cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
8235 Fragonard
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca pentristo Jean-Honoré Fragonard (1732–1806) disĉiplo de Boucher. La instruisto kaj la lernanto pentris la koloran mondon de la rokoka aristokratio. En siaj pejzaĝoj, Fragonard montris la influon de la veneciaj artistoj.
Lora del Río
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 19194 geloĝantoj de la municipo Lora del Río estas 9663 inoj kaj 9531 viroj. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 216, 102 inoj kaj 114 viroj, kaj mortis 160, 74 inoj kaj 86 viroj. Tiel la natura kresko estis 56 (0.3%). La laborkapabla loĝantaro estis 8293 homoj (43.2%).
En la 291-kvadratkilometra teritorio estas 6 setlejoj, kie loĝas 18722 geloĝantoj, kaj aliaj 472 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Tiuj ses komunumoj kaj iliaj loĝantaroj estas:
Lonnes
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Trotz Allem
Trotz Allem (Malgraŭ Ĉio) estas socia centro kaj memzorgita junaĝcentro en Witten, Germanio.
Historio
Ekde 1998 iniciativo pro memzorgita, nekomerca rekontejo en Witten renkontiĝis. En marto de 1999 vendejo en loĝdomo ekluigis kaj en aprilo de 1999 la Trotz Allem malfermigis oficie. La sama vendejo uzigis ekde 1891 de la filio de Witten de Deutscher Metallarbeiter-Verband (Germana Metallaboristo-Unuiĝo) kaj dum la Vajmara Respubliko de la KPD Witten. La nomo relatis limige al la konservisma Erao Kohl. Similaj nomoj kie Trotz Allem uzigis dum la 1980-aj jaroj en Witten kiam Initiative Trotzalledem de najbareco de la Wittenaj verduloj eldonis revuo Trotz-Dem. Estis i. a. prelegoj, diskutoj, filmvesperoj, festoj, koncertoj, infanantaŭtagmezoj kaj ĵaŭde regule malmultkosta vegetara manĝaĵo je la nomo Supp-Kultur (Sup-Kulturo). Kunlabore kun la urbarkivo de Witten la Trotz Allem organizis eventojn kun supervivantoj de Aŭŝvico Henryk Mandelbaum kaj Stanisław Hantz. Nokte ekde 3-a ĝis 4-a decembro 2005 grupo de novnaziuloj ĵetis botelojn al eniro dum festo. Du vizitantoj trafiĝis sed ne vundiĝis. Sekve luiganto ne daŭrigis la luon.
Nova klubejo malfermiĝis fine de aŭgusto 2006 en Augustastraße 58. Antaŭe la ĉambroj estis klubĉambroj de portugala kulturklubo. Ĉiam ankoraŭ blazono kun elementoj de blazono kaj flago de Portugalio videblas ĉe vendtablo. Post inspektado de oficialaj instancoj la Trotz Allem fermiĝis en oktobro de 2006. En majo de 2007 manifestacio kaj ŝtratfesto pro la remalfermigo okazis.
Post alikonstruado la Trotz Allem malfermiĝis denove en julio de 2010. Okaze de la malfermigo infovendejo instaliĝis, kiu nur daŭriĝis ĝis 2012. En decembro de 2011 malfermiĝis klubbiblioteko Librejo Gustav Landauer Witten.
Iniciativoj
En Trotz Allem sidejas inter aliaj la Librejo Gustav Landauer Witten, la rifuĝinthelpgrupo Grenzfrei Witten (Senlandlime Witten), la kviraranĝserio Transistor (Transistoro) kaj la Anarkiista Grupo Orienta Ruhr-regiono. Malregule okazas senkostbrokatmerkatoj kaj semonarioj.
Giovanni Santi
Giovanni Santi (ĉ. 1435 – 1a Aŭgusto 1494) estis itala pentristo, renesanca dekoristo, kaj la patro de Rafaelo. Li naskiĝis ĉe Colbordolo en la Duklando de Urbino. Li estis malgranda komercisto kaj poste studis ĉe Piero della Francesca. Li estis influita de Fiorenzo di Lorenzo, kaj ŝajne estis helpanto kaj amiko de Melozzo da Forlì. Li estis kortega pentristo ĉe la Duko de Urbino kaj pentris kelkajn altarverkojn, el kiuj du nuntempe ĉe la Berlina Muzeo, madonon ĉe la preĝejo de Sankta Francisko en Urbino, alian ĉe la preĝejo de la Sankta Kruco en Fano, alian en la Nacia Galerio de Londono, kaj alian ĉe la galerio de Urbino; Anunciacion ĉe Brera en Milano; resurekciitan Kriston en la Belarta Muzeo de Budapeŝto; kaj Sanktan Hieronimon ĉe la Laterano. Li mortiĝis en Urbino.
Vostsaltuloj
La vostsaltuloj (Collembola) estas ordo de la senflugilaj prainsektoj (apterigotoj). Ilia abdomeno estas 6-tegmenta; la 4-a segmento havas apendicon, kiu estas felksebla sub la abdomenon. Tiu apendico estas modifita abdomena fino, kiu helpas la moviĝon de la specioj. Oni ankaŭ povas trovi membrorudimentaĵojn sur la 1-a kaj 3-a abdomenaj segmentoj.
Ili havas 3 ordojn:
Konataj specioj estas la akvopulo (Podura aquatica L.) glaĉerpulo (Desoria glacialis Nic.), glacia pulo (Desoria saltans, foje ankaŭ Isotoma saltans) kaj neĝpulo (D. nivalis L.).
Rolo en la grundoj
En grundoj ili rolas gravan rolon, ili manĝas la plejn molajn partojn de la mortintaj folioj. Oni kalkulis ke en arbara grundo (la plej riĉaj) povas esti ĝis po 4 miliardoj de vostsaltuloj en unu hektaro.
Atomu Tanaka
Atomu Tanaka (田中 亜土夢, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata, HJK Helsinki kaj Cerezo Osaka.
CBS Paramount Domestic Television
CBS Paramount Domestic Television (CPDT) estis usona kompanio de produktado por televido kiu estis formita la 17-an de januaro 2006 kaj posedata de CBS Corporation, kiu ekzistis ĉefe kiel provizora transira kompanio malmulte post la disigo de la originala Viacom (1971-2005) en la nunan "Viacom kaj CBS Corporation", kie CBS prenis la plimulton de la elsendaj televidaj aktivoj de Viacom, inkluzive de Paramount Television.
La kompanio distribuis televidseriojn de Desilu Productions, Paramount Television, Viacom Productions, Republic Pictures, Big Ticket Television, CBS Productions, Spelling Television, Rysher Entertainment (kaj ĝia antaŭanto Bing Crosby Productions), DreamWorks Television (antaŭ Viacom akiri DreamWorks'on), Group W Productions, siajn proprajn televidseriojn, kaj malnovajn filmaroj el Paramount Pictures, DreamWorks, Republic Pictures kaj CBS Films.
