cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Violonkonĉertoj (Bach)
Sub la nomo de Johann Sebastian Bach konserviĝis du konĉertoj por violono, arĉinstrumentoj kaj kontinua baso same kiel duoblokonĉerto por du violonoj (same kun arĉinstrumentoj kaj kontinua baso). Ili havas la numerojn BWV 1041 ĝis 1043. Eble Bach verkis la konĉertojn por Johann Georg Pisendel aŭ Jean-Baptiste Volumier en Dresdeno – eble ankaŭ por si mem, ĉar lia filo Carl Philipp Emanuel atestas al li en la nekrologo, ke li ludis la violonon ĝis ega maljuneco „klare kaj akute“.
Ekesto
La konĉertoj estas translasitaj sendepende unu de la alia; ilia ekzakta ekestotempo ne estas firma. Bach komencis okupiĝi proksimume 1713 kun la konĉertoj de Antonio Vivaldi, je kio li komence aranĝis kelkajn el ili por klaviceno sola aŭ orgeno. Poste aŭ jam samtempe li komencus per la konceptado de propraj konĉertoj. Je la modeloj de Bach la angulaj movimentoj sekvis ankoraŭ iomete rigidan strukturon, je kiu la ritorneloj subdividas la movimentan strukturon kaj markas la atingadon de novaj tonaloj kaj en kiu interaj akompanataj solopasaĝoj servas por la modulado en aliajn tonalojn. Bach male atingis pli malvastan interkroĉadon kaj integradon de la formdetranĉoj per diferenciga kaj varia traktado de la roloj de soloisto kaj orkestro.
La violonkonĉerto konserviĝintaj laŭ ĉi tiu formo efikas kompare kun la pli konataj Brandenburgische Konzerte (eble escepte la kvaran) laŭstile esence plu evoluitaj, kio fariĝas klara ĉefe en la ampleksaj malrapidaj movimentoj. Ili ekestus klare pli malfrue ol la Brandenburgische Konzerte, male al pli frua supozo eble nur en Lepsiko.
Ĝenerale en la orkestroaranĝo de Bach la unua violono ofte ekhavas la eblecon paŝi en la malfonon per etaj solooj (kun kaj ankaŭ sen la klara rimarko soloo), kaj en movimentoj kun pluraj soloinstrumentoj ĝi peras ofte inter la soloistogrupo kaj la orkestro. Tiamaniere multaj pasaĝoj de la kantatoj kaj orkestrosuitoj de Bach kaj ankaŭ tutaj movimentoj havas kaŝitajn aŭ klarajn trajtojn de violonkonĉerto; inverse surprizas la egalrajta enigo ankaŭ de soloviolono en la orkestroaranĝon.
Sendepende de la ekestotempo validas kiel certe, ke Bach disponis pri ĉi tiuj konĉertoj, kiam li en 1730 je Lepsiko transrenis la direktadon de la collegium musicum. Por prezentadoj en ĉi tiu kadro li transaranĝis multajn el siaj konĉertoj al klavicenkonĉertoj; Pro la tonampleksoj de la instrumentoj li transponis je tio la violonkonĉertojn plejparte plentonon malsupren.
Efiko
Ĝis nun la violonkonĉertoj de Bach apartenas al ŝatata programero de multaj violonistoj, de kiuj ili postulas virtuozan ludoteknikon. Tamen multaj muziksciencistoj opinias la klavicenversiojn la finversioj intencitaj de Bach, ĉar Bach dum la transaranĝado plibonigis multajn detalojn kaj krome faris per la forigo de la kontinua baso muzikhistorie gravan paŝon.
Violonkonĉerto E-maĵora BWV 1042
La verko estas postlastita nur kiel kopio el la jaro 1760 same kiel versio de Bach kiel klavicenkonĉerto D-maĵora, BWV 1054.
Duobla konĉerto por du violonoj d-minora BWV 1043
Ĉi tiu duobla konĉerto eble estas la plej konata verko de la grupo. Bach transaranĝis ĝin poste por du klavicenoj, kiel klavicenkonĉerto konĉerto c-minora, BWV 1062. La unua movimento eksponas en la tuteco fugon kaj enkondukas en la solovoĉojn kontrastan temon. La dua movimento komencas kiel siĉiliano, evoluas tamen ree kaj ree dramecajn kulminojn. La temo de la finalmovimento konsistas el malvaste kondukta kanono de la du violonoj kaj memoras laŭ drameco je la tempestopentradoj de Vivaldi – eble Bach uzis verkon de Vivaldi kiel modelo.
Konserviĝintajn voĉojn de la du solovoĉoj nun oni datigas sur 1730/31, do en la lepsikan tempon de Bach; plejofte oni supozas, ke la konĉerto ankaŭ ekestis dum ĉi tiu tempo. Ĉar tamen la tuta komponaĵo ĝenerale estas trivoĉa, kaj la orkestroinstrumentoj ne havas vere devigajn partiojn, oni supozas baziĝantan version kiel triosonaton por du violonoj kaj kontinua baso; ĉi tiu pro stilaj kaŭzoj ekestus proksimume 1719, do komence de la tempo de Bach en Köthen.
Konĉerto por violono kaj orkestro d-minora
(Rekonstruaĵo laŭ klavicenkonĉerto d-minora, BWV 1052.)
Duobla konĉerto por violono, hobojo kaj orkestro
(Rekonstruaĵo laŭ Konĉerto por du klavicenoj c-minora, BWV 1060.) La originala tonalo estus aŭ d-minoro aŭ c-minoro.
Konĉerto por tri violonoj D-maĵora
(Rekonstruaĵo laŭ Konĉerto por tri klavicenoj BWV 1064.) Ĉi tiu verko ekestus komence kiel konĉerto por tri violonoj kun kontinua baso (do sen orkestro); eble temas pri unu el la plej fruaj komponaĵoj de Bachs kun soloaj violonoj.
Konĉerto por pluraj instrumentoj kaj arĉinstrumentoj d-minora
(Rekonstruaĵo laŭ Konĉerto por tri klavicenoj BWV 1063.) – Ĉar ne ekzistas memskribita partituro kaj la tri movimentoj de la klavicenkonĉerto verŝajne ne de komence apartenis al la sama konĉerto, rekonstruado estas malfacila kaj laŭ scienca postulo fakte ne eblas. Arnold Schering ankoraŭ supozis kiel bazo konĉerton por violono, fluto kaj eble hobojo; pli novaj esploroj verŝajnigas aŭ du aŭ tri violonoj kiel soloaj instrumentoj. La mezmovimento certe ne apartenis al ĉi tiu origina konĉerto.
Triobla konĉerto BWV 1044
Kiel plua konĉerto, kiu okupigas la violonon kun fluto kaj klaviceno, nomendas la tiel nomata triobla konĉerto, kies ekestotempo ankoraŭ ne estas sendube klara.
Konĉerto D-maĵora BWV 1045
Ĉi tiu unuopa movimento estas postlasita nur fragmente – plejverŝajne enkondukmovimento de planita eklezia kantato, kiun Bach verkis proksimume 1742, sed plej verŝajne neniam finfaris. La konserviĝinta fragmento kontraŭstarigas virtuozan soloviolonon al ampleksa orkestro el tri trumpetoj, timbaloj, du hobojoj kaj arĉinstrumentoj; la verko ekestus eble komence kiel movimento de violonkonĉerto kun la kutima arĉinstrumenta ensemblo. por tio malkontestas, ke la voĉoj de la soloinstrumento kaj de la arĉinstrumentoj estas notitaj en netskribo, tiuj de la blovinstrumentoj en konceptskribo. Ĉu Bach ankaŭ aŭtoras por la baziĝanta konĉerto, pro stilaj kaŭzoj estis kontestate.
