cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Krokus
Antaŭaj muzikistoj de la rokgrupo
la tamburiston Peter Haas (1990–1992, 1999–2001)
la tamburiston Cliff Rodgers (1999)
la tamburiston Marcel Kopp (2000)
la tamburiston Patrick Aeby (2002–2005).(germana Vikipedio)
Diskografio 1980 - 2010
En reto oni trovas la diskografion pri jaroj 1980-2010. La nova albumo de jaro 2010 estas "Hoodoo".
Robert Scott (filologo)
Robert SCOTT (26a de januaro 1811 – 2a de decembro 1887) estis angla akademia filologo, pastro, kaj estrarano de la Altlernejo Balliol, Oksfordo. Li postenis kiel Profesoro pri Ekzegezo de Biblio ĉe Oksfordo el 1861 al 1870, kaj kiel dekano deRochester el 1870 ĝis sia morto en 1887.
Li estas plej bone konata kiel kun-eldonisto (kun sia kolego Henry George Liddell) de A Greek-English Lexicon, la standarda vortaro de la klasika greka lingvo. Laŭ la eldono de 1925 de la Lexicon, tiu projekto estis origine proponita al Scott de la londona librovendisto kaj publikigisto David Alphonso Talboys; ĝi estis publikigita de Oxford University Press.
1212
En la jaro 1212 post Kristo okazis, interalie:
Ágost Greguss
Ágost Greguss naskiĝis la 1825 en Hungara reĝlando, en Eperjes (en nuntempa Prešov en Slovakio). Li mortis la 1882 en Budapeŝto.
Biografio
Ágost Greguss frekventis lernejojn en sia naskiĝurbo, poste en la tiama hungara ĉefurbo Pozsony (nuntempa Bratislavo), fine li lernis en universitato en Vieno. En 1844 li konatiĝis kun literaturistoj en Pest (urbo), kie li komencis tradukadi kaj verkadi. En la sekva jaro li plulernis en Germanio, kie li eldonis hungarajn popolkantojn germane: Ungarische Volkslieder. En 1846 li ekedukis en gimnazio de Szarvas kaj edziĝis. Li apogis la hungaran liberecbatalon, tial la habsburgoj forigis lin el statuso de instruisto kaj li ricevis prizonon. En 1849 li verkis la unuan hungarlingvan estetikan libron, dume helpe de Ferenc Toldy li iĝis ĵurnalisto. Inter 1861-1867 li elektiĝis sekretario de Societo Kisfaludy. Ekde 1870 li instruis en universitato de Pest.
José Ezquerra
José EZQUERRA BERGÉS (Vinaceite, Teruel, 1880 - Barcelono, 17-an de aŭgusto 1965) estis aktivulo de la porblindulara movado en Hispanio.
Li perdis sian vidkapablon 13-jara. 1905 li fondis la Reĝan Asocion por Blinduloj ("Real Asociación Española en favor de los ciegos").
Gojaso
Gojaso (Goiás [Goj´as]) estas unu el la 26 subŝtatoj de Brazilo.
José Ezquerra
Fondinto kaj Prezidanto de la Blindulara Hispana Asocio (ONCE) inter 1945 kaj 1959.
Li estis Esperantisto de la jaro 1907 kaj multe aktivis en la Movado. Li fondis la Blindularan Esperantan Fakon en la sino de Hispana Esperanto-Federacio, kies unua Prezidanto li ankaŭ estis. Lia persona influo kiel publika homo multe kontribuis ebenigi malfacilaĵojn dum la unua epoko post la civila milito.
Li publikigis brajlajn Esperantajn Gramatikojn kaj tradukis plurajn verkojn per brajla sistemo.
Cenans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Farnezila adipato
Farnezila adipato aŭ C36H58O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la adipata acido kaj farnezolo. Farnezila adipato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Farnezila adipato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Farnezila adipato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Proceso kontraŭ Jesuo
La proceso kontraŭ Jesuo estas evento priskribita en la kvar kanonaj evangelioj: Evangelio laŭ Mateo (26, 57-27, 26), Evangelio laŭ Marko (14, 53-15, 15), Evangelio laŭ Luko (22, 54-23, 25), Evangelio laŭ Johano (18, 12-19, 16).
Post la celebro de la Lasta Vespermanĝo kune kun siaj apostoloj, Jesuo estis arestita en la ĝardeno de Getsemano, apenaŭ ekster Jerusalemo, kun la kompliceco de Judaso Iskarioto. Sekve li estis pridemandita de la diversaj tiamaj politikaj kaj religiaj aŭtoritatoj: Anas kaj Kajafas, Sinedrio, Pilato, Herodo Antipa. La demandoj flanke de la hebreaj aŭtoritatoj establis lian kulpon pri blasfemo pro la fakto ke li sin egaligis al Dio. La mortokondamno estis konfirmita de Pilato pro la krimo de majestatenco, ĉar li sin proklamis "reĝo de judoj". La ekzekucion oni okazigis per Krucumo.
Evangelia sinoktiko
La kvar evangelioj rolas kiel la unikaj historiaj fontoj rekonataj de la Eklezio rilate la eventojn de la proceso kontraŭ Jesuo. Oni notas inter la evangelioj substancan akordon en la rakontitaj eventoj sed ankaŭ rimarkindajn malsamecojn, aparte en:
Kronologio
En la raporto de la evangeloj kuŝas konsento pri la semajna tago de la morto de Jesuo, vendredo. La konsento mankas rilate la jaran tagon: dum la sinoptikaj evangelioj sugestas (nerekte) ke ĝi estas la 15-a de nisano (hebrea pasko), la Evangelio laŭ Johano eksplicite diras ke temis pri la 14-a de Nisano (antaŭtago de la hebrea pasko. Antaŭ la kronologia sinoptika johana malkongruo hipotezeblas tri kazoj:
La sinoptika identigo de la vespermanĝo kun la hebrea rito estas sinsekva redakta ellavoraĵo de la evangeliistoj kiu ne respegulas la realan historian disvolviĝon de la eventoj.
Motivoj
Ĝenerale, laŭ la kristanaj historiistoj kaj la Eklezio, la motivoj kiuj puŝis la hebreajn aŭtoritatojn dekreti la morton de Jesuo estis pluraj:
Ferrán Casarramona
Ferrán CASARRAMONA estas hispana amatora astronomo, ano de la Agrupació Astronòmica de Sabadell.
Proceso kontraŭ Jesuo
Motivoj
Laŭ la evangelioj la religiaj aŭtoritatoj jam dekretis la eliminon de Jesuo malmultajn tagojn antaŭ lia morto, kaj laŭ Johano, aparte kiel sekvon de la resurekto de Lazaro (Mt 26, 1-5; Mk 14, 1-2; Lk 22, 1-2; Jo 11, 45-53). Tamen, jam antaŭe estas menciitaj provoj lin elimini (Mk 3, 6; Mt1 2, 14; Jo 7, 30; 7, 44; 10,3 9}}).
