cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Operaco Torĉo
Operaco Torĉo (8a–16a de Novembro 1942, iam nomita Operaco Gimnastikisto) estis an angl–usona invado de Franca Nordafriko, dum la Nord-Afrika kampanjo de la Dua Mondmilito. Torĉo estis la starto de la amasa implikiĝo de usonaj trupoj en the eŭrop–nordafrika fronto de la milito.
La Sovetunio estis delonge premanta Usonon kaj Brition starti operacojn en Eŭropo kaj malfermi duan fronton, por malpliigi la premon fare de Germanaj fortoj kontraŭ la Ruĝa Armeo. Dum la usonaj komandantoj favoris la realigon de la Operaco Sledgehammer (martelego), nome surterigo en la okupita Eŭropo tiom frue kiom eble, la britaj komandantoj kredis, ke tio estus tro frua kaj plej verŝajne iĝonta katastrofo kaj proponis anstataŭe surterigojn en Franca Nordafriko. Dume, la 28an de Julio, la Afrikakorps de la Akso, sub estreco de la feld-marŝalo Erwin Rommel, kaptis Mersa Matruh, en Egiptio, je nur 140 mejlojn (230 km) el Aleksandrio.
La veteranaj usonaj komandantoj restis tre kontraŭaj al la surterigoj kaj post la okcidenta Aliancana Kombinita Stabanaro kiu kunsidis en Vaŝingtono la 30an de Julio, la generalo George Marshall kaj la admiralo Ernest King malakceptis aprobi la planon. Roosevelt tamen faris rektan ordonon, ke la Torĉo havu prioritaton super aliaj operacoj kaj ke okazu plej able antaŭe, fakte unu el nur du rektaj ordonoj kiujn li donis al la militistaj komandantoj dum la milito.
Erich von Manstein
Erich von MANSTEIN (24a de Novembro 1887 – 9a de Junio 1973) estis germana komandanto de la Wehrmacht, nome armitaj fortoj de Nazia Germanio dum la Dua Mondmilito. Li atingis la rangon de kampomarŝalo.
Naskiĝinta en aristokrata prusa familio kun longa historio de militista servo, Manstein aliĝis al la armeo je juna aĝo kaj faris servon kaj en la Okcidenta kaj Orienta Frontoj dum la Unua Mondmilito (1914–18). Li plialtiĝis al la rango de kapitano fine de la milito kaj estis aktiva en la inter-milita periodo helpante Germanion rekonstrui siajn armitajn fortojn. En Septembro 1939, dum la invado de Pollando komence de la Dua Mondmilito, li estis servante kiel Ĉefo de Stabanaro de la Armea Suda Grupo de Gerd von Rundstedt. Adolf Hitler elektis la strategion de Manstein por la invado de Francio en Majo 1940, plano poste rafinita fare de Franz Halder kaj aliaj membroj de la OKH. Antaŭvidanta ke firma reago de Aliancanoj okazos tra Nederlando, Manstein dezajnis plinovigan operacon — poste konata kiel Sichelschnitt ("falĉiltranĉo") — kiu alvokis al atako tra la arbaroj de Ardenoj kaj rapida irado al la Manika Markolo, tiele fortranĉante la armeojn de Francio kaj de Aliancanoj en Belgio kaj Flandrio. Atinginte la rangon de generalo fine de la kampanjo, li aktivis en la invado de Sovetunio en Junio 1941. Li estris la fortojn de la Akso en la Sieĝo de Sebastopolo (1941–1942) kaj en la Batalo de Kerĉa duoninsulo, kaj estis ascendita al la rango de kampo-marŝalo la 1an de Julio 1942, post kiam li partoprenis en la Sieĝo de Leningrado.
La avantaĝo de Germanio en la milito iĝis nefavora en Decembro 1941, kaj en la venonta jaro dum la katastrofa Batalo de Stalingrado, Manstein komandis malsukcesan helpoklopodon ("Operaco Vintra Ŝtormo") en Decembro. Poste konata kiel "inversa frapo", la kontraŭofensiva de Manstein en la Tria Batalo de Ĥarkov (Februaro–Marto 1943) reakiris substancan parton de teritorio kaj rezultis en la detruado de tri sovetarmeoj kaj la retiriĝo de tri aliaj. Li estis unu el la ĉefaj komandantoj de la Batalo de Kursko (Julio–Aŭgusto 1943), nome unu el la plej grandaj tankobataloj en la historio. Liaj pliiĝantaj malkonsentoj kun Hitler pri la direkto de la milito kondukis al lia elpostenigo en Marto 1944. Li neniam akiris alian komandon kaj estis kaptita prizonulo fare de la britoj en Aŭgusto 1945, kelkajn monatojn post la malvenko de Germanio.
Manstein atestis en la ĉefaj Nurenbergaj procesoj al militkrimuloj en Aŭgusto 1946, kaj preparis verkaĵon kiu kun siaj postaj memoroj, helpis la kreadon de la mito de la "pura Wehrmacht" — nome mito ke la Germanaj armitaj forctoj ne estis kulpaj pro la kruelaĵoj de la Holokaŭsto. En 1949 li estis juĝita en Hamburgo pro militkrimoj kaj estis trovita kupa de naŭ el deksep akuzoj, inklude malbonan traktadon de militprizonuloj kaj malsukceson protekti vivojn de civiluloj en sia sfero de operacoj. Lia kondamno al dek ok jaroj de prizono estis poste malpliigita al dek du, kaj fakte li plenumis nur kvar jarojn antaŭ esti liberigita en 1953. Kiel militista konsilisto de la registaro de Okcidenta Germanio en la mezo de la 1950-aj jaroj, li helpis reestabli la armitajn fortojn. Lia memorlibro, Verlorene Siege (1955), estis tre kritikaj pri la estreco de Hitler, kaj temas nur pri la militaj aspektoj de la milito, sen konsideri ĝiajn politikajn kaj etikajn kuntekstojn. Manstein mortis proksime de Munkeno en 1973.
NGC 319
NGC 319 (aliaj indikoj — PGC 3398, ESO 243-13, MCG -7-3-1) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Essert-Pittet
Essert-Pittet estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 146 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Essert-Pittet situas en la Vaŭda Mezlando ĉe la suda flanko de la flotebenaĵo de la rivero Orbe porksimume 7 kilometrojn sudokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La komunumo konsistas el la vilaĝo Essert-Pittet kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,76 km², de kiuj 4,7% estas kovritaj de arbaro, 82,6% servas por agrikulturo kaj 11,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Essert-Pittet limas en nordo al Orbe, en nordoriento al Ependes, en sudoriento al Suchy, en sudo al Corcelles-sur-Chavornay, kaj en okcidento al Chavornay.
Trafiko
Tra Essert-Pittet pasas la vojo n-ro 134 de Yverdon-les-Bains al Laŭzano. En nordokcidento de la komunumo situas sur la komunuma teritorio la vojnodo de la svisa aŭtovojo A1 kaj la svisa aŭtovojo A9. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Yverdon-les-Bains al Laŭzano.
Historio
La unua dokumenta mencio de Essert-Pittet datiĝas el la jaro 1100 kiel Exertus. Dum mezepoko la Monaĥejo Romainmôtier posedis bienojn en Essert-Pittet. En la 13-a jarcento Essert-Pittet apartenis al la Senjorujo Belmont kaj ek de la 15-a jarcento ĝi estis memstara senjorujo. Jam antaŭ la jaro 1448 Essert-Pittet ekzistis kiel komunumo. Sub la berna regado la familio Henzel posedis la senjorujon. Tiu familio en la jaro 1609 konstruis kastelon, kiu bruliĝis en la 19-a jarcento. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Yverdon, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Mala Kopanja
Mala Kopanja, ukraine Мала Копаня, hungare Alsóveresmart estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Situo
Mala Kopanja situas sub montoj, Tiso preterfluas.
Historio
En 1910 vivis en Alsóveresmart 752 homoj, (671 rutenoj, 64 germanoj, 17 hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon Alsóveresmart apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Mala Kopanja apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Wolfgang Kayser
Wolfgang KAYSER (24a de Decembro 1906 en Berlino; 23a de Januaro 1960 en Gotingeno) estis germana germanisto kaj fakulo pri literaturo.
Biografio
Kayser doktoriĝis en 1932 per disertacio pri la poezio de la baroka poeto Harsdörffer, kaj habilitiĝis en 1935, verkante pri la historio de la germana balado. Dum la Naziisma epoko li montris klinon al la Naziisma Partio. En 1933 li aliĝis al la SA kaj en 1937, al la NSDAP
En 1938 l iĝis privata instruisto (Privatdozent) en Leipzig. En 1941 li estis nomumita direktoro de la Germana Kultura Instituto en Lisbono. Krome li instruis la germanan en la Universitato de Lisbono. Dum tiu periodo li jam laboris por tio kio estos lia pionira lernolibro, Das Sprachliche Kunstwerk: Eine Einführung in Die Literaturwissenschaft Zehnte Auflage (La lingvo de arto: enkonsruko al literaturo).
Elpostenigita post 1945, li poste laboris ĉefe kiel libera instruisto, verkisto kaj tradukisto. En 1948 La lingvo de arto estis publikigita, kio faris fortan influon en la post-militaj studoj pri Germana literaturo. En 1950 li iĝis profesoro en la Universitato de Gotingeno, kie li laboris ĝis sia morto en 1960.
Dum la studoj pri germana literaturo foriris el la kontrolo de la politikigo de la Naziisma epoko, kaj la fakuloj turnis sin al pliiĝanta eŭropa kaj multfaka studaro pri literaturo, Kayser altiris internacian reputacion. En 1954 li estis farita membro de la Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung (Germana Akademio por Lingvo kaj Literaturo) en Darmstadt.
Ideoj
Li proponis ŝanĝi la terminon «literaturo» per tiu de Belles Lettres (Beletro), diferencigante ĝin de la parolo kaj de la eksterliteraturaj tekstoj, en la senco ke la literatur–poeziaj tekstoj estas strukturita aro de frazoj kiuj portas same strukturitan aron de signifoj, en kiu la signifoj referencas al realaĵoj sendependaj de la parolanto, kaj tiel oni kreas proprajn objektivecon kaj unuecon.
Dragomir Krančević
Dragomir Krančević [kranĉevitj], serbe Драгомир Кранчевић, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio Krancsevics Dragomir aŭ Krancsevity Dragomir estis hungarlandana serba virtuoza violonisto, koncertmajstro. Dragomir Krančević naskiĝis la en Panĉevo (Limgarda zono, Habsburga Imperio, Hungara reĝlando, nuntempe en Serbio), li mortis la  en Vieno (Aŭstrio).
Biografio
Dragomir Krančević lernis en la kutimaj lernejoj, sed li ankaŭ ricevis lecionojn pri violonado. Ekde la aĝo 10 li lernis en Vieno, post 2 jaroj jam en konservatorio, kie Joseph Hellmesberger tuj rekonis sian eksterordinaran talenton kaj akceptis lin kiel studenton. En 1861 Krančević donis sian unuan publikan bonfaran prezentadon en Panĉevo por la urba hospitalo. En marto de 1862 li faris sian vienan bonfaran debuton por la Serba Ortodoksa Eklezio. Inter 1867-1870 li estis la dua violonisto en la arĉa kvarteto de sia mentoro Hellmesberger, krome li ofte violonadis en la kortega orkestro de Vieno. Inter 1869 kaj 1873 li koncertis en Eŭropo, poste li estis koncertmajstro de Nacia Teatro (Budapeŝto), ekde 1884 dekomence de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Li fondis ankaŭ violonan kvarteton kun Zsigmond Bürger en 1876, sed li ofte muzikadis kun Johannes Brahms. Krančević finis sian karieron en 1901 retiriĝinta en la privatan vivon kaj reiris al Vieno.
Alberto Alessio
Alberto ALESSIO ([alberto alessjo]; naskiĝis la en Schio, mortis la  en Crespano del Grappa) estis itala matematikisto, esperantisto kaj admiralo ĉe la mararmeo.
Li verkis multajn sciencajn librojn pri navigado kaj partoprenis sciencan ekspedicion en Karakorum. Post la Unua mondmilito li multe laboris por Esperanto, ĉefe per artikoloj. Li reprezentis italan ministerion ĉe la UK en 1920. En 1932 li estis honora membro de la Itala Katedro de Esperanto kune kun Bruno Migliorini.
Catharus
Catharus estas genro de birdoj de la familio de Turdedoj. Ĝi enhavas la malgrandajn, ĉefe insektomanĝantaj aŭ ĉiomanĝantaj migrantaj turdoj de Nordameriko kaj la nomataj najtingalturdoj de Centrameriko kaj Sudameriko. Ties plej proksima parenco estas la Hilociklo de la monotipa genro Hylocichla (Winker & Pruett, 2006) kiu foje estas enmetita en la genro Catharus.
Tiuj estas ĉefe arbaraj birdoj kun grandaj okuloj, rektaj fajnaj bekoj kaj flutecaj voĉoj.
Tiu estas tipa amerika turdogenro, kvankam ankaŭ reprezentantoj de aliaj turdogenroj, kiej la veraj turdoj (Turdus) loĝas en la regiono, ĉefe en Centrameriko kaj Sudameriko.
Sistematiko
La specioj de la genro Catharus estas longdistance migrantoj aŭ preskaŭ loĝantaj birdoj. Ili estis foje disigataj laŭ tio kaj laŭ karakteroj de morfologio, kio inkludas foje ankaŭ la Hilociklon. Komparo de informo pri DNA indikas, ke tio estas malĝusta (Winker & Pruett, 2006).
Pro adaptaj postuloj de sendepende akirita longdistanca migranta vivstilo, kelkaj ŝajnaj morfologiaj similaĵoj inter supozeble rilataj specioj estas fakte ŝuldataj al konverĝa evoluo. Ŝajne la genro originiĝis en tropikaj aŭ subtropikaj ekosistemoj de arbaroj de norda Centrameriko, kaj tiele ofte diversaj specioj diverĝis por setligi pli nordajn regionojn, sinsekve deviĝontaj migri suden vintre al pli manĝoriĉa habitato. La plej antikva de tiuj nordaj diverĝoj estas probable tiu de la Olivdorsa najtingalturdo, kaj la plej ĵusaj tiuj de la grupo de la tri unuaj specioj en la tabelo fuscescens-minimus-bicknelli kiu estas aro de kamuflaj specioj.
La specioj estas la jenaj:
Zabrze
Zabrze (1915-1946 Hindenburg) - urbo en Silezia Provinco de Pollando. Ĝi estas urbo kun rajtoj de distrikto apud la eŭropa ŝoseo 40. Unu el centroj de la kunurbaĵo de Supra Silezio.
Situo
La urbo troviĝas en la sud-okcidenta parto de Pollando, super la riveroj Kłodnica kaj Bytomka en Suprasilezia Ĉirkaŭejo Industria (GOP). Laŭ statistikaj donitaĵoj fine de 2014 estis 177 188 loĝantoj (malkreska tendenco) kaj la surfaco el la komenco de 2010 egalis al 80,40 km².
Interesaĵoj
24.01.1945: Eniro de Ruĝa Armeo, bruligo de kvartalo Zandke kune kun preĝejo Sankta Spirito,februare komeniĝis deporto de 8700 personoj al gulagoj en Sovetunio. La 19-an de marto sub pola komunista administrado.
27.11.1947: Dua soveta okupado de Pollando: en Zabrze estis arestita subkolonelo Łukasz Ciepliński, soldato de la dummilita Asocio de Armita Batalado kaj komandanto de la postmilita Asocio Libero kaj Sendependo, ekzekutita post falsa akuzo kaj 3-jaraj kruelaj torturoj sub kontrolo de NKVD en 1951
Esperanto-movado
En la tagoj 26-28-a de majo 2018 okazis Kongreso de Polaj esperantistoj.
Frigyes Kulka
Frigyes Kulka [fridjeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kulka Frigyes estis hungara kuracisto, kirurgo, pulmonologo, profesoro. Lia filo estis János Kulka. Frigyes Kulka naskiĝis la  1925 en Ĉeĥoslovakio en Šahy, (nuntempe en Slovakio). Li mortis la 1989 en Budapeŝto.
Biografio
Frigyes Kulka apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1945 kaj 1950. Post lernado li eklaboris en hospitalo pri pulmaj malsanoj. En 1959 li iĝis docento en Szeged. En la sekva jaro li kandidatiĝis, en 1969 li profesoriĝis, en 1972 li doktoriĝis. En 1981 li estis elektita katedrestro en Budapeŝto, en 1986 rektoro.
Li havis edzinon, kiu naskis 2 gefilojn. Ekde 1974 li ricevis diversajn premiojn.
Károly Lotz (ministro)
|subŝablono=jes }}}}
Károly LOTZ [kAroj loc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lotz Károly estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, ekonomikisto, profesoro. Lia parenco estis Mária Kopp.
Károly Lotz naskiĝis la  1937 en Budapeŝto.
Biografio
Familio Lotz estis deportita al Gyöngyösoroszi en 1951. Károly devis labori jam tre frue. Li frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, poste li abiturientis en Szentendre en 1957, poste du jarojn li lernis en metilernejo, li iĝis instrumentisto. Fine li ricevis diplomon en 1963 en Ekonomia Universitato pri Marx Károly, poste li eklaboris en diversaj laborejoj. Li edziĝis en la sama jaro, baldaŭe li havis 3 gefilojn. Helpe de stipendio li lernis kaj laboris en Britio en 1970. Post 5 jaroj li estis spertulo en Brazilo, Meksiko kaj Kubo. En 1976 li doktoriĝis pri ekonomiko. Inter 1977 kaj 1990 li instruis en la supre menciita universitato. Li estis parlamenta deputito inter 1990 kaj 1998, dume ministro pri trafiko, telekomunikado kaj akvo inter 1994 kaj 1998.
DW Stadium
Ĝi estas la sidejo kaj ludejo de la futbalteamo Wigan Athletic FC. Ĝi havas enhavkapablon por 25 138 ĉeestantoj.
NGC 320
NGC 320 (aliaj indikoj — PGC 3510, ESO 541-3, MCG -4-3-37, IRAS00563-2106) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Antipatrido
Antipatrido situis najbare de rivero Jarkon, kaj nun estas en la koro de la granda nacia parko de Yarkon (הגן הלאומי ירקון).
Arkeologio de la antikva Afek
En tiu situo arkeologoj elfosis spurojn de soldatara kampo de 5000 jaroj antaŭe. Afek estas menciita, unuafoje, en egipta teksto de malbeno (12a dinastio = -19a/18a jarcentoj) kaj sekve en raporto koncernanta Tutmozis la 3-a. Afek estas menciita plurfoje en la Biblio kiel kanaana urbo konkerita de Josuo kaj kiel milita bazo filiŝta, epoke de Samuelo (1Sam 4,2); ĝi estas ankaŭ menciita en tabuleto de Ninivo (-7a jarcento, epoko de Assaradon) kiel urbo landlima kun la Samario.
Helenisma epoko
Laŭ kelke da tempo Afek alprenis la nomon de Pegaï, sed, post mallongatempa nomumo de ‘’Caphar Seba’’, fariĝis ‘’Antipatido’’. Estis Herodo la Granda, en la 9a p.K., kiu ĝin restablis, aŭ revivigis al nova famo, por honori per tiu nomumo la memoron de sia patro Antipatro la 2-a, iam provinestro de Irkano la 2-a spite de sia edoma origino. Herodo la Granda elektis tiun urbon ĉar, laŭ Jozefo Flavio, sur la deviga strato kunliganta la maron al Jerusalemo kaj pro ĝia situo en tero riĉa je vegetalaro kaj trairata, kiel la urbo mem, de rivero kiun ĝin irigacias.
Paŭlo el Tarsio, laŭ la Agoj de la Apostoloj (23,31-32), pasigis tie unu nokton kiel prizonulo, dum oni lin kondukis al Cezareo antaŭ la provincestro Feliĉo al kiu li apelaciis (de tie, sekve, en 59 post du jaroj de karcero, Paŭlo estos translokigita al Romo por esti juĝata ĉe la imperiestra tribunalo).
Antipatrido estis detruita dum la Unua Juda-Romia Milito inter la jaroj 66 kaj 70 p.K. Pri tio amplekse parolas Jozefo Flavio en siaj Judaj Antikvecoj. Ĝi releviĝis post du jarcentoj, sed tertremo de 363 ĝin eldetruigis. Ĝi releviĝos kiel forteca bastiono sub la otomana imperio. Kaj hodiaŭ, latinlitere estas dirata ‘’Ras el'ain’’.
Bibliografio
• Marie-Nicolas Bouillet et Alexis Chassang (dir.), « Tel Afek » dans Dictionnaire universel d’histoire et de géographie, 1878 (Wikisource)
• John Charles Hugh Laughlin, Fifty Major Cities of the Bible : From Dan to Beersheba, Taylor & Francis, 2006 [lire en ligne] [présentation en ligne], «Aphek (Ras el-Ain). The city of palaces»
• Jeremiah Murphy-O'Connor, The Holy Land : An Oxford Archaeological Guide from Earliest Times to 1700, Oxford University Press US, 2008
• Immanuel Benzinger: Antipatris. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,2, Stuttgart 1894, Sp. 2501
• Heyd, Uriel (1960): Ottoman Documents on Palestine, 1552-1615, Oxford University Press, Oxford. Cited in Petersen (2002.
Raimundas
Raimundas estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la pli moderna germana nomo Raimund respektive la esperantlingva formo Rajmondo, kiu baze devenas de la malnovaltgermana formo Raginmunt kaj ties latinigita formo Regimantus, el la malnovaltgermanaj elementoj ragin (sorto) kaj munt (protekto), kiu ankaŭ en tiu pli arkaika formo konserviĝis en la litova persona nomo Regimantas. Kutimaj litovlingvaj mallongigaj formoj estas Raimas kaj Raimis. La virina formo estas Raimunda.
Notofago
La notofago aŭ ŝajnfago (Nothofagus), kelkfoje konata per la evitenda nomo suda fago estas genro kun proksimume 35 da specioj de arboj kaj arbedoj originaj de la mezvarma ĝis tropika Suda duonglobo, nome suda Sudameriko (Ĉilio, Argentino) kaj Aŭstralio (orienta & sudorienta Aŭstralio, Tasmanio, Novzelando, Novgvineo kaj Novkaledonio). Freŝdate, fosilioj estis trovataj en Antarkto.
Priskribo
La folioj estas segildentaj aŭ glatrandaj, ĉiamverdaj aŭ deciduaj. La frukto estas malgranda, platigita aŭ triangula nukso, enŝlosita en kupuloj kiuj entenas 2-7 nuksojn.
Notofagaj specioj estas uzataj kiel nutraĵoplantoj de la larvoj de noktpapilioj el la genro Aenetus inkluzive A. eximia kaj A. virescens (familio Hepialidae).
Multaj individuoj estas ekstreme maljunaj, kaj iam oni kredis ke iuj populacioj ne kapablis reproduktadon en nuntempaj cirkonstancoj sur la lokoj kie ili kreskadas, krom per radikaj ŝosoj (neseksa reproduktado), estante relikva arbaro el pli malvarma estinteco. Ekde tiam estas pruvita ke seksa reproduktado povas okazi, sed disvastiĝo en malvarmetaj, izolitaj alt-altitudaj medioj je mezvarmaj kaj tropikaj latitudoj konformas al teorio ke la specio pli abundis dum pli malvarmeta pasinteco.
Taksonomio
En la pasinteco la genro estis konsiderata troviĝi en la familio de la fagacoj, sed sciencaj esploradoj estas pruvintaj ke ĝi estas genetike diferenca, kaj nuntempe ĝi estas inkludata en sia propra familio, la Nothofagaceae aŭ notofagacoj.
La genro estas klasifikita laŭ la sekvantaj sekcioj :
Disvastiĝo
La modelo de distribuo ĉirkaŭ la Pacifika Rando (angle : Pacific Rim) sugestas ke la disvastiĝo de la genro datiĝas de la epoko kiam Antarkto, Aŭstralio kaj Sudameriko estis ligitaj kiel kolektiva teramaso nomata Gondvano.
Oksidigo
Historio
La nocio oksidigo estis esprimita de Antoine Lavoisier (1743-1794), kiu per tio volis priskribi la unuiĝon de elementoj kaj kemiajn ligojn kun la elemento oksigeno (Oxygenium), tiel la estiĝon de oksidoj. Pli poste la nocio akiris pli larĝan sencon, kaj aludis ĉiun reakcion, ĉe kiuj hidrogen-atomoj estis alligitaj (malhidrogenigo). Surbaze de la jonteorio kaj de la atommodelo de Bohr, oni povis finfine ĝeneraligi kaj akcepti la oksidigon laŭ elektronteoriaj vidpunktoj. La karakterizaĵo de la procezo estas la elektrontransdono de kemia materialo.
Oksidigo per oksigeno
En la originala senco, oksidigo signifis la kemian reakcion de materialo kun oksigeno (igas ĝin oksigena).
Ekz. reagas metalatomo kun oksigen-atomo, oni povas skizi la procezon:
Oksigeno strebas ĉikaze per akcepto de la du elektronoj por konstrui stabilan valentan elektronŝelon kun tute 8 elektronoj (okopa regulo). La metalo povas atingi per transdono de la elektronoj pli stabilan elektronkonfiguron je pli malaltnivela elektronŝelo.
Oksidigo sen oksigeno
La nocio de oksidigo estis plilarĝita je reakcioj, kiuj okazas la sama kemia principo, ankaŭ se ne partoprenas la reakcion oksigeno. En pli larĝa senco, oksidigo signifas transdonon de elektronoj. Ekzemple en la reakcio de natrio kaj kloro al kuirsalo, la natria atomo transdonas unu elektronon al la klora atomo, tiel la natrio oksidiĝas (estas oksidigita) kaj la kloro reduktiĝas.
Na → Na+ + e−
Cl + e− → Cl−
Na + Cl → Na+ + Cl−
Oksidado en la Biologio
Oni difinas en la biologio la oksidigon kiel "Transdonon de hidrogeno". Ĉe multaj biokemiaj procezoj en la ĉelo, ekz. ĉe glikolizo, la organikaj ligoj de la hidrogenatomoj "ŝiriĝas" per certaj koenzimoj (NAD, NADP, FAD)
Ars nova
La ars nova estis stila periodo en muziko de la malfrua mezepoko, centriĝinta en Francio, kiu ampleksis la periodon de la eldono de la Roman de Fauvel (1310 kaj 1314) ĝis la morto de Machaut (1377). Iafoje la termino estas uzata pli malstrikte kaj indikas la tutan eŭropan muzikon de la 14-a jarcento, tiel inkludante figurojn kiel Landini, kiu laboris en Italio. Malofte la termino "itala ars nova" estas uzata por indiki la muzikon de Landini kaj liaj samlandanoj. La termino ars nova signifas "nova arto" aŭ "nova tekniko", kaj estis unuafoje uzita en eldono de Philippe de Vitry de la sama nomo (ĉ. 1322).
Ars nova estas ĝenerale uzata lige kun alia termino, ars antiqua, kiu indikas la muzikon de la tuj antaŭa epoko, kutime etendiĝanta antaŭen por ampleksi la periodon de polifonio de Notre Dame (tiel ampleksante la periodon de ĉirkaŭ 1170 ĝis 1320). Proksimume do la ars antiqua estas la muziko de la dektria jarcento, kaj la ars nova la muziko de la dekkvara; multaj muzikaj historioj uzas la terminojn en tiu ĉi pli ĝenerala senco.
La plej granda praktikanto de la nova muzika stilo estis sendube Guillaume de Machaut, kiu havis ankaŭ egale eminentan karieron kiel poeto. La stilo ars nova estas nenie pli perfekte prezentita ol en lia konsiderinda aro da motetoj, lajoj, virelajoj, rondeloj, kaj baladoj.
Ĉirkaŭ la fino de la dekkvara jarcento disvolviĝis nova stila skolo de komponistoj kaj poetoj centriĝintaj ĉirkaŭ Avinjono en suda Francio; la tre artefarita stilo de tiu ĉi periodo estas ofte nomata la ars subtilior, kvankam unuj scienculoj elektas ĝin konsideri malfruan disvolviĝon de la ars nova anstataŭ ĝin disigi en apartan skolon. Tiu ĉi stranga sed interesa repertuaro de muziko, limigita laŭ geografia disvastigiteco (suda Francio, Aragono, kaj poste Cipro), kaj klare destinita por prezento de fakuloj por aŭskultantaro subtilgusta, estas kvazaŭ piednoto por la tuta mezepoko.
Magnús Jónsson
Magnús Jónsson estas la nomo de kelkaj islandanoj:
Carltheater
La Carltheater estis teatro en Vieno. Ĝi estis en la ĉeurboj en Leopoldstadt ĉe Praterstraße 31 (tiam nomita Jägerzeile).
Ĝi estis la sukcedanto de Leopoldstädter Theater. Post serio de financaj malfacilaĵoj, tiu teatro estis vendita en 1838 al la direktoro, Carl Carl, kiu pluregis ĝin paralele al sia Teatro ĉe la Vieno ĝis 1845. Du jarojn poste, la konstruaĵo estis parte detruita kaj rekonstruita laŭ planoj de arkitektoj August Sicard von Sicardsburg kaj Eduard van der Nüll, kiuj poste desegnos la planojn por la Viena Ŝtata Operejo.
La teatro estis malfermita kun la nomo Carltheater samjare, 1847.
Fontoj
Plej el la informo de tiu artikolo estis prenita el artikolo de Germana Vikipedio.
Harmsdorf (Orienta Holstinio)
Harmsdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Orienta Holstinio de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Frans Jozeph Preller
Frans Jozeph PRELLER (naskiĝis la en Arnhem) estis nederlanda katolika sacerdoto, dominikana pastro kaj esperantisto de 1907. Preller starigis kun J. P. L. Niesten grupon en Nijmegen en 1909 kaj helpis fondi la Nederlanda Katolika Esperantista Ligo, kies estrarano li estis dum multaj jaroj. Preller faris propapandajn prelegojn kaj verkis multnombrajn artikolojn. Li kunlaboris al Nederlanda Katoliko.
Max Reger
Max Reger (* 19-a de marto 1873 en Brand; † 11-a de majo 1916 en Lepsiko; fakte Johann Baptist Joseph Maximilian Reger) estis germana komponisto, pianisto, orgenisto kaj dirigento.
Vivo
En 1902 Reger edziĝis kun la divorciĝinta protestantino Elsa von Bercken, kio sekvigis lian ekskomunikon el la romkatolika eklezio. La geedziĝo okazis la 7-an de decembro 1902 en Bad Boll. Kiel komponisto same kiel pianisto Reger tiutempe estis ege produktiva. En 1905 li sukcedis Rheinberger ĉe la Akademio de Tonarto, sed li demisiis jam post unu jaro pro malkonsentoj kun la plejparte konservema instruistaro. Al liaj lernantoj apartenis i.a. Joseph Haas, Johanna Senfter, Botho Sigwart zu Eulenburg, Hermann Keller, Hermann Grabner samkiel la posta filmkomponisto Willy Schmidt-Gentner. Dum koncertorestado en Karlsruhe Reger en 1907 estis vokita kiel universitata muzikdirektoro kaj profesoro ĉe la Reĝa Konservatorio en Lepsiko; koncertadon kaj komponadon li daŭrigis. Dum kiam li jam en 1908 rezignis la postenon de universitata muzikdirektoro, en 1911 li anstataŭe transprenis la postenon de kortega kapelmajstro en Meiningen, kiun li post apopleksio rezignis komence de 1914. Dum la tempo en Meiningen li ankaŭ aktivis ĉe la Teatro je Hildburghausen. La intensivan koncertadon kaj komponadon li ankaŭ daŭrigis, kiam li estis transloĝiĝinta en 1915 al Jena, ekde kie li unufojon semajne veturis pro sia instruado al Lepsiko. Dum sia lasta vojaĝo tia Reger mortis en 1916 pro koromisfunkcio. La urno de Reger en 1930 estis translokita ekde Jena sur la Arbara Tombejo de Munkeno.
Verkaro kaj postefiko
Reger famiĝis precipe pro siaj komponaĵoj por la orgeno, per kiuj li pluevoluigis la barokajn ĝenrojn ĥoralpreludo, fantazio kaj fugo samkiel pasakaljo. Aparte menciindas la aŭdacaj ĥoralfantazioj. Ankaŭ en la sferoj de la ĉambromuziko (i.a. verkoj por arĉinstrumentoj solaj), kanto, ĥoro- kaj orkestromuziko Reger faris elstaran.
Reger longdaŭre efikis sur la Dua Viena Skolo, kaj en la 1930-aj jaroj li estis la plej ofte interpretita siatempa komponisto en la germanlingvaj landoj. La Reger-disĉiplo Paul Hindemith nomis Reger kiel „la lasta giganto en la muziko; sen li mi ne estus pensebla!“. La 15-jara Sergej Prokofjev sidis en la publiko, kiam Reger en 1906 koncertis en Sankt- Peterburgo (Reger direktis sian serenadon G-maĵoro op. 95) kaj komunikis jarojn poste, ke li estis fascinita pro la efiko de ĉi tiu verko. La efiko de Reger antaŭ ĉio sur la komponaj samtempuloj tamen ne estis sendisputa (Igor Stravinski trovis lian muzikon same forpuŝa kiel la eksteraĵo de la komponisto [informo el „Melos. Jahrbuch für zeitgenössische Musik“]).
La komponaĵoj de Reger estas, ankaŭ laŭ li mem, malfacilaj, kaj por la interpretantoj kaj ankaŭ por la aŭskultantoj. Precipe la verkoj el la meza krea periodo distingiĝas per ekstrema pliampleksigo de la tonaleco – ekz. en la „simfonia fantazio kaj fugo“ op.57 por orgeno aŭ en la „violonsonato C-maĵoro“ op. 72 –, neniam antaŭe atingita.
La variaciaj verkoj de Reger apartenas krom tiuj de Bach, Beethoven kaj Brahms al la plej gravaj de ĉi tiu ĝenro, kaj sur la kampo de la kontrapunkto Reger kreis per la „kromatika polifonio“ nekompareblan. Li estas grava aŭtoro de fugoj kaj aliaj polifoniaj ĝenroj.
Dum siaj lastaj kreojaroj Reger klopodis plifaciligi la komponaĵojn favore al plejebla klareco kaj subtileco. La eksperimentema fazo de Reger estis finiĝinta, kaj Reger deklaris sian personan stilon nun kiel „libera stilo de Jena“ (Reger sekvis vokon al Lepsiko kiel universitata muzikdirektoro kaj loĝis ekde 1915 en Jena). Dum ĉi tiu kreofazo naskiĝas la plej famaj verkoj kiel ekz. la „Mozart-variacioj“ op.132, en kiuj li utiligas la faman, jam de Mozart mem variitan temon el la pianosonato A-Dur KV 331, aŭ ankaŭ la „klarinetkvinteto A-maĵoro“ op.146, lia lasta verko.
La gravecon de Reger oni pridisputis. Neniigan juĝon pri la kreitaĵo de Reger vortigis lia iama komponinstruisto Hugo Riemann (aperinte en „Gesammelte Aufsätze zur Ästhetik, Theorie und Geschichte der Musik“). La fakto, aktivi kiel komponisto de la jarcenta ŝanĝo inter la lasta simfonio de Mahler kaj „Le Sacre de Printemps“ de Stravinski, sekvigis, ke al vasta publiko dum longa tempo la verkaro de Reger ne estis konata. I.a. dankendas al la Max-Reger-Instituto en Karlsruhe kaj la Max-Reger-Tagoj, ke la verkaro de Reger denove estas prezentata en la koncertejoj. Reger mem prognozis: „Post kelkaj jaroj oni nomos min reakcia kaj forĵetos min rubaĵen, sed mia tempo venos...“.
Registraĵoj por Welte-Mignon
La 8-an de decembro 1905 spielte Reger ludregistris por la firmao M. Welte & Söhne el Freiburg, produktanto de la reproduktopiano Welte-Mignon, dek proprajn komponaĵojn sur pianorulo:
En 1913 Reger ludregistris ankaŭ 15 pecojn por la filharmonia-orgeno de Welte.
Centra Bosnio
La Centra-Bosna Kantono aŭ minuskle centra bosna kantono (bosne Srednjobosanski kanton, kroate Srednjobosanska županija) estas unu el la dek kantonoj de la Federacio Bosnio kaj Hercegovino. La administra centro estas. Laŭ la stato de en la kantona teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Imre Máté
MÁTÉ Imre (ma:te:) estis hungara poeto naskita en Valea lui Mihai la 14-an de februaro 1936 kaj mortinta samloke la 8-an de decembro 1989.
Kariero
Máté Imre estis post la fino de mezlernejo bibliotekisto en sia naskiĝurbo. Li debutis en Fáklya de Oradea (1956), poste li publikigis en Napsugár, Utunk, Korunk, Bányavidéki Fáklya, Szatmári Hírlap, Előre, Ifjúmunkás.
San-Blazo (Madrido)
San-Blazo (San Blas estas unu el la 21 distriktoj de Madrido (en la oriento), Hispanio, administre organizata en 8 kvartaloj. Ĝi havas 157.367 loĝantojn.
La municipo Kaniljeĥo estis unu el la plej antikvaj de la Madrida Regiono, aliĝita al Madrido laŭ dekreto la 24-a de junio 1949. Kiam okazis la administra divido de la urbo en distriktoj oni ne povis rekuperi la nomon Kaniljeĥo; male al aliaj distriktoj de la ĉefurbo, kiuj konservis la nomojn de la municipoj en aliaj epokoj.
Gva xxx
1988 1988 · 1992 · 1996 · 2000 · 2004 · 2008 · 2012 · 2016 · 2020 · 2024
Pazar
Pazar estas urbo en provinco Rize, en regiono Nigra Maro, en Turkio. Ĝi situas 37 km oriente de Rize.
Etimologio
La urbo havis la nomon Atina (el la greka) kaj estis alinomita al Pazar (merkato en la turka) en 1928.
Historio
La areon posedis la antikvaj grekoj ekde la 8-a jc. a.K.. La urbo iĝis parto de la Romia imperio, poste tiu de la Bizanca imperio, Trebizonda imperio kaj la Otomana imperio (1461). La urbon okupis rusaj fortoj por du jaroj dum la unua mondmilito.
Renédale
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Zagórów
Zagórów estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Zagórów en distrikto Słupecki.
Dua mondmilito
22.11. 1939: nokte de la 21-a/22-a de novembro germana polico murdis apud Zagórów 10 polojn, membrojn de Pola Militista Organizaĵo el la urbo. Dum la milito establiĝis malferma geto por judoj el la urbo kaj najbaraj lokoj, murditaj de germanoj en arbaroj apud Kazimierz Biskupi.
NGC 321
NGC 321 (aliaj indikoj — PGC 3443, MCG -1-3-43, NPM1G -05.0031) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bagneux (Hauts-de-Seine)
Bagneux estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Hauts-de-Seine kaj en la Pariza Regiono. Ĝi havis proksimume 40.000 loĝantojn en 2004.
La loĝantojn de Bagneux oni kutime nomigas la Balnéolais.
Geografio
La komunumo situas nordoriente de la departemento, je la landlimo kun Val-de-Marne.
Historio
Tien ofte ĉasadis la franca reĝo Ludoviko la 14-a je la 17-a jarcento.
En februaro 2006 okazis la fama afero de la "barbara gangsteraro", rabistoj kiuj torturis kaj murdis sian kaptiton.
Zoltán Matolay
MATOLAY Zoltán (matolai) estis hungara filozofo, tradukisto naskita en Szenc la 27-an de septembro 1873 kaj mortinta en Temeŝvaro la 7-an de oktobro 1953.
Kariero
Matolay Zoltán studis romkatolikan teologion en Jászó kaj Budapest, li doktoriĝis en la Universitato de Budapeŝto pri ŝtatscienco (1901) kaj jurscienco (1903). Li tradukis fakstudojn el rumana lingvo.
Lázár Bálint
Lázár BÁLINT [bAlint] hungara/rumania hungara skulptisto. Li naskiĝis en Gyimesbükk la 24-an de januaro 1888 en Bukareŝto en marto 1939.
Kariero
Lázár Bálint de 1901 estis konstrua lernanto por kvar jaroj en Marosvásárhely ĉe konstruaĵdekoraciisto Gergely Barabás. Poste en Budapeŝto kiel eksterordinara studento li frekventis duonjaran kurson pri industriarto kaj unu jaron en arta altlernejo. Dum la unua mondmilito li servis kiel simpla soldato. Li kreis skulptaĵon pri imperiestro Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio), kiun oni inaŭguris la 6-an de junio 1915. Post la milito li kreis pli malgrandajn skulptaĵojn. Pli poste li loksidiĝis en Bukareŝto, kie li laboris ĉe la konstruadoj. En aŭtuno 1938 okaze de mondekspozicio de Novjorko la ŝtonpuntaro de rumana pavilono estis kreita de Lázár Bálint. Bedaŭrinde nuntempe ne estas konataj liaj skulptaĵoj.
Bukove
Bukove (Букове, Fakóbükk) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Situo
Bukove situas sur deklivoj.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Fakóbükk apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Bukove apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Eparĥio de Piana degli Albanesi
La Eparĥio de Piana degli Albanesi (Eparchia Planensis Albanensium, Eparchia di Piana degli Albanesi) estas diocezo de la Itala-albana grek-katolika eklezio en Piana degli Albanesi, Sicilio. Establita la, ĝia nuna episkopo estas Giorgio Demetrio Gallaro, kiu ekoficis ekde la  post la rezigno de Sotìr Ferrara la.
La eparĥio konsistas el 15 paroĥoj, 14 en Sicilio kaj paroĥo en Malto. En 2013 estis baptitaj el  loĝantoj.
Verdaj Demokratoj en Hungario
La partio Verdaj Demokratoj en Hungario - hungare Zöld Demokraták Szövetsége - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Hungario. Ĝi fondiĝis dum la jaro 1990 kun la nomo Magyarországi Zöld Párt ("Hungaria Verda Partio"). Tamen la radikoj de la hungaria verda movado jam ekkreskis komence de la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento, kiam ĉie en Eŭropo ekestis verdaj partioj kaj movadoj, nur ke tiutempe en la komunisma ŝtato ankoraŭ ne eblis fondi oficialan partion.
Dum 1986 fondiĝis la Duna Kör ("Danuba Cirklo"), kiu sekrete dissemis informilojn, kiuj alvokis je protesto kontraŭ plano bari la riveron Danubo en Ĉeĥoslovakio kaj Hungario. La Cirklo organizis plurajn protestajn eventojn ekde la jaro 1986, gajnis la internacian alternativan Nobel-premion kaj signife partoprenis en la politikaj aktivaĵoj de la jaroj 1989 kaj 1990, kiuj gvidis al la ŝanĝo de reĝimo en la lando (Postkomunismo). La Magyarországi Zöld Párt fondita dum 1990 havis nur kelkmonatan aktivan vivon dum la fondojaro kaj reaperis dum 1993 kun ekologie dekstrisma programo kaj la malseriozeca slogano "Plantu hungariajn semojn en hungariajn inojn". Kiel respondo al tio, kaj por montri al la mondo ke en Hungario jes ja eblas saĝa verda aktivado, la partio "Verda Alternativo" (Zöld Alternatíva, ZA) fondiĝis dum 1993. Post iom-post-ioma kresko, la partio draste plipopulariĝis dum la jaro 2000, kiam aliĝis multaj junaj socialdemokratoj kaj la partia nomo estis ŝanĝita al la nuna nomo. Manko de financaj rimedoj, alianciĝoj kaj malalianciĝoj, alfluo kaj forfluo de multaj membroj kaŭzis grandajn perturbojn de la partio dum la ĝisnuna ekzisto.
Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estis parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio.
Perşembe
Perşembe estas urbo en provinco Ordu en Turkio.
Fili (metrostacio de Moskvo)
Fili (Фили) estas stacio de la Metroo de Moskvo okcidente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Filovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Reinhard Hauke
Reinhard HAUKE (naskiĝinta la en Vajmaro) estas germana teologo kaj helpa episkopo en la Episkopujo de Erfurto.
Vivo
Estante la plej juna infano de forpelitoj el Silezio - la patro originis el Katowice, la patrino el Lubnów (Opola provinco) – Hauke pasigis la junulajn jarojn en Vajmaro kie li trapasis la abiturientan ekzamenon. En eklezia kurso ĉe la Norbertinum-instituto en Magdeburgo li pluse ellernis la lingvojn latinan kaj grekan antaŭ studi en Erfurto teologion kaj filozofion. En la 30.6.1979 li ordinitis pastro fare de lia episkopa moŝto Hugo Aufderbeck. En la jaro 1987 li komencis doktoriĝstudon - doktoriĝo lia estis en 1992 ĉe la Universitato de Passau per tezo pri la temo: Memoria laŭdanta: la ekumena dimensio de la Kristo-anamnezo en doksologia formo.
Poste li estis kaplano en Jena kaj Heiligenstadt. En 1987 li iĝis prefekto de la Porpastra Seminario de Erfurto kaj katedralvikaro samloke. En 1992 li pluse iĝis unua katedrala paroĥestro kaj instruisto ĉe Edith-Stein-lernejo. En 1994 li iĝis katedrala kapitulano kaj aldonitis en 2005 ankoraŭ la paroĥestreco de la Severo-komunumo kaj de la Marteno-komunumo. Ekde 1987 Hauke estis oficiala animzorganto de la surduloj kaj inter 1989 kaj 2004 priradifonia komisiito de la erfurta episkopujo ĉe Mitteldeutscher Rundfunk.
Ekster la regiono erfurta Hauke famiĝis ankaŭ danke al diversaj pastoralaj-liturgiaj projektoj: beno de nebaptitaj junuloj alternative al Jugendweihe, bendiservoj por paroj en la festo de Sankta Valentino, ĉiumonata memoro de la mortintoj en la erfurta katedralo, kristnaskaj laŭdoj por senkonfesiuloj.
Episkopaj honoroj
Papo Benedikto la 16-a nomumis en la 11.10.2005 tiun ĉi teologon je titulara episkopo de la episkoplando Flumenepiscense kaj je helpepiskopo de Erfurto. La ordinon episkopan li ricevis fare de Joachim Wanke en la 26.11.2005 en la Mario-katedralo de Erfurto. Konsekrantoj flankaj estis Joachim Meisner kaj Hans-Reinhard Koch. Post la ekepiskopeco Hauke elpensis la t.n. Kosmaso kaj Damiano-diversojn, t.e. benadaranĝon por malsanuloj kaj iliaj flegistoj direktita aparte ankaŭ al nekristanoj por ke ili gajnu konsolon kaj kuraĝigon.
Blazono kaj moto
Ĉe lia blazono dominas la Mario-bildo disde la Gloriosa-kampano. Dekstre kaj maldekstre supre de la Dipatrino videblas la blazonoj de la urboj Erfurto kaj Vajmaro, naskiĝurbo de Hauke. Kruco kaj prelata ĉapo identigas la blazonon kiel signon aŭtentikan de ekleziulo. La dignon episkopan indikas la verda koloro de la ĉapo kaj la ses frangoj ĉe ambaj ĉapoflankoj. Ĉefepiskopo havus dek, kardinalo eĉ dekkvin ĉe ĉiu flanko.
Lia moto tekstas: Deus pacis sanctificet vos - Dio de la paco sanktigu vin el la Nova Testamento (1-a epistolo al la tesalonikanoj).
1442 Corvina
1442 Corvina estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la hungara astronomo György Kulin elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.
Nomo
Ĝia nomo honoras la reĝon Matiaso la 1-a de Hungario, ankaŭ nomita Matthias Corvinus, fondinto de la Biblioteko Korvina.
Zakliczyn
Zakliczyn estas urbo en Malgrandopolio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Zakliczyn en distrikto Tarnowski.
Telegrafa papero
Telegrafa papero aŭ telegrafa bendo estis la plej frua cifereca elektronika komunikilo, kiu estis uzata por transmiti la prezinformon de la borso pere de telegrafaj linioj, en uzo inter ĉirkaŭ 1870 al 1970. Ĝi konsistis el paperaj stribendoj kiuj fluis tra maŝino nome borsindikilo, kiu presis mallongigitajn entreprenajn nomojn per alfabetaj simboloj sekve de nombraj borsoprezoj kaj voluma informado.
Telegrafa papero eksmodiĝis en la 1960-aj jaroj, dum televido kaj komputiloj plie uziĝis por transmiti financan informadon. La koncepto de telegrafa papero pluas, tamen, en la elektronikaj borsindikiloj de la borsaj muroj kaj de financaj televidkanaloj.
La prezkomunikado pere de telegrafa papero estis inventita en 1867 de Edward A. Calahan, laboristo de la American Telegraph Company.
Telegrafostria parado estas parado okazanta en urba etoso, kiu ebligu forĵeti grandajn kvantojn de dispecigita papero (origine fakte telegrafa papero, sed nuntempe ĉefe konfeto, kio havigas ankaŭ la nomon konfetoparado) el la najbaraj oficejaj konstruaĵoj sur la parada vojo, kreante celebran efikon kiel neĝoŝtormeca kirliĝo. La koncepto originiĝis el kaj estas ĉefe uzata asocie kun Usono, ĉefe kun Novjorko.
Jakab Molnár
MOLNÁR Jakab estis rumanuja hungara publicisto, redaktoro naskita en Mărtiniş la 3-an de januaro 1926 kaj mortinta la 8-an de majo 1991.
Biografio
Jakab Molnár finis la mezlernejon en Odorheiu Secuiesc (1946), la fakon pri hungara lingvo kaj literaturo en la Bolyai Tudományegyetem (1951). Li instruis en vilaĝoj Korond, Székelyderzs, Árapatak, Tornya kaj en Gyorok ĝis sia pensiuliĝo (1986). Lia unua verko titolita Az eszmék és a valóság aperis en la konsultlibro libro Tábortűz mellett de hungara junulara baptista konferenco de Transilvanujo (1947). Post 1990 li estis redaktoro de la reaperigitaj baptistaj gazetoj Szeretet en Oradea kaj Üdvüzenet en Banat. Verkoj restitaj en manuskripto estas: biografioj de Lajos Molnár, pioniro de baptistoj en Sikullando kaj de Mihály Ilonka, baptista misiistino; oratorio Csillagként fénylő hűség pri profeto Davido.
Hohn
Hohn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto kaj la administra centro de la komunumaro Hohner Harde, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Palaco Bolongaro
La palaco de Bolongaro estas granda baroka palaco en Frankfurt-Höchst, Germanio. Ĝi troviĝas je la suda flanko de la Bolongaro strato. La ĝardeno troviĝas sur la alta bordo super la riverfluo de la Nidda en la Majno. La palaco de Bolongaro estas la plej granda privata baroka germana konstruaĵo.
NGC 322-1
NGC 322-1 (aliaj indikoj — PGC 3412, ESO 243-15, MCG -7-3-3, AM 0054-435) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kahramanmaraş
Kahramanmaraş (armene: Մարաշ Maraŝ) estas la ĉefurbo de la provinco Kahramanmaraş en sudorienta Turkio. La urbo situas sur ebenaĵo ĉe la piedo de Taŭruso kaj havis 326,198 personojn en 2000.
Ĝis la armena geocido la urbo estis signifa kulturcentro de la armenoj - en Erevano la urbodistrikto Nork-Maraŝo (armene Նորք-Մարաշ) por memorigi la kulturan heredaĵon de la urbaj armenoj.
Klára Mauthner
MAUTHNER Klára, plumnomo Erdős Klára, estis hungara primastrumada fakverkistino, tradukistino naskita en Arado la 13-an de junio 1909 kaj mortinta ?
Kariero
Mauthner Klára finis mezlernejon en Sibio (1925). Ŝi estis aferfarinto de Sindikato de Teatristoj kaj Muzikistoj (1946-49), poste tradukisto-redaktoro de Előre, de Radio de Bukareŝto, fine de Novaĵagentejo Agerpres.
Petite-Chaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Harmstorf
Harmstorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Harburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Oreste Sindici
Oreste SINDICI (naskita en 1828 en Ceccano, mortinta en 1904 en Bogoto) estis itala muzika komponisto. Li naskiĝis en Ceccano en 1828. Li venis al Bogoto kiel ano de opera kompanio, kaj decidis akiri la kolombian ŝtatanecon. Li komponis la muzikon de la kolombia nacia himno. Li forpasis en Bogoto en 1904.
46643 Yanase
46643 Yanase estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (Japanio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la japana mangaa desegnisto Takashi Yanase (japane : やなせたかし, Yanase, Takashi, 1919 – 2013), unu el plej famaj desegnistoj en Japanio. De la 1940-aj jaroj li kreis multenombrajn verkojn, inklude sian senmortan ĉefverkon: "Anpanman". Yanase servis kiel honora direktoro de la Muzeo Anpanman (香美市立やなせたかし記念館) konstruita far'de lia naskiĝa urbo, Kahoku en gubernio Jamagata.
Medaltabelo de la Somera Olimpiko 2020
[[Dosiero:2020_Summer_Olympics_medal_map.svg|eta|Medalaj atingoj de ĉiu teamo dum la Somera Olimpiko 2020.
Priskribo:
]] La Medaltabelo de la Somera Olimpiko 2020 listigas 92 Naciajn Olimpikajn Komitatojn (NOK-ojn) kaj unu ne-NOK-an teamon rangitaj laŭ la nombro de oraj medaloj gajnitaj de iliaj atletoj dum la Somera Olimpiko 2020 en Tokio, de la 23-a de julio ĝis la 8-a de aŭgusto 2021.