cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meslières
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
19162 Wambsganss
19162 Wambsganss estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Kresta kolombo
Aspekto
La voĉo estas ripetita "vuup"! ,sed ununure se oni alarmas ĝin.
19162 Wambsganss
Nomo
Laŭ sugesto de Lutz D. Schmadel, ĝi estis nomita en honoro de la germana astrofizikisto Joachim Wambsganß, de 2004 sepa direktoro de la long-historia Instituto de Astronomia Kalkulo. Li ĉefe interesiĝas pri la, la kosmologio kaj la.
Kresta kolombo
Disvastiĝo kaj medio
Ĝi estas endemio de la tutaj kontinentaj partoj de Aŭstralio escepta la nordajn tropikajn areojn. Ties medio estas herbejoj, arbustejoj kaj arbaraj areoj sed ili povas esti vidataj ankaŭ ĉe akvofluejoj, ĝardenoj, bestobredejoj, sportejoj kaj golfejoj. Ties medio ampleksiĝis ekde kiam homa setliĝo pliigis bestobredejojn (antaŭe ili troviĝis nur interne kaj ĉe Okcidenta Aŭstralio). Serĉante grenojn, tiu ĉi specio adaptiĝis je manĝo ĉe farmaj areoj, ofte por serĉi nocan herbon Echium plantagineum.
Kutimaro
La plej diferenciga kutimo estas la flugilfrapado kaj flugilfajfado kiam ili ekflugas. Tiele ili klopodas forfuĝi el la eventualaj predantoj kaj averti aliajn birdojn kiuj povus resti surgrunde. Kiam tiuj ĉ birdoj surteriĝas, ties vosto balanciĝas supren kaj ties flugo estas simila al tiu de la Punktita turto. Ili estas ĝenerale nemigrantaj. Kvankam ili povas esti vidataj en paroj, ili estas tre sociaj kaj formas arojn. Krome ili estas tre gregemaj en kontakto kun homoj.
Reproduktado
Kvankam ili reproduktiĝas la tutan jaron, tio okazas plej ofte dum la varmaj monatoj. Konstruo de nestoj kutime okazas en arbustoj aŭ arboj. Nestoj plej ofte konsistas el strukturo de bastonetoj. La ino demetas du brilblankajn ovojn.
Stacio Miyajimaguchi
Stacio Miyajimaguchi (japane: 宮島口駅 [Mijaĝimaguĉi-eki], angle: Miyajimaguchi Station) estas fervoja stacio en Hacukaiĉi, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
(13375) 1998 VH26
(13375) 1998 VH26 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gersau
Pri la komunumo
Gersau estas komunumo en la distrikto Gersau en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 2040 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Gersau situas en ventoprotektita kaldrono ĉe la suda flanko de Rigi, ĉe la norda bordo de la Kvarkantona Lago. Pro tiu-ĉi aparta situo Gersau posedas mikroklimaton pli varman ol la cetera regiono. Tiu klimato faras, ke en Gersau eĉ estas eble kultivi ordinarajn kastaneojn kaj aliajn plantojn, kiuj ordinare kreskas nur sude de Gotardo en Tiĉino.
Beŝtereko
Beŝtereko estas rivero en Krimeo, la plej granda alfluanto de la rivero Zujo.
Gersau
Trafiko
Pro ĝia situo sude de Rigi kaj norde de la Kvarkantona Lago ĝis la konstruo de la lagoborda vojo en la 18-a jarcento atingeblis nur per ŝipo sur la Kvarkantona Lago kaj malfacilaj piedpadoj tra la monto. Nur en la jaro 1867 estis malfermita la orienta parto de la kantona ĉefvojo 2b de Brunnen al Gersau, kies okcidenta longiĝo ĝis Vitznau estis malfermita eĉ nur en la jaro 1889. Nuntempe sur tiu vojo cirkulas aŭtobuso de Auto AG Schwyz, kiu konektas la komunun kune kun la ŝiplinioj sur la Kvarkantona Lago al la publika transportreto. Du aertelferoj kondukas de Gersau al Rigi-Scheidegg respektive al Rigi-Burggeist, krome cirkulas pramo trans la lago al Beckenried, kie ekzistas konkekto al la svisa aŭtovojo A2.
Beŝtereko
Karakterizo
La rivero komenciĝas sur la nordaj deklivoj de la Dolgorukova altebenaĵo el la fonto, situanta ĉ. 760 metrojn super la marnivelo. Fluante norden la rivero formas la samnoman (Beŝterekan) valon, en kiu situas kelkaj vilaĝoj de la Mazanka kaj Donska komunumoj de la Simferopola distrikto. Apud la vilaĝo Klenovko Beŝtereko alfluas (de la maldekstra flanko) la riveron Zujo.
Gersau
Historio
La unua dokumenta mencio de Gersau datiĝas el la jaro 1064 kiel Gersouwe. La Monaĥejo Muri ricevis Gersau en la jaro 1064 kiel fonda havaĵo de la Grafoj de Lencburgo. Ek de la jaro 1332 Gersau estis memstara unuo en la ligo de la kvar malnovaj lokoj de la Svisa Ĵurkomunumo kaj tie menciiĝis en la ligokontrakto de 1359. En la jaro 1390 la gersaŭanoj sin formale liberaĉetis de la habsburga servuteco kaj deklaris sin libera respubliko. En la jaro 1433 la imperiestro Sigismondo la 1-a atribuis al Gersau la statuson de imperia libereco, kaj ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 kaj post ties malapero ankoraŭ foje de 1803 ĝis 1817 Gersau estis libera respubliko kaj samtempe aliĝinta loko de la Svisa Ĵurkomunumo. Kun efiko de la 1-a de januaro 117 la Svisa Dieto atribuis Gersaŭon kiel 6-a kaj lasta distrikto kontraŭ ties volo al Kantono Ŝvico.
Beŝtereko
Karakterizo
La longo de la rivero estas 42,2 km., la areo de la akvobaseno egalas al 86,3 km². Same kiel multaj krimeaj riveroj, Beŝtereko estas karakterizata de malalta akvonivelo somere kaj alta akvonivelo vintre-printempe. Somere kaj aŭtune la malsupraj partoj de la rivero ege sekiĝas; ofte la akvoj eĉ ne atingas la river-buŝon. La akvoj de la rivero estas uzataj por irigacio, sed iuj signifaj akvorezervujoj kaj digoj sur la rivero mankas.
La nomo de la rivero havas krime-tataran originon kaj signifas laŭvorte «kvin arboj».
En la valo de Beŝtereko apud la vilaĝo Mazanko troviĝas bone esplorita setlejo de paleolitikaj homoj (la t. n. «Lupa groto»), kiu, tamen, nun estas tute ne prizorgata.
Hinojosas de Calatrava
Hinojosas de Calatrava [inoĥOsas de kalatrAva] (Fenkolejoj de Kalatrava) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo. Limas norde kun Puertollano, oriente kun Mestanza kaj Solana del Pino, sude kun Fuencaliente kaj okcidente kun Cabezarrubias del Puerto.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas hinojoseños. La censita populacio en 2010 estis de 568 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,54 loĝ/km².
