cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konkana lingvo
La konkana en portugala Goao
Dume, la migremaj komunumoj ekster Goao konservis la konkanan vivanta, kaj la lingvo iĝis pli disdialekta. La nagaria skribsistemo ekuziĝis en Maharaŝtro, dum la kanara skribsistemo estis uzata de migrintoj al Karnatako.
Konkana Reviviĝo
La konkana estis en malgaja stato, pro la uzado de la portugala kiel la oficiala kaj socia lingvo inter la kristanoj, la pliuzado de la marata prefere al la konkana inter hinduoj, kaj la konkana kristano-hindua disdivido. Rimarkinte tion Vaman Raghunath Varde Valaulikar entreprenis mision unuigi ĉiujn konkanojn, hinduajn kaj ankaŭ kristanajn, sendistinge de kasto aŭ religio. Li rigardis ĉi tiun movadon ne nur kiel naciisman movadon kontraŭ portugala rego, sed ankaŭ kontraŭ la dominado de la marata super la konkana. Preskaŭ solfare li krucmilitis, verkante nombron da verkoj en la konkana. Oni takasa lin kiel la pioniron de la moderna konkana literaturo, kaj li estas kareseme memorata kiel Shenoi Goembab.
Periodo post sendependiĝo
Post la sendependiĝo de Barato kaj ĝia sekva rekonkero de Goao en 1961, Goao estis absorbita en la Baratan Union kiel Unia Teritorio, rekte sub centra administrado.
Tamen, kun la reorganizo de ŝtatoj laŭ lingvaj linioj, kaj kun kreskantaj petoj de Maharaŝtro, kaj ankaŭ de maratoj en Goao por la merga unuigo de Goao en Maharaŝtron, intensa debato komenciĝis en Goao. La ĉefaj demandoj diskutataj estis la statuso de la konkana kiel sendependa lingvo kaj la estonteco de Goao kiel parto de Maharaŝtro aŭ kiel sendependa ŝtato (sube vidu sekcion Konkana-marata diskuto). Plebiscito konservis Goaon kiel sendependan ŝtaton en 1967. Tamen, la angla, la hindia kaj la marata daŭras esti la preferataj lingvoj por oficiala komunikado, dum la konkana estas flankigita.
Agnosko kiel sendependa lingvo
Kun la daŭra insistado de iuj maratoj, ke la konkana estas dialekto de la marata kaj ne sendependa lingvo, la afero fine iĝis lokita antaŭ la akademion Sahitya. Sunit Kumar Chatterjee, la prezidento de la akademio enoficigis komitaton de lingvaj kompetentuloj por kvitiĝi la disputon. La 26-an de februaro, 1975, la komitato post konvena interkonsiliĝo, venis al la konkludo, ke la konkana estas ja sendependa kaj literatura lingvo.
Oficiala lingva statuso
Ĉio ĉi tio faris neniajn ŝanĝojn en Goao. Fine laca de la malrapido, amantoj de la konkana lanĉis agitadon postulantan oficialan statuson por la konkana en 1986. La agitado iĝis violenta en diversaj lokoj rezultigante la morton de ses agitantoj. Fine, la 4-an de februaro 1987, la leĝdona asembleo de Goao leĝigis la Oficialan Lingvan Akton farante la konkanan la oficiala lingvo de Goao.
La konkana estis inkludita en la Oka Tabelo de la Konstitucio de Barato, per la Sepdek-Unua Amendo la 31-an de aŭgusto 1992 aldonanta ĝin al la listo de Naciaj Lingvoj.
Skribsistemoj
La konkana estas skribata en nombro da skribsistemoj. La brahma skribsistemo estis originale uzata sed eksmodiĝis. Nagario estas la oficiala skribsistemo por la konkana en Goao. La latinida skribsistemo estas ankaŭ populara en Goao. La kanara skribsistemo estas uzata inter la konkana loĝantaro de Karnatako. La malajalama skribsistemo estas uzata de la konkana komunumo, centrita ĉirkaŭ la urboj Koĉi kaj Koĵikode en la ŝtato Keralao. Konkanaj islamanoj en marborda Maharaŝtro kaj Bhatkal taluka de Karnatako uzas la araban skribsistemon por skribi la konkanan.
Dialektoj
La konkana, kvankam ĝi havas malgrandan parolantaron, montras tre altan nombron da dialektoj. La dialekta arba strukturo de la konkana facile klasifeblas laŭ la regiona, religia, kasta, kaj loka lingva influoj.
Malsamaj esploristoj estas klasifintaj la dialektojn malsame.
Klasifiko de N.G. Kalelkar
Surbaze de la historiaj eventoj kaj kulturaj ligoj de la parolantoj N.G. Kalelkar ĝenerale klasifis la dialektojn en tri ĉefajn grupojn:
Klasifiko de Ethnologue (ISO)
La ISO 639-3 klasifikas la konkanan ĝenerala makrolingvo (ISO 639-3:kok) en :
La konkana dialektoj listitaj de Ethnologue estas la jenaj:
Parencaj lingvoj/dialektoj
Aliaj lingvoj/dialektoj inkluzivitaj de ISO 639-3 en la konkana familio de la lingva arbo sed kiuj ne povas esti konsiderataj kiel dialektoj de la konkana (ili povas esti konsiderataj kiel fratinaj lingvoj), estas:
Problemoj
La konkana lingvo jam estadas en danĝero formorti unuavice pro
Oni jam faras klopodojn haltigi ĉi tiun subiran tendencon, komencante kun la klopodoj de Shenoi Goembab revigliĝi la konkanan. Estas renovigita intereso en konkana literaturo. La agnosko koncedita de la akademio Sahitya Akademi al la konkana kaj la fondo de ĉiujara premio por konkana literaturo estas helpintaj.
Viro de Osterby
Ecoj
Dum la konservado oni esploris la kranion. Temas de kapo de ĉirkaŭ 50 ĝis 60 jaraĝa viro.
Unue rimarkindas la bone konservitaj haroj de la viro de Osterby: ili estas noditaj super la dekstra tempio al tiel nomata sueba nodo. Tian harnodon priskribas la romia historiisto Tacito en la ĉapitro 38 de sia Germania, kiel tipa harmodo de liberaj sueboj, germana tribo.
Dum mikroskopa esploro de la haroj evidentiĝis, ke pro efiko de humika acido la ruĝbrunaspektaj haroj de la mumio, unue estis malhelblondaj. Pro sia aĝo la viro de Osterby jam havis kelkajn blankajn harojn. Restas nur partetoj de lia kaphaŭto, haŭto kaj histo tute mankas en la vizaĝo.
Pro sia tipa hararanĝo, la viro de Osterby estis datita je la epoko de la romia imperio. Radiokarbona datado de haro el la heredaĵo de Alfred Dieck, eble malfidinda fonto, oni povis limigi lian mortodaton inter 75 kaj 130 p.K..
