cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cinamila heptanato
Cinamila heptanato aŭ C16H22O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heptanata acido kaj cinamila alkoholo. Cinamila heptanato estas senkolora kunmetaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Cinamila heptanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Cinamila heptanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Eskom
Eskom estas sudafrika elektroprodukta ŝtata entrepreno, establita en 1923 kiel Electricity Supply Commission (ESCOM) fare de la registaro de Sudafriko laŭ la regularo koletita ĉe la Electricity Act (1922). Ĝi estas konata ankaŭ laŭ ties nomo en Afrikaans nome Elektrisiteitsvoorsieningskommissie (EVKOM). Ambaŭ akronimoj estis fande kombinitaj en 1986 kaj la entrepreno estas nune konata kiel Eskom. Eskom reprezentas Sudafrikon en la Southern African Power Pool.
Tiu entrepreno estas la plej granda produktanto de elektro en Afriko, kaj estas inter la plej supraj sep elektrentreprenoj en la mondo laŭ gener-kapablo kaj inter la naŭ supraj laŭ vendado.
Johann Friedrich Ludwig Volkmann
Johann Friedrich Ludwig VOLKMANN (naskiĝinta la en Arnstadt, mortinta la  samloke) estis germana advokato kaj lirikisto.
Vivo
Volkmann frekventis la gimnazion en sia naskiĝurbo ĝis 1777 kaj ekstudis poste teologion kaj jursciencon en Lepsiko. Li intense okupiĝis pri novaj lingvoj (franca, angla, itala, hispana, nederlanda) kaj revenis en 1780 al Arnstadt. Tie ĉi li iĝis advokato oficeja, poste registara kaj finfine kortega. En 1794 Volkmann fondis la societon literaturan "Gesellschaft der Litteraturfreunde in Arnstadt" verkante tiuokaze la skribitaĵon Wodurch schwang sich der gebildete Mensch so weit über den Naturmenschen und was erhob ihn wie einen Gott über seine Mitthiere?. En intima konekto kun tiu ĉi societo konsideratu ankaŭ liaj kelkaj poeziaĵoj por diversaj okazoj.
En 1804 li iĝis kastela administranto kun la titolo "sekretario" kaj edziĝis. Lia edzino mortis jam en la 6.12.1805, mallonge post la nasko de ĝemelfilinoj. La lastaj dek vivojaroj de Volkmann estis plenaj de oficaj plenumoj, de la zorgo pri la du infanoj kaj de la okupiĝo pri geografio matematika kaj astronomio.
Fonto
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): ''Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt'' (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 453
Literaturo
Boese, Franz: "Die Arnstädter Gesellschaft der Litteraturfreunde vom Jahre 1794 und ihr Gründer Johann Friedrich Ludwig Volkmann", en: ''Vor hundert Jahren und heute. Localhistorische Forschungen'', Arnstadt 1896
Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar
La Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar estas grandega verko publikita de Pascual Madoz inter 1845 kaj 1850. Komponita el 16 volumoj (Madrido, 1845–1850), analizas ĉiujn lokojn de Hispanio. Estis en la epoko grava plibonigo rilate al la Diccionario geográfico y estadístico de España y Portugal, kiu ĵus publikiĝis en 1829 fare de Sebastián Miñano.
Konata ankaŭ kiel «la Madoz», estas verko al kiu, laŭ la propra aŭtoro, oni dediĉis 15 jarojn, 11 monatojn kaj 7 tagojn de literatura laboro. En tiu tasko helpis lin pli ol mil kunlaborantoj kaj dudek korespondantoj.
Tiu verko ankoraŭ estas konsultata de historiistoj, priserĉistoj kaj arkeologoj, ĉar ĝi enhavas interesan informon pri ruinoj, restoj kaj eblaj arkeologiaj kuŝejoj kun la priskribo tiama.
Jamón, jamón
Jamón, jamón (Ŝinko, ŝinko) estas erot-drama hispana filmo de 1992 verkita kaj reĝisorita de Bigas Luna en kiu stelulas, inter aliaj, famaj geaktoroj kiel Stefania Sandrelli, Anna Galiena, Penélope Cruz, Jordi Mollà, Javier Bardem kaj Juan Diego.
Intrigo
José Luis (Jordi Mollà) estas diboĉema filo de riĉaj geedzoj posedantoj de fabriko de viraj subvestaĵoj en kiu laboras Silvia (Penélope Cruz), lia fianĉino. Kiam ŝi gravediĝas, José Luis promesas edziĝi al ŝi, kontraŭ la gepatra decido. La patrino de José Luis (Stefania Sandrelli), ne konsiderante Silvia sufiĉe taŭga kiel edzino de sia filo (pro ŝia malriĉa familio), decidas dungi junan modelon de siaj subvestaĵoj, sian amanton kaj aspiranton al taŭrludado, Raúl (Javier Bardem), por ke li seksallogu la junulinon. Ĉio komplikiĝas kiam Raúl enamiĝas de Silvia kaj tiu malkovras, ke ĉio estis komploto planita de la patrino de ŝia fianĉo.
Partoprenantoj
Tiu ĉi filmo famigis la reĝisoron Bigas Luna. ​ Aldone la filmo internacie sukcesis kaj same famigis du el hispanaj geaktoroj plej popularaj en Holivudo kaj en la tuta mondo, nome Penélope Cruz kaj Javier Bardem, kiuj fakte pariĝis. ​
Komentoj
Estas diversaj bildoj kiuj iĝis ikono de la kulturo de la 1990-aj jaroj kaj kristaligis la figurojn de la du ĉefaj protagonistoj (Silvia kaj Raúl) kaj la filmon mem. En komenca sceno Raúl persekutas motorcikle la vundeblan figuron de la juna Silvia kiu piediras pade, montrante sian maĉismon kaj brutemon. Rendevuoj de la nova paro okazas ĉe reklama gigante figuro reprezentanta nigran virbovon kiu estis reklamaĵo de alkoholaĵo kaj pro la rilato al hispana kulturo estis pardonita dum forigo de reklamaĵoj el ŝoseoj tra la tuta lando; en iu sceno oni frapas la kojonojn de la virbovo kaj tial la bestofiguro restas kastrita. En fina sceno Raúl kaj José Luis luktas uzante kiel armilojn ŝinkojn (Raúl estas gardisto en ŝinkostokejo); tiu sceno estas omaĝo al pentraĵo Duelo a garrotazos (Bastonluktado) de Francisco de Goya.
Dylan Thomas
Dylan Marlais Thomas (27a de oktobro 1914 – 9a de novembro 1953) estis kimra poeto kaj verkisto kies verkoj estas poemoj kiaj "Do not go gentle into that good night" kaj "And death shall have no dominion", "Play for Voices", Under Milk Wood, kaj rakontoj kaj radioprogramoj kiaj A Child's Christmas in Wales kaj Portrait of the Artist as a Young Dog. Li iĝis populara en sia vivodaŭro kaj restis tia post sia frua morto en Novjorko. En sia matura vivo li akiris reputacion, kiun lin kuraĝigis, kiel "roistering, drunken and doomed poet" (diboĉulo, ebriulo kaj malfeliĉa poeto).
