cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Riba de Escalote
La Riba de Escalote [laRIba deskaLOte] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Komarko de Almazán en la sudcentro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 11 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 360 loĝantojn el la 1920-aj jaroj.
Ĝi distas 54 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La teritorio inkludite en la Reto Natura 2000 enhavas la jenajn lokojn:
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo kaj la gvatoturo.
Flughaveno Samjiyŏn
Flughaveno Samjiyŏn estas militista flughaveno proksime de Samjiyŏn, Rjanggang, Nord-Koreio.
Ĝi havas unu aviokurejon, kiu estas markata 7/25 kaj mezuras 3277 x 60 metrojn. La solaj flugoj al tiu flughaveno estas de Pjongjango per Air Koryo.
Lagoa Bonita do Sul
Lagoa Bonita do Sul estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.662 loĝantojn en 2010.
Hărman
Hărman [hərman] (hungare: Szászhermány, germane: Honigberg) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Braŝovo, en la regiono Țara Bârsei. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Hărman kaj Podu Oltului.
Loĝantaro
En 1910 Szászhermány havis loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992  (rumanoj,  da hungaroj).
Komunumoj pri szász (= sakso) en Hungara reĝlando
Iam tie loĝadis saksoj.
(15464) 1999 AN5
(15464) 1999 AN5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Henry Hazlitt
Henry HAZLITT estis libertariano filozofo, ekonomikisto kaj and ĵurnalisto.
Li estas bone konata por lia libro Economics in one lesson (Ekonomiko en unu leciono), sed li verkis ankaŭ aliajn librojn, inter kiuj estas grava verko pri etiko, The Foundations of Morality (La Fundamentoj de Moralo).
Hispana Enlanda Milito
La Hispana Enlanda Milito, nomita ankaŭ civila milito aŭ milito de Hispanio,   nomita en Hispanio simple kiel la milito, estis socia kaj politika konflikto (kiu rezultos en ekonomia krizo) kaj finfine enlanda milito en Hispanio inter ribelantoj (konataj kiel nacionales, naciistoj aŭ finome facciosos, frakcianoj) kaj la respublikaj registaro kaj subtenantoj (finome rojos, ruĝuloj). Ĝi okazis inter julio 1936 kaj aprilo 1939, kaj finiĝis pro la malvenko de la respublikisma flanko, kaj poste la diktatoreco de Francisco Franco, nome la Frankisma Hispanio.
Jibino
Jibino aŭ Jibin (en ĉina 宜宾 aŭ en tradicia ĉina skribo 宜賓; en Siĉuana Pijino: ȵi2bin1; per Siĉuana prononco: ɲi˨˩pin˥) estas prefektura urbo en la sudorienta parto de la provinco Siĉuano, Ĉinio, situanta ĉe la kunfluo de la riveroj Min kaj Jangzio.
Hispana Enlanda Milito
Ĝi eksplodiĝis post la parta malsukceso de la Puĉo de la 17-a kaj la 18-a de julio 1936 fare de granda parto de la Armeo kontraŭ la registaro de la Dua Hispana Respubliko. Post la blokado de la Ĝibraltara Markolo kaj de la posta aerponto kiu, helpe de la rapida kunlaborado de la Nazia Germanio kaj de la faŝisma Italio, translokigis la ribelintajn trupojn al la Iberia Duoninsulo en la lastaj semajnoj de julio, ekis enlanda milito kiu finos la 1an de aprilo 1939 pere de la lasta militinformo subskribita de Francisco Franco, deklarante lian venkon, post kio oni establis diktatorecon kiu daŭros ĝis post sia morto la 20an de novembro 1975.
Jibino
Ĝi havis 4,471,840 loĝantojn laŭ la censo de 2010 el kiuj 836,340 loĝis en la kerna areo fare de la Kuipinga Distrikto. Oni povas noti ke la Kantono Jibin estas kunurbigita kiel aglomeraĵo en la sudokcidenta direkto.
Hispana Enlanda Milito
La milito enhavis multajn aspektojn, ĉar ĝi inkludis klasbatalon, religiajn militojn, kontraŭfrontigo de malaj naciismoj, luktado inter militista diktaturo kaj respublikisma demokratio, inter revolucio kaj kontraŭrevolucio, inter faŝismo kaj kontraŭfaŝismo, inter komunismo kaj kontraŭkomunismo.
Jibino
Homa setlado de Jibin datas el almenaŭ 40,000 jaroj. Jibin iĝiss kantono en la dinastio Han (206 a.K. − 220 p.K.).
Ĝi estis antaŭe konata kiel Suifu aŭ Suifoo.
Hispana Enlanda Milito
Ambaŭ flankoj fifaris kaj akuzis sin unu la alian reciproke pro la fifaro de gravaj militkrimoj kaj en la fronto kaj en la ariergardojn, kiel mortpafado kaj de prizonuloj kaj de privatuloj kaŝe arestitaj, malaperigoj de personoj aŭ eksterleĝaj tribunaloj. La Frankisma Hispanio detale esploradis kaj akre kondamnis deliktajn (kaj nedeliktajn) farojn okazintajn en la respublika zono, kaj eĉ kreis la Causa General, nome speciala aparta juĝinstanco, ĉefe kun la celo ekhavi pli da informo por fari plian subpremadon, ĉio tio kun malabundaj juraj garantioj. Siaflanke, la deliktoj fare de la venkintoj aŭ kontraŭ la venkitoj neniam estis esploritaj aŭ juĝitaj dum la frankisma epoko aŭ poste, spite la fakton ke multaj historiistoj kaj juristoj asertas ke estis vera genocido en kiu, krom la nuligo de la institucia ordo, oni klopodis la eliminon de ĉia politika opozicio.
Antaŭokazoj
En 1931, post pormunicipa balotado en kiu respublikemaj partioj venkis en grandaj urboj (ne ĝenerale, eble pro fraŭdo), reĝo Alfonso la 13-a de Hispanio iris ekzilen. Je la 14-a de aprilo, la Dua Hispana Respubliko estis deklarita.
La unua registaro estis por respublikemaj partioj. La nova parlamento agnoskis virinan balotrajton, enleĝigis divorcon kaj komencis ege malrapide agran reformon.
Post nemultaj jaroj, hispanoj rebalotis kaj venkis dekstrema partiaro CEDA (Hispana Konfederacio de Aŭtonomaj Dekstro-partioj), preferata de Katolika Eklezio, kiu renversos multajn reformojn.
12399 Bartolini
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astronomon Corrado Bartolini, profesoron en la Universitato de Bolonjo de 1970. Li interesiĝas pri la kontaktaj spektrofotometraj duopaj steloj, RR Lyrae, kaj iks-radiaj duopaj steloj. Kun kolegoj, li sukcesis en 1997 observi la unuan optikan kongruaĵon de gamo-radia ekbrilo.
Hispana Enlanda Milito
Antaŭokazoj
En 1934, laboristoj komencis revolucion. Ĉefe la asturiaj ministoj rezistis plu per uzado de armiloj kaj dinamito, sed fine estis venkitaj de polico Guardia Civil kaj de militistoj estritaj de la generalo Francisco Franco.