Ferrán Casarramona
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 2 asteroidojn en aŭgusto 1998 en kunlaboro kun Antoni Vidal kaj Ester Vigil
Proceso kontraŭ Jesuo
Fazoj de la proceso
Laŭ la subtenantoj de la neerareco de Biblio kaj laŭ la akordigantoj de la malsamecoj, tiuj ĉi estas interpretataj supozante ke la evangeliistoj raportas per komplementaj epizodoj; ekzemple, se nure Johano raportas pri la pridemandaro de Anas preterlasita de la aliaj evangeliistoj ne signifus ke ĝi ne okazis sed simple ke nur Johano pri ĝi raportas: tiel ili formovas la suspekton de kontraŭdiroj.
Pridemandaro ĉe Anas
Nur la Evangelio laŭ Johano rakontas, kiel unua evento de la proceso, la inkvizician dialogon inter Jesuo kaj la eksa ĉefsacerdoto Anas (Jo 18, 12-13; 18, 19-23). La fakto ke ĉi-kaze Johano aperas kiel privilegia fonto kongruas kun la tradicio (necerta tamen) laŭ kiu li estus la "disĉiplo konata de la ĉefsacerdoto" (Jo 18, 15), kio al li permesus scii eventojn rezervitajn.
La loko de la renkonto eble estis la nobela palaco en kiu loĝis ankaŭ Kajafas, lia bofilo. Antikva kristana tradicio lokalizas la palacon ene de la jerusalemaj urbaj muregoj en la sudorienta angulo, dekojn da metroj norde de la manĝosalono en kiu oni pretigis kaj manĝis la lastan vespermanĝon. La identigo de la palaco de Kajafas kun la nuna preĝejo Gallicantu (kanto de la koko) ne trovas konsenton ĉe la plej granda parto de esploristoj.
La motivo de tiu antaŭprepara pridemandaro, kiu ne povis havi juran valoron ĉar Anas ne plu rolis ĉesacerdote, ne estas klara. La eksa ĉefsacerdoto konservis grandan influon ĉe la Sinedrio ĝispunkte ke li en la sinsekvajn jarojn sukcesis nomumigi al sia ofico (ĉefsacerdoto), krom sia bofilo, eĉ kvin filojn. Eblas ke malantaŭ la decido aresti Jesuon aktivis ĝŭte li. La pridemandaro pri la mesio kaj disĉiploj de Jesuo povas esti konsiderata kiel persona kontentiĝo de la iniciatinto aŭ kiel informo pri tipo de reago de la disĉiploj…
Proceso de la Sinedrio
La proceso antaŭ la Sinedrio, pro la apartajoj de la rakontoj starigas nemalmultajn historiajn–ekzegezajn problemojn.
Formo
Problemas la sama komparo inter la evangeliaj raportoj. La evangelio laŭ Johano tute ignoras tiun eron de la proceso, dum preferas evoluigi la sinsekvan renkonton kun Pilato. Laŭ la kristanaj ekzegezistoj la malĉeesto devenas el la fakto ke la kvara evangelio definitive aperinta ĉirkaŭ la fino de la 1-a jarcento post la sinoptikaj evangelioj, ne juĝis interese raportis pri evento jam atestita de la aliaj tri.
Male, la Evangelio laŭ Marko kaj tiu de Mateo, kiu baziĝas sur tiu de Marko, raportas pri du malsamaj renkontoj, la unua, la vesperon, en la domo (Mt 26,57-68; Mk 14, 53-65) okazigita en la domo de Kajafas, la dua la sekvan matenon (Mt27, 1; Mk 15, 1), en kiu ne estas indikata la kialo sed supozigas ke temas pri la sama. Fine, la Evangelio laŭ Luko raportas pri la ekzisto de nur unu pridemandaro, en la mateno, (Lk 22, 66-71}, okazinta "en ilia sinedrio", supozeble en la oficiala sidejo, nome en la salono de la kadritaj ŝtonoj ene la areo de la templo. Krom tiuj enaj nekongruaĵoj, la raporto pri la proceso antaŭ la sinedrio eble prezentas aliajn malfacilaĵojn listigitajn Miŝno, kvankam ne gravajn.
Enhavo
Dum la proceso estis dekretata la mortokondamno de Jesuo. Laŭ la evangeliaj raportoj estis prezentitaj kontraŭ Jesuo falsaj atestaĵoj. La enhavo de la akuzoj ne estas difinita, escepte de tiu laŭ kiu li detruus la templon kaj ĝin rekonstruus en tri tagoj (<jo 2, 19-22). Johano modifas la diron de Jesuo ĝin adaptante al la pasiono: la tri sinoptikoj ne raportas pri la epizodo sed nur pri la akuzo dum la proceso. Ĉiukaze, neniu el la akuzoj montriĝis decida por dekreti la mortokondamnon.
La kulmino de la proceso estas la konfeso de jesuo, raportata, kun etaj malsamecoj en la tri sinoptikoj:
Per la respondo Jesuo sin proklamas Mesio Kaj "Filo de Dio", epiteto ĉi-tie uzata kiel mesia atribuo. Tio, tamen, ne konstituas krimon punendan per la morto: judoj atendis (kaj atendas) homan mesion, "Filo de Dio". La "blasfemo" en la respondo kuŝas, male, en la deklaro ("sieĝi ĉe la dekstro de Dio"), kiu estas indikata per la eŭfemisma epiteto "Potenco". La kristana tradicio konsideras tiun logion (diraĵo) historie fondita, kvankam reellaborita sekve.
Kritiko
Akcentinte valida la evangelian atestaĵon, memkompreneble “senkulpigema”, surbaze de la sama hebrea leĝo, konstateblas multonombraj leĝrompoj plenumitaj de la religiaj aŭtoritatoj dum la proceso kontraŭ Jesuo: la utiligo de falsaj atestantoj (Eliro 20, 16), distordo de la justico (Eliro 23, 1-2; 23, 6-7;Lv 19, 15; 19, 35), instigo por ke la politikaj aŭtoritatoj liberigu la mortiganton Barabason (Nombroj 35, 31-34; Read 19, 11-13), la postulo ke Jesuo estu krucumita, praktiko taksata malkonvena (Read 21, 22), la akcepto de nejudo kiel reĝo (Read 17, 4-15).
Akceptinte validaj ankaŭ epoke de Jesuo la indikojn supre menciitajn nl la Miŝno, du jarcentojn postajn, vidpunkte de la hebrea religieco, spite de la multaj leĝrompoj, la mortokondamno elmetita de la Sinedrio estas substance laŭleĝa: morto pro blasfemo (Lk 24, 15-16), ekzekuciienda per ŝtonumado
Kialoj
Laŭ la evangeliaj raportoj, post kiam oni fiksis la kulpecon de Jesuo, tiu ĉi estis kuntrenita antaŭ la romia guberniestro (Pilato). La kialo de tiu impliko de la romiulo estas eksplicitigita (Jo 18, 3}: la Sinedrio ne ĝuis la rajton ius gladii (ekzekucii mortoverdikton). Tiu biblia dateno pri la disdivido de la kompetentoj ne trovas rektan konfirmon ĉe aliaj eksterbibliaj fontoj, sed estas taksata kohera kun tio kutime praktikata de la romiaj aŭtoritatoj en la diversaj provincoj.
