cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koluma orelstrigo
Kutimoj
Tiu ĉi specio estas noktema. Pro sia natura kamuflado, ĝi estas tre malfacile videbla dumtage. Sed ĝi povas ofte esti lokigita pro la etaj birdoj kiuj ĝenas ĝin, kiam ĝi ripozas en arbo. Ĝi manĝas ĉefe insektojn. La voĉo estas milda sola noto gvuk.
Ili nestumas en arba truo, kie la ino demetas 3-5 ovojn.
Tiu ĉi specio estas tre simila al iomete pli granda kaj parte migranta Hindia orelstrigo Otus lettia kaj al la Orienta orelstrigo Otus sunia. Ili povas esti diferencigitaj pro la voĉo kaj pro la koloro de la okuloj.
Trasadingen
Geografio
La vinkultura vilaĝo Trasadingen situas en la regiono Klettgau ĉe la orienta limo de Kantono Ŝafhaŭzo. La bildon de la komunumo karakterizas la vitejoj, kiuj ĝin ĉirkaŭas. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Trasadingen mem la setlejoj Berghof en la nordo de la komunumo kaj Neuwelt ĉe la kantona ĉefvojo antaŭ la landlimo.
Najbaraj komunumoj
Najbaraj komunumoj de Trasadingen estas en nordokcidento Eggingen (Baden-Virtembergo, Germanio), en sudokcidento Klettgau (Baden-Virtembergo, Germanio), en sudoriento Wilchingen kaj en nordo en unu punkto al Hallau.
Trafiko
Tra Trasadingen pasas la kantona vojo de Beringen al Waldshut, kiu ek de la germana landlimo estas la federacia vojo n-ro 34. Trasadingen situas ĉe la fervojlinio Hochrheinbahn de Deutsche Bahn de Ŝafhaŭzo al Bazelo. Per lokaj trajnoj Ŝafhaŭzo atingeblas en 19 minutoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Trasadingen datiĝas el interŝanĝletero el la jaro 878 kiel Trasmundingen.
En la jaro 1378 Anna de Radegg vendas la malaltan jurisdikcion pri Trasadingen al la Hospitalo ĉe la Sankta Spirito Heiligen en Ŝafhaŭzo. Pro la Ŝvabaj Militoj Trasadingen en la jaro 1499 fariĝis limvilaĝo. Pro la aliĝo de Ŝafhaŭzo al la Svisa Ĵurkomunumo la lima situacio de Trasadingen fariĝis problema, ĉar ĝi daŭre apartenis al la eklezia komunumo en la najbara malamika Erzingen. En 1515 Trasadingen estis aligita al la eklezia komunumo Wilchingen, la definitiva eklezia rompo kun Erzingen okazis tamen nur per la reformacio en la jaro 1529, ĉar Erzingen restis katolika. Post la 30-jara milito en la jaro 1657 Ŝafhaŭzo akiris ankaŭ la superan jurisdikcion pri Trasadingen de la Grafoj de Sulz. Nun Trasadingen esits komplete ŝafhaŭza.
Nekoř
Nekoř estas municipo situanta en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí en cismontaro Orlica montaro apud fluo de rivero Divoká Orlice (Sovaĝa Orlice), sude de valbaraĵo kaj hidroelektra centrejo Pastviny. En la vilaĝo estas pli malgranda akvujo, kies tasko estas stabiligi flukvanton sub la centrejo. Vivas ĉi tie. Al la vilaĝo apartenas ankaŭ vilaĝoj Bredůvka kaj Údolí.
Historio
La tempon de la fondo de Nekoř ne eblas precize konstati. En fora pasinteco en ĉirkaŭrivera regiono de Divoká Orlice etendiĝis arbaroj. La tuta regiono apartenis en la 10-a jarcento al familio de Slavníkidoj, post ties pereigo al familio de Vršovcidoj kaj en la jaroj 1253 - 1278 al Přemysl Otakar la 2-a. Tiu ĉi reganto igis forhaki la arbarojn en konvenaj lokoj fondante vilaĝojn, kiujn li plejparte loĝigis de germanaj metiistoj, al kiuj li por longa tempo certigis avantaĝojn kaj privilegiojn.
Historie unuafoje Nekoř estas menciata en priskribo de Praga diocezo inter la jaroj 1344 - 1350. La historio de Nekoř estas propre la historio de Žampacha sinjorujo, al kiu Nekoř apartenis.
La vilaĝo havas nun plejparte agrikulturan karakteron. La tutan trionon de la vilaĝo kreas objektoj por refreŝigado. Nekoř estas por sia ĉelima situo elserĉata de turistoj por ekskursoj en Pollandon.
Preĝejo
Ekipaĵo estas rokoka el tempo ĉirkaŭ la jaro 1760. Sur ĉefaltaro estas bildo de Sankta Nikolao pentrita de Johano Worliček el la jaro 1846. Sur flankaj altaroj estas bildoj de Sankta Anna kaj Sankta Johano Nepomuka de J. Umlaf el la jaroj 1888 kaj 1890. En tombejo estas kripto de H. Schiktanz kun reliefo de B. Kafka el la jaro 1901.
Paroĥestrejo
Duetaĝa paroĥestrejo el tempo ĉirkaŭ la jaro 1800 troviĝas apud la preĝejo. Interne estas granda kalvaria vojo, repliko de kalvaria vojo el Kunvald, originaj bildoj el preĝejaj altaroj de Sankta Anna kaj Sankta Johano Nepomuka, bildoj Adorado de Tri Reĝoj kaj Naskiĝo de la Sinjoro.
Preĝejo de Ĉeĥoslovaka eklezio husana
La preĝejo estas moderna konstruaĵo el tridekaj jaroj de la 20-a jarcento.
Attila Szőcs
SZŐCS Attila [soe:ĉ] estas rumanuja hungara verkisto, ano de E-MIL naskita la 27-an de februaro 1977 en Miercurea Ciuc.
Koraklo
Koraklo aŭ korboboato (coracle, cwrwgl) estas boateto, farita el ligna framo kaj fela tegaĵo.
Laŭ la legendo de sankta Brandan de Clonfert, li boatis kun 14 aliaj monaĥoj per tiu ilo ĝis Islando, Gronlando kaj Novlando en la 6-a jarcento.
Ĥaranak
Ĥaranak - perse خرانق, en anglalingva latinliterigo Kharanaq - estas historia urbo kaj nuna vilaĝo en la distrikto Ardakan de la provinco Jazd de Irano. La malnova urbocentro ne plu estas loĝata, do iĝis "fantoma vilaĝo", sed estas turisma altiraĵo. La historiaj domoj estas el adobo. La loko situas 70 kilometrojn norde de la urbo Yazd, je 1760 metroj super la marnivelo. Laŭ lokaj arkeologiaj trovoj ĝi estis loĝata ekde antaŭ 4000 jaroj, kaj la nun videblaj domoj aĝas ĝis 1000 jarojn.
Rain Man
Rain Man ("Pluvulo") estas holivuda dramofilmo de 1988, reĝisorita de Barry Levinson, laŭ scenaro verkita de Barry Morrow kaj Ronald Bass, kun aktoroj Tom Cruise kaj Dustin Hoffman kiel ĉefroluloj. La protagonisto de la filmo estas bazita sur la vera historio de usonano Kim Peek, kiu suferas pro aŭtismo sed ankaŭ funkcias kiel geniulo, laŭ la tiel nomata sciegula simptomaro. La filmo gajnis kvar Oskarajn premiojn: Inter aliaj por la plej bona filmo de 1988.
