cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sukero
Kemie
Multaj pentozoj kaj heksozoj kapablas formi ringan strukturon. La aldehida kaj la ketona grupo en tiuj fermit-ĉenaj formoj ne estas liberaj, tiel multaj tipaj reakcioj de tiuj ĉi grupoj ne okazas. Glukozo ekzistas en la solvaĵoj ekvilibraj plej ofte ringforme, ne pli ol 0,1 % de la molekuloj havas malfermitan formon.
La monosakaridoj povas formi glukozidajn ligojn al aliaj monosakaridoj en la fermit-ĉena formo, tiel kreante disakaridojn kiel sakarozojn kaj polisakaridojn kiel amelon. La glikozidaj ligoj devas detruiĝi per hidrolizo aŭ alimetode per la enzimoj, antaŭ ol la komponantoj estas uzataj an la metabolo.
La prefikso ’’’gliko-’’’ aludas al la ĉeesto de la sukero en la cetere nekarbon-hidrata materialo: ekzemple la glikoproteino estas proteino kun alligita unu aŭ pluraj sukermolekuloj.
Simplaj sukeroj estas: sakarozo, fruktozo, glukozo, dekstrozo, maltozo kaj mannozo.
La sakarozo povas transformiĝi al glukozo kaj fruktozo per hidrolizo, produktante la t.n. ‘’invertitan sukeron’’. Tiu ĉi sukero estas pli dolĉa ol la originala sakarozo kaj estas uzata en sukeraĵejoj por dolĉigi kaj moligi la strukturon de la sukeraĵoj.
Ekonomio
Eŭropa Unio estas la 2-a plej granda eksportanto de sukero. La interna merkata prezo estas triobla ol tiu de la mondmerkato, la memkosto estas 5-6-obla ol en Afriko, Sud-Ameriko. La KAP (Komuna AgrarPolitiko) subvencias per 2 miliardoj da eŭro la eŭropajn produktantojn.
Apartaj uzoj
La vanilita sukero estas ingredienco de mezeŭropaj kaj skandinaviaj desertoj. Ĝi estas farita el vanilo-semoj aŭ vanila ekstrakto kaj tabla sukero. Ekster Eŭropo, ĝi estas multekosta kaj malfacile akirebla. Oni povas fari ĝin hejme, oni nur devas miksi sukeron kun vanilosemoj kaj lasi la miksaĵon por kelkaj semajnoj.
Encinedo
Encinedo [enziNEdo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Cabrera, en la sudokcidento de la provinco. Encinedo estas etimologie rilatebla al Anzinaro. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj la galegan.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Ambasaguas, La Baña, Castrohinojo, Encinedo, Forna, Losadilla, Quintanilla de Losada, Robledo de Losada, Santa Eulalia de Cabrera kaj Trabazos, okupas totalan areon de 195,01 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 661 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 700 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 140 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de La Cabrera estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Montopinto
Montopinto estas loke, tio estas ene de certa ĉirkaŭejo, plej alta punkto de monto aŭ de montara sistemo. Rilate al monto kiel terformo, la montopintoj estas la koncerna etformo.
Tipe por montopinto estas propra nomo (oronimo). Monto plej ofte same nomiĝas kiel ĝia plej alta pinto: Listoj de montpintonomoj ludas gravan rolon por la kartografio.
Scienco
En la tersciencoj troviĝas multaj fakterenoj, kiuj okupiĝas pri montoj kaj montopintoj, la jena vico provas ordigi ilin hierarkie:
Kembriĝa Golfo
La Kembriĝa Golfo (Cambridge Bay, en inuinaktuna: Iqaluktuuttiaq en inuktituta: ᐃᖃᓗᒃᑑᑦᑎᐊᖅ; laŭ la kanada censo de 2016 loĝantaro de 1,766; kun urbarea loĝantaro de 1,375 (2011) ) estas domaro situa en Viktoria Insulo en la regiono Kitikmeot de Nunavuto, Kanado. Ĝi estas tiel nomita laŭ la Princo Adolfo, Duko de Kembriĝo, dum la tradicia inuinaktuna nomo por la areo estas Ikaluktuutiak (malnova ortografio) aŭ Iqaluktuttiaq (nova ortografio) signife "bona fiŝkaptejo".
La tradicia lingvaro de la areo estas la inuinaktuna kaj estas verkita uzante la latinan alfabeton pli ol la kanada silabaron de la inuktituta skribsistemo. Kiel ĉe Kugluktuk, Bathurst kaj Umingmaktok, la silabaro estas rare vidata kaj uzata ĉefe de la Registaro de Nunavuto.
Cambridge Bay estas la plej granda haltejo por pasaĝeraj kaj esploraj ŝipoj kiuj trapasas la Nordokcidentan Pasejon de la Arkta Oceano, nome disputata areo kiun la Registaro de Kanado postulas kiel kanadaj internaj akvoj, dum aliaj ŝtatoj asertas ke ili estas ĉu teritoriaj akvoj aŭ internaciaj akvoj.
Żoliborz
Żoliborz estas administra parto de Varsovio. Ĝi situas inter: Bielany, Białołęka, Praga-Północ, Śródmieście, Wola kaj Bemowo.
Historio
Nuntempa nomo de la kvartalo Żoliborz aperas en la 18-a jarcento kaj devenas de la francaj vortoj Joli Bord (Bela Bordo) por ĝardenoj establitaj de konvikto de piaristoj ĉirkaŭ somera sidejo de Collegium Nobilium.
En Żoliborz komenciĝis la unuaj bataloj de la Ribelo de Varsovio.
Nesslau-Krummenau
Nesslau-Krummenau estas komunumo en la elektodistrikto Togenburgo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 3374 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Al la komunumo konsistas el la municipoj Nesslau (poŝtkodo 9650, en Esperanto ankaŭ Neslaŭo), Krummenau (poŝtkodo 9643, en Esperanto ankaŭ Krumenaŭo), Nov-Sankt-Johano (poŝtkodo 9652, germane Neu St. Johann) kaj Ennetbühl (poŝtkodo 9651).
Żoliborz
Monumentoj
Troviĝantaj monumentoj estas dediĉitaj al:
Nesslau-Krummenau
Geografio
La komunumo Nesslau-Krummenau situas en la Supra Togenburgo ĉe la kunfluejo de la riveroj Turo (rivero) kaj Luteren. La tereno de la komunumo etendiĝas ĝis la Montpasejo Schwägalp. Dum la vilaĝoj Krummenau, Nesslau kaj Nov-Sankt-Johano situas en la valo de turo kaj pli-malpli kunkreskis, Ennetbühl situas oriente en la vlo de Luteren ĉe la pasejstrato al Schwägalp. Kun areo de 80,63 km² ĝi estas la tria plej granda komunumo de la Kantono Sankt-Galo laŭ areo.
