cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amiklo
Partnero kaj idaro
Amiklo edziĝis al Diomedo, filino de Lapito, la filo de Apolono. Kun ŝi li havis la jenan idaron:
Juro (Eŭropa Unio)
Kontrola agado
Per iuj konfliktaj kaj nekonfliktaj juĝrimedoj la eŭropunia juĝistaro priatentas, ke la eŭropunia juro estu aplikata homogene en ĉiuj membroŝtatoj.
Amiklo
Amiklo la niobido
Li estis filo de Amfiono kaj Niobo, do unu el la niobidoj. Venĝeme pro ofendo eldirita de ilia patrino, Apolono kaj Artemiso mortigis ĉiujn la gefilojn de Niobo, ekcepte de Kloriso kaj, laŭ kelkaj versioj, de Amiklo, kiuj ĵustatempe faris honorigan oferon al Leto, patrino de la gedioj. Kiam Lajo, laŭleĝa reĝo de Tebo, revenis al la urbo, Amiklo forfuĝis al Sparto, kie oni diris fondis la urbon Amiklo.
Juro (Eŭropa Unio)
Konstrua agado
Tiujn principojn eltrovas la juĝistaro, rezonante surbaze de la celoj de la traktatoj. Tian rezon-metodon oni nomas laŭcela rezonado.
La konstrua kontribuo de la juĝistaro konsistas el tio, ke per sia rezonado la juĝistaro donas eblojn plivastigi la agosferon de Eŭropa Unio. Tiukadre ili ekzemple starigis la teorion pri la implicaj povoj, nome:
Efiko al la naciaj juĝistoj
La eŭropunia juro efikas kaj influas al la proprajn jurojn de la naciaj juĝistoj.
Ekzemple, en Francio la superaj juĝejoj (la Kasacia Kortumo kaj la Ŝtata Konsilio) finfine—post hezitoj kaj malentuziamoj—kongruigis siajn jurojn kun la eŭropunia:
Ciba
Ciba estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Strašice
Strašice povas esti:
Preĝejo Sankta Silvestro
Preĝejo Sankta Silvestro estas la nomo de kristanaj preĝejoj, en amplekso de tre malgranda (kapelo) ĝis tre granda (katedralo, baziliko), sub patroneco de Sankta Silvestro. Tiaj konstruaĵoj ekzistas ekzemple en la sekvaj lokoj:
Tverskoj (distrikto de Moskvo)
La urbodistrikto Tverskoj (Тверской район, latinliterigite Tverskoj rajon) situas en la Centra administra arondismento (Центральный административный округ, latinliterigite Centralnij administrativnij okrug) de Moskvo, en la centra urboparto. La distrikto kovras areon de 727 hektaroj. En 2010 tie vivis loĝantoj, tio korespondas al loĝdenso de po  homoj laŭ kvadrata kilometro.
Lavci
Lavci (makedone Лавци) estas vilaĝo en sud-oriento de Nord-Makedonio, situanta en municipo Resen. Ĝi havis 134 loĝantojn en 2002.
Demografio
Laŭ la popolnombrado de 2002, la vilaĝo kalkulis:
Hermann Göring
Hermann GÖRING ( – ) estis germana nazia politikisto, militestro, estra membro de la nazia partio, antaŭoficiro en la Tria Regno kaj estro de la germana milita aviadilaro Luftwaffe. Li estis akuzita pri krimoj dum milito kaj krimoj kontraŭ homeco ĉe la Proceso de Nürnberg en 1945-1946 kaj kondamnita al mortopuno per pendumo, sed du horojn antaŭ la ekzekuto li memmortigis sin pere de kalia cianido. Li havis aristokratan heredon kaj estis heroo de la Unua Mondmilito pro la gajno de la Pour le Mérite.
Vivo
Dum la Unua Mondmilito li fariĝis piloto kaj poste komandanto de la aviadilaro Richthofen (1918). Li estis flug-aso, pafinta 22 malamikajn aviadilojn. En la jaro 1922 li fariĝis membro de la ekstreme naciisma partio NSDAP. Forte ŝatata de Adolf Hitler, li fariĝis prezidento de la Reichstag (1932). Li ĉefe kreis la germanan militan aviadilaron (Luftwaffe). Hitler nomumis lin sia anstataŭulo (1939), sed poste malaprobis lin (1945).
Interesaĵoj
8.03.1940: En sia instrukcio interalie ordonis marki polojn (per litero P) kaj laborigi ilin en partoj de Tria Regno liberaj de ĉeĥoj kaj soraboj.
Komunumo de Taizé
La Komunumo de Taizé estas monaĥa ekumena ordo kuniganta diversajn konfesiojn kiu situas en Taizé, ĉirkaŭ dek kilometrojn norde de Cluny, departemento Saône-et-Loire, Francio. La komunumo estas plej konata pro siaj ekumenaj junularaj renkontiĝoj, kiuj ĉiujare allogas ĉirkaŭ 100.000 vizitantojn. Tamen ankaŭ plenkreskuloj pli ol 30-jaraj havas apartan loĝlokon kaj sian propran programon. Se ili ne venigas grupon de gejunuloj al Taizé, ili rajtas veni unufoje jare kaj limigo en la semajnoj kun multaj partoprenantoj.
Jaron post jaro, la Komunumo de Taizé disvolviĝis : kunuloj tiel alvenis al Frato Roger kaj ĝi nuntempe konsistas el cento da fratoj el almenaŭ 25 landoj, kiuj estas ĉu katolikoj, ĉu el diversaj evangeliaj devenoj, ĉu ortodoksoj. La komunumo akceptas neniun donacon por si mem. La fratoj perlaboras sian vivon. La individuaj heredaĵoj estas transdonataj al la senprovizituloj.
La repaciĝo estas la pleja gravaĵo en Taizé. Fratoj regule vizitas diverajn kristanajn komunumojn tra la mondo, por subteni ilin en sia serĉo por paco kaj repaciĝo.
Ĉiusabate posttagmeze oni aranĝas retan atelieron. Ĉi tiuj atelieroj konsulteblas ĉe "Ateliers du samedi" la retejo de Taizé (vidu sub 'Eksteraj ligiloj').
Fondinto kaj prioro
Frato Roger Schutz (elprononci roĵe ŝuc) estis la filo de svisa pastoro.
Kiam li estis juna studento pri teologio, li sentis sin, 1940, pelita por "konstrui komunan vivon, en kiu la repaciĝo laŭ la Evangelio estus konkretaĵo vivata. Li instaliĝis en Taizé, en la franca regiono Bourgogne [Burgonjo], kien kelkaj kunuloj el diversaj eklezioj rekuniĝis kun li. Frato Roger diris pri li mem : "Mi malkovris mian kristanan identecon tra repacigo en mi mem de miaj evangeliaj devenoj kun la kredo de la Katolika Eklezio." Li estis murdata je la 16-a de aŭgusto 2005, dum vespera preĝo. Tial depost 2015 Frato Alois Löser, kiu jam reprezentis la Komunumon de Taizé kaj fariĝis ties voĉo ekde sia nomiĝo kiel posteulo far Frato Roger en la 1997-a, fariĝis la prioro por vivigi la komunumon post la forpaso de ĝia fondinto.
