cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Riverbuŝo de Onubo
Ĉe ĝiaj bordoj troviĝas la urbo de Huelva, la Monaĥejo de La Rábida de Palos de la Frontera, Punta Umbría, la Haveno de Onubo kaj la Kemia Poluso. Ene de la media naturo estas gravaj la malgrandaj insuloj de Enmedio, Saltés, de la Azeno, Bacuta, de la Leporo (katalogitaj de la Junta de Andalucía kiel Integraj Rezervoj) kiu laŭigas la Naturan Lokon de Marmarĉoj de Odiel kaj la diversaj bordoj de la zono. De arkeologia graveco estis la trovo komence de la 1920-aj jaroj en ties akvoj de la nomita "Deponejo de la Estuaro de Huelva" datita en la 1.000 a.K. de diversaj objektoj datitaj en la bronzepoko aŭ tiu de la 1970-aj jaroj de figuretoj reprezentantaj la diaĵoj siriaj nome Reŝefo kaj Anatho.
Pro la fraĝila situacio pro drasta media poluado fare de la entreprenoj de la Kemia Entreprenarejo diversaj asocioj petas la forigon de tiuj entreprenoj kaj la rekuperadon de la ría.
É
É, é (e kun dekstra korno) estas litero de la ĉeĥa, hungara, islanda, kaŝuba, luksemburga kaj slovaka alfabetoj. En la angla, dana, franca, galega, hispana, irlanda, itala, kataluna, norvega, okcitana, portugala, sveda kaj vjetnama alfabetoj la litero estas uzata kiel variaĵo de la litero e. En la angla lingvo ĝi povas esti uzata en pruntoj (ekzemple el la franca) kaj latinigoj (ekzemple  el la japana). Krome la litero estas uzata en la navaha kaj nederlanda alfabetoj.
Ĉeĥa kaj slovaka
É estas kvina litero de la ĉeĥa kaj slovaka alfabetoj, esprimas la sonon.
Ĉina
En la pinjino é estas uzata por esprimi duan tonon.
Dana, norvega kaj sveda
En la dana, norvega kaj sveda lingvoj la litero é estas ofte uzata por distingi homonimojn en skribita teksto. Ekzemple en la dana: (unu) kaj  (nedifina artikolo), en la norvega  (ursujo) kaj  (ideo), en la sveda  (armeo) kaj  (kompatinda).
Kataluna
En la kataluna lingvo é esprimas fermitan akcentitan sonon en tiuj kazoj, kiam sen la supersigno la akcento estus al alia silabo. Foje la litero estas uzata ankaŭ por distingi sencon; ekzemple estas triapersona singulara formo de la verbo «esti», kaj  estas triapersona refleksiva pronomo.
Ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario
La ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario estis industria akcidento en okcidenta Hungario, kiu komenciĝis la 4-an de oktobro 2010, je la 12:25, kiam ruĝa ŝlimo trarompis la rezervujan digon kaj inundis la pli sube situantajn lokojn apud rojo Torna, nome Kolontár, Devecser, Somlóvásárhely, Tüskevár, Apácatorna kaj Kisberzseny.
La evento
La ruĝ-ŝlima rezervujo estis deponejo de la aluminia produkta firmao MAL AG (Magyar Aluminium), kies centro estas en la proksima urbo Ajka.
La ruĝa ŝlimo trarompis la digon ĉe vilaĝo Kolontár. La vilaĝon inundis 700.000 kubmetroj da ruĝa ŝlimo, kemiaĵo kun malpezaj metaloj kaj natrona lesivo (pH 12). En la vilaĝo Kolontár la ŝlimo inundis kelkloke en alto de 2 metroj ene de sekundoj la domojn kaj la vojojn. Mortis 8 homoj en la fluo, 123 personoj vundiĝis ĉefe pro la lesiva likvaĵo, oni evakuis 400 homojn.
La inundo trafis ĉ. 40 kvadratajn kilometrojn, detruis ĉiun vivaĵon en la rojo Tarna kaj plufluis en rivereton Marcal ene de kelkaj horoj. La rivereto Marcal ĉe Karakó alfluas riveron Rába, kiu ĉe Győr alfluas Danubo-n.
La produktado en la aluminia fabriko estis tuj ĉesigita, oni arestis la direktoron de la firmao la 11-an de oktobro. Simile la registaro asertis, ke ĝi transprenos la regadon de la entrepreno, almenaŭ provizore. Krome oni anoncis ke estas danĝero pri rompo de dua digo kaj sekva dua inundo de ruĝa ŝlimo por kio jam oni faris la provizorajn taskojn devojigi la okazontan inundon al la jam inunditaj areoj.
Agado kontraŭ la ekologia katastrofo
La ĉefa tasko estas la neŭtraligo de la lesivo, oni provas maldensigi la ŝlimon, tie la firmao BorsodChem certigis 150.000 litrojn da salacido. Oni ŝutis en la unuaj tagoj plue 1.000 tunojn da gipso en rivereton Marcal.
15-a jarcento
La 15-a jarcento (XV-a jarcento) komenciĝis la kaj finiĝis la.
Kokina ovo
La kokina ovo estas produkto de la kokino por krei idaron. Homoj uzas ĝin kiel nutraĵon.
Ovo de kokino kiu ne vivas en kaĝo nomiĝas gratkokina ovo
Ovokreado
La tuta procezo de ovokreado daŭras ĉirkaŭ 24 horojn. Tial kokino ne povas eligi ovon pli ol unufoje tage. La ovoeligpovon de kokinoj oni kalkulas kiel nombro de ovoj (dum unu tago) por 100 kokinoj kaj esprimita kiel parto de 1. Legpovo de 0,9 signifas do 90 ovoj por 100 kokinoj kaj ne 90 ovoj por unu kokino dum 100 tagoj.
Pri la koloro de kokinaj ovoj
La koloro de la kalkŝelo de kokina ovo havas genan kaŭzon. Purrasaj kokinoj kun blankaj orelloboj eligas plej ofte blankajn ovojn, tiuj kun ruĝaj orelloboj plej ofte brunŝelajn. Elstaraj estas Araŭkan-kokinoj, kies orelloboj estas multkoloraj, kiuj ĉiam eligas verd-bluajn ovojn. Ne ekzistas ligo inter la koloro de la plumaro kaj de la ovoj. Se la kokinoj ne estas purrasaj, ne eblas antaŭscii la koloron de la ovoj. Ĉiuj kombinoj eblas.