Vivoj
Thomas naskiĝis en Swansea, Kimrio, en 1914. Neelstara lernanto, li lasis lernejon 16jaraĝa, kaj iĝis ĵurnalisto por mallonga tempo. Kvankam multaj el liaj verkoj aperis presitaj dum li estis ankoraŭ junulo, estis la publikigo de "Light breaks where no sun shines", en 1934, kiu kaptis la atenton de la literatura mondo. Dum lia vivo en Londono, Thomas konatiĝis kun Caitlin Macnamara, kun kiu li geedziĝis en 1937. Ties rilato estis markita per alkoholismo kaj reciproka detruemo. En la komenca parto de sia geedziĝo, Thomas kaj lia familio loĝis malriĉe, setlinte en la kimra fiŝkaptista vilaĝo Laugharne.
Kvar grandaj libroj de Song
La Kvar Grandaj Libroj de Song (ĉine: 宋四大书 (simpligita); 宋四大書  (tradicia); pinjine:  Sòng sì dà shū ) estis verkitaj fare de Li Fang (925-996) kaj aliaj aŭtoroj dum la dinastio Song (960–1279) de Ĉinio. Ties nomo estis elpensita post la fino de la verkado de la lasta libro (Cefu Yuangui) dum la 11-a jarcento. La kvar libroj estis eldonitaj por kolekti la tutan scion de la nova ŝtato.
Dylan Thomas
Vivoj
Kvankam Thomas estis aprezata kiel populara poeto en sia vivodaŭro, li malfacile perlaboris sian vivon kiel verkisto, kio rezultis en la fakto ke li devis vivteni sin per legadoprezentoj kaj radiprogramoj. Liaj radioregistroj por la BBC dum fino de la 1940-aj jaroj sukcesis akiri la atenton de la publiko kaj li estis uzata de la Corporation elsendejo kiel populisma voĉo de la literatura etoso. En la 1950-aj jaroj, Thomas veturis al Usono, kie liaj legadoj portis lin al nivelo de famo, kaj lia vagema konduto kaj drinkemo malboniĝis. Lia tempo en Usono finkonstruis la legendon de Thomas, kaj li registris vinilajn verkojn kiaj A Child's Christmas in Wales. Dum sia kvara vojaĝo al Novjorko en 1953, Thomas ege malsaniĝis kaj falis en komato el kiu li ne rekuperiĝis. Thomas mortis la 9an de novembro 1953 kaj lia korpo estis revenigita al Kimrio kie li estis entombigita ĉe Laugharne la 25an de novembro 1953.
Kvar grandaj libroj de Song
La kvar libroj nomiĝas Taiping Yulan, Taiping Guangji,  Wenyuan Yinghua kaj Cefu Yuangui.
Dylan Thomas
Vivoj
Thomas verkis nur en la angla. Li estis agnoskita kiel unu el plej gravaj kimraj poetoj de la 20a jarcento, kune kun Robert Frost, William Butler Yeats kaj Thomas Stearns Eliot, kaj notita pro sia originala, ritmeca kaj ingenia uzado de vortoj kaj imagaro.
Tomaso estas konsiderita romantika en la formo de sia skribo, elektante trakti siajn verkojn kun pli personaj materialoj, emocioj kaj sentoj, kontraste al la gvida fluo tiutempe kies verkoj tuŝis politikajn kaj sociajn aferojn. Ĉi tiu formo de esprimo estas esprimita en liaj poemoj en la pitoreskaj kaj riĉaj bildoj kiujn Tomaso uzas. Liaj verkoj ankaŭ enhavas kimran kaj keltan folkloron kaj mitologion. La sinteno de Thomas kiel unu el plej grandaj modernaj poetoj estis multe studita. Li restis populara kun la publiko, kiu trovas lian verkaron sufiĉe atingebla.
En aŭtobiografio "Kronikoj" publikigita en 2007, Bob Dylan rakontas al ni ke li ŝanĝis sian familian nomon de Zimmerman al Dylan sekvante Dylan Thomas.
1148 Rarahu
1148 Rarahu estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Aleksandr Nikolajeviĉ Dejĉ (konata sub la nomo de A. Deutsch) elde la Simeiza observatorio.
Nomo
Ĝi ricevis la tahitian virinan nomon "Rarahu", famigita de la romano de Pierre Loti "Le mariage de Loti" (La edziĝo de Loti).
Le Bosc-Renoult
Le Bosc-Renoult estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Boscrenolviens.
8322 Kononovich
8322 Kononovich estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa astronomo Aleksandr Konstantinoviĉ Kononoviĉ (cirile : Александр Константинович Кононович, 1850–1910), profesoro ĉe la Universitato de Odeso kaj estro de la Observatorio de Odeso dum multenombraj jaroj. Pioniro en la astrofiziko, li estas konata pro siaj fotometraj observoj de planedoj, fotografiaj observoj de Suno kaj esploroj pri la.
32556 Jennivibber
32556 Jennivibber estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jennifer Vibber, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2016, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Penfield High School de Penfield (Nov-Jorkio).
Valiria lingvaro
En la romanoj, la alta valiria kaj ties idaj lingvoj estas ofte menciataj, sed ne evoluigitaj preter kelkaj vortoj. Por la televida serio, la lingvisto David J. Peterson kreis la altan valirian lingvon, kune kun derivita lingvo, nome la astapora valiria, bazite de fragmentoj donitaj en la romanoj.
Altvaliria lingvo
En la mondo de A Song of Ice and Fire, la alta valiria okupas kulturan niĉon similan ol la latina en la mezepoka Eŭropo. La romanoj priskribas ĝin kiel lingvon ne plu uzatan por ĉiutaga komunikado, sed por lernado kaj edukado inter la nobeluloj de Essos kaj Westeros, kun multe da literaturo kaj kanzonoj komponitaj en la alta valiria.
Kreo
Por krei la dotrakan kaj valiriajn lingvojn, kiuj estos parolataj en Game of Thrones, HBO elektis la lingviston David J. Peterson per konkuro inter lingvokonstruistoj. La produktantoj grandparte permesis al Peterson kreeman liberecon por evoluigi la lingvon ĉar, laŭ Peterson, George R. R. Martin mem ne multe interesiĝis pri la lingvoscienca aspekto de siaj verkoj. La jam eldonitaj romanoj inkludas nur kelkajn vortojn de la alta valiria, inkludante valar morghulis ("ĉiuj viroj devas morti"), valar dohaeris ("ĉiuj viroj devas servi") kaj dracarys ("drakfajro"). Por la venonta romano The Winds of Winter, Peterson provizis al Martin pluajn valiriajn tradukojn.
