cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Samovaro
Maŝinproduktado
Grandan evoluon kaj ankaŭ grandajn ŝanĝojn la produktado de samovaroj spertas kun enpraktikigo de vapormaŝinoj kaj maŝina unifika produktado, kiu estiĝas fine de la 19-a jarcento. Samovaroj ĉesas esti unika produkto, sed ĝi estas malpli multekosta kaj ĉiu povas permesi havigi ĝin. Samovaroj ricevas formon de vazo kaj ankaŭ ornaman gravuraĵon oni faras laŭ ŝablonoj de maŝinoj. Por pretendemaj konsumantoj laboras laŭmende pli malgrandaj laborejoj. Ili produktas luksajn samovarojn precipe el alpako - blanka metalo, kiun oni nomas ankaŭ nova arĝento, ĉina arĝento aŭ hotela arĝento. Tio estas alojo enhavanta 58% da kupro, 11 ĝis 26% da nikelo kaj reston kreas zinko. Tipa laŭmenda produkto estis samovaro-koko produktita por tutmonda viena ekspozicio en la jaro 1873. Ĝi staris sur kokaj piedoj kaj ankaŭ krano por akvo estis en formo de koka kapo.
La plej granda kresko de la produktado de samovaroj okazis en la jaroj 1912-1913. Oni eksportis ilin ĝis Maroko, ĝis Turkio, Irano kaj pluaj landoj, kie oni kun ŝato trinkis teon. Poste venis la unua mondmilito kaj Granda Oktobra Revolucio. Tio estis preskaŭ fino de tiu ĉi tradicia produktado.
Rusia maniero prepari teon
Diference de aliaj landoj, Rusio havas propran tute unikan tradicion por prepari teon. Unue oni preparos bolaĵon, do oni infuzos fortan porcion da teo en pli malgranda kruĉo. Tiu estadas regule en la sama stilo kaj el la sama materialo kiel la samovaro. El tiu oni poste enverŝas fortan tean koncentraĵon en glasetojn kaj tiun oni diluas per varmega akvo el la samovaro. Laŭ tradicio oni trinkas teon tra pecoj da sukero en dentoj. Tial al tea ekipaĵaro apartenas ankaŭ dozo por sukero.
Lastatempe samovarumado ne plu estas vaste praktikata en Rusio.
Tiu ĉi maniero prepari teon estas uzata per çaydanlık [ĉajdanlak] ankaŭ en Turkujo.
Interesa fakto
Pseŭdonomo de rusa-franca esperantisto Eŭgeno Aisberg estas Sam O'var.
Bono
La vorto havas plurajn signifojn:
Giano Vetusto
Giano Vetusto estas komunumo de Italio.
12159 Bettybiegel
12159 Bettybiegel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Rebekka A. "Betty" Biegel (1886 — 1943), kiu studis astronomion en Leiden, ricevis sian doktoreco en Zuriko, lernis psikologion en Utrecht kaj disvolvis psikologiajn instrumentojn por testi la popolon. Ŝi sinmortigis per cianido prefere ol esti deportita en Aŭŝvicon.
Adolf Gyurmán
GYURMÁN Adolf (djurma:n) estis hungara ĵurnalisto naskita en Szászváros la 26-an de aprilo 1813 kaj mortinta en Peŝto la 15-an de septembro 1869.
Biografio
Adolf Gyurmán studis en Gyulafehérvár kaj Koloĵvaro, poste juron en Reĝa Universitato de Pest kaj Reĝa Jura Akademio (Pozono). Antaŭ la liberecbatalo de 1848-1849 li laboris ĉe la gazetoj Hazai és Külföldi Tudósítások, Jelenkor, Pesti Hírlap, li estis redaktoro de la oficiala gazeto de la registaro Közlöny. Li elmigris Turkion, poste li vivis de 1851 en Novjorko, pli poste de 1854 en Londono. Li revenis Hungarion en 1863 kaj laboris en la redakcio de Pesti Napló kaj pli poste de tiu de la Budapesti Közlöny.
Živé kvety
Živé kvety estas slovaka alternativ-roka muzikgrupo fondita en Bratislava en 1994 ĉirkaŭ Lucia PIUSSI kaj Peter BáLIK. La grupo estis unuiĝinta kun, nun jam aboligita, teatro Stoka. Ili nomigis grupon laŭ parfemo populara en tempo de fondo.
Živé kvety kantas pri gravaj temoj kaj problemoj, pri iliaj sentoj. La grupo ne estas en Slovakio tre konata, sed en Ĉeĥio estas relative populara. En Ĉeĥio estas bona medio farita de Jaromír Nohavica kaj Karel Kryl tiel ĉeĥoj komprenas iliajn kantojn pli bone ol slovakoj. Ili ne kantas pro radioj kaj nomo sed ĉar muziko estas arto. Pro direktaj kaj atakaj textoj, aliaj ol normalo, grupo apartenas al alternativa muziko.
Ŝiĥovo (distrikto Dmitrov)
Ŝiĥovo (Шихово) estas vilaĝo en distrikto Dmitrov, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 28 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
NGC 1131
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zé Roberto
Zé Roberto (pseŭdonimo de José Roberto da Silva Júnior laŭ la brazila moro nomi futbalistojn per kromnomoj), estas brazila futbalisto. Li naskiĝis la en San-Paŭlo.
23707 Chambliss
23707 Chambliss estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Jim Bruton elde la observatorio de Chinle (Arizono, Usono)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carlson R. Chambliss, astronomo kaj emerita profesoro ĉe la Universitaro Kutztown en Kutztown (Pensilvanio). Li verkis librojn pri numismatiko, filatelo kaj blackjack ; li kreis aŭ mecenatis en sia nomo multenombrajn prmiojn honorantajn la plenumadojn en akademiaj sciencoj, ĉefe astronomio.
Ŝukolovo (distrikto Dmitrov)
Ŝukolovo (Шуколово) estas vilaĝo en distrikto Dmitrov, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 20 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Zef Luigj Mjeda
Zef Luigj MJEDA (naskiĝis en 1921, mortis la ) estis albana esperantisto kaj honora membro de UEA ekde 1996.
En 1958 li renkontis la vjetnaman ambasadoron Nguyen Van Kinh, kiu entuziasmigis lin pri Esperanto. De tiam Mjeda plene dediĉis sin al la lingvo — kiom tio eblis en komunista Albanio. Arestita kun absurdaj pretekstoj en 1967, forpelita el la instruistaro, li devis dum naŭ jaroj, ĝis la pensiiĝo, najladi kestojn en tabak-fabriko. Tamen, li neniam ĉesis aktivi por Esperanto: jen kaŝe instruis ĝin, jen tradukadis albanajn poemojn kaj fabelojn, jen kompiladis grandan vortaron.