La koloro de la ovoflavo dependas de la nutraĵo. Maizo kaj verdaĵoj igas la ovoflavon helflava, papriko kaj krustuloj igas ĝin pli ruĝa. Sed oni povas ankaŭ ruĝigi la ovoflavon per aldono de - multe malplikostaj - sintezaj farboj. Ekologiaj produktejoj produktas ĉefe flavajn ovoflavojn pro kostkialoj. Dum en Eŭropo ruĝaj ovoflavoj estas konsiderataj sanaj, en Usono, pro la samaj kialoj, konsumantoj petas palajn aŭ helflavajn ovoflavojn.
Eksteraj ligiloj
En la germana: En la angla:
Notario
En la plej multaj kontinenteŭropaj ŝtatoj troveblas la notaria profesio kun latinida karaktero, t.s. ke notarioj estas sendependaj, senpartiaj konsilantoj kiuj estas instalitaj en siajn postenojn de la ŝtato, kiel publika ofico. La latinida notariado, kies origino estas la romia leĝo, tradicie troveblas en germanio, belgio, francio, grekio, italio, luksemburgio, nederlando, aŭstrio, partoj de svisio kaj hispanio. Krome en la meza kaj orienta eŭropo, ankaŭ la ŝtatoj de albanio, estonio, kroatio, litovio, latvio, makedonio, moldavio, pollando, rumanio, rusio, slovakio, slovenio, ĉeĥio kaj hungario adaptis la latinidan notariadon. Ankaŭ ekstere de eŭropo la latinida notariado estas disvastiĝinta.
Budho Kaŭndinjo
La budho Kaŭndinjo naskiĝis en Rammavati, lia patro estis Sunanda kaj lia patrino estis Sujata. Li apartenis al la gotro Kaŭndinjo. Laŭlegende li vivis mil jarojn kiel laiko en Ruci, Suruci kaj Subha. Lia edzino estis Rudidevi kaj lia filo estis Vijitasena. Laŭlegende li forpasis kiam li estis cent mil jarojn aĝa en Canarama, kie estas stupao sur liaj relikvoj, kiuj ne estis disigitaj.
Li elhejmiĝis kaj en dek monatojn, ĝuste antaŭ atingi budhecon, li akceptis kiribaton kiel manĝaĵon de de Yasodhara, filino de la komercisto Saundana, kaj greson kiel sidkusenon de Ajivaka Sundana. Lia arbo de bodio estis arbo Salakalyani, kaj lia unua diskurso estis farita al dek grupoj de bikŝuoj en Devavana proksime al Amaravati. Li havis tri grupojn da disĉiploj, unu direktita de Subhadda, alia de Vijitasena kaj alia de Udena.
Liaj ĉefaj disĉiploj estis Bhadda kaj Subhadda el la bikŝuoj kaj Tissa kaj Upatissa el la bikŝuinoj. Anurudda estis lia helpanto. Liaj ĉefaj patronoj estis Sona kaj Upasona el la viroj kaj Nanda kaj Sirima el la virinoj.
Iredentismo
La vorto devenas de la itala esprimo "terre irredente" = "landoj (ankoraŭ) ne savitaj" (la vortradiko uzata por "savi" estas tiu uzata por religia "savo", "liberigo" aŭ "elaĉeto"). Post la ŝtata ekesto de Italio en 1861 formiĝis iredentisma movado, kiu celis aneksi teritoriojn kun (parte) itallingva loĝantaro.
Male al la difino de Ernest Gellner de naciismo, kiu baziĝas sur interkovro inter nacio kaj teritorio, iredentisma naciismo baziĝas sur la komuna historia memoro de la "patrujo", kaj tial ne estas nepre limigita al la tero sur kiu la nacio nuntempe situas.
Venĝismo, aŭ revenĝismo, estas termino uzita ekde la 1870-aj jaroj por priskribi politikan manifeston de deziro por reverti teritoriajn perdojn suferitajn, ĉu reale ĉu supozite, fare de lando aŭ regiono, plej ofte post milito, kaj kiuj aplikiĝas partikulare al la franca sento antaŭ la perdo de Alzaco kaj Loreno post la malvenko suferita antaŭ Germanio en la Francia-Prusia Milito de 1871; sed ankaŭ al la germana venĝema spirito pro la klaŭzoj de la Traktato de Versajlo, kiuj finfine rezultos en la naziismo kaj la Dua Mondmilito.
Linard
Linard estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 166 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Ĝi situas sude de Aigurande, apud la rivereto Petite Creuse.
Geografio
Linard etendiĝas sur 12,6 km², kaj havis 166 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 16 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Linard situas je alteco de 378 metroj.
Administrado
Linard apartenas al la kantono de Bonnat, kies ĉefurbo estas Bonnat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
777 Gutemberga
777 Gutemberga estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Franz Kaiser elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras Johannes Gutenberg, kiu enkondukis en Eŭropon la presarton per unuopaj prestipoj.
Cozzo (apartigilo)
Cozzo estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Coinsins
Coinsins estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 394 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Coinsins situas sur teraso sude de la Ĵurasa Montaro norde de la valo de la rivero Promenthouse. En arbaro en nordo de la komunumo situas la lageto Baigne aux Chevaux kaj la marĉo Grand Marais. Coinsins situas proksimume 3 kilometrojn nordnordoriente de la distriktĉefurbo Nyon. La komunumo konsistas el la vilaĝo Coinsins, la setlejo La Tourbière, kaj diversaj izolitaj bienoj. En sudo de la komunumo ĉirkaŭ la kastelo etendiĝas vastaj vitejoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,91 km², de kiuj 12,2% estas kovritaj de arbaro, 72,1% servas por agrikulturo kaj 13,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Coinsins limas en nordo al Genolier, en oriento al Vich, en sudoriento al Prangins, en sudo al Duillier, kaj en okcidento al Givrins.
Trafiko
Laŭlonge de la sudorienta komunumolimo de Coinsins pasas la kantona ĉefvojo n-ro 124 de Aubonne al Nyon. La vilaĝocentro mem situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ĝi kondukas konekta vojo de Vich al Trélex. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1, kiu pasas en sudo tra la komunuma teritorio, siuas proksimume 3 kilometrojn sudokcidente de la komunumo apud Nyon. Pere de la poŝtaŭtolinio de Nyon al Gimel la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Coinsins datiĝas el la jaro 1212 kiel Quinsins. Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj fajrejoj el la bronzepoko, vialo kaj vitraĵoj el la romia epoko kaj tomboj el la frua mezepoko. Dum mezepoko Coinsins apartenis al la nobela familio de Coinsins, kiu havis feŭdan rilaton de la Kunsenjoroj de Aubonne. La bieno Momorey ek de 1219 apartenis al la kartezia Monaĥjeo Oujon. La komunumo apartenis sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Voktejo Nyon kaj ek de tiam al la samnoma distrikto.
