cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jakobo la pli juna
Prinoma disputo
En la historio de kristanismo Jakobo, la filo de Alfeus, ankaŭ identiĝis kun "Jakobo la Malgranda" kaj "Jakobo la Justa" (Jakobo, frato de Jesuo). Jakobo la Malgranda en la nova testamento nur unufoje menciiĝas (evangelio laŭ Mateo 27,56) – laŭ tiu fonto li estis filo de adeptino de Jesuo kun nomo Maria kaj frato de Joseo ("Joses"). Probable tiu Maria identas kun la „Maria de Kleofas“ menciita en la evangelio laŭ Johano (19,25). La supozo, ke Kleofas eble estis greka variaĵo de la nomo Alfeus (latine "Alphaeus"), estas neinterkonsente pridisputata inter lingvistoj. En la kristana tradicio la kristanino "Maria de Kleofas" tamen parte deklariĝis duonfratino de la patrino de Jesuo, Maria, sed aliflanke parte ankaŭ Kleofas deklariĝis frato de la patro de Jesuo, Jozefo. La hipotezo identigi Jakobon, la filon de Alfeus, kun Jakobo, la frato de Jesuo, ekestis pro tio, ke oni tradicie la en la nova testamento menciitajn "fratojn de Jesuo" - Jakobo, Simeono, Judaso kaj Joseo – interpretas liajn kuzojn. Tiu tendenco laŭeble identigi ĉiujn bibliajn personaĵojn de unu nomo kiel unu personon en ekstrema kazo gvidas al la hipotezo identigi la tri aliajn fratojn de Jesuo kun la apostoloj Simono Zeloto, Judaso Tadeo kaj kun Jozefo Barnabaso el la biblia libro Agoj de la Apostoloj kaj kiel kvina frato aldonis la apostolon Sankta Matiaso, kiu probable identas kun la evangelisto Sankta Mateo kaj kun doganisto Levi, filo de Alfeus, menciita en la Evangelio laŭ Mateo.
La identigo de Jakobo Alfeo kun Jakobo la Malgranda kaj Jakobo la frato de Jesuo dum la 16-a jarcento en la koncilio de Trento deklariĝis dogmo de la katolika eklezio – tamen ĝis la nuntempo oni dube kaj malsamopinie disputas pri tio en la eklezio.
Memortagoj
La katolika kaj protestanta memortago de la apostolo Jakobo la pli juna estas la 3-a de majo, kune kun la apostolo Filipo. La kaj anglikana memortago estas la 1-a de majo, kaj la ortodoksa memortago la 9-a de oktobro.
Gubernio Nara
La gubernio Nara (奈良県 [nara -ken] ; Hepburn/Kunrei: Nara-) estas gubernio, kies gubernia ĉefurbo estas Nara.
Josefovice (Hrabyně)
Josefovice situas en katastra teritorio Hrabyně kun areo 10,01 km2.
Distrikto Uckermark
La distrikto Uckermark estas administra distrikto de Germanio en la ekstrema nordoriento de la federacia lando Brandenburgio. La urbo Prenzlau estas la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 3 058,13 kvadrataj kilometroj fine de loĝis  homoj; do meznombre 40 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Brandenburgio la koncerna nombro estas 87, en Germanio 231. En la sekva skema mapo la distrikto Uckermark estas signita per 14.
Najbaraj distriktoj estas sude Barnim (1) kaj Oberhavel (6), norde la meklenburgo-antaŭpomeriaj distriktoj Mecklenburg-Strelitz kaj Uecker-Randow. En la oriento limas Pollando.
Geografio
La distrikto estas laŭ areo la plej granda en Germanio.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de )
Urboj
¹ urbo kun membreco en komunumaro
Neurbaj komunumoj sen membreco en komunumaro
Komunumaroj kaj membraj komunumoj
(administra centro *)
Fay Wray
Vina Fay WRAY (naskiĝis la 15-an de septembro 1907 apud Cardston, Alberto, Kanado; mortis la 8-an de aŭgusto 2004) estis usona aktorino.
Fay Wray edziniĝis tri-foje. Post la suicido de sia unua edzo en la jaro 1940 ŝi pli kaj pli forlasis sian kinokarieron. En 1942 ŝi edziniĝis al la scenaristo Robert Riskin. En la 1950-aj jaroj ŝi reaperis al kino kaj televido, sed post la morto de Riskin en 1955 ŝi denove retiriĝis, kaj iom poste ŝi edziniĝis trian fojon. Ŝi havis tri idojn: unu el la unua edzeco kaj du el la dua.
En la jaro 1988 ŝi publikigis sian membiografion: On the Other Hand.
Fervojlinio Vâlcele – Bujoreni Vâlcea
La fervojlinio Vâlcele – Bujoreni Vâlcea estas eksa fervojlinio en Rumanio. Ĝi havas la numeron 219 kaj ligis la stacion Vâlcele en la distrikto Argeș kun Bujoreni norde de Râmnicu Vâlcea en la distrikto Vâlcea. Ĝia precipa celo estis ligi la fervojon Pitești – Curtea de Argeș (en la valo de Argeș) kun la linio Piatra Olt – Podu Olt (en la valo de Olt), tiel konsiderinde mallongigante la fervojan distancon inter Bukareŝto kaj Sibiu kaj malŝarĝante la linion de Bukareŝto al Braŝovo.
Kvankam la linio tuŝas la urbon Râmnicu Vâlcea, ĝi ne rekte atingas ties ĉefan stacion, sed la proksiman stacion Bujoreni. La alia finstacio, Vâlcele, situas ne ĉe iu setlejo, sed kvazaŭ en kamparo; la plej proksima setlejo estas Capu Piscului. Ĉar Râmnicu Vâlcea estas ege pli konata ol Bujoreni, multaj nomas la linion "Vâlcele – Râmnicu Vâlcea" aŭ inverse.
Ĉar la linio ligas du valojn en la Sudaj Karpatoj, ĝi enhavas du longajn tunelojn, ĉe Ploștina (1.910 metroj) kaj Gibei (2.250 metroj). La plej longa viadukto estas super la valo de la rivereto Topolog; ĝi estas 1.440 metrojn longa kaj 48 metrojn alta. La pilieroj havas lokon por dua trako, kvankam oni konstruis nur unu.
La konstruado de la linio komenciĝis en 1979; la linio estis haste inaŭgurita per prov-trajno en 1989, kvankam ĝi ne estis tute preta. Regulaj trajnoj trafikis nur en 1993, kaj en 1998 la linio estis formale fermita.
Wolfgang Gleissberg
Wolfgang Gleißberg, naskiĝinta la en Breslau; mortinta la  en Oberursel) estis germana astronomo, matematikisto kaj fizikisto.
Le Monastier (stacidomo)
Le Monastier estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Le Monastier -, situanta en  Le Monastier-Pin-Moriès, en departemento Lozère, regiono.