En februaro 1936, denove oni balotis. Formiĝis du solidaj blokoj, respektive konservativa kaj maldekstrema. Tiu ĉi lasta nomiĝis Popola Fronto, kaj entenis respublikanajn radikalajn burĝulojn (kies ĉefa figuro estis Manuel Azaña), socialistojn, komunistojn, katalunajn naciistojn kaj aliajn pli malgrandajn partiojn. La ĝistiama registaro, gvidita de pli konservativaj respublikemaj burĝaj partioj ne plu estis subtenataj pro koruptecaj skandaloj (straperlo). En la dekstro, elstaris la katolika sekvantaro, tiam kun faŝismemaj trajtoj, CEDA kaj la monarĥiistoj, kun subteno ankaŭ de la tradiciista karlismo kaj de la faŝisma Hispana Falango. Venkis la Popola Fronto, Azaña estis elektita prezidento de la Respubliko. La popolo ekstremiĝis kaj pistolanoj batalis tro ofte surstrate.
Ekmilito
La 17-an de julio, 1936, kelkaj generaloj inter kiuj generalo Franco ribeligis la armeon de Hispana Maroko. Je la 18-a de julio la ribelo sekvis en iberiduoninsula Hispanio. La ribelo ne estis nur armea puĉo, sed ĝi ankaŭ havis gravan civilan parton en kelkaj lokoj. Ĉefe karlistoj kaj anoj de malgranda partio Falange Española armis sin surstrate. La ribelantoj esperis gajni tujan regadon de la ĉefurbo, Madrido, kaj de ĉiuj aliaj gravaj urboj de Hispanio. Tamen nur Sevilo, Pamplono, Korunjo, Kadizo, Jerez de la Frontera, Kordovo, Zaragozo kaj Oviedo falis tuj sub la regado de la ribelantoj, kiuj ne sukcesis en Barcelono kaj Madrido. Pro tio, longedaŭra enlanda milito okazis.
La gvidantoj de la ribeloj estis la generaloj Francisco Franco, Emilio Mola kaj José Sanjurjo. Sanjurjo estis la senduba unua gvidanto de la ribelo, sed li mortis en aviadila akcidento la 20-an de julio kiam li veturis al Hispanio por ekregi la ribelan flankon. Franco, la ĉefa komandanto de la hispana armeo de post 1933 kaj jam notinda faŝismo-favorulo, flugis de la Kanarioj al la hispanaj kolonioj en Maroko kaj ekkomandis tie. Dum la ceteraj tri jaroj de la milito, Franco iĝis la efektiva komandanto de ĉiuj el la naciistoj, kaj li kaŝe aranĝis la aferojn (inkluzive per donado de komisioj al politikaj konkurantoj, kiuj plej probable mortigus ilin) tiel, ke je la fino de la milito ne estis opozicio al lia regado.
La ribelon oponis la registaro (kun tiuj armeanoj, kiuj restis lojalaj), kaj ankaŭ socialismaj, komunismaj, anarkiismaj kaj katalunaj kaj eŭskaj naciismaj grupoj. La eŭropaj potencoj, kiaj Britio kaj Francio, restis oficiale neŭtralaj sed tamen metis embargon sur Hispanion, kaj aktive malkuraĝigis la kontraŭ-faŝisman partoprenon de siaj civitanoj. Kaj faŝisma Italio sub Benito Mussolini kaj Nazia Germanio malobservis la embargon kaj sendis teorie volontulajn trupojn (Corpo Truppe Volontarie kaj aviadilaron Legion Condor, respektive) kaj armilojn por subteni Franco-n. Aldone, estis malgrandaj volontulaj trupoj el aliaj landoj kiuj luktis kun la naciistoj, kiel Eoin O'Duffy de Irlando. Ankaŭ Errol Flynn vizitis la landon.
La respublikistoj ricevis malmultan subtenon de Sovetunio kaj ankaŭ de unuopaj idealismaj volontuloj el multaj landoj, kune konataj kiel la Internaciaj Brigadoj. Jam la Etiopia Milito logis tutmondan subtenon kontraŭ faŝismo. Usonaj volontuloj formis la Brigadon Abraham Lincoln kaj kanadanoj formis la Batalionon Mackenzie-Papineau (la "Mak-Papoj"). Inter la plej konataj fremdlandanoj, kiuj partoprenis iel la penojn kontraŭ la faŝistoj estis Ernest Hemingway (kiel ĵurnalisto kaj verkisto) kaj George Orwell, kiel fakta soldato, kiu poste verkis pri siaj spertoj en Homage to Catalonia (Omaĝo al Katalunio). La romano de Hemingway For Whom the Bell Tolls (Por kiu la sonorilo sonas) estis inspirita de liaj spertoj en Hispanio. Norman Bethune uzis la okazon por disvolvigi la specialajn lertecojn de batalkampa medicino.
Tamen, kvankam la naciistoj ricevis malkaŝan helpon kiel armilojn kaj trupojn el Germanio kaj Italio, la respublikistoj ricevis neniom da helpo el ĉiuj ĉefaj mondaj potencoj (t.e. Britio, Francio, aŭ Usono). Multaj el ĉi tiuj potencoj ankoraŭ praktikis politikon de komplezo al la faŝismaj reĝimoj, aŭ ili malestimis la soci-revoluciajn elementojn ene de la kontraŭ-faŝismaj fortoj, aŭ ili kredis, ke la respublikistoj estas ĝenerale komunistoj, aŭ kontrolataj de tiuj.
Nazia Germanio uzis la militon kiel testejo por pli rapidaj tankoj kaj aviadiloj, kiuj ĵus ekaperis tiutempe. La ĉasaviadilo Me-109 Messerschmitt kaj Junkers Ju 52 transiga/bomba aviadiloj ambaŭ estis uzataj dum la Hispana Enlanda Milito. Aldone, la sovetaj ĉasaviadiloj I-15 kaj I-16 estis uzataj. La Hispana Enlanda Milito ankaŭ estas ekzemplo de totala milito, kie la bombado de la eŭska urbeto Gernika fare de la Luftwaffe antaŭsignis la epizodojn de la Dua mondmilito, kiel ekzemple la bomban kampanjon kontraŭ Britio fare de la nazioj kaj la bombadon de Dresdeno fare de la aliancanoj. Pablo Picasso estis inspirita de tio por sia pentraĵo Guernica.
La milito: 1936
Ĉia espero de rapida fino al la milito malaperis la 21-an de julio, nome la kvinan tagon de la ribelo, kiam la naciistoj kaptis la ĉefan hispanan marbazon ĉe Ferrol en nordokcidenta Hispanio. Tio kuraĝigis la faŝismajn ŝtatojn de Eŭropo helpi al Franco, kiu jam ekkomunikis kun la registaroj de nazia Germanio kaj Italio la antaŭajn tagojn. La 26-an de julio, Germanio kaj Italio eksubtenis la naciistojn; la itala interven-korpuso estis estrita de Generalo Mario Roatta.
