cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zbyslav (Plánice)
Memorindaĵo
Memorindaĵo de la vilaĝo estas kapeleto kun "mirakla fontejo" proksime malantaŭ la vilaĝo, establita fine de la 17-a jarcento fare de edzino de Mikolao el Morzin pro dankemo al Virgulino Maria por resanigo el neresanigebla malsano. Dum Pentekosto okazis al la kapeleto procesioj.
Atmosfera sorbo kaj difuzo
Absorbo, aŭ prefereble sorbo, kaj difuzo estas la manieroj, laŭ kiuj malfortiĝas lumo dum sia trairo tra la atmosfero.
Difuzado
Antaŭ ke radiado (ekzemple uzata por distanca sondado) incidas je la tersurfaco, ĝi devas trapasi ioman distancon en tera atmosfero. Partikloj kaj gasoj de la atmosfero povas influi la incidantan lumon kaj radiadon. Tiuj efikoj estas kaŭzitaj per la mekanismoj de difuzado kaj sorbado. Difuzado okazas, kiam partikloj aŭ grandaj gasmolekuloj en la atmosfero reakcias kun la elektromagneta radiado kaj kaŭzas deflankiĝon de la elorigina pado. La kvanto de tia difuzado dependas de kelkaj atributoj inkluzive la ondolongo de la radiado, la abundeco de partikloj aŭ gasoj kaj la distanco, kiun la radiado trapasas en tera atmosfero. Ekzistas tri (3) tipoj de difuzado.
Relej-difuzado (difuzo de Rayleigh) okazas, kiam la partikloj estas tre malgrandaj kompare kun la ondolongo de la radiado. Tiaj partikloj estas ekzemple polveretoj aŭ molekuloj de oksigeno aŭ nitrogeno. Relej-difuzado kaŭzas, ke energio kun mallongaj ondolongoj ege pli difuziĝas, ol plilongaj ondolongoj. Ĝi estas la ĉefa difuzmekanismo en la supra teratmosfero. La ĉielo aspektas blua dumtage pro ĉi tiu fenomeno. Kiam sunlumo trapasas la atmosferon, la plimallongaj (konzekvence bluaj) ondolongoj de la videbla spektra regio 0,446 ĝis 0,500 mikrometroj estas pli difuzitaj, ol la aliaj (plilongaj) videblaj ondologoj. Je la sunleviĝo kaj la sunsubiro, la sunlumo devas travojaĝi pli longan vojparton tra la atmosfero, ol je la tagmezo, kaj la plimallongaj ondolengoj pli komplete difuziĝas. Rezultas la malplenigo de bluo, nur la pli longaj ondoj kontaktas la okulojn, tial la belegaj oranĝaj kaj ruĝaj sunsubiroj. Kontraste, la luno ne havas atmosferon, konsekvence ĝia ĉielo aspektas nigra pro manko de Relej-difuzado.
Mie-difuzado (difuzo de Mie) okazas, kiam la partikloj havas proksimume la saman grandecon kiel la ondolongo de la radiado. Polvo, poleno, fumo kaj akva vaporo multfoje kaŭzas Mie-difuzadon. Ĝi tendence pli influas la plilongajn ondolongojn, ol la Relej-difuze efikitaj. Mie-difuzado ĉefe montriĝas en la plimalaltaj tavoloj de la atmosfero, kie pligrandaj partikloj pli abundas, kaj ĝi superregas kiam la ĉielo estas nubokovrita. Ankaŭ cetere, tiu tipo de difuzado komprenigas la ruĝetan ĉielon post incendioj de arbaroj aŭ vulkanaj erupcioj.
La fina esenca difuzmekanismo nomiĝas ĝenerala difuzado. Ĝi okazas, se la partikloj estas ege pli grandaj, ol la ondolongo de la radiado. Akvaj gutoj kaj grandaj partikloj kun diametro de 5 ĝis 100 mikrometroj povas kaŭzi ĉi tiun tipon de difuzado. Ĝenerala difuzado ricevas sian nomon pro la fakto, ke ĉiuj ondlongecoj estas difuzitaj ĉirkaŭ-samegale. Ĝi aspektigas nebulojn kaj nubojn blankkolore, ĉar blua, verda kaj ruĝa lumo estas difuzita proksimume samkvante (blanka = blua + verda + ruĝa). Sed ne nur la videbla lumo difuziĝas, ankaŭ la proksima kaj la meza infraruĝo.
Sorbo kaj atmosferaj fenestroj.
Absorbo de elektromagneta radiado okazas, kiam molekuloj absorbas radian energion de variaj ondolongoj. Ozono, karbondioksido kaj akva vaporo estas la tri ĉefaj atmosferaj substancoj, kiuj absorbas radiadon. Ĉiu gaso el tiuj absorbas radiadon en dediĉita ondolongo. Malpliamplekse, oksigeno kaj nitrogendioksiodo ankaŭ absorbetas radiadon.
Sekvas resumo de tiuj tri ĉefaj atmosferaj konsistaĵoj kaj ties signifo en la dista sondado.
1. Ozono (O3) sorbas danĝeran ultraviolan radiadon de la suno. Sen ĉi tiu antaŭgardema fragmento de atmosfero, haŭto bruliĝus kiam eksponita al la sunlumo.
2. Karbondioksido (CO2) nomiĝas forceja gaso, ĉar ĝi tre forte sorbas varmecan infraruĝan radiadon. Karbondioksido tiel servas al kapti en la atmosfero la varmecon radiitan el ambaŭ la suno kaj la tero.
3. Akva vaporo (H2O) en la atmosfero absorbas incidan longondan infraruĝan kaj mallongondan mikroondan radiadon, 22 ĝis 1 mikrometroj. Akva vaporo en la malalta atmosfero forte varias dumjare kaj inter kelkaj lokoj. Ekzemple, la aeromaso super dezerto enhavas konsiderinde malmultan akvovaporon por absorbi energion, dum la tropikoj havas grandan koncentracion de akva vaporo (konsekvence ega humideco).
4. Resumo: ĉar tiuj molekuloj sorbas radiadon en tre dediĉitaj regionoj de la spektro, la konstrukcio kaj la desegno de spektraj sensoroj estas evoluigitaj por kolekti ondolongecajn signalojn neinfluite de atmosfera sorbado. Tiuj regionoj de la spektro kun malseveraj influoj de atmosfera sorbo estas la plej utiligeblaj regionoj, kaj estas nomataj atmosferaj fenestroj.
2084 Okayama
2084 Okayama estas malgrand malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Erwin Marquit
Lia teksto Engelso kaj logikaj kontraŭdiroj aperis en Esperanto en la libro Frederiko Engelso en aktualaj diskutoj.
Pujols (Ĝirondio)
Pujols aŭ Pujols-sur-Dordogne - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Pujòus  aŭ Pujòus de Castilhon - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Le Bouchet-Mont-Charvin
Le Bouchet (prononcu: [lø buŝe]) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝi nomiĝas ankaŭ Le Bouchet-Mont-Charvin por apartiĝi el pluraj aliaj vilaĝoj nomataj Le Bouchet. Temas pri unu el plej malgrandaj komunumoj de Haute-Savoie.
Ĝi situas en montarmasivo Bornes, ĉe la piedo de montĉeno Aravis, ĉirkaŭ 22 km (birdfluge) sud-oriente de Annecy kaj ĉ. 14 km (birdfluge) norde de Albertville. La kulminoj de la komunumo estas montoj Mont Charvin (de kies deklivo fontas rivero Fier) alta de 2409 m, Roc de Charmieux, (2100 m) kaj Aiguilles du Mont (2132 m). De Mont Charvin fluas ankaŭ rojo La Chaise, alfluanto de Arly kaj subalfluanto de Izero.
La komunumo entenas vilaĝojn: Les Mouilles, La Savataz, Cons.
La najbaraj komunumoj estas: Okcidente: Serraval; norde: Manigod, sude-oriente Ugines; sude, trans la montpasejo Col de l'Épine: Marlens.
Mirinfano
Mirinfano estas infano kiu en iu parto de arto, scienco aŭ sporto estas escepte talentplena.
Esploroj
Unu el la polemikaj demandoj pri mirinfanoj estas ĉu iliaj altaj kapabloj ŝuldiĝas al heredo de la kapabloj de siaj gepatroj, aŭ post intensa trejnado, kiun ili ricevis de la medio kiel infanoj. Studoj estas farataj por aldoni informojn pri ĉi tiu demando.
PET-skanoj faritaj sur la cerbo de tre talentaj infanoj en matematiko trovis, ke ilia memoro funkcias en la formo de longtempa labora memoro: dum la labora memoro de la averaĝa persono estas limigita en sia kapablo kaj povas memori ĉirkaŭ sep erojn por tre mallonga tempo, matematika infano povas memori multe pli da eroj en ĉi tiu kampo, dum almenaŭ kelkaj horoj. Ĉi tio manifestiĝas nur en la regno de alta lerteco, kaj ne en aliaj areoj de la vivo kaj lernado de la infano.
33347 Maryzhu
33347 Maryzhu estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Mary Zhu, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2017, kaj kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Nashua High School South de Nashua (Nov-Hampŝiro).
26267 Nickmorgan
26267 Nickmorgan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nicholas Morgan, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Staples High School en Westport (Konektikuto).
Lhotka (Zlatá Olešnice)
Lhotka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Zlatá Olešnice en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudokcidente de Zlatá Olešnice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 41 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lhotka situas en katastra teritorio Lhotka u Zlaté Olešnice kun areo 4,27 km². En la katastra teritorio Lhotka u Zlaté Olešnice situas ankaŭ Návarov.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1624.
Kaŝmira semnopiteko
La Kaŝmira semnopiteko aŭ Kaŝmira griza languro (Semnopithecus ajax) estas cerkopitekeda simio, nome unu el la specioj de la subfamilio Kolobenoj, Colobinae. Ĝi estas folimanĝanta simio.
Oni registris tiun specion el Ĝamuo kaj Kaŝmiro kaj Himaĉal-Pradeŝo en nordokcidenta Barato sed lasta pruvaro indikas, ke ĝi loĝas nur en la valo Ĉamba, en Himaĉal-Pradeŝo. Pro sia limigita teritorio, fragmentita populacio kaj minacoj el homaj agrikulturo kaj disvolvigo ĝi estis listigita kiel endanĝerigata en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj.
En Pakistano ili loĝas en la Maĉiara Nacia Parko.
Ĝi estis iam konsiderata subspecio de Semnopithecus entellus kaj estas unu el kelkaj specioj de la genro Semnopithecus kiuj estis nomitaj laŭ roluloj el la Iliado, kun Semnopithecus hector kaj Semnopithecus priam.
Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko
La Plena Manlibro de Esperanta Gramatiko (PMEG) estas libro, kiu klarigas la Esperanto-gramatikon en facile komprenebla maniero. Ĝi estas verkita ĉefe de Bertilo Wennergren. La mallongigon PMEG multaj elparolas kiel "pomego". Ĝi celas ordinarajn Esperantistojn, kiuj volas studi la gramatikon, vortfaradon, skribon, kaj elparolon de tiu lingvo. Pri la enhavo de PMEG respondecas nur Wennergren, sed helpis en la verkado multaj aliaj personoj.
Por plifaciligi la komprenon, ĝi ne uzas tradiciajn gramatikajn terminojn. Ekzemploj de la uzataj terminoj estas O-vorto anstataŭ “substantivo” kaj “rolvorteto” anstataŭ “prepozicio”. Tiuj novspecaj gramatikaj terminoj aldone pli taŭgas por priskribi Esperanton ol la tradiciaj terminoj. Ekzemple, laŭ la tradiciaj terminaro, la vortoj “tiu”, “ambaŭ” kaj “ties” estus adjektivoj, sed ili kondutas tre malsame al la adjektivoj finiĝantaj per “a”; la termino A-vorto kungrupigas vortojn, kiuj kondutas simile.
La libro difinas sin kiel konserveman verkon, kiu multloke defendas la Fundamentan kaj Zamenhofan lingvaĵon kontraŭ diversaj reformemaj ideoj kaj uzoj, sed ĝi ankaŭ prezentas modernajn uzojn kaj evoluojn, eĉ tiajn, kiujn iuj eble opinias tro drastaj.
PMEG estas ĉefe praktika lernilo, do ĝi ne celas esti teoria verko por lingvistoj, male de la Plena Analiza Gramatiko, kiun oni taksis la plej granda esplora projekto pri Esperanta gramatiko ĝis la eldono de PMEG.
Paperaj eldonoj
De 1995 ĝis 2006, PMEG ekzistis nur en interreto, sed ekde 2006 ankaŭ aĉeteblas la papera versio, eldonita de Esperanto‑USA. En 2020 E@I, kunlabore kun La Ranetoj, publikigis novan paperan eldonon. La unua eldono (nun elĉerpita) aperis en 2005. Ĝin eldonis Esperanto-Ligo por Norda Ameriko, nun nomata Esperanto-USA.
Dulio
La vorto dulio aŭ en latina dulia (el la antikva greka:  δουλεία, douleia ; latine: servitus, servado) estas teologia termino uzata en kristanaj medioj, aparte en la Katolika Eklezio kaj Ortodoksa Eklezio, por enkadrigi la honoron donitan al sanktulo, malsaman ol tiu rezervitan al Dio.
Nora Caragea
Nora CARAGEA (mortis en novembro 2018 en aĝo de 88 jaroj) estis germana esperantistino kaj tradukistino. Ŝi ofte kunlaboris kun esperantlingvaj gazetoj, lastatempe kun Beletra Almanako per intervjuo en BA25. Ŝi ankaŭ prelegis en Esperanto-kluboj.
Dulio
Alia religiaj tradicioj
En Protestantismo kiel en aliaj monoteismaj religioj, Islamo kaj Judismo, la venerado estas konsiderata egala al herezo, idolkulta herezo, kaj la rilata praktiko de kanonizo herezo de apoteozo.
La Protestanta teologio neas ke eblas reale distingi inter venerado kaj adorado kaj plue asertas ke la praktiko de la venerado distras la kristanon el la vera objekto de la adorado, Dio. Laŭ Kalvino, tiu distingo, estas ruzaĵo por atribui diajn honorojn al la anĝeloj kaj al la mortintoj sin kaŝante malantaŭ ŝajna senpuno.
La hinduista venerado de bildoj kaj murti povas apri kiel idolkulto sed povas ankaŭ esti interpretita kiel tipo de venerado.
Tarabo
Tarabo estas muzika ĝenro populara en Orienta Afriko kaj pertikulare en Zanzibaro, Tanzanio kaj Kenjo. Ĝi estas influata de muzikaj tradicioj el la afrikaj Grandaj Lagoj, Nord-Afriko, la Mezoriento kaj la hinda subckontinento. Tarabo atingis eminentecon en 1928 kun la alveno de unua stelo de la ĝenro, Siti binti Saad.
Ene de la larĝa araba tradicio, tarabo estas ŝlosila koncepto. Ĝi estas sperto de ekstazo kiam muziko, poezio, emocio kaj etoso, prezentistoj kaj spektantaro fariĝas unu. Centra por la taraba sperto estas la nobla formo de kantado, senmortigita de la mita Oum Kalthoum.
Historio
Laŭ loka legendo, tarabo trovis sian komencon ĉe Sultano Seyyid Barghash ujo Diris (1870-1888). Li ĝuis de lukso kaj de la plezuroj de vivo. Estis ĉi tiu reganto kiu iniciatis tarabon en Zanzibaro kaj poste ĝi disvastiĝis tra la regiono de la afrikaj Grandaj Lagoj. La sultano importis taraban ensemblon el Egiptio por ludi en lia palaco Beit el-Ajab. Li poste decidis sendi al Egiptio Mohamed Ibrahim por ke tiu lernu ludi la kanunon. Ĉe lia reveno, li formis la orkestron Zanzibar Taarab. En 1905, dua muzika societo de Zanzibaro, Ikwhani Safaa Musical Club, estis establita.
Gvidaj tarabaj kantistoj
Juma Bhalo, de Mombasa
Saida Karoli, de Tanzanio
Bi Kidude, de Zanzibar
Asha Abdow Saleebaan "Malika", Bajuni kantisto de Somalio
Zuhura Swaleh, de Mombasa
Noto
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la samtema artikolo en la angla vikipedio je la 27-a de septembro 2019.
Áporka
Áporka (Aporka) estas vilaĝo kaj municipo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Ráckeve.
Geografio
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo inter Budapeŝto-Baja. Apartenas al la vilaĝo la Danubo-bordo, kie estas feriejaj domoj. Kiskunlacháza troviĝas je 5, Budapeŝto je 34 km-oj.
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko. En la 17-a jarcento la vilaĝo senhomiĝis pro la kontraŭturkaj bataladoj. En 1775 okazis granda inundo, la vilaĝo translokiĝis pli fore de Danubo. En 1785 kalvinana baroka-copfa preĝejo konstruiĝis. En 1949 Ruĝa Stelo, en 1959 Orspiko kolĥozoj formiĝis.
21436 Chaoyichi
21436 Chaoyichi estas tre malgranda, hela duopa asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chao Yi-Chi, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri bestoscienco. Ŝi ankaŭ ricevis la Premion Seaborg de la Stockholm International Youth Science Seminar. Ŝi estis lernantino ĉe la Filiata Mezlernejo de la Nacia Normala Universitato de Tajpeo (Tajvano).
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita en 2014, per observoj de ĝia luma kurbo, de Petr Pravec, Petr Scheirich, Peter Kušnirák, Kamil Hornoch, kaj Adrián Galád; anoncita la.
La satelito havas diametron de 640 ± 90 m, kiam la ĉefa korpo havas diametron de 1,8 ± 0,25 km. Ĝia granda duonakso estas taksita je 9,2 km kaj ĝia orbita periodo estas 3,382 ± 0,0004 tagoj (81,17 ± 0,01 horoj). Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Barry Friedman
Barry FRIEDMAN estas usona esperantisto, verkisto kaj tradukisto, vivanta en Columbus (Ohio). Li kunlaboras por la gazeto Beletra Almanako kaj por la gazeto Esperanto-USA. Barry Friedman parolas la anglan, Esperanton, jidan, germanan kaj hispanan. Li estas unu el la kunfondintoj de la Esperanto-Klubo de Norda Teksaso.
Li laboris kiel kemia instruisto en la Universitato de Norda Teksaso en Denton, Suda Metodista Universitato, Universitato Tulane kaj la Ŝtata Universitato de Ohio.
Pravica
Pravica, hungare Paróca estas tre malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Pravica situas inter montoj, laŭ traira flankovojo. Veľký Krtíš troviĝas je 22 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1271 en formo "Prochna". En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 184 vilaĝanoj en 26 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Paróca 278 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Pravica 116 homoj, (113 slovakoj).
Albajo
situo de la regiono kadre de la Filipinoj (helverde, maldekstre de la majuskla "A")
Albajo - hispane provincia de Albay, bikole Probinsya nin Albay, tagaloge respektive filipine Lalawigan ng Albay - estas unu el 79 administraj provincoj de la Filipinoj. La provinco situas en la Bikola Regiono, en la sudorienta parto de la norda ĉefinsulo Luzono. Norde ĝi limas al la provinco Sudaj Kamarinoj, sude al la provinco Sorsogono. La provinco fondiĝis la 10-an de marto 1917 kaj havas la ĉefurbon Legazpi kaj aliajn urbojn kiel Tabaco, Ligao kaj Daraga. Ĝi kovras areon de 2 575,77 kvadrataj kilometroj (inter la 79 provincoj rango 54) kaj laŭ la nacia censo de 2015 havis 1 314 826 loĝantojn (rango 20), kio rezultigas loĝdenson de 510 homoj po km² (rango 12).
Konishi Masutaro
KONISHI Masutaro (, baptita kiel Дании́л Петро́вич Ко́ниси) estas japana verkisto, tradukisto kaj profesoro pri la rusa literaturo. Li naskiĝis la 4-an de aprilo 1863 en Okajama, Bidzen provinco (備前国) situanta en plej granda japana insulo Honŝu, mortis la 10-an de decembro 1940 en Tokio, ĉefurbo de Japanio en Stacio Shinjuku (新宿駅) pro koratako, kiam li aĝis 77 jarojn.
Biografio
Konishi naskiĝis en la familio de komercisto. Danke al sia avino, kiu estis spertulino pri la japana kaj la ĉina lingvoj, li ekde kvarjara aĝo komencis lerni gramatikojn de ties lingvoj kaj perfektiĝi pri la kaligrafio.
Post atingo de dudek jaroj li translokiĝis al Tokio, kie komencis studi en la Spirita seminario de la Rusa Ortodoksa Eklezio en Japanio. Tie li iĝis ortodoksa kristano kaj estis baptita kiel Daniil Petroviĉ Konisi.
Ekde 1889 li plu studis en Kieva Spirita Akademio (fako Historio de teologio}. En 1893 li tie diplomiĝis kiel kandidato pri teologio. Poste li studis en Moskva universitato (Historia-Filozofa fako).
Konishi kaj Leo Tolstoj
En Moskvo li interkonatiĝis kun mondfame konata rusa verkisto, grafo Leo Tolstoj kaj liaj gefamilianoj, inkluzive plej junan filinon Aleksandra Tolstaja.
La dua rendevuo okazis en rezidejo de la grafo Jasnaja Polana en 1909. Konishi estis sola japano partopreninta funebran ceremonion okaze de morto de Leo Tolstoj en 1910.
Li japanigis multajn verkojn far Tolstoj kaj mem verkis kelkajn librojn pri la grafo, inter kiuj plej fama estas "Konversacioj kun Tolstoj".
Kiel profesoro pri la rusa literaturo li kelkajn jarojn instruis en Kioto universitato kaj en Doshisha universitato.
En 1914 li lasis ambaŭ universitatojn kaj plu laboris kiel konsilisto de granda negoca firmao kaj ofte vizitis rusan urbon Vladivostoko.
Konishi kaj Aleksandra Tolstaja
Oktobre de 1929 Aleksandra Tolstaja, plej juna filino de Leo Tolstoj, venis Japanion, kie renkontiĝis kun Konishi Masutaro. Tiu por ŝi kaj por ŝiaj amikino Olga kun filino Maria konstruis domon apud tiama Tokio en Ogikubo (荻窪).
Li multe helpis kaj apogis ŝian turneon tra la lando dum 1929 - 1931, kie Aleksandra prelegis pri sia patro. Pri sia dudekmomata restado kaj pozitivaj impresoj Aleksandra verkis libron "Magia lando Japanio"", en kiu nomo de Konishi estas ofte menciata.
Post elmigrado de Aleksandra al Usono en 1931 Konishi kaŝe subvenciis ŝin, ĉar tiu suferis por monmanko.
En 1940, post subita morto de Konisi, ŝi ricevis valoran heredaĵon de li - monon kaj la oran horloĝon, kiun li uzadis multajn jarojn.
Familio
Li havis du filojn: Konishi Tokuro (小西得郎 1896—1977), kiu famiĝis kiel basbolisto, kaj Konishi Yumidziro. Du liaj filinoj estis instruistinoj.
Bornstedt
Bornstedt havas diversajn signifojn:
Apokrifaj evangelioj
Apokrifaj evangelioj estas religiaj tekstoj kies enhavoj koncernas Jesuon. La termino “apokrifo”, el la greka απόκρυφοs = "kaŝita", (kaŝenda, rezervita por malmultaj) estis elpensita de la kristanaj komunumoj kiuj rifuzis ilin legigi dum liturgiaĵoj pro enhavoj nekoincidantaj kun la apostola tradicio aŭ liverantaj supozitajn aŭ misterecajn sekretajn tradiciojn kaj ofte pseŭdoepigrafie atribuitaj. Per tiu esprimo “evangelioj apokrifaj”, do, estas indikaj libroj ne akceptitaj kiel kanonaj.
Kutime oni ilin dividas surbaze de la enhavo, genro kaj origina medio. Ĉar de kelkaj el ili estas posedataj nur kelkaj eroj, pli/malpli vastaj, la fakuloj ne akordas pri la nombrado. La sufiĉe kompreneblaj kaj integraj estas 14; multaj pli, estis tamen, tiuj kiuj lasis spurojn. Ĉi-sube estas listigataj ĉiuj.
Historieco
Ĝenerale la apokrifaj evangelioj ne estas akceptitaj de fakuloj kiel fidinda atestaĵoj de Jesuo “historia”, pro ilia malfrua sursceniĝo, el la duono de la 2-a jarcento, kaj ĉe iuj estas konsideritaj nur por rekonstrui la realan medion de la sekvaj jarcentoj post Jesuo.
Uzado
La uzado kaj disvastiĝo estis variaj:
El iuj tiaj rakontoj fariĝis persistaj atributoj en multaj artaj reprezentadoj de la vivo de Jesuo kaj de personuloj al li proksimaj, jam ĉeestaj en la kanonaj evangelioj. Pri tio ne ekscitigis obĵetojn ĝenerale en la eklezioj.
Evangelio de la infanaĝo
Neniu el tiu verkoj aperas en biblia manuskripto aŭ en antikvaj listoj de kanonaj tekstoj, konsideritaj inspirataj.
Judkristanaj evangelioj
La 3 evangelioj diritaj jud-kristanaj, legitaj inter kristanoj de unuaj jarcentoj ligitaj al la juda religia tradicio, bedaŭrinde perdiĝis. Onin atingis nur spuroj pri ili per senperaj kaj okazaj atestaĵoj transdonitaj de iuj Patroj de la Eklezio. Verŝajne temis pri tri malsamaj redaktaĵoj de la unika teksto de la Evangelio laŭ Mateo
Gnostikaj evangelioj
La malsampensaj gnostikaj rondoj de la unuaj jarcentoj de kristanismo (2-a kaj 3-a) produktis diversajn tekstojn rilatajn al la vivo kaj publika instruo de Jesuo. Pro ilia antikva datado kaj aŭtoritatecaj aŭtoroj, la kristana eklezio, eĉ antikva, ĉiam konsideris kanonaj kaj inspiritaj la konitajn 4: nome (Mateo, Marko, Luko, Johano). Du estas apartaj motivoj kiuj devigas repuŝi la supozitan historiecon de la informoj entenataj en la evangeliecaj dokumentoj de la gnostikuloj:.
