cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preĝejo Ĉiuj Sanktuloj (Diósjenő)
La preĝejo Ĉiuj Sanktuloj estas eklezia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Diósjenő.
Historio
Laŭ arkeologiaj trovaĵoj en tiu loko estis kirko en la mezepoko (ŝajnas, ekde la 15-a jarcento). La loĝantoj kalvinaniĝis antaŭ 1674. Baldaŭ la katolikoj reakiris la kirkon kaj en la jaroj 1788-1789 la konstruaĵo estis plene trakonstruita. La orgeno ekfunkciis en 1942. Arkeologoj trovis gotikan pordon kaj partojn de freskoj en 1971.
Konstruaĵo
La kirko situas sola sur monteto apud tombejo. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre la turo altiĝas. La absido estas rektangula kaj pli mallarĝa, ol la navo. Apud la absido estas sakristio, en la alia flanko hejtejo. Interne la predikejo kaj la flanka altaro estas klasikismaj. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1790.
Kermeso okazas en la 1-an de novembro.
Margarete von Waldowski
Margarete von WALDOWSKI (1889; mortis 102-jara la 14-an de junio 1992) estis germana esperantistino.
Kune kun sia edzo Walter (1891-1980) ŝi simbolis la kontinuecon de la E-vivo en Berlino trans epokoj kaj limoj. Iĝinte esperantistoj en 1919, ili kunzorgis la prosperon de la Berlina E-movado dum la 20-aj jaroj kaj restis fidelaj al ĝi dum la nazia malpermeso.
Post la mondmilito ŝi redaktoris Berlina informilo ekde 1949 kaj kunfondis unu el la plej fruaj lokaj grupoj en GDR (1965). Translokiĝinte al okcidenta Berlino, la geedzoj kontribuis al la evoluo de Esperanto ambaŭflanke de la Berlina muro.
Kabo Vaŝingtono
La kabo Vaŝingtono estas elstara kabo de Antarkto. Ĝi altas 275 metrojn kaj formas la sudan pinton de la golfeto, kiu apartigas la golfon Wood kaj la golfon Terra Nova en la lando de Viktoria. Ĝi estis malkovrita en 1841 de la ŝipestro James Clark Ross, kaj nomita omaĝe al la ŝipestro Washington de la brita Royal Navy, kiu estis sekretario de la Reĝa Geografia Societo inter 1836 kaj 1840.
Eggersriet
Pri la komunumo
Eggersriet estas komunumo en la elektodistrikto Sankt-Galo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 2128 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Karateaj Mondaj Ĉampionecoj
La Karateaj Mondaj Ĉampionecoj estas turniroj, organizataj fare de la Federacio Internacia de Karateo ekde 1970.
Dosquebradas
Dosquebradas estas urbego en Kolombio, en departemento Risaraldo. La urbego foje estas nomita Rozkolora Zono de Pereira, ĉar ĝi havis multajn noktoklubojn.
Renault B1
La Renault B1 bis estis franca peza tanko, kiu partoprenis al milito en 1940. Tiuepoke, ĝi estis timinda: kun sia protektaĵo de 60 milonmetroj, neniu kontraŭtanka armilo povis detrui ĝin, kaj la germanaj soldatoj devis pafi je ĝin per kontraŭaviadilaj kanonoj de 88 mm. Plu, armita per du kanonoj (unu de 37 mm je la turelo, unu de 75 sube), ĝi do akiris batante la respekton de siaj malamikoj. Sed ĝi ne estis tre bone uzita. Malsufiĉe kunigata de piedaj soldatoj, tiu forta tanko ne povis tre bone malhelpi la Germanujon eniri kaj submeti la Francion.
Dosquebradas
Historio
En tiu ĉi loko jam indiĝenoj loĝis, kiam en 1540 hispanoj atingis nunan lokon de Dosquebradas. Ĝi kreskis kiel industria centro servanta al Pereira en la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj. Dosquebradas sendependiĝis en 1972 kiel satelito-urbo de Pereira. En 2011 eksplodo pro benzino okazis, almenaŭ 13 homoj mortis, pli ol 80 estis vunditaj. Kiel kaŭzo de la eksplodo estas diskuto pri ebla ŝtelo de benzino.
Császár
Császár (ĉAsAr), estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Kisbér. La nomo signifas imperiestro.
Dosquebradas
Klimato
Dosquebradas situas en tropika klimato, kiun la supermara alteco iomete mildigas.
Császár
Situo
Császár situas inter arbaroj, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Tatabánya-Pápa. Dad troviĝas 6,5 km-ojn, Kisbér 10,5 km-ojn, Oroszlány 19, Tatabánya 25 km.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko, poste alvenis romianoj kaj avaroj. La unua skribita memoraĵo devenas el 1233. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en 1529. Kalvinanaj hungaroj refondis ĝin en 1622. Okazis tertremo en 1645 kaj incendioj en la 18-a jarcento. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la aŭstroj grave malvenkis apud la vilaĝo. Nuntempe la loĝantaro okupiĝas pri forstrumado, agrikulturo, vinkulturo. En la proksimeco troviĝas restaĵoj de iamaj vilaĝoj Apostag kaj Kendertó.
39809 Fukuchan
39809 Fukuchan estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la animacia rolulo Fuku-chan (japane : フクちゃん) kreita de Ryūichi Yokoyama (横山隆一, Yokoyama Ryūichi, 1909–2001). Naskiĝinta en Koĉi, Yokoyama estis fama kaj respektata bildliteraturisto ej Japanio. Fuku-chan aperis 5534 fojoj en Mainichi Shimbun de 1956 ĝis 1971.
Ĥarkiv-Levada (stacidomo)
Ĥarkiv-Levada (Харків-Левада) estas fervoja stacio en Ĥarkivo, la dua plej granda urbo en Ukrainio.
Schimberg
Schimberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto kaj la administra centro de la komunumaro Ershausen/Geismar, ligo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de pluraj taskoj kaj servoj.
Andwil
Andwil estas geografia nomo de
(134016) 2004 VU53
(134016) 2004 VU53 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra orbito interne proksimiĝas tiun de Jupitero, ĝia jupitera MOID estas 0,2690 astronomia unuo, tie estas 40,243 milionoj da km; pro tio ĝi povus esti rigardita kiel jupiterrenkonta asteroido. Tamen, ĝia orbita resonanco 3:2 kun Jupitero tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo.
12686 Bezuglyj
12686 Bezuglyj estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la ukrainan kirurgon Miĥail Jurjeviĉ Bezuglij (cirile : Михаил Юрьевич Безуглый), kiu enkondukis servojn de mamografio en Simferopolon kaj kirurgon per laparoskopio en Krimeon.
Stenzel
Stenzel estas la familia nomo de la jenaj personoj:
Yusuke Shimada
Yusuke Shimada (島田 裕介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Thespa Kusatsu, Sagan Tosu, Tokushima Vortis kaj Gangwon FC.
Csatka
Csatka [ĉatka] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Kisbér.
Geografio
Csatka situas sur mildaj deklivoj de montaro Bakony, fine de sakovojo, for de ĉefvojo, fervojo, rivero. Ácsteszér troviĝas 5 km-ojn, Kisbér 17 km-ojn, Zirc 19 km-ojn for.
Historio
Pri la vilaĝo la unua skribita postsigno troviĝas el 1326. Oni fondis klostron en 1357, sekve la vilaĝo evoluis kaj iĝis kampurbo. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en 1543. La komunumo refondiĝis en 1630. La loĝantaro laboras en la kampoj.
En Csatka migra poŝto servas.
Predrag Dakoviĉ
Predrag DAKOVIĈ (1948- pereis milite la 8-an de septembro 1992) estis esperantisto el Zagrebo.
Li aktivis ekde 1966 en Studenta E-Klubo, instruis kaj aktoris. Li tradukis el kaj al Esperanto, i. a. por Kroatia Poezio (1983).
Oľšov
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1309 en formo "Olsowa". En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1600 oni komputis tie 20 domojn. En 1787 282 vilaĝanoj loĝos en 30 domoj en 1828 327 vilaĝanoj en 42 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Olysó 160 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Oľšov 417 homoj, (411 slovakoj).
Langeac (stacidomo)
Langeac estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  Langeac, en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Germain-des-Fossés - Nîmes-CRB1 (790000).
Ravengiersburg
Ravengiersburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Boxe pieds-poings
En franca, oni nomas boxe pieds-poings ("bokso piedoj-pugnoj"), post la 1980-aj jaroj, la luktosportojn kie oni frapas per boksgantoj kaj piedoj. Tiuj ĉi sportoj estas praktikataj en boksejo (aŭ sur mato) kaj apartenas al la kategorio de sporta bokso. La boksistoj uzas, konforme al la reguligo, la teknikojn de piedo (piedbatojn kaj genubatojn), la teknikojn de brako (pugnobatojn kaj kubutbatojn) kaj la teknikojn de ĵeto.
Inter plej konataj estas:
Eksteraj ligiloj
Kickboxing
Pitkarna insulo
Pitkarna insulo estas malgranda vulkana insulo en Pacifiko. Ĝi estas dua la plej granda insulo de Pitkarna insularo kaj la ununura, kie loĝas homoj.
La loĝantaro estas posteuloj de la ribelintoj sur la Bounty.
Goao
Goao (konkane: गोंय, ; marate: गोवा, ) estas la plej malgranda federacia ŝtato de Barato. Ĝi apartenas al la plej multe prosperantaj federaciaj ŝtatoj de Barato. Ĝia ĉefurbo estas Panaĝio (ankaŭ Panjim, konkane poste Ponnje, antaŭe Nova Goa); pluaj pli grandaj urboj estas Margao, Mapuso kaj Vasco da Gama. Ĝis 1961 ĝi estis portugala kolonio de Portugala Hindio, kune kun ŝtatoj Damano kaj Diuo.
Origino de la nomo
La malnova hinda eposo Mahabarato mencias pri Goao per indiko al nacio Goparaŝtro, konata kiel bredistoj de bovinoj; ĉi tie aperas ankaŭ nomo Gomant. Krom plua nomo Govaraŝtro por suda parto de la konkana teritorio en sanktaj sanskritaj verkaroj konserviĝis ankaŭ nomoj Gopakapuri kaj Gopakapattan. Pli malfrue aperas ankaŭ nomo Gomanchala, ankoraŭ pli malfrue (en epikaj poemoj nomataj purana) poste nomoj Gove, Govapuri aŭ Gopakpattan. La grek-antikva klerulo Ptolemeo notas poste la nomon Gouba, arabaj nomoj el mezepoko sonas Sindabur respektive Sandabur. Nur en la 15-a jarcento en konekso kun portugala koloniigado aperas nomo Goa, unue por haveno situanta ĉe rivero Mandovi (hodiaŭ urbo Velha Goa), pli malfrue por la tuta teritorio priregata de portugaloj.
Geografio
Goao situas sur okcidenta marbordo de hindia subkontinento kaj ĝi limas kun federaciaj ŝtatoj Maharaŝtro kaj Karnatako; okcidentan marbordon kreas Hinda Oceano (Araba Maro).
La suma areo de la ŝtato faras, la plej alta punkto estas Sonsogor kun 1,167 m s.m. (en montaro Okcidentaj Ghatoj), la marbordo estas longa kun multaj grandaj strandoj. Goao estas riĉa je akvo, ĉi tie trafluas du pli grandaj riveroj Mandovi kaj Zuari kaj granda kvanto de pluaj.
Floro kaj faŭno
La unua impreso rigardante la strandojn kaj la enlando estas multnombraj kokosaj palmoj. Dank‘ al abundaj pluvoj en monzuna periodo kaj dank‘ al ekzistado de multaj riveroj kaj riveretoj Goao havas ankaŭ alie abundan vegetaĵaron: diference de kelkaj aliaj ŝtatoj de Barato, kie arbaraj surkreskaĵaroj estis grandparte forhakitaj, estas ĉirkaŭ unu triono de la teritorio en Goao arbarizita per origina ĝangala surkreskaĵaro. Krom diversaj foliarboj kaj raraj lignoj (kiel ekz. teaka arbo) estas ĉi tie reprezentataj arboj kun nuksoj de akaĵuoj, kun mango, plu ananaso ks.
Krom kiel ankaŭ aliloke en Barato ĉieĉeestantaj bovinoj la naturo montras grandan populadon de vulpoj kaj de sovaĝaj porkoj; sur la marbordo kaj en la enlando vivas granda nombro de birdaro – aŭ de enlanda aŭ de transloĝiĝema. Goao estas ankaŭ konata de granda nombro de serpentoj, sed kiuj aliflanke kontribuas al malplialtigo de kvanto ĉi tie tre disvastiĝintaj roduloj.
Historio
La konata historio de Goao komencas en la 3-a jarcento antaŭ Kristo, kiam Goao estis parto de nordhinda Maŭrja imperio. En pli malfruaj jarcentoj ĉi tie alternis regantoj de dinastioj satavahanoj, ĉalukianoj, silharoj kaj kadambduoj. En la jaro 1312 Goao estis por mallonga tempo parto de sultanato el Delhio, sed karnatakaj regantoj el Vijayanagar denove konkeris ĝin. Ekde la jaro 1469 ĉi tie poste regis bahmanaj sultanoj kaj mughaloj (moguloj) el Gulbargo, pli poste el Biĵapuro.
Ĉirkaŭnavigaciinte Afrikon albordiĝis en la jaro 1498 sur la okcidenthinda marbordo Vasco da Gama. Portugalio ne volis nur priregi lukran komercon kun spicoj, sed ĝi faris pretendojn eĉ kiel nova kolonia potenco. Portugala admiralo Afonso de Albuquerque poste en marto kaj denove en novembro de 1510 venkis soldatarojn de biĵapura mogulo, li okupis Goaon fondante tiel fundamentan ŝtonon de la estonta kolonio Portugala Hindio.
Al la historio de Goao apartenas ankaŭ nomo de Francisco Xavier. Tiu ĉi kunfondinto de jezuita ordeno alvojaĝis en Goaon en la jaro 1542, kie li – spite al sia nebona rolo dum inkvizicio – ĝojis pro reputacio de bonamata misiisto. Xavier vojaĝis plu Japanion kaj Ĉinion, li mortis en 1552 mallongtempe atingonte Ĉinion kaj li estis proksime de Kantono sepultita. Laŭ legendo lia tombo estis pli malfrue malfermita, lia onidire nedifektita korpo estis poste 16 monatoj post lia morto transveturigita en Goaon kaj ĉi tie sepultita; en la jaro 1622 estis Xavier sanktuligita kaj denove sepultita en baziliko Bom Jesus en urbo Velha Goa.
Kiam Barato akiris sian sendependecon en 1947, ĝi senrezulte klopodis tra diplomata vojo atingi ke Portugalio transdonu la suverenecon de Goao (kaj ankaŭ de la kolonioj Damano kaj Diuo) al Barato, sed ĉi tie eĉ neniel helpis rezolucio de Ĝenerala Asembleo de OUN. En decembro de 1961 Barato perforte okupis Goaon, laŭ vidpunkte eblas noti ke ĝi liberigis la insulon. La malbone armigita kaj nepreparita portugala armeo metis nenian pli grandan reziston. Goao estis (komune kun distriktoj Damano kaj Diuo) unue centre administrata kiel asocia teritorio. La 30-an de majo de 1987 ĝi fariĝis la 25-a federacia ŝtato.
Loĝantaro
Loĝantaro de Goao, preskaŭ 1,4 milionoj da loĝantoj, havas alkreskon 14,9 %, denseco de loĝantaro faras 363 en km2, preskaŭ 50 % da loĝantoj vivas en urboj. Mezuro de alfabetigo moviĝas ĉirkaŭ 82 %. Loka lingvo estas konkana lingvo (plimulto da loĝantoj parolas ankaŭ angle, portugale hodiaŭ parolas nur iom inter 3 % kaj 5 % da loĝantoj).
Proksimume 2/5 da loĝantoj estas kristanoj, eĉ kiam kun pluraj elementoj de hinduismo, kiun ne sukcesis glatigi nek portugalaj misiistoj; parto de la loĝantoj havas portugalajn nomojn (la portugala kolonia administrantaro de komence subtenis miksitajn geedzecojn). Propra muslima loĝantaro estas malmultenombra, sed dum turisma sezono ĉi tie vivas kaj laboras granda nombro de komercistoj kaj aliaj fortoj (precipe el Kaŝmiro).
Ekonomio
De malproksime la plej grava fako estas turismo, sekvata de agrikulturo. Al pluaj gravaj fakoj apartenas minado de mineraloj, konserva industrio, produktado de artefaritaj sterkaĵoj, ŝiptransporto, fiŝkaptado kaj produktado de alkoholaj drinkaĵoj. Certa motoro de la ekonomio estas poste ankaŭ fakto, ke Goao havas relative abundiĝintan ŝtatan administradon kaj ankaŭ altan mezuron de elmigrado (kio plu malaltigas mezuron de senlaboreco). En ŝtupareto de ekonomie la plej sukcesaj ŝtatoj de Hinda Unio Goao okupas la trian postenon.
En minad-industrio eblas nomi precipe minadon de fererco, baŭksito kaj mangano, krom tio oni minas ankaŭ pot-argilon, kalkŝtonon kaj silikatojn.
Alia produktado, farata ofte en malgrandaj kaj arĥaiĝintaj manufakturoj (produktado de natura kaŭĉuko, prilaborado de sisalo), havas nur lokan signifon, ĝi kontribuas ĉefe al koloraturo de la lando.
Turismo
Sume 101 km da marbordo, grandparte longa, larĝa kaj pli-malpli malplenaj strandoj logas jam dum jardekoj turistojn el la tuta mondo – marko „suno kaj sablo“ fariĝis adverba por marbordo de Goao. En la jaro 2004 vizitis Goaon proksimume du milionoj da turistoj, el tio ĉirkaŭ 400.000 eksterlandaj turistoj (precipe en vintraj monatoj; turistoj el Barato vizitas Goaon precipe somere).
Emilia Szabłowska
Emilia Szabłowska (naskiĝis la 25-an de julio 1986 en Varsovio) estas pola piedbato-boksistino, plurfoja gajnintino de Mond-Pokaloj, vicmondĉampionino.
Goao
Turismo
Plua magneto estas favoraj klimataj kondiĉoj (precipe vintre), arkitekturo (multnombraj portugalaj koloniaj konstruaĵoj el lastaj jarcentoj, sed ankaŭ hindaj temploj) kaj ankaŭ por eŭropano ne tute fremda civilizacia heredaĵo de la eksa portugala kolonio. Tre neproblema simbiozo de hinduismo, kristanismo kaj islamo.
Emilia Szabłowska
Sporta kariero
Vicmondĉampionino en duonkontakta piedbato-bokso, Turkio 2013.
Goao
Turismo
Kuirejo en Goao, kiu ĝojas pro sudhindaj, arabaj kaj portugalaj influoj, apartenas al la plej konataj en Barato (Goao estas ankaŭ unu el malmulte da teritorioj en Barato, kie en unu restoracio eblas mendi krom kortbirdaro kaj fiŝoj ankaŭ porkaĵon kaj bovinaĵon, plejparte milde spicitaj; alkoholaj drinkaĵoj estas libere aĉeteblaj).
Komune kun la fakto, ke Goao prosperas ankaŭ perekonomie, tiu ĉi ŝtato konkeris atributon „Barato por komencantoj“: Goao preskaŭ ne konas malriĉecon, almozpetantojn, procesiojn de malsanuloj malsanaj je lepro nek katastrofajn ladurbojn, kiel ili estas konataj el urboj kiel Madraso, Kolkato aŭ Bombejo. Goao havas proporcie bonan turisman infrastrukturon.
Emilia Szabłowska
Sporta kariero
Vicĉampionino de Eŭropo 2006 (Lisbono).
Plurfoje gajnis Mond-Pokalon: 2006 Hungario, kategorio 60 kg; 2006 Hungario, Turniro Grandchampion; 2006 Hungario, kategorio 55 kg; 2008 Hungario, kategorio 60 kg; 2010 Aŭstrio, kategorio 55 kg kaj 60 kg kune kun Pokalo de Eŭropo.
Ĉampionino de Pollando de junioroj 2004. Plurfoja ĉampionino de Pollando de senjoroj (2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2010), akademia ĉampionino de Pollando 2006 kaj 2007. Ennacia teamo de 2005. Sportistino de Sporta Klubo Piaseczno kaj Hektor Team Warszawa. Edukita de trejnistoj: Piotr Siegoczyński kaj Wojciech Ołtarzewski.
Konsiderata la plej bone frapanta pola reprezantino de piedbato-bokso.
Ŝi havas la unuan majstran gradon – nigran zonon – 1 danno.
Interesaĵoj
Diplomitino de Varsovia Universitato. Titolo de magistra laboraĵo: Piedbato-boksado kaj formigo de elektitaj movpsikologiaj scipovoj ĉe infanoj en frulerna aĝo.
Kronaglo
La komuna nomo devenas el la latina scienca nomo kie coronatus signifas krona, kroneca aŭ kronata.
Ĉar ĝi averaĝe pezas malpli kaj havas pli malgrandajn enverguron ol la Militaglo (ties averaĝa totala longo superas tiun de la Militaglo), la Kronaglo estas la plej povega kaj akra afrika aglo laŭ pezo kaj naturo de kaptataj predoj. Ĝi ĉefe predas mamulojn kiaj cefalofenoj, kiuj pezas ĝis 30 kg. Pro ties similecoj la Kronaglo estas ofte konsiderata la afrika analogo de la Harpiaglo.
Aspekto
La Kronaglo havas malhelgrizajn suprajn partojn kun ruĝeco kaj blanko sube; ties ventro kaj brusto estas tre makulecaj je nigro. Tiu aglo havas relative mallongajn, larĝajn kaj rondoformajn flugilojn por aldona manovreblo en sia medio. La ruĝecaj subflugilaj kovriloj kaj tre striecaj nigrablankaj eksteraj flugilplumoj kaj vosto estas tute diagnozaj (distingaj) dumfluge. La granda kresto (ofte levata) kombine kun grandego faras la plenkreskulon preskaŭ nekonfuzebla je kongrua teritorio.
La junulo estas ofte konfuzata kun la junulo de la Militaglo, ĉefe dumfluge. La junulo de Kronaglo distingeblas el tiu specio ĉar havas multe pli longa, forte strieca vosto kaj punktecaj femuroj.
La kruroj estas tre povegaj kaj tiu aglo posedas enormajn fortegajn kalkanumojn, ofte uzatajn por mortigo kaj diserigo de predoj. La longo estas 80 – 99 cm, la enverguro estas 1.51 – 1.81 m kaj pezo estas 2.55 – 4.7 kg. Kiel ĉe plej parto de rabobirdoj, la ino estas pli granda ol la masklo (ĉ 10-15%).
Distribuado kaj vivejo
En orienta Afriko, la teritorio de tiu afrotropisa specio etendas el suda Ugando kaj Kenjo, arbaraj partoj de Tanzanio, orienta Zambio, Demokratia Respubliko Kongo, Malavio, Zimbabvo, Mozambiko, kaj orienta Sudafriko tiom sude kiom ĝis Knysna.
La Kronaglo loĝas en densaj arbaroj (foje ĉe plantejoj), tre arbaraj montetoj, kaj rokaj elstaraĵoj tra sia tuta teritorio, je altitudo de ĝis almenaŭ 3000 m. Pro manko de taŭga habitato, la teritorio de tiu aglo estas ne sekva.
Ekologio
La Kronaglo estas nemigranta specio de loĝantaj birdoj kaj estas tre sedenta, kutime loĝanta en fiksa teritorio dum plej parto de sia vivodaŭro. Estas pruvoj ke tiuj birdoj migras moderajn distancojn kiam tion postulas cirkonstancoj, ekzemple kiam oni ŝanĝas partnerojn en izolataj reproduktaj areoj. Tia migrado estas loka kaj nekomparebla kun la sezonaj migradoj de kelkaj aliaj aglospecioj (ekz., la Stepaglo.)
Kvankam ĝi estas esence kaŝema specio (ĉefe pro sia habitato), la Kronaglo estas tre voĉema kaj havas bruecan undecan ceremoniajn flugmanieron. La masklo plenumas prilaboratan ascendan-falan memmontradon super la arbara kanopeo kaj dum la reprodukta sezono kaj for el ĝi kiel teritoria averto. Dum tiu ceremoniaj flugoj la masklo estas bruema kaj povas atingi altojn super 900 m. La voĉo estas serio de laŭtaj fajfoj kiuj ascendas kaj falas laŭtone. Ankaŭ la ino povas plenumi sendependajn memmontrajn flugojn kaj oni scias ke la paroj ankaŭ kunlaboras en spektaklaj duoj.
Dieto
La dieto de la Kronaglo estas ĉefe mamuloj, el kiuj primatoj estas ĉefe komune predataj (82% en unu studo en Ugando). En taŭga habitato ili prenas ankaŭ prokaviulojn kaj malgrandajn antilopojn kiaj la cefalofenoj. Plenkreskaj agloj resursas al ĉasado de grandaj kokanseroj (kiaj numidoj), ardeoj, cikonioj, kolomboj, hejmaj kortobirdoj, varanoj kaj serpentoj kiam manĝodisponeblo de mamuloj malabundas, kio estas nekomuna. Junuloj tamen povas predi tiajn predojn plej ofte.
Reproduktado
La paroj de la Kronaglo reproduktiĝas unufoje ĉiun duan jaron; la reprodukta ciklo daŭras ĉirkaŭ 500 tagojn.
La paro kunlaboras al konstruado de amasa nesto sur forko de granda arbara arbo, tipe 15 – 40 m supergrunde. Tiu nesto estas konstruita el bastoneteroj dum kelkaj (ĝis 5) monatoj, tamen ekzistantaj nestoj estas ofte reparataj kaj reuzataj dum sinsekvaj reproduktaj sezonoj. Pli granda nesto povas esti ĝis 2.5 m granda kaj ĝis 3 m profunda kaj konsistas el kaj mortintaj kaj pli verdaj branĉoj.
Konservostatuso
La Kronaglo estas komuna en taŭga biotopo, kvankam ties nombroj montras malpliigon pro senarbarigo. Ĝi estas pli komuna en protektataj areoj kaj rezervejoj ol en sia propra teritorio, kvankam ĝi estas ankoraŭ vidata regule for de tiuj areoj.
Kiel ĉe la Militaglo, ankaŭ la Kronaglo estis tra moderna historio persekutata de farmistoj, kiu asertas, ke tiu birdo estas minaco al ties gregaro. La Kronaglo nur rare atakas gregaron.
Aprile de 1996 eloviĝis la unua kaptive bredata Kronaglo en la San Diego Zoo. Inter la de ·International Species Information System" registritaj bestoĝardenoj, nur San Diego Zoo, San Francisco Zoo, Los Angeles Zoo, Fort Worth Zoo kaj Lowry Park Zoo havas tiun specion.
Kasterlee
Ekde 1977 la municipoj Lichtaart kaj Tielen apartenas al Kasterlee, la ĉefa municipo.
Distro
En Kasterlee troviĝas la amuzparko Bobbejaanland kaj la natura kaj distra bieno De Hoge Rielen.
Komunuma partnereco
Ek de 1989 Kasterlee flegas komunuman partnerecon kun la komunumo Plaffeien en Kantono Friburgo en Svislando.
7147 Feijth
7147 Feijth estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Monto Palomar. La eksponitaj platoj, senditaj en Leiden, estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro nederlanda amatora astronomo Hendrik (Henk) Feijth, fervora observanto de. De la komenco de la 1960-aj jaroj li estis ano de la "Nederlandse Vereniging Voor Weeren Sterrenkunde" kaj, de 1981, reprezantanto de tiu grupo ĉe la " American Association of Variable Star Observers".
Züblin
Züblin estas familia nomo de jenaj personoj:
Mohsen Maĥmalbaf
Mohsen Maĥmalbaf, perse:  محسن مخملباف, unu el la plej kreivaj reĝisoroj kaj verkistoj de Irano, kies filmoj dum la lastaj dek jaroj pli ol 1000 fojojn prezentiĝis en la internaciaj filmfestivaloj, ĝis la jaro 2002 gajnis 26 internaciajn premiojn. Li naskiĝis en malriĉa familio sude de Teherano en 1957.
Li deviĝis labori ekde kiam li aĝis nur ok jarojn kaj ĝis 17-jariĝo li ŝanĝis sian laboron 13-foje. Antaŭ la islama revolucio en Irano, li aktivis politike sekve de kio enkarceriĝis dum pli ol 4 jaroj, kaj povis elkarceriĝi nur sekve de la revolucio. Post la revolucio li forlasis politikon, ĉar li jam kredis ke la ĉefa problemo en Irano estas kultura. Do li komencis verkadon kaj film-produktadon. Ĝis nun li publikigis 27 librojn multaj el kiuj jam tradukĝis en pli ol dek lingvojn. Iuj el liaj filmoj surekraniĝis en pli ol 40 landoj.
Dum la lastaj kvin jaroj li ankaŭ instruis kinon i.a. al siaj familianoj, kiuj reĝisoris 6 filmojn. Kiel ekzemplo, Marzije Meŝkini, lia edzino, povis gajni 13 internaciajn premiojn pro sia filmo Tago Kiam Mi Viriniĝis. Kaj lia filino, Samira sukcesis gajni la Ĵurian Premion en Cannes (Kan) film-festivalo en Francio, 2000. Pro lia produktiva instrumaniero, Universitato de Bostono en Usono donis al li sian Specialan Premion en la jaro 2000.
Maĥmalbaf ankaŭ fondis neregistaran organizon por alfabetigi afganajn infanojn kaj pere de ŝanĝoj en iranaj leĝoj sekve de liaj klopodoj, li sukcesis alfabetigi dekmilojn da afganaj infanoj enmigrintaj Iranon. Nun li kun sia familio loĝas en Kabolo, ĉefurbo de Afganio. Li konstruigas lernejojn kaj hospitalojn tie kaj helpas afganan reĝisoron en produkto de filmo. Ankaŭ Samira reĝisoris filmon tie nomata "Posttagmeze je la 5a".
Intervjuo kun li pri lia filmo La Silento
Intervjuo kun Mohsen Maĥmalbaf, irana reĝisoro kaj verkisto
Messon: Ĉu vi bonvolus depreni viajn okulvitrojn?
Messon: Ĉu vi bonvolus fermi viajn okulojn?
Maĥmalbaf: Jes. (Li fermas la okulojn, sed palpebrumetas.)
Messon: Bonvole tenu la okulojn fermitaj dum la intervjuo. Nun, kion vi aŭdas?
Nacia Muzeo de la Federala Universitato de Rio-de-Ĵanejro
La Nacia Muzeo de la Federala Universitato de Rio-de-Ĵanejro (Museu Nacional da Universidade Federal do Rio de Janeiro) estas laŭ la nomo parto de la Federala Universitato de Rio-de-Ĵanejro. Tamen kaj enlande kaj internacie ĝi kutime konsideratas la Nacia Muzeo de Brazilo. Temas pri la plej malnova scienca institucio de Brazilo kaj unu el la plej grandaj muzeoj en Ameriko. La muzeo situas ene de la parko Quinta da Boa Vista, en la urbocentro de Rio-de-Ĵanejro, kaj estis instalita en la Palaco de Sankta Kristoforo (Paço de São Cristóvão). La palaco funkciis kiel restadejo por la portugala reĝa familio inter 1808 kaj 1821, gastigis la brazilan imperian familion inter 1822 kaj 1889, kaj gastigis la Respublikan Konstitucian Asembleon de 1889 ĝis 1891, antaŭ ol ĝi estis atribuita al la uzo de la muzeo en 1892. La konstruaĵo estis listigita kiel brazila Nacia Heredaĵo ekde 1938.
Mohsen Maĥmalbaf
Intervjuo kun li pri lia filmo La Silento
Maĥmalbaf: Nun mi aŭdas marsonon. Marondan muzikon kaj babilvoĉon de homoj, similan al paseraj pepadoj. Fakte muzikan kunmetaĵon de homa interparolo kaj la naturo. La delikatan zefirsonon, kaj mi sentas min atendanta pri okazaĵo nekonata.
Ferenc Karsai (bestokuracisto)
Ferenc Karsai [karŝai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Karsai Ferenc estas hungara altlerneja instruisto.
Unuiĝintaj Ŝtatoj de Latina Afriko
La Unuiĝintaj Ŝtatoj de Latina Afriko (france Etats-Unis de l'Afrique Latine) estis proponita unuiĝo de ĉiuj latinidlingvaj landoj de Afriko fare de la centrafrika politikisto Barthélemy Boganda. La landoj konsideritaj kiel parto de tiu vasta federacio estis Angolo, Kongo Kinŝasa, Ruando, Burundo, Kongo Brazavila, Centr-Afrika Respubliko, Ĉado, Kameruno, Gabono kaj Ekvatora Gvineo. La projekto malaperis pro la morto de Boganda okaze de aviadilakcidento la 29-an de marto 1959.
Nacia Muzeo de la Federala Universitato de Rio-de-Ĵanejro
La palaco, kiu loĝigis grandan parton de la kolekto, estis atakita de fajro en la nokto de la 2-a de septembro 2018. La konstruaĵo estis nomata "brulaĵo" fare de kritikistoj deklarante ke la fajro povus esti antaŭvidebla. Sekvante la fajron, la konstruaĵo nuntempe estas ruino, kiun fakuloj provas konservi, kun metala tegmento kovrante 5000 kvadratajn metrojn de areo el cindro kaj rubaĵoj.
Incendio
La 2an de septembro 2018 granda incendio damaĝis la tri etaĝojn de la muzeo.
Ferenc Karsai (bestokuracisto)
Ferenc Karsai naskiĝis la en Újpest.
Biografio
Ferenc Karsai akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Agrikultura Universitato en 1951. Post la diplomo li instruis en la sama loko ĝis la emeritiĝo en 1993, eĉ ankaŭ poste li instruis. Li kandidatiĝis en 1961 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li atingis la rangon profesoro en 1979. Inter 1984-1991 li estis katedrestro kaj klinikestro, inter 1976-1984 vicrektoro en la Veterinara Universitato de Budapeŝto, kiu estis pli frue fakultato. Li ricevis memormedalon en 1993. Li havis edzinon ekde 1951.
Mohsen Maĥmalbaf
Intervjuo kun li pri lia filmo La Silento
Messon: Ĉu vi atendas iun okazaĵon?
Maĥmakbaf: Naturan okazaĵon, kiel ekpluvon. Kiam oni fermas la okulojn, la naturo pli ĉeestas. Kiam pluvas, kvazaŭ la naturo ploras, kaj poste, kvazaŭ ties tristo foriras kaj ĝojo ĝia komenciĝas. Sed, kiam oni malfermas la okulojn, oni ne povas tiom ĉi elsenti la naturon. Kiam oniaj okuloj ovratas, la mondo ne tiel misteroplenas.
Messon: Ĉu tiu ĉi ekzerco, kion mi nun faras kun vi, similas al tio, kion vi plenumis kun via aktoro?
Maĥmalbaf: Dum du semnajnoj, ni kovris la okulojn de la aktoro kaj promenigis lin sur stratoj. Sekve, iompostiome, ni petis lin ke li mem tenu la okulojn fermataj kaj vojiru. Unue, li zorgegis ne terenfali, poste lernetadis vojiri senokule. Mi ne volis ke li surmetu okulvitrojn tiel ke ni konjektu li blindas. Laŭ mi tiu ĉi knabo estis vere bona aktoro, ĉar li estis almozpetanto. Preskaŭ ĉiuj almozpetantoj estas bonaj aktoroj. Por ke ili scipovas kiel ludi kompatindan rolon kaj tiel kompatigi la korojn de siaj spektantoj. Ĉi tiel la knabo et-ete lernis utiligi siajn orelojn anstataŭ la okulojn. Tiu, kiu fermas la okulojn, fariĝas kiel pensemulo, ĉar fakte li ade estas ‘’pensanta’’ pri sonoj. Fakte li estas interpretanta la aŭditajn signojn kaj neniam atingas certecon pri la aŭdata mondo. Tiu, kiu vidas per siaj okuloj, supozas kion li vidas, estas sam-tio, kion li vidis. Homo, kiu nur aŭdas, pli pensas pri tio ke ĉu vero estas tio, tio ĉi aŭ … alio? Do li ekkonos ĝin perspektive kaj relativece. Homo, kiu vidas, probable ne tre interpretemas kaj kion ajn li vidas, li pensas estas tio, kio ekzistas. Iujn tempojn, okulo kvazaŭ senmisterigas la mondon. Ĉiuj fikciaj kaj timigaj filmoj bone utiligas la sonojn. Surrealismo de sono pli abundas. Fakte ankaŭ miziko entenas pli da misteroj, ĉar niaj oreloj aŭdas kaj nia menso kompletigas ĝin. Se ies domposedanto venu al li kaj postulu la lupagon, tio ne estas tiom stranga, kiom estus severaj pordofrapoj de la domposedanto minacantaj lin: da, da, da, dam (1).
Messon: Kiam la okuloj fermatas, ĉu tio povas iel aludi al cenzuro?
Maĥmalbaf: Jes, povas esti. Kiam filmoj cenzuriĝas, tio signifas ke la popolo estas aldirita ke ili fermu siajn okulojn al iuj aferoj. Sam-tial, kompreneble en iuj okazoj, popola fantaziivo kreskas pli alten. Ekzemple pri sekso, en socioj, kie virinoj estas pli kovritaj, saksa fantazio soras pli alten. Finfine, vidi kaj ne vidi estas du (diversaj) vivmanieroj. En multaj okazoj kiam io videbliĝas, mistero de ĝi finiĝas. Ankaŭ en multaj okazoj kiam io vidiĝas, havigas novan misteron al si. Eble oni povas diri ke oriento vivis pli orele, kaj aŭdis poemon, dum okcidento vivis pli okule, kaj vidis bildon. Historio de pentrado, estas historio de okcidento. Ekzemple en irana kino, dialogo havas tre gravan rolon por iranaj spektantoj. Ĉar irana popolo alkutimiĝis ĉiam orele aŭdi la veron. Irana popolo ĉiam aŭskultinatas paroladon. Ni ne havas pentradhistorion, krom mallongan tempon, dum kiu ni praktikis miniaturon. Nun, irana kino estas komencanta ankaŭ iranan bildhistorion. Ĝis nun ni spertis bildon nur vorte kaj tra niaj poemoj. Tion, kion ni devus vidi, ni diris kaj aŭdis. Kiel ekzemplo, iu poemo de Hafezo tekstas jene:
NGC 4128A
NGC 4128A (aliaj indikoj — NPM1G +69.0097, PGC 38558) estas galaksio en konstelacio Drako.
Mohsen Maĥmalbaf
Intervjuo kun li pri lia filmo La Silento
Do li similigis la ĉielon al iu verda ebenaĵo, kiun la falĉilet-forma luno rikoltopretas (2).
NGC 4128A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Mohsen Maĥmalbaf
Intervjuo kun li pri lia filmo La Silento
Messon: Nun irana kino rekoniĝas kiel moda kino en la okcidento.
Maĥmalbaf: Eble nuntempe ĝi estas modo, sed mi pensas ke ĝi estas pli ol modo, fakte ĝi estas ondo. Samkiel la itala neorealismo estis ondo, kaj samkiel la franca novondo estis ondo, kaj iliaj efikoj sur la mondan kinon daŭros porĉiame, ankaŭ irana kino estas ondo kaj efikas la mondan kinon. La irana kino pro ĝia realismo, iel similas al la itala neorealisma kino. Sed ĝi pli dependas de irana poezio kaj kvankam, kiel ĉiu alia realisma verko, ties piedoj surestas la teron, tamen pere de poezia fantazio ankaŭ ligiĝas al la ĉielo. Kia ajn, irana kino, estas bildo, kiun orienta homo povas prezenti al hodiaŭa mondo.
Messon: Nun mi volas diri al vi malfermi la okulojn, kaj tuj post kiam vi malfermis ilin, klarigi vian senton.
Maĥmalbaf: (Li ne malfermas siajn okulojn, kaj fermokule parolas.) Ne tiel necesas malfermi miajn okulojn, onin plaĉas daŭrigi okulfermadon kaj tio estas alkutimiĝo, kio trafas tiujn, kiuj estas diritaj fermi siajn okulojn; iomet-post-iomete oni alkitimiĝas plezuri spertatan cenzuriĝon. Post tio, cenzuro, kio estas politika problemo, malrapide transformiĝas en memcenzuron, kio estas problemo kultura.
Messon: Dum kiam mi estis intervjuanta vin, mi mem provis fermi miajn okulojn, sed mi ne povis daŭrigi tion longe.
Maĥmalbaf: Por ke la okcidento vivas ovrokule. Okcidentaj homoj estas ekstrovertaj kaj forte bezonas al okuloj, sed oriento memorigas min pri Budho. Tiu, kiu fermante la okulojn kaj metante la manojn surkape, kvazaŭ estas pensanta pri sia interna mondo di-ece. Ĝuste kiel embrio, kiu scias nenion pri la mondo ekster si, kaj por kiu ĉio en la mondo limiĝas nur al mondeto de ĝi mem. (Maĥmalbaf eke malfermas siajn okulojn.) Eble oriento bezonas malfermi siajn okulojn. (Li denove fermas la okulojn.) kaj okcidento bezonas fermi siajn okulojn por iom da tempo kaj aŭskulti al voĉoj, kiuj venas el oriento.
Notoj
(1) En multaj scenoj de La Silento, oni aŭdas la komencajn bategojn de Bethovena 5a simfonio: "da, da, da, dam" i.a. ankaŭ kiam la domposedanto tiel frapas la pordon al la malriĉa familio de la blinda knabo.
(2) Kaj la duarigarda senco de la versaĵo povus esti: kiam mi ekvidis la ĉielan verdan farmon (tiun ĉi mondon, kie miaj faroj plantiĝas) kaj la falĉiletforman novlunon (kaj la morton kaj la Tagon de la Lasta juĝo), mi ekmemoris pri tio, kion mi mem jam plantis (kion mi plenumis en tiu ĉi mondo) kaj rikolto-tempon (kaj kion mi sekve rikoltos en postmorta mondo).
Fontoj
Tiu ĉi artikolo unue aperis en Irana Esperantisto: Vidi kaj ne Vidi, fare de A.R. Mamduhi, N-ro 3, Jaro 2, Printempo 2003, 32 p., p. 3-5. Jen ties fontoj:
79418 Zhangjiajie
79418 Zhangjiajie estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Astronomia Observatorio de Beijing, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Ruĝkapa parulio
La Ruĝkapa parulio (Basileuterus rufifrons) estas specio de birdo de la familio de Paruliedoj kaj genro de Basileuterus ĉefe reprezentata en Centra kaj Sudameriko, de ĉefe fortikaj parulioj kun fortikaj bekoj kiuj havas olivecajn aŭ grizajn suprajn partojn kaj flavajn subajn partojn.
Ĝi estas indiĝena el Meksiko suden al multe de Centrameriko, rare tiom norde kiom ĝis sudorienta Arizono kaj suda Teksaso.
Parolo pri la militiro Igora
Parolo pri la militiro Igora, esperantigita ankaŭ kiel Poemo pri la militiro de Igorj filo Svjatoslava, nepo Olega, Kanto pri la militiro de Igor, Eposo ... (originale Слово о плъку Игоревѣ, Игоря сына Святъславля, внука Ольгова, t.e. Parolo) estas heroeca verko de nekonata aŭtoro de la princa epoko en la historio de Kieva Rusio. Ĝi estas glora ĉefverko de la antikva rusa literaturo de la fino de la 12-a jarcento, atesto pri la alta kultura nivelo de Kieva Rusio. Ĝi estis verkita sub impreso de la malsukcesa militiro de la novgoroda-sivereca princo Igor' Svjatoslaviĉ kontraŭ la kipĉakoj (aŭ kumanoj)) en 1185.
Ruĝkapa parulio
Ruĝkapaj parulioj ĝenerale atingas longon de ĉirkaŭ 12.7 cm. Ili estas supre olivecaj al olivecgrizaj, kun blankecaj al helgrizaj subaj ventroj, tre brilflavaj brustoj kaj gorĝareoj kaj ege distinga kapobildo konsista je tre markata ruĝeca krono ĝis la nuko, longa blanka superokula strio ĝis la kolflanko kaj nigreca traokula zono kiu ŝanĝas al sama ruĝeca malantaŭokule kiu okupas la orelareon al la kolflanko bordata sube de blankeca mustaĉa zono kiu limas kun la tre flava brusto. Temas pri ege rimarkinda kaj nekonfuzebla kapobildo. La beko estas tre fortika, dum la flugiloj estas rondoformaj kaj mallongaj, kaj la vosto estas longa, ofte levata je alta angulo kaj skuata. La kruroj estas rozkolorecaj.
Ottó Baditz
Ottó Baditz [badic], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baditz Ottó estis hungara pentristo, ilustristo. Lia nobela antaŭnomo estis szentkirályszabadjai [sentkirAjsabadjai]. Ottó Baditz naskiĝis la  en Tótkeresztúr (Hungara reĝlando, nuntempa Križevci (Gornji Petrovci) en Slovenio), li mortis la  en Magyarkeresztúr.
Ruĝkapa parulio
Dum la Ruĝkapaj parulioj estas ĝenerale birdoj de tropika arbustaro de altaj teroj, la nordamerikaj vidaĵoj tendencas esti en kverkarbaroj de kanjonpintoj, ĉe fluanta akvo, dum la birdoj restas malalte en densa vegetaĵaro.
Parolo pri la militiro Igora
Tradukon de la koncernaj pecoj el malnovrusa kroniko faris Sergio Pokrovskij.
La originalon (verŝajne kopion el la 15-a jarcento) trovis rusa grafo A. Musin-Puŝkin en 1791 kaj publikigis ĝin en Peterburgo en 1800. La manuskripto neniiĝis en la Moskva incendio de 1812. Ĉar ĝi parte montras fortan similecon al Transdoneado, oni pridubas ties aŭtentikecon je la 12-a jarcento.
Ottó Baditz
Biografio
Ottó Baditz li akiris juran diplomon en Jura Akademio (Pozsony) en 1870, samtempe li lernis pentradon en la proksima Sopron. Post la diplomo li daŭris la pentrolernadon en akademioj de Vieno kaj Munkeno. Inter 1872 kaj 1890 li pentradis en propra ateliero en Munkeno. En 1890 li translokiĝis al Budapeŝto, jam kiel konata pentristo. Ekde 1911 li vivis en Magyarkeresztúr. Liaj pentraĵoj ricevis plurajn premiojn.
Parolo pri la militiro Igora
La eposo estis tradukita en multajn lingvojn, nur en la ukraina lingvo ekzistas pli ol 25 tradukoj. En la rusan lingvon ĝin tradukis V.A. Ĵukovskij, A.N. Majkov, K.D. Balmont, M.A. Tarkovskij, N.A. Zabolockij k.a. Poligis ĝin Bohdan Lepkij.
Ruĝkapa parulio
La pariĝa kanto de la Ruĝkapa parulio estas rapida, akcela serio de erecaj notoj (ĉit-ĉit-ĉit-ĉitĉitĉit) iom simila al tiuj de la Ruĝeckrona paseremberizo, dum la alvokaj notoj estas akra ĉik aŭ cik, ofte ripetataj.
Parolo pri la militiro Igora
= En Esperanto =
Ruĝkapa parulio
Ruĝkapaj parulioj manĝas ĉefe insektojn kaj araneojn, tra densa arbustaro kaj serĉante ĉe grundo por moviĝo. Oni ne scias ĉu ili kaptas ankaŭ el ripozejoj.
Parolo pri la militiro Igora
La unua plena traduko de Anna Ŝarapova aperis en la jaro 1908 sub la titolo Poemo pri la militiro de Igorj filo Svjatoslava, nepo Olega en la revuo Espero (suplemento al la revuo Вестник знания). La tekston, paralelan al la rusa, konsistigas ankaŭ antaŭparola artikolo pri la historio de la verko.
Ruĝkapa parulio
Birdoj de la suda parto de ties teritorio povas erare esti konfuzitaj kun la simila kaj tre rilata Brunkrona (Basileuterus delattrii), kiu estis iam konsiderata parto de tiu sama specio.
Parolo pri la militiro Igora
Poezian tradukon (tra la moderna traduko rusa) faris B. Tornado. Plenan tradukon el la malnovrusa originalo faris S. Pokrovskij.
Fragmenton esperantigis okaze de 800-jariĝo de la militiro ukraina esperantisto Volodimir Pacjurko (Bulgara Esperantisto, 1985).
Deng Yingchao
DENG Yingchao (naskiĝis en 1904; mortis la 11-an de julio 1992) estis vidvino de la iama ĉina ĉefministro Zhou Enlai. En sia junaĝo ŝi lernis Esperanton.
Somogy (historia departemento)
Somogy (reĝa departemento) (ŝomodj) estis historia departemento en meza parto de la Hungara Reĝlando.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Laŭ la censo de 1910
Administracio
Estis 9 distriktoj, ties nomoj estas la samaj, ol la distriktejoj:
La departemento situas inter Balatono kaj rivero Dravo, kie troviĝas ebenaĵoj kaj malaltaj montetoj. La alvenintaj hungaroj en 895 trovis la teritorion konvena. Stefano la 1-a (Hungario) formis departementon en la 11-a j.c. Post la mezepoko la turkoj okupis la departementon. Dum la historio distriktoj aliĝis aŭ forlasis la departementon.
Moncenisio
Moncenisio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Lanslebourg-Mont-Cenis (en la apuda franca departemento FR-73), Novalesa kaj Venaus.
Christoph Böhm
Christoph Böhm estis saksa luterana pastro, instruisto.
Christoph Böhm naskiĝis la  en Saksio en Radeberg, li mortis la  en Hungara reĝlando en Leutschau (nuntempa Levoča en Slovakio).
Biografio
Christoph Böhm ekde 1641 lernis en Meißen, post 3 jaroj en Lutherstadt Wittenberg. Post lernado li instruis en sia naskiĝurbo, ekde 1649 li plulernis en Jena. Li atingis sciencan gradon "magister". En 1653 li estis nomumita liceestro de Pressburg en Hungara reĝlando. Tiu liceo baldaŭ transformiĝis al Luterana Teologia Akademio (Pozsony). Ekde 1658 ĝismorte li estis luterana pastro de Leutschau.
Volovo
Volovo (ruse Волово) estas vilaĝo en Rusio. La administracia centro de la Volova distrikto en la provinco Lipeck. Ĝi estis fondita en la jaro 1749.
Jorge Luiz de Amorim Silva
Jorge Luiz de Amorim Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto. En Brazilo ĉe Caxias do Sul kaj Juventude. Li futbalis en la Japana Ligo ĉe Omiya Ardija kaj Ventforet Kofu.
24421 Djorgovski
24421 Djorgovski estas malhela malgranda asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
17898 Scottsheppard
17898 Scottsheppard estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
24421 Djorgovski
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astrofizikisto Stanislav George Djorgovski, profesoro pri astronomio ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio. Li plenumis fudamantajn esplorojn en multenombraj fakoj, inklude alt-ruĝenŝovajn galaksiojn, kvazarojn, kaj galaksian evoluon. Li estas pioniro en la uzo de antaŭeniraj komputadaj teknikoj por astronomiaj problemoj.
17898 Scottsheppard
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astronomo Scott S. Sheppard, pioniro en la enketo pri la rotaciaj ecoj de kujper-zononaj objektoj kaj li malkovris multenombrajn neregulaj satelitojn de gigantaj planedoj.
Waseda Yutaka
WASEDA Yutaka (ŭaseda jutaka] (mortis aprile 1992 en Nagoya) estis japana esperantisto.
Apotropaismo
Apotropaismo, el la klasika greka αποτρέπειν (apotrépein = "forigi") aludas al supozita kvalito posedata de persono aŭ objekto per kiu foriĝas aŭ nuliĝas malbonaj influoj. Oni parolas, ekzemple, pri juvelo, rito aŭ gesto apotropaismaj.
En la komuna onidiro tiu vorto alprenas ankaŭ la sencon de rito, individua aŭ kolektiva, kiu forigas la malbonon, do ekzorca. Eblas ankaŭ ĝin sinonimu kun "ago ekzorca": oni memorigu la apotropaismajn ritojn rezervitajn al la triumfantaj generaloj de la antikva Romo.
Kiel apotropaisma simbolo en psikiatrio oni difinas simbolon kapablan forigi ideon kiun la kunteksto (ekzemplo estu la sonĝo) ŝajnas anstataŭe realvoki. Tiun tipon de simboloj aŭ objektoj oni ofte renkontas en la fabeloj kaj en rakontoj de la mitologio, kie ili ofte realigas la saman funkcion ene de sonĝo aŭ rememoraĵo surfaciĝinta dum porsana psika analizo. La psikologia signifo de tiu neceso "sin separi de io", konscie aŭ nekonscie, alvojigas al meĥanismoj forfuĝigaj el supozita damaĝo aŭ formovigaj de traŭmataj eventoj.
Troviĝas apotropaismaj objektoj kutime ankaŭ antaŭ misteraĵoj: en tiu kazo ili utilas por forigi la timon foje kaŝitan.
Apotropaismo en la religioj
Ankaŭ en religioj aperas tiuj defendiloj kaj forigiloj de la dieca reago antaŭ la sanktaĵo: en Biblio, ekzemple, fakuloj trovas spurojn de tiu psikologia fenomeno en la epizodo de la sonĝo de Jakobo (Gn 28). En la Biblio, tamen, tiu bezono apotropaice sin defendi estas kontraŭata de la koncepto pri la Dio “emanuela” (Dio inter ni), la patreco kaj patrineco de Dio (generale la profetoj).
Facile konfuzeblas la koncepto de apotropaismo kun tiu de devoteco: la unua atribuas efikon al la objekto aŭ gesto, la dua atribuas la efikon al libera volo de alpreĝata Dio (aŭ sanktulo). La unua similas al superstiĉo, la dua plenumas veran religian agon.
Bram (stacidomo)
Bram estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Bram, en departemento Aude, regiono.
Brasikaloj
La brasikaloj (Brassicales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 17 familiojn, pli ol 400 genrojn kaj ĉirkaŭ 5000 speciojn,. Ĝia tipa genro estas brasiko.
Moncestino
Moncestino estas komunumo de Italio.
Brasikaloj
Unu karaktero komuna al multaj membroj el la ordo estas la produktado de glukosinolataj substancoj. La plej multaj klasifikadsistemoj estas inkludintaj tiun ordon, kvankam eventuale sub la nomo de Capparales (la elektita nomo dependas de kiu estas konsiderata kiel havante prioritaton ).