cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Coenraad Jacob Temminck
Vivo kaj Laboroj
Komence li vivis en Sumatro, kiu tiutempe estis parto de Nederlanda Hindio. De 1820 ĝis la morto li estis la unua direktoro de la Regna Muzeo pri Naturhistorio en Leiden. Lia verko Manuel d'ornithologie ou Tableau systematique des oiseaux qui se trouvent en Europe (1815-40) dum jardekoj estis la baza verko pri eŭropaj birdoj. Speciale li studis la kolombojn. Krome li ankaŭ okupiĝis pri la mamuloj kaj estas la unua persono, kiu priskribis multajn diversajn speciojn. Multaj bestospecoj havas sian nomon laŭ Temminck.
Coenraad Jacob Temminck laboris en la unua duono de la 19-a jarcento kaj priskribis multajn birdojn, inter ili la specion de la Blankostria pikumno, sed ne tiun ĉi de la Teminka pikumno, kiun priskribis Frédéric de Lafresnaye, kiu siavice ne priskribis la specion de Lafresnaja pikumno, kiun priskribis Malherbe. Multfoje priskribintoj dediĉis siajn trovojn al kolegoj.
Seewoosagur Ramgoolam
Seewoosagur Ramgoolam (सर शिवसागर रामगुलाम )  (naskiĝis  en Belle Rive, mortis  en Port-Luiso) estis maŭricia politikisto.
Rimsting
Rimsting estas komunumo en Germanio, ĉe la okcidenta bordo de la lago Chiemsee. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ajngrunda veturebleco
Ajngrunda veturebleco estas kapableco de veturilo venki obstaklojn, ekzemple:
Aŭtomobilo kun tre alta ajngrunda veturebleco estas nomata ajngrunda aŭtomobilo. Personajn ajngrundajn aŭtojn oni nomas ĵipoj.
24899 Dominiona
Kanado estas oficiale la "Dominio de Kanado" (angle "Dominion of Canada") sub la Konstitucia Akto de 1791 kaj tiu de 1982. Tia indiko estis inspirita de la Psalmo 72, verso 8 : "Li havu dominon ankaŭ de maro ĝis maro, kaj de la rivero ĝis la finoj de la tero."
Hikaru Hironiwa
Hikaru Hironiwa (広庭 輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Ehime FC kaj Zweigen Kanazawa.
Rigarda
Rigarda (Rigardà) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rigardanais.
Caltojar
Caltojar [kaltoĤAR] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko Komarko de Almazán en la sudcentro de la provinco.
La loknomo Caltojar estas de araba deveno: kalat ‘fortikaĵo’ kaj thagr ‘landlimo’, kio sugestas la ekzistadon de kastelo.
.fi
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de plej alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Fi''.
.fi estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Finnlando.
Caltojar
Geografio
Ĝi distas 64 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Kaj limas kun Velamazán, Barca, Villasayas, Baraona, Rello, La Riba de Escalote kaj Berlanga de Duero. Ĝi enhavas la loĝlokojn Bordecorex, Caltojar kaj Casillas de Berlanga.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento. Ĝi apartenis ekde ĝia kreado al la komunumo Tierra de Berlanga ĝis en 1695, oni nuligis la vicgraflandon de Arenillas, kaj oni kreis la markizlandon de Caltojar.
Fine de la 20-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Bordecorex.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la romanika preĝejo de Sankta Mikaelo, tri islamdevenaj gvatoturoj kaj la mozaraba ermitejo de Sankta Baŭdeljo de Casillas de Berlanga, kies murpentraĵoj nerabitaj estas ekspoziciataj en la Muzeo Prado, dum en la ermitejo mem videblas kopioj.
Valgrana
Valgrana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bernezzo, Caraglio, Montemale di Cuneo, Monterosso Grana kaj Rittana.
Alloue
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Flago de Meksiko
La flago de Meksiko oficiale akceptiĝis je la 16-a de septembro 1968. Ĝi estas trikoloro verda, blanka kaj ruĝa. Tiuj koloroj estas la koloroj de la nacia liberiga armeo de Meksiko.
La nacia flago de Meksiko estas ortangulo dividita en tri zonoj vertikalaj de egala proporcio, de verda, blanka kaj ruga (maldekstra dekstra) koloroj ordigitaj ekde de la stango.
Kvankam la flago nur akceptiĝis en 1968, la flago venas de flago kiun oni unue hisis je la 2a de novembro 1821. La blazonon de Meksiko oni nur du jarojn poste enmetis. La blazono reprezentas legendon ĉirkaŭ la azteka ĉefurbo Tenochtitlán. Tenochtitlán situis samloke kiel la nuna ĉefurbo de Meksiko Meksikurbo. Oni plurfoje ŝanĝis la blazonon dum la historio. Ĉiujn ŝanĝojn oni transprenis al la flago.
Amerika ridmevo
La Amerika ridmevo, Larus atricilla, estas mezgranda amerika mevo tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj. La nomo de “ridmevo” devenas el raŭka alvoko kiah, kiu sonas kiel akra rido "ha... ha... ha...".
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en la marbordo de Atlantiko de Usono, la Karibo, suda Kalifornio kaj norda Suda Ameriko. La plej nordaj loĝantaroj migras suden vintre kaj tiu ĉi specio alvenas kiel rara vaganto en okcidentan Eŭropon. Ili ankaŭ vivas en internaj regionoj ĉe marĉoj aŭ aliaj humidejoj.
Aspekto
Tiu specio estas facile rekonebla. Ĝi estas 36–41 cm longa kun enverguro de 98–110 cm kaj pezo de ĉirkaŭ 275 g. La korpo de somera plenkreskulo estas blanka (kolo, brusto, ventro, subflugiloj kaj vosto) escepte la malhelgrizaj dorso kaj flugiloj kaj nigra kapo kun blankaj okulaj duonringoj. Flugiloj havas blankajn malantaŭajn bordojn kaj ili estas multe pli malhelgrizaj ol tiuj de similgrandaj mevoj escepte la pli eta Franklina mevo kaj ili havas nigrajn pintojn sen la blanka makulo de la Franklina mevo. La beko estas longa, dika kaj ruĝa. La kruroj estas nigrecaj. La nigra kapo preskaŭ perdiĝas vintre kaj la beko nigriĝas.