Post la demokratiiĝo de la lando komence de la 1990aj jaroj li fine ekpovis grandskale aktivi, ĉefe en intelektulaj kaj religiaj medioj. Li aperigis la dudirektan vortaron Fjalor Esperanto-shqip shqip-Esperanto (1993) kaj Esperanto-lernolibron por albanoj (1994). Pro liaj meritoj esperantistaj kaj aliaj, la albana prezidento distingis lin en 1994 per la titolo "Instruisto de la Popolo". Mjeda estis delegito de UEA kaj albana sekciestro de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE). Plurestas sen publikigo multaj tradukaĵoj faritaj de Mjeda el albana en esperanton, interalie la tuta ciklo pri bravuloj (albana granda eposo), multaj fabeloj popolaj kaj granda albana esperanta itala vortaro. Jam mortis lia edzino Anjeze sed pluvivas la filinoj kaj nepinoj same esperantistinoj.
Wildi
Wildi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Kospoda
Kospoda estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio kaj administrata en la najbara urbo Neustadt an der Orla. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Srbobran
Srbobran (Србобран, Szenttamás, Thomasberg) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka. La historia slava nomo estis Sentomaš. La serba vorto signifas: defendanta serbojn. Ankoraŭ 2 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
Srbobran situas sur ebenaĵo, laŭ kanalo Danubo-Tiso, laŭ ĉefvojoj Sombor-Kikinda kaj Subotica-Novi Sad.
Historio
La unua mencio devenis el 1338 en formo "Sentomas". Inter 1702-1750 serbaj soldatoj servis tie, kiu apartenis al limgarda zono. En 1848 tie komenciĝis konflikto inter serboj kaj hungaroj. La hungara armeo trifoje vane sieĝis la malgrandan fortikaĵon, nur poste sukcesis. En 1910 loĝis en Szenttamás 14 335 homoj, (7808 serboj, 6031 hungaroj, 430 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 1942 la judoj deportiĝis kaj okazis ankaŭ razio, kie oni murdis homojn, kiujn oni akuzis pri partizanado. Fine de 1944 serbaj partizanoj okupis la urbon kaj venĝe murdis hungarojn. En 2002 loĝis en Srbobran 13091 homoj, (serboj 7838 (60 %), hungaroj 3715 (28 %), jugoslavianoj 396 kaj aliaj).
Jakotj (distrikto Dmitrov)
Jakotj (Якоть) estas vilaĝo en distrikto Dmitrov, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 248 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Iterbia (III) fosfato
Iterbia (III) fosfato aŭ iterbia (III) ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la iterbia (III) hidroksido kaj fosfata acido. Ĝi estas blanka, nebrulema solidaĵo, nesolvebla en akvo. Iterbia (III) fosfato posedas 1 iterbiatomon, 1 fosforatomon kaj 4 oksigenatomojn. Iterbia (III) fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de iterbiaj derivaĵoj.
Rogério Ceni
Rogério Ceni (naskiĝis la ) estas brazila futbalisto.
Mitino (distrikto de Moskvo)
Mitino (Митино, [MItino]) estas distrikto en la Nord-Okcidenta administra arondismento de Moskvo (Rusio).
En ĝi estas samnoma stacio de subtera fervojo, kaj estas konstruata samnoma garaĝo de subtera fervojo.
Salamo
Salamo estas la nomo por spicigita kolbaso de itala origino. La itala vorto salami estas la pluralo de salame, kun la signifo 'salita viando'.
Origine salamo estis farita el miksaĵo de porkaĵo kaj salo kaj estas sekigita en la aero. Nuntempe estas multaj specoj de salamoj ĉiu kun propra miksaĵo de spicoj kaj salo. Hodiaŭ salamo ne plu nur estas sekigata per aero, sed ankaŭ fumaĵita aŭ kuirita. Kelkaj variaĵoj estas farataj el bovaĵo aŭ el miksaĵo el bovaĵo kaj porkaĵo. La plejmultaj salamoj estas karakterizataj per klara enhavo de ajlo.
En multaj landoj ekster Italio oni faras salamon, sed ofte kompreneble sub aliaj nomoj, aŭ kun aldono de la nomo de la regiono.
Gaku Shibasaki
Gaku Shibasaki (japane 柴崎 岳, n. ) estas japana futbalisto. Ekde la jaro 2014 li membras en la japana nacia teamo de futbalo.
Cape Canaveral
Cape Canaveral (el la hispana Cabo Cañaveral, esperante, Kabo Kanejo) estas la nomo de geografia regiono en la orienta marbordo de Florido, Usono, kie troviĝas: Ĉi-lasta raketlanĉejo, aŭ ambaŭ raketlanĉejoj kune, ankaŭ nomatas kosmodromo Cape Canaveral (Kabo Kanejo)
Dąbie (urbo)
Dąbie (prononcu: Dombje) estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al distrikto Kolski.
Tuŝado
Tuŝado aŭ tuŝsenso (senso el la tuŝa sistemo) estas tiu el la kvin sensoj, kiu ebligas analizon de ĉirkaŭaj aĵoj per rekta kontakto. Per tuŝado oni povas sensi kontakton, kareson, premon, doloron, varmecon, kaj aliajn flankajn sensojn.
La ĉefa homa organo por tuŝado estas la mano, tamen la senso de tuŝado povas esti sensita de preskaŭ ĉiu parto de la korpo, inkluzivante interne.
Birda poligono
La scienca specionomo aviculare signifas : "de la birdoj". Efektive, multaj specioj de birdoj ŝatas manĝi la etajn semojn de la planto.
Herbokuracado
La botanikisto Nicholas Culpeper ( 1616-1654 ) rekomendis birdetan poligonum por kuraci la kraĉadon de sango. Modernaj herbistoj uzas ĝin por kuraci disenterion, troan menstruan fluon, pulmomalordojn, bronkiton kaj ikteron, galŝtonojn kaj renŝtonetojn. Ne ĉiuj el tiuj uzadoj estas apogitaj de sciencaj pruvoj.
La planto estas adstringanto, koagulanto, diureziganto kaj ekspektoriganto.
Kuirarto
En Vjetnamujo, kie ĝi estas nomita rau đắng, kutimas kuiri kun ĝi supon kaj fonduon, speciale en la suda parto de la lando.
Gurĵano
Gurĵano (Gurjão) estas eta municipo de subŝtato Paraíba, Brazilo. Ĝi havas 3.159 loĝantojn (2010) en 343,21 km² (9,2 hab./km²).
Labouheyre
(jen france, okcitane La Bohèira) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas bouheyrotes kaj bouheyrots.
Aizoacoj
La aizoacoj (Aizoaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kariofilaloj (Caryophyllales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 150 genrojn kaj pli ol 2270 speciojn,. Ĝia tipa genro estas aizoo.
La disvastiga centro estas suda Afriko (Kapensiso). Ankaŭ en Aŭstralio hejmiĝas multajn speciojn.
Kelkaj specioj kaj kultivvarioj estas tutmonde uzataj kiel ornamplanto. Multaj plantoj nomiĝas en naciaj lingvoj, „tagmeza floro“ aŭ „vivantaj ŝtonoj“.
