cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Val de San Vicente
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado, sed translokiĝis al turismo. Ĉefaj altiraĵoj estas la apuda marbordo kaj iom pli fora Nacia Parko Picos de Europa kaj la kuirarta turismo. La pejzaĝoj altiras turismon, kiu ja iĝis ĉefa enspezofonto de la municipo. Aliflanke ankaŭ nutrindustrio ekgravis en Val de San Vicente ekzemple per tipaj dolĉaĵoj corbatas (kravatoj).
Estas en la municipo la jenaj Havaĵoj de Kultura Intereso:
Ármin Kabos
KABOS Ármin (kaboŝ) estis rumanihungara publicisto, ekonomikisto naskita en Nagyvárad la 25-an de oktobro 1866 kaj mortinta en Temeŝvaro la 10-an de aŭgusto 1947.
Kariero
Kabos Ármin finis komerclernejon. Li estis vendejestro de presejo kaj paperkomercado Uhrmann, poste ĝia posedanto de la 1920-aj jaroj.
Saint Genès
Saint Genès estas la franca vortumo de la vorto "sankta Genesio", kiu povas rilati al tri eblaj kristanaj sanktuloj:
En geografio, la nomo Saint Genès povas interalie rilati al la sekvaj loĝlokoj / komunumoj en Francio:
Harvard
Harvard povas esti:
Harvard estas la nomo de universitato en Usono : Universitato Harvard.
Harvard ankaŭ estas la nomo de kelkaj lokoj en Usono :
Aliaj :
Athens
Athens havas diversajn signifojn. Interalie:
Londono (Ontario)
Londono (London) estas urbo en suda Ontario (Kanado). Norde de la urbo-centro troviĝas la Universitato de Okcidenta Ontario, la tria plej granda universitato de Ontario.
Ferenc Kabán
KABÁN Ferenc estis rumanihungara instruisto, biologo naskita en Kluĵo la 19-an de aŭgusto 1926 kaj mortinta en Kluĵo la 19-an de junio 1988. Li estis la patro de lingvistino Annamária Kabán.
Kariero
Kabán Ferenc diplomitiĝis en la Universitato Bolyai de Kluĵo pri biologio-geografio (1952). Li instruis, lernejestris, laboris kiel lernejinpektisto en sia naskiĝurbo (1953–69).
Fenila acetato
Fenila acetato estas fenila estero de la acetata acido, senkolora refrakta likvaĵo rezultanta el reakcio inter fenolo kaj acetata anhidrido. Fenil-acetato povas sinteziĝi per senkarboksiligo de la aspirino. Fenila acetato posedas fenolan odoron kaj estas miksebla kun etanolo, kloroformo kaj duetila etero sed ne kun akvo.
Salonorkestro de Erfurto
La Salonorkestro de Erfurto (germane: Salonorchester Erfurt) estas en la 4-a de oktobro 2009 fondita distra orkestro kun sidejo en Erfurto, estanta sub la aloj de la Ĉambromuzika societo de Erfurto.
Komencoj
Kiam alvoko de la arkitekto kaj kulturulo Elmar Nolte fondi tian orkestron aperis i.a. en la taggazeto Thüringer Allgemeine en la 2-a de oktobro 2009, ekis la historio de tiu poramuza orkestro. Celo estis unue ke grupiĝu interesiĝantaj profesiuloj kaj laikuloj por komuna muzikado kun aparta rolo de arĉinstrumentoj.
La unuaj koncertoj okazis en la 4-a de oktobro kaj en la 14-a de decembro de la sama jaro en la kafejo Ilvers en la urbokvartalo Ilversgehofen. Establinta societo estis la societo Kultur im Norden von Erfurt e.V..
Profesiiĝo
Transpreno de la orkestro fare de la kelkajn semajnojn pli malfrue fondita Ĉambromuzika societo de Erfurto'', la gvidado fare la violonisto Roland Rohde kaj la dungo de membroj de la Filharmonio de Erfurto baldaŭ pliprofesiigis la prezentaĵojn.
Sekvis regulaj invitoj i.a. al la Artofesto Tiefthal, al la Salonorkestra festivalo 2010 en Erfurto, al la someraj klasiknoktoj en la Zoologia ĝardeno de Erfurto, al la spektakoj okaze de Fête de la Musique, al la ĉiujaraj Novjarkoncertoj en la Urbodomo de Erfurto kaj - inter 2009 kaj 2012 - al ĉiumonataj prezentadoj en la erfurta Kulturkafejo Nerly. Atentigis aparte koncerto kun kantoj de Fritz Löhner-Beda, verkisto de tekstoj por modkantoj kaj operetaj kantoj, okaze de ties 70 naskiĝtaga datreveno en aŭtuno de 2012.
La artistoj kaj la muzikaĵoj
Al la solistoj propraj al la orkestro nombriĝas krom la gvidanto Roland Rohde la pianistoj Myron Romanul kaj Francesco Bottigliero, la violonĉelistino Claudia Schwarze kaj gekantistoj kiel Susanne Rath, Saya Lee, Peter Umstadt, Klaus Damm k.a.
Unikso-tempo
Unikso-tempo (angle Unix time), tiel nomata pro sia origino en Unikso, aŭ POSIX-tempo, reprezentas tempopunktojn laŭ la nombro da sekundoj pasintaj de la 1-a de januaro 1970, noktomezo laŭ UTC.
Ekzemple, la Unikso-tempo je la punkto, kiam tiu ĉi paĝo estis ŝarĝita, estas, t.e. sekundoj pasis de la 1-a de januaro 1970.
Amila sulfito
Amila sulfito aŭ C10H22O3S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfita acido kaj amila alkoholo. Amila sulfito estas senkolora, brulema kaj toksa likvaĵo, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila sulfito estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila sulfito reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfitaj esteroj malkomponiĝas per varmigo en sulfura duoksido kaj akvo.
16194 Roderick
16194 Roderick estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Gavin Roderick (1977–2001), escepte brila kaj entuziasma studanto pri astrofiziko en la Universitato de Cardiff, kiu mortis antaŭ povi kompletigi siajn lernadojn kaj entrepreni karieron en astronomio. Li estas tre mankinta al sia amanta familio, al sia multenombraj aj amikoj kaj por ĉiuj, kiuj instruis lin.
Aragono
La hispana regiono de Aragono (hispane Aragón [aragon']; 47.650 km2) havas 1.326.000 loĝantojn. Ĝi konsistas el la provincoj de Huesca (15.613 km2); Teruel (14.785 km2); kaj Zaragozo (17.252 km 2). La duono de la loĝantaro troviĝas en la ĉefurbo, dum granda parto de la regiono, kaj ĉefe la provinco de Teruelo suferas fortan procezon de senpopoliĝo.
Historio
Aragono estis sendependa reĝlando dum la mezepoko, en la procezo de Rekonkero de la arabe okupita teritorio fare de la kristanoj. Ĝi poste unuiĝis kun la teritorioj de la kataluna rekonkero, por formi la Kronlandon de Aragono, kiu inkludis la nunajn regionojn de Aragono, Katalunio, Valencio kaj Balearoj. Ĝi poste unuiĝis kun Kastilio por formi la hispanan reĝlandon. Tamen, Aragono plu konservis parton de aŭtonomio, ĝis la alveno de la Burbona dinastio, komence de la 18-a jarcento.