La Amerika ridmevo atingas plenkreskan plumaron post tri jaroj. Nematuruloj estas ĉiam pli malhelaj ol tiuj de similgrandaj mevoj escepte denove la Franklina mevo. Unujaruloj estas pli grizaj supre kaj havaspli palajn kapojn ol unujaruloj de Franklina mevo kaj dujaruloj diferenciĝas pro la flugilbildo kaj strukturo.
Kutimoj
La Amerika ridmevo reproduktiĝas en marbordaj marĉoj aŭ lagetoj en grandaj kolonioj. Ili konstruas surgrunde grandan neston el planta materialo. La ino demetas 2 ĝis 4 verdecajn ovojn kiuj estos kovataj dum ĉirkaŭ tri semajnoj de ambaŭ gepatroj. Post eloviĝo la gepatroj zorgas la idojn dum unu monato.
Ili estas ĉiomanĝantaj kiel plej granda parto de la mevoj de la genro Larus kaj ili manĝas restaĵojn aŭ predas etajn taŭgajn predojn, kiel fiŝojn aŭ krabojn. Ili ankaŭ rabas predojn al pelikanoj (per insolenta metodo, ĉar ili venas sur iliaj kapoj kaj prenas la predon rekte de la bekosako) aŭ ĉasas insektojn dumfluge. Ankaŭ ovojn kaj idojn de aliaj birdoj.
Ili estas sociaj kaj ariĝas en grandaj grupoj en salejoj aŭ sablejoj foje kun aliaj mevoj. Ili estas marbordaj, sed povas interniĝi laŭ rivervaloj.
Drama filmo
Dramo estas kina subĝenro kiu temas pri situacioj ĝenerale ne-epopeaj en serioza kunteksto, kun tono kaj orientigo pli proksima al la inspiro de tristo kaj kompato ol de rido aŭ amuzo. Tamen, ekde la etimologia vidpunkto, la dramo postulas intrigon, agadon kaj dialogon.
Tiu tipo de filmoj ĵus atingis plian popularecon en variaj landoj de la tuta mondo, per televidserioj kiaj Prison Break, Dro. House, ktp. Ĝenerale, drama filmo estas bazita sur scenaro kiu enhavu minimuman humoron kaj tion nur nature; la ĉefa temo rilatas al serioza kaj transcenda afero (venĝo, morto, malriĉo, malfidelo, perforto, sekso, drogo, alkoholismo, moralo, rasaj antaŭjuĝoj, religia maltoleremo, sociekonomia diferencoj, kontraŭvirina violento, politika koruptado…) kun orientigo kortuŝa aŭ skandala, kiu preskaŭ ĉiam precizigas ian tipon de socia maljusteco. La verko povis inspiriĝi el historia okazaĵo (kun temoj kiel Holokaŭsto) aŭ aliaj aferoj de la aktualo. Tamen, oni ne konfuzu dramon kun tragedio (tiu lasta ne tiom ofta en kinarto, per adaptoj de romanoj aŭ teatraĵoj), ĉar tragedio ĉiam finas per la morto de almenaŭ unu de la protagonistoj (kiel por ekzemplo en Romeo kaj Julieto (1968) aŭ The Hunchback of Notre Dame (1923)).
Dramo en kino okazas en filmo en kiu oni disvolvigas klare la roluligo de la roluloj, laŭ realisma maniero, montrante emociojn kaj sentojn, kio iel generas konfliktojn inter ili kaj eĉ kun si mem, aŭ kun la socio, aŭ kun la propra naturo.
Dramo estas sendube tre ampleksa filma ĝenro, kiu inkludas subĝenrojn kiajn la drama komedio (por ekzemplo la filmo de Charles Chaplin de 1915 titolita The Champion), la romantisma dramo (por ekzemplo la filmo de Barato de la jaro 2010 titolita Mia nomo estas Ĥan, reĝisorita kaj scenarigita de Karan Johar), la filmoj pri sportoj kaj partikulare pri bokso (por ekzemplo School Ties), la ĝenrisma dramo (por ekzemplo Dublinanoj – La mortintoj– ), la juĝofilmo (por ekzemplo la filmo de 1957 titolita 12 Angry Men reĝisorita de Sidney Lumet), kaj la policdramo (por ekzemplo la filmo de 2003 titolita Las horas del día reĝisorita de Jaime Rosales).
Cârnecea
Cârnecea [kırneĉa] (hungare:Kernyécsa) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Reşiţa. En 1910 ĝi havis 1084 loĝantojn (rumanoj), en 1992 422 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1402. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Ticvaniu Mare.
7232 Nabokov
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusdevenan usonan verkiston Vladimir Vladimiroviĉ Nabokov (1899–1997).
Harakovce
Harakovce (hungare Harakóc germane Harachsdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Harakovce situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Spišské Podhradie troviĝas je 7 km.
Aguadulce
Aguadulce estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Sevilla, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 13 km2 kie loĝas 2060 geloĝantoj, do loĝdenso estas 158.5 loĝ./km2. Aguadulce situas je 99 km de la provinca ĉefurbo Sevilla.
La nomo de tiu vilaĝo signifas en la hispana "Dolĉa akvo".
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2060 geloĝantoj de la municipo Aguadulce estas 1022 inoj kaj 1038 viroj. En la 13-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejo, kie loĝas 2037 geloĝantoj, kaj aliaj 23 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 21, 5 inoj kaj 16 viroj, kaj mortis 16, 8 inoj kaj 8 viroj. Tiel la natura kresko estis 5 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 1005 homoj (48.8%).
Mariano Fortuny
Mariano José María Bernardo Fortuny y Marsal (naskiĝis la en Reus, mortis la  en Romo) estis hispana pentristo de la 19a jarcento.
Lia avo helpis lin lerni kun metiistoj (juvelistoj) kaj pentristoj en Barcelono. En 1858 li translokiĝis unuafoje al Romo, kie kontaktis kun artistoj kaj italaj kaj hispanaj. En 1860 ekis milito de Hispanio kontraŭ Maroko, kaj la Provinca Deputitaro de Barcelono mendis al Fortuny ke li veturu tien kiel bilda kronikisto kompane de la verkisto Pedro Antonio de Alarcón. Tie li estis kiel pentristo ĉe la regimento de la generalo Juan Prim, ankaŭ devena de Reus. Tiam li enamiĝis de la lumo, la etoso kaj la marokaj kaj arabaj pejzaĝoj.
