cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Péter Czibulás
Péter Czibulás naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Szolnok.
Biografio
Péter Czibulás akiris subaktoran statuson en Teatro Gárdonyi Géza en 1961. Liaj pli gravaj sekvaj teatraj stacioj estis Gaja Teatro (1964-1967), Teatro Szigligeti (Szolnok) (1967-1981 kaj 1986-2002), Nacia Teatro (Budapeŝto) (1982-1986). Li ricevis premiojn inter 1995-2003.
Tronchón
Tronchón [tronĈON] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la oriento de la orienta komarko Maestrazgo, kies administracia ĉefurbo estas Cantavieja.
Can Togay
Can Togay laŭ hungarlingve kutima nomordo Togay Can János estis hungara reĝisoro, aktoro, scenaristo, altlerneja instruisto, poeto.
Tronchón
Geografio
Ĝi estas je 118 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 1096 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la oriento de la komarko en kiu ĝi limas kun Villarluengo okcidente. La loĝloko mem estas inter Olocau del Rey en la provinco Kasteljono (oriente) kaj Villarluengo kaj la cetero de la provinco Teruelo okcidente. La loko estas en la Iberia Sistemo, ĉe la montaro de Malsupra Aragono.
Can Togay
Can Togay naskiĝis la  en Budapeŝto.
Tronchón
Historio
La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento kaj la zono estis donita al la Ordeno de Templanoj.
Can Togay
Biografio
Can Togay devenis el turkaj gepatroj, kiuj vivis en Hungario inter 1952-1963, poste en Orienta Germanio. La juna Can lernis en Budapeŝto kaj Lejpcigo, li apartenis al avangarda rondo de Péter Halász (aktoro) en Budapeŝto inter 1969-1976. Li studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 1973-1978, poste en pli alta grado en en:Sorbonne Nouvelle University Paris 3. Fine li akiris ankaŭ reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1984. Lia ĉefinstruisto estis Zoltán Fábri (reĝisoro). Jam ekde 1972 li estis aktoro, sed li estis asistanta reĝisoro inter 1984-1987. Inter 1991-1995 li vivis en Suomio. Ekde 1978 liaj poemoj aperis. Inter 2008-2014 li estis gvidanto de la hungara kulturejo en Berlino kaj li instruis en en:Konrad Wolf Film University of Babelsberg. Li ricevis plurajn filmajn premiojn. Lia edzino naskis trifoje.
Tronchón
Historio
Tronchón estis konkerita de Alfonso la 2-a kaj donita poste al Gastón, superulo de la Ordeno de San Redentor, kies sidejo estis en Cantavieja. En 1212 ĝi pasis al la Ordeno de la Templo, kun la ceteraj loĝlokoj de la Baylía: Cantavieja, Villarluengo, La Cañada, La Iglesuela del Cid, Mirambel kaj La Cuba. La superulo Arnaldo de Castronovo donis rajtigilon en 1272, kun kondiĉo nek vendi nek cedi terojn aŭ posedojn de la teritorio al eksteruloj. Tronchón ludis gravan rolon ekde sia aligo en 1277 al la Templana filio de Cantavieja, kiel landlima loko kaj en la militoj de Sendependigo kaj Karlismaj.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Tronchón kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 65 loĝantoj laŭlonge de la jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj), brutobredado kaj sekva nutrindustrio (fromaĝo, menciita en Don Kiĥoto). Nune gravas ankaŭ kultura kaj rura turismo.
Osniel Sarmiento Dunán
Osniel SARMIENTO DUNÁN (naskiĝis en Santiago de Cuba) estas kuba agronoma inĝeniero kaj esperantisto. Li komencis en la movado en 2006 kaj estas membro de UEA/TEJO ekde 2010. Osniel partoprenis en multaj esperanto-aranĝoj kiel la 95-a UK, la 9-a TAKE, la 6-a Nacia Kongreso de KEA, KERo, Virtualaj Kongresoj kaj organizis plurajn JuSKA (Junularaj Naciaj Kongresoj). Li respondecas pri la junulara sesio en la filio de Santiago de Kubo kaj estas komitatano de KEJO (kaj komisiito por la orienta regiono).
Villarluengo
Villarluengo [biljarLŬENgo] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la centro de la orienta komarko Maestrazgo, kies administracia ĉefurbo estas Cantavieja. La loknomo Villarluengo estas etimologie komprenebla kiel Longa Vilaĝo eble cele al Alta Vilaĝo.
Geografio
Ĝi estas je 97 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 1119 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la centro de la komarko en kiu ĝi limas kun Castellote norde kaj kun Cañada de Benatanduz sude. La loĝloko mem estas inter Tronchón oriente, Pitarque okcidente kaj Cañada de Benatanduz sude.
La loko estas en la Iberia Sistemo, ĉe la montaro de Malsupra Aragono. La loĝloko estas sur roka monteto borde de torento. Tiu kruta natura medio estas ĉe la kunfluejo de la riveroj Palomita kaj Cañada, inter la montaroj Garrucha, Carrascosa kaj Cañada kaj la montoj Mujer kaj Mochén. En la municipa teritorio estas la loĝlokoj Las Fábricas (nun senhomaj kaj gastejo) kaj Montoro de Mezquita.
Historio
La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento kaj la zono estis donita al la Ordeno de Templanoj. Plej frua mencio estas de 1176. La unua grava dokumento de Villarluengo estis la rajtigilo Carta Puebla de 1194, havigita de Alfonso la 2-a al Gastón de la Ordeno del Santo Redentor, cele al reloĝado de la tero. En 1198, du jarojn post la morto de Alfonso la 2-a, la Ordeno del Santo Redentor dissolviĝis kaj ĉio pasis al la Templanoj. En 1197 Poncio Mariscal de la Ordeno de la Templo, havigis duan carta puebla al 20 lokanoj. La templanoj plifirmigis definitive tiujn teritoriojn, kaj dominis dum preskaŭ unu jarcento ĝis sia dissolvo en 1312.
Poste Villarluengo pasis al la Ordeno de Sankta Johano de la Hospitalanoj kaj tiu dominado pluis ĝis 1811. La tiama prospero estis tialo de atingo de 1 800 loĝantoj. En 1541 oni fondis la Konventon de la Sankta Monto, kie estis fortikaĵo en la Karlismaj militoj detruita en 1840.