La Regiona Konsilantaro de Defendo de Aragono, en hispana Consejo Regional de Defensa de Aragón (CRDA), nomita ankaŭ Consejo de Aragón (Konsilio de Aragono), estis aŭtonoma administracia ento ekzistanta de 1936 ĝis 1937 dum la Hispana Enlanda Milito ene de la teritorio de Aragono kontrolita de la Respubliko — unue legalizita de tiu kaj poste mallegalizita de tiu — en la kunteksto de la hispana revolucio de 1936 okazinta en la komenco de la milito.
Post la nova administra organizado de Hispanio, Aragono denove havas aŭtonoman registaron kaj Parlamenton (Aragonaj Kortezoj).
Lingvoj
La aragona, la hispana kaj la kataluna estas oficialaj lingvoj.
Gravaj aragonanoj
Gravaj historiaj aragonanoj estas la pentristo Francisco de Goya, la filmisto Luis Buñuel kaj la sciencisto Santiago Ramón y Cajal.
Municipoj
Menciindaj municipoj de Aragono estas interalie Biescas, Cella, Daroko, Grañén, Ĥako, Monzono, Teruelo kaj Trasmoz.
Freudenstadt
Freudenstadt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Freudenstadt de la federacia lando Baden-Virtembergo, en la mezalta montaro Nigra Arbaro, kaj estas la administra centro de la distrikto. Krome ĝi apartenas al la distriktaro Karlsruhe kaj al la Regiono Norda Nigra Arbaro de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rilatoj al Esperanto
Walter Mutschler (mortis en marto 1987 en la urbo) estis dumviva membro de UEA.
Avord (stacidomo)
Avord estas franca stacidomo sur linio Vierzon -, situanta en Avord, en departemento , regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Meteoro de Ĉelabinsk
Meteoro eniris la atmosferon de la Tero kiel bolido je ĉirkaŭ 09:13 Jekaterinburga tempo (03:13 UTC) dum la mateno de 15-a de februaro 2013, kun rapideco de almenaŭ 15 km/s, ĉirkaŭ 44-oble pli rapide ol sono, super la suda Uralo de Rusio, kaj frakasiĝis super la grandurbo de Ĉeljabinsk. Ŝajnas, ke granda fragmento trafis al Ĉebarkulo. La Rusia Akademio de Sciencoj taksis ke la meteoro, nomita KEF-2013, havis mason de 10 tunoj kaj la aereksplodo okazis en alteco inter 30–50 km super la grundo. La objekto havis diametron proksimume du ĝis kvar metrojn. La meteoro estis detektita nek per radaro nek per teleskopo antaŭ ĝia aliro.
Dum la unua tago ne ekzistis sufiĉe da certa informo, kio kaŭzis multajn elpensaĵojn. Iuj serĉis, ke la urbo Ĉelabinsk estas tute detruita. Estis supozoj, ke la meteorŝtono estas danĝera pro radioaktiveco aŭ kemia konsisto. La eksplodo estis videbla de preskaŭ la tuta teritorio de Suda Uralo kaj Norda Kazaĥio, kaj multaj tiam ne sciis, kien do ĝi falis. La ĉefa rusia televidkanalo erare raportis pri „grandega brulanta kratero“, aperinta sur la loko de falo; poste evidentiĝis, ke la montrita kratero estas gasa, situas en Turkmenio kaj tute ne rilatas al la evento. Populara ĵurnalisto Julija Latinina en opoziciema „Novaja Gazeta“ supozis, ke la meteoro estis fakte fiaskinta testo de nova armilo (raketo); ŝi poste petis, ke la teksto estu deprenita de la gazeta paĝaro, tamen la frazo el la teksto — „Mi ne estas raketisto. Mi estas filologo“ — iĝis populara en la rusa sugmento de interreto kaj estas uzata, kiam nefakulo komencas publike diskuti pri iu teknikaĵo.
Multaj homoj el Ĉelabinsk kaj aliaj regionoj serĉis elementojn de la meteorŝtono. Jam dum kelkaj horoj post la eksplodo en la interreto aperis proponoj pri vendado de ĝiaj elementoj (kontraŭ prezoj ĝis 500 mil rubloj). Tamen rapide evidentiĝis, ke plia parto de tiaj proponoj estas falsigo. Pro tio esproristoj konsilis al dizirantoj atendi ĝis oficiala decido de la Rusia Akademio de Sciencoj. La plej granda ero de la meteorŝtono estis trovita kaj suprenigita el la lago Ĉebarkul la, pri kio raportis multaj amaskomunikiloj en Rusio.
Auen
Auen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Sileno (planto)
Sileno, Silene en la latina, estas genro el familio Kariofilacoj. Ĝi entenas pli ol 700 speciojn, temas preskaǔ ĉiam pri herboj, unu- aŭ plurjaraj. Sepaloj estas liberaj, petaloj havas ongolon. Entute malfacilas difini la genron morfologie, interalie ĉar ties koncepto malsamas laǔ aǔtoroj. Ekzemple oni nun plej ofte inkludas Cucubalus kaj Lychnis en Silene, kaj foje ankaǔ Saponaria.
Iuj silenoj estas pororname kultivataj.
Taksonoj
Jen listo de kelkaj pli-malpli bone konataj specioj:
5239 Reiki
5239 Reiki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Shun-ei Izumikawa kaj Osamu Muramatsu elde la Observatorio de la Suda Jacugatake, apud Hokuto en Gubernio Jamanaŝi).
Nomo
Ĝi ricevis la virinan personan nomon "Reiki" en honoro de la japana astronomino Reiki Kushida.
Petropavlovko (Simferopola distrikto)
Petropavlovko estas malgranda vilaĝo en la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo, administre apartenanta al la Dobra komunumo. Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 91 homoj.
Geografio
La vilaĝo situas en la valo de negranda rojo, kiu alfluas la Simferopolan akvorezervujon, du kilometrojn sud-oriente de Simferopolo, 1,5 kilometrojn for de la aŭtoŝoseo Simferopolo-Aluŝto-Jalto. La plej proksimaj loĝlokoj estas la vilaĝoj Lozovo (nordoriente) kaj Ukrainko (okcidente). La vilaĝon ĉirkaŭas somerdomaj terenoj. Apud la vilaĝo troviĝas negranda lageto.
Historio
La vilaĝo estas relative nova; la unua skriba mencio pri ĝi aperis nur en 1922. Oni opinias, ke la vilaĝo estis fondita kiel eksterurba rezidejo de la ĉefpastro de la katedralo de Petro kaj Paŭlo en Simferopolo (ĝuste de tio venas la nomo de la vilaĝo). Post la revolucio la loĝantoj de la vilaĝo okupiĝis ĉefe pri minado (apud la vilaĝo ĝis nun ekzistas kelkaj funkciantaj minejoj).
Ekde la jaro 1959 la vilaĝo apartenas al la Dobra komunumo. En la 1960aj jaroj apud la vilaĝo oni aranĝis minejon (ĉi tie oni minis ĉefe diabazon), sed komence de la 1980aj jaroj per mineja eksplodo oni malkovris ŝtoniĝintan lafofluon. Ĝia malkovro kaŭzis fermon de la minejo; la ĉirkaŭan teritorion oni deklaris geologia monumento de la loka graveco. Ĝin interalie vizitis la partoprenantoj de la 27a internacia geologia kongreso, kiu okazis en Moskvo (1984 j.).
Nuntempo
La loĝantaro de la vilaĝo okupiĝas ĉefe pri agrikulturo; apud la vilaĝo situas kelkaj minejoj.
La ĉefa (kvankam ne vaste konata) vidindaĵo de la vilaĝo estas la ŝtoniĝinta lafofluo de malnovega vulkano (konata sub ne tre ĝusta nomo «Petropavlovka vulkano»). Oni opinias, ke la lafo-elverŝo okazis antaŭ ĉirkaŭ 180 milionoj da jaroj. La lavo elverŝiĝis en la maron, kiu tiam ekzistis sur la teritorio de nuntempa Simferopolo, kaj rapide ŝtoniĝis. Poste pro la tektona aktivado la masivo de la lafo ŝanĝis sian pozicion kaj nun observeblas ne horizontala, sed vertikala. La grandeco de la nudigita lafofluo estas proksimume 15*20 metroj. La teritorio de la laf-elverŝo estas deklarita kiel geologia monumento de la loka graveco.
254 Augusta
254 Augusta estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la aŭstria astronomo Johann Palisa la elde la observatorio de Vieno. Ĝi ricevia la antaŭnomon de la vidvino de la aŭstria astronomo Karl Ludwig von Littrow.
Ĝi estas la unua malkovrita ano de la Aŭgusta familio, al kiu ĝi donis sian nomon.
Kilobajto
Kilobajto estas unuo por mezuri la grandecon de memoro aŭ de komputila disko.
Oni konsideras ke 1 bajto estas 8 bitoj. Kiel en komput-scienco oni uzas la duuman nombrosistemon anstataŭ la dekuman nombrosistemon, ni havas la sekvantan sinsekvon:
Kiel 1024 estas tre proksima al 1000 (la prefikso por 1000 estas kilo-) oni misdiradis kilobajto kiam oni parolis pri 1024 bajtoj, do tiu ĉi estas ambigua afero. Por solvi ĝin, ISO proponis kibibajton (kiB).
Nuntempe, se oni parolas pri kilobajto aŭ kibibajto, oni parolas pri 1000 aŭ 1024 bajtoj, respektive. Kvankam tradicie, multaj homoj ankoraŭ diras kilobajton kiam ili volas paroli pri kibibajto.
Valerio Valento
Aurelius Valerius Valens, aŭ Valerio Valento (m. 317) estis romia imperiestro ekde decembro de 316 ĝis la 1-a de marto de 317. Ne konfuzu lin kun Valento Flavius Iulius Valens kiu estis kunimperiestro de la Romia Imperio de 364 al 378, kun sia frato Valentiniano la 1-a kaj regis la orientan parton de la imperio, ĝis sia morto.
Valerio Valento estis dekomence dux limitis (landlima duko) en Dacio, kaj pro la mallongdaŭro de lia regado, apenaŭ oni scias iom pri ĝi.
En la unua enlanda milito inter Licinio kaj Konstantino okazis batalpaŭzo ekde la 8-a de oktobro de 314. Sed komence de decembro de 316 Licinio sciis jam ke la batalpaŭzo ne daŭros multe kaj nomumis Valenton kiel kunimperiestro por montri al Konstantino ke li jam estis perdinta la paciencon al li. Post la malvenko de Licinio en la Campus Ardiensis en la 1-a de marto de 317, Konstantino devigis Licinion murdi Valenton, kio okazis tuj poste.
Licinio uzos la saman kaptilon (sensukcese) en la dua enlanda milito kontraŭ Konstantino nomumante Martinianon kunimperiestro.
Bohemia Svislando
Bohemia Svislando (ĉeĥe: České Švýcarsko, Böhmische Schweiz) estas la nomo de la ĉeĥa parto de Elba Grejsmontaro, kies translima parto estas Saksa Svislando.
Fuente Palmera
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 10530 geloĝantoj de la municipo Fuente Palmera estas 5230 inoj kaj 5300 viroj. En la 75-kvadratkilometra teritorio estas 9 setlejoj, kie loĝas 9709 geloĝantoj, kaj aliaj 821 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 115, 51 inoj kaj 64 viroj, kaj mortis 90, 43 inoj kaj 47 viroj. Tiel la natura kresko estis 25 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 4977 homoj (47.3%).
Vilao Jeanneret
Vilao Jeanneret aŭ Maison Jeanneret kaj Vilao La Roche estas du domoj en Parizo, desegnitaj de Le Corbusier kaj Pierre Jeanneret en 1923-1925 kaj plinovigitaj de Charlotte Perriand en 1928. Ĝi jam ne estas loĝata, kaj tiele ĝi estas hejmo de la muzeo kaj arkivoj de la Fondaĵo Le Corbusier. La domoj estas situaj en 8-10 placo de Docteur-Blanche, 16a arondismento, Parizo. Villa Jeanneret ne estas malferma al la publiko.
En Julio 2016, tiu domo, Vilao La Roche, kaj dekkvin aliaj verkoj de Le Corbusier estis enskribita en la listo de Monda heredaĵo de Unesko.
Eksteraj ligiloj
48.8519°N, 2.2653°W
Hari Poter kaj la Sanktaĵoj de la Morto
Hari Poter kaj la Sanktaĵoj de la Morto (Harry Potter and the Deathly Hallows) estas la sepa kaj fina libro en la romanserio pri Harry Potter fare de la aŭtorino J. K. Rowling. La libro disdoniĝis en 93 landoj la 21-an de julio 2007 unu minuton post noktomezo, do je 00:01 h, laŭ la Brita Somera Tempo, kaj fariĝis la plejvendato ĉe la listoj de kaj Amazon.com kaj Barnes and Noble ene de nur horoj post la anonco de la eldono la 1-an de februaro 2007.
En Usono kaj Kanado, la libro eldoniĝis ĉe ĉiu horzono je 00:01 h, do plurajn horojn post la aliaj angle-parolantaj landoj.
Librovendejoj kiel Amazon, Barnes and Noble kaj Border raportas ke tiu libro havas pli da mendoj ol iuj ajn alia libro antaŭe en la historio.
Tihamér Acsay
Tihamér Acsay [aĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Acsay Tihamér estis hungara juĝisto, advokato, stenografisto. Lia frato estis László Acsay.
Richland (Vaŝingtonio)
Richland estas urbo en Kantono Benton, Vaŝingtonio, Usono. Kun Kennewick kaj Pasco, Richland estas unu el la tri apudaj urboj nomataj "Tri-Cities". En 2010, la urbo havis loĝantojn.