Ekvacio de ideala gaso
La ekvacio de ideala gaso, iame nomita ekvacio de Clapeyron laŭ la nomo de la fizikisto Clapeyron kiu la unua formulis ĝin en 1834, estas ekvacio de stato de ideala gaso, kiu kombinas premon, temperaturon kaj volumenon: kie:
Violonkonĉertoj (Bach)
Trivialaĵoj
De la unua movimento de la duobla konĉerto ekzistas du sonregistraĵoj de ĵazgitaristo Django Reinhardt.
Plano Voisin
La Plano Voisin, laŭ franclingva prononco [vŭaSEN], estis projekto por modifi la centron de Parizo, dezajnita inter 1922 kaj 1925 fare de la franc-svisa fama arkitekto Le Corbusier.
Li proponis malkonstrui grandan areon norde de la rivero Sejno kaj anstataŭi la mallarĝajn stratojn, monumentojn kaj domojn per gigantaj sesdek-etaĝaj krucformaj turoj metitaj ene de ortogona stratokadro kaj parkeca verda spaco. Lia skemo trafis kritikaron kaj malaprezon el francaj politikistoj kaj industriistoj, kvankam ili estis favoraj al la ideoj de Tajlorismo kaj Fordismo, kiuj fakte estis en la fono de liaj dezajnoj. La plano neniam estis serioze konsiderita, sed ĝi okazigis polemikon pri kiel trakti la troloĝitajn malriĉajn laboristajn kvartalojn de Parizo, kaj ĝi poste vidis partan realigon en la loĝejaj disvolvigoj konstruitaj en la Parizaj ĉeurboj en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj.
Historio
Tiu plano allogis la fratojn Gabriel kaj Charles Voisin, fabrikantoj de aviadiloj kaj de aŭtomobiloj, kiuj financis studon por ke tiu projekto estu aplikita en la centro de Parizo.
La tuto de la antaŭaj konstruaĵoj estus detruota escepte de la preĝejoj kaj de la pordegoj de Sankta Denizo kaj de Sankta Marteno.
NGC 7812
NGC 7812 (aliaj indikoj — ESO 349-21, MCG -6-1-16, IRAS00003-3431, PGC 195) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Druzo
La esprimo Druzo povas signifi:
Orienta Kristanismo
Orienta Kristanismo plugvidas kolektive la Kristanajn tradiciojn kaj preĝejoj kiu evoluigis en Malgrandazio (Bizanco), Mezoriento, Balkanio, Orienta Eŭropo, Nordorienta Afriko, kaj Barato super kelkaj jarcentoj de religia antikveco. La termino estas ĝenerale uzita en Okcidenta Kristanismo por priparoli pri ĉiuj kristanaj tradicioj kiuj ne evoluis en Okcidenta Eŭropo. Tial la termino ne priparolas pri iu ununura komuneco aŭ ofta religia tradicio (efektive iuj Orientaj Eklezioj havas pli da komunaĵoj historie kaj teologie kun Okcidenta Kristanismo ol aliaj Orientaj Eklezioj).
Al orienta kristanismo apartenas la ortodoksismo (Ortodoksa Kristana Eklezio kaj la Orientaj ortodoksaj eklezioj), la orientaj katolikaj eklezioj kaj Asiria Eklezio de la Oriento.
Eggesin
Eggesin estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Am Stettiner Haff de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Krom la ĉefa loĝloko Eggesin, la komunumo ankoraŭ konsistas el la loĝlokoj Gumnitz Holl, Hoppenwalde, Klein Gumnitz kaj Wohnsiedlung Karpin.
22347 Mishinatakashi
22347 Mishinatakashi estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Takashi Mishina, japana eldonisto pri naturscienco kaj ilustristo.
Adiabata procezo
Adiabata procezo estas termodinamika procezo kiu ne ŝanĝas varmo el ĉirkaŭaĵo kaj ĉiaj energio estas ŝanĝata kiel laboro. En adiabata procezo ŝanĝiĝas ĉiuj termodinamikaj parametroj kiel premo, temperaturo, volumeno, interna energio, entropio, entalpio kaj aliaj. El la unua leĝo de termodinamiko rezultas:
Adiabata procezo en ideala gaso
Ĉar ne estas ŝanĝo de varmo (pro tio, oni foje nomas ĝin izovarma procezo) dum kresko de premo ankaŭ kreskas temperaturo. Sed premo kreskas tiam kreskas temperaturo, do por priskribi procezon estas formulo (leĝo de Poisson):
kie p estas la premo, V la volumeno, kaj estas la adiabata eksponento, k.e. la proporcio de la specifa varmokapacito ĉe fiksa volumeno al la specifa varmo ĉe fiksa premo.
Por ideala unuatoma gaso (kiel unuatoma hidrogeno en la universo), ; dum por duatoma gaso (kiel nitrogeno aŭ oksigeno, la precipaj komponantoj de aero),.
Adiabata procezo komenciĝas en stato A kaj finiĝas en stato B, do:
kun uzo de ekvacio de Clapeyron rezultas:
(16188) 2000 AH175
(16188) 2000 AH175 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Erzsi Pártos
Erzsi PÁRTOS [erĵi pArtoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pártos Erzsi estis hungara aktorino, voĉoaktoro.
Erzsi Pártos naskiĝis, kiel Pollák Erzsébet la 1907 en Budapeŝto - mortis la  2000 en Budapeŝto.
Biografio
Erzsi Pártos frekventis aktoran lernejon inter 1926-1929 en Budapeŝto, poste ŝi komencis sian aktoran karieron en sia naskiĝurbo. Ŝi apartenis al diversaj teatroj, ekzemple longe al Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj al Operetoteatro (Budapeŝto). En 1967 ŝi emeritiĝis. Ŝi ricevis premiojn en 1967 kaj 1991.
Ŝiaj roloj (elekto)
En 1941 ŝi verkis libron.
Tonsilabo
Tonsilabado estas moderna alternativo al muzika notado.
Tonsilabo estas silabo, alfabete (tajpe) skribebla, kiu signifas tonon. Tonsilabo estas speciala kazo de taktsilabo. Diferenco inter tonsilaboj kaj aliaj taktsilaboj estas ke tonsilabo havas tonalton (frekvencon relativan). Tonsilabe oni skribas, legas kaj sendas muzikon per ordinara teksto anstataŭ per desegnitaj muziknotoj.
Simpla ekzemplo
Jen en parentezo konata melodio "Frato Jakob" per tonsilaboj skribita: (# Frat' Jakobo: /dore mido /dore mido /mifa so /mifa so /solasofa mido /solasofa mido /doSo do /doSo do)
Bharata tonsilabaro
Antaŭ du mil jaroj en Hindujo, mita skolfondinto Bharata difinis gamon da entute dudek du tonsilaboj. Laŭ Bharato la tonoj de kutima maĵora gamo nomiĝas [Sa Re Gu Ma Pa Du Nu sa]. La toniko ĉiam estas [Sa] kaj la dominanto (kvintava tono) ĉiam [Pa]. La aliaj kvin tonoj de oktavo havas po kvar variantojn, ĉiu kun sia specifa relativa tonalto [Ra Ri Ru Re Ga Gi Gu Ge Ma Mi Mu Me Da Di Du De Na Ni Nu Ne]. Ĉiu aparta melakarto havas sian karakterigan kombinon de tiuj tonsilaboj aŭ ŝrutoj.
Gamo de Gido de Areco
Oni ankaŭ komencis rigardi la tonojn als absolutaj, do ĉiu je ĉiam sama herca frekvenco, kaj ne plu relativa, difinita en rilato al la aliaj tonoj de la gamo. En absoluta interpreto, [Do] signifas la "pianan" tonon C, tio estas nuntempe 264 hercoj, kaj [La] ĉiam estas A, do 440 hercoj. Tiu absoluteco malhelpas al perorela kompreniĝo.
