cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gervasio kaj Protasio
Hagiografio
La informoj pri ilia vivo perdiĝis en la tempofluo, kaj atingis onin nur malmultaj dokumentoj: mankas certeco pri la historia momento en kiu ili vivis; laŭtradicie ili estus konfesantaj sian kredon dum la imperiado de Nerono kaj estus konvertitaj al kristanismo kune kun siaj gepatroj, fare de la episkopo de Milano sankta Kaio.
Pliprobable, male, tempe situas ilia vivo en la duono de la 3-a jarcento dum la kontraŭkristanaj persekutoj de Decio aŭ Valeriano aŭ, kelkajn jarojn poste, dum la persekuto de Diokleciano.
Dum la 5-a jarcento anonima aŭtoro kompilis ilian Passio (martiriĝon), el kiu eblas devenigi iujn informojn pri ilia travivo, restante tamen borde de legendo miksita al realo. La Passio rakontas ke iliaj gepatroj estis kristanaj martiroj. La patro sankta Vitalo de Milano estis mortigita en Raveno kaj la patrino sankta Valeria dumvojaĝe de Raveno al Milano. Ĵus informite pri la morto de la gepatroj, la du filoj ne planis venĝon, eĉ decidis vendi ĉiujn familiajn propraĵojn por disdoni la enspezitan monon al la malriĉuloj de Milano. Ili poste pasigis dek jarojn de sia vivo en la preĝo, medito, kaj praktikado de la kristanaj vivnormoj.
La generalo Anastazo, vizitanta kun sia armeo la urbon, ilin denuncis kiel kristanojn kaj ilin indikis kiel punindajn homojn. La du fratoj estis arestitaj, torturitaj kaj humiligitaj. Al Protasio estis tranĉita la kapo dum Gervasio mortis pro la multnombraj ricevitaj batoj.
La relikvoj
Iliaj korpoj estis malkrovitaj la 17-an de junio en la antikva tombeja zono en 386, sekve de elfosaĵo komisiita de la milana episkopo Ambrozio de Milano. Neniu konis la identecon de la du restaĵoj, memoro pri ili preskaŭ komplete perdiĝis. Ĉipunkte intervenas la kutima popola troaĵo laŭ kiu revelacio helpis la episkopon Ambrozion identigi la du korpojn: reale Ambrozio, en la leteroj al la fratino Marĉelina, asertis ke mem antaŭsentis inspiron kaj ne revelaciaĵon.
(Citaĵo) ''' “Penetris en min kvazaŭa ardo kiel antaŭsento. Kurte: la Sinjoro donis al mi la gracon. Malgraŭ la klerikaro mem manifestus kelke da timo, mi ordonis elfosi en la zono antaŭ la gradpordoj de la sanktuloj Feliĉo kaj Naboro”'''.
Ambrozio priskribas la malkovron pri la korpoj de «du viroj tre altsturaj», kies «ĉiuj ostoj estis senrompaj, multega estis la sango». Al la tuja alkuro de la fideluloj sekvis la profumado de la korpoj kaj la transporto al la baziliko de Faŭsta; la sekvan tagon, la restaĵoj estis translokigitaj al Basilica Martyrum (la nuna Baziliko de Sankta Ambrozio), kontruigita de Ambrozio mem en la zono de la malkovro de la restaĵoj. Kun l depono de la relikvoj de Gervasio kaj Protasio en la novan bazilikon, Ambrozio startigis unuafojon la tradicion en la okcidenta eklezio la translokigon de la korpoj de martiroj liturgicele, laŭ la orienta kutimo.
Ĉirkaŭ la 6-a jarcento eble estis efektigita esplorado de iliaj korpoj. En 835 okaze de la restaŭrado de la baziliko, la korpoj de la du kaj tiu de Ambrozio estis metitaj en unika porfira urno. Kiel ili troviĝas ankaŭ hodiaŭ.
Ili estas liturgie festataj la 19-an de junio.
Anda flamengo
La Anda fenikoptero, aŭ Anda flamengo, (Phoenicopterus andinus) estas birdo kiu vivas nur en humidejoj en la Ĉiliaj Andoj (norda Ĉilio kaj ĉefe ĉe la Salar de Atacama) kaj iome en suda Peruo kaj nordokcidenta Argentino, kaj unu el la plej raraj flamengoj en la mondo. Temas pri specio proksime parenca al la Punaa flamengo (Phoenicopterus jamesi). La Anda flamengo estas migranta birdo kiu veturas ĝis 700 mejlojn en unu tago. Tiuj flamengoj estas filtromanĝantoj kaj ties dieto konsistas el la tuta gamo de disponeblaj manĝoj, el fiŝoj al senvertebruloj, el vaskulaj plantoj al mikroscopaj algoj. Oni ne konas subspeciojn.
Aspekto
La plej granda parto de la plumaro estas rozblanka, sed pli rozkolora en antaŭa kolo kaj brusto. La flugilkovriloj havas ruĝajn makulojn. La flugilpinto estas nigra, kiel en aliaj flamengoj. Tiu ĉi neotropisa specio estas la ununura inter flamengoj kiu havas flavecajn krurojn, kio diferencigas ilin disde la Phoenicopterus jamesi, kiu havas ruĝajn krurojn kaj de la Phoenicopterus chilensis, kiu havas same sed kun bluaj supraj partoj, ambaŭ estantaj ankaŭ en Ĉilio. La beko estas flava ĉebaze kaj plej granda parto nigra -la flamengo kiu havas plej nigran bekon-. Ili estas 110 ĝis 120 cmj grandaj. Kiel la Phoenicopterus jamesi, ili havas nur tri fingrojn, diference de la aliaj flamengoj kiuj havas kvar. Ĉiukaze tiu ĉi estas la ununura flamengo kiu havas flavajn krurojn kaj nur tri fingrojn.
Kutimaro
Kiel aliaj flamengoj demetas nur unu blankan ovon sur kota tureto. Ili nestas kolonie, ĉefe en solecaj partoj ĉirkaŭ lagoj. Idoj tuje elnestiĝas kaj eknaĝas. Tuje (10 tagojn post eloviĝo) la gepatroj flugas al aliaj hunidejoj por manĝi kaj la flamengidoj restas zorgitaj de are da plenkreskuloj. Post tri monatoj la idoj jam ekflugas, ĉefe norden.
La nombro malkreskas pro sekeco kiu malsuprenigas akvonivelon kio malhelpas nestadon kaj faciligas rabadon faritan de Kulpea lupovulpo, kio fakte estas specio de sovaĝa hundo pli rilata al hundoj ol al vulpoj. Ili vivas arece, po grupo da dekoj ĝis miloj da membroj.
Tiuj flamengoj, kiel aliaj flamengoj, filtras akvon en neprofundaj akvoj de altoandaj lagoj por forpreni etajn bestojn kaj planktojn per specialaj flitriloj en la beko, eĉ pli malgrandajn ol ĉe la aliaj flamengoj.