Novaj esploroj de la kapo montris, ke la kranio ekspoziciita en daŭra ekspozicio de la muzeo Schloss Gottorf, ricevis mandiblon de alia kapo, verŝajne pro estetikaj kialoj, dum la konservado fare de Karl Schlabow.
Komparo al aliaj mumioj
La viro de Osterby ne estas la nura homo, kies kapo estis fortranĉita kaj subakvigita en marĉon dum la ferepoko. Pluraj marĉomumioj montras tion, interalie la viro de Dätgen, kiu same portas sueban nodon kaj kies kapo estis trovita plurajn metrojn for de la korpo, aŭ la virino de Roum Mose el Danujo.
Luno
Mitologio
Preskaŭ ĉiam Suno kaj Luno havis kontraŭajn seksojn, kvankam ĝi povis varii. En la imperia Ĉinujo la Luno estis simbolo de okcidento, aŭtuno kaj ineco (jino).
Ofta ideo estas tiu pri la tri aspektoj aŭ vizaĝoj de la lundiino: dum kreskanta Luno la junulino seksecplena, dum plenluno la fekunda patrino kaj dum malkreskanta Luno la maljuna virinaĉo aŭ la sorĉistino kun potenco sanigi, kiel ekzemple ĉe la grekoj (Artemiso, Seleno kaj Hekato) kaj ĉe la keltoj (Blodeuwedd, Morrigan kaj Ceridwen).
En alkemio kaj blazono, la Luno asociiĝas al la metalo arĝento.
Kalendaro
Krom la mita adoro de la Luno, niaj prauloj jam delonge uzis la regulan kaj facile videblan ritmon de la Luno por priskribi tempoperiodon kaj kiel bazo de kalendaro. Ankoraŭ nuntempe la islama kalendaro baziĝas je luna jaro kun 354 tagoj (12 sinodaj monatoj).
Kiam estiĝis agrikulturo, kreskis la signifo de la sezonoj por semado kaj rikolto. Por respekti tion oni unue laŭbezone, kaj poste laŭ fiksitaj formuloj, kiel ekzemple la metona ciklo, aldonis kromajn monatojn, kiuj sinkroniigis lunjaron al sunjaro. Baziĝas je tiu lunsuna skemo ekzemple malnova atika kaj juda kalendaroj.
Inter la malnovaj altaj kulturoj nur la egiptoj havis nuran sunjaron kun 12 monatoj po 30 tagoj kaj kvin kromaj tagoj, kio estas sen rilato al la sinoda monato de 29,5 tagoj. Verŝajne ĉar por la egipta kulturo estis necesegaj la ekzakta antaŭanonco de la inundoj de la Nilo kaj do de la sunjaro.
La ankoraŭ nuntempe uzata sep-taga semajno baziĝas verŝajne je la tempa sinsekvo de la kvar ĉefaj lunfazoj (novluno, kreskanta duonluno, plenluno kaj malkreskanta duonluno). La tago lundo nomiĝas laŭ la Luno.
En kristanismo, la epakto (epacta) estas la aĝo de la Luno en la unua tago de la jaro. Ĝi utilas por kalkuli la daton de Pasko.
Unuaj bildigoj
La plej malnova konata bildo de la luno estas ĉirkaŭ 5.000 jarojn malnova luna mapo el la irlanda Knowth.
Alia historie grava bildo estas la ĉieldisko de Nebra retrovita en Germanujo en 1999, el ĉirkaŭ la jaro 1600 a.K.
La ŝtonmonumento de Stonehenge eble estis ĉiela observejo kaj tiel konstruita, ke apartaj pozicioj de la Luno estis antaŭanonceblaj aŭ difineblaj.
Scienca observado
Unu el la unuaj lunaj mapoj estis, en 1647, Selenographia fare de Johannes Hevelius. Ankaŭ Giovan Battista Riccioli verkis pri la "geografia" terminologio de la Luno. Pro la kreado de la lorno komencis pli detala esploro de la luno ĉirkaŭ 1650.
En 1791 estiĝis la Selenotopografio de Hieronymus Schröter.
Longfokusdistanca fotado estiĝis ĉirkaŭ 1890.
Scienca esplorado
La unua artefarita objekto, kiu pasis proksime al la Luno estis Luna 1 de Sovetunio; la unua artefarita objekto kiu trafis la surfacon estis Luna 2; kaj Luna 3 faris la unuajn fotaĵojn de la kaŝita flanko de Luno. Ĉi tiuj eventoj ĉiuj okazis en 1959. La unua kosmoveturilo, kiu sukcese mole surluniĝis estis Luna 9 ; kaj la unua senpilota veturilo, kiu orbitis la Luno estis Luna 10, ambaŭ en 1966.
La usona projekto Apollo faris la solan ĝisnunan kunhoman mision, rezultante je ses surfaciĝoj inter 1969 kaj 1972. La la usonaj astronaŭtoj Neil Armstrong kaj Buzz Aldrin dum la misio Apollo 11 surluniĝis kaj fariĝis la unuaj homoj, kiuj vizitis alian mondon. Sume 12 homoj surluniĝis dum ĉi tiu kaj la kvin sekvaj vojaĝoj ĝis 1972. Kun la fino de la projekto Apollo homa esplorado de la Luno tre malpligrandiĝis, limiĝante nur per senhomaj misioj. En 21a jarcento kelkaj landoj anoncis planojn sendi homojn aŭ robotajn kosmoŝipojn al la Luno.
En literaturo
Franca literaturo: Rusa literaturo: Esperanta literaturo:
Ekzistas proverboj pri la Luno en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Konkana lingvo
Problemoj
Iuj organizoj kiaj la Konkan Daiz Yatra, organizita de Konkani Bhasha Mandal, Mumbajo ekde 1939 kaj la pli nova Vishwa Konkani Parishad estas forte emfazintaj provadojn unuigi ĉiujn konkanajn grupojn.
Plurlingveco
Laŭ la Censa Departemento de Barato, konkanaj parolantoj montras tre altan gradon de plurlingveco. En la censo de 1991, kompare al la nacia averaĝo de po 19.44% por dulingveco kaj po 7.26% por trilingveco; konkanaj parolantoj markiĝis po 74.20% kaj po 44.68% respektive. Tio faras la konkanojn la plej multlingva komunumo de Barato.
Ĉi tio estas pro al la fakto, ke en la plejo da areoj kie konkanoj setlis, ili malofte formas plejparton de la loĝantaro kaj devas interagi kun aliuloj en la loka lingvo. Alia kaŭzo de dulingveco estas la manko de lernejoj instruantaj la konkanan kiel primaran aŭ akcesoran lingvon.
Kvankam dulingveco ne estas per si malbona afero, ĝi estas mistaksata kiel signo, ke la konkana ne estas ellaborita lingvo. La dulingveco de la konkanoj kun la marata en Goao kaj Maharaŝtro estas fonto de granda malkontento, ĉar ĝi kondukas al la konvinko, ke la konkana estas dialekto de la marata (ĉi sube vidu sekcion Konkana - marata) kaj tial havis influon sur la estonteco de la ŝtato Goao.
