cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Novillars
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Georg von Peuerbach
Georg von PEUERBACH (1423-1461) estis aŭstra humanisto, matematikisto, helenisto, astronomo, filologo, elpensisto kaj instrumento-fabrikanto. Li estas konsiderata unu el la antaŭuloj de la heliocentra teorio en la mondo kaj de la kosmologio pli malfrue adoptita de Nikolao Koperniko (1473-1543) kaj Johano Keplero (1571-1630). Li estas unu el la antaŭuloj de la humanismo en la Centra Eŭropo, alprenante la ideojn alvenintajn al Vieno kune kun Enea Silvio Piccolomini (1405-1464). Unua profesoro pri astronomio, en Vieno, li konstruis novigajn mezurinstrumentojn, kaj parto de sia verkaro estis tradukita en la portugalan de Pedro Nunes (1502-1578).
Biografio
Li estis filo de Ulrich kaj enmatrikuliĝis en la Universitato de Vieno, en 1446, kiel Georgius Aunpekh de Pewrbach kaj licenciiĝis kiel bakalaŭro en la Fakultato pri Artoj en la 2-a de januaro 1448. Post du jaroj li eble ricevis sian diplomon pri Majstreco en la 28-a de februaro 1453. La notinda profesoro pri astronomio, en Vieno, Johano de Gamundo (1380-1442) mortis en 1442, do, oni ne certas pri kun kiu Purbako lernis astronomion. Tre eble la libroj pri astronomio kaj la instrumentoj kolektitaj de Johano de Gamundo venis ĉe liaj manoj.
Inter 1448 kaj 1453, Purbako vojaĝis tra Germanio, Francio kaj Italio. Reĝomontano (1436-1476), per leciono pri la progreso kaj utileco de la matematikaj sciencoj farita en Padovo, en 1464, -- presitaj en Nurenbergo, en 1537, kune kun la traktaĵoj de Alfragano kaj Albateno (858-929) -- diris ke, multaj el sia aŭdantaro eble ĉeestis la instruojn de Purbako pri astronomio en tiu urbo. Georgo de Purbako ankaŭ instruis en Ferrara kaj postenoj estis oferitaj al li en Bolonjo kaj Padovo.
Post sia reiro al Vieno, Purbako engaĝiĝis dum la periodo 1453 kaj 1456, en korespondado -- publikigitaj de Albin Czerny (1821-1900) -- kun Johano Nihilo de Bohemio, astrologo en la kortego de la imperiestro Frederiko la 3-a (1415-1493), en Nova ŝtato de Vieno. Dek leteroj, nur du el Purbako, supervivas kiel rezulto de inkludo en specimenoj de leteroj aneksitaj al traktaĵo pri leterskribado. Konsilite de Nihil, Purbako akceptis la postenon, kun salajro je 24 funtoj, kiel astrologo en la kortego de la reĝo Ladislao la 5-a (1440-1457), la juna nevo de la imperiestro. Post kelkatempe, eble post la morto de Ladislao, Purbako fariĝis astrologo en la kortego de la imperiestro, ĉar Reĝomontano aludas al li kiel "astronomus caesaris" en la dediĉo al la Epitomo de la Almagesto kaj mencias liajn servojn al Frederiko en leciono donita en Padovo.
Kvankam la nomumigoj de Purbako okazis dank'al siaj kapablecoj pri astronomio kaj astrologio, liaj respondecaĵoj en la universitato, malgraŭ la nesufiĉaj evidentaĵoj, kuŝas plejparte sur liaj humanismaj studoj. Inter 1454 kaj 146o li prelegis pri la Eneido de Homero, en 1456, pri Juvenalo, en 1457 eble pri la Retoriko al Herenio, kaj en 1458 eble pri Horacio. En 1458, li ankaŭ partoprenis en disputo, "De arte oratoria sive poetica", kiu supervivis lin, samkiel traktaĵo el 1458 pri leterskribado, atribuita al Purbako, kvankam skribita sub pseŭdonimo. Serio da negravaj latinaj poemoj de Purbako ankaŭ estas konataj.
La lernanto kaj kunlaboranto de Purbako Johano Mulero de Königsberg, pli konata kiel Reĝomontano, enmatrikuliĝis en la Fakultato pri Artoj de Vieno en la 14-a de aprilo 1450, aĝante 13-jarojn, kaj ricevis sian diplomon kiel bakalaŭro en la 16-a de januaro 1452. Lia kunlaborado kun Purbako, al kiu li pli malfrue aludis kiel "mia profesoro", eble komenciĝis post kiam Purbako ricevis sian licencion kiel majstron. La gravaj verkoj de Purbako ŝajne datas el 1454 kaj poste, kaj amaso da ili kopiiĝis de Reĝomontano en manuskripto kiun li konservis en Vieno inter 1454 kaj 1462. La manuskripto komencis kun la Nova teorio pri la planedoj, kompletigita en la 30-a de aŭgusto 1454, kaj ĝi entenas serion da malpli gravaj verkoj de purbako el la 1450 jardeko. Purbako diras, perletere de 1456 al Nihil, ke li kaj Reĝomontano ambaŭ kalkulas la efemeridojn sur la Tabelo de Bianchini, taksante diferencojn en ties kalkuloj kaj refarante la kalkulojn kun la Alfonsaj tabeloj.
Ambaŭ konstatis la kometon Halley, en junio 1456: Purbako tion menciis perletere al Nihil kaj skribis astronomian kaj astrologian raporton pri la kometo kiu ne estis malkovrita nek publikigita ĝis la dudeka jarcento. En junio 1457, Purbako observis alian kometon, kaj en la 3-a de septembro, li kaj Reĝomontano, konstatis luneklipson, kie li malkovris ke la observita tempo por la duona eklipso estis 8 minutoj antaŭa al tiu antaŭvidita de la Alfonsaj tabeloj. Kompreneble tiuepoke Purbako ne estis kompletiginta ankoraŭ siajn Eklipsajn Tabelojn. En 1460, ili observis lunajn eklipsojn en la 3-a de julio kaj en la 27-a kaj 28-a de decembro, ĉifoje komparante la observojn kun la tabeloj de Purbako, kiuj probable kompletiĝis en 1459. Ĉi-eklipsaj observoj estis unue publikigitaj de Johano Skonero (1477-1547), en Nurenbergo, en 1544.
En la 5-a de majo 1460 Basilius Bessarion (1403-1472), ĉefepiskopo de Niceo kaj ekde 1439 kardinalo, alvenis en Vieno kiel papa legato de Pio la 2-a. Lia misio estis interveni en la sinsekva disputo inter Frederiko la 3-a kaj lia frato Alberto la 6-a (1418-1463), krom peti ilian helpon en planita krucmilito kontraŭ la turkoj por la rekaptado de Konstantinopolo. En Vieno li konatiĝis kaj kun Purbako kaj Reĝomontano. Besariono estis figuro alte konsiderinda en la transmisio de la greka kulturo en Italion, kaj liaj konoj estis sufiĉe diversa eĉ inkludante la ekzaktajn sciencojn. Li kolektis vastan nombron de alte taksitaj grekaj manuskriptoj, kiujn li poste lasis por la urbo Venecio, kie ili fariĝis la kernon de kolekto da manuskriptoj de la Biblioteko Marciana.