Alta modernismo
Alta modernismo (konata ankaŭ kiel "alta moderneco") estas formo de moderneco, karakterizita per firma fido en scienco kaj teknologio kiel rimedoj por reordigi la socian kaj naturan mondon. La movado de alta modernismo estis partikulare elstara dum la epoko de la Malvarma Milito, speciale en la finaj 1950-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj.
Fidio
Fidias, en antikva greka Φειδίας / Feidias, en Esperanto Fidio aŭ Fidiaso (Ateno, ĉirkaŭ 490 a. K. – Olimpio, ĉirkaŭ 431 a. K.), estis la plej fama skulptisto de la Antikva Grekio, pentristo kaj arkitekto, apartenanta al la unua greka klasikismo. Fidiaso dezajnis la statuojn de la diino Atena en la Akropolo de Ateno (Atena Partenosa ene de la Partenono kaj Atena Promakosa) kaj la enorman statuon de sidanta Zeŭso en Olimpio. La atenaj verkoj estis ŝajne menditaj de Periklo en 447 a. K.. Eble Periklo uzis la monon de la Konfederacio de Deloso por pagi al li, sed tio ne certas.
Fidiaso kaj Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montros mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas Fidiason:
Alta modernismo
Alta modernismo distingiĝas per la jenaj karakteroj:
Agrikultura kemio
Agrikultura kemio estas studado, kaj la kemio kaj la biokemio, kiuj temas pri la kreskado de agrikulturaj rikoltoj, la procedado el krudaj ingrediencoj en manĝaĵajn kaj trinkaĵajn produktojn. Ĉi tiuj studadoj emfazas la rilatojn inter la plantoj, la bestoj kaj la bakterioj kaj ilia natura ĉirkaŭaĵaro.
Kiel unu el la plej gravaj fondintoj de la agrikultura kemio konsideriĝas la germana kemiisto Justus von Liebig.
Poustka (Višňová)
Poustka (Wustung) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Višňová en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sudoriente de Višňová. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 49 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Poustka situas en katastra teritorio Poustka u Frýdlantu kun areo 6,26 km².
UK 1910
La 6-a UK (= Universala Kongreso de Esperanto) okazis en Vaŝingtono (ĉefurbo de Usono) en la jaro 1910.
Inter la delegitoj estis ankaŭ oficiala reprezentanto de la Ruslanda Ministerio de Komerco kaj Industrio, Esperantisto A. A. Postnikov.
Dum la kongreso okazis la unua kunveno de "Universala Ligo".
Menciindas ke William W. Mann priskribis la vojaĝon al Ameriko kun d-ro Zamenhof al la 6-a UK en artikolo titolita "La Sesa Internacia Kongreso de Esperantistoj (Bildoj el la Notlibro de Ĉeestinto)" publikigita en la numero de British Esperantist (oktrobro 1910, paĝoj 184-197).
Norvega Esperantisto
Norvega Esperantisto (norvege ’Esperantobladet’) estas dumonata Esperanto-revuo de la Norvega Esperantista Ligo (NEL), redaktata de Douglas Draper.
Ĝi funkcias kiel membrogazeto por Norvega Esperantista Ligo kaj direktas sin precipe al norvegaj esperantistoj. Celante la membrojn de NEL, la revuo precipe raportas pri la agadoj de la asocio: jarraportoj, analizoj de agadoj. Kelkaj artikoloj aŭ fragmentoj de ili aperas en la norvega.
Ankaŭ troviĝas en la revuo informoj pri Esperanto trovitaj en aliaj naciaj gazetoj aŭ radioj, impresoj de partoprenoj en Esperanto-renkontiĝoj, kaj la rubriko ”Inter ni dirite – la junulara forumo” en kiu estas ankaŭ tradukita norvega bildstrio Pondus.
Sur la malantaŭa paĝo troviĝas informoj pri novaj libroj kaj varoj aperintaj en la mendoservo de NEL.
Historio
Oni antaŭe anoncis la kunigon en Norvega Esperantisto en 1914, kelkaj respondintoj ”promesis subtenon kaj esprimis konsenton”, kaj plimulto ne respondis. Ŝajne la agema esperantoklubo en Gävle proponis la kunigon, kiu oni vidis kiel farindan pro ekonomiaj kialoj (eble rilate al la unua mondmilito), pro kunhelpi al skandinava kunlaboro, kaj pro la ”dum pacaj tempoj ripetitan plendon ke estas tro multe da gazetoj”.
La nordia kunlaboro bone funkciis ĝis 1922, kiam la bulteno Norvega Esperantisto denove ekfunkciis sendepende, kaj Honoratus Bonnevie ankoraŭ ĝis inkluzive 1924, kaj poste ankoraŭfoje unu jaron dum 1932, restis ties redaktoro.
Pál Nagy (kanoniko)
Pál Nagy [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Pál estis hungara katolika pastro, kanoniko, preposto, altlerneja instruisto.
Pál Nagy naskiĝis la en Zsitvagyarmat (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Žitavce en Slovakio), li mortis la  en Székesfehérvár (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio).
Biografio
Pál Nagy frekventis seminarion en Esztergom, poste li studis en Reĝa Universitato de Nagyszombat, inter 1775-1779 en Pázmáneum. Li pastriĝis en 1779, inter 1780-1784 li instruis en la menciita universitato. Li estis nomumita kanoniko de Székesfehérvár en 1790, baldaŭ titulara abato, en 1811 vicepiskopo, en 1816 preposto.
Houécourt
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Warhericurtiens.
Paralela komputado
Paralela komputado estas komputadformo en kiu multaj komputadtaskoj estas plenumataj samtempe, funkciantaj laŭ la principo ke grandaj problemoj povas ofte esti dividataj en malpli grandajn, kiuj tiam estas aparte solvataj ("paralele"). Estas pluraj formoj de paralela komputado: bit-nivela, instrukci-nivela, datuma, kaj taska paraleleco. Paraleleco estas uzita de multaj jaroj, aparte en altkapabla komputado, sed interesiĝo pri ĝi lastatempe kreskis pro la fizikaj trudoj malpermesantaj frekvencan supergradigon. Ĉar energikonsumo (kaj sekve varmgenerado) per komputiloj fariĝis vera problemo en lastatempaj jaroj, paralela komputado fariĝis la superrega paradigmo en komputila arkitekturo, ĉefe en formo de multkernaj procesoroj.
