cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Słupsk
2017 - Zamenhofa jaro
La unua aranĝo okazis la 24-an de aprilo 2017 en la urbodomo, kiam urbestro d-ro Robert Biedroń inaŭguris la "2017 Zamenhofan Jaron" malfermante la Esperanto-ekspozicion "130 Jaroj de Esperanto" al kiu estis invititaj anoj de Parlamenta Grupo de la Lingvo Esperanto (PGLE) kiun reprezentis Kazimierz Kleina kaj lokaj aŭtoritatoj (distriktestro, vic-distriktestro, kaj prezidantino de Urba Konsilantaro), kaj esperantistoj de tuta Pollando i.a. konsulo de Respubliko Peruo - Kajetan Pyrzyński kaj eĉ de eksterlando ekz. Jolanta van Holstein - sekretario de Internacia Esperanto-Instituto en Hago kaj Michaela Stigmaier - prezidantino de Germana Esperanto-Junularo (GEJ), (Barato, Germanio kaj Nederlando).
Memortabulo "Grab Zamenhofa-Karpeno" (la 3a ZEO en Slupsko)
La 24-an de aprilo 2017 okazis la ĉefa Esperanto-konferenco en la urbodomo de Slupsko okaze de la Zamenhof-Jaro 2017. Post tiu konferenco la senatano Kazimierz Kleina kun Eduardo Kozyra ambaŭ malfermis memortabulon "Grab Zamenhofa-Karpeno", novan ZEO-n en Slupsko.
La murpentraĵo Ni ĉiuj estas HOMARANO (tio estas jam kvara ZEO en la urbo)
En Słupsk / Slupsko okaze de la proklamita de la Urbestro d-ro Robert Biedroń (esperantisto) kaj la Urba Konsilantaro sub gvido de esperantistino Beata Chrzanowska la 2017 Zamenhofa Jaro en Słupsk slupska artistino Zuzanna Litawińska pentris la murpentraĵon Ni ĉiuj estas HOMARANO (tio estas jam kvara ZEO en la urbo), ĝi estas ĉe la n-ro 5 de la strato de d-ro Ludoviko Zamenhof (ulica Dr. Ludwika Zamenhofa)
Eksteraj ligiloj
Interreta paĝo de Słupsk
Kaĥeksio
Kaĥeksio estas vortokunfando el la malnovgrekaj vortoj κακός (kakos) 'malbona' kaj ἕξις (heksis) 'stato') kaj en la faka lingvaĵo de medicino signas patologian, tre fortan magriĝon. Ekzakta kvanta difino iom malsamas de lando al lando: Ekzemple en Germanio la medicina servo de la malsanokosta asekuro (MDK) difinas korpomasan indicon de sub 18 kg/m².
Kaŭzoj
Eblaj kaŭzoj estas:
Sekvoj
Kontraste al "simpla" maldikiĝo, en kaĥeksia stato ne nur konsumiĝas la korpaj deponaĵoj je graso, sed ankaŭ nedeponocelaj grasoj kaj la muskolaro. La mjelo transformiĝas kaj perdas sian plenan funkcion, kaj ankaŭ aliaj organoj ekmisfunkcias. La stato iĝas vivdanĝeriga, kiam ekforkonsumiĝas la kora muskolaro. Relative rapide do kaĥeksio kaŭzas nemalfareblajn korpajn transformiĝojn kaj fine gvidas al morto.
Terapio
La terapio konsistas en singarda, porciigita dono de nutraj elementoj, kaj — kaze se tio eblas — en medicina terapiado de la origina kaŭzo de la kaĥeksio.
Rumana Esperantista Junulara Asocio
Rumana Esperantista Junulara Asocio (aŭ mallonge RumEJA) estas la organizaĵo kiu oficiale reprezentas la junajn esperantistojn en Rumanio. Ĝi fondiĝis en 1996, kaj en 1997 aliĝis kiel landa sekcio de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO). RumEJA estas la junulara sekcio de Esperanto-Asocio de Rumanio. Ĝi havas sian sidejon en la urbo Timișoara. La sekcio en la 2000-aj jaroj estis inter la plej malformale organizitaj partoj de TEJO.
Zoltán Pázmány
Biografio
Zoltán Pázmány frekventis mezlernejojn en Komárom, Győr, Esztergom, poste li plulernis en universitato en Romo 3 jarojn, fine li doktoriĝis en Universitato de Budapeŝto en 1890. Li estis komencanta juristo en Szabadka, poste li estis subnotario en Fiume. Li komencis instrui en 1896 en Kalvinana Jura Akademio (Kecskemét), ekde 1903 en Jura Akademio (Pozsony), fine en Budapeŝto jam kiel privata profesoro. Li plurfoje vojaĝis eksterlande, kie li vizitis universitatojn de Parizo, Londono, Lejpcigo, Zuriko kaj Vieno.
Sântimreu
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1220. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 la vilaĝo apartenis al Hungario (Bihar).
Provinco San Juan
San Juan [sanĥuAn], alinome Sankta Johano, estas provinco de Argentino, situanta en la okcidenta parto de la lando. Najbaraj provincoj estas, laŭhorloĝe el nordo, La Rioja, San Luis kaj Mendoza. Ĝi limas kun Ĉilio okcidente. La ĉefurbo estas San Juan, alinome Sankta Johano.
La provinco havas areon de, kovrante montaran regionon kun disa vegetaĵaro, fruktodonaj oazoj kaj tumultaj riveroj. Tra la tuta provinco estas grava nombro de paleontologiaj lokoj.
Simile al aliaj regionoj de Argentino, agrikulturo estas unu el plej gravaj ekonomiaj resursoj, ĉefe por vinproduktado kaj de olivoleo. Aldone oni produktas varion de fruktoj kaj vegetaloj en la fruktodonaj valoj irigaciitaj de artefaritaj kanaloj en la okcidenta parto, ĉe la Andoj. Tiu estas la dua provinco laŭ volumo de vinproduktado je nacia nivelo kaj en Sudameriko. Ĝi estas ankaŭ grava centro por minado kaj oleproduktado.
Geografio kaj klimato
La monteto Mercedario estas la plej alta pinto de la montaro Cordillera de la Ramada kaj la oka plej alta monto de Andoj. Ĝi situas je 100 km norde de Akonkagvo, sed en la provinco San Juan. Ĝi estis unuafoje ascendita en 1934 fare de Adam Karpiński kaj Wiktor Ostrowski, membroj de pola anda ekspedicio estrita de Konstanty Jodko-Narkiewicz. La pola partio starigis ŝtonamason sur la pinto.
Görele
Görele estas urbo en provinco Giresun en Turkio. Ĝi apartenas al la Nigramara regiono de la lando, do situas ĉe la suda bordo de la Nigra Maro.
Jenő Szabady
Jenő Szabady [sabadi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabady Jenő estis hungara inĝeniero, fabrikestro.
