cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stand!
Stand! estas la kvara albumo de la usona muzikgrupo pri soulo kaj funko, Sly and the Family Stone, publikigita la 3-an de majo 1969. Skribita kaj produktita de ĉefkantisto kaj mult-instrumentista Sly Stone, Stand! estas konsiderata arta ĉefpunkto de la kariero de la grupo. Lanĉita fare de Epic Records, tuj antaŭ la famkonata agado de la grupo ĉe la Woodstock-festivalo, ĝi iĝis la plej komerce sukcesa albumo de la grupo ĝis nun. Ĝi inkluzivas plurajn famajn kantojn, inter kiuj sukcesaj unuopaĵoj, kiel ekzemple "Kanti simplan kanton", "Mi volas preni vin pli alte", "Staru!", Kaj "Ĉiutagaj homoj". Ĝi estis eldonita en Usono kaj estis reeldonita en 1990 en vinilo kaj KD kaj denove en 2007.
Loano
Loano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj en la provinco Savona. Kristana patrono de la komunumo estas Johano la Baptisto.
NGC 2013
NGC 2013 estas malfermita stelamaso en konstelacio Koĉero.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Wisława Szymborska
Wisława SZYMBORSKA, plena nomo: Maria Wisława Anna SZYMBORSKA-WŁODEK [marja visŭava anna ŝimborska vŭodek] (naskiĝis la en Prowent (nuntempe: Kórnik) , mortis la  en Krakovo) estis pola poetino, eseistino kaj tradukistino. Ŝi gajnis la Premion Nobel de Literaturo (1996) por "poezio, kiu kun ironia precizeco permesas, ke la historia kaj biologia kunteksto aperu en fragmentoj de homa realo".
Szymborska naskiĝis en Prowent, kiu estas nuntempe parto de urbo Kórnik. En la jaro 1931 ŝia familio transloĝiĝis al Krakovo, kie ŝi studis polan filologion kaj sociologion. Ekde la 1950-aj jaroj ŝi laboris kiel ĵurnalisto por la literatura revuo Życie Literackie. La artikolojn, kiujn ŝi publikigis tie kaj en aliaj revuoj, poste aperis libroforme. Krome ŝi verkis lirikon kaj tradukis el la franca lingvo.
En Esperanto aperis Mi inventas la mondon, kolekto de poemoj de Szymborska el la tuta periodo de ŝia verkado (1945–2012). Ĝi estis eldonita en 2015 de Bjalistoka Esperanto-Societo kaj Podlaĥia Libraro Łukasz Górnicki kadre de la Serio Oriento-Okcidento (kiel n-ro 50). La poemojn tradukis Tomasz Chmielik, István Ertl, Danuta Kowalska, Lidia Ligęza, Kris Long, Adam Łomnicki, Martyna Taniguchi kaj Włodzimierz Wesołowski.
Stilo kaj kreaĵo
La stilo de Ŝimborska estas originala kaj ne apartenas al iu ajn fluo; Ĝi estas esence intelekta, rekte parolata kaj konversacia kun la leganto. Multfoje la kantoj estas konstruitaj kiel ripetaj rigardoj al la sama koncepto aŭ frazo, aldonante ion ĉiun fojon, ĝis surprizo ĉe la fino. Ekzemple la kanto "Iuj amas poezio" estas konstruita tiel, ke ĉiu el la tri strofoj traktas vorton de la titolo. Ŝi prezentas la situacion tia kia ĝi estas, kutime sen dankaj vortoj, kaj el la priskribo aperas simpla homaro. Do laŭ la stilo de ŝiaj poemoj, ŝi evitas artan ornamadon, metaforon, rimon aŭ ion alian. Tiel, la enhavo estas reliefigita kaj eĉ la ritmo celas malkaŝi la surprizan signifon enecan al aferoj.
Ŝia poezio traktas la tempon, historion, kosmon, la rilato de la homo al sia ĉirkaŭaĵo, la mondo kaj ĝia pleneco. Ĝi traktas la plej grandajn aferojn, sed provas kapti la momenton, la agon aŭ la plej malgrandan punkton. Tiel en la poemo Ĉielo kie ŝi ŝajne traktas aferojn ĉe la pinto de la mondo:
Sed rapide disfaligas tion al ni -
Kiam ŝi diskutas militon (la kanto Fino kaj Komenco) ŝi fokusiĝas al la tiel nomataj "neinteresaj" faktoj:
Do kiam temas pri morto, la pejzaĝo, la mondo kaj ĉio ajn. Ŝi skribas:
Ŝi havas sobran kaj penetran vizion, ne akompanatan de kolero aŭ agreso, sed de kompreno pri la malforto kaj empatio al la suferanto. Ŝi priskribas la homon kiel farantan bagatelajn kaj senefikajn agojn, sed eĉ tio havas signifon, "eĉ por momento pasas glora pasinteco." La homa vivo kaj malgrandaj momentoj estas tiel gravaj kiel la grandaj eventoj, kaj kelkfoje eĉ pli. Ekzemple, rilate al morto, estas klare, ke li venkos finfine, sed ĉiun momenton, kiam ni ankoraŭ vivas, ni estas gajnantaj kaj gajnas lin. Tamen, kelkfoje la senkiala indiferenteco de la vivo estas terura kaj detrua, kiel en la poemo la teroristo, li rigardas, kie la teroristo spektas nekonatan viron, kiu revenas por demeti siajn gantojn kelkajn sekundojn antaŭ ol la bombo eksplodas en planita atako.
Inter la plej konataj poemoj de Szymborska estas Kato en malplena loĝejo, tre aklamita en Pollando, kiu traktas morton laŭ la vidpunkto de kato, kaj la unua foto de Hitlero prezentanta Hitler kiel amindan infaneton.
31-a de aŭgusto
La 31-a de aŭgusto estas la 243-a tago de la jaro (la 244-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 122 tagoj restas.
Je la 31-a de aŭgusto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 31-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Lago Minnedosa
Minnedosa estas artefarita lago en kanada provinco Manitobo. Ĝi estis kreita inter 1910 kaj 1912 por servi kiel rezervujo por elektrocentralo. La akvobaraĵo provizis elektran energion ĝis 1933. Hodiaŭ ĝi estas populara ripozloko, por ambaŭ boatado kaj naĝado.
Yunus Emre
Yunus Emre (turka elparolo: [juˈnus emˈɾe]) ankaŭ konata kiel Derviş Yunus (Yunus la derviŝo) (1238-1320) estis turka popola poeto kaj sufia mistikulo, membro de la frateco de vagantaj derviŝoj. Li estis la unua, kiu disvolvis kaj klarigis la principojn de sufismo en la turka. Li kreis popularajn verkojn verkitajn per la popola mezuro de poemo, kaj estis inter la unuaj konataj poetoj, kiuj verkis en la parolata turka de la propra epoko kaj regiono anstataŭ en la persa aŭ la araba. Tiel, ekde sia epoko ĝis nuntempe, lia verkaro tre influis la turkan kulturon.