La konkana - marata disputo
Laŭ iuj pretendoj la konkana estas dialekto de la marata kaj ne sendependa lingvo. Tion oni atribuis al kelkaj historiaj kaŭzoj (skeĉitaj en la sekcio Historio), la proksimaj similecoj inter la marata kaj la konkana, la geografia apudeco inter Goao kaj Maharaŝtro, la forta marata influo sur konkanaj dialektoj parolataj en Maharaŝtro (kia Malwani), supozita manko de literaturo en la konkana kaj granda grado de dulingveco de konkanaj hinduoj rilate al la marata.
José Pereira, en sia (1971) verko Konkani - A Language: A History of the Konkani Marathi Controversy ("La konkana - Lingvo: historio de la konkana marata disputo"), kulpigis eseon pri hindiaj lingvoj verkita de John Lejden en 1807 en kiu la konkana estas nomita "dialekto de Maharaŝtro" kiel fonto de la lingva diskuto. La verko de S. M. Katre (1966), The Formation of Konkani (La formiĝo de la konkana), kiu utiligis la metodojn de moderna historia kaj kompara lingvistiko super ses tipaj konkanaj dialektoj, montris, ke la formiĝo de la konkana estas distinga de tiu de la marata. Shenoi Goembab, kiu ludis pivotan rolon en la konkana reviviga movado, batalis kontraŭ la antaŭ-moŝteco de la marata super la konkana inter hinduoj kaj de la portugala inter kristanoj.
Villarmentero de Esgueva
Villarmentero de Esgueva [biljarmenTEro desGEba] estas municipo en la nordoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Valle del Esgueva (Valo de Esgeva) en la nordoriento de la provinco. Villarmentero de Esgueva estas etimologie komprenebla kiel Vilaĝo de brutobredisto de E..
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 13,47 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 102 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 20 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Historio
Estas restaĵoj de romianoj. En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. La unua dokumentita mencio datas de 1160, en dokumento per kiu doña María Téllez kak ŝia edzo don Gustavo Iñíguez, vendas ad don Pedro Rey kaj al lia edzino doña Sancha, sian havaĵon en Villarmentero, kontraŭ maŭro! taksita en dek du maravedoj.
En la 13-a jarcento estis konstruita la preĝejo de Santa Juliana, gotik-mudeĥara kun romanikcj elementoj.
Konkana lingvo
Skribsistemaj kaj dialektaj demandoj
En Karnatako, kiu havas la plej grandan nombron da konkanoj, gvidaj organizoj kaj agitantoj simile postulis, ke la kanara skribsistemo estu farita la perilo de instruado por la konkana en lokaj lernejoj anstataŭ nagario.
Villarmentero de Esgueva
Historio
Meze de la 18-a jarcento Villarmentero de Esgueva apartenis al don José Benito de Tineo y Osorio -lpkano de Astorga-.
Konkana lingvo
Skribsistemaj kaj dialektaj demandoj
Nuntempe neniu sola skribsistemo aŭ dialekto povas pretendi esti komprenebla aŭ akceptebla al ĉiuj partioj. Neniuj seriozaj klopodoj jam estas faritaj atingi ĝeneralan interkonsenton pri ĉi tiu demando. La manko de norma dialekto kiu estas akceptebla al ĉiuj kaŭzas, ke ofte konkanoj interagas kun alia konkanoj en aliaj lingvoj.
Naveau
Naveau estas nomo de jenaj personoj:
Villarmentero de Esgueva
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Konkana lingvo
Organizoj kaj institucioj
Estas diversaj organizoj laborante por la konkana sed plejparte, ĉi tiuj estis limigitaj al unuopaj komunumoj. La tut-barata konkana Parishad fondita je la 23-a de januaro 1978 servis la celon provizi komunan ejon por ĉiuj grupoj. Nova organizo nomata Vishwa Konkani Parishad kiu celas esti tut-inkluziva kaj pluralisma ombrela organizo por konkanoj ĉirkaŭ la mondo estis fondita je la 11-a de septembro 2005.
Iuj notindaj institucioj laborantaj super la konkana estas:
Ponto Reĝino Ludovikino
Ponto Reĝino Ludovikino (Karalienės Luizos tiltas, Мост королевы Луизы, origine Königin-Luise-Brücke) nomiĝas laŭ Luiza de Meklenburgo-Strelitz unuigante la sude de Nemunas situantan urbon Sovetsk (Tilsit, Tilžė) al norda Panemunė. Tiu ĉi ponto estis unu el la plej gravaj pontoj en la direkto de Eta Litovio. Ekde 1946 ĝi landlimas inter Kaliningrada provinco kaj Litovio.
Historio
Ekzistis flosponto ĉe tiu ĉi punkto ĝis 1906. Kiam ĝi ne plu povis elteni la kreskantan trafikan volumon, oni konstruis 416 m longan ponton, konsistantan el tri feraj arkaĵaj kradtraboj kun interarkaj bendoj de po 105 m kaj baskula ponto. La okulfrapa pontportalo ankoraŭ staras ĉe la urboflanko portanta la germanlingvan enskribon KÖNIGIN LUISE-BRÜCKE. La baroka arkitektura stilo kongruis kun la najbara evangelia preĝejo. Ĝi estis inaŭgurita la 18-an de oktobro 1907 - cent jarojn post la Paco de Tilsit kaj la peto-iro de Ludovikino al imperiestro Napoleono. La baskula ponto situis antaŭ la pontportalo por permesi al ŝipoj ĝis larĝeco de 12 m kaj alta masto trapasi. La trapasa alteco de sub la arkoj estas de 19 m.
Komence de la Unua mondmilito, en aŭgusto 1914, rusaj trupoj okupis la urbon Tilsit. Ĉe foriro estis plano de ili eksplodigi la ponton sed la prusa artileria kapitano Fletcher sukcesis tranĉi la fuzeon la 12-an de septembro 1914. La ponto pluvivis. La placo Getreidemarkt (grenfoirejo) ĉe la germana kirko ŝanĝis sian nomon je Fletcher-placo.
Dum la Dua mondmilito germanaj inĝenieroj krevigis la ponton en 1944; tamen, ili ne povis malhelpi la konkeron de Tilsit fare de Ruĝa Armeo. La suda ponta portalo restis staranta. Ligna stakponto estis konstruita kiel anstataŭaĵo, sekvita per ligna arkponto en 1946/47 post kiam la detruita ponto estis malbarita. Tiu ĉi ponto povis elteni nek akvegojn nek glacion kaj baldaŭ devis esti disfaligita pro kadukiĝo. Ŝtala traba ponto kun pli da murapogiloj estis poste konstruita sur la malnova loko en la 1960-aj jaroj. La pontportalo estis inkludita en simpligita formo.
1.6 km laŭflue (en la okcidento) estis la unutraka ponto por la fervojo Tilsit-Memeler-Bahn (hodiaŭ aktiva inter Šilutė kaj Klaipėda) - malgraŭ origina planado por du trakoj. Ĝin ankaŭ detruis retiriĝantaj Wehrmacht-pioniroj en la 1944-a jaro.
