cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hugo Steinhaus
Verkaro
Li fondis kun Stefan Banach Studia Mathematica (1929) kaj Zastosowania matematyki (Aplikoj de matematiko, 1953).
Lenke Soós
Lenke SOÓS [ŝo:ŝ] estas rumania hungara geografino. Ŝi naskiĝis en Koloĵvaro la 23-an de junio 1943.
Biografio
Lenke Soós diplomitiĝis en UBB de Kluĵo pri biologio-geografio (1966). Ŝi doktoriĝis en 2000 en Universditato de Peĉo. De 1995 ŝi instruas geografion en la UBB de Kluĵo. Ŝi prelegis en konferencoj kaj publikigis en fakvolumoj.
Listo de senatanoj de Nord
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Nord.
Rezultoj de la senatanaj balotoj de 2001
Enskribitoj : 5684. Balotintoj : 5611. Esprimintaj voĉoj: 5545
Joseph Moutschen
Joseph MOUTSCHEN (naskiĝis en Jupille-sur-Meuse la, mortis ankaŭ en Jupille la ) estis belga arkitekto.
Montaro Verĥojanska
Administracie, ĝi apartenas al Jakutio de la Rusia Federacio.
Isser
Isser estas la familia nomo de jenaj personoj:
Montaro Verĥojanska
Tiu masivo formas grandan arkon de 1200 km inter la riveroj Leno kaj Aldano, okcidente, kaj Jana, oriente. En la montaro elfluas multaj riveroj: en la orienta deklivaro, Sartang, Durgalaĉ, Jana, Bitantaj kaj Omoloj; en la okcidenta deklivaro, riveroj malpli longaj kiuj enfluas preskaŭ ĉiuj al Leno kaj Aldano.
Joseph Moutschen
Biografio
En 1918 li diplomitiĝis en la Akademio pri Belaj Artoj en Lieĝo. Li markis la reĝionon de Lieĝo per siaj konstruadoj kaj urbanizadoj.
Isser
krome:
Beboportotuko
Beboportotuko (ofte nomata simple portotuko) estas tuko kiu ebligas porton de bebo kontraŭ la korpo dum longa tempo sen malhelpo de la movebleco.
-39
En la jaro 39 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Montaro Verĥojanska
La plej elstara pinto estas sude ĝis 2389 m. ​ La plej grava loko de la regiono estas Verĥojansk, borde de la rivero Jana, kiu en 2017 havis 1307 loĝantojn.
Beboportotuko
Historio
Beboj estis kaj estas portataj sur ĉiuj kontinentoj. Ĝis antaŭ 200 jaroj oni ankoraŭ portis bebojn en Eŭropo, sed ĉefe ĉe malriĉuloj. Ekde la 19-a jarcento oni fabrikis beboĉarumojn.
Montaro Verĥojanska
La registritaj temperaturoj plej malaltaj en lokoj kutime loĝataj estis registritaj en tiu regiono, kiu restas ĝenerale ŝirmita sub profunda tavolo de neĝo la plej parto de la jaro. Dum la lasta glaciepoko la montaro havis etendajn glaĉerojn. La pejzaĝo en somero estas tipa de la alpaj montoj. En la regiono estas kuŝejoj de karbo, arĝento, plumbo kaj zinko.
Beboportotuko
Avantaĝoj kaj malavantaĝoj
Portante bebon en portotuko, la movebleco nur iomete malpligrandiĝas. Ambaŭ manoj estas liberaj kaj ŝtuparoj aŭ publikaj transportiloj facile uzeblaj. Tiel la portotuko respondas al la bezono de la bebo senti alian korpon kaj al tiu de la portanto povi facile movi. Bebo konstante spertas movon, ĝi facile ekdormas kaj ne facile vekiĝas eĉ se okazas laŭta bruo aŭ subita movo, ĉar tuj ĝi denove retrovas kutiman medion. La bebo spertas ne timon vekiĝante, ĉar ĝi ne estas sola. Samtempe danke al la konstanta movo bebo trejnas sian ekvilibrosenson.
Portotuko estas malpli peza kaj volumena ol beboĉaro, kaj multe pli facile transportebla. Necesas eklerni facile kaj rapide entukigi la bebon, sed post kelkaj tagoj tio estos eĉ pli rapide ol enĉarigi ĝin.
Vestado de bebo ne necesas kiam oni eliras la domon, sufiĉas granda survestaĵo de la portanto por kovri ĝin, eble aldonu ĉapon kaj ŝtrumpetojn.
Tămășești
Tămășești estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Beboportotuko
Avantaĝoj kaj malavantaĝoj
Multaj gepatroj raportas, ke portado trankviligas bebojn. Tio korespondas al esploro de D-ro Urs A. Hunziker de la Infanhospitalo de Zürich (Svisio), kiu evidentigis ke portataj beboj signife malpli ploris ol neportataj beboj el kompargrupo.
Kiam portado ne plaĉas al bebo, tiam la kaŭzo povas esti timo de la portanto aŭ malbona ligmaniero de la portotuko. Se tio okazas, antaŭ ol formeti la portotukon, petu fakan helpon.
Medicina vidpunkto
D-ro Bernhard Hassenstein nomis la homan suĉinfanon portato (Hassenstein, Kirkilionis 1992). Fakte homaj naskitoj - kiel ankaŭ simiidoj - havas kroĉreflekson (Moro-reflekson) kaj kaptreflekson (Palmar-reflekson). Kiam oni levas bebon, ĝi instinktive prenas pozicion por esti portata.
Biologie ne eblas konfirmi opiniojn, laŭ kiuj portado povas damaĝi la vertebraron. Ankaŭ el kuracista vidpunkto ekzistas neniu kaŭzo ne porti sanajn bebojn ekde la unua tago kaj dum longaj periodoj. Esploroj de D-ro Evelin Kirkilionis montris, ke portataj infanoj ne montris pli da vertebrarproblemoj ol neportataj infanoj. Kontraŭe, portado povas eĉ helpi bonan kreskon de la vertebraro kaj malhelpi koksoproblemojn. Dokumentitaj kazoj pruvas, ke sen iu medicina helpilo, nur post portado en portotukoj tiuj koksoproblemoj eĉ malaperis (Kirkilionis, 1999).
Elekto kaj uzo de portotukoj
Atentu la teksaĵon, ĝi devas esti fleksebla, sed tamen firma. Zorgu ankaŭ pri la koloraĵo, kaze ke bebo suĉu la tukon.
Portotukoj ekzistas en multaj longecoj. Mallongaj tukoj praktikas, sed ne ebligas ĉiujn porteblecojn (oni povas porti bebon kuŝantan kaj infanon sur kokso). Longaj tukoj (5 ĝis 6 metrojn longaj) ebligas ĉiujn porteblecojn: antaŭ la torso, sur la dorso, sur la kokso, ... kaj ankaŭ eblas uzi tiun tukojn kiel ekzemple hamako.
Kutime beboportotukoj estas liverataj kun detalaj liginstruoj kaj eblas trovi ekzemplojn en la reto, tamen estas preferinde sekvi kurson aŭ almenaŭ esti helpata de spertaj gepatroj.
Aliaj beboportiloj
Ekzistas multegaj variaj beboportiloj, tamen plej ofte ili ne facile adapteblas je la korpo de la bebo.
Preĝejo Metamorfozo de Kristo (Győr)
La preĝejo Metamorfozo de Kristo (origine hungare Urunk Színeváltozása) estas romkatolika konstruaĵo en Győr, en la kvartalo "Újváros". Ĝi estas la dua plej granda preĝejo en Győr.
Historio
En tiu urboparto la unua preĝejo (fakte kapelo) estis konstruita en 1695 en tiu loko, kie nun estas la sinagogo. La dua preĝejo estis origine luterana ligna preĝejo, sed en 1749 laŭ reĝa ordono ĝi iĝis katolika preĝejo Sankta Jozefo. En la sama loko estis konstruita la nun videbla preĝejo inter 1836-1841.
Preĝejo
La preĝejo limas kun 3 stratoj laŭ la trotuaroj, la kvara flanko estas strikta korto. La fasado estis simetria, meze la ĉefenirejo funkcias, plej supre la turo altiĝas. Ĉe la stratangulo krucifikso estas videbla. La navo havas ambaŭflanke kvazaŭ flankonavojn, kiuj estas fakte serio de flankaj altaroj. La ĉefaltara bildo prezentas Metamorfozon de Kristo, apude estas skulptaĵoj pri diakono (Sankta) Stefano kaj Sankta Jozefo. Freskoj de la sanktejo estis pentritaj en 1858. La flankaj kapeloj estas dediĉitaj al Sankta Familio, Sankta Krono kaj Sankta Maria. La orgeno alvenis en 1854. La preĝejo ekstere renoviĝis en 2015.
En la proksimo funkcias ankaŭ 4 aliaj preĝejoj: Luterana malnova preĝejo (Győr), Kalvinana preĝejo (Győr), Sinagogo de Győr kaj Grek-katolika Preĝejo Sankta Nikolao (Győr). Ekde 2006 oni aranĝas komunan festivalon "Kvin Preĝejoj", interne koncertoj okazas.
Kálmán Papp
PAPP Kálmán (1893- mortis la 22-an de novembro 1969) estis hungara esperantisto en urbo Debrecen.
Castelo
La nomo Castelo povas signifi:
Kálmán Papp
Kálmán PAPP estis signifa Esperanto-poeto kaj artotradukisto. Unu el liaj plej gravaj laboroj estis la tradukaĵo de la belega epika verko de János Arany. Krom tiu li multe tradukis el la hungara literaturo.
En liaj art-tradukaĵoj ni trovas aforismojn, psalmojn, glorkantojn, popolkantojn, kantojn de hungaraj komponistoj, ariojn.
Ĝis kiam mi fraŭlo estis (Mikor én még legény voltam; hungara popolkanto)
Karl Vanselow
Ludwig Karl VANSELOW (n. en Schönlanke (Ostbahn), nun Trzcianka (en Pollando, en la vojevodio Grandpolio); mortis  en Berlin) estis germana esperantisto kaj publicisto, eldonisto, poeto en la germana kaj en Esperanto kaj posedanto de kinejoj en Berlino.
Kálmán Papp
De kiam mi fraŭlo estas, per voĉo mi ne modestas. /:Kiel ajn mi laŭte kantas, eĉ la hundo ne atentas.:/
Karl Vanselow
Ekde la jaro 1910 li posedis imponan vilaon "Villa Schönheit" (vilao beleco) en la pitoreska urbo Werder (Havel) apud Pocdamo.
Li tre abunde verkis originale kaj traduke en Esperanto, precipe kantojn. Liaj poemoj aperis precipe en Heroldo de Esperanto antaŭ kaj post la Dua Mondmilito.
Karl Vanselow apartenas al la fondintoj de Esperanto-Ligo Berlin kaj furoris per lernolibro de Esperanto en versoj.
Eldonisto de ĵurnaloj
Laŭ gazetartikolo okaze de lia 80-a naskiĝtago Karl Vanselow estas la sama persono, kiu eldonis ekde 1904 la faman revuon Die Schönheit (la beleco).
Ĉi tiu revuo kaŭzis skandalojn, ĉar ĝi montris nudajn korpojn, precipe de virinoj, kaj iĝis organo de germana nudista organizo ĝis 1924. En Germanio, kiel en aliaj eŭropaj landoj, la publika montrado de nudaj figuroj kaŭzis persekutojn.
1907 ĉe la Berliner Landgericht okazis jura proceso kontraŭ Karl Vanselow, pro distribuado de "maldecaj verkoj". Famaj artistoj kaj verkistoj, kiel Hans Thoma, profesoro Gurlitt, la skulptisto Harro Magnussen, la literara historisto prof. Adolf Bartels kaj la arta fotisto Nikola Perscheid funkciis kiel fakaj konsilantoj.
Biografiaj artikoloj pri konataj virinoj de la nuntempo, konstantaj rubrikoj pri la "profesia laboro" de virinoj kun praktikaj konsiloj pri virinaj profesioj, pri "Virina vivo kaj virina ambicio" kun informoj pri scienca virina laboro, pri la aktiveco de "virinaj asocioj" kaj "libro prezento" kompletigis la programon de la ĵurnalo.
En la jaro 1914 li komencis per la eldono de revuo "Ideale Nacktheit. Naturaufnahmen Menschlicher Körperschönheit" kiu prezentis "naturajn" fotojn de homoj. Verŝajne pro la milito la projekto ne estis daŭrigata kaj la revuo reaperis en la dudekaj jaroj. La nomo de Karl Vanselow aperis kiel unu el la fotistoj. La jaroj inter 1910 kaj 1914 estis la plej feliĉaj por Karl Vanselow. Kelkaj eble ankoraŭ konas la nomon nur kiel poeto, kiu verkis centon da poemoj en Esperanto inter la jaro 1934 kaj lia morto la 28-an de decembro 1959. Li jam estis fama poeto, sed sen rilato al Esperanto, kiam li povis aĉeti imponan vilaon apud la urbeto Werder (Havel). Baldaŭ la nomo de la vilao inter la loĝantoj iĝis "Villa Schönheit" (vilao beleco) kaj ĉirkaŭ la domo estis grandega ĝardeno ĝis la bordo de la lago Zernsee. Tio estis la fama "ĝardeno de la beleco" kun arboj kaj arbustoj, kie Vanselow kaj liaj amikoj kutimis foti la belecon de la nuda homa korpo. Kelkaj fotoj en lia plej konata produkto, la monata revuo "Die Schönheit" havas indikon, ke ili tie ekestis.
Poeto de la hejma regiono
Karl Vanselow estis ĝis lia morto rigardata kiel grava poeto de sia hejma regiono "Netzekreis". Ekzistas germanlingvaj poemoj, kiuj priskribas la belecon de la naturo. Li estis aktiva membro de la "Heimatverein Schönlanke" en Berlin, kiu oficiale partoprenis la honorigan kunvenon en Berlin-Neukölln post lia forpaso.
Li estis devigata forlasi la regionon supozeble post 1945 kaj ekloĝis en Berlin.
Supozeble li ekokupiĝis pri Esperanto jam en la jaroj antaŭ aŭ post la Unua Mondmilito, kiam li verŝajne reiris en sian naskiĝurbon Schönlanke. Lia patrino tie mortis 1914.
En la germana lingvo
1.-10. Tausend. Verlag der Schönheit, Richard A. Giesecke. 1915. Mounted plate on frontcover. 36 plts. Stiff decorated wrappers. Inner spine repaired, cover sl. discol/ worn. Ex-libris.
En Esperanto
En tiu serio Nia lingvo Esperanto aperis i.a. poemo pri lia amiko-esperantisto Jan Fethke / Jean Forge, kiun li esperantigis.
248 Jean Forge
Jean Forge estas lia pseŭdonimo,
Ke eble mortis la amata homo?
De li la libroj ravas legemulojn.
,,Abismoj" kaj ,,Saltego trans jarmilojn"
Kaj ĝia ideala familio.
Ne povas mi forgesi, ke pro tio
Ĉu vere kaj pro kio trovis lia
Labor' valora por afero nia
La tiel ege bedaŭrindan ĉeson?
Se iu, kiu legas tion ĉi,
De li havigi povas la adreson,
Mi kore petas doni ĝin al mi. "... Estas plezuro, legi liajn fluajn, glatajn, facile kompreneblajn versaĵojn el kiuj la pli multaj estas destinitaj por kantado aŭ deklamado. 'La Praktiko' prave diris, ke Vanselow estas konata kiel 'la verdstela trobadoro' ... Poezi-amantoj, havigante al si la kajeron, ne domaĝos la malgrandan elspezon".
Grondona
Grondona estas komunumo de Italio.
2741 Valdivia
2741 Valdivia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉiliaj astronomoj Carlos Torres kaj Sergio Barros elde la observatorio de Cerro el Roble, sur la monto Cerro el Roble en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la hispanan konkistadoron Pedro de Valdivia (1497–1553).
Sev Berd
La fortikaĵo estis konstruita sur la pinto de monteto, kaj la plena fortikaĵo postulis tutan jardekon post kiam la unuaj ŝtonoj estis metitaj en 1834. La fortikaĵo estas ĉirkaŭ 360-gradaj ronda strukturo el nigra ŝtono, de kiu ĝi ricevas sian nomon. Post la malvenko de Rusio en la Krimea Milito, Sev Berd estis ĝisdatigita kaj nomumita "bonega" fortikaĵo. Ĝi neniam suferis sieĝon, sed ĝi havis strategian gravecon en venkoj super la turkoj en postaj militoj, kiuj daŭris ĝis 1878. La fortikaĵo estis elrangigita en 1887, post la fino de la rusa-turka milito de 1877-1878. Rusio gajnis fortikaĵojn en Kars kaj Batumi.
Aleksandr Tarasov
Aleksandr Nikolajeviĉ TARASOV  (Александр Николаевич Тарасов, naskiĝis la en Moskvo) estas sovetia kaj rusia maldekstrula sociologo, politologo, kulturologo, publicisto, verkisto, publicisto kaj filozofo. Supren ĝis la komenco de la 21-a jarcento li nomis sin mem post-marksisto kune kun István Mészáros kaj kelkaj jugoslavaj marksistaj filozofoj kiuj apartenis al la tiel nomita Praxis School kaj elmigris al Londono. Ĉar en la 21-a jarcento la esprimo Post-marksismo estis transprenita fare de Ernesto Laclau, Chantal Mouffe kaj iliaj anoj, Aleksandr Tarasov (kune kun la supre-menciita István Mészáros kaj jugoslavaj filozofoj) maldaŭrigis nomi lin mem post-marksisto.
Saint-Génis-des-Fontaines
Saint-Génis-des-Fontaines (Sant Genís de Fontanes) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Génisiens.
Enrique Bolaños
De 1997 al 2002, Bolaños servis kiel vicprezidanto de Arnoldo Alemán. La 4-an de novembro 2001 li venkis Daniel Ortega, de la partio Sandinista Fronto de Nacia Liberigo, en la balotado por prezidanto kaj instaliĝis kiel prezidanto la 10-an de januaro 2002. Li membris en la Konstituciista Liberala Partio (PLC) ĝis li deŝiris sin por helpi fondi la Aliancon por la Respubliko (APRE). Komence de sia prezidanteco, li kondukis kontraŭkoruptan kampanjon kiu fine kondamnis Arnoldo Alemán, lian antaŭulon kaj la ĉefon de la PLC.
Negoca kariero
Bolaños naskiĝis en Masaya, Nikaragvo, la 13-an de majo 1928. Li ricevis diplomon pri industria inĝenierarto ĉe Universitato de Saint Louis en Usono. Kun siaj fratoj Alejandro kaj Nicolás, li fondis entreprenon, kiu en la 1970-aj jaroj nomiĝis SAIMSA (Industria Agrikultura Servo de Masaya) kaj jam tiam estis unu el la plej grandaj produktantoj de kotono en Centra Ameriko. Li aliĝis al la influa negocistaro COSEP (Supera Konsilio de Privata Entepreno), kaj prezidis ĝin de 1983 ĝis 1988. Sub lia ĉefado, COSEP vigle kontraŭis la Sandinistojn; Bolaños nomis sin kontraŭkomunisto kaj opiniis, ke investoj estas la eliro por la lando el sia malriĉeco. Li estis plurfoje arestita kaj en 1985 la registaro konfiskis SAIMSA kiel parto de sia agrikultura reformo, kaj, laŭ la asertoj de Bolaños, kiel puno al lia politika agado.
Politika kariero
En la balotado de 2001 Bolaños mem fariĝis la Konstuticiista Liberala kandidato por prezidanto. Li venkis kun 56.3% el la balotoj kontraŭ 42.3% por Ortega. Li tuj komencis kampanjon por jure persekuti koruptajn ŝtatdungitojn. Tio rezultigis la kondamnon de la eksprezidanto Alemán pro fraŭdo, lavado de mono, kaj misuzo de publika mono, skandalo kiu populare nomiĝas la huaca.
Dum sia prezidanteco Bolaños alfrontis konstantajn kaj fortajn atakojn de siaj kontraŭantoj. La Supera Kortumo akuzis, ke li financis sian kampanjon por prezidanto per mono de la huaca, la Oficejo de la Aŭditanto provis demisiigi lin, kaj fine Ortega, Alemán, la PLC, la FSLN, kaj la Nacia Asembleo reformis la konstucion por parte senigi lin je la povo nomumi ministrojn kaj oficialulojn, sed devis prokrasti la efektiviĝon de la ŝanĝoj pro premo de OAŜ, EU, kaj Usono. Li tamen atingis la aprobon de CAFTA en la Nacia Asembleo, kaj rapide kreskigis la tutlandan ekonomion per stimuloj al investo, kvankam Ortega riproĉis ke tiuj makroekonomikaj atingoj malhelpas malriĉulojn. Liaj sociaj politikoj fortigis mallibereman moralon; abortigo en ajna cirkonstanco estis krimigita kaj oni raportis, ke li farigis liston de oficialuloj kiuj povis esti parto de la "geja-lesbanina mondo."
La Nikaragva konstitucio malpermesis ke la prezidanto kanditatiĝu por reelekto, do en la balota kampanjo de 2006, la partio de Bolaños, Alianco por la Respubliko (APRE), aliĝis al la Nikaragva Liberala Alianco, kies kandidato, Eduardo Montealegre, atingis la duan lokon. Bolaños transdonis la prezidantecon al sia daŭra kontraŭulo Daniel Ortega la 10-an de januaro 2007.
Eksprezidanteco
Post sia retiriĝo de politiko Bolaños kreis la Fondaĵon Enrique Bolaños, neprofitocelan edukan fondaĵon kiu provizas aliron al dokumentoj de lia prezidanteco kaj multaj aliaj ciferecaj kolektoj pri Nikaragvaj historio, politiko, kulturo, kaj juro. Malgraŭ tio ke li ne plu estis politikisto, li ankoraŭ kritikis Ortega. Li mortis la 14-an de junio de 2021 en sia hejmo ekster Managua.
Thomas Willis
Thomas Willis (1621-1675) estis angla anatomo, kuracisto kaj aŭtoro de la verko "Cerebri Anatome" (1664), ilustrita de Siro Christopher Wren. Al Tomaso Viliso oni kreditas la malkovron de la ĉeesto de sukero en la urino de la diabetuloj. Li fariĝis profesoro en la Universitato de Oksfordo en 1660, kaj en 1666 li komencis praktiki en Londono.
Kiel aŭtoritaŭlo pri la cerbo kaj la nervosistemo, li malkovris la 11-an kranian nervon kaj cirklon da arterioj en la bazo de la cerbo (konata kiel la cirklo de Willis). Li plenumis gravan rolon en la historio de la anatomio, neŭrologio kaj psikiatrio. Li estis fondinta membro de la Reĝa Societo de Londono, kune kun sia amikaro el Oksfordo, nome, Robert Boyle, Christopher Wren kaj John Wilkins. Li estas konsiderata la patro de la neŭroscienco.
Vivo
En la jardeko 1640, Viliso estis unu el la kuracistoj de Karlo la 1-a (1600-1649). En 1646, li aktivis kiel kuracisto en la ĉirkaŭaĵoj de Abingdono. Li okupis postenon kiel anglikaniston, en la jardeko 1650, kaj kutime homoj tiaj kiaj John Fell (1625-1686), John Dolben (1625-1686), kaj Richard Allestree (1621-1681) kuniĝis en lia hejmo. La patro de John Fell - Samuel Fell (1584-1649) - eksiĝis kiel rektoro en la Kolegio Preĝejo de Kristo, en 1647, kaj Viliso edziĝis al Maria, filino de Samuel. John Fell, kiu estis lia amiko kaj bofrato pli malfrue fariĝis lia biografo. La elpensisto de la mikroskopo Robert Hooke estis lia asistanto inter 1656 kaj 1658.
Vapnjarka (stacidomo)
Vapnjarka (Вапнярка) estas fervoja stacio en (Vinica provinco), urbotipa loĝloko en Ukrainio.
NGC 3969
NGC 3969 (aliaj indikoj — ESO 572-17, MCG -3-30-20, PGC 37396) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
-101
En la jaro 101 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Ragow-Merz
Ragow-Merz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ludo L
Edward de Bono inventis la ludon L (L Game) en 1968.
Oni ludas ĝin pere de 4x4a ludtabulo, per unu ludpeco L-forma (la 4-kvadrato) de ĉiu ludanto. Krome oni uzas 2 neŭtralajn ludpecojn apartenantajn al neniu, sed moveblaj de ambaŭ.
Zsigmond Erdős
Zsigmond ERDŐS [erdOEŝ] rumania hungara kameraisto, reĝisoro. Li naskiĝis en Kluĵo la 1-an de majo 1964. Li estas la filo de pentristo Tibor Cs. Erdős.
Ludo L
Ludantoj alternas siajn ludvicojn. Dum ludvico eblas movi du ludpecojn:
Zsigmond Erdős
Kariero
Zsigmond Erdős studis en la Universitato de Arto pri Teatro kaj Filmo de Budapeŝto.
Ludo L
KIEL VENKI?
Ludcelo konsistas blokadi la kontraŭlon, kondukante lin-ŝin al pozicio el kiu nenia movo estas ebla. Oni venkas se la malamiko ne povas ŝanĝi la situon de sia L-ludpeco.
Brötzner
Brötzner estas la familia nomo de jenaj personoj:
Petra privilegio
Kanono 1142: La neplenumita geegziĝo inter baptitoj aŭ inter baptit(in)oj aŭ kun nebaptit(in)aj partneroj, por justa motivo povas esti dissolvita de la Roma Pontifiko, se postulite de ambaŭ la partneroj aŭ de unu el la du, ankaŭ se la alia kontraŭas.
Dum formulado de la kanona juro oni diskutis ĉu la geegziĝo plenume perfektiĝas per la reciproka konsento aŭ per la seksa kuniĝo. Tiam nete venkis la unua teorio, lasante, tamen, la instituton de la dispenso super ratum.
La perfektiĝo, tamen kaj fakte, plenumiĝas per la ‘‘unitas carnis’’ (karna unuiĝo) kaj nur tiel realiĝas la nerompeblecon.
En tiu koncepto ne eniras la hipotezoj de impotenteco, kiuj apartenas al la sfero de la kazoj de nuleco de la geedziĝo.
La dispensa dispozicio estas koncedita de la roma pontifiko pro gratia, intencante per tio scii ke estas rajto de la partneroj tion havigi al si, ĉar dependas nur de la volo de la papo.
Poroŝkovo
Situo
Poroŝkovo situas laŭ rojo.
Historio
La unua mencio okazis en 1357. En 1910 vivis tie 2012 loĝantoj, (1846 rutenoj, 126 germanoj, 40 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Poroskő apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Perecseny, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Poroŝkovo/Poroskő. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
-165
En la jaro 165 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Dreaming of You
Dreaming of You (1995) estis la kvina solkantita muzika albumo de Selena. Totale, ĝi vendis 3 500 000 kopiojn en la tuta mondo kaj la plej konataj kantoj de la albumo estas "Dreaming of You", "I Could Fall in Love" kaj "I'm Getting Used To You".
Nizo (mitologio)
Nizo aŭ Nizos (el la greka Νίσος, «brila» aŭ «enmigrinto») estis la nomo de diversaj roluloj de la Helena mitologio:
Nizo, reĝo de Megaro
Nizo estis unu el la kvar filoj de Pandiono, reĝo de Ateno, kaj Pilio, filino de Pilaso, reĝo de la megaraj lelegoj. Laŭ aliaj versioj li havis egiptian devenon (pro tio la signifo de lia nomo), kaj lia patro povus esti ankaŭ la milita dio Areso aŭ Dejono (filo de Eolo), kun Diomedo. Dum junaĝo Nizo kaj siaj fratoj partoprenis ekspedicion al Atiko, kontraŭ la filoj de la uzurpanto Metiono. Post venki ilin, Egeo, la plej aĝa, akiris la tronon de Ateno, dum la aliaj lotumis la ceterajn partojn de la nova regno. Nizo gajnis Megaron (nomiĝinta tiam Nizo honore al li) kaj ĝian cirkaŭaĵon, ĝis Korinto; Liko akiris Eŭbeon kaj Palanto la Sudan Atikon. Scirono, filo de Pilio (do onklo de Nizo) kontraŭstaris lian regadon, postulante havi pli da rajtojn sur la megara trono. La fama juĝisto Eako intervenis, kaj asignis la regnon al Nizo, sed la ĉefadon de la armeo al Scirono.
Venĝeme pro la morto de sia filo Androgeo, la kreta Minoo atakis Atikon kaj sieĝis, inter aliajn urbojn, Megaron. Ekde la muregoj de Megaro, Skilo vidis lin kaj subite enamiĝis, eble persvadita de antaŭa korespondado kun la kretano, subaĉeto fare de li aŭ influita ĉu de Afrodito ĉu de Hero. Kiel am-signo, ŝi profitis la dormon de sia patro por fortranĉi lian magian hartufon, mortigante lin. Tuj poste, ŝi malfermis la pordegojn al sia amata Minoo.
Kvankam tio ebligus lin konkeri la urbon, Minoo konsideris la agadon de Skilo neakceptebla perfido kaj forpelis ŝin (kelkaj versioj aldonas ke unu li ŝajnis akcepti la am-proponoj por tiel certigi sian venkon). Despere, la princino klopodis ĵeti sin en la maron kaj sekvi la ŝipon de Minoo, sed la gedioj metamorfozigis ŝin en alaŭdo. Laŭ alternativaj versioj, Nizo sinmortigis post perdi sian vitalan hararon, aŭ estis siavice aliformita en fiŝaglo aŭ en nizo, kaj tiel venĝis sian murdon atakante Skilon kiam ŝi estis kaptinta la ŝipon de Minoo, kaŭzante tiel ŝia enmara droniĝo. Laŭ Paŭzanio, Nizo estis mortigita de Minoo, danke al la helpo de Skilo. Lia tombejo videblis en Ateno, malantaŭ la Liceo. Tamen, en Megaro oni rakontas tute malsaman historion, laŭ kiu Minoo ne sukcesis eniri en la urbon kaj Megareo heredis la regnon post la enpaca morto de sia bopatro.
Nizo, partnero de Eŭrjalo
Nizo estis trojana soldato, filo de Hirtako kaj Arisbo, la unua edzino de la reĝo Priamo. Li elstaris en ĉasad-arto kaj uzado de ĵet-armoj, kiel ĵet-lanco kaj sagoj. Fakte, lia familio kultadis la ĉasistinan diinon kiu loĝis en la Monto Ido. Kune kun sia neapartigebla partnero Eŭrjalo, kaj aliaj samurbanoj, forfuĝis el Trojo ĝuste antaŭ la fino de la milito. Ili partoprenis la ekzpedicion de la princo Eneo ĝis Latio, kie ili trovis la konstraŭstaron de la lokaj loĝantoj, komanditaj de Turno. Lia rilato kun Eŭrjalo iĝis proverba ekzemplo pri pia amo, sed rezultis katastrofa por li, ĉar pro fideleco li klopodis savi lin de certa morto kaj trovis la sian fare de rutulaj malamikoj.
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom la antaŭaj, Nizo estas la nomo de la jenaj mitologiaj roluloj:
Emmi Peer
PEER Emmi [pr. per] estas hungara aktorino naskiĝinta en Strâmtura la 5-an de decembro 1929.
Ŝia kariero
Emmi Peer finis en la fakon pri kanto en 1957 en Kluĵo kaj ŝi iĝis membrino de la loka filharmonia ensemblo. En 1959 ŝi elmigris Izraelon kaj inter 1959 kaj 1964 ŝi estis membrino de la Operejo de Telavivo, inter 1964–70 de la ensemblo Per-Re-Le.
Sedrata
Sedrata (سدراتة), aŭ Sedrato en Esperanto, estas municipo kaj granda urbo de la Provinco Suk Ahras, Alĝerio, ĉefurbo de la Sedrata Distrikto. Ĝi havas 91.297 loĝantojn laŭ la censo de 2008, kio donas al ĝi 11 sidlokojn en la Popola Municipa Asembleo PMA. Ties municipa kodo estas 4102 kaj la poŝtkodo estas 41200. Ĝi situas en plej nordorienta areo de la lando, ĉe la limo kun Tunizio. Ĝi estas okcidente de Souk Ahras. Estas kvar altlernejoj en Sedrata, unu el kiuj estas teknika lernejo. Estas ankaŭ centro por laboredukado por lernantoj kij foriris el mezlernejo. Sedrata havas unu el la plej gravaj paperfabrikoj en la oriento de la lando, same kiel aliaj fabrikoj.
Famuloj
36.12833°N, 7.53139°W
Raasdorf
Raasdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ernest Swinton
Ernest Dunlop SWINTON (KBE, CB, DSO, RE. ; naskiĝis en 1868 en Bengaluro, mortis en 1951 en Oksfordo) estis brita militisto kaj verkisto.
Li estas konata por esti la eltrovinto de la tanko. Li ankaŭ forĝis la esprimon "no-man's land" (senhoma tereno).
Li lernis en la University College School en Hampstead, (kvartalo de Londono), Rugby School, Cheltenham College, Blackheath Proprietary School kaj en la Royal Military Academy, Woolwich.
Li fariĝis oficiro en la Royal Engineers en 1888 kaj leŭtenanto en 1891. Li ricevis la medalon de la Distinguished Service Order dum la dua brita-bura milito (1899 - 1902).
Post la bura milito, en aprilo 1905, li verkis "The Defence of Duffer's Drift", eseo pri milita strategio sub la pseŭdonimo de "Leŭtenanto Backsight Forethought". En la 1910-aj jaroj li estis la oficiala historiisto pri la rusa-japana milito.
Dum la unua mondmilito, milita korespondanto sur la okcidenta fronto, li ricevis leteron de amiko, la sud-afrika inĝeniero Hugh Merriot, kiu remarkigis al li, ke blendaj traktoroj povus esti tre utilaj dum milito. En novembro 1914 li submetis tiun ideon al la milita estraro. Unue ĝi estis neglekta, sed Maurice Hankey reprenis la ideon kaj prezentis ĝin al Winston Churchill, kiu instigos la kreadon, en februaro 1915 de la Landships Committee, en kiu Ernest Swinton partoprenos nur en 1916.
Li emeritiĝis kiel majoro-generalo en 1919, laboris en la civila aviadilaro en la Air Ministry, kaj iĝis direktoro de Citroën en 1922. Li estis profesoro pri Milita Historio en la Universitato de Oksfordo kaj kolonelo-majoro de la Royal Tank Regiment en 1934 - 1938.
Pataliputra
Pataliputra, apuda al la nuntempa Patnao, estis urbo en antikva Hindio, origine konstruita de Magadha reganto Ajataŝatru en la jaro 490 a.K. kiel malgranda fortikaĵo (Pāṭaligrāma) ĉe la rivero Gango.
Etenda arkeologiaj elfosadoj estis faritaj en proksimeco de la moderna Patnao. Elfosadoj jam en la 20a jarcento ĉirkaŭ Patnao montris klaran pruvaron de grandaj fortikaĵaj muregoj, inklude plifortigantajn lignajn trusojn.
Aradac
Aradac, serbe Арадац, slovake Aradáč, germane Aradatz, hungare Aradi aŭ Alsóaradi [alŝOaradi] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Zrenjanin.
Situo
Aradac situas sur ebenaĵo, inter laŭ ĉefvojo Novi Sad-Zrenjanin, Tiso preterfluas.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Aradac 3461 homoj, (1650 serboj (48 %), 1376 slovakoj (40 %), 96 ciganoj, 94 hungaroj, 49 jugoslavianoj kaj aliaj).
Kanaŭĝ
Kanaŭĝ (कन्नौज ; ; iam konata en la angla kiel Cannodge, literumita ankaŭ Kanauj), estas urbo, administracia sidejo kaj municipo aŭ Nagar Palika Pariŝad en la Distrikto Kannauj de la barata ŝtato Utar-Pradeŝo. La nomo de la urbo estas moderna formo de la klasika nomo Kanjakubja (urbo de ĝibulinoj). Ĝi estis konata ankaŭ kiel Mahodaya dum la epoko de Mihira Boja la 1-a. Kannauj estas antikva urbo, en pli fruaj tempoj ĉefurbo de la Imperio de la imperiestro Harŝa. Oni diras ke los Kanyakubjaj Brahmoj estas origine el Kannauj. Kanaŭĝ estas konata pro la distilado de aromoj kaj estas merkata centro por tabako, parfumoj, kaj rozakvo.
Eduko
En Kanaŭĝ la plej alta eduko okazas en medicina kaj inĝeniera altlernejoj.
Fortikaĵo Erevano
La Fortikaĵo Erevano (armene: Երեւանի բերդը Jerevani berdë; perse: قلعه ایروان, Ghaleh-vi Iravân, azerbajĝane: İrəvan qalası - ايروان قالاسى; ruse: Эриванская крепость Jerivanskaja krepost) estis fortikaĵo aŭ kastelo de la 16-a jarcento en Erevano, ĉefurbo de Armenio.
Historio
La fortikaĵo estis konstruita dum la otomana regado en 1582–1583 de Serdar Ferhat Paŝao. La fortikaĵo estis detruita de tertremo en 1679. Post la tertremo, la safavida guberniestro de Erevano (tiam nomata Erivan), Zal Ĥano, petis al la ŝaho helpon rekonstrui Erivanon, inkluzive de la fortikaĵo kaj la Palaco de la Sardaroj.
La 12-an de julio 1679, la safavida vicreganto de Azerbajĝano (historia Azerbajĝano, ankaŭ konata kiel irana Azerbajĝano ), Mirza Ibrahim, vizitis Erevanon. Li estis komisiita reakiri la fortikaĵon, la sidlokon de la guberniestro de Erevano. Multaj vilaĝanoj de Ganĝa, Agulis kaj Daŝt (Naĥiĉevano) estis senditaj al Erevano por rekonstrui la fortikaĵon. La deviga laboro daŭris ĝis vintro. Poste, la ŝaho permesis al ĉiuj reveni al siaj hejmoj. La rekonstruo de la Fortikaĵo Erevano ne finiĝis. Ĝi estis daŭrigita kaj finita en la sekvaj jaroj. En oktobro 1827, dum la rusa-persa milito de 1826–1828, la rusa armeo per la gvidado de Ivan Paskeviĉ kaptis Erevanon kaj la Fortikaĵo Erevano ne estis uzata por militaj celoj ekde tiam, ĝis ĝia kompleta detruo en la 1930-aj jaroj.
En 1853, la fortikaĵo estis detruita de alia tertremo. En 1865 la teritorion de la fortikaĵo aĉetis Nerses Tairjanc, komercisto de la unua gildo. Poste en la 1880-aj jaroj, Tairjanc konstruis brandan fabrikon en la norda parto de la fortikaĵo. La fortikaĵo estis tute malkonstruita en la 1930-aj jaroj dum la sovetia regado, kvankam kelkaj partoj de la defendaj muroj ankoraŭ restas.
Priskribo
La Fortikaĵo Erevano estis konsiderata urbeto aparta de la urbo. Ĝi estis apartigita de la urbo kun granda kaj neprilaborita spaco. La fortikaĵo estis rektangula kun perimetro de ĉirkaŭ 1,200 metroj. Ĝi estis murigita sur tri flankoj; sur la kvara (okcidenta) ĝi estis laŭflankita de la gorĝo de la rivero Zangu. La gorĝo sur la nordokcidenta parto de la fortikaĵo havis profundon de 640 metroj. Ĉar ĝi estis konsiderata neatingebla, ĝi ne estis ŝirmita per muroj. La termaso estis konsiderata muro.
La Fortikaĵo Erevano havis tri enirejojn sur siaj duoblaj kreneloj: Tabrizo, Ŝirvan kaj Korpu. La muroj havis turojn kiel malnovaj orientaj kasteloj. Ĉiu muro havis feran pordegon, kaj ĉiu havis sian gardiston. La garnizono havis ĉirkaŭ 2,000 soldatojn. En la fortikaĵo estis 800 domoj. La konstantaj loĝantoj de la fortikaĵo estis nur lokaj islamanoj. Kvankam la armenoj rajtis labori en la bazaroj tage, ili devis fermi ilin kaj reveni al siaj hejmoj en Shahar (la ĉefa urbo) nokte .
Palaco de Sardar
La palaco estis en la nordokcidenta parto de la fortikaĵo. La palaco pendis sur la gorĝo de la rivero Hrazdan. Ĝi estis kvadrata larĝa konstruaĵo kun multaj sekcioj. La haremo estis unu el la plej grandaj sekcioj, ĝi mezuris 61 metrojn longa kaj 38 metrojn larĝa. Ĝi estis dividita en multajn ĉambrojn kaj koridorojn. Ĉi tiu palaco estis konstruita en 1798 dum la regado de la filo de Husejn-Ali, Mahmud.
Ĉiuj palacoj konstruitaj antaŭe estis detruitaj kiam ajn la ĥanoj konstruis novan. La lasta estis konstruita en 1798 laŭ persa arkitektura stilo, enhavanta "Ŝuŝaband-ajvan" ("Halo de Speguloj"), kies kornico estis kovrita per bunta vitraĵo. La plafono estis ornamita per bildoj de brilantaj floroj. Kaj en la muroj de la halo estis ok bildoj desegnitaj sur la kanvaso: Fat′h-Ali Shah, Husejn-Ghuli kaj Hasan, Abbas Mirza, Faramarz, ktp.
Post la kapto de Erevano de la rusoj, en unu el la salonoj de la palaco, la fama komedio de Aleksandr Gribojedov, Veo el sprito, estis prezentita de la milita garnizono kun la apogo de la aŭtoro. Marmora memortabulo, kiu memorigas la prezentadon, troviĝas en la Vino-Fabriko de Erevano Ararat, kiu nuntempe okupas la lokon, kie la fortikaĵo iam ekzistis.
Haremo kaj la banejo
La internaj muroj de la haremo de la ĥano estis kovritaj de marmoro, kun buntaj tavoloj. Estis naĝejo (mezuroj estis 32 metroj) en longo, 9 metroj en larĝo kaj 2,1 metroj en profundo).
Moskeoj
En la fortikaĵo Erevano estis du persaj moskeoj. Unu estis Moskeo Raĝab-Paŝao; la alia estis Moskeo Abbas Mirza. La ruinoj de la moskeo Raĝab-Paŝao restis ĝis la komenco de la rekonstruaj laboroj de Erevano en la 1930-aj jaroj. Nur unu muro de la moskeo Abbas Mirza restas staranta.