Sistemo de Kodaj Zoltan
Hungara komponisto Zoltan Kodály reiris al la origina ideo, ke [Do] ĉiam estu la toniko kaj [So] la dominanto de (maĵora) tonalo. En la 20-a jarcento, la kodaja metodo de muzikinstruado fariĝis la precipa metodo en Hungarujo kaj aliaj centr- kaj orienteŭropaj landoj, (kvankam en aliaj landoj oni ĝenerale konas tiun sistemon laŭ aliaj nomoj). Oni komencas jam en infanĝardeno per pentatona muziko kaj kun kreskanta aĝo de la infanoj vastiĝas ankaŭ la gamo. Kodaja majora gamo estas [Do Re Mi Fa So La Ti do]. Kun duontonoj ĝi grandiĝas al [DA Do Ra Di Re Ma Ri Mi Fa Sa Fi So Si La Ta Li Ti Da do] ĉar bemoloj ricevas vokalon -a kaj diesoj finiĝas per -i. Minore oni kutimas komenci per alia toniko: [La Ti do re mi fa so la]. (La oktavojn montra uzo de majuskloj aŭ minuskloj ne estas kodaja, sed apartenas al moderna tonsilabistiko).
= Moderna tonsilabado = Sveda popolmuzikanto Martin Strid, bezonanta simplan kaj kompaktan manieron noti melodiojn, en la plej unuaj monatoj de nia nuna jarmilo inventis modernajn tonsilabojn sur bazo de la relativa solfeĝo de Kodály. Per modernaj ni celas, ke eblas indiki ankaŭ la ritmon (kaj ĉion alian kion eblas per desegnaj muziknotoj).
Jaron poste, lia konato Harald Breidenstein komencis fari komputan programon Tone  kiu sonigas tonsilaban tekston. Ĉirkaŭ jaro 2005 tiu programo estis plene disvolvita al uzebla ilo por ĉiaspeca perMIDIa muziko.
Difino de tonsilabo
Ĉiu tonsilabo difiniĝas per matematika esprimo pri la intervalo inter ĝi kaj la toniko. Je natura gamo, tia esprimo kutime estas frakcia (ona) dum je temperita gamo, ĝi estas logaritma aŭ cenda.
Kunigo de tonsilaboj kaj ritmo
La montro de tona longo estas jena:
Tonsilaboj interne en rekta parentezo [ ] estas kune same longaj kiel unu tonsilaba vokalo ekster la rekta parentezo.
Krome, eblas aldoni indikon pri ritmo, kio sinkopigas la rilatojn inter takteroj en ĉiu sekva takta mezuro. Ekzemple   signifas ke en ĉiu takta mezuro, la unua taktero daŭru duoble pli longe ol la dua.
Ilumoj aldonas priskribojn
Konsonantoj antaŭ tonsilabo estas ilumoj. Tio estas esperante kun'met'ita vorto: il'um'o. Ilumo povas montri ekzemple legaton, stakaton, glisandon, ritardandon, kresĉendon ktp.
Kunigo de kantoteksto kaj muziko
Tonsilabaĵo komenciĝas per duobla kruco, nomata tonsigno (#). En kantoteksto tiun tonsignon anstataŭas vortosigno (&). La vicojn de kanta teksto dividas punktokomoj (;), kiujn eblas samloke (en la melodio) meti en la tonsilabaĵon por montri kiu tonsilabo apartenas al kiu vorto de la kanto. Simile sed inverse, la taktostrekojn de la melodio (/) eblas enmeti ankaŭ en la kantotekston. En ekzemple Norda Kantaro oni uzas ĉiujn du metodojn samtempe. Oni profitas el tiu klareco por tipografie eĉ ne dividi la kantostrofojn en vicojn krom per tiuj punktokomoj.
Taktsilaboj - ĝeneraliga koncepto de ritma koreografio
Muzika bato sen difinita tono nomiĝas taktsilabo. Efektive, tonsilabo estas speco de taktsilabo, kies speciala trajto estas ke ĝi havas relativan tonalton. Aliaj specoj de taktsilaboj povas esti por ekzemple drumoj (tamburaro), dancaj paŝoj, akrobataj movoj, koreografiaj procedoj aŭ eĉ pistonoj de motoro, fakte io ajn kio ŝanĝiĝas laŭ tempe difinata vicordo.
Tembrikoj - muzika metaideo
Koncepto tipe taktsilaba estas tembriko, kio signifas difinitan manieron uzi taktsilabojn por esprimi iaspecan okazadon. El multaj imageblaj tembrikoj, unu estas la tonsilaba, kiu priskribas muzikon.
Fundamento Tonsilaba
Laŭ opinio de la inventinto de tonsilaboj, ĉiu bona komunika sistemo (ekzemple Esperanto) havu dekses bazajn regulojn. La dekses bazajn regulojn de moderna tonsilabado resumas la Fundamento Tonsilaba (FT).
Normoj tonsilabaj
La multajn arbitrajn konvenciojn, kiujn permesas FT, kolektas Normo Tonsilaba (NT). Plej grandan parton en NT okupas difinoj de tonaltoj laŭ diversaj nomataj gamoj. Tiu normo restas nur propono, ĉar FT permesas al ĉiu uzanto de tonsilaboj krei siajn proprajn normojn.
=Komparo inter tonsilaboj kaj muziknotoj= Tonsilaboj similas al muziknotoj: Sed evidente estas ankaŭ malsamecoj:
Avantaĝoj de tonsilaboj
Memorante ĉi supran ni povos nun pripensi la avantaĝojn de tonsilaboj.
Eblas esprimi la aferon tiel, ke muziknotoj kaj tonsilaboj kompletigas unu la alian:
Notoj estas muziko bilde, tonsilaboj estas muziko tekste.
Komparo kun abc-sistemo
=Gamoj kaj tonsilabaroj= La nombroj difinantaj tonsilabojn ĉi sube diras la oblojn de la frekvenco de la baza tono (toniko). Ekzemple, se la tonika frekvenco estas 440 hercoj, tiam tonalto 1 = 440 Hz kaj tonalto 3/2 = 660 Hz.
Naturaj tonoj
Naturaj tonoj devenas el objekto kiu laŭ sia longeco kaŭzas tonon. Tiu objekto povas esti ekzemple vibranta kordo aŭ blovata tubo (korno). Longo de kordo mezuratas inter ĝiaj du apogataj fiksaj (tuŝataj) finoj. Longo de korno estas mezuro inter la blovanta buŝo de muzikanto kaj la rando de malfermo je la alia tubfino.
Tono kies ondolongo egalas al objekta longo estas ĝia unua natura tono. (Ĉi tie, pro simpleco, ni ne konsideras tiujn kazojn, kiam la objekto entenas duonan ondolongon aŭ tri duonajn).
Tiu frekvenco, kies ondolongo havas duoble lokon laŭ la objekto, estas ĝia dua natura tono. Se ondolongo duoniĝas, tio signifas ke frekvenco duobliĝas.
Simile, ondolongo de tria naturtono estas triono de longo de la kordo aŭ korno, kvara naturtono havas kvarfoje lokon laŭlonge de la objekto kaj tiel plu.
Oni povas nomi naturajn tonojn jene:
<[,do]=1,
[DO]=2,
[SO]=3,
[Do]=4,
[Mi]=5,
[So]=6,
[Tu]=7,
Flago de Japanio
La nacia flago de Japanio (japane: 日章旗 nisshōki aŭ 日の丸 hi no maru, sundisko) estas blanka flago kun meze centrita granda ruĝa disko, simbolo de la suno.
Jam dum la Mejĝi-epoko ekde la jaro 1868 ĝi estis konsiderata la nacia flago. Kvankam la sundiska formo estis oficiale adoptita por marflagoj en 1870, ĝi estis oficiale deklarita nacia flago nur la 13-an de aŭgusto 1999.
Tonsilabo
Naturaj tonoj
[do]=8,
Flago de Japanio
La flankrilato de la nacia flago estas 2:3, la diametro de la disko estas 3/5 de la mallonga flanko de la flago. Ĝustaj mezuroj estas ekzemple flago 1,5 metrojn larĝa, 1 metron alta kaj kun sundiska diametro de 60 cm.
