cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voyager 2
Vizito de Urano
Montriĝis, ke la luno Mirando estas unu el la plej strangaj astroj en la Sunsistemo. Detalaj bildoj de Voyager 2 montris, ke ĝi havas profundajn kanjonojn ĝis kun tavoloj kaj miksaĵojn de malnovaj kaj novaj surfacoj. Povas esti, ke Mirando estas reamasiĝo de materialo el iama luno disrompita de forta ŝoko. La sondilo krome malkovris dek novajn lunojn.
Vizito de Neptuno
Voyager 2 observis Neptunon de junio ĝis oktobro 1989, kaj atingis ĝin la. Ĝi estas ĝis nun la sola sondilo, kiu vizitis ĝin. Ĝi proksimiĝis ĝis de ĝia norda poluso, pli proksime ol al iu ajn alia planedo, kaj kvin horojn poste superflugis ĝian plej grandan sateliton Tritono je.
Montriĝis, ke Tritono havas gejserojn, kiuj ŝprucigas azoton kaj havas tre maldensan atmosferon. Ĝia surfaca temperaturo, (−), estas la plej malalta mezurita en la tuta Sunsistemo. Ĝia kontraŭdirekta orbito kaj relative alta denseco indikas, ke ĝi eble estas ekstera objekto kaptita de Neptuno. Voyager 2 aldone malkovris kvin satelitojn de Neptuno, kiuj ricevis la nomojn Najado, Talaso, Despino, Galateo kaj Proteo.
Ekinopogono
La ekinopogono (Echinopogon) estas genro de poacoj el la subfamilio pooideoj. La noma greke signifas barbo (pogon) de erinaco (echino). Ili estas hejma en Aŭstralazio.
Priskribo
Ili estas herbotufkonstituantaj staŭdoj aŭ staŭdo kun rizomoj. La floraro estas spikoforma paniklo hirta ovoforma aŭ oblonga.
14019 Pourbus
14019 Pourbus estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Pieter Pourbus (1523–1584), nederlanda-flandra pentristo de la Renesanco, skulptisto kaj kartografo. Ĉefe konata pro siaj religiaj portretoj kaj pentraĵoj, li estis ankaŭ termezuristo kaj inĝeniero.
Seattle Pacific University
Seattle Pacific University (esperantigata kiel "Seatla Pacifika Universitato"), antaŭe (de 1915 ĝis 1977) Seattle Pacific College, estas privata universitato en Seatlo, Usono. Ĝi fondiĝis en 1891 kiel Seattle Seminary kaj fariĝis Seattle Seminary and College en 1913. Ĝi estas fondita kadre de la Eklezio Libera Metodisma.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Pont Cardinet (stacidomo)
Pont Cardinet ​[pɔ̃ kaʁdinɛ] estas stacidomo sur linio L de Transilien, en la 17-a arondismento de Parizo.
Stacidomo
Ĝi estis malfermita la sub la nomo Batignolles sur linio de Auteuil. Temas hodiaŭ pri stacidomo de SNCF, kiu ne estas priservata de RER.
Ana Cecilia Blum
Ana Cecilia BLUM (Guayaquil, 17-a de marto 1972) estas ekvadora verkistino.
Ŝi studis socian sciencon en la Universitato Laica Vicente Rocafuerte de Guayaquil.
Internacia Buroo pri Edukado
La Internacia Buroo pri Edukado (IBE-Unesko) estas instituto kategorio 1 de Unesko postulita kiel la Centro de Plejboneco en instruplanado kaj rilataj aferoj. Laŭ la deklaro de la decido de la 36a sesio de la Ĝenerala Konferenco certigi pli altan efikecon kaj pli akran fokuson, la IBE difinis la amplekson de ĝia klopodado: instruplanado, lernado, instruado, kaj taksado. La IBE provizoras taŭgitan teknikan subtenon kaj sperton al ĉiuj membroŝtatoj de Unesko, faciligante la provizoron kaj liveron de justa, inkluziva, altkvalita eduko en la kadro de Plano Eduko 2030.
La nuna mandato kaj programaj areoj de la IBE estas precipe de signifo kaj rilato al la Edukado 2030 kaj la kvara Celoj por Daŭripova Evoluigo (CDE4) kiu promesigas membroŝtatojn de Unesko "Certigi incluzivan kaj justan altkalitan edukon kaj progresigi vivdaŭrajn ŝancojn de lernado por ĉiuj". La IBE estas, tial, strategie lokigita por subteni penojn de membroŝtatoj pri la maksimuma atingo de CDE4, kaj rezulte la realigo de la aliaj 16 CDE-oj, kiuj dependas de la provizorado kaj liverado de justa kaj disvolov-rilata altakvalita eduko kaj vivdaŭraj ŝancoj por lernado.
Historio
La IBE estis privata organizaĵo, kiun eminentaj psikologoj kaj pedagogoj en Ĝenevo kreis en 1925, inkluzive Edouard Claparède, Adolphe Ferrière, kaj Pierre Bovet, kiu estis la direktoro de la IBE inter 1925 kaj 1929. Komence, la IBE estis malgranda ne-registara organizaĵo, kiu faris plejparte publikan kaj privatan edukadon kaj scienca esplorado. Dum ĉi tiu tempo, ekstera komitato el rimarkindaj docentoj, edukistoj, kaj pensuloj de la tago, inkluzive Albert Einstein, donis subtenon al la organizaĵo. En 1929, ĝi fariĝis la unua interregistara organizaĵo dediĉita al eduko. Tial, en 1929, oni nomumis la faman sciteoriiston kaj profesoron Jean Piaget por direktoro de la organizaĵo. Piaget daŭris en la posteno de direktoro ĝis 1967.
Servo de Intelekta Helpo al Militkaptitoj (SIAP)
En 1939, la IBE kreis la Servon de Intelekta Helpo al Militkaptitoj (SIAP), bazite je Artikolo 39 de la Konvencio Rilate al la Traktado de Militkaptitoj. Oni starigis SIAP-on por sendi librojn kaj intelektajn servojn al kaptitoj dum la dua mondmilito. La IBE kunlaboris kun la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco (ICRC), kiu scipovon por la servo. La projekto rapide kreskis, kaj je la fino de la milito la IBE estis doninta pli ol duon-miliono da libroj al kaptitoj. SIAP ankaŭ organizis tiel nomitajn “Enkarcerajn Universitatojn” kaj studajn grupojn en malliberejoj. La servo estis komence financita de la svisa Federala Konsilio, sed pliiganta uzado necesigis la serĉon de aliaj financaj alternativoj. Rezulte, la IBE komencis eldoni poŝtmarkojn en 1940, kiuj vendiĝis por enspezi monon por financi la projekton.
Rilato kaj kuniĝo kun Unesko
La IBE estis sendependa organizaĵo dum la unuaj 44 jaroj de ĝia ekzisto. Kiam Unesko kreiĝis en 1945, la IBE helpis starigi ĝiajn edukajn programojn, kaj tiel establis la unuan el multaj kunlaboroj kun la nova organizaĵo. Je 1952, oni establis konstantan kunan komisionon por certigi efikan kunlaboron inter la IBE kaj Unesko kaj ili komencis komune organizi la Internacian Konferencon pri Publika Eduko. Post 20 jaroj de kunlaboro, oni subskribis interkonsenton por kunigi la IBE-on kun Unesko. En 1969, la IBE aliĝis al Unesko; tamen, ĝi daŭrigis intelektan kaj praktikan memstarecon. La IBE estas la plej malnova el la institutoj kategorio 1 de Unesko.
En 1999, la IBE fariĝis la instituto de Unesko, kiu respondecas pri edukaj enhavaĵoj, metodoj, kaj strategioj de instruado kaj lernado per la kreo de instruplanoj. En 2011, la 36a kunveno de la Ĝenerala Konferenco de Unesko deklaris, ke la IBE estas Tutmonda Centro de Plejboneco pri instruplanado kaj rilataj aferoj.
Ĉefa laboro
Komence, la IBE kreiĝis por doni subtenadon kaj esploradon pri ĉiuj flankoj de eduko; tamen, ĝi iom post iom fariĝis pli specialeca. Hodiaŭ, sub la direktado de D-ro Mmantsetsa Marope, la ĉefa klopodo de la IBE estas fiksi la tutmondan normon por altkvalitaj instruplanoj, precipe en la kadro de la progresigo de eduko por disvolviĝo. Aliaj areoj inkluzivas la lernaj sciencoj kaj estontaj kapabloj.
La Ferté-sur-Chiers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Internacia Buroo pri Edukado
Ĉefa laboro
La IBE laboras plejparte en 6 programaj areoj en ĝiaj tri ĉefaj fokusoj: Instruplanado, Lernado, kaj Taksado. Tiuj 6 programoj estas: Novigado kaj Gvidado; Nunaj kaj Kritikaj Aferoj; Sciokreado kaj Administrado; Sistema Plifortigado de Kvalito kaj Evoluiga Rilateco; Gvidado por Tutmonda Dialogo; kaj, Institucia kaj Organizaĵa Disvolvado.
Internacia Konferenco pri Eduko
Inter 1934 kaj 2008, la IBE organizis la Internacian Konferencon pri Publika Eduko (poste nomita la Internacian Konferencon pri Eduko). Jean Piaget kaj Vicdirektoro Petro Rosselló kreis la konferencon por kunvenigi ministrojn de eduko kun esploristoj kaj praktikistoj pri eduko. Entute 48 kunvenoj okazis kun temoj, kiuj inkluzivis inkluzivan edukon, altkvalitan edukon, kaj plifortigon de instruistoj.
La Biblioteko de IBE
La Biblioteko de IBE (ankaŭ konata laŭ la nomo la Centro de Dokumentado IBE-Unesko) priservis edukistojn, psikologojn, kaj esploristojn dum naŭ jardekoj. Komence lokiĝanta en la rue des Maraichers, ĝi ankaŭ troviĝis en la historia Palais Wilson en Ĝenevo. La Biblioteko komenciĝis kiam la IBE komencis translokigi edukajn revuojn al la eksa biblioteko de la Ligo de Nacioj en la finaj 1930aj jaroj. Rimarkindaj kolektaĵaroj de la IBEa Biblioteko inkluzivas Historiajn Lernolibrojn de IBE, kaj la Historiaj Arkivoj de IBE 1925-1969.
Historiaj Lernolibroj de IBE
La Historiaj Lernolibroj de IBE inkluzivas pli ol 20 000 baznivelaj kaj altnivelaj lernolibroj pri eduko kaj atlasoj, de 18a jarcento kaj poste, el pli ol 140 landoj, en pli ol 100 lingvoj. Ĝi ankaŭ havas lernolibrojn en maloftaj lingvoj, ekzemple la gvarania, la luvalea, la maoria, kaj la irlanda.
Historiaj Arkivoj de IBE 1925-1969
La Historiaj Arkivoj de IBE 1925-1969 estas nekutima kolekto kiu dekvas la evoluon de eduko de la frua 20a jarcento al la modernaj kaj kreemaj metodoj de lernado de la 1960aj jaroj. Ĝi inkluzivas fotojn, leterojn, manuskriptojn, notojn, ktp, kiuj apartenis al la famaj svisaj edukistoj ekzemple Pierre Bovet kaj Adolphe Ferrière. Specife, la arkivoj havebligas internan rigardon al la kreo kaj evoluado de la Movado de Nova Eduko, el kiu multaj el la fondintoj de la IBE estis gravaj kontribuantoj.
Farigliano
Farigliano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Belvedere Langhe, Carrù, Clavesana, Dogliani, Lequio Tanaro kaj Piozzo.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Nikolao, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
La Combe
La Combe estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Ĉampanjo
Ĉampanjo (Champagne ) estas regiono de Francio plej fama pro la produktado de Ĉampana vino.
55 Pandora
55 Pandora, mezgranda kaj tre hela asteroido de la asteroida zono, estas la dua plej granda E-tipa asteroido post 44 Nysa.
Ĉampanjo
Ĉampanjo estas unu el la malnovaj provincoj de Francio, ĝi nun estas parto de la administra regiono Grand Est.
Naturkondiĉarilate ĝi entenas plurajn regionojn:
55 Pandora
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Pandora, unua virino de la helena mitologio. (Ankaŭ tiun nomon ricevis la Saturna luno Pandoro.)
Ĉampanjo
Rimarkindaj lokoj en Ĉampanjo
Urboj kaj monumentoj
Heksila acetato
Heksila acetato aŭ C8H16O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la acetata acido kaj heksanolo. Heksila acetato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Heksila acetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Heksila acetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Ĉampanjo
Rimarkindaj lokoj en Ĉampanjo
Naturaĵoj
Raging Bull
Raging Bull (angle por "Furiozanta Virbovo") estas 1980-a filmo direktita de reĝisoro Martin Scorsese. La scenaro estis verkita de Paul Schrader kaj Mardik Martin, bazita pri la memorlibro de mezpeza boksisto Jake LaMotta. En la filmo aperas Robert De Niro rolanta LaMotta-n, pasian sed paranojan boksiston kiu apartigis sin mem for sia amikoj kaj familio. Ankaŭ en la filmo estas Joe Pesci kiel la amiko de LaMotta, kaj Cathy Moriarity kiel la edzino. Aliaj geaktoroj en la filmo estas Nicholas Colasanto, Theresa Saldana, kaj Frank Vincent.
La filmo estas ofte listigita inter la plej bonaj filmoj iame faritaj. Vidu ekzemple ĉe Sight & Sound.
306
En la jaro 306 post Kristo okazis, interalie:
Villers-Pol
Villers-Pol estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 1 254 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Villers-Pol estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.
La vilaĝo Villers-Pol troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Villers-Pol etendiĝas sur 12,17 km².
Administrado
Villers-Pol apartenas al la kantono Quesnoy-Ouest, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Gladbeck
Gladbeck [glatbek] estas urbo en la federacia lando (regiona ŝtato) Nordrejno-Vestfalio, en la okcidento de Germanio. Gladbeck kreskis ekde la fino de la 19-a jarcento, ĉar oni trovis karbon, kaj havas la urbostatuson ekde 1919. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Geografia situo
En la nordo la bieno apartena al la urboteritorio estas ĉirkaŭata de la najbarurboj Bottrop, Dorsten kaj Gelsenkirchen. Sude la urbo limitas al Asindo (Essen).
Urba subdivido
La urbo Gladbeck havas naŭ urbopartojn.
Antaŭindustria socio
Trovaĵoj el la frua historio pruvas loĝadon jam je ĉ. 2000 a.K. (vd. muzeo, malsupre).
Unuan fojon Gladbeck estas menciita en bienregistro de la monaĥejo Werden je la 3. Mai 1020 kiel Gladbeki. Tio signifus "setlejo ĉe la brila rivereto (glad = brila; beck = rivereto). En tiu ĉi Urbario de Werden, la t.n. Liber privilegiorum maior el la mezo de la 12-a jarcento oni skribas pri Gladbeki resp. Gladebeke. Spekulacioj pri tute aliaj nominterpretadoj (arbara rivereto, juĝomonteto) estas malpli evidentaj.
Epoko de karbominado 1873–1971
La unuan minejon oni starigis en 1873, de kiu oni ekde 1878 elminis karbon. la malgranda vilaĝo kreskis al mezgranda industrieca setlejo, kiu en julio 1919 ricevis la urborajtojn (kiel „plej juna urbo de Nov-Germanio“, kiel la loka gazeto skribis) Intertempe ekzistis kvin ŝaktinstalaĵoj. La jaroj 1925 ĝis 1929 estis iom mallonga florepoko, dum kiu la urbo realigis gravajn publikajn konstruaĵojn, ekz.:
Centla
Centla estas unu el la 17 komunumoj de la meksika subŝtato Tabasko, kiu situas en sudorienta parto de Meksiko (survoje al la duoninsulo Jukatano, ĉe Meksika Golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Frontera. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 27003.
Gladbeck
Epoko de karbominado 1873–1971
En 1928 seksmurdo kontraŭ la 19-jara abituriento Helmut Daube flankenŝovis el la gazetaraj titollinioj la sensacian unuan transatlantikan flugon de zepelino.
Centla
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 92755 loĝantojn. El tiuj estis 46411 viroj kaj 46344 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3245,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 10 metroj super la marnivelo.
Gladbeck
Epoko de karbominado 1873–1971
Post la potencakiro de Hitler Gladbeck samkiel ĉiuj urboj estis uzurpata fare de la nazioj, nome de la jam antaŭe elektita konservema urbestro Hackenberg, kiu tujtuje aliĝis la NSDAP. Samkiel multaj germanaj urboj Gladbeck estis grandparte detruita dum la Dua Mondmilito, en la urbocentra areo je 43 elcentoj. Per tio ĝi apartenas al la pleje detruitaj urboj en la Ruhr-Regiono.
Centla
Geografio
En la komunumo ekzistas 217 tiel nomataj loĝlokoj (laŭ INEGI statistike por urboj, vilaĝoj, domaroj).
Gladbeck
Epoko de karbominado 1873–1971
Ĝis 1960 la loĝantonombro kreskis ĝis 84.000 kaj nu situas je ĉ. 78.000. Kiel lasta minejo Zeche Graf Moltke estis malfunkciigita en 1971, kaj ekde tiam Gladbeck klopodas alistrukturigi la ekonomian kaj luktas kontraŭ la senlaboreco.
Centla
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1695,7 mm/m² da precipitaĵo. Kiel en la tuta substato en la komunumo relative ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 30,8 °C.
Gladbeck
Komunuma novordigo kaj pli nova historio ekde 1975
Okaze de la komunuma novordigo en Nordrejn-Vestalio (1975) la eksterdistrikta urbo Gladbeck kune kun la vilaĝo Kirchhellen (distrikto Recklinghausen) estis kunigita kun la najbarurbo Bottrop. Oponantoj de la novordigo kritikis, ke la setlado ĉe la limo inter Gladbeck kaj Bottrop estas tro eta, kaj argumentis, ke Bottrop estas nur malmulte pli grandaol Gladbeck. Ilia slogano: "GlaBotKi is nich" (GlaBotKi ne estos).
Centla
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 67221 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 4556 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 6,78 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Gladbeck
Komunuma novordigo kaj pli nova historio ekde 1975
Jam samjare Gladbeck sukcesis – per verdikto de la juĝejo pri administraj aferoj la 6-an de decembro "Nikolaa Verdikto" –, eliĝi el Bottrop. La Supra Administra Juĝejo en Monastero, antaŭ kiu apelaciis la iama supra urbodirektoro Rump, juĝis, ke pro la enkomunumigo mankis la proksinmeco inter la civitanoj kaj la administrejo. Ĵus tio ĉi estis la argumento pro la novordigado. La unuigo estis nuligata kaj oni deklaris la komunumbalotojn de 1975 por la Grand-Bottrop-a urbestraro malvalidajn.
Centla
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gladbeck
Komunuma novordigo kaj pli nova historio ekde 1975
La 16-an de aŭgusto 1988 Gladbeck ricevis malgajigan famon, kiam du rabistoj elrabis bankon kaj veturis dum tagoj tra Germanio kaj Nederlando kun pluraj ostaĝoj. Dum tiu ĉi krimo mortis tri homoj.
Loĝantaro
Dum la mezepoko kaj frua novepoko Gladbeck havis nur malmultajn cent loĝantoj. Militoj, epidemioj kaj malsatmizeroj foje kaj refoje interrompis la kreskado de la loĝantonombro. Sed komence de la industriigo kaj la evoluo de la karbominado fine de la 19-a jarcento la loĝantaro kreskis rapidege. Dum kiam en 1875 nur 3.000 homoj vivis en la loko, en 1905 jam estis 20.000. Ĝis 1910 tiu ĉi nombro duobliĝis je 40.000, tiel ke en 1919 Gladbeck ricevis la urborajtojn. Ĝis 1956 la loĝantaro refoje duobliĝis je nu 80.000 personoj.
En la jaro 1969 la loĝantonombro atingis per 85.927 sian historian maksimumon. Je la 1-a de januaro 1975 la urbo Gladbeck kun siaj 81.868 loĝantoj estis enkomunumigita al Bottrop, sed jam la 1-an de julio 1976 reelkomunumigita.. Ede meze de la 1950-aj jaroj la loĝantonombro oscilas ĉirkaŭ la limo de 80.000. La 30-an de junio 2005 la oficiala nombro de loĝantoj estis 76.987 (nur ĉefrezidantoj).
Jen tabelo montranta la loĝantonombrojn laŭ la respektiva teritoria stato. Ĝis 1833 pleje temas pri taksokalkuloj, poste pri popolcensorezultoj (¹) aŭ oficaj kompletigoj de la landa oficejo statistika. La indikoj rilatas ekde 1871 je la „ĉeesta loĝantaro“, ekde 1925 je la "rezida loĝantaro" kaj ekde 1987 je la „loĝantaro en la komunumo de sia ĉefloĝejo“. Antaŭ 1871 oni enketis la loĝantonombron laŭ neunuecaj enketmetodoj. ¹ popolcensaj rezultoj
Urbokonsilantaro
La urbokonsilantaro konsistas el 44 magistratanoj.
(Stato: komunuma baloto je la 26-a de septembro 2004)
Rezultoj de la komunuaj mbalotoj ekde 1976
En la listo menciitas nur partioj kaj balotasocioj, kiuj almenaŭ akiris 2,95 % de la voĉoj je la respektivaj balotoj:
Dario
Dario estas virnomo. Ĝi devenas el la persa lingvo Daariuŝ, kaj estas la nomo de tri persaj reĝoj:
Gladbeck
Urbestroj
Post plurjardeka regado de la socialdemokratoj, pleje per absoluta plimulto, en 1994 la urbokonsilantaro elektis la kristandemokraton Eckhard Schwerhoff kiel (ĉefofica) urberstron; tiu novformita ofico sen samtempa urbodirektoro ebliĝintis pro balotoreformo en Nordrejn-Vestfalio. Dum la tiamaj balotoj la regantaj Socialdemokrato kun la ankoraŭ honorofica urbestro Wolfgang Röken perdis la absolutan plimulton. Ĉar la ĉefofica urbestro per sia ofico ankaŭ havas voĉodonan rajton en la urbokonsilantaro, Socialdemokrata urbestro signifus patan situacion en la konsilantaro. Tial la ekologisma partio „Die Grünen“ kaj la tiam nova elektoasocio "Bürger in Gladbeck" decidis elekti kune kun la Kristdemokrata CDU la administristo Schwerhoff. Tiu ĉi ja estis CDU-ano, tamen ne aktive agis en la urba politiko.
Luksemburga Ĝardeno
La Luksemburga Ĝardeno, (Jardin du Luxembourg, konata malpli formale kiel Luco), estas granda publika parko de Parizo, situanta en la 6-a distrikto de la franca ĉefurbo. Ĝi etendiĝas sur 224 500 m² kaj estas do la plej vasta parko de Parizo. Luco estas la ĝardeno de la franca senato, kiu mem situas en la Luksemburga Palaco.
Gladbeck
Urbestroj
Je la komunumaj balotoj de 1999, kiam en NRV oni enkodukis tutlande la rektan elektadon de la urbestroj, Schwerhoff sukcesis refoje venki.
Dum la decida dua elekto la 10-an de oktobro 2004, je kiu Schwerhoff ne plu kandidatis, oni elektis Ulrich Roland (SPD) kiel urbestro.
Blazono
La nigra-ruĝa-orkolora urboblazono de Gladbeck havas ruĝan krenelon kiel signo de la urboprivilegio. Maldekstraflanke (ekde la rigardanto) oni vidas nigran fakon simboligan la karbon, sur tiu martelon kaj batilon por la minado (ili devus esti blankaj laŭ la heraldiko, sed ofte estas flavaj). La nigraj hokoj sur la alia flanko estas lupohokoj, simbolo en la blazono de la mastroj de Brabeck, kiuj fine de la 14-a jarcento posedis la kastelon Haus Wittringen.
Muzeo
En la Wasserschloss Wittringen hejmas la muzeo de la urbo Gladbeck. Ĉi tie estas la kolektoj kaj la permanenta ekspozicio pri la urbhistorio de Gladbeck kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. La kolektoj ampleksas krome naturhistoriajn objektojn el la fakoj geologio, mineralogio kaj paleontologio. La permanenta ekspozicio prezentas la evoluon de la regiono ekde la naturaj bazoj de la minado (minkarbo, plumba kaj zinka ercoj) trans la setlo- kaj urbohistorioj ĝis la nuntempo.
Luksemburga Ĝardeno
Historio
Édouard René de Laboulaye estis franca juristo, poeto, aŭtoro kaj kontraŭ-sklaveca aktivulo. Li estas memorata kiel la intelekta kreinto de la Statuo de Libereco en Novjorko, ĉar en 1865 li proponis la ideon de tia monumento pagita de civitanoj de Francio, kaj de la malpli konata originalo en la Luksemburga Ĝardeno.
Gladbeck
Katolikaj eklezikomunumoj
En Gladbeck tiutempe ekzistas 7 katolikaj eklezikomunumoj.
Ĉar en la Episkopejo Asindo nuntempe okazas novstruktrurigo de dimensio antaŭe neniam konata, ĉiuj ekleziaj komunumoj en la Dekanato Gladbeck estas malfonditaj ekvalide de la 1-a de septembro 2007 kaj kunigataj al nova grandparoko nome "St. Lamberti".
Evangelaj eklezikomunumoj
En 1886 komencis formiĝi evangela komunumo en Gladbeck. De la ĉ. 4.450 loĝantoj estis ĉ. 250 evangelaj, kiu subis la parokon Dorsten. Fine de 1886 malfermiĝis la unua evangela lernejo, la 4-klasa Moltkeschule ĉe la Uhlandstraße. Tie ankaŭ okazis la unuaj dimanĉaj diservoj.
