cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Derivaĵo (ekonomio)
Aktualaj disvolviĝoj
En la kampo de financaj derivaĵoj, precipe de akciaj opcioj kaj futuraĵoj, oni hodiaŭ ne plu vere aĉetas aŭ vendas la produkton mem, do la akcion. Oni "je efektivigo" nur interŝanĝas la diferencon inter la antaŭe fiksita prezo kaj la aktuala merkata prezo por tiu akcio ("kontantmona interkompenso" kontraste al "produktlivera interkompenso"). Tio rezultiĝis en tio, ke oni povas vendi multe pli da opcioj pri iu certa akcio ol ekzistas akcioj sur la merkato. Pro tio, la vagabonda mono de financaj investantoj koncentriĝas dum tempoj, kiam la merkatoj pro realaj produktoj liveras nur malgrandajn profitokvotojn aŭ en tempoj, kiam la prezoj aŭ kurzoj de produktoj rapide ŝanĝiĝas, je financaj derivaĵoj, kiuj estas tiel uzataj en la rolo de vetoj sur la estonta evoluiĝo de prezoj kaj kurzoj.
Paŝtunoj
La nuna prezidento de Afganio, Hamid Karzai, estas paŝtuno. Ankaŭ en tiu etno havas plej fortan bazon la talibanoj, ofte konsiderataj baze kiel paŝtoa naciista movado baziĝinta sur ties tradicioj.
Nombras kiel paŝtuoj interalie diversaj nomadaj triboj, ĉefe la kuĉioj, kiuj estas ĉirkaŭ 5 milionoj da homoj. Ili estas aparte protektitaj de la afgana konstitucio kaj havas rajtojn pri kunparolo.
Derivaĵo (ekonomio)
Aktualaj disvolviĝoj
Tiu amasiĝo de financaj rimedoj povas krei monsumojn, kiuj superas tempe la valoron de ĉiuj produktoj de la mondo. Pro tio, la financaj derivaĵoj hodiaŭ estas la plej grava kaŭzo por nestabilecoj de la financaj merkatoj, ĉar ilia povo stiri merkatajn prezojn kaj kurzojn en unu direkton estas (sur liberaj merkatoj) kvazaŭ senlima, almenaŭ ne plu laŭvole stirebla de registaroj. Ĉar financaj derivaĵoj plimultigas la efekton de ŝanĝantaj prezoj kaj kurzoj de aliaj produktoj, ili estis la kaŭzo por la intenso de kelkaj krizoj de la monda financsistemo inter 1995 kaj hodiaŭ, laste en la granda financa krizo de 2009/2010. Unu de la diskutataj eblaj rimdeoj por limigi la atraktivecon de la financderivaĵa spekulado estis spezo-imposto sur financaj transakcioj, kies publike plej konata formo nomiĝas Tobin-imposto.
Komerclokoj
Normigitaj derivaĵoj estas grandskale ofertataj en borsoj. Grandaj akci-derivaĵaj borsoj ofertantaj plejparte akciajn opciojn kaj futuraĵojn situas en Ĉikago, Frankfurto ĉe Majno, Tokio, Londono kaj Novjorko. La borsoj de Ĉikago kaj de Frankfurto batalas ekde ĉ. 1995 pri la unua rango laŭ kontraktvalora sumo jare. Varaj templimborsoj plej ofte specialiĝis al certa produktkategorio. Ekz-e, la templima varoborso Matif en Parizo estas granda platformo por greno-futuraĵoj.
Acta Apostolicae Sedis
La ACTA APOSTOLICAE SEDIS (AAS) estas ekde la 1909-a jaro la oficiala jura organo de la Sankta Seĝo. La 29-an de septembro 1908 promulgis solene la sankta papo Pio la 10-a per la apostola konstitucio Promulgandi ĝian eldonadon.
De januaro 1909 ĝis hodiaŭ estis publikigataj tie ĉiuj oficialaj anoncoj de la Vatikanurbo (ĉefe) en la latina. La eldonmaniero komprenas po ununuran numeron jare. Dum la jaroj 1865-1908 la titolo de la ĝis 1904 kvazaŭoficiala presaĵego estis Acta Sanctae Sedis in compendium redacta aŭ simple Acta Sanctae Sedis.
Bělský Les
Bělský Les (en Esperanto: Arbaro de Bělá) estas loka parto de ostrava urboparto Ostrava-Sudo (Ĉeĥio), sur kiu situas loĝdomaro. La loka parto Bělský Les etendiĝas sur partoj de katastraj teritorioj Dubina kaj Hrabůvka. Kun ties konstruado estis komencite en la jaro 1947. Vivas ĉi tie.
Historio
La loĝdomaro troviĝas surrande de arbaro Bělský, laŭ kiu ĝi estas nomita. Bělský Arbaro estas arbara kreskaĵaro sur areo 160 ha etendiĝanta sur katastro de Stará Bělá kaj Výškovice. La arbaro estis ekde la jaro 1272 parto de feŭda bieno Stará Bělá. En la jaro 1653 la bienon aĉetis olomouca kapitulo. En la 17-a jarcento temis pri arbaro abia, abunde ĉi tie troviĝis ankaŭ fagoj, kverkoj kaj tilioj. Fine de la 18-a jarcento ĝi komenciĝas haki por elhakejoj kaj sur la elhakitaj areoj estis plantitaj pinofitoj kaj betuloj. En la jaro 1931 la bienon aĉetas Moravia Ostrava, por ke ĝi akiru aliron al fontoj por urba akvodukto. En la jaro 1935 okazas konstruado de tenuja kaj akvoprodukta ekipaĵaro. La nordorienta parto de la arbaro estis antaŭ la dua mondmilito prenita de ĉeĥoslovaka armeo.
En la 70-aj jaroj la norda parto de la arbaro, senpere liganta al la loĝdoma konstruloko, reguligita al arbaroparko kun minigolfejo kaj infanludejo. Estis ĉi tie ankaŭ establita areo de sano. Interesaĵo estas Lurdoj de Stará Bělá - en angulo en faga kreskaĵaro sur la suda rando de la arbaro, kie ĉe la fonto situas kapeleto konstruita el altforna skorio.
Rhönklubo
Rhön-klubo (germane: Rhönklub) estas landlimtrapasanta loka historia kaj distra klubo en Bavario, Hesio kaj Turingio, kun proksimume 25,000 membroj en 88 branĉoj estante unu el la pli grandaj germanaj libertemppasigaj kluboj en la Unuiĝo de germanaj montaraj kaj migradaj kluboj (Verband Deutscher Gebirgs- und Wandervereine).
Celoj
La klubo estis fondita la 6-an de aŭgusto 1876 en Gersfeld kun la celo de malfermado de la Rhön-montaro kiel migra kaj distra areo. Ĝia celo hodiaŭ estas la konservado de la altvalora natur- kaj kulturzono de Rhön i.a. sub ekologiaj vidpunktoj, kiel:
Gannes
Gannes estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Schirmeck
(jen france, origine germane kaj alemane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Arundo
Arundo (hispane kaj oficiale Ronda) estas urbo kaj municipo en la nordokcidento de la hispana provinco Malago, de la aŭtonoma komunumo Andaluzio. Arundo estas la ĉefurbo de la regiona distrikto Montĉeno de Arundo.
En la jaro 2009 ĝi havis 36.827 loĝantojn, kio igis ĝin la dua municipo plej loĝata en la interno de la provinco post Antequera. Ĝia municipa areo etendiĝas sur ebenaĵo konata kiel depresio de Arundo kaj de la montaro kiu ĝin ĉirkaŭas. Ĝi havas areon de 481,31 km² kaj loĝdenso de 76,51 loĝ/km².
Ronda fontas el la Arunda romia kiu estiĝis en la setlejoj de iberoj. La visigotoj daŭre loĝis en ĝi ĝis la alveno de la muzulmanoj, kiuj konsolidis ĝian rolon kiel regiona ĉefurbo. Ĝia situo faciligis la urbodefendon kaj danke al ĝia strategia loko ĝi povis regi super la ŝoseoj kaj vojoj al la Malalta Andaluzio. Ĉi tio kaj la disponeblo de taŭgaj terenoj por la terkultivado donis al ĝi senduban historian gravecon.
La nomo Arundo plej taŭgas en Esperanto pro pli facila prononcado kaj por eviti la konfuzon de ronda kun rondoforma aŭ apartenanta al iu rondo.
La urbo sidas sur ebenaĵo tranĉata de profunda gorĝo fosata de la rivero Guadalevín, en kiu surbordiĝas la konstruaĵoj de ĝia historia urbocentro, kio donas al la urbo pitoreskan panoramon kiu, kunigata al la varieco de monumentoj kiujn ĝi havas, la naturan ĉirkaŭon kaj ĝian proksimecon al la grandaj centroj de la amasturismo de la Suna Marbordo, igas ĝin unu el la gravaj regionaj turismaj allogaĵoj. La kornico de la tranĉaĵo kaj la Nova Ponto estas la tipa bildo de la urbo.
Geografio
La municipa teritorio de Arundo enhavas la tiel nomatan depresio de Arundo kaj ĝin ĉirkaŭas montaro. En la interno la reliefo estas ebeneca kaj enhavas paŝtejojn kaj terenojn por fruktoj kaj cerealkampoj. Danke al la sufiĉe ampleksa teritorio de la municipo Arundo, la alteco varias inter 1.919 surper la marnivelo en la montopinto Torrecilla (municipa teritorio de Tolox) kaj 570 metroj en la plej malalta parto, kune kun la najbara municipo Arriate.
La urbo setlejas sur roka ebenaĵo je 739 metroj super la marnivelo, dividita en du partojn per kanjono konata kiel Tranĉo de Arundo, tra kiu fluas la rivero Guadalevín alfluanto de la rivero Guadiaro. La tranĉo etendiĝas sur la valo de la Muelejoj. Oriente de la urbo troviĝas la natura parko de la Montaro de la Neĝoj, sur la Valo Genal, okcidente la Montaro Grazalema kaj norde aliaj terenoj pli ebenaj kun direkto al Campillos.
Ene de la municipa teritorio de Arundo, troviĝas la enklavigita municipo Arriate kiu estas multe pli malgranda.
Klimato
La klimato de la Montĉeno de Arundo estas mediteranea kun kontinentecaj trajtoj. Ĝi karakteriziĝas pro sezona reĝimo sufiĉe regula, someroj tre varmaj kaj sekaj kaj vintroj malvarmaj kun temperaturoj kelkfoje subnulaj. En printempo kaj aŭtuno la temperaturoj estas pli mildaj. La meza temperaturo jara estas ĉirkaŭ 16 gradoj. La pluvado estas abunda kun pli ol 1000 mm/jare kaj 1700 mm/jare en la plej okcidenta parto, proksime al Montaro Grazalema, la plej pluva loko de la suda duono de la Iberia duoninsulo.
Naturo
En la municipo Arundo troviĝas la Natura Parko Montĉeno de la Neĝoj. Ĉi tiu parko posedas grandan natural riĉecon, kun multaj specioj de bestoj kaj vegetaĵoj, kelkaj vegetaĵaj specioj estas preskaŭ unikaj en la mondo, kiel la pinsapo aŭ la portugala kverko montara, aliaj specioj bestaj kiel la pirenea kapro aŭ la lutro havas stabilan rezervejon tie.
Prahistorio kaj Antikva epoko
Kvankam en la ĉirkaŭo de la urbo troviĝis restaĵoj prahistoriaj el la Neolitiko inter kiuj menciindas la prahomaj pentraĵoj de la Groto Pileta, la originoj de Arundo estas keltaj kiuj en la 6-a jarcento a.K. nomis ĝin Arunda. Poste la fenicoj ekloĝis en proksima vilaĝo kiun ili nomis Acinipo. Arunda, post konkero de la grekoj, eknomiĝis Runda. Tiu Acinipo, same sur montopinto sed je kelkaj kilometroj el Arundo, iĝis grava urbo kun loĝantaro eĉ por elteni teatron, sed poste ruiniĝis.
Sed Arundo vere estis fondata kiel konsekvenco de la Dua Punika milito, dum la militkampanjo kiun la romia generalo Skipio Afrika entreprenis kontraŭ la kartaganoj kiuj regis Hispanion fine de la 3a jarcento a.K. Tiam estis kiam oni konstruigis la kastelon de Laurus kiu favorigis la setlejadon de la loĝantaro je ĝia ĉirkaŭo kaj ĝi atingis, en la epoko de Julio Cezaro, la rangon je urbo, kaj tiamaniere ĝiaj loĝantoj kaj tiuj de la najbara Acinipo, la romian civitaniĝon.
En la 5-a jarcento, kun la fino de la Romia Imperio, la urbo estis prenita de la sueboj sub la rego de Reĉilo, poste transirante al bizanca periodo, kiam definitive Acinipo estis forlasita, ĝis kiam Leovigildo metis ĝin en la Visigotan Regnon. Antaxue Acinipo havis eĉ episkopon. Ĉiukaze Acinipo plu estis konata kiel Arundo la malnova (Ronda la Vieja) kvazaŭ temus pri sama urbo aŭ almenaŭ sama loĝantaro kun Arundo.
Mezepoko
En 711 okazis la Islama invado de Iberio kaj, en 713, la nuna Arundo malfermis siajn pordojn, sen batalado, al la estro berbera Zaide Ben Kesadi El Sebseki. La urbo eknomiĝis Izn-Rand Onda (la kastelurbo) kaj iĝis ĉefurbo de la al-andalusa provinco Takurunna.
Kun la disiĝo de la kaliflando de Kordovo, la korao de Takurunna iĝis la tajfo de Arundo (Banū Ifrēn), sendependa reĝlando regata de Abu Nur Hilal Ben Abi Qurra, kaj estis dum tiu periodo kiam kreiĝis la plejparto de la juvela monumentaro de la arunda historia urboparto kaj ĉirkaŭaĵoj. Abu Nur Hilal estis sukcedita de sia filo Abu Nasar kiu post la morto pro murdo okazigis ke Arundo iĝu parto de la tajfo de Sevilo de Al-Mutadid.
La islama periodo de la urbo finiĝis kiam la 22-an de majo 1485, la reĝo Fernando la Katolika sukcesis ĝin konkeri post longigita sieĝo. Post la konkero multaj el la starigitaj monumentoj de la islamanoj estis aliformigitaj laŭ la nova situacio kiam la urbo spertis kreskon kaj floradon en novaj kvartaloj kiel Mercadillo kaj San Francisco, kaj la malnova araba urboparto eknomiĝis simple “La Urbo”.
Moderna epoko
En 1572 fondiĝis la Arunda Nobela Rajd-Societo kun la celo trejni por la defendo kaj militoj de la reĝlando. Inter la 16-a kaj 17a jarcentoj definitive kreiĝis la urbo kiel ĝi estas konata en la nuntempo. La antikva medino eknomiĝis La Ciudad, dum la kvartalo Sankta Spirito nomiĝis Alta Kvartalo kaj la kvartalo Sankta Mikaelo, Malalta Kvartalo. La novaj kvartaloj Sankta-Francisko kaj Mercadillo spertis grandan konstruevoluon, kun la kreado de restadejoj, preĝejoj, monaĥejoj ktp.
En la 18-a jarcento la urbo travivis etapon el konstruado de gravaj konstruaĵoj inter kiuj elstaras la Nova Ponto, kiu estas konsiderata kiel la simbolo de la urbo, kaj la Toreejo, unu el la plej antikvaj kaj monumentaj el la mondo, verko de Martín de Aldehuela. El tiu epoko devenas famaj mitoj pri montoŝtelistoj kaj toreistoj.
Nuntempa epoko
La invado de Napoleono kaj la posta milito de Hispana Sendependiĝo okazigis violentan etoson en Arundo kaj ĉirkaŭe. La kastelo de Laŭro, alkazabo de Arundo, estis detruita de la francoj dum la retroiro kaj multaj muelejoj kaj kultivaĵoj estis ruinigitaj, malriĉigante la regionon. La urbo estis devigita al pagado de altaj impostoj kaj bazaj manĝaĵoj, kiuj sufokigis la lokan ekonomion. La industria kaj brutobreda produktado malpliiĝis al malpli ol la duono kaj unu kvarono el la hortoj ruiniĝis pro la la foriro de multaj arundanoj al la montaro por batali kontraŭ la francoj. Fakte, la loĝantaro malpliiĝis de 15.600 homoj al 5.000 en tri jaroj.
La franca invado estis la origino de la famo de eksterleĝuloj en la regiono, pro la formado de geriloj por kontraŭstari la invadantojn, kiuj post la detrua paso de la milito, perdis la rimedojn por vivteni sin kaj dediĉis sin al vojrabado kaj kontrabando de aĵoj el Ĝibraltaro. Tiu ĉi fenomeno estis amplekse ekspluatita de la vojaĝantoj romantikaj kiaj Washington Irving, Mérimée, Ford aŭ Doré, kiu prenis Arundon kiel inspirfonton, miksante la veran historion kun fikcio, forĝante la romantikan bildon kiun ankoraŭ la urbo posedas.
Dum la 19a kaj 20a jarcentoj la ekonomia aktiveco en Arundo estis precipe kampara, ĝi funkciis kiel renkontiĝejo por la loĝantoj de la vilaĝoj kaj urbetoj de la Montĉeno kaj ĝi havis brilan epokon komence de la 20a jarcento per la alveno de la fervojo.
En 1918 estis celebrita la Asembleo de Arundo en kiu fiksiĝis la dezajno de la nunaj flago, la himno kaj la blazono de Andaluzio. En tiu epoko ekkonsolidiĝis la Ŝparkaso de Arundo kiu forte akceligis la urban ekonomion ĝis sia malapero en 1990 kiam ĝi kuniĝis kun aliaj bankoj en Unicaja.
La milito
Dum la Hispana Enlanda Milito en Arundo okazis, kiel en plej parto de Hispanio dramaj okazoj. Dekomence la insurekcio malsukcesis: la militistoj estis malmultaj, la civilgvardio dubis kaj la registaraj trupoj "carabineros" kun la maldekstraj organizoj estis fortaj, nome ĝis 2 000 armitaj homoj inter policanoj kaj milicanoj, kiuj militis kontraŭ la proksimaj trupoj de Franco ĉe la Kampo de Ĝibraltaro, post konstitui la Defendokomitaton, kio funkciis ankaŭ en la aliaj teritorioj kontrolitaj de la registaro de la Dua Hispana Respubliko. En tiu komitato ludis gravan rolon la CNT kaj aliaj maldekstraj organizoj, same kiel loĝantoj de Benaoján kaj Montejaque. La CNT organizis alternativan sistemon de liverado de nutraĵoj kaj aliaj necesaĵoj, krom ĝermon de revolucia ekonomio. Dum la respublka revolucia epoko okazis ĉirkaŭ 200 politikaj murdoj en Arundo.
La 16a de septembro de 1936 la armeo de Franco alvenis ĝis Arundo kaj la arundanoj amase fuĝis tra la montaro kun samareanoj al Malago kie ii rifuĝiĝis en la katedralo kaj aliaj religiaj konstruaĵoj. Kun ili alvenis la fama relikvujo kiun poste havis ĉe si Francisco Franco.
Post la Hispana Enlanda Milito la urbo travivis profundan krizon kiu okazigis la elmigradon de multaj arundanoj.
Monumentoj kaj interesaj lokoj
Inter la elstaraj monumentoj de la urbo troviĝas la Nova Ponto situanta sur la Gorĝo de la Tranĉo kune kun la Malnova Ponto, la araba ponto aŭ la toreejo. Arundo estis dividita kaj ankoraŭ ĝi konservas tiun dividon en tri kvartaloj: Sankta-Francisko, la plej antikva, kie troviĝis enklavigita la alkazaro; la urbo, kie troviĝas la grandaj konstruaĵoj, monaĥejoj, preĝejoj kaj palacoj, pitoreskaj stratoj kun arkoj, kolonoj, arabaĵoj kaj aliaj ornamaĵoj kiuj montras sian originon; kaj laste, Mercadillo (Bazareto), la plej moderna, fondita post la Reconquista, konata pro ĝia baroka domaro, blankega kaj riĉigata de la kradoj en ĝiaj fenestroj, faritaj en la sama urbo.
Slabce
Slabce estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 12 km sude de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Arundo
La Urbo
En la malnova parto, konata kiel "La urbo" troviĝas la Pleja Preĝejo, la Preĝejo de la Sankta Spirito, la urbodomo, pluraj muzeoj, la palacoj Mondragón kaj Salvatierra, la Domo de la Maŭra Reĝo tra kiu eblas malsupreniri al la fundo de la tranĉo per ŝtupoj de la minejo, la Domo de la Giganto, la Minareto de Sankta Sebastiano, la malaperinta Preĝejo Sankta Sebastiano, la Domo de Sankta Johano Bosko, la Pordo de Filipo la 5-a kaj multaj palacetoj, stratetoj kaj placetoj.
Slabce
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352. Ekde la 29-a de majo 2007 Slabce estas kampurbo.
Arundo
Sankta-Francisko
Preterpasante la Deklivon de la Bildoj troviĝas la kvartalo Sankta-Francisko, ekde kiu videblas la Pordo Almokabaro kaj la araba murego kiu ĉirkaŭis Arundon kaj kiu atingis la araban ponton kie elstaras la arabaj banejoj de Arundo, unuj el la plej bone konservitaj de Hispanio. Elstaras ankaŭ la Monaĥejo Sankta Francisko el kiu la kvartalo ricevis sian nomon, sed nur konserviĝas ĝia preĝejo, el gotika-mudeĥara stilo kun portalo el izabela gotika stilo.
Membro
La vorto membro havas pluraj signifojn:
Arundo
La Bazareto
La moderna kvartalo El Mercadillo [merkaDIjo], nome Bazareto, Merkadeto aŭ Proviantbazaro, estas la nova kvartalo kiu konstruiĝis trans la ravino kiu absolute separas ĝin el la historia domaro ĉefe antaŭ la konstruado de la Nova Ponto. En la moderna urboparto troviĝas la turisma restadejo konstruita sur kio iam estis la Urbodomo kaj la proviantbazaro; la taŭroplaco de Arundo, propietaĵo de la Arunda Nobela Rajd-Societo, estas la plej antikva kaj granda toreejo de la mondo; la parko de la Promenejo kun siaj balkonoj ĉe la tanĉo, kun multaj plantoj kaj la nova Teatro Vicente Espinel; la preĝejoj Helpo, Favoro, Sankta Cecilio kaj Patro Jesuo inter aliaj, kaj ankaŭ la Kapeleto Virgulino de la Doloroj. Alia interesa allogaĵo estas la strato Carrera Espinel, el unu kilometro longa kaj por piedirantoj kun naŭ partoj, fame konata kiel Strato de la Bulo. Ĉi tiu strato ricevas sian nomon, laŭ la tradicio, de infanoj kiuj formis grandan bulon el neĝo (profitante la leĝeran deklivon en unu el la raraj neĝadoj en Arundo); en ĝi troviĝas ĉiaspecaj vendejoj kaj ĝuste en ĝi disvolviĝas la komerca vivo de la urbo. Sekve, en norda direkto, etendiĝas la modernaj kvartaloj de la urbo.
(18607) 1998 BT33
(18607) 1998 BT33 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Arundo
La Bazareto
Ankaŭ en la kvartalo La Bazareto troviĝas bona parto el la artista heredo modernisma kaj eklektika de la urbo, inter kiuj elstaras la konstruaĵo de la Cirklo de Artistoj aŭ la Kazino de Arundo, loko kie Blas Infante organizis la unuan andaluzan asembleon, situanta en la placo de la Helpo, la kiosko kaj la stratlanternoj de la Promenejo de la Tranĉo, la rigardejo de la Promenejo Blas Infante, aŭ la stratlanterno de la placo Carmen Abela, kaj multnombraj privataj loĝejoj.
Politiko kaj administrado
La politika administrado de la urbo demokratie efektiviĝas pere de la urbodomo kies laborskipo estas elektata ĉiun kvaran jaron per universala voĉdonrajto. La balontantaro konsistas el ĉiuj registritaj loĝantoj de Arundo pli ol 18 jaraĝaj kaj el hispana civitaneco aŭ el aliaj membroŝtatoj de la Eŭropa Unio. Laŭ la Leĝo de Ĝenerala Balota Sistemo, kiu establas la nombron de elekteblaj magistratanoj laŭ la kvanto de la loĝantaro de la municipo, la Municipa Korporacio de Arundo konsistas el 21 magistratanoj.
Ekde la restablado de la demokratio en Hispanio alterniĝis la partioj de Arundo en ĝia regado inter la Hispana Laborista Socialista Partio de Andaluzio kaj la Andaluzisma Partio, krom dum eta periodo kiam regis la Andaluza Popola Partio. En la municipaj balotoj de Hispanio en 2007, la Andaluzisma Partio estis la listo plej balotita kaj atingis 9 magistratanojn kompare al la sep de la socialistoj kaj la kvar magistratanoj de la Popola Partio kaj la ununura de Unuiĝinta Maldekstro La Verduloj-Kunvoko por Andaluzio.
En la municipaj balotoj de 2011, la socialistoj gajnis la balotadon laŭ nombro de voĉdonoj sed ĝi kaj la Popola Partio egaliĝis laŭ nombro de magistratanoj. Tiam, okazis pakto inter ĉi lastaj kaj la Andaluzisma Partio kiu permesis investi al María de la Paz Fernández kiel urbestrinon de Arundo.
Ekonomio
La ekonomio de Arundo forte kaj precipe baziĝas sur la kultura kaj kampara turismoj. Ĝi havas kelkajn industriojn kiuj produktas nutraĵojn kaj meblojn, kaj multajn etajn komercejojn kaj restoraciojn elpensitajn por la turistoj kiuj ĉiutage vizitas ĝin pere de ekskursoj venantaj el la Suna Marbordo. Arundo konvertiĝis en un el la plej vizitataj urboj de Andaluzio danke al ĝia granda monumental heredo, la natura ĉirkaŭo kaj la proksimeco al la grandaj centroj de la amasturismo ĉe la mediteranea bardo. Aliaj el la allogaĵoj estas la altkvalitaj vinkeloj de la urbo.
Transporto
Arundo komunikiĝas kun la najbaraj distriktoj pere de vojreto el pejzaĝa valoro, ĉar ĝi transiras la multnombrajn montopasejojn de la montĉeno. La transportado per la fervojo eblas per la trajnoj Talgo kiuj komunikas Arundon kun Algeciras kaj Madrid pere de la servoj Altaria, kaj trajnoj 599 kiuj komunikas la urbon kun Algeciras kaj Granado pere de MD.
Vojreto
La ĉefaj ŝoseoj kiuj komunikas kun Arundo estas: A-397, kiu ligas ĝin kun San Pedro Alcántara, en la Suna Marbordo, kie ĝi ligiĝas al la A-7 kaj la AP-7; la A-374, kiu iras en nordokcidenta direkto al Montecorto kaj Algodonales kaj daŭre iras per aliaj nomoj ĝis Sevilo kaj Ĥerezo de la Landlimo; la A-369, en dudokcidenta direkto transirante Benadalid kaj Algatocín ĝis Gaucín, de kie ĝi iras ĝis la Golfo de Algeciras sub la nomo A-405; la A-367, kiu kunigas Arundon kun Cuevas del Becerro, irante al Teba kaj Ardales, kie ĝi ligiĝas kun aliaj ŝoseoj direkte al Antequera kaj Malago tra la Valo Guadalhorce; kaj la A-366, kiu kunigas Arundon kun Coín pasante tra El Burgo, Yunquera kaj Alozaina, igante ĝin alternativa vojo al la provinca ĉefurbo tra la Montaro de la Neĝoj. Aliaj malpli grandaj ŝoseoj ligas Arundon kun Arriate kaj Setenil de las Bodegas (MA-7400), Benaoján (MA-7401) kaj Acinipo (MA-7402).
Fervojo
Ekde la stacidomo de Arundo ekiĝas trajnoj al Algeciras, Malago, Antekero, Granado, Kordovo kaj Madrido. La servo A-5 de Renfe, Algeciras-Granado funkcias tri fojojn tage ambaŭdirekte. Ankaŭ estas ĉiutaga trajno de Arundo al Algeciras matene, alia de Algeciras al Arundo vespere, kaj ĉiutaga trajno al Malago kiu revenas vespere. El longa distanco, la servo de Altaria Madrido-Algeciras okazas ambaŭdirekte dufoje tage, kun Arundo kiel unu el la haltejoj.
Akvo (muzikgrupo)
Akvo estas muzikgrupo de Kanado kiu ludas alternativan rokon. Akvo unue havis aliajn nomojn: "Fajro" kaj poste "Bluidoj". La grupo koncertis i.a. dum la 47-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) en Montrealo (Kanado) en 1992.
Arundo
Fervojo
La trajnlinio Bobadilla-Algeciras kiu transiras Arundon, estis konstruita en 1890. Temas pri unudirekta vojo senelektra kaj sinua, pro kio ĝi iras sufiĉe malrapide kompare kun la aliaj trajnoj. Tamen, kelkaj partoj jam estas modernigataj por adapti la trajnlinion al la alta rapideco. En la municipo Arundo estas projektata alternativo kiu evitu la nuna Z-forman trairon kaj la rekuperadon de la stacidomo Arundo-La Indiana, nun forlasita. Kiam ĉi tio estos finigita, la altrapidaj trajnoj inter Arundo kaj Antequera-Santa Ana malfruos 20 minutojn kaj inter Arundo kaj Algeciras, 1 horon kaj 10 minutojn.
Akvo (muzikgrupo)
La konsisto de la grupo plurfoje ŝanĝiĝis. Entute kunludis la jenaj personoj: Patris LORD, Bobby, Janika, Reĝo, Robert CHAUMA, Roger CHAUMA, Jean Pierre.
Arundo
Interurbaj busoj
Arundo ne estas integrita en la Konsorcio de Metropola Transporto de Malago, sed kelkaj el la linioj el la metropola areo parte atingas la arundan teritorion.
Akvo (muzikgrupo)
Kantoj:
Arundo
Kulturaj aranĝoj
En Arundo estas celebrataj ĉiujare tri muzikfestivaloj. La Festivalo de Cante Grande de Arundo dediĉata al flamenko. Ĝi okazas en aŭgusto kaj estas la plej antikva de la urbo kaj unu el la plej antikvaj de Andaluzio, ekiĝinta en 1968.
La Internacia Folklora Ceremonio okazis okazigis en 2009 la tridekan eldonon. Ĝin organizas la Folklora Kultura Asocio Abul-Beka Ĥoroj kaj Dancoj de Arundo, kaj ĝi estas dediĉita al la tutmonda popola muziko. Laste, la somera festivalo "Muziko kaj Krepuskoj", ofte celebrata, kvankam ne ĉiujare.
Aliaj kulturaj aranĝoj estas; la Ĉiudujara Internacia Festivalo pri Scianca Kino organizata de Unicaja; la konkurso pri pentrarto, ekiĝinta en 2005; la konkurso Letero al la Amo, inaŭgurita en 2008, la Kolektiva Ekspozicio de Pentristoj ekde 1988, la Artfoiro Cofrade, ekde 2009; kaj la Librofoiro, okazanta en novembro. Cetere, Arundo estas unu el la sidejoj de la somerkursaro de la Universitato de Malago.
Popolaj festoj
En Arundo oni celebras la tradiciajn festojn de ĝia aŭtonoma komunumo (Andaluzio) kaj de aliaj lokoj en Hispanio, kiel la Kavalkado de la Tri Reĝoj, la karnavalo, la Sankta Semajno, la Kristokorpa Festo kaj pluraj foiroj kaj pilgrimfestoj.
La Sankta Semajno de Arundo estas deklarita kiel festo je Nacia Turisma Intereso de Andaluzio. El religia vidpunkto, ĝi estas unu el la plej gravaj okazintaĵoj en la urbo ĉiujare. Dum la Sankta Semajno okazas ĝis 15 defiloj de diversaj asocioj religiaj.
La foiroj okazas en majo (Maja foiro), septembro (Foiro Pedro Romero) kaj oktobro (Foiro de Sankta Francisko), el kiuj la septembra foiro estas la plej grava, el turisma nacia intereso. La unua dimanĉo de julio estas dediĉata al la pilgrimfesto de la Virgulino de la Kapo, kun eliro el la Preĝejo de la Favoro kaj eniro en la ermitejo de la Virgulino de la Kapo kaj en majo, du procesioj, tiu de la Virgulino de la Paco kaj tiu de la Virgulino Maria Helpantino. En junio okazas la Kristokorpa Festo.
Kuirarto
La arunda kuirarto precipe konsistas el simplaj pladoj kiel supoj el tomato kaj ajlo, supo el kikeroj aŭ lentoj, kun asparagoj kaj fungoj. Aliaj specialaĵoj estas la rostita kaprido je montara stilo, la kolbasoj je alkoholo kaj kaj bovaĵo kun terpomoj, sed super ĉiuj ĉi pladoj elstaras la pladoj derivitaj el la ĉasado kiel perdriko tranĉita kaj la arundstila kuniklaĵo. Ankaŭ estas tradiciaj pladoj la kukurboj arundstilaj, la paneroj kun kolbaso, la kaĉoj, la faboj kun tomato, ajlo kaj ŝinko, la fazeoloj kun sangokolbaso, la supo el migdaloj kaj artiŝokoj, la gazpaĉo je montara stilo, la omleto arundstila kaj la ŝafvianda raguo. En kukarto elstaras la dolĉaĵoj de la monaĥinoj kaj la flavaĵoj de la Tranĉo.
Esperanto en Arundo
En Arundo loĝas esperantistoj kaj ofte okazas kursoj kaj ekzistas la Arunda Esperanto-Klubo. En la unua semajno de majo 2014, la urbo gastigis kaj la 73-an 73an Hispanan Kongreson de la Hispana Esperanto-Federacio kaj la 18-an Andaluzan Kongreson.
Antoine Lavoisier
Antoine Laurent de LAVOISIER (naskiĝis la 26-an de aŭgusto 1743, mortis la 8-an de majo 1794) estis franca kemiisto.
Berghof
Berghof estis vilaĝa sidejo de Adolf Hitler en Obersalzberg, Alpoj. Ekde la jaro 1928 la konstruaĵo estis somera restadejo de Hitler. Post ekpreno de potenco en 1933 li aĉetis ĝin kaj alikonstruigis ĝin al sia rezidejo. Kun konstruado de "Reichskanzlei Dienststelle Berchtesgaden (Kleine Reichskanzlei)" en la jaro 1937 la regiono evoluis kiel centra sidejo de la potenco en la tempo de Nazia Germanio.
Internaciaj politikistoj kaj diplomatoj alvojaĝis al Berghof cele al gravaj traktadoj. Kiel ĉefsidejo de Adolf Hitler Berghof servis inter januaro kaj julio 1944. La konstruaĵo antaŭ la fino de la Dua Mondmilito estis grave damaĝigita pro avialdilatakoj de aliancanaj soldataroj kaj taĉmentoj de SS, kaj en la jaro 1952 la federacia lando Bavario eksplodigis la reston de la konstruaĵo.
Lucian Blaga
Lucian BLAGA ([luĉiAn blAga], naskita la en Lancrăm ĉe Sebeș, mortinta la  en Cluj-Napoca) estis rumana filozofo, ĵurnalisto, poeto, tradukisto, sciencisto kaj diplomato. En 1936 li iĝis membro de la Rumana Akademio.
Infana tempo
Blaga estis unu el naŭ infanoj de pastra familio kaj pasigis sian infanaĝon en Lancrăm. Laŭ liaj propraj vortoj ĝi estis "sub la signo de nerealeca manko de vortoj"; la estonta poeto – dironta pri si mem, ke "Lucian Blaga e mut ca o lebădă" (Lucian Blaga estas muta kiel cigno) – ĝis sia kvara jaro ne kapablis paroli.
Izmajlovo (Centra ringo de Moskvo)
Izmajlovo (Измайлово) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Lucian Blaga
Infana tempo
Post la morto de lia patro la familio translokiĝis al Sebeș.
Studado
Inter 1914 kaj 1916 Blaga studis ĉe la teologiaj fakultatoj de Sibio kaj Oradea. Printempe de 1916 li vizitis Vienon kaj renkontis ekspresionismon. En 1917 li meritis la titolon licenciato kaj poste plu studis ĉe la universitato de Vieno pri filozofio kaj biologio. Tie li doktoriĝis en la fako filozofio 1920. En Vieno li konatiĝis kun sia estonta edzino Cornelia Brediceanu.
Verkoj
Lia unua dramo Zamolxe aperis en 1920 en la gazeto Voința (La volo); la Rumana Akademio pro ĝi atribuis al li la premion Adamachi en 1921. Ankaŭ la universitato de Cluj en 1922 premiis la dramon. Tiujare aperis ankaŭ liaj unuaj germanlingvaj poem-tradukoj en la revuo Die Brücke (La ponto). En 1924 kaj 1925 li vivis en Lugoj kaj estis redaktisto de la revuoj Voința kaj Patria (La patrujo), estrarano de la revuo Cultura (La kulturo) kaj konstanta kunlaboranto de la revuoj Gândirea (La pensado), Adevărul literar și artistic (La literatura kaj arta vero) kaj Cuvântul (La vorto).
En 1937 li iĝis membro de la Rumana Akademio; sian debutprelegon li faris pri la temo "Laŭdado de la rumana vilaĝo" (Elogiul satului românesc). En 1939 li iĝis profesoro pri kultura filozofio ĉe la universitato de Cluj.
Post la Dua Viena Arbitracio (kiu donis nordan Transilvanion al Hungario) li akompanis la universitaton de Cluj al ĝia ekzilo en Sibio (1940–1946). En 1946 li iĝis docento (conferențiar) de la literatura kaj filozofia fakultato (ĝis 1948) kaj havis grandan influon sur la sibia literatura rondo (Cercul literar de la Sibiu) kaj sur Ion Desideriu Sârbu. En 1943 li redaktis la revuon Saeculum, kiu aperis dum unu jaro. Li aktivis kiel profesoro ĝis 1948; tiam li perdis sian katedron kaj estis eksigita. Ĝis 1960 estis al li malpermesite publikigi proprajn tekstojn; nur tradukojn li rajtis publikigi.
En 1956 li estis nomumita kandidato pri la Nobelpremio pri Literaturo, sed la rumana registaro protestis kontraŭ la nomumo.
Je la Blaga mortis en Cluj. Tri tagojn poste, je sia 66-a naskiĝtaga datreveno, li estis entombigita en Lancrăm.
Diplomatia aktivado
En 1926 Blaga eniris la diplomatian servon kaj estis kultura ataŝeo en la rumanaj ambasadoj en Varsovio, Prago, Lisbono, Berno kaj Vieno. Inter 1936 kaj 1939 li estis vicsekretario pri eksteraj aferoj kaj de 1938 al 1939 ambasadoro plenpotenca en Portugalio.
La barko de Ĥarono
Post la eksigo el sia katedro en 1948 Blaga laboris en la Cluj-a filio de la histori-scienca instituto de la akademio. De 1949 ĝis 1951 li estis esploristo ĉe la instituto pri historio kaj filozofio, poste ĉefa bibliotekisto (1951–1954) kaj adjunkta direktoro (1954–1959) de la Cluj-a filio de la akademia biblioteko. Ne povante publikigi proprajn tekstojn li koncentriĝis pri tradukoj. Tiutempe li finis sian tradukon de Faust de Johann Wolfgang von Goethe. En 1958 aperis la unua volumo de lia traduko de la verkoj de Gotthold Ephraim Lessing. Li tradukis kaj klasikajn kaj modernajn germanlingvajn verkojn.
Lia poemoj tiam ekestintaj povis aperi nur post lia morto.
En tiu tempo ekestis ankaŭ lia aŭtobiografieca romano Luntrea lui Charon (La barko de Ĥarono).
Filozofio
Lia filozofia verkaro partiĝas en tri trilogioj:
Aforismoj
La aforismoj de Lucian Blaga aperis en la jenaj volumoj:
Araŭkariacoj
La araŭkariacoj (Araucariaceae) estas praa, sistematike izolita familio el gimnospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo araŭkarialoj (Araucariales). Ĝi entenas 4 genrojn kaj ĉirkaŭ 40 speciojn. Ĝia tipa genro estas araŭkario.
Filogenezo
Ili elformiĝis en la triaso, poste disvastiĝis sur la tuta Tero. Ilia abundiĝa epoko estis dum la juraso kaj la kretaceo, antaŭ 65-200 milionoj da jaroj. Ekde la dua duono de la juraso, danke al pli bona klimato, tiuj plantoj disvastiĝis pli forte. Ili formortis el la norda hemisfero dum la kretacea fina periodo. Ili postrestis nur sur la Gondvano, do nuntempe en Sudameriko kaj Aŭstralio.
Aspekto
La araŭkariacoj estas facile rekoneblaj pro siaj dikaj, skvamosimilaj trunkoj kaj larĝaj pinglofolioj.
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (31 mar. 2020), , de la akceptitaj genroj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Urbohaveno Recklinghausen
La Urbohaveno Recklinghausen ekfunkciis en 1914 preskaŭ samtempe kun la Rejn-Herne-Kanalo. Origine la urba teritorio de Recklinghausen tute ne tuŝis la kanalon, nur per aĉetado de tereno granda je 55.000 kvadrataj metroj de la urbo Herne ebligis la rektan aliron sur propra teritorio.
Historia kaj aktuala uzo
Ĉar la karbominejoj havis siajn proprajn havenojn, la transŝarĝo en la haveno de Recklinghausen konsistis ĉefe el greno, furaĝoj, sablo, gruzo kaj aliaj konstrumaterialoj. Dum la Unua Mondmilito en la haveno albordiĝis nutraĵoj el Nederlando. Poste la transŝarĝo sinkis al 14.000 tunoj en la jaro 1931. Post la Dua Mondmilito la vartransŝarĝo repliiĝis, en 1949 ĝi estis proksimume je 140.000 tunoj, en 1959 eĉ je 260.000 tunoj ĉiujare. Poste ĝi tamen denove klare sinkis, en 2000 ĝi estis preskaŭ je 24.000 tunoj.
El la projektoj kelkaj realiĝis dum la lastaj jaroj. Firmao Mills United plilarĝigis konsiderinde siajn kapablojn, la muelado kreskis en 2006 sur 400 t/24h kaj en 2007 sur 520 t/24h. La stokospaco pligrandiĝis per la konstruo de novaj turstokejoj por greno al 30.000 tunoj, tiu por faruno al 9.000 tunoj. Krome oni konstruis provizorganizejon kun plenaŭtomatika altbretaro por etkvantoj de la detala komerco. Sur la okcidenta libertempuma kampo staras ekde kelkaj jaroj dumsezone liberaera trinkejo granda 3.500 kvadratajn metrojn. Boatponteto por ok jaĥtoj estas preta, la kajomuro riparita kaj la bazaj servoj en la proksimejo resanigitaj.
Friedrichstadt
Ĝi estas la sola urbo ekster Nederlando kun remonstranta komunumo.
Lugon-et-l'Île-du-Carnay
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Lugon e l'Isla dòu Carnèir - estas komunumo de Francio, konsitanta el la antaŭe sendependaj komunumoj Lugon kaj l'Île-du-Carnay (l'Isla dòu Carnèir). Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
La komunumua teritorio bordas al la rivero Dordogne.
Bodrum
Ĝi estis en la epoko de Antikva Grekujo loko de la urbo Halikarnaso.
La kruckavaliroj (kiuj okupis la areon en 1402) konstruis ĝin sur ruinoj de la antikva Halikarnassos. Ilia fortikaĵo Petronium (fortikaĵo de Sankta Petro) estis grava por la kristanoj, ĝis Sulejmano la 1-a okupis ĝin en 1522. La fortikaĵo estas ankaŭ hodiaŭ alloga vidindaĵo de la urbo.
La urbo estis en posedo de Italio inter 1919 kaj 1921.
Wangari Maathai
D-rino Wangari Muta Maathai [ŭangARi MUta ma:TAJ] naskiĝis la 1-an de aprilo 1940 en la vilaĝo Ihito (distrikto de Nyeri en Kenjo) kaj mortis la 25-an de septembro 2011 en Nairobi. Ŝi estis kenja media kaj politika aktivulino. En 2004 ŝi estis la unua virino el Afriko, al kiu oni donis la Nobel-Premion pri Paco pro ŝia kontribuo al pli bona medio, demokratio kaj paco. Ŝi estis ankaŭ la unua virino de la meza kaj orienta Afriko kiu doktoriĝis en la universitato en Afriko. Ŝi batalis por demokratio en Kenjo kaj kun multaj virinoj replantis interalie praarbaron kiun bruligis la brita armeo dum kontraŭkolonia batalo (por pli facile mortigi la ribelulojn).
Juneco kaj formado
Wangari Muta naskiĝis la en la malgranda vilaĝo Ihithe proksime al Nyeri ĉefurbo de monta provinco en centra Kenjo. La gepatroj estis kamparanoj apartenantaj al la kikujoj kaj vivis de terkulturado kaj bredado de kaproj kaj ŝafoj. En 1943 la familio translokiĝis al vilaĝo proksime al Nakuru en la Granda Rifto, kie la patro laboris en la bieno de angla koloniisto. En 1947 Wangari kun sia patrino, kiu estis unu el la kvar edzinoj de la patro (tiam en la komunumo de kikujoj estis kutima la poligamio) kaj la gefratoj revenis al Ihithe. Tie ŝi akiris bazajn konojn en la elementa lernejo kaj la patrino profundigis ŝian amon por la naturo.
Dekunujaraĝa Wangari iris al gimnazio en la internulejo Sankta Cecilio en katolika misio de Nyeri, kie ŝi estis instruata de monaĥinoj. Dum tiu periodo en Kenjo okazis la ribelo Mau Mau kontraŭ la brita kolonia registaro. En 1956 Wangari sukcese trapasis la finan ekzamenon en la gimnazio kaj povis daŭrigi siajn studojn en la katolika instituto Loreto-Limuru situanta proksime al Nairobi. Tie ŝi havis bonegan instruistinon pri kemio, kiu plialtigis ŝian amon por naturaj sciencoj. En 1959 ŝi diplomiĝis kun la plej alta noto kaj bonŝance en tiu jaro la fondaĵo Joseph P. Kennedy donis al kelkaj afrikaj studentoj stipendion por studi en usona universitato. Wangari estis inter la gajnintoj kaj en 1960 komencis studadon de biologio en la kolegio Mount St. Scholastica en Atchison (Kansaso) kaj daŭrigis ĝin en la Universitato de Picburgo. Tie ŝi majstriĝis en 1965.
En la jaro 1963 Kenjo akiris sian sendependecon de la brita imperio. Sekve la britaj fakuloj forlasis la landon kaj bone instruitaj kenjanoj estis bezonataj por multaj postenoj. Al Wangari estis ofertita posteno kiel asistanto en la zoologia fakultato de la Universitato de Najrobio. Sed kiam ŝi revenis al Kenjo je la komenco de 1966, por komenci sian laboron, la profesoro ne volis dungi ŝin. Plejverŝajne ĉar ŝi ne apartenis al lia etno kaj ĉar ŝi estis ina. Ŝi devis serĉi laboron dum pluraj monatoj kaj fine trovis postenon kiel asistanto de la germana profesoro Reinhold Hofmann en la veterinara fakultato de la Universitato de Najrobio. Tie ŝi doktoriĝis en 1971 kaj en 1977 ŝi iĝis profesoro de veterinara anatomio. Ŝi estis la unua kenja virino en tia pozicio.
Geedzeco kaj familio
En 1969 Wangari edziĝis kun Mwangi Mathai kaj en la sekvantaj jaroj ŝi naskis tri gefilojn. En 1974 Mwangi estis elektita kiel deputito al la nacia parlamento. En 1977 li forlasis sian edzinon kaj la familion. Li volis divorci sed Wangari ne kunsentis kaj en 1979 la afero finiĝis en tribunalo. Tie Mwangi grave akuzis sian edzinon kaj fine la geedzeco estis rompita. Post la procezo Wangari en intervjuo asertis ke nur koruptita kaj nekompetenta juĝisto povis esprimi tian juĝon. Pro tiu aserto ŝi estis enkarcerigita dum kelkaj tagoj. Sekvis malfacila periodo por Wangari kaj la gefiloj kaj fine, pro ekonomiaj kialoj, ŝi estis devigita lasi la gefilojn al la patro dum kelkaj jaroj.
Mediprotektado kaj politiko
Ekde la komenco de la sepdekaj jaroj Wangari okupiĝis pri mediprotektado kaj kunlaboris en diversaj organizaĵoj. Ŝi konvinkiĝis pri la graveco de la arbaroj kaj pri la neceso planti novajn arbojn en la areoj senarbigitaj. En 1977 kun la helpo de la Nacia konsilio de Kenjaj Virinoj (National Council of Women of Kenia NCWK) ŝi fondis la Movadon Verda Zono (Green belt movement GBM) por respondi al la bezonoj de kamparaj kenjaj virinoj kiuj raportis ke iliaj riveretoj sekiĝis, ilia manĝprovizado estis malpli sekura kaj ili devis marŝi pli kaj pli por akiri brullignon. La organizaĵo kuraĝigis kaj daŭre kuraĝigas la virinojn labori kune kreskante plantidojn kaj plantante arbojn por solidigi la grundon, reteni pluvakvon, pliigi nutraĵon kaj brullignon kaj ricevi malgrandan monan signon por ilia laboro.
En 1980 Wangari estis elektita kiel direktorino de NCWK kaj en 1982 ŝi volis kandidatiĝi en la balotoj por la kenja parlamento. Por fari tion ŝi estis devigita demisii de sia laboro en la universitato. Ŝi konsciis, ke tio estis risko, sed tamen ŝi demisiis kaj prezentis sian kandidatecon, kiu tamen ne estis akceptita pro dubaj kialoj. Fine ŝi ne povis partopreni en la balotoj kaj restis senlabora ĉar por ŝia posteno en la universitato estis jam dungita alia persono. Bonŝance en la sama jaro norvega societo pri arbaroj (Norwegian Forestry Society) intencis financi reforstumadon en Afriko. Tiel Wangari povis labori plentempe por la asocio Green belt movement. Dank' al diversaj internaciaj subvencioj ŝi povis fari tion ankaŭ en la sekvantaj jaroj.
Dum 40 jaroj da aktivado, Wangari Maathai sukcesis planti kaj plantigi 40 milionojn da arboj, nur arboj laŭ la lokaj bezonoj, kaj arboj adaptitaj al grundo kaj obligante la instruantojn, paroli al la kamparaninoj, nur en unu el la dialektoj konataj de tiuj kamparaninoj. Ŝi laborigis 150 000 virinojn, pagante ilin. Ŝi ankaŭ agadis kontraŭ la rivalecon inter triboj. Kiam du aù tri triboj ekmalamikiĝis, ŝi petis ke ĉiu tribo donacu al siaj malamikoj junajn arbetojn, por planti ilin.
Wangari partoprenis al multaj publikaj agadoj por medikonservado kaj demokratiigo. Kvankam la agadoj estis ĉiam pacaj, ŝi estis plurfoje enkarcerigita dum la regado de la diktatoro Daniel arap Moi. Sed fine ŝi multe kontribuis al anstataŭigado de la diktatoro mem.
Post malsukceso en la parlamentaj balotoj de 1997 Wangari kaj aliaj fondis kenjan verdan partion (Mazingira Green Party). En 2002 ŝi estis elektita kiel parlamenta deputito. En 2004 ŝi ricevis la Nobel-Premion pri Paco pro sia kontribuo al pli bona medio, demokratio kaj paco.
Bibliografio
Wangari Muta Maathai, "Solo il vento mi piegherà", Milano, Sperling & Kupfer Editori, 2007 (itala traduko de la membiografio)
Eksteraj ligiloj
(Esperanto, angla, franca) La amikoj de Wangari Maathai - (fr) : Les amis de Wangari Maathai - (en) : Friends of Wangari Maathai
La Esperanta Naturamikaro pri Wangari Maathai (angla, filmo en la originala versio kun substekto en Esperanto) Taking Root : The Vision of Wangari Maathai documentary. La filmo estis sinkronigita en 12 lingvoj kaj krom en Esperanto ankaŭ ekzistas subtekstoj en la araba, bengala, ĉina, hispana, haitia, hindia, indonesia, svahila, portugala, rusa, vietnama.
Unu Infano Unu Arbo por instigi al arboplantado.
(angla) Oficiala retejo : The Green Belt Movement and Wangari Maathai
(angla) Wangari Maathai en la Internacia Muzeo pri Virinoj
(angla) Seeds of change planting a path to peace (semoj de ŝanĝo - planti padon al paco)
Tancoco
Tancoco estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tancoco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 153.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5844 loĝantojn. El tiuj estis 2875 viroj kaj 2969 virinoj. La komunumo havas surfacon de 145.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 17 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 9 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 220 metroj super la marnivelo.
La Revizoro
La Revizoro (ruse : Ревизор; signifante la registara inspektoro /kontrolisto) estas komedio en kvin aktoj de Nikolaj Gogol el la jaro 1835, kiun el la rusa tradukis L. L. Zamenhof, 1907. Ĝi estas satiro pri la korupteco de la rusa burokrataro. La unua sursceneja prezento okazis la 19-an de aprilo 1836 en Sankt-Petersburgo. Ĝi ankoraŭ hodiaŭ estas tre ofte ludata en teatroj kaj ekzistas pluraj filmigoj.
Tancoco
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30153a.htm
La Samanta-Mukla-Parivarto
La Samanta-Mukla-Parivarto aŭ Evangelio de Avalo-kiteŝvaro. Tradukis el la sanskrita kaj komparis kun la ĉina traduko Nohara Kiuiĉi. 1933, 36 p. Parto el sankta budhisma verko: ĉapitro pri la virtoj kaj agoj de Avalo-kiteŝvaro. Traduko peza.
Dušan Kalmančok
Dušan KALMANČOK (naskiĝis en 1945 en Holíč ) estas slovaka astronomo.
Li partoprenis al la konstruo de la Astronomia kaj Terfizika Observatorio de Modra
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 7 asteroidojn inter 1996 kaj 2000 en kunlaboro kun Adrián Galád, Štefan Gajdoš, Alexander Pravda, Leonard Kornoš kaj Juraj Tóth.
La asteroido 29824 Kalmančok (malkovrita de liaj kolegoj Kornoš kaj Tóth en 1999) estis nomita en lia honoro.
Art Farmer
Arthur Stewart (Art) Farmer (* 21-an de aŭgusto 1928 en Council Bluffs, Iovao; † 4-an de oktobro 1999 en Novjorko) estis usona ĵaz-trumpetisto, kiu ankaŭ ludis flugilkornon same kiel flumpeton, kombinaĵo inter trumpeto kaj flugilkorno.
Fruaj jaroj
Art Farmer, kies ĝemelfrato Addison, mortinta en 1963, estis fama basisto, alkreskis en Fenikso (Arizono) kaj lernis komence la ludon de violono kaj piano. Trumpeton kaj suzafonon li ludis komence nur je solenaĵoj kaj en marŝmuzika bando. En la aĝo de 15 jaroj li komenci ludi trumpeton en dancorkestro. Farmer transloĝiĝis kun sia frato al Los-Anĝeleso, konatiĝis tie kun la ĵazmondeto kaj muzikis en la bando Jump Band de Horace Henderson kaj Floyd Ray. Krome li koncertvojaĝis kun Johnny Otis.
Kun la bando de Otis 1947 li iris unuan fojon al Novjorko kaj muzikis kiel liberprofesiulo kun Clifford Brown, Lester Young kaj aliaj. Krom tio li studis tiutempe ĉe Maurice Grupp. En 1948 li ludis en Kansasurbo den al bando de Jay McShann, revenis post tio al Los-Anĝeleso kaj ludis en la bandoj de Benny Carter, Gerald Wilson, Roy Porter kaj Dexter Gordon. Januaron de 1952 ekestis unuaj sonregistraĵoj kun Wardell Gray por Prestige Label. Je tio estis registrata ankaŭ la komponaĵo Farmer's Market de Farmer.
En 1953 li membriĝis en la bandego de Lionel Hampton kaj koncertvojaĝis kun ĉi tiu en 1953. Tiun jaron ankaŭ okazis lia unua sonregistrado por Prestige; ekestis la disko Work of Art, kun aranĝaĵoj de Quincy Jones, kiu ankaŭ kunlaboris kiel pianisto.
La jaroj en Eŭropo
En 1966 Farmer pasigis unuafoje duonjaron en Eŭropo; li rekonis la kreskan gravecon de la eŭropa ĵazo. En 1966/67 li tenis – denove en Usono – propran ensemblon kun Jimmy Heath, vojaĝis poste plurajn jarojn tra Eŭropo kaj ekloĝis finfine en 1968 en Vieno, kie li kunlaboris kun la Aŭstra Radio-Orkestro. Krom ĵazmuziko li ludis barokajn kaj klasikajn trumpetkonĉertojn, ekzemple kiel soloisto en la Brandenburgische Konzerte de Bach aŭ en la trumpetkonĉerto de Joseph Haydn. Samtempe li laboris kun la bandego de Kenny Clarke Francy Boland kaj la triopo Fritz Pauer Trio. En 1994 li ricevis distingilon de la federacia lando Vieno.
En Vieno li restis dek jarojn, entreprenis tamen krome diversaj koncertvojaĝojn tra Usono, prezentis je la Njuportaj Ĵazfestivaloj de1973 kaj 1974 kaj tenis en 1976 mallongvivan ensemblon kun Art Pepper, Hampton Hawes, Ray Brown kaj Shelly Manne (albumo On the Road). Krome li surdiskigis kun gastmuzikistoj kiel Yusef Lateef, Jeremy Steig 1976, Joe Henderson/Jim Hall 1978.