Paralelaj komputiloj povas esti pli-malpli klasifikitaj laŭ la nivelo de paraleleco proponata de la aparataro - kun multkernaj kaj multprocesoraj komputiloj havantaj multajn prilaborajn elementojn en unuopa maŝino, kiam komputilgrapoloj, amase paralele prilaboraj sistemoj, kaj kradoj uzas multajn komputilojn por la sama tasko. Specialigitaj paralelaj komputilaj arkitekturoj estas kelkfoje uzataj apud tradiciaj procesoroj, por akceli apartajn taskojn.
Programoj por paralelaj komputiloj estas multe pli malfacile skribeblaj ol sinsekvaj, ĉar paraleleco enkondukas plurajn novajn klasojn de eblaj programcimoj, el kiuj konkurkondiĉoj estas la plej komunaj. Komunikado kaj sinkronigo inter la diversaj subtaskoj estas tipe unu el la plej gravaj obstakloj por atingi bonan paralelan programplenumon.
La plirapidigo de programo rezultanta de paraleligo estas observata laŭ la leĝo de Amdahl.
Ferrières-lès-Scey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Gyöngyvér Vajda
Gyöngyvér VAJDA rumania hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 26-an de aŭgusto 1986.
Kariero
Gyöngyvér Vajda diplomitiĝis en 2004 en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István de Târgu Mureș kaj ŝi laboras en Teatro Figura Stúdió de Gheorgheni
Hostíkovice
Hostíkovice (Hospitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Holany en distrikto Česká Lípa. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Holany. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 27 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Hostíkovice situas en katastra teritorio Holany kun areo 15,97 km².
Dermatophagoides pteronyssinus
La dompolvakaro (Dermatophagoides pteronyssinus) estas preskaŭ nevidebla eta (ĉ. 0,3 mm) akaro. La dompolvakaro estas areaneoido kaj havas ok krurojn. En Eŭropo ankaŭ troviĝas la specio Euroglyphus maynei. La vivodaŭro de dompolvakaro estas 2 ĝis 3 monatoj. Dompolvakaro bezonas 3 ĝis 4 semajnojn por kreski de ovo al plenkreskulo.
Vivokondiĉoj de la dompolvakaro
La dompolvakaro troviĝas ĉie en la mondo, do en ĉiuj klimatoj, escepte je granda alto kie ĝi malfacile povas reproduktiĝi. La maksimuma alteco kie la dompolvakaro ankoraŭ povas vivi estas ĉirkaŭ 1300 metroj, super tio en Eŭropo la aero estas tro seka. Idealaj cirkonstancoj por la dompolvakaro estas temperaturoj inter 20 kaj 30 ° celsiaj kaj relativa aerhumideco de 60–80%. Dompolvakaroj ne kapablas trinki sed detenas likvon direkte el la aero por vivpovi. Dompolvakaroj ne povas elteni direktan sunlumon kaj tial prefere vivas en la mallumo. Grava nutraĵofonto por la dompolvakaro estas haŭtskvametoj de homoj kaj bestoj.
Matracoj, kapkusenoj kaj ŝtofoj de mebloj tial estas ideala vivmedio por la dompolvakaro, kie la homo nevole zorgas por nutraĵo kaj humido. Dompolvakaroj ofte troviĝas sur ŝimaj muroj kaj tapiŝoj.
Brokatelo
Brokatelo estas dika tolaĵo, reliefe brodita de floroj aŭ aliaj elstaraj figuroj. Oni teksas brokatelojn kiel ĉe aliaj reliefe broditaj tolaĵoj. Ekde la apero de la teksilo de Jacquard, la brokatelo estas fabrikita per mekanika teksilo; kaj la manfarita produktado estis malaperinta.
Antikve oni faris el kotono kaj el dika silko sed nuntempe plej ofte oni faras nur el kotono. Ĝi utilas por tapiŝoj, gobelinoj, litkovriloj, kurtenoj ktp.
La plej bonkvalita brokatelo iam devenis el Venecio, sed la fabrikoj el la areo de Milano kaj de Ĝenovo produktis ilin poste en plej granda kvanto, pli malmultekoste kaj tutkolore, ĉefe de verda, flava, blua kaj karmezina koloroj.
Laŭ Francisko Azorín Brokatelo estas Ŝtofo farita per duobla teksaĵo, unu el ili el lano aŭ kotono formanta la reliefajn ornamojn; tre uzata de la 15 jc. Li indikas etimologion el latina broccus (brodilo).
Dauphin
Guy la 8-a, grafo de Vienne, havis delfenon sur sia blazono kaj sekve ekhavis la kromnomon le Dauphin. La honora titolo Dauphin de Viennois tiam aperis, kaj restis en la sama familio ĝis 1349, kiam Humbert la 2-a vendis sian teritorion, la Dauphiné, al la franca reĝo Filipo la 6-a, sub la kondiĉo ke tiu lando apartenos ekde nun al la reĝa heredanto. Tial la heredanto ĉiam havis la nomon Dauphin, kaj la edzino de la heredanto estis nomita Dauphine (Kronprincino).
Karlo la 5-a estis la unua franca princo, kiu ricevis tiun titolon.
Villa Corona
Villa Corona estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Corona. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 114.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4916 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4371 scipovis legi kaj skribi kaj 535 viroj estis analfabetoj. Do 10.88 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 5513 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5005 sciis legi kaj skribi kaj 496 virinoj estis analfabetoj. Do 9 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Villa Corona vivis 14325 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 11 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,077 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
NGC 2523A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Gironcourt-sur-Vraine
Gironcourt-sur-Vraine estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Gironcourtiens.
Busprito
La busprito estas masto kiu estas fiksita sur la pruo kaj elstaras ĝis la plej antaŭa parto de velŝipo.
Ĝi servas por ebligi uzi pli da velojn (ĵibojn) antaŭ la frontmasto.
Ankaŭ ĝi estas bona loko por fiksi la stajaron de la plej alta parto de la frontmasto.
Châteaurenard
(jen france, okcitane Castèurainard) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Stacio Ikoma-Sanjō
Stacio Ikoma-Sanjō (japane: 生駒山上駅 [Ikoma-Sanĝoo-eki], angle: Ikoma-Sanjō Station) estas fervoja stacio en Ikoma, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Kablotramo Kintetsu-Ikoma.
