cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valverde de la Virgen
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado) kaj ĉefe funkciado kiel dormurbo, servoj, konstruado kaj industrio.
Tiu urbo estas ĝemeligita kun Aulnay, Francio.
Krtovce
Krtovce, hungare Kartolc estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Krtócz, poste la vilaĝo retiriĝis al formo el 1319, kiu estis pli prononcebla.
Situo
Krtovce situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Topoľčany troviĝas 12 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1156 en formo "Kortouc". En 1828 vivis en Krtócz 160 homoj en 23 domoj. En 1910 loĝis en Kartolc 345 homoj, (329 slovakoj, 12 hungaroj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Krtovce 313 homoj, (306 slovakoj, 3 ukrainoj, po 2 ĉeĥoj kaj rutenoj).
Surĵeto
Surĵeto (aŭ surjekcio) estas tia matematika funkcio, por kiu al ĉiu elemento de la cela aro rilatas iu elemento de la fonta aro. Tio signifas, ke la malbildo de ĉiu elemento de la cela aro ne estas malplena. La cela aro kaj la bildaro (valoraro) de la funkcio estas do identaj.
Formala difino
Estu X kaj Y aroj, kaj f : X \to Y bildigo de X al Y.
f nomiĝas surjekcia (sur Y), se por ĉiu y el Y ekzistas almenaŭ unu x el X kun f(x) = y.
Lingva noto
La termino surĵeto respondas al la matematika maniero voĉlegi la formulon f:A\to B kiel «f ĵetas A sur B» (kp ankaŭ la anglan sinonimon onto map). Kontraste, se f ne estas surĵeto, oni povas indiki tio per la uzo de la prepozicio «en»: «f ĵetas A en B».
Surinamo (nederlanda kolonio)
Surinamo estis nederlanda planteja kolonio en Gujanoj, najbara de la ankaŭ nederlanda kolonio Berbice okcidente, kaj de la franca kolonio Kajeno oriente. Surinamo estis nederlanda kolonio ekde la 26a de februaro 1667, kiam nederlandaj trupoj kaptis la britan kolonion de Francis Willoughby dum la Dua angla-nederlanda milito, ĝis la 15a de decembro 1954, kiam Surinamo iĝis konstitua ŝtato de la Reĝlando de Nederlando. La statuso de la nederlanda suvereneco super Surinamo, kaj la angla suvereneco super Nova Nederlando, kiun ĝi estis konkerinta en 1664, estis tenita de la Traktato de Breda de 31a julio 1667, kaj denove konfirmita en la Traktato de Westminster de 1674.
Rosenwiller
Rosenwiller (jen france, origine germane kaj alzace Rosenweiler, prononco, "roza vilaĝeto") estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Surinamo (nederlanda kolonio)
Post la aliaj nederlandaj kolonioj en Gujanoj, tio estas Berbice, Esekibo, Demerara, kaj Pomeroon, perdiĝis por la britoj en 1814, la restanta kolonio Surinamo estis ofte aludita kiel Nederlanda Gujano, ĉefe post 1831, kiam la britoj kunigis Berbice, Esekibo, kaj Demerara en la Brita Gujano. Ĉar la termino Nederlanda Gujano estis uzita en la 17a kaj 18a jarcentoj por aludi ĉiujn nederlandajn koloniojn en Gujano, tiu uzo de la termino povus esti konfuziga kaj oni komencis uzi la nomon Surinamo.
Koloniismo kaj multgenteco
Surinamanoj povas fizike tre diverse aspekti: ĉu orientazie, afrike, barate, indiane aŭ eĉ iel miksaĵo el tiuj grupoj. La unuaj loĝantoj de Surinamo estis logike la diversaj indianaj triboj, tradicie animismaj, kiuj ekloĝadis en tiu teritorio plurajn jarcentojn antaŭ la alveno de eŭropanoj. La unuaj eŭropaj esploristoj malkovris la Gujanojn ĉirkaŭ la jaro 1500, kvankam plena koloniado komenciĝis nur jarcenton poste. Dum la hispanoj kaj portugaloj okupiĝis pri la cetero de SudAmeriko, la francoj, angloj kaj nederlandanoj batalis ie kaj tie en la gujana regiono. Ekde 1651 kaj 1652 alvenas la unuaj afrikaj sklavoj, forprenitaj far la britoj, kiuj momente regis la tutajn Gujanojn. Kiel en multaj eŭropaj kolonioj tiutempe, la nigruloj estis sklavece uzataj kiel laboriloj por la koloniaj plantejoj, kiuj riĉigis Eŭropon per kafo, kakao kaj sukero. Parenteze rimarkindas, ke kvankam nelonga, la brita regado longatempe influis sur la lando: per la ekesto de afrikdevena popolo kompreneble, sed ankaŭ lingve kaj veture: En Surinamo, male ol Nederlando, sed simile al Gujano aŭ la eks-britaj karibiaj kolonioj, oni veturas laŭ la maldekstra flanko de la ŝoseoj kaj stratoj. En 1674 ― post kolonia interŝanĝo de la nordamerika Novjorko kun Britio, la meza terpeco fariĝis nederlanda: tiel naskiĝis Nederlanda Gujano, kiu de tiam restis nederlanda ĝis la sendependiĝo. Dum tri jarcentoj, Surinamo estis regata de eŭropaj koloniistoj, ĉefe nederlandaj, kvankam ankaŭ kelkaj aliaj eŭropanoj posedis kaj estris plantejojn. Tiun landon oni iom post iom nomis "Surinamo", laŭ la nomo de ĝia plej granda rivero. En la sklaveca historio de Surinamo gravis unu fenomeno, ne rara en Ameriko tiutempe: "marronado" (termino, kiun oni esperantigis el la nederlanda, franca kaj angla: marronage): la forfuĝo de la sklavoj el la plantejoj. La "marronoj" (Marrons) aŭ "buŝinengeoj" (bushinenge), la fuĝantoj, ariĝis en diversaj grupoj en la densa amazonia ĝangalo por kaŝi sin de la eŭropanoj. La ceteraj sklavoj ekliberiĝis nur en 1863, kiam oni iom post iom abolicis sklavecon. La fino de sklaveco do instigas la plantejo-posedantojn serĉi novajn laboristojn por daŭrigi la ekonomion de la kolonio: tiel la fino de la 19-a jarcento bonvenigas la duan grandan enmigradondon al Surinamo. Kontraktaj laborantoj amase ŝipis el Azio, precipe el Brita Hindio, ankaŭ el Javo kaj Ĉinio je pli eta proporcio ekde 1873. Tiel Surinamo fariĝis unu el la plej etne diversaj landoj en la mondo.
Vidu ankaŭ
Anton de Kom
Konsumismo
Konsumismo povas referenci kaj al la akumulo, aĉeto aŭ konsumo de varoj kaj servoj konsiderataj neesencaj, kiaj la politika kaj ekonomia sistemoj kiu helpas la konkurencan akiron de riĉo kiel signo de statuso kaj prestiĝo ene de grupo.
Konsumismo aŭ grandskala konsumo en la nuntempa socio akre endanĝerigas la krudmaterialojn kaj la daŭripovan disvolviĝon, se oni ne okazigas alternativajn konstrupolitikojn rilataj al la daŭripova disvolviĝo -ekologiismo, daŭripova nekresko, responsa konsumo, agrikulturo-. La konsumismo, komprenita kiel senmezura akiro aŭ aĉetado, idealigas siajn efikojn kaj konsekvencojn asociante ties praktikon kun la atingo de la persona kontentigo kaj eĉ de la persona feliĉo.
Isokrato
Isokrato (greke: Ἰσοκράτης, latine: Isocrates; naskiĝinta en 436 a.K. en Ateno, mortinta en 338) nombriĝis inter la Dek atikaj oratoroj.
Vivo
Li ĝuis la instruadon de la plej gravaj sofistoj kiel Gorgio kaj Prodikos kaj renkontis ankaŭ Sokraton. Malforta voĉo kaj timemo evitigis lin publikan aperon; pro tio li okupiĝis, post la falo de la Tridek regantoj (kiam la iam riĉa patro perdis ĉion), pri la skribado de paroladoj kortumaj por aliaj. Ĉirkaŭ la jaro 390 li malfermis propran retorikan lernejon, kiu donis al li gloron kaj garantiis bonstaton. Inter liaj multnombraj lernantoj el tuta Grekujo konatas la oratoroj Isäos, Hypereides kaj Likurgo kaj la historiografoj Teopompo kaj Eforo. De la politika vivo li tamen distanciĝis intence, sed jes ja movis la politikon pere de siaj paroladoj artefaritaj (do faritaj nur por trejnado kaj legado, estante fakte ofte influaj).
Verkista agado
La ege laŭdata verko »Panegyrikos«, eldonita en 380 post dek jaroj (festoparolado) reklamis komunan batalon de ĉiuj grekoj kontraŭ la persoj sub atena gvidado. En la verko »Areiopagitikos« li rekomendis la reenkondukon de la solona konstitucio por ebligi renaskiĝon de klasika Ateno. Ankoraŭ 98-jara li finfaris la verkon »Panathenaïkos«, laŭda parolado je Ateno antaŭ ol sinmortigi sin per manĝadorifuzo pro ke li ĉagreniĝis pri la perdo de la libereco de la helenoj. Inter la en la antikveco sub liaj nomoj kurantaj 60 paroladoj jam tiam nur malmultaj konsideritis aŭtentikaj. Konserviĝis 21 (ekster 10 verŝajne malaŭtentikaj leteroj): 3 parajnetikaj (admonaj), 11 epidejktikaj (monstrantaj) kaj 7 kortumaj, el ili 6 por aliaj personoj. Lia graveco estis precipe por la disvolvigo de stilo, ne tiom por profundeco de pensoj. Freŝeco kaj natura forto tipas kaj tre pura atika lingvo, ritmikeco, bona utiligo de stilaj figuroj, belsoneco. Memkompreneblas ke li baldaŭ iĝis modela.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 10. Leipzig 1907, p. 58-59, kio legeblas tie ĉi interrete.
Simeon Petkov
Simeon PETKOV, bulgaro, advokato, publicisto. Naskiĝis en 1886 en Silistra, loĝis en Sofio. Ekagis por Esperanto jam en 1906. En 1906 estas redaktoro de „Unua Paĝo“, en 1907 de „Bulgara Esperantisto“. Prez. de BEA de 1912 ĝis 1920.
N.R.M.
Historio
La grupo fondiĝis de la anoj de iama grupo Mroja (esp. "revo") kaj apreciante la nomon N.R.M (esp. Sendependa Respubliko de Revoj) ili komencis krei la rok-muzikon. Por eskapi de la rusa cirilico ili komencis titoligi siajn albumojn per la Łacinka- la latina alfabeto de la belorusa lingvo. La cirilicon trudis al Belorusoj la Sovetunio. Ilia arta programo estas la sendependigo de la belorusa kulturo, apogo al demokracio, libereco de penso kaj vorto en Belorusio. La agado de tiu grupo estas kontraŭa al la belorusa registaro kiu apogas plu la rusan, post-sovetan kulturon, forgesante pri la belorusa kulturo kaj historio. La grupo estas opozicio al prezidanto de la ŝtato Aleksandr Lukaŝenko. Ili apogas ne nur sian nacian opozicion sed ankaŭ la la ukrainan. En 2004a jaro ili koncertis en Kievo por apogi la oranĝkoloran revolucion. Ili koncertas ankaŭ en Pollando, Britio kaj Germanio.
En 2007 ili eldonis la albumon "06" por memorigi la eventoj de la printempo 2006 en Belorusio. En decembro 2007 ili iniciis la polan televidon por Belorusio- TVP Białoruś. La televido celas tranĉi la blokadon de informoj al Belorusio, ĉar en tiu lando ĉiam estas la cenzuro.
Hidroelektra centraleto
Hidroelektra centraleto estas malgranda elektra centralo kiu uzas fluantan aŭ falantan akvon por movigi turbinon (Hidraŭlika turbino). Ili troviĝas en rojoj kaj riveretoj kun jes aŭ ne artefarita baraĵo. La niveldiferenco kaj la fluokvanto estas difinaj por la funkciado.
Povo de hidroelektra centraletoj
La centraletojn en Svisujo havas 0-300 kilovatojn 5.5 %, aŭ 0,3 - 1 megavatoj 10,7 % aŭ 1-10 megavatojn 56,9 % de nombro de centraletoj.
14953 Bevilacqua
14953 Bevilacqua estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar, proksime de Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala aerospaca inĝeniero Franco Bevilacqua. Lia laboro de 1961 estis promocii kosmajn misiojn kaj plenumi astrometriajn projektojn. Aparte, li kunlaboris al la misio Hipparcos kaj al misioj kiel Giotto por esplori pri asteroidoj kaj kometoj.
Rislingo
Rislingo - germane Riesling - estas blanka speco de vinberoj, konsiderata unu el la plej bonkvalitaj kaj gravaj por produkti blankan vinon.
Ĝi precipe kreskas en ne tro varmaj landoj kiel ekzemple Germanio, sed hodiaŭ estas trovebla en preskaŭ ĉiuj vin-produktantaj landoj.
Reinhold Messner
Reinhold Andreas MESSNER (naskiĝis la 4-an de januaro 1944 en Brixen-Bressanone, Italio) estas montgrimpisto, esploristo kaj verkisto el Sudtirolo (Italio). Interalie li estas la unua homo, kiu grimpis la 14 montoj pli altaj ol 8000 m, sen enboteligita oksigeno.
En 1970 Messner partoprenis al germana ekspedicio kiu intencis grimpi la 8125 metrojn altan Nanga Parbat (Pakistano). Kune kun lia frato Günther li sukcesis atingi la pinton laŭ la flanko "Rupal", kiu kun 4500 metroj estas la plej granda monda vertikala muro. En malfeliĉa kaj danĝera descendo sur la alia flanko de la monto ("Diamir") lia frato mortis sub glaĉer-lavango. Tiu incidento kiu ŝokis la montgrimpistan mondon.
Rislingo
Sinonimoj
Beregi Riesling, Beyaz Riesling, Biela Grasevina, Dinca Grasiva Biela, Edelriesling, Edle Gewürztraube, Feher Rajnai, Gentil Aromatique, Gentile Aromatique, Gewürzriesling, Gewürztraube, Gräfenberger, Graschevina, Graševina rajnska, Grauer Riesling, Grobriesling, Hochheimer, Johannesberger, Johannisberg, Johannisberger, Karbacher Riesling, Kastellberger, Kis Rizling, Kleigelberger, Kleiner Riesling, Kleinriesler, Kleinriesling, Klingelberger, Krauses, Krausses Rössling, Lipka, Moselriesling, Niederländer, Oberkircher, Oberländer, Petit Rhin, Petit Riesling, Petracine, Pfälzer, Pfefferl, Piros Rajnai Rizling, Pussilla, Raisin Du Rhin, Rajinski Rizling, Rajnai Rizling, Rajnski Ruzling, Rano, Reichsriesling, Reissler, Remo, Rendu, Reno, Renski Rizling, Rezlik, Rezlin, Rezlink, Rheingauer, Rheinriesling, Rhiesling, Riesler, Riesling Bianco, Riesling Blanc, Riesling De Rhin, Riesling Echter Weisser, Riesling Edler, Riesling Gelb Mosel E43, Riesling Giallo, Riesling Grosso, Riesling Grüner Mosel, Riesling Mosel, Riesling Reinskii, Riesling Rhenan, Riesling Rhine, Rieslinger, Rislinenok, Rislinok, Rizling Linner, Rizling Rajinski, Rizling Rajnai, Rizling rajnski, Rizling Reinskii, Rizling Rynsky, Rössling, Rohac, Rossling, Rosslinger, Rüssel, Rüssling, Russel, Ryn-Riesling, Ryzlink Rynsky, Starosvetske, Starovetski, Szuerke Rizling, Uva Pussila, Weißer Riesling, White Riesling.
Reinhold Messner
En 1978, Messner kaj la aŭstra Peter Habeler estis la unuaj, kiuj grimpis Evereston sen enboteligita oksigeno. En 1980 Messner ripetis sole la supreniron, iĝante la unua homo kiu atingis tiun celon.
1989/1990 li transiris piede Antarkton sen ekstera helpo. Elstaras ankaŭ lia rolo kiel verkisto kaj preleganto. Inter 1999 kaj 2004 li estis membro de la Eŭropa Parlamento por la Itala Federacio de la Verduloj. Nuntempe li estas tre okupata en diversaj entreprenoj rilataj al montgrimpado. Interalie li kondukas la kvar muzeojn de Messner Mountain Museum (Messner Monta Muzeo).
Grimpadoj de Messner de la montoj pli altaj ol 8000 m post 1970
Reinhold Messner estis la unua homo kiu grimpis sur ĉiuj pintoj super 8000 m sen enboteligita oksigeno. Ek de 1970 li faris la sekvajn grimpadojn sur pintoj super 8000 m:
Občina Mežica
Občina Mežica estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Karintio. La municipo konsistas el 6 komunumoj kovrante areon de 26,4 km². Komence de 2018 tie loĝis 3541 homoj. Administra centro de la municipo estas la urbo Mežica.
Loko, priskribo
Občina situas en monta regiono en norda Slovenio. La Rivero Meža fluas de sudo al nordo. La alteco estas de 450 m ĝis preskaŭ 1230 m.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 6 vilaĝoj:
Breg, Lom, Mežica, Onkraj Meže, Plat, Podkraj pri Mežici.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-koroska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:74_x489648_y152922.5_s13_b4
Punaa tinamo
La Punaa tinamo (Tinamotis pentlandii) konata ankaŭ kiel Pentlanda tinamo estas membro de la plej antikvaj grupoj de birdofamilioj, nome la Tinamedoj. Tiu specio estas indiĝena de suda Sudameriko.
Taksonomio
Tiu estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Aspekto
La Punaa tinamo estas proksimume 41 cm longa. Ties supraj partoj estas brunaj kun blankaj punktoj, kaj ties brusto estas bluecgriza, kaj ties ventro rufeca. Ties kapo estas blanka kun nigraj strioj.
Distribuado kaj habitato
La Punaa tinamo loĝas en altaltitudaj herbejoj, kaj je malplia etendo, en arbustaroj je altitudoj de 4000 al 4700 m de subtropikaj kaj tropikaj regionoj. Ties teritorio estas Peruo, norda Bolivio, norda Ĉilio kaj nordokcidenta Argentino.
St. Louis Blues (kanto)
Ĝi estis unu el la unuaj bluskantoj, kiu sukcesis kiel populara kanto. Interpretaĵoj de Sophie Tucker kaj Bessie Smith trans Louis Armstrong, Glenn Miller, Boston Pops Orchestra ĝis Archie Shepp kaj Aki Takase establsi la komponaĵon ĵaza normkanto.
La komponaĵo
La strukturo de la komponaĵo estas nekutima, ĉar de poemo en normala 12-takta blusskemo estas ludata (lamanta), sed ankaŭ enhavas 16-taktan ponton laŭ habanero-ritmon. Dum kiam multaj aliaj bluskantoj estas simplaj kaj ripetoplenaj, „St. Louis Blues“ enhavas multajn reciproke kompletigaj kaj kontrastajn elementojn, simile al klasikaj ragtimo-komponaĵoj. Handy diris, ke dum la verkado de la kanto li celis kombini ragtimo-sinkopigojn kun vera melodio. .
Versioj
La unua instrumenta versio devenas de Prince's Orchestra direktata de G. Hepburn Wilson. Ĝi surdiskiĝis la 18-an de decembro 1915, publikiĝis majon 1916 (Columbia #5772) kaj atingis rangon 4 de la usona furoraĵo-listo. La unua kantversio devenas de Al Bernard, pulikigita majon 1919 kaj atingis rangon 9. La ĝis nun plej grandan sukceson havis la versio de Marion Harris, ĉar ŝia versio surdiskigita la 16-an de april 1920 post la publikigo aŭguston 1920 dum tri semajnoj staris je rango 1. La W. C. Handy Orchestra de la komponisto nur la 4-an de junio 1923 sonregistris la kanton, publikigis ĝin pli malfrue novembron 1923 ĉe eldonejo Okeh Records atingis per tio rangon 11 de la furoraĵolistoj.
Ĉiuj grandaj ĵazbandoj kaj -interpretistoj surdiskigis dumpase de la jaroj la pecon i.a.(interkrampe registrodato):
Entute estas surlistigitaj 81 verisoj, el kiuj 15 akiris furoraĵo-rangon. La kanto intertempe estas publika havaĵo, almenaŭ Handy povis enspezi meze de la 1950-j jaroj ĉiujare 25.000 usonajn dolarojn da tantiemoj.
William Schallert
Fruaj vivo kaj komenco de kariero
William Schallert naskiĝis en Los-Anĝeleso, Kalifornio, filo de Edwin Francis Schallert, delonga dramkritikisto por la  Los Angeles Times, kaj Elza Emily Schallert (nask. Baumgarten), revuoverkisto kaj radia prezentisto. Li komencis aktori dum li estis studento ĉe la Universitato de Suda Kalifornio en Los-Anĝeleso sed devis iĝi ĉasaviadisto de Army Air Corps dum 2-a Mondmilito. Li revenis al UCLA post la milito kaj diplomiĝis en 1946.
En 1946, li helpis fondi la Cirklan Teatron kun Sydney Chaplin kaj pluraj kunstudantoj. En 1948, Schallert estis reĝisorita de la patro de Sidney, Charlie Chaplin, en enscenigo de teatraĵo Rain de W. Somerset Maugham.
Kariero en kino kaj televido
Dum la 1960-aj jaroj, li partoprenis la plej popularajn televidaĵojn kiel Wagon Train, The Twilight Zone, Sea Hunt, Bat Masterson, The Untouchables, The Rifleman, Alfred Hitchcock Presents, Bonanza, Dr. Kildare, Lassie, Have Gun - Will Travel, Empire, Combat!, The Rat Patrol, Mission: Impossible, Star Trek, The Wild Wild West, Here Come the Brides, Bewitched, That Girl, Land of the Giants kaj Get Smart. Krome, en kino, li daŭris partoprenis per malgrandaj roloj.
Schallert en la 1970-aj jaroj partoprenis televidaĵojn Hawaii Five-O, Man on a String, Kung Fu, Ironside, Gunsmoke, Love, American Style, The Six Million Dollar Man, Barnaby Jones, The Manhunter, Police Story, The Bionic Woman, Little House on the Prairie, CHiPs inter aliaj. Krome li rolis en kinfilmoj kiel Charley Varrick kaj The Jerk.
Li komencis sian kariero kiel voĉaktoro per These Are the Days en 1974.
En la 1980-a jaroj, li rolis ĉe televidaĵoj kiel The Misadventures of Sheriff Lobo, The Waltons, Magnum, P.I., Through Naked Eyes, Highway to Heaven, ktp. Kiel voĉaktoro li partoprenis aĵojn kiel Smurfs, Pink Panther and Sons, Galtar and the Golden Lance kaj Wildfire. Kaj en kino li aktoris ĉe Innerspace kaj kelkaj aliaj.
Je la fino de la 20-a jarcento, li partoprenis televidaĵojn kiel Mrs. Lambert Remembers Love, Dinosaurs (voĉe), Star Trek: Deep Space Nine, Melrose Place, Lois & Clark: The New Adventures of Superman, Roseanne, ER, The Angry Beavers (voĉe) kaj kinfilmon Matinee.
En nuna jarcento li voĉe rolis en What's New, Scooby-Doo?, li aperis en Close to Home, My Name Is Earl, The Suite Life of Zack & Cody, 2 Broke Girls, ktp. krome partoprenis en la famegaj How I Met Your Mother kaj Desperate Housewives.
Courgenay
Courgenay estas la nomo de pluraj artikoloj.
Peglio
Du komunumoj en Italio nomiĝas Peglio:
Uchaud (stacidomo)
Uchaud estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Uchaud, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Tarascon - Sète-Ville (810000).
Courgenay (Yonne)
Courgenay estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 549 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Courgenay etendiĝas sur 29.87 km², kaj havis 549 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 15 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Patricia Charpentier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Courgenay apartenas al la kantono de Villeneuve-l'Archevêque, kies ĉefurbo estas Villeneuve-l'Archevêque. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Béla Simon (remisto)
Béla Simon [ŝimon], laŭ hungarlingve kutima nomordo Simon Béla estas hungara remisto, olimpiano, mondĉampiono, komercisto.
Béla Simon naskiĝis la en Szolnok.
Biografio
Béla Simon estis remisto en sia naskiĝurbo sur Tiso ĝis 2016, poste en la ĉefurbo sur Danubo. En junularaj internaciaj konkursoj li havis menciindajn rezultojn ekde 2005. Li estis hungara ĉampiono 23-foje inter 2006-2015 duope, kvarope aŭ okope, krome li estis ĉampiono en Universiado en 2015 duope. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2012 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2016 sen medalo, sed en mondĉampionumo li estis la unua en 2017. Lia ofta sportpartnero estas Adrián Juhász, sed samtempe ili havas komunan vendejon. Simon havas edzinon, kiu estas ankaŭ stiristo en boato.
Erich Weferling
Erich WEFERLING [Eriĥ VEfalin] (naskiĝis la 28-an de junio 1889 en Söllingen, mortis la 10-an de aŭgusto 1981) estis germana aŭtoro de planlingvoj. Li lernis Esperanton en 1907 kaj transiris al Ido en 1909. De tiam ĝis 1924, li partoprenis Ido-movadon. Li estis la aŭtoro de planlingvoj kiel Panskrit (1948) kaj Intal (en 1956).
Citaĵo: Neniu internacia helplingvo strebas esti pli ol dua lingvo por ĉiuj, lingvo, kiu estas uzata, kiam la manka aŭ neperfekta scio de fremda lingvo igas komprenon malfacila aŭ neebla.
P. P. Petrjaevskij
P. P. PETRJAEVSKIJ estis rusa esperantisto kaj kapitano. Li estis propagandisto de Esperanto en Saratov en 1894-1903, kiam en la urbo la Esperanto-movado preskaŭ tute mortis. La malfacilaĵojn ilustras, ke loka gazeto (Saratovskij Listok, 1901) rifuzis enpresi eĉ pagitan anoncon pri Esperanto. Malgraŭ tio li varbis Esperantistojn. En 1904 li partoprenis en la japana milito, pri kiu liaj impresoj aperis en La Revuo, 1908, n-roj 6-18.
Parta (Vojvodino)
Parta, serbe Парта, hungare Párta estas malgranda vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Párta apartenis al Hungara reĝlando, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Parta 444 homoj, (424 serboj (96 %), 4 rumanoj, 3 hungaroj kaj aliaj).
Hanerau-Hademarschen
Hanerau-Hademarschen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Holstinio (germane Amt Mittelholstein), administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohenwestedt, kiu kovras la sudan parton de la distrikta teritorio.
Provinco Bamijano
Bamijano (ankaŭ latinliterigita Bamiyan, Bamian aŭ Bamyan) (paŝtoe/perse بامیان) estas provinco de Afganio. La teritorio havas 411 200 loĝantojn. Ĝi situas en la centro de la lando en la regiono Hazarajat aŭ Hazaristan. La samnoma provinca ĉefurbo Bamijano estas la plej granda urbo en tiu regiono Hazaristan - la teritorio de la hazaroj - kaj la kultura centro de la hazaroj en la regiono.
Internacie la regiono aparte konatiĝis pro la historiaj Budho-statuoj de Bamijano, kiuj en 2001 estis detruiitaj ordone de la Talibanoj.
Historio
En la antikva epoko la centra Afganio estis strategia grava loko, ĉar ĝi situis laŭ la Silka Vojo kaj do sur la vojo de la komercistoj vojaĝantaj inter la Helena Imperio de Aleksandro la Granda, la Romia Imperio kaj Persio okcidente kaj Ĉinio kaj Barato en la oriento. Bamijano estis vojaĝa ripozejo de multaj komercistoj. La helenaj, persaj kaj budhismaj artoj ĉi-tie kunfandiĝis kaj konsistigis unikan stilon de helena-budhisma arto.
Bamijano estis la loko de pluraj budhismaj monaĥejoj. Interalie, du grandaj budho-statuoj, en alteco de 55 respektive 37 metroj, estis skulptitaj en la lokajn rokegojn. La rokaj statuoj situis proksime de la urbo Bamijano en la valo de la samnoma rivero Bamijano. La du plej grandaj statuoj altis 55 respektive 37 metrojn. La statuoj ekestis probable dum la 6-a jarcento p.K. Ili estis apartaj rekoniloj de la pejzaĝo de la Bamijana valo, kiu Tals, kiu kun siaj arkeologiaj monumentoj estis listigata monda kultura heredaĵo de UNESKO. En marto 200 la Talibana reĝimo ordonis la detruon de la statuoj, kiuj konsideriĝis ekster-islamaj, "paganaj" idoloj. Ili estis detruigitaj per raketoj kaj dinamito.
La provinco nove fondiĝis en la jaro 1964. Antaŭe la teritorio apartenis al la provincoj Kabul kaj Parvan.
Nuntempo
Laŭ la stato de la jaro 2009 la provinco konsideriĝas kompare paca kaj sekura areo. Kiel la aliaj provincoj de la regiono Hazaristan, la lando de la hazaroj, la kultivo de papavo por produkto de opio estas nur tre malmulte disvastigata. La provincestrino de Bamijano, Habiba Sarabi, estas tutafganie la sola virino en tiu ofico. Oni provas ree malfermi la kulturajn kaj pejzaĝajn riĉaĵojn de la regiono al turistoj. La Nacia Parko Band-e Amir ekde la jaro 2009 estas la sola oficiala nacia parko de Afganio.
155290 Anniegrauer
155290 Anniegrauer estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon sur la Monto Lemmon, en Summerhaven (norde de Tucson, Arizono, Usono).
Teresina
Teresina estas la ĉefurbo de la subŝtato Piaŭio (Piauí) en la nordorienta regiono de Brazilo, 72 ĝis 101 metrojn super la marnivelo. Laŭ la stato de 2020 en la urba municipo vivis (en 2016 en estis 847 430 loĝantoj) sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Esperanto en Teresina
La pioniro en 1939 estis s-ro Francisco Cezar de Araújo, poligloto, instruisto pri la latina, angla kaj franca lingvoj en liceo.
Tiam, José Ribamar de Freitas, lernanto de la liceo, iris en la hejmon de tiu instruisto nur por aŭdi diskojn en la Lingvo Internacia; tiujn gramofondiskojn devenintajn el Britio, la instruisto Cezar de Araújo petis de Brazila Spiritisma Federacio.
Aŭdinte la diskojn per gramofono, la junulo José de Ribamar Freitas tuj interesiĝis pri la zamenhofa lingvo kaj ĝin memlernis per la libro “Esperanto sem mestre”, de Francisko Valdomiro Lorenz. Poste, li instruis Esperanton al diversaj gelernantoj.
José Ribamar de Freitas estis instruisto pri portugala kaj franca lingvoj en gimnazio Leão XIII, kolegio Sankta Koro de Jesuo kaj en aliaj lernejoj de Teresina; profesoro pri puna juro kaj jurmedicino en federacia universitato de Piaŭio; direktoro de la Centro pri Homaj Sciencoj de la Universitato; direktoro de la Sekretariejo pri Federacia Justico. Nuntempe li estas konsilanto de la Supera Lernejo pri Advokateco kaj membro de Piaŭia akademio pri jura beletro.
Nur en 1958 estis fondita la unua Esperanto-Grupo en Teresina: “Instituto Piauiense de Esperanto”. La estraranoj de tiu grupo estis: Antônio de Pádua Soares, Eugênio Doin Vieira kaj Raimundo José do Nascimento.
Ĉar la grupanoj disiĝis, post 1963, la unua Esperanto-Grupo de Teresina, kvankam oficiale ankoraŭ ekzistas, bedaŭrinde estas neaktiva. Ankoraŭ en 1963, strato en kvartalo “Monte Castelo”, de tiu ĉi ĉefurbo, ricevis la nomon “Rua Esperanto”. La dekreto estis de la urbestro Hugo Bastos, kiu akceptis peton de la urba konsilanto Carlos de Melo Lobo.
Sed gravan eventon okazigis en la urbo “Instituto Piauiense de Esperanto”: La 7-an Nordorientan Kunvenon de Esperanto” (jaro?). Partoprenis en tiu kunveno delegitaro el Ceará, Paraíba kaj el aliaj subŝtatoj de Nordorienta Regiono.
Stracoș
Stracoș [strakoŝ] (hungare Isztrákos) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 574 loĝantojn (rumanoj), en 1992 357. Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Drăgești.
Billy Apple
Billy Apple (naske Barrie Bates en Aŭklando, Novzelando en 1935), estas artisto kies verko estas asocia kun la novjorka kaj britaj skoloj de Poparto en la 1960-aj jaroj kaj kun la movado de Konceptarto en la 1970-aj jaroj. Li kunlaboris kun la intencoj de Andy Warhol kaj de aliaj popartistoj. Lia verkaro estas parto de la konstanta kolekto de la Muzeo de Novzelando Te Papa Tongarewa (Novzelando), Auckland Art Gallery / Toi o Tamaki (Novzelando), la Artgalerio de Christchurch / Te Puna o Waiwhetu (Novzelando), la Universitato de Aŭklando (Novzelando) kaj la SMAK/Genta Urba Muzeo por Aktuala Arto (Gento, Belgio).
Aglomeraĵo Mulhaŭzo-Alzaco
Aglomeraĵo Mulhaŭzo-Alzaco - france Mulhouse Alsace Agglomération (M2A) - estas la ĉefa interkomunuma strukturo de la regiono ĉirkaŭ la urbo Mulhaŭzo de Francio, en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. Ĝi kolektas loĝantojn kaj estas la dua plej popolriĉa komunumaro de la regiono Grand Est post la komunumaro Eŭrometropolo Strasburgo kaj antaŭ la urbeca komunumaro de Granda Nancio. Ĝi estas parto de la metropola centro Strasburgo-Mulhaŭzo-Kolmaro kreita en februaro 2012 kiu grupigas la ĉefajn komunumarojn de Alzaco. La aktuala prezidanto de la aglomeraĵo Mulhaŭzo Alzaco estas Jean-Marie Bockel.
Uchaud
Uchaud estas franca situanta en departemento Gard, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Uchaudois.
S. Svetrslav Petroviĉ
EdE-P
Christoph Metzelder
Christoph Metzelder (naskiĝis la 5-an de novembro 1980) estas germana futbalisto. Laŭ la stato de 2008 li estas profesia futbalisto de la klubo Real Madrid. Li interalie estis membro de la germana nacia teamo de futbalo dum la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 2006 kaj la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008.
S. Svetrslav Petroviĉ
S. Svetrslav PETROVIĈ, serbo, prof. de porinstruista lernejo en Pirot. Nask. 1899 en P. Lernis E-n en Francio. Verkis lernolibron por serboj, 1926.
Okcidento Laŭzana (distrikto)
La Distrikto Okcidento Laŭzana (en la franca lingvo district de l'Ouest lausannois ) estas administra unuo de Kantono Vaŭdo. Ĝi havis 69553 loĝantojn la 31-an de decembro 2012. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Renens.
Geografio
Kiel la nomo indikas, la Distrikto Okcidento Laŭzana situas okcidente de la urbo Laŭzano kaj konsistas el la ocidentaj antaŭurbaj komunumoj de la laŭzana aglomeraĵo.
Historio
La Distrikto Laŭzano Okcidenta estis fondita surbaze de la adiministra reformo de 2006 el komunumoj disigitaj de la distriktoj Laŭzano kaj Morges.
Johann Karl Ehrenfried Kegel
Johann Karl Ehrenfried Kegel (naskiĝis 3-a de oktobro 1784 en Mansfeld, Germanio; mortis 25-a de junio 1863 en Odeso, Rusia Imperio) estis germana agronomo kaj esploristo en rusa servo. Li esploris en la jaroj 1841-1847 la duoninsulon Kamĉatko.
Sombaoj
La sombaoj estas etno en Benino kaj Togolando. Sed en Togolando ili estas konataj sub la nomo Tamberma.
Provinco Daikondi
Daikondi (ankaŭ latinliterigita Dajkondi aŭ Daykundi, paŝtoe/perse دايکندي) estas provinco (velayat) en centra Afganio. En 2007/2008 ĝi havis 410 000 loĝantojn La provinco ĝis la 28-a de marto 2004 estis la plej norda distrikto de la provinco Uruzgan kaj tiam ricevis la statuson de memstara provinco. La ĉefurbo estas Nili.
David Odonkor
David Odonkor estas germana futbalisto. Li naskiĝis en Bünde, do momente estas -jara. La sportisto partoprenis en la Futbala Mondpokalo 2006 kaj ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008 kun la germana nacia teamo.
27372 Ujifusa
27372 Ujifusa estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Allannah Ujifusa, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Cupertino High School de Kupertino (Kalifornio, Usono).
Velké Hoštice
Velké Hoštice estas vilaĝo de Regiono Hlučín en Ĉeĥio. La vilaĝo troviĝas 5 km oriente de urbo Opava. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri ekzistado de la vilaĝo estas el la jaro 1228. Arkeologiaj esploroj, kiuj estis en la teritorio faritaj, konfirmis vivon en tiu ĉi teritorio jam en la 6-a miljaro a. K.
Memorindaĵoj
Kastelo – konstruita en malfrue baroka stilo, datiĝas al la jaro 1754. Ĉirkaŭ duono de la 19-a jarcento estis en la kastelo faritaj ampleksaj renovigoj ĝis hodiaŭa klasicisma aspekto.
Vnitřní Město (Třebíč)
Vnitřní Město (Interna Urbo) situas en Ĉeĥio, ĝi estas parto de urbo Třebíč. Tiu ĉi parto estas unu el la plej malnovaj partoj de Třebíč kaj ties centro estas placo Karlovo náměstí. En la urboparto loĝas.
Velké Hoštice
Memorindaĵoj
Preĝejo de sankta Johano Baptisto – konstruita en baroka stilo de Jakub Pánek en la jaro 1773. Ĝi estas ornamita de freskoj de pentristo Sebastini.
Vnitřní Město (Třebíč)
Lokigo
Vnitřní Město troviĝas en la urbocetro, sur dekstra bordo de rivero Jihlava. Norde ĝi estas limigita de rivero Jihlava, okcidente — de aŭtobusejo, sude — de bulevardo Bráfova třída kaj oriente — de strato Bedřicha Václavka.
