cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dio laŭ kristanismo
La interpretoj pri Dio laŭ kristanismo jam alestiĝis en la verkoj de Sankta Paŭlo kaj en la prakristanaj kredokonfesoj kiuj proklamis la solecon de Dio kaj la diecon de Jesuo preskaŭ simultane, kiel en la 1-a epistolo al la korintanoj(8, 5-6): “".5 Ĉar kvankam estas tiel nomataj dioj, ĉu en la ĉielo aŭ sur la tero, kiel estas dioj multenombraj, kaj sinjoroj multenombraj, 6 tamen por ni estas unu Dio, la Patro, el kiu estas ĉio, kaj ni por Li; kaj unu Sinjoro, Jesuo Kristo, per kiu estas ĉio, kaj ni per li.”"
La teologio pri la atributoj kaj naturo de Dio estis pridiskutata ekde la unuaj tagoj de kristanismo, ĉe, ekzemple, Ireneo de Liono kiu skribas en la dua jc.: “Lia grando mankas je nenio, sed entenas ĉiujn prerogativojn” (Ireneo 27). En 8-a jc. Johano de Damasko enlistigis dekokon atributojn kiuj eĉ nun grandparte akceptitaj. Laŭgrade la teologoj disvolvis sistemajn listojn de tiaj atributoj, parte bazitaj sur asertoj de la Patronia kiu elstarigas la terminon ((Patro]], kaj parte sur aliaj fonditaj sur teologiaj rezonadoj.
Dio kiel Sankta Triunuo
Ankaŭ se la Nova Testamento ne havas formalan doktrinon pri la Sankta Triunuo kia tia, ĝi tamen ripete parolas pri la Patro, la Filo kaj la Sankta Spirito tiamaniere ke oni estas devigata al triunua kompreno. Tio, krome, neniam fariĝas triteismo kaj ne implicas tridiismon. Ĉirkaŭ la jaro 200, Tertuliano formulis version pri la doktrino de la Triunuo kiu senhezite asertis la diecon de Jesuo kaj multe alproksimiĝis al la sinsekva definitiva formulo de la Unua koncilio de Konstantinopolo de 381. Tiu doktrino povas esti resumita tiel: “La Dio Unika ekzistas en Tri Personoj kaj Unu Substanco, kiel Dio Patro, Dio Filo kaj Dio Sankta Spirito”'. La kontraŭtriunuaj doktrinoj difinas la Patron, la Filon kaj la Sanktan Spiriton alimaniere.
Skizo pri la originoj
La originoj de la unuaj kristanaj krederoj pri Dio (de antaŭ la alestiĝo de la evangelioj reflektiĝas en la deklaro de Paŭlo de Tarso en la 1-a epistolo al la korintanoj (8, 5-6), epistolo redaktita ĉirkaŭ la jaroj 53-54, nome ĉirkaŭ 20 jaroj post la krucumo de Jesuo: “5 Ĉar kvankam estas tiel nomataj dioj, ĉu en la ĉielo aŭ sur la tero, kiel estas dioj multenombraj, kaj sinjoroj multenombraj, 6 tamen por ni estas unu Dio, la Patro, el kiu estas ĉio, kaj ni por Li; kaj unu Sinjoro, Jesuo Kristo, per kiu estas ĉio, kaj ni per li.”
En la Agoj de la Apostoloj (17, 24-27) dum la sermono en la Areopago, eldirita de Paŭlo, tiu ĉi plie tiel karakterizigas la unuan kristanan interpreton: “24 La Dio, kiu faris la mondon kaj ĉion, kio estas en ĝi, estante per Si mem Sinjoro de la ĉielo kaj la tero, ne loĝas en manfaritaj temploj.”
La epistoloj de Sankta Paŭlo inkluzivas ankaŭ certan nombron da referencoj al la Sankta Spirito, ekzemple, “Tiu do, kiu malakceptas, malakceptas ne homon, sed Dion, kiu donas al vi Sian Sanktan Spiriton.“ (1 Tes 8, 7)
Fine de la 1-a jarcento papo Klemento la 1-a ripete estis referencinta al la “Patro, Filo kaj Sankta Spirito” kaj kuniganta la Patron al la kreo asertante: “Ni forte fiksu la rigardon sur la Patron kaj Kreinton de la tuta mondo”. Duone de la 2-a jc., en sia Adversus haereses ("Kontraŭ la herezoj"), Ireneo de Liono estis emfazinta ke la Kreinto estas la “sola kaj unika Dio” kaj la “kreinto de la ĉielo kaj tero” (4, 5). Tiuj asertoj antaŭis la formalan prezentadon de la koncepto pri la Triunuo de Tertuliano.
Ekde 2-a jarcento la okcidentaj kristanaj kredoj komenciĝis per la konfesa esprimo: “(mi) kredkonfesas je Dio Patro [Ĉiupova) kaj la primara referenco de tiu frazo estis al “Dio en Lia kvalito de Patro kaj Kreinto de la universo”. Tio ekskludis nek la fakton ke la “eterna Patro estus ankaŭ la patro de Jesuo, nek ke Li eĉ degnus adopti la kredanton kiel filon pergracan”. La orientaj kredkonfesoj (tiuj konataj datiĝas en la posta epoko) komenciĝis per la kredoaserto “unusola Dio” kaj preskaŭ ĉiam aldonante “la Patro Ĉiupova, Kreinto de ĉiuj aĵoj videblaj kaj nevideblaj” aŭ similaĵoj.
Nomo
En la kristana teologio la nomo de Dio ĉiam havis signifon pli profundan kaj gravan ol la simpla indikaĵo de titola vorto. Ĝi ne estas homa elpensaĵo, sed ĝi havas dian originon kaj baziĝas sur dia revelacio. La respekto por la nomo de Dio estas unu el la dek Vortoj kiun la kristanaj instruoj konsideras ne nur ordono por simple evitigi malĝustan uzon, sed kiel normo por ĝin honori, jen per sankta agadaro jen per laŭdoj. Tia estas la sugesto konstanta de la Patroj de la Eklezio, kiuj vidigas la agon de Kristo kiel laŭdon al la nomo de Dio.
Atributoj kaj naturo de Dio
En la 8-a jarcento Johano de Damaskonombris 18 atributojn dividitajn en kvar gurupoj bazitaj sur la tempo (ekzemple, esti eterne), sur spaco (esti senlime), sur materio aŭ kvalito, kiuj ankoraŭ hodiaŭ estas, almenaŭ parte, konsiderataj el la modernaj teologioj. En la 13-a jarcento Tomaso de Akvino koncentriĝis en listo entenanta nur 8 atributojn, nome: simpleco, boneco, nekomprenebleco, ĉiupoveco, senŝanĝeco, eterneco kaj unikeco.
Du atributoj de Dio Lin lokigas super kaj ekstere de la mondo rekonante tamen Lian kuntreniĝon en la mondo, estas transcendeco kaj imanento. Transcendeco signifas ke Dio estas eterna kaj senfina, nekontrolita flanke de la kreita mondo kaj transa al la homaj eventoj. Imanento signifas ke Dio estas kuntrenata en la mondo dum la kristanaj instruoj atribuas al Li atento pri la homaj okazaĵoj. Tamen, malsame ol en la panteismaj religioj, en kristanismo la dia estulo ne samsubstancas kun la mondo.
Laŭ ĉiuj teologoj, fine, ne eblas koncepti Dion ekstere de siaj atributoj, nome ili identiĝas kun Lia substanco. Kiom ili identiĝas? La repsondo al tiu demando dividas la teologojn: oni vidu, ekzemple, Duns Skoton.
Aliaj atributoj
El la Biblio oni eltiras aliaj atributoj, kiuj foje ne estas esencaj, tipe: sinjoro, reĝo, juĝisto ktp. Oni vidu: Ĉiela Regno
La kristana Triunuo
En la unuaj ekumenaj koncilioj ekde la 4-a jc. oni provas “raciigi” tiun ŝajnan paradokson. En la Kredokonfeso nicea-konstantinopola[ estas konfesata unika Dio, ĉiupova kreinto de la universo. La kreo, tamen, daŭrigas deklarante ke Jesuo Kristo estas Dio el Dio, lumo de lumo, Dio vera de Dio vera.... kaj simile estas dirate pri la Sankta Spirito''.
Laŭ kristanismo, Dio riveliĝis progresive al la homoj kaj atingis la kulminon per Jesuo Kristo: kulmino en kiu eksplicite aperas la Triunuo. En la Mova Testamento kaj, poste, en la ekumenaj koncilioj kaj en la teologioj estas priskribitaj trajtoj de Dio Patro kaj Dio Filo kaj Dio Spirito. Aldonendas,nemarĝene, ke tiu kristana kredero igas tute originala kristanismon ĉar estas savata samtempe la plureco de personoj kaj la unikeco de la dia esenco, estas savata la dia transcendeco kaj la dia ĉeesto en la mondo de homa historio.
Triunuaj diferencoj
Se la grandaj eklezioj de ĉiam konfesis la saman kredon je la Sankta Triunuo, tamen en tiuj konfesioj rimarkiĝas kelkaj diferencoj: ĉe ortodoksa orienta teologio, ekzemple, estas Dio Patro la eterna emananto de la Filo (Li generas la Filon en eterna naskrilato) kaj de la Sankta Spirito (per eterna spirado), Laŭ la teologio de la Katolika Eklezio, male, la emanantoj de la Sankta Spirito estas ankaŭ la Filo kiel oni vidas en la katolika kredesprimo Filioque = (kaj de la Filo). . Sur tiu katolika pozicio konfesas ankaŭ la eklezioj devenantaj el la Reformacio kaj anglikanismo. Ĝenerale ankaŭ Mormonismo aliras tiun saman doktrinon pri la Triunuo.
Esceptas nur la Atestantoj de Jehovo kvankam ili rekonas la antaŭekziston de Jesuo kaj lian unikan filiiĝo el Dio Patro akce'ptante, krome, ke li disvolvis gravegan rolon en la kreado kaj elaĉeto kaj estas la Mesio promesita, al li negas la diecon ĉar nun la Patro estas vera Dio kiu ne havis komenciĝon. Krome Ili legas la bibliajn tekstojn adherante preskaŭ ĉiam al la laŭlitera senco.
Esceptas ankaŭ eroj de protestantaj unutariaj pentekostaloj.
La vojoj por aliri al Dio
Ĝenerale la teologoj kaj filozofoj de la kristanaj eklezioj rekonas ke vojoj por malkovri la ekziston de Dio kaj de multaj Liaj atributoj estas du: tiu de la Revelacio kaj tiu de la racio, kvankam la rolo de la racio ne estas konsiderata egala ĉe ĉiuj eklezioj. Vidu: Tomaso de Akvino kaj Konebleco pri la ekzisto de Dio.
Generale kristanoj preferas substreki la ĉeston de Dio en la homo kie Li rolas savanto kaj elaĉetanto de la homo. .
Fjell
Fjell estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Hordaland. Fine de en la komunumo vivis.
Gnejso
Gnejsoj estas metamorfaj kristalaj petroj, kiuj enhavas la samajn kristalojn kiel granito, sed la aranĝo de la glimo en paralelaj tavoletoj donas al ĝi foliigitan aspekton.
Hariclea Darclée
Hariclea Darclée [hariklea darkle] (10a de junio 1860 - 12a de januaro 1939) estis fama rumana opera soprano, konsiderita kiel unu el plaj famaj operkantistinoj el la mondo dum sia trijardekdaŭra kariero.
Ŝi posedis viglan, povegan kaj belan voĉon, kiu estis svingita per fajna tekniko. Ŝi estis ankaŭ tre bela virino, pro kio la esto de Darclée estis tiel eleganta kaj rafinita kiel ŝia kantado.
Puccini konsideris ŝin arta geniulo kaj "la plej bela kaj bonkvalita Manon". La Enciclopedia dello Spettacolo konsiderita kiel la plej kompleta internacia enciklopedio de spektaklaj artoj, nomis Darclée "la plej granda kantistino en la mondo dum 25 jaroj". Darclée estis konsiderata ekvivalento, en la opera mondo, de Sarah Bernhardt.
Ĥomo
Historio
Ĥomo estis loĝata jam antaŭ Kristo 5 jarmilojn. La alvenantaj araboj nomumis la urbon laŭ la nuna nomo. De 1503 la urbo iĝis unu el la gravaj centroj de teologio kaj religia pilgrimejo, dume la urbo suferis de mongola kaj afgana atakoj. La samo okazis en 1915 pro rusoj.
En februaro 2020 ĝi iĝis la centro de la epidemio de COVID-19 en Irano kaj Mezoriento ĝenerale.
Atomprogramo
Laŭ kelkaj sekretaj servoj en Ĥomo urania riĉiginstalaĵo funkcias. Iranaj politikistoj deklaris, ke la instalaĵo estas por burĝaj, pacaj celoj, tamen ekzistas skeptikuloj, kiuj diras, ke tie nuklea bombo fariĝas.
Norman Morrison
Norman Morrison (naskiĝis la 29-an de decembro 1933, mortis la 2-an de novembro 1965) estis usona kvakero, kiu sinmortiĝis per sinbruligo proteste de la usona engaĝiĝo al vjetnama milito. Li sinbruliĝis antaŭ la Pentagoo kaj mortis la saman tagon, postlasante la edzinon kaj tri infanojn.
Morrison iĝis heroo por nordaj vjetnamanoj, kie oni eldonis poŝtmarkon kun lia portreto, kies posedo estis malpermesita en Usono. Ĝis nun en Hanojo troviĝas strato nomita laŭ li.
Sep tagojn pli poste similan agon faris en Novjorko antaŭ sidejo de UN Roger Allen LaPorte.
Metroo de Ĉeljabinsk
Metroo de Ĉeljabinsk (Челябинский метрополитен) estas subtera metroa sistemo konstruata en Ĉeljabinsk, Rusio. Projektita en la 1960-aj jaroj, la konstruo de la unua linio komenciĝis en 1992.
Post kiam la projekto suferis diversajn financajn malfacilaĵojn en la 1990-aj kaj fruaj 2000-aj jaroj, la unuaj tri stacioj estis origine planitaj por malfermi en 2007. Sed la malfermo estis tiam prokrastita al 2010. En 2007, decido estis alprenita malfermi la unuan linion en 2014, kaj la projekto nun konsistas el komence kvar stacioj anstataŭ tri. Tial ke financado por la projekto daŭre estis sporada, la dato de malfermo estis denove prokrastita. Aktuale en 2013, preciza dato de malfermo estas ankoraŭ necerta (en la plej bona kazo la unua linio povus malfermi en 2019).
En Februaro 2010, de la tunelo estis faritaj, el entute.
Linioj kaj stacioj
La aktualaj planoj inkluzivas malfermon de la jenaj kvar stacioj, kune kun deponejo:
La tuta longo de tuneloj estos, kun plia trako al la deponejo.
En novembro 2011, la strukturo de la unua stacio (de Komsomolskaja ploŝĉad) estis finita.
Estontaj planoj
Pluaj planoj inkluzivas plilongigon de la unua linio orienten al "Traktorozavodskaja" (Тракторозаводская) (unu stacio), kaj okcidenten (3 stacioj).
Du pliaj linioj irantaj de nordo al sudoriento kaj de nordoriento al sudokcidento estas planitaj pli posten; la tempo-daŭro por ilia konstruo ne estas difinita.
Financado de projekto
En marto 1998, antaŭ la rusa financa krizo de 1998, Pjotr Sumin, reganto de la Ĉelabinska provinco, deklaris la Metroon de Ĉeljabinsk unu el la plej gravaj konstruprojektoj en la regiono. Konstru-kompanioj malfruintaj pagi siajn impostojn al la lokaj kaj federalaj registaroj proponis siajn servojn por konstrui la metroon anstataŭ pago. Tiel, la projekto estis financita de la imposto-ŝuldoj de la konstru-kompanioj al diversaj registaraj oficejoj. Nun ĝi estas komune financita fare de la registaroj de Rusio, de Ĉelabinska provinco kaj urbo Ĉeljabinsk, atribuante entute ĉirkaŭ 40 milionojn da dolaroj jare.
Kritikoj
La projekto estis komence kompletigota en 2000, sed estis prokrastita plurfoje pro manko de financado.
La konstru-plano estis disvolvita antaŭ multaj jaroj kaj dum la urbo ekspansiiĝis kaj transportaj bezonoj ege ŝanĝiĝis, kritikistoj argumentas ke la komencaj stacioj malmulte helpos malgrandigi trafikŝtopiĝon aŭ plibonigi la transport-sistemon.
Alternativaj projektoj kiaj ekzemple tram-metroo aŭ surfacaj trajnoj estis malakceptitaj.
Prokonsulo
La posteno je Prokonsulo apartenis al la romia juro ekiĝinta por la provinca administrado per delegado de la konsulo.
La funkcioj de la konsuloj, plivastiĝinte la teritorio, estis delegitaj por ĉiu provinco: unue la insulaj kvestoroj kun konsulaj funkcioj (en la insuloj ekde la jaro 227 a.K) kaj poste per la prokonsulo (aŭ propretor) por Hispania Citerior kaj Ulterior (197 a.K).
Finiĝinte la regperiodo de konsulo kutime la Romia senato taskigis lin regi dum kelkta tempo provincon. Ĉi kaze la konsulo ricevis la postenon je prokonsulo, sub kiu li havis la imperiumon kaj regadon sur tiu provinco asignita.
László Kovács (pentristo)
László Kovács [lAslo kovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kovács László estis hungara pentristo, altlerneja instruisto.
László Kovács naskiĝis la  en Budafok (nuntempa urboparto en Budapeŝto), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Kovács frekventis gimnazion en Budapeŝto, sed li lernis ankaŭ en pentrista rondo. Li studis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto inter 1962-1967. Lia ĉefinstruisto estis Aurél Bernáth. Ekde 1969 li lokŝanĝiĝis al Budaörs, kie li havis ankaŭ malriĉan atelieron. Inter 1971 kaj 1974 li havis stipendion. En 1997 li estis nomumita katedrestro de Altlernejo Eszterházy Károly, kie li instruis ĝismorte. Li ricevis premiojn inter 1980-2002. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
(15024) 1998 TB
(15024) 1998 TB estas malgranda duopa asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japana astronomo Tecuo Kagaŭa elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita en decembro 2021 de M. Conjat, R. Montaigut kaj A. Leroy uzinte observojn de elde la Observatorio de Nico, la Observatorio de la Côte d'Azur kaj la Observatorio de Pic du Midi (Francio), anoncita la
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 1,1 km, orbitan taksita al 9,2 km kaj orbitan periodon de 0,7554 ± 0,0004 tago (18,130 ± 0,01 horoj), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Hispania Citerior
Hispania Citerior estis la nomo de unu el la du provincoj per kiuj estis komence dividita Hispanio post la konkero fare de la Romia Respubliko post la konkeroj en la sudo kaj oriento de Iberio. Ĝi konsistis el la orienta bordo, el la Pireneoj ĝis Kartaĥeno).
La administrado de Hispania Citerior estis efektivigita ekde Tarako (nuna Taragono), dum tiu de Hispania Ulterior troviĝis en Kordubo (nuna Kordovo). Etendiĝinte ĝia teritorio en la internon de la duoninsulo Iberio, Hispania Citerior fine konvertiĝis en la provinco Hispania Tarraconensis de la Romia Imperio, kiu etendiĝis de la Mediteraneo ĝis Galegio.
Rudolf Rakuša
Rudolf RAKUŜA (naskiĝis la en Sveti Tomaž, Stirio, Aŭstrio-Hungario; mortis la 25-an de majo 1970 en Ljubljana, Slovenio, Jugoslavio) estis slovena esperantisto, profesoro en Maribor.
Li tradukis la slovenan rakonton de Ivan Cankar La servisto Jernej kaj lia rajto (aperis en Esperanta Praktiko) kaj verkis por Konkordo. Li estis komitatano de JEL.
Krome li estis membro de la Akademio de Esperanto kaj aŭtoro de pluraj pedagogiaj verkoj. Li estis profesoro en diversaj mezlernejoj kaj laste en la Pedagogia Akademio en Maribor, Jugoslavio. Lerninte Esperanton en 1922, prof. Rakuša aktiviĝis en la landa movado kaj gvidis JEL de 1927 ĝis 1929. Li verkis plurajn lernolibrojn por slovenoj kaj multajn broŝurojn pri Esperanto. Inter esperantistoj estas konata lia Metodiko de la Esperanto-instruado. Li ludis gravan rolon en la organizo de lernejaj konferencoj en Maribor.
Ekster la movado li estis konata pro la verkado de unueca stenografia sistemo por la kroata kaj serba lingvoj.
Ordinara bronzflugilulo
La ordinara bronzflugilulo (Phaps chalcoptera) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu estas loĝanto kaj reproduktanto en tropika Aŭstralio.
Ĝi estas mezgranda kaj fortika kolombo indiĝena de Aŭstralio kaj unu el la plej oftaj kolomboj de la lando, la ordinara bronzflugilulo povas loĝi ĉe preskaŭ ĉiu medio, escepte eble la pli sekajn kaj dezertajn areojn kaj densajn pluvarbarojn.
Aspekto
Masklo de tiu ĉi specio havas helflavan al blankoflavan frunton kaj rozkoloran bruston. Kaj masklo kaj ino havas facile rimarkindan blankan linion ĉirkaŭ kaj ĉe la okuloj. La ordinara bronzflugilulo havas ankaŭ makulojn de ruĝa, blua kaj verda koloroj en siaj flugiloj, kio estas karaktera de ĉiu bronzflugilulo. Junuloj estas kutime pli senkoloraj kaj brunaj ol la plenkreskuloj.
Somera Paralimpiko 2020
La Someraj Paralimpikaj Ludoj de 2020 (japane :東京 2020 パ ラ リ ン ピ ッ ク 競技 大会) estas la 16-aj Paralimpikaj Ludoj. La Ludoj komenciĝis la 24-an de aŭgusto 2021 en Tokio, kiu estis anoncita kiel la Ludgastiganto la 7-an de septembro 2013 kaj tiel fariĝis la unua urbo gastiganta la Ludojn dufoje post gastigado de la Duaj Paralimpikaj Ludoj en 1964. La devizo, kiu reprezentas la ludojn, estas: "Malkovru Morgaŭ" (japane: 未来 (あ し た) を つ か も う).
Ordinara bronzflugilulo
Aspekto
La ordinara bronzflugilulo estas mezaveraĝe inter 30 kaj 36 centimetrojn longa.
Somera Paralimpiko 2020
Konsiderante la kondiĉojn de la Koronvirusa pandemio, oni decidis fare de la Organiza Komitato de la Ludoj, ke la Internacia Olimpika Komitato kaj la Internacia Paralimpika Komitato prokrastu la daton de la ludoj de somero 2020 al 24-a de aŭgusto ĝis 5-a de septembro 2021. Tamen oni decidis ankaŭ, ke ne okazos ŝanĝo en la nomo de la ludoj. En 2021 oni decidis, ke la ludoj estus sen spektantaro.
Ordinara bronzflugilulo
Kutimoj
Rare troviĝas malproksime de akvejo, la ordinara bronzflugilulo moviĝas ĉu sola ĉu en paroj aŭ grupoj, kaj estas kutime timida kaj ne tre facile alproksimigebla de homoj aŭ aliaj animaloj.
Somera Paralimpiko 2020
La aŭkcio
Tokio, Madrido kaj Istanbulo estis la tri urboj, kiuj konkursis en la aŭkcio. Bakuo kaj Doho ne sukcesis kvalifikiĝi por la fina etapo de la konkurso por gastigado, dum Romo retiriĝis dum la kampanjo.
Ordinara bronzflugilulo
Kutimoj
La ordinara bronzflugilulo manĝas ĉefe semojn kaj ĉiuj specojn de vegetalo. Ili serĉas manĝaĵon en etaj grupoj. Tiu serĉado povas daŭri tagojn kaj kiel tiu kolombo devas trinki ofte, ĝi uzas akvotruojn aŭ aliajn disponeblajn akvofontojn.
Reproduktado
La ordinara bronzflugilulo konstruas mallaboritan neston el bastonetoj, kiu estas lokita malalte en arbo aŭ arbusto. Eloviĝo okazas post periodo de apenaŭ 14 aŭ 16 tagoj, post kovado farita de ambaŭ gepatroj. Ambaŭ gepatroj ankaŭ kunhavas respondecon pri zorgado de la idoj. Kiel aliaj kolomboj, la ordinara bronzflugilulo produktas laktan substancon el sia kropo (kropolakto aŭ kolombolakto) por manĝigi sian idaron.
Somera Paralimpiko 2020
La aŭkcio
La voĉdono por aranĝi la Somerajn Olimpikojn kaj Paralimpikojn de 2020 okazis la 7-an de septembro 2013, ĉe la 125-a Olimpika Kongreso en Bonaero, Argentino. En la unua raŭndo neniu urbo atingis 50% plimulton kaj egaleco kreiĝis en la nombro de voĉdonoj ricevitaj de Istanbulo kaj Madrido kaj tial speciala raŭndo okazis inter ĉi tiuj du urboj, ĉe kies fino Istanbulo pasis al la dua raŭndo kaj konkuris kontraŭ Tokio. Tokio atingis 60 voĉojn en ĉi tiu rondo, kompare kun 36 ricevitaj de Istanbulo kaj gajnis la gastigadon de la Ludoj.
Partopreno
Partoprenantaj landoj 163.
Atletoj partoprenantaj 4 537.
539 konkursoj en 22 fakoj.
Sportoj
La Paralimpikaj Ludoj prezentos 539 eventojn en 22 sportoj. Konkursoj en badmintono kaj tekvondo okazos por la unua fojo.
Osternienburger Land
Osternienburger Land estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj fondiĝis la 1-an de januaro 2010 el la antaŭe sendependaj komunumoj Chörau, Diebzig, Dornbock kun la loĝloko Bobbe, Drosa, Elsnigk kun la loĝloko Würflau, Großpaschleben kun la loĝloko Frenz, Kleinpaschleben kun la loĝloko Mölz, Libbesdorf kun la loĝloko Rosefeld, Micheln kun la loĝlokoj Klietzen kaj Trebbichau, Osternienburg kun la loĝlokoj Pißdorf kaj Sibbesdorf, Reppichau, Trinum, Wulfen kaj Zabitz kun la loĝlokoj Maxdorf kaj Thurau. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Geografie, la komunumo ampleksas la teritorion inter la najbaraj urboj Aken (Elbe), Dessau-Roßlau, Köthen (Anhalt) kaj Bernburg (Saale).
Blagnac
Blagnac [blanjak] estas mezgranda franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Tuluzo, lokita en la departemento Haute-Garonne kaj en la regiono Sudo-Pireneoj.
La urbo havas proksimume 20.000 loĝantojn, kiujn oni kutime nomigas Blagnacais [blanjake]. La flughaveno de Tuluzo troviĝas sur la teritorio de la komunumo.
Geografio
Blagnac situas ĉe la riveroj Garono kaj Touch, kaj estas unu el la nordokcidentaj ĉirkaŭurboj de Tuluzo.
Historio
Blagnac estis malnovtempe sinjorlando.
Kvartaloj
Ekzistas kvin kvartalaj konsilioj :
Horben
Horben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Breisgau-Hochschwarzwald, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Eksteraj ligiloj
Ne miksu kun Horben (Diemtigen), vilaĝo de la komunumo Diemtigen en Kantono Berno en Svislando.
Skisto
Skisto estas la ĝenerala nomo de metamorfoze aŭ sedimente estiĝintaj petroj (=ŝtonaĵoj), kies strukturon dominas paralelaj maldikaj platetoj (memorigante pri foliigita pasto). Konata ekzemplo estas kristaliĝinta ardezo.
La alunskisto estas skisto penetrita per karbo kaj bitumaj substancoj, kun brunenigra aŭ nigra koloro kaj enhavo de iom da pirito (foje eĉ ĝis 8%).
Les Terres-de-Chaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Skisto
Miksaĵo de skisto kaj diversaj gasoj kreas skistogason.
Julia (gens)
La romia klano gens Julia aŭ Iulia estis unu el la plej antikvaj patriciaj familioj de Antikva Romo. Membroj de la gens atingis la plej altajn postenojn de la ŝtato en la plej fruaj tempoj de la Respubliko. La unua el la familio kiu atingis la konsulecon estis Gajo Julio Iulo en 489 a.K. La gens estas eble plej bone konata, tamen, el Julio Cezaro, nome diktatoro, kaj av-onklo de la imperiestro Aŭgusto Cezaro, el kiu la nomo estis pasigita al la tiel nomita Juli-Klaŭdia dinastio de la 1a jarcento p.K. La nomo Julius iĝis tre komuna en imperiaj epokoj, ĉar la posteuloj de personoj aligitaj kiel civitanoj sub la plej fruaj imperiestroj ekuzis ĝin kiel siaj markiloj en la historio.
La nomo Julio
Julio estas vira nomo. Ĝi devenas de la latina familia nomo (nomen) Julius (vira) aŭ Julia (ina), kiu signifis posteulon de la mita persono Iulus, filo de Eneo (en Latinaj versoj oni vidas ke ĝi estas trisilaba).
Aliaj signifoj de Julio
Por aliaj signifoj de Julio vidu sub Julio (apartigilo).
Kerzenheim
Kerzenheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Stadiono de Francio
La Stadiono de Francio (Stade de France) estas la plej granda franca stadiono: ĝi povas gastigi spektantojn dum futbalaj aŭ rugbeaj maĉoj. La stadiono estis inaŭgurita la, okaze de futbala maĉo inter Francio kaj Hispanio. Ĝi situas en Saint-Denis (Seine-Saint-Denis), norde de Parizo.
Krom futbalo aŭ rugbeo, la Stadiono de Francio kapablas enteni aliajn sportajn konkuradojn, ekzemple atletiko kaj aŭtomobilkuradoj, kaj povas ankaŭ okazigi koncertojn kaj grandajn spektaklojn.
Majakovskaja (stacio de Moskva metroo)
La stacio havas unu rektan kajon kaj du trakojn, en ĉiu fino de la kajo troviĝas elirejoj.
Kontrabaso
Kontrabaso estas kordinstrumento kiu estas la plej granda membro de la familioj de violonoj kaj havas la plej malaltan tonalton. Ĝi vaste uziĝas en okcidenta muziko orkestra, rok-muziko, ĵazo kaj blugreso. Oni ludas ĝin aŭ arĉante aŭ plukante la kordojn. Oni opinias ke ĝi estas la nura gambovjolido moderna, sed ĝia origino daŭras debatinda.
Majakovskaja (stacio de Moskva metroo)
La stacio estas malfermita por pasaĝeroj ĉiutage dum 5:30 — 1:00.
Nomo
Sian nomon la stacio ricevis de sovetia rusa poeto Vladimir Majakovskij.
Antaŭe proponitaj nomoj: "Triumfa placo" (Триумфальная площадь, 1935), "Placo de Majakovskij" (Площадь Маяковского, 1936).
Imre Vízkelety
VÍZKELETY Imre [viskeleti] estis hungara pentristo naskita en 1819 en Újarad kaj mortinta en 1895 en Pécs. Lia frato estis Béla Vízkelety.
Kariero
Imre Vízkelety studis unue juron en pluraj urboj, poste pentradon en Akademio de Belartoj de Vieno. Inter 1845 kaj 1884 li havis financajn postenojn en la ŝtata adminitracio en pluraj lokoj, poste li pensiuliĝis. En tiu periodo li laboris en Transilvanio, en Újvidék, pli poste en Pécs. Li libertempe pentris eklezitemajn pentraĵojn, bidermajerajn portretojn, pejzaĝojn.
Li edziĝis en Temeŝvaro.
Étigny
Étigny estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 759 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Étigny etendiĝas sur 6.86 km², kaj havis 759 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 104 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gérard Poisson, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Ihod
Ihod (hungare: Ehed) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Hodoşa.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 420 loĝantojn (hungaroj), en 1992 141 (hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1519.
Historio
Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda). En 1914 Béla Bartók kolektis tie 19 tekstajn kaj instrumentajn popolmelodiojn.
Kontrabaso
Priskribo
La kontrabaso havas multajn similaĵojn kun la aliaj violonfamilianoj, ekz. f-truojn, postpecon, voluton, internan sonfoston, internan basostangon, kaj nefretatan fingrotabulon. Simile al la violonĉelo, la kontrabaso havas, ĉe ĝia bazo, ekstremaĵopinglon, kiu kontaktas la plankon kaj apogas la muzikilon. Diferencoj inkludas deklivantajn ŝultrojn, anguligatan dorson kaj agordomeĥanismon kiu anstataŭigas frotadon per helica dentrado. Ne ekzistas dezajno norma, do unu kontrabaso povas aspekti kaj soni tre malsimile ol alia.
La arĉo de la kontrabaso havas du apartajn formojn. La unua estas la "Franca" aŭ "mansupra" formo, kiu similas la arĉojn de la aliaj violonfamilianoj, kaj kiu simile teniĝas kaj uziĝas. La alia estas la "Germana" aŭ "Butler"-a, kiu estas pli dika kaj pli mallonga. Oni tenas ĝin en pozicio manprema.
Ludante la muzikilon, kontrabasistoj povas aŭ stari aŭ sidi, kvankam solistoj kutime preferas stari. Starante oni alĝustigas la longon ekstremaĵopinglan, por meti la ponton proksime al la mano dekstra.
Ĉar la kontrabaso havas tre malaltan tonalton, ĝia sono ne bone projekcias kaj ĝi estas mallaŭta. Do orkestroj uzas 4-8 kontrabasoj unisone ludantaj, por fari ilin aŭdeblajn. Kiam komponistoj verkis kontrabasajn partojn solajn, ili verkas mallaŭtan akompanon orkestran. Por ludi ĵazon kaj bluson oni kutime amplifas la kontrabason.
La kontrabaso estis populara kiel muzikilo sola en la 18-a jarcento, kaj multaj komponistoj popularaj verkis muzikaĵojn solajn por ĝi. Iom post iom orkestroj bezonis pli lautajn muzikilojn kun pli malalta tonalto, kaj la kontrabaso disvolviĝis por akomodi ĉi tiujn bezonojn. En la Baroka kaj Klasika eraoj, kontrabasoj kutime duobligis la parton violinĉelan. En la 19-a jarcento oni ekverkis muzikaĵojn kiuj postulis virtuozan ludadon. En la 20-a jarcento multaj komponistoj renomaj verkis pecojn kontrabasajn, inkluzive ĉambromuzikaĵojn kaj solojn orkestrajn. Ankaŭ ekzistas ensembloj muzikaj farataj tute de kontrabasoj, kaj multaj komponistoj verkis pecojn por tiaj ensembloj.
Kiam muziko ĵaza anstataŭigis prezentadolokojn subĉielajn per drinkejoj kaj bordeloj, la kontrabaso iom post iom anstataŭis la kojltubjon por ludi la linion basan. Basistoj ludis la "bason marŝantan", kiu estas gamobazita lineo skizanta la harmonion. Ĉar neamplifataj kontrabasoj estas la plej mallaŭtaj muzikiloj en bandoj ĵazaj, multaj ludistoj de la 1920-oj kaj la 1930-oj uzis "stilo polmobata" por pluki la kordojn. Ili polmobatis kaj tiris la kordojn por fari ritman sono kiel polmbato kontraŭ la fingrotabulon. En la 1970-oj iom da bandoĉefoj ekanstataŭas la kontrabason per la gitaro basa, sed la kontrabaso ankoraŭ vaste uziĝas en ĵazo.
La kontrabaso estas la plej ofte uzata muzikilo basa en muziko blugresa kaj estas preskaŭ ĉiam plukata. La kontrabasisto estas parto de la sekcio ritma, kaj responsas por konservi la takton.
Kiam ritmenbluso disvolviĝis en la 1940-oj, bandoj uzis la kontrabason por ludi la linion basan. Ĝi restis integra parto de bandoj pop-muzikaj tra la 1950-oj kiam rok-muziko ekiĝis. Tamen la kontrabasistoj devis konkuri kun pli laŭtaj muzikiloj latunaj, kaj pli malfrue kun elektraj gitaroj. Do basistoj ekuzis la gitaron basan. En la 1980-oj oni ekinteresiĝis pri frua rok-muziko kaj muziko kontrea, kaj la kontrabaso repopulariĝas.
Metila 4-hidrokso-2,5-dumetilbenzoato
Metila 4-hidrokso-2,5-dumetilbenzoato aŭ metila 4-hidrokso-2,5-dumetilfenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Hidrokso-2,5-dumetilbenzoata acido kaj metanolo. Metila 4-hidrokso-2,5-dumetilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila 4-hidrokso-2,5-dumetilbenzoato prezentas du metilajn grupojn, 1 hidroksilan grupon kaj 1 metilkarboksilatan grupon ligitajn al unu benzena ringo respektive en la 2-a, 5-a, 4-a kaj 1-a pozicioj. Ĝi konsistas je 10 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Bømlo
Bømlo estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Hordaland. Fine de en la komunumo vivis.
12053 Turtlestar
12053 Turtlestar estas tre malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germanaj amatoraj astronomoj Matthias Busch, Karin Sonneberg, Wolfgang Ernst kaj Lothar Kurtze elde la Observatorio Starkenburg, proksime de Heppenheim (Germanio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la privata observatorio "Turtle Star Observatory" situanta en Mülheim en Ruhr, Germanio, kiu kontribuis al observoj de sekvado por tiu objekto. Tiu observatorio estis konstruita en 1995 de A. Boeker, K. Kleemann-Boeker, A. Martin kaj M. Tator; kaj estis nomita laŭ la testudo de najbaro, kiu observis la konstruon ŝajne kun granda intereso.
János Szilárd
János Szilárd [jAnoŝ silArd], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Szilárd János András estis hungara kuracisto, profesoro, neŭrologo, psikiatro.
János Szilárd naskiĝis la  en Tiszaföldvár. Li mortis la en Szeged.
Biografio
János Szilárd frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Szeged en 1952. Post siaj studoj li laboris en la psikiatria kliniko, poste en la urba hospitalo, fine li revenis al la kliniko. En 1964 li studvojaĝis al Ĉeĥoslovakio, poste li ricevis stipendion al Okcidenta Germanio. En 1974 li kandidatiĝis. Inter 1977 kaj 1993 li estis katedrestro, inter 1978-1984 li estis vicrektoro, inter 1986-1991 rektoro de la universitato. En 1 li estis o. Li ricevis 4 premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis 5 gefilojn.
Selce (distrikto Krupina)
Selce, hungare Szelenc [selenc] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Selce situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Krupina troviĝas je 13 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1303 en formo "Zelche". Oni komputis tie en 1715 29 domojn kaj muelejon. En 1828 loĝis tie 155 vilaĝanoj en 25 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szelenc 173 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Junia festo
Junia festo (portugale: Festa junina), aŭ Festo de Sankta Johano (Festa de São João) pro sia celebrado de la naskiĝo de Johano la Baptisto, estas jara brazila festo rilata al la eŭropaj somermezaj festoj dum la monato Junio, eko de vintro en la suda duonglobo. Tiaj festoj, alportitaj al la lando de la portugaloj dum la kolonia periodo (1500-1822), estas celebrataj junie ĉiujare tutlande.
Pro la trosekeco de la Nordorienta Brazilo, ĉi tiuj popularaj festoj okazas dum la fino de la pluvaj sezonoj, kaj homoj profitas tion por danki Sanktan Johanon kaj Sanktan Petron pro la pluvado. Ili ankaŭ celebras malurbanan vivon kaj montras tradiciajn vestaĵojn, manĝaĵojn kaj dancojn. Tiel kiel somermezaj festoj en Eŭropo, ĉi tiu festo celebras edziĝon. La kvadrilja-danco (quadrilha) inkluzivas parojn ĉirkaŭ malvera edziĝ-ceremonio kies edziĝantoj estas la centra parto de la danco. Pro la bona epoko por maizo-rikoltado, la manĝaĵojn ofte estas faritaj el maizo, kiel canjica, pamonha, curau, krevmaizo, kajpira farunaĵo kaj maizkuko. Aliaj tradiciaj pladoj estas dolĉa rizo, maizpano, cocada, bom-bocado, quentão, varma vino, pé-de-moleque, dolĉa terpomo, arakidkuko, kaj kuko el araŭkaria pinsemo.
La festo kutime okazas en arraial [ahajaŭ], granda spaco sub tendo kun budoj ene. Oni ornamas la festejon kun buntaj paperflagetoj supere, balonoj kaj pajlo el bambuo aŭ kokoso. Viroj vestiĝas kiel bienknaboj kun grandaj pajlaj ĉapeloj kaj inoj vestas kvadraditajn robojn, vizaĝlentugojn, nigrigitajn "breĉajn" dentojn kaj harligaĵojn, omaĝe al la historiaj devenoj de kamparaj brazilanoj. Tia festo estas popularega en ĉiaj urbaj areoj kaj inter ĉiuj sociaj klasoj. En la Nordoriento, la festo estas tiel populara kiel karnavalo. Same kiel la originalaj eŭropaj somermezaj festoj, oni ekbruligas festofajron dum la dusemajna celebro.
En la sudorientaj subŝtatoj San-Paŭlio kaj Minas-Ĝerajso kaj sudaj subŝtatoj Paranao, Sankta Katarino kaj Suda Rio-Grando, la portugalaj celebroj de Sankto Antonio, Sankta Johano kaj Sankta Petro fandiĝis kun agoj de aliaj eŭropaj tradicioj danke al la enmigrintoj de diversaj partoj. La kajpira dancostilo estas ofte trovebla en la regiono kaj dancata al kontrea muziko per geedzoj (infanaj kaj adultaj) ŝajnigante edziĝan feston, kiel simbolo de grunda fekundeco, simile al festoj en Portugalio, Norvegio kaj Svedio. Hodiaŭe, la festivalo ŝajnas la devenoj de somermezaj paganaj festoj pro sia centrigo de kampara vivo, terkulturo, grandaj festofajroj kaj laŭdo de internlandaj pladoj videblaj en la arraial.
Maîche
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Eugène Belgrand
Kune kun la inĝeniero Jean-Charles Alphand kaj la ĝardenisto Jean-Pierre Barillet-Deschamps li partoprenis en la renovigo de Parizo estrita de la barono Haussmann inter 1852 kaj 1870.
Al li oni ŝuldas la kloakojn de Parizo, aŭ la akvedukton de la rivero Vanne (kiu markas la limon inter la komunumoj Arcueil kaj Cachan).
Belgrand estis ankaŭ sperta historiisto de Parizo.
Henri Rousseau
Henri Julien Félix ROUSSEAU kromnomita le Douanier Rousseau (la Doganisto Rousseau) (naskiĝis la en Laval (Mayenne), mortis la  en Parizo) estis franca pentristo. Li restas la plej fama reprezentanto de naiva arto.
Biografio
Deveninta de modesta familio, li fariĝis komizo ĉe advokato en Nantes. Li engaĝiĝis en armeo iom poste por eskapi el postsekvoj de ŝtelo ĉe lia dunganto. Li estis liberigita en 1868 sekve al la morto de sia patro kaj tiam iris al Parizo.
En 1869 li edziĝis al Clémence Boitard kun kiu li havis sep infanojn, el kiuj nur unu ĝisatingis plenaĝon. Post la milito de 1870, li eniris la akcizejon de Parizo kiel duaklasa komizo. Tiu organizaĵo kolektis akcizojn por la varoj enirantaj en Parizon. De tio venis lia kromnomo «la doganisto». Li tiam komencis pentristan karieron kiel aŭtodidakto. Li akiris karton de kopiisto en Muzeo de Luvro, kio ebligis al li familiariĝi kun ĉef-verkoj. Lia eniro en artisman medion estis do relative malfrua. Li sensukcese provis ekspozicii en Oficiala Salono en 1885 kaj nur en 1886 li partoprenis al Salono de Sendependuloj, dank'al foresto de enira ĵurio. Li tie ekspoziciis plurajn pentraĵojn el kiuj Vespero en Karnavalo.
Lia famo kreskis kun la jaroj kaj li daŭre partoprenis ĉiujare al Salono de Sendependuloj. En 1891 li montris sian unuan «ĝangalan pentraĵon», Surprizita!, reprezentantan la marŝon de tigro en florplena arbetaro. Tiu verko estis aparte ŝatita de pentristo Félix Vallotton, parolante pri ĝi kiel «Alfa kaj Omega de la pentrado».
Lia edzino mortis en 1888 kaj lia financa situacio fariĝis malfacila. Li dum kelka tempo loĝigis verkiston Alfred Jarry kaj li emeritiĝis el akcisejo en 1893 por dediĉiĝi al pentrado, kio ne sufiĉe enspezigis lin por vivtenado. Li tiam donis kursojn de violono kaj verkis plurajn teatraĵojn. En 1899 li denove edziĝis al vidvino, Joséphine Noury.
Iom post iom, li fariĝis rekonata kaj estimata de avangardaj pentristoj kiel André Derain aŭ Henri Matisse. Li amikiĝis kun Robert Delaunay, Guillaume Apollinaire, kaj Pablo Picasso.
La, li mortis pro gangreno en hospitalo Necker en Parizo.
Pentraĵoj
Por pentri, li klopodis reprodukti tion, kion li vidis kaj provis koincidigi tion, kion li vidis kun tio, kion li sciis pri la faktoj. Ekzotismo abundis en lia verkaro eĉ se Rousseau praktike neniam forlasis Parizon. Lia ekzotismo estis imagita kaj stilizita, devenanta de Ĝardeno de la Plantoj (Parizo), de Ĝardeno de alklimatiĝo, de ilustritaj revuoj aŭ de botanikaj revuoj de tiu epoko. Solulo, li tamen ĝuis la protekton kaj admiron de avangardaj artismaj medioj. Originala koloristo, per stilo supraĵa tamen preciza, li influis la naivan pentrarton.
La verkaro de Rousseau momente malakcelis la progreson de artaj priserĉoj fare de futurismaj italaj pentristoj, kiuj revenis al naiva pentrado dum mallonga periodo antaŭ tiu de «poli-materioj».
Ĝangaloj
Tio estis iuj el la plej fekundaj temoj de la pentristo, kiujn li daŭrigis ĝis sia morto. Ĉiam en superŝutanta kaj tute inventita flaŭro (kiel atestas la multnombraj banan-faskoj kiuj pendas de ĉiuj branĉoj, aŭ la misproporcio de foliaroj), li enscenigis kruelajn batalojn inter sovaĝbesto kaj ties predo (krom en Tigro batalanta negron), aŭ male, pli pacan portreton de besto kiel en Ŝercemaj simioj. Tiuj bestoj estis inspiritaj al li de tiuj de la bestaro de Ĝardeno de alklimatiĝo kaj de revuoj.
En siaj lastaj ĝangaloj, li reprezentis personojn (en La kvietigistino de serpentoj kaj La revo) en harmonio kun naturo. Unue kritikitaj pro ties nerealismo kaj naiveco, liaj «ĝangaloj» estis poste rekonitaj de ĉiuj kiel modeloj, de kio venis tiu frazo de Guillaume Apollinaire dum la aŭtuna salono kie Rousseau ekspoziciis La revo: "Ĉi-jare, neniuj ridas, ĉiuj estas unuanimaj. ili admiras".
Pejzaĝoj
Ili estis, ĉu vegetaĵaj, sentempaj, reprezentantaj lokojn kiujn li bone konis (bordoj de rivero Oise), ĉu pli urbaj. Ili ofte enhavas detalojn rilatajn al siatempa teĥnika progreso: aerŝipo, telegrafaj fostoj, ŝtalaj pontoj, Eiffel-Turo. Tiuj pejzaĝoj tamen restis en naiva tono. Fakte, Rousseau aperigis neniun nocion pri perspektivo.
Portretoj
La personoj estas fiksaj, fruntaj, la vizaĝo pleofte senesprima. Se ili estas pluraj, ili estas prezentitaj simple almetitaj. Ili aspektas masivaj, gigantaj kompare kun elementoj de dekoro, sed tio ŝajnas esti konsekvenco de la fakto ke la pentristo ne mastras reprezenton de perpektivoj. Fakte, la pejzaĝo estas preskaŭ sur la sama plano ol la subjekto, kun abundo da detaloj sed forestanta perspektivo. Liaj portretoj estas plej ofte sen nomoj, eĉ se indicoj ebligas identigi personon, ekzemple Pierre Loti en lia Portreto de S-ro X (1910, KunstHaus de Zuriĥo). Same, la unua portreto realizita de la pentristo, prezentanta virinon elirantan el bosko, ŝajnas esti tiu de lia unua edzino, Clémence.
Verkoj
Inter liaj konatuloj troviĝis tiom da pentristoj kiom da verkistoj. Inter ili, oni povas citi, krom Alfred Jarry kaj Guillaume Apollinaire, Blaise Cendrars kaj André Breton. Li verkis plurajn teatraĵojn:
Li ankaŭ verkis mallongajn tekstojn aŭ klarigajn poemojn pri kelkaj el siaj pentraĵoj, notinde por sia La dormanta ciganino (1897).
August Kopff
De 1924 ĝis 1945 li estis la 18-a direktoro de la Astronomisches Rechen-Institut en Berlino, kaj pli malfrue en Hejdelbergo.
En lia honoro, oni donis lian nomon al:
Valdis Zatlers
Kuracista kariero
Valdis Zatlers finis la studon en la Medicina Akademio de Latvio en Rigo en 1979. Post tio, li laboris en la 2-a Riga Hospitalo kaj iĝis gvidanto de la servo pri traŭmatologio en 1985. Ekde 1994, li estis la direktoro de la Latvia Traŭmatologia kaj Ortopedia Hospitalo kaj ĉefo de la gvida konsilio ekde 1998 - ambaŭ oficojn li finis la 5-an de julio 2007.
Valdis Zatlers kiel kuracisto partoprenis la prizorgadon de viktimoj de la Nuklea akcidento de Ĉernobilo. La 27-an de aprilo 2007 li pro tio ricevis la Ordenon de Tri Steloj (Trīs Zvaigžņu Ordenis) de Latvio.
Politika kariero
Valdis Zatlers estis estrarano de la Latvia Popola Fronto en 1988 kaj 1989 - civitana movado, kiu - simile al la movadoj Sąjūdis en Litovio kaj Estonia Popola Fronto en Estonio - ekde 1988 senperforte luktis por sendependiĝo de la lando el la komunisma ŝtato Sovetunio, kiu en junio 1940 perforte konkeris kaj okupis la respublikon kaj de tiam regis ĝin.
La 22-an de majo 2007, la reganta parlamenta koalicio de la latvia parlamento Saeima oficiale nomumis lin kiel prezidenta kandidato. Valdis Zatlers ne estas membro de politika partio, sed subskribis la manifeston de la Popola Partio de Latvio kiam la partio estis fondita en 1998.
Internacia Himalaja Renkontiĝo
Internacia Himalaja Renkontiĝo (IHR) estas la sola internacia evento kiu okazadas en Nepalo. La Nepala Esperanto-Asocio (NESPA) komencis ĝin en 1995 por venigi eksterlandajn geesperantistojn al Nepalo.
En ĉiuj du jaroj, NEspA elektas iun precizan lokon apud Himalajo, kun proksimuma alteco de 3,000 metroj, por la programmo. Eksterlandaj gesamideanoj estas invititaj por la programo pro promenado kune kun nepalaj esperantistoj. Ili pagas kotizon al NEspA, ĉ 650 usonaj dolaroj.
Dum unu semajno, ili promenas ĉirkaŭ montaraj lokoj kaj vivas kun vilaĝanoj kaj manĝas lokajn manĝaĵojn. Post reveno, ili promenas en historiaj partoj de la ĉefurbo.
Do, nepalanoj havas ŝancon amikiĝi kun eksterlandanoj kaj ankaŭ ŝancon praktiki Esperanton. Simile, estas la taŭga tempo por eksterlandanoj viziti Nepalon kaj koni ĝian Esperanto-movadon. Krome, NEspA ankaŭ kolektas iom da mono per ĝi, kvankam ĝi ne estas komerca afero.
Razen Manandhar jam verkis libron "Vojaĝo al Muktinath" laŭ la 6a renkontiĝo. Bent Jensenius, en sia lerno-libro "Bonvenon en nia mondo", metis ĉapitron pri ĝi.
Juliino
La Esperanta formo Juliino aperas en la romano Marta tradukita de Zamenhof.
Junulino kun perla orelringo
Kromnomita la "La Gioconda de Nordo", la portreto de tiu nekonatulino fariĝis la emblemo de pentrarto de Vermeer. Tiu etformata verko koncentras ĉiujn karaterizaĵojn de lia laboro: precizeco de streko, freŝeco de flavoj kaj bluoj, lumo bananta la tutan pentraĵon. Elstaranta sur malluma fono, tiu junulino rigardas nin kaj kaptas nian rigardon kiel la perlo kiu brilas en ŝia orelo. Oni ne scias kiajn emociojn respegulas ŝiaj pupiloj...
2325 Chernykh
2325 Chernykh estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 25-an de septembro 1979 de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Eleganta bronzflugilulo
La Eleganta bronzflugilulo (Phaps elegans) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu estas loĝanto kaj reproduktanto en tropika Aŭstralio.
2325 Chernykh
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusajn geastronomojn kaj geedzojn Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ kaj Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ, fruktodonajn asteroidajn malkovrintojn.
Eleganta bronzflugilulo
Disvastiĝo
Ĝi estas endemio en Aŭstralio. Ties natura medio estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj.
Aspekto
Tiu ĉi bronzflugilulo estas eble la plej rimarkinda de tie kaj taŭga de sia nomo, ĉar havas du horizontalajn smeraldoverdajn striojn en flugila dorso kaj krome en kapo montras oranĝan frunton, malhelan strion tra la nigra okulo (pli verdeca antaŭe kaj pli bruna al la nuko) kaj sube alian blankan strion, simila al tiuj de la aliaj bronzflugiluloj de la genro Phaps. Ĝenerale la specio estas grizbruna, pli bruna en dorso kaj pli bruna al la vosto kaj pli grizbruna en subaj partoj.
Pál Szarvas
Pál Szarvas [sarvaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szarvas Pál estis hungara kemiisto, profesoro.