cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
11-a Brazila Kongreso de Esperanto
En 1947, la 11-a Brazila Kongreso de Esperanto okazis en San-Paŭlo kun aliĝo de 463 personoj el dek du subŝtatoj de Brazilo; la Organiza komitato estis: Prezidanto, Alcindo Brito; Ĝenerala sekretario, Oswaldo Leite de Moraes; 1-a Sekretario, René Ventura Salles; 2-a Sekretario, Geraldo de Azevedo; 3-a Sekretario, Amélia Levy; kaj Kasisto, Azália Machado Dias. Ĉar la prezidanto Alcindo Brito, antaŭ la kongreso, pro persona motivo lasis la postenon, Chiquinha Rodrigues bonvole akceptis ĝin; ŝi estis tre konata kaj influa persono, kvankam ŝi ne parolis Esperanton ŝi sukcesis apogon de oficialaj instancoj kaj eĉ IBGE – Instituto Brazila pri Geografio kaj Statistiko aliĝis al la evento kaj eldonis belan turisman broŝuron nomatan “Urbo San-Paŭlo”. La Polico disponigis tri busojn por ekskursoj al Santos kaj Campinas; la Poŝto instalis servon kun specialaj stampoj en la kongresejo; ĉe galerio Prestes Maia estis malfermita ekspozicio, kiu dum dudek du tagoj estis vizitata de proksimume 10.000 personoj.
Aleksandreia (Grekio)
Aleksandreia (greka: Αλεξάνδρεια), estas, ekde 2011, la municipo (dimos) en la greka administracia regiono (periferia) de Centra Makedonio.
La kvar komunumoj (dimotiki enotita) de la komunumo estas la jenaj:
Listo de usonaj esperantistoj
Listo de usonaj esperantistoj
1947
En la jaro 1947 post Kristo okazis, interalie:
Castiglione Chiavarese
Castiglione Chiavarese estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Carro (SP), Casarza Ligure, Deiva Marina (SP), Maissana (SP) kaj Moneglia.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago, la 16-a de julio, sekve estas la komunuma festotago.
Celle Ligure
Celle Ligure estas komunumo de Italio.
União da Vitória
União da Vitória estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 52.735 loĝantojn en 2010.
Alcázar
Alcázar estas hispanlingva termino uzita por aludi al Alkazaro, tio estas kastelo aŭ palaco fortikaĵa kie rezidas reĝo. Ĝi devenas de la araba vorto القصر -al qaçr-, kiu siavice estas disformigaĵo de la latina vorto castrum (kastrumo, kastelo aŭ militistejo) kaj de ties pluralo castra (kampadejo aŭ kazerno).​ Tiu kunteksto estas kelkaj la palacoj kiuj ricevis tiun nomon en Hispanio, sed pli ĝuste nur tiuj reĝaj rezidejoj devas esti konsiderataj alkazaroj. Tiukadre eble nur jenaj:
Aliaj ne tiom gravaj alkazaroj estas:
Aparte multaj loĝlokoj en Hispanio, Portugalio kaj hispanlingvaj landoj havas loknomojn kun tiu termino, ekzemple jenaj.
Aliaj uzoj estas jenaj:
James G. Blaine
James Gillespie BLAINE (n. la 31-an de januaro 1830 - m. la 27-an de januaro 1893) estis usona respublikana politikisto. Li oficiis interalie kiel membro, sekve estro de la Usona Domo de Reprezentantoj, senatano de Majno kaj dufoje ŝtatsekretario (t.e. ministro pri eksteraj aferoj). Li fariĝis la kandidato de la Respublikana Partio okaze de la usona prezidenta baloto de 1884, kaj estis mallarĝe venkita de la demokrata kandidato Grover Cleveland. Blaine estis unu el la plej elstaraj respublikanaj politikistoj de la fino de la 19-a jarcento, sed ankaŭ la ĉefa reprezentanto de la modera, reformema politika branĉo de la partio konita kiel Half-Breeds.
Blaine naskiĝis en okcidenta Pensilvanio kaj transloĝiĝis al Majno, kie li vivtenis sin kiel gazeta eldonisto. Li estis ofte kromnomita "magneta homo" pro tio, ke li montriĝis precipe talenta oratoro. Blaine komencis sian politikan karieron flanke de Abraham Lincoln kaj de Norda Usono dum la Usona Enlanda Milito. En la rekonstruada periodo, Blaine subtenis voĉdonrajton por nigruloj sed kontraŭis kelkajn el la plej ekstremaj ideoj de la radikalaj respublikanoj. Kvankam li unue favoris protektismon, Blaine poste dediĉis sian atenton al la malpliigo de dogantaksoj kaj disvolvo de usona ekstera komerco. La konstruado kaj administrado de fervojoj estis tiutempe tiel grava afero, ke Blaine pro sia videbla intereso estis suspektita pri korupto rilate al la atribuado de fervojkursoj. Tiu akuzo signife ĝenis lian kandidatecon en la prezidenta baloto de 1884.
Kiel ŝtatsekretario, Blaine estas rigardebla kiel ia transira figuro, kiu simbolis samtempe la finon de izolema usona ekstera politiko kaj antaŭanoncis la usonan superecon de la 20-a jarcento per la venko de la hispana-usona milito. Liaj penoj rilate al la plifortigo de usona komerco kaj ekstera influo kontribuis al nova, pli aktiva usona ekstera politiko. Blaine interalie imponis sin kiel pioniro de la koncepto de dogana reciprokeco, kaj daŭre advokatis pli gravan enmiksiĝon en sudamerikajn aferojn. La ekspansiisma politiko de Blaine rekte kaŭzis en la sekva jardeko la konkeron de pluraj kolonioj en la Pacifika Oceano kaj firman usonan superforton en Karibio.
Amavida
Amavida [amaBIda] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 128 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 38 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Vadillo de la Sierra, Muñana, Poveda, Pradosegar kaj Muñotello. La municipo estas inter la Valo Amblés sude kaj la Sierra de Ávila norde. La zono de la Sierra de Ávila inkludas la montopintojn Cerro del Berruco Negro (1609 m) kaj Cerro Robledillo (1611 m) kiel plej altaj de la municipo. Tra la valo fluas la rivero Adaja.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Golfo de Narragansett
La Golfo de Narragansett estas golfo de la Atlantiko. Ĝia bordo preskaŭ tute apartenas al la usona subŝtato Rod-Insulo. Nord-oriente ĝia sub-golfo Mt Hope Bay iom etendiĝas en la areon de Masaĉuseco. Ĝia centro situas ĉe.
Brieva de Cameros
Brieva de Cameros [BRJEba dekaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Supra Najerilla kaj en ties plej suda parto, nome Las 7 Villas.
