cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vortaro de Esperanto
Strukturo
La koncizaj difinoj estas tute taŭgaj kaj la aplikoj trafe ilustritaj per ekzemplo-frazoj. Tute mankas referencoj al antaŭaj verkoj aŭ vortaroj, aŭ pri Fundamenteco aŭ Zamenhofeco. Tamen la baza strukturo de 1911 precipe ne ŝanĝiĝis tra Plena Vortaro de 1930 ĝis la hodiaŭa PIV de 2005. La citita "konkiri" anstataŭ la hodiaŭa "konkeri" estas unu el la plej konataj arkaismoj de Esperanto. La ekzemplo-frazo "La Romanoj ~is la tutan antikvan mondon" tamen troviĝas ĝis hodiaŭ en PIV, nun por klarigi "konkeri". Ankaŭ aliaj enskriboj spegulas la lingvo- kaj tekniko-staton de 1911. "Biciklo" ekzemple laŭ la Kabe-vortaro estas "Durada velocipedo, kies antaŭa rado estas multe pli granda, ol la posta", dum "bicikleto" estas "Durada velocipedo kun egale grandaj radoj". Pro tiu eco la Kabe-vortaro ĝis hodiaŭ estas grava bazo por studi lingvo-evoluon en Esperanto.
'Abd al-Ilah
'Abd al-Ilah de Heĝazo (عبد الإله) (literumita ankaŭ Abdul Ilah aŭ Abdulilah kaj simile) ( – ) estis kuzo kaj bofrato de reĝo Gazi de Irako. 'Abd al-Ilah servis kiel Regento por Fajsal la 2-a de la ĝis la, kiam Fajsal iĝis plenaĝa. Li ankaŭ tenis la titolon de Kronprinco de Irako ekde 1943.
La, membroj de la "Ora Kvaropo" kaj Raŝid Ali al-Kajlani realigis puĉon en Bagdado. Raŝid Ali instalis por-germanan kaj por-italan registaron por anstataŭi la por-britan registaron de la Regento Abdul Ilah. En junio 1941, 'Abd al-Ilah estis reenpostenigita kaj la puĉistoj ekzekutitaj.
Samkiel Fajsal, li estis murdita dum la revolucio de kun nombraj membroj de sia familio.
Ŝejkeroj
La ŝejkeroj, kies membroj estas konitaj kiel la Unuiĝinta societo de kredantoj je la dua apero de Kristo (angle: Shakers aŭ Shaking Quakers) estis religia organizo el Usono fondita en 1747. Ĝi estis komence priskribita kiel branĉo de la protestantaj kvakeroj. Fondita sur la instruado de Ann Lee, la grupo estis konita pro emfazo sur la seksa egaleco, la malakcepto de la geedzeco kaj sindeteno de la kopulacio, kio rezultis je hasta febliĝo je nombro ĝis formorto.
Antal Ballauer
BALLAUER Antal (pro. balauer) estis rumania hungara redaktoro, verkisto naskita en Temeŝvaro la 28-an de januaro 1901 kaj mortinta en Kluĵo la 3-an de julio 1981.
Biografio
Antal Ballauer partoprenis en la laborista movado, li redaktis la gazetojn Törekvés, Famunkás, li estis interna kunlaboranto de Vörös Erdély kaj Vörös Lobogó, en 1932 li estis unu el redaktoroj de Világosság. Li tradukis la novelon Elvtárs, a levelet nem tudom átvenni de Eugen Leviné (en kajerformo Tv. 1922) kaj li redaktis la pamfleton Kalandor Károly visszatért en 1930.
Stanislao Aŭgusto Poniatowski
Stanislao Aŭgusto PONIATOWSKI, pole Stanisław August Poniatowski aŭ Stanisław Antoni Poniatowski (naskiĝis la  en Voŭĉin, pole Wołczyn, hodiaŭ en Belorusio); mortis la  en Sankt-Peterburgo, Rusio) estis la lasta reganto de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj (ĝis la tria dispartigo de Pollando), reĝo de Pollando kaj granda duko de Litovio en la jaroj 1764-1795.
Stanislao Aŭgusto Poniatowski establis en 1773 la Komisionon de Nacia Edukado, kaj en 1791 la Kvarjara Sejmo akceptis la Konstitucion de Tria de Majo.
Li ĉirkaŭiĝis de gravuloj de la Pola Klerismo. Adam Naruszewicz iĝis konsilisto de Poniatowski kaj membro de la registaro de la Pol-Litova Unio pere de sidloko en la Permanenta Konsilantaro (1781–1786). Ankaŭ Franciszek Bohomolec estis oftulo en la Merkredaj Tagmanĝoj de la reĝo Poniatowski.
Jaŝa Tomicj
Jaŝa Tomicj (tomitj), (Јаша Томић, slave Jaša Tomić, Modosch, Modoş, Módos) estas urbo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Seĉanj. La serba historia nomo estis Модош, slave Modoš. La urbo estis nomumita pri serba politikisto.
Situo
Jaŝa Tomicj situas sur ebenaĵo laŭ dekstra bordo de Timiş, laŭ la rumana landlimo (kun limpasejo), laŭ ĉefvojo Zrenjanin-Rumanio, laŭ fervojo Zrenjanin-Temesvár.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. La unua mencio devenis el 1334 en formo Madus. Post la turkoj en 1660 serboj refondis la komunumon. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Torontál, poste rumanoj okupis la komunumon en 1919. Pli frue la angloj promesis Banaton al ambaŭ ŝtatoj, kiuj komencis okupi la regionon kaj iĝis konflikto. Fine naskiĝis kompromiso kaj rumanoj rezignis pri Módos en 1924 kaj transdonis ĝin al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Jaŝa Tomiĉ 2982 da homoj, (serboj 2126 (71 %), hungaroj 251 (8 %), ciganoj 142 (5 %), jugoslavianoj 125 (4 %) kaj aliaj). En 2005 inundo okazis.
Famuloj
En la iama Módos naskiĝis:
Spondias mombin
Spondias mombin, flava mombino, aŭ kaĵao ( sinonimo: Spondias lutea) estas planto el la familio de la Anakardiacoj (Anacardiaceae). Ĝi estas 20–30 m alta, monoika arbo, kiu perdis en la sekaj sezonoj siajn foliojn. La trunko estas ĝis 60–75 cm dika kaj havas profundajn sulkojn. La folitigoj estas ruĝece haraj. La folioj estas kunmetitaj, kontraŭsidaj kaj 20–50 cm longaj. La 5 ĝis 19 folietoj estas ov-formaj kaj 5–15 cm longaj. La 5–6 mm grandaj, flavece blankaj, masklaj, inaj aŭ duseksaj florooj staras en 15–35 cm longaj grapolaroj..
La fruktoj kreskas en pendantaj, ĝis 50 cm longaj grapoloj. La fruktaj estas orflavaj, ovalaj, ĝis 4 × 3 cm grandaj drupoj. La ŝelo estas maldika, forta, glata kaj brila. La fruktkarno estas en matura stato tre suka, vitrece oranĝkolora, ĝis 5 mm dika kaj havas agrablan dolĉacidan guston, kiu similas al prunoj. La sola ŝtono estas ovforma, kremblanka, ligna kaj ĝis 2,5 × 1,7 cm granda.