Ili povas malsupreniri vintre ĉe marbordaj malsekejoj.
Dieto
La Andaj flamengoj manĝas el la malsupra tavolo de la lago malgrandajn erojn, ĉefe diatomeojn. La Andaj flamengoj havas profundan kanalon ĉe beko; la supra makzelo estas pli mallarĝa o ll a malsupra kaj tio kreas vakuon en la dorsa surfaco de la beko. La beka morfologio de la Andaj flamengoj kreas manĝan mekanismon kiu helpas en ties manĝo de diatomeoj nome inerta kolizio. Tiu mekanismo permesas ke manĝeroj pli densaj ol akvo, kiaj diatomeoj, kolizias kun la filtra surfaco de la beko kaŭzante ke la akvo elfluas el la buŝo kaj lasas diatomeojn en la flamenga beko. Kiel menciate, Andaj flamengoj manĝas siajn rimedojn en neprofundaj salecaj akvoj. Andaj flamengoj montras plej flekseblan mangomodelon kompare kun tiuj de la Ĉilia kaj de la Punaa flamengoj. Studo montris, ke grupiĝo de la Andaj flamengoj kun la Ĉilia flamengo aŭ kun la Punaa flamengo faras ke la Anda flamengo adoptas la manĝomodelojn de la specioj kun kiuj ili grupiĝas. Tiele, grupiĝintaj kun la Ĉilia flamengo, ili uzas moderan kaj profundan manĝonivelan strategion pli aŭ same kiel espereble. Se ili grupiĝis kun la Punaa flamengo ili adoptas bordon kaj neprofundan manĝonivelan strategion. Tamen, la ĝenerala manĝokutimo de la Anda flamengo restans neklara kaj necesas pliaj studoj por determini tiun procezon.
Migrado
Somere la Andaj flamengoj loĝas en salaj lagoj kaj migras al pli malsupraj humidejoj por vintro. La kaŭzo de tiu migrado el somero al vintro eble rilatas al la pleja arideco de la sala akvejoj dum vintro. La vojo por migrado estas nekonata, sed oni supozas ,ke ĝi okazas inter la ĉiliaj reproduktejoj kaj la humidejoj de centra kaj okcidenta Argentino.
La specistatuso de la Anda flamengo
La Anda flamengo estas konsiderita vundebla specio pro nenaturaj ŝanĝoj en ĝia habitato. La plej gravaj ŝanĝoj ŝuldiĝas al la minado kaj al homa ĝenado. Oni ĉirkaŭkalkulis 34.000 ekzemplerojn en 1997 por teritorio de ĉirkaŭ 189.000 km².
Minado
La habitato de la Anda flamengo konstante ŝanĝiĝas pro homa agado. La ĉefa grava minaco al la fenikoptera populacio estas nenaturaj minaj elfosadoj, kiuj okazas ĉe la fino de la somera pluvsezono. La habitato de la Anda fenikoptero estas riĉa je komponaĵoj el boro, specife borakso. Borakso estas sufiĉe toksa ĉe altaj dozoj al bestoj kiel ekzemple la Anda fenikoptero, sed ne al homoj. Studoj testantaj la efikojn de boraksomalkovro en bestoj montras ke troa boro estas kialo por skeletaj kriplaĵoj, kardiovaskulaj difektoj kaj degenero de la testikoj. Borakso estas derivaĵo de borata acido; studo komparanta la toksologion de boratoj determinis ke saloj de bora acida produktas kompareblajn efikojn. Studo sur la mina medio determinis ke nur kvin gramoj da borakso povas produkti malutilojn en bestpopulacioj, sed homaj laboristoj restas netuŝitaj ĉe tiuj koncentriĝoj. Tial, la ministoj restas netuŝitaj dum la bestoj suferas pro disvolviĝa kaj reprodukta toksecoj.
Studo pri Lago Salinas en Peruo montras ke minfirmaoj establis sin najbare al la nestumantaj ejoj de la fenikopteroj, kaj ia minado estas farata proksime de fenikopteraj reproduktaj lokoj kaj manĝejoj. Fenikopteroj prirezignis pri iliaj nestantaj ejoj se minado estis iniciatita post la establado de nestokolonioj kaj en certa proksimeco. Rezultoj de tiu studo montris ke pliiĝo de esplorado per hidrokarbido gvidis al malkreskinta sukcesa frekvenco por reproduktado. Malpli ol unu procento de la fenikopteroj observitaj estis junaj. La malkreskinta reprodukta sukceso povas ŝuldiĝi al boraksomalkovro aŭ al ŝanĝita medio kaŭze de buldozoj ĝenantaj la lagoliton. Minado kreas ŝlimecan medion, kiu kaptas fenikopterojn, kaj tiel kreskiganta ties mortindicon. Enketoj faritaj al loĝantoj proksime de la minadagadoj raportis vidojn de mortintaj fenikopteroj elfositaj de la buldozoj.
La ekstraktadoprocezo ankaŭ influas la akvodisponeblon. Andaj fenikopteroj filtras la surfacon de akvo por manĝaĵo, sed boraksominado poluas tiun akvon. Kune kun la poluo, la ekstraktadoj akcelas la forigon de la laga malsekeco. Per limigado de la kvanto de akvo en la lago, minfirmaoj povas pliigi videblecon, tiel kontribuante al pli optimuma minado. Studo komparanta la korelacion inter akvodisponeblo kaj fenikoptera populacio determinis ke la nombro da fenikopteroj estis forte korelaciitaj al la proporcio de akvo en la lago. Kun nesufiĉa manĝaĵprovizado kaj ĝenita vivejo, la malkresko en idoj ŝajnas neevitebla.
Homa ĝenado
Ne nur estas la idonumeroj de la fenikopteroj malpliigitaj pro minagado, sed ili ankaŭ estas influitaj de la ovokolekto fare de lokanoj. Tiu kontraŭleĝa ĉasado pliiĝis pro pliiĝo en internacia postulo de flamengovoj. Ŝtelĉasado estas farita de fakorganizitaj grupoj ene de Ĉilio; la grupanoj kaptas la fenikopterojn kaj eksportas ilin al Eŭropo, Usono, kaj aliaj transmaraj cellokoj. La eksportadoprocezo estas farata plejparte en la Altiplano, kiu estas areo kiu havas profunde kulturajn radikojn en ovoŝtelĉasado. Dum la reprodukta sezono, ankaŭ lokaj familioj prenas ovojn el fenikopteraj nestoj. La forigo de ovoj povas ĝeni la nestan procezon kaj kaŭzi ke la fenikopteroj prirezignas sian neston, eĉ se kelkaj ovoj restas. Ovoforigo eble estus akceptebla se la lokaj loĝantaroj estus subnutritaj, sed studoj pri la dietoj de lokanoj montras neniun proteinomankon. En la studareo, la lokanoj bredas lamojn kaj alpakojn, kiuj ofertas pli altan enhavon de proteino ol la flamengaj ovoj.