La 6-an de januaro 1893 oni konsekris la unuan evangelan preĝodomon ĉe la Bottroper Straße, malproksime de la nuna urbodomo. Samjare, je la 1-a de oktobro, fondiĝis la evangela eklezikomunumo Gladbeck kun aparta presbiteraro, tamen ĝi plue subis la parokon Dorsten. Tiutempe Gladbeck havis 7.400 loĝantojn, de kiuj 1.382 estis evangelaj. En 1907 la eklezia distrikto Recklinghausen kun 13 komunumoj inkluzive Gladbeck eliĝas la sinodon Monastero iĝante memstara. En 1909 oni starigis la Paŭlo-Preĝejo en Brauck kaj metis la fundamentan ŝtonon de la Kristo-Preĝejo en centra Gladbeck dum la reformaciofesto. Je la 30-a de marto 1911 la eklezikomunumo translokis en la pretigitan Kristo-Preĝejon
Metila 4-acetilbenzoato
Metila 4-acetilbenzoato aŭ metila 4-acetilbenzenokarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Acetilbenzoata acido kaj metanolo. Metila 4-acetilbenzoato estas blanka aŭ flava solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila 4-acetilbenzoato prezentas oksigenatomon ligitan al 3 grupo. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Gladbeck
Evangelaj eklezikomunumoj
La 9-an de februaro 1934 la presbiteraro decidas, ke la eklezikomunumo aliĝas la „Bekennende Kirche“ (konfesa eklezio), kiu oponis al la strebadoj de la naziismo, domini la evangelan eklezion. Ĝi nun nomiĝas "Evangelisch-lutherische Kirchengemeinde" (evangela-lutera eklezikomunumo)
Fine de la Dua Mondmilito (1945) Gladbeck estas ruinigita je 50 %. Tio validas ankaŭ por la konstruaĵoj kaj preĝejoj de la evangela-lutera eklezikomunumo Gladbeck.
En 1952/53 la eklezikomunumo konsistas el 29.000 membroj. Tial en 1957 oni disdividis la evangelan-luteran eklezikomunumon Gladbeck en kvar memstarajn komunumojn (Gladbeck-Centro, Brauck, Zweckel, Rentfort). La 4-an de oktobro 1964 oni inaŭguris la "Dietrich-Bonhoeffer-Domon", la 8-an de majo 1966 oni konsekris la Versöhnungskirche (repacigo-preĝejo) en la 3-a paroka distrikto de la eklezikomunumo Brauck (distrikto Brauck-Sudo) kaj la 8-an de aprilo 1967 la Petro-Preĝejon en Gladbeck-Rosenhügel (2-a paroka distrikto de la eklezikomunumo Brauck). En 1967 oni instalis en Zweckel 2-an parokejon kaj en 1968 oni konsekris la Marko-Preĝejon en Gladbeck-Oriento (4-a parokejo de la komunumo Gladbeck-Centro). En 1972 oni fondis la urba ligo de la evangelaj eklezikomunumoj, kiu transprenis taskojn superkomunumajn.
Post la novkonstruo de preĝejoj dum la 1960-aj jaroj sekvis jardekoj, dum kim la nombro de eklezianoj malkresis iom post iom. Tion kaŭzis la ĝenerala malkresko de la germandevena loĝantaro, la enmigrado de nekristanaj, ekz. islamanaj homoj kaj la malaliĝo de eklezianoj. Tiu evoluo devigis la evangelan eklezion, malfunkciigi kelkajn preĝejojn. La unuan preĝejon oni por ĉiam fermis en 2002 kun la Versöhnungskirche, intertempe oni malfunkciis la preĝejojn en Rentfort kaj Gladbeck-Oriento. La 12-an de aŭgusto oni fermis la plej antikvan preĝejon de Gladbeck, la Paŭlo-Preĝejo. Sekvos la preĝejo en Butendorf venontjare. Ankaŭ la organiza strukturo de la evangela eklezio en Gladbeck ŝanĝiĝos: estas planite, malfondi la unuopajn eklezikomunumojn favore al la fondado de tuturba eklezikomunumo.
Teatrejo kaj muziko
La ĵazfestivalo (Jazzival) kaj kelkaj aliaj kulturaranĝoj (ekz. en la Maŝinhalo Zweckel kadre de la festivalo RuhrTriennale) okazas en Gladbeck.
Joué-du-Plain
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Juvéplaniens.
Gladbeck
Literaturburoo
La literaturburoo NRV-Ruhr-Regiono hejmas ekde 1986 en Gladbeck kaj fordonas ĉiun aŭtunon la Literaturpremion Ruhr-Regiono donacita de la Regiona Ligo Ruhr. Entute 15.110 € ricevas la premiitoj pro poeziaj tekstoj rilatajn la realecon kaj la arton en la Ruhr-Regiono.
Verdejoj
En la urboteritorio estas ĉ. 600 ha publike uzeblaj ripozterenoj. El tiuj estas ĉ. 180 ha parkaĵoj kaj ludejoj, ĉ. 200 ha urba arbaro kaj 200 ha rekultivitaj ŝutmontoj restantaj de la karbominado kaj malfermataj per vojoj. Entute en la urboteritorio ekzistas 62 infanludaj kampoj kajmultnombraj ludstacioj en la piedirantzono de la urbocentro. Al la libertempa kvalito kontribuas krome 34,7 ha etĝardenoj kaj la urboĝardenoj Johowstraße kaj Frochtwinkel/Schulstraße kun 12,5 ha da areo. Du urbaj ĝardendomoj estas lueblaj por privataj festoj.
Sporto
La DJK Germania Gladbeck ludas ekde 2007 en la supera regiona ligo de Vestfalio
Devige socialasekuritaj dungitoj
Stato: 31-a de decembro 2002
Areoutiligo
Stato: 31-a de decembro 2003, indikoj en hektaroj
Surstrata trafiko
Gladbeck estas ligita al la ŝosea reto per jenaj aŭtoŝoseoj kaj konektejoj:
La ponto Europabrücke kunligas la urbopartojn centro kun Rentfort kaj Schultendorf.
Fervojoj
La plej proksima fervojstacio por longdistanca trafiko kun ICE- kaj IC/EC-trafiko estas la ĉefstacidomo en Essen. La trajnstacio Gladbeck je la persontrafiko estas servata de jenaj linioj
La buskonektoj ene de Gladbeck kaj en la najbarurbojn apartenas al la reto de la Vestische Straßenbahnen GmbH. Gladbeck estas alligita kune kun la Distrikto Recklinghausen al tarifregiono de la Trafikligo Rejn-Ruhr (VRR). Ekde meze de 2005 por konektoj ekster la VRR-tarifregiono kaj ene de NRV la NRV-tarifo.
Ĝi situas ĉe la Hamm-Osterfeld fervojo, la Nederlanda-Vestfalia fervojo kaj la fervojlinio Dorsten – Wanne-Eickel krom interligaj linioj inter ambaŭ tiuj ĉi linioj ekde Gladbeck-Zweckel ĝis Gladbeck West, krome ĉi tie hejmas la minfervojado de la Ruhrkohle AG.
Biciklo
kaj ĉe la Bottroper Str. angulo Schleitkamp.
Amaskomunikiloj
La loka ĵurnalo estas la Westdeutsche Allgemeine Zeitung (WAZ); ĝis sia fermo fine de marto 2006 ekzistis ankaŭ la Ruhr Nachrichten (RN). La Stadtspiegel Gladbeck estas senpaga anoncgazeto.