Poste li pentris siajn plej famajn pentraĵojn kiaj La vicaría (vikariejo). Ĉirkaŭ 1870 li translokiĝis al Parizo, kie li povis admiri la verkojn de la Muzeo de Luvro, kaj de la Muzeo de Luksemburgo, kaj interesiĝis pri artistoj kiaj Horace Vernet, Eugène Fromentin, Alexandre Decamps kaj ĉefe, Eugène Delacroix.
Kurejo de Katalunio
La cirkvito de Katalunio estas cirkvito de Formulo 1 en Hispanio.
Longeco: 4,655 km
Papaloapana regiono
La Papaloapana regiono (hispane "región de la Cuenca del Papaloapan" aŭ "región de Tuxtepec", loke ofte mallongigata "Papaloapan") estas parto de la subŝtato Oaĥako (hispane : Oaxaca) de Meksiko. Ĝi situas en la nordo de la subŝtato. La regiono kovras areon de 11 605 kvadrataj kilometroj kaj en 2010 ĝi havis sume 465 192 loĝantojn. Administra centro de la regiono estas la urbo San Juan Bautista Tuxtepec. Sude la regiono limas je la kanjona regiono kaj la norda montaro de Oaĥako, norde je la najbara subŝtato Verakruco.
NGC 4676
NGC 4676A kaj NGC 4676B, ankaŭ konataj kiel la Musaj Galaksioj, estas paro de spiralaj galaksioj, de neregulaj formoj en konstelacio Berenica Hararo. La distanco de ni estas ĉirkaŭ 300 milionoj da lumjaroj. NGC 4676A estas kolizianta kun NGC 4676B. Post ĉirkaŭ 400 milionoj da jaroj ili kuniĝos al unu elipsa galaksio.
La nomo Musaj Galaksioj aŭ Muso-Galaksioj ekestis, ĉar ili ambaŭ havas longan "voston" kaj tial similas al du musoj. La vostoj ekestis pro la tajda efiko; pro la interproksimeco de la du galaksioj la gravito efikas multe pli forte al la proksim-flankaj partoj.
La koloroj de la galaksioj estas nekutimaj. Galaksio NGC 4676A havas kernon kun mallumaj makuloj, kiun ĉirkaŭas blua-blanka restaĵo de spiralaj brakoj; kontraŭe en preskaŭ ĉiuj spiralaj galaksioj la brakoj estas flavaj ĉe la radiko kaj bluetaj ĉe la pinto. La alia galaksio, NGC 4676B, estas pli laŭ la normo, ĝia kerno estas flaveta kaj ĝiaj du brakoj bluetaj.
La bildo en la kesto montras NGC 4676A (dekstre) kaj NGC 4676B (maldekstre); ĝi estis fotita de la kosmoteleskopo Hubble.
Aliaj indikoj de NGC 4676A: NGC 4676-1, MCG 5-30-76, IC 819, ZWG 159.72, UGC 7938, VV 224, KCPG 355A, ARP 242, DFOT 59, PGC 43062)
Magaso
Magaso (Магас) estas urbo en Rusio.
Magaso estas ekde 2003 registara ĉefurbo de la rusia respubliko Inguŝio, en Norda Kaŭkazo.
La urbo estis fondita fine de la 1990-aj jaroj kiel antaŭurbo de ĝistiama ĉefurbo Nazran kaj iĝis en 2003 oficiala ĉefurbo.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 26402X.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 2000.
La interurba telefona kodo estas 87345, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel la moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Tio estas la plej eta laŭ loĝantaro ĉefurbo de la mondo. En 2002 tie loĝis nur 300 homoj, la — 500 (preskaŭ ĉiuj venas tien labori el tute proksima Nazran kaj aliaj loĝlokoj).
Sula
Sula (aŭ "naivuloj" kiel populara nomo) estas genro el la ordo de Pelikanoformaj birdoj kaj familio de Suledoj. Ili vivas sur la marbordoj de tropikaj zonoj. En la lastaj jaroj la kvanto de la Sula ĉiam reduktiĝis. Tio estas kaŭzita de detruo de iliaj restadejoj.
Kutimaro
Sula moviĝas sur la grundo mallerte, stumble. Ili flugas bonege, falegas el alto de 20-40 m kaj subakviĝas eĉ ĝis 25 m kaj kapablas resti kelkajn minutojn subakve. La bobenoforma korpo kun la pinta beko apenaŭ trovas reziston alakve. Ĝiaj naztruoj estas fermeblaj. Ĝiaj okuloj – kiel ĉe aliaj fiŝomanĝantaj birdoj – sidas iomete subenrigardante, tiel ili ĉiam povas vidi, kio okazas en la akvo.
Sula pasigas la grandan parton de tempo sur maro, escepte de noktoj kaj la genera tempo, kiujn ĝi pasigas sur marinsulo. Restante surtere aŭ surarbe ĝi fariĝas senkapabla; kiam ĝi defalas de branĉo, ĝi devas pene svingi siajn flugilojn por levi sin en aeron. Alie, ĝi devas grimpi sur altan deklivon aŭ rokon por de tie ekflugi post nelongdistanca glisado. Tamen sur la maro ĝi povas plene montri sian talenton. Ĝi lertas kaj flugi kaj naĝi. Sula flugas grupe en aero, serĉante ĉasaĵon en maro. Trovinte fiŝon, ĝi tuj kuntiras siajn flugilojn, rektigas sian kolon, plonĝas en akvon kaj kaptas la ĉasaĵon per la pika beko. Iam por persekuti ĉasaĵon, ĝi subakviĝas ĝis profundeco de 2-3m. Ĝi povas konservi provizore la kaptitan fiŝon en la kropo, kaj poste ĝi elsaltas el la akvo kaj ekflugas en la aeron.