Situo
Hinojosas de Calatrava estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Puertollano aŭ natura komarko Valo de Alkudjo en la suda parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 763 m; je 48 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 102.52 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°37′0″ N 4°7′60″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La fondo de Hinojosas de Calatrava kiel municipo sendependa datiĝas de 1848, kiam ĝi estis separata de la dependo de Puertollano, kvankam estas dokumentata la ekzisto de setlejo en tiu loko jam el almenaŭ la 16a jarcento.
La Preĝejo, dediĉita al Sankta Bernardo de Klaravalo, datiĝas de 1747 kaj ŝajne ekzistis antaŭa ermitejo samdediĉa.
Festoj estas la 20-a de aŭgusto por Sankta Bernardo de Klaravalo, patrono de tiu loko kiel ĉefa patrono kaj por Sankta Blas la 3-a de februaro, kiel dua patrono. Krome estas la somerfesto, je la fino de la tasko de la rikolto de cerealoj kaj la dua post la rikolto de la olivo, kiuj kun la brutobredado estas la ĉefaj enspezoj.
Josef Gangl
Josef GANGL (naskiĝinta la en Benešov nad Černou/Distrikto Český Krumlov, mortinta la  en Vieno estis aŭstra aktoro kaj verkisto. Li famiĝis antaŭ ĉio kiel "poeto de la Bohemia arbaro".
Vivo
Lia patro estis kamparano kaj gastejestro. Post mallonga eblo frekventi gimnazion Josef devis ekposteuli la patron profesie. Al Vieno li venis en la jaro 1903-a. Tie aktorado venis antaŭ verkistado - kaj Gangl vivis en granda mizero en Vieno. Liaj rakontoj kaj romanoj kvazaŭ ĉiam pritraktas temojn pri la Bohemia Arbaro. Verko ĉefa estas verŝajne la romano Der letzte Baum, kie temas pri la malkariero de familiego da kamparanoj. En la verkaro troviĝas multaj sociaj kaj religiaj temoj. Malkovrinto de lia talento estis la filologo, pastro kaj lernejestro Anton Sauer (1855-1919).
Honoroj
Gangl entombigitis sur la tombejo Baumgartener Friedhof en Penzing (Vieno), grupo 22/numero 360 (honora tombo). Memortabulo por li muntitis ĉe la iama loĝejo en Meidling. Finfine en 1932 nomitis por li strato en Vieno-Hietzing.
Károly Bognár
Károly Bognár [kAroj bognAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bognár Károly estis hungara bestokuracisto, virusologo.
Károly Bognár naskiĝis la en Székesfehérvár, li mortis la  en Budapeŝto.
W altanie
W altanie (pole: "En la belvedero") estas ole-pentraĵo pentrita de pola realista pentristo Aleksander Gierymski en 1882. Ĝi estas ekspoziciata ĉe la Nacia Muzeo en Varsovio.
Károly Bognár
Biografio
Károly Bognár maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1943, poste li studis en veterinara fakultato de Reĝa Hungara Teknika kaj Ekonomia Universitato József, sed interrompis la milito. Li estis soldato, poste militkaptito. Li povis hejmenveni el Sovetunio en 1947, poste li akiris diplomojn jam en Agrikultura Universitato de Gödöllő bestokuracistan en 1951, virologian en la sekva jaro. Ekde 1951 li laboris en instituto, fine li estis institutestro inter 1980–1988. Intertempe li doktoriĝis en la universitato en 1957, li kandidatiĝis en 1978 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li partoprenis en fondo de instituto en Kubo (1965, 1973). Lia ĉefa laboro estis krei vakcinojn kontraŭ bestaj malsanoj. Li ricevis premiojn en 1967 kaj 1997. Lia edzino naskis filojn en 1954 kaj 1958. Li mortis en Budapeŝto, sed li estis entombigita en sia naskiĝurbo.
W altanie
Priskribo
La pentraĵo montras socian renkontiĝon de grupo de aristokratoj portretita en 18a-jarcentaj vestoj, kiu okazas dum somera tago en ĝardeno. En la centro estas kvar nobeloj okupitaj en konversacio sidantaj ĉe tablo kaj unu staranta ĉe ilin. Blanka tablotolo, tasoj kaj kruĉo duon-plenigita de vino estas sur la tablo. La fono konsistas de spaliro dekstre kaj arboj kun alia grupo de homoj sidanta ĉe tablo maldekstre. En la malsupra maldekstra angulo de la pentraĵo estas viro klinanta super fontano tiel kiel pluraj florpotoj. La pentraĵo estas plenigita je lumo kaj profunde, buntaj koloroj kreas sensan atmosferon de varma somera tago.
Analizo
W altanie estis pentrita de Gierymski en 1882 post sia restado en Romo kaj oni konsideras, ke ĝi estas lia alproksimiĝo al impresionismo. Ĝi estis ankaŭ lia protesto kontraŭ la asocio de liaj verkoj kun la prezento de la vivo de la senhavuloj, kio estis aparta ĉefaĵo de fruaj pentraĵoj de la artisto. Li deziris pruvi al la kritikantoj, ke realismaj teknikoj de artisma esprimo povas prezenti diversan specon de scenoj, eĉ tiujn rilatantan al la vivo de la supraj klasoj. La artisto metis grandan atenton detaligi kaj vesti la rolulojn en la pentraĵo en elegantaj vestaĵoj de la antaŭa jarcento kiel vojo montri liajn artismajn kapablojn. la laboro de Gierymski povas esti komparita al nuntempaj francaj impresionistoj, eĉ kvankam li ne ankoraŭ estis en Parizo kaj estis neniu indico, ke li vidis ilian laboron.
György Bársony
György Bársony [djordj bArŝonj] laŭ hungarlingve kutima nomordo Bársony György estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko. Lia pli nobela antaŭnomo estis ’’lovasberényi’’.
György Bársony naskiĝis la  1626 en Nyitra. Li mortis la 1678 en Szepes.
Biografio
György Bársony komence lernis en Nyitra kaj Nagyszombat, poste li frekventis pastran lernejon en Esztergom. Li lernis teologion en Romo kaj Vieno. En la lasta urbo li pastriĝis. Komence li estis pastro. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis:
Hipokastanacoj
La plantfamilio Hipokastanacoj aŭ Hippocastanaceae estas nomo uzata foje por malgranda grupo de arboj kaj arbustoj, kiam tiu grupo estas traktata kiel familio. Ties plej disvastigata genro estas Aesculus, sin. Pavia). Tamen ankaŭ la amerika genro Billia kaj la ĉina Handeliodendron estas foje inkludita en tiu familio. Nekonsiderita plena familio la grupo nun enestas en la plantfamilio de la Sapindacoj. Ene de la Sapindacoj ili estas en la subfamilio Hippocastanoideae.