La frukto nomiĝas en Brazilo „cajá“ kaj en Surinamo "mopé".
Cortland
Cortland estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa samnoma kantono Cortland. Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sándor Budinszky
Sándor Budinszky [ŝAndor budinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Budinszky Sándor estis hungara raportisto.
Sándor Budinszky naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Budinszky aliĝis al la Hungara Radio en 1933. Li iĝis la plej konata raportisto ĝis fino de la 2-a mondmilito. Li kreis la hungaran raportistan stilon. En 1945 li estis arestita kelkajn monatojn. En la sekva jaro li estis akuzita pri militaj krimoj, ĉar li faris raporton pri Bombardado de Kassa. Fine li ricevis duonjaron da malliberejo pro 2 artikoloj aperintaj en gazeto de la Hungara Radio. Lia sorto dum la socialismo ne estas konata. Li ricevis personan premion de Miklós Horthy en 1943.
Li edziĝis en 1934.
Konstantin Sergejeviĉ Stanislavski
Biografio
Li naskiĝis en unu el la plej riĉaj familioj en Rusio, la Aleksejevoj. Lia nasknomo estis Konstantin Sergejeviĉ Aleksejev — "Stanislavski" estis kaŝnomo kiun li uzis.
Filo de industriulo kaj nepo de la franca aktorino Marie Varley, Stanislavski formis sian unuan kompanion kun siaj multaj fratoj kaj iuj kuzj, kiuj premiere prezentiĝis en 1877 per vaudeville ludita en la malgranda teatro konstruita en la bieno proprieto de la familio.
Poste, Stanislavski volis esti kantisto kaj li studis kanton, dancon kaj ludadon. Sed devis kopii al Parzio por labori en la negocoj de sia patro. En la franca ĉefurbo, li ludis en kompanioj de amatoroj kaj li konis polan aktoron emeritiĝontan nomitan Stanislavski, kies nomo adoptis, ĉar laborante sub pseŭdonimo, povis realigi siajn teatrajn eksperimentojn per plej granda libereco.
De rondveturo en Moskvo, kunfondia en 1888 la Socion de Artoj kaj Literoj kaj estis enoficigita ties direktoro. Temis pri duonprofesia asocio sen propra teatro, kies objektivo estis kunvenigi profesiulojn de diveraj kampoj de la arto kaj prezenti regule spektaklojn por la kompanianoj, proponante ilin repertuaron de kvalito pli alta ol kio estis kutima en la rusa teatro de finoj de la 19a jarcento.
La ekonomiaj malfacilaĵoj faris ke la Socio de Artoj kaj Literoj devis lui sian sidejon (1890) al la Klubo de Ĉasistoj, kiu donis rajtigon al la kompanio de Stanislavski por daŭrigi per sia laboro kondiĉe ke premiere prezentu novan muntadon ĉiun semajnon.
En la printempo de 1897 li estis invitita al kunveno fare de Vladimir Ivanoviĉ Nemiroviĉ-Danĉenko, respektita dramaturgo kaj reĝisoro kiu estis ĉe la estrado de la teatra lernejo en la Filarmonia Socio de Moskvo, socio de similaj karakteroj al kiu direktis Stanislavski. La kunveno okazis en la restoracio moskva noma Bazaro Slava kaj ĝi daŭris dek kvar horojn, donante kiel rezulto la kuniĝon de la du grupoj en unusola, kundirektita de ambaŭ reĝisoroj kaj kiu ekuzis la nomon de Teatro de Arto de Atingebla Moskvo por Ĉiuj: komenca nomo kiu preskaŭ tuj iĝus la Teatro de Arto de Moskvo.
Jarojn poste, Stanislavski difinis la teoriajn celojn de la nova kompanio de la sekva maniero: "Nia programo estis revolucia; ni ribelis nin kontraŭ la malnova stilo luda, la afekteco kaj la falsa pasiismo, kontraŭ la deklamado kaj la troigo bohemia, kontraŭ la erara konvenciismo en la surscenigo kaj en la dekoracioj, kontraŭ la star-sistem, kiu ruinigas la aron, kaj la malbonkvaliton de la repertuaro".
Linio de Sceaux
La Linio de Sceaux (Ligne de Sceaux) estis fervoja linio en Francio iranta de Parizo al iuj el ĝiaj sudaj antaŭurboj, inkluzive de de kiu ĝi prenis sian nomon. Ĝi nun formas parton de linio B de RER (parto ekspluatata de RATP), kvankam la nomo ankoraŭ estas uzata neformale.
Konstantin Sergejeviĉ Stanislavski
Biografio
Stanislavski pretendis levi la nivelon de la malprofunda kaj malbonkvalita rusa teatro, li volis forigi malbonajn kutimojn forte enradikitaj en la geaktoroj kaj levi ties profesian dignon. Tuj li decidis pliigi la numeron de provludoj kaj redukti tiun de premieroj, kiu en iuj kompanioj alvenis al tridek kvin en unusola sezono.
Chiesanuova (San-Marino)
Chiesanuova [kjezanŭova] estas municipo ("kastelo") de San-Marino. Ĝi havas areon de 5,46 km² kaj, laŭ takso de 2006, 1029 loĝantojn. Situante sud-okcidente en la lando ĝi limas al la municipoj Fiorentino kaj urbo San-Marino kaj kun la italaj municipoj Sassofeltrio kaj San Leo (provinco Pesaro e Urbino).
Konstantin Sergejeviĉ Stanislavski
Biografio
Inter oktobro de 1898 kaj decembro de 1899, la Teatro de Arto premiere prezentis dek ok muntaĵojn. Se la unua spektaklo (La caro Fiódor Ioánnovich de Al. K. Tolstoi) certigis al la kompanio senrezervan publikon, la oka (La mevo de Antón Ĉeĥov), premiere prezentita la 17an de decembro de 1898, al ili permesis akiri la senson de sia identeco kaj stilo de aro''.
Linio de Sceaux
La linio origine malfermiĝis en 1846, konstruita sub la superrigardo de ĉef-inĝeniero Jean-Claude-Républicain Arnoux. Ĝi iris de pariza finstacio tra  - kie branĉo al  tra  (fakte la originala ĉefa linio de 1846) eliras -  (nuntempa interkonekto kun TGV), kaj  al Limours. La planoj por plilongigi ĝin al Chartres neniam plenumiĝis, ĉar konkurencantaj linioj faris la projekton superflua.
Chiesanuova (San-Marino)
La municipo en 1320 libervole aliĝis al la respubliko. Ĝia nomo ĝis la 16-a jarcento estis Busignano, laŭ bienposedanto Bucinius en la romia tempo. Okaze de novkonstruo de preĝejo, S. Giovanni Battista in Curte, ĝi alprenis la nunan nomon, kiu signifas "nova preĝejo". Uzatas ankaŭ la nomo Penna Rossa (ruĝa plumo, laŭ la ruĝa plumo en la blazono). S. S. Pennarossa estas ankaŭ la nomo de la loka futbala klubo.
