cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pueblo-indianoj
Lingvoj kaj regiono
La pueblo-indianoj vivas en la nordo de Meksiko kaj en la nuntempaj ŝtatoj Arizono kaj Nov-Meksiko de Usono, sur la Kolorado-altebenaĵo kaj borde de la rivero Rio Grande kaj siaj alfluaj riveroj. Dum la 16-a jarcento en proksimume 90 loĝlokoj vivis pli ol 40.000 homoj. Nuntempe nur 30 lokoj ankoraŭ estas loĝataj.
La pueblo-indianoj parolas plurajn diversajn lingvojn. La plej granda lingvaro nomatas Tano aŭ "tanoa lingvaro" kaj apartenas al la kioŭa-tanoa lingvaro. La tanoa lingvaro konsistas el tri precipaj lingvoj, la tiŭa, teŭa kaj toŭa. La tiŭa paroliĝas fare de la loĝantoj de la puebloj Taos, Picuris, Sandia kaj Isleta. La teŭa estas la lingvo de la puebloj Nambe, Pojoaque, San Ildefonso, San Juan, Santa Clara  kaj Tesuque. Jemez estas la sola pueblo, en kiu nuntempe ankoraŭ parolatas la toŭa lingvo. Plia lingvaro nomatas Keres respektive "keresa lingvaro". Inter la Tano-parolantoj borde de la Rio Grande kaj siaj alfluaj riveroj dise situas la Keres-loĝlokoj Cochiti, Santo Domingo, San Felipe, Santa Ana kaj Zia, pli okcidente ankaŭ Laguna kaj Acoma. Ankoraŭ pli okcidente situas la pueblo Zuñi, kies loĝantoj, la zunjioj, parolas samnoman lingvon. La zunjia lingvo apartenas al la penuta lingvaro kaj ne parencas al iu ajn alia lingvo de la sudokcidento de Usono, ĉar la aliaj parolantoj de la penuta lingvaro vivas en Kalifornio. En la nordo de Arizono, sur tri tablomontoj de la Kolorado-altebenaĵo, vivas la hopioj, kiuj lingve apartenas al la ŝoŝona branĉo de la jut-azteka lingvaro.
Laŭ la situo de la loĝlokoj la pueblo-indianoj divideblas en du grupojn. La "orientaj pueblo-indianoj" (parolantoj de la tanoa kaj keresa lingvaroj) vivas borde de la rivero Rio Grande del Norte kaj ties alfluaj riveroj. Ili pro la riveroj havas konstantan akvofonton, kiu permesas akvuman agrikulturon. La "okcidentaj pueblo-indianoj" (hopioj, zunjioj, Acoma kaj Laguna) manke de konstanta akvoprovizo devas elturniĝi per agrikulturo sen regula akvumo.
Famuloj
En decembro 2020 la novelektita prezidanto de Usono, Joe Biden, nomumis kiel ministron pri enlandaj aferoj Deb Haaland, filinon de norvegdevena patro kaj indiana patrino. Ŝi estas oficiale listigita, kiel membro de la pueblo-indianoj.
Keijo Liinamaa
Keijo LIINAMAA estis finna politikisto. En 1958 li estis kampurbestro. Li estis ministro pri justico de Finnlando en 1970, ministro pri laborforto en 1971–1972 kaj ĉefministro de Finnlando en 1975. Li mortis je korinfarkto en 1980.
Canzone di primavera
Canzone di primavera estas itala drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Mario Costa. Canzone di primavera estis originale filmita en la itala lingvo.
Esboz-Brest
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Canzone di primavera
En la filmo interalie aperas la aktoroj Leonardo Cortese, Tamara Lees kaj Claudio Villa.
Natria selenido
Tokseco
Kaj natria selenato kaj natria selenido klasiĝas kiel danĝeraj kaj toksaj al vivmedio. Ili povas estis kancerogenaj kaj genotoksaj, kaj povas kontribui por reproduktivaj kaj disvolviĝaj malordoj en bestoj kaj homoj. Malgraŭ tio, ili estas la ĉefaj formoj de la mineralo nuntempe trovataj en komerco.
Selenaj derivaĵoj apartenas al tiu grupo da dietaj suplementoj malpermesitaj de "Usona Agentejo por Protektado de la Vivmedio" (EPA) en kvantoj superaj ol 50 ppm. Ĉar seleno trovatas en vegetalaj plantoj, ĝi konatas pro ties antioksidigaj aktivecoj. Esploroj plenumitaj konfirmas ke ĝi povas esti bonfara en pluraj kazoj tiel kiel kancero, kormalordoj, kogna malkresko, kataraktoj kaj okula makuldegeneriĝo, lipherpetoj kaj zosteroj, kaj ostoartritoj.
Majdan (Vojvodino)
Situo
Majdan situas sur ebenaĵo.
Carspach
(jen france, origine germane kaj alemane Karspach, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Majdan (Vojvodino)
Historio
Pli frue avaroj vivis tie, poste hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao en 1716 la regiono iĝis aparta defenda zono, rekte apartenanta al Habsburga Imperio. En 1777 tabakkulturistoj refondis la vilaĝon. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Torontál, en distrikto de Törökkanizsa, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Majdan 292 da homoj, (hungaroj 251 (86 %), serboj 16 (6 %), ciganoj 12 (4 %) kaj aliaj).
Vilaĝservoj estas lernejo, kuracejo de 1995
Departemento Gvajnio
Departemento Gvajnio estas Departemento de Kolombio, en la pleja oriento de la lando.
<LI>La departemento ekestis je la 1-a de januaro 1991. <LI>Ĉefurbo: Puerto Inirida (6 800) <LI>Areo: 72 258 km² <LI>Loĝantaro: 40 800 <LI>Urboj:  Barranco Minas (6 800), Pana Pana (2 000)
Geografio
Estas grava Rivero Guaviare. Nordoriente de la departemento, ĝi ricevas la nigrajn akvojn (sed purajn) de la rivero Inírida, ĉe El Coco.
James Matthew Barrie
Siro James Matthew BARRIE (naskiĝis la 9-an de majo 1860; mortis la 19-an de junio 1937), estis skota romanisto kaj dramisto, nun pleje konita kiel kreinto de Petro Pajno. Filo de familio de vilaĝanaj teksistoj el Kirriemuir, li estis edukata en Skotlando. Li translokiĝis al Londono, kie li disvolvas sian karieron kiel romanisto kaj dramisto. Tie li konatiĝas kun la knaboj Llewelyn Davies, kiuj inspiras al li por verki pri knabo kiu havas magiajn aventurojn en Kensington Gardens (inkludita en Blanka birdeto), poste por verki Petro Pajno, aŭ la Knabo kiu neniam plenkreskiĝis, "fein-rakonto" pri tiu ĉi ĉiama knabo kaj ordinara knabino nomita Wendy kaj iliaj aventuroj en la fantazia Neniamlando. Tiu ĉi verko rapide superombris lian antaŭan laboron kaj kvankam li daŭre verkis sukcese, ĝi iĝis lia plej konata verko, kiel pruvas populariĝo de la nomo Wendy, kiu estis tre malofta antaŭe. Barrie neoficiale adoptis la knabojn Davies post la mortoj de iliaj gepatroj.
6954 Potemkin
6954 Potemkin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en tiama Sovetunio (ekde 1991, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa rusa grandduko Grigorij Aleksandroviĉ Potjomkin (cirile : Григорий Александрович Потёмкин, 1739–1791) ; feldmarŝalo, diplomato kaj ĉefa konfidato de Katerina la 2-a.
Nikolaj Tokarskij
Nikolaj Miĥajloviĉ TOKARSKIJ (6-an de decembro 1892, Sankt-Peterburgo - la 20-an de decembro 1977, Leningrado) estis sovetia arkitekto kaj historiisto pri arkitekturo kaj pri Armenaj studoj. Honorata Artisto de la Armena Soveta Socialisma Respubliko. Li partoprenis en la elfosadoj de Anio, Dvin kaj Amberd.
Guy Hocquenghem
Guy Hocquenghem (naskiĝis la 3-an de decembro 1946; mortis la 28-an de aŭgusto 1988) estis franca eseisto, romanisto kaj samseksema aktivulo.
Nikolaj Tokarskij
Li publikigis multajn verkojn pri la historio de la armena arkitekturo, inkluzive du fundamentajn librojn: "Arkitekturo de Antikva Armenio" kaj "Historio de Armena Arkitekturo de la 4a - 14-a Jarcentoj".
En 1940, Tokarskij proponis projekton por la konstruado de dua konstruaĵo sur Placo de la Respubliko, sed lia projekto ne estis efektivigita ĉar la konstruaĵo ne estis en harmonio kun la stilo de Aleksander Tamanjan. Kaj tiam lia dezajno estis konfidita al Samvel Safarjan.
Kampanjo de Marianoj kaj Palaŭo
La Kampanjo de Marianoj kaj Palaŭo, konata ankaŭ kiel Operaco Forager, estis ofensivo lanĉita de usonaj fortoj kontraŭ la trupoj de la Japana Imperio en Marianoj kaj Palaŭo en la Pacifika Oceano inter junio kaj novembro 1944 dum la Pacifika Milito. La usona ofensivo, sub la ĝenerala komando de Chester Nimitz, post la Kampanjo de Gilbertoj kaj Marŝaloj celis nuligi la japanajn bazojn en centra Pacifiko, helpi la Aliancanoj por rekonkero de Filipinoj, kaj havigi bazojn por strategia bombadkampanjo kontraŭ Japanio.
Dekomence la usonanoj elŝipiĝis sur Saipano en junio 1944. Reage, la Imperijapana Ŝiparo atakis kontraŭ la Usona Ŝiparmeo kiu apogis la elŝipiĝon. En la rezulta aviadilŝipa Batalo de la Filipina Maro de 19a–20a de junio, la japana ŝiparmeo definitive estis venkita en la areo pro pezaj kaj neanstataŭeblaj perdoj de siaj aviadilŝipa kaj terbazita aviadilaroj.
Usonaj fortoj faris elŝipiĝojn en Gvamo kaj Tiniano en julio 1944. Post forta batalado, Saipano estis sekurigita en julio kaj Gvamo kaj Tiniano en aŭgusto 1944. Poste usonanoj konstruis aerodromojn en Saipano kaj Tiniano kiuj estis bazoj por la bombaviadiloj B-29 kiuj faros strategiajn bombardmisiojn kontraŭ la japana ĉeftero ĝis la fino de la Dua mondmilito, kiel la atombombaj atakoj kontraŭ Hiroŝimo kaj Nagasako.
Pinterville
Pinterville estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Pintervillais.
Fondumo Boghossian (Villa Empain)
Villa Empain (ankaŭ foje nomata Villa Roosevelt) estas artdekorstila vilao konstruita de la arkitekto Michel Polak en 1931, situante en Bruselo. Ĝin konstruigis en la 30-aj jaroj Louis Empain, filo de la belga industriisto kaj barono Edouard Empain kiu riĉiĝis kiel konstruisto de la metroo en Parizo aŭ la fervojo en Ĉinio, Turkio kaj la eks-belga kolonio Kongo
Fondumo Boghossian
En 2010 la industriisto Jean Boghossian, de armena deveno, kies familio devis fuĝi en 1915 aĉetis kaj komplete renovigis la vilaon por malfermi en ĝi internacian kulturan centron, malfermita al la mondo de kulturaj kaj sociaj diversecoj. Li mem vivis en Antverpeno dum tridek jaroj kaj estis estro de familia juvelarta kompanio kun tutmondaj branĉoj. Li fondis la Fondumon Borghossian kiu ekde la komenco de 2007 estas la posedanto de la Vilao Empain, kiu nun ankaŭ estas kune kun la ĉikaŭaj ĝardenoj sur la listo de protektitaj monumentoj de Bruselo.
Ankaŭ la apuda domo (n-ro 65, hejmo Bernheim), estis kunligita por la celoj de la Fondumo. Parto de la Vilao servas kiel loĝejo por dek kvin 'artistoj en rezidejo', kiuj volas tie labori por kontribui al la kompreno inter oriento kaj okcidento.
Arto kiel kulturperila lingvo
La Fondumo regule interagas kun artistoj el Belgio kaj eksterlande, ekzemple Wim Delvoye (transformo de antikvaj palacoj en centrojn de nuntempa arto en Kaŝano, Irano), Taysir Ratniji (lingvo kaj tekst-arto ), Mekhitar Garabedian (lingvo kaj identeco). Arto kiel lingvo helpas rigardi la mondon per alia maniero. Jean Boghossian esprimis ĝin tiel en intervjuo en Arte.tv: "Arto estas perilo por kunigi kulturojn kaj ĉefe ponti ilin por ke ili interparolu kaj eble konduku al reciproka interkompreniĝo".
Vidu ankaŭ
Instituto de la Araba Mondo
Mathaf; Araba Muzeo de Moderna Arto
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la Fondumo Boghossian - Villa Empain Informfilmeto pri la Fondumo Boghossian
Vilao Empain filmita kun droneo (flugroboto)
ANH
La tri-litera kombinaĵo ANH havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Kisar
Kisar [kiŝar] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Fehérgyarmat. En la loknomo kis signifas: malgranda. Paro de Kisar estas Nagyar.
Situo
Kisar situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ maldekstra bordo de Tiso (kun ponto al Tivadar). Fehérgyarmat troviĝas 10, Vásárosnamény 22, Mátészalka 23 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri loknomo Ar devenis el 1374, la formo "Kysar" aperis en 1393. La lasta inundo okazis en 1970. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
1155
En la jaro 1155 post Kristo okazis, interalie:
Primara
Primara estas:
Interteksteco
La interteksteco estas la rilato kiun teksto (ĉu parola ĉu skriba) havas kun aliaj tekstoj, ĉu samtempaj ĉu antaŭaj; la aro de tekstoj kun kiuj estas ligata eksplicite aŭ implicite difinita teksto konstituas tipo speciala de kunteksto, kiu influas kaj en la produktado kaj en la kompreno de la diskurso. La implico plej grava kiun havas la interteksteco estas ke neniu teksto estas originala aŭ unika, sed male ofte ĝi ripozas sur aliaj montrante sian strukturon kaj signifon.
La ĝermo de la koncepto de interteksteco estas serĉinda en la verkaro de la rusa filologo Miĥail Baĥtin, kiu dum la dua triono de la 20-a jarcento publikigis serion de verkoj pri teorio de la literaturo. Liaj ideoj ne estis konataj en Okcidenta Eŭropo ĝis jaroj post lia forpaso, kiam ili estis disvastigitaj en la franca intelektula etoso fare de cirklo de bulgaraj pensuloj fine de la 1960-aj jaroj, inter ili Tzvetan Todorov kaj Julia Kristeva, kiu stampis fakte la terminon "interteksteco" en la jaro 1969.
Baĥtin rigardis la romanojn, partikulare tiujn de François Rabelais, Jonathan Swift kaj Fjodor Dostojevskij, kiel tekstaj polifonioj, en kiuj ekzistas dialogaj rilatoj esencaj al ĉiuj niveloj inter ideoj, sociaj klasoj, mondorigardoj, roluloj kaj, plej grave, literaturaj ĝenroj, tekstoj kaj diskursoj, ĉiuj el ili diferencaj inter si. En la rigardo al la romano, pri kiu li parolas, la verkisto scias, ke la mondo estas plenplena de aliulaj paroloj kaj esprimoj, meze de kiuj tiu orientiĝas.
Obergriesbach
Obergriesbach estas komunumo en Germanio, en la distrikto Aichach-Friedberg de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
23490 Monikohl
23490 Monikohl estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Laŭ propono de Lutz D. Schmadel, ĝi estis nomita en honoro de Monika Kohl  sekretariino de la dokumentada fako de la Instituto de Astronomia Kalkulo dum pli ol kvardek jaroj. Ŝi faris grandegan kvanton da laboro de eniro por Astronomy and Astrophysics Abstracts.
Bence Apáti
Bence Apáti, laŭ hungarlingve kutima nomordo Apáti Bence estas hungara baletisto, ĵurnalisto. Liaj gepatroj estis Miklós Apáti (poeto) kaj Katalin Lukácsy.
Biografio
Bence Apáti akiris baletistan diplomon en la Hungara Dancarta Altlernejo en 2000, sed li studis ankaŭ en Madrido. Liaj pli gravaj instruistoj estis László Seregi, Tamás Koren, Zoltán Nagy (baletisto) kaj Gábor Keveházi. Post la baleta diplomo li baletis en baleta branĉo de la Budapeŝta Ŝtata Operejo ĝis 2017, poste li estis ĵurnalisto, ankaŭ elektronike. Li estis videbla en pluraj televidaj programoj. Ekde 2019 li estis gvidanto de la baletistoj en la Operetoteatro (Budapeŝto). Li ricevis premion en 2013. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis ĝemelojn.
Muzeo pri lignoskulptado (Empfertshausen)
La Muzeo pri lignoskulptado (germane: Holzschnitzermuseum Alte Schule) troviĝas en Empfertshausen, Hauptstraße nr 31.
Hannersdorf
Hannersdorf, hungare Sámfalva, estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberwart. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Muzeo pri lignoskulptado (Empfertshausen)
Historio
Empfertshausen havas longan tradicion de lignoskulptista metiado. Jam ĉ. la jaro 1780 ĝi estis dokumentita. La nuna vilaĝoblazono ankaŭ citas tiun ĉi metion kun ĉevala motivo. En 1875 oni nombris 50 atelierojn surloke. La domo kiu nuntempe gastigas la muzeon konstruitis de 1886-98. Por subteni la junulojn interesiĝantajn pri lignoskulptado inaŭguritis tie ĉi la unua turingia faklernejo. En du klasĉambroj teretaĝe instruis Reinhold Giese la estontajn skulptistojn en la fakoj de modlado, desegno, praktika skulptado, plastika formigo. Lia loĝejo troviĝis supre.
Hannersdorf
Historio
La loko estis tovejo de fero. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1406. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en 1532, poste kroatoj refondis ĝin. En 1910 loĝis en Sámfalva 796 da homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1920 Sámfalva apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Apud Hannersdorf oni minas ŝtonon.
Muzeo pri lignoskulptado (Empfertshausen)
Kolektoj
Aparta atrakciilo estas la daŭra ekspozicio pri lignoskulptada evoluo en la regiono. Ĝi informas kulturhistorie kaj montras belegajn objektojn el la diversaj etapoj de lignoskulpta tradicio. Nedaŭraj elmontradoj, ĉefe de verkoj de ligno-artistoj, regule kompletigas la tuton.
En 2000 fonditis la societo Rhöner Holzbildhauer e.V. kies sidejo estas ankaŭ tie ĉi.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 2'', 2010, ISBN 978-3-7954-2252-3, p. 72
Eksteraj ligiloj
Informoj pri la muzeo sur porturisma retpaĝaro.
1158
En la jaro 1158 post Kristo okazis, interalie:
ANK
La vorto havas plurajn signifojn:
Naftoplatformo
Naftoplatformo, ofte menciata kiel Petrolplatformo aŭ, iom pli malĝuste, oleoplatformo, estas granda strukturo kun rimedoj por elfosi putojn, elpreni kaj procezi nafton kaj tergason, kaj portempe stoki produkton ĝis ĝi povas esti alportata ĉeborde por refajnigi kaj merkatigi. En multaj kazoj, la platformo enhavas rimedojn por ankaŭ gastigi la laboristojn.
Plateaux (Kongo)
Plateaux (jen france, kitube nomata same, do per plena nomo Kizunga ya Plateaux) estas unu el sume dek du departementoj de la Respubliko Kongo. La departemento kovras areon de 38 400 kvadrataj kilometroj kaj laŭ kalkulo de 2009 ĝi havis 181 235 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de 4,7 homoj po kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Djambala. La departemento plu dividiĝis je antaŭe kvar, nun dek unu distriktoj.
Le Plessis-Grohan
Le Plessis-Grohan estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Bamunoj
La bamunoj estas okcidentafrika etno en Kameruno kun proksimume 215.000 anoj, kiuj plejparte vivas en samnoma reĝlando. Ili do formas malpli ol du procentojn de la tuta loĝantaro.
Simeon el Aparan
Simeon Aparanc aŭ Simeon el Aparan estis armena poeto kaj pedagogo de la 16a-a kaj 17-a jarcentoj. Post studado ĉe Vostan-lernejo, li instruis filozofion, teologion, gramatikon, poezion, historion,kaj literaturon en Metzop, Karin kaj Van. Li estis konsiderata kiel la plej elstara edukisto de sia tempo en Armenio. Pluraj manuskriptoj liaj pri instruado de armenaj infanoj konserviĝas en Matenadarano.
Zaorejas
Zaorejas [zaoREĥas] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Zaorejas estas konsiderata kiel la ĉefurbo de la Supra Taĵo, pro sia geografia situo en la centro de la parko; krome ĝi estas la nura municipo de la nomitaj gancheros [ganĈEros] kie oni povas viziti unu el interpretejoj de la Natura Parko de Alto Tajo.
La municipa teritorio enhavas la submunicipojn Huertapelayo kaj Villar de Cobeta.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas zaorejano [zaoreĤAno]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 131 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,69 loĝ/km².
Situo
Zaorejas situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1225 m super marnivelo; je 120 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo, je 39 km el Molina de Aragón, plej proksima urbo, je 106 km el Kvenko, kaj je 175 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 189 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°45′40″N 2°12′08″Ok.
Historio
Dum la unua duono de la 20-a jarcento la loĝantaro estis foje 1 000 loĝantoj, sed poste venis dekadenco kaj la loĝantaro malpliiĝis.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 992 loĝantoj en 1950 al 131, tio estis oni perdis pli ol 800 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Zaorejas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Zaorejas kie oni falis al la nunaj 131.
Ekonomio
Agrikulturo (neirigacia) kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Forstado, gastado, rura tursimo: Muzeo de gancheros, interpretejo de la Natura Parko de Alto Tajo, romia akvedukto, restaĵoj de keltiberoj kaj romiaj ŝseoj en la areo.
Kirgiza Soveta Socialisma Respubliko
La Kirgiza Soveta Socialisma Respubliko, mallongigite kiel SSR Kirgizio (Кыргыз Советтик Социалисттик Республикасы) estis la oficiala nomo de Kirgizio kiam ĝi estis unu el la 15 respublikoj de Sovetunio dum pluraj jardekoj.
Historio
La kirgiza popolo apartenis al la Rusa Imperio, ekde ĝia konkero far la rusoj en la 19-a jarcento. Post la Rusa Revolucio de 1917, ĝi restis sub la soveta kontrolo ekde 1918. La 14-an de oktobro 1924 establiĝas la Aŭtonoma Oblasto Kara-Kirgizio ene de la Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko. La vorto Kara-Kirgizo estis uzata por distingi ilin de la kazaĥoj, kiuj ĝis 1925, ankaŭ estis nomataj kirgizoj. En 1925, ĝi konvertiĝas en la Kirgiza Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko ankoraŭ ene de la RSFSR de Rusio. La 5-an de decembro 1936 ĝi disiĝis de Rusio, kiam ĝi akiris la rangon je Soveta Socialisma Respubliko ene de Sovetunio. En decembro 1990 oni renomis ĝin Respublik Kirgizio, kaj la 31-a de aŭgusto 1991, ĝi proklamis la sendependon disde Sovetunio.
Usona Nacia Radi-Kvieta Zono
La Usona Nacia Radi-Kvieta Zono (United States National Radio Quiet Zone) estas tereno ĉirkaŭ la Nacia Radio-Astronomia Observatorio (NRAO) ĉe Green Bank en Okcidenta Virginio. Ĝi estas ortangula tereno de ĉ. 34.000 km² en la subŝtatoj Virginio kaj Okcidenta Virginio. Oni elektis ĝin, ĉar ĝiaj geografiaj cirkonstancoj grandparte ekranas eksterajn elektromagnetajn signalojn de la tera surfaco; per tio la radiaj teleskopoj de la observejo kapablas kapti signalojn, kiuj alie dronus en la normala radia bruo.
La zonon instalis Federal Communications Commission (federacia komisiono pri komunikado) en 1958 por protekti la radioteleskopojn kontraŭ ĝena radiado. Oni malŝatas ĉiudirektajn kaj fortajn radio-elsendojn; konstantaj radio-konektoj ofte estas konstruitaj per mallarĝe fokusitaj radioj, por ne ĝeni la amplifilojn de la teleskopaj sistemoj.
La Nacia Radi-Kvieta Zono protektas ne nur la observejon de Green Bank, sed ankaŭ la antenojn de la Navy Information Operations Command (NIOC, mar-armea informa operaca komandejo) ĉe Sugar Grove en Okcidenta Virginio. NIOC Sugar Grove delonge estas hejmo de elektronikaj spionaj inform-kolektejoj kaj nun estas konsiderata gravega stacio en sistemo Echelon mastrumata de la sekreta servo National Security Agency.
Radiaj elsendoj ne estas nepre malpermesitaj en la kvieta zono, sed posedantoj de radiaj stacioj devas interkonsenti sian aktivadon kun NRAO. Permes-petoj por radio-sendiloj estas unuope ekzamenataj kaj permesoj donataj prefere al servoj pri publika sekureco.
La limoj de la kvieta areo estas difinitaj kiel ekzaktaj longitudoj kaj latitudoj; la areo do estas sfera ortangulo, kun jenaj lim-koordinatoj: La nord-suda distanco do estas precize 1,75 gradoj (194 km), la orient-okcidenta 2 gradoj (sude 176, norde 172 km). Ankaŭ malgranda peco de Marilando (kun suda pinto ĉe 39° 12' N) apartenas al la zono.
La areo ĉirkaŭ la observejo estas plantita per pinoj, kies pingloj absorbas radiajn ondojn de certa longo multe uzata en la observejo.
Aleksander Sahinjan
Aleksander SAHINJAN (armene: Ալեքսանդր Սահինյան; 1910-1982) estis sovetia armena historiisto pri Arkitekturo, kiu gvidis la Arkitekturan Departementon de la Instituto de Artoj de la Armena Akademio de Sciencoj inter 1958 kaj 1982.
Naskita en Vardablur-vilaĝo en norda Armenio, li studentiĝis ĉe la arkitektura sekcio de la Politeknika Instituto de Erevano en 1937. Li estis dungita kiel ŝtatdizajnisto ĝis la komenco de la Dua Mondmilito. Inter 1942 kaj 1944, li servis en la sovetia armeo kaj revenis al Armenio vundita. Je lia reveno, Sahinjan okupiĝis pri postbakalaŭra programo de la Armena Akademio de Sciencoj kaj komencis la arkeologiajn elfosadojn ĉe la Baziliko Aparan. Ekde 1946 li laboris ĉe la Arta Instituto de la Akademio de Sciencoj. Sahinjan defendis sian disertacion pri la arkitekturo de la Baziliko Aparan en 1952. Sahinjan gvidis la elfosadojn ĉe la Katedralo Eĉmiadzin en 1955-56 kaj 1959 dum kiuj fragmentoj de la origina preĝejo el la 4-a jarcento kaj prakristanaj strukturoj estis malkovritaj. Inter 1968 kaj 1974, li restarigis la solan grek-romian kolonaran konstruaĵon en Armenio, la templo de Garni, kiu kolapsis en la 17-a jarcento.
Annie Ernaux
Annie ERNAUX, fraŭline Duchesne; naskita kiel Annie Thérèse Blanche Duchesne ( naskiĝis la en Lillebonne) estas franca verkistino. En 2022 ŝi ricevis la Nobel-premion pri literaturo pro "la kuraĝo kaj klinika akreco per kiuj ŝi malkovras la radikojn, fremdiĝojn kaj kolektivajn limojn de persona memoro".
En Francio aperis en 2008 ŝia libro Les Années, kiu ege furoris kaj estas konsiderita de multaj kiel la pinto de ŝia verkado. Ernaux klopodas doni voĉon al tiuj sen voĉo kaj trakti temojn pri kiuj “oni” ne parolas.
Biografio
Ernaux pasigis la junulajn jarojn en Yvetot sub modestaj cirkonstancoj. Ŝiaj gepatroj estis unue laboristoj, poste etmagazenestroj kaj kafejestroj. Post frekvento de gimnazio ŝi studis en Rueno kaj Bordeaux. Poste ŝi estis gimnazia instruistino en Bonneville, en Annecy-le-Vieux, en Pontoise kaj ĉe la teleinstrua centro CNED. Ŝi debutis kiel reĝisoro en 2002. Dum la Festivalo de Cannes ŝi prezentis sian membiografian dokumentadon Les Années Super-8.
Verkaro
Ŝia verkaro ĉefe estas aŭtobiografia. Unu el ŝiaj plej gravaj libroj L'Événement ("La Okazaĵo", 2000) traktas kontraŭleĝan kaj traŭmatan aborton kiun ŝi spertis 23-jaraĝa.
Ernaux komencis verki en la ombro de Alain Robbe-Grillet, Michel Butor kaj Claude Simon, ŝi sopiris al klareco, rekteco kaj minimumismo.
La unua libro de Ernaux, la aŭtobiografia romano estis Les Armoires vides ("La malplenaj ŝrankoj", 1974). La libro malfermiĝas kun priskribo de la kontraŭleĝa kaj traŭmata aborto kiun ŝi travivis en sia junaĝo, temo kiun ŝi disvoluigis sufiĉe malfrue en la libro L'Événement en 2000.
Ŝia sekva libro Ce qu'ils disent ou rien ("Kion ili diras aŭ nenio", 1977) traktas ŝiajn adoleskajn jarojn. La Femme gelée ("La frosta virino", 1981) pri ŝia geedziĝo, kaj La Place ("La loko", 1983), kiu temigas ŝian rilaton kun ŝia gepatroj kaj la sperton de kreski en urbeto en Francio, en tiu ŝi dissekcas siajn etburĝajn originojn, retrospektive maltrafas la socian "lokon", kiu estis atribuita al ŝi per naskiĝo, kaj kiaj ŝancoj estis malfermitaj al ŝi kiel rezulto aŭ restis fermitaj al ŝi; Por ĉi tiu libro, en 1984, ŝi gajnis la prestiĝan premion Renaudot.
La rilato de ŝiaj gepatroj kaj ŝia juneco, en L'autre fille ("La Alia Knabino", 2011), ŝi rakontis kiel, en konversacio inter ŝia patrino kaj ŝia najbaro en 1950, ŝi malkovris ke ŝi havis fratinon kiu mortis antaŭ ol ŝi estis naskita. Je ne suis pas sortie de ma nuit ("Mi ne leviĝis de mia nokto", 1997), ŝia libro pri la Alzheimer-malsano de ŝia patrino, estis vaste publikigita.
L'Événement ("La Okazaĵo")
En 2000, ŝia ŝoka libro L'Événement ("La Okazaĵo") estis publikigita, priskribante induktitan aborton kiun ŝi spertis je la aĝo de 23. Tiu evento okazis en 1963, 12 jarojn antaŭ la promulgo de la Leĝo pri Aborto fare de Simone Weil en 1975, kiu ekde tiam permesas ĉesigi gravedecon sub iuj ajn kondiĉoj. La priskribo de la reago de la amikoj kaj la profesiuloj al la aborto, ilia juĝa kaj malestima rigardo al juna virino, kiu celas regi sian korpon kaj sian vivon, kaj fine la senprepara kirurgio prezentita en la libro kun fride realisma rigoro, ĉio ĉi intensigas la solecon de la virino en fremdiĝinta socio. Ernaux moviĝas foren de la aŭtobiografio dizajnita por riveli la "mi", kaj el ŝia persona voĉo aperas la voĉo de ina kolektivo kaj ĝia konflikto kun diskriminaciaj kaj subpremaj sekskondiĉoj.
Ĉi tiu libro estas eble unu el la plej gravaj kaj maltrankvilaj tekstoj verkitaj pri aborto en la 20-a jarcento. Ernaux estis konsiderata digna kaj gvida kandidato por la Nobel-premio dum jaroj, sed ŝia elekto en 2022 eble estis deklaro pri la kontraŭabortisma leĝaro en Usono pli frue tiun jaron, same kiel similajn tendencojn aliloke en la mondo.
Les Années ("La Jaroj") kaj sekvaj verkaĵoj
En 2008 ŝi publikigis sian libron Les ​​Années ("La Jaroj"), la unua el ŝiaj libroj verkitaj en la tria persono prefere ol la unua persono. Tiu ĉi libro vigle priskribas francan socion de la jaroj post la Dua Mondmilito ĝis la komenco de la 21-a jarcento, en kiu Ernaux prilaboras aspektojn de sia vivo kaj la vivoj de siaj familianoj, kunuloj kaj ĉirkŭanta komunumo. La romano estis eksplicite rekonita kiel la "unua kolektiva biografio" laŭ la teknikaj rimedoj de Marcel Proust, kaj estas konsiderata de multaj kiel la pinto de ŝia verkado.
Stilo
La stilo de Ernaux karakteriziĝas per neŭtrala vidpunkto, "sen juĝo aŭ antaŭjuĝo, sen metaforo, sen literatura komparo", kaj tiel elvokas "objektivan stilon, kiu ne taksas kaj ne reduktas la valoron de la rakontitaj faktoj", tiel serĉante "resti en linio" kun historiaj faktoj, kun la dokumentado .Aldone la stilo de Ernaux estas sen ajna provo transdoni gracon aŭ emocion, kiu ne kaŝas la honton kaj humiligon. Tiele Annie Ernaux priskribis la okazaĵojn de socia malegaleco, kiel kontraŭleĝaj abortoj kaj la esenco de intima memoro. Laŭ ŝi mem, en intervjuo kun Frédéric-Yves Jeanne titolita L'Écriture comme un couteau ("Literatura kiel tranĉilo", 2003), por ŝi, "ne ekzistas poezia aŭ literatura objekto en si mem", kaj la verkado estas motivita de "deziro subfosi la literaturan kaj socian hierarkiojn verkante la samon pri objektoj konsiderataj malindaj je literaturo, ekzemple superbazaroj aŭ la fervoja reto, kiu estas nepra, kaj pri aliaj, pli noblaj, kiel la mekanismoj de la memoro, sento La tempo kaj similaj, per asocii ilin." En sia libro La Honte ("La Honto", 1997) ŝi konstatas, ke ŝi provas verki pri la lingvo de la labormondo kaj de la kamparanoj en Normandio, kie ŝi vivis ĝis la aĝo de dek ok jaroj: "Kio gravas por mi estas trovi la vortojn per kiuj mi pensis pri mi mem kaj pensis pri la mondo ĉirkaŭ mi. Dum la lasta frazo de ŝia libro Les Années ("La Jaroj", 2008) proponas sintezon de ŝia verkado, ŝiaj ambicioj, sed ĉefe ŝian stilon: "Savu ion el la tempo, kiam ni ne plu estos eterne", krom "ĉiuj bildoj [kiuj] malaperos".
La influo de sociologio
La verkado de Ernaux estas forte karakterizita per sociologia aliro. Laŭ siaj propraj vortoj en sia libro "La Jaroj", ŝi provas "trovi la memoron pri la kolektiva memoro en individua memoro". En provo eskapi el la "kaptilo de individueco", la verko de Ernaux skizas redifinon de aŭtobiografio, kie, kiel ŝi diras, "La intimeco estas ankoraŭ kaj ĉiam socia, ĉar pura memo, en kiu la aliaj, la leĝoj, la historio, ne ĉeestos, estas neimagebla". El tio, Ernaux adoptas objektivan, kvazaŭ-sociologian aliron, kaj vidas sin antaŭ ĉio kiel la sumon de la vivsperto nutrata de referencoj kaj kolektivaj trajtoj: "Mi konsideras min tre malmulte kiel ununura estaĵo, en la senco de tute ununura unuopulo, sed kiel sumo de spertoj, kaj ankaŭ de difinoj, sociaj, historiaj, seksecaj, lingvaj, kaj tiele en daŭra dialogo kun la mondo (pasinta kaj nuna, estinta kaj estanta); ĉio ĉi ja, nepre, kreas unikan subjektivecon. Sed mi uzas mian subjektivecon por trovi, malkaŝi la pli ĝeneralajn, kolektivajn mekanismojn aŭ fenomenojn. Laŭ Ernaux, ĉi tiu sociologia aliro ebligas plivastigi la tradician aŭtobiografian "mi": La "mi", kiun ŝi uzas, ŝajnas nepersona, preskaŭ sengenra formo (vidu Seksneŭtrala lingvaĵo), foje oni eĉ pli parolas pri "la alia". ol paroli pri "mi", kaj fine de ĉi tio estas transpersona formo. Ĝi ne estas rimedo de memkontrolo, sed prefere kapti, laŭ mia sperto, la signojn de la realo.
3285 Ruth Wolfe
3285 Ruth Wolfe estas malgranda sed tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geedzaj astronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Annie Ernaux
Resuma takso
Ernaux estas kuraĝa kaj radikala verkistino, kun evoluinta klaskonscio; ŝia gajno de la Nobel-premio devige faldas du deklarojn laŭ multaj literaturkritikistoj. Unue kaj ĉefe, tio estas respondo al la nuligo de la konstitucia rajto je aborto en Usono en la sama jaro; Ernaux devigas siajn legantojn porti kun ŝi la neceson doni voĉon al la silentigita sperto. Due, ĉi tio estas deklaro danke al la laŭmoda subĝenro de la 21-a jarcento - aŭtofikcio. Ernaux konfesas sian vivon, produktas sian voĉon verkante, honeste, en klara kaj simpla lingvo, kontraŭ sekretoj kaj nebuleco. Ŝi estas verkisto kiu igas la memon kiel arenon de observado kaj esploro. En rakontado, Ernaux ankaŭ pripensas la limojn de memoro - kaj tiel la parto de la rakonto kiu estas nepre plenigita de fikcio. Ĝuste tiu ĉi duobligo estas nova kaj influa en ŝia verkado – kaj apartigas ŝian aŭtofikcion de klasikaj aŭtobiografiaj aliroj. Pro ĉi tiu aliro, Ernaux ankaŭ priskribas sin kiel "antropologon de si mem kaj etnologon de sia ĉirkaŭanta socio".
3285 Ruth Wolfe
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ruth F. Wolfe, usona matematikistino kaj kolegino de la geedzoj Shoemaker.
Annie Ernaux
Resuma takso
Grandparte, ŝi estas elita verkisto de la aŭtobiografia literaturo ĝenro, prilumita. Ernaux verkis pri sia infanaĝo kiel filino de la laborista klaso, pri la aborto, kiun ŝi travivis kiel juna virino, pri la maljunaĝo de sia patrino - en ŝia verko estas lingva pureco kaj grandega beleco kreita de la vortoj, kiu venas apud akra, senemocia rigardo al si kaj la socio. El ĝi aperas sento de atesto, sed ĉefe, ke oni legas veran literaturon, ĉar la aferoj estas tamen kolektitaj en rakonton kaj memreflekton. Ŝi povas esti vidita kiel posteulo de Simone de Beauvoir, de kiu Ernaux estis sendube influita. Antaŭ ĉio, estas granda kuraĝo ne nur en la temoj, kiujn ŝi elektas, sed en ŝia vereco kaj mensa kaj literatura esploro, kiuj ne ĉiam kongruis kun la spirito de la historia periodo.
Eksteraj ligiloj
(angla) Usonaj paĝoj dediĉitaj al Ernaux
70401 Davidbishop
70401 Davidbishop estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Tenagra I de Cottage Grove (Oregono, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de David Bishop, inĝeniero, kiu laboras per altaj teknologiaj CMOS kaj aliaj teknologio de bildigo. Dum multenombraj jaroj li donacis sian tempon kaj senlace tenis la ununuran retpaĝon, kiu provis ĝisdatajn raportojn kaj bildojn de ĉiuj malkovroj de supernovaoj. Tiu ĉi estas ĉiutage uzata de centoj da astronomoj.
Socia esplorado
Socia esplorado estas esplorado farita fare de sociaj sciencistoj sekvantaj sisteman planon. Sociaj esplormetodaroj povas esti klasifikitaj laŭ kvanta / kvalita dimensio.
Kvankam metodoj povas esti klasifikitaj kiel kvantaj aŭ kvalitaj, la plej multaj metodoj enhavas elementojn de ambaŭ. Ekzemple, kvalita datuma analitiko ofte implikas sufiĉe strukturitan aliron al kodigado de la krudaj datenoj en sistemajn informojn, kaj kvantigado de interkodilfidindeco. Tiel, ekzistas ofte pli kompleksa rilato inter "kvalitaj" kaj "kvantaj" aliroj ol estus sugestita desegnante simplan distingon inter ili.
Sociaj sciencistoj utiligas vicon da metodoj por analizi vastan larĝon de sociaj fenomenoj: de censaj enketodatenoj derivitaj de milionoj da individuoj, ĝis la profunda analizo de la sociaj travivaĵoj de ununura agento; de monitorado kio okazas sur nuntempaj stratoj, al la enketo de antikvaj historiaj dokumentoj. Metodoj fiksiĝintaj en klasika sociologio kaj statistiko formis la bazon por esplorado en aliaj disciplinoj, kiel ekzemple politika scienco, amaskomunikilaj studoj, programtaksado kaj merkat-analizo.
ANO
La vorto havas plurajn signifojn:
Ilkka Suominen
Ilkka SUOMINEN (naskiĝis la en Nakkila, mortis la  en Helsinko ) estis finna politikisto. Li estis membro de finna parlamento en 1970–1975 kaj denove 1983–1994, ministro pri komerco kaj industrio 1991–1994, prezidanto de finna parlamento en 1987 kaj denove 1991–1994 kaj membro de Eŭropa Parlamento en 1999–2004. Lia partio estas Nacia Koalicio. Li estis ĝia plej longatempe prezidanto en 1979–1991.
(51773) 2001 MV
(51773) 2001 MV estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Tikaroj
La  tikaroj estas okcidenafrika etno en centra kaj okcidenta Kameruno. Entute 25.000 homoj nombriĝas al tiu etno. La nomo Tikar signifas "Iru for de ĉi tiu loko" kaj estas kolektiva nomo por pluraj triboj organizitaj en politikaj strukturoj apartaj unu de la alia.
(51773) 2001 MV
Ĝia klinata discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,427014 AU, tie estas 63,880 milionoj da km.
1159
En la jaro 1159 post Kristo okazis, interalie:
Canzoni per le strade
Canzoni per le strade estas itala filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Mario Landi. Canzoni per le strade estis originale filmita en la itala lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Luciano Taioli, Antonella Lualdi, Vera Bergman kaj Carlo Ninchi.
La filmo entute daŭras 88 minutojn.
Fervojlinio Szczecin Dąbie – Szczecin Podjuchy
Fervojlinio Szczecin Dąbie – Szczecin Podjuchy estas pola elektrizita fervojlinio, lokita entute sur teritorio de la pola urbo Szczecin, ĉefurbo de la Okcidentpomeria Provinco. Ĝi kunigas stacion Szczecin Dąbie kun Szczecin Podjuchy. Nuntempe la linio estas aktiva por vara kaj pasaĝera transporto.
G-maĵoro
G-maĵoro estas tonalo de la modalo maĵoro, baziĝanta sur la toniko g. La tonalon G-maĵoro oni indikas en la notacio per unu dieso (f♯). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko g-b-d), oni nomas G-maĵoro.
G-maĵoro ofte estas sentata festa, klara kaj hela.
Échenans-sous-Mont-Vaudois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Dinamo Zagreb
La klubo GNK Dinamo Zagreb (oficiala nomo Građanski nogometni klub Dinamo Zagreb) estas futbalklubo el la zagreba urbodistrikto Maksimir kaj pro sia nombro de proksimume 11 000 membroj konsideratas esti unu el la signifaj kluboj de Kroatio. La klubo Dinamo Zagreb konatas precipe pro sia junulara sporta trejnado, kiu alportis al ĝi la renomon esti "forĝejo de novaj talentoj". Inter la futbalistoj, kiuj en junulaj jaroj trejniĝis en la klubo, estas ekzemple Zvonimir Boban, Davor Šuker, Dario Šimić aŭ Mark Viduka, kaj pli aktuale Luka Modrić, Vedran Ćorluka kaj Eduardo Alves da Silva.
Krom multaj ĉampionaj titoloj kaj pokalaj venkoj en Kroatio kaj en la eksa Jugoslavio, la gajno de la UEFA-pokalo de 1967 konsideratas plej granda sukceso en la kluba historio. Hejma stadiono en la unua duono de la 20-a jarcento estis ejo ĉe la avenuo Koturaška cesta, antaŭ ol oni en 1948 en la stadionom Maksimir, kie la hejmaj matĉoj de la klubo Dinamo Zagreb okazas ĝis nun.
Gregorovce
Gregorovce, hungare Gergelylaka [gergejlaka] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Gregorovce situas laŭ traira flankovojo, sed ankaŭ ĉefvojo estas proksime. Prešov troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1245 en hungara formo "Gregorfalva". En 1427 8 familioj pagis impostojn. En 1739 incendio okazis. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1787 454 vilaĝanoj loĝis en 70 domoj, en 1828 534 vilaĝanoj en 70 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gergelylaka 480 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Kisszeben, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Gregorovce 766 homoj, (757 slovakoj).
Le Plessis-Hébert
Le Plessis-Hébert estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Plessis-Hébertois.
(17538) 1993 FZ44
(17538) 1993 FZ44 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Mögglingen
Mögglingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kisléta
Kisléta [kiŝlEta] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Nyírbátor. Kis signifas: malgranda.
Situo
Kisléta situas sur ebenaĵo, fine de mallonga sakovojo, fervojo Nyíregyháza-Nyírbátor preteriras. La lasta urbo troviĝas 12, Nagykálló 18, Baktalórántháza 24, Nyíregyháza 32 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis en 1322. Iom poste la kampoj apartenis al historia familio Báthory. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Famuloj
En Kisléta naskiĝis:
Procezo Solvay
La procezo Solvay aŭ la amoniako-sodo-procezo estas la ĉefa industria procezo produktadi sodocindraĵon (kiu estas ĉefe valora por ĝia enhavo de natria karbonato). La amoniako-sodo-procezon disvolvigis en sia moderna formo Ernest Solvay dum la 1860-aj jaroj. La ingrediencoj por ĉi tiu procezo estas facile haveblaj kaj malmultekostaj: salakvo (el landinternaj fontoj aŭ el la maro) kaj kalkoŝtono (el minoj). Oni taksas la tutmondan produktadon de sodocindraĵo en 2011 je 51.3 miliardoj da kilogramoj, kun valoro de $7.55 miliardoj aŭ €5.73 miliardoj, kiu estas pli ol sep kilogramoj jare por ĉiu persono sur Tero. Kemiaj manufakturoj kiuj baziĝas sur la procezo Solvay nun produktas proksimume tri kvaronojn de ĉi tiu ofertado; la cetero miniĝas el naturaj deponejoj. Kvardek kvin procentoj de la tutmonda produktado de sodocindraĵo venas el Ĉinio; dudek unu procentoj venas el Usono; aliaj landoj kiuj produktas po pli ol du miliardojn da kilogramoj estas Germanio, Rusio kaj Turkio.
Kemiaĵo
La efektiva aplikado de ĉi tiu larĝakadre ĝenerala reago estas kompleksa. Oni eblas doni simpligitan priskribon per la kvar malsamaj, interagantaj kemiaj reagoj, kiuj vidiĝas je la figuro. En la unua paŝo de la procezo, karbona dioksido (CO2) pasas tra koncentrita akva solvaĵo de natria klorido (NaCl) kaj amoniako (NH3).
Industrie, la reago efektiviĝas per pasi koncentritan salakvon tra du turoj. En la unua, amoniako bobelas tra la salakvo, kiu sorbas ĝin. En la dua, karbona dioksido bobelas tra la amoniaka salakvo, kaj natria hidrokarbonato (NaHCO3) precipitas el la solvaĵo. Notu ke, en alkala solvaĵo, NaHCO3 estas malpli solvebla ol natria klorido en akvo. La amoniako (NH3) bufras la solvaĵon cele al alkala pH; sen la amoniako, kromprodukto de klorida acido acidigus la solvaĵon kaj haltigus la precipitadon.
Oni regajnas en posta manipulo la "katalizilon" de amoniako, kiun la reago N-ro 1 bezonas, kaj relative malgranda kvanto da amoniako konsumiĝas. Oni produktas la karbonan dioksidon por tiu reago per la hejtanto ("la kalcinado") ĝis 950°–1100°C de la kalkŝtono. La kalcia karbonato (CaCO3) en la kalkŝtono parte konvertiĝas al kaŭstika kalko (kalcia oksido, CaO) kaj karbona dioksido:
La natria hidrokarbonato (NaHCO3) kiu precipitis dum la reago N-ro 1 filtriĝas el la hejta solvaĵo de amoniaka klorido (NH4Cl), kaj la solvaĵo tiam reagiĝas kun la kaŭstika kalko (kalcia oksido, CaO), restanta el la hejtado de la kalkŝtono en manipulo N-ro 2.
La kalcia oksido (CaO) konstituas forte alkalan solvaĵon. La amoniako el reago N-ro 3 recikliĝas reen kuniĝi al la salakva solvaĵo de komenca reago (N-ro 1).
La precipitita filtraĵo de natria hidrokarbonato (NaHCO3) el reago N-ro 1 tiam konvertiĝis per kalcinado ĝis 160°–230°C al la fina produkto, natria karbonato (Na2CO3), produktante akvon kaj karbonan dioksidon kiel kromproduktoj:
La karbona dioksido rezulte de manipulo N-ro 4 regajnas por reuzo dum manipulo Nr-o 1. Kun taŭga konstrukcia dezajno kaj direktado, manufakturo Solvay povas reutiligi preskaŭ ĉiom da ĝia amoniako, kaj ĝi konsumas nur malgrandajn kvantojn de kroma amoniako por anstataŭi perdojn. La nuraj signifoplenaj enmetoj por la procezo Solvay estas salo, kalkŝtono kaj termika energio, kaj ĝia nura maĵora kromprodukto estas kalcia klorido, kiu vendiĝas kiel vojsalo degeli glacion kaj neĝon.
Varianto de Hoŭ Debang
Dum la 1930-aj jaroj ĉina kemiisto Hoŭ Debang elpensis modifon al la procezo Solvay, en kio la unuaj manipuloj estas la tutsama kiel la procezo kiu priskibiĝis je la supraj alineoj. Tamen, amoniaka klorido (NH4Cl) anstataŭas la kalcian kloridon (CaCl2). Anstataŭ traktante la ceterajn solvaĵon kun kalko, oni pumpas karbonan dioksidon kaj amoniakon en la solvaĵon; oni aldonas natrian kloridon ĝis la solvaĵo saturiĝas je 40°C, tiam malvarmas la solvaĵon ĝis 10°C. La amoniaka klorido kiu precipitiĝas estas elprenita per filtrado, kaj la solvaĵo recicliĝas por la produktado de plua natria karbonato. La procezovarianto de Hoŭ eliminas la produktadon de kalcia klorido. La kromprodukto de amoniaka klorido rafineblas por uzo kiel neorganika grasumo, kiu povas havi pli grandan komercan valoron ol CaCl2, tiel reduktante la amplekson de forĵetejoj. Pluaj detaloj de la industria efektivigo de ĉi tiu procezo haveblas en la raporto de Asocio de Eŭropaj Produktantoj de Sodocindraĵo (ESAPA).
Historio
La nomo "sodocindraĵo" aludas la ĉefan historian metodon de derivi alkalojn, kiu utiligis akvon por ekstrakti sodon el cindroj. Lignobruloj rendimentis potason kaj sia agadan ingrediencon, kalian karbonaton. La vorto "sodo" (de la mezepoka latino) origine aludis iujn plantojn kiuj kreskas ĉe estuaraj marĉoj; oni malkovris, ke la cindroj de tiuj plantoj rendimentis utilan alkalon, kiu nomiĝis "sodocindraĵo." La kultivo de tiaj plantoj por la produktado de sodocindraĵo atingis specife altdisvolvan staton dum la 18-a jarcento ĉe Hispanio, kie ĉi tiuj halofitoj (saltoleremaj plantoj) nomiĝas bariljo (el la hispana barrilla), salsolo aŭ halogetono. La bariljo por la produktado de sodocindraĵo aludas iu el pluraj arbedaj plantoj kiuj bone adaptiĝis kreski en salmarĉoj, kaj kiuj estas oftaj en Hispanio kaj Italio. La cindroj de tiuj plantoj eblas enhavi ĝis 30 procento de natria karbonato. La ĉefa speco en la produktado de sodocindraĵo estis la salsoloj (science: Salsola soda aŭ Kali turgida), sed pluraj aliaj specioj ankaŭ estis uzitaj. La cindroj de fuko kaj laminario, kiuj ankaŭ rendimentas sodocindraĵon, estis la bazo de enorma dek-oka-jarcenta industrio en Skotlando. Oni ankaŭ minis alkalojn ĉe sekaj lagofundoj en Egiptio.