Liaj poemoj, verkitaj laŭ la tradicio de anatolia popola poezio, koncernas ĉefe dian amon kaj ankaŭ homan destinon: "Tio, kio portas nian koron,
estas amata de grandaj mondoj.
Mi ne povas nei la veron
- Multaj vojoj direktiĝas al unu.
Ankaŭ ni bezonas ami ĉion,
Se iu estas amiko de amiko,
''Kiel ni povas nomi lin malamiko? "''
Internacie, multaj kulturaj centroj de Turkio estas nomata honore al li.
Sudaj Orkadoj
La Sudaj Orkadoj aŭ Sudaj Orknejoj estas insularo, situanta norde de la Antarkta duoninsulo, en la Drake-pasejo. La insularo jure staras sub la Antarkta traktato, kiu donas ĝin al nenia ŝtata suvereneco. La insularon pretendas kaj Grand-Britio kaj Argentino.
La insularo situas ĉe interna rando de la teritorio, kiun koncernas la Antarkta traktato. La distanco al la antarkta duoninsulo estas ĉ. 600 km. La surfaco de la insuloj estas 622 km², el kiuj la plej granda estas la okcidenta Kronada insulo. La insularo estas plej konata pro la meteologia stacio Orcadas sur la Insulo Laurie. Inter ili situas multaj pluaj insuloj kaj insulgrupoj, kiel ekz. Insulo Signy kaj Insulo Powell.
Historio
La sudaj Orkadoj estis malkovritaj en 1821 fare de fokoĉasistoj George Powell kaj Nathaniel Palmer. Lu nunan nomon donis James Weddell en 1823. Oni establis meteologian stacion sur la Insulo Laurie en 1903 (meteologia stacio Orcadas, kiun baldaŭ plufunkciigis la argentina meteorologia servo kaj funkciigas eĉ hodiaŭ.
Klimato
La insularon influas aeramasoj el nordo kaj el sudo, tiel en somero kaj aŭtuno regas oceana influo, la temperaturaj ŝanĝiĝoj estas minimumaj. Vintre kaj printempe influas kontinenta klimato, kiu kaŭzas grandajn temperaturajn ŝanĝiĝojn.
Klimata tabelo de Sudaj Orkadoj
Vegetaĵo kaj faŭno
La sudaj Orkadoj estas antarkta „dezerto”, ekzistas nur muskoj kaj likenoj sur senglaciaj lokoj.
La birdojn reprezentas kelkaj birdospecioj, pingvinoj; la mamulojn Weddell-foko, kelkfoje ankaŭ marleopardo, Ross-foko aŭ la krabomanĝa foko.
Zoltán Makó
Kariero
Zoltán Makó akiris diplomon en 1992 en UBB de Kluĵo kaj li doktoriĝis en 2002. De 1997 ĝis 2006 li instruis en UBB de Kluĵo kaj de tiam en Universitato Sapientia.
Aŭstraj eŭro-moneroj
Ĉiu aŭstra eŭro-monero havas propran grafikaĵon, kiun desegnis Josef Kaiser.
Győző Mátéffy
Győző MÁTÉFFY [mAtEfi] rumania hungara pedagogo, verkisto. Li naskiĝis en Nagysomkút la 18-an de septembro 1913 kaj mortis ?.
Sancti Spiritu
Sancti Spiritu estis la unua setlejo hispana starigita en la aktuala teritorio argentina; ĝi estis fondita de Sebastiano Kaboto la 27-a de februaro de 1527, borde de la rivero Korondo, ĉe la elfluejo de la rivero Carcarañá kaj je 6 km de la kunfluejo de tiu en la rivero Paranao. Tiu loko estas, formante arkeologian kuŝejon kaj ŝtatan muzeon, en la sudorienta pinto de la aktuala setlejo Puerto Gaboto, 60 km norde de la urbo Rosario. Ĝi havis eĉ kapelon kie oni celebris geedzigojn inter hispanoj kaj gvaranioj. Tammen malbona traktado fare de la hispanoj kontraŭ la indiĝenoj okazigis ke tiuj detruis la setlejon. La ruinoj de Sancti Spíritu estas je 150 metroj de la elfluejo de la rivero Karkaranjao. La geografiaj karakteroj kaj la erozio okazigita de la akvofluo okazigis, ke parto de la setlejo malaperis definitive.
Győző Mátéffy
Kariero
Győző Mátéffy akiris bazlernajan diplomon de instruisto en Târgu Secuiesc (1934). Ĝis 1936 li estis disvastiganto de Brassói Lapok kaj Népújság, poste instruisto en Toplița-Ciuc (1936-40), lekciisto en la Sikula Popolaltlernejo KALOT, de 1948 instruisto de Pedagogia Lernejo de Miercurea Ciuc (1948-55), kulturdomestro, infanhejma direktoro (1966-73). Li publikigis en Székely Nép, Erdélyi Iskola, pli poste en Falvak Dolgozó Népe, Művelődés, Hargita.
Etelka Szabó Adorján
SZABÓ ADORJÁN Etelka [sab:o adorja:n] estis rumania hungara kuracistino. Ŝi naskiĝis en Turda la 2-an de septembro 1924 kaj mortis en Târgu Mureș la 6-an de majo 1986. Ŝi estis la edzino de István Szabó.
Ekstera movimento
Eksteraj movimentoj estas la unuaj kaj lastaj movimentoj de plurmovimentaj komponaĵoj, kiuj estas tenataj en allegro ĝis presto, ofte ankaŭ garnitaj kun la subnotoj de la komponistoj, ekz. "ma non troppo" (ne tro multe), "assai" (tre), "ma non tanto" (ne tiom vigle), samkiel aldonaĵoj, kiuj montras en la alian tempodirekton, ekz. "con brio" (kun fajro) aŭ "furioso" (furioza).
Ekesto kaj evoluo
Unuafoje aparte okulfrape tion uzas Antonio Vivaldi en siaj La kvar sezonoj.
Eksteraj movimentoj do ankaŭ estas aperaĵo de la baroka muziko kaj kontribuas kiel utiligata stilrimedo al esenca elformado de la sonata formo. En eksteraj movimentoj la unua kaj la lasta movimento, kompareble kun ekspozicio kaj reprizo samkiel finaĵo en la sonata ĉefmovimenta formo, lige parenca unu kun la alia. Samtempaj komponistoj, kiel Antonio Vivaldi aŭ Johann Sebastian Bach kaj Henry Purcell, serĉis novan specon de ligo inter du movimentoj, kiuj transiris trans la jam kaj ofte uzataj muzikaj parametroj de la melodiko kaj harmoniko kaj tiel malkovris por si la eksterajn movimentojn. Tiel la barokaj komponistoj perfektigis siajn orkestroverkojn ĝis tiam maturiĝintajn al trimovimenta konĉertformo, enspirigante al siaj parte entiuziasmigaj eksteraj movimentoj rondan karakteron kaj vivon.
