cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Valdeolea
Historio
La mezepokaj setlejoj aperintaj en la teritorio de Valdeolea organiziĝis en dekkvar konsilioj, institucio kiu pluvivis dum la tuta Antikva Reĝimo: nome Camesa, kun la domaroj Barriopalacio, Camesa kaj Rebolledo; Castrillo kaj domaro La Haya; Cuena kaj la domoj de Monasterio; Espinosa; La Loma; Mata de Hoz; Mataporquera; Matarrepudio; Olea; Reinosilla kaj gastejo de Casasola; Santa Olalla; la ĉefa konsilio de Las Quintanillas, komponita de Bercedo, Las Henestrosas, La Quintana kaj Las Quintanillas; kaj la vilaĝoj Hoyos kaj San Martín.
Dum postaj jarcentoj la tuta areo suferis diversajn ŝanĝojn de jurisdikcio: ekde 1806 la partio de Reinosa estis aligita al la provinco Palencio. Inter 1810 kaj 1813 ĝi formis parton de la prefektejo de Santandero; de 1814 ĝis 1822 ĝi revenis al la provinco Palencio; en 1822 restis en la provinco Santandero; inter Oktobro 1823 kaj 1833 denove en la provinco Palencio. Finfine, en Novembro 1833 ĝi estis aligita definitive al la provinco Santandero, respektive el la 1970-aj jaroj provinco kaj regiono Kantabrio.
Demografio
Por areo de 83,72 km² estas 922 loĝantoj (laŭ censo de 2021). La loĝantaro ege falis laŭlonge de la 20-a jarcento.
Preskaŭ 80% de la loĝantaro de la municipo loĝas en la ĉefurbo (Mataporquera).
Inter 1950 kaj 1960 oni atinĝis plej altan loĝantaron, superante 4 000 loĝantojn, ĉefe pro la fervojo kaj la entreprenoj ĉe Mataporquera. Ekde tiam la loĝantaro malpliiĝis ĝis oni ĉirkaŭas nur la milon de loĝantoj.
La 922 loĝantoj (2021) estas distribuataj en:​
Fuente: INE
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado (ŝafoj), sed pro la industriaj kernoj de Mataporquera kaj Reinosa kaj pro la pli ĵusa turismo, la agado translokiĝis al la sektoroj de industrio kaj servoj. En la areo estas multaj atestiloj de historio kaj pri naturo la ĉefa altiraĵo estas la proksimaj skiejo Alto Campoo kaj la Akvorezervejo de Ebro. En industrio, spite krizon, restas fabriko de cemento.
Aktualo
Inter vidindaĵoj menciindas multaj montroj de prahistoria megalitismo kaj de romanika stilo. Elstaras jenaj vizitindaĵoj:
Krome estas du Havaĵoj de Loka Intereso:
Kaj tri katalogitaj havaĵoj:
Krome la municipo enhavas montrojn de tradicia arkitekturo, de ŝtonaj domoj, kaj kelkaj aliaj preĝejoj kaj ermitejoj.
Villenave-de-Rions
Villenave-de-Rions - jen france, okcitane respektive gaskone Vilanava de Rions - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Semens
Sauternes - jen france, okcitane respektive gaskone skribita same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Arrabalde
Arrabalde estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. Arrabalde estas etimologie tradukebla al Kvartalo, nome aludo al rilato inter domaroj en epoko de reloĝado.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 15,77 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 218 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 900 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 90 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas dolmeno kaj loĝloko de asturoj, kiel atestantoj de prahistoria loĝado: oni trovis du trezorojn de juveloj el oro kaj arĝento de antaŭromia epoko; en Mezepoko okazis reloĝado.
Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado estas la tradiciaj enspezofontoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Toulenne
La teritorio havas komunan limon kun.
Virelade
Virelade - jen france, okcitane respektive gaskone Viralada - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Uzeste
Uzeste - jen france, okcitane respektive gaskone Usèste - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Guilherme Boulos
Guilherme Castro Boulos (San-Paŭlo, 19-a de junio 1982) estas Instruisto, bakalaŭro en filozofio, aktivulo, politikisto kaj brazila verkisto.
Boulos estas parto de la Partio Socialismo kaj Libereco (PSOL) kaj estas unu el la kunordigantoj de la Movado de Senhejmaj Laboristoj (MTST).
(100933) 1998 MK30
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 2:1 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sub febla orbita klineco. Ĝia marsa MOID estas 0,0142514 astronomia unuo, tie estas 2,132 milionoj da km.
Soussac
Soussac - jen france, okcitane respektive gaskone Sossac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Krizo de la 14-a jarcento
Krizo de la Fina Mezepoko aŭ Krizo de la 14-a jarcento estas la nomo en historiografio de unu de la periodoj kiu povas esti konsiderata kiel de tutjarcenta aŭ ĝenerala krizo, almenaŭ por la tuta Eŭropo kaj la cetero de la Mediteranea regiono. Tempe ĝi enhavas la finan etapon de la Mezepoko, ĝis la rekuperado de la loĝantaro, la ekonomia dinamismo kaj la nova kultura forto kiujn alportis la Renesanco kaj la Epoko de malkovroj. En la interpretoj de la historio de la okcidenta civilizacio ĝi estas konsiderata ŝlosila faktoro por klarigi la transiron de la Mezepoko al la Moderna Epoko.
Kaŭzoj
La fundamentaj kaŭzoj de la krizo de la 14-a jarcento estis jenaj:
Tia fenomenaro estis interpretita el la vidpunkto de la historia materiismo kiel komenco de la transiro de la feŭdismo al kapitalismo (kun siaj respektivaj produktadmanieroj) kiu okazis ekde fino de la Mezepoko kaj ne finos ĝis la fino de la Antikva Reĝimo kaj la komenco de la Nuntempa Epoko, pro kio tiu lasta mezepoka periodo kaj la tuta Moderna Epoko mem plenumas similan rolon kaj kovras similan tempodaŭron (500 jaroj) keil la Malfrua Antikveco por la komenco de la Mezepoko (nome la transiro inter la sklaveca produktadmaniero kaj la feŭdisma produktadmaniero).
Konsekvencoj
La konsekvencoj ne estis negativaj por ĉiuj. La supervivintoj akumulis kapitalon en heredoj, kio povis esti investita en komercaj entreprenoj kaj ebligis la formadon de grandaj nobelaj bienaroj. La ŝanĝoj de la merkatprezoj de la varoj, nun submetitaj al la mendado kaj ofertado ŝanĝis siavice la ekonomiajn rilatojn: la salajroj kreskis kaj samtempe la rentoj de la feŭdoj iĝis necertaj. Tio rezultis foje en kelkaj kamparanaj ribeloj plej ofte malsukcesaj kaj akre subpremitaj, kio kondukis ĉiuokaze en kelkaj areoj al nova refeŭdigo, aŭ al produktaj ŝanĝoj kiel la paso de la agrikulturo al la brutobredado (etendo de la Mesta en Hispanio).
Ŝtata Universitato de Kuban
Ŝtata Universitato de Kuban (Кубанский государственный университет, mallongigite KubSU) rusa publika universitato en urbo Krasnodar en regiono Kuban. Ĝi estas unu el la plej grandaj kaj plej malnovaj universitatoj en la sudo de Rusio.
Krizo de la 14-a jarcento
Konsekvencoj
La negoco de lano produktis kuriozajn aliancojn kaj internaciaj kaj intertavolaj (brutobredaj senjoroj, lankomercistoj metiistoj ktp.) kio foje kondukis al veraj komercmilitoj (foje tiel oni interpretis ŝanĝantajn aliancojn kaj internajn dividojn de Anglio-Francio-Flandrio dum la Centjara milito, en kiu eĉ Kastilio paroprenis per propra enlanda milito). En la urboj, same kiel inter la nobeloj okazis dividoj inter la supra kaj la malsupra burĝaro dum kreskis la gravo de la komerco longdistanca fare de la Hansa kaj de la sezonaj foiroj. En novaj situacioj la socia kondiĉo ekdependis pli de la ekonomia kapablo ol de la familia deveno.
Kontraste al la mezepoka mondo de la tri social tavoloj (kamparanoj, nobeloj kaj ekleziuloj), bazita sur ekonomio de agrikulturo kaj tre firme ligita al la terposedo, aperis mondo de urboj bazita sur komerca ekonomio. La povocentroj moviĝas al la novoj urboj, kortegaj palacoj kaj urboj. En la batalkampoj la feŭdaj kavaliroj ekestis superitaj per la disvolvigo de militteknikoj kiel la angla longa pafarko, per kiu la angloj venkegis super la francoj en la Batalo de Azincourt, en 1415, aŭ per la pik-stango, uzita de la infanterio de svisaj pagsoldatoj. En tiu epoko reaperis la profesiaj armeoj, komponitaj de soldatoj ligitaj ne per vasalado al senjoro sed per la salajro.
Ŝtata Universitato de Kuban
Historio
En 1994, la universitato estis rekonita kiel unu el la ĉefaj institucioj de alteduko en Rusio.
En 2004 kaj 2005, la universitato estis vicigita inter la supraj 100 altlernejoj en Rusio kaj estis aljuĝita la Ora Medalo por Eŭropa Kvalito.
En 2008, Miĥail Astapov, iama kapo de la Krasnodar Regiona Sekcio de Edukado, estis nomumita rektoro de la universitato.
La universitato trejnas eksterlandajn specialistojn ekde 1970. Ĝiaj eksterlandaj diplomiĝintoj venas el pli ol 120 landoj. Nuntempe, la universitato daŭre edukas studentojn el Azio, Ameriko, Afriko kaj Eŭropo.
Indonezio en la Olimpikoj
Indoneziaj sportistoj unue en 1952 partoprenis olimpikon - ekde tiam oficiala indonezia teamo regule partoprenas la somerajn olimpikojn kaj ne maltrafis eventon, krom la Somera Olimpiko 1964 pro konflikto pri la indonezie iniciatinta Ludoj de la Novaj Aperantaj Fortoj kaj krom la Somera Olimpiko 1980, kiam la teamo aliĝis al bojkoto de la ludoj en Moskvo proteste pri la invado de sovetuniaj armeaj unuoj en Afganion fine de 1979.
En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis indoneziaj partoprenantoj. Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis 8 orajn,  14 arĝentajn kaj  15 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la 60-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
La Indonezia Olimpika Komitato (indonezie Komite Olimpiade Indonesia) kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1946 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1952.
Homo antecessor
Homo antecessor estas arkaika specio de homo de la Frua Paleolitiko, konata el Okcidenta Eŭropo (Hispanio, Anglio kaj Francio) inter antaŭ ĉirkaŭ 1.2 milionoj kaj 0.8 milionoj da jaroj. Ĝi estis priskribita en 1997 fare de Eudald Carbonell, Juan Luis Arsuaga kaj José María Bermúdez de Castro, kiuj baziĝis sur ties "unika mikso de modernaj kaj primitivaj trajtoj" por klasigi ĝin kiel antaŭe nekonata arkaika homa specio.
La fosilioj asociaj kun Homo antecessor reprezentas la plej antikvan rektan fosilian registron de la ekzisto de Homo en Eŭropo. La specinomo antecessor proponita en 1997 estas latinlingva vorto kun la signifo "antaŭanto", aŭ "avangardanto, esploristo, pioniro". Fakuloj kiuj ne akceptas H. antecessor kiel aparta specio konsideras la koncernajn fosiliojn kiel frua formo de H. heidelbergensis aŭ kiel eŭropa variaĵo de H. erectus.
Ayoó de Vidriales
Iam estis monaĥejo, kiun en 1154 la reĝo Alfonso la 7-a de Leono donacis al abato don Suero de la monaĥejo de Ageo por establi tie konventon de Benediktanoj. En 1156 tiu sama Suero, jam episkopo de Coria, donacis al Pedro Pérez, monaĥo kaj diakono, la monaĥejon de Ageo por establi tie konventon de Benediktanoj. Poste, tiu iĝis unu el la priorecoj de la monaĥejo de San Martín de Castañeda, kaj en la dua duono de la 12-a jarcento Ayoó ekdependis de la Templanoj.
Iam Ayoó apartenis al la Provinco Leono, sed kiam en 1833 oni establis la aktualajn provincojn ĝi estis atributa al la provinco Zamoro.
Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado estas la tradiciaj enspezofontoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis. Vidindaĵoj estas preĝejoj kaj ermitejoj, krom akvorezervejo de Congosta.
Viktor Glondys
Viktor GLONDYS (naskiĝinta la en Bielsko-Biała, mortinta la  en Sibiu) estis aŭstra teologo protestantisma kaj episkopo de la Evangelia eklezio de Aŭgsburga konfeso en Rumanio.
Vivo
Glondys estis la filo de la katolika bakisto Joseph Glondys havante kvar gefratojn. Post frekvento de la bazlernejo en Biała li estis lernanto ĉe la humanisma gimnazio de Bielsko inter 1894 kaj 1901. Poste li studis filozofion ĉe la Universitato de Graz. Li pli kaj pli fremdiĝis de la Katolika Eklezio malkovrante la luteran interpreton de pravigo. Sekve li konvertiĝis en 1930 kaj ekstudis protestantisman teologion ĉe la Universitato de Vieno kaj ĉe la Universitato de Marburg. Li ekzameniĝis en Vieno. En 1907 li iĝis vikario en Prisaca Dornei (Distrikto Suceava), kie li devis helpi la paroĥestron de Iacobeni. En 1909 li iĝis persona vikario en Ĉernivco kaj samloke en 1911 urba ĉefpastoro. Krome li doktoriĝis en 1917 en Graz kaj habilitiĝis en Ĉernivco en 1919. En 1922 li iĝis urba ĉefpastro en Brașov, en 1930 episkopa vikario kaj en novembro 1932 episkopo de la Evangelia eklezio de Aŭgsburga konfeso en Rumanio. Jam en 1931 dumpredike (temis pri la parabolo de la bona samariano) li atakis la rasismajn teoriojn de kelkaj teologoj protestantismaj kaj diversaj saksoj transilvaniaj. Ĉar la universala karitata ordono de Jesu validus por ĉiuj, "kaj por ĉinoj kaj por nigruloj kaj por judoj kaj por okcidentanoj, kiel dum la tempo de Jesuo tiel hodiaŭ ankaŭ kaj por ĉiam."
Dum lia deĵorado Glondys devis defendi sin ofte kontraŭ akraj naciemegaj kaj antisemitismaj riproĉantoj. Unu el la plej fanatikaj nazioj inter la klerikaro estis la paroĥestro de Petelea, Friedrich Benesch. En 1936/37 estis proceso pri demisiigo kontraŭ Benesch pro ties politikaj agoj. En 1939 Benesch laŭforme postulis membrecon ĉe SS Benesch poste malaniĝis de sia eklezio iĝante antropozofo kaj sacerdoto-instruisto de La Komunumo de Kristanoj.
Simpatiantoj de la nazia ideologio ene de la eklezio pensiuligis Glondys en februaro 1941; li tamen kontinuigis la teologian laboron ĉe la Lutera akademio sibia. Kiam la situacio internpolitika kun la ribelo de malfaŝistoj kontraŭ la Antonescu-reĝimo ŝanĝiĝis radike, li revenis en la 23.8.1944 je la episkopa trono. En 1945 li retiriĝis kaj komencis prelegi. Li reprezentis sian eklezion ĉe Tutmonda asocio luterana kaj ĉe la pordiaspora societo Gustav-Adolf-Werk. Li fondis kaj gvidis la Laborrondon de germanaj-evangeliaj eklezioj en Sudorienta Eŭropo estante senatano de Luter-akademio en Sondershausen.
Izoftalato
Izoftalatoj  aŭ  1,3-benzeno-dukarboksilataj acidoj  estas saloj kaj esteroj de la izoftalata acido. Ili estas grupoj da kemiaj kombinaĵoj uzataj kiel plastigiloj (nome substancoj aldonitaj al la plastoj por plibonigi ties flekseblecon). Unu el ties plej oftaj uzoj estas la konverto de la poli(vinil-klorido) (PVC) elde malmola al alia fleksebla plasto. Izoftalatoj estas strukturaj izomeroj de la ftalata acido kaj tereftalata acido. Ili ĉiuj estas uzataj samcele en la fabrikado de plastaĵoj. Izoftalatoj estas preparitaj malmultekoste, sed ili havas kelkajn malavantaĝojn pro ilia malalta stabileco.
Viktor Glondys
Vivo
Viktor Glondys estis kuedza nuptinta Alice Mayer kun kiu li havis unu filon nome Kurt.
Izoftalato
Esploristoj malkovris ke kelkaj funkciaj grupoj estas facile enkondukeblaj en la 5-a karbono de la benzena ringo. Tiamaniere ke kelkaj derivaĵoj estas facile prepareblaj, tiaj kiaj 5-nitro-izoftalata acido, 5-amino-izoftalata acido, 5-sulfo-izoftalata acido kaj 5-hidrokso-izoftalata acido. Samkiel ftalata acido povas prepariĝi per oksidado de la o-ksileno kaj tereftalata acido elde la p-ksileno, izoftalata acido povas prepariĝi elde la m-ksileno. Ĉiuj derivaĵoj el la ftalata acido estas konsiderataj toksaj kaj danĝeraj. Per fosfora pentoksido oni povas prepari la respektivajn anhidridojn.
Viktor Glondys
Honoroj
En 1930 li iĝis honora doktoro ĉe la teologia fakultato de la Universitato de Vroclavo.
Izoftalato
Kelkaj duizoftalatoj
<Gallery> Dosiero:Allyl isophthalate 3D.png| Alila izoftalato 1087-21-4 Dosiero:amyl isophthalate 3D.png| Amila izoftalato Dosiero:Isoamyl isophthalate 3D.png| Izoamila izoftalato Dosiero:5-Amino isophthalic acid 3D.png| Amino-izoftalata acido 99-31-0 Dosiero:5-Hydroxy isophthalic acid 3D.png| Hidrokso-izoftalata acido 618-83-7 Dosiero:5-Nitro isophthalic acid 3D.png| Nitro-izoftalata acido 21161-11-5 Dosiero:5-Sulfo isophthalic acid 3D.png| Sulfo-izoftalata acido 22326-31-4 Dosiero:5-terc-Butyl isophthalate 3D.png| t-Butil-izoftalata acido 2359-09-3 Dosiero:Benzyl isophthalate 3D.png| Benzila izoftalato Benzyl-butyl isophthalate 3D.png| Benzila butila izoftalato Butyl isophthalate 3D.png| Butila izoftalato 3126-90-7 Dosiero:Isobutyl isophthalate 3D.png| Izobutila izoftalato 1528-64-9 Dosiero:2-Butyl isophthalate 3D.png| 2-Butila izoftalato 3126-90-7 Dosiero:3-Butyl isophthalate 3D.png| t-Butila izoftalato 33813-32-0 Dosiero:Decyl isophthalate 3D.png| Dekila izoftalato 4654-20-0 Dosiero:Isodecyl isophthalate 3D.png| Izodekila izoftalato 52284-35-2 Dosiero:Ethyl isophthalate 3D.png| Etila izoftalato 636-53-3 Dosiero:Phenacyl isophthalate 3D.png| Fenacila izoftalato 116345-97-2 Dosiero:Phenethyl isophthalate 3D.png| Fenetila izoftalato Dosiero:Phenyl isophthalate 3D.png| Fenila izoftalato 744-45-6 Dosiero:furfuryl isophthalate 3D.png| Furfurila izoftalato Dosiero:Cyclohexyl isophthalate 3D.png| Cikloheksila izoftalato Dosiero:hexyl isophthalate 3D.png| Heksila izoftalato Dosiero:Isohexyl isophthalate 3D.png| Izoheksila izoftalato Dosiero:heptyl isophthalate 3D.png| Heptila izoftalato Dosiero:Isoheptyl isophthalate 3D.png| Izoheptila izoftalato Dosiero:calcium isophthalate 3D.png| Kalcia izoftalato Dosiero:Isophthalic_acid_3D_ball.png| Izoftalata acido 121-91-5 Dosiero:Potassium isophthalate 3D.png| Kalia izoftalato C8H4K2O4 Dosiero:lithium isophthalate 3D.png| Litia izoftalato 17840-25-4 Dosiero:Methyl isophthalate 3D.png| Metila izoftalato 1459-93-4 Sodium isophthalate 3D.png| Natria izoftalato 10027-33-5 Dosiero:Nonyl isophthalate 3D.png| Nonila izoftalato Dosiero:Isononyl isophthalate 3D.png| Izononila izoftalato Dosiero:Octyl isophthalate 3D.png| Oktila izoftalato Dosiero:Isoctyl isophthalate 3D.png| Izooktila izoftalato Dosiero:Propyl isophthalate 3D.png| Propila izoftalato Dosiero:Isopropyl isophthalate 3D.png| Izopropila izoftalato Dosiero:Vinyl isophthalate 3D.png| Vinila izoftalato </Gallery>
Sendets (Ĝirondio)
Sendets - jen france, okcitane respektive gaskone Sendèts - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Emiliano de la Cogolla
Emiliano de la Cogolla [koGOlja] (en latino foje AEmilianus, konata en hispana ankaŭ kiel Millán, Berceo,​ 473 - Monaĥejo de Suso, 574) estis ermito, disĉiplo de Felices de Bilibio, konsiderata sanktulo. La relikvoj de ambaŭ sanktuloj estas konservitaj en la Monaĥejo de Suso.
Li retiriĝis al la orienta deklivaro de la Sierra de la Demanda, kiu separas la Centran Altebenaĵon de la valo de la rivero Ebro. En la rokaro de la monto li mem elfosis sian propran ĉelon. Li estis pastrigita fare de la episkopo de Tarazona nome Dídimo por la vilaĝo Berceo en la jaro 560. Poste li iĝis kerno de la ermitarejo kiu poste estos la Monaĥejo de Suso, kie li mortis estante 101-jaraĝa.
32439 Sangjoonkim
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS la 5-an de septembro 2000 elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, ne malproksime de Flagstaff (Arizono, Usono).
Sauviac (Gironde)
Sauviac - jen france, okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
32439 Sangjoonkim
Nomo
Ĝia nomo honoras la korean profesoron Sang-Joon Kim, de la Universitato Kyung Hee (koree 경희대학교). Lia esploro inkludas la spektroskopian karakterizadon de kometoj, grandaj planedoj kaj satelitoj, kaj engaĝiĝon in NEOPAT, la unua projekto de asteroida enketo en Koreio.
Sauviac (Gironde)
La teritorio havas komunan limon kun.
Savignac (Gironde)
Savignac - jen france, okcitane respektive gaskone Savinhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Langon kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Bretó
Bretó [breTO] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 21,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 160 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 550 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 53 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas atestantoj de prahistoria loĝado; plej antikvaj mencioj estas de la 10-a jarcento kaj alia de la 12-a mencias apartenon al la epoko de visigotoj. Post la batalo de Polvorosa en Mezepoko okazis reloĝado kaj poste apartenis al la monaĥejo de Moreruela kaj poste al la Graflando de Benavente.
Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado estas la tradiciaj enspezofontoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Dominika Respubliko en la Olimpikoj
Post partopreno de unusola atleto en la somera Olimpiko 1964 en Tokio, sportistoj de la Dominika Respubliko (neformale adjektive "domingaj sportistoj") ekde la somera Olimpiko 1968 en Meksik-Urbo teame partoprenas olimpikon.
En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis domingaj partoprenantoj. Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis 3 orajn,  5 arĝentajn kaj  4 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la 77-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
La Nacia Olimpika Komitato de la Dominika Respubliko (hispane Comité Olímpico Dominicano, mallongigite COlimDo) kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1946 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1954.
Benzila butila izoftalato
Benzila butila izoftalato, C19H20O4 aŭ BBIP estas duobla estero de la izoftalata acido kun benzila alkoholo kaj n-butanolo. Ordinare ĝi uzatas kiel plastigilo por Polivinil-klorido kaj aliaj polimeroj, kaj estas konsiderata toksa. BBIP estas senkolora oleeca likvaĵo kaj povas aktivi kiel plastigagento igante la materialojn pli flekseblajn.
Aliaj uzoj inkludas: parfumfabrikado, hararsprajoj, gluaĵoj, poraŭtaj produktoj, vinilaj porplanko-kovraĵoj, ktp. BBIP estas kontrolita substanco en pluraj landoj pro tio ke ĝi estis detektita en surfaca akvaro, subtera akvaro kaj trinkakvo. Riskoj ekzistas dum longtempa aŭ ripeta ekspozicio al publiko, kaj rekte kaj malrekte per migrado kaj ekstraktado de substancoj enhavantaj BBP.
Dark Angel (televidserio)
Unua sezono
En februaro 2009, genetike plifortigita naŭjara virina supersoldato nomita X5-452 (Geneva Locke) eskapas kune kun dek unu aliaj supersoldatoj de sekreta usona registara institucio Manticore, kie ili naskis, kreskis kaj trejnis por esti soldatoj kaj murdistoj. La 1-an de junio 2009, monatojn post la fuĝo de X5-452, teroristoj eksplodigas elektromagnetan pulsarmilon en la atmosfero super Usono, kiu detruas la vastan plimulton de komputilaj kaj komunikadsistemoj, ĵetante la landon en kaoson.
Dek jarojn poste en 2019, la nun 19-jaraĝa X5-452 (Jessica Alba), kiu nomas sin Max Guevara, luktas por serĉi siajn Manticore-fratojn kaj fratinojn. En la resaniĝanta Usono, kiu nun estas apenaŭ pli ol evolulando, ŝi provas vivi relative normalan vivon kaj eviti kapton de Manticore, kiu deziras reakiri sian perditan valoraĵon. Logan Cale (Michael Weatherly), subtera retĵurnalisto kun la kaŝnomo “Nur okuloj”, provas rekruti ŝin por helpi kontraŭbatali korupton en la post-pulsa mondo. Ŝi komence rifuzas sed akceptas post kiam Cale estas atakita kaj kripligita plenumanta la taskon por kiu li varbis ŝin. Romantika intereso burĝonas inter la du. Helpante Cale, Max ankaŭ vivtenas sin kiel bicikla mesaĝisto ĉe Jam Pony, kurierfirmao, kune kun ŝiaj amikoj Original Cindy (Valarie Rae Miller), Herbal Thought (Alimi Ballard) kaj Sketchy (Richard Gunn). Aliaj X5 periode estas lanĉitaj, plej signife la ĉeffunĝanto Zack (William Gregory Lee). La Manticore-ĉaso al la eskapinta X5 estas gvidita de kolonelo Donald Lydecker (John Savage). Proksime de la fino de la sezono, Lydecker estas perfidita de sia ĉefo, la eĉ pli senkompata Elizabeth Renfro (Nana Visitor), kaj li fuĝas de Manticore. Li helpas Max kaj Zack ataki la ĉefsidejon de Manticore. Max estas grave pafvundita kaj kaptita. Zack, kiu ankaŭ estis kaptita, mortigas sin por transdoni sian koron al Max, ĉar ŝi bezonas X5 kortransplantaĵon por pluvivi.
Montaro de Cordel
La Montaro de Cordel [korDEL], en hispana Sierra del Cordel, de Isar, aŭ de la Puertos de Sejos (Montopasejoj de Sejos) estas montaro inter la komarkoj Saja kaj Campoo, Kantabrio, norda Hispanio. Ĝi havas longon de 14 kilometroj en direkto O-E, el la loĝloko Soto (en municipo Hermandad de Campoo de Suso) ĝis la montopinto Tres Mares. El tiu montopinto ĝi etendiĝas okcidenten laŭ la Serrata de Peña Labra, nome montsprono de la montaro kiu aldonas pliajn 2 600 metros de longo al la totalo de la montoĉeno. Ties maksimuma altaĵo staras ĉe la montopinto Cornón (2125 m s.m.). La nombo devenas de la Monto Cordel, kiu ne estante la plej alta de la montaro, ja estas la plej videbla kaj karaktera el la valo.
Barcial del Barco
Barcial del Barco [barZIAL delBARko] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. Barcial del Barco estas etimologie tradukebla al Draŝejo de la Boato.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 19,01 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 241 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 240 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 60 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 14 km de Benavente. Ĝi limas kun San Agustín del Pozo, Santa Colomba de las Monjas, Vidayanes, Villanueva de Azoague kaj Villaveza del Agua.
En Mezepoko okazis reloĝado.
Toribio de Astorgo
Toribio de Astorgo (Astorgo, 402? – samloke, 476), konata ankaŭ kiel Toribio de Liébana, estis hispana religiulo, episkopo de Astorgo.
Barcial del Barco
Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado estas la tradiciaj enspezofontoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
Toribio de Astorgo
Li pilgrimis al Jerusalemo, kie laŭdire li akiris relikvojn, inter kiuj elstaras la Lignum Crucis, nome unu de la pecoj de la kruco sur kiu Kristo estis krucumita. Reveninta al Iberio, li pasis tra Romo, kie interkonatiĝis kun la papo Leono la 1-a. Tie li estis nomumita ĉefdiakono de Tuy, kie poste li pastriĝis. En 444, li estis nomumita episkopo de Astorgo, el kiu li sendis leteron al la papo pri plifortiĝo de doktrino kiun li konsideris formortinta: nome la Priscilianismo. Kiel rezulto, la papo ordonis koncilion kies historia konfirmo mankas (kelkaj fakuloj datigas ĝin ĉirkaŭ la jaro 447), cele al ekskomuniiigo de la episkopoj kiuj ne kondamnu tian herezon. Tio kolerigis la popolon kaj la pastraron, kaj li devis retiriĝi denove al Tuy.
Poste, li mem suferis la persekutadon fare de Teodoriko la 2-a, kaj li devis rifuĝiĝi en la asturia areo de la monto Monsacro. Reveninte al Astorgo, li mortis en la jaro 476. Liaj restaĵoj estis translokigitaj ĉirkaŭ la 8-a jarcento al la Monaĥejo de Sankta Toribio de Liébana (Kantabrio).
32441 Youngrokkim
32441 Youngrokkim estas granda malela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Ĝi estis malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS la 5-an de septembro 2000 elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la korea astronomo Young-Rok Kim (1977 – 2022), altranga esploristo de la Korea Instituto de Aerospaca Esploro (Deĝon, Sud-Koreio). Lia esploro estis pri determino de orbito de ĉielaj korpoj en la Sunsistemo, inklude planedaj satelitoj. Li faris ŝlosilajn kontribuojn al la unua korea luna misio nomita Danuri.
Nord-Koreio en la Olimpikoj
Sportistoj de la politike tre fermita lando Nord-Koreio unue en 1964 partoprenis vintran olimpikon - ekde la jaro 1972 oficiala nord-korea teamo laŭ permeso de la tre strikta ŝtata registaro rajtas partopreni la somerajn olimpikojn, kaj nur maltrafis tri eventon ekde tiam: en 1984, kiam ĝi aliĝis al la sovetunia bojkoto de la evento en Usono, en 1988, kiam ĝi bojkotis la ludojn en Sud-Koreio, kaj en 2020/2021, kiam oni citis timojn pri la kronvirusa pandemio. En vintraj olimpikoj nur kun interrompoj estis nord-koreaj partoprenantoj, kiuj kontribuis po unu bronzan medalon en 1964 kaj 1992. Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2016, la teamo sume atingis 16 orajn,  17 arĝentajn kaj  24 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la 48-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
Valdeprado del Río
Valdeprado del Río [baldePRAdo delRIo] (Valo de la Paŝtejo de la Rivero) estas municipo en suda Kantabrio, Hispanio, en la komarko Campoo-Los Valles.
Geografio
Ĝi limas norde kun Campoo de Enmedio kaj Las Rozas de Valdearroyo, sude kun Valderredible (kiu limas kun nur ĉi tiu municipo en Kantabrio), okcidente kun Valdeolea kaj la provinco Palencio kaj oriente kun la provinco Burgoso, ambaŭ provincoj estas parto de la regiono Kastilio kaj Leono.
Demografio
Por areo de 89,33 km² estas 316 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Komence de la 20-a jarcento la municipo superis 2 500 loĝantojn. Ekde tiam ekokazis iompostioma demografia malaltiĝo, akcelita en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj kiel rezulto de la rura amasmigrado okazinta en granda parto de la hispana ruro en tiu epoko. Ĉirkaŭ 1990 la loĝantaro restis en malaltaj ciferoj de ĉirkaŭ 300 loĝantoj, fakte ĉe municipo kun konsiderinda etendo. Ĝi estas la sepa municipo de Kantabrio kun malpli da loĝantaro.
La municipo estas komponita per tre malgrandaj loĝlokoj. Nur la ĉefurbo, Arroyal de los Carabeos, superas la 50 loĝantojn. Estas kelkaj loĝlokoj kiuj eĉ havas malpli ol 10 censitaj loĝantoj kaj kelkaj fakte estas senhomaj grandan parton de la jaro. Tiukadre estas vojo por piedirado nomita PRS-34 Ruta de los Pueblos Abandonados (de la forlasitaj vilaĝoj), tra kelkaj loĝlokoj de la municipo.
La 316 loĝantoj (2017) estas distribuataj jene:​
Ekonomio
Tradicie, la ekonomia agado de la municipo estis agrikulturo kaj brutobredado, sed pro la industria kerno de Reinosa kaj pro la pli ĵusa turismo, la agado translokiĝis al la sektoroj de industrio kaj servoj. En la areo estas multaj atestiloj de historio kaj pri naturo la ĉefa altiraĵo estas la Akvorezervejo de Ebro.
Aktualo
Inter vidindaĵoj estas montroj de tradicia arkitekturo, de ŝtonaj domoj, kelkaj preĝejoj kaj ermitejoj. Aparte menciindas:
Homo heidelbergensis
Homo heidelbergensis estas formortinta specio aŭ subspecio de arkaikaj homoj de la genro Homo, kiu disradiiĝis en la Meza Plejstoceno ekde antaŭ ĉirkaŭ 700 000 ĝis 300 000 jaroj. Ofte oni proponis derivadon de H. sapiens el H. rhodesiensis, sed tio estas malheligita per fosilia truo de 400–260 jaroj. La specio estis origine nomita Homo heidelbergensis pro la unua malkovro de skeleto proksime al Heidelberg, Germanio.
La unua malkovro —mandiblo— estis farita en 1907 de Otto Schoetensack. La kranioj de tiu specio montras trajtojn komunajn kun tiuj kaj de H. erectus kaj de modernaj homoj; ties cerbo estis preskaŭ tiom granda kiel tiu de modernaj homoj. La elfosaĵo de la Sima de los Huesos en Atapuerca en norda Hispanio tenas partikulare riĉajn kuŝejojn kie la elfosado plue daŭras en 2020.
H. heidelbergensis estis disvastigita tra Orienta kaj Suda Afriko (Etiopio, Namibio, Sudafriko) same kiel en Eŭropo (Anglio, Francio, Germanio, Grekio, Hungario, Italio, Portugalio, Hispanio). Ties preciza rilato kaj kun la pli frua H. antecessor kaj kun H. ergaster, kaj kun la postaj specioj de Neandertaloj, Denisovanoj, kaj nuntempaj homoj estas ankoraŭ neklara.
Venezia Santa Lucia (stacidomo)
Venezia Santa Lucia estas fervoja stacidomo en Venecio, Italio.
Virina Futbala Mondpokalo 2023
La Virina Futbala Mondpokalo 2023 estas la naŭa mondpokalo por futbalistinaj naciaj teamoj. Ĝi okazas inter la 20-a de julio kaj la 20-a de aŭgusto en Aŭstralio kaj Nov-Zelando. 32 teamoj partoprenas en la konkurso, Usono defendas sian titolon.
Eliminaj raŭndoj
post plilongigo
Ugando en la Olimpikoj
Ugandaj sportistoj unue en 1956 partoprenis olimpikon - ekde tiam oficiala uganda teamo partoprenas la somerajn olimpikojn, kaj ne maltrafis eventon ekde tiam, krom krom en la Somera Olimpiko 1976, kiam la teamo protestis kontraŭ nekompleta izoliĝo de sud-afrikaj sportistoj antaŭ la olimpiko, kvankam laŭplane sportistoj de tiu lando komplete bojkotiĝu, ĝis la socia sistemo de apartismo tie estos komplete forigita.
En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis ugandaj partoprenantoj. Tamen en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas senukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo sume atingis 4 orajn,  4 arĝentajn kaj  3 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la 73-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
La Uganda Nacia Olimpika Komitato kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1950 kaj rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1956, ĝustatempe antaŭ la unua apero de uganda teamo en la olimpiko de Melburno.
Hordo
Hordo estis soci-politika kaj milita strukturo kiu devenas el la eŭropaziaj stepoj, ĝenerale asociaj al mongoloj. Tia ento povas estis rigardita kiel regiona ekvivalento de klano aŭ tribo. Kelkaj sukcesaj hordoj kreis ĥanlandojn.
Dum la slava termino ordo, kaj la okcidenta hordo, estis origine prunto de la mongola vorto ordo por ‘kampadejo’, ‘stabanejo’; la origina termino ne havis la signifon de grandaj ĥanlandoj, kiaj la Ora Hordo. Tiuj strukturoj estas referencataj nuntempe kiel Ulú (‘nacio’ aŭ ‘tribo’). Nur en la Fina Mezepoko la uzado de la slava orda estis reprenita en la tjurka lingvaro.
Oni uzas tiun terminon ankaŭ por aludi al tipo de homa organizado, propra de la paleolitiko; nome grupoj kiuj estis kreitaj pro la neceso protekti sin unuj aliajn. La koncepto de hordo uzita tiusence konsistas en kategorio apartenanta al la antropologio de la 19a jarcento kiu aktuale estas ĝenerale malakceptita favore al la kategorio: bando de ĉasistoj-kolektistoj. Tiuj ĝenerale estis formitaj de 20 ĝis 40 personoj, kiuj estis estritaj de la plej fortulo. La internaj konfliktoj de la hordoj pro la promiskueco, la efektiveco de la ĉasado en malgrandaj grupoj kaj la konstruado de loĝejoj kolektive, kondukis al la fragmentado de la hordo en pli malgrandaj grupoj nome triboj, kiuj okupabis propran teritorion, kun politika sendependeco, komunaj lingvo kaj kultura tradicio.
Jared Diamond difinis kelkajn trajtojn proprajn de la sociaj organizoj de homoj en hordoj, nome la jenaj:
Serbio en la Olimpikoj
Serbaj aŭ pli ekzakte serbiaj sportistoj unue en 1912 kiel teamo partoprenis olimpikon - post tio daŭris preskaŭ jarcenton, ĝis kiam denove oficiala nur-serba teamo partoprenis la somerajn olimpikojn en 2008, sed intertempe serbaj sportistoj kontinue partoprenis en la teamoj de Jugoslavio de 1920 ĝis la vintra Olimpiko 1992, kiel sendependaj olimpiaj partoprenantoj en la vintra Olimpiko 1992 kaj en teamoj de Serbio kaj Montenegro de 1996 ĝis 2006.
Tamen la serba olimpika historio jam komenciĝas en la plej unua moderna olimpiko, la legenda Somera Olimpiko 1896. Tie la 24-jara Momčilo Tapavica (naskita en la hodiaŭa serba provinco Vojvodino), kiu konkuris por Hungara reĝlando, fariĝis la unua atleto el la hodiaŭa teritorio de Serbio kaj la unua etna serbo, kiu gajnis olimpikan medalon, bronzon en teniso. Kutimo en la plej fruaj olimpikoj, li ankaŭ partoprenis en du pliaj disciplinoj, halterlevo, kie li vundiĝis, kaj luktado du tagojn pli poste, kie li fine malvenkis en egalforta matĉo pro sia vundiĝo el la halterleva konkurso. Krome dua serbo partoprenis la eventon kiel honora gasto: la 20-jara serba reĝo spektis la konkursojn je invito de la olimpike entuziasma dandevena greka reĝo Georgo la 1-a. En vintraj olimpikoj puraj serbaj teamoj partoprenas ekde la Vintra Olimpiko 2010 - antaŭe ekde 1924 ili partoprenis en la samaj teamaj grupiĝoj kiel la someraj sportistoj.
Kvankam tio signifis partoprenon en kompare malmultaj eventoj, kaj kvankam en vintraj olimpikoj ĝis nun ne atingiĝis medaloj, en la someraj olimpikoj la teamoj ne estas sensukcesaj: ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, la teamo en la kvin someraj olimpikoj atingis 6 orajn,  7 arĝentajn kaj  11 bronzajn medalojn. Fine ĝi havis la 67-an rangon inter ĉiuj partoprenintaj teamoj.
La Serbia Olimpika Komitato (serbe Олимпијски комитет Србије, Olimpijski komitet Srbije) kunordigas la teamojn - la organizaĵo estis kreita en 1910 je la nomo Serbia Olimpika Klubo, ŝanĝis sian titoligon al la nuna nomo en 1912 kaj estis rekonita de la Internacia Olimpika Komitato samjare.
Imre Kis Pintér
Imre Kis Pintér [kiŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kis Pintér Imre estis hungara bibliotekisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto, redaktoro.
Bretocino
Bretocino [bretoZIno] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. Bretocino estas etimologie diminutivo de Bretó, nome aludo al kreado post la najbara Bretó.
Imre Kis Pintér
naskiĝis en Budapeŝto, li mortis.
Biografio
akiris bibliotekistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1965, poste li laboris en ministeria biblioteko ĝis 1971. Li revenis al la universitato, kie li instruis kaj estis aspiranto inter 1971-1974. Li laboris en akademia literatura instituto inter 1974-1989, dum li kandidatiĝis en 1982 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1991-2011 li estis ĉefredaktoro de signifa literatura revuo. poste li pensiuliĝis. Li edziĝis en 1964, lia edzino naskis 3 filinojn inter 1967-1974. Li ricevis stipendion en 1976, premiojn inter 1979-2013.
Bretocino
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 12,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 207 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 55 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
En Mezepoko okazis reloĝado post la Batalo de Polvorosa super maŭroj.
Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado estas la tradiciaj enspezofontoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
8-a jarmilo a.K.
La 8-a jarmilo a.K. ekis la 1an de januaro 8000 a.K. kaj finis la 31an de decembro 7001 a.K.
Ludoj de la Novaj Aperantaj Fortoj
La Ludoj de la Novaj Aperantaj Fortoj (Games of The New Emerging Forces (Ganefo), Игры новых развивающихся сил, 新兴力量运动会 kaj Pesta Olahraga Negara-Negara Berkembang) estis iniciato de la registaro de Indonezio establi pli socialisman kontraŭ-Olimpikon en 1963 kaj 1966.
Emőke Baráth
Emőke Baráth [barAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baráth Emőke estas hungara operkantisto, oratorikantisto (soprano).
Ludoj de la Novaj Aperantaj Fortoj
Historio
La iniciato estis celitaj kiel kontrapunkto al la Olimpikoj. La fono estis skandalo ĉirkaŭ la partopreno de Israelo kaj Tajvano en la Aziaj Ludoj de 1962 gastigitaj en Indonezio. La reĝimo de prezidanto Aĥmed Sukarno pro politikaj motivoj ne donis enirpermesojn al la atletoj de Israelo kaj Tajvano. Tio kontraŭis la doktrinon de la Internacia Olimpika Komitato (IOK), kiu klopodis apartigi politikon de sporto. La protesto de la barata IOK-membro Guru Dutt Sondhi kontraŭ tio estis malsukcesa. Indonezio poste estis malmembrigita el la IOK laŭ iniciato de Guru Dutt Sondhi kaj de la IOK-prezidanto Avery Brundage. La sekvan jaron, la registaro de Indonezio tial kreis la novan iniciaton, kiu estis intencita formi anstataŭan Olimpikojn.
Emőke Baráth
Emőke Baráth naskiĝis en 1985 en Kerepestarcsa (iam unuigita Kerepes kaj Kistarcsa).
Biografio
Emőke Baráth krom la bazlernejo lernis pianadon en Gödöllő, poste ŝi maturiĝis en muzika gimnazio en Budapeŝto, fine ŝi akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2012. Ŝia ĉefinstruisto estis Júlia Pászthy. Helpe de stipendio ŝi perfektigis sian kantoscion de Leonardo de Lisi en en:Conservatorio Luigi Cherubini de Florenco, krome ŝi frekventis majstrokursojn de Éva Marton, Klára Kolonits, Ferenc Rados, Sylvia Sass, Andrea Meláth kaj aliaj. Ŝi specialiĝis pri baroka muziko kaj ŝi ne ligiĝis al operejoj, teatroj, sed ŝi estis liberprofesiulo. Ŝia edzo estis franco, tial ŝi vivis alterne en Hungario kaj Francio. Ŝi ricevis premiojn inter 2011-2021.
Ludoj de la Novaj Aperantaj Fortoj
Historio
La ludoj estis okazigitaj en Ĝakarto en 1963 kaj en Pnom-Peno en 1966 (la dua eldono estis unue planita por 1967 en Kairo, Egiptio, sed ĉar la egiptia registaro forturnis sian subtenon, oni rangaltigis la eventon de Pnom-Peno de azia al tutmonda "Ganefo"). La Kultura Revolucio en Popola Respubliko Ĉinio malhelpis trian eventon en 1969. En la unua "Ganefo" partoprenis 51 nacioj kun ĉirkaŭ 2 700 atletoj el ĉiuj kontinentoj. La IOK deklaris ke atletoj partoprenantaj tiujn ludojn estus malpermesitaj de la venontaj Olimpikoj. Sovetunio tial sendis teamon de malpli talentaj sportistoj, orienta Germanio konkuris en ne-olimpikaj sportoj kiel ekzemple badmintono kaj teniso. Kvankam la Indonezia Olimpika Komitato estis reakceptita al la IOK ĝstatempe antaŭ somero 1964, indonezia teamo ne povis partopreni en la Somera Olimpiko 1964.
Ĉirkaŭ 2 000 sportistoj el 17 aziaj landoj partoprenis en la dua "Ganefo" en Pnom-Peno. Kvalifika futbala turniro antaŭe estis okazigita en Pjongjango en aŭgusto 1965. Partoprenis ankaŭ afrika teamo, Gvineo. Tamen, ĉar la gvinea teamo ne sukcesis kvalifikiĝi, restis pure azia futbala turniro.
Pro tio, ke la registaro de Popola Respubliko Ĉinio ankaŭ forturnis sian subtenon de tria "Ganefo" planita por 1969 en Ĉinio, indonezia teamo tamen estis sendita al la Somera Olimpiko 1968 kaj la projektoj pri "Ganefo" ne estis revivigataj.
Eskilstuna
Eskilstuna - prononco - estas urbo en centra Svedio, ĉirkaŭ 70 km okcidente de Stokholmo. Ĝi apartenas al la sveda provinco Södermanlands län (kies plej granda urbo ĝi estas) kaj la historia provinco Södermanland (Sudermanio). Ĝi estas la ĉefa urbo de la samnoma komunumo kaj havas ĉirkaŭ 107 000 loĝantojn.
(45850) 2000 SH209
(45850) 2000 SH209 estas malgranda, malhela, asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 25-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Máté Novkov
Máté Novkov, laŭ hungarlingve kutima nomordo Novkov Máté estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia patrino estis Zsuzsa Oláh.
Máté Novkov naskiĝis la en Pécs.
Biografio
Máté Novkov estis edukita en Debrecen. Li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2016. Liaj plej gravaj instruistoj estis Réka Pelsőczy, Roland Rába kaj László Bagossy. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro István Örkény. Li havis ankaŭ filmajn rolojn.
Daŭripova Reto
Daŭripova Reto (REDE) estas brazila politika partio, gvidata de Marina Silva. Ĝi estis oficiale registrita en la 22-a de septembro 2015. En junio 2020 la partio havis 33,355 membroj.
Leĝdonaj elektoj
Dum la elektoj de 2018, REDE lanĉis 11 kandidatojn por reganto kaj 22 por la senato, el kiuj nur 3 senatanoj estis elektitaj: Fabiano Contarato (ES), Flávio Arns (PR) kaj Randolfe Rodrigues (AP)
En la Ĉambro de Deputitoj, REDE havas nur 1 deputiton, Joenia Wapichana (RR).
Brime de Sog
Brime de Sog [BRIme deSOĤ] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. Brime de Sog estas etimologie rilatebla al vimeno kaj sambuko.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 17,93 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 128 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 88 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun San Pedro de Ceque kaj Santibáñez de Vidriales.
Agrikulturo (produktado de vino) kaj brutobredado estas la tradiciaj enspezofontoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.
(62820) 2000 UF46
(62820) 2000 UF46 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Le Locheur
Le Locheur estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Brime de Urz
Brime de Urz [BRIme deURZ] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. Brime de Urz estas etimologie rilatebla al vimeno kaj eriko (brezo).