Otukpo
aŭ Oturkpo estas grandurbo kaj diocezo en Niĝerio.
Geografio
situas en la meza (tamen iom sudorienta) sekcio de la lando.
Loĝantaro
En vivas plejparte katolikoj. Tiu religio enradikiĝis dum la kolonia erao.
Klimato
situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo estas ĉ. 24-28 °C. Jare pluvas pli, ol 1000 mm.
Trafiko
El kuras ĉefvojoj kaj same fervojaj linioj al Makurdi kaj Enugu, krome estas 2 malpli gravaj vojoj.
Etilheksila oksalato
Etilheksila oksalato aŭ oksalato de etilheksilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oksalata acido kaj 2-Etilheksanolo. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Etilheksila oksalato posedas 18 karbonatomojn, 34 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Etilheksila oksalato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de etilheksilaj derivaĵoj.
Marsala (vino)
Marsala estas vino, seka aŭ dolĉa, produktita en la regiono ĉirkaŭ la itala urbo Marsala en Sicilio. Marsala ricevis statuson de Denominazione di origine controllata (DOC) por la unua fojo en 1969. La statuso de DOC samas al PDO: plej multaj landoj limigas la uzon de la termino Marsala al tiuj vinoj kiuj venas de la areo de Marsala, al kiu la Eŭropa Unio donas statuson de Protektita Deven-Nomo (PDO).
Kvankam la loĝantoj de la urbo foje trinkas "aĝan" Marsala, la vino produktita por eksportado estas universale fortikigita simila al Oporto, Madejro kaj Ŝereo. Origine, ĉi tiu aldono de alkoholo devis certigi, ke ĝi daŭros dum longaj oceanaj vojaĝoj, sed nun ĝi fariĝas tiel pro ĝia populareco en eksterlandaj merkatoj.
Ilona Kovátsné Perecz
KOVÁTSNÉ PERECZ Ilona (kova:ĉne: perec) estis hungara poetino, rakontistino naskita en Avasújváros la 16-an de junio 1901 kaj mortinta en Sfântu Gheorghe la 23-an de marto 1985.
Kariero
Kovátsné Perecz Ilona akiris bazlernejan porinstruistan diplomon de Satmaro (1920). Ŝi instruis en sia naskiĝurbo (1921), en Remetea Oaşului, poste en Sfântu Gheorghe. Ŝi gajnis la duan premion en la novelkonkurso de Dankó Pista Irodalmi Társaság de Máramarossziget (1943).
(13236) 1998 HF96
(13236) 1998 HF96 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nicolas Trigault
Nicolas TRIGAULT (1577–1628) estis valona jezuito, kaj misiisto en Ĉinio. Li estis konata ankaŭ laŭ sia latinigita nomo Trigautius aŭ Trigaultius, kaj sia ĉina nomo Jin Nige (en simpligita ĉina: 金尼阁; en tradicia ĉina: 金尼閣; en pinjino: Jīn Nígé).
Li alvenis al Nankino en 1611. Kaj renavigis el Makao la 9an de Februaro, 1613, kaj alvenis en Romon la 11an de Oktobro, 1614, tra la vojoj de Hindio, la Persa Golfo kaj Egipto. Liaj taskoj konsistis en informoj pri la progresoj de la misio al la papo Paŭlo la 5-a, sukcese negocante kun la Supera Generalo de la Societo de Jesuo Claudio Acquaviva la sendependecon de la ĉina misio el la japana misio, kaj veturante tra Eŭropo por kolekti monon kaj publikigi la verkaron de la jezuitaj misioj. Petro Paŭlo Rubens faris portreton de Trigault la 17an de Januaro 1617, kiam Trigault estis en Antverpeno aŭ Bruselo (dekstre).
Havelaue
Havelaue estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Havelland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Noémi Imola Szőcs
SZŐCS Noémi Imola [soe'ĉ] estas rumanuja hungara tradukistino, ano de E-MIL. Li naskiĝis la 28-an de januaro 1979 en Braŝovo.
Jonas Carlsson Dryander
Jonas Carlsson Dryander (1748-1810) (* Göteborg, en la 5-a de marto 1748 - Londono, en la 19-a de oktobro 1810) estis sveda naturalisto, botanikisto, bibliotekisto kaj lernanto de Karolo Lineo en la Universitato de Upsalo. Li oficis kiel bibliotekisto de Joseph Banks (1743-1820) kie li sukcedis al Daniel Solander (1733-1782). Li samtempe direktoras en la biblioteko de la Reĝa Societo de Londono kaj estas vic-prezidanto de la Linea Societo de Londono. Li estis filo de Carl Leonard Dryander kaj Brita Maria Montin, kaj lia onklo, Lars Montin (1723-1785), estis ankaŭ lernanto de Lineo.
La sveda naturalisto Carl Peter Thunberg baptis la genron "Dryandra" liaomaĝe.
Transamerika Piramido
Transamerika Piramido estas la plej alta kaj rekonebla nubskrapulo en San-Francisko, kaj tiel unu el la simboloj de la grandurbo. Ĝi estis konstruita anstataŭe de Montgomery Block, kiu estis la unua konstruaĵo en la urbo kiu estis imuna kontraŭ sismoj kaj havis sekurecajn mezurojn kontraŭ fajroj. La alteco de la Transamerica Piramido estas 260 metroj kaj ĝi havas 48 komercajn kaj oficejajn etaĝojn. La konstruaĵo estis konstruita en 1969-1972, kaj estas nuntempe la 76-a plej alta konstruaĵo en la mondo. La Transamerica Piramido estis la plej alta ĉielskrapanto okcidente de Misisipo ĝis 1974.
Kvankam la ĉefoficejo de la Transamerica Corporation (asekuro kaj investentrepreno) jam ne estas enhavita en la konstruaĵo, ĝi daŭre estas identigita kun la firmao kaj estas integrigita en ĝia emblemo. En 1999, Transamerica estis aĉetita fare de la nederlanda asekurentrepreno AEGON.
Maryse Bastié
Maryse Bastié, naskiĝinta Marie-Louise Bombec, franca aviadistino naskiĝinta la 27-an de februaro 1898 en Limoges (Francio), mortinta la 6-an de julio 1952 en Bron apud Liono.