Steve Coleman
Stephen "Steve" Coleman (naskiĝis la 20-an de septembro 1956 en Ĉikago) estas usona ĵazmuzikisto, aldosaksofonisto, bandestro kaj komponisto.
Deveno, influoj, aktivecoj
Steve Coleman alkreskis je la suda flanko de Ĉikago en nigrula medio, en kiu muziko ludis gravan, ĉiutagan rolon. Komence li kantis iomete en la preĝejo kaj en la tiam aktualaj etaj ensembloj, kiuj imitis „The Jackson 5“, kaj komencis en la aĝo de 14 jaroj ludi aldosaksofonon. En la aĝo de 17, 18 jaroj lia okupiĝo pri muziko fariĝis tre serioza. Liaj klopodoj lerni improvizi kondukis lin al la muziko de Charlie Parker, kiun lia patro daŭre aŭskultis kaj kiu alprenis esencn gravecon por lia muzika evoluo, krome ankaŭ al la muziko de Sonny Rollins, John Coltrane kaj aliaj. - El inter la muzikistoj, kun kiuj li havis personan kontakton, lin influis en la komenca tempo ĉefe Von Freeman rilate improvizadon, Sam Rivers rilate kompozicion kaj Doug Hammond rilate la konceptan komprenon. Ankaŭ okcidentafrika muziko por li ekhavis jam frue esencan gravecon.
Fine de la 1970-aj jaroj Steve Coleman transloĝiĝis al Novjorko. Baldaŭ kelkaj famaj bandestroj dungis lin, ekzemple Thad Jones kaj Mel Lewis, Sam Rivers, Cecil Taylor, David Murray, Doug Hammond same kiel Dave Holland. Grandparton de sia unua tempo en Novjorko li tamen pasigis per tio, ke li gajnis iomete da mono muzikante en stratmuzika bando, kiun li formis kune kun trumpetisto Graham Haynes. Ĉi tiu ensemblo fariĝis la unua bando nome „Steve Coleman and Five Elements“, en kiu li tiam evoluigis sian improvizadmanieron kaj en kiu fiksiĝis fundamentoj de la koncepto g-bazo, kiun Coleman propagandis.
Ekde la 1980-aj jaroj Steve Coleman intense okupiĝas pri la mondkompreno de antikvaj kulturoj, ĉefe kun la antikva egipta. Al tio lin instigis laŭ lia eldiro la studado de muziko de John Coltrane. Por konatiĝi kun la ankoraŭ nuntempe ekzistaj muzikformoj, streĉe ligitaj kun la antikvaj kulturoj, li entreprenis multajn vojaĝojn al Ganao, Kubo, Senegal, Egiptujo, Barato, Indonezio kaj Brazilo.
En la jaro 1985 Steve Coleman verkis sian unuan lumdiskon kiel bandestro ĉe la germana diskeldonejo JMT kaj faris ekde tiam kun plurfoje ŝanĝita kerna instrumentistaro kaj multaj ŝanĝiĝaj aliaj muzikistoj aron da tre malsamaj sonregistraĵoj (en la 1990-aj jaroj kun la granda diskeldonejo RCA/BMG, ekde 2001 kun la malgranda, franca firmao Label Bleu). Ne plu komercatajn sondiskojn Steve Coleman faras senkoste elŝuteblajn en sia retpaĝaro. La diskon "Alternate Dimension Series I" li diponigis nur nekomercavoje per interreto.
Kiel bandestro li envolvas la kreemon de la unuopaj kunmuzikistoj en siajn konceptoj kaj evoluigas aliaflanke la muzikon agorditan sur la personajn stilojn de siaj kunmuzikistoj. En la 1990-aj jaroj li evoluigis helpe de programistoj en la Pariza Esplorcentralo por Komputila Muziko IRCAM improvizantan komputilan programon, kiu kiel „bandomembro“ muzikis ĉe koncerto de la Coleman-ensemblo la 11-an de junio 1999 en Parizo.
Coleman ĉiam denove laboras kiel kursestro kaj instruisto (inter alie ekde 2000 ĝis 2002 kiel gastprofesoro ĉe la Kalifornia Universitato je Berkeley).
Sanktejo Ŝimogamo
Vidu ankaŭ
Sanktejo Kamigamo
Steve Coleman
Akcepto
La intenseco kaj komplikeco de la muziko de Steve Coleman, ĝia memstareco, la kontinua pluevoluigo kaj pliampleksigo kondiĉas larĝan spektron de malsamaj, ankaŭ kontraŭdiraj taksadoj fare de aŭskultantoj, muzikistoj kaj recenzistoj. La improvizmaniero de Coleman efikas virtuoza kaj malpasia, kion favoras klara kaj delikata sonformado sur la saksofono kaj eleganta, tre moviĝema melodifarado. Klarnetisto Don Byron nomis Stivon Coleman „Escepta personeco de la usona muzikhistorio“. Pianisto Vijay Iyer diris en la jaro 2010: „Antaŭ miaj okuloj Steve [Coleman] estas same grava kiel [John] Coltrane. Li samkvante kontribuis al la muzikhistorio. Li meritas esti akceptata en la Ĉiudiaron de la vojmontraj artistoj.“
Diskaro
Multajn ne plu aĉeteblajn diskojn Steve Coleman mem proponas en sia hejmpaĝaro MP3-formate por senpaga elŝutado.
Dokumentfilmo
La dokumentfilmo „Elements of One“ de Eve-Marie Breglia, aĉetebla kiel lumdiskego, montras Koŭlmenon rentonte kun diversaj influoj (kun i.a. kubaj, afrikaj kaj barataj muzikistoj). La unuopaj scenoj de la filmo publikigita en la jaro 2005 estis registritaj en 1996 ĝis 2003. La lumdiskego enhavas la dokumentfilmon 98 minutojn daŭran kaj aldonajn scenojn daŭrajn entute 60 minutojn.
Antal Csermák
Antal Csermák [ĉermAk], hungare Csermák Antal György estis hungara komponisto kaj violonisto.
Pri naskiĝo de Antal Csermák mankas informoj, li mortis la 25-an de oktobro 1822 en Veszprém.
Biografio
Junaĝo de Antal Csermák estas nebula. Kelkaj konjektas, ke li naskiĝis en Ĉeĥio. En la 1790-aj jaroj li instruis violonadon en Vieno. En 1795 li estis ĉefa violonisto en Nacia Teatro en Peŝto, baldaŭe li migradis en diversaj urboj. En Gödöllő li aŭdis violonadon de János Bihari, poste ankaŭ li komencis ludi soldatvarbajn melodiojn. Li ne nur enlande, sed ankaŭ eksterlande muzikadis. En Veszprém liaj melodioj estis notitaj kaj eldonitaj. Li mortis sola kaj mizera.
Oreĥovo (stacio de Moskva metroo)
Oreĥovo (Орехово, "Nuksa") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Zamoskvoreckaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' sude de Moskvo.
Cachoeira de Pajeú
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Pedra Azul. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Probable utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Charles Robert Richet
Charles Robert RICHET [riŝe] (naskiĝis la 26-a de aŭgusto 1850 en Parizo, mortis la 4-a de decembro 1935 en Parizo) estis franca sciencisto, kiu ricevis la Nobel-premion pri medicino en la jaro 1913.
Profesoro ĉe la Fakultato de la Medicino, ano de la Scienca Akademio. Li publikigis sennombrajn verkojn pri medicino kaj ankaŭ poeziaĵojn, dramojn, romanojn. Li estis pioniro de la aviado, apostolo de la pacifismo, ktp. Li ankaŭ multe esploris la metapsikiajn fenomenojn kaj verkis traktaton pri la temo. Tiun ĉi branĉon de la scienco li nomis metapsikio (hodiaŭa parapsikologio). Tia grandanima sciencisto estis destinita kompreni la E-an movadon. En ĉiu okazo li montris sian simpation, farante paroladojn, skribante artikolojn, ktp. Du el liaj verkoj: Paco kaj Milito kaj la tragedio: Sokrato estas tradukitaj Esperanten.
NGC 455
NGC 455 (aliaj indikoj — PGC 4572, UGC 815, MCG 1-4-11, ZWG 411.15, ARP 164) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hornburg (Mansfelder Land)
Hornburg ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la tiutage kreita komunumo Seegebiet Mansfelder Land, en Esperanto "laga regiono lando de Mansfeld". Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto en Germanio. La 31-an de decembro 2008 la tiam ankoraŭ administre sendependa komunumo havis 341 loĝantojn (en la nova komunumo "laga regiono lando de Mansfeld" fine de vivis sume  homoj).
Historio
Komence de januaro 2010 la ĝis tiam sendependaj neurbaj komunumoj Amsdorf, Aseleben, Dederstedt, Erdeborn, Hornburg, Lüttchendorf, Neehausen, Röblingen am See, Seeburg, Stedten kaj Wansleben am See kunligiĝis al la nova komunumo. Samtage malfondiĝis la administra komunumaro samnoma, al kiu antaŭe apartenis la loĝloko Hornburg.
Superba lamprotorno
La Superba lamprotorno au Superba brilsturno (Lamprotornis superbus) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro de Lamprotornis aŭ Brilsturnoj, kiuj estas afrikaj bluecaj birdoj kun metalecaj briloj. Ene de tiu genro formas apartan grupon la kvar specioj kiuj krom la ĝenerala brilblua koloro montras ruĝecajn subajn partojn kiuj estas la jenaj: Superba lamprotorno, Hildebranda lamprotorno, Ŝelia brilsturno kaj Ruĝecventra lamprotorno.
Tiu specio (la unua taksonomie en tiu grupo) povas komune trviĝi en Orienta Afriko, nome en Etiopio, Somalio, Ugando, Kenjo kaj Tanzanio.
Aspekto
Tiu specio estas 18 al 19 cm longa. Plenkreskuloj havas nigran kapon kaj irizecajn bluecajn al verdecajn dorson, supran bruston, flugilojn kaj voston. La ventro estas ruĝoranga, separata el la blua brusto per blanka strio. La suba ventro kaj subvostaj kovriloj estas tre purblankaj kontraste inter la ruĝeca supra ventro kaj la nigreca vostofino. La beko kaj la kruroj ests nigrecaj. Diferencoj kun aliaj brilsturnoj estas krom la subaj partoj la brilo pli rimarkinda nur en flugiloj kaj iom en brusto, sed la aliaj bluaj paroj ne estas tiom brilaj. La vosto estas mallonga. En la nigra vizaĝo ege rimarkindas la blankaj irisoj. La limo inter la nigra kapo kaj bluaj nuko kaj gorĝareo estas tre markataj kaj ne svagaj kiel ĉe aliaj brilsturnoj. La bela kolorkompono havigas al la specio la nomon en esperanto kaj en la latina scienca nomo samsignife.
Junuloj havas pli senkoloran plumaron kun nur sugesto de blanka brustostrio. Ties irisoj estas brunaj, poste grizecblankecaj kaj poste plenkreske blankaj.
Kutimaron
La Superba lamprotorno havas longan kaj laŭtan kanton konsistan el trilado kaj babilado. Meztage ili elsendas pli mildan kanton de ripetataj frazoj. Estas kelkaj akraj alvokoj, la plej komplika el kiuj estis priskribita kiel ĉirpa "skerrrriii-ĉerrrruu-ĉerriiiit''."
Tiu specio manĝas ĉefe surgrunde.
Pasteur Rahajason
Pasteur Rahajason (1897 – 1971) estis madagaskara verkisto.
Buŝmimiko
En la produktado de parolaj vortoj, krom la parolorganoj interne de la kapo (movoj de la gorĝo, voĉkordoj kaj la buŝkavo inkluzive de la lango kaj dentaro) ankaŭ la ekstera parto de la buŝo inkluzive de la lipoj moviĝas en karakteriza maniero. Tiuj mimikaj movoj malgraŭ malgrandaj interindividuaj diferencoj pli-malpli samas ĉe la plej multaj homoj. La observado de tiuj karakterizaj bildoj de buŝminiko permesas al surduloj kaj malbonaŭdantoj dedukti la parolatajn sonojn, sen ke necesus aldona gestado per signolingvo. Tiu pervida observo de la buŝmimiko en multaj naciaj lingvoj priskribiĝas per termino, kiu tradukeblus al Esperanto per "lipolegado" aŭ "legado de lipaj movoj".
Halucinogeno
Halucinogeno estas speco de drogo, kiu havas povo halucinigi onin. La plej konata ekzemploj estas LSD, psilociboj, kaj meskalino. Tiuj havas povon ŝanĝi la percepton de la realo: vidi imagojn, aŭdi strangajn sonojn, ktp.
Zhenjiang
Zhenjiang (prononce Ĝenĝjiang, 镇江市 / 鎮江市) estas eksterdistrikta urbo en la sudokcidenta parto de la provinco Ĝjangsuo de la Popola Respubliko Ĉinio. La urbo situas ĉe la punkto kie la rivero Jangzio krucas la Grandan Kanalon. La administra regiono de la urbo havas areon de ĉirkaŭ 3 799 km² kaj fine de la jaro 2004 havis ĉirkaŭ 2 672 100 loĝantojn.
Administra divido
La urba areo de Zhenjiang konsistas el tri urbodistriktoj kaj tri urbopartoj mem nomataj "urboj". Temas pri
En la oriento de la urbodistriktos Jingkou ekde junio 1998 ekzistas ekonomia-teknika speciala evolua zono kun la nomo Zhenjiang Xinqu (镇江新区, "Zhenjiang nova distrikto"), kiu komune administratas pere de la provinca kaj urba registaro. La "nova distrikto" grandas proksimume 82 kvadratajn kilometrojn kaj havas pli-malpli 80 000 loĝantojn. Administre ĝi konsistas el du kvartaloj kaj kvar komunumegoj. Temas pri:
Historio
Ĝis la komenco de la 20-a jarcento Zhenjiang estis la ĉefurbo de la provinco Ĝjangsuo. Tiam la provinca sidejo translokiĝis al la pli orienta urbo Nankino. Dum la dinastioj Ming kaj Qing la urbo estis grava komerca centro. Inter la turismaj vidindaĵoj de la urboj estas interalie la templo Jinshan (Ĝinŝan).
