cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperanto-movado en Vigo
Formiĝo de loka grupo. La unua kongreso en Vigo
La kongreso iris jene:
La disvolviĝo de la kongresaj tagoj staras hodiaŭ kiel atesto de la tiama socia etoso. La aŭtoritatoj de la lastaj jaroj de la reĝimo de Franco toleris simbolojn esperantajn (la himnon, kantata en lingvo kiu ne estis la sole oficiala lingvo tiam- la hispana, la flagon) kaj galegajn (la flagon). Ili ĉeestis solenaĵojn kiel la malfermon kaj fermon de la kongreso, en kiu oni kantis La Esperon. Grava rolo ludis ankaŭ la oficiala katolika religio. Tiusence, dum la kongreso okazis du mesoj, unu en esperanto kaj la alia en la hispana (estas kurioze, ke nur sep jarojn antaŭe, la 25an de julio 1965, la jezuita pastro Xaime Seixas unuafoje mesis en la galega post la Hispana Enlanda Milito, tiel rompante la ekskluzivecon de la hispana en diservoj). Tiutempe ankoraŭ eblis ĉasi balenojn- eĉ ekzistis en la viga regiono fiŝkapta kaj enladiga entrepreno kiu faris tion, vizitita de la kongresanoj.
Duonjaron poste, la 16an de januaro 1973, estis formale fondita la viga esperanto-grupo Paco kaj Amo, kun sidejo en la kvina etaĝo de la Komerca kaj Industria Rondo (Princostrato, n-ro 44). Por tio la vigaj samideanoj kunvenis en sia sidejo kaj konsistigis la jenan estraron:
Camilo Veiga Prego dankis la honoron kaj laŭdis ĉiujn esperantistojn.
Translimaj kontaktoj
La 12an kaj 13an de oktobro 1974 okazis la unua renkontiĝo galega-portugala en Porto de Portugalio, organizita de la tieaj esperantistoj kaj la viga grupo Paco kaj Amo. La ĵurnalo O Comércio do Porto publikigis foton de la kunveno, kies portugallingva pied-noto tekstis jene:
Verdire la vigan vojaĝgrupon konsistigis ne nur esperantistoj sed ankaŭ simpatiantoj, kaj laŭ noto publikigita en Boletín Paco kaj Amo inaŭguris per tiu vojaĝo la kurson 1974-75, kies laborplanon ili zorge preparis. La kontaktoj kaj familiecaj rilatoj kun nordportugaloj enradikiĝis kaj pluis dum la sekvaj jaroj.
Tiu promesita vizito de portanoj al Vigo efektiviĝis en decembro de la sama jaro, okaze de la Zamenhof-tago. Sabaton, la 14an de decembro Paco kaj Amo inaŭguris esperanto-ekspozicion en la Reĝa Salono de la Komerca Rondo kiu etendiĝis ĝis la 19a. Samtage je la 8a vespere la prezidanto de Hispana Esperanto-Federacio (HEF) Ángel Figuerola Auque prelegis hispanlingve, legante siajn brajlajn notojn pri "Pozicio de Esperanto inter la sociaj inventoj de nia tempo kaj personeco de ĝia kreinto". La abunda publiko varme aplaŭdis. Sekve, S-ro Figuerola Auque transdonis al Camilo Veiga Prego, prezidanto de la Komerca Rondo, diplomon per kiu HEF nomis lin honora membro. Ĉi lasta respondis per kortuŝaj vortoj kaj dankis ĉiujn esperantistojn. La sekvan tagon, dimanĉon la 15an, venis la portugaloj, kvardek du entute, el kiuj dek kvin estis lernantoj de la e-kurso de Foz do Douro. Post vizito de la e-ekspozicio la membroj de Paco kaj Amo montris Vigon al siaj gastoj kaj sekve ĉiuj kunvenis denove en la Komerca Rondo antaŭ ĝenerala publiko. La ĵurnalo kaj Radio Vigo raportis pri la eventoj.
La 10an de decembro 1978 okazis alia renkontiĝo galega-portugala en Vigo, por celebri la Tagon de Zamenhof kaj la 30an datrevenon de la Deklaracio de la Homaj Rajtoj. La programon konsistigis vizito al la instalaĵoj de la sporta palaco kaj du prelegoj: "Zamenhof, apostolo de la paco kaj de la homa frateco. Antaŭ la 30a datreveno de la Deklaracio pri Homaj Rajtoj", fare de Pío Moa Banga, kaj "Esperanto en la universitato", de Antonio Alonso Núñez. Fine okazis bankedo. Por la okazo oni eldonis poŝtkartojn kun la simbolo de la kongreso de 1972 en verdo kaj griza packolombo kun olivarba branĉo, kun la skribaĵo "Reenkontiĝo galaico-portugues" (tiel). Dorsflanke legeblis kvar versoj de La Espero.
Vigla agado en la 1980-aj jaroj
1983 signis la unuan tradukon de la galega beletro en esperanton: Viveroj, de Castelao, fare de Fernando de Diego surbaze de antaŭtraduko de Antonio Alonso Núñez el Santiago de Compostela. Eldonis la libron la esperanto-kurso de la Instituto por Lingvoj de la Universitato de Santiago de Compostela, gvidita de Antonio Alonso mem, sed nur vigaj organizoj kaj entreprenoj ebligis la financadon de la publikigo, kiel legeblas en la lasta paĝo: Municipa Ŝparkaso de Vigo, Popola Universitato de Vigo, Kultura Societo Komerca kaj Industria de Vigo kaj Esperanto-grupo de Vigo. Tamen la eldono, anstataŭ firmigi la rilatojn inter la galegaj samideanoj, malfermis breĉon inter la viga kaj santiaga polusoj, kiun neniu ŝtopis ĝustatempe. En la sama jaro Antonio Alonso veturis ĉiusemajne por instrui la lingvon en Vigo (en domo Bárcena) dum Julio Bueno kaj aliaj membroj de la viga grupo prelegadis en Radio Vigo, sed ĉiu siaflanke kaj senrilate.
En 1986 Paco kaj Amo reokazigis hispanan kongreson, nome la 46an, (de la 15a ĝis la 20a de julio), kun 193 partoprenintoj. Tiufoje la kongresejo ne povis esti pli luksa: la Kulturcentro de la Municipa Ŝparkaso de Vigo (hodiaŭ Kulturcentro Novacaixagalicia). Oni rebaptis la salonojn per nomoj de omaĝataj esperantistoj, festparoladis Xesús Alonso Montero, universitata profesoro ĉiam defendanta la esperantajn idealojn, kaj prelegis interalie la vigano Jaime Canoa González pri esperantigo de 650 tutmondaj proverboj. Estis ekskurso al O Grove, Sanŝenŝo, insulo A Toxa, ktp.