Í
Í, í (i kun dekstra korno) estas litero de kelkaj alfabetoj bazitaj sur la latina alfabeto.
Ĝi estas aparta litero en la ĉeĥa, feroa, hungara, islanda kaj slovaka lingvoj kaj en la latinalfabeta skribo de la tatara; en tiuj lingvoj la litero indikas precipe longan sonon. Renkonteblas ankaŭ en pluraj latinidaj lingvoj (galega, hispana, kataluna, okcitana, portugala kaj aliaj), kaj ankaŭ en la irlanda, navaha, vjetnama, ĉina pinjino kaj en aliaj lingvoj, kie dekstra korno indikas akcenton aŭ tonon.
Calvisano
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Acquafredda, Carpenedolo, Ghedi, Isorella, Montichiari kaj Visano.
Kristanaj patronoj de la komunumo estas la beatulino Agostina Camozzi kaj sankta Silvestro, kies religiaj memortagoj sekve estas la komunumaj festotagoj.
The Munsters
The Munsters (La Munster-uloj, aŭ La monstruloj) estas usona televidserio kiu priskribas la hejman vivon de familio de malmalicaj monstroj en kiu stelulas Fred Gwynne kiel la dommastro kun kapo simila al tiu de la Monstro de Frankenstein nome Herman Munster, Yvonne De Carlo kiel vampira edzino, nome Lily Munster, Al Lewis kiel Avo, nome senila vampiro kiu nostalgias pri la "bonaj iamaj tagoj", Beverley Owen (poste anstataŭita de Pat Priest kiel la nevino Marilyn Munster, kies usoneca belo faris ŝin la plej rimarkinda el la familio, kaj Butch Patrick kiel duon-vampiro, duon-homlupo filo Eddie Munster. La serio estis satiro kaj de tradiciaj monstrofilmoj kaj de la tipa familio de la epoko, kaj estis produktita de la kreantoj de Leave It to Beaver.  Ĝi konkurencis kontraŭ la simile makabreca The Addams Family (kiu estis elsendita de la ABC) kaj atingis pli altajn rangojn en la Taksoj Nielsen.
Stacio Umeyashiki
Stacio Umeyashiki (japane: 梅屋敷駅 [umejaŝiki-eki]) estas komuna nomo de du fervojaj stacioj en Japanio:
The Munsters
La serio estis origine elsendita ĵaŭde je la 7:30 vespere en CBS el la 24a de septembro, 1964, ĝis la 12a de majo 1966; oni produktis 70 epizodojn. La serio estis nuligita kiam la pinto estis atingita de serio de la ABC nome Batman, kiu estis tutkolora. Kvankam la sekvantaro estis malalta dum la dekomencaj du jaroj, The Munsters ja atingis grandan publikon pere de elsendo pere de kanalaro. Tiu populareco garantiis postan serion, kelkajn filmojn, kaj teatraĵon.
La 26an de oktobro, 2012, NBC elsendis modernan refilmon de The Munsters nome Mockingbird Lane kiel pilota fimo. La serio malsukcesis esti farita de NBC pro malkonsentoj pri la malhela naturo kaj nekonsistanta tono.
Bazela Kantondisiĝo
Per la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1833 la Kantono Bazelo estis disigita en la du duonkantonojn Kantono Bazelo Kampara kaj Kantono Bazelo Urba.
Ĝis 1830 ekzistis sendisigita Kantono Bazelo. En la granda konsilantaro de Bazelo kunsidis civitanoj de la urbo kaj el la komunumoj de la bazela kamparo. Multe pli ol la membroj de la granda konsilantaro estis urbaj civitanoj. Dum longa tempo tio ne ĝenis la civitanojn de la kamparaj komunumoj, sed en la jaro 1830 ekestis en multaj kamparaj komunumoj granda malfido kontraŭ la urbo. En la deklaro de Bad Bubendorf de la 18-a de oktobro 1830 la civitanoj de la kamparaj komunumoj postulis egalajn rajtojn por la kamparaj komunumoj kaj konkrete petis, ke en la granda konsilantaro la duono de la reprezentantoj devas esti kamparaj bazelanoj. Kiam la urbo malakceptis la postulon, grupo da armigitaj kamparaj bazelanoj kreis en Liestal novan registaron. Tiam bazel-urba armeo de 3000 soldatoj marŝis al Liestal, okupis la urbon kaj forigis la novan registaron.
Dum certa tempo oni kredis, ke tiel la afero estis solvita. Tamen la malkontento plu-daŭris. Kelkaj malmultaj vilaĝoj prenis la partion de la urbo, la cetera plimulto tamen kuniĝis kaj ribelis kontraŭ la urbo. La 3-an de aŭgusto 1833 bazel-urba armeo denove atakis la ribelojn en Liestal, sed la urbaj trupoj devis retiriĝi antaŭ la granda pli-multo de la ribeloj. Ili volis remarŝi al Schweizerhalle sed tie estis surprizitaj de embusko de la bazel-kamparanoj kaj perdis multajn soldatojn kaj devis kapitulacii. Post tiu-ĉi terura fino de la bazela civitana milito la Svisa Dieto decidis 17-an de aŭgusto 1833 disigi la kantonon. La nova kantono Bazelo Urba ricevis krom la urbo Bazelo mem nur la komunumojn Riehen, Bettingen BS kaj Kleinhüningen. Ĉiuj ceteraj bazelaj komunumoj estis aldonitaj al la kantono Bazelo Kampara.
Lourdoueix-Saint-Pierre
Lourdoueix-Saint-Pierre estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 870 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Ĝi situas 3 kilometrojn sude Aigurande (Indre).
Geografio
Lourdoueix-Saint-Pierre etendiĝas sur 44,73 km², kaj havis 870 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 20 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Lourdoueix-Saint-Pierre situas je alteco de 433 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Lourdoueix-Saint-Pierre apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Philippe Durand, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Lourdoueix-Saint-Pierre apartenas al la kantono de Bonnat, kies ĉefurbo estas Bonnat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Aktinio
Aktinio estas kemia elemento en la perioda tabelo, kiu havas la simbolon Ac kaj la atomnumeron 89. Ĝi estas la unua elemento de la serio de 14 elementoj, nomitaj laŭ sia nomo: la aktinoidoj. Aktinio estas arĝent-kolora radioaktiva metalo, kiu lumetas blue.
