cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hartlaŭba frankolino
Kutimaro kaj dieto
La Hartlaŭbaj frankolinoj vivas en paroj aŭ malgrandaj familigrupoj de 3-4 kaj estas malfacile videblaj se ne okazas alvokoj. Ili ne facile ekflugas kaj preferas kaŝiĝi inter rokoj. Ekflugantaj birdoj elsendas rapidan, babilecan 'krak', dum flugas rapide.
La Ruĝbeka frankolino kaj la Levajanteca frankolino loĝas kun tiu specio, sed ili okupas diferencajn habitatojn. La Ruĝbeka frankolino preferas arbustaron laŭlonge de akvofluoj kaj la Levajanteca frankolino povas troviĝi en deklivoj kondukaj al la rokaj elstarejoj okupataj de la Hartlaŭba frankolino.
Reproduktado
La Hartlaŭba frankolinos ŝajne estas loĝantaj birdoj, kun varia nombro de rokaj alvokejoj kiel markejoj de ĉiu teritorio. Alvokejoj estas uzataj de teritoriaj paroj je regula bazo, por ĉiutagaj antifonaj duetoj. La ofteco de uzado de propraj alvokejoj ŝajne estas influataj pli de la ĉeesto (voĉo) de neparigitaj inoj ĉe propraj alvokejoj ol pro la ĉiutaga duetado de najbaraj paroj. La meza teritorigrando de la paroj de la Hartlaŭba frankolino estas 40863.9±12016.1 m² (n = 12 paroj). Depende de la jara reprodukta sukceso kaj ida survivado, la meza populacidenseco de la studata areo dum 1983 al 1989 gamis el 1 birdo en 0.82 ha al 1 birdo en 2.04 ha, kun averaĝa jara populacidenseco de 1 birdo en 1.43 ha.
Ne estis grava diferenco en eksteraj areoj determinitaj de alvokejoj kaj radio-telemetrio. Tamen la kernaj teritorioj kaj uzodistribuado de paroj, kaj ĉefe la multaj nukleoj de diferenca ĉiutaga agado povas esti distingata nur per radio-telemetrio. La 90 % de multaj nukleoj de sezona distribuado ests asocia al disa distribuado de manĝoresursoj favorata de inoj, kaj dum idozorgado al distribuado de insektoj, kaj ĉefe de kamuflaj termitoj.
Antifonaj duetoj de teritoriaj paroj estas aŭdeble distingeblaj baze sur tempaj kaj strukturaj diferencoj ĉe inaj voĉaj elementoj de dueto. Teritoriaj paroj uzas antifonan dueton kiel ĉiutaga avertilo de ĉeesto, kaj tia alvokado oftis ĉefe mateniĝe. Neparigitaj inoj alvokas pli ofte ol teritoriaj paroj, ofte la tutan tagon kaj ĉefe mateniĝe kaj krepuske. Eksperimentoj per registritaj avertalvokoj de neparigitaj inoj en teritorioj de paroj, estis tialo de viglaj voĉaj kaj kondutaj respondoj el teritoriaj inoj. Masklaj alvokoj estas pli konservemaj ol inaj alvokoj, dum inoj uzas pli ampleksan repertorion de voĉoj.
La parigada sistemo de la Hartlaŭba frankolino povas esti priskribita kiel inhegemonia defendo de monogamio. Kutimaj teritoriaj resursoj (manĝo, tradiciaj alvokejoj, rifuĝo kaj taŭgaj nestolokoj) estas ĉfe defendataj de inoj de Hartlaŭba frankolino. Per exkskudo de aliaj inoj el najbareco de resurso, la defenda ino povas certigi la masklan viziton, porvivan parigadon kaj garantitan fertilizadon. La parligoj certiĝas per ceremonia kutimaro, inklude pardistingan (iniciatite de ino) antifonan dueton kaj invertita ekscitiĝo dum pariĝado kaj kovado. Maloftas ke tiu seksa invertita monogamio okazas ĉe specio kiu estas klare dukolora kaj dumorfa, ĉar maskloj estas pli brilkoloraj kaj iome pli grandaj ol inoj.
Kristnaska Kanto (Dickens)
Historio
La tri spiritoj instruas lin pri la graveco de la ĝentileco. Scrooge vidas sian infanecon kaj memoras virinon kiun li amis antaŭe. Scrooge perdas ŝin ĉar li amis la monon pli ol ŝin. Poste li vidas la nuntempan mizeran vivon de Bob Cratchit kaj lia familio. Fine li vidas la estontecon. Li lernas ke neniu estos malfeliĉa kiam li mortos. Li ankaŭ lernas ke la eta filo de Cratchit mortos. Scrooge komprenas ke li povas helpi al la familio de Cratchit kaj ŝanĝi la estontecon.
Je la fino de la historio, Scrooge fariĝas tute alia homo. Li iĝas malavara, ĉiam feliĉa kaj helpas ĉiujn. Li fariĝas la dua patro de la eta filo de Bob Cratchit ("kiu ne mortos" laŭ la vortoj de Dickens) kaj li amas Kristnaskon.
Influo
La libro estis granda sukceso en la jaro de sia apero. Ĝis hodiaŭ, oni neniam ĉesis eldoni ĝin.
"A Christmas Carol" estis multfoje adaptata por radiofonio, televido kaj filmo inkluzive versioj en formo de animacio. La unua filmo-versio aperis en 1901 kaj la lasta en 2009. Oni ankaŭ adaptis ĝin kiel teatraĵo, opero, muzikalo kaj historio en bildliteraturo.
La verko de Dickens laŭŝajne havas influon en la bildlibro por infanoj, "How the Grinch Stole Christmas!" ("Kiel la Grinĉo ŝtelis Kristnaskon") de Theodor Seuss Geisel.
La vorto "scrooge" eniris en la angla lingvo kun signifo de avarulo (komparu Scrooge McDuck) aŭ homo kiu malamas Kristnaskon.
Christiane Taubira
Christiane TAUBIRA aŭ Christiane TAUBIRA-DELANNON (naskiĝis en Cayenne, Franca Gujano) estas franca politikistino. De 2012 ĝis 2016 ŝi estis ministrino pri justico sub ĉefministroj Jean-Marc Ayrault kaj Manuel Valls.
Ŝi cetere estis sendependa kandidato en la prezidenta baloto de 2002, kaj estis asemblea deputito de Franca Gujano de 1993 ĝis 2012.
Schneckchen
Schneckchen estas belvidejo sur la altebenaĵo de Alteburg en Arnstadt.
Ĝi konstruitis ĉ. la jaro 1850 sur la supera rando de la Hülsemann-monteto. La helikoforma turo (el rompitaj kalkbrikoj) kun eta plaformo permesas rigardon ravan en la direkto de Plauescher Grund.
Ĝi troviĝas sur belega rondirado, same kiel Kreuzchen.
Literaturo
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): Chronik von Arnstadt. Kirchschlager, Arnstadt 2003, ISBN 3-934277-07-1, p. 418.
La Jarrie (stacidomo)
La Jarrie estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Jarrie, en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Benoît - La Rochelle-Ville (538000).