1946
En la jaro 1946 post Kristo okazis, interalie:
Lipót Pálffy-Daun
Grafo Lipót Pálffy-Daun [pAlfi-daŭn], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Pálffy-Daun Lipót Károly Nándor estis hungara oficiro, pentristo. Lia nobela antaŭnomo estis erdődi.
Lipót Pálffy-Daun naskiĝis la  en Vieno (Habsburga Imperio), li mortis la  en Berkesz (Hungara reĝlando).
Biografio
Lipót Pálffy-Daun estis edukita hejme de Arnold Ipolyi. Inter 1848-1953 li studis en milita akademio de Wiener Neustadt, poste li komencis sian armean karieron en Gyöngyös kiel leŭtenanto. En la sekva jaro li estis levita al ĉefleŭtenanto. En la studjaro 1857 li plulernis en sia naskiĝurbo en la milita altlernejo, sed en la sekva jaro li interrompis la lernadon. En 1859 li estis nomumita kapitano, tamen poste li malsoldatiĝis. En 1860 li aliĝis al legio de Papa Ŝtato kie li batalis kiel majoro. Hejmenveninta li aliĝis al administracio de Pozsony (historia departemento), sed li estis malsana longe. Inter 1863-1866 li retiriĝis, poste li studvojaĝis al Parizo, kie li lernis pentradi. Hejmenveninta li ne nur pentradis, sed kreis dekoraciojn kaj kostumojn al Népszínház. En 1881 li edziĝis, sed post 2 jaroj li malsaniĝis kaj li ne povis resaniĝi.
Ekspozicioj, pentraĵoj
Li neniam ekspoziciis, liaj pentraĵoj troviĝas en kelkaj muzeoj.
Járdánháza
Járdánháza estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Ózd.
Situo
Járdánháza situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Bátonyterenye-Ózd. Borsodnádasd troviĝas 4, Ózd 6, Miskolc 65 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1221. La nuna nomo aperis unuafoje en 1412. La turkoj detruis la vilaĝon en 1555, baldaŭe ĝi senhomiĝis. Inter 1882-1927 oni minadis karbon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.
Apartado de correos 1001
Apartado de correos 1001 estas hispana filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Julio Salvador. Apartado de correos 1001 estis originale filmita en la hispana lingvo. Rilate sian ĝenron, Apartado de correos 1001 estas rigardebla kiel krima filmo.
La filmo havas entutan daŭron de 90 minutoj.
Les Baconnets (stacidomo)
Les Baconnets estas franca stacidomo de Linio de Sceaux, situanta en komunumo Antony (departemento Hauts-de-Seine).
Temas pri stacidomo de Régie autonome des transports parisiens (RATP) priservata de trajnoj de linio B (branĉo B4) de RER.
Ĝi estis malfermita de RATP en septembro 1969.
Helena Bušová
Helena Bušová, propranome Helena Buschová (21-a de oktobro 1911 en Prago – 28-a de novembro 1986 en Vinipego en Kanado), estis ĉeĥa aktorino.
Vivo kaj kariero
Ŝi komencis kiel aktorino en teatro Lidové divadlo Uranie en Holešovice. Pli poste ŝi ludis en Nova teatro de Oldřich Nový kaj ĉefe en Teatro de Vlasta Burian. En la jaroj 1936–1937 kaj poste denove 1943–1948 ŝi estis membrino de ensemblo Urbaj teatroj pragaj.
La unua rolon, studentinon, ŝi ricevis en filmo Před maturitou (1932). Je du jaroj pli poste ŝi kulminis komune kun Voskovec kaj Werich en satira komedio Hej rup! (1934), el pluaj du roloj ni nomu ekzemple: Helena Čápová en komedio Barbora řádí (1935), Bessy Vydrová en Uličnici (1936), Alena Skalická en opereteto Na tý louce zelený (1936), Anna en Batalióno (1937), eminentan faron de edzino de konŝelo Zvůnek ŝi donis en komedio Počestné paní pardubické (1944), Ryba na suchu (1942), U pěti veverek (1944) kaj pluaj.
Post la milito 1946 ŝi edziniĝis kun piloto de RAF nome Karel Kasal, kiu dum ioma tempo komandis al la konata 313-a eskadrono de RAF kaj akiris kvin militkrucojn. Reveninte hejmen li estis malliberigita, same kiel finis plimulto de ĉeĥoslovakaj pilotoj, kiuj batalis en tiu "malĝusta" flanko, nome en Anglio. El la malliberejo helpis lin nur Jan Masaryk. Fine de la jaro 1947 li denove forveturis Anglion kaj reen al RAF.
Post la dua mondmilito ŝi ĉiujare ludis almenaŭ en unu filmo, ekz. Řeka čaruje (1945), Velký případ (1946), Lavina (1946), Čapkovy povídky (1947). Lasta filmo, en kiu ŝi ludis, estis historia filmo O ševci Matoušovi (1948). En la jaro 1949 ŝi akiris aprezon de la ĉeĥoslovakaj oficoj permeson filmi en Londono kun produktoro kaj reĝisoro siro Alexandr Korda, ŝi do restis ĉe la edzo en Anglio.
En la jaro 1957 la geedzoj transloĝiĝis kun tiam sepjara filo Charlie en kanadan Vinipegon. Ĉi tie ŝi eĉ ricevis okazon prezentiĝi en loka teatro. Al fino de la vivo ŝi volis reveni Ĉeĥoslovakion, sed ŝi ne ricevis vizon de la komunisma reĝimo.
Sume ŝi ludis en kvardek filmoj. Ŝi mortis en la jaro 1986 en Vinipego en Kanado.
Krado (apartigilo)
Krado povas esti:
Amy Clampitt
Vivo
Amy Clampitt naskiĝis la 15an de junio 1920 el kvakeraj gepatroj, kaj alportita en New Providence, Iovao. Ĉe la Usona Akademio de Artoj kaj Beletroj kaj ĉe la najbara Altlernejo Grinnell ŝi ekstudis anglalingvan literaturon kio kondukis ŝin al poezio. Ŝi gradiĝis ĉe Grinnell, kaj el tiam ŝi loĝis ĉefe en Novjorko. Por vivteni sin, ŝi laboris kiel sekretariino ĉe Oxford University Press, kaj bibliotekistino ĉe la Nacia Societo Audubon, kaj kiel sendependa eldonisto. Meze de la 1960-aj jaroj, kiam ŝi estis 40jaraĝa, ŝi reekverkis poezion. ŝia unua poemo estis publikita de The New Yorker en 1978. En 1983, kiam ŝi estis 63jaraĝa, ŝi publikis sian unuan plenan kolekton, The Kingfisher (alciono). En la venonta jardeko Clampitt publikis kvin librojn de poezio, inklude What the Light Was Like (1985), Archaic Figure (1987), kaj Westward (1990). Ŝia lasta libro, A Silence Opens, aperis en 1994. Ŝi publikis ankaŭ esearon kaj kelkajn private printitajn eldonojn de ŝiaj pli longaj poemoj. Ŝi estis ankaŭ membro de la Usona Akademio de Artoj kaj Beletroj kaj instruis ĉe la Altlernejoj Kolegio de Vilhelmo kaj Maria, Smith kaj Amherst, sed estis la tempo pasita en Manhattan, en malproksima loko de Maine, kaj en variaj veturadoj en Eŭropo, iama Sovetunio, Iovao, Kimrio, kaj Anglio kio pli rekte influis sur ŝia verko. Clampitt ricevis premiojn (Guggenheim, 1982, MacArthur, 1992). Ŝi mortis pro kancero la 10an de septembro 1994.
