cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sándor Arany
Biografio
Sándor Arany akiris kemian diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1923. Post siaj studoj li laboris nelonge en Debrecen, poste li revenis por instrui al la universitato apud Elek Sigmond. En 1926 li studis en Berkeley la grundosaliĝon. Hejmenveninta li estis katedrestro en akademio en Debrecen kaj li instruis ankaŭ en Scienca Universitato Tisza István. Post la 2-a mondmilito li gvidis laboratorion aŭ instituton. Li doktoriĝis en 1954.
37279 Hukvaldy
37279 Hukvaldy estas tre malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov en la samnoma vilaĝo (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la kastelo Hukvaldy, konstruita en nordorienta Moravio je la dektria jarcento por gardi la komercan vojon ligantan la basenon de Danubo kun Krakovo tra Olomouc. Kvankam la kastelo estis detruita de incendio en 1762, ties vastaj ruinoj estas popularaj por la vizitantoj.
Dániel Markos
MARKOS Dániel (pro. markoŝ) estis hungara verkisto, instruisto, unitariisma episkopo naskita en Sepsiszentiván en 1637 kaj mortinta en Koloĵvaro la 12-an de majo 1689.
Biografio
Dániel Markos studis en universitatoj de Leiden, Oxford, Frankfurto ĉe Odro. De 1668 li estis rektoro de la unitariisma kolegio de Koloĵvaro, de 1684 unitariisma episkopo ĝis sia morto.
Gaiu Mic
Gaiu Mic (gaju mik) (Kisgáj, Kleingaj) estas vilaĝo en Rumanio sude de Timișoara. En 1910 ĝi havis 647 loĝantojn (rumanoj, serboj); en 1992 208 (rumanoj, 10% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1597. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Moraviţa.
Juejang
Juejang, ĉine 岳阳/岳陽 estas metropolo en Ĉina Popola Respubliko. La prefektejo administras ankaŭ la proksimajn diversajn distriktojn kaj urbojn.
Geografio
Juejang etendiĝas en meza parto de la lando sur ebenaĵo, laŭ lago Dongting.
Historio
Juejang estis loĝata jam dum la Tri Regnoj en 210. Laŭ alia informo jam antaŭ Kristo la urbo havis defendajn murojn.
Klimato
En Juejang jare pluvas po 1326 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter aprilo-aŭgusto. Inter junio-aŭgusto la temperaturo atingas 30 °C. Dum vintro ne estas frosto.
Trafiko
Juejang troviĝas laŭ fervojo Ĉangŝa-Vuhano.
Marcel Aymé
Marcel AYMÉ (naskiĝis la 29-an de marto 1902 en Joigny, mortis la 14-an de oktobro 1967 en Parizo) estis franca verkisto.
Li estis edukita ĉe siaj patringeavoj en Villers-Robert en Jura. Tiun vilaĝon li priskribas en siaj romanoj : La Jument verte, La Vouivre, Gustalin kaj La Table aux crevés.
En 1910, post la morto de sia avino, iu onklino enskribis lin en gimnazio ĉe Dole.
Li ricevis Premion Renaudot en 1929 pri literaturo pro La Table aux crevés.
Herdsman
Lago Herdsman (ankaŭ konata kiel Lago Herdsmans) estas terakva lago situanta je 6 km nordokcidente de Perth en antaŭurbo Herdsman.
La lago estas parto de regiona parko Herdsman. Ĝi mezuriĝas je 2,5 km de nordo al sudo, kaj 2 km de oriento al okcidento. Tamen ĝi vere formas mallarĝan arkon (preskaŭ ringon) ĉ. 2,5 km longan, sed nur 200–30 metrojn larĝan. En tiu arko situas verdejo nomata "Parko Maurie Hamer".
Loka variablo
En programlingvoj, loka variablo (aŭ, pli ĝenerale loka objekto) estas variablo (resp. objekto) kies regiono ne estas pli vasta ol la konsiderata propra parto de la programo (bloko, modulo, proceduro).
Rekomendindas laŭeble teni objekton loka en tiu regiono (bloko, proceduro, funkcio), en kiu ĝi estas senchava. La uzo de lokaj objektoj donas plurajn avantaĝojn:
Ekzemplo
Jen estas ekzempla programo en esprantigita Paskala pseŭdokodo:
proceduro permutu(var x, y: entjeraj); var lab: entjera; {loka variablo labora} starto lab := x;  x := y;   y := lab; fino
NGC 1356
NGC 1356 (aliaj indikoj — PGC 13035, ESO 200-31, AM 0329-502, IRAS03291-5028) estas galaksio en konstelacio Horloĝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Blankakapa petrelo
La Blankakapa petrelo (Pterodroma lessonii), konata ankaŭ kiel Blankakapa fulmaro estas specio de marbirdo de la familio de Procelariedoj. Ties longo estas ĉirkaŭ 400 mm.
Plešivica (Selnica)
Plešivica, hungare Kopaszhegy [kopashedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Selnica.
Blankakapa petrelo
Blankakapaj petreloj reproduktiĝas sole aŭ en kolonioj en nestotruoj elfositaj inter herbotufoj kaj alitipaj herboj en ĉeantarktaj insuloj. Ili ŝajne manĝas pelage cefalopodojn kaj krustulojn.
Plešivica (Selnica)
Situo
Plešivica situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 3, Čakovec je 12 km-oj.
Historio
La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Kopaszhegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Sándor Ernszt
Sándor Ernszt [ŝAndor ernst], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ernszt Sándor estis hungara politikisto, parlamentano, ministro, pastro, kanoniko, prelato.
Sándor Ernszt naskiĝis la  1870 en Hungara reĝlando en Galgóc (nuntempa Hlohovec en Slovakio). Li mortis la 1938 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Ernszt frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li doktoriĝis el teologio en 1897. Li pastriĝis jam pli frue en 1892, krome li redaktis diversajn katolikajn gazetojn, foje li instruis. En 1901 li unuafoje li estis elektita parlamenta deputito. En 1903 li ricevis la titolon sekreta ĉambelano. En 1918 li fondis partion. Dum la Hungara Sovetrespubliko li rifuĝis al Vieno. En 1920 li denove estis elektita parlamentano, en 1922 li iĝis kanoniko, poste prelato. Inter 1930 kaj 1931 li estis ministro pri laboro, poste duonjaron ministro pri religio kaj eduko.
Bambusicola
Bambuperdrikoj aŭ Bambusicola estas genro de birdoj de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj.
Fosiliaj restaĵoj de bambuperdriko de la fina Mioceno troviĝis en rokoj de Ĉinio. Tiele, kiel multaj aliaj fazanedoj, la stirpo de Bambusicola datiĝas el pli da antaŭ 5 milionoj da jaroj.
József P. Lengyel
P. LENGYEL József, familinomo Polacsek (naskiĝis la en Bukareŝto, mortis la  en Kluĵo) estis rumanuja hungara verkisto kaj radioraportisto.
Biografio
József P. Lengyel de sia dujara aĝo vivis en Koloĵvaro. Li finis la Liceon Brassai Sámuel en Kluĵo (1954), poste du jarojn li laboris kiel maŝinmuntista helplaboristo. La fakon pri biologio-geografio li finis en la Universitato Babeş-Bolyai (1960). Inter 1960-1966 li instruis en Ditrău, poste li iĝis raportisto de la hungara elsendo de radio de Kluĵo kaj de 1985 interna kunlaboranto de la literatura semajngazeto Utunk.
Supra Katanga
Supra Katanga aŭ Supra Katango (Haut-Katanga Province) estas unu el la novaj dudek ses provincoj de Demokratia Respubliko Kongo kreitaj en 2015, en la plej sudorienta pinto de la lando. Laŭ oficiala takso el la jaro 2015 ĝi havis loĝantojn. Konsiderante ke la provinca areo estas kvadrataj kilometroj, el tio rezultas loĝdenso de po 35 homoj por kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Lubumbashi.
La provincoj Tanganjika, Supra Lomami, Lualaba kaj Supra Katanga estis rezulto de la disigo de la iama pli granda Provinco Katanga.
19254 Shojitomoko
19254 Shojitomoko estas malgrande, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la Monto Njukasa, Fuĵimi (Nagano, Japanio).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Rulperdriko
La Rulperdriko, Verda perdriko aŭ Krestoperdriko, Rollulus rouloul, estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ĝi estas ununura membro de la genro Rollulus. Tiu malgranda membro de la grupo de la perdrikoj estas specio de loĝantaj birdoj en pluvarbaroj de malaltaj teroj en suda Birmo, suda Tajlando, Malajzio, Sumatro kaj Borneo. Ilia nesto estas grunda skrapaĵo kovrita per folioj, kiu estas kaŝita sub amaseto da mortinta foliaro. La ino demetas 5 aŭ 6 blankajn ovojn, kiuj estas kovataj dum 18 tagoj.
Malkutime ĉe kokoforma specio, idoj estas manĝigataj bekalbeke fare de ambaŭ gepatroj anstataŭ per plukado el grundo, kaj kvankam ili estas frumaturaj, ili ripozas en la nesto dum ili estas malgrandaj.
La masklo estas metalecverda supre kun brilaj malhelbluaj subaj partoj kaj bruneca flugilzono. La kapo estas ornamita per alta ruĝa kresto, blanka verticomakuleto kaj nigraj bridoj. La ino havas pizverdan korpoplumaron aparte de la bruna flugilareo. Ŝi havas ardezgrizan kapon kun la bridoj sed sen punkto aŭ kresto. La beko estas malhela. Junuloj estas pli senkoloraj versioj de la plenkreskuloj de la sama sekso. La kanto estas ploreca fajfo si-ul, el kio onomatopee devenas la nomoj de la specio.
La Rulperdriko estas kutime vidata sola aŭ en paroj dum ili manĝas surgrunde fruktojn, semojn kaj senvertebrulojn. Kiam ĝi estas ĝenata, ĝi preferas kuri sed se necese ĝi flugas mallongdistance per siaj rondoformaj flugiloj.
Estas influo de la habitatodetruo sur tiu birdo, ĉefe pro lignoproduktado. Tamen ŝajne ĝi estas iom pli adaptebla ol la aliaj fazanedoj de Sudorienta Azio. La specio de la Rulperdriko estas pritaksata kiel Preskaŭ Minacata ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Ĝi estas listita en la Apendico III de CITES.
Cuers
(jen france kaj okcitane, provence Cuer) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 1357
NGC 1357 (aliaj indikoj — PGC 13166, MCG -2-10-1, IRAS03309-1349) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Csaba Tasnádi
Csaba Tasnádi [ĉaba taŝnAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tasnádi Csaba estas hungara reĝisoro, teatrestro, juristo.
Csaba Tasnádi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Nao Shikata
Nao Shikata (四方 菜穂 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 2001 ĝis 2006 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Csaba Tasnádi
Biografio
Csaba Tasnádi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1984, post 3 jaroj ankaŭ diplomon pri estetiko en la sama universitato. Jam ekde la una diplomo li laboris kiel juristo, sed en 1987 li iĝis teatra reĝisoro sen statuso. Li akiris reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1993, lia ĉefinstruisto estis Ottó Ádám. Post la reĝisora diplomo li aliĝis al trupo de Operetoteatro (Budapeŝto). Inter 1997 kaj 1999 li estis teatrestro de subĉiela teatro en Szentendre, poste ĝis 2015 li estis reĝisoro kaj teatrestro de Teatro de Nyíregyháza. En 1999 li akiris sciencan gradon DLA en la menciita altlernejo. Li ricevis 4 premiojn en 2008.
(16655) 1993 TS33
(16655) 1993 TS33 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio,
666 Dezdemono
666 Dezdemono estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo August Kopff la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Dezdemono, rolulino en la tragedio Otelo de William Shakespeare (nomo eble inspirata la literoj de ĝia provizora nomo 1908 DM).
Tiun nomon ricevis ankaŭ la Urana satelito Dezdemono, malkovrita en 1986.
Municipoj de Pernambuko
Listo de municipoj de subŝtato Pernambuko, Brazilo.
Kantono Story
La kantono Story (Story County) estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Ercmontaro
Riĉaj erc-trovejoj kaj ampleksaj arbaroj influis jam ekde la mezepoko la trajtojn de tiu ĉi regiono. La minado kaj konsekvenca komercado kun najbaraj landoj kaj kun enlando influis fondadon kaj disvolviĝon de la urboj. La minado portis en Ercmontaron vastajn eblecojn por utiligi la homajn kapablojn por ekstraktado de ercoj kaj ties prilaborado, la komerco certigis bonfarton.
Tiam estis fonditaj reĝaj minej-urboj: Jáchymov (arĝento), Horní Blatná (stano, mangano), Boží Dar (arĝento, stano). Ilia disvolviĝo restigis al nia generacio kulturajn kaj teknikajn memoraĵojn - dokumenton de matureco de niaj antaŭuloj.
Finigo de la minado ŝanĝis karakteron de tiuj ĉi lokoj. La loĝantoj devis serĉi novajn fontojn por sia vivtenado. Tial en la 19-a jarcento estiĝis multaj manufakturejoj prilaborantaj precipe el ledo, metalo kaj ligno. Disvolviĝis ankaŭ punto-farado. Malgrandaj fabrikoj kaj laborejoj portis gajnon al la posedantoj, sed nesufiĉe da nutrado al simpla popolo. (Pro la malfacilaj socialaj kondiĉoj naskiĝis tie revoluciaj batal-tradicioj de la laborista klaso).
Sporto kaj turismo
La Ercmontaro nuntempe estas elstara centro de vintra sporto kaj turismo. Ĝia ĉarmo allogas pli kaj pli da vizitantoj enlandaj kaj eksterlandaj. ERCMONTAROn tranĉas reto da vintraj kaj someraj turismaj vojoj - signitaj per vojdirektiloj - kun pitoreskaj anguloj kaj belegaj videjoj en valojn.
Unu el la plej interesaj pejzaĝoj estas tiu ĉirkaŭ la urbeto Boží Dar pro beleco de miksitaj arbaroj, akvujoj, turismaj vojoj kaj ampleksa torfejo - riĉa je karakteriza florado. Tra la torfejo kondukas instrua vojo, konigonta la vizitantojn kun la areo kaj ties specialaĵoj. Erikejo Grünwald estas protekta areo por konservo de torfejo de pluvmarĉa tipo kun kreskaĵaro de pluraj formoj de pino (Pinus mugo ssp. rotundata).
La plej alta monto Klinovec atingas alton 1244 metrojn super marnivelo. La alian monto - la plej alta en la germana parto de Ercmontaro - Fichtelberg havas 1214 metrojn. Menciindaj estas ankaŭ la aliaj montoj: Plešivec (1028 m), Blatenský vrch (1043 m), monto Špičák ĉe Boží Dar (1115 m) Tisovský vrch k.s.
Ion pri la nomo "Krušné hory". La ĉeĥa adjektivo "krušný" sonas triste - ĝi povas signifi: severa, malfacila, peza, laborpostula, nelevebla ... kaj simile. Sed antaŭ multaj jaroj oni uzadis en la ĉeĥa lingvo la verbon "kruchati" - ĝi signifas "ekspluati". Sed ne ĉiu scias, ke tiun ĉi montoĉenon oni nomadis ankaŭ RUDOHOŘÍ - kaj tio estas la ĝusta esprimo por ERCMONTARO - germane ERZGEBIRGE - tio signifas: "MONTARO DE ERCOJ"
La nomo "ERCMONTARO" devenas de ercoj, kiujn ĉi tie trovadis homoj, ekde komenco de la 16-a jarcento. En teritorio de Horní Blatná la prospektoroj trovis centrojn, taŭgajn por minado de stano. Tial en la jaro 1532 saksa reĝo ordonis fondi tie urbon. La urbo estis konstruenda laŭplane: tial la stratoj estas precize ortangulaj. La nomo "Blatná" devenas el la germana "auf der Platten" (= sur ebenaĵo); la vorto "Horní" signifas "mineja".
Ekde somero 1558 la teritorio apartenas definitive al la Bohemia regno. En la 16-a jarcento kaj 17-a jarcento la minado iom bankrotis - ankaŭ pro la reformacio (la ministoj estis plejparte luteranoj) kaj pro la Tridekjara milito. Sed ekde la 80-aj jaroj de la 17-a jarcento la minado denove disvolviĝis - krom stano tie troviĝis ercoj de kobalto, fero kaj mangano. La urbo Horní Blatná estas unike konservita renesanca urbo en Okcidenta Bohemio laŭplane konstruita - kontraste al proksima Jáchymov, kiu disvolviĝis senplane.
La metodo de minado en Ercmontaro fakte estis "lavado". Dum milion-jaraj naturaj procezoj la erco restas sur malsupro de bordoj de la riveretoj kaj rojoj. De tie la mezepokaj ministoj fosis argilon, lavis ĝin kaj tiamaniere gajnis puran stan-ercon. Nur en la minejo "Konrado" (profunda 160 m) en la jaroj 1731-1790 estis elminitaj 876.806 kg da stano.
Certe oni bezonis por senĉesa lavado multe akvo. Tial en la jaro 1540 estis konstruita t.n. "Kanalo de Blatná" (Blatenský příkop), komenciĝanta proksimume 2 km sub la urbeto Bozi Dar kaj estas 20 km longa. Ĝi funkciis ĝis la komenco de la 19-a jarcento, kaj pli poste pro definitiva nuligo de la minado pereis. Nun ni rimarkas ĝin nur kiel sekan fosaĵon kreskumitan per arboj kaj herbo - sed ĝis nun ĝi estas videbla.
Same kiel akvo por minado de la stan-erco necesis ligno. La minejoj origine prenis la lignon senpage. Sed la arbaroj iom post iom perdiĝadis - do fine de la 30-aj jaroj de la 16-a jarcento estis eldonitaj t.n. "arbar-ordoj" kiuj malpermesadis segi junajn kreskaĵojn, por la ligno oni devis pagi laŭ prezaro kaj la segado estis super-vidata. La nuntempa arbara administrejo mastrumas sur 65 mil hektaroj kaj administras 34 mil hektarojn da arbaroj.
La instrua vojo pri la eksa ercminado en Ercmontaro finiĝas en la domo n-ro 127 (el la jaro 1754). Tie estas lokita urba ekzpozicio pri iama ercminado. La domo estas masonita en teretaĝo; la 1-a etaĝo estas konstruita laŭ tipa ercmontara metodo - de la lignumita masonaĵo. La teretaĝo enhavas volbojn kun ogivoj - en ili estas la ekspozicio. En unu ĉambro en 1-a etaĝo restis konservita stukita ornamaĵo de la plafono; super la ŝtuparo estas kasona plafono.
Hermann Pálsson
Hermann Pálsson (n. en 1921 - m. en 2002) estis islanda verkisto kaj universitatano. Li partoprenis la tradukadon al la angla lingvo de multaj verkoj en la malnova norena. Liaj studadoj koncentriĝis sur la serĉado de ligoj kaj rilatoj inter la malnovaj islandaj sagaoj (ekzemple tiu de Hrafnkell) kaj la latina kulturo de mezepoka Eŭropo.
Dejan
Dejan (deĵan) (hungare:Dezsánfalva, germane:Deschan (Morawitza)) estas vilaĝo en Rumanio sude de Timișoara. En 1910 ĝi havis 963 loĝantojn (hungaroj, serboj, rumanoj); en 1992 245 (rumanoj, 18% hungaroj). Ĝia loĝantaro estis koloniigita enter 1790 kaj 1810. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temesvármegye). Administre ĝi apartenas al Moraviţa.
Milton Nascimento (1967)
Milton Nascimento estas la unua sola albumo de la brazila muzikisto Milton Nascimento, lanĉita en 1967 de Codil.
4591 Bryantsev
4591 Bryantsev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la soveta direktoro de teatro Aleksandr Aleksandroviĉ Brjancev (cirile : Александр Александрович Брянцев, 1883–1961), artisto de la Popolo de Sovetio en 1956.
Jón Hnefill Aðalsteinsson
Jón Hnefill Aðalsteinsson (n. en 1927) estas islanda fakulo pri nordaj mitologio kaj folkloro. Li estas tre laborema verkisto kaj estas interalie famkonata pro siaj verkoj pri la malnova nordia religio.
En lia libro de 2000 pri la sagao de Hrafnkell, Jón Hnefill emfazas la supernaturajn kaj religiajn elementojn de la sagao. Kvankam li ja konsentas, ke la plej granda parto de la rakonto verŝajne estas fikcio el la 13-a jarcento, Jón Hnefill evidentigas plurajn spurojn de antaŭa parola tradicio, ekzemple la oferadoj fare de Hrafnkell aŭ la konduto de la islanda ĉevalo Freyfaxi.
Arame
Arame estis la unua reĝo konata de Urarto, kiu regis dum la periodo 860 - 840 a.K, proksimume.
Arami unuigis la tribojn de Nairi, antaŭantoj de la regno Urarto, establante la ĉefurbon en Arzaŝkuno. Li estis samtempulo de Ŝulmanu-aŝared la 3-a de Asirio, antaŭ kiu li suferis militistan malvenkon. Oni kredas ke Arame estas Aram, unu el la legendaj antaxuuloj de la armena popolo, sen rilatoj kun la biblia Aram, ne kun la patro de la arameoj, malgraŭ fonetika simileco.
Praporčan
Situo
Praporčan situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 4, Čakovec je 12 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1458 en formo "Pratprochstan". La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Paphegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Lago Hidden (Alberto)
Lago Hidden (Latenta Lago en laŭvorta traduko) estas malgranda alpa lago situanta en Valo Skoki de Nacia Parko Banff (Kanado). La lago povas esti atingita per paŝado de 8,4 km (5,1 mi) startante je Fiŝo rivereta proksime de lago Louise (Alberto).
József Tellmann
József Tellmann
Kröppelshagen-Fahrendorf
Kröppelshagen-Fahrendorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Duklando Lauenburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Kiel la nomo indikas, la teritorio konsistas precipe el la loĝlokoj Kröppelshagen kaj Fahrendorf - ĝi estas parto de la komunumaro Hohe Elbgeest, administra ligo de pluraj najbaraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Petina
Najbaras la komunumoj Auletta, Corleto Monforte, Ottati, Sant'Angelo a Fasanella kaj Sicignano degli Alburni.
Burgo Kisimul
Burgo Kisimul, ankaŭ Kiessimul, (Caisteal Chiosmuil aŭ Kiessamul Castle), estas burgo sur malgranda skota insulo de la Foraj Hebridoj tuj antaŭ la marbordo de la insulo Barra en la golfo Castlebay, nome la ĉefa loko sur la insulo.
József Tellmann (redaktoro)
József TELLMANN estis rumania hungara redaktoro, publicisto. Li naskiĝis en Szamosújvár la 25-an de novembro 1893 kaj mortis en Kluĵo la 3-an de decembro 1957.
Burgo Kisimul
Historio
La setlado de la malgranda insulo okazis dum la ŝton- kaj bronzepokoj. Ekzistas indikoj, ke la historio de la burgo komenciĝis en la 11a aŭ 12a jarcentoj. Kelkajn artefakojn oni ja malkovris sur la insulo, sed neniu konstruaĵo povas esti ordigita sendube al tiu tempo. Oni supozas, ke la burgo Kisimul venis el la frua ĝis meza 15a jarcento. Arkitekte ĝi similas al la burgo Breachacha el la 1430aj jaroj sur la insulo Coll. Ĝi povus havi la saman konstrumajstron. Ĝi estas origina sidejo de la klano MacNeil de Barra kaj situas en la influzono de la sudo de la insulo Islay. Inter la 15a kaj 17a jarcento la burgo Kisimul estis plurfoje pligrandigita kaj modernigita. En la frua 18a jarcento la burgo estis forlasita kaj ĝi elbrulis en la jaro 1795. La ruino estis rekonstruita en la 20a jarcento. En la jaro 2000 la burgo Kisimul estis ludonita al la skota organizo pri la protekto de la monumentoj Historia Skotlando (Historical Scotland)..
József Tellmann (redaktoro)
Biografio
József Tellmann akiris diplomon pri matematiko en Universitato de Koloĵvaro, kaj poste estis asistanto ĝis la eksplodo de unua mondmilito. Poste li estis oficisto. Inter 1926–29 redaktis kaj eldonis la semajngazeton de Szamos Tükre, poste li estis ĉefkontreviisto en Gherla, poste en Szeged. Dum la deportado li savis dekkvin personoj el geto.
Grigny-Centre (stacidomo)
Grigny-Centre estas franca stacidomo sur linio D de RER, situanta en, departemento Essonne, regiono Francilio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grigny - Corbeil-Essonnes (988000).
Prosper Garnot
Prosper Garnot (13a Januaro 1794 en Brest – 8a Oktobro 1838 en Parizo) estis franca kirurgo kaj naturalisto.
Garnot naskiĝis en Brest. Li estis helpokuracisto kun Louis Isidore Duperrey ĉe la ŝipo La Coquille dum ties cirkaŭnavigado de la mondo (1822-25). Kun Rene Primevere Lesson li kolektis nombrajn naturhistoriajn specimenojn en Sudameriko kaj Pacifiko. Garnot suferis drastan atakon de disenterio kaj estis sendita reen kun iome de la kolekto sur la ŝipo Castle Forbes. La specimenoj perdiĝis kiam la ŝipo vrakis ĉe la Kabo de Bona Espero Julie de 1824. Kun Lesson li verkis la zoologian sekcion de la veturinformo, nome Voyage autour du monde exécuté par order du roi sur la corvette La Coquille (1828-32).
Floßbach (Isenach)
La rojo Floßbach (ankaŭ nomata Floßgraben, Floßkanal, Flotzbach aŭ Flotzbachgraben, estas 16,04 km longa orografie dekstra artefarita flankrivero de la rivereto Isenach en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato kiu estis konstruata en la 18a jarcento por la flosigado.
Fideismo
Fideismo difiniĝas tiu filozofia sistemo kiu nefidas je la kapablo de la homa racio demonstri esencajn verojn jam kredigitajn de la religia kredo. Pro tiu malfido la sistemo fidas nur je la tradiciaj veroj transdonita de la kredo mem. Ĉar la filozofia sistemo enrakikiĝis ĉe la medio kristana, ĉi tie estas konsiderata precipa la sinteno de la kristanaj eklezioj kiuj devis konfrontiĝis kun ĝi.
Floßbach (Isenach)
Geografio
la rojo ekstis nordoriente de Schifferstadt sur alteco de 95 m super marnivelo. Ĝi fluas precipe norden. Alfluas ĝin multajn fosaĵojn Ĝi pasas Limburgerhof kaj Dannstadt-Schauernheim kaj trfluas la orientan parton de Maxdorf. Oriente de Lambsheim sur alteco de 92 m ĝi enfluas de dekstre la rivereton Isenach.
Fideismo
Foje al fideismo asociiĝas ankaŭ tradiciismo kiu tamen ne nepre taksas la racion nekapabla. Foje ankaŭ asociiĝas feblismo aŭ debolismo, aŭ sistemo kiu kontentiĝas de malpli dubindaj veroj atingeblaj iamaniere de la racio eĉ se ne certe.
Floßbach (Isenach)
Geografio
Kiel rivero de ebena regiono ĝi trafluas altodiferencon de nur 0,2 ‰. Ĝi deakvigas akvokolektan basenon de 169,328 km² trans Isenach kaj Rejno al la norda maro.
Fideismo
Alivorte fideismo estas la sinteno aŭ doktrino de tiu kiu, konstatinte la malakordon inter kredo kaj racio, inkliniĝas sekvi la kredon malatentante la racion. Ĝi ricevis sian impulson ankaŭ el la kreskanta influo en la kristanaj teologioj de pensfluoj inter kiuj moderna pozitivismo emis disvastigi la pretendon ke scienca koincidas kun sperta, kaj do ke ne povas esti scienca kio transcendas la sensoj spertantaj. Fideismo, do diras: pruvi ke Dio ekzistas eblas, certe, sed ne per sciencvojo (ĉi-kaze sciencvojo egalas racivojo), tio ebla nur per la kredo.
Evidente la dikredantoj havas motivojn por kredi: ili baziĝas sur la fakto, eventuala diskutata sed la kocerna scienco pruvita dia revelacio. Sed el kelkaj el tiuj kredismoj (fideismoj) fontiĝas ankaŭ la demando: ĉu la homa racio, manke de revelacio, kapablas pruvi la ekziston de Dio kaj trovi la ĝustan fundamenton de la moralo? Kredismo, tial, diras: oni povas pruvi la ekziston de Dio, je kiu estas jam kredate!!
Laŭ filozofoj, diskuto pri fideismo eblas nur inter kristanoj kaj aparte inter katolikoj ĉar ĉe ili naskiĝis tiu distingo. Kutime ĉe aliaj religioj la distingo ne okazas pro tio ne reliefiĝas la fenomeno ateismo aŭ la du vojoj senscie kunfandiĝas.
Obĵetoj kontraŭ fideismo
Varias la respondoj. Katolikismo kredigas al siaj adherantoj ke la homa racio, ĝenerale konsiderita, kapablas atingi kun certeco tiun celon (oni vidu voĉon “Konebleco pri la ekzisto de Dio”). Kaj eĉ ĝi rifuzis kredismon aŭ fideismon. La precipaj dokumentoj rilate tiun rifuzon estas, lasttempe, Leono la 13-a, Katekismo de la Katolika Eklezio, kaj jam antaŭe la Unua Vatikana Koncilio. Fides et Ratio de Johano Paŭlo la 2-a estas himno al homa racio per kiu Dio dotis la homo por ke aŭtonome li alvenu al la vero.
Tiu rezigno demonstri la diekziston, foje tradukiĝas ankaŭ al rezigno trovi la fundamentojn de la kredo, nome la eblecon atingi la historian veron de la kristanaj fontoj.
Ĉu fideisto koincidas nepre kun la integrismulo kaj fundamentisto? Foje tio okazas kvankam la du teorioj malsamas.
Aparta defendo pri fideismo. Obĵetantoj konsiderigas ke la se la kristana teologio instruas ke la homoj estas savitaj per la kredo je kristana Dio, do en io nepruveble ekzistanta.
Aliflanke se la ekzisto de Dio estas racie pruvita, empirie aŭ logike, tiam la kredo fariĝas senutila aŭ senvalora.
(Al kiu oponantoj de fudeismo atentigas ke la objektoj de la racio kaj de la kredo povas ja jes esti, foje, la samaj, sed la konfontoj malsamas dum unu respektas la aŭtonomion de la alia).
Reflekse, en iuj kristanaj teologiaj sistemoj kiuj subtenas, surbazoj malsamaj, ke la racio estas neglektinda en la religia kredo, estis taksataj per la termino teologiaj fideistoj.
Fideismo en la historio de la kristana filozofio
Fideismo ricevis inpulson el la falo de nombraj premisoj de la klasika filozofio kaj de la okcidenta filozofio. En la epoko antikva la konfido en la homa racio estis konstanta, kaj tiu sinteno transdoniĝis al la mezepoka epoko, kiel oni povas vidi en la skolastikaj fluoj: Ankaŭ la spiritualistaj kaj platonistaj fluoj konfidis en la fortoj kaj potenco de la racio.
Sankta Tomaso nutras grandan estimon por la racio, per kiu ellaboras la famajn kvin tute raciajn pruvojn por atingi la ekziston de Dio.
Modernepoke Antonio Rosmini iĝas vicokapo de la filozofoj kaj teologoj, en la katolika flanko, valorigantoj de la potencoj de la homa racio.
Montras estimon por la racio raciismo aŭ raciismoj, eĉ kiam eventuale ili dubas pri la korekteco de la argumentadoj. Ankaŭ iluminismo (klerismo) ĝenerale fidas je fortoj de la homa racio.
Iom post iom kreiĝis pensfluoj malfidandaj je la homa racio, kiel sentimentalismo, neraciismo, debolismo, relativismo, postmodernismo.
Por neraciismo oni intencas penssinteno kiu emfazas la ekstrasensaj kapabloj de la homa menso, kiel instinkto, intuicio, imagopovo, sentimento kaj blinda volo: tiuj estas la privilegiitaj iloj por la kono pri la realo, dum la racio estas taksata nesufiĉa por adekvate ekspliki la tutecon de la sperto. Se per ili oni interesiĝas pri, ekzemple, la ekzisto de Dio, ĝin eventuale oni atingas senbezone de la strikta uzo de la argumentanta racio.
Fideismo ĉe protestantismo
Protestantismo alarmas pri la pretendoj de la racio kaj pri ties entrudiĝoj en la kredo kaj emaj instrui, ke la intelekto estis vundita pro la origina peko pro kiu la racio el reĝino fariĝis servistino ne kapabla eniri kaj kompreni la pridiajn sciojn. El tio jen la absoluta kaj ekskluziva kaj definitiva protestanta forlasiĝo al la Biblio, nome la absolutigo de la dia vorto.
Ĉu tiu sinteno generis fideismon, kiu iom post ion etendiĝis ankaŭ al la katolikaj teologoj kaj filozofoj? Tion iuj opinias.
Ĉi-kaze la vorto estas foje eluzita por referenci al la protestanta sistemo laŭ kiu la kristanoj estas savita per la sola kredo – sola fide -. Tiu religia pozicio estas foje nomata ankaŭ solfidismo.
Iuj fideistoj, el teologia flanko, rimarkigas ankaŭ, ke la raciaj homaj fakultoj estas el si mem nefidindaj ĉar la tuta homa natura koruptita pro pa origina peko daŭrigis koruptiĝi ĉiam pli, kaj pro tio la konkludoj atingitaj ne povas estis certaj.
Apartaj kazoj de fideismo
"Ĉar pro tio, ke en la saĝeco de Dio la mondo per sia saĝeco ne konis Dion, bonvolis Dio per la malsaĝeco de la prediko savi la kredantojn. Ĉar Judoj postulas signojn, kaj Grekoj serĉas saĝecon; 23 sed ni predikas Kriston krucumitan, por Judoj falilon, kaj por Grekoj malsaĝon; 24 sed por la vokitoj mem, ĉu Judoj aŭ Grekoj, Kriston la potencon de Dio, kaj la saĝecon de Dio. 25 Ĉar la malsaĝeco de Dio estas pli saĝa ol homoj; kaj la malforteco de Dio estas pli forta ol homoj (1 Kor 1,21- 25)".
Ankaŭ al evangelio oni provas apogiĝi; oni vidu: “En tiu sama horo li ĝojis en la Sankta Spirito, kaj diris: Mi Vin gloras, ho Patro, Estro de la ĉielo kaj la tero, ke Vi kaŝis ĉi tion for de saĝuloj kaj prudentuloj, kaj malkaŝis al infanetoj; jes, Patro, ĉar al Vi tio bone plaĉis (Lk 10,12)”.
Sed el la kunteksto, tiuj frazoj ne referencas al la febleco de la racio sed al eksterodinarecon de la objekto anoncita kiu certe transaltas la kompetentojn de la racio.
Ĉu Tertuliano estis fideisto?
Tia li estis foje taksata pro la frazo “credo quia absurdum” erare al li atribuita, kiu tamen enŝtelas nur ke la morto de Homo-Dio povas esti nur kredata ĉar el si mem racie nepruvebla; aŭ eble Tertuliano dialektike zonglas kun elfluanta ironio.
Ĉu Blaise Pascal estis fideisto?
Rafinitan formon de fideismo alprenas la fama Veto de Paskalo|Blaise Pascal, kiu invitis la skeptikulojn vidi la fidon je Dio kiel elekton kiu kostas nenion sed kunportas potencialan rekompencon. Li ne provas subteni ke Dio reale ekzistas, sed nur ke povus esti avantaĝa kondute sinteni kvazaŭ li vere ekzistus.
En tiu invito, sendependo de ĝia konvinkiga forto, ankoraŭ ne filtriĝas fideismo; sed li en siaj Pensées kontestas la diversajn pruvojn de la ekziston de Dio. Eĉ se la pruvoj estus validaj, la estaĵoj kiujn ili celas demonstri ne estas adekvataj al la revelaciitaj kredoj: fakte temus pri dio de la filozofoj, ne pri la Dio de Abrahmo, Izako, kaj Jakobo.
Ĉu el tiu juĝo pri la racia filozofiado egalvaloras al malfido en la homa racio?
Johann Georg Hamann kaj fideismo.
Tiu teologia-filozofia pensulo estas citata kiel emblemo de fideismo: li, fakte, startante el la konvinko, jam de David Hume, laŭ kiu la homa agado emas trovi sian justiĝon en la fido. Sen fido en la ekzisto pri eterna mondo (kiu neniu perracie kapablas pruvi ekzistanta) la homaj aferoj ne povas daŭrigi: tial la tuta homa agado baziĝas sur la fido, do la uzo de la racio estas vana se ne malutila kiel oni vidas en Spinoza.
Søren Kierkegaard kaj fideismo
La dana pensulo tendencas al neraciismo, li ne estimas interese kaj utile, kaj ebla, uzi la racion por pli akordigi la veron revelaciitan kun la veroj de la homa racio: lia profunda religiemo permesas pridiskuti nur la enajn kredajn verojn.
Ĉi-kaze la religiaj dogmoj defendendaj estas per tiom pli da konvinko kiom malpli ili neakodigeblas kun la homa racio.
Ĉar la kredo, laŭ lia doktrino, estas neracia, li kritikas la Hegelan Konceptadon aŭ ankaŭ tiun de la luterana eklezio, kiuj provas, kvankam per malsamaj mensiloj kaj celoj, kongruigi la krederojn kun la racio. Laŭ Kierkegaard, la scienca teologio pretendas ekspliki la neeksplikeblan. Kome, li ne malŝparas kritikojn al la dana luterana eklezio pro ties insisto en la praktikado de eksteraj reguleroj. Laŭ li, la vera religieco koincidas kun la rilato rekta kaj intima inter Dio kaj la homo. El tio, kaj pro tio, senmezura estimo pri la Biblio
Tiu religia neraciismo facile enkadreblas inter la fideismoj. Laŭ analizantoj de religiaj sistemoj, videblas en Søren Kierkegaard la koheran rezulto de luteranismo.
Ekslibriso
Ekslibriso (aŭ libromarko) estas libro-etikedo, kiu surhavas la nomon de la posedanto de la libro kaj la tekston ekslibriso, aŭ latine ex libris tio estas el la libroj de.... oni gluas ĝin plejofte malantaŭ la unuan kovrilon de la libro, aŭ eventuale sur iun el la komencaj paĝoj.
Laŭ Francisko Azorín Ekslibriso estas Vinjeto aŭ simple surskribo, kiun iuj metas sur la libroj de sia biblioteko por montri, ke ili estas ilia propraĵo. Kaj li indikas etimologion el la latina ex libris (ekster la libro).
Historio
La plej fruaj ekslibrisoj estas el la 15-a jarcento el Aŭstrio kaj Germanio. En la 19-a jarcento ili populariĝis en Eŭropo, oni kolektis ilin, studis ilin kaj publikigis traktaĵojn pri la temo.
Farado kaj aspekto
Originalan ekslibrison faras artisto, plejofte gravuristo, kaj la etikedojn oni produktas per diversaj presprocedoj. Ĝenerale artisto faras ekslibrison laŭ mendo. Kelkfoje artisto proponas ekslibrison spontane al iu famulo.
Ekslibrisoj ofte surhavas portreton, insignon aŭ iun simbolon de la posedanto, de ŝia aŭ lia profesio aŭ ŝatokupo.
Ekslibriso estas presita, skribita, kaligrafiita aŭ desegnita sur papero aŭ aliaj materialoj. Ofte ekslibriso estas vera artaĵo, multkolora kaj lerte farita. Kelkaj homoj volas havi plurajn ekslibrisojn, kiujn ili gluas en libroj laŭ ties temoj, ekzemple unu por beletraĵoj, unu por sciencaj libroj ktp.
Kolektado
Ekslibriskolektantoj havas naciajn kaj internacian asociojn. Al la kongresoj venas ankaŭ kelkaj artistoj, kiuj reklamas kaj vendas siajn artaĵojn.
La valoro de ekslibriso dependas de diversaj faktoroj, ofte de personaj opinioj kaj ŝatoj. Markoj malnovaj kaj de famuloj estas pli valoraj. Ligno- kaj ŝtalgravuraĵo estas pli valoraj ol serigrafio kaj ofseto, tio signifas, ke se iu volas akiri iun lignogravuraĵmarkon li aŭ ŝi devas doni eble multajn serigrafmarkojn interŝanĝe.
Esperantaj ekslibrisoj
La du mondmilitoj perdigis multon da esperantaj materialoj enhavantaj ekslibrisojn de fruaj esperantistoj. Konataj estas ekslibrisoj i.a. de:
Sarduro la 1-a
Sarduro la 1-a estis reĝo de Urarto kiu regis dum la periodo de 832-825 a.K. Li estis filo de Lutipri, verŝajne, ankaŭ reĝo de Urarto, sed pri kiu oni nenion scias. Lia plej konata faro estis la translokigo de la ĉefurbeco, de Arzaŝkuno al Tuŝpo. Li skribis sur la muregojn de la nova ĉefurbo surskribon en kiu li estas priskribata kiel «reĝo de la tutaĵo», kaj «reĝo de  Nairi», sekvante la ekzemplon de la granda najbaro, Asirio. Ĉi tiu surskribo, farita en akada kojnoskribo, estis la unua skriba atestaĵo de Urarto.
NGC 1358
NGC 1358 (aliaj indikoj — PGC 13182, MCG -1-10-3) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hjertvatnet
Hjertvatnet estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Ballangen en Nordland.
Higaŝikagavo
Higaŝikagavo aŭ Higashikagawa (japane: 東かがわ市 [Higaŝikagaŭa-ŝi], Hepburn: Higashikagawa-shi), estas urbo en Japanio. Laŭ la stato de 2003 ĝi havis 36 988 loĝantojn, kaj loĝdenson de 241 homoj po kvadrata kilometro. La urbo situas en la norda parto de la insulo Ŝikokuo, en la gubernio Kagaŭa. En la urbo naskiĝis kaj vivas la esperantisto Etsuo Miyoshi, kaj ekde 2011 en ĝi ĉiujare okazas internacia festivalo pri pupoj, kies komunikaj lingvoj estas la japana, angla kaj Esperanto, la pli ol mil pupoj el 70 landoj kolektiĝis fare de esperantistoj, kaj ĉiujare en la flanka kultura programo okazas esperantlingvaj koncertoj, ekzemple de la kantisto Jomo el Francio.
Zaveščak
Zaveščak, hungare Faluhegy [faluhedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Selnica.
Adelbert Mühlschlegel
Adelbert Mühlschlegel (16-a de junio 1897 – 29-a de julio 1980) estis germana esperantisto kaj elstara bahaano titolita kiel Mano de la Afero. Li servis kiel membro de la Nacia Spirita Asembleo de Germanio kaj multe vojaĝis tra la mondo por disvastigi la Bahaan Kredon. Li partoprenis en la eldono de la internacia bahaa Esperanto-gazeto "La Nova Tago" kaj en la naskiĝo de la Bahaa Esperanto-Ligo.
Jónas Kristjánsson
Jónas Kristjánsson (n. en 1924 -- m. 7-a de junio 2014) estis islanda universitatano kaj romanisto. Li estas famkonata en Islando pro siaj verkoj rilate al islandaj sagaoj, i. a. pri la sagao de Hrafnkell. Male de antaŭaj analizoj, la verkoj de Jónas plivole emfazas la literaturan naturon de la sagaoj ol ilia historia origino. Lia doktora tezo estis pri la Sagao de la Ĵurfratoj.
Adelbert Mühlschlegel
Junaj Jaroj
Adelbert Mühlschlegel naskiĝis je la 16-a de junio 1897 en Berlino el protestanta familio. Dum la Unua Mondmilito Adelbert servis en sanitara korpuso. Post la milito li studis medicinon en Freiburg, Greifswald kaj Tübingen.
Ozerki (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Ozerki (Озерки) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Moskovsko-Petrogradskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
Adelbert Mühlschlegel
Renkontiĝo kun la Bahaa Kredo
En 1920 li ricevis de sia patrino leteron, en kiu ŝi skribis, ke ŝi estis trovinta novan kaj universalan Kredon, la Kredon de Bahá'u'lláh. Li studis la malmultajn tekstojn, kiuj tiutempe ekzistis. Ekkonante ke la mesaĝo de Bahá'u'lláh estas tiu vero, kiun li serĉis, li aliĝis al la Bahaa Religio.
Sekvis tempo, dum kiu li klopodis akordigi sian profesian kaj privatan vivon kun la instruoj de la Bahaa Kredo. Li partoprenis en la aktivecoj de la bahaa komunumo en Stutgarto, prelegis, skribis melodramon por la tria «Bahaa Kongreso» en septembro de 1924.
Renkontiĝo kun Esperanto
Dum la dudekaj jaroj Adelbert ankaŭ lernis Esperanton kaj kontribuis eseojn pri diversaj aspektoj de la Bahaa Religio al la internacia bahaa Esperanto-gazeto "La Nova Tago". Li ankaŭ partoprenis kaj prelegis en Esperanto-kongresoj.
Dum la Dua Mondmilito lia loĝejo suferis detruon kaj en la nova hejmo ekde 1945 kreiĝis centro de bahaaj aktivecoj. Adelbert daŭrigis sian verkadon de artikoloj kaj eseoj, kiuj aperis en diversaj publikigaĵoj. Multajn jarojn li servis kiel membro de la tiama Nacia Spirita Asembleo de la Bahaanoj de Germanio kaj Aŭstrio - ofte kiel ties prezidanto.
Agado kiel Mano de la Afero
En 1952 li estis nomumita "Mano de la Afero de Dio" kaj ekde 1959 li dediĉis sian tutan tempon serve al la Kredo. Kiel "Mano de la Afero" li estis unu el la ĉefadministrantoj de la bahaa komunumo dum la tempo post la forpaso de  Sh o gh i Effendi kaj ĝis la unua elekto de la Universala Domo de Justeco en 1963. Dum tiu ĉi tempo li vizitis multajn eŭropajn landojn helpante pligrandigi la nombron de la eŭropaj Naciaj Spiritaj Asembleoj de 2 en 1957 al 16 en 1963 kaj kiel bahaa pioniro loĝis en diversaj urboj de pluraj eŭropaj landoj.
Dum la jaroj 1971 kaj 1972 li vojaĝis al Afriko kaj en 1975 al Sud-Ameriko. Du jarojn poste li ekloĝis sur sia lasta pionira posteno: en Ateno, Grekio, kie en 1977 la unua Nacia Spirita Asembleo de la Bahaanoj de Grekio elektiĝis.
Lastaj Jaroj kaj B.E.L.
Pri tio, ke tiutempe Adelbert Mühlschlegel ankoraŭ sincere fidelis al Esperanto, atestas, ke antaŭ la UK 1966 en Budapeŝto li provis starigi asocion de bahaaj esperantistoj. Tio tamen ne efektiviĝis. Sed kelkajn jarojn poste ja povis fondiĝi Bahaa Esperanto-Ligo. En sia letero de la 19-a de marto 1973 al la fondintoj de la Ligo, la Universala Domo de Justeco ankaŭ atestas pri la kunrolado en tiu starigo de Adelbert Mühlschlegel : "Ni interkonsiliĝis pri via komuna propono formi ligon de bahaaj esperantistoj... kaj serĉis la konsilon de la Mano de la Afero Adelbert Mühlschlegel pro lia longa interesiĝo pri Esperanto kiel aliron por venki la lingvajn obstaklojn kiujn frontas la mondo. Li estas entuziasma."
Je la 29-a de julio 1980 Adelbert Mühlschlegel forpasis en Ateno (Grekio).
Zaveščak
Situo
Zaveščak situas sur deklivoj. Selnica troviĝas je 2, Čakovec je 13 km-oj.
Historio
La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Faluhegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
2381 Landi
2381 Landi estas malgranda, notinde hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar, en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝia nomo honoras la argentinan astronomon Jorge Landi Dessy.
Vertoĉapo
Inspira vikio: (6/11/2013)
La vertoĉapo aŭ papoĉapo aŭ pileolo (latine: pileolus), aŭ ankoraŭ solideo ((ĉar soli Deo tollitur (ĝin oni demetas nur antaŭ Dio), estas kapokovrilo forme de duonsfera kaloto okona (tiu de judoj kaj rabenoj estas sepona kaj signifas “la mano de Dio” sur mia kapo, por ke la homo restu sub la dia protekto, aŭ kiel limo por ne iri trans la ĉielo, kiu estas la dia loĝejo, kiel okaze de la babela turo kiu defiis la ĉielon: do simbolo de humilo de homa kreitulo), kiu estas surmetita de ekleziuloj kiel signo de sankteco kaj ankaŭ de aŭtoritato en la Eklezio.
Utiligo
Iuj Presbiteroj aŭ abatoj ĝin surmentas nigra, aliaj distingitaj per la monsinjora titolo, kiel iuj kanonikuloj kiuj ĝin surmetas nigra sed silka kun malhelviola borderado aŭ karmezina laŭ la rango. Ankaŭ episkopoj ĝin havas nigra sed je silko; la vertoĉapo de la nuncioj, kiuj reprezentas la Apostolan seĝon, devas esti je silko kun aparta malhelviolo.
Diverslokaj prelatoj havas tradiciojn specifajn rilate la formon kaj la koloron kaj la stofon. Ekzemple la ĉefepiskopoj de Verĉelo kaj Salzburg rajtas ĝin vesti ruĝkoloran kiel la kardinaloj.
Kaj ĝuste tiu de kardinalo devas esti ĉiam purpurruĝa kaj estas rekte al ili metita de la papo dum la konsistorio de la proklamo. .
Por substreki la gravecon de la Eŭkaristio, la celebranto kaj kuncelebrantoj demetas de la kapo la vertoĉapon dum la centraj preĝoj kaj ĝin resurmetas dum la dankaj finaj preĝoj. Sur ĝin oni povas surmeti la bireton aŭ la trikornon.
Post la Dua Vatikana Koncilio ŝanĝiĝis kelkaj normoj kaj modifiĝis tradicioj.
Kuriozaĵoj
Vertoĉapo malsamas de la papa kapuĉo ĉar ĝi ne havas la plilongigaĵojn sur la oreloj, fakte ĝi estas duonsfera.
Vertoĉapo estas sinonimo de “papa ĉapelo” kiu indikas komunan kapkovrilon uzatan ĝenerale dome de maljunaj personoj, similan al tiu papa.
Aliaj projektoj
Komuna montras serion da vertoĉapoj.
Ŝtonperdriko
La Ŝtonperdriko, Ptilopachus petrosus, estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ĝi komune troviĝas en Centra Afriko el la okcidenta marbordo al Kenjo. Ĝi estas la ununura membro de la genro Ptilopachus.
Estas iome da konfuzo pro la nomo de tiu specio ĉar en multaj lingvoj tradukiĝis kiel "rokperdriko", ekzemple angle Rock Partridge, nederlande rotspatrij, germane Felsenhenne, france poulette de roche kaj tiu nomo estas ĉefe uzata por la membro de alia genro, nome Alectoris graeca. Konfuzo pliiĝas ĉar en kelkaj lingvoj la specio de Alectoris estas konataj per nomoj kiuj laŭlitere tradukeblas kiel ŝtonperdriko. Tio estas kialo por problemoj ĉe internacia birdokomerco, sporto, birdejoj kaj viandindustrio, ĉefe inter la komunaj nomoj de la genroj Alectoris kaj Ptilopachus kies specioj estas fakte tre diferencaj laŭ grando kaj kutimaro, ĉar Ptilopachus estas nur 20–25 cm longa.
Aspekto
La Ŝtonperdriko estas escepta inter ĉasbirdoj pro tio ke la ino, ĉe homaj okuloj, estas pli rimarkinda ol masklo. Ambaŭ seksoj estas ĉefe ĉokoladaj terbrunaj supre, kun disa helkremogriza punkteco. La kapo, kolo kaj brusto estas pli palbrunaj kaj havas larĝajn kremobordojn de plumoj kiuj havigas al la birdo skvamecan aspekton. Ĉe maskloj la suba brusto kaj ventro estas oranĝece kremokoloraj; ĉe inoj estas tre palkremokoloraj. Ambaŭ seksoj levas siajn kronoplumojn por formi ioman kreston sed la plumoj de inoj estas iome pli longaj kaj pro tio pli rimarkindaj kiam levatas.
La ovoj estas palrozkoloraj, nuance al kremokoloraj. La junuloj estas malhele ĉokoladbrunaj, kaj plumoŝanĝas al plenkreska plumaro post kelkaj semajnoj. En kaptiveco almenaŭ, la masklo ludas pli gravan rolon kaj en kovado kaj en idozorgado, proponante al junuloj malgrandajn manĝerojn per plukado, faligado kaj alvokado al idoj.