Eksteraj ligiloj
Evangeli
Monforte del Cid
Monforte del Cid estas hispana municipo kiu apartenas al regiono Valencilando kaj al provinco Alakanto. Tiu limas al municipo Alakanto en ĝia oriento, havas etendon de kaj estis loĝataj de 8,346 lokanoj en 2020.
La urba kerno estas je 230 msm, sur monteto kiu estis kronita per iama mezepoka kastelo rekonvertita en la 17-a jarcento en preĝejo. De tio derivas la nomon "Monforte" (forta monto).
La ekonomio de la areo estas bazita sur la produktado de pormanĝa vinbero.
Persona vivo de Leonardo da Vinci
La persona vivo de Leonardo da Vinci (15-a de aprilo 1452 - 2-a de majo 1519) estis temo de intereso, enketo, kaj konjekto ekde la jaroj tuj post lia morto. Leonardo delonge estis rigardata kiel la arketipaj renesancaj homoj, priskribitaj de la renesanca biografo Giorgio Vasari kiel posedantaj kvalitojn, kiuj "transcendis la naturon" kaj estante "mirinde dotitaj de beleco, graco kaj talento en abundo". Intereso kaj scivolemo pri Leonardo daŭris neatingeblaj dum kvincent jaroj. Modernaj priskriboj kaj analizo de la karaktero, personaj deziroj kaj intima konduto de Leonardo baziĝis sur diversaj fontoj: registroj pri li, liaj biografioj, liaj propraj skribitaj revuoj, liaj pentraĵoj, liaj desegnaĵoj, liaj kompanoj kaj komentoj faritaj pri li de samtempuloj.
Biografio
Leonardo naskiĝis la 15-a de aprilo 1452, "en la tria horo de la nokto", en la montara urbo Vinci, en Toskanio, en la valo de la rivero Arno, en la teritorio de la Respubliko Florenco. Li estis la ekstergeedza filo de riĉa Messer Piero Fruosino di Antonio da Vinci, florentina notario, kaj orfigita knabino, Caterina di Meo Lippi. Lia plena naskiĝnomo estis "Leonardo di ser Piero da Vinci", kiu signifas "Leonardo, (filo) de (Mes) ser Piero da Vinci". La inkludo de la titolo "ser" indikis, ke la patro de Leonardo estis sinjoro.
Leonardo pasigis siajn unuajn kvin jarojn en la vilaĝeto de Anchiano en la hejmo de sia patrino, tiam de 1457 loĝis en la domanaro de sia patro, avoj kaj onklo, Francesco, en la urbeto Vinci. Lia patro edziĝis al deksesjara knabino nomata Albiera ;Ser Piero edziĝis kvar fojojn kaj naskis infanojn de liaj du postaj geedzecoj. La sep fratoj de Leonardo poste disputis kun li pri la distribuado de la bieno de sia patro.
En la aĝo de ĉirkaŭ dek kvar Leonardo estis metilernanto de la artisto Andrea del Verrocchio. Dum lia tempo tie, Leonardo renkontis multajn el la plej gravaj artistoj por labori en Florenco en la fino de la 15-a jarcento inkluzive de Botticelli, Domenico Ghirlandaio kaj Pietro Perugino. Leonardo helpis al Verrocchio pentri La Bapton de Kristo, kompletigita ĉirkaŭ 1475. Laŭ Vasari, Verrocchio, vidinte la belecon de la anĝelo, kiun lia juna lernanto pentris, neniam pentris denove.
Leonardo pentris plurajn bildojn dum sia vivo, inter ili Virgulinon de la Rokoj (1483-1493), Damo kun ermeno (1489-1491),La Vitruvia Homo (1490), La Lasta Vespermanĝo (1492-1498), Salvator Mundi (1499-1510) kaj lia plej fama, La Gioconda (1503-1516).
En 1516 Leonardo eklaboris en Francio kun sia helpanto la pentristo Francesco Melzi, sub la meceneco kaj protekto de la franca reĝo Francisko la 1-a, kiu loĝigis lin en la kasteleto Clos Lucé en Amboise (departemento Indre-et-Loire) kiel "unua pentristo, inĝeniero kaj arkitekto de la reĝo". Francisko la 1-a admiris Leonardon kaj konsideris lin kiel patron. Leonardo laboris pri projekto de nova palaco en Romorantin kaj devojigo de rivero en Sauldre.
Priskribo
Leonardo da Vinci estis priskribita de siaj fruaj biografoj kiel viro kun granda persona pledo, bonkoreco, kaj malavareco. Li estis ĝenerale bone amata de liaj samtempuloj. Laŭ Vasari, "la dispozicio de Leonardo estis tiel aminda, ke li ordonis amon al ĉiuj". Li estis "ŝpruca interparolanto", kiu ĉarmis Ludoviko Sforza per sia spriteco. Vasari resumas lin dirante:
Dum ĝi pentris La Lasta Vespermanĝo, Leonado skribis, "Vino estas bona, sed akvo estas preferinda ĉe tablo... Malgrandaj ĉambroj aŭ loĝejoj enigas la menson en la ĝustan vojon, grandaj domoj, ke ĝi devii... Se vi volas mono abunde, vi finos ne ĝuante ĝin. "Li ankaŭ skribis, Kiu volas riĉiĝi en tago estas pendigita en jaro."
Iuj el la filozofioj de Leonardo troveblas en serio de fabeloj, kiujn li verkis por la kortego de Ludovico Sforza. Ĉi tiuj estis prezentitaj kiel ŝercoj (nomitaj "profetaĵoj") en kiuj li rakontis enigmon kaj igis sian aŭdiencon diveni la titolon. Antaŭvaloraj temoj inkluzivas la danĝerojn de ŝvelinta memvaloro, ofte kiel priskribite kontraŭ la avantaĝoj, kiujn oni povas akiri per konscio, humileco kaj klopodo. Leonardo ankaŭ havis apartan senton de humuro, montrante al novaj amikoj amindajn lacerton, kiun li ornamis per skvamoj, kornon kaj barbon faritan de lustro por surprizi ilin, kaj priskribante praktikan ŝercon en sia Trattato della pittura.
Personaj rilatoj
Oni scias malmulte pri la intimaj rilatoj de Leonardo. Iuj evidentaĵoj de la personaj rilatoj de Leonardo rezultas kaj el historiaj registroj kaj el la skribaĵoj de liaj multaj biografiistoj.
Lernantoj
Leonardo subtenis longtempajn rilatojn kun du studentoj, kiuj estis liaj metilernantoj kiel infanoj. Ili estis Gian Giacomo Caprotti de Oreno, kiu eniris sian hejmon en 1490 en la aĝo de 10 jaroj, kaj grafo Francesco Melzi, filo de milana aristokrato kiu estis la metilernanto de Leonardo en la aĝo de 14 jaroj, restante kun li ĝis sia morto en 1519.