Golfo de Narragansett
La golfo, kies buŝo estas je la suda flanko, havas areon de ĉ. 380 km²; en ĝi situas pli ol 30 insuloj. La plej grandaj estas Aquidneck Island, Conanicut Island kaj Prudence Island; ili estas loĝataj kaj apartenas al kantono Newport.
Etimologio
La nomo de la golfo estas tiu de indiana tribo.
Brieva de Cameros
Geografio
La loĝloko estas ĉe la montaro de Castejón (sude), kiu havas arbarojn. Brieva estas ĉe la krucejo de la riveroj Brieva kaj Berrinche. Krom la ĉefa urba kerno, la municipo estas komponita de du domaroj sur la maldekstra bordo de la rivero Brieva, konataj kiel Valdiña kaj Barruso.
Golfo de Narragansett
Trafiko
Providence ĉe la norda pinto de la golfo havas gravan havenon, kiu povas akcepti laŭbordajn kaj interkontinentajn varŝipojn. Plia varhaveno estas tiu de Fall River. Ankaŭ la haveno de Newport sur insulo Aquidneck estas grava, sed ĝi servas pli por fiŝkaptado kaj plezurboatoj ol por vara trafiko.
Brieva de Cameros
Historio
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la komenco de la 20-a jarcento oni perdis ĉirkaŭ 350 loĝantojn ĝis la nunaj 50.
Aktualo
La loĝantaro estas tre maljuna. Vizitindaĵoj estas du preĝejoj, la ermitejo, kruco kaj templeto, urbodomo, blazondomoj, Muzeo Rancho de Esquileo pri transmigra brutobredado kaj lantondado, elfluejo de la rivero Brieva kaj fiŝbredejo de trutoj, drasejoj, montara pejzaĝo, ktp.
Golfo de Narragansett
Trafiko
La golfo havas tri grandajn enirejojn, dividitajn de la insuloj Aquidneck kaj Conanicut. Sur tri pontoj inter la firma tero kaj la du insuloj eblas transiri la golfon (ŝtata vojo 138).
Sur duoninsulo de la okcidenta bordo de la golfo situas la flughaveno Quonset State Airport, mikse civila-armea. Pliaj flughavenoj estas en Warwick kaj en Newport.
Urboj
Ĉe la bordo kaj sur la insuloj de la golfo situas:
Skribilujo
Skribilujo estas ia ujo kiu povas enhavi diversajn skribilojn kaj aliajn objektojn, kiel krajonpintigilon, skriboplumon, gumon, kaj krampilon. Skribilujoj multe varias laŭ koloro, grando, formo kaj materialo. Multaj skribilujoj havas zipojn aŭ klinkojn, kiujn oni eble povas sekurigi. La skribilujo estas unu el la plej fruaj lernejaj objektoj.
Skribilujoj estas faritaj el dura aŭ maldura plastika materialo aŭ teksaĵo. Lernejo-infanoj ofte havas skribilujojn dekoritajn kun licencaj karaktero-artaĵoj. Kelke da lernejoj ofte havas testade regulojn, kiuj postulas, kie la skribilujoj de la studentoj esti travidebla por malebligi la trompaĵo kaj kaŝaĵo de tromp-komentarioj.
30164 Arnobdas
30164 Arnobdas estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Arnob Das, finalisto de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro lia projekto pri biokemio medicino, scienco de la sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Stoller Middle School en Portlando (Oregono).
Kablotramo Kintetsu-Nishi-Shigi
Kablotramo Kintetsu-Nishi-Shigi (japane: 近鉄西信貴鋼索線 [Kintecu-Niŝi-Ŝigi Kōsaku-sen], angle: Kintetsu Nishi-Shigi Cable Line) estas kablotrama linio de Kintetsu en Kansajo.
NGC 1945
NGC 1945 (alia indiko — ESO 85-EN83) estas emisia nebulozo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
966
En la jaro 966 post Kristo okazis, interalie:
Rezistado de Van
La heroa rezistado de Van (armene Վանի Հերոսամարտ "Vani Herosamart") estis unu el la malmultaj kazoj dum la armena genocido kie la armenoj, pro memdefendo, batalis kontraŭ la armeo de la Otomana Imperio. La rezistado atingis la pinton per la establado de portempa provizora armena registaro (1915-1917) kie fine integriĝis al la rusa administrado por Okcidenta Armenio kaj la Armena Demokratia Respubliko. Tamen, la integriĝo al la demokratia respubliko estis forlasita papere dume la otomanoj reokupis la regionon per la german-soveta Traktato de Brest-Litovsk. Fine de la Unua Mondmilito, la regiono, same kiel kelkaj proksimaj areoj, iĝis parto de la Armena Demokratia Respubliko sub la Traktato de Sèvres, traktato kiu neniam estis ratifita.
La komenca armita rezistado okazis el la 19-a de aprilo ĝis la 6-a de majo 1915 kaj ĝi daŭris malpli ol unu monaton. La dua grava rezistado okazis dum la otomana avanco kaj la batalo de Van kiu finiĝis per la alveno de la rusaj trupoj helpe al la armenaj fortoj. Post la alveno de la rusa armeo la trupoj daŭre avancis, kontrolante parton de Okcidenta Armenio. La armenaj volontulaj trupoj ene de la rusa armeo kaj la armena milico, helpis al la rusoj regi la regionon sub gvido de Aram Manukjan, kaj ankaŭ forigi la otomanojn ekster ĝi ekde 1916 ĝis 1918.
La rezistado okupas gravan parton en la nacia armena identeco, ĉar ĝi estas simbolo pri la "rezistado-volo" de la armenoj. La filmo "Ararat", verkita, reĝisorita kaj kunproduktita de Atom Egoyan revenas al etapoj de la okazintaĵoj de Van. Ararat gajnis plurajn premiojn. Por la memorado de la defendintoj de la batalo, oni starigis monumenton dum la 1970-a jardeko en la Armena Soveta Socialisma Respubliko, en Agarak, vilaĝo Talin. La urbo estis loĝita de la enmigrintoj de Van, en 1920. Nerkin Bazmaberd vilaĝo en la nordo de Agarak ankaŭ estis loĝitaj de la rifuĝintoj en 1915.
Jorginho
Jorginho (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1987 ĝis 1995 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Vijzelgracht (amsterdama metrostacio)
Vijzelgracht estas metrostacio sur la linio 52 de la Metroo de Amsterdamo.
Zaprešić
Zaprešić (zapreŝitj) estas urbo en Kroatio, en departemento de Zagrebo. Ankoraŭ 8 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Zaprešić situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zagrebo-Slovenio. La ĉefurbo troviĝas 17 km-ojn.