Subteno de la Akso helpis al Franco ekde la komenco, ekzemple per transporto de trupoj el Hispania Maroko (ekzemple de la Hispana Legio) al la provincoj Kadizo kaj Sevilo. Liaj naciismaj fortoj gajnis ankoraŭ venkon la 27-an de septembro, kiam ili kaptis la urbon Toledo post longa sieĝo fare de respublikanoj (Naciista garnizono sub Kolonelo Moscardó tenis la Alkazaron en la centro de la urbo ekde la komenco de la ribelo). Post du tagoj, Franco deklaris sin Generalísimo ("ĉefgeneralo") kaj Caudillo (prahistoria titolo por "militestro") dum li provis unuigi la diversajn Falange-ajn kaj reĝismajn elementojn de la naciisma movado en unu partion. En oktobro, la naciistoj lanĉis gravan ofensivon al Madrido, sed kreskanta rezisto de la registaro kaj la alveno de anrakiismaj katalunaj trupoj, de "volontuloj" el Sovetunio kaj aliaj landoj haltis la antaŭeniron ĝis la 8-a de novembro.
Intertempe, la registaro, tiam estrata de socialista gvidanto Francisco Largo Caballero moviĝis de Madrido al Valencio, ekster la batala zono, la 6-an de novembro. Ankaŭ forlasis la ĉefurbon la tiama urbestro, post kio estis elektita nova urbestro la esperantista socialisto Cayetano Redondo.
La 18-an de novembro, nazia Germanio kaj Italio oficiale agnoskis la reĝimon de Franco, kaj la 23-an de decembro, Italio sendis proprajn "volontulojn" por batali je la flanko de la naciistoj.
La milito: 1937
Kun siaj vicoj pliigitaj de italaj trupoj kaj hispanaj koloniaj soldatoj el Maroko, Franco faris alian provon kapti Madridon en januaro kaj februaro de 1937, sed ree malsukcesis. La grandan urbon Malago li kaptis la 8-an de februaro kaj la retiriĝo de granda parto de la loĝantaro laŭ ĉemarborda ŝoseo al ankoraŭ respublikana urbo Almerio estis bombardata de aviadiloj kaj ŝipoj el frankisma flanko, kio okazigis teruran masakron, kiu estis diskonigita al la tuta mondo kaj iĝis unu el la epizodoj per kiu la publika opinio turnis sin kontraŭ la malhumaneco de la frankistoj.
La batalo de Gvadalaĥaro okazis el la 8a al la 23a de marto proksime de la urbo Gvadalaĥaro en klopodo de la armeo de Francisco Franco por eniri al Madrido el la nordo. Ĝi estis katastrofo por la Corpo Truppe Volontarie, kiu ekde tiam jam ne partoprenos plu en la regado de operacoj tiom grandaj kaj nur kiel apogo al la frankisma flanko. La italoj perdis milojn da soldatoj kaj grandan kvanton de armilaro, ĉefe pro la malbonaj veterkondiĉoj (koto).
En majo, la registaro provis rekapti Segovion, devigante al Franco eltiri el la madrida fronto por halti ilian antaŭeniron. Mola, la dua-viculo de Franco, estis mortigita la 3-an de junio (kio lasis Franco kiel la nura reganto de sia flanko), kaj frue en julio, la registaro fakte lanĉis fortan kontraŭ-ofensivon en la regiono de Madrido, kiun la naciistoj forpelis kun iom da malfacilo.
Post tio, Franco rekaptis la iniciatemon, invadante Aragonon en aŭgusto kaj konkerante en la nordo la urbojn Santandero kaj Gijón. La 28-an de aŭgusto, Vatikano agnoskis Franco-n sub premo de Mussolini, kaj je la fino de novembro, kiam la naciistoj alproksimiĝis al Valencio, la registaro denove moviĝis, al Barcelono.
La milito: 1938
La du flankoj luktis pri posedo de la urbo Teruelo dum la tuto de januaro kaj februaro, kaj la naciistoj finfine forte tenis ĝin ĝis la 22-a de februaro. La 14-an de aprilo, la naciistoj trarompis ĝis Mediteraneo, disrompante la parton de Hispanio tenatan de la registaro en du partojn. Konstatinte sian baldaŭan malvenkon, la respublika registaro provis procezi pri paco en majo, sed Franco postulis senkondiĉan kapitulacon, kaj la milito daŭris.
La registaro tiam lanĉis tutkoran kampanjon por rekonekti sian teritorion en la Batalo de Ebro, ekde la 24-a de julio ĝis la 26-a de novembro. Ilia malsukceso efektive determinis la finan rezulton de la milito. Ok tagojn antaŭ la novjaro, Franco reatakis per sendo de amasaj fortoj al invado de Katalunio.
La milito: 1939
La naciistoj konkeris Katalunion en rapidega kampanjo dum la unuaj du monatoj de 1939. Taragono falis la 14-an de januaro, Barcelono la 26-an de januaro kaj Ĝirono la 5-an de februaro. Kvin tagoj post la falo de Ĝirono, la lasta rezisto de Katalunio estis rompita. En tiu frankisma avanco apenaŭ okazis bataloj tiom grandaj kiom tiuj okazintaj por la konkero de aliaj grandaj urboj.
La 27-an de februaro, la registaroj de Britio kaj Francio, teorie malvolonte, agnoskis la reĝimon de Franco.
Nur Madrido, Valencio, Alikanto kaj kelkaj aliaj fortikaĵoj restis por la registaraj fortoj. La 28-an de marto, kun la helpo de fortoj favoraj al Franco ene de la urbo (la fifama "kvina kolono", kiun Generalo Mola menciis en la propagandaj elsendoj en 1936), Madrido falis al la naciistoj. La venontan tagon, ankaŭ Valencio, kiu eltenis sub la pafiloj de la naciistoj dum preskaŭ du jaroj, kapitulacis. Oni deklaris venkon la 1-an de aprilo, kiam la lastaj el la respublikistaj fortoj kapitulacis.
Socia kaj sociala revolucio
En la regionoj regataj de la anarkiistoj, (Aragono kaj Katalunio), aldone al la milita sukceso, estis vasta socia kaj sociala revolucio, laŭ kiu la laboristoj kaj kamparanoj kolektivigis agron kaj industrion, kaj starigis konsiliojn paralelajn al la (apenaŭ kaj tute ne funkcianta) registaro. La ĉefa areo kie tio okazis estis Katalunio (kie oni kolekticigis la transporton, la industrion kaj aliaj servoj) kaj Aragono (kie la alveno de anarkiismaj fortoj survoje al Madrido helpis la instaladon de tute nova socipolitika sistemo). En la urbaj areoj la laboristoj mem prenis kontrolon de la ekonomia funkciado de la produktrimedoj, deklaris salajran egalecon (nekomplete), kaj sistemon por helpi solidarece ĉu aliajn sektorojn ĉu la ĝeneralan funkciadon de la sociaj servoj aŭ de la militirado. En la kamparaj areoj oni deklaris kolektivecon de la terposedo (komuna posedo) kaj de ties ekonomia kaj labora funkciado; oni nuligis la funkciadon de mono (en multaj lokoj), kiu estis anstataŭata de laboratestiloj.