Priskribo
Ili estas unujaraj aŭ multjaraj plantoj. Povas esti herbaj plantoj, duonarbustoj aŭ arbustoj. Plej oftas sukulentaj plantoj. Ili estas C_4 aŭ KAM-plantoj. La foliojplej ofte estas sukulentaj, sed ekzistas ankaŭ nesukulentaj specioj.
La radisimetriaj floroj estas plej ofte duseksaj (nur kelkaj specioj de Tetragonia estas unuseksaj).Plej ofte ekzistas kvin (tri ĝis) sepaloj. La floroj enhavas multajn (3 ĝis 200) stamenoj (= sekundara poliandrio).Ofte nefekundaj stamenoj aspektas petalsimile (staminodioj); Plej ofte mankas veraj petaloj. La floroj enhavas du ĝis kvin (ĝis dudek) karpelojn. La polenigado okazas per insektoj (entomofilio).
Plej ofte formiĝas kapsulfruktoj aŭ kelkfoje beroj, kiuj enhavas multajn (1 ĝis 1000) semojn.
Taksonomio
La familio de la Aizoacoj estas dividita en kvar subfamilioj kun jenaj genroj:
Sinonimoj de la familio estas Ficoidaceae Juss. (nom. rej.), Mesembryanthemaceae Fenzl (nom. cons.), Sesuviaceae Horan. kaj Tetragoniaceae Link (nom. cons).
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (11 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Diko (mitologio)
Laŭ la helena mitologio Diko (el la greka Δίκη, «justeco») estis la personigo de justeco, komprenata kiel morala ordo kaj justa juĝado laŭ la deĉiama kutimo, sociaj normoj kaj tradiciaj reguloj. Laŭ Heziodo ŝiaj gepatroj estis Zeŭso kaj Temiso, do fratinoj ŝiaj estis Eŭnomio (Ordo) kaj Ejreno (Paco). Tamen, la orfea tradicio igas ŝin filino de Nomo kaj Eŭsebio, kaj kroma versio asertas ke ŝiaj gepatroj estis Astreo kaj Eoso. Ŝi apartenis al la Dua Generacio de la Horoj, diinoj pri la sezonoj unue, gardistinoj de la ĉielaj pordoj, sed ankaŭ protektantinoj de la homaro per leĝoj kaj bonordo. Ŝi tre similis al la dajmonino Dikajosino, kaj ŝia romia ekvivalento estis Justitio.Ŝi estis vaste kultita, ĝis la punkto ke oni asertis ke se iu ne honoras ŝin nepre estas frenezulo aŭ stultulo, ĉar eĉ la krimuloj bezonas kaj respektas justecon, kaj ĉiuj preferas nekompetentan justulon al malvirta profesiulo. Diko kontrolis la homaran agadon, kaj ĉiam kiam iu juĝisto kontraŭis la leĝon, ŝi turnis sin al Zeŭso, al kiu Diko plendis petante punon kaj riparon. Kiel bona protektantino de la administrado de justico inter la homaro (sia patrino Temiso okupiĝis pri tiu dia), ŝi ne povis elteni falsaĵojn kaj mensogojn kaj pro tio ŝi ricevis la kromnomojn helpantino (πάρεδρος) kaj konsilistino (ξύνεδρος) de Zeŭso. En la mitaj rakontoj ŝi prezidis la justajn agojn, eĉ la venĝemajn. Pro tio Diko estis skulptita, ekzemple, sur la ŝildo de Poliniko en la kampanjo de la Sep kontraŭ Tebo, alvokita de roluloj kiel Klitemnestro aŭ Elektro , aŭ aperas kiel mamnutristino de justaj homoj, ekzemple Dardano.
Evoluo de Diko en belartoj
En la klasikaj tragedioj, Diko aperis kiel diino kiu senindulge punadis ĉiun maljustecon, zorgis pri la administrado de justico kaj enpuŝis en la korojn de maljustuloj la glavon farita de Aiso por ŝi. Per tiu ĉi lasta rolo, ŝi multe rilatis al la Erinioj, kvankam ŝia celo ne estis nur puni malobeon al justico, sed ankaŭ premii virtecon. La rolo de Diko kiel personigo de justeco evidentiĝis pli bone en la dramoj de Sofoklo kaj Eŭripido, tial kial ŝia homigado kiel diino pri justeco okazis danke al la filozofia etoso de la klasika Ateno.
Pli lasta retorika arto inspiriĝis sur tiaj abstraktaj konceptoj, evoluigante ilin ĝis la alegorioj, kiuj je la fino de la Antikva epoko iĝis ĉefaj rimedoj por la patristika literaturo. Tiusence, kaj laŭ pli evemera interpretado, Diko naskiĝis kiel mortema estaĵo kiu loĝis inter la homoj. Post konvinki sin pri ke justeco neniam regos la homaron, Zeŭso translokigis ŝin ĉe li, sur la Monto Olimpo.
Simila mito identigis Dikon al Astreo, ankaŭ filino de Zeŭso kaj Temiso, kaj antaŭa diino pri justeco. Laŭ la rakonto de Arato pri la deveno de la konstelacio Virgo, Diko loĝis surtere dum la Ora kaj Arĝenta Epokoj, kiam milito kaj malsano ankoraŭ ne ekzistis, homoj ne scipovis navigi kaj la rikoltoj ĉiam abundis. Sed la homa avido komencis generi krimojn kaj militojn kiuj malsanigis Dikon, do ŝi decidis forlasi ilin kaj ascendi ĉielen, formante novan konstelacion el kie ŝi ankoraŭ rigardas la homan rason kaj malĝoje sopiras pri iama reveno.
Oni prezentis Dikon, sur la kofro de Cipselo, kiel bela diino kiu trenis malbelan Adikion (Maljusteco) per unu mano kaj montras en la alia la vergon per kiu, laŭ Eŭripido, Diko batadas ŝin. Ŝi ankaŭ aperis en la templo de Zeŭso en Olimpio, kiel unuiginta koncepto de ĝia skulptaĵaro. La romianoj atribuis al ŝi ilian tradician faskon (hakilo ĉirkaŭita de vergoj), pesilon kaj glavon. Plej modernaj alegoriaj prezentadoj montras ŝin kun torĉo, sceptro, kaj kun okulo sur ŝia mano; ofte ankaŭ kun flugiloj kaj benditaj okuloj, kiuj simbolas ŝian senpartiecon. Aŭlo Gelio priskribas ŝiajn prezentadojn ĉiam kun severa kaj malĝoja mieno, kaj multaj artistoj aldonis stelon (Le Brun), oran kronon (Alciato kaj Rafaelo) kaj eĉ sunon (Gravelot), simbolante dian devenon kaj eksterordinaran gravecon.
Kossa
Kossa estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Delitzsch de la federacia lando Saksio. La 30-an de aprilo 2005 la komunumo havis 2485 loĝantojn.
