cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Potenco (Italio)
Potenza estas urba komunumo de Italio. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma provinco kaj de la regiono Basilikato. Fine de en la urbo vivis. Najbaraj komunumoj estas Anzi, Avigliano, Brindisi Montagna, Picerno, Pietragalla, Pignola, Ruoti, Tito, Vaglio Basilicata kaj Cancellara.
Esperanto
Estiĝis tie Esperanto-grupo en 1921.
Otterswiller
(jen france, origine germane kaj alemane Ottersweiler, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Valea Mare de Codru
Valea Mare de Codru [valja mare de kodru] (hungare: Alsópatak) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 228 loĝantojn (rumanoj), en 1956 354. Ĝi estis unue menciita skribe en 1828. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Holod.
Imre Császár
Imre Császár [ĉAsAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Császár Imre estis hungara aktoro, akademia instruisto. Lia edzino estis Irma Alszeghy. Imre Császár  naskiĝis la  en Kaposvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Császár akiris diplomon en Teatra Akademio en 1885. Komence li ricevis rolojn en Kolozsvár kaj Arad. En 1887 li aliĝis al Nacia Teatro (Budapeŝto). Ekde 1894 li ĉefe instruis en la menciita akademio, ĉar li havis medicinan problemon (li povis iri nur per 2 bastonoj). Li ricevis la titolon eterna membro de la Nacia Teatro en 1907. Li ofte ludis kune kun sia edzino.
Sand (Hungario)
Sand [ŝand] estas malgranda vilaĝo kaj ankaŭ municipo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Zalakaros.
Geografio
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Nagykanizsa troviĝas 13, Zalakaros 19, Csurgó 23 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1372 en formo Sond. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis. Karaktera okupiĝo estas la vinkulturo. Vilaĝservo estas poŝto.
476 Hedwig
476 Hedwig estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la itala astronomoLuigi Carnera, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Ĝi ricevis la ina antaŭnomon "Hedwig", tiu de Hedvig Lidforss, edzino de la sved-dana astronomo Elis Strömgren.
Smolkov
Smolkov estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta meze de Moraviasilezia regiono, en distrikto Opava kaj ĝi falas sub municipo Háj ve Slezsku. Vivas ĉi tie.
Historio
Smolkov estis unuafoje menciata en dokumentoj el la jaro 1377. La nomo de vilaĝo estas skribita ĉeĥe. Ekde la jaro 1872 kaj en popola parolo kiel Smolkowo. Ĝi havis la samajn kondiĉojn por priloĝigo kiel Chabičov kaj devene ĝi verŝajne estis malgranda gardo fortikaĵo de varo el Hrabyně. Ĉi tie estis kortumo kaj muelejo. Proksimume en la jaro 1739 okazis al forŝiro de la smolkova ligna fortikaĵo. Anstataŭis ĝin duetaĝa baroka kastelo.
En la dua duono de la 1930-aj jaroj estis sude de la vilaĝo konstruita sur monteto nomata Padařov artileria fuortaro, kiu estis nomita laŭ la vilaĝo.
Karolina konuro
La Karolina konuro (Conuropsis carolinensis) aŭ Karolina papago estis malgranda verde amerika papago kiu havis brilflavan kapon, ruĝecoranĝan vizaĝon kaj helan bekon indiĝena de orienta, mez-okcidenta kaj grandebena Usono kaj estis la nura indiĝena papago ene de tu teritorio. Ĝi troviĝis el suda Novjorkio kaj Viskonsino al Kentukio, Tenesio kaj la Golfo de Meksiko, el la atlantika marbordo ĝis tiom for okcidente kiom ĝis orienta Koloradio. Ĝi loĝis en praarbaroj laŭlonge de riveroj kaj en marĉoj. Ĝi estis nomita puzzi la née ("flavkapulo") aŭ pot pot chee de la Seminoloj kaj kelinki en ĉikasaŭa lingvo. Kvankam iam sufiĉe abunda ene de sia teritorio, la birdo iĝis rara en la mezo de la 19a jarcento. La lasta konfirmita vidaĵo en naturo estis de lasubspecio ludovicianus en 1910. La lasta konata specimeno pereis en kaptiveco ĉe la Bestoĝardeno de Cincinnati en 1918 kaj la specio estis deklarita formortinta en 1939.
Kontinua funkcio
En matematiko, kontinua funkcio estas funkcio, kies valoro malmulte ŝanĝiĝas en okazo de malgranda ŝanĝo de la argumento. Se malgranda ŝanĝo de la argumento povas produkti rompan salton en valoro de la funkcio, la funkcio estas nekontinua. La ĉirkaŭteksto de ĉi tiu termino estas reelo-valoraj funkcioj sur la reela domajno aŭ sur topologia aŭ metrika spacoj escepte la kompleksajn nombrojn. Pri komplekso-valoraj funkcioj vidu artikolon kompleksa analitiko. La rimarkinda diferenco en maniero estas tiu ke en la reela domajno, la punktoj en la domajno kiuj estas punktoj de nekontinueco estas specialaĵoj. Sed en la kompleksa domajno tiaj punktoj estas kutime aparte forprenitaj el la domajno, do la funkcio kontinua en kompleksa domajno estas kontinua sur malkonektita partoj de reela domajno.
Reelo-valoraj kontinuaj funkcioj
Funkcio f estas kontinua en iu punkto c, se du postuloj estas plenumitaj:
Funkcio estas ĉie kontinua, aŭ simple kontinua, se ĝi estas kontinua en ĉiu punkto de sia domajno. Pli ĝenerale, funkcio estas kontinua sur iu subaro de sia domajno se ĝi estas kontinua en ĉiu punkto de la subaro.
En topologio
Funkcio inter topologiaj spacoj estas kontinua se la inversa bildo de ĉiu malfermita aro estas malfermita. Ĉi tio povas esti komprenita kiel postulo de foresto de rompoj aŭ apartigoj en la funkcio. Anstataŭigi nocion "inversa bildo" per (ne inversa) "bildo" ĉi tie ne eblas, la kontraŭekzemplo estas konduto de funkcio ĉirkaŭ ekstremumo; ekzemple por la funkcio f(x)=x^2, bildo de malfermita aro ]-1,1[ estas aro [0,1[ kiu ne estas malfermita; ĉi tiu ekzemplo uzas la norman topologion sur \R.
<!--
Ε-delta difino
Sen _resorting_ al limigoj, unu povas difini kontunueco de (reala, reela) funkcioj kiel sekvas.
Denove konsideri funkcio f (tiu, ke) (mapoj, mapas) aro de reelaj nombroj al alia aro de reelaj nombroj, kaj supozi c estas ero de la domajno de f. La funkcio f estas dirita al esti kontinua je la punkto c se (kaj nur se) jeno tenas: Por (ĉiu, iu) nombro tamen minuskla, tie ekzistas iu nombro \delta>0 tia (tiu, ke) por ĉiuj x en la domajno kun , la valoro de f(x) estos kontentigi.
Alternative skribita: Donita (tio estas, Mi kaj D estas (subaroj, subaras) de la reelaj nombroj), kontunueco de f:I \to D (legi f (mapoj, mapas) Mi enen D) je  (meznombroj, meznombras, signifas) (tiu, ke) por ĉiuj  tie ekzistas \delta>0 tia (tiu, ke)  kaj x\in I enhavi (tiu, ke)
Ĉi tiu "ε-delta difino" de kontunueco estis unua donita per Koŝio.
Pli intuicie, ni povas diri (tiu, ke) se ni bezono al preni ĉiu f(x) (valoroj, valoras) al resti en iu minuskla najbareco ĉirkaŭ f(c), ni simple (bezoni, bezono, necesa) al elekti minuskla sufiĉa najbareco por la x (valoroj, valoras) ĉirkaŭ c, kaj ni povas fari (tiu, ke) ne (materio, afero) kiel minuskla la f(x) najbareco estas; f(x) estas tiam kontinua je c.
_Heine_ difino de kontunueco
Jena difino de kontunueco estas pro al _Heine_.
Unu povas diri lakone, (tiu, ke) funkcio estas kontinua se kaj nur se ĝi konfitas limigoj.
Koŝia kaj _Heine_'s difino de kontunueco estas ekvivalento. La kutima (pli simpla) pruvo (konstruas, faras) uzi de la aksiomo de elekto, sed ĉe malloka kontunueco de (reala, reela) funkcia ĝi estis (pruvita, pruvis) per _Wacław_ Sierpiński-a (tiu, ke) la aksiomo de elekto estas ne reale (bezonata, bezonis).
En pli ĝenerala opcio de topologiaj spacoj, la koncepto analoga al _Heine_ difino de kontunueco estas (nomita, vokis) sinsekva kontunueco. En ĝenerala, sinsekva kontunueco estas ne ekvivalento al la analoga de Koŝia kontunueco, kiu estas (justa, ĵus) (nomita, vokis) kontunueco (vidi kontunueco (topologio) por (detaloj, detalas)).
(Ekzemploj, Ekzemplas)
-->
Proprecoj de kontinuaj funkcioj
Se du funkcioj f kaj g estas kontinuaj, tiam f + g kaj f.g estas kontinuaj. Se g(x) ≠ 0 por ĉiuj x en la domajno, tiam f/g estas ankaŭ kontinua.
La komponaĵo f o g de du kontinuaj funkcioj estas kontinua.
La interna valora teoremo estas teoremo, bazita sur la propreco de pleneco pri reelaj nombroj, kaj formuliĝas tiel: "Se la reel-valora funkcio f estas kontinua sur la segmento [a, b] kaj k estas iu nombro inter f(a) kaj f(b), tiam estas iu nombro c en [a, b] tia, ke f(c) = k. Ekzemple, se infano kontinue kreskas de 1 m al 1,5 m inter la aĝoj de 2 jaroj kaj 6 jaroj, tiam, estas iama aĝo inter 2 jaroj kaj 6 jaroj, kiam la infana alto estas 1,25 m.
Sekvas de tio, ke se f estas kontinua sur [a, b] kaj f(a) kaj f(b) havas kontraŭajn signumojn, tiam, je iu punkto c, f(c) egalas al nulo.
Ekstremuma teoremo: Se funkcio f estas difinita sur segmento [a,b], aŭ iu fermita kaj barita aro, kaj estas kontinua tie, tiam la funkcio atingas sian maksimumon, en iu punkto c ∈ [A,b] kun f(c) ≥ f(x) por ĉiuj x ∈ [a,b]. La sama estas vera pri la minimumo de f. Ĉi tiuj propozicioj estas malveraj, se la funkcio estas difinita sur malfermita intervalo ]a,b[ (aŭ ĉiu aro kiu ne estas ambaŭ fermita kaj barita); ekzemple la kontinua funkcio f(x) = 1/x difinita sur la malfermita intervalo ]0,1[ ne estas diferenciebla je 0.
Se funkcio estas diferencialebla en iu punkto c de sia domajno, tiam ĝi estas ankaŭ kontinua je c. La kontraŭo estas ne vera: funkcio tia kontinua je c ne necese estas diferencialebla tie. Konsideru ekzemple la absolut-valoran funkcion je c = 0.
Plantoscienco
Plantoscienco aŭ botaniko (greke, βοτάνη: herbo), neoficiale ankaŭ plantologio (laŭ NPIV per greka postafikso, λόγος: traktado) aŭ fitologio (greke, φυτόν: planto), estas la studado de plantoj kaj ĝenerale de la plantoregno. Ĝi estas branĉo de la biologio.
Botanikisto aŭ plantosciencisto estas sciencisto kiu specializas en tiu studfako.
Tradicie, en botaniko estis inkludita ankaŭ la studo de fungoj kaj algoj fare de fungosciencistoj kaj algosciencistoj respektive, kun la studo de tiuj tri grupoj de organismoj restantaj ene de la sfero de intereso de la Internacia Botanika Kongreso. Nuntempe, botanikistoj studas proksimume 400,000 speciojn de vivantaj organismoj el kiuj ĉirkaŭ 260,000 specioj estas vaskulaj plantoj kaj ĉirkaŭ 248,000 estas florplantoj.
Botaniko originis ekde prahistorio kiel Herbokuracado kun la klopodoj de fruaj homoj por identigi - kaj poste kultivi - manĝeblajn, medikamentajn kaj venenajn plantojn, igante ĝin unu el la plej aĝaj branĉoj de scienco. Mezepokaj kurac-ĝardenoj, ofte ligitaj al monaĥejoj, enhavis plantojn de medicina graveco. Ili estis pioniroj de la unuaj botanikaj ĝardenoj ligitaj jam al universitatoj, fonditaj de la 1540-aj jaroj pluen. Unu el plej fruaj estis la Botanika Ĝardeno de Padovo. Tiuj ĝardenoj faciligis la akademian studon de plantoj. Laboroj por katalogi kaj priskribi ties kolektojn estis la komencoj de planta taksonomio, kaj kondukis en 1753 al la dunoma nomsistemo de Linnaeus kiu restas en uzo ĝis nun.
En la 19-a kaj 20-a jarcentoj, novaj teknikoj estis evoluigitaj por la studo de plantoj, inkluzive de metodoj de optika mikroskopo kaj bildigo de vivantaj ĉeloj, elektrona mikroskopo, analizo de kromosomnombro, plantkemio kaj la strukturo kaj funkcio de enzimoj kaj aliaj proteinoj. En la lastaj du jardekoj de la 20-a jarcento, botanikistoj ekspluatis la teknikojn de molekula genetika analizo, inkluzive de genomiko kaj proteomiko kaj analizo de DNA-sekvencoj por klasifiki plantojn pli precize.
Moderna botaniko estas larĝa, multidisciplina temo kun enigaĵoj de la plej multaj aliaj areoj de scienco kaj teknologio. Esplorobjektoj inkludas la studon de plantostrukturo, kresko kaj diferencigo, reproduktado, biokemio kaj primara metabolo, kemiaj produktoj, evoluo, malsanoj, evoluaj rilatoj, sistematiko, kaj planta taksonomio. Dominaj temoj en 21-a- jarcenta scienco estas molekula genetiko kaj epigenetiko, kiuj estas la studo de la mekanismoj kaj kontrolo de genesimo dum diferencigo de planta ĉeloj kaj histoj. Botanika esplorado havas diversspecajn aplikojn en disponigado de bazmanĝaĵoj kaj tekstiloj, en moderna hortikulturo, agrikulturo kaj forstado, plantodisvastigo, plantbredado kaj genetika modifo, en la sintezo de kemiaĵoj kaj krudaĵoj por konstruo kaj energiproduktado, en media administrado, kaj la prizorgado de biodiverseco.
Nomo
La radiko "botanik" estas en la unua Oficiala aldono. Ĝi devenas el la vorto de la Antikva greka βοτάνη (botanē), signifanta "paŝtejo" aŭ "furaĝejo", kaj ankaŭ "herbo"; βοτάνη deriviĝas siavice el βόσκειν (boskein), "manĝi" aŭ "paŝtadi".
Simile en PIV "botanikisto" estas ĉefa nomo kaj "plantologo" estas sinonimo.
"Plantoscienco" estas kunmetaĵo de du oficialaj radikoj.
En botaniko, la botanika nomo estas la nomo asignita al ĉiu planto. Laŭ la naturo de la nomota planto, oni asignas al ĝi sciencan nomon (se temas pri natura planto) aŭ kultivaran nomon (se temas pri kultivata planto kiu plenumas kelkajn postulojn de unuformeco kaj stabileco) aŭ nomon de hibrido (se temas pri hibrido). Kiel ĉe la tuta biologia nomenklaturo, en grupoj de organismoj malmulte studitaj la rekomendo de la taksonomoj estas ke oni nomu ilin neformale ĝis ties konsidero estu stabila.
Temo
La plantoj estas vivaĵoj, kiuj faras propran nutraĵon, helpe de fotosintezo, kaj enhavas eŭkariotajn ĉelojn. Fungoj ne estas plantoj; pri ili okupiĝas la mikologio. Ankaŭ fotosintezaj bakterioj (cianobakterioj) ne estas plantoj.
La plantoregno estas dividita en diviziojn (dum pri la animalregno en filumojn).
La divizioj de la plantoregno (vidu ankaŭ biologia klasado):
Estas du klasoj de angiospermoj,
Frutempa historio
Dioskorido, helena kuracisto de la 1-a jarcento p.K., listis pli ol 1000 plantoj kun desegnoj en sia verko Περὶ Ὕλης Ἰατρικῆς = Pri Kuraca Materio (ankaŭ konata sub la latina nomo De materia medica). Tiu libro similas al la listoj de plantoj de la fruaj herbokuracistoj, sed gajnis famon ĉar ĝi estas tre riĉa je informoj.
Dum la sama jarcento, Plinio la Maljuna skribis la verkon Naturalis historia (Natura Historio), enhavantan 37 librojn; 16 libroj temas pri plantoj, plantokultivado kaj herbokuracado.
En la 9-a jarcento, araba sciencisto, Abu Hanifa ad-Dinaŭari, skribis gravan verkon pri plantoj, titolitan Kitaab an-nabaat (= Libro de la Plantoj). Ĝi estas konata hodiaŭ nur parte. Inter aliaj arabaj plantosciencistoj, elstaras Abu al-Abbas an-Nabati kaj Ibn al-Baitar, kiuj vivis en la nuntempa Hispanio dum la 13-a jarcento.
Moderna historio
Dum la 15-a jarcento, kun la unuaj botanikaj ĝardenoj, la plantoscienco pli klare apartiĝas de aliaj branĉoj de la natura scienco.
La listo de plantosciencistoj dum la 16-a jarcento iĝas multnombra. Inter la aliaj, Hieronymus Bock, Leonhart Fuchs, Otto Brunfels, Carolus Clusius, Valerius Cordus, Ulisse Aldrovandi ktp.
Gravas en la 17-a jarcento la esploro de planta anatomio kaj biologio. Marcello Malpighi verkis Anatome plantarum (Anatomio de Plantoj). Robert Hooke en sia Micrographia priskribis insektojn kaj plantojn observatajn per mikroskopo, kaj uzis unuafoje la vorton "ĉelo" ĝuste pri la ĉeloj de iu planto, ĉar ĝi similis al mielĉeloj de abelujo. Antoni van Leeuwenhoek aldonis multe da pluaj mikroskopaj observoj, ne nur pri plantoj, sed ankaŭ pri animaloj, bakterioj ktp. Rudolf Jacob Camerarius skribis De sexu plantarum (Pri la Sekso de la Plantoj). Joseph Pitton de Tournefort, kiu skribis plurajn verkojn pri plantoscienco, helpis klarigi la difinon de genro.
La moderna klasado naskiĝis dum la 18-a jarcento. Jam je la fino de la antaŭa jarcento, John Ray en sia verko Historia plantarum generalis (Ĝenerala Historio de Plantoj) klare apartigis unukotiledonajn kaj dukotiledonajn plantojn, nudsemplantojn kaj angiospermojn. Anna Atkins, naskiĝinta je la nomo Anna Children, estis angla botanikistino kaj ilustristino. Ŝi publikigis la unuan libron, kiu ilustriĝis ekskluzive per fotografia tekniko, kaj konsideratas unu el la unuaj fotistinoj.
La franca Georges-Louis Leclerc de Buffon estis alia grava sciencisto de la 18-a jarcento. Kvankam li ne konsentis kun Lineo, li ankaŭ uzis la dunoman nomsistemon. Estrante la Reĝan Ĝardenon en Parizo, li multe kontribuis al plantoscienco, ĉefe per sia verko Histoire naturelle (Natura historio).
Großlohra
Großlohra estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordhausen de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Hainleite, kun administra centro en la komunumo Wolkramshausen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Frauenfeld (distrikto)
Distrikto Frauenfeld estas administra unuo de Kantono Turgovio en Svislando. Ĝia ĉefloko estas la urbo Frauenfeld.
Joseph Delteil
Joseph Delteil (naskiĝis en Villar-en-Val (Aude), mortis  en Grabels (Hérault)) estis franca verkisto kaj poeto.
Frauenfeld (distrikto)
Geografio
La distrikto havas areon de 279,6 km² kaj nombris post la ekefiko de la komunuma reformo la 1-an de januaro 2011 60936 loĝantojn laŭ la statistiko de la 31-a de decembro 2009. Tra la distrikto fluas de oriento al okcidento la rivero Turo, kaj de nordo al sudo la rivero Murgo, kiu alfluas Turon en Frauenfeld. La du riveroj regule kaŭzis gravajn inundojn en la regiono. Dum oni en la 19-a kaj ĝis la 1980-aj jaroj provis venki la forton de la naturo per digoj kaj rektigante la riverojn oni nun lastatempe praktikas alian politikon donante al la rivero denove spacon por inundi. Tio donis la eblecon ĉe Turo sukcese resovaĝigi iam malaperintajn bestojn kiel kastoroj. Ek la 1-a de januaro de 2011 al la distikto ankaŭ apartenas la komunumoj de la iama distikto Diessenhofen kaj granda parto de la iama distrikto Steckborn. Tial nun la norda limo de la distrikto estas la Rejno respektive la Malsupra Bodenlago, je kies alia flanko troviĝas Germanio.
Trafiko
Tra la distrikto pasas la fervojlinio de Vinterturo al Weinfelden kaj Romanshorn kaj la Frauenfeld-Wil-Fervojo.
Joseph Delteil
Biografio
Joseph Delteil naskiĝis en la farmbieno de La Pradeille.
Frauenfeld (distrikto)
Trafiko
Oriente de Frauenfeld estas la aŭtoŝosetriangulo, kie devojiĝas la nacia aŭtoŝoseo A7 de la aŭstoŝoseo A1.
Ekonomio
Dum la urbo Frauenfeld kaj ĝia antaŭurbo Matzingen estas ĉefe industriaj, Frauenfeld estas la sidejo de diversaj internaciaj entreprenoj, la ĉirkaŭaj komunumoj konservis sian kamparan karakteron kaj la agrikulturo restis grava enspezofonto.
Stato de la komunumoj ek de januaro 2011
Fine de 2010 la distriktoj Diessenhofen, Steckborn kaj Bischofszell estis dissolvitaj surbaze de la nova leĝo pri la komunumoj de Kantono Turgovio. Ties komunumoj estis atribuitaj al la restantaj 5 distriktoj, granda parto el ili al la distrikto Frauenfeld. La komunumo Aadorf samtempe estis disigita de la distrikto Frauenfeld kaj atribuita al la distrikto Münchwilen. Jen la nova komunuma listo:
Stato de la komunumoj antaŭ la reformo de 2010
Ĝis la 31-a de decembro 2010 la distrikto Frauenfeld konsistis el la sekvantaj komunumoj:
Joseph Delteil
Biografio
En 1925 li publikigis sian Jeanne d'Arc, kiu ricevis la Premion Femina, kritikitan de la Superrealistoj kaj precipe de Breton kaj li rompis kun Superrealismo.
Post malsano li retiriĝis al Okcitanio kaj tie li ligis amikecojn kun Henry Miller, Frédéric Jacques Temple, Charles Trenet, Georges Brassens, Pierre Soulages, Jean-Claude Drouot, ... Per la publikado en 1968 de La Deltheillerie li revenis al famo.
IBRD
La Internacia Banko por la Rekonstruo kaj Disvolvigo aŭ IBRD (International Bank for Reconstruction and Development aŭ IBRD) estas unu el la kvin institucioj kiuj komponas la Grupon de la Monda Banko. La IBRD estas internacia organizo kies origina celo estis financi la rekonstruon de la landoj detruitaj de la Dua Mondmilito. Aktuale ties celo koncentriĝis en la lukto kontraŭ malriĉo pere de la financigo de ŝtatoj. Ties funkciado okazas pere de pagoj regulataj de la ŝtatoj membroj.
La IBRD oficiale ekfunkciis la 27an de decembro de 1945, post la internacia ratifo de la Traktatoj de Bretton Woods (ABAACMFNU), okazinta inter la 1a de julio kaj la 22a de julio de 1944, en Bretton Woods (Nov-Hampŝiro), Usono.
Der gute Mensch von Sezuan
Der gute Mensch von Sezuan (germane, prononco, en Esperanto "la bonulo de Siĉŭano") estas teatraĵo verkita de la germana teatra praktikisto Bertolt Brecht, kunlabore kun Margarete Steffin kaj Ruth Berlau. La verkado de la teatraĵo komenciĝis en 1938, sed ne finiĝis ĝis 1941, dum la aŭtoro estis en ekzilo en Usono. Ĝi unue estis prezentita en 1943 ĉe la teatrejo Schauspielhaus de Zuriko en Svislando, kun muzika partituro kaj kantoj de svisa komponisto Huldreich Georg Früh. Hodiaŭ la komponaĵo de Paul Dessau de la kantoj de 1947 ĝis 48, rajtigita ankaŭ de Brecht, estas la pli konata versio. La teatraĵo estas ekzemplo de la "ne-aristotela dramo" de Brecht, drameca formo intencita esti enscenigita per la metodoj de epopea teatro. La teatraĵo estas parabolo en fikcia ĉina urbo de la provinco Siĉŭano, tio signifas, ke la fikcia ĉina urbo reprezentu ĉiujn lokojn, kie homoj estas ekspluatataj de homoj. Al la antaŭparola komento aldoniĝis la instrua deklaro en postaj eldonoj, ke laŭ la opinio de la strikta komunisto Brecht io tia ne plu okazus en la hodiaŭa Siĉŭano, do en la komunista Ĉina Popola Respubliko.
Provinco Holguín
La Provinco Holguín estas unu el la 14 provincoj de Kubo post la lasta administra teritoria organizado en la jaro 1979. Ĝi troviĝas en la oriento de la insulo, kun pli ol miliono da loĝantoj. Holguín, estas la kvara plej granda provinco de la lando, kun areo de, je 774 kilometroj de Havano, ĉefurbo de la insulo. Ĝi havas limojn kun aliaj kvar provincoj sude kaj norde kun la Atlantiko, kie la Admiralo Kristoforo Kolumbo alvenis al Kubo (Bariay).
Ekonomio
Ĝi estas unu el la plej industriigitaj provincoj de la lando kaj ĝi havas unu el la tri plej grandaj rezervejojn de nikelo en la tuta mondo. Kvankam Holguín tradicie estis agrikultura regiono, nuntempe en ĝi disvolviĝas tre vigle la industrio. Nomata la Tero de la Nikelo, ĝia ekspluatado kontribuas al la 20 % de la ekonomiaj ingresoj de la lando pro eksportaĵoj. Krom tio ankaŭ gravas la sukerindustrio, kun 10 sukerfabrikoj. Ĝi havas ampleksajn areojn por la kultivado de citrusarboj kaj tabako. Ankaŭ la fiŝindustrio elstaras inter la plej gravaj. Dum la lastaj jaroj, ankaŭ turismo tre rapide disvolviĝis kaj post kelkaj jaroj ĝi estos inter la plej gravaj, elstarante la turisma zono de Guardalavaca kiel unu el la plej gravaj de la lando. Ankaŭ la Parko Nacia Monumento Bariay estas tre vizitata.
Provinca ĉefurbo
La provinca ĉefurbo, la urbo Holguín estis fondita de la hispana militisto García Holguín la 4-a de aprilo 1545 kune al lia edzino kaj grupo de 50 al 80 personoj sub la religia nomo de Sankta Isidro de Holguín.
Municipoj de Holguín
La provinco Holguín havas 14 municipojn
Viktor Massányi
Viktor Massányi naskiĝis la en Uĵhorodo (Sovetunio, Ukrainio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Viktor Massányi apartenis al la hungara minoritato en Sovetunio. Li maturiĝis en muzika mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1986, poste li akiris diplomon en konservatorio en Debrecen apartenanta al la Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 1995. Lia ĉefinstruisto estis Éva Mohos Nagy. Pli frue en 1993 li debutis en Teatro Csokonai (Debrecen). Inter 1994–1997 li estis membro de Nacia Teatro (Pécs), inter 1997-2000 de Budapeŝta Ŝtata Operejo, poste de Popola Operejo de Vieno. Ekde 2003 li estis liberprofesiulo. Li turneis tutmonde kaj li kantis ankaŭ oratoriojn.
Baltimora iktero
La Baltimora iktero (Icterus galbula) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn. Tiu averaĝe estas 18 cm longa kaj pezas 34 g. Tiu birdo ricevis sian komunan nomon el la fakto ke la masklaj koloroj similas al tiuj de la blazono de Cecilius Calvert, 2a Barono de Baltimoro. Iam, tiu specio kaj la Buloka iktero, Icterus bullockii, estis konsiderataj kiel unusola specio, nome Norda iktero.
Distribuado kaj ekologio
La reproduktaj biotopoj de tiuj nearktisaj birdoj estas bordoj de deciduaj, ĉeriveraj kaj miksitaj arbaroj kaj homoloĝataj areoj tra orienta Nordameriko, pli precize plej sudorienta limo de Kanado, suda Kanado oriente de la Grandaj Lagoj, nordorienta Usono kaj centra Usono sudokcidente de la Grandaj Lagoj. La teritorio de tiu birdo koincidas kun tiu de la simila Buloka iktero mezokcidente, kaj ambaŭ specioj estis foje konsiderataj sampecifaj laŭ la nomo Norda iktero ĉar ili produktas fekundajn hibridojn.
Tiuj birdoj migras en aroj tra orienta Usono al Florido, Kubo kaj apudaj insuloj de Karibio, suda Meksiko, Centrameriko kaj plej norda Sudameriko ĉefe en nordokcidenta Kolombio. Kelkaj birdoj povas resti ĉe birdomanĝejoj vintre.
La nesto de la Baltimora iktero estas firme teksita saketo situa je la fino de branĉo, pendanta suben kun suba enirejo. Reprodukta sezono okazas el meza majo al aŭgusto.
Baltimoraj ikteroj manĝas moviĝante inter branĉoj de arboj kaj arbustoj, kaj faras ankaŭ mallongajn flugojn por kapti insektojn. Ili manĝas ĉefe insektojn, berojn, kultivatajn fruktojn kaj nektaron, sed somere ĉefe nur insektojn, kaj ofte estas vidataj ĉe manĝejoj de kolibroj. Manĝejoj por ikteroj enhavas esence la saman manĝon kiel la manĝejoj de kolibroj, sed ili ricevas nomon laŭ ikteroj kaj estas kutime oranĝaj anstataŭ ruĝaj kaj havas pli grandajn ripozejojn. Baltimoraj ikteroj ege ŝatas tranĉitajn oranĝerojn, vinbersuko kaj ĉe vintrejoj la ruĝajn arilojn de la simarubo (Bursera simaruba).
La masklo kantas laŭtan flutecan fajfon kiu ofte markas la birdolokon antaŭ kiam oni vidas ĝin.
Samara
La vorto havas plurajn signifojn:
Kunkatedralo Sankta Antonio (Békéscsaba)
Historio
Oni konstruis imponan, novan preĝejon en 1910. La orgeno funkcias ekde 1932.
Rapolla
Rapolla estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Basilikato kaj la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Barile, Lavello, Melfi, Rionero in Vulture kaj Venosa.
Kunkatedralo Sankta Antonio (Békéscsaba)
Konstruaĵo
La katedralo havas 3 navojn kaj 2 turojn. Centre de la ĉefaltaro estas skulptaĵo de Sankta Antonio el Padovo, en la flankoj skulptaĵoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Emeriko de Hungario. Sur muro de la sanktejo estas freskoj pri 12 apostoloj, Sankta Paŭlo kaj Johano Baptisto. Fenestroj de la sanktejo prezentas Sanktan Agneson, Reĝon Sanktan Stefanon, Ĉieliron, Sanktan Antonion kun Jesuo kaj martiron Sanktan Stefanon. En la sanktejo estas pordo al kapelo Sankta Familio. La alia enirejo estas por la sakristio. Antaŭ la sanktejo altaro situas. La novgotika predikejo maldekstre troviĝas. En la kruconavo 2 skulptaĵoj estas videblaj: Sankta Jozefo kaj Elizabeto de Hungario. En la ĉefnavo novgotikaj benkoj estas. El la plafono 2 lustroj pendas el 1910. En la flanka altaro la fenestroj prezentas papojn, sube estas skulptaĵo pri Sankta Maria el 1750. Ĉe la enirejo sur la fenestroj Sankta Georgo kaj Sankta Mikaelo estas videblaj. La rondofenestro simbolizas Sanktan Triunuon.
Rapolla
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Blazio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Miroslav
Miroslav estas negranda urbo en la Sudmoravia regiono de Ĉeĥio kun  situanta proksimume 45 km en sudokcidenta direkto de Brno. La urbo estas dokumentita ekde la jaro 1222, kiam la ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 1-a kaj lia edzino Konstancie konfirmis ĝin per skribforma dokumento. Neoficialaj informoj parolas pri tio, ke miroslavaj vinĝardenistoj gvidis laborojn dum aranĝado de vinberejoj en ĉirkaŭaĵo de Znojmo, kio estis proksimume je tri jarcentoj pli frue. De urbo vojaĝas interalie ankaŭ busoj kiel konekto al fervoja stacio.
Blazonon donis al la urbo Ferdinando la 1-a en 1533.
En Miroslav vivis ankaŭ granda komunumo de judoj.
Kunkatedralo Sankta Antonio (Békéscsaba)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 13-an de junio.
Evangelia devizo
Evangelia devizo (ankaŭ evangelia moteto) estas plurvoĉa muzikigo de eltranĉaĵo el evangelio, la kompleta muzikigo de kompletaj evangelioj nomiĝas historio. La evangelia devizo estas rigardebla kiel unu el la praformoj de la kantato.
Historio
La evangela-lutera eklezio transprenis el la katolika eklezio la koncepton de fiksa perikopa ordo, do devigan fiksigon de la legaĵoj por la unuopaj dimanĉoj kaj festotagoj. La legaĵoj komence estis kantataj laŭ simplaj melodiaj modeloj (legadotonoj).
Je la kantato la prezentado ne plu okazas dum la evangelia legado, sed poste, la tekstoj estas pli longaj kaj ne nur limigitaj sur legaĵotekstoj, la formo fariĝas plurparta, la uzado de muzikinstrumentoj la kutimo.
(7768) 1991 SX1
(7768) 1991 SX1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Barbara Skarga
. Barbara SKARGA (naskiĝis la 25-an de oktobro 1919 en Varsovio, mortis la 18-an de septembro 2009 en Olsztyn) – pola profesorino pri filozofio de Pola Scienca Akademio (PAN). Damo de la Ordeno de Blanka Aglo.
Vivo
Barbara Skarga devenis de bienposedanta familio. Iom ligita kun familia kredo - kalvinismo. Ŝiaj gefratoj estis aktoroj.
Ŝi studis filozofion en la Universitato de Stefan Batory en Vilno.
Jenő Hamburger
Jenő Hamburger naskiĝis la  1883 en Zalaudvarnok (nuntempa urboparto en Zalaszentgrót). Li mortis la 1936 en Moskvo.
Icom Incorporated
ICOM Inc. (アイコム株式会社 japana, Aikomu Kabushiki-gaisha) estas internacia produktanto de radiosendiloj kaj riceviloj, fondita en 1954 de Tokuzo Inoue kie la origina nomo de la firmao estis "Inoue". Ĝiaj produktoj nun inkludas ekipaĵon por radioamatoroj, pilotoj, maraj aplikoj, moveblaj stacioj, profesiaj aplikoj kaj radioskanŝatantoj. Ĝia sidejo estas en Osako, Japanio kun oficejoj en Usono (en Kirkland), Kanado (en Delta), Aŭstralio (Melburno, Viktorio), Nov-Zelando (Auckland), Britio (Kent, Anglio), Francio (Tuluzo), Hispanio (Barcelono) kaj Ĉinio (Pekino).
Barbara Skarga
Vivo
Dum la dua mondmilito estis kurierino de Pola Enlanda Armeo. En 1944 arestita de rusoj kaj kondamnita al 10 jaroj de gulago. Post la foriro ricevis ordonon ĝisvive setliĝi en kolĥozo. Al Pollando revenis en 1955. Varsovian Universitaton finis en 1957 kaj tie doktoriĝis. Titolo de profesoro de homa scienco akiris en 1988.
Icom Incorporated
D-STAR
ICOM evoluigis la D-STAR malferman radisistemon bazita sur ciferecaj radiaj protokoloj evoluigata fare de la Japana Amatora Radio-Ligo (JARL). Tiu sistemo estas dizajnita por provizi voĉon kaj datumkomunikao sur amatora radio ĝi uzas malfermajn normojn.
Jenő Hamburger
Biografio
Jenő Hamburger devenis el juda germana familio. Li jam dum lernado li aliĝis al socialdemokratoj. Fine de la 1-a mondmilito li estis arestita pro disvastiĝo de komunista propagando, sed dum Kalistefa revolucio li liberiĝis. Dum Hungara Sovetrespubliko li estis komisaro pri agrikulturo. Post falo de Soveto li rifuĝis al Vieno, poste al Moskvo. Li laboris plu, kiel kuracisto. Li estis entombigita al muro de Kremlo, sed en 1945 reentombigo okazis en sia naskiĝloko.
Icom Incorporated
Produktoj
ICOM produktas radiojn kaj ricevilojn por uzo en maraj aplikoj, aeronaŭtika bendo, radioamatoraj aplikoj, tere-moveblaj aplikoj, kaj FRS/GMRS aplikoj. Kelkaj radioj produktitaj de ICOM estas kongruaj kun Motorola kaj SmarTrunk sistemoj.
Barbara Skarga
Vivo
Ŝi estis prezidantino de redakcia konsilio de revuo "Etyka" (Etiko). Entombigita en protestanta reformita tombejo en Varsovio.
Publikaĵoj
Aŭtorino de pluraj libroj, i.a.:
Magyar Írószövetség
Post la hungara revolucio de 1956 la asocio vivis ekzile, per hungaroj elmigrintaj al okcident-eŭropaj landoj.
Gasteg-kapelo
Gasteg-kapelo (germane: Gastegkapelle) troviĝas en Maria Alm, Aŭstrujo, ueste de la vilaĝokerno en la direkto de Saalfelden. Ĝi konstruitis ĉirkaŭ la jaro 1690. La loko estas ŝatata de virinoj kiuj surloke preĝas pri koncipiteco respektive malkomplika nasko.
Historio
Migranto sur la malnova strato al Saalfelden vidas post kvarona horo da marŝado kirkon sur eta deklivo. Kapelo antaŭula troviĝis surloke jam en 1546. Surloke estas fonto de kies kuraciga povo oni longtempe profitis. Legendo volas ke surloke blindulino renkontis la Dipatrinon kiu atentigis ŝin pri la mirakla fonto. Laviĝo efikis sur saniĝon. Poste la loko iĝis eĉ pilgrimada.
Artaĵoj
Pietato 80 centimetrojn alta estas suraltare, el la 16-a jarcento, do ankoraŭ el la tempo de la antaŭulanta kapelo. La altaron baris bela ferkradaĵo. Malpost la altaro estis Mario-statuo kun Jesuo-bebo el la 15-a jarcento kun alteco de 90 cm, kiu ŝtelitis. Nordvande estas gipsaj reliefoj (de la artisto Nißl) pri la kvin doloraj misteroj de la rozario. Kontraŭe estas grupo de la krucumita Kristo, kies anĝelofiguro ankaŭ kontraŭleĝe forprenitis. En la interno (do kapele kaj antaŭhalete) estas diversaj volbaj bildoj. Al la kirketo apartenas krome gotika kaliko.
Volbe videblas stukaĵo kun monogramo de Mario.
5589 De Meis
5589 De Meis, aŭ 5589 Demeis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 23-an de septembro 1990 de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la Italo Salvatore De Meis de Milano. Li aplikas la astronomiajn kalkuadojn de datoj por dati la historiajn eventojn, ĉefe tiujn de la babilona astronomio.
2248 Kanda
2248 Kanda estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras Kanda Ŝigeru, japanan sciencan verkiston.
Ottersthal
(jen france, origine germane kaj alemane Otterstal, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis. La loĝloko konsidereblas norda antaŭurbo de Saverne/Zabern. Tre proksime al Ottersthal situas la botanika ĝardeno de la pli granda kaj pli suda najbara urbo.
Miklós Káplár
Miklós Káplár [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Káplár Miklós estis hungara pentristo. Miklós Káplár naskiĝis la  en Hajdúböszörmény, li mortis la  en Hajdúböszörmény.
Jannigje van der Graaf
Jannigje VAN DER GRAAF (naskiĝis en 1898; mortis la 3-an de majo 1976 en Dordrecht, Nederlando) estis nederlanda esperantistino, kiu lernis la Internacian Lingvon en 1929 kaj poste instruis ĝin en multaj kursoj. Ŝi estis membro de UEA dum pluraj jardekoj.
477 Italio
477 Italio estas granda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eŭrinoma familio.
Malkovris ĝin la itala astronomo Luigi Carnera, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la lando de la malkovrinto : Italio.
L'estro armonico
L'estro armonico (el la itala: "La harmonia inspiro") estas titolo de ciklo de dek du konĉertoj por violonoj kaj arĉorkestro, kiun publikigis Antonio Vivaldi en 1711, post kiaj ĝis tiam de li nur ekzistis presaĵoj de sonatoj. La verko jam post mallonga tempo estis represita en Londono far John Walsh kaj Parizo (Le Clerce Cadet).
La partituro senescepte estas notita okvoĉa, por kvar violonoj, du vjoloj, violonĉelo kaj kontinua baso. Laŭ rigida skemo la unua konĉerto enmetas ĉiujn kvar violonojn soloiste, da dua du, la tria nur la unuan violonon - ĉi tiu sinsekvo tiam ripetiĝas en la pluaj konĉertoj. Aldoniĝas en kelkaj konĉertoj (foje ankaŭ nur en unuopaj movimentoj) soloa violonĉelo. La tonaloj de la konĉertoj alternas inter maĵoro kaj minoro, per interŝanĝo en la lastaj du konĉertoj la ciklo tamen finiĝas maĵora.
Tamen la ĉiklo ne entute aŭdiĝas unueca; evidente ĝi enhavas ankaŭ kelkajn pli malnovajn verkojn, en kiuj Vivaldi ankoraŭ ne normigis sian movimentan sinsekvon, la strukturon el alterna ritornelo kaj modula soloa pasaĝo kaj sian indstrumentan traktadon. Tiel la komponaĵoj efikas nekutime varioplenaj kaj havas laŭ eldiro de Theodor Adorno multloke la freŝecon de la „unua fojo“.
Kompozicie la komponaĵoj estas nure trivoĉaj; estas karakterize, ke ankaŭ en la konĉertoj por kvar violonoj la soloaj pasaĝoj ĉiam nur komencas samtempe du violonoj kaj baso.
Influo
Vivaldi kaj aparte ĉi tiu konĉertociklo sur la eŭropaj komponistoj havis elnorman influon, kiu foje ankaŭ estas nomata Vivaldi-febro. Ĉi tiu influo komencis jam antaŭ la disponebleco pri la preseldonaĵo, ĉar la konĉertoj ankaŭ disvastiĝis en manskribaj kopiaĵoj. Ankaŭ la teoriaj traktaĵoj de Quantz kaj Mattheson elprenas siajn konsilojn pri la strukturo de konĉerto plej evidente el la modelo de L'Estro Armonico.
Ankaŭ en la fruaj verkoj de Johann Sebastian Bach la influo de Vivaldi kaj de Estro Armonico estas tuj ekkonebla. Komence li aranĝis unuopajn konĉertojn por orgeno aŭ klaviceno (li fakte verkis t.n. pianopartituron), je kiu li kompletigis la mezvoĉojn kaj vigligis la basvoĉon same kiel enigis imitajn voĉojn. tiam li verkis vastan serion de konĉertoj por diversokupitaj instrumentgrupoj (ekz. la Brandenburgaj konĉertoj), en kiuj evidentas la influo de Vivaldi; jardekojn poste li publikigis en Lepsiko sian Italan konĉerton.
La aranĝaĵoj de Bach verŝajne senescepte revenas sur kopiaĵoj, ne sur la presaĵoj; li eble kontaktus kun la muziko de Vivaldi en 1713 per sia amiko el Dresdeno, kompnisto Johann Georg Pisendel.
Konĉerto 1 D-maĵora
Solo: 4 violonoj, violonĉelo
La violonĉelo havas veran soloon nur en la unua movimento, kie tiu transprenas la funkcion de la ritorneltemo. La verko estus unu el la plej fruaj de la ciklo.
Konĉerto 2 g-minora
Solo: 2 violonoj, violonĉelo
Konĉerto 3 G-maĵora
Solo: violono
Bach aranĝis ĉi tiun konĉerton en F-maĵoron por klaviceno sola (BWV 978).
Konĉerto 4 e-minora
Solo: 4 violonoj
Konĉerto 5 A-maĵora
Solo: 2 violonoj
Konĉerto 6 a-minora
Solo: violono
Bach aranĝis ĉi tiun konĉerton por orgeno (BWV 593, ankaŭ en a-minora).
Konĉerto 7 F-maĵora
Solo: 4 violonoj, violonĉelo
La konĉerto komence ŝajne estis koncipita por nur du violonoj. Bach aranĝis ĉi tiun konĉerton por klaviceno sola (BWV 972) kaj je tio transponis ĝin en D-maĵoron.
Konĉerto 8 a-minora
Solo: 2 violonoj
Konĉerto 9 D-maĵora
Solo: violono
Poienii de Jos
Poienii de Jos (pojenii de ĵos) (hungare: Alsópojény) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 594 loĝantojn (rumanoj), en 1956 804. Ĝi estis unue menciita skribe en 1587. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Bunteşti.
L'estro armonico
Konĉerto 10 b-minora
Plej impresa estas eble la malrapida movimento, en kiu la kvar violonoj samtempe uzas kvar specoj de arpeĝo kaj per tio donas al la akordstudaĵo nekutiman, kurioze ŝanĝbrilan sonon.
Bach aranĝis ĉi tiun konĉerton kiel konĉerto por kvar klavicenoj kaj orkestro en a-minoro.
Konĉerto 11 d-minora
Ĉi tiu konĉerto certe estas la plej konata el la ciklo. La unua movimento komencas per la du soloviolonoj, kiuj akompanas unu la alian per la neprenata d-kordo; sekvas virtuoza violonĉelosoloaĵo, respondata far la tuta orkestro per masivaj akordoj (Adagio e Spiccato); tiam sekvas kvarfoĉa fugo kun vastaj soloaj pasaĝoj. La dua movimento, siĉiliano, estas akompanata soloo de la unua violono, la konĉerteca finalmovimento okupigas tiam denove la kompletan trion en la soloaj pasaĝoj.
La verko certe tre impresis Bach-on – li aranĝis ĝin kiel peco por orgeno sola (BWV 596), kiun lia filo Wilhelm Friedemann poste eldonis kiel propra komponaĵo. Unua reflektaĵo povus esti la komenco de la kantvoĉo en la kantato 21 Ich hatte viel Bekümmernis, kiu ekprenas la ritorneltemo de la lasta movimento.
Konĉerto 12 E-maĵora
Solo: violono
Bach aranĝis ĉi tiun konĉerton en C-maĵora por klaviceno sola (BWV 976).
Alan Sillitoe
Alan SILLITOE (naskiĝis la 4-an de marto 1928 en Nottingham, mortis la 25-an de aprilo 2010 en Londono) estis brita verkisto.
La verkaro de Alan Sillitoe konsistas ĉefe el socikritikaj romanoj, rakontoj kaj poemoj, sed ankaŭ dramojn, eseojn, vojaĝpriskribojn kaj infanlibrojn li jam skribis. Subitan famon li gajnis per sia romano Saturday night and Sunday morning. Ĝia protagonisto estas juna laboristo, kiu – tamen nur en sia fantazio – ribelas kontraŭ la monotoneco de sia vivo.
Esperanto-simbolo
Origino
Zamenhof skribis en 1911 pri la kreo de ĉi tiu simbolo:"“Pri la deveno de nia verda stelo mi nun jam ne memoras bone. Ŝajnas al mi, ke pri la verda koloro iam atentigis min S-ro Geoghegan kaj de tiu tempo mi komencis eldonadi miajn verkojn kun verda kovrilo (la atentigo estis tute senintenca). Pri unu broŝuro, kiun mi tute hazarde eldonis kun verda kovrilo, li rimarkigis al mi, ke tio estas la koloro de lia hejmo, Irlando; tiam venis al mi en la kapon, ke ni povas ja rigardi tiun koloron kiel simbolon de Espero. Pri la kvinpinta stelo, ŝajnas al mi, ke unue ĝin presigis sur sia gramatiko S-ro de Beaufront. Tio plaĉis al mi kaj mi prenis tion kiel signon. Poste per asociado de la ideoj aperis stelo kun verda koloro.”"
La asocio kun la verda koloro okazas jene: Zamenhof eldonis sian lingvon sub la pseŭdonimo Dr. Esperanto.
Ĉi tiu nomo poste estis transdonita al la lingvo mem. Verdo estas la koloro de espero kaj do kompreneble simbolo por Esperanto.
La reformprojekto Ido, kiu aperis el Esperanto, uzas sespintan stelon kiel modifon de la Esperanta stelo, kiu tamen ne plu estas verda.
Flago
La Esperanta flago aperis ankaŭ en la ekspansio de la verda stelo. Ĝi konsistas el verda fono kun blanka kvadrato kun esperanta stelo en la supra maldekstra angulo. La verdo de la flago laŭsupoze simbolas esperon, la blanko simbolas pacon kaj la kvinpinta stelo signifas la kvin kontinentojn. Laŭ rekomendo de la estraro de la Universala Esperanto-Asocio, 3: 2: 1: 0,35 (longo: alto: blanka kvadrato: radiuso de la stelo) estas donita kiel la formato de la flago. La verda tono havas la CMFN-kolorajn valorojn 79%, 22%, 99%, 5% (kiuj respondas al PANTONE 363 C).
Jubilea simbolo
La ankaŭ verda Jubilea simbolo, kiu estis enkondukita de la Flandra Esperanto-Ligo en la 100-jara datreveno de la lingvo en 1987, estas ankaŭ uzata de esperantistoj kiel simbolo de rekono. Ĝi reprezentas du kontraŭajn E-ojn, kiuj memorigas geometrian globon laŭ sia formo.
Himno
La poemo de Zamenhof La Espero estas konsiderata la himno de Esperanto, kiu temas pri mondpaco, unueco kaj la daŭraj benoj de neŭtrala lingvo. Ĉar la agordo neniam estis normigita, ekzistas nun kvar malsamaj versioj de ĝi.
Vardenis
Vardenis (armene: Վարդենիս, ĝis 1969 Basargechar, malnova nomo Vasakaŝen). La urbo Vardenis okupas la sudorientan angulon de la provinco Gegharkunik de la Respubliko Armenio. Ĝi situas en la valo de la rivero Masrik, sur la teritorio de la baseno Masrik. Vardenis troviĝas je 170 km de la landa ĉefurbo,Erevano, kaj je 75 km de Gavar, la provinca ĉefurbo. La administra teritorio de Vardenis konsistas el 3006 ha, de kiu 736 ha estas okupitaj de la urbo mem. Vardenis ricevis ĝian urban statuson en 1995.
Dum la sovetia periodo la regiono Vardenis havis miksitan azeran kaj armenan loĝantaron. En 1988, kiel rezulto de la konflikto inter Azerbajĝano kaj Armenio pro la milito de Montara Karabaĥo, la etne azera loĝantaro fuĝis al Azerbajĝano kaj estis anstataŭita de etnaj armenaj rifuĝintoj de Azerbajĝano. Laŭ la censo de 2001, la loĝantaro de Vardenis konsistas el 13.700 personoj. Malplibonigo de ekonomia potencialo, malfacila financa situacio, alta senlaboreca procento kaj aliaj problemoj kondukis al malkresko de la loĝantaro.
Etimologio
La nuna teritorio de Vardenis antaŭe estis konata kiel Vasakaŝen, Voskeŝen, kaj pli post Basargeĝar ĝis 1969, kiam ĝi estis renomita Vardenis, laŭlitere kun la signifo la rozkoloraj landoj.
Historio
La nuna teritorio de Vardenis estis parto de la kantono Sotk de historia Sjuniko; la 9-a provinco de Granda Armenio.
Laŭ tradiciaj legendoj, la setlejo estis fondita kiel Geghamabak fare de Gegham; la nepo de la legenda Hajko, kiu estas konsiderata la legenda patriarko kaj fondinto de la armena nacio.
Laŭ historiisto Ghevond Aliŝan, princo Gaburn Vasak de la Siunia dinastio, fondis la setlejon Vasakaŝen sur la teritorio de nuntempa Vardenis dum la 9a jarcento, kiu travivis ĝis la 17a jarcento.
Post la falo de la arsakida dinastio de Armenio en la meza 11-a jarcento, regado super la kantono Sotk estis transdonita al la dinastio Smbatjan, al princo de Vajkunk en la Arcaĥa reĝlando.
En la 19-a jarcento, multaj armenoj de la areo migris al Kartvelio. Dum 1829–1830, la loĝloko estis denove loĝata de armenaj migrantoj el Diadin (Tateon) en okcidenta Armenio. De 1930 ĝis 1995 ĝi estis administra centro. Ĝis 1969, la urbo oficiale nomiĝis Basargeĝar. La unua ĝenerala urba plano de Vardenis estis aplikita en 1952. La ĝisdatigita plano de la urbo, inkluzive de la komunumaj teroj, estis disvolvita per la postulo de la Ministerio pri Urba Planado de Armenio en 2004.
Vardenis estas unu el la plej malnovaj setlejoj en Armenio. La urbo kaj ĝiaj najbarecoj estas riĉaj je kultura heredo, kun 568 monumentoj registritaj. La plej interesaj estas la monaĥejo Makenac, la baziliko en Sotk, la kapeloj de Ajrk kaj Karĝaghbjur, la tomboj de la 3a-1a jarmiloj a.K., ciklopea fortikaĵo, kaj la mezepokaj ĥaĉkaroj. En la centro de Vardenis situas la preĝejo Sankta Dipatrino, konstruita en 1905, kie laboris la armena historiisto Hovhannes Careci. La preĝejo estas ĉirkaŭita de multaj ĥaĉkaroj devenantaj de la 14-a kaj la 17-a jarcentoj.
Geografio
Situante en la valo de la rivero Masrik je alteco de 2006 metroj super la marnivelo, Vardenis estas dominata de la 82-kilometra montaro Vardenis. La plej alta pinto de la intervalo estas Monto Vardenis je 3.522 metroj super marnivelo, situanta proksimume 23 km sudokcidente de la urbo Vardenis. La urbo ankaŭ limas norde al la montaro Sevan. Vardenis estas ĉirkaŭ 6 kilometrojn for de la sudorientaj bordoj de la lago Sevan.
Klimato
Vardenis estas je 1.943 metroj super la marnivelo, kun mildaj someroj kaj malvarmaj vintroj. La averaĝa vintra temperaturo estas −6 °C. La vintro daŭras ses monatojn, kun sub-nulaj temperaturoj regantaj. La neĝo falas en novembro kaj degelas meze de aprilo. Vardenis estas konata pro alta sunfrapo kun 2.500 ĝis 2.700 horoj ĉiujare. Jarpluvado konsistas el 400 ĝis 500 milimetroj. La nombro de neĝoŝtormaj tagoj estas 30, el kiuj 13 estas en januaro.