cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esnans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Placo de Unueco kaj Konsento
Situo
La placo estas limigita de strato Lenin (norde), la federacia komerca juĝejo (oriente), la Centra merkato (sude) kaj strato Orĝonikidze (okcidente).
Historio
Komence de la 20-a jarcento tio estis urborando, premita inter Moskovskij trakt (Moskva landvojo) kaj branĉo de Transsiberia fervojo, kiu iris laŭlonge de la nuna strato Maurice Thorez. En la 1920-aj jaroj strato Lenin estis daŭrigita ĝis la menciita fervojo, disiginte la terenon disde la skvaro Nemcov. Iom post iom tie aperis lignaj domoj.
Komence de la 1960-aj jaroj oni komencis forigi ilin por formi la novan placon, ankoraŭ sennoman. En 1964 (laŭ aliaj informoj, en 1969) ĉe ĝia nord-orienta angulo aperis la sesetaĝa domo N 76, kie eksidis la Ŝtata Statistika Servo. En 1971 ĉe la sud-okcidenta angulo aperis la aĉetcentro CUM. En 1975 la orientan flankon konturis la pluretaĝa domo N 105 en strato Nemcov (la sola memorigo pri tiu strato post skvaro Nemcov trans strato Lenin), kie eksidis la arkitekta instituto Tjumengraĵdanprojekt, dezajninta plejparton de Tjumeno kaj aliaj urboj de Tjumena provinco. En 1988 la sudan flankon limigis la nova duetaĝa konstruaĵo de la Centra merkato. Somere de 1986 estis detruitaj la lastaj lignaj domoj laŭ strato Lenin — de strato Orĝonikidze ĝis strato Nemcov.
En 1987 komenciĝis konstruado de la 11-etaĝa oficejo por la instituto Tjumengraĵdanprojekt, kiu staris tuj apud ĝi, sed transverse, do laŭlonge de strato Lenin. En 1991 la muroj jam estis pretaj, sed la ekonomio kolapsis kaj la instituto ne plu povis fini la konstruadon, nek jam bezonis tiom grandan oficejon.
En 1993 estis deklarita libera komerco kaj la placo kovriĝis je etaj tendoj kaj budoj, kie ĵusbakitaj komercistoj vendis vestojn, ŝuojn kaj aliajn aĵojn, grandparte importitajn el Ĉinio kaj Turkio.
La aperis la ordono N 3186 de la urba administracio, laŭ kiu la placo ricevis la nunan nomon. Laŭdire la nomon elpensis la urbestro Stepan Kiriĉuk. Ĝia nomo laŭsone aludas al la nacia festo Tago de la Popola Unueco, establita en 2005.
Dum kelkaj jaroj sur la placo staris konstruaĵoj por sketado, sed en 2009 ili estis translokitaj al nova sketejo ĉe la sportejo Strojmaŝ.
En julio 2015 de sur la placo estis definitive forigitaj ĉiuj vendistoj kaj budoj.
IESG
Interret-Inĝeniera Stir-Grupo (The Internet Engineering Steering Group, IESG) estas grupo por ellaborado de inĝeniera reglamento de Interreto, kiu respondecas pri teknika gvidado de la agado de IETF kaj pri la proceso de normigado de Interreto. Kiel branĉo de ISOC, ĝi respondecas pri akcepto de novaj specifoj kiel normoj de Interreto kun observo de ĉiuj difinitaj proceduroj.
Placo de Unueco kaj Konsento
Priskribo
Ĉe la norda flanlo (laŭlonge de strato Lenin) la placo havas neniujn konstruaĵojn krom tri bushaltejoj. Tri aliaj flankoj estas okupitaj de komercejoj kaj oficejoj. Centre de la placo troviĝas fontano.
La arbitraciaj juĝejoj
La orienta flanko estas formita de sidejo de la arbitraciaj juĝejoj. La unua jam estis konstruita norda alo, kiu havas 11 etaĝojn kaj etendiĝas laŭlonge de strato Lenin. Malantaŭ ĝi kaj transverse al ĝi staras du aloj, kiuj havas 14 kaj 11 etaĝojn kaj etendiĝas ĝis strato Nekrasov, kiu iras paralele al strato Lenin kaj finiĝas ĉe strato Profsojuznaja.
Ekde la en la norda alo sidas la Tjumena Provinca Arbitracia Juĝejo, translokiĝinta tien de sia malnova sidejo en strato Ĥoĥrjakov, ĉar la Okcidentsiberia Federacia Arbitracia Juĝejo, kiu origine okupis ĝin, transloĝiĝis al novaj aloj, alkonstruitaj al ĝi. Ili estas plenaj je ege multekostaj mebloj, kies prezoj kaj lukseco ŝokis aktivulojn kaj estis priparolataj en lokaj amaskomunikiloj.
La nefinita konstruaĵo de la instituto Tjumengraĵdanprojekt estis transdonita al la federacia komerca juĝejo, establita en 1995 en Tjumeno. Helpe de la provinca administracio ĝi estis finita kun apliko de plej luksaj materialoj, importitaj el Eŭropo kaj transformiĝis je la norda alo. Sur ĝia okcidenta muro, turnita al la placo, aperis granda horloĝo. La dum finaj konstruaj laboroj okazis incendio, kiu iom prokrastigis la malfermon. Ok homoj estis blokitaj de la fajro en la plej supra etaĝo kaj devis gliti malsupren laŭ ŝnuro, tri el ili vundiĝis. La la juĝejo estis solene malfermita ĉeeste de la eksa guberniestro Sergej Sobjanin.
Baldaŭ post tio oni decidis konstrui plian sidejon, por kio estis haste detruita la sidejo de la menciita instituto. Sur ĝia loko en aprilo 2012 komenciĝis konstruado. Origine oni planis 35 etaĝojn, sed fine estis aprobita alia varianto: la ĉefa 14-etaĝa sidejo kaj flanke de ĝi 11-etaĝa konstruaĵo. La konstruado haltis en 2015 pro neceso anstataŭigi multajn eksterlandajn aparatojn per tiuj rusiaj kaj pro ŝanĝo de arkitektaj postuloj rilate sekurecon. La konstrudo ricevis plian grandan financadon kaj estis finita en februaro 2021.
La Centra merkato
La sudan flankon de la placo formas la Centra merkato. Ĝi estis konstruita en 1988 laŭ dezajno de la tjumena arkitekto Valerij Ginkul, kiu elektis specifan formon de la tegmento, por aludi orientajn tendojn. Post totala privatigo okazinta en la 1990-aj jaroj ĝi restis la sola municipa merkato en la urbo.
La merkato havas du etaĝojn. En la unua etaĝo aĉeteblas fruktoj, legomoj, specioj kaj funkcias pluraj vendejoj kun manĝaĵoj. En la dua etaĝo funkcias kafejo, vendejoj de hejmaj kemiaĵoj, floroj, ktp. Haveblas du enirejoj — de la placo kaj de strato Herzen.
Oriente de ĝi origine situis subĉiela merkato, sed en 2002 ĝi estis translokita al malplena tereno, kies poste aperis la aĉetcentro Voyage, kaj sur la liberiĝinta areo estis konstruita la sesetaĝa aĉetcentro La Centra.
Domo de Aleksandr Miĥalov
En la okcidenta parto de la placo, ĉe strato Orĝonikidze staras la sola historia monumento — la domo N 63. Tiu ĉi duetaĝa brika konstruaĵo aperis fine de la 1910-aj jaroj kaj estis posedaĵo de la fiŝkomercisto Aleksandr Miĥalov, kiu jam en 1883 fondis en Tjumeno sian unuan entreprenon. Li vendadis grenon, cedrajn nuksojn, fiŝaĵon, ĉasistajn predojn. Filioj de la firmao funkciis en Tobolsko, Iŝimo, Permo, haveblis reprezentantoj tra la tuta Rusia imperio.
Dum 30 jaroj li estis deputito de la Urba dumao, okupis plurajn sociajn postenojn. Li mem loĝis en domo ĉe angulo de stratoj Lenin kaj Kirov (ne plu ekzistanta), sed poste decidis konstruigi tiun ĉi domon. La konstruado okazis en 1916-1917 kaj ne finiĝis antaŭ la Oktobra revolucio, do apenaŭ li havis ŝancon enloĝiĝi en sia nova domo. Rimarkindas ke surloke de la nuna sportejo La Centra kaj la eventejo “La Ora Pordego de Siberio” troviĝis fiŝvendaj vicoj, ĉar tiutempe la Kolora bulvardo estis parto de la granda Bazarplaco.
En la 1940-aj jaroj la ejo transformiĝis je gastejo kaj amasloĝejo Dom Krestjanina (Domo de Kamparano), kie funkciis ankaŭ bufedo kaj kafejo. Ekde 1965 ĝi estis uzata por oficejoj. En 1988 tie eksidis la provinca kontoro pri montrado de filmoj, poste funkciis ankaŭ kafejo kaj vetludejo. En 1998 la kadukiĝintan ejon okupis la Asocio de Oficiroj de Rezervo. Ĝi estis fondita en 1993 kaj kunigis eksajn militistojn por promocii iliajn interesojn, doni al ili helpon kaj eblecojn en komerca medio. Tie funkciis ĝia oficejo kaj milithistoria muzeo. En 2005 la asocio bankrotis kaj la domo transformiĝis je sidejo de la Agentejo pri Hipoteka Kreditado de Tjumena provinco.
Ekde 1990 ĝi estas gardata kiel historia monumento, en 2014 estis registrita en la federacia listo de la monumentoj.
Universitata Teatro de la Universitato de Antjokio
La Universitata Teatro de la Universitato de Antjiokio (hispana nomo: Teatro Universitario de la Universidad de Antioquia) estas la teatro de la Universitato de Antjokio en Medeĝino (Medellín). La Universitata Teatro funkcias ekde 1969. La kapacito de la teatro estas 1500 personoj kaj havas spacojn por ekspoziciojn.
Budhoj el Bamijano
La Budhoj el Bamijano (د بودا بتان په باميانو کې) estis du grandegaj statuoj de starantaj budhoj hakitaj en rokmasivon en la bamijana valo en Afganio. Ili estis konsiderataj kiel mirindaĵoj de la mondo, sed nuntempe nure restaĵoj plu ekzistas. La statuoj troviĝis proksimume 230 km nordokcidente de la afgana ĉefurbo Kabulo ĉirkaŭ 2500 metrojn super maro. Ili estis kreitaj en la 6-a jarcento kaj staris en la valo ĝis la jaro 2001, kiam ili estis neniigitaj de la radikalaj islamaj politikaj Talibanoj. Tio okazis spite al la kontraŭstaro de multaj islamaj ŝtatoj.
La statuoj estis tipa ekzemplo de reciproka miksado de hinda kaj helena skulptado. La ĉefaj partoj estis hakitaj rekte en grejson, sed detaloj estis finfaritaj per aldono de materio el koto kaj pajlo kovrita per stuko. Dum la pli granda el la budhoj estis kompakte kolorigita per karmine ruĝa farbo, la malpli granda estis diverskolora. Sed pro influo de veterkondiĉoj la farboj kaj kun ili ankaŭ la tuta ekstera tavolo kreita de la aldonitaj materialoj, jam antaŭ longa tempo malaperis. La pli granda statuo estis pli ol 50 metrojn alta kaj la malpli granda atingis pli ol 30 metrojn. La du statuojn dividis distanco de ĉirkaŭ unu kilometro.
En la jaro 2003 la bamijanaj Budhoj komune kun aliaj arkeologiaj monumentoj de la bamijana valo estis akceptitaj en la liston de monda heredaĵo de Unesko. Eĉ post la neniigo de la statuoj multaj esploristoj daŭre esploras la regionon. Surbaze de la priskribo de Xuanzang, ĉina pilgrimanto, kelkaj arkeologoj opinias, ke tie troviĝas alia, preskaŭ kelkcentmetra statuo de kuŝanta budho, kaj ili dediĉas sin al ties serĉado. Oni konsideras ankaŭ la rekonstruon de la statuoj aŭ grandegan laseran projekciadon, kiu projekcius bildojn de la statuoj kaj tiel, almenaŭ iel, anstataŭigus la ŝtonajn statuojn.
Regiono de Bamijano
Bamijano en la pasinteco situis sur vojkruciĝo de la silka vojo, kiu certigis komercan komunikon inter Ĉinio kaj Hindio unuflanke kaj Meza Azio, Meza Oriento kaj Eŭropo aliaflanke. Jam ekde la unuaj jarcentoj post Kristo ekloĝis monaĥoj en Bamijano, kiuj fosis kavernajn loĝejojn en la rokojn. Tiuj servis kiel daŭraj loĝejoj por kelkcentoj da monaĥoj kaj eĉ kiel dumtempaj loĝejoj por pilgrimuloj kaj aliaj vagantoj, kiuj travagadis la regionon.
La unuaj budhistaj monaĥoj, kiuj disvastigis budhismon en la regiono de Bamijano, estis laŭ tradicio senditaj de la reĝo Aŝoko, sed ekfloron de la budhismo Bamijano spertis nur post la 2-a jarcento sub la reĝo Kaniŝko, eble la plej konata reganto el la Kuŝana dinastio de reĝoj de Baktrio. La reĝlando konsistis el administra tutaĵo, kiu etendiĝis sur la teritorio ekde la 6-a jarcento a.K. ĝis la 7-a jarcento p.K..
Dum la sekvaj jarcentoj Bamijano fariĝis signifa centro de religia, plejparte budhisma klereco. Poste budhismo estis iom post iom forpuŝata el la regiono, kie ĝi tute malaperis. La monaĥoj estis devigitaj forlasi la regionon kaj la tuta valo de Bamijano estis plejparte forlasita.
Nuntempe, proksime de la bamijana valo troviĝas la urbo Bamijano, la ĉefurbo de la samnoma provinco.
Priskribo
Ambaŭ statuoj portis markojn de la t.n. gandhara arto, kiu evoluis en tiu regiono proksimume ekde la 1-a jarcento a.K.. Ĝi fontis el reciproka influo de helena kaj budhisma artoj. En la gandhara skulptado tipaj estas budhismaj temoj bildigitaj en antikve greka stilo. Ambaŭ budhoj estis tipaj ekzemploj de tiu ĉi stilo. En aliaj bildigoj de la bamijana regiono eblas distingi ankaŭ pluajn, ekz. ĉinajn influojn.
Ambaŭ statuoj troviĝis en rokmuro, sed ili estis malproksimaj unu de la alia preskaŭ unu kilometron kaj ili rigardis direkte al lokoj, kie situis urbo kaj trairadis pilgrimuloj kaj karavanoj. La konturoj de la statuoj estis hakitaj rekte en la grejsan masivon, sed la detaloj, kiel ekz. vizaĝaj partoj aŭ mantelo estis kreitaj per miksaĵo el koto kaj pajlo.
Tolaĵo estis kreata per nekutima kaj unika tekniko. Al la konturoj de la statuoj per lignaj bastonetoj estis alkroĉigitaj ŝnuregoj, kiuj sekve estis kovritaj per stuko, kaj tiel kreiĝis krispigo de la tuta mantelo. Diversaj partoj kiel la suba parto de la dekstra kruro estis kreataj per simila tekniko. Unue en la rokon estis fositaj truoj, en kiujn estis enŝovitaj lignaj stangoj. Tiuj servis kiel teniloj por alkroĉigo de ligna materialo modelita laŭ aspekto de la mankanta parto de la kruro. Sekve la tuta kruro estis kovrita per tavolo de stuko prezentanta tolaĵon.
Ĉirkaŭ la pli grandan budhon oni poste elhakis profundan niĉon, prezentonta korpan mandorlon. Tiu ĉi niĉo entenas du en la rokon hakitajn ĉirkaŭirejojn, kiuj estis ornamitaj per surmuraj pentraĵoj laŭ budhismaj temoj. La suba ĉirkaŭirejo kune kun apudaj kavernaj temploj troviĝas en teretaĝo, kaj la supra ĉirkaŭirejo, kiu estas tralumigata de aperturoj al la suba ĉirkaŭirejo, estis fosita je alto de la kapo.
Laŭ la germana esploristo Edmund Melzl la pli granda el la du budhoj estis kolorigita de karmine ruĝa farbo, dum la malpli granda estis diverskolora.
La indikoj pri la alteco de la statuoj malsamas, laŭ kelkaj fontoj la pli granda statuo mezuris ĉirkaŭ 55 metrojn kaj la malpli granda ĉirkaŭ 38 metrojn, dum aliaj indikas 53 kaj 35 metrojn. Pro tia alteco la pli granda statuo estis ĝis sia neniigo en marto 2001 la plej granda staranta bildigo de Gautama Budho en la mondo. La plej granda staranta statuo de Budho estis tiutempe la japana statuo Uŝiku Daibucu en Uŝiku, kiu prezentas la Budhon Amitabhon.
La statuoj dum la jarcentoj
La budhostatuoj en la bamijana valo estiĝis iom post iom inter la 3-a kaj la 6-a jarcentoj, en la periodo de ekfloro de budhismo en la regiono. Sed pro la disvastigo de islamo ilia signifo malpligrandiĝis, kaj ili endanĝeriĝis, ĝis ili fine estis tute neniigitaj en la jaro 2001.
Ekde la kreado ĝis la Talibanoj
La kreado de la statuoj de ambaŭ budhoj ekis en la 3-a jarcento, kiam samideanoj el la lokottaravada skolo, unu el multaj tiamaj skoloj de theravada budhismo, mendis la skulptadon. La statuoj finskulptiĝis nur kelkajn jarcentojn poste, en la 6-a jarcento; la malpli granda el la du statuoj finiĝis ĉirkaŭ la jaro 507 kaj la pli granda ĉirkaŭ la jaro 551. La konturoj de la statuoj estis hakitaj rekte en la grejsan masivon, sed la detaloj de la vizaĝa parto kaj mantelo estis aldonita miksaĵo el koto kaj pajlo.
Ĉirkaŭ la jaro 630 vizitis la regionon la ĉina pilgrimanto Xuanzang, kiu priskribis la regionon de Bamijano kiel floranta budhisma centro kun dek monaĥejoj kaj kelkmiloj da monaĥoj. Li skribis interalie, ke ambaŭ statuoj estis ornamitaj de oraj juveloj, kies "brilo briligas la vidkapablon". Xuanzang priskribis eĉ pluan - trian - statuon, sed ĉifoje temis pri kuŝanta budho, kies longeco estis kelkoble pli granda ol tiu de la staranta statuo. Tiu statuo estis verŝajne jam antaŭ longe neniigita. Nuntempe la regionon esploras arkeologiaj teamoj klopodante trovi la fundamentojn de tiu kuŝanta Budho.
Ekde kiam la statuoj estis konstruitaj, zorgis pri ili precipe budhistaj monaĥoj priloĝantaj tieajn kavernajn loĝejojn. Sed pro senĉese pli oftaj atakoj de muslimoj en la sekvantaj jarcentoj la monaĥoj iom post iom forlasis la bamijanan regionon. Kiam poste en la 7-a kaj la 8-a jarcento ekregis la araba umajida dinastio, budhismo preskaŭ ne plu ekzistis en la regiono. Ĝis la 14-a jarcento la budhismaj monaĥoj supervivis nur en malgrandaj komunumoj, kiujn la muslimaj regantoj toleris en certa mezuro. Ĝis kiam tiuj malgrandaj komunumoj ekzistis, ili zorgis pri la statuoj. Sed kiam en la jaro 1321 unu el la ĥanaj dinastioj tute malpermesis budhismon, la lastaj monaĥoj estis devigitaj forlasi la landon kaj la bamijanaj Budhoj komencis perdi sian devenan aspekton.
Fine de la 19-a jarcento la statuoj estis neniigitaj sekve de maltrankviloj pro disputo inter la nova emiro Abdur Rahman Khan kaj hazaroj. En la jaro 1919 la potencon en Afganio prenis Amanulaho, kiu kapablis konscii la esceptecon de ambaŭ statuoj kaj ilian grandan historian valoron kaj komencis entrepreni energiajn disponojn por ilia defendo. Sed la regantoj venintaj post li jam ne havis tian komprenon kaj lasis la statuojn al ilia propra sorto.
Sub la regado de la Talibanoj
La statuoj de Budhoj estis jam ekde la mezepoko ekspoziciataj al danĝero de neniigo. Sed la neniigo venis nur kun la islama radikalismo komence de la 21-a jarcento.
En la jaro 1996 akiris la potencon en Afganio la radikala religia-politika grupo de la Talibanoj. Kiam en la jaro 1997 unu el tiuj grupoj konkeris ankaŭ la bamijanan valon, unu el iliaj komandantoj ekminacis, ke li eksplodigos ambaŭ statuojn, sed malhelpis tion liaj superuloj. Sed jam la sekvantan jaron talibanaj soldatoj forpafigis la kapon de la malpli granda Budho kaj en la pli grandan ili boris kvanton da truoj, por poste enmeti dinamiton.
La detruo de la statuoj
En julio 1999 la gvidanto de la Talibanoj, Muhammad Umar, proklamis, ke li konsentas kun konservo de la kultura heredaĵo de la lando, al kiu apartenis ankaŭ la statuoj de Budhoj. Kun kvanto da vizitantoj, kiuj alveturis el la tuta mondo, la Budhoj prezentis grandan fonton de enspezoj. Sed baldaŭ poste la afganaj radikalaj pastroj realigis energiajn disponojn, kies celo estis forigi el la afgana socio ĉion "neislaman". Reage al tio la Talibanoj eldonis striktan ordonon, kiu malpermesis ĉiajn bildigadojn de homoj, inkluzive ĉe televido, laŭ severa interpretado de la islama religia rajto.
Post tio la eventoj prenis rapidan fluon. Talibanoj, kiuj tiam priregis preskaŭ la tutan Afganion, decidis en la lando neniigi ĉiajn statuojn, kaj inter ili ankaŭ ambaŭ Budhojn de Bamijano. Multe da landoj kune kun Unesko stariĝis kontraŭ tiu decido kaj klopodis malebligi la neniigon de la statuoj. Eĉ Pakistano, tiama aliancano de Afganio, esprimis sin por konservo de ambaŭ statuoj.
12130 Mousa
12130 Mousa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ahmed Shaker Mousa, finalisto de la Intel International Science and Engineering Fair 2002 pro lia projekto pri medicino kaj sano. Li estas lernanto ĉe la Avon Grove High School de la Universitato Lincoln (Pensilvanio, Usono).
Pál Bodor
Pál Bodor
Budhoj el Bamijano
La detruo de la statuoj
La 10-an de marto 2001 Abdal Haji Mutmain, la parolisto de la Talibanoj anoncis, ke la statuoj estas neniigitaj je 80-90% kaj laboroj por ties malkonstruo estas preskaŭ finitaj. Umar motivigis sian faron per tio, ke la islamo ne permesas bildigi vivantajn estulojn. Sed tio estis nur preteksto, ĉar fakte la agado estis ia revenĝo pro tio, ke UN ŝargis Afganion per severa ekonomia sankcio.
Eventoj post la neniigo
En la jaro 2003 la tuta regiono estis akceptita en la liston de monda heredaĵo de Unesko sub la nomo, kio estas tradukebla kiel kultura pejzaĝo kaj arkeologiaj restaĵoj de la Bamijana valo. Sume temas pri ok konkretaj monumentoj sur protektata areo de 341,95 hektaroj, inter kiuj la statuoj de Budhoj estis la plej gravaj. Al la monda heredaĵo la regiono estis alvicigita sub la kriterioj i, ii, iii, iv kaj vi.
Malgraŭ tio ke ambaŭ statuoj estis preskaŭ plene neniigitaj, iliaj ĉefaj trajtoj estas senĉese distingeblaj. Sed la pripafado de la statuoj tiom difektis la tutan masivon, ke en la rokon devis esti ankrigitaj metalaj armaturoj, kies tasko estas malebligi la plenan detruon.
Precipe Unesko kaj Japanio finance kontribuas kaj por la protekto de la statuoj kaj por ties rekonstruo. La esplorteamoj ekde tiam senĉese daŭrigas en la esplorado de la tuta regiono inkluzive de la serĉado de la eble preskaŭ 300 metrojn longa statuo de la kuŝanta Budho. Unu el la plej signifaj defendantoj de tiu teorio apartenas Zemaryalai Tarzi, la profesoro de arkeologio ĉe la Strasburga universitato. En la jaro 2006 germanaj arkeologoj anoncis la trovon de sutro, kiu estis kaŝita en unu el la statuoj. Kvankam en aliaj landoj estas relative kutime trovi enmetitajn tekstojn en la internon de budhistaj statuoj, temas pri la unua tia dokumento malkovrita en budhisma statuo en Afganio.
Sciencistoj serioze okupiĝas pri la ideo de rekonstruo de ambaŭ statuoj. Sed tiu estos tre multekosta kaj multaj ankaŭ montras la fakton, ke granda parto de materialo el la statuoj estis dispolvigita kaj forblovita de la vento. Sed intertempe la Bamijanan valon vizitas eĉ plui granda alfluo de turistoj.
Multe da artistoj klopodas pri solvo, kiu almenaŭ parte anstataŭigos la statuojn. Al la nuntempe plej diskutataj solvoj apartenas propono de la japana artisto Hiro Jamagata, kiu klopodas realigi laseran projekciadon, kiu projekcios sur la rokmuron koloran bildon de la iamaj Budhoj.
18-a Kolombia Kongreso de Esperanto
La 18-a Kolombia Kongreso de Esperanto okazis de la 3-a ĝis la 5-a de novembro 2012 en Kalio, Kolombio ĉe la "Departamenta Liceo". Ĝi estis aranĝita de la loka branĉo de KEL kaj la KEL-a estraro, kiu tiam estis komponita ĉefe de junuloj malpli ol 23-jaraj. La kongreso estis tre alloga, esperantistoj el diversaj lokoj de la lando vojaĝis por ĉeesti dum la kongreso, ĉefe el la ĉefurbo, Bogoto, sed ankaŭ el aliaj urboj kiel Ibageo, Buga kaj kaliaj esperantistoj kiuj ne partoprenas ofte de la loka movado.
Entute, dum la tri tagoj kiuj daŭris la kongreso, 26 personoj partoprenis en la kongreso, ĉu kiel ĉeestantoj ĉu kiel prelegantoj. La inaŭgura prelego estis prelegita de Juan Sebastian QUINTERO, tiama vic-prezidanto de KEL, ĉar la tiama prezidanto Ruben TORRES ne povis ĉeesti la kongreson.
Krom la inaŭguro dum la unua tago kaj la ĝenerala asembleo dum la tria tago, la kongreso estis elsendata vive per interreto.
Unua tago
La kongreso ekis je la 10-a matene, 19 esperantistoj ĉeestis la inaŭguro. Post la kantado de la Kolombia himno (Hispane) kaj La Espero sekvis projektadon de Esperantaj videoj.
Vespere estis tri prelegoj: la unua pri la KER-Ekzameno kiun okazigis la 9-a de junio 2012 fare de Ivan Camilo QUINTERO, la dua prelego temis pri la instruado de la internacia lingvo ĉe "Santa Librada", elstara kaj antikva mezlernejo de Kalio, la preleganto estis Juan Sebastian Quintero, la tria prelego estis rakonto de la bogota esperantisto Humberto MAYORQUIN HERNANDEZ kaj temis pri liaj spertoj vojaĝante tra la mondo per Esperanto kaj ricevante esperantistoj en lia hejmo.
Fine, S-ro Libardo Mejía deklamis E-poemojn.
Tria tago
je la 9-a matene okazigis deklamadon de la romano María, kaj hispane kaj esperante, poste s-ro Luis Jorge Santos prelegis pri la mirindeco de la homa parolaparato. La lastaj prelegoj estis faritaj de Luis Felipe MONYOTA, unue li rakontis lian sperton instruante al hundo per la internacia lingvo kaj poste montris esperantan krucvortan ludon kiun li pretigis.
Iomete post la tagmezo, okazigis la oficialan fermon de la kongreso, S-roj Juan Sebastian Quintero kaj Luis Jorge Santos dediĉis gratulajn vortoj al la kongresantoj kaj al la aranĝantoj de la kongreso.
Vespere okazigis la ĝeneralan asembleon de KEL.
Simulada videoludo
Simulada videoludo estas videoludo, kiu celas simuli realecan agadon. Tiu agado povas esti ekzemple la ĉiutaga vivo de farmisto, aŭ la vivo de militisto. La celo de tiu simulado povas esti tre diversa. Ĝi povas esti trejnilo por la ludanto, ekzemple por ŝoforoj aŭ kirurgoj, ĉar ili povas praktiki kun malpli da kosto kaj danĝero. Ĝi povas esti persona esplorilo, proponante al la ludanto situaciojn, kiujn tiu ne renkontus en sia vivo. Ĝi ankaŭ povas celi nur amuziĝon, ekzemple kiam realeco estas misreprezentita pro parodia celo.
Tsutomu Sonobe
Tsutomu Sonobe (japane 園部 勉, n. 29-an de marto 1958) estas japana futbalisto. Li de 1978 ĝis 1981 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Parenti
Parenti estas komunumo de Italio.
Lingvoanstataŭado
Lingvoanstataŭado estas sociolingvistika termino, kiu rilatas al procezo, fine de kiu lingva komunumo fariĝas parto de alia lingva komunumo pro forlaso de sia lingvo.
La forlaso de la grupa lingvo evidentiĝas per iom-post-ioma geografia izoliĝo kaj teritoria malkresko, kaj per la reduktiĝanta uzo de la lingvo ĉe ties parolantaro, la malkresko de la parolantaro kaj de uzo-sferoj. Tiu ĉi regreso montriĝas kiel konsekvenco de la perdo de uzo-sferoj, ankaŭ per la malkresko de la interna diverseco, en la unuflankaj lingvaj interferoj, en la ŝanĝiĝo de la normoj pri lingvo-uzado kaj en ties perdo de valoro por la lingvanoj.
La lingvo-anstaŭado povas finiĝi per plena malapero de lingvo. Tio povas esti la celo de difinita lingvopolitiko per lingvoplanado.
Por mezuri la uzadon de lingvo laŭlonge de ies vivo, aŭ pli ofte laŭlonge de diversaj generacioj de lingva komunumo, oni uzas la indicon de asimilado. Tiu datumo konsistas en la procento de homoj kun difinita denaska lingvo, kiuj hejme pli ofte parolas alian.
La ŝlosila momento de la procezo de lingvoanstataŭado okazas, kiam lingva komunumo fariĝas du-lingva en alia lingvo, la sama por ĉiuj ties membroj, al kiu ĝi iom post iom transdonas sian lojalecon. Tiu ĉi transdono de lojalo povas antaŭi la akiron de kompetento en la nova lingvo kaj sekve povas fariĝi fundamenta kialo de la dulingviĝo kaj anstataŭado. Tamen tiu ĉi dulingviĝo tuŝas nur la regresan lingvon kaj ne la hegemonan aŭ ekspansian, tiel ke temas pri unuflanka dulingvismo.
Aliaj karakterizaĵoj de la stato de minoritatigo kaŭzita de la procezo de lingvoanstataŭado estas la lingva intermeto kaj la unuflanka kaj amasa interfero tuŝanta ĉiujn subsistemojn de la lingvo. La intermeto kaj la interfero malhelpas la ĝisdatigon de la lingvo per propraj rimedoj kaj ties videbleco de la flanko de aliaj lingvaj komunumoj.
La lingvoanstataŭado estas mala al la procezo de lingvonormaligo kaj, sekve, estas parte aŭ plene inversigebla. La procezoj de lingvonormaligado rezultas ankaŭ el lingvoplanado kaj, tial, devenas el konscia lingvopolitiko, por kies plenumo necesas politika potenco. Ankaŭ la lingvomorto estas inversigebla, kiel tion pruvis la hebrea, sed necesas escepte pozitivaj cirkonstancoj, kiel montras, negative, la irlanda.
La intergeneracia transdono kaj la socia reprezentado, kiun la parolantoj havas pri sia lingvo, estas la ĉefaj variabloj en la anstataŭada procezo.
Historio
La fiksado kaj ĝeneraligo de la terminoj substitution far Antoine Meillet kaj shift far Leonard Bloomfield komenciĝis ĉ. 1930. Poste laboris super ĝi Karl W. Deutsch (1953), Morris Swadesh (1948), Uriel Weinreich (1953) kaj Joshua Fishman (ekde 1964).
NGC 712
NGC 712 (aliaj indikoj — PGC 6988, UGC 1352, MCG 6-5-35, ZWG 522.43) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Paleocen–Eocena Termika Maksimumo
La Paleocen–Eocena Termika Maksimumo (PETM), alternative "Eocena Termika Maksimumo 1" (ETM1), kaj iam konata kiel "Komenca Eoceno" aŭ "Fina Paleocena Termika Maksimumo" estis tempoperiodo kun pli da 8 °C de pli varma tutmonda averaĝa temperaturo ol nuntempe. Tiu klimato eĉ ekis je la tempolimo inter la Paleocena kaj Eocena geologiaj epokoj. La preciza epoko kaj daŭrado de la evento estas necertaj sed oni ĉirkaŭkalkulas ke okazis ĉirkaŭ antaŭ 55.5 milionoj da jaroj.
Ilona
Ilona estas la hungara formo de Helena. La nomo Ilona aperis ankaŭ en aliaj lingvoj. La hungara nomo Ilona elformiĝis el la versio Jelena de la greka Helena estiĝinta en la slava. Helena estas nomo disvastiĝinta en tre multaj lingvoj, sed estas interese, ke transdonis la hungaroj, Helenan en Finnlandon.