Historio
Pli frue romianoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1334. Ĝis Traktato de Trianon Zaprešić apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando laŭ persona unio ekde 1091, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Ainhoa
Ainhoa estas franca komunumo en la departemento Pyrénées-Atlantiques, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis 669 loĝantojn en la jaro 2012. Ĝi apartenas al la asocio “La plej belaj vilaĝoj de Francio”.
Geografio
Ainhoa situas en la eŭska provinco Lapurdo, sudoriente de Saint-Jean-de-Luz.
Suŭa-Lago
Suŭa-Lago (諏訪湖 [suŭa-ko]) estas lago en la centra parto de prefektujo Nagano, Japanio. Ĝi estas la 24-a plej granda en Japanio laŭ surfaca areo.
(19406) 1998 FM10
(19406) 1998 FM10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Linda Ĉieleto
Linda Ĉieleto (hispane cielito lindo) estas populara kanto en Meksiko. Laŭ iuj ĝi estis verkita de Alfredo Varela (teksto) kaj Pedro Fernández (melodio); aliaj atribuas ĝin al Quirino Mendoza y Cortés. Ĝi estas ofte kantata dum prezentadoj de meksikaj festmuzikistoj ("mariaĉoj"), kiuj improvize aldonas strofojn.
Vicente Valdés Bejarano esperantigis tiun ĉi kanton kaj prezentis ĝin dum NOREK 2005 en Kalgario.
"Cielito Lindo" estas ankaŭ la titolo de filmo realigita de Luis Aguilar en Meksiko en 1957 (en kiu aktoris la menciita Alfredo Varela).
Éva Ancsel
Éva Ancsel [anĉel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ancsel Éva estis hungara instruisto, profesoro, filozofo, poeto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio.
Biografio
Éva Ancsel frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1945-1950, poste ŝi ekinstruis en mezlernejo, ekde 1968 en ĉeflernejo, ekde 1970 en ELTE. Ŝi komencis verki poemojn en 1957. En 1977 ŝi doktoriĝis. Ŝi ricevis 3 premiojn en 177, 1983, 1986.
Jaroslav Květoň
Jaroslav KVĔTOŇ estas ĉeĥa astronomo.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de 2 asteroidojn en 1979
Cengio
Cengio estas komunumo de Italio.
Westerbroek
Westerbroek [ŭesterbrUk] estas vilaĝo en la komunumo Midden-Groningen (antaŭ 1949 komunumo Hoogezand) en la nederlanda provinco Groningen. La vera vilaĝo situas norde de la Winschoterdiep. Laŭlonge tiu kanalo inter Groningen kaj Hoogezand situas nombro da ŝipfarejoj kun transversaj enakvigejoj.
Loĝantoj: 876 (je la 1-a de januaro 2007)
Westerbroek de origino estis unu el la paroĥoj de la regiono Gorecht. Ĝi estas unu el la plej malnovaj vilaĝoj de la komunumo. La hodiaŭa kirko de Westerbroek estas konstruita en 1889.
Sándor Rózsa
RÓZSA Sándor (ro:ĵa) estis hungara rabisto naskita en Segedo la 16-an de julio 1813 kaj mortinta en Szamosújvár la 22-an de novembro 1878.
Biografio
Sándor Rózsa estis konata figuro de la rabistmondo post la falo de la liberecbatalo 1848-1849-a. Origine li estis paŝtisto. Lia patro, Andreo, estis ĉevalŝtelisto. En 1836 li estis malliberigita pro bovŝtelo por unu kaj duono jaro, kaj po tri monataj 25 bastonfrapoj. Post dek monatoj li eskapis kaj li iĝis rabisto. En 1948 li ricevis amnestion de Lajos Kossuth, sed sia libertrupo post sep semajnoj estis dispartigita pro sendisciplineco. En 1857 li estis juĝita je mortpuno, sed tiu estis ŝanĝita al ĝisviva liberperdo. En 1868 li ricevis amnestion, li revenis al sia pli frua vivo, sed li denove faris krimojn. En 1869 oni kaptis lin kaj li mortis en malliberejo de Szamosújvár kaj li estis en la tiea tombejo entombigita. En malliberejo li laboris kiel tajloro. Li iĝis idealigita, legenda figuro. Oni diris, ke li neniam blasfemis, li ĉiumatene preĝis, li helpis la malriĉulojn ktp. Pri Sándor Rózsa naskiĝis legendoj, popolkantoj, popolbaladoj. Verkistoj kiel Zsigmond Móricz, Gyula Krúdy verkis romanojn pri li. Lia famo disvastiĝis ankaŭ trans la landlimoj de Hungarujo.
Bohdan Lepkij
Bohdan LEPKIJ (Богдан Лепкий, naskiĝis la 4-an aŭ, Ĵukiv, tiam Aŭstrio-Hungario, nun Ukrainio, mortis la , Krakovo, Pollando) estis eminenta ukraina poeto, verkisto, eldonisto, sciencisto, socia aganto, pentristo kaj patrioto.
Estinte 6-jara knabo li komencis lernadon en la elementa lernejo en Bereĵani, sed baldaŭ oni transigis lin en klason de la dua stud-jaro pro lia neordinara talento. En 1891 Lepkij ekstudis en la Akademio de Artoj en Vieno, kie li komprenis, ke literaturo estas lia alvokiĝo. Poste li studis en la Lviva Universitato, fininte kiun li revenis al “lia” mezlernejo en Bereĵani kiel instruisto de la ukraina kaj germana lingvoj kaj literaturoj.
En 1899 komenciĝis la verkista ‘’pola periodo”, kiam Jagelona Universitato proponis al Lepkij postenon de katedrestro de la Ukraina lingvo kaj literaturo. En tiu momento li ne sciis, ke Krakovo fariĝos por li la dua patrolando por multaj jardekoj, ĝis lia morto en 1941. En tiu tempo Krakovo jam estis urbo de literaturo, pentroarto, intelektuloj, ambaŭ polaj kaj ukrainaj. Por la krakova inteligentula komunumo la domo de Lepkij laŭ adreso Zelena St., 28 estis kvazaŭ stabejo. Nome en tiu domo Lepkij poligis malnovukrainan epopeon Kanto pri la militiro de Igor (1905) kaj verkis renoman poemon “Gruoj” (1910), kiu fariĝis kiel himno por la tutmonda ukraina diasporo. Lia frato Levko Lepkij komponis muzikon.
Bohdan Lepkij mortis la 21-an de Julio 1941 kaj estis enterigita je la krakova Rakowicki tombejo. Dume, ĉiujare gruoj flugas super la malnova pola urbo, kiun li ŝategis.
Verkaro
B. Lepkij estas unu el la plej fruktodonaj ukrainaj verkistoj, dua post Ivan Franko. Ĝenerale lia krea heredaĵo konsistas el pli ol 80 libroj, de-sub lia plumo aperis 15 poemkolektoj, 15 rakontkolektoj, multaj historiaj noveloj, romanoj. Granda epopeo Mazepo (Мазепа), konsistanta el 5 historiaj romanoj, rakontas pri la batalo de Hetmano I. Mazepa kontraŭ okupantoj el Rusia Imperio:
Poligis rakontaron de Miĥajlo Kocjubinskij, poemojn de Taras Ŝevĉenko, redaktis 14-voluman "Kompletan verkaron de T. Ŝevĉenko" en la pola lingvo. Li estis kompilisto kaj eldonisto de la 62-voluma verkaro de la ukraina klasikaĵo kun grunda esploro, notoj, komentoj. Lia bibliografio enhavas pli ol milo da pozicioj.
(17204) 2000 AR75
(17204) 2000 AR75 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 1946
NGC 1946 (alia indiko — ESO 85-SC84) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cindrulino (filmo de 1950)
Cindrulino (Cinderella) estas 1950-a animacia filmo bazita sur la fabelo de Charles Perrault Cendrillon ou la Petite pantoufle de verre kaj sur la fabelo de Jacob kaj Wilhelm Grimm Aschenputtel. La filmo estis reĝisorita de Clyde Geronimi kaj produktita de Walt Disney.
Disney perdis konektojn kun la eŭropaj kin-merkatoj pro la Dua Mondmilito, kaj spertis malsukcesojn kiel Fantasia aŭ Bambi, kiuj pli poste iĝus sukcesoj danke al repremieroj kaj al lanĉado en videokasedoj. Tamen, tiumomente la studio havis ŝuldojn de pli ol 4 milionoj da dolaroj. Walt Disney kaj siaj animaciistoj denove revenis al la produktado de longfilmoj en 1948, post produkti serio da kurtfilmoj. Ili havis la ideon adapti la ferakonton Cendrillon de Charles Perrault. Post du jaroj, Cindrulino ricevis sian premieron la 15-an de Februaro 1950 en Bostono. La 4-an de marto 1950, ĝi estis premierita en la tuta lando.
En 2002 kaj 2007 la filmdaŭrigoj Cindrulino 2: Sonĝoj iĝas veraj kaj Cindrulino 3: Reen en la tempo aperis.
Baptista preĝdomo (Kaba)
La baptista preĝdomo estas sakrala konstruaĵo en Kaba (Hungario).
Historio
La baptistoj vivis en Hungarlando ekde la 1870-aj jaroj. En Kaba la baptistoj vivis sporade, ili tenis kontaktojn kun aliaj baptistoj en Hajdúszoboszló, Debrecen, Berettyóújfalu kaj Tetétlen. En Kaba ili renkontiĝis en privataj loĝdomoj. Iam ili aĉetis simplan kamparanan loĝdomon kaj establis ĝin kiel preĝdomo. Baldaŭ la domo kadukiĝis, en 1983 ĝi estis malkonstruita kaj nova preĝdomo konstruiĝis en la sama loko. Interne oni establis ankaŭ la necesan ujon.
Konstruaĵo
La teretaĝa preĝdomo situas sola en korto. Sur la ekstera muro oni metis grandan krucon, tio faras diferencon de la ceteraj loĝdomoj.
Hank Williams
Hiram "Hank" King Williams ( – ) estis usona kantisto de kontrea kaj roka stiloj, kaj estis unu el la plej influaj muzikistoj de la 20-a jarcento. Kiel ĉefa ludisto en la stilo honkitonka, li faris multajn furorajn diskojn. Li estas konata pro koncizaj kantotekstoj kaj lia poemaro estas ĉefverkaro de kontreo. Multaj transiĝis al furoraj popkantoj ankaŭ. Aliaj muzikistoj ofte faris kovraĵojn de liaj verkoj en la pop, gospela, kaj roka stiloj. Lia legendo nur grandiĝis post lia tro frua morto 29-jaraĝa. Lia filo Hank Williams Jr., lia filino Jett Williams, kaj liaj genepoj Hank Williams la 3-a kaj Holly Williams estas ankaŭ profesiaj kantistoj.
Tempodilatiĝo
Tempodilatiĝo estas la diferenco en pasinta tempo mezurita per du horloĝoj, aŭ ĉar ili havas malsamajn rapidecojn relative unu al la alia aŭ pro la diferenco en gravita potencialo inter siaj lokoj. Post kompensado de la ŝanĝiĝanta signalprokrastoj pro la ŝanĝiĝanta distanco inter la observanto kaj la kortuŝa horloĝo (t.e. la Doplera efiko ), la observanto mezuros la kortuŝan horloĝon kiel kurante pli malrapide ol horloĝoj kiuj estas en ripozo en la propra kadro de referenco de la observanto. Horloĝoj kiuj estas proksimaj al masiva korpo montros malpli forpasitan tempon ol horloĝoj kiuj estas pli for de tiu masiva korpo.
Malrapidigi tempon dum moviĝado
Laŭ la speciala relativeco en moviĝanta korpo, ĉiuj fizikaj procezoj estas pli malrapidaj ol ili devus esti por senmova korpo laŭ la tempreferencoj de fiksa (laboratorio) referenckadro.
Relativisma tempodilatiĝo manifestiĝas, ekzemple, kiam oni observas mallongdaŭrajn elementajn partiklojn formiĝintajn en la supraj tavoloj de la atmosfero sub la ago de kosmaj radioj kaj havi tempon por atingi la tera surfacon pro tio.
Tiu efiko, kune kun gravita tempodilatiĝo, estas enkalkulita en satelitnavigaciaj sistemoj. Ekzemple, en GPS, la horloĝoj de la satelitoj estas korektitaj por la diferenco kun la surfaco de la Tero, entute 38 mikrosekundojn tage.
La ĝemelparadokso ofte estas citita kiel ilustraĵo de relativisma tempodilatiĝo.
Moviĝante kun konstanta rapideco
Kvanta priskribo de tempodilatiĝo povas esti akirita de la Lorentz-transformoj :
kie \Delta t estas la tempo pasinta inter du okazaĵoj de moviĝanta objekto en fiksa referenckadro, \Delta t_0 estas la tempo pasinta inter du okazaĵoj de la moviĝanta objekto de la vidpunkto de la observanto asociita kun la moviĝanta objekto, v estas la relativa rapideco de la objekto, c estas la lumrapideco en vakuo.
Simila raciaĵo havas la Lorentz-longan kuntiriĝefikon.