En 1789 la familio Temprados kun franca helpo muntis en Villarluengo la unuan fabrikon de papero kontinua en Hispanio. Poste "Las fábricas" adaptiĝis por la tekstila produktado, ĝi ili fermiĝis en 1958. En tiu epoko funkciis ankaŭ banlokoj de termaj akvoj. Villarluengo estis la unua loĝloko de la provinco kiu havis liveron de elektro, post la provinca ĉefurbo, kaj la unua en la komarko kiu havis akvoliveradon, kaj pavimon surstrate.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Villarluengo kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 169 loĝantoj laŭlonge de la jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj), brutobredado kaj sekva nutrindustrio (viando). Nune gravas ankaŭ kultura kaj rura turismo. Ĉefaj altiraĵoj estas preĝejo, ermitejoj, urbodomo, rigardejo, ruinoj de konvento, romia ponto, fortikaj kampardomoj, naturaj lokoj kiel la Orgenoj de Montoro ktp.
Chur Wiesental (stacidomo)
Chur Wiesental estas fervoja stacidomo en, Svislando.
Boada de Campos
Boada de Campos [boAda deKAMpos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Boada de Campos estas komprenebla etimologie kiel Oksejo de Kampartero.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 18 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 4150 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 36 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Levjatano (2014)
Levjatano (Левиафан, Leviafan´) estas rusa filmo de 2014 reĝisorita de Andrej Zviagincev, kunverkita de Zviagincev kaj Oleg Negin, kaj stelulita de Aleksej Serebrjakov, Elena Ljadova kaj Vladimir Vdoviĉenkov. La agado okazas en la Kola duoninsulo ĉe la Barenca maro kaj temas pri la historio de homo kiu luktas kontraŭ korupta urbestro kiu deziras alpropiĝi de lia terpeco.
Boada de Campos
Historio
Estas restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En dokumento de Ordoño la 2-a el 916 jam oni mencias la lokon kiel Boucita.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la ermitejo nun ruinigita kaj forrabita.
Levjatano (2014)
Intrigo
La agado okazas en fikcia marborda urbo nome Pribreĵnij (filmita ĉefe ĉe Teriberka en la Kola duoninsulo) kaj temas pri impetema sendungito nome Kolja (Aleksej Serebrjakov), kies vivo komplikiĝas kiam maldeca, mafieca kaj korupta urbestro nome Vadim (Roman Madjanov) klopodas trouzi sian povon por senigi Kolja de siaj domo kaj terpeco. Dume ankaŭ la familia vivo de Kolja misordas, ĉar lia edzino estas malkontenta, nome Lilia (Elena Ljadova) kaj lia adoleska filo Roma (Sergej Pojodajev), el unua geedzeco de Kolja, tute malamas ŝin.
Por lukti kontraŭ la maljustico de la eksproprietigo nejuste kompensita, Kolja petas la helpon de iama amiko el militservo nome Dmitri (Vladimir Vdoviĉenkov) kiu nun estas prestiĝa advokato en Moskvo. La jura helpo de Dmitri ŝajnas haltigi la deziron de la korupta Vadim, sed tiu dekomenca sukceso ruiniĝas kiam Lilia kaj Dmitri havis ekstergeedzan amrilaton, dum Kolja estas provizore enkarcerigita. Tamen Kolja pardonas ŝin, dum ŝi ankoraŭ malkontentas pro la situacio.
La urbestro kontraŭatakas, kaj ordonas siajn sbirojn kidnapi, bategi kaj ŝajnigi la murdon al Dmitri, kiu devas reveni al Moskvo, por savi sian vivon. Lilia malesperas kaj memmortigas sin. Kolya estas akuzita je ŝia ne ekzistanta murdo kaj la amikoj de la korupta urbestro en la jura sistemo kondamnas lin al jaroj de mallibereco: li perdas sian filon, domon kaj terpecon, dum la urbestro konstruas sur la maljuste akirita loko preĝejon, en kiu la pastro predikas en la fina sceno de la filmo por la vero.
Pál Szekeres
Pál Szekeres naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Pál Szekeres maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1983. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1992, alian diplomon en Komercista Altlernejo. Ekde 1992 li havis plurajn sportajn postenojn aŭ li laboris en ministerio. Lia edzino naskis tri gefilojn inter 1999-2002. Li ricevis premiojn inter 1994-2019.
Sporta kariero
Pál Szekeres ekde 1976 estis skermisto en ĉefurba sportklubo. Li apartenis al la hungara nacia teamo ekde 1984. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1988 kun bronza medalo teame, krome en mondĉampionumo en 1987 li estis la tria same teame. En 1991 li suferis aŭtoakcidenton, poste li vivis en rulseĝo. Li estis kvarfoja paralimpiano inter Hungario en la Somera Paralimpiko 1992 kaj Hungario en la Somera Paralimpiko 2008 kun po tri oraj kaj bronzaj medaloj. Ekde 2008 li estis trejnisto.
Sally Rooney
Biografio
Rooney naskiĝis en Castellber, Distrikto Mayo, Okcidenta Irlando kiel la meza filino de la tri infanoj de ŝia patro, telefonteknikisto, kaj ŝia patrino kiuj studis instruadon. Rooney studis la anglan en Kolegio Triunuo ĉe Dublino. Ŝi estis elstara studento en 2011. Ŝi komencis sed ne kompletigis sian magistron en politiko kaj anstataŭe diplomiĝis kun magistro en usona literaturo en 2013.
Verkado
Rooney kompletigis sian debutan romanon - kiun ŝi difinis kiel "kompletan rubon" - en la aĝo de 15. Ŝi komencis verki "ĉiam" malfrue en 2014. Ŝi kompletigis ŝian debutromanon, "Conversations with Friends", dum studado por magistro pri usona literaturo. Ŝi verkis 100 000 vortojn de la libro en tri monatoj.