Ses monatojn poste forpasis Julio Bueno Cortés, postlasinte memverkitajn artikolojn plenajn de pacamo kaj frateca sento. La grupa libraro, kiun forte kontribuis Salvador Oliván Hernando (1889-1978), jam antaŭe sidis depone en la biblioteko de la Kultura Societo Komerca kaj Industria, kaj per speciala akordo enlistigitaj ne-membroj de la societo rajtis pruntepreni librojn. Post la morto de S-ro Bueno la vidvino donacis lian personan e-bibliotekon al la societo.
Meze de oktobro de 1988 restartis la e-lecionoj en Paco kaj Amo, gvidite de la tiama prezidanto Pío Moa Banga.
La 18an de decembro de la sama jaro Paco kaj Amo festis la Zamenhof-tagon. Je la 11a horo oni prezentis florkronon al la strato (kaj surgluis subtabule per pak-glurubando) kaj translokiĝis al la Sport-urbo de la Komerca Rondo (Kultura Societo Komerca kaj Industria), en Marcosende, eksterurbe en la montaro, kie tagmeze oni inaŭguris ekspozicion pri libroj, broŝuroj kaj afiŝoj, organizitan de la santiagano Antonio Alonso Núñez. Poste oni kunmanĝis samloke. .
Malapero de Paco kaj Amo. Lastaj jardekoj
En 1990 ekestis, ĉiuvendrede, senpaga e-kurso en la mezlernejo San Tomé de Freixeiro, kiun instruis Jesus Moinhos. .
De tiam dum longa tempo la movada vivo velkis en Vigo, kvankam la esperantistoj plu tenis personajn rilatojn kaj la lingvo neniam silentis. En junio 2005 vigaj kaj nordportugalaj esperantistoj revigligis unu plian fojon la renkontiĝojn galega-portugalajn, tiam en Tui, landlima galega urbo, kaj en ties spegula urbo Valença en Portugalio. Jen kiel Nuno Magalhães rakontis pri la evento en Nia Bulteno, informilo de Portugala Esperanto-Asocio:
Efektive, inter la partoprenantoj estis Antonio Valén, loĝanta en Vigo kaj partoprenanta la lokan samideanaron, kaj Fernando Costa (Fernando Domingues da Costa), por kiu tiu estis unu el la lastaj esperanto-aranĝoj, ĉar li forpasis nur du jarojn poste, en 2007. Memorindas ke Fernando Costa ĉeestis en sia vivo plurajn renkontiĝojn en Vigo, inter kiuj vicis la 46a Hispana Kongreso de 1986 kaj la inaŭguro de la Esperanto-strato.
En januaro 2005 la paĝaro de la Konsilio de la Galega Kulturo intervjuis S-ron Pío Moa Banga, tiam la solan membron de Paco kaj Amo, leĝe ankoraŭ ekzistanta asocio apartenanta al Hispana Esperanto-Federacio. La ĵurnalisto asertis: "En Galegio, cent jarojn post la sciigo de la ekzisto de kolektivoj ĝin [esperanton] defendantaj, esperantistoj estas preskaŭ specio en risko de malapero. Hodiaŭe la tuta brilo de tiu internacia lingvo limiĝas al la sola homo kiu formas, estras kaj konsistigas la vigan e-grupon Paco kaj Amo". Fakte la grupo jam de longe estis mortinta, kvankam la ceteraj vigaj esperantistoj plu tenis kontakton inter si.
Dum la lerneja jaro 2009-2010 la privata lingvolernejo Linguamanía okazigis paroligan esperanto-atelieron en kafejo kaj en 2010-2011 la lernejo Acume Formación instruis unufoje ĉiusemajne nivelon B1 de esperanto laŭ la Eŭropa Komuna Referenckadro. Ambaŭkaze la instruisto estis Suso Moinhos.
Vigaj esperantistoj aktive partoprenis en la organizado de la 69a Hispana Kongreso en Santiago de Compostela en 2010, kune kun aliaj galegaj samideanoj.
Obninsk
Obninsk (Обнинск) estas urbo en Kaluga provinco de Rusio (inter Moskvo kaj Kaluga). Obninsk fariĝis fama pro la unua en la mondo nuklea centralo kaj granda instituto de nuklea fiziko; ĝi estas la unua scienca urbo en Rusio.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas. Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 29415. La interurba telefona kodo estas 08439, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en 2005).
Obninsk estas centro de aglomeraĵo kun pli ol 200 mil loĝantoj. La urbo situas ĉe rivero Protva (Протва) - enfluanto de Okao.
Historio
La urbo estis fondita en 1946 pro konstruado de esplora fizikenergia instituto kaj nuklea elektrocentralo (malfermita en 1954). Ĝi havas statuson de urbo ekde 1956. En 1959 la urbo havis 16,3 mil loĝantojn.
Ekde 2000 Obninsk havas statuson de scienca urbo.
Fizika geografio
Riveroj: Protva, Repinka.
Loĝantaro
En 2002 la urbo havis 105,7 mil loĝantojn. En 2010 Obninsk havis 105 595 loghantojn. Laŭ loĝantaro Obninsk estas la dua urbo en Kaluga provinco (post Kaluga).
Politiko
Obninsk estas aparta urbo de Kaluga provinco (ne apartenas al distriktoj). En 2013 la urbestro estas Aleksandr Avdejev.
Transporto
En la urbo estas fervoja stacio Obninskoje (Обнинское) sur la fervoja linio Moskvo - Brjansk - Kiev.
Famaj urbanoj
En la urbo naskiĝis aŭ loĝis, i.a., la jenaj famuloj:
Kokeshi
Eco
Temas pri el fruktujligno turnitaj figuroj, ege simpligitaj, kiuj prezentas knabinojn. Kutime ili havas cilindran korpon sen brakoj nek kruroj kaj rondovalan kapon.
Ili estas farbitaj kaj foje havas rondajn ornamaĵojn, foje florajn. La ĉefaj koloroj estas ruĝa kaj nigra. Ankaŭ la vizaĝoj estas tre simpligitaj. Ĉiu artisto havis propran specifan formon, pentris laŭ propra stilo kaj aldonis subsignon piede de la figuro.
Por protekti kolorojn, kokeshi-oj estis maldike kovritaj de vakso.
Iuj apartaj figuroj havas moveblajn kapojn.
Historio
Kokeshi-oj devenas el Tohoko, la norda Japanio. Nuntempe Sendai estas la ĉefurbo de kokeshi-oj.
Bedaŭrinde la tradiciaj formoj maloftiĝis dum la lastaj jaroj. Ili estas anstataŭitaj de industrie produktitaj figuroj.
Kartuziana muelejo
La Kartuziana muelejo (germane: Kartäusermühle) estis olemuelejo antaŭenigita fare de la akvoj de la rivero Gera en la strato Straße des Friedens 22 en Erfurto, Germanio.
La jam dummezepoke surloke komencita muelado ĉesis en 1935; dum la tempo de GDR ĝi servis kiel sidejo de la Produktadkooperativo metia (PGH) "Elektrohandwerk Licht und Kraft Erfurt". La monumentprotektita ejo el la jaro 1873-a malkonstruitis en decembro 2015.
Situo
Situis la muelejo ĉe la bordo de la rivereto Walkstrom, unu el la tri hodiaŭ la urbon Erfurto trafluantaj branĉoj de Gera. Plie en sudokcidenten kuŝas en iama marĉozono Luiza-parko kiu pretigitis je uzo en la 15-a jarcento kaj alikonstruitis ekde la 17-a jarcento je plezurĝardeno. En tiu ĉi parko la Gera-rivero separiĝas en tri branĉojn nome Bergstrom, Walkstrom kaj Flutgraben (fluegfoso artefarita en la 19-a jarcento sub la regado de urbestro Richard Breslau). Nordokcidente apudsituas la montetoj de la iama Citadelo Cyriaksburg dume pli sude Steiger-arbaro altiĝas je alteco de ĉ. 100 metroj supren de la Gera-valo.
Historio
La unua muelejo estis ĉe la elfluo de Hirschlache disde Walkstrom (kanalo artefarita el la frua 12-a jarcento; unua mencio endokumenta jam estis en la jaro 1291; Hirschlache entubigitis en la 19-a jarcento kaj neniigitis post la konstruo de Juri-Gagarin-ringobulvardo). En la jaro 1434 la muelejon havigis al sia Gottschalk Paradies, monaĥo en la proksima kartuzio de Erfurto, pro oni intertempe nomis la muelejon ankaŭ Paradiesmühle. En la kuro de la jarcentoj iĝis samloke ĉiam novaj konstruaĵoj. Oni supozas ke antaŭ la en 2015 malkonstruita mueleja ejo ekzistis almenaŭ tri antaŭulaj konstruaĵoj. Ĉirkaŭ la jaro 1800 jam la malriĉiĝinta monaĥejo vendis la muelejon al privatulo.
En 1826 la urba administracio enkondukis la ciferecigon de la grundoj. La kartuziana muelejo iĝis eĉ numero 1 de sume 3050 teritorioj. Nuntempe tia numerigo ne plu validas. Post fajrego 1872 novaj konstruaĵoj faritis. Iĝis tiam moderna industria muelejo de 40 metroj da longeco, tri plenaj etaĝoj kaj plispacigita subtegmentejo. Tiam oni instalis krome ankaŭ rafinejo por kreskaĵa oleo por povi tuj plutrakti la krudan oleon. Post la venko de elektrizo kaj pli kaj pli malkaraj, de la akvofluo tre maldependaj motoroj, la uzo de tia antikva muelejo pli kaj pli malprofita. Finfine la funkcio haltiĝis en 1935. La lasta posedanto estis ekde 1926 Otto Filß, kiu ankaŭ prizorgis La Sankta-tombo-muelejo. La restintaj muelŝtonoj malaperis ĉirkaŭ la jaro 1940.
En la spacoza muelejo loĝis ekde 1919 pluraj familioj, inter ili la pentristo kaj grafikisto Alfred Hanf. Li aranĝis surloke ankaŭ sian laborejon presan kaj ankaŭ dezajnis la inflacibanknotojn por Erfurto por la periodo inter 1919 kaj 1923. Dum la Dua mondmilito la ĉefa ejo servis nakaŭ kiel lazareto, poste venis la Produktadkooperativo metia (PGH) "Elektrohandwerk Licht und Kraft"; ĝi ekmalfunkciis post la Turniĝo. Ekde 1992 la tuto restis senutiligite.
Malkonstruo
Iam la muelejo estis hela konstruaĵo - kiel atestas malnovaj fotoj - kun granda enskribitaĵo "Karthäuser Mühle". Dum la lastaj jardekoj ĝia aspekto estis kadukega kaj enloĝis ĝin kontraŭleĝuloj. En la 5.4.2015 ankaŭ la tegmento parte brulkonsumiĝis.
Martigny-Expo (stacidomo)
Ĝi estas malfermita nur dum foira periodo.
Cinque Terre
Cinque Terre (elp. ĉinkŭe terre; esperante kvin bienoj, kvin landoj aŭ kvin lokoj ) estas ĉarma kaj bonklimata marborda strio, longa ĉirkaŭ dek du kilometrojn inter Punta Mesco kaj Punta di Montenero nordokcidente de La Spezia en la regiono Ligurio, Italio. La kvin vilaĝoj Monterosso al Mare, Vernazza, Corniglia, Manarola kaj Riomaggiore vicas laŭlonge de la krute dekliva marbordo de nordokcidento al sudoriento.
La areo havas ĉirkaŭ 7000 loĝantojn kaj estas protektata kiel nacia parko en kiu nenio povas esti konstruita aŭ ŝanĝita. En 1997 Cinque Terre estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko kune kun Porto Venere kaj la insuloj Palmaria, Tino kaj Tinetto.
Geografio
Milde rondeta montaro, plurcent metrojn alta kaj parte krute dekliva, etendiĝas laŭ la marbordo. La Cinque Terre konsistas el kvin malgrandaj, deklivaj terenaj indentaĵoj, kiuj malfermiĝas al la maro. En ĉiu el la valoj troviĝas po unu el la vilaĝoj. Kvar el la kvin vilaĝoj situas rekte sur la marbordo. Nur Corniglia staras sur kornico ĉirkaŭ 100 metrojn super la marnivelo.
Historio
La vilaĝoj de la Cinque Terre ekestis, laŭ sia nuna strukturo, en la dekunua jarcento, kiam la loĝantaroj de Val di Vara transiris la akvodislimon de la marborda ĉeno, kiu apartigis ĝin de la maro kaj ekloĝis konstante ĉe la marbordo, formante la kvin vilaĝojn. La plej malnova dokumento, kiu memorigas pri la Cinque Terre, devenas el marto 1056, ellaborita en Monterosso, per kiu la markizo "Guido di fù Alberto" donacis  al la monaĥejoj Santa Maria kaj San Venerio nemoveblaĵojn lokitajn sur insuloj de la arkipelago Spezzino kaj en Porto Venere.
La pejzaĝa strukturo spertis fundamentajn ŝanĝojn dum ĉi tiu periodo. Terasaj kulturoj por vinkultivado kreiĝis proksime al la maro. Fiŝkaptado kaj komerco helpis disvolvi pli proksimajn ligojn inter la marbordo kaj la landinterno. En la 12-a jarcento, la Ĝenova Respubliko konstruis strategian fortikaĵon sur Punta San Pietro en la pli granda, suda lima urbo Porto Venere. En 1209 la respubliko finfine ekposedis Vernazza. La Cinque Terre partumis la plej grandan parton de sia historio kun la Ĝenova Respubliko.
Turismo
La Cinque Terre akiris tutmondan famon precipe de kiam ili estis nomumitaj Monda Heredaĵo de Unesko en 1997. De printempo ĝis aŭtuno, multaj turistoj venas al la regiono per trajno. La trajnvojaĝo mem estas allogo, ĉar ĝi transiras la regionon en impresa serio da tuneloj apud la maro - kun oftaj vidoj de la akvo - kaj haltas en ĉiuj kvin vilaĝoj same kiel en la najbaraj plaĝaj feriejoj. Hodiaŭ turismo estas la ĉefa enspezofonto por la loĝantoj. Ĉar estas nur malgranda peco de sabla strando en Monterosso al Mare, amasa plaĝo-turismo ne povas okazi en la urbetoj. Plejparte venas tagaj turistoj kaj migrantoj kiuj promenas sur la mallarĝaj vojetoj kiuj kunligas la vilaĝojn.
De Profundis
De Profundis (esperantigite El la Profundaĵoj) estas longa letero skribita de la dramverkisto Oscar Wilde en la 1897-a jaro al lia iama amulo Lordo Alfred Douglas dum lia dujara enkarcerigo en brita prizono pro sekreta samseksa amorado. Wilde, alkutimiĝinte al riĉa vivmaniero, nelonge post ekloĝado en prizono multe ŝanĝis sian mondrigardon kaj sintenon al vivo, kio estas spegulata de la letero.
La letero entenas kelkajn apartajn temojn: en la komenco Wilde kritikas Douglas pro lia malagrableco kaj malaprobinda sinteno koncerne ilian amrilaton, kaj priskribas aliajn aŭtobiografiajn elementojn de la tempo de lia juĝado. Sed la letero poste iĝas pli filozofiema kaj eĉ religiema, unue esplorante la esencon de sufero kaj poste la vivon de Jesuo, kiun Wilde karakterigas kiel draman, romantikan artiston kaj individuiston. Do en ia senco oni povas konsideri De Profundis kiel grandan eseon, aŭ kiel monologon en kiu la aŭtoro imagas la reagojn de la alparolato kaj respondas al ili.
Abre Campo
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Manhuaçu. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1889.
The Roundhouse
The Roundhouse (La rotondo) estas spektaklejo kaj koncertejo troviĝanta en la malnova stokejo de lokomotivoj, protektita monumento en Chalk Farm, en Londono, Anglio. Ĝi estis konstruata en 1847 kaj iĝis spektaklejo en 1964.Ĝi enhavas 1700 sidajn poziciojn kaj 3300 starajn poziciojn.
Donji Petrovci
Donji Petrovci, serbe Доњи Петровци estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ruma. Donji (Доњи) signifas: malsupra.
Geografio
Donji Petrovci situas laŭ rojo, fine de sakovojo el Putinci, laŭ fervojo Ruma-Indjija.
Historio
En la 4-a jarcento tiu loko estis grava loko por la Romia Imperio. Prosimume post 5 jarcentoj hungara dominado sekvis. Dum fino de la mezepoko la regiono estis sub turka kontrolo, poste ĝi apartenis al limgarda zono de Habsburgoj. Ĝis fino de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Donji Petrovci 902 serboj (91 %), 55 ciganoj, 8 kroatoj, 4 jugoslavianoj, 3 ukrainoj kaj aliaj.
Gailingen am Hochrhein
Gailingen am Hochrhein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Konstanz, en la Regiono Alta Rejno-Konstanca Lago kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
43259 Wangzhenyi
43259 Wangzhenyi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉina hematologo Wang Zhenyi (ĉine: 王振义, Wáng Zhènyì), ano de la Ĉina Akademio de Inĝenierarto, kiu disvolvis kreemajn klinikajn kuracadojn kontraŭ leŭkemio, precipe kuracadon kontraŭ akuta promjelocita leŭkemio per Ĉiu Trans Retinoika Acido (Tretinoino). Li ricevis la Superan Premion de la Ĉina Ŝtato por Sienco kaj Teknologio en 2010.
Eiger-Glaĉero
La Eiger-Glaĉero estas deklivglaĉero ĉe la norda flanko de la monto Eiger en la Bernaj Alpoj. Ĝia estiĝas ĉe Eigerjoch (la jugo oriente de la pinto de Eiger) je alteco de 3700 m super la marnivelo. Ĝi tiam fluas inter la montoj Mönch kaj la Eta Eiger al la direkto de la valo. Ĝia longeco estis 2,6 km en la jaro 1973 ek de tiam ĝi retiriĝis je pli ol 150 m. En la jaro 2006 pro la tutmonda varmiĝo ĝia retiriĝo superis 20 m.
R. Hugo Dick
Dick (dik) R. Hugo, sviso, firmano.
Li ekloĝis en Japanio ĉirkaŭ de 1917. Li lernis Esperanton en Rusujo kaj multe kontribuis al revigligo de Japana Esperanto-movado, loĝante en Yokosuka. Li instigis la fondon de Japana Komitato por komuna komerca lingvo, en 1919.
Volvaĵo (ceramiko)
Volvado estas metodo kreadi ceramikon. Ĝi estis uzata por fari el argilo ujojn dum multaj miloj da jaroj. Ĝi estis uzita en teritorioj el Afriko al Grekio kaj el Ĉinio al Nov-Meksiko. Uzante la volvoteknikon, eblas konstrui pli dik- aŭ pli alt-murajn ujojn, kio eble ne estis ebla uzante pli fruajn metodojn. Tiu tekniko ebligas kontrolon de la muroj dum ili estas konstruataj pinte de la muroj por fari ke la ujo ŝajnu pli granda kaj fortika ekstere aŭ pli mallarĝa interne kun malpli da danĝero por memdetruo aŭ ekrompo. Estas multaj vojoj por konstrui ceramikajn objektojn uzante la volvoteknikon. Por fari tion, la ceramikisto prenas flekseblan materialon (kutime argilo), poste rulas ĝin ĝis ĝi formas longan rulaĵon. Poste, metante unu volvaĵon sur alia, povas esti formitaj diferencaj formoj.
(7570) 1989 CP
(7570) 1989 CP estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masaru Arai kaj Hiroshi Mori elde Jorii (gubernio Saitama, Japanio).
Könyvesház
Könyvesház (Librardomo) estas rumania hungara fakrevuo aperinta dufoje ĉiujare de 1991 kiel aldonaĵo de revuo ''Művelődés.
Profilo
Ĝi publikas la ĉiujaran bibliografion de la hungara libroeldonado en Rumanio, donas surrigardon al la problemoj de bibliografio kaj de bibliofilio.
Varamin
Varamin, persalingve ورامين‎, estas universitata urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la provinco Teherano de Irano.
Geografio
Varamin situas sur altebenaĵo. Teherano troviĝas 45 km, alia proksima urbego estas Kharĉak.
Historio
Varamin verŝajne estas la pratempa urbo de "Varena", kiu estas meciita en Avesto. Depost 1220 la urbo estis grava centro de la regiono. Menciindas konkero de la mongoloj. La urba municipo de Varamin estis kreita en 1941.