Konstantin Sergejeviĉ Stanislavski
Biografio
La spektaklo estis provludita dum okdek horoj kaj ĝi havis tri ĝeneralajn provludojn: tempo sen precedencoj por verko kun tiel malmultaj gravuloj. La surscenigo de La mevo havis grandan sukceson dum la premiero kaj antaŭ la teatra kritiko, sed rezultis fiasko laŭ ekonomiaj terminoj. En la sezono 1898/1899, la spektaklo reprezentiĝis dek naŭ fojojn; en la sekvaj tri sezonoj, dek tri fojojn. Estis reludita en 1905, kun dek unu prezentadoj, kaj ĝi malaperis de la afiŝtabulo de la Teatro de Arto ĝis nova muntado (1960). Tamen, la laboro en la surscenigo de La mevo lin stiris al Stanislavski al la malkovro de la koncepto de subteksto.
Chiesanuova (San-Marino)
Plej alta loko en la municipo estas monteto Lo Zoro (512 m).
Konstantin Sergejeviĉ Stanislavski
Biografio
De la unua sezono, krom maloftaj okazoj, la favoro de la publiko kaj de la kritiko akompanis al la produktadoj de Stanislavski kaj Nemiroviĉ-Danĉenko, kiuj metis en scenon, inter aliaj, verkojn de Ŝekspiro, Ibsen, Gorki, Ĉeĥov, Turgenev, Tolstoi, Molière, Goldoni, Hauptmann, Gogol, Maeterlinck. Krom direkti Stanislavski interpretis inter aliaj gravuloj al Verŝinin ("Tri fratinoj"), Astrov ("Onklo Vanja"), doktoro Stockmann ("Malamiko de la popolo"), Argan ("La imaga malsanulo"), Julio Cezaro kaj Otelo.
Linio de Sceaux
Dum plejparto de ĝia historio, la linio funkciis en plena izoliĝo de aliaj fervojoj. Plej notinde, la linio estis plilongigita de ĝia originala finstacio Denfert-Rochereau pluen en Parizon ĝis finstacio konstruita subtere inter 1889 kaj 1895. Eble pro ĉi tiu profunda penetrado en la urbocentron, la linio estis akirita fare de Chemin de Fer Métropolitain de Paris (CMP) en 1937.
Chiesanuova (San-Marino)
La landlimo
Chiesanuova havas duflanke landlimon al Italio, okcidente al la regiono Emilio-Romanjo kaj sude al Markio. La la bosnia artisto Sejla Kamerić, interkonsente kun la aŭtoritatoj de la du landoj San-Marino kaj Italio, fermis por duona horo landliman transirejon inter la san-marina loko Confine kaj la itala komunumo San Leo por konsciigi pri la tiama situacio de Bosnio kaj Hercegovino kaj de Sarajevo post la Bosnia Milito.
Konstantin Sergejeviĉ Stanislavski
Biografio
Paralele al sia laboro kiel reĝisoro kaj aktoro, Stanislavski efektivigis gravegan laboron kiel pedagogo, kreante la nomitan "metodo de la fizikaj agoj", konitan ankaŭ kiel "sistemo Stanislavska", kiu konsistas esence je fari ke la aktoro spertas dum la ekzekuto de la rolo emociojn similajn al kiujn spertas la rolulo ludata; por tio uzas ekzercojn kiuj stimulas la imagon, la kapablon de improvizaĵo, la muskolan malstreĉiĝon, la tujan respondon al neantaŭviditan situacion, la reprodukton de spertaj emocioj en la estinteco, la klarecon en la parola elsendado, ktp.
Linio de Sceaux
La CMP tuj entreprenis modernigon de sia nova posedaĵo, elektrigante ĝin per supertraka kontakta lineo al Saint-Rémy-lès-Chevreuse en 1938. La cetera sekcio al Limours, kie trafiko estis minimuma, neniam estis elektrigita kaj estis fermita al pasaĝeroj la. De ĉi tiu tempo ĝi ĝenerale estis konsiderata kiel metrolinio, kvankam ĝi funkciis per malsama utila larĝo kaj per malsama veturanta materialo. Mapoj de la metro-reto indikas ĝin per 'S' kune kun la numeritaj linioj.
La linio funkciis kiel aparta divizio de CMP kaj de ĝia posteulo RATP, per dediĉita veturanta materialo (aliaj linioj de CMP uzis trian kontaktrelon) ĝis 1977, kiam ĝi estis enkorpigita en la RER kiel suda parto de ĝia nova linio B.
Konstantin Sergejeviĉ Stanislavski
Biografio
Krom lasi multnombrajn notojn, kiuj estis eldonitaj post lia morto, li skribis du librojn: Mia vivo en la arto kaj La laboro de la aktoro sur si mem, kies unua parto finis en 1937.
Subtenis mallarĝajn rilatojn kun Ĉeĥov, Gorki kaj en multnombraj okazoj metis en scenon la verkojn de Ibsen, Goldoni kaj Hauptmann, inter aliaj aŭtoroj.
Konstruaĵo Oficejo de la Eklezio
La Konstruaĵo Oficejo de la Eklezio (KOE) estas 28-etaĝa konstruaĵo en Sallaga Urbo, Utaho, kie sidejas la administracia personaro por la laika ministerio de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj por la tuta mondo. La konstruaĵo estas 128 m alta ĉe tegmenta nivelo kaj troviĝas ene de la Placo de la Templo ĉe la angulo de Norda Templo kaj Ŝtata Strato.
Oficejo de Unuiĝintaj Nacioj por Kunordigo de Homaj Aferoj
La Oficejo de Unuiĝintaj Nacioj por Kunordigo de Homaj Aferoj (OUNKHA) estas organo de Unuiĝintaj Nacioj (UN) fondita en decembro 1991 de la Ĝenerala Asembleo por fortigi la internacian respondon al kompleksaj krizoj kaj naturaj katastrofoj. Ĝi estas la posteulo de la Oficejo de Kunordiganto de Unuiĝintaj Nacioj por Katastrohelpo.
OUNKHA estas gvidata de la Ĝenerala Sub-Sekretario pri Humanecaj Aferoj kaj Kunordiga Krizhelpa Kunordiganto, nomumita por kvinjara oficperiodo. Ekde majo 2017, la rolo estis plenumita de Mark Lowcock el Britio.
Ĝi organizis la Mondan Homaran Pintkunvenon 2016 en Istanbulo, Turkio. Ĝi estas konstanta observanto en la Disvolva Grupo de Unuiĝintaj Nacioj.
Evangelio laŭ Johano
La evangelio laŭ Johano estas la kvara libro de la Nova Testamento en la Biblio.
Aŭtoro kaj fontoj
Laŭ tradiciemaj teologoj la aŭtoro de la evangelio estas la apostolo Johano. Joh 19,25-27 priskribas scenon ĉe la kruco de Jesuo, kiu mankas ĉe la sinoptikuloj: Jesuo rigardis "apudstarantan disĉiplon, kiun li amis", kaj diris al sia patrino "Virino, jen via filo". Tion kelkaj interpretas tiel, ke la amata disĉiplo estis Johano mem, ĉar fine de la evangelio (Joh 21,24) tekstas: "Tiu estas la disĉiplo, kiu atestas pri tio kaj skribis tion". Aliflanke tiaj finaj rimarkigoj estas tekniko, kiun multaj aŭtoroj uzis por havigi al si pli da kredindeco.