Wolfgang Gleissberg
Kiel helpanto ĉe la Observatorio Vroclavo interesis lin interalie problemoj de la stela interno, ekzemple, la ŝanĝiĝo de la lokaj variabloj sekve de sanĝiĝanta radiuso. En 1933 li estis eksigita pro sia juda kredo. Li elmigris al Turkio kaj konstruis kune kun la ankaŭ elmigriĝinta samkredano Erwin Freundlich kurson pri astronomio en la Istanbula Universitato, el kiu rezultis astronomia lernolibro en la turka. En 1958 li revenis al Germanio kaj ĝis sia morto en 1986 laboris kiel profesoro pri astronomio en la universitato de Frankfurto ĉe Majno, loĝanta en la okcidenta antaŭurbo Oberursel.
Le Monastier (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj.
Wolfgang Gleissberg
Li gajnis apartan renomon pri esplorado de sunmakuloj, kaj trovis 80- ĝis 90-jarajn ciklon pri ilia aktiveco, kiu honore al li ricevis la nomon "Gleißberg-ciklo". Baze de la malsamaj cikloj de la sunmakuloj li kreis metodon prognozi la sunan aktivecon, kiun interalie Karl Rawer sukcese aplikis por prognozi la disvastiĝon de mallongondoj.
<!-- Atentu ke partoj de la artikolo estas tradukitaj, kaj la rekta traduko sen permeso ne estas publikigebla vikipedie. Krome tiuj partoj estas diligente tradukitaj, sed montras lingvajn kapricojn kaj ne-familiarecon kun la kutimoj de Vikipedio. Por eviti ke la tuta artikolo - principe valora materialo - estus forigata el vikipedio, mi tute rekreas ĝin multe pli koncize kaj metas la disputatan tradukaĵon en nevideblan staton, tiel ke ankoraŭ eblas iom post iom "vikiigi" ĝin. -- Thomas Pusch 2013-08-06
La reveno al Germanio kaj la jaroj en Frankfurto de 1958 ĝis 1986
La fakultato volis gardi la fakon astronomion en la eduka plano sed la universitato ne havis ordan profesoran seĝon laŭ paga plano. Wolfgang Gleissberg decidis en jaro 1957 reiri al Germanujo,kaj deziris labori en universitato de Frankfurto. Laŭ la reguloj de rebonigo Gleissberg ricevis direkte salajron de germana ŝtao kaj li povis labori en universitato sen nova paga plana seĝon en universitato. En somera semestro 1958 Wolfgang Gleissberg ricevis instrua komisio pri astronomio en Frankfurto. En la sama jaro 1958 oni  nomiĝis lin honoraria profesoro. Ekde 1-a junio 1960 Gleissberg estis estro de astronomia instituto. La frua estro K. Schiller estis en tia tempo 78 jaroj aĝa.
- Neben seiner Tätigkeit in Frankfurt hielt Wolfgang Gleissberg GLEISSBERG auf die Bitte von E. F. FREUNDLICH hin (der nach dem Krieg in Mainz lehrte) in den Jahren 1959 bis 1962 auch noch Vorlesungen in Mainz. Für das Sommersemester 1965 und das Wintersemester 1965/66 ließ er sich von seinen Verpflichtungen in Frankfurt beurlauben, um eine Lehrstuhlvertretung an der Universität Ankara zu übernehmen. - Schließlich ist zu erwähnen, daß er sich sehr aktiv an dem Vortragsprogramm des Physikalischen Vereins beteiligte.
Die wissenschaftliche Arbeit am Astronomischen Institut litt stark unter dem Mangel an Stellen. Als Wolfgang Gleissberg GLEISSBERG 1958 nach Frankfurt kam, gab es keine etatisierte Stelle. Das Institut erhielt 1961 zwei Stellen für wissenschaftliche Hilfskräfte [21], denen 1963 eine halbe Stelle für eine Sekretärin folgte [27], erst 1971 wurde dem Institut eine Stelle für einen wissenschaftlichen Mitarbeiter zugewiesen [23]. Wolfgang Gleissberg GLEISSBERGs Bemühungen um die Wiedereinrichtung des ehemaligen BRENDELschen Lehrstuhls blieben jedoch ohne Erfolg [22,24,25], so daß das weitere Schicksal des Instituts unklar war, als er 1977 aus Alters- und Gesundheitsgründen [26] die Leitung des Astronomischen Instituts niederlegte und auch seinen Lehrauftrag nicht mehr wahrnehmen konnte.
Wolfgang Gleissberg wissenschaftliches Interesse richtete sich in seinen Frankfurter Jahren weiterhin hauptsächlich auf Fragen der Sonnenaktivität und hier insbesondere auf die zeitliche Variation der Häufigkeit der Sonnenflecken und ihre Vorhersagbarkeit sowie solar-terrestrische Beziehungen. Auf dem letztgenannten Teilgebiet entstand eine Zusammenarbeit mit dem Institut für Geophysik.
Daneben beschäftigte er sich aber auch mit z. T. recht anders gearteten Fragestellungen. So erschien 1968 eine Arbeit aus dem Gebiet der Archäoastronomie, in der er (zusammen mit HANS WALTENBERG) der Ausrichtung des archaischen und des hellenistischen Tempels in Didyma (Türkei) eine astronomische Deutung gab [27]. Nach seinem Ausscheiden aus dem Astronomischen Institut verfolgte Wolfgang Gleissberg GLEISSBERG weiterhin mit regem Interesse den Fortgang der Sonnenforschung und korrespondierte mit Kollegen im In- und Ausland.
Libroj kaj artikoloj
-->
Stapelfeld
Stapelfeld - prononco, loke ankaŭ - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio, oriente de la urbego Hamburgo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Siek, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Trafiko
per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Le Monastier-Pin-Moriès
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Monastiériens.
Ĝi nun formas parton de Bourgs sur Colagne
NGC 5614
NGC 5614 (aliaj indikoj — UGC 9226, MCG 6-32-22, ZWG 192.14, ARP 178, VV 77, IRAS14220+3505, PGC 51439) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
20760 Chanmatchun
20760 Chanmatchun estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Rock Finder en Kalgario (Alberto, Kanado).
Schleuse Liepe
La kluzo Stecher - germane Schleuse Stecher - estas kluzo en la federacia lando Brandenburgio de Germanio. Ĝi apartenas al la akvovojo Finowkanal. La kluzo situas en la parto Liepe de la komunumo Niederfinow. Oriente de la kluzo la Finow-kanalo konektiĝas al la pli norda akvovojo Oder-Havel-Kanal kaj al ties impona ŝiplifto Niederfinow.
20760 Chanmatchun
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mat Chun Chan, patrino de la malkovrinto.
(14218) 1999 VS30
(14218) 1999 VS30 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Godomey
Godomey estas grandurbo, la tria plej granda urbo de Benino.
Geografio
Godomey situas en suda parto de la lando en proksimeco de Cotonou kaj oceano.