Rooney verkas rolulojn de junuloj de la jarmilo kaj la romantikajn rilatojn kiuj evoluas inter ili. Ŝi tre emfazas la plej rafinitajn nuancojn en la seksa vivo de siaj ĉefroluloj kaj enkorpigas en siaj verkoj ankaŭ decidan socian tagordon. La roluloj, kiujn ŝi portretas, estas gviditaj de la socia klimato de la 21-a jarcento, ili strebas esti justecistoj kaj estas regataj de aro da valoroj, kiuj karakterizas multajn junulojn, kiuj estas maldekstre de la politika mapo. En "Conversations with Friends", ekzemple, la roluloj okupiĝas pri multaj konversacioj kiuj traktas identecan politikon, ĉu ĝi estas seksa orientiĝo kaj socia sekso aŭ ĉu ĝi estas etneco aŭ populaciosubpremo.
Verkoj
Conversations with Friends, publikigita en 2017, detale priverkas la kontraŭleĝan aferon teksitan inter Frances, poetino pripensema 21-jara, kaj Nick, plenkreskulo pli aĝa ol ŝi de 11 jaroj kaj edzo al ŝia amiko.
Normal People, eldonita en 2018, sekvas socie akceptitan knabon el malriĉa familio kaj solecan knabinon el riĉa familio, kiuj senpermese enamiĝas unu al la alia - kaj sekve malsukcesas ĝui sekson kun neniu alia persono tra la jaroj. En 2020 la libro por mini-serio de la sama nomo por la BBC Three kaj por Hulu reto kaj Ronney kunverkis la manuskripton por la 12 epizodoj de la serio.
Beautiful World, Where Are You, (Bela Mondo, kie vi estas?) publikigita en 2021, traktas kvar rolulojn, Alice, juna verkisto, kiu renkontas Felix, magazenlaboriston, kaj ofertas al li iri kun ŝi al Romo. Dume, en Dublino, ŝia bona amiko Eileen venkas rompon, kaj revenas al flirtado kun Simon, viro kiun ŝi konas ekde infanaĝo. Ili ĉiuj estas ankoraŭ junaj, sed ili ne sekvas la ritmon de la vivo. Fruaj versioj de la romano estis filtritaj antaŭ ol la libro estis publikigita kaj metita por vendo sur eBay por centoj da dolaroj.
Politikaj pozicioj
Rooney difinas sin kiel marksisto.
En 2019, Rooney subskribis leteron de subteno por la pakistana-brita verkistino Camila Shamsi, al kiu estis rifuzita literatura premio pro ŝia subteno de la bojkota movado pri Israelo. Kaj en majo 2021, Rooney, kune kun miloj da aliaj artistoj, verkistoj kaj muzikistoj, subtenis malferman leteron titolitan "Letero Kontraŭ Apartismo" verkita de palestinaj artistoj en kiu ili postulis "finon de la okupado kaj de perforta setlado en Israelo".
Bárcena de Campos
Bárcena de Campos [BARzena deKAMpos] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Bárcena de Campos estas komprenebla etimologie kiel Inundebenaĵo de Kampartero.
Historio
Estas restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Estis rilato al la Jakoba Vojo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis ĉefe rilate al rura turismo, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, arkeologiaj kuŝejoj, konvento, blazondomo ktp.
Briopsidoj
Briopsidoj (Bryopsida) konstituas la plej granda klaso de muskoj, enhavanta 95% el ĉiuj muskaj specioj. Ĝi konsistas el proksimume 11 500 specioj, oftaj tra la tuta mondo. La Briopsidoj povas esti simpligitaj en tri grupoj: nome akrokarpaj, pleŭrokarpaj kaj kladokarpaj muskoj. La subklasoj estas Buxbaumiidae, Diphysciidae, Gigaspermidae, Timmiidae, Funariidae, Dicranidae kaj Bryidae.
158913 Kreider
158913 Kreider estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 9-a de septembro 2004 de la franca amatora astronomino Claudine Rinner elde Ottmarsheim (Haut-Rhin, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan aktivan amatoran astronomon Christian Kreider.
Pitarque
Pitarque [piTARke] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la okcidento de la orienta komarko Maestrazgo, kies administracia ĉefurbo estas Cantavieja.
Geografio
Ĝi estas je 110 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 999 msm de altitudo.​ La municipa teritorio estas en la okcidento de la komarko en kiu ĝi limas kun Villarluengo norde, kun Cañada de Benatanduz oriente kaj kun Fortanete sude.
La loĝloko estas inter Aliaga okcidente kaj Villarluengo oriente. La loko estas en la Iberia Sistemo, nome en la montaro de Malsupra Aragon ĉe la monto Peñarrubia.
Ĉe la loĝloko ekfluas la rivero Pitarque, alfluanto de la rivero Guadalope. La loko estas atingebla ekde la nacia ŝoseo N-211 kaj la regiona ŝoseo A-1702. La medio prezentas granda riĉon de faŭno (gipoj, agloj, kaproj) kaj flaŭro (mediteranea arbaro). Ene de la municipa teritorio estas la natura monumento de la Ekfluejo de la Rivero Pitarque.
Dikranedoj
La dikranedoj (Dicranidae) estas disvastigita kaj tre diversa subklaso de muskoj en la klaso briopsidoj (Bryopsida), enhavanta multajn speciojn de sekaj aŭ netuŝitaj areoj. Ili estas distingeblaj per sporoj; la peristomaj dentoj estas haplolepidaj kun formulo 4:2:3, kaj forestas eksostomo.
Pitarque
Historio
Estas restaĵoj de setlejo de iberoj en loko nomita Pitarquejo (eta Pitarque), ene de la municipa teritorio, kiu malaperis en nekonata dato. Estas teorio ke la loknomo Pitarque deriviĝis de la araba Abu-Tarik, kio indikus fondon dum la islama epoko.​
La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento kaj la zono estis donita al la Ordeno de Templanoj. La loĝloko jam ekzistis en 1214. Oni konstruis la preĝejon sur alkazaro de araboj.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Pitarque kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 69 loĝantoj laŭlonge de la jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj), brutobredado kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ kultura kaj rura turismo. Iam estis muelejoj, kiuj konvertiĝis en produktejoj de elektro por tekstilaj fabrikoj.