Uniforma funkcio
En matematiko, uniforma funkcio estas ĉiu funkcio kiu estas nulo super la tuta reela linio krom sola intervalo kie ĝi estas egala al konstanto, kiun oni signifu per A. La normala uniforma funkcio povas esti esprimita per la uniforma distribuo kiel
kie f(a, b; x) estas la uniforma distribuo de x por la intervalo [a, b]. Kiel kun plejparto de ĉi tiaj nekontinuaj funkcioj, estas demando de la valoro je la trairaj punktoj. Ĉi tiuj valoroj estas plejofte elektitaj plej bone por ĉiu aparta apliko.
Dayton (Ohio)
Dayton (en Esperanto Dajtono) estas urbo en konteo Montgomery en Ohio en Usono, administra centro de la konteo. Dum la censo de 2000 oni registris 166,179 loĝantojn; la oni nombris 160,293.
Dayton situas en la valo de rivero Great Miami River, ĉe la enfluejo de Stillwater River, Mad River kaj Wolf Creek. La riveroj en 1913 kaŭzis seriozan inundon, post kiu oni konstruis digojn.
Urboĝemelecoj
Dayton ĝemeliĝis kun jenaj urboj:
Interkonsento de Dayton
Inter la 1-a kaj la 21-a de novembro 1995 en la aer-armea bazo Wright Patterson okazis traktadoj por fini la jugoslavian militon, daŭrintan jam pli ol tri jarojn. Ili rezultigis la Interkonsenton de Dayton, subskribitan la en Parizo.
NGC 1132
NGC 1132 (aliaj indikoj — PGC 10891, UGC 2359, MCG 0-8-40, ZWG 389.40) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Frodo Baginzo
Frodo Baginzo (aŭ Frodo Baggins en la angla, Frodo Beutlin en la germana, Frodon Sacquet respektive pli poste Frodon Bessac en la franca, Frodo Bolsón en la hispana kaj Maura Labingi en la fikcia okcidenta lingvo de la fantazia mondo Mez-Tero, en ĉiuj la familia nomo signifas "Sako" aŭ "Saketo", naskiĝis la 22-an de septembro 2968) estas la ĉefa rolulo en La Mastro de l' Ringoj, kiun J.R.R. Tolkien skribis. Liaj gepatroj estis Drogo Baggins kaj Primula Brandybuck.
Vivo
La patro de Frodo, Drogo, forlasis Hobitonon, grandan urbon en la fikcia regiono Ŝiro aŭ Graflando, kaj transloĝiĝis al Buckland, la orienta marĉlando de la Graflando, por vivi kun la familio de sia edzino, kaj tial Frodo estis kreskigita en la bieno Brandy Hall, la praa hejmo de la familio Brandybuck. Li perdis ambaŭ siajn gepatrojn en boata akcidento en 2980. Li estis proksima al sia malproksima kuzo Bilbo, kaj naŭ jarojn post la perdo de liaj gepatroj, Bilbo oficiale adoptis lin kiel sian heredanton. Ĉi-foje Frodo translokiĝis de Buckland al la urbo Hobitono.
Kvankam Bilbo ofte nomis Frodo'n kiel sian "plej ŝatatan nevon", Bilbo estis fakte lia unuaranga kuzo de sia patrino, kaj ankaŭ la duaranga kuzo de sia patro. Frodo vivis kun Bilbo en ties bieno Bag End sur monto proksime de la urbo Hobitono dum dek du jaroj, kaj heredis iujn el liaj proprecoj. Oni diris, ke li renkontiĝos kun elfoj en la arbaro, ekzemple, kaj Bilbo permesis al li legi sian taglibron pri la vojaĝo al Erebor. En 3001, Bilbo okazigis sian grandan naskiĝtagan feston la 22-an de septembro kun Frodo kaj poste foriris de la Graflando, lasante al Frodo sian heredaĵon, inkluzive de (post multa persvado de Gandalfo) la Ringo.
Post la foriro de Bilbo, Gandalfo vizitis Hobitonon nur de tempo al tempo. Frodo ofte iris promenante en la Graflando, foje kun siaj amikoj Folco Boffin, Fredegar Bolger, Peregrin Took kaj Meriadoc Brandybuck, sed pli ofte sole. Lia ĝardenisto en Bag End estis Samsaĝo Vato, aŭ simple Sam, kiu devis akompani lin en sia posta vojaĝo.
La 12-an de aprilo 3018, Gandalfo revenis, malkovrinte la veron pri la Ringo, kaj tial Frodo malkovris la historion malantaŭ la Ringo kaj la grandan danĝeron ligitan al ĝi. Li decidis forlasi la Graflandon kun ĝi. Por kovri sian foriron, Frodo vendis la bienon Bag End, kaj aĉetis malgrandan domon en Buckland, la regiono, kie li estis edukita. Li foriris de Hobitono kun siaj amikoj Peregrin Took kaj Sam Vato la 23-an de septembro 3018, la tagon post sia kvindeka naskiĝtago.
Eksteraj ligiloj
Figuren in Tolkiens Welt Middle-earth characters
Korneto (apartigilo)
La termino korneto havas la jenajn plurajn signifojn.
Hu (mitologio)
Ankaŭ, en la Libro de mortintoj, Reo, tranĉinte sian penison (ebla aludo al la cirkumcido) kreis el sia sango du diojn, Sia kaj Hu, personigoj de la menso kaj la potenco de la kreiga vorto.
Hu estas menciita en la Piramidaj tekstoj de la Malnova Egipta Imperio (PT 251, PT 697) kiel kompano de la faraono mortinta. Kune al Sia, li estis reprezentita inter la sekvantaro de Toto, kun kiu kelkfoje estas identigata.
Hu, kune al Sia y Heka, aperas en tekstoj kaj muroj de la tomboj de la Nova Egipta Imperio akompanata de la dio Reo en sia suna boato dum sia konstanta vojaĝo tra la nokto. En la Tekstoj de la sarkofagoj aperas kun Heka, en kiu li aktive rolas malpermesante ke la malamiko de Reo, serpentoforma interrompu la navigadon tra la submondo.
Ankaŭ en la Nova Egipta Imperio, kaj Hu kaj Sia, kune al Heke, Irer kaj Seĝem estis membroj de la dek kvar potencoj kreigaj de Amon-Reo. En la epoko de la Ptolemea Egiptio, Hu kunfandiĝis kun Ŝuo (personigo de la aero).
Tatenice
Tatenice estas municipo situanta en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, en submontaro de Orlica montaro, ĉe la ŝoseo n-ro 315 inter Lanškroun kaj Zábřeh, 10 km sudoriente de Lanškroun. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skriba raporto pri Tatenice estas el la jaro 1267. En la jaro 1600 akiris ĝin Ladislav Velen el Žerotín kaj alligis ĝin al sia sinjorejo Moravská Třebová. Post batalo sur Blanka monto Tatenice apartenis al familiaro Lichtenštejn kaj estis alligita al la sinjorejo Zábřeh.
Kastelo
Malfrurenesanca kastelo en Tatenice estis konstruigita komence de la 17-a jarcento de Ladislav Velen el Žerotín, origine kvarala, post brulego en 1798 konserviĝis nur norda kaj orienta aloj. En interioro nun estas oficejoj de komunuma ofico, ceremonia salono riĉe stukita, biblioteko, salonego, saloneto kaj restoracio.
Preĝejo
Baroka preĝejo de Sankta Johano Baptisto devenas el la jaro 1723, estas konstruita laŭ planoj de D. Martinelli. Temas pri giganta ununava oblonga preĝejo kun kvazaŭformo de transepto, kun trilatere fermita presbiterejo, oblonga sakristio kaj antaŭĉambreto sur maldekstra flanko kaj kun prisma turo 50 m alta elstaranta per rizalito el okcidenta fronto, kun bulba tegmento kaj kun du sonoriloj interne. Sur la tegmento estas ankoraŭ sanktusturo. Ĉiuj fasadoj estas membrigitaj per grandaj lizenaj kadroj, fenestroj estas oblongaj kun lizenoj, duoncirkle finitaj
La presbiterejo kaj la navo estas barele volbitaj kun segmentoj, duoblaj pilastroj kun kompozitaj kapetoj portas partojn de surkolonaĵo. En sakristio estas barela volbo kun segmentoj kaj super ĝi oratorio malfermita en presbiterejon per du arkaĵoj. La ĥorejo estas malfermita per tri arkaĵoj, subvolbita per tri kampoj de kruca kresteta volbo. En la navon estas el ambaŭ flankoj po unu enirejo finita per segmento. Sur volboj de navo kaj presbiterejo estas freskoj kun scenoj el vivo de Sankta Johano Baptisto, Kristo, Virgulino Maria kaj Sankta Johano Nepomuka, kreitaj en la jaroj 1763 - 1765 de J. T. Supper.
Ekipaĵo estas ege kvalita. La baroka ĉefaltaro el dudekaj jaroj de 18-a jarcento estas riĉe skulptita kun statuoj de Sankta Petro, Sankta Paŭlo, de Nemakulita, anĝeloj, bildo de Sankta Johano Baptisto el sesdekaj jaroj de 18-a jarcento el viena rondo, flanka altaro de Sankta Johano Nepomuka, ankaŭ riĉe skulptita, kun statuo de Sankta Johano Nepomuka, en niĉoj Sankta Blazo kaj Sankta Valentiniano, flanka altaro de Demeto el la Kruco, ankaŭ riĉe skulptita, kun statuaro, en niĉoj statuoj de Sankta Josefo kaj Dolorplena Sankta Maria. La predikejo estas el 1750 - 1760, ligna klasikisma baptujo el tempo ĉirkaŭ 1800, orgeno kun iluzia fresko kaj kvar trumpetantaj anĝeloj, pontifika brakseĝo kun du taburetoj, lignoskulptitaj benkoj el dudekaj jaroj de 18-a jarcento, du konfesejoj sub la ĥorejo, statuaro de Kalvario en presbiterejo, bildo de Sankta Roĥo de J. T. Supper ktp.
Tombejo
Ĉirkaŭ la preĝejo estas tombejo kun barilmuro sur orienta flanko, pseŭdogotika kun pordego ekipita per duoncirkla enirejo, voluta superkonstruaĵo kaj fendita frontono. Antaŭ la pordego estas enira ŝtuparo. Sur okcidenta flanko estas glata duoncirkla pordego kun duoncirkla enveturejo. Apud la preĝejo estas tombeja kapelo de Sankta Maria Protektantino, baroka el la 18-a jarcento, kvadrata kun duoncirkle fermita presbiterejo. Surplafonaj freskoj de Ĝenerala juĝo estas de J. T. Supper. La ĉefaltaro estas riĉe skulptita. En malalta alkonstruaĵo en niĉo estas statuoj de Kristo kaj tri dormantaj apostoloj en Olivmonto.
Paroĥestrejo
En la paroĥestrejo estas malfrugotika elstara Madono el tempo post la duono de 15-a jarcento, supozeble el la proksima monaĥejo de Krono de Sankta Maria, malfrugotika Madono el tempo ĉirkaŭ 1500, statuo Ecce homo el la 18-a jarcento, statuo de Sankta Josefo kun Jesuo el la dua duono de 18-a jarcento, novgotika altaro de Sankta Familio el la dua duono de 19-a jarcento.
Melodia hipolao
La Melodia hipolao (Hippolais polyglotta) estas birdo de la grupo de la hipolaoj, membro de la akrocefalenaj hipolaoj, de la familio de la Akrocefaledoj, en la genro  Hippolais . Ili reproduktiĝas en sudokcidenta Eŭropo kaj nordokcidenta Afriko. Ili estas migranta specio, kiu vintras en subsahara Afriko.
Singlish
Singlish aŭ Singaporean-English ( Singapura angla) estas dialekto aŭ kreolo de Singapuro bazita sur la angla lingvo kies ĝi simpligas kelkajn gramatikajn regulojn, integrante malajajn kaj ĉinajn vortojn.
Melodia hipolao
Tiu malgranda paserina birdo estas specio troviĝanta en malferma arbaro kun arbustoj. La ino demetas 3-5 ovojn en nesto en arbo aŭ arbusto.
Tiu estas mezgranda hipolao, 12-13 cm longa, kaj simila al sia orienta samgenra kaj simila specio, nome la Flava hipolao. Kiel ĉe tiu, plenkreskulo de tiu ĉi specio havas senmarkajn tutbrunajn dorson kaj flugilojn kaj flavecan subajn partojn, sed tiu havas pli flavecajn nuancojn en pli longaj flugiloj, kaj tiu ĉi havas pli mallongajn flugilojn kaj brunecajn krurojn anstataŭ blugrizajn. La beko estas forta kaj pinteca. Ambaŭ seksoj estas identaj, kiel ĉe ĉiuj hipolaoj, sed junuloj estas pli palaj en ventro.
Kiel ĉe plej parto de akrocefaledoj, ankaŭ tiu estas insektovora, sed ĝi manĝas ankaŭ aliajn malgrandajn manĝerojn inklude berojn.
La kanto estas agrabla balbutado, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie polyglotta aludas al la melodia kanto.
Ânderson Luís da Silva
Ânderson Luís da Silva (naskiĝis la ) estas brazila futbalisto.
Ježov (distrikto Pelhřimov)
Ježov (Jeschow) estas municipo en Ĉeĥio en Regiono Vysočina en distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el 1352.
Ödön Singer
Ödön Singer [odon zinger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Singer Ödön estis hungara-germana violonisto, koncertmajstro, komponisto, instruisto. Lia persona nomo eksterlande estis Edmund.
Ödön Singer naskiĝis la (laŭ alia biografio la naskiĝjaro estas 1830) en Tata (Hungario) (Hungara reĝlando Habsburga Imperio), li mortis la  en Stutgarto (Germana Imperiestra Regno).