Jenő Szabady naskiĝis la  en Somogyszentpál. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Szabady akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József nur en 1919 pro la 1-a mondmilito. En la sekva jaro li laboris en grava fabriko en Budapeŝto. En 1928 li atingis la rangon ĉefinĝeniero. Inter 1935 kaj 1942 li estis vicfabrikestro. En 1944 li kontraŭis translokiĝon de la fabriko al Germana Regno. Post la 2-a mondmilito li laboris en diversaj fabrikoj havanta altajn postenojn, sed estis ankaŭ periodo, kiam li laboris en esplora laboratorio. Li ricevis premion en 1971. Li okupiĝis pri izoliloj kaj ties normoj.
Way Down East
Way Down East (esperante "For Orienten") estas usona, drama muta filmo aperinta en 1920 kaj reĝisorita de David Wark Griffith. Ĝi estis adaptita el la teatraĵo Way Down East verkita de Lottie Blair Parker.
La filmo temas pri la sociaj rilatoj inter riĉuloj kaj malriĉuloj, kaj pri la maniero, laŭ kiu riĉa viro trompas malriĉan kaj junan virinon per falsa edziĝo, kiam si fariĝas graveda. La filmo sekve priskribas la malfacilan vivon de la virino, Anna. Ĝi estis unu el la plej grandaj komercaj sukcesoj de Griffith.
Insularoj Gilbert kaj Ellice
La Insularoj Gilbert kaj Ellice aŭ en angla Gilbert and Ellice Islands estis brita protektorato el 1892 kaj kolonio el 1916 ĝis la 1-a de januaro 1976, kiam la insularoj estis dividitaj en du kolonioj kiuj iĝis aparte sendependaj ŝtatoj tuj poste. Oni faris memdeterminan referendumon en decembro 1974 por determini ĉu la Insularoj Gilbert kaj Ellice estus sendependaj kaj havu ĉiu sian propran administradon. Kiel rezulto de la referendumo, la kolonio de Insularoj Gilbert kaj Ellice finis la 1-an de januaro 1976 kaj la separitaj britaj kolonioj de Kiribati kaj Tuvalo iĝis sendependaj ŝtatoj.
Trójmiasto
Trójmiasto aŭ Triurbo estas kunurbaĵo en Pomerio en Pollando.
Vidu: Gdansko, Sopot, Gdynia
108496 Sullenberger
108496 Sullenberger estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usonan linian piloton Chesley Burnett "Sully" Sullenberger III, eksa kapitanon ĉe US Airways, celebrita pro la sukcesa alteriĝo de lia panea aviadilo sur la riveron Hudsonon en Manhatano sen perdo de homa vivo la.
Traktato de Aranjuez (1779)
La Traktato de Aranjuez estis subskribita la 12-an de aprilo 1779 inter Francio kaj Hispanio. Francio akceptis helpi Hispanion en la kontrolpreno de Ĝibraltaro, Florido, kaj insulo de Minorko. En la hispana flanko, la hispanoj akceptis enmiksiĝi en la milito de Francio kontraŭ Britio. Surbaze de la kondiĉoj de la traktato, Hispanio partoprenis en la Usona Milito de Sendependeco kontraŭ Britio. Per la traktato la Burbonoj (hispana reĝa monarkio) aliancigis Hispanion kaj Francion komence de la 18-a jarcento.
Ede Szigligeti
SZIGLIGETI Ede (sigligeti), familinomo Szatmáry József estis hungara aktoro, reĝisoro, dramverkisto, fakverkisto, teatrestro naskita Váradolaszi la 8-an de marto 1814 kaj mortinta en Budapest la 9-a de januaro 1878.
Dawes-plano
La Dawes-plano [de’vs] celis en 1924 solvi la problemojn de la germanaj reparaciaj pagoj post la unua mondmilito kaj stabiligi per tiu maniero eĉ la eŭropan ekonomion.
Ede Szigligeti
Biografio
Originale Ede Szigligeti faris studojn por iĝi inĝeniero. La 15-an de aŭgusto 1834 li fariĝis ano de trupo ludanta en Várszínház de Buda kaj restis kun ili ankaŭ en 1837, kiam oni malfermis la teatron Teatro Magyar. Lia kvarjardeka agado havis grandan influon al la vivo de teatro. En 1875 fariĝis direktoro de teatro. Li estis naskita teatrulo. Dum sia kariero li verkis 114 dramojn. Per popoldramo li kreis novan dramspecon.
Li estis membro de Hungara Scienca Akademio kaj membro de Societo Kisfaludy.
Dawes-plano
Estiĝo
La reparacia komisio decidis la 30-an de novembro de 1923 por kunvoki fakspertulan komitaton sub gvido de la financa spertulo Charles Gates Dawes. La plano okupiĝis nur pri la povumkapablo de Germanio. La ellaboro komenciĝis la 14-an de januaro kaj estis prezentita la 9-an de aprilo. La traktato estis subskribita la 16-an de aŭgusto 1924 en Londono. Ĝi ekvalidis la 1-an de septembro de 1924. Tio ebligis post la finiĝo de la germana inflacio de 1914 ĝis 1923 la veran stabiligon de la Vejmara Respubliko (ĉefe per usonaj kreditoj) kaj alportis por ĝi orajn jarojn.
La Dawes-planon ebligis la premo el Usono kaj la politiko de Gustav Stresemann kaj tio fortigis la germanan ekonomion, kio estas antaŭkondiĉo por la reparacia pagokapablo de Germanio al la Venkintoj, kiuj mem povis per tiuj pago repagi la kreditojn al Usono. Tio estis la unua el la unuaj eksterpolitikaj sukcesoj de Germanio post la unua mondmilito.
Enhavo
Grava parto de la plano estis, ke Germanio ricevas starthelpon en formo de internacia prunto de 800 milionoj da imperiaj markoj. Ĝis 1929 fluas pluaj ĉ. 21 miliardoj da imperia marko kiel kredito de eksterlandaj bankoj kaj eksportfirmaoj, ĉefe el Usono tiel Germanio en la unua jaro devis havi nur 200 milionojn da ormarko.
Problemoj
Oni jam komence antaŭvidis problemojn.
Religioj en Oberhausen
Kristanismo
En 2004 en Oberhausen loĝis 42% da katolikoj kaj 28% da protestantoj je totala nombro de 219 147 loĝantoj. Kompare kun la kvotoj de ambaŭ kristanaj konfesioj 10 jarojn antaŭe la kvoto de protestantoj malkreskis je 12,3% kaj je la katolikoj je 12,9%. La kaŭzoj unuavice estas pluso da mortintoj, sed ankaŭ forloĝiĝo en la najbarregionon, eksiĝoj el la eklezioj kaj malkreska naskiĝa kaj bapta kvotoj. Tia malkresko sekvigas, ke la eklezianaroj tro maljuniĝas. El la gepatra paroj de novnaskitoj en 2004 ankoraŭ 47,2% ambaŭ estis kristanoj, malkresko je 8,3% kompare kun 1994. Analoge malkreskas ankaŭ la rezervo de postnaskitoj, kiuj povas esti baptataj, kvankam la baptokvoto en la episkopejo Asindo per 89% ankoraŭ estas relative alta.
Dawes-plano
Problemoj
Je premo de la industrio kaj la agraruzinoj, uzinoj kaj pro la finiĝo de la Ruhr-okupo, balotis jese eĉ la konservativaj membroj de DNVP por la Dawes-plano la 29-an de aŭgusto, tiel en la Reichstag ĝi ricevis la necesan 2/3-an plimulton.
