cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉerivera arbaro
Gravo
La tuŝado aŭ ŝanĝo de la arbaroj galeriaj, aŭ bordarbaroj, por diversaj profitoj homaj estas tre intensa, kaj restas malmultaj nerompitaj en Hispanio kaj aliaj similaj landoj moderklimataj al varmaj kun danĝero de dezertigo. En Sudameriko, fundamente en la regiono ĝangala kiu inkludas Brazilon, Paragvajon kaj aliajn landojn, ĉi tiuj valoraj ekosistemoj estas protektataj kaj la homa ekspluatado kontrolita.
Semanín
Historio
La unua mencio pri Semanín en historia dokumento estas el la jaro 1347, kiam ĝi apartenis al la episkopejo Litomyšl. La ĉeĥa nomo estas atestita de la komenco de 15-a jarcento. De la jaro 1976 ĝis 1998 Semanín estis parto de Česká Třebová.
Ĉerivera arbaro
Gravo
Ili ŝirmas grandan kaj gravan kvantojn de bestoj, kaj aparte de birdoj, kaj ili montras kapablon de rekupero post la incendioj multe pli alta ol tiu de la proksimaj montoj. La nomo "galerio" venas de la fakto ke ties vegetaĵaro kovras la riveron formante speco de tunelo, kiel en galerio de mino. Ili identiĝas klare en la pejzaĝo ĉar zonas al la kurso de la rivero, formante koridoron tute malsaman (pli verda kaj pli humida) de la resto de la vegetaĵaro, en koloro kaj alteco, krom karakteri por povi subteni speciojn falfoliajn en klimatoj kun sekeco somere, kiel la mediteranea klimato, kaj dependi esence de la humido de la grundo kaj de la karakterizaĵoj kemiaj de ĉi tiu.
Rekoniloj
Ĉeriver-arbaroj ofte estas inunditaj.
Semanín
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Bartolomeo estis konstruita en la jaro 1696, frubaroka, ununava kun ortangule finita presbiterejo, fasadoj estas glataj, nur la fronto estas membrigita per lizenoj. La navo estas platplafona, ligna baroka ĥorejo staras sur du lignaj kolonoj, la presbiterejo kaj sakristio estas volbitaj per krucaj volboj.
Ĉerivera arbaro
Rekoniloj
Ĉeriver-arbaroj helpas kontrolon de sedimentoj, limigas la damaĝantajn efikojn de inundoj kaj stabiligas sablobenkojn.
VSEPR-teorio
La VSEPR-teorio laŭ la anglalingva nomo Valence shell electron pair repulsion (VSEPR aŭ Teorio pri la forpuŝo de la elektronparoj el la valenta tavolo) estas modelo uzata en kemio por antaŭvidi la geometrion de unuopaj molekuloj el la nombro de elektronaj paroj ĉirkaŭ ties centraj atomoj. Ĝi estas nomita ankaŭ la teorio Gillespie-Nyholm laŭ ties du ĉefaj disvolvigantoj.
Lago de Lungern
Lago de Lungern (Lungerersee) estas natura baraĵlago en kantono Obvaldo en Svislando. La surfaca areo de la lago mezuras 2,01 km².
Semanín
Preĝejo
La ĉefaltaro estas baroka el la unua duono de 18-a jarcento, portala kun akantaj skulptaĵoj, ceteraj ekipaĵoj estas pseŭdorenesancaj el la 19-a jarcento.
Lago de Lungern
Geografio
La Lago de Lungern situas 4 kilometrojn norde de la Brünig-Pasejkulmino. El ĝi fontas la rivero Sarner Aa, kiu senakvigas la valon de Obvaldo. La lago situas komplete sur la teritorio de la komunumo Lungern. Ĉe la bordo de la lago situas la vilaĝoj Bürglen-Kaiserstuhl, Obsee kaj Lungern. Laŭlonge de la orienta bordo de la lago kondukas la Brünig-Pasejvojo kaj la Brünig-Fervojo.
La lago postrestis post la fordegelo de glaĉero de la lasta malvarmepoko antaŭ iom pli ol 10000 jaroj. La fruntmoreno ĉe Kaiserstuhl formas naturan baraĵon.
Historio
Fine de la 18-a jarcento la loĝantaro de Lungern decidis malaltigi la nivelon de la Lago de Lungern por gajni kultiveblan terenon. Oni konstruis kanalon, kiu post interrompoj pro la krizo, kiun kaŭzis la franca revolucio, povis en la jaro 1790 esti malfermita. La lagonivelo malaltiĝis 35 metrojn. Centjaroj poste la kompanio Zentralschweizerische Kraftwerke aĉetis la lagon kaj per digo fermis la kanalon kaj replenigis la lagon en la jaroj 1926 ĝis 1927. La domoj, kiuj estis konstruitaj sur la iama lagogrundo estis rekonstruita en la vilaĝo mem.
Carlotta Ordassy
Carlotta Ordassy [ordaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ordassy Sarolta estis hungardevena usona operkantisto (soprano mezosoprano).
Lago de Lungern
Historio
En la jaro 1999 oni trovis en du naftobareloj encementigitaj kadavroj dum malalta akvo antaŭ la lagobordo. La murdisto el Romandio ne sciis, ke dum vintro oni ellasas preskaŭ la tuta akvo el la lago, kiu dum la neĝdegelo denove repleniĝas.
Semanín
Sonorilturo
La sonorilturo kun kadavrejo situas apud la preĝejo. Ĝi estas origine defenda, duetaĝa, prisma, teretaĝo estas masonita, la dua etaĝo estas ligna. Sur la sonorila stablo estas skulptita numero de la jaro 1721. La sonorilo devenanta el la jaro 1609 estas 0,8 m alta kaj ĝia diametro estas 1,05 m. Sur ŝtopgarnaĵo de la turetoj estas pentritaj ornamaĵoj kaj surskriboj.
Carlotta Ordassy
Carlotta Ordassy naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en en:Cortland, New York (Nov-Jorkio, Usono).
Lago de Lungern
Elektrejo Lago de Lungern
La elektrejo Lago de Lungen, kiu utiligas la akvoenergion de la Lago de Lungern situas en Giswil. Ĝi nutras la Svisajn Centralfervojojn, al kiu apartenas la Brünig-Fervojo, per elektra energio. La neta altecdiferenco de la lago ĝis la turbinoj estas 190 m. La maksimuma akvokapacito sur la turbinoj estas 32 m³/s. La produktokvanto de la centralo estas 9 MW.
Semanín
Penta kruco
Verŝajne la plej malnova memorindaĵo en la komunumo estas penta kruco en faga arbareto super la vilaĝo.
Carlotta Ordassy
Biografio
Carlotta Ordassy akiris operkantistan diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1947. En la sekvaj jaroj ŝi ricevis trejnadon en Milano de en:Gina Cigna. Ŝi debutis en Teatro alla Scala en 1950. En la sama jaro ŝi edziniĝis kaj vivis plu en Novjorko. Helpe de stipendio ŝi denove havis trejnadon, fine ŝi debutis en 1957 en Metropola Operejo. Ŝi estis tie videbla/aŭdebla dum 2 jardekoj 761-foje. Ŝi naskis 2 filojn.