Biografio
Ödön Singer devenis el juda familio. Li estis infanaĝa amiko de Joseph Joachim. Li studis en Pest (urbo) de Dávid Ridley-Kohne (memoru, tiam ne ekzistis muzikakademio!), poste en Vieno de József Böhm. Li estis nomumita koncertmajstro de Germana Teatro (Pest) en 1846. En la fruaj 1850-aj jaroj li faris grandajn koncertvojaĝojn tra Hungarlando, poste tra Eŭropo kun sensaciaj sukcesoj. En Vajmaro li muzikadis kune kun Ferenc Liszt, kiu proponis lin koncertmajstro de la kortega teatro de Vajmaro en 1854. En 1861 li ekinstruis en konservatorio de Stuttgart, krome li estis ano de arĉtriopo nomata pri Hans von Bülow.
Batalo de Kabo Tenaro
La Batalo de Kabo Tenaro (en greka: Ναυμαχία του Ταίναρου, Naŭmaĥia tu Tenaru) estis marbatalo dum la Dua Mondmilito okazinta el la 27a al la 29a de marto 1941 ĉe la kabo samnoma. La Kabo Tenaro troviĝas ĉe la sud-okcidenta marbordo de la duoninsulo Peloponezo, en Grekio, kaj la batalo okazis el tie ĝis la sudo de la insulo Kreto.
Dum la britoj apenaŭ suferis mortojn, la italoj suferis pli ol 2 000 mortojn kaj perdon de kvin ŝipoj.
Post la malvenko ĉe la kabo Tenaro, la itala ŝiparo neniam plu kuraĝis en akvoj de la Orienta Mediteraneo, kaj tiu areo estis hegemonio de la aliancanaj ŝipoj ĝis la falo de Kreto. La itala ŝipara stabanaro perdis fidon en la germanaj promesoj protekti ilian ŝiparon el atakoj en tiuj akvoj. Pro tio, la batala de kabo Tenaro havigis gravan strategian venkon al la Aliancanoj, kiuj ekde tiam povis koncentri la plej parton de iliaj limigitaj rimedoj kontraŭ la Afrika Korps de Rommel, dum Grekio kapitulacis antaŭ la germanaj fortoj fine de aprilo 1941.
Chotýčany
Chotýčany (popole Kotejcany, Schmiedgraben) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 11 kilometrojn nordoriente de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo estas el la jaro 1378.
Giffoni Sei Casali
Giffoni Sei Casali estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. La komunumo membras en la monta komunumaro Monti Picentini.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Calvanico, Castiglione del Genovesi, Fisciano, Giffoni Valle Piana kaj San Cipriano Picentino.
Paletro
Paletro (el la franca: palette, malgranda ronda tabuleto) estas maldika tabuleto, sur kiu pentristo orde pretigas kaj miksas la kolorilojn.
Paletro plej ofte havas truon por enmeti la polekson kaj tiel facile teni ĝin enmane. Ĝi povas esti el ligno, malpliofte el porcelano aŭ metalo.
Laŭ Francisko Azorín paletro estas Maldika tabuleto uzata de pentristoj por pretigi k. miksi kolorilojn. Li indikas etimologion kiel diminutiva formo de la latina pala (ŝpato).
2013
2013 estis normala jaro komenciĝanta je mardo (vidu ĉi tie kalendaron).
Dum la jaro 2013 post Kristo okazis, interalie:
Marto
13-a de marto: Argentina kardinalo Jorge Mario Bergoglio iĝis la 266-a papo, akceptante nomon Francisko
Barita funkcio
La koncepto devas ne esti konfuzita kun barita operatoro.
Grava speciala okazo estas barita vico, kie X estas aro N de naturaj nombroj. Tial vico f = ( a0, a1, a2, … ) estas barita se ekzistas nombro M > 0 tia ke por ĉiu natura nombro n. Aro de ĉiuj baritaj vicoj, ekipita kun vektora spaca strukturo, formas vican spacon.
Ĉi tiu difino povas esti etendita al funkcioj kun valoroj en metrika spaco Y. Tiam la neegalaĵo pli supre estas anstataŭigita per por iu a en Y, M>0, kaj por ĉiuj x en X.
Ekzemploj
difinita por ĉiuj reelaj x kiuj ne egalas al −1 kaj 1 estas ne barita. Se x prenas proksiĝas al −1 aŭ al 1, valoro de ĉi tiu funkcio malfinie pligrandiĝas. Ĉi tiu funkcio povas esti farita barita se oni konsideras ĝian domajnon ekzemple [2, ∞). difinita por ĉiuj reelaj x estas barita.
121557 Paulmason
121557 Paulmason estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 3:1 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Paul Mason, Ĉefa Analizisto de Regado de Teniĝo de la NASA por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Li ankaŭ laboris kiel Analizisto de Regado de Teniĝo por la Solar Dynamics Observatory, LADEE kaj Spirit inter aliaj.
Saalfelden
Saalfelden, formale per plena nomo Saalfelden am Steinernen Meer estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Zell am See (germane Bezirk Zell am See, prononco, aŭ simple Pinzgau, prononco ). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. La komunumo estas la centra loko de la pincgaŭa parto de la valo de Saalach, ĝi estas la plej loĝantaroriĉa urbo de la Pinzgau.
Kvankam Saalfelden inter la komunumoj de Pinzgau de ĉiam havis la plej multajn loĝantojn, la urbo ne estas la sidejo de administrejo de la distrikto, kiu estas en Zell am See.
Historio
La unuaj elfositaĵoj el la Baseno de Saalfelden datumas de la 3a jarmilo a.K. El tiu epoko, la Neolitiko, estas ankaŭ la en 1891 elfosita batalhakilo kun traborita preniltrueto kies ekzakta troviĝloko ne plu konatas. Kuproekspluato tiam floris. El la pli frua ferepoko maloftas la trovitaĵoj kio konkludigas onin ke la setlado en la regiono malpli grandiĝis. Nur dum la juna ferepoko (2a-1a jc. a.K.) la nombro de la setlantoj denove senteblis. Tiam setlis la keltoj en Pinzgau i.a. je la kelta setlejo de Biberg kaj de tiu ĉi epoko datumas la fama Cervo disde Biberg-monto, bronza plastikaĵo en formo de sidanta cervo. Laŭ nunaj esploroj la loko de troviĝo kaj fariĝo ne nepre devus esti identa. Tamen klaras ke temas pri laboraĵo de zono situanta norde de la Alpoj. El la tempo de la Romia Imperio raras la mencioj. Nur kelkaj nomoj atestas la gravan influon de romia kulturo (kp. Bisontio el kiu formiĝis Pinzgau; Marcon el kiu formiĝis Marzon).
Eberhart gvidis Saalfelden en la 20an jarcenton. Jam en la unua deĵorjaro fonditis post lia komisio ŝparkaso. Lia iniciato ankaŭ ebligis instalon de akvokondukilo el Kalmbach-torento en 1899. En 1905 faritis en la kvartalo Bachwinkl centralo elektrika kio tre plibonigis la stratan iluminon kaj repuŝon de oleaj lumoj. En 1906 inaŭguritis nova lernejo. Du jarojn antaŭ lia morto Saalfelden havis jam 5589 loĝantojn.