Epoke de Jesuo ĉiukaze estas atestataj mortokondamnoj ekzekuciitaj de la hebreaj aŭtoritatoj: la provo de ŝtonumado de la virino adulta; la ŝtonumado de Sankta Stefano (Agoj 7, 57-60); la perglava mortigo de Jakobo la pli aĝa (Agoj 12,2); la ŝtonumado de Jakobo la Justulo "frato de la Sinjoro" (Jozefo Flavio, Judaj Antikvecoj, 20, 200-203). Ĉiukaze oni klopodis trovi solvojn rilate tiujn kontraŭdirojn: la perikopo de la adultulino estas pli prijura polemiko ol provo de mortoekzekucio; la ŝtonumadode Stefano estas priskribita kiel linĉado, ne kiel sinedria proceso; La ekzekucio de Jakobo la pli aĝa okazis inter la jaroj 41 kaj 44 kiam Judoj rehavis mallongan periodon de plena suvereneco sub Herodo Agripa la 1-a; Jakobo la Justulo okazis en 62 en periodo de manko de povo.
Formo
Rilate la lokon, ĝi akordas en la informo laŭ kiu Jesuo estis kondukita antaŭ la romia guberniestro Pilato. Johano (Jo 18, 28) difinas la lokon per ĝenerala titolo "pretorio". Ankaŭ Mateo 27, 27 kaj Marko 15, 16 citas la pretorion, intencitan kiel korto: ĉikaze temas, plipropre, ne pri la loko de la proceso sed pri la loko de la skurĝado kaj de la mistraktaĵoj, sed oni supozigas ke temas pri la sama aŭ apuda loko. Per la vorto "pretorio" oni aludis la oficialan rezidejon de la romia prokuroro. Kutime la prokuroro rezidis en Surmara Cezareo, ĉefurbo de la provinco, sed okaze de grandaj festoj li translokiĝis el Jerusalemo. La jerusalema sidejo ne estas klare konata. Oni malsame ĝin lokigas:
San Pedro Mixtepec (Miahuatlán)
San Pedro Mixtepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo estas San Pedro Mixtepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 319. Atentindas ne miksi ĝin kun la samsubŝtata komunumo San Pedro Mixtepec (Juquila).
Proceso kontraŭ Jesuo
Formo
Rilate la kronologion kaj la efektivan disvolviĝon de la renkonto Jesuo-Pilato notindas, denove, malakordoj inter la evangeliaj raportoj:
San Pedro Mixtepec (Miahuatlán)
Geografio
San Pedro Mixtepec apartenas al la distrikto Miahuatlán ("distrikto 26") al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1066 loĝantojn. El tiuj estis 492 viroj kaj 574 virinoj. La komunumo havas surfacon de 108,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2120 metroj super la marnivelo.
Proceso kontraŭ Jesuo
Enhavo de la proceso antaŭ Pilato
Nur Luko eksplicite raportas pri la akuzoj kiujn la hebreaj aŭtoritatoj movis kontraŭ Jesuo antaŭ Pilato, akuzoj ĉiuj pure politikaj: li kaŝinstigis la popolon, malhelpis pagi la tributojn al Cezaro, nome al la romia imperiestro (Lk 23, 2-5). Laŭ la evangelioj tiuj akuzoj estas senfundamentaj: Jesuo neniam tio faris
San Pedro Mixtepec (Miahuatlán)
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1059 indiĝenoj. El tiuj 923 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 923 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Proceso kontraŭ Jesuo
Enhavo de la proceso antaŭ Pilato
Unuamomente ne estas eksplicite raportata de la Evangelioj la precipa akuzo kiu kaŭzis lian mortokondamnon en la Sinedrio, nome la blasfemo ĉar li sin agaligis al Dio: tiu motivaĵo, pure religia, ne povis interesi la romian provincestro. Laŭ Jo 19, 7, tiu estas ludata duamomente: "li sin faris egala al Dio (= Filo de Dio", kie la epiteto estas ĉi tie intencita ne kiel atributo de la Mesio, kiu ne konstituis blasfemon, sed kiel ĝin interpretis la kristana tradicio, nome kiel strikta ligo inter la Filo kaj la Patro.
Laŭ la atestaĵoj de la kvar Evangelioj, la pridemandaro de Pilato koncentriĝis sur tria akuzo: "Ĉu vi estas la reĝo de Judoj?" "Vi tion diras." (Mt 27, 11-14; Mk 15, 2-5; Lk 23, 2-5; Jo 18, 28-38). Tia nura respondo raportita de la sinoptikoj povas soni: "Mi tia ne estas, estas vi kiu tion diras",aŭ "Jes mi tia estas, tion diras vi mem". Johano eksplicitigas la asertan sencon: "Vi tion diras, mi estas reĝo", sed aldonas precizigon kiu klarigas la teologian, ne politikan, naturon de tiu reĝeco: "mia regno ne estas de tiu mondo", kiu alestigas implicitan senkulpigon por Jesuo. Poste, laŭ la sinoptikoj Jesuo silentis: tio naskas miron en Pilato. Johano male plivastigas la dialogon inter Jesuo kaj Pilato. Laŭ la romia leĝo la aserto de la reĝeco de Jesuo kuntrenus la krimon mortopune punendan. Laŭ la kvar Evangelioj, Pilato, spite de tiu allaso pri 'teologia' reĝeco, ne trovis kulpon en Jesuo kaj unuamomente lin ne kondamnis. Tiu serĉo de neŭtraleco estas en Mt 27, 19 plifortigita de la edzino de Pilato. Pilato provis lin liberigi per la artifiko de la tieldirita "paska privilegio", kiu tamen alestigis la liberigon de Barabas. Krome, Johano okazigas la skurĝadon tuj antaŭ la definitiva kondamno kaj estas uzata de Pilato kiel alternativo de la mortokondamno. Mateo kaj Marko male kunigas la eventojn kaj ĝin lokalizas post la mortokondamna verdikto, kiel antaŭpreparon al la krucumo.
La figuro de Pilato kiu emerĝas el la Evangelioj, nome de homo justa kiu diversmaniere klopodas savi Jesuon, kontrastas kun la informoj pri li devenantaj el ekstrabibliaj fontoj kiuj lin priskribas homo cinika, kruela kaj senkompata kaj tro facila mortokondamni. La motivoj de liaj hezitemoj eble kuŝis, ne en humanecaj skrupuloj, sed en la timo ke la popolo, kiu tiom triumfe enkondukis en la urbo Jesuon, povus reagi kontraŭ li. Tamen, inter la kristanoj Pilato trovis estimon kaj lin proklamis justulo kaj, kelkloke, sanktulo.
Sendo al Herodo Antipa
Nur Luko raportas, ene de la renkontiĝo de Pilato ka Jesuo, pri la sendo al Herodo Antipa, kiam Pilato estis informita ke Jesuo estis galilea (Lk 23, 6-12). La motivo ne estas klarigita: probablas ke Pilato, konvinkita pri la senkulpeco de Jesuo, serĉus tiusence konfirmon ĉe la reĝo de Galileo uzotan kontraŭ la akuzoj de la hebreaj aŭtoritatoj.