Septembre 2006, CBS Corporation anoncis ke King World kaj CBS Paramount Television kombiniĝis por formi CBS Television Distribution. CPDT retenis sian identencon por televidprogramoj ĝis septembro 2007.
Fagaloj
La fagaloj (Fagales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 7 familiojn, ĉirkaŭ 40 genrojn kaj pli ol 1600 speciojn,. Ĝia tipa genro estas fago.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (22 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Punto (muziko)
La punto, punto cubano aŭ punto guajiro estas kantata ĝenro de kuba muziko. Ĝi aperis en la okcidentaj kaj centraj regionoj de Kubo dium la 17-a jarcento kaj solidiĝis kiel ĝenro en la 18-a jarcento. Kvankam de andaluzaj kaj kanaria radikoj, oni difinas ĝin kiel kuba ĝenro pro siaj enprenitaj muzikaj elementoj afrikaj.
La punton ludas grupo de plukinstrumentoj, kiu entenas hispanan gitaron, kuban gitaron nome tres, liuton kaj gitareton nome timple (simila al kavakinjo). La nomo «punto» rilatas al la uzo de púa, hispana nomo same por ilo de la puntofarado kiel ankaŭ por plektro por ludi melodiojn sur plukinstrumentoj. Krome kunludas tri perkutinstrumentoj: klaveo, guiro kaj guayo aŭ metalskrapilo. La kantantoj agas soliste aŭ kun duopoj de "disputo", improvizante decimojn. Depende de kion ili kantas, ili kreas interspacojn inter la strofoj. Tiuj spacoj, kiujn la liuto plenigas per virtuozaj improvizaĵoj („descargas“ = malŝarĝoj), donas al la kantantoj tempon por komponi siajn sekvajn versojn.
La unuajn komponaĵojn oni registris per presaĵoj, kiuj fariĝis konataj pro la nomoj de la kantantoj aŭ komponistoj. Proksimume 1935, la punto atingis sian plej kritikan punkton de la disvastigo fare de la kuba radio. Multa el tiu materialo perdiĝis pro manko de sonregistriloj. Tamen la stenografino Aida Bode, ano de ĉi tiu ĝenro, notis multajn el tiuj versoj, dum kiam ili estis dissendataj en la radio. En 1997 ŝiaj transskribaĵoj estis libroforme publikigataj.
Kelkaj fervoruloj konsideras Indio-n Naborí kiel plej grandan interpretanton de la punto cubano pro la poezio de liaj decimoj, ĉiutage verkitaj por radio kaj gazetaro. Lia verkaro ankaŭ estis publikigata kaj rilatigata kun la nueva trova pro ĝia politika karaktero.
Interpretoj de punto cubano
Listo de interpretintoj el la 20-a jarcento, kiuj estas sufiĉe notindaj por esti menciitaj en presaĵoj.
29249 Hiraizumi
29249 Hiraizumi estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Pongo de Manseriche
Pongo de Manseriche [manseRIĉe] estas gorĝo en nordokcidenta Peruo. La rivero Marañón fluas tra tiu gorĝo (kaj riverfendo) antaŭ ĝi atingas la areon de la Amazona Baseno.
La Pongo de Manseriche estas 3 mejlojn (4.8 km) longa, situa je 4° 27' 30" suda latitudo kaj 77° 34' 51" okcidenta longitudo, ĝuste sub la elfluejo de la rivero Santiago, kaj inter ĝi kaj la malnova misiejo de Borja.
Laŭ la kapitano Melitón Carvajal, kiu descendis la Pongon en la malgranda vaporŝipo Napo, en 1868, estis fendo en Andoj ĉirkaŭ 2000 ft (600 m) profunda, mallarĝa en lokoj nur de 100 ft (30 m).
Samflugilaj
La samflugilaj insektoj aŭ homopteroj (Homoptera) estas subordo de la hemipteroj. Ilin karakterizas, ke la antaŭa kaj malantaŭa flugiloj estas samformaj aŭ mankas. Al tiuj ĉi apartenas cikadoj, planto-laŭsoj.
7268 Chigorin
7268 Chigorin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio (ekde 1991, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa ŝakludisto Miĥail Ivanoviĉ Ĉigorin (cirile : Михаил Иванович Чигорин, 1850–1908), ĉampiono de Rusio de 1899 al 1906, fondinto de la Rusia Lernejo pri Ŝako
Francesco Hayez
Francesco HAYEZ [ˈaːjets]; 10a de februaro 1791 – 21a de decembro 1881) estis itala pentristo, ĉefa artisto de Romantismo meze de la 19a jarcento en Milano, fama pro siaj grandaj historiaj pentraĵoj, politikaj alegorioj kaj escepte fajnaj portretoj.
Li devenis el ne riĉa familio en Venecio, kie li edukiĝis, poste en Romo, Napolo kaj fine en Milano, kie li ĉeestis la salono de Clara Maffei (kies portreton Hayez pentris por ŝia edzino). Li estis ankoraŭ en Milano en 1850 kiam li estis nomumita kiel direktoro de la Pinakoteko de Brera tie.
Lia verkaro gamas el historia ĝenro al Novklasikismo. Alia preferata temaro estas duonnudaj virinoj (odaliskoj).
Inter liaj verkoj, lia pentraĵo La Kiso estis konsiderata inter liaj plej bonkvalitaj verkoj laŭ liaj samtempuloj, kaj ekde tiam eĉ ĝi akiris pli da aprezo. La anonima, nepoza gesto de la paro ne postulas ajnan konon pri mito aŭ literaturo por esti interpretata, kaj montras modernan konsideron.
Baillargues (stacidomo)
Baillargues estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Baillargues, en departemento Hérault, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tarascon - Sète-Ville (810000).
Apolema
Apolema aŭ Apoléma, "la pacema lingvo", estas internacia planlingvo proponita de franco Raoul de la Grasserie (1839-1914), ano de "Lingvistika Societo de Parizo", en 1907. Ĝi estas lingvo kun vortprovizo bazita sur greka lingvo. La projekto estis prezentita al Delegacio por alpreno de la lingvo internacia en 1907.
Traduko: "Mi havas bonan apetiton, mi mortas per malsato, ŝajnas ke mi ne manĝas antaŭ tri tagoj".
Bibliografio
Ĝi ricevis kodon 178 "1907” de Biblioteko Butler.
Duklando de Urbino
La Duklando de Urbino estis suverena ŝtato de norda Italio.
La unuaj senjoroj de Urbino estis la familio Montefeltro, kiu akiris la titolon de grafoj el Imperiestro Frederiko la 2-a en 1213. La unua Duko estis Oddantonio, kiu ricevis la titolon el la papo Eŭgeno la 4-a en 1443. La duklandaj teritorioj okupis proksimume la nordan parton de la moderna regiono Markio: tiuj limis kun la Adriatika Maro oriente, la Respubliko Florenco okcidente kaj kun la Papaj Ŝtatoj sude.