Peterson ankoraŭ ne kreis altan valirian skribsistemon sed li komentis, ke li "pensis pri io pli simila ol la sistemo de hieroglifoj en la egipta—ne nepre stile, sed funkcie. La egipta havis alfabeton ian, paron de sistemoj bazitaj sur la fonetiko, kaj logografio, ĉiuj markotitaj unu sur la alia." En la epizodo el la tria serio "The Bear and the Maiden Fair", oni vidas Talisan skribi valirian literon en la latina alfabeto, ĉar laŭ Peterson, "ne ŝajnis valori la penon, krei tutan skribsistemon por kio finfine estis iusence forĵetebla enkadrigo."
Komence de junio 2013 ekzistis 667 vortoj en la alta valiria.
Fonologio
Notoj:
Vokaloj kun supermetita makrono (ī, ȳ, ū, ē, ō kaj ā) estas longaj, elparolataj duoble pli longe ol mallongaj vokaloj. Iuj vortoj distingiĝas simple per sia vokala longeco en la alta valiria. La rondigitaj vokaloj <ȳ> kaj <y> ne ĉiam estas prononcataj en la moderna alta valiria kiel nedenaska aŭ prestiĝlingvo, kaj ĝi ne plu vivas en la idaj lingvoj. Rezulte, kvankam la persona nomo de Daenerys Targaryen ĝenerale estas prononcata kiel fare de la roluloj en Game of Thrones, en la alta valiria ĝi estus pli proksima al, kun diftongo en la unua silabo kaj rondigita vokalo en la fina. La longaj vokaloj ankaŭ perdiĝis en iuj derivitaj lingvoj; en la tria serio de Game of Thrones oni aŭdas la astaporan valirian, en kiuj ĉiuj longaj vokaloj perdiĝis.
Substantivoj
Estas kvar gramatikaj nombroj en la alta valiria — ununombraj, plurnombraj, kelknombraj kaj kolektivaj. Ekzemple, vala "viro" (nom. un.); vali "viroj" (nom. pl.); valun "iuj viroj" (nom. kel.); valar "la viraro" (nom. kol.). La kolektivo mem ankaŭ povas esti nombre modifita kiel nova substantiva deklinacio, ekzemple azantys "kavaliro, soldato" (nom. un.) → azantyr "soldataro, armeo" (nom. kol.); azantyr "soldataro, armeo" (nom. un.) → azantyri "soldataroj, armeoj" (nom. pl.).
Substantivoj havas ok kazojn — nominativo, akuzativo, genitivo, dativo, lokativo, instrumentalo, komitativo kaj vokativo, kvankam la instrumentalo kaj komitativo ne estas distingitaj en ĉiuj deklinacioj, nek estas la genitivo, dativo, kaj lokativo ĉiam distingitaj en la pluralo.
Estas kvar genroj, kiuj ne korespondas al seksoj. La valiriaj nomoj por la genroj estas:
Vivaj kaj individuigeblaj substantivoj estas plejparte en la luna kaj suna klasoj, dum aliaj substantivoj estas plejparte klasigitaj kiel teraj aŭ akvaj. La nomoj de la klasoj deriviĝas de la substantivoj mem, kiuj estas pratipaj membroj de ĉiu genro. Peterson priskribas valirian genron kiel imanentan sed pli antaŭdireblan per fonologio ol genro en la franca, kun iuj derivaj propraĵoj de la substantivaj klasoj de la bantuaj lingvoj. Kiel rezulto de la fonologia antaŭdirebleco, multaj vortoj por homoj (kiuj tendencas fini per -a aŭ -ys) estas lunaj aŭ sunaj; multaj manĝaĵoj kaj plantoj (ofte finantaj per -on) estas teraj.
Adjektivoj
Adjektivoj havas tri deklinaciajn klasojn. Kiel verboj, adjektivoj havas nur du nombrajn formojn — ununombro, kiu estas ankaŭ uzata por la kolektivo, kaj plurnombro, kiu estas ankaŭ uzata por la kelknombro. Adjektivoj povas esti kaj antaŭmetitaj (ekz. "la blanka ŝuo) aŭ postmetitaj (ekz. "la vojo celita"); kiam antaŭmetitaj, iuj pluaj reguloj aplikiĝas.
Pluraj formoj de elizio kaj konsonanta asimiliĝo okazas kun antaŭmetitaj adjektivoj:
I-aklasaj adjektivoj
-aklasaj adjektivoj malsame deklinaciiĝas por ĉiu el la kvar klasoj de substantivoj. La ekzemplo estas kasta, signifante "blua aŭ verda." Kiel antaŭe, en la jenaj tabeloj, apudaj kaz-kunigoj estas kunigitaj en la sama tabela ĉelo; aliaj kazoj, kiuj kunhavas formon kun alia, estas substrekitaj.
Notoj:
II-aklasaj kaj III-aklasaj adjektivoj
La adjektivaj klasoj -a kaj -a ambaŭ kunigas sufiĉe pliajn formojn, ne distingante inter la suna kaj luna klasoj, nek distingante inter la teraj kaj akvaj substantivoj. La klaso -a havas ankaŭ subklasojn, pri kiuj ankoraŭ ne estas detaloj. La ekzemploj ĉi tie uzataj estas la -aklasa adjektivo adere ("glata, glita, rapida, prompta") kaj la -aklasa adjektivo ēlie ("unua").
-aklasaj adjektivoj ankaŭ spertas vokalajn ŝanĝojn, kiam ili spertas la elizion ĉi-supre priskribitan. Kiam luna aŭ suna formo estas eliziita al silabo, kiu enhavas -ȳ- (tiaj formoj estas elstarigitaj en la tabelo ĉi-suba), tiu -ȳ- mutacias al -io-; tio ne okazas kun teraj aŭ akvaj formoj. Komparu:
Notoj:
Derivitaj lingvoj
En la mondo de la romana kaj televida serioj, la naŭ liberaj urboj de Essos parolas variaĵojn de la alta valiria, priskribita de la rolulo Tyrion en A Dance With Dragons kiel "ne precize dialekto, sed pli kiel naŭ dialektoj sur la vojo iĝi apartaj lingvoj." La urboj de Slaver's Bay parolas rilatajn lingvojn, derivitajn de la alta valiria kun subtavolo de la lokaj giskariaj lingvoj.
Peterson priskribis la rilaton inter la alta valiria kaj la lingvoj de la liberaj urboj kiel similan ol tiu inter la klasika latina lingvo kaj la latinidaj lingvoj, aŭ pli ĝuste, inter la klasika araba lingvo kaj la modernaj variaĵoj de la araba, ĉar la alta valiria estas komprenebla, iom malfacile, de parolantoj de lokaj Essosaj lingvoj.
Astapora valiria lingvo
La unua derivita valiria lingvo, kiu aperis en la serio, estis la astapora valiria, variaĵo el la urbo Astapor en Slaver's Bay. Ĝi aperis en la unua epizodo de la tria sezono, "Valar Dohaeris". Peterson kreis la astaporan dialogon per unue skribi la tekston en la alta valiria, poste apliki serion de regulaj gramatikaj kaj sonaj ŝanĝoj por simuli la ŝanĝojn en naturaj lingvoj dum longa periodo da tempo.