Unu el liaj projektoj kompreneble estis la tradukado de la Almagesto el la greka por anstataŭi tiun de Gerardo de Kremono (1114-1187) tradukitan el la araba kaj por plibonigi la malaltkvalitan tradukon faritan el la greka de Georgo de Trebizondo (1395-1486), en 1451. Li ankaŭ havis planon pri iu resuma versio por uzi kiel lernolibro. Kvankam Purbako ne konis la grekan, laŭ Reĝomontano, li konis la Almageston preskaŭ parkere kaj do li prenis la taskon resumi ĝin. Aliaj planoj fariĝis al Purbako kaj Reĝomontano por ke ili akompanu kaj kunlaboru kun Besariono en Italion, uzante la grekajn manuskriptojn de Besariono kiel bazo por la nova tradukado.
Tamen, Purbako kompletigis nur la ses unuajn librojn ĝis sia morto, estante 38-jara nekomplete. Sur sia mortolito, li petis ke Reĝomontano finu la laboron, kies tasko estis kompletigita de li, en Italio, dum la venontaj unu aŭ du jaroj. Ĉi-raporto estas farita de Reĝomontano en sia prefaco al la Epitomo de la Almagesto. La kompletigita verko estis dediĉita de Reĝomontano al Besariono, probable en 1463, per zorgema kaj bele prezentita kopio.
Literaturo
(365 a. K. - 300 a. K.)
Vidu ankaŭ
<Gallery> Euklid-von-Alexandria_1.jpg| Eŭklido (365 a. K. - 300 a. K.) Virgilio.png| Vergilio (70 a. K. - 19 p. K.) Juvenalcrowned.gif| Juvenalo Ptolemy_16century.jpg| Klaŭdo Ptolemeo (87-150) Albategnius.jpeg| Albateno (858-1129) Al-RaziInGerardusCremonensis1250.JPG| Gerardo de Kremono (1114-1187) Fibonacci2.jpg| Fibonacci (1175-1250) Sacrobosco_Lunar_eclipse.jpg| Johano de Sakrobosko (1195-1256) Wappen_von_Georgensgm%C3%BCnd.svg| Konrad von Megenberg (1309-1374) Calendar_after_Johannes_von_Gmunden_15th_century.jpg| Johannes von Gmunden (1380-1442) Georgius_Trapezuntius.jpg| Georgo de Trebizondo (1395-1486) Toscanelli_firenze.jpg| Paolo Toscanelli (1397-1482) Cusanus_schedel_chronicle.jpg| Nikolao Kuzano (1401-1464) Bessarion_1476.JPG| Basilius Bessarion (1403-1472) Leon_Battista_Alberti_2.jpg| Leono Baptisto Alberti (1404-1472) Pintoricchio_012.jpg| Enea Silvio Piccolomini (1405-1464) Castello_ferrara.jpg| Giovanni Bianchini (1410-1469) Hans_Burgkmair_d._%C3%84._005.jpg| Frederiko la 3-a (1415-1493) Albrecht_VI._(Miniatur_in_Gebetbuch).jpg| Alberto la 6-a (1418-1463) Nuremberg_Duererhaus_f_n.jpg| Bernhard Walther (1430-1504) Johannes_Regiomontanus.jpg| Regiomontanus (1436-1476) Ladislas_the_Posthumous_001.jpg| Ladislao la 1-a (1440-1457) Matei_Corvin_Johannes_de_Thurocz_f137.jpg| Matiaso Korvino (1443-1490) Cranach_il_vecchio,_ritratto_di_rudolph_agricola,_1532_ca.JPG| Rudolf Agricola (1443-1485) Albert_Brudzewski.jpg| Albert de Brudzewo (1445-1497) Conrad-Celtis.jpg| Konrado Seltis (1459-1508) Thomas_Linacre_2.jpg| Thomas Linacre (1460-1524) Wappen_von_Aichach.svg| Johannes Engel (1463-1512) Copernicus.jpg| Nikolao Koperniko (1473-1543) Johannes_Schoner_Astronomer_01.jpg| Johannes Schöner (1477-1547) Peter_Apian.jpg| Petrus Apianus (1495-1552) Pedro_Nunes_April_2009-1a.jpg| Petro Nuno (1502-1578) Reinerus_Frisius_Gemma,_by_Maarten_van_Heemskerck.jpg| Gemma Frisius (1508-1555) Gessner_Conrad_1516-1565.jpg| Conrad Gesner (1516-1565) Cathedrale_de_Strasbourg_-_Horloge_Astronomique.jpg| Konrado Dasypodius (1530-1600) Tycho_Brahe.JPG| Tiko Braho (1546-1601) Jost_B%C3%BCrgi_Portr%C3%A4t.jpg| Jost Bürgi (1552-1632) Justus_Sustermans_-_Portrait_of_Galileo_Galilei,_1636.jpg| Galileo Galilei (1564-1642) Johannes_Kepler_1610.jpg| Johano Keplero (1571-1630) Adam_Melchior_(1575-1622).jpg| Melchior Adam (1575-1622) Willebrord Snell.jpg| Willebrord Snellius (1580-1626) Johann Elert Bode reversed.jpg| Johann Elert Bode (1747-1826) Albin Czerny (1821-1900).png| Albin Czerny (1821-1900) </Gallery>
Interna orelo
La interna orelo estas la plej inrerna parto de la orelo de vertebruloj. Ĉe mamuloj, ĝi konsistas el osta labirinto, nome sistemo de pasejoj enhavanta la du ĉefajn funkciajn partojn:
La interna orelo troviĝas en ĉiuj vertebruloj, kun esencaj variaĵoj laŭ formo kaj funkcio. La interna orelo estas intervenata de la oka cerba nervo en ĉiuj vertebruloj.
Judea Pearl
Judea PEARL (Tel-Avivo, Mandata Palestino, 4-a de septembro 1936) estas usona israela komputikisto kaj filozofo pri siaj kontribuoj al Artefarita intelekto.
En 2002, lia filo, Daniel Pearl estis forrabita kaj murdita en Pakistano. Li ricevis la Premion Turing en 2011.
Izoamila oksalato
Izoamila oksalato aŭ C12H22O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oksalata acido kaj izoamila alkoholo. Izoamila oksalato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila oksalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila oksalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Munkena interkonsento
Munkena interkonsento estis interkonsento pri rezigno de limregionaj teritorioj de Ĉeĥoslovakio, en kiu loĝis germana minoritato, al la nazia Germanio. Ĝi estis subskribita la 29-an de septembro de 1938 en konferenco en Munkeno de reprezentantoj de registaroj de Granda Britio (Neville Chamberlain), Francio (Edouard Daladier), Germanio (Adolf Hitler) kaj Italio (Benito Mussolini). La interkonsento fariĝis rezulto de agresiva politiko de Germanio kaj brita-franca politiko helpe de cedoj. Per la fermo de la kontrakto antaŭis kampanjo kontraŭ Ĉeĥoslovakio, gvidita pro onidira subpremado de 3 milionoj da germanoj en la ĉeĥoslovaka teritorio. Tiu ĉi kampanjo estis kunigita kun vulgara premo al la ĉeĥoslovaka registaro.