Anna Ráckevei
Anna Ráckevei, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ráckevei Anna estas hungara aktoro, voĉoaktoro, teatrestro. Anna Ráckevei naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Anna Ráckevei frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi estis membro de studio de Nacia Teatro (Budapeŝto). Ŝi akiris diplomon en Teatra Akademio en 1985. Post la diplomo ŝi aliĝis de Teatro Madách, poste al Nacia Teatro. Ekde 1991 ŝi estas liberprofesia aktorino. Ekde 2006 ŝi apartenas al Teatro Csokonai (Debrecen), kie ŝi estis nomumita teatrestro en 2013. Ŝi ricevis premiojn inter 1990 kaj 2011. Ŝia edzo estas aktoro.
Flandra Ligo Esperantista
Flandra Ligo Esperantista estis Esperanto-asocio fondita en Gento la. En 1962 la ligo silente mortis kaj donis vivon al la nove fondita Belga Esperanto-Federacio. En 1976 naskiĝis Flandra Esperanto-Ligo, kiun oni iasence, kvankam ne jure, povas konsideri posteulo de Flandra Ligo Esperantista.
Historio
Ekde julio 1929 en Antverpeno aperis, prizorgate de la Flandrema Grupo Esperantista, la periodaĵo "Flandra Esperantisto". La publikigo de ĉi tiu monata revuo decidigis pri la fondo de Flandra Ligo. Je Pentekosto 1930, en Antverpeno, la 1-a Flandra Kongreso de Esperanto firme starigis sian propran ligon kun advokato Jozef Muys kiel prezidanto, Edgard Verheyden kiel sekretario kaj Bernard Bassleer kiel kasisto. Flandra Esperantisto de tiam fariĝis ĝia oficiala organo, kun Jan Van Schoor kiel ĉefredaktoro. Dum tiu kongreso oni ankaŭ skizis la statutojn de la nova Ligo, kiuj ricevis definitivan formon la 11-an de sept. en Gento. Art. 2 mencias, ke Flandra Ligo-Esperantista (FLE) celas: propagandi Esperanton inter la flandroj, konigi ĉe la aliaj popoloj la kulturstaton flandran; akceli la mondpacon laŭ sia povo. Montriĝis baldaŭ la neceso havi ankaŭ propran librejon. Tiucele, la 30-an de novembro 1930, f-ino J. Terryn el Gent kaj Gerard Debrouwere kaj Alb. Cognie el Kortrijk (Kortrejko) fondis societon Flandra Esperanto-Instituto (FEI), leĝe registrita. La akcioj de FEI ne donis rentumon. La profitoj servis por la Esperanto-informado.
Agado
El la agado de FLE ni mencias precipe publikigon de Esperanto-kurso en Toerisme, organo de Vlaamse Toeristenbond (Flandra Turista Asocio), havanta tiam 145 000 membrojn. La programo de la Popoluniversitato "Herman Van den Reeck" en Antverpeno mencias Esperanto-kurson. Inter la studentoj de la Genta ŝtatuniversitato okazis vigla propagando kaj kerno estas starigita.
Kongresoj
La kongresoj de FLE okazis en la jenaj lokoj:
Dum 1958 (Mondekspozicio en Bruselo) kaj 1960 (Universala Kongreso en Bruselo) verŝajne ne estis landaj kongresoj.
De la 9-a ĝis la 11-a de septembro 1983 okazis kongreso de Flandra Esperanto-Ligo (sen vica numero) en Leuven. Kvarpaĝa raporto de Jan Bovendeerd pri ĝi aperis en la FEL-revueto Informilo, julio-septembro 1983. En Aalst okazis de la 31-a de aŭgusto ĝis la 2-a de septembro 1984 la Dua Flandra Kongreso de Esperanto. Pri ĝi ekzistas kongresa libro.
Athie
Athie estas la nomo de pluraj artikoloj.
Athie (Yonne)
Athie estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 149 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Maskemberizo
La Maskemberizo, Emberiza spodocephala , estas birdo de la grupo de emberizoj el la ordo de paseroformaj birdoj kaj genro de la familio de Emberizedoj kiu iam estis enmetitaj en Fringedoj.
Ili reproduktiĝas en suda Siberio al norda Ĉinio kaj norda Japanio. Ili estas migrantaj birdoj, kiuj vintras en nordorienta Barato, suda Ĉinio kaj norda sudorienta Azio. Ĝi estas tre rara vaganto en okcidentan Eŭropon.
Maskemberizoj reproduktiĝas en densa subkreskaĵaro laŭlonge de rojoj kaj riveroj en zono de tajgo. La ino demetas 4 al 5 ovojn en surgrunda aŭ arba nesto. Ties natura manĝo konsistas el insektoj dum idomanĝigado kaj for de la reprodukta sezono semoj. Ili vintrumas ĉe akvo en agrikulturaj aŭ aliaj malfermaj arbustaj habitatoj.
La ĝenerala aspekto kaj surteraj manĝokutimoj de tiu birdospecio havigas la impreson ke temas pri Pronelo kun emberiza beko. Ĝi estas simila laŭ grando al la Kanemberizo, tio estas ĉirkaŭ 16 cm longa. La reprodukta masklo havas malhelgrizajn kapon, kolumon kaj supran bruston kun miksaĵo de flava kaj verda kaj nigra bridareo inter beko kaj okulo. La komuna nomo aludas al la nigra bridareo, dum la latina scienca nomo aludas per greka radiko al la griza kapo (kefalOs). La supraj partoj estas brunaj kaj tre striecaj je nigro, escepte ĉe pugo. La pugo estas bruna kaj ankaŭ la vosto estas malhelbruna. La subaj partoj estas flavecaj kun iome da fajna malhelbruna flanka strieco. La fortika beko estas rozkolora en suba makzelo, sed pli griza en supra makzelo. La kruroj estas rozkoloraj.
La alvoko estas ia cii aŭ cee. Ĝi sonas tre “metalece” kaj ĝi estas tre mallonga kaj ne ekzakte kiel kanto. Ili nestumas en arboj aŭ surgrunde; la ino demetas 4 al 5 ovojn.
Krizosztom Kruesz
Krizosztom Kruesz naskiĝis la  1819 en Hungara reĝlando en Völgyfalva (nuntempa Zillingtal en Aŭstrio). Li mortis la 1885 en Sopron.
Biografio
Krizosztom Kruesz frekventis gimnazion en Győr, poste en 1835 li iĝis membro de benediktanoj, tial li prenis la nomon Krizosztom. Li plulernis en Győr, poste en Bakonybél, kie li lernis de Izidor Guzmics, fine ankaŭ en universitato de Pest (urbo) li lernis. En 1843 li pastriĝis, poste li instruis en diversaj urboj (ekzemple en Reĝa Jura Akademio (Pozono)). En 1865 li estis nomumita ĉefabato de Pannonhalma, tial li aŭtomate iĝis senatano. Li kreis altlernejon en Pannonhalma.
Hans Jaray
Hans Jaray (naskiĝinta la 24-an de junio 1906 en Vieno; mortinta la 6-an de januaro 1990 samurbe) estis aŭstra aktoro, reĝisoro kaj verkisto.
Vivo
Hans Jaray vizitis en Vieno la Terezanan Akademion kaj la Universitaton pri Muziko kaj Prezentaj Artoj. Lia unua dungiteco kiel aktoro kondukis lin al la Nova Viena Teatro, post tio ekde 1925 ĝis 1930 al la Viena Popolteatro, kie li enkorpigis ĉefe rolojn de la klasika repertuaro, ekde Hamleto ĝis Medardo.
Post la aneksado de Aŭstrujo al nazia Germanujo li kiel judo devis fuĝi en Usonon, kie li laboris ĝis 1948 ĉe teatroj en Holivudo kaj Novjorko. En 1942 li estis unu el la kunfondintoj de la trupo „The Players from Abroad“, kiu konsistis ĉefe el rifuĝintaj aktoroj. Lia romano One Day Missing, kiu en Usono publikiĝis en 1948, aperis en germana lingvo en 1949 sub la titolo Es fehlt eine Seite. Sia vivraporto Was ich kaum erträumen konnte ..., kiun li verkis mallonge antaŭ sia morto, aperis nur en 1990.
En 1948 Jaray revenis al Vieno. Komence li prezentis ĉe la Popolteatro kaj ekde 1951 ĉe Teatro en la Jozefurbo, ĉe kiu li pli malfrue ankaŭ enscenigis. Krom sia teatra laboro, kie li precipe prezentis je sociokomedioj, Jaray ankaŭ kunverkis filmproduktaĵojn. Ekde 1954 ĝis 1964 li instruis ĉe la Max-Reinhardt-Seminario, kies direktoro li mallonge estis en 1960.
Kemse
Kemse [kemŝe], kroate Kemša estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sellye.
Situo
Kemse situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, proksime de Dravo, kiu estas ankaŭ landlimo de Kroatio. Sellye troviĝas 9, Szentlőrinc 30, Siklós 37, Pécs 47 Budapeŝto 239 km-ojn.
Historio
En Kemse migra poŝto servas.
Kreuzchen
Kreuzchen estas belvida punkto oriente super la Gera-valo sur la Alteburg-altebenaĵo en Arnstadt, Germanujo. Surloke (eble ne monte sed vale?) troviĝis iama mezepoka kruco el ŝtono. Ĝi estas (kune kun Schneckchen kaj Alteburg-turo) ekskursocelo sur belega rondirado.
Historio
Ĉ. la jaro 1580 la anoj de Siegelbach kaj Espenfeld (hodiaŭ urbopartoj de Arnstadt) postulis transloki la vilaĝolimo ĝis la Stephan-valo kie ŝtono kun elĉizitaj glavoj estu la katastra kampomarkilo. Fino de la 19-a jarcento la burĝa Plibelig-societo de Arnstadt klopodis fari belvidejon tie pro la belega situo kun rava panoramo.
En la 5.10.1895 la menciita societo petis de la urbo la permeson starigi ŝirmkabaneton kun malgranda turo. La interno de la ĉaleto havu tablon kaj benkon el ŝtono. Post komuna vizito de la loko oni preferis tiun ĉi lokon al la najbara loko de la Kämpf-tureto, kiu estis ja pli alta sed kun malpli bona panoramo (ĝin estis detruinta fulmobato). Planon kaj realigon faris la arnstadta masonisto-majstro Constant Hoy. En julio 1896 la tuto estis finkonstruita. Ĝi similu sur historia loko (la Alteburg-altebenaĵo estas la plej malnova setlejo de Arnstadt!) burgeton kun gvatturo.
Detruo kaj rekonstruo
En la 3.10.1989 ĝi estis eksplodigita, eble fare de trupanoj de la Ruĝa Armeo kiuj konfuzis ĝin dum manovro sur la ne tro malproksima tereno por trejnado de soldatoj; kelkaj kontraŭe pensis ke tion faris anoj de la sekreta polico de GDR por timigi la urbanojn. Soldatoj sovetiaj mem provis rekonstrui Kreuzchen, sed nefakule. En la 14.7.1991 remalfermitis la novkonstruaĵo farita detale laŭ la malnovaj planoj, danke al la engaĝiĝo de la urba konsiiano Heinz Walther kaj la ĉefmasonisto Reiner Kraus.
Antaŭula ekskursocelo
Ĝis la brulkonsumiĝo post fulmobato Kämpf-tureto (Kämpfs Türmchen) estis alia vidindaĵo. Ĝi troviĝis supre de Stephan-valo rekte ĉe la limo inter Arnstadt kaj Siegelbach. Ĝi nomiĝis laŭ la komercisto arnstadta Friedrich Heinrich Kämpf (li mortis en 1810) kiu konstruigis staleton por ĉevalo sia. Poste la stalo ricevis surgrimpota krenela spajreto. Simileco je turo kaŭzis la nomon popularan. En niaj tagoj troviĝas tie ĉi nur benko kaj geodezia ŝtona markilo. Anoj de la fremdultrafikejo arnstadta, kiam ili vizitis la lokon en la jaro 1895, decidis ne plu rekonstrui ĝin sed fari novan turon pli norde, t.e. Kreuzchen. Kämpf-tureto, kvankam ĝi situis pli alte ol Kreuzchen, havus belvidon malpli ravigan; cetere Kreuzchen estus pli proksima al Arnstadt kaj Alteburg kaj krome pli facile atingebla.
Literaturo
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): Chronik von Arnstadt. Kirchschlager, Arnstadt 2003, ISBN 3-934277-07-1, p. 305; 319-320
Eksteraj ligiloj
Pri la historio de Kreuzchen sur retpaĝaro de loka historiisto.
Kristandemokrata Unio de Germanio
La Kristandemokrata Unio de Germanio (Christlich Demokratische Union Deutschlands, CDU) estas partio en Germanio. Pluraj el la germanaj kancelieroj anis en ĝi; en 2005 ĝia Angela Merkel elektiĝis kancelierino.
Oktobro de 2007
Dimanĉo, 28-a de oktobro 2007
Argentinanoj elektas kiel prezidantinon Cristina Fernández de Kirchner. Ŝi estas la unua virino, kiu prezidos la landon. Duan lokon en la elekto okupis Elisa Carrió.
Kristandemokrata Unio de Germanio
CDU estis fondita post la Dua mondmilito, kiam la venkintaj aliancanoj permesis denove fondon de partioj. Ĝiaj fondintoj estis liberaldemokratoj, politikaj katolikoj, kristan-socialuloj, konservativuloj kaj naciistoj. La fundamenta programo de CDU parolas pri la "kristana koncepto pri la homo kaj lia respondeco antaŭ Dio". Ĝia membildo estas tiu de "kristan-demokrata, liberala kaj konservativa partio de la centro". Male al la iama katolika "Centro" (Zentrumspartei) CDU celas aliancigi ĉiujn kristanajn konfesiojn en unu politika partio. Tamen ĝi akceptas ankaŭ homojn kun aliaj kredfundamentoj.
Kiel partio sur tutfederacia nivelo, CDU ekzistas ekde 1950. Apartaĵo de CDU estas, ke ĝi rezignis politikan aktivadon en unu el la germanaj regionaj ŝtatoj, nome Bavario. Tie agadas Kristansociala Unio en Bavario (Christlich-Soziale Union in Bayern, CSU). Kun ĝi CDU havas komunan frakcian en la federacia parlamento.
Kancelieroj el CDU
Jenaj anoj de CDU estis kancelieroj (ĉefministroj) de Federacia Respubliko Germanio:
GDR kaj reunuiĝo de Germanio
Post la unuiĝo de la du germanaj ŝtatoj en 1990, la kristandemokratoj el GDR aliĝis al la okcidenta CDU. Pro tio CDU gajnis subite multe da novaj membroj, sed perdis multajn el ili dum la venontaj jaroj. La orientgermanaj kristandemokratoj estas ofte pli liberalaj kaj nereligiemaj ol la okcidentaj.
CDU ekzistis ankaŭ en GDR kiel unu el pluraj partioj permesataj de la reganta komunista partio SED. Kiel ili, CDU devis akcepti la gvidan rolon de SED kaj ne havis enfluon en la politika vivo. Tamen ĝi rajtis havi parlamentanojn kaj ministrojn.
Partiestroj
Kiam CDU-ano estis kanceliero de Germanio, kutime li estis ankaŭ partiestro aŭ elektita tio iom poste. En 1971 partiestro iĝis Rainer Barzel, kiu en 1972 sensukcese provis transpreni la kancelierecon. En 1973 estro iĝis Helmut Kohl kaj restis ĝis 1998.
En 1998, kiam CDU malvenkis en la balotoj kaj Helmut Kohl estis akuzita pro kontraŭleĝa traktado de donacoj, partiestro iĝis Wolfgang Schäuble. En 2000 lin anstataŭis Angela Merkel.
Riola Sardo
Najbaraj komunumoj estas Baratili San Pietro, Cabras, Narbolia, Nurachi kaj San Vero Milis.
(54514) 2000 PA12
(54514) 2000 PA12 estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Carl Gustaf Nordin
(naskiĝis la 2-an de januaro 1749 en Stokholmo, mortis 63-jara la 14-an de marto 1812 en Hernusando, Härnösand) estis sveda historiisto, antikvaĵisto kaj politikisto, kiu oficis kiel la episkopo de Hernusando ekde 1812. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo.
Naters
Naters estas komunumo en la distrikto Brigo en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 9079 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
Naters en Supra Valezo, la germanlingva de Kantono Valezo, en distanco de proksimume 145 km oriente de Ĝenevo kaj ĉirkaŭ 128 km sude de Zuriko, en la valo de Rodano, apud la alfluejo de rivero Masaal Rodano. La ĉefa setlejo de la komunumo estas la vilaĝo Naters, kiu situas sur alteco de 673 m s.m. en la rodana ebenaĵo. La plej alta punkto de la komunuma teritorio estas la monto Aletschhorn kun alteco de 4195 m s.m., kie naskiĝas la Supra Aleĉ-Glaĉero. Al la komunumo apartenas krom la ĉefloko Naters la skisportlokoj Blatten bei Naters kaj Belalp, kaj la vilaĝoj Birgisch kaj Mund.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 147,04 km², de kiuj 10,2% estas kovritaj de arbaro, 19,9% servas por agrikulturo kaj 1,8% por setlado. Pli ol du trionoj de la komunuma teritorio konsistas el altmontara dezerto el rokoj kaj glaĉeroj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Naters limas en nordo al Fieschertal, en nordoriento al Betten, en oriento al Riederalp, en sudoriento Bitsch, en sudsudoriento al Termen, en sudo al Brig-Glis, en sudsudokcidento al Baltschieder, en sudokcidento al Eggerberg, en okcidento al eksklavo de Baltschieder, kaj en nordokcidento al Blatten.
Trafiko
Tra Naters kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 19, kiu konektas Valezon tra la Furkopasejo al Andermatt. Pere de stacidomo ĉe la Materhonro-Gothardo-Fervojo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Naters datiĝas el la jaro 1018 kiel Nares. Dum la frua mezepoko Naters estis havaĵo de la Abatejo Sankta Maŭrico. En la jaro 1079 la imperiestro Henriko la 4-a donacis la bienon de Naters al la episkopo de Siono. Naters post tio fariĝis la centro de la episkopa majorejo kaj administra centro de la dekono, kiu kutime estis donita de la episkopo kiel feŭdo al diversaj nobelaj familioj. En la jaro 1446 kun la episkopo Vilhelmo estis interkonsentitaj la reguloj laŭ kiuj, la episkopo perdintus sian politikan povon, tiu regularo tamen validis nur dum kvin jaroj. Post la Helveta Revolucio de 1798 la vilaĝoj de Naters estis detruitaj dum la luktoj kun francaj trupoj. Post la revolucio la komunumo Naters malriĉiĝis kaj multaj lokaj civitanoj elmigris al Argentinio. En la dua duono de la 20-a jarcento estis konstruitia la skiregiono de Belalp kaj ek de tiam la turismo akiris grandan signifon en la loko kaj alportis novan bonfarton.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Birgisch kaj Mund estis integritaj al la komunumo Naters.
Monda naturheredaĵo
Granda parto de la komunuma teritorio apartenas al la regiono Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno (germane: Jungrau-Aletsch-Bietschhorn), kiu estis la 13-a de decembro 2001 akceptita kiel unua alpa areo kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Pirogajlolo
Pirogajlolo, "trihidrokso-benzolo" aŭ "pirogajlata acido" estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la "benzenotrioloj", kies aliaj reprezentantoj estas la "floroglucinolo" kaj "hidroksokinolo". Ĝi estas senkolora aŭ blanka solidaĵo, senodora kaj tre solvebla en akvo, kvankam ĝenerale la specimenoj iĝas malhelaj pro ĝia sensiveco al la oksigeno.
Ĝi estis unue produktita en 1746 de la germana kemiisto kaj kuracisto Johann Heinrich Pott (1692-1777) per sublimiĝo de pomoj, tamen ĝi estis unue karakterizita kaj produktita de Carl Wilhelm Scheele en 1786 per varmigado de la gajlata acido. La ordinara nomo pirogajlolo devenas el la greka (pyr=fajro) kaj gajlolo el gajlata acido. La sufikso -olo rilatas al la tri hidroksilaj grupoj. Historie pirogajlolo estis uzata kiel reduktaĵo en la fotografio surbaze de arĝento. Nuntempe pirogajlolo produktiĝas ekde la tanino.
Ayane Sakura
Ayane Sakura (japane 佐倉綾音 [sakura ajane]; Hepburn-Transskribo: Sakura Ayane, naskiĝis la 29-an de januaro 1994 en Tokio, Japanio ) estas japana voĉoaktorino kaj rakontisto. Ŝia agento estas I'm enterprise (ja:アイムエンタープライズ).
Biografio
Ŝi ricevis instruon per tre multaj teknikoj kiam ŝi estis infano. Teatro estis unu el ili. Ŝi ekis lerni aktoradon por akiri ĝeneralan fizikan forton kiam ŝi estis mezlernanto. Tiam ŝia instruisto de voĉa trejnado rekomendis ke ŝi iĝas voĉoaktoro, kaj ŝi ekinteresatis en voĉoaktorado.
Ŝi eniris Nihon Narration Engi Kenkyusho (ja:日本ナレーション演技研究所), nome lernejo por inoj kiuj volas iĝi voĉoaktoroj, kiam ŝi estis jaro 9-a lernanto. Ŝi pasis provaŭdon de voĉoaktoro tenata de I'm enterprise, kaj eniris tian agentejon.
En 2011 ŝi iĝis 45-a Radia rolulo de "Radio dot i"(ja:ラジオどっとあい), kiu estas programo konata kiel programo de junaj voĉoaktorinoj, kies radia personeco iĝos populara.
En 2018 ŝi ricevis la premion de pli bona helpaktorino kaj de pli bona radia rolulo de La Premioj de Voĉoaktoroj.
Persono
Ŝi amas aŭdi radion kaj desegni. En sia radia programo "Radio dot i", ŝi prezentis libron kun siaj bildoj kiun ŝi rekomendas kaj desegnis bildojn por la KD-j en sia radi-programoj. Ŝi havas bonan teknikon per komputiloj kaj denta fajfo. Ŝi havas licencojn de MOS ("Microsoft Office Specialist").
Grancey-sur-Ource
Grancey-sur-Ource estas franca komunumo, kiu situas en Francio, regiono Burgonjo, departemento Côte-d'Or.
Historio kaj vidindaĵoj
La preĝejo Nia Damo de Ĉielenpreno estis konstruita de 1833 ĝis 1837. Ĝia fasado estas novklasika kun kolonoj laŭ dorika ordo.
Koryta (distrikto Mladá Boleslav)
Koryta estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mladá Boleslav, en Mezbohemia regiono, proksimume 22 kilometrojn nordoriente de urbo Mladá Boleslav kaj sep kilometrojn nordoriente de urbo Mnichovo Hradiště. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1225.
Komunumo Ignalina
La komunumo Ignalina (litove Ignalinos rajonas) aŭ tutprecize subdistrikta komunumo Ignalina (litove Ignalinos rajono savivaldybė, laŭvorte "cirkla memregejo de Ignalina") estas subdistrikta komunumo en la oriento de Litovio. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Ignalina. Inter la jaroj 1995 kaj 2010 ĝi apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Utena. En en la komunumo vivis, laŭ stato de la jaro 2020 en la urbo mem estis 4 836.
La komunumo situas proksimume 110 kilometrojn nordoriente de Vilno. Tra la urbo kaj komunumo kondukiĝas la fervoja linio Vilno-Sankt-Peterburgo. Skribe la urbo unuafoje menciiĝis dum la jaro 1810, kvankam laŭ arkeologiaj trovoj almenaŭaj ekde la 9-a jarcento homoj loĝis ĉi tie. Norde de la urbeto Ignalina, ene de la komunumo ankoraŭ dua loĝloko, Dūkštas kun nur 1070 loĝantoj, historie havas urban statuston.
La komunumo plenas je pitoreskaj lagoj, kiuj etendiĝas precipe okcidente de la urbetoj, kaj multaj el ili troviĝas ene de la limoj de la nacia parko Aŭkŝtajtio, kiu de nordokcidento ĝis sudokcidento situas tutproksime de la urbo. Unu el tiuj lagobordaj lokoj estas la vilaĝo Palūšė.
167 Urda
167 Urda estas mezgranda hela asteroido de la asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la usona astronomo Christian Heinrich Friedrich Peters, la, elde la observatorio de Clinton (Nov-Jorkio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo estas latiniga formo de tiu de Urd (aŭ Urð), unu el la tri Nornoj de la nord-ĝermana mitologio, personiĝoj de la destino.
Ferenc Zigány
Ferenc Zigány [cigAnj?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zigány Ferenc (naskiĝis la en Budapeŝto, mortis la  en Budapeŝto) estis hungara matematikisto, profesoro, membro Hungara Scienca Akademio.
Biografio
Ferenc Zigány frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Li atingis la unuan lokon en matematika konkurso en 1914. Jam dum la studentaj jaroj li estis asistanto en Reĝa Teknikuniversitato palatino József. Ekde 1931 li instruis ankaŭ en mezlernejo. Post 4 jaroj li doktoriĝis en Universitato István Tisza. En 1941 li estis nomumita privata profesoro en la teknikuniversitato. Ekde 1947 li instruis ankaŭ en teknika altlernejo.
Komsomolskaja
Komsomolskaja havas kelkajn signifojn:
Grimselpasejo
Grimsel estas montpasejo en la Alpoj en Svislando. Ĝi ligas la Gletsch en Kantono Valezo kaj Innertkirchen en Kantono Berno. La pasejkulmino situas sur alteco de 2165 m s.m. kaj estas akvodislimo inter Norda Maro kaj Mediteraneo.
Natria t-butilacetato
Natria t-butilacetato aŭ C6H12NaO2 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la saloj, rezultanta el interagado de la t-Butilacetata acido kaj natria hidroksido. Ĝi estas natria salo solvebla en akvo kaj miksebla kun nepolaraj organikaj solvantoj. Natria t-butilacetato estas neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj.
Grimselpasejo
Historio
La Grimselpasejo estis jam uzita en la antikva epoko de keltoj kaj romianoj, kiel multnombraj trovitaj objektoj pruvas. En la 19-a jarcento estis konstruita la moderna altalpa ŝoseo, kiu estas malfermita por la motortrafiko dum somero.
Pasejkulmino
Sur la pasejkulmino je 2156 m s.m. troviĝas tri hoteloj kaj malgranda lageto. Je la norda flanko de la pasejkulmino situas kvar baraĵlagoj, kiuj nutras la elektrocentralojn de Kraftwerke Oberhasli AG, kies ĉefaj klientoj estas la urboj Bazelo, Berno kaj Zuriko. La lagojn nutras la elfluoj de la Ar-Glaĉeroj.
Nordflanko
Irante de sudo norden oni post la pasejkulmino preterpasas la menciitajn lagojn (Grimsel-Lago, Oberaar-Lago (kiu situas iom flanke de la pasejŝoseo), Räterichsboden-Lago kaj Toten-Lago). Post pluraj tuneloj kaj kurbiĝoj oni reatingas la arbarolimon. Sub la arbarlimo en Handegg estas la valhaltejo de la funikularo al Gelmerlago. Temas pri la plej dekliva funikularo de la mondo. Post pliaj 6 km sekvas la vilaĝo Guttanen, de kie estas 9 km ĝis Innertkirchen, kie troviĝas la finhaltejo de la Meiringen-Innertkirchen-Fervojo. En Innertkirchen la Grimselpasejŝoseo kuniĝas kun la Sustenpasejvojo. La kunigita pasejŝoseo preterpasas la Aroravinon kaj finiĝas en Meiringen.
Göteborg
Göteborg (svede, IPA: ), esperante Gotenburgo, estas la dua plej granda urbo en Svedio. Ĝin fondis en 1619 sveda reĝo Gustavo la 2-a Adolfo. La urbo situas sur la okcidenta bordo apud la elfluejo de la rivero Göta älv.
Gotenburgo estas la dua plej granda urbo de Svedio kun pli ol duona miliono da loĝantoj en la dense loĝata areo kaj preskaŭ 900 000 en Gotenburgo kun ĉirkaŭurboj. La urbo kunkreskis kun apudaj dense loĝataj areoj en la apudaj komunumoj Mölndal kaj Partille.
Kelkaj el la grandaj industriaj konzernoj kiel Volvo, SKF kaj aliaj bone konataj industriaj teknikaj kompanioj kiel ESAB kaj Hasselblad AB ekestis kaj havas siajn ĉefoficejojn en Gotenburgo. Granda parto de la svedaj eksporto kaj importo iras tra la haveno de Gotenburgo, kiu estas la plej granda haveno de Nordio. Gotenburgo estas ĉefurbo de la moderna sveda provinco Västra Götalands län kaj episkopa sidejo de Gotenburga diocezo de la Eklezio de Svedio.
Servoj
La Universitato de Gotenburgo (svede Göteborgs universitet) estas publika universitato, kiu estis establita en 1891. Kun 37 000 studentoj kaj 6 000 dungitoj, ĝi estas unu el la plej grandaj universitatoj en la nordiaj landoj. La universitato estas konsiderata tre urba, ĉar la plej multaj el ĝiaj konstruaĵoj estas en la koro de la urbo.
La Teknologia Universitato de Ĉalmers (svede Chalmers tekniska högskola) estas privata universitato situanta en Göteborg, kiu estis establita en 1829. Pli ol 11 000 studentoj studas en la universitato. La institucio temigas la kampojn de teknologio, natursciencoj, arkitekturo kaj matematiko.
Kalia fumarato
Kalia fumarato aŭ K2C4H2O4 estas kalia salo kaj organika derivaĵo el fumarata acido kaj kalia hidroksido. Ĝi uzatas kiel acido-kontrolanto en procezitaj nutraĵoj, en kosmetikaĵoj kaj produktoj por la haŭto kaj hararo.
Göteborg
Esperanto kaj Göteborg
En ĝi okazis la 8-a kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) de la 14-a ĝis 18-a de aŭgusto 1928 kun ĉirkaŭ 400 partoprenantoj el 24 landoj. En la kongreso interkonsentiĝis konvencio inter SAT kaj LEA-oj. La kongreso akcentis la kulturan, edukan, ne-politikan kaj kontraŭdogman karakteron de SAT.
Kalia fumarato
Kalia fumarato kaj fumarata acido kelkfoje estas uzataj kiel gravaj elektrono-akceptantoj en kultivado de certaj anaerobaj mikroorganismoj. Ĝi estas komerce disponebla kiel blanka kristala pulvoro kaj akvosolvebla. Kalia fumarato estas izomero de kalia maleato.
Göteborg
Esperanto kaj Göteborg
En la urbo ankaŭ okazis la SAT-kongreso en 1976 kaj la 88-a Universala Kongreso de Esperanto en 2003.
Tie loĝis la esperantistoj Thorsten Torbjär kaj Märtha Andréasson.
Esperantoplatsen (La Esperantoplaco) estas loko en la distrikto Inom Vallgraven en la centra Gotenburgo.
Urba blazono
Leono rigardas en la heraldike "malĝustan" direkton.
Konferenca Domo
La Konferenca Domo (ankaŭ konata kiel "Bentley Manor") estis domo konstruita antaŭ 1680 kaj ĝi situas proksime de la plej suda pinto de Novjorkio sur Staten-Insulo, kiu iĝis konata kiel "Billop's Point" en la 18-a jarcento. La Packonferenco de Staten-Insulo okazis ĉi tie la 11-an de septembro 1776, kiu malsukcese provis meti finon al la Usona Milito de Sendependeco. La domo estas la nura antaŭrevolucia granda bieno daŭre restanta en Novjorko. Ĝi estis aldonita al la Registrado de Historiaj Lokoj de Usono en 1982.
70783 Kenwilliams
Nomo
Ĝia nomo honoras Kenneth Williams, ano de teamo de navigado ĉe KinetX por la Misio de Asteroida Specimena Alvenigo OSIRIS-REx. Li estis la Estro de la Navigada Teamo por la orbitilo MESSENGER kaj la Misioj Stardust, la Gvidanta Analizisto de Manovroj de Misio por Genesis kaj Planisto de Misio por la misio Cassini.
Instrumentalo
Instrumentalo aŭ ila kazo estas gramatika kazo en kelkaj lingvoj, ekzemple la slavaj lingvoj kaj sanskrito. Aliaj lingvoj esprimas la saman funkcion per prepozicio aŭ postpozicio.
Esperanto uzas por tio la prepozicion "per".
Timidino
Timidino aŭ de-okso-timidino estas pirimidina de-okso-nukleozido. De-okso-timidino estas DNA nukleozido, kiu estiĝas kiam timino gluiĝas al ringo de desoksiribozo, ankaŭ konata kiel de-okso-ribo-furanozo pere de beto-N1-glukoza ligilo.
La de-okso-timidino povas fosforiĝi per unu, du aŭ tri grupoj de fosfata acido, kreante respektive timidinan monofosfaton, timidinan dufosfaton kaj timidinan trifosfaton. Antaŭ ol la eksplodo de timidina uzo, kaŭzata pro la produktado de la kontraŭ-retro-virusa drogo, azido-timidino (aŭ AZT), plejparto el la timidina produktado en la mondo venis el la haringa spermo. Preskaŭ ekskluzive, timidino okazas ĉefe en la DNA, tamen ĝi okazas en la telomera-brako de la DNA.
Strukturo kaj proprecoj
En ĝia komponado, de-okso-timidino estas nukleozido konsistante je de-okso-ribozo aŭ kvinkarbona sukero ligita al pirimidina aŭ tiamina bazo. De-okso-timidino povas fosforiliĝi per unu, du aŭ tri grupoj de fosfata acido. Ĝi ekzistas sub la solida formo kiel blankaj kristaloj kaj ĝia stabileco sub normaj kondiĉoj de temperaturo kaj premo estas tre alta.
De-okso-timidino estas ne-toksa substanco kiel parto de unu el la kvar nukleozidoj el la DNA kaj ĝi okazas en ĉiuj vivaj organismoj kaj DNA virusoj. Anstataŭ timidino, la RNA enhavas uridinon (uracilo ligita al ribozo). Kemie, uracilo estas tre simila al timino, kiu estas konata kiel 5-metil-uracilo. Ĉar timinaj nukleotidoj estas antaŭaĵoj de la DNA (sed ne de la RNA), la prefikso "deokso" ordinare estas forigita, kaj deokso-timidino estas ofte nomata nur timidino. Timidino listiĝas kiel teratogena kemiaĵo.
Sébastien Montagne
Sébastien MONTAGNE estas franca esperantisto. Li estis kasisto de JEFO kaj estas membro de la komitato de JEFO.
Herepeia
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 221 loĝantojn (rumanoj); en 1992 128 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1491. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Hunyad). Oni aligis al ĝi en 1956 Vulcez.
Komatsu D575
Komatsu D575 „Superdozo“ estas la plej granda skrabmaŝino de la mondo.
Ĝin produktas la firmao Komatsu Ltd. (Japanio). Ĝia apliko estas limigita je ekspluato de karbo en diversaj regionoj de Usono, precipe en Pensilvanio, Idaho kaj Okcidenta Virginio. La dizelmotoro havas volumenon de 46,3 litroj kaj povumon de 1167 ĈP (858 kW) ĉe 1800 U/min. La fuelujo povas enteni 2.100 litrojn da dizeloleo. La buldozo pezas 150 tunojn.
Reinsberg (Malsupra Aŭstrio)
Reinsberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Scheibbs. La komunumo situas en la sudokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Johan Christian Fabricius
(naskiĝis la 7-an de januaro 1745 en Tønder, mortis 63-jara la 3-an de marto 1803 en Kiel) estis dana entomologo. Li interalie estis membro de la universitato de Kopenhago kaj de la universitato de Upsalo.
NGC 5190
NGC 5190 (aliaj indikoj — UGC 8500, MCG 3-34-43, ZWG 101.60, ZWG 102.1, IRAS13282+1823, PGC 47482) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Želiezovce
Želiezovce [ĵeliezovce], hungare Zseliz [ĵelIz] estas urbo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
Želiezovce situas en valo, laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ ĉefvojo Štúrovo-Nitra, fine de fervojo el Štúrovo. Levice troviĝas 25 km.
Historio
Želiezovce jam estis loĝata dum la neolitiko, pri tiuj homoj oni nomumis eraon nomata kulturo de Ĵeliz. Armeo de Francisko la 1-a en 1709 faris pontonoponton kaj ambaŭflanke fortikaĵetojn. En 1910 loĝis tie 2301 da homoj (precipe hungaroj). La urbo apartenis ĝis 1919 al Bars, al distrikto de Léva. Ekde 1920 la urbo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la regiono rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj estis deportitaj al Sudetoj, krome estis ankaŭ loĝantarŝanĝo. La restaĵo iĝis senrajta laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 7522 da homoj (hungaroj jam en majoritato).
Afrikokuba ĵazo
Afrikokuba ĵazo (en la hispana: jazz afrocubano, en la angla, afro-cuban jazz) estas subgenro de ĵazo, ekestinta en la 1940-aj jaroj kaj engrupigita en la tiel nomata latinida ĵazo, de kiu ĝi estis unua fortika ekzemplero. Temas pri speco de kunfandaĵo, devena de la interrilato inter bibopo kaj kuba muziko (aparte la son-montuno). La ĉefaj artistoj, kiujn ni renkontas je la genezo kaj evoluo de la stilo, estis Mario Bauzá,, Machito, Chano Pozo, Dizzy Gillespie kaj Tito Puente. Je la fino de la 1940-aj jaroj ĝi konatiĝis kiel kubopo (angle: Cu bop), nomo deduktita de la vortoj "Kubo" kaj "bibopo".
Origino kaj evoluo
Ekde la unuaj jaroj de la 20-a jarcento jam frue oni estis enpreninta latinamerikajn (aparte kubajn) elementojn en la tradician ĵazon. Fakte la ritmoj de habanera, calinda, contradanza aŭ fandango estis uzataj en la novorleana ĵazo. Fine de la 1920-aj kaj komence de la 1930-aj jaroj la muziko origina de latinameriko forte furoris en Usono, kio esprimiĝas per la adaptigo de granda nombro da latinidaj temoj kaj per la enigo de latinamerikaj muzikistoj en la bandegojn de svingoĵazo, kiel okazis al Nilo Menéndez, Alberto Socarrás, al portorikano Juan Tizol, aŭ al trumpetisto Mario Bauzá. Kelkaj verkistoj tamen ankaŭ indikas, ke en la sama epoko kaj en Habana mem certa nombero da muzikistoj kaj bandoj kontraŭstaris ĵazon kaj kuban muzikon, aparte per la tiel nomataj descargas (malŝarĝoj) similaj al la ĵazaj improvizad-kunsidoj. Tamen ne okazis vera interagado, kiu aperigus novan orginalan stilon.
Decembron de 1940 Mario Bauzá aliĝis kiel direktisto kaj aranĝisto al la bando "The Afro-Cubans" de Machito. Bauzá kaj Machito estis tiuj, kiuj "komprenigis al la mondo de ĵazo, ke estas eraro simple aldoni latinidan perkutinstrumentiston al tradicia ritmosekcio de ĵazo, kiel ofte okazis tiam". Tio igis ilin formi "kompletajn sekciojn de kubaj ritmoj, kie la latinidaj perkutinstrumentistoj eniras en rilaton kun la ĵazo kaj la frapinstrumentistojn de ĵazo kun la latinamerika muziko". En tiujn ĉi sekciojn oni enigis perkutinstrumentojn, kiujn ludis diversaj muzikistoj kutime de kuba origino, kaj kontrabasisto, kiu devis regi la ludon de jazaj same kiel de kubaj ritmoj.
Johann Ludwig Bach
Johann Ludwig Bach (* 4-an de februaro 1677 en Ruhla-Thal; † 1-an de majo 1731 en Meiningen), la tiel nomata "Bach de Meiningen", estis germana komponisto el la familio Bach.
Afrikokuba ĵazo
Origino kaj evoluo
La aranĝojn, kiujn Mario Bauzá verkis por la sondisko Tanga de la bando Machito's Afro-Cubans, aperinta en 1943, oni konsideras kiel la unuan paŝon de la nova stilo. Pro la rasapartismo, kiu vivaĉis tiam en Usono, la posedantoj de la klubejoj forte insistis, ke oni evitu la vorton «afro» de la bandonomo. Sed Bauzá restis firma: «La afrikokuba muziko estas tio, kion ni reprezentas, ĉiu nigra homo vendas de Afrika. Mi ne havas kaŭzon honti: aŭ vi gardas la nomon aŭ ni ne ludas ĉi tie». La orkestro de Machito defendis la rasan multecon, dungante en sian orkestron negrojn, judojn, italojn kaj latinamerikanojn. Proksimume 1945 ĉiu el la plej bonaj ĵazaj solistoj volis sonregistri aŭ muziko por la bando de Machito.
Johann Ludwig Bach
Vivo
Lia patro estis la orgenisto kaj kantoro Johann Jacob Bach la 1-a (1655–1718). Ekde 1688 ĝis 1693 Johann Ludwig lernis ĉe la gimnazio en Gotha kaj studis muzikon kaj teologion. En 1699 princo Bernardo la 1-a vokis lin kiel muzikisto al la kortego de Meiningen, kie li ekde 1703 servis kiel kantoro kaj instruisto de paĝioj, ekde 1711 li estris la kortegan kapelon de Meiningen kiel kapelmajstro. Johann Ludwig havis du filojn, nome Gottlieb Friedrich Bach (1714-1785) kaj Samuel Anton Bach (1713-1781), kiuj laboris kiel orgenistoj kaj paŝtelpentristoj en Meiningen. Iliaj idoj vivas eĉ nuntempe. De Johann Sebastian Bach (1685–1750) li estis malproksime parenca; tiu ĉi alte ŝatis lin kiel artisto.
Afrikokuba ĵazo
Kubopo
En 1946 Dizzy Gillespie parolis kun Bauzá por enkonduki kongaiston en sian orkestron, kaj Bauzá presentis al li la kubanon Chano Pozo. Estos ĝuste la apliko la konceptoj de bibopo, kiu fermis definitive la breĉon inter ĵazo kaj kuba muziko, kio ebligas kuntekstigi la aperon de afrikokuba ĵazo kiel "parto de la revolucio bibopa". La aŭtoroj metas kiel daton de akuŝo de kubopo la 29-an de septembro 1947, kun la historia koncerto de la orkestro de Gillespie kaj Pozo en Carnegie Hall de Novjorko. Tiun jaron oni surdiskigis kelkajn el la plej gravaj komponaĵoj de Pozo en la genro: "Manteca", "Cubana Be-cubana Bop", "Algo Bueno", ktp.
Johann Ludwig Bach
Verkoj
El liaj verkoj nur malmultaj konserviĝis. Ke ekzistas du postlasitajn mesojn kaj ankoraŭ 24 kantatojn, dankendas al Johann Sebastian Bach, kiu en 1726 prezentis en Lepsiko 18 kantatojn de sia kuzo el Meiningen kaj novkomponis ekde 1719 sep pluajn tekstojn de la kantata jarkolekto de Meiningen el 1719.
Ne ekzistas sistema verkregistro. La verkoj estas numerataj laŭ la sinsekvo de siaj malkovrodatoj.
Afrikokuba ĵazo
Kubopo
Siaparte la rilato inter Machito kaj Charlie Parker materiiĝis per diversaj surdiskigoj inter 1948 kaj 1950 por la diskeldonejo Verve, produktita de Norman Granz, kiel respondo al la populareco, kiun rapide akiris kubopo. La plej gravaj de ĉi tiuj diskoj estis Afro-Cuban suite, registrita la 21-an de decembro 1950, kiun krom Parker kaj la bando de Machito kunverkis muzikistoj kiel Buddy Rich aŭ Flip Phillips.
Johann Ludwig Bach
Ĉambromuziko
De la ĉambromuziko, kiun Johann Ludwig kiel kapelmajstro komponus grandkvante, nur konserviĝis la uverturo en G-maĵoro el 1715.
Eklezia muziko
La 11 konserviĝintaj motetoj kutime estas por du ĥoroj je 4 voĉoj (SATB) kaj kontinua baso. Ili troviĝis en du kolektoj en la Herzogin-Anna-Amalia-Biblioteko:
Afrikokuba ĵazo
Kubopo
Kune kun Dizzy Gillespie multaj muzikistoj de ĵazo kaj kuba muziko, ekzemple Tito Puente aŭ Stan Kenton ("Chorale for Brass, Piano & bongo", 1947, kun bongisto Jack Constanzo; "Machito" kaj "Mambo en Fa", kun perkutinstrumentisto Carlos Vidal; ktp.) daŭrigis la ellaboradon de la ritmo kaj de la strukturo de la afrikokuba muziko ekzemplikigita de Machito, kun instrumentadoj pli proksimaj al ĵazo.
Johann Ludwig Bach
Eklezia muziko
La 18 kantatoj, kiuj Johann Sebastian Bach en 1726 prezentis en Lepsiko, kune kun ankoraŭ 5 aliaj ekleziaj kantatoj:
El la nun konataj 22 ekleziaj kantatoj de Johann Ludwig Bach Johann Sebastian Bach prezentis 18 inter februaro kaj septembro 1726 en Lepsiko. Ili apartenas al la pli malnova kantatotipo sen madrigala poeziaĵo. La tekstoj orientiĝas je la skemo La ensemblo kutime konsistas el kvarvoĉa ĥoro kaj arĉinstrumentoj, foje ankaŭ du hobojoj; unu kantato postulas ankaŭ kornojn.
Palmejo de Glivico
La Palmejo de Glivice troviĝas en Glivico, Pollando, ĉe la Alexander-Fredro-strato en la Chopin-parko (la iama Urba parko).
Ĝeneralaj informoj
La palmejo konsistas el kvar haloj havante grandecon de 2000 m². Ene troviĝas 5600 diversaj plantaj specoj, el kiuj la plej manovaj ĉ. 100 jarojn havas. Gastigas ĝi ankaŭ kanariojn, papagalojn, testudojn en akvarioj kaj reptilojn en terarioj. Malpost la enirejo videblas du skulptitaj leonoj.
Historio
La du unuaj forcejoj de la Urba parko estiĝis ĉ. la jaro 1880. La nuna palmejo konstruitis inter 1924-25. Ekde 1930 ĝi al la publiko estis fermata. Ene estigxis ankaŭ eta zoologia ĝardeno kun aligatoroj, serpentoj, testudoj kaj simioj. Malgraŭ damaĝoj de la 1945-a jaro eblis remalfermiĝo tri jarojn pli poste.
Tarim
Tarim povas esti:
Moravio
Moravio (loĝata de Moravianoj, Morava) estas unu el historiaj ĉeĥaj landoj (hodiaŭ kun areo 26 095 km²). Ĝi etendiĝas en orienta parto de Ĉeĥio. Kun Moravio najbaras okcidente Bohemio (344 km), sude aŭstria federacia lando Aŭstrio Malsupra, sudoriente, oriente poste Slovakio kaj nordoriente Slovakio kun Ĉeĥa Silezio, norde poste Pola Silezio – konkrete regiono Klodsko, kiu estas hodiaŭ parto de pola Malsupra Silezio (vojevodio) (20 km). Se ni kalkulas al Moravio ankaŭ eksajn moraviajn enklavojn en Silezio, do Moravio najbaras ankaŭ kun pola Opola vojevodio, kiu situas en historia teritorio de Pola Silezio. Kiel metropolo de Moravio estas konsiderata Brno, nome ekde la jaro 1641. Antaŭe ĉefurbo estis Olomouc, kiu eĉ plu apartenas al signifaj historiaj urboj de Moravio. Je iom pli malfrue kun progreso de minejoj kaj industrio signifiĝis urbo Ostrava. Inter pli konataj regionoj de Moravio estas Valaĥio, Moravia Slovakio, Hanakio.
Slava loĝigo
La plej malnova historie dokumentita etno estis keltaj triboj de Volkoj-Tektosagoj, alternitaj en eraoŝanĝo de ĝermanaj Kvadoj (verŝajne ĉi tien tuŝis influo de Regno de Marobudo). En la 6-a jarcento loĝis en Moravio slavaj triboj: Holasicoj en Regiono Opava (sed kies ekzistado estas tre problema) kaj Moravianoj (de tie la nomo – unuafoje ili estas menciataj nur en la jaro 822, sed evidente temis pri suma nomo por ĉiuj loĝantoj de unu tribo, kiu en la 8-a aŭ la 9-a jarcento subjugis la ceterajn tribojn vivantaj en tiu ĉi regiono), vivantaj precipe ĉirkaŭ la meza kaj suba fluo de rivero Morava, verŝajne ĝis kunfluejo kun rivero Danubo.
Grandmoravia epoko
En la 7-a jarcento Moravio kreis parton de Regno de Sámo. En la jaro 833 okazis unuiĝo de moravia princlando (en la teritorio de moraviaj triboj) kaj nitra princlando (sudokcidenta Slovakio), en la jaroj 833 – 906 Moravio tiel fariĝas centro de unua frue feŭda ŝtato en la teritorio de Ĉeĥio – Grandmoravia regno. En la jaro 863 komencas en la teritorio de Grandmoravia regno agadi bizanca misio de fratoj Cirilo kaj Metodo. La alia el ili je iom pli malfrue fariĝas la unua grandmoravia ĉefepiskopo. Granda Moravio estis krom sia kultura signifo kiel lulilo de malnovslava klereco ankaŭ politike kaj armee la plej forta mezeŭropa ŝtato. Post ties pereo Moravio en la jaroj 906/907 estis influita proksimume por 50 jaroj sub influon de hungaroj, dum kio la restoj de la devena profana kaj eklezia administradoj estis sendube konservitaj.