La Komunumo de Taizé pere de sia fondinto havis bonajn kontaktojn kun Karol Wojtyla, esperantisto kiu poste fariĝis papo Johano Paŭlo la 2a, La papo invitis la fondinto ĉiujare kaj diris pri la loko ke "Vi venas al Taizé kiel ĉe la rando de fonto".
Alparolo de la prioro
Kutime ĵaŭdon vespere, la prioro alparolas la vizitantojn kadre de la vespera preĝo.
Agadoj dum Taizé-semajno
Por la periodoj inter preĝoj kaj manĝoj, eblas elekti unu el tri temoj, el kiuj plej multaj temas pri bibliaj tekstoj aŭ eltiraĵoj de la letero de Taizé. Tiuj leteroj poste estas prezentataj ĉiutage en la mateno kadre de la enkonduko al la Biblio fare de frato kaj poste diskutataj en multnaciaj kaj ofte plurlingvaj grupetoj. Ankoraŭ ne estas laborgrupo en Esperanto por faciligi facilan komunan lingvon. Posttagmeze iu servo al la komunumo ekzemple helpantoj por la propra laborejo de Taizé nomata Cadole, helpantoj por ordigi, helpantoj por starigi kaj malmunti la grandkapacitajn tendojn kaj trejnitajn kantistojn por la koruso dum la diservoj inter la vizitantoj. Antaŭ la vespermanĝo estas la okazo partopreni atelieron aŭ diskuton pri temoj, kiuj ĉiutage ŝanĝiĝas.
Renkontiĝejoj en diversaj lingvoj
Ekestis kutimo nomi divesajn paviljonojn en lingvoj ligita al lokoj kiuj iel rilatas al Taizé: El Abiodh (Alĝerio) estas la malgranda gastigejo, La Morada (Ĉilio) estas la administrejo, Oyak (Kameruno) estas la kiosko kie aĉeteblas varoj laŭ moderaj prezoj, Olinda (Brazilo) estas tereno por familioj kiuj ĉeestas, Chittagong (Bangladeŝo) estas kampadejo. Wanagi Tacanku estas konstruaĵo sub "La Morada" kaj la sonorilturo kie renkontiĝas Taizé-ŝoforoj interesitaj pri arto kaj kie okazas atelieroj kaj ekspozicioj. Wanagi Tacanku signifas "Lakta Vojo" en la lingvo de la Lakotaj indianoj.
Sekureco
Post la teroratakoj en Parizo, mezuroj pri protekto kontraŭ tiuj atakoj pliigis en Francio ( Plan Vigipirate). Ĉiu grava evento estas protektata de militistaj patroloj - kaj Taizé estas "grava evento" ĉiusemajne. Tage kaj malfrue vespere, armitaj soldatoj kaj polico patrolas la regionon, dum la loka "Preĝejo de repaciĝo" estas protektita dum la preĝoj. Estas ankaŭ sakaj kontroloj.
Renkontiĝoj en aliaj kontinentoj
Unuafoje en Sud-Afriko (1995), Kenjo (2008), Ruando (2012), Benino (2016). Ankaŭ okazis junularaj renkontiĝoj sur la azia kontinento: Hongkongo (2018), Filipinoj (2010), Barato (2006). En Mezoriento: Libano (2019), Egiptio (2017). Sur la amerika kontinento okazis renkontiĝoj en Karibio (Porto-Riko, Haitio kaj Kubo, 2014), Meksiko kaj Usono.
Internaciaj interŝanĝoj
Fine de la sesdekaj jaroj kaj precipe post la movadoj de majo 1968, multaj gejunuloj venis al Taizé, sed ankaŭ en la 21-a jarcento. Eblas rete registri ĉeeston, sed necesas almenauŭ du semajoj antaŭ la alveno. Se vi volas prepari vin por la semajno en Taizé, la fratoj rekomendas, ke vi familiariĝu kun la ĉiutaga strukturo kaj lernu pri la simpla vivmaniero en Taizé. Ankaŭ povas esti utile "aŭskulti" iujn el la kantoj de Taizé. Krome nun estas kelkaj filmoj, kiuj priskribas la restadon pli detale.
Eŭropa junulara renkontiĝo
Ĉiujare de la 29-a de decembro ĝis la 2-a de januaro okazas junulara renkontiĝo en granda urbo ie en Eŭropo. Dekmiloj da gejunuloj partoprenas ĉi tiujn renkontiĝojn. Ilin gastogas pariĥoj, komunumoj kaj familioj de la urbo, kie okazas la renkontiĝo. Multaj povas iri ĉe familioj, kun kiuj ili eble kunfestos la Novjaron.
Letero de Taizé en Esperanto
Longtempe antaŭ la malkonstruo de la Berlina Muro, la fratoj de Taizé iris diskrete en la landojn de la Orienta Eŭropo por renkonti la junulojn. Tiel estiĝis privilegia kontakto de Taizé kun la Orienta Eŭropo.
La Letero de Taizé aperas ĉiu-jare en multaj lingvoj. En 1996 ĝi aperis ankaŭ en Esperanto.
Kantoj de Taizé
La kantoj ne sekvas popularan muzikstilon, sed fakte ĉantoj t.e. ripetitaj meditaj kantoj. Preskaŭ ĉiuj kantoj povas esti kantataj en pluraj lingvoj. La kantoteksto ofte baziĝas sur skribaĵoj, ofte el Psalmoj aŭ Evangelioj. En la lastaj jaroj la nombro de kantoj pliiĝis, kies tekstoj baziĝas sur ŝlosilaj asertoj, citaĵoj aŭ preĝoj de grandaj teologoj. La kantoj "Herre, visa mig vägen" kaj "Tu palabra, Senor", kiuj estis publikigitaj kiel "provizoraj" eldonoj en la somero de 2018, rilatas al deklaroj faritaj de Sankta Birgitta kaj Miguel de Unamuno.
La kantoj estas verkitaj latine, en plej diversaj lingvoj parolataj en Eŭropo kaj, lastatempe, en la araba aŭ en lingvoj el Malproksima Oriento. Ĉiujare aperas kantlibro "Chants de Taizé" (Kantoj de Taizé). Tiuj ĉi estas la lingvoj en kiuj la kantoj povas esti kantitaj (interkrempe la nombro de kantoj): angla (58 kantoj), litova (38), germana (34), itala (34), pola (32), portugala (28), franca (24), hispana (24), hungara (20), kroata (16), slovena (13), ukraina (13), albana (11), nederlanda (10), sveda (10), rusa (9), ĉeĥa (9), korea (8), ĉina (7), bulgara (6), estona (6), norvega (6), araba (5), kataluna (5), slovaka (5), soto-cvana (5), svahila (5), malaja (4), japana (4), volofa (4), dana (3), rumana (3), tagaloga (3), bengala (2), (nov-) greka (2), hinda (2), islanda (2), kmera (2), latva (2), tamila (2), taja (2), zulua (2), filipina (1), kimra (1), eŭska (1), hebrea (1), lakota (1), malagasa (1), cvana (1), turka (1), vjetnama (1).