La munkena interkonsento akceptita sen partopreno de Ĉeĥoslovakio estis diktato, kiu postulis la rezignon de la ĉeĥoslovakaj limregionoj en la tempo ekde la 1-a ĝis la 10-a de oktobro kaj solvon de la t.n. problemo de pola kaj hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio ĝis tri monatoj (same per la rezigno de la teritorio). Novaj ŝtatlimoj de Ĉeĥoslovakio estis garantotaj de signintoj de la munkena interkonsento. La 30-an de septembro de 1938 la ĉeĥoslovaka registaro dum prezidanteco de Edvard Beneš akceptis la munkenan diktaton. Ĉeĥoslovakio rezignis al Germanio ampleksajn teritoriojn signifaj ekonomie kaj precipe strategie, inkluzive de Petržalka, danuba antaŭpontejo ĉe Bratislavo. Tuj post tio post la antaŭa ultimato la 1-an de oktobro de 1938 Pollando aneksis teritoriojn de regionoj ĉirkaŭ Těšín, Orava kaj Spiš kaj surbaze de viena arbitracio el la 2-a de oktobro Hungario ekokupis sudan kaj orientan Slovakion kaj grandan parton de Subkarpata Rusio. Ĉeĥoslovakio tiel sume perdis 41 098 km2 de sia teritorio kaj 4 879 000 loĝantojn, el tio 1 250 000 ĉeĥoj kaj slovakoj. Ĝi same perdis 33 % da industriaj uzinoj, plimulton de minejindustrio, vitroindustrio, teksindustrio kaj paperindustrio. Ĝi estis senigita de zono de limregionaj fortikaĵoj, interrompiĝis la plej gravaj fervojlinioj. La munkena interkonsento preparis grundon por definitiva likvido de Ĉeĥoslovakio la 15-an de marto de 1939. En la jaro 1942 proklamis la munkenan interkonsenton kiel nevalida Granda Britio kaj Francio, en la jaro 1944 Italio kaj en la jaro 1973 Germanio.
Tyree Glenn
Kariero
Tyree Glenn ludis ekde 1929 en lokaj orkestroj, post tio kun Tommy Mills en Vaŝingtono 1934–36 kaj en Novjorko kun Eddie Barefield 1936/37, en la studiobando de „ĵazbarono“ Timme Rosenkrantz 1938, ĉe Benny Carter 1939/40 kaj ĉe Cab Calloway 1940–46. Glenn vizitis en 1946 Eŭropon kun la orkestro de Don Redman kaj estis post sia reveno en Usonon dungita de Duke Ellington, je kiu li restis ĝis printempo de 1951. Ekde 1952 li laboris kiel studiomuzikisto por televidaj kaj radiaj stacioj en Novjorko kaj laboris kiel liberprofesia muzikisto por diversaj svingaj kaj diksilandaj ensembloj. Per propra kvaropo li prezentis en la dua duono de la 1950-aj jaroj en Novjorko, krome ekde 1952 ĝis 1963 en ĉiutaga radiospektaklo. Ekde 1965 ĝis 1968 Glenn vojaĝis kun la ĉiustelularo All Stars de Louis Armstrong; kun Armstrong li muzikis ĝis ties morto en 1971. En siaj lastaj jaroj li denove direktis propran bandon.
Glenn enkondukis en la elingtonan orkestron la grumblego-stilon (ŭa-ŭa-efekto), konatan de Joe Tricky Sam Nanton, ludis tamen ankaŭ bonege svingo-trombonon. Foje li ankaŭ prezentis kiel vibrafonisto. Li estas aŭdebla en „Melancholy Lullaby“ de Benny Carter el 1939, „Three Horn Parlay“ de Rex Stewart el 1945, „Hy’a Sue“, „Three Cent Stomp“, „Sultry Serenade“ de Duke Ellington el 1947 kaj je sonregistraĵoj kun Don Byas, Cab Calloway, Sid Catlett, Milt Hinton, Billie Holiday, Hot Lips Page kaj Billy Taylor.
23246 Terazono
23246 Terazono estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Bretten (Alzaco)
Bretten (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Castine-en-Plaine
Castine-en-Plaine estas nova franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Granda Jubileo 2000
Granda Jubileo 2000 - celebrado de eniro de la Romkatolika Eklezio en la 3-an jarmilon, iniciatita de Johano Paŭlo la 2-a kiel jubilea jaro. La celebrado daŭris de la 24-a de decembro 1999 (Kristnaska vespermanĝo) ĝis la 6-a de januaro 2001 (Epifanio).
Meditaj etapoj de sinpreparo
En la jaroj 1996–2000 prezidanto de Landa Organiza Komitato en Pollando estis ĉefepiskopo de Gniezno Henryk Muszyński.
R4000
''Ĉi tiu artikolo estas pri procesoro. Pri la aliaj signifoj de la kombino de litero kaj nombro vidu apartigilon R kun nombro''
R4000 - nomo de unua 64-bita RISC-procesoro laŭ MIPS-arkitekturo. La procesoro estis anoncita en februaro de 1991 j kaj ĝia fabrikado estis lanĉita en marto de 1992 j. Tielmaniere R4000 aperis pli frue ol dekomence 64-bita procesoro de arkitekturo DEC Alpha.
Frekvenco de la procesoro estis 100 MHz, kio estis tre multe. Por plene ŝarĝi ĉenstablojn de funkcia bloko, havantaj tial altan frekvencon, en procesorkernon estis unuafoje enmuntitaj staploj I-cache kaj D-cache po 8 KB kaj konstrita eblo uzi eksteran staplon B-cache ĝis 1 MB. Pro uzo de internaj staploj kaj plenumo de 64-bit-aj instrukcioj, R4000 havis 1.35 mln transistorojn kaj ĝia areo estis 213 mm2, kio altigis ĝian prezon kompare kun procesoroj R2000 kaj R3000. Longeco de entjera ĉenstablo atingis 8 stadiojn (tiutempe tre longe). La procesoro estis fabrikata laŭ 800-nm teknologio kaj havis maksimuman varmoradiadon 15 W.
Saguja arbo
Saguja arbo (Aloe dichotoma, afrikaanse kokerboom) estas specio de aloo, ĝi estas indiĝena en Suda Afriko, precipe en la regiono Norda Kabo kaj en Namibio. Ĝia nomo venas el tio, ke ĝiaj branĉoj kaj arboŝeloj estas uzataj de buŝmanoj por fari sagujon por la sagoj.
