cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jenins
Historio
La unua dokumenta mencio de Jenins datiĝas el la jaro 1139 kiel Uienennes. Jenins apartenis dum mezepoko al la Burgo Nov-Apsermont. Dum malfrua mezepoko Jenins formis kune kun Malans malaltan tribunalon de la Senjorujo Maienfeld. Ek de 1436 Jenins membris en la Dektribunala Federacio. En la jaro 1536 la Tri Federacioj akiris la rajtojn pri Jenins. Per la Mediacia Akto en la jaro 1803 Jenins fariĝis memstara komunumo de la Alta Tribunalo Maienfed, el kiu farigixs en 1851 la distrikto Suba Landquart kaj en la jaro 2000 la Komunumaro Maienfeld de la distrikto Landquart.
Leer (Orientfrislando)
Ĝemelaj urboj
Interalie partnerurbo estas pola urbo Elblongo / Elbląg
(15210) 1979 MU2
(15210) 1979 MU2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Béla Ötvös
ÖTVÖS Béla (oetvoeŝ) estis hungara redaktoro, ĵurnalisto, gazeteldonisto naskita en Komádi la 2-an de aŭgusto 1888 kaj mortinta en Oradea, 21-an de oktobro 1970
Kariero
Ötvös Béla dungiĝis al Nagyváradi Napló (1912), post la milito li fariĝis vicĉefredaktoro de la gazeto ĝis 1920. Li aperigis gazeton titotitan Hétfői Lap (pli poste Magyar Hírlap. Post ĝia ĉeso (1922) li estis loka redaktoro de gazeto Keleti Újság (1923-34), de 1936 kunlaboranto de Ellenzék. Li eldonis la ilustritan socian revuon Vasárnapi Lapok (1934-35). Pli poste li estis raportisto de gazeto Erdély, poste de Igazság ĝis sia pensiiĝo (1954).
La Genezo
Komparu kun genezo.
Sámuel Deáky F.
DEÁKY F. Sámuel [dea'ki] (pli juna) estis hungara teatrestro, tradukisto naskita en Koloĵvaro la 25-an de oktobro 1784 kaj mortinta en Koloĵvaro la 22-an de oktobro 1855. Li estis la filo de reformita pastro, teatrestro Sámuel Filep Deáky.
Kariero
Li iĝis membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio en 1831.
Kantono Tioga (Pensilvanio)
La kantono Tioga - angle Tioga County - estas kantono de Usono en la subŝtato Pensilvanio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas.
Márta Adorjáni
Márta ADORJÁNI [adorjAni] rumania hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Kluĵo la 26-an de januaro 1987.
Kariero
Márta Adorjáni akiris diplomon en 2008 pri teatrologio en UBB de Kluĵo, pri grafiko en 2011 en Universitato de Arto kaj Dizajno de Kluĵo.
Villeneuve-le-Roi
Villeneuve-le-Roi estas franca komunumo situanta en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio (Île-de-France). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loko situas je 15 km sudoriente de Parizo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas villeneuvois vire respektive villeneuvoises ine.
Imeľ
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. La plej proksimaj urboj estas Hurbanovo 6, Nové Zámky 12, Komárno 18 km-ojn for.
Famuloj
En Imeľ naskiĝis hungara grafikisto József Árendás.
Alcaudete
Alcaudete estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 237 km2 kie loĝas 11 113 geloĝantoj, do loĝdenso estas 46.9 loĝ./km2. Alcaudete situas je 48 km de la provinca ĉefurbo Ĥaeno en la komarko Suda Montaro.
La loka ekonomio dependas de la agrikulturo kaj de la transforma nutraĵa industrio, ĉefe el olivarboj. Kaj lastatempe progresas ene de la industria sektoro, la koservindustrio, kukoj, sekaj fruktoj, gipso kaj mebloj de kuirejoj kaj banĉambroj.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 11113 geloĝantoj de la municipo Alcaudete estas 5587 inoj kaj 5526 viroj. En la 237-kvadratkilometra teritorio estas 4 setlejoj, kie loĝas 10800 geloĝantoj, kaj aliaj 313 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 88, 32 inoj kaj 56 viroj, kaj mortis 136, 52 inoj kaj 84 viroj. Tiel la natura kresko estis -48 (-0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 4505 homoj (40.5%).
Navaltoril
Navaltoril estas submunicipo de la municipo de Robledo del Mazo, en la provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo, Hispanio.
Alcaudete
Geografio
La municipa teritorio de Alcaudete estas en la sudoriento de la provinco Ĥaeno, okupante etendon de 237 km². Tio estas 1,741 % de la totalo de la provinco kaj 0,046 % de la landa totalo. Kiel urba kerno estas komprenata la kastel-fortikaĵo je 37º35'20"N kaj 4º05'00"O, kun altitudo de ĉirkaŭ 710 msm, de kie oni dominas la tutan domaron.
Navaltoril
Etimologio kaj deveno
Tiu setlejo estis eble fondita meze de la 17a jarcento, kaj ties unuaj setlantoj estis ŝafopaŝtistoj aŭ bovopaŝtistoj. Tiuj devenis de Robledillo, setlejo ĉe la montaro Pedrizas, same domaro de Robledo del Mazo. Tiuj bovopaŝtistoj paŝtigis siajn brutarojn ĉe la rivero Gévalo. Tie ili faris brutokortojn por siaj boj akja virbovoj (taŭroj) kaj de tie la nomo “Toril” (taŭrejo, virbovejo). La alia parto de la nomo "nava" aludas al teritorio ebena, kaj ĉio kune "La nava del toril" nome "la ebenaĵo de la virbovejo".
Alcaudete
Geografio
La orografio de la municipo estas iomete ondeca kun kalkoŝtonaj montetoj kaj tereno pli malpli ebena, argileca, kies alto varias inter 400 kaj 550 msm. La maksimuma alto estas la Sierra Ahillos kun 1455 msm. Je 2 km okcidente de Alcaudete, estas la Sierra Orbes kun 787 msm. La monteto Caniles estas je 848 msm. En la urbokerno la placo de la urbodomo estas je 640 msm, la kvartalo Corea je 700 msm, la kvartalo Bajo je 600 msnm ktp.
La grundo por la agrikulturo, estas ĉefe riĉaj, partikulare borde de la riveroj, kie akumuliĝis tero devena de la malkomponiĝo de la kalkoŝtono, tre fekunda kaj kun abundaj nutrelementoj. Tie la ĉefa kultivo estas fruktarboj. Kie ne okazis tiom da erozio, pli ol 92 % estas taŭga por la kultivo de la olivarboj. La montetoj Ahillos, Caracolera, San Pedro, Villodres, ktp., akceptas rearbarigon forstan pere de koniferoj.
La municipa teritorio estas trapasata de la riveroj Viboras kaj San Juan, estas du lagetoj kaj rojoj Fuente Nueva, Chiclana, Ahillo, Fuente la Zarza, Maimón, Fuente Zaide, Chorreadero, ktp.