Raĝab-Paŝa Moskeo
Ĉi tiu moskeo estis konstruita en 1725 dum la regado de turka raĝo Raĝab-Paŝao. Ĝi estis 4-kolonita arkaĵa granda konstruaĵo kun bela ekstero. Dum la persa regado ĝi estis uzata kiel arsenalo, ĉar ĝi estis sunaa moskeo, kaj la novaj posedantoj, la persoj, estis ŝijaismaj islamanoj. En 1827, ĉi tiu moskeo transformiĝis je rusa ortodoksa preĝejo, kaj ricevis la nomon de la Sankta Virgulino.
Moskeo de Sardar
Ĉi tiu moskeo estis ŝijaisma kaj estis konstruita en la komenco de la deknaŭa jarcento, dum la regado de la lasta ĥano de la Ĥanato de Erevano Husejn Ĥano. Ĝi estis ŝijaisma moskeo, nomata "Abbas Mirza Jami", nomumita laŭ la filo de Husejn Ĥano. La fasado estis kovrita de verda kaj blua vitro, kutime trovita en azer-irana stila arkitekturo. Post la kapto de Erevano fare de la rusoj, la moskeo estis uzata kiel arsenalo. Dum sovetiaj tempoj la moskeo, kune kun aliaj religiaj strukturoj (armenaj preĝejoj, temploj kaj monaĥejoj) estis forlasita kaj nuntempe nur la kadro de la moskeo konserviĝis.
Shuichi Kamimura
Shuichi Kamimura (上村 秀一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga kaj Sagan Tosu.
Roy Harper
Roy Harper, naskiĝinta la en Rusholme, Anglio, estas verkisto, gitaristo kaj kantisto de psikedela folka muziko. Li estas interalie konata por sia laboro kun la grupoj Pink Floyd kaj Led Zeppelin. Hodiaŭ, li ankoraŭ estas menciita kiel grava komponisto-interpretisto de artistoj kiel Kate Bush aŭ pli freŝe Joanna Newsom kiu invitis lin aliĝi al ŝi sur scenejo ĉe koncertoj en 2007 kaj 2010. Pluraj gravaj muzikistoj ludis kun li koncerte aŭ studie, inkluzive de David Gilmour de Pink Floyd, Bill Bruford de Yes kaj Jimmy Page de Led Zeppelin.
Brassac-les-Mines - Sainte-Florine (stacidomo)
Brassac-les-Mines - Sainte-Florine estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  Brassac-les-Mines, en departemento Puy-de-Dôme, apud Sainte-Florine en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Germain-des-Fossés - Nîmes-CRB1 (790000).
NGC 3970
NGC 3970 (aliaj indikoj — MCG -2-30-41, PGC 37425) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Dance Hall
Dance Hall estas brita romanca filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Charles Crichton. Dance Hall estis originale filmita en la angla lingvo. La intrigo temas pri kvar junaj fabrikejaj laboristinoj, kiuj dediĉas sian liberon tempon al danco.
NGC 3970
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dance Hall
En la filmo interalie aperas la aktoroj Donald Houston, Petula Clark.
La filmo entute daŭras 80 minutojn.
Peloche
Peloche [pelOĉe] estas submunicipo de la municipo hispana nome Herrera del Duque, apartenanta al la provinco Badajoz (aŭtonoma komunumo Ekstremaduro). Ĝi havas 235 loĝantojn (INE 2009).
Situo
Ĝi situantas je 8 km el Herrera del Duque, kaj tute apud la akvoj de la Baraĵlago García de Sola. Ĝi apartenas al la distrikto nome La Siberia kaj al la jurisdikcia teritorio de Herrera del Duque. Ĝi estas je 188 km el Badajoz nome provinca ĉefurbo.
La apudaj montopintoj estas Paredón (707 m), El Rincón (710 m) kaj Paniagua (708 m). Kelkaj havas prahistoriajn pentraĵojn, keltajn kastrojn, antaŭromiajn vojojn...
Historio
En 1594 ĝi formis parton de la distrikto tiam nomita Tierra de Belalcázar (Tero de Belalcázar) en la provinco de Trujillo.
Post la falo de la Antikva Reĝimo la loko konstituiĝis en konstitucia municipo en la regiono Ekstremaduro, ekde 1834 ĝi integriĝis en la jurisdikcia teritorio de Herrera del Duque. Ne estas ties informo en la censo de 1842, sed ĝi aperas en tiu de 1857, kiam ĝi havis 138 domojn kaj 454 loĝantojn.
Francesco Bonafede
Francesco Bonafede (1474-1558) estis itala botanikisto kaj kuracisto, fondinto de la unua Botanika Ĝardeno de Padovo (30-a junio 1545), aŭtoro de la verko "Commentari dei libri delle piante di Aristotile". Francesco Bonafede ankaŭ estis profesoro de "lectura simplicium" en la Universitato de Padovo, ekde 1533.
Biografio
La unua urbestro de la Botanika Ĝardeno de Padovo estis Luigi Squalermo (1512-1570) ankaŭ konata kiel Luigi Anguillara (pro lia naskiĝurbo Anguillara Sabazia), kiu ekoficis en la 20-a de aŭgusto 1546. Li restis en tiu posteno ĝis julio 1561.
Ĝi estis la unua botanika ĝardeno plantita en Eŭropo, samkiel Francesco Bonafede estis la unua profesoro pri Medicino kaj botaniko en la Universitato de Padovo. Oni devas konsideri ke Bonafede jam estis profesoro pri medicino en la Universitato de Padovo ekde la jaro 1524. Do lia redungo kiel profesoro pri "lectura simplicium" estis nur formala agnosko kaj enkuraĝigo rilate al laboro kiun li jam estis faranta.
Tamen, kun la tempopaso, Bonafede frustriĝis por la manko de aliro al specimenoj de vivaj plantoj per kiuj li povas instrui siajn studentojn. Kiel povus lia lernantaro adekvate distingi inter simplaj (medicine aktivaj plantoj) kaj venenaj specioj, se ili neniam sukcesis taksi kian aspekton ili havis? Ĉi frustriĝo instigis lin apelacii al la Venecia Senato, en 1544, pri rajtigo krei la "Orto dei Semplici", nomo per kiu la botanikaj ĝardenoj estis konataj.
En junio 1545, la Senato aprobis lian peton kaj emisis dekreton aprobante la kreadon de la ĝardeno. Tamen, la motivado de la Venecia Registaro estis pli ol scienca. La Venecia Respubliko ricevis konsiderindajn dividendojn per la komerco de plantoj kaj aliaj drogoj. La kolekto kaj la ekspozicio de la plantoj, el kie tiuj drogoj estis ekstraktitaj, provizadis kuracistojn kaj herbalistojn per referencoj por testoj, permesante kvalitajn garantiojn rilate al la akiritaj produktoj, kiuj siavice provizus la Respublikon kun merkata avantaĝo kontraste kun aliaj komercaj regionoj kaj per tio ili povus impulsi la herbo-industrion.
La unua urbestro de la botanika ĝardeno, Anguillara, estis asociita al Luca Ghini, unu en la privata botanika ĝardeno de Luca Ghini, kaj poste en la Botanika Ĝardeno de Pizo (kiu verdire estis antaŭa al tiu de Padovo, sed kiu dufoje translokiĝis antaŭ ol establiĝi en ĝia kuranta loko, en 1591). Oni ŝuldas al Luca Ghini kiu unue enkondukis la herbofoliaron kiel manieron por konservado de la botanikaj specimenoj, servante kiel bonega mentoro por la juna Anguillara.
Peloche
Nuntempe
Nuntempe estas turisma allogejo pro plaĝoj kaj el sablo (10.374 m²) kaj el betono (16.441 m²) al la akvoj de la Baraĵlago García de Sola, proksima kampadejo, ĉasrezervejoj, rura turismo kaj junulargastejo. Eblas fiŝkaptado, banado, navigado, sportado.
Laktosupo de Kappel
La tiel nomita Laktosupo de Kappel estas evento el la historio de Svislando. Fine de junio 1529 la trupoj de Zuriko marŝis kontraŭ la internaj kantonoj de la Svisa Ĵurkomunumo. Apud Kappel la du armeoj renkontiĝis. Dank al la perado de pastro Heinrich Bullinger, kiu tiam laboris kiel instruisto ĉe la Abatejo Kappel, kaj la perado per neŭtralaj kantonoj oni tiam povis eviti internan militon inter la ĵurkomunumanoj.
Laŭ la legendo la simplaj soldatoj utiligis la tempon, dum la givdantoj negocis por interfratiĝi kaj metis ekzakte sur la limo inter la du kantontoj Zuriko kaj Zugo grandan kaldronon sur fajron. La zuganoj laŭdire alportis la lakton kaj la zurikanoj la panon por Laktosupo, kiun tiam ambaŭ armeoj kune manĝis.
Apud Ebertswil troviĝas hodiaŭ la Laktosupoŝtono kiel memorejo. Por la posta historia kaj nacia identiĝo de la svisoj la granda laktosupokaldrono havas gravan simbolan signifon. La Laktosupo de Kappel malgraŭ modifita recepto estas konsiderita ankaŭ kiel la momento de la invento de la Fonduo, tipa nacia svisa manĝaĵo, kie oni trempas panerojn - ĉe la fonduo anstataŭ en lakton - en fanditan fromaĝon.
Saint-Hippolyte (Pyrénées-Orientales)
Saint-Hippolyte (Sant Hipòlit de la Salanca) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Hippolytains.
Ŝtuparo de Penrose
La Ŝtuparo de Penrose estas optika iluzio kaj neebla objekto elpensinta de la brita matematikisto kaj fizikisto Roger Penrose en 1958. La sama ŝtuparo jam antaŭe estis elpensinta de la sveda artisto Oscar Reutersvärd, sed estis nekonata ekster Svedio.
Sur la ŝtuparo ŝajnas ke oni povas rondiri supren aŭ malsupren kaj veni sur la sama ŝtupo. En tri dimensioj ĝi do estas neebla figuro, kiu ekestis pro en la (du-dimensia) desegnaĵo ludi kun la perspektivo.
La ŝtuparo de Penrose plej konatiĝis pro la litografio Klimmen en dalen (ascendi kaj descendi) (1960) de la nederlanda grafikisto M. C. Escher. La ŝtuparo estas parto de monaĥejo kie la monaĥoj iras en du direktoj sur la ŝtuparo. Ankaŭ en  Waterval (akvofalo) (1961) Escher uzis la saman ideon.
Yasmina Khadra
Yasmina Khadra (ياسمينة خضراء, laŭvorte signife "verda jasmeno"), aŭ en Esperanto Jasmina Ĥadra, estas la plumonomo de la verkisto de Alĝerio nome Mohammed Mulesehul (محمد مولسهول, 10a de Januaro, 1955, en Kénadsa, Provinco Beŝar, Alĝerio).
Mulesehul, oficiro en la Alĝeria Armeo, adoptis la nomon de sia edzino kiel pseŭdonimo por eviti la militistan cenzuron. Spite la publikigon de multaj sukcesaj romanoj en Alĝerio, Mulesehul malkaŝis sian veran identecon nur en 2001 post forlasi la armeon kaj translokiĝi al Francio. Anonimeco estis la nura vojo por survivi kaj eviti cenzuron dum la Alĝeria Enlanda Milito. En 2004, Newsweek proklamis lin kiel "unu el la raraj verkistoj kapablaj doni sencon al la perforto en la nuna Alĝerio."
Inter liaj plej famaj ĵusaj verkoj, estas La hirundoj de Kabulo kaj La atako. Lia romano Ce que le jour doit à la nuit (Tio kion la tago ŝuldas al la nokto) estis adaptita al kino.
En 2022, li publikigis Les Vertueux, publikigitan fare de Mialet-Barrault.
Sainte-Florine
Sainte-Florine estas franca situanta en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Dark City
Dark City estas la nomo de pluraj artikoloj.
Trencsén (historia departemento)
Trencsén (reĝa departemento) (trenĉEn), slovake Trenčín, germane Trentschin estis historia departemento en norda parto de la Hungara reĝlando.
Administracio
Estis 9 distriktoj, ties nomoj estas la samaj, ol la distriktejoj:
La departemento situas en la norda Karpatoj laŭ valo kaj rivero Vah. La norda kaj okcidenta limo estas samtempe akvodislimo. La hungaroj - ŝajnas - tie renkontis slovakojn sub aŭspicio de moravoj. Stefano la 1-a (Hungario) formis departementon komence de la 11-a j.c. Oni konstruis fortikaĵojn por defendi la landon, kiuj kontraŭstaris la tatarojn kaj ĉeĥojn. Rákóczi, princo de Transilvanio perdis sortodecidan batalon apud Trencsén. En 1849 la hungara armeo ne povis forpuŝi la aŭstrojn el Hungario. En 1918 la ĉeĥoslovakia armeo okupis la regionon kaj ekde 1920 apartenas al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio ekde 1993.
Ganga
En Hinduismo, la rivero Ganga estas konsiderata bhakti au sankta kaj estas personigita kiel Devi aŭ diino Ganga. Ŝi estas adorata de Hinduoj kiuj kredas ke banadi en la rivero havigas la pardonon de pekoj kaj plifaciligas moksa (nome la liberigo el la ciklo de la vivo kaj morto); la akvo de Ganga estas konsiderata tre pura. Pilgrimantoj merĝas la antyesti nome la cindrojn de siaj parencoj en Gangon, kio estas konsiderata de ili kiel alportanto de spiritoj pli proksimen al la mokŝa.
Granda riproĉa dudek-dekduedro
En geometrio, la granda riproĉa dudek-dekduedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U57.
4922 Leshin
4922 Leshin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Granda riproĉa dudek-dekduedro
Ĉi tiu pluredro povas esti konsiderata riproĉi malafable granda dudekedro.
4922 Leshin
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan kosmokemiistinon Laurie Leshin, adjunktan direktorinon pri scienco kaj tekniko de la "Goddard Space Flight Center" (Centro pri Kosma Flugo Goddard) de Greenbelt (Marilando). Per izotopa analizo, ŝi studis la geologajn procezojn registritajn en la marsdevenaj meteorŝtonoj.