Ĉina kuirarto
La plej konata kulinara specialaĵo de la urbo estas la Zhenjiang-vinagro.
Partneraj urboj
En la Luiza Parko de Mannheim dum la jaro 2001 malfermiĝis ĉina ĝardeno kun la plej granda ĉinstila te-paviliono de Eŭropo – la kompleto konstruiĝis pere de granda faka helpo de arkitektoj kaj ĝardenistoj el Zhenjiang.
Caroline Kennedy
Caroline BOUVIER KENNEDY (la 27-an de novembro 1957) estas verkisto, advokato, kaj ekde 2022 usona ambasadoro en Aŭstralio. Ŝi funkciis kiel la Usona Ambasadoro al Japanio de 2013 ĝis 2017. Ŝi estas posteulo de la familio Kennedy kaj filino de la eksprezidanto de Usono, John Fitzgerald Kennedy.
Vivo
Kennedy naskiĝis al John kaj Jacqueline Kennedy en Novjorko. Ŝi estis proksimume trijaraĝa kiam ŝia patro estis elektita prezidanto de Usono, en januaro 1961. La petoloj de ŝi kaj ŝia pli juna frato John Kennedy Jr., kiel infanoj ĉe la Blanka Domo, estis publikigitaj en la gazetaro kaj estis popularaj inter la usona publiko. La patro de Kennedy, prezidanto John F. Kennedy, estis murdita nur ses tagojn antaŭ ŝia sesa naskiĝdatreveno, la 22-an de novembro 1963. Post la morto de ŝia frato kaj lia edzino en aviadila akcidento en 1999, Kennedy restis la sola infano de la murdita prezidanto kaj lia edzino.
Kennedy verkis plurajn librojn, inkluzive de The Right to Private (La Rajto al Privateco) (kun Alan Alderman, 1995), The Most Favorite Poems of Jacqueline Kennedy Onassis (2001), The Family Poem Collection (La Familio-Poema Kolekto) (2005), kaj Family Christmas (2007).
En 2007, la kantisto Neil Diamond malkaŝis en intervjuo, ke lia sukcesa kanto Sweet Caroline (Dolĉa Karolina), de 1969, estis inspirita de bildo de Caroline Kennedy kiam ŝi estis 11-jara knabino, kaj ke en 2007 li kantis ĉi tiun kanton por ŝi dum ŝia 50-a naskiĝdatreveno.
En la usona prezidant-elektokampanjo de 2008, Kennedy esprimis subtenon kune kun sia familio por la kandidateco de Barack Obama kaj prezidis lian komitaton por trovi kandidaton por vicprezidanto. Kennedy estis inter la kandidatoj por anstataŭigi la vakan sidlokon de iama Novjork-ŝtata senatano kaj Usona Sekretario de Ŝtato, Hillary Clinton. Se nomumite al tiu pozicio, ŝi plenigus sidlokon tenitan fare de sia onklo Robert F. Kennedy de 1965 ĝis lia murdo en 1968 de la palestinano Sirhan Sirhan, kiel prezidenta kandidato anstataŭe de lia frato kaj sia patro, kiu estis murdita pli frue.
En 2013, Kennedy estis nomumita la usona ambasadoro al Japanio kaj ŝi deĵoris en tiu pozicio ĝis 2017, kiam ŝi estis anstataŭigita per Bill Hagarty.
En 2022, Kennedy estis nomumita la usona ambasadoro en Aŭstralio.
Politikoj
En intervjuo kun la The New York Times, Kennedy donis komencan rigardeton de ŝiaj politikaj pozicioj. Ŝi deklaris ke ŝi apogas Jerusalemon kiel la unuiĝinta ĉefurbo de Israelo kaj en internaj temoj, ŝi apogas samseksan edz(in)econ, estas en favoro de la rajto de virino aborti, kaj en favoro de monitorado de la portado kaj proprieto de civilaj armiloj.
Gravaj novjorkaj politikistoj anoncis sian subtenon por ŝia kandidatiĝo por anstataŭigi la vakigitan sidlokon de Clinton, kiel iamaj novjorkaj urbestroj Ed Koch kaj Michael Bloomberg.
Verkaro
Kennedy and Ellen Alderman have written two books together on civil liberties:
Johann Nikolaus von Dreyse
Johann Nikolaus von Dreyse (naskiĝis la en Sömmerda en Turingio, mortis la  samloke) estis germana teknikisto kaj konstruisto. Li inventis la nadlo-prajman fusilon.
En 1836 Dreyse konstruis fusilon malantaŭe ŝargatan. Ĝi havis la grandajn avantaĝojn, ke por ŝargado nek necesis ŝargo-bastono (kiun oni enpuŝis starante) nek multe da tempo; fusilisto devis nur malfermi la fusilon, (per la dentoj) eltiri la uzitan kartoĉon, enpuŝi novan de malantaŭe kaj refermi. Tio eblis en kelkaj sekundoj; antaŭa ŝargado daŭris proksimume minuton.
En 1840 la prusa armeo sekrete enkondukis la novan fusilon ĉe la fusilistaj batalionoj kaj financis al Dreyse la establadon de fusila fabriko, kiu ekproduktis en 1841 kaj ĝis 1863 produktis 300.000 fusilojn por la prusa armeo. Tiuj fusiloj ne vere influis la German-Danan Militon de 1864, sed ja la Germanan Militon de 1866. Dum la Franca-Germana Milito de 1870/71 ĝi jam ekarkaiĝis; la franca Chassepot-fusilo estis pli moderna kaj efika.
Pro siaj meritoj pri la prusa armeo Dreyse estis nomumita "komisiona konsilisto" (Kommissionsrat) en 1846 kaj "sekreta komisiona konsilisto" en 1854. En 1864 li estis nobeligita kaj de tiam nomiĝis von Dreyse [fon drajze].
En 1909 lia urbo Sömmerda starigis monumenton, kiu montras lin prezentante sian fusilon al soldato. En 1948 tiu monumento estis forigita barbare fare de la komunistoj.
Lebesby
- jen norvege, en la norda samea Davvesiida kaj en la kvena Lebespyy - estas komunumo de Norvegio. Ĝi ĝis la jaro 2019 situis en malnova departemento (norvege fylke) Finnmark kaj ekde la komenco de la jaro 2020 apartenas al tiam kreita, unuigita departemento Troms kaj Finnmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunomo estas la loĝloko, kaj komunumestro estas .
La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj. La departamenta ĉefurbo Tromsø per aŭta vojo, pro la fjorda kaj montara pejzaĝo iom kurba kaj tial pli longa ol la linia distanco, de la komunuma ĉefloko situas en distanco de 785 kilometroj.
Karel Appel
Karel APPEL (naskiĝis la en Amsterdamo, mortis la  en Zuriko) estis pentristo kaj unu el la plej gravaj membroj de la arta movado Art Brut.
Appel estis ano de la artmovado Cobra, kiu estis formita en la jaro 1948 de grupoj de artistoj el Kopenhago, Bruselo kaj Amsterdamo. La anoj de la movado Cobra rifuzis abstrakton de postmilita eŭropa pentrado, kiun ili konsideris kiel pasiva kaj senviva. Ili anstataŭe lasis sin inspiri de infanaj pentraĵoj kaj mitologiaj temoj. Ili ektrovis plaĉon en kombinado de pura energio, kreata tra sovaĝaj koloroj kaj frenezaj temoj, kaj abstraktaj kaj figuraj. Ili preferis trovadon de aparta esprimo kvazaŭ eksprimo de subkonscio.
Koloro sur toloj de Karel Appel estadas surigata per karakterizaj tireroj de peniko en densaj tavoloj, kreante malmolan kaj brutan bildon, kiu ankaŭ iam enhavas elementojn de humora, preskaŭ infana kvalito. Appel en akto de surigado de koloroj trovas certan liberigon, rekte senteman lertecon, kiu prezentas energion kaj spontanecon kun pli profunda graveco kompare kun racieco kaj desegno. Angla arta kritikisto Herbert Read skribis, ke rigardo al bildoj de Appel impresas kiel "spirita tornado, kiu postlasis post si bildojn de Appel". Appel kreis precedenson per sia arto, kiu estis sekvata de pluraj eŭropaj kaj usonaj pentristoj.
Mandeure
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
VeganArto
VeganArto.net estis esperantlingva retpaĝaro pri veganismo kaj bestaj rajtoj kaj precipe pri receptoj. VeganArto.net estis kreita en februaro 2014, fare de Andy Hernández kiu okupiĝis pri la enhavo kaj Enric Baltasar, pri la teknika flanko. Krom la retpaĝaro, VeganArto.net aktivis en aliaj sociaj retoj kiaj Tvitero, Instagramo, Jutubo kaj Fejsbuko. Ĝi celis diskonigi veganajn, sanajn manĝaĵojn el diversaj mondopartoj kaj eventuale novaĵojn rilate al bestaj rajtoj. la retpaĝaro havis informejon kun eta teksto pri veganismo kaj pri esperanto en 41 lingvoj. La retpaĝaro estis aktualigata ĝis 2019.
Viktorio (Sejŝeloj)
La plej gravaj komercaj varoj, tra la haveno transportataj eksterlanden, estas vanilo, kokoso, sapoj kaj guano. Al la urba areo ankaŭ apartenas internacia flughaveno, inaŭgurita en 1971, botanika ĝardeno kaj altlernejo.
Sekve de la Tertremo en Hinda Oceano en 2004 detruiĝis grava ponto en Viktorio.
Will Grigg
Will GRIGG estas angla futbalisto. Nuntempe, li partoprenas kun la angla teamo Wigan Athletic FC.
Li ekkarieris ĉe Brentford F.C. kaj ĉe MK Dons F.C.
Ĉalaoj
La ĉalaoj (aliaj nomoj: Bagon Bokkos, Ron-Bokkos) estas etno en Ganao. Ilia loxregiono situas en la Voltao-regiono inter la vilaĝoj Ago, Odomi kaj Nkwanta kaj en la Norda Regiono en Jadigbe kaj sude de Ekumdipe. La ĉalaoj ne troviĝas en Togolando.
Bruno Riefling
Bruno RIEFLING estis norvega studento de filologio, prezidanto de Norvega Esperantista Ligo. Naskiĝis en la 8-a de oktobro 1895, mortis en la 22-a de decembro 1918. Studis filologion. Esperantistiĝis en 1912. Plej kapabla propagandisto kaj entuziasma esperantisto, kun idealista kredo je la mondlingva afero, laboris por Esperanto per artikoloj kaj paroladoj. Aŭtoro de Plena Lernolibro, 1918. Elektiĝis prezidanto de NEL 1918, nur 2 monatojn antaŭ sia morto.
Plantokomunumo (ekologio)
Plantokomunumo aŭ fitocenozo estas tutaĵo de plantaj specioj ene de difinita geografia areo, kiu konstituas uniforman terenon, kaj kiu diferencas de najbaraj terenoj kun diferencaj vegetaĵaraj tipoj. La komponantoj de ĉiu plantokomunumo estas influitaj de grunda tipo, topografio, klimato kaj homaj perturboj. En multaj okazoj estas pluraj grundotipoj ene de difinita fitocenozo.
Arbara komunumo ampleksas kaj kanopean tavolon, kaj subarbaraĵon, plie subdividita en arbedan tavolon, herban tavolon, kaj kelkfoje ankaŭ muskotavolon. En iuj kazoj de kompleksaj arbaroj ankaŭ ekzistas bone-difinita pli malalta arbotavolo.
Ekzemploj
Ekzemplo estas herbejo en nordkaŭkaziaj stepoj, kie komunaj poacospecioj trovitaj estas Festuca sulcata kaj Poa bulbosa. Komuna ciperaco en tiu herbeja fitocenozo estas Carex shreberi. Aliaj karakterizaj plantoj kiuj troviĝas en tiuj stepaj herbejoj estas Artemisia austriaca kaj ''Polygonum aviculare.
Ekzemplo de mult-tavola plantokomunumo troviĝas en Central Westland de Suda Insulo, Novzelando. Tiuj arbaroj estas la plej vastaj kontinuaj de podokarpaj/foliaj arbaroj en tiu lando. La kanopeo inkluzivas Dacrydium cupressinum (podokarpacoj) kaj Podocarpus totara. La meza-etaĝo ampleksas arbajn filikojn kiaj Cyathea smithii kaj Dicksonia squarrosa, dum la plej malalta tavolo kaj epifitaj asociitoj  inkludas Asplenium polyodon, Tmesipteris tannensis, Astelia solandri kaj Blechnum discolor.
István Tüdös
Kariero
István Tüdős akiris diplomon en Altlernejo de Korpedukado en Bukareŝto (1968), poste pri psikologio en 1973 en Universitato de Bukareŝto. Li doktoriĝis samloke pri psikologio (2000). Li instruas en la Altlernejo de Korpedukado en Bukareŝto de 2001 kiel universitata profesoro.
Fenilfosfata acido
Fenilfosfata acido aŭ monofenila fosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fosfata acido kaj fenolo en ĉeesto de sulfata acido. Ĝi estas blanka, helflava aŭ helruĝa, higroskopa solidaĵo, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en etanolo kaj aliaj alkoholoj. Fenilfosfata acido posedas 6 karbonatomojn, 7 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojnfosforatomon. Fenilfosfata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de fenilfosfataj derivaĵoj.
Nacia Park-Rezervejo de la Golf-Insuloj
Nacia Park-Rezervejo de la Golf-Insuloj estas la 40-a nacia parko de Kanado. En la Golf-Insularo de Brita Kolumbio, ĝi havas areon de 33 km² sur 16 insuloj. En ĝi ankaŭ estas multaj golfetoj kaj rifoj.