Tihamér Acsay
Tihamér Acsay naskiĝis la en Gyöngyös, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tihamér Acsay maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1917, poste li akiris juran diplomon en 1921, ŝtatsciencan diplomon en la sekva jaro en Scienca Universitato de Budapeŝto. Post la diplomoj li laboris en juĝejo, inter 1928–1938 advokato, pli poste li havis postenon en la justicministerio (kun interrompo) aŭ li estis juĝisto ĝis 1948. Intertempe en 1926 li akiris juĝistan-advokatan diplomon, poste li plulernis en Vieno kaj Parizo (1927–1928). Li ankaŭ redaktis stenografian revuon inter 1937–1944. Li iĝis trudemerito en 1948. Li estus estinta parlamentano en 1947, sed la komunistoj forprenis lian mandaton.
14617 Lasvergnas
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Olivier Las Vergnas, iama ano de la Association Astronomique de Paris en Sorbono, fondinto de la astronomia sekcio de la Association Nationale Sciences Techniques Jeunesse ("Nacia Asocio Scienco Tekniko Junularo") kaj de 1993 prezidento de la Association Française d'Astronomie.
(16195) 2000 AQ236
(16195) 2000 AQ236 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Oberflachs
Pri la komunumo
Oberflachs estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 480 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Oberflachs situas en la valo de Schenkenberg, kiu estas flankigita de montetoj de la Falda Ĵuraso. Duona kilometro okcidente de la vilaĝo situas sur roko la Kastelo Kasteln. La setleja zono de Oberflachs praktike kunkreskis kun la setlejzonoj de la najbara komunumo Schinznach-Dorf.
Najbaraj komunumo
La komunumo limas en nordo al Schinznach-Dorf, en oriento al Veltheim, en sudo al Auenstein, kaj en okcidento al Thalheim.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Thalheim.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Schinznach-Dorf al la Staffelegg-Pasejo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 8 kilometrojn sudoriente en Möriken-Wildegg.
Historio
La unua dokumenta mencio de Oberflachs datiĝas el la jaro 1301 kiel Obernflacht.
En mezepoko vasaloj de la Grafoj de Kiburgo, la familio Schenken de Kasteln residencis en la Kastelo Kasteln. Sur la sama monteto en la jaro 1262 estis konstruita la Kastelo Ruchenstein. En la jaro 1264 la Habsburgoj heredis la regadon de la Kiburgoj. En la jaro 1311 la Senjoroj de Mülinen akiris la vilaĝon kaj la du kastelojn, kiuj kune formis la Senjorejon de Kasteln.
Kiam en la jaro 1460 la urbo Berno konkeris la valon de Schenkenberg, la Senjoroj de Mülinen povis konservi siajn privilegiojn pri la Senjorejo Kasteln. En la jaro 1528 la bernanoj enkondukis en la vilaĝo la reformacio. Berna nobelo, Kolonelo Johann Ludwig de Erlach akiris en la jaro 1631 la Senjorejon Kasteln, kiu fariĝis lia privata posedaĵo. En la jaro 1642 li kunigis la restaĵojn de la bruliĝinta Burgo Ruchenstein kun la Burgo Kasteln al senjora kastelo. En la jaro 1732 la urbo Berno aĉetis la Senjorejon Kasteln por 90000 dolaroj, kaj la kastelo fariĝis la sidejo de la plej malgranda kamparvoktejo de Berna Argovio.
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Oberflachs fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
Kind Hearts and Coronets (filmo)
Kind Hearts and Coronets (Bonkoroj kaj Kronetoj) estas brita filmo de Robert Hamer, aperinta en 1949.
Temo
Ebla heredonto de la titolo de duko d'Ascoyne, Louis Mazzini eliminas unu post la alian ĉiujn heredantojn de la duklando. La vesperon, kiam li finfine akiras la titolon de duko, policisto venas aresti lin pro murdo, kiun li ne faris. Kondamnita al morto pro tiu murdo, li verkas siajn memoraĵojn en la prizono kie li estas enkarcerigita.
Manuel Cebulla
D-ro Manuel CEBULLA (naskiĝis en 1965 en Essen) estis germana esperantisto.
Laŭ profesio, li estis tradukisto kaj interpretisto pri la albana lingvo, nun estas juristo, eksperto kaj konsilisto pri la datumprotektado.
Li studis i.a. geografion, historion, politologion, ekonomian juron kaj amaskomunikilan juron. Li loĝas en Essen kun sia edzino kaj filino.
Li eklernis Esperanton jam en la 1980-aj jaroj, sed dum longa tempo ne multe okupiĝis pri la lingvo. En junio 2008 li komencis entuziasme labori por la refondo de la asocio Europa - Demokratie - Esperanto (EDE) en Germanio. La 5-an de julio 2008 la refonda kunveno elektis lin prezidanto. Li kandidatis por la listo de EDE Germanio en la Eŭropaj balotoj 2009 sur la dua loko (post prof. d-ro Reinhard Selten).
Cebulla forlasis la estraron de EDE-Germanio en 2010 kaj poste tute eksiĝis el EDE.
Svjatoslav Ivanoviĉ Vakarĉuk
Svjatoslav Ivanoviĉ VAKARĈUK (Святослав Іванович Вакарчук, naskiĝis la 14-an de majo 1975 en Mukaĉevo) estas ukraina muzikisto, kantaŭtoro kaj ĉefkantisto de la rokmuzika grupo Okean Elzy (Океан Ельзи), unu el la plej popularaj rok-grupoj en Ukrainio. Li estas konsiderita la voĉo de la ukraina nacio konata interalie pro protestkanto kontraŭ la milito не твоя війна (Ne via milito).
Li ankaŭ estas socia aktivisto kaj politika figuro kiu estis prezidanto de la liberala kaj poreŭropa politika partio Голос (Golos, voĉo aŭ voĉdono) de la 12-a de junio 2019 ĝis la 11-a de marto 2020. Li estis ankaŭ Popola Deputito de la Verĥovna Rada de Ukrainio. Kiel bonvola ambasadoro de la Disvolva Programo de Unuiĝintaj Nacioj por junularo en Ukrainio, Vakarĉuk partoprenas multajn sociajn kaj kulturajn projektojn.
Li estas honorita artisto de Ukrainio (2005) por signifa persona kontribuo al la sociekonomika, scienca kaj kultura evoluo de Ukrainio, signifaj laboratingoj kaj aktiva publika agado.
La 23-an de majo 2014, li alvokis referendumon pri federaciigo kaj la lingva afero, sed 5 jarojn poste li forlasis tiun ĉi ideon.
Biografio
Li estas filo de la iama Ministro de Edukado kaj Scienco de Ukrainio, fizikisto kaj politikisto Ivan Vakarĉuk kiu estis ankaŭ unu el la fondintoj de la Popola Movado de Ukrainio. Krom lia denaska lingvo, la ukraina, li ankaŭ flue parolas la rusan, la polan kaj la anglan. Li studis teorian fizikon.
Li vizitis la Stanford’s Center on Democracy, Development and the Rule of Law (CDDRL) por ĉeesti kursojn kaj studi kun kelkaj el la ĉefaj intelektuloj kaj akademiuloj ĉe CDDRL.
Verkaro
La grupo Okean Elzy, dank' al kies verko S. Vakarĉuk famiĝis (li estas la aŭtoro de la plej multaj tekstoj kaj muziko, la kantisto, la gvidanto de la grupo), estis kreita en 1994. Post diplomiĝo de la universitato, Vakarĉuk povis daŭrigi siajn studojn eksterlande, sed ankoraŭ elektis la karieron de muzikisto. La grupo sukcese rezultis ĉe pluraj festivaloj, kaj Svjatoslav, kune kun O. E." iris al Kievo por gravuri la debutdiskon "Tie, kie ni estas mutaj" (1998).