La arbo povas alti ĝis 8-9 m, aĝi ĝis 300 jaroj. Ĝia unua flava floro aperas en aĝo de 20-30 jaroj (en junio, julio). La saguja arbo aperas eĉ sur ŝtonoza ebenaĵo aŭ roka deklivo, la arbo staras unuope aŭ 10-15 m unu de la alia. Ili deponas la akvon en la trunko, la arboŝelo estas malmola, brila, flavbruna. La branĉoj estas proporcie aranĝitaj, la folioj aperas sur ties pintoj. La branĉojn kaj la foliojn kovras vaksa tavolo por malhelpi la vaporadon.
Ĝia plej riĉa arbar-simila troviĝejo situas sur protektita areo ĉe Keetmanshoop, urbeto en Sud-Namibio.
Joya Sherrill
Joya SHERRILL (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1927 je Bayonne en Nov-Ĵerzejo; ekde 1946 geedziĝinta kiel Joya Sherrill Guilmenot; mortis la 28-an de junio 2010) estis usona ĵaza kantistino, aktorino kaj moderatorino. Ŝi pretertempe laboris en la Orkestro Duke Ellington.
Vivo kaj verkado
Sherrill kunlaboris en 1942 mallongan tempon kun Duke Ellington kaj fariĝis en 1944, post kiam ŝi estis verkinta tekston pri „Take the "A" Train“, por du jaroj membro de la Orkestro Duke Ellington. En la sama jaro ŝi lanĉis furoraĵon per la elingtona komponaĵo „I'm Beginning to See the Light“. Postsekve ŝi laboris kiel solisto, revenis tamen mallonge al Ellington, por realigi kun li la programon A Drum Is a Woman (1956). En 1959 ŝi entreprenis tutlandan koncertovojaĝon, antaŭ ol ŝi en la jaro 1960 transprenis rolon en la brodvejaĵo The Long Dream. En la sama jaro aperis je ŝia nomo la albumo Sugar and Spice. En 1962 ŝi vojaĝis kun Benny Goodman tra Sovetunio, pri kio ŝi raportis en la dokumenta filmo To Russia with Jazz (2011). En 1963 ŝi denove prezentis kun la elingtona orkestro. En la 1970-aj jaroj ŝi tenis la porinfanan televidserion „Time for Joya“.
Indiana vidvino
Indiana vidvino (: Indian Widow) estas pentraĵo farita de Joseph Wright of Derby, kompletigita en malfrua 1783 aŭ frua 1784 kaj unue montrita dum la ekspozicio de Joseph Wright en 1785. La pentraĵo estas nun ekspoziciata en Muzeo kaj artgalerio de Derby, Derby, Anglio.
Priskribo
Indiana vidvino estas titolo uzita de la pentristo mem, sed pli longa kaj pli eksplicita titolo ankaŭ ekzistas: Vidvino de Indiana Ĉefo prigardanta la armilojn de sia forpasinta edzo (: The Widow of an Indian Chief Watching the Arms of Her Deceased Husband). Laŭ Benedict Nicolson, vestante la figuron de la vidvino, Wright "sinturnis al tiuj eluzitaj nov-klasikaj drapiraĵoj kiuj utilis al ajna afliktita ino". Nicolson trovas ke aliaj detaloj, tamen, estas pli aŭtentikaj: "la formo de ŝia kap-bendo, la traktado de la plumoj, la plum-havaj ŝnuroj kaj tranĉilingo, kaj la bubalo-robo pentrita sur la haŭta flanko montras konon de Indiana teĥnologio de almenaŭ tiel fora okcidento kiel la superaj Grandaj Lagoj: tio pruvas ke Wright uzis aŭtentikajn rekvizitojn". La koncepto de la Nobla sovaĝulo, aplikita al denaskaj Amerikanoj, estis des pli populara en Britio en la 1780-aj jaroj kiam Amerikanoj de Eŭropa deveno povis esti konsiderataj kiel ribeluloj.
Kontraste kun la pentraĵoj de kandel-lumaj scenoj de Wright, ĉi tie la ĉefa figuro estas vidata siluetiĝanta kontraŭ la sunlumo kaj ŝtorma ĉielo.
Similaj verkoj
Gravuraĵo de tiu pentraĵo estis farita de alia artisto de Derby, John Raphael Smith, en 1785. Wright pentris similan pentraĵon bazitan sur ina animforto titolitan The Lady in Milton's Comus (La Damo en Comus de Milton) kaj tre proksiman kopion de la Indiana vidvino. The Lady in Milton's Comus troviĝas en la Walker Art Gallery en Liverpool dum la tre proksima kopio perdiĝis en fajro. Tiu pentraĵo kaj The Lady in Milton's Comus estis ekspoziciitaj dum la ekspozicio de Joseph Wright en 1785. Estas konsiderite ke tio povus esti la unua soloa art-ekspozicio en Anglio. Wright pretigis siajn planojn por la soloa ekspozicio la saman jaron kiam li rifuzis fariĝi Reĝa Akademiano.
Navajún
Navajún [nabaĤUN] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudorienta Komarko de Cervera, ene de la komarkaro Malsupra Rioĥo, en la orienta triono de la regiono laŭ vertikala divido (orient-okcidente). La loko famas pro mino de pirito kiu estas ekspluatata por ornamaj celoj.
Geografio
Navajún estas en montara areo sur la supra valo de la rivero Alhama. Navajún estas tre aparta loĝloko kiu havas komunikadon nur laŭ la regiona ŝoseo LR-390, kiu komunikas nordoriente kun Valdemadera kaj sude kun Valdeprado, en le provinco Sorio.
Historio
La plej frua mencio aperis en 1381, ĉe donacoj de Henriko la 2-a de Trastámara favore al la navara kavaliro Juan Ramírez de Arellano pro ricevita apogo en la lukto kontraŭ Pedro la 1-a de Kastilio. En 1846, Navajún aperis menciita kiel domaro apartenanta al Aguilar del Río Alhama, donita kun tiu al Ramírez de Arellano, senjoro de Kameroj, en 1381, fare de la reĝo Johano la 2-a kiel rekompenso. Ĝis 1842 la nomo estis foje literumita Navajón.
En la Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz, publikigita inter 1845 kaj 1850, oni diras, ke Navajún havis tiam 76 domojn ĉe kvar stratoj, urbodomo, prizono kaj bazlernejo, krom banlokoj; oni produktis cerealojn kaj oni bredis ŝafojn kaj iom da kaproj; krome estis ĉasado de birdoj.
En 1965 oni malkovris ĉe la loko kuŝejon de piritoj, kies produkto gravas kiel referenco de kolektismo kaj mineralogio. ​
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same ĉe Navajún, kie oni malaltiĝis el 336 ĝis nunaj 10.
Aktualo
Navajún estas inter la municipoj kun malplej da loĝantoj en la tuta Hispanio, kun Valdemadera, la toleda Illán de Vacas (6 loĝantoj en 2007) kaj samsenhoma kun Villarroya en Rioĥo kaj Jaramillo Quemado en Burgoso. Estas polmoludejo kaj domo por rura turismo.
La ekonomio estis bazata ĉefe sur la agrikulturo kaj brutobredado. Krome estas rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, kaj naturaj lokoj, la mino, iknitoj ktp.