Religioj en Oberhausen
Kristanismo
La erozio de la kristanismo en la urbo montriĝas klarege je la reiro de ekleziaj geedziĝoj laŭ sia kvoto al la civilaj egedziĝoj. Ekz. en 2004 el 254 paroj, en kiuj ambaŭ partneroj estis katolikaj, nur 60 geedziĝis eklezie, kvankam ambaŭ partneroj neniam estis divorcintaj kaj tiel eblis katolika geedziĝo. Ĉe la protestantoj el 124 pure evangelaj paroj 53 geedziĝis eklezie. Tamen multfrekventataj estas ankoraŭ la inicoritoj komunio kaj konfirmacio. La katolika konfirmacio tamen en 2001 malkreskis je 42% de la katolikaj junuloj.
Iom pli pozitive aspektas la situacio, se oni rigardas la subjektivan taksadon de la eklezio fare de la civitanoj de Oberhausen. En la jaro 2000 opiniis 93%, eĉ ankaŭ 68% el la senkonfesiuloj, ke estas bone la ekzistado de la eklezioj. Tamen por iliaj personaj vivdemandoj la eklezioj por 69% ne havas respondojn, kaj eĉ ĉe la regulaj irantoj al diservoj estas 43%. Kaj el la eklezianoj nur 31% samopinias la plejmulton de la deklaritaj kredokonvinkojn, eĉ ne ĉe la regulaj irantoj al diservoj 33%. Kun interspaco pleje bezonata estas la eklezioj por la formado de solenoj (59% de la eklezianoj). Sed tio estas nur malforta ligilo, ĉar pli kaj pli sekularaj institucioj ofertas solenan formadon de festoj ĉe vivturnopunktoj, kiel plej klare videblas ĉe civilaj geedzigaj solenoj. Tiel, se la ĝenerala tendencone ŝanĝiĝos, la kristana plimulta socio en Oberhausen estos dubindaĵo.
En la suda urboteritorio de Oberhausen la komunumoj Lirich kaj Lippern (Lipperheide) origine apartenis al la abatinejo Essen (Borbeck) kaj tiel al la arkiepiskopejo Kolonjo; ĉar la princabatinoj de Essen administrigis siajn lokojn per oficialulo instalata de la Kolonja arkiepiskopo. Laŭparoke ili estis prizorgata ekde la Petropreĝejo en Mülheim ĉe Ruhr. Ekde 1821 ĉiuj katolika parokoj sude de la Emscher apartenis al la arkiepiskopejo Kolonjo. En 1857 ekestis la unua katolika preĝejo Kirche sur la teritorio de la posta urbo Oberhausen, La preĝejo St. Maria, kiu en 1888 iĝis parokopreĝejo ene de la arkiepiskopejo Kolonjo. La parokoj norde de la Emscher apartenis al la episkopejo Monastero kaj ekde 1904 al la dekanato Ruhrort. En 1910 Sterkrade iĝis sidejo de propra dekanato. Osterfeld jam en 1000 havis preĝejon.
En 1958 ĉiuj katolikaj parokoj de Oberhausen estis alordigataj al la nova Ruhr-episkopejo Essen. En 1960 la unua episkopo de Essen kunigis ĉiujn parokojn de Oberhausen al urbodekanato Oberhausen, unue kun la tri dekanatoj malnov-Oberhausen, Sterkrade kaj Osterfeld. Post la kunigo de la dekanatoj Sterkrade kaj Osterfeld al la dekanato Oberhausen-Sterkrade-Osterfeld ekde 2003 nur ekzistas du dekanatoj. En Oberhausen ekzistas jenaj katolikaj preĝejoj:
Ekde meze de 2007 la strukturreformo en la episkopejo Essen reduktos la nombron de parokoj je la kvar grandparokoj St. Maria kaj Jesua Koro en Malnov-Oberhausen, St. Pankracio en Osterfeld kaj St. Klemenco en Sterkrade. La aliaj iĝos filialpreĝejoj aŭ estos ĉesigataj. La ĝisnunaj dekanatoj estos kunigataj en unu urbodekanato.
Post fondado de la urbo Oberhausen en 1862 la nombro de la evangelaj komunumanoj en la suda parto de a hodiaŭa urbo Oberhausen (Alstaden, Dümpten und Styrum beziehungsweise Lippern und Lirich) rapide kreskis. En 1864 ekestis la evangela eklezikomunumo Oberhausen 1 kun la Kristopreĝejo kaj en 1893 la evangela eklezikomunumo Oberhausen 2 lun la Luterpreĝejo kiel centroj. En Sterkrade jam ekde 1774 loĝis sur la Königshardt la unuaj protestantoj, tamen nur en 1846 la eklezikomunumo Sterkrade povis esti fondata. En Osterfeld nur en 1896 ekestis propra eklezikomunumo, kiu apartenis al la Vestfalia provinceklezio de la evangela eklezio en Prusio resp. al la evangela eklezio de Vestfalio. Ĉiuj ceteraj evangelaj eklezikomunumoj de Oberhausen apartenis al la Rejnlanda provinceklezio de la evangela eklezio en Prusio resp. al la evangela eklezio en la Rejnlando.
En 1954 Oberhausen iĝis sidejo de propra eklezia distrikto ene de la evangela eklezio en la Rejnlando, al kiu hodiaŭ apartenas ĉiuj 12 eklezikomunumoj de la urbo: la Kristo-eklezikomunumo, la Marko-eklezikomunumo kaj la Paŭlo-eklezikomunumo (antaŭe Oberhausen 1), la Luther-eklezikomunumo (antaŭe Oberhausen 2), la Apostolo-eklezikomunumo kaj la Releviĝo- eklezikomunumo (früher Osterfeld) samkiel la eklezikomunumoj Alstaden, Buschhausen, Holten, Königshardt, Schmachtendorf kaj Sterkrade.
Krome en Oberhausen ankaŭ ekzistas la malnovkatolika eklezio kaj komunumoj apartenantaj al liberaj eklezioj: evangelaj-liberekleziaj Komunumoj (baptistoj) lkaj liberaj evangelaj komunumoj. Plie en Oberhausen ankaŭ estas pluraj komunumoj de la novapostola eklezio.
Islamo
Kaŭze de la grandnombro da turkdevenaj civitanoj de Oberhausen en la urboteritorio intertempe ankaŭ ekzistas multnombro de moskeoj de diversaj subtenaj asocioj.
Suda kureo
La Suda kureo (Curaeus curaeus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Kureoj, kiu enhavas nur du speciojn. Tiu ĉi troviĝas en suda Sudameriko nome en Argentino kaj Ĉilio, kio nomigas la specion en la komuna nomo, ĉar plej parto de specioj de la familio loĝas en Centrameriko, norda Sudameriko kaj nur ĝis norda Argentino. Tiele tiu specio estas unu el la plej suda el la familio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj altaltitudaj arbustaroj, kaj tre degraditaj iamaj arbaroj de montetoj.
Paniko de 1873
La Paniko de 1873 estis financa krizo kiu ekigis depresion en Eŭropo kaj Nordameriko kiuj daŭris de 1873 ĝis 1879, kaj eĉ pli longe en kelkaj landoj. En Britio, ekzemple, ĝi komencigis du jardekojn da stagno konata kiel la "Longa Depresio" kiu malfortigis la ekonomian hegemonion de la lando. La Paniko estis konata kiel la "Great Depression" (Granda Depresio) ĝis la okazaĵoj en la komenco de la 1930-aj jaroj prenis prioritaton.
La Paniko de 1873 kaj la posta depresio havis plurajn subestajn kaŭzojn, pri kiuj ekonomikaj historiistoj diskutas la relativan gravecon. Postmilita inflacio, senbridaj konjektaj investoj (ĉefe en fervojoj), granda komerca deficito, ondetoj de ekonomia delokigo en Eŭropo rezultiganta de la Francia-Prusia Milito (1870-1871), posedaĵaj perdoj pro la incendioj de Ĉikago (1871) kaj de Bostono (1872), kaj aliaj faktoroj metis masivan ŝtreĉon por bankorezervoj, kiuj plonĝis en Novjorko dum septembro kaj oktobro 1873 de 50 milionoj USD ĝis 17 milionoj USD.
La unuaj simptomoj de la krizo estis financaj fiaskoj en la aŭstr-hungara ĉefurbo, Vieno, kiu atingis la plej grandan parton de Eŭropo kaj Nordameriko antaŭ 1873.
Mátyás Feld
Mátyás FELD [mAtjAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Feld Mátyás estis hungara teatrestro, reĝisoro, verkisto, aktoro, filo de Zsigmond Feld. Lia frato estis Aurél Föld, lia fratino estis Irén Feld.
Pola E-Delegitaro
EdE-P
PED: Pola Esperanto-Delegitaro, la gvida institucio de Esperanto en Polujo antaŭ 1933.
Raŝid Ali al-Gajlani
Li estis parenco al la unua ĉefministro de Irako, Abd ar-Rahman al-Hajdari al-Gillani. Rashid Ali al-Gajlani komencis karieron en 1924 en la unua registaro, gvidata de Jasin al-Haŝimi. La du homoj estis ardantaj arabaj naciistoj kaj kontraŭis la intervenon de la britoj en la internan politikon de la lando. Ili rifuzis la angl-irakan traktaton subskribita de registaro de Nuri as-Said en 1930 kaj formis siajn nacian partion Partio de la Nacia Frateco. Li servis kiel ĉefministro unuafoje ekde 1933.
Li venis en la 1930-aj jaroj sub influon de la porgermana muftio de Jeruŝalemo (Haj Amin al-Husseini). Li promesis en 1940 kiel ĉefministro al la germanoj apogi ilin per resursoj de la lando, la britoj forigis lin el la registaro per ekstera premo je la regento (31-an de januaro 1941). Li repotenciĝis la 3-an de aprilo - post fuĝo de Abdul Illah - kaj tuj sendis irakajn fortojn kontraŭ la aviadila bazo de la britoj en Habbanija. Tie komenciĝis la Angl-Iraka Milito.
Pro kontraŭatako de la britoj, Gajlani fuĝis al Berlino, poste en Saud-Arabion.
Medea
Medea povas signifi:
Norzagaray
Norzagaray, - Bayan ng Norzagaray - estas kvinaklasa urbego en Filipinoj, en Luzono, en regiono Centra Luzono, en provinco Bulakano.
Görmeli
Görmeli estas urbo en provinco Karaman en Turkio.
Norzagaray
Historio
La loko, kiu nun estas Norzagaray, dum la frua hispana periodo apartenis al alia komunumo. La memstara vilaĝo estis kreita en 1860. La nomdonanto estis guberniestro es:Fernando de Norzagaray. Post la Filipina Revolucio usona dominado okazis, dum la 2-a mondmilito inter 1942-1945 japana regado okazis. Norzagaray atingis la internacian klasifikadon grandurbo en la 2000-aj jaroj kaj laŭ la filipina klasifikado distriktorajton en 2005.
Ekonomio
En Norzagaray la plej gravaj industriaj produktaĵoj estas cementoj, prilaboritaj marmoroj, manĝaĵoj. Komence troviĝas akvoenergia centralo kaj kiel montara regiono, estas grave la turismo.
Religio
Plimulto de la loĝantoj estas katolikoj.
Trafiko
Al Norzagaray kuras 3 negravaj vojoj.
Klimato
Norzagaray situas en la ekvatora klimato kun efiko de musono. Jare falas po 792 mm. Inter majo kaj oktobro daŭras la pluva sezono. La averaĝa temperaturo varias inter 22-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Mars
Mars povas esti:
Reichsfeld
(jen france, origine germane kaj alzace, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Trzebiatów
Trzebiatów (kaŝube: Trzébiatowò, dum historio estis diversaj nomoj de la urbo: Tribetou 1180, Trebetow 1208, Trebetowe 1235, Treptow, Treptow an der Rega, germane: Treptow an der Rega) - estas urbo en la provinco Okcidenta Pomerio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Trzebiatów en distrikto Gryfice.
<!-- Ĉapitro lingve fuŝa
Historio
Ĝia origino radikas en la 9-a jarcento, kiam oni konstruis tie fortreson kun setlejo, kiu ekde la komenco estis ligita kun la pomeria dinastio Grifidoj – la samaj kiuj dum jarcentoj regis sur la insulo Wolin – situanta iom okcidente for de la urbo . La unua skriba informo pri Trzebiatów devenas el 1170, kiam la pomeria princo Kasimiro la 1-a transdonis 11 ĉirkaŭajn vilaĝojn al Premonstratoj, monakoj kiuj establis tie sian klostron.
Ĝi ricevis urborajtojn fine de la 13-a jarcento kaj verŝajne el tiu periodo devenas la blazono de la urbo, prezentanta grifon kun kruco. Fino de la 13-a jarcento signas ankaŭ la komencon de la ĝenerala prospero kaj disfloro de la urbo pro vico da privilegioj atribuitaj al ĝi, interalie libera navigado laŭ la rivero Rega kaj ekposedo de la haveno. Tiuj ĉi kaj pluraj sekvaj privilegioj kaŭzis, ke Trzebiatów fariĝis unu el la plej gravaj ekonomiaj centroj en Pomerio. Dum jarcentduono – apud la plej grandaj potencoj de Eŭropo ĝi estis membro de la Hansa ligo.
Ekde la 14-a jarcento ekzistis en la urbo mezlernejo kun riĉa instruprogramo. En la 16-a jarcento ĝuste en Trzebiatów oni proklamis protestantismon la reganta religio de Pomerio. La 30-jara milito finis la disfloron de Trzebiatów. Detrufrapaj evidentiĝis grandaj incendioj kaj fine likvido de la haveno. Trzebiatów, ĝis la 17-a jarcento troviĝanta kadre de la Pomeria Princolando, estis enkorpigita en Brandenburgion kaj unu jarcenton pli poste fariĝis prusa urbo.
En Trzebiatów naskiĝis reĝo Frederiko la 1-a Virtemberga kaj Sofia Dorotea, estonta edzino de la rusa caro Paŭlo la 1-a.
Dum la 2-a mondmilito Trzebiatów estis signife damaĝita. Transdaŭris do la mezepoka urboplano, historiaj konstruaĵoj kaj urba konstrusubstanco. Ili – rekonstruitaj kun pietismo atestas pri la glora pasinteco de Trzebiatów. <!--
La unuaj mencioj pri la setlado sur la terenoj de hodiaŭa Trzebiatów devenas el la 9-a jc, kiam oni konstruis tie la burgon de slavoj lun la apuda setlejo. Przyczyniło się do tego dogodne ukształtowanie powierzchni oraz rzeka Rega tworząca z trzech stron ochronę przed potencjalnym najeźdźcą. W latach 1931-1932 podczas wykopalisk odkryto fragmenty budynków z paleniskami oraz ze znaczną ilością słowiańskiej ceramiki. Były tam też rzymskie monety, prawdopodobnie złożone w ofierze. Pierwsza źródłowa wzmianka o mieście znajduje się w akcie z 1170 roku, w którym książę pomorski Kazimierz I przekazał 11 wsi oraz prawo patronatu nad kościołem w Trzebiatowie norbertanom przybyłym z Lund w Szwecji. W 1224 roku Trzebiatów stał się własnością księżnej Anastazji, żony księcia pomorskiego Bogusława I. Ufundowała ona w mieście kościół św. Mikołaja oraz klasztor norbertanek. Trzebiatów otrzymał prawa miejskie 6 maja 1277 roku z rąk księcia Barnima I, jego syna Bogusława IV oraz opata Tomasza z klasztoru w Białobokach. Wiązał się z tym szereg przywilejów natury gospodarczej: przyznano miastu port Regoujście, prawo wolnej żeglugi na rzece Redze, prawo obwarowania miasta murami obronnymi. Na przełomie XIV i XV wieku Trzebiatów był dużym portem i członkiem Hanzy i stan ten trwał przez najbliższy wiek.
La urbo Trzebiatów aliĝis al la Hansa ligo en la jaro 1416. Co prawda 49 lat później zostało z niego wykluczone. Jednak przez ten czas wzbogaciło się znacznie na handlu śledziami, solą, piwem, słodem, cebulą i piernikami. Oni tiam ligis plurajn komerc-kontaktojn kun Kopenhago kaj Gdansko.
Komence de la 16a jc daŭre bone disvolviĝis. Trzebiatów eksportis tiam la manĝproduktojn kaj lanon kaj grandskale kreskis la komercoj mara kaj surtera. Niekorzystny wpływ na rozwój miasta miały kilkakrotne pożary, które za każdym razem prawie doszczętnie niszczyły miasto. W 1534 roku Trzebiatów stał się miejscem ważnego wydarzenia. Wówczas zwołano w mieście szlachecki sejm stanowy, który podjął uchwałę o reformacji, obowiązującej dla całego Księstwa Pomorskiego. Przyjęto wówczas luteranizm jako religię panującą, a odrzucono katolicyzm i zwierzchnictwo Rzymu. Powolny upadek Trzebiatowa zaczął się w drugiej połowie XVI wieku. Dum la Tridekjara milito en la jaro 1624 kaj 1627, tra la urbo trairis la armeoj de de la interbatalantaj flankoj. W 1643 roku wojska rosyjskie zdobyły i kompletnie splądrowały Trzebiatów. W XVII wieku miasto nawiedziła fala pożarów. Największe miały miejsce w roku 1631, 1635 i 1679 roku. Zniszczyły one miasto prawie doszczętnie. W 1761 roku Trzebiatów zdobyły wojska rosyjskie, które w tym czasie okupowały Pomorze Zachodnie. Po wyzwoleniu stało się pruskim miastem garnizonowym, którym pozostało aż do II wojny światowej. W 1864 roku wybudowano w mieście gazownię i uruchomiono sieć gazową. W 1882 roku miasto uzyskało połączenie kolejowe ze Szczecinem i Kołobrzegiem. Establiĝis multaj entreprenoj (bierfabriko, buĉejo, laktejo, tanejo), hoteloj kaj restoracioj.
Kreskis la loĝantaro de Trzebiatów de 8484 en la 1914 ĝis 10800 en la jaro 1919. La Unua Mondmilito alportis al la urbo stagnacion. Okres powojenny również charakteryzował się licznymi trudnościami związanymi z szalejącą w Niemczech hiperinflacją. Przed II wojną światową wokół miasta intensywnie prowadzono gospodarkę rolną, a produkty rolnicze zostały magazynowe na potrzeby zbliżającej się wojny. W Trzebiatowie została ulokowana siedziba powiatowej komórki NSDAP. Początkowy okres II wojny światowej nie miał większego wpływu na życie mieszkańców i funkcjonowanie miasta. Jesienią 1944 roku pojawili się pierwsi uciekinierzy z Prus Wschodnich. Armia Czerwona zajęła Trzebiatów 4 marca 1945 roku.
Bibliografio
-->
Monumentoj
De jarcentoj super la urbo dominas la 90-metra turo de la preĝejo devenanta al la 14-a jarcento. Ĝis nun ĝi estas grava orientiga punkto, sed iam ĝi rolis ankaŭ kiel lanterno. De sur ĝia supro videbliĝas iom distanca maro kaj la lanterno en la loko Niechorz.
Nigrabrova kanbirdo
La Nigrabrova kanbirdo (Acrocephalus bistrigiceps) estas birdo de la genro Acrocephalus aŭ kanbirdoj kiuj estas brunecaj birdoj kiuj loĝas en kareksejoj kaj apartenas al la familio de Akrocefaledoj, sed iam estis inkludataj en la grupo de Silviedoj.
Tiu specio havas karakteran aspekton kun tre markata kaj sufiĉe larĝa nigreca “brova” strio (kio nomigas la specion) super la hela al blanka ankaŭ larĝa kaj markata superokula strio; inter ambaŭflankaj nigrecaj brovoj la krono estas bruneca senstria kio pluas laŭ la nuko al la dorso; nur la flugiloj estas pli malhelbrunaj. El la okulo al la orelareo estas vizaĝa same grizbruneca areo sufiĉe kontrasta inter la blankecaj superokula strio kaj gorĝo, kiu siavice kontrastas kun la helaj subaj partoj kun helbruneca nuanco. La subpuga areo estas pli blankeca. La okulo montras blankan suban duonringon kaj en la beko la supra makzelo estas pli malhela.
La Nigrabrova kanbirdo estas simila kaj tre rilata al la pli komuna kaj disvastigata Kanbirdo. Tiu birdo pasas sian tempon manĝante surgrunde ene de neĝenitaj kareksejoj. Kiel ĉe multaj aliaj birdoj de humidejoj, necesas konservadon pro habitatodetruo de indiĝena marĉa vegetaĵaro kaj ties anstataŭo por rizkampoj kaj fiŝlagetoj.
Kantono Clark (Viskonsino)
Kantono Clark - angle Clark County - estas kantono en la usona subŝtato Viskonsino. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Neillsville. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantono estis fondita la. Sian nomon ĝi havas honore al George Rogers Clark (1752–1812), generalo en la Usona Milito de Sendependeco.