Melzi akompanis Leonardo en siaj finaj tagoj en Francio. Post la morto de Leonardo li skribis leteron por informi la fratojn de Leonardo, priskribante lin kiel "kiel bonegan patron al mi" kaj daŭrigas diri: "Ĉiuj estas malĝojigitaj per la perdo de tia homo, ke la naturo jam ne havas la povon produkti." Melzi poste ludis gravan rolon kiel la gardanto de la kajeroj de Leonardo, preparante ilin por eldono en la formo direktita de la majstro. Li ne volis vidi ĉi tiun projekton plene realigita, sed kolektis la Trattato della pittura.
Sekseco
Ĉi tiu aserto estis la temo de diversaj ekstrapoloj kaj interpretoj en provoj akiri bildon de sia sekseco. Li ankaŭ verkis "Intelekta pasio elpelas sensualecon ... Kiu ajn ne plaĉas al deziroj metas sin sur nivelon kun la bestoj."
La sola historia dokumento pri la seksa vivo de Leonardo estas akuzo pri sodomio farita en 1476, dum li ankoraŭ estis ĉe la ateliero de Andrea del Verrocchio. Florencaj kortumaj registroj montras, ke la 9-a de aprilo 1476 anonima denunco estis forlasita en la tamburo (leterskatolo) en la Palazzo della Signoria (urbodomo) akuzanta junan oraĵiston kaj viran prostituitinon, Jacopo Saltarelli (foje nomata modelo de artisto) esti "partio al multaj mizeraj aferoj kaj konsentoj por plaĉi al tiuj, kiuj petas de li tian malbonecon". La denunco akuzis kvar homojn de sodomigo de Saltarelli: Leonardo da Vinci, tajloro nomata Baccino, Bartolomeo di Pasquino, kaj Leonardo Tornabuoni, membro de la aristokrata familio Tornabuoni. La nomo de Saltarelli estis konata de la aŭtoritatoj ĉar alia viro estis kondamnita pri sodomio kun li pli frue la saman jaron. Akuzoj kontraŭ la kvin estis forigitaj, kondiĉe ke neniuj pliaj akuzoj aperas. La sama akuzo fakte aperis la 7-an de junio, sed akuzoj denove estis forigitaj. La karikaturoj estis malakceptitaj ĉar la akuzoj ne plenumis la leĝan postulon por procesado: ĉiuj akuzoj pri sodomio devis esti subskribitaj, sed ĉi tiu ne estis. (Tiaj akuzoj povus esti faritaj sekrete, sed ne anonime) Estas konjekto, ke ekde la familio de unu el la akuzitoj, Leonardo Tornabuoni, estis asociita kun Lorenzo de Mediĉo, la familio praktikis sian influon por atingi la maldungon. Sodomio estis teorie ekstreme grava ofendo, portanta la mortopunon, sed ĝia tre serioza malfacile pruvis. Ĝi ankaŭ estis ofendo, pro kiu la puno estis tre malofta en la nuntempa Florenco, kie la samseksemo estis sufiĉe disvastigita kaj tolerita por igi la vorton Florenzer (florentino) ĵargono por gejo en Germanio.
Komika ilustraĵo farita en 1495 por poemo de Gaspare Visconti eble prezentos Leonardo kiel kortegan advokaton kun aludoj al liaj supozataj samseksemaj predikitoj. Michael White atentigas, ke volo diskuti aspektojn de la seksa identeco de Leonardo variis laŭ nuntempaj sintenoj. Lia preskaŭ-nuntempa biografo Vasari faras neniun referencon al la seksemo de Leonardo. En la 20-a jarcento, biografiistoj faris eksplicitajn referencojn al probableco ke Leonardo estis samseksema, kvankam aliaj konkludis, ke dum granda parto de sia vivo li celibatas.
Michael White, en Leonardo: La Unua Sciencisto, diras, ke verŝajne, la proceso simple igis Leonardo singarda kaj defenda pri liaj personajrilatoj kaj sekseco, sed ne malhelpis lin de intimaj rilatoj kun viroj: "estas malmulta dubo, ke Leonardo restis geja praktikado"
La malfrua pentraĵo de Leonardo pri Sankta Johano la Baptisto estas ofte citata kiel subteno de la kazo, ke Leonardo estis samseksema. Ekzistas ankaŭ erotika desegnaĵo de Salaì konata kiel La Enkarniĝinta Anĝelo , eble de la mano de Leonardo, kiu estis unu el tiaj desegnoj unufoje inter tiuj enhavitaj en la Brita Reĝa Kolekto, sed poste dissemita. La aparta desegno, montranta al anĝelo kun erekta Peniso, estis remalkovrita en germana kolekto en 1991. Ĝi ŝajnas humura preno pri Sankta Johano la Baptisto de Leonardo. La pentraĵo de Johano la Baptisto estis kopiita de kelkaj sekvantoj de Leonardo, inkluzive de Salaì. La desegnaĵo eble estas ankaŭ de unu el la lernantoj de Leonardo, eble Salaì mem, ĉar ĝi ŝajnas esti desegnita de la dekstra, prefere ol de la maldekstra mano, kaj havas grandan similecon kun la kopio de Salaì de la pentraĵo.
Mastroj, amikoj kaj kolegoj
Leonardo da Vinci havis kelkajn potencajn patronojn, inkluzive de la Reĝo de Francio. Li havis, tra la jaroj, multe da sekvantoj kaj lernantoj.
Vegetarismo
La amo de Leonardo pri bestoj estis dokumentita tiel en nuntempaj rakontoj kiel registritaj en fruaj biografioj, kaj en liaj kajeroj. Rimarkinde por la periodo, li eĉ pridubis la moralecon de manĝantaj bestoj, kiam ĝi ne estis necesa por sano. Deklaroj de lia kajero kaj komento de samtempulo kondukis al la vasta opinio, ke li estas vegetarano. Plie, li kategoris homojn kiel en la sama aro de specioj kiel simioj, same kiel li faris kun aliaj bestoj en sia respektiva genro. Li ankaŭ disdiris mortajn bestojn por la kompara anatomio.
Amo al naturo
Leonardo ĉiam amis la naturon. Unu el la kialoj estis pro lia infanaĝa medio. Proksime de lia infana domo estis montoj, arboj kaj riveroj. Estis ankaŭ multaj bestoj. Ĉi tiu medio donis al li la perfektan ŝancon studi la ĉirkaŭaĵon; ĝi ankaŭ eble instigis lin havi intereson pri pentrado. Poste en la vivo li rememoras sian esploradon de mina kaverno en la montoj kiel formacia.