Herodo Antipa kutime rezidis en Tiberiado, ĉefurbo de sia efemera regno, sed kiel ankaŭ Pilato sin trovis en Jerusalemo okaze de la Pasko. La sidejo de la palaco de la Asmoneoj estas hipotezata, kun kelke da certeco, centre de la urbo: tie loĝis la galilea reĝo.
En la renkonto ĉeestis ankaŭ la "ĉefsacerdotoj" akuzantaj Jesuon. La akuzoj ne estas registritaj en la raporto de Luko. Laŭ la evangeliisto la reĝo, akorde kun lia supraĵa kaj iom infaneca karaktero,kiun al li estas atribuata okaze de la mortigo de Johano la Baptisto (Mt 14, 6-11), montriĝas malmulte ensorbiĝinta en la afero de la proceso kaj provas, male, persone konstati la kapablon de Jesuo plenumi miraklojn, kiu nenion plenumas kaj nenion repsondas.
Enreviĝinte de la kolokvo, Herodo esprimis nenian kondamnon, sed li kaj liaj soldatoj insultis kaj ridindigis Jesuon, lin vestante per "brilanta vesto" (eble por lin priridi kiel reĝon) kaj lin resendante al Pilato.
La kulpo de la Sinedrio kiel motivo de kontraŭjudismo
La proceso kontraŭ Jesuo antaŭ la Sinedrio kaj ĝia impliko okaze de lia mortokondamno estis pretesto por granda ondo de kontraŭjudismo kiu atakis laŭlonge de dumil jaroj la judajn komunumojn. Tiu kontraŭjudismo etendiĝis al la tuta hebrea popolo sendepende de la epoko. Ankaŭ romiaj aŭtoritatoj kontribuis al la mortokondamno de Jesuo, sed por ili ne kreiĝis tiu malŝatanta juĝo, eble pro la fakto ke, fakte, la romia imperio agnoskis sian kulpon kio neniam okazis flanke de la juda popolo.
Jesuo mem, en la Evangelio laŭ Johano, rivelas al Pilato ke tiuj kiuj al li transdonis la akuziton havas kulpon pli grandan. Jesuo, tamen, ne referencas al la tuta hebrea komunumo, sed nur al Kajafas kaj Anas kiuj organizis la proceson por lin elimini. La Nova Testamento emfazas la partoprenon de la hebrea Sinedrio en la kondamno de Jesuo, sed ne liberigas el kulpo la romianojn. Petro mem, en la Agoj (ĉapitro 2) asertas ke la judoj devus honti ja pro tiu krimo, sed ke la krucumo estis efektivigita permane de “malpiuloj”, “kontraŭdiaj” (la romianoj ĝuste).
Se dekomence estis la judoj kiuj persekutis la kristanojn, kun la kristaniĝo de la Romia Imperio persekutantoj estis kristanoj, spite de la sinteno de Jesuo kiuj en kruco preĝis por ke la kondamnantoj kaj krucumantoj estu pardonataj (Lk 9, 51-56); kaj jam Jesuo (Mateo 5, 38-39) estis ordoninte al siaj disĉiploj pardoni la malamikojn.
Kontraŭjudismo kaj antijudismo
La konstitucio Nostra Aetate de la Dua Vatikana koncilio priskribas la pozicion de la Katolika Eklezio rilate la hebrean religion kaj kontraŭjudismon. La distingo inter antaŭjudismo (persekuto pro rasaj motivoj) kaj antijudismo (kritikoj kontraŭ apartaj sintenoj, ofte politikaj, de judoj) estas uzata en la nuna epoko, tamen foje unu transiras de unu al la alia.
Malsame la aliaj Evangelioj, tiu de Mateo gastigas la pasaĵon laŭ kiu "la tuta popolo" alprenis sur sin la rerponcon de la mortokondamno (Mt 27, 25}}). Postuli la krucumon de Jesuo, laŭ Marko estis amaso (eble formita de subtenantoj de Barabas, kolektigitaj de sacerdotoj, dum laŭ Johano temas pri la aristokratio de la Templo, laŭ Luko la altaranguloj. Ĉu pravas Mateo? Kutime, kiel Joseph Ratzinger, ekzegezistoj ne interpretas la frazon historisence ĉar nur eta grupo de hebreoj partoprenis en la evento..
Radkov (distrikto Opava)
Radkov (Ratkau) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Opava super burgo Vikštejn. Vivas ĉi tie.
Historio
Unuafoje la vilaĝo estas menciata dum divido de regiono Opava en la jaro 1377. La komencoj de vilaĝo Radkov estas kunigitaj kun reĝa familio de Přemysl Otakar la 2-a. Tiutempe estis konstruita burgo Vikštejn (Witkenštejn).
Meze de la vilaĝo troviĝas preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Mario el la 13-a jarcento. La vilaĝo havas tri partojn: Dubová, devene nomata Horní Vikštejn, Vendelín kaj Nové Zálužné. En la loka parto Dubová staras baroka kastelo kun pejzaĝa parko. En la kastela parko estas konstruita novgotika kapelo kun malfrue baroka altaro kaj bildo de madono. Hodiaŭ estas ĉi tie internulineja aparta lernejo. La kastelo estas kunigita kun familio Razumovskidoj, kies kriptoj staras en loka tombejo. Ekde fronto de la kastelo kreskas valora tilia aleo malnova pli ol 150 jarojn.
Lendvadedes
Lendvadedes [lendvadedeŝ] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.
Situo
Lendvadedes situas sur mildaj deklivoj, laŭ la slovena landlimo (kontraŭe Lendava situas), fine de longa sakovojo el Rédics. Lenti troviĝas 7, Nova 22, Letenye 28 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1291 en formo "Dedusfolwa". La nuna noma uziĝas ekde 1898. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin laŭ la nova landlimo, sekve perdis la kontaktojn kun la najbara Lendava. Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas ie ajn trairebla senkontrole. En Lendvadedes migra poŝto servas.
Irshad Manji
Irshad Manji (naskiĝis en 1968 en Ugando) estas kanada verkisto de egipta kaj guĝarata deveno, iama ĵurnalisto kaj televida produktanto. Ŝi pledas por la modernigo de sia kredo, la islamo, forte pledante samtempe por feminismo kaj GLAT-ratjoj. Inter 2006 kaj 2012 ŝi estis altranga membro de la Eŭropa Fondumo por Demokratio kun sidejo en Bruselo.
Vivkuro
Manji naskiĝis apud Kampalo en Ugando kaj venis kune kun sia familio al Kanado kiel rifuĝintoj kiam ŝi havis kvar jarojn. En tiu tempo la uganda diktatoro Idi Amin forpelis ĉiujn azianojn kaj aliajn ne-afrikanojn el Ugando.
Ŝi studis historion ĉe la Universitato de Brita Kolumbio. Inter 1998 kaj 2001 ŝi estis produktanto de televida programo, Q Files en la televida kanalo Citytv. Ŝi ankaŭ estis gastigantino kaj produktanto de aliaj programoj. Ŝi estas nuntempe direktoro de la kanada televida kanalo VERB, kiu fokusiĝas gejunulojn kaj kulturan diverseco n. Ŝi ankaŭ havas sian propran televidan programon en TVOntario.
Manji estas la direktorino de la "Moral Courage Project" en la Universitato de Novjorko.
Koncepto de la sendependa islama tradicio Ijtihad
En la lastaj jaroj ŝi estis konata pro ia kritikema pozicio kontraŭ la islama fundamentismo kaj la ortodoksaj interpretoj de la Korano. La tagĵurnalo The New York Times priskribas ŝin kiel la plej malbona inkubo de Osama bin Laden.
En ŝia defendo de la kritika pensado, nomata ankaŭ ijtihad (araba por ' rajto je religiaj interpretadoj'), Manji kreis organizaĵon dediĉitan al la starigo de reto por islamanoj kiuj interesiĝas pri liberala reformo de la islamo.
Irshad Manji ne surmetas hiĝabon ĉar ŝi interpretas la Koranon tiel ke hiĝabo estis nur surmetita de virinoj kaj filinoj de Profeto Mohamedo.
Verkaro
Risking Utopia: On the Edge of a New Democracy (1997)
The Trouble with Islam: A Muslim's Call for Reform in Her Faith (2002)
Don't Label Me (2019)
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de Irshad Manji
(angla) Klarigoj pri la starpuntkoj de Irshad Manji
Konrádov
Konrádov (Konradsthal) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Blatce. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Blatce. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/259. Estas ĉi tie registritaj 21 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Konrádov situas en katastra teritorio Tubož kun areo 5,78 km². Ĝi estas konsisto de teritorio PPR Kokořínsko.
Interesaĵoj
Domo n-ro 7 estas ŝatata loko de filmistoj, oni filmis ĉi tie ekzemple serio Zdivočelá země, aŭ video al kanto "Šrouby a Matice" de muzika grupo Mandrage.
Hiperkubo
En geometrio, hiperkubo estas n-dimensia regula hiperpluredro, analogo de kvadrato (n = 2) kaj kubo (n = 3). Ĝi estas fermita, kompakta, konveksa figuro kies 1-skeleto konsistas el grupoj de kontraŭaj paralelaj strekoj laŭliniigita en ĉiu el la spacaj dimensioj, orte unu al la alia.
Lea Goldberg
Vivo
Ŝi estis litova judino kaj naskiĝis en Königsberg, tiam Germanio, hodiaŭ Kaliningrado en Rusio, kien la gepatroj el Kaŭno translokiĝis mallonge antaŭ la naskiĝo ĉar ili tie atendis pli bonan medicinan traktadon dum la nasko. Kiam en 1914 erupciis la unua mondmilito, la familio kiu pro la deveno el Kaŭno havis ŝtatanecon de la Cara Imperio devis vojaĝi al Rusio kie ĝi havis tre malfacilan unuan jaron, ekde 1917 travivis la oktobran revolucion kaj en 1919 retranslokiĝis al Kaŭno, nun en sendependa respubliko Litovio. La patro laŭ ŝia aŭtobiografio de 1938 en tiu reveno estis psike torturita de limgardistoj ĉe la litovia-sovetunia limo, pro akuzo esti spiono, kaj mense tiom rompiĝis ke post la reveno li forlasis la familion kaj malaperis.
Hiperkubo
n-dimensia hiperkubo iamestas ankaŭ nomata kiel n-kubo.
Lea Goldberg
Vivo
Ŝi studis filozofion kaj ŝemidan lingvaron en la universitatoj de Kaŭno (Litovio), de Berlino kaj de Bonno - en 1933 ŝi doktoriĝis pri ŝemida lingvaro en la universitato de Bonno. Poste ŝi laboris kiel instruistino de literaturo en Raseiniai.
Hiperkubo
La hiperkubo estas la speciala okazo de hiperortangulo.
Lea Goldberg
Vivo
Ŝi elmigris al mandata Palestino en 1935, kie ŝi estis membro de la grupo Jaĥdav (יַחְדָּו, "komune") de la poetoj Abraham Ŝlonski kaj Natan Alterman.
Hiperkubo
Unuobla hiperkubo estas hiperkubo kies flanko havas longon 1. Ofte, la hiperkubo kies verticoj estas la 2n punktoj en Rn kun koordinatoj egalaj al 0 aŭ 1 estas nomata kiel "la" unuobla hiperkubo.
Lea Goldberg
Vivo
En la sekva jaro, ŝia patrino iris al Palestino kaj ili instaliĝis en Tel-Avivo, en 15 de la strato Arnon, kaj Lea laboris kiel literatura konsilantino por Habima, la nacia teatro kaj kiel eldonistino por la publikigadoj Sifriat HaPoalim ("Biblioteko de la laboristoj").
Hiperkubo
Punkto estas 0-hiperkubo. Se movi ĉi tiun punkto je distanco 1 ĝi balaas strekon kiu estas 1-hiperkubo de dimensio 1. Se movi ĉi tiun strekon perpendikulare al ĝi je distanco 1 ĝi balaas 2-dimensian kvadraton kiu estas 2-hiperkubo. Se movis la kvadraton perpendikulare al ĝia ebeno je distanco 1 ĝi balaas 3-dimensian kubon kiu estas 3-hiperkubo. Se movi kubon perpendikulare al ĝia 3-spaco ĝi balaas 4-dimensian 4-hiperkubon.
Lea Goldberg
Vivo
Ŝi ankaŭ tradukis iujn el la plej bonaj mondaj klasikaĵoj, inkluzive: "Milito kaj Paco" de Tolstoj, "Rakontoj" de Ĉekov, "Infanaĝo" de Gorkij, teatraĵoj kaj kantoj de Ibsen, Ŝekspiro kaj Petrarko. Ŝi ankaŭ verkis librorecenzojn kaj teatrorecenzojn kaj ankaŭ estis konata kiel amatora pentristo.
Hiperkubo
Rilatantaj familioj de hiperpluredroj
Hiperkuboj estas unu el la tri familioj de regulaj hiperpluredroj kiuj ekzistas en spacoj de ĉiu dimensio.
Lea Goldberg
Vivo
Dumvive arda fumanto de cigaredoj, ŝi mortis pro kancero en 1970.
Hiperkubo
Rilatantaj familioj de hiperpluredroj
La aliaj du familioj estas la kruco-hiperpluredroj kaj la simplaĵoj. La kvara familio estas la malfiniaj hiperkubaj kahelaroj.
Lea Goldberg
Vivo
La 10-an de aprilo 2011, ŝia portreto, kune kun la poeto Rachel, Ŝaul Ĉerniĥovskij kaj Natan Alterman, estis elektita por montriĝi sur la novaj monbiletoj de la ŝtato Israelo. Goldberg estis elektita por aperi sur monbileto de valoro de 100 novaj israelaj sikloj.
Hiperkubo
Rilatantaj familioj de hiperpluredroj
La duala hiperpluredro de n-hiperkubo estas n-kruco-hiperpluredro.
