cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĥojnikia distrikto
Ĥojnikia distrikto (belaruslingve: Хойніцкі раён, : Хойницкий район) estas administra subdivido en sudorienta parto de Homela regiono. La distrikto estis fondita en jaro 1926, de jaro 1954 estis inkludita en Homelan regionon (antaŭ ĉi tiu eniris en aliajn regionojn). Areo estas 2.000 km2. La administra ĉefurbo estas Ĥojniki. En la distrikto estas eldonata gazeto "Lenina flago".
Erzhausen
La fervojo kaj Erzhausen
Post malfermo de la S-Bahn la malnova stacidomo ne plu bezonatis, ĉar necesis krei novajn platformojn kaj novan stacidometon. Ekde 2001 la urbo renovigis la konstruaxjon, kaj intertempe tie ekloĝis la urba biblioteko, kiu nun nomiĝas "libra stacidomo".
Ĥojnikia distrikto
Naturo
La areo de la distrikto estas malalta. Arbaro okupas 26 % de areo. Tra la distrikto fluas Pripjac kaj ĝia flankrivero Vicj; Nesviĉ (flankrivero de Brahinka). En la distrikto situas parto de Palesjea radiadaĵa kaj ekologia rezervejo.
Loĝlokoj kaj administra subdivido
Post la Ĉernobila katastrofo en 1986 jaro pro radioaktivaĵa malpurigado estis evakuita 40  % de la loĝantaro kaj estis likviditaj 48 vilaĝaj lokoj kaj parto de la vilaĝaj sovetoj. Nuntempe en la distrikto estas 7 vilaĝaj sovetoj kaj 50 loĝataj lokoj. La plej granda estas Ĥojniki.
Agrokulturo
En la distrikto estis disvastigitaj bovbredado, porkbredado, ŝafbredado, cerealplantado, linplantado, furaĝplantado, terpomplantado. Nuntempe ĉi-tio estas tre ŝrumpinta. Efektiviĝas eksperimentoj pri pliefikigo de agrokulturo je malpurigitaj per radioaktivaĵo lokoj.
Elfosaĵoj
Torfo, sablo, argilo.
Komunikado
En la distrikto situas fervojo inter Vasileviĉi kaj Ĥojniki, aŭtovojoj inter Kalinkaviĉi kaj Kamarin, inter Reĉica kaj Ĥojniki. Funkcias ŝipnavigado tra Pripjac.
Enrico Macias
Enrico MACIAS [enriko masjas], naskonome: Gaston Ghrenassia (naskiĝis en Konstantino, franca Alĝerio) estas franca kantisto, muzikisto, komponisto kaj aktoro.
Li kunlaboris kun dekoj da artistoj kaj liaj kantoj estis interpretitaj en multaj lingvoj inkluzive la francan, italan, hispanan, hebrean, jidan, turkan, grekan, anglan, armenan, araban kaj multaj el ĝiaj dialektoj. En Turkio ekzemple, multaj artistoj Interpretis liajn kantojn kun turkaj kantotekstoj i.a. Ajda Pekkan, Seyyal Tane r, Gönül Yazar kaj Nilüfer Yumlu, Dum tiuj jaroj, tradukoj de francaj kantoj nomitaj "arrangements" (aranĝoj) estis tre popularaj en Turkio.
Lia unua disko nomiĝis Enfants de tous pays (Infanoj de ĉiuj landoj).
Unuopaĵoj
(Enrico Macias & Jacques Demarny) (1975) (en Olympia en 1989 kun Les Petits Chanteurs d'Asnières)
Konsento de Zuriko
Konsento de Zuriko (latine: Consensus Tigurinus) estis interkonsento de Johano Kalvino kaj Heinrich Bullinger (majo 1549), pri la reala sed ne fizika prezenco de kristo en la Komunio. Ili interkonsentis ke Jesuo partoprenas la komunion per la potenco de Sankta Spirito kaj estas perceptebla pro la leviĝo de la animoj de la kredantoj al la ĉielo; la ĉeesto de Jesuo realiĝas en la kredo de la manĝanto kaj per la efiko de la Sankta Spirito dum pano kaj vino estas signoj, simboloj de la korpo kaj sango de Jesuo, kiu fizike hejmas nur en la ĉielo. Tamen (laŭ ili) la graco sakramenta venas nur al elektitaj (>antaŭdestinismo).
Aureille
(jen france, okcitane Aurelha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Sulpice-les-Champs
Saint-Sulpice-les-Champs estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 366 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Sulpice-les-Champs etendiĝas sur 21,7 km², kaj havis 366 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 16 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Sulpice-les-Champs apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Administrado
Saint-Sulpice-les-Champs estas la ĉefurbo de la kantono de Saint-Sulpice-les-Champs. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Jakobo el Edessa
Jakobo el Edessa de Sirio estas unu el la plej konataj kaj influaj verkistoj de kristana Sirio de la 7-a kaj komence de la 8-a jarcentoj.
Biografio
Reveninte el Aleksandrio Jakobo estis elektita episkopo de Edessa (hodiaŭ: Sarug) sugeste de lia amiko Atanasio la 2-a, patriarko de Antiokio; oficis en tiu tasko laŭ nur tri aŭ kvar jaroj ĉar lia severa aplikado de la ekleziaj kanonoj kaj samtempa manko de subteno de la antiokia patriarko Juliano posteulo de Atanazio la 2-a, li rezignis la oficon sed ne antaŭ ol li bruligis ekzempleron de la ekleziaj kanonoj ĝuste antaŭ la sidejo de la antiokia patriarko. Post tio, li retiriĝis en la monaĥejon de Eusebona (Sirio) kie, laŭ 11 jaroj, instruis pri Psalmaro kaj kiel legi la Sanktajn Skribojn en la greka; sed eĉ tie li spertis oponon ĉar la monaĥaro malŝatis kaj la grekojn kaj la grekan lingvon. Fine li monaĥe restadis en monaĥejo de Qenneshrin.
En nova monaĥa sidejo, najbare de Edessa, episkopo Jakobo dum naŭ jaroj kolektis kaj reviziis, kaj ankaŭ modifis, la Peshittan, la sirilingvan version de la Malnova Testamento profitante de sia lerteco klere konsulti la samlibrajn grekajn versiojn.
Fine li estis revenigita al sia komenca ofico, tiu de la episkopa funkcio en Edessa, sed tiun li plenumis nur dum kvar monatoj ĉar (708) ĉi foje eloficigita de la morto.
Teologia penso
Lia kristanismo fidelas al tiu de la Siria Eklezio, kies ortodoksio (akordo kun la dogmoj de la Granda Eklezio) kriziĝas pro inklino al monofizitismo. Al kelkaj esploristoj pri la teologia penso de Jakobo el Edessa ŝajnis ke lia doktrino inklinis pli al la du naturoj en Kristo ol al unusola, do ke li akordiĝis kun la ortodoksio: Assemani provis montri lian distanciĝon el monofizitismo, sed mem devis sin korekti post atenta legado de ĉiuj ĉitemaj liaj verkoj.
Verkoj
La plej parto de la verkoj de Jakobo el Edessa estis reelfositaj kaj publikigitaj en 1911 el la Biblioteca Orientalis de Assemani kaj el la studoj kaj katalogo de orientalisto William Wright, kies esploraĵoj konserviĝas ĉe Brita Muzeo.
Pribibliaj komentarioj kaj aliaj verkoj
Jakobo produktis revizion de la Biblio, bazita sur la Peshitta. Wright nomas tiun revizion “stranga eklektikaĵo”. De ĝi en Eŭropo pluvivis, epoke de Wright, nur kvin volumoj. Tiu verkado estis la lasta provo de reviziado de la Malnova Testamento en la Siria Ortodoksa Eklezio. Jakobo ankaŭ estis la ĉefa fondinto de sirilingva Masora paralela al tiu hebrea. Jakobo ankaŭ verkis komentariojn kaj skoliaron pri Biblio. Specimenoj de tiuj verkoj troviĝas kaj en Assemani kaj William Wright. Verkistoj de postaj epokoj nemalofte referencas al Jakobo kiel al “interpretanto de la Biblio”.
Li verkis ankaŭ Hexaemeron, nome traktaton pri la ses tagoj de la kreado. Manuskriptojn de tiu verko oni trovis ankaŭ en Okcidento, ekzemple en Liono kaj Leiden. Tiu estis lia lasta libro, kiu tamen restis nekompleta: ĝi estos kompletigita de lia amiko Georgo, episkopo de nomadaj araboj.
Li tradukis al la siria ankaŭ la grekan apokrifaĵon, eble de “Zozimo”, la Historion de Rekabitoj.
Kanonoj kaj Liturgio
Jakobo kreis kolekton de ekleziaj kanonoj. En lia letero al pastro Addai, al onia epoko alveninta, estas konservita serio de kanonoj, baziĝinte sur kiuj Jakobo instruige respondas al demandoj de la pastro.
Jakobo kreis ankaŭ, prozajn kaj poeziajn, liturgiaĵojn, kaj originalajn kaj tradukajn, el la greka transdonitajn pere de liaj sirilingaj homilioj (Wright, Short History, p. 145 ss.).
Filozofiaj kontribuaĵoj
Kun Jakobo el Edessa,la monaĥejo de Qenneshrin, kie li loĝis longatempe, fariĝis sidejo de intensa aktiveco, filozofia, teologia kaj scienca. Jakobo fariĝis aŭtoro de verko “Traktato pri Silogismoj”. Lia estas ankaŭ Enchiridion aŭ 'manlibro pri filozofiaj terminoj'. Oni atribuis al li ankaŭ tradukojn de aristotelaj verkoj, kiel la “Organon”; sed ili eble eliris el alies manoj.
Li metis al la siria lingvo homeliojn de forpasinta antiokia patriarko Severo el Antiokio.
La traktato, aperonta poste en la latina, De omnium causa causarum (Pri la kaŭzo de la kaŭzoj), estas verko ja jes de episkopo de Edessa sed de pli malfrua epoko, kaj ne de Jakobo kiel opiniate laŭlongatempe.
Pri historio
Jakobo verkis ankaŭ “Kronikon”, kvazaŭan daŭrigon de la “Eklezia Historio” de Eŭsebio de Cezareo. Bedaŭrinde tiu verko, citita de siriaj verkistoj, tute perdiĝis krom ero skribita sur manuskripto konservita ĉe “British Library”.
Gramatiko
Se pliprecizigi pri lia “Masora” ellaboro, Jakobo enkondukis, ĉerpante el la greka, la vokalojn en la nure konsonanta skribo siria: vokaloj skribindaj super la lineo kiel ankoraŭ hodiaj konserviĝas en la okcidenta siria lingvo. Li provis enmeti la vokalojn samlinee de la konsonantoj, sed tio ne estis akceptita kaj do ne eniris la uzon.
Scienco kaj teologio
Jakobo pri tio ne pritraktis rekte sed nerekte per sia sinteno antaŭ la grekaj malkovraĵoj kaj deduktaĵoj. Kun li la monaĥejo de ‘’Qenneshrin’’ fariĝis ankaŭ centro de esploro en la naturaj kaj astronomiaj esploroj.
Ekzemple, Jakobo ne nur konvenas pri la fakto ke la tero estas rondeca, sed ankaŭ liveras al siaj legantoj la spertan pruvon de tiu fakto. Rilate ĝiajn dimensiojn: ''de eosto al uesto la teroj elakviĝintaj okupas la duonon de la sfero; de nordo al sudo la sesan parton: do ĝi estas tri fojojn pli longa ol larĝa [...]. Ĝi longas 13.000 mejlojn (ĉirkaŭ 19.000 kilometrojn], kaj larĝas 4500 mejlojn (6700 kilometrojn), kio farus 38 500 kilometrojn de cirkonferenco. Jakobo, startinte el tiuj datenoj, provas ankaŭ dedukti la pezon kaj konkludas per tiu informo: «Oni diras ke fronte al Hispanio kaj Heraklaj Kolonoj, ĝis la lando de ĉinoj, kiu situas oriente de Hindio, estas tero nekonata kaj senloĝa”''.
Jakobo intuicias ke la luno kaj planedoj ne produktas mem la lumon; ke la fazoj de la luno estas simpla problemo de perspektivoj. Li sukcesas trafi la metodon por precizigi la longon de nokto kaj tago sub ĉiu latitudo, vintre kaj somere (de Aleksandrio, Merv, ktp).
La Basse-Indre - Saint-Herblain (stacidomo)
La Basse-Indre - Saint-Herblain estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Herblain, apud , en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
Axel Stefek
Axel STEFEK (naskiĝinta en 1967) estas germana inĝeniero, arĥivisto kaj ŝatata ĉiĉerono en Vajmaro, Germanujo.
Horní Ředice
Vilaĝo Horní Ředice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo apud la rivero Loučná, sur orienta flanko kontakte najbara al urbo Holice kaj sur okcidenta flanko kontakte najbara al vilaĝo Dolní Ředice, kun kiu ĝi origine estis kunigita. Vivas ĉi tie.
Historio
Kiel atestas arĥeologiaj trovaĵoj, teritorio de nuntempa Ředice estis prisetlita jam antaŭ kelkaj jarmiloj. La unua skriba mencio pri Ředice datiĝas en la jaro 1336, kiam ĝi nomiĝis Hermansdorf, eble laŭ nomo de la germana koloniisto, kaj kiam ĝi estis parto de la senjorejo Vysoké Chvojno. Antaŭ la jaro 1340 mastrumis la senjorejon Jindřich el Lichtemburk kaj antaŭ la jaro 1358 parton de ĝi havigis al si Jan el Šternberk. Familio Šternberk starigis sian sidejon en Holice kaj eknomiĝis Holický el Šternberk. Ankaŭ Ředice fariĝis parto de la senjorejo Holice.
77560 Furusato
77560 Furusato estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Saĵi en la tiama vilaĝo Saĵi, nun en la urbo Tottori, Japanio.
Bregnano
Bregnano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Benasque
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Ribagorza, en la koro de Pireneoj ĉe la rivero Ésera, inter la Akvorezervejo de Paso Nuevo supren kaj la Akvorezervejo de Linsoles malsupren. La municipa teritorio enhavas ankaŭ la loĝlokojn Anciles, kaj Cerler, fama aparte pro la fama skiejo. En la teritorio estas la Natura Parko Posets-Maladeta, la Natura Monumento de la Pireneaj Glaĉeroj kaj la monto Aneto.
Křenice
Nomon Křenice havas pluraj municipoj:
Bregnano
Najbaras la komunumoj Cadorago, Cermenate, Lazzate (MI), Lomazzo kaj Rovellasca.
77560 Furusato
« Furusato » (japane : 故郷) estas famkonata kanto en Japanio. La vorto signifas ankaŭ « landa hejmo ». La nomo estis sugestita de la lokalaj loĝantoj dum celebrado de la dudeka datreveno de la establo de la Observatorio de Saĵi.
Benasque
Geografio
Ĝi limas norde kun Francio (Haute-Garonne), okcidente kun Sahún, sude kun Castejón de Sos, kaj oriente kun Montanuy. Oni parolas variaĵon de la aragona, nome filologie konata kiel kunejo de la aragona, la kataluna, la gaskona pro kio oni povas paroli pri transira parolmaniero nome benaskesa aŭ "patués".
La klimato estas malvarma, nome altmontara.
Historio
Estis loĝado jam en romiaj tempoj, kiam oni konstruis banejojn de sulfurakvo ankoraŭ ekzistinta.
La plej frua referenco dokumenta, nome la Rótulo de Benasque, estas de 1006 ĝis 1018. El la 11-a jarcento ĝi apartenis al la Graflando Ribagorza, parto de la Regno Aragono.
En 1660 ĝi suferis fortan tertremon.
En 1727, 1834, 1925, 1963, 1982 kaj 2013 okazis grandaj inundoj de la rivero Ésera kiuj okazigis nombrajn damaĝojn, inter kiuj la detruo de la pontoj. Sur la nordo de la loĝloko, ekzistis ekde la 13-a jarcento kastelo kiu estis detruita pro Reĝa Dekreto en 1858.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj, kadre de kiu okazis incendio de municioj kaj de loĝejoj.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Benasque kie oni malaltiĝis el 1 750 loĝantoj en 1870 al minimumo de 574 loĝantoj en 1970, poste oni rekuperiĝis ĝis nunaj 2 282 loĝantoj (2022), ĉefe pro la altiro de montara turismo.
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro. En la unua triono de la 20-a jarcento oni ekspluatis minon de piritoj proksime de Cerler. La kreado kaj disvastigo de skiejo de Cerler, kaj la kreskanta montarturismo helpis la konstruadon de nombraj hoteloj, loĝejaroj, restoracioj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Maria (de romanika deveno de la 13-a jarcento); la renesanca palaco de la grafoj de Ribagorza, nune kultura centro; domegoj Casa Juste kun impresa turego kaj Casa Faure; mezepoka ponto; en la municipo Benasque estas nombraj montopintoj kiuj superas 3000 m super marnivelo; krome estas nombraj glaĉeroj (nun malaperantaj), "ibones" (glaĉeraj lagoj), montaraj rifuĝejoj kaj la Hospitalo de Benasque (fakte montara gastejo).
Horní Ředice
Historio
De la duono de 14-a jarcento krome menciita germana nomo aperas ankaŭ la ĉeĥa nomo Ředice derivita de nomo de rivereto Ředina, nun Ředička. Sinsekve la origina germana nomo perdiĝis. En la jaro 1507 aĉetis Ředice Vilém el Pernštejn kaj la vilaĝo fariĝis parto de vasta senjorejo Pardubice. Tiu ĝi estis ankaŭ post vendo de la senjorejo al la Reĝa kamero en la jaro 1560 kaj restis tiu ĝis nuligo de servutismo (1848).
La tridekjara milito estis katastrofo ankaŭ por Ředice. Ankoraŭ en la jaro 1654 estis triono de la bienoj forlasita. Sed dum la 18-a jarcento nombro de bienoj rapide kreskis. En tiu tempo ankaŭ aperas divido de Ředice je "Supra - Horní" kaj "Malsupra - Dolní". La unuaj oficialaj skribaj mencioj pri divido devenas el la jaro 1757. Sed definitive la divido okazis nur en la jaro 1849, kiam en ambaŭ vilaĝoj ekestis memstaraj komunumaj komitatoj kaj memstaraj estraroj kun vilaĝestroj en frontoj de ili.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Venceslao estas rememorata en skriba dokumento jam en la jaro 1349. La nuna preĝejo estis konstruita sur loko de la estinta ligna preĝejo en la jaro 1857. Ĝi estas ununava kun trilatere fermita presbiterejo kaj kun sakristio sur norda flanko. La presbiterejo havas barelan volbon, la navo estas plafonita per tri kampoj de prusaj volboj sur zonoj. La vandoj estas dividitaj per toskanaj pilastroj.
Frubaroka ĉefa altaro estas nigra-ora, portala kun kanelitaj kaj torditaj kolonoj, kun statuoj de Sankta Adalberto, Sankta Prokopio, statuetoj de Sanktaj Vito kaj Sigismondo el fino de la 17-a jarcento, kun bildo de la 19-a jarcento, du flankaj altaroj el la 1-a duono de la 18-a jarcento. Altaro de Virgulino Maria kun statuoj de Sankta Joaĥimo, Sankta Anna, statuaro de Pieto kaj altaro de Sankta Georgo kun statuoj de Sankta Venceslao kaj Sankta Sigismondo. Predikejo el la 2-a duono de la 17-a jarcento estas ornamita per bildoj de evangeliistoj. La konfesejo estas el dua duono de la 18-a jarcento. Ekstere ĉe la preĝejo estas lokita mezepoka ŝtona baptujo.
Tombejo
Sur okcidenta flanko de la tombejo oni povas vidi restojn de fosaĵo kaj remparo, estinta antaŭfortikaĵo de la fortifikita preĝejo. Malantaŭ la tombejo estas enterigitaj prusaj soldatoj falintaj en la sepjara milito, en kiu Ředice multe suferis. En la jaro 1997 estis la loko rekonstruita kaj konsekrita.
Sonorilejo
Sur tombejo apud la preĝejo estas sonorilejo konstruita sur oklatera plano kun kvarlatera surkonstruaĵo.
Statuo
Statuo de Sankta Johano Nepomuka staras ĉe limo de la vilaĝo Horní Ředice kaj la urbo Holice.
Naturo
Natura rezervejo Žernov, proklamita en la jaro 1995, troviĝas 1,5 km norde de Horní Ředice. Ampleksas areon 293 ha, nome arbaron Žernov fiŝlagojn Mordýř kaj Šmatlán kaj apudajn herbejojn. (rigardu http://www.mapy.cz/#mm=TTtP@x=136561664@y=135978752@z=12 ). La teritorio estas grava kaj botanike (446 specioj de kreskaĵoj) kaj zoologie. Aperas ĉi tie 223 specioj de vertebruloj, el tiuj 99 estas speciale protektataj kaj 75% da ili reproduktiĝas ĉi tie. Speciale grava la lokalejo estas el ornitologia vidpunkto. Oni ekkonis ĉi tie 169 speciojn da birdoj, el tiuj 78 estas aparte protektataj kaj pli ol cent da ili ĉi tie nestas.
Vaporkuirado
Vaporkuirado estas kuirtekniko per vaporo.
Vaporkuirado estas sana maniero por prepari nutraĵon ĉar ne necesas uzi oleon aŭ grason. Ĉar la ingrediencoj ne kontaktas kun la akvo, la nutraĵo kaj do ankaŭ la gusto restas pli bone konservataj.
En la okcidenta kuirarto vaporkuirado plejofte estas uzata por prepari legomojn. En la azia kuirarto oni preparas kompletaj manĝaĵojn per vaporkuirado.
La plej simpla maniero por vaporkuiri nutraĵon estas meti vaporkorbeton sur kuirpoto en kiu estas bolanta akvo aŭ buljono. En ĉiniaj restoracioj oni kelkfoje uzas ĝis 20 vaporkorbetojn sur unu kuirpoto.
Bikács
Bikács [bikAĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Paks.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Szekszárd. Paks troviĝas 15, Simontornya 12 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko, poste keltoj kaj romianoj alvenis. La unua mencio devenis el 1147. Post la turkoj la vilaĝo refondiĝis.
Vilaĝservoj estas poŝto, hotelo.
Famuloj
En Bikács naskiĝis skulptisto György Galántai.
Kalsdorf bei Graz
Kalsdorf bei Graz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
ALIAciklo
ALIAciklo estas asocio en Rébénacq (Pyrénées-Atlantiques, Francio) kiu produktas kuŝbiciklojn. La asocio emfazas orientiĝon al rimedoj lokaj prefere al malproksimaj por ŝpari energikostojn ligitajn al longdistanca transporto de varoj. ALIAciklo dissendas informilojn kaj reklamilojn rete kaj papere en la franca kaj en Esperanto.
Valdecasa
Valdecasa [baldeKAsa] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La loknomo Valdecasa estas komprenebla etimologie kiel Valo de la Domo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de du loĝlokoj, nome Valdecasa kaj Pasarilla del Rebollar; ĝi okupas totalan areon de 21,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 60 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 39 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
ALIAciklo
En 2009 kaj eko de 2010, la organizo estis firmao. En majo 2010 ĝi aliiĝis al franca asocio laŭ leĝo de 1901.
Ano de la asocio Marc Pleysier plenumis en julio-septembro 2009 rondvojaĝon tra tuta Francio per unu el la produktitaj kuŝbicikloj "ALIAunu", por diskonigi la firmaon, ties produktojn kaj prizorgi komercajn kontaktojn.
Valdecasa
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, legomoj) kaj brutobredado (transmigra de bovoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado tra naturaj montaraj areoj).
Livry-Gargan
Livry-Gargan [] estas franca komunumo en la departemento Seine-Saint-Denis, en la regiono Francilio. Ĝi havis 42,036 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Livry-Gargan situas nordoriente de la centro de Parizo.
Vestkodo
Vestkodo estas socia kodo kiu indikas la veston taŭgan por speciala okazaĵo. La plej multaj vestaj kodoj estas kulture difinitaj. Koncernas parte pri leĝaj postuloj kaj parte pri postuloj de kompanioj rilate dungitoj aŭ klientoj aŭ de lernejoj rilate gelernantoj k.t.p. Krom tio estas reguloj pri kiuj malobeo estas ne akceptataj aŭ rigardata kiel stranga, sed ne kondukas al sankcio aŭ rifuzo.
Vestkodo sur invitiloj
Por eviti miskomprenojn plej ofte sur formala invitilo por iu okazaĵo oni ankaŭ mencias la vestan kodon.
San Sebastián Tutla
Geografio
San Sebastián Tutla apartenas al la distrikto Centro al kiuj apartenas entute 21 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15922 loĝantojn. El tiuj estis 7467 viroj kaj 8455 virinoj. La komunumo havas surfacon de 8,93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1540 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 974 indiĝenoj. El tiuj 772 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 772 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Sennevoy-le-Bas
Sennevoy-le-Bas estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 108 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Gilbert, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Sennevoy-le-Bas apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Lunca Mureșului
Lunca Mureșului estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
22903 Georgeclooney
22903 Georgeclooney estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala amatora astronomo Sauro Donati elde la Observatorio de Monte Agliale en Borgo a Mozzano (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona aktoro George Clooney, tutmonde fama, ricevinto de du Oskar-premioj kaj kvar premioj Ora Globo. Inter la filmoj, en kiuj li ludis, du okaza en la kosmo : Solaris (2002) kaj Gravity (2013). George Clooney estis Heroldo de la Paco de la Unuiĝintaj Nacioj ekde 2008.
Intimeco
Laǔ NPIV, intimeco estas persona ento ne aperanta ekstere, nepublika kiel intimaj sentoj kaj ankaŭ estas karakterizaĵo de profunde komunaj sentoj kaj plena konfido kaj senĝeneco kun aliaj. La difino de intimeco estas malsimpla, ĉar ĝia signifo varias kaj inter diversaj personoj kaj trans tempo. En kelkaj rilatadoj, intimeco estas implicita kun koito kaj simpatio eble ligiĝas aŭ konfuziĝas kun amoraj sentoj. En aliaj rilatadoj, intimeco pli temas pri kunpartigitaj momentoj anstataŭ amoro. Ĉiukaze, intimeco estas ligita kun simpatio inter la rilatano.
Ĉi tio ne estas klara difino sed eĉ sen specifa difino, ŝajnas ke intimeco kaj sanaj rilatadoj estas interdependantaj. Ja, intimeco estas baza ero de amikeco kaj unu el la fundamentoj de amo.
La ĉefaj formoj de intimeco estas emocia intimeco kaj korpa intimeco. Intelekta intimeco, familiareco kun la kulturo kaj interesoj de persono, estas komuna inter amikoj. Membroj de religiaj aŭ filozofiaj grupoj eble ankaŭ sentas "spiritan intimecon" pro ilia komuna kredaro.
Oni ankaŭ povas identigi intimecon kiel pli profunda kono de iu, kono pri multaj diversaj aspektoj de persono aŭ kiel proksima sento kun tiu, kiu respondus simile en iaj situacioj, pro la multaj spertoj oni havis kun tiu.
Agdama distrikto
Agdama distrikto (Ağdam) estas distrikto en la sudokcidento de Azerbajĝano, kaj samnoma ĉefurbo de la rajono, nuntempe konsiderata kiel fantoma urbo. La urbo havis pli ol loĝantoj antaŭ la milito en Montara Karabaĥo. Pro tiu konflikto la urbo Agdamo, estas sub regado de la armenoj ekde julio 1993. La plejparto de la rifuĝintoj de Agdamo nun loĝas en improvizitaj rifuĝkampoj kaj urboj de la regionoj Barda kaj Sumgait.
Makzelulo
Makzeluloj aŭ gnatostomoj (latine Gnathostomata) estas vertebruloj kun makzelo. La grupo konsistas el la sekvantaj grupoj (laŭ kladistika klasifiko):
Tiu grupo estas distingenda de la gnatostomoluloj (latine Gnathostomulida), filumo de senvertebraj vermoj.
Martin Hochmeister
Martin Hochmeister (hohmajster) estis saksa presisto, libroeldonisto, urbestro en Transilvanio naskita en Sibio la 19-an de aprilo 1767 kaj mortinta en Sibio la 9-an de januaro 1837.
Biografio
Martin Hochmeister studis en Vaco, Koloĵvaro. En 1789 li transprenis la vendejon de sia patro en Sibio. En 1790 li estigis presejon kaj librovendejon ankaŭ en Koloĵvaro, kiun li donacis en 1809 al katolika liceo. Li eldonis multe da libroj en hungara lingvo. Li fondis la unuan hungaran gazeton de Transilvanio titolita Erdélyi Magyar Hírvivő, kiu en 1790 aperis dufoje monate en Sibio. De 1818 ĝis 1829 li estis urbestro de sia naskiĝurbo. Li eldonis kalendarojn kun ŝanĝantaj titoloj (1790, 1791. 1793, 1796; 1798–1800, 1803, 1804 ktp.). Krome li estis patro de la unua teatrejo en Sibiu en la Dika turo.
Lirika soprano
Kiel lirika soprano oni nomas konkretan specon de sopranovoĉo. Lirikaj sopranistoj havas pli "pezan" voĉon ol subretoj, sed pli malpezan ol dramaj aŭ dramegaj sopranistoj. La esprimoj „peza“ kaj „malpeza“ difinas plurajn aspektojn de la voĉfiziologio kiel amplekso kaj sonkoloro, movemo, volumeno kaj portokapablo.
Lirika soprano krome estas nomo por voĉfako, en kiu estas kunigitaj la rilataj opero- kaj oratoriopartioj. La angla esprimo lyric soprano nomas voĉfakon, kiun oni en Germanio kutime pli subdividas. Oni diferencigas laŭ:
La determino tamen estas, kiel ĉiam je tiaj klasifikoj, en neniu kazo unusenca kaj ĝenerale valida. La subjektivaj nocioj pri tio, kiu estas lirika soprano resp. kiuj partioj apartenas al tiu fako, parte ege diferencas kaj ofte ekzistas partaj kongruoj kun la najbaraj fakoj (ekz. subreto, koloratursoprano, drama soprano)
M46
Pri la aliaj signifoj de "M46" vidu artikolon M kun nombro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vršovice (distrikto Opava)
Vršovice estas municipo en Ĉeĥio etendiĝanta proksimume 6,5 km sudoriente de urbo Opava sur deklivoj de Nízký Jeseník. En la vilaĝo vivas. Vršovice per siaj konstruaĵoj ligas al vilaĝo Raduň.
Historio
Laŭ vilaĝo Vršovice subskribis sin jam en la jaro 1288 Slavibor el Vršovice. Plua mencio pri la ekzistado de Vršovice devenas el la jaro 1377, kiam dum divido de regiono Opava inter filoj de duko Mikuláš la 2-a Vršovice fariĝis al opava parto de princoj Václav kaj Přemek. Jam tiam estis unu parto de la vilaĝo en tenado de opava johanita komendo kaj escepte de la alia parto, kiu estis intertempe ĝis la 16-a jarcento parto de raduňa sinjorujo, restis kiel la t.n. "komenda flanko" en posedaĵo de ordeno de maltaj kavaliroj ĝis novepoko. Antaŭ nuligo de patrimonia establo en 1848, en anstataŭo de superularo, faris administradon de la vilaĝo vilaĝestro. Ekde 1850, kiam Vršovice fariĝis memstara vilaĝo, ĝi kreis parton de politika kaj juĝeja distrikto Opava. Post enkonduko de vilaĝa aŭtonomio direktis la vilaĝon vilaĝa komitato, kiu el sia mezo elektis estraron frunte kun starosto. Kiam estiĝis Ĉeĥoslovakio faris la administradon de la vilaĝo vilaĝa reprezentantaro, kiu elektis el sia mezo vilaĝan konsilantaron, en kies frunto staris starosto de la vilaĝo. En 1938-1945, en la jaroj de okupacio, transprenis la administradon la nomita starosto kun komisara rajtopovo kaj lia konsilanta komitato. Post la liberigo de la vilaĝo transprenis ties administradon nove kreita nacia komitato. En la jaro 1976 la vilaĝo estis sub administrado de Raduň kaj ekde 1990 Vršovice estas denove memstara vilaĝo.
Flago de Moncerato
La Flago de Moncerato estis adoptita la 10-an de aprilo 1909. Ĝi estas Blue Ensign kun la Union Jack en la kantono kaj la Blazono.
En la blazono bildiĝas Erin, la ina personigo de Irlando, kaj la ora harpo, alia simbolo de Irlando. Tio reflektas la Irlandan genealogian arbon de la kolonio. La Guberniestro de Moncerato konservas apartan flagon. La flago de la guberniestro konsistas el Union Jack kun la blazono.
Tommy Smothers
Thomas Bolyn SMOTHERS III (naskiĝis en Novjorko, la 2-an de februaro 1937) estas usona komediisto, komponisto kaj muzikisto, plej konata kiel parto de la muzika komika duopo la Smothers Brothers, kune kun lia pli juna frato Dick.
Indre (Loire-Atlantique)
Indre estas franca situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Indrais.
Horná Breznica
Horná Breznica (hungare Felsőnyíresd [felŝOnjIreŝd]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Horná Breznica situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Púchov troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1388 en formo "Breznycze". En 1471 jam 2 vilaĝoj formiĝis, tiu vilaĝo menciiĝas: "Kys Breznycza". En 1784 loĝis tie 430 vilaĝanoj (77 familioj) en 64 domoj, en 1828 580 vilaĝanoj en 56 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Felső-Breznic(z), poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőnyíresd 507 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horná Breznica 453 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).
Bocoyna
Bocoyna estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Bocoyna. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08009.
Geografio
La komunumo havis 29907 loĝantojn laŭ la censo de 2005. El tiuj estis 14779 viroj kaj 15128 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2801,8 km², ĝi apartenas al la Okcidenta Patrinmontaro. La meza alteco de la ĉefa loĝloko estas 2240 metroj super la marnivelo. En Bocoyna fontas la rivero Conchos, je vojo de 350 kilometroj la plej longa rivero en la subŝtato Chihuahua.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 683,3 mm/m² da pluvo. La averaĝa jara temperaturo estas 11,5 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 22275 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 5196 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 23,33 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Soham
Soham estas urbeto kaj civila paroĥo en la graflando Cambridgeshire, Anglio. Ĝi situas proksimume 20 kilometrojn nordoriente de Cambridge (Kembriĝo), apud la aŭtovojo A142 inter Ely kaj Newmarket, en la apuda distrikto Suffolk. Administracie ĝi raportas al la distrikto East Cambridgeshire. En 2011 ĝi havis 10 860 loĝantojn.
Nanteuil-le-Haudouin
Nanteuil-le-Haudouin estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nanteuillais.
Mario Mauro
Mario MAURO (naskiĝis la 24-an de julio 1961 en San Giovanni Rotondo) estas itala politikisto, membro de la parlamenta ĉambro Senato de Italio kaj universitata instruisto pri historio.
Interalie, en la oficperiodoj 1999-2004, 2004-2009 kaj 2009-2014 li estis membro de la Eŭropa Parlamento. En 2013-2014 li krome funkciis kiel ministro pri defendo en la Registaro de Italio.
Li trapasis de unu partio al alia, ĉiam en la kampo de la dekstro, nome Forza Italia (1994–2007), Popolo de Libero (2007–2012), Civitana Elekto (2013) kaj Popolanoj por Italio (2013–nune).
Hotelo Handelshof
Hotelo Handelshof estas renoma historia hotelo en la urbocentro de Essen. La sesetaĝa domo konstruita el ŝtalbetono estas protektata monumento ekde 1985. Ĝi troviĝas ĉe Willy-Brandt-Plaĉo kontraŭ la ĉefa stacidomo, je la komenciĝo de la aĉetumstrato Kettwiger Straße, kie komenciĝas la piedira zono de la urbocentro. Tion idikante staras sur la tegmento de la domo la devizo inter du blazonoj de Essen Essen - die Einkaufsstadt (Essen – la aĉetumurbo).
Historio
Sur la loko de Handelshof en la mezepoko staris turo de la remparo de Essen malkonstruata en la 19-a jarcento. Fine de tiu jarcento tie troviĝis la hotelo Zum Adler ĉe la Riveretostrato, kiu pasis tie. La domon de Handelshof planis kaj konstruigis inter 1911 kaj 1912 la arĥitektoj Carl Moritz kaj Werner Stahl el Kolonjo. La hotelo malfermiĝis en 1913. Tiutempe en la proksimume 350 ĉambroj de la domo troviĝis krom la hotelo ankaŭ du restoracioj, kafejo, sukeraĵejo, kinejo same kiel pluraj vendejoj kaj oficejoj. Ĝin estris je la komenco la gepatroj de aktoro Heinz Rühmann naskiĝinta en Essen. Ŝildo sur la fasado memorigas pri tio.
En 1929 okazis brulego en la hotelo. Okaze de vizito de Mussolini je akompano de Hitler en Essen 1937 oni pendigis devizobendon kun la teksto Bonvenon en la Armoforĝejo de la Regno ĉe la hotelon. Dum la Dua Mondmilito aliancanaj bombatakoj grave difektis la domon, sed tiun ĉi oni riparis – male al multaj aliaj militdifektitaj – post 1945 sen gravaj ŝanĝoj. Nun la svisa restoracio-filiaro Mövenpick tenas Hotelon Handelshof.
Vjazniki
Vjazniki (ruse Вязники) estas urbo en Vladimira provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 17415.
La urbo estis fondita en jaro 1608.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1778.
NGC 2438
NGC 2438 (alia indiko — PK 231+4.2) estas planeduma nebulozo en konstelacio Pobo.
Vjazniki
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.
NGC 2438
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vjazniki
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas latitudo 56°14' norde kaj longitudo 42°10' oriente.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Klazjma (Клязьма), en 6 km de fervoja stacio Vjazniki.
En jaro 2002 la urbo havis 40.4 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Alstom
Alstom (origine Als-Thom, poste Alsthom en 1932, poste Alsthom Atlantique en 1976, poste Gec-Alsthom en 1989 kaj Alstom ekde 1998 ) estas anonima societo bazita en Francio specialiĝinta en la fako de transportoj, ĉefe fervojaj (trajnoj, tramoj kaj metrooj).
Origine Als-Thom, kunmetita el « Alsace » kaj « Thomson », fariĝinta Alsthom, estis la rezulto de kunfando, realigita en septembro 1928, de parto de "Société alsacienne de constructions mécaniques" (SACM) bazita en Mulhouse poste en Belfort, specialisto pri konstruo de lokomotivoj, kaj de "Compagnie française pour l'exploitation des procédés Thomson Houston" (CFTH), franca-usona kompanio specialisto pri ekipaĵoj de elektra fervoja trakcio kaj elektro-meĥanika konstruo. Auguste Detœuf estis ĝia unua delegita administratoro.
Omar Sosa
Omar SOSA (* 10-an de aprilo 1965 en Camagüey, fakte Omar Sosa Palacios) estas kuba ĵazpianisto kaj komponisto.
Vivo
per sia patro, instruisto pri historio kaj filozofio, Omar Sosa jam frue kontaktiĝis kun diversaj muzikstiloj, aparte kun klasika muziko, ĵazo kaj latinamerika muziko. En la aĝo de ok jaroj li mem eklernis la ludon de perkutinstrumentoj kaj de marimbo. Sekvis studoj ĉe la konservatorio je Camagüey kaj je la Escuela Nacional de Musica kaj je la Instituto Superior de Arte en Havano, je kiu li forturnis sin de marimbo kaj turniĝis al pianludo. En 1983 li finis sian edukiĝon kaj komencis labori kun popmuzikistoj kiel Vicente Feliú kaj Xiomara Laugart. Poste lin decide influis la muziko de Thelonious Monk. En 1993 Omar Sosa transloĝiĝis al Quito en Ekvadoro, kie li konatiĝis kun la muziko de la afrikdevenaj loĝantoj de Esmeraldas kaj per la kunfandmuzika ensemblo Entrenoz direktis sian unuan propran grupon. Post mallonga tempo sur Majorko Sosa transloĝiĝis en 1995 al San-Francisko kaj muzike konkeris sian renomon en la tiea latinidĵaza mondeto. En 1999 li transloĝiĝis al Barcelono.
Muziko
La muziko de Omar Sosas Musik montras grandan stilan amplekson kaj entenas variajn influojn. Surbaze de latinida ĵazo kaj kubaj ritmoj Sosa priverkas tradician nordafrikan muzikon, salson, merengon, soŭlon, funkon, klasikan muzikon, elektronikan muzikon und pionirmuzikon ĝis hiphopo. Per la diskoj Prietos (2001) kaj Sentir (2002) li pli forte okupiĝis pri tradicia afrika muziko, aparte pri tiu de la Gnavoj. Sekvatempe li kunlaboris kun diversaj aliaj muzikistoj kiel perkutinstrumentisto Adam Rudolph, Dhafer Youssef, Steve Argüelles, Paquito D'Rivera kaj Dieter Ilg.
Sosa rigardas sian muzikon esprimo de sia politika kaj spirita konscienco kaj prezentas kiel anod de la kuba religio santerio ankaŭ kun ritaj roboj.
Li ludas soloajn programojn kaj kunlaboras kun diversaj ensembloj ekde ĵaztriopo ĝis bandegoj kaj simfoniorkestroj. Al lia kvinopo Afreecanos apartenas krom frapinstrumentisto Marque Gilmore kaj la mozambika basisto Childo Tomas muzikistoj kiel Mola Sylla (aŭ Joo Kraus), Leandro Saint-Hil aŭ Peter Apfelbaum.
Distingoj kaj honoradoj
La lumdisko Sentir estis kandidatigita por Gremio de la kategorio „Plej bona latinidĵaza albumo“. En 2003 la fondaĵo Smithsonian Institution distingis Sosan pro lia vivoverkaro. Tiu ĉi prezentis per From Our Mother sian unuan verkon por granda orkestro. En 2006 ankaŭ la disko Mulatos estis kandidatigita por Gremio. La albumo Ceremony aranĝita de Jaques Morelenbaum, kiu ekestis kun la radiobandego NDR-Bigband, ricevis en 2011 la premion ECHO Jazz kiel plej bona bandego-albumo.
Robert Carey
Robert CAREY unua grafo de Monmouth (ĉ. 1560 – 12-a de aprilo 1639) estis plej juna filo de Henry Carey kaj Anne, filino de Siro Thomas Morgan.
Kiel junulo, li akompanis diversajn diplomatajn misiojn kaj pratoprenis en militaraj ekspedicioj (1588 kontraŭ la hispana armado; 1591 en sieĝo de Rouen.
Li estis parlamentano inter 1586 kaj 1588 (de Morpeth); en 1593 (Callington) kaj inter 1596 kaj 1601 (de Northumberland). Inter 1593 kaj 1596 li estis en registaraj postenoj.
Krinau
Krinau (en Esperanto ankaŭ Krinaŭo) estas komunumo en la elektodistrikto Togenburgo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Kun nur 273 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007 ĝi estas la plej malgranda komunumo en Kantono Sankt-Galo. Ĝis la 31-a de decembro 2009 tiu nombro ankoraŭ malkreskis al 252 personoj.
Geografio
Krinau situas norokciedente de Wattwil, sudoriente de Mosnang kaj sude de Bütschwil en pitoreska pejzaĝo supre de la valo je alteco de 800 m s.m. La komunumo konsistas el la setlejoj Altschwil, Au, Dreischlatt, Gurtberg, Schuflenberg, Krinäuli, Niederberg, Kapf kaj Gruben. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,27 km², de kiuj 2,98 km² estas kovrita de arbaro, 4,02 km² servas por agrikulturo, kaj 0,22 km² por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Krinau limas en nordoriento al Bütschwil, en oriento kaj sudo al Wattwil, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Mosnang.
Trafiko
Krinau situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas atingebla per poŝtaŭtobuslinio ek de Lichtensteig en 8-minuta veturado.
Historio
La unua skriba mencio de Krinau datas sub la nomo Krinnow el la jaro 1357. En frua mezepoko Krinau estis feŭdo de la Grafoj de Togenburgo. En la jaro 1510 la komunumo Krinau sin liberaĉetis de ĉiuj feŭdaj ŝarĝoj kaj ek de tiam havis sian propran tribunalon. La alta tribunalo restis sub la Princabatejo Sankt-Galo. Dum la tempo de la Helveta Respubliko inter 1798 ĝis 1803 Krinau apartenis al la komunumo Lichtensteig, en la jaro 1803 ĝi okaze de la fondiĝo de Kantono Sankt-Galo fariĝis memstara komunumo. La komunumo nuntempe (2010) suferas pro formigrado kaj samtempe pro manko de loĝejoj, ĉar multaj loĝejo estas luitaj kiel feriloĝejoj al turistoj.
Maleme
Maleme (en greka, Μάλεμε) estas vilaĝo de Grekio en la insulo Kreto. Ĝi apartenas al la provinco Ĥanio kaj al municipo Platanias. En 2011 ĝi havis 710 loĝantojn.
Estas gravaj arkeologiaj restaĵoj.
(19520) 1998 WC24
(19520) 1998 WC24 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Unión de San Antonio
Unión de San Antonio estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Unión de San Antonio. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 109.
Geografio
Unión de San Antonio apartenas al la regiono Altos Norte kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco (nordoriente de la regiono Altos Sur). Al tiu regiono apartenas 8 komumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15484 loĝantojn. El tiuj estis 7202 viroj kaj 8282 virinoj. La komunumo havas surfacon de 687,79 km². La meza alteco estas 1920 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 18,2 C. En la komunumo estas 624,6 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4123 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3348 scipovis legi kaj skribi kaj 775 viroj estis analfabetoj. Do 18.8 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4991 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3933 sciis legi kaj skribi kaj 1052 virinoj estis analfabetoj. Do 21,08 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Unión de San Antonio vivis 13236 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 5 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,038 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Fumaĵita haringo
Fumaĵita haringo estas fiŝaĵo kio konsistas el haringo kun kapo kaj kelkfoje ankaŭ kun intestoj fumaĵita por konservado kaj gusto. En Nederlando ĝi estas ankoraŭ sufiĉe ofta manĝaĵo speciale en la regiono ĉirkaŭ la IJsselmeer kaj la nordaj provincoj. Ankaŭ en la angla- kaj surinama kuirarto ĝi estas konata fiŝaĵo.
Alleins
(jen france, okcitane Alen) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Velayos
Velayos [beLAĝos] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Mediteranea pufino
La Mediteranea pufino (Puffinus yelkouan ) estas mezgranda birdospecio el la grupo de pufinoj nome marbirdo de la familio de Procelariedoj.
Velayos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 212 loĝantojn. Ĝi perdis 800 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 23 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Mediteranea pufino
Priskribo kaj identigo
La Mediteranea pufino estas 30–38 cm longa, kun enverguro de 76–89 cm kaj pezo de 330 al 480 g. Ĝi havas la tipan pufinan flugmanieron de la genro, malsuprenirante el flanko al flanko per rigidaj flugiloj kaj malmultaj flugilfrapoj, havante la flugilpintojn preskaŭ tuŝante la akvon. Tiu birdo aspektas kiel fluganta kruco, kun ties flugiloj je rekta angulo el la korpo, kaj ĝi ŝanĝas el tre malhelbruna al blanka dum la malhelaj supraj partoj kaj pli palaj subaj partoj estas alternative eksponitaj dum ĝi veturas malalte super la maro.
Velayos
Geografio
La municipa teritorio de Velayos limas sude kun Santo Domingo de las Posadas, oriente kun Maello, norde kun Blascosancho kaj okcidente kun Vega de Santa María. La tereno estas ĝenerale ebena, sedimenta, sur ĉirkaŭ 900 metrojn de altitudo en pejzaĝo preskaŭ senarba. La kampoj de cerealoj kaj kelkaj pinaroj dominas la ebenaĵon. La fervojo de Madrido al Irún trapasas la municipan teritorion sude norden kaj iam disponigis de fervoja stacio (nun ne uzata) je 3 km de la domaro, ĉe la ŝoseo al Maello.
Mediteranea pufino
Priskribo kaj identigo
Ĝi estas silentema mare, sed nokte ĉe la reproduktaj kolonioj ili elsendas raŭkajn ridecajn alvokojn, pli altatonaj kaj trenitaj ol tiuj de la Nordmara pufino.
Velayos
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Mediteranea pufino
Priskribo kaj identigo
La Mediteranea pufino havas pli kontrastan aspekton ol la Baleara pufino kun kiu ties vintra teritorio koincidas, ĉar tiu lasta specio estas bruna supre kaj nur blankeca sube. Ĝi estas tre simila al la nigrablanka Nordmara pufino de Atlantiko, kaj perditaj birdoj for el sia kutima teritorio estas tre malfacile identigeblaj certece.