VSEPR-teorio
La premiso de VSEPR estas ke la valentaj elektronparoj ĉirkaŭ atomo tendencas forpeli unu la alian, kaj tiele adoptos aranĝon kiu minimumas tiun elpelon, tiele determinante la molekulan geometrion. Gillespie emfazis ke la forpelo elektron-elektrono pro la Principo de ekskludo Pauli estas pli grava por determini la molekulan geometrion ol la elektrostaza forpelo.
Biobrulaĵo
Biobrulaĵo estas energifonto, ĉefe el diversaj plantopartoj. Ĉefaj tipoj estas bioetanolo kaj biodizeloleo.
Historio
La Otto-motoro de Nikolaus Otto estis planita por uzo de etanolo. La motoro de Rudolf Diesel estis pelita per arakida oleo. Kiam nafto – kies energidenso estas pli granda ol tiu de biobrulaĵoj – iĝis pli facile akirebla, tiam biobrulaĵoj malgraviĝis.
Post la naftokrizo de la 1970-aj jaroj, denove oni komencis eksperimentojn kun biobrulaĵoj. En Brazilo oni uzas etanolan biobrulaĵon jam ekde la 1970-aj jaroj pro malabundo de nafto en la lando. En 2006 la uzo de bioetanolo atingis 45% en la lando.
Pro la tutgloba varmiĝo, biobrulaĵoj daŭre graviĝis en la 2000-aj jaroj, sed tio kelkfoje kaŭzis enorman prezaltiĝon de homaj nutraĵoj. En Meksiko okazis tumultoj pro plikostiĝo de la tortiljo (pro uzo de maizo por bioetanolo).
Duboj
Laŭ kalkuloj, se en Usono oni uzus la tutan maizan rikolton por produkto de bioetanolo, tio povus anstataŭigi nur 2,4% de la naftobrulaĵoj. Alia damaĝo okazas, kiam oni dehakas arbarojn por kreskigi tie plantojn.
Pluaj esploroj montris, ke kalkulinte la brulaĵojn uzatajn por produktado de bioetanolaj plantoj (semado, sterkado, rikolto, produktado de etanolo ks.), oni apenaŭ gajnas biobrulaĵon.
Politikaj kalkuloj
Fine de la 1990-aj jaroj, komence de la 2000-aj jaroj, politikistoj vidis bonan solvon en la produktado de biobrulaĵoj por malgrandigi la troproduktadon de agrikulturaj produktoj en Norda Ameriko kaj Eŭropo. Tial politiko subvenciis biobrulaĵojn.
Brahmanbaria
Brahmanbaria (ব্রাহ্মণবাড়ীয়া) estas historia urbego en Bangladeŝo en Ĉitagongo (regiono). Ĝi estas ĉefurbo de la samnoma distrikto.
Geografio
Brahmanbaria situas sur ebenaĵo laŭ rivero en okcidenta parto de la lando. Dako troviĝas 73, Ĉitagongo 191 km.
László Vencser
VENCSER László d-ro [venĉer] estas rumanuja hungara romia-katolika teologo naskita en Ditrău la 17-an de junio 1947
Brahmanbaria
Historio
Brahmanbaria estas unu el la plej maljunaj municipoj en Bangladeŝo, ĝi estis establita en 1769. Brahmanbaria estis deklarita distriktoĉefsidejo en 1984 (pli frue la urbo apartenis al distrikto de Komilla).
László Vencser
Kariero
László Vencser estis ordinita pastro de Áron Márton en 1971. Li doktoriĝis en Romo pri moralteologio kaj instruis tiun disciplinon en la Religiscienca Altlernejo de Alba Iulia. Li vivas en Linco kaj estas direktoro de la Fremdlingva Pastoracio Landa.
Brahmanbaria
Trafiko
Brahmanbaria havas trairan ĉefvojon, rekte Dako ne estas alirebla.
Klimato
Brahmanbaria situas en la tropika klimato kun indluo de musonoj. Jare pluvas averaĝe po 1960 mm, inter majo-oktobro daŭras la pluva sezono, sed ankaŭ en la ceteraj monatoj estas pluvo. La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C. Ne estas tro granda temperatura diferenco inter la monatoj, aŭgusto estas la plej varma monato kaj januaro estas la plej malvarma.
Kemberg
Kadre de administra reformo la urbo integrigis plurajn najbarajn komunumojn, kiuj ekde la unuiĝo estas urbopartoj: en la 21-a jarcento temas pri Bergwitz la 1-an de julio 2005, Ateritz  la 1-an de januaro 2006, pri Dorna la 1-an de januaro 2007, pri Globig-Bleddin la 1-an de januaro 2009 kaj pri Dabrun, Eutzsch, Rackith , Radis, Rotta, Schleesen , Selbitz , Uthausen  kaj Wartenburg  la 1-an de januaro 2010.
Distrikto Humenné
Distrikto Humenné estas orienta distrikto en Regiono Prešov.
Ĉefa urbo de distrikto estas Humenné. Distrikto najbaras kun distrikto Snina oriente; distrikto Michalovce kaj distrikto Sobrance sude; distrikto Vranov nad Topľou okcidente; distrikto Stropkov kaj distrikto Medzilaborce norde. La distrikto norde parte najbaras kun Pollando. En historio ĝi apartenas al Regiono Abov. La distrikto apartenas al nuntempa regiono Horný Zemplín (Supra Zemplín).
NGC 424
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
4512 Sinuhe
4512 Sinuhe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la romano "Sinuhe, egyptiläinen" (Egiptano Sinuhe), de la finna verkisto Mika Waltari, aperita en 1945.
Bandurio
Hispana bandurio
La hispana bandurio (hispane: bandurria) estas kordinstrumento tradicia hispana. Ĝi havas dekdu kordojn ŝtalajn en ses kordoĥoroj.
Filipina bandurio
La Filipina bandurio (tagaloga: banduria) estas kordinstrumento filipina. Ĝi havas dekkvar kordojn ŝtalajn en ses kordoĥoroj.
Manĝoĉeno
Manĝoĉeno estas ekologia termino, kiu priskribas rilatojn inter organismoj, kiam la organismoj de unu nivelo nutras sin per la organismoj de la nivelo sub ĝi.
Bandurio
Perua bandurio
La Perua bandurio (hispana: bandurria peruana) estas kordinstrumento perua kaj bolivia. Ĝi havas dekdu aŭ dekses kordojn ŝtalajn en kvar kordoĥoroj.
Goux-lès-Dambelin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Manĝoĉeno
La unua ĉenero de Manĝoĉeno estas ofte klorofila vegetalo. En maroj kaj oceanoj tio estas fitoplanktono. En la profundaj abismoj, kiun ne atingas sunradioj, arkeoj ludas tiun rolon. Homo plej ofte estas la lasta ĉenero. Ekzemplo estas la grunda manĝoĉeno.
