cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Doutor Ricardo
Doutor Ricardo estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.030 loĝantojn en 2010.
Peppino De Filippo
Li mortis en Romo.
Vasilij Veliĉko
Vasilij Lvoviĉ Veliĉko (ruse: васи́лий Льво́вич Вели́чко; n. la 14-an de julio 1860, Prilukij, Poltava Gubernio, Ukrainio, tiam parto de la Rusa Imperio, - m. la 13-an de januaro 1904 en Sankt-Peterburgo) estis rusa poeto, dramisto kaj publicisto, unu el la gvidantoj de la Rusa Asembleo,  kaj redaktoro de la duonoficiala gazeto Kavkaz.
Konata kiel rusa ŝovinisto,  li montris evidentan maltoleremon al la armenoj  kaj provis starigi ilin sur aliajn loĝantarojn en Kaŭkazio. Li estis aktiva dum la periodo kiam la imperiaj rusaj aŭtoritatoj efektivigis celan kontraŭarmenan politikon.
Laŭ la rusa historiisto V. Ŝnirelman, "estas kurioze, ke liaj verkoj estis reeldonitaj en Azerbajĝano en la fruaj 1990-aj jaroj kaj ricevis grandan popularecon tie". La "forgesita rasisma terpeco" de Veliĉko estis reeldonita de la akademio de Ziya Bunyadov.
Rijeko
Rijeko (Rijeka, itale kaj Fiume, Reka, Sankt Veit am Flaum) estas la ĉefa havenurbo de Kroatio, ĉe la adriatika marbordo. Ĝi havas 144 043 loĝantojn (2001), kaj estas la tria plej granda urbo en Kroatio. La urba ekonomio grandparte dependas de la mara trafiko, de ŝipkonstruado (ŝipokonstruejoj "3. Maj" and "Viktor Lenac") kaj de turismo. Rijeko gastigas la nacian kroatan teatron "Ivan Zajc", unue konstruita en 1765, kaj la universitaton de Rijeko, fondita en 1632. Tie naskiĝis la muzikisto Ivan Zajc en 1832.
Demografio en 1910
Loĝantaro: 49.806
Historio
En 1719 la urbo ricevis la rangon "libera haveno", samtempe vojo estis konstruita al Zagrebo. En 1776 la urbo aldoniĝis al Kroatio, sed post 3 jaroj ĝi ricevis memstaran statuson sed jam kiel parto de Hungara reĝlando. Baldaŭe Kroatio rericevis ĝin.
En 1868 Hungario kaj Kroatio faris ŝanĝon: por departementoj Szerém, Verőce kaj Pozsega (reĝa departemento) hungaroj ricevis havenurbon Rijekon. La urbo iĝis "fremda korpo" en Kroatio. Dum la hungara erao la urbo multe prosperis, ĝi havis fervojan linion al Zagrebo-Budapeŝto kaj al Triesto. Tie naskiĝis János Kádár. Post la unua mondmilito italaj brigadoj okupis la urbon, baldaŭ estis memstara urboŝtato, fine aliĝis al Jugoslavio. Hungario pro pasinta kunhistorio havas avantaĝojn por uzi la havenon.
Unu el la temoj kiuj plie malhelpis la pactraktatojn per kiuj finis la Unua Mondmilito estis la intencoj de Italio akiri teritoriojn de orienta Adriatiko kun certe iome da itala populacio aŭ historio, sed ene de tutslava areo, kiun deziris ankaŭ la naskanta nova ŝtato Jugoslavio (ankoraŭ ne laŭ tiu nomo). La ĉefa problemo estis Rijeko (tiam Fiume, signife simple rivero), kies haveno ne estis atribuita al Italio fare de la venkintaj aliancanoj en sekreta traktato de 1915, kvankam majoritato de ties populacio estis italdevena. Fine de oktobro de 1918, kroataj rotoj okupis la urbon, sed la itala populacio reagis kreante Nacian Konsilantaron, kiu petis helpon de najbaraj italaj rotoj. Venis konfuzaj monatoj, kiujn la aliancanoj klopodis mildigi per kuna militokupo kaj diplomatia solvo. Usona prezidento Wilson proponis ke Jugoslavio okupu sudon de Istrio kaj Rijekon. La itala delegitaro abandonis la konferencon reage. Posta propono de franca Tardieu konvertis la urbon en sendependa urboŝtato sub kontrolo de Societo de Nacioj kaj oni donis al Italio la tutan Istrion, dum al Jugoslavio la reston de Dalmatio, sed kaj italoj kaj jugoslavoj malakceptis la proponon.
En tiu kunteksto, sekve de itala populara reago, la 12an de septembro de 1919 malgranda privata (neŝtata) armeo de ĉirkaŭ 2,600 italoj naciismaj estrate de la poeto Gabriele D'Annunzio okupis la urbon, kiu estis abandonita de la aliancanaj trupoj. Tiuj italaj trupoj deklaris propran ŝtaton nome Reggenza Italiana del Carnaro, konstitucion kaj preparis aliĝon al Italio, kiu siaflanke ne akceptis tiun faron, kompreneble malakceptata ankaŭ de Belgrado. Sed ambaŭ landoj devis negoci novan landlimon kun Fiume agnoskita kiel libera urbo de ambaŭ flankoj per la traktato de Rapallo (12a de novembro 1920). Tion malakceptis la naciismaj italoj kaj D'Annunzio memproklamita diktatoro de Fiume, deklaris militon al sia propra lando! Devis esti la itala armeo kiu iris kontraŭ li: fakte bombardis la palacon de D'Annunzio, kiu kapitulacis. La urboŝtato restis sub itala okupo ĝis kiam Jugoslavio akceptis la fakton de italigo (Traktato de Romo, 27an de januaro de 1924). Ĝis la fino de la Dua Mondmilito.
Famuloj
En tiutempa Fiume naskiĝis: En tiutempa Fiume mortis:
La unua hungara guberniestro estis Ferenc Ürményi, baldaŭe Lajos Batthyány (guberniestro).
Volapuko en Rijeko
En 1887 nome de la ĵus elektita provizora estraro la prezidanto Giampaolo Carminati prezentis al la municipa magistrato la statuton de Associazione Volapuk di Fiume (Volapuk-Asocio de Fiume), kiun ĵus fondis italaj civitoj. Kvankam en pluraj urboj de la lando agadis volapukistoj kaj okazis volapuk-kursoj, nur en tiu municipo fondiĝis societo. La magistrato aprobis la statuton, sed la hungara estraro starigis obĵeton, ja oni ne en la oficiala (t. e. hungara), sed en la itala lingvo prezentis ĝin. La grupo ne ekfunkciis.
Esperanto
En 1907 fondiĝis en la urbo Adriatika Esperanto-Ligo, kies prezidanto estis barono Lajos Orczy. Li aliĝis al Ido inter la unuaj. La membraro ne sekvis lin, sed la Ligo jam en 1908 ĉesis. En Rijeko okazis kongreso de SAT en 1980 kaj Internacia Junulara Kongreso en 1998. En la urbo okazis la 10a kongreso de la EEU de la 6a ĝis la 12a de Julio 2014.