Uwe George
Uwe GEORGE (1a de aprilo, 1940, Kiel, Germanio) estas germana premi-ricevinto kaj faranto de dokumentaj filmoj, scienca eldonisto kaj verkisto.
En la 1960-aj jaroj, li studis birdojn en la Sahara Dezerto kaj verkis kelkajn artikolojn pri ornitologio, pri nestokutimaro kaj pri reprodukta biologio de dezertaj birdoj.
Lia unua libro estis publikigita en 1976 kun 114 ilustraĵoj, nome In den Wüsten dieser Erde (En la dezertoj de tiu Tero, Hoffmann kaj Campe, 1976).
Laborjura tribunalo de Erfurto
Sidejo kaj distrikto tribunala
La sidejo troviĝas en Erfurto en la strato Rudolfstraße nr. 46. Sub la estrado de Andreas Walter ĝi respondecas pri kvereloj juraj en Erfurto, la Distrikto Weimarer Land kaj la Distrikto Sömmerda. Ĝiaj taskoj detale estas fiksitaj en la Leĝo pri laborjuraj tribunaloj (germane: Arbeitsgerichtsgesetz).
Tribunaloj superordigitaj
Rangas supre de la Arbeitsgericht Erfurt la Turingia landa laborjura tribunalo (germane: Thüringer Landesarbeitsgericht) kaj la Federacia laborjura tribunalo de Germanujo (germane: Bundesarbeitsgericht). La laste menciita troviĝas ankaŭ en Erfurto.
Denice
Denice estas komunumo de Italio.
Hippolyte Lecomte
Hippolyte LECOMTE (n. la 28-an de decembro 1781 - m. la 25-an de julio 1857) estis franca pentristo plej konata pro siaj grandskalaj historiaj pentraĵoj. Lia edzino, denaske nomita Camille Vernet, estis la fratino de la pentristo Horace Vernet. La karikaturisto Jean Ignace Isidore Gérard, pli konata kiel "J.J. Grandville", laboris en la ateliero de Lecomte.
Lia filo, Charles Emile Hippolyte Lecomte-Vernet, ankaŭ fariĝis notinda artisto.
São João do Cariri
São João do Cariri estas municipo kaj urbo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 4.344 loĝantojn en 2010.
Yuki Muramatsu
Yuki Muramatsu (村松 優輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Molaso
Molaso estas detruiĝmaterialo de montaro en la malfrua fazo de ties ekesto (orogenezo).
Teodor Tripplin
Teodor Teuttold Stilichon Tripplin (naskiĝis la 13-an de januaro 1812 en Kalisz, mortis la 25-an de januaro 1881 en Varsovio), pseŭdonomo "Teuttold" – pola verkisto, doktoro de medicino, vojaĝisto, unu el antaŭuloj de la pola sciencfikcia literaturo, partoprenanto de la novembra ribelo kontraŭ Rusia Imperio, emigracia aktivulo, partoprenanto de sendependecaj bataloj en Italio kaj Serbio.
Minaya
Minaya [MiNAĝa] estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Mancha Júcar-Centro en la nordokcidento de la provinco, kaj en la parto Centra Manĉo lime kun la provinco Kvenko je 53 km de la provinca ĉefurbo, Albacete. Estas areo de 69,83 km² je 753 msm.
Erythropygia
La mezgrandaj insektomanĝantaj birdoj de la genro Erythropygia estas foje konsiderataj membroj de la genro Cercotrichas. Ili estis iam lokitaj en la familio de Turdedoj, sed nune estas plej ofte traktataj kiel parto de la familio de Muŝkaptuledoj.
Minaya
Minaya havas 1 501 loĝantojn (2019) kun denseco de 22,02.
Erythropygia
Tiuj estas ĉefe tropikaj specioj de Afriko kiuj loĝas en malferma arbaro aŭ arbustaro kaj nestumas en arbustoj aŭ surgrunde, sed la Ruĝvosta makisnajtingalo reproduktiĝas en suda Eŭropo kaj oriente ĝis Pakistano.
Ĝenerale temas pri helbrunaj birdoj kun helaj kaj malhelaj strioj en vizaĝo.
Hostěnice
Hostěnice estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Drahana montetaro, surrande de PPR Moravia karsto, proksimume 18 kilometrojn nordoriente de Brno. Konsisto de la muunicipo estas krom Hostěnice mem ankaŭ domaro Lhotky. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1371.
Ucciani (stacidomo)
Ucciani (Gara d'Aucciani) estas franca haltejo sur linio -, situanta en  Ucciani, en departemento Corse-du-Sud, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
NGC 3845
NGC 3845 (aliaj indikoj — MCG 3-30-74, ZWG 97.100, PGC 36470) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ucciani (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bastia - Ajaccio (ligne centrale) (995000).
NGC 3845
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Plau am See
Plau am See estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj estas la administra centro de la samnoma komunumaro Amt Plau am See. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Fantazipecoj op. 12
La ok Fantasiestücke (fantazipecoj) op. 12 formas ciklon de pianoverkoj de Robert Schumann. Schumann komponis la pecojn printempe 1837. La titolo estas inspirita de la kolekto de E. T. A. Hoffmann, Fantasiestücke in Callots Manier, kaj per tio ankaŭ de la fantazionocio de Novalis. Schumann dediĉis la ciklon al Anna Robena Laidlaw (1819–1901), skota pianistino kaj lerninto de Henri Herz kaj Ludwig Berger. Kun ŝi li mallonge tenis interligon, pri kio informas lia leterkomunikado kun ŝi kaj Clara Wieck same kiel taglibronotoj de Schumann.
Movimentaj nomoj
La fantazipecoj op. 12 estas la unua verkciklo por piano de Schumann kaj ĝiaj movimentoj portas seninterrompe poeziajn, programecajn titolojn. Plurfoje Schumann atentigis pri tio, ke li tiaspecajn titolojn ĉiam nur aldonis post finado de la komponaĵo. Temas do ne pri programmuziko.
Varagavank
Varagavank (armene: Վարագավանք , "Monaĥejo de Varag";  turke: Yedi Kilise, "Sep preĝejoj") estis armena monaĥejo sur la deklivoj de Monto Erek, 9 km sudoriente de la urbo Van, en orienta Turkio.
La monaĥejo estis fondita komence de la 11-a jarcento fare de Senekerim-Hovhannes Arcruni, la armena reĝo de Vaspurakano, sur antaŭekzista religia loko. Komence funkcianta kiel la tombejo de la arcrunidaj reĝoj, ĝi poste iĝis la sidloko de la ĉefepiskopo de la Armena Eklezio en Van. La monaĥejo estis priskribita kiel unu el la grandaj monaĥejaj centroj de la Armena Eklezio fare de Ara Sarafjan kaj la plej riĉa kaj plej famkonata monaĥejo de la Van-areo de Robert H. Hewsen.