Bandurio
Kuska bandurio
La Kuska bandurio (hispana: bandurria cusqueno aŭ bandurria marimacho) estas perua kordinstrumento. Ĝi havas dekdu aŭ dekses ŝtalajn kordojn en kvar kordoĥoroj.
Manĝoĉeno
Trofa nivelo estas ĉiu el la aroj de specioj aŭ organismoj de ekosistemo kiuj koincidas, pro la pozicio aŭ vico kiujn ili okupas, en la fluo de energio kaj nutraĵoj, tio estas, kiuj okupas similan lokon en la manĝoĉeno.
Csataszög
Situo
Csataszög situas laŭ la dekstra flanko de Tiso, laŭ traira flankovojo. Fegyvernek troviĝas 14, Szolnok 24, Újszász 28 km-ojn.
Historio
Dum la historio la loko apartenis al vilaĝo Nagykörű. La loko estis unuafoje menciita en 1865. Ekde 1994 la komunumo ricevis la rangon vilaĝo kaj iĝis memstara municipo.
En Csataszög migra poŝto servas.
2-a epistolo al la korintanoj
La Dua epistolo al la korintanoj, ofte vokita kiel Dua Korintanoj (kaj skribis kiel 2-a Korintanoj), estas la oka libro de la Nova Testamento de la Biblio. Paŭlo la Apostolo kaj “Timoteo nia frato” skribis ĉi tiun leteron al “al la eklezio de Dio, kiu estas en Korinto, kune kun ĉiuj sanktuloj, kiuj estas en la tuta Aĥaja lando". (2Kor 1:1)
Verko
Dum estas malgranda dubo inter erudiciuloj, ke Paŭlo estas la aŭtoro, tiu estas diskutado pri ĉu la letero origine estis unu letero aŭ verkis de du aŭ pli epistoloj de Paŭlo.
Kvankam la Nova Testamento enhavas nur du leterojn al la korintanoj, la indikaĵo de la letero mem estas, ke li skribis almenaŭ kvar:
La abrupta ŝanĝiĝo de tono, ke estis antaŭe harmonia, okaze estiĝas amare riproĉa, en | 2-a korintanoj 10–13 igas multajn spekulaciojn, kaj ke ĉapitroj 10–13 formas parton de la “letero de larmoj”, kiu estis en iumaniere, aldonis al ĉefa letero de Paŭlo. Tio, kio malkonsentas kun tiu opinio ordinare diras, ke la “letero de larmoj” nenie estas neekzisanta. .
Iaj erudiciuloj ankaŭ trovas fragmentojn el la “Averta letero”, aŭ el alia letero, en ĉapitro 1–9, ekzemple, ke parto el la “Averti letero” konserviĝas en | 2Kor 6:14–7:1, sed tiuj hipotezoj estas malpli popularaj.
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla dispozicio de la letero:
Historia fono
La kontaktoj de Paulo kun la korinta eklezio povas rekonstruati, kiel sekve:
Paŭlo vizitis Korinton unuafoje, restanta ĉirkaŭ 18 monatojn tie (| Agoj 18:11). Li tiuokaze lasis Korinton kaj restis ĉirkaŭ 3 jarojn ĉe Efeso (| Agoj 19:8, | 19:10, | 20:31). (Ĉirkaŭ de 53 ĝis 57 pK, vidas 1-a Korintanoj artiklon).
Teksto en Esperanto
La traduko de la brita komitato (John Cyprian Rust, John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Nova traduko de Gerrit Berveling:
Antillón
Antillón [antiLJON] estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudoriento de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi estas sudoriente de la provinca kaj komarka ĉefurbo. La municipa teritorio limas kun tiuj de Blecua, Pertusa kaj Bespén.
La loĝloko Antillón mem (513 msm) estas je 26 km sudoriente de Huesca inter Blecua kaj Pertusa laŭ la ŝoseo A-1217, kaj sudokcidente de Barbuñales laŭ la ŝoseo A-2204.
Historio
La loko estis loĝata de islamanoj, poste moriskoj.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Antillón akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 450 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 136 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (vitejoj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, du ermitejoj, tipa loĝloko, restaĵoj de murego, romanika fontano, lavujo, akvorado kaj ekstere naturaj lokoj.
Rumisberg
Rumisberg estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 495 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Rumisberg situas ĉe la suda deklivo de Soloturna Ĵuraso, posedanta bonan belvidon al la Svisa Mezlando super kiu ĝi tronas sur suna teraso en distanco de proksimume 10 kilometroj nordoriente de Soloturno. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Rumisberg, Schore kaj Weissacker kaj pluraj izolitaj bieno.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,15 km², de kiuj 41,0% estas kovritaj de arbaro, 50,3% servas por agrikulturo kaj 8,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rumisberg limas en nordo al Matzendorf (SO), en oriento al Wolfisberg, en sudoriento al Oberbipp, en sudo al Wiedlisbach, en sudokcidento al Attiswil, en okcidento al Farnern, kaj en nordokcidento al Aedermannsdorf (SO).
Trafiko
Rumisberg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la suda pinto de la komunumo pasas vojo de Wiedlisbach al Wolfisberg, de kiu sur la komunuma teritorio deflankiĝas la vojo al Farnern, kiu pasas tra la komunumo. Per la buslinio de Wangen ĉe Aro tra Wiedlisbach kaj Rumisberg al Farnern la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Stralsund
Stralsund estas historia havenurbo apud la Balta maro, fondita en la jaro 1234. Per Rügendamm (ponto konstruita en la jaro 1936) ĝi estas ligita kun la insulo Rügen. Ekde la 4-a de septembro 2011, ĝi estas la administra centro de la nova distrikto Antaŭpomerio-Rügen. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dum la mezepoko, la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso.
Partneraj urboj
Krome la urbo aktivas ene de la urba ligo „Nova Hanso“.
Esperanto en Stralsund
En Stralsund interalie naskiĝis la german-kanada esperantisto Rüdiger Eichholz.
Gracie Allen
Gracie ALLEN (naskiĝis la 26-a de julio 1895, San-Francisko, Kalifornio, mortis la 27-a de aŭgusto 1964, Los-Anĝeleso, California) estis komediistino de la filmoj, radio, kaj frua televido. Naskiĝis Grace Ethel Cecile Rosalie ALLEN, ŝi estis la ventkapano de la teamo Burns kaj Allen, kaj lia edzo George Burns estis la rekta viro.
Mór Wosinsky
Mór Wosinsky, laŭ hungarlingve kutima nomordo Wosinsky Mór estis hungara arkeologo, romkatolika pastro, abato, membro (korespondanta en 1902) de Hungara Scienca Akademio. Mór Wosinsky naskiĝis la  1854 en Tolna (urbo). Li mortis la 1907 en Szekszárd.
