cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Teteles de Ávila Castillo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5548 loĝantojn. El tiuj estas 2593 viroj kaj 2955 virinoj. La komunumo havas surfacon de 8.93 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 51′ norda latitudo kaj 97° 28′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1860
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21173a.htm
Y Cymro
Y Cymro ("La Kimro") estas kimrolingva gazeto, kiu unue aperis en la jaro 1932.
Y Cymro fondiĝis en Wrexham, kaj estas la posteulo de aliaj gazetoj kiuj aperis en la regiono en la 19-a kaj 20-a jarcentoj. Ĝi momente (junio 2007) estas la sola nacia gazeto en Kimra lingvo kaj aperas ĉiusemajne je merkredo.
En 2004 la gazeto vendiĝis de North Wales Newspapers al entreprenisto Ray Tindle.
Tutmoso la 3-a
Tutmoso la 3-a estis la sesa faraono de la 18a dinastio. Dum la unuaj dudek du jaroj da la regado Tutmoso la 2-a li estis kunreganto kun sia duonpatrino kaj onklino, Hatŝepsut, kiu estis nomita la faraono. Oficiale, li regis Egiption dum preskaŭ kvindek kvar jaroj kaj lia regado estas kutime kalkulata de la 24-a aprilo 1479 a.K. ĝis 11-a marto 1425 a.K. Tutmoso la 3-a estis filo de Tutmoso la 2-a kaj de la kromvirino Isis.
Bildaro
<Gallery> Dosiero:Thutmosis III mummy head.png|Mumio de Ramseso la 3-a. Dosiero:TuthmosisIII.JPG|Statuo de Tutmoso la 3-a Dosiero:Egypt Queen Pharaoh Hatshepsut statue.jpg|Statuo de Hatshepsut en Egipta muzeo en Kairo </Gallery>
Pitagoro
Li apartenas al la grandaj filozofoj de la homaro ne nur pro siaj filozofiaj ideoj, sed ankaŭ pro matematikaj kontribuaĵoj kaj pro sia mistika vivmaniero. Oni kredas, ke li havis sian vivapogeon ĉirkaŭ la jaro 532/531 a.K. kaj mortis en la unuaj jaroj de la kvina jarcento. Li naskiĝis en Samoso, insula urbo de Ionio, patrujo de aliaj gravaj filozofoj kiel Taleso, Anaksimandro k.a. Poste, tridekjaraĝa, li direktiĝis al Krotono en Italio, kie li fondis filozofian komunumon laŭ modelo de religiaj kunfrataroj. La ĉefa celo de la komunumo estis plibonigi la homan animon, kaj do la scienco estis nur perilo por atingi tiun celon. Lia skolo daŭris pli ol jarmilon.
Laŭ la pitagoranoj la nombro estis la principo de ĉio ekzistanta kaj la universo estis harmonio kaj nombro. Jam en tiu tempo ili konstatis la matematikan regulecon en la naturaj fenomenoj. Jen estas fama aristotela noto pri la pitagoraj principoj:
"La pitagoranoj unue aplikiĝis al matematiko kaj progresigis ĝin, kaj, nutritaj de ĝi, kredis ke iliaj principoj estis la principoj de ĉiuj estaĵoj. Kaj, ĉar en matematiko la nombroj estas, pro sia naturo, la unuaj principoj, ĝuste en la nombroj ili asertis vidi, pli ol en la fajro, tero kaj akvo, multajn similecojn kun la aferoj estantaj kaj generantaj [...]; kaj plie, ĉar ili sciis, ke la muzikaj notoj kaj akordoj baziĝas sur nombroj, kaj, finfine, ĉar ĉiuj aliaj aferoj, tutreale, ŝajnis al ili esti faritaj laŭ la bildo de la nombroj kaj ke la nombroj estis unuaj en la tuta realaĵo, ili pensis, ke la elementoj de la nombroj estis la elementoj de ĉiuj aferoj, kaj ke la tuta universo estis harmonio kaj nombro".
Pitagoro, laŭ aliaj doksografiistoj, asertis ke la principo de ĉio estas la monado kaj ke ekde ĝi naskiĝas la nedeterminita duo, kiu estas la materia substrato por ĝi. Ekde la monado kaj de la nedeterminita duo naskiĝas la numeroj; de la numeroj naskiĝas la punktoj kaj de ĉi tiuj, la linioj, de kiuj devenas la planaj figuroj; de la planaj figuroj naskiĝas la solidoj kaj de ĉi tiuj, la sensivaj korpoj kies elementoj estas kvar, nome, aero, akvo, tero kaj fajro. De la miksaĵoj de ĉi tiuj elementoj fariĝas la universo kun siaj senfinaj mondoj kaj estaĵoj. Tre interesa afero estas ke, preskaŭ en la sama epoko, en la fora Ĉinio alia granda filozofo, Laozio, asertis similan pensmanieron.
György Balanyi
Biografio
György Balanyi aliĝis al piaristoj en 1903, li pastriĝis en 1910. Tiutempe li frekventis ankaŭ universitaton en Budapeŝto. Li instruis en gimnazio en Szeged inter 1910-1916, poste ĝis 1943 en Budapeŝto. Foje li instruis ankaŭ en universitato. En 1946 li ekinstruis en Kolozsvár (tiutempe apartenanta al Hungario) kaj li revenis al Budapeŝto en 1948. Li okupoĝis ĉefe pri mezepoko, antaŭaĵoj de la 1-a mondmilito, Sankta Francisko, franciskanoj, piaristoj
Nikobara nestamasulo
La Nikobara megapodo aŭ Nikobara nestamasulo (Megapodius nicobariensis) estas megapodo troviĝanta ĉe kelkaj el la Nikobaraj Insuloj (Barato). Kiel aliaj megapodoj parencaj, ĝi konstruas grandan amasan neston el grundo kaj vegetaĵaro, kie la ovoj koviĝas danke al la varmo produktita per putriĝo. La idoj solaj eliras el la amasgrundo kaj tute plumaj kapablas jam flugi. La Nikobaroj estas ĉe la bordo de la distribuado de megapodoj, bone separate el la plej proksimaj teritorioj de aliaj megapodaj specioj. Limigite al malgrandaj insuloj kaj minacataj pro ĉasado, la specio estas vundebla al formorto. La cunamo de 2004 ŝajne forbalais populaciojn de kelkaj insuloj kaj malpligrandigis populaciojn en kelkaj aliaj.
Pitagoro
Bazita sur orfeismo, la pitagora filozofio strebis venki la materion kaj liberigi la animon el la ciklo de reenkarniĝo/metempsikozo por fina unuiĝo kun Dio. Pitagoro mem, laŭ kelkaj registraĵoj, kredis rememori pri kvin pasintaj vivoj. Disĉiplo de Ferecido, li onidire instruis sin pri anima transmigrado kun sia majstro, kiu siavice lernis ĝin de la egiptoj. La pitagoranoj, same kiel sia majstro, ne manĝis viandon kaj aliajn vivaĵojn, faris oferadojn kaj praktikis ritajn purigadojn.
Nikobara nestamasulo
Aspekto
Megapodoj estas tiele nomitaj por siaj grandaj piedoj kaj kiel aliaj specioj en la grupo, tiu specio estas ia koko kun malhelbruna plumaro, mallonga vosto kaj grandaj piedoj kaj ungoj. La tarso estas senpluma kun la malantaŭa fingro situanta ĉe sama nivelo kiel la antaŭaj malkiel tiuj de aliaj kokoformaj birdoj, kio permesas al ili alpreni objektojn pli bone ol aliaj ĉasbirdoj. La tarso havas larĝan ebenan strion kiel skvamoj antaŭe. La vosto estas mallonga kun dekdu plumoj. La kapo estas pli griza kun rufa kresto kaj nuda (senpluma) ruĝeca vizaĝa haŭtaĵo. La maskloj kaj la inoj estas tre similaj, sed la masklo estas malhelbruna ĝenerale dum la ino havas pli da grizo en la subaj partoj. Junaj birdoj havas tute kunpluman vizaĝon kaj idoj estas malgrandaj koturnecaj birdetoj kun rufa strieco en flugiloj kaj dorso. La nomiga subspecio estas pli pala ol abbotti el la insuloj sude de la Kanalo Sombrero.
Pitagoro
La pitagoraj ideoj influis la tutan grekan filozofion, kaj oni diras, ke oni ne povas kompreni Platonon kaj novplatonismon sen pitagorismo. La pitagoranoj ne publikigis siajn doktrinajn principojn; ĉi tiuj estis sekretaj, kaj nur la inicitoj scipovis ilin. La unua publikiginto estis Filolao, samtempulo de Sokrato.
Onidire, Pitagoro multe vojaĝis al Oriento, estis instruita pri la sekretoj de egiptaj pastroj (1) kaj magoj. Klemento el Aleksandrio diras, ke li estis disĉiplo de Zoroastro kaj de la brahmanoj de Hindio. (Klemento el Aleksandrio, Div., I, xv). Li fondis sekton en Krotono, kies anoj devis strikte obei severan regularon en komuna vivo.
Nikobara nestamasulo
Taksonomio kaj sistematiko
Tiu specio estis kolektita de la pastro Jean Pierre Barbe kaj priskribita de Edward Blyth en 1846. Kelkaj fakuloj konsideris tiun specion kiel subspecio de la Malhela nestamasulo (Megapodius freycinet). La preciza insulo el kiu venis la origina tipa specimeno ne estas konata kaj posta specimeno el insulo Trinkat, priskribita kiel Megapodius trinkutensis estas nune konsiderata identa al la nomiga subspecio. En 1901, W L Abbott kolektis specimenojn el Malgranda Nikobaro kiuj estis priskribitaj en 1919 de H C Oberholser kiel nova subspecio abbotti, distinga pro sia pli malhelbruna plumaro.
Pitagoro
(1) Fakte, pluraj el liaj postaj praktikoj estas similaj al tiuj de la egiptaj pastroj: sekretemo, rifuzo manĝi fazeolojn, rifuzo uzi vestojn faritajn el besta materialo kiel lano, kaj strebo al pureco.
Nikobara nestamasulo
Distribuado kaj statuso
Tiu specio estas trovata nur en la Nikobaraj Insuloj. Tiu teritorio estas tiom separata el la ĉefa megapoda distribuado (ĉefe el la genro Megapodius) ke en 1911, oni sugestis, sur bazo ke multaj megapodoj estis enhejmigitaj kaj transportitaj de indiĝenaj insulanoj, ke ĝi povus esti enmetita en la Nikobarajn Insulojn. Estis sugestoj ankaŭ ke la specio povus iam esti loĝanta en la najbaraj Andamanaj Insuloj ĉar estas kelkaj informoj el fino de la 19a jarcentoj pri la specio en la insuloj Granda Kokoso kaj Tablo. La nomiga subspecio estas trovata en la insuloj norde de la Kanalo Sombrero dum abbotti troviĝas sude de tiu. Ĝi estis trovita en la insuloj Tilanĉongo, Bompoko, Tereza, Kamorto, Trinkato, Nankoŭrio, Kaĉalo, Meroe, Trakso, Treiso, Menĉalo, Malgranda Nikobaro Kondulo, Granda Nikobaro kaj Megapodo. La specio eble loĝis en Kar Nikobaro komence de la 1900-aj jaroj. Enketo post la cunamo de 2004 tamen indikis, ke la specio iĝis formortinta el la insuloj Trakso kaj Megapodo.
Pitagoro
Li asertis, ke: Funde, la universo estas matematika.
Onidire, li kredis je reenkorpiĝo, vegetarismo, malpermesoj.
Nikobara nestamasulo
Distribuado kaj statuso
La ovoj kaj la plenkreskuloj estas serĉataj de indiĝenoj por manĝo kaj la birdoj estis transportitaj tra la insuloj. La ornitologo A O Hume de la 19a jarcento konsideris la guston de ties viando kiel inter tiuj de "grasa Norfolka meleagro kaj grasa Norfolka fazano".
Kutimaro kaj ekologio
La Nikobara nestamasulo estas sekretema en sia kutimaro. Dumtage ili movadas en densa ĝangalo apuda al marbordo. Mallume ili kuraĝas al marbordo. Ili moviĝas en paroj aŭ malgrandaj grupoj. La grupo povas konsisti el birdoj de variaj aĝoj inklude ĵus eloviĝintajn. Kaze de ĝenado, ili preferas foriri per kurado sed ekflugas kaze de premo. La grupo kontaktiĝas per with ridegecaj alvokoj. Paroj turnas sin al dueca alvokado por marki la teritoriojn. Multaj specioj en la genro estas monogamaj, sed la Nikobara nestamasulo ŝajne formas nur portempajn parligojn.
La Nikobara nestamasulo havas ĉiomanĝantan dieton. Ili manĝas ĉefe per skrapado kaj rastado de rubo surgrunde uzante siajn piedojn. Studo en Granda Nikobaro trovis per ekzameno de stomako ke ties manĝo formiĝis ĉefe el semoj de Macaranga peltata sekve de insektoj, helikoj, krustuloj kaj reptilioj. Ili englutas ankaŭ ŝtoneterojn por helpi la digeston kaj oni observis, ke ili trinkas pluvakvon.
Kiel aliaj megapodoj de sia genro, ili konstruas grandan amasneston. La amasoj estas ĝenerale konstruitaj ĉe la marbordo. Tiuj amasoj estas konstruitaj el koralsablo enhavanta etajn konkojn kaj plantan materialon, kiaj folioj, bastonetoj kaj alitipan rubon. Ili estas konstruitaj sur malferma grundo aŭ kontraŭ falinta trunko aŭ arbostumpo, aŭ kontraŭ granda vivanta arbo. Ĝenerale amasoj estas reuzataj, post skrapado de la supra tavolo de sablo, metinte freŝan vegetalan materialon kaj poste rastinte novan tavolon el sablo. Amaso povas esti kunhavata de paro kaj ties posteularo. Novaj amasoj estas konstruitaj per elfosado kaj amasdo de grundo kaj de planta materialo kontraŭ stumpo aŭ falinta trunko. La amasgrando varias konsiderinde (malpli ol 1 m³ al pli ol 10 m³), kvankam tio ne havas efikon sur la reprodukta sukceso.
La ovoj estas longe elipsaj laŭforme kaj sesone de la pezo de la birdo laŭgrande, do relative grande. La pinto de la ovodemetado estis observata el februaro al majo. La ovoj estas rozkolorecaj sen markoj aŭ brilo, kaj perdas sian koloron laŭ la tempopaso. La ovo estas demetata sur la amaso kaj la gepatroj elfosas truon por enterigi ĝin ene kaj kovras ĝin per planta materialo kaj grundo. Averaĝe oni demetas 4 al 5 ovojn en amaso sed oni registris ĝis 10, kun ovoj en tre diferencaj statoj de disvolviĝo. Unu amaso povas esti uzata de pli ol unu paro de birdoj. Mikrobia aktiveco estas la ĉefa varmofonto ene de amasoj por kovado. La kovoperiodo estas proksimume 70–80 tagoj kun vario baze sur la kovotemperaturo.
La junaj birdoj eloviĝas tute havante plumojn, kaj tuj la plumoj sekiĝas, ili povas flugi. Ili ne bezonas patran zorgon kaj aliĝas al la grupo tuje. En la 1900-aj jaroj, oni alportis ovojn al bestoĝardeno de Kolkato kaj la idoj, nutritaj per dieto de termitoj, kreskis tre maltimidaj.
Lez-Fontaine
Geografio
Lez-Fontaine estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ Solre-le-Château. La areo de Solre-le-Château troviĝas tute okcidente de la departemento, proksime al la landlimo kun Belgio kaj en natura regioneto kromnomita "Solrezis", inter la urbetoj Maubeuge kaj Fourmies.
La vilaĝo Lez-Fontaine troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do cetere situas en alia natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Lez-Fontaine etendiĝas sur 4,51 km².
Administrado
Lez-Fontaine apartenas al la kantono de Solre-le-Château, kies ĉefurbo estas Solre-le-Château. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Purpura koturnokolombo
La Purpura koturnokolombo, Geotrygon purpurata, estas specio de kolombo de la familio de Kolombedoj, Columbidae, kiu enhavas kaj kolombojn kaj turtojn. Ties naturaj habitatoj estas subtropikaj kaj tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj kaj tropikaj malsekaj montararbaroj. Ĝi estis iam konsiderata subspecio de la Safira koturnokolombo.
Ĝi troviĝas el la montaroj Citará en nordorienta Kolombio tra la Okcidenta Montaro kaj Mache-Chindul ĝis Piĉinĉa en plej nordokcidenta Ekvadoro.
Kaj la komuna kaj la scienca nomoj aludas al la purpurkolora nuanco de la supraj partoj, nome dorso, vosto kaj flugiloj, dum la subaj partoj estas helaj kun nur iomete da purpura nuanco en kol- kaj brusto-flankoj. La kapo estas tre bunta, kun tre blanka frunto, blueca kapoverto kiu iĝas malhelbruna en okuloj kaj de tie al la nuko. La vango estas tre blanka areo, pli larĝa ol la strizonoj de la Kaja koturnokolombo kaj de la Brida koturnokolombo inter la malhelbruna nukareo kaj samkolora subvanga strio kiu separas ĝin el la same blanka gorĝo. Krome en subanuko estas irizecoj flavaj, ruĝaj kaj bluaj.
Miksa Herrmann
Miksa Herrmann [mikŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Herrmann Miksa estis hungara inĝeniero, profesoro, ministro, parlamentano, politikisto. Lia patro estis Emil Herrmann.
Miksa Herrmann naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Selmecbánya (nuntempa Banská Štiavnica en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Miksa Herrmann frekventis mezlernejon en Szeged, poste li akiris inĝenieran diplomon en teknikuniversitato de Vieno en 1894. Post siaj studoj li restis por instrui en la universitato studjaron, poste li estis inĝeniero en Vieno, post jaro jam en Hungario. En 1899 li estis nomumita eksterordinara profesoro en akademio en Selmecbánya, en la sekva jaro ordinara profesoro. Inter 1906 kaj 1908 li estis rektoro. Ekde 1912 li instruis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, kie li estis dekano en 1920, rektoro en la studjaroj 1933–1934. Ekde 1920 li ankaŭ politikadis, li estis parlamenta deputito inter 1922 kaj 1935, ministro pri komerco inter 1926 kaj 1929 en Kabineto Bethlen.
Hinda dendronanto
La Dendronanto, Arbara dendronanto, Hinda dendronanto aŭ Hinda motacilo (Dendronanthus indicus) estas mezgranda paserina birdo de la familio de Motaciledoj, kiu inkludas ankaŭ la motacilojn, la pipiojn kaj la longungulojn.
Vallehermoso
Vallehermoso (hispane, "bela valo") estas unu el ses municipoj de la insulo La Gomera, parto de la insularo Kanarioj en la Atlantika Oceano, kiu geografie apartenas al Afriko sed politike estas parto de Hispanio.
Hinda dendronanto
Tiu specio estas ununura en sia genro. Ĝi reproduktiĝas en orienta Azio el Siberio al norda Ĉinio, kaj estas migranta, kiu vintras en suda Azio el Hindio, de kio devenas la komuna nomo de la specio, al Indonezio.
Vallehermoso
La municipa centro estas la samnoma loĝloko en fekunda kaj relative pluvoriĉa valo samnoma en la insula nordo, en kiu abunde kultiviĝas fruktoj, aparte bananoj, vinberoj kaj oranĝoj. Al la areo tamen ankaŭ apartenas vasta teritorio en la nordo ĉirkaŭ tiu valo, parto de la insula centro, parto de la insulocentra Nacia Parko Garajonay, kaj maldense loĝata parto de la insula sudokcidento.
Hinda dendronanto
Kiel la nomo Arbara dendronanto sugestas, tiu estas arbara specio, distinge el aliaj motaciledoj. Ĝi troviĝas kutime en malfermaj areoj de arbaroj kiel klarejoj. Ili konstruas tasforman neston en arbo kaj kutime la ino demetas 5 ovojn. Kiel ĉe aliaj motaciledoj, ankaŭ tiu specio estas insektovora.
Tiu estas distinga specio, unika en sia genro. La Hinda dendronanto estas 18 cm longa, svelta birdo kun longa vosto. La dorso kaj krono estas olivecbrunaj, kaj la flugiloj estas nigraj kun du blankaj flugilstrioj kaj blankaj bordoj en triarangaj, tiele ke ripoze (senfluge) la flugiloj videblas kiel sekvo de nigraj kaj blankaj zonoj kio sekvas al la brusto per sama bildosekvo. Estas markata blanka superokula strio, supermalhela mallarĝa traokula strio. La subaj partoj estas blankaj krom nigra duobla brustozono. Ambaŭ seksoj estas similaj.
Krom sia malkutima plumarbildo kaj habitato, la Hinda dendronanto diferenciĝas el la motacilaj parencoj de la genro Motacilla pro sia stranga kutimo balancigi sian voston el flanko al flanko kaj ne supren kaj suben kial la aliaj motaciloj.
11304 Cowra
11304 Cowra estas malrapide rotacianta asteroido de la hungaria familio (aŭ interna asteroida zono), malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Cowra, turisma urbo en Novsudkimrio, kie troviĝas la plej granda japana ĝardeno de la suda duonglobo kaj la Aŭstralia Monda Paca Sonorilo, ambaŭ simboloj de internacia kompreno kaj monda paco.
NGC 4090
NGC 4090 (aliaj indikoj — UGC 7077, MCG 4-29-15, ZWG 128.19, IRAS12028+2035, PGC 38288) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(53418) 1999 PY3
(53418) 1999 PY3 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi orbitas, kun ioma klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, kaj do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Jan Moretus
Jan MORETUS ankaŭ konata kiel Jan Moerentorf (* Antverpeno, en la 2-a de majo 1543 † Antverpeno, en la 25-a de septembro 1610) estis brabanta presisto, libristo kaj eldonisto de Biblio en la latina (1599).
Biografio
Jan Moretus edziĝis, en 1570, al la dua filino de Christoffel Plantijn (1520-1589). De 1557, li ekis labori kun Plantin, kaj, post la morto de la presisto, li fariĝis proprietulo de la preslaborejo. Nuntempe, tiu konstruaĵo staras tie kie lokiĝas la Muzeo Plantin-Moretus. Moretus kaj siaj posteuloj daŭre presis multajn elstarajn verkojn en la antikva presejo de Plantijn, sed, la entrepreno ekis malkreski dum la unua duono de la 18-a jarcento. Tamen, ĝi plue apartenis al la proprietaĵoj de la familio Moretus, kiu konservis la oficejon tia kia ĝi estis antaŭe, kaj, tiam kiam la urbo de Antverpeno akiris la malnovajn konstruaĵojn kune kun ĉiu sia enhavaĵo, la aŭtoritatuloj kreis la Muzeon Plantino, kies inaŭguro estis en la 19-a de aŭgusto, 1877.
Moretus estis amiko de Petro Paŭlo Rubens, al kiu li alvokis por kunlabori en siaj eldonoj, kreante desegnojn kaj ilustraĵojn. La tipografia aktiveco finiĝis kun Edward Jozef Hyacinth (1804-1880), kiu donacis, en 1876, la konstruaĵon de la 16-a jarcento kaj ĉiujn librokolektojn de la familio Moretus, kiu, nun apartenas al la Muzeo de la domo Plantijn-Moretus.
Lia filo, Balthasar Moretus (1574-1641), kiu estis ankaŭ amiko de Rubens dum sia juneco, fariĝis la plej fama de la familio Moretus, kaj digna daŭriganto de la verkaĵoj de sia avo. Post la morto de Balthasar, em 1641, liaj heredintoj tre riĉiĝis per la monopolo de liturgiaj libroj, sed, bedaŭrinde, ili preskaŭ tute forlasis la publikigadon de la sciencaj libroj. Nur en la komenco de la 19-a jarcento la monopolo interrompiĝis kaŭze de dekreto de la hispana reĝo, kiu malpermesis la importadon de eksterlandaj libroj, kaj, ĉi-tiu situacio praktike metis finon al la tipografiaj laboroj de Plantijn. En 1867, post 312 jaroj, la firmao de Plantijn ne plue ekzistis. La urbo Antverpeno kaj la guberniestraro de Belgio, en 1876, akiris ĉiujn konstruaĵojn de la lasta proprietulo, Edward Moretus, same kiel la tipografian oficejon kune kun ĉiuj liaj apartenaĵoj kaj librokolektoj je 1,2 milionoj da guldenoj. Kaj la tuta konstruaĵaro transformiĝis en la konata Muzeo Plantijn-Moretus.
La Biblio de Jan Moretus
La Katolika Biblio de Loveno, publikigita ĉirkaŭ de 1550 de Nicholas de Leuze kaj François de Larben, estis la respondo por la kreskanta disvastiĝo de la protestantaj biblioj. La versio de Moretus, datida de 1599, estas pli maljuna ol la Versio de la Reĝo Jakobo (1611). Ĉi-tiu biblio estis fidela al la preceptoj de la eklezio, ĉar ĝi estis publikigita en latina tradukado. Moretus respondecis pri la eldonado.
2758 Cordelia
2758 Cordelia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Cordelia, tria filino de Reĝo Lear, en la dramo de Shakespeare.
Tiun nomon ricevis ankaŭ la satelito de Urano : Kordelio
Prebberede
Prebberede estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rostock de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Mecklenburgische Schweiz ("meklenburga Svislando", pro iom monteta kaj ne tute ebena pejzaĝo). Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Al la teritorio apartenas la komunumopartoj Belitz, Grieve, Groß Bützin, Neu Heinde, Rabenhorst, Rensow kaj Schwiessel.
Krankinduktilo
Krankinduktoro estas mana induktilo por estigi kurenton. Ofte oni uzis ĝin en la komencaj jaroj de la telefonado, baldaŭe en la kampaj kaj riparistaj telefonoj.
Konsistaĵoj:
1 permanenta(j) magneto(j)
La redimento kreskiĝas pere de pliaj magnetoj. Ĝenerale estas 3-6 U-formaj magnetoj.
2 molferoj
3 bobeno
Oni faras ĝin el lakokovrita, maldika kupra drato.
4 dentoradoj Oni turnas la tenilojn sekunde po 3 (=3 Hz). La dentoradoj faras la turnadon en proporcio 1:5, tial la rezulto estas proksimume 15 Hz kaj 90-120 Voltoj. Tio estas konvena al la telefono aŭ telefoncentralo.
5 kontaktiloj
En baza stato la kontaktiloj fuŝkontaktas la bobenon. Se alvenas tintilado, tio preteriras la bobenon kaj rekte trapasas la tintilon. Se oni ekturnas la krankon, la kontaktiloj tuj disiĝas, la induktoro estas funkcipova.
6 kranko
Simpla tenileto, kaze de fiksaj telefonoj la kranko estas fiksa, kaze de kampaj aŭ riparistaj telefonoj estas formunteblaj aŭ enfaldeblaj.
Andries van Eertvelt
Andries Van EERTVELT (1590–1652), estis flandra baroka pentristo.
Li fariĝis mastro en la " Gildo de Sankta-Luko " en 1609. Li estis registrita en Ĝenovo inter 1628–1630, kie li vivis kun Cornelis de Wael. En 1630 li revenis al Antverpeno.
Laŭ Arnold Houbraken, li estis fama pro siaj ŝtormaj maroj, kaj li estis memorata kiel la "filo de la maroj" fare de Cornelis de Bie. Lia portreto estis pentrita de Antoon van Dyck.
Carl Frode Tiller
Carl Frode TILLER (Karl Frude Tiller; naskiĝis la 4-an de januaro 1970 en Namsos, Norvegio) estas nuntempa norvega verkisto premiitega. Laŭ klero li estas historiisto. Li debutis en la jaro 2001 per la romano Skråninga (la Deklivo), kaj post tio eldonis tri romanojn. Nuntempe laboras li pri la librotriopo Innsirkling kies unua libro eldoniĝis en 2007 kaj la dua en 2010.
Zacharias Topelius
Zacharias TOPELIUS [] (ankaŭ Zachris Topelius aŭ Z. Topelius, naskiĝis la 14-an de januaro 1818 proksime de Nykarleby; mortis la 12-an de marto 1898 en Sibbo (finne Sipoo)-Björkudden lime de Helsinko) estis svedlingva finna verkisto, poeto, ĵurnalisto kaj historiisto. Plurajn jarojn li estis rektoro de la Universitato de Helsinko.
Post kiam li havis privatajn lecionojn ĉe la verkisto kaj poeto Johan Ludvig Runeberg, Zacharias Topelius iĝis studento en Helsinko, kie li doktoriĝis en 1840 kaj inter la jaroj 1842 ĝis 1860 ĉefredaktis la svedlingvan gazeton Helsingfors Tidningar, en kiu li publikigis siajn unuajn poemojn kaj novelojn. Li ankaŭ verkis la libreton de la unua finna opero Kung Karls Jakt (1852) de la germandevena finna komponisto Fredrik Pacius. En 1852 li iĝis docenco de historio en la gimnazio de Vaasa, en 1854 eksterordinara profesoro pri finna historio en la Universitato de Helsinko, en 1863 ordinara profesoro, en 1876 profesoro pri ĝenerala historio, kaj en 1878 demisiis el la lasta posteno kun la titolo de ŝtata konsilio.
Zacharias estas lia baptonomo, kaj kiu respektive la mallongigo Z. ofte uzatas en aŭtoraj nomoj de liaj verkaĵoj. Li mem tamen (ankaŭ en oficialaj okazoj) kutime uzis nur la mallongigon aŭ la formon Zachris. . Historie en la finna lingvo ankaŭ en tekstoj pri li uziĝis la formo Sakari de lia persona nomo.
Naciaj parkoj de Usono
Usono havas 59 protektitajn areojn, konatajn kiel naciaj parkoj, kiuj estas administrataj de la Nacia Parkoservo, nome ŝtata agentejo de la Ministerio pri Enlandaj Aferoj. Naciaj parkoj devas esti establitaj per leĝo act de la Usona Kongreso. La unua nacia parko, Yellowstone, estis suprenigita al leĝo fare de la Prezidento Ulysses S. Grant en 1872, sekve de la Nacia Parko Mackinac en 1875 (malkomisiita en 1895), kaj poste Sekvoja kaj Josemite en 1890. La Organic Act de 1916 kreis la Naciparkan Servon "por konservi la pejzaĝon kaj la naturajn kaj historiajn objektojn kaj naturon ene de ili, kaj por provizi por la ĝuado de tiuj tiele kaj tiamaniere ke oni lasu ilin netuŝite por la ĝuado fare de estontaj generacioj." Multaj nunaj naciaj parkoj estis antaŭe protektitaj kiel Naciaj Monumentoj fare de la Prezidento laŭ la Antiquities Act antaŭ esti suprengraditaj de la Kongreso. Sep naciaj parkoj (ses en Alasko) estas kunigitaj kun Naciaj Rezervejoj. Kvankam administrataj kune, ili estas konsiderataj kiel separataj unuoj kaj ties areoj ne estas inkluditaj en la suba listo. La plej nova nacia parko estas Nacia Parko Pinnacles, suprengradita en 2013.
Kriterioj por la selektado de naciaj parkoj inkludas naturan belecon, unikajn geologiajn ecojn, nekutimajn ekosistemojn, kaj distrajn ŝancojn (kvankam tiuj kriterioj ne estas ĉiam pripensitaj kune). Naciaj Monumentoj, aliflanke, estas ofte elektitaj pro sia historia aŭ arkeologia signifo.
Kelkaj iamaj naciaj parkoj jam ne estas traktitaj kiel tio, aŭ estis prirezignitaj. Aliaj unuoj de la Nacia Parko-Servo foje estas neĝuste referitaj kiel naciaj parkoj; ili estas listigitaj ĉi tie.
The Penguin Guide to Jazz
The Penguin Guide to Jazz estas konsultlibro pri ĵazo, kiun unuafoje eldonis en 1992 la eldonejo Penguin Books en Londono. Ĝi celas doni ampleksan superrigardon super la tuta kampo de ĵazo-lumdiskoj.
Literaturo (elekto)
Ekzistas diversaj eldonoj, kiuj klare malsamas kaj laŭ titolo kaj laŭ enhavkoncepto, paĝonombro kaj formato:
Gyulakeszi
Gyulakeszi (djulakesi) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Tapolca. Gyula estas malnova alta rango kaj samtempe Julio, keszi estas hungara tribonomo, unu el la 7 triboj.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, sub iama vulkano Csobánc, laŭ flankovojoj. Tapolca troviĝas 4 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1180 en formo Kesző. En 1869 incendio okazis.
La Chaise-Dieu
La Chaise-Dieu estas franca situanta en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Casadéens.
Valentin Florian Schweiger
Valentin Florian SCHWEIGER (naskiĝis en Berlino, do nun -jara) estas germana infana aktoro kaj filo de la aktoro kaj reĝisoro Til Schweiger.
Vivo
Valentin Florian Schweiger estas la plej aĝa infano de la germana aktoro Til Schweiger kaj la usona mododezajnistino Dana Schweiger. Li havas tri pli junajn fratinojn: Luna, Lilli kaj Emma Schweiger.
En kineja filmo li unuafoje videblis en aĝo de apenaŭ du jaroj - en la germana filmo Knockin’ on Heaven’s Door de 1997. En la tiujare plej sukcesa germania kineja filmo Keinohrhasen ("senorelaj leporoj") de 2007 li aktoris en la rolo de la juna knabo Ludo Decker, kaj ankaŭ en la daŭrigo Zweiohrküken ("duorelaj kokidoj" - ambaŭ filmtitoloj aludas al strangaj memkudritaj infanludiloj) ŝi havis aktoran rolon.
Transnistrio (Dua mondmilito)
Transnistrio (Transnistria) estas teritorio de rumana okupado en Sovetunio dum la Dua mondmilito, inter la riveroj Dnestro kaj Suda Bug. Ĉefurbo de la novakirita rumana provinco estis en Odeso (ekde oktobro 1941).
Kvankam en Transnistrio pereis ĉ. 200 mil hebreoj, ĝenerale ilia stato estis pli bona, ol en aliaj teritorioj okupitaj de faŝistaj aliancanoj. Laŭ pritaksoj, 70% de hebreoj, kiuj travivis naziisman okupadon, sukcesis resti vivaj en Transnistrio. Tion helpis pli milda politiko de Rumanio rilate la hebrearon kaj helpo de internaciaj hebreaj societoj al la hebreoj de Transnistrio.
Historio de Transnistrio finiĝis la 20-an de marto 1944.
Vidu ankaŭ
Ĉednestra rublo
Arakel Sjuneci
Li estis edukita en la monaĥejo Tatev, de Hovnan Vorotneci kaj lia onklo Grigor Tatevaci. Poste li entreprenis larĝan sciencan kaj pedagogian agadon en Tatev. Ekde 1407 estis Episkopo de Sjuniko.
Transnistrio (Dua mondmilito)
Vidu ankaŭ
Ĉednestria Moldava Respubliko ((fakte la geografia kaj historia Ĉednestrio estas multe pli granda, kaj 92% ukraina).
Arakel Sjuneci
En liaj filozofiaj skribaĵoj li subtenas kosman pruvon de la ekzisto de Dio. Li skribis multajn laŭdojn dediĉitajn al la sanktuloj de la Armena Eklezio. Li estis sperta akrostiko. Li estis ankaŭ engaĝita pri muziko, kelkaj el liaj preĝaj kantoj postvivis ĝis la nuntempo. En liaj verkoj, la teorio de muziko ankaŭ koncernis armenajn popolmuzikon kaj popolajn instrumentojn.
Li precipe laboris pri lingvistiko, "Mallonga analizo de gramatiko." Li konsideris la studadon de lingvoj, precipe la gepatran lingvon, "la ŝlosilo de la mondo de saĝeco". Kritikante Jesaji Nŝeci, li konsideris la objekton de gramatiko nek literon nek sonon, sed la sperton akiritan de la verkisto kaj submetita al la prilaborado de la menso. Arakel en la historio de armena lingva pensado faras gravan paŝon per studado de la fiziologia bazo de parolado. Li klare desegnas unu el la principoj de la fiziologia klasifikado de sonoj.
La poemo "Libro de Adam" (1403) fariĝis la kulmino de la literatura verko de Sjuneci - pri perdita paradizo, perdita homa feliĉo. La verko dubas pri religia dogmo. La libro konsistas el tri poemoj. Estas konsiderita unu el la plej bonaj produktoj de mezepoka armena literaturo. Iuj versoj de la Adam-Libro estis muzikaj. Eldonita en 1721 en Konstantinopolo. Ekzistas ankaŭ angla traduko.
Li mortis ĉirkaŭ 1425 kaj estis entombigita en la monaĥejo Ŝativank en Jeghegnadzoro.
Vittorino da Feltre
Vittorino da Feltre (1378-1446) (naskiĝis en Feltre, 1378 - mortis en Mantovo, en la 2-a de februaro 1446) estis itala humanisto, latinisto, helenisto kaj pedagogo.
Biografio
Li studis en la Universitato de Padovo, unu el liaj profesorol estis Gasparino Barzizza kaj pli malfrue li profesoris tie, sed la Markizo de Mantovo lin invitis por la edukado de sia filaro. En Mantovo, li starigis lernejon kie li instruis la infanojn de la Markizo krom la filaron de aliaj elstaraj familioj, kune kun multaj malriĉaj infanoj, kaj ĉiuj ricevis egalan traktadon. Li instruis ne nur objektoj rilate al homaj sciencoj, sed ankaŭ donis specialan emfazon rilate al religia kaj fizika edukadoj. Tie Vittorino instruis la grekan, la latinan, matematikon, muzikon, artojn, religion, historion, poetikon kaj filozofion, kaj lia lernejo estis tiel plaĉa ke ĝi estis konata kiel La Casa Gioiosa: La domo de la ĝojo. Baldaŭ ĝia famo etendiĝis al ĉiuj regionoj en Italio, kaj la infanaro de la nobelaro el aliaj urboj venadis al Mantovo por studi kun li. Verdire, tiom da junaj nobeloj edukiĝis en La Casa Gioiosa ke ĝi estis nomata La Lernejo de la Princoj.
Li estis unu el la unuaj modernaj edukistoj ekaperintaj dum la Renesanco. Multaj el liaj metodoj estis novaj, ĉefe dank'al la intima kontakto inter la instruisto kaj la lernantaro, kiun li lernis kun Gasparino Barzizza rilate al la adaptiĝo de la instruado al la kapableco kaj bezono de la infanaro. Li vivis plentempe kun la lernantaro kaj enamikiĝis al ili en la unua sekulara internulejo. La lernejo de Vittorino estis bone lumigita kaj konstruita per kvalita materialo pli bona ol aliaj tiamaj edukcentroj. Aldone al tio, li faris pli interesa la taskojn de la lernejo, kaj inkludis kamparajn ekskursojn en ties lernoprojekto, kaj tio levis alte la estimon de la instruistaro. Lernejoj el la tuta Eŭropo, ĉefe en Anglio, kopiis la modelon de Vittorino. Multaj el la plej famaj kleruloj de la 15-a jarcento, inter ili, Guarino da Verona, Poggio Bracciolini, kaj Francesco Filelfo sendadis ties filaron por studi en lia lernejo. Aliaj lernantoj de Vittorino troviĝis Federigo da Montefeltro kaj Gregorio Correr. Teodoro Gaza, lia disĉiplo, plibonigis siajn latinajn konojn kaj speciale sin dediĉis al la grekaj studoj.
Bateckij (setlejo)
Bateckij estas setlejo en la Novgoroda provinco, Rusio; la administra centro de la samnoma distrikto. Ĝi troviĝas nord-oriente en la provinco, je 65 km nord-oriente de la Novgorodo kaj je 140 km de Sankt-Peterburgo. La setlejo siuas sur la bordo de la rivereto Udrajka, kiu alfluas en la riveron Luga. En la setlejo en 2020 loĝis 2651 homoj.
La setlejo aperis en 1892 ĉirkaŭ stacio ĉe la fervojo inter Sankt-Peterburgo kaj Vitebsko. Sian nomon ĝi ricevis pro la apuda vilaĝo Batecko. En 1916 trans la setlejo trairis la fervojo de Novgorodo al Luga.
(39797) 1997 TK18
(39797) 1997 TK18 estas troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun orbita klinangulo de 14,981°, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Morašice (distrikto Pardubice)
Historio
Morašice estas malgranda minista vilaĝo, pri kiu estas la unua skriba mencio en historia dokumento en la jaro 1487, kiam ĝi apartenis al la burgo Kolín. En eklezio ĝi estis parto de paroĥejo Zdechovice. Post la dua mondmilito Morašice estis vilaĝparto de Zdechovice kaj memstariĝis nur en la jaro 1993.
Naturo
En vasta ĉirkaŭaĵo de Morašice estas densaj arbaroj. Interesa lokalejo estas forlasita subĉiela minejo, kie estis ekspluatata bela ruĝa granito, kaj rokaj formaĵoj "Gigantaj litoj".
Alma Vii
Alma Vii (hungare: Szászalmád [sasalmad], germane: Almen (in Wienland), Königsboden) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Mediaș. En 1910 Szászalmád havis 581 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 336 (ciganoj, rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1289. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő (reĝa departemento)). Administre ĝi apartenas al la komunumo Moșna.
Komunumoj pri szász (= sakso) en Hungara reĝlando
Iam tie loĝadis saksoj.
Vidu la liston de hungaraj loknomoj kun "szász".
Cardaillac
Cardaillac ([kardAljak] ) estas vilaĝo 9 km nord-okcidente de Figeac, en departemento Lot. Ĉ 500 loĝantoj.
Situanta lime de du regionetoj Limargue ([limArg'] kulturriĉa) kaj Ségala ([segalA] malriĉa sekal- kaj kaŝtan-produktanta), Cardaillac havas riĉan mezepokan heredaĵon kaj estas unu el la Les plus beaux villages de France (Plej belaj vilaĝoj en Francio). Ĝia nomo jam aperas en la 8-a jarcento. Kavaliro Bertrand alprenis la nomon Cardaillac kiam la reĝo Pipino la Malalta konfidis al li tiujn terojn.
Cardaillac estis en la protestanta kampo dum la Religia enlanda milito. La vilaĝo entuziasme bonvenigis la Francan Revolucion.
Je la 11-a de majo 1944 tri junuloj estis mortpafitaj de la divizio Das Reich kiu poste neniigis la tutan loĝantaron de la vilaĝo Oradour-sur-Glane.
Saint-Denoual
Saint-Denoual estas franca komunumo, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Mergozzo
Mergozzo estas komunumo de Italio. Ĝi havis 2058 loĝantojn fine de 2005.
Geografio
Mergozzo situas proksime de la urbo Verbania apud la samnoma Lago de Mergozzo, norde de la Monto Orfano, en Lombardio.
5786 Taloso
5786 Taloso estas tre malgranda, tre hela kaj nerapide rotacianta apolona asteroido malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi tre discentra orbito kondukas ĝin enen de la orbito de Merkuro, kaj entendiĝa trans tiun de Marso : ĝi estas merkurrenkonta, venusrenkonta, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido; tamen ĝia orbita klineco gardas ĝin malproksima de Tero: ĝi restas je almenaŭ 0,18908 AU (28,286 milionoj de km) de la Tera orbito (ĝi do pli proksimiĝas al Suno ol al Tero).
Kompleta depravacio
La kompleta depravacio (dēprāvātiō tōtālis, total depravity) aŭ dirata ankaŭ absoluta nekapablo kaj kompleta korupto, estas doktrino de la kristana teologio devenanta el la penso de Aŭgusteno de Hipono pri la prapeko kaj kiu estas subtenata de multaj protestantaj konfesioj, precipe de kalvinismo, sed ankaŭ de luteranismo, de la anglikana eklezio, arminianismo, jansenismo, kaj de metodismo.
Mont-Royal (exo)
Mont-Royal estas fermita stacio de sur linioj exo5 - Mascouche kaj exo6 - Deux-Montagnes, situanta en. Ĝi estis malfermita la kaj fermita la  por ebligi konstruon de "Réseau express métropolitain" (REM).
Kompleta depravacio
Dsvenanta el la latina depravãre, kaj tial, figure, "korupti", la depravacio ne havas la sencon de "perversiĝo de la sensoj kaj de la deziroj, morala depravacio", sed de korupto de la homa naturo kompare kun la origina stato kreita. Do kompleta depravacio ne signifas ke la homa estulo estas ĉiam tiel malbona kiel li povas, sed ke la peko koruptas kaj malvirtigas ĉiun aspekton de lia naturo.
Mont-Royal (exo)
Ville-de-Mont-Royal estas planita stacio de Réseau express métropolitain.
Kompleta depravacio
Tiu doktrino, tial, interpretas kion asertas la Biblio rilate la pekon kaj allasas ke sekve de falo, ĉiu persono aliranta tiun mondon estas tiel sklavigita de la peko ke rezultas nekapabla kredi, ami kaj sekvi la Dion veran kaj vivantan, same kiel ricevi la savon oferitan de la evangelio de Jesuo Kristo. Se ne intervenus la graco de Dio kiu spirite regeneras la estulon lin kapabligante sin korekti kaj kredi kaj fidi, li neniam povus esti savata.
Skizo de la doktrino
La doktrino de la “kompleta depravacio” instruas ke la homa estulo, pro la kondiĉo de lia naturo, estas neinklinata ami Dion kun la tutaj koro, menso kaj forto, kiel estas postulite, sed, kontraŭe, li inklinas nur servi al siaj avantaĝoj malprofite de la proksimularo, kaj retropuŝas la dian aŭtoritaton. Pro tio, eĉ la religio kaj la filantropio, spite de la bonaj intencoj, rezultas pro tio malbonigitaj kaj aliiĝantaj: do egoismo kamuflita, senvalora antaŭ la diaj standartoj. Neniu per siaj bonavolo sukcesas fostreki tian dispozicion (aŭ misdispozicion) per sia bonavolo.
Kvankam la kompleta depravacio povas foje konfuziĝi kun filozofia cinikismo, tiu doktrino estas optimisma rilate la amon de Dio al Liaj kreituloj kaj homan kapablon realigi la finan bonon intencitan de ilia kreinto.
Pruvantaj bibliaj tekstoj
Troviĝas diversaj tekstoj kiuj kutime estas prezentataj por subteni tiun doktrinon. Jen iuj el ili el la esperanta biblio :
Obĵetoj kontraŭ tiu doktrino
Multas la kristanaj grupoj kiuj ne akordiĝas kun tiu interpreto de la Biblio kaj krome kun SanktaAŭgusteno de Hipono.
Verkante kontraŭ la monaĥo Pelagio kiu subtenis kiel la homa naturo ne estis koruptita de la prapeka falo kaj ke la homa estulo kapablas sekvi Dion sen ties helpo, Aŭgusteno disvolvas la doktrinon de la origina peko kaj, laŭ protestantismo, ankaŭ la doktrinon de la “kompleta depravacio”.Venkis la konceptoj de Aŭggusteno en tiu debato kaj la instruaĵo de Pelagio estis kondamnita kiel hereza en la Koncilio de Efezo de 431, kaj plue la modera formo konata kiel Duonpelagianismo en la Dua koncilio de Orange de 529. La aŭgustena ideo pri la "origina" aŭ hereda kulpeco ne estis kunakceptita ĉe ĉiuj samtempuloj en la greka ero de la Eklezio, kaj ankoraŭ ne estas kunhavigita ĉe la orientaj ortodoksaj eklezioj. Krome, iuj modernaj protestantoj, kiuj ĝenerale akceptas la instruaĵojn de la ekumenaj koncilioj de la unuaj kvin jarcentoj (ekzemple, la sekvuloj de Charles Finney), alliniiĝas pli kun Pelagio ol kun Aŭgusteno kiam konsideras la falintan naturon de la homa estulo.
Katolikismo kritikas la protestantan interpreton pri Aŭgusteno de Hipono kaj konsentas kun la Dua koncilio de Orange, asertante ke nur katolikismo estis fidela al la principoj instruitaj de Sankta Aŭgusteno kontraŭ Pelagianismo kaj duonpelagianismo, kvankam allasante ke mem laŭgrade mildigis la forton de lia instruaĵo.
La katolioka doktrino laŭ la Katekismo de la Katolika Eklezio instruas ke "Pro sia peko, Adamo, kia unua homo, perdis la originajn sanktaecon kaj la justecon ricevitajn de Dio ne nur por si, sed ankaŭ por ĉiuj homaj estuloj (416), kaj Adamo kaj Eva transdonis al sia posteularo naturon vunditan de ilia unua peko, senigitan, do, je originaj sankteco kaj justeco. Tiu senigo estas nomata “origina peko” (417). Sekve de tiu peko, la homa naturo estas flebigita nivele de ĝia fortoj, kaj submetita al la nescio, al la sufero, al la povo de la morto, kaj inklina al la peko (inklino kiu estas difnita “senavido”)" (418).
Katolikismo, do, parolas pri "flebigo" de la homa naturo, kies kapablo ne estus tute kompromititaj. La Koncilio de Trento (seksio 6, kanono 5) kondamnas la protestantan pozicion de la “kompleta depravacio”. Jansenismo subtenis interpreton tre similan al tiu de Aŭgusteno kaj ne tro malsimilan el tiu kalvinisma, sed ĉ ĝi estis kondamnita kiel hereza.
La doktrino de la kompleta depravacio estis enkredigita de Arminianismo de John Wesley. Subtenantoj de Arminianismo aŭdacis inkluzivi ankaŭ semipelagianismon kiel kredendan dogmon, laŭ kiu la homo kapablas ricevi la donon de la savo senbezone de la dia graco.
Teziutlán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 88970 loĝantojn. El tiuj estas 42072 viroj kaj 46898 virinoj. La komunumo havas surfacon de 84.20 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 49′ norda latitudo kaj 97° 22′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1940
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21174a.htm
Mohro
Mohro* ( mohr; تربة turbah) en Islamo i.a. ĉe ŝijaistoj, estas argilaĵeto sur kio la preĝanto metas la frunton dum la saĝdeo* (t.e. terenkuŝiĝo).
Rastow
Rastow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Ludwigslust-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kreuzlingen Hafen (stacidomo)
Kreuzlingen Hafen estas fervoja stacidomo en Kreuzlingen, Svislando.
Brian Morton
Brian Morton (* 1954 en Paisley ĉe Glasgow) estas skota verkisto pri ĵazo, ĵurnalisto kaj ĵazkritikisto. Li estas konata kiel kunverkisto de „The Penguin Guide to Jazz on CD“ (resp. „The Penguin Guide to Jazz Recordings“, 8-a eldono 2006), kiu aperis ekde 1992. La alia kunaŭtoro de ĉi tiu konsultlibro estas Richard Cook (mortinta en 2007).
Brian Morton okupiĝas krom pri ĵazo tamen ankaŭ pri moderna klasika muziko, ekz. kun tiu de Dmitrij Ŝostakoviĉ.
Kapellen
Kapellen estas ĉefloko de la elekta kantono kaj de la jura kantono Kapellen.
Historio
La vivkomunumoj kiuj nuntempe estas partoj de la municipo Kapellen, datiĝas jam de la 13-a jarcento. Hoogboom (laŭvorte: Alta arbo) ni retrovas kiel Hobonia en dokumentoj de 1267. Hoghescote (signifas: loko sur altaĵo, t.e. kiu ne inundiĝas ), la nuntempa centro, sekvas dek jarojn poste same kiel Ertbrand, aŭ la nuntempa Putte. La kvartalo Zilverhoek (laŭvorte: Arĝenta kvartalo), nur ekde 1983 ĉe Kapellen, unuafoje aperas nur en 1844 je katastroplano.
Ekde la origino Kapellen dependis de la feŭdo Ekeren. Depost la 13-a jarcento la partoj de la teritorio regule interŝanĝis siajn proprietulojn. Fine en 1714 la tuta feŭdo venis sub la regado de unu familio, tiu de la Sinjoroj de Salm-Salm. Dum la franca okupado, Kapellen en 1795 iĝis parto de Stabroek. En 1800 ĝi fariĝis sendependa municipo. Ekde tiu momento ĉiam pli da kvartaloj de Ekeren, Hoevenen kaj Stabroek estis aligitaj al la teritorio de Kapellen. La nuntempaj municipaj limoj estas fiksaj ekde 1983 kiam la tiamaj kvartaloj de Ekeren, Hoogboom kaj Zilverenhoek estis transdonitaj al Kapellen.
Krucumado (Dalí)
Krucumado, konata ankaŭ kiel Corpus hypercubus, estas pentraĵo farita de la hispana pentristo Salvador Dalí en 1954. Ĝi estis pentrita pere de la tekniko de oleo sur tolo, lia grando estas 194,5 x 124 cm kaj ĝi estas konservata en la Metropola Muzeo de Arto de Novjorko.
En tiu maltipa ekzemplo de krucumado aperas Kristo kun atleta korpo kaj en levitacio super la kruco. Gala, la edzino de Dalí, estas portretita sube kontemplante Kriston kvazaŭ lia patrino; la traktado kaj vestaĵoj memorigas pri Zurbarán kaj Murillo. Fone aperas la kataluna urbeto Cadaqués, kiu estis somerloko de Dalí kaj kie nun estas la Domo-Muzeo Salvador Dalí. Por tiu pentraĵo Dalí uzis la teknikon de baroka klarobskuro.
Tianguismanalco
Tianguismanalco estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Tianguismanalco.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9689 loĝantojn. El tiuj estas 4472 viroj kaj 5217 virinoj. La komunumo havas surfacon de 114.81 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 59′ norda latitudo kaj 98° 27′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2140
Döring
Döring aŭ Doering  estas la familia nomo de multaj personoj. La vorto etimologie signifas “homo el Turingio”:
Vidu ankaŭ:
Richard Branson
Siro Richard Charles Nicholas BRANSON [brenson] (naskiĝis la 18-an de julio 1950 en Shamley Green, Surrey, Anglio) estas brita entreprenisto kaj balonveturisto. Li vivas en Londono kaj Oxfordshire, estas geedziĝinta kaj havas du infanojn (Sam kaj Holly).
La komenco
Li fondis en 1970 sian unuan entreprenon, kiu jam havis la nomon Virgin kaj vendis sondiskojn. En 1972 fondis li la voĉ-studion en Oxfordshire kaj Branson kontraktis kun la ĝis tiam relative nekonataj basisto kaj muzikisto de la 'Kevin Ayers Group', Mike Oldfield. Ties unua albumo „Tubular Bells“ aperis en 1973 kaj estis vendita 5-milionfoje. Tiu financa sukceso estis la bazŝtono por la pluaj entrepenaj agadoj de Branson.