Dum la Armena genocido, en aprilo-majo 1915, la turka armeo atakis, bruligis kaj detruis grandan parton de la monaĥejo. Ĝi estis tute detruita en la 1960-aj jaroj, kvankam iuj sekcioj ankoraŭ ekzistas ĉefe ruinigitaj.
Originoj
Reĝino Ĥuŝuŝ, la filino de la reĝo Gagik la 1-a de Armenio kaj edzino de Senekerim-Hovhannes Arcruni, la estonta arcrunida reĝo de Vaspurakano, konstruis preĝejon en la loko en 981 dediĉita al la Sankta Saĝo (Surb Sopi). En la malfrua mezepoka periodo, ĝi estis konvertita en kastelon kaj estis konata kiel Berdavor ("berd" signifas "fortikaĵo" en la armena). La Preĝejo de Surb Hovhannes (Sankta Johano) estis konstruita norde en la 10-a jarcento.
Fondado kaj mezepoka periodo
La monaĥejo mem estis fondita de Senekerim-Hovhannes frue dum lia regado (1003–24) por gastigi restaĵon de la Vera Kruco, kiu estis konservita en la loko ekde la alveno de Sankta Ripsime, laŭ la tradicio. En 1021, kiam Vaspurakano falis sub bizancan regadon, Senekerim-Hovhannes forprenis la restaĵon al Sebastio, kie la sekvan jaron lia filo Atom fondis la monaĥejon Surb Nŝan. En 1025, post lia morto, Senekerim-Hovhannes estis entombigita en Varagavank kaj la Vera Kruco estis resendita al la monaĥejo. Timante atakon de islamanoj, la pastro Ghukas de Varagavank prenis la Veran Krucon en 1237 kaj sendis ĝin al Tavuŝo, regiono de nuna nordorienta Armenio. Tie ĝi estis gastigata en la monaĥejo Anapat, kiu estis alinomita Nek Varagavank. En 1318, la mongoloj invadis la regionon kaj prirabis la monaĥejon. Ĉiuj preĝejoj estis detruitaj krom Sankta Hovhannes, kiu havis feran pordon kaj estis kie kaŝiĝis la monaĥoj. Inter 1320 kaj 1350-aj jaroj, la monaĥejo estis tute restarigita.
Moderna periodo
La safavida imperiestro Tahmasp la 1-a traserĉis la monaĥejon en 1534. En 1648, kune kun aliaj konstruaĵoj en la regiono, Varagavank estis detruita de tertremo. Ĝia restarigo komenciĝis tuj poste de monaĥeja patro Kirakos, kiu trovis financan subtenon inter la riĉaj komercistoj en Van. Laŭ la historiisto Arakel de Tabrizo de la 17-a jarcento, kvar preĝejoj estis restarigitaj kaj renovigitaj.
La arkitekto Tiratur konstruis kvadratoplanitan gaviton (nartekso) okcidente de Preĝejo Surb Astvatsatsin (Sankta Dipatrino) en 1648. Ĝi funkciis kiel preĝejo dum la 19-a jarcento, nomata Surb Gevorg. Okcidente de la nartekso estis tri-arka subĉiela verando de la 17-a jarcento; norde estis Preĝejo de Surb Ĥaĉ (Sankta Kruco); dum sude estis la Preĝejo de Surb Sion de la 17-a jarcento. Urartaj kojnskribaj surskriboj estis uzataj kiel linteloj sur ĝiaj okcidentaj enirejoj.
Sulejman, la princo de la kastelo Hoşap, invadis la monaĥejon en 1651, forrabante la Sanktan Krucon, manuskriptojn kaj trezorojn. La kruco poste estis reaĉetita kaj ĝi estis aldonita al la preĝejo Tiramajr de Van en 1655. La monaĥejo fariĝis dekadenca en la malfrua periodo de la 17-a jarcento kaj, en 1679, multaj el ĝiaj trezoroj estis venditaj pro ekonomiaj malfacilaĵoj. Ĉefepiskopo Bardughimeos Ŝuŝaneci renovigis la monaĥejon en 1724.
En 1779, patro Baghdasar vardapet ornamis la narteksajn murojn per freskoj de reĝo Abgar la 5-a, Teodozio la 1-a, sankta Gajane, sankta Ripsime, Ĥosroviduĥt kaj Gabriel. Laŭ Murad Hasratjan, la nekonata pentristo kunfandis la stilojn de armenaj, persaj kaj okcidenteŭropaj artoj.
19-a jarcento
Muro estis konstruita ĉirkaŭ la monaĥejo en 1803 kaj, dek kvar jarojn poste, la Preĝejo de Surb Ĥaĉ (Sankta Kruco) estis tute renovigita kaj transformita en deponejon de manuskriptoj fare de ĉefepiskopo Galust. En 1832, Tamur Paŝao de Van prirabis la trezorojn de la monaĥejo kaj strangolis la patron Mktriĉ vardapet Gaghatatsi ĝis morto. En 1849, Gabriel vardapet Ŝirojan restarigis la Preĝejon de Sion, detruita de tertremo, kaj transformis ĝin en tritikan magazenon.
Mkrtiĉ Ĥrimjan, la estonta estro de la Armena Eklezio, fariĝis patro de Varagavank en 1857 kaj igis la monaĥejon efike sendependa kaj subigita nur al la Armena Patriarkejo de Konstantinopolo. Li fondis presejon kaj komencis eldoni Arcvi Vaspurakan ("La Aglo de Vaspurakano"), la unua gazeto en historia Armenio, kiu estis publikigita inter 1858 kaj 1864. Li ankaŭ establis modernan lernejon. La lernejo instruis fakojn kiel teologio, muziko, gramatiko, geografio, armenaj studoj kaj historio; la eminenta romanverkisto Raffi estis nelonge unu el la instruistoj. La lernejo produktis siajn unuajn diplomiĝintojn en 1862.
Dum la Hamidaj masakroj de 1896, la monaĥejo estis atakita kaj prirabita. Kelkaj instruistoj kaj studentoj estis mortigitaj dum la atakoj. Laŭ nuntempa raporto de usonano ĉe Van, "Varak, la plej fama kaj historia monaĥejo en ĉi tiu tuta [Van] regiono, kiu eltenis la ŝtormojn de jarcentoj preskaŭ certe ekbruliĝos".
Forrabo kaj forlasado
La 20-an de aprilo 1915, proksimume 30 ĝendarmoj alvenis al Varagavank kaj murdis la du monaĥojn de la monaĥejo kune kun kvar el siaj servistoj. La monaĥejo restis sub ilia okupo ĝis la 30-a de aprilo, kiam, pro nekonataj kialoj, la ĝendarmoj retiriĝis kaj revenis al Van-urbo. Ĉi tiu retiriĝo koincidis kun la alveno sur Varag-monto de ĉirkaŭ 3000 armenaj rifuĝintoj el la valo de Hajatzor, kiuj eskapis de la masakroj okazintaj tie kelkajn tagojn antaŭe. Al ili baldaŭ aliĝis ĉirkaŭ 3000 postvivantoj de masakroj aliloke, kaj kune ili trovis provizoran rifuĝon en la armenaj vilaĝoj kaj monaĥejoj sur la monto, inkluzive de Varagavank. Memdefendaj unuoj ankaŭ estis starigitaj kun la celo protekti la vilaĝojn, ĉirkaŭ 250 viroj, preskaŭ duono de la forto, estis postenigitaj en Varag, kun la plej granda parto de la resto bazita en proksima monaĥejo Ŝuŝanc. Laŭ la ordo de la guberniestro de Van, Djevdet Bejo, turkaj trupoj revenis en forto, kun 300 ĉevalrajdantoj, 1000kapa milico, kaj tri baterioj de artilerio. Laŭ Kevorkian ĉi tio okazis la 8-an de majo. Ŝuŝanc rapide falis post starigado de malforta defendo kaj estis forbruligita. Varagavank falis iom poste kaj ankaŭ estis bruligita. La plimulto de la vilaĝanoj kaj la rifuĝintoj sukcesis eskapi al Van nokte. La turkaj trupoj faris neniun provon malhelpi ilin eniri la armenajn kontrolitajn sektorojn de la urbo; oni konjektas, ke oni intence enlasis ilin, por ke ili eluzu la limigitajn manĝaĵojn de la defendantoj.
La preciza dato de la forbruligo de la monaĥejo ne estas certa. La 27-an de aprilo 1915, mesaĝo sendita "Al Usonanoj, aŭ iu ajn Fremda Konsulo" fare de Clarence Ussher kaj Ernest Yarrow, usonaj misiistoj en Van, diris, ke "De nia fenestro ni evidente povis vidi Ŝuŝancon flamanta sur ĝia montoflanko kaj Varag-monaĥejon, kun ĝia netaksebla magazeno de antikvaj manuskriptoj, plenfumaj". Tamen, kunmisiisto, Elizabeth Barrows Ussher, la edzino de Clarence Ussher, skribis en ŝia taglibro ke la monaĥejo estis atakita fare de 200 ĉevalrajdantoj kaj infanteriaj soldatoj la 30-an de aprilo, sed ili estis repuŝitaj. Ŝi donis la 4-an de majo kiel la tago, kiam la monaĥejo estis bruligita. Alia misia instruisto, Grace H. Knapp, tamen rakontis, ke "La 8-an de majo ni vidis la lokon plenflama, kaj proksime al la monaĥejo Varak kun ĝiaj netakseblaj antikvaj manuskriptoj ankaŭ fumiĝis".
Nuna stato
Sufiĉe granda parto de la strukturoj postvivantaj la detruon de 1915 estis detruita en la 1960-aj jaroj. En 2006, la restaĵoj de la monaĥejo estis utiligitaj kiel garbejo. Laŭ historiisto Ara Sarafian, en 2012, "bonaj sekcioj ĵus apenaŭ pluvivis ĝis niaj tagoj." D-ro Jenny B. White, klerulo pri Turkio, skribis en 2013, ke, dum lia vizito, la restaĵoj de la monaĥejo "konsistis el nenio pli ol kelkaj brikaj volboj uzataj por gastigi kaprojn meze de ovodemetado de kurdaj hejmoj". La plej bone konservita sekcio de la monaĥejo estas la preĝejo Surb Gevorg (Sankta Georgo), kiun nun oni prizorgas. La kupolo estas parte disfalinta kaj enhavas iujn spurojn de pluvivaj freskoj. La kupolo de la preĝejo Surb Nŝan tute malaperis.
En februaro 2010, post la renovigo de la Katedralo Sankta Kruco ĉe Insulo Aĥtamar en Lago Van, Halil Berk, la vicguberniestro de provinco Van, anoncis, ke la Oficejo de la Guberniestro celis restarigi Varagavank kaj la monaĥejon Ktuc en Insulo Çarpanak. En junio de tiu jaro, la guberniestro ankaŭ deklaris ke la monaĥejo ĉe insulo Çarpanak kaj Varagavank estos renovigita "en la malkreskanta luno". En oktobro 2010, Radikal raportis ke proksima moskeo, konstruita en 1997, estus malkonstruita por fari lokon por la restarigo de Varagavank.
Gardanne (stacidomo)
Gardanne estas franca stacidomo sur linioj -  kaj  - Gardanne, situanta en  Gardanne, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Varagavank
Nuna stato
La monaĥejo estis damaĝita kiel rezulto de la Van-tertremo en 2011. Laŭ Ara Sarafian, "partoj de la ĉefa preĝejo kolapsis, dum aliaj partoj estis signife malfortigitaj. Malnovaj fendoj pligrandiĝis, novaj aperis." Turkaj inĝenieroj laŭdire inspektis ĝin kaj anoncis, ke ili komencos restarigajn laborojn printempe de 2012. Sarafian skribis, ke "tiaj promesoj estis faritaj en la pasinteco kaj necesas esti iom skeptikaj. La nuna stato de la preĝejo multe pligrandigas tian laboron pli malfacila ol iam ajn en la pasinteco". Li notis en artikolo de 2012, ke la lokaj kaj provincaj registaroj subtenis la konservadon kaj restarigon de la monaĥejo. En oktobro 2012, la artisto Raffi Bedrosyan, kiu kontribuis al la restarigo de la preĝejo Sankta Giragos en Dijarbakiro, deklaris, ke li esperas restarigi Varagavank kaj aldonis, ke "Kaj Ankaro kaj Van konsentis lanĉi la restarigan projekton, sed socian kaj naturan malhelpojn prokrastis la procezon". En 2017 estis dokumentite ke la ceteraj ŝtonoj de la monaĥejo estas regule deprenitaj de la aŭtoritatuloj por konstrui lokan moskeon kaj aliajn projektojn kun ili.
Posedo
Taraf raportis en septembro 2012, ke la monaĥejo estas posedata de la turka ĵurnalisto kaj amaskomunikila administranto Fatih Altaylı. En intervjuo, Altaylı diris al la ĵurnalo, ke la monaĥejo apartenas al sia avo kaj li heredis ĝin de sia patro. La monaĥejo estis konfiskita dum la Armena genocido. Grupo de armenoj en Turkio, gvidata de la aktivulo Nadya Uygun, komencis peticion petante lin "Peti sin al la Armena Patriarkejo de Turkio kaj transdoni la titolon de la preĝejo al la koncerna [armena komunumo] fondaĵo." Altayli diris al Agos, ke li pretas doni ĝin al la Armena Patriarkejo de Konstantinopolo, sed neniu registara aŭtoritato alproksimiĝis al li por respondi al sia oferto redoni la preĝejon al ĝiaj posedantoj, kaj ke ili ne montris intereson kunlabori. Aktivuloj de la Revolucia Socialista Laborista Partio (DSİP) manifestaciis komence de oktobro 2012 antaŭ la ĉefsidejo de Habertürk en Beyoğlu, Istanbulo postulante la redonon de la monaĥeja tereno al la armenoj. En septembro 2014, estis neniu progreso. En 2017 estis dokumentite, ke la turka registaro aktive provis ŝiri la ŝtonojn de tio, kio restas de la monaĥejo por konstrui moskeon, domojn kaj aliajn projektojn en la areo .
Gardanne (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Varagavank
Arkitekturo
La monaĥejo konsistis el ses preĝejoj, gavito, nartekso, kaj aliaj strukturoj. La ĉefa preĝejo de Varagavank nomiĝis Surb Astvacacin (Sankta Dipatrino). Ĝi supirs ĝis la 11-a jarcento kaj estis simila laŭ plano al la elstara preĝejo sankta Ripsime en Eĉmiadzin. La plej frua strukturo estis sur la suda parto de la ensemblo kaj estis konata kiel Surb Sopia (10-a jarcento). Reĝino Ĥuŝuŝ lasis surskribon (datitan 981) sur ĝian okcidentan muron.
Manuskriptoj
En la 10-a jarcento, reĝino Mlke, la edzino de Gagik la 1-a, donacis al la monaĥejon la "Evangelion de reĝino Mlke", unu el la plej konataj armenaj prilumitaj manuskriptoj. En la 14a-16a jarcentoj la monaĥejo fariĝis ĉefa centro de manuskripta produktado. Kelkaj Varagavank-manuskriptoj nun estas konservitaj en la Matenadarano de Erevano, Armenio.
Kulturaj referencoj
Raffi mencias la monaĥejon en volumo du de la romano Sparkoj («Կայծեր», 1883–87). La eminenta poeto Hovhannes Tumanjan skribis artikolon pri la monaĥejo en 1910, dum la kvindeka datreveno de Mkrtiĉ Ĥrimjan iĝanta pastro de Varag kaj la posta reviviĝo de la monaĥejo kiel granda centro de eduko kaj kulturo.
Tomohiko Ito
Tomohiko Ito (伊藤 友彦, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya SC, Ventforet Kofu, Shonan Bellmare kaj Cerezo Osaka.
Pál Forgách (episkopo)
Grafo Pál Forgách [forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Forgách Pál estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis ghymesi’’ kaj ’’gácsi.
Pál Forgách naskiĝis la  1696. Li mortis la 1759 en Vác.
Bernardino de Siena
Bernardino de Siena (naskiĝis la 8-an de septembro 1380, mortis la 20-an de majo 1444) estis itala pastro kaj misiisto franciskana. Li estis sistemigisto de ekonomia skolastikismo. Lia populara predikado igis lin konata jam dum sia vivo, kvankam li ofte agitis kontraŭ sorĉado, vetludado, infanmurdado, sorĉado, gejeco, judoj kaj uzuro. Bernardino poste estis kanonigita de la Katolika Eklezio kiel sanktulo, kaj li ankaŭ estas nomata "la Apostolo de Italio" - pro siaj klopodoj revivigi la katolikan fidon de la lando dum la 15-a jarcento.
Pál Forgách (episkopo)
Biografio
Samnoma patro de Pál Forgách estis kanoniko. La filo Forgách doktoriĝis el filozofio en Vieno, el teologio en Romo en 1718. Post la pastriĝo li aranĝis la unuan meson kun sia patro. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: En la 1740–aj jaroj li pilgrimis al Italio. En 1757 li iĝis episkopo en Vác.
Bernardino de Siena
Unu lia novico estis sankta Giovanni da Capestrano.
1019 Strackea
1019 Strackea estas malgranda hela asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Gustav Stracke (kvankam tiu-ĉi ne deziris tian honoron).
Eth (Nordo)
Eth, prononco [], estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 327 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Eth estas unu el la multaj vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Le Quesnoy. La regiono de Le Quesnoy troviĝas centre de triangulo formita de Valenciennes, Cambrai kaj Maubeuge, okcidente de la forsto Mormal.
La vilaĝo Eth troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Eth etendiĝas sur 2,84 km².
Administrado
Eth apartenas al la kantono Quesnoy-Ouest, kies ĉefurbo estas Le Quesnoy. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Litohošť
Litohošť (Litohoscht) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Regiono Vysočina en distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1558.
Domo de Okcitanio
La Domo de Okcitanio (okcitane Ostal d'Occitània) estas kulturcentro okcitana de Tuluzo, situanta en la lokaloj renovigitaj de la domo de Boisson de la strato Malcosinat numero 11. Ĝi estis inaŭgurita la 16-an de decembro 2006. La centro gastigas, vere, du sendependajn domojn en la historia centro de Tuluzo apartenintaj al gravuloj de la urbo Boisson kaj Cheverrí, de 1468 kaj 1535 respektive.
Ĝin mastrumas la federacio de asocioj Convergéncia occitana, kiu uzas ĝin kun tri celoj:
Alia parto de la "Ostal d'Occitània" troviĝas en la malnova aneksaĵo de la kolegio Clamença Isaura, de la strato Pont de Tonís, numero 5, kie instaliĝis la okcitana konservatorio, la dulingva okcitan-franca lernejo Sent Çubran kaj la sportejo mastrumata de Convergéncia occitana.
Taedongmun
Taedong Pordego (koree 대동문) estas la orienta enirejo de la interna kastelo de la enmurega urbo de Pjongjango, kaj unu el plej famaj vidindaj lokoj de la urbo. Ĝi lokas ĉe la bordo de la Taedong Rivero, kaj el tiu ĉi Rivero la nomo devenis. La Pordego origine konstruiĝis en la 6-a jarcento kiel oficiala konstruaĵo de Kogurjo, kaj estis damaĝita pro bataloj kaj brulego. la nuna pordego finkonstruiĝis en 1635, post batalo kontraŭ Japanio.
Oravská Jasenica
Oravská Jasenica (hungare Jaszenica [jasenica]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Oravská Jasenica etendiĝas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Dolný Kubín-Námestovo. La lasta urbo troviĝas je 4 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1588 en formo "Jasenicza". En 1683 la unuigita pola kaj litova armeo faris senhoma la vilaĝon. En 1739 kaj en 1742 pro pesto ĝi denove senhomiĝis. En 1610 incendio okazis. En 1715 350, en 1778 594 vilaĝanoj loĝis tie, en 1828 1039 vilaĝanoj loĝis en 116 domoj. En 1831 pro ĥolero multaj mortis. Inter 1899-1920 la oficiala hungara loknomo estis Felsőjeszenő pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis tie 885 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Námestovo, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1957 denove incendio okazis. En 2001 vivis en Oravská Jasenica 1499 homoj, (1492 slovakoj).
Shanghai Express
Shanghai Express estas usona antaŭkoda filmo de 1932 reĝisorita de Josef von Sternberg kaj stelulita de Marlene Dietrich, Clive Brook, Anna May Wong, kaj Warner Oland. Ĝi estis verkita de Jules Furthman, baze sur rakonto de 1931 fare de Harry Hervey.
Historio
Shanghai Express estis la kvara el sep filmoj kiujn von Sternberg kaj Dietrich faris kune.
Shanghai Express estis refarita kiel Night Plane from Chungking (1943) kaj Peking Express (1951).
Disfalo de Rana Plaza
Je la mateno de la disfalis Rana Plaza, ok-etaĝa komerca konstruaĵo en Savar (nordokcidente de Dako, la ĉefurbo de Bangladeŝo). Almenaŭ homoj mortis kaj  vundiĝis. La konstruaĵo enhavis vestofabrikojn, bankon, kaj plurajn aliajn butikojn. La proprietuloj estis ignorintaj malokupan ordonon de la antaŭa tago. Nur kvin monatoj post fajrego en alia vestofabriko, la disfalo estas la plej mortiga industria misokazo en la historio de Bangladeŝo, kaj la plej mortiga ne-terorisma struktura miso en moderna historio.
Detalaro
La konstruaĵon posedis la gvidanto de la loka Jubo-Ligo, la junularo de la reganta Awami-Ligo. Ĝi enhavis plurajn vestofabrikojn, kiuj dungis ĉirkaŭ homojn kaj kreis vestojn por markoj inkluzive de Benetton Group, The Children's Place, Primark, Monsoon, kaj DressBarn. Walmart asertas ke ĝi ne aĉetis vestojn el ĉi tiuj fabrikoj, kvankam unu el ili, Ether Tex, ŝajne nomis ĝin en sia listo de klientoj.
La ĉefo de la bangladeŝa fajrobrigado, Ali Ahmed Khan, diris ke la superaj kvar etaĝoj konstruiĝis sen permeso. Raportiĝis ke inspektistoj trovis fendojn en la konstruaĵo je la antaŭa tago kaj ordonis malokupon kaj fermon. La butikoj kaj la banko tuj fermis, sed la vestistoj ordoniĝis reveni ĉar iliaj kontrolistoj decidis ke la danĝero estis tro malgranda.
La konstruaĵo disfalis ĉirkaŭ la 9-a horo atm, kaj nur la teretaĝo restis staranta. La prezidento de la Bangladeŝa Vestofabrikada kaj Eksporta Asocio konstatis ke laboristoj enis dum la disfalo. Pli ol duono el la viktimoj estis virinoj, kune kun iliaj infanoj kiuj estis en vartejoj. La disrompaĵoj falis sur alian proksiman tri-etaĝan konstruaĵon kiu ankaŭ disfalis.
La savado daŭris pli ol du semajnojn, dum kiuj la mortnombro kreskis konstante kaj neatendite; la unuaj raportoj sugestis malpli ol 100 mortojn. Multe da korpoj estis trovitaj sub la ŝtuparoj, kie laŭsupoze ili estis provintaj sin ŝirmi. La varma vetero rapidigis la putriĝon de la kadavroj kaj pluraj estis preskaŭ skeletoj kiam ili estis formovitaj, kiujn oni povis identigi nur per poŝtelefonoj aŭ legitimaĵoj. La lasta travivanto, Reŝma, troviĝis sur la dua etaĝo je 15.15 de la 10-a de majo, 17 tagojn post la disfalo. Sukcesis ŝi travivi per sekigita manĝajo kiun ŝi hazarde havis ĉemane, sed du tagojn antaŭ ŝia savo ŝi elĉerpis la provizon kaj sin subtenis sole per pluvakvo.
Kaŭzo
La unua enketo pri la kaŭzo de la katastrofo komenciĝis en majo 2013. Main Uddin Khandaker komentis ke elektrorompo okazis je kelkaj minutoj antaŭ la disfalo. Ĉi tio startigis kvar grandajn generatorojn sur la superaj kvar etaĝoj. La vibroj de la generatoroj kaj la malbona kvalito de la konstruado devis ĉe-respondeci.
Rana Plaza kreiĝis en julio 2006, kiel kvar-etaĝa konstruaĵo (kun konvenaj subtenantaj muroj) kiu estis starigita sur plenigita lageto. De 2008 ĝis 2012, kvar superaj etaĝoj aldoniĝis, kaj oka etaĝo estis konstruata ĉe la momento de la disfalo. La novaj etaĝoj ne havis subtenantajn murojn. La vestofabrikojn enhavis la dua ĝis sepa etaĝoj.
Suspektatoj
Je la, ĉefministro Ŝejkino Hasina Oaĝed ordonis la tujan areston de la kvar posedantoj de la vestofabrikoj, kaj de Sohel Rana, la proprietulo de la tuta konstruaĵo. Rana provis fuĝi, sed li estis arestita je la 28-a proksime de Benapol, apud la barata limo.
La suspektatoj estas:
La registaro anoncis ke ĉiu familio de forpasinto ricevos kompense takojn, kaj ĉiu vundito ricevos  takojn.
Ucciani
Ucciani (Auccià) estas franca komunumo en la departemento Corse-du-Sud, en la regiono Korsiko.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Uccianais.
Dover (Delavaro)
Dover estas la ĉefurbo de Delavaro, ŝtato de Usono. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi estas ankaŭ la ĉefurbo de la ŝtata kantono Kent. Dover situas sur la Delarava Duoninsulo. Nune, ĝi estas plej konita pro ĝia milita tombejo, kiu akceptas la kadavrojn de soldatoj mortitaj dum batalo.
Sâncraiu Almașului
Sâncraiu Almașului [sınkraju almaŝuluj] (hungare: Topaszentkirály) estas komunumo en Rumanio sudoriente de Zalău. Ĝi apartenas administre al la komunumo Zimbor.
Tra Sâncraiu Almașului pasas la nacia vojo DN1F inter Kluĵo kaj Zalău.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 441 loĝantojn (rumanoj), en 1956 1 905.
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1546. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
(20236) 1998 BZ7
(20236) 1998 BZ7 estas tre malgranda apolona asteroido malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj de la Tero, ĝi estas marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido.
Nacia Kongreso de KEA
La Kuba Kongreso de Esperanto estas la ĉefa nacia esperanto renkontiĝo organizita de Kuba Esperanto-Asocio. Ĝi estis organizita unuafoje en 1987 kaj ekde tiam ĝi okazis 6 foje. En tiu renkonitĝo okazas interalie la kunsidoj de la nacia komitato, prelegoj, kursoj, seminarioj kaj ekskursoj.
Shinya Hagihara
Shinya Hagihara (萩原 慎也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu.
Pordegejo ĉe Erfurter Straße
La Pordegejo ĉe Erfurt-strato (germane: Torhaus an der Erfurter Straße) en Vajmaro, Germanujo, konstruitis inter 1822 kaj 1824 laŭ planoj de Clemens Wenzeslaus Coudray kiel doganejo. Antaŭula ejo Erfurter Tor estinte parto de la ĉirkaŭfortikaĵo troviĝis ĉe la flanko de la nuna Heinrich-Heine-strato.