Inter nunaj altiraĵoj estas preĝejo, ermitejo kaj ĉefe piedirado tra interesaj naturaj lokoj kiel kanjonoj, monto Organos de Montoro kaj ĉefe Ekfluejo de la Rivero Pitarque.
Deŭsto
La distrikto estas regione konata kiel zono de studenta etoso, ĉar estas sidejo de la Fakultato de Ekonomio kaj Entreprenaj Sciecnoj de la Eŭska Universitato, de la Oficiala Lingvolernejo kaj, speciale, de la Universitato de Deusto, krom de aliaj lernejoj.
Boadilla de Rioseco
Boadilla de Rioseco [boaDIlja derioSEko] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Boadilla de Rioseco estas komprenebla etimologie kiel Oksejeto de Seka Rivero; tiukadre aperas okso en la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 51,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 114 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 250 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 51 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Frua mencio estis “Bovatella in Rido seco”.
El la domaro Caserío de Benavides devenas la kreado de la loĝloko; tiu estis iam monaĥejo nomita Real Monasterio de Santa María de Benavides, fondita en la 12-a jarcento en 1169 fare de la grafino Estefanía Ramírez. En 1179 estis monaĥoj cisteraj el la Monaĥejo de Valverde de Campos kaj dekomence nomiĝis Santa María de Valverde de Boadilla, de kie estis derivata la nomo de la zono en kiu ĝi estas: Valverde. La monaĥejo pintis ĉirkaŭ 1254 favore de la nobelo Rodrigo González Girón kiu estis ĉefservisto de la reĝo Fernando la 3-a.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la du preĝejoj.
Hu Zongchi
Hu Zhongchi (ĉine: 胡仲持, nask. en 1900 kaj mortis en 1968 ), estis ĉina ĵurnalisto, tradukisto, esperantisto, verkisto kaj membro de la Komunista Partio de Ĉinio
Post la fondiĝo de la Ĉina Popola Respubliko, li partoprenis en la transpreno de novaĵorganizaĵoj de Ŝanhajo. En 1952, aliĝis al la Komunista Partio de Ĉinio. Li sinsekve funkciis kiel ĉefredaktisto kaj internacia estrarano de la Ŝanhaja taggazeto "Jiefang", estis direktoro en la internacia departemento de la pekina taĝĵurnalo "Renmin Ribao", vicdirektoro de la libro-redakcia sekcio de la Fremdlingva Eldonejo (Pekino) kaj esploristo de Azia-Afrika Esplora Instituto. Li ankaŭ estis unu el la ĉefaj kontribuantoj al la publikigo de Mondaj Scioj de la 1950-aj jaroj ĝis la 1960-aj jaroj.
Hu Zhongchi sciis paroli la anglan, rusan, japanan, germanan, sanskriton, Esperanton kaj aliajn lingvojn.
Tradukisto kaj verkisto
En 1919, Hu Zhongchi komencis eldoni. En 1952 li aliĝis al Ĉina Verkista Asocio (zh:中国作家协会 | zh).
Landquart Ried (stacidomo)
Landquart Ried estas fervoja stacidomo en Landquart, Svislando.
Lubao
Lubao - Lungsod ng Lubao - estas kvaraklasa urbego en Filipinoj, en regiono Centra Luzono, en provinco Pampango. La loknomo devenas de la indiĝena termino lubo, kiu signifas malaltan spegulbildon de la kotaj kaj inunditaj trajtoj de la regiono.
Geografio
Lubao kuŝas sur ebenaĵo laŭ mara golfo ĉe marĉa areo. Provinca sidejo San Fernando (Filipinoj) troviĝas 15, Angeles 25, ĉefurbo Manilo 57, Kezonurbo 58 kilometrojn (aere).
Historio
Lubao estis fondita en 1572. La unua hispana katolika preĝejo estis konstruita tiutempe. Okazis dominado de japanoj inter 1941 kaj 1945.
Ekonomio
Lubao estas konata pro rizoj, sukerkanoj kaj fiŝoj.
Religio kaj eduko
Lubao havas ses katolikajn paroĥojn, la unua estis establita en 1572. Krom la katolikoj vivas en la urbego mormonoj kaj adventistoj.
Pluraj akademioj funkcias en la urbego.
Trafiko
Lubao havas trairan ĉefvojon el San Fernando kaj flankovojon al la najbara Floridablanca (Filipinoj).
Klimato
La klimato de Lubao estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas ĉirkaŭ 2000 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵoj, nur inter decembro-aprilo falas pli malofte. La averaĝa jara temperaturo estas ĉirkaŭ 30 °C, ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Niketamido
Niketamido aŭ N-N,Duetil-nikotinamido estas organika kombinaĵo kaj terciara amido rezultanta el interagado de etanolo kun nikotinata acido, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata kiel trankviligilo. La molekulo prezentas du etilajn grupojn ligitajn al unu nikotinamida grupo. Niketamido estas vaste konata per la komerca nomo Coramine
Iom da historio
Niketamido estis uzita de la suspektata seria murdisto John Bodkin Adams dum traktado de pacientino Gertrude Hullett, kiun li estis suspektita de murdo. Tamen, la tokseco de niketamido estas sufiĉe malalta (LD50-kunikloj 650 mg/kg buŝa, LD50-ratoj 240 mg/kg subhaŭte).
Theodor Morell, la persona kuracisto de Adolf Hitler, injektis la germanan reganton per Koramino tiam kiam Hitlero estis trankviligita kun barbituratoj. Krome, Morell uzis Koramino kiel parton de ĉio-uza "fortikigilo" por Hitler.
Niketamido estas havebla kiel mallongdaŭra senrecepta medikamento en pluraj Sudamerikaj kaj Eŭropaj landoj, kombinita kun glukozo en formo de lozanĝoj. Estas precipe utila por montogrimpantoj por pliigi eltenemon ĉe altaj altitudoj. Kontraŭindikoj inkluzivas hipertension, kardiovaskulajn patologiojn kaj epilepsion.psion.
Calzada de los Molinos
Calzada de los Molinos [kalZAda delosmoLInos] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Calzada de los Molinos estas komprenebla etimologie kiel Ŝoseo de la Muelejoj. Tiukadre aperas en la supra duono de la blazono simboloj de la Jakoba Vojo kaj en la malsupra duono tri muelradoj.