Historio
En la areo oni trovus abundajn restojn de iberoj, kaj nombrajn surŝtonajn skribaĵojn (tomboŝtonoj) de romianoj ĉefe en tri setlejoj, skulptaĵojn kaj prakristanan sarkofagon. En la islama epoko de Al Andalus oni fiksis la urban kernon ĉirkaŭ la kastelon kaj estis alteno de militaj enlandaj konfliktoj kaj prospero ekzemple pere de la enkonduko de la produktado de silko.
Post diversaj konkeroj kaj rekonkeroj en la interetna milito, en 1340 Alcaudete estis rekonkerita de Alfonso la 11-a (1311-1350), definitive. Poste ĝi iĝis grava strategia loko en la milito inter kristanoj kaj islamanoj de la Nazaria Regno de Granado.
NGC 1716
NGC 1716 (aliaj indikoj — PGC 16434, ESO 552-34, MCG -3-13-38, IRAS04560-2026) estas galaksio en konstelacio Leporo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
György Kövér
György Kövér naskiĝis la  en Hajdúböszörmény.
Biografio
György Kövér frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Kossuth Lajos en 1973. En la sekva jaro li ekinstruis en Ekonomia Universitato Marx Károly, kie li atingis la rangon docento en 1991. En 1982 li esploris en Londono helpe de stipendio, en 1987 en Vieno, en 1994 en Parizo, en 1995 en Britio. Li kandidatiĝis (PhD, CSc) en 1993 kaj ekde la sama jaro li instruis ankaŭ en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Li doktoriĝis (DSc) en 2010 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis 4 premiojn inter 1988-2012.
Castel San Pietro Romano
Castel San Pietro Romano estas komunumo de Italio.
Batalo de Nagakute
La batalo de Nagakute (japane: 長久手の戦い, Nagakute no tatakai) kun la antaŭa batalo de Komaki estis la klimakso de la konflikto inter du el la plej grandaj japanaj daimioj, Toyotomi Hideyoshi kaj Tokugawa Ieyasu.
Kaŭzoj
Post la batalo de Komaki Tokugawa fortikigis Komakiyama-n. Tiel Ikeda Nobuteru, unu el la ĉefaj komandantoj de Toyotomi Hideyoshi decidis ekataki tra la najbara provinco Mikawa kun armeo de 20.000 homoj. Tokugawa atendis tion kaj starigis armeon por sekvi tiun de Hideyoshi. Mizuno Tadashige gvidis la postgardon de Tokugawa kontraŭ la trupoj de Ikeda kaj la batalbruo alertis Hori Hidemasa-n la estron de unu el la divizio de Hideyoshi.
La batalo
La batalo ekis, kiam la trupoj de Ikeda ekpafis kun siaj arkebuzoj al la divizioj de la Ii-klano de la Tokugawa armeo kaj atakis ilin. Mori Nagayoshi, alia el la komandantoj de Hideyoshi, atendis ĝis Tokugawa iris por helpi al Ii-trupoj, por ataki ilin de flanke.
Leese
Leese estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nienburg de la federacia lando Malsupra Saksio. La 30-an de junio 2005 la komunumo havis 1819 loĝantojn.
(48468) 1991 SS1
(48468) 1991 SS1 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝia orbito ekstere tanĝas la orbiton de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,0493754 astronomia unuo, tie estas 7,386 milionoj da km.
Veselý Žďár
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379. La municipo havis du senjorajn kortojn: Domo de Benák kaj Pelestrov.
San Francisco Nuxaño
San Francisco Nuxaño estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco Nuxaño. Ambaŭ havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 147.
Geografio
San Francisco Nuxaño apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Mixteca, kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 341 loĝantojn. El tiuj estis 174 viroj kaj 167 virinoj. La komunumo havas surfacon de 21.69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2330 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 9 indiĝenoj. El tiuj 8 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 8 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
´Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Papa Akademio Latinitatis
Pontifika Akademio Latinitatis. Tiu estas la titolo de la Nova Akademio kiun Benedikto la 16-a starigis la 10-an de novembro 2012. Inter la diversaj, , akademioj kiuj karakterizas la deĵoraĵojn de la Papa Konsilio por la Kulturo nun aldoniĝas alia kies celo koncernas la kreskigon de la studo kaj praktikado de la latina lingvo. La paralela Pontificium Institutum Altioris Latinitatis (Papa instituto por la plej alta latino: vidu Fakultato de literaturoj antikva kaj klasika) estas kuntrenita kaj absorbita en tiu unika Institucio de la Apostola Seĝo destinita favori la studon de la literaturo latina ekde tiuj klasika kaj mezepoka ĝis tiu nuntempa por ke la latina estu studata kaj parolata: tion oni legas en la artikolo 1-a de la staŭto de la institucio kiu havos laŭleĝan sidejon en la Vatikanurbo.
Por atingi tiujn celojn, kaj precipe tiun laŭ kiu per la latina estu formitaj la sacerdotoj, la Akademio sin proponas zorgi la publikigon, renkontojn, sdudkonvenojn kaj artajn raprezentadojn kunlige kun la supre de la menciita “Pontificium Institutum Altioris Latinitatis”. Unu el la dek artikoloj de la statuto precizas ankaŭ ke “la enhavo de tiu enprenita Fondaĵo Latinitatis kaj ĝiaj aktivecoj, inkluzive de redaktado kaj publikigo de la Revuo Latnitas”, estas transigitaj al la nova “Papa Akademio Latinitas.
Prezidento de la Akademio estas la laika profesoro Ivano Dionigi, rektoro de la universitato de Bolonjo, sekretario pastro Roberto Spataro: ambaŭ nomumitaj de la papo mem. Ilin flankos Akademio Konsilio kaj la membroj de la Akademio. Al tiuj organoj estas asignita la taskon koordiniĝi kun la "Papa Konsilio por la Kulturo" kaj kun la diversaj papaj Akademioj.
Karoto
Karoto estas ankaŭ japana urbeto apud Hiroŝimo.
Historio
Verŝajne la sovaĝaj prakarotoj devenis el Afganio, kie restas la centro de diverseco de varioj de D. carota.
Origine karotoj havis koloron purpuran, blankan aŭ flavan. La nuna oranĝa karoto disvolviĝis en Nederlando kiel omaĝo al princo Vilhelmo la 1-a dum la Nederlanda lukto por sendependeco de Hispanio en la 16-a jarcento (la oranĝa koloro apartenas al la dinastio Oranje-Nassau kaj nun al Nederlando). La oranĝa karoto ne nur havas pli bonan guston, sed ankaŭ enhavas betakarotenon, kio igas ĝin pli saniga, kaj tial la kultivado de ĉiuj aliaj karotvarioj ĉesis.
Sovaĝa karoto
La familiara sovaĝa floro, sovaĝa karoto, estas semo de ĝardenkaroto; ĝardenkarotoj ebligataj semiĝi baldaŭ revenas al sia sovaĝa pratipo, kun forkoformaj, karotodoraj, manĝeblaj radikoj, kiuj rapide iĝas tro lignecaj kaj amaraj por manĝi. Pastinakoj estas proksimaj parencoj de karotoj.
La sovaĝa karoto ĉeestas ĉie en Eŭropo, en Centra kaj Okcidenta Azio kaj en Nord-Afriko. Ekzistas ĉirkaŭ 22 varioj.
Eksteraj ligiloj
Recepto kun karotoj
Receptoj kun karotoj
Tutmonda Karotmuzeo
El Limón
El Limón (hispane: la citrono) estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas El Limón. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 054. El Limón signifas en la hispana "La Citrono".
Geografio
El Limón apartenas al la regiono Sierra de Amula kiu situas relative okcidente interne de la subŝato. Al tiu regiono apartenas entute 11 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5410 loĝantojn. El tiuj estis 2646 viroj kaj 2764 virinoj. La komunumo havas surfacon de 137,56 km². La meza alteco estas 880 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 24,8 C. En la komunumo estas 887,3 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2000 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1776 scipovis legi kaj skribi kaj 220 viroj estis analfabetoj. Do 11 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 2118 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1951 sciis legi kaj skribi kaj 165 virinoj estis analfabetoj. Do 7,79 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en El Limón vivis 5441 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 7 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,129 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Floridaj Rifoj
La Floridaj Rifoj aŭ en angla Florida Keys [kiis] estas koral-rifa arkipelago situanta ĉe la suda marbordo de Florido, formante la plej sudan parton de la kontinenta Usono. Ili komencas ĉe la plej suda marbordo de la Florida duoninsulo, ĉirkaŭ 24 km sude de Miami, kaj etendas kiel arko sud-sudokcidenten kaj poste okcidenten al Key West, nome la plej okcidenta de la loĝataj insuloj, kaj al la neloĝataj Dry Tortugas. La insuloj kuŝas laŭlonge de la Florida Markolo, dividante la Atlantikan Oceanon oriente el la Golfo de Meksiko nordokcidente, kaj markante unu bordon el la Florida Golfo. Ĉe la plej proksima punkto, nome la suda parto de Key West estas ĝuste je 90 mejloj (140 km) el Kubo. La Floridaj Rifoj estas inter ĉirkaŭ 23.5 kaj 25.5 gradoj de Norda latitudo.
Whitehall
Whitehall estas kaj kvartalo kaj strato lokita en la distrikto Westminster en Londono, Anglio. Ĝi estas grava stratego, kiu kunligas la Parliament Square norde (centro de la brita registaro) al la tradicia kvartalo Charing Cross sude, kiu hodiaŭ troviĝas je la suda fino de Trafalgar Square kaj estas markita de la statuo de Karlo la 1-a (ofte rigardita kiel la koro de Londono). La strato estas bordita de pluraj ministrejoj. En la angla lingvo, la vorton "Whitehall" oni do ankaŭ uzas kiel sinonimon de la ŝtatadministraro.
Barra do Choça
Barra do Choça estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 34.788 loĝantojn en 2010.
Guanĉaj mumioj
La guanĉoj, praloĝantoj de Tenerife (Kanarioj, hodiaŭ aŭonoma regiono de Hispanio) mumiigis siajn mortintojn.
Tiu kutimo celis konservi la korpon de la mortinto pere de enbalzamigaj teknikoj tre similaj al la aliaj mumiigadoj de antikvaj civilizoj. Ĝia celo, ligata al religia kredo, estis la ŝirmado de la kadavro kaj ankaŭ distingi la socian klason de la mortinto.
Menciindas ke la mumiigado de la guanĉoj en multaj aspektoj similas al la praktitaka de la antikvaj egiptanoj. Por savi la kadavron de putrado ili multe zorgis pri la procezo, la korpon kaj super ĉio ili memorigis kaj honorigis la forpasintojn. La mumiigado ne estis ĝenerala kutimo inter la guanĉa popolo, ekzistante pluraj procezoj kiuj montras certan gradigon en tiu funebra praktiko kiu korespondis al diversaj sociaj kaj ekonomiaj kastoj de la guanĉa socio. Logike, la mumioj de la mencejoj, estis tiuj kiuj ricevis plejajn zorgojn en la mumiigado. La guanĉoj, same kiel la antikvaj egiptanoj, konservis la viscerojn de iliaj mencejoj.
La Muzeo de la Naturo kaj la Homo (Arkeologia Muzeo de Tenerifo), en Santa Cruz de Tenerife, montras kelkajn el tiuj mumioj, kiuj dum jarcentoj estis kolektataj kaj vidataj kiel scienca kuriozeco en Eŭropo. Fakte, en unu el la salonoj de la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio de Madrido montriĝas guanĉa mumio kiu estas reklamata de la Urbodomo de Tenerifo, post kreado de leĝo en Kanarioj kiu postulas la revenigon de la kanaria heredaĵo kiu troviĝas ekster la arkipelago.
Aldeaquemada
Aldeaquemada (Bruligita Vilaĝeto) estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio en la nordo de la provinco kaj la centro de la komarko Sierra Morena Orienta en la Natura Parko Despeñaperros, lime norde kun la provinco Ciudad Real.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 571 geloĝantoj de la municipo Aldeaquemada estas 275 inoj kaj 296 viroj. En la 121-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 555 geloĝantoj, kaj aliaj 16 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 6, 3 inoj kaj 3 viroj, kaj mortis 5, 2 inoj kaj 3 viroj. Tiel la natura kresko estis 1 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 195 homoj (34.2%).
Historio
En la areo estas gravaj prahistoriaj rokpentraĵoj kaj oni trovis ankaŭ restaĵojn de la epoko de la Romia Imperio. Sed kiel setlejo, ĝi ekzistis nur ekde la epoko de la klerisma politiko por loĝigo fare de Karlo la 3-a realigita inter 1768 kaj 1793. Venis kolonoj el Centreŭropo por loĝigi la senhoman zonon de Sierra Morena kaj sekurigi la trapasejojn de Despeñaperros el Kastilio al Andaluzio. La nova municipo enhavis domarojn Buenos Aires, Santa Cruz kaj Tamujosa.
Tindajo
Tindajo, hispane Tindaya, estas monto situanta en la municipo La Oliva (Fuerteventuro, Kanariaj Insuloj, Hispanio), kiu havas specialan historian kaj arkeologian gravecon pro la kvanto da prahomaj pentraĵoj kiujn ĝi havas. Tindajo estis sankta loko por la indiĝena loĝantaro de Fuerteventuro, la maĥoj, kiuj skulptis sur ĝi pli ol tricent piedformajn gravuraĵojn. La piedformaj gravuraĵoj ankaŭ ekzistas en aliaj insuloj de Kanarioj kaj en regionoj el kultura influo de la berberoj. La gravuraĵoj de Tindajo estas orientitaj al la monto Teide sur la insulo Tenerife kaj al la insulo Gran Canaria.
Thoré-la-Rochette
- prononco - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj al la kantono Montoire-sur-le-Loir.
Loka politiko
Fine de la 20-a jarcento kaj komence de la 21-a la urbestro estas ĉiam el la socialista partio.
Filipo (Herodo)
Filipo (mortis en 34), iam Herodo Filipo en la faka literaturo, estis tetrarko de la nordorienta parto de la antaŭa reĝlando de Herodo la Granda, kies landon li heredis pro la denova partigo de Aŭgusto Cezaro, ekde 4 a.K. ĝis sia morto. Li estis la infano de Herodo la granda, samkiel Herodo Arĥelao kaj Herodo Antipa.La regado de Filipo estis relative trankvila. Laŭ Jozefo li estis modera tetrarko.
Tetrarkio
La tetrarkio de Filipo inkluzivis la regionojn Gaulanitis, Traĥonitis, Iturea, Batanea kaj Auranitis. La plejmulto de loĝantaro de tiuj landoj ne estis judaj kaj Filipo ne plenumis la judan leĝon aŭ ortodoksajn interpretojn de ĝi. Li stampis monerojn kun homaj bildoj, ekzemple.
Konstruadoj
Kiel la aliaj Herodoj, Filipo amas elspezi por konstrui grandajn, multekostajn projektojn. Sed li ne impostis ekscese siajn subulojn.
Herodo Filipo konstruante ekspansiis Paneas, kion li renomis Cezareo de Filipo por honori imperiestro Tiberio, kaj Betsaida, kies nomo iĝis Julias en la jaro 30. Cezareo de Filipo fariĝis lia ĉefurbo.
Morto
Filipo mortis en 34, post kiam li estis entombigata en Julias.
Tiberio unue aligis la tetrarkion al Sirio post la morto de Filipo, sed iom poste en 37 Kaligulo aligis ĝin al la reĝlando de Herodo Agripo la 1-a.
Publika observatorio
Publika observatorio estas astronomia observatorio ĉefe dediĉita al la publika eduko. Ĝi estas ofte subtenita de municipo, lernejo aŭ astronomia societo.
La ĉefa celo de publikaj observatorioj estas proponi vastajn programojn por publika popularigo kaj eduko pri astronomio. Dua celo pova esti sidejo por lokaj amatoraj astronomoj aŭ gastigi turistojn interesitaj pri astronomio. Krom kutima observatoria instrumentaro (teleskopoj aŭ refraktoroj, kupoloj, komputiloj...), la publikaj observatorioj estas ekipitaj per edukaj instrumentoj :, , planetarioj kaj lokoj por lekcio.
Kelkaj el tiuj observatorioj partoprenas al specialaj programoj de  esploro, ekzemple pri meteoroj,  asteroidoj, ... Tamen, ili malofte taŭgas por la pinta scienca esploro pro jenaj kialoj :
Distrikto Stará Ľubovňa
Distrikto Stará Ľubovňa estas norda distrikto en Regiono Prešov.
Ĉefa urbo de distrikto estas Stará Ľubovňa. Distrikto najbaras kun distrikto Kežmarok okcidente; distrikto Bardejov (oriente) kaj distrikto Sabinov (sude). La distrikto norde najbaras kun Pollando. En historio ĝi apartenas al regiono Spiŝo.
Castel Sant'Angelo
Castel Sant'Angelo estas komunumo de Italio.
Fréteval
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj la kantono Le Perche.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Frétevallois.
Hámilton Ricard
Hámilton Ricard (n. ) estas kolombia futbalisto. Li de 1995 ĝis 2000 membris en la kolombia nacia teamo de futbalo.
Kalvinana preĝejo (Abony)
La Kalvinana preĝejo estas religia monumento historia en urbo Abony (Hungario).
Historio
La unua mencio pri kalvinana predikisto okazis en Abony en 1626. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la tiama vilaĝo senhomiĝis pro la milito kaj pesto. Ekde 1711 la vilaĝo denove estis loĝata. Komence nur kalvinanoj alvenis, ili uzis la katolikan kirkon. En 1740 la katolikoj reprenis la kirkon, la kalvinanoj konstruis lignan preĝejon. En 1786 ili havis permeson konstrui ŝtonan kirkon kun turo, kelkaj elementoj estis portitaj el la ligna preĝejo. En 1816 ĝi estis trakonstruita, en 1822 pro ŝtormodetruoj la turo estis trakonstruita, eĉ pligrandigita. En 1935 la turo estis renovigita, inter 2004 kaj 2008 la plena kirko renoviĝis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto, sed la kvadrata turo atingas la trotuaron. La turopinto estas bulboforma. La turo havas apartan enirejon, la kutima enirejo troviĝas en flanko de la navo. La predikejo estis farita en 1818.
Quesnoy-sur-Deûle
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, okcidentflandre Kiezenet-aan-de-Deule aŭ nur Kiezenet- estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas quesnoysiens respektive quesnoysiennes.
Aikso (mitologio)
Aikso aŭ Aekso (el la greka Αιξ, «kaprino» kaj «stormo») estas la nomo de diversaj rolullinoj de la helena mitologio, identigitaj de multaj verkistoj pro tio, ke ili kunhavis tre similajn kaprajn atributojn.
Aikso, la gorgono
Aikso estis antikva Gorgono, mortigita de Zeŭso je la komenco de la Titanomaĥo, la milito inter la gedioj kaj la titanoj. Ŝi estis la unua filino de la suna dio Helioso, kvankam kroma versio asertas ke ŝiaj gepatroj estis la monstraj Tifeo kaj Eĥidno aŭ de Oleno, filo de Hefesto.
Laŭ la rakontaro, ŝi havis belegan korpon sed, kompense, la plej terura vizaĵo kiun oni povus imagi. La titanoj tiel timis ŝian mienon, ke ili petis al Geo kaŝigi ŝin, kaj pro tio Aikso estis malliberigita en kreta kaverno. Tempo pasis, kaj kiam Reo kaŝis sian bebon Zeŭso en tiu groto, Aikso iĝis lia mamnutristino kaj gvardistino.
Kiam Zeŭso plenkreskis, li tiel fidis je sia juneco ke li intencis venĝi la titanojn kaj pretigis kosman militon. Sed orakolo aŭguris ke li nur venkos se ili uzas la felon de Aikso, ornamita per ŝia kapo. Senhezinte, li mortigis sian vartistinon kaj faris el ŝia felo de tiam faman kapran ŝildon, la Egido. Li ornamis ĝin per serpentoj, kaj enmetis la kapon de Aikso meze por timigi la kontraŭlojn per sia teruriga mieno. Aldone, kelkaj militemaj spiritoj (Alko, Joko, Eriso kaj Fobo) transdonis al la Egido ilian terurigan povon. Venkinte la titanojn, Zeŭso donis la Egidon al Ateno, ĉar li ne plu volis tiel militadi.
Kompense, Zeŭso kovris la ostojn de Aikso per ŝia haŭto kaj suprenirigis ŝin ĉiele, formante tie la Konstelacion de la Kaprino, sur la maldekstra ŝultro de Koĉero. Ĝia stelo Kapello estas la sesa plej brila el la firmamento, kaj ĝia apero, fine de aŭtuno, anoncis la komencon de la sezonaj stormoj (Aikso en la greka havas ankaŭ tiun signifon ). Ŝia nomo iĝis sinonimo de la Egido, kaj simbolis la stormajn nubojn.
Oni kutime mencias praan gorgonon, kiu unuiĝis al Keto kaj estis patro de la fama Meduzo kaj ŝiaj fratinoj. Eble ŝi estis Aikso, ĉar la origina Gorgono ne havis precizan sekson, aŭ estis barba estulino.
Aikso, la nimfo
Ĉi tiu rolulino, iom simila al la antaŭa, estis nimfo kiu edziniĝis al la paŝtista dio Pajno en Arkadio. Tamen, Zeŭso obsediĝis pri ŝi, kaj por eskapi el lia persekutado, Aikso aliformiĝis en kaprinon. Sed la reĝa dio sukcesis plenumi sian deziron, kaj Aikso naskis poste duonkapran infanon, nomita Egipajno (filo de Pajno). Pro tio Zeŭso ricevis la kromnomon Egioko (Portanto de la kaprino, aŭ de la ajgiso). Alia versio, pli taŭga etimologie, konsideras Egipajno filo de Pajno, kaj infana partnero de Zeŭso. Laŭ Eŭhemero, estis ĉi tiu rolulino kiu formas la konstelacion Kapro, danke al ama postmorta donaco de Zeŭso.
Amalteja Aikso
Ankaŭ ŝi estis vartistino de Zeŭso, kun kapraj atributoj kiun similigas ŝin al la antaŭe priskribitaj rolulinoj. Ŝia epiteto, Amalteja (Αμαλθεια, «Mam-nutristina») iĝis tiel konata ke oni pli bone konas ŝin laŭ tiu kromnomo. Do, por plia informo, vidu la paĝon Amaltejo.
Kees van Dongen
Kees van Dongen, naskonome Cornelis Théodorus Marie van Dongen (naskiĝis en Delfshaven, mortis  en Montekarlo) estis nederlanda pentristo. Li instalis sin en Parizo en 1897 kaj akiris francan ŝtatanecon en 1929. Li estis membro de la Faŭvisma grupo kaj, dum mallonga periodo, de la germana ekspresionisma movado Die Brücke.
Biografio
Dume li perlaboris sian vivon kiel ilustristo por ĵurnaloj. En 1897 li vivis en Parizo dum kelkaj monatoj, fine revenante en decembro 1899 por kunvivi kun Augusta Preitinger «Guus», kiun li konis en sia epoko de studento. Ili geedziĝis en julio 1901 kiam ŝi gravediĝis. Li baldaŭ komencis labori kiel ilustristo por publikaĵoj kaj poste li elmontris sian verkon en Parizo, kie elstaris lia ĉeesto en la polemika Salono de Aŭtuno de 1905. La vivaj koloroj de la verkoj en ĉi tiu grupa ekspozicio - en kiu estis elmontritaj verkoj de Matisse kaj Derain inter aliaj - donus sian devenon al la nomo kun kiu la grupo estis konata: Faŭvismo; dum tempo li ankaŭ formis parton de la germana ekspresionisma movado Die Brücke.
La unua mondmilito surprizis familion van Dongen feriante en Nederlando, kie li ekkonis Leah Jacob -kromnomita Jasmy-, kiu enkondukis lin al la mondo de la supera klaso por kiu li komencis pentri portretojn. Divorcita de Augusta en 1921, li akiris francan ŝtatanecon en 1929.
En oktobro 1941, sekvante inviton de Arno Breker, li partoprenis kun sep francaj artistoj - inkluzive de André Derain, Maurice de Vlaminck, André Dunoyer de Segonzac, Othon Friesz kaj Charles Despiau - en vojaĝo al Germanio patronita de Joseph Goebbels, kio riskis malbonigi lian reputacion post la dua mondmilito, krom alporti danĝeron al sia libereco kaj vivo, tial ke akcepti la sponsoradon de nazia ĉefo kia Goebbels povus servi kiel motivo por akuzo pri kunlaborismo. Tamen, li neniam estis formale procesita, kaj lia prestiĝo restis grandparte netuŝita - tamen, en la fruaj postmilitaj jaroj li denove devis labori kiel ilustristo pro la malaltaj vendoj de siaj pentraĵoj. Fine li reakiris sian nivelon, kvankam lia aktiveco estis malpliiĝanta pro aĝo, plejparte dediĉita al farado de portretoj de la socio. Li estis granda amiko de Federico Beltran Masses.
Persona vivo
Li estis edziĝinta kun Augusta Preitinger, kun kiu li havis filon, kiu vivis du tagojn. Post sia eksedziĝo en 1921, Preitinger mortis en 1946. Kees van Dongen tiam vivis dum ĉirkaŭ dek jaroj kun la nederlanda art-direktoro Leah Jacob. En 1934 li komencis rilaton kun francino Marie-Claire Huguen, kun kiu li havis filon nomitan Jean-Marie (1940). Li oficiale edziĝis kun Huguen en 1953. Societema kaj konata pro la festoj kiujn li organizis, li estis unu el la plej serĉitaj portretistoj de la franca alta socio post la fino de la Unua Mondmilito.
.wales
.wales estas unu el la du domajnoj de la plej alta nivelo por Kimrujo (la alia estas .cymru) proponita de britia kompanio Nominet UK en 2012. Finan akcepton por ambaŭ kimraj domajnoj ICANN donis en junio 2014.
Anna de Kievo
Anna de Kievo aŭ Anna Jaroslavna (Анна Ярославна, Ганна Ярославна) (ĉ. 1030 – 1075) estis princino de Kieva Regno kiu iĝis reĝino de Francio en 1051 edziniĝinte kun reĝo. Ŝi regis la regnon kiel regantino dum la neplenaĝo de ilia filo de la morto de Henriko en 1060 ĝis sia kontestata edziniĝo al grafo Raoul la 4-a de Valois. Anna fondis la Abatejon de Sankta Vincento en.