Biografio
Ŝi venis en Parizon, kie ŝi ofertis flugbaptojn kaj faris aeroreklamojn. Ŝi decidis aĉeti sian propran aviadilon, Caudron C109 kun motoro je 40 ĉv. Ĉar mankis al ŝi mono por flugigi ĝin, la piloto Drouhin helpis al ŝi financi sian pasion. En julio 1928, li proponis al ŝi la postenon de unuaranga piloto. Tiam kun li, ŝi estigis unuan virinan rekordon validigitan pri distanco (1058 km) en Treptow en Pomeranio. En 1929, ŝi estigis novan virinan rekordon de Francio rilate flugdaŭron kun 26 horoj kaj 44 minutoj. Tiu rekordo estis forprenita el ŝi la 2-an de majo 1930 fare de Lena Bernstein. Decidiĝinta reakiri tiun rekordon ŝi ekflugis vespere la 2-an de septembro 1930 kaj surteriĝis la 4-an post 37 horoj kaj 55 minutoj da flugado. Ŝi baraktis ĝis senforteco kontraŭ malvarmeco kaj dorm-manko. Poste ŝi estigis rekordon de distanco kun 2976 km el Parizo al Uring (Sovetunio). Pro tio ŝi ricevis la krucon de kavaliro de la Honora Legio kaj la usonan Herman Trophy, unuafoje aljuĝitan al virino. En 1935, ŝi kreis en Orly la lernejon « Maryse Bastié Aviado ». Kuraĝigita de Jean Mermoz, kun kiu ŝi jam faris flug-iron kaj -revenon, ŝi preparis la traflugon de la suda Atlantika Oceano. Preskaŭ unu monaton post la malapero de Mermoz, la 30-an de decembro 1936, sole pilotante aviadilon Caudron-Simoun ŝi transflugis la Atlantikan Oceanon el Dakaro al Natalo (Brazilo).
Ekde 1934, kun Hélène Boucher kaj Adrienne Bolland, aviadistinoj, ŝi engaĝiĝis en feminisman batalon por la voĉdonrajto de francaj virinoj, subtenante Louise Weiss, kiu kanditatis al la deputitaj balotoj en Parizo.
Apoganto al Esperanto
En la "Feuillets encyclopédiques de Documentation espérantiste" (Enciklopediaj folioj de pri-Esperanta dokumentado) Maryse Bastié esprimas siajn malfacilaĵojn por esti komprenata en Uring. « La utileco de Esperanto por la aviadistoj estas nekontestebla kaj kreskos senĉese kun la progresoj de la aviado kaj la interpenetriĝo de la popoloj. » La 27-an de aŭgusto 1947, en sia letero al Louis Perret, kiu estis petinta ŝian opinion pri Esperanto, ŝi « plezure sendas kelkajn liniojn, ĉar de multaj jaroj mi estas konvinkita pri la utileco de tiu lingvo. En multaj vojaĝoj, mi ĉiam deziris la uzon de internacia komuna lingvo kaj Esperanto, simpla kaj facila, devus esti deviga. »
Fonto
La precipa fonto de tiu traduko estas : Maryse Bastié
Saint-Ouen-l'Aumône-Liesse (stacidomo)
Saint-Ouen-l'Aumône-Liesse estas franca stacidomo sur linio C de RER, situanta en Saint-Ouen-l'Aumône, en departemento Val-d'Oise en regiono Francilio.
La nomo Liesse devenas de tiu de kvartalo "Val de Liesse", kie troviĝas la stacidomo.
Westerheim
Westerheim havas diversajn signifojn:
Westendorf
Westendorf havas diversajn signifojn:
István Orbán
István Orbán
Tramain
(jen france, prononco, bretone Tremaen) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
La komunumo apartenas al la kantono de Jugon-les-Lacs ariganta ses komunumojn : Jugon-les-Lacs, Plénée-Jugon, Dolo, Plédéliac, Tramain kaj Plestan.
Dando
Dando estas viro, kiu malakceptas burĝajn valorojn, zorgas pri sia fizika aspekto, rafinas sian lingvaĵon, kultivas siajn ŝatokupojn. Dando imitas aristokratajn valorojn, ofte sen esti li mem aristokrato – tia dando estas snobo. Dandismo estis kontraŭ-kultura kutimo, kiu komenciĝis dum la revoluciaj 1790-aj jaroj kaj en Londono kaj en Parizo.
La vorto “dando”, de origino nekonata, estis laŭmoda dum la militoj de Napoleono. La pratipo de la dando en brita societo estis Beau Brummel (1778-1840), kunulo de Georgo la 4-a de Britio : ne pudrita, ne parfumita, perfekte banita kaj razita, vestita en simpla blua palto, perfekte brosita, kiu perfekte taŭgas, li estis frua famulo precipe pro sia lakonaj spritaĵoj kaj sia vasta vestaro. Brummell heredis grandan riĉaĵon de tridek mil pundoj, kiujn li elspezis por kostumoj kaj bonvivo, ĝis li trafis la tipan sorton de la dando, kaj fuĝis de siaj kreditoroj en Francion, kaj fine mortis en frenezulejo. Fakte, la nova Plena Ilustrita Vortaro enhavas la vortojn fordandi kaj tradandi, kiuj volas diri perdi pro dandado. La vortaro donas kiel ekzemplo la Zamenhofa frazon tradandi sian monon.
Dum lia apogeo, la diktaĵoj de Brummell pri modo kaj etiketo superregadis. Oni tre imitis la kutimojn de Brummell pri vestoj kaj stilo, precipe en Francio, kie ili iĝis furoro en la bohemaj kvartaloj. Personoj pli lertaj ol Brummell ankaŭ adoptis la stilon; Lord Byron foje sin vestis kiel dando, kaj helpis konatigi la krispan “ĉemizon de la poetoj”, kun puntaj manumoj kaj kolumo. Li farigis sian portreton, vestita en kostumo de albana kamparano.
Granda dando en la 1840-aj jaroj estis Alfred Guillaume Gabriel d’Orsay, grafo d’Orsay, kiu estis amiko de Byron kaj moviĝis en la alta londona societo. La granda dando de la literaturo estas la Ruĝa Anagalo, heroo de fikcia romano de 1905 pri la Franca Revolucio.
En Francio, la stilo nomiĝis dandyisme. La dando kreis sin mem. La poeto Charles Baudelaire skribis, ke aspiranta dando ne devus havi “neniun profesion alian ol eleganteco. . . neniun statuson alian ol kultivi la ideon de beleco en si mem. . . . La dando devas aspiri esti sublima seninterrompe; li devas vivi kaj dormi antaŭ spegulo." Jules Amédée Barbey d’Aurevilly verkis eseon pri La Anatomio de Dandismo, kiu esploris la karieron de Beau Brummell. Pro sia prizorgado pri sia kostumo, francaj bohemaj dandoj, kiel siaj malpli bone vestitaj fratoj, volis komuniki sian malestimon por - kaj pliboneco antaŭ - burĝa societo per sia vestmaniero kaj vivmaniero. Ne estas mirinde, ke francaj dandoj akiru reputacion pro dekadenco. Ilia ornamite vestita bohemio grave influis simbolismon en franclingva literaturo en la fino de la 19-a jarcento.
Nacia Publika Radio (Usono)
Nacia Publika Radio, National Public Radio (NPR) estas amaskomunika organizo duon-sendependa, publike kaj private subtenata, kaj neprofita aliga, kio servas kiel nacia unuiĝo de publikaj radiostacioj en Usono.
István Orbán (inĝeniero)
István ORBÁN [orba:n] estis rumania hungara inĝeniero. Li naskiĝis en Kluĵo la 23-a de septembro 1933 kaj mortis en Kluĵo la 26-an de novembro 1988.
Kariero
István Orbán diplomitiĝis en la teknikuniversitato de Kluĵo (1957). Li laboris en Câmpia Turzii (1957-59) kaj poste en Kluĵo.
Pontey
Pontey estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclingvanoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Chambave, Champdepraz, Châtillon kaj Saint-Denis.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Krenelo
La krenelo aŭ murdento  estas masonita surmetaĵo sur brustŝirmilo.