La precizeco de la formulo estis plurfoje testita sur elementaj partikloj, atomoj kaj eĉ makroskopaj horloĝoj. La unua eksperimento se temas pri mezuri relativistan tempodilatiĝon estis prezentita fare de Ives kaj Stilwell en 1938 (vidu La Ives—Stilwell-eksperimenton) uzante trabon de molekulaj hidrogenjonoj moviĝantaj kun rapideco de proksimume <templatestyles src="Math/styles.css" />0.005. La relativa eraro en tiu eksperimento estis proksimume 1%. Eksperimentoj de tiu tipo estis ripetitaj multajn fojojn, kaj en 2017 ilia relativa eraro atingas plurajn miliardonojn de frakcio. Alia speco de eksperimentoj por testi relativistan tempodilatiĝon iĝis ebla post la eltrovo de La mössbauer-efiko (resonanca sorbado de gama-quanta de atomkernoj sen kontraŭfrapo), kiu faras ebla mezuri kun tre alta precizeco la "cirkvitmalagordadon" de la resonfrekvenco de nukleaj sistemoj. En eksperimentojn de tiu tipo, radionukleido (fonto de gamao quanta) kaj resonanca absorbilo, fakte du horloĝoj, estas metitaj respektive en la centron kaj sur la randon de rotoro. Kiam la rotoro estas senmova, la resonfrekvencoj de la fontkerno kaj la absorbilkerno koincidas, gamao quanta estas absorbita. Kiam la rotoro enkadriĝas en moviĝo, pro la tempodilatiĝo sur la randon, la frekvenco de la sorbadlinio malpliiĝas, kaj gamao quanta ĉesas esti absorbita. Eksperimentoj per La Mossbauer-rotoro faris ebla konfirmi la formulon de relativista tempodilatiĝo kun precizeco de proksimume 0.001%[9 ].
Finfine, eksperimentoj ankaŭ estis faritaj kun la movado de makroskopaj atomhorloĝoj (vidu Fig. Hafele-Keating eksperimento ); Kiel regulo, en ĉi tiu kazo, kaj speciala relativisma tempodilatiĝo kaj ĝenerala relativisma gravita tempodilatiĝo en la gravita kampo de la Tero faras samtempan kontribuon al la observita efiko, se la trajektorioj de la komparitaj horloĝoj pasas en regionoj kun malsamaj gravitpotencialoj. Kiel menciite supre, la efiko de relativisma tempodilatiĝo estas konsiderata en la horloĝoj de satelitaj navigaciaj sistemoj ( GPS -Navstar, GLONASS, Beidou, Galileo, ktp.). d. ), do la ĝusta funkciado de tiaj sistemoj estas ĝia eksperimenta konfirmo. Ekzemple, por GP-satelitoj, la relativisma foriro de la surŝipa horloĝo de la tera horloĝo en relativaj unuoj konsistas ĉefe el la malakceliĝo de la surŝipa horloĝo je 2,5046 10 −10, kaŭzita de la movado de la satelito relative al la surfaco de la Tero (la speciala relativisma efiko pripensita en ĉi tiu artikolo), kaj ilia akcelo de 6.9693·10 −10, kaŭzita de la pli alta pozicio de la satelito en la gravita potenciala puto (ĝenerala relativisma efiko); Entute, ĉi tiuj du efikoj igas la GPS-satelita horloĝo akceli relative al la Tera horloĝo je 4.4647·10 −10 . Tial, la surŝipa GPS-satelita frekvencsintezilo estas komence agordita al relativisme ŝanĝita frekvenco.
f′
= (1 − 4,4647·10−10) ·
f
= 10,229,999.995 Hz,
tiel ke por tera observanto ĝi egalas al  = 10 230 000,00000 Hz.
Tempodilatiĝo kaj la senvarieco de la lumrapideco
La efiko de tempodilatiĝo plej klare manifestiĝas en la ekzemplo de malpeza horloĝo, en kiu pulso de lumo periode reflektiĝas de du speguloj, kies distanco estas egala al. La tempo de movado de la pulso de spegulo al spegulo en la referenca kadro asociita kun la horloĝo estas egala al. Estu, rilate al senmova observanto, la horloĝo moviĝi kun rapideco en la direkto perpendikulara al la trajektorio de la lumpulso. Por ĉi tiu observanto, la tempo por la pulso vojaĝi de spegulo al spegulo estos pli longa. Lumpulso pasas en fiksa referenckadro laŭ la hipotenuzo de triangulo kun gamboj kaj. La impulso disvastiĝas samrapide, kiel en la horloĝ-rilata sistemo. Tial, laŭ la Pitagora teoremo :
esprimante tra, ni akiras la formulon por tempodilatiĝo.
Varirapida veturado
Se la korpo moviĝas je varia rapideco, tiam en ĉiu momento eblas asocii al ĝi loke inercian referenckadron. Por infinitezimaj intervaloj kaj  oni povas uzi la tempan dilatformulon derivitan de la transformoj de Lorentz. Kiam oni kalkulas la finan tempintervalon pasante tra la horloĝo asociita kun la korpo devas esti integrita laŭ ĝia trajektorio:
Tempodilatiĝo dum kosmoflugo
La efiko de tempodilatiĝo manifestiĝas dum kosmoflugoj kun relativismaj rapidecoj. Tia flugo en unu direkto povas konsisti el tri etapoj: akcelo (akcelo), unuforma movado kaj bremsado. Estu, laŭ la horloĝo de fiksa referenckadro, la daŭro de akcelo kaj malrapidiĝo estas la sama kaj egala, kaj la stadio de unuforma moviĝo daŭras tempon. Se akcelado kaj malakceliĝo estas relativisme unuforme akcelitaj (kun la interna akcelparametro ), tiam laŭ la horloĝo de la ŝipo la tempo pasos  :
Dum la akcela tempo, la ŝipo atingos rapidecon de:
traveturinte la distancon
Konsideru hipotezan flugon al la stelsistemo Alfa Centaŭro, malproksima de la Tero je distanco de 4,3 lumjaroj. Se tempo estas mezurata en jaroj kaj distancoj estas mezuritaj en lumjaroj, tiam la lumrapideco estas egala al unu, kaj unuo-akcelo
Lasu la kosmoŝipon moviĝi duonvoje kun unuo-akcelado, kaj la alia duono kun la sama akcelado malrapidu. Tiam la ŝipo turniĝas kaj ripetas la stadiojn de akcelo kaj malakceliĝo. En ĉi tiu situacio, la flugtempo en la tera referenca sistemo estos proksimume 12 jaroj, dum laŭ la horloĝo sur la ŝipo pasos 7,3 jaroj. La maksimuma rapido de la ŝipo atingos 0,95 de la lumrapideco.
