cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fotografio
Fotografio kiel arto
La fotografio kiel arto, scienco kaj persona sperto evoluis paralele dum tiu tempo. Tuj kiam eblis fabriki fotilojn kiuj estu facile moveblaj kaj manipuleblaj aperis la eblo influi en la rigardanto pere de la sinteno de la fotilo kaj de ties fokuso, kio ebligis la transigon de la subjektiveco de la fotisto al la foto, krom la ekkonstruon de propra arta lingvaĵo.
En la aktualo, la arta fotografio mem, havas karakteron tre subjektivan. La artaj movadoj dum la unuaj jardekoj de la 20a jarcento, partikulare la modernismo kaj ties derivitaj branĉoj el impresionismo en la pentrarto kaj ties sekva aliro al abstrakto havis grandan influon en la fotografio. Jam en la aktualo, la pure arta fotografio estas preskaŭ komplete subjektiva kaj la manipulado de la bildoj estas fundamenta ilo en sia arta esprimeblo; la fotografio de Annie Leibovitz, Helmut Newton kaj David LaChapelle inter aliaj, plue estas parto de la nova revolucio en fotografio.
La artfotografia lingvaĵo eliris de la heredo de la pentrarto. Tamen, rapide ĝi ampleksigis sian vortorezoron pere de la facileco fari ekstremajn fokusojn (plonĝofotoj, kontraŭplonĝoj ktp.), la kapto de la movado pere de longaj obturtempoj kaj la pli preciza decido de la momento. La premo sur la fotisto por marki sian subjektivecon en la fotografio formis lingvaĵon plena je subtileco, sed sufiĉe komprenebla, tre rekta por ajna observanto.
La fotografio estas esenca elemento en ajna kulturo, pro tio fokusigi en tiu generas procezon de arta pensaro por atingi la vidan komunikadon kiun oni celas projekcii, konsiderante ĝin kiel aspekto kiu ebligas la reprezentadon kaj karakterizadon de diversaj grupoj kaj tavoloj de la socio, kaj krome institucias vidan referencon kiu permesas montri informadon kaj generi emociojn, por uzi ĝin kiel instrumento de esplorado kaj dokumentado en ajna socia kunteksto.
Nuntempa la fotografio estas praktikata de milionoj da personoj en la tuta mondo kiuj uzas bonkvalitajn fotilojn. Aktuale estas preferataj la fotiloj kun tre bonkvalita optika eblaro kaj multaj elektebloj kiuj aldonas flekseblecon, kontraŭ la pli simplaj fotiloj destinitaj al normala konsumanto, en kiuj la optiko kaj la obturatorn estas direktitaj elektronike senigante al la fotago de granda parto de ties neantaŭvideblo. La apero de la ciferecaj fotiloj, de la miksaj fotiloj kun video kaj de la fotografio en medioj de virtuala realeco komplikas sed pliriĉigas la estonton de tiu arto.
Aliaj fototipoj
Aerfotografio (Elaera fotografio aŭ Aviadfotografio) estas farado de fotoj el aviadilo aŭ el alia fluganta objekto. Platformoj por aerfotografio povas esti fiks-flugilaj aviadilo, helikopteroj, senpilotaj aviadiloj (UAV-oj aŭ "droneoj"), balonoj, premostabilaj aerŝipoj kaj aerŝipoj, raketoj, leterkolomboj, kajtoj, paraŝutoj, staraj teleskopoj kaj survehiklaj fostoj. Aerfotografio havas multajn aplikojn en diversaj fakoj: topografio, kartografio, ekologio, geografio, arkeologio ktp. Ĝi estas ege utila en la okazoj en kiuj normala fotado ne estas tiom facila, ekzemple dum militoj, en montaro, ĝangalo, sur danĝeraj surfacoj, vulkanoj, venenakcidentoj ktp.
La astrofotografio (mallongigita en astrofoto) estas fako de la astronomio kaj de la fotarto, kiu konsistas en la fotado de ĉielaj objektoj.
Glamfotografio estas fotografia ĝenro, kiu ne havas difinitajn firmajn limojn. Eblas diri, ke la glamfoto klopodas kapti sur fotografio belecon, ĉarmon kaj allogemon de la homa korpo. En la fotografia ĝenro de glamfoto apartenas ne tro vestitaj aŭ duonnudaj korpoj, kie la pli intimaj lokoj estas konvene kovritaj per vestoj, eventuale per alia parto de korpo.
Luterana preĝejo (Kondoros)
Historio
En 1877 alvenis la unua luterana pastro en Kondoros. La luteranoj komence konstruis preĝdomon en 1887. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en 1904. En 1950 kaj 1968 oni renovigis la preĝejon. En 1975 ŝtormo parte detruis la preĝejon, precipe la turon. La rekonstruo finiĝis post 3 jaroj. En 1977 la orgeno estis renovigita por profiti ĝin ankaŭ dum koncertoj. En 2004 okazis la lasta renovigo.
George Desvallières
George Desvallières, pseŭdonimo de Olivier Gabriel Victor Georges Lefèbvre-Desvallières (naskiĝis en Parizo, mortis  en Parizo) estis franca pentristo.
Luterana preĝejo (Kondoros)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas laŭ la strato. En mezo de la fasado la alta kaj svelta turo kun fenestrorozo altiĝas. En la supro rondbalkono ertendiĝas. Interne 3 navoj troviĝas, laŭ la flankonavoj oni konstruis galeriojn. La plej menciinda vidindaĵo estas la ĉefaltaro, kiun germano skulptis el unusola tilioligno kaj ĝi prezentas la Lastan Vespermanĝon.
Kolegio
Kolegio en kompreno kristanisma estas aro da personoj plenumantaj religian oficon, ekzemple kolegio de la pontifikoj, kolegio de la aŭguristoj aŭ kolegio de la kardinaloj. Ekde la frua mezepoka estiĝis kolegiataj preĝejoj: memregataj preĝejoj kie grupo de kanonikoj estris la diservojn. El tiaj preĝejoj evoluis la kolegiaj universitatoj de Oksfordo kaj Kembriĝo.
Laŭ Francisko Azorín kolegio estas simple Supera lernejo. Li indikas etimologion el la latina collegium, el collega (kolego).
Oni ankaŭ uzas la terminon pri diversaj mezgradaj aŭ superaj lernejoj, kun malsamaj signifoj depende de lando kaj lingvo. Laŭ PIV tiu uzo evitindas.
Kiel la ekvivalentoj en pluraj aliaj lingvoj, en esperanto fojfoje kolegio havas du pluajn signifojn:
Malgraŭ la konsiloj de PIV, oftas la uzo de kolegio por pluraj specoj de edukejo, kaj tio troveblas en la retejo de la UEA.
Kolegio povas signifi ankaŭ fakultaton aŭ aron de akademiaj fakuloj. Ekzemple, en la Akademio Internacia de la Sciencoj (AIS) estas kolegioj por homoj laborantaj en diversaj fakoj.
Degersheim
Pri la komunumo
Degersheim (en la alemana lingvo Tëgersche) estas komunumo en la elektodistrikto Wil, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 3861 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Degersheim situas en monteta kamparo norde de la Togenburgo. Al Degersheim apartenas krom la municipo Degersheim mem ankaŭ la municipoj Magdenau kun la Monaĥejo Magendau, Wolfertswil, Hinterschwil, la eksklavon Obergampen kaj multnombrajn izolitaj bienoj kaj malgrandaj setlejoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,46 km², de kiuj 35,3% estas kovritaj de arbaro, 52.8% servas por agrikulturo kaj 11,1% por setlado.