Svjatoslav Vakarĉuk, kiel Bonvola Ambasadoro de la Disvolva Programo de Unuiĝintaj Nacioj por Junularo en Ukrainio, partoprenis en multaj sociaj kaj kulturaj projektoj.
En 2010, la grupo publikigis sian sepan albumon "Dolce Vita", kun kiu ili turneis Rusion, Eŭropon, Azion kaj Nordamerikon kiel parto de varba turneo.
Komence de 2011, Vakarĉuk, kune kun aliaj ukrainaj muzikistoj (Sergej Babkin, Max Malyŝev, Dmitry Ŝurov kaj Pjotr Ĉernjavsky), kreis la muzikan projekton "Брюссель" (Bruselo) kaj publikigis la samnoman albumon, kun kiu ili faris koncertan turneon.
En 2013, Vakarĉuk, jam kadre de la grupo Okean Elzy, publikigis la albumon "Earth", kun kiu li faris grandan turneon de Ukrainio. Parto de la koncertoj en Rusio en subteno de tiu albumo estis nuligita fare de la rusa flanko pro kontraŭstaraj opinioj kaj takso de politikaj okazaĵoj en Ukrainio.
Ne estas via milito
Kiel kantisto kaj fronta figuro de la grupo Okean Elzy li prezentis la 26-an de aprilo 2015 la jutuban furoraĵon "не твоя війна" (latinskribe: Ne tvoya viyna aŭ 'Ne estas via milito'), pri kiu Vakarĉuk diris ke ĝi temas pri "la ĉefa batalo ene de ĉiu el ni, ene de nia socio. Ja "via milito" estas batalo kontraŭ viaj propraj kompleksoj, timoj ŝanĝi ion, influi tion, kio okazas ĉirkaŭ vi, ne kulpigi "ie kaj iun", sed preni la situacion en viajn proprajn manojn. Ĝi estas ekstreme malfacila, sed sen ĝi ne ekzistas sukcesa estonteco por persono, por socio, aŭ por lando." (2015).
Interesaĵoj
Li estas amiko de la rusa kantistino Zemfira. Iam, ĉe koncertoj, Vakarĉuk dediĉis al ŝi la kanton "Etude" el la albumo "Yananebibuv" kaj la kanton "Friend" el la albumo "Modelo" ĉe koncerto la 23-an de novembro 2012 en la klubo "Stadium Live".
Vidu ankaŭ
Shaman, rusa naciista kantisto
Eksteraj ligiloj
(uk, en) Oficala retejo de la rokgrupo Okean Elzy
Dobev
Dobev estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, 8 km okcidente de Písek, en ebenaĵeca arbar- kaj fiŝlagplena pejzaĝo. Ĝi havas.
Historio
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la jaro 1318.
Partoj de municipo
Municipo Dobev konsistas el kvin partoj sur tri katastraj teritorioj:
Memorindaĵo
La ĉefa memorindaĵo estas preĝejo de Sankta Brixi, origine gotika el la 14-a jarcento, kun navo rekonstruita baroke en la 18-a jarcento.
Nula horo
La nocio Nula horo (de la germana Stunde Null, t.e. “Horo Nul”) signifas en Germanujo kaj Aŭstrujo la tempon tuj post la Dua Mondmilito, precipe ekde la 8-a de majo 1945, post la senkondiĉa kapitulaco de la germana armeo.
Trajtoj
La specialaj ecoj de la tiutempa “nulhora” societo en mezeŭropo montriĝis ĉefe en la granda penado rekonstrui la urbojn, kiuj estis grandparte detruitaj dum la antaŭa milito. Multaj germanaj urboj eĉ estis detruitaj je 50%. Kelkfoje, la esprimo estas ankaŭ uzata por montri, ke ekde 1945 la societo kaj historio de Germanujo repuriĝis pro la tiutempe estigitaj okupaj zonoj. Pri tio precipe rememorigas la sen-naziigo, kiu estis puriganta la konsciencon de la germanoj.
Bahaa Esperanto-Ligo
La Bahaa Esperanto-Ligo (BEL) estas la oficiala organizaĵo de bahaanoj, kiuj estas Esperantistoj. Ĝi estas fondita je la 19-a de marto 1973 kun la aprobo de la Universala Domo de Justeco.
Bahaa principo de Internacia Help-Lingvo
Je tiuj agadoj bahaanoj sin bazas sur la eldiroj de la kvar centraj personecoj de la Bahaa Kredo : Báb, Bahá'u'lláh, 'Abdu'l-Bahá kaj  Sh o gh i Effendi, kaj krome sur la klarigoj de la nuna gvida institucio, la Universala Domo de Justeco.
Bahá'u'lláh, en Sia "Plej Sankta Libro", skribis:
"Ho membroj de la parlamentoj tra la mondo ! Elektu vi ununuran lingvon por la uzo fare de ĉiuj surtere kaj adoptu vi same skribon komunan. Dio, vere, igas evidenta al vi el kio vi profitos kaj ebligos al vi esti sendependaj de aliaj. Li, vere, estas la Plej Malavara, la Ĉion-Scia, la Ĉion-Konanta. Tio ĉi kaŭzos unuecon, se nur tion kapablus vi kompreni, kaj montriĝos la plej granda ilo por antauenigi harmonion kaj civilizacion, ho ke tion vi perceptu!" (Bahá'u'lláh, Kitáb-i-Aqdas, verso 189)
Unuaj aperoj de Esperanto en la Bahaa Komunumo
La unua mencio de la Bahaa Kredo en esperanta periodaĵo okazis eble en "Amerika Esperantisto". Troviĝas en n-ro 84, dec. 1911, de "The British Esperantist" artikolo referencanta: "laŭ 'Amerika Esperantisto'. Tiu artikolo prezentas Bahaismon kiel religi(anoj)unuigan movadon kaj redonas leteron de 'Abdu'l-Bahá".
En 1913 kaj 1914 pli ofte aperas artikoloj ligitaj al la vojaĝoj de  'Abdu'l-Bahá tra okcidenta Eŭropo kaj norda Ameriko. Almenaŭ du el Liaj paroladoj antaŭ esperantistaj kunvenoj, tiuj en Edinburgo (je la 7-a de januaro 1913) kaj en Stutgarto (j la 5-a de aprilo 1913), aperis en esperantaj gazetoj. Evidente la Esperanto-movado, kiel ankaŭ aliaj, atentis pri la proklamado de Bahaismo fare de  'Abdu'l-Bahá dum Liaj historiaj vojaĝoj tra la Okcidento, kaj jam tiutempe unuaj bahaanoj aktivis helpe de Esperanto kaj pere de la esperantaj periodaĵoj.