Tonsilabo
Naturaj tonoj
[re]=9,
Flago de Japanio
La versio kun 16 ruĝaj radioj estis uzita de la japana armeo ĝis la fino de la 2-a mondmilito. Ekde 1954 oni denove uzas ĝin ĉe la japana mararmeo. En la najbaraj aziaj landoj tiu flago daŭre alvokas negativajn kunligitecojn. Tiel pli, ke tiu flago estas uzata ankoraŭ nuntempe de konservativaj dekstruloj en Japanio.
Tonsilabo
Naturaj tonoj
[mi]=10,
Flago de Japanio
Imperia standardo
La standardo de la imperiestro Akihito surhavas oran, 16-folian Krizantemofloron (stilisitan), kiu troviĝas centre de ruĝa flago. La flankrilato estas 2:3.
Tonsilabo
Naturaj tonoj
[fe]=11,
[so]=12.>
Tiuj ciferoj donas la relativajn frekvencojn inter tiuj naturaj tonoj. Por doni absolutajn frekvencojn de iu tonalo, obligu la naturtonan nombron per herca nombro de baza tono de tiu tonalo kaj dividu per 4 se la baza tono de aktuala maĵora tonalo estas [Do]. Rimarku ke kelkaj tonoj mankas el la naturtona serio. Ili devenas ne el la unua naturtono sed fariĝas "paralele" aŭ "spegule" ek de alia tono. Ekzemple la baza tono de minora gamo, [La], havas saman rilaton al [Mi] kian havas [Do] al [SO]. Do frekvenco de [La] estas:
[La] = [Mi] / [SO] = 5/3
Eŭropaj skaloj de pragreka ĝis dalekarlaja
La naturaj tonaltoj de la sep'tona skalo estas
<[Do]=1, [Re]=9/8, [Mi]=5/4, [Fa]=4/3, [So]=3/4, [La]=5/3, [Ti]=15/8, [do]=2>.
En antikva modalo, iona skalo eliras el tono [Do], doria el [Re], friga el [Mi], lidia el [Fa], miksolidia el [So], eola el [La] kaj lokra el [Ti].
Al tiu tonsilabaro kutime aldoniĝas la duontonaj intervaloj, tiel nomataj bemoloj ([Da, Ra, Ma, Sa, Ta]) kaj diesoj ([Di, Ri, Fi, Si, Li]): <[Da]=24/25, [Di]=25/24, [Ra]=16/15, [Ri]=75/64, [Ma]=6/5, [Fo]=32/25, [Fi]=45/32, [Sa]=64/45, [Si]=25/16, [Lo]=8/5, [Li]=125/72, [Ta]=9/5>
Sed tiuj tonsilaboj ne sufiĉas por muziko kiu fontas el kornoblova tradicio, ekzemple dalekarlaj paŝtaj melodioj. Tiam aldoniĝas la sepa kaj dekunua naturtonoj kaj ties "tonidoj":
<[Fe]=11/8, [Se]=99/64, [Lu]=42/25, [Tu]=7/4>
Hindaj melakartoj
En Barata muziko, ĉiu melakarto havas sian propran "menuon" da tonsilaboj, unu ŝruton el ĉiu samkonsonanta grupo:
<Bharata:
[Sa]=1,
[Ra]=33/32, [Ri]=16/15, [Ru]=10/9, [Re]=9/8,
[Ga]=32/27, [Gi]=6/5, [Gu]=5/4, [Ge]=81/64,
[Ma]=4/3, [Mi]=27/20, [Mu]=45/32, [Me]=64/45,
[Pa]=3/2,
[Da]=128/81, [Di]=8/5, [Du]=5/3, [De]=27/16,
[Na]=16/9, [Ni]=9/5, [Nu]=15/8, [Ne]=31/16>
Kredeble, ĉi nomoj de la ŝrutoj estas ĉirkaŭ dumiljaraj.
Araba tonsilabaro
<Mishaqah:
[Do]=1, [Da]=1/24ET, [De]=2/24ET, [Di]=3/24ET, [Dy]=4/24ET,
[Ru]=1/24ET, [Ro]=2/24ET, [Ra]=3/24ET, [Re]=4/24ET, [Ri]=5/24ET, [Ry]=6/24ET,
[Mu]=4/24ET, [Mo]=5/24ET, [Ma]=6/24ET, [Me]=7/24ET, [Mi]=8/24ET, [My]=9/24ET,
[Fu]=8/24ET, [Fo]=9/24ET, [Fa]=10/24ET, [Fe]=11/24ET, [Fi]=12/24ET, [Fy]=13/24ET,
[Su]=13/24ET, [So]=14/24ET, [Sa]=15/24ET, [Se]=16/24ET, [Si]=17/24ET, [Sy]=18/24ET,
[Lu]=16/24ET, [Lo]=17/24ET, [La]=18/24ET, [Le]=19/24ET, [Li]=20/24ET, [Ly]=21/24ET,
[Tu]=18/24ET, [To]=19/24ET, [Ta]=20/24ET, [Te]=21/24ET, [Ti]=22/24ET, [Ty]=23/24ET,
[do:Do]=2, [du]=23/24ET, [l]=Legato, [s]=[Hooh] >
Rimarku ke foje sama tonalto povas havi du aŭ tri nomojn. Difinitaj estas ankaŭ du ilumoj. [Ho] simbolas ajnan tonsilabon, [h] silenton.
Aliaj intervaloj
Anstataŭ okĥo, tonsilabe eblas uzi ajnan tonciklon, ekzemple kvinton, kies toniko kaj dominanto do fariĝas "sama". Muzikaj pecoj el tiaj specoj estas ankoraŭ tre malmulte tonsilabigitaj.
=Ekzemplaj tonsilabaĵoj= Por aŭskulti la muzikon, elŝutu kaj instalu Tonen. Tion farinte, kopiu tonsilabaĵon ĉi sube, enmetu ĝin en la pecan kadron de Tone kaj klaku al "Ludu".
Eŭropa klasika muziko
Ĉi ekzemplo pianoforta de Mocart montras klasikan komponaĵon kun du samtempaj pecoj (voĉoj) kaj multa uzo de tonsilaba signo por laŭteco (!):
Rimarku ke la tonsilabaĵo, kvankam nelonga, ampleksas la tutan verkon.
'' ' ' # Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791):
'' ' # Der Junge Mozart (1762-1764):
# 16 Presto
''( (*<!7> (somi /Tih doh)* <!4> '1miSo /reSo miSo faSo /mifa so '2 mifa /so fa mi /mi re reh /So Fi Lah /!42La !44So !47Tih /!5Ti !54La !58doh /!62do !66Ti <!7>Soso /Fifi Mimi Rere /!63Do!56do !5TI!45Ti <!4>Mimi /Rere TITi !44Do!48do /!52De!56de !6Re!65re <!7>[Re+do] /Tire TiSo LaFi /So o)* (<!7>so /mide laso fami /mifaa re fa /Tire fala sofa /rimii do <!4>do'DO /Titi Lala Soso /Fafa Mimi !44La!46la /!48So!5so !52Mi!54mi !56Fa!58fa /!6Fi!62fi !65So!67so <!7>[So+fa] /miso mido reTi /do o)*)h +
''(<sonoro, [do]=[Do]> (*<!7> (h /[re+fa]h [do+mi]h)* <!4>h '1 /Ti do re /dore mi '2 /Mi Fa Fi /So o h /Tire Lare dore /!42do!43re !44Ti!45re !47So!48re /!5So!52re !54Fi!56re !58La!6re /!62So!64re !66So!68re <!7>mi /re do Ti /!63La !5So <!4>do /Ti So !44La /!52Li !6Ti <!7>Fi /SoTi re Re /So SO)* (<!7>h /[So+Ta+de+mi] i i /[Fa+La+re] e e /[Fa+So+Ti+re] e e /[Mi+So+do] o la /so fa mi /re do !44fa /!48mi !52do !56re /!6ri !65mi <!7>Ti /domi so So /do Do)*)h
<{Tonsilabigis Mattias Wiedersheim-Paul, Järna, Svedujo 2004}>
Kaj jen alia konata komponaĵo:
'' ' # Ludwig van Beethoven (1770 - 1827):
# Klavierstück Für Elise
Klavierstück Für Elise
Himno de Esperanto
Jen duvoĉe melodio kaj tristrofe la teksto de nia himno. La taktostrekoj (/) kaj la vicojn disigaj punktokomoj estas samloke kaj en la tonsilabaĵo (melodio) kaj en la vortosilabaĵo (kantoteksto), kvankam kutime (ankaŭ ĉisube) en la vortoj estas metitaj taktostrekoj nur en la unua strofo:
# La Espero:
La Espero
Kvarvoĉa himno
Jen ekzemplo de fama kristana himno kun kvar voĉoj samtempaj:
# Ho granda Dio
Ho granda Dio ''<[Do]=C, 1,2:4> (
''(#Soprane: (hSo SoSo /Mi iSo SoSo LaLa /Fa La a;La LaLa /So oMi SoSo FaFa /Mi i)* (* hSo Sodo /mi ire doTi doLa /So o '1 hdo doTi /Re e hFa LaSo /Mi i '2 hdo Tido /re emi fa aTi /do o))
''+(#Alde: (hMi MiMi /Do oMi MiMi FaFa /Do Do o;Do DiRe /Re eDo MiMi ReRe /Do o)*(* hMi MiMi /Mi iMi MiMi '1 MiMa /Mi i hMi MiRe /Re e hTI TITI /Do o '2 MiFa /Mi i hSo SoSo /So oSo La aFa /Mi i))
''+(#Tenore: (hDo DoDo /SO OSO DoDo DoDo /LA LA A;LA SOFA /SO OLA SOLA LASO /SO O)* (* hDo DoDo /SO OSI LASI '1 LAFI /SO O; hSO SOSO /SO O hSO SOSO /SO O '2 LADo /Do o; hDo ReDo /TI IDo DolRe eRe /Do o))
''+(#Base: (hDO DODO /DO ODO DODO FAFA /FA FA A;FA MIRE /,ti i,la DODO RE,ti /DO O)* (* hDO DODO /DO '1 ODO DODO DODO /DO O hDO MISO /SO O h,so ,so,so /DO DO '2 O,ti ,laMI LAFA /DO O hMI FAMI /RE EDO FA ASO /DO O))
'';)*5
''< Sveda popolmelodio. Verkis Carl Boberg (1859-1940). Tradukis William John Downes (Adoru kantante, 1971).>
Ĉi melodio ampleksas tonojn en kvar okĥoj, de malalta [,la] ĝis alta [fa]. Inter ili estas la tonikoj [DO], [Do] kaj [do].
La kanta teksto troveblas en Norda Kantaro, parto "Solene sonoru".
Naciaj himnoj
Jen ekzemplo je pompa tonsilabaĵo. La pecon ludas dek tri diversaj instrumentoj. Inter ili estas unu (tamburarano) kiu ne tonas, sed nur taktsilabojn havas. Rimarkeblas krome, ke la tonsilabigo iom tro fidele imitas la muziknotojn kaj povus esti grave mallongigita per pli konscia uzo de ripetaj signoj kaj longaj ilumoj:
# Nacia himno de Kirgizujo
''(#T: <[Do]=A, 2:4>
''(<Bagpipe, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,48>, !7>h h h h 3*/<:3>SO3SO Do Do /LATI Do TIDo /Re3TI Do o /LA3LA Re Mi /Fa3Mi ReDo Re3Do /Re e Mi4Fa4 /So So Fa3Mi /ReFa Mi3Do LA /Re3Do TI TILA /SOLA TIRe Mi3Re /Do o o /<:4>Fa aMi Re Do /Mi iDo SO O /Re Mi Do Re /Mi iMi Mi i /Re eFa Mi Do /Fa So La a /So Fa3Mi Re eRe ' 1-2 /<:2>Re Do3Mi /<:4>Re e e e '3 /Re e Do Mi /Do o o o /o h)
+''(<['Do] = "A", 2:4, Tuba, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,64>, !5> So+SO O O O 3* /<:3>Do Re Mi /Fa So LaSo /Fa MiSo doTi /La Fa Mi /Re Mi Fa /SoRe TiLa So /Fa Mi Re /TI Do ReMi /Fa Fi So /Mi Re So /do+Do o o /<:4>FA La Tido reso /dore mi redo TiLa /fahmih rehdoh TiLa SoFa /Mi TI Mi TI /SoLa Ti dore doTa /La So FaLa ReLa /TI Do Re Mi '1,2 /<:2>Fa Fi /<:4>So o re3re re '3 /Fa+fa Fi+fi So+so SO+So /Do+do o o o /Do+do h)
+''(<Trumpet, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,80>, !5> so+re+So5so+re+So3 fa+do+Fa3mi+Ti+Miido+Do+So3 re+Re+So o 3* /<:3>h h h /h h h /h h h /h h h /h h h /h h h /h h h /h h h /h h h /h h h /h h h /<:4>h4FA+LA+DooFA+LA+Doo FA+LA+Dooh6 h h /h h h4SO+SooSO+Soo SO+Soh3SO+Soh3 /h h h h /h4MI+SE+TIMI+SE+TIIMI+SE+TI SE+MI+TIIh6 h3TI+SE+MIIMI+SE+TI3 MI+TI+SE3MI+SE+TIIMI+SE+TI3 /h h h h /h h h4do+Dodo+Doodo+Do Do+do3do+Doodo+Do3 /h h h h '1-2 /<:2>h h /<:4>h5So+so3 Fa+fa3Mi+miiDo+do3 Re+re6Re+ree Re+re)
