cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jindřichov (Lučany nad Nisou)
Jindřichov situas en katastra teritorio Jindřichov nad Nisou kun areo 0,95 km².
Kantono Brown (Viskonsino)
Kantono Brown - angle Brown County - estas kantono en la usona subŝtato Viskonsino. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Green Bay. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantono estis fondita la. Sian nomon la kantono havas honore al Jacob Brown, generalmajoro en la la milito de 1812 kaj komanda generalo de la usona armeo inter la jaroj 1815 kaj 1828.
Zdeňka Vávrová
Zdeňka VÁVROVÁ (* 1945) estas ĉeĥa astronomino.
Ŝi laboris en Observatorio Kleť. Ŝi malkovris multenombrajn asteroidojn, kaj kunmalkovris la periodan kometon 134P/Kowal-Vávrová. Ŝi klasifikis ĝin kiel asteroidon kun provizora nomo 1983 JG sen vidi ajnan kometan aktivecon, Tamen, pli freŝdataj fotoj faritaj de Charles T. Kowal montris la ĉeeston de kometa vosto.
NGC 276
NGC 276 (aliaj indikoj — IC 1591, PGC 3054, ESO 474-34, MCG -4-3-21, AM 0049-225, IRAS00496-2257) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Preĝejo Sankta Cecilio (Rábatöttös)
Preĝejo Sankta Cecilio estas historia monumento en vilaĝo Rábatöttös (Hungario).
NGC 276
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zdeňka Vávrová
La asteroido 3364 Zdenka ricevis ŝian nomon en ŝia honoro.
Preĝejo Sankta Cecilio (Rábatöttös)
Historio
Supozeble la preĝejeto estis konstruita en la 12-a jarcento aŭ en la sekva jarcento, iom poste turo konstruiĝis. En la 15-a jarcento la preĝejo estis pligrandigita kaj sakristio estis konstruita. Fakto, ke la unua mencio pri la kirko okazis en 1342. La konstruaĵo ne ruiniĝis dum la kontraŭturkaj bataladoj. En 1697 dokumento priskribas difektojn, renovigendajn partojn. La sekva dokumento en 1758 informas pri tio, ke oni uzas la preĝejon, la pli nova sanktejo iĝis plurlatera, tamen restis riparendaj laboroj. En 1771 okazis diversaj renovigaj laboroj, eĉ nova galerio, predikejo, sakristio kaj orgeno estis faritaj. En la sekva jaro 8 belegaj freskoj estis pentritaj. En 1973 arkeologoj esploris la preĝejon.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en tombejo. Tiu loko ĝuste estas limo inter Rábatöttös kaj Zsennye, tial la preĝejo kuŝas en teritorio de ambaŭ vilaĝoj. La sanktejo apartenas al Zsennye, la navo al Rábatöttös. En mezo de la fasado la kvadrata turo iomete reliefas, en ties mezo funkcias la enirejo. La turopinto estas piramido. La tegmento ĉiam estis kovritaj per ŝindoj, lastfoje oni kovris ĝin en 1840. Interne sub la sanktejo kripto troviĝas.
Kermeso okazas en la 22-a de novembro.
9510 Gurnemanz
9510 Gurnemanz estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nomo
Ĝia nomo aludas al Gurnemanz, maljuna kavaliro de la Sankta Gralo en la opero Parsifalo de Richard Wagner.
35268 Panoramix
35268 Panoramix estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomo al la rolulo Panoramix (ankaŭ konata kiel Miraklomiks), druido de vilaĝo en la bildserio "La aventuroj de Asteriks" far' Uderzo kaj Goscinny. Li ĉiam havas oran falĉileton por rikolti viskon. Li faras la magian trinkaĵon, kiu donas superhoman forton al Asterix kaj aliaj keltaj herooj.
Maraj fortikaĵoj Maunsell
La Maraj fortikaĵoj Maunsell (Maunsell Forts) estas grupo de konstruitaj platformoj kaj turoj sur tiuj, kiujn uzis la brita armeo dum la Dua Mondmilito antaŭ la angla orienta bordo en malprofundaj akvoj ĉe alfluo de Tamizo kaj Mersey. La nomo memorigas je konstruisto, arkitekto de tiuj, je Guy Maunsell.
Ne ĉiu fortikaĵoj postrestis, hodiaŭ ekzistas nur Roughs Tower, Red Sands, Shivering Sands kaj Knock John.
Grandan konatecon atingis la fortikaĵo Roughs Tower, kiun okupis grupo de Paddy Roy Bates en 1967 kaj deklaris la sendependan princlandon Sealand.
Historio
La arĥitekto Guy Maunsell akiris en oktobro 1940 kontrakton por konstrui 5 novtipajn marajn fortikaĵojn. Oni celis stacionigon de ĉ. 100 soldatoj kun municio por unu monato kaj kapablo defendi Anglion kontraŭ la germanaj aeratakoj.
Ĉiuj fortikaĵoj sidas sur betonfortigita pontono sur la margrundo, super tio du kavaj betoncilindroj, interne kun pluraj etaĝoj. Super tiuj situas relative simpla platformo, kiu estis ekipita kun po du 3,7" (94 mm)-MK2c-Flak-pafilego kaj du 40 mm-Bofors-pafilego.
El la planitaj 5 oni konstruis nur kvar platformojn:
Armeaj fortikaĵoj Maunsell
Maunsell akiris novan kontrakton en 1942 fare de la mararmeo por konstrui ses novajn fortikaĵojn, el kiuj pro tri estis lokigita al alfluo de Tamizo kaj de Mersey. Ili devis servi kontraŭ la germanaj flugatakoj, kiuj minacis la ŝipkonstruadon ĉe Londono. La armeaj konstruaĵoj estis lokigitaj en 1943 ĉe la Tamizo:
La pluaj tri fortikaĵoj estis konstruitaj, lokigitaj laŭplane ĉe alfluo de Mersey.
Post akcidentoj, oni malmuntis Nore (1953), Tongue Sands kolapsis en 1996 post fortaj sturmoj.
De 1964 ĝis 1967, pirataj radio-disaŭdigoj okupis la forlasitajn platformojn.
Elektronvolto
Elektronvolto (mallonge eV) estas mezurunuo de energio.
Elektronvolto estas energio, kiun ekhavas elektrono (aŭ aĵo kun la sama elektra ŝargo) trairante tension je 1 volto.
Elektronvolto estas ankaŭ uzata en la formulado de maso en partikla fiziko, kaj pro la formulo E=m·c2, sekvas ke la kutima mezurunuo estas la GeV/c2.
Notu, ke signon de la ŝargo oni ĉi tie malatentas, estas prenite ke elektronvolto estas valoro.
Mallongigoj kaj oblaj unuoj:
Fiumicello Villa Vicentina
- prononco, jen itale, friule Flumisel Vile Visintine resp. Flumisel la Vila - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio, ekestinta la 1-an de februaro 2018 el la du antaŭe sendependaj komunumoj Fiumicello kaj Villa Vicentina. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de 2021 en la komunumo vivis 6 293 loĝantoj. Kristana patrono estas la sanktulo Valenteno de Terni, kies memortago, la valentena tago de enamiĝintoj, sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Aquileia, Grado (GO), Ruda, San Canzian d'Isonzo (GO), Turriaco (GO) kaj Villa Vicentina.
São José do Bonfim
São José do Bonfim estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 3.233 loĝantojn en 2010.
Apurimako
La rivero Apurimako aŭ Apurímac; el keĉua apu 'diaĵo' kaj rimak 'oraklo, parolanto') fluas el glaĉera akvofandejo el la bordo de la monto Mismi, nome 5597 m alta monto en la Provinco Arekipo en suda Peruo.
La Apurimako estas la fonto de la plej granda riversistemo de la mondo, nome la Amazono. Ĝi ekfluas en la sudokcidentaj montaroj de Peruo, je 10 km for el la vilaĝo Kajjoma, kaj je malpli ol 160 km el la marbordo de la Pacifiko.
Gebhardo de Waldburg-Trauchburg
Gebhardo la 1a de Kolonjo, ankaŭ en la germana lingvo Gebhard Truchseß von Waldburg-Trauchburg (naskiĝis la en Heiligenberg; mortis la  en Strasburgo) estis kiel Gebhardo la 1a elektoprinco kaj ĉefepiskopo de Kolonjo (1577–1583). Li konvertiĝis al protestantismo, edziĝis kaj volis sekularigi la ĉefepiskopan princlandon. Tio ekigis la reziston de la plimulto de la katedrala kapitulanaro de Kolonjo. Ambaŭ flankoj, subtenataj de eksteraj aliancanoj, batalis unu kontraŭ la alia en la Kolonja Milito, kiun Gebhardo finfine malvenkis.
Apurimako
Ĝi fluas ĝenerale nordokcidente post Kusko en mallarĝaj gorĝoj de ĝis 3,000 m profunde, nome duoble profunde kiel la Granda Kanjono en Usono. El ses klopodoj ĝis nun por navigadi la tutan longon de Apurimako, nur du sukcesis.
Gebhardo de Waldburg-Trauchburg
Lin postsekvis Ernesto de Bavario.
Apurimako
Post 730.70 km, la Apurimako kuniĝas kun la rivero Mantaro kaj iĝas la rivero Ene, 440 m super marnivelo; post kuniĝi kun la rivero Perené ĉe 330 m super marnivelo, ĝi iĝas la rivero Tambo; kiam ĝi kuniĝas kuna la Urubamba ĉe 280 m| super marnivelo la rivero iĝas la Ukajali, kiu estas ĉefa akvofonto de Amazono.
Moseo Schorr
Moseo SCHORR (pole Mojżesz Schorr, hebree משה שור; naskiĝis la 10-an de majo 1874 en Przemyśl, mortis la 8-an de julio 1941 en gulago de NKVD en Uzbekujo) estis pola orientalisto, historiisto, konanto de babilona leĝaro, rabeno, politika aganto, senatano de la Dua Pola Respubliko, vicprezidanto de B'nai B'rith kaj unu el kreintoj de la moderna historiografio de polaj judoj.
En 1893 li studis historion kaj filozofion ĉe la Universitato de Vieno, samtempe partoprenante rabenan altlernejon Israelitisch-Theologische Lehranstalt. Dum la studado li ekkonis kaj amikiĝis kun Maksymilian Gumplowicz, filo de la konata sociologo Ludwik Gumplowicz, kiu post sinmortiga foriro de la filo ekzorgis pri la juna Schorr, konsilante al li studi en Pollando, kion li faris en 1896 ĉe Lvova Universitato.
En 1899 Moseo Schorr defendis doktorecan disertaĵon sub la titolo Organizo de judoj en Pollando, kaj en 1900 akiris diplomon de rabeno. Ekloĝinte en Lvovo li vigle aktivis pedagogie kaj socie. En 1904 li iĝis prezidanto de la Asocio de Instruistoj pri la Mosea Religio de Popolaj kaj Mezgradaj Lernejoj en Galicio, fondis Zorgofakon de la Asocio por Apogi Judan Junularon de Mezgradaj Lernejoj kaj en la jaroj 1903-1905 estis prezidanto de la Asocio por Klerigado inter Judoj Toynbeehale en Lvovo.
De 1918 li estis membro de la Orientalistika Komisiono ĉe la Akademio de Sciencoj.
Post translokiĝo al Varsovio en 1923 li en 1925 iĝis profesoro de la Varsovia Universitato. Li apartenis al la kunkreintoj de la ĉefurba Instituto de Judaistikaj Sciencoj. De 1923 li estis rabeno de la Granda Sinagogo ĉe la strato Tłomackie en Varsovio, kie li konstruigis Judaistikan Bibliotekon.
En 1935 Moseo Schorr estis elektita senatano en la senato de Pollando. Li engaĝiĝis en ĉiuspecajn humanismajn laborojn. Kiel adepto de setliĝado en Palestino li apartenis al la gvidantaro de la Juda Agentejo. Li plenumis meritan funkcion de la prezidanto de la pola Societo de Amikoj de la Hebrea Universitato de Jerusalemo, kaj en 1925 estis honora gasto dum la ceremonio de inaŭguro.
Post komenco de la dua mondmilito Moseo Schorr estis arestita de sovetanoj kun riproĉo de kontraŭrevolucia agado kaj kiel socie danĝera elemento estis deportita al gulago de NKVD en Uzbekujo. Pri lia liberigo sensukcese strebis ambasado de Usono, laŭ peto de la pola generalo Władysław Sikorski ankaŭ de Vatikanurbo kaj de la pola reprezentantaro en Sovetunio.
Li mortis la 8-an de julio 1941. Lia tombo ne estas konata.
Tepoto Sud
Tepoto Sud aŭ Ti Poto, estas eta atolo de la Tuamotua Arkipelago en Franca Polinezio. Ĝi situas 44 km sudokcidente de Makemo.
Tepoto havas preskaŭ rondan formon kun diametro de 3,8 km. Ĝia bela turkis-blua laguno havas konekton kun la oceano per mallarĝa ŝanelo en la nordoriento.
La atolo nomiĝas Tepoto Sud por distingi ĝin de la insulo Tepoto Nord, proksimume 400 km nordorienten en la Îles du Désappointement (Seniluziigaj insuloj).
Tepoto estas permanente neloĝata.
La Verduloj (Danio)
La partio La Verduloj - dane De Grønne - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Danio. Ĝi fondiĝis dum la jaro 1983. Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas fondomembro de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
Tepoto Sud
Laŭ artikoloj en Ireland's Own kaj la Times Educational Supplement retejo, la atolo estas identigita de Tony Crowley kiel la loko de enterigita trezoro ŝtelita en la 19-a jarcento fare de kvar aventuristoj de kirko en Pisco, Peruo. Dum jaroj oni sensukcese serĉis tiun trezoron, kvankam aŭstralia vizitanto de la atolo malkovris kaŝejon kun medaloj kiuj devenis el Sud-Ameriko.
ICO
ICO povas rilati al:
Camblain-Châtelain
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Camblinois.
Tepoto Sud
Historio
Tepoto Sud estas vidinta de Louis Antoine de Bougainville en 1768, sed la unua eŭropano kiu albordiĝis estis la rusa esploristo Fabian Gottlieb von Bellingshausen en 1820.
Flaŭro kaj faŭno
La Tuamotua kanbirdo kaj la Polinezia grundokolombo troviĝas sur la atolo.
Administracio
Tepoto Sud apartenas al la komunumo Makemo, kiu konsistas el la atoloj Makemo, Haraiki, Marutea Nord, Katiu, Tuanake, Hiti, Tepoto Sud, Raroia, Takume, Taenga kaj Nihiru.
Bozyazı
Bozyazı estas urbo en provinco Mersin en Turkio.
Siófok
Siófok [ŝiOfok] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Siófok, kies centro ĝi estas. Sió estas rivero kaj kanalo en la regiono, fok estas kabo.
Geografio
Siófok situas sur ebenaĵo, sur suda bordo de Balatono, ĉe kluzo inter Balatono-Sió, laŭ ĉefvojo, fervojo kaj aŭtoŝoseo M7 Budapeŝto-Nagykanizsa. La urbo nomiĝas ĉefurbo de Balatono kaj grava haveno de Balatono, laŭokaze ankaŭ Sió estas navigebla.
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. La urbo menciiĝas unuafoje en la fondletero de la Tihany-a Abatejo 1055. La turkoj tenis la komunumon inter 1552-1688, dume la haveno iĝis milithaveno. En 1693 ligna, en 1736 ŝtona preĝejo omaĝe al Virgulina Maria konstruiĝis. Ekde 1810 Siófok estis diliĝencostacio inter Transilvanio-Adriatiko, en 1846 komenciĝis la vaporŝipado en la lago. En 1861 la fervojo, en 1865 la kluzo ekfunkciis, akvonivelo de la lago stabiliĝis. Tio ebligis konstruojn de feridomoj ĉe la bordo. En la sama jaro Siófok iĝis grandvilaĝo, en 1950 distriktejo, en 1968 urbo, dume najbaraj komunumoj, ripozejoj Balatonszabadi, Balatonszéplak, Balatonkiliti kaj Sóstó aliĝis al Siófok.
En Balatonkiliti radiostacio funkcias. Somere pli ol 100 mil da somerumantoj troviĝas en la urbo.
Kantono Brown
La nomo povas interalie rilati al
kaj
Hohenfelde (Meklenburgo)
Hohenfelde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Poliespo
Poliespo (Polisinteza Esperanto) estas Esperanto pligrandita per ĉerokaj vortoj kreita de Nvwtohiyada Idehesdi Sequoyah, kromnomo de Billy Joe Waldon, kondamnita al morto en Usono pro pluraj murdoj. Waldon estas konsiderata kiel mense nestabila de usona juro.
Prononco
Alfabeto: a, â, ā, ấ, b, kontraŭĉapelita b, c, ĉ, d, e, ê, f, g, ĝ, h, ĥ, i, ĭ, ĭ kun malgranda komo (aŭ į kun kontraŭĉapelo), ĭ kun ´ (vidu la dua "a"), î, ĉapelita į, ĉapelita í, j, ĵ, k, kontraŭĉapelita k, l, m, kontraŭĉapelita m, n, kontraŭĉapelita n, o, ô, p, p kun superskribita w, s, ŝ, t, ĉapelita t, t kun superskribita v, u, û, ŭ, v, z, ĉapelita z, kontraŭĉapelita z, q, q kun ´, ĉapelita q, ĉapelita q kun, w, w kun ´, ĉapelita w, ĉapelita w kun ´, x, x kun ´, y, 2, 2 kun ´.
(oni komprenu kontraŭĉapelon kiel la ˘ (brevo), ne kiel la ˇ (haĉeko)).
Vokaloj estas: a,e,i,o,u kiel en Esperanto. â, ê, ô, kaj û estas nazalaj. La ĭ estas [I] kiel la angla 'ship', î estas nazala ĭ. Vokalo q estas la sono irl de la angla 'girl'. w estas kiel la Esperanta ŭ. Ĉapelita w estas nazala ŭ. x estas kiel la hebrea "ŝvao", ĝia nazalan formon oni skribas 2 (ĉar 2 memorigas, laŭ Waldon, nazon).
Konsonantoj estas kiel en Esperanto kaj: kontraŭĉapelita b, kontraŭĉapelita k, kontraŭĉapelita m, kontraŭĉapelita n kiuj estas antaŭ-aspirataj kun *nazala* h. Ĉapelita t estas senvoĉa th [θ], t kun superskribita v estas voĉa th [ð]. p kun superskribita w estas 'pŭ' (lippronuncata p). Ĉapelita z estas 'kc', kontraŭĉapelita z estas la voĉa analoga [gdz]. y is 'ĥj' (palatizata ĥ). Glota halto kaj la tono estas kelkfoje indikitaj, sed ne ĝenerale. La ´ indikas la ŝanĝon de la tono 2 al tono 3 (kreskan tonon).
Eble, en estonto, oni uzus la Ĉerokan silabaron.
Strukturo
La strukturo estas pli simila al Ido ol al Esperanto, ĉar fleksias la radikoj (estas 'polisinteza' lingvo) kaj, do, la lingvo ne estas perfekte aglutina. Male al Ido, ĝi havas nur unu prefikson krom la Esperantaj: pe- kion oni uzas por indiki "naturan" sekson. Krom akuzativo, estas ankaŭ sufikso por subjekto, kiel en la Klingona.
Celo
La proponita celo estas doni al okcidentaj usonanoj, ĉefe al indiĝendevenaj, oportunon por akiri "Ĉerokan Spiriton". Laŭ ĝiaj uzantoj, oni ne povas estis bona parolanto de Poliespo (aŭ Po, kiel ili diras), se oni ne estas bona parolanto de Esperanto.
Ĉar Waldon postulis mondonacojn de interesitaj homoj, oni akuzis lin pri malhonestaj celoj.
Bálint Magyar (ministro)
Bálint Magyar [madjar], laŭ hungarlingve kutima nomordo Magyar Bálint estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, sociologo. Lia praulo estis Bertalan Szemere.
Bálint Magyar naskiĝis la  1952 en Budapeŝto.
Балінт Мадзьяр
Biografio
Bálint Magyar devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Eötvös Loránd en 1977, sed li lernis jaron ankaŭ en Ekonomia Universitato Marx Károly. Inter 1977 kaj 1981 li laboris en ekonomia instituto. Ekde 1979 li partoprenis en subteraj nekomunistaj agadoj. En 1980 li doktoriĝis. En 1981 li studvojaĝis al Pollando, kie li kontaktiĝis kun subteruloj, tial li devis tuj forlasi la landon, eĉ li perdis postenon en Hungario. Li trovis laborlokon en kooperativa esplora instituto, dume li estis unu el la plej aktivaj subteraj politikistoj. Li estis parlamenta deputito inter 1990–2010, dume inter 1996 kaj 1998 li estis ministro pri eduko en Kabineto Horn, fine li estis partiestro de liberaluloj 2 jarojn. Inter 2002 kaj 2006 li denove estis ministro pri eduko.
Li edziĝis en 1993 poste li havis filon.
István Szabolcs
István Szabolcs [iŝtvAn sabolĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabolcs István estis hungara kemiisto pri grundoj, profesoro.
István Szabolcs naskiĝis la  en Túrkeve. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
István Szabolcs akiris diplomon en Universitato de Debrecen en 1948, poste li plulernis en Moskvo, kie li kandidatiĝis en 1953. Post siaj studoj li laboris en Szarvas. Inter 1954 kaj 1959 li estis vicinstitutestro en Budapeŝto, poste ĝis 1980 institutestro. Dum tiuj jardekoj la instituto estis elstara esplorejo pri grundosaliĝoj. En 1959 li doktoriĝis, en 1968 li estis nomumita titulara profesoro en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1981-1995 li estis konsilisto. Li ricevis diversajn memormedalojn. Li havis edzinon, kiu estis same esploristo pri grundoj.
Sidney Reilly
Sidney (George) REILLY (originale Sigmund Rosenblum) (n. 24-an de marto 1874, Odeso, Rusa Imperio – m. 25-an de novembro 1925, Moskvo, Sovetunio) estis majstra spiono (atuto de la spionoj) komence de la 20-a jarcento. Li akiris persajn naftokoncesiojn kaj germanajn mararmeajn sekretojn por Britio. Oni supozas, ke kelkajn historiojn li mem elpensis kaj disvastigis.
Li naskiĝis kiel bastardo de odesa juda kuracisto. Li studis en Vieno kemion (1890–93), poste elmigris al Brazilo, kie konatiĝis kun britaj oficiroj en Amazonio en 1896. Li alprenis la nomon Sidney George Reilly en 1899.
Li reprezantis germanan ŝipkonstruan firmaon en Sankt-Peterburgo kaj verŝajne tiel akiris kvinjarajn planojn de Germanio pri la mararmea evoluigo. Li sciigis pri la planoj dum tri jaroj al Britio.
Li agadis ekde 1914 en Novjorko, kie aĉetis munucion kaj partoprenis en malhelpo de la germanaj sabotaĵoj kontraŭ usonaj fabrikoj. Post kiam li realvenis en Eŭropon, li plurfoje kaŝagadis en Germanio.
Reilly vojaĝis en majo de 1918 al Moskvo por partopreni en puĉo kontraŭ la bolŝevika registaro, sed oni senvualigis lin kaj li devis rifuĝi. Laŭ supozoj, li plurfoje realvenis al Soveta Rusio, sed oni kaptis lin en septembro de 1925 ĉe la limo kaj ekzekutis lin en apudmoskva arbaro.
Iujn detalojn de lia aventura vivo uzis Etelo Vojniĉ en ŝia romano "Ojstro", kun kiu li amikis kaj vojaĝis tra Italio.
Bjalistoka geto
Bjalistoka geto estis konstruita de germanaj okupantoj dum la 2-a Mondmilito por juda loĝantaro de Bjalistoko. Oni kreis ĝin la por pli ol 40 mil judoj el Bjalistoko kaj el ĝia ĉirkaŭaĵo. La geto estis neniigita inter la 16-a kaj la 20-a de aŭgusto 1943.
Stacio Takasu (Hiroŝima)
Stacio Takasu (japane: 高須駅 [Takasu-eki], angle: Takasu Station) estas fervoja stacio en Niŝi-ku, Hiroŝimo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hiroshima: Linio Hiroden-Miyajima.
Bjalistoka geto
Vivkondiĉoj en la geto
La geto estis subordigita al germana civila potenco de bjalistoka distrikto (Bezirk Bialystok). Loĝintaj tie judoj devis porti bendojn kun stelo de Davido. Poste oni devis porti ankaŭ flavajn stelojn ĉe maldekstra brustoflanko kaj dorse. La validiĝis leĝo laŭ kiu forlasado de la geto povis esti mortpunita. Malpermesitaj estis iuj ajn kunvenoj surstrataj. Plej tuŝis la loĝantaron tamen malpermeso aĉeti en la ekstergeta parto de la urbo, enkondukita la. Aĉetado de manĝaĵoj ekster la getaj muroj rezultigis punojn al la tuta juda komunumo. Nur laboranta parto de la judaro ricevadis nutraĵojn - komence 500 gramojn da pano, poste nur 300 gramojn. Malsato devigis komercon, kiu estis kontraŭleĝa. La nutraĵojn oni ricevadis per kontrabando el apudaj vilaĝoj kaj per helpo de la loĝantoj de ekstergeta urboparto. Helpado al judoj estis granda risko punota per ekzilo al koncentrejo. Kaj ilia kaŝado minacita per tuja mortpuno de la tuta helpanta pola familio.
La judoj devis labori en germanaj bjalistokaj fabrikoj, ordigadi la urbon kaj ŝarĝadi varojn. Iuj el ili laboris ankaŭ en Vaŭkavisk. En la geto ekzistis metiejoj servantaj ĉefe por germana armeo. Ĝis novembro 1942 en la geto funkciis du bazlernejoj en kiuj oni instruis pole kaj hebree.
Nelonge post kreo de la geto, la germanoj decidis forporti parton de la getanoj al Prużany. Teorie temis pri nelaborantoj, sed vere listojn de transloĝigatoj oni kreis laŭ alfabeta ordo. Entute transloĝigitaj estis 4 mil homoj. Parto el ili kontraŭleĝe revenis al Bjalistoko. Ĉiuj ceteraj mortis dum neniigo de la geto en Prużany. Dum neniigado de Bezirk Bialystok la geton oni tute fermis kaj neniu povis eniri nek eliri ĝin.
Ditriĥo la 2-a de Moers
Ditriĥo de Moers (naskiĝinta proksimume 1385; mortinta la 14-an de februaro 1463) estis kiel Ditriĥo la 2-a de 1414 ĝis 1463 ĉefepiskopo de la ĉefepiskopujo Kolonjo kaj ekde 1415 kiel Ditriĥo la 3-a administranto de la episkopujo Paderborn.
Vivo kaj reganteco
Ditriĥo estis la dua filo de grafo Frederiko la 3-a de Moers kaj ties edzino Valburga de Saarwerden. Liaj du fratoj Henriko kaj Valramo ambaŭ estis unu post la alia episkopoj de Monastero. La ĉefepiskopo de Kolonjo, Frederiko la 3-a de Saarwerden, estis frato de lia patrino Valburga.
Lia onklo Frederiko la 3-a de Saarwerden instalis lin en 1397 kiel preposto de la Kolegio Kasio en Bonn. Samtempe Ditriĥo ricevis kanonikopostenon en Kolonjo, sen esti ricevinta pli altajn konsekrojn. Ekde 1401 li studis en Hajdelbergo kaj Bolonjo. En 1409 li partoprenis kiel reprezentanto de sia onklo la Koncilion de Pizo.
Post ties morto Ditriĥo la 24-an de majo 1414 estis elektata per la plimulto de 16 voĉoj kaj multaj promesoj siaflanke al la kanonikoj al nova Ĉefepiskopo de Kolonjo. Per tio li venkis kontraŭ sia potenca kontraŭulo Vilhelmo de Berg, episkopo de Paderborn. La elekto okazis en la katedralo de Bonn, ĉar liaj elektantoj en Kolonjo ne sin sentis en sekureco de lia kontraŭkandidato. Je la nun sekva kverelo Ditriĥo tamen rapide sukcesis venki kaj jam sekvajare akiri la episkopujon Paderborn. Papan aprobon li akiris per subteno de la reĝo kaj per multaj pagoj jam oktobron de 1414.
Tiun momenton li ne jam estis ricevinta konsekrojn. La 3-an de novembro 1414 li sin konsekrigis kiel pastro kaj la 3-an de februaro 1415 kiel episkopo. La kronadmeso por reĝo Sigismondo, sur kies kapon Ditriĥo metis la kronon, samtempe estis lia unua mescelebrado.
Dum la sekvaj jaroj Ditriĥo provis instali grandan kontinuan teritorion ĉe la Malsupra Rejno kaj en Vestfalio kaj por sia familio teritorion, kiu etendiĝas preskaŭ ĝis la Norda Maro. Per tio li ĉiam denove eniris en konflikton kun sia potenca kontraŭulo, la duko de Kleve. Tiu ĉi samtempe estis Grafo de Mark kaj klopodis pliampleksigi sian potencon ofte en la samaj regionoj kiel la ĉefepiskopo.
En 1415 Ditriĥo fariĝis administranto de la princepiskopujo Paderborn. Liaj klopodoj kostis al li ne nur konsiderindajn monsumojn, sed li ankaŭ sciis certigi ilin per edzinigo de sia nevino Adelhejda de Tecklenburg kun unu el siaj kontraŭuloj. Liaj klopodoj, enkorpigi la princepiskopujon en la ĉefepiskopujon Kolonjo, nur mallongtempe sukcesis. En 1429 papo Marteno la 5-a malfondis laŭ lia peto la episkopujon. Tio ĉi kaŭzis masivan reziston de la katedrala kapitulo, de la nobelaro kaj de la urboj. La katedrala kapitulo de Paderborn, kiu per la malfondo de la episkopujo fariĝis superflua, povis atingi de Papo Eŭgeno la 4-a en la jaro 1431 la refondadon de la episkopujo.
En 1424 laŭ instigo de la ĉefepiskopo lia frato Henriko de Moers estis elektata kiel episkopo de Monastero. Tiu ĉi en 1441 fariĝis samtempe administranto de la episkopujo Osnabrück. Per ties morto en 1450 kaj la posta Princepiskopuja Malpaco je Monastero tamen kaj la episkopujo Osnabrück kaj ankaŭ la episkopujo Monastero foriĝis el la influo de la ĉefepiskopo de Kolonjo.
En Graflando Mark Ditriĥo subtenis la fraton de la Duko de Kleve, Gerhardo de Mark je Hamm, kiu volis sendependigi sin de Kleve. Kompense la ĉefepiskopo ricevis en 1424 la tiam gravan urbon Kaiserswerth kun la profitiga Rejndogano kiel garantiaĵo. Provo de alligo de la graflando al la princo-ĉefepiskopujo, kiun subtenis la plej multaj urboj de la graflando, fiaskis en 1429 pro la rezisto de la urbo Unna. En 1435 okazis kontrakta interkonsentiĝo de la kontraŭuloj, kiu provizore finis la batalojn kaj komence lasis al Graflando Mark la sendependecon.
Sensukcesa restis ankaŭ la plano de Ditriĥo, ekde 1450 akiri Duklandon Berg por multa mono per heredokontrakto. Kun ĉi tiu duklando tiutempe estis ligitaj Duklando Jülich kaj Graflando Ravensberg. Kio proksimume 80 jarojn antaŭe estis sukcesinta al liaj antaŭuloj per Graflando Arnsberg, ĉikaze malsukcesis: En 1455 la ĝistiama sengefila duko de Berg naskigis neatendite heredonton.
Por la realigo de sia hegemonia politiko Ditriĥo bezonis multan monon. La enkondukon de regulaj impostoj je necesa kvanto li ne povis realigi. Kiam li en 1435 provis perforte kolekti eksterordinaran kapimposton, tio ĉi provokis masivan reziston en liaj landoj. Per tio Ditriĥo senvole antaŭenigis la formiĝon de statomovado, kiu iom post iom instituciiĝis por protekto de siaj rajtoj.
En 1437 okazis preskaŭ samtempe en la rejnlanda princepiskopujo kaj en Duklando Vestfalio la unua tiel nomata heredlanda unuiĝo. Per tio ni renkontiĝas kun la plej fruaj unuiĝoj de la statoj en la Germana Imperio. En 1438 Ditriĥo sukcesis ankoraŭ krevigi la unuecon de la statoj kompense de konfirmo de iliaj privilegioj kaj per nuligo de la kapimposto. Je tio li povis izoli la urbon Soest kiel supozatan komplotestron ene de la duklando Vestfalio. La urbo, kiu ĝis tiam estis estinta en bona rilato kun la landestro, responde al tio serĉis aliancanojn ekster la lando.
La kvereloj subbrulantaj tiun tempon kun la urbo Soest supriĝis en 1444 per la defalo de la urbo de la princo-ĉefepiskopujo je Kolonjo kaj en la alligiĝo al Duklando Kleve. Dum la kvinjara Malpaco de Soest Ditriĥo denove troviĝis en milito kontraŭ la duko de Kleve, malantaŭ kiu staris la potenca duklando Burgonjo. La vaste etendiĝaj planoj de la duko celis la formadon de aparta Episkopujo Kleve kaj per tio ties eltranĉadon el la ĉefepiskopujo Kolonjo same kiel la plenan alligon de Duklando Vestfalio al Kleve. En 1445 Papo Eŭgeno la 4-a je alianco kun Burgonjo provis sensukcese eligi Ditriĥo el lia ofico, por decidi la militon tiamaniere.
Tiu ĉi militoj konsistis grandaparte el reciprokaj rabiroj. Pli gravaj okazantaĵoj estis la konkeroj de Fredeburg kaj Bilstein komence de la milito kaj la sensukcesa sieĝo de la urbo Soest fare de la ĉefepiskopo en la jaro 1447. Al tio Ditriĥo estis dunginta el Bohemujo Husitojn kiel solduloj, kiujn li tie estis ekkoninta dum siaj militiroj kontraŭ la Husitoj kaj kiuj ekde ĉi tiu tempo estis vaste konataj kiel timigaj batalantoj. En 1449 la milito finiĝis per papa arbitracio je Mastriĥto, kiun ambaŭ flankoj akceptis. Neniu flanko estis sukcinta gajni la superecon. Soest kaj Ksanteno restis ĉe Kleve, dum kiam Fredeburg/Bilstein kaj Kaiserswerth restis je Elektoprinclando Kolonjo. Per tio atingis sian finiĝon la evoluo, kiu donis al la elektepiskopa kolonja teritorio sian finan formon per tri space dispartigitaj teritoriaj formaĵoj (Rejnlanda Princepiskopujo, Feŭdo Recklinghausen kaj Duklando Vestfalio). Post finado de la Malpaco de Soest Ditriĥo la 2-a provis fari sian fraton Valramo de Moers dum la Princepiskopa Malpaco je Monastero episkopo de Monastero.
Ĉar li aliamaniere ne povis ricevi sufiĉe da mono, la ĉefepiskopo provis kovri sian financan bezonon per kreditoj. Por ilia sekurigo li garantie fordonis ekde proksimume 1438 kaj pli forte ekde 1444 iom post iom preskaŭ ĉiujn landestrajn enspezojn. Se li ĝis tiam ĉiam aktivis por la unueco kaj por la pliampleksigo de siaj landoj, la unueco de la elektoprincaj kolonjaj teritorioj pli kaj pli endanĝeriĝis pro la problema financpolitiko. Precipe la randaj regionoj pro la garantidonoj de oficoj respektive oficaj distriktoj minacis eniri en la regokampon de najbaraj regantoj. Kontraŭ tio la statoj ĉiam denove elstariĝis kiel konservantoj de la landa unueco, reakirante proprainiciate kaj -koste garantiaĵojn. Samtempe ili fortikigis per tio siajn proprajn rajtojn.
La teritorioj, kies regadon Ĉefepiskopo Ditriĥo alstrebis, kongruas grandaparte la nunan federacieron Nordrejn-Vestfalio. La hegemonian pozicion de la ĉefepiskopoj de Kolonjo sopiritan de si kaj de siaj antaŭuloj en norda Rejnlando kaj en Vestfalio Ditriĥo finfine ne sukcesis atingi. Tute male, la potencovakuo komencanta per lia morto konsekvencis jam baldaŭ sub lia postanto Rupreĥto de Palatinato al milito kun Burgonjo, kiu finfine volis enkorpigi al siaj landoj la teritoriojn de la kolonjaj ĉefepiskopoj.
En 1421 kaj 1431 Ditriĥo partoprenis kiel imperia princo la sensukcesajn militirojn kontraŭ la Husitoj. Kiel elektoprinco Ditriĥo elektis en 1438 Albreĥton la 2-an de Habsburgo kaj en 1440 Frederikon la 3-an de Habsburgo al germanaj reĝoj.
Kiel religia episkopo li agis en sia lando per vizitadoj kaj provincaj koncilioj. Lia agado restis verŝajne direktita senescepte sur la kolegiata klerikaro kaj monaĥeja politiko. La paroĥoj kaj per tio la surloka pastrado lin evidente interesis malmulte. Li persone elstariĝis per klarkontura Maria-kulto.
Ditriĥo la 2-a de Moers estas entombigita en la ĥorĉirkaŭirejo de la katedralo de Kolonjo.
Bjalistoka geto
Ribelo en la geto
Judoj plurfoje rezistis kontraŭ nazioj en bjalistoka geto. Unu el la plej famaj kontraŭgermanaj atencoj estas kazo de Icĥok Malmed kiu por savi sian familion verŝis salacidon al nazia soldato kiu kaptadis judojn.
En 1942 en la geto kreiĝis Kontraŭfaŝista Batalorganizo. En 1943 germanoj komencis forportadi judojn, en februaro mortigis ĉ. 800 homojn kaj al ekstermejo Treblinka forkondukis ĉ. 10 mil. Amasan ribelon kaŭzis informoj pri germanaj planoj neniigi la geton kaj pri gaskameroj en Aŭŝvico. La ribelo dekomence estis malsukcesonta. La atako daŭris malpli ol unu noktotagon, dum la sekvaj tagoj nur kelkaj judaj grupoj sin defendis. La unua plano fuĝi al la praarbaro de Knyszyn ne sukcesis. Estroj de la ribelo, Mordeĥaj Tenenbaum kaj Daniel Moszkowicz mortigis sin pro senespera situacio. Post nelonga tempo la geto estis nuligita kaj ĝiaj loĝantoj estis forportitaj al koncentrejoj kaj ekstermejoj en Treblinka, Majdanek, Aŭŝvico kaj Terezín. El pli ol 60 mil judoj, kiuj antaŭ la milito loĝis en Bjalistoko, travivis nur kelkcent.
La neniigado finiĝis la. Posedaĵojn de judoj transprenis la germana estraro kaj la malplenigitajn loĝejojn ekokupis homoj transloĝigitaj el la regiono de Białowieża.
Précy-sur-Vrin
Précy-sur-Vrin estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 483 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Précy-sur-Vrin etendiĝas sur 21.16 km², kaj havis 483 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 22 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Lionel Boutin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Précy-sur-Vrin apartenas al la kantono de Saint-Julien-du-Sault, kies ĉefurbo estas Saint-Julien-du-Sault. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Sens, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Traktato de Intermacia Maro
La Traktato de Internacia maro de Unuiĝintaj Nacioj estas leĝa instrumento de la Konvencio de la Unuiĝintaj Nacioj pri Marjuro (UNCLOS), konsentita de interregistara konferenco ĉe la UN la 4-an de marto 2023. La traktato provizos laŭleĝan kadron por establadi marajn protektita areojn (MPA-oj) por protekti kontraŭ la perdo de faŭno kaj interŝanĝi la genetikajn rimedojn de la internacia maro. Do temas pri protekto de la akvoj kiuj estas ekster la teritoriaj akvoj de landoj.
Culpiu
Culpiu [kulpiu] (hungare: Mezőkölpény mezokoelpe:nj) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Ceuaşu de Câmpie.
Traktato de Intermacia Maro
Ĝi inkluzivas la establon de konferenco de la partioj (KdP) kiu renkontos periode kaj ebligas subskribintajn ŝtatojn (pli ol 100 landoj el la membroŝtatoj de Unuiĝintaj Nacioj) esti tenataj al ordo pri la efektivigo de tiu-ĉi traktato. Antaŭ ol la traktato povas esti efektivigita, ĝi devas esti formale adoptita ĉe lasta sesio de UN kaj tiam ratifikita de almenaŭ sesdek partioj al la traktato.
La signifo de tiu-ĉi interkonsento estos ke unue en la historio, la vastaĵoj de la alta maro ricevos internacian mediprotekton. Tiel la interkonsento devus helpi atingi la celon de protektita statuso por 30% de la maro kaj tera areoj ĝis la fino de la 2020-aj jaroj.
Culpiu
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 759 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, ciganoj), en 1992 410 (69% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Les Premiers Sapins
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Sgrafiarto
Sgrafiarto estas tekniko de ornamado de muroj (ĉefe fasadoj) kiu aperas en kelkaj domoj de tradicia popola arkitekturo en multaj diversaj urboj kaj vilaĝoj de Eŭropo; tio estas tekniko de ornamado de fasadoj de mudeĥara influo en Hispanio, konsista je etendo sur fasado de du aŭ tri surmetitaj tavoloj de stukado de diferenca koloro, komponita de diversaj miksaĵoj de kalko kaj sablo; en la ekstera tavolo oni desegnas la artan ornamaĵon kaj oni malaperigas parton de tiu ekstera tavolo kie nepras por ke aperu la dezirata stuka koloro kiu estas sube. Per tiu procezo oni atingas dukoloran ornamadon per temoj pli malpli geometriaj (plej ofte, sed ankaŭ vegetalaj) ripetitaj regule sur la tuta surfaco de la fasado.
Flaibano
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas Filomena de Romo, ĉ. 290-304, martiriĝinta laŭlegende en aĝo de 14 jaroj, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Coseano, Dignano, San Giorgio della Richinvelda (PN), Sedegliano kaj Spilimbergo (PN).
Sgrafiarto
La termino devenas de la itala vorto sgraffiare, tio estas, entranĉi aŭ raski per speciala ilo nomata grafio.
Achicourt
Achicourt estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Sgrafiarto
Tiu tekniko estis konata jam antaŭ la romia epoko, estis disvastigata dum la epoko de la Romia Imperio kaj dum la hegemonio de Islamo en la Mediteraneo kaj poste de la italaj urboj en la Renesanco.
Laŭ Francisko Azorín sgrafito estas Gravurita ebena ornamo, kun ebena fono ofte kolorigita. Li indikas etimologion el la greka grafeion (grifelo) kaj de tie la latina graphium. Kaj li aldonas la terminojn sgrafi, por fari ebenan reliefon; sgrafilo, sgrafisto, sgrafaĵo, sgrafado.
NGC 277
NGC 277 (aliaj indikoj — PGC 2995, MCG -2-3-28, NPM1G -08.0030) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Buca
Buca estas urbo de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono. En 2016 ĝi havis loĝantojn.
Stacio Furue
Stacio Furue (japane: 古江駅 [Furue-eki], angle: Furue Station) estas fervoja stacio en Niŝi-ku, Hiroŝimo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hiroshima: Linio Hiroden-Miyajima.
Kalat
Kalat (perse kaj paŝtoe قلات, antaŭe nomita Kalat-i Gilzai) estas urbo en la centra sudo de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Zabul. Laŭ takso en la jaro 2010 Kalat havis proksimume 32,000 loĝantojn.
Kalat-i-Gilzai situas proksimume 350 kilometrojn  sudokcidente de la urbo Kabulo, kaj 120 kilometrojn nordoriente de Kandahar, ĉe la vojo inter tiuj du urboj, en alteco de  metroj super la marnivelo. La urba silueto estas dominita fare de fortikaĵo, kiun en la 19-a jarcento starigis la armeo de Britio. Apud la urbo situas 730 metrojn profunda kavo, nomata Gar Bolan Baba, kiu historie estis uzata por religiaj ritoj. Nun en la urbo ekzistas usona provinca rekonstrua teamo, kiu helpas krei novan infrastrukturon en la provinco.
Mar-lutro
La marlutro (Enhydra lutris) estas holarktisa musteledo vivanta apud la marbordoj de la Norda Pacifiko, kie ĝi manĝas moluskojn, krustacojn, kaj ekinoidojn. Ĝi havas tre densan brunan ĝis nigran hararon, la plej densan en la mondo: po 100 000 haroj en kvadratcentimetro; tial mar-lutroj estis vigle ĉasataj ekde la jaro 1749 ĝis preskaŭ tuta ekstermo.
74024 Hrabě
74024 Hrabě estas asteroido de la ĉefa asteroida zono.
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa poeto kaj verkisto Václav Hrabě (1940–1965), plej grava membro de la Beat-generacio en tiama Ĉeĥoslovakio. En 1965 li intervjuis Allen Ginsberg en Prago. Lia poeziaĵo "Variaĵo sur Renesanca temo", metita en muziko far'de Vladimír Mišík, fariĝis unu el plej famaj ĉeĥaj kantoj.
Hambühren
Hambühren estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Celle de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 278
NGC 278 (aliaj indikoj — PGC 3051, UGC 528, MCG 8-2-16, ZWG 550.16, IRAS00492+4716) estas spirala galaksio en konstelacio Kasiopeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kreadismo
La kreadismo estas unu el la diversaj artaj kaj literaturaj movadoj avangardaj kiuj aperis en Eŭropo -ĉefe ĉirkaŭ Parizo, kvankam per elstara partopreno de eksterlandaj artistoj-. Ĝi estis fondita de la ĉilia poeto Vicente Huidobro kun kunlaboro de la franca Pierre Reverdy. Huidobro loĝis en Parizo jam dum la Unua mondmilito (tiam nomata la Granda Milito) kaj li disvolvigis sian teorion vojaĝante kaj eldonante en Parizo, Madrido kaj Ĉilio.
La kreadismo konsistas je poezio kiu ŝanĝu sian rilaton kun la realo. Ĝis tiam oni supozas, ke la poezio (kaj la literaturo aŭ la arto mem) imitas aŭ klopodas iamaniere respeguli la realon. La kreadismo proponas, anstataŭ tio, krei kreaĵon, ke la poemo estu kreaĵo mem kaj ne nur imitaĵo. La poemo devus esti vera aĵo ĉu per signifa rilato inter vortoj ĉu per uzado de bildaj teknikoj, kiel la kaligramo, la tipografiaj zorgo kaj manipulado, ktp.
Dum la fondo de la kreadismo okazis polemikoj inter Huidobro kaj aliaj artistoj kiuj disputis ties patrecon. Krome ekzistis ankaŭ verkistoj kiuj miksis tiun manieron kun similaj aŭ najbaraj tiutempaj avangardoj, kiel la ultraismo.
Lutrenoj
Lutrenoj (komune Lutro) estas malgranda rabobesto kun naĝhaŭto inter la piedfingroj kiu vivas ĉe riveroj kaj lagoj kaj manĝas fiŝojn. Ĝia tre valora felo havas densan, elastan, brilan brunan ĝis malhelbrunan hararon. Lutroj vivas en Eŭropo, Azio, Norda Afriko kaj Ameriko. Dum subakviĝo ĝi kapablas fermi oreltruojn kaj naztruojn, la felo rezistas kontraŭ la akvo. La longa vosto servas kiel stirilo.
Tipa lutro mezuras 120 - 150 cm (el kio 40 - 45 cm estas la vosto) kaj pezas 15 kg. Piedoj estas mallongaj kaj dum naĝado laboras ĉefe la postaj. La rapidecon altigas la serpentuma korpomovo, tial lutro kapablas kapti fiŝojn. Ĝi kapablas je unu enspiro naĝi sub la akvo 6 minutojn, bone ĝi vidas kaj en kotaj akvoj ĝi orientiĝas danke al sentemaj nazharoj. Ĝi manĝas ne nur fiŝojn, sed ankaŭ kankrojn, ranojn, okaze eĉ birdojn kaj ovojn. Fiŝkaptistoj lutrojn ne ŝatas.
El bordoj la lutroj elfosas por si koridorojn, kies enirejo estas sub la akvo, sed la koridoro direktiĝas oblikve supren kaj finiĝas super la akvonivelo per sferforma kavo kun perpendikla aeruma truo. Oni supozas, ke lutroj pariĝas dum la tuta jaro, gravedeco daŭras 60 tagojn, samtempe naskiĝas 2 ĝis 4 lutridoj, kiuj post monato malfermas la okulojn. Lutro emas ludi eĉ post kiam ili estas plenkreskaj, onidire ili estas inter la raraj, kun la homoj, kiuj tion faras. Malsovaĝigita lutro kapablas esti aminda hejma amiko. Estas eŭroaziaj lutroj (azia malgrandunga lutro) kaj amerikaj lutroj. Amerikaj lutroj vivas ekde Alasko ĝis Ĉilio:
Eŭropa lutro
La Eŭropa lutro (Lutra lutra) estas preskaŭ minacata, ĉar ĝis bezonas riverojn kun ne poluata akvo.
Azia lutro
La Mildmantela lutro (Lutrogale perspicillata aŭ Lutra perspicillata) estas specio de lutro kiu vivas en plej el la Hindia subkontinento kaj de Sudorienta Azio, kun disaparta populacio en Irako. Ĝi estis listita kiel Vundebla en la IUCN Ruĝa Listo ekde 1996 kaj estas minacata pro habitatoperdo, poluado de humidejoj kaj ŝtelĉasado pro eksterleĝa komerco de naturo.
Nordamerika lutro
La Kanada lutro (Lontra canadensis) vivis preskaŭ en tuta Alasko, Kanado kaj en Usono, sed pro ĉasado kaj detruo de ĝia habitato ĝi malaperis en la nordorienta kaj sudorienta partoj de Usono.
Sudamerika lutro
La Sudamerika lutro (Lontra longicaudis) disvastiĝas ekde Meksiko ĝis Urugvajo kaj Argentino. Ĝi vivas proksime al riveroj kaj lagoj, sed estas nune rara en kelkaj regionoj pro habitatodetruo. Estas ankaŭ Brazila lutro, Pteronura brasiliensis.
Suda lutro
La Suda lutro (Lontra provocax) vivas en Ĉilio kaj en Argentino. Pro ofta ĉasado tiu specio malplivastiĝas al Fajrolando. La Suda lutro estas laŭ IUCN minacata specio.
Mar-lutro
Vidu Mara lutro (Lontra felina).
Vidu Mar-lutro (Enhydra lutris).
Stanisław Lubieniecki
Stanisław Lubieniecki el la pola nobela dinastio Rola, pseŭdonomoj Christianus Thimoteus, Brutus (naskiĝis la 23-an de aŭgusto 1623 en Raków (distrikto Kielce), mortis la 18-an de majo 1675 en Hamburgo) estis pola astronomo, historiisto kaj verkisto, ankaŭ religiulo postulanta neniigon de la edikto pri ekziligo de pola religia komunumo Kalvin-devena. Lia nomo en anglalingvaj skribaĵoj aperas ankaŭ kiel Lubiniezky aŭ Lubyenyetsky.
Vivo
Li studis en Rakova Akademio (Gymnasium Bonarum Artium), kaj post ties malfondo en 1638 daŭrigis lernadon en Kisielin (Volina provinco). En 1644 forveturis al Toruń, kie lernis private. Ĝuante eklezian stipendion li plu edukiĝis en Francio kaj Nederlando, en la jaroj 1646-1650.
Viktória Gyólay
Viktória Gyólay [djOlai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gyólay Viktória estis hungara aktoro, operetkantisto, primadono.
Kantono Buffalo (Viskonsino)
Kantono Buffalo - angle  Buffalo County - estas kantono en la usona subŝtato Viskonsino. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Alma. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantono estis fondita la.
Viktória Gyólay
Viktória Gyólay naskiĝis la en Szeged, ŝi mortis la  en Kecskemét.
Biografio
Viktória Gyólay finis konservatorion en sia naskiĝurbo en 1947, poste ŝi aliĝis al operkoruso de Nacia Teatro (Szeged). Ŝi estis membro de Teatro de Kecskemét inter 1949 kaj 1980, ŝi longe estis ankaŭ partiestro de la teatro. Ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1952. Ŝia ĉefinstruisto estis Endre Gellért. Ŝi ricevis premiojn en 1963 kaj 1978, krome titolon eterna membro de la teatro. Ŝi havis edzon dum 40 jaroj.
Astrofotografio
La astrofotografio (mallongigita en astrofoto) estas fako de la astronomio kaj de la fotarto, kiu konsistas en la fotado de ĉielaj objektoj.
Stanisław Lubieniecki
Vivo
En 1646 enskribiĝis al universitato en Orleano, post jaro translokiĝis al kalvinisma altlernejo en Saumur, poste studentiĝis en katolika universitato en Angers. En Parizo iĝis religia komunumano. En 1649 eniris al la universitato en Leiden, kie parolis kun Kartezio pri movo de la Tero. Iom poste revenis al Pollando. En 1654 iĝis ministro de sia komunumo en Czarkowy (distrikto Busko). Dum la sveda diluvo oktobre 1655 iris fronte de la komunumaj delegitoj al la reĝo de Svedio Karolo la 10-a Gustavo por plendi pri reakiro de konfesia libereco. En Krakovo fuĝis sub la protekto de sveda garnizono. Post kapitulaco de la urbo septembre 1657 iris al Sveda Pomerio. Tie li okupiĝis pri verkado de teologiaj skribaĵoj, kiujn akre atakis luteranoj. En 1658 estis ekziligita fare de la Pola Sejmo. Lia nova protektanto iĝis reĝo de Danio Frederiko la 3-a.
Astrofotografio
19-a jarcento
La astronomio estis unu el la unuaj fakoj, kiu ekkomprenis la sciencan intereson de la fotografio ekde la invento de la dagerotipio : En 1839, François Arago, astronomo direktoro pri la observadoj ĉe la Observatorio de Parizo proponis al la ĉambro de la deputitoj aĉeti la procedon de Louis Daguerre por fari ĝin disponeba por Francio kaj Mondo.