Teoctist Arăpașu
Teoctist ARĂPAȘU (naskiĝis la 7-an de februaro 1915 en Tocileni, distrikto Botoșani; mortis la 30-an de julio 2007 en Bukareŝto) estis rumana episkopo. De 1986 ĝis sia morto li estis la kvina patriarĥo de la Rumana Ortodoksa Eklezio.
Li naskiĝis kiel deka infano de la Arăpașu-familio. Li iĝis monaĥo jam en aĝo de 13 jaroj en la Vorona-monaĥejo, iĝis membro de la ortodoksaj monaĥoj en auĝusto de 1935. Li ekstudis en 1940 en la Bukareŝta Teologia Universitato, kiun li finis en 1945 kun la noto magna cum laude. Li servis ekde 1945 en la katedralo de Iași kiel pastro. Li iĝis komence episkopa helpanto (1950–1962), poste episkopo de Arad (1962–1973), ĉefepiskopo de Craiova kaj metropolito de Oltenio (1973–1977), episkopo de Iași, metropolito de Moldvo kaj Suceava (1977–1986). Dumtempe li akiris diplomon pri filozofio en Universitato de Iași. Li estis elektita en 1986 – post la morto de Iustin Moisescu – episkopo de Bukareŝto, metropolito de Valaĥio kaj Dobruĝo, ĉefo de la Rumana Ortodoksa eklezio.
Agado
Oni diskutis lian agadon, ĉar Teoctist kaj lia eklezio plenumis dezirojn de la Ceaușescu-reĝimo, ili laŭris la diktatoron. En 1989, li por mallonga tempo retiriĝis, sed baldaŭ reokupis la oficon. Li – kiel teologa studento – en 1941 partoprenis en detruado de sinagogo en Bukareŝto, en strato Antim (Ronetti-Roman).
Li konservis unuecon de la eklezio, riĉigis ĝin per 400 novaj monaĥejoj kaj 2000 preĝejoj. Li persone estis malferma al la ekumenismo, li unuafoje invitis papon Johanon Paŭlon la 2-an (1999) kaj li mem preĝis komune kun li en 2002, en Romo. Li estis multfoje distingita.
Li mortis pro koratako.
Albert Schramm
D-ro Albert SCHRAMM (naskiĝis la  en Sindelfingen, mortis la  en Tübingen) estis germana esperantisto, stenografiisto kaj bibliotekisto.
De 1899 ĝis 1903 Albert Schramm studis protestantan teologion en la universitato de Tübingen; en 1904 li doktoriĝis. Jam tiam li okupiĝis pri stenografio kaj ĝia historio. Albert Schramm transloĝiĝis al Dresdeno kaj eklaboris kiel parlamenta stenografiisto kaj bibliotekisto ĉe la Saksa Stenografa Instituto (Sächsisches Stenographisches Landesamt).
Li kreis stenografisistemon taŭgan por Esperanto.
Li estis eminenta fakulo por ĉiuj aferoj, kiuj rilatas al la libroj, presado, ilustrado, skribo ktp. De 1913 ĝis 1928 li estis direktoro de la Germana muzeo de libroj kaj skribo (Deutsches Buch- und Schriftmuseum) en Lepsiko. En 1929 li fondis kaj ekestris Bibliotekistan Lernejon (Bibliothekarschule) en Lepsiko. Dum la lastaj jaroj de sia vivo li denove loĝis en Tübingen.
Li estis vicprezidanto de la 4-a Universala Kongreso de Esperanto en Dresdeno. Li sukcese propagandis Esperanton en oficialaj rondoj de Saksujo. En 1908 li fondis la Saksan Esperanto-Instituton, kies unua direktoro li estis (ĝis 1916). Li estis ĉefkunlaboranto kaj poste redaktanto de la gazetoj Ĉirkaŭ la Mondo, La Bela Mondo kaj Universo. Krom multaj gazetartikoloj li verkis lernolibrojn, unu el ili aperis en 1923 en 31-a eldono.
Azov
Azov (Азов) estas urbo en la Rostova provinco de Rusio. La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Don (Дон) en 7 km de ĝia enenfluo en la Azovan Maron. En la jaro 1959 la urbo havis 39.9 mil loĝantojn, en 2002 estis 82.1 mil loĝantoj kaj komence de estis. Kodo de la urbo laŭ la klasiga sistemo OKATO estas 60404.
Historio
La urbo estis fondita antaŭ la 10-a jarcento kaj tiam estis konata kiel Tanais. Ĝi multfoje ŝanĝis posedantojn. En 1471 ĝi estis okupita de turkoj. En 1736 ĝin, post multaj sukcesaj kaj malsukcesaj provoj, milite akiris rusoj. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1708.
Hidrarga (II) fosfato
Hidrarga (II) fosfato aŭ hidrarga (II) ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la hidrarga (II) hidroksido kaj fosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo kaj varma nitrata acido, sed solvebla en klorida acido kaj varma amonia hidrogena fosfato. Hidrarga (II) fosfato posedas 3 hidrargatomojn, 2 fosforatomojn kaj 8 oksigenatomojn. Hidrarga (II) fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de hidrargaj derivaĵoj.
Bastille
Bastille [bastij] (esperante Bastilo), aŭ pli formale Bastille Saint-Antoine, estis fortreso kaj malliberejo de Parizo, hodiaŭ precipe famkonata pro sia invado kaj okupo far la pariza popolo je la 14-a de julio 1789, kio iniciatis la francan revolucion. En la franca, Bastille origine signifis "kastelon". Hodiaŭ, nenio restas el la prizono, kies detruado ekis ekde la 16-a de julio 1789. Anstataŭ etendiĝas la vasta placo Bastille.
Historio
Konstruita ekde 1370 ĝis 1383 kiel parto de la defendo de Parizo, la fortreso aliformiĝis en malliberejon dum la 17-a jarcento per ordo de la kardinalo Richelieu. Ĝi tiam precipe gastigis politikajn, sed ankaŭ religiajn kaptitojn (ekz. Hugenotoj), disidentaj verkistoj aŭ junaj libervivuloj enŝlosigitaj pro familia peto. Ĝi akiris malbonan reputacion kiam ĝi fariĝis la prizono, kien la burbonaj reĝoj de Francio sendis nekondamnitaj kaptitoj en la nomo de sia arbitra reĝa potenco. (vidu Lettre de cachet)
Kompare kun aliaj malliberejoj de tiu periodo en Francio, inkluzive de la timinda Bicêtre, ekzistis fakte multaj pli malbonaj lokoj por la kaptitoj. Sed en la franclingva literaturo, Bastille restas ĝis hodiaŭ kiel simbolo de hororo, premo kaj aŭtokrata krueleco.
