cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Robert Schumann
Novaj vojoj
Schumann koncentriĝis de nun sur la ellernado de komponteknikoj; valoran observomaterialon je tio liveris al li la „bontemperita klavarinstrumento“ de Johann Sebastian Bach. Komence Schumann komponis preskaŭ nure por piano, lia verko n-ro 1 estas la Variacioj sur la nomo ABEGG, pecoj dediĉitaj al fikcia persono, la „grafino d'Abegg“, kaj baziĝantaj sur la tonsinsekvo A-B-E-G-G (germanaj notonomoj; en Esperanto estus la tonoj A-B♭-E-G-G). Al liaj unuaj komponaĵoj, kiuj atestas la personan stilon de Schumann, ankaŭ apartenas Papillons (op. 2), dediĉita al tri virinoj de proksima parenceco al Schumann. Li mem faris aludojn rilate ĉi tiun verkon, ke la miniaturoj estas inspiritaj per la romano Flegeljahre de Jean Paul. El liaj fruaj komponaĵoj menciindas Toccata (op. 7), altvirtuoza peco kun aparta ŝarĝo por la eksteraj, fakte pli malfortaj fingroj. En 1833 li komencis per Etüden im Orchestercharakter (studaĵoj laŭ orkestra stilo), ili estis publikigitaj en 1837 sub la titolo valida ĝis nun Sinfonische Etüden (simfoniecaj studaĵoj). Ili estas malpli studaĵoj laŭ vortsenco ol male variacioj pri temo je la komenco prezentata.
Kune kun Friedrich Wieck, Ludwig Schuncke kaj kelkaj pluaj amikoj Schumann fondis en 1834 la Neue Zeitschrift für Musik (Nova revuo pri muziko), konkurenca revuo al lepsika Allgemeinen musikalischen Zeitung. Ĉar la aliaj tamen preskaŭ ne povis malŝpari tempon por la projekto, li surŝultrigis finfine la eldonistecon sole. En sia funkcio kiel kritikisto kaj muziksciencisto li metis novajn skalojn, precipe li sin turnis kontraŭ mezkvaliteco kaj triviala virtuozeco. Je tio Schumann premis sur multajn el siaj kritikoj sian stampaĵon: tiun de la poezieca kritiko. Tio ja ne estis tute nova, jam E. T. A. Hoffmann, kiu jardekojn antaŭe skribis sub pseŭdonimo Johannes Kreisler por Allgemeine musikalische Zeitung, penis por simila stilo. Per Schumann ĉi tiu maniero de verkado vere fariĝis ĝenro. Ĝuste li, kies obstina neparolemo ja estas mita (Clara notis poste en la komunan geedzan taglibron, ke eĉ tri fojojn ŝi devas demandi „kio?“ por kompreni lin), jen evoluas al suprostato kaj montras parolemon, al kiu neniu nuanco fremdas. En liaj tekstoj preskaŭ ĉio estas reprezentata — serioza diskuto, milda moko, sed ankaŭ rikana neniigo.
Kaj en ĉi tiu revuo kaj ankaŭ en liaj komponaĵoj grave rolas ĉe tio la fikciaj figuroj Florestan (la pasia Schumann), Eusebius (la Schumann profundiĝinta en si mem) kaj Meister Raro (konsilanto — komence Friedrich Wieck baptopatris por ĉi tiu figuro). Ĉi tiujn diferencajn karakterojn Schumann uzis, por prezenti diversajn vidpunktojn pri verkoj.
La David-liganoj
Jam en 1833 ĉirkaŭ Schumann formiĝis rondo de junaj artistoj, kiuj regule renkontiĝis en la lepsika kafejo Zum Arabischen Coffe Baum. Ili sin komprenis kiel mala poluso al la filistroj, sin nomis Davidsbündler (David-liganoj) kaj portis – laŭ tradicio de la tiam ŝatataj sekretligoj – fantaziajn nomojn. La ligo ĉiam denove rolis en la verkoj de Schumann (ekz. en la Davidsbündlertänzen, kiujn Schumann dediĉis al la amika komponisto Walther Wolfgang von Goethe; sed ankaŭ en Carnaval).
Amaferetoj
Kiam Schumann en 1830 konatiĝis pli bone kun Clara pro sia restado en la domo de Wieck, li povis nur malmulton fari kun la naŭ jarojn pli juna knabino. Foje li promenis kun ŝi kaj observis ŝian maturiĝon en la sekva tempo kun miksaĵo el miro kaj amuziĝo. Li havis kelkajn amaferetojn, kaj el tiu tempo li kunprenis ja ankaŭ memoraĵon, pri kiu li ne parolis ĝis 1855, kiu tamen kunkaŭzis lian fruan morton: la sifiliso.
En 1834 Schumann gefianĉiĝis kun Ernestine von Fricken (nask. von Zedtwitz), kiun li tiam komprenis kiel filino de riĉa bohema barono. Ke temas pri bohema nobelo, ja estis ĝusta, tamen la propraĵa stato de Ernestine estis tute malbona, ĉar ŝi estis nur adoptinfano kaj ne laŭleĝa heredonto. Schumann solvis la gefianĉecon antaŭ la paso de unu jaro. Malgraŭ tio li metis al ŝi muzikan memoraĵon: Carnaval. La familio von Fricken devenis el la bohema urbeto Asch (germana skribmaniero); ĉi tiu lokonomo estas fundamento de Carnaval tiamaniere, ke Schumann transformis la literojn A-S-C-H en la notojn A-E♭-C-B kaj A♭-C-B kiel tonojn en la miniaturoj. Tio funkcias, ĉar en la germana lingvo oni prononcas la notonomon E♭ same kiel la literumatan S, krome la noton B oni skribas en germanlingvaj landoj H. Unu peco havas la titolon Estrella, unu estas dediĉita al Chiarina, ankaŭ ne mankas Marsch der Davidsbündler gegen die Philister kiel krona finaĵo. La komenco de la peco, la Preambule same kiel la miniaturoj kun la titoloj Chopin kaj Paganini formas escepton en la uzado de la priskribita ludo kun literoj kaj notonomoj.
Serioza amo
Fine de 1835 Schumann kaj Clara interproksimiĝis, fakto, kiu ne restis kaŝita al la trozorgema patro Wieck. Li faris en la sekva tempo ĉion, por malebligi ĉian kontakton inter la ĵus geenamiĝintoj. Nenio plu eblis, neniu renkontiĝo, malofte leteroj, kiuj estis transdonataj sub preskaŭ konspiraj cirkonstancoj, rigardoj nur el la malproksimo. La krudeco de la maljuna Wieck nur pligrandigis la pasion. En 1840 Robert kaj Clara finis la ŝajne senesperan situacion per plendo antaŭ la juĝejo kun la celo, ke aŭ la patro konsentu la geedziĝon aŭ ke la juĝistoj alkonduku la konsenton. La 12-an de septembro 1840 la paro geedziĝis post aprobo de la alvokita juĝejo en la vilaĝa preĝejo de Schönefeld ĉe Lepsiko kaj pasigis la posttagmezon sur kavalirbieno Mölkau.