Laŭ Francisko Azorín krenelo estas Ĉiu envicigita prismeto, kiu ofte kronas fortikaĵan muron por formi, kun la aliaj, parapeton, protektilon por la defendantaj pafistoj. Li indikas etimologion el la la latina crena (fendaĵo). Kaj li aldonas la terminojn kreneleto, krenelego, krenelejo kaj krenelvojo; krome per bildoj diferencigas inter la diversaj tipoj, nome ĥaldea, romana, araba kaj romanika.
En sia orgina formo la ĉirkaŭ homalta krenelo havis la taskon protekti la defendantojn sur la defendkoridoro aŭ defendplatformo kontraŭ sagoj aŭ aliaj distancarmiloj. La inter la kreneloj situantaj aperturoj (nomataj embrazuro aŭ  ŝuttruo aŭ “paftruo“) atingas interne ĝis la  alteco de parapeto. Kelkloke oni povas fermi ĝin per lignaj ŝutroj. Embrazuroj estis ĉiam tiel larĝa, ke arkpafisto aŭ arbalestisto havas sufiĉe da loko por pafi. La larĝeco de krenelo varias inter 0,76 kaj 2,35 m kaj la alteco estas inter unu kaj du metrojn. Se la muro havas sur sia tuta longeco krenelojn oni nomas tion krenelkrono.
Kreneloj estas konstruitaj en la eŭropa antikvo kaj mezepoko ĉe  fortikaĵoj kiel  urbomuroj aŭ burgo.
Kreneloj en Magrebo kaj Hindujo
La fortikaĵoj en la persa – hinda regiono estas metitaj tre mallarĝe unu apud la alia. Ili estas ofte ornamitaj kaj tre variita.
2-Klorooktano
2-Klorooktano aŭ C8H17Cl  estas  alkila klorido konsistanta je 8 karbonatomoj, 17 hidrogenatomoj kaj 1 kloratomo. Ĝi rezultas en interagado de la 2-oktanolo kun klorida acido. En mediaj kondiĉoj ĝi estas senkolora likvaĵo, iomete solvebla en akvo (kun kiu ĝi reakcias) kaj pli solvebla en nepolaraj solvantoj. Kiam varmigita, 2-Oktila klorido povas produkti hidrogenan kloridon, fosgenon kaj duoksinojn.
Positio Fraternitatis Rosae Crucis
La Positio Fraternitatis Rosae Crucis estas dokumento de la Rozkruca Ordeno, AMORC kaj la kvara rozkruca manifesto. Ĝi estis publikigita dum la mondkongreso de AMORC en 2001 en Gotenburgo, Svedio.
La Positio priskribas la problemojn de la nuna stato de la mondo kaj la rozkrucan utopion:
SeaMonkey
MarSimio (laŭvorta traduko de la anglalingva vorto SeaMonkey: Sala salikoko) estas libera retumilo, postantaĵo de Mozilo. MarSimio enhavas en ĝi plurajn programojn inkluzive de TTT-legilo (por HTTP kaj FTP), mesaĝilo por retpoŝto kaj novaĵgrupoj, paĝverkilo, i.a.
En marto 2005, organizaĵo mozila decidis ĉesigi la disvolviĝon de la programo Mozilo kaj anstataŭigi ĝin per Fajrovulpo, sed gastigi postantaĵon fare de la komunumo. Post pluraj monatoj, la stirantaro en julio akiris la varmarkitan nomon SeaMonkey (la kodnomo de Mozilo) kaj komencis uzi ĝin por la programo.
SeaMonkey 1.0 (hipoteze ekvivalento de Mozilo 1.8) estis eldonata je la 30-a de januaro en 2006.
MarSimio kaj Esperanto
MarSimio jam ekzistas (neoficiale) en Esperanto. La ligilon vi trovos malsupre sub "Eksteraj ligiloj". Aktuala versio en Esperanto: 2.0.11.
4426 Roerich
4426 Roerich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la familion Roerich, nome:
(65425) 2002 TL129
(65425) 2002 TL129 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
János Orbán
János Orbán
.RU (libro)
.RU estas kolekto de esperantlingvaj kaj ruslingvaj poeziaĵoj, kiujn verkis la rusia esperantisto Grigorij Arosev. La libreton de 95 paĝoj, en formato de 20 cm eldonis la eldonejo Impeto en Moskvo. Precipe temas pri versaj kaj prozaj interparoloj kun la subkonscio.
Oliver Lake
Oliver Eugene Lake (naskiĝis la 14-an de septembro 1942 je Marianna en Arkansaso) estas usona saksofonisto kaj komponisto de ĵazo.
Vivo
Lake alkreskis en Nov-Orleano kaj ludis komence frapinstrumentaron. En la aĝo de dek ok jaroj li transiris al saksofono. En 1968 li finis studon ĉe Universitato Lincoln per la bakalaŭra titolo. Ekde la fino de la 1960-aj jaroj ĝis komence de la 1970-aj jaroj li estis interalie kun Julius Hemphill kaj Charles Bobo Shaw membro de la pionirĵaza nigrula kolektivo Black Artists Group de Sankta Luiso. Inter 1972 kaj 1974 li vivis en Parizo. En 1975 li iris al Novjorko, kie li en 1976 fondis kun Julius Hemphill, Hamiet Bluiett kaj David Murray saksofonkvaropon. En la sama jaro li kunverkis la albumaron Wildflowers – The New York Jazz Loft Sessions. Krom tio li muzikis kun Michael Gregory Jackson kaj fondis en 1981 ĵazfunkan regeo-bandon, kun kiu li koncertadis en Usono, Eŭropo kaj Afriko. En 1987 li kunverkis gastmuzikiste la albumon The Art of the Saxophone de Bennie Wallace. Dum la 1990-aj jaroj li surdiskigis kun la klasikmuzika pianisto Donal Fox kaj muzikis kun ĵazpianisto Borah Bergman. Krom tio li ankaŭ koncertis kun kantistino Björk, rokmuzikisto Lou Reed, ĵazkantistino Abbey Lincoln, kun kordmuziktriopo String Trio of New York kaj la repistaro A Tribe Called Quest. Entute li verkis proksimume okdek albumojn.
Lake ankaŭ komponis, i.a. mende de la Broklina Filharmonia Orkestro kaj de la Arĉkvarteto Arditti modernan klasikan muzikon. Liajn verkojn prezentis Wheeling Symphony Orchestra, San Francisco Contemporary Players, New York New Music Ensemble kaj Pulse Percussion Ensemble of New York.
Fonto
Kunzler Jazzlexikon 2002
10550 Malmö
10550 Malmö estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Malmö, tria plej granda urbo de Svedio. Pro sia tre aktiva haveno ĉe Sundo, tiu urbo estas industria kaj transporta centro. Malmöhus, burgo de la 16-a jarcento, estas aliformigita en belega muzeo.
Jagdkantate
Was mir behagt, ist nur die muntre Jagd [Kio plaĉas al mi, estas la vigla ĉasado] (BWV 208), ankaŭ konata kiel „Jagdkantate“ [ĉaskantato], estas kantato de Johann Sebastian Bach.
Ekesto
Bach komponis la kantaton en 1713 okaze de la 31-a naskiĝdatreveno de 31. Christian de Saksio-Weißenfels kiel solena manĝomuziko, kiu eksonis dum la vespero post vasta ĉasevento de la princo en kastelo Neuenburg en la ĉasbieno ĉe Nikolai-strato.
Nuevo Laredo
Nuevo Laredo estas komunumo, kaj ene de ĝi la plej signifa urbo, en la norda ekstremo de la meksika subŝtato Tamaulipas, ĉe la suda flanko de la rivero Río Bravo (hispane) aŭ Rio Grande (angle). En la urbo loĝas ĉirkaŭ 489 000 homoj.
Jagdkantate
Ensemblo
Bach ne eksplicite postulas ĥoron.
Nuevo Laredo
Historio
Nuevo Laredo estis fondita kiam parto de la loĝantoj de la nune usona urbo Laredo (Teksaso) rifuzis aneksiĝi al Usono laŭ la Traktato de Guadalupe Hidalgo, kiu deklaris la novan internacian limon laŭ longe de la rivero. Ili transpasis la riveron por establiĝi en la meksika teritorio. Onidire ili eĉ kunportis la kadavrojn de siaj prauloj por subterigi ilin en Meksiko.
Ekonomio
Nuntempe la kerno de la ekonomia agado en la urbo estas la internacia komerco, ĉar temas pri la ĉefa transpasejo de varoj inter Meksiko kaj Usono, kaj tiel do ĝi estas la plej aktiva interŝtata doganejo en Latin-Ameriko. En la lastaj jaroj la lokaj komerco kaj servoj ege disvolviĝis kaj tial ĝi estas unu el urboj kun la plej malalta nivelo de senlaboreco en Meksiko.
Westheim
Westheim havas diversajn signifojn:
Jagdkantate
Apartaĵoj
Temas pri la plej frua profana kantato nuntempe konata de Bach. Krome ĝi estas la unua konata verko de Bach por pli granda orkestro kaj estas unua dokumento pri la kunlaborado de la komponisto kun poeto Salomon Franck. Ĝi konsistas el sinsekvo de 15 iomete mallongaj recitativoj, arioj kaj ĥoroj, kiuj estas relative libere elformataj, t.e. ne laŭas la tiam kutiman formskemon. La ĉasan etoson akcentas du kornoj. La ario de Pales Schafe können sicher weiden, akompanata pastoralece de du bekflutoj, estas je tio la movimento, kiu estas multe pli konata ol la kantato mem.
Mary Pickford
Gladys Louise SMITH (naskiĝis la, mortis la ), konata profesie kiel Mary PICKFORD, estis kanad-usona filma aktorino, verkisto, reĝisoro kaj produktoro. Ŝi estis kunfondinto de la kina studio United Artists kaj unu el la originaj 36 fondintoj de la Akademio de Filmaj Artoj kaj Sciencoj.
K. H. Meijer
K. H. MEIJER estis nederlanda esperantisto kaj stukisto. Li kunfondis la unuan laboristan Esperanto-grupon en Hago kaj estis sekretario-kasisto de Federacio de Laboristaj Esperantistoj (1911-14). Li redaktis ties organon Arbeider Esperantist kaj kunlaboris al Internacia Socia Revuo. Li estis membro de la Loka Kongresa Komitato por la 12-a Universala Kongreso en Hago.
Mary Pickford
Konata en sia premiero kiel "America's Sweetheart" (usona amo) kaj la "girl with the curls" (bukla junulino), Pickford estis unu el la kanadaj pioniroj en komenca Holivudo kaj grava figuro en la disvolvigo de kinaktorado. Pickford estis unu el la plej komencaj steluloj kiu estis nomoŝanĝita (kinsteluloj ĝis tiam estis kutime nenomoŝanĝitaj), kaj estis unu el la plej popularaj aktorinoj de la 1910-aj jaroj kaj de la 1920-aj jaroj, kio havigis al ŝi la kromnomon "Reĝino de la filmoj".
Plej multaj filmoj de ŝi estis mutaj filmoj. Pickford ĉefrolis en kvar sonaj filmoj (inkluzive de Sparrows ("paseroj") de 1926 fare de la reĝisoro William Beaudine, la historion de orfoj malliberigitaj en marĉa bieno, kaj ekskluzive de la nefinita Forever Yours). Post Secrets ("sekretoj", 1933), ŝia fina filmo kiel aktorino, ŝi daŭre laboris kiel produktanto, inkluzive de du filmoj kunlabore kun Jesse L. Lasky.
Pickford ricevis la unuan fojon la duan Oskar-premion por plej bona aktorino pro sia unua sonfilma rolo en Coquette (1929) kaj ankaŭ ricevis honoran Oskar-premion en 1976. Konsiderinte ŝiajn kontribuojn al la usona kino, la Usona Kininstituto rangis Pickford kiel 24a en sia listo de 1999 de plej grandaj stelulinoj de klasika kino de Holivudo.
Ŝi edziniĝis al la aktoro Douglas Fairbanks, kio plej famigis ilin kiel Holivuda famularo.
János Orbán (inĝeniero)
János ORBÁN [orba:n] estas rumania hungara inĝeniero pri mekaniko. Li naskiĝis en Kluĵo la 15-a de januaro 1950.
Kariero
János Orbán diplomitiĝis en la Teknikuniversitato de Kluĵo (1975). Li laboris en Kluĵo.
Norbert Pap
Norbert Pap, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pap Norbert estas hungara geografo, historiisto, altlerneja instruisto.
Norbert Pap naskiĝis la en Tab.
Kampara komunumo de Hyvinkää
Kampara komunumo de Hyvinkää estas eksa komunumo de Finnlando en norda parto de Uusimaa. La komunumo estis fondita 1917. Plejparto de ĝia areo estis distingita el Nurmijärvi, parto el Hausjärvi. La komunumo nomiĝis Hyvinkää, ĝis 1926 la kampurbo Hyvinkää estis distingita al la komunumo. 1969 Kampara komunumo de Hyvinkää estis ligita al Hyvinkää, kiu estis ŝanĝita urbo. 31-a de decembro 1969 Kampara komunumo de Hyvinkää havis 6945 loĝantojn. Ĝia terareo estis 289,9 km².
Grebin
Grebin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Großer Plöner See, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Plön, kiu tamen mem ne apartenas al la teritorio de la komunumaro.
Hindia orelstrigo
La Hindia orelstrigo, Otus lettia, estas eta strigo, tio estas birdospecio parto de pli granda grupo de noktaj rabobirdoj konataj kiel Strigedoj, kiuj enhavas plej parton de la specioj nomataj strigoj. La alia grupo estas la turstrigoj, nome Titonedoj.
Aspekto
La Hindia orelstrigo estas eta (23-25cm) strigo, kvankam ĝi estas la plej granda el la malgrandaj orelstrigoj. Kiel aliaj malgrandaj orelstrigoj, ĝi havas etajn kapotufojn, aŭ orelojn. La supraj partoj estas grizaj aŭ brunaj, depende de la subspecio, kun sablokoloraj punktoj. La subaj partoj estas sablokoloraj kun fajnaj pli malhelaj strioj. La vizaĝa disko estas blankeca aŭ sablokolora, kaj la okuloj estas oranĝaj aŭ brunaj. Estas sablokolora kolumo. Ambaŭ seksoj estas similaj. La flugo estas tre ondeca.
Langkasuka
Langkasuka estis antikva Malaja (Hinduisma-Budhisma) regno situa en la Malaja Duoninsulo. La nomo estas Sanskrito en origino; oni supozas, ke ĝi estas kombino de langkha por "brila lando" kaj -sukkha por "kontento". Tiu regno, kun la Antikva Kedaho, estas probable inter la plej fruaj regnoj fonditaj en la Malaja Duoninsulo. La preciza loko de la regno estas pridisputita, sed arkeologiaj malkovroj en Ĝarang ĉe Pattani, Tajlando, sugestas probablan lokon. Oni supozas, ke la regno estis fondita en la 2a jarcento.
Laŭ la legendo aperinta en la Kedahaj Analoj, la regno estis fondta kaj nomita de Merong Mahawangsa. Alia propono sugestas, ke la nomo povus esti derivita el langkha kaj Aŝoka, la legenda maŭrja hinduisma militista reĝo kiu finfine iĝis pacisto post aliĝi al la idealoj de Budhismo, kaj ke la fruaj koloniantoj el Hindio de la Malaja Istmo nomis la regnon Langkasuka por lia honoro. La ĉinaj historiaj fontoj havigis ioman informon pri la regno kaj registris reĝon Bhagadatta kiu sendis ambasadorojn al la kortego de Ĉinio.
Hindia orelstrigo
Kutimoj
Tiu ĉi specio estas noktema. Pro sia natura kamuflado, ĝi estas tre malfacile videbla dumtage. Sed ĝi povas ofte esti lokigita pro la etaj birdoj kiuj ĝenas ĝin, kiam ĝi ripozas en arbo. Ĝi manĝas ĉefe insektojn. La voĉo estas trankvila gug-guk.
Ili nestumas en arba truo, kie la ino demetas 3-5 ovojn.
Tiu ĉi specio troviĝas ĉefe en norda Barato kaj kaj ĝi estas anstataŭata pli sude de la tre simila Orienta orelstrigo Otus sunia (ĵuse disigita). La Hindia orelstrigo estas tre simila al iomete pli malgranda Koluma orelstrigo, O. bakkamoena. Ili esta separitaj pli facile en kamparo pro la voĉo.
Tiszakanyár
Tiszakanyár (tisakanjAr) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Kisvárda.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso, laŭ traira flankovojo. Dombrád troviĝas 5, Kisvárda 12, Ibrány kaj Záhony po 28.
Historio
La unua mencio devenis el 1381. Post la mezepoko la turkoj, en 1919 la rumanoj okupis la vilaĝon. En 1876 inundo okazis.
Adolf Schmidl
Adolf Schmidl [ŝmidl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schmidl Adolf estis aŭstra kaj hungarlandana geografo, altlerneja instruisto, la unua scienca speleologo en Hungara reĝlando. Adolf Schmidl naskiĝis la en Königswart (Ĉeĥio, Habsburga Imperio), li mortis la  en Buda (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio).
Biografio
Adolf Schmidl vivis ekde 1805 en Vieno, kie li lernis en la necesaj lernejoj, poste li akiris diplomon en la Universitato de Vieno. Post siaj studoj li laboris en Muzeo de Arthistorio de Vieno, kie li respondecis pri la medaloj, iom poste li estis universitata asistanto. Inter 1833 kaj 1845 li estis edukisto ĉe familio Lobkovic, inter 1844-1848 li redaktis gazeton, poste li havis postenon en la akademio. En 1857 li ekinstruis geografion en Joseph Politechnicum en Buda, kie li lernis la hungaran lingvon. Li ankaŭ havis taskojn esplori kavojn, grotojn en plena Habsburga Imperio.
Karnavalo en Olinda
La karnavalo en Olinda apartenas kun la karnavalo en Salvador de Bahio kaj la karnavalo en Recife al la plej grandaj karnavalaj okazaĵoj de Brazilo. Plej klarkonturaj distingiloj estas la Bonecos de Olinda, ofte pupoj el maĉpapero grandaj je du metroj, kiuj estas portataj tra la stratoj kaj anoncas la karnavalajn grupojn. La stratan karnavalon partoprenas ĝis miliono da vizitantoj kaj pli ol kvincent karnavalaj grupoj.
Kolbsheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Karnavalo en Olinda
Karnavalaj asocioj
La karnavalaj asocioj kaj frevo-kluboj el Olinda havas siajn administrejojn en la najbara urbo Recife. La plej grandaj asocioj estas Troça Pitombeira dos Quatro Cantos, Clube Elefante de Olinda, Clube Lenhadores, Clube Vassourinhas kaj Clube Marim dos Caetés. Olinda estas fama pro siaj frevodancoj, kiuj tie estas tre forte celebrataj. Sambolernejoj havas malpli tradicion en Recife. La plej grandaj estas Samba do Zé, A Oriente, Preto Velho kaj Marrom e Branco.
Bida
estas grandurbo en Niĝera Ŝtato de Niĝerio. Ĝi estas ĉefsidejo de regno Nupe.
Geografio
situas en la meza sekcio de la lando.
Historio
En 1531 regno Nupe fondiĝis, kies centro estis. En 1806 Imperio Fulani okupis ĝin. Inter 1847-1856 interna milito okazis en la tuta imperio, dume en 1850 13 km. longa urbomuro konstruiĝis. La komercado (ankaŭ sklavokomercado) kun la britoj komenciĝis en 1871. La britoj okupis la urbon en 1901.
Ekonomio
estas konata pri produktadoj el tradiciaj metioj, precipe vitro, ceramiko, latuno kaj kupraj pokaloj. En la apudaĵo oni kultivas sorgojn, miliojn, nuksojn, tabakojn, kotonojn, arakidojn, palmooleojn, cepojn, indigojn, sukerkanojn kaj fruktojn. Aliaj bredadas kaprojn kaj ŝafojn.
Klimato
situas en tropika kaj seka klimatoj. Estas pluva kaj seka sezonoj. La pluva sezono daŭras de aprilo ĝis oktobro, kiam la temperaturo atingas 30 °C (nokte 22 °C). Dum la seka sezono dumtage la temperaturo estas iomete pli, ol 40 °C (nokte 12 °C).
Trafiko
El kuras aŭtoŝoseoj al Abuĝo kaj Ilorin, krome estas 3 malpli gravaj vojoj, ekzemple al Minna.
Rozkruca Parko
Rozkruca Parko situas en San-Joseo, Kalifornio, Usono kaj estas nun la sidejo de la Anglalingva kaj Hispanlingva Grandloĝioj por la Amerikoj de la Rozkruca Ordeno, AMORC. Ĝi estas plej konata al ne-rozkrucanoj pro la Rozkruca Egipta Muzeo kiu situas en ĝi.
La parkon konceptis la unua Imperatoro de AMORC, Harvey Spencer Lewis, en 1927 kaj nun ĝi ampleksas plenan urboblokon. Krom la Rozkruca Egipta Muzeo, la plej konataj konstruaĵoj estas la Grand-Templo, la Esplor-biblioteko kaj la Planetario. La arkitekturo estas harmonia kombinaĵo de egipta kaj maŭra stiloj.