Famaj kaptitoj
Bastille gastigis interalie :
Invado de la 14-a de julio
Vidu : Franca revolucio de 1789
La Colilla
La Colilla [lakoLIlja] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 11,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 341 loĝantojn. Ĝi perdis 350 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, sed jam dum la 21-a jarcento ĝi rekuperis pli ol 150 loĝantojn pro utilo kiel dormurbo. Ĝi distas 12 km de Avilo, provinca ĉefurbo, en la Valo Amblés. Okcidente la tereno estas pli montara, apartenanta al la Sierra de Ávila, kie elstaras Las Picotillas (1256 m). La altitudo gamas inter tiuj 1256 m de Las Picotillas kaj 1072 m sur la valo. La domaro kuŝas sur 1117 m.
Ĝi limas kun Martiherrero, Casasola, Ávila, La Serrada kaj El Fresno.
Historio
Estas restaĵoj el la Kuprepoko ĝis Bronzepoko nome mueliloj (agrikulturo) kaj sagopintoj (ĉasado). En Ferepoko estis loĝado de vetonoj: kastrumo, kaj du specimenoj de "verraco" [beRAko], granitaj skulptaĵoj de porko-bovo.
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Pelj frua mencio estas de 1250, kaj pli limdetalaj de fino de la 15-a jarcento.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, terpomoj, beto) kaj brutobredado (ĉefe bovoj kaj ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Tiu municipo estas konata pro siaj antikvaj kaj gravaj ŝtonminoj el kiuj oni elfosis ŝtonojn por konstrui parton de la monumentoj de Avilo, kiel la Katedralo de Avilo, la baziliko de Sankta Vincento aŭ la Murego de Avilo. Pri tio estas simbolaj ikonoj en la blazono.
Solovăstru
Solovăstru [solovəstru] (hungare: Görgényoroszfalu [gorgenjorosfalu]) estas komunumo en Rumanio oriente de Reghin. En 1910 ĝi havis 1 098 loĝantojn (rumanoj, ciganoj) kaj en 1992 1 540 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1393. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝo Jabenița (Görgénysóakna).
Kerecseny
Ne miskomprenu kun Kerecsend!
Kerecseny [kereĉenj], estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa.
Situo
Kerecseny situas en Montetaro Zala, en valo de rojo, fine de sakovojo. Zalakaros troviĝas 12, Pacsa 13, Nagykanizsa 24, Balatonszentgyörgy 25, Hévíz 26, Keszthely 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1255 laŭ tiama hungara ortografio "Kerechen". En 1754 oni konstruis malgrandan fortikaĵon, kiun en 1600 la hungaroj bruldetruis por ne akiri ĝin la turkoj.
En Kerecseny migra poŝto servas.
Władysław Stanisław Reymont
Władysław Stanisław REYMONT, origine: Władysław Stanisław REJMENT (naskiĝinta la 7-an de majo 1867 en Kobiele Wielkie, proksime al Radomsko, mortinta la 5-an de decembro 1925 en Varsovio) estis Nobelpremiita pola verkisto. Li apartenis al la movado de Renouveau catholique. Entombigita en la pola nekropolo Tombejo Powązki en Varsovio.
Verkista agado
En sia unua romano Komediantka (Komediistino) (1896) li ĉerpis el propraj spertoj kiel aktoro. La verko Ziemia Obiecana (Promesita lando) (1899) temigas la industriigon de pola eturbo. Reymont famiĝis per la kvarvoluma romano laŭ la sezonoj de la jaro Chłopi (Kamparanoj) (1904-1909): temas pri, en dialekto skribita, viva kroniko de la pola kampara vivo. Helpe de tiu li ricevis la Nobelpremion pri literaturo en 1924.
Inter 1913-18 li verkis la historian trilogion Rok 1794 pri la insurekcio de Kościuszko kaj la perfortaj ribelestingo efektivigita fare de Prusio kaj Rusa Imperio en 1794.
Jakobo de Nisibis
Sankta Jakobo de Nisibis (Nisibis 270-341) ankaŭ konata kiel Jakobo la granda estis siria religiulo. Li naskiĝis en Nisibis ankaŭ konata kiel Antiokio de Migdonio, urbo de Mezopotamio ĉe la persa limo, kiu hodiaŭ portas la nomon de Nusaybin.
Li elektis la vivon de soleco kaj asketismo en la montoj, dormante en la arbustoj dum la plej granda parto de la jaro kaj serĉante rifuĝon en kavernoj en la plej severaj vintraj monatoj. Teodoreto de Ciro atribuas al li la potencojn de profeto kaj aliajn miraklajn potencojn.
Poste li predikis en Persio kaj reveninte li estis nomumita episkopo de Nisibis kaj forlasis la solecon kaj translokiĝis al la urbo, sed daŭrigis malfacilan oferon. Li estis la bonfaranto de la malriĉuloj, gardanto de la vidvinoj kaj orfoj, kaj protektanto de la malsanuloj. Inter ili, Efren, kiu estis forpelita el la domo de sia patro, kiam li rifuzis partopreni en la idolaj praktikoj de sia patro, kaj trovis Jakobon.
La libro Menaea de la grekoj atribuas al li multajn paganajn konvertiĝojn. Genadio de Marsejlo diris ke li suferspertis persekutojn de la posteuloj de Diokleciano. Li ĉeestis la Koncilion de Niceo en 325 kaj estis unu el la partianoj de la Kunsubstancigo, kaj li ankoraŭ aperas kiel subskribinto antaŭ la koncilio de Antioĥio en 341.
Estis probable ke en 338 kiam la persa reĝo Sapor la 2-a sieĝis Nisibis kaj la defendo estis kuraĝigita de episkopo Jakobo kaj li supreniris al la muroj por preĝi. Tiam multaj insektoj atakis la persajn ĉevalojn kaj devis ĉesigi la sieĝon. Tio estas konsiderata respondo al la preĝoj de Jakobo.
Probable, li mortis proksimume tri jarojn poste (ĉirkaŭ 341 aŭ 342) kvankam Dionizio, patriarko de la jakobitoj, en sia siria Kroniko, skribis pri la jaro 338.
La martirologio de la romiaj kristanoj estas memorfestita la 15-an de julio, en la greka menologio la 31-an de oktobro, ĉe la sinaksario de la maronitoj la 13-an de januaro kaj en la kopta eklezia libro la 18 de la monato Tibi.