Ekonomio
Varamin estas grava turista centro kun industrio. La sukera uzino ekfunkciis en 1935, ĝi estis la unua en Irano. Same estis la unua plantolea uzino konstruita post kelkaj jaroj. La tapiŝoj de Varamin estas mondfamaj. La islama filia universitato estis fondita en 1985. Ĝenerale 15 mil studentoj lernas en la kampuso.
Trafiko
Varamin havas stacidomon laŭ la Trans-Irana Fervojo.
Kristana kruco
Kristana kruco estas figuro aŭ korpo, konsistanta el du transversaj pecoj, formantaj kvar rektangulojn. Ĉe antikvuloj, speco de pendigilo, fostego, en kiu estas fiksita transversa trabo, sur kiu oni lasis morti krimulojn, ligitajn aŭ najlitajn je ekstremaĵoj de la membroj. Vidu Krucumado
Tiu ekzekutadmetodo estis kutime uzata de la romianoj, krucumado estis ekzekutado por la sklavoj. Post Spartako malvenkis, miloj da kaptitaj sklavoj estis krucumitaj plurajn kilometrojn laŭlonge de ĉefaj romiaj vojoj. Sed ĉefa «famo» de tiu ekzekutmetodo venas de tio ke Jesuo Kristo estis tiel ekzekutita laŭ la rakontoj de la Evangelio.
Fakte, kiel montris la historiistoj, la crux de la latinoj, el la greka σταυρός (paliso, fosto) ne estis krucforma, la crux konsistis en vertikala ligna fosto, kiu daŭre restis enfiksita en tero, kaj en la momento de la ekzekutado oni metis sur ĝi horizontalan brakon, la patibulum, provizita per mortezo en la centro, fiksinte la kondamniton ĉe tiu horizontala trabo. Tiel la tuto estis T-forma. Tamen kiam la formo de tiu kruco iĝis kristana simbolo, tio estis sub formo de "latina kruco" (✝). El tiu baza formo pluraj formoj ekestis:
Uzoj de kruco fare de kristanoj
Kruco simbolo de la elaĉetiga morto de Kristo iĝis centra simbolo de la kristanoj kaj estas abunde uzita diversmaniere: Tiu konsistas en gestoj de la dekstra brako kaj mano, kiu kvazaŭ desegnas formon de kruco sur la korpo de la signanto. Tiun geston kristanoj faras en tre variaj cirkonstancoj : komence, fine aŭ dum preĝo, kiel respektosigno antaŭ sanktaj bildoj, aŭ la «sankta sakramento», antaŭ mortinto, post trempi fingrojn en benita akvo enirante preĝejojn far pastro por beni, pro timo por ekzorcizi danĝeron aŭ la Diablon, aŭ pli ĝenerale pro emocio aŭ por atesti sian kristanecon, ktp.
La maniero fari malsamas ĉe la katolikoj kaj ortodoksuloj :
Aliaj gestoj krucodesegnaj estas uzitaj de pastro dum kelkaj okazoj, ekzemple en la «merkredo de la cindroj» li desegnas krucon pere de cindroj sur la frunto de la piuloj por memorigi al ili, ke ili estas nur cindro kaj reiĝos cindron.
Monumentaj grandskalaj krucoj estis starigitaj laŭlonge la vojojn, ĉe la vojkrucoj, ktp, ofte meze de la kampoj. La preterpasantoj signis sin (i.e. faris la krucosignadon) kaj ofte preĝis ĉiufoje kiam ili pasis preter unu. Laŭ la regionoj, lokaj tradiciaj formoj kaj stiloj de tiuj vojaj krucoj varias. Plej famaj kaj artaj estas en Bretonio la «kalvarioj». Ofta surskribo sur vojaj krucoj estas AVE CRUX SPES UNICA ("saluton kruco, ho ununura espero"). Kelkfoje kruco estis starigita de individuo, kies mortodaton oni gravuris sur la bazon kun tiu alvoko «preĝu por li (ŝi)» (ekzemple sur la apude bildigita, en regiono Malseka Ĉampanjo)
Miniaturaj krucoj kiel juvelpendaĵo sur ĉenetoj portitaj ĉirkaŭ kolo estis ege popularaj inter kristanoj, kaj ankoraŭ estas. Unu ankaŭ troviĝas en mezo de ĉiu rozario.
Esprimoj: porti sian krucon = elporti daŭrajn afliktaĵojn, kiel Jesuo portis sian krucolignaĵon, konsiderinte kiel imitado de li, aŭ simple fatalisme.
Kobylisy (Praga metroo)
Kobylisy estas stacio de Metroo en Prago sur Linio C, malfermita en jaro 2004.
Grabovci
Geografio
Grabovci situas laŭ maldekstra bordo de Savo, laŭ flankovojoj.
Historio
Proksimume en la 10-a jarcento hungara dominado komenciĝis. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1391. En la 15-a jarcento serbaj rifuĝintoj alvenis. Dum fino de la mezepoko la regiono estis sub turka kontrolo, poste ĝi apartenis al limgarda zono de Habsburgoj. Ĝis fino de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Grabovci 1415 serboj (95,5 %), 25 ciganoj kaj aliaj. Vilaĝservoj estas lernejo, kuracejo, poŝto, futbalejo.
Proč?
Proč? (en traduko Kial?) estas ĉeĥa filmo de reĝisoro Karel Smyczek el la jaro 1987. La filmo priskribas veran eventon - vojon de fanoj de futbala teamo AC Sparta Praha per trajno el Prago ĝis Banská Bystrica. Dum la vojaĝo la fanoj vandalumis kelkajn vagonojn kaj terorigis vojaĝantojn kaj la trajnan personaron. La filmo krom la priskribo klopodas trovi ankaŭ respondon, kial la fanoj faris tion.
Sverre Hassel
Kun Helmer Hanssen, Hassel estis dungita kiel sperta kondukisto de sledohundoj por partopreni en la ekspedicio de Roald Amundsen al la Suda Poluso en 1910 – 1912. La 14a de Decembro 1911, Hassel kun Amundsen, Hanssen, Olav Bjaaland kaj Oscar Wisting estis unu el la kvinopo kiu atingis unue la Sudan Poluson. Pro sia partopreno en la ekspedicio, li ricevis la Sudpolusan Medalon (Sydpolsmedaljen), kreita de la reĝo Haakon la 7-a en 1912 por premii la partoprenantojn en la ekspedicio de Roald Amundsen al la Suda Poluso.
Kruco
Kruco estas "signo, formita de 2 perpendikularaj linioj" (PIV). Estas diversaj formoj de tiu signo, kiuj havas multajn specialajn signifojn:
Laŭ Francisko Azorín kruco estas Figuro formata per du linioj perpendikularaj, havanta en la arto simbolecon. Li indikas etimologion el la latina crux, crucis (kruco). Li montras tiparon (ankaŭ per bildoj), nome latina, greka, rusa, egipta, kelta, malta, lorena, sobrarba, papa, sanktandrea, kalatrava, patriarka, svastika, toforma; kaj li aldonas la terminojn fadenkruco, kruciĝejo, kaj krucifikso, por bildo reprezentanta krucon kun krucumita Kriston.
Fukuta Kunitaro
FUKUTA Kunitaro (HUKUTA Kunitaroo; naskita la en gubernio Tottori; mortinta la  ) estis japana esperantisto kaj oficisto de asekura kompanio.
Tula (apartigilo)
Tula estas la nomo de pluraj lokoj en la mondo :
Obojanj
Obojanj (Обоянь) estas urbo en Kurska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 38226501.
La urbo estis fondita en jaro 1639 kiel fortikaĵo.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1779.
La interurba telefona kodo estas 07141, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur alta dekstra bordo de rivero Psjol (Псёл) (kiu enenfluas en riveron Dnepr (Днепр)), ĉe enenfluo de rivero Obojanka (Обоянка).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 10,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 14,6 mil loĝantojn.
Preĝejo Kristo Reĝo (Balatonfüred)
Historio
En 1333 oni menciis kirkon en la tiama Fured. La turkoj okupis ĝin en 1526. Baldaŭe ĝi ruiniĝis. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la 1920-aj jaroj el ruĝaj ŝtonoj troveblaj en la ĉirkaŭaĵo. Oni ofte mencias la preĝejon simple "ruĝa preĝejo". La orgeno muzikas ekde 1955. En 1985 la interna parto estis iomete trakonstruita. En 2002 la preĝejo estis renovigita.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola havanta 2 simetriajn turojn apud la navo. La ĉefaltara bildo prezentas la lastan vespermanĝon, apude ŝtona skulptaĵo pri Kristo Reĝo situas. Ĉe la flankaj altaroj estas skulptaĵoj pri Dipatrino kaj Sankta Jozefo.
4348 Poŭlidamaso
4348 Poŭlidamaso estas mezgranda troja asteroido orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 11-an de septembro 1988 de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la trojano Poŭlidamaso, batalinto de la Troja milito.
Oni ne konfuzu ĝin kun 189310 Polidamaso
Ecoj
Okaze de kaŝado de la, ĝia diametro estis taksita al 49,7 km. Por la kaŝado de la, ĝia diametro estis taksita je 88 km.
Leuk (stacidomo)
Leuk estas fervoja stacidomo en Leuk, Svislando.
Könyvtári Szemle
Historio
Origine aperis en 1957 kun titolo Könyvtárosok Tájékoztatója (Informilo por Bibliotekistoj). Dum la unua naŭ jaroj li enhavis la tradukaĵojn de la plej gravaj artikoloj de la rumana revuo Revista Bibliotecilor (Revuo de Bibliotekistoj). De 1966 ĝi havis la titolon Könyvtári Szemle, kiu estis la komenco de memstariĝo de la revuo. De 1971 la ĉefredaktoro de ambaŭ revuoj estis Ştefan Gruia. La hungarlingvan revuon redaktis József Balogh. La lumperioda de la revuo estis la jaroj 1971-1973, kiam la revuo kontentigis ankaŭ la pretendojn bibliografiajn kaj libroŝatantajn de la plej larĝan legantaron. Inter 1974-77 aperis sub titolo Könyvtár (Biblioteko) kiel aldonaĵo de revuo Művelődés. De 1983 ĝis la ĉesigo de Művelődés (1985) li denove aperis monate kiel rubriko de revuo en kvin paĝoj sen signalo de redaktoro. Ĝi reapris en 1991 kun titolo Könyvesház (Librarodomo) ĉiu duonjaro kiel aldonaĵo de Művelődés.
Linio Chūō-Sōbu
Linio Ĉuo-Sobu (japane: 中央・総武緩行線 [ĉūō-sōbu-kankō-sen], angle: Chuo-Sobu Line) estas linio de fervoja reto Japana Fervojo. La linio apartenas al Orient-Japania Fervoja Kompanio. Ĝi situas ĉefe en Tokio kaj parte en Gubernio Ĉiba.
Unua duono de linio iras laŭ Linio Ĉuo (rapida) kaj la alia iras laŭ Linio Sobu (rapida). La vorto "緩行" [kankō] (laŭvorte: malrapida irado) signifas, ke la trajnoj haltas ĉe ciu stacio, kaj distingas la linion de la rapidaj linioj Ĉuo kaj Sobu. Mallonga meza sekcio (3 stacioj) ne najbaras kun la rapidaj linioj.
Stacioj
Ĉe la stacio la linio Ĉuo-Sobu kuniĝas kun Linio Tozaj de Tokjo Metro. La linioj havas komunajn trajnojn matene kaj vespere, kiuj iras laŭ la linio Ĉuo-Sobu ĝis/ekde stacio.
Ankaŭ ĉe la stacio la linio Ĉuo-Sobu kuniĝas kun la Linio Tozaj. La linioj havas komunajn trajnojn, kiuj iras laŭ la linio Ĉuo-Sobu ĝis/ekde stacio.
G.o.d
Groove Over Dose, konata per la akronimo g.o.d (koree: 지오디; RLT: ji-o-di), estas sudkorea knabobando formita de la kompanio SidusHQ. Ilia stilo konsideratas esti parto de la ĝenro K-popo, mallonge por «korea popmuziko». Debutante en 1999, la grupo iĝis unu el la plej popularaj knabobandoj de la fruaj 2000-aj jaroj en Sud-Koreio. La membroj daŭrigis solokarierojn en la distra industrio post ĉesigado de grupa agado en 2005 post la foriro de membro. Tamen ili regrupiĝis kiel kvinopo kaj revenis en julio 2014. Kvankam la grupo estas plejparte konata pro sia "rakonta" lirika stilo kaj subskriba miksaĵo de ritmenbluso kaj repo, ilia repertuaro havas diversan influon de ĝenroj, de hiphopo ĝis funko.
Departemento Ahuachapán
La Departemento Ahuachapán, estas la plej okcidenta el la 14 departementoj de Salvadoro. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Ahuachapán situanta je 100 km de la landa ĉefurbo. La departemento etendiĝas sur. Ĝi estis kreita laŭ Leĝo de la 9-a de februaro 1869
Eemnes
[[Media:Nl-Eemnes.ogg|Eemnes]] estas loĝloko kaj municipo en la nederlanda provinco Utrecht. La municipo havis 8 839 loĝantojn je la 1-a de julio 2006 kaj havas areon de 33,67 km² (de kiu 2,54 km² estas akvo).
Apolono
Vidu ankaŭ Apolonio kaj Dio Apolonio
Sălciua de Sus
Sălciua de Sus [səlĉua de sus] (hungare: Felsőszolcsva) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Turda. En 1910 ĝi havis 1 243 loĝantojn (rumanoj), en 1956 947. Ĝia unua mencio estas en 1470. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Sălciua de Jos.
Apolono
Apolono (helene Ἀπόλλων) aŭ Febo (Φοῖβος "foibos") estas la filo de Zeŭso kaj de la Titanino Letoa. Li estas la frato de la ĝemela diino Artemisa, kaj la patro de Orfeo kaj Asklepio.
Apolono estis tre bonaspekta blonda juna viro. Li simbolis la ordon, la akordon, kaj la civilizacion. Li estis la patrono de la muziko, la medicino, kaj la orakolo. Ofte li portis pafarkon, liron, kaj laŭron.
Apolono kaj Artimesa estis ĝemeloj. Ili naskiĝis sur la insulo Deloso, ĉar ĉiu en Helaso temis la koleron de Hera, la ĵaluza edzino de Zeŭso. La diino Temisa donis nektaron kaj ambrozion al la infaneto Apolono, kaj la bebo rapide fariĝis plenkreskulo.
Apolono helpis al Pariso dum la Milito de Trojo.
La dio havas sub sia egido la Muzojn.
Adorado
Peano estas helena kanto por honoro de Apolono aŭ milita kanto de venko kaj ĝojo (NPIV).
(14635) 1998 VO38
(14635) 1998 VO38 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sebiș (Șieuț)
Sebiș [sebiŝ] (hungare: Sajófelsősebes, germane: Oberschebesch) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 970 loĝantojn (rumanoj); en 1992 973. Ĝia unua mencio skriba estas el 1319. Ĝi estis saksa servutulvilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Șieuț.
5353 Baillié
5353 Baillié estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 20-an de decembro 1989 de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko, apude de Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Kevin Baillié, de la Observatorio de Parizo - IMCCE, kies esploroj koncentriĝas sur la kompreno pri la formiĝo de la planedoj kaj satelitoj. Li disvolvis ciferecaj modeloj pri la evoluo de la praplaneda disko kaj la formiĝo de planedoj, kaj li studis la interagon ringo-satelito en la ringoj de Saturno uzinte datumojn de Cassini-UVIS.
73358 Kitwhitten
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kit Whitten, arkivistino ĉe la Observatorioj de la Carnegie Institution por la Sciencoj. Ŝi retrovis la postulatajn arkivitajn el la plata biblioteko, serĉante antaŭmalkovrajn observojn de ATO-j.
Félix Vicq-d'Azyr
Félix Vicq-d'Azyr (1748–1794) estis franca kuracisto kaj anatomiisto, kreinto de la kompara anatomio kaj malkovrinto de la teorio pri homologio en biologio. Li renomiĝis ĉar li estis kuracisto de la reĝino Maria Antŭaneta. Oni kreditas al li gravaj malkovroj en la kampo de la neŭroanatomio, ĉefe rilate al la trabo, kiu konektas la diversajn cerbajn strukturojn, afektas la memorkapablon, kaj portas lian nomon. Li estis tre kritika rilate al fumpurigado, kutimo tre populara en la 18-a jarcento.
Eltville
Eltville, oficiale Eltville am Rhein, estas urbo en la federacia lando Hesio de Germanio. Ĝi administre apartenas al la distrikto Rheingau-Taunus kaj la distriktaro Darmstadt. La historia urbo, kiu situas borde de la rivero Rejno, estas karakterizita per la vinkultivado, kaj pluraj grandaj germanaj produktejoj de ŝaŭmvino troveblas ene de la urbo. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. portas la kromnomon "rozurbo".
Géza Györgyi (fizikisto)
Géza Györgyi naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Szeged.
Biografio
Géza Györgyi frekventis katolikan gimnazion en sia naskiĝurbo kun Zoltán Latinovits. Li akiris fizikistan diplomon en 1954 en Scienca Universitato Eötvös Loránd. Ekde 1953 li laboris en la centra fizika esplorinstituto. Dum la Hungara revolucio de 1956 li estis loke elektita revolucia sekretario, tial poste li havis malavantaĝojn, tamen li ne havis punojn. En 1959 li ricevis poliomjeliton, li paraliziĝis. En la sama jaro Universitato Kolumbio invitis lin parte por instrui, parte por resaniĝi, sed la hungara ŝtato malpermesis la vojaĝon. En la studjaro 1967 li esploris en Francio helpe de stipendio. Li doktoriĝis en 1971, iam li estis nomumita titulara profesoro. En 1973 li sinmortis. Li ricevis premiojn en 1955, 1972, 1973.
Oscar Wisting
Ankoraŭ deksesjarulo, li maristiĝis kaj en 1892 li aliĝis al la Reĝa Norvega Mararmeo. Li estis laborante kiel ŝipa pafisto ĉe Karljohansvern, nome ŝipobazo en Horten dum 1909 kiam Roald Amundsen proponis al li iri norden ku li en lia baldaŭa nordpolusa ekspedicio. Amundsen poste sekrete ŝanĝis siajn planojn.
La 14an de Decembro 1911 kun Amundsen, Helmer Hanssen, Olav Bjaaland kaj Sverre Hassel, Wisting plantis la flagon de Norvegio sur la Geografia Suda Poluso, kiel unuaj esploristoj kiuj atingis tiun punkton.
Santiago Álvarez Gutiérrez
Santiago Álvarez Gutiérrez estis granda kolombia esperantisto kiu naskiĝis en 1936 en Bogoto (Kolombio), kaj forpasis, pro malsano, la 28-an de marto de 2003 en la sama urbo.
Li estis unu el la ĉefaj motoroj de la Kolombia Esperanto-movado, precipe dum la lastaj du jardekoj de la dudeka jarcento, la plej agema kaj diligenta kunveniganto de la kolombiaj esperantistoj.
S-ro Álvarez estis honora membro de Kolombia Esperanto-Ligo. La laboro de Santiago Álvarez estis tre grava en pluraj kampoj, precipe: kiel reprezentanto de "Monda Turismo" —organizaĵo kiu fine de 1999 donis al li Honoran Membrecon—, kiel organizanto aŭ komitatano de pluraj Esperantaj eventoj kaj societoj, kiel funkciiganto de libroservo, kiel redaktoro de bultenoj, kiel gastiganto de eksterlandaj esperantistoj en sia hejmo, kiel gastiganto en sia domo ankaŭ de Esperanto-kursoj kaj oficialaj kunsidoj de Esperanto-organizaĵoj, kaj kiel peranto de Universala Esperanto Asocio ĝis 1997.
Santiago Álvarez estis unu el la iniciatintoj de Kolombia Esperanto-Ligo.
Lolotla
Lolotla estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Lolotla. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13034.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9541 loĝantojn. El tiuj estis 4675 viroj kaj 4866 virinoj. La komunumo havas surfacon de 215,9 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1600 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
1-a simfonio (Dvořák)
La Simfonio No. 1 en C-minoro, B. 9, subtitolita La sonoriloj de Zlonice (en ĉeĥa: Zlonické zvony), estis komponita de Antonín Dvořák dum februaro kaj marto 1865. La simfonio estis verkita en la stilo de la frua Romantismo, kaj estis inspirita de la verkoj de Ludwig van Beethoven kaj Felix Mendelssohn. Ĝi estis la nura el liaj simfonioj kiujn Dvořák neniam aŭdis ludita aŭ havis eblon revizii. La verko estis perdita tuj post ties kompono, kaj ne reaperis ĝis 1923, preskaŭ 20 jarojn post la morto de la komponisto. Ĝi ne estis premierita ĝis 1936.
La simfonio enhavas kvar movimentojn:
Tipa ludado de la verko havas daŭron de ĉirkaŭ kvindek minutoj: la movimentoj estas proksimume 19, 13, 9, kaj 12 minutojn longaj, respektive.
La simfonio estis verkita por orkestro de du flutoj, du hobojoj, du klarnetoj, du fagotoj, kvar kornoj, du trumpetoj, tri trombonoj, timbaloj kaj kordinstrumentoj.
Micești (Mureș)
Micești [miĉeŝtj] (hungare: Maroskisfalud [maroŝkiŝfalud]) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Târgu Mureș. En 1910 ĝi nombris 559 loĝantojn (rumanoj, hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1551. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). En 1930 ĝi estis aligita al la vilaĝo Nazna. Kune kun tiu ĝi nun apartenas al la komunumo Sâncraiu de Mureș.
(7576) 1990 BN
(7576) 1990 BN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroshi Mori kaj Masaru Arai elde Jorii (gubernio Saitama, Japanio).
Strikapa ajmofilo
La Strikapa ajmofilo, Aimophila ruficauda, estas specio de birdoj de la familio de Emberizedoj kaj genro de Ajmofiloj, kiu enhavas speciojn kun rimarkindaj kapobildoj. Ĝi apartenas al la grupo de Amerikaj paseroj kaj reproduktiĝas el marbordoj de la Pacifiko sudokcidenten al Meksiko, inklude la transaj teritorioj, Sierra Nevada (Meksiko) al pacifika marbordo de norda Kostariko. La norda limo estas la subŝtato de Durango, en Meksikio, kaj la suda estas la norda parto de Puntarenas, en Kosta-Riko.
La nesto, konstruita de la ino, estas profunda taso de plantomaterialo, fajna herbo kaj ĉevalharo. Ĝi konstruiĝas je malpli de 1,2 m supergrunde en izolata dornarbusto. La ino demetas 1 al 4 helbluajn senmakulajn ovojn, kiujn nur ŝi kovas dum 12-14 tagoj. La tuta grupo idozorgas kaj ripozas kune en grupigita grupo nokte.
La Strikapa ajmofilo estas granda, longvosta specio, 15.5–18 cm longa kaj peza ĝis 35 g. Plenkreskulo havas nigran kapon kun tre larĝa kaj rimarkinda blanka superokula strio kiu ĉikaze atingas okulduonon. En la nigra krono estas ankaŭ blanka mallarĝa strio. La nuko estas ege griza kaj la resto de supraj partoj estas palbrunaj, striecaj je nigro dorse, sed nestrieca kaj pli sablokolora en pugo kaj vosto. Ŝultroj estas ruĝecaj kaj flugilplumoj havas sablokolorajn bordojn. La gorĝareo kaj subaj partoj estas blankecaj, pli sablokolore en flankoj kaj kun griza brusto. La okulo estas ruĝecbruna.
Nematuruloj havas pli senkoloran sendistingan kapobildon, kun sablokoloraj strioj kaj bruneca ĝenerala koloro, kaj havas striecan bruston.
Estas kvar subspecioj, kiuj ĝenerale iĝas ju pli grandaj kaj brilaj des pli el nordo al sudo. Tiele la plej norda formo, A. r. acuminata , estas pli malgranda ol la nomiga kostarika subspecio ruficauda, kaj havas pli senkolorajn kaj brunajn suprajn partojn, kaj pli palajn kaj pli blankajn subajn partojn.
La Strikapa ajmofilo havas grupan kanton de babileca kriĉado. La maskla kanto, el malferma ripozejo, konsistas el sekaj fajnaj notoj, sed montras geografian variadon. Nomiga ruficauda havas sekan triladon, kaj acuminata serion de duoblaj notoj peĉjuu.
La Strikapa ajmofilo nutriĝas surgrunde kie manĝas ĉefe herbosemojn, sed ankaŭ iome da malgrandaj insektoj kaj araneoj. Ĝi estas kutime en familiaj grupoj aŭ malgrandaj aroj de ĝis 7 birdoj kiuj ripozas kune nokte. La flugmaniero estas malalta kaj per flugilfrapado, kun subigita vosto.
Marsannay-la-Côte
Vidindaĵoj
Café du Rocher estas kafejo fondita en 1830. La preĝejo Nia Damo de Ĉielenpreno datiĝas ankaŭ de 1830.
Dobrá Voda u Českých Budějovic
Dobrá Voda u Českých Budějovic (Gutwasser) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 4 km oriente-sudoriente de České Budějovice. Vivas ĉi tie, per kio ĝi estas la plej homa municipo sen statuso de urbo en distrikto České Budějovice, ĝi superas eĉ du la plej malgrandajn urbojn de distrikto České Budějovice, Nové Hrady kaj Rudolfov.
Obj
Obj (ruse Обь) estas urbo en Novosibirska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 50417.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1969.
La interurba telefona kodo estas 38373, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 3 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas en 15 km de rivero Obj.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 2002 la urbo havis 24,5 mil loĝantojn.
Pinĉado
Simplaj ujoj kiel bovloj kaj tasoj el argilo de variaj grandoj povas esti formitaj mane uzante metodan pinĉoprocezojn en kiuj la argilaj muroj estas fajnigitaj pinĉante ilin inter la polekso kaj la montrofingro. Ĝi estas baza potfara metodo ofte instruata al infanoj aŭ komencantoj.
La procezo ekas per bulo el argilo. Poleksoj estas metitaj en la interno, kaj poste oni faras rudimentajn murojn per pinĉado kaj turnigado de la poto. La poto estas poste metita sur ebena surfaco por krei same ebenan surfacon, tiel kreante ties bazon. Tiu bazo povas esti farita ruligante tri volvaĵojn kaj kunpremante ilin, kaj poste metante ilin sur la pinto de la poto. Pinĉita, kunpremita argilo povas ankaŭ esti uzita kiel bazo por konstruado de volvopotoj. La bazo de la poto pretas al rompiĝo malpli kiam ĝi estas formita tiel.
Nádraží Holešovice (Praga metroo)
Nádraží Holešovice estas stacio de Metroo en Prago sur Linio C, malfermita en jaro 1984. Ĝis 22-a februaro 1990 ĝia nomo estis Fučíkova.
Pavľany
Pavľany (hungare Szepesszentpál) estas vilaĝo en Slovakio en regiono Prešov, en distrikto Levoča. La oficiala hungara nomo estis Pavlyán ĝis 1899.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Levoča troviĝas 13 km de ĉi tie.