(11535) 1992 EQ27
(11535) 1992 EQ27 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Flago de Parizo
La flago de Parizo estas vertikale disigita kvadrato inter la kutimaj koloroj de Parizo, la blua kaj la ruĝa, kiuj troviĝas ankaŭ sur la urba blazono kaj sur la franca flago.
Santana do Ipanema
Santana do Ipanema estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 44.932 loĝantojn en 2010.
La municipo emancipiĝis en 1875.
Socialdemokratia Partio de Kirgizio
La Socialdemokratia Partio de Kirgizio (Кыргызстан социал-дemoкратиялык пaртиясы [Kirgizstan social-demokratijaljk partijasi], Социал-демократическая партия Кыргызстана [Social-demokratiĉeskaja partija Kirgizstana], СДПК) estas socialdemokratia politika partio en Kirgizio. Laŭ la stato de decembro 2010 gvidas ĝin la politikistino Roza Otunbajeva, la nuna ŝtata prezidantino de Kirgizio.
La unuaj membroj fondis la partion la 1-an de oktobro 1993, sed ne registris ĝin ĉe la ministerio pri justico ĝis la 16-a de decembro 1994. La unua partiestro estis Abdigani Erkebajev. Almaz Atambajev anstataŭigis lin la 30-an de julio 1999. Plimulto de la partianaro estas kirgizaj entreprenistoj.
Berta Cáceres
Berta Isabel CÁCERES Flores (naskiĝinta la – mortinta la )   estis hondura medioprotekta aktivistino kaj gvidanto de la indiĝena lenka popolo, kaj kunfondinto kaj kunordiganto de la Konsilio de Popolaj kaj Indiĝenaj Organizaĵoj de Honduro (COPINH).
En 2012 ŝi ricevis la Ŝaloman Premion de la Katolika Universitato Eichstätt-Ingolstadt, kaj en 2014 ŝi rangis alte inter la kandidatoj por la premio de la irlanda homrajta organizaĵo Front Line Defenders. En 2015 oni aljuĝis al ŝi la Media Premio Goldman.
Armitaj invadintoj mortigis ŝin en ŝia hejmo en la 3-a de marto 2016, post jaroj da minacoj kontraŭ ŝia vivo.
Fontoj
Bazita sur informoj en la anglalingva Vikipedio.
Marto de 2018
Jen listo de okazaĵoj en marto 2018:
Tangeln
Tangeln - prononco - ekde la unua de januaro 2009 estas parto de la komunumo Beetzendorf en Germanio, antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 393 loĝantojn.
Sajópüspöki
Situo
Sajópüspöki situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Sajó (kontraŭe tra ponto troviĝas Bánréve), laŭ la slovaka landlimo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Miskolc-Ózd. Putnok troviĝas 7, Ózd 10, Borsodnádasd 23, Miskolc 43 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1263. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de Ĉeĥoslovakio. Inter 1969-1991 la municipo estis en Bánréve. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservoj estas kulturdomo, migra poŝto.
NGC 5740
NGC 5740 (aliaj indikoj — UGC 9493, MCG 0-38-3, ZWG 20.8, KCPG 434A, IRAS14418+0153, PGC 52641) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Le Renouard
Le Renouard estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Renouardais.
Il Cittadino
La direktoro estas Ferruccio Pallavera.
Historio
Ĝi naskiĝis en la jaro 1890 kiel semajna revuo de la katolikoj de Lodi por iĝi, en 1989, ĉiutaga ĵurnalo kun ses semajnaj ekzempleroj (sabaton kaj dimanĉon estas publikigata unika ekzemplero) kaj ekde tiu ĉi periodo estas aldonita ĉiutaga katolikinspira subtitolo.
Ĝi disponas pri proksimume dudek kvin ĵurnalistoj kaj multaj liberaj profesiaj kunlaborantoj en la teritorio. La kvanto de potencialaj legantoj estas je 300.000 personoj.
Aktuale ĝi estas proprietaĵo de la Curia, kiu, krom la multenombraj temoj, publikigas en la sabat-dimanĉa numero paĝon pri ĉiuj rendevuoj de la tiea preĝejo. La ĵurnalo donas ankaŭ multe da atentemo pri la enmigrado kaj intervjuas ĉiam la eksterlandanojn ĉeestantajn en la teritorio.
Fiŝomanĝa genoto
La Fiŝomanĝa genoto (Genetta piscivora, iam Osbornictis piscivora) estas karnomanĝa mamulo loĝanta en arbaroj (ĝangaloj) de la nordorienta regiono de la Demokratia Respubliko Kongo. Ties teritorio etendas el la nordorienta bordo de la Kongo al fenda baseno etenda tra orienta kaj nordorienta Kongo. Tiu estas unu el malplej konataj kaj raraj viveredoj iam vidataj en naturo. La Fiŝomanĝa genoto estas rilata al civetoj kaj poianoj. Tiu specio estis iam lokigita en sia propra genro, Osbornictis. Tamen, Osbornictis  estas jam konsiderata kiel la sama genro kiel la genotoj de la genro Genetta.
Drjasa cerkopiteko
La Drjasa cerkopiteko aŭ Drjasa simio (Cercopithecus dryas), konata ankaŭ kiel Salonga simio aŭ Ekele, estas malmulte konata specio de cerkopiteko troviĝanta nur en la Konga Baseno, limigita al la maldekstra bordo de la rivero Kongo. Nun oni konsideras, ke la animaloj iam klasitaj kiel Cercopithecus salongo (komuna nomo Zaira Diana simio) estis fakte Drjasaj simioj. Kelkaj pli malnovaj fontoj traktas la Drjasan simion kiel subspecio de la Diana simio kaj klasigas ĝin kiel Cercopithecus diana dryas, sed ĝi estas geografie izolata el ĉiuj konataj populacioj de Dianaj simioj.
Naĥ-dagestana grupo
La naĥ-dagestana grupo estas unu el kaŭkaziaj etnogrupoj. Ĝi dispartiĝas je naĥa kaj dagestana subgrupoj. Vd. ankaŭ: Kartvela Grupo, Abĥazo-Adiga Grupo, kaj superrigarde kaŭkazaj popoloj.
Triadobatrachus
Triadobatrachus ('triobla-rano') estas formortinta genro de rano-formaj amfibioj, inklude nur unu konatan specion, nome Triadobatrachus massinoti. Ĝi estas la plej antikva membro de la rana stirpo konata, kaj elstara ekzemplo de transira fosilio. Ili vivis dum la Komenca Triaso antaŭ ĉirkaŭ 250 milionoj da jaroj, en kio estas nune Madagaskaro.