Kun minagadoj, neregulita turismo setlis sur la vivejon de la fenikopteroj. Dum tempo, multaj torfejoj akumuliĝis ĝenerale en la tero. Tiuj marĉoj iom post iom malsupreniĝas kaj komencas alflui en la lagon. Kiam la marĉoj eniras la lagon, ili malpliigas la surfacan areon de la akvo kaj malhelpas la fenikopterojn el enirado al la lago por manĝi. Kiel rezulto de minado kaj de turismo, novaj infrastrukturoj, kiaj ekzemple aŭtovojoj, estas efektivigitaj en Andoj. Ekzistas nun aŭtovojoj kiuj funkcias ĉe la habitato de la fenikopteroj. Kun la aldono de tiuj vojoj, alirebleco al la habitatoj de la fenikopteroj pliiĝis, kondukante al plia komerca minado kaj turismo, kiuj siavice rezultas en malutilaj efikoj al la Anda fenikoptera populacio. La evoluo de novaj infrastrukturoj kaŭzis drastan fragmentiĝon de la lago, malpliigante la biodiversecon kaj pliigante la eblecon de formorto por ĉiaj specioj.
La postulo de surfaca kaj subtera akvoj, energiproduktado, kaj transportado, same kiel neregulita turismo kreskis en la lastaj du jardekoj. Tiuj pliiĝoj estis dokumentitaj kiel plej signifaj en Ĉilio, ĉefloko por Andaj fenikopteraj reproduktaj kolonioj. Kiel sekvo, tiuj areoj estas densaj el toksaj kunmetaĵoj pro esplorado de mineraloj kaj hidrokarbido; tiu ekspluato pliiĝis en la lastaj du jardekoj. Ekde la 1980-aj jaroj, la nombro de sukcesaj reproduktaj kolonioj kaj la totala produktado de flamengidoj de Andaj fenikopteroj malkreskis. Kiel rezulto, la Andaj fenikopteroj estas minacata specio.
Konservoplanoj
Laŭ la Internacia Unio por la Konservo de Naturo, la Anda flamengo estas “nesufiĉe konata specio." Tiel, malgraŭ esti negative influita dum minimume la antaŭaj du jardekoj, ĝi estis finfine deklarita endanĝerigita en septembro de 2010. En tiu proklamo, estis deklarite ke tiu fenikoptero estus protektita laŭ la Endangered Species Act de 1973. La plej multaj el la areoj en kiu la fenikopteroj loĝas, kaj somere kaj vintre, estis kovrita per la efektivigo de naciaj parkoj. Tamen, tiuj parkoj forestas en habitatoj kie okazas ŝanĝoj. Tiel, ĉefaj reproduktaj lokoj daŭre estas suferantaj la eksteran ĝenadon kiu malpliigas la populacion de la fenikopteroj. Ĉar la Anda fenikoptero estas lastatempa aldono al la listo de endanĝerigitaj specioj, ekzistis malmultaj efektivigaj planoj protekti ilian specion. Tamen, la Nacia Institucio de Krudmaterialo (http://www.nri.org/) nuntempe evoluigas planon. Tiu grupo laboras kun negocistoj por trovi manieron solvi la problemojn de borata ekstraktado, de ovokolektado kaj de ŝtelĉasado. La plano kiun ili evoluigas konsistas el media edukostrategio por informi komercistojn, laboristojn, vilaĝanojn, kaj ajnajn aliajn homojn kiuj povus aperi kiel minaco al la fenikopteroj. Kreskanta konscio jam kreas sian lokon en socio. Ĉe lokaj aŭtoritatoj en la distrikto de Lago Salinas, ili kreis planon por malhelpi kontraŭleĝajn agojn kaj trovi eblajn solvojn al nunaj problemoj. Kreado de Naciaj Parkoj malpliigis la ovokolektadon; tamen, media eduko estos necesa tute por elimini tiun agadon.
La Fenikoptera Specialista Grupo, establita en 1971, aktive provas informi publikon sur la vundebleco de fenikopteroj. Ili elsendas ĉiujaran novaĵleteron por rakonti al legantoj la nunan statuson de pluraj specioj. En la jaro 2000 tiu grupo faris censon kiu montris totalan populacion de malpli ol 34,000 Andaj fenikopteroj, donante al ili la etikedon de plej rara specio. Tiu grupo ankaŭ faras grandajn paŝegojn por evoluigi novajn kontaktojn trans la mondo por informi ĉiun eble. Ĵus, tiu grupo aliĝis kun la Internacia Unio por la Konservo de Naturo por krei agadplanon por la fenikopteroj. Oni aranĝis renkontiĝon en Miamo, Florido, en 2000 por evoluigi grupon por kontroli agadon por protekti la ses speciojn kaj subspeciojn de fenikopteroj.
Elmar Kauer
Elmar KAUER, estono, laboristo. Nask. en Tartu. Partoprenis aktive la lab. movadon kiel kom. partiano ekde 1922. Pro organizo de junkomunistaj ĉeloj kaj bataltaĉmentoj kondamnita al 15 jara punlaboro, sed post 11/2 jaroj amnestiita. Gvidis multajn kursojn laŭ la Cseh-metodo en Tallinn. Red. de la gazeto "Onto". Prez. de E LEA kaj Tallinna LES.
Bélesta (Pyrénées-Orientales)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ballestrucs.
Tonaleco
Tonaleco estas la karaktero de muziko verkita kun hierarkiaj rilatoj de tonaltoj, ritmoj, kaj akordoj al "centro" aŭ toniko. Toniko estas foje uzata sendistinge kun tonalo. La terminon tonalité prunteprenis de Castil-Blaze (1821, François Henri Joseph Blaze) Joseph Fétis en 1840 (Reti, 1958; Judd, 1998; Dahlhaus).
Fazanedoj
Fazanedoj estas familio de birda klaso el la ordo kokoformaj birdoj, kiu havas 46 genrojn kaj 170 – 180 speciojn.
La Fazanedoj estas familio de birdoj kiuj konsistas el fazanoj kaj perdrikoj, inklude la kokojn (inklude la hejmkokojn), la malnovmondajn koturnojn, la frankolinojn, la lofoforojn kaj la pavojn. La familio estas granda, kaj enhavas el 38 al 46 genrojn depende de la fakuloj kaj el 138 al 180 speciojn. La familio estas foje disigita ĉefe en du subfamilioj, nome la Fazanenoj, kiu enhavas 49 speciojn de fazanoj, kaj la Perdrikenoj, kiu enhavas la 106 restantajn speciojn. Foje oni konsideras ankaŭ aliajn aldonajn familiojn kaj birdojn kiel apartenantaj al tiu familio; tiele la American Ornithologists' Union inkludas la Tetraonedojn (la urogaloj), Numidedojn (numidoj), kaj la Meleagredojn (meleagroj) en Fazanedoj kiel subfamilioj.
Disvastiĝo
Fazanedoj estas disvastiĝantaj en la tuta mondo, escepte de Sudameriko, Antarktio kaj Novzelando.
La fazanoj kaj ties samfamilianoj vivas kiel familio de la Malnova Mondo (escepte la eblaj membroj de la meleagroj), kun distribudo kiu inkludas plej parton de Eŭropo kaj Azio (escepte malproksiman nordon), la tutan Afrikon escepte la plej sekajn dezertojn kaj en multe de orienta Aŭstralio kaj (iam) Novzelando. La plej granda diverseco de specioj estas en Sudorienta Azio kaj Afriko. Inter fazanoj, kun la escepto de la Afropavo, la distribuado estas tute limigita al Azio; la Perdrikenoj havas multe pli disvastigatan distribudon. En sia teritorio ili okupas preskaŭ ĉiun ajn disponeblan habitaton escepte la borealajn arbarojn kaj la tundron.
La familio estas ĝenerale de loĝantaj birdoj, kvankam kelkaj koturnoj entreprenas longajn migradojn. Kelkaj specioj de tiu familio estis amplekse enmetitaj en la tuta mondo, ĉefe la fazanoj kiuj estis enmetitaj en Eŭropon, Aŭstralion kaj Amerikon. Populacioj de pavoj kaj kokoj devenaj el fuĝoj el kaptiveco iĝis en diversaj lokoj sovaĝiĝaj.
Aspekto
Fazanedoj estas surteremaj, surgrunde vivantaj specioj. Ili estas variaj laŭ grando kaj gamas el 43 g, en la kazo de la Blubrusta koturno, al 6 kg en la kazo de la Barata pavo. Estas ĝenerale seksa dimorfismo laŭ grando, ĉar maskloj kutime estas pli grandaj ol inoj. Ili estas ĝenerale diketaj, kun largxaj relative mallongaj flugiloj kaj fortaj kruroj. Multaj havas spronojn en siaj kruroj, karakteroj kunhavata kun la numidoj kaj la meleagroj, sed ne kun aliaj kokoformaj birdoj. La beko estas mallongaj kaj ĝenerale fortaj, ĉefe ĉe la specioj kiuj elfosas por akiri manĝon. Maskloj de la plej grandaj specioj ofte havas brilkoloran plumaron same kiel vizaĝajn ornamaĵojn kiaj bridoj aŭ krestoj.
Kutimaro
La fazanoj kaj perdrikoj havas varian dieton, kun manĝo kiu gamas el pure vegetaĵara dieto de semoj, folioj, fruktoj, tubers kaj radikoj, al malgrandaj animaloj inklude insektoj, insektolarvoj kaj eĉ malgrandaj reptilioj. Plej parto de specioj ĉu specialiĝas en manĝo de plantamaterialo aŭ estas predantaj, kvankam la idoj de plej parto de specioj estas insektovoraj.
Krom la variado en dieto estas konsiderinda kvanto de variado en reproduktaj strategion inter la Fazanedoj. Kompare kun birdoj ĝenerale estas granda nombro de specioj kiun ne engaĝiĝas en monogamio (la tipa reprodukta sistemo de plej parto de birdoj). La frankolinoj de Afriko kaj kelkaj perdrikoj estas klare monogamaj, sed poligamio estis konstatita ĉe fazanoj, kokoj, kaj kelkaj koturnoj, dum la reprodukta pariĝoceremonio de pavoj estis komparata kun tiu de masklaro. Nestumado kutime okazas surgrunde; nur la tragopanoj nestumas pli alte sur stumpoj de arbustoj. Nestoj povas varii el amasoj de vegetaĵaro al simplaj grataĵoj engrundaj. La inoj povas demeti ĝis 18 ovojn en la nesto, kvankam 7-12 estas pli kutima nombro, kun pli malgrandaj nombroj ĉe tropikaj specioj. Kovado estas preskaŭ ĉiam farat nur de la ino, kaj daŭras 14–30 tagojn depende de la specio.
Rilatoj kun homoj
Kelkaj specioj de fazanoj kaj perdrikoj estas tre gravaj por homoj. La Bankiva koko de Sudorienta Azio estas la natura praulo de la hejmigita hejmkoko, la plej grava birdo en agrikulturo (Birdobredado). La Komuna fazano, kelkaj perdrikoj kaj koturnoj kaj kelkaj frankolinoj estis amplekse enmetitaj kaj administrataj kiel ĉasbirdoj. Kelkaj specioj estas minacataj pro homa agado.
Subfamilioj kaj genroj
Oni distingas du subfamiliojn kaj ĉirkaŭ 155 speciojn:
Demidov (rusa dinastio)
La rusa dinastio DEMIDOV estas multenombra familia klano, kies reprezentantoj famiĝis dum tri jarcentoj en Rusio kaj alilande ĉefe kiel industriistoj kaj mecenatoj. Sep generacioj vivis kaj fruktodone laboris ekde fino de la 17-a jarcento ĝis mezo de la 20-a jarcento.
Fondinto de la dinastio estis ordinara forĝisto Nikita Demidov (denaska nomo en la moderna stilo - Nikita Demidoviĉ Antufiev) el urbo Tula, kiu sukcesis fabriki fusilojn, kies altan kvaliton rimarkis kaj laŭdis rusa caro Petro la Granda. Ili tute taŭgis por la rusa armeo kaj poiome anstataŭigis la fremdlandajn. Laŭ ordono de la caro Nikita Demidov kaj tuta lia idaro estis promociitaj al la rusa nobelaro.
Ties laborkampo estis ĉefe en Transurala regiono, kie estis fonditaj multaj uzinoj kaj urboj.
Röttenbach (distrikto Roth)
Röttenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Roth kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La Rochelle-Pallice (stacidomo)
La Rochelle-Pallice estas franca varstacidomo sur linio - La Rochelle-Pallice, situanta en  La Rochelle, en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio La Rochelle-Ville - La Rochelle-Pallice (539000).
Yuya Onoe
Yuya Onoe (尾上 勇也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC, Tokushima Vortis, Kamatamare Sanuki, Mitsubishi Mizushima kaj MIO Biwako Shiga.
Parinakota
Parinakota aŭ Parinacota (en hispanigita literumado), Parina Quta aŭ Parinaquta (el ajmara parina flamengo, quta lago, "flamenga lago", tio estas la lago donas nomon al la vulkano) estas amasa dormanta  stratovulkano ĉe la landlimo inter Ĉilio kaj Bolivio. Ĝi estas parto de la vulkanaro Paĝaĉata. La alia ĉefa konstruaĵo en tiu grupo estas la pinto el Plejstoceno Pomerape.
Unu el la plej spektaklaj erupciaj okazaĵoj en la pasinto de la vulkano okazis antaŭ 8,000 jaroj, kiam grava falo de la konstruaĵo produktis 6 km³ el rubolavango, kio blokis najbarajn drenejojn, kreante la lagon Chungará.
La vulkano kaj Pomerape suriras la teritoriojn de Nacia Parko Sajama (Bolivio) kaj de Nacia Parko Lauca (Ĉilio).
Karbona tetraklorido
Karbona tetra-klorido estas kemia kombinaĵo, senkolora volatila likvaĵo kun dolĉeca odoro, tre uzata kiel solvanto, en fajrestingiloj kaj kiel antaŭanto de glaciigagentoj kaj kiel purigagento. Karbona tetra-klorido estas venena kaj toksa substanco kiam absorbita tra haŭto aŭ inhalita.
Ĉe altaj temperaturoj ĝi malkomponiĝas por formi la venenan gason COCL2. Karbona tetra-klorido estis uzita en la produktado de glaciigaj substancoj tia kia la kloro-fluoro-karbono. Ĉar ĝi ne estas brulema sub meditemperaturo, ĝi estas bona solvanto por grasoj, oleoj kaj ciroj. En fajrestingiloj, ĝiaj vaporoj estas pli densaj ol la aero kaj taŭgas por sufoki la flamojn. Ĝia hejma uzo kiel purigagento kaj makulforigilo devas evitiĝi pro ĝia toksa naturo
Historio
Karbona kvarklorido estis unue sintezita en 1839 far la franca kemiisto Henri Victor Regnault (1810-1878) pere de reakcio inter la kloroformo kaj kloro sub sunbrilo. En la jardeko 1890, karbona kvarklorido estis produktita en Germanio kaj ĝi estis alportita al Usono de Ernest Klipstein kie la produkto estis komercita por seka lavado kaj makulforiga agento.
En 1907, Dow Chemical Company ekis larĝskalan komercan produktadon. Iom poste, la produkto ekuzis kiel domaj purigagentoj kaj en fajrestingiloj. Ĉirkaŭ 1914, la jara produktado de karbona kvarklorido estis proksimume 4500 metraj tunoj. Dum la 1-a Mondmilito la produktado de karbona kvarklorido forte ekspansiiĝis, ĉefe pro ĝia uzo en grajno-fumigado kaj en la kaŭĉuka industrio.
Sintezo 1
+ 4  \rightarrow    + 4
Sintezo 2
+  \rightarrow   + 2
Sintezo 3
+ 3  \rightarrow    +
Flago de Kantabrio
La flago de Kantabrio (Hispanio) estis oficialigita de la Statuto de Aŭtonomeco de Kantabrio. La blazonŝildo akompananta la flagon estis elektita per Leĝo de la Regiona Asembleo datita je la 22-a de decembro 1984. De tiam la flago konsistas el du horizontalaj strekoj blanka kaj ruĝa, same larĝaj, kun la blazono de Kantabrio situanta en la geometria centro.
Historio
Jam en la 18-a jarcento ĉi tiu ruĝblanka flago flagris en la kantabraj ŝipoj, kio estas registrita en la dokumento donanta la titolon Urbo al Santandero en 1755. Ankaŭ la flago aperas en pentraĵo La batalo de Vargas (La batalla de Vargas), de la santandera pentristo José Vallespín, kiu prezentas la faman Batalon de Vargas, okazintan la 3-an de novembro 1833, dum la Unua Karlisma Milito. Tiun tagon la trupoj venintaj el Santandero sukcesis retretigi la karlistojn, kiuj tial ne sukcesis prezenti obstinan reziston en la nordo de Hispanio.
En la pentraĵo estas aro da soldatoj lojalaj al Isabel la 2-a (aŭ izabelistoj) atakantaj la malamikajn trupojn, kiuj portas ruĝblankan flagbandon. Tial oni pensas, ke tiam la nuna flago de Kantabrio jam ne estis uzata nur en sia mara celkampo. Tio ĉi ne estas escepto, ĉar multaj naciaj flagoj datiĝas de la 17-a jarcento kaj estis prenitaj de komercaj markompanioj.
Pere de reĝa ordono datita je la 30-a de julio 1845, oni asignis alfabetajn flagojn al la hispanaj marprovincoj (maraj administraj unuoj). Tamen, kaze de la marprovinco Santandero, oni respektis ties ruĝblankan flagon kaj tial ĝi konserviĝis ĝis nun.
Ankaŭ estas plia atesto pri la uzo de la flago en pentraĵo prezentanta barikadon en Cuatro Caminos (Santandero), dum la Hispana revolucio de 1868. En ĝi, dum ribelo kontraŭ la reĝino Isabel la 2-a, la popolo, kun la ruĝblanka flago, alfrontas la trupojn de la ĝeneralo Calonge, venintajn el Valadolido.
Oni tiom sentis la flagon kiel propran por la tuta regiono, ke eĉ la ĉefurbo Santandero anstataŭigis sian blublankan flagon per tiu ruĝblanka. Tio restis sensanĝa ĝis la dua jardeko de la 20-a jarcento, kiam pledado de Fresnedo de la Calzada instigis signadon de la kampolimoj, kaj sekve la ĉefurbo reprenis sian blublankan eksflagon kaj tiu ruĝblanka restis nur por uzo de la tiama Deputitejo de la Provinco Santandero (nuna Parlamento de Kantabrio).
Fortikaĵo de Kőszeg
Fortikaĵo de Kőszeg estas rekonstruita fortikaĵo en Hungario, en urbocentro de Kőszeg.
Historio
La unua mencio okazis pri la fortikaĵo en 802 en latina formo "castellum Guntionis". Pli nova fortikaĵo estis konstruita post invado de la tataroj en 1242. Karolo la 1-a (Hungario) okupis ĝin el familio "Kőszegi" (kOsegi] en 1327 kaj la fortikaĵo estis grava loko, kies tasko estis defendado de Hungarujo kontraŭ Habsburgoj. Tamen en 1445 la posedantoj estis Habsburgoj, sed en 1482 Matiaso la 1-a reakiris ĝin, sed en 1492 denove Habsburgoj rehavis ĝin.
AKB48
La baza koncepto estas muzikgrupo de idoloj, kiujn la fanoj povas ĉiutage renkonti. La grupo estas ties dividata je kvar diversaj grupetoj, kiuj prezentas sin suscene preskaŭ ĉiutage en propra teatro en Tokia urboparto Akihabara. La nomo de la bando estas mallongigo por Akihabara same la originale celita membronombro de 48 kantistinoj.
Fortikaĵo de Kőszeg
Historio
La plej fama sieĝo okazis en 1532, kiam la turkoj ne povis okupi ĝin. Ankaŭ poste okazis sieĝoj, fine en 1777 pro incendio la fortikaĵo bruldetruiĝis. Poste oni ne uzis ĝin. Inter 1955-1963 rekonstruo okazis, poste oni uzis la fortikaĵon kiel hotelo kaj muzeo. La fortikaĵo estas la ĉefa vidindaĵo de Kőszeg.
AKB48
La membroj de la bando elektis en julio de 2005 Yasushi Akimoto el 7.924 kandidatoj, fine elektinte 24 junulinojn por AKB48. La grupo debutis la 8-an de decembro 2005, kun nur 20 junulinoj. Tiu grupo formis pli poste la teamon A. En kunlaboro kun la japana telefona entrepreno NTT DoCoMo, okazis nova kandidatiga procezo. Kandidatis sin 11.892 junulinoj per MMS, el kiuj 19 estis elektita por la idol-grupo. El ili formiĝis fine 18 junulinoj la teamon K.
Akimoto fondis surbaze de tiu koncepto pliajn bandojn kiel SKE48 en Sakae, Nagojo, NMB48 en Namba, Osako kaj SDN48, kiuj sabate nokte sursceniĝas en la AKB48-teatro.
Membraro
La 25-an de junio 2011, la AKB48 konsistis el kvar teamoj: Teamo A, Teamo K kaj Teamo B kun po 16 membroj, same Teamo 4 kun 10 membroj, do, entute 58 membroj. Teamon A gvidas Minami Takahashi, kiu same ĉefas la tutan grupon. Yuki Kashiwagi givdas Teamo B. Sayaka Akimoto estas gvidantino (kapitano) de Teamo K kaj Mina Ōba tiu de Teamo 4. Ĉiu teamo havas propran scenan programon.
Krom tiuj ekzistas ankaŭ la 20 personojn forta Team Kenkyūsei, „Teamo de ekzercigantoj“), en kiu kolektas la spertojn la ontaj membroj.
Floris Jespers
Floris JESPERS (naskiĝis en Borgerhout, mortis  en Antverpeno) estis flandra-belga avangarda pentristo.
Post lia diplomitiĝo en la Antverpena Akademio de Belartoj, li amikiĝis kun la poeto Paul Van Ostaijen kaj aliĝis al la Antverpena avangarda movado de la 1920-aj jaroj. Li kontribuis al la publikaĵoj Ça Ira, Le Centaure kaj Sélection kaj amikiĝis kun Jean Metzinger kaj Albert Gleizes kiam ili publikigis Du Cubisme. En 1921 li havis ekspozicion eksterlande la unuan fojon (la ekspozicio de la nederlanda arta grupo De Branding kun Kurt Schwitters kaj Fokko Mees). En 1925 li iĝis membro de "Nuntempa arto" (Kunst van Heden).
Li vojaĝis al la tiama Kongo Belga la unuan fojon en 1951. Li restis en la grandurbo Kamina kie lia filo Marko laboris kiel kuracisto. La vojaĝo estis revelacio por li. Li tradukis siajn impresojn pri afrikaj virinoj en buntajn freskojn. La afrikaj pentraĵoj de Jespers ne estas ĝenroscenoj sed ili prezentas pli bonegan vizion de Afriko. De la misteraj rigardoj kaj la vizaĝoj de la naĝantoj pentritaj en Ostendo en 1927 kaj la kongaj virinoj de la kvindekoj la sama idealigita vizio de la netuŝebla kaj enigma afrika virino aperas.
Floris Jespers renkontis ĉian favoran kaj malfavoran kritikon. Kritikisto Jan van Hove nomis lin pentristo, kiu kapablis ĉion, sed al kiu plorige mankis personeco.
Galo
Galo estas amara, verde flava likvo sekreciata de la hepato. Gala veziko kolektas la galon kaj intermite ekskrecias ĝin en la duodenon dum la digesto. Galo enhavas steroidan acidon, kiu agas en la digestado, precipe pri grasoj.
La komuna galdukto aŭ koledoko estas dukto de la gala vojo originita per la kuniĝo de la komuna hepata dukto kun la cista dukto kaj kiu elfluas en la dua parto de la duodeno. Ĝi estas tiel nomata ĉar kondukas (-doko) la galon (kole-) al la intesto.
Natria taŭrokoleato, taŭrokoleato de natrio, estas natria salo de taŭrokoleata acido, konjuga produkto de la koleata acido kaj taŭrino, kaj ĉefa komponaĵo en la galo de la karnomanĝaj bestoj.
Tsuyoshi Kato
Li futbalis ĉe Ehime FC.
Žerotice
Žerotice (Zerotitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1253.
Malgrandazio
Malgrandazio (paŭso de la greka Μικρά Ασία kaj la latina Asia Minor) estas duoninsulo en la okcidento de Azio, kiu okupas grandan parton de la nuna teritorio de Turkio. La teritorio estas ĉirkaŭita de la maroj: Ĉirkaŭ 400 mil km² estas duondezerta malgrandazia plataĵo, ĉe la bordoj ekzistas mallarĝaj ebenaĵoj kun mediteranea plantaro.
El tiu regiono devenas kultivo de sekalo (kaj eble ankaŭ de tritiko), ĉerizarbo, juglandarbo kaj vino).
Autigny
Autigny estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Trostjanicja
Trostjanicja, ukraine kaj rutene Тростяниця, ruse Тростяница [trostjanica], slovake Trsťenice, hungare Nádaspatak [nAdaŝpatak] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto kaj banloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en distrikto de Puznjakivci.
Historio
La origina hungara loknomo "Trosztyánica" pro la hungariga politiko ŝanĝiĝis baldaŭe al Nádaspatak. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de la disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Trostjanicja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Nureci
Najbaraj komunumoj estas Assolo, Genoni (NU), Laconi (NU) kaj Senis.
3492 Petra-Pepi
3492 Petra-Pepi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Marie Mahrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Petra-Pepi" en omaĝo al la filino de la malkovrintino por ŝia 18-a naskiĝtago.
Kawahara Jikichiro
KAWAHARA Jikichiro (kaŭahara), japano, prof. de Tyuo Univ. Tokio. Nask. 19 majo 1896 en Kanazawa-si. Studis politikan sciencon. J reprezentanto de int. kongreso de la asocioj de Ligo de Nacioj en Budapest, 1931. Dir. de JEI. Vicprez. de 23-a UK. Verkis multajn E-lernolibrojn, ekz. Komentario al Karlo. Vicĉefdel. de UEA.
Morgan Tsvangirai
Li sinsekve kaj sensukcese kandidatiĝis al la prezidentaj balotoj de 2002, 2008 kaj 2013.
5895 Žbirka
5895 Žbirka estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝia nomo honoras la slovakan kantiston kaj kantaŭtoron Miroslav Žbirka. Antaŭ iri soloe, li ludis en la bandoj Modus kaj Limit. Liaj kantoj en ĉeĥa, slovaka kaj angla multe riĉigis la ĉeĥan kaj slovakan pop-muzikajn scenejojn. Li estas dumvive fervora subtenanto de la Beatles.
Árpád Nádai
Árpád Nádai, laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Nádai Árpád Ludwig estis hungardevena usonana inĝeniero, profesoro.
Árpád Nádai naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Pittsburgh (Pensilvanio).
Biografio
Árpád Nádai lernis komence en sia naskiĝurbo, fine li akiris diplomon en Zuriko en 1906. Post siaj studoj li laboris en Budapeŝto, poste en Munkeno. Inter 1909 kaj 1912 li estis vicprofesoro en teknikuniversitato de Berlino, kie li doktoriĝis en 1911. En 1919 li eklaboris en universitata instituto en Gotingeno, kie li estis nomumita eksterordinara profesoro en 1920-aj jaroj. En la malfruaj 1920-aj jaroj li migris al Usono, kie li estas signifa spertulo pri mekaniko. En 1949 li pensiuliĝis. Li ricevis premiojn en 1958 kaj 1960. Li okupiĝis pri elasteco kaj plasta aliformiĝo.
Mihály Munkácsy
MUNKÁCSY Mihály (naskiĝis la 20-an de februaro 1844 en Munkács, mortis la 1-an de majo 1900 en Endenich, Germanio) estis unu el la plej grandaj pentristoj, eble la plej granda en Hungario. Li uzis la nomojn LIEB ĝis 1868, Munkácsi ĝis 1880. Lia nomo venas de la urbo Munkács (nun ~Mukaĉevo en Ukrainio).
Vivo
Lia patro (Leó Lieb) estis la bavardevena saloficisto en Munkács, lia patrino estis Ceília Reök. Lia familio en 1848 translokiĝis al Miskolc. Post la frua morto de la gepatroj li venis en 1850 al sia onklo István Reök, advokato en Békéscsaba. Lia onklo donis lin lignaĵista lernanto en la aĝo 11. La dura konduto de la „majstroj" emocie tuŝegis lin. Post akiro de la metiarta dokumento, li iris al Arad (nun en Rumanio), sed tie li vivis en mizero, malsano kaj reiris al la onklo al (nun) Gyula. Dum la saniĝo li lernis desegnadon de germana pentristo Fischer tie vivanta. Li konatiĝis kun penroartisto Elek Szamossy, kiu levis lin al si kaj instruis al li desegnadon, pentradon kaj eĉ kompletigis la mankantajn kultursciojn. Poste li reiris al la onklo al Gerendás. Tie li pentris en 1863 sian unuan pentraĵon „Leterlego" (levélolvasás). Samjare li veturas al Peŝto kaj tiam li alprenis la artistan nomon Munkácsi. ....
Post sia mizereca junuleco, li lernis mallongan tempon en Vieno, Munkeno, Düsseldorf, poste en la jaro 1871 li ekloĝis en Parizo. Dum iom da tempo li tie daŭrigis pentradi scenojn el la hungara popola vivo, poste pli kaj pli multajn ĝenropentraĵojn laŭ nederlanda maniero, regionpentraĵojn de Colpach (Luksemburgio) kaj Barbizon, krome parizajn salonscenojn, kiujn lia artkomercisto vendis por fabele altaj monsumoj en Parizo, Londono, Bruselo, poste en Usono.
Golgoto
Ĝis Pasko en 1884 pretiĝis la „Golgoto" kun eĉ pli grandaj dimensioj (460x712 cm-oj), kies prezento estis tia evento en Parizo, ke eĉ Maupasant eternigis ĝin en sia romano „Bel-Ami" (Belulo)
En vintro 1886 Munkácsy vojaĝis en Nov-Jorkon kun la unua pentraĵo, en 1887 tie oni prezentis la Golgoton en la halo Old Tabernacle. Ambaŭ pentraĵojn aĉetis milionulo John Wanamaker. Dum iom da tempo li deponis ilin en sia provinca pinakoteko, poste li tenis ilin en aparta halo de Wanamaker-magazeno en Filadelfio. Ekde 1926 liaj heredantoj tiel popularigis la du pentraĵojn ke en fasta kaj paska sezonoj ili pendigis la pentraĵojn en la halo de magazeno. En 1988 oni aŭkcie vendis la pentraĵojn. La unuan aĉetis kolektanto el Kanado, la duan s-ro Csaba Bereczki, la posedanto de Galerio „Pannonia" en Nov-Jorko. Li transdonis la Golgoton kiel deponaĵon al la Hungara Nacia Muzeo, kie oni prezentis ĝin en Pasko de la jaro 1993. Ekde 1994 (ĝis?) oni povis/as vidi la renovigitan, renaskiĝintan, grandegan pentraĵon – kiel deponaĵon de la Nacia Muzeo – en la Muzeo „Déri" en Debrecen.
Ankaŭ tie estas videbla ekde 1930 la tria peco de la Pasiono-serio de Munkácsy la „Ecce homo" (ecce homo = jen la homo) kiel donaco de Frigyes Déry. „Ecce homo" estas la dua laŭ okazintaĵoj bibliaj, sed la tria en la trilogio laŭ vico de la pripentrado.
Post Golgoto, Munkácsy povintus pripentri nur la scenojn de releviĝo aŭ ĉieliro, sed pro eventoj ĉirkaŭaj (proceso Dreyfus, pligraviĝo de lia malsano, lia soleco, forgesiteco de lia arto) li reetendis sian imagon en la historio kaj pripentris en 1896 la doloran duan renkontiĝon de Jesuo kaj Pilato. Ankaŭ tiu ĉi verko travojaĝis la mondon, ĝin vidis ankaŭ Wanamaker, sed li ne aĉetis ĝin. Post longa vagado ĝi estis prezentita en Budapeŝto en 1914. Post tio aĉetis ĝin Frigyes Déry, hungardevena konsilisto pri komerco, vivanta en Vieno kaj li donacis ĝin al Debrecen, kun sia granda kulturhistoria kolekto.
István Oroszlán
István Oroszlán [iŝtvAn oroslAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Oroszlán István estas hungara-usonana kemiisto, farmakologo, virusologo, imunologo, biokemiisto, membro (ekstera (1995)) de Hungara Scienca Akademio.
István Oroszlán naskiĝis la  en Nagytilaj.
Biografio
István Oroszlán akiris kemian diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1950, poste li laboris en biologia esplora instituto. Post falo de Hungara revolucio de 1956 li migris al Usono. Li akiris sciencan gradon Ph.D pri farmakologio en 1960 en Universitato Georgetown, poste li esploris en diversaj institutoj. Inter 1983 kaj 1998 li estis laboratoriestro, poste li pensiuliĝis. Li kreis patentojn pri HIV. Li vivas en Frederick (Marilando), en 2002 li ricevis hungaran premion.
Gyula Kristó
Gyula Kristó [djula kriŝtO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kristó Gyula estis hungara historiisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1998).
Gyula Kristó naskiĝis la  1939 en Orosháza. Li mortis la 2004 en Szeged.
Biografio
Gyula Kristó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitaton en Szeged inter 1957-1962. Li tuj ekinstruis samloke en la universitato, dume li akiris duan diplomon pri latina lingvo. Tie li estis ankaŭ katedrestro kaj rektoro. Li doktoriĝis antaŭ MTA en 1977. Lia ŝatata temo estis la mezepoka Hungario, precipe erao de Stefano la 1-a (Hungario). Li havis edzinon, kiu naskis 3 infanojn. Li ricevis diversajn premiojn ekde 1963.
Walki
Walki estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
(8259) 1983 UG
(8259) 1983 UG estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun, en Ĉeĥa Respubliko).
Zsolt Fekete
Zsolt Fekete
Ludwig Philipp Piscator
Ludwig Philipp Piscator germana instruisto, verkisto.
Biografio
Al invito de Gabrielo Bethlen en 1630 li alvenis el Herborn al Gyulafehérvár por instrui. Li instruis latinan lingvon kaj retorikon. En 1648 li revenis Germanujon.
Bibligrafio
el 1630;
Daniel Heinsius
Daniel HEINSIUS (1580-1655) (* Gento, en la 9-a de Junio 1580 - Hago, en la 25-a de Februaro 1655) estis unu el la plej famaj nederlandaj kleruloj, poeto, filologo, latinisto, helenisto kaj profesoro pri la greka historio en la Universitato de Lejdeno.
Biografio
La ĉagrenoj de la hispana milito pelis liajn gepatrojn establiĝi unue en Veere, en Zelando, poste en Anglio, trie en Rijswijk kaj fine en Vlissingen. En 1596, estante jam rimarkinde pro siaj akiraĵoj, li estis sendita al la Universitato de Franeker por studi juron sub la profesoro Henricus Schotanus (1548-1605). Li restis tie unu jaron kaj duonon kaj poste translokiĝis al la Universitato de Lejdeno, kie li restis la restantajn sesdek jarojn el sia vivo kiel bibliotekisto de la universitato. Tie li studis kun Joseph Justus Scaliger, havis kontaktojn kun Philips van Marnix, lordo de Monto Sankta Aldegonda, Janus Dousa (1545-1604) kaj Paulus Merula (1558-1607), krom aliaj.
La nederlandaj poemoj de Heinsius apartenas al la skolo de Roemer Visscher (1547–1620), ne atingis altan nivelon, sed estis admirita de Martin Opitz (1597-1639) , kiu tradukis la poemojn de sia lernanto kaj enkondukis la aleksandrian verson en Germanion.
En 1616, li publikigis siajn kolektojn da poemoj en nederlanda lingvo. En 1618, li lanĉis la komediojn de Terentio, en 1620, la romian historion de Tito Livio, krom siajn didaktikajn poemojn "De contemptu mortis" en 1621, kaj la Epistolojn de Joseph Justus Scaliger, en 1627.
Daniel Heinsius estas la patro de la poeto kaj filologo Nicolaas Heinsius, la Maljuna (1620-1681) kaj avo de Nicolaas Heinsius, la pli juna (1656-1718).
Pravda
Pravda povas esti:
Stacio Ishiyamadera
Stacio Ishiyamadera (japane: 石山寺駅 [Iŝijamadera-eki], angle: Ishiyamadera Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ishiyama-Sakamoto.
Specifa pezo
La specifa pezo de korpo estas la rilato de ties pezoforto al la volumeno.
La diferenco al denso   \rho estas, ke la specifa pezo rilatas al la pezoforto (ĉe denso tio estas la maso) al la volumeno, tio estas la denso kaj la specifa pezo diferenciĝas je la faktoro de gravita akcelo g.
Kenichi Yagara
Kenichi Yagara (八柄 堅一, n. ) estas japana futbalisto.
Specifa pezo
(gamo = maso  x gravita akcelo / volumeno),
Kenichi Yagara
Li futbalis ĉe Ehime FC kaj Banditonce Kobe.
Specifa pezo
kun unuo:p/cm³ aŭ kp/dm³.
NGC 5109
NGC 5109 (aliaj indikoj — NGC 5113, UGC 8393, MCG 10-19-61, ZWG 294.32, IRAS13189+5754, PGC 46589) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 5109, NGC 5113.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
ELIZA
'ELIZA estas komputila programo verkita de Joseph Weizenbaum je 1966. Ĝi imitas Personocentrigitan psikoterapiiston. Ĝi estas nomita honore de Eliza DOLITTLE de Pygmalion fare de George Bernard Shaw.
Presidente Juscelino (Minas-Ĝerajso)
Presidente Juscelino (oficiale Município de Presidente Juscelino, nomata laŭ Juscelino Kubitschek) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Central Mineira (do "Centro de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Curvelo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Chappie
Chappie estas usona sciencfikcia agfilmo de 2015 reĝisorita de Neill Blomkamp.
Filmo estas pri androido, kiu havas artefaritan intelekton kaj memkonscion.
Alleyrat (Corrèze)
Alleyrat estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 102 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Alleyrat etendiĝas sur 14,76 km², kaj havis 102 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 7 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Alleyrat situas je alteco de 844 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Alleyrat antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Serge Peyraud, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Alleyrat apartenas al la kantono de Meymac, kies ĉefurbo estas Meymac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
(18105) 2000 NT3
(18105) 2000 NT3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
40459 Rektorys
40459 Rektorys estas tre malgranda, meze hela kaj nerapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj astronomoj Petr Pravec kaj Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov en la vilaĝo Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa matematikisto Karel Rektorys (1923–2004), profesoro ĉe la Teknika Universitato de Prago kaj ĉefeldonisto de la libro Přehled Užité Matematiky (Ekvido pri Aplikebla Matematiko), kies angla traduko (Survey of Applicable Mathematics) fariĝis oficiala manlibro ĉe la M.I.T. en Bostono. Li estas aŭtoro de pluraj monografioj pri la variadaj metodoj.
Seßlach
Seßlach estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Coburg kaj en la distriktaro Supra Frankonio (Oberfranken) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Johann Heinrich Bisterfeld
Johann Heinrich Bisterfeld estis germana reformita eklezia verkisto naskita en Nassau, ? 1605 kaj mortinta Gyulafehérvár la 16-a de februaro 1655.
Biografio
Bisterfeld lernis en Svislando kaj Anglujo. Li instruis en la universitato de Herborn en 1628. Al invito de Gabrielo Bethlen en 1630 li venis al Gyulafehérvár kun sia bopatro Ludwig Philipp Piscator kaj Johann Heinrich Alsted por instrui filozofion kaj teologion. Estis lia lernanato ankaŭ János Apáczai Csere. Li estis sperta en la samtempaj natursciencoj, li faris ankaŭ eksperimentojn. Li instruis religian naturfilozofion. Li apogis la la puritaniisman kaj presbirariisman movadon. En Nagyenyed oni konservis ĝis 1848 lian diablpelantan libron. Dum la reganto de Transilvanujo, Georgo Rákóczi la 1-a li estis konsilanto de la reganto, li faris la korespondadon eksterlandan de la kortego kaj li havis ankaŭ diplomacion rolon. La reganto donacis al li nobilan bienon en Tövis. Li lasis sian bibliotekon al kolegio de Alba Iulia.
Francisco Largo Caballero
Francisco LARGO Caballero (Madrido, 15-a de oktobro de 1869 – Parizo, 23-a de marto de 1946) estis sindikatisto kaj politikisto marksisma de Hispanio, historia estro de la Partido Socialista Obrero Español kaj de la Unión General de Trabajadores. Dum la Hispana Dua Respubliko li estis Ministro pri Laboro (1931–1933) kaj Prezidanto de la Registaro (1936–1937).