cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Opatovice nad Labem
Akvoelektrejo
Ĉe riverkluzo de la rivero Elbo situas malgranda akvo-elektrejo.
Famaj naskiĝintoj
Prof.PhDr.Emanuela Nohejlová – Prátová (1900-1995) – numismatikistino kaj historiistino
James Dean
James Byron DEAN (naskiĝis la 8-an de februaro 1931 en Marion (Indianao), mortis la 30-an de septembro 1955 proksime de Cholane (Kalifornio)) estis usona aktoro.
Naskiĝinte en Marion (Indianao), li studis aktoradon en Kalifornio kaj en la Actor’s Studio en Nov-Jorko, kie li konatiĝis kun la reĝisoro Elia Kazan.
En 1952 li brilis en la Broadway-spektaklo The Immoralist (verkita de André Gide) kaj Elia Kazan proponis al li la ĉefrolon en sia filmo East of Eden. Post tiu ĉi kaj du pliaj filmoj la juna aktoro fariĝis idolo por la junularo. Tamen lia kariero ne daŭris longe. Antaŭ ol en 1955 lia lasta filmo Giant venis al la kinejoj, James Dean – kiu ŝategis rapidajn aŭtojn – mortis dum trafikakcidento. Lia morto tre pligrandigis liajn famon kaj konatecon.
Estas diskutoj pri la seksa orientiĝo de Dean. Kvankam li estis prezentata al la publiko kiel ŝatanto de virinoj (ekzemple la aktorino Pier Angeli), li havis (ankaŭ) amrilatojn al viroj. Onidire li evitis rekrutigon por la Korea Milito, deklarante sian samseksemon.
Antaŭ la poŝtejo de urbeto Cholane, 800 metrojn oriente de kie Dean mortis, oni starigis monumenton en la formo de ŝtala relo ĉirkaŭ arbo, en betona kadro. La monumento estis farita en Japanio. Ĝi portas la datojn de la naskiĝo kaj morto de Dean kaj lian favoratan citaĵon el "La Eta Princo" de Antoine de Saint-Exupéry: "La esencaĵo estas nevidebla por la okuloj."
3274 Maillen
3274 Maillen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
(17529) 1993 FJ23
(17529) 1993 FJ23 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Skorenovac
Skorenovac, serbe Скореновац, hungare Székelykeve [sEkejkeve], germane Skorenowatz estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Kovin.
Situo
Skorenovac situas proksime de Danubo. Kovin troviĝas 6, Panĉevo 30, Beogrado 46 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1412 laŭ latina formo "Zkorenovetz Terra". Fine de la 19-a jarcento hungaroj el trans Karpatoj, germanoj kaj bulgaroj refondis la vilaĝon. En 1888 inundo okazis. En 1910 vivis en Székelykeve 4541 homoj en 685 domoj (hungaroj 73 %, germanoj 12 %, serboj 1 %). Ĝis 1918 ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Temes (reĝa departemento), al distrikto de Kevevára. Poste Skorenovac apartenis al estonta Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germana armeo okupis la vilaĝon.
En 2002 loĝis 2 574 homoj (2232 (87 %) hungaroj, 141 serboj kaj aliaj).
Konje-Urgenĉ
Konje-Urgenĉ aŭ Konye-Urgench (en turkmena: Köneürgenç, rusa: Куня Ургенч, el persa Kuhna Gurgānj کهنه گرگانج) konata ankaŭ kiel Kunja-Urgenĉ, Malnova Urgenĉ aŭ Urganĝ, estas municipo de ĉirkaŭ 30,000 loĝantoj en nordorienta Turkmenio, ĝuste sude el ties limoj kun Uzbekio. Ĝi estas la loko de la antikva urbo Ürgenç (Urgenĉ), kiu enhavas la ruinojn de la ĉefurbo de Ĥorezmo, nome parto de la Aĥemenida Imperio. Ties loĝantoj dizertis el la urbo antaŭ tri kaj duonon da jarcentoj por disvolvigi novan setlejon, kaj Kunja-Urgenĉ restis preskaŭ netuŝita ekde tiam. En 2005, la ruinoj de Malnova Urgenĉ estis enskribitaj en la Listo de Lokoj de Monda Heredo de Unesko.
Géza Sipos
Géza SIPOS [ŝipoŝ] estis rumania hungara reformita eklezia verkisto. Li naskiĝis en Rimaszombat la 8-an de novembro 1905 kaj motis en Odorheiu Secuiesc la 16-an de aprilo 1993.
Kariero
Géza Sipos akiris diplomon de pastro en Reformita Teologio de Kluĵo en 1932. Li estis redaktoro de gazeto Ifjú Erdély, pastro, religiinstruisto en Turda. De 1938 li laboris denove en Kluĵo kiel gvidanto de eldonoficejo de Ifjú Erdély. De 1941 li estis pastro, religiinstruisto en Odorheiu Secuiesc ĝis 1948, poste librotenanto ĝis sia pensiuliĝo (1965).
Katedralo de Oŭrenso
La Katedralo de Oŭrenso, dediĉata al Sankta Marteno, estas la ĉefa religia monumento de la urbo Oŭrenso, de la Aŭtonoma Komunumo Galegio, en Hispanio. Ĝi estis konsekrita meze de la 12-a jarcento kaj parto de la 13-a. Ĉi tiu kirko estis deklarata Nacia Monumento la 3-an de junio 1931 kaj ĝi estas Baziliko ekde 1887.
Adriaan Metius
Adriaan Metius (1571-1635) estis nederlanda kuracisto, kartografo, inventisto, geometro, matematikisto kaj astronomo. Li estis frato de Jacob Metius (1571-1628), konstruinto de optikaj instrumentoj kaj inventinto de ia refraktara teleskopo.
Biografio
Lia patro, Adriaan Anthonisz, estis matematikisto, termezuristo, katografo kaj milita inĝenierado, kiu, ekde 1582, servis ankaŭ kiel urbestro de Alkmaar, kie Metius studis en la Latina Lernejo. En 1589 li studis filozofion en la ĵus fondita Universitato de Franeker. Ekde 1594 li daŭrigis sian lernadon en Lejdeno kie li estis lernanto de Rudolph Snellius (1546-1613). Dum kelka tempo li laboris kiel asistanto de Tycho Brahe (1546-1601) en la insulo de Ven, kie Brahe estis kontruinta sian observatorion. Iom poste li translokiĝis al Rostock kaj Jena, kie li iĝis lektoro en 1595.
Poste li revenis al Alkmaar kaj helpis sian patron dum kelka tempo kiel milita inĝeniero, inspektoro de fortikaĵoj, kaj ankaŭ kiel profesoro pri matematiko en Franeker (Frislando), dediĉinte sin precipe al la trejnado de geodeziistoj.
Li estis nomumita eksterordinara profesoro ĉe la Universitato de Franeker en 1598, kie li servis inter 1600 kaj 1635 kiel ordinara profesoro pri matematiko, navigado, termezurado, milita inĝenierado kaj astronomio. Li havis permeson por instrui siajn klasojn en sia vernakulara lingvo (loka idiomo) anstataŭ en la latina, funkciante kiel rektoro de la universitato inter 1603 kaj 1632.
