cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monaĥejo Aĥtala
La fortikaĵo
Inter 1887 kaj 1889 la franca arkeologo Jacques de Morgan malkovris 576 rektangulajn ŝtonajn tombejojn, kune kun kulturaj eroj el argilo, bronzo kaj fero proksime de Aĥtala devenantaj de la 8-a jarcento a.K. La setlejo de moderna Aĥtala estis konata kiel Agarak en la 5-a jarcento. La fortikaĵo preskaŭ certe konstruiĝis sur bronzaj kaj ferepokaj fundamentoj. Ĝi estis konstruita en la malfrua deka jarcento fare de la kjurikidoj, tiu branĉo de la bagratida dinastio kiu originis de Gurgen (la nomo estis prononcita Kjurikeh en la loka dialekto de Gugarko). Li estis la filo de la patronoj de la proksimaj monaĥejoj Sanahin kaj Haghpat situantaj ne malproksime de Aĥtala, reĝo Aŝot la 3-a la Kompatema kaj reĝino Ĥosrovanuŝ. La fratoj de Gurgen estis reĝo Smbat la 2-a la konkerinto kaj Gagik la 1-a Bagratido, sub kiuj la Bagratida Armenio, armena mezepoka reĝlando, atingis la pinton de sia prospero.
Preĝejo Sankta Dipatrino
La ĉefa konstruaĵo de la monaĥeja komplekso estas la preĝejo Surp Astvacacin (Sankta Dipatrino). La ĝusta dato de la konstruado de la preĝejo estas nekonata. Ĝi estas ĝenerale rigardata kiel komplekso de la 11-a ĝis 13-a jarcento, sed la nuna preĝejo estis konstruata sur pli frua fundamento. Kirakos Gandzakeci menciis, ke Ivane Zakarjan estis entombigita en la preĝejo en 1227. Stepanos Orbeljan rilatas al la preĝejo en 1216. Modernaj esploristoj datigas la murpentraĵojn ene de la preĝejo ĉirkaŭ la jaroj 1205–1216. Princino Mariam, la filino de Gurgen la 2-a (Kjurikeh la 2-a) registris en 1188 sur la dorso de ĥaĉkaro eltrovita en loko nomata Ajor najbara al Aĥtala, kiu rilatas al la konstruado de la preĝejo Sankta Dipatrino en Aĥtala. La surskribo sur la ĥaĉkaro diras la jenon: "Mi, la filino de Kjurikeh, Mariam, starigis Surp Astvacacinon en Pghndzahank, tiuj, kiuj honoras nin, memoru nin en siaj preĝoj. " En 1185 Mariam konstruis la nartekson de la ĉefa preĝejo en Haghpat. Laŭ iu loka popola scio, la preĝejo estis konstruita en la 7-a jarcento fare de bizanca imperiestro el armena deveno, Heraklio. Alia legendo supozigas, ke la preĝejo estis konstruita en la 5-a jarcento de kartvela reĝo Vaĥtang la 1-a Gorgasali. Ekzistas neniuj raciaj pruvoj por subteni ambaŭ rakontojn. La preĝejo kutimis enhavi la krucon, kiu laŭ folkloro estis uzita de Johano la Baptisto por bapti Jesuon Kriston. Vasak, la patro de princo Proŝ, laŭdire donis ĉi tiun restaĵon al Ivane Mĥargrdzeli, kiu poste vendis ĝin kontraŭ granda sumo al la monaĥejo Noravank en Sjuniko.
Júlia Apraxin
Grafino Júlia Apraxin [apraksin], cirile Юлия Александровна Апраксина [julia aleksandrovna apraksina], laŭ hungarlingve kutima nomordo Apraxin Júlia estis rusa-aŭstrohungara aktoro, verkisto, framasono. Ŝiaj pseŭdonomoj estis Eiluj Nixarpa kaj Budai Júlia.
Monaĥejo Aĥtala
Murpentraĵoj de Sankta Dipatrino
La murpentraĵoj estas unu el la plej bonaj reprezentadoj de bizanca arto ekster la tradiciaj limoj de Bizanco. La plimulto de la murpentraĵoj portas skribaĵojn en kartvela kaj greka lingvoj. La murpentraĵoj estis pentritaj sub la patroneco de atabego Ivane Mĥargrdzeli inter 1205 kaj 1216. Paraleloj estis desegnitaj inter la murpentraĵoj kaj la armenaj miniaturaj pentraĵoj de la 11-a-jarcenta de la evangelioj de Mugni. La kolorigo de la murpentraĵoj estas karakteriza por tipa bizanca arto dum la temaj solvoj estas pli armenaj. Tipaj scenoj de la Nova kaj Malnova Testamentoj, same kiel diversaj sanktuloj inkluzive de sankta Gregorio la Iluminanto estas prezentitaj sur la murpentraĵoj. Granda bildo de la Sankta Virgulino estas prezentita en la kupolo tenanta Jesuon. La murpentraĵo estis grave difektita kaj nur partoj de ĝi postvivis. Sub la Sankta Virgulino montriĝas la Komunio, kie Jesuo estas prezentita dufoje, turniĝante dekstren kaj maldekstren kundividante panon kun la apostoloj. La bildoj de la Apostoloj Petro, Johano la Evangeliisto, Paŭlo kaj Mateo pluvivis. La komunaj kristanaj sanktuloj estas prezentitaj sub la Komunia sceno, inkluzive de Papo Silvestro, Sankta Jakobo la filo de Alfeo, Sankta Johano Krizostomo, Bazilo la Granda,Gregorio la Iluminanto, Jakobo de Mtsbin, Klemento de Romo, Gregorio la Taŭmaturgo, Cirilo de Aleksandrio kaj Eŭsebio de Cezareo. La murpentraĵoj sur la okcidenta muro prezentas la Ĉielan Regnon. La norda muro prezentas la proceson de Jesuo fare de la ĉefpastro Kajafas kaj de la romia prokuroro Pontio Pilato. Kelkaj murpentraĵoj estis renovigitaj en 1979. La arkoj, niĉoj kaj kolumnoj ankaŭ estas kovritaj de murpentraĵoj.
Júlia Apraxin
Júlia Apraxin naskiĝis la ? en Vieno, ŝi mortis inter la 16–23 majo de 1913 en Hispanio.
Monaĥejo Aĥtala
Aliaj strukturoj
La plej elstara strukturo post la preĝejo Sankta Dipatrino estas rektangula kapelo konstruita kontraŭ ĝia okcidenta muro. La restanta sekcio de la fasado de la ĉefa preĝejo situas tuj apud ĝi kun kresta tegmento. Ivane Mĥargrdzeli kaj lia filo Avag estis entombigitaj interne en 1227. Malgranda strukturo kun klinita tegmento estas ligita al la norda muro de la ĉefa preĝejo. Ĝi kutimis gastigi ceremoniaĵojn. Sur la nordokcidenta flanko de la monaĥejo, ununura navo kaj kresttegmentita preĝejo situas dekroĉitaj de la ĉefa preĝejo. Alia konstruaĵo, kiu ne plu vivas, troviĝis apud ĝi. Multaj kadukaj loĝejoj kaj helpaj strukturoj estas disigitaj en la teritorio de la fortikaĵo kiel ekzemple duetaĝa konstruaĵo kiu verŝajne estis loĝejo por gardistoj. Ekzistas tradiciaj retoj de tuneloj, kriptoj, akvorezervujoj kaj vinkeloj, trovitaj inter la plej multaj monaĥejoj de mezepoka Armenio. Ne malproksime de la monaĥejo oni povas trovi aliajn mezepokajn monumentojn kiel la monaĥejo Sankta Triunuo, preĝejo sankta Georgo, monumento de la 13-a jarcento, rusa kapelo de la 19-a jarcento, greka preĝejo same kiel diversaj ĥaĉkaroj kaj kapeloj.
Behrendorf
Behrendorf havas diversajn signifojn:
Júlia Apraxin
Biografio
Deveno kaj naskocirkonstatoj de Júlia Apraxin estas dubaj. Baldaŭ gepatroj de Júlia eksedziĝis kaj la eksedzino edziniĝis al (la supozata patro) hungara grafo. Júlia estis edukita laŭ alta nivelo. En 1849 ŝi edziniĝis al hungara grafo, fidelulo de Habsburgoj. La geedza paro apartenis al la kortega rondo ĝis 1860, poste ili moviĝis al Pest (urbo). Ilia domo estis renkontejo de la hungara kremo (ekzemple Kornélia Prielle, Kornélia Hollósy, Ferenc Liszt, Ede Reményi, Mór Jókai, Gyula Szapáry, József Vécsey, Béla Széchenyi, familio Batthyány). Tamen ŝi forlasis la domon kaj havis amrilaton kun György Molnár. Ŝi estis mecenato de hungara teatro de Buda, kie ŝi estis ankaŭ aktoro kaj verkis teatraĵojn. Ŝiaj verkoj spegulis hungaran patriotecon. Ŝi same estis aktoro de la Nacia Teatro (Pest). Ŝia aktora kariero faris skandalon inter la aristokratoj, sed la publiko akceptis ŝin. En 1863 Apraxin kaj Molnár vojaĝis al Parizo por komenci novan karieron, kiu ne sukcesis. Ŝi edziniĝis al hispana oficiro kaj ŝi estis oficiale kortegano de Isabel la 2-a (Hispanio), sed ŝi verkis franclingve. Post morto de la dua edzo ŝi moviĝis al Hispanio.
Monaĥejo Aĥtala
Konataj loĝantoj
Surskriboj de proksimaj ĥaĉkaroj substrekas ke la monaĥejo estis gvidita fare de Petreh en la 1240-aj jaroj. La plej elstara figuro, kiu loĝis en la monaĥejo, estis la tradukisto kaj skribisto Simon de Pghndzahank. Liaj taglibroj pluvivis. Li naskiĝis en 1188 kaj estis kleriko dum kelkaj jaroj ĉe la monaĥejo tradukante bizancan teologian literaturon. Li kunlaboris kun alia armeno fidela al la Koncilio de Kalcedono, Minas Sjunakjac de Trabzon. En 1227 Simon kompilis volumon de verkoj de Gregorio de Nyssa. Lia taglibro diras:
Simon ankaŭ tradukis en la armenan la Elementojn de Teologio de Proklo, La Fonton de Saĝo de Johano de Damasko, Ŝtuparon de la Paradizo de Johano Klimako, Historion de Kartvelio 'kaj La Grekan Preĝlibron. Simon ankaŭ rimarkis en siaj taglibroj, ke li nur tradukis verkojn, kiuj antaŭe ne estis tradukitaj al la armena lingvo. La elstara sovet-armena reĝisoro kaj artisto de la 20-a jarcento Sergej Paraĝanov filmis du epizodojn de sia filmo La koloro de la granatoj en la monaĥejo.
Lago Turkana
Lago Turkana aŭ Turkano, iame konata kiel Lago Rudolf, estas lago en la valo Granda Rifto, en norda Kenjo, kun ties fora norda pinto trapasante al Etiopio. Ĝi estas la plej granda konstanta dezerta lago kaj la plej granda alkala lago en la mondo. Laŭ volumo ĝi estas la kvara plej granda sala lago en la mondo post la Kaspia Maro, Isik-Köl, kaj la Van (sen kalkuli la malpliiĝanta Suda Arala Maro), kaj inter ĉiuj lagoj ĝi rangas la 24a. La akvo estas trinkebla, sed ne bongusta. Ĝi eltenas riĉan lagan naturon. La klimato estas varma (ĝis 63 °C (145 °F)) kaj tre seka.
Priskribo
La rokoj de la ĉirkaŭa areo estas ĉefe vulkana. La Centra Insulo estas aktiva vulkano, kiu elsendas vaporon. Elstaraj kaj rokaj bordoj estas troviĝanta en la orientaj kaj sudaj bordoj de la lago, dum estas dunoj, terpecoj kaj ebenaĵetoj en la okcidentaj kaj nordaj, je pli malalta alteco.
Ĉe la bordoj la ventoj povas esti tre fortaj, ĉar la lago varmiĝas kaj malvarmiĝas pli malrapide ol la tero. Subite, violentaj ŝtormoj oftas. Tri riveroj (Omo, Turkwel kaj Kerio) fluas en la lago, sed ĉar mankas elfluo, ties nura akvoperdo okazas pro vaporiĝo. La lagaj volumoj kaj dimensioj estas variebla. Por ekzemplo, ties nivelo falis je 10 metroj inter 1975 kaj 1993.
Pro temperaturo, sekeco kaj geografia malfacila atingeblo, la lago retenas sian naturan karakteron. Nila krokodilo troviĝas abunde ĉe la ebenaj bordoj. La rokaj bordoj estas hejmo de skorpioj kaj viperoj.
En la areo de la Lago Turkana estas abundo de homedaj fosilioj malkovritaj.
László Somlai
SOMLAI László (Ladislao Spierer, pseŭdonimo: L. Rereips) (naskiĝis la 7-an de marto 1906 en Vajszló, mortis la 12-an de marto 1971 en Budapeŝto) estis hungara esperantisto kaj pentraĵagento.
László Somlai lernis Esperanton en 1925 kaj dum kelkaj jaroj estis prezidanto de HESL.
Afonso Arinos
Afonso Arinos de Melo Franco [afonsŭ arinŭs djmelŭ frankŭ] (naskiĝis en la 1-a de majo 1868, en Paracatu, Minas-Ĝerajso, Brazilo, kaj mortis en la 19-a de februaro 1934, en Barcelono) estis grava brazila regionisma rakontisto, teatra verkisto kaj ĵurnalisto. Li estis la dua okupanto de la Seĝo 40 de la Brazila Beletristika Akademio. La nepo de lia frato Afrânio de Melo Franco estis la brazila diplomato Affonso Arinos de Mello Franco.
Maurice Lewin
Maurice LEWIN (naskiĝis 1884 en Pollando, mortis la 12-an de marto 1971 en Dunstable ) estis brita esperantisto, aŭtoro de Meteologia terminaro (1961) kaj kunlaborinto de Plena Ilustrita Vortaro pri meteologio.
Lewin naskiĝis en Pollando kaj eklernis Esperanton en 1900. En 1904 li komencis la studadon en Varsovio kaj lernis Esperanto-prononcadon ĉe Antoni Grabowski. En la sekva jaro, en la tempo de la revolucio de 1905, Lewin devis rifuĝi en Germanio, kie li finis la inĝenierajn studojn. En 1914 tra Svislando kaj Francio li forveturis al Britio. En Londono li aliĝis al Royal Philharmonic Society. Tie li ekkonis Ethel Michaelis, la sekretariinon de la Societo, kiu en junio 1920 iĝis lia edzino. La paro ekloĝis en Dunstable kaj havis kvar infanojn.
Lewin estis senlaca propagandanto, instruanto kaj preleganto pri Esperanto, fondinto de Veterana Esperantista Klubo, unu el la fakaj organizaĵoj kunlaborantaj kun Universala Esperanto-Asocio (UEA). Li oficis ankaŭ kiel fakdelegito de UEA por Dunstable en Britio de 1954.
Li mortis la en sia loĝurbo. En sia testamento li destinis, ke UEA ricevu el lia heredaĵo 250 pundojn.
Eŭropa ŝoseo 18
La eŭropa ŝoseo 18 (mallonge E 18) estas eŭropa ŝoseo, kiu inter okcidento kaj oriento kondukiĝas tra Irlando, Britio, Norvegio, Svedio, Finnlando kaj Rusio.
Urboj
Gravaj urboj, kiu situas laŭlonge de la ŝoseo, estas en Irlando Craigavon, Belfast kaj Larne, kaj en Britio Stranraer, Gretna Green, Carlisle kaj Newcastle. Sekve la vojo daŭriĝas en Norvegio. Tie laŭlonge de la ŝoseo situas la urboj Kristiansand, Arendal, Porsgrunn, Larvik, Sandefjord, Horten, Drammen, Oslo kaj Askim. En Svedio la ŝoseo pasas la urbojn Karlstad, Örebro, Västerås kaj Stokholmo kaj en Finnlando Mariehamn (Alando), Turku, Helsinko kaj Kotka. Fine en en Rusio ĝi pasas la urbojn Viborg kaj Sankt-Peterburgo.
Pramŝipaj linioj
La ŝoseo E 18 enhavas plurajn pramŝipajn liniojn. La pramŝipan vojon tra la Balta Maro de Kappelskär tra Mariehamn al Naantali nuntempe provizas ŝipoj de la kompanio Finnlines.
La Bestokarnavalo
Le carnaval des animaux (La Bestokarnavalo) estas muzika suito de dek kvar movimentoj de la franca romantisma komponisto Camille Saint-Saëns. La orkestra verko havas daŭron de inter 22 kaj 30 minutoj. Ĝi estas ludata per soloa violonĉelo kaj du pianoj kaj reprezentas cignon glitante super akvo (violonĉelo) kaj la ondojn kiujn ĝi kreas (pianoj).
Ketura
Ketura aŭ Keturah (en hebrea קְטוּרָה, Ktura, eble kun signifo "incenso" ) estis konkubino kaj edzino de la Biblia patriarko Abraham. Laŭ la Libro de Genezo, Abraham edziĝis al Keturah post la morto de sia unua edzino, Sarah. Abraham kaj Keturah havis ses filojn.
Alia moderna komentisto pri la Hebrea Biblio nomis Keturah "la plej multe ignorita grava persono en la Torao". La mezepoka juda komentisto Raŝi, kaj kelkaj antaŭaj rabenaj komentistoj, rilatigis tradician kredon ke Keturah estis la sama persono kiel Hagar, kvankam tiu ideo ne troviĝas en la biblia teksto.
Izidor Kappel
KAPPEL Izidor estis rumanihungara kuracisto naskita en Nagyselyk en 1881 kaj mortinta en Kluĵo la 17-an de marto 1964.
Kariero
Kappel Izidor diplomiĝis en la Universitato de Koloĵvaro (1905). Li estis asistanto en la kliniko pri internaj malsanoj gvidite de Zsigmond Purjesz, poste li laboris en infektsekcio de la universitata kliniko. Pli poste li estis la gvidĉefkuracisto de la urba epidemia malsanulejo. Li kvalifikiĝis pri infankuracado. De 1919 ĝis 1944 li kvidis la kabineton de infankuracado kiel ĉefkuracisto de la Juda Masanulejo de Kluĵo. Li estis vicprezidanto de Unuiĝo pri Patrin- kaj Infandefendo, referanto kaj kunsidprezidanto de medicinscienca faksekcio de Erdélyi Múzeum-Egyesület. Post 1945 li estis praktikinta kuracisto en Kluĵo.
Ordinara loriso
La ordinara loriso (Nycticebus coucang) el la ordo de primatoj kaj familio de lorisedoj troviĝas en la provinco Junnan kaj la aŭtonoma regiono Gŭangŝji de Ĉinio, kaj ankaŭ en Hindio kaj sudorienta Azio. Ĝi estas fortika, kun mallongaj kaj dikaj membroj, ronda kapo, mallongaj oreloj kaj grandaj kaj rondaj okuloj. Ĝi povas vidi en nokto. La angulo inter la dika fingro kaj la aliaj 4 fingroj kaj tiu inter la dika piedfingro kaj la aliaj 4 atingas 180 gradojn, kio faciligas al ĝi kapti arbobranĉojn. La loriso portas densajn kaj mallongajn harojn, kaj de inter la okuloj ĝis ]a buŝo estas blanka strio. La haroj ĉirkaŭ la okuloj estas malhelkoloraj kaj tiuj sur la dorso brunaj aŭ abeloflavaj. Kaj laŭ la spino de la kapo ĝis 1a vosto etendiĝas malhelbruna strio. La lorisoj vivas en tropikaj pluvaj arbaroj aŭ en subtropikaj densaj arbaroj. Ordinare ili agas sur branĉoj de altaj arboj aŭ inter arbedoj. Tage ili kaŝas sin en arbotruoj aŭ dormas sur arbobranĉoj.
Dum dormado ili kutime kuntiras la kapon, kolon kaj antaŭajn krurojn inter la postajn krurojn. Nokte ili serĉas manĝaĵon kaj manĝas ĉefe insektoin kaj diversajn fruktojn, krom tio ankaŭ foliojn, ĝermojn, semojn, birdetojn, ovojn kaj lacertojn.
Tiuj orientalisaj bestoj vivas unuope aŭ pare kaj moviĝas tre malrapide. Por antaŭeniĝi, ili kaptas arbobranĉon per unu mano kaj poste movas la alian. Por serĉi manĝaĵon iam ili sin pendigas malsupren kun la piedoj kroĉiĝantaj al la branĉo. La lorisino gravedas 5-6 monatojn kaj naskas ĉiufoje unu idon, hazarde du idojn. La ido venas al la mondo, kun malfermitaj okuloj, kaj tuj post la naskiĝo ĝi povas kapti ventrajn harojn de Ia patrino, kaj post malpli ol unu tago ĝi jam povas sin pendigi sur branĉo per la piedoj. Kelkiam la ido kroĉas sin al la patro. La lorisidon helpas zorgi ĝiaj frato kaj fratino. La ido mamsuĉas 3-6 monatojn. Loriso povas vivi ĉ. 10 jarojn.
Trnávka (distrikto Trebišov)
Bazaj informoj
Trnávka (hungare: Tarnóka) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en la regiono Košice, distrikto Trebišov.
Situo
Trnávka situas laŭ la ĉefvojo de Košice al Michalovce, aŭtoŝoseo preteriras ĝin. Sečovce troviĝas je 3 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo datiĝas de 1478. En 1910 loĝis en Tarnóka 194 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis la traktato de Trianon Tarnóka apartenis al la Hungara reĝlando, departemento Zemplén, distrikto Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj denove ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Trnávka 175 homoj, inter kiuj 174 estis slovakoj.
Nadine Jansen
Nadine JANSEN [na'di:n 'janzən] (naskiĝis la 3-an de decembro de 1980 en Lepsiko, tiam en GDR) estas germana nudmanekeno konata pro siaj grandaj naturaj mamoj. Ŝi naskiĝas en Lepsiko, sed transloĝiĝis en Eberswalde'on (proksime de Berlino, orienta Germanujo) kiel dujarulo kun siaj gepatroj kaj konsideras tiun urbon sia hejmurbo. Ŝi loĝas nun en Berlino.
Nadine Jansen debutis pozi en Aŭgusto de 2000, per fotoj en la retejo de Bettie Ballhaus, jam konata nudmamomanekeno. Ŝi ekfamiĝis rapide en la sceno de mamadmirado, kun apero de fotoj kaj artikoloj en la usona magazeno Score kaj la retejo de Dannie Ashe, ambaŭ mediaĵoj tre konataj en la fako. En Decembro de 2001 ŝi ekhavis sian propran retejon.
Ŝiaj mamoj komenciĝis kreskadi, kiam ŝi havis 12 jarojn. Ŝi diras, ke ŝi multe ĝuis la atenton, kiun ŝia escepta aspekto atiris, ekzemple kiam ŝiaj mamoj ĉirkaŭhopetis dum lernejaj sportekzercadoj.
Nadine Jansen revis jam kiel infano de kariero kiel manekeno, sed ŝi implikiĝis en motorcikla akcidento en 1994. Aŭto koliziis kun la motorciklo de ŝia amligulo, kio postlasis ilin ambaŭ konsiderinde lezitaj. Oni prizorgis Nadine'on Jansen dum ses monatoj en malsanulejo kaj sukcesis savi ŝiajn gambojn, sed postrestis grandaj cikatroj klare videblaj. Komence ŝi rifuzis esti fotita kun la cikatroj videblaj sur la fotoj, sed poste ŝia atitudo ŝanĝis, kaj nun la cikatroj estas videblaj en multaj el ŝiaj fotoj.
En 2000 Bettie Ballhaus vidis ŝin hazarde en diskoteko kaj demandis al ŝi, ĉu ŝi volis aperi nude en ŝia retejo. Kelkajn semajnojn poste la japana magazeno Bachelor publikigis tiun fotaron. Tio estis la komenco de la kariero de Nadine Jansen.
Ŝi forlasis la lernejon kiam ŝi havis 17 jarojn kaj instruiĝis kiel apotekisto. Ŝi sukcesis en la fina ekzameno en Januaro de 2001.
Kiam ŝi komencis nudmanekeni, ŝi havis ĉirkaŭbrustan mezuron de 105 cm kaj portis mamzonon de grandeco 80EEE laŭ Eŭropa skalo (36EEE laŭ usona). Ĉirkaŭ Julio de 2003 ŝia brusto ŝvelintis al 120 cm, kaj malgrandiĝis poste al 116 cm. Ŝi portas nun 85H-an (usone: 34H-an) mamzonon.
En la respondaro de sia retejo ŝi deklaras, ke ŝi ne intencas iam fari pli «durajn» pornografiaĵojn (koitovideoj ktp.), sed male resti simpla nudmanekeno.
En Novembro de 2006 Nadine Jansen anoncis sian unuan gravedecon.
Teritoria organizado de Gvatemalo
Gvatemalo estas administre dividita en 22 departementoj, ili estas la jenaj:
Departementoj kaj ĝiaj ĉefurboj
1 Alta Verapaco (Kobano)
2 Malalta Verapaco (Salamo)
3 Ĉimaltenango (Ĉimaltenango)
4 Ĉikimulo (Ĉikimulo)
5 Peteno (Flores)
6 Progreso (Gvastatojo)
7 Kiĉeo (Sankta Kruco de Kiĉeo)
8 Eskvintlo (Eskvintlo)
9 Gvatemalo (Gvatemalurbo)
Elverum
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Hedmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Teritoria organizado de Gvatemalo
Departementoj kaj ĝiaj ĉefurboj
10 Huehuetenango (Huehuetenango)
Elverum
La teritorio havas komunan limon kun.
Teritoria organizado de Gvatemalo
Departementoj kaj ĝiaj ĉefurboj
11 Izabal (Puerto Barrios)
12 Halapo (Halapo)
13 Hutiapo (Hutiapo)
14 Ketzaltenango (Ketzaltenango (urbo))
15 Retalhuleu (Retalhuleu)
16 Sakatepekezo (Antikva Gvatemalo)
17 Sankta Marko (Sankta Marko)
18 Sankta Roza (Kuilapo)
19 Sololao (Sololao)
20 Suĉitepekezo (Mazatenango)
21 Totonikapano (Totonikapano)
22 Zakapo (Zakapo)
Aliaj datumoj
Gvatemalo postulas la teritorion de Belizo al Britio, kvankam oni intencas atingi konsenton rilate al ĉi tiu teritorio.Nuntempe nenio estis solvita.
Elverum
Elverum estas parto de la tradicia regiono Østerdalen ("la orienta valo"). La komunumo estis perleĝe kreita la 1-an de januaro 1838.
Socia movado (partio)
La Socia Movado (Соціальний рух, romanigita: Socialnij Ruĥ) estas ukraina maldekstra komunuma organizo fondita en 2015, kiu staras sur la principoj de demokrata socialismo, kontraŭbatalante kapitalismon kaj ksenofobion. Ĝi funkcias en la plej grandaj urboj de Ukrainio (Kijivo, Krivij-Riho, Lvivo, Odeso, Dnipro, Ĥarkivo). La aspiro de organizo iĝi popola partio akiris iom da eminenteco dum la rusia invado en Ukrainion en 2022 kiam ĝi vokis al la internacia Maldekstro apogi la ukrainan reziston al rusia imperiismo kaj kampanjis kontraŭ milittempa limigo de certaj laborrajtoj de la ukraina registaro.
Historio
Socia Movado estis fondita surbaze de la iniciato "Asembleo de Socia Revolucio", kreita post la Eŭromajdan-protestoj de 2013-2014 fare de aktivuloj de sociaj, sindikataj kaj maldekstraj movadoj, precipe la kontraŭstalinista, marksisma organizo "Maldekstra Opozicio" (ne konfuzu kun la samnoma partio).
Dum la protestoj de Majdan de 2013-2014, reprezentantoj de la "Maldekstra Opozicio" disdonis la "Dek Poentojn" de sociaj postuloj, kiuj deklaris la kialon de la nesolvitaj problemoj de la lando kiel la sistemo de oligarkia kapitalismo, kaj venis al la konkludo de la bezono de politika forto de la maldekstra-demokratia bazo, kiu antaŭenigus soci-orientitan tagordon je la interesoj de la laborista klaso. Individuaj kandidatoj de la "Asembleo de Socia Revolucio" kandidatiĝis por la Kijiva Urba Konsilio en la lokaj elektoj de 2014, sed la ĉefa agado estis en la areo de stratpolitiko kaj protestaj agadoj.
La kongreso la 1-an de majo 2015 metis la fundamenton por la organiza komitato de la estonta partio nomita "Socia Movado" kaj la samnoma publika organizo, kiu estis registrita la 8-an de junio 2016. La "Socia Movado" estis konceptita kiel larĝa asocio malfermita al diversaj ukrainaj maldekstruloj - de socialdemokratoj ĝis anarĥiistoj. En ĝi partoprenas interalie kelkaj redaktantoj de la eldonaĵoj "Spilne" kaj "Politika kritiko".
Eta Erdélyi
Eta Erdélyi [erdEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdélyi Eta estis hungara pentristo, gobelinisto. Ŝia persona nomvarianto estis Etelka, ŝia geedziĝa nomo estis Harmati Andrásné.
Eta Erdélyi naskiĝis la  en Kispest, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Mihály Polgár
Mihály Polgár [mihAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Polgár Mihály estis hungara pastro, kalvinana episkopo, instruisto.
Mihály Polgár naskiĝis la  1782 en Törökszentmiklós. Li mortis la 1854 en Kecskemét.
Biografio
Mihály Polgár frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li lernis en altlernejo en Debrecen inter 1795-1806. Post lernado li estis ordinara instruisto. Li plulernis ekde 1809 en Göttingen kaj en aliaj universitatoj. Li estis pastro en 1812 en Hódmezővásárhely, poste en Kecskemét. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis:
Monumento de Pola Oficiro en Zambrów
Monumento de Oficiro de Dua Pola Respubliko en Zambrów estas monumento de pola soldato en Zambrów rilata al la historio de la urbo, lokita ĉe unu el la ĉefaj stratoj Avenuo de la Pola Armeo, inaŭgurita en 5-a de septembro 2010.
Signifo de la monumento
La monumento memorfestas du lernejoj de kadetoj de rezervo de infanterio kaj artilerio, ekzistantaj en Zambrów dum la Dua Pola Respubliko. Konstruaĵo troviĝas en la historia urboparto nomita "Kazerno".
La iniciatinto de la konstruo de la monumento estis Zambrova Urbodomo. La ideo kreitis en majo 2009. En la inaŭguro de monumento ceremonio en 5-a de septembro 2010 partoprenis infanoj de oficiroj, kiuj postenis en Zambrova Kazerno dum la Dua Pola Respubliko.
Apero de la monumento
La monumento havas tradicia formo: la figuro stara pola oficiro en uniformo de soldato de la Dua Pola Respubliko sur granita piedestalo. Kiel aŭtoro de monumento klarigis la oficiro rigardas al la estonteco kaj estas en malpeza moviĝo. La figuro de Pola Oficiro estas farita el bronzo kaj ĝi havas altecon de proksimume 2.5 metroj. Sur la granita piedestalo de la monumento aperas emblemoj de armeunuoj: Apud la monumento oni konstruis memormuron el skoria briko. La muro havas dimensiojn 3x2 m kaj memorigas la malnovajn murojn de konstruaĵoj de Zambrova Kazerno.
Aŭtoro de la Pola Oficiro
Aŭtoro de la monumento estas pola skulptisto Michał Selerowski. Li konsultitis la detalojn de la uniformoj kun Zambrova Historia Regionkamero de kaj Pola Armeo Muzeo en Varsovio.
En februaro de 2011 aŭtoro gajnis “Oran Bizonon 2010” (prestiĝa jarpremio patronita de la Zambrova urbestro) en la kategorio la "Kreo kaj disvastigo de kulturo".
Ĉirkaŭaĵo
Ĉe la monumento komenciĝas edukvojeto "Kazerno en Zambrów" konsistanta el 24 kazernaj konstruaĵoj. Zambrova Kazerno estis konstruitaj de Caro fine de la 19-a jarcento kaj komence de la 20-a jarcento. Ĉi tie postenigitis armeoj: rusa (ĝis 1915), germana, sovetia kaj pola (1917-1939, 1944-1957). 26-an de januaro 1989 konservita kazerno konstruaĵoj kaj akompananta ekonomiaj strukturoj oni enskribis sur la liston de monumentojn.
Birkenhead
Birkenhead - prononco laŭ sistemo IFA - estas urbo en metropola distrikto Wirral de Anglio, Britio. Historie ĝi estis parto de la graflando Cheshire.
La loĝloko situas ĉe la orienta flanko de la duoninsulo Wirral kaj ĉe la okcidenta bordo de la rivero Mersey, aliflanke de la urbo Liverpool ĉe la orienta bordo de la rivero. Laŭ la censo de 2011 en la urbo vivis loĝantoj, kaj en la kompleta "urba areo Birkenhead" estis.
Nordaltaja lingvo
Nordaltaja lingvo estas unu el du lingvoj, kiuj formas Montar-Altajan lingvaron. Ĝin uzas ĉelkanoj kaj kumandoj.
Tradicie oni rigardis nordaltajan lingvon kune kun la sudaltaja kiel unu altajan lingvon, sed laŭ modernaj klasad-skemoj de tjurkaj lingvoj ili estas apartaj. Krome, kelkaj apartaj dialektoj de nordaltaja kaj sudaltaja lingvoj (inter kiuj la ĉelkana kaj la kumanda), kvankam lingvistike estas nur dialektoj, estas oficiale rigardataj kiel apartaj minoritataj lingvoj de Rusia ŝtato.
Laŭ censo de 2002 entute en Rusio 65534 personoj asertis ke ili regas altajan lingvon. Laŭ esploro, nur ĉ. 10 mil el ili parolas nordaltajajn dialektojn, kaj ĉe ĉiuj aliaj temas pri la sudaltaja. El la parolantoj de altajaj lingvoj nur ne pli ol 2% povas flue paroli
La skribsistemo estas bazita je cirila alfabeto. En 2006 estas eldonita unua aboco por kumanda lingvo.
Klasado
Al nordaltaja lingvo apartenas du dialektoj, kiujn oni pro kulturaj aŭ politikaj kialoj ofte rigardas kiel apartaj lingvoj:
Krome, pro kelkaj kulturaj, etnografiaj kaj gramatikaj ecoj, al la nordaltaja oni ankaŭ iam apartenigas la tubalaran dialekton, kvankam plimulto de esploristoj kredas, ke ĝi plej verŝajne apartenu al la sudaltaja lingvo.
Al nordaltaja lingvo ankaŭ tre similas kondoma dialekto de ŝora lingvo kaj la malsupra branĉo de ĉulima lingvo (j-lingvoj) (malsimile al mrasa dialekto de la ŝora kaj meza kaj supra dialektoj de la ĉulima (z-lingvoj), kiuj apartenas al ĥakasa dialekta zono). Kelkaj esploristoj eĉ proponas rigardi tiujn supremenciitajn dialektojn kiel dialektoj de la nordaltaja.
Veste Otzberg
La mezepoka burgo Veste Otzberg (prononco, en la regiono Hesio de Germanio) estis konstruita sur la pinto de la monto Otzberg en la mezalta montaro Odenvaldo. Sur ĝia norda deklivo estas la vilaĝo Hering, parto de samnoma administra komunumo Otzberg en la distrikto Darmstadt-Dieburg - la vilaĝo ekestis el la ekstera kastelmuro kaj la ligita kavalira biendomaro. La historio de la burgo kaj la vilaĝo estas do proksime ligitaj.
Historio
La areo ĉirkaŭ la monto verŝajne apartenis al la teritorio kiun la franka reĝo Pipino la pli juna donacis al la abatejo de Fulda en 766 kune kun la urbo Groß-Umstadt.
La burgo estis verŝajne konstruita fine de la 12-a, komence de la 13-a jarcento. Ĉe tiu tempo la abato de Fulda sekurigis la monaĥejajn posedaĵojn kaj konstruis kastelojn videblajn de malproksime kiel signo de sia influo.
En 1244 aperis unuafoje castellanos de odesbrech, "kastelanoj de la burgo Otzberg". La defenda sistemo devis esti kompletigita ĝis tia mezuro ke kvin kastelanaj kavaliroj kaj iliaj servistoj povis okupi la burgon. La kastelanoj konstruis biendomojn norde de la burgo, la ĝermon de la vilaĝo Hering.
Komence de la 14-a jarcento, elĉerpiĝis financoj de la la abatejo Fulda, do princo-abato Henriko la 6-a von Hohenberg en 1332 ludonis la burgon same kiel la fuldan parton de la urbo Umstadt al la lokaj nobeloj Werner von Anevelt kaj Engelhard von Frankenstein, kiuj sekve trakonstruis la burgon.
Barna Holló
HOLLÓ Barna estas rumanuja hungara grafikisto, tekstilartisto. Li naskiĝis en Lunca de Jos je la 22-a de julio 1951.
Biografio
Barna Holló finis en 1974 en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu. Li eskpozicias kiel ano de la 35-ös Műhely de Oradea.
Jucu de Mijloc
Jucu de Mijloc [ĵuku de miĵlok] (hungare: Nemeszsuk) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi havis 804 loĝantojn (rumanoj), en 1992 697. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Jucu.
François Deguelt
François Deguelt, naskonome Louis Deghelt (naskiĝis en Tarbes, Hautes-Pyrénées, mortis  ) estis franca kantisto, plej bone konata pro ties partopreno nome de Monako en Eŭrovido-Kantokonkurso 1960 kaj Eŭrovido-Kantokonkurso 1962.
Kariero
Deguelt forlasis siajn studojn por fariĝis kabareda kantisto en Parizo en la fruaj 1950-aj jaroj. En 1956, li estis la gajninto de la Grand Prix du Disque de Académie Charles Cros. Post periodo en la militservo en Alĝerio, Deguelt revenis al Francio, kaj oni donis al li ŝancon en 1960 por kanti nome de Monako en la 5-a Eŭrovido-Kantokonkurso, okazinta en Londono la. La kanto de Deguelt "Ce soir-là" ("Tiun Nokton") montriĝis populara en la ĵurio, atingante 3-an rangon el 13 partoprenantoj.
Deguelt revenis al Eŭrovizio, denove nome de Monako, en 1962 per la kanto "Dis rien" ("Diru Nenion"). Tiu konkurso okazis la en Luksemburgo, kie li plibonigis sian rezulton, atingante 2-an rangon el 16 partoprenantoj. Deguelt estis unu el kvin partoprenantoj en la historio de Eŭrovizio (kune kun Cliff Richard, Katja Ebstein, Chiara Siracusa kaj Željko Joksimović) kiu atingis 2-an kaj 3-an rangon sen gajni iam. Postaj sukcesaj unuopaĵoj inkluzivis "Le Ciel, le soleil et la mer" (1965), "Le printemps" (1966), "Minuit, le vent, la nuit" (1968) kaj "La libération" (1968). Deguelt daŭrigis turneon kaj kantadis en la nostalgia cirkvito tra Franclingvio.
La batalo de l' vivo
La Batalo de l' Vivo (angle : The Battle of Life : a love story) estas rakonto de la brita romanisto Charles Dickens unue publikigita en la jaro 1846. Ĝi estis la kvara de la kvin "Libroj por Kristnasko" de Dickens, kiuj aperis inter 1843 kaj 1848, la unua estis A Christmas Carol (Kristnaska Kanto).
Esperanta traduko
En la komenco de la libroforma versio de la verko, Zamenhof inkludis noton:
Bildaro
<gallery mode="packed" heights="200"> Dosiero:Battle cover.jpg|Kovrilo de la unua eldono de 1846 Dosiero:1910 La Batalo de l' Vivo 2.jpeg|La Batalo de l' Vivo, 1910 Dosiero:1940 La Batalo de l' Vivo 2 (3a).jpeg|La Batalo de l' Vivo, 1940 Dosiero:1982 La Batalo de l' Vivo.jpg|La Batalo de l' Vivo, 1982 </Gallery>
Leono (konstelacio)
Leono (latine: Leo) estas konstelacio de la tera ĉielo de la zodiako.
Ĉefaj steloj kaj ĉielaj objektoj:
La stelfiguro riĉas je galaksioj, sed ili ne videblas nudokule.
Mitologio
Laŭ la helena mitologio ''", la unua el al dek du laboroj de Heraklo konsistis en la mortigo de la leono, kiu terorizis nokte kaj tage la brutaron kaj la loĝantaron de Nemeo, apud Korinto. Li devos mortigi la beston kaj reveni kunportante la felon. Tio estos la pruvo de la morto.
Heraklo kunprenis sian spadon, sian lancon, sian klabon kaj reton, kaj ekiris serĉi la leonon. Post du tagoj, li renkontis paŝtiston, kiu indikis, ke la leono troviĝas apud la plej proksima monteto. Estis la horo kiam la leono revenas de sia ĉasado. Heraklo kaŭriĝis malantaŭ arbaretaĵo apud grotenirejo, kaj atendis. Alvenis la leono. Heraklo stariĝis antaŭ la beston, kaj ĵetis sian lancon. Ĝi resaltis de la felo. Poste, li volis enprofundigi sian spadon sed vane, la felo ŝajnis, kiel roko. Tiam li prenis sian klabon, kaj lancis ĝin. Ĝi trafis la kapon de la leono, kiu rapide eniris la groton por refuĝi. Sed Heraklo ligis sian reton tra la grotenirejo kaj sekvis ĝin enen. Nun, per liaj manoj, kroĉigante la leonon je la gorĝo, li sufokigis ĝin. Poste, li dispecigadis la beston uzante unu el liaj ungegoj.Kaj fine, surmetante la felon sur siaj ŝultrojn, li portis sian trofeon al Eŭristeo.
Leono estas granda konstelacio videbla en la tera ĉielo. La alfa stelo, kiu nomiĝas Reĝeto, situas en la brusto de la Leono. Malgranda Leono sekvas ĝin, situante inter la Granda Ursino kaj la Leono.
Astrologio
Laŭ Okcidenta astrologio, Leono estas zodiaka signo por naskitoj inter la 23-a de julio kaj la 22-a de aŭgusto. Fakte, la Suno troviĝas en ĉi tiu konstelacio inter la 10-a de aŭgusto kaj la 15-a de septembro.
Nacia Opero de Parizo
La Nacia Opero de Parizo (Opéra national de Paris) estas franca institucio administrita de la Ministerio pri Kulturo kaj kreita de Jean-Baptiste Colbert en 1669.
Ruĝecbrusta muŝkaptulo
Ĝi troviĝas en Brunejo, Indonezio, Malajzio kaj Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
Nacia Opero de Parizo
Ĝi celas proponi al ĉiuj publikoj altkvalitajn, klasikajn operojn, sed ankaŭ pli modernajn verkojn. Ĝi konsekvence disponas du operejojn en Parizo : la operejo Garnier kaj la operejo Bastille. La Nacia Opero de Parizo cetere kontribuas al la trejnado de multaj kantistoj aŭ dancistoj danke al sia centro pri lirika arto kaj danke al sia danc-lernejo en Nanterre.
(16201) 2000 CK1
(16201) 2000 CK1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
István Rédey
István Rédey naskiĝis la  en Újpest. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
István Rédey frekventis gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1921. Post la diplomo li restis samloke por instrui. Post 2 jaroj li ricevis inviton al ĵus establita armea geografia instituto, kie oni komencis enkonduki la fotogrametrion. Li frekventis kurson 3 jarojn, krome ekde 1924 li instruis en la instituto. En 1930 li doktoriĝis en la menciita universitato, en 1942 li estis nomumita privata profesoro en la universitato. En 1948 li atingis la rangon subkolonelo. Ekde 1951 li iĝis katedrestro, en la sekva jaro li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li pensiuliĝis en 1956 kiel kolonelo, sed post falo de la Hungara revolucio de 1956 multaj forlasis la landon, tial Rédey denove instruis por senmankigi la forirantajn profesorojn. En 1959 li denove iĝis katedrestro. En 1962 li ricevis memormedalon.
Mikrolito
Mikrolito (el la greka ’eta + ŝtono’) estas prahistoria malgranda ilo el siliko, uzita kiel parto de kunmetitaj iloj (ekz. segiloj aŭ sagopintoj). Inter la mikrolitoj, oni distingas specialajn, tre etajn klingojn (mikroklingojn), kaj geometriajn mikrolitojn, kiuj pretiĝis per celita disigo kaj fina fajnigo de pli grandaj klingoj. Mikrolitoj estis tipaj en la meza ŝtonepoko (aŭ mezolitiko kaj epi-paleolitiko). La interna kronologio de la meza ŝtonepoko baziĝas ĉefe sur la ŝanĝanta ofteco de tiuj materialoj.
Eineborn
Eineborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ramón de la Cruz
Don Ramón de la Cruz Cano y Olmedilla (Madrido, 28-a de marto de 1731 — samloke, 5-a de marto de 1794) estis hispana dramaturgo.
Biografio
Oni ne scias multe pri sia vivo. La titolo "don" de lia nomo ne estas "don" socia aŭ universitata, sed metita de la gepatroj, kun aliaj nomoj kiaj Ramón, Francisco kaj Ignacio, kio estis tute malkutima laŭ la tiamaj nomigregularo de la Katolika Eklezio en Hispanio. Kiam li estis 13jaraĝa li loĝis en Sebto, urbo kie lia patro postenis, kaj jam tiam li komponis versojn. Kiam li estis 15jaraĝa amiko lia publikigis en Madrido anoniman poemon lian nome Diálogo cómico (humora dialogo). En 1759 li postenis en administrado de prizonoj kaj venontjare li edziĝis al Doña Margarita Beatriz Magán Melo de Bargas, kiu naskis almenaŭ kvin gefilojn, el kiuj unu (Antonio Ramón de la Cruz Cano y Olmedilla ) estos komandanto de la hispana artilerio en la batalo de Bailén. Li studis beletrojn kaj ricevis protekton de la duko Alba, kiu kutime portis lin dum veturoj, kaj de la grafino Benavente, por kies privata teatrejo li komponis variajn sainete, kaj de ties filino, la dukino Osuna.
Dum sia junaĝo li verkis tragediojn kaj komediojn kie li imitis ĉefe verkistojn kiaj Pietro Metastasio, Jean Racine y Voltaire. Li ankayŭ tradukis verlojn de tiuj aŭtoroj kaj produktis version de Hamlet de Shakespeare tra la franca adapto fare de Jean-François Ducis. Li ankaŭ adaptis kelkajn tekstojn de hispana klasika teatro, kiaj Andrómeda y Perseo de Calderón kaj Ifigenia de José de Cañizares. Laste li dediĉis sin al popola sainete sukcese, el kiuj li produktis pli ol tricento, kio allogis la malamikecon de stilistoj de Novklasikismo, partianoj de arto pli idealigita kaj eduka. Probable tiu malamikeco estis helpata de la favoroj kiujn li ricevis el la municipo de Madrido kaj kiuj permesis al li hegemonion super la teatra vivo de la ĉefurbo nome kiel praktika direktoro de la madridaj teatroj Cruz kaj Príncipe, kies programon li kontrolis; tio okazis ĉefe en 1773, kiam falis la registaro de la Grafo Aranda, protektanto de la stetiko novklasika.
Verko
Li verkis komediojn (Marta abandonada) kaj zarzuela (El tutor enamorado; Las segadoras de Vallecas, 1768; Las labradoras de Murcia, 1769; Las foncarraleras, 1772; El licenciado Farfulla, 1776,ktp.), sed li estas konata ĉefe pro siaj pli ol 300 sainete (nome priĝenraj humoraj historietoj, kun muziko kaj kantoj, komponitaj vigle kaj gracie en verso), per kiuj pi portretis la tiaman Madridon. La plej fama estas certe Manolo, kie oni faras parodion de la priheroaj komedioj kutimaj tiame, kie oni uzas malaltkvartalan lingvaĵon por priskribi la revenon de deliktulo ĵus elirinta el karcero ekde afrika prizono, medioj kiujn la aŭtoro bone konis ĉar li estis funkciulo priprizonoj kaj loĝis en Sebto) kaj oni parodias la tragikajn situaciojn de tiaj komedioj.
Krom Manolo, Inesilla la de Pinto kaj Zara, respektive parodias la temon de Inés de Castro de La Motte kaj de Zaira de Voltaire. Alia grupo estas konstituata du verkoj per kiuj li priskribas la tiamajn teatrajn sistemojn: El teatro por dentro, El coliseo por defuera, El sainete interrumpido, ktp. Plej konataj estas tiu kiuj temas pri madrida kutimaro, kio aperas ankaŭ en la jam menciitaj kaj ĉe El Prado por la noche; Las tertulias de Madrid; La víspera de San Pedro; La maja majada; Las castañeras picadas; El Rastro por la mañana; La pradera de san Isidro, ktp.
La malbela anasido
Intrigo
Komence de la rakonto, okazas eloviĝo ĉe patrino de anasoj. Unu el la birdetoj estis notita de la apuduloj de la anasoj kiel malbela besteto kaj suferas multe parolan kaj fizikan ĉikanadon fare el aliaj birdoj kaj animaloj de la farmo. Li vagadas triste el la korto kaj vivas kun naturaj anasoj kaj anseroj ĝis kiam ĉasistoj amasbuĉas la aron. Li tiam trovas hejmon ĉe maljunulino sed ankaŭ ŝiaj kato kaj kokino ĉikanas lin kaj denove li foriras sola. Li vidas aron de migrantaj naturaj cignoj; li ŝatas ilin sed li ne povas aliĝi al ili ĉar li estas tro juna kaj ne povas flugi. Venas vintro. Farmisto trafas kaj portas la frostintan birdeton hejmen, sed la birdido timas pro la bruemaj filoj de la farmisto kaj abandonas la hejmon. Li pasas penan vintron sola ĉefe kaŝe en kavo ĉe lago kiu parte frostiĝis. Kiam venas printempo aro de cignoj descendas sur la nune fandiĝinta lago. La malbela anasido, nune plenkreska kaj matura ne povas fronti plue vivon de soleco kaj peno kaj decidas aliĝi al la aro de cignoj en la ideo ke pli bonas esti mortigita de tiaj belaj birdoj ol vivi vivon de malbeleco kaj povro. Li surprizas kiam la cigno bonvenas kaj akceptas lin, nur por rimarki per rigardo al sia reflekto en la akvo ke li kreskis kaj iĝis unu el tiuj. La aro ekflugas kaj ankaŭ la malbela anasido etandas siajn grandajn flugilojn kaj ekflugas kun la resto de sia nova familio.
Kompono kaj publikado
Andersen ideis la historion en 1842 dum ĝuado de naturbeleco ĉe Bregentved, kaj dediĉis tutan jaron al tiu tasko. Li dekomence konsideris "La junaj cignoj" kiel la rakonta titolo sed, ne dezirante fuŝi la elementon de surprizo en la transformo de la protagonisto, anstataŭis ĝin al "La malbela anasido". Li poste konfesis, ke tiu rakonto estas "respegulo de mia propra vivo", kaj, kiam la kritikisto Georg Brandes demandis Andersen ĉu li verkos sian membiografion, la poeto asertis, ke ĝi estas jam verkita — "La malbela anasido".
Simboleco kaj signifo
La malbela anasido fariĝis kultura simbolo por homo, kiu ne konvenas en la socion, kaj homo, kiu diferencas de la aliaj homoj ĉirkaŭ li. La rakonto estigis multajn diskutojn inter literaturo pri esti malsama ol ni kaj kutimas eduki malgrandajn infanojn por akcepti esti malsama.
Eĉ se ĝi estis verkita kiel infanrakonto, la verko ankaŭ celas la plenkreskan spektantaron farante fortan deklaron pri homa socio kaj ĝia sinteno al esceptoj, esceptaĵoj kaj esceptuloj. La verko estas konsiderata unu el la ĉefverkoj de Andersen kaj ĝi estis akceptita en la mondo kun granda simpatio kaj estas unu el la plej ŝatataj libroj inter la infanoj de la mondo.
26250 Shaneludwig
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shane Ludwig, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Woodcrest Christian School de Riverside (Kalifornio).
Flughaveno Pleiku
Flughaveno Pleiku en Vietnamio estas negranda flughaveno por priservi lokajn flugojn, 12 kilometrojn oriente de Pleiku. Situanta 500 kilometrojn for de Ho-Ĉi-Min-urbo, ĝi estas la plej ofta aviada ebleco de ties loĝantaro.
Géza Kardos
KARDOS Géza (kardoŝ) estis hungara kuracisto naskita en Salgótarján la 9-an de majo 1887 kaj mortinta en Temeŝvaro la 18-an de aŭgusto 1947.
Flughaveno Pleiku
Ĉiutagaj flugoj al Hanoi, Ho-Ĉi-Min-urbo, Da Nang, malpli oftaj al aliaj direktoj.
Die rationelle Sprache
Die rationelle Sprache estis germanlingva revuo, kiu aperis de 1987 ĝis 1990 en Halle por la GDR-a distrikto Halle, kiu ekde la jaro 1990 apartenas al la germana federacia lando Saksio-Anhalto. Ĉefredaktoro estis Hans-Peter Bartos.
Die rationelle Sprache estis laŭ Torsten Bendias la unua Esperanto-revuo en GDR, „financita per si mem kaj rapide atinginta eldonkvanton de 2000 ekzempleroj“ „kaj influis sole per sia evidenta esto la monopolon kaj la enhavan kvaliton le la oficiala gazeto der esperantist".
Eldoninto kaj subtitoloj
La unuaj tri kajeroj (1, 2, 3-4/87) havis la gazetan titolon Novaĵoj el Halle. Ekde la numero 5 – 6/87 aperis la titolo Die rationelle Sprache kaj la subtitolo Esperanto.Novaĵoj el Halle. En 1990 aperis la subtitolo Zeitschrift für Esperanto kaj ene la precizigo Unabhängige Zeitschrift zur Information über die Esperanto-Bewegung und über Lern- und Anwendungsmöglichkeiten der internationalen Sprache (Sendependa revuo por informado pri la Esperanto-movado kaj pri la lern- kaj aplikeblecoj de la internacia lingvo).
Eldoninto estis de 1987 ĝis 1988 la Kulturbund der DDR, Esperanto-Verband, Bezirksvorstand Halle (Kulturligo de GDR, Esperanto-Asocio, Distrikta Estraro Halle) kaj en 1990 la Esperanto-Zentrum Halle (Esperanto-Centro Halle, Schleiermacherstraße 37).
En la numero 1/87 estis klarigita, ke oni volas daŭrigi la tradicion de la Komuna Esperanto-Informilo por la distriktoj Halle kaj Leipzig, informi pri la asocia vivo. Per la konstato, ke Saksa Kuriero pro enhavo kaj kostoj de produktado ne plu povas esti sendita senkoste al la membroj, estis motivigita la eldono de la nova informilo.
Junula agado
Junuloj kaj ĝiaj aranĝoj ludas gravan rolon en la gazeto. En 1986 la Esperanto-junularo de Halle okazigis la 2-ajn Metiejajn Tagojn de Kulturo. Bendias elstarigas en sia libro pri la Esperanto-Junularo de GDR, ke ĉi-tiu aranĝo „per Hans-Peter Bartos („HPB“), motoro de Esperanto en Halle, kaj per la junuloj tie estis pluevoluigita". En Die rationelle Sprache troveblas ampleksaj raportoj. En la kajeroj 1/89, 3 – 4/89, kaj 1 – 2/90 du- ĝis ses paĝoj estis aranĝitaj de junuloj kiel junularaj cirkuleroj 50 – 53.
Serio Rückblicke
La serio Rückblicke (Retrorigardojj) de Fritz Wollenberg aperis ekde la numero 3/88. Temoj estis la publikigo de la Komenia verko Via lucis en 1668, la UK de Esperanto en Dresdeno en 1908, la praesperanto de Zamenhof el 1878, la LEA-renkontiĝo en Berlin o en 1978, la Interlingvistika Seminario en Ahrenshoop en 1979, la letero de Kartezio al la pastro Mersenne pri principoj de universala lingvo en 1629, la publikigo de Volapuko en 1879 kaj Esperanto en la Universala Ekspozicio de Parizo en 1900.
Emil Regőczi
Emil Regőczi naskiĝis la  en Székesfehérvár. Li mortis la en Budapeŝto.