Biografio
Mór Wosinsky frekventis gimnazion en Kalocsa, poste li lernis filozofion en Pécs, fine li pastriĝis en 1877. En 1881 li estis pastro en Lengyel, baldaŭe en Závod, fine en Szekszárd. En Lengyel li komencis sian arkeologian karieron, kie li trovis gravajn restaĵojn el la neolitiko. Baldaŭe li esploris arkeologiaĵojn en la vasta regiono. En 1885 li vojĝis al Danio kaj Svedio, en 1887 al Egipto, Turkio, Grekio kaj Sankta Tero. En 1898 li partoprenis en esplorvojaĝo de Jenő Zichy. En 1899 li fondis historian muzeon en Szekszárd, kiun komence li gvidis. Baldaŭe la muzeo prenis la nomon "Wosinsky Mór".
Gracie Allen
Vivo
En la 1930-aj jaroj, ili adoptis du infanojn: Sandra Jean kaj Ronald "Ronnie" John. Kiam Ronnie estis kreskata, li alligis la rolularon de la 1950-1958 lunda nokta televida programo de lia gepatroj sur CBS, The George Burns and Gracie Allen Show (la George Burns kaj Gracie Allen programo).
LA staga persono de Allen estis kiel bizara, nelogika, kaj ne tre inteligenta virino. For la scenejo, ŝi estis ĉio sed neinteligenta, tamen. Historianoj kreditas ŝin kun havanta la genion liveri ŝiajn longajn reproĉadojn en maniero tio faris ĝin apero tia kiel ŝi inventis ŝiajn argumentojn sur la momento.
Allen havis unu verdan okulon kaj unu bluan okulon. Preskaŭ unu biografisto spegulis ke ŝia senceco pri tio estas kio kaŭzis ŝin emeritigi el televido kiam kolora televido envenis. Kolora televido povos malkaŝi tiun trajton al ŝiaj adorantoj. Ŝi haltis faranta filmojn en la frua 1940-aj jaroj kiam koloraj filmoj estis envenanta, ankaŭ.
Gracie Allen mortis de kora infarkto en Hollywood ĉe la aĝo de 69 (aŭ nur 62).
Samahil
Samahil estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Samahil. La komunumo situas en la plej okcidenta parto de Yucatán. La regiono 7 nomiĝas "Litoral Poniente". Ĝi limas al la Meksika Golfo en la nordo, al la subŝtato Campeche en la okcidento kaj al la regiono 6 "Influencia Metropolitana" en la oriento. Krome ĝi havas limon kun la regiono 8 "Sur Poniente" en la sudoriento. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31063.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4764 loĝantojn. El tiuj estis 2384 viroj kaj 2380 virinoj. La komunumo havas surfacon de 185,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 57 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,8 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2787 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2285 scipovis legi kaj skribi kaj 500 personoj estis analfabetoj. Do 17,94% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4354 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2212 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 50,8% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Utopio
Utopio estas ĝis nun ne realigita idealo, teorio, projekto.
Utopio estas revata lando de Sir Thomas More (latine: Morus) (Utopia, Thomas More, 1516) laŭ kies fantazio tie ĉio estas perfekta.
Aliaj utopiaj verkistoj:
Ili ĉiuj priskribas iun idealan socion surbaze de egaleco kaj asketismo. Ili estis la unuaj kritikantoj de la feŭdismo, kapitalismo.
Dum la dua duono de la 19-a jarcento kaj dum la 20-a jarcento la ekzemplo de tiuj utopiistoj inspiris la teoriojn de la laborista movado kaj de ĉiuj revoluciaj klopodoj, kiel tiu de Parizo en 1968.
Bavara Ŝtata Operejo
La Bavara Ŝtata Opero (ger.: Bayerische Staatsoper) en Munkeno apartenas al la plej renomaj operejoj de la mondo kaj povas retrorigardi sur konsiderindan historion kaj tradicion. Eŭropvaste atentataj unuaj prezentadoj okazis jam proksimume 1700.
Historio
La unua operejo de Munkeno estis konstruata en 1657 ĉe Salvator-Placo kaj validas per tio kiel plej antikva operdomo en la germanlingvaj regionoj (escepte la Vienan Kortegan Operon, kiu ankaŭ ekestis je la komenco de la 17-a jarcento). En 1751 la Rezidejoteatro fariĝis la ĉefa ludejo, en kiu la kortego ludigis precipe italajn operojn – tie oni prezentis unuafoje en 1781 Idomeneo de Mozart. Granda Reĝa Kortega kaj Nacia Teatrejo estis konstruata ekde 1810 ĝis 1817. Ĝi devis estis du fojojn rekonstruata: unue post brulego de 1823 ĝis 25 kaj post la Dua Mondmilito de 1958 ĝis 1963.
Nuntempe la Munkena Ŝtata Opero ofertas – kune kun la Bavara Ŝtata Baletejo – densan repertuarosisemon kun preskaŭ 350 operaj kaj baletaj prezentadoj ĉiujare. La prezentadoj okazas en la Nacia Teatrejo ĉe Max-Joseph-Placo, en la Princreganto-Teatrejo aŭ en la Malnova Rezidejoteatro (Cuvilliés-Theater). Junion de 2010 ankaŭ okazis unuafoje prezentadoj en pavilono, pretertempe starigita por la operfestiovalo de 2010. Doma orkestro estas la Bavara Ŝtata Orkestro.
Varholaj Supersteluloj
Varholaj Supersteluloj, aŭ en angla Warhol superstars, estis stereotipa socia grupeto de novjorkaj famuloj inventita de Andy Warhol dum la 1960-aj kaj komencaj 1970-aj jaroj. Tiuj fametuloj aperis en artaĵoj de Warhol kaj akompanis lin en lia socia vivo. Ili estis ekzemploj de la fama moto de Warho "En la estonteco ĉiu estos fama pro dekkvin minutoj." Warhol simple filmis ilin, kaj deklaris ilin "supersteluloj".
Historio
La unua agnoskita superstelulo estis Baby Jane Holzer, kiun Warhol aperigis en multaj de siaj komencaj filmeksperimentoj. La supersteluloj helpis Warhol generi reklamadon dum Warhol havigis famon kaj atentigon ŝanĝe. La filozofio de Warhol pri arto kaj famuleco venis en vojo kiu imitis la stilon de studioj de Holivudo je ties epoko de la 1940aj kaj 1950aj jaroj.
Inter plej bone konataj supersteluloj de Warhol estis Edie Sedgwick. Sedgwick kaj Warhol iĝis tre proksimaj dum 1965 sed ties rilato finis subite komence de la venonta jaro. Warhol plue asocios al homoj kiaj Viva, Candy Darling, Ultra Violet, Nico (kantistino) kaj International Velvet.
Clare Torry
Clare TORRY [Klara Tori], naskiĝinta la estas angla kantistino, ĉefe konata pro sia kunlaboro kun la grupo Pink Floyd en la kanto The great gig in the sky en la albumo The Dark Side of the Moon. Ŝi ankaŭ kunlaboris kun Olivia Newton-John, The Alan Parsons Project, Garry Brooker, Culture Club, Meat Loaf, Serge Gainsbourg, Tangerine Dream kaj Johnny Mercer.