Andor Dárday
Andor Dárday [dArdai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dárday Andor estis hungara operkantisto, arta sekretario, filma figuranto.
Andor Dárday naskiĝis la  en Tata (Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Andor Dárday devenis el juda familio. Li lernis private kantadon de Mária Budanovits kaj Árpád Palotay inter 1933-1938, poste pro la kontraŭjudaj leĝoj li ne povis aliĝi al Budapeŝta Operejo, nur depost la 2-a mondmilito. Ĝis 1951 li kantadis en la koruso, poste li estis nomumita arta sekretario ĝis la pensiuliĝo en 1976. Tiutempe li havis malgravajn rolojn sur la scenejo, krome li estis ofte figuranto en filmoj. Li havis la titolon "eterna membro de la Operejo", krome li ricevis kelkajn premiojn.
Fenetolo
Fenetolo, etil-fenil-etero, aŭ C8H10O estas organika aromata komponaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la eteroj, kie unu oksigenatomo sidas inter unu grupo fenila (C6H5-) kaj alia metila (-CH3) grupo. Ĝi estas senkolora likvaĵo stabila sub normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo.
NGC 3186-1
NGC 3186-1 (aliaj indikoj — MCG 1-26-28, ZWG 36.74, NPM1G +07.0216, PGC 29963) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
William Fox
William Fox [viliam foks] estis hungara-usona filmisto.
Li naskiĝis, kiel Vilmos FRIED judo-hungaro en Tolcsva, en la 1-a de januaro 1879. Li mortis en Novjorko, en la 8-a de majo 1952.
Post 9 monatojn de la naskiĝo la tuta familio migris al Usono kaj ili elektis anglan nomon Fox. William fondis entreprenon en 1900 en Novjorko, baldaŭ li vendis ĝin kaj li aĉetis kinejon. Ĝi estis sukcesa manovro, baldaŭe ili aĉetis ankaŭ aliajn kinejojn. Li estis la unua, kiu kune produktis kaj poste prezentis la filmojn. Liaj kunuloj ofte estis hungaroj. Li la unua disvastigis la nemutajn filmojn. Ankaŭ en Berlino kaj Parizo li havis kinejajn studiojn. Post sukcesoj li bankrotiĝis en la 1930-aj jaroj kaj li estis kondamnita. Li mortis malriĉa kaj forgesita. Firmao 20th Century Fox gardas la nomon Fox.
Bokor
Bokor estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Pásztó. La loknomo signifas: arbedo.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Pásztó troviĝas 26, Szécsény 27, Salgótarján 49, Miskolc 142, Budapeŝto 103 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1265. En 1439 Stefano Báthory ricevis la kampojn, la vilaĝo apartenis al fortikaĵo de Buják. Vilaĝservoj estas kulturdomo, interretejo, hoteleto, futbalejo, migra poŝto.
Batalo de Tabarsi
La Batalo de Tabarsi okazis de la 10-a de oktobro 1848 ĝis la 10-a de majo 1849 kaj estis sieĝado far la persaj trupoj kontraŭ babanoj konstruintaj fortikaĵon ĉe la maŭzoleo de  Sh ay kh Ṭabarsí en la persa provinco de Mazenderano (Mázindarán).
Origino de la Batalo
Julie de 1848 Mullá Ḥusayn-i-Bu sh ru'í, kiu estis la unua disĉiplo de la Báb kaj iu el la plej eminentaj babanoj, ricevis de la Báb mem instrukcion por proklami la novan Kredon kaj ankaŭ liberigi alian eminentan babanon nomitan Quddús, kiu estis enprizonigita en la urbo Sárí:
Hamuliakovo
Hamuliakovo, hungare Gutor, germane Gutern estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Bratislavo, en Distrikto Senec. La historia slovaka nomo estis Gútor, ekde 1948 la vilaĝnomo ŝanĝiĝis honore al lingvisto kaj patrioto Martin Hamuliak.
Géza Dénes
Géza Dénes [dEneŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dénes Géza estis hungara biokemiisto, kuracisto, profesoro, membro (korespondanta en 1973, ordinara en 1985) de Hungara Scienca Akademio.
Hamuliakovo
Situo
Hamuliakovo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Danubo, kontraŭe finiĝas Bratislavo kaj komenciĝas Hungario. La ĉefurbo troviĝas 18 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1244, tiam apartenanta al familio "Gutori". La vilaĝo ofte suferis de inundoj. En 1910 loĝis en Gutor 603 homoj, (592 hungaroj, 10 germanoj, unusola slovako). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Somorja, poste al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Hamuliakovo 945 homoj, (525 hungaroj, 401 slovakoj, po 2 ĉeĥoj, germanoj kaj ukrainoj).
Géza Dénes
Géza Dénes naskiĝis la  1925 en Orosháza. Li mortis la 2009 en Budapeŝto.
Hamuliakovo
Famuloj
En la iama Gutor naskiĝis kuracisto Róbert Czilchert.
Géza Dénes
Biografio
Géza Dénes abiturientis en Aszód en 1944, poste li lernis en universitato en Budapeŝto. Li iĝis kuracisto en 1954, poste li restis samloke por instrui. En la studjaro 1961 li esploris en Harvard, en la studjaro 1969 li instruis en Montano. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1961, li doktoriĝis en 1970 antaŭ la akademio. Inter 1970-1979 li laboris en biologia instituto en Szeged. Li edziĝis dufoje. Li okupiĝis precipe pri enzimoj kaj Aminoacidoj. Li ricevis premion en 1967.
Batalo de Tabarsi
Origino de la Batalo
"'Mullá Ḥusayn estis ankoraŭ en Ma sh had, kiam alvenis sendito portanta al li la turbanon de Báb kaj sciiganta la novaĵon, ke nova nomo, Siyyid `Alí, estis donita al li de lia Majstro. 'Ornamu vian kapon,' estis la komuniko, 'per Mia verda turbano, emblemo de Mia deveno, kaj, kun la Nigra Standardo flirtanta antaŭ vi, rapidu al la Jazíriy-i- Kh aḍrá’ (laŭlitere 'verdanta insulo'), kaj helpu Mian amatan Quddús-on.' Tuj kiam tiu komuniko atingis lin, Mullá Ḥusayn leviĝis por plenumi la deziron de sia Majstro. Foririnte el Ma sh had al loko, kiu troviĝas je distanco de farsango (t.e. 5-6 km) de la urbo, li altentenis la Nigran Standardon, metis la turbanon de Báb sur la kapon, kaj signodonis por ilia marŝado al la Jazíriy-i- Kh aḍrá’ . Liaj kunuloj, kiuj nombris ducent du, entuziasme sekvis lin. Tiu memorinda tago estis la deknaŭa de  Sh a’bán, en la jaro 1264 p.H. (21-a de julio 1848). Kie ajn ili restis, en ĉiu vilaĝo kaj vilaĝeto, kiun ili trapasis, Mullá Ḥusayn kaj liaj kundisĉiploj sentime proklamis la revelacion de la Nova Tago, invitis la loĝantojn akcepti ĝian veron, kaj elektis el tiuj, kiuj respondis al ilia alvoko, kelkajn, kiujn ili invitis kuniĝi kun ili dum la vojaĝo.'" La babanoj ekmarŝadis al Sárí flirtigante la "nigran standardon" sed survoje estis atakitaj apud la maŭzoleo de  Sh ay kh Aḥmad-ibn-i-Abí-Ṭálib-i-Ṭabarsí, kiu situas ĉirkaŭ 14 mejlojn sud-oriente de la urbo Bárfurú sh .