Trafiko
Degersheim situas ĉe la trajnlinio de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Sankt-Galo tra Wattwil kaj Rapperswil al Lucerno.
Infanopilgrimado
Infanopilgrimadoj al la Monto Sankta Mikaelo estis inter la plej strangaj. La unua okazis en 1333 kaj la fenomeno daŭris ĝis la franca revolucio, kun apogeo je la fino de la mezepoko. Komence infanoj ricevis dian mesaĝon postulante ke ili iru al la monto kun siaj amikoj kaj najbaroj por preĝi tie al arkianĝelo Sankta Mikaelo. Tiuj infanoj venis de Francio, Germanio kaj Nederlando. Foje ili estis senditaj de iliaj gepatroj aŭ urbanoj por peti forigon de la pesto.
Degersheim
Historio
La unua dokumenta mencio de Degersheim kiel Tegerascai datiĝas el la jaro 837, de Wolfertswil sub Wolfridenswilare el la 838. En la 13-a jarcento estis ekkonstruita la Monaĥejo Magdenaŭ, kiu situas en la triangulo inter Degersheim, Flawil kaj Uzwil. En la 17-a jarcento la monaĥejo ricevis la infrastukturon, kiu ankoraŭ hodiaŭ ekzistas. En la 17-a jarcento estis fondita la protestanta eklezia komunumo de Degersheim kaj en la jaro 1763 la katolika. Ek de 1803 Degersheim estas politika komunumo en Kantono Sankt-Galo. En 1804 la komunumoj Magdenau kaj Degersheim kuniĝis. En 1818 inscendio detruis 40 domojn, 15 garbejojn kaj la preĝejon. 200 pesonoj perdis sian hejmon.
Fortmezurilo
La fortomezurilo aŭ dinamometro estas instrumento por mezuri la forton.
Infanopilgrimado
Tiuj pilgrimadoj komence estis grandaj festoj, sed plej ofte ili finiĝis malbone. La infanoj estis ĉefe junaj knaboj, plej ofte ok ĝis dekdujaraj, kiuj forlasis siajn gepatrojn dum longaj monatoj kaj tre ofte neniam revidos ilin. La infanoj liberigitaj de la monotoneco kaj de la servoj ĉiutagaj formis longan procesion, portante flagojn kaj standardojn de iliaj feŭdaj sinjoroj. Sed aldoniĝas ankaŭ malbonaj elementoj, batalemuloj, ŝtelistoj, ktp.
Fortmezurilo
Mekanikaj fortmezuriloj
Plejmultaj mekanikaj fortmezuriloj enhavas risorton kaj baziĝas sur la leĝo de Hooke. La mezurenda forto etendas la risorton kaj estas mezurata per la mezuro de la etendo.
La mezurkampo de la instrumento dependas de la risorta konstanto. Ju pli malmola la risorto estas, des pli granda estas la mezurebla forto kaj des malpli preciza estas la mezuro.
Degersheim
Famuloj
Mortis en Degersheim hungara grafo János Teleki (pli juna).
Komunuma Partnereco
La komunumo Degersheim havas komunuman partnerecon kun Chamoson en Kantono Valezo en Svislando.
Bedenac
Bedenac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 666 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Bedenac situas en la sudo de Charente-Maritime, nordoriente de Bordeaux.
Tomohiro Katanosaka
Tomohiro Katanosaka (片野坂 知宏, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Kashiwa Reysol, Oita Trinita, Gamba Osaka kaj Vegalta Sendai.
Quijorna
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Gvadarama Baseno (hispane Cuenca del Guadarrama) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 25,71 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Holon
Holon (חוֹלוֹן, حولون) estas grandurbo en Israelo en Distrikto Tel-Avivo. Holon havas la duan plej grandan industrian zonon en Israelo, post Ĥajfo. La loknomo venis de la hebrea vorto holon, kun la signifo malmulto da sabloj. La nomo Holon aperas eĉ en la Biblio.
Geografio
Holon situas en la marborda ebenaĵo sude de Tel-Avivo. Tiu ĉi lasta urbo troviĝas 6, Aŝkelon 42, Jerusalemo 50, Ĥajfo 92 kilometrojn.
Historio
Holon estis fondita en 1935. Estis establita tekstilaj uzinoj fare de judaj enmigrintoj de łódź. En 1948 en Holon estis pafadoj dum la milito. Post 2 jaroj Holon urbiĝis.
Ekonomio
Holon estas centro de la israela tekstila industrio, aliaj produktoj estas metaloj, kaŭĉukoj kaj plastoj.
Montpellier HSC
La klubo Montpellier HSC aŭ plennome Montpellier Hérault Sport Club estas futbalklubo el la urbo Montpellier en la departemento Hérault de suda Francio.
Historio
En julio 2009 la eksa trejnisto de la franca junulara nacia teamo de futbalo, René Girard, transprenis la unuan viran teamon de la klubo, kiu tiam estis avancita al la unua francia ligo de futbalo. La teamo en la sekva sezono 2009/2010 tre sukcesis kaj kvalifikiĝis por la Eŭropa Ligo de UEFA. En tiu eŭropa turniro la teamo tamen jam en la dua matĉo malvenkis kontraŭ la teamo de la hungara urbo Györ. Post kiam la kluba teamo en la sezono 2010/11 preskaŭ malavancis al la dua nacia ligo, ĝi en la sekva sezono 2011/12 ree tre sukcesis, fortigita je novaj teamanoj kiel Olivier Giroud, Younès Belhanda kaj Mapou Yanga-Mbiwa. Dekomence ĝi konkuris pri la pinta pozicio, plejparte duele kun la teamo de la klubo Paris SG. Ekde la 29-a matĉa tago de la sezono la sudfrancia teamo havis la gvidan pozicion kaj tenis ĝin ĝis la sezonofino - sekve ĝi gajnis la unuan titoolon de francia ĉampioneco en la kluba historio.
Kluba prezidanto jam ekde la jaro 1974 estas Louis Nicollin, kies entrepreno posedas la klubon. La trejnisto laŭ la stato de somero 2012 daŭre estas René Girard.
Aparteno al la unua respektive dua naciaj ligoj
En la unua nacia ligo de futbalo, france tradicie nomita Division 1, ekde 2002 renomata Ligue 1, kiu klubo konkuris en la periodoj 1932 - 1935, 1939 - 1943, 1944/45, 1946 - 1950, 1952/53, 1961 - 1963, 1981/82, 1987 - 2000, 2001 - 2004 kaj ree konkuras ekde la jaro 2009.
<!-- Nur se iu volontulo pretus fari artikolojn pri ĉiuj teamanoj, sencus tabelo kun ligiloj, jen metita inter krampoj. Provizore preferiĝu la sekva versio sen ligiloj!
teamo de la sezono 2011/12
-->
Bobigny - La Folie (Tramtrajno en Francilio)
Bobigny - La Folie estas estonta haltejo de Eksprestramo 11. Ĝi situos en kvartalo "La Folie" en komunumo Bobigny en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Seudre
Seudre [] estas malgranda rivero en Charente-Maritime (Francio), kiu enfluas en la Atlantikon, pli precize en la Biskajan Golfon ĉe la insulo Oléron. 1-kilometra ponto transiras ĝian enfluejon.
Zwankendamme
Zwankendamme estas eta vilaĝo kun 673 loĝantoj (2012), inter Lissewege kaj Zeebrugge en la belga provinco Okcidenta Flandrio. Ĝi estas parto de la urbo Bruĝo. Ĝi ekestis inter la du mondmilitoj por loĝigi dungitojn de la apudaj koaksigejo kaj vitrofarejo.
Nomo
Sur la topografiaj mapoj desegnitaj inter 1771 kaj 1778 sub gvido de la aŭstria generalo grafo Joseph de Ferraris je la loko de la nuna Zwankendamme estas menciita farmbieno kun nomo Swankendamme. La signifo de la nomo eble estas kurbiĝanta digo.
Domoj, lernejo, preĝejo
Por loĝigi la dungitojn de la nova vitrofarejo, inter kiuj multaj valonoj laborintaj en la malnova fabriko de Dampremy, estis konstruita cento da novaj domoj. Tiel iom post iom ekestis la loĝkvartalo Zwankendamme.
Jam estis provizora bazlernejo en 1923. En 1929 estis inaŭgurita nova bazlernejo. En 1938 sekvis la inaŭguro de la nova preĝejo dediĉita al Papo Leono la Granda.
Fervoja ranĝejo
En Zwankendamme jam estas ranĝejo kiu pritraktas parton de la fervojtrafiko de la haveno de Zeebrugge. Komencis la laboroj por konsiderinde pligrandigi la ranĝejon. Pro tio malaperis la stacidomo de Zwankendamme, kaj estis konstruitaj nova bicikla vojo en direkto de Lissewege kaj nova ponto super la trakoj kiu ligas la vilaĝon kun la ĉefvojo N31.
Jouman Fattal
Fattal venis kvarjaraĝa kun sia familio al Nederlando. Ŝi trapasis aktoredukadon je la Altlernejo por Artoj en Utreĥto, kie ŝi en 2015 finstudis.
Sur la scenejo ŝi i.a. rolis en la prezentado Onder het melkwoud de reĝisoro Hans van den Boom. Fattal ankaŭ videblas en televidserioj kiel Flikken Maastricht kaj en la VPRO-filmo Gelukzoekers. En 2018 ŝi ĉefrolis kiel la ĵus finstudinta juristo Sabia Bennani en la nederlanda advokato-serio Zuidas.
Kiel kolumnisto Fattal verkis kaj verkas i.a. en Spunk kaj la feminista platformo Vileine.
Espero (eldonejo)
Espero estas esperanto-eldonejo bazita en Slovakio posedata de Peter Baláž. Ĝi daŭrigas la agadon de la antaŭa eldonejo Tretia vlna (Tria ondo).
Eldonaĵoj
Ekzemplaj eldonaĵoj
Bluverda hirundo
La Bluverda hirundo aŭ Bahama hirundo (Tachycineta cyaneoviridis) estas eta paserina birdo el la familio de hirundedoj (Hirundinidae), kiu enhavas kaj la hirundojn kaj la murhirundojn. Ĝi estas endemiismo de Bahamoj.
Fizika priskribo
Tiu brila hirundo de la genro Tachycineta havas verdajn kapon kaj dorson, bluajn suprajn flugilojn, nigrajn voston kaj flugilpintojn, kaj blankajn ventron kaj mentonon.
Teritorio kaj vivejo
Tiu neotropisa birdo troviĝas en orienta Kubo kaj tra la Bahamoj, sed reproduktiĝas en pinaroj de kvar insuloj en nordaj Bahamoj: nome Andros, Grand Bahama, Abaco, kaj New Providence. Ĝi disiĝas al sudorienta Usono for de la reprodukta sezono, tio estas tra la someraj monatoj. Ĝi estas ankaŭ eventuala vaganto al Sudameriko.
12515 Suiseki
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la japana arto Suiseki (japane 水石 : akvoŝtono): arto de aprezi la formojn de ŝtonoj. Malgrandaj nature formitaj ŝtonoj estas kolektitaj kaj elmontritaj pro ties belecoj kaj povoj de elvoki naturajn scenojn aŭ objektojn.
Bluverda hirundo
Reproduktado
Bluverda hirundo nestumas en malnovaj truoj de pegedoj en karibaj pinoj (Pinus caribaea), uzante pinonadlojn, bastoneotjn de kverkinoj kaj herberojn por fari la neston, kaj ili kovras ĝin per plumoj el aliaj paserinoj. Ili kutime havas tri ovojn. La kovado daŭras 15 tagojn kaj la periodo antaŭelnestiĝo estas de ĉirkaŭ 22 tagoj.
Krabro
La krabro (Vespa crabro) estas specio de eŭsocialaj himenopteroj de la familio de Vespedoj aspektanta kiel komuna vespo sed duoble pli granda; ĝi estas la plej granda el la eŭropaj specioj de vespoj.
Priskribo
La reĝino atingas ĝis 35 mm, la laboristinoj de 18 ĝis 25 mm kaj la viroj de 21 ĝis 28 mm. Flave kaj nigre striita sur la abdomeno, la kapo, la torako, la abdomeno kaj la antenoj estas iomete kaŝtankoloraj.
Nutrado
Por nutri sian abelovaron, bone kreskinta kolonio povas konsumi 500 g da insektoj ĉiutage : muŝojn, vespojn, abelojn, lokustojn, libelojn, sed ankaŭ raŭpojn kaj araneojn.
La adoltaj laboristinoj nutras sin per vegetalaj sukoj, fruktoj, forlasitaj karnoj kaj aliaj sukeraj varoj. Ĝi do havas dieton de plantovorulophytophage de prédateur.
Vivareo
Eŭropo, nordo de Azio (palearktiso), Norda Afriko, sed ankaŭ Norda Ameriko.
Vivkondiĉoj
Ĝiaj jaraj kolonioj ne postvivas la unuajn malvarmojn, escepte de la junaj fekundigitajs reĝinoj.
Printempe, tiuj ĉi kreas en mortintaj arboj, sek-ŝtonaj muroj, grenejoj aŭ kamenoj, eĉ en malnovaj pajlofaskoj, amason da kompoŝto aŭ da malnovaj tukoj, en ĉarpentoj aŭ en subtegmentoj, neston el papermaĉaĵoj (maĉitaj vegetalaj fibroj) ŝirmantan la unuajn ĉelojn en kiuj ili elmetas la unuajn ovojn.
Post naskiĝo de la larvoj, la reĝinoj, kiuj postvivis ĝis tiam mem nutras ilin ĝis haŭtŝanĝo. 5 ĝis 7 semajnojn post la unua ovometo, tiuj unuaj maturaj laboristinoj senŝarĝigos tiam la reĝinon pri plej multaj laboroj. Aŭtune, la kolonio apogeas, junaj reĝinoj kaj maskloj naskiĝas, komenciĝo de sekvanta ciklo. La nestoj ofte konsistas el 5 ĝis 10 (eĉ 12) vicoj de supermetitaj platoj el alveoloj ĉiam malsupren direktaj, sed la ĝenerala formo de la nesto forte varias laŭ la loko kie ĝi estas konstruita. La koloro kaj la desegnoj de la paper varias laŭ la vegetala fibro kolektita de la laboristinoj.
Nesto havas meze 5,000 alveolojn. La nesto, fine de aŭgusto, povas havi 25-litran kapaciton kaj la plej ganda longo de ties granda akso (en suda regiono, ĝuste antaŭ la unuaj malvarmoj) povas atingi unu metron. La plaj grandaj nestoj estas en la ĉarpentoj kaj la mkavaj arboj ĉar tiuj lokoj ofertas maksimuman alkroĉan surfacon. Ju pli la bona sezono estas longa (kazo de mediteranea areo), des pli grandaj estas la kolonioj kaj des pli la nestoj estos volumenaj fine de la sezono. La junaj maskloj kaj inoj, kiuj naskiĝos en junio aŭ julio ne partoprenas en la konstruado de la nesto. Okaze de la unuaj aŭtunaj malvarmoj, la maskloj, la inoj kaj la reĝino de la sezono mortas, same kiel la laboristinoj. La junaj ĵus fekundigitaj inoj trapasos vintron por krei novajn koloniojn.
Sistematiko
La specio Vespa crabro estis priskribita de la sveda naturalisto Carl von Linné en 1758.
Taksonomio
Ekzistas naŭ sub-specioj
Ĉina piedpilkado
Ĉina piedpilkado (ĉine: 蹴鞠 cùjú; EPĈ-a metode cuĝju signifanta 'piedbat-pilkado') estis piedpilka sporto en la antikva Ĉinio. Oni ludis ĝin per leda pilko. Ĝiaj praformoj eble estis ludataj per ŝtona pilko.
Krabro
Danĝereco
La piko de tiu insekto, same kiel tiuj de la aliaj vespedoj tre doloras pro la diametro de la pikilo kaj la konsisto de la veneno, sed ties tokseco estas meza (10-oble malpli ol tiu de la abela veneno . Tiel, male al obstina legendo, kiu asertas ke tri pikoj mortigas homon kaj dek du sufiĉas por mortigi ĉevalon, la nombro de pikoj necesaj por mortigi adoltan homon estas inter cent kaj cent kvindek, escepte por alergiaj homoj, kiun unu sola piko povas moirtigi, aparte en kazo de angioedemo.
Ĉina piedpilkado
En multaj lokoj de Shanxi-provinco oni elterigis ŝtonajn pilkojn, el kiuj iuj pezas je du kilogramoj, aliaj je nur 90 gramoj. Ĉar ili ŝajne ne estis uzataj por ludo, arkeologoj konjektis, ke antikvuloj kunligis du aŭ tri ŝtonajn pilkojn kun leda rubando, tenis unu ŝtonan pilkon, svingis la rubandon super la kapo kaj ĵetis ĝin al besto aŭ malamiko por ĉirkaŭvolvi iliajn piedojn kaj kapti ilin. En Banpo-ruino de Shaanxi (Ŝenŝji)provinco oni elterigis en la tombo de iu 3-4jara knabino tri malgrandajn ŝtonajn pilkojn, kiuj evidente estis ludiloj. Ankaŭ en Anhui-provinco oni elterigis centon da delikataj fajencaj pilketoj faritaj antaŭ 5 mil jaroj, ili supozeble estis ludiloj, ornamaĵoj aŭ oferaĵoj.
Krabro
Danĝereco
Dokumentitaj atestaĵoj kaj observoj de entomologoj opiniigas ke la krabroj estas malmulte danĝeraj, tiel longe ke oni ne agresas ĝian neston, ke oni ne tro alproksimiĝas. Ĝiaj nestoj estas plej ofte alte konstruitaj kaj malfacile alireblaj por infanoj (sed ili kelkfoje povas esti en arbotrunkoj, foliamasoj aŭ kompoŝto aŭ grundonivela anfrakto). Plie, oftas ke la nova nesto estas konstruita ĉiuprintempe estas malproksima de la antaŭa.
Ĉina piedpilkado
Pri la origino de piedpilka ludo historia libro diras: "Leda pilko, laŭdire, estis inventita de Huangdi aŭ farita en la periodo de Militantaj Regnoj (475-221 a.K.)." Huangdi estis tribestro de fora antikveco, al kiu oni atribuis la meriton de invento de leda pilko, tio nur estas onidiro. Estas certe, ke en la periodo de Militantaj Regnoj tre furoris la piedpilka ludo. Tiam ofte okazis militoj, kaj la piedpilka ludo disvolviĝis kiel unu el la soldataj ekzercoj. Poste la sporto disvastiĝis en la popolo. Historia libro diras: "Qi-regno estas riĉa, ĝia popolo senescepte scipovas ludi muzikilojn kaj piedpilkon." Fariĝinte la unua imperiestro de la Okcidenta Han-dinastio, Liu Bang (206- 194 a.K. sur trono) invitis sian patron el kamparo en la kortegon en Chang'an (nun Xi'an). Tamen la maljunulo ne kutimis al la kortega vivo. Li diris: "Mi nur ŝatas kune kun buĉistoj kaj etvendistoj trinki alkoholaĵon, vendi patkukon, bataligi kokojn kaj ludi piedpilkon." Tial Liu Bang tuj ordonis konstrui en antaŭurbo de Chang'an novan urbon similan al lia naskiĝloko kaj loĝigis en ĝi samlokanojn por ke ili akompanu lian patron. Tiel la piedpilka ludo venis en la kortegon, kaj Liu Bang mem fariĝis fanatikulo. Li konstruigis en la kortego pilkoludejon ĉirkaŭitan de altaj muroj. Li ofte sidis sur podio en nordo ne nur por spekti, sed ankaŭ por trejni militistojn. Ankaŭ imperiestro Wudi (140-87 a.K. sur trono) de Han-dinastio, kiu multe kontribuis por malfermi la Silkan Vojon, ŝatis pilkoludon. Pro tio Haj favorataj korteganoj kolektis Iertajn pilkoludantojn el la tuta lando kaj okazigis pilkokonkurson en.la pilkoludejo de la kortego. Wudi ne nur spektis ĉiun konkurson, sed ankaŭ elektis nacimalplimultanojn sur la Silka Vojo, kiuj lertis en pilkoludo, por partoprenigi ilin en la konkurso. Emociita, Wudi eĉ mem ludis kaj ordonis al literatura paĝio versi pri tio. Ankaŭ juna generalo Huo Qubing, kiu faris kontribuon por defendi la Silkan Vojon, estis heroo sur la pilkoludejo. Intertempe de bataloj, li gvidis soldatojn konstrui pilkoludejon en la kampadejo, okazigis kaj eĉ mem partoprenis pilkan konkurson por stimuli la batalspiriton. Laŭdire, foje pro neakurata proviantado la batalistoj dronis en malsato. Tamen la malsata Huo Qubing persistis en ludo de piedpilko. Tiam ĉiuj ordinaraj viroj devis servi en armeo. Dum la armea vivo ili lernis ludi piedpilkon. Post milito ili revenis hejmen kaj instruis la samvilaĝanojn ludi ĝin. Tiel en la prospera Okcidenta Han-dinastio furoris la piedpilka ludo en la kortego, armeo kaj popolo, kaj ankaŭ aperis libroj pri ludartoj kaj ludreguloj.