Varholaj Supersteluloj
Historio
La ejo de Warhol nome 'The Factory’ gastigis plej el liaj supersteluloj kaj, dum liaj eksperimentoj en filmoj, pluis li iĝis pli interesata en bohemiaj stravaganculoj allogitaj al la studio. Kelkaj el plej gravaj supersteluloj aperis en la periodo de la unua Factory (konata kiel 'Silver Factory' (arĝenta faktorio) ĉar oni aplikis arĝentkoloran aluminifolion al la muroj kaj plafonoj) kiaj Paul America, Ondine, Taylor Mead, Mary Woronov, Eric Emerson, Gerard Malanga, Billy Name, Brigid Berlin kaj Sappheo.
Piastoj
Piastoj estis la unua historie konfirmita pola dinastio. Regante duklandon, la Piastoj unuigis polajn teritoriojn, kaj poste fondis reĝlandon (Boleslao la 1-a). Kun paŭzoj, la dinastio regis ĝis 1370 (dato de la morto de Kazimiro la 3-a, kiu ne havis idojn). Alia branĉo de la dinastio, la Sileziaj Piastoj, regis ĝis la 17-a jarcento en la sileziaj princlandoj, kiuj apartiĝis de Pollando kaj integriĝis en Bohemion kadre de la germanlingva Sankta Romia Imperio.
Varholaj Supersteluloj
Historio
En la lastaj filmoj, faritaj kiel kunlaborado kun Paul Morrissey, Warhol aliris al novaj supersteluloj kiaj Joe Dallesandro, Penny Arcade, Andrea Feldman, Jane Forth, Geraldine Smith, Luke Wienecke kaj Sylvia Miles. Dum tiu periodo Warhol disvolvigis pligrandiĝantan fascinadon al transvirinoj kaj reĝinjoj, kaj suprenigis Candy Darling, Holly Woodlawn kaj Jackie Curtis al superstelula statuso.
Piastoj
La vorto piast probable devenas de la nomo de ofico. Piast devis zorgi pri idoj de duko. Legenda prapatro de la dinastio, Piast, reprenis potencon de antaŭa suvereno, Popiel.
Varholaj Supersteluloj
Filmoj
Chelsea Girls (filmo pri la vivo inter tiuj supersteluloj ĉe la Hotelo Chelsea) estis la nura filmo kiu atingis sukceson inter la limoj de arta Novjorko.
Rudolf Jacobs
Rudolf JACOBS (n. la 26-an de aprilo 1914 en Bremen - m. la 3-an de novembro 1944 en Sarzana) estis kapitano de la germana marista armeo kiu aliĝis la  brigadojn partizanajn en Italio. Rudolf Jacobs dizertis de la armeo en 1943 kaj batalis flanke al la brigadoj partizanaj en la regiono de Sarzana. Li mortis dum atako de li mem planita al faŝista kazerno centre de Sarzana, kiu malsukcesis pro neatenditaĵo.
Vivo ĝis la rekruto
Jacobs estis filo de la konata arkitekto de Bremeno Rudolf Heinrich Jacobs. Tio permesis al li, je la fino de la altnivelaj studoj en 1932, eniri la Komercan Marfloton kie li povis sin ŝirmi de la tajdo nazisocialista. Ĝis 1938 Jacobs vojaĝis surmare - interalie, eĉ sur la lerneja ŝipo Deutschland - kaj akiris la rajtigilon de oficiro. En 1936 li edziĝis. Ekde 1938 li studis en Bremeno, en Braunschweig kaj en Hannover. Li doktoriĝis kiel Inĝeniero en 1940.
Armea servo
En 1939 Jacobs estis rekrutata. Komence estis sendata al la regiono de Hamburg-Altona, poste aligita al la armea grupo konstruanta la Okcidentan Barilon Saarburg (Lothringen/Loreno). En la aŭtuno 1943 estis sendata kun rango de Kapitano al la korpuso de inĝenierio de la Mara Armeo apud La Spezia, kie li estris artilerian postenon inter Punta Bianca kaj Bocca di Magra. En Italio Jacobs klopodis por vendigi la konfiskitajn nutraĵojn je fiksita prezo ĉe la libera merkato. Krome li havigis al la loĝantaro nutraĵojn je elspezo de la germana armeo.
Bandolino
eta La '''bandolino"(bandolin) estas ekvadora kordinstrumento, nome tipo de gitaro. Ĝi havas dekkvin ŝtalan kordojn en kvin kordoĥoroj. Ĝi estas uzata kiel ritma kaj melodia instrumento en la andaj regionoj de Ekvadoro dum festivaloj kie dancado kaj muziko venas kune. La tonoj estas E5 E4 E5, A5 A4 A5, D5 D5 D5, F#5 F#5 F#5, B5 B5 B5 or E5 E4 E5, A5 A4 A5, D5 D5 D5, G#5 G#5 G#5, B5 B5 B5.
Rudolf Jacobs
Dizerto kaj morto
En 1943 lia edzino kaj liaj du filoj estis erare taksataj kiel mortintoj. Jacobs kaj lia ĉefkaporalo Johann Fritz, ŝarĝinte armilojn kaj benzinujojn sur aŭtoĉaron, forlasis la postenon kaj aliĝis la italajn partizanojn de la Brigado Garibaldi „Ugo Muccini“, kun kiuj ili kunbatalis dum pli ol unu jaro. La 3-an de oktobro 1944 Jacobs elstare batalis kontraŭ soldatoj germanaj kaj faŝistaj. Pro tio li surprenis la batalnomon „Primo“ (Unua). Sekvan militan agon li estris la 3-an de novembro - Jacobs, Fritz, tri Rusoj kaj kvin Italoj atakis hotelon en Sarzana ("La Laurina"), kiu estis tiutempe kazerno de faŝistoj, kredigante esti germana taĉmento estrata de Jacobs. La surpriza atako fiaskis kaj Jacobs, kies armilo paneis, estis mortigita.
Lia familio eksciis pri lia morto nur en februaro 1957, kiam ĝi estis retrovata de Paolino Ranieri, tiama estro de la Brigado Muccini kaj sekve urbestro de Sarzana dum 25 jaroj.
En la porĉo kiu antaŭas la ejon de la atako la Komunumo de Sarzana starigis marmoran memorŝildon.
Descartes (apartigilo)
Descartes staras por:
Czerwieńsk
Czerwieńsk estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Czerwieńsk en distrikto Zielonogórski.
Faubourg 36
Faubourg 36 estas kineja filmo en franc-german-ĉeĥa kunlaboro realigita gvide de la reĝisoro Christophe Barratier. Temas pri la dua plena kineja filmo fare de la realigisto de la sukcesa franclingva kineja filmo Les Choristes de 2004, en kiu [krom aliaj junaj rolistoj] same ĉefrolis la aktoroj Gérard Jugnot (tiam 53-jara) kaj Maxence Perrin (tiam 8-jara).