Flogny-la-Chapelle
Flogny-la-Chapelle estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1099 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Flogny-la-Chapelle etendiĝas sur 23.75 km², kaj havis 1099 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 46 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Claude Depuydt, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Flogny-la-Chapelle estas la ĉefurbo de la kantono de Flogny-la-Chapelle. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Esperanto-Ligo de Saksio-Anhalto
La Esperanto-Ligo de Saksio-Anhalto (mallongigo ELSA, germana nomo Esperanto-Verband Sachsen-Anhalt) estas landa ligo de Germana Esperanto-Asocio (GEA). Ĝi reprezentas la GEA-membrojn en la federacia lando Saksio-Anhalto, subtenas la tutlandan asocion rilate al instruado kaj informado kaj plikonatigas la federacian landon al esperantistoj. La ligo kunordigas la akticevojn de la lokaj Esperanto-grupoj interalie en Aschersleben, Halle, Magdeburg kaj Zeitz, kaj de unuopaj aktivuloj en pliaj urboj distancaj de tiuj centroj.
Historio
Fondita en vintro 1990/1991, lige al la reunuiĝo de Germanio kaj al la restarigo de la federacia lando Saksio-Anhalto el la antaŭaj distriktoj Magdeburg kaj Halle de GDR, ĝi elstaris en la Germana Esperanto-Kongreso de pentekosto 1991, en kiu la antaŭa asocio GDREA unuiĝis kun la asocio GEA, kiu fondiĝis en 1906 kaj do ekzistis jam longan tempon antaŭ la dividiĝo de la du germanaj ŝtatoj: post sia fondiĝo la Esperanto-Ligo de Saksio-Anhalto ne membriĝis en GDREA sed tuj petis rektan aliĝon al GEA, tiel ke en pentekosto 1991 ĝia membraro ne per "unuiĝo de la du tutlandaj germaniaj Esperanto-asocioj", sed per rekta membriĝo iĝis parto de GEA.
Boglár Tamás
Boglár TAMÁS [tamAŝ] rumania hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Gheorgheni la 31-an de marto 1977.
Kariero
Boglár Tamás diplomitiĝis en 2002 en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István de Târgu Mureș kaj ŝi laboras en Teatro Figura Stúdió de Gheorgheni.
Rešov
Nomon Rešov havas pluraj setlejoj: simila nomo:
György Gálfalvi
GÁLFALVI György (gAlfalvi) estas rumanuja hungara redaktoro, literaturkritikisto naskita en Marosvásárhely la 28-an de aprilo 1942. Li estas pli juna frato de literaturkritikisto Zsolt Gálfalvi.
Biografio
La mezlernejon György Gálfalvi finis en sia naskiĝurbo en Liceo Bolyai Farkas (1960), la fakon de hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Babeş–Bolyai de kluĵo (1965). Li estis redaktoro dum kvin jaroj de Ifjúmunkás en Bukareŝto; ekde 1970 li estis redaktoro de Igaz Szó, vicĉefredaktoro ekde 1991, ĉefredaktoro ekde 2005 de revuo Látó.
Burino
Burinoj estas laboriloj por tranĉado aŭ markado formata de stangeto el ŝtalo finita per pinto kun tenilo kun formo de tenilo kiu utilas ĉefe por tranĉi, marki, fendi aŭ senakrigi materialon malvarme pere de frapoj per taŭga martelo, aŭ pere de premo per la polmo de la mano. Ĝi estis uzata ankaŭ en la praskribado. Antaŭ la kontrolo de metaloj fare de homoj oni faris burinojn el materialoj kiaj osto aŭ ŝtono.
4764 Joneberhart
4764 Joneberhart estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona scienca ĵurnalisto Jonathan Eberhart (1942–2003), de "Science News".
Dora Wunderbaum
Dora WUNDERBAUM estis israela esperantisto, kiu naskiĝis 1908 kaj mortis la 11-an de septembro 1989. Dum tridek jaroj ŝi estis Naskita en Varsovio en la familio Tannenbaum, kun patro, kiu apartenis al la rondo de Zamenhof mem, ŝi lernis Esperanton de Lidja Zamenhof en la
Jan Václav Novák
Jan Václav Novák (naskiĝis la 21-an de decembro 1853 en Račice u Smiřic - mortis la 30-an de aprilo 1920 en Prago) estis mezlerneja instruisto, doktoro pri filozofio, literatura historiisto, komeniologo, tradukisto.
Li tradukadis latinlingvajn verkojn de Komenio en la ĉeĥan kaj preparadis lian verkaron por eldono. Li ankaŭ editoris antikvan ĉeĥan literaturon, tradukis verkojn por junularo (ekz. Robinson Crusoe), redaktis pedagogian gazeton, eseis pri edukado kaj pri historio de pedagogio.
Li studis en gimnazio en Hradec Králové, filozofion en Prago, poste instruis en moraviaj gimnazioj (Olomouc, Brno, Valašské Meziříčí), ekde 1884 en reala gimnazio en Prago.
Jam en Olomouc li kontribuis por la gazeto Komenský. Germane eldonis en Leipzig disertacion Platon und die Rethorik. Sian laboron por unularo li komencis per biografio de Pavel Josef Šafařík. Li redaktis gazeton Paedagogia kaj kontribuis al la gazeto Škola a Život (Lernejo kaj Vivo). Ekde 1892 li eldonadis verkojn de Komenio kaj verkis komentariojn pri ili.
Steinberg (Wadern)
Steinberg estas urboparto de la urbo Wadern en la distrikto Merzig-Wadern situanta en la norda parto de la  Sarlando. La loko situas en Schwarzwälder Hochwald kaj estas parto de la mozelfrankonia lingvoteritorio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Steinberg okazis  en la Trevira Urbar (impostregistro) el la jaro 1200. Laŭ trovaĵoj la frankoj verŝajne ondis la vilaĝon ĉirkaŭ la 13a jarcento. La loko apartenis pli frue al la Elektoepiskopujo Treviro kaj estis parto de la Amt Grimburg.
Steinberg apartenis ĝis la fino de la Unua Mondmilito al la distrikto Merzig, kiu apartenis al la prusa  distriktaro Treviro. La distrikto Merzig venis rezulte de la Traktato de Versajlo en la jaro 1920 sub la administrado de la Ligo de Nacioj kune kun la tuta Sarlando, sed escepte de malmultaj altaj regionoj, al kiu ankaŭ apartenis Steinberg. Tiu parto restis sub la nomo „Restkreis Merzig-Wadern“ (restanta distrikto Merzig Wadern) ĉe la distriktaro Treviro. La administrejo de la restanta distrikto troviĝis en Wadern. Post la Dua mondmilito ankaŭ la restanta distriktparto venis sub franca administrado.
