhavo estas konservata en teksta formato. Ĝi ekzistas en kvardeko da lingvoj.
Historio
DokuWiki estis kreita de Andreas Gohr en junio 2004. La unuan oficialan version li publikigis sur la retejon Freshmeat.
Bitung
Bitung, estas marborda urbego en insulo Sulaveso, en provinco Norda Sulaveso en Indonezio. Bitung konsistas el 8 distriktoj. La urbego ricevis sian loknomon de arbo Barringtonia asiatica kreskiĝanta en la ĉirkaŭaĵo.
Geografio
Bitung situas en norda parto de la insulo laŭ marbordo. Administre apartenas al la urbego la kontraŭa insuleto. Provinca ĉefurbo Manado troviĝas 33, Makassar 972, Balikpapan 974, Denpasar 1575, Surabajo 1684, Semarang 1885, Jogjakarto 1937, Bandungo 2156, ĉefurbo Ĝakarto 2204, Palembang 2319, Bandar Lampung 2338, Batam 2346, Pekanbaru 2635, Medano 2948, Banda Aceh 3339 kilometrojn (aere).
Historio
Originale Bitung estis loĝita de indiĝenoj, baldaŭ pluraj popoloj alvenis. En la 16-a jarcento unue portugaloj, poste nederlandanoj, britoj vizitis la insulon. La nederlandanoj akiris la plenan insulon en 1905, kiu daŭris ĝis la japana dominado (1942-1945). Bitung mem fokusiĝis ĝuste pro la japana okupo, sed samtempe graviĝis la mara fiŝkaptado. Bitung urbiĝis en 1975, poste evoluis pro la haveno.
Populacio
La plej granda parto de la populacio estas indiĝenoj, krome estas ĉinoj kaj indonezianoj el Javo.
Religio
Sulaveso estas ponto inter la katolika Filipinoj kaj ceteraj insuloj de Indonezio. La loĝantoj apartenas plejparte al la protestantoj (59,87%), la islamo enradikiĝis en 1630 (nuntempe 36,48%), estas ankaŭ katolikoj (3,32%), fine budhistoj, konfucianistoj (malpli ol 1%).
Trafiko
Bitung havas trairan ĉefvojon laŭ la marbordo, krome kuras vojo al la provinca ĉefurbo Manado. La marhaveno havas rektan pasaĝeran trafikon kun Davao dum 3 tagoj.
Klimato
Bitung havas tropikan pluvarbaran klimaton (Af). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2843 mm. La averaĝa jara temperaturo estas 26,5 °C kaj varias inter 22-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Freienstein
La loknomo Freienstein ("ŝtono de liberuloj") interalie povas aludi al partoj de la komunumoj
Castro (Brazilo)
Castro /kastro/ (24° 47' 27" S 50° 00' 43" U) estas municipo kaj urbo en Paranao, Brazilo.
643
En la jaro 643 post Kristo okazis, interalie:
Objo
Objo aŭ Hobjo (en somala Hobyaa, en araba هبيا), konata ankaŭ kiel Obbia, estas antikva havenurbo de nord-centra regiono Mudug de Somalio. Ĝi havas 11,800 loĝantojn. La Hobja Distrikto havas totalon de 67,249 loĝantoj. Ĝi estis grava centro de socio de paŝtistoj kaj komercistoj transmare.
Ploské (distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo)
Ploské, hungare Lapispatak [lapiŝpatak] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Kamenný Potok. Ankoraŭ najbara vilaĝeto apartenas al la municipo.
Geografio
Ploské situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1299 laŭ tiama hungara ortografio "Lapuspatak". En 1427 oni komputis tie 30 familiojn. En 1715 7 familioj pagis impostojn. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lapispatak 606 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lemes, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ploské 808 homoj, (758 slovakoj).
Borgo San Dalmazzo
Ĉi tiu artikolo ne rilatas al Koncentrejo Borgo San Dalmazzo.
Borgo San Dalmazzo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Boves, la provinca ĉefurbo Cuneo, Gaiola, Moiola, Roccasparvera, Roccavione, Valdieri kaj Vignolo.
Wiggen
Wiggen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
RMM
La vorto havas plurajn signifojn:
Nándor Knauz
Nándor KNAUZ, laŭ hungarlingve kutima nomordo Knauz Nándor estis hungara historiisto, arkivisto, pastro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1873).
Nándor Knauz naskiĝis la  1831 en Óbuda. Li mortis la 1898 en Hungario, en Pozsony.
Biografio
Nándor Knauz lernis filozofion en Nagyszombat, teologion en Esztergom. En 1854 li pastriĝis. Komence li instruis, baldaŭe li iĝis inspektoro. Ekde 1860 li ricevis arkivan postenon en Esztergom. En 1871 li ricevis la rangon kanoniko, en 1878 abato, en 1890 titulara episkopo, en 1895 preposto. Li partoprenis en redaktadoj de 2 ekleziaj periodaĵoj.