La filmo - produkita en filmstudioj de Parizo kaj Prago - ricevis iom malsamajn titolojn laŭ naciaj lingvoj: En la franca originalo, ĝi nomatas "Faubourg 36", en aliaj lingvoj kiel la angla, ĉeĥa kaj finna havas la nomon "Paris 36" kaj en pliaj lingvoj kiel la germana kaj hispana la titolon "Paris, Paris" (germane ampleksigita per la aldono "Monsieur Pigoil auf dem Weg zum Glück", do "s-ro Pigoil survoje al feliĉo").
Post la granda publika sukceso de la filmo Les Choristes krom en Francio aparte la najbara lando Germanio, kie pli ol miliono da spektantoj rigardis ĝin kineje, kaj multaj pliaj hejme per lumdiskego, ĉi-tiu produktaĵo iom alkroĉiĝas al tiu sukceso per elstarigo de de la samaj aktoroj - la simpatie maljuna Gérard Jugnot (nun 57-jara) kaj la ĉarme juna Maxence Perrin (nun 12-jara) - la temo estas tute alia, sed ambaŭ verkaĵojn unuigas forte peza, trista, tragika nuanco nekutima por filmaj komedioj.
Enhavo
En la silvestra nokto, kiu komencigas la jaron 1936, en ĉeurbocentra kvartalo (france Faubourg) de Parizo la senskrupula kapitalisto Galapiat tiom premas la posedanton kaj direktoron de eta muzikteatrejo repagi siajn ŝuldon ĝis noktomezo aŭ transdoni la teatrejon, kiun la kapitalisto fermos, malinstalos kaj vendos la valoran terenon. La muzikteatra direktoro ne havas la necesan monon, pafmortigas sin kaj s-ro Galapiat ricevas la teatrejon. La teatraj dungitoj iĝas senlaboruloj, sed la plano malkonstrui la teatrejon ne tuj estas realigita. La nun senlaboraj teatraj laboristoj malsame solvas la problemon kiel pluvivi - ekzemple s-ino Viviane Pigoil malaperas kun amanto, burĝa komercisto de alkoholaĵoj, kaj divorciĝas, dum la eksedzo s-ro Pigoil rezignacie kutimiĝas al la malriĉeco de si kaj la juna filo; la filo Jojo tamen sekrete lernas ludadon de akordeono ĉe malsociema maljuna najbaro kaj perludas monon per surstrata akordeonado. Kiam la polico kaptas la knabon kaj akuzas lin pri almozpetado, la ŝtataj instancoj transdonas lin al la patrino kaj ties nova edzo, kaj la tristega patro ne ricevas la rajton vidi aŭ alimaniere kontakti la filon, krom se li trovus novan laboron kaj montrus sin kapabla burĝe eduki la filon. Motivigita pro tiu premo, s-ro Pigoil kaj siaj ekskolegoj okupas la eksteatrejon, remodernigas ĝin kaj organizas duonprofesian muzikteatran programon. La riĉulo s-ro Galapiat, kiu jam posedas la tutan kvartalon kaj volas plibonigi sian nunan agnoskon de fihomo, komence lasas la teatristojn agadi. Li enamiĝas al juna knabino, Douce, kiu aliĝas al la teatrista grupo, kaj kiu fakte iĝas la sola en la muzikteatra programo, kies prezento vere konvinkas la publikon kaj ĵurnalistaron. Sukcesa muzikteatra direktoro el suda Francio klopodas varbi ŝin por sia propra programo, kaj post longa hezito ŝi fine akceptas la proponon. Sen ŝia persono la iniciativo de la senlaboraj teatristoj iĝas tute sensukcesa, kaj la teatrejo denove estas forlasata.
Kiam en radia programo aŭdeblas ŝia prezento de tipe pariza kanzono, Max, la maljuna akordeona instruisto de la knabo Jojo, aŭdanta la radian prezenton tuj rekonas la voĉon: li amis la patrinon de la junulino, kiu kantis same - bela muzikteatra kantistino por kiu li komponis sukcesajn kanzonojn. Kiam la kantistino gravediĝis, ne per li sed per nekonata teatra gravulo, ŝi forlasis Parizon, kaj la komponisto, neniam plu aŭdinta pri ŝi, triste ne plu forlasis sian loĝejon, dum multaj jaroj sekvanta la mondan evoluon nur per radioprogramoj. Nun li ekstaras, vojaĝas al suda Francio kaj konvinkas la junulinon reveni al la Pariza muzikteatrejo, organizante vere profesiecan kaj entuziasmigan muzikteatran revuon, kiu iĝas publika sukceso. Partoprenas la maljuna s-ro Pigoil, kaj eĉ rajtas sursceneje partopreni lia filo. Jen povus harmonie (kaj iom naive) finiĝi la historio somere de la jaro 1936, sed la filmo ankoraŭ plu daŭras.
La juna kantistino iĝas amatino de juna ribelema teatra laboristo, Milou, kaj la riĉulo Galapiat, kiu sentas sin trompita, ĵaluzege ĵus volas pafmortigi la junan kantistinan amaton, kiam s-ro Pigoil neatendite aperas kaj savas la vivon de la amiko, mem pafmortigante la riĉulon. Nun tamen la filmo havas tragikan nuancon, ĉar s-ro Pigoil por 10 jaroj enkarceriĝas, kie li maltrafas ĉiujn eventojn de la Dua Mondmilito kaj ankaŭ maltrafas la pluan kreskon de sia amata filo. Kiam li liberiĝas la 31-an de decembro 1945, tamen la muzikteatrejo, nomata "Faubourg 36" laŭ la sukcesa jaro 1936, ankoraŭ ekzistas kaj estas en bona stato: en ĝi la nun plenkreska filo Jojo estas la stelulo de muzikteatra programo, kiu daŭre prezentas la sukcesajn kanzonojn de Max kaj la aliaj muzikteatraj teamanoj de 1936.
Kanzonoj
La filmo plenas je kanzonoj tipaj por la Parizo fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcentoj, plejparte akompanataj de akordeono kaj piano, foje ankaŭ de plena orkestro. Ilin por la filmo verkis la tekstisto Frank Thomas kaj la komponisto Reinhardt Wagner:
Salala (Omano)
Salala, laŭ aliaj literumo Ṣalālah, arabe: صلالة‎‎ estas universitata urbego, havenurbo kaj ĉefurbo de gubernio Dofaro (Omano).
Historio
Salala jam antaŭ jarcentoj de Kristo estis signifa komerca urbo, kiun tuŝis vojo pri olibanoj. La urbo atingis la pinton de prospero en la 13-a jarcento pro la daŭra komercado. Eĉ Marko Polo priskribas la urbon prospera. Poste ĝi kadukiĝis kaj en la 19-a jarcento ĝi estis parto de la sultanlando de Maskato. Inter 1932 kaj 1970 Salalah estis sultanlanda ĉefurbo.
Trafiko
Salala havas internaciajn flughavenon kaj havenon. El Salala kuras 2 vojoj laŭ la marbordo, la tria vojo kuras al interno de la lando. En la urbego nur taksioj liveras la pasaĝerojn, sed al aliaj urboj modernaj aŭtobusoj.
Klimato
Salala havas varman dezertoklimaton, kvankam la someroj estas pli malvarmaj ol en pli nordaj aŭ enlandaj partoj de Omano. Salalah estas tre nuba dum la musono en julio kaj aŭgusto. Jare pluvas po 131 mm, en ĉiuj monatoj pluas iomete, sed en mezurebla kvanto dum musonoj. La jara averaĝa temperaturo estas 26 °C.
NGC 425
NGC 425 (aliaj indikoj — PGC 4379, UGC 758, MCG 6-3-23, ZWG 520.26, IRAS01102+3830) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nicolas-Théodore Gobley
Nicolas-Théodore Gobley (1811-1876) estis franca kemiisto, apotekisto kaj kuracisto, kiu unue izolis kaj determinis la kemian strukturon de la Lecitino, la unua ilo, kiu karakterizas kaj identigas la fosfolidan klason, kaj pionira esploristo en la studo kaj analizado de la kemiaj komponaĵoj konstituantaj la cerbajn histojn. Li estis edziĝinta al Laure Robiquet, fratino de la sciencisto Pierre Robiquet.
Salikparuo
La Salikparuo (Poecile montanus, iam Parus montanus) estas paseroforma birdo de la familio Paruedoj. Ĝi estas disvastigata kaj komuna loĝanto kaj reproduktanto tra moderklimata kaj subarkta Eŭropo kaj norda Azio. Ĝi estas pli rilata al konifero ol la tre parenca Marĉoparuo, kio klarigas ties reproduktadon multe pli norde. Ĝi estas loĝanto, tio estas plej parto de birdoj ne migras.
La Salikparuo distingiĝas el la Marĉoparuo pro pli fulgobruna krono (senbrila) anstataŭ brilblunigra de la Marĉoparuo; la ĝenerala koloro estas ĉiukaze simila, kvankam la subaj partoj estas pli senkoloraj kaj la flankoj estas distinge pli ruĝecaj; la palaj okraj bordoj de la duarangaj formas helan makulstrion kiu videblas en la fermitaj flugiloj. La plumoj de la krono kaj de la nigra mentono subbeka estas pli longaj, sed tio ne estas facile videbla. Tamen la pli gradita vosto (ne kvadrata) montrixgas distinge kiam atenda. Longo estas 11.5 cm, kaj enverguro 60-70 mm.
La plej komuna alvoko estas naza zii, zii, zii, sed la notoj de tiu birdo evidente varias konsiderinde. Foje duobla noto, ipsii, ipsii, estas ripetita 4 aŭ 5 fojojn. Ĉiukaze la voĉo de la Salikparuo estas tute distinga el tiu de la Marĉoparuo.
La Salikparuo ofte elfosas sian propran nestotruon, eĉ pikante malmolan arboŝelon; tio estas kutime en putriĝinta stumpo aŭ en arbo, pli malpli dekadenca. Plej parto de nestoj estas tasformaj el felteca materialo, kiel haŭto, haro kaj ligneroj, sed ankaŭ plumoj. La nombro de ovoj varias el 6 al 9, kun ruĝecaj punktoj aŭ makuletoj.
Taksonomio
Plej parto de fakuloj rehavas Poecile kiel subgenro ene de la genro Parus, sed la American Ornithologists' Union traktas ĝin kiel distinga genro. Tion konfirmas analizoj de DNA; ene de Poecile, la Salikparuo estas parto de grupo de tipaj paruoj de Eŭrazio, kiu inkludas ankaŭ la speciojn de la Marĉoparuo, Davida paruo kaj la Songara paruo (Gill et al. 2005, del Hoyo et al. 2007).
La nomo de la genro estis traktita foje kiel ina (kun specioj kun finaĵoj kiaj montana); tamen tion ne diris la origina genraŭtoro Johann Jakob Kaup, kaj laŭ la ICZN la nomo de la genro estus traktata kiel vira, kun finaĵoj kiaj montanus (del Hoyo et al. 2007).
Kuriozaĵoj
Tiu birdo estis senmortigita en la opereto de Gilbert kaj Sullivan de 1885 nome The Mikado, en la kanto "Willow Tit Willow" (Salika Salikparuo).
Konstanca de Arles
En la jaro 1007/1008 oni suspektis ŝin pri kunkulpo en la murdo de Hugo de Beauvais, konfidulo de la reĝo, sed nenio certas.
Preĝejo Sankta Kruco (Vajmaro)
Preĝejo Sankta Kruco (germane: Kreuzkirche) en Vajmaro, Germanujo (Böhlaustraße 2/ angulo Shakespearestraße) apartenas ekde 1928 al la evangelia-luterana komunumaro vajmara ĉe EKM. Komence en 1899 ĝi konsekritis por la Eklezio de Anglio sub la patroneco de Sankta Miĥaelo kaj Ĉiuj anĝeloj (Saint Michael and all Angels).
Konstanca de Arles
Post sia vidviniĝo ŝi eniris monaĥejon, kie ŝi ankaŭ mortis.
Preĝejo Sankta Kruco (Vajmaro)
Arĥitekturo
Kruco-kirko esta hala novgotikaĵo relative malalta konstruite en 1899 de Rudolf Zapfe por la anglikanoj vajmaraj. Zapfe orientiĝis stile kaj proporcie - sen la intenco de la komisiintoj - je tipo de eta angla kirko el la tempo de frugotiko. De la originalo konserviĝis la ekstero de la nova dume la interno novaranĝitis en 1973/74 fare de la arĥitekto Klaus Kaufmann kaj la skulptisto Friedrich Press.
Historio kaj nuntempo
Ekde la mezo de la 19-a jarcento hejmiĝis en Vajmaro multaj homoj de brita deveno interesiĝintaj pri la urbo mem, la germanaj lingvo kaj kulturo, la Vajmara klasikismo. Tiuj scienculoj kaj artistoj kun familianoj realigitis en 1899 sian deziron havi propran kirkon en Vajmaro ĉe la tiama urborando sudorienta. Konsekriĝo estis en la 29.11.1899 sub la patroneco de Ĉefanĝelo Miĥaelo kaj ĉiuj anĝeloj. Historiistoj taksas ĝian konstruiĝstilon jen perpendikla jen novgotika.
Post eksplodo de la Unua mondmilito la angloj konsideritis malamikaj kaj devis forlasi Germanujon. La sakrala ejo orfiĝis kaj restis multe da tempo senfunkcia. Finfine akiris ĝin la evangelia-luterana komunumo konsekronte la kirkon en la 30.9.1928 sub la patroneco de la Vera Kruco. Tiutempe ankaŭ enmetitis la segmentarke volbita plafono malsupre de la ĝistiam malkaĝita tegmentaro. En 1955 konstruis la orgenfaristo Gerhard Kirchner sian instrumenton por la kirko (kiu novigitis en 1989) kaj en 1962 muntitis sonoriloj de la Schilling-firmao el Apolda en la apuda kampanilo.
