cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Save the Children
Historio
La „Save the Children Fund” estis fondita en Londono, Anglio en 1919 fare de Eglantyne Jebb kaj lia fratino Dorothy Buton. Komence, la grupo agadis kontraŭ la alianca blokado kontraŭ Germanio kaj Aŭstrio, Hungario post la unua mondmilito.
La organizo apogis ankaŭ suferantojn de la greka-turka milito (1921-22), rusia malsatego de 1921. Meze de la 1920-aj jaroj, kun malapero de la konflikto, la enspezoj malpliiĝis. Antaŭ la organizo staris du vojoj: malpliigi la organizon aŭ surpreni pluajn taskojn, tiel lukton ĝenerale por la infanaj rajtoj. La rezulto estis la Deklaro de la infanaj rajtoj, skizita de Jebb, kiun akceptis la Ligo de Nacioj en 1924 kaj fine kondukis al la konvencio pri la infanaj rajtoj, akceptita en la Unuiĝintaj Nacioj en 1989.
4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata anhidrido
4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata anhidrido aŭ 4-hidrokso-2,6-dumetilfenilmetanata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el oksidado de la 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata alkoholo aŭ hidrolizo de la 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoila klorido. 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata anhidrido prezentas du 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoatajn grupojn ambaŭ ligitajn al oksigenatomo. Ĝi konsistas je 18 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 5 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
NGC 388
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Amikumu (aplikaĵo)
Arkitekturo
La Android-aplikaĵo estas programata per Java, la iOS-aplikaĵo per Swift, kaj la servilo per Ruby on Rails.
Monkolekto ĉe Kickstarter
Amikumu lanĉis monkolektadon ĉe Kickstarter je la de la esperantistoj Chuck Smith kaj Evildea. Pli ol 3000 eŭroj estis kolektitaj en la unuaj 10 horoj post la komenco de la monkolekto. La celo de la monkolekto estas 8500 eŭroj. La celo estis atingita post 27 horoj. La kampanjo daŭris ĝis la.
Amikumu 4.0
Amikumu 4.0 estis lanĉis la 18-an de aprilo 2022, unue la version por iPhone kaj post kelkaj tagoj la version por androido.
La tutan sistemon estis reprogramita per Xamarin.Forms, kaj tiel ĝi konstruiĝas por Android kaj iOS per la sama kodaro. Tio signifas ke, la kodon estu malfermitkoda programaro por pli engaĝi la komunumon da uzantoj kaj programistoj kaj esti pli travideblaj pri tio kiel oni uzas la datumojn de la membroj.
Membraro
Pli ol mil homoj uzis la apon je 2022. La bazaj funkcioj de la aplikaĵo estas senpagaj. Oni povas iĝi ora membro por ekhavi pli da funkcioj.
La plej parolata lingvo ja estas la angla. Verŝajne neniu alia socia reto havas Esperanton kiel la duan lingvon. Je 2022, la 3-a ĝis 5-a estas la hispana, franca kaj germana. La 14-a ĝis 16-a plej parolataj lingvoj estas la kimra, Tokipono kaj eĉ Latina. Oni povas vidi la plenan statistikon publike ĉe retejo.
Vidu ankaŭ
Alilaj aplikaĵoj por lerni lingvojn:
Babbel - Drops - Leeve - Lingo (aplikaĵo) - Mango (aplikaĵo)
Victor Sadler
Victor SADLER (n. en 1937 en Britio kaj longe vivis en Nederlando; m. la ) estis brita esperantisto, multjara direktoro de UEA, redaktoro de Esperanto kaj akademiano.
Sadler kaj Esperanto
Victor Sadler esperantistiĝis en 1951.
Post la doktoriĝo pri fonetiko en 1962, li dungiĝis fine de 1962 ĉe la Universala Esperanto-Asocio, en Roterdamo, por prizorgi la revuon Esperanto. Li okupiĝis ankaŭ pri la Biblioteko Hector Hodler. Depost la brita epoko de UEA, li estis denove la unua redaktoro de Esperanto kiu laboris en la Centra Oficejo de UEA. En la jaroj 1968-1973 li redaktis La Monda Lingvo-Problemo.
En 1986 oni elektis lin UEA-estrarano pri financoj, sed pro sankialoj li devis eksiĝi jam en marto 1987. En la jaroj 1970-1983 Sadler estis ano de la Akademio de Esperanto.
Verkoj
Victor Sadler verkis Budhisman terminaron (eld. Buddhist Publication Soc., Kandy 1962), Esperantan-Sinhalan Vortareton (1963) kaj, kune kun Humphrey Tonkin, terminaron por tradukado de Esperanto-dokumentoj (1976). Li verkis ankaŭ la poemajn librojn Memkritiko (1967), por kiu li ricevis la premion Arĝenta Sprono, kaj Perversaj rilatoj (2015).
Programara laboro
Post la fino de la laboro en la Centra Oficejo, Sadler restadis en Brazilo. Reveninte al Nederlando, ekde 1985 Sadler laboris por la nederlanda programaro-kompanio BSO (nun Atos Origin), pri elektronika tradukado helpe de Esperanto. Li partoprenis tie en la projekto de multlingva komputila tradukado DLT (Distribuita Lingva Tradukado), en kiu Esperanto ludis kernan rolon. En BSO li laboris ĝis la emeritiĝo en 2002.
Santorio Santorio
Ankaŭ nomata Santorio Santorii, Sanctorius de Padovo, Santorre Santario aŭ laŭ diversaj kombinoj de tiuj nomoj, li estas fama pro siaj esploroj pri metabolo.
Ferenc Szablya-Frischauf
Ferenc Szablya-Frischauf naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Keszthely.
Santorio Santorio
De 1661 ĝis 1624, li estis kuracisto en Padovo. Tie li eksperimentis pri la temperaturo, la spirado kaj la pezo. Li elmontras la ekziston de "nevidebla ŝvito" tra la haŭto kaj la pulmoj.
Ferenc Szablya-Frischauf
Biografio
Ferenc Szablya-Frischauf lernis jaron en sia naskiĝurbo en Reĝa Modela Desegna Lernejo, poste li plulernis en Artistkolonio (Nagybánya) kaj Munkeno. Li estis ŝatata disĉiplo de Simon Hollósy. En 1903 li establis privatan lernejon por pentristoj, post 4 jaroj li fondis ankaŭ pentristan grupon. Ekde 1913 li instruis en la Reĝa Industriarta Altlernejo, eĉ li estis rektoro inter 1938-1943. Tiutempe li okupiĝis pri industriartoj kaj fasonadoj, krome li redaktis revuon pri la industriarto.
Santorio Santorio
Li konstruis aparaton, kiun li nomas "pulsilogium" por mezuri la batojn de la koro.
Li ankaŭ eltrovis la akvoliton.
9526 Billmckinnon
9526 Billmckinnon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras William B. McKinnon, profesoron pri planedoscienco ĉe la Universitato Washington en Sankta Luiso. Li ĉefe esploras pri la fiziko de alfrapa kraterigo por surfacoj de rokaj kaj glaciaj korpoj, de la naturaj satelitoj de Jupitero al objektoj de la Kujper-zono.