Por pli efike sin defendi ili decidis konstrui tie provizoran fortikaĵon, kiun tuj sieĝadis la registaraj trupoj.
Estas diversaj raportoj pri la kaŭzo de tiu batalo: iuj priskribas ĝin kiel nur pravan sindefendon, dum aliaj kiel provon starigi baban ŝtaton…
Tamen, certas ke la "Standardo Nigra" kaj la "Verdanta Insulo" (Jazíriy-i- Kh aḍrá’ ) aludas al islamaj profetaĵoj pri la alveno de la Promesito (Mihdi aŭ Qá'im) de Islamo.
"'La enkarcerigo de Quddús en la hejmo de Mírzá Muḥammad-Taqí, la plej eminenta Mujtahid de Sárí, kies parenco li estis, daŭris kvin kaj naŭdek tagojn. Kvankam li estis malliberigita, tamen Quddús estis traktata kun ega respekto, kaj oni permesis al li akcepti preskaŭ ĉiujn kunulojn, kiuj ĉeestis la kunvenon de Bada sh t. Tamen, li permesis neniun resti en Sárí. Kiu ajn vizitis lin estis instigita en plej urĝaj vortoj varbiĝi sub la Nigran Standardon suprenlevitan de Mullá Ḥusayn. Estis la sama standardo, pri kiu Mohamedo, la Profeto de Dio, tiel parolis: 'Se viaj okuloj vidos la Nigrajn Standardojn elvenantajn el Kh urásán, rapidu al ili, eĉ se vi devos rampi sur la neĝo, ĉar ili proklamas la alvenon de la promesita Mihdí, la Reprezentanto de Dio.' Tiu standardo estis malfaldita ĉe ordono de Báb, en la nomo de Quddús, kaj per la manoj de Mullá Ḥusayn. Ĝi estis altentenata la tutan vojon de la urbo Ma sh had ĝis la sanktejo de  Sh ay kh Ṭabarsí. Dum dekunu monatoj, de la komenco de Sh a’bán, en la jaro 1264 p.H. (julio 1848), ĝis la fino de Jamádíy’ th - Th ání, en la jaro 1265 p.H. (aprilo-majo 1849), tiu surtera emblemo de netera regado flirtis senĉese super la kapoj de tiu malgranda kaj brava anaro, alvokante la popolamason, kiu rigardadis ĝin, malkonfesi la mondon kaj alpreni la Aferon de Dio.'"
Dum la Batalo
pentraĵo de la bahaa artisto Ivan Lloyd pri la batalo de Tabarsi
(11093) 1994 HD
(11093) 1994 HD estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Batalo de Tabarsi
Dum la Batalo
Dum la lasta monato de la sieĝo manĝaĵoj kaj trinkaĵoj mankis al la babanoj, kiuj transvivis nutrante sin per ŝuledo, boligitaj herboj kaj disfrakasitaj ostoj. La batalo fariĝis granda embaraso por la Persaj Aŭtoritatoj, kaj estis ĉesigita de la princo Mihdí-Qulí Mírzá, kiu sendis al Quddús kopion de la Korano kun jena mesaĝo skribita sur la paĝo de la unua Surao:
28078 Mauricehilleman
28078 Mauricehilleman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Batalo de Tabarsi
Dum la Batalo
La babanoj fidis tiun sanktan promeson kaj kapitulacis…
Post la Batalo
Elirinte el la fortikaĵo la babanoj estis malarmigitaj kaj kunigitaj sub tendo, kaj kelkaj el ili estis forsenditaj kiel prizonuloj.
Fine la militistaro pafis al la babanoj kaj mortigis ilin ĉiujn.
Oni raportas, ke 8 el la 18 Literoj de la Vivanto estis mortigitaj dum tiu batalo:
La kondiĉoj de lia morto estis tiaj, ke la Báb enprizonigita en  Ch ihríq, ĉesis skribadon kaj diktadon pro aflikto por sesmonata periodo. Post tiu tragika evento li verkis epistolon titolitan Lawḥ-i-Vasaya , kiu verŝajne estas konsiderebla kiel lia testamento kaj en kiu li enoficigis post sia morto sian disĉiplon Mírzá Yaḥyá Núrí (1831-1912 Ṣubḥ-i-Azal: Mateno de Eterneco) kiel nominalan estron de la baba komunumo.
Ĉirkaŭ du jarojn post la batalo ĉe la fortikaĵo de  Sh ay kh Ṭabarsí, la sieĝinta generalo  'Abbás-Qulí Kh án, priskribante al la princo la batalon, komparis ĝin kun la batalo de Karbilá kaj sin kun  Sh imr ibn Dh il-Jaw sh an, kiu ordonis la mortigon de la Imamo Ḥusayn.
Inzago
Inzago estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Pozzo d'Adda, Masate, Gessate, Cassano d'Adda, Bellinzago Lombardo kaj Pozzuolo Martesana.
Esperantista Junularo
Pli malfrue, minimume en 1933, Teja eldonis la gazeton Junan Esperantiston (kiu ankaŭ estis la nomo de alia, pli frua gazeto).
Keetmanshoop
("La espero de Keetman" en la Afrikansa) estas urbo en sudorienta parto de Namibio, 460 km sude de la ĉefurbo, Windhoek. Ĝi havas la loĝantaron de ĉ. 15.000 (2004).
Keetmanshoopo estis fondita en 1866 kiel german luterana misia stacio. La misiistoj laboris en la nama-grupo de la kojoj (Khoekhoe). Oni establis tie en 1894 germanan garnizonon.
La komunomo estas nomumita laŭ Johann Keetman, iama misiomeceno. La urbo vivtenas sin per komercado de feloj de karakul-ŝafoj, ledo kaj prilaboritaj nutraĵoj.
Proksime al la urbo troviĝas plej abunda troviĝejo de saguja arbo.
Limanu
Limanu estas komunumo en la distrikto Constanța, la sudorienta Rumanio. Al ĝi apartenas administre la komunumoj: 2 Mai, Hagieni kaj Vama Veche. Ĝi situas 2 km de la Nigra maro, en proksimo de la bulgara-rumana landlimo. Ĝin fondis en 1863 turkaj kaj tataraj setlintoj, ĝia turka nomo estis Karaçuklu, rumana Caracicula.
Ĝi estas turisme frekventata loko pro la proksimeco al la maro, grava vidindaĵo estas ankaŭ la 3,64 km longa Limanu-groto.
Alsótold
Alsótold [alŝOtold] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Pásztó. En la loknomo alsó signifas: suba.
Situo
Alsótold situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Pásztó troviĝas 10, Szécsény 19, Salgótarján 27 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1265. Baldaŭe 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: suba kaj supra Told. post la mezepoko pro la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo senhomiĝis. Vilaĝservoj estas kuracejo, poŝto, restoracio.
En Alsótold migra poŝto servas.
Hartmanice
Hartmanice (Hartmanitz) estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la urbo devenas el la jaro 1219.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj en la unuopaj domaroj de Hartmanice
Argusfazano
La Argusfazano, Argusianus argus, estas granda membro de la fazanoj de la familio de Kokoformaj birdoj nome Fazanedoj.
Aspekto
Ĝi estas brunpluma fazano kun malgrandaj bluaj kapo kaj kolo, ruĝeca supra brusto, nigrecaj harecaj plumoj en krono kaj nuko, kaj ruĝaj kruroj. La masklo estas inter la plej grandaj el ĉiuj fazanoj, ĝis 200 cm longa. Li havas tre longajn vostoplumojn. La plej rimarkindaj karakteroj de la masklo estas ties grandaj, larĝaj kaj ege longaj duarangaj flugilplumoj ornamataj per ocelli.
La ino estas pli malgranda kaj pli senkolora ol la masklo, kun pli mallongaj vostoj kaj malpli ocelli. Junaj maskloj akiras plenkreskan plumaron en sia tria jaro.
Disvastiĝo kaj kutimaro
Tiu orientalisa specio distribuiĝas en la pluvarbaroj de Borneo, Sumatro kaj Malaja Duoninsulo en sudorienta Azio. Ili manĝas sur la arbara grundo frumatene kaj vespere. Kiel kutime ĉe Kokoformaj, la Argusfazano ne havas oleoglandoj kaj la ino demetas nur du ovojn.
Kvankam la Argusfazano ne estas kolora kiel ĉe aliaj fazanoj, ties memmontrado certe rangas inter la plej rimarkindaj. La masklo klarigas malferman lokon en la arbaro kaj preparas dancejon. Li anonciĝas per laŭtaj alvokoj por allogi inojn, tiam li dancas antaŭ ŝi havante siajn flugilojn malfermajn kiel du enormaj ventumiloj, montrante centojn de "okulmakulojn" dum ties realaj okuloj kaŝiĝas sub li, dum rigardas ŝin.
Spite memmontradon similan al tiuj de poligamiaj birdoj kaj kvankam la Argusfazano estas supozeble poligamia en naturo, ĝi estas fakte monogama.
Aliaj
La scienca nomo de la Argusfazano estis farata de Carolus Linnaeus kiel referenco al multokuleca bildo de ties flugiloj. Arguso estis centokula giganto laŭ la Greka mitologio.
Pro pliiĝanta habitatoperdo kaj ĉasado en kelkaj areoj, la Argusfazano estis pritaksata kiel Preskaŭ Minacata en la IUCN Ruĝa Listo. Ĝi estas listita en la Apendico II de CITES.
Laval-Morency
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Merenschwand
Merenschwand estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2480 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008, kiu nombro kreskis al 3349 ĝis la 31-a de decembro 2012
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,51 km², de kiuj 12,9% estas kovritaj de arbaro, 67,0% servas por agrikulturo kaj 11,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Merenschwand limas en nordo al Aristau, en oriento aliflanke de la rivero Reuss al Ottenbach ZH (Kantono Zuriko) kaj Obfelden (Kantono Zuriko), en sudoriento al Hünenberg (Kantono Zugo), kaj en sudo al Mühlau, en sudsudokcidento al Beinwil (Freiamt), en sudokcidento al Geltwil, kaj en okcidento al Muri.
Trafiko
Tra Merenschwand pasas la kantona ĉefvojon-ro 296 de Bremgarten al Sins. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Muri al Affoltern ĉe Albis.
Historio
La unua dokumenta mencio de Merenschwand datiĝas el la jaro 1189 kiel Meriswanden.
En mezepoko en Merenschwand regis la Senjoroj de Homberg, kiuj vendis la vilaĝon en la jaro 1293 al la Senjoroj de Hünenberg. Post la Batalo de Sempach la ĉefa potenco en la regiono fariĝis la urbo Lucerno. La civitanoj de Merenschwand aĉetis sian liberecon de la Senjoroj de Hühnenberg en la jaro 1394 kaj submetis sin libervole al la regado de Lucerno akirante tiel diversajn privilegiojn kiel propra voktejo interne de la Lucerna urboŝtato. Kiam la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion en la jaro 1415 Merenschwand fariĝis Lucerna eksklave oriente de la Liberaj distriktoj.
En marto 1798 la francaj trupoj liberigis Argovion kaj kreis la Helvetan Respublikon. La voktejo Merenschwand nun estis eksklavo de la distrikto Hochdorf de Kantono Lucerno. En oktbro 1802 la komunumo Merenschwand aliĝis al Kantono Zugo, sed en 1803 Napoleono dekretis, ke Merenschwand fariĝos parto de la distrikto Muri de Kantono Argovio.
La katolika loĝantaro de la Libera Distrikto sentis sin komence de la 19-a jarcento subpremita fare de la protestante dominita argovia registaro. Petskriboj kun postuloj pri malpli altaj impostoj restis sen sekvo, tiel ke en la jaro 1830 la membro de la granda konsilio kaj gastejestro de la restoracio Schwanen, Johann Heinrich Fischer, alvokis al la Liberdistrikta Atako. Ek de Merenschwand la 6-an de decembro 1830 6000 armigitaj liberdistriktanoj marŝis al Araŭo kaj faligis la registaron. La nove verkita konstitucio tamen ne estis en la senco de la konservemaj liberdistriktanoj, ĉar la liberalaj fortoj el la protestantaj kantnonpartoj sukcesis akceptigi siajn postulojn.
Kun efiko de la 1-a de januaro 2012 la iama komunumo Benzenschwil, kiu ĝis 1813 jam apartenis al la komunumo, estis reintegrita al Merenschwand.
(69566) 1998 BX
(69566) 1998 BX estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ĝia tre discentra orbito iome proksimiĝas tiun de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,50337 astronomia unuo, tie estas 75,303 milionoj da km ; pro tio oni rigardas ĝin kiel. Tamen, ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo.
NGC 3186-2
NGC 3186-2 (alia indiko — PGC 1310913) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Muzeo de Vjetnamaj Virinoj
La Muzeo de Vjetnamaj Virinoj  situas en Hanojo, en strato Ly Thuong Kiet, proksime de la centra Hoan-Kiem-Lago kaj la malnova kvartalo. Tio estas la plej malnova strato en la ĉefurbo, kun multaj franc-stilaj konstruaĵoj, eksterlandaj ambasadejoj, hoteloj kaj registaraj oficejoj. La muzeo malfermiĝis al la publiko en 1995 kaj estis renovigita inter 2006 kaj 2010. Tiu muzeo estas dediĉita al la vjetnamaj virinoj. Pli ol 1000 materialoj, fotoj kaj objektoj elmontritaj en la daŭra ekspozicio montras la rolon, kiun la vjetnamaj virinoj ludis en la historio kaj nuntempe en artoj kaj en la familia vivo. La muzeo ankaŭ organizas temajn ekspoziciojn por montri ŝanĝojn kaj evoluon de la nuntempa socio.