+''(<Electric Grand, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,72>, !5> h h h h 3* /<:3>SO+MI3SO+MI Do+SO+DO DO+SO+Do /RE+LATI MI+Do TI+MIDo /Re+RE+FA3TI MI+SO+Do o /LA+SO3LA Re+LA+FA Mi+Do+FA /Fa+Do+FA3Mi Re+SODo Re+LA+FA3Do /Re+TI+FA A Do+SO+MiFa /Re+TI+SO So+Do+SOLA Fa+Do+LA3Mi /Re+SOFa Mi+LA+MI3Do LA+MI /Re+RE+LA6Doo RE+TI RE+TILA /DO+SOLA FA+TIRe FA+TI+Mi3Re /MI+Do3MI+MiiFA+Fa3 SO+So+Mi3LA+LaaTA+Ta3 Do+do3Re+reeMi+mi3 /<:4>La+fa+doh hMi+mi+do Re+So+reh Do+So+do /mi+La+Mi3Mi+So Mi+Sodo+Do SO+Re+So o /re+La+Reh mi+La+So3h do+La+Fa3h re+La+Fa3h /Se+Ti+mih hMi+mi Mi+mi3h5 h /Re+Ti+re ere+fa+Re So+do+mi Mi+So+do /fa+do+La so+mi+do do+fa+lah h /re+so+So fa+do+So3mi Fa+La+re eSo+re '1-2 /<:2>Fa+La+re4h4 do+La+Re6mii /<:4>re+Ti+Fa a a a '3 /Fa+La+re e So+Mi+do Ti+Fa+mi /do o o o /o h)
+''(<['DO]=A, Tuba, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,64>, !5> SO+,so5so+re+So3 fa+Fa+do3Mi+mi+TiiDo+do+So3 Re+So+re e 3* /<:3>DO+Do RE+Re MI+Mi /FA+Fa SO+So LA+La4SO+So4 /FA+Fa MI+Mi4SO+So4 Do+do4TI+Ti4 /La+LA FA+Fa MI+Mi /RE+Re Mi+MI Fa+FA /SO+So4Re+RE4 TI+Ti4LA+La4 SO+So /FA+Fa MI+Mi RE+Re /TI+,ti DO+Do RE+Re4Mi+MI4 /Fa+FA FI+Fi So+SO /MI+Mi RE+Re SO /DO+Do3do+DooDo+do3 Ta+TA3La+LAAFa+FA3 SO+So5Do3 /<:4>FA+,fa4Do4 LA+La TI+Ti4Do+do4 re+Re4So4 /Do+do4Re+re4 Mi+mi Re+re4Do+do4 TI+Ti4LA+La4 /Fa+faahhMi+miihh re+ReehhDo+doohh Ti+TI4La+LA4 So+SO4Fa+FA4 /Mi+MI ,ti+TI MI+Mi ,ti+TI /SO+So4LA+La4 TI+Ti do+Do4Re+re4 do+Do4TA+Ta4 /LA+La SO+So Fa+FA4LA4 Re+RE4LA4 /TI+,ti DO+Do Re+RE MI+Mi '1-2 /<:2>FA+Fa FI+Fi /<:4>So+SO5so3 fa3miido3 re+Re6Re+ree Re+re '3 /FA+Fa FI+Fi SO+So ,so+SO /DO O O O /O h8)
+''(<['DO]=A, Cello, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,64>, !5> h5So+so+re3 Fa+fa+do3Mi+Ti+miiDo+So+do3 Re+So+re e 3* /<:3>Do Re Mi /Fa So La4So4 /Fa Mi4So4 do4Ti4 /La Fa Mi /Re Mi Fa /So4Re4 Ti4La4 So /Fa Mi Re /TI Do Re4Mi4 /Fa Fi So /Mi Re SO /Do5do3 Ta+TA3La+LAAFa+FA3 So+SO5Do3 /<:4>FA4Do4 La Ti4do4 re4So4 /do4re4 mi re4do4 Ti4La4 /faahhmiihh reehhdoohh Ti4La4 So4Fa4 /Mi TI Mi TI /So4La4 Ti do4re4 do4Ta4 /La So Fa4LA4 Re4LA4 /TI Do Re Mi '1-2 /<:2>Fa Fi /<:4>So5so3 fa3miido3 re6ree re '3 /FA+Fa FI+Fi SO+So ,so+SO /DODoDODoDODoDORe DODoDODoDODoDODo DODoDODoDODoDODo DODoDODoDODoDODo /DO+Do h8)
+''(<Contrabass, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,48>, !5> h h h h 3* /<:3>SO3SO Do Do /LATI Do TIDo /Re3TI Do o /LA3LA Re Mi /Fa3Mi ReDo Re3Do /Re e Do+MiDo+Fa /So+TI Do+So Re+Fa3Mi /ReRe+Fa Mi3Do LA /Re3Do TI TILA /SOLA TIRe Mi3Re /Do o o /<:4>Do+LA+Fa aMi+Do Re+SO SO+Do /Mi+SO ODo+SO SO O /LA+Re Mi+LA Do+LA Re+LA /Mi+TI+MI I4Mi+MI+TI4 MI+TI+Mi i /TI+Re+SO O4SO+Fa+Re4 Mi+Do+SO Do+SO /Fa+Do+LA So+Mi+Do Do+La+Fa a /Re+TI Fa+Do3Mi LA+Re eSO+Re '1-2 /<:2>LA+Re LA+Do3Mi /<:4>Re+SO O O O '3 /LA+Re e SO+Do SO+Mi /Do o o o /o h)
+''(<Piccolo, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,64>, !5> so5so3 fa3miido3 re e 3*/<:3>h h h (/h h h)*10 /<:4>h h h h (/h h h h)*6 '1-2 /<:2>h h /<:4>h5so3 fa3miido3 re6ree re '3 /h h h h /'Do o o o /h)
+''(<Tamburaro evoluanta 0401, MIDI<c7,100>, MIDI<c10,48>, [zo]=Acoustic Snare> !8Ta h h h 3* /<:3>h !5zo !5zo!3zo!3zo!4zo!4zo!4zo!4zo!4zo /!5zo4!5zo4 !5zo !5zo4!5zo4 /!5zoo!5zoo!5zoo!5zoo !5zo !6Co /h !6Ta !5zo3!5zoo!5zo3 /!5zo h4!5zo4 !5zo4h4 /h !5zo !5zo+!5zo!3zo!3zo!4zo!4zo!4zo!4zo!4zo /!5zo h !5Co /o4!5zoo!5zoo !5zo h /h !5zo3!5zoo!5zo3 !5zo4!5zo!3zo!3zo!3zo /!3zo!3zo!4zo!4zo!5zo4 !5zo4h4 !5zo4h4 /!5zo4h4 h h /<:4>!8Ta4!5zoo!5zoo !5zo4h4 !5zo!3zo!3zo!3zo!3zo!3zo!4zo!4zo !5zo4h4 /!5zo+!5Ta h h h /h !5zo h !5zo3!5zoo!5zo3 /!8Ta4!5zoo!5zoo !6zoohh!5Co4 !8Ta !5zo3!5zoo!5zo3 /!5Co o h !5zo!2zo!3zo!3zo!3zo!4zo!4zo!4zo /!5zo !5zo !6Ta4!5zo!5zoo!5zo !5zo3!5zoo!5zo3 /!5Co o h !5zo3!5zoo!5zo3 '1-2 /<:2>!5zo h /<:4>!5Co !5zo3!5zoo!5zo3 !5Ta a '3 /!8Co o o o /h8)
+''(<Trumpet, MIDI<c7,96>, MIDI<c10,96>, !5> re+So5re+So3 do+Fa3Ti+MiiDo+So3 Re+So o 3* /<:3>h h h (/h h h)*10 /<:4>h4FA+LA+DooFA+LA+Doo FA+LA+Dooh6 h h /h h h4SO+SooSO+Soo SO+Soh3SO+Soh3 /h h h h /h4MI+SE+TIMI+SE+TIIMI+SE+TI SE+MI+TIIh6 h3TI+SE+MIIMI+SE+TI3 MI+TI+SE3MI+SE+TIIMI+SE+TI3 /h /h h h4do+Dodo+Doodo+Do Do+do3do+Doodo+Do3 /h '1-2 /h <:2>h /<:4>h5So3 Fa3MiiDo3 Re6Ree Re '3 /h /Mi+So+do /<MIDI<c7,119>>o4h4))
'')
# Ngarm saeng düen
<{Popolkanto el Tajlando}>
''<[do]=D, 1,5:, &=Taje>
''(<Shamisen,!7>
(2* so'DO /laaaso soomiso /mi redo /LaaaSo Lado /do) hso /mi remiredo /La hhdore /miiiso miiido /re remiredo /LaaaSo Ladomido /reeedo LaSo /doooso mire /do)h
+{(2* Ngarm saeng /düen mah yuen song /lah ngarm bai /nau muah yoo wong /ram)rau /len phüa-a-ahsa /nook plüe-eng /thoo-ok wai ra /kan kha-a-a-aw /bai-i le-en po-on ra-am phüa-ah /sar mak khee-e /oey}
Post-sovetaj ŝtatoj
Iama Sovetunio aŭ postsovetaj ŝtatoj aŭ iamaj sovetaj respublikoj, estas la 15 sendependaj ŝtatoj kiuj disiĝis el la Sovetunio pro ties dissolvo decembre 1991. 12 el ili estas aluditaj ankaŭ per la esprimo Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj (KSŜ), ekskluzive de la Baltaj ŝtatoj kiuj konsideras sin kiel pluigantoj de sia suvereneco de antaŭ la Dua Mondmilito, nur dumtempe armee okupita per la ruĝa armeo kaj perforte anektitaj al Sovetunio.