Berend Botje
Berend BOTJE estas la titolo de populara nederlanda infankanto.
19848 Yeungchuchiu
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Tiu asteroido, malkovrita nur 1,2 grado oriente de Jupitero, estas la plej granda trovita de la malkovrinto.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chu Chiu Yeung, patro de la malkovrinto.
Berend Botje
Historio
La statuo de Berend Botje situas je la Stationsweg en Zuidlaren. Tiu statuo emfazas la legendon de la vireto Berend Botje. Kiu estis tiu ulo? La eksa “Stichting Recreatiebelangen Zuidlaren” (Fondaĵo Distro-interesoj Zuidlaren) en 1964 lanĉis la planon por realigi artaĵon, prezentante Berend Botje. La statuo estas formplanita de sinjoro Pot, kiu en tiu tempo loĝis en Son (Norda-Brabanto.) La statuo estis inaŭgurita je la 1-a de julio 1967 de la prezidanto de la “Drents Genootschap” (Societo de Drenthe) kaj la “Culturele Raad” (Kultura Konsilantaro) Dr. K. van Dijk.
1216
En la jaro 1216 post Kristo okazis, interalie:
Golden Gate
La Golden Gate (Ora Pordego esperante) estas markolo situanta en okcidenta parto de Kalifornio, kiu disigas la golfon de San-Francisko disde la Pacifiko. Ĝi longas 7,9 kilometrojn. La pordego estas difinita de la klifoj de la duoninsulo de San-Francisko kaj la Marin-duoninsulo, dum la «markolo» etas la meze fluanta akvo.
La fama Golden-Gate-Ponto, el 28 metroj larĝa kaj 2,7 km longa, ekde 1937 transiras la markolon por kunigi San-Franciskon, sude, kun la kantono Marin, norde.
Panamkanala Aŭtoritato
La Panamkanala Aŭtoritato (Autoridad del Canal de Panamá, mallongigite ACP) estas la agentejo de la registaro de Panamo responsa por la funkciado kaj administrado de la Panama Kanalo. La ACP ekkontrolis la administradon de la kanalo el la Panamkanala Komisio, nome la kuna US–Panama agentejo kiu estis administrinta la kanalon la 31an de decembro de 1999, kiam la kanalo estis redonita de Usono al Panamo pere de la traktatoj inter Omar Torrijos kaj Jimmy Carter. Temas pri ege grava agentejo pro la enorma gravo de la internacia komerco kiu transiras ĉiutage la panaman kanalon.
Golden Gate
Antaŭ la alveno de la eŭropanoj en la 18a jarcento, la regiono ĉirkaŭ la markolo kaj de la golfo de San-Francisko estis loĝata de la ohlonoj, sude kaj de la miuokoj, norde. La posteuloj de ties triboj restas ankoraŭ tie.
Berend Botje
Historio
Sed kiu li nu estas?. La opinioj diverĝas. Berend Botje estus farmisto el Borger, kiu antaŭ longa tempo kun sia boateto veturis sur la Hunze al Zuidlaren. Li alvenis sur la “Zuidlaardermarkt” (foiro de Zuidlaren) kaj neniam revenis.
Aliuloj asertas, ke “Bommen Berend “ (la kromnomo de la episkopo de Münster, kiu en 1672 bombardis la urbon Groningen) kaŝis sin post tiu nomo.
Aliuloj diras ke Berend Botje estis marheroo, nome la nobelo “Lodewijk van Heiden tot Laarwoud” (pli fruaj loĝantoj de la nobeldomo Laarwoud en Zuidlaren estis i.a. la familioj van Heiden Reinestein). Tiu Lodewijk naskiĝis en Zuidlaren. Li oferis siajn servojn al la rusia caro. En Sankt-Peterburgo estas monumento por li. En 1832 li estis akceptita kiel heroo en Zuidlaren, post tio foriris kaj neniam revenis.
Botje ankaŭ estis la nomo de nederlanda monero, kiu havis valoron de 2 1/2 cendo. “Botje bij Botje leggen” estas nederlanda proverbo kiu signifas: kune pagi ion.
Berend Botje ankaŭ povintus eliri al la Vadomaro por tie, kiel fiŝisto, kapti fleson. La nederlanda nomo por fleso estas "bot" kaj fleseto estas "botje".
Sufiĉaj versioj do pri tiu tre konata ulo. Kiu scias la veran version, rajtas tion diri. La vero verŝajne neniam malkovriĝos.
Universidad Centroamericana
La Universidad Centroamericana (mallonge: UCA; Centramerika Universitato) estis fondita la 23-an de julio 1960 kaj estis la unua privata universitato en Nikaragvo kaj Centrameriko. Ĝi lokiĝas en la Universitata Avenuo en Managvo.
Historio
La UCA komencis la klasojn kun 350 studentoj kaj nuntempe ĝi havas pli da 5000 studentoj.
La pastro León Pallais Godoy estis la direktoro dum 10 jaroj ĝis 1971. La Tertremo en Managvo en 1972 detruis preskaŭ la tutajn konstruaĵojn de la UCA kaj poste ĝi estis rekonstruita per helpo de la Brazila estraro.
Post la Sandinista Revolucio okazinta la 19-an de julio 1979 la UCA ricevis helpon el la nacia estraro kaj ne plu estis tute privata universitato, ĝi ankaŭ fariĝis ano de la Nacia Konsilio de Universitatoj (CNU).
Melodia mortmetalo
Melodia mortmetalo (melodic death metal) — estas subĝenro de mortmetalo, kiu havas apartan melodion; tre proksima de rapida metalrokoo kaj potenca metalroko. Ĝenro diferencas de mortmetalo pro ofta uzado de «pura» voĉo (vira kaj virina), uzado de klavarinstrumentoj, granda diversecon de gitara ripetfrazoj, oftaj kaj melodiaj solooj, malalta regulado de gitaroj kaj ludado de akustikaj gitaroj. Melodia mortmetalo ankaŭ titolas "Gotenburga sonado".
La grupo Sentenced iufoje titolas unua melodia mortmetala gropo pro ilia albumo "North from Here".
Al fondindoj de la ĝenro apartenas svedaj grupoj At The Gates, Dark Tranquillity kaj In Flames. Tiuj tri grupoj ofte titolas «Tri Reĝoj» de melodia mortmetalo. Ankaŭ unu el unuaj grupoj de ĝenro estas Carcass.
Ekzistas du regionaj skoloj de melodia mortmetalo: Svedio (Gotenburgo) kaj Finnlando.
Al la plej famaj grupoj de finna skolo apartenas Children of Bodom.
En fino 90 jaroj pluraj grupoj de la ĝenro komencis aldonadi pli melodiajn elementojn en sian muzikon, pli kanelmetala stilo(groove metal) en refrenoj kaj ripetfrazoj, pli da pura voĉo kaj pli da uzado de klavarinstrumentoj. Iuj grupoj post aldono de elementoj de alternativ-muziko en sian muzikon ŝanĝis sian ĝenron al «Moderna Melodia Mortmetalo» (In Flames, Soilwork). Pluraj nuntempaj grupoj rezignas pri tekstoj pri perforto kaj morto.
Hinwil
Pri la komunumo
Hinwil estas la ĉefokumunmo de la samnoma distrikto en la Kantono Zuriko, Svislando. Kun 9774 loĝantoj fine de 2006 ĝi estis ĵus sub la statistika grandeco de urbo. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la loĝantaro kreskis al 10110 personoj, pro kiu la loko povas esti konsiderata statistike kiel urbo.
Najbara komunumo
La komunumo Hinwil limas en nordoriento al Bäretswil, en oriento al Fischenthal, en sudoriento al Wald, en sudo al Dürnten, en sudokcidento al Bubikon, en okcidento al Gosaŭo, kaj en nordokcidento al Wetzikon.
Trafiko
Ek de 1876 Hinwil estas konektita per la trajnlinio Wetzikon-Hinwil al la svisa fervojreto. La 1-a de juni 1901 estis malfermita la Uerikon - Bauma fervojo, kiu kondukis tra Hinwil. Tiu linio estis fermita en 1969 post akiro far la Svisaj Federaciaj Fervojoj. Memore nuntempe en somero ekzistas turismaj vaportrajnoj, kiuj veturas sur la ankoraŭ ekzistanta resto de tiu linio. Hodiaŭ Hinwil estas konektita al la zurika region-trajreto de la Zurika Trafik-Unio. Per la 0berland-aŭtoŝoseo la loko ankaŭ strate estas bone atingebla.
Historio
La unua domkumenta mencio de la komunumo datiĝas de la jaro 745 sur donacletero de iu "Landbert" favore al la Monaĥejo Sankt-Galo sub la nomo "Hunichinwilare". Supozeble en tiu tempo tie troviĝis alemana vilaĝeto. Okaze de renoviglaboroj de la reformita preĝejo oni malkovris en la interno de la preĝejo murrestaĵojn de la romia epoko. Dum mezepoko Hinwil apartenis al la kamparvoktejo Grüningen kaj dividis ties sorton. Per la reformacio en la jaro 1525 la regado pri Hinwil falis al la urbo Zuriko. En la jaro 1532 la rajtoj revenis al la johanitoj, kiuj tamen devigis sin nomumi zurikan vokton kiel prefekto. Dum la epoko de la reformacio Hinwil estis centro de la ribelo de la anabaptistoj.
Cabo Corrientes
Cabo Corrientes estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas El Tuito. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 020.
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Alarmstange
Alarmstange estas la nomo de 545,2 m alta monto en la mezmontaro Westerwald. Ĝi estas la plej alta altaĵo de la Montebaurer Höhe, altaĵĉeno ĉe la sudokcidenta rando de la mezmontaro. Ĝi proksimas al Horressen en la Rejnlando-Palatinata distrikto Westerwald. Kune kun la monto Köppel kaj Lippersberg la monto Alarmstange estas la centro de la altaĵĉeno, sur kiu etendiĝas la plej vasta arbara areo de la Vestervaldo.
Nomo
Las monto ricevis sian nomon pro tio, ke en la jaro 1809 francaj soldatoj tie starigis optikan signalinstalaĵon. En postaj jaroj tie estas geodezia vertico por la unua kartografio de la Rejnlando, kiun Jean Joseph Tranchot komencis kaj Friedrich Carl Ferdinand von Müffling daŭrigis.
Situo
La monto Alarmstange situas en la Naturparko Nassau. La centro de la urbo Montabaur, troviĝas 7 km orientnordoriente de la pinto. La komunumo Hillscheid troviĝas 3,5 km sudokcidente de la pinto. Al orientnordoriento la pejzaĝo traniras al la 1,5 km fora monto Köppel.
Je la norda flanko fontas la rojoj „Vorderste Bach“ kaj „Hinterste Bach“ kiel fontrojoj de la Brexbach kaj sur la suda deklivo la rojo Biebrichsbach kiel fontrojo de la Stadtbachs. Sude fontas la Wolfsborn, estante fonto de la malgranda „Wolfsgraben“ kaj la „Alsbach“. Ambaŭ fontrojoj fluas en la rivereton Kalterbach. Sur la okcidenta deklivo situas la fonto de la Feisternachtbach (Kühlbach).
Biplano
Biplano estas aeroplano havanta du parojn da flugiloj, unu super la alia.
Tiel eblas malpligrandigi la enverguron por la sama flugilsurfaco, kaj do faciligi la konstruon kaj parkadon de la aviadilo. Malavantaĝo tamen estas la kreado de du aeroturnoj.
Aviadiloj kun tri paroj da flugiloj estas triplanoj.
Biplanoj famiĝis ĉirkaŭ la Unua mondmilito, sed oni daŭre konstruis multe da ili ĝis la Dua mondmilito, ekzemple por atingi aviadilaj ŝipoj aŭ por aeraj akrobataĵoj.
Fama modelo por akrobataĵoj estis SV4 de la konstrufirmao Stampe kaj Vertongen.
Francisco Schaden
Francisco Serafim Guilherme SCHADEN, origine Franz Seraphim Wilhelm Schaden, estas germandevena brazila esperantisto, patro de Egon Schaden. Li unue estis volapukisto, post pasis al Esperanto eble antaŭ alveni Brazilon ĉirkaŭ 1910 kiel kvazaŭsklavo al São Bonifácio.
Juraj Drašković
Juraj DRAŠKOVIĆ [draŝkovitj], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio Draskovich György [draŝkoviĉ djordj] estis kroata-hungara pastro, kardinalo, primaso, ĉefepiskopo, banuso. Lia nobela antaŭnomo estis trakostyáni.
Francisco Schaden
Li estis instruisto kaj verkis pri la vivo de germanoj en sudo de Brazilo kaj multaj verkoj de antropologio kaj lingvistiko. Li registris unue specimenojn de kainganga lingvo, parolata de lokaj indiĝenoj. Li ankaŭ studis la etnojn mimbiaoj, ŝoklengoj, kaingangoj kaj aliaj de sia regiono.
Juraj Drašković
Juraj Drašković naskiĝis la  1525 en Kroatio en Bilina. Li mortis la 1587 en Vieno, sed li estis entombigita en Győr.
Francisco Schaden
En São Bonifácio estas muzeo kun lia nomo.
Juraj Drašković
Biografio
Juraj Drašković vivis en sia naskiĝloko ĝis 1527, poste pro la proksimiĝantaj turkoj li lernis laŭvice en Krakovo, Vieno, Bologna, Romo. En 1539 li pastriĝis. Hejmenveninta li atingis la rangon kanoniko, poste preposto. En 1553 li ricevis postenon en kortego de Ferdinando la 1-a (Sankta Romia Imperio). Inter 1557-1563 li estis episkopo de Pécs. Li partoprenis en Koncilio de Trento inter 1561-1563, poste li iĝis episkopo de Zagrebo kaj banuso pri Kroatio kaj Dalmatio, tial li partoprenis en defendado kontraŭ la turkaj atakoj. En 1573 li ricevis seĝon de ĉefepiskopo de Kalocsa. En la sama jaro li sukcese batalis kontraŭ kamparana ribelo. En 1585 li iĝis kardinalo. Li multe strebis por la jezuitoj, kiuj fonis en Hungarujo diversajn organizaĵojn.
Izjum (stacidomo)
Izjum (Ізюм) estas fervoja stacio en Izjum (Ĥarkiva provinco), urbo en Ukrainio.
Vaporanasoj
La Vaporanasoj estas genro (Tachyeres) de anasoj de la familio de Anatedoj. Ĉiu el la kvar specioj loĝas en Sudameriko, kaj ĉiuj escepte la Fluganta vaporanaso estas neflugaj; eĉ tiu ununura specio flugokapabla rare ekflugas al aero.
La genronomo Tachyeres, "havanta rapidajn remojn" aŭ "rapidremisto", devenas el antikva greka ταχυ- "rapida" + ἐρέσσω "Mi remas". La komuna nomo "vaporanasoj" devenas el fakto ke, kiam naĝas rapide, ili flugilfrapas enakve samtempe ke ili uzas siajn piedojn, tiele ke ili kreas efikon similan al tiu de perpadela vaporŝipo. Pro simileco kun remado, oni nomigas tiun genron ankaŭ remanasoj.
Ili estas kutime lokigitaj en la subfamilio de Tadornenoj. Tamen analizoj pere de DNA indikas, ke tiu Tachyeres apartenas al distinga klado de mutaciaj sudamerikaj plaŭdanasoj, kiu inkludus ankaŭ la Brazilan, la Krestan, kaj la Okulvitran anasojn.
Muziko de Antikva Grekio
La muziko de la antikva Grekio estis arto, kiu ĉeestis en ĉiuj sociaj eventoj: en festoj, en funebraj kaj religiaj ceremonioj, en teatro, en popularaj okazaĵoj, antaŭ bataloj aŭ per baladoj en prezentadoj de epopeaj poemoj. Oni konsideris ke danke al muziko estis atingita la harmonion kaj de la psiko kaj de la animo, kaj eblas konscii pli klare pri la neperfektaĵoj en la naturo kaj en la artoj.
Vaporanasoj
Estas kvar specioj:
La Ĉubuta vaporanaso aŭ Blankakapa vaporanaso estis priskribata nur en 1981.
Muziko de Antikva Grekio
Apolono estis elstare konsiderata la dio de muziko kaj harmonio.
Grekoj konsideris, ke muziko havis sian originon en la Dioj. La Naŭ Muzoj, filinoj de la Dio Zeŭso, estis protektantinoj precipe de penso kaj artoj. Eŭterpo reprezentis muzikon. Ŝi, kune kun siaj fratinoj, okupis elstaran lokon en la mita universo de la naturo kaj la vivo de la homoj. La muzoj prezidis penson, inspiron, sciencon kaj ĝenerale ĉian manifestiĝon de la spirito. Ili ordigis kaoson kaj subtenis la Universon kiel harmonian elementon. Muzikistoj kaj kantistoj adoptis la ekzemplojn de la muzoj, iliajn melodiojn kaj kantojn, kiuj aludante la eksterordinaran potencon de la muzoj, povis interveni eĉ en mensaj patologioj kiel klarigis Platono, Pitagoro, Aristotelo kaj Sokrato.
Ankaŭ la 'inventoj' aŭ 'trovoj' de ĉiuj muzikinstrumentoj estis atribuitaj al la dioj. La prezentado de muziko estis integrita al multaj malsamaj reĝimoj de greka rakontarto kaj arto rilataj al mitologio, inkluzive dramon kaj poezion, kaj ekzistas granda nombro da malnovgrekaj mitoj rilataj al muziko kaj muzikistoj. Laŭ la greka mitologio: Amfiono lernis muzikon de Hermeso kaj poste per ora liro konstruis Tebon movante la ŝtonojn en la lokon per la sono de sia ludado; Orfeo, la majstro-muzikisto kaj liristo, ludis tiel magie, ke li povis trankviligi sovaĝajn bestojn. Ne mirigas do, ke muziko estis ĉiea ĉe la Pitiaj Ludoj, Olimpikoj, religiaj ceremonioj, libertempaj agadoj, kaj eĉ la komencoj de dramo kiel elkreskaĵo de la ditiramboj faritaj honore al Dionizo.
Muzikaj instrumentoj
Blovinstumentoj kaj aerfluinstrumentoj Auloso, Sirinkso kaj Salpinkso, Akvoorgeno (greke hydraulos).
Ĉiuj trovis sian vojon en la muzikon de la antikva Romo.
Virinoj, knabinoj kaj muzikistinoj
La greka vira mondo, adoris la muzojn, kaj per etendo nimfojn, nereidojn ktp., sed kurioze, ili neniam tradukis la ekziston de la muzoj al tio, ke ili povus esti realaj en la korpo de virino. Kial ili ne vidis bildon de la muzoj en la virina sekso? Ĉu eble pro timo, ke la regado de muziko kaj kanto igus ilin perdi la menson, kiel okazis kun Odiseo?
Spite la gravecon de la edukado en antikva Grekio ne mirigas, ke knabinoj havis tre malsaman edukadon ol knaboj, ĉar virinoj havis ĝenerale malpli da rajtoj ol viro, ankaŭ pri edukado kaj kulturo.
La virino estis sub la aŭtoritato de la viroj, ili estis trejnitaj por hejmaj laboroj kaj por servi siajn edzojn. Ilia ĉefa tasko estis naski infanojn en la mondon, por ke la armeo havu pli da soldatoj por la milito kaj kompreneble la daŭreco de la popolo.
Laŭ Heziodo, (7-a jarcento a.K.), Pandora, la unua virino, estis kreita de Zeŭso kiel puno por viroj. Ĉi tiu negativa koncepto daŭris tra la tempo, eĉ Aristotelo, filozofo de la 4-a jarcento, asertis, ke virinoj nature estas pli malfortaj ol viroj. Tiel la virino estis konsiderata kiel eterna neplenaĝulo.
La edukado por la knabinoj konsistigis en lerni legadon kaj skribadon, bazan aritmetikon por administri la monon de la domo kaj nur iom da muziko kaj danco por plezuro de la estonta edzo. Tiamaniere oni pravigis ilian ekskludon el la publika vivo, lasante al ili la privatan spacon. Ĉi tiu drasta ekskludo okazis en Ateno; en Sparto virinoj havis pli da libereco, vera escepto en la greka mondo, en kiu ekzistis la marĝenigo de virinoj kaj mizogina vizio pri ili.
Tiuj virinoj, kiu scipovis lerte danci kaj kanti, havis pli da ŝancoj por atingi kelkajn rezervitajn rolojn en iuj eventoj de la publika sfero. Ĉi tiuj estis funebraj kaj religiaj ritoj en kiuj muziko ludis elstaran rolon, kaj en Delfo por kanti kaj danci interpretante la orakolojn.
La ricevantoj de la ofertodonoj de kanto kaj danco estis junulinoj dotitaj de sanktaj voĉoj, voĉoj kapablaj sentivigi, doni emociojn kaj ellasi sentojn; voĉoj kapablaj resanigi kaj kuraci malsanojn. La virina interpretisto estis kapabla influi la kondutojn de la aŭskultantoj, ĉar ili aŭskultis al ŝi pli facile ol al viroj, pro la evidentaj kialoj de voĉregistro, kiu vekas pli grandajn emociajn efikojn ol vira voĉo. Tiel ŝi devis adapti por la dezirota celo la ĝustan modalon, ritmon kaj instrumenton, por konduki siajn aŭskultantojn al malstreĉiĝo, trankvilo aŭ kuraĝigo, t.e. katarso.
Preĝejo Sankta Jozefo (Viehhofen)
La romkatolika Preĝejo Sankta Jozefo (germane: Pfarrkirche Viehhofen) troviĝas en Viehhofen, Aŭstrujo. Apartenas al la paroĥaro ankoraŭ la komunumoj de Maishofen kaj Saalbach.
Muziko de Antikva Grekio
Virinoj, knabinoj kaj muzikistinoj
En tiu vira militista mondo de la antikva Grekio estis virino kun sufiĉe da talento por elstari kiel poetino kaj muzikistino, ŝi estis Sapfo de Mitileno, aŭ pli bone konata Sapfo de Lesbos (650-580 a.K.), kiu estis nomata la Deka Muzo. La merito de Sapfo, en tempoj plenaj de epopeoj kaj mitologiaj herooj, estis dediĉi sin al esplorado de subjektiveco, kaj al kulto al Afrodito, diino de la amo.
Mieste
Mieste ekde la unua de januaro 2011 estas parto de la komunumo Gardelegen en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 2307 loĝantojn.
Muziko de Antikva Grekio
Virinoj, knabinoj kaj muzikistinoj
Aliaj grekaj poetinoj ankaŭ uzis muzikon por transdoni siajn mesaĝojn; kelkaj el ili estas Korinna de Tanagra (4-a jarcento a.K.?), Cleobulina de Lindos (6-a jarcento a.K.), Anite de Tegea (4-a aŭ 3-a jarcento a.K.), Nosis de Locria (3-a jarcento a.K.), Erina de Telos (4-a jarcento a.K.), Praksila de Sikiono (5-a jarcento a.K.), Telesilla de Argoso (510 a. K), Moero de Bizanco (3-a jarcento  a.K) kaj Myrtis de Anthedon (6-a kaj 5-a jarcento a.K.).
Preĝejo Sankta Jozefo (Viehhofen)
Historio
En 2008 konstruitis nova kadavrejo kaj plietendigitis la tombejo.
Arkitekturo
La preĝejo konserviĝis en simpla rektangula formo kun turo kaj firstotureto kun sonvolbo. Sakristio metitis malantaŭ la ĉefaltaro. Tiammode la kirko faritis laŭ empiro-stilo. Greka kaj romia antikvecoj karakterizatas per rekteco, severeco kaj leĝera eleganteco - interne kaj ekstere. La plej gravaj aĵoj substrekatas kaj la malpli gravaj malantaŭenŝovitis. Ĉefaltaro sen kolonoj kaj sen supra konstruaĵo montras bildon de la Sankta Familio kaj de Sankta Jozefo. Ĉe la enirejo troviĝas memortabulo pri la falintoj de dum la Unua mondmilito kaj la Dua mondmilito, parte kun fotoj.
Ture oni havas horloĝon kaj tri sonorilojn: la bronzajn sonrilojn muldis en 1951 en Bad Häring la firmao Alpenländliĉe Metallwerke (de Kurt Bühl).
En 1908 Hans Mertel el Salzburg-Gnigl faris novan orgenon: similegajn instrumentojn admireblas ĝis hodiaŭ en Großarl, Bad Gastein, Salzburg, Forstau kaj Krimml. En la 24.7.1912 li faris revizion. Ĉirkaŭ la jaro 1925-a necesis munti novan stanan orgenfasadon (fare de Adam Grünsfelder el Salzburg-Mülln. Alia restaŭrado estis en 1958, 1977 kaj 1994.
Vikariejo
Tuj ankaŭpreĝeje estas domo por la vikario kiun konstruigis la komunumo mem kun monhelpo de fideluloj el aliaj pinzgau-aj komunujoj (de 2200 guldenoj). Grundojn kaj areojn por la preĝejo, tombejo, vikariejo kaj ĝardenon disponigis la gastejestro. En la 1950-aj tiu ĉi konstruaĵo estis senfunkcia kaj kadukiĝis tie ke malkonstruiĝo farotis en la 1960-aj jaroj. Sekve estas la nuna plej apuda konstruaĵo la hotelo Oberwirt.
Val-d'Illiez
Val-d'Illiez estas komunumo en la distrikto Monthey en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1763 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Val-d'Illiez Val-d'Illiez situas en Suba Valezo ĉe la bordo de la rivero Vieze. En sudo de la komunumo situas la montopintoj Dents du Midi. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Val-d'Illiez, Les Crosets kaj Champoussin. La komunumo apartenas al la turismo- kaj skiregiono Portes du Soleil.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 39,26 km², de kiuj 34,4% estas kovritaj de arbaro, 40,2% servas por agrikulturo kaj 4,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Val-d'Illiez limas en nordo al Troistorrents, en oriento al Vérossaz, en sudoriento al Saint-Maurice, en sudsudoriento al Evionnaz, en sudo al Champéry, en okcidento al Châtel (Haute-Savoie, Francio), kaj en nordnordokcidento al eksklavo de Monthey.
Trafiko
Tra Val-d'Illiez pasas la kantona ĉefvojo n-ro 201 de Saint-Triphon al Champéry. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 15 kilometrojn nordoriente apud Saint-Triphon. Pere de la mallarĝspura fervojlinio de Aigle al Champéry la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Val-d'Illiez datiĝas el la jaro 1180 kiel apud Yliacum. Dum mezepoko Val's'Illiez apartenis al la Majorejo Illiez, kiu en la 15-a jarcento fariĝis savoja subvoktejo. Post la konkero de la Suba Valezo fare de la Valezaj Dekonoj Val-d'Illiez fariĝis parto de la Voktejo Monthey, kies historian sorton ĝi ek de tiam dividis. En 1839 disiĝis Val-d'Illiez kaj Champéry, kiuj ĝis tiam formis unu solan komunumon. Post tertremo en la jaro 1953 termakva fonto aperis surface. Tio ebligis en la jaro 1983 malfermon de termbanejo.
Unio Nacia de Studentoj de Nikaragvo
La Unio Nacia de Studentoj de Nikaragvo (hispane: Unión Nacional de Estudiantes de Nicaragua "UNEN") estas studenta movado kiu konsistas el gvidantoj de diversaj universitatoj apartenantaj al Nacia Konsilio de Universitatoj (hispane: Consejo Nacional de Universidades (CNU)). Inter tiuj universitatoj troviĝas: Nacia Universitato de Inĝenierarto (UNI), Nacia Aŭtonoma Nikaragva Universitato (UNAN), Centramerika Universitato (UCA), Nacia Agronomia Universitato (UNA), UPOLI, URACCAN, UCATSE, ktp.
La "Nikaragva Studanta Universitata Movado" estis fondita la 15-an de septembro 1914, tiam nomita Universitata Nacia Centro. Ekde tiam, ĉiuj generacioj de studentoj batalas por atingi la Universitatan Aŭtonomecon kaj la Studentajn Rajtojn.
(15558) 2000 GR2
(15558) 2000 GR2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Seiji Kubo
Seiji Kubo (久保 政二, n. ) estas japana futbalisto.
Ranzanico
Ranzanico estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bianzano, Endine Gaiano, Gandino, Monasterolo del Castello, Peia kaj Spinone al Lago. Kristanisma patrono de la komunumo estas la biblia evento Ĉielenpreno de Maria, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Karnavalo de Barankilo
La Karnavalo de Barankilo (Carnaval de Barranquilla) estas la plej grava folklora kaj kultura festo de Barankilo kaj Kolombio. Tiu tradicio devenas de la 19-a jarcento. Ĉi tiu karnavalo estas la tria en la mondo post tiuj de Rio-de-Ĵanejro kaj Venecio.
La Karnavalo de Barankilo estis registrita, en 2008, kiel Nemateria kultura heredaĵo fare de Unesko.
Helga Hahnemann
Helga HAHNEMANN (karesnomoj estis ankaŭ Henne kaj Big Helga; naskiĝinta la en Berlino, mortinta samloke la ) estis germana kabaredistino, kantistino kaj aktorino.
Vivo kaj kariero
Inter 1956 kaj 1959 ŝi vizitis la Altlernejon pri aktorado "Ernst Busch" en Berlin-Niederschöneweide. En 1959 ŝi havis la unuan surscenejan aperon ĉe la lepsika kabaredo Pfeffermühle, ekde 1961 ŝi laboris ankaŭ por la GDR-televido. Por sia aktorado en 30 epizodoj de la televidserio Tele-BZ oni aljuĝis al ŝi la artpremion de Libera germana sindikataro.
Ekde 1969 Hahnemann estis daŭra membro de la ensemblo de la ŝtata orientgermana televido (Deutscher Fernsehfunk) laborante ekzemple ankaŭ por la televidteatro de Moritzburg (Halle). Je la fino de la 1970-aj jaroj Hahnemann iĝis, ankaŭ danke al sia mastrado de la berlina dialekto, unu el la plej ŝatataj orientgermanaj prezentistinoj kaj amuzigistinoj. En la radio eostberlina ŝi moderigis ekde la fino de la 1970-aj jaroj la elsendojn Helgas Top(p)-Musike, el kiuj faritis ankaŭ tri propraj televidspektakloj. Kiel kantistino ŝi furoris per ŝlagroj, ekz. Wo ist mein Jeld bloß geblieben, Jetzt kommt dein Süßer, U-Bahn-Beat, 100 mal Berlin, Clärchens Ballhaus (kun Hartmut Schulze-Gerlach) kaj Een kleenet Menschenkind. La plejparton de ili muzikigis Arndt Bause laŭ tekstoj de Angela Gentzmer.
Ege ŝatatis ankaŭ ŝiaj moderigoj de la elsendo Ein Kessel Buntes kaj ŝiaj multaj skeĉoj, ekz. kun Alfred Müller, Herbert Köfer, Dagmar Gelbke, Ingeborg Naß. En la rolo de Erna Mischke ŝi regule kune kun Rolf Herricht, Gerd E. Schäfer, Margot Ebert, Traute Sense kaj Heinz Behrens aktoris en la televidserio komedia Maxe Baumann. Kun Ingeborg Naß ŝi gvidis laboristan kabaredon en Berlino, krome Hahnemann estis sinkronvoĉdonistino. En tri filmoj pri la bando de la Olsen-krimuloj ŝi donis sian voĉon al la ina ĉefrolo Yvonne Jensen.
Acanceh
Acanceh estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Acanceh. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Yucatán estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31002.
Helga Hahnemann
Vivo kaj kariero
La planita silvestro-spektaklo 1991 ne plu realigitis pro morto je pulma kancero.
Acanceh
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 70,40 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,0 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8848 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7485 scipovis legi kaj skribi kaj 1359 personoj estis analfabetoj. Do 15,36% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
Beloruslingva Vikipedio
Beloruslingva Vikipedio aŭ belorusa Vikipedio (Белару′ская Вікіпе′дыя, ) estas versio de la libera reta enciklopedio Vikipedio, skribata en belorusa lingvo, kaj fondita 27-an de marto 2007.
Acanceh
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 13166 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 5568 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 42,3% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Beloruslingva Vikipedio
Beloruslingva vikipedio en oficiala ortografio ekzistas de fino de aŭgusto 2006, kaj estas kreada per volontuloj de encoklopedia agado kaj kolektas materialoj en belorusa literatura lingvo. Dum unuaj 7 monatoj de sia ekzistado en la projekto estis kreitaj pli ol 3.5 miloj de artikoloj, dum la jaro 2007 - pli ol 6.5 miloj de artikoloj en diversaj fakoj de homa scio.
Acanceh
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Beloruslingva Vikipedio
Krom Vikipedio en moderna ortografio ekzistas Vikipedio en belorusa klasika ortografio, aperadas proponoj pri unuigo de ambaŭ beloruslingvaj vikipedioj, sed kompromison pri tio nuntempe ne estas atingita.
Kronologio de evoluo de belorusa vikipedio:
Křtěnov
Křtěnov estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Ĝi situas ĉe ŝoseo el Olešnice ĝis Hodonín. Vivas ĉi tie.
Historio
Kiam kaj de kiu la municipo estis fondita, ne estas konata.
12473 Levi-Civita
12473 Levi-Civita estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala matematikisto Tullio Levi-Civita (1873–1941), kiu disvolvis kaj etendis la teorion de la tensoria kalkulo kreita de Gregorio Ricci Curbastro, kiu ludis centran rolon en la ĝenerala teorio de relativeco kaj ties diversaj geometrioj. En 1939 Levi-Civita estis maldungita el sia posteno de profesoro en la Universitato de Romo ĉar li estis judo.
Włodzimierz Sedlak
Włodzimierz Sedlak (naskiĝis la 31-an de oktobro 1911 en Sosnowiec, mortis la 17-an de februaro 1993 en Radom) estis pola pastro, profesoro de Katolika Universitato de Lublino, kreinto de pola skolo de bioelektroniko, elektromagneta teorio de la vivo kaj koncepto pri tut-vakuo. Honora civitano de Sosnowiec, Radom kaj Skarżysko-Kamienna.
Biografio
Włodzimierz Sedlak naskiĝis en malriĉa, multinfana, minista familio en Sielec – nuna kvartalo de Sosnowiec. Serĉante laboron lia familio translokiĝis en 1919 al Suchedniów, kaj en 1920 al Skarżysko-Kamienna. Post abiturienteco en 1930 en matematika-natura gimnazio en Skarżysko-Kamienna aliĝis al Animzorga Seminario en Sandomierz, kie en 1935 ordiniĝis.
Kiel pastro eklaboris kiel prefekto en Ćmielów (1935-39), kaj poste en Sienna apud Iłża (1939-48), kie dum la milito sekrete instruis. Post la dua mondmilito, danke al lia agado, fondiĝis Meti-Lernejo kaj ekzistanta ĝis nun Ĝeneralkleriga Liceo, kiu depost 1992 portas nomon de sia fondinto.
En 1946 pastro Włodzimierz Sedlak ekstudis Matematiko-Naturan Fakon ĉe Universitato Maria Curie Skłodowska en Lublino, kie magistriĝis en 1946 pri antropologio, kaj en 1950 pri pedagogio. En 1951 doktoriĝis en UMCS per disertaĵo Varieco de organismo kiel biologia fundamento de edukado (pro ideologiaj-politikaj kaŭzoj ne aprobita ĝis 1960).
En 1952 translokiĝis al Radom, kaj en 1960 eklaboris ĉe Fako pri Kristanisma Filozofio de KUL. En 1966 habilitiĝis kadre de teoria biologio pri disertaĵo Ebleco rekrei komencojn de organika evoluo surbaze de silicia komponanto kaj sekve fariĝis gvidanto de Katedro pri Teoria Biologio. En 1974 fariĝis profesoro kaj en 1980 titola profesoro.
Scienca agado
Włodzimierz Sedlak estis scienculo, kies agado ampleksis multajn branĉojn de la scienco: bioelektronikon (unu el kunfondintoj), arkeologion, geologion, paleontologion, paleobiokemion, paleobiofizikon k.a.
Al pli gravaj, formulitaj de li teorioj, apartenas:
Surbaze de sciencesploroj publikigis en 1959 hipotezon pri siliciaj vivkomencoj.
En 1967 komencis labori pri bioelektroniko, laŭ kiu kemiaj reakcioj kaj elektronikaj procezoj en organikaj duonkonduktaĵoj estas ligitaj per interdependoj kvanto-mekanikaj, kaj fariĝis unu el ĝiaj antaŭmovigantoj en la mondo. En 1967 publikigis laboraĵon en kiu aperis mencio pri ekzisteblo de bioplasmo – la kvina materistato enestanta nur en vivaj organismoj. En 1969 formulis koncepton pri elektromagneta vivteorio traktantan pri tio, ke ĉiuj viv-procezoj realiĝas sur kvanta nivelo danke al kuplado de kemiaj reakcioj kun elektronikaj procezoj en duonkondukta medio tia kiel proteinoj kaj manifestiĝas per lumemisio aŭ per aliaj elektromagnetaj ondoj.
En libro Na początku było jednak światło (En la komenco estis tamen lumo) enigis la terminon tutvakuo (malesto de ĉio) priskribanta primaran, senfinan vakuon, kiu estis antaŭ la mondkreiĝo.
Kreado
Włodzimierz Sedlak verkis pli ol 250 traktaĵojn kaj artikolojn kaj scenaron al filmo sub la titolo Krzem – pierwiastek młodości (Silicio – elemento de juneco). Liaj la plej gravaj libroj estas:
Sciencaj verkoj
1. Rola krzemu w ewolucji biochemicznej życia (Rolo de silicio en biokemia vivevoluo), 1967
2. Bioelektronika (Bioelektroniko), 1967-77, 1979
3. Postępy fizyki życia (Progresoj de la fiziko de la vivo), 1984
4. ''Kierunek – początek życia. Narodziny paleobiochemii krzemu'' (Direkto – vivkomenco. Naskiĝo de silicia paleobiokemio), 1985
5. Wprowadzenie w bioelektronikę (Enkonduko al bioelektroniko), 1988
Popularsciencaj verkoj
1. ''U źródeł nowej nauki. Paleobiochemia'' (Ĉe la fontoj de nova scienco. Paleobiokemio), 1973
2. Bioelektronika – środowisko – człowiek (Bioelektroniko – medio – homo), 1980
3. Homo electronicus, 1980, 1994
4. Na początku było jednak światło (En la komenco estis tamen lumo), 1986
Aŭtobiografiaj libroj
1. Życie jest światłem (Vivo estas lumo), 1985
2. W pogoni za nieznanym (Postkurante nekonataĵon), 1990
3. Człowiek i Góry Świętokrzyskie (Homo kaj Santkrucaj Montoj), 1993
4. Listy do Matki (Leteroj al Patrino), 1997
5. Boży kram (Dia butiko), 1998
6. Pamiętnik, I-IV (Memorlibro, I-IV), 1999, 2001, 2003, 2004
Aliaj libroj
1. Wykłady o bioelektronice (Lekcioj pri bioelektroniko), 1987
2. Inną drogą (Alivoje), 1988
3. Technologia Ewangelii (Teknologio de Evangelio), 1989
4. Teologia światła, czyli sięganie nieskończoności (Teologio de lumo aŭ atingado de senfineco), 1997
Mikroŝtato
Eŭropaj mikroŝtatoj
Laŭ vasteco
Mikroŝtatoj en la mondo
En Eŭropo kun la escepto de Malto ne ekzistas mikroŝtatoj sur insuloj, sed en la mondo mikroŝtatoj estas ĝuste ĉefe sur insuloj aŭ insularoj.
Laŭ nomo
Gandzak
Gandzak (armene: Գանձակ; antaŭe Batikjan) estas vilaĝo en la provinco Gegharkunik de Armenio. La vilaĝo situas en la Gegharkunik-regiono, sur la dekstra marbordo de rivero Gavar, 3 km sudokcidente de regiona ĉefurbo Gavar, kun meza alteco de 1980 metroj super la marnivelo. La vilaĝo estis nomita Batikjan por tempo honore al Batik Batikjan (1892-1920), komunista aktivulo. Estas duonruina baziliko de Sankta Dipatrino de la 4a aŭ 5a jarcento kaj kupola preĝejo de Sankta Georgo de la 9a aŭ 10a jarcento. En antikvaj tempoj ĝi havis kupolhavan halon. En la 19-a jarcento, armenaj migrantoj de okcidenta Armenio kovris la detruitajn tegmentojn per la ŝtipoj. En 2008 ĝi havis 4 172 loĝantojn.
Köppel
Köppel estas la nomo de jenaj geografiaj objektoj:
Köppel estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
17516 Kogayukihito
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Koga Yukihito (japane 古賀ゆきひと), anoncisto ĉe la radioelsendejo de Fukuoka kaj tre bone konataj kiel amatora astronomo kaj kiel grava astronomia persono en Kjuŝuo. Liaj ĉefaj interesoj estas kometoj, meteoroj, kaj obserevoj de la profunda kosmo.
Kyle XY
Kyle XY estas usona televidserio kreita de Eric Bress kaj J. Mackye Gruber. Ĝin elsendas ekde la 26-a de junio 2007 ABC Family.
Luque
Luque estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Kyle XY
Scenaro
Junulo vekiĝas nude en la arbaro Viktor Falls, apud Seattle. Li memoras kaj scias nenion, kvazaŭ novnaskito. Oni metas lin en junulan malliberejon, kaj tie li renkontas la doktoron Nicole Trager. Ŝi estas fascinata de la kapabloj de la junulo, kiun ŝi nomas Kyle [kajl], kaj decidas konduki lin en sian hejmon, kontraŭ la opinio de siaj edzo kaj du gefiloj.
8755 Querquedula
8755 Querquedula estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita per la scienca nomo de la marĉanaso : Anas Querquedula.
Lago de Otmuchów
La Lago de Otmuchów aŭ esperantigite Otmuĥova lago (pole Jezioro Otmuchowskie) estas grandega akvobaraĵo, situanta proksimume 6 km norde de la ĉeĥa vilaĝo Bernartice. Ĝi estiĝis en la jaroj 1926 - 1932 per barigo de rivero Nysa Klodzka. Rilate al ebenaĵa karaktero de la ĉirkaŭaĵo devis esti konstruita grandega, multajn kilometrojn longa ŝirma digo. La estiĝinta lago havas areon proksimume 2000 hektaroj. La lago ricevis sian nomon laŭ bela malnovepoka urbo Otmuchów, kiu situas sur ties orienta bordo. Komune kun najbara lago Jezioro Nyskie ĝi estas ideala celo por somera refreŝigado. Apud la lago estas kelke da kampadejoj, multaj restoracioj kaj fritejoj de fiŝoj, pruntedonejoj de ŝipetoj kaj centrejo de akvaj sportoj.
59087 Maccacaro
59087 Maccacaro estas tre malgranda sed tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Piero Sicoli kaj Francesco Manca elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Tommaso Maccacaro, kiu laboris en astrofiziko de alta energio kaj iksradia astronomio de 1976. Li estis direktoro de la Observatorio de Brera proksime de Milano kaj prezidento de la Laborgrupo pri Astronomio de la Eŭropa Kosma Agentejo (2007-2009).
Strungari
Strungari [strungarj] (hungare: Sztrugár, germane: Stragendorf) estas vilaĝo en Rumanio sude de Sebeş. En 1910 ĝi havis 233 loĝantojn (rumanoj); en 1992 220 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1539. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Pianu de Sus.
Pematangsiantar
Pematangsiantar (foje skribita kiel Pematang Siantar, ofte mallongigita kiel Siantar, ĉine 先達) estas urbego en interno de la insulo Sumatro, en provinco Norda Sumatro en Indonezio. Pematangsiantar konsistas el 8 distriktoj.
Geografio
Pematangsiantar situas pli proksime al la norda marbordo, ol la suda. Provinca ĉefurbo Medano troviĝas 82, Binjai 96, Gunungsitoli 249, Pekanbaru 379, Banda Aceh 506, Batam 589, Palembang 915, ĉefurbo Ĝakarto 1332, Bandungo 1450, Semarang 1677, Jogjakarto 1733, Surabajo 1896, Makassar 2435 kilometrojn (aere).
Historio
Antaŭ 1907 Pematangsiantar estis memstara regno aŭ reĝlando. En 1907 la nederlandanoj prenis kontrolon, kiu daŭris ĝis la japana dominado (1942-1945). Indonezio proklamis sian liberecon en 1945, Pematangsiantar ricevis sendependan statuson. En 1974 ĝi estis nomumita kantona ĉefurbo.
Ekonomio
La industria sektoro estas la plej grava, poste sekvas la komerca sektoro kun turismo.
Loĝantoj
La indiĝenaj loĝantoj de Pematangsiantar (batakoj) havas la plimulton. La ĉina estas la plej granda malplimulto kune kun la malajoj. Ankaŭ loĝas migrantoj el Javo precipe ĉirkaŭ la urbocentro.
Trafiko
Pematangsiantar situas inter ĉefvojo Medano-suda marbordo, krome venas 3 vojoj el interno de la insulo. Ankaŭ fervojo venas el Medano. Enurbe ĉefe malnovaj motorcikloj aŭ motorizitaj tricikloj trafikas, kiuj laŭte bruas.
Grigorij Golicin
Princo Grigorij Sergejeviĉ Golicin (ruse: Григорий Сергеевич Голицын ; n. la 20-an de decembro 1838 - m. la 28-an de marto 1907) estis rusa generalo kaj ŝtatisto de la princa familio Golicin.
Inter 1897 kaj 1904 Golicin estis la guberniestro de Transkaŭkazio; konata kiel la iniciatinto de la konfisko de la posedaĵoj de la Armena Eklezio. Li estis pafvundita en aŭtobombo proksime de Tbiliso en oktobro 1903.
(19849) 2000 TL18
(19849) 2000 TL18 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Merefa (stacidomo)
Merefa (Мерефа) estas fervoja stacio en Merefa (Ĥarkiva provinco), urbo en Ukrainio.
Sajjid Baraka
Sajjid Baraka aŭ Sajjid Barakah (1343–1403) estis religiulo de la komerca urbo de Tirmidh, kaj spirita instruisto kaj amiko de la 14a-jarcenta militsenjoro Timur. Li estis feŭdulo de Andĥuj en Afganio, urbo donita al li fare de Timur. Timur estis entombigita ĉe Sajjid en la sama maŭzoleo, Gur-e Amir, ĉe Samarkando.
Alessandro Malaspina
Alessandro Malaspina (5a de novembro 1754 – 9a de aprilo 1810) estis itala nobelo kiu dediĉis plej el sia vivo kiel hispana ŝipa oficiro kaj esploristo. Laŭ komisio de la hispana reĝo, li entreprenis vojaĝon ĉirkaŭ la mondo el 1786 al 1788, poste, el 1789 al 1794, kiel scienca ekspedicio (nome la Malaspina ekspedicio) tra la Pacifika Oceano, esplorante kaj mapante multe el la okcidenta marbordo de Ameriko el Horna Kabo al la Golfo de Alasko, kaj poste trapasis al Guamo kaj Filipinoj, kaj haltis en Novzelando, Aŭstralio, kaj Tonga.