Kun sia patro kaj frato li fondis oficejon specialiĝantan pri fabrikado de optikaj instrumentoj, en kiu eblas fabriki la precizajn stangojn de Jakobo uzitajn de Tycho Brahe por liaj stelaj observoj.
Elemér Bokor
Elemér Bokor, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bokor Elemér estis hungara entomologo, speleologo, instruisto.
Elemér Bokor naskiĝis la en Sátoraljaújhely, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Elemér Bokor jam kiel junulo interesiĝis pri tiuj skaraboj, kiuj vivis en kavernoj. En 1913 li publikigis verkon pri la blindaj kavernaj skaraboj. La 1-a mondmilito interrompis, li ricevis militan edukon kaj li batalis sur la rusa militejo, kie li estis militkaptito inter 1915-1918. Li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1924, en la sekva jaro li doktoriĝis. Li ekinstruis en gimnazio en Budapeŝto en 1925, libertempe li dediĉis sian vivon por esplori kavernojn kaj ties skarabojn. Li ricevis germanan medalon en 1927.
Oberbergkirchen
Oberbergkirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mühldorf am Inn kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Romanel
Romanel estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Sándor Lajos Erdődy
Grafo Sándor Lajos Erdődy [ŝAndor lajoŝ erdOdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdődy Sándor Lajos estis hungara politikisto, mecenato, membro (direktora en 1877) de Hungara Scienca Akademio. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis monyorókeréki kaj monoszlói.
Sándor Lajos Erdődy naskiĝis la  1802. Li mortis la 1881 en Vép.
Biografio
Sándor Lajos Erdődy elstare oratoris en la hungara parlamento en la 1840-aj jaroj. Li havis la titularajn kortumajn rangojn "reĝa ĉefĉevalisto" kaj "vera interna sekreta konsilanto", krome li estis departemenestro. Dum la Hungara revolucio de 1848 li efemere estis senpostena ministro. Li apogis la akademion kaj la artojn.
László Sarmaság
SARMASÁG László [ŝarmasa:g] estas hungara pentristo. Li naskiĝis en Baia Mare la 15-an de majo 1947.
Eltendorf
Eltendorf, hungare Ókörtvélyes, slovene Stara Grüškova, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Jennersdorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Jurij Aleksejeviĉ Gagarin
Jurij Aleksejeviĉ Gagarin (Юрий Алексеевич Гагарин ) naskiĝis la 9-an de marto 1934 en Gĵatsk, Rusio kaj pereis la 27-an de marto 1968, kaj li estis rusa piloto de la Aerarmeo de Sovetunio kaj kosmonaŭto. Li famiĝis kiel la unua homo en la kosmo: La 12-an de aprilo 1961 li en la kosmoŝipo Vostok unufoje ĉirkaŭiris la Teron. La flugo daŭris 108 minutojn kaj restis lia lasta ekskurso en la kosmon: la 27-an de marto 1968 Gagarin pereis dum aviadila akcidento.
Ekzistas ankaŭ vidpunkto, ke la flugo de Gagarin ne estis plene sukcesa, ĉar li surteriĝis ne ene de la kosmoŝipo. Tamen la paraŝuta surteriĝo de Gagarin estis antaŭplanita: la maniero surteriĝi, do, ne influas la fakton, ke li estis la unua en la apud-Tera orbito.
Gagarin iĝis internacia famulo, kaj ricevis multajn medalojn kaj titolojn, kiaj tiu de Heroo de Sovetunio, nome la plej alta honoro de la lando. Vostok 1 markis tiele sian nuran spacflugon, sed li servis kiel trejnejo por la misio de Sojuz 1 (kiu finis per fatala akcidento). Gagarin poste iĝis deputita trejindirektoro de kosmonaŭta trejncentro ĉe Moskvo, kiu poste estis nomita laŭ li. Gagarin mortiĝis en 1968 kiam la trejnaviadilo MiG-15 kiun li estis pilotanta faleksplodis. Poste oni atribuis la Medalon Jurij Gagarin en lia honoro.
Komenca vivo kaj edukado
Juri Gagarin naskiĝis en la vilaĝo Kluŝino, ĉe Gzhatsk (renomita Gagarin en 1968 post lia morto), la 9-an de marto 1934. Liaj gepatroj laboris en kolektivigita farmo: Aleksej Ivanoviĉ Gagarin kiel ĉarpentisto kaj masonisto, kaj Anna Timofejevna Gagarina kiel laktistino. Juri estis la tria el kvar gefiloj: pli aĝa frato Valentin, pli aĝa fratino Zoĝa, kaj pli juna frato Boris.
Kiel milionoj de personoj en la Sovetunio, ankaŭ la familio Gagarin suferis dum la Naziisma okupado en la Dua Mondmilito. Kluŝino estis okupita en Novembro 1941 dum la germana antaŭeniro al Moskvo, kaj oficiro okupis la loĝejon de la Gagarinoj. La familio estis rajtigita konstrui elkotan kabanon, proksimume 3 por 3 m ene, sur la tero malantaŭ sia hejmo, kie ili devis loĝi unu jaron kaj naŭ monatojn ĝis la fino de la okupado. Liaj du pli aĝaj gefratoj estis deportitaj fare de la germanoj al Pollando kiel OST-Arbeiter, tio estas sklavaj laboristoj en 1943, kaj ili ne povis reveni ĝis post la fino de la milito en 1945. En 1946, la familio translokiĝis al Gĵatsk, kie Gagarin pluis sian mezlernejan edukadon.
Je aĝo de 16 en 1950, Gagarin eniris kiel metilernanto de fandisto ĉe Ŝtalfabriko de Luberci ĉe Moskvo, kaj ankaŭ aliĝis al klasoj ĉe loka vespera lernejo por "junaj laboristoj" por la sepa grado. Post gradiĝi en 1951 kaj el la sepagrada kaj el la volonta lernejoj (kun honoroj en muldilado kaj en fandado), li estis selektita por plua trejnado en la Saratova Industria Teknika Altlernejo, kie li studis pri traktoroj. En Saratov, Gagarin volontulis por semajnfina trejnado kiel soveta aerkadeto en loka flugoklubo, kie li lernis flugi — dekomence per biplano kaj poste en trejnilo Jak-18. Li ankaŭ ŝparis kroman monon kiel part-tempa dokolaboristo ĉe la rivero Volga.
Kariero en la Soveta Aerforto
Post gradiĝi el la teknika lernejo en 1955, la Soveta Armeo rekrutis Gagarin. Laŭ rekomendo, Gagarin estis sendita al la Unua Lernejo de Aerfortaj Pilotoj de Ĉkalov en Orenburgo, kaj ekpilotis sole en MiG-15 en 1957. Estante tie li renkontiĝis kun Valentina Ivanovna Gorjaĉeva, medicina teknikisto gradita ĉe la Orenburga Medicina Altlernejo. Ili geedziĝis la 7-an de novembro 1957, nome la saman tagon kiam Gagarin gradiĝis el Orenburgo.
Post-gradiĝe, li estis sendita al la aerbazo de Luostari en Murmanska provinco, ĉe la landlimo kun Norvegio, kie la terura vetero faris flugadon riskeca. Li iĝis Leŭtenanto en la Soveta Aerarmeo la 5-an de novembro 1957; la 6-an de novembro 1959 li ricevis la rangon de Majora Leŭtenanto.
Selektado kaj trejnado
En 1960, post multa serĉada kaj selektada procezo, Juri Gagarin estis elektita kun 19 aliaj pilotoj por la soveta kosmoprogramo. Gagarin estis poste selektita por elita trejngrupo konata kiel La Ses el Soĉi, el kiuj estos elektitaj la unuaj kosmonaŭtoj de la programo Vostok. Gagarin kaj aliaj estontaj kandidatoj estis submetitaj al eksperimentoj desegnitaj por ekzameni fizikan kaj psikologian rezistadon; li ankaŭ suferis trejnadon por la tuja flugo. El la dudek selektitoj, la finaj elektoj por la unua lanĉo estis Gagarin kaj German Stepanoviĉ Titov pro ties plenumoj dum la trejnsesioj same kiel pro iliaj fizikaj karakteroj — spaco estis limigita en la malgranda kajuto de la kosmoŝipo Vostok, kaj ambaŭ viroj estis sufiĉe malaltaj. Gagarin estis 1.57 m alta.
En Aŭgusto 1960, kiam Gagarin estis unu el la 20 eblaj kandidatoj, doktoro de la Soveta Aerforto pritaksis lian personecon jene:
Gagarin estis ankaŭ preferata kandidato de siaj kunuloj. Kiam la 20 kandidatoj estis petitaj anonime voĉdoni por kiu alia kandidato ili preferus vidi kiel la unua fluganto, ĉiuj escepte tri elektis Gagarin. Unu el tiuj kandidatoj, nome Jevgenij Ĥrunov, kredis ke Gagarin estis tre favorata, kaj li plendis kontraŭ li mem kaj kontraŭ aliaj kiam ĝi estis necesa.
Eltendorf
Historio
En 1910 loĝis tie 1652 homoj, (1516 germanoj, 51 hungaroj, 4 kroatoj). Ĝis Traktato de Trianon Ókörtvélyes apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). En 2001 loĝis en Eltendorf 1017 homoj, (992 germanlingvanoj, 7 hungaroj, 4 kroatoj, 2 slovenoj kaj aliaj).
Jurij Aleksejeviĉ Gagarin
Selektado kaj trejnado
Gagarin bonfartis fizike tra sia tuta vivo, kaj estis entuziasma sportisto. Kosmonaŭto Valerij Fjodoroviĉ Bikovskij verkis:
Cetatea de Baltă
Cetatea de Baltă [ĉetatja de baltə] (Küküllővár, Kockelburg) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Blaj. Administre apartenas al ĝi: Crăciunelu de Sus, Sântămărie, Tătârlaua.
László Sarmaság
Kariero
László Sarmaság inter 1957 kaj 1962 lernis en la liberskolo de András Mikola. Li estis instruisto, liberprofesia artisto. De 1962 li vivas en Győr.
Cetatea de Baltă
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 767 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, ciganoj), en 1992 2 031 (rumanoj, 23% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1177. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő).
Jurij Aleksejeviĉ Gagarin
Vostok 1
La 12-an de aprilo 1961 la kosmoŝipo Vostok 3KA-3 (Vostok 1) kun Gagarin ene estis lanĉita el la Kosmodromo Bajkonur. Gagarin tiele iĝis kaj la unua homo kiu veturis en la spaco, kaj la unua kiu orbitis la Teron. Lia alvoka signo estis Kedr (Кедр, Siberia pino aŭ Cedro).
La radiokomunikado inter la lanĉokontrolejo kaj Gagarin inkludis la jenan dialogon je la momento de la raketlanĉo:
La neformala kaj popola diraĵo de Gagarin laŭvorte pojeĥali! iĝis historia frazo en la Orienta Bloko, uzita por aludi al la komenco de la Spacepoko en la homa historio.
En sia post-fluga informo, Gagarin rememoris sian sperton pri spacflugo, estante la unua homo en spaco:
Post la flugo, Gagarin diris al la estro de la Sovetunio Nikita Ĥruŝĉov ke dum la reveno li fajfis la melodion de la kanto "La patrolando aŭdas, la patrolando konas" ("Родина слышит, Родина знает"). La unua du versoj de la kanto estas: "La patrolando aŭdas, la patrolando konas/kie sia filo flugas en la ĉielo". Tiu patriota kanto estis verkita de Dmitri Ŝostakoviĉ en 1951 (opus 86), kun vortoj de Jevgenij Dolmatovski.
Kelkaj fontoj postulis ke Gagarin komentis dum la flugo, "Mi vidas neniun dion ĉi tie supre." Tamen, tiaj vortoj ne aperas en la laŭvorta registro de lia konversaciado kun ter-bazaj stacioj dum la kosmoflugo. En intervjuo de 2006, la amiko de Gagarin nome kolonelo Valentin Petrov asertis ke la kosmonaŭto neniam diris tiajn vortojn, kaj ke la citaĵo originiĝis el la parolado de Nikita Ĥruŝĉov antaŭ la plenumo de la Centra Komitato de la Komunista Partio de Sovetunio pri la ŝtata soveta kontraŭ-religia kampanjo (1958–1964) kiam li diris "Gagarin flugis al kosmo, sed li ne vidis ajnan dion tie." Petrov diris ankaŭ ke Gagarin estis estinta baptita en la Ortodoksa Eklezio kiam infano, kaj artikolo de 2011 en la gazeto Foma citis la rektoron de la ortodoksa preĝejo de Zvjozdni gorodok kiu diris, "Gagarin baptis sian pli aĝan filinon Jelena tuj antaŭ sia kosmoflugo; kaj lia familio kutime celebris Kristnaskon kaj Paskon kaj tenis ikonojn en la hejmo."
Ekzistis zorgoj, ke la enorbitaj spacvojaĝaj rekordoj de Gagarin pri tempodaŭro, alteco kaj levita maso ne estus rekonitaj fare de la Fédération Aéronautique Internationale (FAI), la monda estraro por fiksado de normoj kaj konservado de rekordoj en la kampo, kiu tiutempe postulis ke la piloto alteriĝas. kun la metio. Laŭ pasintaj FAI-difinoj, lia misio estus rigardita kiel "nekompleta" kosmoflugo. La kosmoflugrekordoj de Gagarin estis tamen atestitaj kaj reasertitaj fare de la FAI, kiu reviziis siajn regulojn, kaj agnoskis ke la decidaj ŝtupoj de la sekura lanĉo, orbito, kaj reveno de la piloto estis plenumitaj. Gagarin estas internacie rekonita kiel la unua homo en spaco kaj unua se temas pri orbiti la Teron.
Post Vostok 1
La flugo de Gagarin estis venko por la soveta kosmoprogramo. La anonco de soveta radio estis farita de Juri Levitan, nome la sama parolanto, kiu anoncis ĉiujn ĉefajn eventojn en la Granda Patriota Milito. Gagarin iĝis nacia heroo de Sovetunio kaj de Orienta Bloko, kaj tutmonda famulo. Tutmonda gazetaro publikigis lian biografion kaj detalojn de lia flugo. Moskvo kaj aliaj urboj en la Sovetunio organizis amasajn manifestaciojn, kies grando estis dua nur post la Triumfa Parado de 1945. Gagarin estis akompanata en longa karavano de altrangaj gravuloj laŭlonge de la stratoj de Moskvo al la Kremlo kie, en luksa ceremonio, li ricevis la titolon de Heroo de Sovetunio, el Nikita Ĥruŝĉov.
Poste, Gagarin ege turneis eksterlanden. Li vizitis Italion, Germanion, Kanadon, Brazilon, Japanion, Egipton kaj Finnlandon por disvastigi la sovetunian atingon meti la unuan homon kosmen. Li vizitis Unuiĝintan Reĝlandon tri monatojn post la misio de Vostok 1, kaj iris al Londono kaj Manĉestero.
La subita ekfamiĝo suferigis Gagarin. Ĉar konatuloj diris, ke Gagarin estis "granda drinkisto", lia turneo metis lin en sociaj situacioj kie oni esperis ĉiam ke li drinku. Oni informis ke Gagarin estis kapita de sia edzino en ĉambro kun alia virino, flegistino nome Anna kiu estis helpinta lin post boata incidento en la sama tago, ĉe feriejo en la Nigra Maro en Septembro 1961. Li klopodis fuĝi tra fenestro kaj salto el balkono de la dua etaĝo, frapante sian vizaĝon kontraŭ trotuar-rando, kio lasis al li permanentan cikatron ĉe sia maldekstra brovo.
En 1962, li ekservis kiel deputito de la parlamenta ĉambro Soveto de Unio, kaj estis elektita por la Centra Komitato de la Ligo de Junaj Komunistoj. Li poste revenis al Zvjozdni gorodok, nome la kosmonaŭtejo, kie li pasis sep jarojn laborante por dezajnoj por reuzeblaj kosmoŝipoj. Li iĝis subkolonelo de Sovetaj Aerfortoj en la 12-a de junio 1962, kaj ricevis la rangon de kolonelo la 6-an de novembro 1963. Sovetaj funkciuloj klopodis teni lin for el flugado, timigitaj perdi sian heroon en akcidento. Gagarin estis helpopiloto por sia amiko Vladimir Komarov por la flugo de la Sojuz 1, kiu estis lanĉita spite la protestoj de Gagarin ke aldonaj sekurecaj zorgoj estas necesaj. Kiam la flugo de Komarov finis en fatala akcidento, Gagarin estis permanente malpermesita por plua trejnado aŭ partoprenado en pliaj kosmoflugoj.
La 20-an de decembro 1963 Gagarin iĝis deputita trejndirektoro de Zvjozdni gorodok, nome kosmonaŭta trejnbazo. Du jarojn poste li estis re-elektita kiel deputito de SSSU, sed tiun fojon por la Soveto de la Naciecoj. La venontan jaron li ek-re-kvalifikis kiel militpiloto. La 17-an de februaro 1968 li defendis sian aerospacan inĝenieran tezon pri la temo de kosmoŝipa aerodinamisma kunfigurado kun flugokoloroj.
Renomo
Post la flugo de Vostok Gagarin iĝis la plej fama homo sur la Tero. Ĉiuj ĵurnaloj de la mondo skribis artikolojn pri li. Li ricevis ordenojn (kiaj tiu de Heroo de Sovetunio), diplomojn kaj aliajn honor-signojn de multaj registaroj en Eŭropo, Azio, Afriko, Suda kaj Norda Ameriko. Kun misio de paco kaj amikeco Gagarin vizitis multajn landojn.
Gagarin estis elektita honora urbano de la sekvaj urboj: Kaluga, Novoĉerkassk, Sumgait, Smolensk, Vinnica, Sebastopolo, Saratov, Tjumeno (Sovet-Unio); Sofia, Pernik, Plovdiv (Bulgario), Atenoj (Grekio), Famagusta, Limasol (Kipro); Saint-Denis (Seine-Saint-Denis) (Francio), Trenčianske Teplice (la eksa Ĉeĥoslovakio, nun Slovakio). Li ankaŭ ricevis orajn ŝlosilojn de la urbaj pordegoj en Kairo kaj Aleksandrio (Egiptio).
Morto
La 27-an de Marto 1968, dum rutina trejnflugo el Flughaveno Ĉkalovski, li kaj la fluginstruisto Vladimir Serjogin mortiĝis en kolizio de MiG-15UTI ĉe la urbo Kirĵaĉ. La korpoj de Gagarin kaj de Serjogin estis kremaciitaj kaj la cindroj estis entombigitaj en la Kremla Tombejo de la Ruĝa Placo.
Gagarin estis survivita de sia edzino Valentina, kaj filinoj Jelena kaj Galina. Jelena Jurievna Gagarina, la plej aĝa filino de Juri, estas arta historiito kiu laboris kiel ĝenerala direktoro de la Muzeoj de la Moskva Kremlo ekde 2001. Lia plej juna filino, Galina Jurievna Gagarina, estas departementa funkciulo kaj profesoro de ekonomiko ĉe la Pleĥanova Rusia Universitato de Ekonomiko en Moskvo.
Kaŭzo de la aviadilkolizio
La kaŭzo de la kolizio kiu mortigis Gagarin ne estas tute certa, kaj estis subjekto al spekulacio pri konspiraj teorioj dum la venontaj jardekoj.
Sovetaj dokumentoj elklasigitaj en Marto 2003 montris ke la KGB estis kondukinta sian propran esploradon pri la akcidento, aldone al la esploradoj fare de la registaro kaj de du militistaj. La informo de la KGB nuligis variajn konspirajn teoriojn, anstataŭ indiki ke la agoj de la aerbaza stabanaro kontribuis al la kolizio. La informo asertas ke aviadotrafika kontrolisto havigis al Gagarin neĝisdatigitan veterinformon, kaj je la tempo de lia flugo la kondiĉoj estis konsiderinde deterioriĝintaj. Ankaŭ la surtera stabanaro lasis eksterajn naftujojn ligitajn al la aviadilo. La planitaj flugagadoj de Gagarin bezonis klaran veteron kaj ne eksterajn ujojn. La esplorado konkludis ke la aviadilo de Gagarin eniris en spiralfalo, ĉu pro birdofrapo aŭ pro subita movo por eviti alian aviadilon. Pro la neĝisdatigita veterinformo, la stabanaro kredis ke lia alto estas pli alta ol ĝi estis fakte, kaj ne povis akurate reagi por elpreni la MiG-15 el ties spiralfalo.
La 12-an de aprilo 2007, la Kremlo vetois novan esploradon pri la morto de Gagarin. Registaraj funkciuloj diris ke ili ne vidis tialon por komencigi novan esploradon.
En Aprilo 2011, dokumentoj el komisio de 1968 starigita de la Centra Komitato de la Komunista Partio por esploradi la akcidento estis elklasigitaj. Tiuj dokumentoj pruvis ke la komisia origina konkludo estis ke Gagarin aŭ Serjogin estis akre manovranta ĉu por eviti veterbalonon, kio kondukis la aviadilon en "super-kritika flugoreĝimo kaj al ties instalado en kompleksa meteoraj kondiĉoj," aŭ por eviti "eniri en la supra limo de la unua tavolo de nubokovro".
En sia libro de 2004 Du flankoj de la Luuno, Aleksej Leonov, kiu estis estinta parto de Ŝtata Komisio starigita por esploradi la morton de Gagarin en 1968, rakontas ke li estis flugiganta helikopteron en la sama areo tiun tagon kiam li aŭdis "du laŭtajn eksplodojn en la distanco." Konfirmante aliajn teoriojn, lia konkludo estas ke Suĥoi aviadilo (kiun li eĉ identigas kiel Su-15 'Flagon') estis fluganta sub sia minimuma permesita alto, kaj "sen konstati ĝin pro la teruraj veterkondiĉoj, li pasis je 10 aŭ 20 metroj el la aviadilo de Juri kaj Seregin rompante la sonbarieron." La rezulta turbulado estus sendinta la MiG en nekontrolata spiralfalo. Leonov kredas ke la unua eksplodo kiun li aŭdis estis tiu de la aviadilo rompante la sonbarieron, kaj la dua estus la kolizio de la aviadilo de Gagarin surgrunden. En intervjuo de Junio 2013 kun rusa televido-reto RT, Leonov diris ke elklasigita informo pri la okazaĵo montris la eston de dua, "nerajtigita" Su-15 fluganta en la areo. Leonov asertas ke tiu aviadilo estis descendinta ĝis 450 m kaj ke, dum la funkciado de la postbruligiloj, "la aviadilo malpliigis sian nivelon je distanco de 10–15 metroj en la nuboj, pasanta ĉe Gagarin, turnigante lian aviadilon kaj tiele sendante ĝin al vostospiralfalo – profunda spiralo, por esti preciza – je rapido de 750 kilometroj por horo." Kiel kondiĉo por esti permesata studi tiun informon, tamen, Leonov estis devigita ne malkovri la nomon de la alia piloto, pri kio estas informo ke li estis 80jaraĝa (en 2013) kaj en malbonaj sankondiĉoj.
Heredo
Krom lia malalta staturo de 1.57 m, unu el plej rimarkindaj trajtoj de Gagarin estis lia rideto. Multaj komentis kiel la ridetemo de Gagarin altiris la atenton de homamasoj en la oftaj turneoj kiujn li faris en la monatoj post la sukcesa misio de la Vostok 1.
Gagarin ankaŭ konstruigis al si reputacion kiel saĝa publika figuro. Kiam li vizitis Manĉestron en Britio, pluvegis. Tamen, Gagarin insistis ke la aŭtotegmento restu malfermita por ke la salutema homamaso povu vidi lin. Gagarin asertis, "Se ĉiuj tiuj personoj venis bonvenigi min kaj povas rezisti sub la pluvo, ankaŭ mi." Gagarin malakceptis pluvombrelon kaj restis stare en sia malfermita Bentley por ke la salutema homamaso povu ankoraŭ vidi lin.
Sergej Korolov, unu el la estroj malantaŭ la komencaj jaroj de la soveta kosmoprogramo, poste diris ke Gagarin posedis rideton "kiu lumigis la Malvarman Militon".
Honoroj
La dato de la kosmoflugo de Gagarin estis rememorata kiel speciala dato. Ekde 1962, ĝi estis celebrata en la Sovetunio kaj poste en Rusio kaj en aliaj post-sovetaj ŝtatoj kiel la Kosmonaŭtika Tago. En 2011 ĝi estis deklarita la Internacia Tago de la Homaj Kosmoflugoj fare de Unuiĝintaj Nacioj. Ekde 2001, la Nokto de Juri, internacia celebrado okazas ĉiun 12-an de Aprilo por rememori mejloŝtonojn en kosmesplorado.
Multaj konstruaĵoj kaj aliaj lokoj tra la tuta mondo estis nomigitaj laŭ Gagarin. La Kosmonaŭta Trejnejo de Zvjozdni gorodok estis tiele nomigita en 1969. La lanĉejo de la Kosmodromo Bajkonur el kiuj estis lanĉita la Sputnik 1 kaj la Vostok 1, estas nuntempe konata kiel Gagarin-lanĉejo. La Distrikto Gagarinski ĉe Sevastopolo (Ukrainio/Rusio) estis tiele nomita dum la periodo de la Sovetunio.
Gagarin estis honorita sur la Luno de kaj astronaŭtoj kaj astronomoj. Li estis honorita de la usona kosmoprogramo de Apollo 11 en 1969 kiam astronaŭtoj Neil Armstrong kaj Buzz Aldrin lasis memoran tekon enhavantan medalojn memorantajn Gagarin kaj la kompanan kosmonaŭton Vladimir Komarov surface. En 1971, la kosmonaŭtoj de Apollo 15 nome David Scott kaj James Irwin lasis la Falitan Astronaŭton ĉe ties surteriga loko kiel memorejo por ĉiuj usonaj astronaŭtoj kaj sovetaj kosmonaŭtoj kiuj mortiĝis en la Kosmokonkuro, kun Juri Gagarin listitaj inter 14 aliaj. Li estis memorigita per la oficiala nomo por la 265 km granda kratero Gagarin laŭ li.
Kelkaj statuoj estis starigitaj en lia honoro. En 2011, statuo pri li estis senvualita ĉe Admiralitata Arko fine de The Mall en Londono, kontraŭ la jama skulptaĵo de James Cook. Ĝi estas kopio de la statuo kiu staras antaŭ la iama lernejo de Gagarin en Luberci. En 2013, ĝi estis translokigita al permanenta loko ekster la Reĝa Observatorio en Greenwich. En 2012, oni senvualigis statuon ĉe la loko de la komencaj kosmoflugaj sidejoj de NASA ĉe South Wayside Drive en Houston, Teksaso.
Li estis memorigita en muziko, kiel per kantaro de sovetaj patriotaj kantoj nome La konstelacio Gagarin (en rusa Созвездье Гагарина, Sozvezdie Gagarina) kiu estis verkita de Aleksandra Paĥmutova kaj Nikolai Dobronravov en 1970–1971. La plej fama el tiuj kantoj estis referenco al krio de Gagarin poeĥali!: ''Li diris "ni iru!" Li adiaŭis permane''. Li estis la inspiro por la muzikpecoj "Hey Gagarin" de Jean Michel Jarre, "Gagarin" de Public Service Broadcasting, kaj de "Gagarin, I loved you" de Undervud.
Ankaŭ ŝipojn oni nomigis laŭ li. Soveta sekvoŝipo Kosmonaŭto Juri Gagarin estis konstruita en 1971. La flugentrepreno de Armenio nome Armavia nomigis sian unuan aviadilon Suĥoj Superjet 100 en honoro de Gagarin en 2011.
Oni eldonis du porokazajn monerojn fare de la Sovetunio por honorigi respektive la 20an kaj la 30an jariĝojn de lia flugo: nome moneroj de 1 rublo (1981, kupro-nikelo) kaj de 3 rubloj (1991, arĝento). En 2001, por rememorigi la 40an jariĝon de la flugo de Gagarin, oni eldonis en Rusio serion de kvar moneroj montrantajn lian portreton: nome moneroj de 2 rubloj (kupro-nikelo), 3 rubloj (arĝento), 10 rubloj (latun-kupro, nikelo), kaj 100 rubloj (arĝento). In 2011, Rusio eldonis monerojn de 1,000 rubloj (oro) kaj de 3 rubloj (arĝento) por marki la 50an jariĝon de lia flugo.
En 2008, la Kontinenta Ligo de Glacihokeo nomigis sian pokalon Pokalo Gagarin.
En enketo de 2010 Space Foundation, Gagarin estis rankigita kiel la 6a plej populara kosmoheroo, ligita kun la fikcia kapitano James T. Kirk de Star Trek.
50a jariĝo
La 50a jariĝo de la flugo de Gagarin en la kosmon estis markita en 2011 pere de honoroj tra la tuta mondo. Oni faris filmon titolita Unua Orbito fare de la Internacia Kosmostacio, kombinante la paroladon de la origina flugo kun filmaĵoj de la itinero farita de Gagarin. La rus-uson-itala ŝipanaro de la Ekspedicio 27 per la IK sendis specialan filmomesaĝan deziron al la popoloj de la mondo por "Feliĉa Nokto de Juri", vestante ĉemizojn kun la bildo de Gagarin.
Svis-loĝanta germana horloĝisto Bernhard Lederer kreis limigitan eldonon de la 50 Gagarin Tourbillons por rememorigi la 50an jariĝon de la flugo de Gagarin.
La lanĉo de Sojuz TMA-21 la 4-an de aprilo 2011 estis dediĉita al la 50a jariĝo de la unua homportanta kosmoflugo.
Honoroj kaj premioj
kaj aliaj.
Juri Gagarin estis elektita honora civitano de la jenaj urboj: Li ankaŭ ricevis orajn ŝlosilojn de la pordoj de la urboj Kairo kaj Aleksandrio (Egipto).
Literaturo
Rete: La Balta Ondo
Kajo Helvio Cinna
Kajo Helvio Cinna, aŭ en latina Gaius Helvius Cinna, estis influa neoterika poeto de la fina epoko de la Romia Respubliko, iom pli aĝa ol la generacio de Katulo kaj Kalvo.
Lembaoj
Lembaoj estas tribo en meza Zimbabvo kaj norda parto de Sud-Afriko, kun ĉ. 70 - 80 000 tribanoj. La tribon fondis - laŭ buŝa tradicio - sep juddevenaj personoj, kiuj translokiĝis antaŭ 2500 jaroj el Israelo. Ili vagadis tra Jemeno al la nuna loĝejo. La parencecon de la lembaoj al la judoj pruvis eĉ DNA-esploro.
Euronews
Euronews (Eŭronovaĵo) estas televidkanalo pri eŭropaj informoj kaj novaĵoj lanĉita la armnews.eu 1-an de januaro 1993, kies sidejo troviĝas en Ecully, en antaŭurbo de Liono en Francio. Euronews traktas la tutan mondan aktualaĵaron laŭ eŭropa vidpunkto. Ĝi profitas la bildojn de aliaj televid-kanaloj, de publikaj kanaloj kiuj havas akciojn en ĝi kaj de ĉefaj gazetar-agentoj. Euronews elsendas en la hispana, itala, franca, germana, angla, portugala (1999), rusa (2001), araba (2008), turka (2010) kaj persa (2010). Ĝi naskiĝis kiel informservo por Eŭropo, sed ĝi fariĝis transkontineta televidkanalo kun spektantoj en multaj landoj de la mondo. Entute 102 landoj, inter ili ĉiuj ŝtatoj de Eŭropo, Ameriko kaj Nord-Afriko.
La partneraj/akciaj televid-kanaloj de Euronews estas (en 2004):
En Ameriko, Euronews spekteblas en 17 lingvoj per Globecast WTV per la satelito Intelsat Ameriko 5 à 97° okcidenta.
4864 Nimoy
4864 Nimoy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona aktoro, reĝisoro kaj poeto Leonard Nimoy (1931–2015), famkonata pro lia rolo de Mr. Spock en la serio Star Trek. Li verkis du aŭtobiografiojn : I Am Not Spock (1975) kaj I Am Spock (1995).
1292
En la jaro 1292 post Kristo okazis interalie:
Géza Zichy
Grafo Géza ZICHY [ziĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zichy Géza estis hungara komponisto, pianisto, dirigento, verkisto, mecenato, ĉambelano, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1911), membro de Societo Kisfaludy (1878), membro de Societo Petőfi (1876). Géza Zichy naskiĝis la 1849 en Hungario, en vilaĝo Sztára (nuntempa Staré en Slovakio). Li mortis la 1924 en Budapeŝto.
Biografio
Géza Zichy frekventis lernejojn kaj universitaton en Pozsony. Li aĝis 14, kiam dum ĉasado li perdis la dekstran manon, tamen li lernis pianludi. Li lernis muzikon ekzemple de Franz Liszt. En 1866 li debutis pianisto en Pozsony, poste en Pest (urbo). Baldaŭe li faris ankaŭ eksterlande koncertojn en Germanio, Francio, Italio, Belgio, Rumanio, Skandinavio. Li havis postenojn en Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj Budapeŝta Ŝtata Operejo, kie li dirigentis. Li ricevis premion en 1901, krome ankaŭ diversajn eksterlandajn premiojn.
Masakro de Amritsar
La Masakro de Amritsar okazis la 13-an de aprilo 1919 en nord-hindia urbo Amritsar aŭ Amricar, fare de britaj soldatoj kaj gurkoj je siĥoj, muslimoj kaj hinduoj, kiuj protestis por sendependeco de Hindio. Oni masakris virojn, virinojn kaj infanojn.
La masakro
Ĉar la britoj devis eluzi la homajn kaj materialajn resursojn de Hindio dum la unua mondmilito, tio plialtigis memkonfidon de la kolonianoj. En Hindio (pli posta Barato) okazis en 1919 amasaj demonstroj je iniciato de la Hindia Nacia Kongreso.
La britoj arestis la lokajn gvidantojn de la nacia movado en Amritsar D-ron., Saifuddin Kiĉluo kaj D-ron., Satjapal. Komence okazis pacaj protestoj, sed tio evoluis je perfortaj agadoj kaj la protestantoj atakis reprezentantojn de la Brita Imperio. Oni deklaris krizan staton.
La masakro okazis en parko ĉirkaŭita per muro (Jallianwala Bagh). La solan fuĝvojon kontrolis la soldatoj. Generalo Reginald Dyer sendis trupon kun 150 fusilsoldatoj kaj unu maŝinfusilon, kiu estis muntita je kirasaŭto. Ĉar la kirasaŭto ne povis trairi la pordon, ĝi ne estis uzata.
Laŭ oficialaj aldonoj, la britoj murdis 379 pacajn protestantojn, vundis 1,200. La komandanto Dyer asertis al siaj superuloj, ke li trafis „revolucian armeon“ kaj pro tio donis „lecionon de moralo“. Dyer estis malaktivigita kaj subrangigita al kolonelo.
La masakron kondamnis preskaŭ tuta mondo, sed britaj konservativuloj admonis la generalon kiel "Savinton de Panĝabo". La afero kaŭzis grandan koleron en Hindio kaj instigis fortiĝon de la sendependiĝa movado.
Departemento Tolimo
Departemento Tolimo estas departemento en la centro de Kolombio. Ĝin ĉirkaŭas la departementoj Kaldaso, Kundinamarko, Ujlao, Kaŭko, Kindio kaj Risaraldo.
Hundsbach (Alzaco)
Hundsbach (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Departemento Tolimo
Sur 23 562 kvadrataj kilometroj la departemento havas 1,3 milionojn da loĝantoj. Preskaŭ triono el ili (410 000) loĝas en la ĉefurbo, Ibageo. La aliaj urboj estas multe pli malgrandaj, ekzemple El Espinal (55 000 loĝantoj), Melgar (25 000), Mariquita, Armero, Honda kaj Lérida.
Ekonomio
La plej grava branĉo de la ekonomio estas la agrikulturo. Oni kultivas rizon, sorgon, kotonon, kafon kaj fruktojn. Kelkaj fabrikoj prilaboris tiujn agrikulturajn produktojn. Aliaj industrioj apenaŭ ekzistas.
Historio
Tolimo fariĝis departemento de Kolombio je la 1-a de januaro 1886.
Edgardo Mortara
La afero Edgardo Mortara estis historia evento, realiĝinta en la 18-a jarcento en Italio kaj pliprecize en la tiama Papa Ŝtato, koncernanta la forprenon de infano el lia juda familio, okazinta la 23-a de junio de 1858.
La evento komenciĝis en Bolonjo, kiam Edgardo Levi Mortara, naskiĝinta la 27-an de aŭgusto 1851, estis, senscie de liaj gepatroj, kristane baptita dum lia unua vivjaro, de servistino kiu opiniis lin mortiĝanta pro subita pliakriĝo de malsano.
Pro efiko de la leĝoj tiam validaj en la papa ŝtato, kiuj antaŭvidis la devon eduki katolikajn infanojn nur ene de katolikaj medioj, la gepatroj de la infano perdis la gepatran rajton lin eduki kaj Edgardo edukiĝis en katolika kolegio ekstere de la origina familio.
Konigite al la granda publiko, la kazo Mortara rapide fariĝis internacia skandalo kies efikoj sentiĝas ankoraŭ hodiaŭ ene de la Katolika Eklezio kaj influas ties rilatojn kun la judaj institucioj.
Insistaj invitoj de diversaj ŝtatĉefoj, inter kiuj la imperiestro Francisko Jozefo de Aŭstrio, Napoleono la 3-a kaj la ambasadoro Gramont, redoni la infanon al liaj gepatroj, estis ignoritaj. La sama infano estis diranta: "mi estas baptita, mia patro estas la papo, do pretas reveni al mia familio se ĝi fariĝus kristana kaj preĝas por ke tio okazu." Dum la infanaĝo, Edgardo povis esti libere vizitita de la gepatroj, kiuj, tamen, ne povis resti solaj kun la infano.
La kazo
Edgardo estis sesjariĝanta kiam oni lin kondukis al kolegio de katekumenoj en Romo. Tie liaj gepatroj povis, kaj fakte tio oftege okazis, lin viziti. Plurfoje, en ĉeesto de la papo, la gepatroj provis konvinki Edgardon al la reveno hejmen; sed ĉiam la infano rifuzis, kaj tia rifuzo daŭrigis eĉ kiam la infano fariĝis adulta kaj lasita libera elekti. Plenkreskinte Edgardo aliris seminarion kaj decidis sacerdotiĝi kaj pastre misii en Hispanio daŭrigante korespondi kaj akcepti vizitojn de la originaj familianoj. Edgardo, fakte, en 1867 eniris novican staton ĉe la lateranaj Regulaj kanonikoj.
Konsekvencoj
La plej grava konsekvenco estis ke la papo ricevis, kun supozita motivo, la akuzon pri kontraŭjudismo kiun judoj sukcesis montri fonditan sur klara fundamento, ke oni prenis filon de ties familio; samtempe la papo perdis la popularecon kiu antaŭe lin aŭreolis. Sed la papo ĉiam respondis ke li decidis nur gvidita de la devo respekti la leĝojn kaj la principon ke la baptitoj apartenas al la eklezio.
Okaze de la beatproklamo kaj propono de kanonizo de Pio la 9-a, leviĝis protestoj aparte de idoj de la familio Mortara Levi: la protestoj celis konvinki la publikon pri la malindigno kaj la malmerito de la papo kaj ne postuli revizion de decido apogita sur suferiga leĝo kiu hodiaŭ aperas ekcsesa.
En sia memoriga libro, pli ol tridekjarula sacerdoto Edgardo skribas: ''la mondo kriadis ke mi estis viktimo, martiro de jezuitoj. Sed spite al tio, mi estas dankema al la providenco kiu min kondukis en la familion de Kristo, vivadis feliĉe […] dum en mia humila persono triumfis la rajto de la Eklezio.''
Sacerdoto Edgardo daŭrigis atribui al la graco de la bapta sakramento la tenacon per kiu li ĉiam rifuzis reveni al sia hejmo. Sendepende de la ĝusteco de la opinio, tio pruvas ke la konstanta decido resti en katolikaj medioj naskiĝis el liaj motivaĵoj.
Edgardo mortis la 11-an de marto de 1940 post longa deĵora restado en monaĥejo.
Inter la akuzoj aperis ankaŭ tiu de Bernard Cornwell.
Listo de la papirusoj de la Nova Testamento
La listo de la papirusoj de la Nova Testamento estas konstituita de pli ol 120 papirusoj entenantaj pecojn de la tekstoj de la Nova Testamento: temas pri la plej antikvaj kaj fidelaj atestaĵoj pri la Nova Testamento.
Katalogado
La suba distingo inter la manuskriptoj de la Nova Testamento naskiĝis nur en la 20-a jarcento. Tiu grupigo estis enkondukita de Caspar René Gregory, kiu asignis al la papirusaj tekstoj gotan alfabeton (aŭ la majusklo ) sekvatan de apica numero, Antaŭ la jaroj 900aj, nur naŭ papirusaj manuskriptoj estis konataj, kaj nur unu estis citita en kritika aparato, nome la (11 iniciate de Konstantin von Tischendorf). Tiuj 9 papirusoj estis nur unuopaj fragmentoj, escepte de 15, kiu konsistas el tuta paĝo. La malkovroj de la 2-a jarcento liveris al la mondo la manuskriptajn fragmentojn de la Nova Testamento plej antikvajn. Frederic Kenyon en 1912 povis koni nur 14 papirusojn, Aland, en la “unua eldono de la Kurzgefasste... en 1963, listigis 76 papirusojn, dum en 1989 estis konataj 96 papirusoj, kaj 124 en 2008.
Okazis ankaŭ malkovroj pri manuskripto preskaŭ tekste kompletaj, kiu ebligis ke oni ekzamenu la la tekstan karakteron de tiuj antikvaj manuskriptoj.
Ne ĉiuj papirusoj entenas nur tekstojn de la Nova Testamento: 59, 60, 63, 80 entenas ankaŭ la tekstojn de komentarioj pri ili; 2, 3, kaj 44 estas Legaĵaroj, 50, 55, 78 estas talismano, 42, 10, 12, 43, 62 kaj 99 entenas aliajn tekstojn, kiel glosarojn aŭ kanzonojn.
Ĉiuj papirusoj estas citataj en la Novum Testamentum Graece de Nestle-Aland.
Papirusoj
La nomigo de la 127 katalogitaj papirusoj estas kombinaĵo de unu ‘P’ aŭ ‘p’ gotikskribita tiel samrange aŭ  (ofte fariĝas “P” aŭ “p” el la latina alfabeto anstataŭ), sekvata de numero lokigita apice, plus eventualaj literoj de la latina alfabeto por indiki la fragmentojn.
La suba tabelo listiĝas papirusojn laŭ la taksita redakta datado (laŭ kvindeka ŝtupo) kaj, laŭ la teksta tipo kiu kutime reprezentas la tipologion de la variantoj registritaj : filologiistoj uzas ĝenerale kvar tipoj : aleksandria, bizanca, cezara kaj okcidenta. La kolono "Biblia tekstoj entenataj" indikas la pecojn de la Nova Testamento skribitaj en la koncernata papiruso (vidu sube por mallongigoj uzitaj). Ĉiu ero estas ankaŭ lokigita, tio estas la konservejo kaj ĝia lando kie troviĝas manuskripto nuntempe. Ankaŭ preciziĝas la referencan kodekson kiu indikiĝas tiun de la klasado de la manuskripto ĉe la institucio kie ĝi estas, la kolekto aŭ la muzeo kie estas konservata, aŭ la alia kutima klasado, alternativa al tiu komuna.
Eroj listiĝas aliamaniere en la sekvonta parafo Ordigo laŭ la kanono de la Nova Testamento.
Géza Abonyi
Géza Abonyi [abonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Abonyi Géza estis hungara aktoro, altlerneja instruisto. Géza Abonyi naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  (laŭ alia informo la 23-a de junio) en Budapeŝto.
Biografio
Géza Abonyi akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1915. Li apartenis al Teatro Magyar, poste li batalis dum la 1-a mondmilito, fine li prezentis sin en kabaredo en sia naskiĝurbo. Post la 1-a mondomilito ĝis 1949 li estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), sed depost la 2-a mondmilito li havis rolojn en Teatro Madách. Ekde 1935 li instruis en la Muzikakademio, ekde 1941 en la Teatra Akademio. Li edziĝis en 1928.
Feminisma teologio
La feminisma teologio estas movado kiu troviĝas ene de kelkaj religioj kiel budhismo, kristanismo, judismo, aŭ islamo, kiu rekonsideras la tradiciojn, praktikojn, skribaĵojn kaj teologioj de tiuj religioj kaj eklezioj pere de feminisma vidpunkto.
Kelkaj el la celoj de la feminisma teologio direktas sin al la elstarigo de la rolo de virinoj en la religia kunteksto, reinterpreti la religian proponon hegemonian en la patriarkismo, defendi teologian interpretadon kiu fokusu al la rolo de virinoj en la religio ekde la feminisma perspektivo ekzameni la imagon de virinoj en sanktaj tekstoj. Kelkaj el la celoj de neortodoksaj sektoroj de kelkaj el tiuj religioj deziras pliigi la rolon de virinoj inter klerikaro kaj religiaj aŭtoritatoj (ordinigo de virinoj).
Corbalán
Corbalán [korbaLAN] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la suda komarko Komunumo de Teruelo, kies komarka ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem, Teruelo. La loknomo Corbalán kiel ofta familinomo famiĝis en la 1980-aj jaroj pro populareco de korbopilkisto Juan Antonio Corbalán.
Geografio
Ĝi estas je 16 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, do tre proksime. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri nordaj, tiu plej orienta nome A-226 venas el nordoriento. Laŭ tiu Corbalán estas la plej proksima municipo al la ĉefurbo, nome inter Teruelo kaj Cedrillas.
Historio
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema en la batalo de Cutanda. Sed eble la kristanoj perdis ĝin dum la krizo kiu sekvis la morton de Alfonso la 1-a. Nur dum la regado de Alfonso la 2-a de Aragono estis klara dominado fare de kristanoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Corbalán oni malaltiĝis ĝis nunaj 108 loĝantoj.
Inter kuriozaĵoj estas domegoj de Escriche, nune submunicipo, preĝejo, ermitejo kaj arbaro de juniperoj.
Mattersburg
Mattersburg, hungare Nagymarton, burgenland-kroate Matrštof estas komunumo kun urborajto en Aŭstrioestas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Mattersburg. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. La nomo signifas kampofortikaĵo, dum la historio oni uzis anstataŭ burg dorf-on, kiu signifas vilaĝo. La hungara nomo devenas de patrono de preĝejo Sankta Marteno.
Situo
Mattersburg situas sur malebenaĵo, en valo, laŭ fervojo Győr-Wiener Neustadt, laŭ ĉefvojo Szentgotthárd-Bratislavo.
Historio
Pli frue romianoj loĝis tie. En 895 hungaraj triboj okupis Karpatan basenon, Hungara reĝlando formiĝis en 1000, tiu parto estis limozono. Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. La unua mencio pri la urbo devenis el 1202. Katolika preĝejo en 1404, kapelo en la 17-a jarcento, fortikaĵo en nekonata tempo konstruiĝis. Incendioj okazis en 1774 kaj en 1856. En 1910 la urbo havis 3772 loĝantojn (3359 aŭstroj, 358 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Nagymarton apartenis al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Nagymarton, kies distriktejo estis, poste al Aŭstrio, inter 1938-1944 al Germanio.
La komunumo ricevis urborajton en 1926.
Walbersdorf
Walbersdorf, hungare Borbolya estis najbara vilaĝo, en la 1970-aj jaroj aliĝis (kiel urboparto) al Mattersburg.
Famuloj
En la tiama Nagymarton naskiĝis:
Mittelhof
Mittelhof estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.