Infanaĝo
La preciza loko de Anna en la naskiĝordo de ŝiaj gefratoj estas nekonata, kvankam ŝi preskaŭ certe estis la plej juna filino. Malmulto estas konata pri la infanaĝo aŭ eduko de Anna. Oni supozas, ke ŝi estis klera, almenaŭ sufiĉe por skribi sian nomon, ĉar ŝia subskribo en la Cirila alfabeto ekzistas sur dokumento el 1061. Delorme substrekis ke Jaroslav fondis kelkajn lernejojn en sia regno kaj sugestas ke eduko estis altagrade aprezata en lia familio, igante lin proponi signifan eduknivelon por Anna. Gregorovich sugestis ke Anna lernis la francan en preparo por sia edziniĝo kun reĝo Henriko la 1-a de Francio.
Fianĉiniĝo
La intertraktadoj por la edziniĝo de Anna al la 18-jarojn pli aĝa reĝo Henriko okazis en la malfruaj 1040-aj jaroj, post la morto de la unua edzino de Henriko, Matilda de Frislando, kaj de ilia solinfano. Pro la urĝa bezono de heredanto, kaj la kreskanta malaprobo de la eklezio de parencaj geedziĝoj, fariĝis necese ke Henriko serĉu neparencan novedzinon. La Kieva Regno ne estis nekonata al la francoj. Jaroslavo edzigis plurajn el siaj infanoj al okcidentaj regantoj provante eviti la influon de la Bizanca imperio.
En la aŭtuno de 1049 aŭ printempo de 1050, Henriko sendis episkopon Gauthier de Meaux, Goscelin de Chauny, kaj aliajn nenomitajn konsilistojn al la kortego de Jaroslavo. Estas eble ke ekzistis du diplomatiaj misioj al la Kieva Regno en tiu tempo, kun Roger de Chalons ankaŭ ĉeestanta. Neniu noto pri la geedziĝintertraktadoj aŭ la aranĝoj pri doto plu restas, kvankam Anna laŭdire forlasis Kievon kun "riĉaj donacoj". Gregorovich asertas ke parto de la riĉaĵoj kiun ŝi alportis al Francio inkludis la -juvelon kiun Abato Suger poste muntis sur relikvujon de Sankta Denizo. Anna forlasis Kievon en la somero aŭ aŭtuno de 1050 kaj vojaĝis al Reims.
Reĝineco
Anna edziniĝis kun Henriko la, dum la festo de Pentekosto. Henriko estis preskaŭ dudek jarojn pli aĝa ol Anna. Ŝia edziniĝo la sekvis la instalaĵon de Lietbert kiel episkopo de Cambrai, kaj Anna estis kronita tuj post la geedziĝ-ceremonio, kio igis ŝin la unua franca reĝino kiu festis sian kronadon en Katedralo de Reims.
Anna kaj Henriko estis geedzoj dum naŭ jaroj kaj havis tri filojn: Filipo, Roberto (kiu mortis en junaĝo), kaj Hugo. Al Anna estas ofte atribuata la enkonduko de la greka nomo "Filipo" al reĝaj familioj de Okcidenta Eŭropo, ĉar ŝi donis ĝin al sia unua filo; ŝi eble importis ĉi tiun grekan nomon de sia ortodoksa kulturo. Eble ankaŭ estis filino, Emma, eble naskita en 1055; estas nekonate ĉu ŝi edziniĝis aŭ kiam ŝi mortis. Henriko kaj Anna de Kievo laŭdire estis plie la gepatroj de la beatigita figuro Edigna.
Kiel reĝino, Anna havintus la privilegion partopreni en la reĝa konsilio, sed preskaŭ ne ekzistas registroj pri tio, ke ŝi farus tion. En ĉarto de 1058, Henriko donis privilegion al paro da vilaĝoj asociitaj kun la abatejo de Saint-Maur-des-Fossés farante tion "kun la aprobo de mia edzino Anna kaj niaj infanoj Filipo, Roberto, kaj Hugo". Anna ŝajnas esti posedinta teritoriojn en la sama regiono laŭ la kondiĉoj de sia doto.
En 1059, reĝo Henriko komencis kvereli kun la eklezio pro temoj ligitaj al Gregoria reformo. Dum tiu tempo, Papo Nikolao la 2-a sendis al reĝino Anna leteron konsilantan al ŝi sekvi sian konsciencon por korekti maljustaĵojn kaj interveni kontraŭ subprema perforto, ankaŭ instigante ŝin advokati kun ŝia edzo por ke li povu regi kun modereco. Laŭ Delorme, kelkaj historiistoj interpretis tiun leteron de la papo kiel indikon de la konvertiĝo de Anna de Ortodoksismo al Katolika Eklezio.
Regenteco
Post la morto de Henriko la, Filipo sukcedis al la trono. Grafo Baldueno la 5-a de Flandrio, la edzo de la fratino de Henriko, Adela, estis asignita por esti la kuratoro de Filipo. Anna eble ankoraŭ ludis aktivan rolon en registaro ĉe tiu punkto; akto de 1060 montras ŝian nomon sekvante tiun de Filipo, kaj ŝia nomo same aperas en kvar ĉartoj kiel tiu de Baldueno. Ŝi ankaŭ dungis la tutoron de Filipo, kiu estis konata en la kortego per greka titolo.
La nura ekzistanta subskribo de reĝino Anna originas el tiu ĉi periodo, surskribita sur dokumento farita en Soissons por la abato de Saint-Crépin-le-Grand, nun tenata en la Nacia Biblioteko de Francio. Sub la simbolo de la reĝo, Anna aldonis krucon kaj ok literojn en la cirila, verŝajne kun la signifo "Anna Reina". Indico pri la rolo de Anna en la registaro, aliflanke, malaperis en 1061, ĉirkaŭ la tempo kiam ŝi reedziniĝis. Ŝia dua edzo estis grafo Raoul la 4-a de Valois. Tiu geedziĝo estis kontestata pro la parenceco de la paro, ĉar Raoul estis la kuzo de Henriko, kaj bigamiulo, ĉar Raoul daŭre estis teknike edziĝinta al sia dua edzino, Haquenez. Raoul estis ekskomunikita pro ĉi tiuj malobeoj. La konsilistoj de reĝo Filipo eble instigis lin deturni sin de sia patrino, eble malfidante la influon de Raoul. Raoul komencis nomi sin mem duonpatro de la reĝo en la malfruaj 1060-aj jaroj. Li mortis en 1074, lasante Anna-n denove vidvino.
En 1062, Anna donis konsiderindan monsumon por restaŭri kadukan kapelon en Senlis, origine dediĉitan al Sankta Vincento de Zaragozo, testamentante terojn kaj enspezojn al la nova establo por ke la organizo povu vivteni sin. Ŝi ankaŭ skribis leteron klarigante siajn kialojn de dediĉado al la abatejo. La letero montras aliĝon al Greke Ortodoksa Eklezio. Ekzemple, la esprimo "Maria (patrino de Jesuo)" estas uzita prefere ol la pli ofta "Nia Sinjorino", eble rilatante al la orienta koncepto de Theotokos. Kelkaj erudiciuloj kredas ke Anna ne skribis ĉi tiun leteron mem.