En la reprodukta sezono Sula kolektiĝas kolonie sur marinsuloj. Kelkaj specioj plenumas ceremoniegajn pariĝadajn memmontradojn kie rimarkindas la eleganta montrado de la brile diverskoloraj (laŭ la specio) piedoj. Paroj kune konstruas sian neston, la femala birdo demetas unu ovon (malofte du), helbluan kaj kovritan per blankajo, surgrunde aŭ en arba nesto. La femala kaj maskla birdoj alterne kovas la ovon. La kovado daŭras ĉ. unu kaj duonan monatojn.
Aspekto
La familio de suledoj havas 9 speciojn. Ilia korpogrando estas inter 65 kaj 100 cm. Ili estas strikte parencaj al la pelikanoj, ambaŭ havas vizaĝe aerkusenon subhaŭte, kiu permesas ilin falegi sendanĝere enakven (sen tio ili ne povus profunde subakviĝi). La plejparto el ili vivas sur insuloj kaj en ĉemaraj regionoj de la tropikaj kaj varmetaj zonoj. Ekzemple en Ĉinio oni povas trovi du specojn de Sula, nome, la Brunan naivulon kaj la Ruĝkruran naivulon, kiuj vivas en la sudorientaj ĉemaraj provincoj kaj generas sur Ŝjiŝa-insularo en la Sudĉina Maro.
La fortika beko de Sula estas konusforma, kun iom malsupren kurbiĝanta pinto. La bekobazo kaj la vangoj estas kovrataj de membrano, la naztruoj estas fermitaj, kio favoras al kaptado de fiŝo en akvo. La muskoloj ĉe la gorĝo estas lozaj, pro kio Sula povas engluti grandan fiŝon. La longaj flugiloj helpas ĝin en flugado. Ĝia vostoplumaro estas longa kaj kojnoforma. Ĝi havas mallongajn krurojn kun piedfingroj kunigitaj per naĝhaŭto.
Sistematiko
Tradicie oni kalkulis ankaŭ Morus (3 specioj) kiel parton de Sula. Inter la suloj, en vasta senco, oni trovas en Eŭropo nur la Nordan sulon, kiu nuntempe kutime klasiĝas kiel Morus bassanus) kaj ne plu kiel Sula bassana. Ĝi ricevis sian latinan nomon pro la rifo nome Roko Bass en la golfo (fjordo) Firth of Forth. Tiu birdo longas 90 cm, havas nur unu ovon en nesto de algo, herbo. Ili estas grandaj, blankaj birdoj kun kelkaj nigrecaj flugilplumoj. La birdidoj eloviĝas post 6 semajnoj kaj post pliaj 10-11 semajnoj ili unuafoje vizitas la akvon kaj ofte ili plonĝas per kuraĝa falego. La birdidoj havas tiam malhelbrunan, hele makulitan lanugon, sed ili iĝas per ĉiu plumoŝanĝo pli kaj pli helaj, kaj en la kvina vivjaro formiĝas la neĝoblanka plumaro, kiu nur kaposupre estas helflava. Ĝia plej proksima parenco estas la Kaba sulo (Sula capensis).
La genro Morus estas multe pli bone dokumentata en la fosilia registro ol Sula, kvankam tiu lasta estas pli nombra nune. La tialoj ne estas klaraj; eble Sula estis pli bone adaptataj aŭ simple bonsorte loĝis en plej taŭgaj lokoj por elteni la defiojn de la ekologia ŝanĝo de la fina Plioceno, aŭ eble ankoraŭ multaj fosiliaj Sula ankoraŭ atendas malkovron. Notinde, Morus estas nune limigitaj al moderklimataj oceanoj dum Sula troviĝas ankaŭ en tropikaj akvoj, kaj kelkaj el la prahistoriaj Morus havis plian distribuadon en ekvatorajn areojn ol ties aktualaj samgenranoj.
Kelkaj fakuloj konsideras ke la naŭ specioj estu traktataj kiel samgenraj en Sula. Tamen ili estas klare metitaj aparte, pro ostologio. La distingaj stirpoj de Morus kaj Sula ekzistis en tiaj formoj, ekde almenaŭ meza Mioceno, antaŭ ĉ. 15 milionoj da jaroj (Olson 1985).
La Abota sulo estis iame inkludata en Sula sed estas nune lokita en monotipa genro Papasula, kiu reprezentas antikvan stirpon eble pli proksima al Morus.
Nomoj
La angla nomo booby kaj la hispana nomo bobo etimologie signifas "stultulo, naivulo", ĉar tiuj fidemaj birdoj havis kutimon surterigi sur ferdeko de navigantaj ŝipoj, kie ili estis facile kaptitaj kaj manĝitaj. Pro tio, Sula estas ofte menciita kiel kapto kaj manĝo de vrakitaj maristoj, ĉefe William Bligh de la ŝipo Bounty kaj ties ŝipanoj, dum la fama veturo post esti lasataj drive de Fletcher Christian kaj ties sekvantoj.
Ottó Szombati Gille
SZOMBATI Gille Ottó [pr. sombati] estis rumanuja hungara reĝisoro, poeto, dramverkisto naskiĝinta en Oradea la 29-an de januaro 1930 kaj mortinta en Oradea la 24-an de majo 2012.
Kariero
Ottó Szombati Gille en 1954 dungiĝis al Oradea, ekde 1957 ĝis 1958 li laboris en la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro, pli poste denove en Oradea ĝis sia peniĝo en 1990.
Bu Xiangzhi
BU Xiangzhi (祥志 naskiĝis ) estas ĉina ŝaka grandmajstro kaj ĉina ĉampiono en 2004. Li estis membro de la ĉina teamo, kiu gajnis oran medalon ĉe la Monda Teama Ŝaka Ĉampionumo 2015.
En 1999 li fariĝis la 10-a grandmajstro de Ĉinio en la aĝo de 13 jaroj, 10 monatoj kaj 13 tagoj, tiutempe la plej juna en la historio. En aprilo 2008 Bu kaj Ni Hua iĝis la dua kaj tria ĉinaj ludantoj, kiuj trapasis la 2700 Elo-nombron post Wang Yue.
Fruaj jaroj
Bu naskiĝis en Cindao. En la aĝo de ses, Bu unue estis enkondukita en ŝako de pli aĝa kuzo (lia avo estis forta ludanto de Ĉina ŝako) kaj lia intereso kreskigis kun lia samlandano la virina mondĉampiono Xie Jun en 1991. Li komencis preni ŝakon serioze en la aĝo de naŭ jaroj kaj ricevis fruan trejnadon ekde tiam. Dum tiu tempo la gazeto Qingdao Daily fondis lokan ŝakklubon al kiu multaj infanoj en la grandurbo iris. Lia unua ŝaklibro estis traduko de la fama My 60 Memorable Games de Bobby Fischer ludanto, kiun Bu admiras. Antaŭ 1993 li jam gajnis la Qingdaan Junioran Ŝakturniron.
En 1997 li fariĝis infana Ĉampiono de la Nacia S.T. Lee Pokalo. En 1998 en la aĝo de 12, li kaptis la titolojn de Nacia Ĉampiono Sub-14 Monda Juna Ĉampionumo. En 1999 li finis sepa en la prestiĝa Tan Chin Nam Grandmaster Invitational Tournament.
Plej juna grandmajstro en historio
La kontrakto de sponsoro kun mineralakva produktanto de lia hejmurbo Cindao ebligis al li en 1999 kun lia trejnisto Ji Yunqi vojaĝi al Eŭropo por partopreni tie en pluraj internaciaj ŝakturniroj. En aŭtuno 1999 li realigis ene de nur du monatoj tri grandmajstrajn normojn, kun turnirvenkoj ĉe Paks GM Turniro (6/9 poentoj) 21an-29an de septembro (Kategorio 10), la Kluger Memorial - First Saturday tournament 3an-13an de oktobro (Kategorio 7) per 8½/11 poentoj kaj kundividis la unuan pozicion en la Qingdao Daily Pokalo (6/8 poentoj) 18an-23an de oktobro. Li havis 13 jarojn, 10 monatojn kaj 13 tagojn kiam li gajnis la finan normon, tiutempe la plej juna persono por atingi tiun titolon. Ankaŭ en 1999 li gajnis la Germanan Malferman Turniron.
2000-2007
En decembro 2003 Bu gajnis la 10-an Aceimar Internacian Malferman Turniron en Mondariz per 7½/9.
En novembro 2004 li fariĝis Nacia Ŝaka Ĉampiono de Ĉinio en Lanĝoŭo per poentaro de 9.0/11.
En 2006 Bu gajnis la 9-an Mondan Universitatan Ĉampionumon en Lagoso, Niĝerio per 7.5/9 post venko en decidrondo kontraŭ Ni Hua.
En julio 2007 Bu gajnis la Kanadan Malferman Ŝakan Ĉampionumon en Otavo, Kanado. En oktobro 2007 li venkis en la Blindŝaka Monda Pokalo en Bilbao kun 1½ poentojn super la aliaj, li venkis la fortajn grandmajstrojn Veselin Topalov, Magnus Carlsen, Pentala Harikrishna, Judit Polgár kaj Sergej Karjakin.
2008
En januaro 2008 ĉe la 6-a Gibtelecom Ŝakfestivalo en Ĝibraltaro, Bu kundividis la unuan pozicion per poentaro 8/10 (+7−1=2 kaj efikeco de 2834) sed perdis en la malegaligaj ludoj kontraŭ Hikaru Nakamura. En aprilo 2008 Bu konkuris ĉe la Rusa Teama Ĉampionumo en Dagomys, Soĉi li ludis por la teamo Shatar-Metropole (Burjatio), kie li havis poentaron de 6½/10 (+3-0=7) kaj efikecon de 2771. En lia super-turnira debuto en Sofio, Bulgario ĉe la Grand Slam M-Tel Masters (Kategorio 20) de la 7-an ĝis la 18-an de majo 2008, li estis la kvina el ses ludantoj (Levon Aronian, Ivan Cheparinov, Vassily Ivanchuk, Teimour Radjabov, Veselin Topalov) li atingis 3/10 (+1−5=4 kaj elefikeco 2594).
Li konkuris ĉe la Inventi Grandmaster Tournament en Antverpeno, Belgio la 23an-31an de aŭgusto 2008. Li venkis en la turniro per poentaro de 7/9 (+5-0=4) kaj efikeco de 2748.
En septembro 2008 li konkuris ĉe la 5a Rusio-Ĉinio Matĉo kun la vira teamo en Ningbo, Ĉinio kie li atingis 2½/5 kaj efikeco de 2707 (kun Wang Yue, Wang Hao, Ni Hua, Li Chao).
En oktobro Bu venkis en la rapida individua turniro ĉe la World Mind Sports Games 2008.
En decembro 2008 li estis la tria el ses ludantoj ĉe la Pearl Spring Ŝakturniro en Nankino per 5/10.
2010
Li gajnis 6½/9 (+4-0=5) ĉe la Moskva Malferma Turniro en januaro per efikeco de 2723.
Schwäbisch Gmünd
Schwäbisch Gmünd estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ostalb kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bu Xiangzhi
2010
Bu Xiangzhi atingis 5½ (+3-1=5) ĉe la Aeroflot Malferma Turniro 2010 li finis en la 10-a loko el 80 ludantoj kun efikeco de 2700. Post tiu turniro li atingis 13/18 en la kvalifika rondo de la Monda Fulma Ĉampionumo la 18-an de februaro kaj finis en la dua pozicio malantaŭ Maxime Vachier-Lagrave, la rezulto aŭtomate kvalifikis Bu por la Monda Fulma Ĉampionumo, kiu okazos en Moskvo dum novembro 2010.
Schwäbisch Gmünd
Teatro
En la Kongrescentro Stadtgarten regule okazas teatroprezentadoj.
Bu Xiangzhi
2010
De la 24-an de majo ĝis la 4-an de junio 2010 Bu partoprenis en la Ĉina Ŝaka Ĉampionumo. Li finis unua post 10 rondoj, bezonis venkon en la lasta rondo por certigi sian duan ĉinan campionumon. Tamen li egalvenkis en la lasta rondo permesante al Wang Hao kaj Zhou Jianchao kapti lin kun 7½/11, Wang venkis en la deccidrondoj.
Schwäbisch Gmünd
Muzeoj
La "Museum im Prediger" estis fondita en 1876 kiel artmetia muzeo kaj ekde 1973 estas instalita en en la iama dominikana monaĥejo ("Prediger"). Ĝi montras arton kaj artmetion kaj apartenas al la plej fruaj muzeoj de sudokcidenta Germanio. En la muzeo "Prediger" ekde 1994 ankaŭ estas instalita la "Galerie im Prediger" (Galerio en Prediger).
La Ott-Pausersche Fabrik (Fabriko Ott-Pauser) esta muzeo pri arĝentaĵoj kaj biĵuterio.
Bu Xiangzhi
2010
De la 4-an ĝis la 15-a de aŭgusto Bu partoprenis la 7-an ĉiujaran matĉon Ĉinio kontraŭ Rusio, kiu okazis en Yinzhou, Ningbo, Ĉinio. Li formis teamon kun Wang Hao, Wang Yue, Zhou Jianchao kaj Ni Hua, Bu ebligis la venkon al la ĉina teamo per 4/5 kaj sia efikeco estis de 2928.
Schwäbisch Gmünd
Konstruaĵoj
La rekonilo de Schwäbisch Gmünd estas la Katedralo, kiu en la 14-a jarcento en gotika stilo estis projektita de Heinrich Parler, kies filo Peter Parler famiĝis kiel arkitekto en Prago. Ĝi estas la plej granda halkirko de Sudgermanio.
Bu Xiangzhi
2012 ĝis nun
En junio 2012 Bu gajnis la 3-an Hajnano Danzhou GM turniro en decidrondoj kontraŭ Ni Hua kaj tiu venko donis al li la lastan seĝon en la ĉina teamo por la Istanbula Ŝakolimpiko. En aŭgusto 2012 li venkis por la dua fojo la Monda Universitata Ĉampionumo, kiu okazis en Guimarães, Portugalio per 8/9 (+7-0=2).
Schwäbisch Gmünd
Konstruaĵoj
Aliaj famaj konstruaĵoj en la kernurbo estas la "Prediger", la iama Dominikana monaĥejo, kiu nun estas uzata kiel kulturcentro, la iama monaĥejo Gotteszell, kiu hodiaŭ estas prizono, la Nova Urbodomo de 1760, la "Grät" (elparolu: gret; iama urbodomo el la 14-a jarcento; la nomo signifas laŭvorte "domo de konsilantaro") kaj multnombraj aliaj privataj domoj. Sur la Münsterplatz (katedrala placo) staras la Mariensäule (kolono de S-a Maria) el la jaro 1693, sur la Marktplatz (foirplaco) la Marienbrunnen (fontano de S-a Maria] el la jaro 1776.
Bu Xiangzhi
2012 ĝis nun
En julio 2014 li kundividis la unuan pozicion kun Ding Liren en la 5-a Hainan Danzhou Turniro kaj li venkis en la Politiken Pokalo en Helsingør, Danio kun 9/10.
Schwäbisch Gmünd
Konstruaĵoj
Pliaj kirkoj en la kernurbo krom la Heilig-Kreuz-Münster (katedralo de la S-a kruco) estas la Johanniskirche (kirko de S-a Johano), kiu en 1317 menciiĝis kiel kapelo de S-a Johano), la St. Leonhardskapelle (kapelo de S-a Leonardo) sur la tombejo, kiu menciiĝis en 1471 kaj plurfoje transformiĝis, la paroĥeja kirko St. Franziskus (S-a Francisko, iama monaĥeja kirko de la franciskanoj) kaj la evangelia paroĥeja kirko (la iama kirko de la aŭgustenoj). Ekzistas krome pluraj kapeloj: la Hergottsruhkapelle (kapelo de la dia ripozo) el 1622, kiu en 1791 estis pliampleksigita, la Josefskapelle (kapelo de S-a Jozefo), en 1677/78 konstruita laŭ la modelo de la Herrgottsruhkapelle), la Wallfahrtskapelle (pilgrima kapelo) St. Salvator (S-a salvinto) sur la Nepperstein, konstruita ekde 1616 kaj la St. Katharinenkapelle (kapelo de S-a Katarina) de la iama Siechenspital (fleghejmo), kies kerno originas el la 14-a jarcento.
Bu Xiangzhi
Nacia teamo
Bu ludis regule ekde 2001 en la ĉina nacia teamo, en la Monda Teama Ŝaka Ĉampionumo 2005 en Be'er Ŝeba kaj en la Ŝakolimpiko 2006 en Turino, li atingis tre bonajn rezultojn sur la ĉefa tabulo kaj atingis individuan kaj teaman medalojn en ambaŭ ŝakturniroj. Li ludis en la unua tabulo en Torino kie la ĉina teamo finis en dua loko. Li venkis en kvar ludoj kaj egalvenkis en ok, inkluzive de siaj ludoj kontraŭ la ĉefaj grandmajstroj Vladimir Kramnik, Viswanathan Anand kaj Levon Aronian. Li ludis en du antaŭaj Ŝakolimpikoj en Bled 2002 kaj Calvia 2004 ambaŭ en la kvara tabulo.
Schwäbisch Gmünd
Konstruaĵoj
Iom novaj kirkoj en la (ne striktasence) kernurbo estas S-aj Petro kaj Paŭlo en la Hardt-Siedlung (konstruita en 1958), la kirko S-a Mikaelo (konstruita en 1968) kaj la kirko S-a Pio el 1967 kaj la evangelia Friedenskirche (kirko de la paco) el 1961.
Bu Xiangzhi
Nacia teamo
Li estis parto de la teamo, kiu gajnis arĝentan medalon dum decembro 2006 en la Aziaj Ludoj en Doho. Li gajnis individuan bronzan medalon ĉe la tabulo du kiam la teamo gajnis oran medalon ĉe la 15-a Azia Teama Ŝaka Ĉampionumo (2008) en Visakhapatnam.
Bu estis parto de la ĉina teamo, kiu gajnis la oran medalon en la Monda Teama Ŝaka Ĉampionumo 2015. Li anakŭ estis en la teamo, kiu partoprenis en la 43-a Ŝakolimpiko ĉe Batumo 2018, en tiu turniro Bu gajnis la bronzan medalon ĉe la kvara tabulo.
Persona vivo
Bu Xiangzhi estas edziĝinta kun VGM Huang Qian.
Damalisko
genro : Damalisko - ''Damaliscus
5021 Krylania
5021 Krylania estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Krimeo, de facto en Rusio).
Vallanzengo
Vallanzengo estas komunumo de Italio.
5021 Krylania
Nomo
Ĝia nomo estis komponita en honoro de la rusa matematikistino Anna Aleksejevna Krilova (cirile : Анна Алексеевна Крылова, 1903–1996), filino de la rusa inĝeniero kaj matematikisto Aleksej Nikolajeviĉ Krilov (cirile : Алексей Николаевич Крылов, 1863–1945) kaj edzino de la rusa fizikisto kaj nobel-premiito Pjotr Leonidoviĉ Kapica (cirile : Пётр Леонидович Капица, 1894–1984).
Plonévez-du-Faou
(jen france, bretone Plonevez-ar-Faou) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Etimologio
La nomero Plo cetere aludas al la bretona vorto plou por "paroĥo", kaj indikas ke la loĝloko fondiĝis jam post la kristanigo de la regiono, kiu en Bretonio okazis en la 4-a kaj 5-a jarcentoj.
Rodès
Rodès (Rodès) estas franca situanta en departemento Pyrénées-Orientales, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rodésiens.
.fj
.fj estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo de Fiĝio.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Michael Gold
Michael GOLD (naskiĝis la 12-an de aprilo 1894 en Novjorko - mortis la 14-an de majo 1967 en Tera Inda Kalifornio) estis maldekstra usona verkisto, dramisto, ĵurnalisto kaj kritikisto. La nomo Michael Gold estis kaŝnomo por Itzok Isaac Granich.
Li kaj liaj du fratoj naskiĝis en familio de judaj enmigrintoj devenantaj de Rumanio loĝanta en la kvartalo Lower East Side en Novjorko. Michael Gold studis en la universitatoj de New York kaj Harvard.
Lia precipa verko:
Jews Without Money
en Esperanto aperis:
Judoj sen Mono. Trad. Georgo Saville 1938
András Benkei
András Benkei [andrAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Benkei András estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo.
András Benkei naskiĝis la  1923 en Nyíregyháza. Li mortis la 1991 en Budapeŝto.
Biografio
András Benkei frekventis bazlernejon, poste li eklaboris en sia naskiĝurbo. En 1944 li soldatiĝis, en la sekva jaro li estis militkaptito en Sovetunio. Li povis hejmenveni nur en 1948. Post 2 jaroj li aliĝis al la komunistoj. En 1954 li estis jam partiestro de sia naskiĝurbo. Post falo de Hungara revolucio de 1956 ĝis 1963 li estis partiestro de la departemento, poste ĝis 1980 ministro pri enlandaj aferoj. Inter 1958 kaj 1985 (kun 2 interrompoj) li estis parlamenta deputito. En 1980 li pensiuliĝis.
Paŭlo la 4-a
Komenciĝoj kaj leviĝo al episkopeco
Paŭlo la 4-a naskiĝis en Capriglia Irpina (Centra Italio) en la nobela familio de Grafoj Carafa de la branĉo Stadera, elstarega kaj multinflua en Reĝlando de Napolo; lia mentoro estis parenco, la multinflua kardinalo Oliviero Carafa, kiu lin enkondukis en Roman Kurion kiel papa servisto en la kortego de Aleksandro la 6-a (1503); pliposte oni lin igis apostola protonotario kaj levis al la episkopeco kun la tasko pastorali en la ĉefdiocezo de Chieti-Vasto (1505). Dum la papado de Leono la 10-a, Gian Pietro Carafa aktivis kiel ambasadoro en Anglio kaj en Hispanio, kaj en 1518 oni lin destinis episkopi en la ĉefdiocezo de Brindizi-Ostuni.
En 1524, papo Klemento la 7-a permesis ke episkopo Carafa rezignu siajn beneficojn kaj oficojn por eniri monaĥan vivon ĉe la nova ordeno de la “Dia Amo”, en Romo: ĉi tie li konatiĝis kun Gaetano Thiene (estonta sanktoproklamoto), kun kiu decidis fondi la ordenon de la teatinanoj. Post la disrabado de Romo 1527, la ordeno translokiĝis al Venecio. Al Carafa, tamen, estis ordonite, de papo Paŭlo la 3-a, reveni al Romo por komisiite partopreni en la komitato ŝarĝita studi la reformon de la Roma Kurio: pri tio en 1537 li prezentis gravan, sed neniam aktualigitan, dokumenton, nome Consilium de Emendanda Ecclesia.
Kardinalagado de Carafa
En decembro 1536 Cafara estis promociita kardinalo kaj estis al li konfidita la regado de la ĉefdiocezo de Chieti kaj baldaŭ poste tiu de Napolo. Praktike, tamen, li estis absorbita el oficoj ĉe la Roma Kurio: kie li distingiĝis pro severeco rilate la novaĵojn de protestantoj kaj rilate ekstremajn reformistojn de la Eklezio. Li sin dediĉis, kiel prefekto de la Kongregacio de la roma kaj universala Inkvizicio, poste dirita Sankta Ofico, al la unuiga readaptado de la tribunaloj de la Inkvizicio kiuj ĝis tiam estis mastrumitaj nivele de unuopa diocezo. Li ankaŭ estis iniciatoro de la Indekso de malpermesitaj libroj, promulgita la 30-an de decembro 1558, kaj publikigita komence de 1559. La celo de tiu indekso estis informi la kristanaron pri la kontraŭkredaj eraroj liveritaj en tiuj libroj, kaj ilin elimini.
En 1553 li fariĝis dekano de kardinala kolegio.
Papado
Post nur 21 tagoj de papado mortis (la 30-an de aprilo de 1555) papo Marcelo la 2-a, kaj la 56 kardinaloj denove kuniĝis por elekti la posteulon en la persono de kardinalo Johano Petro Carafa kiu alprenis la nomon de “Paŭlo la 4-a” (la 23-an de majo 1955).
Ŝtata regado
Por defendi la papajn teritoriojn kaj plisolidigi la papan ŝtaton, Paŭla 4-a partianiĝis por Francio kun kiu militis kontraŭ Hispanio, sed fine, venkita, li paciĝis kun Hispanio venkanta diversfronte (ekzemple, en la batalo de Sankta Kvinteno de 1557 – Flandrio).