Keidelheim
Keidelheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Buk (Grandpollando)
Buk estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Buk en distrikto Poznań.
Samuel Edward Konkin la 3-a
Persona vivo
Samuel Edward Konkin III naskiĝis en Edmontono, Alberto en familio de Samuel Edward Konkin II kaj Helen Konkin. Li havas unu fraton kun nomo Alan. En 1990 li geedziĝis al Sheila Wymer, kun kiu li havis unu filon, Samuel Evans-Konkin. Baldaŭ post lia naskiĝo ili eksedziĝis.
Konkin dum longa tempo partoprenis en rolludo Drakoj kaj Galerioj (Dungeons & Dragons aŭ sigle D&D) kaj ekde la 1970-aj jaroj kontribuis al admiranta ĵurnalo Alarums and Excursions. En siaj artikoloj en la ĵurnalo li priskribis aventurojn de sia grupo de roluloj en la D&D-universo. En unu eldono de la ĵurnalo lia grupo estas desegnita sur la kovrilo, pendumante tiaman presidenton de Tactical Studies Rules Gary Gygax de arba branĉo. Tiel Konkin atakis lin pro disputo pri reguloj de la ludo.
Krome li estis notinda pro stilo de lia vestiĝo. Tutan sian vivon li nur surhavis nigrajn vestaĵojn por emfazi sian aliĝon al anarkiismo, kiu estis reprezentata per nigra koloro ekde la 19-a jarcento.
Konkin mortis en sia loĝejo en uesta Los-Anĝeleso, Kalifornio je la 23-a de februaro, 2004 pro naturaj kialoj. Li estas enterigita en Edmontono kune kun lia patro.
Politikaj vidpunktoj
Samkiel Rothbard, Konkin asertis, ke libertarianismo estas ekstreme maldekstra aŭ radikala movado. Li fondis Agoristan Instituton kaj Movadon de la Libertarianaj Maldekstruloj. Konkin forte malapogis partoprenon en balotoj kaj parlamentismon, kiujn li opiniis nekongrueblaj kun libertariana etiko. Li forte kritikis Usonan Libertarianan Partion, kiun li opiniis ŝtatista provoko kontraŭ libertariana movado. Li ankaŭ estas forta kritikulo de minarĥiista filozofo Robert Nozick kaj nomis liajn sekvantojn per vorto Nozis kiu estas kunmetaĵo de familinomo Nozick kaj angla vorto Nazis, t.e. nazioj.
En Nova Libertariana Manifesto, Konkin prezentis sian strategion por atingo de libertariana socio. Ĉar li malapogis voĉdonadon, lobiadon kaj ĉiujn aliajn manierojn ŝangi la sistemon per metodoj de la sistemo, li proponis metodon detrui la sistemon "de ekstere". Aparte li konsilas al la popolo detiri resursojn de la ŝtato per movo de siaj ekonomiaj aktivecoj en sferojn de nigra merkato aŭ griza merkato, kie la ŝtato ne povus kontroli ilin aŭ preni impostojn.
Konkin estis subtenanto de historia reviziismo, kaj, kvankam li mem ne subtenis neigon de Holokaŭsto, li aktive subtenis Instituton por Historia Revizio, kiam la ŝtato atakis ĝin, kaj eĉ donis al ĝi reklamspacon en New Libertarian. Li ankaŭ verkis plejparte pozitivan revizion pri libro The Man Who Invented Genocide: The Public Career and Consequences of Raphael Lemkin ("La homo kiu inventis genocidon: Publika kariero kaj konsekvencoj de Raphael Lemkin") far James J. Martin, kiu ankaŭ estis eldonita far la Institucio. Oni opinias, cetere, ke Konkin protektis la Instituton ne pro sia emo al reviziismo, sed por ĝenerala defendo de libero de esprimo. Tamen, pro tiu pozicio Konkin estas kritikita en libro Anarchism: Left, Right, and Green far ekstremmaldekstra sindikatistino Ulrike Heider.
Konkin estis redaktisto kaj publikisto de kelkaj neregule eldonataj libertarianaj gazetoj: New Libertarian Notes (1971-1975), New Libertarian Weekly (1975-1978), kaj finfine ĵurnalo New Libertarian (1978-1990). La lasta eldono de New Libertarian estis speciala eldono pri sciencfikcio, kun Robert A. Heinlein sur la kovrilo (# 187, 1990).
Cianokobalamino
Cianokobalamino estas la plej ofta kaj vaste produktata formo de kemiaj komponaĵoj, kiuj havas vitaminon B12. Vitamino B12 estas la ĝenerala priskribo por iu ajn tiaspeca vitamino el B12. Ĉar la korpo povas transformi cianokobalaminon en ajnan aktivan kombinaĵon surbaze de B12, ĝi faras cianokobalamin, laŭ difino, B12-vitaminon, kvankam ĝi estas plejparte artefarita.
Ĉi tiu komponaĵo ne estas produktita de bestoj, sed ili povas konverti ĉi tiun artefaritan produkton en unu el la aktivaj kun-faktoroj de vitamino B12, kiel metilkobalamino. Dum ĝia metabolo, tre malgranda kvanto de cianido restas malantaŭe.
Biokemie parolante, cianokobalamino estas kompleksa. La termino kobalamino rilatas al grupo aŭ familio de kunmetaĵoj kun specifa strukturo. Cianokobalamino estas unu el ĉi tiuj kobalaminoj rezultantaj el nesimetria kuniĝo de kvar pirrolaj ringoj, formante preskaŭ ebenan makrociklan grupon (kustina kerno) ĉirkaŭ centra kobalta jono.
László Csiki
CSIKI László (ĉiki) [pseŭdnimoj: Czábár László, Luczai András] estas hungara poeto, verkisto, tradukisto naskita en Sepsiszentgyörgy 5-an de oktobro 1944 kaj mortinta en Budapeŝto la 2-an de oktobro 2008.
Biografio
La mezlernejon László Csiki finis en sia naskiĝurbo, la fakojn pri rumana-hungara lingvoj en Kluĵo. Ekde 1968 li estis redaktoro de Megyei Tükör, ekde 1971 lektoro de la Kriterion Könyvkiadó en Bukareŝto, poste en Kluĵo redaktoro de la linbroserio Forrás. Ekde junio 1980 li laboris en redakcio de Utunk. En jaroj 1983-1984 li estis liberprofesiulo. Ekde 1984 li vivas en Hungarujo. Ekde 1984 li estis redaktoro de la libroeldonejo Magvető Kiadó, ekde 1989 de la revuo Magyar Napló. Ekde 1990 li estis dramaturgiisto de Budapest filmstúdió.
Portugala Timoro
Portugala Timoro estis la nomo de Orienta Timoro kiam ĝi estis sub la portugala kontrolo. Dum tiu periodo, Portugalio kunhavis la insulon de Timoro kun la Nederlanda Hindio.