"Ilona" en la finna
Antti JALAVA (ALMBERG) hungaramika verkisto, ĵurnalisto, la lektoro pri la hungara en la universitato de Helsinki, estis eble la unua finno, kiu baptis - en 1878 - sian filinon Ilona. Cetere Ilona estas "klarigebla" etimologie en la finna: la signifo de la vorto ilo estas "ĝojo" kaj -na estas finaĵo de adverbo pri maniero kaj stato. Do, al la etoso de la nomo Ilona povis kontribui tio, ke la gepatroj povis pripensi, ilia filino estos ĝojo por ili.
Tion surmontras ankaŭ la finnaj faklibroj freŝdataj. Sed tion pripensis ankaŭ József Budenz (joĵef budenc), la fama kaj sprita lingvisto-profesoro pri la finna en la budapeŝta universitato, la baptopatro de Ilona JALAVA. Por la baptofesto li sendis keston da boteloj da vino de Tokaj, kaj li depeŝis al la gepatroj: "Olkoom aina ilonanne" (Ŝi estu ĉiam ĝojo al vi.) En sia libro, verkita pri la patro, Ilona JALAVA same skribas pri tio, kaj ŝi notas: "Olinpahan kerran ilona ieommilleni" (Tiel do, almenaŭ tiam, unufoje, mi estis ĝojo por miaj gepatroj.)
Ilona estas konfirmita nomo ekde 1908, ĝi rolas en la oficiala finna kalendaro. Al ĝia disvastiĝo kontribuis ankaŭ hungaraj kontaktoj. En 1908 oni signife renovigis la finnan baptonomaron. Ekzemple oni forlasis la neuzatan nomon Dionyius (Dionizo), kaj oni metis en ĝian lokon la Ilona-on. Dionizo estis en la helena mitologio la dio de vino kaj vinberoj, kaj li estis respektata ĉefe, ĉar li liberigis la homojn disde la zorgoj, li kunportis ĝojon en ilian vivon.
Saint-Maurice (Alzaco)
Sanit-Maurice (jen france, origine germane kaj alemane Sankt Moritz, prononco, nomata laŭ la sanktulo Maŭrico) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Ilona
"Ilona" en la finna
Statistiko pri baptonomoj, kiu primezuris la ŝtatanojn kun finna gepatra lingvo, vivantajn en 1965, kaj poste tiujn, kiuj naskiĝis poste ĝis 1981, do proksimume unu jarcenton da tempo (1880-1981) kunkalkulante 10,7 milionojn da nomoj, la nomon Ilona registris 12.794-foje. Plejparte kiel duan baptonomon oni donis ĝin, 997-foje kiel unuan baptonomon. Ĉe la finnoj ĝenerala estas la dono de dua nomo. Kiel unuan baptonomon plej altnombre oni ricevis ĝin inter 1910 kaj 1929, krome inter 1975 kaj 1981. Ĝi rolas inter la plej popularaj baptonomoj donitaj dualoke, nuntempe (1995) ĝi havis la 45-an lokon laŭ ofteco, inter 1920 kaj 1929 ĝi estis lokumita pli antaŭe, sur la 20-a loko.
Erdélyi Szépmíves Céh
Erdélyi Szépmíves Céh [pron: erdeji sepmiveŝ ce] (Transilvania Zorgemlabora Gildo) estis libroeldonejo en Rumanio fondita en 1924 en Cluj kaj refondita en 1990 eldoninta hungarlingvajn librojn.
Ilona
"Ilona" en la finna
Tiu ĉi parto venas el Debrecena Bulteno 1995.
Erdélyi Szépmíves Céh
Fondintanoj
La fondintanoj estis la jenaj transilvaniaj verkistoj: Imre Kádár, Károly Kós, Ernő Ligeti, József Nyírő, Árpád Pál kaj István Zágoni. Je la ekiro donis gravan materian subtenon Miklós Szántó.
Historio
Inter 1924 kaj 1944 en 14 libroserioj (pojare 4-10 volumoj) ĝi eldonis 166 verkojn la plej multajn (15 verkoj) en 1928 kaj la plej malmultajn (4 verkoj) en 1926, 9,7% de la libroj en tiu periodo. Krome la serioj ĝi eldonis ankoraŭ 3 librojn, 8 kalendarojn kaj propagandeldonaĵojn. Kun emblemo de Erdélyi Helikon ĝi eldonis 9 verkojn. Ĝi fariĝis la eldonejo de Verkista laborkomunumo Helikon. Inter 1990 kaj 1995 refondis la eldonejon Géza Szőcs (prezidanto), Jenő Kiss (honora prezidanto) kaj Károly Tar (administranto). En tiu periodo ĝi eldonis 6 librojn.
Teatro Pablo Tobón Uribe
La Teatro Pablo Tobón Uribe (en hispana) estas tradicia teatro sur la Plaĝo strato de Medeĝino (Medellín) en Antjokio. La Teatro funkcias ekde 1967. La kapacito de la teatro estas 923 personoj kaj estas la kultura centro de la urbo.
IRTF
Esplor-Grupo pri Interretaj Teknologioj, aŭ Interret-Reserĉa Task-Forto (Internet Research Task Force, IRTF) estas sekcio de IAB plenumanta longdaŭrajn esplorajn programojn rilatajn al la demandoj de evoluigo la arkitekturo, bazaj protokoloj kaj retaj aplikaĵoj de Interreto. La gvidorganojn de IRTF nomumas IAB.
109435 Giraud
109435 Giraud estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Pál Mózes
Kariero
Pál Mózes pristudis juron en Iaşi, agronomion en Chişinău, fine diplomiĝis en Budapeŝto (1941). Li estis profesoro de la Agrikultura Altlernejo Dr. Petru Groza (1949-73).
109435 Giraud
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Kun duona grandakso de 3,195967 (kalkulita por la epoko de la ), ĝi orbitas ĉ. 603 300 km cis la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca artisto, bildliteraturisto kaj verkisto Jean Henri Gaston Giraud (1938–2012). Uzinte abstraktan, ofte superrealisman stilon, li produktis larĝan gamon da laboroj en sciencfikcio kaj fantasto. Li ankaŭ kontribuis al filmoj kiel Alien, La kvina elemento, Heavy Metal, The Abyss kaj Tron.
T-20 Komsomolec
Tirilo de kanonoj T-20 Komsomolec estiĝis laŭ postuloj de Ruĝa Armeo. Temis pri tirilo, kiu kapablus haŭli kontraŭtankajn kaj regimentajn kanonojn de kalibroj 37,2 kaj 76,2 mm. La unua el tiuj ĉi maŝinoj estis tirilo Pioněr, da kiu estis fabrikita ĉirkaŭ 50 pecoj, sed al tiu ĉi tipo mankis respondanta ŝirmo de la priservo. En 1937 estis pretigita konstruo de blenda tirilo, kiu estis bazita sur komponentoj de naĝtanko T-38. Tiu ĉi tirilo de kanonoj estis envicigita en armilaron sub nomo T-20 kaj ĝi ricevis nomon Komsomolec.
Bataluzo
Tiriloj T-20 estis uzataj en militoj kontraŭ japanoj ĉe batalo ĉe lago Ĥasan en la jaro 1938 kaj dum batalo ĉe rivero Ĥalĥin en 1939. Plu ili estis uzitaj en Vintra milito, invado en Pollandon kaj en Granda patriota milito.
Hans von Seeckt
Hans von SEECKT (n. 22-an de aprilo 1866, Schleswig, Prusio - m. 27-an de decembro 1936, Berlin) estis germana generalo, ekde 1920 ĝis 1926 gvidanto de Reichswehr; oni reorganizis la germanan armeon dum la Vajmara Respubliko.
Seeckt iĝis oficiro en 1885 kaj en 1889 jam iĝis membro de la armea gvidantaro. Li estis komandanto de la 11-a armeo dum la unua mondmilito (februaro de 1915.), pli poste generalstaba gvidanto de la turka armeo.
Post kiam oni nomumis lin en novembro de 1919 al gvidanto de armea komandejo (Truppenamt), li sekrete establis malgrandan, sed fortan armeon. Li rekonis gravecon de la rusaj-germana asocio, tiel li apogis la traktaton de Rapallo (16-an de aprilo 1922) kaj li instigis ligon de pluaj sekretaj traktatoj kun la rusoj. La germanoj partoprenis en instruo de la sovetaj armeaj unuoj kaj finance apogis elkonstruon de la soveta malpeza industrio, reciproke la Reichswehr rajtis kaj ekzercis soldataron de la tankoj, aviadiloj sur teritorio de Sovetunio, elprovi novajn armilojn. Tiel Germanio evitis la devigojn de la versailles-a packontrakto.
Seeckt klopodis eviti la internajn konfliktojn en la armeo, tiel rezervi la reputacion kaj potencon de la armeo. Li faris do du gravajn erarojn en 1926: permesis la duelon inter la oficiroj kaj permesis ankaŭ partoprenon de Hohenzollern-princo en gvidanto de la Reichswehr. Li demisiis pro la publika kaj parlamenta indigno (8-an de oktobro 1926). Post tio li estis konservativa parlamentano en Reichstag (1930-32), poste agadis kiel konsilisto de la ĉina nacia armeo (1934-35).
Mediprogramo de Unuiĝintaj Nacioj
Mediprogramo de Unuiĝintaj Nacioj (United Nations Environment Programme, Programme des Nations unies pour l'environnement, Umweltprogramm der Vereinten Nationen; aŭ mallongigite UNEP) estas la organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj por mediprotektado kreita en 1972 celanta:
La sidejo de UNEP troviĝas en la oficejo de UN en Gigiri, sude de Najrobio, Kenjo. La mediprogramo de Unuiĝintaj Nacioj estis la unua UN-organizaĵo bazita en evolulando.
Silepso
En retoriko, la silepso, ene de la stilfiguroj, estas unu de la kaŝfiguroj. La silepso estas ekstrema okazo de zeŭgmo: konsistas en la forigo de elemento kiu regas diversajn lingvunuojn, ĉu semantike ĉu sintakse (por ekzemplo, "la popolo malpacis kontraŭ Moseo, kaj ili diris"). En PIV silepso estas "Sintaksa procedo, per kiu oni akordigas vortojn inter si ne laŭ la formo, sed laŭ la senco".
Temas tre ofte pri malĝustaĵo: la termino silepso fakte enhavas diversajn nenormalaĵojn en la sintaksa kongruo (tiel "la majoritato estas konfuzaj").
Oni konas kiel silepso ankaŭ la figuro kiu konsistas en la uzado de vorto ambaŭsence, tio estas kaj rekte kaj figure, kiel en la jena ekzemplo.
Slow Food
Slow Food [sloŭ fud] (angle por "malrapida manĝaĵo", kiel malo de "fast-food" aŭ rapida manĝaĵo), estas pri-manĝaĵa movado fondita 1989 en Italio; ĝi nun disvastiĝis en 45 landoj.
Filozofie ĝi rigardas sin kiel gastronomian fakon de la ekologiisma movado. Aliaj rigardas ĝin kiel la kuirartan fakon de alimondismo.
Celoj
Ĝiaj celoj estas:
De la 20-a ĝis la 22-a de oktobro 2004 la adeptoj de slow food aranĝis en Torino grandan internacian kunvenon kun la nomo "Terra Madre".
Kritiko
La intencoj de la "Slow Food"-movado estas ĝenerale subtenindaj, sed kelkfoje ili troigas. Ekzemple la postulo de manlaboro aŭ apliko de "tradiciaj" metodoj kaj laboriloj. Temas pri la mito de la "bona" familia entrepreno, ĉu en la agrikulturo, ĉu en la prilaboro de la produktoj, kaj aliflanke la fantomo de la "malbona" industrio. Tio signifas, ke "bonaj" produktoj ĉiam estas multe pli kostaj kaj oni ne rajtas apliki laborŝparemajn ilojn aŭ metodojn.
La aktuala situacio estas, ke fakte malgrandaj kaj familiaj entreprenoj pli respektas la prilaboratan materialon kaj la naturon. Ili lernis, ke tio estas truo en la merkato, per kiu oni povas ricevi pli altajn prezojn. Aliflanke ne ĉiuj produktantoj, kiuj ne konformas al la "Slow Food"-kriterioj estas fiuloj kaj ofertas malbonajn produktojn.
Sociaj faktoroj, ekzemple salajroj, la laborhoroj, feritempoj, la kvalito de la laborloko por la laboristo, la rajtoj de sindikatoj ktp. ne estas konsiderataj kiel kriterioj. Ĉi tiuj kriterioj ofte estas pli bone realigataj de grandaj entreprenoj, preferinde de kooperativoj, kie la laboristoj samtempe estas posedantoj.
NGC 713
NGC 713 (aliaj indikoj — PGC 7161, MCG -2-5-75) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kœnigsmacker (stacidomo)
Kœnigsmacker estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Kœnigsmacker, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Reakcia produkto
🇵🇷
Reakcia produkto aŭ reakcioprodukto aŭ produkto estas substanco kiu eliras kemian reakcion.
Okaze de procedo de kemia reakcio, la reakciantoj, kutime skribitaj ĉe la maldekstra flanko de kemia ekvacio, transformiĝas al reakciaj produktoj, skribitaj kutime ĉe la dekstra flanko de la kemia ekvacio.
Ekzemploj
En la abstrakta reakcio A kaj B estas la reakciantoj kaj C estas la produkto de la reakcio.
En fotosintezo kun simpligita reakcia formulo glukozo kaj oksigeno estas la du produktoj.
László Melis
László Melis [lAslO meliŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Melis László estis hungara komponisto.
László Melis naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Komaoj
La komaoj (alia nomformo: Komba) estas etno en la nordo de la hodiaŭa Ganao. Ili loĝas en la regiono inter la riveroj Kulpaŭno (Kulpawn) kaj Sisilio (Sisili) nordokcidente de ties kunfluejo, proksimume sube de la norda latitudo 10° 30'. Administre ilia kerna loĝregiono apartenas al la Supera Okcedenta Regiono de Ganao. La komaa lingvo nomata Konni apartenas la la grupo de la gur-lingvoj en la niĝer-kongo-lingvoj. La komaoj estas tre malgranda etno kun nur 3.800 homoj (takso de 2003).
Literaturo
pri la terakoto-trovaĵoj en la regiono de la komaoj: pri la komaa lingvo (Konni): pri la temo onkocerkozo (riverblindeco) en Nord-Ganao:
Pionki
Pionki estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Radomski. Unua mencio pri grenmuelejo devenas de 1391. La urbo famis pri produktado de gramofondiskoj.
Laŭ donitaĵoj el 31-a de decembro 2014 en la urbo estis 19 168 loĝantoj.
Germana okupado de Pollando
Dum la dua mondmilito en Pionki pereis ĉ. 2000 personoj
Klein Rodensleben
Klein Rodensleben estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 ĝi havis 554 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de komunumo Wanzleben-Börde.
Marie Strejčková-Šamlová
Marie STREJČKOVÁ-ŠAMLOVÁ (naskiĝis en la 9-a de februaro 1891 en Pohořelice - mortis la 30-an de aprilo 1970 en Brno) estis ĉeĥa esperantistino.
Esperantisto de 1927. Precipe aktiva en radio, ofte parolis en Radio-Brno, unuan fojon en aprilo 1931, de kiam Esperanto-disaŭdigoj el Brno restis oftaj sub la nomo Verda Stacio. Ŝi gvidis kurson por polico (1929-1930) en Brno.
Ŝi estis patrino de Jiří Vítězslav Šamla.
Échevannes (Doubs)
Échevannes - - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Gaudeamus
Gaudeamus estis hungarlingva gazeto, sed poste ankaŭ kun paĝoj en rumana lingvo de lernantoj de temeŝvara piarista liceo (1946–47). Ĝi estis helpe de MNSZ disvastigita ankaŭ en aliaj lernejoj de Banato kaj en Transilvanujo, eĉ inter la laboristaj kaj kamparanaj junuloj. Readaktis ĝin Pál Bodor. Kunlaboris interalie Tamás Deák, János Farkas, Antal Kapusy, Kovács Ferenc, Erik Majtényi, Zoltán Márki, Ervin Salló, János Szász, Petru Vintilă.
Parghelia
Parghelia estas komunumo de Italio.
Nigra juglando
Nigra juglando, Juglans nigra, aŭ orienta nigra juglando, estas specio de falfolia arbo de la familio de Juglandacoj, indiĝena en orienta Nordameriko. Ĝi kreskas ĉefe en ĉeriveraj zonoj, el suda Ontario, okcidenten al sudorienta Suda Dakoto, suden al Georgio, norda Florido kaj sudokcidente al centra Teksaso. Naturaj arboj en supra Otava Valo povus esti izolata indiĝena populacio aŭ derivita el plantitaj arboj.
Nigra juglando estas grava arbo el ekonomia vidpunkto, ĉar ĝia ligno estas malhelbruna (kiel ĝia nomo sugestas) kaj facile prilaborebla. La fruktoj, nuksoj, estas rikoltataj pro sia speciala kaj alloga gusto. Ofte, tiuj juglandoj estas kultivataj kaj pro la ligno kaj pro la nuksoj samtempe kaj multaj kultivaroj estis disvolvitaj por plibonigi la kvaliton ĉu de nuksoj ĉu de lignoj. La nigra juglando estas nune sub premo de funga-skaraba kancero kiu okazigas malpliiĝon de juglandoj en kelkaj areoj. La nigra juglando estas ankaŭ alelopatia, kio signifas ke ĝi produktas kemiaĵojn el radikoj kaj aliaj histoj kiuj povas damaĝi aliajn organismojn kaj havigi al la arbo konkurencan avantaĝon; tio estas ofte nedezirebla ĉar povas malutili al ĝardenplantoj kaj herboj.
Jaslovské Bohunice
Jaslovské Bohunice estas unuigita vilaĝo en Slovakio.
Situo
Jaslovské Bohunice situas sur ebenaĵo sub monteto 180 m alta, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Trnava troviĝas je 13 km.
Historio
La unuaj mencioj okazis pri Apátszentmihály en 1113, pri Pagyár en1333, pri Jászló en 1438. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Jászló 576, Apátszentmihály 500, Pagyár 343 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto Trnava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1965 Jaslovce (Jászló), Bohunice (Apátszentmihály) kaj Paderovce (Pagyár) unuiĝis. En 2001 vivis en Jaslovské Bohunice 1690 homoj, (1654 slovakoj).
4586 Gunvor
4586 Gunvor estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Piotrków Kujawski
Piotrków Kujawski estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Piotrków Kujawski en distrikto Radziejów.
4586 Gunvor
Por tiu enketo, Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembron kaj oktobron 1960, elde la Observatorio de la Monto Palomar sur la altaĵoj de San-Diego, (Kalifornio, Usono). La, senditaj en Leiden (Nederlandon), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Kœnigsmacker
Kœnigsmacker estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Kœnigsmackerois kaj Kœnigsmackois.
6496 Kazuko
6496 Kazuko estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kazuko Otsuka. Ŝi aniĝis al la teamo de la Observatorio de Tokio en 1957 okaze de la Internacia Geofizika Jaro.
Ödön Weszely
Ödön Weszely [odon veseli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Weszely Ödön estis hungara profesoro, instruisto.
Ödön Weszely naskiĝis la  en Pest (urbo). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Ödön Weszely frekventis mezlernejon en Budapeŝto, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1889. Post siaj studoj li instruis en diversaj lernejoj en Budapeŝto, sed interrompo okazis en 1892, ĉar li studvojaĝis al Jena. Inter 1906 kaj 1910 li estis lernejestro, poste 4 jarojn inspektoro de la ĉefurbaj lernejoj. En 1906 kun István Bárczy li fondis signifan pedagogian revuon, li multe agis por la altnivela ĉefurba instruado. En 1910 li estis nomumita ankaŭ privata profesoro en la menciita universitato, li instruis pedagogion. Dum la 1-a mondmilito li estis ĉefdirektoro de pedagogia seminario, tiu seminario estis unika en Eŭropo. Ekde 1918 li instruis en Reĝa Universitato Erzsébet, poste li sekvis la univeristaton al Budapeŝto, fine al Pécs. Li estis katedrestro inter 1923–1935, dekano inter 1923–1925, rektoro inter 1929–1930.
Stacio Obitoke
Stacio Obitoke (japane: 帯解駅 [Obitoke-eki], angle: Obitoke Station) estas fervoja stacio en Nara, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sakurai.
NGC 714
NGC 714 (aliaj indikoj — PGC 7009, UGC 1358, MCG 6-5-37, ZWG 522.47) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.