En la 16.2.1912 elektitis Eiböck, kies deĵoro malfacilis ĉefe pro la eksplodo de la Unua mondmilito; tio bone legitis en protokoloj de la urbodomaj komisionoj. Premis la lokajnojn ankaŭ malabundo da loĝejoj ĉar multaj homoj venis de ekstere por ekloĝi en Saalfelden. Tiam oni akiris ankaŭ la Wagner-Hartl-bienon por starigi centre modernan urbodomon. La komunumo vendis la ne bezonatajn bienerojn sub la kondiĉoj ke la aĉetontoj ne rajtus revendi ilin je pli alta prezo. Krome starigitis infanĝardeno. Post la fino de la monarkio Aŭstrio-Hungario kaj eko de respubliko okazis la unuaj balotoj por la landa parlamento en la 6.4.1919.
La instruisto Josef Riedler estis la unua socialdemokratia urbestro saalfeldena. Inter 1922 kaj 1934 li ankaŭ membris al la salcburgia landa parlamento; dum aŭstrofaŝismo lia politika kaj malpolitika deĵoroj malekis. Li devis retiriĝi pli frue ol normale. Unu lia ŝatokupo estis mineralogio; liaj kolektoj admireblas en al regionhistoria muzeo de Kastelo Ritzen.
Murditis en 1935 la el Kehlbach originanta sinjorino Elise Traŭner; la murdisto, ŝia tiama koramiko, arestitis kaj mortpunitis en la 30.11.1935 en Salcburgo. Dum la deĵoro de Bartholomäus Fersterer starigitis granda kazerno por kio la komunumo devis cedi senrekompence grundojn. En 1937 loĝis en Saalfelden homoj. Je Anschluss-referendumo oficiale 99,03% voĉdonis en favoro de aliĝo al Nazia Germanio; kreskis ankaŭ la kvoto de anoj de NSDAP. Nedekomratie demisiigitis urbestro Fersterer en 1938.
En la 18.3.1938 Hans Großlercher nomumitis provizora urbestro fare de la landa registaro. Ankaŭ la sekvintajn jarojn problemis la demando je loĝejoj.
Post la fino de la Dua mondmilito Saalfelden apartenis al la usono|usona okupadzono de Aŭstrio. Rohrmoser flegis bonajn kontaktojn al la okupantoj ne povante plenumi ĉiujn demandojn de la loĝantaro. Fare de la usona milita administrado instalitis centro por iamaj koncentrejanoj, punlaboristoj kaj senhejmuloj. Pro ke Rohrmoser faris malklarajn komercon per grundoj li ne plu reelektitis en 1949. Saalfelden malmodernis tiutempe sur multaj kampoj, ekz. koncerne la kvaliton de stratoj kaj akvoprovizado. Komencitis la reguligo de Urslau-rivero kaj instalitis centra remizo/konstruaĵdeponejo. Ankaŭ la situacio loĝeja pliboniĝis ege. La kooperativoj loĝejkonstruaj Heimat Österreich kaj Bergland zorgis pri la starigo de multaj luebaj respektive aĉeteblaj apartamentoj. Sekve postulitis ankaŭ la plimultiĝo de lernejoj - kio ankaŭ plenumitis. Post la definitiva memstariĝo de Aŭstrio kaj la foriro de usonaj trupoj el Saalfelden ekestis je dispono en la kvartalo Buergerau pluraj konstruaĵoj kiujn rajtis uzi la Gimnazio de Saalfelden (BEA). Baldaŭ Saalfelden iĝis centro lerneja. En 1971 la komunumo havis 10.175 loĝantojn.
Pro sanecaj kialoj deĵoris la socialdemokrato Karl Reinthaler nur dum ses jaroj urbestrece. Li estis estinta inter 1942 kaj 1945 politika kaptito de la nazioj. Kontraŭe al aliaj li intence ofte parolis pri tiu malfacila tempo. Sub lia periodo deĵora ekiĝis la konstruo de Bergland-loĝdomblokoj kaj fondiĝis la Teknika lernejo HTL kaj la Porvirinprofesia faklernejo HBLA. Ankaŭ la naĝejo de ĉe Obsmarkt komplete restaŭritis.
Transpreninte la deĵoron jam en 1978 Schwaiger nur en 1979 devis prezenti sin je baloto. Tiam venis la resanighelpa centro de ĉe Ritzensee-lago, la konstruo de la festohalo, la kreo de piedira zono, la konstruo de gimnastikhalo por la mezlernejo malgimnazia, la starigo de pluraj infanĝardenoj kaj de ringa akvokondukilaro, la plibonigo de la rubforigo pere de la firmao ZEMKA kaj la plialtigo de la akvokvalito en riveroj pere de Reinhalteverband Mittleres Saalachtal. Ankaŭ la voluntuloj fajrobrigadaj ricevis novan domon kiel ankaŭ la speciale apototaj gelernantoj. Skisaltejo en Uttenhofen konstruitis kie en 1988 jam okazis la ĉampionado por junuloj en nordia skiado. PKL (hodiaŭa nomo: SIG Combibloc) ekproduktis modernajn ujojn por trinkaĵoj kaj iĝis unu el la plej gravaj uzinoj en Saalfelden. Ankaŭ Schied transprenis la laboron ene de parlamenta periodo de la antaŭulo kaj konfirmitis poste brave. La evoluo komunuma intertempe antaŭeniĝis senĉese. Krom lernejpligrandiglaboroj kaj novkonstruoj starigitis la kulturejo Kunsthaus Nexus kvazaŭ posteulanta Galerie Simmerl de la 1970-aj jaroj. Sub lia egido ankaŭ plialtrangiĝis Saalfelden je urbo en la jaro 2000. La en 1980 farita festohalo restaŭritis en 2005 kaj ŝanĝitis je vera kaj moderna kongresejo. Ankaŭ stratoj multaj pliboniĝis. Planoj pri nova sportstadiono kaj centronevitanta strato-neto laŭlonge de nordo kaj sudo ankaŭ repensitis. La publika deponejo/flegejo maŝinara krome forlasis la urbocentron por ekgasti en pli moderna ejaro. En 2002 kaj 2005 trafis la regionon de Saalfelden akregaj tempestoj kaj akvegoj. La forigo de ŝotrotavolo ŝutiĝinta je Urslau-rivero daŭris plurajn monatojn.
Urbopartoj
La urbo konsistas el la centro kaj la sekvontaj partoj/vilaĝetoj:
Fontoj
Chronik der Gemeinde Saalfelden, eld. en januaro de 1992'' (germanlingva)
Xochistlahuaca
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 25180 loĝantojn. El tiuj estis 12237 viroj kaj 12943 virinoj. La komunumo havas surfacon de 321,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 360 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe ND mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas ND °C.
Sociogeografio
12578 de la loĝantoj de Xochistlahuaca en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 8004 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 63,63 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 70,25 % (4629 el 6589 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 56,35 (3375 el 5989 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 19071 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 16599 apartenis al la katolika religio. 2472 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
L'Isle-Jourdain (Gers)
L'Isle-Jourdain (gaskone L'Isla de Baish) estas franca situanta en departemento Gers, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Lislois.