Morto kaj sekvo
En 1682, la Jezuita antikvaĵisto Claude-Francois Ménestrier sciigis ke li malkovris la tombon de Anna en la Cistercia Abatejo de Villiers. La malkovro estis poste pridisputita, ĉar Villiers ne estis konstruita antaŭ la dektria jarcento, kvankam estas eble ke la restaĵoj de Anna estis movitaj tien iam post ŝia morto. Kiu ajn monumento eble estis tie, ĝi estis detruita dum la Franca revolucio.
En la 18-a kaj 19-a jarcentoj, pliigita diplomatia kontakto inter Francio kaj Rusio kondukis al revivigita antikvaĵista intereso pri Anna, kaj kelkaj mallongaj biografioj estis publikigitaj. En la 20-a jarcento, Anna iĝis simbolo de ukraina naciismo. Aliflanke, filmo estis produktita en Sovetunio, Ярославна, королева Франции (Jaroslavna, la Reĝino de Francio) (1978), kiu neniel rilatis kun "ukraina naciismo". Opero nomita "Anna Jaroslavna", verkita de Antin Rudnytsky, unue estis prezentita ĉe Carnegie Hall en 1969. En 1998, la ukraina registaro eldonis poŝtmarkon en ŝia honoro. En 2005, la Registaro de Ukrainio sponsoris la konstruadon de bronza statuo de reĝino Anna en Senlis, kiu estis inaŭgurita de prezidanto Viktor Juŝĉenko la 22-an de junio.
(15211) 1979 MW3
(15211) 1979 MW3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Leonard Woolf
Leonard Sidney WOOLF (anglalingva prononco /ˈwʊlf/; 25a de novembro 1880 – 14a de aŭgusto 1969) estis brita politik-teoriulo, verkisto, publikigisto kaj funkciulo, kaj edzino de la verkistino Virginia Woolf.
Lotus Script
Lotus Script estas unu el la programlingvoj, kiuj permesas aldoni proprajn funkciajn elementojn al Lotus Notes. Por simplaj taskoj ekzistas speciala Formula language, kies sintakso estas tre speciala, tamen multekapabla.
Leonard Woolf
Li studis en la Trinity College de la Universitato de Kembriĝo en la sama epoko kiel Lytton Strachey, John Maynard Keynes, G. E. Moore kaj E. M. Forster.
El 1904 al 1911 li estis kolonia militista funkciulo en Srilanko. En 1912 li edziĝis al Virginia Stephen. La geedzoj Woolf nome Leonard kaj Virginia Woolf estis tre influaj en la Grupo Bloomsbury.
Lotus Script
Unu el la principoj de Lotus Notes datumbazo estas, ke kampoj ĝenerale ne povas havi unu valoron, sed ĉiam sennombran serion de samspecaj valoroj. La programlingvoj respektas tion, speciala la Formula language, kiu aŭtomate traktas ĉi tion econ. Lotus Script havas specialajn funkciojn pro manipuli ĉi tiujn datumojn kaj povas utiligi la rezulton de funkcioj programitaj el la Formula language.
Tisovník
Tisovník estas rivero je la sudo de centra Slovakio. Ĝi fluas tra Distrikto Detva kaj Distrikto Veľký Krtíš. Ĝi estas grava dekstra alfluo de rivero Ipeľ. Longeco estas 41 km. Rivero elfontas en montaro Javorie sub la monto Javorie (1044 m), en supermara alteco prosime 860 m. De komenco ĝi fluas suden kaj en 730m alprenas unuan sian  enfluon de dekstra flanko kaj turniĝas sudoriente, trafluas disdomarejan areon kun pli solaj domaroj. Ĉe domgrupo Kostolné alprenas rivereton Starohutský potok kaj entras en Krupinská planina (Plataĵo de Krupina). Poste ĝi fluas tra vilaĝojn Horný Tisovník, Dolný Tisovník a Červeňany, ĉe vilaĝo Šuľa alprenas rivereto Madačka maldekstre kaj fluas suden. Ĝis vilaĝo Príboj meandras, kaj trafluas randon de vilaĝo Senné, de dekstro alprenas Strehovicu, fluas tra Brusník kaj denove meandras. Poste turniĝas sudorienten kaj enfluas en Ipeľská kotlina (Ipeľ valkaldrono), fluas preter vilaĝojn Horná Strehová, Slovenské Kľačany, Vieska kaj Dolná Strehová. De dekstra alprenas Ľuboreč kaj tratranĉas Pôtorsku pahorkatinu. Denove de dekstra flanko ĝi alprenas, ne malproksime de vilaĝo Muľa alportas sian la plej gravan elfluon Stará rieka, kaj sur la teritorio tiu vilaĝo enfluas en rivero Ipeľ (ĉirkaŭ 159 m.s.m).
Leonard Woolf
Kariero
Geedziĝinta, Woolf revenis al verkado kaj publikigis sian unuan romanon, The Village in the Jungle (1913), kiu estas bazita sur liaj jaroj en Cejlono.
Karpatoj
Karpatoj (Kárpátok; Carpați; ukraine: kaj Карпати; ĉeĥe kaj Karpaty; Karpaten) estas montara sistemo en centra kaj orienta Eŭropo, etendiĝanta tra teritorioj de 8 landoj: Aŭstrio, Ĉeĥio, Hungario, Pollando, Slovakio, Ukrainio, Rumanio kaj Serbio.
Leonard Woolf
Kariero
Je la enkonduko de la soldatigo en 1916, dum la Unua Mondmilito, Woolf estis malakceptita por la militservo pro medicinaj tialoj, kaj li turnis sin al politiko kaj sociologio. Li aliĝis al la Laborpartio kaj al la Fabiana Societo, kaj iĝis regula kontribuanto al la gazeto "New Statesman". En 1916, li verkis "International Government", proponante internacian agentejon por enkonduki tutmondan pacon.
Karpatoj
Ili formas arkon malfermiĝantan okcidenten; ĝi sude komenciĝas ĉe la Fera Pordo inter Serbio kaj Rumanio, trairas grandan parton de Rumanio (Orientaj Karpatoj, Sudaj Karpatoj) kaj pecon de Ukrainio, tuŝas sudan Pollandon, trairas Slovakion kaj fine ĉe Bratislavo kaj Vieno proksimiĝas la Alpojn. Ilia plej alta monto estas Gerlachovský štít en Altaj Tatroj (Slovakio).
Leonard Woolf
Kariero
Kiam la mensostato de lia edzino malboniĝis, Woolf dediĉis multon de sia tempo al ŝia zorgado (li mem suferis pro deprimo). En 1917, la Woolf-oj aĉetis malgrandan man-funkciantan presilon kaj per ĝi ili fondis Hogarth Press. Ilia unua projekto estis pamfleto, man-presita kaj bindita de ili mem. Post dek jaroj Press iĝis tut-skala publikigejo, kiu eldonis la novelojn de Virginia, la traktaĵojn de Leonard kaj, inter aliaj verkoj, la unuan eldonon de la verko de T. S. Eliot nome "The Waste Land". Woolf pluis kiel la ĉefa direktoro de Press ĝis sia morto. Lia edzino suferis akrajn atakojn de mensa malsano tra sia tuta vivo, ĝis ŝi memmortigis sin per dronado en 1941. Poste, Leonard enamiĝis al edzina artistino, Trekkie Parsons.