Krabro
Danĝereco
La krabroj plej ofte atakas nur tiujn, kiuj preterpasas proksime (malpli ol 3-4 metroj) de ilia nesto, sed la nombro de la laboritstinoj, kiuj partoprenas en la atako neniam sufiĉas por mortigi bonfartan adolton. La proksimecon de atako anoncas ŝanĝo en la zumado. Ekster tiu areo, la krabro estas pacema insekto, kiun vi ne devas timigi per abruptaj gestoj. Kio estigas la krabrojn tre malpopularaj, estas la fakto ke male al la vespoj la lumo allogas ilin, kaj ilia vizito estas tre verŝajna se ilia nesto estas proksima al loĝejo. Sufiĉas ŝalti lumon en alia ĉambro por elirigi ĝin el alia ĉambro.
Ĉina piedpilkado
La piedpilko de Han-dinastio estas solida kaj farita el ledo kun haroj ene. La pilkoludejo estas rektangula, ĉe ambaŭ ekstremoj estas po ses duonrondaj golejoj. Por ilin gardi, la du konkursaj flankoj metis po ses golulojn. La venko aŭ malvenko dependis de nombro de la enpafitaj goloj. Ĉiu flanko havis unu gvidanton, kaj la du flankoj kune elektis unu juĝanton. Dum konkurso la juĝanto devis esti justa, kaj la ludantoj devis obei la juĝanton. El tio oni povas vidi, ke en Han-dinastio la piedpilka ludo jam estis regula. En Tang-dinastio (618-907) la piedpilka ludo fariĝis pli amuza ol soldat-trejna kaj multe progresis la tekniko de pilkofarado. Oni uzis animalan vezikon kiel internon, plenigis ĝin per aero kaj ekstere kovris ĝin per ledo. Tiel farita pilko riĉas je elasteco kaj estas je 300-400 jaroj pli frua ol la aer-plenigita pilko inventita de okcidentanoj en la 11-a jarcento. Tiam la piedpilka ludo havis alian karakterizaĵon: partopreno de virinoj. El poemoj de Tang-dinastio ni povas scii, ke en la tiama kortego furoris piedpilka ludo tute sen antagonismo, nur kun atento pri persona lerteco. Tiam ne plu ekzistis golejoj, nur unu, du aŭ dek homoj ludis pilkon per ĉiuj partoj de la korpo, kiaj kapo, ŝultroj, dorso, postaĵo, brusto, ventro, genuoj kaj piedoj. Tia prezentado reliefigas belan pozon, do ĝi pli konvenas al virinoj. Sur kupra spegulo, porcelana kapkuseno, plumujo kc. de Tang- kaj sekvantaj dinastioj ofte vidiĝis bildoj montrantaj virinojn aŭ geedzojn ludantajn pilkon. Tio signifas, ke tiam la pilkoludo jani fariĝis familia amuzo.
Krabro
Danĝereco
Se oni detruas ilian neston, ili provas rekonstrui ĝin samloke. Kiam la nesto estas en loĝata loko, kie la krabroj povas esti danĝeraj, oni povas aŭ movigi la neston fare de profesiuloj aŭ forigi la kolonion per insekticidaj ŝprucigiloj por tiu celo.
Ĉina piedpilkado
El EPĈ 1997/11
Hlinsko (distrikto Přerov)
Hlinsko estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Přerov, en Regiono Olomouc. Ĝi havas. Ties katastra teritorio havas areon 501 ha.
Benzila jodido
Benzila jodido estas organika kemiaĵo kun formulo C7H7I, konsistante je unu benzena ringo ligita al jodo-metila grupo. La substanco etas alkila halogenido kaj konstitua izomero de la jodo-toluenoj. Ĝi estas senkolora kristalo kun malalta fandopunkto aŭ likvaĵo nesolvebla en akvo kaj pli densa ol ĝi. Do benzila jodido sinkas en la akvo. Ĝi estas toksa per ingestado, inhalado kaj haŭtokontakto. Tre irita al haŭto kaj okuloj. Ĝi ankaŭ estas malkomponebla per fotolizo kaj tiu ebleco estas tre utila fonto por provizado de benzilaj radikaloj.
Benzila jodido estis uzata kiel larmiga gaso far Francio kaj Anglio, kiuj kombinis benzilan kloridon kun kalia jodido por produkti benzilan jodidon, tre potencan kemian gason kun malalta volatileco. Tiamaniere ke ĝi estis uzata kiel kemia armilo miksita kun benzila klorido.
Haiku (operaciumo)
Haiku estas senpaga, libera kaj malfermitkoda operaciumo, kongrua kun la nun ne plu evoluigita BeOS, kiu celas specife personan komputadon kaj plurmedion. Haiku celas iĝi rapida, efika, facile lernebla kaj uzebla sistemo, zorgante sian potencon por uzantoj ĉiunivelaj. Ĝi estas nuntempe en beta-fazo: ĝi enhavas havenojn de la vasta plimulto de aplikoj por BeOS, multajn grafikajn aplikaĵojn, GNU/Linukso kaj BSD kaj denaskitajn ĝeneraluzeblajn programojn, kiel oficejan aŭtomatigon, vidbendon, aŭdion, bildredaktistojn, retumilon, kaj tiel plu.
La unua alfa-eldonoestis en septembro 2009 kaj la lasta en novembro 2012; la unua beta-versio estis eldonita en septembro 2018, sekvita de beta 2 en junio 2020 kaj beta 3 en julio 2021. La projekto estas direktorita de Haiku, Inc., negajncela organizo kun sidejo en Novjorko, fondita en 2003 fare de Michael Phipps, iama BeOS-projektestro.
László Kazár
László KAZÁR [kaza:r], (Vasile Kazar) estis rumania hungara grafikisto. Li naskiĝis en Máramarossziget en 1913 kaj mortis la 21-an de marto 1998 en Bukareŝto.
Kariero
László Kazár devenis el bonstata juda familio. Li studis en Baia Mare, Budapest, poste en Parizo. Li ekspoziciis en Kluĵo, Oradea, Parizo ĝis sia deportado en 1944. Post la dua mondmilito li estis muzeologo en Bukareŝto, poste inter 1950-1976 samloke li estis instruisto de la Belarta Altlernejo.
Halenda
Halenda estas vilaĝo en Barato en ŝtato Guĝarato. La komunumo estas parto de Raĝkot.
Fakturo
Fakturo estas komerca dokumento, kiun vendanto transdonas aŭ sendas al aĉetanto, indikante i.a. la kvanton kaj specon de la liveritaj varoj aŭ de la plenumitaj servoj. La fakturo indikas la sumon, kiun la aĉetanto devas pagi al la vendanto.
Tachycineta
Tachycineta (greka: taĥUs 'rapida', kīnéō 'moviĝi') estas genro de birdoj de la familio de hirundedoj. Ties membroj estas limigitaj al Ameriko.
Fakturo
Fakturo povas krome enteni ekzemple la sekvajn informojn:
En la diversaj naciaj komercaj leĝoj estas fiksite, en kiaj kazoj la skribado de fakturo estas deviga, kaj kiujn el la supre menciitaj informoj la fakturo nepre devas enteni.