En 2004 la Rozkruca Pac-Ĝardeno estis finkonstruita kaj malfermita.
Eksteraj ligiloj
Rozkruca Parko (oficiala retejo - angla)
Antoine Laurent de Jussieu
Antoine Laurent de Jussieu (n. 12-a de aprilo 1748 en Lyon; m. 17-a de septembro 1836 en Parizo) estis franca botanikisto.
Jussieu estis la iniciinto de natura sistemo de plantoj kaj verkis la unuajn priskribojn de multaj plantfamilioj. Lia ĉefverko estas Genera plantarum, aperinta en 1789. De 1770 ĝis 1826 Jussieu estis profesoro ĉe Jardin des Plantes en Parizo.
En scienca literaturo lia nomo estas mallongigata kiel Juss..
Lia filo Adrien-Henri de Jussieu ankaŭ estis botanikisto, li iĝis direktoro de Jardin des Plantes en 1826.
(13237) 1998 HC98
(13237) 1998 HC98 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ribeirão Pires
Ribeirão Pires estas municipo kaj urbego de la brazila subŝtato San-Paŭlio.
Geografio
Ribeirão Pires situas en altebenaĵo en sudorienta parto de la lando inter San-Paŭlo (urbo) kaj la oceano. La najbaraj municipoj estas Ferraz de Vasconcelos (norde), Suzano oriente), Rio Grande da Serra (sude), Santo André (São Paulo) (sudokcidente) kaj Mauá (nordokcidente). La menciita San-Paŭlo troviĝas 29, Guarulhos 30, Campinas 114, Nova Iguaçu 322, Rio-de-Ĵanejro 338, Curitiba 343, Belo Horizonte 494, Goiânia 839, Porto Alegre 848. Braziljo 896, Campo Grande 920, Salvador de Bahio 1455, Maceió 1932, Teresina 2108, Recife 2131, Natalo (Brazilo) 2327, São Luís 2369, Belém 2487, Manaus 2719 km.
Historio
La unua mencio pri Ribeirão Pires okazis en la 18-a jarcento. En 1716 alvenis familio de Antonio Pires de Ávila, kiu donis nomon al la regiono. Kiam la fervojo estis konstruita en 1867, ekzistis neniuj haltoj en la regiono, nur en 1885 estis inaŭgurita la Ribeirão Pires stacio. Depost 1888 komencis alveni la unuaj italaj enmigrintoj. En la jaro 1895 estis konstruita la aktuala stacidomo, kiu malfermiĝis en 1900. Ribeirao Pires iĝis municipo en 1953.
Klimato
Ribeirão Pires situas en subtropika klimato. La averaĝa jara temperaturo estas 18 °C, la plej malvarma monato estas julio (15 °C) kaj la plej varma estas februaro (22 °C). Jare pluvas ĉirkaŭ 1,400 mm.
Crăciunel
Crăciunel (hungare: Karácsonfalva [karaĉonfalva], malnova nomo Homoródkarácsonyfalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Odorheiu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Ocland.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 006 kaj en 1992 527 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1333. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely). En ĝia unitariisma preĝejo troviĝas pentrita ligna baldakeno farita de nekonata majstro en la 1700-aj jaroj.
Ferenc Ladányi
Ferenc LADÁNYI [ladAnji], hungare Ladányi Ferenc, Esperante Francisko Ladányi estis hungara aktoro kaj teatrestro.
Ferenc Ladányi naskiĝis la 1909 en Debrecen - mortis la  1965 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Ladányi frekventis aktoran ĉeflernejon en Budapeŝto inter 1927-1931. Li komencis sian karieron en urboj Miskolc, Debrecen, kaj Pécs. Ankaŭ poste li ofte ŝanĝis teatrojn. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al trupoj de Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj Teatro Madách. En la lasta teatro li estis tie ankaŭ direktoro. Li ricevis premion Kossuth en 1952, pli frue kaj poste ankaŭ po 1 premiojn.
Arbigo
En grafeteorio, arbigo ĵetas grafeon al arbo. Oni povas difini arbolarĝon per la operacio. La arbo rezultata ankaŭ utilas por rapidigi ian komputadon.
En maŝinlernado, arbigo grave rolas en problemoj, ekzemple probabla inferencio, kaj matrica malkomponado.
La ideon de arbigo unue proponis Rudolf Halin (1976). Poste refoje ĝin malkovris Neil Robertson kaj Paul Seymour (1984). Ĝi estas temo de pluraj studoj ĝis nun.
Difino
intuicie, arbigo reprezentas la verticojn de grafeo G per subaroj de arbo tiel, ke la verticoj en G estas najbaroj se nur se iliaj subaroj intersekcas. Tiel ĉi, G iĝas subgrafeo de la intersekca grafeo de la subarboj. La tuta intersekca grafeo estas kordeca grafeo.
Ĉiu subaro rilatas grafea vertico kun aro da arbaj verticoj. Precize, por grafeo G = (V, E), ĝia arbigito estas paro (X, T), kie X = {X1, ..., Xn} estas familio de subaroj de V, kaj T estas arbo, kies vertcioj estas subaroj de Xi, kun la jenaj propraĵoj: Eble estas pluraj arbigitoj de unu grafeo. Ekzemple, triviala arbigo estas simple vertico kiu enhavas ĉiujn grafeajn verticojn.
Metodo
Jen estas unu simpla algoritmo por arborigi direktan grafeon. (Por aborigi sendirektan grafen, preterlasu la 1-an paŝon)
Arbolarĝo
La larĝo de arbigo estas la maksimuma kardinalo inter verticoj minus 1. La arbolarĝo tw(G) de grafeo G estas la minimuma larĝo inter ĉiuj eblaj arbigoj ĝiaj. La "minus 1" parto estas por ke la arbolarĝo de arbo estu 1. Aliaj difinoj eblas por arbolarĝo, ekzemple per kordeca grafeo.
Estas NP-plena problemo determini ĉu grafeo G havas arbolarĝon malpli granda ol variablo k. Tamen, se k estaas konstanta, oni povas rekoni grafeojn kun arbolarĝo k, kaj konstrui arbigon kun larĝon k por ili en lineara tempo. La algoritmo dependas eksponenciale sur k.
9379 Dijon
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la franca urbo Dijon en regiono Burgonjo (departemento Côte-d'Or). En la 9-a jarcento la urbo estis konata kiel Castrum Divionense. Ĝi estas nun grava centro de komuniko kaj turismo, fama pro ĝia mustardo, vinagro kaj spickuko.
Domowina
Domowina (sorabe: "Hejmlando" aŭ "Patrujo") estas la ĉiutaga kaj historia nomo de asocio grupiganta plurajn sociajn kaj kulturajn organizaĵojn de soraboj en Germanio, kun la sidejo en Budyšin (Bautzen, Luzacio).
Oficiala nomo de la asocio: en malsuprasoraba lingvo – Zwězk Łužyskich Serbow z.t., en suprasoraba lingvo – Zwjazk Łužiskich Serbow z.t., germane: – Bund Lausitzer Sorben e.V.
Ĝi fondiĝis en Wojerecy (Hoyerswerda) la 13-an de oktobro 1912 laŭ iniciato de Arnošt Bart, kiu de 1913 iĝis ties prezidanto. Jam en 1919 ĝi nombris eĉ 180 mil membrojn. Dum la epoko de Nazia Germanio en 1937 Domowina estis malfondita. La 10-an de majo 1945 en Chróśćicy (Crostwitz) Domowina renovigis sian agadon. Nuntempe Domowina estas reprezentanto de la socio de soraboj en germanaj federaciaj landoj Saksio kaj Brandenburgio. Celo de ĝia agado estas ankaŭ pliprofundigo de la nacia konscio de soraboj, apogo de la lingvoj kaj kontinuigo de ties kulturo kaj kutimoj.
Nederlandaj Antiloj en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1952 ĝis inkluzive la olimpiko de 2008, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiu de 1956 kiam la teamo kun la nederlanda teamo bojkotis la olimpikon pro la invdo de la sovetunia armeo en Hungrion, kaj en 1980, kiam la teamo aliĝis al la bojkoto gvidita de la usona teamo pro la sovetunia invado de Afganio fine de 1979. Ĝis 1985 la teamo reprezentis ĉiujn ses insulojn de la insularo, ekde tiam, laŭ olimpika kalkulo ekde la somera Olimpiko 1988, Arubo apartiĝis, ankaŭ olimpike. En 2011 la Nederlandaj Antiloj malfondiĝis kiel ŝtato, kaj sekve ankaŭ malfondiĝis la teamo - en la somera Olimpiko 2012 insula sportistoj partoprenis kadre de la teamo de Sendependaj olimpiaj partoprenantoj aŭ de Arubo, en 2016 kadre de la teamo de Nederlando aŭ de Arubo. En vintraj olimpikoj ankaŭ en 1988 kaj 1992 estis po du antilaj partoprenantoj.
La teamo atingis nur unu olimpikan medalon: temis pri arĝenta medalo fare de la velisto Jan Boersma en tabulvelado en la somera Olimpiko 1988. La kuristo Churandy Martina en 2008 havintus plian arĝentan medalon, en la 200-metra kuro, sed lia kuro estis nuligita ĉar li paŝis sur linio.
Kunordigas la teamon la Nederlanda Antila Olimpika Komitato.
Pápakovácsi
Pápakovácsi [pApakovAĉi] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Pápa. Kovács kaŝiĝanta en la vilaĝnomo signifas: forĝisto.
Historio
La unua mencio devenis el 1352. Ŝajnas, post la turka erao germanoj alvenis. En 1945 ermitejo fondiĝis, kiu ne rajtis funkcii dum la socialismo. Vilaĝservoj estas poŝto, germanlingvaj infanĝardeno kaj lernejo.
Ludwig Emil Meier
Ludwig Emil MEIER [majer] (naskiĝis la en Munkeno, mortis en 1919 en Munkeno) estis germana esperantisto, ekskapitano kaj verkisto.
Meier partoprenis en la Prusia-Aŭstria milito en 1866 kaj estis vundita.
Li estis jam almenaŭ depost 1883 volapükisto, sed fariĝis vere grava germana aktivisto por Esperanto, ne nur en Munkeno. Jam en 1889 li konatiĝis kun Esperanto. La „nestoro“ de la germanlingva Esperanto-movado fondis en 1891 la „Societon Esperantistan“ en Munkeno. Jam de februaro 1891 li kunlaboris per artikoloj en la tiuepoke sola esperanta periodaĵo La Esperantisto, kaj zorgis, ke tiu gazeto troviĝis en kelkaj publikaj legadĉambroj de Munkeno. Li ankaŭ varbe parolis ĉiam denove. En la Marta numero de La Esperantisto tiam krome aperis varbanonco por La Lingvo Internacia Esperanto.
Antaŭe ankoraŭ dum marto Meier varbparolis tiom sukcese publike en la komercista societo Merkur en Munkeno, ke oni decidis baldaŭ komenci instruan Esperanto-kurson en tiu ĉi societo, kaj fakte aperis poste en Lokal-Anzeiger der Münchener Neuesten Nachrichten No. 189 anonco pri senpaga instruado de Esperanto en la societo Merkur. Varbado laŭŝajne ankaŭ estis iom sukcesa.
Meier fariĝis idisto en 1908, sed du jarojn poste revenis al Esperanto.
Verkoj
Meier verkis lernolibron por germanlingvanoj (unua eldono 1891, dua eldono 1903) kaj Esperantistan Kantaron (unua eldono 1907, dua eldono 1913). Li tradukis Wilhelm Tell de Schiller (1906), Edziĝa festo en Capri de Heyse (1906), ĉapitron el la Ama vivo de Bolsche (1906), La monaĥejo de Sendomir de Grillparzer (1907), Fabloj de Lessing, 1921. Li kunlaboris al La Esperantisto, Revuo Internacia kaj Danubo; en 1904 li redaktis la gazeton Münchena Esperantisto. Krome en 1911 publikiĝis lia traduko de Esperanto kaj Ido de Gustave Gautherot, volumo 4 de la serio 10-spesdeka biblioteko Esperantista.
Wat Tyler
Wat Tyler (originala baptonomo Walter, mortis la, Londono, Anglio) estis gvidanto de la unua granda kamparana ribelo en Britio.
La ribelo
la ribelo okazis pro nova imposto en majo de 1381, en Essexben kaj poste disvastiĝis en orienta kaj sudorienztaj grafejoj de la lando. Tyler estis eletita gvidanto de la Kent-aj ribelantoj la 7-an de junio. Lia armeo okupis la 10-an de junio Canterbury-n, 13-an enmarŝis Londonon, kie ili murdis kelkajn flamandajn komercistojn kaj detruis en palaco de la malpopulara lancestera princo Johano de Gaunt, sekvatage eĉ okupis la Tower-on kaj murdis la du - laŭ ili - du ĉefkulpulojn ĉefepiskopon-kancelieron Simon Sudbury kaj ĉeftrezorejiston Siron Robert Hales. Dum tiuj eventoj la reĝo interkonsentis kun la ribelantaj armeoj de Essex pri malmultekosta agro, libera komerco, ĉesigo de sklaveco, trudlaboro
La reĝo renkontiĝis kun Tyler kaj ties homoj la 15-an de junio, kiuj havis pli radikalajn postulojn (senbienigo de la eklezioj). Okazis inetrbatalo kaj la londona urbestro William Walworth grave vundis je Tyler kaj samtage senkapigis lin.
La ribelo daŭris ankaŭ 10 tagojn en la provincojn kaj gvidis ilin John Lister, sed baldaŭ venkis lin episkopo de Norwich, Henry Le Despenser. La promesoj de la rego estis forgesitaj sed la memoro de la ribelo ankoraŭ longtempe mildigis la postajn impostpostulojn.
Szabolcs Szonda
Kariero
Szabolcs Szonda diplomiĝis en Bukareŝto pri hungara rumana lingvoj (1997). Li estis redaktoro de Romániai Magyar Szó. De 1998 li estis universitata instruisto en la Katedro de Hungarologio de Universitato de [[Bukareŝto. De 2000 li redaktis la suplimenton Szabad Szombat, de 2005 la kulturan suplimenton Színkép de Új Magyar Szó; li estis redaktoro de la porinfana Cimbora.  De 2008 li estas direktoro de la distrikta biblioteko de [Sfântu Gheorghe]].
Pinkovce
Pinkovce, hungare Ungpinkóc estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance.