cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
15904 Halstead
15904 Halstead estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Stafford elde la Observatorio Zeno en Edmond (Oklahomo, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Susan Ruth Halstead , fratino de la malkovrinto.
Passer (rivero)
La rivero Passer (Passer, Passirio) estas rivero, kiu troviĝas en la Alpa regiono de Sudtirolo. Ĝia fonto estas ĉe la montpasejo Timmelsjoch proksime de la itala limo kun Aŭstrio. Ĝi trafluas la tutan valon Passeier. Post 42,6 km kaj niveldiferenco de 3185 m, tui post la urbo Merano, ĝi enfluas en la rivero Adiĝo.
La rivero estas tre ŝatata por kanuado kaj en la parto, kiu ĝi fluas tra Merano, ĉiujare en majo/junio okazas grava internacia konkurso.
Kalia titanato
Kalia titanato (IV) aŭ K2TiO3 estas neorganika okso-kombinaĵo de kalio kaj titano, rozkolora substanco, solvebla en akvo kaj uzata en veldo-sistemoj. Ĝi estas sintezita ekde reakcio inter titana duoksido kaj kalia karbonato aŭ kalia hidroksido en altaj fornoj. Ĉar titano prezentas oksidonombrojn variantajn inter 2, 3 kaj 4, tio signifas ke K2TiO4 ne ekzistas. Aliflanke, pli kompleksaj titanatoj estas konataj tiaj kiaj K2Ti2O5, K2Ti6O13, K2Ti2O5, K2Ti3O7, K2Ti3O8, K2Ti6O13, K4TiO4, K8Ti5O14, K2TiCl4 kaj K2TiF6.
Retzau
La loĝloko Retzau ĝis la fino de 2009 estis memstara komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 1-an de januaro 2010 la komunumo iĝis parto de nove kreita urbo Raguhn-Jeßnitz; fine de la nova urbo havis  loĝantojn.
Amărăști (komunumo, Vâlcea)
Amărăști estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Amărăști (la sidejo), Nemoiu, Mereșești, Padina, Palanga kaj Teiul.
Rovasenda
Rovasenda (jen itale, Roasenda en la piemonta) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Arborio, Brusnengo (BI), Buronzo, Gattinara, Ghislarengo, Lenta, Masserano (BI), Roasio kaj San Giacomo Vercellese.
Karagozo
Laŭ la legendo, Karagöz kaj sia amiko Hadshivat estis du masonoj kiuj vivis en la 14-a jarcento kaj kies kontraŭdiroj malpermesis al la cetero de la laboristoj, kiuj amuziĝis aŭskultante ilin, fini la konstruadon de la granda moskeo de Brossa. Kolere, la sultano pendigis ilin. Unu el la korteganoj, laŭ Margot Berthold, havis la ideon fari la bildojn en travidebla kaj multkolora haŭto de Karagöz kaj Hadshivat kaj revivigi ilin sur tolo. La ombroteatro estis reprezentita en la kortego de la sultano, en la geedziĝoj, en la festoj de la cirkumcido kaj en la kafumado dum la festo de Ramadano.
Kenichi Ego
Kenichi Ego (江後 賢一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, SC Tottori kaj Ehime FC.
Bachenbülach
Pri la komunumo
Bachenbülach estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3719 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Bachenbülach situas en la Zurika Unterlando norde de la distriktĉefurbo Bülach kaj sude de Winkel kaj la Flughaveno Zuriko.
Historio
La plej malnovaj homaj spuroj sur la teritorio de la komunumo estas la tombmontetoj en la arbaro Höhragen. Ili datiĝas el la jaroj 800 ĝis 450 antaŭ Kristo.
La unua dokumenta mencia de Bachenbülach datiĝas el la jaro 1149 kiel Bahchenboulacho. Ek de la jaro 1412 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Bachenbülach estis parto de la voktdistrikto Bülach. En la jaro 1849 ĝi sendependiĝis de Bülach kiel memstara politika komunumo.
Sângătin
Sângătin [singatin] (hungare: Kisenyed, germane:Kleinenyed) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Sibiu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 926 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 365 (rumanoj).
Saas-Balen
Saas-Balen estas komunumo en la distrikto Vispo en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 418 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Saas-Balen situas en Supra Valezo en la mezo de la Valo de Saas, kiun trafluas la rivero Saaservispa. Sur la komunuma teritorio situas en okcidento la Balfin-Glaĉero kaj Bider-Glaĉero, kiuj estas konektitaj kun Ried-Glaĉero, kaj en oriento la Gruben-Glaĉero. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Saas-Balen kaj Bidermatten, kaj la setlejoj Niederguet, Meiggerli, Brend, Rittmal kaj Tewaldji.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 30,18 km², de kiuj 21,3% estas kovritaj de arbaro, 10,8% servas por agrikulturo kaj 1,3% por setlado. Du trionoj de la komunuma teritorio Estas kovritaj de altmontara dezerto kaj de glaĉeroj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Saas-Balen limas en nordo al Eisten, en oriento al Sempiono, en sudoriento al Saas-Grund, en sudokcidento al Saas-Fee, kaj en okcidento al Sankt Niklaus.
Trafiko
Tra Saas-Balen pasas la kantona ĉefvojo n-ro 212, kiu kondukas de Vispo al la Saaser-Valo. Per de la poŝtaŭtolinio de Saas-Grund al Vispo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Saas-Balen datiĝas el la jaro 1304 kielo Baln. Sur la teritorio de Saas-Balen estis trovita hakilo el la neolitiko. Dum mezepoko Saas-Balen apartenis al la grandkomunumo Saas, kiu estis parto de la Majorujo Vispo. Saas en la jaro 1392 estis dividita al kvar kvartaloj, kiuj estas la hodiaŭaj kvar komunumoj de la Saas-Valo.
Kázmér Batthyány
Grafo Kázmér Batthyány [batjAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete Batthyány Kázmér Antal Ferenc estis hungara politikisto, ministro. Lia nobela antaŭnomo estis németújvári. Lia kuzo estis Lajos Batthyány, lia frato estis Gusztáv Batthyány. Kázmér Batthyány naskiĝis la  1807 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1854 en Parizo.
Biografio
Kázmér Batthyány lernis eksterlande, eĉ li lernis hungare nur en la 1830-aj jaroj. Ekde 1839 li partoprenis en laboro de la hungara supera ĉambro, eĉ tie li apartenis al la opozicio, kiu streebis por la hungaraj interesoj. Li fondis infanĝerdenojn, lernejojn en sia bieno. Dum la Hungara revolucio de 1848 komence li estis departementestro, poste li batalis por la sendependeco. En 1849 li estis la unua hungara ministro pri eksteraj rilatoj, krome li gvidis la trafikon, komercon. Post falo de la liberecbatalo li rifuĝis al Turka Imperio, baldaŭe li vivis en Parizo. Li estis kondamnita je morto sen ĉeesto en Hungarlando. En 1987 li estis reentombigita en Siklós.
Rubiana
Rubiana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Viù, Condove, Val della Torre, Caprie, Villar Dora kaj Almese.
1898 Cowell
1898 Cowell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Philip Herbert Cowell (1870–1949).
Kantono Cherokee
La nomo Kantono Cherokee - angle Cherokee County - povas rilati al
Éva Sebestyén
Éva Sebestyén [ŝebeŝtjEn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sebestyén Éva estis hungara aktoro. Ŝia onklo estis Géza Sebestyén (aktoro).
Kantono Cherokee
Ĉiuj nomatas laŭ la ĉerokoj (ĉeroke: ᎠᏂᏴᏫᏯᎢ, latinigite: Aniyvwiyaʔi, aŭ ĉeroke: ᏣᎳᎩ, latinigite: Tsalagi), unu el la indiĝenaj popoloj de la Sudorientaj Arbaroj de Usono.
Psikopatio
Psikopatio estas Psika malordo, karakterizata precipe de neregataj impulsoj, humora nestabileco kaj nekapablo adapti sin al la medio, kio ĝenerale kondukas al kontraŭsocia konduto.
Éva Sebestyén
Éva Sebestyén naskiĝis la  en Sárospatak, ŝi mortis la  en Szolnok.
Psikopatio
Empatio, kunsento, konscienco aŭ socia respondeco ofte mankas al la psikopatiaj malsantrafitaj. Tamen psikopatioj ofte scipovas ŝajnigi sin kaj ĉarmaj kaj amikemaj. Tio gravas ĉar la psikopatioj ne estas perfortemaj sed trompas iliajn kunhomojn kaj sanĝigas ties sintenojn laŭ siaj celoj.
Struldbrugo
Struldbrugoj (angle struldbrugs, singularo struldbrug) estas fikciaj senmortaj loĝantoj de fikcia lando Lugnago de libro La vojaĝoj de Gulivero de Jonathan Swift. Laŭ la libro, nur tre malgranda parto de lugnaganoj estas struldbrugoj. Struldbrugoj ne estas eterne junaj, sekve ili estas devigita suferi eternan maljunecon.
Statistiko de naskiĝoj de struldbrugoj
Struldbrugoj povas naskiĝi nur en Lugnago. Gepatroj de struldbrugo povas esti mortemuloj, t. e. eco esti struldbrugo ne dependas de heredeco, sed estas okaza. Naskiĝoj de struldbrugoj estas tiel maloftaj, ke nombro de ĉiuj struldbrugoj loĝantaj en la lando en la jaro 1708 estas ne pli granda ol 1100 (sed estas nekompreneble, kiam ili komencas naskiĝi). Krome estas informo, ke nombro de naskiĝoj de struldbrugoj estas "ne pli granda ol 2 aŭ 3 dum jarcento".
Specifikecoj de anatomio kaj fiziologio
Ĉiu struldbrugo havas makulon super maldekstra brovo. Ĉi tiu makulo servas kiel rimarkilo por difino, ke novnaskito estas struldbrugo. Antaŭe la makulo estas ruĝo, je aĝo 12 jaroj ĝi fariĝas verda, je 25 jaroj blua, je 45 jaroj nigra. Krome la makulo iom post iom pligrandigas. Post aĝo 45 jaroj ĝiaj koloro kaj grandeco ne ŝanĝiĝas.
Vivo de strudbrugo estas eterna, sed malsanema. Je maljuneco, precipe post aĝo 80 jaroj, struldbrugoj malsanas, kiel plimulto de maljunuloj. Iliaj malsanoj de iu momento ne plifortiĝas kaj ne malfortiĝas, restante ĉiutempe.
Je aĝo 90 jaroj elfalas haroj kaj dentoj de struldbrugo. Post ĉi tiu aĝo struldbrugoj ne sentas guston de nutraĵo.
Maljunaj struldbrugoj havas tre malbonan memoron. Ili ne kapablas legi, ĉar forgesas komencon de frazo antaŭ finlegi ĝin. Ili malbone komprenas interparolantojn, ĉar la lingvo ŝanĝas kaj struldbrugo scias nur tian lingvon, kia estis je lia aŭ ŝia juneco.
Karaktero de struldbrugoj
Ĉirkaŭ aĝo de 30 jaroj struldbrugoj fariĝas malafablaj, melankoliaj. Ĉi tiuj ecoj iom post iom pligrandiĝas ĝis aĝo de 80 jaroj. Struldbrugoj estas obstinaj, kverelemaj, avidaj, vantaj, babilemaj, enviaj. Ili envias junajn homojn al ilia juneco kaj maljunajn homojn al ilia morto. Struldbrugoj estas ne kapabla al amikeco.
Juraj specifikecoj
Je la aĝo 80 jaroj venas tiel nomata civitana morto de struldbrugo kaj posedaĵo de struldbrugo transpasas al liaj aŭ ŝiaj heredantoj. De ĉi tiu momento struldbrugo ne rajtas aĉeti terenon, esti atestanto dum juĝado kaj similaj. La ŝtato zorgas pri vivteno de struldbrugoj post 80 jaroj.
Se struldbrugo edziĝas je struldbrugino, la edziĝo estos aŭtomate nuligata, kiam pli juna el la geedzoj estos je la aĝo 80 jaroj.
Struldbrugoj ne rajtas elveturi el Lugnago.
Lehel Peti
PETI Lehel rumania hungara etnografo. Li naskiĝis en Târnăveni la 30-an de decembro 1981.
Schöneberg (Hunsrück)
Schöneberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Honorio la 1-a
Honorio la 1-a (mortinta la 12-an de Oktobro 638)
Li fariĝis papo la 27-an de Oktobro 625, la duan tagon post la morto de lia antaŭulo Bonifaco la 5-a. On diras, ke la festo de la Leviĝo de la Kruco estis kreita dum lia papado, kiun signis granda aktivado en la misioj. Dum lia vivo li helpadis la formulon proponitan de la imperiestro Heraklio por ebligi repacigon inter la monofizitoj kaj la katolikoj ; sed tiu kompromiso, nomata monotelismo, estis post kvardek jaroj (en 680) anatemita kiel hereza fare de la Unua koncilio de Konstantinopolo.
Tiu kondamno estis poste konfirmita de pli ol unu papo, precipe de Leono la 2-a, kaj Roberto Baronio kaj Roberto Bellarmino, senkonvinki laŭ kontraŭuloj, provis lin dfendi. Tiu anatemo estis unu el la ĉefaj argumentoj kontraŭ la papa neeraripovo en la diskutadoj okazantaj dum la unua Vatikana koncilio.
La dekreto, tamen, per kiu papo Leono la 1-a (682-683) konfirmas la decidojn de la konstantinopola koncilio, metas limojn al la kondamno mem: Honorio ne estas indikata nek kiel certe hereza nek kiel antaŭiganto de novaj doktrinoj, sed substance kiel viktimo de la enfaliloj de Serĝo, patriarko de Konstantinopolo, al kiuj li kulpe dediĉis tro malmulte da atento, sen engaĝiĝi "ĉiuforte" al la defendo de la tradicia doktrino de la roma eklezio. (Il Timone, n. 142, p. 56).
Huntington Beach
Huntington Beach estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Orange (Kalifornio). Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Huntington Beach situas sur ebenaĵo laŭ Pacifiko en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato. Santa Ana troviĝas 12 km.
Historio
Indianoj vivis en tiu areo la plej frue. Hispanoj okupis la teron en 1784. La unua lernejo estis konstruita en 1906. La urbeto fondiĝis en 1909, kiu estis nomita pri magnato "Henry Huntington". La alia loknomoparto Beach signifas tion, ke la loko estas banloko de Los-Anĝeleso.
Ekonomio
Huntington Beach estas finstacio de oleo-dukto el Alasko. Ankaŭ tie oni rafinas la oleon. La urbego havas malgrandan industrian areon. Spite tion graveco de la turismo pli kaj pli grandiĝas.
Klimato
En Huntington Beach la temperaturo averaĝe varias inter 13-20 °C. La varmo kulminas en septembro kun rekordo 42 °C, la malvarmo kulminas inter januaro-februaro kun -2 °C. Jare pluvas po 296 mm. La pluvo kulminas januare, en julio praktike ne pluvas. En majo kaj junio ofte estas nebuloj.
Famuloj
En Huntington Beach mortis aktorino Mary Philbin.
Ven (insulo)
Ven (en dana kaj en arkaika sveda literumo Hven) estas svedia insulo en la Sundo inter Danio kaj Svedio, situanta proks. 4,5 km de la okcidenta marbordo de Skanio en Svedio kaj proks. 8,5 km de la orienta marbordo de Zelando en Danio. La insulo havas areon de 7,5 km² kaj 359 permanentajn loĝantojn (2009). Ĝi apartenas al la svedia municipo Landskrona.
Ven estas konata pro sia akuta marbordo Backafall. La fama dana astronomo Tycho Brahe konstruigis centre sur Ven kastelon Uraniborg kaj stel-observejon Stjerneborg en la 16-a jarcento. La insulo tiam apartenis al Danio, ekde la 17-a jarcento al Svedio.
Sur la insulo staras Sankt Ibbs kyrka, preĝejo de Sankta Jakobo. (Ib aŭ Ibb estas malnova dana nomvariaĵo de Jakobo.)
Pluraj asteroidoj estas nomataj laŭ la insulo Ven en diversaj nomvariaĵoj:
Limgarda zono
Limgarda zono estis regiono aŭ subŝtato en la suda parto de la Habsburga Imperio ekde la 18-a jarcento. Tiu zono troviĝis inter Habsburga Imperio kaj Osmana Imperio de Adria Maro ĝis Orientaj Karpatoj.
Dividiĝo
Escepte sporadajn atakojn la turkoj ne povis reokupi hungarajn teritoriojn. En 1848 prcipe regimento de Naszód estis bazo de kontraŭhungaraj atakoj. En 1873 ĉesis ĉiuj zonoj.
8963 Collurio
8963 Collurio estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al malgranda paseroforma birdo : la ruĝdorsa lanio (Lanius Collurio).
Ĉandogja upaniŝado
La Ĉandogja Upaniŝado (la kantoj de la oferoj) estas unu de la plej malnovaj de la upaniŝadoj kiu estis kreita ĉirkaŭ 650 a.K. kaj estas konsiderata unu de la ĉefaj upaniŝadoj. Laŭtradicie oni nombras 108 upaniŝadoj.
Pierre de Coubertin
Barono Pierre de COUBERTIN (Parizo, 1-a de januaro 1863 - Ĝenevo, 2-a de septembro 1937) estis franca pedagogo, kiu opiniis, ke sporto kaj fizika aktiveco devas esti gravaj partoj de la edukado de ĉiuj junuloj. Li estas plej konata pro la iniciato de la modernaj Olimpiaj ludoj.
Bouthéon (stacidomo)
Bouthéon estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Andrézieux-Bouthéon, en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Die alten, bösen Lieder
„Die alten, bösen Lieder“ (La malnovaj, malbonaj lidoj) estas poemo de Heinrich Heine, kiu temas pri la necesa enterigado de malnovaj malbonaĵoj kaj suferoj. Heine ĉirkaŭskribas la neniigon de malnova doloro per variaj literaturaj bildoj. La teksto starigas la finadon de la sekcio Lyrisches Intermezzo (Lirika intermezo) en la poemkolekto Buch der Lieder de Heine. Ĉi tiu aperis en 1827, ekestis tamen jam en la tempo ekde 1816 ĝis 1826.
Muzikigo fare de Robert Schumann
Robert Schumann muzikigis la poemon de Heine kiel lasta lido de la lidociklo Dichterliebe (op. 48). Ĉi tiu ciklo el 16 lidoj laŭ Heine ekestis en 1840 dum tempo, en kiu Schumann komponis multajn lidojn. Schumann, kiu mem longtempe volis fariĝi verkisto, estis fervora pri la kreiva interŝanĝo de malsamaj artĝenroj. Kiel ega admiranto de Heine li muzikigis multajn el ties lirikaj verkoj. Unualinie por romantisto Schumann gravis la kunfandiĝo kaj unuecigo de poezia arto kaj muzika esprimo. Tiel la muzikigo fare de Schumann pri „Die alten, bösen Lieder” havas decidiĝintan, intensiĝintan karakteron.
Pierre de Coubertin
Aristokrata familio naskis lin barono. Lian infanaĝon li travivis en la normanda kastelo de Mirville. Li forlasis la militan kaj politikan karieron, kiu kutimis en sia medio. Ne sukcesante digesti la malvenkon de 1870, li sin devontigis al renaskiĝo de la Franca Nacio.
Pro sia propra eduksistemo, kaj pro siaj vizitoj ĉe la anglaj kaj la usonaj universitatoj, li decidis plibonigi edukadon, kiun li taksas eksmoda kaj rutineca. Laŭ li, sporto ĉefas por la individu-formado : li strebis al la pligrandigo de ĝia graveco interne de la edukad-programo de la junuloj. Li reklamis la sporton kiel ilon de la spirita plibonigo.
Die alten, bösen Lieder
Pli posta akceptado
Georg Kreisler nomis sian memorlibron aperintan en 1989 ĉe Ueberreuter laŭ la kanto de Heine, kio estas komprenenda je ĉi tiu malicema satiristo precipe kiel omaĝo.
Pierre de Coubertin
Por stimuli atletismo-praktikadon, li revis krei vastan internacian konkurson, en kiu renkontiĝus la plej bonaj atletoj el la civilizita mondo. Pro la ĵusa malkovro de la antikvaj olimpiaj ludoj, li decidis renaski ilin. Li rivelis sian projekton en 1892, kaj kreis la unuan Internacian Olimpian Komitaton en 1894. En 1896, la unuaj olimpiaj ludoj okazis en Ateno - ja deviga simbolo - kaj oni decidis frekvencon de kvar jaroj.
Crozon
Crozon [] (bretone: Kraozon) estas franca komunumo en la departemento Finistère, en la regiono Bretonio. Ĝi havis 7,809 loĝantojn en la jaro 2010.
Pierre de Coubertin
Li partoprenis en diversaj asocioj kiuj celas stimuladon de sportopraktikado kaj verkis plurajn pedagogiajn librojn. Spite la kreskantan sukceson de la modernaj olimpiaj ludoj, li konstante grumblis pri la tro facila eniro de ajnaj etnoj, kaj ĉefe pri la eventuala partopreno de virinoj en la Ludoj.
Tamen, la premo de la feministoj ekde 1920 faligis la kontraŭvirinan regularon, kaj en 1928, 290 virinoj triumfe eniris la arenon. Naŭzigita, Coubertin forlasis la komitaton (demisiis en 1925) kaj falis sub la influon de Hitler, helpante lin en la organizo de la Ludoj de 1936. Li mortis la sekvantan jaron, veante la politikan uzon de la Ludoj.
Crozon
Geografio
Crozon troviĝas ĉe Atlantiko, en la duoninsulo de Crozon. La najbaraj komunumoj estas Camaret-sur-Mer okcidente, Roscanvel nordokcidente, Lanvéoc norde, Landévennec kaj Telgruc-sur-Mer oriente.
Catharina Regina von Greiffenberg
La aŭstra poetino Catharina Regina VON GREIFFENBERG [katarina regina fon GRAJfenbeg] naskiĝis je la 7-a de septembro 1633 en la kastelo Seyssenegg (Malsupra Aŭstrio) kaj mortis je la 8-a aŭ 10-a de aprilo 1694 en Nurenbergo (Bavario). Ŝi estas reprezentantino de la Baroko.
Pierre de Coubertin
Tamen lia ideologio pli ofte vidiĝas sub ne tre favora vizaĝo:
« ekzistas du rasoj diferencaj: tiu kun lojala rigardo, kun fortaj muskoloj, kun memfida paŝado, kaj tiu de la malsanemuloj, kun rezignaciinta mieno kaj kun aspekto de venkito. Nu, samas en la lernejoj kiel en la mondo : la malfortaj estas flankenlasitaj, la bonaĵoj de tiu edukado valoras nur por la fortaj. » (en « angla edukado »)
Catharina Regina von Greiffenberg
Ŝia familio apartenis la la protestantisma nobelaro de Aŭstrio. Kiam en la jaro 1641 la patro mortis, la onklo Hans Rudolph Freiherr VON GREIFFENBERG edukis la knabinon. Timante la kontraŭulojn de la reformacio kaj la turkojn, kiuj atakis Aŭstrion, la familio ekde 1663 vivis ĉefe en Nurenbergo. En la jaro 1664 la onklo edziĝis al sia nevino - malgraŭ obstakloj de la ŝtato kaj la eklezio pro la proksima parenceco inter la gefianĉoj. Kiam la edzo en 1677 mortis, Catharina Regina von Greiffenberg definitive ekloĝis en Nurenbergo.
Pierre de Coubertin
Li sin mem taksis «fervora koloniisto»: « La teorio de egaleco por ĉiuj homaj rasoj kondukas al politiko malfavora al ĉiu kolonia progreso».
« Al la blanka raso, ece supera, ĉiuj aliaj submetiĝu. » (citita de Boulogne en « la vie et l’oeuvre de P de Coubertin »)
Catharina Regina von Greiffenberg
La verkaro de Catharina Regina von Greiffenberg, konsistanta el prozo, kantoj, poemoj kaj sonetoj, respegulas la profundan relegiemon de la aŭtorino.
Pierre de Coubertin
« Olimpiismo antikva, samgrade kiel la moderna, ece ĉefas en tio, ke ĝi estas religio. Ĉizelante sian korpon per ekzercado, la antikva atleto honoris siajn diojn. Same aganta, la moderna atleto ekzaltas sian patrion, sian rason, sian flagon. » (« Les assises philosophiques de l’Olympisme moderne »)
Catharina Regina von Greiffenberg
Famaj verkoj:
Pierre de Coubertin
Pro la franca deveno de la barono, la oficiala lingvo de la ludoj estas la franca lingvo.
Antenturo
Antenturo aŭ radio-televida turo estas plej ofte tuboforma turo en svelta ŝtalbetona konstrutekniko de kie estas elsenditaj radio- aŭ televidaj signaloj. . Telekomunikaj turoj ankaŭ estas uzataj por mikroonda transmisio, ekzemple por transmisio de telefonaj signaloj. Pli kaj pli vitrofibro-kabloj aŭ satelita komunikado transprenas tiuj taskojn. La diferenco al la ĝenerala elsendoturo estas la konstruformo (plej ofte ŝtalkonstruko). Telekomunikaj turoj similas en ilia konstrukto al nubskrapuloj. Telekomunikaj turoj plej ofte ankaŭ estas malfermataj al vizitantoj kaj krom elrigardoplatformo, tiuj turoj ofte ankaŭ havas restoracion aŭ kafejon.
Sieĝo de Akko
La sieĝo de Akko en 1191 estis militista operacio de la tria krucmilito (1189-1191). Post la malvenkego en la batalo de Hattin, la konkero de Akko estis la unua operacio por rekonkeri la reĝlandon de Jerusalemo, kiu tial tenis ankoraŭ dum unu jarcento.
Paul-Pierre Henry
.
Kun lia frato Prosper-Mathieu Henry, li fabrikis lornojn kaj instrumentojn por la observatorioj, malkovris asteroidojn kaj partoprenis je la projekto de « Carte du Ciel » (« Ĉiela Mapo »).
Li partoprenis la je flugado en balono. kun la fratoj Albert kaj Gaston Tissandier.
Ambaŭ fratoj Henry malkovris 14 asteroidojn en la observatorio de Parizo. La Minor Planet Center kreditas Paul-Pierre Henry, sub la nomo "P. P. Henry", de la malkovro de sep asteroidoj.
Shinya Nasu
Li futbalis ĉe Sagawa Express Osaka, Ventforet Kofu kaj FC Gifu.
Tünde Komáromi
KOMÁROMI Tünde estas rumania hungara etnografino. Ŝia naskiĝis en Turda la 27-an de septembro 1970.
Delica aktinidio
La delica aktinidio, aŭ delikata aktinidio, aŭ ankaŭ kivujo (Actinidia deliciosa) estas frukt-arbo el la genro aktinidio. Ĝi devenas de suda Ĉinujo, kaj estas plej konata pro sia frukto, la kivo.
Bikŝuejo
Bikŝuejo esta loko kie rezidas bikŝuoj portempe aŭ malprovizore, kaj loko de kultado kaj lernado por budhistoj. La komunumoj de bikŝuoj estas unu el la tri juveloj de budhismo, kaj tial, kie ajn estas bikŝuoj, estas grava loko por budhistoj, kiuj vizitas ilin por manĝigi ilin, fari donacojn al ili, kaj aŭskulti iliajn instruojn.
La unuaj bikŝuoj estis senhejmaj asketoj, vagantaj de loko en lokon, sed tra la tuta pluva sezono ili ekloĝis en portempaj ŝirmejoj. Ĉar manĝigi kaj ŝirmi bikŝuojn estas maniero akiri meriton, la unuaj bikŝuejoj estis konstruitaj de riĉaj budhistoj kaj donacitaj al la komunumo. Hodiaŭ, la normo estas ke bikŝuoj loĝu konstante en bikŝuejo.
Kalia dufluoroacetato
Kalia dufluoroacetato aŭ C2HF2NaO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la dufluoroacetata acido kun kalia hidroksido, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. kalia dufluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la dufluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan fluoron, fluoroformon kaj karbonan duoksidon.
Bikŝuejo
Kelkaj bikŝuejoj fariĝis institutoj de lernado, kie filozofiaj nocioj estis ellaboritaj kaj pridiskutitaj, kaj tia tradicio estis la origino de la unuaj gravaj universitatoj en antikva Barato, kiel Nālandā kaj Vikramaśilā. Tiu ĉi tradicio ankoraŭ estas konservita ĉe budhismaj universitatoj, kiuj ofte troviĝa ene de bikŝuejo.
Arbaraj bikŝuejoj en Sudazio estas ĉefe dediĉitaj al studi meditadon, anstataŭ tekstojn kaj ceremoniojn. La komunumo tie ermite vivas ĉirkaŭ plenaĝa majstro, kaj pro la malgrandiĝo de arbaroj, bikŝuoj kiuj loĝas en tiaj bikŝuejoj ofte loĝas la tutan jaron en fiksita loko, anstataŭ vagadi.
Bikŝuejoj povas havi inter unu aŭ dek mil rezidantajn bikŝuojn, kiel la bikŝuejo Drepung en Tibeto, antaŭ ol la okupacio de Ĉinio. Hodiaŭ, la translokigita bikŝuejo en Barato havas ĉirkaŭ ok mil.
En budhismaj landoj, bikŝuejoj havas grandan terenon kun pluraj konstruaĵoj. En landoj kun malmultaj budhistoj, bikŝuejoj povas esti nura domo kie loĝas bikŝuo.
En la pasinteco, bikŝuejoj komencis havi specialan lokon kun stupao, kiun oni ĉirkaŭiris (parikrama). En la unua periodo, la bildo de la budho Gotamo neniam estis montrita, kaj ĝi estis anstataŭigita de simboloj, kiel lia piedspuro aŭ lia pado. Poste oni komencis uzi statuojn de li kaj de aliaj budhoj, arahantoj, bodisatvoj kaj aliaj religiaj estaĵoj. Nuntenpe preskaŭ ĉiu bikŝuejo havas en ĝi statuojn de iu budhoj, aŭ bodisatvoj.
Historio
La ejoj, kie loĝis la bikŝuoj estis lokoj de religiaj laboro, meditado kaj lernado, kaj dum la mezepoko, bikŝuejoj fariĝis gravaj institucioj kaj parto de budhismaj universitatoj kun miloj da studentoj, kiel Nalando. La vivo en bikŝuejoj estis kodita de la eko en la budhisma kanono, en la Korbo de bikŝua disciplino.
En antikva Barato, tipo de bikŝuejo kiu ankoraŭ restas ĝis nun nomiĝis विहार vihāra.
La koncepto estas antikva, kaj en tekstoj en Sanskrito kaj Palio, ĝi signifas kia ajn spaco por plezuriĝo aŭ amuziĝo, sed ĉefe en budhismo ĝi evoluis en arĥitekturan koncepton por loko kie loĝas bikŝuoj kun komuna spaco, kvankam la koncepto ankaŭ estis uzita por loko kie loĝas senhejmaj ŝramanoj de hinduismo, ajivika kaj ĝajnismo dum la Barata pluva sezono.
Vihāra en barata arĥitekturo signifas centran halon kun malgrandaj ĉeloj ligitaj al ĝi, kelkfoje kun litoj ĉizitaj el la mura ŝtono. Kelkaj havas templon en la malantaŭa centra ĉelo, kun stupao en la pli malnovaj, aŭ statuo de budho en la pli novaj.
En Vedaj tekstoj, ĝi signifas gastejon por vojaĝantoj; en la postveda epoko, ĝia signifo estas pli specifa por halo aŭ korto kie bikŝuoj renkontiĝis, kaj en la mezepoko, ĝi signifis ejon, kie bikŝuoj loĝis.
Tiaj grandaj bikŝuejoj havis postenon nomitan vihārapala, por elektita bikŝuo kiu administris la bikŝuejon, arbitraciis disputojn kaj determinis regulojn.
Dum la epoko de Pāla, multaj bikŝuejoj estis konstruitaj en la raĝlando Magado (nun Biharo kaj en Bengalio. La ŝtato Biharo (Bihār) en norda Barato prenas sian nomon el la vorto vihāra, pro la abundo da bikŝuejoj en tiu regiono.
Laŭ Tibetaj fontoj, speciale, la verkoj de Tāranātha, estis kvin grandaj bikŝuejoj kiuj elstaris dum tiu ĉi epoko: Vikramaśilā, la plej grava universitato en tiu erao; Nālandā, post ĝia apogeo, sed ankoraŭ grava; Somapurā; Odantapurī kaj Jagaddala. Laŭ Sukumar Dutt, la kvin bikŝuejoj formis reton, patronita de la ŝtato de Pāla, kaj eruditoj povis facile moviĝi de posteno en unu instituto al posteno en alia. Ĉiu bikŝuejo havis po sigelon kaj funkciis kiel korporacio kiel instituto de lernado.
Vikramaśilā, Nālandā, Odantapurī kaj aliaj gravaj budhismaj institutoj estis detruitaj de Ikhtiyār al-Dīn Muḥammad Bakhtiyār Khaljī en 1193.
La rolo de domanoj ĉe bikŝuejoj
Ekzistas reciproka bezono inter la domanoj kaj la bikŝuoj, tial domanoj ofte vizitas bikŝuejojn kaj bikŝuoj iras marŝi de domo al domo por permesi domanojn oferi manĝaĵon al ili. Estas du tipoj de kultado: per donacado (āmisapūjā) kaj per praktikado (dhammapūjā). Kiam domanoj vizitas bikŝuejon estas tradicio oferi kandelojn, florojn kaj incenson kiel donacon; riverenci, genuante kaj tuŝante la plankon per la frunto, kaj skandi sutrojn. Ĉar en multaj tradicioj, ĉefe en Teravado, bikŝuo ne rajtas labori, kuiri nek tuŝi monon, domanoj liveras al ili manĝaĵon, vestaĵon, ŝirmejon kaj medicinon.
Japanio
Inter aliaj konstruaĵoj, en tipa japana bikŝuejo troviĝas:
Tajlando, Kamboĝo, Laoso kaj Malajzio
En Tajlando, Kamboĝo, Laoso, la vorto vihāra estas uzita por speciala halo kie renkontiĝas bikŝuoj.
Inter aliaj konstruaĵoj, en tipa bikŝuejo en Tajlando, Kamboĝo, Laoso kaj Malajzio estas:
En antikva budhismo
De antikva Barato fariĝis tradicio, ke budhistoj ĉirkaŭiru stupaojn, kiuj funkciis kiel relikvujoj de la budho Gotamo aŭ aliaj arahantoj. En antikvaj bikŝuejoj, ekzistis komuna spaco kun apsido en la fundo, alta tegmento kaj stupao, kiu nomiĝis caitya, kaj kiun oni ĉirkaŭiris (parikrama).
En Japanio
Kompare al templo, bikŝuejo ne estas ĉefe loko de diservado–ĝiaj plej gravaj konstruaĵoj estas uzitaj por konservi sanktajn objektojn kaj relikvojn, sed tiuj lokoj ne estas malfermitaj por kultantoj. Malsame ol Kristanismaj kirkoj, bikŝuejoj funkcias ĉefe kiel monaĥejoj. Estas specialaj konstruaĵoj por specialaj ritoj, sed ili estas malfermitaj por malgranda grupo da partoprenantoj. Religiaj mesoj ne okazas regule, kiel ĉe Kristanismaj kirkoj, kapeloj kaj temploj. Se multaj personoj partoprenas ceremonion, ĝi estas konsiderita festivalo kaj ĝi okazos ekstere, ne ene de la konstruaĵoj.
Ŝintoismaj temploj estis uzitaj por gastigi lokan dion, sed ili estis portempaj kaj ne havis difinitan areon, nur starigitaj kiam bezonataj, sed post la alveno de budhismo al Japanio en la 6-a jarcento, temploj adoptis la strukturon de bikŝuejoj kaj komencis havi fiksitan lokon kaj imiti la budhisman arĥitekturon.
La disvolviĝo de Shinbutsu-shūgō (神仏習合, la sinkretismo de dioj kaj budhoj) kaj la teorio Honji suijaku (本地垂迹) kunigis la lokan ŝintoismon kun budhismo kaj fariĝis ordinare, ke temploj estu akompanitaj de bikŝuejo en lokoj nomitaj jingū-ji (神宮寺) aŭ miyadera (宮寺), kaj male, bikŝuejoj komencis havi templon ene dediĉita al patrona dio kaj estis nomitaj jisha (寺社).
Sōgyō Hachiman (僧形八幡) (Hachiman en formo de bikŝuo) estis unu el la plej popularaj sinkretismaj dioj. La dio estas montrita vestita kiel bikŝuo kaj estas konsiderita protektanto de ĉiu homo, speciale de militistoj. De la 8-a jarcento, li estis nomita Hachiman-daibosatsu, la granda bodisatvo Hachiman. La fakto, ke li estas vestita kiel bikŝuo montris, ke li estas sincera prozelito de budhismo. Dum la 13-a jarcento, aliaj dioj ankaŭ estis reprezentitaj kun vestaĵo de bikŝuo.
Dum la revolucio de la epoko de Meiji la plimulto de la jingūji estis forviŝitaj, sed la jisha restis netuŝitaj, tial multaj bikŝuejoj ankoraŭ havas templon ene aŭ proksime, kaj la budhisma diino Benzaiten estas ofte kultita ĉe ŝintoismaj temploj.
La klara disigo inter bikŝuejoj kaj ŝintoismaj temploj, kiu hodiaŭ estas normo, komenciĝis nur kiel rezulto de la leĝo shinbutsu-bunri (la disigo de dioj kaj budhoj) de 1868, kiu malpermesis la mikson de la du religioj kaj trudis budhismajn templojn (jingūji) fariĝi ŝintoismaj temploj. Inter ili, famaj budhismaj temploj estis Usa Hachimangū kaj Tsurugaoka Hachimangū, kiuj bezonis fordoni propraĵojn kaj malgrandigi sian historian kaj ekonomian valoron. Budhismaj temploj bezonis forvendi budhismajn statuojn kaj objektojn al bikŝuejoj, ekzemple la budhisma templo Tsurugaoka Hachimangū bezonis vendi siajn gigantajn lignajn statuojn de pordogardistoj al la bikŝuejo Jufukuji.
Friedrich Schelling
Friedrich Wilhelm Joseph Ritter von Schelling, dum 1812 nobeligita (n. la 27-an de januaro 1775 en Leonberg, Virtembergo; m. la 20-an de aŭgusto 1854 en Bad Ragaz, Svisio) estis unu el la ĉefaj reprezentantoj de la filozofio de la germana idealismo.
Vivo
Schelling studis ĉe la universitatoj de Tübingen, Leipzig kaj Jena kie li iĝis en 1798 eksterordinara kaj en 1803 ordinara profesoro pri filozofio. Post konatigo de li kun la bavara reĝo Ludoviko la 1-a li iĝis en 1808 generalsekretario de la Reĝa akademio de la plastikaj artoj en Munkeno kaj nobeliĝis. Poste Schelling iris al Erlangen por fari tiuloke prelegojn filozofiajn - sed revokitis en 1827 ĉe la nove starigita Universitato de Munkeno. Reĝo Frederiko Vilhelmo la 4-a venigis lin en 1840 al Berlino kie li ekprelegis pri filozofioj mitologiaj kaj apokalipsaj. Post kverelo pri nepermesita eldono de liaj verkoj far studentoj li retiriĝis kaj ekvivis alterne en Berlino, Munkeno kaj aliaj lokoj. Lia unua edzino estis Caroline Schlegel (ekde 1803), la dua edzino (ekde 1812) Pauline Gotter.
Filozofio
La meritego de Schelling estis la kontinuigo de filozofio sur la vojo kiun enpaŝis Immanuel Kant kaj Johann Gottlieb Fichte. Danke al liaj aldonitaĵo malfermiĝis multaj novaj pensoj diverskampe kaj veraj revolucioj mensaj. Sed li ne sukcesis per scienca sobreco montri la progreson de filozofio post Fichte - pri tio pli meritis Hegelo. La diferenco inter pensanta spirito kaj sentanta korpo ĉe homoj havigis duoblan direkton filozofian tial ke oni foje en la mensomondo foje en la korpomondo serĉadis la verecon. La unua pensmaniero nomiĝis Idealismo, la dua Realismo. Jam Kant klarigis ke ambaŭ validus sed konkludis ke nur unu povus esti la korekta. Sekve veno al plena vereco por homoj - pro la nepra ekskludo de la alia dua mondo - ne eblus. El tiu ĉi konkludo evidentiĝis ke realaĵoj kaj idealaĵoj nur ŝajne diferencus, aŭ alidirite: ke la absoluto estus la identeco inter idealaĵaro kaj realaĵaro. De tiu vidpunkto eliris ankaŭ Schelling. Sekvas ke komprenanta spirito kaj la mondo kiel objekto de pripensado identus, ĉar ankaŭ la procedo de kompreno ne estus alia afero ol la samidentecigo de ambaŭ. Laŭ tio oni nomis la tuton faktermine identecfilozofio (germane: Identitätsphilosophie. Ĝi ebligas ke la absoluto (en Dio) konsistas el idealo kaj realo, kaj la absoluto evoluis el si mem laŭ tio kontraŭdiro. La mondo estiĝinta estus mondo de senfinaj memstaraj aferoj.
Problemsolvoj
La tasko de filozofio estas, laŭ Schelling, duobla:
Schelling mem solvis ĉefe la unuan taskon. Tio videblas ekz. ĉe jenaj skribitaĵoj: »Ideen zu einer Philosophie der Natur« (Tübingen 1795); »Von der Weltseele u.s.w.« (Hamburg 1798); »Erster Entwurf der Naturphilosophie« (Jena 1799). Al la dua tasko dediĉitas la verko »System des transcendentalen Idealismus« (Tübingen 1800). Sed pro ke Schelling okupiĝis multe pli pri la unua tasko oni nomis ties filozofion naturfilozofio. Ĝeneralan priskribon de siaj doktrinoj li entreprenis en la gazeto »Zeitsĉrift für speculative Physik« (2 ol., Jena 1800-1); sed de tiu ĉi gazeto ne faritis daŭrigo. Schelling preferis eldoni plurajn skribaĵojn pri unuopaj temoj filozofioj, ekz. »Bruno, oder über das göttliche und natürliche Princip der Dinge« (Berlin 1802); »Vorlesungen über die Methode des akademischen Studiums« (Tübingen 1803), »Philosophie und Religion« (Tübingen 1804) ktp.
Kritikoj
Ekde 1816, kiam aperis lia verko »Über die Gottheiten von Samothrake« (Tübingen 1816), Schelling mem ne plu eldonis ion. Sed ja proklamis liaj pli malfruaj disĉiploj plurfoje ke la majstro mem venis al tute malsamaj konkludoj ol antaŭe. Schelling sukcese arigis multajn fanatikulojn ĉirkaŭ si kiuj imitis lian filozofimanieron - kaj faris ofte la samajn erarojn: manko de centprocenta scienca pensmaniero kaj anstataŭigo per fantazio kaj ŝerco.
Honoroj
En 1834 li iĝis membro de Hungara Scienca Akademio. En Bad Ragaz farigis por li monumenton la bavara reĝo Maksimiliano la 2-a en la 1856-a jaro. Kaj asteroide 12661 Schelling estis nominata en memero de lio.
Fonto
Brockhaus Bilder-Conversations-Lexikon, Band 4. Leipzig 1841., p. 67-68, kio legeblas tie ĉi interrete.
(12741) 1992 EU30
(12741) 1992 EU30 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Stacidomo Reinhardsbrunn
La Fervojhaltejo Reinhardsbrunn-Friedrichroda (germane: Haltepunkt Reinhardsbrunn-Friedrichroda) estas stacio ĉe la en 1870 konstruita Waldsaumbahn-linio en Turingio, Germanujo. La nuntempe neutiligita konstruaĵaro estas monumentprotektita. La kajo havas longecon de 226 metroj kaj altecon de 26 centimetroj.
Historio
La akceptejo planitis en 1895 kaj malfermitis en 1897. La komplekso estas konstruita laŭ angla landdomstilo kun libera kunmeto de altece diferencantaj eroj, grandaj groptegmentoj, orieloj miksite per turingia framskeletstilo. Ŝajne la stacidomo estas reverencaĵo antaŭ la tiam en la Duklando Saksio-Koburgo kaj Gotao regantaj kaj en Britio naskiĝinta Alfredo, la dua filo de reĝino Viktoria (Britio). Por li kaj la familianoj faritis malantaŭ la stacidomo propra princa pavilono kie la nobeloj povis digne restadi.
En la 1920-aj jaroj alvenis ligna tegmento superkaja kaj la ĉetegmenta trabfakaĵo parte ricevis plusajn bretojn. En 1929 finfaritis Turingia Arbarfervojo inter Gotha kaj Tabarz kaj ricvevas apude propran haltejon tiel ke ŝanĝo inter tramo kaj trajno faciliĝis. En la 1930-aj jaroj la tramoj tiom ŝatitis ke oni organizis po 22 veturojn potage.
Post Turniĝo giĉetservo ĉesis kaj Deutsche Bahn ĝenerale ekneglektis la tuton. Aĉetintereson fare de la municipo Friedrichroda maleblis tro altaj postuloj fare de Deutsche Bahn. Sekve akiris la urbanoj nur la antaŭplacon unue. En la 3.6.2015 aŭkcie sukcesis akiro de la tuto komplekso fare de la urbo por la sumo de 2.500 eŭroj; kondiĉo estas deviga zorgado pri restaŭro, tenado kaj utiligo senchava. En septembro 2017 tro kadukaj alkonstruitaĵoj forigitis tiel ke la pli libere staranta stacidomo eĉ pli imponas nun.
Nacia instituto pri orientaj lingvoj kaj civilizacioj
Nacia instituto pri orientaj lingvoj kaj civilizacioj (Institut national des langues et civilisations orientales aŭ INALCO', antaŭe konata kiel Langues’ O) estas franca ejo pri supera lernado, kiu instruas la lingvojn kaj la civilizaciojn el ĉie krom el Okcidenta Eŭropo.
Ĝia sidejo estas en Parizo, en la 13-a arondismento. En la sama konstruaĵo troviĝas la Universitata biblioteko pri lingvoj kaj civilizacioj (Bibliothèque universitaire des langues et civilisations, BULAC).
Preĝejo Sankta Georgo (Jászfelsőszentgyörgy)
La preĝejo martiro Sankta Georgo estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Jászfelsőszentgyörgy.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en la eklezia korto, en la korto ankaŭ ŝtona kruco estas videbla (1873). La fasado estas simetria, la kvadrata turo plene reliefas. La eniro estas tra la turo, super la enirejo estas granda malplena niĉo. La turopinto estas piramida. La navo finiĝas en plurlatera absido. Sakristio troviĝas apud la absido. Interne la instalaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento.
Konstantin Kristoforidhi
Konstantin Kristoforidhi (ankaŭ Konstandin Kristoforidhi; greke Κωνσταντίνος Χριστοφορίδης Konstandínos Kristoforídhis), naskiĝis en Elbasan, aktuala Albanio, en 1827, mortis en 1895. Li estis albana naciiisto, tradukisto kaj sciencisto. Li estas pleje konata pro havigo al la albana de la Nova Testamento unuafoje en la gega varianto de la albana en la jaro 1872. Li provizis ankaŭ tradukon en la toska lingvovarianto en 1879, tiel plibonigante la toskan version el la jaro 1823 de Vangjel Meksi. Provizante tradukon en ambaŭ variantoj, li havas la meriton ke li kreis la bazon por unueciĝo de ambaŭ variantoj al tutnacia lingvo. En 1867 li estris komisionon de literaturaj verkistoj, kiuj difinis la tn. Stamboller-alfabeton (iometa adapto de la latina alfabeto) kiel normo por la eldonado de libroj en la albana.
Vivo
Li naskiĝis en Elbasan kaj ekde 1847 studis ĉe greklingva gimnazio Zosimea en Ioannina, aktuale en Grekio, kie li helpis al Johann Georg von Hahn lerni la albanan kaj verki german-albanan vortaron. En 1856 aŭ 1857 li aliĝis al Protestanta eklezio en Izmir post kiam li konvertiĝis al Protestantismo, tiel fariĝante la unua konata albana protestanto.
Li iris al Istanbulo en 1857, kaj skizis Memorandumon por la albana lingvo. Li restadis en Malto ĝis 1860 en protestanta seminario, finigante la tradukon de la Nova Testamento en la toska kaj gega lingvovariantoj (vidu kategorion: albana lingvaro). Li estis helpita de Nikolla Serreqi el Shkodër kun la gega versio de la Nova Testamento. Nikolla Serreqi estis same instiganto por uzado de la latina alfabeto, kiu estis jam uzata de pli fruaj verkistoj de la albana literaturo kaj Kristoforidhi ĉirkaŭbrakis la ideon de la latina alfabeto.
Li iris al Tunizo, kie li laboris kiel instruisto ĝis 1865, kiam reprezentanto de brita kaj Internacia Biblia Asocio kontraktis kun li por fari bibliajn tradukojn al la albana. Li publikigis en 1866 la unuan gegan tradukon de kvar Evangelioj kaj Aktojn de Apostoloj; post multaj jaroj, li daŭrigis  sian laboron, publikigante en la toska kaj gega albana lingvaro: La Psalmoj (1868, 1869); Nova Testamento (1879, 1869), Genezo kaj Eksodo (toske, 1880); Deuteronomio (toske, 1882); La Proverboj kaj la Libro de Isaio (toske, 1884).
Poligloto
Konstantin Kristoforidhi scipovis la albanan (toskan kaj gegan variantojn), la grekan, la latinan, la hebrean, la anglan, la italan, la turkan, la bulgaran, la araban, la francan kaj la germanan. (fonto ?)
Li ĉefe okupiĝis pri la disvastigo de la albana lingvo en lernejoj.
Lia plej grava verko, La vortaro de la albana lingvo (greke: Λεξικόν της Αλβανικής Γλώσσης)-(albane: Fjalori i Gjuhës Shqipe), estis publikigita en Ateno, Grekio, en 1904, 25 jarojn post kiam ĝi estis skizita de Kristoforidhi. Post lia morto ĝi estis verkita en la greka. Li estis defendanto de la teorio ke la albana lingvo havas pelasgan originon.
Verkaro
Istoria e shkronjësë shënjtëruarë (1872) (historio de sanktigita litero)
Λεξικὸν τῆς ἀλβανικῆς γλώσσης Lexikon tēs albanikēs glōssēs (greka-albana vortaro)
Abetare (aboco) (ABC-Primer, Gega 1867, Toska 1868)-
Muzea domo Konstantin Kristoforidhi
Lingvo estas konsiderata kiel la plej fundamenta elemento en la ekzisto de nacio. Tial kaj ankaŭ pro ekonomiaj kialoj (altiro de lingvoŝantantaj turistoj) ekestis en 1978 muzea domo pri la patro de la albana lingvo. Ĝi situas en Elbasan, kvankam lia vera domo troviĝus aliloke kaj devus esti translokota. Kvankam unu el la plej gravaj figuroj de la nacia renesanco, Constantin Kristoforidhi ne havas veran muzeon en la urbo Elbasan, iu domo estis adaptita kaj estas nomata muzeo, tamen ĝi neniam estis akceptita kiel la vera domo. La vera domo de Constantine Christopheridis, estas alia apartamento en la ĉirkaŭaĵo nomata "Kala", kiu ankaŭ troviĝas en malbona stato, ĉar ĉi tiu konstruaĵo ne estis transdonita nek al la Ministerio de Kulturo nek al la loka registaro, ĉar la rekonstruo de ĉi tiu konstruaĵo ne estis konsiderata grava por fariĝi muzeo. Oni tro malmulte okupiĝas pri la domo de Constantijn Kristofforis kaj oni forgesas ke ĉi tiu kultura heredaĵo posedas valoron en la lumo de la albana lingvo kaj ĝia kultura renesanca movado.
Bibliografio
(itala) Kostandin Kristoforidhi e la Bibbia in albanese. En: Besa. allirita la 9-an de februaro 2017 (itallingve, Nro. 193, 2007. pĝ. 2–7. (PDF-dosiero; 155 kB).
Akademia e Shkencave e Shqipërisë (2008) (in Albanian), Fjalor Enciklopedik Shqiptar 2 (albana enciklopedio), Tirana, ISBN 978-99956-10-28-9
Mann, Stuart: Albanian Literature: An Outline of Prose, Poetry, and Drama, Londono, 1955.
Timothy Doner
Timothy Doner, ankaŭ konata kiel Tim Doner, naskiĝis en Manhattan la 25-an de oktobro 1995 kaj estis je la aĝo 16 jam unu el la plej junaj poliglotoj. Li parolas almenaŭ 23 lingvojn interalie la persan, la anglan, la germanan, la kosan ktp. Li ankaŭ scipovas paroli interalie la araban, la svahilan, la rusan, ĉiuj tute aŭtodidakte. Timothy ankaŭ parolas la hispanan, nederlandan, turkan, japanan, svahilan, volofan, haŭsan, samkiel la oĝibvan, la malajan, la indonezian, la jidan kaj la grekan. Li loĝas en Novjorko. Por Tim paroli alian lingvon signifias ne traduki vortojn sed se necese ankaŭ traduki la signifon de vorto aŭ frazo en alian kulturan medion, sen kiu ĝi restas nekomprenebla ĉefe se temas pri lingvoj ligitaj al tute alia kulturo (komparu la anglan kun la persan ekzemple).
Escepta talento
Li tenas la mondrekordon kiel la plej juna poligloto parolante almenaŭ 23 lingvoj. Tiajn poliglotojn foje estas nomataj hiperpoliglotoj aŭ ekstremaj plurlingvuloj. Li havas propran jutuban kanalon per kiu ĵurnalistoj malkovris lin kaj faris mallongajn dokumentfilmetojn pri lia vivo. Li ankaŭ estis prezentita en multaj radioprogramoj.
Komencinte lerni unue en la lernejo la francan kaj la latinan, li ne estis aparte motivata lerni lingvojn. Tamen je la aĝo de 13 li volis ekscii pli pri la israela-palestina konflikto kaj tial eklernis la hebrean aŭtodidakte. Li poste eklernis la persan kaj sekve de tio li lernis la paŝtunan, plu pro la paŝtuna li studis la hindian kaj poste la kurdan.
126888 Tspitzer
126888 Tspitzer estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Thomas J. Spitzer, Inĝeniero pri Elektraj Povumaj Sistemoj en pli ol dek-duo da misioj de Goddard, inklude la tre sukcesa Lunar Reconnaissance Orbiter, kiu re-kartografiis la Lunon, kaj la asteroida specimen-alveniga misio OSIRIS-REx.
Gyula Szekfű
Gyula Szekfű [djula sekfU], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szekfű Gyula estis hungara historiisto, arkivisto, diplomato, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (1941).
Gyula Szekfű naskiĝis la  1883 en Székesfehérvár. Li mortis la 1955 en Budapeŝto.