Tonsilabo
# Ngarm saeng düen
+ ''(<Koto,!4>hSO 16* /Do '1-15 oSO '16 o)h
Post-sovetaj ŝtatoj
350px|eta|Post-[[sovetio|sovetaj ŝtatoj:
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
''<[do]=F, 2:, Tamburaro evoluanta 0401>
Post-sovetaj ŝtatoj
1. Armenio; 2. Azerbajĝano; 3. Belarusio; 4. Estonio;
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
''(<Kalimba, !7>/h h h h /h (2* h
''(2* #A:/h h hfa fado /dodo o hLa LaLa /do#. '1 do o h '2 doSo LaLa Sodo /oSooo)
Post-sovetaj ŝtatoj
5. Kartvelio; 6. Kazaĥio; 7. Kirgizio; 8. Latvio;
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
''(2* h hla lafa /fafa a hre rere /fa '1 fado redo Lado /oSooo '2 fa h)
Post-sovetaj ŝtatoj
9. Litovio; 10. Moldavio; 11. Rusio; 12. Taĝikio;
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
'' '2(2* hla /dola doso so ola /laso reso o hre /fado ore fa) ah #A do o o (3* /h h h h ))
République - Marx Dormoy (Tramtransporto en Parizo)
République - Marx Dormoy [ʁepyblik maʁks dɔʁmwa] estas haltejo de tramvojo T4 situanta en komunumo Livry-Gargan, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
{ /
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
La baziliko de Sankta Laŭrenco estas unu el la grandaj preĝejoj de Florenco, Italio kaj situas sur la samnoma placo en la historia centro de la urbo. Ĝi estas konsiderata kiel unu el la plej antikvaj religiaj konstruaĵoj de Florenco kiu ankaŭ estis tombejo por la honorindaj anoj de la grandkonata familio de Mediĉoj. Ĝi estas ornamita per la famaj artaĵoj de Mikelanĝelo, Donatelo kaj Filippino Lippi (Ne konfuzu kun Filippo Lippi, kiu estis lia patro). Por la malfrua ekspansio kaj aldona konstruo finance subvenciis inter aliaj Giovanni di Bicci de' Medici kaj Kosimo de Mediĉo.
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
(4* '1,2/ '1,4 Ota '2-3 Oto '1-4 o/mo mi, omo mi /oto '2,3 Emi ni baba/re)
Post-sovetaj ŝtatoj
13. Turkmenio; 14. Ukraino; 15. Uzbekio]]
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
(2* E /pebomi omo Ge /ge birawo ti /pe b'osupa.)
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Historio
Laŭ la tradicio, en la 4-a jarcento la preĝejo estis konstruita apud la piedoj de monteto sur la bordoj de la rivereto Mungoneo, ekster la urbomuroj, kie ordinare estis konstruitaj la preĝejoj tiun epokon, en la romiaj urboj.
Post-sovetaj ŝtatoj
Ŝtatoj kaj geografia grupado
La 15 post-sovetaj ŝtatoj estas tipe dividataj en la jenaj kvin grupoj. Ĉiu el tiuj regionoj havas sian propran komunan trajtaron, rilate ne nur al geografiaj kaj kulturaj faktoroj, sed ankaŭ el la historio de tiu regiono rilate al Rusio. Krome estas nombro de facto sendependaj, sed internacie ne agnoskitaj ŝtatoj (vidu la ĉapitron Separatismaj konfliktoj sube).
Mönthal
Mönthal estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 412 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
Oto o/mo mi, omo mi /oto ///
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Historio
En la jaro 393 en la ĉeesto de la episkopo de Milano (poste Sankta Ambrozio) okazis la inaŭguro de la preĝejo, kiu estis dediĉita al la sankta Laŭrenco, torturita en la daŭro de la persekutoj faritaj de la imperiesto Valeriano. Unua episkopo de Florenco estis Zenobio (poste Sankta Zenobio), kiu postmorte entombiĝis en la pregejo.
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
} +(<!99>(Ka ki kiKa aki /iki ki)*24 /h h /Ka h h h)
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Historio
Dum 300 jaroj la preĝejo estis katedralo de la urbo, tamen, pli poste, oficiala sidejo de la episkopo iĝis la nuntempe vaste konata preĝejo “Katedralo Santa Maria del Fiore”, kromnomita “la Duomo”.
Mönthal
Geografio
Mönthal situas en la transirzono de la Falda Ĵuraso al la Tavola Ĵuraso proksimume en la mezo inter Brugg kaj Laŭfenburgo. Al la komunumo Mönthal apartenas krom la ĉefvilaĝo mem ankaŭ la vilaĝeto Ampferen kaj diversaj izolitaj bienoj.
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Historio
En la jaro 1419 la banko de Mediĉoj subvenciis la rekonstruadon de la preĝe-jo. La fama arkitekto de la Florenca Renesanco Filipo Brunelesci komencis la konstruadon, kiu estis daŭrigita de la arkitekto Antonio Maneti. Ekde tiam la preĝejo iĝis la familia tombejo de Mediĉoj. Kvankam la lasta ano de la familio Ana Maria Luiza de Mediĉoj multe klopodis fini la konstruon de la ekstera fronto de la preĝejo, tio neniam okazis pro financaj problemoj.
Indikaj partoj de la preĝejo
Ĝi estis starigita kiel kapeleto kaj en la daŭro de la jaroj ĝi iĝis granda kaj mirinda konstruaĵo, kiu entenas krom la ĉefa preĝejo, asketĉelojn, kapelojn, kaŝejojn, tombokelojn kaj bibliotekon.
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
=Tonsilaboj per komputilo= Ekzistas komputila programo Tone per kiu eblas muzikon tonsilaban sonigi. Per Tone facile eblas ankaŭ ŝanĝi tonalon, rapidecon aŭ ritmon, ŝanĝi instrumenton (MIDIan) eĉ dum la muziko sonas, varii sinsekvon de melodiaj partoj, redifini tonskalon aŭ relativan frekvencon de unuopa tonsilabo, eĉ komponi novan muzikon.
Mönthal
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,94 km², de kiuj 1,81 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,34 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 674 m s.m. sur la kulmino de la monto Hommel, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 440 m s.m. ĉe la sudorienta komunumlimo borde de la vilaĝa rojo, kiu alfluas al la rivereto Schmittenbach, kiu siavice en Villigen alfluas al Aro.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mönthal limas en nordo al Gansingen, en oriento al Remigen, en sudo al Oberbözberg, en sudokcidento al Effingen, en okdicento al Elfingen kaj en nordokcidento al Laufenburg.
229 Adelinda
229 Adelinda estas granda malhela asteroido de ekstera parto de la ĉefa asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Mönthal
Trafiko
Mönthal estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio al Brugg. La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj, ĉe malmulte uzata ĵurasa montpasejo trans Ampfernhöhe, kies pasejkulmino situas sur alteco de 579 m s.m.
229 Adelinda
Malkovro
"Adelinda" estis la antaŭnomo de la edzino de la aŭstria astronomo Edmund Weiss.
Eksteraj ligiloj
Lista de asteroidi
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Indikaj partoj de la preĝejo
La konstruado de la Malnova Sakristio estis komencita en la jaro 1421 kaj poste ĝi estis unuigita kun la ĉefa preĝejo en 1459. La alirejo estas interne de la ĉefa preĝejo. ĜI estis skizita en perfekta kvarangulo de Filipo Brunelesci, kiu uzis korintajn kapitelojn kiel subtenilojn de la kupolo. Oni povus rimarki karakterizajn specimenojn de bizanca arkitekturo, kiel en la ornamaĵoj. Donatelo faris ankaŭ skulptartaĵojn en la ĉambro, en kies centro estas la tombejo de la familio de Mediĉoj.
James David Forbes
James David Forbes (1809-1868) estis skota fizikisto, filozofo kaj glaciologo, kiu streĉe laboris pri varmotransmisio kaj sismologio. Forbes loĝis grandan parton de sia vivo en Edinburgo, edukiĝis en la universitato, instruis filozofion tie ekde 1833, kaj en 1859, fariĝis direktoro de la Unuiĝinta Kolegio de Sankta Andrews. En 1842, li elpensis la seismometron.
Tonsilabo
# Yeke, omo mi
=Tonsilaba vortaro=
=Ligiloj= Retejo pri tonsilaboj http://tone.se/pag.php?hejmo&lng=eo
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Indikaj partoj de la preĝejo
La konstruado estis komencita en la jaro 1520 de Mikelanĝelo, kiu ankaŭ skizis la cenotafojn de la familio.
Ĝi estas la plej bela kaj fama parto de la preĝejo. Temas pri okangula ĉambro, 28 metrojn larĝa, kiu estas kompletigita per mirinda kupolo, 59 metrojn alta, ĉio tio ĉi farita laŭ la skizado de Filipo Brunelesci. La enirejo estas ek-stere, ĉe la placo "Piaza Madona degli Aldobrandini".
Mönthal
Historio
La unua dokumenta mencio de Mönthal respektive de ties preĝejo datiĝas el la jaro 1273 kiel Muenuntal.
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Indikaj partoj de la preĝejo
La kapelo estis konstruita kiel ekspancio de la ĉefa preĝejo super la tom-bokelo. Tiu ĉi kaŝejo estis pli frue konstruita de Bernardo Buontalenti kaj celis la sekurecon de la mortintoj de la familio de Mediĉoj. En ĝi troviĝas kvindeko da tomboj de homoj el la familio Medici, kiu regis en tiu urbo inter la 16-a kaj 18-a jarcentoj. Por la monumento, Mikelanĝelo skulptis per plej pura marmoro alegoriojn pri la tempo: Matenkrepusko, Aŭroro, Tago kaj Nokto. La tuta ensemblo celis elstarigi la potencon de tiu historie grava familio.
Mönthal
Historio
Dum mezepoko Mönthal apartenis al la habsburga tribunaldistrikto Bötzberg. Post plurfoja posedantoŝanĝo en la jaro 1377 la tribunaldistikto kaj kun ĝi Mönthal estis integrita al la voktejo Schenkenberg.
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Indikaj partoj de la preĝejo
Ĉe la centro de la atrio estas loko destinita al la metado de la Sankta Tombo, tamen la loko neniam estis tiacele uzita ĉar ĉiuj klopodoj por ŝtelado aŭ aĉeto de la Sankta Tombo malsukcesis.
Mönthal
Historio
En la jaro 1460 la voktejo Schenkenberg estis konkerita de la urbo Berno kaj fariĝis nun parto de Berna Argovio. En la jaro 1566 Mönthal estis apartigita de la tribunaldistrikto Bötzberg, kaj atribuita al la tribunaldistrikto Stilli.
Baziliko de Sankta Laŭrenco (Florenco)
Indikaj partoj de la preĝejo
La Laŭrenca Biblioteko estis konstruita laŭ ordono de la papo Klemento la 7-a, eksano de la familio de Mediĉoj.
Mönthal
Historio
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Mönthal fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
Naviraí
Naviraí estas grava urbo de la brazila subŝtato Suda Mato-Groso. Ĝi havas 50.692 loĝantojn (en 2014) kaj situas 362 metrojn super marnivelo.
Koordinatoj:.
Demografio
Fondita en aprilo 1952 kaj emancipitaj en 1963, Naviraí ĝis la 1950aj jaroj estis nur neloĝata kampo. De tiam komencis alveni aviadile kaj boate fruaj kolonianoj kaj en 1955 kun la konstruo de la ŝoseo kiu konektas Naviraí por Dourados, li komencis evoluigi rapide. Dek kvin jaroj poste, kiam havis la urbo la unuan censon en 1970 la loĝantaro estis de 23.117 loĝantoj. Pli ol dudek jarojn poste, la loĝantaro estis de 30.670 loĝantoj al kresko de 32,7%. Du jardekoj poste, en 2010, la loĝantaro saltis al 46.424 loĝantoj, diferenco de 51,4%. En kvardek jaroj la homoj de Ashland havis puran kreskon de 100,8%. Konata kiel la ĉefurbo de la Suda Konuso, havas Naviraí urban aranĝoplanon kun vojoj kiuj konvertas la centron al la periferio, kun araneaĵo formato. Nuntempe Naviraí estas la sesa plej loĝata centro de Mato Grosso do Sul, kun 50 692 loĝantoj kaj preskaŭ 16 loĝantoj por kvadrata kilometro laŭ taksoj en 2014 estas tial mez-urbeto.
Ashland estas grava aliro al la ĉefaj regionoj de Brazilo tra federala ŝoseo de la urbo al la statoj de Sâo Paulo, Paraná, Sankta Catarina, Mato Grosso kaj aliaj Mercosur landoj. Kun GDP de preskaŭ 1.030 miliardoj da dolaroj en 2012 laŭ IBGE, estas la naŭa plej riĉa komunumo de Mato Grosso do Sul kaj estas ankaŭ inter la 500 plej riĉaj en la lando. Krome la urbo estis 496º kun grandega potencialo por konsumo (IPC Marketing) de ĉiuj brazilaj urboj en 2014, kun 0,0262% kaj la stato indekso estis en sepa loko. Tie antaŭdiro kiu Naviraí fariĝis la kvina komunumo en politika graveco, loĝantaro, ekonomia kaj struktura de Mato Grosso do Sul.
Ekonomio
La ekonomio estas subtenita en la produktema sektoro. Ashland havas plurajn entreprenojn kaj grandajn kooperativojn kiuj havas la apogon de la Urba Administrado kiel: Usinavi (sukero kaj etanolo) kaj Copasul (kotono, sojfabo, maizo); por fridujoj la industrioj de la Bertin Group kaj Mercosur; Navimix Mineirais suplementoj kaj Copasul Spinning mondfama por la kvalito de ties kotona teksaĵo kaj terpomamel-fabrikantoj Naviraí kaj Salto Pilao.
Fortaj estas Kriswill kaj Lênix, la Biciklo Fabriko Colli (Gazin Grupo), Ashland Kafo, Yerba Mate Belfry, Reciplast kazeo kaj Brazilo (Nur la Midwest).
La Asocio de Komerco kaj Industrio Ashland havas pli ol 400 tendencas havi interkonsentojn. Pluraj kompanioj vidi en Naviraí an Ebliga kampo por la instalado de liaj fabrikoj ĉar la komunumo estas vasta provizejo de kruda materialo, kiu signifas malaltan koston de produktado.
Urba areo
Kun tuta areo urbanizita de 7,38 kvadrataj kilometroj, laŭ la NMA, en Mato Grosso do Sul okupas la 10º lokon inter ĉiuj ŝtataj komunumoj kaj la lando rangas 430º loko. Ashland havas planon strekita urba kun radiusa formato kaj granda kaj larĝa cirkulado itineroj kiuj iras de la centro al la periferio. Tiu itinero, en la formo de araneaĵo, indikas la sukcesa planado modelo kiu faras Naviraí havi la bona urba dezajno de ĉirkaŭ la Mato Grosso do Sul kaj unu el la plej bonaj en Brazilo.
Guadalix de la Sierra
Guadalix de la Sierra estas municipo de la Madrida Regiono en Hispanio je 49 kilometroj de Madrid ĉefurbo ĉe la alta baseno de la rivero Manzanaro.
La rivero Guadalix trairas la municipon kaj de ĝi la municipo prenas sian nomon. Menciindas inter ĝiaj monumentoj la gotika preĝejo de la 15-a jarcento dediĉata al sankta Johano la Baptisto.
Aŭguste de 2011 la urbestra konsilantaro iĝis novaĵo ĉar aprobis regularon diktatorecan kiu malpermesas surstratajn kunsidojn, ludojn, kantadon, kartoludon ktp.