Noktoj de lumoj
La Nokto de Lumoj temas pri preĝoj kun ĉantaj kantoj de Taizé, kiuj okazas aŭtune kaj vintre en multaj paroĥoj kaj estas preparo al la eŭropaj junularaj renkontiĝoj jarŝanĝe. Teksta propono por la projektado de tia "Nokto de Lumoj" estas eldonata ĉiujare.
Financoj
La fratoj de Taizé vivtenas sin pere de enspezoj de sia ceramikaj laboro j kaj aliaj artaĵoj kiel la emajlita kruco de Taizé, kiu disponeblas en diversaj koloroj kaj grandecoj. Krome la fratoj vendas multajn librojn kaj diskojn kun la "Kantoj el Taizé". La fratoj ne akceptas donacojn kaj heredj estas transdonitaj al senhavuloj. Sur la diversaj kontinentoj la komunumo subtenas homojn en malfacilaĵoj. La nomata "Operacio Espero" subtenis ekzemple rifuĝintojn en Hungario kaj Jordanio, la konstruadon de okula kliniko en DR Kongo aŭ helpis la viktimojn de tertremo en Nepalo. La komunumo Taizé sendis humanitaran helpon al Nord-Koreio ekde 1998, ĉefe medicinajn provizojn kaj infanan nutradon. Krome oni foje devas helpi gejunulojn, kiuj ne kapablas pagi sian propran vojaĝon kaj volas resti en Taizé por la eŭropaj junularaj renkontiĝoj, ĉar ili venas el foraj landoj kun malfavora ekonomia situacio.
Por loĝado kaj manĝoj, junuloj el Germanio ekzemple pagas inter 7 € kaj 10 € po persono tage. La sumo varias laŭ la devenlando por konsideri malsamajn ekonomiajn cirkonstancojn. Tiel la partoprenantoj povas kontribui laŭ siaj personaj cirkonstancoj, por ebligi al la finance pli malfortaj havi pli malmultekostan restadon.
Literaturo
(de) Marc Dannlowski: Taizé – Pilgerweg zur Ökumene. Logos Verlag, 2004, ISBN 3-933828-98-8.
(de) Klaus Nientiedt (eld..): Taizé – Weltdorf für innere Abenteuer. Herder, Freiburg, 2006, ISBN 3-451-05715-8.
Transporto
En Taizé estas du bushaltejoj sur la loka busitinero de Chalon-sur-Saône tra Cluny kaj la TGV-stacidomo Gare de Mâcon-Loché-TGV al Mâcon. La bushaltejo "Marie Taizé" estas ĉe la montopiedo kaj malgravas por la junularaj renkontiĝoj. La bushaltejo "La Communauté" estas la haltejo ĝuste antaŭ la akceptejo ("Casa"). Se vi uzas la publikan buslinion por atingi Mâcon la tagon de via foriro, vi povas antaŭe registri vin en liston por rezervi sidlokon en la buso.
Vidu ankaŭ
Frato Roger
Ekumenismo
Tago de preĝo multreligia
Parlamento de religioj de la mondo
Interreligia dialogo
Dialogo de la Katolika Eklezio kun la Orientaj ortodoksaj eklezioj
Qantara.de
Eksteraj ligiloj
Taizé (Lingvoj عربي araba, български bulgara, čeština ĉeĥa, 中文 ĉina, dansk dana, Deutsch germana, eesti estona,English angla, Español hispana, français franca, hrvatski kroata, Bahasa Indonesia indonesia, italiano itala, 日本語 japana, kisvahila, 한국어 korea, latviešu latva, lietuvių litova, magyar hungara,Nederlands nederlanda,norsk norvega, polski pola, српски serba, suomi finna,svenska sveda,தமிழ் tamila,українська ukraina,Tiếng Việt vjetnama)
(de) Informoj pri junularaj renkontiĝoj
(de) Informoj pri junularaj renkontiĝoj, Vojaĝo el Svislando
(fr) La letero de Taizé 2010
(fr) Ateliers du samedi, Taizé
(44594) 1999 OX3
(44594) 1999 OX3 estas tre granda, ne tre hela transneptuna objekto, kun discentra orbito simila al tiuj de la centaŭroj, malkovrita la de la kanadaj astronomoj John J. Kavelaars kaj Brett J. Gladman, de la usona astronomo Matthew J. Holman kaj de la franca astronomo Jean-Marc Petit elde la Observatorioj de Mauna Kea en Hawaii (Usono).
Komunumo de Taizé
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la artikolo Communauté de Taizé en la germana vikipedio, listo de aŭtoroj.
(44594) 1999 OX3
Orbito
Ĝia orbito krucas tiujn de Urano kaj de Neptuno: ĝi estas uranorenkonta kaj neptunrenkonta objekto; ĝia urana MOID estas 0,132124 AU tie estas 19,765 milionj da km; kaj ĝia neptuna MOID 0,498391 AU, tie estas 74,558 milionj da km.
Ĝi ne estas difinita kiel centaŭro far'de Minor Planet Center ĉar, laŭ MPC, centaŭroj havas de malpli ol 30,066 AU. Kompense, Deep Ecliptic Survey difinas centaŭrojn laŭ dinamika klasifiko bazita sur la orbita konduto integralita sur 10 milionoj da jaroj. DES difinas centaŭrojn kiel neresonancajn objektojn kies perihelio estas iam ajn dum la integralo pli malgranda ol la perihelio de Neptuno. Laŭ tiu difino (44594) 1999 OX3 estas ja centaŭro.
Thénac
Thénac estas nomo de du komunumoj en Francio:
Hausten
Hausten estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Rozivka
Historio
La unua mencio devenis el 1422 laŭ tiama hungara ortografio "Kethergen". Ĝis Traktato de Trianon Ketergény apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la alveninta Ruĝa Armeo neniun portis al gulago. Ekde 1945 Rozirka apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 vivis tie 1348 homoj (ukrainoj 79 %, hungaroj 17 %).
Taganskij (distrikto de Moskvo)
La urbodistrikto Taganskij (Таганский район, latinliterigite rajon Taganskij) situas en la Centra administra arondismento (Центральный административный округ, latinliterigite Centralnij administrativnij okrug) de Moskvo, en la centra urboparto. La distrikto kovras areon de 801 hektaroj. En 2010 tie vivis loĝantoj, tio korespondas al loĝdenso de po  homoj laŭ kvadrata kilometro.
Galgenen
Galgenen estas komunumo en la distrikto March en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 4,511 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Galgenen situas proksimume 2 kilometrojn sude de la Supra Lago de Zuriko, ĉe la okcidenta bordo de la rivero Wägitaler Aa, el fluanto de la Lago de Wägital. En oriento la komunumo limas la rivereto Spreitenbach, kiu ĉe la norda pinto de la komunumo alfaluas al Wägitaler Aa. En sudo la komunumo etendiĝas ĝis al la norda flanko de la Antaŭalpoj al alteco de 1272 m s.m. Al Galgenen apartenas krom la vilaĝo Galgenen mem la parto de la vilaĝo Siebnen, kiu situas okcidente de la rivero Wägitaler Aa, kaj la vilaĝetoj Achern, Buechli, Stöckli kaj Steinweid.
Najbaraj komunumoj
Galgenen limas en nordo al Lachen, en nordoriento al Wangen, en oriento al Schübelbach, en sudo al Vorderthal, kaj en okcidento al Altendorf.
Trafiko
Tra Glagenen pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 3 de Zuriko al Koiro kaj paralele al ĝi la svisa aŭtovojo A3, al kiu Galgenen disponas pri komuna alveturejo kun Lachen. Kvankam la grava fervojlinio de Zuriko al Koiro pasas meze tra la komunumo, sur ties teritorio ne situas stacidomo. La plej proksimaj stacidomoj troviĝas oriente en Lachen kaj okcidente en Siebnen sur la teritorio de la komunumo Wangen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Galgenen datiĝas el la jaro 1229 kiel Galgênne. La pastra preĝejo Sankt-Martino kaj Nikolao unuan fojon menciiĝis en la jaro 1275. Dum mezepoko la Virina Monaĥejo Zuriko posedis bienojn en Galgnen. La jurisdikcio tiam apartenis al la Grafoj de Habsburgo-Laŭfenburgo. En la jaro 1405 Galgenen venis sub la regado de Ŝvico.
Mathilde Wesendonck
'''Agnes Mathilde Wesendonck, geb. Luckemeyer''', (naskiginta la 23-an de decembro 1828 en Elberfeld (nun Wuppertal); mortinta la 31-an de aŭgusto 1902 en Vilao Traunblick je Altmünster en Supra Aŭstrujo) estis germana verkistino. Ŝi amiĝis precipe kiel amatino de komponisto Richard Wagner.
Tibor Paizs
PAIZS Tibor [pajĵ] estas rumanuja hungara poeto, verkisto, ano E-MIL naskita la 26-an de februaro 1946 en Pălatca.
Mathilde Wesendonck
Vivo
Ŝi alkreskis en Elberfeld kaj Duseldorfo kiel filino de Komerckonsilanto Karl Luckemeyer kaj lia edzino Johanna, denaska Stein. Post ŝia geedziĝo kun komercisto Otto Wesendonck ŝi loĝis en Novjorko kaj Zuriko. Tie la geedzoparo konatiĝis en 1852 komponiston Richard Wagner, ekestis intima amikeco. Otto Wesendonck grandanime subtenis Riĥardon Wagner finance kaj ebligis al li ĝis 1858, vivi kaj labori en Zuriko. Wagner loĝis finfine en simpla trabfaka domo, kiun li nomis sia „azilo“, kiu staris en la parko apud la novkonstruita Vilao Wesendonck.
Sekvenco-ligata amplifika multiformo
Sekvenco-ligata amplifika multiformo estas tekniko kiu ebligas amplifi envitre DNA. Ĝi estas aplikado de PĈR. Gia kutima nomo estas SRAP (laŭ la angla lingvo Sequence related amplified polymorphism).
Timár
Timár [timAr] estas vilaĝo en Hungario, en la regiono Norda Ebenaĵo, en la departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en la Distrikto Nyíregyháza.
Humani generis
Humani generis (La homa raso) estas unu el la tre nombraj enciklikoj de papa Pio la 12-a, publikigita la 25-an da aŭgusto 1950 koncernanta (opiniojn kaj modernajn erarojn kiuj riskas mini la fundamentojn de la katolika doktrino. Ĝi oponas eksplicite al la Nova Teologio.
John Eyton Bickersteth Mayor
John Eyton Bickersteth MAYOR (mejr) ( en Beddegawa, Cejlono – 1910 estis angla esperantisto kaj profesoro de latina lingvo en la Universitato de Kembriĝo. Prezidento de la Vegetara Societo. Eldonis diversajn tradukojn aŭ komentariojn pri latinaj aŭtoroj, precipe Juvenal. E-istiĝis en 1907. Lia parolado en la UK en C. fariĝis historia. Forte subtenis Esperanton kontraŭ reformistoj kaj pledis por ĝia enkonduko en la lernejojn.
Mathilde Wesendonck
Vivo
Inter Mathilde kaj Richard Wagner evoluis profunda „animamikeco“, ŝi estis lia muzo, ĉe ŝi li trovis komprenemon por sia artisteco, kiun evidente lia edzino ne povis doni al li. Mathilde same kiel la triangula situacio inter li kaj la geedzoj Wesendonck inspiris lin finfine al lia opero Tristan und Isolde.
Wagner ankaŭ muzikigis kvin el la poemoj de Mathilde, nun konataj kiel Wesendonck-lidoj. Du el ili, Träume [Sonĝoj] kaj Im Treibhaus [En la forcejo], prezentas muzikajn antaustudaĵojn por Tristan und Isolde. Per ĉi tiu verko Wagner kreis muzikan monumenton pri sia amo al Mathilde Wesendonck: ŝi estis lia „Isolde“. La antaŭludon por Die Walküre li omaĝis al ŝi per la komencliteroj G.S.M. – „Gesegnet sei Mathilde“ [benata estu Mathilde]. La intima platona rilato inter Wagner kaj Mathilde Wesendonck finiĝis abrupte someron de 1858, kiam Minna, edzino de Wagner, forkaptis leteron de sia edzo al Mathilde kaj provokis skandalon, kiu sekvigis la disiĝon. Wagner forlasis Zurikon, por en Venecio sole plukomponi la operon Tristan und Isolde kaj per tio prilabori la konflikton.
Manuel Maynar
Manuel MAYNAR (majnar) (1875-1961) estis hispana advokato, esperantisto.
Humani generis
Resumo de ĝia enhavo
La encikliko estas, ĉe la unua rigardo, listo de eraroj svarmantaj ekstere de la Eklezio kiel panteisma monismo fundita sur la ideo de evoluismo, dialektika materialismo, ekzistadismo ateisma aŭ reĵetanta la validecon de la matafizika rezonado, historiismo reĵetanta la ideon de vero absoluta en filozofio kaj teologio.
Kvartalo Ŝibuja
Kvartalo Ŝibuja aŭ Ŝibuja-ku (渋谷区 [ŝibuja-ku]; Hepburn: Shibuya; Kunrej: Sibuya) estas speciala kvartalo en Tokio. Tie interalie situas la Universitato Aoyama Gakuin kaj la Universitato de Unuiĝintaj Nacioj.
Mathilde Wesendonck
Vivo
Fratino de Mathilde Wesendonk estis Marie Luckemeyer (1838–1872). Por ŝi Wagner komponis la valson Züricher Vielliebchen-Walzer.
Humani generis
Resumo de ĝia enhavo
“'Tiuj eraroj havas influojn danĝerajn en la katolikaj medioj. Estas, tial, devo de katolikaj teologoj kaj filozofoj studi la modernajn pensfluojn por devenigi el ili la “validajn elementojn de vero”, sed devojiĝoj efektiviĝis kaj pro senmodera amo de noveco kaj pro apostola senregula zorgemo aŭ pro nesingarda irenismo'”.
Kvartalo Ŝibuja
La nomo Ŝibuja estas uzata ankaŭ por afera distrikto Ŝibuja en la kvartalo Ŝibuja. La distrikto situas ĉe la stacio — unu el gravaj stacioj de fervojo en Tokio. Tiu distrikto estas fama, kiel unu el gravaj centroj de modo en Tokio, precipe por junularo, kaj ankaŭ kiel la plej grava loko de la nokta vivo en Tokio.
Humani generis
Eraroj en filozofio
La encikliko komencas per apologii pri la valoro de homa racio. La katolikoj asertu la efikan kapablon de la homa racio por “pruvi kun certeco la ekziston de persona Dio, kaj korekte devenigi la leĝon kuŝantan en la homaj koroj”. Por ke tio okazu necesas ke la racio estu formita laŭkonvene kaj ‘penetrita’ de la sana filozofio establiĝinta laŭlonge de la kristanaj jarcentoj’. Ĉi-rilate la encikliko repuŝas la atakojn kontraŭ Tomismo.
Manuel Maynar
Li esperantistiĝis en 1909, kaj estis dum longa tempo prezidanto de la Esperanto-grupo "Frateco" en Zaragozo.
Li favoris la organizadon de la hispana movado pere de konfederacio, kaj li havis fortajn diskutojn kun la partianoj de pli centrigita strukturo, notinde kun Julio Mangada Rosenörn. Maynar estis prezidanto de la Hispana Esperantista Konfederacio. Li estis membro de la Hispana Esperanto-Instituto.
Humani generis
Konkludo
Pio la 12-a invitas la episkopojn atente vigili por ke la supraj normoj trovu aplikon.
Timár
Geografio
Timár kovras areo de 21.82 km² kaj havas loĝantaron de 1451 (2001).
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso (pramo funkcias al la kontraŭa Zalkod), laŭ traira flankovojo proksime de Rakamaz.
Tibor Paizs
Kariero
Tibor Paizs diplomitiĝis pri historio-filozofio-psikologio en UBB de Kluĵo en 1973. Li instruis kaj poste li iĝis ĵurnalisto ĉe Szatmári Hírlap. En 1989 li translokiĝis Hungarion, kie li laboris ĉe Új Magyarország, de 1992 ĉe Pest Megyei Hírlap.
Ptoliso
Ptoliso (el la greka Πτόλις) estis antikva setlejo en Arkadio (Grekio). Ĝi lokiĝis sur la monteto Gurtzuúli, proksime al la landlimo kun Argolando, sude de Orĥomeno kaj norde de Tegeo.
Laŭ Paŭzanio, Ptoliso estis unu el la kvar-kvin urbetoj kiuj unuiĝis por fondi la urboŝtaton Mantineo, unu el la plej elstaraj kaj povoplenaj tiuepoke, kies muregoj, teatro kaj templo dediĉiita al Afrodito viziteblas du kilometrojn for de Ptoliso. Tiu ĉi rakonto kongruas kun la mita rakontaro, laŭ kiu Ptoliso estis fondita de arkadia princo nomiĝinta Mantineo, eponimo de la posta urboŝtato. Li estis unu el la likaonidoj, la malvirtaj filoj de la tiama reĝo kiuj forfuĝis el ilia hejmo pro timo al la venĝo de Zeŭso kaj fondis novajn urbojn en la lokoj kie ili rifuĝis. La dio detruis la palacon de Likaono kaj aliformigis lin en lupo, kiel puno pro la murdo de infanoj ordonitaj de tiu reĝo kaj sia idaro.
Tiszabercel
Tiszabercel (tisabercel) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en subregiono de Ibrány-Nagyhalász.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso kun pramo, fine de sakovojo, laŭ etfervojo el Nyíregyháza, kiu troviĝas aere 23 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1335 en formo Berczel. Posedantoj de la kampoj ofte ŝanĝiĝis. Post la mezepoko la turkoj, en 1919 la rumanoj okupis la vilaĝon.
Timár
Historio
La unua mencio devenis el 1067 en formo Vense, tiam apartenanta al fortikaĵo de Szabolcs. Ŝajnas, la tataroj detruis la vilaĝon en 1241. Laŭ la vilaĝnomo loĝis tie felistoj. La kampoj interalie apartenis al familioj de Stefano Báthori, István Bethlen (duko), Georgo Rákóczi la 2-a, Francisko Rákóczi la 2-a. En 1800 granda incendio okazis. La rumanoj en 1919 okupis la vilaĝon.
Famuloj
En Timár naskiĝis aktoro Irén Pelsőczy.
Irana Ruĝa Krescento
La societo Irana Ruĝa Krescento aŭ plennome societo Ruĝa Krescento de la Islama Respubliko Irano - perse جمعیت هلال‌احمر جمهوری اسلامی ایران‎, latinliterigite Jamʿiyat-e Helāl-e Aḥmar-e Jomhuri-e eslāmi-e Irān - estas organizaĵo de humanitara helpo en Irano, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en Teherano, kaj kiel la nuntempa prezidanto ekde 2017 funkcias Aliasghar Peyvandi.
Ribeirão Corrente
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Franca. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Agonio
La agonio (de la greka αγωνία, agonía "ekstrema sufero" kaj el greka αγων, agón "lukto") estas la stato kiu nepre kondukas al morto; la kaŭzoj de la agonio povas esti multaj el gravaj malsanoj kiel la sepso ĝis gravaj akcidentoj. La agonia procezo ne havas limtempon, sed plej ofte depende de la kaŭzo ĝi povas esti ĉu mallonga ĉu longa.
Kelkaj fakuloj konsideras ĝin kiel la lasta fazo de la vivo, fum aliaj kiel la unua fazo de la morto. Oni foje difinas ĝin kiel la "Prodromo de la Morto", tio estas, la intermeza vojero inter la vivo kaj la morto.
Metafore aŭ larĝasence tiu termino estas simbolo de neeltenebla sufero, kaj estas uzata por priskribi ekstreman doloron, ĉu internan ĉu eksteran. Persono agonias kiam ĝi estas grave vundita aŭ malsana, kian suferas mutilaĵojn aŭ torturojn, aŭ kiam eksperimentas gravan traŭmaton ĉu en korpo aŭ menso.
En medicino agonio referencas al aro de psikofizikaj ŝanĝoj kiuj okazas antaŭ antaŭvidebla morto. Tiu momento de la malsano ne havas rektan rilaton kun la sufero, ĉar oni povas trapasi ĝin sen suferi, por ekzemplo, doloron. Ĉiam estas simptomoj kiuj ĉeestas, kiel la manko de intereso, la malfacilo manĝi, kelkaj misordoj de psikiatra tipo kiel deliro, ktp.
En religio la termino agonio estas menciita en multaj kredoj, ĉefe en la regionoj de antikva grek-romia mondo.
En filozofio la hispana verkisto Miguel de Unamuno verkis "La agonía del cristianismo" (La agonio de kristanismo) en kiu la termino rilatas al la etimologia signifo (lukto), konsiderante la religian kredon kiel senfina luktado.
416 Vaticana
416 Vaticana estas granda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois, la, elde la observatorio de Nico.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Vatikana monteto de Romo.
Elekto-Palatinato-Bavario
Elekto-Palatinato-Bavario aŭ Elektoprinclando Palatinato-Bavario, germane Kur-Pfalz-Bayern, en tiama ortografio Chur-Pfalz-Baiern, estis elektoprinclando de la germana Sankta Romia Imperio. Ĝi estiĝis en 1777, kiam Elekto-Palatinato unuiĝis kun la elektoprinclando Bavario, kaj ekzistis ĝis la fino de la Sankta Romia Imperio.
Princoj-elektistoj de Palatinato-Bavario
1777 La bavaria linio de la Vitelsbaĥoj formortas kaj la bavaria elektisteco nuliĝas. La palatinata princo-elektisto heredas la bavarian tronon kaj eknomas sin "princo-elektisto de Palatinato kaj Bavario". (vidu ankaŭ: Milito de bavara sukcedo)
Morgex
Kristana patrono estas la loka beatulo Vuillerme de Léaval (itale Guglielmo de Léaval), kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
FA-Pokalo
La FA-Pokalo aŭ longe anglalingve Football Association Challenge Cup de la Futbala Asocio (FA) de Anglio estas la plej granda ĉiujara pokala konkurso inter futbalaj teamoj de Anglio. Krom ĝi la Futbala Asocio de Anglio ankaŭ organizas la tutsezonan konkurson de la "Unua Ligo" (FA Premier League), la plej alta el pluraj ligoj, en kiu konkursas la plej bonaj teamoj de la lando. Ĉar en la FA-Pokalo partoprenas futbalaj teamoj de ĉiuj ligoj, povas esti, ke teamo el suba ligo (do teorie pli malbona) venkas teamon el alta ligo kaj tiel surprize gajnas konkursajn poentojn.
La FA-Pokalo estas la unua futbala konkurso de la mondo, kaj intertempe laŭ tre similaj reguloj kopiiĝis en multaj landoj.
La teamo gajnanta la FA-Pokalon kvalifikigas sin por la unua parto de la UEFA-Pokalo. Se ĝi jam kvalifikiĝis por la Ligo de Ĉampionoj (Champions League), la dua plej bona teamo el la matĉoj de la FA-Pokalo kvalifikiĝas por la UEFA-Pokalo. Kaze ke ambaŭ tiuj plej bonaj teamoj de la FA-Pokalo jam kvalifikiĝis por la Ligo de Ĉampionoj, la anglia teamo por la UEFA-Pokalo elkalkuliĝas laŭ la tabeloj de la "Unua Ligo" de la Futbala Asocio de Anglio.
La trofeo
La bildo dekstre montras la kvaran ekzempleron de la trofeo, kiu de la jaro 1992 ĉiujare doniĝas al la venkinta teamo. Laŭ aspekto ĝi samas al la tria ekzemplero de la jaro 1911.
Bulbotubero
La bulbotubero (bulbotūber) aŭ firma bulbo aŭ (laŭ PIV evitinde ) kormo (cormus) estas la mallonga, vertikala, ŝvelinta subtera tigo (bulbosimila tubero) de plantoj (kutime ĉe unukotiledonaj), servanta kiel rezervaĵa organo por travivi vintron aŭ aliajn malfavorajn kondiĉojn kiel someran sekegon kaj varmegon (trasomerumo). La bulbotubero estas tipe ĉirkaŭata de protekta maldikaj membranoj, tunikoj aŭ skvamoj. Interne la bulbotubero konsistas el amelo-entenaj parenĥimaj ĉeloj. La bulbotuberoj povas esti elfositaj kaj uzataj por plurobligo (reprodukto) de la planto (ekz. taro aŭ kolokasio). Ili estas similaj ekstere al bulbo, tiel oni kelkfoje erare nomas ilin per tiu nomo.
Ekzemploj
Jen kelkaj specioj de kultivataj plantoj, kiuj havas bulbotuberojn:
Laz-Firtănuș
Laz-Firtănuș ( Firtosiláz) estas vilaĝo en la rumana distrikto Harghita. Ĝi apartenas al la komunumo Avrămești.
Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 la vilaĝo apartenis al Hungario.
En la censo de 2002 ĉiuj 49 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj kaj la hungaran sia precipa lingvo.
Universitato de Saskaĉevano
La Universitato de Saskaĉevano (University of Saskatchewan, mallonge U of S) estas la plej granda altlernejo en la kanada provinco Saskaĉevano. Ĝi situas sur la orienta bordo de la Sud-Saskaĉevana rivero, en la urbo Saskatuno. La Leĝon pri la Universitato de Saskaĉevano (University of Saskatchewan Act), per kiu fondiĝis la provinca universitato, akceptis la Leĝdona Asembleo de Saskaĉevano la 3-an de aprilo 1907 "for the purpose of providing facilities for higher education in all its branches and enabling all persons without regard to race, creed or religion to take the fullest advantage" [por provizi altlernejajn instancojn en ĉiuj branĉoj kaj ebligi al ĉiuj persono - senkonsidere al raso, kredoj aŭ religio - havi plenajn avantaĝojn]. La Universitato festas la centjariĝon de sia fondado en 2007.
Komencoj
La Universitato kreiĝis la 3-an de aprilo 1907 per provinca leĝo konata kiel la Universitata Leĝo (University Act).
Battleford, Moose Jaw, Prince Albert, Reĝino, kaj Saskatuno ĉiuj petis la rajton gastigi la novan universitaton. Walter Murray preferis la provincan ĉefurbon, Reĝinon. Dum politike influita voĉdonado, oni elektis Saskatunon la 7-an de aprilo 1909.
Fondado de Kolegioj
Pli-malpli laŭ la originala plano de 1909, oni fondis plurajn kolegiojn:
Artoj kaj Sciencoj (1909), Agrikulturo - nun Agrikulturo kaj Biorimedoj (1912), Inĝenieriko (1912), Juro (1913), Farmakologio - nun Farmakologio kaj Nutroscienco (1914), Komerco(1917), Medicino (1926), Edukado (1927), Hejma Ekonomiko (1928), Flegado (1938), Postdiplomaj Studoj kaj Esplorado (1946), Korpa Trejnado - nun Kinezologio (1958), Veterinara medicino (1964), Dentomedicino(1965), and Lernejo de Fizioterapio (1976).
Oni ankaŭ fondis teologiajn kolegiojn filiiĝintaj al la Universitato:Kolegio Emmanuel - nun Kolegio de Emmanuel kaj Sankta Chad - Anglikana (1909), Kolegio Sankta Andrew (kiel Presbiteriana Kolegio, Saskatuno)- Unuiĝinta Eklezio de Kanado (1913), Luterana Teologica Seminario (1920), Kolegio Sankta Thomas More (1936), kaj Centra Pentekosta Kolegio (1983).
Kapelo Rugby
Kapelo Rugby, translokigita de Prince Albert kie oni konstruis ĝin en 1912, deklariĝis Municipa Heredaĵejo de la Urbo Saskatuno. Kapelo Rugby, antaŭulo de Kolegio de Emmanuel kaj Sankta Chad konstruiĝis unue en 1883 sub la nomo The University of Saskatchewan {Saskatchewan Provisional District of the North West Territories), en Prince Albert.
Lernejo Victoria
Lernejo Victoria (Eta Ŝtona Lernejo) konstruiĝis en 1888 kaj poste estis translokigita al la kampuso de la Universitato de Saskaĉevano. Oni deklaris ĝin historiejo la 1-an de junio 1967
29705 Cialucy
29705 Cialucy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Andrea Boattini kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Okaleo
Okaleo (el la greka Ὠκαλέα, malofte Ὠκαλέαι kaj poste Ὠκάλεια) estis antikva urbo en Beotio (Grekio), sur la suda bordo de lago Kopaiso.
29705 Cialucy
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lucia "Cia" Boattini, pli maljuna fratino de la unua malkovrinto.
Okaleo
Tiu ĉi montara vilaĝeto troviĝis inter Alalkomeno kaj Aliartos (antikva Haliarto), 30 stadiojn (ĉ. 5,5 Km.) for el ambaŭ urboj. Antikvaj fontoj kutime mencias ĝin kune kun Mantineo kaj Medeono, do tre eble ĉi tiuj urboj estis tre proksimaj unu al la aliaj. La mitologiistoj sugestas ke de tiu mallonga distanco inter Okaleo kaj Mantineo devenas la kromnomo de la mita rolulino Aglajo, filino de Mantineo, kiu ofte aperas en la rakontoj laŭ la nomo Okaleo.
Origino
La plimulto de la fontoj kiuj pristudas la originon de la nomo de tiu ĉi urbo konsentas pri tio, ke ĝi devenas el la greka vorto ὠκύς («rapida»). La frua "D" sĥolio sur Iliado klarigas ĝian signifon, per aludo al sennoma rivero kiu rapide fluadis tra la urbeto. Tamen, la geografo Stefano el Bizanco konsideris tiun nomon referenco al mallonga distanco inter la najbaraj Tespio kaj Tebo. Herodiano konsentas kun ambaŭ klarigoj, verŝajne pro la erara ideo, kiun ankaŭ Stefano havis, pri ke Okaleo troviĝis en la vojo kiu unuigis ambaŭ urbojn, kvankam Tespio iom foras el la lago.
Okaleo en la mita rakontaro
La Himno al Apolono priskribas ke tiu dio, serĉante taŭgan lokon por sia orakolo, vizitis Okaleon kaj Haliarton post trapasi la riveron Cefizo en la vojo al Telfuso. La du vilaĝoj estis menciitaj laŭ erara ordo, ĉar supozeble Apolono vojaĝis okcidenten. La poemo priskribas Okaleon kiel πολύπυργος, tio estas, «kun multaj turoj», sed ĝi estis tiel kutima epiteto ke ĝi perdis ian veran signifon.
Laŭ rakonto en Mitologia biblioteko, erare atribuita al Apolodoro, la reĝo Amfitriono trovis morton dum sia pranepo Heraklo bataladis kontraŭ la minioj de Orĥomeno. Post tio, Radamanto, filo de Zeŭso ekzilita el Kreto, edziĝis al lia vidvino Alkmeno kaj ambaŭ translokiĝis al Okaleo. Johano Tzetzes aldonas ke en tiu urbo Radamanto instruis arkpafadon al Heraklo.
Homero mencias Okaleon en sia Katalogo de ŝipoj, en Iliado, kiel unu el la urboj kiuj partoprenis la beotian flankon de la greka armeo en la Troja milito.
Grävenwiesbach
Grävenwiesbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hochtaunus de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
La Huerta
La Huerta estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas La Huerta. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 043. La Huerta signifas en la hispana La Fruktoĝardeno.
Geografio
La Huerta apartenas al la regiono Costa Sur kiu situas en la okcidenta parto de la subŝtato (sude de la regiono Costa Norte). Multaj komunumoj en tiu regiono limas al la pacifika oceano. Al tiu regiono apartenas entute ses komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20161 loĝantojn. El tiuj estis 9943 viroj kaj 10218 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1749,71 km². La meza alteco estas 280 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 25,2 C. En la komunumo estas 1105,5 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 6976 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6019 scipovis legi kaj skribi kaj 948 viroj estis analfabetoj. Do 13.59 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 6719 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5851 sciis legi kaj skribi kaj 860 virinoj estis analfabetoj. Do 12,8 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en La Huerta vivis 19800 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 17 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,086 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Gildohalo
Gildohalo estas historia konstruaĵo uzita de gildoj por renkontiĝoj.
55810 Fabiofazio
55810 Fabiofazio estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Piero Sicoli kaj Pierangelo Ghezzi elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala televida parolisto, aŭtoro kaj produktoro Fabio Fazio, kiu debutis en oktobro 1983 ĉe RAI, la itala publika servo de radiosendo. Komence en 1983, li gvidis televiddiskuton kun sciencistoj, verkistoj kaj aliaj famuloj.
120214 Danteberdeguez
120214 Danteberdeguez estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Kurbinovo
Kourbinovo (makedone Курбиново) estas vilaĝo en sud-orienta Nord-Makedonio, situanta en municipo Resen. Ĝi havis 137 loĝantojn en 2002.
Demografio
Laŭ la popolnombrado de 2002, la vilaĝo kalkulis:
Flago de Unuiĝintaj Nacioj
La flago de Unuiĝintaj Nacioj estas la oficiala signo de Unuiĝintaj Nacioj (UN) ekde la 20-a de oktobro 1947. Hodiaŭ ĝi ankaŭ estas konsiderata kiel signo de la tuta tero respektive de la homaro.
Emblemo
La flago prezentas blankan terglobon sur helblua bazo, kadrita de du olivarbaj branĉoj. La mapo prezentas la tutan landaron, sur kiu homoj vivas - pro tio sen Antarkto. En la centro lokiĝas la geografia arkto, ĉirkaŭ ĝi estas la kontinentoj de la norda duonsfero, la suda duonsfero estas distirata kaj tial tro grande prezentata.
Oficiala difino priskribas la flagon jene:
La olivarbaj branĉoj estas klasika paca signo. La flago prezentas per tio la bazan celon de Unuiĝintaj Nacioj: La tuta mondo unuigita en paco.
Historio
La flago de UN estis akceptita la 20-an de oktobro 1947 per rezolucio 167 (II) de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj. Ĝi tre similas al unua flaga koncepto de aprilo 1945. La nura diferenco konsistas el la fakto, ke la unua koncepto prezentas la amerikan duoblan kontinenton subendirektite; en 1947 estis la grenviĉa meridiano (kaj kun ĝi Eŭropo kaj Afriko) subendirektigita.