Geografio
Ĝi estas proksime al loĝlokoj Villotilla, Bustillo del Páramo kaj Carrión de los Condes, el kiuj tiu lasta estas la plej proksima al Calzada.
Historio
La iama ekonomio estis ligita al muelejoj unue por greno, poste por lanindustrio kaj poste por generado de elektro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, sunfloroj kaj vitejoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Santiago, ŝajne iama sinagogo.
Modesta tigra papago
Modesta tigra papago (Psittacella modesta) estas specio de papago el genro de tigraj papagoj el familio Psittaculidae.
Distribuo kaj habitato
La specio estas endemia sur Novgvineo, kie ĝi troveblas en Arfak-montaro kaj Altaj Teroj. Ĝia natura habitato estas subtropikaj kaj tropikaj montanaj arbaroj. Modestaj tigraj papagoj preferas altecojn de 1700–2800 m super la marnivelo.
Taksonomio
Oni agnoskas tri subspeciojn:
Capillas
Capillas [kaPIljas] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Capillas estas komprenebla etimologie kiel Kapeloj, eble alude al la fakto ke iam la loĝloko havis kvin preĝejojn el kiuj restis nur unu.
Cardeñosa de Volpejera
Cardeñosa de Volpejera [kardeNJOsa debolpeĤEra] estas municipo en la sudokcidenta centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Cardeñosa de Volpejera estas komprenebla etimologie kiel Kardejo de Vulpejo. Tiukadre aperas en la supra duono de la blazono nigra vulpo ĉe verda kardo. Notinde en la vorto Volpejera aperas la latina radiko kiu venis al la esperantlingva vorto "vulpo", dum en la hispana tiu apenaŭ jam estas uzata anstataŭata de la vorto "zorro".
Capillas
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,27 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 72 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 440 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 36 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Cardeñosa de Volpejera
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 56 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 34 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Capillas
Historio
Estas restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Estis rilato al la tekstila industrio.
Tipa genro
En biologio, tipa genro estas la genro uzata por difini taksonomian grupon pli altrangan, kiel familio aŭ ordo. El tiu genro oni difinas la tipan specion kaj oni faras la priskribon kaj karakterizadon de la grupo.
Cardeñosa de Volpejera
Geografio
Ĝi estas inter Villamuera de la Cueza norde, Paredes de Nava sude, Valle del Retortillo sudokcidente, kaj Villanueva del Rebollar oriente.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kaj la ermitejo.
(162740) 2000 WF6
(162740) 2000 WF6 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Laù ĝia spektra klaso "Sq" ĝi estas "ŝtona" asteroido, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Tipa genro
Ekzemple "Poa estas la tipa genro de la familio Poaceae (Poacoj) kaj de la ordo Poales (Poaloj)" estas maniero diri, ke la nomoj Poaceae kaj Poales estas bazitaj sur la genra nomo Poa.
(162740) 2000 WF6
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
• Ĝia marsa MOID estas 0,30468 astronomia unuo (45,579 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,2575 astronomia unuo (38,517 milionoj da km),
Capillas
Historio
La loko aperis dokumentita por la unua fojo kiel «Fonte de Capela» en 916, kiel unu el unuaj reloĝejoj de la regiono. Ĝi estis feŭdo de la episkopoj de Leono, kiuj grupigis la lokanojn kaj muregigis la loĝlokon; la murego havis du pordegojn, el kiuj konserviĝis nur unu, aligita al la konstruaĵo de la urbodomo.​
Cañada de Benatanduz
Cañada de Benatanduz [kaNJAda debenatanDUZ] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la centro de la orienta komarko Maestrazgo, kies administracia ĉefurbo estas Cantavieja.
(162740) 2000 WF6
Orbito
• la ĝi pasas al 0,36211 astronomia unuo (54,171 milionoj da km) de la Tero,
Capillas
Historio
En la 18-a jarcento estis unu de la plej gravaj hospitaloj de la regiono, kun 22 litoj kaj kirurgejo.​ De tiu edifico restis apenaŭ kelkaj kolonoj de la korto de la kapelo.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Aŭgusteno, sektoroj de la Kanalo de Kastilio kun farunfabriko, fontoj, kolombejoj ktp.
(162740) 2000 WF6
Orbito
• la ĝi pasos al 0,27111 astronomia unuo (40,557 milionoj da km) de nia planedo.
Cañada de Benatanduz
Geografio
Ĝi estas je 89 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, sur 1422 msm de altitudo, kio rezultas en malvarma vetero.​ La municipa teritorio estas en la centro de la komarko en kiu ĝi limas kun kvar aliaj samkomarkaj municipoj. La loĝloko mem estas inter Villarluengo norde, Fortanete sude kaj Cantavieja sudoriente. La loko estas en la Iberia Sistemo, ĉe la montaro de Malsupra Aragono nome ĉe la Sierra de la Cañada, en la centra zono de la Kultura Parko de Maestrazgo, ĉe ravinoj de rivero samnoma, kiel municipo kun plej alta altitudo en la komarko Maestrazgo. La loĝloko estas konstituita per tri kvartaloj konektitaj inter si, nome Monjuí, San Cristóbal kaj La Magdalena. Ĝi estas alirebla laŭ la regiona ŝoseo A-226 el Cantavieja aŭ Fortanete, kaj poste laŭ la regiona ŝoseo A-1702 en direkto al Ejulve.
Historio
La konkero fare de kristanoj okazis en la 12-a jarcento kaj la zono estis donita al la Ordeno de Templanoj. La loko ricevis la rajtigilon Carta de Población en 1198. La loknomo Cañada de Benatanduz havigas du informojn pri la pasinteco de la loko. Cañada estas etimologie komprenebla kiel "gregovojo" alude al la transmigra brutobredado kaj Benatanduz sugestas iaman araban loĝanton.
Dum la Karlismaj militoj dum la 1870-aj jaroj, kelkaj lokanoj aligis al karlistaj rotoj estritaj de la pastro kaj de la fratoj Puerto).