'Abdu'l-Bahá tamen ne nur per Siaj rektaj kontaktoj al esperantistoj atentigis bahaanojn pri la Esperanto-movado kaj ilin kuraĝigis lerni la lingvon kaj kunlabori kun esperantistoj en la Okcidento. Per Siaj kuraĝigoj Li ankaŭ forte subtenis la penetron de Esperanto en Iranon kaj Mezazion, kie ekzemple en la tridekaj jaroj en la bahaa lernejo en Aŝĥabado (Turkmenio), Esperanto estis regula studobjekto. Krome tiuj bahaanoj, kiuj portis la Kredon al Orienta Azio, al Japanio kaj Ĉinio, estis aktivaj esperantistoj kaj ankaŭ tie aktivis ne nur per sed ankaŭ por la lingvo.
La Nova Tago
1925 estas la jaro inaŭguranta la jardekon de la probable ĝis hodiaŭ plej intensa agado de bahaanoj en Esperantio. En la pri-UK-a raporto en ESPERANTO (n-ro 300-301, 8-9, aŭg./sep. 1925) tekstas i.a.: "La du kunvenoj en la baha-Oficejo estis eble plej interesaj el la fakaj, ne nur pro la intereso, kiun elvokis la ideoj mem de Bahaismo, ankaŭ pro la ĝenerala simpatio kaj partopreno de konataj samideanoj..."
Apud la aktivecoj de bahaaj esperantistoj dum kaj ekster la Universalaj Kongresoj, tiutempe klare elstaras la fondo de la gazeto kaj eldonejo "La Nova Tago" en 1925. "La Nova Tago - La Internacia Bahaa Esperanto-Gazeto", tiel ĝia plena titolo, estis fondita fare de bahaanoj, Friedrich Gerstner kaj d-ro Hermann Grossmann, en Hamburgo, Germanio, kaj en ĝia stabo dum la sekvaj jaroj kunlaboris i.a. Martha Root, Lidia Zamenhof, John Esslemont, Auguste Forel (la fama svisa scienculo), Vuk Echtner kaj kiel lingva kontrolanto la plej multan tempon prof. Paul Christaller.
Probable profunde konvinkitaj pri la rekta respondo de Esperanto al la bahaa postulo de internacia helpa lingvo kaj pri ties sekva pluprospero kaj plia disvastiĝo, la fondintoj de tiu unua internacia bahaa gazeto celis ne nur krei interligilon por la rapide disvolviĝanta bahaa mondo, sed ja ankaŭilon por proksimigi la esperantistaron al la Bahaa Kredo. Esence jam tiam bahaa Esperanto-agado estis same dudirekta kiel ĝi restis ĝis hodiaŭ F. Gerstner skribis en la unua n-ro de la 2a jarkolekto: "Ni volas ... 1. konigi al la Esperantistaro la ideojn de la Baha'i-Movado kaj 2. disvastigi la Esperantismon en Baha'i-rondoj".
Dum pluraj jaroj "La Nova Tago" sufiĉe bone prosperis. Sed post kriza jaro - inter marto 1934 kaj marto 1935 neniu numero aperis - la gazeto sukcesis nur dum unu jaro releviĝi antaŭ ol venis la malpermeso en Germanio de Esperanto en 1936 - kaj sekvajare ankaŭ de la Bahaa Kredo - fare de la nazioj.
Post la Dua mondmilito
Post la Dua mondmilito ankaŭ en la bahaa komunumo Esperanto suferis periodon de nur malrapida refortiĝo. Post tia uragano nur jen kaj jen reekfloris vivsignoj. La unua postmilita Universala Kongreso en 1947 en Berno, Svisio, ekzemple ricevis bahaajn salutojn, laŭ kongresa raporto en ESPERANTO, "per telegramoj plejparte en Esperanto, de la Bahaa movado en Kairo, de la Gardanto  Sh o gh i Effendi Rabbáni en Ĥajfo (Israelo), de Rowhani en Teherano, de Adelajdo, Romo, Nov-Delhio, Nederlandaj Bahaanoj en Amsterdamo, de Stokholmo, Oslo kaj fine de la Britaj kaj Belgaj Bahaanoj" (n-ro 503, p. 129).
Krome ek de marto 1947 la Internacia Bahaa Oficejo en Ĝenevo eldonis regule bultenon, la "Bahaaj Informoj", kiu aperis en entute 14 numeroj ĝis oktobro 1949 kaj estis ĉefe direktita al la nebahaaj esperantistoj por ilin interesigi pri Bahaismo. La ĉesigo de tiu bulteno estas probable ne nur indiko pri relative magraj tiurilataj sukcesoj, sed verŝajne ankaŭ pri tio, ke post la Dua mondmilito la nordamerika bahaa komunumo, kiu estis jam de la komenco de la jarcento kune kun la irana la plej potenca kaj plej grava en la tutmonda bahaanaro, fariĝis ĉiam pli influa - kaj kun ĝi la angla lingvo. Postmilite la emfazo en la bahaa komunumo estis plene metita al kiom eble vasta tutmonda etendiĝo kaj establiĝo. Dum tiuj jardekoj la bahaanaro fariĝis vere tutmonda komunumo kaj tiun disvastigon plejparte efektivigis la nordamerikaj bahaanoj.
Tiuj ja uzis sian anglan lingvon respektive lernis la lingvojn de la landoj, al kiuj ili portis la Kredon. Esperanto probable ankaŭ tial en tiu procezo malgravis, ĉar la landoj celitaj plejparte apartenis al la t.n. Tria Mondo, kien ankaŭ Esperanto dume estis apenaŭ penetrinta.
Tie kaj jene kelkaj bahaaj esperantistoj ja provis vivteni la kontakton inter la movadoj kaj utiligi Esperanton kiel forumon por disvastigi Bahaismon, sed veran reputacion la lingvo regajnis nur en la okdekaj jaroj, kiam evidentiĝis ke ĝi povus funkcii kiel pleje taŭga ilo por trapenetri la "feran kurtenon" kaj tiel atingi tutan mondoparton, kien sola la komunumo ankoraŭ ne estis sukcesinta porti sian torĉon.
En la okdekaj jaroj precipe en Eŭropo bahaanoj sufiĉe amase eklernis Esperanton. Tion aparte spronis letero de la Universala Domo Justeco de la 17-a de septembro 1986, kiu i.a. tekstas: "Ni opinias, ke enkadre de siaj porpacaj klopodoj la bahaanoj de Eŭropo bone farus, se ili pliintensigus sian kunlaboradon kun la Esperanto Movado, kaj ni kuraĝigas la bahaanojn, kiuj emas asisti ĉi-kampe, lerni Esperanton kaj aktive partopreni la aktivecojn de tiu Movado. Kvankam kaj  'Abdu'l-Bahá kaj  Sh o gh i Effendi ambaŭ klare diris, ke neniel estas certe, ke Esperanto fine elektiĝos kiel la internacia helpa lingvo de la mondo,  'Abdu'l-Bahá tamen, kiel vi scias, kuraĝigis la amikojn en la Oriento kaj en la Okcidento ĝin lerni kiel praktikan paŝon antaŭen je la proklamado de la koncepto de adopto de internacia helpa lingvo por rompi la barojn al la interkompreniĝo de la popoloj. La adeptoj de Bahá'u'lláh kunlaboras kun multaj diversaj individuoj kaj asocioj je la antaŭenigo de projektoj por ekonomia kaj socia evoluo kaj cele al la establo de monda paco. Tial estus bone se kelkaj el ili, komprenante la gravecon de tio, aktive kunlaborus kun la esperantistoj, kiuj, kiel ili konstatos, dividas multajn de iliaj idealoj".