Kaarst
Kaarst estas unu de la 6 distriktapartenaj urboj de la distrikto Rhein-Kreis Neuss en Germanio. Ĝi troviĝas en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio.Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Herbert Graf
La kazo
Tiu estis unu el malmultaj kazostudoj kiujn Freud publikigis. En sia enkonduko al la kazo, li rakontis, ke li en antaŭaj jaroj kuraĝigis siajn amikojn kaj asociitojn, kiel la gepatroj de Graf, kolekti observojn pri seksa vivo de infanoj por helpi lin disvolvigi sian teorion de infana sekseco. Tial Max Graf estis sendinta notojn pri la disvolviĝo de sia filo al Freud antaŭ la apero de la ĉevalfobio de Herbert. Kiel "Malgranda Hans", li estis celo de la fruaj sed etendaj studoj de Freud pri kastranksio kaj la Edipa komplekso. Freud vidis Herbert nur unufoje kaj li mem ne analizis la infanon, sed nur superrigardis la patron, kiu plenumis la analizon kaj sendis etendajn notojn al Freud. En la publikigita versio, la rakonto de la patro de Herbert estis mallongigita kaj komentita de Freud.
Kiam li estis kvar-jaraĝa, Herbert atestis timigan okazon kiam li estis en la loka parko en la kompano de la familiservantino. Ĉevalo kiu trenis troŝarĝitan ĉaron kolapsis. Herbert sekve timegis eliri surstraten, kun timo ĉĉefe al ĉevaloj kaj al troŝarĝitaj vehikloj, kiuj povis denove kolapsi. Tiu timo estis interpretata kiel neŭrozo (ĉevalfobio). La patro de Herbert dekomence atribuis la neŭrozon al "seksa tro-ekscitado okazigita per la karesoj de lia patrino" kaj timo okazigita de la grandaj penisoj de la ĉevaloj. Sen malakcepti tiujn klarigojn, Freud grade kuraĝigis la patron ankaŭ kompreni la malordon de Herbert kiel anksio okazigita de la alveno de lia pli juna fratino kaj maltaŭga kontentigita scivolemo por la deveno de beboj. Kvankam nombraj seksaj kaj fekaj fantastoj kaj anksioj (kiel Edipaj deziroj kaj kastranksio) estis esploritaj dum la kazohistorio, Freud finfine ne klarigas la kazon per tiuj faktoroj, kaj foje riproĉas al la patro de Herbert pro troe dogme aliri al rigida kompreno de la edipa anksio de sia filo. Freud ankaŭ bedaŭras la nevolon de liaj gepatroj klarigi al Herbert la veron pri koito.
Operkariero
Graf surscenejis kelkajn operojn por la Festivalo de Salcburgo: Otello (1951, kun Wilhelm Furtwängler kiel dirigento, 1952 kun Mario Rossi kiel dirigento; ambaŭfoje kun Ramón Vinay kiel Otello), La geedziĝo de Figaro (1952, kun Rudolf Moralt kiel dirigento, kun Erich Kunz, George London, Elisabeth Schwarzkopf, Irmgard Seefried, Hilde Gueden; 1953 ripetite dirigentita de Furtwängler kaj Paul Schöffler anstataŭ London), legenda Don Giovanni dirigentita de Furtwängler kaj desegnita de Clemens Holzmeister (1953, kun Cesare Siepi, Elisabeth Grümmer, Anton Dermota, Schwarzkopf, Otto Edelmann, Walter Berry, Raffaele Arié, Erna Berger; ripete en 1954, kun Dezsö Ernster anstataŭ Arié; 1956 kun Dimitri Mitropoulos kiel dirigento), Gottlob Frick anstataŭ Ernster, Léopold Simoneau anstataŭ Dermota, Lisa Della Casa anstataŭ Schwarzkopf, Fernando Corena anstataŭ Edelmann, Rita Streich anstataŭ Berger) same egale legenda Die Zauberflöte dirigentita de Georg Solti kaj desegnita de Oskar Kokoschka (1955, en la geaktoraro estis Gottlob Frick, Dermota, Schöffler, Kunz, Grümmer, Erika Köth, Peter Klein; ripete en 1956 kun Berry anstataŭ Kunz); Elektra (1957, dirigentita de Mitropoulos, kun Inge Borkh, Della Casa, Jean Madeira, Max Lorenz, Kurt Böhme), Simon Boccanegra (1961, kun Gianandrea Gavazzeni kiel dirigento, kun Tito Gobbi, Leyla Gencer, Giorgio Tozzi, Rolando Panerai), kaj fine La rappresentazione di anima e di corpo de Emilio de Cavalieri (la produktaĵo premieris en 1968 kaj estis prezentita ĉiujare ĝis 1973).
Ychoux
(jen france, okcitane Ishós) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Mont-de-Marsan (france arrondissement de Mont-de-Marsan, okcitane Arrondiment deu Mont), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj nomiĝas ychoussois.
PK
La literkombino havas plurajn signifojn:
Pawala Valley Ridge
Pawala Valley Ridge estas la plej alta monto de Pitkarna Insularo. Ĝi troviĝas sur Pitkarna insulo en suda Pacifiko.
16641 Esteban
16641 Esteban estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geastronomoj kaj geedzoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Manuel kaj Gloria Esteban, admirata kaj populara paro en la Kalifornia Ŝtata Universitato ĉe Chico, kie Manuel servis tre kapable kiel prezidanto de 1993 al 2003. Ambaŭ naskitaj en Barcelono, Manuel estas konata ankaŭ pro sia talento kiel arta vitroblovisto kaj Gloria pro sia intereso por arto kaj literaturo.
Tajlanda bahto
La bahto (taje บาท [bàːt]) estas la valuto de Tajlando. Unu bahto disdividiĝas je 100 satangoj. La kodo laŭ la normo ISO 4217 estas THB. Krome en Tajlando bahto estas peza unuo por oro, uzata de oraĵistoj kaj juvelistoj en la lando.
La unuaj modernaj moneroj
La tajlanda reĝo Chulalonkorn aŭ Rama la 5-a (1853-1910) zorgis pri tio, ke Siamo povis ekprodukti monerojn laŭ eŭropa formo kaj enkondukigis monbiletojn. Aparte impresite de la moneroproduktejoj en Prusio, li enkondukis la tie viditajn altkvalitajn teknikojn ankaŭ en Siamo. La produktitaj altkvalitaj moneroj havis unuflanke la siaman blazonon kun trikapa elefanto, kaj aliflanke portreton de la reĝo. Produktiĝis aparte oraj, malplimulte arĝentaj moneroj. La tajlandanoj entuziasme akceptis la novajn monerojn kaj tre malplioftiĝis falsaj moneroj. La novaj arĝentaj tikaloj jam rekoneblis pro specifa sono, se oni faletigis ilin sur ŝtonan grundon.