Filbia perdriko
La Filbia perdriko (Alectoris philbyi), estas specio de birdo de la subfamilio de perdrikenoj en la familio de Fazanedoj. Ĝi estas parenco de la Ĉukaro, de la Ruĝa perdriko kaj de la Berbera perdriko kaj estas indiĝena de sudokcidenta Arabio kaj norda Jemeno. Ĝi estis iam lokita en superspecio kun tiuj menciitaj specioj, nome A. chukar, A. barbara kaj A. rufa, sed nune oni proponas, ke ĝi formas superspecion kun la Ruĝecstria perdriko, A. magna, la Rokperdriko, A. graeca kaj kun la Ĉukaro, A. chukar. Iam estis ankaŭ inkludata ene de A. graeca. Ĝi estas monotipa, tio estas sen agnoskataj subspecioj.
Kvankam simila laŭ aspekto al la aliaj specioj de la genro Alectoris, la Filbia perdriko povas esti facile distingebla danke al siaj nigraj vangoj kaj gorĝo, karaktero kiun neniu el la samgenranoj havas. Krome ĝi estas tre uniforme grizhelbruna kun tre markata flanka makulo de strieco blanka, nigra kaj bruna. Kiel ĉe la parencoj estas ruĝaj la fortika beko, la okulringoj kaj la kruroj. Sur la supra bordo de la nigra vizaĝo (traokula) estas blankeca suba bordo de la helgriza krono.
La komuna nomo kaj la latina scienca nomo rememoras la britian esploriston St. John Philby.
Reĝlando Vestfalio
La Reĝlando Vestfalio estis mallonge daŭra germana ŝtato, kreita de Napoleono. Ĝi ekzistis de 1807 ĝis 1813 kaj membris en la Rejna Konfederacio. Fakte tiu reĝolando, kun Ĵeromo (frato de Napoleono) kiel reĝo, ne entenis plurajn historiajn partojn de Vestfalio sed aliflanke ja havis plurajn regionojn de nuna norda Hesio. La reĝlando plurfoje ŝanĝis siajn limojn, sub premo de Francio.
Post la malvenko Napoleono en la batalo ĉe Leipzig en 1813, la reĝlando estis dissolvita kaj la antaŭaj ŝtatoj (ĉefe Hanovro kaj Hesio-Kaselo) restarigitaj.
27525 Vartovka
27525 Vartovka estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák  elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monteto Vartovka proksime de Banská Bystrica (Slovakio). Gvatoturo estis tie konstruita je la 16-a jarcento por gvati eblan atakon. En 1961 ĝi estis rekonstruita kiel publika observatorio, kies ĉefa aktiveco estas observo de la interplaneda materio kaj la popularigo de astronomio.
Kiefersfelden
Kiefersfelden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
János Valentiny
VALENTINY János [valentini jAnoŝ] estis hungara pentristo naskita en Nagylak la 1-an de januaro 1842 kaj mortinta en Nádasdladány la 25-an de februaro 1902.
Kariero
Valentiny studis komence en Pest (urbo) en privata lernejo de Jakab Marastoni, poste li estis familia desegna instruisto ĉe Leó Festetics. Baldaŭ li studis en Parizo, poste li pentradis en Nádasdladány. En 1873 li plulernis en Munkeno, poste li studvojaĝis al Italio. Hejmenveninta li pentris ĝenrojn cigantemajn en stilo naturalista (Cigano mortanta; La muzikestro de venonto, ktp.). Malofte li pentradis portretojn kaj pejzaĝojn. Liajn plurajn pentraĵojn posedas la MNG (Hungara Nacia Galerio).
(19163) 1990 WE5
(19163) 1990 WE5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Friedrich von Flotow
Friedrich Adolf Ferdinand von Flotow (naskiĝis la 26-an de aprilo 1812 sur la bienego de sia patro en Teutendorf en Meklenburgio, mortis la 24-an de januaro 1883 en Darmstadt) estis germana operkomponisto.
Horneburg
Horneburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo. Samtempe la komunumo estas la administra sidejo de samnoma komunumaro, germanlingve nomata Samtgemeinde Horneburg.
Malsupra Luzacio
Malsupra Luzacio - altNiederlausitz, Dolna Łužyca, Delnja Łužica, Dolne Łużyce - estas historia regiono en Mezeŭropo, kiu depost 1990 apartenas plejparte al la federacia lando Brandenburgio de Germanio kaj je malgrandaj partoj al Pollando kaj la federacia lando Saksio de Germanio. Iom simpligite temas pri la norda parto, ĉirkaŭ la urbo Cottbus/Chóśebuz, de la regiono Luzacio, en kiu loĝas slava minoritato, la soraboj, dum la sudan parton konsistigas Supra Luzacio ĉirkaŭ la urbo Bautzen/Budyšin.
Olibano
Olibano (arabe, لبٌان, Lubban = lakto) estas aroma rezino eligata el la blanka suko de la abisino (arbo el la genro Boswellia, aparte Boswellia sacra (syn. B. carteri, B. thurifera) (Burseracoj). Ĝi estas uzata kiel incenso aŭ medikamentero kaj por mumiigo.
Olibano estis malŝpare uzata en religiaj ritoj. Laŭ la Evangelio de Mateo 2:11, oro, olibano, kaj mirho estis la tri donacoj al Jesuo de la tri orientaj saĝuloj. La kresko de Kristanismo mallevis la merkaton por olibano dum la 4-a jarcento. Tamen, dezertigado de la karavanaj vojoj kaj atakoj de la nomadaj Partoj faris olibanon preskaŭ nehavebla post jaro 300.
Laŭ legendo, la Romia imperiestro Nerono bruligis jaran kvanton da olibano, kiu estis intencata por Romio, dum la funebra ceremonio de sia edzino Popaea.
Historie la regiono Dofaro, en Omano, estis la ĉefa fonto de olibano en la mondo.
Supra Luzacio
Supra Luzacio - altgermane Oberlausitz, en la loka germana dialekto Äberlausitz, Hornja Łužica, Górna Łužyca, Horní Lužice, Łużyce Górne - estas regiono en Mezeŭropo, kiu depost 1990 apartenas plejparte al la federacia lando Saksio de Germanio kaj je malgrandaj partoj al Pollando kaj la federacia lando Brandenburgio de Germanio). Iom simpligite temas pri la suda parto, ĉirkaŭ la urbo Bautzen/Budyšin, de la regiono Luzacio, en kiu loĝas slava minoritato, la soraboj, dum la nordan parton konsistigas Malsupra Luzacio ĉirkaŭ la urbo Cottbus/Chóśebuz.