Historio
Vnitřní Město estas la plej malnova parto de urbo Třebíč, estas ĉi tie urbanaj domoj, urga oficejo, statuaro de Cirilo kaj Metodo. Okazas ĉi tie foiroj kaj multaj kulturaj agadoj. Antaŭe ĉi tie estis ankaŭ fontano, kiu estis forigita.
Hermes Halpaur
Hermes HALPAUR (ankaŭ Hermes Halbbauer; * en la 16-a jarcento; † la en Fulda) estis aŭstra jezuito, predikisto kaj teologo.
2303 Recino
2303 Recino estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la greka vino recino : vino aromigita per rezino.
Wolfgang Pezlederer
D-ro Wolfgang PEZLEDERER [peclederer] (naskiĝis en 1856, mortis en 1926) estis aŭstra esperantisto kaj juĝisto.
Hermes Halpaur
Vivo kaj agado
Originante el Karintio li eniris en 1552 en Vieno la ordenon jezuitan. Sekve li iĝis rekta asistanto de Petrus Canisius. En 1559 Hermes Halpaur instruis filozofion ĉe la Universitato de Ingolstadt.
Kiam en 1567 fonditis jezuita kolegio en Speyer karieris Halpaur kiel ĝia unua rektoro. Tiam li estis estinta jam ekde aŭtuno 1566 posteulonte patron Lambert Auer kiel provizora katedralpredikisto. Baldaŭ poste Halpaur ekinstruis ĉe la katedrala lernejo. En 1571 lia samordenano Peter Michael Brillmacher iĝis nova estro kontinuigante feliĉe la pionirlaboron de Halpaur. Samjare Halpaur senditis al Fulda kie li alvenis en la 24.11.1571 ĉar princo-abato Balthasar von Dernbach estis petanta ordenan filion ankaŭ en Fulda: pro tio oni konfidis je la talento de Halpaur. La 17-an februaron 1572 li falis teren mortinte dumpredike en la Katedralo de Fulda.
Robert Charroux
Li unue laboris por la franca poŝtoservo. En la jaro 1942 li publikigis sian unuan novelon sub la pseŭdonimo Charroux, kiu estis nomo de najbara vilaĝo. Post forlaso de la poŝto li verkis tekstojn por la franca komiksa serio Atomas, kiu semajne aperis en la ĵurnalo "Mon journal".
Por la sama ĵurnalo li verkis sciencfikciajn rakontojn de la serio "L'Ile volante du Prof. Barthélémy" (La fluganta insulo de profesoro Barthelmemy).
Poste li okupiĝis pri la serĉo je trezoroj, kiu estas modo en la 1950-aj jaroj. Li estis prezidanto de la Club international des chercheurs de trésors, subtenata de lia edzino Yvette. Interalie li vojaĝis tra Sudameriko kaj vizitis la famajn liniojn de Nazca, kie li restis kelkajn tagojn kaj rigardis ilin el aviadilo. Tio kaj aliaj lokoj estas bazo de la libro L'Énigme des Andes (la enigmo de la andoj) el la jaro 1974. La prezentitaj temoj iĝis bazaj elementoj por postaj aŭtoroj.
Li komencis publikigi serion da verkoj pri la misteroj kaj enigmoj de la frua historio. Inter la ideoj, kiujn li prezentis kiel solvo estis la vizito kaj influo de estaĵoj de fremdaj planedoj. Poste ĉi tiu ideo iĝis mondfama pro la verkoj de la sviso Erich von Däniken, kiu konsciis pri la ideoj de Robert Charroux kaj menciis lin kiel fonto.
Interligoj
Eltranĉo el lia libro pri trezoroj en la tuta mondo iĝis aparte konata, ĉar ĝi reaperis en formo de fotokopio kiel parto de la Dossiers secrets. Ĉi tiu ĉapitro temis pri la supozita trezoro en la sudfranca vilaĝo Rennes-le-Château.
Keltismo
Robert Charroux inklinis al keltismo, populara naciisma movado en Francio kaj aliaj keltaj landoj en la komencaj jaroj de la 20a jarcento. En unu el liaj libroj li sugestis, ke la mezamerikaj popoloj de majaoj kaj la antikvaj sudamerikanoj estis keltaj elmigrintoj.
Hotar
Hotar estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
10673 Berezhnoy
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aleksej A. Bereĵnoj, rusa kemiisto kaj astronomo de la Moskva Ŝtata Universitato, kiu studas la kemiajn procesojn dum la interago inter meteoroidoj kaj planedaj atmosferoj kaj surfacoj, inklude la lunan eksosferon.
Bollement (stacidomo)
Bollement estas fervoja stacidomo en Saint-Brais, Svislando.
Vegas del Condado
Vegas del Condado [BEgas delkonDAdo] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la centroriento de la provinco. Vegas del Condado estas komprenebla etimologie kiel Valoj de la Graflando.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castrillo del Condado, Castro del Condado, Cerezales del Condado, Moral del Condado, Represa del Condado, San Cipriano del Condado, San Vicente del Condado, Santa María del Condado, Secos del Condado, Vegas del Condado, Villafruela del Condado, Villamayor del Condado kaj Villanueva del Condado, okupas totalan areon de 133,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 149 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 3 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 24 km de Leono, provinca ĉefurbo. La rivero Porma trairas la municipan teritorion.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono. Plej fruaj mencioj estis Vaica de Porma (929), Beica de Porma (943), Vegas (1188).
Gurzufo
Gurzufo estas urbotipa loĝloko en la Jalta municipo (Gurzufa komunumo) de Aŭtonoma Respubliko Krimeo sur la Suda Bordo de Krimeo.
Historio
La loĝloko estis fondita supozate en la 4-a jarcento p.K. laŭ la ordono de imperiestro Justiniano la 1-a kiel fortikaĵo. Ekde la 6-a jarcento la fortikaĵo estas menciata en diversaj fontoj sub la nomoj Gorzovium kaj Gorzuviti.
Dum la mezepoko (ĝis la 19-a jarcento) ĉi tie troviĝis negranda vilaĝo, loĝata plejparte de krime-tataroj. La loĝloko famiĝis pro tio, ke granda rusa poeto Puŝkin vizitis ĝin dum sia vojaĝo en Krimeo.
En la jaro 1926 la loĝloko ricevis la statuson de urbotipa loĝloko kaj ekevoluis kiel kurac-loko.
Geografia situo kaj klimato
En la maro ĉe la loĝloko staras du rokoj, nomataj Adalaroj, kiuj kune kun la monto Ajudago kaj kelkaj surbordaj rokoj formas tre belan pejzaĝon.