Fizikaj trajtoj
La priskriboj kaj portretoj de Leonardo kombinas por krei bildon de viro alta por sia tempo kaj loko, atleta kaj ege bela. Li eble estis almenaŭ 210 cm alta, surbaze de la longo de sia asertita skeleto. Tamen la restaĵoj, kiuj estis atribuitaj al Leonardo pro la nekutime granda kranio kaj akompanaj ŝtonaj fragmentoj surskribitaj "EO [...] DUS VINC", ankoraŭ ne estis pozitive identigitaj. Portretoj indikas, ke kiel pli maljuna viro, li longe portis siajn harojn, en tempo, kiam plej multaj viroj portis ĝin tranĉita, aŭ atingis la ŝultrojn. Dum plej multaj viroj estis razitaj aŭ surhavis ĉirkaŭkreskajn barbojn, la barbo de Leonardo fluis super lia brusto.
Lia vestaĵo estas priskribita kiel nekutima en sia elekto de brilaj koloroj, kaj en tempo, kiam plej multaj maturaj viroj portis longajn vestojn, la preferata vestaĵo de Leonardo estis la mallonga tuniko ĝenerale eluzitaj de pli junaj viroj. Ĉi tiu bildo de Leonardo estis rekreita en la statuo de li, kiu staras ekster la Galerio Uffizi.
Laŭ Vasari, Leonardo posedis "grandan forton kaj pigrecon", estante "fizike tiel forta, ke li povis rezisti perforton kaj per la dekstra mano li povis fleksi la ringon de fera pordfrapilo aŭ ferkapo kiel se ili estus plumbo". Li estis "frapa kaj bela" kaj "mirinde dotita de la ĉielo per beleco, graco [kaj] elstara fizika beleco", kaj "montris senfinan gracon en ĉio, kion li faris".
Aŭtoro Simon Hewitt asertas, ke figuro en la Sforzida manuskripto montras junularan Leonardo kaj ke la figuro en la ilustraĵo havas ruĝan hararon.
Unterbözberg
Unterbözberg estas iama komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 725 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Ek de la 1-a de januaro 2013 ĝi estas parto de la nova komunumo Bözberg.
Geografio
La komunumo Unterbözberg situas sur la kulmino de Bözberg-Pasejo. La komunumo ne posedas apartan centron sed konsistas el tuta aro da malgrandaj vilaĝoj, nome Neustalden sur alteco de 569 m s.m. rekte ĉe la pasejkulmino, Vierlinden sur alteco de 514 m s.m. ankaŭ ĉe la pasejvojo, kaj krome Altstalden sur alteco de 583 m s.m., Birch sur alteco de 557 m s.m., Ursprung sur alteco de 507 m s.m. kaj Hafen sur alteco de 485 m s.m. La komunuma administrejo kaj la lernejo situas en Ursprung, kiu troviĝas pli malpli en la centro de la komunuma teritorio.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,11 km², de kiuj 2,32 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,59 de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alsteco de 608 m s.m. sur la monto Homberg, la plej malalta punkto sur alteco de 420 m s.m. ĉe la pasejvojo en Hafen.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio tranns Bözberg-Pasejo de Frick al Brugg. De la pasejkulmino krome deiras alia poŝtaŭtolinio tra Oberbözberg al Linn. Tra la pasejo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro, kiu estis ĝis la malfermo de la Bözberg-Aŭtovojtunelo en la jaro 1996 la plej rekta konekto inter Zuriko kaj Bazelo. Post la malfermo de la aŭtovojotunelo la nombro de aŭtomobiloj, kiuj uzis la pasejon tage draste rekuktiĝis de 12500 al 3500 tage.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bözberg datiĝas el la jaro 1189 kiel Bozeberch.
Dum mezepoko Bözberg estis la centro de la samnoma habsburga tribunaldistrikto. Post plurfoja posedantoŝanĝo en la jaro 1377 la tribunaldistikto estis integrita al la voktejo Schenkenberg.
En la jaro 1460 la voktejo Schenkenberg estis konkerita de la urbo Berno kaj fariĝis nun parto de Berna Argovio.
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Bözberg fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
Ĉar Bözberg estis teritorie tre granda komunumo sen kohera setlejcentro, ek de la fino de la Helveta Respubliko okazis pluraj provoj disigi la komunumon. En la jaro 1872 finfine la Argovia parlamento decidis la dividon de la komunumo. Post tiu decido la hodiaŭa komunumo Oberbözberg fondiĝis en la jaro 1873 per la divido de la antaŭa komunumo Bözberg al Unterbözberg kaj Oberbözberg. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la du komunumoj estis reunigitiaj sub aldono ankaŭ de Gallenkirch kaj Linn.
Birch
Birch estas la nomo de la sekvaj lokoj:
Blanka papilifloro
La blanka papilifloro (aŭ papiliofloro) (Hedychium coronarium) estas planto el zingibracoj. Ĝi estas blankaflora kaj bonodora planto.
Ĝi indiĝenas en la Himalaja regiono de Nepalo kaj Barato, sed oni enportis ĝin en Brazilon, Kubon kaj aliajn landojn. Ĝi estas nacia floro de Kubo, kie kreskas en la montaraj regionoj. Ĝi iĝis simbolo de ribelemo kaj pureco dum la sendependiĝaj militoj de Kubo.
Punkto de Feynman
La punkto de Feynman estas konsekvenco de ses ciferoj 9, kiu komencas de 762-a dekuma pozicio de la nombro π. Ĝi ricevis tiun nomon pro anekdoto koncerne la laŭreatom de la Nobel-premio pri fiziko, Richard Feynman. Foje dum lekcio li diris ke li volus memori la ciferojn de π ĝis tiu pozicio por povi nombri ilin, aldoninte fine "naŭ naŭ naŭ kaj tiel plu", supozante ironie ke π estas racionala nombro.
Iteracia plej proksima punkto
Iteracia plej proksima punkto ( Iterative Closest Point) estas algoritmo uzata por kalkuli translokon inter du aroj de punktoj (en 3D-a spaco). ICP estas vaste uzata por rekonstruado de 3D-bildoj de ĉirkaŭaĵo baze de serio de tridimensia skanoj de ĉirkaŭaĵo. Ekz. en arĥitekturo ĝi kunigas kelkajn skanojn de konstruaĵo por ricevi plenan 3D-modelon.
Punkto de Feynman
Rilata statistiko
Ne estas konata, sed nur supozata, ĉu π estas normala nombro. Por hazarde elektita normala nombro la probableco de iu ajn elektita konsekvenco de ses ciferoj (inkludante samajn ciferojn aŭ diferencajn), aperanta tiel proksime al la komenco en dekuma prezentado, estas nur 0.08%. Tiu probableco diferencas de la probableco de ses konsekvencaj 9-oj, aperantaj tiel frue, kiu estas 0.0685%.
La sekva konsekvenco de ses identaj ciferoj denove konsistas de 9-oj kaj komenciĝas de pozicio 193,034. La sekva diferenca konsekvenco de ses identaj ciferoj, konsistanta de 8-oj, trovas sin ĉe pozicio 222,229, kaj la cifero 0 ripetas sin sesfoje ĉe pozicio 1,699,927. Vico de naŭ 6-oj (666666666) trafiĝas ĉe pozicio 45,681,781.
La punkto de Feynman estas ankaŭ la unua okazo de kvar kaj kvin konsekvencaj ciferoj. La sekva apero de kvar konsekvencaj ciferoj estas 7-oj ĉe pozicio 1,589.
La nombro 2π (fojfoje nomata per greka litero τ (taŭo)) havas respondan konsekvencon de sep 9-oj, aperanta ĉe la 761-a pozicio. Oni povas pruvi aŭ klarigi tion per multipliki la ciferojn de 761-a al 768-a pozicio per 2, ĉar τ = 2π, tio estas 2 x 49999998, kio egalas 99999996. Do taŭo havas sep 9-oj ĉe pozicio 761. Kontraste la unua apero de ses konsekvencaj ciferoj en π estas 3333333 ĉe pozicio 710,100.
La komencaj 1000 ciferoj de π, inkludante la substrekita punkto de Feynman, estas :
Broome
Broome proksimuma prononco - - estas marborda, perlojnkapta kaj turisma urbo de Okcidenta Aŭstralio. Ĝi situas en la regiono de Kimberley, 2240 kilometrojn norde de Perth (Perth). La urba loĝantaro estis proksimume 16 000 ĉe la aŭstralia censo de 2016, kaj kreskas ĝis pli ol 45 000 monate dum la turisma sezono.
Loka natura rezervejo konsideratas inter la plej taŭgaj lokoj por birdumo en Oceanio, por vidi rabobirdojn kaj la koloniojn de riverbirdoj.
Ţuică
Cuiko (Ţuică, kaj ankaŭ konata kiel tuica, tzuika, tsuika, tsuica, aŭ tzuica) estas frukta brando farata en Rumanio. Ĝi estas plejofte farata el prunoj, sed ankaŭ abrikotoj, pomoj aŭ piroj. Tiu brando estas kutime trinkata komence de manĝoj kaj titras ĝenerale 70 gradojn (70% da pura alkoholo). Preskaŭ ĉiu kamparano havas distililon hejme por ĝin produkti.
La reguloj de la Eŭropa Unio trudas al ili uzi nur unu registritan distililon en vilaĝo, kontrolita kaj asepsigita.
Meza Ostrobotnio
Meza Ostrobotnio (en la finna Keski-Pohjanmaa, en la sveda Mellersta Österbotten) estas provinco de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando. La ĉefurbo estas Kokkola. Meza Ostrobotnio estas parto de historia regiono Ostrobotnio kaj ĝi estis formita en 1997 kiam la gubernioj kaj regionoj estis reformitaj.
La areo de Meza Ostrobotnio estas 5 474 km² kaj ĝi havas 70 482 loĝantojn (1.1.2005).
Friedland (Malsupra Luzacio)
Friedland estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Boxberg
Boxberg havas diversajn signifojn:
Wanderlândia
Wanderlândia estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 10.981 loĝantojn en 2010.
Valle de Bravo
Valle de Bravo estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Valle de Bravo.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 52.902 enloĝantojn. El tiuj 25.882 viroj kaj 27.02 virinoj. La komunumo havas surfacon de 421.95 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 1800 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 1,024.5 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 12′ norda latitudo kaj 100° 8′ okcidenta longitudo.
Kulturo
La Festivalo de Avandaro estis historia meksika rokfestivalo okazinta la 11-an kaj 12-an de septembro 1971 ĉe la golfludejo Avándaro kaj ĝia lago, en la loĝloko Tenantongo, je 5 km de la urbo Valle de Bravo en la Estado de México. Rekonita kiel eble la plej granda roka koncerto en la historio de meksika kulturo.
Dud
Pri la aliaj signifoj de DUD rigardu en DUD.
Dud (hungare: Dúd) estas vilaĝo en Rumanio sude de Ineu administracie apartenanta al komunumo Târnova. En 1910 ĝi havis 1780 loĝantojn (rumanoj), en 1992 — 546. Ĝia unua skriba mencio estas en 1169. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Ibagué
Ibagué, foje esperantigita Ibageo, estas la ĉefurbo de la provinco Tolimo, Kolombio. Ĝi havas proksime 413.000 loĝantojn. Ĝi esti fondita de hispana markapitano Andres Lopez de Galarza je 14-a de oktobro 1550 kiel "Villa de San Bonifacio de Ibagué".
265 Anna
265 Anna estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, kun klinita orbito. Ĝi estis malkovrita, elde la observatorio de Vieno, la, de la aŭstria astronomo Johann Palisa kaj ricevis la antaŭnomon de "Anna", eble tiu de unu filino de la aŭstria astronomo Edmund Weiss.
Brazila tango
Brazila tango aŭ maŝiŝo (portugala: maxixe, foje ankaŭ skribata machiche aŭ matchiche) estas brazila danco en 2/4-a takto. Ĝi ekestis inter 1870 kaj 1880 en Rio-de-Ĵanejro el antaŭuloj de argentina tango (kandombleo kaj milongo), el la kuba habanero kaj influate de polko kaj afrikobrazila lunduo. Maŝiŝo validas kiel unua urba mododanco de Brazilo. Same kiel la argentina ankaŭ aŭ brazila tango populariĝis en Usono kaj en Eŭropo je la komenco de la 20-a jarcento. Nun maŝiŝo preskaŭ ne plu eksonas, ĉar ĝin forŝovis la sambo, kiun ĝi ankaŭ estis influinta.
Maxixe de komponisto Agustín Barrios Mangoré fariĝis je la komenco de la 20-a jarcento tiel populara, ke eĉ verkoj de la klasika muziko ĉitas ĝin, ekzemple Usonano en Parizo de George Gershwin (1928) aŭ la pianokonĉerto de Francis Poulenc el 1949.
Zootropo
Zootropo estis unu el kelkaj antaŭkinaj aparatoj de animacio kiu produktas iluzion de movo per montrado de sekvenco de desegnoj aŭ fotoj montrantaj progresajn fazojn de tiu movo. La nomo zootropo estis komponita de la grekaj vortoradikoj ζωή zoe, "vivo" kaj τρόπος tropos, "turni".