Malakcepto
Kreisleriana-n Schumann jam finfaris en 1838. Laŭidee la peco estas dediĉita al la verkisto E.T.A. Hoffmann, kiu uzas sian kapelmajstron Kreisler ne nur kiel pseŭdonimo por la revuo Leipziger musikalische Zeitung, sed ankaŭ literature levis lin al karakterulo. Kiel atesto de muzika adoro Schumann dediĉis la verkon al Frédéric Chopin, kiun li tre admiris. La tiamaniere honorito tamen ne povis evoluigi apartan inklinon por la komponaĵoj de Schumann.
Ankaŭ aliaj pianistoj kondutis reteneme pri liaj verkoj: Franz Liszt, kiu enprenis kelkajn el liaj verkoj en sian repertuaron, suferis per ili laŭ propra eldiro "grandan fiaskon". La publiko ŝatis lin ne kiel interpretisto de malfacile komprenebla muziko, sed male volis travivi lin kiel aventurulon sur la klavaro. Eĉ Clara, kiu grave kontribuis al pli granda konateco de la pianoverkoj de Schumann, ludis dum koncertoj nur sporade la unu aŭ alian pecon de sia edzo. La aŭskultantoj preferis muzikon, kiu konvenis al ilia samtempa gusto kaj Schumann ne apartenis al tiu. Ludwig van Beethoven estis admirata, Mendelssohn Bartholdy, Chopin kaj Scarlatti estis ŝatataj, Sigismund Thalberg, Friedrich Kalkbrenner, sed ankaŭ Henri Herz, kiun Schumann malŝategis pro lia triviala pianomuziko, estis tiutempe ofte aŭdigitaj komponistoj.
Ĉe la flanko de Clara
En sia geedziĝo kun Clara Schumann Schumann provis ĉiam influi ŝian vivon kaj verkadon. Li ne deziris, ke ŝi, kiu akiris en tuta Eŭropo famon de grandioza pianistino, daŭrigus siajn koncertagadojn. Li ankaŭ volis, ke ŝiaj komponaĵoj, ĝis tiam cedantaj al la romantsima publikogusto, fariĝu pli seriozaj, do pli multe orientiĝu je lia verkado. Lia celo estis muzika dueco en unueco. Kaj tiel lidociklo publikigita en 1841 la recenzistojn metis en la embarason, ne povi diri, kiuj el la komponaĵoj estas atribuendaj al Robert kaj kiuj al Clara.
Tempo de kreado
Sendube tamen Schumann sin sentis flugilhava pro ĉi tiu nova vivosekcio kun Clara Schumann ĉe sia flanko. Ene de plej mallonga tempo ekestis lia simfonio n-o 1 en B♭-maĵoro, kies motivo, ludata de la latunblovistoj, baziĝas sur la poemteksto: ''„Oh wende, wende deinen Lauf. Im Tale blüht der Frühling auf!“''. La unuan prezentadon de la t.n. Frühlingssinfonie (printemposimfonio) direktis la 31-an de marto 1841 Felix Mendelssohn Bartholdy. Jam samjare Schumann finverkis simfonion en d-minoro, en kies instrumentaron li origine enigis ankaŭ gitaron. Unuafoje prezentita la 6-an de decembro 1841, ĝi tamen ne plaĉis al la publiko. 12 jarojn poste Schumann prilaboris ĝin, kaj nuntempe ĝi estas konata kiel lia 4-a kaj lasta simfonio.
Ankaŭ en 1841 naskiĝis la unua filino de la ge-Schumann, Marie. Ok gefilojn havis la paro, la lasta filo Felix enmondiĝis, kiam Schumann jam restis en nervosanigejo. Laŭ lia deziro li estis baptata kun la persona nomo de Felix Mendelssohn Bartholdy.
Tempo de malespero
En 1843 Schumann estis por mallonga tempo instruisto ĉe la konservatorio je Lepsiko. Sed la financaj zorgoj kreskis. Clara denove turneis, i.a. al Rusio, kio donis al ŝi 6000 talerojn. Schumann akompanis ŝin, en la rigardo de la admirantoj de Clara kiel edzo de eŭropvaste fama pianistino, kio por li estis terura humiligo. Kelkaj diskrete donis al li monon, treege ofendite Schumann notis tion en sian taglibron kun la aldono „Kaj la konduto de Klara je tio.“
Lumaj flankoj
La akceptado de Robert Schumann en Duseldorfo estis elkora: La orkestro samkiel la ĥoro enstudintis kelkajn verkojn de li kaj estis aparte por li balo kaj vespermanĝo. Hiller persone enkondukis Schumann-on en artistajn rondojn. La vervemo de la rejnlandanoj vere infektis la ge-Schumann-ojn: Robert komponis kiel obsedita kaj koncipis ene de monato sian 3-an simfonion en E♭-maĵoro, la t.n. „Rejnlandan“. Laŭ Beethoven-eca humoro (E♭-maĵoro reprezentas heroecon) per ĝi Schumann priskribas sian unuajn impresojn, kiujn li ekhavas de la fremdejo, la movimentoj 1, 2 kaj 5 estas facilmova kaj plena je entuziasmo. La 3-a movimento kun la tempoindiko Nicht schnell (ne rapida) havas intermezan karakteron kaj estas ĝenra komponaĵo laŭmaniere de la pianominiaturoj de Schumann. La solena 4-a movimento memoras pri solena diservo en pompa eklezia konstruaĵo kaj estas pro tio foje ligata kun la konsekrado de la tiama ĉefepiskopo Johannes von Geissel al kardinalo, kiu okazis la 12-an de novembro 1850 en la Katedralo de Kolonjo. Schumann mem tamen ne ĉeestis.
Mallumaj flankoj
Same rapide, kiel la ge-Schumann-oj lasis sin sorĉumi de la rejnlanda mentaleco, same rapide venis la senreviĝo: La sinteno praktikata de la orkestro laŭ la parolturno "se ne hodiaŭ, tiam morgaŭ" ĝenis Schumann-on. Kiam ĝi do ĉeestis kompleta, li luktis kontraŭ fuŝitaj ekludoj. Kiam la latunblovistoj iam pro senatenteco prenis la instrumenton transponan en misan tonalon, anstataŭ kompreno tuj ekestis diskuto. Kaj la ĥoro babilis kaj ridis dum la proboj. Schumann sentis sin prenata por ne serioza. Jam fine de 1851 li pripensis, ĉesigi la laboron, sed sesa ido (Eugenie) sin anoncis.
Post kiam Schumann post paŭzo denove sin prezentis kiel dirigento en decembro 1852, ekestis unuaj postuloj pri demisio. Schumann estis profundege vundita. Je pentekosto 1853 li prilaboris sian simfonion en d-minoro, ĉifoje ĝi estis akceptita bonvole far la publiko.
Admiranto el Hamburgo
En la sama jaro la ge-Schumann-oj akceptis la viziton de juna muzikisto el Hamburgo, kiu ĝis tiam ne multe paroligis de si: Johannes Brahms. Fervore de ties povo kiel pianisto same kiel komponisto, Schumann igis la muzikeldonejon Breitkopf & Härtel al tio, publiki kelkajn verkojn de Brahms. Krome publikigis li, kiu la eldonistecon de Neue Zeitschrift für Musik jam ekde longe fordonis en aliajn manojn, eseon pri Brahms sub la titolo Neue Bahnen (Novaj vojoj). En tiu li preskaŭ himne nomas Brahms kiel elitulo, „kiu estas vokita, elparoli la plej altan esprimon de la tempo laŭ ideala maniero“. La profetajn vortojn de Schumann Brahms sentis kiel granda devo, kiu fortigis sian skrupulan traktadon de siaj propraj komponaĵoj. Brahms daŭrigis en la sekvaj jaroj kelkan tendencon el la malfruaj verkoj de Schumann, ekzemple la emo de Schumann al „malnova“ muziko, precipe al la polifoniaj komponteknikoj de Johann Sebastian Bach. La komponaĵoj de Schumann havis pregan efikon sur Brahms. Tio montras ekz. komparo de la temoj el la 1-a movimento de la 1-a piankonĉerto de Brahms kun tiuj el la 1-a movimento de la violonkonĉerto de Schumann.
Ĉi tiun profundan violonkonĉerton en d-minoro, kiun Robert Schumann verkis en 1853, maljuste retenis Clara Schumann kaj Johannes Brahms. La kaŭzo estis, ke violonisto Joseph Joachim, kiu ludis la verkon nur dum proboj, opiniis partojn el ĝi kaj nome la trian movimenton kiel tro malfacilajn. Oni ne opiniis ĝin taŭga por publikigo. Nur en 1937 ĝi estis presata kaj unuafoje prezentata en Berlino.
La fino
La 10-an de februaro 1854 ja ne komencis la sufertempo de Schumann, lia sufero - kiel oni nun scias - kaŭzita de sifiliso kaj mania-depresiva malsano tamen rapide plimalboniĝis: Li plendis pri "aŭdafekcioj". Tonoj, akordoj, tutaj muzikpecoj tumultis en lia kapo kaj rabis al li la dormon.
Tage kaj nokte Schumann nun estis observata far sia edzino kaj gefiloj kaj staris sub kuracista kontrolo, tamen la 27-an de februaro li povis forlasi la domon ĉe Bilker Straße en neobservata momento. Malgraŭ vivoplenaj stratoj je ĉi tiu karnavala lundo neniu rimarkis la figuron, kiu alstrebis la flosponton en Oberkassel. Robert Schumann grimpis trans la balustradon kaj sin faligis, post kiam li ĵetis sian edziĝoringon en la akvon, en la riveron. Rejnŝipistoj tiris la mortemulon sur ferdekon. Li estis kondukata hejmen kaj prizorgata de alvokita kuracisto. Lia edzino Clara rifuĝis kun siaj gefiloj al amikino.
Diversfoje (tiel ankaŭ Dieter Kühn en Clara Schumann. Klavier) oni supozas, ke Litzmann klarigus la konduton de Clara post la enigado de ŝia edzo en la sanigejon (ŝi vizitis lin - tamen laŭkonsile de la kuracistoj - nur post pli ol du jaroj, nome du tagojn antaŭ lia morto) per tio, ke li prezentis Robert-on kiel riskon por ŝi kaj ŝia familio. Post la publikigo de la malsanodosiero ĉi tiu estas postplenumebla.
Clara transvivis sian edzon je 40 jaroj. Ŝi estis entombigita apud li en la komuna honortombo.
Verkaro
Robert Schumann verkis komponaĵojn ĉefe por piano, sed ankaŭ kantaĵojn, aranĝojn por orkestro, ĉambran muzikon kaj unu operon. Sube estas kelkaj el la ĉefaj komponaĵoj de Schumann.
Pluaĵoj
Robert Schumann estis dumvive ĝis sia restado en Endenich fervora ludanto de ŝako. Tion dokumentas notoj en liaj taglibroj pri ludantoj el lia studotempo en Lepsiko, partiofragmentoj kaj kopioj de finaj fazoj de ŝakludoj el libro.
Oráčov
Oráčov (Woratschen) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 5,5 km oriente de Jesenice kaj 11 km okcidente de Rakovník. Vivas ĉi tie. Apud la suda rando de Oráčov kondukas fervojlinio 161 Rakovník – Bečov nad Teplou.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1295.
Gornji Črnci
Gornji Črnci, hungare Királyszék estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Cankova.
Situo
Gornji Črnci situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo, proksime de Aŭstrio. La domoj konstruiĝis dise.
Peter Carl Fabergé
Peter Carl FABERGÉ (Петер Карл Фаберже; Peter Karl Faberĵe’; 30-a de majo de 1846 en Sankt-Peterburgo; 24-a de septembro de 1920 en Lausanne) estis rusa oraĵisto kaj juvelisto, kiu akiris famecon pro siaj artaj kaj luksaj juvelaĵoj, precipe la t.n. Fabergé-ovoj.
Gábor Dilinkó
Gábor DILINKÓ, laŭ hungarlingve kutima nomordo DILINKÓ Gábor estis hungara pentristo, laboristo. Lia moknomo estis „Bizsu” [biĵu].
Peter Carl Fabergé
Vivo
Fabergé naskiĝis kiel posteulo de hugenotaj enmigrantoj en Sankt-Peterburgo. Lia patro Gustave Fabergé devenis el juvelista familio kaj lia dana patrino Charlotte Jungstedt translokiĝis en 1860 al Dresdeno, kie la du filoj Peter Carl kaj Agathon estis instruataj. En 1864 ili revenis al Sankta Petersburgo, kie Peter Carl Fabergé transprenis en 1872 la juvelan negocon de la familio.
Gornji Črnci
Historio
Dum la hungara regado oni nombris en Királyszék 25 domojn kaj 136 homojn. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat (ankaŭ tiam ĉe la aŭstra limo), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Inter 1941-1945 Királyszék denove aparternis al Hungario, fine ekde 1991 al Slovenio.
Peter Carl Fabergé
Vivo
Pli poste laboris Fabergé kiel juvelisto kaj en la Petersburga Ermitaĵo. Li restaŭris kun sia frato multajn juvelojn de la caroj, kalkulis ties valorojn kaj katalogis ilin. Tiu okupiteco inspiris Fabergé-fratoj, juvelarojn reprodukti en malnovrusa stilo kaj en propra metiejo, parte kiel originalsimilajn kopiaĵojn. Tio alportis por ili riĉecon.
Gábor Dilinkó
Gábor Dilinkó naskiĝis la  en Újpest, li mortis la ? en Budapeŝto?.
Peter Carl Fabergé
Vivo
La trarompon akiris Fabergé-oj, post kiam ili sukcesis forvendi sur la malnovrusa ekspozicio en 1882 en Moskvo kelkajn multekostajn laboraĵojn al la caro Aleksandro la 3-a. Li pruntis por la unua Fabergé-ovo al Peter Carl Fabergé ormedalon. Tiu estimo estas dankebla i.a. al Eric Kollin, finna oraĵisto, kiu havis la ideon, la tradician rusan paskokutimon kunligi per oraĵista arto.
Poste naskiĝis je ĉiu paska festo unu Fabergé-ovo, kiu estis farita por la carino Maria Fjorodovna kiel donaco. Fabergé gajnis por la laboro la renomajn juvelistajn majstrojn Miĥail Evlampievitĉ Perĥin kaj Henrik Wigström. Post 1895, filo kaj posteulo de Aleksando, Nikolao la 2-a petis po du ovojn, kiujn li donacis al la carino Aleksandra kaj sia patrino.
Gábor Dilinkó
Biografio
Gábor Dilinkó devenis el malriĉa cigana familio. Li frekventis bazlernejon, poste li estis simpla laboristo. Li batalis, eĉ li vundiĝis dum la Hungara revolucio de 1956, tial post la falo li estis kondamnita. Li liberiĝis en 1963 pro amnestio, poste li estis simpla laboristo, fine li pensiuliĝis.
Peter Carl Fabergé
Vivo
La plimulto de la verkaĵoj verkiĝis ĝis 1916 kaj Fabergés portis la titolon de Imperiestra Korta Juvelisto. Sur pinto de siaj sukcesoj, metiejo de Fabergé pretigis krom tabulaj arĝentaĵoj, horloĝoj kaj ornamaj bestoskulpturoj ankaŭ metalajn skulptilojn laŭ rusa popolarto – krom tiuj ankaŭ malmultekosatjn modojuvelojn en "okcidenta" stilo. La familio, metiejo tiam havis sidejojn en Moskvo, Odessa, Kievo kaj Londono kun pli ol 700 kunlaborantoj, el kiuj 500 en Sankta Petersburgo. Ekde 1882 ĝis 1917 produktiĝis ĉ. 150.000 pecoj. En 1897 donis la sveda reĝa korto al Peter Carl Fabergé la titolon de Reĝa Korta Juvelisto. Lia verkaro estis ekspoziciita en 1900 kiel aldono de Rusio al la mondekspozicio en Parizo.
La Rusa Revolucio finis la metiejon de Fabergé. En la perturboj de la oktobra revolucio, vendis sian posedaĵon al la dungitoj kaj fuĝis al Wiesbaden. Li mortis en Lausanne (Svislando) kaj estas entombigita kun sia edzino Augusta en Cannes. Liaj filoj Eugène kaj Alexander refondis la juvelistan entreprenon post lia morto. Hodiaŭ plukondukas la tradicion de Fabergé la Pforzheim-a juvela metiejo de Victor Mayer kiel sola rajtigita metia majstro de Fabergé.
Ermitejo Sankta Isidro
La ermitejo Sankta Isidro kiu troviĝas en Madrido (Hispanio), estas dediĉata al la patrono de la urbo, Sankta Isidro Kamparano.
La puto situas en la tereno kiu apartenis al Iván de Vargas, protektanto de Sankta Isidro Kamparano. La ermitejo estas en la kvartalo Carabanchel.
Gravita akcelo
eta|160px|Falo de [[pezo|peza pilko pro gravita akcelo.
En vakuo (neniu aerrezisto), objektoj altiritaj de la Tero akiras rapidon kun konstanta akcelo.]]
En fiziko, gravita akcelo estas la akcelo de objektoj libere falantaj en gravita kampo. La forto, kiu generas tiun akcelon, estas la gravita forto, kiu agas inter masoj.
Gravita akcelo sur la surfaco de la Tero
La gravita akcelo (formula simbolo g), kaŭzata de gravita kampo de la tero proksime al la surfaco de planedo, estas uzata ankaŭ kiel mezurunuo, ekster la SI-sistemo.
Ĝia konvencia valoro estis fiksata de la tria CGPM, en jaro 1901 kaj egalas 9,80665 m/s²
La konvencia valoro de g estas mezumo, kiu aproksimiĝas al valoro de gravita akcelo sur la Tero, en loko staranta al latitudo de 45,5° sur nivelo de la maro. Kelkafoje tiu valoro estas nomata g0.
Ŝanĝiĝo de gravita akcelo sur la Tero
La efektiva gravita akcelo sur la tero ŝanĝiĝas depende de la loko. La valoro pligrandiĝas kun la latitudo pro la sekvaj kialoj:
Pro ambaŭ la efikoj la valoro de g al polusoj estas ĉirkaŭ 0,5% pli alta ol tio al ekvatoro kaj la pezoforto aganta sur maso de 1kg egalmulte ŝanĝiĝas.
Eksperimentoj
Galileo Galilei estis la unua, kiu asertis, ke post ĵetado de objekto supren ĝia rapideco malpliiĝas kun konstanta deakcelo, egala al la rapideco kun kiu ĝi kreskas dum la objekto falas. La ŝanĝo de rapido estas atribuita al la forto aganta sur la objekto, kiun Isaac Newton poste identigis kiel la forto de gravito. Ĝis Galileo estis kutime pensi, ke ĉiu substanco havas "naturan staton", ekzemple: la natura stato de sfero estas moviĝi malsupren al la tero, aŭ de la steloj moviĝi cirkle. Ĉi tiun teorion subtenis Aristotelo.
vidu ankaŭ, Gravita lenso.
Anneville-sur-Scie
Anneville-sur-Scie estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Annevillais.
Faklingvo
Komparu kun: lingvo, lingvistiko
Hebert Silva Santos
Hebert Silva Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalas ĉe JEF United Chiba.
Dua apostola vojaĝo de la papo Johano Paŭlo la 2-a al Pollando
Dua apostola vojaĝo de la papo Johano Paŭlo la 2-a al Pollando okazigita en la tagoj 16–23 de junio 1983.
El trapaso de la pilgrimo
Malgraŭ timoj pro la krizostato mankis perturboj. Laŭ raportoj de sekureca servo en diservoj kaj renkontoj kun la papo patoprenis 7 milionoj de personoj.
Predikoj kaj alparoloj
Predikoj kaj tekstoj de la papaj alparoloj kune kun de akompanataj funkciuloj estis eldonitaj en 1987 de la Eldonejo Sankta Adalberto sub la titolo "Persistu en la amo kaj espero"
Ordeno de la Aŭgustenanoj Rekoletoj
La antikva Ordeno de Senŝuaj Aŭgustenanoj de Filipinoj, hodiaŭ konata kiel Ordeno de Aŭgustenanoj Rekoletoj (OAR) estas religia ordeno apartenanta al la Katolika Eklezio naskiĝita dum la 16-a jarcento kaj en la jaroj 2007 estis en 29 landoj tra la mondo kaj havas ĉ. 1200 sacerdotojn, monaĥojn kaj monaĥinojn. Krome, la sekulara Frateco, laikoj kiuj loĝas laŭ la Ordeno, kaj la komunumo de junaj aŭgustenanoj rekoletoj.
Historio
La nova ordeno naskiĝas de la Ordeno de Sankta Augusteno, en la 16-a jarcento, kiam la Kunveno de la Provinco Kastilio, realigita en Toledo 1588, determinis, laŭ peto de kelkaj aŭgustenanoj, ke en kelkaj domoj oni povus vivi malsame al la resto. Tiamaniere naskiĝas la aŭgustenanoj rekoletoj kiel maniero vivi pli intense la spiritualecon.
Post malmultaj jaroj de la kreado de la ordeno, en 1606, foriras la una misiista ekspedicio al Filipinoj. Post tri jarcentoj da historio, en 1912, la aŭgustenanoj rekoletoj estis agnoskitaj de la Katolika Eklezio kiel religia ordeno.
La Ordeno de la Aŭgustenanoj Rekoletoj en la nuntempo
La Ordeno de Aŭgustenanoj Rekoletoj nune laboras en 29 landoj tra la mondo kaj por la plibonigo de ĝia administrado troviĝas dividita en 8 "provincoj". Ili estas la sekvaj: Prov. Sankta Tomaso de Villanueva, Prov. Sankta Nikolao de Tolentino, Prov. Nia Sinjorino de la Kandeloj, Prov. Sankta Aŭgusteno, Prov. Sankta Jozefo, Prov. Rita de Cascia, Prov. Nia Sinjorino de la Konsoliĝo, Prov. Sankta Jeĥezkelo Bruna.
Bellikon
Pri la komunumo
Bellikon estas komunumo en la distrikto Baden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1513 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Bellikon situas ĉe la okcidenta sudokcidenta deklivo alte super la valo de la rivero Reuss 3 kilometrojn norde de la kulmino de Mutschellen-Pasejo. Al Bellikon apartenas ankaŭ la vilaĝo Hausen.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur 4,94 km², de kiuj 1,45 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,46 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la kresto de Heitersberg je alteco de 787 m s.m., la plej malalta punkto je 500 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bellikon limas en nordo al Remetschwil, en nordoriento al Spreitenbach, en oriento al Bergdietikon, en sudo al Widen, en sudokicdento al Eggenwil, kaj en okcidento al Künten.
Kastelo Bellikon
La vidindaĵo, rekonilo kaj blazonsimbolo de la komunumo estas la Kastelo Bellikon, kiu situas en la centro de la vilaĝo meze en vasta parko. La kastelo apartenis en malfrua mezepoko al la patricia familio Krieg el Zuriko, kiu konstruigis ĝin meze de la 14-a jarcento. Ek de 1605 la posedantoj ŝaĝis plurfoje kaj komence de la 20-a jarcento la kastelo servis dumtempe kiel kuracejo.
Trafiko
Tra Bellikon pasas la kantona ĉefvojo de la kulmino de Mutschellen-Pasejo al Argovio, laŭ kiu vojo cirkulas poŝtaŭtolinio, kiu konektas la komunumon al la publika trafikreto.
Ekonomio
La plej grava labordonanto en Bellikon estas la rehabiliga kliniko de la Svisa Akcidento-Asekur-Instituto (SUVA), kiu ofertas proksimume 200 litojn.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bellikon datiĝas de la 11-a de oktobro 1064 kiel Pellikon.
En mezepoko Bellikon estis sub la regado de la Habsburgoj. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, ĝi estis atribuita al la voktejo Rohrdorf de la Grafejo Baden.
Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la vilaĝo apartenis dum kvin jaroj al la tiama Kantono Baden. Post ties integriĝo al la hodiaŭa Kantono Argovio, Bellikon estis kunigita kun Hausen kaj fariĝis politika komunumo de la argovia distrikto Baden.
Teritorio de Golfeto Jervis
La Teritorio de Golfeto Jervis aŭ en angla Jervis Bay Territory (prononce en angla [|ˈ|dʒ|ɑr|v|ɨ|s] aŭ [ˈ|dʒ|ɜː|v|ə|s]) (mallongigita kiel JBT) estas teritorio de la Komunumo de Aŭstralio. Ĝi estis ĉirkaŭita de la ŝtato Novsudkimrio fare de la Komunuma Registaro en 1915 por ke la federacia ĉefurbo Kanbero havu aliron al la maro.
Ĝi estis administrita de la Departemento de Internaj Aferoj (kaj poste de la Departemento de la Ĉefurba Teritorio) kvazaŭ ĝi estas parto de la Aŭstralia Ĉefurba Teritorio (AĈT), kvankam ĝi estis ĉiam separata Komunuma teritorio. La percepto ke ĝi estas parto de la AĈT venas el la fakto ke laŭ la terminoj de la Jervis Bay Territory Acceptance Act, la leĝoj el la AĈT aplikas al la Jervis Bay Territory.
En 1989, kiam la AĈT atingis memregadon, la Departemento de Artoj, Sporto, Medio, Turismo kaj Teritorioj ekprenis respondecon pri la administrado de JBT, kaj ekde tiam ĝi estis administrata de variaj komunumaj departementoj respondecaj antaŭ la Ministerio por Teritorioj.
Paul Yü Pin
Paul Yü Pin estis kardinalo de katolika eklezio kaj ĉina esperantisto. La 13-an de aprilo 1901 li naskiĝis en Hai-lun, Manĉurio, Ĉinio. Li estis baptita en 1914. Liaj studoj efektiviĝis ĉefe en Ŝanhajo (Aurora University) kaj en la romaj universitatoj Universitato Urbaniana kaj Sankta Apollinare. Ordinita pastro 1928 en Romo li estis tuj poste profesoro en la papa universitato Urbaniana (1929-1933) antaŭ ol fariĝi nacia direktoro de la Katolika Agado kaj ĝenerala inspektoro de la katolikaj lernejoj en Ĉinio (1933-1936).En julio 1936 li estis nomumita episkopo kaj fariĝis apostola vikario de Nankino, kaj kiam la 11-an de aprilo 1946 tiu vikariejo estis levita ĝis rango de metropolita sidejo, monsinjoro Yü Pin fariĝis ĝia episkopo. Tri jarojn poste, en 1949, monsinjoro Pin devis forlasi Ĉinion, forpelitan de la komunistaj aŭtoritatuloj. En 1961 li fariĝis rektoro de la Universitato Fu-jen, en Tajvano (kiu daŭrigas la katolikan universitaton de Nankino, de li fonditan, cetere). Li partoprenis en la dua Vatikana Koncilio (1962-1965).
En aprilo 1969 Papo Paŭlo la 6-a anoncante la 33 (plus 2 sekretajn) novajn kardinalojn de li kreitajn, anoncis ankaŭ lian nomon.
En aŭgusto 1978, dum li estis en Romo por partopreni en la konklavo kiu rezultigis la elekton al papado de Johano Paŭlo la 1-a, li abrupte mortis. Lia tombo estas en la Katedralo de Taipei, Tajvano.
En Kalifornio (Usono) estas projekto starigi hospitalon por konvaleskaj ĉindevenaj malsanuloj, dediĉitan al kardinalo Yü Pin.
Esperanta agado
Kardinalo Yü Pin lernis Esperanton en 1938 kaj li prelegis en la Unua Eŭkaristia Mondkunveno en Budapeŝto, okazinta samtempe kun la tiea Eŭkaristia Kongreso. Sufiĉis por li, elstara poligloto, du tagoj da lernado, kaj je la tria li mirigis ĉiujn, parolante oficiale en Esperanto al la partoprenantoj en la IKUE-kongreso organizita kadre de tiu Eŭkaristia. De tiam, kvankam pro siaj gravaj okupoj li ne povis multe zorgi pri la internacia lingvo, tamen li gardis kontaktojn kun la esperantista movado, almenaŭ pere de niaj revuoj. Okaze de lia elekto kiel kardinalo, komisiono de katolikaj esperantistoj omaĝis lin en Romo nome de IKUE. Kun plezuro li akceptis ilin kaj bonvolis subskribi sian benon al la italaj katolikaj esperantistoj.
Ankoraŭ kelkajn semajnojn antaŭ sia morto li kuniniciatis (kune kun pastro Johano Baptisto Kao) imponan Esperanto-ekspozicion en la centra nacia Biblioteko en Taipei, Tajvano: estis montritaj ĉirkaŭ 250 libroj kaj kolektoj de gazetoj kaj revuoj (inter kiuj elstaris «Espero Katolika»).
Ĉe la inaŭguro la kardinalo faris la festparoladon; kaj la informilo eldonita okaze de la ekspozicio entenis, i.a., trafan artikolon de la eklezia altrangulo, kiu emfazis la utilecon kaj facilecon de la internacia lingvo. Pri la aranĝo raportis tiam la du katolikaj semajnaj gazetoj de Tajvano kaj, kompreneble, Espero Katolika.
Paul Yü Pin estas konsiderata la unua esperantista kardinalo en la mondo.
Jakobia matrico
La jakobia determinanto estas determinanto de la jakobia matrico, kiu estas difinita se ĝi estas kvadrata matrico.
Jakobia matrico
Supozi F : Rn → Rm estas funkcio de eŭklida n-spaco al eŭklida m-spaco. Tia funkcio estas donita per m reelo-valoraj komponantaj funkcioj, y1(x1, ..., xn), ..., ym(x1,...,xn). La partaj derivaĵoj de ĉiuj ĉi tiuj funkcioj (se ili ekzistas) povas esti organizitaj en m×n matricon, la jakobian matricon de F, kiel sekvas:
Ĉi tiu matrico estas skribata kiel
La i-a linio de ĉi tiu matrico estas donita per la gradiento de la funkcio yi por i=1, ..., m.
Se p estas punkto en Rn kaj F estas diferencialebla je p, tiam ĝia derivaĵo estas donita per JF(p) (kaj ĉi tiu estas la plej facila maniero komputi la derivaĵon). En ĉi tiu okazo, la lineara surĵeto priskribita per JF(p) estas la plej bona lineara proksimuma kalkulado de F proksime de la punkto p, en la senco kiu por x proksime al p.
Ekzemplo
estas:
Jakobia determinanto
Se m = n, tiam F estas funkcio de n-spaco al n-spaco kaj la jakobia matrico estas kvadrata matrico. Onii povas tiam kalkuli ĝian determinanton, sciata kiel la jakobia determinanto aŭ jakobiano.
La jakobia determinanto, je donita punkto donas gravan informon pri la konduto de F proksime al la punkto. Ekzemple, la kontinue diferencialebla funkcio F estas inversigebla proksima p se la jakobia determinanto je p estas ne nula. Ĉi tiu estas la inversa funkcia teoremo. Plu, se la jakobia determinanto je p estas pozitiva, tiam F konservas orientiĝon proksime al p; se ĝi estas negativa, F ŝanĝas la orientiĝon. La absoluta valoro de la jakobia determinanto je p donas la faktoron per kiu la funkcio F elvolvas volumenojn proksime al p; ĉi tio estas kiel ĝi okazas en la ĝenerala anstataŭa regulo.
Ekzemplo
La jakobia determinanto de la funkcio F : R3 → R3 kun komponantoj
De ĉi tiu ni vidas ke F ŝanĝas orientiĝon proksime tiuj punktoj kie x1 kaj x2 havas la saman signon; la funkcio estas loke inversigebla ĉie escepte de punktoj kie x1=0 aŭ x2=0. Se starti kun malgranda objekto ĉirkaŭ la punkto (1, 1, 1) kaj apliki funkcion F al la objekto, rezultiĝos objekto de 40-foje pli granda volumeno ol la originala unu.
Uzoj
La jakobia determinanto estas uzata en ŝanĝo de variabloj dum integralado de funkcio tra ĝia domajno. Por enkalkuli la ŝanĝon de bazo la jakobia determinanto estas kiel multiplika faktoro en la integralo. Normale estas postulite ke la ŝanĝo de bazo estas farita tiel ke estas riceproke unuvalora funkcio inter la koordinatoj antaŭ kaj poste, kiu postulo egalas al tio ke la jakobia determinanto estas ne nula.
Ŝarbel Maĥluf
Ŝarbel Maĥluf (arabe: شربل مخلوف), ankaŭ skribita latinalfabete Charbel / Sharbel, Makhluf / Makhlouf, naskiĝis en Libano la 8-an de majo 1828 kaj mortis en Annaja, apud Biblos, la 24-an de decembro 1898. Lia denaska nomo estis Jusef Antun Maĥluf.
Katolika maronita, monaĥo en la ordeno libana maronita, li estis deklarita sanktulo de Paŭlo la 6-a en 1977.
Vivo
Jusef Antun naskiĝis en la vilaĝo de Bkaakafra en la norda Libano en kamparana malriĉa familio; li estis la kvina ido de Antun Maĥluf kaj Brigita Ŝidiak. Dum bapto ricevis la nomon Jusef. Kiam estis tre juna, lia patro mortis kaj lia patrino reedziniĝis al tre religiema viro. Jam kiel infano montris grandan piecon, ekŝaton de preĝo kaj soleco. En aĝo de 14-jaroj, li komencis prizorgi la ŝafaron de la familio.
Je la aĝo de 22 jaroj, neniun sciiginte, li iris al la monaĥejo de Nia Damo de Majfuk, kie li iĝis novico sub la nomo Ŝarbel signifanta "historio de Dio". Transloĝinta en la monaĥejon de Sankta Marono en Annaja, li iĝis plena monaĥo kun solena voto en 1853.
En la monaĥejo de Sankta Cipriano en Kfifan li studis filozofion kaj teologion; grava instruisto estis sankta Nimatullah Youssef Kassab Al-Hardini. La 23-an de julio 1859 Ŝarbel estis ordinita sacerdoto kaj reiris al monaĥejo de Annaja, kie restis ĝis 1875. Tie maturiĝis en li emo vivi kaj preĝi tute sola en apuda ermitejo, kie translokiĝis akirante permeson la 13-an de februaro 1875.
En la ermitejo de Sankta Petro kaj Paŭlo, apartenanta al la sama monaĥejo de Annaja, li loĝis la lastajn 23 jarojn de sia vivo kiel severa asketo. La 16-an de decembro 1898 dum celebrado de sankta meso travivis apopleksion. Vesperon antaŭ Kristnasko mortis. Entombigita sur la monaĥa tombejo. Konforme al la tradicio lia nebalzamita korpo vestita en froko estis metita tombon sen ĉerko.
Kultado
Iuj atestantoj diris ke ili vidis intensegan lumon ĉirkaŭ la tombo de Ŝarbel Maĥluf kelkajn monatojn post lia entombiĝo. Oni ankaŭ atestis ke la korpo traŝvitigis sangon kaj akvon. Pro tiuj deklaroj, la korpo estis translokita al speciala ĉerko.
Sekve, multaj homoj komencis pilgrimi ĉe la tombon de Ŝarbel, preĝpetante lian helpon.
En 1950 la tombo estis malfermita antaŭ oficiala komisiono de kuracistoj. En la sama tempo altiĝis la kvanto de resaniĝoj.
Sume miloj da mirakloj estas ofte alskribitaj al Ŝarbel, kvankam nur malmultaj estas oficiale agnoskitaj de la Katolika Eklezio. Du inter ili sufiĉis por la beatigo (deklarita en 1954 de Pio la 12-a kaj celebrita la 5-an de decembro 1965 de Paŭlo la 6-a) kaj unu plu por la sanktigo (celebrita la 9-an de oktobro 1977, denove de Paŭlo la 6-a).
11730 Yanhua
11730 Yanhua estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Inkluziveco-ekskluda principo
Inkluziveco-ekskluda principo estas regulo de kombinatoriko, kiu ebligas kalkuli nombrojn de elementoj de kunaĵo de aroj. Aŭtoro probable estas Abrahamowi de Moivre eĉ iufoje estas nomata el nomoj de matematistoj Jamesa Josepha Sylvestera kaj Henriego Poincaré
Teoremo
Se estas laŭvolaj aroj, tiam kie signifas povon de aro A_k \,
Ekzemplo
Por tri fina aroj nombro de elementoj de ilia kunaĵo estas:
Pruvo
Se elemento a apartenas precize al m en aroj. En kunaĵo ĝi estas kalkulata unu fojon. En esprimo
nombro de kalkuloj de sola elemento estas:
,
ĉar ĝi estas en m-aroj en, en aroj  kpt.
Ĉar dunomo de Newton esprimo estas, kio pruvas veron de Inkluziveco-ekskluda principo.
Sándor András
Kariero
András en 1942–43 estis kiel kolonelo ĉefo de la stabo pri Aviadforto. En 1944 lige de planoj pri batalpaŭzo li apartenis al la konfidenciuloj de Miklós Horthy. En 1946 oni starigis lin antaŭ tribunalon kiel akuziton kvarrangan de la spektakla proceso kontraŭ la Magyar Közösség kaj oni kondamnis lin al morto, sed poste oni ŝanĝis la ĵuĝon al dekjara deviglaboro. En oktobro de1956 li estis partopreninto de la sinelliberiĝintoj de la malliberejo de Vaco. Post la hungara revolucio de 1956 li elmigris en Kanadon, de kie li revenis en Eŭropon en 1978 kaj loksidiĝis en Aŭstrujo en Eisenstadt.
Krašči
Krašči, hungare Lendvakirályfa estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Cankova.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1366 en hungara formo "Zomorofalua". Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. Inter 1941-1945 Lendvakirályfa denove aparternis al Hungario, fine ekde 1991 al Slovenio.
NGC 7536
NGC 7536 (aliaj indikoj — UGC 12437, MCG 2-59-11, ZWG 431.22, KUG 2311+131, IRAS23117+1309, PGC 70765) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dreitzsch
Dreitzsch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Triptis. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Youssef Hindi
Youssef Hindi naskiĝinta la 11-an de februaro 1985, estas franca eseisto. Li verkis plurajn librojn kaj estas konata pro siaj verkoj pri la mesiaj devenoj de la cionismo kaj de la strategio de la Kontraŭstaro inter Civilizacioj.
Biografio
Li devenas de maroka familio kiu alvenis en Francion kommence de la 1990-aj jaroj, kie li lernis. Li eldonis en 2015 Occident et Islam (Okcidento kaj Islamo), volumo 1a, pri fontoj kaj mesiaj genezoj de la cionismo kie li disvolvas originalan tezon pri la origino de la cionismo kiu laŭ li komencis en la 13-a jarcento.
En 2016, li eldonis Les Mythes fondateurs du Choc des civilisations, ou comment l’Islam est devenu l’ennemi de l’Occident (la fonditaj mitoj de kontraŭstaro inter civilizacioj aŭ kiel islamo iĝis la malamiko de Okcidento). Li malkonstruas la mitojn kiuj apogas la teorion de kontraŭstaro inter civilizacioj.
La saman jaron, li vojaĝis en Sirion kun Raphaël Berland, Jean-Michel Vernochet kaj la belga deputito Laurent Louis.
Li estas ideisto, ne materiisto. Li opinias ke ideologio gvidas agadojn de la homoj.
Rekombinigo (kosmologio)
En kosmologio, rekombinigo rilatas al la epoko ĉe kiu ŝarĝitaj elektronoj kaj protonoj en la universo unue formis elektre neŭtralajn hidrogenatomojn. Post la Praeksplodo, la universo estis varma, densa plasmo de fotonoj, elektronoj kaj protonoj. La interagado de fotonoj kun la plasmo igis la universon efike maldiafana al radiado. Dum la universo disetendiĝis, ĝi ankaŭ malvarmiĝis. Poste, la universo malvarmiĝis ĝis la punkto ke fotonoj malkunliĝis de la materio en la universo, kio kondukas al tiu okazaĵo foje estanta nomita fotonmalkumpligo. Post kiam fotonoj malkunliĝis de materio, ili vojaĝis libere tra la universo sen interagado kun materio, kaj konsistigas tion, kion ni hodiaŭ observas kiel kosma mikroonda fona radiado.
Ĉinologo
Komparu kun: ĉinologio, Ĉinio
Itati
Itati [ItaĉI] estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.584 loĝantojn en 2010.
Anneville-Ambourville
Anneville-Ambourville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Annevillais.
Tuanku Mizan Zainal Abidin
Duli Yang Maha Mulia Al-Wathiqu Billah Tuanku Mizan Zainal Abidin Ibni Al-Marhum Sultan Mahmud Al-Muktafi Billah Shah estas la 16-a sultano de ŝtato Terengganu en Malajzio. Inter decembro 2006 kaj decembro 2011 li estis la 13-a Yang di-Pertuan Agong aŭ reĝo de Malajzio, kaj en tiu pozicio estis konstitucia ŝtatestro de Malajzio. La funkcion post li transprenis Abdul Halim.
Thomas Gordon (psikologo)
Thomas GORDON (naskiĝis en la 11-a de marto 1918 kaj mortis en la 26-a de aŭgusto 2002) estis usona praktikanta psikologo. Li promociiĝis en la universitato de Ĉikago, kie li ankaŭ instruadis. Per sia sperto en la laboro kun infanoj kaj junuloj li ekkonis la grandan gravecon de la komunikado kaj senperforta konfliktsolvado por la interhoma rilato.
Bazante sur sciencaj fundamentoj kaj sur la humanisma psikologio de Carl Rogers, li evoluigis konkretan, ĉiutage aplikeblan modelon. Thomas Gordon estas unu el la pioniroj de la humanisma psikologio kaj estis konvinkita, ke homoj plenkreskantaj en prizorga kaj libereca klimato altgrade kapabliĝas por porti respondecon kaj gvidi memdestinitan, plenumitan vivon.
Li estas aŭtoro de pluraj libroj pri la temo komunikado, edukado kaj interhoma rilato. Lia verŝajne plej konata libro Die Familienkonferenz ("La familia konferenco") estis vendita milionoble tutmonde. Por plifaciligi la aplikadon de sia metodo al interesitaj personoj, li evoluigis jam en la 60-aj jaroj diversajn specifajn trejnkursojn por gepatroj, edukistoj, estroj k.t.p. Pro siaj verkoj Thomas Gordon plurfoje ricevis premion, kaj li eĉ estis nomumita por la nobelpremio. Celo de lia metodo, la plibonigo de homaj rilatoj kaj la senperforta solvado de konfliktoj sen perdantoj ja estas paclaboro en la vera senco.
Lesparre-Médoc
Lesparre-Médoc [] (gaskone: L’Esparra) estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Gironde, en la regiono Nova Akvitanio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 5,581 loĝantoj.
Geografio
Lesparre-Médoc situas en la duoninsulo Médoc, nordokcidente de Bordeaux. Ĝi najbaras kun la komunumoj Civrac-en-Médoc, Prignac-en-Médoc, Blaignan, Ordonnac, Saint-Germain-d'Esteuil, Hourtin, Naujac-sur-Mer kaj Gaillan-en-Médoc. Kvankam la teritorio ne estas tre monta, ĉi tie tre bone kultivatas vino. En distanco de 10 kilometroj situas la bordo de la Atlantiko, kun marbordaj dunoj, sabla tereno de multaj pinoj kaj vastaj sablaj plaĝoj, interalie en Vendays-Montalivet, kaj iom pli sude en Hourtin-plage.
Sensaligo
La sensaligo de maro estas la nocio por gajno de trinkakvo aŭ alia uzebla akvo (uzakvo) el marakvo per malpliigo de ties saleco. La sensaligo povas okazi tra diversaj procezoj, kiuj la salon kaj la mineralojn forigas el la akvo kaj tiel gajnas trinkakvon. Parte aperas vendeblaj kromproduktoj kiel kuireja salo.
La sensaligo okazas jam multloke, kie la kostoj ne aŭ apenaŭ gravas tiel sur ŝipoj, submarŝipoj kaj insuloj. En riĉaj arabaj landoj tiu formo de trinkakvogajno estas tre disvastiĝinta, kie oni gajnas trinkakvon per gas- aŭ naftofunkciigita sensaligaj instalaĵoj.
inversa osmozo
Ĉe inversa osmozo, la marakvo estas premita tra duontralasa membrano (duonpenetrebla, duontrairebla). Tiu funkcias kiel filtrilo kaj tralasas nur certajn atomojn kaj molekulojn. Tiel oni ricevas la disigon de la origina solvaĵo. La membranfiltrilo retenas la salon, bakteriojn, virusojn, kalkojn kaj venenojn, same kiel pezmetalojn.
La ozmoza premo kreskas kun la kreskanta salokoncentreco kaj la procezo povas eĉ halti ĉe iu koncentreco, tiel oni forkondukas la koncentraĵon. Ĉar la kristaliziĝo de la salo aŭ mineraloj (precipitaĵo) en la membranoj devas esti malhelpata, la uzo la inversa osmozo estas uzebla nur ĝis certa maksimuma koncentreco. Laŭ la saloriĉeco, oni devas kalkuli je energiobezono de 2 ĝis 3 kWh je kubikmetro da trinkakvo.
plurŝtupa rapida vaporigo
Ĉi-foje oni varmegigas la marakvon per elektra centralo al temperaturo de 115 °C. la varmegigita salakvo vaporiĝas sub vakuo kaj la akvovaporo kondensiĝas ene de ŝtufoj per malvarmiga likvo kaj estas forkondukita kiel sensala akvo. La salodensiĝinta marakvo estas malvarmigita (~40 °C) kaj poste maldensigita per freŝa marakvo kaj denove varmegigita. La tuta procezo montras fermitan ciklon. La koncentriĝinta salo estas rekondukita al la maro, tiel estiĝas eĉ novaj problemoj ekz. en la Persa golfo.
La grandaj instalaĵoj kiel la en Dubajo troviĝanta kombicentralo "Jebel Ali", povas ĉiutage produkti el la marakvo ĝis 500.000 kubmetroj da trinkakvo.
Oni esploras la eblecojn per renoviĝanta energio.
suna akvodistilado
La plej simpla metodo estas la suna akvodistilado, kiu uzas travideblan naĝ-kovrilon kun interne arkita akceptaj ringoj. Tiuj naĝas sur la salakvosurfaco. Ĉi-foje oni eluzas la direktan sunradiadon je akvo.
Similaj metodoj baziĝas sur varmiga de la akvo kaj tiel estiginte vaporon, kiun kolektas per iu ajn metodo.
Por varmigi la akvon, oni povas enigi nigrajn foliojn aŭ uzi parabolajn spegulojn, sunpanelojn.
Aplikoj
En multaj areoj, en kiuj oni gajnas el marakvo trinkakvon, la kombinado de renoviĝanta energio, kiel vento,- kaj sunenergio kun la sensaligaj procezoj montras bonajn ekzemploj. Tiel sur Tenerifo funkcias ekde 1997 marosensaliga aranĝaĵo de firmao Enercon, kiu uzas ventoenergion.
Estontaj problemoj
Kiel supre menciita, la rekondukitaj dense salaj marakvoj detruas la vivantan medion de la golfoj, maroj kaj kaŭzas densiĝon de la proksima maro je saloj. Tiel la plej bona solvo estas la kombinado de la sensaligo kun la produkto de la salo.
La kostoj de la sensaligo falas daŭre kaj la malmultekostigo de la kutimaj metodoj igas tion pli kaj pli konkurenckapabla, ekonomia.
Anglesqueville-l'Esneval
Anglesqueville-l'Esneval estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Anglesquevillais.
Louis Claude de Saint-Martin
Louis Claude de Saint-Martin (* la 18-an de januaro 1743 en Amboise; † la 13-an de oktobro 1803 en Aunay apud Chatillon) estis franca framasono, filozofo, teozofo kaj mistikisto.Louis Claude de Saint-Martin naskiĝis en malriĉiĝinta nobela familio kaj dum la infanaĝo ofte malsanis. Li vizitis jezuitan lernejon kaj poste estis de sia patro devigita studi en la jura altlernejo de Orléans. La patro esperis, ke Louis Claude povus atingi karieron kiel ŝtata oficisto, por replenigi la perditan familian kapitalon. Post kiam la filo dum duona jaro laboris kiel advokato, li rezistis al sia patro kaj devigis lin konsenti pri oficira kariero en la franca armeo. Lia regimento estis lokigita unue en Tours, pli poste en Bordeaux. Granda parto de la oficistaro de la regimento estis framasonistoj el ordeno gvidita de Martinez de Pasqually. Oficista kolego Saint-Martin kun Pasqually, kaj li iĝis privata sekretario de la framasonisma gvidanto. Dum la jaro 1765 li estis akceptita en la ordeno, kion li mem nomis turnopunkto de sia vivo. Ĉirkaŭ la jaro 1770 en Francio li sub gvido de sia dunganto disvastigis reton da "lumigitoj", kiuj alstrebis spiritismajn celojn kaj laŭ siaj ideoj proksimis al tiuj de rozkrucismo.