La unuaj eŭropanoj kiuj alvenis al la regiono estis portugaloj en 1515. Dominikanoj setlis en la insulo en 1556, kaj la teritorio estis deklarita portugala kolonio en 1702. Sekve de Lisbon-instigita malkoloniiga procezo, Indonezio invadis Orientan Timoron en 1975. Tamen tiu invado neniam estis akceptita de aliaj landoj, kaj tiele Portugala Timoro ekzistis oficiale ĝis la sendependeco en 2002.
Puyallup (Vaŝingtonio)
Puyallup (elp. pjuALep) estas urbo en Kantono Pierce (Vaŝingtonio) en Usono, ĉirkaŭ 8 km oriente de Takomo. En 2010 la loĝantaro nombris laŭ la censo. La urbo ricevis la nomon de la loka indiĝena popolo; la vorto laŭdire signifas "malavara popolo" en la loka dialekto de la laŝucida lingvo. La saman nomon portas ankaŭ la rivero Puyallup, kiu fluas apud la urbo survoje de siaj fontoj en la glaĉeroj de Monto Rajnera al sia elfluejo al Puĝeta Fjordo ĉe Takomo.
La urbon fondis pioniro Ezra Meeker, kies impona domo estas historia ikono de la urbo, en 1877.
En 1942, la tereno de la ĉiujara granda foiro transformiĝis en "Camp Harmony", kie japandevenaj homoj el la regiono pasloĝis atendante translokigon al koncentrejo Camp Minidoka en Idaho.
La ĉiujara Foiro Puyallup, fondita ĉirkaŭ 1900, estas la plej granda foiro en Vaŝingtonio (kaj unu el la dek plej grandaj en Usono), altirante ĉirkaŭ milionon da vizitantoj ĉiun septembron dum sia 17-taga daŭro. La foira organizaĵo okazigas ankaŭ 4-tagan printempan foiron ĉiun aprilon, tamen multe malpli vizitatan. En printempo Puyallup estas ankaŭ la komencejo de la kvar-urba Narcisa Festivalo (Daffodil Festival), kiu kulminas en Takomo.
Gijsbertus Craeyvanger
Gijsbertus Craeyvanger Utreĥto, 21-a de oktobro 1810– Utreĥto, 17-a de julio 1895) estis nederlanda pentristo.
Ankaŭ lia frato Reinier estis pentristo kaj ilia patro Gerardus estis muzikisto.
Aerdefendo
Aerdefendo estas protekto de aerspaco de iu lando kaj protekto de propraj trupoj kontraŭ malamikaj aviadiloj, helikopteroj, aliaj flugaparatoj. Oni alkalkulas eĉ defendon kontraŭ malamikaj raketoj, misiloj.
La aerdefendado komenciĝis kun apero de la unuaj aviadiloj dum la unua mondmilito. La aerdefendo komenciĝas per rimarko, malkaŝo de la malamika celo kaj finiĝas per detruo, neniigo de tiu.
Por identigi la malamikajn celojn oni uzas simplaj optikajn instalaĵojn, radarojn. Oni neniigas la celon per pafiloj, fusiloj, aerdefendaj kanonoj, misiloj, ĉasaviadiloj.
László Szunyogh
László Szunyogh [lAslO sunjog], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szunyogh László estas hungara skulptisto, medalisto, altlerneja instruisto. László Szunyogh naskiĝis la en Tatabánya.
Biografio
László Szunyogh abiturientis en industriarta mezlernejo en Budapeŝto en 975, lia ĉefinstruisto estis Róbert Csíkszentmihályi. Li akiris diplomojn en pedagogiaj altlernejoj en Esztergom (1978) kaj Eger (1981). Li ricevis stipendion en 1981. Post la diplomoj li instruis unue en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste en pedagogia altlernejo en Győr. Li akiris plian diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1993. Lia majstro denove estis Róbert Csíkszentmihályi. En 1995 li ekinstruis en Universitato de Okcidenta Hungario en rango docento. En 2009 li akiris sciencan gradon DLA en Universitato de Pécs. Li ricevis premiojn inter 1987-2014.
Erasma Domo
Agadoj
En niaj tagoj (ekde 1932) ĝi estas bela muzeo kun ĝardeno omaĝe al la geniulo humanisma. Okaze de la datreveno 75-a fonda oni distingis la muzeon per la belga Muzeopremio. Teme la muzeistoj ne limigas la nedaŭrajn ekspoziciojn filozofiaj temoj sed ofertas buntan programon. Inter la presitaĵoj eldonitaj sub la aŭspicio de la muzeo menciindas la latinlingva fakgazeto Melissa eldonita sub la ĉefredaktado de Guy Licoppe.
San Lazzaro degli Armeni
San Lazzaro degli Armeni aŭ Sankta Lazaro de la Armenoj estas malgranda insulo apud Venecio, en Italio.
Geografio
Sankta Lazaro estas unu el la multaj insuletoj dissemitaj en la laguno de Venecio. Ĝi havas areon nur de ĉirkaŭ 3 ha.
La tuta insulo estas okupata de armena monaĥejo kun ĝia preĝejo, ĝia ĝardeno kaj la haveneto nepre necesa por atingi la insulon.
Antaŭ la Armena Monaĥejo
Ekde la 5-a jarcento ekloĝis en la insuloj de la laguno de Venecio homoj serĉantaj rifuĝejon kontraŭ la germanaj triboj kiuj atakis la regionon. Tradicie en la jaro 697 naskiĝis la Venecia Respubliko, kvankam la urbo Venecio mem ankoraŭ ne estis klare difinita.
Cerro Azul (Paranao)
Cerro Azul estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 16.948 loĝantojn en 2010.
San Lazzaro degli Armeni
Antaŭ la Armena Monaĥejo
La plej malnova mencio pri la insulo de Sankta Lazaro datiĝas je la jaro 810, kiam la Venecia Respubliko asignis la insuleton al la Benediktanoj de la Monaĥejo de Sankta Hilario.
En 1182 la monaĥestro Huberto donis la insulon al Leone Paolini, kiu konstruis en la insulo preĝejon dediĉitan al sankta Leono kaj gastigejon por pilgrimantoj. Baldaŭ la celo de la gastigejo ŝanĝis kaj ĝi estis uzata por la lepruloj. Ĉar Lazaro en la Evangelio estas la nomo de malriĉulo plena je vundoj, la popolo (ne nur ĉi tie) kunigis la nomon de Sankta Lazaro kun loko kie malsanaj malriĉuloj estis gastigataj. La oficiala dedico al Sankta Lazaro verŝajne okazis en 1348, kiam la konstruaĵoj en la insulo estis renovigitaj.
La Armena Monaĥejo
La fama armena monaĥo Petros Manuk aŭ Mekitar kreis novan katolikan armenan ordenon, la Mekitaristojn, en Istanbulo en 1701. Pro la politika situacio, li fuĝis en Peloponezon kaj poste al Venecio. La Senato de Venecio asignis al li la insulon de Sankta Lazaro en 1717, kie li rebonigis la preĝejon kaj la monaĥejon.
Post ĉirkaŭ unu jaro la armenaj patroj venintaj kun Mekitar povis ĉiuj ekloĝi en la renovita monaĥejo; la renovado tamen plu daŭrigis ĝis 1738. Grava biblioteko, plejparte armenlingva, estis ankaŭ konstruita. La preĝejturo estis finkonstruita nur en 1749, kelkajn monatojn post la morto de Mekitar. La plurlingva presejo, tre grava por la armenlingvaj libroj, estis kompletita en 1789 de lia posteulo, Stepanos Melkonian.
Kiam Napoleono konkeris Venecion kaj fermis preskaŭ ĉiujn monaĥejojn, li klasis Sanktan Lazaron literara akademio (1810)kaj tiel la armenaj monaĥoj ne suferis.
Post Napoleono, Venecio pasis sub la Aŭstrian Imperion. La areo de la tre malgranda insulo (tiutempe ĉirkaŭ 7-8 ha) ne sufiĉis por la celoj de la monaĥejo. La imperiestro Francisko la 1-a de Aŭstrio (ne konfuzenda kun Francisko Jozefo la 1-a) permesis en 1815 ke oni plivastigu ĝin ĝis ĉirkaŭ 14 ha, ebligante grandigi plurajn konstruaĵojn, inter ili la presejo kaj la biblioteko. Pluraj similaj plivastigoj okazis en 1899, en 1912 kaj en 1947-49, tiel ke la areo de la insulo estas nuntempe ĉirkaŭ 30 ha.
Pro la danĝero de bruloj, en 1967 estis konstruita ronda tureto kien la malnovaj armenaj manuskriptoj estis translokitaj. Fakte, en 1975 brulo detruis parton de la biblioteko (kie ne plu estis manuskriptoj).
Konstruaĵoj
Nuntempe, en la insulo de Sankta Lazaro estas ĉefe la sekvantaj konstruaĵoj:
Vidu ankaŭ
Mekitarista kongregacio
Ishii Kikujiro
Ishii estis sendita en 1907 al San Francisco (Usono) kaj Vancouver (Kanado) por esplori, analizi la tie elformiĝintajn kontraŭjapanajn sentojn. Li helpis formi „senskriban interkonsenton” inter Japanio kaj Usono, laŭ kio, Japanio ne donas pasporton al tiuj laboristoj, kiuj volas elmigri al Usono.
Li subskribis en 1917 la t.n. traktaton de Lansing–Ishii, en kiu Usono rekonis specifajn interesojn de Japanio en Ĉinio, dum Japanio rekonis la politikon de Usono t.n. „malferma pordo”, laŭ kio oni devas rezervi sendependecon de Ĉinio kaj ĉiu nacio devas havi samajn rajtojn en komercado kun Ĉinio (tiutempe, kelkaj Eŭropaj koloniaj landoj volis dividi Ĉinion je interes-sferoj). Ishii mortis en usona bombatako, fine de la dua mondmilito.
Ferenc Veress (agronomo)
VERESS Ferenc (vereŝ) estis hungara agronomo, intendanto, pli juna frato de Sándor Veress naskita en Sarkad la 16-an de novembro 1830 kaj mortinta en Középfalva la 30-an de novembro 1894.
Biografio
Ferenc Veress studis ĝis 1848 en la reformita kolegio de Debrecen, kiam li iĝis memvola honvedo. Post la falo de la liberecbatalo li instruis en Zerind, pli poste lo estis grandbiena vokto en Kétegyháza. En 1861 li translokiĝis Bukareŝton kaj li iĝis la intendanto de la tiejaj bienojn de la serba reganto Miĥaelo la 3-a (Obrenoviĉ). Post la vendo de bienoj de la reganto li gvidis la bienojn de princo Demetrio Ştirbei. Li revenis Hungarujon en 1890, li aĉetis bienon en Középfalva kaj li mastrumadis. La samtempaj gazetoj publikis liajn plurajn vojaĝpriskribojn kaj rememororaĵojn.
12278 Kisohinoki
12278 Kisohinoki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Japana Cipresoj (Chamaecyparis obtusa) aŭ, japane : hinoki ; ヒノキ) precipe la cipresoj de Kiso, kiuj estis uzitaj por konstrui kastelojn dum la epoko de Edo. Ili estis tiel protektitaj kiel homaj estaĵoj. La cipresoj de Kiso formas naturan arbaron maljunan de 400 jaroj.
Sándor Veress (inĝeniero)
VERESS Sándor (vereŝ) estis hungara inĝeniero naskita en Sarkad la 3-an de decembro 1828 kaj mortinta en Bukareŝto la 27-an de oktobro 1884. Li estis la patro de Endre Veress kaj Ferenc Veress; pli aĝa frato de Ferenc Veress.
Biografio
Post la fino de kolegio en Debrecen Sándor Veress estis ĉedoma instruisto. Post la liberecbatalo de 1848-1849 li elmigris kaj vivis en Varno, Konstantinopolo kaj Krimeo. Li mastrumadis en Dobrugea. Li havigis diplomon de inĝeniero en Parizo, kien li venis en 1858 kaj enLondono. En 1859 li estis kapitano de hungara legio de Italujo en la aŭstria-itala milito. Post la disigo de tiu li loksigdiĝis en Bukareŝto por kvaronjarcento. Li konstruis la unuan rumanan fervojon. Li estis honora prezidanto de la Bukareŝta Hungara Societo. Li aperigis plurajn studojn, artikolojn kaj hungare kaj rumane pri Rumanujo.
Karl Rahner
Karl RAHNER SJ (naskiĝis la 5-an de marto 1904 en Freiburg im Breisgau, mortis la 30-an de marto 1984 en Innsbruck) estis unu el la plej influhavaj germanaj katolikaj teologoj de la pasinta jarcento.
Biografio kaj verkado
Rahner kreskis en katolika familio. Kiel junulo lin influis la junular-movado Quickborn siatempe forte influita de Romano Guardini.
En 1922 li eniris la ordenon de la Jezuitoj en Tisis. De 1924 ĝis 1927 li studis filozofion kaj katolikan teologion en la ordenaj alt-lernejoj en Feldkirch, Pullach kaj Valkenburg kaj en la universitatoj de Freiburg im Breisgau kaj Innsbruck. En 1932 li sacerdotiĝis kaj en 1936 li doktoriĝis en Innsbruck. Grava por la pensado de Karl Rahner fariĝis lia partopreno en Heidegger-seminarioj de 1934-1936.
En la nazia tempo li laboris en la animzorga oficejo en Vieno kaj dum 1944/45 en la paroĥa animzorgado en Malsupra Bavario. 1945 li laboris en Munkeno kaj docentis en Pullach. En 1948-1964 li estis profesoro por dogmatiko en Innsbruck kune kun sia frato Hugo Rahner. Dum la Dua Vatikana Koncilio li estis Koncilia Konsilanto de la kardinaloj König kaj Döpfner. En 1964 Karl Rahner transprenis la katedron de Romano Guradini, sed jam en 1967 li transiris al la universitato de Monastero (Münster), kie li estis profesoro ĝis sia emeritiĝo en 1971.
La verkaro de Karl Rahner ampleksas multajn titolojn (vidu la suban liston). Li planis kaj realigis kun Josef Höfer la 10-voluman duan eldonon de „Lexikon für Theologie und Kirche“ (Leksikono por Teologio kaj Eklezio), la 5-voluman „Handbuch der Pastoraltheologie“ kaj la serion „Quaestiones disputatae“. Lia kolekto de animzorgaj teologiaj artikoloj, eseoj kaj traktatoj en „Sendung und Gnade“ (1959) lin famigis internacie.
En 1981 Karl Rahner transloĝiĝis al Innsbruck, kie li en 1984 mortis. Lia tombo troviĝas en la kripto de la Jezuita preĝejo en Innsbruck.
En 1964 Rahner ricevis la unuan de entute 15 honor-doktoraj titoloj, kaj poste li ricevis multajn aliajn famajn distingojn. Interalie okaze de lia 80-a naskiĝtago – do mallonge antaŭ lia morto – la universitato de Innsbruck fondis la "Premion Karl Rahner" por teologia esplorado.
Institucioj
La postlasaĵo de Karl Rahner estas konservata en la Karl-Rahner-Arkivo en Munkeno.
La Karl-Rahner-Fondaĵo en Munkeno prizorgas la eldonon de lia tuta verkaro.
En Usono ekzistas Karl Rahner Society kaj en Kolonjo Karl-Rahner-Akademio. En Freiburg im Breisgau troviĝas la domo Karl-Rahner-Haus de la arkidiocezo Freiburg. Ĝi estas sidejo de animzorgaj institucioj. Karl-Rahner-Haus ekzistas ankaŭ en Karlsruhe kiel centro de la Katolika Alt-lerneja Komunumo.
22120 Gaylefarrar
22120 Gaylefarrar estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Lützelsoon
Lützelsoon (ankaŭ nomata Malgranda Soon) estas ĝis 599,1 m alta parto de la mezmontaro Hunsrück apud Hennweiler en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato, distrikto Bad Kreuznach. La plej alta monto estas la Womrather Höhe.
Situo
La Lützelsoon situas en la naturparko Soonwald-Nahe ĉirkaŭ 7,5 km (aerdistanco) norde de la centro de Kirn. Ĝiestas la sudokcidenta parto de la Soonwald kaj etendiĝas norde de Hennweiler inter la valoj de la rivereto Kellenbach (malsupra parto de la rivereto Simmerbach) en oriento kaj nordoriento kaj Hahnenbach en okcidento ka suokcidento; norde kaj sude allimas altebenaĵoj de Hunsrück.
Montoj
Jenaj montoj, rokoj kaj altaĵoj aparenas al Lützelsoon –sortigitaj laŭ alteco en metroj (m) super marnivelo:
Vilaĝoj
En kaj ĉirkaŭ Lützelsoon situas pluraj malgrandaj vilaĝoj:
Jenaj urboj proksimas:
Étupes
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Opatov (Praga metroo)
Opatov estas stacio de Metroo en Prago sur Linio C, malfermita en jaro 1980.
IARU
La IARU (Internacia Amatora Radia Unio) International Amateur Radio Union estas la internacia unuiĝo de la radioamatoroj. Ĝi estis fondita la dum sia unua kongreso en Parizo. La protokolo de tiu kongreso estis skribita en tri lingvoj: angla, franca, esperanta. Ĝi reprezentas radioamatorajn membrojn de landaj asocioj, ordigas kaj harmoniigas la uzon de la radioamatoraj bendoj. Ĝi ankaŭ reprezentas la radioamatoran komunumon ĉe Internacia Telekomunika Unio.
Lingvo por internaciaj kontaktoj
Inter aliaj la kongreso laŭ la protokolo "decidis rekomendi la uzadon de Esperanto..." por internaciaj kontaktoj.
Tiu decido estis logika el la vidpunkto de la 271 partoprenantoj, kiuj venis el 26 landoj, plimulto el Eŭropo. El Usono ĉeestis nur 6 partoprenantoj. En la praktiko la granda plimulto de la radioamatoroj estis usonanoj, kiuj faris siajn radiokontaktojn en la angla. Tial la angla lingvo superis kaj nun la plimulto de internaciaj radioamatoraj kontaktoj estas farata en angla.
Dum la komencaj jaroj oni nur povis uzi la morsan kodon, ne parolan transsendon. En morsa kodo oni uzas laŭeble mallongajn esprimojn kaj mallongigojn por savi tempon. Por tio oni inventis specialan Q-kodon. Ekzemploj: QSL = konfirmkarto, QTH = loko, QRZ? = kiu vokas?, QSY = ŝanĝas frekvencon.
Ankaŭ ĵargonaj esprimoj estis evoluitaj, ekzemple
Poste oni abunde uzis la Q-kodon kaj la ĵargonajn esprimojn ankaŭ en voĉaj kontaktoj. Tiel evoluis speciala radioamatora dialekto de la angla.
La koda dialekto helpas en simplaj, normigitaj kontaktoj, sed ne povas anstataŭi bonan scion de lingvo. La esperantistoj provas eviti la kodajn esprimojn kaj uzi bonan Esperanton. KH6GT kaj la pacifika rondo ĉirkaŭ 1970 evoluis liston de taŭgaj fakvortoj kaj praktike uzis ilin dum miloj da eterkontaktoj. KH6GT eldonis vortaron kun radioamatoraj fakvortoj. En tiu vortaro ankaŭ estis literuma alfabeto.
Vidu la artikolon radioamatora vortaro
Estraro
IARU havas prezidanton, vicprezidanton, sekretarion kaj aliajn estraranojn (inkludante reprezentantojn laŭ regionoj) kiuj estas parto de la administra konsilio. La Internacia Sekretariado de IARU (IARUIS IARU International Secretariat) estas gvidata de nacia radioamatora asocio elektita de la naciaj ligitaj asocioj. Nuntempe tiu asocio estas Amerika Radio-Relajsa Ligo (ARRL) kiu atentas pri IARUIS ekde siaj oficejoj en Usono.
Diplomo WAC
Dum multaj jaroj IARU esponsoras la radioamatoran diplomon WAC (Worked All Continents) por radioamatoroj kiuj konfirmis ambaŭdirektajn kontaktojn kun radioamatoroj en ĉiuj el la plentempe loĝataj kontinentoj. Specialaj aldonoj ekzistas por kelkaj bendoj kaj elsendmodoj.
Regionoj
IARU estas dividita en 3 grandaj regionoj, ili estas:
NGC 389
NGC 389 (aliaj indikoj — PGC 4054, UGC 703, MCG 6-3-14, ZWG 520.17) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Domo Latina
Poemo verkita omaĝe al la societo
Pri tiu aparta societo la belga poeto Alain van Dievoet skribis la sekvanton en la latina: :
Bukowno
Bukowno estas urbo en Malgrandopolio en Pollando. Ĝi apartenas al Bukowno en distrikto Olkuski.
Brigid Berlin
Berlin aperis en kelkaj el la varholaj filmoj, kiaj Chelsea Girls (1966), en kiu ŝi estas vidata injektante sin dum monologo, kaj Ciao! Manhattan (1972), kie stelulas Edie Sedgwick. Post jardekoj, ŝi aperis en minoraj partoj en du filmoj de John Waters nome Serial Mom (1994) kaj Pecker (1998). Pie in the Sky: The Brigid Berlin Story (2000) estas dosier-filmo en kiu ŝi rakontas sian vivon en intima detalaro kaj rompas sian dieton konsumante tutan manĝon el kukoj.
Ŝi estas konata pro sia obseda registrado kaj fotado de la ĉiutaga vivo. Selektoj el tiuj registraĵoj estis poste kompilitaj por formi la teatraĵon Andy Warhol's Pork. Aliaj bendoj fare de ŝi estis la bazo por la unua rekta albumo de The Velvet Underground nome Live at Max's Kansas City (registrita en 1970, publikigita en 1972).
Berlin estis komplico en unu el la plej famaj ŝercoj de Warhol kiam en 1969 Warhol anoncis, ke ĉiuj siaj pentraĵoj estis la verko de Berlin. Brigid entuziasme sekvis la historion per intervjuo ĉe Time. La ŝerco kondukis al falo en la valoro de la verkoj de Warhol kaj ambaŭ partoj fine retiris siajn asertojn.
Henry Charles Stanley
Henry Charles STANLEY (1840–1921) estis ĉefa inĝeniero de fervojoj en Kvinslando, Aŭstralio.
En 1863 Stanley elmigris al Kvinslando.
Je sia alveno en Kvinslandon, Stanley estis dungita por la fervoja servo de la kvinslanda registaro. En 1872, li ekzorgis pri inĝenierado de sudaj kaj okcidentaj fervojoj. En 1886, ankaŭ la centraj fervojoj venis sub lia respondeco. En 1891, li estis formale nomumita kiel Ĉefa Inĝeniero por la tuta reto de Kvinslando.
Li dediĉis sin ĉefe al konstruado de fervojaj pontoj kaj akvobaraĵoj.
Diósgyőr
Diósgyőr estas loĝkvartalo de Miskolc ekde 1945. Longe ĝi estis historia komunumo kun fortikaĵo, dum la socialismo centro de peza industrio.
Historio
La fortikaĵo konstruiĝis en la 11-a jarcento, tiam 2 vilaĝoj etendiĝis en tiu loko. Jam tiutempe kelkaj jam okupiĝis pri feroprilaborado. En la 13-a jarcento ankaŭ monaĥejo fondiĝis. Inter 1596-1687 Diósgyőr apartenis al la Osmana Imperio. Ekde 1906 tramo trafikas inter Miskolc kaj Diósgyőr. Dum la socialismo moderna loĝkvartalo konstruiĝis.
Kosmos
Kosmos aŭ Cosmos povas aludi je
Tiger Rag
Tiger Rag estas kanto de frua ĵazo. Kiel komponisto de la peco publikigita en 1917 estas enlistigita Nick LaRocca; la teksto devenas de Harry DeCosta. La peco, kiu estis registrita sur unu el la unuaj sondiskoj de ĵazo, rapide evoluis al ĵaza normkanto kaj estas ludata ĝis nun, aparte en diksilando. Ĝi estas supozeble la unua ĵaztitolo.
Originoj de la kanto
Laŭ La Rocca, kiu pretendis esti la komponisto de Tiger Rag, la „akordoj de konataj melodioj“ formis la bazon por la peco, La paloma same kiel marŝo de John Philip Sousa. Kiu vere estas la komponisto de la peco, tamen estas ege pridisputata. Jelly Roll Morton ankaŭ asertis, ke li komponis la titolon; laŭ li ĝi baziĝas sur la harmonioj de franca kvadrilo. Laŭ pli nova ĵazesploro la peco estis vaste konata en Nov-Orleano sub la titolo Number Two, kies komponisto estis Johnny De Droit.
Strukturo de la kanto
Tiger Rag konsistas el kvar formpartoj, kiuj estas metitaj unu apud la alia kiel je klasika ragtimo. Parto D estis pritekstata per la vortoj „Hold that tiger“ kaj „Where's that tiger“. Jen ofte aŭdeblas krome lipa glitsono aŭ ankaŭ grumblosono de la trombono.
Unua surdiskigo
La Original Dixieland Jazz Band, al kiu tiam estis aliĝinta LaRocca kiel trmpetisto, sonregistris la pecon en 1917 je Ĉikago. Pli efektoplena estis versio, kiun la bando surdiskigis la 25-an de marto 1918; ĝi tenis dum du semajnoj rangon du de la usona furorkanta ranglisto. Dum la sekvaj jaroj la bando ĉiam denove surdiskigis la pecon. „En 1923 ekz. la tempo estas pli komforta, la solopartoj estas pli forte ellaboritaj, la diksilanda prainstrumentado per trumpeto, klarneto kaj trombono estas kompletigita per la enmoda instrumento saksofono.“ En la versio el 1924 Bix Beiderbecke kontribuas pli longan soloon.
Pluaj sukcesoj laŭ ranglisto
Ankaŭ poste registraĵoj de la kanto plurfoje fariĝis furoraĵoj:
Efikohistorio
Laŭ Hans-Jürgen Schaal Tiger Rag fariĝis „esprimo de tio, kion signifis ĵazo proks. 1920 en grandaj partoj de la mondo: rapida, ritma, sovaĝa, ekstaza dancmuziko kun kolektiva improvizado, koncizaj ripetfrazoj kaj spritaj breĉoj.“ Tre baldaŭ la dancbandoj transpenis la pecon: Jam januaron 1920 ankaŭ en Germanujo aperis, interpretata de usona armebando, unua sonregistraĵo de Tiger Rag (je Homocord).
Vladimir Horowitz kaj Arturo Toscanini estis ege impresitaj de la interpretado de Tiger Rag fare de Art Tatum (en la novjorka Cafe Society). Ankaŭ muzikistoj de la svingo en la 1930-aj jaroj sonregistris Tiger Rag, jam en 1928 Tommy Dorsey, poste Ray Noble, Benny Goodman (1936) kaj plurfoje Django Reinhardt (unue en 1934 duope kun Stéphane Grappelli). Ĝi validas nun kiel kvazaŭ ĉioeltena peco de la tradicia ĵazo.
Multaj nigrusonaj muzikistoj komence bojkotis la pecon, ĉar ili havis „rezervojn“ pro la riproĉo, ke LaRocca kaj siaj kunmuzikistoj ŝtelis ĉi tiun pecon. Duke Ellington surdiskigis la pecon nur kun ŝanĝita melodio sub nomoj kiel High Life; Chu Berry nomis la pceon Sittin’ In. Louis Armstrong surdiskigis la pecon nur en 1938.
Dum la nazia diktatoreco Tiger Rag, kiun la germana publiko plue ŝatis, estis germanigata kiel „Schwarzer Panther“ (nigra pantero) kaj dancata kiel fokstroto. Eĉ post la Dua Mondmilito Tiger Rag estis prezentata sub germanligva titolo.