Klimato
Godomey apartenas al zono de tropika klimato. La temperaturo varias konstante inter 23-28 °C. La plej ofte pluvas inter marto-junio. En la tuta jaro pluvas iom pli, ol 1300 mm.
Béla Fesztbaum
Béla Fesztbaum naskiĝis la  en Eger.
Biografio
Béla Fesztbaum frekventis gimnazion en Szentes, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1997. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Vígszínház. En 1999 li fondis ŝlagran orkestron, kie li pianludas aŭ gitarludas. En 2009 li akiris plian diplomon "MA" en Universitato de Panonio. Li doktoriĝis (scienca grado DLA) en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2016. Li ricevis premiojn inter 2006-2013.
Ryuji Ito
Ryuji Ito (伊藤 竜司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC, FC Ryukyu, Matsumoto Yamaga FC, Fujieda MYFC, Tokyo 23 FC, Vonds Ichihara kaj Tochigi SC.
Víkarbyrgi
Geografio
Víkarbyrgi kaj Hamrabyrgi situas ĉe bordo de golfo Víkarfjørður kaj rojo dividas ilin unu de la alia. Ĉe enirejo de la golfo troviĝas la insuleto Baglhólmur.
Historio
La nomo de Baglhólmur havas keltan originon, verŝajne irlandaj monaĥoj vivis tie, jam antaŭ alveno de la vikingoj. En la 14-a jarcento, la nigra morto ekstermis la tutan vilaĝon, krom unu virino. La vilaĝo estis reloĝata nur je ĉ. 1830. Ekde la 1980-aj jaroj, ne loĝas tie daŭre homoj, nur somere loĝas tie.
2-Heksadekanolo
2-Heksadekanolo aŭ C16H34O estas kemia kombinaĵo rezultanta el hidratigado de la 2-heksadekeno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 2-Heksadekanolo estas unu el la 63 eblaj izomeroj kun la kemia formulo C16H34O. 2-Heksadekanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Víkarbyrgi
Trafiko
Oni aligis la vilaĝon nur en 1977 en la trafikan reton de la insulo, kiel lastan feroan vilaĝon. La vojo foriras la vilaĝon en okcidenten kaj grimpas monton kaj aliĝas al malnova vojo inter Sumba kaj Lopra.
Scheiditz
Scheiditz - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Servoplenuma komunumo de Scheiditz estas Bad Klosterlausnitz.
NGC 5615
NGC 5615 (aliaj indikoj — MCG 6-32-23, VV 77, ARP 178, PGC 51435) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
3520 Klopsteg
3520 Klopsteg estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 16-an de septembro 1952 en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona fizikisto Paul E. Klopsteg (1889–1991).
Ken Hisatomi
Ken Hisatomi (久富 賢, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC, Matsumoto Yamaga FC, Fujieda MYFC kaj Blaublitz Akita.
La ombro de la azeno
La ombro de la azeno estas historio pri absurda juĝproceso en Abdero, fifamigita kiel hejmurbo de stultaj naivuloj. La plej malnova versio de la historio devenas el la antikvo kaj estas atribuata al Demosteno, kiu estus transdoninta la faman parolturnon lukti pro la ombro de azeno sur la juĝejan retorikon.
Dominique Sanda
Dominique SANDA, arta nomo de Dominique Marie-Françoise Renée Varaigne (Parizo, 11a de marto 1948) ​ estas franca aktorino kaj iama modelo kiu aperis fotita en la gazetoj Vogue, Elle kaj Glamour. Kiel aktorino, ŝi elstaris en kelkaj ikonaj filmoj de la eŭropa kino de la 1970-aj jaroj. Ŝi estis unu de la konataj figuroj de tiu jardeko, laborinte por famaj reĝisoroj. Poste, ŝi elstaris kiel teatra aktorino en franca, itala kaj hispana.
La ombro de la azeno
Demosteno
La antikva retoro Demosteno parolis antaŭ la atenanoj kaj estis malhelpata fini sian paroladon. Jen li komencis paroladi pri atenano, kiu estis luinta azenon kaj dum la tagmeza varmego volis ripozi en la ombro de la azeno. La azenposedanto tamen malhelpis lin pri tio, ĉar li ja estas ludoninta la azenon, sed ne ties ombron. La atenanon tamen asertis, ke li ankaŭ luas la ombron. Post tio Demosteno ĉesis paroladi. Kiam la atenanoj postulis, ke li finu sian paroladon, li diris al ili:
Tekstofonto: La teksto devenas el la 3-a/4-a jc. p.K., la aŭtoro estas nekonata. Ĝi troviĝas en la vitae decem oratorum = vivo de la dek retoroj, kiu iam estis atribuata al Plutarko kaj kunportita en lia traktaĵaro Moralia, tial do ankaŭ nomata Ŝajn-Plutarko. Do jen la tekstofonto: Plutarko (Ŝajn-Plutarko), Moralia 848A/B (= vitae decem oratorum, ĉapitro 8, Demosteno).
Dominique Sanda
Post labori por Robert Bresson en Une femme douce, ŝi faris elstaran kinkarieron laborante por pli ol 50 filmoj. Inter kiuj menciindas Novecento de Bernardo Bertolucci, Al di là del bene e del male de Liliana Cavani, aŭ L'eredità Ferramonti de Mauro Bolognini.
Les Saules (stacidomo)
Les Saules estas franca stacidomo sur linio C de RER, situanta en komunumo Orly en departemento Val-de-Marne, regiono Francilio.
La ombro de la azeno
Demosteno
Tradukaĵo, Plutarko, Moralia, 848A/B: Iam tamen malhelpata paroladi antaŭ la atenanoj en la popolrenkontiĝo, li (Demosteno) diris, ke li volas rakonti al ili ion mallongan. Kiam ili nun silentis, li rakontis: "Junulo luis en la tempo de somero azenon el la urbo (Ateno) al Megaro. Sed je la mezo de la tago kaj kiam la suno treege brulis, ĉiu el la du volis sidiĝi en ombron (de la azeno). Ili premegis unu kontraŭ la alian, la unua tamen diris, ke li estas ludoninto la azenon, ne la ombron, la alia tamen, ke li luis la rajton, teni ĉion." Kaj post kiam li (Demosteno) tion estis rakontinta, li foriris. Kiam tamen la atenanoj detenis lin kaj postulis, ke li almetu la finon de la historio, li diris: "Ho, pri la ombro de la azeno vi volas aŭdi ion, se mi tamen parolas pri gravaj ŝtataferoj, vi ne volas (aŭskulti)."
Dominique Sanda
Ekde 1993 laboris en teatro en Francio, Italio kaj Argentino; en la Teatro Colón estis Johana de Arko sur la ŝtiparo de Arthur Honegger en 2002. Ŝi estis reĝisorita de Robert Wilson en Donna di mare de Henrik Ibsen en 1999, Un marido ideal de Oscar Wilde en 1995, Hamlet, Madame Klein kaj aliaj teatraĵoj.