Lea Goldberg
Verkado kaj stilo
Ĉe la kapo de la literatura verko de Goldberg estas poezio. La poezio de Goldberg, kiel tipa en sia tempo, estas malpli florinda kaj ornamema ol tiu de la antaŭa generacio, kiel Bialik kaj Ĉerniĥovskij, kaj klare modernisma. Goldberg estis influita kiel Alterman de la rusa simbolismo, akmeismo, sed kontraste al la poezio de Alterman. kiu estas ŝarĝita kun metaforoj, ne ĉiam facile deĉifreblaj, kaj enigita en multaj melodioj, Goldberg malproksimiĝis de la formala-sensuala poluso al pli pensadema poezio karakterizita per klareco de enhavo. Goldberg ne verkis nacian aŭ "mobilizita" poezion por la bezonoj de cionismo, sed pritraktis personajn kaj universalajn aferojn. Ŝia unikeco kiel poeto kaj la estiminda statuso, kiun akiris ŝia verkado, estas ĉefe atribuita al ŝia polura kapablo klarigi personajn, intimajn kaj individuajn aferojn, kaj transdoni ilin en tuthoma senco, sen la partopreno de politika kaj socia bagaĝo ĉe la fono.
Hiperkubo
Rilatantaj familioj de hiperpluredroj
Alia rilatanta familio de uniformaj hiperpluredroj estas la duonverticaj hiperkuboj kiuj estas konstruitaj de hiperkuboj per alternado, do per forigo de duono de la verticoj kaj anstataŭigo ilin per (n-1)-simplaĵaj facetoj.
Lea Goldberg
Verkado kaj stilo
Signifa parto de la poemoj de Goldberg traktas priskribojn de pejzaĝo kaj naturo. Centoj de ŝiaj poemoj traktas la israelan pejzaĝon, kaj ankaŭ la eŭropan, kiun ŝi postlasis, tra unutempaj priskriboj de vidaĵoj, kiuj trafis ŝin. Goldberg ne geedziĝis aŭ estis patrino. Ŝia poezio montras grandan solecon kune kun senesperaj provoj atingi amon. En sia junaĝo ŝi enamiĝis al viroj pli aĝaj ol ŝi, sed ŝiaj amoj ĉiuj seniluziiĝis.
Hiperkubo
Eroj
Hiperkubo de dimensio n havas 2n flankoj. 1-dimensia streko havas 2 finaj punktoj; 2-dimensia kvadrato havas 4 laterojn; 3-dimensia kubo havas 6 2-dimensiaj edroj; 4-dimensia 4-hiperkubo havas 8 3-dimensiajn ĉeloj.
Lea Goldberg
Verkado kaj stilo
Alia temo, kiu akompanas la poemojn de Goldberg, estas la heredaĵo de ŝia vivo en Eŭropo, kiun ŝi postlasis kiam ŝi enmigris al Israelo. Ĉi tiuj poemoj inkluzivas bildan mondon kamparan kaj eŭropan, interplektitan kun sennombraj priskriboj de mondo, kiu, malgraŭ la sopiro de la poeto, ne povas ekzisti en la realeco de Eretz Israelo. Ŝiaj kantoj esprimas sopiron al la eŭropa pejzaĝo kaj la malfacilaĵojn vivi en nova patrujo. Afineco al ĝenerala kulturo estis integra parto de ŝia vivo. Ŝi tradukis majstraĵojn de monda literaturo al la hebrea lingvo kaj instruis ĝeneralan literaturon en la hebrea universitato.
Hiperkubo
Eroj
La kvanto de m-hiperkuboj eb la rando de n-hiperkubo estas
Tiel, la kvanto de verticoj de n-hiperkubo estas 2n.
Ekzemple, la rando de 4-hiperkubo enhavas 8 kuboj, 24 kvadratoj, 32 strekojn kaj 16 verticoj.
Lea Goldberg
Verkado kaj stilo
Kiel aliaj membroj de ŝia generacio, Goldberg estis influita de la eventoj de la unua mondmilito kaj ankaŭ de la perdo de multaj amikoj kaj konatoj pereintaj en la holokaŭsto dum la dua mondmilito. Ĝi esprimis la voĉon de tuta generacio, kiu restis cikatra en sia vivo pro la tempaj eventoj. Multaj el ŝiaj poemoj esprimas pezan senton de kulpo, kiu eble ankaŭ rilatas al la cirkonstancoj de ŝia persona-familia vivo en ŝia infanaĝo dum la malfacilaĵoj, kiujn travivis ŝia familio dum kaj post la unua mondmilito. En iuj el la kantoj, sento de persekuto ekestas de ŝiaj mortaj amikoj en ŝiaj halucinoj kaj sonĝoj. El ĉi tiuj poemoj estiĝas persona-kolektiva sento de forta deziro elaĉeti de tiuj kulpaj sentoj, sed sen ia kapablo realigi ĝin. La motivo de kredo ripetiĝas multfoje en ĉi tiuj kantoj kaj la deziro alkroĉiĝi al ĝi por esti elaĉetita de persona kulpo.
Korporaciismo
Korporaciismo signifas reciprokan sendependecan rilaton inter la akciuloj (dungintoj) kaj laboristoj (dungitoj, sindikato) kaj aliflanke la ŝtato. Ĉiu socia tavolo estas ordigita en korporaciojn, kiuj estas subigitaj al la ŝtato kaj ili reprezentas politike la korporacianojn (dungintojn kaj dungitojn). La korporaciisma sistemo estiĝis inter la du mondmilitoj en Italio, sed ĝi fakte nur respegulis la volon de la diktatoro. Tion oni nomas klasika korporaciismo. La moderna (nova) korporaciismo devas teorie baziĝi sur libervola membriĝo en korporacioj.
Elformiĝo de la klasika korporaciismo
La teorion de la korporaciismo plej bone ellaboris Othmar Spann (1878–1950) aŭstra ekonomikisto kaj Giuseppe Toniolo (1845–1918), konsilisto de papo Leono la 13-a.
Human Be-In
La Human Be-In estis okazaĵo en la Golden-Gate-Parko de San-Francisko la 14-an de januaro 1967. Ĝi estis la antaŭaĵo de la Summer of Love de San-Francisko, kiu igis la Haight-Ashbury distrikton simbolo de usona kontraŭkulturo kaj enkondukis la vorton "psikedelo" al antaŭurboj.
Korporaciismo
Elformiĝo de la klasika korporaciismo
Ĉar Benito Mussolini kaj kunuloj necesis apogo de la sindikatisma sekcio de la Nacia Partio en 1919, Milano, ili apogis la korporaciajn ideojn. La praktika provo de la korporaciismo ebliĝis post enpotenciĝo de Mussolini (1922). Ĉar la dungintoj ne volis membriĝi en la saman korporacion kiel la laboristoj, iel ili formis apartan korporacion por la dungintoj kaj por la dungitoj (en ĉiu grava branĉo de la produktado). Ili ellaboris kolektivajn laborkontraktojn, kiuj estis devigaj en la produkta branĉo. Tion aŭspicis korporacia ministerio.
Bione
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Agnosine, Casto, Lumezzane, Preseglie kaj Vestone.
Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Johano la Evangeliisto, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
NGC 2384
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Milito kontraŭ la Perua-Bolivia Konfederacio
La Milito de la Konfederacio aŭ Milito kontraŭ la Perua-Bolivia Konfederacio estis milito okazinta ekde 1836 ĝis 1839 inter la Peru-Bolivia Konfederacio kaj la alianco formita de Respubliko Ĉilio kaj peruanoj kontraŭantoj de la Konfederacio.