Trafiko
La stacidomo  estas la finhaltejo de la linio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj, kiu komenciĝas en Wil SG kaj la komencpunkto de la poŝtaŭtolinio trans la Montpasejo Wildhaus al Buchs SG. La plej alta monto sur la teritorio de la komunumo estas kun alteco de 2158 m super la marnivelo Silberplatten en la montarmasivo Alpstein.
11759 Sunyaev
11759 Sunyaev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la tatara sovetunia fizikisto kaj kosmologiisto Raŝid Alieviĉ Sunjaev, (cirile Рашид Алиевич Сюняев, tatare Рәшит Али улы Сюняев). Naskiĝinta en Uzbekio, li laboris en Moskvo kaj ĉe la Max-Plank Instituto. Li kun-malkovris la efikon Sunjaev-Zeldoviĉ, gvidis kosmajn misiojn por studi la universon per ikso-radioj, gama-radioj kaj la kosmaj mikroondoj, kaj kontribuis al la teorio de la nigra truo.
21439 Robenzing
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert Benzing, mentoro de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, Intel Science Talent Search de 2005. Li instruas ĉe la Hendrick Hudson High School de Montrose (Nov-Jorkio, Usono).
Forcado
Forcado estas fakesprimo el hortikulturo. La forcado de plantoj signifas, ke oni kultivas plantojn en plantdomo kaj donas al ili kreskokondiĉoj, ke ili rapide elŝosas kaj kreas florojn. Forcado stimulas rapidan kreskon kaj floradon dum tempo kiam la planto en la naturo ankoraŭ ne kreskas aŭ floras. Per forcado eblas plifruigi la planton. Hortikultivistoj forcas ekzemple tulipojn, tiel ke la bulboj jam elŝosas kaj kreas floron en vintro. Ofte ankaŭ siringo estas metitaj en plantdomo en novembro. Ili ricevas altan temperaturon, kiu stimulas la burĝonoj ekkreski kaj multe pli frue flori (ĉi tie jam en decembro) ol ĝi farus, se ĝi starus ekstere.
Literaturo
Ruge, Ulrich: Angewandte Pflanzenphysiologie als Grundlage für den Gartenbau. Verlag Eugen Ulmer, Stuttgart,1966, paĝoj 70 - 80
Kamenice (alfluanto de Elbo)
Kamenice estas rivero en distriktoj Děčín kaj Česká Lípa en Ĉeĥio, kiu fontas en Luzacia montaro. Ĝi estas longa 35,6 km. Areo de akvokolektejo mezuras 217,2 km².
Paso de fluo
Ĝia fonto fontas sub monto Jedlová en ĉirkaŭaĵo de fervojlinio inter stacioj Jedlová kaj Nová Huť v Lužických horách en alteco 595 m s. m. kaj kunfluiĝas en fiŝlago Hraniční rybník. El ĝi elfluas malgranda rojo jam kiel Kamenice. Sur supra fluo ĝi havas karakteron de montara rojo. Ĝi defluas el deklivoj de Luzacia montaro, trafluas tra municipo Kytlice kaj en profunda valo ĝi fluas sub ruino de Pustý zámek. Poste en mallonga sektoro sur teritorio de distrikto Česká Lípa ĝi trankviliĝas kaj en larĝa valo trafluas tra Česká Kamenice, preter Rabštejn (dum la dua mondmilito koncentrejo) kaj Srbská Kamenice. Post kunfluejo kun sia ĉefa alfluanto Chřibská Kamenice ĝi enfluas ĝis Nacia parko Bohemia Svislando kaj trafluas tra Ferdinanda, Sovaĝa kaj Silenta ravinoj. Ĉi tie ĝi trafluas inter krutaj rokoj, kiuj ofte falas ĝis la akvo. Silenta kaj Sovaĝa ravinoj estas pligrandparte alirebligitaj per turismaj vojoj kaj navigado per pramoj, male en la supra parto de Silenta kaj la tuta Ferdinanda ravinoj ne estas vojo kaj parto de la regiono estas unua zono de la nacia parko kun severe malpermesita eniro. En Hřensko ĝi enfluiĝas de dekstre en Elbon.
Akva reĝimo
'''Mezproksimaj pomonataj trafluoj de Kamenice (m³/s) en stacio Hřensko:
Anonca profilo:
Akva turismo
La rivero estas alloga el akvaturisma vidpunkto, sed post establo de Nacia parko Bohemia Svislando la akvaj sportoj malpermesitaj, do eblas veturigi ilin nur tra kelkkilometra sektoro super la komenco de la parko kun malfacileco ĉirkaŭ WW I.
Montogrimpado
Kanjono de rivero Kamenice inter Srbská Kamenice kaj Hřensko estas borderita per multaj grejsaj masivoj kaj rokturoj, kiuj estas taŭgaj por montogrimpistaj aktivecoj. Sume estas registritaj en tiu ĉi spaco, t.e. en Ferdinanda, Sovaĝa kaj Silenta ravinoj kaj en apudaj ravinoj sur 75 rokoj registritaj 412 montogrimpistaj vojoj, sed rilate al la reĝimo de la nacia parko kaj pluaj protektaja etareaj teritorioj kun certa limigo de alveno.
Izobutila sulfido
Izobutila sulfido aŭ C8H18S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfida acido kaj izobutila alkoholo. Izobutila sulfido estas senkolora, brulema, rapidbola kaj toksa likvaĵo kun penetranta odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izobutila sulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izobutila sulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Greka milito de sendependiĝo
La Greka milito de sendependigo aŭ Greka Revolucio ekde 1821 ĝis 1829, estis la milito, nome sukcesa milito de sendependiĝo de grekoj kontraŭ la osmana estreco. Ĝi estis subtenita pro taktikaj tialoj fare de Francio, Unuiĝinta Reĝlando de Granda Britio kaj Irlando kaj Rusio. La 25-an de marto 1821 okazis la komenco de tiu revolucio kaj tiele ĝi iĝis la nacia tago en Grekio.
Kialoj de la revolucio
Pro la konkero de Konstantinopolo fare de la Osmanoj en 1453 multaj grekaj fakuloj fuĝis eksterlanden kaj disvastigis sian kulturon. En Italio ili influis la Renesancon. Sed por multe da grekoj mankis mono iri eksterlanden, do ili restis kaj parte osmaniĝis.
La osmanoj instaligis la milet sistemon, kiu certigis al la osmanaj kristanoj kaj judoj specialajn rajtojn kaj protekton. Tamen la portado de armiloj estis malpermesita por anoj de ĉi tiuj religionkomunumoj kaj ili devis pagi aldonitan tributon.
Malgraŭ tiu milet sistemo la grekoj malkontentis: Antaŭ la osmana konkero grekoj havis grandan edukadsistemon, kiu ebligis al ĉiu civitano ĝeneralan scion. Dum la osmana tempo ĉi tiu eduk-sistemo kaj greka lingvo estis malpermesitaj. Malgraŭ tio ĝi estis praktikita kaŝe.
Pro sia milita malforteco la grekoj neniam havis eblon atingi aŭtonomion dum la osmana regotempo. Insurekcioj estis sange subpremitaj. Unue la Orlova Ribelo kaj la helpo de la grandaj potencoj plikuraĝigis la grekojn komenci grandan ribelon. Cirkloj de filhelenismo-favorantoj en tuta Eŭropo decidis helpi spirite, mone, soldatare.
La kontraŭatako de la Osmanoj (1821-1825)
La plej granda sukceso de Teodoros Kolokotronis, la plej elstara estro de la milito, estis la venko super la Otomana armeo de Mahmud Dramali Paŝa ĉe la Batalo de Dervenakia en 1822.
Finfazo
La fino estis decidita per interveno de aliaj potencoj: la osmanoj venigis egiptajn fortojn gviditaj de Muhammad Ali (paŝao). En 1825 ili regajnis Peloponezon. Tiel la revolucio malsukcesis. Sed la eŭropaj potencoj ne lasis la osmanojn regadi sur Egiptio. Tial en la Batalo de Navarino Anglio, Francio kaj Rusio eniris aliancon kontraŭ la Osmana Imperio kaj terenbatis ĝin. La Rus-Turka Milito finis la revolucion sukcese por la grekoj.
James Prescott Joule
Jakobo Preskoto ĴULO (James Prescott JOULE, naskiĝis la en Salford; mortis la ) estis angla fizikisto kaj bierfaristo. Joule esploris la ecojn de varmo kaj malkovris ĝian interrilaton al meĥanika laboro. Ĉi tiu ideo kondukis al la teorio pri la konservado de energio (la Unua Leĝo de Termodinamiko). La SI-mezurunuo de laboro, la ĵulo, estas nomata pro li. Li laboris kun Lordo Kelvino por disvolvi la absolutan skalon de temperaturo kaj malkovris la interrilaton inter la fluo de kurento tra rezistanco kaj la varmo farata, nun nomata la Leĝo de Joule.
Fruaj jaroj
Filo de riĉa bierfaristo, Benjamin Joule (1784–1858), kaj de lia edzino, Alice Prescott, ĉe New Bailey Street en Salford. Joule instruiĝis kiel juna knabo de fama sciencisto John Dalton kaj multe influiĝis de ĥemiisto William Henry kaj la Manĉestro-devenaj inĝenieroj Peter Ewart kaj Eaton Hodgkinson. Lin fascinis elektro, kaj li kaj lia frato esploris la temon donante elektrajn ŝokojn unu al la alia, kaj al la servistoj de la familio.
Instigita parte de lia deziro kiel negocisto mezuri la ekonomiajn efikojn de la elektro, kaj parte de lia scienca enketemo, li ekklopodis determini, kiu el la du potencoformoj estis la plej efika. Li malkovris la principon, kiun oni nun nomas la unuan leĝon de Joule, en 1841. Laŭ ĝi, la varmo kiu evoluiĝas de la ĝusta agado de iu auj volta fluo proporciiĝas laŭ la kvadrato de la forto de tiu fluo, multobligita per la rezistemo al la termika konduktivo, kiun ĝi spertas. Li sekve konstatis, ke la bruligo de funto da karbo en vapor-motoro estis laŭkoste pli efika, ol funto da zinko en elektra baterio. Joule mezuris la povon de ambaŭ rimedoj laŭ unu normo: la kapablo levi unu-funtan ŝarĝon al alteco de unu futo, la fut-pundo.
La meĥanika egalvaloro de varmo
Post pluaj pruvoj kaj mezuroj per lia elektra motoro, Joule taksis la meĥanikan egalvaloron de varmo kiel 83-fut-funta forto (ft lbf) da laboro por levi la temperaturon de unu funto da akvo je unu grado Farenheit.
Li anoncis siajn rezultojn ĉe renkontiĝo de la ĥemia fako de la "British Association for the Advancement of Science" (Brita Asocio por la Antaŭigo de Scienco) en Cork en aŭgusto 1843, kaj rikoltis silenton. Joule ne malkuraĝiĝis, kaj komencis serĉi pure meĥanikan pruvaron de la konvertiĝo de laboro en varmon. Movigante akvon perforte tra truita cilindro, li povis mezuri la etan viskozan varmiĝon de la fluaĵo. Li atingis la meĥanikan egalvaloron da 770 ft·lbf/Btu (4.14 J/cal). La fakto, ke la valoroj, kiujn li mezuris kaj per elektra kaj per meĥanika rimedoj estis proksime ĝis almenaŭ unu grandordo estis, por Joule, konvinka pruvo de la vereco de la konvertigeblo de laboro al varmo.
Joule tiam provis trian vojon. Li mezuris la varmon kreatan kontraŭ la laboro farata dum la kunpremo de gaso. Li atingis la meĥanikan egalvaloron de 798 ft·lbf/Btu (4.29 J/cal). En multaj rilatoj, ĉi tiu eksperimento havigis la plej facilan celon por la kritikantoj de Joule, sed Joule nuligis multajn el la kontraŭargumentoj, kiujn li atendis, per lerta pruvado. Joule legis sian raporton al la Reĝa Societo je la 20a de junio 1844,, tamen, lia raporto malakceptiĝis por publikiĝo fare de la Reĝa Societo, kaj li devis kontentiĝi pri publikigo en la Philosophical Magazine (Filozofa Revuo) en 1845. En la raporto li klare malakceptis la rezonadon de la kaloria teoria de Carnot kaj Émile Clapeyron, sed liaj teologiaj motivoj ankaŭ montriĝis:
Ĉi tie Joule priparolas vis viva-n (forto viva, energio), eble ĉar Hodgkinson legis recenzon pri la raporto On the measure of moving force (Pri la mezurado de movanta forto al la Literatura kaj Filozofia Societo en aprilo 1844.
Max Liebermann
Max LIEBERMANN ( en Berlino ĝis en Berlino) estis germana pentristo, ĉefa reprezentanto de la impresionismo en Germanio. Li anis ĉe Berlina secesio.
Vivo
Liebermann studis en Weimar, Parizo kaj Nederlando. Komence li pentris en realisma stilo pri sociaj problemoj. Lia verko markas la transiron de la arto de la 19-a jarcento al la klasika modernismo. Kiel prezidanto de la Berlina secesio li antaŭenigis tiun ŝanĝon. De 1920 ĝis 1933 li estris la Prusan akademion de la artoj. En majo 1933, la tagon post la Librobruligado en Germanio 1933, li abdikis pri ĉiuj siaj postenoj protestante kontraŭ la naziisma kaj kontraŭjuda kulturpolitiko. Dum siaj lastaj du vivojaroj li vivis sen multaj kontaktoj en Berlino.
James Prescott Joule
La meĥanika egalvaloro de varmo
Joule skribis en sia raporto de 1844:
En junio 1845, Joule legis sian raporton On the Mechanical Equivalent of Heat (Pri la Meĥanika Egalvaloro de Varmo) al la renkontiĝo de la Brita Asocio en Kembriĝo. En ĉi tiu verko, li raportis pri sia plej konata pruvo, pri la utilo de falanta ŝarĝo, en kiu gravito faras la meĥanikan laboron, por turnigi akvoradon en izolita barelo da akvo, kiu pliigis la temperaturon. Li nun taksis la meĥanikan egalvaloron je 819 ft·lbf/Btu (4.41 J/cal). Li skribis leteron al la Filozofia Gazeto, kiu publikiĝis en septembro 1845, en kiu li priskribis sian esploron.
En 1850, Joule publikigis pli precizan mezuron de 772.692 ft·lbf/Btu (4.159 J/cal), pli proksima al 20-jarcentaj taksoj.
Akceptiĝo kaj rango
La plimulto el la komenca malakcepto de la laboro de Joule fontis el tio, ke ĝi dependis de tre preciza mezurado. Li diris, ke li kapablas mezuri temperaturojn je ĝusteco malpli ol 200-ono de grado Fahrenheit (3 mK). Tia precizeco estis certe malofta en la tiama esplora fiziko, sed la dubantoj eble malatentis lian sperton en la arto de bierfarado, kaj lia aliro al ĝiaj praktikaj teknologioj. Lin ankaŭ kapable subtenis la scienca mezurilo-faristo John Benjamin Dancer. La esploroj de Joule kompletigis la teorian laboron de Rudolf Clausius, kiun kelkaj konsideras la kuninventinto de la energio-koncepto.
Joule proponis kinetan teorion de varmo. Li opiniis, ke ĝi estas formo de rotacia, anstataŭ ol transiga, kineta energio, kaj ĉi tiu starigis demandon. Se varmo estas formo de molekula moviĝo (poste nomata Brown-a movado), kial la movado ne iom-post-iome ĉesiĝas? La ideoj de Joule devigis onin kredi, ke la kolizioj inter molekuloj estis perfekte elastaj. Ni ankaŭ memoru, ke la ekzisto mem de atomoj kaj molekuloj ne ĝenerale akceptiĝis, ĝis post 50 jaroj pliaj.
Kvankam eble estas malfacile hodiaŭ kompreni la allogon de la kaloria teorio, je tiu tempo ĝi ŝajne havis certajn avantaĝojn. La sukcesa teorio pri varmo-motoroj de Carnot ankaŭ baziĝis sur la kaloria supozo, kaj nur poste pruviĝis de Sinjoro Kelvin, ke la kalkulojn de Carnot estas same validaj, sen la antaŭsupozo de la ekzisto de kaloria fluaĵo.
Ankaŭ en 1847, ĉe alia el la paroladoj de Joule ĉe la Brita Asocia en Oksfordo ĉeestis George Gabriel Stokes, Michael Faraday, kaj la frumatura kaj malkonvencia William Thomson, kiu poste fariĝis Sinjoro Kelvin, kiu ĵus fariĝis profesoro de natura filozofio ĉe la Universitato de Glasgovo. Stokes "emis esti subtenanto de Joule", kaj Faraday "tre kaptiĝis de ĝi" malgraŭ kelkaj duboj liaj. Thomson interesiĝis, sed dubemis.
Neatendite, Thomson kaj Joule renkontiĝis poste dum tiu jaro en Chamonix. Joule edziĝis kun Amelia Grimes je la 18a de aŭgusto, kaj la duopo vojaĝis dum la postedziĝa mielmonato. Senrilate al la geedziĝa entuziasmo, Joule kaj Thomson aranĝis provi esploron kelkajn tagojn poste, por mezuri la temperaturo-diferencon inter la supro kaj la malsupro de la akvofalo Cascade de Sallanches, kvankam, pro praktikaj kialoj, ili ne povis fari la esploron.
Kvankam Thomson sentis, ke la rezultoj de Joule postulis teorian klarigon, li komencis defendi la teorion de Carnot-Clapeyron. En lia rakonto de 1848 pri absoluta temperaturo, Thomson skribis, ke "la konvertiĝo de varmo (aŭ kaloria) al meĥanika efiko estas verŝajne ne ebla, certe ne malkovrigita", sed piednoto atentis pri liaj unuaj duboj pri la kaloria teorio, citante la "tre rimarkindajn malkovrojn" de Joule. Surprize, Thomson ne sendis ekzempleron de sia raporto al Joule, sed kiam Joule finfine legis ĝin, li skribis al Thomson je la 6a de oktobro, diranta, ke liaj esploroj montris la konvertiĝon de varmo al laboro, sed ke li planas pluajn esplorojn. Thomson respondis je la 27a, ke li planas siajn proprajn eksperimentojn, kaj esperis, ke ili povus akordigi siajn opiniojn. Kvankam Thomson faris neniajn novajn eksperimentojn, dum la sekvaj du jaroj li fariĝis pli kaj pli malkontenta pri la teorio de Carnot, kaj konvinkita pri la vereco de tiu de Joule. En raporto, kiun li publikigis en 1851, Thomson volis nur kompromisi, kaj deklaris, ke "la tuta teorio pri la moviga povo de varmo baziĝas sur ... du ... proponoj, tiu de Joule, kaj tiu de Carnot kaj Clausius".
Tuj post kiam Joule legis la raporton, li skribis al Thomson sendante siajn komentojn kaj demandojn. Tiel komenciĝis fruktodona, plejparte perletera, kunlaboro inter la du viroj. Joule faris eksperimentojn, kaj Thomson analizis la rezultojn kaj sugestis pliajn eksperimentojn. La kunlaborado daŭris de 1852 ĝis 1856, kaj inter la rezultaj malkovroj estis la efiko Joule-Thomson. La publikigitaj rezultoj ege helpis la ĝeneralan akceptiĝon de la laboro de Joule kaj de la kineta teorio.
Kineta teorio
Kinetiko estas la scienco de movado. Joule estis studento de Dalton, kaj estas nenia surprizo, ke li lernis firman kredon je la atoma teorio, kvankam estis multaj sciencistoj de tiu tempo kiuj ankoraŭ ne entute konvinkiĝis pri ĝia vereco. Li ankaŭ estis unu el la malmultaj homoj, kiuj estis akceptemaj rilate al la neglektita laboro de John Herapath pri la kineta teorio de gasoj. Li plue estis profunde influita de la raporto de Peter Ewart de 1813, On the measure of moving force (Pri la mezuro de movanta forto).
Villacarriedo
Villacarriedo [biljakaRJEdo] estas municipo en centrorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Valles Pasiegos kaj subkomarko Pas-Miera.
Geografio
La areo enhavas herbejojn kaj senarbarigitajn montetojn; krome estas indiĝenaj arbaroj de kverkoj kaj fagoj, kie abundas naturaj bestoj.
Demografio
Por areo de 50,74 km² estas 1 625 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La 1 636 loĝantoj (2016) estas distribuataj en jenaj loĝlokoj:
La rura karaktero de la municipo kaj ties izoligo favoris malpliigon de la loĝantaro komencita en la 1940-aj jaroj konstanta ekde tiam; oni perdis milon da loĝantoj ekde tiam.
Fonto: INE
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado. Sed nuntempe oni transiris iome al turismo kaj industrio. Ĉiuokaze ankoraŭ 36,9 % de la laboristaro de la municipo dediĉas sin al la unuaranga sektoro, 15,1 % al la konstruado, 10,8 % al industrio kaj 37,2 % al triaranga sektoro.
Inter vidindaĵoj menciindas la tradicia arkitekturo kaj la preĝejoj ĝenerale, kaj precize la Palaco de Soñanes, la farinmuelejo de Santibáñez, la Lernejo Calasanz, kaj aliaj domegoj kaj blazondomoj.
33372 Jonathanchung
33372 Jonathanchung estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jonathan H Chung, finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la Hendrick Hudson High School de Montrose (Nov-Jorkio).
James Prescott Joule
Kineta teorio
Joule vidis la rilaton inter siaj malkovroj kaj la kineta teorio de varmo. Liaj laboratoriaj kajeroj montras, ke li opiniis, ke varmo estis formo de rotacia, anstataŭ ol rektlinia, movado.
Joule klopodis serĉi kaj trovi antaŭaĵojn de siaj konsideroj en Francis Bacon, Siro Isaac Newton, John Locke, Benjamin Thompson (Grafo Rumford) kaj Siro Humphry Davy. Kvankam tiaj vidpunktoj estas justigitaj, Joule pluis ĝis kalkuli la valoron de la mekanika ekvivalento de varmo je 1034 fut-funto el la publikaĵoj de Rumford. Kelkaj modernaj fakuloj kritikis tiun alproksimiĝon zur la bazo ke la eksperimentoj de Rumford neniel reprezentis sistemajn kvantomezurojn. En unu el liaj personaj notoj, Joule asertas, ke la mezuro de Mayer ne estis pli precizaj ol tiuj de Rumford, eble en la espero ke Mayer ne antaŭvidis lian propran laboron.
Al Joule oni atribuis la klarigon de la sunsubira fenomeno de la verda brilradio per letero al la "Manchester Literary and Philosophical Society" en 1869; fakte, li simple notis (pere de skizo) la lastan brilradion kiel bluecverdeca, sen klopodi klarigi la kaŭzon de la fenomenono.
Honoroj
Joule mortis hejme en Sale, kaj estis entombigita en la tombejo de Brooklands tie. Lia tomboŝtono estis markita per la numero "772.55", nome lia klimakterika mezuro de 1878 de la mekanika ekvivalento de varmo, en kiu li trovis, ke tiu kvanto de fut-funtoj de laboro devas esti etendita al marnivelo por plialtigi la temperaturon je unu funto da akvo el 60 °F ĝis 61 °F. Tiukadre gravas ankaŭ citaĵo el la Evangelio laŭ Johano: "Mi devas labori la laboron de li kiu sendis min, dum estas tago: la nokta kometo, kiam neniu homo povas labori". (Johano, 9:4). La biertrinkejo "The Wetherspoon's" en Sale, nome urbo de lia morto, estis nomita "The J. P. Joule" liahonore. La familia bierfarejo de Joule postvivas ĝis nuntempe, sed ĝi dislokiĝis kaj situas nun en Market Drayton, Shropshire.
Inter la multaj honoroj kaj rekomendoj faritaj al Joule menciindas la jenaj:
Familio
En 1847, Joule edziĝis al Amelia Grimes. Joule iĝis vidvino kiam ŝi mortis en 1854, 7 jarojn post ilia geedziĝo. Ili kunhavis tri gefilojn: nome unu filon, Benjamin Arthur Joule (1850–1922), unu filinon, Alice Amelia (1852–1899) kaj duan filon, Joe (denaske 1854, kiu mortis tri semajnojn poste).
Pentaklo
Pantaklo (aŭ pentakolo, aŭ pentagramo, aŭ pentalfo laŭ la kuntekstoj) estas magia simbolo, ĝenerale enskribita en cirklo (sed temas regulo ne-fiksa), ĉeesta en multaj kulturoj kaj lokoj; en la okcidentaj civilizoj, havas precipe esoteran karakteron, estas ofte priskribita kiel talismano de protekta magio, kiu povas esti realigita aŭ desegnita sur skridmaterioj kiel karto aŭ pergameno, aŭ ĉizita sur metalo aŭ fine modlita sur vakso, argilo ktp. Sur ĝi oni povas inskribi aliajn simbolojn.
Pri pentagramo aŭ pentalfo (laŭ esprimo jam uzita de Pitagoro) parolas ĝenerale la grimorioj kaj traktatoj pri magio.
Etimologioj
Se estas klara la etimologio de pentagramo, male la etimologio de la termino “pentaklo” restas obskura, sed la konstruo kaj la signifo sugestas devivadon el la greka prefikso pente (kvin) kombinita kun la latina sufikso culum (konstruo ne tute fremda en la mezepoka latino; aŭ ankaŭ el la franca malfrua mezepoka "pendacol", kie ĝi aludas al juvelo aŭ ornamaĵo pendanta ĉirkaŭ la kolo (el pend- pendere, à al, col aŭ cou kolo"
Signifoj kaj uzoj
Ne ĉiam, malsame ol tio opiniata de oni, la origina signifo de la pentaklo-pentagrano estis negativa aŭ ligita al la figuro de Satano. Ankaŭ la pentaklo estis, fakte, kiel ĉiuj la paganaj simboloj, transformita al demona simbolo kaj iom post iom ligita al la obskuraj fortoj kun la disvastiĝo de kristanismo aŭ kaŭze de la uzo nekorekta en esoteraj medioj. Kristanismo distanĉiĝis senhezite, kaj tiusence edukis siajn fidelulojn, de ĉio kio celas flankenmeti ĉe la unika Dio fortojn aŭ superajn estaĵojn sendependajn: kaj tio sendepende de la rezultoj de la praktiko de la magio. Paganoj ligis la pentagramon-pentaklon al la kulto de la diino Venuso, enkarniĝo de belo, forto kaj precipe de sekseco.
Utiligo en la Viko kaj en aliaj magioj
Dum la rita ceremonio de la Viko, pentagramo estas lokigita sur la altaro por reprezenti la nordon kaj la elementon “”Tero””. Ankaŭ aliaj magioj ĝin ŝarĝas per talismana potenco dum la simbologio estas vastega kaj foje kontraŭdira. Kutime ĉiu aspekto de la desegno aparte aludas al karateriza doktrino: ĉiu estas signo agnoska pri diaj aspektoj, ĉiam tamen laŭhome konceptataj.
Inter la diversaj interpretoj, kelkaj vidas en la pentaklo ne nur reprezentadon de la rilato inter la dia mondo kaj tiu fiziko, sed ankaŭ reprezentadon de la homa figuro. Tio oni vidblus ankaŭ en fama Vitruvia homo de Leonardo da Vinci en kiu evidentas ke la (geometria) pentagramo povas esti skemigita reprezento de la homa korpo kun la brakoj kaj kruroj dismalfermitaj: la cirklo kiu ĝin ĉirkaŭas simbolus la rilaton kiu implikigus la senfinon; do ĝi simbolus la rilaton kiu kunigas la homon al la senfinecon de la universo kaj al ties mistika aspekto, nome al la dieco.
2087 Kochera
2087 Kochera estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svisan kirurgon Emil Theodor Kocher.
Biezwil
Biezwil estas komunumo en la distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 326 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Biezwil situas en Svisa Mezlando sur la dorso de la montoĉeno Bucheggberg en la kaldrono de Biezwil, kiuj ne tre deklive malaltiĝas okcidenten al la direkto de Schnottwil. La komunumo konsistas el la vilaĝo Biezlwil kaj la setlejoj Zelgli en nordo, Aspi en okcidento, Holen en sudo, la bieno Schoren tute en sudokcidento, kaj pluraj izolitaj farmdomoj en oriento. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,18 km², de kiuj 41% estas kovritaj de arbaro, 52% servas por agrikulturo, kaj 7% por setlado. Kun alteco 673 m s.m. la arbara moteto Flüeli estas la plej alta punkto de la komunumo.
Najbaraj komunumoj
En nordo la komunumo Biezwil limas al Oberwil ĉe Büren (BE), en oriento al Lüterswil-Gächliwil, en sudo al Messen, kaj en okcidento al Schnottwil.
Trafiko
Biezwil situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas flanka konekta vojo de Lüterswil al Schnottwil. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de la stacidomo Lohn-Lüterkofen al Schnottwil kaj per la taksibuso Bucheggberg. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 troviĝas proksimume 10 kilometrojn norde apud Arch.
Historio
La unua dokumenta mencio de Biezwil datiĝas el la jaro 1255 kiel Beizwile. En la komunuma arbaro estis trovita ujoŝtono el la neolitiko kaj en la vilaĝo diversaj objektoj el la romia epoko. Dum mezepoko Biezwil apartenis al la Senjorujo Buchegg, kiu estis parto de la kampargrafejo Etburgonjo kaj fariĝis en la jaro 1391 havaĵo de la urbo Soloturno. Ĝis 1798 la malalta jurisdikcio apartenis al la soloturna tribunalo de Aetingen, dum la supera jurisdikcio apartenis al la berna kampartribunalo Zollikofen.
Nigra aglo
Nigra aglo povas esti:
La Morto de Blanjo
La Morto de Blanjo  estas romaneto franclingve verkita de Jean Tousseul, kaj el la franca lingvo esperantigita fare de  Léon Bergiers. La traduko aperis 72-paĝa kaj kun antaŭparolo de Norbert Barthelmess ĉe Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) en Lepsiko en la jaro 1925.
42776 Kazablanko
42776 Kazablanko estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Kazablanko, plej granda urbo kaj ĉefa havenurbo de Maroko. Casablanca de Michael Curtiz (1942), kun Humphrey Bogart kaj Ingrid Bergman, estas unu el plej famaj filmoj de ĉiuj tempoj.
Brunn
Brunn havas diversajn signifojn:
Groșii Noi
Groșii Noi (groŝij noj) (hungare: Garassa, de 1910 Gross) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Bârzava. En 1910 ĝi havis 867 loĝantojn (rumanoj), en 1992 346. Ĝia unua skriba mencio estas el 1515. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Villnachern
Pri la komunumo
Villnachern estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1468 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Villnachern situas ĉe la nordokcidenta bordo de la rivero Aro. La vilaĝo mem situas en kaldrono ĉe la sudorienta deklivo de la monto Bözberg. Aro fluas sur la komunuma teritorio en du brakojn inter kiuj troviĝas la insulo Schachen, kies plej granda parto situas sur la komunuma teritorio.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,75 km², de kiuj 2,85 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,72 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 572 m s.m. en nordokcidento sur la deklivo de Bözberg, dum la plej malalta punkto de la komunumo situas sur alteco de 338 km² borde de la rivero Aro ĉe la limo al Brugg.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Villnacher limas en nordo al Unterbözberg, en oriento al Brugg, en sudo al Schinznach-Bad en sudokcidento al Schinznach-Dorf, kaj en sudo al Linn.
Trafiko
Ĝis 2008 Villnachern disponis pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj tra Bözberg. La konekto al la publika transportreto nun funkcias per la poŝtaŭtolinio de Brugg tra Villnachern kaj Schinznach-Dorf al Thalheim.
Tra la komunumo pasas la kantonsa ĉefvojo de Brugg al Araŭo. La plej proksimaj alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de 15 kilometroj sude en Möriken-Wildegg kaj al la svisa aŭtovojo A3 en veturdistanco de 10 kilometroj en Lupfig.
Historio
La unua dokumenta mencio de Villnachern datiĝas el la jaro 1141 kiel Filnacker.
En la jaro 1460 la voktejo Schenkenberg estis konkerita de la urbo Berno kaj fariĝis nun parto de Berna Argovio. Villnachern formis ek de tiam por pli ol du jarcentoj propran tribunaldistrikton interne de la kamparvoktejo Schenkenberg. En la jaro 1528 la bernanoj enkondukis la reformacion en la regiono. En la jaro 1732 la vilaĝo estis atribuita al la nove kreita tribunaldistrikto Kasteln.
6258 Rodin
6258 Rodin estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 30-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : 'Second Trojan Survey'').
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca skulptisto Auguste Rodin (1840–1917).
Eŭropa ŝoseo 26
La eŭropa ŝoseo 26 (mallonge E 26) estas 283 kilometrojn longa eŭropa ŝoseo, kiu kondukiĝas inter okcidento kaj oriento tra Germanio.
Urboj
Gravaj urboj, kiu situas laŭlonge de la ŝoseo E 26, estas
Aŭtoŝoseoj
La eŭropa ŝoseo havas la naciajn kodojn de tri germaniaj aŭtovojoj:
(13073) 1991 RE15
(13073) 1991 RE15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Aspi
Aspi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Gheorgheni
Gheorgheni [georgenj], Gyergyószentmiklós [djerdjosentmiklo:ŝ], estas urbo en la centra parto de la Baseno Djerdjo norde de Miercurea Ciuc. Je 28 km de la urbo situas Lacul Roșu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 8,905 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), kaj en 1992 21,433 (88 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1332 kiel ekleziejo. Ĝis la 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Csík vármegye). Ĝi estas unu el la gravaj lokoj en Transilvanio, kien armenoj estis koloniigitaj en la jaro 1668. En la fino de la 19-a jarcento oni listigis preskaŭ 400 armenajn katolikojn.
Perovo (stacio de Moskva metroo)
Perovo (Перово) estas stacio de la Metroo de Moskvo en Kalininsko-Solncevskaja linio, ĝi situas inter stacioj ' kaj ' en orienta parto de Moskvo (distriktoj Perovo, Novogirejevo). Ĝi lokiĝas sub Verda avenuo inter 1-a kaj la 2-a Vladimirskaja stratoj. Ĝia profundo estas 9 metroj. Arkitekturistoj estas N. Aloŝina, V. Voloviĉ (kun helpo de N.Samojlova kaj R.Tkaĉova); inĝenieroj-konstruistoj estas T. Ĵarova, Ju. Muromcev.
La stacio havas unu rektan kajon kaj du trakojn, en ĉiu fino de la kajo troviĝas elirejoj al Verda avenuo. Ĉe okcidenta vestiblo ekzistas 6 elirejoj al diversaj flankoj de Verda avenuo kaj 2-a Vladimirskaja strato, el orienta — 2 elirejoj.
Nomo
La stacio estas nomita de urbo Perovo ekde 1960 estanta parto de Moskvo.
En ekaj projektoj estis proponitaj ankaŭ aliaj nomoj: "Perovo Pole" ("Kampo Perovo", Перово поле), "Vladimirskaja" ("Vladimira", Владимирская).
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio " — ".
La linion kaj stacion "Perovo" oni komencis konstrui en 1976 ; tiu konstruado fariĝis populara temo de artikoloj aperintaj en tiamaj moskvaj gazetoj. Parto "Ŝosse Entuziastov" — "Perovo" estis plej malfacila por konstruistoj pro multe da akvo kaj akvoplenaj rokaĵoj; tamen novembre de 1979 tuta tunela vojo ĝis "Novogirejevo" estis preta.
La sur "Perovo" okazis solena mitingo dediĉita al malfermo de la stacio. Unu tagon poste malfermiĝis konstanta pasaĝera itinero kunliginta ses staciojn de nova linio.
Dekoro
Muroj supre de trakoj estas dekoritaj per blanka kaj nigra marmoro kaj ornamitaj per kvar paroj da paneloj kun fabelaj birdoj kaj aliaj mitaj figuroj (faritaj de L.Novikova, V.Filatov). Centre de stacio sur granita planko situas serio da montriloj kun benkoj. Arkoj de elirejoj estas dekoritaj per floraj ornamaĵoj.
Lumiloj sur volboj similas plumojn, tio verŝajne, estas kunligita kun nomo "Perovo": "pero" (перо) ruslingve signifas "plumo".
En rusa literaturo
La stacio menciitas en romano de Sergej Kuznecov "Marmora paradizo" ("Мраморный рай" ); en la libro nemultaj postvivintaj homoj post nuklea milito vivas en metroo.
Princlando Katalunio
Kataluna Princlando (katalune Principat de Catalunya aŭ Principat) estas historia nomo de Katalunio, tio estas la historia kaj kultura teritorio kataluna entenata pli malpli inter la montoj Corberes kaj la rivero Sénia kaj inter la rivero Cinca kaj la Mediteranea Maro. Estas la parto teritorie pli vasta el la tuta Kataluna Landaro.
El administra vidpunkto, la parto kiu troviĝas en la Reĝlando de Hispanio konstituiĝis Aŭtonoma Komunumo, dum la norda parto, kiu troviĝas en la Franca Respubliko, ne estas agnoskata kiel aparta jura-administra komunumo, sed formas parton de la francia regiono Orientaj Pireneoj. Ĉi tiu teritorio, tamen, estas ekster-oficiale konata sub la nomo Nord-Katalunio (katalune, Catalunya Nord). Ĝenerale oni ankaŭ inkludas en la Kataluna Princlando la Valojn de Andoro, nuntempe sendependan ŝtaton.
La nomoj Katalunio kaj Kataluna Princlando estas uzataj populare (kaj ne-ekzakte) por aludi al la Katalunia teritorio sub hispana administracio.
Popolunuiĝo (Islando)
La Popolunuiĝo (is. Alþýðubandalagið) estis islanda politika partio. Ĝi fondiĝis unue, en 1956, kiel voĉdonada kunlaborprojekto inter la Socialistpartio kaj forlasintoj de Popolpartio, gviditaj de Hannibal Valdimarsson.
En 1968 ĝi iĝis memstara partio, samtempe kun la malfondiĝo de la Socialistpartio (sekve prominentaj anoj, ekz. Hannibal Valdimarsson kaj Björn Jónsson, forlasis ĝin kaj fondis la partion Liberalaj maldekstruloj).
La Popolunuiĝo malfondiĝis en 1998 kiam la plej multaj maldekstraj kaj centraj partioj unuiĝis en la nova Alianco. Parto de la partianoj ne aniĝis en la Alianco kaj fondis la pli maldekstran partion Maldekstraj verduloj.
La Popolunuiĝo ricevis 13-20% de la voĉoj dum parlamentvoĉdonadoj.
Partiestroj estis la jenaj:
Eisingen (Bavario)
Eisingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Popolunuiĝo (Islando)
Hannibal Valdimarsson: 1956 ĝis 1968
Ragnar Arnalds: 1968 ĝis 1977
Lúðvík Jósepsson: 1977 ĝis 1980
Svavar Gestsson: 1980 ĝis 1987
Ólafur Ragnar Grímsson: 1987 ĝis 1995
Margrét Frímannsdóttir: 1995 ĝis 1998
Brunnen
Brunnen estas la loko de la sekvantaj lokoj:
Ernst Schumacher
Ernst SCHUMACHER (12-a de Septembro 1921 en Urspring, Steingaden, Bavario - 7a de Junio 2012 en Schwerin bei Teupitz, Brandenburgio) estis germana teatro-logo kaj kritikisto.
Li studis germanistikon kaj teatrologion en la Munkena universitato. Li doktoriĝis per disertacio pri Berto Breĥto kaj tiu estis grava studobjekto dum sia kariero. El 1949 li estismembro de la Komunista Partio de Germanio. Lia kariero disvolviĝis en la GDR
Lia teksto "Pensado pri Breĥto en la epoko de tutmondiĝinta kapitalismo" aperis en Esperanto en la libro Berto Breĥto kaj la komunismo.
Didier Lavergne
Didier LAVERGNE estas franca ŝminkisto, kiu fariĝis konata pro sia laboro por la ŝminkado de Marion Cotillard, kiu interpretis la rolon de franca kantistino Édith Piaf en la filmo La Vie En Rose, kio havigis al li statueton dum la Oskar-ceremonio en 2008.
26273 Kateschafer
26273 Kateschafer estas tre malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Karel Farský
T.Dro. Karel Farský (la 26-an de julio 1880 Škodějov – la 12-an de junio 1927 Prago) estis ĉeĥa romkatolika pastro, pli poste kunfondinto, gvidanta idea personeco, teologo, konfesanto, episkopo kaj la unua patriarko de Eklezio ĉeĥoslovaka husana.
26273 Kateschafer
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Katherine Schafer, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Harker School de San Jose (Kalifornio).
La Morto de Smail-Aga Ĉengijiĉ
La Morto de Smail-Aga Ĉengijiĉ estas heroa eposo de Ivan Mažuranić.
Tradukita el la kroata lingvo de Mavro Ŝpicer, 1933, 76 p.
Bahman Farman-Ara
Bahman Farman-ara, (perse: بهمن فرمان‌آرا) naskiĝis en Teherano en 1941. Li estas mondkonata irana reĝisoro. Je la jaro 1966 li finstudis en la Kalifornia Film-Universitato. Post kelkaj dokumentaj filmoj kaj gajno de premio por la kinfilmo "Princo Ehteĝab" li iĝis estro de filma industrio en Irano en la jaro 1977. Post du jaroj en Irano okazis Islama Revolucio. Bahman Farman-ara faris rondvojaĝon al Usono kaj Kanado, sed poste li revenis hejmlanden. Post dudek jaroj li akiris permesion por krei filmon "Odoro de kamforo, aromo de jasmeno".
Al Bahman Farman-ara, unu el la plej sukcesaj reĝisoroj de la nuntempa Irano, ne estis permesita fari filmon en Irano dum pli ol 20 jaroj, tamen kiam oni permesis al li produkti filmon, liaj verkoj tiel sukceso-plenis, ke ili gajnis ankaŭ la enlandajn premiojn plej altajn.
Kvankam ĉefroluloj de liaj filmoj pleje estas de la sociaj altklasanoj – kio sendube konsistigas plejmalmulton en Irano, kaj al kio li mem apartenas – tamen ankaŭ aliklasanoj de la irana socio, eĉ la plej malaltaj, estas bone elmontritaj en liaj verkoj.
Lia kin-arto en la irana kin-arto
Irana kin-arto ĉefe ekfloris post la "islama revolucio" (1979), kvankam ties radikojn oni ja povas trovi en la antaŭrevolucia kinarto. Ne multaj filmistoj renkontis sukceson kaj antaŭ kaj post la revolucio. Bahman Farman-ara certe apartenas al la malmulto, kvankam li ne ĝuis permeson fari filmon en Irano por pli ol 20 jaroj ekde la revolucio. Tamen dum la dudekjaro li daŭrigis sian aktivadon en kinindustrio ekster Irano, i.a kunlaborante kun kanadaj kaj usona kinkompanioj.
Periodoj por liaj filmoj
Naskiĝinte meze de tre gravaj ŝanĝoj en Irano, nome en 1941, dum la dua mondmilito kaj ekokupiĝo de la lando per anglaj kaj rusaj armeoj, kaj en jaro kiam Reza-ŝaho anstataŭiĝis per la filo Mohammad Reza-ŝaho, li komencis sian vivon en lando, kies plej ĉefajn ŝanĝojn de la nuntempa historio li estis travivonta. Li edukiĝis dum la regado de la lasta ŝaho de Irano, kaj 16-jaraĝe iris al Britio por studi en la Lernejo de Muzikaj kaj Dramaj Artoj de Londono por du jaroj. De tie li iris al Usono por daŭrigi la studadon pri kinarto en la Universitato de Suda Kalifornio dum ok jaroj. Tiam li revenis al sia lando por komenci sian unuan periodon de kinaktivado ĝis la revolucio. Post revolucio li iris al Kanado kaj Usono, kio konsistigas lian duan parton de kariero, kaj fine li revenis al Irano por eki trian periodon.
Antaŭ revolucio (en Irano)
Post fini sian studadon en Britio kaj Usono, reveninte al Irano, Farman-ara unue verkis filmrecenzojn por tagĵurnalo Tehran journal kaj samtempe dum 1968-1974 produktis kaj prezentis programon por la Nacia Televido de Irano nomata fanuse ĥijal (Lanterno de Fantazio) kaj instruis en la Altlernejo pri Televido kaj Kino.
Dum 1968-1969, li faris tri mallongajn dokumentajn filmojn nomataj Noŭruzo ĥavijar (Noŭruzo kaj kaviaro), Tehrane noŭ va kohne (Nova kaj malnova Tehrano) kaj Tehran va Noŭruz (Tehrano kaj Noŭruzo). Post tre sukcesa televidserio nomata Ĥaneje Gamar-ĥanum (Domo de sinjorino Gamar), li faris kinfilmon pri ĝi (1972), kiu malsukcesis komerce. Li tre klare konfesis ke li deviĝis fari tion pro financaj bezonoj kaj tio estis eraro lia: