cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bak (Zala)
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ csefvojo Keszthely-Lendava, ĉefvojo NagykanizsaVasvár preteriras, laŭ fervojo Zalaegerszeg-Rédics. Zalaegerszeg troviĝas 15, Pacsa 16, Nova 17 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1353 en formo "Bok". En 1400 la vilaĝo akiris la rangon kampurbo, (kun tutlanda bazarada rajto ekde 1421). En la 16-a jarcento pro la konstantaj kontraŭturkaj militadoj la urbeto senhomiĝis. En 1839 incendio okazis. En 1898 la fervojo atingis la vilaĝon. En 1944 la judoj estis deportitaj.
Kouign amann
La kouign-amann vendeblas en multaj bakejoj en Bretonio.
Ingrediencoj
Por kuko de 8 porcioj:
Hidraŭlika fendado
Hidraŭlika fendado, hidraŭlika rompado aŭ hidraŭlika frakasado (hydraulic fracturing aŭ fracking, el kio hidrofrakturado aŭ frakado) estas metodo por ekspluati precipe tergason aŭ nafton el rokoj, per profunda borado kaj enpremado de kemiaĵoj.
Ĉar oni uzas tre povegajn sistemojn atingi grandajn profundaĵojn, tuj post la apero de tiaj ekspluatadaj metodoj, aperis kritikaro, ke ĝi povas esti ege danĝera por la medio: nome poluado, okazigo de tertremetoj ekzemple en Hispanio (en Ĥaeno kaj Granado) aŭ teraj malstabilecoj ktp. En kelkaj regionoj jam ekis kontraŭstaroj por haltigi tiun nesufiĉe pruvitajn metodojn, ekzemple en en norda Hispanio aŭ en Britio kie la Tribunalo de Preston verdiktis malliberigan punon kontraŭ manifestaciantoj, normale rezervita al la plej gravaj krimuloj.
13140 Shinchukai
13140 Shinchukai estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Vasilievski Insulo
Vasilievski Insulo (Васильевский остров, Vasiljevskij Ostrov, V.O.) estas insulo en Sankta Peterburgo, Rusio, borde ĉe la riveroj Bolŝaja Neva kaj Malaja Neva (en la delto de la rivero Neva) en la sudo kaj nordoriento, kaj ĉe la Golfo de Finnlando okcidente. La Vasilievski Insulo estas separata el la Insulo Dekabristov fare de la Smolenka Rivero. Kune ili formas la teritorion de la Distrikto Vasileostrovski, nome administracia dividaĵo de Sankta Peterburgo.
Le Centre Sheraton Hotel
Le Centre Sheraton Hotel, mallonge Le Centre, estas nubskrapula hotelo kaj kongresejo en Montrealo, Kebekio, Kanado. Ĝi situas ĉe la adreso 1201 bulvardo René Lévesque okcidenta (ouest west) en la urbocentro de Montrealo, inter la stratoj Stanley kaj Drummond.
La konstruaĵo havas 825 ĉambrojn kaj altas 118 metrojn kun 38 etaĝoj. Ĝi estis estis kompletigita en 1982.
Historio
La hotelo, ekkonstruita en 1984, estis planita malfermiĝi ĝustatempe por la Somera Olimpiko 1976 kiel la tutmonde plej granda konstruaĵo de la hotela ĉeno Holiday Inn. Tamen, la projekto suferis de kostotropasoj je 81 milionoj usonaj dolaroj. La konstruo fine daŭris ok jarojn kaj malsama hotelĉeno malfermis la konstruaĵon. La urbestro de Montrealo oficiale malfermis la konstruaĵon en majo 1982.
László Rajka
RAJKA László rumanuja hungara literaturhistoriisto, tradukisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 7-an de julio 1894 kaj mortis la 1-a de novembro 1938 en Kluĵo.
Biografio
Rajka finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo, tie li komencis kaj en Vieno li finis sian universitatajn studojn. Li instruis hungaran-germanan lingvojn en romia katolika kanbinmezlernejo Marianum ĝis sia morto. Li redaktis plurajn germanajn lernolibrojn. Li estis sekretario de Filozofia Sekcio de EME, ano de la Erdélyi Katolikus Akadémia.
Altaja regiono
Altaja regiono (Алтайский край) — ne konfuzu kun Altaja Respubliko — estas administracia regiono (Kraj) en Rusio.
Ĝi situas en suda Siberio ĉe la supera parto de la rivero Obo. Ĝi havas sude komunan landlimon kun Kazaĥio kaj sudoriente kun Altaja Respubliko. Ĝi entenas la okcidentan parton de la montaro Altajo kaj en la okcidento parton de la Okcident-Siberia Malaltebenaĵo.
Taliŝoj
Taliŝoj estas irana popolo, kiu vivas en limareo de Azerbajĝano kaj Irano. En Azerbaĵgano ili vivas ĉe urbo Lenkoran kaj en Irano en provincoj Ardabil kaj Gilan. Kulture, ĝi similas al popolo de Dagestano kaj de Azerbajĝano. Ne ekzistas fidebla popola statistiko pri nombro de la taliŝoj. Entute vivas ĉ. 200.000 taliŝoj en la du landoj.
La taliŝoj parolas la taliŝan lingvon kaj krom tiu la lokajn regajn lingvojn.
VAZ-1111E
VAZ-1111E estas la elektra aŭtomobilo forme de triporda kvarloka hatchback, eksperimente produktita de la konzerno VAZ en la urbo Toljatti (Rusio) en 1992-1997. Ĝi estis kreita surbaze de la aŭto Oka kaj apartenis al la klaso de tre malgrandaj aŭtoj.
Kreado
En 1991 la kompanio Deutsche Lada, partnero de AvtoVAZ en Germanio, mendis en AvtoVAZ elektran aŭton por partopreni en la foiro en Leipzig. Oni urĝe, en unu monato kreis la aŭton surbaze de la aŭto Oka kaj tiel aperis VAZ-1111E. En 1992 ĝi estis prilaborita pli detale. Ĝi havis la motoron PT-125 (25 kvt = 34 ĉevalpovoj), jam elprovitan en la antaŭaj aŭtoj (VAZ-2801, VAZ-1801, VAZ-2802 kaj aliaj) kaj unuŝtupan reduktoron. La tiristora regsistemo garantias glatan akceliĝon de la aŭto kaj reŝarĝadon de la baterioj dum la bremsado. La nikela-kadmiaj akumulatoroj NKP-90 (НКП-90) situis en tri lokoj: sub la kapoto, sub la posta sidilo (anstataŭ la benzinujo) kaj en la kofrujo (preskaŭ komplete konsuminte ĝian spacon).
La aŭto estis sukcese testita, inkluzive de la kolizia testo (fronta kolizio) kaj en 1994 oni decidis lanĉi la fabrikadon en la eksperimenta sekcio de AvtoVAZ. Por altigi veturdistancon ĝis 110 km sen reŝarĝo ĉe rapideco 40 km/hore, oni altigis tension de 120 ĝis 132 vt kaj instalis la modernigitajn akumulilojn NKP-120. Sume en la aŭto troviĝis 112 (laŭ aliaj informoj — 110) nepriserveblaj akumuliloj, kies suma kapacito estis 100 Ampero/horoj, tensio 135 vt. La rezerva rado troviĝis en la kofrujo, ĉar la kapotejo estis okupita de la baterio.
Anstataŭ la tiristora regsistemo venis la transistora, kio ebligis malpezigi la sistemon je 20 kg kaj kompaktigi ĝin. La maksimuma rapideco atingis 90 km/hore, la aŭto akceliĝis ĝis 60 km/hore je 14 sekundoj (iuj asertas ke ĝis 100 km/hore, sed tio superas ĝian maksimuman rapidecon). La baterioj estis kalkulitaj por 1500 cikloj da (mal)ŝarĝado kaj pezis 315 kg, do oni instalis sur la fronta suspensio pliajn risortojn. La frontaj bremsoj estis diskaj, la postaj — tamburaj. La aŭto povis ekmoviĝi supren laŭ deklivo oblikva je 30 gradojn. Ĝi povis transporti kvar homojn kun 40 kg da kargo.
Produktado
En 1994 estis fabrikitaj 7 aŭtoj, en 1995 — 20, en 1996 — 50, en 1997 oni planis produkti 150.
Sporto
En 1992 ĝi jam partoprenis la konkuron de elektraj aŭtoj Tour de Sol en Svislando. Post tio oni ektraktis la projekton pli serioze, interalie aldonis pliajn bateriojn, kio altigis veturdistancon ĝis 120 km.
En 1994 estis fabrikitaj kvin aŭtoj, en kiuj A. Gajduk kaj V. Palĉevskij samjare venkis en la unua eldono de la konkuro de elektraj aŭtoj "Suno de Kubano" (Солнце Кубани). La menciitaj pilotoj okupis la unuan lokon, la duan gajnis skipo de S. Aglotkov kaj A. Fiŝĉev, ankaŭ en VAZ-1111E.
En 1995 estis produktitaj pliaj kvin aŭtoj, du el kiuj partoprenis en la unua konkuro de elektraj aŭtoj en Monako, okupinte la 3-an (V. Palĉevskij, A. Brizgalov) kaj 5-an (S. Aglotkov, A. Fiŝĉev) lokojn.
En septembro 1996 ili partoprenis la konkuron "12 elektraj horoj" en Torino (Italio), kies veturkondiĉoj estis maksimume proksimaj al tiuj de la urba veturado. Unu aŭto paneis dum alia, gvidata de Ivlev kaj Fiŝĉev, okupis la unuan lokon. La organizintoj eĉ ekdubis, ke en la aŭto estis uzitaj ordinaraj, amase fabrikataj baterioj, sed la fabrikanto laŭpete konfirmis tion. Samjare la aŭtoj la duan fojon partoprenis en la Konkuro de Monte Carloen. Inter la amase fabrikataj modeloj la duan lokon okupis skipo de V. Palĉevskij kaj V. Bojko, la 3-an lokon — S. Ivlev kaj A. Fiŝĉev.
En 1997 du aŭtoj partoprenis en la konkuro Solar Cup Denmark (Danio), kie ili okupis la unuan (V. Palĉevskij, V. Bojko) kaj trian (S. Ivlev, A. Fiŝĉev) lokojn laŭ la FIA-reguloj, ricevinte pokalon de la konkuro.
Nuntempo
Malgraŭ ĉesigo de la fabrikado de Oka en Rusio, la usona kompanio MIROX (Nevado) plu produktas ilin laŭmende kaj vendas sub la nomo 2019 OKA NEV ZEV, kie NEV estas mallongigo de Neighborhood Electric Vehicle (Urboranda Elektra Veturilo) kaj ZEV — tiu de Zero Emission Vehicle (Nulemisia Veturilo). Ĝia rapideco estas limigita ĝis 40 km/hore, la sola elektebla koloro estas ruĝa. En 2019 ĝi kostis ĉirkaŭ 8000 dolarojn.
Testaccio
Geografio > Eŭropo > Italio > Romo -
Testaccio [testaĉĉo] estas artefarita monteto en sudorienta Romo, apud praa haveno ĉe rivero Tevere. Ĝi estas farita el pecoj da rompitaj amforoj (Testa signifis "poto" latine). Ĝi altas je 45 metroj, kun ĉirkaŭo pli ol kilometra. La areo estas kalkulita pli ol 22 000 kvadrataj metroj.
Dum 19-a jarcento, Luigi Bruzza kaj Heinrich Dressel trovis, ke, sur la amforoj, estis markoj kaj skribaĵoj (tituli picti) kun nomoj de komercistoj, datoj, deveno kaj enhavo. El ties lego, ni scias, ke tiu rubejo estis uzita de la 1-a jarcento ĝis meze de la 3-a jarcento. La plejmulto da amforoj estis el provinco Baetica (proksimume Sevilo, Kordovo kaj Écija, en Andaluzio en Hispanio) kaj ujis la imposto annona de olivoleo. La oleo estis distribuita de la imperio al, inter alie, limaj soldatoj.
La sistema studo de la restaĵoj sciigas pri la romia komerco. Oni kalkulis 24 750 000 amforojn kun 1 732 500 000 kilogramoj da olivoleo. Laŭ tio, ĉiu romano en tiuj jarcento uzis jare po 6 kilogramoj da oleo.
Dum malfrua Mezepoko, ĝi estis ejo por karnavalaj ludoj.
Dum Dua mondmilito, kontraŭaviada kanonaro estis instalita tie.
Teamo da arĥeologiistoj de Universitato de Barcelono kaj la Universitato La Sapienza de Romo ankoraŭ esploras la restaron.
Prolamino
Prolamino estas proteino, solvebla nur en densa alkoholo (kaj ne en akvo), trovebla en plantaj grajnoj, simila al globulino. Ĝi entenas grandkvante aminoacidojn prolino kaj glutamino (el tio la nomo). Ĝi enhavas malgrandkvante argininon, lizinon kaj histidinon.
La tritika gliadino entenas 14 masprocentojn da prolino, 45 masprocentojn da glutamino kaj etan lizinon. La hordea prolamino nomiĝas hordeino, la maiza kiel zeino.
Oni nomas tiujn grajnoproteinojn, kiuj ne solviĝas en akvo, sed do en acidaj aŭ lesivaj solvaĵoj, kiel glutelinoj.
La prolaminoj kaj glutelinoj estas miksaĵoj de diversaj proteinoj.
Eiselfing
Eiselfing estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Cerovo
Cerovo, hungare Cseri [ĉeri] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Gyude Bryant
Charles Gyude Bryant (naskiĝis, mortis ) estis la Ĉefulo de Transira Registaro de Liberio de la 14-a de oktobro 2003 ĝis la 16-a de januaro 2006, kiam enposteniĝis la elektita prezidanto Ellen Johnson-Sirleaf. La estigo de transira registaro estis parto de la pacakordo por fini la Duan Liberian Civilan Militon, kiu komenciĝis kiam la Unuiĝintaj Liberianoj por Rekuniĝo kaj Demokratio (LURD) ekrebelis kontraŭ la prezidanto Charles Taylor en 1999.
Cerovo
Situo
Cerovo situas inter montoj, laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas je 15 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1273 laŭ tiama hungara ortografio "Chery", pri la fortikaĵo en 1276. Mateo Csák okupis ĝin en 1318, post jardekoj ĝi ruiniĝis. Poste oni konstruis novan fortikaĵon iomete for. La vilaĝo senhomiĝis en la 15-a jarcento. La rehomiĝo okazis post foriro de husanoj. En 1715 oni komputis tie 73 familiojn, muelejon kaj nobeldomon. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon triaklasa. En 1828 loĝis tie 1156 vilaĝanoj en 192 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Cseri 757 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Cerovo 601 homoj, (579 slovakoj).
Thomas Deltombe
Thomas DELTOMBE (2-a Januaro 1980) estas franca ĵurnalisto kaj eseisto. Li kunlaboras kun Le Monde diplomatique kaj eldonejo La Découverte. Pluraj liaj intervenoj kaj artikoloj temas pri amaskomunikiloj kaj Islamo, Afriko kaj la historio de koloniismo.
Thomas Deltombe estas diplomita de la Institut d'études politiques de Parizo (2002) kaj titolita per DEA pri historio de nuntempo (2003).
Gravaj verkoj liaj estas L'islam imaginaire (La imagita Islamo) kaj Kamerun! (Kameruno!). En la unua li komentas kiel islamofobio iĝis ilo por «regenerado de rasismo» en Francio. La dua verko temas ĉefe pri Franca Kameruno kaj kiel Francio kontraŭis la sendependigan movadon dum la 1950-aj jaroj kaj kiel nun Kameruno estas unu el gravaj landoj de Francafriko.
Lia teksto "Negoco, amaskomunikiloj kaj homhelpo - La afrikaj militoj de Vincent Bolloré" aperis en Esperanto en kolektiva verko Kien Afriko en la 21-a jarcento?.
Huissen
Huissen estas urbo en orienta Nederlando. Ĝi troviĝas en la prrovinco Gelderlando kaj apartenas nun al la municipo Lingewaard. Huissen havas 18.352 loĝantojn (stato: 1-a de januaro 2013). La urbo ricevis proksimume la jaron 1314 la urborajtojn.
Huissen estas la plej granda urbo de la municipo Lingewaard kaj lokas ĉe la malsupra Rejno inter Arnhemo kaj Nimego.
Provinco Balkan
Aliaj gravaj urboj estas: Turkmenbaŝi (Türkmenbaşy), Gumdag, Serdar, Hazar, Etrek, Esenguly.
Kožuchovce
Situo
Kožuchovce situas en kaldrono, survoje inter Gribov kaj Krajné Čierno. Stropkov troviĝas je 16 km.
Urçay (stacidomo)
Urçay, plennome Urçay - La Perche, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Perche, en departemento , regiono Centro-Valo de Luaro, apud Urçay, en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bourges - Miécaze (695000).
Șomcutu Mic
Șomcutu Mic [ŝomkutu mik] (hungare Kissomkút) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Dej. Administre ĝi apartenas al Dej.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 623 loĝantojn (rumanoj), en 1992 658.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1356. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Vuhajo
Vuhajo aŭ Wuhai (mongole [uhai respektive üĥai], ĉine simpligite 乌海, tradicie 烏海, pinjine Wūhǎi) estas eksterdistrikta urbo en la aŭtonoma regiono Interna Mongolio de la Ĉina Popola Respubliko. Historie ĝi apartenis al la provinco Suijuano de la Ĉina Imperio. La urba teritorio kovras areon de 1 754 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2010, en la urbo vivis 532 902 loĝantoj.
Etila sulfido
Etila sulfido aŭ C4H10S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfida acido kaj etila alkoholo. Etila sulfido estas senkolora, brulema, rapidbola kaj toksa likvaĵo kun ajlodoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Etila sulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Etila sulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Zásada
Zásada estas kampurbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou, proksimume 6,5 km norde de Železný Brod kaj 8 km oriente-sudoriente de Jablonec nad Nisou. Vivas ĉi tie.
Sian junaĝon travivis ĉi tie ĉeĥa aktoro Michal Pavlata.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1356.
Al la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Medan (filo de Abraham)
Medan (en hebrea מְדָן Məḏān "disputo; sensenta; frapo;". estis laŭ la Hebrea Biblio filo de Abraham, nome patriarko de Izraelidoj, kaj Keturah, kun kiu li estis edziĝinta post la morto de Sarah. Zimran havis kvin fratojn, nome Zimran, Jokŝan, Midjan, Iŝbak, kaj Ŝuaĥ.
Abraham, plej probable, klopodis teni ilin aparte el Isaak por eviti konflikton pri la dia ordono etendi kaj loĝigi la tutan mondon.
Krome li havis du duonfratojn: nome Iŝmael kaj Isaak. Li estis la tria filo de Keturah kaj la kvina de Abraham.
Oni scias malmulte pri Medan, kaj oni ne konas konekton kun la Madanoj de Irano kaj Irako.
Zemplínska Teplica
Zemplínska Teplica, hungare Szécskeresztúr (sEĉkerestUr) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La historia slovaka nomo estis Križovany Kerestúr.
Situo
Zemplínska Teplica situas laŭ traira flankovojo. Trebišov troviĝas 16 km-ojn.
Josef Schiffer
Josef SCHIFFER, (* 1939 en Nordrejn-Vestfalio, mortis la en Villingen) estis germana esperantisto kaj instruisto pri la lingvoj angla kaj franca.
Zemplínska Teplica
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1332. En 1910 loĝis en Szécskeresztúr 1071 da homoj, (853 slovakoj, 209 hungaroj, po 1 germano kaj ruteno). Ĝis Traktato de Trianon Szécskeresztúr apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Zemplínska Teplica 1384 da homoj, (1283 slovakoj, 60 ciganoj, 4 ĉeĥoj, po 1 hungaro kaj ruteno).
Josef Schiffer
Li studis en la universitato de Kolonjo. Li estis reallerneja instruisto pri la angla kaj franca, poste fakinstruisto pri la angla en meti-faklernejo.
En 1977 li esperantistiĝis, fondis la Esperanto-grupon de Villingen-Schwenningen, kaj dekomence gvidis ĝian Esperanto-instruadon. Dum multaj Esperanto-seminarioj li instruis Esperanton en diversnivelaj kursoj. Kiel komisaro pri ekzamenoj de Germana Esperanto-Instituto li preparis kaj gvidis plurajn ekzamenojn.
En BAVELO, la federacilanda Esperanto-ligo de Baden-Virtembergo li kunlaboris dekomence, unue kiel estrarano kaj poste kiel komisiito. Li estis membro de UEA kaj UEA-delegito.
Josef Schiffer estis la edzo de la esperantistino Maria Schiffer, longjara kasistino de BAVELO. En 2010 ambaŭ estis nomumitaj honoraj membroj de BAVELO.
Álvaro Uribe Vélez
Li studis juron en la Universitato de Antjokio, kaj specialiĝis pri Administrado kaj Direktado en la Universitato Harvard. En 1998-1999 li estis studento en la Universitato de Oksfordo danke al stipendio de la Britia Konsilio.
Álvaro Uribe Vélez komencis sian publikservan okupiĝon ekde sia frua junaĝo. En 1976 li laboris en Publikaj Entreprenoj de Medellín (EEPPM) kiel Ĉefo de Posedaĵ-administrado. (EEPPM estas ŝtata entrepreno kiu servas akvon, kloakreton, elektron, telefonion, gason kaj perkablan televidon, en urbo Medellín kaj kelkaj regionoj de Antjokio kaj Kolombio).
En 1977-1978 li estis Ĝenerala Sekretario de la tiama Ministrejo de Laboro, kiun poste li mem -dum sia una prezidanteco 2002-2006- kunfandiĝis kun la tiama Ministrejo de Sano, en la nuntempan Ministrejo de Socia Protektado.
De 1980 al 1982 li estis Direktoro de la nacia Administra Unuo por Civila Aeronaŭtiko. Sub lia administrado estis konstruita la Internacia Flughaveno José María Córdova, en municipo Rionegro, proksime de Medellín.
Álvaro Uribe Vélez estis urbestro de Medellín en la jaroj 1982-1984; membro de la Urba Konsilio de Medellín en 1984-1986, kaj departamentestro de Antjokio en 1995-1997. Ekde ĉi-lasta ŝtata posteno li iniciatis modelon de "komunuma ŝtato", konsistanta en kunsidoj kun la civitanoj por ilia aktiva partopreno en fundamentaj ŝtataj kaj porpopolaj decidoj, modelon kiun li poste utiligis amplekse dum sia prezidado, per "Komunumaj Konsilioj".
En 1986-1994 li estis membro de la kolombia Senato, laboro en kiu li ricevis honoraĵojn kiel senatano elstara kaj senatano kun plej bonaj iniciatoj.
Li estis elektita kiel Prezidento de Kolombio, unue por la periodo 2002.08.07-2006.08.07, kaj -la 28an de majo de 2006 per 62.2% de la popolaj voĉdonoj- por dua periodo en 2006.08.07-2010.08.07. Ekde sia unua momento kiel prezidento, en aŭgusto de 2002, li estis konata per sia diraĵo pri kio li estis faronta, laŭvorte: "Labori, labori kaj labori".
Herbst
Herbst estas germana familia nomo. La vorto signifas „aŭtuno“.
Vícenice (Klatovy)
Vícenice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km norde de Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 44 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vícenice situas en katastra teritorio Vícenice u Klatov kun areo 1,63 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Lenkoran
Loĝantoj kaj urbonomo
Pli ol duono de la loĝantoj de la urbo apartenas al la popolo taliŝoj. Tiuj rezervis siajn kulturon kaj tradicion. La nomo de la urbo venas el Lan Karan, kiu en la taliŝa lingvo signifas kandomo.
Bettingen
Bettingen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Lenkoran
Historio
La urbo estis fondita sur la marĉejo ĉe norda bordo de rivero Lenkoranka. La unuaj spuroj de loĝantoj estis trovitaj el la neolitiko, sed ekzistas ankaŭ ruinoj de setlejoj el la bronza kaj fera apokoj. Herodoto kaj Strabono menciis setlejojn en ĉirkaŭo de Lənkəran.
Ekde la 16-a jarcento, la urbo graviĝis, ĝin posedis de 1728 ĝis 1735 Rusio, poste Persio. Lenkoran iĝis ĉefurbo de la Taliŝa Ĥanlando, kiu estiĝis en 1747 post morto de la persa reganto Ŝaĥo Nadir. La rusoj okupis ĝin en januaro de 1813. Laŭ la Traktato de Gulistan de 1813, ĝi iĝis parto de la Rusia imperio. Tiutempe ĝi havis ĉirkaŭ 2200 loĝantojn, en 1911 ĉirkaŭ 8500.
Stará rieka
Stará rieka estas akva fluo de meza Slovakio, en distriktoj Zvolen kaj Veľký Krtíš. Ĝi estas dekstra alfluo de Tisovník kaj havas longecon 41 km. Elfontas v en montaro Javorie sub  monto Priečne bralo (1.023,4 m) en supermara alteco ĉirkaŭ  910 m s.m. sur la teritorio de Militareo Lešť. Fluas ĝi al sudorienta direkto tra Krupinská planina, de maldekstro alportas Brožkov potok kaj elfluas en mallarĝan valon. Tie alportas de maldekstra flanko pli gravan alfluon (455,8 m s. m.) kaj poste denove maldekstraflanka alfluo sub Pasby (368,5 m s.m.) kaj rivero fluas suden. Poste alportas de maldekstro Leštiansky potok kaj valo de rivero plialtiĝiĝas, sekve alportas de dekstro Hrádocký potok (269,2 m s.m.), turniĝas sudooriente, lasas Militareo Lešť kaj entras en  Ipeľská kotlina (Valkaldrono de Ipeľ). Trafluas vilaĝo Horné Strháre, de maldekstra flanko enbuŝas tunelo per kiu en estinteco kondukita parto de akvo de najbaraj valo de Koprovnica. Stará rieka poste fluas tra ĉirkaŭ 0,5 km longa tunelo, je rando de vilaĝo obce Dolné Strháre kaj  domgrupo  Slatinka, de maldekstro alportas Koprovnica kaj fluas preter vilaĝo Pôtor. Ĉe Žihľava fluo de rivero turniĝas orienten kaj malantaŭ domgrupo Dolné Vátovce denove sudeorienten. Entranĉas en Pôtorska pahorkatina (Montetregiono de Pôtor) kaj meandras. Ĉe domgrupo Karlov alportas de maldekstro Bukovec, turniĝas kaj enbuŝas en Tisovník norde de vilaĝo Muľa.
Lenkoran
Historio
Dum la Rusia interna milito, bolŝevikoj deklaris en la urbo Respublikon Mughan, kiu kelkajn monatojn poste iĝis parto de la Azerbajĝana Demokratia Respubliko. Tiu respubliko iĝis parto de la Transkaŭkaza SFSR, pli poste de la Sovetunio.
14611 Elsaadawi
14611 Elsaadawi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Lenkoran
Ekonomio
En la regiono ĉirkaŭ Lenkoran gravas la agrikulturo, same la produktado de printempaj kaj vintraj legomoj. Oni kultivas en la varma klimato nakaŭ rizon, vinberon, citronon. Oni prilaboras ankaŭ kverkolignojn al mebloj, teon, silkon. Gravas ankaŭ la tapiŝproduktado.
La regiono estas konata pro Parrotia persica, ferligno, kiu kreskas kaj estas prilaborata tie.
14611 Elsaadawi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la egipta verkistino kaj psikiatriistino Nawal El Saadawi, diplomigita en la Universitato de Kairo. De 1979 ĝis 1980 ŝi estis konsilisto de la Programo de la Unuiĝintaj Nacioj por la Virinoj en Afriko kaj Proksima Oriento. Ŝi prelegis en la universitatoj Harvard, Sorbono kaj Berkeley.
Lenkoran
Vidindaĵoj
En la urbo ekzistas historia muzeo sur iama loko de la malnobva ĥanpalaco. La urbo havas vidindan grandan moskeon kaj bazaron.
Proksime al Lenkoran, ekzistas sablaj strandoj, en distanco de 12 km (ĉe okcidenta Andjin) varmakvaj fontoj. Proksime al vilaĝo Ballabur, videblas ruinoj de la samnoma fortikaĵo.
Trafiko
Ekzistas nur unu nokta trajno al Bakuo, kiu pluveturas al Astara. Okcidente de la urbo troviĝas flughaveno. La urbo estas ligita al translanda vojo M3.
Piaya
Piaya estas genro de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ili loĝas en tropika Centrameriko kaj norda Sudameriko. La tri specioj en taksonomia ordo estas jenaj:
Tiuj birdoj estas de varia grando kun sveltaj korpoj, longaj vostoj kaj fortaj kruroj. Ili loĝas en arbaroj aŭ manglejoj. La kukoledoj de la genro Piaya, malkiel multaj kukoledoj de la Malnova Mondo, ne estas nestoparazitaj; ili konstruas siajn proprajn nestojn en arboj, kie la ino demetas du ovojn. La parazitaj kukoloj demetas koloritajn ovojn kiuj kongruu kun tiuj de la paserinaj gastigantoj, sed tiuj neparazitaj de la genro Piaya, kiel plej parto de la aliaj nepaserinaj, demetas blankajn ovojn.
Tiuj estas voĉemaj specioj kun konstantaj kaj laŭtaj alvokoj. Ili manĝas grandajn insektoj kiel cikadojn, vespoj kaj  raŭpoj (inkludante tiujn kun fostecaj hararoj aŭ dornoj kiuj estas malbongustegaj kaj negluteblaj por multaj birdoj). La Sciurkukolo kaj la Nigraventra kukolo estas grandaj kaj fortaj specioj, kaj eventuale manĝas vertebrulojn kiel etaj lacertoj.
Listo de asteroidoj (152001–153000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 152001 ĝis 153000. La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Grandaj Libroj de la Okcidenta Mondo
Grandaj Libroj de la Okcidenta Mondo (Great Books of the Western World) estas libroserio, kiuj unue eldoniĝis en Usono en la jaro 1952, de Encyclopædia Britannica, Inc., por prezenti la Grandajn Librojn en aro da 54 volumoj.
La originalaj redaktistoj havis tri kriteriojn por inkluzivi libron en la serio:
La libroj ne elektiĝis por la bazo de etna kaj kultura inkluziveco, historia influo, aŭ la konsento de la redaktistoj pri la vidpunktoj, kiuj la aŭtoroj esprimis.
Dua eldono eldoniĝis je la jaro 1990 el 60 volumoj. Iuj tradukoj ĝisdatiĝis, iuj verkoj foriĝis, kaj estis signifoplenaj aldonoj de la 20-a jarcento.
Traktato de Hoyvík
La Traktato de Hoyvík estas traktato inter Islando kaj Ferooj pri larĝa liberkomerca zono inter ili.
Grandaj Libroj de la Okcidenta Mondo
Verkoj
Originale eldonis en 54 volumoj, La Grandaj Libroj de la Okcidenta Mondo inkluzivis kategoriojn kiel fikcio, historio, poezio, naturscienco, matematiko, filozofio, dramo, politiko, religio, ekonomiko, kaj etiko. Hutchins verkis la unuan volumon, titolitan La Granda Konverso (Angle: The Great Conversation), kiel enkonduko kaj diskurso pri la sep liberaj artoj. Adler sponsoris la sekvantajn du volumojn, „La Grandaj Ideoj: Sintopikono,” (Angle: The Great Ideas: A Syntopicon) kiel maniero por emfazi la unuecon de la aro kaj cetere priskribi la okcidentan penson ĝenerale. Teamo da indeksistoj pasigis monatoj kompilante referencojn pri temoj kiel „Inter la libereco de homo kaj la volo de Dio” kaj „La neado de nuleco kun favoro de pleneco”. Ili grupigis la temojn en 102 ĉapitrojn, por kiuj Adler verkis 102 enkondukojn. Po kvar koloroj identigas ĉiun volumon—Imaga Literaturo, Matematiko kaj la Naturaj Sciencoj, Historio kaj Socia Scienco, kaj Filozofio kaj Teologio. La volumoj enhavis la sekvantajn verkojn.
Iznájar
Iznájar estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 135 km2 kie loĝas 4843 geloĝantoj, do loĝdenso estas 35.9 loĝ./km2. Iznájar situas je 110 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Traktato de Hoyvík
Historio
La traktaton subskribis la 31-an de aŭgusto 2005 la islanda ĉefministro Davíð Oddsson kaj la feroa ĉefministro Jóannes Eidesgaard en la Nacia Muzeo de Ferooj en Hoyvík, antaŭurbo de la ĉefurbo Tórshavn. La traktaton ratifis ambaŭ parlamentoj en 2006. Ĉar Ferooj apartena ŝtatjure al Danio, la traktaton devis ratifi eĉ la dana parlamento, por atingi plenan validecon.
Grandaj Libroj de la Okcidenta Mondo
Volumo 38
''
Iznájar
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 4843 geloĝantoj de la municipo Iznájar estas 2425 inoj kaj 2418 viroj. En la 135-kvadratkilometra teritorio estas 8 setlejoj, kie loĝas 3161 geloĝantoj, kaj aliaj 1682 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 32, 20 inoj kaj 12 viroj, kaj mortis 51, 24 inoj kaj 27 viroj. Tiel la natura kresko estis -19 (-0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 2340 homoj (48.3%).
Traktato de Hoyvík
Enhavo
Ĝi garantias preskaŭ senlimigitan moviĝan liberecon por personoj, varoj, servoj kaj kapitaloj. Ĝi okupiĝas ankaŭ pri konkurado kaj subvencioj kaj malpermesas ian ajn diskriminadon surbaze de la ŝtataneco (krom la listigitaj esceptioj en la traktato). Por Islando, ĝi estas la unua traktato, kiu enhavas ankaŭ agrikulturajn produktojn. La islanda registaro protektas tiun ekonomian sektoron kontraŭ la eksterlandaj influoj, konkuroj. Grava escepto estas la fiŝ-prilabora industrio, kiun la traktato ne enhavas. La jam ekzistantaj limigoj por eksterlandaj investadoj restis senŝanĝe.
Grandaj Libroj de la Okcidenta Mondo
Volumo 39
''
Traktato de Hoyvík
Enhavo
Apud la nur ekonomiaj aspektoj, okazis ankaŭ aranĝoj por pli strikta kunlaboro. Tiuj celas la diversajn areojn kiel kulturo, edukado, sporto, sanaferoj, transporto, komunikado, turismo, mediprotekatado, energio kaj resursa valorigo.
István Koren
István Koren [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Koren István estis hungara skulptisto, altlerneja instruisto. István Koren naskiĝis la en Törökbecse (Hungara reĝlando, nuntempa Novi Beĉej en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Grandaj Libroj de la Okcidenta Mondo
Dua eldono
La dua eldono de Grandaj Libroj de la Okcidenta Mondo, 1990, inkluzivis pliiĝo de 54 al 60 volumoj, kun ĝisdatigitaj tradukoj. La ses novaj volumoj koncernis la 20-a jarcento, epoĥo de kiu la nur reprezentanto de la unua eldono estis Freud. Kelkaj aliaj volumoj rearanĝigis, kun eĉ pli da pra-20-a jarcentaj verkoj aldoniĝis sed kun kvar tekstoj foriĝis: Pri Konikoj de Apolonio, Tristram Shandy de Laurence Sterne, Tom Jones de Henry Fielding, kaj Analitika Teorio de Varmo de Joseph Fourier. Adler pli poste esprimis bedaŭron pro la foriĝo de Pri Konikoj kajTom Jones. Adler ankaŭ esprimis malkonsenton kun la aldono de Candide de Voltaire, kaj diris ke la Syntopicon devis inkluzivi referenco al la Korano. Li adresis kritikojn ke la aro estis tro Ocidenteŭropa kaj ne sufiĉe reprezentis virinojn kaj malplimultajn aŭtorojn.
La aldonita pra-20-a jarcentaj tekstoj vidiĝas en ĉi tiuj volumoj (iom da akompananta enhavo de ĉi tiuj volumoj estas malsamaj ol tiuj en la volumo de tiu numero en la unua eldono):
Volumo 52
La enhavo de la ses volumoj el aldonitaj verkoj de la 20-a jarcento:
István Koren
Biografio
István Koren frekventis metilernejon en Budapeŝto, li iĝis lignaĵisto. Li studis skulptadon en Hungara Belarta Altlernejo (1933-1939) kaj anatomion en Scienca Universitato Péter Pázmány (1935-1938). Lia skulptista instruisto estis Jenő Bory. Inter 1938 kaj 1950 li instruis anatomion en anatomia instituto, inter 1952-1964 en simila loko. En tiu longa periodo li kreis skulptaĵojn, skulptaĵetojn, se ne paroli pri 1500 anatomiaj modeloj.
István Gergely (arkitekto pri internaj spacoj)
István Gergely [iŝtvAn gergej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gergely István estis hungara arkitekto pri internaj spacoj, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Margit Szilvitzky.
István Gergely naskiĝis la en Budapeŝto. li mortis la.
Biografio
István Gergely studis en Industriarta Altlernejo en sia naskiĝurbo (1949 – 1953). Lia ĉefinstruisto estis Gyula Kaesz. Post la diplomo li fasonadis en ŝtata firmao internajn spacojn de komercaj konstruaĵoj. En 1962 li estis nomumita ĉefarkitekto pri la hungaraj foiroj. Inter 1982 kaj 1991 li estis rektoro de la menciita altlernejo (intertempe jam universitato). Li ricevis premiojn inter 1964-2007. Lia edzino naskis du filinojn.
Béla Heszke
HESZKE Béla (heske) rumanuja hungara studverkisto, kritikisto, estetikisto, tradukisto. Li naskiĝis en Marosvásárhely la 30-a de oktobro 1912.
Biografio
La mezlernejon Heszke finis en sia naskiĝurbo kaj akiris diplomon pri hungara-franca lingvoj en Universitato Kluĵo (1933). Post studvojaĝoj en Parizo, Bruselo kaj Pollando li instruis en Braŝovo, Kluĵo, li estis kunlaboranto de redakcio Pásztortűz. Li akiris filozofian doktoradon en Budapeŝto (1946), kie post 1945 li estis mezlerneja, altlerneja instruisto.
Kranao
Laŭ la helena mitologio, Kranao (el la greka Κραναός, «roka» ) estis la dua legenda reĝo de Ateno kaj, kiel la antaŭa, unu el la aŭtoktonoj, tio estas, naskiĝinto rekte el la tero sen vira interveno. Kiam Erisiktono, la nura filo de Reĝo Cekropso la 1-a, mortis june kaj senidare, la loĝantaro de Ateno nomumis Kranaon sukcedanto de tiu lasta, kvankam Cekropso ankoraŭ vivis, ĉar oni konsideris lin la plej pova kaj riĉa samcivitano en tiu tempo .Kranao edziĝis al Pedia, filino de la lacedemona Mineso, kaj li estis patro per ŝi de tri filinoj nomiĝintaj Kranekma aŭ Menekma, Atisa kaj Kranaa kaj, laŭ maloftaj versioj, de filo nomiĝinta Raruso. Verŝajne Atisa mortis en sia junaĝo, kaj pro tio Kranao decidis, memore al ŝi, ŝanĝi la nomon de la lando de li regata al Atiko. Ĝis tiam, tiu elstara regiono nomiĝis Akteo, pro la nomo de ĝia unua reĝo.
Dum la regado de Kranao, kiu daŭris naŭ aŭ dek jarojn, okazis la juĝo kiu finis la disputon inter Areso kaj Pozidono pri la posedo de la monteto Areopago, okcidente de la Akropolo. Ankaŭ okazis en lia reĝtempo la fama diluvo en Tesalio. Laŭ kelkaj rakontoj, la tiea reĝo Deŭkaliono ekskapis el tiu katrastrofo kaj velis el Likoreo al Ateno kun siaj filoj Heleno kaj Amfiktiono. Li mortis tuj poste kaj estis entombigita proksime al la atika ĉefurbo, sed liaj filoj estis protektitaj de la atika reĝo. Amfiktiono eĉ sukcesis edziĝi al filino de Kranao, ĉu al Kranaa, ĉu al Atisa (en la versioj laŭ kiuj Kranaa mortis maljune).
Kranao estis detronigita kaj elpatrujigita per komploto organizata de sia propra bofilo Amfiktiono, kiu suferis siavice detronigon fare de Eriktonio, nepo de Kranao laŭ la versio kiu konsideras lin filo de Atisa kaj la forĝista dio Hefesto. Kranao translokiĝis tiam al Lamptrao, kie li mortis kaj ricevis entombigon. Lia funebra monumento estis ankoraŭ vizitebla en la epoko de Paŭzanio. De tiam, li ricevis en Ateno kultadon kiel heroo, kun ritoj plenumitaj de sacerdotoj ofte deventantaj el la familio Karidoj.
Honore al Kranao, la loĝantoj de Atiko rivecis la nomon Kranaoi  , dum Ateno, ĉefurbo de la lando, estis konata kiel Kranaa  aŭ Kranaai.
Tereza Kristina de Burbono
Tereza Kristina de Burbono (1822-1889) kies tuta nomo en la itala estis Teresa Cristina Maria Giuseppa Gaspare Baltassare Melchiore Gennara Rosalia Lucia Francesca d'Assisi Elisabetta Francesca di Padova Donata Bonosa Andrea d'Avelino Rita Liutgarda Geltruda Venancia Taddea Spiridione Rocca Matilde, kromnomita "La Patrino de la brazilanoj", estis proedziniĝa Imperiestrino de Petro la 2-a de Brazilo, kiu regis dum 48 jaroj, inter 1831 kaj 1889.
Ŝi naskiĝis princino de la Reĝlando de la du Sicilioj, ankaŭ konata kiel Reĝlando de Napolo, kaj estis filino de Francisko la 1-a (1777-1830), Reĝo de la Du Sicilioj kaj Maria Izabel de Burbono (1789-1848). Maria Izabel estis filino de Karlo la 4-a de Hispanio (1748-1819) kaj fratino de Karlota Ĵoakina de Burbono (1775-1830), edzino de Johano la 6-a (1767-1826), avo de Petro la 2-a. Ŝi estis imperiestrino de Brazilo inter la 30-a de majo 1843 kaj la 15-a de novembro 1889. Ŝi estis patrino de la Princino Izabela kaj Dona Leopoldina de Braganzo kaj Burbono, respektive imperia princino de Brazilo kaj princino de Brazilo.
Princino de Napolo
Kiel princino ŝi havis rafinitan edukitecon, nome, belartoj, muziko, lecionoj pri kantado, brodaĵoj, lernado de la franca lingvo kaj religio. Ŝi estis nature sentebla, alte inteligenta, pasie sin donis al la kulto pri la artoj, kaj estis edukita kaj lernis kun la profesoro Monsinjoro Olivieri. Studema pri la klasika kulturo, ŝi ĉefe interesiĝis pri arkeologio, kaj la malkovroj kiuj ŝiaepoke estis faritaj, en Pompejo kaj Herkulano. La juna princino financis kaj kondukis la fosadojn en Vejo, iu etruska arkeologia ejo, 15 km-ojn norde de Romo. Ĉi tiu estas la motivo per kiu, post multaj jaroj, Tereza Kristina, jam edziniĝinta al Petro la 2-a, ekestas konata kiel la "arkeologa imperiestrino".
Oni ne scias kial Tereza Kristina estis iom lama, sed probabla kaŭzo estas iu falo en iu arkeologia ejo, aŭ antaŭekzistanta denaska problemo. Tamen, kio certas, estas tio, ke pro la difekto, ŝi okupiĝis pri studoj plejgrandan parton de sia tempo, same kiel al literaturo kaj artoj, kontraŭe de aliaj princinoj kiuj prefere aprezis balojn kaj dancojn. Ŝiaj biografoj komentas ties modestan ekzistadon, sen multaj pompaĵoj, en la malnova Palaco Chiaramonte.
Ŝia patrino laŭdire neglektis ŝin post sia edziniĝo kun juna oficiro, en 1839. Historiistoj diras ke ŝi kreskis en kompleta izolado, ene de medio plena je religia superstiĉo, netoleremo kaj konservemeco. Oni ankaŭ asertis ke Tereza Kristina havis karakteron mildan kaj timidan, kontraŭe de sia kruela patro kaj impulsiĝema patrino. Ŝi ankaŭ estis priskribita kiel postulema, kaj kutimiĝinta esti kontentigata en ĉiuj cirkonstancoj.
Kelkaj historiistoj ĵuse modifis siajn opiniojn kaj rilate al la napola kortego de la Burbonoj kiel reakcia reĝimo, kaj rilate al la etendo de la pasiveco de Tereza Kristina. La historiisto Aniello Angelo Avella asertas ke la malbonaj vidpunktoj pri la napolaj burbonoj retroiras al la perspektivoj kreitaj en la 19-a jarcento dum la renaskiĝa movado post la konkero, en 1861, de la Reĝlando de la du Sicilioj far la Reĝlando de Sardio. Tereza Kristina elmontriĝas en ties persona dokumentaro kiel karaktero kun forta decidopovo. Ŝi tute ne estis obeema kaj kondukebla, sed kontraŭe, figuro respektanta la rolojn submetitajn de la tiamaj etiko kaj valorojn.
Edziniĝo
En 1842, tuj kiam D. Petro la 2-a atingis 18-jariĝon, la influhava Pedro de Araújo Lima (1793-1870), imperia ministro, sendis al Eŭropo la 2-an Baronon de Kairuo (1793-1864), kiu estis altranga funkciulo de la kortego, kaj ties rekta subulo, komisiita pri la traktado je la edziĝo de Dom Petro la 2-a. La mano de Tereza Kristina estas proponita kaj tre plibeligita portreto de la princino estis sendita al la estonta edzo, kiu akceptis la proponon. Prokuro-geedziĝo okazis la 30-an de majo 1843 en Napolo, kaj Petro estis reprezentita de la frato de la fianĉino, Leopoldo, Princo de Sirakuzo (1813-1860). Malgranda brazila floto komponita de unu fregato kaj du korvetoj foriris cele al la Du Sicilioj la 3-an de marto 1843 por eskorti la novan imperiestrinon de Brazilo. Ŝi elŝipiĝis en Rio-de-Ĵanejro la 3-an de septembro 1843. Petro la 2-a tuje rapidis al la ŝipo por saluti sian fianĉinon. Ĉe la vido je tiom impetaj gestoj, la popolo ekhurais kaj kanonoj ellasis surdigajn saluto-pafojn. Tereza Kristina unuavide enamiĝis al sia nova edzo.
La 17-jara Petro la 2-a siavice estis videble kaj klare elreviĝinta. Liaj unuaj impresoj kuŝis nur sur ŝiaj fizikaj difektoj - kaj sur la granda diferenco el la portreto kiun li estis de ŝi ricevinta. Fizike ŝi estis kun malhelkaŝtana hararo kaj kaŝtanaj okuloj, malalta, iom tropeza, piediradis iom lame, kaj kvankam ŝi ne estis malbela, ankaŭ al ŝi mankis beleco. Laŭ la historiisto Pedro Calmon (1902-1985), Tereza Kristina estis ne vere lama, sed ŝi havis strangan manieron piediradi, kiel rezulto de ties kurbaj piedoj, devigantaj ŝin alterne klini dekstren kaj maldekstren dum piedirado. La belaj esperoj de Petro frakasiĝis kaj li ne sukcesis kaŝi siajn sentojn pri malemo kaj malplaĉo. Post iom da tempo, li lasis la ŝipon kaj kiam ŝi ekkonstatis lian elreviĝon, ŝi diskrevis pro malĝojo kaj ekploris, bedaŭrante ke ŝi ne estis plaĉa al la imperiestro. Kvankam la geedzigo per prokuro jam estis okazinta, eksterordinara ŝtata geedziĝo konfirmiĝis la 4-an de septembro en la Katedralo de Rio-de-Ĵanejro.
Kvankam la geedziĝo ne estis fablorakonto ekde la komenco, Tereza Kristina klopodis por esti bona edzino. Ŝia lojaleco por plenumado de la devoj, krom la naskiĝo de la infanaro, mildigis la sintenon de Petro. La du malkovris komunajn interesojn, kaj ilia zorgo kune kun la plezuro apud iliaj infanoj kreis medion por familia feliĉo. Ke ili estis aktive seksaj kaj akordigeblaj atestas la sinsekvo de gefiloj kiuj okazis. Post la naskiĝo de ilia unua infano en februaro 1845, la imperiestrino naskis gefilojn en julio 1846, julio 1847 kaj julio 1848, kies nomoj estis Afonso (1845-1847), Izabel (1846-1921), Leopoldina (1847-1871) kaj Petro Afonso (1848-1850) respektive.
Hejma vivo
Tereza Kristina kreskis tiom ke ŝi fariĝis parto de la familio kaj rutino de Petro la 2-a. Tamen, ŝi neniam rolis kiel lia romantika favoratino aŭ intelekta partnerino. Ŝia sindediĉo al la Imperiestro restis neŝancelebla, kvankam ŝi timis estis superita. Ŝi daŭre aperadis publike kune kun la Imperiestro, kaj li ĉiam traktis ŝin kun respekto kaj plej konsidereme. Ŝi neniam estis forpuŝita aŭ eĉ preterlasita, sed ilia interŝanĝo iom modifiĝis. Petro la 2-a traktis ŝin pli kiel intima amikino kaj kompaniulino ol kiel edzino. La koncepto plej akceptata estas tio, nome, ke la Imperiestrino akceptis la ĉirkaŭlimigitan rolon al kiu ŝi troviĝis, kaj ke ŝia vivo, devo kaj celo estis ligitaj al sia pozicio kiel edzino de la Imperiestro. Tamen, ŝia personaj leteroj elmontras ke ŝi eble estis decidopova, kelkfoje kontraŭe al sia edzo, kaj estis tute sendependa - kvankam iom strikta. En letero skribita la 2-an de majo 1845 ŝi diras: "Mi atendos la momenton kiam ni denove renkontiĝos, mia bona Petro, kaj petos vian pardonon pri ĉio kion mi faris dum la lastaj tagoj." En alia letero el la 24-a de januaro 1851, ŝi agnoskas sian malfacilan temperamenton: "Mi ne iritacias kun vi [Petro la 2-a] kaj mi opinias ke vi devas pardoni min pro tiu mia karaktero."
Ŝiaj amikrilatoj estis limigitaj al siaj kortegaj atendantinoj, ĉefe al Dona Jozefina da Fonseka Kosta. Ŝi estis tre plaĉa al siaj atendantinoj, la vizitantoj kaj korteganaro havis bonan juĝon pri ŝi, kiu estis senpretenda, malavara, komplezema kaj amema kiel patrino kaj avino. Ŝi modeste vestis sin kaj agis, kaj nur uzis juvelojn dum la oficialaj ŝtataj okazaĵoj, kaj donis la impreson esti iom malgaja. Ŝi tute ne interesiĝis pri politiko, kaj okupadis sian tempon skribante leterojn, legante, farante brodaĵojn, kaj alzorgante religiajn devojn kaj bonfaraj projektoj. Ŝi havis belan voĉon, kaj ofte praktikadis kantolertaĵon. Ŝia aprezo je muziko ankaŭ signifis ke ŝi amegas operon kaj balojn.
Al Tereza Kristina ne mankis intelektaj interesoj, kaj ŝi disvolvis sian pasion pri la artoj, muziko kaj - ĉefe - arkeologio. La Imperiestrino komencis kolekti amason da arkeologiaj artefaritaĵoj, ekde siaj unuaj jaroj en Brazilo, kaj ŝi interŝanĝis centojn da aliaj kun sia frato, Ferdinando la 2-a (1810-1859), reĝo de la Du Sicilioj. Ŝi ankaŭ patronis arkeologiajn studojn en Italio kaj multaj el la trovitaj artefaritaĵoj - datitaj de la Etruska Civilizacio kaj la Periodo de la Antikva Romo - estis enportitaj en Brazilon. La Imperiestrino ankaŭ helpis ĉe la varbado de italaj kuracistoj, inĝenieroj, profesoroj, farmaciistoj, flegistoj, artistoj, metiistoj kaj kvalifikaj laboristoj celante plibonigi la publikajn edukitecon kaj sanon en Brazilo.
Rivaleco kun la Grafino de Barrall
La rilato inter Tereza Kristina kaj Petro la 2-a neniam estis signigita de la pasio-vualo. Tamen, ioma inklino rilate al familio, reciproka respekto kaj iom da korinklino ja ekzistis. La Imperiestrino estis sindediĉa edzino kaj nepre apogis ĉiujn sintenojn de la Imperiestro. Ŝi estis silentema kiam temas pri liaj interrilatoj kun aliaj virinoj, suspektitaj aŭ ne. Siavice, ŝi plej respekte estis traktita kaj nedubeble ŝi neniam estis minacita aŭ pridemandita. Post julio 1848 infanoj ne plu naskiĝis, eĉ post la morto de ilia du filoj ankoraŭ infane. La ebla kialo por la ne plua infannaskiĝo estis tio, nome, la Imperiestro sentis sin altirata de aliaj virinoj kies beleco estas pli reliefa, kies talenton kaj komprenpovon, la imperiestrino ne povis provizi.
Tereza Kristina malkovris ke ignori la sekretajn malfidelaĵojn de sia edzo - kaŝitajn el la publiko, sed ne ĉiam de la Imperiestrino - estis pli malfacila post kiam Petro la 2-a elektis guvernistinon por la prizorgo de siaj filinoj en la 9-a de novembro 1856. La elektintino nomiĝis Luísa Margarida de Barros Portugal (1816-1891), Grafino de Barral, brazila edzino de franca nobelulo. Barral posedis ĉiujn trajtojn kiujn Petro la 2-a plej admiris en virino: ŝi estas ĉarma, vivoplena, eleganta, rafinita, edukita kaj konfida. Komisiita pri la edukado kaj kreado de la junaj princinoj, Barral baldaŭ konkeris la korojn kaj de Petro la 1-a kaj de lia plej maljuna filino Izabela. Al Leopoldina ŝi tute ne plaĉis kaj ĉi tiu ne ŝatis la grafinon. Kvankam Barral "eble ne rifuzis la ĉirkaŭbrakojn de Dom Petro, ŝi certe evitis lian liton".
Malgraŭ tio, la troa pasio de la imperiestro rilate al la Grafino kelkfoje metis Tereza Kristina(-on) en malfacilan situacion, same kiam la ŝia pli juna filino naive demandis al ŝi kial la patro ofte frapetadis la piedojn de la Grafino de Barral dum ŝiaj lecionoj. La kreskanta intimeco de la Grafino antaŭ sia edzo kaj filino estis doloriga kaj ĝena al Tereza Kristina. Kvankam ŝi laŭŝajne ignoris la situacion, tio ne pasis nerimarkite. Ŝi skribis en sia taglibro ke la Grafino de Barral "deziris ke mi diru tion, ke ŝi ne plaĉas al mi, sed mi respondis nek jes nek ne." La historiisto Tobias Monteiro (1866-1952) skribis ke la Imperiestrino "ne sukcesis kaŝi ke ŝi malamis Barral-on."