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Cañada de Benatanduz kie oni malaltiĝis el 642 en 1900 ĝis nunaj 34 loĝantoj laŭlonge de la jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (ĉefe cerealoj, sed ankaŭ iom da fruktarboj, legomoj), brutobredado (ŝafoj) kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ kultura kaj rura turismo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la triarka urbodomo, du ermitejoj kaj aliaj antikvaj konstruaĵoj.
Boadilla del Camino
Boadilla del Camino [boaDIlja delkaMIno] estas municipo en la centroriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Boadilla del Camino estas komprenebla etimologie kiel Oksejeto de la Vojo. Ĝi estas ĉe la Jakoba Vojo kaj ĉe la Kanalo de Kastilio. En la blazono aperas la pilorio kaj la konkoj simbolaj de la Jakoba Vojo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 28,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 121 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 550 loĝantojn el la 1920-aj jaroj. Ĝi distas 38 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas restaĵoj de romia setlado. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Estis rilato al la Jakoba Vojo. La plej frua mencio de Boadilla estas en la Foruo de Melgar de Suso (Melgar de Fernamental - Burgos) kiu datas de la 6a de septembro de 950, post reloĝado farita ŝajne de Fernán Armentález. Tiu grafo estus ĉe Fernán González, la legenda grafo kiu estus sendependiganto de Kastilio disde la regno Leono.
La urbo pintis ĉe la 15-a kaj 16-a jarcentoj, kiam oni starigis la ornamitan gotikan pilorion, la aktualan preĝejon kaj la hospitalon de pilgrimantoj. Fine de la 15-a jarcento menciindas Antonio de Rojas, lokano de Boadilla, kiu estis episkopo de Majorko, Palencio kaj Leono, ĉefepiskopo de Granado, kaj posedanto de aliaj gravulaj titoloj. Alia grava gravulo, jam en 16-a jarcento, estis Nicolás de Bobadilla, kunfondinto de la Ordeno de Jezuitoj.
La vorkoj por konstruado kaj ekfunkciado de la Kanalo de Kastilio rezultis en la por mallonge malfermo de aliro al komerco.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la pilorio, fontoj, kolombejoj, lavejo, la kanalo ktp.
Sovetunio en la Vintra Olimpiko 1960
Kunordigis la teamon la Sovetunia Olimpika Komitato.
Sovaĝbestoj de Kataro
La Sovaĝbestoj de Kataro inkludas la flaŭron kaj n de la duoninsulo kaj iliajn naturajn jn. La surtera faŭno de la lando inkludas multajn malgrandajn noktumajn mamulojn, kelkajn reptiliojn kiuj plejparte konsistas el lacertuloj, kaj artropodoj. Akvaj bestoj ĉefe inkludas fiŝojn, salikokojn kaj perlostrojn. La dezerto kaj la marbordo formas gravan ripozejon por kelkaj migrantaj birdospecioj dum aŭtuno kaj printempo. Urbaj kaj agrikulturaj disvolviĝoj kaŭzis pliiĝon de birdospecioj.
Mamuloj
Ekzistas 21 specioj de mamuloj en Kataro. Plej grandaj surteraj mamuloj kiel ekzemple la Arabia orikso kaj Arabia gazelo estas protektitaj bestoj kaj estas tenitaj en naturrezervejoj. La arabia gazelo estas la nura indiĝena gazelspecio de Kataro kaj estas loke referata kiel 'rheem'.
La plej granda mamulo de Kataro estas la dugongo. Grandaj nombroj da dugongoj aperas norde de la marbordoj de la duoninsulo. Kataraj akvoj ŝirmas unu el la plej grandaj koncentriĝoj de dugongoj en la mondo. Du specioj de vulpo aperas en la lando. Sablokatoj ankaŭ vivas en la dezerto, kaj foje transprenas forlasitajn vulpejojn. Dukoloraj mielvoruloj (ankaŭ konataj kiel 'ratel') aperas ĉefe en la sudokcidento de la duoninsulo. Ora ŝakalo, specio kiu antaŭe laŭsupoze formortis en la 1950-aj jaroj, estis remalkovrita en 2008 en Ras Abrouq. Du specioj de vespertoj troviĝas en la lando: la trident-vesperto kaj la dezerta longorela vesperto. La unua el la du estas la pli ofta. Kataro havas la plej altan denson de kameloj en Mezoriento.
Birdoj
Estas 215 ordinaraj birdoj en Kataro. La dezerto kaj la marbordo formas gravan ripozejon por kelkaj migrantaj birdospecioj dum aŭtuno kaj printempo. Marbordaj birdoj inkluzivas mevojn, ŝternojn, ŝtonturnulojn, sablokalidrojn, marbordajn pluviojn, ardeojn kaj sokotrajn kormoranojn. Ili estas kutime observataj tutjare. Alaŭdedoj, inkluzive de upupo, tufalaŭdo kaj grizkrona paseralaŭdo estas ofte observataj en la dezerto dum la somero. Plej ofte aperantaj specioj dum la aŭtuno kaj printempo estas hirundoj, apusoj, murhirundoj, silvioj, ruĝvostuloj, laniedoj, enantoj, motaciloj, cirkuenoj kaj falkoj (inkluzive de turfalkoj). Kvar el la primaraj specioj de birdoj kiuj povas esti observataj en dezertoj dum la vintro estas diversaj specioj de vadbirdoj kaj mevoj, fulikoj, kaj etaj greboj. Maloftaj birdoj kiel ekzemple la avocetoj kaj ruĝbekaj tropikbirdoj reproduktiĝas sur la duoninsulo.
La araba struto formortis en 1945. La nordafrika struto estis enkondukita en la pli posta 20-a jarcento kaj nun estas koncentrita en Ras Abrouq.
Reptilioj
Lacertoj estas la plej oftaj reptilioj en Kataro. Estas pli ol 21 specioj de lacertoj, el kiuj la plej ofta familio estas gekoj (9 specioj). Aliaj komunaj familioj inkludas lacertedojn (4 specioj), agamedojn (3 specioj), skinkedojn (2 specioj), kaj varanedojn, Sphaerodactylidae, kaj Trogonophidae kun po unu specio. La kerasto, venena vipuro, estis registrita en la lando sed estas malofte vidata.
Fiŝoj
Ekzistas almenaŭ 500 specioj de fiŝoj en Kataro. La nordorienta marbordo havas la plej altan denson de fiŝoj. Fiŝoj kaptitaj en la menciita regiono inkludas karangedojn, pomadasidae, lethrinidae kaj lutjanidae.
Kaprofiŝoj, ŝarkoj, Serranidae, barakudoj, Polynemidae, Synodontidae kaj Siganidae ankaŭ aperas en pli malalta frekvenco.
Senvertebruloj
Penaeus estas senkompare la plej abunda genro de salikoko en la duoninsulo. Aliaj krustacoj, kiel ekzemple metapenaeus elegans, metapenaeus stebbingi, metapenaeus stridulands, kaj Scyllaridae estis raportitaj.
Almenaŭ 170 specioj de insektoj apartenantaj al 15 malsamaj ordoj ekzistas en Kataro. Ĉi tiuj inkluzivas thysanura, efemerojn, libelojn, ortopterojn, forfikulojn, embiopterojn, termitojn, dictyoptera, Anoplurojn, hemipterojn, neŭropterojn, lepidopterojn, dipterojn, koleopterojn kaj himenopterojn.
Flaŭro
Pli ol 300 specioj de sovaĝaj plantoj enestas en la duoninsulo. Vegetaĵaro estas ekstreme malabunda en la hamada pejzaĝo pro la tre veter-ŝlifita grundo. Indiĝena specio de arbo, Vachellia tortilis (konata loke kiel 'samr'), kreskas en tiu habitato. Ĝiaj adaptaj kapabloj al la dezertmedio igas ĝin unu el la plej oftaj formoj de vegetaĵaro en la lando. Zygophyllum qatarense kaj lycium shawii ankaŭ estas adaptitaj por kreski en ĉi tiu pejzaĝo.
Malprofundaj depresioj referitaj kiel 'rodat' konsistigas pli varian elekton de plantoj ĉar pluvakvofluo estas pli facile akumulita. Ziziphus nummularia preferas pli profundan grundon en tiu speco de habitato, dum la herbo cymbopogon parkeri troviĝas en pli malprofundaj grundoj. En la sudo de la duoninsulo, panicum turgidum kaj vachellia tortilis kreskas en la trablovataj grundoj.
Karlo Eduardo (Saksio-Koburgo kaj Gotao)
Karlo Eduardo (naskiĝinta Leopold Charles Edward George Albert la en Kastelo Clarmont apud Esher, mortinta la  en Coburg) estis brita princo, germana nobelo kaj lasta duko de la Duklando Saksio-Koburgo kaj Gotao. Lia avino estis reĝino Viktoria (Britio), lia edzino Viktoria Adelheid von Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg. En 1909 li estis alta ŝirmanto de la 4-a Germana Esperanto-Kongreso.
Sovetunio en la Vintra Olimpiko 1956
Kunordigis la teamon la Sovetunia Olimpika Komitato.
Karlo Eduardo (Saksio-Koburgo kaj Gotao)
Li estas avo de la sveda reĝo Karolo la 16-a Gustavo.
Vivo
Post angla edukado ĝis la aĝo de 15 jaroj li iĝis tronheredanto nur en la 1899-a jaro pro fare de imperiestro Vilhelmo la 2-a manipulita decido de la koburganoj. Laŭ imperiestra trejnigplano li faris la unuajn prigermaniajn spertojn kiel ano de la ĉefkadetejo de Lichterfelde, studento ĉe la Bonna universitato, ano de la studenta korporacio Corps Borussia, membro de la Unua gvardiregimento infanteria je Potsdam kaj dum restado ĉe la berlina kortego.
Ekregado
En la momento de atingo de la plenaĝeco, la 19-an de julio 1905, li ekregentis. Li evidentiĝis fidela al la imperiestro kaj inklina al la konstitucia sistemo. Kontraŭ siaj propraj liberalismaj konvinkiĝoj li baldaŭ cedis al imponantaj kaj sinenscenigemaj trajtoj dependante pli kaj pli de ĉekortegaj karieremuloj. Pro devo organizi paralele du kortegojn en du urboj li vole nevole kreis pliajn politikajn kontraŭaĵojn inter la du duklandoj.
Estante teatrema li apogis la dramvidigan vivo kaj en Gotao kaj en Coburg. Teknikeme li interesiĝis pri zepelinoj kaj flugmaŝinoj: en Gotao li antaŭenpuŝis la ĵus estiĝintan aviadilidustrion.
Persone li preferis restadon sur la novgotike restaŭrita Kastelo Callenberg en Coburg-Beiersdorf kaj organizas la multkostan pligrandigon de burgo kaj citadelo je Coburg (inter 1908 kaj 1924). Dum la Unua mondmilito li devis interrompi ĉiujn parencajn rilatojn kun Britio kaj Belgio: tamen oni (eĉ oficiale-konstitucie) imputis al li nekompletan distanciĝ(pov)on disde la malamikiĝintaj britoj. Sen komandopovo li ofte vizitis soldatojn ĉe al frontaro.
Abdiko kaj postmonarkiaj planoj
Jam matene en la 9.11.1918 en Gotao li deklaritis abdikinta. En Coburg oni postulis en la 11.11.1918 la abdikon. Sed nur en la 14.11.1918 li mem anoncis sian regadfinon sen oficiala volesprimo pri rezignado. Kontraŭe li ekigis refaron de monarkio estante klare por ĉiaj naciemaj kaj soldataj ideoj tiukoncerne (aparte en Coburg). La volontulkorpusan gvidanton Hermann Ehrhardt ekkonis li en 1920, Adolfon Hitler en 1922. Karlo Eduardo iĝis membro de Bund Wiking, de Der Stahlhelm kaj en 1933 de NSDAP. Inter 1934 kaj 1945 li prezidantis ĉe Germana Ruĝa Kruco.
En 1919 li donis riĉajn kolektojn dukkortegajn al la Koburga Landa Fondaĵo (kiu ĝis nun ekzistas). Simila fondaĵo por Gotao enstalitis, pro juristaj malfacilaĵoj, en inter 1928 kaj 1934. La gotaa kolekto perdiĝis pro ŝtatigo fare de la komunistoj. De la familia fondaĵo kun pluraj kasteloj, forstujoj kaj bienoj restis - post sovetia okupado de Orienta Germanujo - nur la aferoj en la libera parto de Germanujo. La usonanoj enkarcerigis lin ĝis 1946. La lastajn jarojn li pasigis malsane, malkonfidante, pesimisme pri familiaĵoj.
Templo al Sankta Serafim en Raev
La templo omaĝe al Sankta Serafim de Sarov en Raev estas ortodoksa preĝejo situanta en la Nordorienta Administra Okrugo de Moskvo. Ĝi situas 10 minutojn piedire de la metrostacio Medvedkovo. Li estis inkluzivita en la programo por la konstruado de novaj temploj "Programo-200". La tri-kupolhava briktemplo estas dezajnita por 1000 paroĥanoj. La alteco de la templo estas 43 metroj. La totala areo de la templo estas 1100 m². La templokomplekso ankaŭ inkludas administrajn kaj ekonomiajn konstruaĵojn, spiritan kaj instruan centron kaj enirdometon kun preĝejbutiko. Ekzistas biblioteko ĉe la templo; dimanĉa lernejo por infanoj kaj plenkreskuloj estas malfermita, kaj korusaj rondoj, artstudio kaj teatrostudio estas organizitaj.
Konstruo
Konstruo komenciĝis en 2005. La konstruaĵo de la preĝejo estis starigita en la plej bonaj tradicioj de rusa templarkitekturo de la 16-a jarcento. La supra altaro estis konsekrita omaĝe al sankta Serafim de Sarov, la malsupra altaro honore al sankta Nikolao, ĉefepiskopo de Mira el Likio, miraklofaristo.
En la tago de Sankta Nikolao, la 19-an de decembro 2014, kruco estis solene konsekrita kaj starigita sur la kupolo de la templo. La malgranda konsekro okazis la 30-an de julio 2016.
La rito de granda konsekro: La 15-an de februaro 2017 prezentis Lia Sankteco Patriarko Kirill de Moskvo kaj Ĉiuj Rusoj.
Anizila nitrato
4-Anizila nitrato aŭ nitrato de 4-anizilo estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la nitrata acido kaj 4-Anizila alkoholo. 4-Anizila nitrato estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo, alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Anizila nitrato prezentas 4-anizilan grupon ligitan al nitrata grupo.. Ĝi konsistas je 7 karbonatomoj, 7 hidrogenatomo, 3 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj....
92209 Pingtang
92209 Pingtang estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la distrikto Pingtang (ĉine : 平塘县,  Píngtáng Xiàn) en sudokcidenta Ĉinio en Bujeja kaj Mjaŭa Aŭtonoma Prefektujo de Qiannan, provinco Gŭiĝoŭo, kun riĉaj turismaj risursoj, precipe karstaj reliefoj plej bone konservitaj en la mondo. Estas unika loko por la konstruo de FAST, la sfera radioteleskopo de kvincent metroj de aperturo.
Ofendo
Ofendo estas parolo aŭ ago, kiu ofendas, do kiu kolerigas aŭ ĉagrenas iun, malrespektante ties dignon, aŭ pli ĝenerale malrespektas ies senton. En multaj naciaj lingvoj, ekzemple la germana, estas nur unu vorto por ofendo kaj insulto, sed en Esperanto estas diferenco: insulto estas en klare ofenda intenco dirita fi-vorto, dum ofendo eble okazas tute malintence, tute sen kulpa celo: do precipe estas la sento de ofendiĝo en la aliulo, kiu difinas kiom ofenda estis parolo aŭ ago. Sinonimoj de la verbo ofendi do estas ekzemple kontuzi, skandali, ŝoki, vundi kaj indignigi.
Kelkaj ekzemploj el la esperanta proverbaro:
Cetoraz
Cetoraz (Zetoras) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Regiono Vysočina en distrikto Pelhřimov. Ĝi troviĝas 28 km okcidente de Pelhřimov kaj 4 km sudokcidente de Pacov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1307.
Luterana preĝejo (Siófok)
La Luterana preĝejo estas jam sakrala historia monumento (deklarita en 1997) en urbo Siófok (Hungario).
Historio
La sporadaj luteranoj en Siófok apertenis al la luterana grupo de Enying. Ekde 1934 jam diservoj okazis en la kalvinana preĝejo (Siófok). Dum la 2-a mondmilito la luteranoj luis domon por preĝdomo, ĝi estis aĉetita en 1948. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1986-1990. La necesa ligno alvenis el la finna ĝemelurbo Oulu, tial la ĉirkaŭa parko ricevis la nomon Oulu Park, kie trovis lokon ankaŭ la paroĥo.
Konstruaĵo
La moderna konstruaĵo situas sola en parko. La fasado estas simetria. La kvar partoj de la konstruaĵo - ankaŭ nomita la "Ŝipo de Kristo" - montras al la kvar direktoj kaj havas kvar enirejojn. Ĝia simbola sistemo estas riĉa: super la ĉefa enirejo videblas anĝelaj flugiloj, kiuj "protektas" la enirantajn en la preĝejon, kaj sur la supro de la tegmento estas metita vivo-arbo, el kiu kreskas kruco. la Golgota kruco ne simbolas morton, sed montras la vojon al la eterna vivo. Statuo de László Péterfy pri Resurekto anstataŭas la altaran bildon.
Pejorativo
Pejorativo estas vorto aŭ gramatika formo esprimanta negativan aŭ malrespektan konotacion, malaltan opinion aŭ manko de respekto al iu aŭ io, aŭ laŭ la difino de PIV malŝaton, senvalorigon aŭ kondamnon. Ĝi ankaŭ estas uzata por esprimi kritikon, malamikecon aŭ malrespekton. Foje, termino estas rigardata kiel pejorativa en iuj sociaj aŭ etnaj grupoj sed ne en aliaj, aŭ povas esti origine malestima sed poste adopti ne-pejorativan sencon (aŭ inverse) en iuj aŭ ĉiuj kuntekstoj.
Etimologio
La vorto pejorativo originas de la latino uzata en la Malfrua Antikveco. Ĝi estas derivita de pejorativus, pasinteca participo de peiorare, kun la signifo "malplibonigi", de peior "malplibona".