Pli ekzakte, en Saksio la historia teritorio de Supra Luzacio ampleksas pli-malpli la teritoriojn de la distiktoj Görlitz kaj Bautzen kun norda limo inter la urboj Hoyerswerda kaj Lauta. En Brandenburgio temas pri la suda parto de la distrikto Oberspreewald-Lausitz, precipe la urbo Ruhland kaj ties ĉirkaŭaĵo. La parto de la regiono oriente de la rivero Lausitzer Neiße ĝis rivereto nomata germane Queis kaj pole Kwisa en la oriento, ekde la jaro 1945 apartenas al Pollando: la plejparto de ĝi administre apartenas al la Malsuprasilezia Provinco (pole Dolnośląskie); nur eta parto ĉirkaŭ la urbo Łęknica respektive Lugknitz kun la pola parto de la historia regiono Malsupra Luzacio apartenas al la Lubuŝa Provinco. Sude la limo de Supra Luzacio korespondas al la nuna limo inter Saksio kaj Ĉeĥio de Steinigtwolmsdorf okcidente ĝis Zittau oriente, kaj oriente de tio al la nuna limo inter Pollando kaj Ĉeĥio ĝis monto nomata ĉeĥe Smrk, germane Tafelfichte kaj pole Smrek.
Lajos Molnos
MOLNOS Lajos (molnoŝ) estas rumanuja hungara poeto, verkisto, ĵurnalisto, politikisto naskita en Budapeŝto la 1-an de decembro 1941.
Biografio
Li edukiĝis en sia kamparanfamilio en Corund (Harghita). La mezlernejon li finis en Odorheiu Secuiesc (1960), la fakon pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Babeş-Bolyai (1966). Por tri jaroj li estis przidanto de literatura rondo Gaál Gábor Irodalmi Kör. Li instruis en Éradony (1966-68), en Ottomány li estis lernejestro (1968-69), ĵurnalisto ĉe la gazeto Hargita Népe en Miercurea Ciuc. Pli poste en Kluĵo li estis interna kunlaboranto de gazeto Igazság, sekve de Utunk. Ekde decembro de 1989 li laboris ĉe la gazeto Szabadság, li estis redaktoro de la Erdélyi Híradó. En 1992 li aperigis porjunularan gazeton kun titolo Tini-koktél. Li estis prezidanto de RMDSZ en Distrikto Cluj (1993). De aŭtuno 2007 li ĉefredaktas la gazeton Közlap.
6439 Tirolo
6439 Tirolo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Tirolo, aŭstria provinco kies ĉefurbo estas Innsbruck.
Emile di Rienzi
Emile Michelis di RIENZI estis franca esperantisto kaj poŝta inspektoro. Li naskiĝis la 23-an de oktobro 1861 en Marseille. Sinjoro di Rienzi verkis multajn francajn librojn kaj laŭ informo de la Enciklopedio de Esperanto el 1934 ŝatis precipe la epizodan historion. Li propagandis Esperanton per paroladoj, en 1911 estis la unua prezidanto de nacia asocio de poŝtistoj, telegrafistoj kaj telefonistoj en Francio kaj Kolonioj, landa asocio de la samjare fondita internacia asocio ILEPTO, kaj inter la jaroj 1921 kaj 1923 redaktis la franclingvan bultenon „France Postale Espérantiste“.
Persa Bayán
Unuoj kaj Ĉapitroj
Li verŝajne intencis, ke ĉiu libro havu 19 unuojn (vahidojn), ĉiu kun 19 ĉapitroj (do 361 sekcioj), ĉar la nombro havas apartan signifon en la movado.
Nefinita verko
Ambaŭ versioj de la Bayán estis nekompletaj; la persa Bayán havis 9 unuojn kaj 10 ĉapitrojn, kaj la araba Bayán havis 11. Estas du pretendoj al la rajto kompletigi la Bajanon, sed neniu prezentis kompletan libron.
Ṣubḥ-i Azal
Mírzá Yaḥyá Núrí (la duon-frato de Bahá'u'lláh), kiu titoliĝis kiel Ṣubḥ-i Azal (t.e. "Mateno de Eterneco"), pretendis esti la rajtoplena kompletiganto de la Bayán en sia apologio, Ha sh t-Bihi sh t kaj la notoj de siaj intervuoj kun E. G. Browne. Li estis la nomita reganto de la babanoj post la morto de Báb, sed laŭ bahaanoj li malsukcesis agnoski "Tiun, Kiun Dio malkaŝos" anoncitan de Báb (man yuẓhiruhu'lláh, arabe: من یظهر الله‎ ​, perse: مظهر کلّیه الهی‎ ​), kaj tiamaniere nuligis sian postenon. Báb mem skribis, ke li devos agnoski la "Promesiton" kiam Li alvenus, aŭ li perdiĝos.
Ṣubḥ-i Azal verkis la Motammem Al-Bayán kiu kompletigas la Bajanon ĝis la 11a unuo, por egaligi ĝin al la araba Bajano.
NGC 456
NGC 456 (alia indiko — ESO 29-SC38) estas emisia nebulozo kun malfermita stelamaso en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kubuta saluto
La kubuta saluto estas alternativa saluto. Tiu saluto estas enkondukita fare de la Monda San-Organizo por preventi kontaĝon per la eboloviruso. La kaŭzo por tio estas ke la manoj surhavas grandan nombron da bakterioj kaj virusoj kaj per manpremo oni povas transdoni ilin. La ŝanco de transdono per la kubutoj estas multe pli malgranda.
La uzo de kubuta saluto estis renovigita en la 21-a jarcento kiel rezulto de eksplodoj de infektaj malsanoj: birda gripo en 2006, porka gripo en 2009, Ebolo en 2014 kaj koronvirusa malsano ekde 2020. La motivo de ĉi tiu gesto anstataŭ manpremo estas redukti kontakton por redukti la disvastiĝon de virusoj. La Monda San-Organizo proponas dum la birda gripo enkonduki tiun salutformon.
Listo de plej grandaj usonaj urboj
Jena listo montras la 50 plej grandajn usonajn urbojn laŭ malkreska nombro de loĝantoj en 2010.
La lando havis 277 grandurboj (urboj super 100.000 logantoj) ĉe la plej freŝan dekjaran censon en 2010. Por listo de urboj de Usono laŭ subŝtato, vidu Listo de urboj de Usono.
Ammoperdix
Ammoperdix estas malgranda genro de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj. Ĝi enhavas nur du similajn speciojn:
La Mezorienta perdriko loĝas en Mezoriento kaj tra sudokcidenta Azio, dum la Sabloperdriko en Egiptio kaj Mezoriento. Ambaŭ estas specio de loĝantaj birdoj en sekaj, malfermaj, ofte montetecaj areoj.
Ambaŭ perdrikoj en tiu genro estas 22-25 cm longaj, fortikaj birdoj. Ili estas ĉefe sablobrunaj, kun ondecaj blankabrunaj strioj en flankoj. La maskloj havas distingobildajn grizajn kapojn, sed inoj estas tre eluzitaj versioj kompare, kaj tiu manko de distinga kapobildo malfaciligas distingi sian specion.
Kaze de ĝenado, la perdrikoj Ammoperdix preferas kuri anstataŭ ekflugi, sed se necese ili ekflugas mallongajn distancojn per rondoformaj flugiloj.