Les Saules (stacidomo)
Ĝi estis malfermita en 1967 de Société nationale des chemins de fer français (SNCF)
Gennaro De Crescenzo
Gennaro DE CRESCENZO (naskiĝinta en Napolo en 1964) estas itala verkisto, historiisto, ĵurnalisto kaj arĥivisto. Li kunfondis la Movadon novburbonan.
Dominique Sanda
Ŝi edziniĝis al rumandevena profesoro el Argentino kaj pasigas grandan parton de sia tempo en la banloko José Ignacio, proksime de Punta del Este (Urugvajo) kaj veturas ofte al Parizo.
La ombro de la azeno
Wieland
La saman historion rakontas Christoph Martin Wieland en sia verko Die Abderiten. Dentkuracisto luas por vojaĝo azenon por unu tago. Kiam li ekripozas en la ombro de la azeno, la posedanto, kiu lin akompanas, postulas kroman lupagon por la ombro. Pri la sekvanta proceso ĝojas la advokatoj: Tiel Wieland skizas per ekzakta priskribo de la antikva socio satiran bildon de samtempaj politikaj evoluoj en la 18-a jarcento. Pri la teksto de Wieland Richard Strauss komponis kantteatraĵon.
Gennaro De Crescenzo
La engaĝiĝema ĵurnalisto estas ekde julio 2018 ankaŭ honora civitano de Casalduni.
La ombro de la azeno
Dürrenmatt
Friedrich Dürrenmatt verkis la radiodramon Der Prozeß um des Esels Schatten (La proceso pro la azena ombro), per kiu li unuafoje prezentis en 1951 je la Svisa Radio kiel radiodrama verkisto. El la disputo Dürrenmatt faris proceson, kiu fariĝas politikaĵo, el kiu evoluas enlanda milito, kiu ruinigas la urbon Abdero. Dürrenmatt volis per tio montri, kiajn absurdajn konsekvencojn povas havi la „pliriĉiĝo-avido“.
Chang Myon
Chang Myon (hangule: 장면, esperantigo: Ĝang Mjon) (naskiĝis la, mortis la ) estas sudkorea politikisto. Li estis 2-a ĉefministro kaj 7-a ĉefministro, 4-a vicprezidanto. Li estis vicprezidanto dum la jaroj 1956 - 1960.
7363 Esquibel
7363 Esquibel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Maletto
Maletto estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Adrano, Belpasso, Biancavilla, Bronte, Castiglione di Sicilia, Nicolosi, Randazzo, Sant'Alfio kaj Zafferana Etnea.
7363 Esquibel
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Albert Esquibel, mastrumisto kaj prizorgisto de elektronikaj sistemoj. Li laboris de 13 jaroj en la kvar usonaj situejoj de "GEODSS" kaj kunlaboris kun la Jet Propulsion Laboratory pri la programo "NEAT".
Krimskaja (Troickaja linio)
Krimskaja (Крымская), antaŭe Sevastopolskij prospekt (Севастопольский проспект) estos stacio de la Metroo de Moskvo sur, ĝi situos inter la stacioj ' kaj '. Ĝi estos malfermita en 2024.
Sit tibi terra levis
eta|Latina surskribo ĉe [[Mérida (Hispanio)|Mérida, Hispanio, en la Nacia Muzeo pri Roma Arto. En la suskribo legeblas: M(arco) Cornelio M(arci) f(ilio) Pap(iria) Pollio / M(arco) Cornelio Urbano / M(arco) Cornelio Celeri / Cornelia M(arci) l(iberta) Iucunda / sic nuncquam Fortuna sinat te nosse dolo[rem] / praeterisse potes quasm pius o iuvenis / sit datus in flammas nosse doloris rit nunc petit i[---] / quisquis ades dicas sit tibi terra levis h(ic) ---'
Sit tibi terra levis (ofte mallongigita kiel S·T·T·L aŭ S.T.T.L. aŭ STTL) estas latina surskribo uzita sur tomboŝtonoj dum antikvaj romiaj tempoj. Ĝi tradukeblas pli malpli kiel "Tero estu malpeza al vi". Laŭvorte estas sit "estu", tibi "al vi", terra "tero, grundo", levis "malpeza". Ĝi esprimas poezie la timon senti la pezon de la tero sur sia korpo post la morto.
1137 Raissa
1137 Raissa estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Nikolajeviĉ Neujmin elde la Simeiza observatorio.
Sit tibi terra levis
La deveno de la frazo povas esti trovita en la verko Alcestiso de Eŭripido; la frazo en la greka estas κούφα σοι χθὼν ἐπάνωθε πέσοι, koupha soi chthon epanothe pesoi.Ĉi tiu frazo havas multajn variaĵojn, kiel atestas pluraj latinaj poemaĵoj, ekzemple tiuj faritaj de Propercio, Ovidio, Martialis kaj Persius. Ĝi devenis ofta formulo en la romiaj tomboŝtonoj, kutime mallongigita. Tre ofte ĝi restis uzata eĉ dum postaj jarcentoj en areoj kie restis la latinlingva influo.
1137 Raissa
La germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl, remalkovris ĝin sendepende la. Li amoncis pli frue ĝian malkovron.
Sit tibi terra levis
Ĉi tiu frazo egalas la nuntempan "Requiescat in pace" (Restu en paco).
1137 Raissa
Nomo
Ĝia nomo "Raissa" honoras la kalkulistinon Raisa Ivanovna Maseeva, kiu kalkulis ĝian orbiton.
Memorigloko Silentaj Herooj
La Memorigloko Silentaj Herooj (Gedenkstätte Stille Helden) en la centro de Berlino memoras la kuraĝon de homoj, kiuj helpadis judojn dum ties persekutado en Nazia Germanio. Montratas ke jes ja eblis aktive helpi kuncivitanojn - kvankam sub grandegaj riskoj - eĉ dum la nazia diktaturo.
Priskribo
La daŭra ekspozicio troviĝas en la domo kie estis la ateliero de Otto Weidt, kiu dungis blindulojn - el kiuj pluraj judoj. Oni prezentas (foje ankaŭ laŭ supozo) la intencon de la helpemuloj kaj de la rigore persekutitoj kiuj aliĝis al subteraj movadoj respektive simple vivis subtere. Videblas ankaŭ ekzemploj de malsukcesoj.
Respondecas pri la tuto la fondaĵo Gedenkstätte Deutscher Widerstand.
Yunquera
Yunquera [ĝunKEra] (Junkejo) estas municipo hispana de la provinco Malago en Andaluzio. Situanta oriente de la provinco, ĝi etendas ekde la rokaĵo Peñón de los Enamorados kaj la ravino Tajo de la Caina, en la Montoĉeno de la Neĝoj, al la kunfluo de la riveroj Granda kaj Jorox.
En 2006 ĝi havis 3.284 loĝantojn, nome la plej loĝata urbeto de la komarko de la Montoĉeno de la Neĝoj. Ĝi havas densecon de 56,62 loĝ/km². Ĝi troviĝas je alto de 681 metroj kaj je 61 kilometroj de la provinca ĉefurbo, nome Malago. Ties geografiaj koordenatoj estas la jenaj 36º43' N, 4º 55' O.
Ĝi limas NOk kun la municipo El Burgo, NOr kun malgranda parto de Casarabonela, Or, kun Alozaina; Sude kun Tolox, kaj Ok, kun la municipo de Arundo.
Jacob Neusner
Jacob NEUSNER (Hartford, 28-an de julio 1932 - Rhinebeck, 8-an de oktobro 2016) estis unu el la samtempaj plej eminentaj figuroj de la konservativa judismo.
J. Neusner instruiĝe formiĝis ĉe la universitato de Harvard, Jewish Theological Seminary of America, de Oxford, kaj ĉe la universitato de Kolumbio. Post la ordiniĝo al rabinado, li profesore lekciis, interalie, ĉe Bard College, ĉe la Universitato de Kolumbio, de Wisconsin-Milwaukee, de Brandeis, ĉe Kolegio Dartmouth, en Universitato Brown kaj ĉe University of South Florida. Kaj ĉe aliaj studcentroj. Li famas kiel historiisto kaj teologo de la judismoj.
Objektoj kaj kritika metodo de J. Neusner
La kulturaj kampoj de Neusner estis vastega. Ĝenerale liaj studoj turniĝis ĉirkaŭ la rabena judismo de la tempoj de formiĝo de la Miŝnao kaj Talmudo pionire alproksimigante la rabenajn tekstojn per la formala kritikismo. Granda parto de lia laboro taskiĝis en la dekonstruo de la tiama scienca principo laŭ kiu la rabena judismo estis unika religia movado ene de kiu la diversaj rabenaj tekstoj estis elaboritaj. Neusner, male, rigardis ĉiun rabenecan dokumenton kiel esplorendan elementon individuan kiu povas lumi nur la judismojn de la naskiĝlokoj kaj la apartan judismon de ĝiaj aŭtoroj. Lia Judaism: The Evidence of the Mishnah (Ĉikago, 1981, tradukita al la hebrea kaj itala) reprezentas la fundamenton de lia scienca metodo kaj estas la unua de la diversaj volumoj koncernantaj la multajn dokumentojn de la rabena kanono.
La metodo de Neusner, kiu konsistas en la esploro pri ĉiu individua dokumento en si mem, sen ĝin kuntekstigi kun aliaj dokumentoj de la sama epoko aŭ de la sama ĝenro, al li inspiris serion de studoj pri la maniero per kiu la judismo kreis konceptajn kategoriojn kaj pri la maniero per kiu tiuj kategorioj refrencis unu al la alia, ankaŭ kiam ili aperas malsamaj en ĉiu aparta rabena dokumento individue konsiderita. La laboro de Neusner montras, ekzemple, kiel judismo estas profunde integrita en la Pentateŭko, kiel la irvojo per kiu la konceptoj de «merito» kaj «pureco» konstantas en judismo, kaj kiel la klasika judismo asimilis kaj transcendis la detruon de Jerusalemo de la jaro 70 de la nova epoko.
Neusner tradukis al la angla lingvo preskaŭ la tutan rabenan kanonon. Tiuj verkoj malfermis al aliron al diversaj rabenaj dokumentoj por la esplorantoj kiuj kompetentas en aliaj studkampoj sed ne tiom en la hebrea kaj aramea lingvoj. La traduka tekniko utiligas tiun kiun oni nomas "Harvard-outline" kiu per specifa metodo celas, en la rabenaj tekstoj, komprenigi al tiuj kiuj ne spertas pri la Talmuda rezonada kutimo, la manieron laŭ kiu sin interligas la temoj.
La iniciato de Neusner celis igi ebla la humanisman kaj samtempe laŭhebrean saĝan legadon de la klasikuloj de judismo. Neusner pasis el la studo pri la teksto al la kunteksto: nome pritraktas iun religion ĝin trakritikante en ĝia socia medio kiel afero karakterizanta aron de personoj, anstataŭ kiel amaso de krederoj kaj opinioj.
13192 Quine
13192 Quine estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Jacob Neusner
Rilatoj judo-kristanaj
La verkoj de Neusner pri la rilatoj inter judoj kaj kristanoj naskis kleregan teologian dialogon kun Benedikto la 16-a, pro kio li menciiĝas per la titolo de “rabeno preferata de la papo”  (Artikolo de TIME). Tiu ĉi lin ofte citas en sia verko Jesuo el Nazareto.
13192 Quine
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona matematikisto kaj filozofo Willard Quine (1908–2000), komence formita pri matematiko, kiu fariĝis profesoro pri filozofio ĉe la Universitato Harvard (1936 - 1978). Li estis fruktidona klerulo kies kontribuoj iras de la matematika logiko al konstruktivisma analizo de la filozofio.
Jacob Neusner
Rilatoj judo-kristanaj
La sinteno, tamen, de Jacob Neusner rilate kristanismon, kvankam impregnita de granda respekto kaj admiro, restas kritika kaj neakceptema pro la prezentiĝo de Jesuo kiel Difilo enkarniĝinta. El lia romana-teologia “intervjuo al Jesuo”, en kiu estas elpensate ke rabeno sendita intervjui Jesuon revenas raporti la sendintojn per jenaj konkludoj:
“Kion la intervjuito forgesis (de la Torao)?”
“nenion!”.
“Kion li aldonis, tiam?”
“Sin mem”.
(El kio dedukteblas ke la Torao jam havas ĉion, Jesuo estas superflua. Li povas utili kiel vojo por konigi la Toraon de la unika Kreinta Dio al la gentoj).
Toshiki Suzuki
Toshiki Suzuki (鈴木 寿毅, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC.
Ollon
Ollon estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Adolphe Menjou
Li estis katolika, kapitano de ambulancoj dum la Unua Mondmilito kaj ekstremdekstra ano de la Respublika Partio kaj arda opozicianto de la Demokrata Partio, kunlaboranto de la Komitato pri Kontraŭusona Aktiveco kaj akra kontraŭkomunisto de la konservativa Motion Picture Alliance for the Preservation of American Ideals kun John Wayne kaj Barbara Stanwyck inter aliaj. Pro siaj politikaj kredoj, li malbone rilatis ekzemple kun Katharine Hepburn, kun kiu li kunaperis en diversaj filmoj.
Indonezia Esperanto-Asocio
Indonezia Esperanto-Asocio estas nacia asocio por subteno de la Esperanto-movado en Indonezio. Ĝi estas ligita al la Universala Esperanto-Asocio.