Martin Gottlieb Klauer
Martin Gottlieb KLAUER (naskiĝinta la en Rudolstadt, mortinta la  en Vajmaro) estis germana skulptisto. Patro lia estis tajloro en Kranichfeld. En 1772 li nuptis Johanna Elisabeth Kapler. Kun la dua edzino li havis tri filojn, i.a. Johann Friedrich Wilhelm, skulptisto en Rudolstadt kaj Ludwig, skulptisto en Vajmaro.
Vivo
Klauer laboris en 1757/58 kiel lernoknabo kaj helpanto de la rudolstadt-a lignoskulptisto Karl Adolf Kändler ĉe plibeligkampanoj por Kastelo Heidecksburg. En 1762 li troviĝis en Gera, de kie li startigis studmigradon i.a. je Dresdeno kaj Potsdam. Ekde 1769 li memstarulis en Rudolstadt. En 1773 li iĝis vajmara kortega skulptisto kaj transloĝiĝis en 1777 Vajmaron. Post la potencakiro de duko Karlo Aŭgusto en aŭgusto 1775 kaj la alveno de Goeto la saman jaron li ĝuis diversajn apogojn. Li i.a. ricevis stipendion de 200 taleroj por financi restadon plurmonatan en Mannheim kie li studis ankaŭ la faman kolekton de antikvecaĵoj. Poste li gvidis atelieron sukcesan en Vajmaro kaj tenadis ekde 1789 kune kun la fama entreprenisto Friedrich Justin Bertuch artofabrikon kie fabrikitis dekoracioj de ĉiuj specoj el argilo.
Graveco
Klauer arthistorie gravas unue pro siaj bildigbustoj. Kun malofta kapablo de realisma observado li kunigis klasikismo-similan senton pri beleco forma kun realismo. Impulsoj gravaj por evoluo de si li gajnis de Goeto, kiu mem modelis por la plej malnova tia busto de 1778. Goeto laŭdegis tiam la artiston pro ties diligenta kaj fervora studo de naturo kaj antikveco kredante ke mankus ankoraŭ imagopovo. Sed ĝuste tio "malvirto" efektis ke Klauer konservis tiutempe malkutiman naturproksimecon kaj realismon artaĵan: tiam la artistoj ĝenerale estis en situacio malcerta inter la jam forlasita baroka patoso kaj la komenciĝanta klasikisma tro-stiligado.
Klauer taksatas skulptisto de la ora epoko de Vajmaro kiu ne nur portretis Goeton, Johann Gottfried Herder kaj Christoph Martin Wieland, la dukan familion kaj aliajn altrangulojn sed ankaŭ multajn fremdulojn gastantajn kaj elstarulojn de scienco kaj kulturo.
Li plej ofte uzis materiale gipson, pli malofte kalkŝtonon aŭ terakoton. Lia ateliero flegis liveri kopiojn de la unikaj formoj laŭmende. Li kutimis reklami ofertaron sian en la gazetoj Der Teutsche Merkur (de Wieland) kaj "Journal des Luxus und der Moden" de Bertuch. En 1792 aperis katalogo ilustrita kun 60 numeroj el lia laborejo; la dua eldono de 1800 enhavis jam 133 numerojn en du kajeroj. Liaj kopioj laŭ famaj artaĵoj antikvaj aŭ de aliaj grandaj artistoj ankaŭ volonte aĉetitis. Klauer ekster tio partoprenis la kreon de multegaj monumentoj ĝardenaj, tombaj, memorigaj kies planoj estis ofte de alia origino (ekz. de Goeto, Adam Friedrich Oeser, Johann Heinrich Meyer). Lia ununusola tutfigura statuo laŭnatura estas nudeco de la sepjaraĝa Fritz von Stein el la jaro 1779. Antaŭ la Urbodomo de Vajmaro li faris la statuon de la Neptuno-puto.
Fonto
Kröll, Christina, "Klauer, Martin" ĉe: Neue Deutsche Biographie 11 (1977), p. 713-714, (tie ĉi interrete)
Sainteny
Sainteny estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saintignais.
Ĝi nun formas parton de Terre-et-Marais.
NGC 2014
NGC 2014 (alia indiko — ESO 56-SC146) estas malfermita stelamaso kun emisia nebulozo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ak-Dovurak
Ak-Dovurak (Ак-Довурак) estas urbo en Tuvio en Rusio. La nomo en la loka lingvo signifas "blanka grundo" pro la ekskavejoj de asbesto.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 93403.
La urbo estis fondita en jaro 1964.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1964.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 51°10' norde, longitudo 90°36' oriente.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Ĥemĉik (Хемчик) (kiu demaldekstre enenfluas en riveron Jenisej (Енисей)).
35429 Bochartdesaron
35429 Bochartdesaron estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Ak-Dovurak
En jaro 2002 la urbo havis 13 mil loĝantojn.
Köcsk
Köcsk [koĉk] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Celldömölk. La loknomo estas turkdevena, en 896 kune kun la alvenintaj hungaroj ankaŭ turkodevenaj tribetoj alvenis.
35429 Bochartdesaron
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca magistrato, prezidento de la Parlamento de Parizo Jean Baptiste Gaspard Bochart de Saron (1730–1794), amatora astronomo kaj matematikisto, li estis la unua, kiu kalkulis la cirklan orbiton de Urano kaj li kalkulis la orbitojn de multenombrajn el la kometoj de Messier ĝis sia morto dum la franca revolucio.
Köcsk
Situo
Köcsk situas inter du eksvulkanoj Ság kaj Somlyó, for de fervojo, ĉefvojo kaj rivero. Celldömölk troviĝas 10, Sárvár 19 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1237 en formo "Kuscku". Baldaŭe 2 vilaĝetoj formigixis unu apud la alia: Kisköcsk (=Malgranda Köcsk) kaj Nagyköcsk (Granda Köcsk). En 1646 la turkoj detruis ambaŭ. En 1939 ambaŭ vilaĝetoj unuiĝis.
Vidindaĵoj
Vidindaĵo estas eklektika nobeldomo de Ajkay-Hetthéssy (ajkai-heteŝi) el la malfrua 19-a jarcento.
Famuloj
En Kisköcsk naskiĝis luterana pastro-tradukisto Zsigmond Horváth.
El Fresno
El Fresno [elFRESno] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. El Fresno estas etimologie komprenebla kiel La Frakseno, kaj tial aperas frakseno kaj en la flago kaj en la blazono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,63 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 589 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, sed poste rekuperiĝis pro funkciado kiel dormurbo, danke al ties proksimeco al la provinca ĉefurbo. Ĝi distas 10 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun La Colilla, La Serrada, Ávila, Salobral kaj Gemuño.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj tial aperas simbole tri spikoj kaj ŝafkapo en la blazono sur ruĝa fono. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Esperanto-Hamburg
Esperantistoj el Hamburgo
Anneliese Elsa Bepperling, W. D. Ekkehard BINK, Artur Bormann, Elsbeth Bormann, Werner Bormann (honora membro de Hamburga Esperanto-Societo), Thomas Bormann, August Oskar Bünemann, Ellen Eggers, Felix Epstein, Karl-Heinz Hoffmann, Benno Klehr, Josef Kühnel, Peter Kühnel, Eduard Mybs (fondinto de la Hamburga Esperanto-Societo), Hella Lanka, Walter Lippmann, Frank Merla, Gustav Schattat, Hans Schütt, Vesna Stanicic-Burchards, Elfriede Sudec, August Weide, Peter Weide, Elsbeth Wielgus, Heinrich Wielgus
Gazeto
La dumonata informilo havis la saman titolon kiel la klubnomo. La gazeto aperis ekde 1997 ĝis Marto de 2015. Tiam ne plu aperas pro la morto de ĝia redaktoro Benno Klehr.