Johano pli forte diferencas de la aliaj tri evangelioj, nomataj "sinoptikaj", ol tiuj diferencas inter si. Tio kondukis inter teologoj al la "teorio pri du fontoj", kiu supozas, ke origine ekzistis du tekstoj pri la vivo de Jesuo Kristo, el kiuj ekestis unuflanke la sinoptikaj evangelioj kaj aliflanke la evangelio laŭ Johano.
Hodiaŭ oni ĝenerale supozas, ke la evangelio estiĝis en pli longdaŭra tempo el diversaj fontoj per diversaj aŭtoroj kaj redaktantoj. La lasta, la ĉefa aŭtoro verŝajne estas jud-devena kristano, kiu sentis sin aparte ligita kun la teologia tradicio de la apostolo Johano.
Lippetal
Lippetal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Soest de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Evangelio laŭ Johano
Tempo kaj loko
Ekesto post ĉirkaŭ 125 ŝajnas neebla pro la papirusa fragmento P52, kiu estas trovita en Egiptio. Ĝi mezuriĝas nur malmultajn kvadrat-centimetrojn kaj enhavas partojn el Joh 18,31-33 brustflanke kaj 37-38 dorsflanke. La plejmulto de la fakuloj pensas, ke ĝi estas skribita ĉirkaŭ 125 p. K.
Dum konservemaj teologoj nomas jarojn inter 80 kaj 98, adeptoj de la histori-kritika skolo pensas, ke la evangelio estas skribita komence de la 2-a jarcento. Sed ankaŭ inter ili kelkaj preferas fruan datiĝon.
Pri la loko oni nenion scias.
Stilo
La frazoj kutime estas mallongaj kaj tre simplaj, ofte eĉ monotonaj. Sed malantaŭ tiu ĉi senpretenda lingvaĵo sin kaŝas alta teologio kaj profunda spirita riĉeco.
La prezentado de la enhavaj elementoj ofte ne estas logika, sed estas medita kaj elvoka: Iu ideo estas metata antaŭ la okulojn de la leganto, estas turnata kaj prilumata de ĉiuj flankoj. Poste, unu vorto el ĝi fariĝas kapvorto de nova ideo, kiu sammaniere estas pritraktata. Tiel unu alineo elvokas la sekvantan.
Enhavo kaj strukturo
La evangelio ne havas klare ekkoneblan strukturon. Pro tio kelkaj ekzegezistoj prezentas nur la unuopajn perikopojn unu post la alia.
Jen, tamen, ebla dispozicio:
Intenco
La evangeliisto volas montri, ke Jesuo, la Filo de Dio, estas la lumo kaj la vivo (greke: φῶς καὶ ζωὴ) de la mondo. Tio jam videblas en la prologo: En li estis la vivo
kaj la vivo estis la lumo de la homoj. (Joh 1,4)
La bildo pri Jesuo fariĝas evidenta interalie el la famaj "Mi estas"-eldiroj (greke: ἐγώ εἰμὶ): Tiuj ĉi "mem-prezentadoj" de Jesuo envere estas kredo-konfesoj pri Jesuo. Do: Anstataŭ "Jesuo diris: Mi estas la lumo de la mondo" oni povas legi "La evangeliisto konfesas Jesuon kiel la lumon de la mondo". – La tuta evangelio ja ne estas stenografita raporto pri eventoj, sed vivata proklamo de la kredo.
Grava akcento ĉe Johano estas ankaŭ la sakramentoj de la bapto kaj de la eŭkaristio, simboligitaj per akvo kaj sango. – Pli poste, la ekleziaj patroj vidos en la traborito koro de Jesuo la fonton de la eklezio.
Efiko
Ĝis hodiaŭ la evangelio laŭ Johano estas alte estimata. Ĝi forte influis la kredon kaj la teologion en ĉiuj jarcentoj. En la 3-a jarcento Sankta Klemento el Aleksandrio nomis ĝin spirita evangelio, kaj germana teologo de la 20-a jarcento skribis, ke ĝi estas "la plej perfekta enkorpiĝo de tio, kion evangelio en sia kerno volas esti".
Iuj ekzegezistoj kaj historiistoj de la du lastaj jarcentoj dubis pri la historieco de iuj rakontaj epizodioj en la evangelio de Johano. Kaj tio pro ilia malsameco de tiuj rakontataj en la sinoptikaj evangelioj. Ekzemple, la epizodo de la mirakla sanigo en la kvina ĉapitro, kie estas parolte pri la lageto Betesda, cirkaŭata de kvin portikoj, najbare de la Pordo de la Ŝafoj. Ĉar neniu antikva dokumento mencias tiun legeton, inkluzive de la Biblio, ŝainis al kelkaj bibliistoj kaj skeptikuloj ke Johano fantazie cirkonstancigis la lokon de la miraklo. Sed kiam arkeologoj ĵuse fosis tie kie, laŭ la johana evangelio, troviĝus la lageto, granda estis la surprizo: el tiuj ili trovis spurojn de unu cirkaŭata de spuroj de kvin portikoj. Oni vidu tion en RUGGERO SANGALLI, GLI ANNI TERRENI DI GESU', SUGERCO 2009, kie estas rimarkite ke la fosaĵo inter bibliaj rakontoj kaj historio ĉiam pli reduktiĝas ankaŭ danke al arkeologio.
Teksto en Esperanto
La traduko de la esperanta biblia komitato (John Cyprian Rust, John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) laŭ la unua eldono de la Nova Testamento, publikigita en 1912 ĉe la Brita kaj Alilanda Biblia Societo kaj Nacia Biblia Societo de Skotlando, kaj la unua eldono de la kompleta Biblio en Esperanto de 1927 estas trovebla
Nova traduko de Gerrit Berveling: Fonto-Kajeroj numero 9
István Ruha
Biografio
Profesoro de István Ruha estis Ferenc Balogh. Inter 1949-57 li estis koncertmajstro de operejo Kolozsvári Állami Magyar Opera, en 1957-58 la unua violonisto de Filharmonio de Kluĵo, ekde 1958 li estis ĝia solisto. En 1964 li fondis kaj gvidis la Arĉkvarteto Napoca. Ekde 1963 li estis profesoro en konservatorio de Kluĵo.
Dornach
Dornach estas la ĉefloko de la distrikto Dorneck en Kantono Soloturno en Svislando. Ĝi havis 6,071 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Ĝi famiĝas ĉefe kiel centro de la antropozofia movado.
Geografio
La komunumo Dornach situas ĉe la bordo de la rivero Birs proksimume 10 kilometrojn sudoriente de Bazelo. Kun la najbaraj komunumoj Reinach en okcidento kaj Arlesheim en sudo Dornach praktike kunkreskis kaj formas integran parto de la aglomeraĵo de la urbo Bazelo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,77 km², de kiuj 46,3% estas kovritaj de arbaro, 17,3% servas por agrikulturo kaj 35,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
Dornach limas al Arlesheim (Kantono Bazelo Kampara), Gempen, Hochwald, Duggingen (Kantono Bazelo Kampara), Aesch (Kantono Bazelo Kampara) kaj Reinach (Kantono Bazelo Kampara).
Trafiko
Dornach situas ĉe la fervojlinio de Bazelo al Delemonto kaj estas servata de la regiona trajnlinio S3. Oriente de la komunumo pasas la ekspresvojo H18 kaj la kantona ĉefvojo n-ro 18 de Bazelo al Delemonto.
Famuloj
Rudolf Steiner (1861-1925) : filozofo, mortis en Dornach
Arthur Stoll (1887-1971) : kemiisto, mortis en Dornach
Salvadiós
Salvadiós [salbaDJOS] estas municipo en la nordo de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. La nomo Salvadiós aspektas renverso de Dios salva, tio estus, Dio savas.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 20,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 67 loĝantojn. Ĝi perdis 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 54 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Ĝi estis fondita inter la 10-a kaj 13-a jarcento, fare de reloĝado de nordanoj el Rioĥo kaj Navaro.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Greenock
Greenock, kaj en gaela Grianaig, estas urbo kaj administra centro ĉe la konsilantara areo Inverclyde en Skotio kaj iama burgh ĉe la historia lando Renfrewshire, situanta en la okcidento de la centraj Malaltaj Teroj de Skotio. Ĝi formas parton de aligita urba areo kun Gourock okcidente kaj Port Glasgow oriente.
La brita censo de 2011 montris ke Greenock havis loĝantojn, montrante malpliigon el la  registritaj en la brita censo de 2001. Ĝi kuŝas sur la suda bordo de Clyde ĉe la "Tail of the Bank" kie la rivero Clyde etendas al Firth of Clyde.
János Mathiász
János Mathiász [jAnoŝ matiAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mathiász János estis hungara oficisto, vinfaristo, vitisto. János Mathiász naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Ádámfölde (nuntempa Mošurov en Slovakio), li mortis la  en Kecskemét.
Preĝejo Sankta Toros
La Preĝejo Sankta Toros  (Սուրբ Թորոս եկեղեցի) estas religia konstruaĵo de la Armena Apostola Eklezio en la Armena kvartalo de la Malnova Urbo de Jerusalemo. Ĝi situas apud la Katedralo de Jakobo. Pli ol 4.000 antikvaj manuskriptoj estas konservitaj de la armenoj en ĉi tiu preĝejo.
János Mathiász
Biografio
János Mathiász akiris diplomon en Reĝa Jura Akademio (Kassa) en 1860. Post siaj studoj li laboris 2 jardekojn en la departementa administrado. En 1866 li kreis kolektaĵon pri vitoj (1600 specioj) en sia bieneto, kiun li kultivis libertempe. Lia vito atingis la unuan lokon en mondekspozicio en Vieno en 1873. Li aĝis 42, kiam li forlasis la oficialan laboron kaj li laboris plu kiel vitisto kaj vinisto. Li plej ofte okupiĝis pri vinberoj en regionoj de Tokaj kaj Kecskemét. En la 1880-aj jaroj dufoje okazis epidemioj pri vitoj ĉe Tokaj, li multe agis kontraŭ la epidemioj. Li ŝatis krei novajn speciojn pri vinberoj. Resume li kreis 3700 speciojn, el tio 60 estas uzata ankaŭ nun. Eksterlande liaj specioj aperis en Kalifornio, a Krimo, Izraelo, Sud-Koreio kaj Sud-Afriko. Li kreis tiun viton, kiu maturiĝas la plej frue. La ŝtato aĉetis lian bienon ĉe Kecskemét en 1926. Li havis edzinon, pri kiu li nomumis novan vinberon.
Sankt Kanzian am Klopeiner See
Sankt Kanzian am Klopeiner See estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Völkermarkt. Fine de en la komunumo vivis.
NGC 1807
NGC 1807 (alia indiko — OCL 462) estas malfermita stelamaso en konstelacio Taŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dražkovce
Dražkovce [draĵkovce], (hungare Draskócvölgye [draŝkOcvoldje], germane Andreas-Josef) estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1242, poste en 1416 en formo "Drask". Apudaj vilaĝoj Dolina aperis en 1249, Ivánkaföld en 1351, Szenthelena en 1477. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis Draschkócz-on duaklasa. La 3 vilaĝoj unuiĝis komence de la 20-a jarcento. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Draskócvölgye 245 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Martin, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dražkovce 519 homoj, (511 slovakoj).
László Dienes
DIENES László estis hungara sociologo, verkisto naskita en Tokaj la 27-an de marto 1889 kaqj mortinta en Budapeŝto la 5-an de aprilo 1953. Lia edzino estis Irén Júlia Götz.
Mátyás Dely
Mátyás Dely [mAtjAŝ deli], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dely Mátyás estis hungara bestokuracisto.
Mátyás Dely naskiĝis la en Balmazújváros, li mortis la  en Polgár (urbo).
Biografio
Mátyás Dely komence estis mallonge minoritano, soldato, aktoro, forĝisto, fine li akiris bestokuracistan diplomon en Reĝa Veterinara Instituto de Pest en 1860. En la sama jaro li edziĝis kaj estis bestokuracisto en grafa bieno de Hajdúdorog. Inter 1864 kaj 1892 li laboris en la plena ĉirkaŭaĵo de Hortobágy. Tiutempe vivis tie 35 mil da ŝafoj, 20 mil da bovoj, 12 mil da porkoj, 5500 da ĉevaloj. Depost 1892 li estis emeritita bestokuracisto en Polgár. En 1901 li ricevis reĝan premion. Lia edzino naskis plurfoje.
Ĉefeparĥio de Arbil
La Ĉefeparĥio de Arbil (Archieparchia Arbilensis Chaldaeorum, إيبارشية أربيل الكلدانية) estas diocezo de la Ĥaldea katolika Eklezio en Arbil, Irako. Establita la, ĝia nuna episkopo estas Bashar Matti Warda, kiu ekoficis ekde la post la rezigno de Yacoub Denha Scher en 2005.
La eparĥio konsistas el 7 paroĥoj. En 2013 estis enlogantoj kaj la sidejo estas en Ankawa en la ĉeurbo de Arbil.
Legoland' Germanio
La Legoland' Germanio (Legoland Deutschland) estas porinfana amuzparko en Germanio, kiu dediĉiĝas al la infanludila konstrusistemo Lego: al la miniatura rekonstruo de iuj elektitaj germaniaj kaj aliaj eŭropaj vidindaĵoj, al grandaj amuzparkaj amuzaĵoj en la stilo de la konstrusistemo, interalie Lego-forme konstruita mezpeoka kastelo, pirata areo kaj pluraj ondaj fervojoj, krome demonstrejo pri la produktado de la ludiloj, ludejo kie infanoj (kaj laŭvole ankaŭ plenkreskuloj) povas konstrui ludilojn el granda elekto de konstrueroj, kaj vendejo de imprese grandega elekto da konstrueroj. La amuzparko situas proksime de la urbeto Günzburg en la federacia lando Bavario en la sudo de Germanio, inter la urboj Ulm okcidente kaj Augsburg oriente, proksime de la germania aŭtoŝoseo A8.