Agadoj
Jam ekde julio 2011 aperas la bulteno Esperanto en Indonezio, kiu ekde aprilo 2013 transformiĝis al organo de la refondita landa Esperanto-asocio kaj estas redaktata de André Samosir, juna indoneziano el Jogjakarto. Pli da agadoj de Indonezia Esperanto-Asocio estas legebla ĉe www.esperanto.or.id
Historio
La asocio jam unuafoje fondiĝis en 1952 sed post iom da tempo estis malaktiviĝinta.
Ekde la la unua Indonezia Esperanto-Kongreso okazis en la metropola urbo Bogor, historia eks-ĉefurbo de la lando, lokigita en la okcidenta parto de la insulo Javo. Kadre de ĝi la refondiĝis Indonezia Esperanto-Asocio.
Kiel prezidantino de la asocio elektiĝis Ilia Sumilfia Dewi. La refondon kunsubtenis la flandra esperantistino Heidi Goes, kiu ekde novembro 2009 faris plurajn vojaĝojn tra Indonezio, intense instruis la internacian lingvon, parolis kun malnovaj kaj novaj esperantistoj, kun ĵurnalistoj kaj subtenis la preparon de la unua Indonezia Esperanto-Kongreso.
Vidu ankaŭ
Historie en la 20-a jarcento en Indonezio cetere ekzistis ankoraŭ Indonezia Esperanto-Societo, aktiva precipe en la 1970-aj jaroj, poste laŭgrade malpli kaj malpli, kaj en la 2000-aj jaroj aldoniĝis aktivecoj de privata enlanda iniciato nomata “Centro de Esperanto-Studoj„ kiu vivis malmultajn jarojn.
Bonaero
Aŭtonoma Urbo de Bonaero (Ciudad Autónoma de Buenos Aires, kiu signifas bonaj aeroj aŭ, se konsideri kuntekston de mara navigado, "la ĝusta vento", ankaŭ malofte esperantigita "Buenosajreso") estas la ĉefurbo de Argentino. La oficiala urbo-regiono nomiĝas Federala Ĉefurbo (Capital Federal) [kapiTAL fedeRAL], kaj enhavas da loĝantoj. Sed la urbo kreskis multe en la apudan provincon, la Bonaera Provinco, kaj la tuta urba areo havas entute loĝantojn.
La Respubliko Argentino estas organizata en 23 provincoj krom la Aŭtonoma Urbo Bonaero, kie troviĝas la sidejo de la federala registaro. Laŭ la leĝo 23512 de 1987, la Ĉefurbo de la Respubliko devas esti translokigita al nova Federala Distrikto, kreota en la municipoj de Viedma kaj Guardia Mitre (Río Negro) kaj parto de la Partio Patagones (Bonaero). La translokigo estis akceptita de la provincoj Río Negro (Leĝo 2086) kaj Bonaero (Leĝo 10454), sed tio senvalidiĝis ambaŭkaze en 1992 pro manko de efektivigo. Por oktobro de 2013 la nacia leĝo ankoraŭ validas, sed la translokigo estis haltigita kaj Bonaero pluestas la ĉefurbo de la respubliko plenrajte.
Bonaero estas la urbo plej granda, loĝata kaj grava de la Suda Konuso, dua urbo plej etenda kaj loĝata de Sudameriko, urbo de «alfa klaso», kun São Paulo kaj Meksikurbo, kaj urbo plej vizitata de Sudameriko. Posedas krome la porpersonan enspezon plej altan de Latinameriko, kaj troviĝas inter la urboj kun plej alta vivkvalito de la mondoregiono, superita nur de Montevideo en la Suda Poluso. Ĝi aperas kiel plej kompetenteca urbo de la tuta Latinameriko.
Ĝi estas la ekonomia, financa kaj komerca centro de Argentino, kio videblas en la agado de la Komercborso.
Historio
La loko, kie situas Bonaero, estis unue malkovrita fare de la hispana maristo Juan Díaz de Solís en 1516. Tamen la malkovro estis malfeliĉa por la maristo: li estis mortigita dum atako de indiĝenoj. Pedro de Mendoza fondis urbon unue (la 3-an de februaro de 1536) kaj nomis ĝin Nuestra Señora del Buen Ayre (Nia Sinjorino de la Bona Aero) en regiono loĝata de pampaj indiĝenoj konataj kiel kerandioj. Post malsatego kaj konfliktoj kun la kerandioj, la loko estis finfine abandonita kaj eĉ detruita de la propraj hispanoj en 1541. Juan de Garay refondis la setlejon la 11-a de junio en 1580. Tiam li nomis ĝin Ciudad de La Santísima Trinidad y Puerto de Santa María del Buen Ayre, kaj faris disdonon de teroj inter li mem, sia edzino kaj aliaj 63 kolonianoj, al kiuj li atribuis ankaŭ familiojn gvaraniajn, en loko supozeble ĉe Mendoza, dum en la urba setlejo oni faris la tipan distribuon laŭ rektangulaj domaroj kun hipodama distribuo, kiel videblas nun en la historia kerno de la urbo.
La tialo de tiu fondo rilatis al la neceso malfermi pordon al la tero, tio estas, elirejon al Atlantiko por la tuta teritorio kiu ekzistis ekde Potosí al la sudo. Tiam la indiĝenaj kerandioj, estritaj de la kaciko Tububao, estis dekonigitaj ĝis nuligi ties kulturon.
Origine la setlejo estis ĉefurbo de gubernio kiu dependis el la Vicreĝlando Peruo. Dum ĉirkaŭ du jarcentoj la bonaeranoj suferis ĉian neceson: la setlejo estis malproksima de ĉiu grava komerca centro, ne ekzistis elementoj necesaj por pluteni la eŭropan vivstilon kaj ili ne povis fabriki ilin en la urbo. La hispana krono privilegiis la havenojn de la Pacifiko, pro ties riĉaj varsendoj, kaj tiele metis Bonaeron en dua rango, kiu ricevis nur du registritajn ŝipojn jare, kaj estis jarkvinoj kiam alvanis eĉ ne unusola ŝipo.
Tio okazigis, ke la loĝantoj (apenaŭ 500 en 1602) klopodis eviti la leĝon kaj vivteni sin per kontrabando, kiu venis ĉefe el Brazilo. Tiu kontrabando estis pagita per la ununura enspezofonto ekzistinta ĝis komencoj de la 17a jarcento, nome la vendado de la haŭtoj de liberaj bovoj. La resto, ĉu viando, graso, ktp., estis forĵetita.
La industrio de ledo progresis, kaj meze de la 18-a jarcento jam ekzistis grava loka industrio. Aliflanke, ĉar en Bonaero oni povis progresi nur per la laboro kaj ne pro la aristokrata deveno, tio diferencigis ĝin el aliaj najbaraj urboj.