La loka radiostacio Radio Emscher-Lippe dissendas muzikaĉon kaj klaĉon el Bottrop, Gelsenkirchen kaj Gladbeck.
Klerigado
En Gladbeck ekzistas interalie urba muziklernejo kaj popola altlernejo. Proksime situas faka altlernejo en Gelsenkirchen-Buer.
Krome ekzistas:
En la lerneja centro Brauck ekzistas ĉefa kaj mezgrada lernejo kiel tuttagaj institucioj.
La bazaj lernejoj en Gladbeck estas tuttagaj.
Fenila fluoroacetato
Fenila fluoroacetato aŭ C8H7FO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la fluoroacetata acido kun fenolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Fenila fluoroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la fluoroacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan kloron, kloroformon kaj karbonan duoksidon.
Metropola Areo de Barcelono
La Metropola Areo de Barcelono (AMB) estas integrata de tri teritoriaj administraj organismoj. Totale ĝi oferas servojn al 36 municipoj kun totala populacion de loĝantoj (laŭ censo de INE, 2009) en areo de  kaj loĝdenso de  hab/km².
Geografio
Ĝi troviĝas en la centro de la marbordo de Katalunio kaj ĉirkaŭ ties ĉefurbo Barcelono.
Eblas diferenci du zonojn:
307
En la jaro 307 post Kristo okazis, interalie:
Quern
Quern estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 31-an de decembro 2003 la komunumo havis 1354 loĝantojn.
NGC 3871
NGC 3871 (aliaj indikoj — IC 2959, UGC 6744, MCG 6-26-31, ZWG 186.41, PGC 36702) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino. Ĝin malkovris John Herschel en 3-a de aprilo 1831.
László Viski Balás
VISKI BALÁS László [viŝki balaĵ laslo] estis hungara pentristo. Li estis naskita la en Deĵo kaj mortinta la  en Budapeŝto.
308
En la jaro 308 post Kristo okazis, interalie:
Kosei Kitauchi
Kosei Kitauchi (北内 耕成, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Das Neue Groschenblatt
DAS NEUE GROSCHENBLATT estas katolika tradiciema gazeto publikiĝanta en Aŭstrio.
Ĝis la Dua Mondmilito
Ĝi fondiĝis en la 1928-a jaro fare de la prelato Jozefo GORBACH por lukti ne nur kontraŭ la movado de la liberpensuloj sed ankaŭ kontraŭ la eksiĝemuloj el la Eklezio. Komence la titolo estis Zwei-Groschenblatt, t.s. ke la gazetorgano kostu nur du groŝojn. Rapide la sin mem titolanta "semajna pamfleta flugfolio por la justeco kaj la vero" famiĝis inter la aŭstroj katolikaj. Post la perforta aneksado de Aŭstrio fare de nazia Germanio en la jaro 1938 tiaj presaĵoj estis malpermesataj, sekve ankaŭ la Groschenblatt ĉesis esti plu eldonata.
Post la Dua Vatikana Koncilio
Por orientigi katolikojn tradiciemajn post la ŝanĝoj fundamentaj interne en la Eklezio post la Dua Vatikana Koncilio, anaro ĉirkaŭ la prelato Francisko WESENAUER (1904-1991) refondis la gazeton. Tiu fascina, energia kaj peranta ekleziulo estis subteninta ege la socialan kaj karitatan apostolecon de la Eklezio. Li estis preventinta sangoverŝon dum la intercivitanaj karamboloj en 1934 en Wörgl. En la tempo de la nazia despoteco li estis sin engaĝinta en la junularklerigado kontraŭleĝe. Nun li vidis novan danĝeron por spirita vivo pro la satega kaj indiferenta bonstata socio, ekz. ankaŭ koncerne la etikajn vidpunktojn de la abortigo. La nova titolo de la gazeto estis ekde 1970 Das Neue Groschenblatt, ekde la 1-a de majo 2011 la redakcio troviĝas en la kastelo Hetzendorf en la 12-a urbodistrikto viena. Nova respondeculo estas Gerhard Maria Wagner, paroĥo de Windischgarsten post la morto de siaj antaŭuloj monsinjoro Franz Burger kaj prelato Alfred Kolaska.
Orientiĝas la redakcio strikte pri la katolika kredo kaj etiko en plena kaj firma unuiĝo kun la papa instruado. Laŭ la vortoj de la evangelisto Johano "kaj vi scios la veron kaj la vero vin liberigos" (Joh 8,32) oni ne hezitu okupi pozicion en delikataj kaj eĉ tabuaj temoj konsidere al la instrukcio de la kredantaj kaj kredontaj fideluloj.
Pandoro
Ŝian nomon oni donis al du kosmaj korpoj:
K-demandoj
La kvin K-oj (aŭ K-demandoj) estas baza koncepto en la kampoj de inform-kolektado, precipe en ĵurnalismo, scienca esplorado kaj policesploroj. Ĉi tio estas akceptita maniero aranĝi la gravajn demandojn por prezenti la kompletan rakonton pri aparta temo. En ĵurnalismo estas akceptite, ke por raporto pri kazo estu konsiderata kompleta, la raporto devas inkluzivi kontentigan respondon al ĉiu el la sekvaj kvin demandoj, ĉiu el kiuj komenciĝas per aparta korelativo
Sesa demando ankaŭ povas esti aldonita:
La supozo estas, ke ĉiu demando havas faktan respondon, kaj ĉiuj respondoj kune transdonas la necesajn faktojn. }} Videblas, ke neniu el la supraj demandoj respondeblas per mallonga jes / ne, kaj kune ili formas kadron por gazeta artikolo aŭ polica raporto.
Al Rudyard Kipling estas atribuita diraĵo ekvivalenta al tiu koncepto: "Lojalaj al mi estas ses helpantoj, kiuj instruadis min ĉion, kion mi scias kaj scios, kaj jen ili: kiu kaj kio, kial kaj kiel, kiam kaj kie."
La kvinopo en profesismo
Ankaŭ en profesia organizaĵo oni faras esplorojn kaj enketojn, sekurecajn kaj funkciajn, surbaze de kvin K-demandoj, por krei ordon al la prezento kaj analizo de estinta evento kaj la profesia respondo al ĝi.
Ekzemple en batalo la respondeca oficiro aŭ komandanto demandos sin: kiel estas la plej bone maniero agi, reagi, aŭ ne agi, al kiu mi pafas, kion mi pafas (ne nur la speco de municio sed ankaŭ la damaĝa efiko al la malamiko), De kie al kie mi pafas (loko de la artileribaterio), ekde kiam mi pafas (operacia tempo), kaj ĝis kiam, la daŭro (dum kiom da tempo).