La parko estas la tria en serio de similspecaj amuzparkoj, kiuj ĉiuj havas la nomon Legoland'. La unua (la "originalo") malfermiĝis dum la jaro 1968 en Billund, Danio; dum 1996 sekvis brita variaĵo en Windsor, Anglio, kiel tria dum 199 parko en Carlsbad, Kalifornio kaj kiel kvara la germania parko. Dum la jaro 2005 la firmao Merlin Entertainments aĉetis 70 procentaĵojn de ĉiuj parkoj; la restaj 30 procentaĵoj restis ĉe la firmao Lego. Kiel la aliaj parkoj, ankaŭ tiu en Germanio estas sezona kaj ne funkcias dum la vintro: ĝi akceptas gastojn inter aprilo kaj novembro. Laŭ indikoj de la parka administrado, por la dekoraj konstruaĵ(et)oj de la parko utiliĝis pli ol 50 milionoj da Lego-briketoj.
Venecio
La areo pri Venecio en vasta kanal-reta panoramo montras multan pliajn urbajn detalojn krom la Doĝa Palaco, la Rialto-ponto aŭ la Baziliko de Sankta Marko.
Svislando
Svislando reprezentiĝas per granda panoramo de la historia urbo Lucerno kaj per pejzaĝo el la alpa regiono ĉirkaŭ la landa ĉefurbo Berno.
Nederlando
La urbocentro de Amsterdamo kun burĝaj domoj, kanaloj kaj leveblaj pontoj, kaj kampara nederlanda pejzaĝo kun ventomuelejoj reprezentas Nederlandon.
Berlino
Pluraj vidindaĵoj de la germania ĉefurbo rekonstruiĝis en la skalo 1:20. Nur por la konstruo de la germania parlamentejo Reichstag la modelistoj bezonis 1.858 laborhorojn. Krome vidindas interalie la Brandenburga Pordego, la berlina katedralo, la historia Nikolaa Kvartalo kun la samnoma preĝejo, la Aleksandra Placo kun la televida turo, la Maria Preĝejo kaj la Ruĝa Urbodomo.
Hesio kaj Rejnlando-Palatinato
En plia parto de Miniland videblas la impresa panoramo de la urbocentro de Frankfurto, kun la mezepoka urbodoma placo, sed ankaŭ la altaj nubskrapuloj de la Eŭropa Centra Banko kaj de pliaj grandaj bankoj. En la proksimeco estas pejzaĝoj de la valoj de la riveroj Rejno, Mozelo kaj Majno, kun historiaj fortikaĵoj, vinkultivistaj urbetoj kaj pliaj konstruaĵo.
Kastelo Neuschwanstein
La detala rekonstruo de la fabela kastelo de la bavara reĝo Ludoviko la 2-a situas en roka alpa pejzaĝo. La modelo en skalo 1:30 konsistas el pli ol 300.000 Lego-briketoj. Ĝi larĝas 4 ½ metrojn kaj altas iom pli ol 3 metrojn. Por la modelo kreiĝis pli ol 400 fenestroj en pli ol 30 deversaj formoj.
Munkena flughaveno
Samkiel en la orginalo, tiel ankaŭ en la Lego-modelo, la Munkena flughaveno nun havas duan terminalon kaj ĝin alflugas la novspeca aviadilego Airbus A380 – ĉio en la Miniland-versio el etaj Lego-briketoj kaj movigita per surprizetoj ekigeblaj per la premoj de butonoj.
Futbala stadiono Allianz Arena
La rekonstruo de la futbala stadiono Allianz Arena en Munkeno estas la plej granda Lego-konstruaĵo tutmonde: ĝi kovras bazan areon de 5 oble 4 ½ metroj, altas unu metron kaj pezas 1 ½ tunojn. La miniatura stadiono konstruiĝis laŭ originaj planoj el miliono da Lego-briketoj. La lumigebla supro estis speciala defio: Unuflanke rondaj formoj el la rektangulaj ludilaj briketoj tre malfacile kreeblas, kaj aliflanke per neniuj el la jam ekzistintaj Lego-briketoj eblis vere kopii la kolorojn de la stadiona supro. Tial fine aparte por tiu konstruaĵo evoluis speciala travidebla Lego-briko. Pro la uzo de la travideblaj novaj konstrueroj fine helpe de 5000 lampetoj - preskaŭ kiel la originalo (vidu pri tio bildon en la artikolo de la vera stadiono) eblas lumigi la futbalejon laŭplaĉe ruĝe, blue kaj blanke. Ankaŭ la vizitantoj de la parko partoprenis en al konstruo de la stadioneto: Inter la miniaturaj 30.000 Lego-futbalemuloj en la dekstra kaj maldekstra kurbiĝo de la stadiona publikejo sidas 100, de parkaj vizitantoj fantazie kreitaj, miniaturaj futbalemuloj.
Kampara pejzaĝo de la loka regiono Ŝvabio
La pilgrima preĝejo Maria Vesperbild kaj historia laktejo reprezentas la pejzaĝon de la loka regiono Ŝvabio, kiu ĉirkaŭas la amuzparkon.
Pliaj altiraĵoj
Laŭ areo, la miniatura lando Miniland okupas malpli ol kvaronon de al parka teritorio. Inter kromaj temaj areoj menciindas interalie la parto "Lego ekstreme", kiu havas plurajn Lego-stilajn ondajn fervojojn. En la "testoveturejo" elproveblas rapidaj konkursaj aŭtoj en infana grandeco. En la "konstrua kaj testa centro" eblas esplori, ĉu memkonstruitaj turdomegoj el Lego-brikoj vere rezistas al tertremo, aŭ eksperimenti, kiu fantazie konstruita Lego-veturilo plej rapidas en dekliva vetveturo. La "landon de aventuroj", kaŝite en ĝangala pejzaĝo de multaj arboj kaj arbustoj, sovaĝaj bestoj kaj fantastaj kreaĵoj, ĉio el Lego-brikoj, eblas esplori en ĵipoj. En la "kavalira reĝlando" mezepoka fortikaĵo en Lego-stilo atendas vizitantojn. Junaj pilotoj kaj navigistoj povas en la "Lego-urbo" stiri aviadilojn kaj boatojn en infana grandeco. Kaj aventurece malkovrigeblas ankaŭ la Lego-stila "Lando de piratoj".
Sperlonga
Sperlonga estas komunumo de Italio.
Vortform-riĉeco
EdE-V
Vortform-riĉeco. Morfologia sistemo de esperanto faciligas esprimon de la plej delikataj senc-nuancoj. Ekz. de radiko bov oni povas derivi bovo, virbovo, bovino, bovido, virbovido, bovidino, bovaro, bovejo, bovisto, bovaĵo, bovidaĵo, ktp. En angla lingvo oni devas uzi tute diversradikajn vortojn ox, bull, cow, calf, steer, heifa, herd (of cattle) byre, herdsman, beef, veal, bovine, ktp.
Oni prave asertas, ke en ĉiu lingvo plej riĉe estas evoluintaj tiuj fakoj, kiuj estas plej proksimaj al ordinara ĉiutaga mastrumado kaj ekonomio de la popolo uzanta tiun lingvon.
Tiel ekzemple en somala lingvo estas tre vaste ellaborita terminaro rilate la kamelon - ĉefan mastrumobjekton de somali-popolo.
S. Marin en artikolo „Mortpezo kaj efikeco“ citas tutan serion da tiusencaj somali-vortoj, kiuj trovas nur 2-3 respondecajn vortojn en la riĉaj franca kaj angla lingvoj.
En E ekzistas tamen ĉiuj necesaj leksikologiaj kaj gramatikaj rimedoj por esprimi ĉiujn ĉi ideojn - ĝis tiom subtilajn, kiel virkamelido, kamelidineto, fruktigokamelo, buĉokamelino, kamelareto, ktp.
26806 Kushiike
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Vortform-riĉeco
Do tiu eco de E montras, ke ĝi pli ol iu natura lingvo kontentigas la internaciajn bezonojn laŭ sia esprimpovo, ke ĝi povas kontentigi tiurilate bezonojn de kiu ajn nacia lingvo.
Novaj vortoj povas esti derivataj kaj uzataj laŭ bezono; kaj samtempe la ĝenerala vortaro de E ne fariĝas pro tio tro ampleksa, ĉar novaj vortoj estas kreataj el la kombinoj de vortoj-radikoj simplaj, elementaj.
26806 Kushiike
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la malnova vilaĝo Kushiike, nun parto de la urbo Ĝoecu en gubernio Nigato, konata pro la meteorŝtono kiu falis la 16-an de septembro 1920. Publika observatorio estis tie konstruita en memoro de la meteorŝtono kaj fariĝis centro por eduko kaj popularigo de astronomio en la sudo de la regiono de Niigata.
Horst Köppel
Horst Köppel (n. ) estas germana futbalisto. Li de 1968 ĝis 1973 membris en la germana nacia teamo de futbalo.
Sittersdorf
Sittersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Völkermarkt. Fine de en la komunumo vivis.
Anglistiko
Anglistiko aŭ angla filologio estas la scienca fako okupiĝanta pri la angla lingvo kaj la anglalingva literaturo kaj cetera kulturo de la unuavice anglalingvaj landoj, aparte pri la historio de la lingvo – do temas pri branĉo de la fako lingvistiko.
La nuntempa evoluo de la fako
En la fako Anglistiko nuntempe graviĝis aparte du evoluoj:
Unue ekde la fino de la 20-a jarcento pli kaj pli diferenciĝas inter la brita kaj la irlanda literaturoj. Kune oni emas ŝanĝi la tradician anglalingvan fakonomon "English Studies" al Anglo-Irish Studies, por esprimi, ke la brita kulturo esence diferenciĝus de la irlanda. La nuntempaj irlandaj literaturistoj laŭ tiu koncepto havas tute alian kulturan fonon ol la britaj, kaj do la diferenciĝu ŝajnas nepra.
Due ekde la 1980-aj jaroj plia subbranĉo de la fako Anglistiko iĝis la tielnomata fako Commonwealth Studies, kiu okupiĝas pri la lingvaĵo kaj kulturo de la anglalingvaj eksaj britaj kolonioj. Multaj aŭtoroj, ekzemple en Barato, Jamajko aŭ Honkongo, ja unuavice parolas respektivan lokan lingvon kaj (parte) verkas ankaŭ en ĝi, sed vidas la anglan kiel internacia lingvo multe pli efika komunikilo por atingi laŭeble grandan legantaron, kaj tial publikigas siajn verkojn ankaŭ (aŭ eĉ nur) en la angla lingvo.
Pierre Boulez
Vivo
Li finstudis en 1945 ĉe la Pariza Konservatorio. Lia plej grava instruisto estis la franca komponisto Olivier Messiaen. Boulez estis muzikdirektoro de la trupo Renaud-Barrault ĉe la teatrejo Théâtre Marigny en Parizo (1948). Dum la malfruaj 1940-aj kaj la 1950-aj jaroj li verkis serion da tre eksperimentemaj verkoj, kiuj baziĝis sur la dekdutonismo, gajnante grandan laŭdon. Li iĝis unu el la plej influaj komponistoj, kiuj pledis por etendigo de la principoj de seria muziko ĉien ajn en la muzikon (ankaŭ en la domajnoj de dinamiko, ritmo, sonkoloro, sonalteco).
Dum la ĉiujare en Darmstadt faritaj someraj kursoj li - kune kun Karlheinz Stockhausen - ege influis la avangardon postmilitan kaj kontribuis ankaŭ al kreo de nova lingvo koncerne muzikajn teknikon kaj gestadon.
Verkoj kaj graveco
Liaj komponaĵoj ampleksas i.a.: Structures I por du pianoj (1952), tri pianaj sonatoj, unu kantociklo por kantanto kaj orkestro Pli selon pli – Portrait de Mallarmé,(1957-1962) kaj Domaines (1968), verko por ununura klarneto kaj 21 instrumentoj.
En la 1960-aj jaroj li estis gastanta direktisto en Cleveland kaj ege famiĝis. Inter 1971-75 li estis ĉefdirektisto de "BBC Symphony Orchestra" kaj samtempe, 1971 ĝis 1977, muzika direktoro de "New York Philharmonic Orchestra". En 1976 li nomumitis direktoro de la renomita franca instrumentogrupo "Ensemble InterContemporain". Kiel direktisto li koncentriĝis ĉiam je samtempaj verkoj respektivaj la propraj siaj; sed li ankaŭ iĝis interpretisto de tradiciaĵoj, antaŭ ĉio de verkoj de Stravinski aŭ de Debussy. En 1976 li direktis en Bayreuth, okaze de la datreveno 100-a de la konstruo de la fama operejo de Bayreuth, la operon Ring des Nibelungen de Richard Wagner.
En 1978 li komencis la orkestran prilaboron de Notations (serion de 12 pianludaĵoj de 1946). Boulez ankaŭ laboris kiel verkisto faka kaj muzikkritikisto.
Fonto
"Boulez, Pierre", en: Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)
East Renfrewshire
East Renfrewshire (Siorrachd Rinn Friù an Ear) estas unu el la 32 unu-nivelaj administraj unuoj (unuaraj instancoj) en Skotlando. Ĝi havas areon de kaj  loĝantojn. Per tio ĝi estas inter la plej malgrandaj distriktoj de Skotlando (28-a laŭ areo, 24-a laŭ loĝantaro).
East Renfrewshire situas inter North Ayrshire, East Ayrshire, Renfrewshire, South Lanarkshire kaj Glasgow.
Zagros-montaro
Zagros-Montaro estas sistemo de paralelaj montoĉenoj en Irano, en la sud-okcidento de Irana Altebenaĵo. La montaro havas longon de ĉirkaŭ 1 600 km kaj larĝon de 200-300 km. La plej alta punkto estas la pinto de la monto Zerd Kuh, 4 548 metrojn super la marnivelo. La pejzaĝo difiniĝas per montaraj dezertoj kaj en la nord-okcidento per arbustoj kaj duonarbaroj. Neĝo ne maloftas dum vintroj kaj kelkaj montopintoj ĝin tenas eĉ somere. La zagrosa regiono havas bonajn kondiĉojn por agrikulturo: La bestobredado estas la ĉefa branĉo de ekonomiko.
Komunumo (Finnlando)
Komunumo (kunta, kommun estas unuo de loka administrado en Finnlando. Nuntempe (2018) Finnlando havas 311 komunumojn, el kiuj 107 estas urboj (vd. Listo de komunumoj de Finnlando). Komunumoj varias tre multe inter si: la plej granda laŭ areo estas Inari 17.321 km² kaj la plej malgranda estas Kauniainen kun nur 6 km². La plej multajn loĝantojn havas Helsinko (576.632), dum la plej malmulte havas Sottunga (115).
La komunumoj havas deputitaron elektitan ĉiun kvaran jaron. La nombro de seĝoj varias laŭ nombro de loĝantoj, kutime de 17 ĝis 85 (en plej malgrandaj eblas eĉ nur 9). Komunumoj havas rajton imposti siajn loĝantojn (kaj entreprenojn), sed en multaj komunumoj la plej signifa financa fonto estas subvencioj de la ŝtato. Komunumoj respondecas pri sanservoj, baza edukado, planado de ekonomio,
La nombro de komunumoj kreskis ĝis la dua mondmilito. En teritorio, kiun Finnlando perdis al Sovetio en la dua mondmilito restis 50 komunumoj. Ekde 1960 la kvanto de komunumoj rapide malkreskis pro kunigo de malgrandaj komunumoj inter si aŭ al pli grandaj komunumoj. Estas planoj laŭ kiuj komunumoj devus havi minimume 20 000 loĝantoj, kiu signifus ke la nombro de komunumoj falus eĉ pli.
Ago-Semajno
La Ago-Semajno (AS) estis ĝis 2009 internacia junulara novjara Esperanto-renkontiĝo organizata de Pola Esperanto Junularo kaj klubo Varsovia Vento. Dum la jarŝanĝo 2009/2010 la Junulara E-Semajno anstataŭigis la AS-n kiel ties kuniĝon kun la Internacia Seminario.
Ĝis la jarŝanĝo 2005/2006, Ago-Semajno okazadis en la montara urbeto Zakopane, kie jam okazis junularaj jarfinaj kunvenoj en la 1990-aj jaroj. Ekde jarŝanĝo 2006/2007 ĝi ĉiam okazadis en alia loko. La Ago-Semajno 2006/2007 okazis en Nowy Sącz kaj spertis altan plinombriĝon de la partoprenantaro, kiu atingis pli ol 180 (antaŭe estis kutime ĉiam inter 50 kaj 80 partoprenantoj). En 2007/2008 Ago-Semajno okazis en Malbork / Malborko kun 228 aliĝintoj (tio estis la plej alta nombro, dum AS ekzistis). − La lasta, 7-a Ago-Semajno, okazis dum la jarŝanĝo 2008/2009 – unuafoje ekster Pollando, nome en Liptovský Mikuláš (Slovakio) (kun 200 aliĝintoj) kunlabore kun Slovaka Esperanto-Junularo kaj Liptova Esperanto-Klubo. Malgraŭ la antaŭaranĝa anonco, ke per tio la Ago-Semajno "komencis mirindan vojaĝon ĉirkaŭ landoj de la Meza Eŭropo", oni dum ĝi oni anoncis la ekeston de la Junulara E-Semajno, pro kiu tiu Ago-Semajno fariĝis la lasta.
Zjablikovo (stacio de Moskva metroo)
Zjablikovo (Зябликово) estas fina stacio de la Metroo de Moskvo sur Lublinsko-Dmitrovskaja linio, ĝi situas najbare de la stacio  en sud-orienta parto de Moskvo.
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
NGC 1808
NGC 1808 (aliaj indikoj — ESO 305-8, MCG -6-12-5, AM 0505-373, IRAS05059-3734, PGC 16779) estas galaksio en konstelacio Kolombo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(13542) 1991 VC5
(13542) 1991 VC5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Loum
Loum estas grandurbo en Kameruno.
Geografio
Loum situas sur mildaj deklivoj en okcidenta parto de la lando.
Ekonomio
Loum estas "ĉefurbo" de la bananoj.
Klimato
En Loum tropika klimato regas. La averaĝa temperaturo estas ĉ. 27 °C. Jare pluvas proksimume 1000 mm. Plej multe pluvas inter junio kaj septembro. La monatoj inter novembro kaj marto estas sekaj.
Trafiko
Loum havas trairan ĉefvojon kaj fervojon inter Nkongsamba-Douala. La lasta urbo situas 80 km.
Gabčíkovo (apartigilo)
Gabčíkovo estas nomo por vilaĝo kaj valbaraĵo en Slovakio.
Medaltabelo de la Somera Olimpiko 1920
Jen la medaltabelo de la Somera Olimpiko 1920.
Questembert (stacidomo)
Questembert estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Questembert, en departemento Morbihan, regiono.
Vogler
Vogler estas familia nomo ofte en suda Germanio, Aŭstrio kaj Svisio. La vorto venas de la germana vort „Vogel“ t.e. birdo. Temas pri homo kiu profesie okupiĝas pri birdoj.
Questembert (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Savenay - Landerneau (470000).
Lévis-Saint-Nom
Lévis-Saint-Nom [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 1,702 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Lévis-Saint-Nom troviĝas proksimume sudokcidente de Versailles,  sudokcidente de la centro de Parizo kaj  nordoriente de Rambouillet.
La najbaraj komunumoj estas Le Mesnil-Saint-Denis nordoriente, Dampierre-en-Yvelines sudoriente, Les Essarts-le-Roi sudokcidente kaj Coignières nordokcidente.
Zabok
Zabok estas urbo en Kroatio. Ankoraŭ 16 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Zabok situas en valo de rojo, ĉefvojoj kaj fervojoj estas al Varaždin, Zagrebo kaj Celje (Slovenio).
Historio
La unua skriba mencio pri la loko devenis de 1335. Ĝis Traktato de Trianon Zabok apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando laŭ persona unio ekde 1091, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Tebo
Tebo (laŭ K. Bein Teboj) povas esti:
Vidu ankaŭ Teba.
Nechvalín
Nechvalín (Nechwalin) estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio 6 km nordoriente de Kyjov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1261.
Questembert
Questembert [kɛstɑ̃bɛʁ] estas franca situanta en departemento Morbihan, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Questembertois.
142752 Boroski
142752 Boroski estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Sloan Digital Sky Survey (SDSS), elde la Observatorio de Apache Point en Sunspot (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William Boroski, aktiva partoprenanto de la usona astronoma komunumo kaj kontribuanto al Sloan Digital Sky Survey. Li estas bone konata pro sia rolo kiel Direktoro de Projekto de SDSS dum 1999 - 2008.