cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacia Himno de Peruo
la humillada cerviz levantó.
Strofo II
Ya el estruendo de broncas cadenas
que escuchamos tres siglos de horror,
de los libres al grito sagrado
que oyó atónito el mundo, cesó.
Por doquier San Martín inflamado,
y meciendo su base los Andes
Congonhinhas
Congonhinhas estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 8.279 loĝantojn en 2010.
Nacia Himno de Peruo
lo anunciaron, también a una voz.
Strofo III
Con su influjo los pueblos despiertan
y cual rayo corrió la opinión;
desde el itsmo a las tierras del fuego
desde el fuego a la helada región.
Todos juran romper el enlace
y quebrar ese cetro que España,
reclinaba orgullosa en los dos.
Strofo IV
Lima, cumple ese voto solemne,
y, severa, su enojo mostró,
al tirano impotente lanzando,
que intentaba alargar su opresión.
A su esfuerzo sellaron los grillos
y los surcos que en sí reparó,
que heredara de su Inca y Señor.
Compatriotas, no más verla esclava
si humillada tres siglos gimió,
para siempre jurémosla libre
manteniendo su propio esplendor.
Nuestros brazos, hasta hoy desarmados
estén siempre cebando el cañón,
sentirán de su estruendo el terror.
Strofo VI
Excitemos los celos de España
Pues presiente con mengua y furor
Que en concurso de grandes naciones
Nuestra patria entrará en parangón.
En la lista que de éstas se forme
Llenaremos primero el reglón
Que el tirano ambicioso Iberino,
Que la América toda asoló.
Strofo VII
En su cima los Andes sostengan
la bandera o pendón bicolor,
Courcerac
Courcerac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 306 loĝantojn en la jaro 2012.
Nacia Himno de Peruo
que a los siglos anuncie el esfuerzo
Courcerac
Geografio
Courcerac situas en la oriento de Charente-Maritime, norde de Cognac.
Nacia Himno de Peruo
que ser libres, por siempre nos dio.
A su sombra vivamos tranquilos,
y al nacer por sus cumbres el sol,
renovemos el gran juramento
que rendimos al Dios de Jacob.
Poissonnière (pariza metrostacio)
Poissonnière [pwasɔnjɛʁ] (Fiŝvendistino) estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 7, inter la 9-a kaj la 10-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1910.
Tra la Strato Faubourg-Poissonnière kaj la strato Poissonnière, la fiŝistoj alportis fiŝaĵon de la haveno de Boulogne-sur-Mer al Les Halles laŭlonge de la malnova Romia vojo.
Bodzentyn
Bodzentyn estas urbo en Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Bodzentyn en distrikto Kielecki.
Nacia Parko Écrins
La Nacia Parko Écrins, aŭ en franca Parc national des Écrins, estas unu el la dek francaj naciaj parkoj. Ĝi situas en la sudorienta parto de Francio kaj konsistas en montara regiono de la Dofinaj Alpoj, sude de Grenoble kaj norde de Gap, kunhavata inter la departementoj de Isère kaj Hautes-Alpes.
=Geografio kaj geologio= Nacia Parko Ecrins kovras 270000-hektaran areon, en kiuj la centra zono okupas 91800 hektarojn. Ĝia teritorio etendiĝas en du francaj departementoj Isère kaj Hautes-Alpes, inter la urboj Gap, Grenoble kaj Briançon. La riveroj Romanche norde limigas la parkon, Guisane kaj Durance oriente kaj sude, kaj Drac okcidente. La montaro Ecrins estas altmonta regiono kun pli ol cent pintoj kiuj superas 3000 m, inter kiuj menciindas la plej alta Barre des Ecrins (4102 m) kaj aliaj famaj: Meije, Rateau, Pelvoux, ktp. La glaciejoj okupas grandan 17000-hektaran surfacon. En larĝajn valojn ili longe skulptis la sedimentajn petrojn (kalkoj, skistoj, grejsoj) kiuj sudokcidente kovris la malnovan soklon, kaj la kristalajn kaj metamorfajn petrojn (granito, gnejso) norde kaj okcidente en tipajn glaciejajn U-valojn.
=Flaŭro= La parko enhavas 1800 plantspeciojn, inter kiuj 146 estas protektataj kaj 216 kuŝas en ruĝaj listoj de minacataj plantoj. La vegetaĵaro suferas multajn ege diversajn flaŭrinfluojn:
=Faŭno= La nombron da animalaj specioj en la parko oni ne precize konas, oni tamen konas 343 vertebrulojn. 299 estas protektataj ĉu je nacia ĉu je regiona nivelo. La sovaĝeco de montaro Ecrins ebligis la naturan revenon de la Linko, kiel ankaŭ de aliaj bestoj: la Gipaeto ekde la reenkonduko en Savojo aŭ la Gipo el Cevenoj. La parko ankaŭ riĉas je vespertspecioj, predbirdoj, papilioj, rampuloj, amfibioj.
Batalo de Lejtea Golfo
La Batalo de Lejtea Golfo aŭ de la Golfo de Lejteo (en angla: Battle of Leyte Gulf, en filipina: Labanan sa Golpo ng Leyte) estas ĝenerale konsiderata kiel la plej granda marbatalo de la Dua Mondmilito kaj, laŭ kelkaj kriterioj, eble ankaŭ la plej granda marbatalo de la historio.
Ĝi okazis en akvoj ĉe la filipinaj insuloj Lejteo, Samaro kaj Luzono, en la 23a–26a de Oktobro 1944, inter kombinitaj fortoj de Usono kaj Aŭstralio kaj de la Imperia Japana Ŝiparo. La 20an de Oktobro, usonaj trupoj invadis la insulon Lejteon kiel parto de strategio cele al izolado de Japanio el la landoj kiujn ĝi estis okupintaj en Sudorienta Azio, kaj partikulare senigante la japanajn fortojn el naftindustrio. La Imperia Japana Ŝiparo uzis preskaŭ ĉiujn el siaj restintaj ĉefaj militŝipoj en klopodo venki la aliancanan invadon sed ĝi estis forpelita de la usonaj 3a kaj 7a flotoj. La japanoj malsukcesis plenumi sian celon, suferis fortajn perdojn, kaj neniam poste navigis al batalo en komparebla forto. La majoritato de iliaj survivantaj pezaj ŝipoj, senigitaj je benzino, restis en siaj bazoj por la cetero de la Pacifika Milito kaj suferis sub peza subtenita aeratako.
La batalo konsistis el kelkaj apartaj konfliktoj inter la malmikoj: nome Batalo de la Sibujana Maro, la Batalo de markolo Surigao, la Batalo de Kabo Engaño kaj la Batalo ĉe Samaro, same kiel aliaj militagoj.
Tiu estis la unua batalo en kiu japanaj aviadiloj uzis organizitajn atakojn de kamikazoj.
Margaret Court
(naskiĝis en la urbo Albury de Novsudkimrio, do nun -jara) estas aŭstralia eksa mondfama tenisistino. Ŝi gajnis 24 unuopajn titolojn en la kvar tutmonde pintaj tenisturniroj, nomataj Granda Ŝlemo. Krome aldoniĝis 19 Grandŝlemaj duopaj titoloj, kaj 21 Grandŝlemaj miksduopaj titoloj. Sume ŝi gajnis pli da Grandŝlemaj titoloj ol iu ajn alia ludanto en la historio, kaj estas konsiderata unu el la plej grandaj tenisistoj de ĉiuj tempoj. Post emeritiĝo el la tenisa sporto, ŝi laboris kiel pastrino de la Pentekosta Kristanismo.
Provinco Paktia
Paktia (paŝtoe/perse پکتیا) estas provinco (velayat) en la sudoriento de Afganio, proksime de la limo al Pakistano. La teritorio havas 550.400 loĝantojn kaj loĝatas precipe de paŝtooj. Al la provinco Paktia origine ankaŭ kalkuliĝis la regiono ĉirkaŭ la urbo Ĥost. El tiu regiono ekestis propra, laŭ la centra urbo nomata Ĥost.
Historio
La regiono Paktia plurfoje havis gravan rolon en historiaj situacioj decidantaj pri la ekzisto aŭ neekzisto de la ŝtato Afganio. Pro eksterordinaraj meritoj de la provincanoj en la bataloj kontraŭ la brita armeo de la 19-a jarcento, kaj post la transpreno de la potenco en Afganio fare de Habibullah Kalakâni, Paktia ricevis privilegian statuson kaj provincanoj ricevis armeajn honorajn titolojn, konsilistajn postenojn, mondonacojn kaj aliajn avantaĝojn kiel nedevo pagi impostojn aŭ plenumi la armean servon. Parte tiuj privilegioj ankoraŭ validas nuntempe.
distriktoj
La provinco konsistas el dek du distriktoj:
Colorado (Paranao)
Colorado estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 22.347 loĝantojn en 2010.
Charmauvillers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Rawson
Rawson (origine "Trerawson" el la kimra lingvo) estas marhavena urbo en Argentino, kiu funkcias kiel la ĉefurbo de la provinco Ĉubutio en Patagonio. Ĝi laŭ la censo de 2001 havis proksimume 26 000 loĝantojn, kaj estas la ĉefurbo de samnoma departemento, kiu en 2001 havis 122 000 loĝantojn. Kvankam ĝi estas la provinca ĉefurbo, ĝia loĝantaro estas pli malgranda ol tiu de pluraj aliaj urboj en Ĉubutio: Comodoro Rivadavia, Trelew, Puerto Madryn kaj Esquel. Rawson fariĝis la provinca ĉefurbo en 1957, kiam Ĉubutio estis konstituita kiel provinco.
Distrikto Osnabrück
La distrikto Osnabrück (germane Landkreis Osnabrück) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio. Administra centro estas la samnoma urbo Osnabrück, kiu mem tamen ne apartenas al la distrikto, sed estas administre sendependa urbo.
La distrikto havas areon de 2 121 km² - per tio ĝi proksimume samgrandas kiom la pli suda federacia lando Sarlando. Fine de ĝi havis  loĝantojn.
Inter la komunumoj de la distriktoj troviĝas kvar kuraclokoj - Bad Essen (kun 15 779 loĝantoj laŭ stato fine de 2005), Bad Iburg (11 652), Bad Laer (9 193) kaj Bad Rothenfelde (7 251).
Krome aparte gravas la urboj Wallenhorst (24 157) tuj norde de Osnabrück, Georgsmarienhütte tuj sude (32 554, ofte mallongigite GM-Hütte), Melle (46.494) 25 kilometrojn oriente, Bramsche (30.916) 20 kilometrojn kaj Quakenbrück (12 796) 55 kilometrojn norde de la administra centro.
Attila Vári (verkisto)
VÁRI Attila estas rumanuja hungara verkisto, poeto naskiĝinta la en Dumbrăvioara. Li estis eksedzo de aktorino Kinga Illyés.
Biografio
Attila Vári mezlernejon Attila Vári finis en Marosvásárhely, li estis studento de aktoraltlernejo, poste studento en Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo, fine li akiris diplomon de reĝisoro en Bukareŝto. En 1968 li iĝis kunlaboranto de Megyei Tükör, ekde 1970 li laboris en la hungara redakcio de la rumana televido. Ekde 1972 li iĝis liberprofesiula verkisto. En 1983 li translokiĝis Hungarujon, kie li laboris en reĝisora oficejo de MAFILM, li estis kunlaboranto de Film, Színház, Muzsika, poste de la hungara televido. Li estis sekretario instituta de Magyar Kulturális Központ de Bukareŝto.
Departemento
Departemento estas
1. sekcio de ministrejo aŭ de granda administrejo (ekz. departemento pri fervojoj), aŭ
2. mezgranda administra unuo en multaj landoj. En Francio ĝi estas administra teritorio, distriktaro estrata de prefekto. En Hungario ĝi estas sufiĉe sendependa distrikto kun averaĝe 4-500.000 homoj.
Etimologio
La etimo de la Esperanta vorto estas la franca substantivo département, en kiu la vokalo en la tria silabo estas "e". D-ro Zamenhof alprenis tiun francan etimon sen ŝanĝo de formo kaj registris ĝin tre frue en sia Plena Vortaro de Esperanto (rusa-Esperanta parto), eldonita en 1896. Poste pluraj pioniraj vortaristoj akceptis ĝin: Inter ili estis Péter Török, kiu inkludis "departemento" en sia Esperanto-Magyar Szótár, eldonita en Debreceno en 1910. En 1919 "departemento" estis oficialigita en la dua Aldono al la Universala Vortaro.
Unio de Kapitalaj Merkatoj
La Unio de Kapitalaj Merkatoj (UKM) estas iniciato pri ekonomia politiko lanĉita de la eksa prezidanto de la Eŭropa Komisiono, Jean-Claude Juncker en la komenca ekspozicio de sia politika tagordo la 15an de julio 2014. La ĉefa celo estis krei ununuran merkaton por kapitalo en la tuta teritorio de EU antaŭ la fino de 2019. La rezonado malantaŭ la ideo estis trakti la aferon, ke kompania financo dependas de ŝuldo (t.e. bankaj pruntoj) kaj la fakto, ke kapitalaj merkatoj en Eŭropo ne estis sufiĉe integritaj por protekti EU kaj precipe la Eŭrozonon de estonta krizo. La Raporto de Kvin Prezidantoj de junio 2015 proponis la UKM-on por kompletigi la Bankan union de Eŭropa Unio kaj fine fini la projekton de Ekonomia kaj Mona Unio (EMU). La UKM supozeble altiros 2000 miliardojn da dolaroj pliajn al la eŭropaj kapitalmerkatoj grandlimtempe.
La UKM estis konsiderata kiel la "Nova limo de la ununura merkato de Eŭropo" de la Komisiono celante pritrakti la malsamajn problemojn ĉirkaŭ kapitalmerkatoj en Eŭropo kiel ekzemple: la redukto de merkata fragmentiĝo, diversigo de financaj fontoj, translimaj kapitalfluoj kun speciala atento por Malgrandaj kaj Mezgrandaj Entreprenoj (MMEoj). La projekto ankaŭ estis vidita kiel la fina paŝo por la kompletigo de la Ekonomia kaj Mona Unio, ĉar ĝi estis komplementa al la Banka unio de la Eŭropa Unio, kiu estis la scenejo por intensa leĝdona agado ekde ĝia lanĉo en 2012. La projekto ukm signifis centralizon kaj delegado de potencoj sur la supernacia nivelo kun la kampo de makroekonomia regado kaj banka superrigardo estante la plej trafita.
Por trakti la celojn deciditajn ĉe la kreado de la projekto, agadplano submetita al meztempa revizio estis proponita, konsistanta el pluraj prioritataj agoj kune kun leĝdonaj proponoj por harmoniigi regulojn kaj neleĝdonajn proponojn celantajn certigi bonajn praktikojn inter merkataj operatoroj kaj financaj firmaoj.
La nova Eŭropa Komisiono sub la gvidado de Ursula von der Leyen decidis antaŭenigi kaj fini la projekton komencitan de sia antaŭulo prilaborante novan longperspektivan strategion kaj traktante la problemojn, kiujn la projekto havis en la lastaj tempoj post la mezo de terminrevizio kaj la eliro de la UR de la EU. Ĉi tio ankaŭ estas reliefigita en ŝia oferto por la prezidanteco de la Eŭropa Komisiono dum la elekta procezo, ĉar la ĉefa ekonomia moto de ŝia kampanjo estis "Ekonomio, kiu funkcias por homoj".
9522 Schlichting
Nomo
Ĝia nomo honoras Hilke E. Schlichting, helpantinon instruistinon pri planedoscienco ĉe la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Ŝi studas la formiĝon de planedsistemoj kaj kombinis ambaŭ observon kaj teorion por taksi la disdonon en grando de la Kujper-zonaj objektoj.
Pola landvojo n-ro 38
La pola landvojo n-ro 38 (DK38) estas landvojo en Opola Provinco je longeco ĉirkaŭ 39 km. Ĝi kunigas Kędzierzyn-Koźle, kun landlima trairejo en Ĉeĥion. Kune landvojo nr-o kaj nr-o  ankaŭ kunigas urboj de Suprsilezia Ĉirkaŭejo Industria kaj  urbaro de Opole kun landlimo.
Fülöp Jákó Imets
Fülöp Jákó IMETS [imeĉ] hungara romkatolika kanoniko, ĉefdekano, instruisto, lernejestro, verkisto, tradukisto. Li naskiĝis en Tusnád la 12-an de septembro 1837 kaj mortis samloke la 24-an de oktobro 1912.
Crosey-le-Grand
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Kehlbach (Rejnlando-Palatinato)
Kehlbach apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Bojanowo
Bojanowo estas urbo en la provinco Grandpollando de Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Bojanowo en distrikto Rawicki. Dum granda parto de sia historio parto de Pollando, de 1793 ĝis 1807 kaj de 1815 ĝis 1919 ĝi apartenis al Prusio, sed ankaŭ germanlingve tenis la urbonomon Bojanowo, nur dum okupo fare de nazia Germanio dum la Dua Mondmilito ĝi de 1943 ĝis 1945 ricevis la germanan nomon Schmückert.
Targum
Per la vorto targum [legu targùm] (pl. targumim [legu targumìm]), aŭ ''traduko'’ aŭ aramea lingvo, estas indikata la biblia versio de la hebrea Biblio.
Kiam, liberiĝintaj el la Ekzilo babilona, la judoj revenis al Palestino (539 a.K.), jam la lingvo de la Palestinanoj estis la aramea (ŝemida idiomo skribita de judoj per la samaj karaktroj de la hebrea alfabeto). Fakte tiutempe la hebrea popolo forlasis kaj forgesis iompostiom la jam parolatan hebrean lingvon. La preĝoj, tamen, kaj la liturgia legado de la Biblio devis esti praktikata en la hebrea, konsiderata ‘sankta’. La problemo solviĝis tiakompromise: en la sinagogoj oni legis teskteron en la hebrea sekvata, helpe de la meturgeman (interpretisto), de la traduko al la aramea kun samlingva eventuala komento; kaj tio ankaŭ en la privata uzo, se ne ĉestus Targumim.
La du oficialaj Targumim
Kaj la Onkelos kaj la Ben Uzzuel montras aramean influitan de la babilona dialekto, kvankam ĉion sumante ili forĝiĝis en la palestina funde aramea. Eble en Babilono estis fiksitaj en definitiva redakto Targumim origine palestinaj. Tendence, la traduka kriterio emas redoni la originajn hebreajn terminojn kun la respektivaj arameaj. Ĉiu Targum, tamen, havas apartan stilon, kiu varias pro la fakto ke ĝi estas frukto de kolektiva redakto, pro kio iuj tekstoj, aparte tiuj de Ben Uzziel, inklinas uzi parafrazojn anstataŭ la literan tradukon. La distancigo de la aramea versio el la hebrea originalo okazas specife:
Targum Jeruŝalmi
Flanke de tiuj du Targumim, konsiderataj oficialaj de la rabena tradicio kaj de la Tanmudoj, svarmis neoficialaj aliaj versioj. Kun la Targum Jeruŝalmi (= de Jerusalemo) aŭ Palestina Targum oni trovas aliajn tri versiojn:
Ceteraj Targumim
Foje ili stilenhave alproksimiĝas al siria Peshitta. Megillot, (Libro pri Rut, Alta Kanto, Qohelet, Libro de la Plorkanto, Ester) pli la originalajn tekstojn prezentas komentariojn.
Saint-Viance
Saint-Viance estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 1595 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.
Geografio
Saint-Viance etendiĝas sur 16,23 km², kaj havis 1595 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 98 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Viance antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Bernadette Vignal, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Viance apartenas al la kantono de Donzenac, kies ĉefurbo estas Donzenac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Brive-la-Gaillarde, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Targum
Aliaj projektoj
GT
Nikolao la 1-a (papo)
Nikolao la 1-a (naskiĝis en 820 en Romo; mortis tie la ) estis la 105-a papo ekde la ĝis sia morto.
Nikolao proponis, ke la kristana bapto okazu nur "en la nomo de Jesuo Kristo", ne de la Sankta Triunuo. Tiu propono malsukcesis kaj nun estas konsiderata kiel herezo.
Contenda
Contenda ([kon.'ten.da]), esperantigeble kiel Kontendo, estas brazila municipo de la subŝtato Paranao, parto de la metropola regiono de Kuritibo, la ĉefurbo de la subŝtato. Ĝi okupas areon de 344,8 km² en la plej sudokcidenta parto de tiu regiono, kaj havas 15.892 loĝantoj laŭ censo de 2010.
Nikolao la 1-a (papo)
Ankaŭ kontraŭ aliaj episkopoj Nikolao decide asertis la papan potencon. Ĉefepiskopon Johanon de Ravenna li ekskomunikis, kiam tiu rifuzis pravigi sin pro perfortaĵoj kaj mon-eltordo al pastroj kaj sub-episkopoj. Nikolao mem iris al Ravenna por ordigi la aferon; Johano deve submetiĝis al li.
Contenda
La ĉefaj kvartaloj de la urbeto estas Catanduvas do Sul, Campestre, São João kaj Serrinha.
Etimologio
De geografia deveno, la nomo de la municipo rilatas al la rivereto Contenda, kiu trafluas la municipan teritorion. Contenda, en la portugala, signifas "disputo" au "batalo": tiu nomo verŝajne originis pro disputo koncerne la proprieton de terenoj laŭlonge de la rivereto.
Nikolao la 1-a (papo)
Dum la oficado de Nikolao la rilatoj inter la roma kaj la bizanca (ortodoksa) eklezioj plu malboniĝis. Kiam la bizanca eklezio eksigis patriarkon Ignacon kaj anstataŭigis lin per la ne-kleriko Fotio, Nikolao ekskomunikis tiun ĉi. Fotio siavice dum sinodo en septembro 867 deklaris Nikolaon eksigita, sed tiu decido ne havis efikon, ĉar Nikolao mortis kelkajn semajnojn poste.
Contenda
Etimologio
Oni ekuzis tiun nomon de la fino de la 19-a jarcento.
Historio
La regiono de Contenda estis okupata ekde la mezo de la 18-a jarcento, post la atribuado de terenaj koncesioj. Ĉirkaŭ 1772, João Pereira Braga kaj ties edzino, Josefa Gonçalves da Silva, mastroj de vastaj areoj en la paroĥo Santo Antonio da Lapa, aŭ simple Lapa, postlasis al sia filo, la pastro João da Silva Reis, larĝan kamparan proprieton, kiu inkluzivis bestaron kaj produktantan plantejon de maizo kaj fazeolo, krom tri sklavoj. La pastro, tiam laboranta en São José dos Pinhais, celante resti pli proksime de sia bieno, petis translokigon al la paroĥo kaj fariĝis ties unua paroĥestro.
Iom poste la pastro vendis parton de siaj terenoj al João da Cruz, kiu establiĝis en tiu regiono. João da Cruz fariĝis la unua granda proprietulo pri terenoj en la regiono post la atribuado de terenaj koncesioj. Li estis la prapatro de plurmembra familio, patro de Amélia Nepomuceno, edziniĝinta kun Bertoldo Nepomuceno, kaj de Abílio de Souza Pinto. De Amélia, João da Cruz havis kiel nepojn Bento, Francisco, Ermelino, Antônio, Emílio, Placidina e Sebastião Nepomuceno Pinto. De Abílio de Souza Pinto kaj ties edzino naskiĝis: João, Francisca, edziniĝinta kun Frederico Good Sobrinho, kaj Juvêncio de Camargo e Souza, edziĝinta kun Lusia Cordeiro.
Kiam jam ekestis malgranda vilaĝeto, alvenis João Soares Franco kaj ties frato Constantino Soares da Silva, kiuj pro sia laboro, politika emo kaj gvidpovo grave kontribuis al la socia kaj ekonomia fortigo de la loko. Oni atribuas al tiuj fratoj la fondon de la vilaĝeto, tamen aliaj fontoj atestas, ke ĝi devenas de la enmigrado de poloj kaj germanoj, kaj ankaŭ aliaj de ukrainoj kaj poloj.
Grava evento por la konsistigo de la vilaĝeto Contenda estis la plibonigo de la Vojo de la Imperiestro (portugale Estrada do Imperador), kiu ricevis tiun nomon post la vizito, en 1880, de la tiama brazila imperiestro, D. Petro la 2-a, al la urbo Lapa. Tiu vojo, tiam konata kiel Vojo de la Arbaro (portugale Estrada da Mata), estis tute malbonstata por la trafiko antaŭ ol la veno de la imperiestro, kaj ĝia plibonigo estis permesata de la imperiestro mem, kiu celis tiutempe koni la paranaajn terojn.
En 1878 la inĝeniero Walter Joslin, kune kun sia bobofrato Jaimes Good, ekigis la laborojn por plibonigi la vojon. Tiutempe loĝis en la najbarejo, krom João Cruz, ankaŭ la familio de Manduca Padilha kaj Moreira Pinto. Iom poste alvenis la panfaristo Pedro Mildemberger.
Kiam Lapa fariĝis paroĥo, oni parolis pri la nuntempa municipa teritorio ne kiel Contenda, tamen kiel Lagoa das Almas (esperante "Lago de la Animoj"): "...oni ĝin fondis je la 13-a de junio 1769. Ĝia patrono estas la sr-o Sankta Antono, al kiu sin dediĉas ĝia unua Preĝejo. Komenciĝas ĝia limo de la Rivereto nomata Izabel Alz'q, kaj troviĝas che la Lago de la Animoj (portugale Lagoa das Almas)...". Ankaŭ en la priskribo de la vojaĝo de la imperiestro Petro la 2-a al Paranao, farita de Sebastião Ferrarini, oni legas, ke "...la sola incidento okazinta dum la vojaĝo tra Paranao estis kiam, dum la trairo en Lagoa das Almas (en la 2-a de majo 1880), rulfalis veturilo, falante sur la koĉero".
5292 Mackwell
5292 Mackwell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Minoru Kizawa kaj Hitoshi Shiozawa elde Fuĵieda (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Citronelila heksanato
Citronelila heksanato aŭ C16H30O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heksanata acido kaj citronelolo. Citronelila heksanato estas senkolora likvaĵo kun fruktodoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Citronelila heksanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Citronelila heksanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
5292 Mackwell
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Stephen J. Mackwell, direktoro de la Lunar and Planetary Institute. Li estas valora mastrumanto de la scienca komunumo, konata pro siaj studoj prie la aliformiĝo de la rokoj kaj mineraloj sub alta temperaturo kaj alta premo, rilataj al la litosfero kaj internoj de la.
Toplița (Harghita)
Toplița [toplica] (hungare Maroshévíz [maroŝheviz], germane Töplitz, esperante Toplico) estas urbo en distrikto Harghita en Rumanio, ĉe la suda piedo de la Montaro de Căliman en la nordokcidenta parto de la baseno en la pordego de la valterkolo de Mureș. Ĝi estas kuracbanejo kaj refreŝigejo. Administre apartenas al Toplița: Vale, Zencani, Vâgani, Călimănel, Secu, Moglănești, Măgheruș kaj Luncani.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1662. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj ĝi estis la centro de ligno-flosigo sur Mureș. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Maroshévíz apartenis al Hungario, al Csík.
Contenda
Historio
En 1895 germanaj kaj polaj koloniistoj fondis proksime de la Rivero Iguaçu la kolonian centron Contenda. Iom post la fondiĝo la kolonio Contenda fariĝis administra distrikto de la municipo Lapa. Romário Martins atestas, ke " ...en 1932 la distrikto havis 15.000 loĝantoj, estis prospera kaj celis fariĝi memstara municipo".
Le bonheur est dans le pré (filmo)
Rakonto
Francis Bergeade estas estro de fabriko de necesejaĵoj en Dole (Jura) kaj ne ĝuas feliĉan vivon: turmentata de la dungitoj kiuj regule minacas striki, taŭzata de la impostistoj, malestimata de siaj edzino kaj filino kiuj nur pensas senpripense elspezi, lia sola ĝojo en la vivo estas manĝoj en la restoracio kun sia plej bona amiko, aŭto-vendejestro Gérard.
Contenda
Historio
La Subŝtata Leĝo nr-o 790, de la 14-a de novembro 1951, sankciita de la subŝtatestro Bento Munhoz da Rocha Netto, kreis la municipon Contenda, per teritorio formembrigita de la municipo Lapa. La oficiala instalo okazis en la 14-a de decembro 1952. La unua municipa urbestro estis la sr-o Estanislau Szcqypior.
Le bonheur est dans le pré (filmo)
Rakonto
Zorgoj tiom akumuliĝas, ke Francis ekmalsanas. Dum lia resaniĝo okazas neatenditaĵo: farmistino kun siaj du filinoj, loĝantaj en Condom (Gers), partoprenas televidan elsendon por retrovi siajn edzon kaj patron, iun Michel Thivart, malaperinta antaŭ 27 jaroj... Nu, Michel estas perfekta sozio de Francis! Do, ĉu estas li aŭ ĉu ne estas?
Azeria kuirarto
La azeria kuirarto baziĝas sur la pladoj kaj kuirarta tradicio de la azera popolo, inkluzive de la azera diasporo. La azeria kuirarto, laŭlonge de la jarcentoj, estis influata de la kuirartoj de diversaj kulturoj, ĉefe pro la politikaj kaj ekonomikaj procezoj de la lando. Tamen, ĝi konservas la unikan kaj distingigan karakteron de ĝia originala tradicia kuirarto. Multaj pladoj estas unikaj de la lando, kiuj poste ankaŭ aperis en aliaj kulturoj pro la strategia situo de la lando inter Eŭropo kaj Azio. Por la azerioj, la kuirarto estas tre grava parto de la kultura vivo de la lando kaj ĝi estas enradikiĝita en la historio, tradicioj kaj valoroj de la nacio.
La azera kuirarto dependas de la klimato kaj la fruktodoneco de la grundo de la tuta azera teritorio. La tipaj pladoj konsistas el fiŝoj de la Kaspia Maro, viando (ĉefe ŝafaĵo kaj bovidaĵo), kaj abundeco de laŭsezonaj legomoj. Alia manĝaĵo tre fama kaj tradicia estas la rizo je safrano (pilafo) kaj la nigra teo estas la nacia trinkaĵo.
(22116) 2000 RK71
(22116) 2000 RK71 estas asteroido de la Hilda grupo en la ekstera asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Memel-regiono
Memel-regiono (Memelland, Klaipėdos kraštas) estis nomo de la pleja nordo de iama Orienta Prusio inter la du mondmilitoj, pli frue parto de Eta Litovio. Ĝi situis norde de rivero Nemunas kaj estis de 1920 ĝis 1923 sub franca administrado, poste Litovio aneksis ĝin tiujare. Ĝia ĉefurbo estis Klaipėda. En la germana lingvo kaj la urbo Klaipėda kaj la rivero nomiĝis Memel.
La Memel-regiono longis kaj larĝis ĝis, kaj havis en 1939 ĉ. loĝantojn. Tiam la urbo Memel havis loĝantojn, aliaj pli grandaj komunumoj estis Heydekrug (nun nomata Šilutė) kun  kaj Pogegen (nun nomata Pagėgiai) kun  loĝantoj.
La areon posedis ekde la 13-a jarcento la Grandduklando Litovio, kaj ekde la 15-a jarcento Prusio; kune kun Prusio ĝi dum 1871 iĝis parto de la Germana Regno. Dum transira periodo post la Unua Mondmilito, aneksis la regionon en 1923 Litovio. Nazia Germanio aneksis ĝin en 1939, la Ruĝa Armeo okupis ĝin en 1944 kaj donis al la Litova Soveta Socialista Respubliko. En Litovio ĝia teritorio pli-malpli koincidas kun la nuna distrikto Klaipėda, kun iom la plej sudaj partoj de la najbara distrikto Tauragė.
27963 Hartkopf
27963 Hartkopf estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Petr Pravec kaj Marek Wolf elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Ĝi esti nomata en honoro de la usona astronomo William I. Hartkopf, prezidento de la de la Komisiono 26 de IAU (Duopaj kaj Kelkopaj Steloj). De 2003 ĝis 2006 li faris gravajn kontribuojn por la determino de la orbitoj de duopaj steloj kaj observojn per ondbrila interferometrio. En 2009 li ricevis la Premion Simon Newcomb de la Mararmea Observatorio de Usono.
The Invaders
The Invaders (La invadantoj, invaduloj) estas usona televidserio pri scienc-fikcio kreita de Larry Cohen kiu estis elsendita per ABC dum du sezonoj, nome el 1967 ĝis 1968. La aktoro Roy Thinnes ludis la rolon de David Vincent, kiu klopodas malhelpi okazontan invadon fare de eksterteranoj. La serio estis produktorita de Quinn Martin Production.
Panges
Panges estas komunumo en Francio kaj situas en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
Panges etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordorienta parto de Burgonjo.
Batalo de la Marno
La batalo de la Marno (alikonata kiel la miraklo de la Marno) estis unu el la plej gravaj bataloj de la unua mondmilito, kaj okazis ekde la 6-a ĝis la 12-a de septembro 1914 ĉirkaŭ la rivero Marno. La batalo de la Marno estis grava turnopunkto de la Unua mondmilito: je la fino de aŭgusto 1914, la tuta alianca armeo de la okcidenta fronto devis retreti direkte al Parizo, dum la du ĉefaj germanaj armeoj sukcese eniris Francion.
La ofensivon gvidis la franca armeo kaj la brita Ekspedicia Armeo kontraŭ la germana armeo estrita de Helmuth von Moltke.
Komence de septembro, la germana armeo jam estis en proksimo de 50 km al Parizo, dum la francaj taĉmentoj retiriĝis dum 10-12 tagoj preter la Marno. Parizo jam komencis sin prepari al defendo kontraŭ la germana sturmatako, kiam la franca generalo Joseph Joffre decidis riski kontraŭatakon.
La 7-an kaj 8-an de septembro, armeo de Maunoury fortiĝis kun sesmil soldatoj, kiujn liveris – dufoje pendlante – 600 taksioj el Parizo (tio estis la unua fojo en la historio, kiam oni liveris la soldatojn per aŭtomobiloj.
La 8-an de septembro, la 5-a franca armeo gvidata de Franchet d'Espery surprize atakis nokte kontraŭ la 2-a germana armeo kaj larĝigis la fendon.
La fiasko signifis malsukceson de la Schlieffen-plano, kiu celis rapidan okupon de Francio kaj poste rapidan alilokigon de la fortoj kontraŭ Rusio.
La malsukceson de la germanoj kaŭzis, ke la aliancanoj detruis telefonajn liniojn, telegrafojn, tiel la komunikado malfacilis. Alia faktoro estis, ke la germanoj tiam ne uzis aviadilon por skoltado.
Okazis dua batalo de la Marno ekde la 15-a ĝis la 18-a de julio 1918.
4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata acido
4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata acido aŭ 4-hidrokso-2,6-dumetilfenilmetanata acido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la acidoj, rezultanta el oksidado de la 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzila alkoholo aŭ hidrolizo de la 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoila klorido. 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata acido estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Hidrokso-2,6-dumetilbenzoata acido prezentas benzenan ringon ligitan al dumetilaj grupoj en la 2-a kaj 6-a pozicioj, unu hidroksila grupo en la 4-a pozicio, kaj unu karboksila grupo en la 1-a pozicio. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Alodo
La mezepoka latina vorto allodium (el malnov-franka allōd, "plena posedo", laŭ all, "plena, tuta", kaj ōd, "bieno, posedaĵo"), en Esperanto alodo, tutsimple signifas "vera posedo". En la mezepoka juro ĝi priskribas posedon (plej ofte terenon, vastajn areojn en la kamparo samkiel la limigitan terenon en urbo, sur kiu staras domo), kies posedanto povis libere decidi pri ĝi kaj ne devis plenumi iujn devojn al aliaj personoj pro tio. Tia "vera posedaĵo" laŭ la tiama juro povis esti heredata de la posteuloj sen limigoj. Origine eĉ ne necesis pagi impostojn al la regantoj el la gajnoj, kiujn produktis tia "vera posedaĵo".
Laŭ ĉio ĉi alodo diferencas de feŭdo, kiu nur limigite apartenis al la feŭdoprenanto aŭ vasalo. Baze la posedanto de feŭdo restis la feŭdodonanto, kiu povis postuli de la feŭdoprenanto iujn servojn kutime difinitajn laŭ tradicioj kaj kutimoj. Feŭdo estas "por-uza posedo", alodo male "vera (aŭ plena) posedo".
Historia evoluo
Alodo kiel formo de posedo ekestis ĉe la ĝermanaj popoloj kaj triboj, antaŭ ol ekestis la feŭda sistemo. Tereno, kiu origine apartenis al la tuta tribo, estis donata al individuo. La ĝermanoj disdonis, parte dislotumis, terenojn de la konkeritaj landoj al la liberaj viroj de la tribo. Jen karakterizĝas grava eco de la koncepto: ke la posedo estas donita laŭ volo kaj leĝo de la tuta popolo aŭ tribo. La posedanto de tia tereno estas libera kaj ne devas obei limigojn kaj devojn pro la uzo de sia posedo. En multaj ĝermanaj regionoj komence nur la posedantoj de alodo estis agnoskitaj "liberaj civitanoj".
La liberaj posedantoj de alodo dum frua mezepoko estas unu el la grupoj, el kiuj evoluis la nobelaro. Ili komprenis sin kiel liberajn kaj samrajtajn partnerojn de la reganto, ĉar ligitaj kun li samrange kaj ne subigitaj al li vasale. La rajtojn de la posedo de alodo (rajtoj enkasigi impostojn, ĉasi ktp.) dum la evoluo de la mezepoko nur la nobeloj sukcesis teni. Eĉ se ili post la jaro 1500 pli kaj pli devis subiĝi al la reganto, ili restis la politike kaj ekonomie plej potenca grupo de tereno-posedantoj.
"Vera posedo" povis ekesti ankaŭ, se la feŭdodonanto rezignis pri siaj rajtoj favore al la feŭdoprenanto. Male tamen foje liberaj posedantoj de "vera posedo" puniĝis de la reganto, per tio ke li ŝanĝis ilian posedon al feŭdo.
La diferencoj inter la du mezepokaj formoj de posedo fariĝis pli kaj pli etaj. Unuflanke la vasaloj plej laste ekde la 17a jarcento ne plu devis liveri feŭdajn servojn kaj ankaŭ ekhavis pli kaj pli da rajtoj heredigi sian feŭdon al posteuloj, kaj aliflanke la regantoj jam dum la 16a jarcento sukcesis devigi la "verajn posedantojn" al regulaj impostoj. Dum la 19a jarcento fine la koncepto de feŭdo ne plu uziĝis, de tiam aplikatas la koncepto de posedo laŭ la burĝa juro, difinita interalie laŭ la franca "Code Civil" (Civila Kodekso).
9524 O'Rourke
9524 O'Rourke estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Le Cailar (stacidomo)
Le Cailar estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Le Cailar, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Adam Asnyk
Adam Asnyk (naskiĝis ; mortis ) estis pola poeto kaj dramisto Li studis en Varsovio, Breslau, Parizo kaj Heidelberg. Li partoprenis en la Januara Ribelo. Li apartenis al la movado Pozitivismo.
Le Cailar (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Césaire - Le Grau-du-Roi (819000).
Ervin Bauer
Ervin Bauer, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bauer Ervin estis hungara kuracisto, biologo. Lia frato estis Béla Balázs, lia unua edzino estis Margit Kaffka.
Ervin Bauer naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Lőcse (nuntempa Levoča en Slovakio), li mortis la  en Sovetunio en Leningrado (nuntempa Sankt-Peterburgo en Rusio).
Biografio
Ervin Bauer devenis el juda familio. Li studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto kaj Göttingen. Post la medicina diplomo li soldatiĝis kaj vundiĝis en 1915. Ekde la sekva jaro li laboris unue en Temeŝvaro, poste en kliniko en Vieno, kie li okupiĝis ankaŭ pri teoria biologio. Post la 1-a mondmilito li hejmenvenis, ĝuste tiam li vidviĝis, en la sekva jaro li denove edziĝis. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis aktiva kiel komunisto. Post falo de la respubliko li rifuĝis al Vieno, poste li estis asistanto en Prago, en 1924 li laboris en instituto en Berlino. En la sekva jaro li migris al Soveta Rusio. Li estis katedrestro kaj laboratoriestro en Moskvo inter 1930-1934, poste li instruis en Leningrado. En 1937 li estis arestita, en la sekva jaro mortpafita. Li estis martiro de purigado de Stalino.
Brańsk
Brańsk estas urbo en Podlasio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Brańsk en distrikto Bielski (Podlaski).
Donji Grad (Zemun)
Donji Grad, serbe Доњи Град, estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado, en municipo de Zemun. La loknomo signifas: Malsupra Urbo.
Geografio
Donji Grad etendiĝas laŭ maldekstra bordo de Danubo.
Historio
Ĝis la 16-a jarcento la loko apartenis al Hungara reĝlando, poste al Osmana Imperio. Post Traktato de Trianon al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis.
Tarita Teriipaia
Tarita Teriipaia (29-an de decembro 1941) estas Franc-Polinezia aktorino kaj la tria edzino de Marlon Brando.
Vivo kaj kariero
Tarita ekkonis Brandon dum la filmado de Ribelo sur la Bounty el 1962. Por la rolo de princino Maimiti ŝi ricevis la premion Ora globo. Je la 10-a de aŭgusto 1962 ŝi fariĝis la tria edzino de li. Kun Brando ŝi havis du infanojn: filo, Simon Teihotu, kaj filino, Cheyenne Brando. Je la 14-a de julio 1972 ili divorcis. Post la morto de Movita Castaneda kaj Anna Kashfi en 2015 ŝi estas la nura eks-edzino kiu ankoraŭ vivas.
Holzheim (apud Neu-Ulm)
Holzheim estas komunumo en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi administre estas parto de la distrikto Neu-Ulm kaj la distriktaro Ŝvabio de Bavario, kaj krome de la regiono Danubo-Iller, kiu kovras partojn kaj de Baden-Virtembergo kaj de Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo estas parto de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Pfaffenhofen an der Roth - administra ligo de la najbaraj komunumoj Pfaffenhofen an der Roth kaj Holzheim por komuna plenumo de pluraj centraj servoj.
Anikó Mária Nagy
Kariero
Anikó Mária Nagy post fino de mezlernejo en Miercurea Ciuc, akiris en Hungarujo diplomon de infanvartistino, pli poste fakdiplomon dum ŝi laboris ĉe Duna Tv. de Budapeŝto.
Ocna de Sus
Ocna de Sus [okna de sus] (hungare: Felsősófalva felŝoŝofalva) estas vilaĝo en Rumanio ĉe la sudokcidenta piedo de Montaro Gurghiu nordokcidente de Odorheiu Secuiesc. En 1992 ĝi enhavas 1 571 (92% hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1493. En 1760 estas unue menciita aparte de Ocna de Jos. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Udvarhely vármegye).
16543 Rosetta
16543 Rosetta estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Haute-Provence en Saint-Michel l'Observatoire (Alpes-de-Haute-Provence, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita por memorigi la sukcesan alvenon de la kosmosondilo Rosetta en la ĉirkaŭaĵon de la kometo Ĉurjumov-Gerasimenko.
Kebabo
Kebabo - el la turka lingvo döner kebap, „turniĝanta rostita viando" (detalojn vidu sube) - estas unu el la plej konataj manĝaĵoj el la turka kuirarto. La plado konsistas el marinitaj kaj spicitaj grandaj plataj tavoloj da viando, kiuj estas fiksitaj je vertikala kaj turniĝanta rostila stango kaj per flankaj fortaj hejtiloj estas rostita j. Iom post iom la eksteraj, bruniĝintaj eroj estas fortranĉitaj per granda tranĉilo.
Origine por kebabo nur uziĝis ŝafa aŭ ŝafida viando, sed dum la 20-a jarcento, kiam la plado konatiĝis ekster Turkio, aparte en la eŭropaj landoj plejparte uziĝis bova aŭ bovida viando, kaj ekde la bovoviandaj krizoj de la 1990-aj jaroj pli kaj pli ankaŭ meleagra kaj koka viando.
Historio
En raportoj de eksterlandanoj, kiuj dum la 18-a jarcento vojaĝis tra Anatolio, la centra parto de Turkio, ofte aperas manĝaĵo kun la nomo "döner kebap", kiu priskribiĝas kiel ŝafida viando rostita je turniĝantaj horizontalaj stangoj super fajro. Tre parencaj al la turka plado kebabo estas la arabia plado Ŝavarma el bova viando kaj la greka plado Giros el porka viando - ambaŭ variaĵoj kiel la moderna kebabo rostiĝas ĉe vertikala turniĝanta stango.
En Istanbulo kebabo en Pide-pano vendiĝas ekde la komenco de la 1960-aj jaroj, kutime kun tomata saŭco, frititaj terpomoj, marinitaj kukurboj kaj verda papriko. La en Mezeŭropo kutima variaĵo kun salato (el tranĉitaj strioj respektive pecoj da laktuko, tomatoj, cepoj, kruda ruĝa kaj blanka brasiko) kaj jogurta spicita saŭco probable komence de la 1970-aj jaroj inventiĝis en la tre turke dominita kvartalo Kreuzberg [prononco "Krojcbeak"] de okcidenta Berlino.
Pri la ortografio
Kebap (en traduko "rostita viando") en la turka lingvo skribiĝas per fina "-p", en plej multaj aliaj eŭropaj lingvoj, kiuj transprenis la vorton, tamen kun fina "-b" (ekzemple en la angla, finna, franca, germana, hispana, nederlanda, norvega, sveda ktp.), kaj tiu ortografio ankaŭ influis la esperantan vorton. La kialo por tio estas, ke kvankam la turka vortkunmeto "döner kebap" ("turnita rostita viando") enhavas la literon "p", la vorto por la manĝaĵo şiş kebabı ("rostila stango kun rostita viando", "ş" estas la esperanta "ŝ") uzas la literon "b", kaj la eŭropaj lingvoj orientiĝis laŭ la dua termino. Ĉar en la turka lingvo la vorto "kebab" kun "b" sed sen "ı" ne ekzistas, la formo kun "p" estus iom pli logika, sed por Esperanto la formo "kebabo" bone prononceblas kaj la aldona vortero "döner" pro la en Esperanto neekzista litero "ö" ĉiukaze neuzatas. Tial do la ortografio ne estas "kebapo".
Biskupiec
Biskupiec (aŭ: Biskupiec Reszelski; germane: Bischofsburg) estas urbo en Varmio-Mazurio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Olsztyn. Antaŭ la jaro 1945 la urbo estis parto de Orienta Prusio kaj apartenis al Germanio.
Laŭ donitaĵoj el la 30-a de junio 2012 en la urbo loĝis 10 700 personoj.
Historio
La urbo fondiĝis surbaze de setlejo apud gardistejo de episkopoj de Varmio. Ĝia kastelo estis unue ligna-tera konstruaĵo, poste masonita. Unua mencio en konservitaj dokumentoj pri la kastelo en Biskupiec devenas el 1389. La konstruaĵo protektis la vojon Varsovio-Królewiec. La kastelo estis tute detruita dum la Dektrijara Milito (vidu la apudan mapon).
Episkopo Henryk Sorbom la 17-an de oktobro 1395 donis urborajton (laŭ Chełmno-leĝo). Antaŭsetlanto estis Jan el Mokiny (vilaĝo apud Olsztyn). Post fondo de la urbo ties loĝantoj ricevis liberigon de impostoj por periodo de 12 jaroj.
En la jaroj 1466-1772 Biskupiec simile kiel la tuta Varmio apartenis al Pollando. En 1772 estis brutale aneksita de Prusio, kio okazis rezulte de la unua dispartigo de Pollando.
Laŭ raporto de ties paroĥestro en 1797 el 200 infanoj, kiuj frekventis instruadon de religio nur 20 lernis la germanan lingvon.
Prehistorio de la ĉirkaŭaĵoj de Biskupiec
eta|240px|maldekstra|La teritorio de la [[Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
Josef Höfer
Josef Höfer (naskiĝis la en Weidenau (Sieg), mortis  en Grafschaft (Sauerland) ) estis germana katolika teologo, profesoro, fama en ekumeno kaj kun Karl Rahner eldonanto de la dua eldono de "Lexikon für Theologie und Kirche" (Leksikono de Teologio kaj Eklezio).
Biskupiec
Prehistorio de la ĉirkaŭaĵoj de Biskupiec
]] La plej malnovaj spuroj de la homo en la ĉirkaŭaĵoj de Biskupiec devenas de la meza ŝtonepoko (Mezolitiko (el la greka μὲσος, mesos = meza kaj λίθος, lithos = ŝtono, kun la signifo de meza ŝtonepoko) estas parto de la ŝtonepoko inter Paleolitiko (la plej frua) kaj Neolitiko (la plej nova), proksimume ekde la fino de la lasta glacialo). En la valo de la rivero Dymer oni malkovris la spurojn de la setlado de tiu tereno de la homgrupoj okupiĝantaj pri kolektado kaj ĉasado. Tiuj spuroj ne estas oftaj pro tio ke tiuj grupoj ofte ŝanĝadis siajn lokojn. El la plej frua Neolitiko (la plej nova) devanas la eltrovaĵoj ke tie jam estis konstanta setlejo. Norde de la urbo oni malkovris en la intermilita periodo la tombejon de tiu periodo, kaj oriente de la urbo - riĉan setlejon de la homoj de la ŝnurceramika kulturo (el la ĉirkaŭ 1800 jaroj a.K.). El la postaj periodoj devenas la elfosaĵoj de metalaj objektoj el la bronza epoko kaj de tiu periodo devenas esplorita de la arkeologoj la tombejo el la luzacia kulturo. Malgraŭ ke oni ne trovis la lokojn kun konstanta setlado, tamen tiu eltrovo pruvas pri stabila kaj longa restado tie de homoj en tiuj terenoj. Ankaŭ ne loĝis tie dense la homoj en la frua fera epoko. Ege maloftaj postsignoj de homoj pruvas, ke nur maloftaj ili estis tie.
Josef Höfer
Höfer en 1924 sacerdotiĝis. En 1932 li doktoriĝis okaze de studoj en Romo. 1936 li transprenis la laboron de la katedro por animzorga teologio en la universitato de Monastero (Münster), ĝis en 1940 la nazioj malpermesis lian laboron. Ĝis 1945 li estis paroĥestro en Paderborn (Vestfalio).
Biskupiec
Prehistorio de la ĉirkaŭaĵoj de Biskupiec
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk, kaj publikigita ĉi tie laŭ lia peto kaj permeso)
Josef Höfer
Ekde 1945 li laboris kiel profesoro en la Filozofia-Teologia Akademio en Paderborn, samtempe li estis tie direktoro de la porsacerdota seminario. En 1954 oni vokis lin al la ambasadejo de la Germana Federacia Respubliko ĉe la Apostola Seĝo.