Trajtoj de la metodo por mezurado de relativisma tempodilatiĝo
La metodo de mezurado de relativisma tempodilatiĝo havas sian propran proprecon. Ĝi kuŝas en tio, ke la valoroj de du horloĝoj moviĝantaj unu rilate al la alia (kaj la vivdaŭroj de du muonoj moviĝantaj unu rilate al la alia) ne povas esti rekte komparitaj. Ni povas diri ke ununura horloĝo estas ĉiam malrapida rilate al la aro de sinkrone kurantaj horloĝoj, se la ununura horloĝo moviĝas relative al ĉi tiu aro. La legaĵoj de la multaj horloĝoj flugantaj preter la ununura horloĝo, male, ĉiam rapide ŝanĝiĝas rilate al la ununura horloĝo. Ĉi-rilate, la esprimo "tempa dilatiĝo" estas sensignifa sen indiki al kio tiu malrapidiĝo rilatas - al ununura horloĝo aŭ al aro de horloĝoj sinkronigitaj kaj en ripozo rilate unu al la alia. Ĉi tio povas esti pruvita helpe de eksperimento, kies skemo estas montrita en Fig. unu. moviĝante rapide v horloĝo kiu mezuras tempon t', pasu sinsekve preter la punkto x_{1} en la momento t_{1} kaj preter la punkto x_{2} en la momento t_{2}.
En ĉi tiuj momentoj, la pozicioj de la montriloj de la moviĝanta horloĝo kaj la respondaj senmovaj horloĝoj situantaj apud ili estas komparitaj.
Lasu dum la movo de la punkto x_{1} al la punkto x_{2} la montriloj de moviĝanta horloĝo mezuras la tempon \tau _{0}, kaj horloĝmontriloj 1 kaj 2, antaŭe sinkronigitaj en senmova sistemo \sum, mezuru la tempintervalon \tau. Tiel,
Sed laŭ la inversaj transformoj de Lorentz, ni havas
Anstataŭigante (1) en (2) kaj rimarkante ke la moviĝanta horloĝo estas ĉiam en la sama punkto en la moviĝanta referenckadro \sum ', tio estas, kio
ni ricevas
Ĉi tiu formulo signifas, ke la tempointervalo mezurita per senmova horloĝo estas pli granda ol la tempointervalo mezurita per moviĝanta horloĝo. Sed tio signifas, ke la moviĝanta horloĝo postrestas post la senmovaj, tio estas, ilia progreso malrapidiĝas.
Formulo (4) estas same reigebla kiel la responda formulo por la longoj de la reguloj
ni devas memori tion kaj  mezurita ne plu en la eksperimento prezentita en Fig. 1, kaj en la eksperimento montrita en Fig. 2. En ĉi tiu kazo, laŭ la transformoj de Lorentz
kondiĉe
ni ricevas formulon (5).
En la eksperimenta skemo montrita en Fig. 1, la rezulto de horloĝo 2 estante antaŭ la moviĝanta horloĝo, de la vidpunkto de la moviĝanta sistemo \sum' estas klarigita per tio, ke horloĝo 2 ekde la komenco ne estis sinkrona kun horloĝo 1 kaj estis antaŭ ili (pro la ne-samtempeco de malkonektitaj eventoj, kiuj estas samtempaj en alia moviĝanta referenckadro).
Tiel, surbaze de la relativeco de la samtempeco de space apartigitaj okazaĵoj, la malrapidiĝo de moviĝantaj horloĝoj ne estas paradoksa.
Gravita tempodilatiĝo
Formo de tempodilatiĝo, la fakta diferenco en pasinta tempo inter du okazaĵoj kiel mezurite fare de observantoj ĉe malsamaj distancoj de la gravita maso estas nomita gravita tempodilatiĝo. Ju pli malalta la gravita potencialo (ju pli proksime la horloĝo estas al la fonto de gravito), des pli malrapidaj tempofluoj, akcelante kun kreskanta gravita potencialo (la horloĝo moviĝas for de la fonto de gravito). Gravita tempodilatiĝo unue estis antaŭdirita fare de Albert Einstein en 1907 kiel sekvo de speciala relativeco en akcelitaj referencaj kadroj. En ĝenerala relativeco, ĝi estas konsiderita la diferenco en la trairejo de propra tempo en malsamaj pozicioj, priskribita per la metrika spactempa tensoro. La ekzisto de gravita tempodilatiĝo unue estis konfirmita rekte per la Pound-Rebka eksperimento en 1959.
Estis pruvite ke atomhorloĝoj en malsamaj altitudoj (kaj tial ĉe punktoj kun malsamaj gravitpotencialoj) montros malsamajn tempojn. La efikoj trovitaj en tiaj grundaj eksperimentoj estas ekstreme malgrandaj kaj la diferencoj estas mezuritaj en nanosekundoj. Rilate al la aĝo de la Tero en miliardoj da jaroj, la kerno de la Tero estas fakte 2,5 jarojn pli juna ol sia surfaco. Montri grandajn efikojn postulus pli grandajn distancojn de la Tero aŭ pli grandan gravitan fonton.
Gerald Hüther
Gerald Hüther (naskiĝis la en Emleben, Turingio) estas germana biologo, neŭrosciencisto kaj aŭtoris multnombrajn fake kaj populare sciencajn germanlingvajn verkojn pri neŭrosciencaj temoj.
Vivo
Gerald Hüther studis kaj doktoriĝis pri biologio en la universitato de Lepsiko. Fine de la 1970-aj jaroj li fuĝis tra pluraj ŝtatoj de la orienta bloko al Jugoslavio kaj de tie al okcidenta Germanio, kie li ricevis laborpostenon en la universitato de Göttingen. Inter la jaroj 1979 kaj 1989 li esploris cerboevoluajn perturbojn en la tiuurba instituto Max Planck pri eksperimenta medicino. En 1988 li habilitiĝis en la fako medicino de la universitato de Göttingen, akiris la gradon ''Dr. med. habil.'' kaj docentan postenon pri neŭrobiologio.
Inter la jaroj 1990 kaj 1995 li havis stipendion kadre de la programo Werner Heisenberg de la organizaĵo Deutsche Forschungsgemeinschaft ("germana esplora societo") kaj en tiuj jaroj konstruis la departementon pri neŭrobiologia fundamenta esploro en la kliniko pri psikiatrio de la universitata klinikaro de Göttingen, kiun li poste gvidis ĝis la jaro 2006. . Ekde tiam profesoro Hüther estas scienca kunlaboranto de la kliniko kaj tie gvidas centran oficejon pri neŭrobiologia preventa esploro.
Aankhen (1950)
Aankhen estas barata filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Devendra Goel. Aankhen estis originale filmita en la hindia lingvo kaj estis la deka plej mondona barata filmo en 1950
10951 Spessart
10951 Spessart estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
1025
En la jaro 1025 post Kristo okazis, interalie:
10951 Spessart
Tom Gehrels fotis ĝin elde la Monto Palomar (Kalifornio). La fotografiaj platoj tiel eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960 estis poste senditaj en Leiden (Nederlando) kaj ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.
Aankhen (1950)
En la filmo interalie aperas la aktoroj Shekhar, Bharat Bhushan, Nalini Jaywant.
10951 Spessart
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la montaro Spessart, geologie parto de la montoj je oriento de Rejno, kiuj etendiĝas de Bazelo en la sudo ĝis Frankfurto en la nordo. Tiu malgranda montoĉeno estas ĉirkaŭita de la rivero Majno ĉe tri lateroj.
Rudolf Höß
Rudolf Franz Ferdinand Höß (n 25-an de novembro 1900 en Baden-Baden; m. 16-an de aprilo 1947 en Aŭŝvico, pendumita) estis germana nazio, SS-oficisto, fondinto kaj la unua komandanto de koncentrejo en Aŭŝvico.
Li memvole soldatiĝis en aĝo de 15, kaj kiel 17-jarulo li estis jam suboficiro en Turkio. En 1919 aliĝis al Freikorps Roßbach kaj partoprenis en bataloj en Baltio, en la Ruhr-regiono kaj Supra Silezio. Li aliĝis en 1922 al NSDAP. Li estis en prizono, liberiĝis en 1928.
Li estis la komandanto de la koncentrejo Aŭŝvico ekde majo 1940 ĝis 9-a de novembro 1943. En 1944 denove agadis tie.
Li vivis kaŝnome kiel matroso „Franz Lang” (1945), sed britoj kaptis lin en 1946. En 1947 li estis procesita en Pollando pro murdoj, kaj estis kondamnita al morto. Antaŭ sia ekzekuto, li skribis aŭtobiografion en la prizono.
Militkrimoj
Kiel komandanto de Aŭŝvico Rudolf Höß unuafoje la 23-an de aprilo 1941 kondamnis 10 personojn al ĝismorta malsatigo, elektitaj de SS-anoj, revenĝe pro fuĝo de unu malliberulo - la unua mortis Marian Batko la 27-an de aprilo
Ciénega de Flores
Ciénega de Flores estas unu el la 51 komunumoj de la meksika subŝtato Nuevo León, kiu situas en norda Meksiko, inter la subŝtatoj Coahuila kaj Tamaulipas. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciénega de Flores. Al Ciénega de Flores apartenas entute 51 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 19012.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 624 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 23 °C.
Sociogeografio
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 8117 personoj apartenis al la katolika religio kaj 493 personoj al la protestantisma religio. Neniu apartenis al la judisma relegio kaj 825 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Alexis Dziena
Alexis Gabrielle DZIENA naskiĝis estas usona aktorino. Dziena naskiĝis en Novjorko kaj estas de irlanda, itala kaj pola deveno. Ŝi pasigis multajn somerojn kreskante en la malgranda South Jersey marbordurbo de Sea Isle City. Ankaŭ dum mezlernejo ŝi trapasis klasojn ĉe la Usona Akademio de Drameca Arto.
Nyírábrány
Nyírábrány [njIrAbrAnj] estas grandvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Nyíradony. La loknomo signifas: betulo-Abrahamo.
Geografio
Nyírábrány situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Debrecen-Érmihályfalva, laŭ la hungara-rumana ŝtatlimo kune kun trapasejoj voja kaj fervoja, Vámospércs estas proksime.
Historio
Dum la historio estis 2 vilaĝoj Budaábrány (la unua mencio pri la komunumo okazis en 1279) kaj Szentgyörgyábrány, kiuj unuiĝis en 1901, havanta la rangon grandvilaĝo. La turkoj faris senhoma la vilaĝojn, poste slovakoj kaj rumanoj alvenis. En 1919 la rumanoj okupis la komunumon, en 1920 la nova ŝtatlimo preteriras la komunumon.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas klasikisma Kastelo de Nyírábrány el 1822, preĝejoj grekokatolika kaj romkatolika el 1867.
Charles Malik
Charles Habib MALIK (naskiĝis en 1906 - mortis en 1987 la 28-a de decembro) (araba: شارل مالك ‎‎) estis libana universitatano, diplomato kaj filozofo. Li servis kiel la Libano- reprezentanto al la Unuiĝintaj Nacioj, la Prezidanto de la Komisiono pri Homaj rajtoj kaj la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj, membro de la Libana Kabineto, nacia ministro pri Edukado kaj Artoj, kaj pri Eksteraj Aferoj kaj Elmigrado, kaj teologo. Li respondencis pri la redaktado kaj adopto de la 1948-datita Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj.
Naskiĝo kaj eduko
Naskita en Bterram (Bturamo), nordorienta vilaĝo de Libano, Malik estis la filo de d-ro Habib Malik kaj Zarifa Karam. Malik estis la pranevo de la fama verkinto Farah Antun. Malik estis edukita ĉe la usona Misio-lernejo por Knaboj, nun Tripoli Evangelical School por knabinoj kaj knaboj en Tripolo kaj la Usona universitato de Bejruto, kie li diplomiĝis kun universitata grado en matematiko kaj fiziko. Li pluiris al Kairo en 1929, kie li kreskigis sian intereson pri filozofio, kiun li plustudis ĉe Harvard (sub Alfred North Whitehead) kaj en Frajburgo (Germanujo) sub Martin Heidegger en 1932. Lia restado en Germanujo, aliflanke, estis mallongdaŭra. Li konsideris la politikojn de la nazioj malavantaĝaj, kaj baldaŭ foriris de ili post kiam ili estris en 1933. En 1937, li ricevis sian doktorecon pri filozofio (surbaze de metafiziko en la filozofioj de Whitehead kaj Heidegger) de la Universitato Harvard. Li instruis tie kaj ankaŭ en aliaj universitatoj de Usono. Post sia reveno al Libano, Malik fondis la filozofio-sekcion en la Usona universitato de Bejruto, kaj ankaŭ kultursciencoj-programon (la civiliza sekvencoprogramo, nun "civilizo Studprogramo"). Li restis en tiu kapacito ĝis 1945 kiam li estis nomumita por esti la libana ambasadoro al Usono kaj al la Unuiĝintaj Nacioj.
En la Unuiĝintaj Nacioj
Malik reprezentis Libanon ĉe la San Francisco-konferenco, ĉe kiu la Unuiĝintaj Nacioj estis fonditaj. Li servis kiel raportanto por la Komisiono pri Homaj rajtoj en 1947 kaj 1948, kiam li iĝis prezidanto de la Ekonomia kaj Socia Konsilio. La saman jaron, li helpis redakti la Universalan Deklaracion de Homaj Rajtojn kun la prezidantino de la Homrajta Komisiono, usona delegitino al la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj, Eleanor Roosevelt. Li sukcedis Mrs. Roosevelt kiel Prezidanto de la Homrajta Konvencio. Li restis kiel ambasadoro al Usono kaj UNo ĝis 1955. Li estis sincera partoprenanto en debatoj en la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj kaj ofte kritikis Sovet-Union. Post trijara foresto, li revenis en 1958 por prezidi la dektrian sesion de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj .
Roloj en Libano
Dume, Malik estis nomumita al la Libana Kabineto. Li estis Ministro de Nacia Eduko kaj Fine Arts en 1956 kaj 1957, kaj Ministro pri eksteraj aferoj de 1956 ĝis 1958. Dum sia ministra agado, li estis elektita al la libana Nacia Asembleo en 1957, kaj servis tie tri jarojn.
Sekvante la ekaperon de la libana interna milito, kiu furiozis de 1975 ĝis 1990, Malik helpis fondi la fronton por libereco kaj homo en Libano, tiel nomita por defendi la kristanan motivon. Ĝi estis poste renomite la Libana Fronto. Kiel greke ortodoksa kristano, li estis la nura ne-maronito inter la ĉefgvidantoj de la fronto, kiuj inkludis la fondinton de la Falanga partio, Pierre Gemayel, kaj la eksprezidenton kaj gvidanton de la Nacia liberala partio, Camille Chamoun. Malik estis vaste rigardita kiel la cerbo de la fronto, de kiu la aliaj politikistoj estis la agantoj.
Malik ankaŭ notiĝis kiel teologo, kiu sukcese atingis trans-konfesejlinioj, alparolante "sia kamarado" orientajn ortodoksajn kristanojn, katolikojn kaj evangeliistojn egale. Verkinto de multaj komentaĵoj pri la Biblio kaj pri la verkadoj de la fruaj patroj de la Eklezio, Malik estis unu el la malmultaj ortodoksaj teologoj de sia tempo esti vaste konataj en evangeliaj rondoj, kaj la evangelia gvidanto Bill Bright parolis bone pri li kaj citis lin. Parte pro la ekumena alogo de Malik, same kiel al liaj unuversitataj akreditaĵoj, li servis kiel prezidanto de la monda konsilio pri kristana Eduko de 1967 ĝis 1971, kaj kiel vicprezidanto de la Unuiĝinta Bibliaj Societoj de 1966 ĝis 1972.
Malik ankaŭ fame laboris kune kun la kolega libana diplomato kaj filozofo Karim Azkoul Li rilatas al la fondinto de postkoloniismo Edward Said tra geedzeco.
Universitata kariero
En 1960, Malik revenis al sia universitata kariero. Li vojaĝis grandskale, prelegis pri homaj rajtoj kaj aliaj subjektoj, kaj tenis profesorecojn en kelkaj usonaj universitatoj inkluzive de Harvard, la usona universitato en Vaŝingtono(distrikto Kolumbio), Dartmouth College (Nov-Hampŝiro), University of Notre Dame (Universitato de Nia Damo) (Indianao). En 1981, li ankaŭ estis Pascal Lecturer (lektoro) ĉe la Universitato de Waterloo en Kanado. Lia lasta oficiala ofico estis kun la Katolika Universitato de Ameriko (Vaŝingtono, distrikto Kolumbio), kie li servis kiel Jacques Maritain eminenta profesoro pri Moralo kaj Politika filozofio de 1981 ĝis 1983. Dume, li ankaŭ revenis al sia malnova katedro sur Filozofio en la Usona universitato de Bejruto (de 1962 ĝis 1976). Al Malik estis aljuĝita monda rekordo de honoraj doktorecoj (50).
Morto
Malik, pro komplikaĵoj pro renomalfunkcio, sekundara al ateroembola malsano daŭrigita post korkateterizado, farita ĉe la Mayo kliniko (en Rochester (Minesoto)) du jarojn pli frue, mortoîs en Bejruto la 28an de decembro 1987. Lia filo, Habib Malik, estas eminenta akademiano (kun kompetenteco en la Historio pri Ideoj, kaj asistanta profesoro en la sekcio de Homa scienco en la Libana usona universitato kaj ankaŭ homaj-rajtoj-aktivisto. Li ankaŭ estis postvivata al sia frato, la forpasinta Patror Ramzi Habib Malik, eminenta katolika pastro, kiu laboris senlace por la celo de kristana repaciĝo kun la juda popolo, same kiel por la kredo ke la judoj estas la pli aĝaj fratoj de la kristanoj. La personaj artikoloj de Malik estas enhavitaj en Notre Dame University, Libano, kie 200 el liaj personaj artikoloj kaj libroj estas stokitaj, kaj en la Library of Congress (Biblioteko de Kongreso), de Vaŝingtono, distrikto Kolumbio, kie lia heredaĵo okupas 44 metrojn da bretoj en la speciala kolektoareo.
Famaj Citaĵoj
"La plej rapida maniero por ŝanĝi socion estas mobilizi la mondvirinojn."
"La vero, se vi volas aŭdi ĝin malakre kaj de la komenco, estas ke sendependeco estas kaj realeco kaj mito, kaj ke parto de ĝia realeco estas ĝuste ĝia mito."
"La plej granda aĵo ĉirkaŭ iu civilizo estas la homa persono, kaj la plej granda aĵo ĉirkaŭ tiu persono estas la ebleco de lia renkonto kun la persono de Jesus Christ."
"Vi povas gajni ĉiun batalon, sed se vi perdas la militon de ideoj, vi perdis la militon. Vi povas perdi ĉiun batalon, sed se vi gajnas la militon de ideoj, vi gajnis la militon. Mia plej profunda timo - kaj via plej granda problemo - estas, ke vi eble ne gajnas la militon de ideoj."
"La grandaj momentoj de la Proksima Oriento estas la juĝistoj de la mondo."
"La universitato estas preciza pintpunkto, permesante movi la mondon. Pli potence ol de iuj aliaj rimedoj, ŝanĝu la universitaton kaj vi ŝanĝas la mondon."
Andrej Andrejeviĉ Vlasov
Andrej Andrejeviĉ VLASOV (naskiĝis la en Lomakino apud Niĵnij Novgorod, mortis la  en Moskvo) estis sovetia generalo en servo de Adolf Hitler.
Li estis devige soldatinta en 1919 al la Ruĝa Armeo, partoprenis en la rusia enlanda milito. Li aliĝis al la Komunista Partio en 1930. Li veturis en 1938 al Ĉinio, kie li estis armea konsilisto de Ĉiang Kai-ŝek ĝis 1939, kiam li reveturis al Sovetunio. Li servis en defendo de Moskvo kaj Kievo (1941). Li kaj liaj taĉmentoj estis militkaptitaj en julio de 1942.
Li organizis — kun aprobo de la germanaj naziaj gvidantoj — kontraŭsovetian liberigan organizon por forigi la stalinisman sistemon. Liaj 50 mil soldatoj de la Rusa Liberiga Armeo batalis kontraŭ la Ruĝa Armeo, kapitulaciis antaŭ usona armeo en Ĉeĥoslovakio.