cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Punktobeka anaso
Sistematiko
Sed alia studo, uzante bonan ekzemplarojn de specimenoj de Orienta punktobeka anaso kaj de Platbeka anaso el la areo de kontakto, kaj analizinte la DNA de la kontrolregiono trovis, ke A. (p.) zonorhyncha estas pli proksime rilata al la amerika klado, kui enhavas speciojn kiaj la Makulanaso kaj la Oranĝkrura anaso. Krome ĝi rivelis, ke, male al tio antaŭe supozita, la inoj de la Punktobekaj anasoj ŝajne ne preferas la brilkolorajn masklojn de Platbeka anaso al la maskloj de sia propra specio, kaj hibridoj estas plej ofte ne de maskloj de Punktobeka anaso kaj de inoj de Platbeka anaso, sed tio povus simple okazi ĉar la pli fortaj vagantaj maskloj malpliiĝas – reprezente en la nordena etenda populacio.
Talveila
Historio
Meze de la 19-a jarcento, la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Cubilla kaj Cantalucia. En tiuj jaroj ĝi estis literumita Talbeyla. Komence de la 20-a jarcento, la municipa teritorio malpliiĝis ĉar sendependiĝis Cubilla. Fine de la 20-a jarcento, la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Fuentecantales.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj.
899 Jokaste
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Jokasta, patrino (kaj poste, edzino) de Edipo, en la helena mitologio. Tiun nomon ricevis ankaŭ la satelito de Jupitero Jokasto aŭ Jupitero XXIV. (Sed necesas agnoski, ke la oficiala nomo de la natura satelito estas Iocaste.)
Punktobeka anaso
Sistematiko
Konklude ŝajnas klare ke la studo de Johnson & Sorenson de 1999 ne povas esti fidinda: la vidita rilataro kiel prezentata tie estas ŝulda plej verŝajne al la malgranda ekzemplaro. Sed la ŝajnaj similecoj al la amerikaj specioj estas ankaŭ miskonduka: per de analizoj de DNA de la haplotipoj de la kontrolregiono oni konkludis, ke la similecoj inter la Punktobeka anaso kaj la amerikaj "mallardines" ŝuldas al konverĝa evoluo je molekula nivelo. Pli ol esti devenaj el la nordamerika klado, tiu Punktobekulo ŝajnas havi filogenetikan situon proksiman al la punkto kie la pacifikaj kaj la amerikaj stirpoj separiĝis, evoluante sendepende el tie escepte pro eventuala hibridiĝaj okazaĵoj kun la Platbeka anaso, kvankam la rilatoj de zonorhyncha al la Pacifika brovanaso meritas pluan studon.
Jostein Gaarder
Jostein GAARDER (naskiĝis la 8an de aŭgusto, 1952) estas norvega verkisto. Li naskiĝis en Oslo kaj tie studis filozofion, teologion kaj literatursciencon. En la 1970-aj jaroj li verkis fakliteraturon pri filozofiaj/teologiaj temoj. 1981 li transloĝiĝis al Bergeno, kie li instruis filozofion en gimnazio kaj skribis fikciajn verkojn por infanoj kaj plenkreskuloj. Per la verko Sofies verden ("La Mondo de Sofia"), kiu estas tradukita al 54 lingvoj, Jostein Gaarder fine famiĝis tutmonde.
Völkermarkt
Völkermarkt estas aŭstra urbo en la samnoma distrikto, Kärnten.
Ĝi estas apud la rivero Dravo, fakte ĝia nomo venas el la komercado (Völkermarkt: bazaro de la popoloj).
La enloĝantaro de Völkermarkt estas ĉefe germanlingva, sed estas tie ankaŭ slovena minoritato.
Tainach (slovene: Tinje) estas parto de la komunumo Völkermarkt.
Preseglie
Preseglie estas komunumo de Italio.
28209 Chatterjee
28209 Chatterjee estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ishan Chatterjee, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la Fox Chapel Area High School de Pittsburgh (Pensilvanio, Usono).
Tito Puente
En 1992, li partoprenis la filmon Los reyes del mambo cantan canciones de amor ("La reĝoj de mambo kantas amo-kantaĵojn") kun Celia Cruz.
Jokasto
Jokasto estis la patrino de Edipo en la helena mitologio.
Kalvinana preĝejo (Mănăstireni)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en Rumanio, en Transilvanio, en vilaĝo Mănăstireni (ĝis Traktato de Trianon la loknomo estis laŭ tiama oficiala hungara lingvo: Magyargyerőmonostor).
Historio
Romkatolika preĝejo konstruiĝis post 1242 (sed arkeologoj supozas ankaŭ pli fruan kirkon), kiu iĝis paroĥa preĝejo en 1330. En 1442 oni konstruis novajn gotikajn navon kaj sanktejon. Tiutempe 2 turoj estis, sed dum la longa historio unu malaperis. Supozeble en la 16-a jarcento la kalvinanoj transprenis la preĝejon. Laŭ la hungarlingva surskribo en 1734 la preĝejo estis trakonstruita kaj ekstera muro defendas la preĝejon. La nun videbla kvadrata turo, ankaŭ bastiono estis konstruita en 1770. La preĝejo havas rondan romanikan fenestron kaj 5 gotikajn fenestrojn en la suda flanko. La predikejo estis skulptita el ŝtono de 1742.
Konstruaĵo
Lorenco Umling faris la pentradojn de la kasona plafono, galerio, tablo kaj la benkoj supozeble en 1758. La sakristia enirejo estas renesanco. Ekstere estas triopa skulptaĵo, pri kio eĉ fakuloj ne scias la originon. Apud la preĝejo paroĥo funkcias.
Islisberg
Pri la komunumo
Islisberg estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 509 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Islisberg estas la plej orienta komunumo de la distrikto Bremgarten kaj situas sur la kulmino de samnoma monteto je alteco de 680 m s.m. Laŭ areo ĝi estas la plej malgranda komunumo de la distrikto.
Trafiko
La komunumo situas flanke de la gravaj ĉefvojoj, tamen ĝi bone atingeblas. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per poŝtaŭto-linio de Arni al Bonstetten. Ek de somero 2009 la svisa aŭtovojo A3 respektive A4 pasas sub la komunumo tra la Islisbergtunelo, kiu havas longecon de 4,95 km. En distanco de 2 km la komunumo en Aesch havas aliron al la aŭtovoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Islisberg datiĝas el la jaro 1185 kiel Nidolperhc.
