cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Eta Vera
Intrigo
En la lastaj kadroj de la filmo, Kolja sidas sole en la kuirejo post kiam oni Veran enlitigis. Li malrapide kolapsas kaj vane alvokas Viktoron kaj Veran per mallaŭta voĉo. Oni subkomprenas, ke li mortas, eble pro korinfarkto.
Influo kaj reagoj
En la filmo unuafoje bildiĝas malkaŝa intima amorsceno, kio antaŭ la epoĥo de Perestrojko estus absolute nepensebla por montrado en sovetaj kinejoj (el okcidentaj filmoj oni «eltranĉis» similajn scenojn por enlandaj aŭdiencoj). Post «Eta Vera» (kiu fakte fariĝis la simbolo de malpuritanigo), sur la ekrano inunde ekaperis filmoj pri ĝis tiam malpermesitaj temoj: krimo, prostituado, kaj seksperforto.
Fano
Fano havas plurajn signifojn:
FESTO
FESTO (Franca Esperanto-Semajno Terure Organizita) estas junulara Esperanto-renkontiĝo organizata ĉiujare de la Junulara Esperantista Franca Organizo (JEFO) ĉefe konata pro ĝia elstara muzikprogramo organizita kune kun la rokasocio EUROKKA.
En 2009 FESTO reokazis danke al revigliĝo de la JEFO-anoj kiuj strebis savi la francan Esperanto-junularan movadon. En 2009 en Germanio pro kaj danke al la Germana Esperanto-Junularo (GEJ) kiu disponigis subvenciojn. Tre rimarkindis aperoj de novkonataj artistoj kiel Kapriol', Stephan Schneider, Supernova aŭ Tone, pro tre kapabla kunlaboro de EUROKKA kiu venigis artistojn, ĉu lokajn aŭ brazilajn. Ĉiuflanka kontentiĝo pri la okazaĵo kaj ĝenerale agnoskata sukceso montris daŭran supervivon de JEFO kaj ĝian renoviĝon, inter alie per apero de nova organiza teamo kaj de pli juna komitato en la asocio.
Tamasopo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26908 loĝantojn. El tiuj estis 13348 viroj kaj 13560 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1328,73 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 360 metroj super la marnivelo.
FESTO
En 2010 FESTO okazis en Toulouse, sed la universitato malfrue ne subskribis la kontrakton. Feliĉe Flo spontane ofertis okazigi FESTO-n ĉe sia domo kaj la EUROKKA-studio en la apuda Donneville. Necesis senpikplantigi la kampon, starigi tendojn, krei necesejojn ktp, kaj feliĉe la etoso estis des pli bona, en atmosfero de vera ekstera festivalo, kaj pravigis la ideon.
Tamasopo
Geografio
Tamasopo situas en la sudorienta parto de la subŝtato en la tiel nomata regionoa Huasteca. Ĝi apartenas al la provinco de la Orienta Patrinmontaro kaj al la subprovinco Gran Carso Huasteco. Norde ĝi limas al la komunumo Ciudad del Maíz, oriente al la komunumoj Alaquines kaj Rayón, sudokcidente al la komunumo Lagunillas, sude al la komunumoj Santa Catarina kaj Jalpan de Serra (Querétaro) kaj oriente al la komunumoj Aquismón, Cárdenas kaj Ciudad Valles, nordoriente al la komunumo El Naranjo.
Ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj
Antaŭ la konstruado
En netraireblaj arbaroj de limregionaj montaroj kaj ĉe randoj de vilaĝoj ni trovos ilin tute certe. Egaj betonblokoj kun minacaj embrazuroj, kradpordegoj kaj neresaniĝintaj vundoj en lokoj, de kie estis elŝiritaj iliaj ŝtalturoj. Forlasitaj, silentantaj, nealireblaj kaj misteraj. Objektoj por maŝinpafiloj, infanteriaj fuortoj kaj artileriaj fuortaroj de la ĉeĥoslovaka limregiona fortikaĵsistemo. Ili estas ŝpinitaj per legendoj kaj ili vekas intereson. Ne estas mirinde. Siatempe ili estis la fiero de la nacio kaj la garantio de ĝia sekureco. Miliardoj da kronoj estis investitaj en ilin, tridek mil civilaj laboristoj kaj du mil soldatoj konstruis ilin, agentoj de la germana spionado kaj volontaj informistoj el la sudetaj germanoj turniĝis ĉirkaŭ ili. En la jaroj 1936 – 1938 ĵurnaloj estis plenaj de informoj pri spionprocesoj. Post la dua mondmilito ili estis fermitaj, la armeo aŭ Civildefendo uzis vicon da ili, iliaj planoj estis sekretaj.
Tamasopo
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1939,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23,3 °C.
Ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj
Antaŭ la konstruado
La kaŭzon, kial ĉe la ĉeĥoslovakaj ŝtatlimoj al Germanio kaj Aŭstrio (sed ankaŭ ĉe Bratislavo kaj Komárno) estiĝis pli multe ol dek mil da fortikaĵobjektoj, ni devas serĉi jam en la unuaj jaroj de la ekzistado de Ĉeĥoslovakio. La tuta lando estis malriĉiĝinta pro la unua mondmilito. Financaj rimedoj, kiuj estis je dispono, estis investendaj en sanitaron kaj lernejaferon, en la evoluon de orienta duono de la respubliko, neglektita de la hungara administrado. Batalo kontraŭ tuberkulozo kaj katastrofa infanmorteco, konstruado de lernejoj, malsanulejoj, fervojoj. Por la armeo restis nur malmulte. Tial la armeo estis konstruata nur en tia amplekso kaj kun tia ekipaĵo, por ke ĝi sufiĉu defendi sin en eventuala milito kontraŭ najbara ŝtato. El la najbaraj ŝtatoj Germanio laŭ pacpaktoj devis restrikti siajn armitajn fortojn al cent mil da viroj. La artileriaj armiloj de kalibro pli granda ol 105 mm estis malpermesitaj, al la germana „Reichswehr“ ne estis permesite havi aerofloton kaj tankojn. Aŭstrio povis havi nur tridek mil soldatojn, Hungario tridek kvin milojn, restriktoj pri armilaro estis la samaj. Rumanio estis aliancano de Ĉeĥoslovakio. Pollando disponis je la plej forta armea potencialo el la najbaroj de Ĉeĥoslovakio. Ĝia pacarmeo havis tricent mil virojn en tridek infanteriaj divizioj kaj en dek tri kavaleriaj brigadoj. Pli multe ol tridek milionoj da loĝantoj ebligis alvoki grandan nombron da rezervistoj. Sed Pollando por sia rezervistaro ne havis armilaron. Ankoraŭ en la jaro 1935 la pola armeo povis ekipi eĉ ne unu rezervan divizion kaj en la jaro 1939, post kvarjara klopodo, subtenita per miliarda franca pruntedono, estis je dispono armilaro nur por 10 rezervaj divizioj.
Tamasopo
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 23797 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2475 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 10,4 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 23797 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 22388 apartenis al la katolika religio kaj 601 al la evangelia religio. 808 personoj apartenis al aliaj religioj.
Ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj
Antaŭ la konstruado
Sed ekde la jaro 1918 la prudentaj ŝtatistoj frunte kun Masaryk atentigis, ke proksimume ĝis 15 jaroj de sia malvenko Germanio denove fariĝos militminaco. Ilia takso estis preciza. La 30-an de januaro de 1933 Hitler fariĝis reganto de Germanio kaj li komencis armigadon en ŝokaj dimensioj. Samtempe Hitler lasis neniun dubi pri siaj intencoj. Lia atako estis celonta orienten kaj Ĉeĥoslovakio estis la unua en la vico.
La militservo en Ĉeĥoslovakio estis somere en la jaro 1933 plilongigita al du jaroj. Estis menditaj 50 kirasaŭtomobilojn kaj unuajn 120 tankojn. Estis komenciĝinta fondado de kontraŭtanka artilerio, estis plinombriĝintaj kontraŭaviadilaj kaj migraj kanonoj, veturiloj, aviadiloj. Sed laŭ tiamaj milit-teorioj por defendi la ŝtatlimojn al Germanio estis havenda unu divizion en ĉiuj 10 kilometroj da batalfronto. Do ĉirkaŭ ducent diviziojn. La alia alternativo estis fortikigi la ŝtatlimojn.
Tiutempe Francio jam estis finiĝanta sian Maginot-linion, gardanta 400 km da franca-germana ŝtatlimo. Belgio estis konstruanta egan fortikaĵsistemon ĉirkaŭ Lieĝo. Fortikaĵojn konstruis jugoslavoj, grekoj, fortikaĵlinioj estis estiĝantaj ambaŭflanke de la pola-soveta ŝtatlimo. En Ĉeĥoslovakio estis decidite fortikigi precipe la tiel nomatan nordan militkampon, do linion de urbo Bohumín ĝis rivera elfluejo de Elbo el Bohemio. Okaze de mobilizo la fervojo estus la plej grava komunikilo. Kaj la ĉefa fervojlinio el Prago ĝis Košice, la strategia spino de Ĉeĥoslovakio, troviĝis en kelkaj lokoj danĝere proksime de la germana ŝtatlimo. Estis decidite fortikigi la nordan militkampon per sinsekva linio de pezaj betonfuortoj, intermetita per malpezaj objektoj por maŝinpafiloj kaj plifortigita per dek du fuortaroj. Dum pluaj etapoj per la malpezaj objektoj estis sekurigotaj ankaŭ la ŝtatlimoj sur montaroj Krušné hory (Ercmontaro) kaj Šumava kaj pli malfrue eĉ ĉi tie estis estiĝontaj pezaj objektoj. La tuta plano de la konstruado kalkulis kun daŭro pli multe ol dek jarojn kaj kun elspezoj dek miliardojn. La unua en la vico estis konstruota sektoro defendanta urbon Ostrava kun ĝia pezindustrio. Ĉi tie – kaj ankaŭ en provobjekto en montaro Brdy – estis provitaj tipoj de fortikaĵoj kaj metodoj de iliaj konstruado kaj ekipado.
Tamasopo
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ĉeĥoslovakaj antaŭmilitaj fortikaĵoj
Antaŭ la konstruado
Sed pri ilia konstruado, ekipado, grado de preteco en septembro de 1938 publiko sciis sole malmulton.
Linio de ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj
Linio de antaŭmilitaj ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj estis konstruita en limregionoj de Ĉeĥoslovakio por defendi ĝin kontraŭ nazia Germanio. La linio konsistas el malpezaj fortikaĵoj kaj pezaj fortikaĵoj; tiutempe spaco inter du najbaraj pezaj fuortoj estis plenigita ankaŭ per diversa sistemo de obstakloj. Krom tio al la fortikaĵsistemo apartenis pluaj bezonaĵoj servantaj al defendintoj de la fortikaĵoj por defendo de la respubliko. Ĉio ĉi estis konstruata de 1935 ĝis septembro 1938, kiam en la germana urbo Munkeno estis subskribita interkonsento de Britio, Francio, Germanio kaj Italio, kiu devigis Ĉeĥoslovakion transdoni siajn limregionajn teritoriojn al Germanio, Pollando kaj Hungario.
La pezaj fortikaĵoj
La pezaj fortikaĵoj troviĝas laŭlonge de la norda ŝtatlimo ekde urbo Bohumín (tiutempe tie estis tuŝloko de tri landoj – de Ĉeĥoslovakio, de Germanio kaj de Pollando) ĝis la elfluejo de rivero Elbo el Bohemio. Tasko de la tuta sistemo estis malebligi al la gemana armeo apartigi Ĉeĥoslovakion en du partojn kaj ĉirkaŭi la ĉeĥoslovakan armeon en Ĉeĥa baseno. La fortikaĵsistemo estas kreata per linio de pezaj objektoj, ekipitaj en strategie avantaĝaj spacoj per fuortaroj. La konstruitaj linioj de la pezaj fortikaĵoj en Ĉeĥoslovakio dividiĝas en la sektorojn;
Moravská Ostrava (sektora mallongigo: MO), Opava (OP), Staré Město pod Sněžníkem (StM), Králíky (K), Rokytnice v Orlických horách (R), Náchod (N), kaj Trutnov (T).
Oni kalkulis konstrui kelkajn fuortarojn. Smolkov, Hůrka, Bouda, Adam kaj Hanička – tio estis ĝis septembro de la jaro 1938 sukcese konstrue finitaj fuortaroj. Ankaŭ Šibenice, Skutina, Dobrošov kaj Stachelberg estis pluaj fuortaroj, kiuj estis ekkonstruitaj krom ili kaj kelkaj restis nur planitaj - U Orla. Kiam Germanio en marto 1938 aneksis Aŭstrion, fortikaĵoj estis konstruataj ankaŭ en suda Moravio kaj pluen direkte al slovaka urbo Bratislavo.
La malpezaj fortikaĵoj
La malpezaj fortikaĵoj estis konstruitaj fakte laŭlonge de la tuta tiama ŝtatlimo inter Ĉeĥoslovakio kaj Germanio. Sukcese estis konstruita ankaŭ enlanda linio de malpezaj fortikaĵoj, nome: Vultava linio – Ekstera defendo de Prago – linio de Liběchov. La objektoj kreas sinsekvajn defendajn zonojn, en linioj kun la pezaj fortikaĵoj ili kreas helpdefendajn sinsekvajn zonojn.
Almenaŭ kelkajn informojn pri paso de la fortikigado de Ĉeĥoslovakio vi trovos en kroniko.
Artistnomo
Artistnomo (artistonomo) estas kromnomo de fama persono. Artistnomon ofte uzas varieteaj kaj cirkaj artistoj, kantistoj kaj aliaj muzikistoj, aktoroj, iluziistoj, verkistoj de bildstrioj kaj malpli kutime ankaŭ sportistoj, ekzemple brazilaj futbalistoj.
Minturno
Minturno estas komunumo de Italio.
Artistnomo
Artistnomo distingiĝas de pseŭdonimo (kaŝnomo) en tio, ke ĝi ne estas intencita por anonimigi la portanton sed, male, por konatigi ĝin. Aliflanke, ĝi distingiĝas de karesnomo aŭ petolnomo en tio, ke ĝi uziĝas en pli oficiala maniero.
Minturno
http://www.prolocominturno.it/
Broch de Windwick
La Broch de Windwick situas sur terlango de la skota insulo Suda Ronaldsay ĉe la orienta marbordo de la orkada  insulo. La vilaĝo havas la nomon Linklater.
En la proksimeco de la Broch de Winwick situas la en la jaro 1901 malkovrata kaj intertempe elfosita terdomo de Windwick. La terdomo estas nur unu el vico de konstruaĵoj elfositaj ekde 2007.
Al tiu broch mankas duobla muro. La ĉ. 5 m dika, masiva muro havas eksteran diametron de 21,5 m kaj internan diametron de 11,3 m. Per tiaj nombroj Windwick estis la pli granda ol la turoj de Gurness kaj Midhowe sur Rousay.
En la sudokcidenta muro de la broch de Windwick estis trovita gutforma ĉelo.
La subteretaĝo
Ĉe la subteretaĝoj oni ĝenerale distingas inter „roke tranĉitaj“, „tere tranĉitaj “, „ŝtone tranĉitaj“ kaj „miksitaj“ subteretaĝoj. La lasta konstruaĵo sur tiu ĉi tereno estis en la rubo de la pli aĝa broch enfosita subteretaĝo. Tiaj konstruaĵoj enfositaj en la restaĵoj de malnovaj broch estas nekutimaj, sed sur la Orkadoj ekzistas kelkaj. Ĝi ofte staras je la komenco de la utiligado de tereno. Ĉi foje la konstruo de la subteretaĝo de Windwick markas la finon. Temas pri sistemo de subteraj tuneloj kaj kameroj respektive niĉoj, kiu en la tero (tere tranĉita) aŭ en la roko (roke tranĉita), el ligno (malofte) aŭ de sekmasonaĵo (ŝtone tranĉita) aŭ miksita konstrumaniero kaj kovrata de ŝtonplatoj kaj lignaj traboj.
Romaneso
Romaneso (Romanes) estas planlingvo proponita de Walter D. Hinde, Manchester, en 1947. Ĝi estas naturalisma kaj neregula, kaj klasigeblas Eŭroklono, do naturalisma planlingvo bazita sur eŭropaj lingvoj.
Specimeno:
Gladiatoro
Gladiatoro estis spektakla batalanto en antikva Romio, kiu je amuzo de la publiko batalis en cirko kontraŭ alia homo aŭ sovaĝa besto. La nomo deriviĝas de la latina vorto gladius (= glavo). Sed estis diversaj specoj de gladiatoroj, kiuj batalis per diversaj bataliloj.
Gladiatoroj foje, sed ne ĉiam, estis sklavoj. Kelkaj estis kondamnitaj krimuloj. La batalo inter gladiatoroj foje estis ĝismorta; okaze de malvenko de brave batalinta gladiatoro la publiko povis indulgi aŭ malindulgi lin; la gesto, kiun oni uzis tiucele, estas disputata (laŭ kelkaj levo de mano kun polekso montranta supren/malsupren, kiel sur pentraĵo de Jean-Leon Gerome).
Probable la gladiatoraj bataloj originas en kutimo de etruskoj, kiuj kredis, ke la sango de batalantoj helpas mortintojn pluvivi en transtomba mondo. La origino de la nomo Gladiatoro estas "Gladius" - glavo en la latina.
Gladiatoro Spartacus gvidis la plej faman ribelon de romiaj sklavoj.
Konstantino la 1-a malpermesis gladiatorajn batalojn.
Virinoj (Gladiatrix)
Ekde la 60-aj jaroj p.K. inaj gladiatoroj aperas kiel raraj kaj "ekzotaj signoj de escepte luksa spektaklo". En 66 p.K., imperiestro Nerono havis etiopajn virinojn, virojn kaj infanojn batali ĉe munus por impresi la reĝon Tiridato ka 1-a de Armenio. Romianoj ŝajnas esti trovinta la ideon de ina gladiatora novaĵo amuza, aŭ tute absurda; Juvenalo titolas siajn legantojn per virino nomata "Mevia", ĉasante aprojn en la areno "kun lanco en la mano kaj mamoj malkovritaj", kaj Petronio mokas la pretendojn de riĉa, malaltklasa civitano, kies batalantoj inkluzivas virinon batalantan de ĉaro. Tia batalo de 89 p.K., dum la regado de Domiciano, okazis inter inaj gladiatoroj, priskribitaj kiel "amazonoj". En Halikarnaso, reliefo de la 2-a jarcenta p.K. prezentas du inajn batalistojn nomitajn "Amazono" kaj "Achillia"; ilia matĉo finiĝis per remiso. En la sama jarcento, surskribo laŭdas unu el la loka elito de Ostia kiel la unua kiu "armis virinojn" en la historio de siaj ludoj. Inaj gladiatoroj probable submetiĝis al la samaj regularoj kaj trejnado kiel iliaj viraj samranguloj. Romia moralo postulis, ke ĉiuj gladiatoroj estu el la plej malaltaj sociaj klasoj, kaj imperiestroj, kiuj ne respektis ĉi tiun distingon, gajnis la malestimon de posteularo. Cassius Dio penas rimarkigi, ke kiam la tre admirata imperiestro Tito uzis inajn gladiatorojn, ili estis de akcepteble malalta klaso.
Iuj rigardis inajn gladiatorojn de iu ajn speco aŭ klaso kiel simptomon de koruptitaj romiaj apetitoj, moroj kaj virineco. Antaŭ ol li fariĝis imperiestro, Septimo Severo eble partoprenis la Antiochenajn Olimpikojn, kiuj estis revivigitaj de la imperiestro Komodo kaj inkluzivis tradician grekan inan atletikon. Lian provon doni al Romo simile dignan elmontron de ina atletiko renkontis la homamaso kun ribelaj ĉantoj kaj katvokoj. Verŝajne kiel rezulto, li malpermesis uzi inajn gladiatorojn en 200 p.K.
Hygeberht
Hygeberht (alternative Hygebeorht, Higbert, aŭ Hygebald; mortis post 803) estis la episkopo de Lichfield ekde 779 ĝis ĉ. 799, kaj dum parto de tiu tempo estis ĝia ĉefepiskopo, post la ĉefdioceziĝo de Lichfield post 787, dum la regado de la potenca mercia reĝo Offa. Liaj naskiĝdato kaj devendetaloj estas nekonataj.
Fakliteraturo
Sufiĉe ampleksa citaĵaro troviĝas fine de la anglalingva vikipedia artikolo.
Falcón
Falcón (elparolu falKON) estas subŝtato de Venezuelo ĉe la Golfo de Venezuelo:
En la duoninsulo de Paraguana sur ties norda flanko en la Kariba maro estas fortaj turismaj aktivecoj sed ankaŭ nafto-rafinejo, kaj "libera haveno".
Foncea
Foncea [fonZEa] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Haro. ​
Ĝi estas la plej norda kaj nordokcidenta municipo en la regiono ĉe la Montoj Obarenes kaj proksime al Miranda de Ebro kaj al la interkrutejo de Pancorbo sur ĉirkaŭ 1000 metroj de altitudo. La pejzaĝo estas de kalkoŝtonaj formacioj kaj arbaroj kiuj ne hegemonias rokoj. La municipa teritorio estas ĉirkaŭata de loĝlokoj de la provinco Burgoso. Estas ebenaĵo oriente kaj sude, dum hegemonias montaro nordokcidente.
La plej frua mencio dokumenta de Foncea estas de 952. Tamen estis romia loĝado pro ekzistado de ŝoseo el Pamplono ĝis Briviesca. Tiu itinero estis pli longa, sed ankaŭ pli sekura, ĉar tra la interkrutejo de Pancorbo estis risko de embuskoj. Oni povas aliri al tiu iama romia vilao el Miranda de Ebro aŭ el Haro. Je alveno elstaras la sonorilturo de la preĝejo de Sankta Mikaelo, la ermitejo de Sankta Kristo kaj la turo Torre Mocha.
La urba kerno havis muregon kun kvar pordegoj kaj korespondaj arkoj (aktuale oni konservas nur unu). El iama epoko restas kelkaj blazondomoj. En 1366 Henriko la 2-a donacis la vilaĝon al Pedro González de Mendoza, kio estis konfirmita de Johano la 1-a en 1379, kaj pro tio, fine de la 15-a jarcento, lia blazono estis metita sur la volboŝtonoj de la preĝejo de Sankta Mikaelo. La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, ĉar oni malaltiĝis el preskaŭ 700 loĝantoj meze de la 19-a jarcento ĝis nunaj 100.
Nuna ekonomio dependas de industrio de vinproduktado.
Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo, restaĵoj de murego, turo, ktp.
Béla Varga (politikisto)
Béla Varga, laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Béla estis hungara politikisto, parlamentano, pastro, kanoniko.
Béla Varga naskiĝis la  en Börcs, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Varga frekventis benediktanan gimnazion en Győr, poste li akiris diplomon en seminario en Veszprém (urbo). li pastriĝis en 1926, poste li estis pastro en Somlóvásárhely, ekde 1929 en Balatonboglár. En 1937 li komencis politikadi, post 2 jaroj li ricevis la taskon okupiĝis pri la polaj rifuĝintoj. En 1939 li estis elektita parlamenta deputito. En la sekva jaro li establis la tiam solan pollingvan gimnazion de Eŭropo. Li helpis ankaŭ al judoj kaj francaj militkaptitoj. En 1945 li estis nomumita kanoniko, en la sekva jaro parlamentestro. En 1947 li rifuĝis al Novjorko, ĉar la sekreta polico volis lin aresti. Ĝis falo de la socialismo li gvidis la hungarajn rifuĝintojn, poste li hejmenvenis. Li ricevis premiojn en 1991, postmortan en 1999. Li estis entombigita en Balatonboglár.
Santăul Mic
Santăul Mic (santaul mik) (hungare Kisszántó kiŝsa:nto:) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 470 loĝantojn (hungaroj), en 1992 403 (94% hungaroj. Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Borş.
Franz Wüllner (komponisto)
Franz Wüllner (* 28-an de januaro 1832 en Monastero; † 7-an de septembro 1902 en Braunfels) estis germana komponisto, dirigento kaj profesoro.
Vivo
Dum la tempo de 1850 ĝis 1854 Wüllner entreprenis vastajn koncertvojaĝojn kiel pianisto samtempe kun la studoj en Kolonjo, Bruselo, Berlino kaj Lepsiko. Ĉefa enhavo de liaj prezentadoj estis la pianosonatoj Ludwig van Beethoven. Dum tia okazo li renkontiĝis kun Johannes Brahms, kun kiu li estos amike ligita dumvive. Gravajn instigojn Wüllner dankis ankaŭ al la kontakto kun Joseph Joachim, Ignaz Moscheles, Otto Jahn, Ferdinand David kaj Moritz Hauptmann.
Post unua dungiteco kiel muziklerneja instruisto en Munkeno Wüllner translokiĝis en la jaro 1858 kiel urba muzikdirektoro al teatro en Akeno kaj direktis tie ĝis 1865 la Simfoniorkestron je Akeno. Poste li reriris al Munkeno, por transpreni la estradon de la Reĝa Voĉkanta Kapelo. Laŭ ordono de Ludoviko la 2-a kaj kontraŭ la volo de Richard Wagner Wüllner direktis en 1869/70 la unuajn prezentadojn de la operoj Das Rheingold kaj Die Walküre ĉe Nacia Teatro je Munkeo kaj sekve estis nomumata unua kapelmajstro.
Ekde 1874 ĝis 1892 Wüllner estis kune kun Josef Rheinberger inspektoro de la Reĝa Bavara Muziklernejo, kie li instalis ĥor- kaj orkestroklasojn. Lia muzikpedagogia kolekto de ĥorverkoj diversepokaj „Chorübungen der Münchener Musikschule“ efikis ĝis vaste en la 20-an jarcenton.
Ekde 1877 li laboris en Dresdeno kiel profesoro, estro de la konservatorio kaj kortega kapelmajstro. Malhelpate je sia sia laboro per intrigoj li translokiĝis al Berlino. Tie li direktis la filharmoniajn koncertojn kaj estis – kiel jam antaŭ li Meyerbeer, Lortzing kaj aliaj renomaj muzikistoj – ĥorkantisto en la Sing-Akademie. En 1884 li iris al Kolonjo, kie li respondecis la ŝanĝon de la Gürzenich-Orkestro en urban orkestron kaj decide stampis la muzikvivon de la sekvontaj du jardekoj. Inter 1864 kaj 1898 Wüllner estis sep fojojn respondeca estro de la festivalo Niederrheinisches Musikfest en Akeno, Duseldorfo kaj Kolonjo.
Kiel komponisto Franz Wüllner kreis piano- kaj ĉambromuzikaĵojn same kiel multajn kantverkojn. Li validas kiel reprezentanto de la germana altromantismo kaj kiel patrono de multaj junaj komponistoj, ekzemple de Richard Strauss. Strauss dediĉis al Wüllner 1884 muzikigon de la poemo Wandrers Sturmlied de Goethe por ĥoro kaj orkestro.
Franz Wüllner estis patro de la kantisto, aktoro recitisto Ludwig Wüllner (1858–1938).
30123 Scottrippeon
30123 Scottrippeon estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Scott Rippeon, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2014, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruis ĉe la Thomas Johnson High School de Frederick (Marilando).
Fuente el Saúz
Fuente el Saúz [FŬENtel SaUZ] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. Fuente el Saúz estas komprenebla kiel Fonto de la Saliko, kio evidentiĝas en la blazono kie estas saliko super fontano.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 9,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 157 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 51 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Canales, Langa, Bernuy-Zapardiel, Donjimeno kaj Constanzana.
Espeluy
Espeluy [espeLŬj] (foje erare Espelúy) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Greka-araba traduka movado
La Traduka Movado estis movado startinta en la Hejmo de Saĝeco de Bagdado kiu celis traduki multajn greklingvajn klasikaĵojn en la araban.
Espeluy
La areo de la municipo estas 46 km2 kie loĝas 687 geloĝantoj (2016, el kiuj 338 viroj kaj 349 virinoj), do loĝdenso estas 25,99 loĝ./km2.
Greka-araba traduka movado
La rilato inter la frua periodo de islama matematiko kaj la matematiko de Grekio kaj Hindio ne estas tute komprenita ĉar multo da verkaro estas nuntempe nur en latinaj tradukoj aŭ ne survivis.
Daniel Kahneman
Daniel Kahneman (naskiĝis la 5-an de marto en 1934 en Tel-Avivo) estas israela-usona psikologo kiu en 2002 kune kun Vernon L. Smith ricevis la „Nobel-premion pri ekonomiko“. Kune kun Amos Tversky li evoluigis la perspektivoteorion“ (Prospect Theory). Precipe konataj estas liaj verkoj pri Heŭristiko en juĝo kaj decidiĝo kaj Kogna unuflankeco.
Greka-araba traduka movado
Eksteraj ligiloj
(angla) How Greek Science Passed to the Arabs (Kiel la greka scienco estis transdonata al la araba)
Daniel Kahneman
Vivo
Kahneman studis psikologion kaj matematikon je la Hebrea Universitato de Jerusalemo kaj psikologion je la Universitato de Kalifornio. De 1961 ĝis 1978 li instruis je la Hebrea Universitato kaj de 1978 ĝis 1986 je la Universitato de Brita Kolumbio; de 1986 ĝis 1994 li estis profesoro je la Universitato de Kalifornio ĉe Berkeley. Li estas edziĝita kun Anne Treisman.
Fuente el Saúz
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Flugo 409 de Ethiopian Airlines
La aviadilo estis lokigita la tagon de la akcidento mem je 3,5 km de la marbordo de la vilaĝo Na'ameh, 15 km sude de Bejruto.
Espeluy
Estas variaj industrioj, ĉefe olivmuelejoj por produktado de olivoleo kaj entreprenoj de la sektoro de la konstruado.
Historio
En la zono estis homa loĝado jam en la Prahistorio, sed certe kun setlejoj en la epoko de iberoj kaj romianoj. La unua mencio de Espeluy en historia dokumento estas en la "Crónica General" de la 13a jarcento, en kiu oni referencas, ke estis unu de la kasteloj atakitaj de Fernando la 3-a en 1224. La lokanoj paktis kapitulacon kondiĉe garantion foriri pace. En 1246 Fernando la 3-a cedis areon al la Ordeno de Kalatravo, kion konfirmis la reĝo Alfonso la 10-a en 1254. En 1321 ĝi estis donita kiel senjorlando al Díaz Sánchez de Biedma, senjoro de Estivel kaj Jabalquinto. En tiu periodo oni konstruis la novan kastelon. Tereza el Avilo estis helpita kaj zorgita en tiu kastelo, suferinte akcidenton trapase de la rivero Gvadalkiviro, laŭ rakontis la propra monaĥino en sia verko pri la Fondoj. La kastelo aperas en la blazono de la municipo.
Daniel Kahneman
Vivo
Ekde 1993 Kahneman, nun kiel emerita profesoro, havas la Eugene-Higgins-Profesorecon por psikologio je la Woodrow Wilson Lernejo por publikaj kaj internaciaj rilatoj je la Universitato Princeton.
En 2012 ricevis Kahneman la Mondekonomikan Premion de la Institucio por mondekonomiko je la unversitato de la urbo Kilo.
Konfuceismo
Konfuceismo estas unu el la tri klasikaj religioj/filozofioj de Ĉinio - religio en la sama senco kiel la unua sistemo tiel nomita, nome la romia, kiu ĉefe temis ne pri kredo aŭ fido sed pri ritaroj kaj pri obeo al ĉimonda potenco, sed pli ĝuste religio kaj etika/politika mondkoncepto.
La gefianĉoj
La gefianĉoj (I Promessi Sposi, ) estas la plej grava verko de la itala verkisto Alessandro Manzoni. La libro estas la unua pruvo de la moderna itala romano kaj kun la Dia Komedio de Dante Alighieri estas konsiderata la verko de itala literaturo plej grava kaj studata en la italaj lernejoj.
Konfuceismo
La konfuceismo do estas grandparte ŝtata ideologio, strikte hierarĥia (male al la taoismo kaj budhismo), kun detalaj reguloj pri la rilato inter superuloj kaj subuloj - estro kaj servisto, edzo kaj edzino (la konfuceismo ne predikas egalecon inter la seksoj), gepatroj kaj gefiloj.
Stacio Rokken (Mie)
Stacio Rokken (japane: 六軒駅 [Rokken-eki], angle: Rokken Station) estas fervoja stacio en Macusaka, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Kisei (ĉefa).
La gefianĉoj
Historio
La kruela kaj virinema senjoro de la vilaĝo, Don Rodrigo, perfortas Don Abbondio, pastron de malgranda vilaĝo ĉe la lago Komo, por ke li ne celebru la planitan nupton inter Renzo Tramaglino kaj Lucia Mondella (kiun la senjoro deziras), kiuj devas forlasi la domaron. Lucia kaj ŝia patrino, Agnese, helpitaj de la monaĥo Kristoforo, rifuĝas en monaĥejon de Monza, dum Renzo iras al Milano por akiri helpon. Don Rodrigo maĥinacias por ke Lucia estu rabita de gravulo ĉiam nur nomata la Sennomulo. Sed la vidaĵo de la junulino, tiom maljuste turmentita, kaj la alveno de la kardinalo Borromeo provokas en la Sennomulo drastan konsciencokrizon: anstataŭ liveri la junulinon al Don Rodrigo, li liberigas ŝin. Dume, Renzo, alveninta en Milanon, dum insurekcio kontraŭ la al prezaltigo de la pano, implikiĝas en ĝi kaj devas fuĝi al Bergamo. Lombardio suferas unue militon kaj poste peston, sed Renzo revenas al Milano por trovi sian fianĉinon. Li trovas ŝin en lazareto (pestomortontejo) ĉe la monaĥo Kristoforo, kiu zorgas la malsanulojn; inter ili troviĝas ankaŭ la mortonta Don Rodrigo, kiun post instigo de la monaĥo, Renzo pardonas. Kiam malfortiĝas la pesto, post multaj malfacilaĵoj, Renzo kaj Lucia povas finfine geedziĝi kaj oni eĉ antaŭvidas feliĉon kaj riĉan progreson.
Konfuceismo
Krom en Ĉinio, la konfuceismo havis grandan influon en Koreio, Japanio kaj Vjetnamio. En Japanio, ĝi influis ankaŭ la ŝintoismon.
La gefianĉoj
Analizo
La verko kombinas tradician temon de geamantoj kiuj ne povas feliĉe kuniĝi ĉar ankaŭ povulo deziras la virinon kaj sekvan tradicion de geamantoj separataj dumlonge pro veturadoj kune kun 19eca intereso pri montrado de la realo; tio estas kombino de romantismo kun realismo. Laŭ la fluo de la historio aperas informoj pri la vivo de kamparanoj, de urbanoj, de Milano, de la hispana regado de la regiono, de la prezo de la pano kaj la procezo de ties produktado, de la militoj, de la pesto, de la eklezia strukturo, de la industrio de la silko, ktp. Sed je la fino la mesaĝo de la verko estas, ke se oni plenumas la kristanajn devojn (pardono, obeado, respekto al strukturoj, fido je la Providenco ktp) ĉiam ĉio finos bonege; tio enkadriĝas en la plej bigota romantismo kiu modiĝis je la epoko de la verkado kaj publikado de la verko, dum jam ekaperis la intereso pri la reala vivo.
Konfuceismo
Konfuceo (naskita 551 a.K., laŭ tradiciaj historiistoj) verŝajne estis pli juna samtempano de Laozio. Tamen, kvankam la tradicio nomiĝis de okcidentaj lingvoj je Konfuceo, li ne sin konsideris kiel fondinto. Anstataŭe, li diris ke li nur "transdonas, ne estigas" (ĉine shù ér bù zuò 述而不作）. Tio estas, laŭ sia opinio, liaj instruoj devenis de antikvaj saĝul-reĝoj. (Ties lasto estis la Duko de Zhou.) En lingvo ĉina, la tradicio konfuceisma plej ofte nomiĝis "Rú 儒" ("sciencula"). En dinastio Song kaj poste, Novkonfuceistoj mem sian penson nomis "vojlernado" (dàoxué道學) aŭ "principlernado" (lǐxué理學).
Kelkaj el la plej elstaraj konfuceismaj filozofoj (post Konfuceo mem) En la ĉina kulturo, la devizo laŭ la vortoj de Konfuceo 博文約禮 bó wén yuē lǐ, signifante "Per lernado kaj modereco al virto", estis longtempe rigardita kiel ĉefa precepto de lia instruo. Tiu devizo estas ankaŭ uzata kiel la moto de la Ĉina Universitato de Honkongo.
La gefianĉoj
Esperanto
Tiu libro "I Promessi Sposi" - "La gefianĉoj" estis tradukita de Battista Cadei 2006, sed partoj estis jam tradukitaj en 1921.
Konfuceismo
Filozofio
Kvankam Konfuceismo ofte estas sekvita en religia maniero fare de la ĉinoj, argumentoj daŭras ĉu ĝi estas vera religio. Konfuceismo diskutas elementojn de la postvivo kaj rigardas koncerne Ĉielon, sed ĝi estas relative senrilata kun kelkaj spiritaj aferoj ofte pripensitaj esencaj al religia penso, kiel ekzemple la naturo de animoj. Tamen, Konfuceo laŭdire kredis je astrologia diraĵo: "Ĉielo sendas malsupren siajn bonajn aŭ malbonajn simbolojn kaj saĝulleĝon sekve".
En la Analektoj, Konfuceo prezentas sin kiel "dissendilon kiu inventis nenion". Li emfazas la gravecon de studo, kaj estas la ĉina karaktro por studo (學) kiu malfermas la tekston. Por provi konstrui sisteman aŭ precizan teorion, li volis, ke siaj disĉiploj majstri kaj internigi la malnovajn klasikaĵojn, tiel ke ilia profunda penso kaj ĝisfunda studo ebligu al ili rilatigi la moralajn problemojn de la nuntempo al pasintaj politikaj okazaĵoj (kiel registrite en la Analektoj) aŭ al pasintaj esprimoj de la sentoj de malnobeloj kaj la reflektadoj de nobeluloj (kiel en la poemoj de la Libro de Odoj).
Etiko
Unu el la plej profundaj instruoj de Konfuceo eble estis la supereco de persona ekzempligo super eksplicitaj reguloj de konduto. Lia morala instruo emfazis mem-kultivadon, kopiadon de moralaj ekzemploj, kaj la akiron de sperta juĝo prefere ol scio pri reguloj. Konfucea etiko povas esti konsiderata speco de virt-etiko. Lia instruo malofte dependas de argumentita argumento kaj etikaj idealoj kaj metodoj estas peritaj pli nerekte, tra aludo, fi-aludo, kaj eĉ taŭtologio. Lia instruo postulas ekzamenon kaj kuntekston por esti komprenita. Ideala ekzemplo estas trovita en tiu fama anekdoto:
Per ne demandi pri la ĉevaloj, Konfuceo montras, ke la saĝulo aprezas homojn super posedaĵo; legantoj estas gviditaj pensi ĉu ilia respondo sekvus tiun de Konfuceo kaj okupiĝi pri mem-plibonigo. Konfuceo, kiel ekzemplero de homa plejboneco, funkcias kiel la finfina modelo, prefere ol diaĵo aŭ universale vera aro de abstraktaj principoj. Pro tiuj kialoj, laŭ multaj komentistoj, la instruo de Konfuceo povas esti konsideritaj ĉina ekzemplo de humanismo.
Unu el liaj instruoj estis variaĵo de la Ora Regulo foje nomita la "Arĝenta Regulo" pro ĝia negativa formo:
'' La majstro respondis: "Kiel pri "reciprokeco"! Neniam trudu al aliuloj tion, kion vi ne elektus por vi mem."
Ofte preteratentitaj en konfucea etiko estas la virtoj al la memo: sincereco kaj la kultivado de scio. Virta ago direkte al aliaj komenciĝas per virta kaj sincera penso, kiu komenciĝas per scio. Virta emo sen scio estas sentema al korupto kaj virta ago sen sincereco ne estas vera justeco. Kultivi scion kaj sincerecon ankaŭ estas grava pro onia propraĵo; la pli bona persono amas lernadon por la konsidero de lernado kaj justeco por la konsidero de justeco.
La konfucea teorio de etiko kiel ekzempligite en Lǐ (禮) estas bazita sur tri gravaj ĉefaj aspektoj de vivo: ceremonioj asociitaj kun ofero al prapatroj kaj diaĵoj de diversaj tipoj, sociaj kaj politikaj institucioj, kaj la kondutetiko de ĉiutaga konduto. Estas kredite de iuj, ke ĝi originis el la ĉielo, sed Konfuceo substrekis la evoluon de Lǐ tra la agoj de gvidantoj en homa historio. Liaj diskutoj pri Lǐ ŝajnas redifini la esprimon por rilati al ĉiuj agoj faritaj fare de persono por konstrui la idealan socion, prefere ol tiuj simple konformiĝantaj al kanonaj normoj de ceremonio.
En Konfuceismo, la koncepto de Lio estas proksime rilatita al yì (義), kiu estas bazita sur la ideo de reciprokeco. Yì povas esti tradukita kiel justeco aŭ di-akceptado, kvankam ĝi povas simple signifi tion kio estas etike plej bona farendaĵo en difinita kunteksto. La esprimo kontrastas al ago farita el memprofito. Traktante onian propran memprofiton estas ne nepre malbona, oni estus pli bona, pli justa persono se onia vivo estus bazita sur sekvado de vojo dizajnita por plifortigi la pli grandan agon. Tiel rezulto de yì faras la justan aĵon pro la justa kialo.
Ekzakte kiel ago laŭ Lǐ devus esti adaptita por harmonii kun la aspiro de adherado al yì, tiel ke yì estas ligita al la kernvaloro de rén (仁). Rén konsistas el 5 bazaj virtoj: graveco, malavareco, sincereco, diligento kaj bonvolemo. Rén estas la virto da perfekta plenumado de oniaj respondecaj kampoj direkte al aliaj, plejofte tradukitaj kiel "bonvolemo" aŭ "humaneco"; tradukisto Arthur Waley nomas ĝin "Boneco" (kun majuskla B), kaj aliaj tradukoj kiuj estis prezentitaj inkludas "aŭtoritatecon" kaj "altruismon." La morala sistemo de Konfuceo estis bazita sur empatio kaj kompreno al aliaj, prefere ol die preskribitaj reguloj. Evoluigi oniajn spontaneajn respondojn de rén tiel ke tiuj povis gvidi agon intuicie estis eĉ pli bonaj ol porvivaĵo de la reguloj de yì. Konfuceo asertas, ke virto estas rimedo inter ekstremaĵoj. Ekzemple, la konvene malavara persono donas la ĝustan kvanton - ne tro multe kaj ne ankaŭ malmulton.
Politiko
La politika penso de Konfuceo estas bazita sur lia etika penso. Li argumentas ke la plej bona registaro estas unu kun reguloj tra "ritoj" (lǐ) kaj la natura moraleco de homoj, prefere ol per uzadoj de subaĉeto kaj devigo. Li klarigis ke tio estas unu el la plej gravaj analektoj: "Se homoj estus gviditaj per leĝoj, kaj homogenecon serĉus ricevi ili per punoj, ili provos eviti la punon, sen havi neniun hontosenton. Se ili estas kondukitaj per virto, kaj homogenecon serĉus ricevi ili per la reguloj de dececo, ili havos la senson de la honto, kaj krome iĝos bonaj." (Tradukite fare de James Legge) en la Grandan Lernadon (大學). Tiu "hontosento" estas internigo de devo, kie la puno antaŭas la malbonan agon, anstataŭe de sekvado de ĝi en la formo de leĝoj kiel en Leĝismo.
Konfuceo rigardis nostalgie sur pli fruaj tagoj, kaj instigis la ĉinojn, precipe tiujn kun politikaj rajtigoj, formi sin laŭ pli fruaj ekzemploj. Dum dividado, kaoso, kaj senfinaj militoj inter feŭdaj ŝtatoj, li volis reestigi la Mandaton de Ĉielo (天命) kiu povis unuigi la "mondon" (天下, "ĉio sub ĉielo") kaj havigi pacon kaj prosperon al la homoj. Ĉar lia vizio de personaj kaj sociaj perfektecoj estis enkadrigita kiel reanimado de la ordigita socio de pli fruaj tempoj, Konfuceo ofte estas konsiderita granda propagandanto de konservativismo, sed pli proksimiga rigardo al kion li ofte proponas montras ke li kutimis (kaj eble tordis) preter institucioj kaj ritoj peti novan politikan tagordon propran: reanimado de unuigita regna ŝtato, kies regantoj sukcesus funkciigi surbaze de siaj moralaj meritoj anstataŭe de genlinio. Tiuj estus regantoj dediĉitaj al iliaj homoj, strebante al persona kaj socia perfekteco, kaj tia reganto disvastigus siajn proprajn virtojn al la homoj anstataŭe de trudado de bonorda konduto per leĝoj kaj reguloj.
Sekvantoj de Konfuceo
Ekzistas ne multo konata pri la disĉiploj de Konfuceo kaj malpli ol duono de ili havis siajn familiajn nomojn registritaj en la Zuo Zhuan. La Analektoj de Konfuceo registras 22 nomojn kiuj estas la plejverŝajnaj disĉiploj de Konfuceo, dum pri Menceo ĝi registras 24 nomojn, kvankam estas sufiĉe certe ke ekzistas multaj pli da disĉiploj kies nomoj ne estis registritaj. La plej multaj el la disĉiploj de Konfuceo estis de la Lu-ŝtato, dum aliaj estis de najbaraj ŝtatoj. Ekzemple, Zigong estis de la Ŭej-ŝtato kaj Sima Niu estis de la Song ŝtato. La preferata disĉiplo de Konfuceo estis Ĝan Hui, plej verŝajne unu el la plej malriĉaj el ili ĉiuj. Sima Niu, kontraste al Ĝan Hui, estis de hereda nobelgento de la Song-ŝtato. Sub la instruado de Konfuceo, la disĉiploj iĝis bon-erudiciaj en la principoj kaj metodoj de registaro. Li ofte okupiĝis pri diskutado kaj debato kun siaj studentoj kaj donis altan gravecon al iliaj studoj en historio, poezio, kaj ritaro. Konfuceo rekomendis lojalecon al principo prefere ol al individuo en kiu reformo estis atingota per persvado prefere ol perforto. Eĉ se Konfuceo kondamnis ilin pro iliaj praktikoj, la aristokrataro estis verŝajne altirita al la ideo de havado de fidindaj oficialuloj kiuj estis volitaj en moralo kiam la cirkonstancoj de la tempo igis ĝin dezirinda. Fakte, la disĉiplo Zilu eĉ mortis defendante sian reganton en Ŭej.
Jango Hu, kiu estis subulo de la Ji-familio, dominis la Lu-registaron de 505 ĝis 502 kaj eĉ provis puĉon, kiu mallarĝe malsukcesis. Kiel verŝajna sekvo, okazis ke la unuaj disĉiploj de Konfuceo estis nomumitaj al registarpozicioj. Malmultaj el la disĉiploj de Konfuceo daŭriĝis por ekhavi oficialajn poziciojn de iu graveco, kelkaj el kiuj estis aranĝitaj fare de Konfuceo. Antaŭ ol Konfuceo estis 50 jaraĝa, la Ji-familio plifirmigis sian potencon en la Lu-ŝtato super la verdikta duka domo. Eĉ se la Ji-familio havis praktikojn kiujn Konfuceo disputis kaj malaprobis, ili tamen donis al la disĉiploj de Konfuceo multajn ŝancojn por dungado. Konfuceo daŭre memorigis siajn disĉiplojn por resti fidela al iliaj principoj kaj rezignis pro tio kion ili ne faris, estante malkaŝe kritikataj de la Ji-familio.
Instruado
La instruado de Konfuceo poste estis igita kompleksa regularo kaj praktikaro fare de liaj multaj disĉiploj kaj anoj, kiuj organizis lian instruon en la Analektoj. La disĉiploj kaj lia nura nepo de Konfuceo, Zisi, daŭrigis lian filozofian lernadon post lia morto. Tiuj klopodoj disvastigis konfuceajn idealojn al studentoj kiuj tiam iĝis oficialaj en multaj el la ŝtataj tribunaloj en Ĉinio, tiel donante al Konfuceismo la unuan larĝ-skalan teston de ĝia dogmo.
Tiu harmoniigo en konfucea pensaro estis paralela al la evoluo de Leĝismo, kiu vidis filan obeemon kiel memprofito kaj ne utila ilo por reganto por krei efikan ŝtaton. Malkonsento inter tiuj du politikaj filozofioj venis al kapo en 223 a.K. kiam la Qin-ŝtato konkeris ĉion el Ĉinio. Li Ssu, Ĉefministro de la Qin-dinastio konvinkis Ying Zheng prirezigni la rekomendon de la konfucea aljuĝado de feŭdoj simila al la Dinastio Zhou antaŭ li vidis kiel kontraŭe al la leĝisma ideo de alcentrigado de la ŝtato ĉirkaŭ la reganto. Kiam la konfuceaj konsultistoj premis sian punkton, Li Su havis multajn konfuceajn akademiulojn mortigitaj kaj iliaj libroj bruligitaj - konsiderita enorma bato al la filozofio kaj ĉina studentaro.
Sub la sukcedado de Han-dinastio kaj Dinastio Tang, konfuceaj ideoj akiris eĉ pli ĝeneraligitan eminentecon. Sub Wudi, la verkoj de Konfuceo fariĝis la oficiala imperia filozofio kaj necesaj legaĵoj por ŝtatservaj ekzamenoj en 140 a.K., kio estis daŭrigita preskaŭ nerompite ĝis la fino de la 19-a jarcento. Ĉar Moismo perdis subtenon je la tempo de la Han, la ĉefaj filozofiaj defiantoj estis Leĝismaj, kiuj konfucean pensaron iom absorbis, la sekvantoj de la instruaro de Lao-tzu, kies fokuso en pli mistikaj ideoj konservis ĝin de rekta konflikto kun Konfuceismo, kaj la nova budhisma religio, kiu akiris akcepton dum la epokoj de la Suda kaj Norda Dinastioj. Sur kaj konfuceaj ideoj kaj konfuce-edukitaj oficialuloj enestis fiditaj la Dinastio Ming kaj eĉ la Juano-Dinastio, kvankam Kublai Ĥano malfidis transdoni provincan kontrolon.
Dum la Dinastio Song, la akademiulo Zhu Xi (1130-1200) aldonis ideojn de Taoismo kaj Budhismo en Konfuceismon. En sia vivo, Zhu Xi estis plejparte ignorita, sed ne longe post lia morto liaj ideoj iĝis la nova ortodoksa opinio pri kio konfuceaj tekstoj fakte signifas. Modernaj historiistoj rigardas Zhu Xi kiel kreinto de io sufiĉe malsama, nomigita nov-konfuceismo. Nov-Konfuceismo prosperis en Ĉinio, Japanio, Koreio kaj Vjetnamio ĝis la 19-a jarcento.
La verkoj de Konfuceo estis tradukitaj en eŭropajn lingvojn tra la perado de jezuitaj akademiuloj postenigitaj en Ĉinio. Matteo Ricci komencis raporti pri la pensaroj de Konfuceo, kaj patro Prospero Intorcetta publikigis la vivon kaj verkojn de Konfuceo en la latinan en 1687. Supozeble ke tiaj verkoj havis konsiderindan influon sur eŭropaj pensuloj de la periodo, precipe inter la diistoj kaj aliaj filozofiaj grupoj de la klerismo kiuj estis interesitaj per la integriĝo de la sistemo de moraleco de Konfuceo en okcidentan civilizon.
En la moderna epoko konfuceaj movadoj, kiaj ekzemple Nova Konfuceismo, daŭre ekzistas sed dum la Kultura Revolucio, Konfuceismo estis ofte atakita fare de gvidaj figuroj en la Komunista Partio de Ĉinio. Tio estis parte daŭrigo de la kondamnoj de Konfuceismo fare de intelektuloj kaj aktivuloj en la komenco de la 20-a jarcento kiel kialo de la ŝovinisma fermiteco kaj rifuzo de la Qing-dinastio modernigi kio kaŭzis la tragediojn kiujn suferis Ĉinio en la 19-a jarcento.
La verkoj de Konfuceo estas studitaj fare de akademiuloj en multaj aliaj aziaj landoj, precipe tiuj en la ĉina kultura sfero, kiel ekzemple Koreio, Japanio kaj Vjetnamio. Multaj el tiuj landoj daŭre okazigas la tradician monumentajn ceremonion ĉiun jaron.
La Ahmadisma Islama Komunumo kredas, ke Konfuceo estis Dia Profeto, kiel estis Laozio kaj aliaj eminentaj ĉinaj gravuloj.
En modernaj tempoj, la asteroido 7853 Konfuceo estis nomita laŭ la ĉina pensulo.
Novkonfuceisma movado
La konfuceistoj de la Dinastio Song (960-1279) kutime studis la klasikajn verkojn de sia kredaro, sed ili estis familiarigitaj ankaŭ kun la instruoj de budhismo. La budhisma pensaro havigis multajn mirendajn aspektojn, kiuj inkludis ideojn pri la naturo de la animo kaj pri la rilato inter individuo kaj mondo, ideoj ankoraŭ neesploritaj de la konfuceismo. La konfuceistoj de la dinastio Song nutris sin grandmezure de la budhisma pensaro same kiel de siaj propraj tradicioj, kio rezultis en la novkonfuceismo.
Moderna novkonfuceisma movado
Malfrue en la dinastio Qing, Konfuceismo perdis intelektulan favoron ĉar ŝajne ofertis neniun helpon kontraŭ okcidentaj landoj.
Longe antaŭ la komunista revolucio, Konfuceismo komencis malaperi de la penso de ĉinaj intelektuloj. Estis nur pliposte, kiam ĉina kultura naciismo rekreskis, ke iuj kultur-elitoj revaloris Konfuceismon. La unuaj estis filozofa grupeto en Hongkongo kiu estis ignorita tiame sed tamen poste famiĝis kiel la Modernaj Novkonfuceistoj (ĉine xiandai xin rujia 現代新儒家). En tiu movado elstaras Zhang Junmai, Xu Fuguan, Tang Junyi, kaj Mou Zongsan. Per iliaj studentoj, la movado Moderna Novkonfuceismo plifortiĝis en fakultatoj de filozofio kaj literaturo en Tajvano kaj Hongkongo, komencante de la 1980-aj jaroj. Malpliposte, ĝi gajnis favoron de la registaroj de Singapuro kaj de kontinenta Ĉinio, plejparte per laboro de Harvarda profesoro Tu Wei-ming.
Nuntempe, la ĉina registraro aktive disvastigas ĝin ne nur en Ĉinio kiel anstataŭan ŝtatan ideologion, sed ankaŭ en fremdaj landoj per la ŝtatsubvenciita Konfucea Instituto kiel instrumenton de "mola potenco" (ruan quanli 軟權力) kaj kultura influo.
Pri virinoj
Konfuceismo "ege difinus la ĉeftendencan diskurson pri seksaj roloj en Ĉinio el la dinastio Han antaŭen." La seksaj roloj preskribitaj en la regularo de la "Tri obeoj kaj la kvar virtoj" iĝis anguloŝtona de la koncepto de familio, kaj tiele, de la socia stabileco. Starte el la Han periodo, Konfuceanoj ekinstruis, ke oni supozas, ke virta virino devas sekvi la masklojn de sia familio: nome la patron antaŭ sia edziniĝo, la edzon post sia edziniĝo, kaj siajn filojn post sia vidviniĝo. En postaj dinastioj, oni metis pli da emfazo sur la virto de ĉasteco. La Song-dinastia konfuceano Ĉeng Ĝi asertis, ke: "Ĝismorte malsategi estas malgranda afero, sed perdi la propran ĉastecon estas malgranda afero." Ĉastaj vidvinoj estis adorindaj kaj tio restis dum la periodoj de la Ming kaj Qing dinastioj. Tiu "kulto al ĉasteco" fakte kondamnis multajn vidvinojn al malriĉeco kaj soleco metante socian malhonoron al reedziniĝo.