Naĥ-dagestana grupo
Naĥa subgrupo
ĈEĈENOJ
INGUŜOJ
Triadobatrachus
Triadobatrachus estis 10 cm longa, kaj ankoraŭ retenis multajn praajn karakterojn, kiaj posedo de almenaŭ 26 vertebroj, kie modernaj ranoj havas nur kvar al naŭ. Almenaŭ 10 el tiuj vertebroj formis mallongan voston, kiun la animalo povis esti reteninta kiel plenkreskulo. Ili probable naĝis per frapado de siaj malantaŭaj kruroj, kvankam ili ne povis salti, kiel plej modernaj ranoj faras. Ties kranio similis al tiuj de modernaj ranoj, konsista el ĵaluzio de fajnaj ostoj separataj de grandaj malfermaĵoj.
Tiu animalo, aŭ iu parenco, evoluis finfine al modernaj ranoj, kies pli fruaj ekzemploj estis Prosalirus, milionoj de jaroj poste en Komenca Ĵurasio.
Naĥ-dagestana grupo
Dagestana subgrupo
AGULOJ
Labyrinthodontia
Labyrinthodontia (el greka, "labirinto-denta") estas formortinta amfibia subklaso, kiu konstituis kelkajn el la dominantaj animaloj de la fina Paleozoiko kaj komenca Mezozoiko (antaŭ ĉirkaŭ 390 al 150 milionoj da jaroj). Tiu grupo evoluis el lobnaĝilaj fiŝoj en la Devonio kaj estas praulo de ĉiuj vivantaj tervivaj vertebruloj. Tiele ĝi konstituas evolucian gradon (nome parafiletika grupo) pli ol natura grupo (klado). La nomo priskribas la bildon interne de la dentino kaj de la emajlo de la dento, kio estas ofte la nura parto de bestoj kiuj fosiliiĝas. Ili estas tre distingitaj pro la tre forta kraniŝirmo (el tio la malnova nomo "Stegocephalia"), kaj la kompleksaj vertebroj, kies strukturo estas utila en malnovaj klasigoj de la grupo.
Naĥ-dagestana grupo
Dagestana subgrupo
ARĈIANOJ
Labyrinthodontia
Ĉar labirintodontoj ne formas monofiletikan grupon, multaj modernaj esploristoj estis abandonintaj la terminon. Tamen, kelkaj plue uzas la grupon en siaj klasigoj, almenaŭ neformale, dum ankoraŭas pli detala studo de ties rilataro.
Naĥ-dagestana grupo
Dagestana subgrupo
CAĤUROJ
Koloradio
Koloradio aŭ Kolorado (angle Colorado) estas usona subŝtato. Ĝi fariĝis la 38-a subŝtato de Usono, ekde la 1-an de aŭgusto 1876. Ĝia ĉefurbo kaj plej granda urbo estas Denvero.
Naĥ-dagestana grupo
Dagestana subgrupo
DARGANOJ
KUBAĈINOJ
Koloradio
Ĝia nomo venas de la rivero Kolorado.
Labyrinthodontia
Labirintodontaj trajtoj
La labirintodontoj floris dum pli ol 200 milionoj da jaroj. Partikulare la plej fruaj formoj montris multan variadon, kvankam estas ankoraŭ kelkaj bazaj anatomiaj trajtoj kiu faras ties fosiliojn tre distingaj kaj facile rekoneblaj en naturo:
Ĝenerala konstruo
Labirintodontoj estis ĝenerale amfibiecaj laŭ korpoformo. Ili estis mallongkruraj kaj ĉefe grandkapaj, kun modere mallongaj al longaj vostoj. Multaj grupoj, kaj ĉiuj la fruaj formoj, estis grandaj animaloj. Pramembroj de ĉiuj labirintodontaj grupoj estis probable veraj akvopredantoj, kaj variaj gradoj de amfibioj, duon-akvaj kaj duon-teremaj modoj de vivo aperis sendepende en diferencaj grupoj. Kelkaj stirpoj restis aŭ iĝis duarange tute akvoloĝantaj kun malpligitaj membroj kaj longecaj, angilo-formaj korpoj.
Naĥ-dagestana grupo
Dagestana subgrupo
LAKOJ
LEZGOJ
RUTULOJ
TABASARANOJ
Andrés Manuel del Río
Andrés Manuel del Rio (1764-1849) (n. en Madrido, 🇪🇸, en la 10-a de novembro 1764 - m. en Meksikurbo, 🇲🇽, en la 23-a de marto 1849) estis hispana kemiisto, mineralogo, sciencisto kaj naturalisto, kiu malkovris la kemian elementon vanadion, en 1801, kaj donis al ĝi la nomon "erythronium" aŭ "pancromium", kiu, eventuale pruvis kiel la kromio nepura. Tamen, tiu elemento estis remalkovrita en 1830, far la sveda kemiisto Nils Gabriel Sefström.
Biografio
Principe li studis analizan kemion kaj metalurgion en sia naskiĝlando. Poste, li studis filozofion, teologion kaj beletron, diplomiĝinte kiel bakalaŭro en 1780, en la "Universitato de Alcalá". Pli malfrue li enmatrikuliĝis en la Priminlernejo, en Almadén. En Parizo, li estis lernanto de franca kemiisto Jean d'Arcet. En 1786 la hispana krono donis al li pension por ke li daŭrigu la kursojn en Mineja Akademio de Schemnitz, kiu tiam estis parto de la aŭstria imperio. En Frajbergo, gvidata de Abraham Gottlob Werner li daŭrigis siajn studojn, kaj, en tiu urbo, li konatiĝis kun la barono Alexander von Humboldt. Sekve, li reiris al Parizo, kie li fariĝis kunlaboranto de René-Just Haüy, la patro de la kristalografio. Dum la franca revolucio, Antoine Lavoisier estis gilotinita kaj Del Rio estis devigata fuĝi per Anglio.
En 1792, inaŭguriĝis la Reĝa Seminario pri Minejaro en la Nova Hispanio, dank'al dekreto de la reĝo Karlo la 3-a el Hispanio, cele al la reformo de la priminaj kaj metalurgiaj procedoj en la regiono. La juna Andrés Manuel del Río komisiiĝis por okupi la katedron pri Kemio kaj Metalurgio de la nova instituicio, estrita de Fausto Elhuyar (1755-1833), la malkovrinto de la volframo. Del Río alvenis al la haveno de Verakruco en la 20-a de oktobro 1794, alportita de la ŝipo San Francisco de Alcántara, devenanta el Kadizo. Tie elŝipiĝinte, li plenumis altvaloran laboron pri enketado kaj esplorado. Li eĉ okupis la postenon kiel direktoro de la Mineja Seminario, kaj faris gravajn studojn pri mineraloj kaj elvolviĝo de novaj metodoj pri mineskpluato. En Meksiko, Andrés ankaŭ estis kunlaboranto kaj amiko de la germana naturalisto Alexander von Humboldt, kiu iam leteris rilate al ties kolego: "En Meksiko oni povas trovi la plej bonan mineralogian verkon de la hispana beletro, t.e., la "Elementos de Orictognosia", kompilita de la Sinjoro Del Río." Fakte, ĉi-verko tiam estus la unua libro pri mineralogio en la tuta Ameriko. La barono Humboldt aktive partoprenis en la laboroj de la Reĝa Seminario, flanke de Andrés Manuel.