La klimato estas subtropika mediterane-tipa, sufiĉe seka kaj varmega. La averaĝa aer-temperaturo de januaro: +3°С; de julio: +24,6°С. La averaĝa jara kvanto de hidrometeoj — 514 mm.; la kvanto de sun-horoj — 2250 jare.
Ekonomio kaj socia sfero
Gurzufo estas signifa perklimata kurac-loko kaj populara ripoz-loko. En la loĝloko estas 3 grandaj sanatorioj, vin-produktejo, kelkaj lernejoj. En la loĝloko troviĝas ankaŭ la fama internacia porinfana centro "Arteko", kiu estis la plej populara pionira tendaro de Sovetunio.
Rosheim
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Cranach-domo (Gotha)
Priskribo
Sur pli malnova kelo kun gotika volbaĵo staras duetaĝa baroka konstruaĵo kun mansarda tegmento. Ĝi faritis post la granda incendio de 1632. La ununura viviga elemento surfasade estas la rondarka portalo kiun enkadras grejsa arko kun liona kapo kiel pinta ŝtono. Supre troviĝas du oblikvaj elipsaj fenestroj. Atestas la antaŭulajn konstruaĵon ankaŭ du blazonoj super la kela soklo. Videblas sako kaj serpento kun flugiloj. La sako estas signo por la el Würzburg origininta juristo kaj urbokonsiliano Georg Tash (Dasch), kiu edzinigis en 1544 Ursulon, filino de Cranach. Antaŭe, ĉirkaŭ la jaro 1500-a, la domon posedis la urbestro Jobst Brengebier (Brengbier), kies filino Barbara edziniĝis tie ĉi al la pentristo Lucas Cranach.
Pumpilaro historia
Speciala afero estas en la historia kelo. Tie ĉi instalitis en 1895 fare de inĝeniero Hugo Mairich pumpilaro kun turbinoj por la paralela konstruaĵo de Wasserkunst (tradukite: Akvoarto) meze de la bazarplaco antaŭ la enirejo. Helpu la tuto movigi la akvon el la rivero Leina tra la fontanoj kaj kaskadoj de la fortimpresa mekanismo. Verŝajne la grandaj kaskadoj en la Monta parko de Kastelo Wilhelmshöhe modelis por la multe malpli granda versio en Gotha. La maŝinaron liveris la maŝinkonstruada fabriko Briegleb, Hansen & Co. el Gotha. En 1987/88 la monumentprotektita tuto restaŭritis. Hodiaŭ aparta plusa pumpilo zorgas pri la kontinua funkcio de akvofluo de printempo ĝis aŭtuno.
Alipore
Alipore estas urboparto en nordokcidenta Barato, en Okcident-Bengalio. Ĝi apartenas al Kolkato, ties suda antaŭurbo. Ĝi estas grava industriurbo, funkcias tie besto- kaj plantoĝardeno, Nacia Biblioteko en iama rezidejo de brita vic-guberniestro de Bengalio (Belvedere House). Tie troviĝas ankaŭ parto de la Universitato de Kalkato.
En 2006 tie mortis giganta testudo Adwaitya, kiu aĝis aŭ 150 aŭ ĝis 225 jaroj.
Pavel Šporcl
Pavel Šporcl (naskiĝis la 25-an de aprilo 1973) estas ĉeĥa violonvirtuozo de tutmonda renomo. Temas pri elstara kaj forta personeco, venkinto de multaj prestiĝaj internaciaj violonkonkursoj, nuntempe plej probable la plej populara ĉeĥa artisto en la fako de klasika muziko. Post studoj en Prago en konservatorio kaj Akademio de muzikartoj li studis violonon en Usono. Siajn aŭskultantojn li kaptas per sia ofte tre neformala vestado kaj konduto - li ofte koncertas kun "pirata" tuko surkape, li mendis por si bluan violonon de nuntempa pintkvalita violonfaristo Jan Špindler ktp.
Smolenskaja (stacio de Moskva metroo)
Smolenskaja (Смоленская, "de (urbo) Smolensk") estas stacio de la Metroo de Moskvo centre de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Interkonektoj
De tie ekzistos transirejo al:
Estraro de UEA 2019-2022
En la Estraro de UEA dum la oficperiodo 2019–2022 oficis jenaj personoj, elektitaj la de la Komitato de UEA en la 104-a Universala Kongreso en Lahtio :
Mossa
Mossa (Moš) estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Gorizia, kiu ekde oktobro 2017 ne plu estas oficiala administra unuo. Ekde tiam la loko apartenis al intermunicipa aŭ interkomunuma teritoria unuo, nomata Carso Isonzo Adriatico, sed jam fine de 2019 denove ŝanĝiĝis la administra strukturo: nun ĝi apartenas al tiel nomata malcentra regiona unuo Gorico, kiu laŭ amplekso baze identas al la antaŭa provinco. Tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico" - tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico".
Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Andreo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Capriva del Friuli, Farra d'Isonzo, Gorico, San Floriano del Collio kaj San Lorenzo Isontino.
Ernesto Aŭgusto la 2-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach)
Ernesto Aŭgusto la 2-a Konstantino (naskiĝinta la en Vajmaro, mortinta samloke la ) estis duko de Saksio-Vajmaro kaj Saksio-Eisenach. Li originis el la ernestida linio de la dinastio Wettin.
Vivo
Konstantino estis la ununura postvivinta filo el la geedzeco de duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kun Sophie Charlotte (Brandenburg-Bayreuth), filino de margrafo Georg Friedrich Karl (Brandenburg-Bayreuth). Lia patro, fortimpresademulo kaj "baroka" suvereno, kiu pro ĉasad-manio ĉefe restadis en Eisenach, apenaŭ zorgis pri sia filo. Sekve Konstantino pasigis la unuajn jarojn sub la flego de kortega marŝalo ĉe Kastelo Belvedere. Edukis lin amplekse la predikisto Bartholomei kaj la forsta sekretario Hindorf.
Li perdis sian patron jam en 1748. Ĉar li ankoraŭ ne pretis ekregadi duko Frederiko la 3-a (Saksio-Gotao-Altenburg) komence transprenis la regan responson. Konstantino venis al la kortego de la duko de Gotao kiu okupiĝis pri profundega klerigo de la junulo. Post kiam la domoj Saksio-Koburgo kaj Saksio-Meiningen protestis ĉe la imperiestro kaj la regna parlamento kontraŭ tiu kuratoreco oni partoprenigis regade en 1750 ankaŭ dukon Franz Josias (Saksio-Koburgo-Saalfeld). La duklandon Vajmaro administris Franz Josias, la ajzenaĥan landeron Frederiko la 3-a. En 1750 en Vajmaro estis instalita ofico de kortega marŝalo.