cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ararato (urbo)
Historio
Post la sendependeco de Armenio, Ararato estis inkluzivita ene de la Provinco Ararato, formita per la fuzio de la rajonoj Masis, Artaŝato kaj Ararao de la Armena SSR, laŭ la administra divida leĝo de 1995 de Armenio.
Geografio kaj klimato
Ararato situas oriente de la centra parto de nuntempa Armenio, okupante la sudorientan parton de la Ararat-ebenaĵo, nur 7 km oriente de la rivero Aras ĉe la limo Armenio-Turkio. Historie, la nuntempa teritorio de la urbo estis parto de la kantono Vostan Hajoc de la provinco Ajrarato de Antikva Armenio.
Je proksimuma alteco de 825 metroj super la marnivelo, la urbon ĉirkaŭas la vilaĝoj Avŝar nordokcidente kaj Ararato okcidente kaj sude. La rezervejo Goravan situas ĉe la nordoriento de la urbo, dum la montoj Urco regas super la urbo de la oriento kaj la nordo.
La urbo estas ĝenerale karakterizita per ekstreme arida klimato, kun malaltaj jarpluvadoj. Vintroj estas malvarmaj kaj neĝaj, kun temperaturaj gradoj inter -15 kaj -30 °C. Someroj estas longaj kaj varmaj.
Tamen la ekologio de la urbo estas en danĝero pro emisioj de cemento-polvo kaj cianido de la ora fabriko. En somero 2005, la malpureco de la atmosfero estis registrita kiel 9,6 fojojn laŭ la akceptebla normo.
Demografio
La plimulto de la loĝantaro en Ararato estas etnaj armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La Ararata Pontifika Diocezo kun sidejo en Erevano, kovras la Araratan Provincon inkluzive de la urbo Ararato.
Religio
La loĝantaro de Ararato estas ĉefe kristanoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La Preĝejo Sankta Savanto de la urbo estas konstruata ekde oktobro 2012.
Tamen estas granda ĉeesto de Atestantoj de Jehovo en Ararato, same kiel anoj de aliaj religiaj movadoj sed kutime tre malgranda grupoj.
Kulturo
Ararato havas kulturan palacon situantan ĉe la centra placo proksime al la urbodomo. La urbo ankaŭ estas hejmo de arta akademio, sporta lernejo kaj junulara kreiva centro.
La 16-an de septembro 2009, la statuo de sparapet Vazgen Sargsjan estis starigita ĉe la centra placo de Ararato.
Transportado
Ararato estas ĉefa punkto sur la M-2-Aŭtovojo, kiu ligas la ĉefurbon Erevano kun suda Armenio atinganta ĝis la irana limo.
La urbo havas stacidomon, kiun servas navedotrajnojn al Erevano kaj Jerasko. Ĝi ligis Erevanon kun la Naĥiĉevana Aŭtonoma Respubliko dum la sovetiaj jaroj.
Tibor Lubinszky
Tibor Lubinszky [lubinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lubinszky Tibor estis hungara infana aktoro en mutaj filmoj, vendisto. Lia nomo eksterlande kelkfoje estis Tibi Lubinsky. Liaj geavoj estis Ödön Lubinszky kaj Hermin Boér, lia onklo estis János Rajz.
Ararato (urbo)
Ekonomio
La urbo Ararato estas hejmo de 2 ĉefaj industriaj firmaoj: la cemento-fabriko Ararat fondita en 1927 kaj la reakirejo "Geopromining Gold" funkcianta ekde 1970. Aliaj entreprenoj inkluzivas la "AKZ Ararat Cognac Factory" por brando kaj vino, malfermita en 1932 en la proksima vilaĝo Avŝar.
Tibor Lubinszky
Tibor Lubinszky naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Lubinszky famiĝis kiel infanaktoro ĉefrolanta en mutaj filmoj dum la 1910-aj kaj 1920-aj jaroj. Lia filma kariero komenciĝis en 1913, iom poste li havis rolojn en Aŭstrio kaj Germanio. Li ricevis filman premion unufoje en 1913. Plenkreske lia filma kariero ĉesis, tial li estis vendisto en sia naskiĝurbo. Li edziĝis en 1934, lia edzino unufoje naskis, sed la bebo mortis. Li batalis dum la 2-a mondmilito, kie li malsaniĝis. Lubinsky mortis en malriĉeco kaj forgeso en la aĝo de 47.
Ararato (urbo)
Edukado
Ararat havas 4 publikedukajn lernejojn. La urbo ankaŭ havas sian medicinan centron kaj artajn, muzikajn kaj sportajn lernejojn.
Sporto
Araks Ararat reprezentis la urbon en enlandaj kaj internaciaj futbalaj konkursoj. La klubo fondiĝis en 1960 kaj dissolviĝis en 2001 pro monaj malfacilaĵoj. Ili gajnis la Armenan Supran Ligon en 2 okazoj: en 1998 kiel Tsement Ararat kaj en 2000 kiel Araks Ararat. En 2001, la prezidanto de Araks Ararat; Abraham Babajan ne povis financi la klubon. Sekve, la rajtoj de la klubo estis venditaj al nova sponsoro bazita en Erevano en aŭgusto 2001, kaj Araks Ararat FC estis dissolvita.
Fine de 2001, alia futbala klubo kun la nomo de FC Araks estis fondita en la urbo, por vivteni la futbalajn tradiciojn inter la nova generacio de Ararat. Tamen, post 4 jaroj da gravaj malfacilaĵoj, la finance luktanta klubo dissolviĝis en 2005.
La emerita olimpika biciklanto Arsen Ghazarjan naskiĝis en Ararato.
Stacio Sumadera
Stacio Sumadera (japane: 須磨寺駅 [Sumadera-eki], angle: Sumadera Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Suma, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Sanyō: Linio Elektra Fervojo Sanyō (ĉefa).
Bagnacavallo
Bagnacavallo estas komunumo de Italio. Kristana patrono estas la ĉefanĝelo Miĥaelo. Ĝi apartenas al la provinco Raveno kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alfonsine, Cotignola, Faenza, Fusignano, Lugo, Ravenna kaj Russi.
Diessenhofen
Diessenhofen estas historia urbo kaj komunumo de la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro ĝi estis ĉefurbo de la tiama distrikto Diessenhofen) en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 3,160 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 3,350 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Diessenhofen situas en nordokcidento de Kantono Turgovio ĉe la suda bordo de la rivero Rejno inter Stein ĉe Rejno kaj Ŝafhaŭzo. La urbeto konservis ĝian belan mezepokan strukturon kun restaĵoj de la urbomuro kaj domoj el la 16-a jarcento.
Al Diessenhofen apartenas krom la urbeto Diessenhofen mem ankaŭ la municipo Willisdorf.
Najbaraj komunumoj
En nordo norde de la rivero Rejno Diessenhofen limas al Büsingen am Hochrhein (baden-virtemberga enklavo), al Dörflingen (Kantono Ŝafhaŭzo), al Gailingen am Hochrhein (Baden-Virtembergo, Germanio) kaj Ramsen (Kantono Ŝafhaŭzo), samflanke de la Rejno en okcidento al Wagenhausen, en sudokcidento al Unterstammheim (Kantono Zuriko), en sudo al Basadingen-Schlattingen kaj en oriento al Schlatt.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Ŝafhaŭzo al Kreuzlingen. Diessenhofen disponas pri stacidomo ĉe la fervojlinio de Ŝafhaŭzo al Romanshorn. La komunumo disponas pri ŝiphaltejo por la liniaj ŝipoj sur la Rejno de Shafhaŭzo al Konstanco.
Historio
La unua dokumenta mencio de Diessenhofen datiĝas el la jaro 757 kiel Deozincova.
En la jaro 1178 la Grafo Hartmann la 3-a de Kiburgo koncedis al la tiama vilaĝo Diessenhofen la urborajton.
Okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 kaj la liberigo de Turgovio Diessenhofen fariĝis la ĉefurbo de la samnoma distrikto.
En la jaro 2000 la ĝis tiam aŭtonoma politika komunumo Willisdorf estist integrita al la urbo Diessenhofen.
Listo de regnestroj de Bohemio
= Mitaj regantoj =
Virina futbalo
Virina futbalo, tute formale nominda virina asocia futbalo estas la teama sporto de futbalo ludata de virinoj (respektive, en infana aĝo, de knabinoj). Ĝi estas ludata je la profesia nivelo en multaj landoj kaj 187 naciaj teamoj partoprenas internacie. La samaj reguloj de futbalo, en la origina lando de futbalo, Anglio, solene nomataj Laws of the Game, la "Leĝoj de la Ludo", estas uzataj por kaj vira kaj virina futbalado.
Listo de regnestroj de Bohemio
= Historiaj regantoj =
Virina futbalo
La historie unua virina futbalteamo estis la Brita Dama Futbalklubo de norda Londono en 1895 - ĝi kompreneble volis fari sian unuan matĉon kaj por tio konvinkis iujn junajn virinojn el aliaj partoj de Londono formi kontraŭan teamon, kiu por kontrasto nomis sin "suda Londono". Tamen la unua matĉo de virinoj laŭ la reguloj de futbalo el kiu oni havas registron jam okazis en 1892 en Glasgovo, Skotlando, ankoraŭ ne inter du daŭraj teamoj, sed inter ekipoj nur formitaj por la okazo. Post kiam la "unua ora epoko" de virina piedpilko okazis en Britio en la 1920-aj jaroj, kie unu matĉo foje altiris pli ol 50 000 spektantojn, la angla futbala asocio modeste nomanta sin "La Futbalasocio", The Football Association, starigis malpermeson de 1921 ĝis 1969 en Anglio kiu malpermesis virinan futbalon en siaj membrokluboj.
Listo de regnestroj de Bohemio
Prezidentoj de Ĉeĥoslovakio
Vidu: Listo de prezidentoj de Ĉeĥoslovakio
Prezidentoj de Ĉeĥio
Vidu: Listo de prezidentoj de Ĉeĥio
Virina futbalo
Tiu malpermeso grave malhelpis la disvastigon al la cetero de la mondo, kaj sekve, do pro socia kaj kultura malakcepto de la plena partopreno de virinoj al sporto, la virina futbalo kreskis malrapide en la moderna futbalo. En 1969 la futbalo de virinoj reorganiziĝis en Anglio, post tio ĝi ekdisvastiĝis ekster tiu teritorio. La unua internacia matĉo de landaj teamoj de futbalo de virinoj okazis en 1972, hazarde 100 jaroj post la unua matĉo de futbalo de viroj, en kiu la angla virina teamo venkis super tiu de Skotlando per 3 kontraŭ 2 goloj. La unuaj tutmondaj ĉampionecoj ekludiĝis en la 1990-aj jaroj: nome la Virina Futbala Mondpokalo ekde 1991 kaj kiel sporto de la Olimpiaj ludoj ekde 1996.
Laŭ enketo farita de la federacio FIFA en 2006, estas ĉirkaŭ 26 milionoj da ludantinoj en la mondo. Averaĝe, por ĉiuj 9 viraj futbalistoj estas nur unu virina futbalisto en la mondo.
Moresnet neŭtrala
Moresnet neŭtrala, Neŭtrala Moresnet aŭ "Neŭtra Moresneto" (en Esperantio ankaŭ foje Amikejo) estis, de 1816 ĝis 1919, malgranda kvazaŭ-"lando" (ĉefurbo: Moresnet), kun teritorio de ĉirkaŭ 3,5 km² (333 ha), inter la nuna Belgio kaj Germanio kun kontaktopunkto en Nederlando (iam la kvarlanda landlimo). Ĝi ekzistis entute 104 jarojn (inter 1816 kaj 1920) nur ĉar ĝiaj du grandaj najbaraj landoj ne konsentis pri kiu posedu ĝin. Tiel, ili decidis igi ĝin neŭtrala teritorio dividante regon egale. Ĝi situas proksimume 7 km sudokcidenten el Aĥeno (Germanio) rekte sude de la intersekco de la germanaj, belgaj kaj nederlandaj landlimoj sur Vaalserberg.
Inter januaro kaj marto 1908 pli ol cent kvindek internaciaj gazetoj raportis, ke la disputita areo fariĝus Esperantoŝtateto. Iel ĝi fariĝis la Monako de la Nordo. Tiam la ĉefa kuracisto de la zinkominejo, Wilhelm Molly provis sur la teritorio Neŭtrala Moresnet krei la unuan Esperanto-ŝtaton. Wilhelm Molly estis inspirita de Gustave Roy, ambaŭ framasonoj: ili celis igi Moresneton la unua Esperanta regno, nomata "Amikejo". La proponita himno estis samnoma marŝo en Esperanto, kun adaptita ortografio: Amikayo. Amikejo estis proklamita en aŭgusto 1908, sed daŭris nur kelkajn tagojn, ĉar nek Belgio nek Prusio rezignis siajn rajtojn. Tiam la estro de la teritorio (regiono) estis urbestro.
Dum la Unua Mondmilito tiun teritorion ekokupis Germanio kaj nur la postmilita Traktato de Versajlo de la 28a de junio 1919 finis la "provizoran neŭtralecon" centjaran, decidante ke Neŭtrala Moresnet apartenos al Belgio. Germanio reaneksis la lokon dum la Dua Mondmilito, sed ĝi reapartenis al Belgio ekde 1944. Nuntempe, ĝi estas parto de la municipo Kelmis/La Calamine en la belgaj Orientaj Kantonoj, germanlingvaj.
Ekapero
Dum Kongreso de Vieno de 1815, la eŭropa landodivido estis ja redesegnita por kongrui la novan politikan potenco-distribuon. Unu el tiuj limoj ŝanĝindaj estis inter la nova Reĝlando de la Unuiĝintaj Nederlandoj kaj Prusio. Ambaŭ konsentis plejparte ĉar la landlimo sekvis malnovajn liniojn, sed ĉirkaŭ Moresnet estis problemo. Inter la vilaĝoj Moresnet kaj Neu-Moresnet, aperis la valora zinkominejo Altenberg (germane) / Vieille Montagne (france). Ambaŭ regnoj emis inkluzivi ĝin en siajn respektivajn teritoriojn, kaj interkonsentis en 1816: vilaĝo Moresnet mem estu nederlanda, Neu-Moresnet estu parto de Prusio kaj la minejo kaj vilaĝo Kelmis (La Calamine) ĉirkaŭ ĝi iĝu, provizore, neŭtrala teritorio administrata kune de ambaŭ regnoj.
La nova teritorio havis pli-malpli triangulan formon. La bazo estis la ĉefa ŝoseo de Aĥeno al Lieĝo. La minejo estis tuj norde el la ŝoseo. Apude du rektaj linioj iris norden konverĝee ĝis sekco sur Vaalserberg. Kiam Belgio akiris sendependecon el Nederlando en 1830, la lando en la nederlanda flanko ŝanĝis al belga rego, kaj tiel Belgio transprenis kunadministron, kvankam Nederlando neniam cedis formale la regon pri Moresnet. Komence, la teritorio estis regata de du respektivaj reĝaj komisaroj, sed poste oni koncedis al Moresnet pli da aŭtonomio, establante urbestron kaj dekopan konsilion. La urbestro (kaj ŝtatestro) estis nomumita de la du komisaroj.La vivo en Neŭtrala Moresneto estis regata de la zinkominejo, la ĉefa dungejo, loganta multajn laboristojn el la najbaraj landoj aldone al la "indiĝenoj", kvankam la tuta loĝantaro de Moresneto neniam atingis kvin milojn. Esti "neŭtrala" teritorio havis plurajn bonajn efikojn. Inter ili malgrandaj impostoj, la neekzisto de tarifoj pri importo el la najbaraj landoj kaj malaltaj prezoj kompare al eksterlandaj. Pluraj servoj kiel poŝto estis dividitaj inter Belgio kaj Prusio (komparu kun Andoro). La indiĝenoj rajtis elekti kies militservon kaj jurisdikcion (ref ?). Krome, la moresnetanoj, foje nomataj neŭtralanoj, estis konsiderataj senregnanoj kaj ne rajtis havi propran armeon.
Turismo kaj Esperanto
El lingvoturisma vidpunkto ne ankoraŭ ekzistas infrastrukturo en Kelmis, kvankam jam tie estas verda vojo por promenantoj kaj biciklantoj inter la strato Bambusch (Moresnet) kaj la vojeto proksime de la Hagenfeuerstr. ambau alireblaj ekde la Lütticher Strasse. En 1908, periodo de la UK en Dresden, ĉirkaŭ 3,5% (140 personoj) parolintus la lingvon Esperanto.
Ekzistas Youtube-filmeto en Esperanto : "Vizito de Kelmis (Amikejo)" - la urbeto en Neŭtrala Moresnet.
En la regiono de Moresnet troviĝas turismejo nomata (antaŭ la Unua Mondmilito) la kvarlanda punkto (germane : Vierländerblick), sed nuntempe nomata 'trilanda punkto' (germane : Dreiländereck) La granda ŝoseo (Lütticher Strasse) inter Aachen (Akeno) kaj Liège (Lieĝo), estis konsiderata kiel la suda limo de la iama Neŭtrala Moresnet, nun sur la teritorio de la municipo Kelmis (fr : La Calamine ).
En la tempo de Neŭtrala-Moresnet oni povis aŭskulti en la stratoj, en la kafejoj kaj en la vetludejo la francan, la nederlandan, la germanan, la ripuaran (lokan dialekton), la Kelmisan "Platt" proksime al kelkaj limburgaj nederlandaj dialektoj, kiun eblas klsifiki nek kiel germanan nek kiel nederlandan, la usonanglan, la rusan (fare de militkaptitoj dum la unua mondmilito), la italan kaj laste sed ne balaste ankaŭ Esperanton.
border|40px Malapero de Neŭtrala Moresnet
Kiam la minejo elĉerpiĝis en 1885, aperis duboj pri la pretervivo de Neŭtrala Moresneto. Pluraj ideoj estis proponitaj por pli aŭtonomigi ĝin: inter ili, kazino, kaj poŝtoservo kun propraj poŝtmarkoj, ideo malakceptita de la loka registaro. La plej rimarkinda iniciato venis de d-ro Wilhelm Molly (la mineja kuracisto), inspirita de Gustave Roy, ambaŭ framasonoj: ili celis igi Moresneton la unua Esperanta regno, nomata "Amikejo". La proponita himno estis samnoma marŝo en Esperanto, kun adaptita ortografio: Amikayo. Amikejo estis proklamita en aŭgusto 1908, sed daŭris nur kelkajn tagojn, ĉar nek Belgio nek Prusio rezignis siajn rajtojn. En 1914 dum unua mondmilito, Germanio (heredanto de Prusio) invadis Belgion kaj aneksis Moresneton en 1915.
La postmilita Traktato de Versajlo de 1919 finis la "provizoran neŭtralecon" centjaran, decidante ke Neŭtrala Moresnet apartenos al Belgio. Germanio reaneksis la lokon dum la dua mondmilito, sed ĝi reapartenis al Belgio ekde 1944. Nuntempe, ĝi estas parto de la municipo Kelmis/La Calamine en la belgaj Orientaj Kantonoj, germanlingvaj.
Ekspozicio
De la 4-a ĝis la 12-a de decembro 2021 estis en Maastricht, Nederlando, ekspozico "Macht, Wellust en Zink" (Povo, volupto kaj zinko) kiu per historiaj dokumentoj kaj modernaj instalaĵoj (scenografio, dezajno, fotografiaĵoj, artaĵoj) rakontas la historion de la industira pejzaĝo kaj de Neŭtrala Moresnet. Okaze de tiu ekspozicio aperis samtitola libro en kiu estas kvinpaĝa ĉapitro pri Neŭtrala Moresnet aŭ Amikejo kaj la rolo de Esperanto en ĝi. La libro estas senpage elŝutebla ĉi tie (PDF). La direktoro de Bureau Europa kiu organizis la ekspozicion enkondukis la ekspozicion per jenaj vortoj "Ĉi tiu ekspozicio rigardas al la evoluo de la unuaj industrioj en Eŭropo en kombinaĵo kun terpolitiko, la ambicio de eŭropa unuiĝo kiu tradukiĝas en Esperanto, la produktomerkatigo sekrete nutrite pere de la parizaj salonoj kaj la senfina instigo al novigo kiu kondukis al la zinkindustrio".
János Kriza
KRIZA János hungara unitariisma episkopo, folklorkolektinto, poeto, ano korespondanta de MTA (1841) naskita en Nagyajta la 28-an de junio 1811 kaj mortinta en Kolozsvár la 26-an de marto 1875.
Biografio
János Kriza post siaj studoj en Koloĵvaro inter 1835–37 studis en Berlino. En 1837 li estis la pastro de unitariisma eklezio de Koloĵvaro kaj ekde 1861 ĝia episkopo. Li eldonis kun titolo Remény literaturan poŝlibron (1839). Ekde la jaroj de 1840-aj li kolektis senlace la sikulan popolfolkloron. La kolekton eldonis sub titolo Vadrózsák (Sovaĝrozoj) (Kolozsvár, 1863). Li verkis ankaŭ sikuldialektan vortaron. Ekde 1863 li estis membro de Societo Kisfaludy. Li fondis la revuon Keresztény Magvető, en kies redaktado komence (1861–62) partoprenis.
Villaluenga de la Sagra
Villaluenga de la Sagra [bijaluEnga] (Longa Vilaĝo), iam 'Pegines', estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
En dokumento de 1576 oni asertas, ke la vilaĝo nomiĝis iam "Pegines de la Sagra". Laŭ dokumento de 1782 iĝis "Villa Luenga" (Longa Vilaĝo) ĉar "etendas orienten longan distancon"; kaj ĉar oni intencis omaĝi la kapitanon Manfredo de Luengo, kiu mortis batale kontraŭ malamikoj de Paŭlo la 5-a.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Villaluengueros. La censita populacio en 2010 estis de 3.950 loĝantoj kaj la denseco estas de 146,3 loĝ/km². Dum la 20a jarcento la vilaĝo duobligis sian populacion.
Situo
Villaluenga de la Sagra estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 520 m; je 23 km el Toledo, provinca ĉefurbo, kaj je 49 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 27 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°1′49″ N 3°54′37″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Poste kaj ĉefe industrio kaj ĉefe konstruindustrio. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Herrieden
Herrieden estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Villaluenga de la Sagra
Historio
Estas restoj el prahistorio kaj setlejoj el keltaj paŝtistoj al la Reconquista. La vilaĝo estas nomata jam Villaluenga en 1477. Komence de la 16a jarcento estis senjoroj de la loko la familio Silva. En 1520 ekhavis la vilaĝon kaj ties kastelon Águila (aglo) la episkopo de Zamoro, sed en 1522 revenis al Silva. La kastelo nomigis la markislando Águila, kreita de Filipo la 4-a en 1639, por Juan Francisco Silva y Ribera, markiso de Montemayor. Kaj aglo kaj kastelo aperas en la blazono de la vilaĝo.
Dum la Hispana Enlanda Milito, la vilaĝo iĝis kontrolbazo germana por la centro de la lando cele al sekvo de la milito kaj preparo de la estonta Dua Mondmilito, kaj tiele setlis germana kolonio.
Jam komence de la 20a jarcento, la monto de la Aglo, kie ankoraŭ restis ruinoj de la iama bela mezepoka kastelo, estis akirita de la entrepreno Asland por sidejo de fabriko de cemento, inaŭgurita de la reĝo Alfonso la 13-a dum la diktatoreco de Primo de Rivera, nune tute produktanta kaj kiu allogis grandan nombron de elmigrintoj eŭskaj, galegaj, kantabraj, asturaj kaj ekstremaduraj, krom la francaj kaj katalunaj inĝenieroj kiuj setlis en la kvartalo 'La Colonia' lauc la urbanizaj kaj arkitektaj modeloj de norda Eŭropo. La kreado de tiu iniciato markis la alvenon de la industria revolucio al la komarko Sagra, per kreado de amasa nombro de industrioj, minejoj kaj kuŝejoj en preskaŭ 40 vilaĝoj de la komarko, kie naskiĝis unu de la ĉefaj centroj de prilaborado de konstrumaterialoj (brikoj, vitroj, polimeroj, tegoloj ktp.), kio kun la siderurgia industrio toledana sekurigis la bazojn de la nuna regiona industrio, kiu abandonas iom post iom la modelon de la konstruindustrio por eniri en la teknologia industrio, kiel ekzemple ĉe la ŝtata sidejo de Airbus, fabriko de modernaj aviadiloj, centroj de farmacio, motoroj, ktp., kvankam ankoraŭ hegemonias la industrio brika, siderurgia kaj cementa.
Hugo Riesenfeld
Hugo RIESENFELD (n. la 26-an de januaro 1879 - m. la 10-an de septembro 1939) estis pionira aŭstria-usona komponisto por filmoj, sed ankaŭ violonisto.
Villaluenga de la Sagra
Transporto
Ne bone funkcias la publikaj transportoj, kvankam teorie estas du linioj busaj. Plej bone funkcias la bustransportoj al mezlernejo aŭ al la cementofabriko, kion ne povas uzi la resto de la populacio, kiu uzas ĉefe privatajn aŭtojn. Estas du stacioj de fervojo, sed sen nuna funkciado kaj preskaŭ ruinaj.
Hugo Riesenfeld
Riesenfeld naskiĝis en Vieno, kaj ekis komponistan karieron en sia denaska Aŭstrio. Li en 1907 elmigris al Usono kune kun Oscar Hammerstein, kaj laboris ekde 1907 ĝis 1911 en la opera kompanio de Hammerstein en Manhattan.
Riesenfeld komencis komponi filmajn muzikojn kun la muta versio de Carmen, fare de Raoul Walsh en 1915. Ekde 1917 ĝis 1925, li estis la ĝenerala muzikdirektoro responsa por ĉiuj produktaĵoj de United Artists Pictures. Li cetere laboris por Fox Film Corporation, Paramount Pictures kaj aliaj filmostudioj. Li entute kreis muzikojn por 61 filmoj.
Li mortis en Los-Anĝeleso en 1939 post longa malsano. Li estis 60-jarojn aĝa.
Pariaman
Pariaman (indonezie: Kota Pariaman) estas marborda urbego en Indonezio, en la insulo Sumatro, en provinco Okcidenta Sumatro. La urbego konsistas el kvar distriktoj. La loknomo signifas: "sekura areo".
Geografio
Pariaman situas ĉirkaŭ mezo de laŭ la okcidenta marbordo (ĝi havas 12 km longan marbordon). Provinca ĉefurbo Padango troviĝas 45, alia provinca ĉefurbo Pekanbaru 196, Batam 478, Medano 495, Palembang 579, Banda Aceh 870, ĉefurbo Ĝakarto 967, Bandungo 1086, Semarang 1344, Jogjakarto 1388, Surabajo 1582, Makassar 2202 kilometrojn (aere).
Historio
Laŭ fruaj fontoj el la 16-a jarcento Pariaman estis grava havenurbo, kie komercistoj ŝanĝis varojn (ekzemple pipro, oro). En la frua deksepa jarcento la haveno venis sub kontrolon de la sultanlando de Aĉeo, ekde 1663 nederlanda kontrolo okazis. En 1671 la nederlandanoj konstruis barakon, ĉirkaŭ 1684 jam fortikaĵon. Okazis oftaj triopaj konfliktoj inter nederlandanoj, lokaj regantoj kaj aliaj eŭropaj komercistoj. (En la 1810-aj jaroj la britoj havis la havenon.) Post la indonezia sendependeco Pariaman estis mararmea sidejo. En 2002 la urba statuso estis levita.
Ekonomio
La nuntempa ekonomio de Pariaman estas ĉefe agrikultura kun 79% da teroj.
Trafiko
Tra Pariaman trairas la laŭmarborda ĉefvojo, krome kuras vojo al interno de la insulo. La urbo estas finstacio de fervoja linio. Krom la haveno menciindas la internacia flughaveno.
Religio
La loĝantaro estas ĉefe sunaisto.
Jászfényszaru
Jászfényszaru [jAsfEnjsaru] estas urbo en meza Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Jászberény.
Situo
Jászfényszaru situas ĉe bordo de rivero Zagyva, ne tro for de la centro Jászberény.
Historio
Pli frue avaroj loĝadis tie. La regiono apartenas al "Jasujo", en la 13-a jarcento jasoj ricevis permeson loĝi ĉe la rivero Zagyva. Post la turka epoko la komunumo apenaŭ estis loĝata. Inter 1831 kaj 1872 Jászfényszaru estis kampurbo, poste grandvilaĝo, ekde 1993 iĝis urbo. Apud la urbo la firmao Samsung fondis filian fabrikon, krome oni produktas agraraĵojn.
Famuloj
En Jászfényszaru naskiĝis brodisto Józsefné Szakács.
Bollullos Par del Condado
Bollullos Par del Condado [bojUjos] estas municipo de Hispanio, en la provinco Onubo, regiono Andaluzio. Ĝi ricevas la kromnomon "Par del Condado" (ĉe gralando) ĉar estas ĉe la Graflando de Niebla.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas bollulleros. La censita populacio en 2010 estis loĝantoj kaj la denseco estas 279,18 loĝ/km².
Situo
Bollullos Par del Condado estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la sudorienta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 131 m; je 47 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 50 km². La geografiaj koordinatoj estas 37°20′23″N 6°32′14″Ok.
Ekonomio
Agrikulturo (vitaro, persikarboj kaj fragoj), kaj brutobredado. Ĉe industrio gravas la industrio pri vino kaj hegemonio de la sektoro servoj, ekzemple riparado de aŭtoj, konstruado, la industrio de nutrado, trinkaĵoj kaj tabako, gastejoj kaj industrio de ligno kaj korko.
Historio
Estas restaĵoj prahistoriaj, de romia epoko, islama ktp. La kristana konkero okazis en 1253 sub la regado de Alfonso la 10-a kun intenco integrigi ĝin al graflando de Niebla, sed finfine la familio de Medina Sidonia ekhavis la teritorion. La pesto kaj la nobela impostado ruinigis la loĝantaron kiu grandparto elmigirs al Ameriko dum la 16-a jarcento. Dum la 18-a jarcento la vilaĝo rekuperiĝis danke al kresko pro la vendado de vino al Ameriko. Multaj foruloj venis, inklude de francoj, kiuj setlis.
Jam ene de la provinco de Onubo, kio okazis en 1834, Bollullos havis populacion de 4.600 loĝantoj.
Vidindaĵoj
Estas kvin preĝejoj. Urbodomo de stilo novmudeĥaro.
Oni celebras multajn lokajn festojn, kiaj la 7a de decembro pri virgulino kun fajroj, la 20an de januaro kun kamparfesto de San Sebastiano, Karnavalo, la Sankta Semajno, la krucoj de majo, la festoj de Sankta Antonio kaj de Sankta Johano la 13an kaj 24an de junio, respektive, la 12an de septembro, tago de la patronino, virgulino Nuestra Señora de las Mercedes ktp.
Estas granda muzika tradicio en la vilaĝo kun multaj bandoj.
Faruk la 1-a
Faruk la 1-a, فاروق الأول (11-a de februaro 1920 – 18-a de marto 1965) estis la deka reganto de Egiptio de la dinastio de Muhammad Ali kaj la antaŭlasta Reĝo de Egiptio kaj Sudano, sukcedante sian patron, Fuad la 1-a, en 1936.
Lia plena titolo estis "Lia Majesto Faruk la 1-a, pro la graco de Dio, Reĝo de Egiptio kaj Sudano, Suvereno de Nubio, de Kurdufano kaj de Darfuro". Li estis elpostenigita en 1952 pere de puĉo kaj devigita abdiki favore al sia infanta filo, Ahmed Fuad, kiu sukcedis lin kiel Fuad la 2-a. Faruk mortis en ekzilo en Italio en 1965.
Lia fratino, Princino Faŭzia Fuad, estis la unua edzino kaj reĝino kun la ŝahanŝaho de Irano nome Mohamed Reza Pahlavi.
Bagnara di Romagna
Bagnara di Romagna estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Raveno kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cotignola, Imola (BO), Lugo, Mordano (BO) kaj Solarolo.
Pola landvojo n-ro 31
La pola landvojo n-ro 31 (DK31) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 138 km. Ĝi estas paralela laŭ landlimo kun Gemanio. Ĝi estas alternativo al landvojo nr-o.
29988 Davidezilli
29988 Davidezilli estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Davide Zilli, gajninto de la dua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2013 pro lia projekto en teamo pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la I.S.I. A. Malignani en Udine (provinco Udine, Italio).
Bartošovice v Orlických horách
Bartošovice v Orlických horách (Batzdorf) estas malgranda limpaseja vilaĝo en Ĉeĥio en montaro Orlica montaro en valo de rivero Divoká Orlice apud ĉeĥa-pola ŝtatlimo. Vivas ĉi tie. En katastron de la vilaĝo kalkuliĝas ankaŭ vilaĝoj Vrchní Orlice, Neratov, Podlesí kaj Nová Ves.
Eĉ kiam Bartošovice estas evidente la plej malnova loĝloko en la valo de rivero Divoká Orlice, ne eblas la estiĝon de la vilaĝo dokumentigi en la 13-an jarcenton, kiel estas plej ofte notata. La unua mencio devenas el la jaro 1548, kiam la vilaĝo origine nomiĝis Bartoušovice.
En Bartošovice onidire komencis skiado en Orlica montaro. Ĉi tiea radfaristo produktis skiojn jam antaŭ la unua mondmilito, pli poste estis ĉi tie konstruita krom skideglitejoj ankaŭ skisaltejo.
Hodiaŭ Bartošovice estas konata precipe kiel vintra centro.
120347 Salacio
120347 Salacio estas tre granda, malhela duopa transneptuna objekto malkovrita la 22-an de septembro 2004 de la usonaj geastronomoj Kristina M. Barkume, Henry G. Roe kaj Michael E. Brown elde la Observatorio de la Monto Palomar (San-Diego, Kalifornio, Usono). Ĝi esti retrovita sur fotoj de 1982.
Ĝi havas unu lunon : Aktaeo.
Limeyrat (stacidomo)
Limeyrat estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Limeyrat, en departemento , regiono Nova Akvitanio.
120347 Salacio
Orbito
Ĝi iam estis klasifikata kiel kubevano : "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kiuj havas feblajn orbitajn discentrecon kaj klinecon, kaj kiuj ne estas en simpla orbita resonanco kun aliaj grandaj planedoj. Tamen, ĝi havas grandan klinecon kaj estas proksima de la resonanco 3:5 kun Neptuno. Ĝi estas prefere rigardita kiel objekto de la " vastigita disa disko ".
Limeyrat (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de alvokbusoj Nova Akvitanio.
120347 Salacio
Ecoj
Kvankam ĝia orbito similas tiujn de la Haŭmea familio, ĝi ne estas ano de tiu familio : ĝi havas plej malgrandan albedon inter la konataj transneptunaj objektoj kaj en ĝia spektro mankas la sorbaj bendoj de la akva glacio, karakteriziloj de la Haŭmeaj familianoj. De 2019, la kombinata maso de la sistemo Salacio – Aktaeo estas taksata je (4,922 ± 0,071) x 1020 kg
Limeyrat (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Coutras - Tulle (621000).
120347 Salacio
Ecoj
Michael E. Brown listigis ĝin kiel preskaù certe nanplanedon kun taksata diametro de 921 km, sed IAU ne formale agnoskis tion.
Satelito
Ĝia satelito, Aktaeo, estis malkovrita la de Keith S. Noll, Harold F. Levison, Denise C. Stephens kaj William Grundy uzinte observojn per la kosmoteleskopo Hubble, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de 290 ± 21 km, orbitan de 5724 ± 27 km kaj  de 5,493882 ± 0,000023 tagoj t.e. 131,85 horoj. Ĝia orbita klineco estas 23,59° ± 0,36° kun malgranda discentreco : 0,0098 ± 0,0038.
Nomoj
La ĉefa korpo ricevis la nomon de la romia diino Salacio, edzino de Neptuno kaj ekvivalentino de la helena Amfitrito. La satelito estis nomita laù la nereidino Aktaeo.
Ram Mohan Roy
Rammohan Ray (ankaŭ Rammohan Roy, bengala lingvo: রাজা রামমোহন রায় Raĝa Rammohon Raj, nagario: राजा राममोहन राय, transliterumo: Rājā Rāmmohan Rāy, angla: Ram Mohan Roy) (naskiĝis la 22-an de majo 1772 en Radhanagar en Bengalio, mortis la 27-an de septembro 1833 en Stapleton (nun kvartalo de Bristolo) – barata verkisto, publicisto, socia kaj religia reformisto, nomata Patro de la moderna Barato kaj Patro de la bengala renesanco. Kreinto de la movado Brahmo Samaj (Societo de Brahmo), kiu poste disiĝis de hinduismo por krei Brahmoismon.
Borek (distrikto České Budějovice)
Historio
Estiĝo de la setlejo ligas al imperiestra ŝoseo, kiu estis en la jaroj 1753 ĝis 1755 anstataŭ ĝisnuna pli okcidenta direktado tra Kněžské Dvory kaj Hrdějovice transmetita rekte tra la proksima arbaro, apartenanta al hluboka senjorujo de Schwarzenbergidoj. Sur la senjoruja paŝtejo apud la ŝoseo estis en la jaro 1805 konstruita la unua domo, en la jaroj 1812 ĝis 1816 aldoniĝis pluaj tri kaj la senjoruja ekskursa gastejo, per kio estis metita fundamento de la estonta municipo.
Ram Mohan Roy
Vivo
Ram Mohan Roy devenis de ortodoksa bramana familio. Raj estas mallongigo de la mogola titolo Raya Rayan, kiun ricevis lia praavo en Mogola Bengalo.
Li lerte parolis arabe, angle, perse, sanskrite, bengale, latine, greke kaj hebree. Danke al intensaj kaj longdaŭraj studoj li akiris kompletan scion pri islamo, kristanismo, zaratuŝtrismo kaj budhismo. Ligante ĝin kun viŝnuismo kaj ŝivismo li kreis la propran, originalan religi-filozofian sistemon. Ĝi premisis ekziston de unu kaj la sama Eterna, Senmezurebla kaj Neatingebla Ento. Li ekskludis kulton de monumentoj kaj bildojn de diaĵoj. Li postulis purigon de hinduismo de ĉiaj formoj de politeismo. En 1828 aŭ 1829 en Kolkato, Mohan Roy fondis - baziĝante sur la menciitaj ideoj - asocion Brahma Samaĝ, kiu ĝis hodiaŭ ludas gravan rolon en la socia kaj religia vivo de Barato.
En siaj skribaĵoj kontraŭstaris al geedzeco de infanoj, satio, idolismo. Ankaŭ kritikis kastan sistemon, samtempe deklarante edukadon de virinoj.
Li estis la unua baratano, kiu publikigis (en la angla lingvo) siajn pripensaĵojn pri britoj kaj ilia loko en la barata socio, kaj ankaŭ verŝajne la unua hinduo, kiu por difini sian religion uzis la anglan vorton hinduismo.
Konsiderata kiel fondinto de la bengala gazetaro (Samĉar Darpan).
Liaj atingoj estis ĝuste taksitaj en Eŭropo. En 1824 ricevis honoran membrecon de la Franca Azia Societo.
Okshofto
Difino
Simile al aliaj tradiciaj mezurunuoj, la preciza difino de la okshofto variis laŭ landoj kaj regionoj.
Etimologio
La angla vorto signifas porko-kapon, el hog “porko” kaj head “kapo”. La aliĝermanlingvaj formoj montras similiĝon al la vortoj por okso.
Karkkila
Karkkila estas finna urbo kun 9 179 loĝantoj en provinco Uusimaa. Ĝia najbaroj estas Loppi, Nummi-Pusula, Tammela kaj Vihti Antue tio estis parto de Pyhäjärvi Ul.. En la jaro 1932 tio fariĝis kampurbo kaj apartiĝis el Pyhäjärvi Ul. En 1969 Pyhäjärvi Ul. fariĝis parto de Karkkila, kio fariĝis urbo en 1977. En 1990-aj jaroj ekonomio de Karkkila fariĝis vere malbonega. Por tio la parlamento de Finnlando Eduskunta faris leĝon Lex Karkkila.
György Bartók (episkopo)
BARTÓK György estis hungara reformita episkopo, eklezia verkisto naskiĝinta en Málnás la 28-an de aprilo 1845 kaj mortinta en Koloĵvaro la 19-an de decembro 1907. Li estis la patro de filozofo György Bartók
Kariero
Bartók doktoriĝis en 1874 en Tübingen kaj reveninte Transilvanujon li iĝis episkopa sekretario en Koloĵvaro, filozofia privatprofesoro de la universitato, en 1876 pastro en Nadjenjedo, samloke anstataŭanta teologia profesoro. En 1893 li estis pastro en Szászváros, en 1899 reformita episkopo de Transilvanujo, pastro de Koloĵvaro en 1900. Li redaktis la gazeton Egyházi Iskolai Szemle (1876–1883).
Cinamamido
Cinamamido aŭ C9H9NO estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la amidoj de la cinamata acido kaj amoniako. Cinamamido estas blanka aŭ kremkolora solidaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Cinamamido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Cinamamido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Kościerzyna
Kościerzyna (prononcu: Koŝcjeĵina; kaŝube: Kòscérzna; germane: Berent, antaŭe Bern) estas urbo en la provinco (historie vojevodio) Pomerio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Kościerzyna. Fine de en la urbo vivis.
Situo
Kościerzyna troviĝas en la suda parto de Kaŝubia Lagaro, en la regiono Kaŝubio. La alteco super la maro: 150 m. Apude multaj lagoj: Lago Gałęźne (Gaŭenĵne), Kapliczne (Kapliĉne), Wierzysko (Vjeĵisko), Garczyn (Garĉin), Sudomie (Sudomje) kaj Osuszyno (Osuŝino). Danke al la bela pejzaĝo la urbo Kościerzyna estas populara turisma centro.
En la centro estas la Monto de Princino Gertruda.
Historio de Kościerzyna en la Mezepoko
La komenco de la urbo estas de la fino de 13a jc. Komence tio estis nur setlejo kiu estis ĉe la defend-kastelo (burgo). La unuan fojon en historio ĝi esti menciita en la jaro 1284 kiel la sidejo de la Princino Gertruda, kiu regis sur la apudaj terenoj donaciitaj al la princino de la Pomeria Princo Samboro la 2-a. La Princino Gertruda estis la plej juna filino de de la Princo Samboro la 2-a el Tczew. En la jaro 1312 la ĉirkaŭaĵo de Kościerzyna estis prenita de la Ŝtato de la Teŭtona Ordeno. En la jaro 1346 la teŭtonoj donis la lokig-rajtojn laŭ leĝo de Chełmno (aŭ Chełmno nad Wisłą / Chełmno ĉe Vistulo, ĝis 1920 Culm an der Weichsel, 1940-45 Kulm). Antaŭ la jaro 1398 Kościerzyna ricevis la plenajn urborajtojn. Tiam oni decidis pri la urboplaco kaj la apudaj stratoj. Al Pollando la urbo revenis post la Dektrijara milito (1454-1466) laŭ la Paca Traktato de Toruno el la jaro 1466, kaj tie ekestis la sidejo de polaj starostoj (distrikt-estroj). La Ofico de Starost transiradis de generacio al generacio. La plej longe regis en Kościerzyna la Denhoff-familio (ĉirkaŭ 100 jaroj, ekz. Stanisław Ernest Denhoff), Kostków-familio kaj Wilkanowski-familio. Dum la mezo de la 15a jc la urbo estis malriĉa kaj havis nur 300 loĝantojn. Ili okupiĝis ĉefe pri agrokulturo, metio kaj bier-farado. La biero de Kościerzyna estis transportita ankaŭ al Gdansko.
Historio de Kościerzyna en la 16a jc
En la 16a jc Kościerzyna estis daŭre la agrokultura centro. De la 16a jc Kościerzyna forte estis ligita kun familio Kostków de la blazono Dąbrowa. La reprezentantoj de tiu familio oficis kiel starostoj (distriktestroj) ĝis la komenco de 17a jc. La unua el ili estis Stanisław Kostka (1540-1555). Liaj posteuloj estis: Krzysztof Kostka (1555-1594), Krzysztof junior Kostka (1594-1602), Anna Kostka el familio Pilecki (1602-1603). En Kościerzyna naskiĝis ankaŭ Stanisław Bolesław Kostka, kiu dufoje estis delegito el Okcidenta Prusio en berlina parlamento en la jaroj 1907 kaj 1912 kiel reprezentantoj de la Distrikto Grudziądzki. Post la reakiro de sendependeco de Pollando li estis en la jaro 1920 kiel komisara Urbestro de Radzyń Chełmiński, kaj en la sekvonta jaro 1921 li estis la unua elektita dum balotoj la Urbestro de Świecie ĉe la Vistulo kaj li plenumis tiun postenon ĝis la 19a de januaro 1935.
Historio de Kościerzyna en la 17a kaj 18a jc
La trifojaj incendioj (brulegoj) de la urbo dum la 17a jc, trairoj de la armeoj kaj epidemio de pesto rezultis la malgrandiĝon de la loĝantaro. Laŭ la skribaj informoj el la dua duono de la 18a jc en la urbo loĝis nur 602 personoj. Tie naskiĝis Stanisław Ernest Denhoff (naskiĝis en la jaro 1673 en Kościerzyna – mortis 1728 Gdansko) - la litova Granda Hetmano (Granda Militestro), Starosto de Kościerzyna. eta|240px|dekstra|La teritorio de la [[Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
]] Rezulte de la unua dispartigo de Pollando en la jaro 1772 Kościerzyna eniris Prusion, malgraŭ tio la plimulto de la loĝantoj estis poloj. Fine de la 18a jc en Kościerzyna ekkreskis la juda socio. Tial en la jaro 1786 sur la tereno de la urbo estis establigita juda tombejo. Post la detruo de la juda tombejo dum la Dua Mondmilito, en la jaro 1939, kaj konstruado de novaj kvartal-loĝoj en la jaroj 1972-1976 restis neniaj spuroj de ĝi. La same okazis kun la sinagogo konstruita en la jaro 1845 ĉe la strato Psia (Hunda), nun ĉe la strato Tkaczyka, en la jao 1939 germanoj 100% detruigis ĝin, hodiaŭ la loko post la sinagogo estas tute libera de iaj konstraĵoj.
Historio de Kościerzyna en la 19a jc
Post la kreo en la jaro 1818 de la Distrikto Kościerski en la urbo aperis la setlantoj el Germanio, ĉefe la oficistoj kaj metiistoj. Tiam ekkomencis granda disvolvo de la urbo Kościerzyna. Oni konstruis la fervoj-linion al Gdansko, ankaŭ la bier-fabrikon, tabak-fabrikon kaj laktejon. Krome oni konstruis la lernejon por knabinoj (pensionaton), la porinstruistan seminarion kaj la viran gimnazion (pensionaton). En la 19a jc pligrandiĝis la politiko pri germanigado nomata kulturkampf (kulturbatalo). Dum la sepdekaj jaroj de la 19a jc Kościerzyna fariĝis la forta centro de poleco kaj la loko por disvolvo de la kaŝubaj ideoj. Sur la tereno de la urbo la 23an de februaro 1896 estis establigita la Gimnastika Societo "Falko", kiu servis en la batalo por nacieca konscio de poloj.
Historio de Kościerzyna en la komenco de la 20a jc
Komence de la 20a jc daŭris la disvolvo de la urbo. En Kościerzyna estis establigita la Popola Banko kaj la Societo de Popolaj Legejoj, oni ekkomenis eldonadi la kaŝuba revuo „Gryf” (Grifo) kaj estis establigita la Kaŝuba Domo „Bazar” (Bazara) kun koncertejo, restoracio kaj hotelo. Post la Unua Mondmilito Kościerzyna revenis al Pollando. eta|300px|dekstra|Perdoj de teritorio de Germanio pro la [[Traktato de Versajlo
]] Post la Traktato de Versajlo en la jaro 1920 oni decidis pri la limo inter Pollando kaj Germanio. Rezulte de ĝi la Distrikto Kościerski eniris Pollandon. Dum la dudeko da jaroj en la intermilita tempo ekkomencis disvolvi la industrio. En la jaro 1926 estis establigita unu el la plej granda en Pollando la viandproduktejo. Dum tiu tempo Kościerzyna estis grava turisma centro. Funkciis tie 4 hoteloj, 3 tutjaraj pensionoj, 7 restoracioj kaj 2 kafejoj.
Historio de Kościerzyna dum la Dua Mondmilito
La disvolvon de la urbo rompis la eksplodo de la Dua Mondmilito. En la jaro 1939 Kościerzyna estis enkorpigita al la germania Tria Regno. Dum la germania okupacio (okupado) la loĝantoj de Kościerzyna estis persekutitaj, murditaj, transportitaj al la germanaj ekstermejoj (koncentrejoj) kaj perforte forloĝigitaj al la Ĝenerala Gubernio. La pola respondo en la ĉirkaŭaĵo de Kościerzyna dum la Dua Mondmilito estis la subtera agado de la partizanoj de la: Kaŝa (Konspira) Milita Organizaĵo „Gryf Pomorski” / "Pomeria Grifo", kiun gvidis loĝanta en Wejherowo Augustyn Westphal (1884-1946). La 8an de marto 1945 en la urbon eniris la sovetia Ruĝa Armeo. Tamen la kontakto de la loĝantoj kun la sovetiaj soldatoj, ofte farataj per ili la raboj kaj seksperfortoj - lasis nur la negativajn rememorojn.
Historio de Kościerzyna post la fino de la Dua Mondmilito
Post la fino de Dua Mondmilito la urbo havis nur 8 milojn da loĝantoj. Dum la sesdekaj jaroj de la 20a jc la loĝantaro plinombriĝis danke al konstruo de novaj loĝ-kvartaloj. Nun loĝas en la urbo ĉirkaŭ 25 mil da loĝantoj. Dum la okdekaj jaroj estis komencita konstruado de nova granda hospitalo, finkonstruita en la jaro 1998. Danke al la entreprenomo de la loĝantoj, post la ekonomia krizo de la naŭdekaj jaroj de la 20a jc, nun la ekonomia situacio pliboniĝas. Disvolviĝas la turismo en la urbo kaj ĉirkaŭaĵo.
Bibliografio:
São João da Lagoa
La loĝloko fondiĝis kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 467 kilometroj.
Canco
Canco aŭ cancao estas nomo de la jivara tribo por la homa ŝrumpigita kapo. La jivaroj aŭ ŝuaroj estas indiĝena popolo de Ekvadoro. La kapojn oni prenis de la venkita malamiko, post sukcesa batalo.
Intenco, celo
La kapoj estis pretigitaj por religiaj kaj magiaj celoj, kiel simboloj de la kaptitaj animoj de la malamiko por posedigi ilin al si.
Ili kredis je ekzisto de tri fundamentaj spiritoj:
Proceso
Por fari cancaon, ŝuaroj faras entranĉon sur la malantaŭo de la kolo kaj daŭrigante detiras la tutan haŭton kaj karnon de sur la kranio. Pli poste, ili alkudras la palbebrojn kaj kunprenas la buŝon per splitoj. Poste ili bolas la kapon per ceremoniaj herboj kaj pli poste enmetas varmegajn sablon kaj ŝtonojn en la kapon por sekigi tion. Finfine, oni lasas la kapon sekiĝi ĉe la bivakfajro, kio faras la haŭton seka ĝis ties similo al ledo.
La proceso estas akompanata per ritoj, kiuj kulmiinas en "Fiesta de la Victoria" (hispane: Festo de la venko) celebrata far la tuta komunumo.
Ĉar la kapo estas farita el haŭtaĵo, ĝi ne respegulas centprocente la originalan formon de la malamiko. Gravas, ke oni povu ekkoni la mortintojn.
Ĉar temas pri religiaĵo, homaĵo, la muzeoj ĝenerale ne ekspozicias verajn kapojn, nur kopiaĵojn el bestaĵoj.
27125 Siyilee
27125 Siyilee estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Si-Yi Ryan Lee, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la North Carolina School of Science and Mathematics de Durham (Norda Karolino, Usono).
Soroptimist Internacia
Soroptimist Internacia estas tutmonda servo organizaĵo de kaj por virinoj kiu celas plenegalajn homajn rajtojn kaj seksan egalecon. Ekzistas pli ol 75 000 soroptimistoj en 122 landoj (2018). Tio signifas ke multe da lingvoj estas parolataj nur ene de la soroptimisma mondo - ne mirinde oni ne ĉiam komprenas kion aliaj diras, sed ekzistas vorto kiun ĉiuj soroptimistoj komprenas, nome paco. La vorto paco estas en la koro de ĉiuj soroptimistoj.
Itinero de la menso al Dio
Itinero de la menso al Dio (Itinerrarium mentis in Deum) estas verko de Sankta Bonaventura el Bagnoreggio (Italio) (1217-1274). Temas pri latinlingva verko taksata unu el la plej elstara pri mistikismo de la tuta kristana pensaro. Ĉiu el la sep ĉapitroj okupas la menson kaj la koron ĉar ĉiu vorto estas senmezura fasko de entenaĵoj densaj je signifoj. En la prologo estas la aŭtoro mem kiu informas pri la cirkonstancoj kiuj lin enkondukis koncepti la Itineron: "pilgrimante al Verna monto sur kiu la beata Francisko ricevis la stigmatojn el la Krucumito aperinta al li subforme de Serafo, “subite mi komprenis ke tia 'vizio' al mi ofertadis okazon de kontempla ekstazo de la sama patro Francisko kaj kune la itineron kiu al ĝi kondukas''.
Soroptimist Internacia
Ĝi havas kiel ne-registara organizaĵo (NRO) voĉon en la diversaj organoj de la Unuiĝintaj Nacioj kaj la Konsilio de Eŭropo. La nunaj prioritataj temoj sur kiuj la organizaĵo fokusas estas la Celoj por Daŭrebla Evoluigo, kiujn la UN starigis en 2015 kiel agendo por la venontaj 15 jaroj, koncentriĝante sur Celo 4 - Edukado kaj Celo 5 - Seksa Egaleco kaj aliaj areoj kiuj rilatas al la enpovigo de virinoj.
Itinero de la menso al Dio
Estis la jaro 1259 kaj Bonaventura tiam estis la sepa Ĝenerala Ministro de la Franciskana Ordeno: kaj li jam de kelkaj jaroj forlasis la katedron ĉe la Universitato de Parizo kaj sentas la bezonon reveni al la fondigaj fontoj de franciskanismo. La fonto precipa estas ĝuste la Verna monto: Bonaventura estas kiel altega intelektulo, sed havas plenan konscion ke filozofio kaj teologio, pri kiuj li estas sendiskuta majstro, ne estas sufiĉaj: “Sen la aŭtentika devoteco, sen la amo vera, sen la Kruco de Kristo la homo ne povas alveni al Dio”.