Je la 1a januaro 1957 la Sarlando kaj ankaŭ  Steinberg fariĝis denove parto de Germanujo. Kadre de la sarlanda regiona kaj administra reformo la ĝis tiam memstara komunumo venis 1978 al la urbo Wadern.
Ortsrat
Laŭ la komunumpartaj balotoj je la 25a majo 2014:
Blazono
La blazono – designita de Willy Weinen – havas jenajn partojn: supre dekstre sur arĝento ruĝa kruco, la blazono de la Elektoepiskopujo Treviro, kiu rememorigas pri la antaŭa aparteno de la loko al Treviro. La nigra Andrea Kruco sur oro maldekstre estas la blazono de la sinjoroj de Saarbrücken, Grimburg kaj Dagstuhl. Tiu rememoras la apartenon de Steinberg al la iama „amto“ Grimburg. Meze simbolas la arĝentan abion la verdon de la arbara mastrumado en la iama forstejo Hubendorf Steinberg. En la malsupra parto estas nigra trimonto sur oro kaj arĝento. Ĝi simbolas la nomon Steinberg kun siaj tri montoj Rodelberg, Bremerkopf kaj Faidenberg.
19539 Anaverdu
19539 Anaverdu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la hispana kataluna astronomo Jaume Nomen elde la Observatorio de La Ametlla de Mar (Katalunio, Hispanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ana Verdu, naskiĝinta en Barcelono kaj edzino de la malkovrinto, okase de ŝia 38-a naskodato, la.
Ango
Ango estis unu el la dek ses grandaj regnoj en antikva Barato. Ĝi estis okcidente de Magado, dividita de ĝi de la rivero Ĉampo. La ĉefurbo de Ango ankaŭ nomiĝis Ĉampo, kaj estis fama pro ĝia riĉeco kaj komerco.
Ĝi aperas en la listo de grandaj regnoj de Grada kolekto en budhismo kaj en la Vyakhyaprajnapti de ĝajnismo.
Etimologio
Laŭ la Mahabarato kaj la Puranoj, la nomo Anga devenas de la raĝido Anga, la fondinto de la reĝlando, kaj filo de la raĝo Sutapa kaj la raĝino Sudesna, kiuj havis kvin filojn dank' al la saĝulo Dirghatamas.
NGC 2523B
NGC 2523B (aliaj indikoj — UGC 4259, MCG 12-8-30, ZWG 331.30, IRAS08072+7342, PGC 23025) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Ceruso
La termino ceruso estas uzata por la baza karbonato de plumbo (II), nome pigmento uzata tradicie en pentrarto, kaj, extende ankaŭ por la koloro de tiu pigmento.
Kemie tiu plumba karbonato estas blanka solido de formula 2 PbCO3·Pb(OH)2, kompono determinita de la kemiisto kaj naturalisto el Svedio Torbern Olof Bergman en 1774. La koloro de la ceruso estas fakte blanka, kun svageta ruĝflava nuanco.
Laŭ Francisko Azorín ceruso estas Karbonato de plumbo, uzata kiel blanka kolorilo en pentrado. Li indikas etimologion el antikva greka keros (vakso) kaj de tie la latina "cera", "cerussa".
Pekina opero
La Pekina Opero (ĉine: 京剧, Pinyin: Jīngjù) estas konata formo de la Ĉina Opero. La Pekina Opero miksas multajn artajn elementojn, interalie kantadon, dancadon, pantomimon, dialogojn kaj batalarton. La sceneja dekoracio estas minimuma - dekoraciaĵoj estu pli simbolaj ol realismaj. Tempon kaj spacon la aktoroj sur la scenejo trapasas pantomime. Kontraste al aliaj formoj de la Ĉina Opero la Pekina Opero ne nur estas regiona variaĵo, sed sursceniĝas en tuta Ĉinio fare de aktoraj grupoj.
Julius Hecht
Julius HECHT (mortis la 20-an de julio 1989 en Kirjat Gat) estis esperantisto de ĉirkaŭ 60 jaroj, aktiva en sia naskolando Rumanio kaj poste en Israelo.
De multaj jaroj li regule subtenis la agadon de UEA ĉe Unuiĝintaj Nacioj.
Perono
Perono - laŭ PIV kaj Reta Vortaro - en arkitekturo estas ekstera malalta ŝtuparo finiĝanta per plataĵo, sur kiu malfermiĝas pordo de domo.
En dua, evitinda senco de neformala lingvouzo ankaŭ povas temi pri sinonimo por kajo - stacidoma aŭ havena (kaj analogie ankaŭ flughavena) plialtigita ebenaĵo, de kiu pli komforte eblas en- kaj elpaŝi publikan veturilon. Tamen NPIV akceptas ankaŭ tiun duan signifon kaj ne markas ĝin kiel evitinda.
Laŭ Francisko Azorín perono estas ''Ŝtupo aŭ ŝtuparo antaŭ konstruaĵo, kies teretaĝo estas iom pli altenivela ol la strato. Alta trotuaro konstruita en stacio laŭlonge de la fervojo por ebligi al la pasaĝeroj facile en k. el vagoniĝi.'' Do, li akceptas ambaŭ signifojn. Li indikas etimologion el la franca parron, el pas rond (pasejo ronda).
Natria permanganato
Natria permanganato , permanganato de natrio aŭ NaMnO4 estas neorganika kombinaĵo, analogo de la kalia permanganato, tamen malpli serĉata pro ĝia altkosteco. Ĝi estas ĉefe disponebla kiel unuhidrata. Ĉi-salo estas tre higroskopa kaj havas malaltan fandopunkto. Ĉar ĝi estas 15-fojojn pli solvebla ol KMNO4, natria permanganato trovas uzojn kie necesas pli altaj koncentriĝoj de jonoj MNO4−.
Vilhelmo la 1-a (Bulonjo)
Vilhelmo la 1-a, grafo de Bulonjo (n. ĉ. 1137, m. la 11-an de oktobro 1159), estis la tria filo de reĝo Stefano de Anglio kaj Matilda de Bulonjo.
Natria permanganato
Proprecoj
Natria permanganato estas nebrulema, sed ĝi akcelas bruladon de organikaj materialoj. Kiam la brulmaterialo estas maldike dividita, la miksaĵo povas esti eksplodema. Ĝi spontanee povas bruliĝi en kontakto kun brullikvaĵoj. Kontakto kun sulfata acido povas kaŭzi fajron aŭ eksplodojn. Ĝi uzatas en medicino kiel desinfektilo, baktericido, antisepsaĵo kaj en multaj organikaj sintezoj.