Tachycineta
Temas pri sveltaj hirundoj kun forkoformaj vostoj. Plej parto de specioj havas metalbrilan verdecan dorson, verdecan aŭ bluecan kapon, kaj metalbrile bluajn aŭ nebrile brunajn flugilojn. Ĉiuj havas ege pure blankajn subajn partojn (tre kontraste kun la malhelaj supraj partoj), kaj kvar specioj havas blankan pugon. La hirundoj de la genro Tachycineta estas ĉefe almenaŭ parte migrantaj, kaj nur la Orhirundo kaj la Mangleja hirundo estas ĉefe nemigrantaj. Ĉiuj specioj uzas naturajn aŭ neuzitajn kavaĵojn por nestolokoj.
Sebbi
Sebbi (m. 695) estis anglosaksa reĝo de Essex, Anglio de 664 694.
Ĝis 683 li kunregis Essex kune kun sia frato Sigehere. Ili estis kuzoj de sia antaŭulo Swithelm.
En 665 Sigehere forlasis kristanismon kaj reiĝis pagano sed Sebbi restis pia kristana. Tre baldaŭ ili iĝis rivaloj. Sigehere aliancis al Wessex, kaj Sebbi al Mercia. En 665 Wulfhere, reĝo de Mercia, tiom pligrandigis sian influon en Essex ke li iĝis ĝia superulo. Li sendis Jaruman, episkopon de Mercia, por rekonverti la popolon de Essex.
En 686 Caedwalla, reĝo de Wessex, anstatauis la reĝon de Mercia kiel superulo de Essex. Li kaj Sebbi invadis Kent kaj forpelis ĝian reĝon Eadric. Poste Sebbi regis la okcidentan parton de Kent.
Sebbi fondis Abatejon Westminster.
Verŝajnas ke en 694 Sebbi abdikis por eniri monaĥejon. Li estas sekvata kiel reĝo de Essex de siaj filoj Sigeheard kaj Swaefred. Li mortis en 695, entombiĝis en Katedralo Sankta Paŭlo (Londono), kaj estis venerata kiel sanktulo.
Edmund Fetting
Edmund Andrzej Fetting (naskiĝis en Varsovio, Pollando; mortis  samloke) estis pola aktoro kaj kantisto.
Biografio
En la jaroj 1947-48 li kunestablis kaj estris la ĵazan bandon Marabut. En 1949 li paŭzis la studadon en la varsovia Ŝtata Teatra Artlernejo kaj komencis aktori en teatro. La ekzamenojn li trapasis ekstere en 1951.
Li laboris kiel aktoro en Teatro de Opolio en Opole (1949-1952), Teatro W. Bogusławski en Kalisz (1952-1953), Teatro S. Jaracz en Lodzo (1953-1956) kaj Nova Teatro en Lodzo (1956-1957). Decida momento en lia kariero estis kontrakto kun la Teatro Wybrzeże en Gdansko (1957-1960), kie li laboris kun elstaraj reĝisoroj, interalie Zygmunt Hübner kaj Andrzej Wajda. Li ludis interalie la rolon de Rodion Romanoviĉ Raskolnikov en Krimo kaj puno laŭ Fjodor Dostojevskij kaj ŝekspiran Hamleton.
El Gdansko Edmund Fetting iris al la Dramteatro en Varsovio (1960-1966), kiu tiutempe estis la plej grava teatrejo en la ĉefurbo. Tie li kreis elstarajn personaĵojn en modernaj teatraĵoj (de Sławomir Mrożek, Friedrich Dürrenmatt, Arthur Miller). Kun Varsovio Fetting restis ligita ĝis la fino de la vivo, aktorante sekve en la Teatro Ateneum (1966-1974), Teatro Powszechny (1974-1982), Teatro Na Woli (1982-1986) kaj Teatro Nowy (1987-1988). Li ankaŭ gastludis en la Teatro Współczesny, Teatro Rozmaitości kaj Teatro Komedia. En tiu tempo li ludis la rolon de Peters en la dramo Germanoj (Niemcy) de Leon Kruczkowski, la rolon de Grafo en Nie-Boska komedia de Zygmunt Krasiński, la rolon de Ŝopeno en Somero en Nohant de Jarosław Iwaszkiewicz, kaj aliajn.
Edmund Fetting ludadis ankaŭ en spektakloj de televida teatro, kie li prezentis interalie elstaran rolon de Edgar Szyller en Famo kaj gloro de Jarosław Iwaszkiewicz aŭ la rolon de Kurt en Play Strindberg de Friedrich Dürrenmatt. Li ankaŭ ludis en la televita teatro de sensacio Kobra, elstare populara en la 60-aj kaj 70-aj jaroj.
Edmund Fetting aktoris en kelkdek filmoj. Unu el la plej gravaj aktoraj kreaĵoj de Fetting estas lia rolo de Józef Haller en la filmo La morto de prezidanto (Śmierć prezydenta) reĝisorita de Jerzy Kawalerowicz. Li ludis ankaŭ en la filmserioj Granda amo de Balzac, Nigraj nuboj, Reĝino Bona kaj aliaj. En la 1980-aj jaroj li limigis sian aktoran laboron pro kormalsano.
Edmund Fetting kantis popularajn film-kantojn, ekz. la Baladon pri tankistoj por la televida serio Czterej pancerni i pies.
En la 1960-aj jaroj la aktoro gvidis la elsendon Radia Kantostudio, volonte kantis baladojn de Bulat Okuĝava, kantojn de Charles Aznavour kaj Kurt Weill. La artisto havis varman, bonetosan voĉon. Li ravis la spektantojn kaj aŭskultantojn ne nur per sia talento, sed ankaŭ trankvilo, memregeco kaj kulturo.
Edmund Fetting estis entombigita en la tombejo Powązki en Varsovio.
Fuliko
La fulikoj estas mezgrandaj akvobirdoj de la familio de Raledoj kiuj formigas la genron Fulica.
David Salo
David SALO (naskiĝinta en 1969) estas lingvisto, kiu laboris pri la lingvoj verkitaj de J. R. R. Tolkien por la filma serio de „La Mastro de l' Ringoj“, elvolvante la elfajn lingvojn (ĉefe Sindarinon) konstruante vortaron bazitan sur la jam konataj vortoj en la eldonitaj verkoj, kaj rekreante kelkajn lingvojn, kiu havis malabundan eldonitan vortaron kiel la nigran lingvon kaj kuzdulon.
Fuliko
Tiuj raloj havas ĉfe nigran plumaron kaj male de aliaj raloj ili estas facile videblaj, ofte naĝantaj en malferma akvo pli ol manĝoplukantaj en junkaroj.
David Salo
Salo kaj la lingvoj de Tolkien
La intereso de David Salo pri la lingvoj de Tolkien komenciĝis ekde li legis la verkojn kiam infano. Ĉe Macalaster College li studis la latinan, la grekan kaj lingvosciencon, kaj uzis tion ĉi por plibonigi sian komprenon de la lingvoj de Tolkien. Poste, li finis siajn studojn pri lingvoscienco ĉe Wisconsin–Madison Universitato.
Fuliko
Ili havas elstaran frontan ŝildon aŭ alian ornamaĵon ĉefronte kaj koloran bekon kaj multaj -sed ne ĉiuj- havas blankon subvoste. Kiel aliaj raloj, ili havas lobhavajn fingrojn.
Ili plejparte havas mallongajn, rondformajn flugilojn kaj estas mallertaj flugantoj, kvankam nordaj specioj estas tamen kapablaj flugi longajn distancojn. La Amerika fuliko atingis iam Brition kaj Irlandon. La specioj kiuj migras faras ĝin dumnokte.
Fulikoj povas piediri kaj kuri vigle per siaj fortaj kruroj kaj havas longajn fingrojn bone adaptitajn je mildaj, neregulaj surfacoj.
Tiuj birdoj estas ĉiomanĝantaj, manĝante ĉefe vegetaran materialon, sed ankaŭ etajn bestojn kaj ovojn. Ili estas agreseme teritoridefendantoj dum bredado, sed ankaŭ estas troveblaj en grandaj aroj en umbraj partoj herbaj de lagoj.
Mogersdorf
Mogersdorf, hungare Nagyfalva [nadjfalva], estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Jennersdorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Mogersdorf situas laŭ la hungara landolimo (kontraŭe troviĝas Szentgotthárd), laŭ maldekstra bordo de Rába, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Graz.
Historio
La unua mencio pri la setlejo devenis el 1187 en formo Nagyfalu. En 1664 tie okazis granda batalo inter Habsburgoj estre de Montecuccoli kaj turkoj estre de Küprili. Mortis 2-6000 kristanoj kaj 22-30 000 turkoj. En 1704 kaj post unu jaro armeo de Francisko Rákóczi la 2-a venkis la aŭstrojn. En 1910 loĝis en Nagyfalva 1107 da homoj, plejparte aŭstroj. Ĝis 1920 Nagyfalva apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio).
Rota d'Imagna
Rota d'Imagna estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj [Brumano]], Corna Imagna, Locatello, Sant'Omobono Imagna kaj Valsecca.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Siro de Pavia, kies religia memortago (la 9-a de decembro) sekve estas la komunuma festotago.
8764 Gallinago
8764 Gallinago estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Ĝi recevis la nomon de la ordinara galinago (Gallinago Gallinago).
International Near-Earth Asteroid Survey
La International Near-Earth Asteroid Survey (angla por Internacia Enketo pri Terrenkontaj objektoj) aŭ INAS estis internacia kampanjo organizita kaj kunordigita de la usona astronomino Eleanor Francis Helin en la 1980-aj jaroj. Ĝi estis la internacia parto de la "Planet-Crossing Asteroid Survey" (PCAS).
INAS celis vastigi la observadon de la ĉielo (PCAS operaciis nur elde la observatorio de la Monto Palomar) kaj promocii la serĉon de terrenkontaj asteroidoj en la mondo.
La Minor Planet Center kreditas ĝin de la malkovro de 8 asteroidoj en 1986.
Manó Zichy
Grafo Manó Zichy [ziĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zichy Manó aŭ Zichy-Ferraris Manó estis hungara oficiro. Manó Zichy 9 naskiĝis la 1808. Li mortis la 1877 en Budapeŝto.
Akademio de sinjoro Makulo (filmo)
Akademio de sinjoro Makulo (pole: Akademia pana kleksa) estas pol-sovieta muzika, fantasta filmo farita en 1983 kaj reĝisorita de Kĵiŝtof Gradovski, kiu estas adapto de libro de Jan Bĵehva. Ĝi estis elsendita televide per la kanaloj TVP1, TVP HD.
Manó Zichy
Biografio
Manó Zichy estis edukita germanlingve, li parolis hungare malbone. Komence li estis oficiro, dume li politikadis por la hungaraj interesoj en la parlamento. Komence de la Hungara revolucio de 1848 li aliĝis al la nova hungara armeo en rango majoro. Li havis edzinon sen filo. Post restarigo de la hungara konstitucio li estis senatano.
Aŭtokodoj en Eŭropo
Ĉiu lando uzas pli-malpli klare difinitan sinsekvon de literoj kaj ciferoj por siaj aŭtokodoj. Tio ofte permesas konkludi, el kiu lando iu veturilo venas, eĉ se internacia aŭtosigno mankas kaj alia konkreta indiko de lando ne estas legebla aŭ ankaŭ mankas. Tamen en multaj kazoj tiu identigo ne estas sendube ebla. Krome en multaj landoj por specialaj celoj estas eldonataj aŭtokodoj por specialaj celoj, kiuj ne kongruas al la kutima sistemo kaj do povas misgvidi. Tamen jen interpretilo por Eŭropo.
Kelkaj tre malgrandaj ŝtatoj estas ellasitaj, ĉar krom en tuja apudo estas pli malverŝajne trovi tian aŭton ol iun el la supre menciitaj specialaj kodoj kaj ĉar ili kutime relative grande montras la landan blazonon.
specialaj kazoj
Aparte menciindaj estas rusaj aŭtokodoj: Ili estas plej bone identigeblaj per du- aŭ tricifera regiona kodo en aparta kadro dekstre, iom pli alte skribite. Por la resto ekzistas diversaj sinsekvoj da literoj kaj ciferoj (sed nur unu por normalaj aŭtoj, kiu estas sube en la listo). Oni uzas nur literojn ekzistantajn en la cirila alfabeto.
Krome en Belgio ekzistas ajnaj kombinoj de entute kvin literoj kaj ciferoj (ruĝaj). Tiuj ne estas nove eldonataj jam relative longan tempon, sed ĉar ili estas ligitaj al persono kaj ne al veturilo, ili aperas ankaŭ ĉe novaj aŭtomobiloj.
unu litera, pluraj cifera grupoj
Tio signifas, ke grupoj da ciferoj estas apartigitaj per streketo. Ne estas konsiderata ĉi tie, ke Svisio uzas punkton por grupigi milojn.
litera, cifera, litera grupoj
Se ŝajne fine estas pli ol 3 literoj, el kiuj la unua(j) estas I, tiuj I verŝajne estas angla-tipa 1.
du literaj, unu cifera grupoj
La du literaj grupoj estas apartigitaj diversmaniere
aliaj distingoj
En plej multaj kazoj oni povas distingi landojn kun sama skemo alimaniere. Ofte la internacia kodo de la lando aperas ie, sed malgrande. Sed ekzistas ankaŭ pli rimarkeblaj specifaj ornamaĵoj aŭ kontrolafiŝetoj, kaj ankaŭ la uzataj litertiparo varias (sed ofte ankaŭ varias en la sama lando!). Kelkaj landoj devias de la kutimaj nigraj literoj sur blanka fono.
La plej okulfrapaj distingiloj estas:
koloro
Atentu, ke koloro de literoj aŭ fono en multaj landoj indikas specialajn uzojn, sed ĝuste tie ofte ankaŭ la skemo devias. Ekzemple aŭto kun ruĝa "LDK 062" verŝajne estas belga se trovata sufiĉe for de germana distrikto Lahn-Dill, sed en tiu germana distrikto ĝi povas indiki aŭton por prezenta kaj provvetura uzo (almenaŭ principe; la administra instanco decidas mem ĉu eldoni tiel mallongajn kodojn tiucele).
ruĝajn literojn uzas / uzis:
Preĝejo Sankta Mikaelo (Jena)
Priskribo
Inter la plej altvaloraj artaĵoj de tiu ĉi preĝejo nombriĝas bronza tomboslabo kun la reliefo de Marteno Lutero, kiu estis planita por la tombo en Wittenberg. Ĝi gisitis en 1548/49 en Erfurto, verŝajne laŭ modelo de Lucas Cranach la Maljuna, kaj venis dum la malordo post la Ŝmalkalda milito al Jena, kie ĝi starigitis finfine en 1571 en la urba paroĥa preĝejo. Ĝi estas ankaŭ simbolo por la eklezia ŝanĝo kiun la urbo travivis inter 1522-25 tumulte.
La preĝejo konstruitis inter 1380-1506 kiel unu el la plej malfruaj sed ankaŭ plej grandaj halaj preĝejoj de tuta Turingio. La konstruo de la turo kun ĝia renesanca spajro finiĝis nur en 1556. La preĝejo havis du antaŭulajn konstruaĵojn, unu frumezepokan konstruaĵon el la 11-a jarcento kaj unu grandan halopreĝejon el la romanika epoko. La patronaj rajtoj pri la urba paroĥa preĝejo havis ekde la fino de la 13-a jarcento la cistercianinoj kiuj havis ekde 1301 monakinejon en Jena. Transirejo sub la altarejo unuigis la monakinejan areon (de kiu hodiaŭ ne plu estis spuroj) kun la tombejo antaŭ la preĝejo. La transirejo mem estas unu el la t.n. Sep mirindaĵoj de Jena.
Nomservilo
Nomservilo (name server) aŭ DNS-servilo estas aplika programo destinita respondadi al DNS-demandoj laŭ respektiva protokolo. Oni nomas nomservilo ankaŭ komputilon ĉe kiu funkcias tia programo.
Aŭtokodoj en Eŭropo
koloro
flavan fonon uzas:
Preĝejo Sankta Mikaelo (Jena)
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 4'', 2011, ISBN 978-3-7954-2501-2, p. 149-150
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la komunumo
Bayavan
Bayavan, [bajavan] - Lungsod ng Bayavan - estas kvinaklasa komponenta universitata urbego en Filipinoj, en insulo Negroso, en regiono Centraj Bisajoj, en provinco Orienta Negroso. Bayavan havas 28 distriktojn.
Aŭtokodoj en Eŭropo
tiparo
Plej rimarkeblaj estas la tre grasaj literoj de britaj aŭtoŝildoj (inkluzive de Norda Irlando).
Malpli grasa, sed taŭgaj por distingo de danaj aŭtoŝildoj, estas la norvega tiparo.
Kontraŭfalsigan tiparon uzas Germanio depost kelkaj jaroj. Ĝi estas facile rekonebla ĉe kelkaj literoj (ekz. C), sed precipe ĉe la preskaŭ rektangula cifero 0. Simila estas la tiparo de Slovenio, sed tie la grupigo de literoj kaj ciferoj estas unika.
Nomservilo
Tipoj de nomserviloj
Laŭ plenumataj funkcioj, la nomserviloj estas dividataj je kelkaj grupoj. Depende de konfiguro, koncerna servilo povas aparteni al kelkaj grupoj.
Tetsuya Tanaka
Tetsuya Tanaka (田中 哲也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nippon Steel Yawata, Sanfrecce Hiroshima, Vissel Kobe kaj Sagan Tosu.
Aŭtokodoj en Eŭropo
grandeco
Nur ĉe la antaŭa flanko svisaj licencplatoj estas rekoneblaj per tio, ke ili estas tre malgrandaj.
Nomservilo
Rekta DNS-demando
Rekta DNS-demando estas demando por traduki nomon (simbolan adreson) de retnodo en IP-adreson.
Aŭtokodoj en Eŭropo
specifa distingo de samskemaj aŭtokodoj
La hungaraj licencplatoj depost aliĝo al EU preskaŭ aspektas kiel la litovaj. Kontraŭe al ĉi-lastaj ili havas (kiel jam antaŭe) streketon inter la litera kaj la cifera grupoj. Ĉe svedaj licencplatoj (sur malantaŭa flanko) en tiu loko estas rektangula kontrolmarko.
La multaj ŝildoj kun 1-2 literoj - ciferoj - 1-2 literoj sur blanka grundo en pluraj landoj portas la landan blazonon. De tio devias:
Nomservilo
Reversa DNS-demando
Reversa DNS-demando estas demando por traduki IP-adreson en nomon.
Rekursia DNS-demando
Rekursia DNS-demando supozas ricevon de definitiva respondo disde la servilo al kiu ĝi estis sendita. La rekursion plenumas tiu servilo.
Iteracia DNS-demando
Iteracia DNS-demando supozas (allasas) plenumon de rekursio fare de la klienta programo.
Uzataj pordoj
Ĉiuj DNS-serviloj laŭ RFC 1035 respondas ĉe la 53-a pordo de TCP kaj UDP. Sendante demandojn, fruaj versioj de BIND estis uzantaj 53-an pordon; pli novaj uzas liberajn neregistritajn adresojn.
Domain Name System
Bayavan
Historio
Hispanaj monaĥoj establis komunumon en 1751 sub nomo Tolong Nuevo (=Nova Tolong). Ekde 1872 ĝi estis indiĝena vilaĝo. En unua duono de la 20-a jarcento Usono dominis, inter 1942-1945 la japanoj regis. La nuna loknomo estas uzata ekde 1953. En la malfruaj 1990-aj jaroj Bayavan atingis la internacian kriterion urbego (pli granda, ol cent mil) kaj en 2000 ricevis la titolon sendependa komponenta urbo laŭ la filipina kriterio.
Ekonomio
Bayavan estas agrikultura urbego kun mara fiŝkaptado kaj brutbredado. La industrio estas malgrava kun pluraj muelejoj. Oni proponas fiŝkaptan havenon.
Eduko
En Bayavan universitato kaj 2 kolegioj funkcias.
Klimato
Bayavan situas en la tropika klimato. Jare pluvas po 1677 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo kaj novembro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 24-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Etagnières
Etagnières estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1,044 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Etagnières situas en sudo de la regiono Centro de Vaŭdo, kvin kilometrojn sudsudokcidente de la distriktĉefurbo Echallens kaj saman distancon nordnordokcidente de la kantonĉefurbo Laŭzano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Etagnières kaj la setlejoj La Combe kaj Les Ripes, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,79 km², de kiuj 13,7% estas kovritaj de arbaro, 74,7% servas por agrikulturo kaj 10,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Etagnières limas en nordo al Bioley-Orjulaz, en nordoriento al Assens, en oriento al Morrens, en sudo al Cheseaux-sur-Lausanne, kaj en okcidento al Boussens.
Trafiko
Tra Etagnières pasas la kantona ĉefvojo n-ro 5 de Neŭŝatelo al Laŭzano. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 4 kilometrojn sudsudoriente de la komunumo apud Laŭzano. Pere de la mallarĝspura trama fervojo de Laŭzano tra Echallens al Bercher la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Etagnières datiĝas el la jaro 1202 kiel Etanneres. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj restaĵo de forĝejo el la gaŭla aŭ romia epoko. Dum mezepoko Etagnieres estis feŭdo de la Senjorujo Echallens, kiu estis havaĵo de la Grafoj de Montbéliard. En la jaro 1403 la feŭdo estis koncedita al Jean de Compey. De 1475 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Etagnières apartenis al la komunuma berna kaj friburga Senjorujo Orbe-Echallens. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.