Salemi
Salemi estas komunumo de Italio, kiu situas en la okcidenta parto de la insulo Sicilio. Ĝi apartenas al la samnoma regiono Sicilio kaj al la provinco Trapanio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Calatafimi-Segesta, Castelvetrano, Marsala, Mazara del Vallo, Santa Ninfa, Trapani kaj Vita.
Andrés Manuel del Río
Biografio
En 1801, ĉe la ekzamenado de kelkaj specimenoj deventaj de Zimapán, en la nuna subŝtato de Hidalgo, del Río venis al la konkludo ke li trovis novan metalan elementon. Li preparis plurajn kombinaĵojn kaj observinte la kolormultecon ke ili prezentis, ĝin alnomis "pankromio" (greke, multkolora). Iom poste, rimarkinte ke la komponaĵoj ŝanĝis ties koloron al ruĝo dum varmigo, li alnomis la novan elementon "eritronium" (eritros greke signifas ruĝan). Post unu jaro, li transdonis specimenojn enhavantajn la novan elementon al Aleksandro von Hombold, kiu siavice transdonis al la franca geologo Collet-Descotils por analizo. La franca geologo analizis la specimenojn, kaj informis, ke ili, erare, enhavis nur kromion. Humbolt, do, malakceptis la aserton de sia amiko Dom André rilate al nova elemento.
Post 29 jaroj, en 1830, la sveda profesoro Nils Gabriel Sefström remalkovris la elementon kaj donis la ĝi la kurantan nomon, vanadio, omaĝe al la skandinava diino de amo kaj beleco, Vanadis. En tiu sama jaro, la germana kemiisto, Friedrich Wöhler, kiu sintezis la ureon, analizis kelkajn specimenojn el Del Río kaj pruvis ke la vanadio kaj la "eritronium" estis la samaj elementoj. Pli malfrue, la usona geologo George William Featherstonhaugh proponis sensukcese ke la elemento devus ricevi la nomon de sia malkovrinto kaj alnomis ĝin "rionium". En 1867, la angla kemiisto Henry Enfield Roscoe unuze izolis la puran metalon, uzante la hidrogenon por konsumi la kloridon kiu envolvis la puran vanadion.
Franckovice
Franckovice (germane: Franzkowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, eksa municipo, kies konstruareo estas kunkreskinta kun konstruareo de municipo Racková, kies konsisto Franckovice estas.
Historio
Franckovice estiĝis en la jaro 1793 pro disparceligado de korto ĉe Racková. Ekde la jaro 1794 Franckovice gvidis memstaran parcelan libron En la 50-aj kaj la 60-aj jaroj de la 19-a jarcento konsisto de municipo Franckovice estis ses kilometrojn malproksimaj antaŭurboj de Holešov - Novosady kaj Plačkov.
Franckovice mem konstis el tri urbanisme tute malsamaj partoj: el du partoj de la propra Franckovice, senpere najbaranta kun konstruareo de municipo Racková (stratvilaĝo laŭlonge laŭ vojo ĝis Lechotice kaj konstruareo super la vilaĝplaco de Racková malantaŭ la hodiaŭa baza lernejo), kaj el la tria parto, kiu estis solejo Strhanec,kiu havis statuson de loka parto de municipo. Franckovice perdis la memstarecon en la jaro 1949, kiam ĝi estis alligita al municipo Racková.
Justus von Dohnányi
Justus von Dohnányi ([]; naskiĝis en Lubeko, do nun -jara) estas germana aktoro de kinejaj kaj televidaj filmoj, verkisto kaj reĝisoro.
Vivo
Justus von Dohnányi estas la filo de la dirigento Christoph von Dohnányi kaj la nepo de la kontraŭnazia rezistinto Hans von Dohnányi, kiu havis germanan, aŭstran kaj hungaran civitanecojn. Lia onklo estas la politikisto Klaus von Dohnányi, eksa ĉefurbestro de Hamburgo. Li estas pranevo de la teologo Dietrich Bonhoeffer, kiu la 9-an de aprilo 1945 murdiĝis en la nazia koncentrejo Flossenbürg. Justus von Dohnányi studis aktoradon en la altlernejo pri muziko kaj teatro de Hamburgo. Post la studo li interalie profesi aktoris en renomaj teatroj de Frankfurto ĉe Majno kaj Hamburgo.
Sian unuan rolon en kineja filmo li en 1999 havis en la internacia produktaĵo Jacob the Liar / Jakob der Lügner. Ofte li videblas en germanlingvaj televidaj filmoj, ekzemple en la krimfilma televida serio Tatort. En 2001 li pro sia rolo en la filmo Das Experiment honoriĝis per la Germana Film-Premio. En 2004 li videblis en samjare du produktaĵoj, kiuj ambaŭ kritike prilumis la reĝimon de Nazia Germanio, nome Der Untergang kaj Napola – Elite für den Führer. Sekva granda projekto estis, flanke de la kolegoj Til Schweiger kaj Christian Ulmen, la kineja filmo Männerherzen de la reĝisoro Simon Verhoeven, kiu al la aktoro denove rezultigis Germanan Film-Premion kaj per 2,1 milionoj da kinejaj spektantoj iĝis la ĝis nun plej sukcesa kineja komedio en lia kariero.
MB860
Pri la temo estas portalo:komputilo
La ĉefkarto estis destinata por procesoroj Efficeon TM8600 de Transmeta. La ĉefkarto estis konstruita kun suda ponto ALi M1563M kaj vidiga procesoro ATI M7CSP-16 (16 MB de ĉefmemoro estas rezervata por vidiga procesoro). La ĉefkarto havas unu kartingon SO-DIMM, unu kartingon PCI, du pordojn USB 2.0, kontrolilon de Gigabit Ethernet kaj pordegojn VGA kaj S-Video. La produktanto akcelis la ĉefkarton por barebone-ĉefblokoj.Dimensio de de la ĉefkarto estas 17X17 cm.
Blazonŝildo de soveta Armenio
La blazonŝildo de la eksa Armena Soveta Socialista Respubliko estis kreita surbaze de antaŭa simila realigita en 1922 de la pentristo Martiros Sarjan, kaj adoptita en la jaro en 1937 de la registaro de la SSR Armenio.
Ĝi reprezentas la monton Ararato, konsiderata kiel la nacia simbolo de Armenio. La vinberoj referencigas la tracidian biblian Araraton, la unua vitejo plantita de Noa post lia eliro de la arkeo kiel simbolo de la homara renaskiĝo. La tritiko reprezentas la teron kaj la naturajn rimedojn de Armenio. Super la monto Ararato troviĝas la Rikoltilo kaj martelo kaj fone la ruĝa stelo (komunaj simboloj por la tiamaj sovetaj respublikoj). Sur la ekstera bordo estas presitaj la vortoj « Armena Soveta Socialista Respubliko » armene (Հայկական Սովետական Սոցիալիստական Հանրապետություն -Haykakan Sovetakan Socialistakan Hanrapetutyun-), kaj malsupre ruĝa bendo havas la sloganon « Proletoj de la tuta mondo, unuiĝu! » armene (Պրոլետարներ բոլոր երկրների, միացե'ք -Proletarner bolori erkrneri, miaceq!) kaj ruse (Пролетарии всех стран, соединяйтесь!).
La blazonŝilo estis anstataŭita la 19-a de aprilo 1992 okaze de la malapero de Sovetio kaj uzata nova blazonŝildo.
Colin Ward
Colin WARD (14a de aŭgusto 1924 – 11a de februaro 2010) estis brita anarkiisma verkisto. Li estis nomata "unu el la plej grandaj anarkiismaj pensuloj de la pasinta jarcentduono, kaj pionira socia historisto."
Li iĝis anarkiisto en la Brita Armeo dum la Dua Mondmilito. Li estis eldonisto de la brita anarkiisma gazeto Freedom (Libero) el 1947 al 1960, kaj la fondinto kaj eldonisto de la ĉiumonata anarkiisma gazeto Anarchy el 1961 al 1970.
Lap (desegnisto)
Lap, aŭ J. Lap, estas pseŭdonomo sub kiu estis plej konata Jacques Laplaine (nask. en 1921 en Joigny, departemento Yonne — mort. la 2-an de januaro 1987 en Jouy, Yonne), franca gazetara desegnisto, kiu longtempe kunlaboris kun la satira semajngazeto "Le Canard enchaîné".
Colin Ward
Li publikigis amplekse pri edukado, arkitekturo kaj urboplanado. Lia ĉefa influa libro estis The Child In The City (1978), pri la infana stratokulturo. El 1995-6, Ward estis Centennial Professor pri Loĝado kaj Sociala Politiko ĉe la London School of Economics.
Ward kaj edukado
Colin Ward en sia ĉefa teoria publikaĵo Anarchy in Action (1973) en ĉapitro nome "Schools No Longer" (lernejoj ne plu) "studas la genealogion de edukado kaj lernejado, partikulare ekzaminante la verkojn de Everett Reimer kaj de Ivan Illich, kaj la kredoj de anarkiista edukisto Paul Goodman. Multaj el la verkoj de Colin de la 1970-aj jaroj, partikulare Streetwork: The Exploding School (1973, kun Anthony Fyson), fokusis al lernado de praktikoj kaj spacoj ekster la lerneja konstruaĵo. Enkondukante Streetwork, Ward skribas, “[tiu ĉi] estas libro pri ideoj: ideoj de la medio kiel la eduka rimedo, ideoj de la esplora lernejo, la lernejo senmura…”. Samjare, Ward kontribuis al Education Without Schools (eldonita de Peter Buckman) studante ‘la rolon de la ŝtato’. Li argumentis ke “unu grava rolo de la ŝtato en la naciaj eduksistemoj de la mondo estas porĉiamigi la socian kaj ekonomian maljustojn”".
Lap (desegnisto)
Biografio
Dum unu jaro, li tute sensukcese provis proponi desegnojn al la historia revuo "Gavroche". En 1946, li ekkunlaboris kun "Le Canard enchaîné" por kiu li faris, en 40 jaroj, 30 000 desegnojn. .
Colin Ward
Ward kaj edukado
En The Child in the City (La infano en la urbo, 1978), kaj poste en The Child in the Country (La infano en la kamparo, 1988), Ward "ekzamenis la ĉiutagajn spacojn de la vivoj de junuloj kaj kiel ili povas negoci kaj re-artikuli la variajn mediojn kie ili loĝas. En sia plej frua teksto, la plej fama el ambaŭ, Colin Ward eksploras la kreivon kaj la unikecon de infanoj kaj kiel ili kultivas ‘la arton fari la urbn labori’. Li argumentis ke pere de la ludo, la alproprigo kaj la imagopovo, infanoj povas kontraŭi plenkreskulajn intencojn kaj interpretaĵojn de la konstruita medio. Lia posta teksto, The Child in the Country, inspiris nombron de sociaj sciencistoj, ĉefe la geografo Chris Philo (1992), por alvoki pli da atento por la junuloj kiel ‘kaŝita’ kaj marĝenigita grupo en la socio."
Lap (desegnisto)
Biografio
Li kunlaboris kun aliaj gazetoj — precipe kun "Franc-tireur" (de 1947 ĝis 1957) kaj kun la regiona gazetaro, al kiu li havigis unu desegnon ĉiutage
Li estis Framasono en Grand Orient de France.
Bibliografio
La baza materialo de tiu ĉi artikolo fontas el la franca versio de Wikipédia Lap_(dessinateur).
Lap kaj Esperanto
Desegno, de Jean Lap estas videbla ĉe http://www.esperanto-sat.info/article288.html. Ĝi montras tri riĉegajn uzinestrojn. Sub ĝi aperas la frazo "Pas besoin d'espéranto pour se comprendre !" : Ne necesas Esperanto por interkompreniĝi ! Supozeble tiu desegno aperis en somera numero de la jaro 1957, kiam okazis la 42a Universala Kongreso de Esperanto en Marsejlo. ( kontrolo dezirinda )
Eocaecilia
Eocaecilia estas formortinta genro de ceciliaj amfibioj el la Formaĵo Kayenta de Arizono, Usono, de komenca Ĵurasio. Oni priskribis nur unu specion, nome Eocaecilia micropodia.
Eocaecilia kunhavis kelkajn karakterojn kun salamandroj kaj la jam formortintaj mikrosaŭraj amfibioj. Ili estis malgrandaj, ĉirkaŭ 15 cm longaj. Malkiel ĉe modernaj ceciliuloj, kiuj estas senkruraj, Eocaecilia posedis malgrandajn krurojn, kaj kvankam modernaj ceciliuloj havis malmulte disvolvigitajn okulojn kaj pasis multan tempon subgrunde, la okuloj de Eocaecilia estis iome pli bone disvolvigintaj.
Eugeniusz Słuszkiewicz
Eugeniusz Leonard Słuszkiewicz (naskiĝis la 6-an de novembro 1901 en Jarosław, mortis la 28-an aŭ 29-n de aŭgusto 1981 en Varsovio) estis pola lingvisto, poligloto, tradukisto, hindeŭropisto, orientalisto, hindologo, armenisto, fakulo pri sanskrito, spertulo pri Ramajano, ordinara profesoro.
Vivo
En Bochnia li finis popolan lernejon, en la jaroj 1911-1919 frekventis al tiea gimnazio, gvidata de la patro, en kie li abituriĝis. Li studis slavan lingvaron kaj hindeŭropan lingvaron, klasikan filologion kaj germanistikon, komence ĉe Jagelona Universitato kaj poste de 1921 en Universitato al Jan Kazimierz en Lvovo. Li estis disĉiplo de profesoro Andrzej Gawroński, ankoraŭ kiel studento en 1922 iĝis lia pli juna asistanto. Tiutempe studis lingvistikon kaj filologion de la malnova sanskrito kaj armena lingvo. En 1924 akiris gradon de doktoro pri filozofio surbaze de disertaĵo pri hindologio. Meze de la 20-aj jaroj de la 20-a jarcento li ricevis eksterlandan sciencan stipendion ĉe Sorbono en Parizo kaj studis tie hindeŭropan lingvistikon en la jaroj 1925-1927 (kune kun li tie edukiĝis lia fratino Janina).
Eugeniusz Słuszkiewicz estis poligloto, konis 30 lingvojn. En 1956 partoprenis en festado de la 2500-jariĝo de la nasko de Budho en Barato.
Publikaĵoj
Kiel kunaŭtoro
Éclaibes
Éclaibes estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 270 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Éclaibes estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Hautmont, kiu situas inter Aulnoye-Aymeries kaj Maubeuge, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.
La vilaĝo Éclaibes troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Éclaibes etendiĝas sur 4,89 km².
Historio
Éclaibes jam ekzistis en la 12-a jarcento, kaj tiam nomiĝis "Scarbes", "Esclaibes" aŭ "Esclèbes". Ĝi estas paroĥo de la dekanujo de Avesnes-sur-Helpe. Guillaume de Dompierre cedis la lokan preĝejon al la abatejo de Liessies en la 12-a jarcento.
Vidindaĵoj
Videblas en Éclaibes la ruinoj de unu el la lastaj konservitaj kasteloj de la regiono, kun ties dikaj turoj kaj grandaj fosaĵoj.
Administrado
Éclaibes apartenas al la kantono de Hautmont, kies ĉefurbo estas Hautmont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Kinga Júlia Király
Kinga Júlia KIRÁLY [kirAj]) hungara dramistino, tradukistino, universitata instruistino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 8-an de septembro 1976. Ŝi estas la filino de István Káli.
Kariero
Kinga Júlia Király diplomitiĝis en 1999 Universitato de Arto de Târgu Mureș. Inter 2000 kaj 2003 ŝi pristudis estetikon en ELTE. De 2005 ŝi vivas en Budapeŝto
Ependes
Ependes estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Adam resurektita (filmo)
Adamo, filo de Hundo (אדם בן כלב; enmultaj aliaj lingvoj : Adam Resurektita) estas usona - germana - israela dramifilmo kiu estis publikigita en 2008 kaj estas adapto de samnoma romano fare de Yoram Kaniuk de 1968. La filmo temas pri judo, kiu antaŭ la holokaŭsto estis konsiderata kiel granda distristo en Germanio, kiu estas devigita de la komandanto de koncentrejo vivi la vivon de hundo kaj distri la kondamnitojn al morto, kaj post la milito, en la fruaj 1960-aj jaroj, estas enhospitaligita en psikiatria hospitalo por postvivintoj de holokaŭsto en la Judea dezerto.
Tio estas la unua filmadaptigo de la romano "Adam ben Caleb". La romano antaŭe estis adaptita en teatraĵojn ĉe la teatrejo Gesher, kiu sukcese prezentis ĝin dum ĉirkaŭ 15 jaroj ekde 1993 kaj poste daŭre prezentis ĝin ĉiujare je la israela memortago de la holokaŭsto.
Intrigo
La filmo rakontas la historion de Adam Stein, judo kiu ĝis la eksplodo de la milito estis konsiderita la plej granda distristo en Germanio, kaj sukcesa cirkoposedanto. Komandanto Klein, la komandanto de la koncentrejo, asignas Adamo'n por distri la kondamnitoj sur ilia lasta trapaso tra la tendaro (inkluzive de membroj de lia propra familio), same kiel por funkcii kiel la hundo de la komandanto. Adam Stein postvivas la holokaŭston dank'al siaj talentoj.
Dum la intrigo, la okazaĵoj estas priskribitaj en psikiatria hospitalo por holokaŭstotransvivantoj en Arado, kie Adam Stein estas enhospitaligita post enmigrado al Israelo. De la momento, kiam ili alvenas en la institucion, la persono eniras diversajn rolojn kiel gvidanto, instruisto, amiko, amanto, konsilisto, psikologo, dio kaj patro, konservante intiman rilaton kun unu el la flegistinoj, kaj multajn konversaciojn kun figuroj el lia pasinteco, kiuj ne plu vivas.
Kiam la romano aperis, ŝajnas, ke la publiko malfacile digestis ĝin, pro la kombinaĵo de tragedio kaj komedio, ĝia bunteco, ĝiaj fantazioj kaj demandoj, kiujn ĝi kuraĝis starigi pri la holokaŭsto, kiu iris preter tio, kio estas akceptita ĝis tiam en literaturo kaj kultura diskuto. En sia libro, Kanyuk estis la unua se temas pri trakti la temon de la literaturaj rimedoj de groteskeco kaj absurdaĵo rilate al la holokaŭsto, kaj ekzamenis ĝin malklarigante la limojn inter realeco kaj fikcio, justeco kaj malico, humuro kaj hororo, frenezo kaj prudento.
La romano estis eldonita multfoje, tradukita en 51 lingvojn kaj ricevis pozitivajn recenzojn.
Imre Tarján
Imre Tarján, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tarján Imre estis hungara fizikisto, profesoro, instruisto, membro (korespondanta en 1970, ordinara en 1976) de Hungara Scienca Akademio. Lia origina familia nomo estis Richter.
Imre Tarján  naskiĝis la  1912 en Hungario en Szabadka (nuntempa Subotica en Serbio). Li mortis la 2000 en Budapeŝto?.
Biografio
Imre Tarján lernis ekde 1930 en Universitato Pázmány Péter, fine li doktoriĝis el fiziko en 1939 en universitato de Debrecen. Inter 1935-1950 li instruis en diversaj lokoj parte en gimnazioj, parte en universitatoj. Li estis dekano kaj vicrektoro en la medicina universitato en Budapeŝto. En 1950 li estis nomita direktoro de kuracista fizika instituto. Li pensiuliĝis en 1982, spite tion li ĝismorte laboris en la instituto. Lia ĉefa premio estis premio Kossuth en 1961.
Everett Reimer
Everett W. REIMER (1910–1998 ) estis teoriulo pri edukado kaj aŭtoro de kelkaj libroj pri edukpolitiko kaj proponanto de senlernejado. Li estis elstara amiko de Ivan Illich, kun kiu li renkontiĝis en la Pontificia Universidad Católica de Puerto Rico.
Mária Halmágyi
HALMÁGYI Mária (halma:dji), G. Halmágyi, familinomo Hirschhorn estis rumanihungara poetino, ĵurnalistino naskita en Halmágy la 27-an de decembro 1898 kaj mortinta en Braŝovo la 22-an de oktobro 1972.
Kariero
Mária Halmágyi finis en porknabina lernejo de Fogaraŝo (1913). Kune kun sia edzo Dávid Génádt pro politika persekuto ili fuĝis Francion (1933), kaj ili partoprenis en la konstraŭfaŝisma movado. Post 1945 ili fariĝis partiaktivistoj. Ŝi estis raportistino de gazeto Vörös Zászló (1951–52).