For the Love of God
For the Love of God estas skulpturo de artisto Damien Hirst, produktita en 2007. Ĝi konsistas el plateno - reproduktado de homa kranio el la 18-a jarcento -, 8.601 ornamaj diamantoj, entenante rozkoloran diamanton situantan en la frunto kaj homaj dentoj. Ĝia produkta kosto estis £14 milionoj, oni vendis ĝin en la galerio White Cube en Londono kontraŭ £50 milionoj al konzorcio, kies membro estis eĉ la artisto mem.
Martignacco
(jen itale, friule Martignà}} estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de  en la komunumo vivis . Kristana patrono estas la sankta Blazio, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Basiliano, Fagagna, Moruzzo, Pagnacco, Pasian di Prato kaj Tavagnacco.
Traktato de Sèvres
La traktato de Sèvres (Sèvres estas antaŭurbo de Parizo) inter la Triopa Entento kaj la Otomana Imperio estis subskribita la. Ĝi signifis disigon de la Osmana Imperio kaj devigis Turkion rezigni pri arabaj teritorioj en Azio kaj norda Afriko.
La traktato deklaris sendependecon de Armenio, aŭtonomion de Kurdistano, prezenton de la grekoj en orienta Trakio kaj okcidenta Anatolio. La traktato donis ĉiujn insulojn de la Egea maro al Grekio (tio gravis por alproksimiĝo de la Dardaneloj).
Ĉar la nova turka nacia registaro rifuzis la traktaton de Sèvres, post la greka-turka milito oni subskribis novan kontrakton (Traktato de Lausanne).
Priscilla Hannah Peckover
Priscilla Hannah PECKOVER [prisila hana pekover] (naskiĝis la en Wisbech, Kambriĝŝiro; mortis la  samloke) estis angla esperantistino.
Ŝi estis kvakerino kaj pacifisto. Ŝi fondis lokan pacifisman asocion kaj ĝismorte subtenis multajn bonfarajn movadojn. Krome ŝi tradukis danan pacifisman literaturon al la angla.
Ŝi esperantistiĝis en 1906. Grandparte al la financa helpo de ŝi kaj ŝia fratino Algerina oni ŝuldas la eldonon de la Biblio en Esperanto kaj de diversaj Bibliaj kaj aliaj Esperantaj eldonaĵoj.
Ambaŭ fratinoj financis ankaŭ la tradukon de la famo romano »Die Waffen nieder!« de la aŭstra baronino Bertha von Suttner, kiu estis fintradukita sub la titolo »For la batalilojn« de Armand Caumont el Lozano en marto 1914. En la antaŭparolo citas Georg Arnhold telegramon de Bertha von Suttner al la Esperanto-Societo en Dresden, kie ŝi skribis la faman frazon "Esperanto kaj Pacifismo estas gekuzoj".
Priscilla Hannah Peckover estas inter la 83 famaj pacifistoj, kiujn mencias Alfred Hermann Fried en sia "Handbuch der Friedensbewegung" (Manlibro de la pacmovado).
La Ferrière (stacidomo)
La Ferrière estas fervoja stacidomo en La Ferrière, Svislando.
Fungonubo
Fungonubo estas karakteriza pirokumula fungo-forma nubo de kondensa akvovaporo aŭ derompaĵoj rezultiĝantaj el tre granda eksplodo. Ili estas plej ofte rilataj al atomeksplodoj, sed ĉiu sufiĉe granda eksplodo produktos la saman specon de efiko. Ili povas esti kaŭzitaj de potencaj konvenciaj armiloj, kiel vakuobomboj, inkluzive de la ATBIP kaj GBU-43/B bomboj. Vulkanaj erupcioj kaj kosmofrapoj povas produkti naturajn fungonubojn.
Fungonuboj formiĝas kiel rezulto de la subita formado de granda maso el varmaj, malalt-densecaj gasoj proksime de la grundo kreante Rayleigh-Taylor malstabilecon. La maso el gaso pliiĝas rapide, rezultigante turbulentajn vorticojn krispiĝantajn malsupren ĉirkaŭ siaj randoj, formante vorticringon kaj desegnante supren kolonon de kroma fumo kaj derompaĵoj en la centro por formi la "fungotigon". La maso el gaso poste atingas altecon kie ĝi jam ne estas de pli malalta denseco ol la ĉirkaŭaĵoj aerumas kaj disiĝas, la derompaĵoj tiritaj supren de la grunddisvastigo kaj drivantaj reen malsupren (vidu postlasaĵon).
Richard Morris Hunt
Referencoj
Notoj
Bibliografio
Plia legado
Preĝejo Sankta Triunuo (Újbuda)
Historio
Ĝis la frua 20-a jarcento la katolikoj apartenis al Budafok. En 1909 estis konstruita lernejo, kie ekde 1911 oni aranĝis mesojn. En 1927 loka katolika grupo formiĝis, ili konstruis propran kirkon en 1931. En 1938 orgeno ekfunkciis, ĝi estis renovigita en 1986. Ekde 1995 skolta grupo apartenas al la kirko.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en proksimeco de la trotuaro en korto. Antaŭ la sentura preĝejo ŝtona kruco estas videbla. La fasado estas simpla, senornama kaj simetria. Ĝi havas enirejon por la kelo, pli supre estas la duobla ĉefenirejo. La plej supre estas nur triangula muro, kies mezo estas nur tre mallarĝa, samtempe alta fenestro.
Kermeso okazas en la unua dimanĉo post Pentekosto.
Granda galinago
La Granda galinago, Gallinago media, estas eta sed fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Disvastiĝo
Tiu birdo reproduktiĝas en marĉoj kaj humidaj herbejoj kum malalta plantaro de nordorienta Eŭropo tio estas Skandinavio, la maro Balta kaj nordokcidenta Rusio kaj Siberio. La Granda galinago estas birdoj kiuj migras tra Turkio kaj Egiptio kaj vintras en Afriko sub Saharo, kie loĝas en pli sekaj medioj ol la Komuna galinago. La eŭropa reproduktanta loĝantaro malpliiĝas iomete kaj lastatempe estas nur ĉirkaŭ 2.000 reproduktaj paroj; malpliiĝon kaŭzas sekigado de ties medio por terkulturado kaj ĉasado.
Aspekto
Plenkreskuloj estas sufiĉe longaj birdoj – 26–30 cm – kun enverguro de 42–50 cm kaj pezo de 160 ĝis 190 g; tiele ili estas iomete pli grandaj, sed sufiĉe pli fortikaj ol la Komuna galinago kaj havas pli mallongan bekon ol tiu - 6 aŭ 7 cm- kaj rektan kaj malhelan -pli malhela ĉepinte-. Ili havas mallongajn grizverdajn krurojn. La korpo estas brunpunktita supre kaj hela sube -pli ol la Komuna galinago- kaj pli striita nigre -kiel kun skamoj-. En tiu malhela dorso videblas klare du helaj strioj laŭlonge de la dorso kaj iom pli sube aliaj pli mallongaj helaj markoj kiel skamoj; ĉiuj estas iom flavecaj. Ili havas malhelan strion tra la okulo inter du helaj kaj supre alia pli malhela kaj larĝa laŭ la krono; inter tiuj el ambaŭ flankoj estas mallarĝa hela strio ĉe la mezo de la krono. La flugiloj estas larĝaj kaj montras helan strion. La vosto estas iom ruĝeca -sed ne tiom kiom tiu de la Komuna galinago- kaj havas blankajn angulojn. Maskloj estas iomete pli grandaj.
Kutimoj
Maskloj paradas ceremonie dum la reprodukta sezono per streĉigo, gonflado de brusto kaj malfermo de vosto kiel ventumilo. Ili povas salti supren kaj produktas diversecon de bruoj dum tiuj ceremonio; dume ili plenumas rondon kies centron okupas la maskloj supozeble plej bonaj reproduktantoj. Ili povos atingi la inojn. La ino demetas 3-4 ovojn en nesto tre bone lokita surplanke; poste nur ŝi kovas dum iom pli ol tri semajnoj.
La Granda galinago manĝas en milda koto per tuŝoprobado aŭ bekoplukado per rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj tervermojn kaj eventuale plantan materialon. Ili estas malfacile videblaj, pro ties kamuflado en sia medio. Post ekflugo pro ĝenado ili flugas silente, malalte kaj rekte -ne zigzage kaj alte kiel la Komuna galinago- malproksime antaŭ kaŝi sin denove inter plantaro.
Hammerstein (apud la Rejno)
Hammerstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kobeřice
Kobeřice estas municipo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Onidire la unua plej malnova mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1183. Sed temas pri falsaĵo el la 13-a jarcento. Konfirmita skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1236, kiam moravia marggrafo Přemysl konfirmis la vilaĝon kiel posedaĵo de tombista komendo de johanista ordeno. En la jaro 1962 ĉi tie estis malfermita supraĵminejo por gipsoŝtono.
Hammerstein (apud la Rejno)
La burgo Hammerstein estas ruino de montburgo sur alteco de 195 m s.m. sur altejo ĉe la Rejno sude de la loko Hammerstein.
Kobeřice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1183.
Amfiteatro de Saintes
La amfiteatro de Saintes estas romia amfiteatro en Francio. Ĝi estis ekkonstruita dum la regno de la imperiestro Tiberio kaj finkonstruita dum tiu de Klaŭdio en la urbo Saintes (tiam nomata Mediolanum Santonum).
Ĝi estis deklarita historia monumento en la jaro 1840.
Kojnotombo
Kojnotombo estas senkoridora kaj nedividita megalita tombejo de la malfrua novŝtona epoko kaj la frua bronzepoko kaj apud kortotomboj, pordotomboj kaj pasaĝtomboj tipaj por la okcidenta parto de Irlando.
Deveno
En Irlando estas konataj 505 (konservitaj) kojnotomboj. Ili ekzistas precipe en la provinco An Mhumhain (ĉ. 50 %) kaj la okcidenta duono de la insulo, precipe en la graflandoj Corcaigh kaj Chláir, kie sole en An Bhoireann estas konataj 120 tomboj. En la provinco Laighin (Leinster) ekzistas ĉ. 15, en la graflando Port Láirge en la sudokcidento de la insulo troviĝas nur du ekzempleroj (Carraig an Bhruinnteora kaj Móin Mhothóige). Kelkaj situas ankaŭ en Nordirlando, sed ne en la graflandoj Ard Mhacha kaj An Dún en la oriento.
En la cetera Britio troviĝas ĉ. 50 sur la insulo Scilly kaj 20 en Kornvalo kaj Kimrujo (Parc-y-Cromlech apud Fishguard en Pembrokeshire).
Konstruo
Kojnotomboj estis konstruitaj el vertikalaj starigantaj kalkŝtonaj platoj kaj el galerio de flankaj portantaj ŝtonoj, kies alteco malaltiĝas de okcidento al oriento. La galerio havas kelkfoje ortangulan horizontalan projekciaĵon. Plej ofte ĝi havas kojnoforman tegmentan platon. Ili havas malofte altecon kiel homo. La konstruaĵoj estas kovrataj de ŝtonmontetoj el proksimume kapgrandaj ŝtonoj. La kojnotomboj ne troviĝas en megalitaj regionoj de la cetera Eŭropo kaj troviĝas en Irlando iom malsimile. Oni povas dividi la kojnotombojn en nordaj kaj sudaj tipoj. La kojnotombo povas havi je la enirejo malaltan fasadon (kiel An tOileán en la graflando Corcaigh). Ĝenerale kojnotomboj havas okcidentan-orientan orientiĝon. La plej ofte en la oriento situanta enirejo estas fermita per unu sola granda ŝtono.
La tomboj de Barr na dTuaimíní en la graflando Tiobraid Árann, Leaba Caillighe en la graflando Corcaigh, la plej granda instalaĵo de tiu tipo estas, Loch Mhic Ruairí en la graflando Tír Eoghain kaj kojnotombo de Cloghnagalla en la graflando Doire oni konstatis malgrandan antaŭkameron. Instalaĵoj kiel Baile Éamainn Duibh en la graflando Dublino, Loughash kaj Cashelbane en la graflando Tír Eoghain havas antaŭan kaj finan kameron, kiel ili troviĝas ĉe instalaĵoj de tiu tipo nur en Bretonio. Kelkaj kojnotomboj estas tre mallongaj. Reananiree en la graflando Corcaigh nur estas unu metro longa. Aliaj estas ĉirkaŭata de ŝtoncirklo aŭ havas pavimitan antaŭkorton kaj malaltajn ŝtonkolonojn antaŭ la enirejo (vidu la bildon). Apud Cnoc Uí Néill, en la graflando Doire povus esti en kojnotombo alikonstruita kortotombo.
John Bennett
John G. BENNETT (John Godolphin Bennett; n. la 8-an de junio 1897 en Londono; m. la 13-an de decembro 1974 en Sherbourne, Gloucestershire) estis brita matematikisto, filozofo, verkisto kaj spiriteca instruanto. Li dumtempe estis ŝata sekretario en la registaro de Britio kaj gvidis esploran instituton de la brita karbomina industrio. Lia vivo kaj verkaro estis forte ligita al Georges I. Gurdjieff kaj ties spiriteca sistemo de "kvara vojo".
Vivo
Kion li mem nomis sian "serĉon je vero", komenciĝis per preskaŭmorto dum la Unua Mondmilito. Dum la jaro 1919 Bennett sendiĝis al Istanbulo, kie li laboris por la brita sekreta servo kaj interalie kontaktiĝis kun turkaj derviŝoj de la Mevlevi-ordeno. Dum 1920 li pere de rusa ĵurnalisto ekkonis la misteran konscio-instruanton Georges I. Gurdjieff, kiu ĵus estis en Istanbulo. La renkonto tiom impresis la briton, ke li tri jarojn poste vizitis Gurdjieff en ties "instituto por la harmonia evoluo de la homo" en Fontainebleau proksime de Parizo. Tamen pro profesiaj kialoj li baldaŭ revis reiri al Anglio, kaj tie dum iom da jaroj kunlaboris kun disĉiplo de Gurdjieff. La Dua Mondmilito kaj la fina kontraŭado de tiu disĉiplo rilate al Gurdjieff dum iom da tempo interrompis la kontakton. Sed dum 1947 Bennett revenis al Gurdjieff en Parizo kaj dum du jaroj kunlaboris en ties grupoj. Post la morto de Gurdjieff dum la jaro 1949 Bennett kreis similan spiritecan grupon en Coombe Springs apud Londono. Gurdjieff inspiris la briton serĉi pri la internaj modeloj de spiriteco kaj pri la fontoj de vera scio. Pro tio Bennett esploris pri la devenoj de la instruoj de Gurdjieff kaj entreprenis plurajn vojaĝojn al islamaj landoj de Azio. Li intense renkontis plurajn influajn aziajn klerulojn, interalie plurajn gvidajn sufiojn, sed ankaŭ Muhammad Subuh Sumohadiwidjojo, la indonezian fondinton de la spiriteca Subud-movado, kaj la baratanon Jogio Mahariŝi Maheŝ, la fondinton de la Transcendenca Meditado.
Aldone al tiuj esploroj pri islamaj kaj alireligiaj spiritecaj tradicioj de Azio, Bennett influigis elementojn el diversaj tradiciaj instruoj, el moderna psikologio kaj la modernaj natursciencoj en siajn verkojn.
79-a SAT-Kongreso 2006
La 79-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en Beogrado inter la 19a kaj la 26a de aŭgusto 2006. Ĝi kunigis 153 partoprenantojn. Tiam estis prezidento de la Plenum-komitato Jakvo Schram kaj estris la kongresan komitaton Tereza Kapista.
Laborkunsidoj
Unu el la ĉefaj priparolitaj temoj estis la eblaj solvoj de la financa krizo de SAT. La gvidrezolucio resumis tion dirante ke la kongreso esprimas sian fidon al la PK por, konsiderante la proponojn faritajn dum la kongreso, solvi la financan krizon laŭ la plej bona maniero samtempe por SAT kaj por Kreŝimir Barkoviĉ, inkluzive per vendo de la sidejo kiel eventuala solvo ; ĉe kio ĝi postulas, ke li okaze de maldungo ricevu la diferencon inter sia antaŭa salajro kaj la ŝtata senlaborula kompenso, kaj ke li poste ricevu enspezon egalan al la antaŭe atendita pensio ;
Aldone al tio estis ekzamenitaj diversaj proponoj pri reorganizo de la labormaniero de SAT. Interalie estis ekzamenata propono pri starigo de Eldonkooperativo de SAT, kiu fakte ne plu ekzistis de post 1934.
Plena laborkunsido estis dediĉita al debato pri aktualaj socipolitikaj temoj, post kvaronhora enkonduko de ĉiu el ili. Pritraktitaj temoj estis
Flanke de la ĝeneralaj laborkunsidoj kunvenis la liberpensula, komunista, ĉielarka, sennaciisma, kaj ekologiista frakcioj, kaj la poresperanta fako. Ankaŭ estis priparolita revigliĝo de la porpaca frakcio.
Hohenleimbach
Hohenleimbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sânnicolau de Munte
Sânnicolau de Munte [sınnikolau de munte], hungare Hegyközszentmiklós estas vilaĝo en Rumanio nord-nordoriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Săcueni.
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Bihar.
Světliny
Světliny estas disigita vilaĝo en Ĉeĥio, en distrikto Děčín, en suda parto de Ŝluknova montetaro, norde super valo de Lužnička, inter Dolní Podluží kaj Studánka. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Varnsdorf. Estas ĉi tie registritaj 92 adresoj. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis ok loĝantoj.
Historio
La unua skrobmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1734. La domaro estas dividita en partojn en du vilaĝojn. Světliny 1.díl apartenas al urbo Varnsdorf, Světliny 2.díl apartenas sub Dolní Podluží. Ĝis la jaro 1946 la 1. díl portis nomon "Lichtenhain 1. díl" kaj la 2. díl, kiu estis parto de municipo Dolní Grunt, portis nomon "Lichtenhain 2. díl".
Tura ponto
La Tower Bridge (Tura ponto) estas en 1894 finkonstruita baskula ponto super la rivero Tamizo en Londono kaj nuntempe turista vidindaĵo. Ĝi situas flanke de la Tower of London (Turo de Londono), de kiu ĝi ankaŭ ricevis la nomon. Ĝi interligas la nordan kaj sudan partojn de Londono, kaj plej konkrete la urbodistriktojn City norde kaj Southwark sude. Ĝiaj novgotikaj turoj kaj la inter ili trovebla bakulponta parto specifigas ĝin, hodiaŭ ĝis estas unu simbolo de Londono.
Historio
Fine de la 19-a jarcento naskiĝis la bezono je nova trafika ebleco super la Tamizo, pli orienten de la ĝis tiam ekzistantaj pontoj, pli proksime al la maro. Por la londona registaro pli gravis la kontakto al la maro ol la interurba trafiko, tiel la parlamento antaŭskribis, ke la ponto devas certigi la tralason de la plej grandaj maraj ŝipoj. Tio alportis la konstruan solvon en formo de meze malfermebla parto, kiu parto konsistas el duparto baskulponto. Ĝia nomo venas de la Tower of London, oni devis adapti ties aspekton al tiu de la Turo, tie estiĝis la turoj. La konstruado de la Tura ponto komenciĝis en 1886 kaj finiĝis en 1894.
Strukturo
La du blaskuleblajn partojn de la meza pontoparto movis hidraŭla maŝinaro, lokita en suba parto de la turoj. Oni ŝarĝis per la hidraŭla vapormaŝino kun povumo de 360 ĈP tra akvopumpilo hidraŭlajn akumulatorojn, en kiuj la premon de ĉ. 50 baro certigis pezegaj peziloj. La grandprema akvo, akumulita en la akumulatoroj certigis la rapidan malfermon tra laborcilindroj. Oni ŝanĝis la masixnaron en 1976 al elektropelita olea hidraŭlo.
La ŝtala struktura de la turo certigis - krom la funkciaj bezonoj de éa ponto - ankaŭ belan aspekton de la turo, per la ŝtonan kovraĵo sur ĝi. La du turojn interligas piedponto en alto de 42-44 metroj super la rivernivelo. Tiu piedponto ebligas ankaŭ tiam la trairon de la ponto, kiam ĝi estas en malfermita stato.
Imre Pataky (pupteatristo)
Imre Pataky [pataki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pataky Imre estis hungara pupteatristo, voĉoaktoro. Lia familia nomvarianto estis Pataki.
Imre Pataky naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Pataky aliĝis al la Pupteatro (Budapeŝto) en 1960. Post 2 jaroj li finis la studion samloke. Li estis membro de la Pupteatro ĝismorte. Li ricevis premion Kossuth en 1999, pli frue aliajn 2 premiojn.
Reinhardsmunster
(jen france, origine germane kaj alzace Reinhardsmünster) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Kalvinana preĝejo (Martfű)
La kalvinana preĝejo estas sakrala moderna konstruaĵo en urbo Martfű (Hungario), en la ĉefplaco.