En mezepoko la vilaĝo apartenis al la habsburga Distrikto Keln (germane Kelleramt). La Kelndistrikto en la jaro 1415 estis konkerita de la urbo Zuriko kaj transprenis de la Habsburgoj la superan jurisdikcion, dum la malalta jurisdikcio jam ek de 1410 apartenis al la urbo Bremgarten. En 1529 Islisberg estis reformaciigita, sed post la 2-a Milito de Kappel, kiun la urbo Zuriko perdis, la vilaĝo refariĝis katolika. En la jaro 1797 unu jaron antaŭ la Helveta Revolucio kaj la disfalo de la malnova ordo, la urbo Bremgarten vendis siajn privilegiojn al la vilaĝaj komunumoj.
Kiam la francaj trupoj en la jaro 1798 liberigis Argovion de la servuto de la Svisa Ĵurkomunumo la Distrikto Keln estis malfondita kaj kreiĝis la kvar komunumoj Oberlunkhofen, Unterlunkhofen, Jonen kaj Arni-Islisberg. Tiuj apartenis unue al la Kantono Baden kaj post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 ili estis integritaj al la nova Kantono Argovio.
La komunumo fondiĝis kiel memstara komunumo per disiĝo de la ĝis tiam unueca komunumo Arni-Islisberg.
Ratatouille (filmo)
Ratatouille [Ratatuj'] estas 2007-a desegnita filmo produktita de Pixar kaj distribuita de Walt Disney Pictures. La nomo de la filmo estas vortludo de la franca manĝaĵo ratatujo kaj la vorto "rato".
La filmo rakontas pri Rémy (voĉludita de Patton Oswalt), rato loĝanta en Parizo kiu volas labori kiel kuiristo. La filmo estis direktita de Brad Bird, kiu direktis post reĝisoro Jan Pinkava ekslaboriĝis de la projekto. La filmo unue aperis la en Rusio.
Voĉaktoroj en la filmo estas Patton Oswalt, Lou Romano, Peter Sohn, Brad Garrett, Janeane Garofalo, Ian Holm, Brian Dennehy, Peter O'Toole, kaj aliaj.
28742 Hannahsteele
28742 Hannahsteele estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Hannah Mae Steele, finalistino de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri sciencoj de la Tero kaj kosmo. Ŝi estis lernantino ĉe la Bedford Middle School de Bedford (Virginio).
Valentim Fernandes
Valentim FERNANDES (mortis en 1518 aŭ 1519), kromnomita "Valentim Fernandes la Germana" aŭ "Valentim Fernandes de Moravio", estis presisto kaj germana tradukisto, kiu devenis de Moravio. Li enloĝiĝis en Lisbonon en 1495, kie li restis dum 23 jaroj. Li tradukis kaj eldonis plurajn klasikajn verkistojn, inkluzive de Marko Polo. Li estis la korespondanto de pluraj tiutempaj kleruloj kaj artistoj, ekzemple Albrecht Dürer kaj Hieronymus Münzer.
Li interalie alportis al Germanio la novaĵojn koncerne la grandajn malkovrojn de Portugalio ekster Eŭropo.
Schärding
Schärding estas la ĉefurbo de la distrikto Schärding en Supra Aŭstrio kun 5.220 loĝantoj en la 1.1.2019. Konatas ĝi kiel baroka urbo de ĉe Inn kun multaj barokaj burĝaj domoj kaj placoj historiaj. La urbo ankaŭ funkcias kiel komerca kaj kultura centro por la najbaraj komunumoj.
Geografio
Situas la urbo ĉe Inn, je 15 km for de Passau ĉe la uesta rando de Innviertel. En Schärding kunvenas du diferencaj naturaj spacoj, la monteta arbaro Sauwald, parto de Bohemia masivo norde kaj sude la elkuranta ebenaĵo de Inn-valo. La urbo estas sur 313 metrojn de alteco; la etendiĝo estas de 4,1 km disde nordo al sudo kaj 1,9 km disde okcidento al oriento. La sumo de la malampleksa teritorio urb(et)a estas nur 4,08 km². Arboj estas sur 2,4 procentoj de la grundaro kaj agrikultura kultivo estas sur 31,7 % de la areo. Inn-rivero estas la natura landlimo al Bavario. Rekte kontraŭe sur la bavaria riverbordo de Inn troviĝas la komunumo Neuhaus am Inn atingebla per du pontoj. Najbaraj komunumoj ene de Aŭstrio estas Wernstein am Inn, Brunnenthal, St. Florian am Inn. Jenas la kvartaloj de la urbo:
Historio
La regiono ĉirkaŭ la urbo jam ekde neolitiko setlitis. La unuaj setlejoj konfirmitis danke al trovitaĵoj arkeologiaj (transboritaj hakiloj kaj adzoj) laŭlonge la riveroj de Antiesen, Inn kaj Pram. Antaŭ ol en 15 a.K. la romianoj venis ĝis Danubo kaj Bavario de ĉe Inn kaj Schärding iĝis partoj de Noricum estis surloke la keltoj. En 488 p.K. reĝo Odoakro retiris la trupojn suden. Uestĝermanaj bavaroj migris ĉirkaŭ 30 jarojn poste kontraŭ la fluo de Danubo kaj okupis la regionon inter Wienerwald kaj Lech. Tion atestas i.a. la toponimiaj fenomenoj de lokoj kun la finaĵo -ing, -ham kaj -heim. La nomo de la urbo mem (Scardinga) estis la nomo de setlejo de certa gvidanto Scardo. La unua mencio estis en 804 funkcio de bieno de Passau. La geografie favora situo de la burgoroko rekte ĉe Inn jam frue uzitis por loĝejkonstruo. Ekde la 10a jarcento evoluis la komunumo danke al komerco sur Inn; ĝi estis sidejo de Grafujo Scharding sub la bavaraj familioj de Formbach-Neuburg. Ekde 1160 ĝi apartenis al la teritorioj de la anoj de Andechs-Meranien kaj inter 1248 kaj 1504 de la Vitelsbaĥoj. Dum la tempo de frua eklezia organizo mezepoke Schärding apartenis al la paroĥo de St. Florian am Inn (Sankt Weihflorian). Ĝi konsistis, kiel ankaŭ la paroĥo de Münzkirchen, el teritorioj sub la admininistrado de la Preĝejo Sankta Severino (Passau). La memstareco de la preĝejo en St. Florian estis ekde 1182. La al St. Florian eklezie submetitaj areoj estis tre larĝaj estante inter Passau kaj Münsteuer kun Brunnenthal, Schärding, Suben, St. Marienkirchen kaj Eggerding,, krome partoj de Taufkirchen, Lambrechten kaj Rainbach. Kiam la sidejo de la paroĥo translokitis disde St. Florian al Schärding en 1380 la urbo mem iĝis paroĥa loko.
Danke al bona situo ĉe Inn evoluis Schärding je granda centro komerco por vendo de salo, ligno, feroj, vino, silko, vitro, frumento, tukoj kaj bestoj. Je la fino de la 13-a jarcento la loko ricevis la privilegion de bazarokazigo. Post diversaj poesedantoj en la 14-a jarcento plialtrangiĝis unuafoje en la 20.1.1316 je urbo fare de la Vitelsbaĥoj kaj duafoje en la 24.9.1364 fare de Rudolfo la 4-a (Aŭstrio). En 1369 finis la Paco de Schärding la kverelojn inter Bavario kaj Aŭstrio pri Tirolo. La garantidonita urbo Schärding reiĝis bavaria.
Inter 1429 kaj 1436 la remparoj plidikigitis laŭ ordono de duko Ludoviko la 7-a (Bavario). Inter aliaj aferoj oni starigis la Eksteran burgopordegon, la urban fosegon, la Linzer- kaj Passauer-pordegon kaj la Akvopordegon. Dum la Tridekjara milito, ĉefe en la jaroj 1628, 1634, 1645, 1647 kaj 1651 furoris pestepidemioj enurbe. Laŭ la packontraktreguloj post la Milito de bavara sukcedo iĝis Innviertel parto de la regno de la Habsburgoj. Post kiam dum la Napoleonaj militoj la urbo brulkonsumiĝis komplete en la 26.4.1809 kaj Innviertel rebavariĝis en 1810 la urbo definitive ekaŭstriis post la Viena kongreso en 1816. Sed ĝi tuj situis ĉe la rando de ŝtato; la malnovaj komercaj ligoj per doganlimo interrompitis. Jam post la unua aligo al la habsburgaj landoj en 1779 komercado per salo kvazaŭ haltiĝis: Aŭstrio resta preferis salprovizadon disde Salzkammergut kaj la tuto estis krome ŝtata monopolo. Ankaŭ fervojlinioj finis la gravon de Inn kiel vartransportrivero. La konsekvenca malfloro ekonomia kaŭzigis la konservon de baroka historia silueto en tipa Inn-Salzach-arkitekturmaniero.
Societoj
Schärding membras ĉe la unio Etaj historiaj urboj (Kleine historische Städte).
Ekonomio
Plej gravas ekonomie la triaranga serva sektoro (personaj, socialaj, publikaj, fremdultrafikaj servoj); tie deĵoris ĉirkaŭ 70 procentoj. Inter la plej gravaj entreprenoj rangas la Laktejaro schärdinga (Schärdinger Molkereiverband), la Kapsreiter-trinkaĵfargrupo kaj la Bierfarejo Baumgartner. Nemalgrandas ankaŭ la firmao Hennlich.
Centralo Schärding-Neuhaus: inter Schärding kaj la germana vilaĝo Neuhaus am Inn estas en 1961 starigita hidroelektra centralo kun povo de 96 MW. En 2014 malfermitis moderna biomasa centralo.
Administrado
Estante loka centro Schärding gastas la sidejon de distrikta administrado kaj de malaltaj shtataj instancoj. aliaj servoj publikaj
Stenay
Stenay [stə.nɛ] estas franca situanta en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Ŝahrisabz
Ŝahrisabz (Shahrisabz;, ŝahr-i sabz (urbo de verdo / verdanta urbo)), estas urbo en regiono Kaŝkadarjo en suda Uzbekio situanta proksimume 80 km sude de Samarkando kun 53 000 loĝantoj (1991). Ĝi estas je alto de 622 m. Iam grava urbo de Centra Azio, ĝi estas konata nuntempe ĉefe kiel naskoloko de la 14a-jarcenta tjurk-mongola konkeranto Timur.
Mickhausen
Mickhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Augsburg kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Malgranda porfirio
La Malgranda porfirio (Porphyrio alleni) estas eta akva birdo de la familio de Raledoj kaj ordo de Gruoformaj.
La birdoj de la tuta genro Porphyrio estas grandaj -kiel kokoj- raloj kiuj havas purpuron kiel ĝenerala koloro. Tio aperas en kaj nacilingvaj kaj en sciencia nomoj.
Ili estas laŭ grando simila al la ununura raledo tiom malgranda, tio estas la Akvoralo. La Malgranda porfirio havas mallongan ruĝan bekon, verdecan dorson kaj purpurajn subajn partojn. Ili havas ruĝajn krurojn kun longaj fingroj, mallongan blankan voston kun malhela centra suba strio. Virplenkreskuloj havas bluan frontan ŝildon, kio en la ino estas verda. Junuloj estas sablobrunaj kun flaveca subavosto. La idoj estas nigraj kiel tiuj de aliaj raloj.
La Malgranda porfirio plukas per beko en koto, aŭ malhela akvo kaj ankaŭ prenas manĝon per vido. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj akvajn bestetojn. Ili movas la kapon dum naĝado.
La Malgranda porfirio estas tre silentaj kaj timidaj dum bredado, kaŝitaj en la densaj marĉaj junkejoj, kie pli facile estas aŭdata ol vidata. Poste ili estas pli bruemaj per akra vokvoĉo pruk. Ili estas pli videblaj dum migrado aŭ vintrumado.
La Malgranda porfirio havas tiun sciencan nomon omaĝe al brita ŝipoficiro William Allen (1770-1843).
Attila Árpa
Attila Árpa, laŭ hungarlingve kutima nomordo Árpa Attila estas hungara prezentisto, aktoro, scenaristo, produktoro. Lia nomvarianto estis ekster Hungario Attila C. Arpa.
Attila Árpa naskiĝis la en Munkeno (Okcidenta Germanio).
Biografio
Attila Árpa maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, sed jam en 1979 li ricevis filman roleton. Li studis en Universitato de Kalifornio kaj Altlernejo pri Teatro kaj Filmo de Budapeŝto. Ekde 1995 li ricevis rolojn en diversaj landoj, ankaŭ en Hungario. Li ricevis gravan postenon en 1999 en signifa hungara privata televizio, en 2004 li eklaboris en la rivala televizio. En tiuj periodoj li ne finis la partoprenojn en filmoj, pli malofte en teatroj. Li edziĝis en 2005, eksedziĝis en 2016.
13801 Kohlhase
13801 Kohlhase estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan inĝenieron Charles Kohlhase, pioniron de la fasonado, la disvolvo kaj la ekzekucio de planedaj misioj de pluraj jardekoj ĉe Jet Propulsion Laboratory. Li dufoje ricevis la Medalon de la Elstara Gvidado de NASA pro la eposa misio "Grand Tour" de Voyager 2 al la eksteraj planedoj.
Holjatin
Holjatin (Голятин, Tarfalu) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja.
Historio
La unua mencio okazis en 1599 en formo "Also Holyatyn". En 1910 vivis en Tarfalu 1064 loĝantoj, (898 rutenoj, 156 germanoj, 9 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Holjatin. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Öskü
Öskü (oŝku) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en subregiono de Várpalota.
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, inter Várpalota kaj Veszprém (urbo), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Veszprém (urbo). La lasta troviĝas 15 km-ojn.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj kaj avaroj loĝis tie. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste germanoj kaj slovakoj alvenis. Post la 2-a mondmilito oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Ŝtonominejo longe funkciis apud la vilaĝo, supozeble Öskü signifas malnova ŝtono.
Miklós Gábor
Miklós Gábor [miklOŝ], hungare Gábor Miklós, Esperante Nikolao Gábor estis hungara aktoro kaj reĝisoro. Miklós Gábor naskiĝis la 1919, Zalaegerszeg - mortis la  1998, Budapeŝto.
Öskü
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, poŝto, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, restoracio, vendejoj.
Famuloj
En Öskü naskiĝis advokato Antal Tasner.
Miklós Gábor
Biografio
Miklós Gábor finis la aktoran ĉeflernejon en 1940 en Budapeŝto. En la sekva jaro li komencis sian aktoran karieron en Teatro Madách. Inter 1945–1954 li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste li reiris al Teatro Madách. Poste li roladis ankaŭ en provincaj teatroj. Li edziĝis dufoje, lia unua edzino estis Éva Ruttkai, la dua Éva Vass. Li ricevis premion Kossuth en 1953, poste 4 aliajn premiojn.
Kupido
La nomo Kupido estas tiu de:
▶ Kupido, aŭ Amoro: romia dio kongrua kun la helena dio Eroso.
En astronomio:
▶ Kupido: satelito de Urano
▶ 763 Kupido: asteroido.
3263 Bligh
3263 Bligh estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en homaĝo al brita maroficiro William Bligh (1754–1817), ŝipestro de la Bounty. Li restis fama por sia trairo de parto de la Pacifika Oceano en ŝalupo de Tofua al Kupango, post la ribelo sur la Bounty en 1789.
Vidra
Vidra estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Coulommiers (stacidomo)
Coulommiers estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Coulommiers, en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
La stacidomo estis malfermita la de "Compagnie des chemins de fer de l'Est". Temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj de linio P de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Gretz-Armainvilliers - Sézanne (002000).
Junono
Junono (latine: Juno) estis la edzino de Jupitero. Simila al Hera de la greka panteono, ŝi estis la reĝino de la romiaj dioj. Simila al Hera, kiu ĵaluzas pri la malfidela Zeŭso, Junono ĵaluzas pri la malfidela Jupitero. Junono estis la protektanto kaj konsilanto de la Romia Ŝtato. Junonon kultis precipe la virinoj. Ŝia festivalo nomiĝis Matronalia (de la matronoj).Laŭ Francisko Azorín Junona estis Roma diino -simila al la greka Hera-, fratedzino de Jupitro, reprezentita ikonografie per majesta virino kun reĝa diademo. Li indikas etimologion el la latina Juno, Junonis, propra latina nomo de diino.
Kiel ĉefdiino, Junono donis sian nomon al la monato Junio.
Bělkovice
Bělkovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bělkovice-Lašťany. Ĝi kreas unu el du bazaj setlejunuoj de tiu ĉi municipo. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 302 adresoj. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis 970 loĝantoj.
Bělkovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,40 km2.
Historio
Lašťany estas unuafoje menciata en ls jaro 1238 en dokumento de reĝo Venceslao.
Traktato de Mastriĥto
La Traktato de Mastriĥto aŭ Traktato pri la Eŭropa Unio estis internacia konvencio, kiun la 7-an de februaro 1992 en la nederlanda urbo Mastriĥto subskribis reprezentantoj de la registaroj de la membroŝtatoj de la Eŭropaj Komunumoj. Ĝi estis ĝis tiam la plej drasta ŝanĝo de la politika fundamento de la Eŭropa Komunumo ekde ĝia fondiĝo. Kun la kontraktaro de la Traktato de Mastriĥto fondiĝis la Eŭropa Unio (EU), la supera instanco por la Eŭropa Komunumo, la komuna ekstera kaj sekureca politikoj kaj bazaj rajtoj kaj la kunlaboro en la areoj juro kaj interna politiko.
Marles-en-Brie
Marles-en-Brie estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marlois.
Žilina (Nový Jičín)
Žilina (Söhle) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Nový Jičín. En la jaro 2009 ĉi tie etis registritaj 561 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Žilina situas en katastra teritorio Žilina u Nového Jičína kun areo 10,32 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1397.
La municipo devene apartenis al Ŝtramberka senjorujo, en periodo ekde la jaro 1437 ĝis la jaro 1558 poste al senjorujo Starojiĉina, sed fine ĝi falis al Nový Jičín. Ĝis la 16-a jarcento la vilaĝo estis pure ĉeĥa, sed pase de la tempo ĝi fariĝis vilaĝo germana (en senco kun plimulta germana loĝantaro, al Germanio ĝi estis alligita en la jaro 1938 sekve de Munkena interkonsento). Žilina restis la germana vilaĝo ĝis fino de la dua mondmilito, kiam la 6-an de majo 1945 ĝi estis liberigita fare de Ruĝa Armeo. La 1-an de januaro 1966 Žilina estis alligita al Nový Jičín.
Alberto Grimaldi
Alberto GRIMALDI (naskita la 28-an de marto 1925, en Napolo - 23-a de januaro 2021) estis grava itala film-produktisto. Li produktis kelkajn el la plej gravaj filmoj en film-historio, kiel The Good, the Bad and the Ugly en 1965 kaj Gangs of New York en 2002.
Li komencis farante filmojn de spageti-vesterno, kaj li produktis filmojn de gravegaj direktoroj, kiel Federico Fellini, Gillo Pontecorvo, Pier Paolo Pasolini, Bernardo Bertolucci, kaj Martin Scorsese.
Nossendorf
Nossendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio apartenas al la komunumaro Demmin-Land. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Kolonoj de la Gediminidoj
La Kolonoj de la Gediminidoj (litove Gediminaičių stulpai) aŭ laŭ iuj aliaj naciaj lingvoj simple "Kolonoj de Gediminas" estas inter la plej fruaj simboloj de la ŝtato Litovio kaj estas unu el ĝiaj historiaj blazonoj (fakte la litova vorto "stulpas" havas la signifon masto, sed laŭ la latina lingvo kaj poste aliaj eŭropaj lingvoj oni alkutimiĝis paroli pri "kolonoj"). Ili uziĝis en la mezepoka regno Granda Duklando Litovio, unue kiel persona insigno de reganto, poste kiel ŝtata simbolo kaj sekve kiel parto de heraldikaj signoj de la reganta nobelaro. Dum la periodo inter la Unua kaj Dua Mondmilito, ili uziĝis fare de la suverena demokratia respubliko Litovio kiel duaranga ŝtata simbolo, interalie sur moneroj de la nacia valuto Litova lido kaj sur policaj kaj armeaj uniformoj.
Aspekto
Menciindas ke la antikvaj prakristanaj simboloj de Litovio ne sekvis la samajn striktajn regulojn validajn por la heraldikaj simboloj de la kristanismaj mezepokaj regnoj en okcidenta Eŭropo. La Kolonoj de la Geminidoj uziĝs en la koloroj oro (en blazonoj ofte simboligita per flavo) kaj arĝento (ofte simboligita per blanko), sur diverskoloraj fonoj, kaj bildiĝis en diversaj variaĵoj sur flagoj, standardoj kaj blazonoj.
Nomo
La nomo "Kolonoj de Gediminas" (litove Gedimino stulpai) estis elektita dum la 19-a jarcento fare de la historiisto Teodoras Narbutas, kiu supozis ke la simbolo estis la insigno de la mezepoka litova grandduko Gediminas. Pli ekzakas la vortumo "Kolonoj de la Gediminidoj", ĉar klaras ke la nobela dinastio fondita de la grandduko uzis la simbolon, dum ne estas rekta pruvo ke Gediminas mem jam utiligis ĝin.
Historio
La Kolonoj de la Gediminidoj bildiĝas sur maniko de la grandduko Jogaila en unu el liaj plej konataj portretoj, pentrita de Jan Matejko, kvankam la persona insigno de Jogaila estis duobla kruco. La Kolonoj de la Gediminidoj restis en uzo dum la sekvaj jarcentoj. Post la perforta konkeriĝo de Litovio fare de Sovetunio dum junio 1940, la simbolo estis malpermesita de la komunistaj okupantoj. Dum la Kantanta Revolucio fine de la 1990-aj jaroj, senperforta civitana ribelo kiu celis fini la dumjardekan konkeritecon fare de Sovetunio kaj restarigi sendependan demokratian litovan respublikon, la Kolonoj iĝis grava parto en la emblemo de la reforma movado Sąjūdis. La Kolonoj de la Gediminidoj krome interalie bildiĝas sur la "ordeno de la litova grandduko Gediminas", kiun la prezidento de Litovio ekde la jaro 1928 atribuas al civitanoj pro apartaj meritoj.
Aethelfryth
Aethelfryth (aŭ Etheldreda, n. ĉirkaŭ 636, m. la 23-an de junio 679) estis anglosaksa sanktulino, abatino de Ely, Cambridgeshire, Anglio, kaj edzino de Ecgfrith, reĝo de Northumbria. Ŝi estas foje konata kiel Sankta Audrey.
Shigeo Sawairi
Shigeo Sawairi (澤入 重雄, n. ) estas japana futbalisto.
Aethelfryth
Familio
Ŝi estis filino de Anna, kiu regis East Anglia de ĉirkaŭ 636 al sia morto en 653, duomfratino de Sankta Saethryth, kaj fratino de
Shigeo Sawairi
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Verĥnij Bistrij
Verĥnij Bistrij ukraine Верхній Бистрий estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja.
Aethelfryth
Frua vivo
Aethelfryth naskiĝis verŝajne ĉe la vilaĝo Exning, Suffolk. Ĉ. 652 ŝi edziĝis al Tondberct kiu regis, aŭ estis princo de, la marĉ-regiono (angle, the Fens) de orienta Anglio. Tamen ŝi persvadis sian edzon respekti ĵuron de porĉiama virgeco kiun ŝi faris antaŭ la edziĝo. Kiam li mortis en 655, ŝi retiriĝis al la insulo Ely, kiu estis edziĝa donaco fare de ŝia edzo.
Verĥnij Bistrij
Historio
La unua mencio okazis en 1651. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Verĥnij Bistrij. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Aethelfryth
Edziĝo al Ecgfrith de Northumbria
En 660, pro politikaj kialoj, ŝi edziĝis al Ecgfrith, filo de Oswiu, reĝo de Northumbria, kaj denove petis ke ŝia edzo respektu ŝian ĵuron.
En 670 Ecgfrith heredis la tronon de Northumbria. Subtenata de Sankta Wilfrid, Aethelfryth iĝis monaĥino, malgraŭ la kontraŭo de Ecgfrith. Tio estigis la longan kverelon inter Ecgfrith kaj Wilfrid. Laŭ unu fonto, en 672 Ecgfrith, kiu bezonis heredonton, deziris fine amorplenumi la geedziĝon kaj eĉ penis subaĉeti Wilfrid por ke tiu persvadus Aethelfryth konsenti, sed Wilfrid rifuzis. Ecgfrith malsukcese klopodis forrabi Aethelfryth de ŝia monaĥejino. Ŝi eskapis, helpe de mirakla tajdenfluo, kune kun du monaĥinoj, kaj fuĝis al Ely. Ecgfrith edziĝis duan fojon, al Eormenburg, kaj en 678 forpelis Wilfrid de Northumbria.
Abatino de Ely
En 673 Aethelfryh fondis abatejon ĉe Ely. Ŝia fratino Seaxburh eniris la abatejon kaj sekvis ŝin kiel abatino. En 679 ŝi mortis ĉe Ely, kie ŝi entombiĝis.
Akiyoshi Ohashi
Akiyoshi Ohashi (大橋 昭好, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Waidhofen an der Thaya
Waidhofen an der Thaya estas urba komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj estas la administra centro de samnoma distrikto Waidhofen an der Thaya. La urbo situas en la norda parto de la federacia lando, proksime de la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Waldviertel (arbara regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Pinilla de Molina
Pinilla de Molina estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas pinillejo [piniĜEĥo]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 16 loĝantoj kaj la denseco estas de 0,69 loĝ/km².
Situo
Pinilla de Molina situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Senjorlando de Molina-Alto Tajo en la orienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1211 m super marnivelo; je 145 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 23,18 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°40′48″N 1°52′49″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj.
Natria peroksonitrato
Natria perokso-nitrato, perokso-nitrato de natrio aŭ NaONO-O=O estas kemia okso|kombinaĵo de natrio kaj nitrogeno, salo de perokso-nitrata acido, kies nura formo komerce trovebla estas la oktahidrata NaNO3.H2O2.7H2O.
Preparado
Natrian peroksonitraton eblas prepari ekde alkala solvaĵo da natria nitrato kaj hidrogena peroksido. La solvaĵo evaporiĝas ĝis kiam kristaloj ekformiĝas, kaj la solvaĵo tiam mikisiĝas kun alkoholo, farante tion, ke kristaloj oktaedraj formiĝu.
Reakcio
Natria peroksonitrato prepareblas per traktado de natria nitrato kaj hidrogena peroksido:
Josef Vondroušek
Josef VONDROUŠEK, (naskiĝis la 1-an de decembro 1904 en Brno - mortis la 6-an de decembro 1995 en Brno) estis ĉeĥa esperantisto, honora membro de UEA kaj ĈEA, bankoficisto, multjara prezidanto kaj komitatano de EK Brno, membro de ekzamena komisiono, instruanto en Somera Esperanto-Tendaro en Lančov, por kiu li verkis lernolibron pri la historio kaj verkistoj de Esperanto. Lia ĉefa merito estas tradukoj el la ĉeĥa literaturo.
Li naskiĝis kaj travivis sian vivon en Brno, Ĉeĥio. Esperanton li lernis en 1922. La movada vivo en Brno, ĝis tiam malvigla pro idista konkurenco, intensiĝis, kiam li en 1929 fariĝis sekretario de la loka klubo, al kiu li altiris multajn el siaj propraj kursanoj. Li prezidis la klubon inter 1945 kaj 1985 kaj redaktis ĝian bultenon dum kvin jardekoj. De post 1931 li estis komitatano de Ĉeĥoslovakia Asocio E-ista. Li estis inter la organizantoj de du ĉeĥoslovakaj kongresoj en Brno ( 1935, 1950) kaj de la fondkongreso (1969) de Ĉeĥa Esperanto-Asocio (ĈEA), kiu elektis lin sia honora membro en 1979. Li servis ankaŭ kiel komitatano de UEA (1946-1952) kaj, dum 65 jaroj ekde 1930, kiel delegito. Kvar jarojn li redaktis E-rubrikon en ĉeĥlingvaj gazetoj „Ruch“ kaj „Nový Lid“ (antaŭ la dua mondmilito).
Vondrouŝek gvidis centojn da E-kursoj kaj instruis E-historion kaj literaturon al somer-kursanoj en Rožnov pod Radhoštěm (1949-52) kaj poste 25 jarojn en la Somera E-Tendaro de Lančov, por kies bezono li verkis ĉitemajn kompendiojn en la ĉeha kaj Esperanto.
Vondroušek ofte kontribuis al E-revuoj kaj de post la dua mondmilito multe tradukis el la ĉeĥa literaturo. Li elstare esperantigis novelojn kaj romanojn de Čapek: Libro de Apokrifoj (1970), kies tradukon Kalocsay trovis "ĉiel laŭdinda"; Rakontoj el unua poŝo kaj rakontoj el la dua poŝo (1981) kaj Milito kontraŭ Salamandroj (1994). Aperis krome: Ĝojoj de mia vivo (el A. Jirásek, K. Čapek kaj J. Šmíd,1984), El mia vivo de V. Nezval (1985), Ondro kaj Drako, dramo de Viktor Dyk (1986), Karel Čapek (antologieto,1987), kaj La propra biografio de Karolo la IV-a (1995). Presprete aŭ manuskripte atendas aperon preskaŭ dudek liaj esperantigoj el ĉeĥaj verkoj - plejparte bonhumoraj, ĉar "en la mondo estas sufiĉe da malĝojo ".
Tradukoj beletraj
Josef Vondroušek ŝatis bonhumorajn verkojn, ĉar ili plej lernigas esperantlingvan legadon.
József Pellet
József Pellet [jOĵef pelet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pellet József estis hungara pastro, episkopo, kanoniko, vikario.
József Pellet naskiĝis la  en Óbuda, li mortis la  en Esztergom.
Biografio
József Pellet lernis en Buda kaj Nagyszombat, li pastriĝis en 1847. Lia unua pastra stacio estis en Nagyoroszi, post jaroj en Buda. En 1859 li estis nomumita lernejestro en Buda, en 1863 papa vikario, post 2 jaroj vicseminariestro de Pest (urbo), en 1882 kanoniko de Esztergom. Li iĝis preposto en 1894, post 2 jaroj titulara episkopo. Li ricevis reĝan premion. Li estis entombigita en kripto de Primasa baziliko de Esztergom.
Vadillo
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 86 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 170 loĝantojn el la 1970-aj jaroj.
Ĝi distas 52 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Arroyo de la Dehesa kaj Sierra de Cabrejas.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Sabinares Sierra de Cabrejas, okupanta 279 hektarojn, nome 20 % de la teritorio.
Historio
Oni teovis restaĵojn de epoko de visigotoj. Post la konkero fare de kristanoj el islamanoj, la areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Frua dokumento de la 13-a jarcento mencias Vadellum, kaj al tiu epoko plej verŝajne apartenas la romanika baptujo de la preĝejo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, kaj la ermitejo.
Gérard Chaliand
Gérard Chaliand (15-a de februaro 1934) estas franca fakulo en studoj pri armitaj konfliktoj kaj en internaciaj kaj strategiaj rilatoj, ĉefe pri nesimetriaj militoj (ekz., geriloj, terorismo).
Río Negro (rivero en Argentino)
Negro (hispane: Río Negro = nigra rivero) estas la plej grava rivero en la argentina provinco Río Negro, kiu ricevis sian nomon de ĝi. La nomo estas traduko el la mapuĉa lingvo, en kiu la rivero nomiĝas Curu Leuvu.
La riversistemo Neuquén-Negro kune havas longon de ĉ. 1.066 km. Preskaŭ je sia tuta vojo ĝi paralelas kun distanco de 50 – 100 km al la malpli granda rivero Colorado, kiu fluas norde (maldekstre) de ĝi.
900 Rosalinde
900 Rosalinde estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al unu rolulino de la opereto Die Fledermaus (La Vesperto) de Johann Strauß.
Aguilar de Campos
Aguilar de Campos [agiLAR deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Aguilar de Campos estas etimologie komprenebla kiel Aglejo de Kamparo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 49,7 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 257 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la 1950-aj al la 1970-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 60 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj 20 km de Medina de Rioseco.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Antikve ĝi nomiĝis Castro Mayor (reference al antikva kastelo jam malaperinta). En 1200, Aguilar de Campos pasis de la Regno Leono al la Admiraloj de Kastilio, kiuj plenumis jurisdikcion en la municipo ĝis la 17-a jarcento. En 1389 Johano la 1-a de Kastilio donis Aguilar de Campos al Alfonso Enríquez, Unua Admiralo de Kastilio, kaj edzo de Doña Juana de Mendoza.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la Placo kun la pilorio kaj la mudeĥara preĝejo de Sankta Andreo kun novklasika retablo, la ruinoj de iama kastelo, la kvartalo de kavodomoj aŭ keldomoj, la placo de Sankta Petro, la tuta historia kvartalo, la preĝejo de Sankta Maria, la Konvento de Nuestra Señora de la Fuentes de iamaj franciskanoj, iama ventomuelejo ktp.
Hisataka Fujikawa
Hisataka Fujikawa (藤川 久孝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight kaj JEF United Ichihara.
Gustave Vermandere
Gustave Charles VERMANDERE (naskiĝis la en Gento, mortis komence de 1950-aj jaroj) estis belga esperantisto kaj negocisto. Li esperantistiĝis en Gento en 1911, kie li rapide altiris la atenton en la loka grupo, kie li partoprenis teatroludojn, akiris sian diplomon pri "profesora kapableco" kaj iĝis unu el la plej entuziasmaj junaj elementoj, estis helpsekretario de la Esperanto-grupo en Gento ĝis 1914. En 1921 li transloĝis al Antverpeno, kie li partoprenis ĉiujn iniciatojn de la grupo La Verda Stelo. En 1924 li iĝis UEA-delegito por Antverpeno. En 1926 li estis unu el la fondintoj de Belga Esperanto-Instituto, kies prezidanto dum tri jaroj, estis post la morto de Frans Schoofs. En 1928, li estis membro de LKK por la 20-a UK kaj prizorgis la tre mal­facilan loĝigon de la 1500 partoprenantoj. Neniam li ambiciis nek volis akcepti daŭran, gvidan rolon en la grupo, kies fidela konsilanto li tamen seninterrompe estis. Li estis la sekretario de la Akademia Komitato por Internacia Komerca Lingvo.
Presezzo
Presezzo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bonate Sopra, Mapello kaj Ponte San Pietro. Kristanismaj patronoj de la komunumo estas la sanktuloj Firmus kaj Rusticus, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Géza Baróti
BARÓTI Géza [familinomo: Szabó Géza] estis hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Déva la 22-an de aŭgusto 1914 kaj mortinta en Biatorbágy la 1-an de septembro 1993.
Villevieux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Bletterans.
Geografio
Villevieux etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Jura, en la sudorienta parto de Burgonjo-Franĉkonteo.
Historio
Dum la dua mondmilito estis tie partizanoj.
Horb (Transkarpatio)
Horb (Горб, Gorb) estas ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja, en municipo de Koloĉava.
Situo
Horb situas apud kunfluejo de 2 rojoj.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Gorb apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Horb. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Ĵuan-de-la-Nova Insulo
Ĵuan-de-la-Nova Insulo (Île Juan de Nova) estas 4,4 km² malalta, ebena, tropika insulo en la plej mallarĝa parto de Mozambika Kanalo, pli-malpli unu trionon de la distanco inter Madagaskaro kaj Mozambiko ĉe. Ĝi estas dependa teritorio de Francio en Sud-Afriko.
La insulo havas longecon de pli-malpli ses kilometroj, kaj larĝecon de 1,6 kilometroj. Ĝi estas naturrezervejo ĉirkaŭita de koralaj rifoj. Arbaroj (ĉefe de la familio Kasuarinacoj (Casuarinaceae)) kovras preskaŭ duonon de la insulo. Grandaj nombroj de ŝternoj fekundigas de novembro al marto. Testudoj nestas en la plaĝoj ĉirkaŭ la insulo.
San Felipe de Puerto Plata
San Felipe de Puerto Plata (pli mallonge ’’’Puerto Plata’’’) estas urbego, signifa havenurbo, universitata urbo kaj provinca ĉefurbo en norda Domingo. La loknomo signifas: Sankta Filipo arĝenta haveno.
Geografio
San Felipe de Puerto Plata situas laŭ la norda marbordo. San Francisco de Macorís roviĝas 72, San Cristóbal (Dominga urbo) 166, Sankta Domingo 170, San Pedro de Macorís 209, La Romana (urbo) 237, Higüey 246 km.
Historio
Kristoforo Kolumbo fondis la havenurbon en 1502. En 1563 angla komercisto alvenis kun aro de sklavoj. Li interŝanĝis liajn viktimojn kun la hispanoj kun perloj, feloj, sukeroj, iom da oroj. Municipo fondiĝis en 1844.
Ekonomio
La ekonomio de Puerto Plata estas bazita sur komercado helpe de la haveno, fiŝkaptado, turismo (kun 100,000 hotellitoj), fine tropikaj agrikulturoj.
Vulkana roko
La rapida malvarmiĝo de la magmo aŭ lafo kreas vulkanan rokon kaj ankaŭ multajn etajn kristalojn. La tuja malvarmiĝo ankaŭ povas formi vulkanajn rokojn tute aŭ parte el vitro. La plej oftaj vulkanaj rokoj surtere estas bazalto kaj andezito. Aliaj vulkanaj rokoj estas riolito, dacito kaj traĥito inter multaj aliaj.
La vulkanaj rokoj estas malgranda parto el la rokoj estiĝintaj el la magmo. Oni kalkulas ke dum la Kenozoiko generiĝis jara mezumo de 3.7 al 4.1 km3 da vulkanaj rokoj en la Tero, multe pli malgranda kvanto kompare kun 22.1 al 29.5 km3 da plutonaj rokoj kiuj verŝajne originis en tiu sama tempo.
Teleologio
Teleologio (el la greka telos = celo aŭ finiĝo) estas filozofia doktrino de celismo: supraĵe dirite, estas konvinko ke videblas en naturaj fenomenoj spuroj de celismo kaj ke ekzistas projekto, plano, celo, direktivo, principo en la procezoj kaj evoluoj en la naturo kiuj, do, fariĝas filozofia studo. Ĉiu natura fenomeno okazanta en la universo agadas por la realigo de iu celo.
Tiu koncepto implicite aperas jam en la Biblio, kaj en diversaj religioj kaj mitoj aŭ similaĵoj; en filozofio la unuaj spuroj troviĝas, en Okcidento, ĉe grekaj filozofoj, kiaj Platono kaj Aristotelo, subtenantoj de la absoluta kaŭziteco de ĉio okazanta ekstere de la sfero de la homa volo, kvankam kontraŭitaj de mekanikismaj filozofoj (antaŭsokrataj kaj epikuranaj). Tiuj celismaj teorioj tiom kunlimis kun tiuj bibliaj, ke por kristanismo, kaj ne nur, spekulado fariĝis argumentoj por pruvi, ke se ekzistas celismo devas necese ekzisti ankaŭ celanto, do Dio kiel ekstera ordiganto de la mondo; kaj kune influis iujn fluojn de la modernaj filozofoj kaj scienculoj kiaj Galilejo, Newton, Leibniz, Kant... Sed la koncepto ricevis reduktiĝojn antaŭ la malkovroj kaj prisciencaj teorioj de la moderna scienco, laŭ kiu hazardo, kaj ne kaŭziteco, regnas en la mondo de la naturaj fenomenoj, kaj tio ankaŭ en la biologiaj sferoj kiel subtenis Darwin kaj novdarvinismaj sistemoj, kvankam kontraŭataj de la aliaj prisciencaj skoloj.
Por ne lasi tro nekompleta la bildon, sciendas ke celismo aperis kiel apogforto en la filozofiaj fluoj vitalismaj.
Teleologio kaj sciencoj
Teleologio pritraktas demandojn malsamajn ol tiuj de la scienco. Dum la scienco esploras leĝojn kaj naturajn fenomenojn, teleologio interesiĝas pri la organizanta principo malantaŭ tiuj leĝoj kaj fenomenoj naturaj. Venas demando (ĉe epistemologoj): Scienculo kiu science konstatas celismon en naturo, ĉu necese li samscience povas konstati ankaŭ la projekto-organizanton? Kutima respondo estas ke tio ne eblas, ĉar scienco ekzerciĝas pri la realo, dum tia projektinto ne estas spertebla. Eventuale tio konstateblas per alia scienco de la sama scienculo: nome per alia mensa bezono de la sama scienculo, pritraktanta la realon per alia vojo nomata filozofio. La scienca celismo el si mem ne enkondukas en akcepton pri supernatura celiganto aŭ kreinto.
Teleologio tra moderna debato
Al la neantoj de celismo en naturo, ĝiaj asertantoj proponas la konsideron pri la antropika principo. Laŭ tiu koncepto, la probablecoj ke la mondo riveliĝus taŭga al la pluvivo kaj evoluo de vivformoj estas tiom malmultaj ke oni rajtus konkludi ke la apero de la homo estas frukto de iu projekto. Aŭ la fakto ke vivformoj, eĉ inteligentaj kiel homaj estaĵoj, evoluis kaj pluvivis, liverus pruvon pri komenca celo. Bone oni komprenas ke tiu vidpunkto nenimaniere neas la malkovron pri evoluado diversmaniere konceptata, male ĝi tiun akordigas kun deisma vidpunkto. Aparte tiu interpreta vidpunkto povas helpi rekonsideri religiajn formojn, nome tiuj kiuj ankoraŭ ne atribuiĝis al la dieco la taskon de juĝanto kaj savanto: do ankoraŭ foraj, laŭ antropologoj, la koncepto pri peko kaj elaĉeto, sed nur vidis en la diecaj fortoj organizanton de la fenomenoj.
Teleologio kaj lasta destino de la universo
Tiupunkte ne eblas forgesi alestiĝi ĉe nia atento la Teorio de la Punkto Omega proponita de fizikisto Frank Tipler kiu celas harmoniigi evoluon, progreson, homan destinon, antropecan principon kaj la dian alestiĝon; kaj la sama Omega Punkto traktita en Le Phénomène Humain, 1955, de Teilhard de Chardin
78429 Baschek
78429 Baschek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Sebastian F. Hönig sur fotografioj faritaj en la kadro de la kampanjo NEAT elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon Bodo Baschek, emeritan profesoron ĉe la Instituto de Teoria Astrofiziko de la Universitato de Hajdelbergo. Li kontribuis en la kampo de la transporto per radiado kun la daŭrigo de la laboro de Albrecht Unsöld. Lia libro Der neue Kosmos estas klasika verko por la studentoj en astronomio.
Prestine
Prestine estas komunumo de Italio.
Historio de Ukrainio
La historio de Ukrainio estas la historio de la landoj de moderna Ukrainio, la ukraina popolo kaj aliaj naciecoj vivantaj sur la teritorio de Ukrainio, de prahistoria tempo ĝis la nuntempo.
3264 Bounty
3264 Bounty estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).