Lalacelle
Lalacelle estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Bateckij (distrikto)
La distrikto de Bateckij aŭ Bateckij distrikto (Батецкий район) estas distrikto de la Novgoroda provinco, Rusio. La administra centro de la distrikto estas la setlejo Bateckij. La loĝantaro de la distrikto en 2020 estis 5018 homoj.
Geografio
La distrikto de Bateckij situas nord-okcidente en la Novgoroda provinco. La areo de la distrikto estas 1 591,79 km². . Oriente ĝi najbaras kun la Novgoroda distrikto, sude – kun la distrikto de Ŝimsk de la Novgoroda provinco; nord-okcidente – kun la Leningrada provinco.
La plej granda rivero de la distrikto estas Luga, kaj al ties baseno apartenas plejparto de la distrikto. La suda parto de la distrikto apartenas al la baseno de Volĥovo.
Vidindaĵoj
En la distrikto de Bateckij, apud la vilaĝo Podgorje, troviĝas Ŝum-monteto, la dunivela tera piramido, unu el la plej grandaj eŭropaj mezepokaj artefaritaj montetoj. Pri la celo de la konstruado de Ŝum-monteto oni nun disputas – ĉu tiu estas tomb-monteto aŭ bazo de fortikaĵo. La monteto situas sur la flago kaj sur la blazono de la distrikto, kune kun la suno kaj fluganta blanka cikonio.
Limacelo
Limacelo (Limacella) estas genro de fungoj el la ordo agarikaloj, familio amanitacoj, kun ĉ. 15 konataj specioj. Male al amanitoj, limaceloj ne havas ingon (volvon) kaj estas plimalpli viskozaj. Plej multaj el ili havas farunecan odoron kaj guston, kio ne konatas ĉe amanitoj. Neniu specio de limacelo ŝajnas venena.
La makulita limacelo (Limacella guttata), hele ledkolora, grandringa kaj farunodora fungo, estas la plej konata specio el tiu genro. Ĝi aperas en arbaroj ĉefe koniferaj. Temas pri manĝebla, eĉ bongusta fungo, malfacile konfuzebla kun danĝeraj specioj.
Constantine Samuel Rafinesque
Constantine Samuel Rafinesque-Schmaltz, (22a Oktobro, 1783 – 18a Septembro, 1840) estis tutfakulo de la 19a jarcento kiu faris elstarajn kontribuaĵojn al botaniko, zoologio, la studo de prahistoriaj verkoj en pralingvistiko de Nordameriko kaj de Mezameriko.
Rafinesque estis ekscentra, kaj estis ofte portretita kiel "vaganta genio". Li estis memlernanto kiu elstaris en diversaj fakoj de la sciado, kiel zoologio, botaniko, kiel verkisto kaj poligloto. Li verkis fekundege pri tiomaj diversaj temoj kiaj antropologio, biologio, geologio kaj lingvistiko, sed estis honorita en neniu el ili dum sia vivodaŭro. Nuntempe sciencistoj interkonsentas ke li estis progresinto en sia epoko en multaj el tiuj fakoj.
Verkaro
Li nomis ĉirkaŭ 6,700 dunomajn nomojn de plantoj.
Hans Hopf (psikoterapiisto)
Hans Heinz Hopf, kutime nomata nur Hans Hopf (naskiĝis la 9-an de septembro 1942 en Teplitz-Schönau (Teplice), nuna Ĉeĥio), estas germana psikoanalizisto kaj priinfana psikoterapiisto.
Vivo
Post la abituro li studis pedagogion kun la fokusaj fakoj matematiko kaj fiziko, kaj plurajn jarojn laboris kiel instruisto en elementaj lernejoj kaj bazaj mezlernejoj de Germanio. En Stutgarto li edukiĝis kiel psikoanaliza psikoterapiisto de infanoj kaj adoleskuloj, kaj en 1979 iĝis fondomembro de la psikoanaliza instrua kaj eduka instituto "stutgarta grupo", kiu poste rebaptiĝis Psikoanaliza Instituto Stutgarto. En la instituto li transprenis funkciojn de preleganto kaj kontrolanalizisto. Ekde la jaro 1987 li studis medicinan psikologion, fiziologion kaj psikiatrion en la Universitato de Ulm kaj en 1989 doktoriĝis – samtempe kaj en la fakultato pri teoria medicino de tiu universitato kaj en la esplorejo pri psikoterapio en Stutgarto, pri montro de la psikologiaj konceptoj de "oknofilismo" kaj "filobatismo" (pri tio vidu la artikolon pri Michael Balint) en la sonĝoj de infanoj kaj adoleskuloj.
Sekve li laboris kiel psikoterapiisto de infanoj kaj adoleskuloj en memstara praktikejo, kaj inter la jaroj 1995 kaj 2003 krome estis terapia direktoro en porinfana terapia vivejo nomata "Osterhof" en Baiersbronn.
Hans Hopf verkis sciencajn publikaĵojn precipe pri agresoj, sonĝoj kaj specifaj neŭrozoj de infanoj kaj adoleskuloj, krome verkis literaturajn artikolojn, radiofoniajn kaj foje televidajn programojn. Ekde la jaro 1999 li eksperte juĝas la financindon de profundpsikologiaj kaj psikoanalizaj psikoterapioj de infanoj fare de aliaj terapiistoj. Intertempe al la funkcioj de preleganto kaj kontrolanalizisto en la Psikoanaliza Instituto Stutgarto aldoniĝis samaj funkcioj en parencaj institutoj ankaŭ en Frajburgo kaj Würzburg. Sed ankaŭ ekster la kadroj de tiuj institutoj li ofte prelegas kaj gvidas fakajn seminariojn, ekzemple en la tradiciaj ĉiujaraj psikoterapiaj konferencoj en Lindau borde de la Bodenlago.
10107 Kenny
10107 Kenny estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brit-aŭstralia astronomo Duncan I. Steel elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kenneth Robert Steel  patro de la malkovrinto.
Telefonisto
Telefonisto estas iama profesio farita ĉefe de virinoj. La profesio de telefonisto preskaŭ hodiaŭ malaperis. Telefonistoj interligis permane la vokantojn de la abonuloj en la neaŭtomataj telefoncentraloj. Komence ili laboris starantaj, poste sidantaj.
La laboro
La telefonisto ekrigardas (ekzemple lampeto eklumas) [dumnokte ankaŭ ekaŭdas] telefonadan intencon de la vokantoj. La telefonisto interligiĝas al la vokanto kaj demandas la petitan telefonnumeron. Se tio troviĝas loke, la telefonisto tuj faras la interligon. Okaze de longdistanca voko, la telefonisto registras la datumojn en bileto. Fine la telefonisto diras: "mi notis, bonvolu atendi" kaj malligas la kontakton. Poste la telefonisto aŭ iu alia kontaktiĝas kun la malgranda telefona centralo kaj transdonas la datumojn. La telefonisto kontaktiĝas kun la petita abonulo kaj diras: "vi havas londistancan vokon, bonvolu atendi". Okaze de okupiteco la telefonisto rajtas disligi la paroladon. La telefonisto revokas la unuan telefoniston, kiu faras preta la longdistancan vokon. La telefonisto diras: "mi donas la petitan abonulon, bonvolu paroli" kaj tuj komencas mezuri la paroltempon. Fine de la parolado la telefoncentralo denove signas. La telefonisto enligiĝas kaj demandas: Ĉu finiĝis?. Se neniu respondas, notas rezulton de paroltempo sur la bileton kaj disligas la kontakton. Okaze de lokaj vokoj ĝenerale oni ne mezuris la paroltempon. Se loka lineo signas, la salutvorto estas "centralo", en alia kazo: la loknomo.
NGC 3872
NGC 3872 (aliaj indikoj — UGC 6738, MCG 2-30-33, ZWG 68.60, PGC 36678) estas galaksio en konstelacio Leono.
Kristana ateismo
Kristana ateismo en politika publika eldonaĵaro indikas la ideologian pozician de iuj intelektuloj, kiuj opinias nepra la defendon de la tradicio kristana por gardi la politikajn principojn de libereco kaj demokratio de la okcidenta civilizo, sendepende de sia kristana kredo. Tiu ideologia pozicio havas iujn afinecojn kun la pozicio de teokonuloj.
NGC 3872
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kristana ateismo
Por referenci al la sekvuloj de tiu politiko-ideologia pensfluo, kiu, spite de sia ateismo, emas defendi  la ideojn kaj poziciojn de la Katolika Eklezio, en la ĵurnalistaj medioj oni uzas ankaŭ la sintagmon ateistoj devotaj aŭ ankaŭ kristanistoj.
Tezoj de la kristana ateismo
"Kristanistoj" kaj "devotaj ateistoj" subtenas la neprecon de reaserto de la kristanaj valoroj kiel fundamento de Okcidento, en la nuna scenejo de ekspansio de Islamo. Rimarkindas ke malsame ol katolikoj, kiuj subtenas politikajn poziciojn proksimajn al konservismo, tiuj personoj foje ne disdegnas konfesi kaj vastigi ateismon. Aliaj vidas ilian foran originon en la penso de Thomas J. J. Altizer kiu verkis pri “morto de Dio”,, Paul van Buren kaj aliaj samtempuloj.
La sekvantaro de la graveco de kristanismo kiel radiko de la okcidenta civiizo opinias ke la eventuala dekadenco de la kristanaj valoroj sendube kondukus ankaŭ al la malapero de la kultura eŭropa kaj okcidenta modelo, bazita sur la demokratio kaj libereco kaj aliaj valoroj validaj ankaŭ sen la kristana kredo.
En tiu koncepto oni vidas analogiojn kun la politika filozofio de Leo Strauss: laŭ tiu germana filozofo, eblas ke malplimultoj de la homaj estuloj estus deponprenantoj de supera vero, unika fundamento de tiuj kulturo kaj moralo kiuj la amasoj ne estus kapablaj atingi kaj protekti. Sed en tiu analogio diversaj distanciĝas.
Laŭ iuj, la politika antaŭulo de kristanistoj estas Charles Maurras, fondinto de la konservema movado Action Française (Franca Aktiveco§),kaj kiu sin difinis athée catholique (ateisto katolika§). Sed tiu politika movado estis komdamnita de la franca episkoparo kaj Maurras suferis ekskomunikon iniciate de Pio la 11-a. .
Kutime ili ekzaltas Jesuon kiel kaŭzanton de la ideoj je kiuj forĝiĝis la sociaj-politikaj-kulturaj ideoj kiuj nun estas la bazoj de Okcidento, sed tiu Jesuo havas neniun dian aŭ transcendan, kaj, do, okazas, laŭ kritikistoj, de la kristanaj ateistoj, ke ankaŭ la okcidenta civilizo perdas sian fundamenton, kiu forĝiĝis deduktante el la ideo de Jesuo-Dio.
Katolikaj intelektuloj sen kutime malkonsenti kun la defendo de kristanaj valoroj – kiujn tamen ili ne limigas al tiuj protektitaj de “kristanaj ateistoj” – foje ankaŭ kritikis. Akrajn kritikojn, ekzemple, movis historiisto, proksima eble al konservismo, Franco Cardini, en eseo "La paura e l'arroganza" (Timo kaj aroganteco), verkita responde al la "La rabbia e l'orgoglio" (Rabio kaj orgojlo de Oriana Fallaci.
Kutime tiuj intelektuloj adheras al koncepto konstantina pri la rilatoj de politiko kaj religio kaj rifuzas la teodosian vidpunkton. Nome la religio ne rajtas peti helpon de la ŝtato kaj la ŝtato profiti de la religio, pliscience: politiko kaj teologio devas observi rigoran separon.
Faule
Faule estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Casalgrasso, Moretta, Pancalieri (TO), Polonghera kaj Villafranca Piemonte (TO).
La Moncelle
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Faule
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
309
En la jaro 309 post Kristo okazis, interalie:
Longuenoë
Longuenoë estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de L'Orée-d'Écouves.
Metropola areo de Valencio
La Metropola areo de Valencio troviĝas ĉe la centra marbordo de la regiono valencia, ĉirkaŭ ties ĉefurbo: Valencio. Temas pri la tria urba aglomeraĵo laŭ loĝantonombro de Hispanio. Ĉar ne ekzistas oficiala difino, estas diversaj studoj kies rezultoj varias.
310
En la jaro 310 post Kristo okazis, interalie:
Jakovany
Jakovany (hungare Jákórésze [jAkOrEse], rutene Яковяны [jakovjani]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Jakovany situas en valo, laŭ traira flankovojo. Sabinov troviĝas je 6, Prešov je 22 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1314 en formo "Jakoresse". En 1427 18 familioj pagis impostojn. En 1787 177 vilaĝanoj vivis en 28 domoj, en 1828 281 vilaĝanoj en 35 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Jakoris, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Jákórésze 267 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Sabinov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jakovany 363 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Metropola areo Santandero-Torrelavega
La aglomeraĵo enhavas du ĉefajn urbojn: Santandero kaj Torrelavega. Santandero estas la ĉefurbo de la aŭtonoma komunumo Kantabrio kaj ties serva sektoro estas plej aktiva, kun grava turismo. Torrelavega estas industria urbo kun grava duaranga sektoro kaj ankaŭ kun grava komerco.
La plej gravaj satelitaj municipoj estas Camargo, El Astillero kaj Santa Cruz de Bezana rilate al Santandero; kaj Reocín, Suances, Los Corrales de Buelna kaj Cabezón de la Sal rilate al Torrelavega.