Vilhelmo la 1-a (Bulonjo)
En 1148 li edziĝis al Izabela de Warenne (4-a grafino de Surrey), kaj, per tio, iĝis grafo de Surrey. Ili ne havis infanojn.
Casas Grandes
Casas Grandes estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Casas Grandes. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08013.
Natria permanganato
Proprecoj
Permanganato de natrio kondutas sin simile al KMNO4. Ĝi facile dissolviĝas en akvo por doni profunde purpurajn solvaĵojn, kies vaporigo estigas prismajn nigra-purpurecan brilajn kristalojn unuhidratajn. La analoga kalia salo ne produktas hidratojn. Pro ĝia higroskopa naturo, ĝi estas malpli uzata en analiza kemio ol ĝia kalia ekvivalento.
Casas Grandes
Casas Grandes signifas en la hispana "Grandaj Domoj".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8413 loĝantojn. El tiuj estis 4283 viroj kaj 4130 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3719,3 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1480 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 108,6 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,8 °C.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 9172 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 9 personoj, 0,1 % de la loĝantaro, sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
UK 1909
La 5-a Universala Kongreso okazis en Barcelono, Hispanio, en 1909 sub la nomo la V-a Tutmonda Kongreso de Esperanto. 1287 partoprenantoj el 32 landoj ĉeestis kaj Frederic Pujulà i Vallès estis la Prezidanto. Rimarkinde, Reĝo Alfonso XIII de Hispanio ĉeestis kaj montris sian subtenon de la lingvo. Tie la reĝo renkontis D-ro Zamenhof kaj donis al li la titolon de Comendador de la Orden de Isabel la Católica (Komandanto de la Ordeno de "Izabel la Katolika") kaj post tio la registaro oficiale permesis ke oni instruu Esperanton en la oficialaj lernejoj, komencanta kun la Centrala Universitato de Madrido. Krome, la kongreso ankaŭ havis iom da naciista sento ĉar partoprenis pluraj anarkiistaj, komunistaj kaj respublikaj Esperantistoj. Nelonge antaŭe, lokaj maldekstristaj Esperantistoj inkluziviĝis en 'La Tragika Semajno', sanga ribelo en Barcelono sufokita de la armeo, kun pli ol cent mortintoj, dekoj da bruligitaj preĝejoj kaj miloj da arestitoj. Ties partoprenado en tiu konflikto estis reprezentata en la kataluna filmo "ciutat cremada” (1976).
Ŝlesvig-Holstinia Esperanto-Ligo
La Ŝlesvig-Holstinia Esperanto-Ligo (germana nomo Esperanto-Verband Schleswig-Holstein) estas landa ligo de Germana Esperanto-Asocio (GEA). Ĝi reprezentas la GEA-membrojn en la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, subtenas la tutlandan asocion rilate al instruado kaj informado kaj plikonatigas la plej nordan federacian landon de Germanio al esperantistoj.
La Germana Esperanto-Kongreso ĝis nun tri fojojn okazis en Ŝlesvigo-Holstinio: en 1981 en Westerland (insulo Sylt), en 1994 en la landa ĉefurbo Kiel kaj en 2002 en Husum.
Hispana mastinhundo
La hispana mastinhundo estas raso de grandaj hundoj. Tiu raso devenas de Hispanio, kie ĝi estis unue bredita por generi bonajn ŝafhundojn kaj ŝirmhundojn. Ili devis protekti brutaron kontraŭ lupoj kaj aliaj sovaĝaj bestoj.
La hispana mastinhundo alvenis el Grekio perŝipe ĉirkaŭ la jaro 1000. Grekoj antaŭe uzis ilin en bataloj pro ilia forteco.
34021 Suhanijain
34021 Suhanijain estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Senpintigita kajtopluredro
En geometrio, n-latera senpintigita kajtopluredro estas pluredro formita per preno de n-latera kajtopluredro kaj senpintigo de la apeksaj (polusaj aksaj) verticoj.
34021 Suhanijain
Nomo
Ĝia nomo honoras Suhani Sachin Jain, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Taywade College en Nagpur (Barato).
Senpintigita kajtopluredro
La verticoj ekzistas kiel 4 n-lateroj en kvar paralelaj ebenoj, kun alterna orientiĝo en la mezo kreanta la kvinlaterojn.
Senpintigita kajtopluredro havas ĉiujn verticojn kun 3 edroj. Ĉi tio signifas ke la dualaj pluredroj, la aro de turnoplilongigitaj dupiramidoj, havas ĉiujn triangulajn edrojn.
Ilona Medveczky
Ilona Medveczky [medvecki], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Medveczky Ilona Mária Erzsébet Teréz estas hungara dancisto, aktoro, baletisto. Ŝiaj (jam ne aktualaj) nobelaj antaŭnomoj estis medveczei kaj kisbeszterczei, en Aŭstrio ankaŭ duko Thurn und Taxis.
Ilona Medveczky  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ilona Medveczky devenis el simpla laborista familio, tamen post longaj jaroj ŝi eksciis, ke la gepatroj estis iam riĉaj nobeloj en Supra Hungarujo. Ŝi aĝis 7, kiam ŝi jam lernis dancon. En Teatro Erkel ŝi estis statisto (figuranto). En 1959 ŝi akiris diplomon en la Ŝtata Baleta Instituto en sia naskiĝurbo, poste ŝi aliĝis al la ĵus fondita baleta trupo de Pécs, kie ŝi iĝis primadono. En 1962 ŝi revenis al Budapeŝto, kie ŝi havis rolojn en revuoj, distrejoj, malgrandaj teatroj. En 1963 ŝi dancis (supozeble) en Frankfurto ĉe Majno. En 1966 ŝi debutis en kineja filmo, ŝi iĝis en Hungario la plej konata revuoaktoro. Baldaŭ ŝi dancadis en Eŭropo, eĉ en Las Vegas. En 1974 ŝi edziniĝis al aŭstra duko, tial ŝi ekhavis aŭstran pasporton. En 1981 ŝi havis memstaran programserion en la Hungara Televizio. Depost fino de la hungara socialismo ŝi hejmenvenis. En 2004 eksedziniĝo okazis, post jaroj ŝi pensiuliĝis kaj vivas sola en vilao en Budapeŝto. Ŝi ricevis premion en 2005.