Fondokunveno
La 19-an de Majo 1904 estis fondita Esperantista Grupo Hamburg-Altona (la grandurbo Altona apartenis al Prusujo, ne al Hamburgo). La nomon de la klubo oni ŝanĝis post fondiĝo de aliaj kluboj la 9-an de Oktobro 1909 al Unua Esperantista Grupo de Hamburgo-Altona. Felix Epstein en 1974 skribis la sekvan retrospektivon (mallongigita):
... Estis la 19-a de Majo 1904, kiam kelkaj malmultaj interesuloj pri la demando de la Internacia Lingvo kunvenis, por diskuti kaj propagandi tiun ideon, inter ili troviĝis la kuracisto D-ro Eduard Mybs, antaŭe fervora Volapükisto, kiu same kiel multaj aliaj, post la apero de Esperanto, estis transirinta al tiu nova sistemo. Danke al siaj lingvaj fakkonoj kaj sia ege simpatia bonhumoro li facile sukcesis, tuj fondi unuiĝon kies prezidanto li fariĝis. Jam baldaŭ komenciĝis ampleksa korespondado kun samideanoj en aliaj landoj, kompreneble ankaŭ kun D-ro Zamenhof, kaj kiam li partoprenis en 1905 la Unuan Internacian Kongreson en Bulonjo, lia nomo jam estis tre konata. Tie ĉeestis ankaŭ kelkaj aliaj Esperantistoj el Germanio, kiuj tie preparis la fondon de Germana Esperanto-Asocio, kiu estis inaŭgurita en 1906 en Brunsvigo. En la sama jaro okazis la 2a Universala Kongreso en Ĝenevo, pri kiu D-ro Mybs raportis en Hamburga loka gazeto. Tiu artikolo instigis min tuj lerni Esperanton. La franco René Ladevèze, loĝinta en Hamburgo, kaj mi baldaŭ fariĝis sekretarioj de D-ro Mybs kiu kiel vicprezidanto de la Akademio, prezidanto de G.E.A. kaj de la Hamburga grupo estis ege ŝarĝita de laboro. Krom siaj preskaŭ ĉiun dimanĉon okazintaj propagandprelegoj en najbaraj lokoj li gvidis kursojn kaj publikigis multajn artikolojn. En 1908 li kunorganizis kaj prezidis la 4-an Universalan Kongreson en Dresden.
Zamenhof en Hamburgo
La 12-an de Septembro 1910 L. L. Zamenhof per ŝipo alvenis en Hamburgo, kiam li revenis de la sesa Internacia Kongreso en Vaŝintono (Washington). Pro tiu okazo la Hamburgaj Esperantistoj invitis al festkunveno, dum kiu oni omaĝis al la "Majstro". La partoprenintoj raportis pri la kongreso, pri sukcesoj en Brazilo kaj pri konkurso pri Esperanto en ekonomio, kiun gajnis Hamburgano W. A. Vogler, kiu redaktis la Komercan Bultenon, suplemento de Esperanto (organo de UEA).
Persekutado
La laborista Esperanto-movado (GLEA) jam tuj ĉe la komenco de la nazia reĝimo en Marto 1933 estis malpermesita, kune kun la ĝenerala malpermeso de la politikaj, sindikataj kaj kulturaj laboristaj organizoj. Multaj laboristaj Esperantistaj funkciuloj estis arestitaj kaj kondamnitaj. La neŭtrala movado havis la ŝancon ankoraŭ vegeti kelkajn jarojn. La Universala Kongreso en Kolonjo (Köln) 1933 staris sub la aŭspicio de la nazioj. Ili intencis eluzi tiun kongreson same kiel la Olimpikajn Ludojn en 1936 por mistifiki la mondon pri la veraj celoj de naziismo. Post la malpermeso de ĉia Esperanto-agado en 1936 kelkaj aktivaj Hamburgaj Esperantistoj kaŝe renkontiĝis - malgraŭ la danĝero esti arestitaj - en malantaŭaj ĉambroj de kafejoj aŭ hotelo kaj tenis kontakton al eksterlando pere de Esperantistaj maristoj kiuj kontrabandis materialon.
La rekonstruo
Multaj aktivaj Esperantistoj en Hamburgo tuj post la fino de la dua mondmilito daŭrigis la Esperanto-laboron. Interalie multege kaj eĉ ofereme laboris Oscar kaj Elisabeth Bünemann, Paul Bünemann, Felix Epstein, s-ro Degenkolbe, Walter Behrmann, Hermann Theobald, Oskar Peters, August kaj Edith Weide, Hans Schütt, Helene Janda, kaj Josef Kühnel. En Novembro de 1945 la Brita Armea Administracio permesis fondi kulturajn klubojn, do ankaŭ eblis fondi Esperanto-klubon. Unue oni elektis la nomon Hamburga Esperantosocieto, kiun oni poste ŝanĝis al Hamburga Esperanto-Societo. La Britaj aŭtoritatoj postulis politikan senŝarĝecon de la prezidanto de ĉiu klubo. La Hamburgaj Esperantistoj povis pruvi tion por ĉiuj estraranoj. En la nova societo kunlaboris iamaj anoj el la diversaj antaŭmilitaj grupoj, sen diferenco ĉu ili estis en Neutrala Movado aŭ en Laborista Asocio. La ĉefa celo post la milito estis, per Esperanto servi al la paco, kaj pli forte defendi la pacon ol okazis antaŭe. Per multaj prelegoj la Esperantosocieto informis pri Esperanto kaj multaj homoj partoprenis en kursoj. En 1947 ekfunkciis koresponda Esperanto-lernejo. La Polica Prezidanto en Hamburgo 1948 permesis al policistoj, dum la deĵora tempo lerni Esperanton kaj zorgi pri eksterlandaj vizitantoj, kiujn oni eĉ povis loĝigi en polica kazerno en Altona. Preskaŭ 150 gepolicistoj lernis Esperanton, el kiuj 60 post ekzameno rajtis porti sur la uniformo rubandon kun surskribo Esperanto. Dum ekspozicioj kaj kongresoj la policistoj servis kiel interpretistoj. Inter aliaj estis tiuj gepolicistoj: August Weide, Hella Lanka, Heinrich Wielgus, s-roj Flemming, Dahl, Wolpers, Schickschneit, Wortmann kaj Welf Toussaint. En 1951 la Antaŭkongreso de la Universala Esperanto-Kongreso en Munkeno okazis en Hamburgo. Multaj Esperantistoj el Skandinavio survoje al Munkeno partoprenis en la aranĝo. La Hamburga Senato akceptis grupon el la partoprenantoj en la urbodomo.
