cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ferdinand Buisson
Kariero
En 1866, kiam li ne akceptis ĵuri fidelecon al la imperiestro, tiam kiel rezulto li ne povis trovi laboron, kaj tiel li trovis rifuĝon en Svislando kiel profesoro en akademio en Neŭŝatelo. La sekvan jaron li partoprenis la Ĝenevan Kongreson, la saman Kongreson, kiu fondis la Ligue de la paix et de la liberté. Komencante en 1867 li partoprenis tri internaciajn konferencojn de la Ligo por Paco kaj Libereco. En la lasta Kongreso en Laŭzano en 1869 li faris paroladon. Intertempe li provis establi liberalan protestantan preĝejon kaj allogis kun li la pastrojn Jules Steeg kaj Félix Pécaut. Post kiam la Tria Respubliko estis establita en Francio, li revenis tien kaj aktive partoprenis la politikajn kaj sociajn iniciatojn de la komunumo de la 17-a arondismento de Parizo.
En decembro 1870 li fariĝis la direktoro de la 17a Urba Orfejo, kiu estis la unua orfejo, kiu poste fariĝis la orfejo de la distrikto Seine. Li rifuzis instrui la filozofian profesion, ĉar li entuziasmis labori por la plej malriĉaj infanoj. Li estis nomumita Inspektoro de Primara Eduko en Parizo fare de Jules Simon, la ministro pri edukado en la Tria Respubliko, sed pro liaj paroladoj kaj broŝuroj, apelaciantaj al la laikigo de la nacia eduka sistemo, estis akuzita ĉe la Nacia Asembleo pri malrespekto de la sanktaj skriboj. Sekve de la ĝenerala ŝtormo, li estis ofertita rezigni sian postenon. Maltrankvila pri la estonteco de la infanoj en la orfejo, li kontaktis filantropon Joseph Gabriel Prévost kaj aranĝis ke la infanoj translokiĝos en alian orfejon, kiun li administris kaj fondita de Prévost en Cempuis, Distrikto Uazo. En 1880 li nomumis Paul Ruben kiel direktoro de la orfejo. Inter 1879 kaj 1896, Buisson estis nomumita de Jules Perry, posteulo de Jules Simon, kiel direktoro de la nacia eduka sistemo. En 1890, Buisson estis nomumita profesoro pri edukado ĉe la Sorbonne. Li kontrolis la verkadon kaj redaktadon de la leĝoj de laikeco. En 1905, li estis prezidanto de la parlamenta komitato, kiu verkis la tekston de la leĝo pri apartigo de eklezio kaj ŝtato.
La afero Dreyfus ekbruligis la deziron de Buisson eniri politikon. En 1898, kun la subteno de Alfred Dreyfus, Buisson partoprenis la kreadon de la Franca ligo pri la defendo de la homaj rajtoj kaj de la civitano, kies prezidanto li estis de 1913 ĝis 1926 kaj vicprezidanto de 1902 ĝis 1914. En 1919 ĝis 1924 li subtenis precipe la devigan profesian edukadon kaj voĉdonrajtojn por virinoj. Buisson pledis por rajto de virinoj esti elektotaj, male al plej multaj radikaluloj siatempe.
Edukministro Vincent Philion, estis unu el ties studentoj.
Le Dictionnaire de pédagogie et d'instruction primaire
Buisson ankaŭ estis la ĉefa kontraktanto por elstara redaktoprojekto, la "Dekano pri Pedagogio kaj Trejnado", pro sia verkado li ĉirkaŭis sin per pli ol 350 dungitoj, kaj la ĉefredaktoro James Guillaume. La unua eldono estis eldonita de eldonejo Hachette inter 1882 kaj 1887. Nova eldono estis publikigita en 1911. Li ne nur respondecis pri redaktado, sed verkis enirojn kiel sekularismo, intuicio kaj preĝo. Lia vortaro estas konsiderata la "Biblio" de la respublikana laika eduka sistemo, kaj enkondukis la ideon de laika anstataŭanto de religio, ke la sola memorinda el la religia eduko estas la morala konscienco.
Buisson tiam dediĉis sin al la franc-germana proksimiĝo, precipe post la konkero de la Ruhr-regiono en 1923 kaj li invitis germanajn pacistojn al Parizo. Li gajnis la pacpremion en 1927 kun la germana profesoro Ludwig Quidde.
NGC 3765
NGC 3765 (aliaj indikoj — MCG 4-28-1, ZWG 127.3, PGC 35956) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Historia placo (Tjumeno)
Historia placo en la urbo Tjumeno (Rusio) situas en la fondoloko de la urbo, ĉe kunfluejo de riveroj Tjumenko kaj Turo. Sur tiu ĉi loko la estis fondita Tjumeno, pri kio informas la memorŝtono en ĝia nord-okcidenta parto. La placo pravigas sian nomon, ĉar situas en la fondoloko de la urbo, ĉe kunfluejo de riveroj Tjumenko kaj Turo.
Antaŭhistorio
Sur tiu ĉi loko la estis fondita Tjumeno, pri kio informas la memorŝtono en ĝia nord-okcidenta parto. Ĉi tie apris la unuaj administraj konstruaĵoj, inkluzive de la urbodomo, kiu ĝis nun staras ĉe la sud-orienta limo de la placo, transformita je muzeo.
Marek Kossakowski
Marek KOSSAKOWSKI (naskiĝis la en Varsovio) estas pola ĵurnalisto kaj politikisto. Li estas prezidanto de la politika partio Verduloj (ekde februaro 2016).
Historia placo (Tjumeno)
La unua memormonumento de la Dua mondmilito
Historiisto Aleksandr Petruŝin asertas ke origine oni planis konstrui la monumenton en la tiel nomata Dunja-ĝardeno (Дунькин сад) sur la bordo de rivero Turo, trans la strato de la eksa Komerca lernejo de Kolokolnikovoj, kie dum la milito funkciis evakua hospitalo. Poste oni nuligis tiun planon pro danĝero de terglitoj aŭ, laŭ alia versio, pro tro familiara popola nomo de la ĝardeno.
Aŭtune 1967 komenciĝis konstruado de la memormonumento de la Dua mondmilito. Oni detruis la malnovan fajrobrigadejon, asfaltis la terenon kaj konstruis la monumenton, dezajnitan de artistoj el Leningrado (arkitektoj: Abram Tarantul, Evgenij Fjodorov, Sergej Sokolov; skulptistoj: Levon Lazarev, Ruben Melik-Akopjan).
Centre de la memormonumento altiĝas la 28 metrojn alta obelisko, kiu simbolas glavon de la Venko. Malantaŭ ĝi aperis muro kun bareliefo, bildiganta heroaĵojn de la milita periodo, portretojn de kelkaj urbanoj — Herooj de Sovetunio, kaj Patrujon-Patrinon, kiu venkis faŝismon — la mortigitan bestaĉon, kiu kuŝas ĉe ŝiaj piedoj. Sur marmoraj platoj de la dua pilono ĉe la eterna flamo estis skribitaj nomoj de la urbanoj — Herooj de Sovetunio kaj plenaj kavaliroj de la Ordeno de Gloro. Unue aperis 76 nomoj, pose ilia nombro kreskis ĝis 103 (90 Herooj kaj 13 kavaliroj).
La okazis la solena malfermo de la memormonumento kaj placo. Je la nomo de la veteranoj parolis Pjotr Fjodorov, Heroo de Sovetunio, subkolonelo de rezervo, tankisto. Je la nomo de laboristoj de ariergardo parolis la tornisto de la Tjumena Ŝipkonstrua Fabriko Sergej Karavajev. La junan generacion reprezentis studento de la Tjumena industria instituto M. Ĉazov. Finis la paroladojn la unua sekretario de la provinca partia komitato Boris Ŝĉerbina, veterano de la Vintra milito, estro de la subtera partia komitato de Ĥarkiva provinco en 1942-1943. Li ekbruligis la eternan flamon per torĉo.
La memorŝtono pri la fondo de Tjumeno
La en la nord-okcidenta parto de la placo estis starigita memorŝtono kun subskribo sur marmora plato: “Sur tiu ĉi loko la 29-an de julio 1586 estis fondita la urbo Tjumeno”. En 2002 ĝi estis damaĝita de vandaloj, do anstataŭigita je pli forta granita versio.
Ĉe la memorŝtono okazas solenaĵoj, inkluzive metadon de la floroj okaze de la urbotago.
En julio 2016, kadre de la solenaĵoj dediĉitaj al la 430-jariĝo de Tjumeno, la urbestro Aleksandr Moor promesis ĝis la sekva jubileo konstruigi anstataŭ la fondoŝtono monumenton pri la fondo de la urbo.
La dua memormonumento de la Dua mondmilito
La estis solene malfermita nova bareliefo, kreita de arkitektoj kaj skulptistoj el Ekaterinburgo (Sergej Titlinov, Aleksandr Medvedev, Sergej Savin). La “flamo de memoro” estis alportita de la eterna flamo ĉe la Tombo de Nekonata Soldato en Moskvo kaj per ĝi la eternan flamon ĉe la memorialo bruligis la veterano Ivan Afanasjev, kadeto de la Tjumena Prezidenta Kadeta Lernejo Aleksej Gaŝilik kaj kolonelo de la Tjumena Supera Milit-Inĝeniera Komandestra Lernejo Ivan Krivoĥiĵa.
La memormonumento havas areon 72 m² kaj estas farita el bronzo. La bareliefo bildigas la ŝlosilajn eventojn de la milito: la nazia invado, batalo ĉe Moskvo, batalo ĉe Kursko, Stalingrada batalo, sieĝo de Leningrado, laboro de ariergardo, Venkoparado de 1945 sur la Ruĝa placo.
La nazia invado
La atako estas montrita pere de sagoj, direktitaj al Sovetunio kvazaŭ sur militmapoj, kolonoj da tankoj kaj skadroj de aviadiloj. Rimarkindas ke la naziaj soldatoj ne havas vizaĝojn — tiel la aŭtoroj substrekis ke ĉio homa fremdas al ili, ke temas pri ne homoj, sed rabiaj bestaĉoj.
La batalo ĉe Moskvo
La soldato, leviĝinta por atako, kvazaŭ protektas Moskvon per sia korpo. La vortoj de la fama kanto “Sankta milito” leviĝas kontraŭ la malamiko kaj tekstas: “Leviĝu, lando grandega. Leviĝu por morta batalo…”. Ikono super Moskvo estas simbola protektanto de la ĉefurbo. Videblas batalionoj kiuj marŝas laŭ la Ruĝa placo — tio estas la fama parado de la okaze de la datreveno de la Oktobra revolucio, post kio la batalionoj direktiĝis rekte al la fronto, kie multaj el ili pereis, do sur la bareliefo ili kvazaŭ foriras al eterno.
Sub la soldataj kolonoj en la bareliefo estas enfandita fusilo, trovita surloke de tiuj bataloj. Dekstre videblas virino, kiu benas la soldatojn. Tio estas kamparanino Epistimija Stepanova, kies ok filoj pereis dum la milito (ŝi havis naŭ, el kiuj unu pereis pli frue — lin mortpafis blankuloj dum la Rusia Enlanda milito). Sed nun ili ankoraŭ estas vivaj kaj ŝi benas ilin kaj esperas ke ili revenos. Ŝi estas simbolo de la patrino, de la patrujo, de la Patrino-Patrujo.
Drahonín
Drahonín estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Suprasvratka montetaro, proksimume 13 kilometrojn nordokcidente de Tišnov. Vivas ĉi tie.
Historia placo (Tjumeno)
La sieĝo de Leningrado
La urbo eltenis la blokadon kaj bombardadon ĉefe danke al kuraĝo kaj spirita forto de la urbanoj, do en la centro estas ne bataloj, sed la unua plenumado de la 7-a simfonio de Ŝostakoviĉ, okazinta en la duonmorta Leningrado la. Tio okazis en filharmonio, de kie rekta elsendo atingis la tutan urbon kaj la Leningradan fronton. Malantaŭ la komponisto Dmitrij Ŝostakoviĉ videblas urbanoj, inter kiuj rekoneblas la famaj artistoj kaj sciencistoj kiel Dmitrij Liĥaĉov, Olga Bergholz, Daniil Granin, Vera Inber, Iosif Abgaroviĉ Orbeli, Pavel Filonov, la mortinta pro malsato kuratoro de la riza kolekto Dmitrij Ivanov, knabino Tanja Saviĉeva. Homoj rigardas al la afiŝo, kiu avertas: “Civitanoj! Dum artileria pafado tiu ĉi stratoflanko estas la plej danĝera!” (tiaj afiŝoj ĝis nun konserviĝis kelkloke en la urbo).
Drahonín
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1208.
Historia placo (Tjumeno)
La sieĝo de Leningrado
La milita uragano kvazaŭ forportas la Katedralon Sankta Isaako de Sankt Peterburgo, Palacan ponton, Petropaŭlan fortikaĵon. Sub la Palaca ponto videblas ĉiuj naŭ paĝoj de la taglibro de Tanja Saviĉeva antaŭ kiuj kuŝas la fama leningrada porcio — 125 gramojn da pano, farita je sia natura grandeco. La du lastaj paĝoj kuŝas sub la pano, apude haveblas elstaraĵo por ke oni povu meti florojn memore al la pereintaj urbanoj.
Drahonín
Historio
Nordoriente de la municipo Drahonín funkciis en la jaroj 1959–1989 urania Minejo Rudý říjen Olší.
Historia placo (Tjumeno)
La sieĝo de Leningrado
Sed la urbo ne nur malsatmortis, sed ankaŭ militis, kion montras la torpeda boato, kiajn oni produktis en la Tjumena Ŝipkonstrua Fabriko, atakanta la malamikojn en la Balta maro. Supre videblas la fama Vojo de Vivo, konstruita laŭ la glacikovrita Ladoga lago por liveri manĝaĵojn al la urbo kaj forporti la civilulojn. Du infanoj, volvitaj en ŝaloj, simbolas infanojn de Leningrado, evakuitajn al Jalutorovsko, kies stacidomo videblas malantaŭ ili.
La Stalingrada batalo
La vortoj “Malantaŭ Volgo mankas la tero por ni”, eldiritaj tiam, leviĝas el la volga tero kiel baro. La milita uragano forportas la muelejon de Grudinin (la konstruaĵo, grave damaĝita dum la batalo kaj lasita kiel memoro pri ĝi) kaj la fontanon Barmalej — simbolojn de la detruita, sed ne venkita urbo.
Meze de la batalo videblas radiisto el Tjumeno Matvej Putilov, kiu estis morte vundita, sed per dentoj kunpremis la pecojn de la disŝirita kablo kaj tiel restarigis la komunikadon de la trupoj. Apud li legeblas la vortoj, publikigitaj en la fronta gazeto: “Stalingradano! Estu firma kiel Matvej Putilov”.
La Venko
Centre de la bariefo staras la soldato-venkinto. Apude legeblas la vortoj el la televida elsendo “Minuto de silento”, kiu estas dissendata ĉiujare ekde la. La soldato estas revenanta hejmen, li sopiras revenon al la paca vivo, do al lia figuro mankas patoso aŭ heroismo. Super lia kapo legeblas vortoj el la menciita teksto: “Vi ne invadis fremdajn terojn. Nek serĉis vi gloron…”.
La batalo ĉe Kursko
Antaŭ la fama sovetia tanko T-34 kuŝas la damaĝita germana tanko. Sub ili estas tritika kampo, en kiu estas enfanditaj kanonaj obusingoj kaj mitralaj kuglingoj, trovitaj ĉe Proĥorovko. La spiko, kreskanta tra ili, simbolas vivon, kiu venkas la militon.
Apude estas montrata laboro de la ariergardo, kiu garantiis venkon ĉe la fronto. Sur apogilo staras 14-jara tjumena adoleskanto Boris Stepanov, tornisto de la ŝipkonstrua fabriko. Supre videblas tanko T-60, konstruita danke al 160 mil rubloj, kolektitaj en Omska provinco (kies parto estis la regiono) laŭ alvoko de la 6-jara knabino Ada Zenegina. Apude legeblas parto de ŝia letero. Super kampoj de la Kurska batalo flugas paraŝutista glisaviadilo, kiaj estis produktataj en la fabriko N 241 en Tjumeno kaj la fabriko N 499 en Jalutorovsko.
Liberigo de Eŭropo
La milito transpasis la ŝtatlimojn de Sovetunio. Supre videblas pordego de Aŭŝvico. En mornaj nuboj de la kremaciejoj legeblas nomoj de la koncentrejoj: Majdanek, Dachau, Oświęcim, Salaspils. El iliaj pordegoj eliras elĉerpitaj, ankoraŭ en malliberulaj uniformoj, sed jam liberigitaj homoj. Antaŭ ili staras infanoj, kiuj etendas al la liberigintoj siajn manojn kun tatuitaj identigaj numeroj.
Sur breto kuŝas memfarita pupo — ekzakta kopio de la ludilo el Varsovia geto. La pupo kun pecoj da pikdrato kaj infanoj apude estas simboloj de la infanaĝo, distretita de la nazioj. Memore al tio apud la pupo oni povas meti ludilojn.
La sturmo de Berlino
En pafnuboj videblas kolonoj, portiko kaj kupolo de Reichstag. Centre de la batalo staras soldato — tiu, kiu foriris al la fronto la 22-an de junio 1941 kaj en 1945 eniris Berlinon. En la lastaj minutoj de la milito kuglo trafas lian koron — li ankoraŭ staras sur la ŝtuparo de Reichstago, sed mitraleto jam falas el la maldekstra mano. En tiu momento li turnis la kapon orienten — tien, kie trans miloj da kilometroj troviĝas lia hejmo, kie staras lia preĝejo sur monteto kaj kie atendas lin patrino. Li antaŭvidas la Venkoparadon en Moskvo kaj lia kamarado jam skribas sur kolono de Reichstag la famajn vortojn: “Ni ĝisiris”. La milito finiĝis.
Restis nur la patrino, perdinta ĉiujn siajn filojn, kun sciigo pri la morto de la lasta el ili en siaj manoj. Super ŝia kapo flugas gruoj kiel simbolo de la pereintaj soldatoj el la fama sovetia kanto “Gruoj”. Ĉe ŝiaj piedoj kuŝas la faŝistaj standardoj, ĵetitaj de la venkintoj, partoprenintaj en la Venkoparado en Moskvo en 1945.
Publika transporto
La plej proksimaj bushaltejoj estas: Muzej (Muzeo) en strato Lenin kaj Nabereĵnaja (Kajo) en strato Respubliko. Tra ili sekvas pluraj busaj kaj busetaj itineroj.
Haris Subašić
Haris SUBAŠIĆ (naskiĝis la ) estas esperantisto de Bosnio-Hercegovino. Li estis vicprezidanto de TEJO kaj prizorgis ties eksterajn rilatojn. Li aktivis ankaŭ en E@I.
Haris loĝas en Mostar kaj Sarajevo. Li studis komputikon kaj ekonomikon.
Insulo Arousa
Insulo Arousa, estas insulo kaj municipo hispana, situa en la kerno de la Rio de Arousa, en la provinco de Pontevedro (Galegio).
Priskribo
Laŭ la censo de la Instituto Nacional de Estadística de 2008, la populacio de la insulo estis de 4928 loĝantoj, kaj disiĝas en diversaj kvartaloj. La plej interesaj lokoj estas lumturo, la proksima insulo Areoso kaj la natura parko de Carreirón, kiu estas katalogata kiel zono de speciala protekto por birdoj nome pro la populacio de griza ardeo, inter aliaj. Ĝi havas kvin havenonj el kiuj Xufre estas la plej grava, krom O Campo, Chazo kaj Cabodeiro. La rigardejo Santo estas la plej alta punkto de la insulo, ekde kie rigardeblas la vilaĝon kaj ties turisman kaj komercan aktivadojn. Kelkaj plaĝoj estas A Area da Secada, A Lavanqueira, O Vao, Camaxe, Carreirón, Espiñeiro kaj O Cabodeiro.
Kvartaloj
La populacio disiĝas en diversaj kvartaloj, kiuj estas la jenaj:
Tiu insulo havas la jenajn kvin havenojn:
5749 Urduja
5749 Urduja estas malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
Kazuaki Hayashi
Kazuaki Hayashi (林 一章, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo kaj Mito HollyHock.
Formulo de Faà di Bruno
En matematiko, formulo de Faà di Bruno estas idento ĝeneraliganta la ĉenan regulon al pli altaj derivaĵoj. Ĝi estas nomita pro Francesco Faà di Bruno (1825 - 1888).
kie la sumo estas tra ĉiuj n-opoj (m1, ..., mn) kontentigantaj kondiĉon
Iam, por doni ĝi plaĉantan kaj memoreblan ŝablonon, ĝi estas skribita tiel ke la koeficientoj kiuj havas la kombinan interpretadon diskutitan pli sube estas malpli eksplicitaj:
Ununatria tartrato
Ununatria tartrato aŭ mononatria tartrato (ĥemia formulo C4H5NaO6 ) estas natria salo de tartrata acido, senkoloraj aŭ blankaj kristaloj uzataj kiel nutro-aldonaĵo identigita de la numero E225. Ĝi ankaŭ uzatas en testoj por identigo de la amonia katjono, kun kiu li donas blankan precipitaĵon. En la nutro-industrio ĝi uzatas kiel konservanto kaj sekvestranto, krom tio, ĝi posedas proprecojn kiel reguliganto de acideco kaj antioksidanto. Ĝi estas solvebla en akvo kaj malmulte solvebla en alkoholo.
Formulo de Faà di Bruno
Kombinigo de la termoj kun la sama valoro de kondukas al alia iel pli simpla formulo esprimita per sonorilaj polinomoj :
Pontifika Jarlibro
La Pontifika Jarlibro (itale Annuario Pontificio) estas jarlibro de la Katolika Eklezio, publikigita de Vatikano. Ĝi arigas, kune kun la historia kaj oficiala listo de ĉiuj papoj de la katolikismo, registron de la kardinaloj, episkopoj, diocezoj, departementoj de la roma kurio, diplomatiaj misioj de Vatikano en la eksterlando, religiaj ordenoj, katolikaj universitatoj kaj ceteraj katolikaj institucioj de la nuna eklezio. Ĝi estas kompilita de la Oficejo de Centra Statistiko de la Eklezio kaj ĉiujare eldonita en la itala.
Formulo de Faà di Bruno
Kombina formo
La formulo havas la kombinan formon:
Ekzemplo
Jen estas ekzemplo de uzo de la kombina formo:
La ŝablono estas
La faktoro respektivas al la dispartigo 2+1+1 de la entjero 4 (4 ĉar estas trovata la 4-a derivaĵo), en la evidenta vojo. La faktoro kiu estas kun ĝi respektivas al tio ke estas 3 termoj en ĉi tiu dispartigo. La koeficiento 6 kiu estas kun ĉi tiuj faktoroj respektivas al tio ke estas akurate 6 dispartigoj de aro de 4 membroj kiuj disdividas ĝin en unu parton de amplekso 2 kaj du partojn de amplekso 1.
Simile, la faktoro en la tria linio respektivas al la dispartigo 2+2 de la entjero 4, dum  respektivas al tio ke estas du termoj en la dispartigo. La koeficiento 3 respektivas al tio ke estas 3 manieroj de disdivido de 4 objektoj en grupojn po 2 (4C2 / 2).
La sama koncepto aplikas al la aliaj linioj.
Kombinatoriko de la koeficientoj de Faà di Bruno
Ĉi tiuj dispartigo-kalkulantaj koeficientoj havas fermito-forman esprimon. La kvanto de dispartigoj de aro de amplekso n respektiva al la entjera dispartigo
de la entjero n estas egala al
Ĉi tiuj koeficientoj ankaŭ aperas en la sonorilaj polinomoj.
Formala potencoseria versio
En la formala potencoserio
oni havas la n-an derivaĵon je 0
Ĉi tiu devus ne esti komprenata kiel la valoro de funkcio, ĉar ĉi tiu serio estas pure formala; ne estas koncernata ĝia konverĝo aŭ malkonverĝo en ĉi tiu ĉirkaŭteksto.
Se
kaj
do la koeficiento cn (kiu devus esti la n-a derivaĵo de h komputita je 0 se ne konsideri konverĝecon de la serio) estas donita per
Ununatria tartrato
Proprecoj
La natria salo de tartrata acido prezentiĝas kiel blanka pulvoro kun iom da acida gusto. Ĝi diferenciĝas el ĝia kalia salo pro la natriaj jonigoj en solvaĵo. Ĝi estas sintezebla same kiel la aliaj tartratoj pere de fermentigo de vinbera suko.
Formulo de Faà di Bruno
Formala potencoseria versio
kie π ruliĝas tra la aro de ĉiuj dispartigoj de la aro {1, ..., n} kaj B1, ..., Bk estas la blokoj de la dispartigo π, kaj | Bj | estas kvanto de membroj en la j-a bloko, por j = 1, ..., k.
Ununatria tartrato
Proprecoj
La ununatria tartrato ne estas metaboligita de la organismo, aŭ ĝi estas en malmulte da kvantoj. Pro tio ĝi estas finfine ekskreciita per la urino sen kaŭzi flankefektojn en la organismo.
Formulo de Faà di Bruno
Formala potencoseria versio
Ĉi tiu versio de la formulo estas aparte bone konvena por celoj de kombinatoriko.
Eblas ankaŭ skribi ke
kie la esprimoj
estas sonorilaj polinomoj.
Eksponenta okazo
Se f(x) = ex tiam ĉiuj derivaĵoj de f estas la samaj, kaj estas faktoro komuna al ĉiu termo. En okazo se g(x) estas duoninvarianto-generanta funkcio, do f(g(x)) estas momanto-generanta funkcio, kaj la polinomo en diversaj derivaĵoj de g estas la polinomo kiu ekspresas la momantojn kiel funkcioj de la duoninvariantoj.
Alice in Wonderland (filmo de 1951)
Alico en Mirlando (Alice in Wonderland je OV) estas animacia filmo produktita de Disney kaj publikigita en 1951. La filmo estas bazita sur la du partoj de la verko de Lewis Carroll nome La aventuroj de Alicio en Mirlando. Tamen, la rakonto de la filmo estas iomete malsama al la rakonto de la libro. La filmo, kaj sur ĝi bazanta bildliteraturo, atingis tutmondan famecon.
La ĉefa rolulo estas knabino kiu endormiĝas kaj vidas strangaĵojn kiel blanka kuniklo al kiu persekutas al truo, tra kiu alvenas al Mirlando, kie estas aliaj surprizaj animaloj kaj estaĵoj.
Intrigo
La rakonto komenciĝas per la lecionoj de historio kiujn Alico ricevas fare de ŝia plej granda fratino, al kiuj ĉi tiu donas neniun atenton. La knabino ludas kun ŝia katino Veksignalo kaj ŝi imagas kiel estus mondo de sia propra kreo, kiam ŝi falas dormiĝinta. Ŝi subite vidas blankan kuniklon kun jako kaj horloĝo, kiu estas vestita en veŝto kaj murmurantan "Ve! Ve! Mi malfruos!", kio en komenco al ŝi ne rezultas strange, sed fine eliras en ŝian serĉon. La kuniklo eniras en neston, Alico ĝin sekvas kaj ŝi falas en truon. Ŝi tiel alvenas al la Lando de la Mirindaĵoj kie ŝi troviĝas kun aro da tre strangaj gravuloj: la dido (birdo), la leporo de marto kaj la freneza ĉapelisto, raŭpo kiu fumas pipon... Kaj ŝi vidas sin implikita en amuzaj okazaĵoj kiel festo de "ne-naskiĝtago" aŭ ludo de kroketo kun la malica reĝino de kero. Fine Alico viglas ĉe la flanko de sia fratino, kiu diras al ŝi ke jam estas horo por reveni hejmen. Fine Alico vekiĝas sub arbo denove kune kun ŝia fratino.
Anna Ritamäki
Anna Margareta Ritamäki - naskiĝis, do nun -jara - estas finna ĵurnalistino kaj esperantistino. Ŝi devenas de la finna insularo Alando kaj gepatralingve estas svedlingva. Interalie, en 1989 kaj 1990 ŝi estis prezidantino kaj plurajn pliajn jarojn estraranino de Finnlanda Esperantista Junulara Organizo, plurajn pliajn jarojn estraranino kaj parte ankaŭ prezidantino de la Esperanto-Asocio de Finnlando, estas aktivulino de la Skolta Esperanto-Ligo, malgranda sed foje en la neesperantista "skolta mondo" rimarkebla organizaĵo, ekde 2001 ĝis 2010 estis membro de la komitato de UEA, kaj aldone ekde la jaro 1999 estas membro de la elekta komisiono por la honora titolo "Esperantisto de la Jaro".
Anna Ritamäki studis ĵurnalistikon kaj internacian juron en la svedlingva universitato Åbo Akademi en Turku (kiu svede nomiĝas Åbo), kaj poste iĝis ĵurnalistino de regiona sved- kaj finnlingva gazeto. Ŝi estas edziniĝinta al la svedlingvano Olle Sjöstrand.
Vegetaĵara mapo
Vegetaĵara mapo estas (nova) tipo de mapo pri vegetaĵaro.
Ekzemplo de vegetaĵara mapo de Svisujo "Supra engadino" 1:50'000
La nova mapo Nova aperis en junio 2010:
En la kadro de kvar diplomaj- aŭ majstrodiplomoj de jaroj 2007 ĝis 2009, oni unuafoje kollektis la datenojn de aktuala vegetaĵo de supra engadino en la sektoro de (vilaĝoj) Samedano-Sankta Moritzo - Berninao - Malojao en la skalo de 1:25'000 kaj oni enigis la datenoj en la GIS (geografia informa sistemo). (La skalo de la publikaĵo estas 1:50'000).
Oni dokumentis kun 210 vegetaĵaj kartografiadoj (210 Vegetationsaufnahmen) la entute 39 diversajn vegetaĵounuojn (39 Vegetationseinheiten).
La plej gravaj kartografiaj unuoj havas la sekvantan kvoton de surfaco: Oni trovas
Tri fokusojn (hot spots) de planto-biodiverseco
La mapo estas grava por vegetaĵoesploristoj, botanikistoj, geografoj, pejzaĝaj projekciantoj, forstistoj, ekologoj, naturprotektada interesatoj kaj ĝenerale por naturamikoj kaj eskursantoj.
La mapadon, vegetaĵajn kartografiadojn kaj la komentarion, vidu la malanutaŭan flankon de la mapo, faris speciala esplorada teamo de geografia instituto de universitato de Zuriĥo (Zuriko), Svisujo kun aktivaj kaj pensiita profesoroj, studentoj kun diplomaj kaj majstraj skribaĵoj, vidu nomojn en mapo.
La mapo havas 3 eldonoj en 3 lingvojn, en germana, en angla kaj en romanĉa (rumauntsch puter) lingvo. La mapo havas ISBN 978-3-033-02480-9. Oni povas aĉeti la mapon en librovendejo aŭ mendi ankaŭ en geografia instituto de universitato de Zuriĥo, Svisujo.
Ekzemplo de vegetaĵa mapo, geologa mapo 1:2500 de "Monte Caslano) (TI) Svisujo
La mapo de jaro 2008 havas 2 eldonojn en 2 lingvoj, en germana kaj en itala lingvo. La eldonisto eldonas la mapon en 2008. La diploma teso de P. S. de jaro 2003 estis la baso kun kontribuaĵoj de 3 aliaj sciencistoj. Du sciencistoj tradukas la mapon en itala lingvo. "Malcantone Turismo" publicis la mapon en jaro 2008. Presejo estis Orel Fuesli (Orell Füssli) kartografio AG, Zuriĥo. Oni povas aĉeti aŭ mendi la mapon de "Malcantone Turismo", CH-6987 Caslano, Svisujo.
Tizi Uzu
Tizi Uzu situas en la valo de Ŭadi Sebu. Ĝi estas ĉirkaŭata de montoj. La urbo estas je altitudo de 200 metroj (660 ft). Norde estas la Monto Belua kiu staras je 850 metroj (2,790 ft) super marnivelo.
Spišská Sobota
Spišská Sobota, hungare Szepesszombat [sepeŝsombat], germane Georgenburg estas eksurbo, nun urboparto de Poprad en Regiono Prešov, en Distrikto Poprad.
Historio
Béla la 4-a (Hungario) setligis tie germanojn. La unua mencio devenis el 1256 en formo Forum Sabbathe. Ekde 1380 oni aranĝis semajnan, ekde 1567 tutlandan foirojn. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772. La 16 hipotekitaj urboj hungare, poste slovake (la nuntempaj slovakaj loknomoj jam ne ĉiuj estas urboj):
Okazis incendioj en 1545, en 1682 kaj en 1775. En la 17-a j.c. 4 urbopordoj konstruiĝis. Tiu urbo estis la plej riĉa en la regiono. En 1910 en la urbo loĝis 977 da homoj (422 slovakoj, 319 germanoj, 228 hungaroj). Ĝis 1919 la urbo estis distriktejo en Szepes (reĝa departemento). En 1945 la urbo aliĝis al Poprad kaj la germanoj estis deportitaj.
Esperanto
La fama esperantista vojaĝanto Tibor Sekelj naskiĝis en Spišská Sobota en 1912, sed la familio translokiĝis jam tri monatojn poste. [...] mi mem ekrigardis tiun ĉi mondon [...] la 14an de februaro 1912 en Spišská Sobota, Slovakujo, tiam parto de Hungarujo. [...] Trimonata mi estis kiam mi translokiĝis el la Tatra montarregiono al Ĉenej, vilaĝo el Banato, en la sudo de la tiama Hungarujo (nun en Rumanujo), kie mi pasigis miajn unuajn dek vivjarojn.
24152 Ramasesh
24152 Ramasesh estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la fare de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vinay Venkatesh Ramasesh, finalisto de la Intel Science Talent Search (STS) de 2008, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Texas Academy of Mathematics & Science de Denton (Teksaso).
2-Acetilbenzoata acido
2-Acetilbenzoata acido aŭ 2-acetilfenilmetanata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la acidoj, rezultanta el hidrolizo de la 2-acetilbenzoila klorido aŭ oksidado de la 1,2-Duacetilbenzeno. 2-Acetilbenzoata acido estas flava aŭ oranĝokolora solidaĵo, malmulte solvebla en akvo kaj metanolo, sed solvebla en etanolo, kloroformo, duklorometano, kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Acetilbenzoata acido prezentas acetilan grupon ligitan al benzoata grupo en la dua karbono de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 8 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
(88229) 2001 BZ54
(88229) 2001 BZ54 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝi orbitas, kun ioma klineco ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas do ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Jormannsdorf
Jormannsdorf, hungare Gyimótfalva [djimOtfalva] estas ne memstara vilaĝeto en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Bad Tatzmannsdorf. La germana dorf kaj la hungara falva signifas: vilaĝo.
Situo
Jormannsdorf situas laŭ vojo numero 50. Oberwart troviĝas 6 km-ojn.
Historio
En tiu loko oni trovis tombon el la ferepoko. La unua mencio devenis el 1388 en formo "Gyarmanusfalva". Ekde tiam la kampoj apartenis al la historia familio Kanizsai [kaniĵai], ekde 1669 al familio Batthyány [batjAnji]. En 1910 vivis en la komunumo 291 homoj (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Gyimótfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio.
Stacio Jūjō (Kintetsu)
Stacio Jūjō (japane: 十条駅 [Ĝūĝō -eki], angle: Jūjō Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Minami, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Kyōto.
Valentina Sidorova
Valentina SIDOROVA (naskiĝis la ) estas rusa-franca esperantistino. Ŝi estis ĝenerala sekretario de TEJO. Valentina nun loĝas en Francio, en Montigny-le-Bretonneux apud Parizo.
Imre Baász
BAÁSZ Imre (ba:s) estis rumania hungara grafikisto naskita en Arad la 22-an de februaro 1941 kaj mortinta en Sfântu Gheorghe la 16-an de julio 1991. Li estis la patro de grafikistino Orsolya Baász, la edzo de artistino Pálma Baász Szigeti.
Biografio
Imre Baász finis inter 1965-1972 la Artan Altlernejon Ion Andreescu de Kluĵo. Inter 1976-1982 li estis la konservisto de Bildarejo de Sfântu Gheorghe, ekde 1990 la scenejdekoraciisto de la Kolozsvári Állami Magyar Színház. En 1990-1991 li estis profesoro de Arta Altlernejo de Bukareŝto.
Kantono Hill (Teksaso)
La kantono Hill situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Hillsboro.
Insulo Moŭro
La insulo Moŭro (isla de Mouro) estas insulo ĉe la enirejo de la Golfo de Santandero, en norda Hispanio. Ĝi estas kruta kaj tute roka kaj sur ĝi staras lumturo. Ties ĉirkaŭareo estas populara loko por subakva esplorado.
Historio
En julio 1812, dum Milito de Hispana Sendependiĝo, angloj avancis sur la insulon kaj de tie atakis kaj elpelis francan armeon el la duoninsulo La Magdalena. Tio permesis, ke la hispanaj trupoj elŝipiĝis en El Sardinero.
La insula lumturo estis konstruita en la 19-jarcento. Ĝis 1921, ĝin loĝis du lumturistoj, kiu ofte izoliĝis dum tempestoj. La kontrolo de la lumturo iĝis aŭtomata en 1921.
Aulnat
Aulnat estas franca situanta en departemento Puy-de-Dôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aulnatois.
Tesla Model 3
La Tesla Model 3 estas altkvalita tute elektra familia kabinaŭto desegnita kaj produktita de la usona aŭtomobila fabrikisto Tesla, Inc. Enkondukita al la publiko la 31an de marto 2016, la unuaj 30 transdonoj okazis la 28an de julio 2017 en Usono. Ĉi tiu estas la kvara aŭtomodelo eldonita de Tesla, post la Tesla Model X. Pro sia distanco de pli ol 500 km, la Model 3 estas unu el la plej eltenemaj elektraj aŭtoj en la mondo.
Krom reŝargado hejme kaj sur ordinaraj stacioj, la Model 3 havas ultrarapidajn reŝargajn staciojn nomitajn "Superŝargiloj". Ĉi tiuj kioskoj - specifaj por la marko - estas uzataj de la firmao sur diversaj kontinentoj: en Usono, Kanado, Eŭropo kaj Azio. Ili povas rekuperi 80% de la ŝarĝo en malpli ol 30 minutoj aŭ 300 km en malpli ol 15 minutoj.
Se temas pri sekureco, la Tesla Model 3 gajnis pintajn markojn en ĉiuj kategorioj. Ĝi akiras kvin stelojn en la testo euroNCAP de 2019.
Historio
La unua dokumento rilatanta al Model 3 estas la komerca plano Tesla de 2007, la aŭto tiam nomiĝis per sia kodnomo BlueStar. De la komenco, la plano de la kompanio estis tre klara, komenci kun tre alta gamo da aŭtoj, poste ŝanĝi al plej alta aŭto kun pli da produktado, por finfine alveni al pli alirebla aŭto kun amasa produktado.
La nomo Model ☰ estis anoncita de Elon Musk en sia Twitter-konto la 16-an de julio 2014. Origine la Model 3 estis nomota "Model E" sed ĉi tiu nomo estis forlasita, ĉar Ford jam havis la rajtojn de uzo. Elon Musk volis, ke la kvar modeloj formu la akronimon SEX, sed tio finfine rezultos en S☰X. Komence de 2017, post la opozicio de la marko Adidas, la Model ☰ denove ŝanĝis sian stilon por definitive fariĝi Model 3.
En oktobro 2015, la ĉefoficisto de Tesla, JB Straubel, anoncis, ke la plej multaj el la inĝenieroj de Tesla laboras pri modelo 3, dum modelo S kaj modelo X estis produktitaj lastatempe. Ankaŭ, ĉar elektraj aŭtoj havas multe pli malaltajn malvarmigajn bezonojn ol benzinaj aŭtoj, li diras, ke la Model 3 ne havos antaŭan kradon.
La Model 3 estis oficiale anoncita la 31an de marto 2016. La ĉefaj karakterizaĵoj tiam estis rivelitaj, inter aliaj, la minimuma aŭtonomeco de 350 km kaj 0 ĝis 100 km/h en malpli ol 6 s. Elon Musk anoncis fine de la prezento, ke 180 000 antaŭmendoj jam estis faritaj dum antaŭrezervoj estis malfermitaj nur dum 24 horoj. Nur unu semajnon post la oficialigo, estis pli ol 325 000 antaŭmendoj. Fine de 2016 oni kalkulis, ke la sojlo de 500 000 antaŭmendoj estis atingita.
Estis la 27 an de julio, 2016, kiam Tesla anoncis, ke la fina projektado de la Model 3 ĉesis, ne plu signifaj ŝanĝoj estos aplikitaj de ĉi tiu dato. En oktobro 2016, oni eksciis, ke la Model 3 profitos, kiel la Model S kaj X, de ekipaĵo permesanta plene aŭtonoman veturadon.
La 28 an de julio 2017, dum la prezento de la unuaj tridek aŭtoj liveritaj al siaj dungitoj, Elon Musk deklaris, ke Tesla havas pli ol 500 000 rezervojn por la modelo 3. La transdonoj al la ĝenerala publiko devis komenciĝi aŭtune 2017.
Komence de aŭgusto 2017, estis pli ol 60 000 mendoj nuligitaj, tamen la modelo 3 daŭre delogas; preskaŭ 1 800 antaŭmendoj estas registritaj ĉiutage laŭ Elon Musk.
La Model 3 faras sian unuan publikan aperon en Eŭropo ĉe la Internacia Aŭtekspozicio de Ĝenevo 2018 sur la stando de la kompanio Caresoft. La ĝenerala publiko tiam povis malkovri la aŭton sur la Tesla-stando ĉe la Mondial Paris Motor Show 2018.
Fine, post malfrua produktado, la Model 3 disponeblas en Francio por mendi la 4an de januaro 2019 por liveroj en la unua duono de 2019. La unua liverado de la Model 3 en Eŭropo okazis la 8an de februaro 2019 ĉe la uzino de Tillburg en Nederlando. De tiam kompanioj specialiĝis pri liverado de akcesoraĵoj por Tesla Model 3.
La 30an de decembro 2019, Tesla liveras la unuan Model 3 de la ĉenstabloj de Gigafactory 3 en Ŝanhajo al fabriko konstruita en malpli ol jaro.
Specifoj kaj aŭtonomeco
Laŭ la fabrikanto, ĉiuj versioj de la Model 3 havas la necesajn ekipaĵojn por aŭtonoma veturado (kun la nomado "Aŭtopiloto Tesla"). Ĉi tio sugestas, ke kiam landoj tion permesas, programa ĝisdatigo ebligos sendependan veturigan funkcion. [Ref. necesa]
La Model 3 liverita en Eŭropo estas ekipita per CCS-kombina ingo por konekti interalie al la reto Ionity. Tesla jam komencis la transiron de ĉiuj siaj eŭropaj superŝargiloj al la konektilo CCS Combo.
Por aŭtonomeco, tri malsamaj taksoj estas donitaj. Efektive, ili rezultas de malsamaj provoj aŭ kalkuloj:
Monto Apo
La Monto Apo altas metrojn kaj sekve estas la plej alta monto en la Filipinoj. Ĝi situas en la filipina provinco Cotabato, sur la insulo Mindanao. Malmultajn kilometrojn nordoriente situas la urbo Davao. La monto estas stratovulkano kaj sume havas tri vulkanopintojn. La momento de ĝia lasta erupcio nekonatas.
Stojice
Vilaĝo Stojice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en milde ondoforma pejzaĝo sub montareto Železné hory 4 km okcidente de la urbo Heřmanův Městec, ĉe la ŝoseo n-ro 17 inter Chrudim kaj Čáslav. Vivas ĉi tie. La domoj estas lokigitaj ĉirkaŭ vasta neregula vilaĝplaco kaj ĉe apudaj vojoj. Sur suda flanko de vilaĝplaco sur malgranda monteto estas tombejo kaj meze de ĝi preĝejo, ankoraŭ pli sude situas fiŝlago.
Historio
Stojice estas unue en historia dokumento nomata en la jaro 1349, kiam ĝi apartenis al senjorejo Svojšice.
Preĝejo
Malnovgotika preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj estis konstruita en la fino de 15-a jarcento, parte rekonstruita en la jaro 1707. Estas ununava kun trilatere fermita presbiterejo kaj sakristio sur norda flanko kaj kun turo antaŭ la okcidenta fronto. La presbiterejo estas apogata per pilieroj. Fenestroj de presbiterejo kaj navo estas kun pintaj arkoj kaj flamaj giraĵoj. La presbiterejo kaj subturrejo esta kruce volbitaj, la navo havas platan plafonon kaj lignan ĥorejon.
Villaverde de Guadalimar
Villaverde de Guadalimar [biljaBERde degŭadaliMAR] (Verda Urbo de G.) estas municipo de Hispanio apartenanta al la provinco Albacete, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi apartenas al la komarko Sierra de Alcaraz kaj Campo de Montiel en la okcidento de la provinco, kaj en la parto Sierra de Alcaraz. Estas areo de 69,08 km² je 780 msm kaj je 125 km de Albacete, nome provinca ĉefurbo. Parto de ties teritorio estas integrata en la Natura Parko "de los Calares del Río Mundo y de la Sima".
Stojice
Preĝejo
La aranĝaĵo estas plejparte el tempo ĉirkaŭ la duono de 18-a jarcento. La ĉefaltaron ornamas statuoj de sanktuloj kaj samtempa bildo de Ĉiuj Sanktuloj, la predikejon ornamas figuraj reliefoj, bildo de Sankta Venceslao devenas el la jaro 1871, Kalvaria vojo estas de J. Papáček el Chrudim, du tomboŝtonoj estis kreitaj en la jaro 1589.
Villaverde de Guadalimar
Villaverde de Guadalimar havas 338 loĝantojn (2019) kun denseco nur de 5,05. La municipo estas formata de la samnoma vilaĝo (municipa sidejo) kaj la submunicipoj El Bellotar, Campillo, La Resinera, Venta del Tabaquero, Carrascosa kaj Venta de Mendoza.
Stojice
Barela muro kaj kadavrejo
Ĉirkaŭ la tombejo kun preĝejo estis en la 14-a jarcento konstruita barelmuro kaj kun ĝi ankaŭ la kadavrejo. Origine ŝtona muro estis sur multaj lokoj sinsekve kompletigata per fajrumitaj brikoj. Pordegon tenas du kvadrataj kolonetoj kun piramidaj pintoj, origina ligna pordego estas anstataŭigita per la fera.
Villaverde de Guadalimar
Geografio
La tereno kiun okupas la municipo estas montara, kaj elstaras la masivo Padrón (Pico de La Sarga, 1769 m) norde, Padroncillo (1587 m) oriente, kaj la Piedra del Cambrón (1552 m) okcidente. Sude, la tereno estas pli milda, konstituante la elfluejon de la rivero Guadalimar, kiu formiĝas per la kuniĝo de la rojoj Tejo kaj Vaqueriza; el tie, Guadalimar fluas sudokcidenten kaj eniras en la provincon Ĥaenon, ricevinte la akvon de la rojoj Carrascosa dekstre, kaj Cotillas kaj Arroyo Frío maldekstre.
Stojice
Pasiona kruco
Ĉe la ŝoseo al Choltice troviĝas pasiona kruco el la jaro 1913. Ĝi havas duŝtupan soklon sur kiu staras fusto kun kapitelo kaj gisa krucifikso. En antaŭa parto de la fusto estas granita plato kun nelegebla surskribo.
Villaverde de Guadalimar
Historio
La teritorio de la aktuala municipo Villaverde de Guadalimar estis loĝata jam el la Neolitiko, kaj elstaris kiel trapasejo (romia vojo el Kastulo al Sagunto kaj Reĝa Brutovojo de Andaluzio), kaj kiel ĉasejo kaj lignoproduktejo. Ne estas dokumentoj pri la certa deveno de la nuna setlejo, sed la desegno de la stratoj sugestas ekziston jam en epoko de islamanoj.
Stojice
Statuo
Antaŭ la preĝejo troviĝas sur soklo kaj fusto riĉe ornamita plastikaĵo de Sankta Johano Nepomuka, kreita en la jaro 1672 kaj riparita en la jaro 1863.
NGC 3766
NGC 3766 (aliaj indikoj — OCL 860, ESO 129-SC27) estas malfermita stelamaso en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Villaverde de Guadalimar
Historio
Post la konkero de Alcaraz fare de Alfonso la 8-a en 1213, Villaverde iĝis domaro de la ĵus kreita municipo de Alcaraz, ĝis la konkero de Huéscar (1436) kiam estis donacita de Johano la 2-a al don Rodrigo Manrique de Lara, grafo de Paredes, kaj ekde tiam kun Villapalacios, Bienservida, Riópar kaj Cotillas, formis parton de la Senjorlando "de las Cinco Villas", historia subkomarko ene de la montaro sierra de Alcaraz, ĝis la 19a jarcento.
En la 16a jarcento, Villaverde de Anbas Aguas (tiu estis la tiama nomo, Ambaŭ Akvoj, alude al la du riveroj) estis, kun Albacete kaj Alcaraz, la loko de la aktuala provinco Albacete de kiu pliaj elmigrantoj iris al koloniigo de Ameriko, partikulare al Kubo kaj Nova Hispanio.
La 31an de aŭgusto 1907, proksime de Villaverde en direkto al Riópar, en montara areo de olivarbaro, okazis la kapto kaj mortigo de la fama andaluza bandito Francisco Ríos, El Pernales, kaj de lia kompano El Niño del Arahal fare de la Guardia Civil, kiam ili fuĝis al Valencio por enŝipiĝi cele al Ameriko. Ekde tiam, ekestis legendo pri bandito kiu rabadis riĉulojn por donaci al malriĉuloj.
En la 1950-aj jaroj oni atingis pinton de 1784 lokanoj, sed poste okazis elmigrado kaj oni malaltiĝis ĝis la nunaj 400.
Demografio
La loĝantaro ege forte malpliiĝas, descende kontinue el la historia maksimumo atingita en 1940 (1 728 loĝantoj), ĝis la 349 loĝantoj en 2017. Tio okazas pro la elmigrado komencita jam post la Hispana Enlanda Milito, kiu daŭris dum la postaj jardekoj, kiam granda parto de la loĝantoj de la municipo foriris al lokoj kiel Barcelono, Madrido, Valencilando, Balearoj kaj Albacete, serĉe de laborpostenoj en industrio kaj ĉefe en servoj. Temis pri junaj loĝantoj, kio kontribuis al iompostioma maljunigo de la loĝantaro, kies konsekvencoj estas videblaj aktuale kaj konstituas problemon por la ekonomia disvolvigo.
La distribuado de la loĝantaro tra la municipo, laŭ informo de la popolnombrado de 2015, estas tre disa: municipa sidejo (232 loĝantoj), El Bellotar (63 loĝantoj), Campillo (19 loĝantoj), Carrascosa (41 loĝantoj) kaj Venta de Mendoza (18 loĝantoj).
Ekonomio
Historie la ekonomio de la municipo estis bazata sur la rezino el pinoj, kaj estis fabriko por ties traktado en la domaro La Resinera (Rezinejo). Nune la ekonomio de la municipo estas bazata sur la unuarangaj sektoroj (agrikulturo, brutobredado kaj forstado), elstare la kultivo de olivarboj kaj la produktado de oleo en la kooperativo kunhavita kun la manbara municipo Cotillas.
Ekde la 1990-aj jaroj graviĝis la rura turismo (ruraj gastejoj, kabanoj, restoracioj, kampadejoj ktp.), pelite ankaŭ per la deklaro de la Natura Parko de los Calares del Río Mundo y de la Sima.
Eiji Takada
Eiji Takada (高田 栄二, n. ) estas japana futbalisto.
Marcalgergelyi
Situo
Marcalgergelyi situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Marcal, fine de mallonga sakovojo, laŭ fervojo Celldömölk-Pápa. La lasta urbo troviĝas 15 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1343. En la 16-a jarcento la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En la 17-a jarcento ĝi refondiĝis. Ĝis 1908 la oficiala nomo estis la pli mallonga Gergelyi. Kolĥozo formiĝis en 1959. En Marcalgergelyi migra poŝto servas.
Wachtebeke
Wachtebeke (nederlande, proksimuma prononco [VAĤt'be:ke]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn.
Ĝin trafluas la Kanalo de Gento al Terneuzen.
Pro la industriigo laŭlonge de la kanalo, la vilaĝo evoluas de agrikulturejo al loĝkomunumo por iom riĉaj loĝantoj.
Relizan
Relizan aŭ en franca Relizane aŭ Ghilizan (arabe: غلیزان; berbere: Ɣilizan) estas urbo de Alĝerio. Ĝi estas ankaŭ la ĉefurbo de la Provinco Relizan en Alĝerio. Ĝi havas 123,255 loĝantojn en 2008.
Cinzano
Cinzano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Casalborgone, Rivalba, Sciolze, Berzano di San Pietro (AT) kaj Moncucco Torinese (AT).
Tempobanko
Tempobanko aŭ malofte tempbanko estas sistemo por intersanĝi servojn por tempo. Anstataŭ uzi monon kiel mezurilon, oni uzas tempon, ekzemple horojn. Estas servo por intersanĝi servon por servo aŭ por komplezoj. Ĝi stimulas kaj la sociajn rilatojn kaj la samecon inter ekonomiaj klasoj. Oni proponas ĉi tian ekonomion por solvi diversajn problemojn ekzistantajn en la merkata ekonomio, kiel komplementon aŭ eĉ alternativan merkaton. Nuntempe ĉi tiujn projektojn instigas la informa teknologio
Oni povas imagi ke homoj, ne bezonantaj tempon, jes bezonas tempon, kaj ili pretas peti monon. Ĉi-maniere, simile al la mona financa sistemo, ekzistas donado (ĉi-okaze de tempo).
Teorio
La "tempomonon" oni kreas per ambaŭflanka kredito: Ĉiu transakcio estas registrita kiel kredito kaj ŝuldo sur la konto de la partoprenantoj. En sistemo de tempobanko, aŭ tempomono, la tempo de ĉiuj gepartoprenantoj samvaloras, ne konsiderante ĉu de fakulo aŭ de komencanto. La tempomono rekonas kaj instigas reciprokan servon por la komunumo, rezistas inflacion sen monopolo, kaj havas ĉiam sufiĉan oferton, kiu ebligas komercon kaj kunlaboradon inter la gepartoprenantoj. Ofte, oni konsideras la tempobankojn kiel ilon por revivigi la komunumon.