Bedřich Hrozný
Bedřich HROZNÝ (naskiĝis la 6-an de majo 1879, mortis la 12-an de decembro 1952) estis ĉeĥa orientalisto kaj lingvisto, kiu deĉifris la hititan skribon kaj fondis modernan studon de la hitita lingvo.Hrozný naskiĝis en Lysá nad Labem. En gimnazio de Kolín li lernis fundamentojn de la hebrea kaj araba lingvoj, en universitato en Vieno li dediĉis sin ankaŭ al aliaj orientaj lingvoj, precipe al la asiria, aramea, etiopa, Sanskrito kaj sumera. Li direktis sian atenton al la kojnskribo, kiun uzis en Mezopotamio kaj Malgrand-Azio preskaŭ ĉiuj nacioj en la tria ĝis la unua jarcento a.K. (Persoj, Sumeroj, Asirianoj, Babilonianoj). Orientalistikon li studis en Berlino.
Borgo San Martino
Borgo San Martino estas komunumo de Italio.
Unua steleo de Lombera
La unua steleo de Lombera estas granda disko-forma kantabra steleo trovita en 1937 en la kvartalo Lombera (municipo Los Corrales de Buelna, en Kantabrio). Ĝia diametro estas 1.9 metroj kaj ĝia dikeco estas 0.27 m. Ĝi estis rekonstruita el diversaj pecoj trovitaj.
Sur ĝi gravuriĝis anelo kun ses kurbaj segmentoj, kiuj reprezentas la lunkvaronojn, inter du samcentraj cirkonferencoj. En reverso, estas anelo el kiu kreskas kvin-braka kurba svastiko. La stelebordo estas reliefa.
Dodo Marmarosa
Dodo Marmarosa (fakte Michael Marmorosa, * 12-an de decembro 1925 en Pittsburgh, Pensilvanio; † 17-an de decembro 2002 samloke) estis usona ĵaz-pianisto.
Vivo
Ekde 1944 li prezentis kun Tommy Dorsey kaj Artie Shaw kaj sonregistris kun Lester Young. Li ludis ankaŭ ekde 1945 ĉe Boyd Raeburn (i.a. en ties bando Boyd Raeburn meets Strawinsky) kaj Lucky Thompson. Samkiel Barney Kessel li poste iris al Los-Anĝeleso, kie li laboris kiel demendata studiomuzikisto kaj ludis kun Parker, Lester Young, Teddy Edwards, Howard McGhee, Lionel Hampton kaj Wardell Gray, i.a. je la famaj kunsidoj de 1946/47 kun Parker en la studio de Dial. En 1947 li ankaŭ sonregistris por Dial kun propra triopo, al kiu apartenis Harry Babasin. Pro sia atakita sano kaj personaj kialoj li revenis en 1948 al Pittsburgh al sia familio. Li ja ankoraŭ koncertvojaĝis en 1949 kun Johnnie Scat Davis kaj Artie Shaw, ludis en 1952 kun la bando Lighthouse All Stars en Hermosa Beach kaj en 1953 kun Charlie Spivak, malaperis tamen poste dum plejparto de la 1950-aj jaroj el la ĵazmondeto.
Inter tiu okazis malsukcesa geedzeco kaj sanproblemoj. En 1954 la armeo rekrutigis lin. Ĉar li tie ne akordiĝis, oni devigis lin en malsanulejojn kaj traktis lin per elektroŝokoj, malakceptis lin tamen post tio je psike malstabila stato. Post tio li komence ne provis reveni en la ĵazmondeton kaj laboris kiel hotelpianisto. En 1956 trumpetisto Danny Conn persvadis lin, denove prezenti en ĵazklubejoj. En 1960 aŭtopaneo sur la vojo Kalifornien devigis lin resti en Ĉikago, kie li ludante en klubejoj denove atentigis pri si. En 1962 li surdiskigis en Ĉikago Dodo's Back (produktita de Jack Tracy por diskeldonejo Argo), samjare li sonregistris por du diskoj kun Gene Ammons resp. trumpetisto Bill Hardman. Poste li ankoraŭ prezentis alterne en Ĉikago kaj Pittsburgh, lastfoje en 1968 en sia hejmurbo Pittsburgh. Travojaĝantoj muzikistoj kiel Dave Brubeck, kiuj demantis pri la bibop-mitulo, foje povis persvadi lin al prezentado. Siajn lastajn jarojn li pasigis psike malsana (li suferis eble de tremado kaŭzita de Parkinson-malsano, kiu tamen malaperis dum la pianludado) kaj sufere je diabeto en VA Medical Center je Lincoln-Lemington (hejmo por ekssoldatoj), kie li ludis por la hejmanoj kaj fojaj vizitantoj la domorgenon.