Tiun revolucion oponis kaj la sovet-subtenataj komunistoj kaj la demokratiaj respublikistoj. Dum la milito progresis, la registaro kaj la komunistoj sukcesis uzi sian aliron al sovetaj armiloj por restarigi registaran regadon de la milita klopodo, kaj per diplomatio kaj per perforto. Dum la fifamaj Majaj Tagoj de Barcelono de 1937, multaj centoj aŭ miloj da kontraŭ-faŝismaj soldatoj mortigis unu la alian por regado de strategiaj punktoj en Barcelono, kiel George Orwell rakontas en Omaĝo al Katalunio. Ĝenerale la komunistoj je la rektaj ordonoj de Stalino, kun helpo de katalunismaj naciistoj, batalis, murdis, arestis, torturis kaj malaperigis milicanojn, aktivulojn kaj eĉ simpatiantojn de anarkiistoj, maldekstremaj komunistoj, ĉefe de partio POUM, kaj aliaj ne-stalinistoj, kun la ekzkuzo plifortigi unuecan komandon de la milito sub ununura registara fakta estrado. Tiuj majaj okazintaĵoj komencis pro la kontrolo de la telefona centralo kaj estis multajn jarojn poste ĉefa afertemo de la filmo Tierra y Libertad de la brita kinreĝisoro Ken Loach.
La ĉefa trajto de respublikistoj, kiu iris kontraŭ ili mem, estis interna divido. Diversaj fortoj batalis inter si. Tamen en la naciisma dekstra flanko, Franco rapide unuigis diversajn fortojn, ĉu volonte ĉu malvolonte de la unuigitoj. Post la majaj okazintaĵoj, tendenco al unueco fortiĝis ankaŭ en la respublikana tendaro. Formiĝis nova registaro, estrita de la modera socialisto Juan Negrín, kun aliaj socialistoj, Indalecio Prieto kaj Julián Zugazagoitia kiel ministroj de Armeo kaj Internaj Aferoj, kaj kun apogo de la Hispana Komunista Partio. Tiu movo fortigis la respublikanan registaron, kaj finis la revolucion.
Rezulto de la milito
Franco daŭris en potenco dum 40 jaroj, epoko kiu estas nomita Frankisma Hispanio. La regno bezonis jardekojn por reatingi la ekonomian nivelon de 1936.
Inter la respublikistoj, multaj intelektuloj kaj esperantistoj estis ekzekutitaj (Federico García Lorca), forpasis en prizono (Miguel Hernández) aŭ devis ekziliĝi (Rafael Alberti, Juan Ramón Jiménez). Dum 1937 ĉiuj anoj de la Asocio Kordova de Esperanto kune estis mortpafitaj de la trupoj frankistaj. Pro multnombraj protestoj, kiun generalo Francisco Franco ricevis pro tio, li publikigis gazetaran noton en kiu li asertis ke "se iu esperantisto estis mortpafita, tio okazis pro aliaj aktivecoj, kaj ne pro parolado de esperanto". Unu el multaj viktimoj de la enlanda milito en Hispanio estis la prezidanto de IKUE, pastro Font i Giralt, murdita de anti-frankistoj.
En 1995 la brita filmisto Ken Loach realigis la filmon Land and Freedom (Lando kaj Libereco) kiu priskribas la travivaĵojn de angla komunisto kiu partoprenas la Hispanan Enlandan Militon.
Mortintoj
La polemiko pri la kalkulado de mortintoj dum tiu milito daŭris multe da tempo (ĝi komenciĝis dum la milito) kaj ankoraŭ daŭras. La mortintoj pri militaj kialoj (bataloj, bombardadoj, ktp.) estis relative klaraj kaj same tiuj kiujn mortigis la respublika flanko, ĉar dum la 40 jaroj de frankismo, la reĝimo tre bone kalkulis (eĉ troe) kaj omaĝis ilin. Sed pri la mortintoj pro frankisma perforto kaj dum la milito kaj iom poste oni polemikis dum multaj jaroj, ĉefe pro la malapero de koncernaj dokumentoj aŭ pro falsado ĉe enskriboj (ekzemple mortpafitoj aperas en oficiala registrado simple kiel mortintoj pro hemoragio). Lastatempe granda roto de pristuduloj kaj fakuloj traserĉas la registrejojn por certigi ciferojn kaj laŭ la lastaj pristudoj laŭ provincoj aperas la jenaj:
Gerenzano
Gerenzano estas komunumo de Italio.
Psikologo
Psikologo estas la profesiulo kiu bakalauriĝis pri psikologio en iu universitato. La leĝoj pri tiu bakalaŭriĝo malsamas laŭ la lando.
La plej fama areo pri kiu laboras la Psikologo estas la klinika psikologio, sed ne nur la psikologoj zorgas pri tio. Ĝenerale, psikiatroj kiuj partoprenis en studoj pri psikoterapio ankaŭ laboras tiel kiel la klinika psikologo.
Kelkaj agadkampoj kie laboras la psikologo:
Lerneja psikologio: En lernejo psikologo grave kontribuas al la eduko, partoprenante en la ellaborado de specifaj edukoprogramoj. La scio pri la evoluo de la infana psiko ludas grandan rolon en tio.
Homaj Rimedoj kaj Entreprena Psikologio: la psikologoj kiuj laboras en ĉi areo studas la homan konduton dum laboro, kaj disvolvas programojn kaj procedojn por ke la labora travivaĵo estu pli agrabla al la entrepreno kaj al la laboristo. Kelkaj funkcioj de ĉi tiu profesiulo estas: elektado kaj preparigo de laboristoj, analizi kaj disdoni rangojn, organizi, disvolvi kaj zorgi pri Homaj Rimedoj en entreprenoj.
Socia kaj Komunuma Psikologio: Ekzistas multaj psikologoj en ĉi areo, precipe kun publikaj servoj. Disvolvas la psikologoj porgrupaj programoj, aŭ por ekskluditaj minoritatoj, ktp. La analizilo plej kutime estas grupo, familio, kolektivo aŭ popolo. Alivorte, ĝi ekzamenas homan konduton en socio kaj grupo.
Eksperimenta Psikologio: la plej granda parto de tiaj psikologoj laboras en universitatoj aŭ esplorejoj, malgraŭ ke hodiaŭ kelkaj entreprenoj invitas tiajn psikologojn cele disvolvi programojn en esplorado pri konsumanto de ia produktaĵo aŭ cele analizi scikapablo en uzo de novaj prototipoj industriaj. La eksperimenta psikologo realigas pruvojn kaj eksperimentojn por scii pri kiel la cerbo laboras, kiuj estas la bazaj funkcioj de la memoro, de la atento, de la perceptado.
Aliaj agadkampoj: Ekzistas multaj aliaj areoj kie laboras la psikologo kiel la Jura Psikologio, la Sporta Psikologio, la Hospitala Psikologoj, ktp.
Wilhelm Wundt, kiu notis psikologion kiel scienco aparte el biologio kaj filozofio, estis la unua persono kiu nomiĝis psikologo.
Korbeto
La korbeto aŭ polena korbo estas parto de la tibio de la malantaŭa kruro de abelo, ĉeestanta en kvar triboj Apinae aŭ Apenoj (subfamilio de la familio Apedoj): mielabeloj (tribo Apini), burdoj (tribo Bombini), nepikaj abeloj (tribo Meliponini) kaj orkideaj abeloj (tribo Euglossini). Ĉi tiuj kvar triboj estas nomataj korbethavaj abeloj. La polena korbo estas pli speciala organo ol la skopo, kiu servas ankaŭ por transporti polenon kaj troviĝas sur la kruroj aŭ abdomeno de plej multaj specoj de abeloj. La abeloj malsekigas siajn antaŭajn krurojn per sia longa lango kaj brosas la polenon, kiun ĝi kolektis sur sia kapo, korpo kaj unua kaj dua paro de kruroj, transdonante ĝin al la lasta paro de kruroj. Ili unue transdonas ĝin al la kombiloj de la malantaŭaj kruroj, brosas ĝin kaj kunpremas ĝin kaj transdonas ĝin al la ekstera surfaco de la tibio de la malantaŭaj kruroj. Tie (en la regiono de la tibio, kiu ĉe plej multaj aliaj abeloj prezentas la skopan aŭ polenan penikon) la poleno estas deponita en polurita konkaveco, ĉirkaŭita de haroj, la korbeto aŭ polena korbo. Ununura haro funkcias kiel najlo, kiu tenas la polenan ŝarĝon en sia loko. La abelo uzas mielon aŭ nektaron por malsekigi la sekigitan polenon kaj tiel plibonigi sian algluadon. La koloro de la kolektita poleno povas esti uzata por identigi ĝian originon. Nur inoj havas korbeton por kolekti polenon.
Cirák
Bazaj informoj
Cirák (cirAk) estas freŝa vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono Kapuvár. Laŭ la legendo Dániel Cziráky (cirAki) heroe defendis la reĝon. Tial li ricevis bienon en Cirák kaj en Dénesfa.
La komunumo situas for de fervojo, ĉefvojo kaj rivero.
Historio
En 1921 eksreĝo Karlo la 4-a Habsburg apud la vilaĝo flugmaŝine descendis por reakiri la potencon. La puĉo fiaskis, sed kie la flugmaŝino tuŝis la teron, estas tie memorkapelo.
Vidindaĵoj
La vilaĝo havas romkatolikan preĝejon omaĝe al Sankta Miĥaelo.
Val-de-la-Haye
Val-de-la-Haye estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vaudesiens.
Robertsonpet
Robertsonpet, ರಾಬರ್ಟ್ಸನ್ ಪೇಟೆ estas urbego en distrikto Kolar, en subŝtato Karnatako, en suda Barato. Ĝi estas unu el la unuaj laŭplanaj urboj en la nuntempa Barato.
Geografio
Robertsonpet situas en altebenaĵo en alteco 843 metrojn de la marnivelo. Distrikta sidejo Kolar troviĝas 24, Hosur 51, subŝtata ĉefurbo Bengaluro 73, Mumbajo 886, Kolkato 1514, tutlanda ĉefurbo Delhio 1748 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 populacio de Robertsonpet estis (kun la aglomeraĵo). La legopovo estis 91.7%.
Historio
En la malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcento la minado de oroj disetendiĝis en la areo. La urbeto unue estis establita en 1901 kiel Nova Urbo por loĝigi la populacion laborantan en la minejoj. En 1903 la urbeto estis renomita kiel Robertsonpet. Ĝi estis nomita pri Sir Donald Robertson, kiu multe strebis por normalaj loĝeblecoj de la ministoj. En la urbeton tuj migris ankaŭ komercistoj, ĉiuspecaj metiistoj kaj ili instalis butikojn en Robertsonpet.
Ekonomio
Ekde la malfrua 19-a jarcento ĝis 2001 okazis la orminado, poste la ekonomion transprenis la serva sektoro.
Lingvoj
Laŭ la censo en 2001 la ĉeflingvo estas en Robertsonpet kiel oficiala lingvo la kanara lingvo, tamen ankaŭ la angla estas vaste konata, kiel heredaĵo de la brita dominado.
Popoloj
Iam estis signifa brita populacio, el iliaj posteuloj restis iom. Robertsonpet estas fandopoto de kulturoj kun homoj de malsamaj komunumoj. Krom la indiĝenoj kaj britoj alvenis enmigrintoj ĉiuspecaj.
Klimato
En Robertsonpet jare pluvas averaĝe 879 mm. Inter aŭgusto-oktobro pli ofte pluvas, en januaro kaj februaro apenaŭ pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 18-30 °C.
16915 Bredthauer
16915 Bredthauer estas hilda asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Richard Bredthauer, fasoniston de dum la 23 lastaj jaroj, providinte ŝargkuplitajn aparatojn kun alta rendimento al la astronomia komunumo. Li ankaŭ konstruis plurajn ŝargkuplitajn aparatojn de flugo por misioj de la NASA, inklude por la Kosmoteleskopo Hubble.
Muzikgimnazio vajmara
Muzikgimnazio ĉe Kastelo Belvedere (Musikgymnasium Schloß Belvedere) estas publika lernejo en Vajmaro, Germanio, specialiĝinta pri instruado de muziktalentitaj infanoj kaj adoleskantoj. La lerneja komplekso kun internulejo troviĝas je ĉ. 5 km sude de la vajmara urbokerno en la parko de Kastelo Belvedere. En 2021 ernantas ĉ. 120 gelernantoj por kiuj disponas 23 instruistoj (lerneje) kaj 58 (muzikpraktike). Estro estas Gerold Herzog.
1775-1946
Jam je la fino de la 18-a jarcento estis la unuaj klopodoj fondi muziklernejon en Vajmaro fare de Christoph Martin Wieland (1775) kaj dukino Anna Amalia (1799). En 1848 la ideo reprenitis fare de Franz Liszt kiu tiutempe ĉefis ĉe Kortegaj kapelo kaj teatro. Fondo de la Vajmara orĥestrolernejo estis en 1872 de Carl Müllerhartung laŭ instigo de Liszt kaj kelkaj ties disĉiploj. Müllerhartung nomumitis en 1865 laŭ liszt-a propono muzika direktoro. Ekde 1877 ofertitis preparkursoj al infanoj. Du ĥoroj kaj la lerneja orĥestro tiam ege gravis por la muzika vivo kaj de Vajmaro kaj de la ĉirkaŭaĵo. En 1885 aldoniti operaj kursoj por muziktalentaj infanoj kaj adoleskantoj. En 1902 ĝi alinomiĝis je Grandduka muziklernejo, en 1930 je Ŝtata altlernejo pri muziko. En 1945 la lernejo kun antaŭlernejo por estontaj gegeniuloj fermitis sed ĝuis remalfermiĝon jam en 1946.
1947-1990
Komence la teatra sekcio, kiu en 1947 forlasis la altlernejan tuton, ekis kiel memstara altlernejo en la ejoj de Kastelo Belvedere. Post kiam ĝi en 1953 translokigitis Lepsikon, la antaŭkursaro de la altlernejo rajtis veni ĉi-tien. En 1958 la lernej iĝis ŝtuparo malsupera de la vajmara Franz-Liszt-altlernejo, kiu alinomiĝis en 1962 Speciala lernejo pri muziko de la Muzikaltlernejo Franz Liszt. Post fino de la klasoŝtupo 10/II eblis komenci studadon altlernejan.
Ekde 1990
Post Turniĝo submetitis la speciala lernejo al la Turingia ministerio pri edukado kaj fonditis la amikara societo Verein der Freunde und ehemaligen Schüler der Spezialschule für Musik Weimar, Schloß Belvedere. En la kadro de reformoj edukadaj postkomunismaj la lernejo alinomiĝis en 1991 je Muzikgimnazio Kastelo Belvedere de Vajmaro. Unu jaron pli poste la kadukaj kavalirdomoj ĉekastelaj forlasitis kaj oni ekzile estis plurajn jarojn en provizoraĵoj ĉe Ilm-bordarbaroj kaj aliloke.
En 1994 la muzigimnazio iĝis instituto Unesko-projekta. En 1995 metitis la fundamenta ŝtono por starigo de nova ejo en la Belvedere-kasteloparko kies inaŭguro sukcesis en 1996. Similas ĝi al ikona Vilao Savoye de Le Corbusier. Finacis ĝin la bankkonzerno Deutsche Bank, planis kaj realigis la tuton la kolonjaj arĥitektoj Thomas van den Valentyn kaj Seyed Mohammed Oreyzi. La moderna aĵo en stilo de Neues Bauen gajnis la federacilandan premiojn Thüringer Staatspreis für Architektur und Städtebau (1996) kaj Deutscher Kritikerpreis für Architektur (1997). Post konstato de damaĝoj konstruaj restaŭritis inter 2018 kaj 2020 tegmento, fasadoj kaj eksteraj situantaĵoj el natura ŝtono kaj ligno. Ankaŭ la elektrikaj instalaĵoj plimodernigitis. En septembro 2004 unu el la Kavaliraj domoj, la en oktobro 1999 okupita Mozart-domo inaŭguritis kaj transdonitis al la muzikstoj. En tiu ĉi ejo estas 26 novaj provludaj ĉambroj, korusa salono kaj sporthaleto. Ankaŭ partoj de ties fasadoj kaj tegmento ekde 2004 dufoje ree modernigitis.
Kantono Meymac
Kantono Meymac (france canton de Meymac) estas franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 8 kantonoj de la arondismento de Ussel. Ĝia ĉefurbo estas Meymac.
Minarkiismo
Minarkiismo aŭ minarĥiismo, iam mallerte nomita minimuma ŝtatismo, estas vidpunkto kiu asertas ke la registaro devus esti tiom malgranda kiom eblas. Subtenantoj asertas ke ĝi kontinuas la tradicion de klasika liberalismo en ĝia originala formo.
Radikaj minarkiistoj kutime konsentas ke la registaro devus esti limigita al ĝiaj "minimumaj" aŭ "noktgardistaj" ŝtataj funkcioj (kortumoj, polico, karceroj, armeoj). Iuj aliaj minarkiistoj inkluzivigas en la rolon de la registaro administradon de esenca komuna infrastrukturo (vojoj, mono); iuj (kaj tiuj estas iam riproĉataj pri glitiga deklivo, inkluzivas ja multe da esenca infrastrukturo (lernejoj, hospitaloj, sociala sekureco). Fakte, ĉi tiuj minarkiistoj ofte akceptas (laŭ konservativa anstataŭ principa maniero) kiel validajn iujn el la nunaj povoj de la registaro kaj opinias, ke estas pli urĝe haltigi la ekspansion ol malpliigi ĝiajn povojn al iu difinita amolekso. Minarkiistoj ĝenerale kontraŭstaras registarajn programojn, kiuj redistribuas riĉon aŭ subvencias certajn partojn de la ekonomio.
Minarkiistoj kutime pravigas ilian vidpunkton de la ŝtato pere de fundamentaj principoj anstataŭ ol argumentoj rilate al pragmataj rezultoj. Ekzemple, en lia libro Anarchy, State and Utopia (Anarkio, Ŝtato kaj Utopio), Robert Nozick difinas la rolon de minimuma ŝtato jene:
Elstaraj minarkiistoj inkluzivas Benjamin Constant, Herbert Spencer, Leonard Read, Ludwig von Mises, Friedrich August von Hayek, James M. Buchanan, Milton Friedman, Ayn Rand, John Hospers kaj Robert Nozick.
Kantono Meymac
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Meymac la jenaj 10 francaj komunumoj :
Muzikgimnazio vajmara
Lerneja profilo
La Belvedere-muzikgimnazio estas speciala lernejo. Post pasigo de la aliĝekzameno ekĝuas la lernantoj ekde la 5-a klasoŝtupo krom la normalaj lernejaĵoj muzikan trejniĝon per individua instruado koncerne la instrumentojn, per grupa koncerne la muzikteorion/ aŭdkapablon/ ritman edukadon, per tutklasa koncerne muziksciencon. Ensembla muzikado ampleksas muzikojn ĥoran, orĥestran, ĉambran. Instruistoj estas profesoroj kaj komisiitoj de la Liszt-altlernejo vajmara. Ĉiun duonan jaron la talento kaj kono lernantara akurate ekzamenatas per ludado sur la ĉefa kaj flanka instrumentoj. Multaj lernantoj sukcese partoprenadas naciajn kaj internaciajn konkursojn kaj reguloj unuopaj lernantoj respektive ensembloj ludas en koncertoj kaj okaze de reprezentaj okazigoj de la Liberŝtato Turingio. Flegatas ludado sur ĉiuj orĥestraj instrumentoj, krome piano, klaviceno, bekfluto, orgeno, akordeono kaj gitaro. La kompleta trejniĝo financatas de la Liberŝtato Turingio.
Pro malmultaj nombroj da lernantoj en la pli malsuperaj klasoj la ŝtupoj 5 kaj 6 ofte kune estas. Inter la ŝtupo 10 kaj 11 enŝovatas la ŝtupo 11sp: ĝi servu al malstreĉigo de la gelernantoj koncerne lernodevoj. Tial la aĵoj lernotaj ene de du jaroj disdonatas je tri jaroj. Ĉar troviĝas en la internulejo lernantoj el tuta Germanio semajnoj kvintagaj (lundo ĝis vendredo) ŝanĝiĝas kun sestagaj (lundo ĝis sabato). Tiel dum semajnfinoj longaj eblas vizito de la familianoj hejme. Krom la angla lingvo instruatas la itala lingvo, la t.n. muzika lingvo. Pro kunlaboro kun la Liszt-altlernejo vajmara la ferikalendaro ne kongruas al la normalaj turingiaj lernejoj.
La lernantaro konsistas el 50 procentoj da turingianoj; la plejmulto alia estas el aliaj regionoj de Germanio. Kelkaj venas eĉ el aliaj langoj, aparte el Orienta Azio. Multegaj loĝas en la internulejo. Por tio pagotas po ĉ. 3000 eŭroj por jaro.
Konstruaĵoj
La gimnazio en la pli mallarĝa senco de la vorto estas Haus im Park (Domo enparka), kiu starigitis en 1995/96 laŭ stilo de klasika moderno. Al tio najbaras triflanka domego kun korto estiĝinte inter 1730 kaj 1740. La angula ejo gastigas la lernantajn loĝĉambrojn, la Malnova gastejo la administradojn kaj kromajn apartamentojn kaj provludajn ĉambrojn. Eoste de tiu ĉi kompleko apudas Mozart-domo, unu el la kavaliraj domoj. Ĝi estiĝis kune kun la kastelo ekde 1724 kaj formatas de tri partoj: la tura domo (ekzercadĉambroj), la longa domo (kun salonego), la arka kontruaĵo (kun gimnastikejo).
Alveolaro
Alveolaroj (aŭ dentokarnaj aŭ alveolaj konsonantoj, pleonasme alveolaraj konsonantoj) estas konsonantoj artikulaciataj per la lango kontraŭ aŭ proksime al la supra alveola kresto, kiu tiel nomiĝas ĉar ĝi entenas la alveolojn (la ingojn) de la supraj dentoj. Alveolaraj konsonantoj artikulacieblas per la pinto de la lango (tiel nomataj apikalaj konsonantoj), kiel en la angla, aŭ per la plataĵo de la lango tuj super la pinto (la "klingo" de la lango; nomataj laminalaj konsonantoj), kiel en la franca kaj la hispana. La laminalan alveolaran artikulacion oni ofte mise nomas dentalo, ĉar la pinto de la lango videblas proksime al aŭ tuŝante la dentojn. Tamen, estas la plej malantaŭa punkto de kontakto kiu difinas la lokon de artikulacio; tio estas kie finiĝas la buŝsona kavaĵo, kaj estas la resonanta spaco de la buŝsona kavaĵo kiu donas al konsonantoj kaj vokaloj ties karakterizan timbron.
La nudaj literoj ktp. ne ĉiam prezentas specife alveolarojn. La lingvo povas ne utiligi tiajn distingojn, tiel ke du aŭ pli da korornalaj lokoj troviĝas alofone, aŭ la transkribado eble simple tro lozas por distingi dentalan disde alveolaran. Se necesas specifigi ke konsonanto estas alveolara, diakrito de la Etendita IFA uzeblas: ktp. Tamen, la simboloj <s, t, n, l> mem ofte nomatas 'alveolaraj', kaj la lingvaj ekzemploj sube ĉiuj estas alveolaraj sonoj.
(La aldona diakrito de la Etendita IFA estis inventita por parol-patologio kaj ofte uziĝas kun la signifo 'alveolarigita', kiel en la labial-alveolaraj sonoj, en kiuj la malsupra lipo kontaktas la alveolaran kreston.
La alveolaraj/koronalaj konsonantoj identigitaj per la IFA estas:
Usona Milito de Sendependeco
Antaŭ la revolucio, la plejparto de la homoj en la Britaj Nord-Amerikaj Kolonioj konsideris sin lojalaj regnanoj de la Brita Krono, kun la samaj rajtoj kaj devoj kiel homoj en Britio. Tamen, sub la doktrino de merkantilismo la britoj konsideris la koloniojn pli kiel rimedon utiligotan por la avantaĝo de sia propra ekonomio kaj havis malmultan respekton por la kolonianoj. Tiu diferenco de percepto kondukis al forta ciklo de tio, ke kolonianoj agas kontraŭ tion, kion ili vidas kiel maljustan politikon, poste severa brita reago, sekvata de pli forta kolonia reago, kondukanta al eĉ pli severa brita reago — ĉio ĉi kondukis rapide al la revolucio.
Oni notu, tamen, ke granda parto, probable plimulto, de la loĝantaro ja restis lojala aŭ neŭtrala dum la milito. Lojalistoj, konataj kiel torioj (angle tory), inkluzivis anojn de la nobelaro, kiuj povus perdi multon kaj ankaŭ lastatempajn enmigrintojn, kiuj identigis sin pli kun sia naskiĝloko ol kun sia nova hejmo. Post la milito, multaj torioj estis devigitaj fuĝi al Kanado aŭ al Britio. Multaj indianoj ankaŭ oponis la revolucion, konsciante, ke ili plej probable suferus pli sub la sendependaj usonanoj ol sub la britoj.
1775
La revolucio komenciĝis en aprilo 1775 kiam britaj trupoj loĝigitaj en Bostono provis konfiski pafilaĵojn staplitajn de koloniaj milicoj ĉe Concord (Masaĉuseco). Konflikto disvastiĝis kaj la malplimultaj britaj garizonoj en la 13 plej sudaj kolonioj estis rapide venkitaj. Fort Ticonderoga falis en majo, Montrealo en aŭgusto. Bostonon evakuis britaj trupoj en oktobro. Ĝis la fino de 1775, la posedaĵoj de Britio en Nord-Ameriko estis malpliigitaj al la kanadaj maraj provincoj kaj sieĝata garizono ĉe Kebekurbo en Kanado.
1776
En 1776, la britoj sendis 75 000 trupoj al Nord-Ameriko por subpremi la ribelon. La kolonianoj renkontiĝis en Filadelfio en junio de 1776 kaj deklaris sendependecon de Anglio la 4-an de julio, 1776 (Vidu Usona Deklaro de Sendependeco). La koloniana armeo nome Kontinenta Armeo pruviĝis nenia konkuranto al la bone armita brita armeo kaj suferis embarasan serion da malvenkoj ĉe la batalo de Longa Insulo. Ĝis la fino de 1776, Kebekio, Nov-Jorkio kaj multe el Nov-Ĵerzejo estis en la manoj de la britoj. Tamen, dum la semajno de Kristnasko, Generalo George Washington, kiu antaŭe retiriĝis en Pensilvanion, transiris la Delavaran Riveron reen en Nov-Ĵerzejon kaj kaptis marĝenajn britajn garizonojn ĉe Trenton kaj Princeton. Tio establis modelon, kiu restis dum la cetero de la milito. La britoj regis la teritoriojn, kiujn ili okupas per grandaj fortoj — ĉefe Nov-Jorko kaj Filadelfio. La kolonianoj regis ĉion alian.
1777
Forto de 10 000 trupoj ekiris de Kebeko por distranĉi la koloniojn en du parton. Samtempe, la multe pli granda armeo en Nov-Ĵerzejo moviĝis trans la Delavaran Riveron kaj prenis Filadelfion — la kolonia ĉefurbo kaj plej granda urbo en Nord-Ameriko. Tamen, post kiam ili reprenis Ticonderoga sen multe da malhelpo, la norda armeo suferis serion da gravaj malvenkoj ĉe Bennington, Fort Stanwix kaj en du bataloj apud Saratogo. Ĝis oktobro, la 5 700 postvivantoj trovis sin ĉirkaŭitaj, malplimultaj, kaj kun manko de provizaĵoj en la sovaĝejo 210 km sude de Montrealo kiam la vintro alprokimiĝas.
La 17-an de oktobro Generalo John Burgoyne kapitulacigis la tutan Britan Armeon al la kolonianoj. Informoj pri la kapitulaco alvenis al Versajlo mallonge post la informo, ke la koloniaj soldatoj laŭdire igis la nevenkeblajn britajn regulajn soldatojn konfuzite fuĝi dum la fruaj stadioj de la batalo de Germantown. Konvinkite de Benjamin Franklin kaj la informoj el Nord-Ameriko, ke la kolonianoj havis konsiderindan ŝancon de venko, la francoj konsentis subteni la kolonianojn.
1778 - 1780
Kun la francoj en la milito, la konflikto fariĝis forfrotmilito. La kolonianoj estis tro malfortaj por elpuŝi la britojn el Filadelfio kaj Nov-Jorko. La britoj provis diversajn strategiojn, sed ne sukcesis establi konstantan regadon sur la kamparo kaj la vasta plimulto de la loĝantaro. La ekonomio de la kolonioj malrapide diseriĝis kaj la brita ekonomio — drenita de la kostoj de milito kontraŭ Francio kaj subtenanta la grandajn okupantajn fortojn en Ameriko — ankaŭ multe suferis.
1781
La brita strategio ŝanĝiĝis por fokusigi la sudajn koloniojn. Generalo Cornwallis kondukis forton de 7 000 soldatoj, kies celo estis subteni la lojalistojn en la sudo. Lin oponis Nathaniel Greene, kiu, malgraŭ tio, ke li malvenkis je ĉiu batalo, sukcesis senspiritigi la soldatojn de Cornwallis. Kun manko de provizaĵoj, Cornwallis movis siajn fortojn al Yorktown en Virginio por atendi provizaĵojn kaj plifortikigojn.
Raportoj pri tio, kio okazis poste estas rimarkinde malsamaj — eble pro deziro de iuj usonaj verkistoj malpliigi la francan rolon en la eventoj. Ĉiuj fontoj konsentas, ke francaj mararmeaj fortoj venkis la britan reĝan mararmeon la 5-an de septembro ĉe la Batalo de la Ĉesapika Golfo, distranĉante la provizon kaj transigon de Cornwallis. Washington movis siajn trupojn de Nov-Jorko kaj kuna kolonia-franca forto de 16 000 aŭ 17 000 kuniĝis kaj komencis la batalon de Yorktown la 6-an de oktobro 1781. La pozicio de Cornwallis rapide fariĝis neeltenebla. La 19-an de oktobro la brita armeo ree kapitulacis al la kolonianoj.
1782, la fino
En aprilo de 1782, la Brita Ĉambro de Deputitoj voĉdonis por fini la militon kontraŭ la usonaj kolonioj kaj elpelis la registaron de la subtenanto de la milito Frederick North. La britoj elprenis siajn trupojn el Charleston (Sud-Karolino) kaj Savano (Georgio) en la somero de 1782. En novembro 1782 oni konsentis pri pacakordo kaj la 4-an de februaro 1783 Britio formale deklaris, ke ĝi ĉesigos malamikaĵojn en Nord-Ameriko. Tamen, la formala fino de la milito ne okazis ĝis oni subskribis la Traktaton de Parizo la 3-an de septembro 1783 kaj la Usona Kongreso ratifis tiun traktaton la 14-an de januaro 1784.
Gravaj bataloj
(Laŭ tempa ordo)
Kalia tiocianato
Kalia tiocianato estas neorganika salo de tiocianata acido kaj kalia hidroksido, blanka, kristala, delikva substanco uzata kiel reakcianto en multaj industriaj aplikadoj. Farmacia industrio uzas kalian tiocianaton kiel krudmaterialo por fabrikado de kemioterapiaj drogoj, antibiotikaĵoj kaj tireoidaj medikamentoj.
La kemia industrio uzas kalian tiocianaton en la fabrikado de fotografioj, teksaĵoj kaj herbicidoj. Krom tio, la neorganika reakcianto estas stabila kombinaĵo kaj ne estas akordigebla kun acidoj, fortaj oksidigaj agentoj aŭ aktivaj halogenkomponaĵoj.
Johannes Meursius
Johannes van MEURS (1579-1639) estis nederlanda humanisto, erudiciulo, antikvaĵisto, helenisto, reĝa historiisto kaj aŭtoro de sennombraj traktaĵoj, multaj el ili presitaj en Thesaurus antiquitatum graecarum de Johann Friedrich Gronovius. Dum 10 jaroj li estis mentoro de la filaro de Johan van Oldenbarnevelt. En 1610, li estis nomumita profesoro pri la greka kaj historio en la Universitato de Lejdeno. Pro la tumultoplena situacio de sia lando, li akceptis inviton de Kristiano la 4-a kaj fariĝis Profesoro pri historio kaj politiko en la urbo Sorø, en Zelando, krom la posteno kiel reĝa historiisto. Li estis patro de la filologo Johannes Meursius, la Juna (1613–1654)
Anna Samoĥina
Fine de la tempo de Perestrojko kaj komence de la 1990-aj jaroj ŝi konsideratis inter la plej belaj kaj plej aprezataj aktorinoj de Rusio. Nacie ŝi konatiĝis en 1988 en sovetunia filma adapto de la dramo "La grafo de Monte-Kristo" de la franca verkisto Alexandre Dumas. Samjare ŝi rolumis amatinon de krimulo en la krimfilmo "Rabistoj en leĝo" ( Воры в законе) el la serio Jurij Viktoroviĉ Kara. Sekve ŝi partoprenis en plurdeko da kinejaj filmoj, televidaj filmoj kaj serioj.
Anna Samoĥina mortis la 8-an de februaro 2010 je stomaka kancero.
Hannappes
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Tonglingo
Tonglingo aŭ Tongling (en ĉina 铜陵 aŭ en tradicia ĉina skribo 銅陵, en Hanyu Pinyin Tónglíng, en Wade-Giles T'ung-ling; iamaj nomoj: Tunglinghsien, Tungkŭanŝan; laŭvorte "Kupra Monteto") estas prefektura urbo en sudo de Anhujo nome provinco de Ĉinio. Ĝi estas havenurbo ĉe la rivero Jangzio, kaj la limoj de Tonglingo estas kun Vuĥu oriente, Ĉiĝu sudokcidente kaj Anqingo okcidente.
Fama produktanto de kupro ekde la okcidenta Dinastio Han, la urbo kuŝas ĉe la suda bordo de la rivero Jangzio.
Funikularo de Montjuïc
La Funikularo de Montjuïc (Funicular de Montjuïc) en Barcelono kunligas la urbon kun la monto de Montjuïc kaj la sportaj instalaĵoj situantaj tie. Ĝi estis inaŭgurita la, okaze de la Universala Ekspozicio de Barcelono de 1929, kaj ĝi disponis pri dua sekcio inter la fino de la unua kaj stacio de Castell. Pro la konstruo de telfero ĝi malkreskis kaj fine estis forigita. En 1992, ĝi estis renovigita, sed nur la malsupera sekcio, okaze de la Olimpiaj Ludoj kiuj okazis en Barcelono tiun jaron. En 2005, denove okazis laboroj de renovigado en la instalaĵo.