En moderna ĵazo ekzistas nur disaj interpretaĵoj, ekz. de Charlie Parker (1947, kiel enkonduko al Shaw Nuff); tamen sur ĉi tiu komponajo baziĝas la pecoj Daybreak Express, Hot and Bothered, Slippery Horn und Braggin' in Brass. Pierre Dørge pluevoluigis la komponaĵon al New Tiger Rag.
Ksenofono
Ksenofono (Ξενοφων Ksenofon, naskiĝis 431 a.K., mortis ĉirkaŭ 360 a.K.), kies nomo laŭvorte signifas "fremda sono", estis kavaliro de Ateno, disĉiplo de Sokrato, kiu estas konata de liaj verkoj pri helena historio.
Poste, Ksenofono emeritiĝis en Ateno, sed pensis la urbon ne amikema kaj rekuniĝis kun siaj kamaradoj kaj helpis la spartanojn kontraŭ Persio. Kiam Ateno amikiĝis kun Persio kontraŭ Sparto, li estis ekzilita, kaj pasigis la sekvajn kelkajn jardekojn ĉe Scilo, kie li verkis Anabazo. Poste la ekzilo estis nuligita, kaj Ksenofono pasigis siajn lastajn jarojn en Ateno. La dato de lia morto estas necerta, estas konate nur ke li vivis post la morto de sia subtenanto Agesilao, memore al kiu li verkis libron.
Verkoj
Krom la Anabasis, Ksenofono ankaŭ verkis la Oeconomicus ("Ekonomiko"), priskribon de hejma vivo en helena kulturo en la formo de dialogo inter Sokrato kaj alia atenano Isĥomaĥos.
Historie la Anabasis de Ksenofono estas la unuaj legitaj verkoj de komencantoj pri la helena lingvo, ĉar ĝia lingvaĵo estas simpla kaj ripetema.
Concèze
Concèze estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 403 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2004.
Geografio
Concèze etendiĝas sur 13,44 km², kaj havis 403 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 30 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Concèze antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean Decay, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Concèze apartenas al la kantono de Juillac, kies ĉefurbo estas Juillac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Lana tineo
Lana tineo aŭ limantrio aŭ algluiĝa broso-papilio (Lymantria dispar) estas damaĝa insekto de arboj dise en la kontinenta klimato.
Ĝi estis originale loĝanto de Eŭrazio, sed en 1869 francdevena amatora insektologo kunportis ovojn – por esplori ilin – al Bostono. La eloviĝantaj raŭpoj kreskis en lia ĝardeno, kelkaj el ili ekis konkeri la novan kontinenton. Tiu konkerado sukcesegis kaj tiu ĉi palearktisa insekto estas la plej grava arbara damaĝanto en Usono.
La specion priskribis Linné kiel Phaleana dispar. La hodiaŭ valida scienca nomo estas Lymantria dispar. La nomo dispar aludas la seksan aliformon de la plenkreskaj tineoj: la vira tineo estas fum, grizbruna; la pli granda ino estas malpurblanka kaj ties anteno estas fibra. Ili grandas 60–70 mm, surdorse ili havas 5 bluajn kaj 6 purpurajn verukoparojn.
La lana tineo venas el la hungara, en kiu la nomo gyapjaslepke (lana papilio) atentas pri la lana hararo de la ina abdomeno. Aliaj lingvoj atentas pri alia karakterizaĵo, ekz. la angla nomas ĝin cigana tineo (gypsy moth), la germana spongoteksanto (Schwammspinner).
Ĝi estas tre polifaga specio, kio estas ĝi povas sin nutri sur pli ol cent plantospecioj, eĉ pingloarboj. Ĝi ŝatas la kverkojn, siringon, alnon, betulojn, ili estas por li unuarangaj nutrofontoj, sur kiuj ĝi rapide plimultiĝas. Ĝi ne manĝas la foliojn de ligustro, frakseno, sovaĝa birno, taksuso.
La raŭpoj kapablas produkti dum sia tuta evoluo silkofibrojn. Tio helpas unuflanke la naturan sindefendon: okaze de danĝero, ili deĵetas sin pendante sur la silkofibro. Se la danĝero for, ili regrimpas. La fibroj - kaj la propraj haroj - ankaŭ helpas ilian disvastiĝon: per pasiva moviĝo ili povas velumi eĉ dek kilometrojn.
La raŭpoj haŭtoŝanĝas 4-5 foje, kaj enpupiĝas sin teksante al branĉoj, arboŝeloj, folioj. La pupoj koloras malhelbrune, kovrite per maloftaj flavetaj haroj. El la pupoj eliĝas la tineoj post 2-3 semajnoj. La svarmado okazas (en Mez-Eŭropo) en la dua duono de junio kaj daŭras ĝis fino de septembro, sed la ĉefa periodo estas julio kaj aŭgusto.
La viraj tineoj havas brosilan antenon, kiu helpas la trovon de la aliseksuloj, la inajn tineojn. La inbestoj eligas alogaĵojn, seksajn feromonojn.
La femalo de la eŭropa varianto de la tineo ne kapablas flugi (ili nur grimpas), sed la azia varianto jes, kio kaŭzas tie eksplodan disvastiĝon. La femaloj ŝatas la nenaturajn urbajn lumojn, tiel ili flugas tie en la urbojn.
La femaloj demetas la ovojn – post pariĝo, ofte grupe - sur ŝelojn de la arboj. La ovoj havas diametron de 1 mm, ili estas malhelaj, metale brilantaj globetoj, kiujn kovras la femalo per haroj. Tiuj helpas la travintrumon. En la ovogrupo (ovaro) ĝenerale troviĝas kelkcent ovoj. En la demetitaj ovoj elevoluas la embrioj kaj ili restas ĝis printempo en ripozo.
Damaĝoj
La plej gravajn damaĝojn faras la lana tineo en la sudaj kaj sudorientaj landoj de Eŭropo (Rumanio, Kroatio, Bulgario, Serbio, ktp.)
Oni notis en Hungario, ke en 1907 la raŭpoj tiel invadis, ke ili kaŭzis sur la fervojaj reloj glitiĝon kaj la lokomotivo haltis.
En Hungario, la lana tineo prironĝis en 1994 areon de 34.000 hektaroj, en 2004 la damaĝita areo superis 110.000 hektarojn.
Sindefendo de la arboj
La kverkoj rekreskigas la foliaron nur post 2-3 semajnoj kaj dum tio la tineoj malsatmortas aŭ malsaniĝas je viruso. La atakitaj arboj ofte suferas je diversaj malsanoj (ili malfortiĝas post la atako)
Billie Jean King
Billie Jean KING (naskiĝis la en la urbo Long Beach de Kalifornio, do nun -jara) estas usona eksa mondfama tenisistino. Ŝi gajnis 12 unuopajn titolojn en la kvar tutmonde pintaj tenisturniroj, nomataj Granda Ŝlemo, krome 16 en virinaj duopoj, kaj 11 en miksduopoj. Ŝi ofte reprezentis Usonon en la Federacia Pokalo. Ŝi estis membro de la venka usona teamo en sep Federaciaj Pokaloj kaj dum tri jaroj, ŝi estis la kapitano de tiu teamo.
La sportistino defendas seksan egalecon kaj delonge pioniras pri egaleco kaj socia justeco. Ŝi ankaŭ estis la fondinto de la Virina Tenisa Asocio.
Faldbiciklo
Faldbiciklo estas biciklo kiu faldeblas aŭ kiun eblas malkonstrui al pli malgranda grandeco (-> rinko->biciklo)
Bonkvalitaj faldbicikloj povas konkurenci kun ne-faldeblaj bicikloj pli grandradaj. Oni tamen prikonsideru bone la specifajn karakterizojn de tiuj bicikloj, kiuj estas la konsekvenco de la elektita radograndeco kaj pneŭograndeco. Bicikloj de la markoj Brompton, Birdy, Moulton kaj TERN estas ekzemploj de bicikloj kiuj estas tre sukcesaj, ĉar en ilia dezajno oni dekomence kaj intense pristudis la influon de la rado-diametro sur la bicikla konduto. La pneŭorezisto restos tre malalta pro la uzo de relative mallarĝaj altpremaj pneŭoj dum la manko de ŝokabsorbilo estas anstataŭita de simpla (Brompton) ĝis tre saĝa (Moulton) risorto-sistemoj en la kadro de la biciklo.
László Király
László Király
Maureen Connolly
Maureen CONNOLLY (naskiĝis la en la urbo San Diego de Kalifornio, mortis la 21-an de junio 1969 en aĝo de nur 34 jaroj pro ovaria kancero) estas usona eksa mondfama tenisistino. Ŝi estis la gajninto de naŭ ĉefaj unuopaj titoloj en la fruaj 1950-aj jaroj. En 1953, ĵus plenkreska, ŝi fariĝis la unua virino gajnanta ĉiuj kvar tutmonde pintaj tenisturniroj, nomataj Granda Ŝlemo, dum la sama kalendara jaro. Ŝi ankaŭ estas la sola ludanto en la historio, kiu gajnis titolon sen perdi parton de matĉo ĉe ĉiuj kvar ĉefaj ĉampionecoj. La sekvan jaron, en julio 1954, rajdakcidento grave vundis ŝian dekstran kruron kaj finis ŝian konkurencivan tenistan karieron en la aĝo de 19. Ŝi poste edziniĝis al olimpika ĉevalisto, sed restis ligita al teniso kiel sporta ĵurnalistino.
Galerida
Galerida estas genro de birdoj de la familio de alaŭdedoj. Ili estas kiel aliaj specioj de la familio brunaj supre kaj pli helaj sube. La membroj de tiu ĉi genro havas kreston leveblan.
Holzkirchen (Supra Bavario)
Holzkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Miesbach kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Perálec
Vilaĝo Perálec situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, apud la ŝoseo n-ro 358 el Slatiňany al Litomyšl, respektive el Skuteč al Nové Hrady, proksimume 8 kilometrojn oriente de Skuteč kaj 20 km okcidente de la urbo Litomyšl. Vivas ĉi tie.
Vilaĝpartoj
Al la municipa komunumo apartenas partoj:
Preĝejo
En Perálec troviĝas la plej malnova preĝejo en tiu ĉi regiono, preĝejo de Sankta Johano Baptisto. Ĝi estis konsekrita en la jaro 1321, en la jaroj 1350 - 1620 ĝi estis paroĥa preĝejo kaj ĝis la jaro 1737 filia de Skuteč kaj de tiu jaro filia de Rychmbuk.
En la jaro 1765 ĝi estis barokigita, sed la presbiterejo kaj portalo sur norda flanko estas originaj. La preĝejo estas ununava kun kvinlatere fermita presbiterejo, sakristio kaj prisma turo estas sur norda flanko, ŝtuparo en okcidenta flanko de la navo. La presbiterejo estas kruce volbita, sankta ŝranko estas pintarka. Portaleto el presbiterejo gvidas al barele volbita sakristio. Triumfa pintarko havas hakitan embrazuron. La navo havas platan plafonon kaj sur la suda flanko pintarkan portalon. En la preĝejo estis malkovritaj gotikaj muraj pentraĵoj el la 1-a duono de 14-a jarcento.
La ĉefaltaro kun figuraj lignoskulptaĵoj kaj akantoj estas el la komenco de 18-a jarcento, bildo de Bapto en Jordano estas el la 19-a jarcento, la predikejon ornamas reliefo de Bona paŝtisto el la jaro 1747, lignoskulptaĵo de Sankta Maria en presbiterejo estas el la fino de 17-a jarcento kaj krucifikso en subturejo el la 18-a jarcento.
La preĝejo, tombejo kaj ĉirkaŭanta muro estas en listo de nemoveblaj kulturaj memorindaĵoj.
Kapelo en Kutřín
En la jaro 1901, komence de la nova jarcento estis en Kutřín konstruita jubilea kapelo de la Plejsankta koro de la Sinjoro Jezuo kun kampanileto. Iniciatinto de la konstruo estis ĉi tiea naskiĝinto, emerita paroĥestro de Dohalice moŝta sinjoro Jan Macháček, kiu ankaŭ portis grandan parton de la konstruelspezoj.
Bílá (distrikto Liberec)
La teritorio, kie la vilaĝo troviĝas, estis loĝigita jam en la 3-a jarmilo antaŭ Kristo, kio estas dokumentita per pratempaj trovitaĵoj. La vilaĝo Bílá mem estas menciita jam en la jaro 1537 kiel malgranda agrikulturista vilaĝeto.
En Bílá konserviĝis la tuta vico da domoj el la 19-a jarcento. La eksan vilaĝon Petrašovice vizitis poeto Fráňa Šrámek, en parto de la vilaĝo nomata Vlčetín estas monumento por la viktimoj de la unua kaj la dua mondmilitoj.
Membrigo de municipo
Katastra teritorio (k. t.) Bílá u Českého Dubu
k. t. Hradčany u Českého Dubu
Granda lamprotorno
La Granda lamprotorno aŭ Granda brilsturno (Lamprotornis chalybaeus) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro de Lamprotornis aŭ Brilsturnoj, kiuj estas afrikaj bluecaj birdoj kun metalecaj briloj. Ĝi reproduktiĝas el Senegalio orienten al Etiopio kaj suden tra orienta Afriko al nordorienta Sudafriko kaj Angolo. Ĝi estas tre komuna specio de malferma arbaro kiu entreprenas foje kelkajn seazonajn movojn.
Jura Akademio (Pécs)
La Jura Akademio kun jura liceo estis signifa altlernejo en Pécs inter 1785-1922 kun interrompoj.
Apostag
Apostag (apoŝtag) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kunszentmiklós.
Granda lamprotorno
Aspekto
La ekzempleroj de la populacioj el suda Kenjo suden estas pli malgrandaj ol nordaj birdoj kaj estas foje konsiderataj separata subspecio, L. c. sycobius.