La rezulto estis sufiĉa entuziasmo kaj sindediĉo de eble centoj da bahaanoj, kiuj dum la sekvaj jaroj efektive sukcesis altiri al la Kredo tutan aron el la orienteŭropaj esperantistoj, tiel ke la bazon de la nunaj tieaj komunumoj signife kunformas esperantistoj. La fenomeno estis tamen iom pajlofajra : baldaŭ jam Esperanto ree perdis signifon ene de la bahaa komunumo, ĉar la baza bahaa literaturo rapide estis tradukita ankaŭ al la orienteŭropaj lingvoj kaj kun la sendependiĝo de la tieaj bahaaj komunumoj en ili ekregis la naciaj lingvoj.
Organizado dum 20aj kaj 30aj jaroj
En la dudekaj kaj tridekaj jaroj estis precipe individuoj kiel Martha Root, Lidia Zamenhof kaj Hermann Grossmann, la fondinto de la bahaa Esperanto-gazeto kaj -eldonejo "La Nova Tago", kiuj organizis la reprezentiĝon de la Bahaa Kredo en la Esperanto-movado. Post la Dua mondmilito mallonge tion klopodis fari la Ĝeneva oficejo de la Bahaa Internacia Komunumo. Sed dum la kvidekaj kaj sesdekaj jaroj daŭris tia agado denove per precipe la engaĝiĝo de individuoj kiel Adelbert Mühlschlegel kaj Roan Orloff-Stone. Por doni pli firman bazon al tiu agado estis nur konsekvence ke fondiĝis komence de sepdekaj jaroj Bahaa Esperanto-Ligo (BEL), kiu tamen radikas en la longtradiciaj rilatoj inter bahaanoj kaj esperantistoj.
La Fondiĝo de BEL
Estas indikoj ke la ideo pri fondo de ia asocio de bahaaj esperantistoj leviĝis jam komence de la sesdekaj jaroj kaj precipe antaŭ la 1966-a UK en Budapeŝto. Tiuj ĉi klopodoj estas ligitaj al la persono de Adelbert Mühlschlegel, sed restis sen konkretaj rezultoj. Estis nur post kiam en Brazilo Paŭlo Amorim Cardoso en 1971 estis akceptinta la Kredon, ke per liaj klopodoj, kaj helpe de precipe Roan Orloff-Stone, Usono, la ideo fariĝis projekto, kiu relative rapide jam realiĝis.
Per letero de julio 1971 Cardoso skribis, tiam nome de kaj kiel sekretario de la bahaa Loka Spirita Asembleo de Fortalezo, Brazilo, ke "ni celas fondi Bahaan Internacian Esperanto-Asocion". Li aldonis skizon de statuto, kiu difinis kiel celojn de la fondota asocio eldonadon de bahaa literaturo en Esperanto kaj la disvastigon de la Kredo inter la esperantistoj kaj de la lingvo Esperanto inter la bahaanoj. Aldonita al lia letero estis listo kun sume 18 nomoj de bahaaj esperantistoj en Brazilo (8), Barato (1), Hispanio (1), Irano (1), Portugalio (1) kaj Usono (6). La letero de Cardoso estis supozeble skribita al ĝuste tiuj personoj. Sed estis almetita krome ankoraŭ listo de pliaj 47 adresoj en 13 landoj, preskaŭ la duono el Usono, kompilita de Roan Orloff-Stone. Krome Cardoso komencis verki sub la nomo "Komuna Bahaa Letero" cirkuleron, kiu poste fariĝis la unua organo de la Ligo.
Estis dum la 57-a UK en 1972 en Portlando, (Usono), ke kunvenis la naŭ partoprenantaj bahaanoj kaj decidis submeti peton al la Universala Domo de Justeco, ke ĝi aprobu la fondon de asocio de bahaaj esperantistoj. La Universala Domo de Justeco, post konsulto de la "Mano de la Afero de Dio" Adelbert Mühlschlegel, kiu estis laŭ la Universala Domo de Justeco "entuziasma" pri tiu propono, donis sian aprobon per letero datita per la 19-a de marto 1973 (18.19.129 de la Bahaa Epoko): jen la naskiĝdato de Bahaa Esperanto-Ligo.
Tiu elekto sekvis la modelon de la bahaaj spiritaj asembleoj (ĉiu membro voĉdonis por naŭ nomoj el ĉiuj membroj sen kandidatiĝoj). Per aparta letero de la 30-a de julio (kiu tamen portas nur la daton laŭ la Bahaa Kalendaro: 18an de Kalimát 130) estis diskonigita la rezulto de tiu elekto, en kiu voĉdonis 30 personoj : s-ro Paŭlo Amorim Cardoso (Brazilo), s-ino Roan Orloff-Stone (Usono), s-ro Habib Taherzadeh (Israelo, Bahaa Mondcentro), s-ro Adelbert Mühlschlegel (Svisio), s-ro Badiollah Samimy (Irano), s-ro Manuel de Freitas (Portugalio), s-ro S.C. Gupta (Barato), s-ro Chagzin Kim (Koreio), s-ino Leonora Stirling Armstrong (Brazilo). La oficperiodo de la estraro estis fiksita al tri jaroj.
William H. Phelps, Jr.
William Henry Phelps, Jr. (25an Decembro, 1902 – 13an Aŭgusto, 1988) estis ornitologo kaj negocisto el Venezuelo.
Bahaa Esperanto-Ligo
La Fondiĝo de BEL
Kaj en la sekva 10a n-ro (januaro 1974) estis anoncita: "Jen la unua estraro de nia jam karega Bahaa Esperanto-Ligo: Kunordiganto: Adelbert Mühlschlegel el Germanio, Vickunordiganto: Habib Taherzadeh el Izraelio, Sekretario: Paulo Amorim Cardoso el Brazilo, Vicsekretariino: Roan U. Orloff Stone el Usono, Kasisto: Manuel Freitas el Portugalio, Vickasisto: Leonora Stirling Armstrong el Brazilo". Krome estis anoncite, ke laŭ pli frua decido ĉiuj tiuj membriĝintaj ĝis la formiĝo de tiu unua estraro aŭtomate fariĝus fondaj membroj de BEL; estis 80 membroj en 17 landoj.
William H. Phelps, Jr.
Li naskiĝis en Maturín, Monagas, Venezuelo. Kun sia patro, William Henry Phelps, li fondis la unuan komercan radistacion en Venezuelo, nome Radio Caracas Radio. Post fino de siaj studoj en lernejo Lawrenceville kaj gradiĝo en 1926 el Universitato Princeton, li publikigis ĉirkaŭ 78 librojn pri birdoj de Venezuelo kun sia edzino Katherine Deery Phelps, kie ili priskribis siajn malkovron de pli ol 200 novaj specioj. Kune ili organizis ĉirkaŭ 100 ekspediciojn kiuj helpis kolekti ĉirkaŭ 1,000 birdospecioj. Rekta rezulto de tiu studado estis kreado de la Venezuela Muzeo de Ornitologio kun unu el plej gravaj bibliotekoj kaj kolektoj en Sudameriko. Kiel rekono de lia studado la Universitato de Exeter kreis stipendion por lia honoro por helpi venezuelajn gradostudentojn interesitajn en zoologio. En 1953 li fondis gravan venezuelan televidostaciojn, Radio Caracas Televisión, kaj estis ties prezidento dum 34 jaroj. Li mortiĝis en Caracas.