Historio
Muzeo de Vjetnamaj Virinoj estis establita en 1987 kaj prizorgata fare de Unio de Vjetnamaj Virinoj. La konstruado de la muzeo komenciĝis sur ekzistanta konstruaĵo en 1991 laŭ la planoj de arkitekto Tran Xuan Diem kaj ĝi estis malfermita al la publiko en 1995. La ekspozicio prezentas multajn objektojn kaj materialojn de la riĉa kolekto (proksimume 28 000 objektoj kaj materialoj) kolektita fare de la muzeo kaj de Unio de Vjetnamaj Virinoj ekde la 1970-aj jaroj. Tiuj artefaktoj estas rilataj al la rolo de virinoj en familia vivo kaj historio.
Celante modernigon, la Muzeo de Vjetnamaj Virinoj estis fermita inter 2006 kaj 2010. La vjetnama registaro, la Unio de Vjetnamaj Virinoj kaj la Ford-Fondaĵo financis la renovigadon. La Muzeo de Vjetnamaj Virinoj ree malfermiĝis al la  publiko en 2010 kun nuntempa arkitekturo kaj modernaj komfortaĵoj, kaj nova daŭra ekspozicio estis organizita laŭ tri temoj: Virinoj en Familio, Virinoj en Historio kaj Virina Modo. En la sama tempo, la muzeo moviĝis de kultura kaj historia muzeo al sekseca muzeo kun sia riĉa identeco, disponigante multe da informoj pri kulturaj tradicioj kaj temoj de socia kaj nuntempa vivo.
Prezento de la muzeo
La ĉefa konstruaĵo de la muzeo estas dividita en 4 lokoj: daŭra ekspozicio, speciala ekspozicio, eltrovaĵo-angulo kaj la muzeo-butiko. Provizoraj ekspozicioj ankaŭ estas organizitaj en proksima areo de la ĉefa konstruaĵo. La vizitanto ankaŭ povas trovi sukeraĵejon.
Kolektoj
La muzeo de vjetnamaj virinoj kolektis proksimume 28 000 materialojn kaj objektojn rilataj al vjetnamaj virinoj. Ili estas klasifikitaj en specialajn kolektojn kiel ekzemple teksaĵoj, metaloj, ligno, papero, ceramiko, ledo, korno, tero, vitro... Ĉiuj objektoj estis kolektitaj fare de la muzeo kaj Unio de Vjetnamaj Virinoj ekde la 1970-aj jaroj tra la tuta lando. Ĉiu el tiuj objektoj apartenis al virinoj kies identecoj estas konataj. Ili diras sian rakonton aŭ spegulas historian epizodon, kiu donas al la muzeo grandan emocian resonancon.
Daŭraj ekspozicioj
La daŭra ekspozicio renovigita inter 2006 kaj 2010 situas sur la dua, la tria, kaj la kvara etaĝoj de la muzeo kaj prezentas tri temojn ligitajn al vjetnamaj virinoj. Ĝi montras proksimume 1000 materialojn, objektojn, kaj fotojn. La unua temo "Virinoj en Familio", situanta sur la dua etaĝo, rakontas la aferojn de vjetnamaj virinoj tra ritoj kaj kutimoj en nuptoj, akuŝo kaj familia vivo. "Virinoj en Historio", lokita sur la tria etaĝo, prezentas historiajn kaj nuntempajn figurojn kaj rememoras memorojn de la milita tempo. La lasta temo - "Virinmodo", situanta sur la 4-a etaĝo, montras la produktojn plenajn de nacia kultura identeco kreitajn fare de vjetnamaj virinoj de malsamaj etnoj de la lando kun ilia kreaĵo kaj lerteco.
Virinoj en familio
Tiu unua temo montras "rondiran vivon" de vjetnamaj virinoj kiel virino, edzino kaj patrino, en malsamaj etnoj, kiuj konsistigas la vjetnaman nacion. La unua parto de la ekspozicio enfokusigas la rolon kaj pozicion de virinoj en ilia familio dum la geedziĝaj ritoj en patroliniaj kaj patrinliniaj socioj. Pluraj objektoj, kiel ekzemple la bela kesto por engaĝiĝo, aŭ la kostumoj de novedzino, ilustras la ritojn. Poste la ekspozicio prezentas la temon de la naskiĝo: la ritoj ligitaj al la deziro al infanoj, la praktiko ĉirkaŭ la gravedeco, la naskiĝo, kaj la prizorgo de la novaj patrinoj kaj novnaskitoj. Finfine vi malkovras la rolon kaj la taskojn de la virinoj en la ĉiutaga vivo: kultivado, fiŝkaptado kaj furaĝ-kolektado, kuirado de manĝoj, ceramiko, kudrado kaj teksado, kaj kreskigo de infanoj.
Virinoj en historio
La ekspoziciaĵoj de tiu sekcio ne nur ekzamenas la rolon kaj partoprenon de vjetnamaj virinoj dum rezistmilitoj kontraŭ malamikoj, sed ankaŭ pritemas malsamajn aspektojn de la ĉiutaga vivo de vjetnamaj virinoj dum la militoj. Objektoj en la ekspoziciaĵo brile elmontras la rakontojn, kontribuojn, glorajn atingojn kaj oferon de vjetnamaj virinoj. Vi malkovras gravajn okazaĵojn kaj gravajn heroinojn de la vjetnama historio tra personaj objektoj kiel ekzemple ringo, pajla ĉapelo aŭ foto. Mallongaj filmoj enkondukas kiel virinoj en nuntempa vivo asertas sian personecon kun energio, pasio, kapablo kaj spirito bazita sur tradiciaj valoroj.
Virinmodo
Tiu sekcio ofertas diversigitan modon kaj kostumarton uzantan tradiciajn teknikojn de multaj el la malsamaj 54 etnoj ekzistantaj en Vjetnamio: ekzemple brodaĵoj de la Hmong kaj Thai, batiko tekniko uzita fare de la Hmong. Ĝi ankaŭ prezentas la belecon de tiuj etnaj virinoj per la uzado de juveloj, betelo kaj arekoj, per tradicia rito. Oni povas malkovri en tiu sekcio ankaŭ modernajn robojn dezajnitajn fare de nuntempaj vjetnamaj stilistoj.
Specialaj ekspozicioj
Muzeo de Vjetnamaj Virinoj aranĝas temajn ekspoziciojn kun nova aliro de sociala antropologio, reflektante la evoluon kaj ŝanĝojn de nuntempa socio tra projektoj celantaj multajn malsamajn grupojn, precipe atenceblaj virinoj kaj malfavorataj infanoj. Sube estas selektado de ekspozicioj okazintaj en 2013 kaj 2014: