cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hrebienok
Hrebienok estas turisma centro de Slovakio kiu troviĝas supre de Starý Smokovec apud Slavkovský štít en alteco 1 285 m.
Historio
Apero de Hrebienok kiel turisma centro lidita kun evoluo de turismo entute en Tatroj en 19-a jarcento. Starý Smokovec, kiu tiutempe ricevis statuson de la banurbo allogis multajn vizitantojn.
Unua konstruaĵo en Hrebienku estas kabano Bilíkova chata, staras nordoriente. En la jaro 1894 estis konstruita komforta vojo. Funikularo Starý Smokovec-Hrebienok aperis en 1908 jaro, en 1928 jaro - hotelo Hrebienok.
Konstruado de aeroj kaj skivojoj komenciĝis en la jaro 1930. En la jaro 1956 aperis unua 750 metrojn longa skilifto poste oni konstruis pli.
Nuna stato
Nuntempe Hrebienok estasgrava ski kaj turisma centro. Ĝi estas komenca punkto de vojo al Malá Studená doliny kaj Veľká Studená doliny, kaj al Slavkovský štít. En teritorio de Hrebienok ekzistas granda slaloma vojo, kiu poste iĝas klasika skideklivo iranta ĝis Starý Smokovec. Ekzistas du skilifto j 750 m. Sude de hotelo troviĝas ankoraŭ 4 pli malgrandaj.
Kiel atingi
La plej lomforta vojo estas asfalta de Starý Smokovec, laŭ kiu iras funikularo. Turismaj vojoj:
Joseph Beuys
Joseph Heinrich BEUYS [] naskiĝis 1921-05-12 en Krefeld; mortis 1986-01-23 en Düsseldorf. Li estis germana aktiveca artisto, skulptisto, grafikisto, teoriisto pri arto kaj profesoro je la arta akademio Kunstakademie Düsseldorf.
Li estas konsiderata unu de la plej gravaj artistoj de la 20-a jarcento. Li estis "idealtipa kontraŭulo" de Andy Warhol.
7170 Livesey
7170 Livesey estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la skota amatora astronomo Ron Livesey, kiu grave influis la amatoran astronomion en Skotlando. Li organizis astronomiajn societojn kaj programojn de observado, precipe de la.
NGC 4270
NGC 4270 (aliaj indikoj — UGC 7376, MCG 1-32-7, ZWG 42.26, VCC 375, PGC 39718) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Teatrokorto de Almagro
La Teatrokorto de Almagro situas ĉe la Ĉefa Placo de tiu urbeto manĉa, en Hispanio.
Deklarita Nacia Monumento la 4-an de marto de 1955, ĝi pluhavas la originan strukturon de la iamaj teatrokortoj de la 16a kaj 17a jarcentoj kaj estas la ununura kompleta tia teatrejo tiuepoke, probable ĉar ĉiam pluuzatis kiel konstanta gastejo.
Aktuale ĝi estas unika ekzemplo de teatro tute konservita en la mondo de la apartenantaj al tiu tiparo de teatrejo; kiu abundis tiom en Hispanio en la 17a jarcento kiom en Anglio en la epoko de la Elizabeta teatro.
Pro la popularigo de la Festivalo de Klasika Teatro de Almagro kaj de la Teatrokorto, ekde 1994 kaj en nova sidejo troviĝas en Almagro la Nacia Muzeo de Teatro, pri la historio kaj evoluo de la teatro en Hispanio.
Subkastela Ĝardeno de Kroměříž
Komencoj de la Subkastela Ĝardeno en Kroměříž datiĝas minimume ĝis malfrua mezepoko. Unua skriba mencio pri ĝi estas el la jaro 1509, el tempo de Stanislao Thurzo. De tiu tempo ekzistis ĉe rezidejo ornama kaj utilcela ĝardeno, kiu partoprenis la konstrusortojn de la kastelo. Ĝenerala rekonstruo de la kastelo tuŝis ankaŭ la ĝardenon, ŝanĝitan verŝajne laŭ projekto de imperiestra inĝeniero Filibert Luches (1666) en frubarokan formaĵon kun granda partero antaŭ orienta flankaĵo. Ornamis ĝin dispartigitaj ornamaĵoj de ĝardena partero en la parko, statuoj kun fontano enmeze. Tiu koncepto de itala ĝardeno estis en 20-aj jaroj de la 18-a jarcento modernigita kaj ordigita laŭ spirito de franca ĝardena stilo.
La pluaj ŝanĝoj okazis fine de la 18-a jarcento, dum ĉefepiskopo Antonio Th. Colloredo-Waldsee (1777-1811). Ĉe norda flanko de la kastelo konstruigis Colloredo galerion-loĝion, al kiu tuŝapudas malgranda ŝtuparforma ĝardeno - -"giardino secreto". Loĝio kun dato 1795 kaj surskribo, en kiu ĝin la ĉefepiskopo dediĉas al estontuloj, estis konstruitaj probable de Francisko Antonio von Grünneberg kaj Johano Herberger. Ambaŭ partoprenis ankaŭ je plua disvastigado de la ĝardeno. Post la jaro 1803 ĉi tie komencis labori arĥitekto Johano Sarkander Thalherr. La ĝardenon oni disvastigis ĝis la rivero Morava: ĝi inkluzivis la tn. Longan Fiŝlagon, kanalon kaj tiutempajn sentimentalajn konstruaĵojn. Kelkaj el ili konserviĝis ĝis nun (Preĝejeto de Amikeco, artefarita ruinaĵo), la ceterajn ni hodiaŭ konas nur el akvareloj de J. Fischer (akvo-falo, ermitejo, Roza Monteto ks.). La tuta aspekto de la ĝardeno tiel akiris aspekton de artefaritaj ĝardenoj, parte influitaj per estetiko de klerismo kaj de fino de la 18-a jarcento.
Jam komence de la 19-a jarcento en tiutempa presaĵo aperis kritiko de tiu ĝardena koncepto direkte al estetiko de romantika natura parko. En la tempo de pli granda intereso pri romantismo de angla deveno travivis eĉ Subkastela Ĝardeno lastan, sed ĉefan transformon je naturpejzaĝa parko. Okazis tiel en tridekaj jaroj dum ĉefepiskopoj Chotka kaj Sommerau-Beckh. Arĥitekto kaj samtempe realiganto de tiuj ĉi ordigoj estis Antonio Arche, kiu en la ĝardeno konstruis vicon da konstruaĵoj en stilo de malfrua klasicismo kaj novrene-sanco. En 1839 estis ĉe Longa Fiŝlago konstruita tn. Fiŝkaptista Dometo, origine kazino; sur la insuleto de Sovaĝa Fiŝlago estis konstruita Ĉina Pavilono. En kvardekaj jaroj aldoniĝis konstruaĵoj de Pompeja Kolonejo (1846) kaj konstruaĵo de Maxmiliana Korto (1844-1845). La konstruisto Arche krome relaboris akvan sistemon, relaboris parteron kaj plivastigis parkon je novaj areoj direkte al la rivero Morava.
Aranĝoj el pli nova tempo koncernis memoron pri fama naskito de Kroměříž Max Švabinský. En la ĝardeno estas konservata ŝtona tablo, ĉe kiu li mem sin portretis sur unu el siaj pentraĵoj. En loĝio de Colloredo estas nun alfirmita mozaika ciklo de duonlunetoj de Max Švabinský el la jaroj 1951-1952, origine destinita por Nacia Teatro. La tuteca areo de Subkastela Ĝardeno okupas nune 64 hektarojn. Por vizitantoj kaj ankaŭ por loĝantoj de la urbo estas la ĝardeno bonvenigata loko por promenoj, dum kiuj antaŭ la okuloj aperas novaj kaj novaj scenerioj en la plej diversaj jarsezonoj.
Nové Zámky
Nové Zámky, hungare Érsekújvár, germane Neuhäus(e)l estas urbo en Slovakio en regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky, kies distriktejo estas. La loknomo signifas en ĉiuj lingvoj Novaj Kasteloj.
Situo
Nové Zámky situas sur ebenaĵo, laŭ ambaŭ flankoj de Nitra, laŭ ĉefvojoBudapeŝto-Vác-Prievidza, laŭ fervojoj Budapeŝto-Vác-Bratislavo kaj Komárno-Prievidza. La ĉefurbo troviĝas 100 km.
Historio
La urbo estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko kaj ferepoko. Antaŭ la hungaroj avaroj kaj slavoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1183 pri Nyárhíd (=somera ponto), kiu estis vilaĝo ĝis 1691, tiam aliĝis al la urbo. Grava komerca vojo Buda-Prago trairis la vilaĝon, kaj estis tie ponto kaj doganejo. Estis alia vojo al Privigye kaj al la ceteraj minaj urboj. Pro la graveco la vilaĝo estis reĝa komunumo ĝis 1245, tiam reĝo Béla la 4-a donis ĝin al la kumanoj. Tiu nomada popolo kaŭzis problemojn, tial la reĝo reprenis la komunumon kaj donis al klostro, iom poste ĝi apartenis al ĉefepiskopo de Esztergom. Post apero de turkoj tutlande oni konstruis fortikaĵojn, ankaŭ tie, kiu nomiĝis latine Castrum Novum (=nova fortikaĵo). Interne estis urbo kun ortangulaj stratoj. Ekstere estis heksagono kun 6 bastionoj. En 1585 katolika, post 10 jaroj kalvinana preĝejoj konstruiĝis. Longe estis tie kalvinana episkopo. Gabrielo Bethlen en 1621 okupis la fortikaĵon, sed poste laŭ pacokontrakto li retiriĝis. En 1663 la turkoj okupis ĝin kaj tenis dum 22 jarojn. Post la liberiĝo la fortikaĵo kaj la ĉirkaŭaĵo iĝis urbo. En 1704 armeo de Francisko Rákóczi la 2-a okupis la urbon kaj la fortikaĵon senbatale, en 1708 la Habsburgoj vane sieĝis ĝin, sed tio sukcesis en 1710.
Poste okazis paca periodo, la fortikaĵo malkonstruiĝis. La loĝantaro okupiĝis pri agrikulturo. Alvenis judoj, serboj, grekoj, italoj kaj ciganoj okupiĝintaj pri komercado. En 1764 apoteko, en 1850 fervojo, en 1896 hospitalo, en 1902 poŝto, en 1904 ŝuofabriko ekfunkciis. En printempe de 1919 la ĉeĥa armeo okupis la urbon, sed poste la tiam komunista hungara armeo reokupis ĝin, somere la ĉeĥoj faris la reokupon. La regiono ekde 1920 apartenis al Ĉeĥoslovakio, dume la urbo perdis la urban rangon en 1923. Inter 1938-1945 la regiono rehungariĝis kaj reurbiĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario.
En 1944 la germanoj okupis Hungarion kaj komenciĝis deportado de judoj. Nové Zámky estis dum la dua mondmilito plej multe bombardata hungara urbo. En 1947 okazis loĝantarŝanĝo inter hungaroj kaj slovakoj, sed alvenis ankaŭ slovakoj el la pli nordaj regionoj. La urbo denove apartenis al Ĉeĥoslovakio inter 1945-1993, poste al Slovakio. En 2001 loĝis en la urbo 42 262 da homoj (30 631 slovakoj, 11 630 hungaroj).
Marcelo Ramos
Marcelo Ramos (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Nagoya Grampus Eight kaj Sanfrecce Hiroshima. Li ludis ankaŭ en PSV Eindhoven de Nederlando kaj en Atlético Nacional de Kolombio. Aliaj teamoj liaj estis Bahia, Cruzeiro, São Paulo, Corinthians, Vitória, Santa Cruz, Paranaense, Ipatinga, Madureira, Paysandu, Araxá kaj Itumbiara de Brazilo.
George Byron
George Gordon Noel BYRON (6-a barono Byron de Rochdale, Georgo Bajrono ; naskiĝis la 22-an de januaro 1788 en Londono, mortis la 19-an de aprilo 1824 en Misolongi, Grekio) estis angla-skota verkisto.
Nomata ankaŭ Lord Byron aŭ la 6-a barono Byron de Rochdale, li estis en sia tempo la plej populara anglalingva poeto. Liaj plej konataj verkoj estas la epopeoj "Childe Harold's Pilgrimage" (Pilgrimado de Childe Harold) kaj "Don Juan" (Don Johano). Tiu ĉi lasta restis nefinita. Li estis ankaŭ nobelo kaj politikisto.
Li estis nepo de John Byron, esploristo de la Suda Pacifiko kaj brita admiralo. Lord Byron estis patro de Ada Lovelace. Li krome estas konata kiel grava partoprenanto de la greka revolucio. Sed lia graveco fontas el lia elstara rolo en disvastigo de la sento de Romantikismo kaj kiel aŭtoro de mallongaj poemoj kiel She walks in beauty, When we two parted, kaj So, we'll go no more a roving kaj de pli longaj rakontaj poemoj Childe Harold's Pilgrimage kaj Don Juan. Li estas konsiderata unu el la plej grandaj britaj poetoj kaj pluestas amplekse legata kaj influa — kaj en la anglalingva mondo, kaj ekster ĝi.
Li veturis etende tra Eŭropo, ĉefe en Italio, kie li vivis dum sep jaroj en la urboj Venecio, Raveno kaj Pizo. Dum sia restado en Italio li ofte vizitis sian amikon, poeton Percy Bysshe Shelley. Poste Byron aliĝis al la Greka milito de sendependiĝo kaj luktis kontraŭ la Otomana Imperio, pro kio la Grekoj admiras lin kiel nacian heroon. Li mortis en 1824 je aĝo de 36 el febro kiun li ekhavis en Misolongi.
La graveco de Byron fontas ne nur el liaj verkoj, sed ankaŭ el lia romantika vivo, kiun karakterizis aristokrataj ekscesoj, grandaj ŝuldoj, multnombraj amaferoj (kaj kun viroj, kaj kun virinoj, inkluzive eblan amrilaton kun sia duonfratino), kaj memdecidita ekzilo. Li estis fame priskribata de Lady Caroline Lamb kiel "mad, bad and dangerous to know" (freneza, malica kaj danĝera se konata).
Lia nura legitima infano, nome lia filino Ada Lovelace, estas konsiderata kiel la unua komputilprogramisto bazita sur siaj notoj pri la Analizilo de Charles Babbage. Inter ekstergeedzaj filoj de Byron estis Allegra Byron, kiu mortis en infanaĝo, kaj eble Elizabeth Medora Leigh.
Eko
Naskita la 22-an de januaro 1788, li estis baptita kiel George Gordon Byron en la paroĥa preĝejo de Sankta Marylebone laŭ sia patrinflanka avo, nome Georgo Gordon de Gight, posteulo kun reĝaj ligoj, devena el la reĝo Jakobo la 1-a de Skotlando. Bedaŭrinde tiu patrinflanka avo faris memmortigon en 1779. En victurno, la patrino de Byron nome Catherine devis vendi sian teron kaj titolon por pagi la ŝuldojn de sia edzo. Informita intuo indikus ke John Byron eble geedziĝis kun Catherine pro ŝia mono kaj, post malŝparado de ŝia riĉaĵo kaj vendado de ŝia biendomo, pasigis tre mallongan tempon kun sia edzino kaj infano por eviti kreditorojn, li forlasis ilin kaj jaron poste mortis. Ne surprize, Catherine regule spertis humorŝanĝojn kaj atakojn de melankolio.
Kiel vidvino, Catherine baldaŭ poste moviĝis reen al Skotlando, kie ŝi kreskigis sian filon en Aberdeen. La 21-an de majo 1798, la morto de la praonklo de Byron, la "malvirta" senjoro Byron, faris la dekjaraĝan Byron, la 6-a barono Byron, kaj li ne nur heredis la titolon, sed ankaŭ la biendomon de Newstead Abbey, en Nottinghamshire, Anglio. Fiera de sia filo, nome la nova "senjoro", Catherine portis lin al Anglio. Komence Byron loĝis ĉe sia nova biendomo nur malofte, kiam la abatejo estis luita al Lord Grey de Ruthyn, inter aliaj, dum la adoleskeco de Byron.
Post la morto de la bopatrino de Byron nome Judith Noel, la Honorinda Lordino Milbanke, en 1822, ŝia testamento postulis ke li ŝanĝu sian familian nomon al "Noel" por heredi la duonon de ŝia biendomo. Reĝa Mandato ankaŭ permesis al li "aboni la menciitan familian nomon de Noel antaŭe ĉiuj honortitoloj", kaj de tiu punkto li subskribis kiel "Noel Byron" (la kutima signaturo de kunulo estanta simple la nobeleco, en tiu kazo simple "Byron"). Estas konjektita ke tio estis tiel ke liaj inicialoj legus "N.B.", imitante tiun de lia heroo, Napoleono Bonaparte. Li ankaŭ estis foje menciita kiel "Lord Noel Byron", kvazaŭ "Noel" estus parto de lia titolo, kaj same lia edzino foje estis nomita "Lady Noel Byron". Lordino Byron poste (en 1856) heredis la baronlandon de Wentworth, iĝante "Lady Wentworth".
Edukado kaj unuaj amaferoj
Byron ricevis sian fruan formalan edukon en Aberdeen Grammar School, kaj en aŭgusto 1799 membriĝis en la lernejon de d-ro William Glennie, en Dulwich. Lokigite sub la prizorgo de d-ro Bailey, li estis instigita praktiki en modereco sed ne povis reteni sin de "perfortaj" atakoj en provo trokompensi pro sia misformita piedo. Lia patrino enmiksiĝis en liajn studojn, ofte retirante lin de lernejo, kun la rezulto, ke al li mankis disciplino kaj liaj klasikaj studoj estis neglektitaj.
En 1801 li estis sendita al Harrow, kie li restis ĝis julio 1805. Ordinara studento kaj nekvalifikita kriketisto, li reprezentis la lernejon dum la plej unua kriketo-matĉo Etono kontraŭ Harrow ĉe Lorda kriketejo en 1805.
Lia malmodesteco ne estis limigita al korpekzercado. Byron enamiĝis al Mary Chaworth, kiun li renkontis dum en la lernejo, kaj ŝi estis la kialo kial li rifuzis reveni al Harrow en septembro 1803. Lia patrino skribis, "Li havas neniun malsaneton, pri kiu mi scias, sed amas, malespere amas, [...] Miss Chaworth." En la pli postaj memuaroj de Byron, "Maria Chaworth estas portretita kiel la unua objekto de liaj plenkreskaj seksaj sentoj."
Byron finfine revenis en januaro 1804, al pli definitiva periodo, kiu vidis la formadon de cirklo de emociaj implikiĝoj kun aliaj samlernejanoj, kiujn li memoris kun granda viveco: "miaj lernejamikecoj estis ĉe mi pasioj (ĉar mi ĉiam estis violenta)." La plej eltenema el tiuj estis kun John FitzGibbon, dua Grafo de Clare - kvar jarojn pli juna ol Byron - kiun li neatendite renkontis multajn jarojn poste en Italio (1821). Liaj nostalgiaj poemoj pri liaj Harrow-amikecoj, nome Childish Recollections (1806), esprimas klarvidan "konscion da seksaj diferencoj kiuj povas en la fino igi Anglion netenebla al li".
La sekvan aŭtunon li sekvis ĉe Trinity College (Kembriĝo), kie li renkontis kaj formis proksiman amikecon kun la pli juna John Edleston. Koncerne lian "protektiton" li skribis, "Li estis mia preskaŭ obstina partnero ekde oktobro 1805, kiam mi eniris Trinity College. Lia voĉo unue altiris mian atenton, lia vizaĝo fiksis ĝin, kaj lia edukado ligis min al li eterne." En lia memoro Byron kunmetis Thyrza, serion de elegioj.
En pli postaj jaroj li priskribis la aferon kiel "furiozan, kvankam pura amo kaj pasio". Tiu deklaro, aliflanke, devas esti legita en la kunteksto de akraj publikaj sintenoj direkte al samseksemo en Anglio, kaj la severaj sankcioj (inkluzive de publika pendumo) kontraŭ kondamnitaj aŭ eĉ ŝajnaj leĝrompintoj. La partnereco, aliflanke, eble bone estis "pura" pro respekto por la senkulpeco de Edleston, kontraste al la (verŝajne) pli sekse malkaŝaj rilatoj travivitaj en la lernejo Harrow. Krome en Kembriĝo li formis dumvivajn amikecojn kun viroj: ekzemple, John Cam Hobhouse kaj Francis Hodgson, ano de King's College, kun kiu li korespondis pri literaturaj kaj aliaj aferoj ĝis la fino de sia vivo.
Ekkariero
Hours of idleness (pigrohoroj), kio kolektis multajn el antaŭaj poeziaĵoj, kun pli ĵusaj komponaĵoj, estis la pinta libro. La sovaĝa, anonima kritikaro kiun tio ricevis (nuntempe konata kiel la verko de Henry Peter Brougham) en la Edinburgh Review okazigis sian unuan ĉefan satiron, Ĝi estis metita en la manoj de lia konatulo, nome R. C. Dallas, kun la postulo "...esti publikigita sen lia nomo." La pastro Alexander Dallas donas grandan serion de ŝanĝoj kaj modifoj, same kiel la tialojn por kelkaj el ili. Li asertas ankaŭ ke Byron origine intencis antaŭmeti enhavoresumon por tiu poemo, kaj Dallas citas ĝin. Kvankam la verko estis publikigita finfine anonime, ĉirkaŭ Aprilo, R. C. Dallas skribis ke "vi estas jam tre amplekse konata kiel la aŭtoro." La verko kortuŝis tiome kelkajn el liaj kritikistoj, ke ili defiis Byron al duelo; laŭlonge, en postaj okazoj, tio iĝis markilo de prestiĝo esti celo de la verkoj de Byron.
Post sia reveno el veturoj li denove fidis al R. C. Dallas kiel sia literatura agento por publikigi sian poemon Childe Harold's Pilgrimage, kiun Byron konsideris ne tro grava. La unuaj du kantoj de Childe Harold's Pilgrimage estis publikigita en 1812 kaj estis ricevitaj sukcese. Laŭ liaj propraj vortoj, "Mi vekiĝis unu matenon kaj trovis min fama." Li plue atingis sukceson per la lastaj du kantoj el la poemo, same kiel pro simile celebrataj "Oriental Tales" (Orientaj rakontoj): The Giaour, The Bride of Abydos, The Corsair kaj Lara. Ĉirkaŭ la sama epoko, li komencis sian intimecon kun sia estonta biografiisto, Thomas Moore.
Unuaj veturoj Orienten
Byron ege enŝuldiĝis estante junulo, pro tio kion lia patrino nomis "sentima malatento pri mono". Ŝi loĝis en Newstead dum tiu tempo, timante la kreditorojn de sia filo. Li estis planinta pasigi la komencon de 1808 navigante kun sia kuzo, George Bettesworth, kiu estis kapitano de la 32-kanona fregato Tartar. La bedaŭrinda morto de Bettesworth dum la Batalo de Alvøen en Majo 1808 malebligis tion.
De 1809 ĝis 1811, Byron faris la Grand Tour, tiam kutiman por juna nobelo. Li veturis kun Hobhouse dum la unua jaro, kaj inter liaj servistoj estis la fidinda ĉambroservisto de Byron nome William Fletcher. Fletcher estis ofte la celo de la ŝercoj de Hobhouse kaj de Byron. La Napoleonaj Militoj devigis lin eviti plejparton de Eŭropo, kaj li anstataŭe turniĝis al la areo de la Mediteraneo. Tiu forveturo havigis oportunon fuĝi el kreditoroj, same kiel el iama amatino, Mary Chaworth (la celo de lia tiama poeziaĵo, nome "To a Lady: On Being Asked My Reason for Quitting England in the Spring", (Al Sinjorino: responde al demando pri kial mi lasas Anglion printempe)). Leteroj al Byron el sia amiko Charles Skinner Matthews malkovras ke grava tialo estis ankaŭ la espero de samseksa sperto. Ankaŭ altiro al Levantenio estis probable unu el tiaj tialoj; li estis leginte multe pri la Otomana kaj Persia landoj dum infanaĝo, estis allogita al Islamo (ĉefe al la Sufiisma mistikismo), kaj poste skribis, "Kun tiuj landoj, kaj aferoj konektitaj al ili, ĉiuj miaj reale poeziaj sentoj ekas kaj malekas."
Byron ekveturis en Portugalio el kie li skribis leteron al sia amiko Mr. Hodgson en kiu li priskribas sian regon de la Portugala lingvo, konsista ĉefe el sakraĵoj kaj insultoj. Byron partikulare ĝuis sian restadon en Sintra kio estas priskribita en Childe Harold's Pilgrimage kiel "glora Edeno". El Lisbono li veturis enlanden al Hispanio, nome al Sevilo, Jerez de la Frontera, Cádiz, Ĝibraltaro kaj el tie mare al Malto kaj Grekio.
En Ateno, Byron renkontiĝis kun la 14-jaraĝa Nicolo Giraud, kiu iĝis tre forta amiko lia kaj instruis al li la italan. Oni sugestis, ke ambaŭ havis intiman rilaton kun seksa afero. Byron sendis Giraud al lernejo en monaĥejo en Malto kaj heredigis al li konsiderindan monkvanton de sep mil sterlingaj pundoj. La testamento, tamen, estis poste nuligita. "mi estas laca el pl & opt Cs, nome la lasta afero el kio mi povus laciĝi", Byron verkis al Hobhouse el Ateno (kiel mallongigo de "coitum plenum et optabilem" – kompleta kaj dezirata kopulacio, laŭ la Satirikono de Petronio), kio, kiel pli frua letero establis, estis ilia kunhavita kodo por samseksa sperto. En 1810 ankoraŭ en Ateno Byron verkis Maid of Athens, ere we part por 12-jaraĝa knabino, Teresa Makri (1798–1875), kaj laŭ informoj li proponis al ŝi 500 sterlingajn pundojn. Ŝajne la propono ne estis akceptita.
Byron veturis al Smirno, kie li kaj Hobhouse veturis al Istanbulo per la ŝipo Salsette. Dum Salsette estis ankoraŭ ankrita atendante Otomanan permeson por ĉedokigi urbe, la 3-an de Majo 1810 Byron kaj la Leŭtenanto Ekenhead, de la marsoldatoj de Salsette, tranaĝis la markolon Helesponto. Byron rememoris tiun faron en la dua kanto de Don Juan. Li revenis en Anglion el Malto en Julio 1811 per la ŝipo Volage.
Anglio 1811–1816
Byron iĝis famulo per la publikigo de la unua du kantoj de "Childe Harold's Pilgrimage" (1812). "Li rapide iĝis la plej brila stelulo en la brila mondo de la Regenteca Londono. Li estis celo de ajna socia evento, elektita al kelkaj selektaj kluboj, kaj oftis ĉe la plej modaj Londonaj salonoj." Dum tiu periodo en Anglio li produktis multajn verkoj kiaj The Giaour, The Bride of Abydos (1813), Parisina kaj The Siege of Corinth (1815). Implikita dekomence en afero kun Lady Caroline Lamb (kiu nomigis lin "mad, bad and dangerous to know" (freneza, malica kaj danĝera se konata)) kaj kun aliaj amantoj kaj ankaŭ premite pro ŝuldoj, li ekserĉis kongruan geedziĝon, konsiderante – inter aliaj – Annabella Millbanke. Tamen, en 1813 li renkontiĝis por la unua fojo en kvar jaroj sian duon-fratinon, Augusta Leigh. Onidiroj de incesto ĉirkaŭis la paron; la filino de Augusta nome Medora (n. 1814) estis supozite filino de Byron. Por fuĝi el kreskantaj ŝuldoj kaj onidiroj, Byron premis sian decidon edziĝi al Annabella, kiu laŭ onidiroj estis la verŝajna heredonto de riĉa onklo. Ili geedziĝis la 2-an de Januaro 1815, kaj ilia filino, Ada, naskiĝis en Decembro tiun jaron. Tamen la konstanta obsedo de Byron pri Augusta (kaj liaj kontinuaj seksaj aferoj kun aktorinoj kaj aliaj) faris ilian geedzan vivon katastrofo. Annabella konsideris Byron freneza, kaj en Januaro 1816 ŝi abandonis lin, prenante ilian filinon, kaj ekproceduris por laŭleĝa separo. Ties separigo estis laŭleĝigita per nepublika interkonsento en Marto 1816. La skandalo de la separo, la onidiroj pri Augusta, kaj la eĉ pli kreskantaj ŝuldoj devigis lin forlasi Anglion en Aprilo 1816, kaj neniam li revenos.
La Shelley-oj
Post tiu parentezo de hejma vivo, Byron lasis Anglion kaj neniam revenis. (Spite siajn mortontajn dezirojn, tamen, lia korpo estis revenigita por entombigo en Anglion.) Li veturis tra Belgio kaj poste al la valo de la rivero Rejno. Somere de 1816 li setlis en la Villa Diodati ĉe la lago Lemano, Svisio, kun sia persona kuracisto, la juna, brila kaj bela John William Polidori. Tie Byron amikiĝis kun la poeto Percy Bysshe Shelley, kaj la estonta edzino de Shelley nome Mary Godwin. Li estis aligita ankaŭ de la duonfratino de Mary, nome Claire Clairmont, kun kiu li estis havinta amaferon en Londono. Kelkajn fojojn Byron iris vidi Germaine de Staël, kiu rezultis esti valida intelektulo kaj emocia subtenilo por Byron tiame.
Enfermitaj ene de Villa Diodati pro la "senĉesa pluvo" de "tiu malseka, malofta somero" dum tri tagoj en Junio, la kvinopo dediĉis sin al la legado de fantaziaj rakontoj, kiel Fantasmagoriana, kaj poste al skizado de siaj propraj rakontoj. Mary Shelley produktis tion kio poste estos Frankenstein, or The Modern Prometheus, kaj Polidori estis inspirita de fragmenta rakonto de Byron, nome "A Fragment", por produkti The Vampyre, la praulo de la romantika vampira ĝenro.
La rakonta fragmento de Byron estis publikigita kiel postskribo al Mazeppa; li verkis ankaŭ la trian kanton de Childe Harold. Byron vintrumis en Venecio, paŭze el siaj veturoj kiam li enamiĝis de Marianna Segati, en kies domo en Venecio li loĝis, kaj kiu estis tuj anstataŭita de la 22-jaraĝa Margarita Cogni; ambaŭ virinoj estis edziniĝintaj. Cogni scipovis nek legi nek skribi, kaj ŝi lasis sian edzon por translokiĝis al la domo de Byron en Venecio. Iliaj kvereloj ofte kaŭzis ke Byron tranoktis en sia gondolo; kiam li petis ŝin lasi la domon, ŝi ĵetiĝis en la Venecia kanalo.
Mistelbach (Malsupra Aŭstrio)
Mistelbach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj estas la administra centro de samnoma distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
George Byron
Italio
En 1816, Byron vizitis San Lazzaro degli Armeni en Venecio, kie li konatiĝis kun la kulturo de Armenio kun la helpo de la monaĥoj apartenantaj al la Mekitarista Ordeno. Kun la helpo de la pastro Pascal Aucher (Harutiun Avkerian), li lernis la armenan, kaj ĉeestis en multaj seminarioj pri lingvo kaj historio. Li kunverkis Grammar English and Armenian (Angl-armena gramatiko) en 1817, nome anglalingva lernolibro verkita de Aucher kaj korektita de Byron, kaj A Grammar Armenian and English en 1819, projekto iniciatita de li de gramatiko de klasika armena por anglaparolantoj, kie li inkludis citaĵojn el klasika kaj moderna armena.
Byron poste partoprenis en la kompilaĵo de English Armenian dictionary (Angl-armena vortaro, Barraran angleren yev hayeren, 1821) kaj verkis la prefacon en kiu li klarigis la rilatojn de la Armenoj kun la subpremado fare de turkaj "paŝaoj" kaj fare de persaj satrapoj, kaj ties lukton de liberigo. Liaj du ĉefaj tradukoj estas la Epistolo de Paŭlo al la Korintanoj, du ĉapitroj de la Historio de Armenio de Moseo de Ĥoreno kaj partoj de la Preĝoj de Nerses de Lambron.
Lia fascino estis tiom granda ke li eĉ konsideris anstataŭigon de la Kain-Habela epizodo de la Biblio pere de la legendo de la Armena patriarko Hajko. Ali oni atribuas ankaŭ la naskon de la Armenologio kaj ties disvastigon. Lia profunda lirikismo kaj ideologia kuraĝo inspiris multajn Armenajn poetojn, kiel Ghevont Aliŝan, Smbat Ŝahaziz, Hovhannes Tumanjan, Ruben Vorberian kaj aliaj.
En 1817, li veturis al Romo. Reveninte al Venecio, li verkis la kvaran kanton de Childe Harold. Ĉirkaŭ tiu epoko, li vendis Newstead kaj publikigis Manfred, Cain kaj The Deformed Transformed. La unuaj kvin kantoj de Don Juan estis verkitaj inter 1818 kaj 1820, kaj dume li konatiĝis kun la 18-jaraĝa grafino Guiccioli, kiu trovis sian unuan amon en Byron, kiu siavice petis ŝin fuĝi kun li.
En 1821 Byron lasis Ravenon kaj iris loĝi en Pisa kien ankaŭ Teresa translokiĝis. De 1821 ĝis 1822, Byron finigis kantojn 6–12 def Don Juan en Pisa, kaj samjare li aliĝis al Leigh Hunt kaj Shelley por starti mallongdaŭran gazeton, nome The Liberal, en kies unua numero aperis The Vision of Judgment. Por la unua fojo ekde sia alveno en Italion, Byron trovis sin tentita organizi vesperajn festojn; liaj gastoj estis la Shelley-oj, Edward Ellerker Williams, Thomas Medwin, John Taaffe kaj Edward John Trelawny; kaj "neniam", kiel Shelley diris, "li montris sin pli avantaĝe ol en tiuj okazoj; li estis samtempe bonedukita kaj afabla, plena de socia agrablo kaj en la plej perfekta bona humoro; neniam diverĝante al sengraca diboĉado, kaj plutenante la spiriton de vigleco laŭlonge de la vespero."
Shelley kaj Williams luis domon ĉe la marbordo kaj konstruigis al si skunon. Byron decidis havi sian propran jakton, kaj mendis al amiko de Trelawny, nome kapitano Daniel Roberts desegni kaj konstrui la boaton. Nomita Bolivar, ĝi estis poste vendita al la gegrafoj Blessington, nome Charles John Gardiner kaj Marguerite, kiam Byron foriris al Grekio en 1823.
Grekio
Byron estis loĝanta en Ĝenovo kiam, en 1823, enua pro sia vivo tie, li akceptis petojn de reprezentantoj de la movado por la sendependiĝo de Grekujo disde la Otomana Imperio. Dekomence, Byron ne volis lasi sian 22-jaraĝan amantinon grafinon Teresa Guiccioli kiu estis forlasinta sian edzon por vivi kun li; finfine la patro de Guiccioli, nome la grafo Gamba estis rajtigita lasi sian ekzilon en Romanjo sub kondiĉo, ke lia filino revenu al li, sen Byron. Samtempe, la grek-amiko Edward Blaquiere estis klopodanta rekruti lin, kaj Byron estis konfuzita pri tio, kion oni supozis, ke li faru en Grekujo, kaj skribis: "Blaquiere ŝajnas pensi, ke mi povus esti iel utila — eĉ ĉi tie — kvankam kion li ne specifis". Kun helpo de sia bankisto kaj kapitano Daniel Roberts, Byron ekipis la brig-skunon Hercules por porti lin al Grekio. Kiam Byron lasis Ĝenovon, tio okazigis "pasian doloron" al Guiccioli, kiu ege ploris kiam li fornavigis al Grekio. La ŝipo Hercules estis devigita reveni al la haveno tuj poste. Kiam ĝi elnavigis por la fina fojo, Guiccioli jam estis lasinta Ĝenovon. La 16-an de Julio, Byron lasis Ĝenovon kaj alvenis al Kefalonio en la Ioniaj insuloj la 4-an de Aŭgusto.
Lia vojaĝo estas pritraktita detale en la verko de Donald Prell nome Sailing with Byron from Genoa to Cephalonia (Navigante kun Byron el Ĝenovo al Kefalonio). Prell verkis ankaŭ pri koincido en la ekipado fare de Byron de la ŝipo Hercules. Tiu ŝipo estis lanĉita nur kelkajn mejlojn sude de Seaham Hall, kie en 1815 Byron edziĝis al Annabella Milbanke. Inter 1815 kaj 1823 la ŝipo estis serve inter Anglio kaj Kanado. Subite en 1823, la ŝipa kapitano decidis navigi al Ĝenovo kaj proponis la Hercules por privata veturado. Post porti Byron al Grekio, la ŝipo revenis al Anglio, kaj neniam plu revenis en la Mediteraneon. La ŝipo Hercules estis 37-jaraĝa kiam, la 21-an de Septembro 1852, ĝi surgrundiĝis apud Hartlepool, nur 25 mejlojn sude de Sunderland, kie en 1815, ĝi estis surmarigita; Byron estis "surmarigita" naŭ monatojn antaŭ sia oficiala naskodato, de la 22-an de Januaro 1788; tiele laŭ ŝip-jaroj, li estis 37-jaraĝa kiam li mortis en Misolongi.
Post alveni en Misolongi, Byron arigis fortojn kun Aleksandros Mavrokordatos, Greka politikisto kun militista povo. Byron ekloĝiĝis en la dua etaĝo de duetaĝa domo kaj estis devigita ofte trakti kun ribelaj Suli-anoj kiuj postulis ke Byron pagu al ili la prokrastitan salajron ŝulditan al ili fare de la Grekia registaro. Byron donis al la Suli-anoj ĉirkaŭ 6,000 pundojn. Byron supozite estis estronta atakon al la Otomana fortikaĵo de Navpaktos, kies Albana soldataro estis malkontenta ĉar oni ankaŭ ŝuldis al ili salajrojn kaj ili estis pretaj fari nur malfortan reziston se Byron devigis ilin kapitulaci, sed la Otomana komandanto, Jusuf Paŝa solvis la problemon ekzekutante ribelintajn Albaniajn oficirojn kiuj estis proponintaj kapitulaci Navpaktos al Byron kaj aranĝante kelkajn el la ŝulditaj salajroj al la cetero de la soldataro. Byron neniam estris la atakon al Navpaktos ĉar la Suli-anoj plue postulis ke Byron pagu al ili pli kaj pli da mono antaŭ ili ekiru, antaŭ Byron kiu laciĝis pro ilia ĉantaĝo sendis ilin hejmen la 15-an de Februaro 1824. Byron verkis en noto por li mem: "Klopodinte malsukcese je ajna kosto -konsiderinda problemo - kaj je ioma danĝero unuigi la Suli-anoj por la bonfarto de Grekio - kaj de ili mem - mi venis al la jena solvo - mi havos nenion pli farendan kun la Suli-anoj - ili povas iri al la Turkoj aŭ al la diablo... ili povas distranĉi min en pli da pecoj ol ili havas malkonsentojn inter ili, pli antaŭe ol ŝanĝi mian decidon". Samtempe, la frato de Guiccioli, Pietro Gamba, kiu estis sekvinta Byron al Grekio kolerigis Byron pro sia malkompetenteco ĉar li konstante faris multekostajn erarojn, por ekzemplo, kiam oni komisiis al li aĉeti tolaĵojn el Korfuo, Gamba mendis malĝustajn tolaĵojn troe, rezulte en fakturo dek fojojn pli alta ol tio kion Byron volis. Byron verkis pri tiu viculo: "Gamba - kiu estas ajna krom bonsorta- havis ion farendan ĉe tio - kaj kiel kutime - li havis la momenton kiam la aferoj iris malĝuste".
Byron adoptis naŭ-jaraĝan turkan islaman knabinon nome Hato kies gepatroj estis mortigitaj de la Grekoj, kaj kiun li finfine sendis al sekureco en Kefalonio, sciante ke la religia aŭ etna malamo inter Ortodoksaj Grekoj kaj Islamaj Turkoj estis ege forta kaj ke ajna islamano en Grekio, eĉ infano, estis sub grava danĝero. Ĝis 1934, plej multaj Turkoj ne havis familinomojn, kaj tiele manko de familinomo de Hato estis tre tipa por Turka familio tiame. Dum tiu epoko, Byron persekutis sian Grekan paĝion, Lukas Ĥalandricanos, al kiu li estis enamiĝinta, sed la sento ne estis reciproka. Byron iĝis freneza pro la junulo Ĥalandricanos, kiun li dorlotis maldiskretege, elspezante ĉirkaŭ 600 pundojn (ekvivalento al ĉirkaŭ 24,600 pundoj en aktuala mono) por akiri ĉiujn liajn kapricojn laŭlonge de ses monatoj kaj verkis siajn lastajn poemojn pri sia pasio por la greka junulo, sed Ĥalandricanos interesiĝis nur pri la mono de Byron. Kiam la fama Dana skulptisto Bertel Thorvaldsen aŭdis pri la heroaĵoj de Byron en Grekio, li volonte reskulptis sian fruan buston de Byron en greka marmoro.
Morto
Mavrokordatos kaj Byron planis ataki la Turki-tenitan fortikaĵon Lepanto, ĉe la elfluejo de la Golfo de Korinto. Byron dungis paf-majstron por prepari artilerion kaj li partoprenis en la ribela armeo sub sia propra komando, spite sian mankon de milita esperto. Antaŭ la ekspedicio povis eknavigi, la 15an de Februaro 1824, li ekmalsaniĝis, kaj sangelverŝigo malfortigis lin plie. Lia sanstato iom pliboniĝis, sed komence de Aprilo li suferis akutan kataron, kaj kuracista sangelverŝo, laŭ insistito de la doktoroj, pliigis ĝin. Oni supozas, ke tia traktado, farita sen steriligita medicina instrumentaro, povis esti la kialo de la disvolviĝinta sepso. Li suferis severan febron, kaj mortis en Misolongi la 19an de Aprilo.
Lia tiama kuracisto, Julius van Millingen, filo de nederland-angla arkeologo James Millingen, ne kapablis preventi lian morton. Fojfoje oni diris, ke, se Byron estus vivinta ĝis la venko super la Otomanoj, li estus deklarita Reĝo de Grekio. Tamen, nuntempaj fakuloj trovas tiun rezulton malverŝajna. La Brita historiisto David Brewer asertis, ke iusence la agado de Byron en Grekio ne estis sukcesa, ĉar li malsukcesis konvinki la rivalajn Grekajn frakciojn unuiĝi. Ankaŭ, li ne atingis ajnan militan venkon. Li estis sukcesa nur en bonfara sfero, uzante sian riĉon por helpi la viktimojn de la milito, kaj islamanoj kaj kristanoj, sed tio apenaŭ tuŝis la rezulton de la Greka milito por sendependiĝo.
Reichenbach (Luzacio)
Reichenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Görlitz de la federacia lando Saksio kaj estas la centro de samnoma komunumaro el pluraj najbaraj komunumoj proksime kunlaborantaj (atentu ke en la regiono Vogtland ekzistas dua komunumaro Reichenbach). Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
5771 Somerville
5771 Somerville estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 21-an de septembro 1987 de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la skota sciencistino Mary Somerville (1780–1872), unu plej eminenta scientistino de ŝia tempo, en epoko kie la meritoj de la virinoj en sciencoj ne estis konsiderata. En 1831, ŝi publikigis sian libron  The Mechanism of the Heavens (La Mekaniko de la Ĉieloj) kiu havis grandan sukceson.
Károly Széchy (arkitekto)
Károly Széchy naskiĝis la  1903 en Budapeŝto. Li mortis la 1972 en Budapeŝto.
Amadeus
Amadeus estas filmo publikigita en la jaro 1984, direktita de Miloš Forman. Ĝi gajnis ok Akademiajn Premiojn en 1985. Ĝi pritraktas la naturon de genio kontraŭ mezkvaliteco kaj la rilaton inter Dio kaj homo.
Amadeus estis bazita sur la teatra dramo de la sama nomo fare de Peter Shaffer. Li estis inspirita de "Mozart kaj Salieri", mallonga dramo fare de Aleksandr Puŝkin, poste adaptita al opero de la sama nomo de Nikolaj Rimskij-Korsakov, kiu estis libere bazita de la vivoj de Wolfgang Amadeus Mozart kaj Antonio Salieri.
Akademiaj Premioj
La filmo gajnis ok Akademiajn Premiojn kaj kandidatiĝis pluan tri.
Arpaillargues-et-Aureillac
(jen france, Arpalhargues e Aurelhac) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Trejnado
Trejnado estas sisteme organizita ekzercado cele al la plibonigo de kapablo(j) de individuo aŭ grupo. Trejnado kutime okupas de unu tago ĝis unu semajno kaj subkomprenas aktivan laboron de la homoj dum la tuta tempo.
Trejnadoj okazas en diversaj terenoj de scio. Plejofte estadas trejnadoj kunigitaj kun vendado kaj aliaj agadoj kunigitaj kun komerco.
Pri natursciencoj kutime trejnadojn oni ne uzas pro malsimpleco de la aferoj, tie anstataŭ trejnadi necesas studi en universitato dum sufiĉe longa periodo (kelkaj jaroj).
Kuntrejnado kaj en multaj lingvoj oni uzas la anglismon coaching, estas trejnado aŭ disvolvigo en kiu persono nome trejnisto aŭ kuntrejnisto subtenas lernanton por atingi specifajn personan aŭ profesian celojn.
Besta trejnado
Besta trejnado estas la operacianta kondiĉigo kaj trejnado de besto por obei la instrukciojn de sia posedanto aŭ funkciigisto. Aldomigitaj bestoj povas esti trejnitaj por plenumi certajn agojn, kiel serĉi eksplodaĵojn aŭ fari cirkajn trukojn (kiuj ne estas nuntempe akceptitaj en la plej multaj okcidentaj landoj), ekzemple: hunda trejnado. Trejnado kaj funkciigado de polichundoj implikas multe da trejnado kaj tiu profesio estas nomita "hundtrejnisto".
Taŭrokuro
Post alveno de la areno, la taŭroj ripozas kelkajn horojn kaj vespere oni pikmortigas ilin en kadro de la taŭrbatalo. Post la batalo, oni vendas la viandon kaj oni kradrostas ilin. El la kapoj ofte iĝas trofeo.
La plej konata kaj fama estas la taŭrokurigo en Pamplona, kiu estiĝis en la mezepoko kadre de la festoj honoraj al Sankta Firmiano. Tiun feston eĉ priskribas Ernest Hemingway en la romano Fiesta, kiu popularigis la feston eksterlande. Sed simile okazas en aliaj urboj de Hispanio. En urbo Coria de la regiono Ekstremaduro, krom "enferma" taŭrokuro okazas festa aktivaĵo konsistanta en antaŭkuri taŭron ĉu ene de placo ĉu surstrate kie oni liberigas taŭron eĉ dum horoj kaj eĉ dumnokte, dum la pamplonaj taŭrokuro daŭras nur malmultajn minutojn (el 2 al 5).
La taŭrokurigo estas danĝera, ĉiam venas partoprenantoj sub hufojn de la tunaj taŭroj, antaŭ kornoj ktp. Tiu danĝerebleco eĉ kelkajn homojn ankoraŭ instigas je partopreno. Foje danĝero ne venas rekte de la taŭrokornoj, sed de la aliaj kurantoj (foje ebriaj aŭ simple malspertuloj), kiuj povas malekvilibrigi onin kaj faligi aŭ vundi tiun. La lasta morto okazis en Pamplono la 10an de julio 2009.
Tamerlan Aguzarov
Tamerlan Kimoviĉ Aguzarov (ruse Тамерлан Кимович Агузаров, osete Æгъуызарты Кимы фырт Тамерлан [Ahuzarti Kimi firt Tamerlan]) estis politikisto de Rusio kaj laŭ nacieco (etna aparteno) oseto. Li naskiĝis en Alagir. Ekde la 5-a de junio 2015 li estas la 4-a prezidanto de la respubliko Nord-Osetio, subjekto de Rusia Federacio.
Belteno
Belteno estas antikva gaŭla festo meze inter la printempa ekvinokso kaj la somera solstico, do ĉirkaŭ la 5-a de majo. La nomo devenas de la malnova irlanda vorto Beltene ('hela fajro').
Tamerlan Aguzarov
Aguzarov mortis la 19-an de februaro 2016 pro severiĝinta malsano.
Belteno
Historio de Belteno
Belteno estas specife gaela festo. Aliaj keltaj kulturoj, ekzemple la kimroj kaj bretonoj, ne havis ĝin, kvankam multaj kulturoj havas ian printempan feston.
Belteno Festata de Novpaganoj
En novpaganismo Belteno estas unu el la ok sunaj festoj. Kvankam la novpagana Belteno pruntis kelkajan aferojn el la gaela Belteno, ĝi pli similas al la ĝermana Majfesto. Novpaganoj festas Beltenon la 1-an de majo en la norda hemisfero kaj la 1-an de novembro en la suda hemisfero.
Belteno de Vikanoj
Vikaj mankunigoj ofte okazas dum Belteno.
Belteno laŭ Vika Mitologio
Dum Belteno, la Heldio maturiĝis sufiĉe por regi. Li eksreĝigas la Mallumdion, kaj la Diino iĝas Patrino.
Beltejno en Esperantaj Libroj
Fikcia Belteno en Britio en la 1-a jarcento estas priskribita en la Esperanta romano La ŝtona urbo.
Urbodomo de Kroměříž
La Urbodomo de Kroměříž, Ĉeĥio, estis konstruita verŝajne sur la pli frua fundamentaĵo en la jaroj 1550 -1611. Sian aspekton en postbaroka stilo ĝi dankas precipe al Kardinalo Francisko el Dietrichstein, pri kio atestas la memortabulo el la jaro 1611 kun triobla blazono (de la kardinalo, episkopo kaj la urbo origina sen tranĉiloj de Dietrichstein) kaj surskribo:
La Urbodomo estis origine unuetaĝa kun la turo (riparita en la jaroj 1654 kaj 1668) kaj kun dubraka ŝtuparo. Nur en la jaro 1850 ĝi estis plialtigita je dua etaĝo kaj tutece pseŭdoklasikstile aranĝita. Nove adaptita ĝi estis por bezonoj de Urba Nacia Komitato, kaj samtempe estis rekonstruita origina fasado kaj internaĵoj belguste renovigitaj. En teretaĝo estas en la muron sekundare enmasonita blazona disko de Karolo el Lichtenstein - Castelcorn, kiu origine estis lokigita sur la turo kiel atesto de ĝia renovigo en sesdekaj jaroj de la 17-a jarcento.
Erzsi Sándor
SÁNDOR Erzsi [pr. ŝa:ndor] estis hungara kantistino (soprano) naskiĝinta en Kolozsvár la 28-an de julio 1885 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de marto 1962. Ŝi estis la pli aĝa fratino de operkantistino Mária Sándor.
Ŝia kariero
Erzsi Sándor estis disĉiplino de Ödön Farkas en Koloĵvaro, de Vilmosné Maleczky en la Muzikakademio de Budapeŝto, pli poste ŝi studis ankaŭ en Parizo. En 1905 dungis ŝin la Operejo en la rolo Lakmé (Delibes). En 1905–06 ŝi estis stipendiulino de Operejo, inter 1906 kaj 1930 ĝia solistino. Oni konsideris ŝin ne nur en Hungarujo, sed ankaŭ eksterlande unu el la plej bonaj koloratursopranoj. Grandsukcese ŝi ludis en Parizo, Ostendo, Vieno kaj Berlino. Ŝi estis ankaŭ elstara oratorio-kantistino (ekzemple Händel-oratorioj).
4119 Miles
4119 Miles estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Howard G. Miles, fondinton de la departemento pri artefaritaj satelitoj de la Brita Astronomia Asocio.
Palazzolo Vercellese
Palazzolo Vercellese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Camino (AL), Fontanetto Po, Gabiano (AL) kaj Trino.
Licania
Licania estas genro de pli ol 200 specioj de arboj kaj arbedoj en la familio Chrysobalanaceae. Specioj estas trovitaj nature en Neotropisaj arbaroj de suda Meksiko ĝis Brazilo kaj la Malgrandaj Antiloj. Pro pliigita senarbigo kaj perdo de vivejo, pluraj specioj malpliiĝis, kelkaj rimarkeble sekve kaj L. Caldasiana de Kolombio formortis en lastatempaj jaroj. Multaj specioj estas aŭ maloftaj aŭ restriktitaj en disdonado kaj sekve potenciale minacitaj kun estonta malapero.
Pluraj specioj estas uzataj kiel ornamplantoj. Frukto de Licania estas grava manĝaĵo por multaj bestoj kaj ankaŭ povas esti manĝata de homoj. Raŭpoj de ebla nova taksono de la specikomplekso Astraptes fulgerator estis trovitaj sur L. Arborea sed ne ŝajnas manĝi ilin regule. Kiel aliaj membroj de sia familio, la genro estas konata por produktado de diversa aro de flavonoidaj kombinaĵoj.
Elektitaj specioj
Specioj inkluzivas:
Iza Sándor
SÁNDOR Iza [pr. ŝandor] estis hungara aktorino naskiĝinta en Szatmárnémeti la 5-an de novembro 1914 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de novembro 1989.
Takafumi Yoshimoto
Takafumi Yoshimoto (吉本 岳史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, Yokohama FC kaj Mito HollyHock.
Neudorf bei Staatz
Neudorf bei Staatz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Pallanzeno
Pallanzeno estas komunumo de Italio.
Otto von Pack
Otto von PACK (naskiĝis ĉirkaŭ 1480, mortis la ) estis germana politikisto kaj kalumnianto.
Vivo
Estante konsilanto de duko Georgo la Barbulo de Saksio Pack maldungitis pro diversaj neklaraj monaj aferoj; tuj li perfidis al landgrafo Filipo la 1-a de Hesio la ekziston de certa sekreta ligo farita en Vroclavo en la 12.5.1527 - laŭdire - inter imperiestro Ferdinando la 1-a, duko Georgo, aliaj katolikaj klasestroj kaj kelkaj aliancitaj princoj (Elektoprinclando Saksio, Hesio) por forigi la protestantismon en multaj landoj.
Kopiaĵon de la laŭdira kontrakto montritis en la 18.2.1528 en Dresdeno al la hesia landgrafo. Sen pruvigi la aŭtentikencon de tiu dokumento Filipo kaj la princo-elektisto Johano la Konstanta komencis sin armi por militagoj: sed Marteno Lutero mem konvinkis ilin pri necesa antaŭa informiĝo. La demanditaj princoj malkonfesis iun ligofaradon kaj postulis siavice jurajn kaj tribunalajn esplorojn kontraŭ la kalumniantoj. La nomo de Pack estis indikita far la hesia Filipo; Pack vokitis je esploro al Kaselo kaj pridemanditis (sen apliko de torturo). Kelkaj liaj asertoj evidentiĝis malkorektaj - sed li tamen daŭre asertis esti havinta enmane la originalan aliancan dokumenton kun la sigeloj princaj. Tial ankaŭ Filipo ne forĵetis la suspektojn.
Pack fuĝis en Nederlandon kie li arestitis post pluraj jaroj plenaj de travivaĵoj laŭ ordono de duko Georgo kaj ekzekutitis en 1537. La por li nomitaj Pack-aj kvereloj (germane: Packsche Händel) provokis senton de amareco ĉe ĉiuj koncernitaj personoj dum longa tempo, incititemon kaj kolerodanĝeron.
NGC 4271
NGC 4271 (aliaj indikoj — UGC 7375, MCG 10-18-25, ZWG 293.10, PGC 39683) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
MTA International
Ahmada Islama Televido (angle Muslim Television Ahmadiyya - MTA) estas tutmonda persatelita televidĉeno konsistanta el 4 internaciaj televidkanaloj fonditaj de la Ahmada Islama Komunumo. La unua kanalo estis oficiale inaŭgurita la 1-an de januaro 1994. La televidkanalo estis establita de Mirza Tahir Ahmad. Ĝi havas programojn en pluraj gravaj lingvoj. Ili konsistas el predikoj, novaĵoj, dokumentfilmojn kaj kursojn de la araba por infanoj. Kvankam la plejparto estas elsendata en la urdua lingvo ĝi ankaŭ elsendas en la angla, araba, bengala, indonezia, franca, svahila kaj hausa.
11361 Orbinskij
11361 Orbinskij estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
1580
En la jaro 1580 post Kristo okazis, interalie:
11361 Orbinskij
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa astronomo Artemij Robertoviĉ Orbinskij, (1862–1927), de la estraro de la departemento de Odesa de la Observatorio Pulkovo. Li faris gravajn kontribuojn ĉefe en la fako de la astronomio de pozicio.