Ĉe la komencoj de la Konfederacio, la peruaj trupoj estre de Felipe Santiago Salaverry kontraŭstaris la trupojn konfederaciajn, dum la Milito inter Salaverry kaj Santa Cruz kiu finis per la malvenko kaj pafmortigo de Salaverry. Poste, la Peru-Bolivia Konfederacio iris kontraŭ la Argentina Konfederacio, estrita de Juan Manuel de Rosas, pro la disputo de teritorioj en la areo de altiplano. Portempe, la armeo de Andrés de Santa Cruz sukcesis venketi.
La Peru-Bolivia Konfederacio militis ankaŭ kontraŭ Ĉilio kaj la peruanoj kontraŭaj al la Konfederacio kiuj deziris la reunuigon de Peruo kaj la forpelon de Santa Cruz el la povo, kiuj finfine venkis super la konfederacianoj post bataloj okazintaj ĉefe en la teritorioj de la aktuala Peruo.
La milito finis per la venko de la trupoj de la restaŭra armeo Ejército Unido Restaurador, kunformita de ĉilianoj kaj peruanoj restaŭracianaj, kiu decidis la nuligon de la Peru-Bolivia Konfederacio kaj la fino de la registaro de Andrés de Santa Cruz en Bolivio.
Dennie Christian
Dennie Christian, artistnomo de Bernhard Althoff (22-an de majo 1956 en Bensberg) estas germana kantisto.
Biografio
Je 17-jaraĝo li sensukcese publikigis sian unuan albumon, Jede große Liebe hat ein Happy-End (Ĉiu granda amo havas feliĉan finon). En 1975 li faris version de Rosamunde, germana adapto de Škoda lásky de Jaromír Vejvoda (Ĉeĥio).
En januaro 1975 li atingis la pinton de la furorkantlisto de la ZDF. Dum la 1980-aj jaroj li fariĝis prezentisto por diversaj radiostacioj. De 1982 ĝis 1991 li estis direktoro de la ŝlagro festivalo Kerkrade, Nederlando, tuj apud la germana limo. En 1992, li mallonge prezentis muzikspektaklon por RTL Plus.
Dennie Christian ankaŭ kantas en la nederlanda lingvo kaj parolas ĝin flue kaj preskaŭ senakĉente.
Je la 10-a de septembro 1981 li edziĝis en Heerlen de la germana Roswitha Smid. La geedzoj havas filinon kaj filon. Ili ankaŭ havas nepinon. Roswitha forpasis la 4-an de decembro 2020 je 63-jara aĝo.
Selektita diskaro
Albumoj
Oficina simfito
Oficina simfito  (Symphytum officinale), ankaŭ nomata vera simfito, estas plantospecio el la genro simfito (Symphytum) en la familio de la Boragacoj (Boraginaceae). Ĝi estas uzata kiel kuracplanto.
Aspekto, „rizomo“ kaj folioj
Simfito kreskas kiel somerverda multjara herba planto kaj atingas kreskalton de plej ofte 30 ĝis 60 cm, malofte ĝis 1 metro. Ofte kreskas pluraj plantoj en grupoj. La „rizomo“ konsistas el dika purpur-bruna ĉefradiko kiu atingas longecon de 50 centimetroj. La tigoj kaj la folioj havas rigidajn harojn aŭ ĉe la subspecio Symphytum officinale subsp. uliginosum ili estas preskaŭ kalvaj.
La ĉe la tigoj alterne ordigitaj folioj estas grandaj. La plej malsupraj 30 ĝis 60 cm longaj kaj 10 ĝis 20 cm larĝaj folioj enhavas longajn tigojn. La foliplato estas langoforma ĝis ovforma kaj pinta supra fino.
Floraro, floro kaj frukto
La planto floras de majo ĝis septembro aŭ oktobro. Multaj floroj staras en folihavaj multfloraj cincinoj. La 2 ĝis 6 mm longaj flortigetoj kapoklinas.
La duseksaj floroj estas radisimetriaj kaj kvinnombraj kun duobla florinvolukro. La kvin ĝis 7 mm longaj sepaloj estas je kvarono kunkreskintaj kaj la fino havas pintojn. La helpurpuraj estas malpure euĝe violaj, violkoloraj, sed ankaŭ flave blankaj, plej ofte 1,4 ĝis 1,5 (1 ĝis 2) cm longaj petaloj kaj ili havas retrofleksebajn pintojn. La korono havas ĉ. 4 mm longajn faŭkoskvamojn. Ekzistas nur unu cirklo kun kvin stamenoj; ili plej ofte estas kunkreskintaj kun koronan tubon. La ovario de la plej multaj floroj estas sterilaj.
Kromosomnombro
La kromosomoj estas 2n = 24, 26, 36, 40, 48 aŭ 54.
Ekologio
La oficina simfito estas multjara duonroseda planto. La naboforma rizomo enhavas rezervsubstancon kaj ekzemple inulinon. La planto havas radikojn ĝis 1,8 metrojn profundajn. La vegeta reproduktado okazas per disbranĉigo kaj dispartigo de rizomoj.
Disvastigo
La vasta disvastigejo de la oficina sinfito en Eŭrazio estas en la direkto Okcidento/Oriento- direkto  de Hispanujo ĝis la okcidenta Siberio respektive Ĉinujo kaj en norda/suda-direkto de la Unuiĝinta Reĝlando ĝis Italujo respektive Rumanio. En Sudeŭropo la oficina sinfito estas relative malofta.
Sistematiko
La unua priskribo de oficina simfito okazis 1753 fare de Carl von Linné en Species Plantarum, 1, paĝo 136.
De Symphytum officinale L. (sinonimo: Symphytum bohemicum F.W.SCHMIDT, Symphytum officinale subsp. bohemicum (F.W.SCHMIDT) ČELAK.) ekzistas minimume du subspecioj:
Ekzistas hibridoj kun aliaj specioj, ekzemple: Symphytum ×uplandicum NYMAN , Symphytum asperum × Symphytum officinale, sinonimo: Symphytum peregrinum auct.).
Enhavosubstancoj
La plej grava enhavosubstanco estas alantoino, muko kaj rezino, asparagino, alkaloidoj, etera oleo, flavonoido, silicia acido, pirolizidinalkaloidoj.
Uzado en kuirado
Freŝaj folioj de la oficina simfito havas tre altan procentaĵon de proteino. La proteino estas tre altvalora. Aliflanke la alkaloido el simfito estas kancerogena.
Uzado en plantkuracado
En plantkuracado oni uzas sekigitajn radikojn (Symphyti radix) kaj ankaŭ la herbon (Symphyti herba) kaj la foliojn (Symphyti folium) de la simfito. Ili enhavas mukon, alantoinon, tanaĵon, rosmarenan acidon, ĥolinon kaj depende de la kultivregiono de la kultivaro la planto havas ankaŭ spurojn de pirolizidinalkaloidoj.
Jam en la antikvo simfito estis uzata por kuraci vundojn. Simfito stimulas la vundgranuladon. Hodiaŭ simfito estas permesata por kuraci de ekstere muskolajn kaj artikajn dolorojn, kontuzojn, troajn muskolajn streĉojn, distordojn kaj lokan plibonbigon de la sangofluo.
