cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kéked
Situo
Kéked situas en valo de rojo, Hernád preterfluas, laŭ la slovaka landlimo, laŭ flankovojoj. Gönc troviĝas 15, Miskolc 76 km-ojn.
Mária Fogarassy
Mária Fogarassy naskiĝis la  en Izsófalva, ŝi mortis en 1997.
Biografio
Mária Fogarassy akiris diplomon en Teatra Akademio en 1939. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Szeged), post 2 jaroj al Teatro Csokonai (Debrecen). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis: Interrompo okazis dum kaj post la Hungara revolucio de 1956, ŝi estis revoluciulo, poste ŝi ne rajtis aktoradi duonjaron. Ŝi havis ne nur prozajn, sed ankaŭ operetajn rolojn. Ŝi ricevis premiojn en 1962 kaj 1975. Ŝi havis 2 edzojn, en la unua geedziĝo ŝi naskis filon. Ŝia dua edzo estis Károly Bicskey.
Stedesdorf
Stedesdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittmund de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Esens, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
25426 Alexanderkim
25426 Alexanderkim estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alexander Mee-Woong Kim, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri bestoscienco. Li estis lernanto ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology en Alexandria (Virginio).
NGC 5658
NGC 5658 estas stelo en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pulzus
Pulzus (pulzuŝ) [Pulso] estas titolo de tri samtitolaj hungarlingvaj gazetoj de Rumanio, nome gazetoj
Ruhr-baraĵlagoj
La 'Ruhr-baraĵlagoj estas baraĵlagoj instalitaj en la paso del la rivero Ruhr, kiuj tranprenis kaj transprenas la taskojn de la trinkakvoprovizado por la Ruhr-regiono kaj de la purigado de la Ruhr. en la nuna tempo la baraĵlagoj krome havas altan valoron kiel ripozejoj por la proksimaj grandurboj de la Ruhr-regiono. Ĉi tie kaj sportumantoj kaj ankaŭ migrantoj, biciklantoj kaj familioj trovas abundan elekton de utiligeblaj orfertoj.
Al la Ruhr-baraĵlagoj apartenas:
(12890) 1998 QG43
(12890) 1998 QG43 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Primavera de Rondônia
Primavera de Rondônia estas municipo en la brazila subŝtato Rondonio, kiu havis 3.524 loĝantojn en 2010.
Akira Marutani
Akira Marutani (丸谷 明, n. ) estas japana futbalisto.
Bubalo
Bubalo estas genro de bovenoj. Inter la bubaloj estas la akvobubalo, la anoo, kaj la tamaruo.
Akira Marutani
Li futbalis ĉe Fagiano Okayama.
Bubalo
Aliaj specioj de bestoj tre similas al la bubaloj, kaj foje oni nomas ilin bubalo. Ekzemploj estas:
Margarita Luti
Margarita Luti (ankaŭ Margherita Luti aŭ La Fornarina, "la filino de la panbakisto") estis la amantino kaj modelulino de Rafaelo. La historio de ties amo iĝis "la arketipa rilato artisto-modelo de la okcidenta tradicio", kvankam oni konas malmulte el sia vivo. Pri ŝi Flaubert verkis, en sia Vortaro de ricevitaj ideoj, "Fornarina. Ŝi estis bela virino. Tio estas ĉio kion vi bezonas koni."
Mosnac (Charente-Maritime)
Mosnac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 465 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Mosnac situas sude de Saintes.
Adriana Basile
Adriana BASILE (ĉ. 1580 – ĉ. 1640) estis virtuoza itala kantistino, komponistino kaj instrumentisto de la frua 17-a jarcento.
Biografio
Ŝi naskiĝis en arta kaj muzika familio, en Posillipo proksime de Napolo. Junaĝe ŝi elstaris kiel kantistino, kaj en interpretado de harpo kaj gitaro, instrumentoj per kiuj ŝi kutimis akompani sian voĉon. Ŝia famo disvastiĝis tra Italio. Ŝian arton kaj belecon tiutempe laŭdis princoj, nobeluloj kaj kardinaloj. Ĉar ŝi akiris fruan famon tra la lando, kaj ŝi jam estis vaste konata kiel Basile, ŝi daŭre uzis sian familian nomon post sia geedziĝo, kio okazis ĉirkaŭ la jaro 1600.
Kiam la famo de Adriana transiris la napolajn limojn kaj ŝia ĉeesto estis postulata en la kortegoj de famuloj, Vincenzo Gonzaga, la Duko de Mantovo, kvazaŭ obsede volis havi ĉi tiun faman artistinon en sia kortego. Por allogi ŝin, li ŝparis neniun klopodon. Tamen ne estis facila tasko, nur post dujara intertraktado, ŝi akceptis la dukan peton. En majo 1610 Adriana forveturis al Mantovo kun sia tuta familio: ŝia edzo Mutio Baroni kaj iliaj tri gefiloj, krom du fratoj -unu poeto, la alia komponisto- kaj du fratinoj, ambaŭ kantistinoj. Tien ili alvenis en junio, post trairi Romon, Braccianon kaj Florencon. En Romo, Adriana havis la ŝancon impresi per sia arto la kardinalon Fernando Gonzaga, poeto, komponisto kaj dua filo de la duko Vincenzo. Tuj li estis kaptito de la ĉarmoj de Adriana, kaj sendis al sia patro novaĵojn pri la vojaĝo de la delegacio kaj la beleco kaj talento de la artistino.
En Florenco, Adriana Basile renkontis famajn muzikistojn kiel Bardi, Fontanelli kaj Caccini, kiujn ankaŭ emociigis ŝiaj virtuozecoj. Ŝi estis gastigita en la domo de Giulio Caccini, kie la grafo Giovanni Bardi mem aŭskultis ŝin, konfirmante, ke ŝi estas la plej bona kantistino. Finfine la familio Baroni-Basile alvenis en Mantovo somere 1610 kaj eniris al la servo de la duko Vincenzo, kiu superŝutis ŝin per valoraj donacoj, kaj poste nomis ŝin Baronino de Piancerreto, en Monferrato.
En 1611 la fama komponisto Claudio Monteverdi, kiu tiam loĝis ĉe la kortego de Mantovo, priskribis en letero la arton de Adriana Basile per ĉi tiuj vortoj: “.''.. Ĉiun vendredan posttagmezon ni muzikas en la Halo de Speguloj. Sinjorino Adriana ekstaras por kanti muzikon kune kaj entreprenas ĝin kun tia potenco kaj impona beleco, kiu ĝojigas la sensojn kaj preskaŭ transformas la ĉambron en novan teatron''”. Li estis tiel impresita per la beleco de ŝia voĉo, ke li komponis plurajn verkojn por ŝi.
La violagambisto André Maugars priskribas recitalon, ĉe la hejmo de la filino de Adriana, Leonora Baroni, en kiu ŝi ludis la teorbon, dum siaj patrino kaj fratino ludis la liron kaj la harpon respektive: “….mi forgesis mian mortan staton kaj ekpensis, ke mi estas inter la anĝeloj ĝuantaj la ĝuojn de la feliĉuloj."
Neniu el la muziko de Basile postvivas, sed oni scias, ke ŝi improvizis kanzonojn, inkluzive en konkurso kun Franceska Caccini en novembro 1623. Ankaŭ estas konate, ke Basile sendis kanzoneton al Elizabeto de Savojo en 1620. Claudio Monteverdi ankaŭ komentis, ke Adriana kaj ŝiaj fratinoj verkas sian propran muzikon por drama peco, en kiu ili ĉiuj planis kune kanti. Monteverdi asertis, ke Basile estis tiel talenta kantistino kiel Francesca Caccini, kiu tiutempe estis ĉe la kortego Medici, kun kiu li foje kantis. Laborante por la kortego de Mantovo, Adriana Basile aktore vojaĝis al Florenco, Romo, Napolo kaj Modeno. En 1626 ŝi retiriĝis de la servo de Gonzaga kaj translokiĝis al Napolo kaj poste al Romo, kie ŝi plu koncertis.
Adriana Basile estas konsiderata unu el la plej grandaj stelulinoj, kiujn la itala muziko de la 17-a jarcento konis. Ŝia famo kaj ĉarmo altiris la intereson de diversaj komponistoj kaj verkistoj, kiuj dediĉis siajn poemojn kaj postlasis muzikajn omaĝojn je ŝia honoro. Ĉi tiu kolekto de poeziaj omaĝoj estis kompilita en la volumo “La teatro de la gloroj de la sinjorino Adriana Basile” (Il Teatro delle glorie della signora Adriana Basile) kiu estis unue eldonita en Venecio en 1623 kaj poste, plivastigita en Napolo en 1628, kaj en 1640 en la kolekto “La ideo de vigilo” (L'idea della veglia).
Kastelo de Söjtör
La Kastelo de Söjtör (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Festetics [feŝtetiĉ]) estas historia monumento, interne bazlernejo en Hungario, en vilaĝo Söjtör.
Historio
Familio Festetics knstruis la klasikisman kastelon en la 1820-aj jaroj, poste la kastelo estis ŝatata loĝejo de la familio. Depost 1954 la kastelo ne estis loĝata. Baldaŭ ĝi estis trakonstruita al agrikultura lernejo. Nuntempe ĝi estas bazlernejo.
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo situas en mezo de la vilaĝo ĉe vojkruciĝo, en korto. La konstruaĵo formas brikon. En la fasado la meza parto reliefas, tie tenas 6 kolonoj balkonon. Malantaŭ la kolonoj funkcias la ĉefenirejo. Pli supre la balkono havas 5 grandajn fenestrojn. La plej supre simpla timpano (arkitekturo) estas videbla.
Parko
La korto estas iama restaĵo de la parko.
Everybody Digs Bill Evans
Everybody Digs Bill Evans estas ĵaza muzikalbumo de Bill Evans, sonregistrita la 15-an de decembro 1958 kaj sekvajare publikigita de Riverside Records.
La albumo
Everybody Digs Bill Evans estis la dua albumo de la pianisto je propra nomo post sia unua nome New Jazz Conceptions el 1956. En 1958 Evans kunlaboris kun trumpetisto Miles Davis (Milestones); la du muzikistoj moviĝis „je ĉi tiu fazo de ilia disvolviĝo paralele unu sur la alian“, tekstis Evans-biografiisto Hans E. Petrik, „kaj tiaj estis pasonta preskaŭ unu jaro, ĝis kiam Davis plenumis la perfektan kunfandon de siaj specifaj povoj kun tiuj de Evans. Ĉi tio okazis printempon de 1959, kiam ekestis Kind of Blue“.
Oktobron de 1958 la kunlaboro de Evans kaj Davis finiĝis; la sentema pianisto ne plu eltenis la streĉojn en la bando de Davis kun Coltrane kaj Adderley. Li ja kunverkis la albumon Farmer’s Market de Art Farmer kaj foriris poste al Florido, kie liaj gepatroj tenis domon, ludis golfon, ekzercadis pianon kaj krome paŭzis. Novembron de 1958 li reiris al Novjorko, kie li komence kunverkis pri la albumo Jazz Workshop de George Russell. Mallonge poste Orrin Keepnews, produktisto de la eta diskeldonejo Riverside Records, irigis lin en la studion; Jam la unua albumo de Evans, New Jazz Conceptions, ekestis 27 monatojn antaŭe ĉe Riverside. Kun basisto Sam Jones, kiun Evans konis jam el la bando de Adderley, kaj kun frapinstrumentisto Philly Joe Jones, la kolego el la bando de Miles Davis, devis ekesti nova triopo-albumo. La rezulto ĉarmis aparte per kelkaj malrapidaj pecoj kiel la propra komponaĵo de Evans „Peace Piece“, kiun li jam interpretis laŭ sia nepreteraŭebla maniero; Evoluo, kiu ekhavos sian supron en la registaĵoj de la triopo kun Scott LaFaro kaj Paul Motian ekde decembro de 1959 en albumoj kiel Portrait in Jazz, Explorations kaj finfine en la koncerto je Village Vanguard'' la 25-an de junio 1961.
Efikohistorio
Everybody Digs Bill Evans apartenas intertempe al la klasikaj de la eldonejo Riverside, same kiel i. a. Brilliant Corners de Thelonious Monk, The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery de Wes Montgomery aŭ Kelly Blue de Wynton Kelly. Richard Cook kaj Brian Morton distingas la albumon en sia Penguin Guide to Jazz per kvar steloj. All Music Guide distingis ĝin per 4 (el 5) steloj.
La muzikpecoj
„Some Other Time“ estis surbendigita kiel la aliaj pecoj de la albumo la 15-an de decembro kaj aperis en 1981 je lumdiska noveldono fare de kiel aldona sonregistraĵo.
Haloaj fenomenoj
Haloaj fenomenoj mallongigite Halooj estas optikaj aperaĵoj, kiuj estiĝas pro repuŝo aŭ trairo de sunaj respektive pro lunaj radioj per etaj glaciaj kristaletoj en atmosfero. Por ke okazu al estiĝo de tiuj ĉi aperaĵoj, estas bezone, ke la kristaletoj de glacio havu formon de sesflanka tabeleto aŭ prismeto. Ni ekvidos la haloajn fenomenojn plej ofte, se la firmamenton el pli granda parto kovras nuboj de tipo cirusstratuso.
Diamanta polvo
Dum malvarmaj vintraj noktoj aŭ tagoj la haloaj fenomenoj povas estiĝi ankaŭ sur kristaletoj en la ĉetera tavolo de la atmosfero. Se la humideco estas sufiĉe alta kaj la temperaturo moviĝas sub la punkto de frosto, povas tro malvarmigitaj glutoj dum ĉeesto de kristaligaj kernoj transformiĝi en glaciajn kristaletojn kun formo de sesflanka koloneto aŭ tabuleto kaj kaŭzi tiel dum ĉeesto de lumo la haloajn fenomenojn.
11521 Erikson
11521 Erikson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germandevena usona psikoanalizisto Erik Erikson (1902–1994), kiu kiuj faris gravajn kontribuojn al la kampo de la psikosocia disvolvo. Tra sia amikeco kun Anna Freud, li ekinteresiĝis pri la infana psikanalizo. Liaj vidpunktoj pri la disvolvo de la personeco estis eldonitaj en "Childhood and Society" (1950).
Regionoj de Eŭropa Unio
La Eŭropa Unio kreis Komitaton de regionoj por reprezenti la Regionojn de Eŭropo kiel institucio de la administracio de EU rekte sub la nivelo de la nacia ŝtato. La komitato havas sian sidejon en Bruselo.
Tialoj por tio estas jenaj:
La termino 'regiono' uzita tiukadre inkludis Anglion, Skotlandon, Kimrion kaj Nord-Irlandon (antaŭ la Briteliro), kiuj estas referencataj kiel apartaj landoj, kaj ne kiel regionoj, fare de la Brita registaro kvankam kolektive ili formas la teritorion de la Unuiĝinta Reĝlando (nome suverena ŝtato).
Kelkaj naciaj ŝtatoj kiuj historie havis fortan centrigitan administracion transigis politikan povon al la regionoj. Ekzemploj de tio estas la redono de povo en Unuiĝinta Reĝlando (denove antaŭ la Briteliro, per la Scotland Act 1998 -Leĝo de Skotlando de 1998-, la Government of Wales Act 1998 -Leĝo de la Registaro de Kimrio de 1998-) kaj la nuntempaj negocadoj en Francio rilate al pliiĝanta aŭtonomeco por Korsiko. Kelkaj aliaj ŝtatoj tradicie havis fortajn regionajn sentojn, kiel la Federacia Respubliko Germanio aŭ la aŭtonomaj komunumoj de Hispanio; aliaj ŝtatoj estis strukturitaj sur la bazo de nacia kaj municipa regado.
Kompetenco
Regionaj kaj lokaj aŭtoritatoj elektas delegitojn por la Komitato de regionoj. Tiu komitato estas konsulta ento, kaj oni petas ties opinion al la konsilio aŭ al la komisiono pri novaj politikoj kaj juro en jenaj areoj:
pri kelkaj aferoj ĝi funkcias partnerece kun la Eŭropa Ekonomia kaj Socia Komitato.
Hugo Verriest
Hugo Nestor VERRIEST (naskiĝis en Deerlijk la, mortis en Ingooigem la ) estis flandra sacerdoto, verkisto kaj oratoro.
Kiel studento en la Malgranda Seminario de Roeselare li en 1857 ricevis kursojn dum naŭ monatoj de Guido Gezelle. En 1864 li iĝis pastro.
Verriest havas multe pli fortan politikan temperamenton kaj pli grandan politikan talenton ol lia introvertita instruisto Gezelle. Li forte pledis ke junuloj el Flandrio povu lerni kaj studi en la gepatra lingvo. Inter 1877 kaj 1881 li estis redaktoro de la ĵurnalo De Vlaamsche Vlagge (La flandra flago).
En 1906 li rajtis membriĝi en la Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal- en Letterkunde (Reĝa Flandra Akademio pri Lingvo kaj Literaturo). Li ricevis la honortitolon Doctor honoris causa de la universitato de Loveno.
Schernebeck
Schernebeck estas komunumoparto de la urbo Tangerhütte en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la loĝloko havis 243 loĝantojn. La 31-an de majo 2010 la antaŭe sendependa komunumo kun aliaj komunumoj de la ĝis tiam ekzistinta komunumaro Tangerhütte-Land aliĝis al la urbo Tangerhütte.
Pro-Print Könyvkiadó
Pro-Print Könyvkiadó estas libroeldonejo kaj presejo fondita en 1992 en Csíkszereda de junaj sociesploristoj apartenintaj al rondo Kommunikációs Antropológiai Munkacsoport. Ĝi eldonis la semajngazeton Csíkvidéki Krónika. Ĝia direktoro estas Endre Burus, la redaktoro estis József Birtók, la interna kunlaborantino Emőke Botár.
Čaradice
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1209 en formo "Charat". En 1618 la turkoj okupis ĝin. En 1601 oni komputis tie 48 domojn. En 1828 loĝis tie 557 vilaĝanoj en 79 domoj. En la 19-a jarcento papero- kaj vitro-farejoj funkciis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Csárad 700 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Čaradice 529 homoj, (526 slovakoj).
Zsuzsa Misura
Zsuzsa MISURA [ĵuĵa miŝura], hungare Misura Zsuzsa estas hungara operokantistino (soprano).
Zsuzsa Misura naskiĝis la 1948 en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Misura frekventis muzikan gimnazion en Budapeŝto, poste ekde 1966 ŝi estis ano en koruso. En 1973 ŝi ricevis kantorolojn en Nacia Teatro (Szeged) kaj Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭe ŝi gastroladis en diversaj diversaj landoj. En 1976 ŝi atingis la 3-an lokon en konkurso de kantistoj. Ŝi ricevis diversajn premiojn ekde 1988.
Shugo Kawahara
Shugo Kawahara (川原 周剛, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mitsubishi Mizushima kaj Fagiano Okayama.
Vera de Bosset
Vera de Bosset Stravinsky (7a de januaro 1888 - 17a de septembro 1982) estis rusa usonigita dancistino kaj artisto. Ŝi estas plej bone konata kiel amatino kaj, poste, dua edzino de la rusa komponitso Igor Stravinski kiu edzinigis ŝin en 1940.
Vivo
Vera de Bosset naske Vera Bosse, filino de Eduard Bosse (19a de oktobro 1854 en Saese ĉe Tamsal; 27a de junio 1927 en Riga) kaj de Hedwig von Ruckteschel (24a de aprilo 1866 en Kievo; 17a de aprilo 1938 en Riga). Ambaŭ gepatroj estis de nobelaj Germanaj baltoj. Vera tiele ŝanĝissian nomon al franca "Bosset" pro kaŝi sian germanan devenon.
Stravinski renkontiĝis kun Vera en 1921. Ŝi estis dancistino kaj edzino de la pentristo kaj scendesegnisto Serge Sudeikin. Stravinski estis tiam edzo de sia kuzino Katerina Nossenko kaj havis kvar filojn. Stravinski kaj Vera ekis amaferon kiu kondukis al ŝi lasi sian edzon. El tiam ĝis la morto de Katerina pro tuberkulozo en 1939, Stravinski faris duoblan vivon, paŝante plej el sia tempo kun sia edzino kaj filoj kaj la resto kun Vera. Katerina akceptis iel tiun rilaton.
En septembro, 1939, Stravinski alvenis en Usonon por prelegi ĉe la prestiĝaj Charles Eliot Norton Lectures en la Universitato Harvard en Kembriĝo, Masaĉuseco. Vera sekvis lin en januaro 1940; ili geedziĝis en Bedford la 9an de marto.
Post la morto de Stravinski (1971) Vera loĝis en la apartamento de Novjorko kiun ilin estis aĉetinte tuj antaŭ lia morto. Ŝi mortis, aĝe 94, en 1982 kaj estis entombigita kun Stravinski en Venecio, Italio.
Csíkvidéki Krónika
Csíkvidéki Krónika estis semajngazeto inter 7-a de majo kaj 8-a de oktobro 1992.
Józef Przerwa-Tetmajer
Józef Przerwa-Tetmajer (naskiĝis la 14-an de marto 1804 en Czermna, proksime al Jasło, mortis la 25-an de marto 1880 en Krakovo) – pola matematikisto, poeto, partoprenanto de la novembra ribelo kontraŭ Rusia Imperio, patriota aganto.
Vivo
Józef Przerwa Tetmajer estis filo de Wojciech Tetmajer, kiu kun sia frato Stanisław ricevis galician nobelecon la 21-an de marto 1794 kaj per tio de la sama jaro ili kun iliaj posteuloj portis la nomon Tettmayer von Przerwa.
En la jaroj 1822–1825 li studis en la Universitato de Vieno. En 1831 partoprenis en la novembra ribelo. Kiel patriota aganto, en la jaroj 1830–1833 aktivis en konspiro en Galicio (interalie kiel partizano), poste en Francio, kie estis konstruisto de vojoj de la granda trafiko. Ĉirkaŭ 1846 revenis al Galicio, kie estis juĝeja termezuristo en la regiono de Tarnów, kaj poste setlis en Krakovo. De 1873 estis membro-korespondanto de la Akademio de Scipovoj en Krakovo. Li estas aŭtoro de matematikaj laboraĵoj (1847–1879), ekzemple de verkita en la franca lingvo Principes fondamentaux du calcul transcendant par J. Tetmajer de Przerwa, Mallet – Bachelier, Imprimeur – Libraire de l'Ecole Imperiale Polytechnique, du Bureau des Longitudes, Parizo 1857.
Li amikiĝis kun Seweryn Goszczyński, kiu en la jaroj 1831–1832 loĝis kun li ĉe lia patrino en Mikołajowice apud Wojnicz kaj priskribis tion en sia Vojaĝa taglibro al Tatroj.
Ruĝecvosta ĝangalmuŝkaptulo
La Ruĝecvosta ĝangalmuŝkaptulo (Rhinomyias ruficauda) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi troviĝas en Indonezio, Malajzio kaj Filipinoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.
Kiel aliaj membroj de la genro ankaŭ tiu havas brunajn suprajn partojn kaj pli helajn subajn partojn kaj kiel distingilon ruĝecan nuancon en la bruneca vosto, kion ankaŭ aliaj samgenraj specioj, kiel la Flavabrusta ĝangalmuŝkaptulo, havas sed ne tiom markate; tiu karaktero aperas ankaŭ en la latina scienca nomo kie ruficauda signifas precize “kun ruĝa vosto”. Krome la specio havas blankajn gorĝon kaj superokulan strion kion havas ankaŭ aliaj samgenraj specioj, kiel la Gorĝomakula ĝangalmuŝkaptulo kaj la Markobrova ĝangalmuŝkaptulo. La beko estas pli hokoforma pinte ol ĉe aliaj samgenranoj.
NGC 5659
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Běhařovice
Běhařovice (Biharzowitz) estas kampurbo en Ĉeĥio, en distrikto Znojmo, en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1046.
Ekde la 31-a de marto 2009 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Fröbel-muzeo (Bad Blankenburg)
Priskribo
En la Domo sur la kelo, tre proksime al la merkatplaco blankenburga estis en 1840 la lulilo de infanĝardenoj. La urbo deklaris en la 21-a de aprilo 1839 honora urbano kaj donacis al li la domon kun esplanado por liaj planoj. Fröbel estis setlinta en la urbo en 1837. Tiu ĝojoza vortkreaĵo "infan-ĝardeno" (en la germana originalo: Kindergarten), en kiu kaŝas sin altvalora pegadogia programo pri klerigado de etinfanoj, igis Fröbel famekonata. Liaj teoriaj kaj praktikaj agadoj revoluciis en la tuta mondo. Ekster tio ekis tiel ankaŭ tute nova kulturformo unuigi laboron, familion kaj etinfanan prizorgadon. Liaj pensoj neniam eksmodiĝis.
(32467) 2000 SL174
(32467) 2000 SL174 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun iome granda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata "Troja Tendaro".
5129 Groom
5129 Groom estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Fröbel-muzeo (Bad Blankenburg)
Priskribo
La en la 1982-a jaro inaŭgurita muzeo memorigas la komencon de infanĝardenado kaj informas pri la vivo de Fröbel kiel ankaŭ pri la elradiado de ties ideoj tutmonden. Orginala meblaro de ĉambro el la loĝejo fröbela ebligis la rekonstruon de lia laborĉambro. Atrakciega estas ankaŭ la teretaĝa ĉambroj kun ludiloj, invitante infanojn kaj plenkreskulojn ludi kune.
(32467) 2000 SL174
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
São Felipe d'Oeste
São Felipe d'Oeste estas municipo en la brazila subŝtato Rondonio, kiu havis 6.018 loĝantojn en 2010.
Fröbel-muzeo (Bad Blankenburg)
Arkivo kaj fakbiblioteko
Trezoro en la arkivejo estas nekontesteble la grandparte konservita skriba postlasaĵo de Fröbel kaj de liaj kunlaborintoj de 1840 ĝis la morto en 1852. La t.n. Blankenburga postlasaĵo estas unu el tri grandaj Fröbel-esplorarkivoj kaj enhavas ĉ. 235 leterojn, pli ol 40 leterskizojn/malnetaĵojn kaj ĉ. 370 notslipojn. Sed la plej granda parto estas la leteraro adresita al Fröbel (ĉ. 1000).
En la biblioteko estas ĉ. 5000 volumoj de nacia kaj internacia Fröbel-esploristoj, ekz. la unuaj eldonoj de Menschenerziehung el la 1826-a jaro aŭ dokumentoj/originalaj eldonoj de Mutter- und Koselieder 1844). Ankaŭ multaj aĵoj de la pedagogino Eleonore Heerwart konserviĝas tie ĉi.
Yusuke Kobayashi
Yusuke Kobayashi (小林 優希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe NEC Tokin kaj Fagiano Okayama.
14225 Alisahamilton
14225 Alisahamilton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Alisa Hamilton, mentorinon de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge de 2001. Ŝi estis instruistino ĉe la College Station Middle School de College Station (Teksaso, Usono).
Džbánov
Historio
La vilaĝo estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1250. Deveno de la nomo estas onidire de la nomo Čban, kiun portis ĉi tiea vilaĝestro aŭ unu el la koloniistoj. Pli malfrue ĝi estis uzata en formo Čbánov kaj poste Džbánov. El la vilaĝo devenas malnovĉeĥa senjora familiaro Džbánovští el Džbánov, kiu uzis blazonon kun du krucigitaj glavoj en ruĝa kampo. En la 14-a jarcento Džbánov kaj ĝia ĉirkaŭaĵo estis havaĵo de klostro en Zbraslav. Post husanaj militoj estis la vilaĝo kaj apartenantaj grundoj dividita inter kelkaj posedantoj - imperiestro, la urbo Vysoké Mýto, reĝa kamero kaj familiaro Kostka el Postupice. De la fino de 16-a jarcento ĝis nuligo de patrimonia reĝimo posedis la vilaĝon nur la urbo Vysoké Mýto.
Serge Sudeikin
Sergej Jurieviĉ Sudejkin, konata ankaŭ kiel Serge Soudeikine aŭ Serge Sudeikin (la en Smolensko – 12a de aŭgusto 1946 en Nyack, Novjorkio), estis rusa artisto kaj scen-desegnisto asocia kun la Rusaj Baletoj en Parizo kaj la Metropolitan Opera en Novjorko. En 1926 li preparis artaĵojn por la Broadway-produktaĵo de 1926 fare de Nikolao Evreinov nome The Chief Thing. Sudejkin poste desegnis la scenarojn por la origina produktaĵo de la Theatre Guild de "Porgy and Bess" kiu premieris en Broadway ĉe la Alvin Theatre en Novjorko en la 10a de Oktobro, 1935.
Forpelita el la moskva lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo pro sia "obscenaj pentraĵoj", Sudejkin aliĝis al la movado Mir Iskustva ( Mondo de arto). Liaj proksimaj amikoj estis la poeto Miĥail Kuzmin kaj la impresario Sergej Djagilev, je kies invito li venis al Parizo en 1906 por la Ekspozicio de la Aŭtuna Salono, kie lia verkaro estis unuafoje montrita eksterlande. En 1907-1918, li edziĝis al la aktorino Olga Glebova (1885–1945), unu el la famaj belulinoj de Sankta Peterburgo kaj initma amikino de Anna Aĥmatova. Glebova-Sudejkina estas la ĉefa rolulo kaj dediĉoricevanto de la plej longa verko de Aĥmatova nome La poemo senheroa (1940–65).
Sudejkin desegnis la scenojn kaj kostumojn por la produktaĵo de Djagilev nome La tragédie de Salomé de Florent Schmitt en 1913, kaj helpis en la plenumado de la dezajnoj de Nikolao Roerich por la verko de Stravinski nome La konsekro de la printempo la saman jaron. Ĉirkaŭ la epoko de la Oktobra Revolucio Sudejkin estis inter la plej elstaraj teatraj desegnistoj en Rusio. En 1913 li estis elirinta al Parizo kun la dancistino Vera de Bosset, kun kiu li sekve geedziĝis, kaj kiu en la 1920-aj jaroj siavice lasis lin por iĝis la amatino kaj poste dua edzino de Stravinski.
Grizbrusta ĝangalmuŝkaptulo
La Grizbrusta ĝangalmuŝkaptulo (Rhinomyias umbratilis) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi troviĝas en Brunejo, Indonezio, Malajzio ka Tajlando. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj marĉoj. Ĝii estas minacata de habitatoperdo.
Vinila izobuterato
Vinila izobuterato aŭ  C6H10O2 estas organika kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, senkolora aŭ blanka solidaĵo kun malalta bolpunkto kaj karakteriza odoro, solvebla en cikloheksano, amila alkoholo kaj heksila acetato. Ĝi uzatas en polimerizaj reakcioj kaj en kemiaj sintezoj. Izobuterato de vinilo estas rezulto el interagado de izobuterata acido kaj acetileno en ĉeesto de acidaj kataliziloj.
Paramaribo (distrikto)
La distrikto Paramaribo, estas unu el administraj dividoj en kiuj troviĝas organizita la respubliko Surinamo kaj kiu enhavas la samnoman ĉafurbon de la ŝtato, same kiel la ĉirkaŭaj teritorioj.
11524 Pleyel
11524 Pleyel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstrdevena franca komponisto kaj piankonstruisto Ignaz Jozef Pleyel (1757–1831). En 1795 li establiĝis en Parizo, kie li fondis manufakturon de pianoj en 1807. La fama pola-franca komponisto Frédéric Chopin pliŝatis la pianegon Pleyel por plenumi siajn komponaĵojn
Nutrado en antikva Grekujo
La nutrado en antikva Grekujo karakteriziĝas per simpleco, sobreco kaj spegulas la malfacilajn kondiĉojn de la agrokulturo en antikva Grekujo. Ĝi baziĝas sur la "mediteranea triopo" : tritiko, olivoleo kaj vino.
Ĉiutaga nutrado
Foje aldoniĝis manĝeto (ἑσπέρισμα, hespérisma) komence de la vespero.
Grekoj manĝis sidante, benklitoj estis uzataj nur de nobeloj aŭ dum festenoj. Tabloj, altaj por kutimaj manĝoj kaj malaltaj por festenoj, estis komence ortangulaj. Dum la 4-a jarcento a.K. kutimaj tabloj iĝis rondaj, plejofte kun zoomorfaj piedoj (ekzemple en formo de leonpiedoj). La kutimo entombigi malgrandajn figuretojn el argilo reprezentantajn meblojn ebligas al ni nun havi bonan ideon pri grekaj mebloj.
Platpanoj servis foje kiel teleroj, sed bovloj el bakita argilo aŭ metalo estis pli kutimaj. Telerareroj iĝis pli kaj pli subtilaj kaj troviĝis teleroj el altvalora materialo aŭ el vitro dum la romia epoko. Oni tute ne manĝis per forkoj, sed per fingroj. Tranĉiloj utilis por distranĉi viandaĵon kaj kuleroj similaj al nunaj eŭropaj kuleroj por manĝi supojn kaj kaĉojn.
Ŝajnas, ke ofte virinoj manĝis dise de viroj. Kiam la hejmo ne estis sufiĉe granda, viroj manĝis unuaj kaj virinoj nur, post kiam la viroj finmanĝis. Laŭ Aristotelo, en riĉaj familioj sklavoj servis ĉetable, en pli malriĉaj familioj, virinoj aŭ infanoj.
Pano
Cerealoj (σῖτος, sĩtos) estis la bazo de la greka nutrado. Grekoj manĝis ĉefe tritikon (πύρος, pýros), sed ankaŭ spelton (ζειά, zeiá) kaj hordeon (κριθαί, krithaí). Oni prilaboris tritikon de du diversaj manieroj: malsekigita kaj dispecigita ĝi utilis por prepari kaĉojn; muelita al faruno (ἀλείατα, aleíata) ĝi utilis al preparo de pano (ἄρτος, ártos) aŭ de patkukoj, kiuj foje enhavis ankaŭ fromaĝon aŭ mielon. Acida pasto estis uzata kiel fermentilo, sed ŝtonaj bakfornoj aperis nur dum la romia epoko. Laŭ Solono, atena leĝisto kaj poeto de la 6-a jarcento a.K., tritikpano estis rezervita por festtagoj. Ekde la klasika epoko, oni vendis ĝin ĉiutage ĉe panistoj, kie ĝi restis tamen sufiĉe multekosta.
Hordeo estis pli facile produktebla, sed malpli facile panigebla. Hordea pano estas tre riĉa, sed ankaŭ tre peza. Tial, hordeo estis ĉefe rostita kaj poste muelita por obteni farunon (ἄλφιτα, álphita), el kiu oni preparis la bazan grekan pladon maza (μᾶζα, mãza). En sia verko La paco, Aristofano uzas la esprimon ἔσθειν κριθὰς μόνας, litere "manĝi nur hordeon", kiu signifas "disponi nur la minimumon". Maza estis manĝita kuirita aŭ kruda, kaĉa, buleta aŭ patkuka. Fromaĝo aŭ mielo estis foje aldonitaj.
Fruktoj kaj legomoj
Kune kun cerealoj oni ofte servis superfajraĵon (ὄψον, ópson), t.e. io ajn, kion oni preparis superfajre. En la Iliado tiu esprimo signifas viandaĵon, en la Odiseado ankaŭ fiŝajon. Ekde la klasika epoko la esprimo celas ĉefe legomojn: brasikon, cepojn, lentojn, fabojn, diversajn speciojn de latiro, vicion kaj kikerojn. Oni servas ilin supe aŭ kaĉe (ἔτνος, étnos) kun olivoleo, vinagro, fiŝsaŭco (γάρον, gáron) simila al la nuntempa vjetnama nuoc mam, kaj herboj. Laŭ Aristofano kaĉo estas unu el la plej ŝatataj pladoj de Heraklo, prezentita kiel manĝegulo en antikvaj grekaj komedioj.
Malriĉuloj ofte manĝis glanojn (βάλανοι, bálanoi). Olivoj estis ofta aldonaĵo, krudaj aŭ konfitaj.
Enurbe freŝaj legomoj estis multekostaj kaj malofte manĝataj: malriĉaj urbanoj manĝis prefere sekajn legomojn. Lentosupo (φακῆ, phakễ) estis la tipa plado de laboristo. Cepoj estis simbolo de militista vivo: Aristofano mencias en La paco la "rukton de la cepmanĝulo" (v.529), tipa eco de la soldato. Iom poste la ĥoro kantas pacon kaj la "ĝojon esti liberita de la kasko, la fromaĝo kaj la cepoj" (v.1127-1129)
Fruktojn freŝajn aŭ sekajn oni manĝis deserte. Temis ĉefe pri figoj, granatoj, juglandoj kaj aveloj. Sekigitajn figojn oni manĝis ankaŭ aperitive, trinkante vinon. Tiam oni aldonis ofte ankaŭ lupensemojn, kaŝtanojn, kikerojn aŭ rostitajn fagosemojn.
Viandaĵoj
Viandaĵkonsumado dependis de la riĉeco de la familio, sed ankaŭ de ties loĝloko: en la kamparo, ĉasado (ĉefe per kaptiloj por malriĉuloj) ebligis konsumon de birdoj kaj leporoj. Kamparanoj posedis ankaŭ kortbirdojn, t.e. kokojn kaj anserojn. Iom pli riĉaj homoj bredis kaprojn, porkojn kaj ŝafojn. Enurbe viandaĵoj estis multkostaj, krom porkaĵo: Aristofano raportas, ke porkido valoras tri draĥmojn, t.e. la salajro de tri labortagoj de konstrulaboristo.
La mikenea civilizo pratikis bredadon de bovoj por viandaĵo. Dum la 8-a jarcento a.K. Heziodo priskribis idealan kamparanan festenon: "povintus mi havi ombron de roko, vinon de Byblos, patkukon ŝvelintan kaj lakton de kaprinoj, kiuj ne plu mamnutras, kun viandaĵo de bovinido, kiu paŝtis enarbare kaj ankoraŭ ne havis idon aŭ de ŝafidoj de unuenaskitaj."
(Laboro kaj tagoj, v. 588-593.)
Tamen, ekde la fino de la arkaika epoko, bredado malpligrandiĝis kaj viandaĵkonsumo iĝis escepta, krom por religiaj oferoj, kiuj okazigis civilajn festenojn: la parto de la dioj (graso kaj ostoj) estis bruligitaj kaj la parto de la homoj (karno) rostita kaj disdividita inter la partoprenantoj.
Spartanoj manĝis ĉefe porkaĵraguon, la faman nigran brogaĵon (μέλας ζωμός, mélas zômós). Dikaiarkos, en verko de Ateneo, rakontas pri la ingrediencoj: porkaĵo, salo, vinagro kaj sango. La pladon kompletigis figoj kaj fromaĝo. Claudius Aelianus, aŭtoro, kiu vivis inter la 2-a kaj 3-a jarcento asertis, ke Sparto malpermesis al siaj kuiristoj prepari aliajn manĝaĵojn ol viandaĵon.
Fiŝaĵoj
Sur la grekaj insuloj kaj marbordo, freŝaj fiŝoj kaj marfruktoj (konkoj, moluskoj, sepioj kaj cefalopodoj) estis kutimaj nutrorimedoj. Ili estis konsumataj surloke, sed ĉefe vendataj interne de la lando. Sardinoj kaj anĉovoj estis tiel kutime manĝataj de atenaj civitanoj. Ili estis vendataj freŝaj, sed ĉefe salitaj. Steleo el la fino de la 3-a jarcento a.K. en la beotia urbeto Akraifia, ĉe la lago Kopais surhavas liston de fiŝoj kaj la korespondajn prezojn: la malplej multekosta fiŝo estis skaren (certe skarideo, papaga fiŝo); ruĝa tinusaĵo estis trioble pli multekosta. Inter la aliaj kutimaj marfiŝoj troviĝis blankaj tinusoj, ruĝuloj, rajoj, spadfiŝoj aŭ sturgoj, delikataĵoj manĝataj salitaj. La lago Kopais famiĝis pro siaj angiloj, ŝatataj en la tuta Grekujo kaj prikantataj de la heroo de la greka komedio Aĥarnioj. Inter la dolĉakvaj fiŝoj troviĝis ezokoj, karpoj au la malpli ŝatataj siluroj.
Ovoj
Grekoj bredis koturnojn kaj kokinojn, parte por ovoj. Kelkaj aŭtoroj laŭdas ankaŭ fazanovojn kaj egiptajn anserovojn, sed ili supozeble estis maloftaj. Ovoj estis manĝataj malmolaj aŭ molaj dum aperitivo aŭ deserto. Por prepari pladojn oni ankaŭ uzis disigitajn ovoblankojn aŭ ovoflavojn.
Laktaĵoj
Lakton (γάλα, gála) trinkis kamparanoj, sed oni preskaŭ ne uzis ĝin por kuirado. Butero (βοὐτυρον, boúturon) estis konata sed malofta: la grekoj konsideris ĝin eco de la trakoj, kiujn la komikpoeto Anaxandride kromnomis "butermanĝuloj".
Ŝatata dolĉaĵo estis io simila al jogurto (πυριατή, puriatế).
Baza nutraĵo estis fromaĝo (τυρός, túros), ĉefe el kaprina aŭ ŝafina lakto. Oni vendis ilin - freŝaj aŭ ne - en apartaj vendejoj. La freŝa kostis ĉirkaŭ du trionoj de la seka. Fromaĝon oni manĝis sen io ajn aŭ kun mielo aŭ legomoj. Ĝi servis ankaŭ dum preparado de multaj pladoj, ekzemple fiŝaĵoj. Tiel la nura konservita recepto de la sicila kuiristo Mithaikos (5-a jarcento a.K.) indikas: "Cepoledo: forigu internaĵojn kaj kapon, gargaru kaj disigu la karnon; aldonu oleon kaj fromaĝon".
Trinkaĵoj
Ankaŭ kaprinlakto kaj medo estas oftaj trinkaĵoj.
Kutima trinkvazo estis skyphos, el ligno, argilo aŭ metalo. Kritio, laŭ Plutarko mencias spartan trinkvazon (kôthon), kiu al la soldatoj kaŝis la koloron de la akvo, kaj retenis per la rando koton, kiu eble troviĝis en ĝi. Oni uzis ankaŭ kalikon, nomitan kylix (kun larĝa piedo kaj vasko), kaj dum festenoj, canthare (profundan piedan kalikon) aŭ trinkkornon rython (ofte kun la malsupra parto en formo de homa aŭ besta kapo).
Vino
Ekzistis ruĝa kaj roza kaj blanka vinoj. Kiel nuntempe troveblis la plej diversaj kvalitoj, kiel grandaj vinoj el la insuloj Thasos, Lesbos, Chios aŭ Rodiso, aŭ simplaj leĝeraj vinoj faritaj el la forĵetaĵoj ĉefe por persona uzo de la produktanto. Grekoj volonte aldonis al vino mielon, cinamon aŭ timianon. Kontraŭe al la nuntempaj grekoj ili ne produktis retsina-n, vino kun aldonita rezino de pinoj. Aelianus tamen mencias vinon miksitan kun parfumo. Oni konis ankaŭ varmegan vinon kaj sur Thasos, nature dolĉan vinon.
Vino estis kutime miksita al akvo, pura vino estis malkonsilita por daŭra uzo: ŝajnas, ke ĝia alkoholenhavo estis pli alta ol tiu de nuntempa vino. Natura fermentado de suko sukerriĉa pro bona sunumado povas atingi de 12° ĝis 16° (18° maksimume). En kratero oni miksis vinon kaj akvon kaj sklavoj servis ĝin al trinkontoj en kalikojn (kylix).
Pura vino estis uzata kiel kuracilo. Aelianus mencias, ke la vino de Heraia de Arkadio frenezigas virojn, sed fekundigas virinojn; inverse vino de Aĥeo helpas virinojn, kiuj deziras aborti. . Ekster kuracila uzo, la greka socio kondamnis la konsumon de vino fare de virinoj. Laŭ Aelianus, leĝo en la antikva Marsejlo malpermesis ĝin al virinoj, kaj postulis, ke ili trinku nur akvon. Sparto estis la nura urbo, kie virinoj kutimis trinki vinon.
Vinoj uzotaj surloke estis stokataj en haŭtsakoj, tiuj vendotaj estis verŝitaj en grandajn vazojn el kuirita argilo (πίθοι, píthoi). Oni transverŝis ilin poste en amforojn tegitajn de peĉo. Grandaj vinoj portis la markon de la produktinto kaj de la magistratoj de la urbo por garantii la devenon. Tio estis unu el la unuaj ligoj inter geografia deveno kaj objektiva kvalito de produkto; tia devenindiko iĝis pli poste la bazo de la nomoj de origino (AOC en Francio).
Kikeono
Grekoj preparis kikeonon (κυκεών, kykeốn), aĵo inter trinkaĵo kaj manĝaĵo, kies nomo devenas de κυκάω, kykáô, kiu signifas "miksi". Ĝi estis hordegriaĵo akvumigita kun aldonitaj herboj. En la Iliado (15, 638-641), tiu trinkaĵo enhavas aldone raspitan kaprinfromaĝon. En la Odiseado (10, 234), Kirke aldonas al ĝi mielon kaj magian likvaĵon. En la homera himno al Demetra (v. 208), la diino rifuzas ruĝan vinon, sed akceptas kikeonon el akvo, faruno kaj mento (Mentha pulegium).
La trinkaĵo estis ŝatata pro siaj digestigaj ecoj. Tiel en La paco, Hermeso rekomendas ĝin al la heroo, kiu manĝis tro da sekigitaj fruktoj (v. 712).
Festenoj
La greka συμπόσιον, sympósion, kiu tradukiĝas tradicie per "festeno", pli litere "kunsido de trinkantoj", estis unu el la plej ŝatataj grekaj distroj. Ĝi estis duparta, la unua parto estis dediĉata al manĝado (kutime relativaj simplaj manĝaĵoj), la dua al trinkado aŭ drinkado. Fakte oni trinkis ankaŭ vinon dum la manĝado kaj la drinkadon akompanis manĝetaĵoj (τραγήματα, tragếmata): kaŝtanoj, faboj, rostitaj tritiksemoj aŭ mielkuketoj, kiuj devis sorbi la alkoholon kaj tiel daŭrigi la drinkadon.
La dua parto ekis per trinkaĵofero, kutime al Dionizo. Poste oni diskutis, ludis tabloludojn, kiel ekzemple kotaboson. La festenantoj kuŝis sur benkoj (κλίναι, klínai), sur malaltaj tabloj kuŝis manĝaĵoj kaj ludtabuloj. Dancistoj, akrobatoj kaj muzikistoj foje distris la drinkantojn. Hazarde elektita "festenreĝo" devis indiki al sklavoj, kiom da akvo enmiksi en la vinon por prepari la trinkaĵojn.
Tiaj festenoj estis malpermesitaj al virinoj, krom al dancistinoj kaj prostituitinoj. La festeno estis baza elemento de la greka socio. Organizis ĝin privatulo por amikoj aŭ familianoj, kiel nuntempe oni invitas al komuna vespermanĝado. Sed ankaŭ religiaj asocioj aŭ nobelaj kluboj kunvenigadis siajn anojn al festenoj. Grandaj festenoj estis organizitaj de riĉuloj, sed ĉiuj festoj aŭ familiaj eventoj okazigis festenojn.
Evoluo de la kuirarto
Dum la arkaika kaj klasika epokoj, modereco trudita pro fizikaj kaj klimataj kondiĉoj, estis montrata kiel virto. Al grekoj plaĉis manĝi, sed tia plezuro devis resti simpla. La kamparano Heziodo, citita supre, konsideris festeno rostitan viandaĵon, lakton kaj platpanon, ĉio ĉi enombre dum bela tago. La plej bona manĝaĵo estis senpaga: "abundan manĝon sen elspezo ne perdu", rimarkas la filozofo Krizipo
Kuirarta esplorado kaj gastronomio estis rigardata kiel signo de orienta moleco: persojn oni nomas dekadencaj ĉar plaĉas al ili lukso kaj bona gastronomio. Grekaj verkistoj tiel priskribas la tablon de la granda aĥemenida reĝo kaj de ties kortego: Herodoto, Klearko de Soles , Strabono kaj eĉ pli Ktesias verkis tutsamajn priskribojn.
Kontraŭe, grekoj ŝatas substreki la simplecon de sia dieto. Plutarko rakontas, ke la reĝo de Ponto scivolema pri la fama sparta "nigra brogaĵo" aĉetis lakonian kuiriston. Li gustumis la pladon, sed trovis ĝin malbongustega; la kuiristo tiam respondis "oh, reĝo, nur sinbaninte en la rivero Eurotas oni gustumu tiun brogaĵon."
Laŭ Poliaino Aleksandro la Granda malkovrinte la manĝoĉambron de la reĝa persa palaco, mokis ilian emon al nutraĵoj kaj konsideris ĝin la kaŭzon de ilia malvenko. Pausanias de Sparto, malkovrinte la nutrajn kutimojn de la perso Mardonios same mokis la persojn, kiuj "havinte rimedojn por vivi [tiel], atakis [la grekojn] por forrabi [de ili] tion, per kio ili vivas tiel mizere".
Sekve al tia simpleckulto kuirarto restis longtempe fako de virinoj, kaj liberaj kaj sklavaj. Malgraŭ ĉio, ekde la klasika epoko la realo ŝajnas ne vere korespondi al la bildo, kiun montris la grekoj: ekmenciiĝis fakuloj pri kuirarto. Elieno (12, 24) kaj Ateneo mencias mil kuiristojn, kiuj akompanis dum la epoko de Klisteno, Smindyrides de Sybaris dum ties vojaĝo al Ateno; eĉ se temas pri troigo por montri lian "molecon". Platono skribas pri "Tearion la kuiristo, Mitaikos, la aŭtoro de verko pri sicilia kuirarto, kaj Sarambos, vinkomercisto, tri fakuloj pri kukoj, kuirarto kaj vinoj.".
Iom post iom pli kaj pli da grekoj iĝis manĝemuloj. Aelianus klarigas tiel (1,28): "en Rodiso, tiu kiu aprezas fiŝaĵojn kaj ŝatas ilin, estas plej granda manĝemulo, tiel oni diras, laŭdita de la kuncivitanoj kiel nobela spirito." Dum la helena kaj romia epokoj, malgraŭ postuloj de simpleco, grekoj - almenaŭ riĉuloj - ne montris sin pli simplaj ol aliaj. La kleraj kunmanĝantoj de la festeno priskribita de Ateneo dum la 2-a kaj 3-a jarcentoj babilas ĉefe pri vino kaj gastronomio. Ili pridiskutas kaj komparas valoron de vinoj, legomoj aŭ viandaĵoj; parolas pri famaj pladoj (sepioj farĉitaj, ventraĵo de tinuso, markankroj, laktuko priverŝita de mielita vino) kaj grandaj kuiristoj - kiel Soterides, kuiristo de la reĝo Nikodemes la 1-a de Bitinio, kiu regis de -279 ĝis -250. Kiam ene de la lando la reĝo sopiris anĉovojn, la kuiristo servis al li imitaĵojn: rapojn distranĉitajn anĉovoforme, oleitajn, salitajn kaj surŝutitajn de nigraj papavosemoj.
Vegetarismo
Orfeismo kaj pitagorismo, du antikvaj grekaj religiaj movadoj proponis alian vivstilon fonditan je ideo de pureco kaj do de purigo (κάθαρσις, kátharsis), t.e. abstinadon. La greka ἄσκησις, áskêsis, signifas unue ekzercon, poste apartan vivmanieron. En tiu ĉi kadro vegetarismo estas centra elemento de orfeismo kaj de iuj variantoj de pitagorismo.
Empedoklo (5-a jarcento a.K.) pravigas vegetarismon per kredo je transmigrado de animoj: kiu povas garantii, ke mortigota besto ne enhavas homan animon? La filologo E. R. Dodds igas Empedoklon rimarki, ke se li estintus logika, li devintus rifuzi ankaŭ manĝon de vegetaĵoj, ĉar li kredas, ke arbusto jam bonvenigis lian animon. Al Dodds ŝajnas do pli evidenta, ke vegetarismo estis sekvo de la "antikva hororo de verŝita sango". Kiel memorigas Aristofano en La ranoj (v. 1032), Orfeo instruis ne verŝi sangon.
NGC 5660
NGC 5660 (aliaj indikoj — UGC 9325, MCG 8-26-39, ZWG 247.35, IRAS14280+4950, PGC 51795) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Nutrado en antikva Grekujo
Vegetarismo
La instruado de Pitagoro (4-a jarcento a.K.) estas malpli facile komprenebla. Aŭtoroj de la greka komedio, kiel Aleksis aŭ Aristofano priskribas pitagorismanojn kiel striktajn vegetaranojn; iuj eĉ nutris sin nur per pano kaj akvo.
NGC 5660
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nutrado en antikva Grekujo
Vegetarismo
Tamen ankaŭ aliaj tradicioj malpermesis manĝon de iaj sanktaj bestoj, kiel la blanka koko aŭ eĉ de nur kelkaj partoj de la besto.
Sekve vegetarismo kaj purecideo restas tre ligitaj, kaj ilin akompanis ofte seksuma abstinado. En Manĝi karnon, Plutarko (1-a ĝis 2-a jarcento) denove skribas pri la barbareco de la verŝita sango kaj postulas, ke la karnomanĝuloj pravigu sian elekton. La novplatonismano Porfirio de Tiro (3-a jarcento), en Pri abstinenco, ligas vegetarismon al misterokulto de Kreto kaj nomas vegetaranojn de la pasinteco ekde la duonmita Epimenides. Laŭ li, la heroo Triptolemo, al kiu Demetra donis la tritikon por instrui agrokulturon al la homaro, estis la inicinto de vegetarismo: liaj tri ordonoj estis "honoru viajn gepatrojn", "honoru la diojn per fruktoj" kaj "indulgu la bestojn" (4,22).
Atletaj dietoj
Laŭ Aelianus (11,3), la unua atleto, kiu sekvis apartan dieton estis Iccos de Taranto, atleto de la 5-a jarcento a.K.. Platono konfirmas, ke li sekvis tre striktan dieton, la esprimo "manĝo de Iccos" iĝis eĉ proverba.
Sekve Ateneo nomas ξηροφαγία, xêrophagía, dieton surbaze de sekaj nutraĵoj, kiun laŭ li sekvis la atletoj de la klasika epoko. Diogeno Laertio konfirmas tiun informon: laŭ li, Pitagoro (aŭ la filozofo, aŭ gimnastikestro) estis la unua, kiu preskribis al atletoj, kiuj antaŭe manĝis nur sekigitajn figojn, fromaĝon kaj panon, manĝi viandaĵon. La elekton de viandaĵo oni faru laŭ similecprincipo: por salti kiel kapro, oni manĝu kapraĵon, por esti forta kiel bovo, bovaĵon, ktp.
16044 Kurtbachmann
16044 Kurtbachmann estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kurt Bachmann, mentoron en 2003 de unu finalisto de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search. Li estis instruisto ĉe la Oklahoma School of Science & Mathematics de Oklahomaurbo (Oklahomo, Usono).