Esperanto-Kongresoj en Hamburgo
La 34-a Germana Esperanto-Kongreso okazis en Curio-Haus de la 19-a ĝis 21-a de Majo 1956. Organizis ĝin la klubo sub la LKK-prezidanto Heinrich Wielgus. Estis la unua kongreso en Hamburgo post la milito. Estis la 50-jariĝo en GEA.
La 45-a Germana Esperanto-Kongreso okazis inter la 12-a kaj la 16-a de Majo 1967 en Hamburg-Haus Eimsbüttel. La jarĉefkunveno elektis novan Prezidanton de GEA: D-ro Werner Bormann.
La 59-a Universala Kongreso de Esperanto okazis de la 27-a de Julio ĝis 3-a de Aŭgusto 1974 en la kongrescentro (CCH) de Hamburgo. Ĝi fariĝis fama pro la viglaj diskutoj kaj la preskaŭ komplete nova estraro de UEA sub Humphrey Tonkin.
La 64-a Germana Esperanto-Kongreso okazis en Hotel Norge de la 16-a ĝis 19a de Majo 1986.
La 84-a Germana Esperanto-Kongreso okazis en Hotel Panorama de la 25-a ĝis 28-a de Majo 2007.
La propra klubejo
Depost siaj fondiĝoj la Hamburgaj Esperanto-societoj kunvenis en multaj diversaj lokoj (gastejoj, restoracioj kaj publikaj domoj), kelkfoje la lokoj ŝanĝiĝis eĉ de semajno al semajno. Delonge oni sopiris konstantan renkontiĝejon. Do oni fondis en 1962 la "Brikokason" laŭ la iniciato de Frank Kunze, por iam ne plu devi serĉi ian gastejon, kie la klubo renkontiĝu. Unu "briko" kostis 5 markojn kaj preskaŭ ĉiuj membroj partoprenis.
En Decembro de 1974 estis fondita la fondusa societo Esperanto-Centro Dr. Zamenhof por aĉeti domon por internaciaj renkontiĝoj en Germanio. Tiu entrepreno montriĝis tro ampleksa kaj do en 1978 oni likvidis la kason.
Tamen en 1976 oni luis iaman kantinon de panfabriko en Langenfelde. Tie oni instalis kuirejon kaj mem faris la gastejajn servojn. La enspezoj de tio sufiĉis por pagi la luprezon.
En Februaro 1978 neatendite montriĝis, ke la najbara domo de ges-roj Wielgus estus taŭga klubejo por la Hamburga Esperanto-Societo. La iama lavejo ne plu estis uzata dum kelkaj jaroj. Oni eltrovis, ke la posedanto ankoraŭ ne sukcesis vendi ĝin, ĉar ĝi ne estis interesa por ekonomie planata aĉetanto pro la malpermeso, havi pli ol nur unu etaĝon. Por la Esperanto-Societo sufiĉis la grandeco de la domo, kaj la prezo de DM 120.000 estis relative malalta malgraŭ la centra situo en la urbo. Dum nur kelkaj monatoj la membroj de Hamburga Esperanto-Societo kolektis inter si sumon de DM 63.000 por la nova domo, kiu kune kun la "Brikokaso" donis financan bazon de DM 75.000, al kiu eblis ricevi krediton de banko por aĉeti la domon.
Tiel Hamburga Esperanto-Societo fariĝis posedanto de propra klubejo, kiu estis solene inaŭgurita en Majo 1979. Komence de la nova jarmilo montriĝis pli kaj pli malfacile mastrumi la domon ĝis oni devis vendi ĝin en Aŭgusto 2008 por ne ruinigi la societon. Depost Septembro 2008 la klubo renkontiĝas en Kulturladen St. Georg
Olešovice (Úterý)
Olešovice (Hangendorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úterý, troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Úterý. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/210. Estas ĉi tie registritaj 34 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Olešovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,68 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1233.
Kotonopolo
Kotonopolo aludas al metropolo centrita en industrio kaj komerco el kotono ĉirkaŭ la kotonfabrikoj en sia interna teritorio. Ĝi estis inspirita de Manĉestero, en Anglio, kaj ties statuso kiel internacia centro de komerco de kotono kaj tekstilaĵoj dum la 19a jarcento. Pli ĵuse ĝi ixgis kromnomo aplikita sole al la urbo Manĉestero pro ĝia granda nombro de tekstilaj faktorioj.
Referencoj
Notoj
Szilárd Macher
Szilárd Macher naskiĝis la en Tatabánya.
Kotonopolo
Referencoj
Bibliografio
Szilárd Macher
Biografio
Szilárd Macher frekventis baletan lernejon en Győr inter 1985-1991, poste li akiris baletistan diplomon en Hungara Dancarta Altlernejo en 1995, pedagogian diplomon en 1998. Liaj gravaj instruistoj estis Imre Dózsa, Katalin Sebestény, Gábor Keveházi, Iván Markó. Li estis membro de baleta branĉo de Budapeŝta Ŝtata Operejo inter 1994-2020, kie li ricevis titolon titulara privata dancisto en 2000. Li estis asistanto en la Dancarta Altlernejo (1998-2005), lektoro (2005-2008), docento (2008-2015), poste profesoro. Tiutempe li estis gastinstruisto ankaŭ eksterlande, ekde 2011 ankaŭ institutestro. En 2007 li akiris koreografian diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), en 2015 sciencan gradon DLA. Li ricevis stipendiojn en 1993, 1994, 1999 kaj 2000, premiojn inter 1994-2017.
General Terán
General Terán estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas General Terán. Al General Terán apartenas entute 307 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19022.
La nomo venas de la generalo Manuel Mier y Terán, kiu luktis en la vicoj de Miguel Hidalgo y Costilla en 1810 kaj poste kun José María Morelos y Pavón kontraŭ la hispana monarkio kaj por la sendependeco de Meksiko.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14022 loĝantojn. El tiuj estis 7023 viroj kaj 6999 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2465,0 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 310 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ne konata kvanto de pluvo je mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 13769 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 11 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,08 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
En General Terán loĝis en la jaro 2000 10573 personoj, kiuj aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 10301 scipovis legi kaj skribi, sed 723 personoj estis analfabetoj. Laŭ procentoj 6,55 % de la personoj pli aĝaj ol 15 ne scipovis legi kaj skrbi. Inter la viroj 6,85 % ne scipovis legi kaj skribi kaj inter la virinoj estis 6,27 %.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 12200 personoj apartenis al la katolika religio kaj 960 personoj al la protestantisma religio. Neniu apartenis al la judisma relegio kaj 609 personoj statistike apartenis al neniu religio.