Post profundaj restaŭradoj en 1972-1975 la interno komplete aliaspektis. Po trionan dividon kun forigita plafono, movebla benkaro kaj subpavimaj varmokondukiloj proponis la ĉefkonstruisto kaj arĥitekto Klaus Kaufmann el Eisenach. La multflanka uzeblo de la interno plivigligis la agadojn de la komunumo, kantoraro kaj trombona ĥoro. La muziko de ĉe Kruco-kirko ekde tiam gravis en tuta Vajmaro. La vajmara artpentristo Gottfried Schüler transprenis la kolorigon de la vitraloj. Liturgiaĵojn kaj vandtukaron kreis la vajmara tekstilartistino Anneliese Jährling (edzino de la artisto Horst Jährling). La altarejon aranĝis la dresdena skulptisto Friedrich Press.
En 1999 starigitis en la ĝardenoj de Kruco-kirko domo komunuma laŭ planoj de Bernhard Zschiedrich kaj en 2006/07 metitis nova tegmento ardeza. Nova restaŭrado de la interno kaj la enireja zono faritis en 2008/09 kun la intenco reatingi la aspekton de antaŭ 1928. Eĉ la volboj denove liberigitis de antaŭmetitaĵo tiel ke la fenestra rozo supre de la enireja muro revidebas. Ankaŭ nova baptosonorilo instalitis en la firstotureto.
Orgeno kaj sonoriloj
La nuna orgeno el 1989 stas de firmao Alexander Schuke el Potsdam kun 16 registroj, du klavaroj kaj pedalo. La kirko hvas kvin sonorilojn; tri el la jaro 1962 mulditaj en Apolda (unu el 1879, Schiffsglocke, unu bronza el 1906 Taufglocke).
Tiparo
Tiparo aŭ literaro estas aro da tipoj (kutime la alfabeto plus iom), kiuj havas komunajn stilon kaj aspektotrajtojn. Por presi tekston aŭ montri ĝin sur komputila ekrano, necesas elekti, kiun tiparon uzi. La tiparo diktas tion, kiel la literoj aspektas.
Por montri Esperanto-tekstojn oni kutime elektas Unikodan tiparon aŭ tiparon, kiu kovras la familion latino 3 de latinidaj literoj.
Konata esperantisto, kiu kreis multajn tiparojn, eĉ esperantajn, estis Franko Luin.
27457 Tovinkere
27457 Tovinkere estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mahita Gauri Tovinkere, finalistino en 2011 de la Broadcom MASTERS, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri tera kaj kosma sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Stoller Middle School de Portlando (Oregono).
Libera Universitato de Bruselo
VUB aŭ Libera Universitato de Bruselo (nederlande: Vrije Universiteit Brussel) estas nederlandlingva universitato lokita en Brusela Ĉefurba Regiono. Ĝi komenciĝis ekde 1935 kiel nederlandlingva parto de la unue ekskluzive francparolanta universitata institucio ULB aŭ Universitato Libera de Bruselo (france: Université Libre de Bruxelles), kaj en 1969 tute sendependiĝis. Ekde tiam en la urbo ekzistas du "Liberaj Universitatoj de Bruselo".
Isaac Gosschalk
Izak (Isaac) Gosschalk (Amsterdamo, la 18-an de aprilo 1838 - Bruselo, la 10-an de oktobro 1907) estis nederlanda arkitekto kaj inĝeniero, prezidanto de la Amsterdama sekcio de la Maatschappij tot Bevordering der Bouwkunst (Societo por la Antaŭenigo de Arkitekturo) kaj membro de la Amsterdama municipa konsilantaro. Li estis honora membro de, inter aliaj, la Society for the Promotion of Architecture (Socio por la Antaŭenigo de Arkitekturo), la Socioj Architectura et Amicitia kaj Koninklijk Oudheidkundig Genootschap (Reĝa Arkeologia Socio). Kiel la plej frua propagandisto de la arkitektura reviviĝo de la periodo 1560-1630, li estas konsiderata unu el la plej influaj arkitektoj de la lasta kvarono de la deknaŭa jarcento.
Libera Universitato de Bruselo
La komuna origina universitato estis fondata en 1834 kiel la unua universitato de la grandurbo de Bruselo kaj en respondo al katolika hegemonio en alteduko en Belgio. Ĝia nomo rilatas al libereco de penso kaj esplorado kaj libereco rilate al registaro kaj la eklezio - do ĝi estis kaj restis laika kaj neŝtata. Ambaŭ "Liberaj Universitatoj de Bruselo" daure sekvas tiun gvidlinion.
Ĝis la fino de 2018 tie ankaŭ docentis la esperantista akademianino Kristin Tytgat, kiu esploris en la Centro pri Lingvaj Studoj, en la sekcio de aplikata lingvistiko. Krome ŝi ankaŭ respondecis pri internaciaj rilatoj en la fakultato de literaturo kaj filozofio.
19141 Poelkapelle
19141 Poelkapelle estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la flandra vilaĝo Poelkapelle proksime de la urbo Ipro, kun riĉa historia estinteco. En 1037 la loko Capelle dek Poele (kapelo apud marĉo) estis menciita, de kiu la nomo Poelkapelle estis derivita. Laŭ pluraj antikvaj dokumentoj, estas klare, ke la vilaĝo estis atakita de la Vikingoj, Frizoj, Saksoj kaj Frankoj.
Orfiŝo (fiŝo)
Orfiŝo estas ankaŭ konstelacio Orfiŝo.
Orfiŝoj (aŭ sistematike karaso ora) estas unu de plej malnovaj malsovaĝaj fiŝoj, kaj ĝi nun estas tre populara akvaria kaj lageta fiŝo. Estas malgranda ano de la karpa familio, origine venanta de Ĉinio. Ĝia maksimuma longeco estas 59 centimetroj, kaj ĝia maksimuma pezo estas 4,5 kilogramoj. Vivodaŭro 15 ĝis 28 jarojn.
Červený Kameň (burgo)
Červený Kameň (legu: Ĉerveni kamen; signifas slovake: Ruĝa ŝtono; germane: Bibersburg aŭ Rotenstein, hungare: Vöröskő) estas burgo en okcidenta Slovakio sur sudorienta deklivo de Malgrandaj Karpatoj proksime de urbo Modra super vilaĝo Častá.
Historio
Sur la korto de nuna kastelo Ruĝa Ŝtono jam meze de la 13-a jarcento staris ŝtona burgo, kiu apartenis al landlima sistemo de burgoj situantaj de Bratislavo ĝis Žilina. Tiu ĉi origina burgo neniiĝis en la unua duono de la 16-a jarcento, kiam ĝiaj tiamaj posedantoj, entreprenistoj Fuggeroj el Aŭgsburgo, konstruis dum jaroj 1535–1537 sur ĝia teritorio novan fortikaĵon kun centra kvadrata kortego kaj kun kvar ĉeangulaj bastionoj kaj vastaj subteraj stok-spacoj.