Karpatoj
Nomo
La nomo "Karpatoj" devenas plej verŝajne de la nomo de daka tribo Karpoj, loĝanta en la unua jarmilo post Kristo en Orientaj Karpatoj. Ĝin menciis Ptolemeo en la 2-a jarcento (forme de Karpates Oros). Povas esti, ke la nomo devenas de hindeŭropa vorto korpata − "monto", "roko". Alia hipotezo estas ĝia deveno de antaŭhindeŭropa cara − "ŝtono". En la 13-14-jarcentaj oficialaj hungaraj dokumentoj Karpatoj aperas sub la nomo Thorĥal aŭ Tarĉal aŭ pli malofte kiel Montes Nivium. En Pollando unuafoje uzis la nomon "Karpaty" Stanisław Staszic en la 19-a jarcento
La plej altaj pintoj
La plej alta montaro de Karpatoj estas Tatroj, aparte ilia slovaka parto, en kiu estas Gerlachovský štít (2655 m de supermara alteco), Lomnický štít (2632 m), Ľadový štít (2628 m). Laŭvicaj montopintoj super 2500 m de supermara alteco troviĝas en Rumanio, la plej altaj estas Făgăraș-montaro (Moldoveanu – 2544 m).
Pli gravaj montpasejoj
Gravaj montpasejoj en Karpatoj:
Pli gravaj riveroj
Karpatoj estas grava akvodislimo inter riverbaseno de Balta Maro kaj Nigra Maro. En Karpatoj komenciĝas pluraj riveroj, interalie:
Loĝantaro
La teritorion de Karpatoj enloĝigas nun ĉirkaŭ 15 mln de homoj. Sudaj kaj Orientaj Karpatoj estas malpli ofte enloĝitaj de Okcidentaj Karpatoj, sed ankaŭ tie estas grandaj grupiĝoj de loĝantoj. Apud Karpatoj estas urboj Bratislavo, Budapeŝto, Krakovo, Lvovo, Ĉernivco, Bukareŝto, Vieno kaj Beogrado.
Leetza
Leetza estas loĝloko en Germanio. Ĝis la 31-a de decembro 2010 temis pri administre sendependa komunumo; ekde la 1-a de januaro 2011 la loĝloko estis parto de la nova urbo Zahna-Elster. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittenberg de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2012 ĝi havis 325 loĝantojn.
Aŭtomata noticado
Aŭtomata noticado estas tasko de Komputila lingvistiko. Estas redakto de teksto laŭ bazaj informoj, do sinteza agado kaj aparte bezonas scion el la tekstlingvistiko. La kampo ankoraŭ ne bone esploriĝis; la unua fokuso de komputila lingvistiko longtempe estis analizaj agadoj kiel la rekono de lingvoj, la rekono de la temo de teksto (kiel serĉmaŝinoj faras por ekscii ĉu retpaĝo estas interesa por la serĉanto) kaj la kompreno de homa lingvo.
Tamen ekzistas kelkaj elprovprojektoj nun, kiuj celas ekzemple:
Je momento, la aŭtomata noticado nur malbone funkcias, la skribaĵo aspektas infana kaj ripetema.
NGC 1709
NGC 1709 (aliaj indikoj — NGC 1717, PGC 16462, MCG 0-13-54, ZWG 394.58, NPM1G -00.0168) estas galaksio en konstelacio Oriono.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 1709, NGC 1717.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Maltot
Maltot estas franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Maltotais.
Robert Nielsen
Robert Alexander NIELSEN (naskiĝis la 21-an de oktobro 1991 en Oranmore, Galivo, Irlando ) estas irlanda esperantisto. Li studis ekonomikon kaj politikon ĉe la Universitato Kolegio de Dublino kaj laboras rilate al financo.
Li verkas esperantan blogon Teo kaj Libroj kiu diskutas la movadon kaj politikon, kaj anglalingvan blogon Whistling In The Wind (Fajfante en la vento), kiu diskutas kelkajn temojn inkluzive Esperanton. Li estas kontribuanto por Libera Folio kaj verkis artikolojn por Monato, Beletra Almanako kaj Kontakto. Li estas estrarano de la esperanta grupo ĉe Reddit.
En Junio 2018, li estis elektita kiel komitatano B de TEJO por la mandato 2018-2020  En Julio 2020, li estis elektita kiel estrarano de TEJO kun respondeco pri landa kaj faka agado. Li demisiis je la 10a de novembro pro "seniluziliĝo".
Irén Kurkó Szekernyés
KURKÓ SZEKERNYÉS Irén [kurko: sekernje:ŝ] estas rumania hungara ĵurnalistino, redaktorino. Ŝi naskiĝis en Csíkdelne la 14-an de oktobro 1941. Ŝi estas la edzino de János Szekernyés.
Kariero
Irén Szekernyés Kurkó diplomitiĝis pri hungara lingvo kaj literaturo en UBB de Kluĵo kaj de 1970 ŝi instruis en Temeŝvaro. De 2006 ŝi estis literatura sekretario de teatro Csiky Gergely Állami Magyar Színház de Temeŝvaro. De 2003 ŝi estas redaktorino de libroeldonejo Solness Kiadónál.
The Brave Little Toaster
The Brave Little Toaster estas brit-usona animacia muzika filmo de 1987. La filmo estas adaptaĵo de 1980 de la romano The Brave Little Toaster de Thomas M. Disch.
Muziko
The Brave Little Toaster: Original Motion Picture Soundtrack (anglalingve por La Brava Malgranda Panrostilo: Originala Filma Muziko) estas la filmomuziko produktita de Walt Disney Records kaj publikigita en 1987.
Retroprojekciilo
Retroprojekciilo aŭ plastfolia projekciilo estas optika projekciilo, kiu projekcias skribaĵon, bildojn kaj grafikaĵojn sur diafana plastfolio pligrandigata sur ekrano aŭ hela  vando.
Historio
La projekciilo „Trajanus“ de la germana firmao Liesegang el la jaro 1927 havas ĉiujn elementoj de retroprojekciilo. Ĝi jam havis horizontalan laborsurfacon kaj magnetajn liniojn. La projekciilo staras antaŭ la publiko kaj projekcias sur ekrano malantaŭ la preleganto. 1931 estis konstruata laŭ la baza ideo de Carl Zeiss la „skrib-projekci-aparato“ „Belsazar“. Pli disvstigitan uzon nur jam aringis en 1960 projekciilo de la firmao 3M.