NGC 4855
NGC 4855 (aliaj indikoj — MCG -2-33-77, PGC 44572) estas galaksio en la konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kenja pasero
La Kenja pasero, konata ankŭ kiel Kenja ruĝecbruna pasero (Passer rufocinctus) estas birdo de la familio de Paseredoj kaj plej tipa genro de paseroj, troviĝanta en Kenjo kaj Tanzanio. Ĝi kutime troviĝas en seka arbara savano kaj en urboj. Kelkaj fakuloj kunigis la speciojn de la Punkteca pasero (P. motitensis), la Kenja pasero, kaj la Sokotra pasero (P. insularis) ene de P. motitensis laŭ Dowsett kaj Forbes-Watson (1993). Aliaj kelkaj fakuloj enmetas ankaŭ la speciojn de la Ŝelia pasero kaj de la Kordofana pasero kun tiu specio, aŭ ĉiujn tri kun la Punkteca pasero. Dum ne estas klara la taksonomio inter tiuj ruĝecbrunaj afrikaj paseroj la pritaksado kiel “Malplej Zorgiga” specio estas provizora kaj dependas de la kalkulota taksono.
Reproduktado okazas en ĉiuj monatoj, sed ĉefe inter aprilo kaj junio, kaj inter novembro kaj decembro (koincide kun la pluvsezono). La nesto estas konstruita de ambaŭ seksoj, kaj la ino demetas ovaron de 3-5 ovoj. Habitato okupas sekan akacisavanon, malferman arbaron, kultivejojn, vilaĝojn kaj urbojn, je 1000–3000 m. Ili kutime manĝas laŭ paroj, sed foje en malgrandaj grupoj de ĝis 10 individuoj for de la reprodukta sezono. Dieto inkludas grenon, malgrandajn semojn kaj hejmajn rubaĵojn. La idojn oni manĝigas per insektoj.
Kiel ĉe la proksimaj parencaj samgenranoj, ankaŭ ĉe tiu ĉi specio temas pri ĝenerale griza birdo kun nigrecaj dikega (ĉebaze) beko, traokula strio kaj tragorĝa vertikala strizono (kvazaŭ “antaŭtuko”), dum estas malhelgrizaj krono, nuko kaj vangoj. Inter la vango kaj la nigra gorĝostrio estas helgriza areo kiu kuniĝas al helgrizaj subaj partoj. Kiel ĉe aliaj ruĝecbrunaj afrikaj paseroj estas tre markata ruĝecbruna strizono (de kio venas la nomo en la latina scienca nomo kie rufocinctus signifas “kun ruĝecbruna zono”) el malantaŭokule malantaŭen kaj kurbe paralele al malantaŭa kolo kaj ĉirkaŭe la vangon al la kolflankoj; krome estas alia similkolora areo en ŝultro kaj sub ĝi tre nigra flugilstrio; la flugilplumoj estas nigrecaj. La irisoj estas tre helaj kaj la kruroj grizecaj.
11428 Alkinoo
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu kampanjo, Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio). La 130 fotografiajn platojn tiam eksponitaj estis senditaj en Leiden (Nederlando) por estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Alkinoo, mita reĝo de la Fajakoj, kiu gastigis kaj helpis Odiseon.
Golling an der Erlauf
Golling an der Erlauf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Kazuaredoj
La kazuaredoj (Casuariidae) estas birdofamilio kiu estas endemia en la Aŭstralazia ekozono. La familio enhavas unu genron : Kazuaro (Casuarius) kiu nombras tri speciojn, nome la jenaj:
Ĉiuj estas neflugaj birdoj, loĝantaj en pluvarbaroj de norda Aŭstralio, Novgvineo kaj apudaj insuloj.
Ili manĝas ĉion: ĉefe fruktojn, sed ankaŭ fungojn, helikojn, insektojn, ranojn, serpentojn kaj ĉiajn bestetojn, pro kio ili estas veraj ĉiomanĝantoj.
Ili havas ostan kaskon surkape uzebla por serĉado inter arbustoj kaj herbo, do la ununura armita birdo. Krome ili havas longajn kaj danĝerajn krifojn (ĝis 12 cm). Ili rapidkuras (ĝis 50 km/h) kaj saltas ĝis 1.5 m. Ili ankaŭ estas bonaj naĝantoj.
En Nov-Gvineo la loĝantaro ofte bredas kazuaridojn el rabitaj ovoj, kvankam el tio povas rezulti vera danĝero. La kazuaroj povas ataki en tiu nenatura medio (ĉefe vunditaj aŭ minacataj ĉu de homoj ĉu de hundoj) kaj grave vundegi aŭ eĉ mortigi homojn.
Partio Almirante Brown
Almirante Brown estas unu el la 135 Partioj de la provinco Bonaero de Argentino. Formas parton de la urba aglomeraĵo konata kiel Granda Bonaero, situanta ĉe la Suda Zono de la Granda Bonaero. Ties ĉefurbo estas Adrogué. Ĝi enhavas 555.731 loĝantojn, kio igas ĝin la 8a plej loĝata areo en la lando post la partioj Lomas de Zamora kaj Quilmes, sed multe pli enhava ol urboj kiaj Tukumano aŭ Salta.
Marcel Sacramento
Marcel Sacramento (n. ) estas brazila futbalisto.
William Lawrence Bragg
Siro William Lawrence BRAGG (31-an de marto 1890, Adelaide, Aŭstralio – 1-an de julio 1971, Ipswich, Suffolk, Britio) estis aŭstraldevena brita fizikisto kaj rentgena kristalografiisto, malkovrinto de la rentgena difraktado (Bragg-leĝo, 1912), kiu estas baza en difino de la kristala strukturo. Li ricevis Nobel-premion pri fiziko kun sia patro, Siro William Henry Bragg (1915). Li iĝis same Siro en 1941.
Li estis la plej aĝa filo de Siro William (Henry) Bragg. Lia patrina avo estis Sir Charles Todd, poŝtafera ministro kaj gvidanta astronomo de Suda Aŭstralio. Bragg lernis en la St. Peter's College de Adelaide, poste studis en la Adelaide-a Universitato.
Li veturis en 1909 al Anglio por studi en la kembriĝa Trinity College. Poste li ekokupiĝis pri fiziko kaj kemio. Lia patro en 1912 (dum la somera ripozo) babilis kun li pri nova libro de la germana fizikisto Max von Laue. Laue asertis, ke la rentgenaj radioj dekliniĝas, se ili trairas kristalojn. Bragg volis rifuzi kelkajn asertojn de Laŭe, tiel komencis eksperimenton en Kembriĝo, sed fine li pruvis tion kaj kreis la t.n. Bragg-leĝon, kiu klarigas dekliniĝon en kono de la rentgena ondolongo kaj distanco de la kristalatomoj. Dumtempe lia patro planis la rentgenan spektrometron, per kiu oni povas precize mezuri longon de la rentgena radio. Per tiu ilo kaj eksperimentoj, oni montris atoman strukturon de multaj kemiaĵoj (salo, diamanto).
Bagg ricevis en 1914 stipendion kaj iĝis instruisto en la naturscienca katedro de Trinity College. Oni samjare distingis lin kaj lian patron kun Ora Medalo Bernard de la Scienca Akademio de Usono.
Dum la unua mondmilito, Bragg agadis kiel teknika konsilisto en tereno de la akustika loktrovo (difino de distanco laŭ sono de la malamika artilerio, kanonoj) en mapista sekcio de la ĉefkomandejo de la brita armeo, en Francio. Li estis tie, kiam li kaj lia patro ricevis divide la Nobel-premion pri fiziko en 1915, pruvante utilecon de la rentgenaj radioj en la malkovro de la kristalaj strukturoj.
Post la unua mondmilito, Bragg sekvis Ernest Rutherford en posteno de fizika profesoro de la Viktoria Universitato de Manĉestro. Li elforlis tie esploran lernejon por ekzameno de metaloj, alojoj kaj silikatoj.
Li geedziĝis en 1921 kun Alice Hopkinson, filino de kuracisto. Ili havis du filojn kaj du filinojn. Kli samjare iĝis membro de la Royal Society.
Li estis en 1937–1938 direktoro de la National Physical Laboratory, sed li ne havis paciencon por tiutipa laboro, tiel kun ĝojo forlasis tion en por estis denove posteulo de Rutherford kiel Cavendish-profesoro de la eksperimenta fiziko en Kembriĝo. Li fondis tie la duan esploran lernejon por ekzameno de metaloj, alojoj, silikatoj kaj proteinoj.
Bragg iĝis en januaro de 1954 direktoro de la londona Royal Institution (kiel lia patro antaŭ 1940). Li sukcese popularigis la natursciencojn, organizis prelegojn, mem aperis en ztelevido ks. .
Bragg retiriĝios de la aktiva scienca laboro en 1965.
Alpha Epsilon Phi
Alpha Epsilon Phi (AEΦ) estas fratrio de studentoj. AEΦ estas membro de la Nacia Tuthelena Konferenco. AEΦ estis fondita de sep judaj virinoj: Helen Phillips Lipman, Ida Beck Carlin, Rose Gerstein Smolin, Augustina "Tina" Hess Solomon, Lee Reiss Liebert, Rose Salmowitz Marvin, kaj Stella Strauss Sinsheimer. AEΦ estis fondita en la tago 24a de oktobro 1909 en la lernejo Barnard, en la kvartalo Morningside Heights en la urbo Novjorko.
La misio de la organizaĵo AEΦ estas inspiri kaj apogi la junajn virinojn, promocii amikecon kaj apogi dumvivan devontigon, pere de la frateco. Ĝi estas nacia frateco, kio signifas ke havas plurajn ĉapitrojn disaj en Usono. Kvankam ĝi historie estis juda fratrio, ne estas religia organizaĵo.
AEΦ, bonvenigas la virinojn de ĉiuj rasoj kaj religioj, kondiĉe ke ili respektu kaj estimu la fidon kaj la juda nidentecon, sentu son komfortaj en juda medio, kaj volas esti parto de la fratrio. La maskoto de la fratrio estas ĝirafo. AEΦ kunlaboras kun pluraj homamaj projektoj, inter ili du ne-registaraj organizaĵoj: la fondaĵo kontraŭ la kancero Sharsheret kaj la Fondaĵo pediatria kontraŭ la Aidoso Elizabeth Glaser.
Arlingo
Arlingo, propralingve Ariadna, Arling aŭ Esperido de Shmurlo, estas esperantido proponita de V. Shirmulo (Vladimír Szmurlo) en 1920. Ĝi estus "simpla korektado" de Esperanto kaj ne estis publikita. La nomo "Ariadna" referencas al pruvo de Szmurlo kreis en 1917 enciklopedion de Esperanto nomita "Ariadna Fadeno". Eble oni miskonfundis la du projektojn.
Murat (Cantal)
Murat estas nova franca situanta en departemento Cantal, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Muratais.
Volapukidoj
Oni povas nomi "volapukidoj" la projektojn de internacia planlingvo influitajn de Volapuko. Oni povas konsideri du grupojn de volapukidoj, tiujn kiuj rekte ricevis influon de strukturo de Volapuko, kiel Spokil, kaj aliajn kiuj ricevis nerektan ideologian influon de volapuka movado, kiel Novialo kaj eĉ Esperanto.
La "strukturaj" volapukidoj, ĝenerale estis kreitaj de solaj homoj kaj vere ne havis disvastiĝon. Idiom Neutral, male, estis kreita de eksmembroj de Kadem Volapuka mem, sed de Volapuko nur prenis la celon kaj kelkajn bazajn principojn.
Duboj kaj disputoj
Ĉar ĉiu klasifiko dependas de kriterioj, kiu povas ŝanĝi de aŭtoro al aŭtoro, pri volapukido ankaŭ estas nebula zono en kiu estas duboj kaj disputoj. Ekzemple Anti-Volapuko, kiun Biblioteko Butler klasifikas ne je 414.2 (Volapukidoj), sed je 411.3 (Universala gramatiko, aplikebla al ĉiu lingvo). Louis Couturat kaj Léopold Leau metis ĝin en la trian parton de Histoire de la langue universelle, inter la aposterioraj projektoj. Ankaŭ Glot/Glott de Petraŝeviĉ povas esti aŭ ne Volapukido. Paulo Rónai pensas ĝin volapukidon, sed Sergeo Kuznecov priskribas la unuan version de ĝi (Glot, 1917) kiel kompromiso inter Esperanto kaj Reform-Neutral kaj la duan (Glott, 1918) kiel eĉ pli naturaleca ol Reform-Neutral. Bedaŭrinde oni scias malmulte pri ĝi. La sola facile atingebla priskribo de Glott fare de undefined konfirmas la impreson ke ĝi tute ne estas volapukido. Koncerne Neutrik, undefined ja estis fervora volapukisto kaj samjare kun Neutrik eldonis por-volapukan folion, sed almenaŭ Daniela Rossella metas lian sistemon inter la aposterioraj projektoj. Verŝajne, ŝi prenis tiun informon el la libro de Albani kaj Buonarroti.
Ekzemploj de Volapukidoj
Jen kelkaj ekzemploj de volapukidoj
Balta
Balta estas volapukida internacia planlingvo proponita de franca aktuario Émile Dormoy (1829 − 1891), en 1887 kaj reprezentita en 1893. Balta estas variaĵo de Volapuko kun pli simpla gramatiko, sed pli apriora vortprovizo.
Balta = simpla (laŭvorte unuobla).
Ekzempleto de vortfarado: vam = varmo, vame = varmigi, vami = varme.
Adjektivoj finiĝas per -a, adverboj per -i, prepozicioj per -o, konjunkcioj per -u. Infinitivo de verboj finiĝas per -e.
Bopal
Bopal estas volapukido proponita de M. Streiff de Maxstadt, sub plumnomo St. de Max en 1887. Ĝi emas forte al apriorismo kaj kelkaj aŭtoroj klasifikas ĝin kiel apriora lingvo.
Nombroj (1-10): en, de, te, fe, ve, ge, ce, pe, ne, o.
Ekzempleto de vortfarado: gal = tero, galop = kontinento, galopar = terano.
Tocina
Tocina estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 13 km2 kie loĝas 9271 geloĝantoj, do loĝdenso estas 713.2 loĝ./km2. Tocina situas je 37 km de la provinca ĉefurbo Sevilla, kaj estas alia vilaĝo sude en la municipo, Los Rosales, tiamaniere ie aperas la nomo Tocina-Los Rosales.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 9271 geloĝantoj de la municipo Tocina estas 4673 inoj kaj 4598 viroj. En la 13-kvadratkilometra teritorio estas 2 setlejoj, Tocina kaj Los Rosales, kie kune loĝas 9266 geloĝantoj, proksimume duone, kaj aliaj 5 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 103, 51 inoj kaj 52 viroj, kaj mortis 75, 36 inoj kaj 39 viroj. Tiel la natura kresko estis 28 (0.3%). La laborkapabla loĝantaro estis 4137 homoj (44.6%).
Ye Laishi
Laishi YE ((Ĵelezo); naskiĝis en 1911 en Wu County, mortis la 2-an de februaro 1994 en Pekino) estis ĉina esperantisto Kaj eminenta gvidanto de la ĉina Esperanto-movado kaj eminenta gvidanto de la ĉina Esperanto-movado.
Li lernis Esperanton en 1927, kiel studento de la angla literaturo en Tokio, de kie li estis forpelita pro partopreno en studentaj manifestacioj. Li aliĝis al la Ĉina Proleta Esperantista Unio en 1932 kaj agis kiel ties estrarano. En 1933 li iniciatis la fondon de Ŝanhaja E-ista Ligo, kiu baldaŭ fariĝis la gvida centro de la ĉina E-movado. Ĵelezo redaktis dum pluraj jaroj la gravajn gazetojn La mondo (1932-1936), Ĉinio hurlas kaj Heroldo de Ĉinio (1939- 44), kaj kunfondis Korespondan E-Lernejon en Chongqing en 1940. Kiam la japana armeo okupis Ŝanhajon kaj ne plu eblis tie aktivi por Esperanto, Ĵelezo translokis la agadon al aliaj ĉinaj urboj. Plurajn jardekojn poste, Ĵelezo grave rolis en la savo de la ĉina E-movado ankaŭ dum la t.n. kultura revolucio en la 70-aj jaroj.
Ĵelezo estis vicprezidanto de Ĉina Esperanto-Ligo ekde ties fondiĝo (1951), aganta prezidanto inter 1986 kaj 1989, kaj ĝia honora prezidanto. Li estris la LKK-on de la 71-a Universala Kongreso en Pekino (1986) kaj estis unu el la inciatintoj de la influhava societo "Amikoj de Esperanto". Li aŭtoris amason da artikoloj kaj multajn lernilojn pri E-o, kaj faris gravajn kontribuojn al la plibonigoj en la revuo El Popola Ĉinio kaj E-elsendoj de Ĉina Radio Internacia.
Post 1949 Ĵelezo rolis kiel vicdirektoro de la Lingva Instituto de la Ĉina Akademio de Sciencoj, vicministro de la Ŝtata Komisiono pri Reformado de la Ĉina Skriba Lingvo kaj konsilisto de la Ŝtata Komisiono de Lingvo. Ekde 1986 li estis Honora Membro de UEA.
En Esperanto aperis
Verkoj de Ĵelezo, kompilis Ĉina Esperanto-Ligo, Pekino: Ĉina Esperanto-Eldonejo, 1995, 500 paĝoj.
Miĥas Ĉarot
Miĥas Ĉarot (beloruse - Міхась Чарот, vera nomo estas Mikaelo Kudzelka (beloruse-Міхась Кудзёлка) n. 7-an de novembro 1896 - m. 29-an de oktobro 1937) - belorusa verkisto, poeto, dramaturgo, redaktoro, publika aganto.
Biografio
Naskiĝis en kamparula familio. Finis instruistan lernejon en Maladzeĉna (1917) estis mobilizita en armeo, militsevis dum Unua mondmilito en rezerva regimento. En 1918 revenis em Minsko, partoprenis en partizana movado dum pola okupado, komencis instrui en belorusa lernejo. Debutis kiel verkisto en la jaro 1919. Estis unua el fondistoj de belorusa komunista organizacio. En la jaro 1920, ekmembriĝis en komunista partio. De 1920 komencis kunlaboradi kaj dum 1925 - 1929 redaktoradis en gazeto "Sovetunia Belorusio". En la jaro 1923 partoprenis en fondo de literaturan societon Literatura Unio "Junularo", el kiu li formembriĝis en la jaro 1927. Dum la jaroj 1922-1924 estis kandidato kaj dum la jaroj 1924-1931 membro de Centra Plenuma Komitato de Belorusa SSR. En la jaro 1924 ekstudis en Moskva Ŝtata Instituto de ĵurnalistiko. Dum la jardeko 1930, antaŭ aresto laboris kiel estro de literatura fako de Ŝtata Eldonejo de Belorusa SSR kaj konsultistoen ĉambro de komencanta aŭtoro en Verkista Unio de Belorusa SSR. Estis arestita en Minsko 24.01.1937, kaj kondamnita per ekstertribunala organo de Popolkomisarejo pri Internaj Aferoj 28.10.1937 kiel pola spiono al pafmortigo kun konfisko de havaĵo. Lasta verso "Ĵuro" (pri propra senkulpeco) estis surskribita sur prizona muro. Estis repravigita per milita komitato de Plejalta Juĝo de USSR 8.12.1956. Estis edziĝita, havis 3 geinfanojn.
Verkoj
Laŭ sia novelo verkis kunaŭtore scenaron al unua belorusa filmo "Arbara historio" (1926).
Nacia Parko Urho Kekkonen
Nacia parko Urho Kekkonen situas en finna Laponio en komunumoj Savukoski, Sodankylä kaj Inari. Ĝia areo estas 2550 km². Ĝi estas la dua plej granda nacia parko en Finnlando. Ĝi estas parto de Natura 2000 -areo, kies aliaj partoj estas naturparko de Sompio kaj areo Kemihaara. La parko estas fondita en 1983. La nacia parko estas multflanka. La okcidenta parto el la parko estas bona ekskursa areo por malspertuloj. La orienta parto estas pli bona por spertaj ekskursantoj. Tra la nacia parko fluas rivero Suomujoki. La plej alta loko de la parko estas en areo Sokosti.
3471 Amelin
3471 Amelin estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (nun de fakto en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al la rusa geodeziisto Valentin Miĥailoviĉ Amelin (cirile Валентин Михайлович Амелин, 1930–1989).
American Jazz Hall of Fame
American Jazz Hall of Fame (AJHOF) estas usona ĵazpremio, fondita en 1982 kaj ĉiujare disdonata por distingi personojn, kiuj havas apartan gravecon en la historio de ĵazo. Al la premiitoj apartenas inter alie:
Lajos Vető
Lajos Vető [lajoŝ vetO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vető Lajos estis hungara pastro, luterana episkopo.
Erlauf
Erlauf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Lajos Vető
Biografio
Lajos Vető lernis teologion en Sopron, Berlino, Tartu. Li pastriĝis-diplomoĝis en 1928, li doktoriĝis en Pécs en 1935. Li komencis sian pastran karieron laŭvice jam ekde 1928 en Medgyesegyháza, Szolnok, Diósgyőr. En 1948j li estis elektita episkopo por episkopejo Tiso, sed samtempe li iĝis pastro en Nyíregyháza. En 1951 li ricevis komunistan premion. Dum la Hungara revolucio de 1956 li abdikis, sed post falo de la revolucio li denove episkopiĝis. En 1967 li pensiuliĝis, sed inter 1953-1971 li estis parlamenta deputito.
Kurnul
Kurnul, laŭ telugua lingvo కర్నూలు estas urbego, ankaŭ distrikta ĉefurbo de la samnoma distrikto Kurnul en subŝtato Andra-Pradeŝo, en suda Barato.
Geografio
Kurnul situas en alteco 273 metrojn super la marnivelo laŭ suda bordo de rivero. Rajĉur troviĝas 85, Nellore 260, Guntur 264, Vijayawada 290, subŝtata ĉefurbo Visakhapatnam 597, Mumbajo 654, Kolkato 1318, tutlanda ĉefurbo Delhio 1426 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 la populacio de Kurnul estis (kun la aglomaraĵo ). La legopovo estas 77.37%.
Ekonomio
Kurnul havas mineralojn: ferercojn, dolomitojn, kalkŝtonojn, okrojn, kvarcojn kaj silikojn. La agrikulturo profitas la irigacion.
Lingvoj
La oficiala lingvo de Kurnul estas la telugua lingvo.
Religioj
La ĉefa religio de Kurnul estas la hinduismo kun 67.19%, islamo	(29.21%), kristanismo (2.49%). Kurnul estas katolika diocezo.
Klimato
Kurnul troviĝas en savana klimato (BSh). Jare pluvas averaĝe po 737 mm. Inter junio-oktobro pli ofte pluvas, inter decembro-februaro apenaŭ pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 22-35 gradoj.
Trafiko
Al Kurnul kuras 6 vojoj kaj fervoja linio trairas el nordo al sudo. La urbego havas flughavenon, ankaŭ fervojan kaj vojan pontojn.
Irén Sütő
Irén Sütő [ŝutO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sütő Irén estis hungara aktoro, voĉoaktoro, deklamisto.
Irén Sütő naskiĝis la  en Pestszenterzsébet, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Irén Sütő maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1955. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Zoltán Várkonyi kaj Imre Apáthi. Ŝi komencis sian aktoran karieron en ĵus fondigta Teatro József Attila. Inter 1957-1962 ŝi estis membro de Gaja Teatro, poste ĝis sia morto de Teatro Thália (Budapeŝto). Ŝi ofte estis aŭdebla en deklamaj spektakloj, same en filmoj kaj en serio de Hungara Radio. Ŝi ricevis premiojn inter 1976-1984.
NGC 4856
NGC 4856 (aliaj indikoj — MCG -2-33-78, UGCA 313, PGC 44582) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Babice (Hostouň)
Babice situas en katastra teritorio Babice u Holubče kun areo 2,03 km².
Schwetzingen
Schwetzingen - prononco - estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Neckar kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Babice (Hostouň)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1654.
Schwetzingen
Schwetzingen situas proksimume 10 km sudokcidente de Hajdelbergo kaj 15 km sudoriente de Mannheim. La urbo troviĝas laŭlonge de la tiel nomata "strato de burgoj", turisma strato deklarita dum la jaro 1954, kiu ligas urbojn kun historiaj fortikaĵoj inter Mannheim nordokcidente kaj Prago sudoriente.
Ŝchwetzingen estas inter la kvin plej grandaj urboj de la distrikto distrikto Rhein-Neckar kaj estas eduka kaj ekonomia centro por la ĉirkaŭaj komunumoj.
Aparte konata pri ĝi estas baroka kastelo kun ampleksa kastela parko: iom da impresoj pri ĝi vidu laŭ la kvar fotoj sube.
Partneraj urboj
Schwetzingen havas partnerajn rilatojn al la urboj:
Kantono Nuits-Saint-Georges
La kantono Nuits-Saint-Georges (canton de Nuits-Saint-Georges) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 5 kantonoj de la arondismento de Beaune sed kelkaj komunumoj apartenas al arondismento Dijon. Ĝia ĉefurbo estas Nuits-Saint-Georges. Ĝis 2015 la tuta kantono partoprenis en la komunumaro : "Communauté de Communes du Pays de Nuits Saint Georges".
Maurice Merger
Maurice Jules Gustave MERGER (naskiĝis la 1-an de decembro 1924 - pereis la 14-an de decembro 1993 en hungaria aŭto-akcidento) estis franca esperantisto.
E-isto de 30 jaroj, li estis tre aktiva membro de Mondpaca Esperanto-Movado kaj de la franca E-ista Federacio de Laboro, ofta artikolanto en Le Travailleur Espérantiste de ĉi lasta.
Ayaan Hirsi Ali
Jam unu nekonata persono (esperantisto) plenumis la peton kaj li aǔ ŝi faris la retan Submetiĝon III en Esperanto. En ĉi tiu reta versio estas ankaŭ 3 bildoj el la filmo Submetiĝo I, kaj eblas elŝuti la filmon Submetiĝo I.
En majo 2006 konatiĝis ke ŝi mensogis pri ŝia identeco kiam ŝi petis azilon en Nederlando. En junio 2006 la nederlanda kabineto demisiis pro la afero pri ŝia nederlanda civitaneco.
Eksteraj ligiloj
If you are the site owner, please click here to contact us regarding the status of your website. Please do not contact us if you are not the owner of this site."
Mezepoka literaturo
La okcidenta mezepoka literaturo estis markata de la apartigo de la socio en du mondojn: la eklezia medio kaj la laika medio. La eklezia medio elstariĝis per la verkado de historiaĵoj en la latina kronikoj. Tiu laika strukturiĝis baze ĉirkaŭ tri ĉefaj aksoj : la landa tradicio de ĉiu popolo, la kelta popola tradicio de la artura ciklo kaj la kortega tradicio. Ĉiu popolo kreis mitojn pri la figuro de siaj herooj kaj tiel naskiĝis la eposoj kiuj estis recitataj de la menestreloj. La plej gravaj estis en okcidenta Eŭropo: Beowulf en la Anglosaksa, Kanto de Rolando en la franca kaj Poemo de mia Cido en la hispana. La artura tradicio estis definitive fiksita de Chrétien de Troyes en siaj verkoj. La kortega tradicio literatura disvolviĝis unue en Okcitanio en la lingvo provenca de la trobadoroj, kiujn imitis la truveroj en Francio kaj en ĉiuj eŭropaj landoj; en la galeg-portugala ekestis la Kantigoj kiuj alprenis la diversajn trobadorajn ĝenrojn kaj kreis aliajn. La kastiliaj reĝoj ankaŭ verkis en la galeg-portugala. Sub la influo de la trobadoroj naskiĝis en Germanio la "Minnesang" -Amkanto-. En Katalunio kaj Italio oni verkis poezie en la okcitana, ĝis la apero de Ausias March kaj de la Sicilia Skolo, respektive.
Osny (stacidomo)
Osny estas franca stacidomo sur linio -  situanta en  Osny, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Maine-de-Boixe
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, en limoĝia okcitana lingvo Lo Maine de Boissa - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Osny (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio J de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Denis - Dieppe (330000).
Bédarieux (stacidomo)
Bédarieux (Bedariu) estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Bédarieux, situanta en  Bédarieux, en departemento Hérault, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj.
Assemini
Assemini - jen itale, sarde Assèmini - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde februaro 2016 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi apartenis al la pli vasta provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Cagliari, Capoterra, Decimomannu, Elmas, Nuxis (SU), San Sperate, Santadi (SU), Sarroch, Sestu, Siliqua, Uta kaj Villa San Pietro.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Oddi
Stela Oddi (islande: Stjörnu-Oddi), naskiĝis kiel Oddi Helgason (ĉ.1070/80 – ĉ. 1140/50) estis agrikulturisto en la 12-a jarcento en norda Islando kaj faris rimarkeblajn astronomiajn konojn tra zorgaj observadoj. Oddi resumis sian laboron en libro Oddatala, en kiu li konstatis pozicion de la suno por ĉiu tago de la jaro en Izlando kaj kalkulis la datojn de la somera kaj vintra solsticoj. Liaj aldonoj pri direktado de la suno helpis la ŝipadon de la vikingoj, ĉar tiutempe oni ne uzis teknikajn navigilojn.
La Oddatala
La Oddatala (islanda por: Rekonto de Oddi) estas la sola kontata verko de astronomo Oddi. La libro estas dividita je tri ĉapitroj. La unua ĉapitro prezentas la ekzaktan daton kaj tempon de la somera kaj vintra solstico kun rilato al la superjaroj. En la dua ĉapitro, Oddi konstatas la pozicion de la suno tra la jaro. La tria ĉapitro prikribas la direkton de la aŭroro kaj la noktiĝo tra la jaro.
Melikerto
Melikerto (helene  Μελικέρτης , latine  Melicertes ) estis en la helena mitologio filo de la orĥomena reĝo Atamaso.
Kalcia acetato
Kalcia acetato aŭ C4H6CaO4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo el la acetatoj de la acetata acido kaj kalcia hidroksido. Kalcia acetato estas blanka higroskopa solidaĵo, uzata kiel analiza reakciaĵo en kemiaj sintezoj. Kalcia acetato estas tre solvebla en akvo, sed malmulte solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Kalcia acetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Kalcia acetato aldoneblas kiel suplemento en la traktado de pacientoj kun malaltaj niveloj de kalcio.
Melikerto
Lia patrino estis Ino, la dua edzino de la reĝo Atamaso. Lia frato nomiĝis Learĥo. Dum la reĝino proprajn infanojn amis, male gefratoj Frikso kaj Helo de la unua edzeco de la reĝo estis por ŝi makulo en la okulo kaj intrigis tiel longe, ĝis de minaco de ilia vivoperdo devis savi ilin virŝafo kun ora felo. Bedaŭrinde kiam ĝi forportis ilin al la fora Kolĉido, malgranda Helo falis en maron kaj dronis.
Poste, kiam Ino transprenis edukadon de malgranda dio Dionizo, kies gepatroj estis Zeŭso kaj lia amantino Semela, edzino de Zeŭso Hera pro ĵaluzo kaj venĝe sendis al la reĝo Atamaso frenezecon. En kolerŝtormo li mortigis Learĥon kaj priminacis ankaŭ Melikerton. Ino ĉirkaŭbrakis la filon kaj saltis kun li el marroko en maron. Dioj savis ilin kaj eĉ transprenis ilin inter si. Ino akceptis nomon Leŭkotoo kaj el Melikerto fariĝis Palaimono.
Malgraŭ Ino en sia vivo ne ĉiam estis afabla kaj homama virino, fine ŝi transformiĝis en protektantinon de naĝantoj, ĉiam volema helpi al dronantoj. Pro tio grekaj kaj romaj maristoj adoris ilin ambaŭ ĝis la kristanaj tempoj.
La Istmaj Ludoj kreiĝis kiel funebraj ludoj por li.
Transprenita kaj malstrikte tradukita de cs:Melikertés
Komika malstreĉo
Komika malstreĉo estas literatura kaj kinematografia stilfiguro. Ĝi rilatas al la inkludo de humuraj roluloj, scenoj aŭ dialogoj en alie grava aŭ ekscitaj verkoj. Komika malstreĉo estas uzata por malpezigi streĉiĝon dum mallonga tempo.
Luna eklipso
Luna eklipso estas astronomia evento, kiu okazas, kiam la Luno pasas tra la ombro de Tero. Tio okazas nur dum plenluno, kaj ne ĉiumonate, sed nur dufoje dum la jaro, ĉar la luna kaj tera vojoj poziciiĝas tiel, ke plej ofte la luno pasas iom super aŭ sub la tera ombro.
Nur en la punktoj 1 kaj 4 povas ekesti luna eklipso, en la punktoj 2 kaj 3 suna eklipso. En ĉiuj ceteraj pozicioj la luno pasas iom pli supre aŭ sube de la tera ombro.
La distancoj ne estas proporciaj, kaj la distanco de la luna vojo de la tera ombro por pli da klareco pligrandigita.
Kontraste al suna eklipso, luna eklipso videblas de ĉiu punkto de la nokta duono de Tero, kaj ĝi aspektas de ĉiu tia punkto same. Pro tio luna eklipso rigardeblas pli ofte ol suna eklipso, kvankam entute sunaj eklipsoj okazas iom pli ofte - simple ili rigardeblas nur en tre limigita parto de Tero.
Ĉar la Tera ombro estas ĉiam cirkla, jam la grekaj astronomoj de antikvaj tempoj konkludis, ke Tero devas havi la formon de sfero.
Bihar (historia departemento)
Bihar estis historia reĝa departemento en la orienta parto de la Hungara Reĝlando, pli proksime en okcidenta Transilvanio, rumane: Comitatul Bihor, germane: Komitat Bihar.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Laŭ la censo de 1910
Administracio
Estis 17 distriktoj, ties nomoj kaj departementejoj samas:
La granda departemento estis parte montara, parte ebenaĵa. Gravaj riveroj estas Körös kaj Berettyó. La departemento estas ĉefa pordo de Transilvanio. En la 19-a j.c. la departemento ricevis frue fervojon, kiu aliĝis al linio Budapeŝto-Temeŝvaro, poste al alia fino de Transilvanio, poste al Kassa, poste al Fiume. Ili estis la plej fundamentaj linioj.
Clipper Chip
La Clipper Chip estis ĉefĉiparo kiun la Usona Nacia Sekurecagentejo NSA kreis en 1993. La NSA reklamis ĝin kiel ĉifrilon, kiun ili povis kaŝe malĉifri, por uzo en voĉo-telekomunikado. La projekto estis forlasita en 1996.
Akihiro Hyodo
Akihiro Hyodo (兵働 昭弘, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Kashiwa Reysol, JEF United Chiba, Oita Trinita, Mito HollyHock kaj Ventforet Kofu.
Eklipso
Eklipso laŭ NPIV estas "malapero kompleta aŭ parta de astro pro trairo en la ombro aŭ duonombro de alia astro (situanta inter ĝi kaj la observanto aŭ inter ĝi kaj la lumfonto)".
La plej gravaj formoj de eklipso estas
Philip Buttinger
Philip BUTTINGER (naskiĝis en 1924 - mortis la 29-an de novembro 1993) estis dumviva membro de UEA.
Denaske nederlandano, li loĝis de post la milito en Londono, kie li dum multaj jaroj instruis E-on en vesperaj klasoj. Dum la lastaj jardekoj li tranoktigis milojn da esperantistoj en sia domo (li estis fakdelegito pri gastigado). Malmultajn monatojn antaŭ lia morto en 1993 aperis lia Aŭtobiografio de nederlanda SS soldato en Anglio.
Dunkelsteinerwald
Dunkelsteinerwald estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Melk. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Russell W. Hamilton
Russell W. HAMILTON (naskiĝis 1903 - mortis en januaro 1994) estis dum jardekoj fakdelegito pri edukado kaj SOS-aŭtoservo en Exmouth (Britio).
Antaŭa Aŭstrio
Antaŭa Aŭstrio, Vorderösterreich, antaŭe ankaŭ die österreichischen Vorlande, estis komuna nomo por la iamaj Habsburgaj posedaĵoj okcidente de Tirolo kaj Bavario. Tiu iama landoparto de la Habsburga monarĥio situas hodiaŭ ĉefe en Svisio, en Vorarlbergo, en Alzaco, ĉirkaŭ Belfort, en suda Baden-Virtembergo kaj en bavara Ŝvabio.
En la iama Antaŭa Aŭstrio situas la praaj posedaĵoj de la Habsburgoj, kiel la Kastelo Habsburgo. Inter la 13-a kaj la 19-a jarcento, ĉiuj antaŭaŭstriaj teritorioj escepte de Vorarlbergo transiris al aliaj regantoj, dum la kerno de la habsburga potenco moviĝis orienten al regnoj kiel Aŭstrio kaj Hungario. De la 14-a ĝis la 19-a jarcento Antaŭa Aŭstrio apartenis al la Sankta Romia Imperio.
Grava urbo en Antaŭa Aŭstrio estis Freiburg im Breisgau.
Kastelo Glücksburg
La kastelo Glücksburg - altgermane Schloss Glücksburg, dane Lyksborg Slot - en la samnoma urbo Glücksburg estas inter la plej signifaj ne-religiaj historiaj konstruaĵoj de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio - kune kun la kastelo Gottorf kaj la kastelo de Eutin.
La kastelo estas la rezidejo de la nobela dinastio Glücksburg, kies membroj parencas al preskaŭ ĉiuj aliaj eŭropaj nobelaj dinastioj. Ĝis nun interalie la reĝoj de Danio kaj de Norvegio estas el la dinastio, kaj ankaŭ la ĝis 1974 regintaj reĝoj de Grekio. Plia membro estas Princo Filipo, Duko de Edinburgo, tiel ke la sekva britia reĝo post reĝino Elizabeto la 2-a probable ankaŭ estos el la dinastio Glücksburg.
La pitoreska akvokastelo estas inter la plej konataj vizitindaĵoj de la federacia lando. Ĝi nun estas loko de muzeo, kaj publike viziteblas.
Efemeroj
La efemeroj (Ephemeridae) estas familio de retflugiluloj (Pseudoneuroptera).
Ili havas sveltan korpon, du grandajn antaŭajn kaj du malgrandajn - fajne retizitajn - flugilojn kaj 3-4 longajn, segmentumitajn vostoharo. Ili estas senbuŝaj insektoj, kiuj ne kapablas sin nutri kaj vivas nur kelkajn horojn, maksimume 1 tagon. Ilian mallongan vivon plenigas la kopulacio kaj demeto de ovoj.
La eloviĝantaj larvoj vivas ĝis plena evoluo raban vivmetodon. Ilia evolua stado komenciĝas perla akvo-kutimiĝinta larvo, kiun sekvas iu transira "subimago"-formo kaj per nova elhaŭtiĝo aperas la preta insekto (imagino).
La plej konata specio estas la brunkorpa, brunmakul-flugila ordinara efemero (Ephemera vulgata L.) kaj la blanka borda efemero (Palingenia horaria B.), kiu aperas kelkfoje tiom amase, ke oni uzas ilin kiel sterkon.
La plej granda efemero de Hungario estas la tisa efemero (ankaŭ tisofloro)(Palingenia longicauda Oliv.), kiu aperas amase en junio en certaj lokoj de rivero Tiso. Ilian abruptan kaj amasan aperon nomas la hungaroj florado de la Tiso (tisoflorado), el kio la sinonima nomo. La miliono da forĵetitaj haŭtoj kaj la formortintaj kadaroj tiutempe dense kovras (pli precize iam kovris, hodiaŭ la florado jam ne estas tiom amasa) la riveran surfacon. Ili flugas 1-2 km kontraŭ fluo de la rivero kaj tiam demetas ovojn en la akvon. Tiel la ovoj adheriĝas ĉ. ĉe la sama loko, kie ekflugis la efemero. La evolu de efemero el ovo daŭras 3 jarojn, poste la efemero vivas kelkajn horojn.