La rezolucio donis al la Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj la rajton, fari fundamentajn planojn por la uzado de la flago. Tiujn rajtojn li uzis la 19-an de decembro 1947, proklaminte la flagan kodon (angle Flag Code). Poste li publikigis pli detalajn reguligojn per la flagaj reguligoj (angle Flag Regulations). Laŭ artikolo 7 de la flaga kodo estas ĉiu uzo komerca ne permesita.
Veturiloj de Unuiĝintaj Nacioj estas blankaj, sed kaskoj kaj biretoj estas kolorigataj helblue, kiel la flago. Tial estas alia nomo por la pactrupoj de Unuiĝintaj Nacioj blukaskuloj.
La “Konvencio pri la sekureco de personaro de Unuiĝintaj Nacioj kaj de kunordigita personaro” de la 9-a de decembro 1994 deklaris la flagon kaj la simbolon de Unuiĝintaj Nacioj kiel protekta signo, kiu donas al civilaj kunlaborantoj kaj blukaskuloj de pactrupoj kaj al ties konstruaĵoj sekurecon ĉe armaj konfliktoj. En tiu kunteksto estas ilia uzo rajte limigita. Ĝis tiam kelkaj veturiloj havis (anstataŭ la skribaĵon UN) la Ruĝan Krucon.
Flagoj de unuopaj UN-organizaĵeroj
La flagoj de la unuopaj eroj de UN bazas sur la baza flago de UN - hele blua flago kun blankaj signoj. Kelkaj eroj ankaŭ uzas la olivarbajn branĉojn aŭ la koordinatan rastron.
Flagaj planoj baze de la UN-flago
En kelkaj landoj, en kiuj ekzemple post militoj kun la helpo de UN la ŝtato estas rekonstruata, estis proponataj flagoj, kiuj enhavas la kolorojn de la UN-flago kiel neŭtrala kompromiso kaj kiel signo de esperita paco.
Artista libro
Artista libro estas artverko kiu uzas la formon de la libro. Ili estas ofte publikigitaj en malgrandaj kaj multekostaj eldonoj, kvankam ili estas foje produktitaj kiel unuopaj objektoj. Artistaj libroj estis uzitaj laŭ ampleksa gamo de formoj, kiaj volvolibroj, faldeblaj broŝuroj, koncertinoj aŭ izolaj aĵoj enhavataj en libro. Artistoj estis aktivaj en presarto kaj libroproduktado dum jarcentoj, sed la artista libro estas ĉefe formo de la fino de la 20a jarcento kun radikoj en la pli fruaj avangardaj movadoj, kiaj Dada, Konstruktivismo, Futurismo, kaj Fluxus.
Ukraina Popola Respubliko
Ukraina Popola Respubliko (Українська Народна Республіка) estis la unua ukraina nacia ŝtato de moderna epoko. Ukrainia Centra Konsilio sub gvido de Miĥajlo Hruŝevskij deklaris sendependecon de Ukrainio en januaro de 1918 en Kijivo kaj en februaro okazis jam aparta pactraktato ("Panpaco") kun la Centraj potencoj. En la sekvaj perturboj, disigis la Centraj potencoj la Centran Rada-n je la 29-a de aprilo 1918 kaj enpotencigis novan registaron de hetmano Pavlo Skoropadskij kiel novan Prezidenton de UKrainio, dum Simon Petljura iĝis ministro pri militaferoj.
Dum la Enlanda milito, la bolŝevistoj okupis Kijivon la 14-an de januaro 1919 kaj deklaris la fondon de Ukraina SSR.
Vintra milito
La Vintra milito (talvisota, vinterkriget, Зимняя война) estis milito inter Sovetunio kaj Finnlando, kiu daŭris de la 30-a de novembro 1939 ĝis la 13-a de marto 1940.
Kaŭzoj kaj komenco
En la Hitler-Stalin-Pakto de 1939, Finnlando, Estonio kaj Latvio estis konsiderataj kiel landoj apartenantaj al la sovetia influzono. En aŭtuno de 1939 Sovetunio postulis de Finnlando ĉirkaŭan teritorion ĉe Leningrado (Karela terkolo) kun la novaj fortikaĵoj de Mannerheim-linio. Tiun teritorion Sovetunio bezonis laŭdire por defendi Leningradon kaj ofertis por tio kiel ŝanĝon parton de Nord-Karelio. Finnlando rifuzis la proponon, la Ruĝa Armeo ekatakis la landon la 30-an de novembro 1939, sed Finnlando je mirigo de la mondo sukcese defendis sin (per armila helpo de la mondo).
Sovetunio asertis jam 3 tagojn antaŭ la ekatako, ke la finna artilerio atakis ties patrolon. La finna registaro rifuzis, kontestis tion kaj deziris pliajn pritraktojn. Sovetunio neglektis la pliajn diplomatiajn klopodojn kaj rompis la neagresan pakton? de 1932. Pli poste montriĝis, ke la soveta intenco estis – kun aprobo de Hitler-Stalin-pakto – la tuta okupo de Finnlando kaj Baltio (por fondi sur la tuta teritorio de Finnlando kaj Karelio Karela-Finnan Sovetan Respublikon kadre de Sovetunio, kiu estis fondita "inercie" en 1940 surbaze de nur Karelio).
La finna armeo estis mobilizita, sed tre malbone ekipita per armiloj. La armeo konsistis el 130.000 homoj (pli poste entute 160.000) kun malnova milita tekniko, nesufiĉa municiaj rezervoj kaj 40 tankoj, kiuj devis kontraŭbatali la sovetian fortosuperecon. La Ruĝa Armeo havis por la atako 23 diviziojn kun 525.000 homoj kaj pli ol 2.000 tankojn, ĉirkaŭ 800 flugmaŝinojn kaj la minacan Baltan Floton ĉe la suda marbordo de Finnlando. Aliflanke la granda forto de sovetia armeo estis, kiel evidentiĝis, malbone preparita por milito en severaj vintraj kondiĉoj, grava elcentaĵo de pereintaj soldatoj estis frostiĝintoj.
La milito
La finna feldmarŝalo Carl Gustaf Emil Mannerheim sciis, ke ili ne povas longtempe haltigi la Ruĝan Armeon. Lia taktiko estis, kontraŭstari la sovetianojn kiom longe eblas kaj tiel akiri eble akcepteblan armisticon.
Post kiam la unuaj atakoj komenciĝis la 30-an de novembro, la finna generalaro faris ĉion por finkonstrui, firmigi la Mannerheim-linion ĉe la Karela markolo. La atakoj en nordo de Finnlando estis maleblaj pro la malvarmego kaj grava neĝofalo. La sovetaj soldatoj ne estis tro sukcesaj en la batalo kontraŭ la finnaj patroloj, kvankam la sovetianojn apogis la multaj batalaviadiloj kaj tankoj.