En 1776 la urbo estis nomumita ĉefurbo de la Vicreĝlando Rivero Plata. La ĉefaj tialoj de tiu decido estis la jenaj: la neceso bremsi la eksterlandan progreson en la zono, klopodi ĉesigi la kontrabandon, kaj ĉar estis la loko tra kiu havis pli facilan aliron Hispanio el Atlantiko. Komencas tiele periodo de granda prospero, ĉar la urbo estis favorata de la hispana krono per tipo de komerco pli malferma, fleksebla kaj liberala. Oni povis enkonduki varojn el ĉiu ajn regiono, kaj konekti kun aliaj havenoj, sen peti permeson al la reĝaj aŭtoritatoj. Tiele oni ĉesigis ties dependon kaj politikan kaj komercan el Limo. La urbo ege progresis de 1780 al 1800, kaj ricevis krome fortan enmigradon, ĉefe de hispanoj, kaj iom malpli de francoj kaj italoj; kaj tiele la urbo loĝiĝis ĉefe de komercistoj kaj de kelkaj terposedantoj.
Ekde ties kreado al 1807 la urbo suferis diversajn invadojn. En 1582, angla korsaro klopodis elŝipiĝon en la insulo Martín García sed li malsukcesis. En 1587 la angla Thomas Cavendish klopodis kapti la urbon, ankaŭ malsukcese. En 1658 okazis tria klopodo, laŭ ordono de Ludoviko la 14-a, reĝo de Francio, sed la batalestro Pedro de Baigorri Ruiz, guberniestro de Bonaero, sukcesis defendi la havenon. La kvara klopodo estis farita de la aventuristo Mr. de Pintis, sed la loĝantaro bone defendiĝis. En 1699 okazis la kvina invadoklopodo fare de bando de danaj piratoj tuj forpelita. Dum la regado de Bruno Mauricio de Zabala, la franca Étienne Moreau elŝipiĝis en la orienta marbordo de la Rivero Plata, kie la hispanaj trupoj forpelis kaj mortigis lin.
En 1806, Granda Britio interesiĝis pri la riĉo de la regiono kaj Hispanio estis alianco de Francio, tiam malamiko de la brita imperio. La 27-an de junio la angla generalo William Carr Beresford ekposedis Bonaeron, preskaŭ senreziste, ĉar ne ekzistis forta kaj organizita armeo. Li faris registaron sed estis venkita la 12-an de aŭgusto de 1806 fare de armeo devena el Montevideo estre de la franca Santiago de Liniers. En 1807 dua angla ekspedicio estre de John Whitelocke ekkonkeris Montevideon kaj restis en tiu enklavo dum kelkaj monatoj. La 5-an de julio 1807, Whitelocke klopodis okupi ankaŭ Bonaeron, sed ties loĝantoj kaj la urbaj milicoj, nun jam organizitaj —denove kun helpo de Liniers— venkis super la angloj. La rezisto fare de la popolo kaj ties partopreno aktive en la defendo kaj la rekonkero pligrandigis la povon kaj la popularecon de la kriolaj estroj, dum tio pliigis la influon kaj la ardon de la grupoj de sendependentistoj. Bonaero gajnis militan povon (danke ĉefe al krioloj) kaj prestiĝon morale. Paralele evidentiĝis la malkapablo de la metropolo por sendi armeojn kiuj povu defendi siajn koloniojn, nun arde dezirataj de aliaj novaj potencoj. Ĉio tio, kaj la alveno de idearo liberala kaj fundamente la okupado de Hispanio fare de la napoleona armeo, permesis la kreadon de liberigaj movadoj, kiuj okazigis en 1810 la eksplodon de la Revolucio de Majo kaj la kreadon de la unua registaro patriota.
Kiel konsekvenco de tio okazis la elpostenigo el la povo de la hispanoj fare de krioloj. La urbo, de ĉirkaŭ 40.000 loĝantoj, transformiĝis en grava haveno konsumanto de produktoj fabrikitaj kiuj devenis ĉefe el Granda Britio kaj okazis la disigo de la Vicreĝlando Rivero Plata. Bonaero konstituiĝis dekomence en hegemonia centro, sed devis superi la provincestrojn, kiuj havis siajn proprajn ekonomiajn projektojn.
Ĝis fino de la 19-a jarcento
La registaro kiu sukcedis la vicreĝon, nome la Unua Junto, konsideris, ke ĝi havas ĉiujn ties povojn. Same komprenis la registaroj kiuj sukcedis (Junta Grande, Unua kaj Dua Triviraro kaj la Direktoroj de la Unuiĝintaj Provincoj de la Rivero Plata). La Unua Junto intencis krome nomumi la guberniestrojn, sendi armeojn kaj ricevi la doganimpostojn. Tio okazigis, ke la resto de la vicreĝlando sentis ke la revolucio nur anstataŭis la centran povon de la vicreĝo de tiu de Bonaero, sen akiri avantaĝon.
En 1815 la provincoj ribelis kontraŭ la centra registaro kiam estis nomumita Carlos María de Alvear kiel Director Supremo. Tiu estis elpostenigita post tri monatoj, kio ardigis la Revolucion. Tiele aperis la neceso deklari, en la Kongreso de Tukumano de 1816, kio jam estis fakto: la sendependigo de la vicreĝlando rilate al Hispanio. Tiu kongreso translokiĝis poste al Bonaero, kaj redaktis la konstitucion de 1819, kiu ne funkciis kaj estis nuligita de la federuloj. Venontjare la federaj trupoj venkis super la Direktoraro kaj kreiĝis la provinco Bonaero, kies unua guberniestro Manuel de Sarratea subskribis kun la venkintoj la pactraktaton Pilar. Post periodo de nestabileco Martín Rodríguez estis nomumita guberniestro kaj liaj ministroj, inter kiuj elstaris Bernardino Rivadavia, iniciatis periodon de ordigo kaj reformoj: oni kreis la enlandan Registron, oni fondis la Administradon por Vakcinado kaj la Arĥivon Ĝeneralan de Bonaero kaj oni inaŭguris la Bolsa Mercantil (Borso de Bonaero). En kultura fako rimarkindas la inaŭguro de la Universitato de Bonaero kaj oni kreis la Societon de Fizikaj kaj Matematikaj Sciencoj.
Fine de 1824 kunsidis kongreso por redakti landan konstitucion sed post monatoj eksplodis la Brazil-Argentina Milito, kio devigis al formado de armeo urĝe, kaj oni planis ankaŭ la formadon de Ŝtata Plenuma Povo por unuigi la militan estrararon.
Tiele, sen eĉ ekdiskuti konstitucion kiu havigu leĝan kadron al la posteno, la 6-an de februaro 1826 oni aprobis la leĝon de prezidenteco, kreante Ŝtatan Konstantan Plenuman Povon, kun la titolo de «Presidente de las Provincias Unidas del Río de la Plata». Oni nomumis Rivadavia kiel unua prezidento en februaro de 1826, kio ne estis bone akceptita de la provincoj.