Bahaa Esperanto-Ligo
Unuaj aktivecoj
La unuaj aktivecoj de la Ligo estis, apud la kolekto de membroj, la eldono de unuaj simplaj bahaaj materialoj en Esperanto kaj traktado pri la esperantigo de bahaaj terminoj kiel ekz. la 19 monatonomoj de la bahaa kalendaro (aldone al la 15a n-ro de "Komuna Bahaa Letero" de majo 1975 troviĝis kalendaro, laŭ kiu eblis paralele uzi la bahaan kaj la gregorian kalendarojn). Ankaŭ la Ligo submetis al UEA peton fariĝi kunlaboranta faka asocio (kiu efektiviĝis la sekvan jaron dum la UK).
Malgraŭ ĉiaj atingoj la unuaj jaroj por la nova Ligo estis sufiĉe malfacilaj. Precipe pro la disĵetiteco de ne nur la membraro sed ankaŭ la estraranoj la agado limiĝis al tiu de unuopuloj kaj multo koncentriĝis ĉe la sekretario. La unua estis P.A. Cardoso, Brazilo. Apud li plej grava por la disvolviĝo de la Ligo estis Roan Orloff-Stone, Usono, kiu partoprenis ĉiujn UK-ojn inter 1976 kaj 1988. La Ligo tiel povis helpe de tiu ĝia motoro kaj kelkaj kromaj membroj kutime reprezenti Bahaismon ĉe la UK-j.
Same kiel antaŭe Cardoso, la lin en 1976 sekvanta sekretario, John T. Dale, Usono, signife difinis la trajtojn de la Ligo. Per multaj elanoj li kontribuis ideojn pri la plua evoluado de la Ligo kaj iniciatis kelkajn, ĉefe eldonajn projektojn. Ankaŭ li transprenis la redaktadon de la bulteno de la Ligo, al kiu li donis la nomon "BELmonda Letero" (kiu ĝis hodiaŭ restis krom fariĝinte en 1994 "La BELmonda Letero"), sed konservis la nombradon de ties antaŭintoj, tiel ke la unua numero fariĝis la 23a! Tiu aperis probable (klara indiko mankas) en aprilo 1978, do preskaŭ jaron post la lasta "Komuna Bahaa Letero".
Nicolaus la 2-a Bernoulli
Nicolaus la 2-a Bernoulli, ankaŭ Niklaus Bernoulli, Nikolaus Bernoulli, (6a de februaro 1695, Bazelo, Svisio – 31a de julio 1726, Sankta Peterburgo, Rusio) estis svisa matematikisto same kiel sia patro Johann Bernoulli kaj unu el siaj fratoj, nome Daniel Bernoulli. Li estis unu el multaj elstaraj matematikistoj en la familio Bernoulli.
Bahaa Esperanto-Ligo
Unuaj aktivecoj
Aperis post tiu unua, kvarpaĝa numero tamen nur ankoraŭ du numeroj, ambaŭ sen tempindiko sed probable en 1979, sub la redaktado de Dale. N-ro 24 estis 16-paĝa kaj n-ro 25 eĉ 60-paĝa. Tiu ĉi lasta inkluzivis tradukojn de novaĵ-artikoloj sciencaj kaj pri la Unuiĝintaj Nacioj, originalajn kaj tradukitajn poemojn kaj prozaĵojn, tradukojn de preĝoj kaj meditaĵoj de Bahá'u'lláh raportojn de diversaj personoj, radio-programan skripton pri la Kredo, artikolon pri la institucio de la Ma sh riqu'l-A dh kár (pr.: maŝrekol'-askar'; bahaa preĝejo), leterojn al la redaktisto, anoncojn pri novaj eldonaĵoj, kaj ilustraĵojn.
Nicolaus la 2-a Bernoulli
Nicolaus laboris ĉefe pri kurboj, diferencialaj ekvacioj, kaj probablo. Li estis amiko kaj samtempulo de Leonhard Euler, kiu studis ĉe la patro de Nicolaus. Li ankaŭ kontribuis al fluidodinamiko.
Bahaa Esperanto-Ligo
Malfaciloj, aspiroj kaj atingoj
Unu el la ĉefaj taskoj, kiujn donis al si John Dale kiel sekretario de BEL "estis korekti la oftegajn miskomprenojn inter la bahaanoj mem pri Esperanto". Li trovis, ke la plej multaj bahaanoj favoris aŭ la anglan kiel estontan mondlingvon aŭ, malgraŭ ke eble favoraj al Esperanto, ne emis ĝin lerni kaj uzi antaŭ ol la Universala Domo de Justeco rekte petus tion. "Por alfronti tiajn miskomprenojn kaj malhelpojn al la laboro de la BELanoj, mi komencis krei diversajn aferojn:
La reeldono en 1978 de la reviziita, ampleksigita kaj apendicita jam fare de Martha Root iniciatita kaj fare de Lidia Zamenhof plenumita traduko de "Bahá'u'lláh kaj la nova epoko" de John E. Esslemont, la plej grava kaj plej disvastiĝinta enkonduko al Bahaismo, estis certe unu el plej grandaj atingoj de tiu periodo.
Similon jam pli frue estis farinta Cardoso. Sed tiuj klopodoj restis senfruktaj. La Universala Domo de Justeco konservis sian politikon ne entrepreni ian oficialan, eĉ se nur "eksperimentan" enkondukon de Esperanto ene de la bahaanaro emfazante, ke kion bahaanoj subtenu estas pli la principo de internacia helpa lingvo ol iun ajn konkretan lingvon – malgraŭ ĉian favoron donitan al Esperanto. Cardoso ŝajne iom post iom seniluziiĝis per la senfrukteco de siaj tiurilataj esperoj kaj kelkajn jarojn poste forlasis la Kredon (la trian estraron de 1980 li tamen servis ankoraŭ kiel prezidanto).
Nova etapo post la UK-oj en Pekino kaj Varsovio
Ek de la dua duono de la okdekaj jaroj, kiam la agadcentra torĉo pli kaj pli transiris de Ameriko al okcidenta Eŭropo, precipe Germanio, la Ligo spertis signifan antaŭenpuŝon. Tion multe helpis, ke tiutempe Esperanto ene de la bahaa komunumo akiris la reputacion de "enirbileto" al la landoj malantaŭ la t.n. "Fera Kurteno", kien la Kredo dum la pasintaj jardekoj ne povis penetri. Tiurilate grave rolis la UK 1986 en Pekino, kiun partoprenis pli ol deko da BELanoj el preskaŭ sammulte da landoj, kaj la jubilea UK 1987 en Varsovio, kiun partoprenis la probable plej multaj bahaanoj iam ĉeestintaj UK-n: ĉirkaŭ kvindek el preskaŭ 20 landoj.