Lubě
Lubě estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Oficina simfito
Uzado en plantkuracado
Ĉe ekstera aplikado oni povas apliki simfiton dum kvar ĝis ses semajnoj. La interna apliko ne eblas, ĉar kelkaj substancoj, precipe pirolizidinalkaloidoj estas kancerogenaj. Ĉe plantaj kuraciloj hodiaŭ ludas rolon hibridoj kiel Symphytum × uplandicum NYMAN var. Harras, kiu preskaŭ ne havas nocan efikon, ĉar grandparte mankas alkaloidoj.
Lubě
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1360.
Oficina simfito
Kultivado
Oficina simfito estas kultivata. La vivodaŭro de la planto estas ĉ. 20 jaroj. Simfito kreskas rapide. Po kvar rikoltoj por jaro ne estas io eksterordinara. La planto bezonas grundon kun multe da nitrogeno kaj kalio.
Dua Libro
Dua Libro de l' Lingvo Internacia, aŭ simple Dua Libro, estas broŝuro de 50 paĝoj, eldonita de L. L. Zamenhof komence de 1888. Ĝi estas la dua libro pri Esperanto, post la Unua libro (1887). Malsimile al la Unua Libro, kiu estis verkita en la rusa lingvo (kaj poste tradukita al diversaj naciaj lingvoj), la Dua Libro estis originale verkita en Esperanto.
Historio de eldonado
La Dua Libro estis aprobita de la cenzuro je 18-a de januaro (laŭ la tiama julia kalendaro; 30-a de januaro laŭ la gregoria kalendaro) de 1888. Jen ĝia kovrilpaĝa teksto: Laŭ la Antaŭparolo de la Dua Libro, tiu ĉi broŝuro estis fariĝonta la unua parto de pli ampleksa libro, enhavonta kvin aŭ ses kajerojn, aperontajn dumonate dum 1888. Sed post la eldono de la unua parto, Zamenhof decidis ke la aliaj partoj ne plu estis bezonataj, kiam li aŭdis pri la planoj de la Usona Filozofia Societo pridiskuti artefaritan internacian lingvon konference. Anstataŭe li nur publikigis la Aldonon al la Dua Libro de la Lingvo Internacia; tamen, la konferenco neniam okazis.
Enhavo
La libro konsistas el du partoj.
Respondoj al skribintoj
La unua parto (16 paĝoj) respondas al skribintoj, kaj konsistas el la antaŭparolo kaj la ĉapitroj Ⅰ kaj Ⅱ. En tiuj paragrafoj, Zamenhof respondas publike al ĉiuj skribintoj, ne povante respondi aparte je diversaj demandoj, proponoj de reformoj en la lingvo ktp.
Ĉapitro Ⅱ diskutas ĉu taŭgas la nombro 10 milionoj, la kriterio en la slipeto en la Unua Libro kiu promesas ke oni lernos Esperanton, se tiom da homoj publike same promesos.
Ekzercoj kaj tradukaĵoj
La dua parto, ĉapitro Ⅲ, konsistas el 20 paragrafoj, kiuj estas ekzercoj por lernado de la lingvo.
Paragrafoj 1–16 estas mallongaj, po unu alineo en paragrafo. Paragrafoj 1, 4, kaj 7 enhavas gramatikajn regulojn:
Paragrafo 17 estas Esperanta traduko de la fabelo “La ombro” de Hans Christian Andersen, el germana traduko (Zamenhof ne parolis la danan lingvon de la originalo). Paragrafo 18 estas listo de 15 popoldiroj (simile al la Proverbaro Esperanta); paragrafo 19 estas Gaudeamus igitur, tradukita de "Hemza" (fakte, pseŭdonimo de L. L. Zamenhof mem ); paragrafo 20 estas tradukaĵo de la lido "Lieb Liebchen, leg’s Händchen auf’s Herze mein" de Heinrich Heine, tradukita de "K. D." (pseŭdonimo de Leo Belmont ).
Stilo
La Antaŭparolo kaj Ekzercoj 1–16 estis presita kun la morfemoj apartigitaj per streketoj, simile al la Unua Libro, sed la aliaj partoj ne estis tiel presitaj.
Inter multaj arkaismoj, la libro ankoraŭ uzas la arkaikajn formojn kian, tian ktp. anstataŭ la modernaj kiam, tiam ktp. (Tio ŝanĝiĝis en la Aldono al la Dua Libro.)
En la Antaŭparolo, Zamenhof uzas la esprimon " La bona genio de l' homaro vekiĝis"; Davide Astori argumentas ke tio rilatas framasonajn simbolojn.
Humphrey Tonkin opinias ke la tradukaĵo de la poeziaĵo de Heine fare de Leo Belmont estas "iom lama".
Pelvo-kaj-ringo-markado
Pelvo-kaj- ringo-markado (angle cup-and-ring markings) estas abstraktaj prahistoriaj petroglifoj, speciala formo de surroka arto aŭ hierogramoj, kiuj troviĝas precipe sur la Britaj insuloj (escepte de la Orkadoj kaj Ŝetlando), sed ankaŭ en la Alpoj kaj apud la atlantika marbordo de la kontinenta Eŭropo ekzemple an hispanuja Galegio.
La markado konsistas el konkava profundeco de kelkaj centimetroj. La pelvo estas ĉirkaŭita de ringoj en samcentraj cirkloj. La nombro varias inter unu kaj kvin kaj ankaŭ pliaj ekzistas malofte. En la Arĥeologia Parko Monte Tetón, Tomiño, en la hispanuja Galegio, troviĝas granda kombinaĵo de samcentraj petroglifoj. La „grupo  3“, kun 18 samcentraj ringoj havas maksimuman diametron de 3,5 m. Ĝi estas unu el la plej grandaj rokgrataĵoj en Eŭropo. Kelkfoje la linea kanalo iras de la mezo de la pelvo al la ekstero. Pelvo-kaj ringo-markadoj ankaŭ kunekzistas kun aliaj motivoj (spiraloj) aŭ motivgrupoj. La diverseco estas rimarkeble granda.
Skandinavio
En Skandinavio oni konas 250 lokojn, kie troviĝas pelvoj (sen ringoj), inter ili ankaŭ Slutarpsdösen, kiu havas pli ol 55 pelvojn. “Döse“ kaj „Dysse“ estas la skandinaviaj nomoj por dolmeno.
Alpa regiono, Iberia Duoninsulo, Bretonio kaj Sardio
Neolitikaj rokagrataĵoj kun samcentraj cirkloj ekzistas sur la insulo Carschenna apud Sils en Domleschg en la kantono Grizono en Svislando. En la okcidento de la Iberia duoninsulo, ekzemple en la nordo de Portugalujo, en Galegio kaj apud (ekzemple  en la ĉirkaŭo de Lucillo, provinco  Leono) troviĝas tiaj grataĵoj – kelkaj eĉ montras labirintecajn motivojn. Ĉe la megalitikaj tomboj de Gavrinis kaj Pierres-Plates en Bretonio ili estas kiel ĉe la menhiro de Sa Perda Pinta, Sardio.