Rivadavia prezentis al tiu kongreso projekton de Ĉefurbigo de Bonaero, kiam kaj la urbo kaj granda parto de la kamparo ĉirkaŭe proklamiĝis ĉefurbo de la ŝtato. La bonaeraj federaloj kontraŭis, defende de la institucioj de la provincoj garantiigitaj de la fundamenta leĝaro, ĉefe pro la haveno kaj la dogano, ĉefaj enspezofontoj de la provinco. Tamen la leĝo estis aprobita en 1826. La guberniestro de la provinco Bonaero, Las Heras elposteniĝis pro dekreto de la Plenuma Povo. La Junto de Reprezentantoj estis disigita, kaj oni ŝtatanigis la armeon de la provinco, la publikan terenon, la doganon kaj ĉiujn provincajn posedaĵojn. La terposedantoj, malakceptante la konsekvencojn kiujn povis okazigi la ĉefurbigo, ĉesis apogi al Rivadavia, kaj tiu restis politike izolata. Post tri monatoj aprobiĝis la Konstitucio de 1826 sed la provincoj malakceptis ĝin.
Dume, en 1825, elŝipiĝis ĉe la Banda Oriental la ekspedicio liberiga de Juan Antonio Lavalleja kaj liaj Tridek Tri Orientanoj kaj post sieĝi Montevideon, kunvokis kongreson kiu deklaris, ke la Orienta Provinco realiĝas al la Unuiĝintaj Provincoj de Rivero Plata. La Nacia Kongreso akceptis la realiĝon, sed Rivadavia decidis tiam ĉesigi la militon kontraŭ Brazilo ĉar ŝipblokado fare de ĝi malhelpis la komercon, bazo de la ŝtata enspezo. Spite al klara venko super Brazilo oni subskribis malprofitan traktaton kiu agnoskis la suverenecon de la Imperio super la Orienta Flanko kaj argentinanoj devontigis sin pagi al malamiko kompenson. Kvankam pro la kritikoj Rivadavia malakceptis la interkonsenton, ĉiukaze li suferis la politikan koston de la traktato, kio estos poste unu el la tialoj de lia posta rezigno.
Dum la nomita «epoko de Rivadavia» la scienco kaj la kulturo ege prosperis. Ties reformisma elano plivivigis intelektule laŭ evoluo nekonata ĝis tiam, kreante taŭgan etoson kiu fruktis en diversaj kampoj tra la persona laboro de multaj individuoj.
Malfermiĝis tiam periodo de kritiko al principoj de la rilatoj de Bonaero kun la resto de la lando. En 1829, Juan Manuel de Rosas alvenis al la povo post venki super la Unueciga Partio. En 1831 li venkis la unuecigan armeon kaj lasis la regadon en 1832 por reveni en 1835, certe pri la sumo de la publika povo, estre koalicion formitan de plej parto de la elito kaj federala kaj tradiciista de la urbo. Rivadavianoj kaj unueciguloj vidiĝis devigitaj elmigri.
La censo de 1836 realigita en la urbo pro mendo de Rosas indikis, ke estas 62.000 loĝantoj. En 1852 jam estis 85.000 en 350 konstruitaj domblokoj.
Rosas aprobis Leĝon de Doganoj kiu protektis la produktadon de la provincoj, sed ege plialtigis la enspezojn de Bonaero. En tiu epoko la urbo luktis kontraŭ la franca kaj franc-angla blokado de la Rivero Plata.
Post la venko de Urquiza super Rosas en la batalo de Caseros, tiu lasta ekziliĝis en Anglion, kaj tiele en Bonaero la centro de politika povo restis en manoj de liberaloj kaj unueciguloj. Vicente López y Planes estis nomumita provizora guberniestro de la provinco Bonaero kaj laŭ la Interkonsento de San Nicolás la dogano de la urbo estis ŝtatigita, kaj ties enspezoj kontrolitaj de Urquiza.
Sed la parlamento de Bonaero, danke al defendo fare de Bartolomé Mitre, malakceptis la interkonsenton, kio okazigis la rezignon de la guberniestro López. Urquiza intencis havigi al si la regadon de Bonaero, sed la bonaeranoj, post la revolucio de septembro de 1852 rekaptis la kontrolon de la urbo.
Tiele, kvankam la Ŝtato Bonaero ne deklariĝis libera, ja apartiĝis el la resto de la dektri provincoj kiuj kunformis la starigon de la Argentina Konfederacio.
Post Caseros la urbo malfermiĝis al la enmigrado. Miloj da eŭropanoj, ĉefe el Italio kaj Hispanio ŝanĝis la aspekton de la urbo kaj ties idiosinkrazion. Oni realigis ĉiatipajn konstruaĵojn, kiaj la unua fervojo de Bonaero kaj de Argentino, kiu ligis la urbon kun la tiama vilaĝo Flores, kiu tiam estis en la provinco. La palacoj kaj domegoj estis konstruitaj aŭ ornamitaj laŭ stilo itala, anstataŭante la "kolonian stilon".
La fondo en 1854 de la Municipo permesis ordigi la urbon. Sed la manko de higieno estis granda problemo kaj nur post la epidemio de flava febro de 1871 kiu dekonigis laŭvorte la loĝantaron oni solvis la problemon de la flua akvo kaj oni plibonigis la vivkondiĉojn de la loĝantaro, kiu en kelkaj lokoj vivis senspace kaj en 1875 oni kreis la ampleksan naturan spacon de la Parko Tria de Februaro.
Dum la longa procezo kiu kondukis al la kreado de la Nacia Argentina Ŝtato, Bonaero estis elektita rezidejo de la Nacia Registaro, kvankam tiu malhavis administran aŭtoritaton sur la urbo, kiu formis parton de la provinco Bonaero.
La neceso de la nacia registaro por federigo, sume al la movigo de trupoj ordonita de la guberniestro de la provinco, Carlos Tejedor, okazis en 1880 serio de kontraŭstaroj kiu finiĝis per la malvenko de la provinco Bonaero en la batalo de Los Corrales kaj la federigo de la urbo. Poste la provinco donis la partiojn Flores kaj Belgrano, kiuj estis aligitaj al teritorio de la Federala Ĉefurbo, kontraŭ ekonomia kompenso.
En 1882 la Nacia Kongreso kreis la figurojn de "Intendente" kaj "Concejo Deliberante" (konsilio) de la urbo. La intendente ne estis elektita per popola voĉdonado, sed nomumita de la ŝtata prezidento interkonsente kun la Senato. La unua kiu enposteniĝis estis Torcuato de Alvear, nomumita en 1883 de Julio Argentino Roca. Male la Concejo Deliberante ja estis voĉdonita de la loĝantoj.
Krome la urbo iĝis kosmopolita, diference de la resto de la lando, kaj disvolvigis financajn kaj kulturajn eblojn. La argentina ŝtato faris sian eblon por pligrandigi kaj plibeligi la urbon kiu nun apartenis al ĝi. El 337.617 loĝantoj en 1880, la urbo havis en 1895 ĝis 649.000 el kiuj nur 320.000 estis indiĝenaj, kio signifas, ke plialtiĝis enmigrado.