Ĉar Paŭlo la 4-a trovis en la familio Colonna, tre influa inter la romaj nobelaro kaj popolo, akran oponon al sia politiko, tiun ĉi li senigis el posedaĵoj (kiuj tamen, poste, estis almenaŭ parte, redonitaj).
Kiel aliaj renesencaj papoj, Paŭlo la 4-a fine cedis al nepotismo, kvankam lia morala rigideco dekomence malpermesis al lia parencaro eĉ viziti Romon. Honorajn kaj realpovajn ŝarĝojn havis lia nevo Karlo Carafa kiu praktike funkciis kiel Kardinalo Nepo dum alia nevo, Kardinalo Johano Carafa estis promociita al la ofico de generalo kapitano de la Eklezio. Tamen, ĉar kelkaj en la parencoj maldigne kondutis, Paŭlo la 4-a, ne hezitis publike ilin hontigi kaj elpeli el la papa kortego.
Paŭlo la 4-a kaj judoj
Paŭlo la 4-a promulgis ankaŭ la faman buleon cum nimis absurdum de la 12-a de julio 1555. Per tiu buleo Paŭlo la 4-a aboliciis kelkajn privilegiojn iam konceditajn al judoj, sed samtempe kreis por ili la geton, jam ĉeestan en aliaj urboj, en kiu ili estis devigitaj loĝi restante, nokte, protektaj kontraŭ atakoj de kelkaj troe devotaj kristanoj; ekstere de la geto judoj estis devigitaj vesti surkape flavan ĉapon por esti tuj rekoneblaj. Tio kun kromaj restriktadoj igis turmentitan la vivo de judoj, spite ke eminentaj judoj estis estimataj kaj aŭskultataj de ekleziaj regantoj. Restas ankoraŭ obskura, historie kaj dimensie kaj response, la kondamno kun ŝtiparumado de 24 novkristanoj (judoj kiuj ŝajnigis adheri al perforte altrudita kristana kredo el kiu, poste, revenis al hebrea religio), kiu okazis en Ankono en 1556 pri kiu parolas iuj vikioj. La evento, tamen, enkadriĝas en la etoso de severeco kaj rigideco altruditaj de la papo.
Leĝoj por cenzuro de libroj
En 1559, la Kongregacio de la Sankta Ofico ellasis la unuan liston de la Indekso de malpermesitaj libroj validan por la tuta kristanaro (kvankam neglektita, fakte, en la teritorioj submetitaj al kontrolo de la Hispana Inkvizicio, kiu jam havis sian propran liston).
La malpermesoj dividiĝis laŭ tri serioj: la unua inkludis aŭtorojn kies verkoj estis senescepte malpermesitaj, la dua entenis nur la verkojn specife indikitajn, la tria etendiĝis al ĉiuj libroj mankaj je tipografiaj indikoj aŭ je eklezia permeso kaj pritraktantaj temojn kiaj astrologio kaj magio. Entute, se nombri ankaŭ erarojn kaj maljustaĵon, la listo entenis 904 titolojn, inter kiuj ankaŭ la verkaron de Erasmo de Roterdamo, kiuj tamen poste rezultis tute katolikaj. Al la Indekso estis almetita listo de 45 eldonoj de la malpermesitaj Malnova Testamento kaj Nova Testamento, kaj plue de eldonistoj suspektaj.
Tiu unua Indekso promulgita de Paŭlo la 4-a (pro tio dirita “paŭla”) estas ekstreme pli severa ol tiuj postaj, ankaŭ de la tujposta de Pio la 4-a (dirita ankaŭ “trenta” ĉar diskutita en sekcio de la Koncilio de Trento.
Finiĝo de la papado de Paŭlo la 4-a
Homo de rigidaj moroj kaj de sincera amo al la katolika kredo kaj senprofita, interesita nur pri la defendo de la katolika kredo, li tamen ne sukcesis akceptiĝi ĉe la roma popolo precipe pro lia volo funkciigi la tribunalojn de Inkvizicio.
Lia kadavro estis ankoraŭ varma kiam paskvinaj ŝercoj tiel lin epitetis:
Carafa en malamo al la diablo kaj al la ĉielo ĉi tie entombigita
''Kun putra kadavro spiriton Erebo ricevis”
''Li ruinigis la eklezion kaj la popolon, homojn kaj la ĉielon li ofendis”
Andrej Korotajev
Andrej KOROTAJEV (Андрей Витальевич Коротаев; n. 1961) estas rusia antropologo, ekonomikisto, historiisto, kaj sociologo, kun gravaj kontribuoj al la teorio de la monda sistemo kaj matematikaj modeloj de makrodinamikaj kaj sociaj kaj ekonomikaj.
Biografio
Naskiĝinta en Moskvo, Andrej Korotajev studis en la Moskva Ŝtata Universitato, kie li ricevis la gradon de BA en 1984 kaj de MA en 1989. Li akiris doktorgradon en 1993 en la Universitato de Mánchester, kaj en 1998 la gradon de Doktoro de Sciencoj de la Rusa Akademio de Sciencoj.
Ekde 2000 li estis instruisto kaj direktoro de la Centro de Antropologio de la Oriento en la Rusia Ŝtata Humanitara Universitato (Moskvo), kaj ankaŭ laboris en Rusa Akademio de Sciencoj. En 2003–2004, li okazigis esplorojn en la Instituto de plej altaj esploroj en Princeton. Kune kun Askar Akajev kaj Georg Malineckij, ĝi kunordigas la programon de la Akademio de Sciencoj de Rusio «Analizo kaj matematika modelado de la monda dinamiko».
Korotajev gajnis la premion de la Fondo de Apogo al la Scienco de Rusio en 2006 kiel unu el la pli bonaj ekonomikistoj de la Rusa Akademio de Sciencoj.
Ĉefaj kontribuoj
La plej gravaj kontribuoj de Andrej Korotajev apartenas al tri medioj:
Matematikaj modeloj de la socia, ekonomia kaj historia dinamiko (kliodinamika)
En la kampo de la kliodinamika proponis unu el la plej konvinkaj eksplikoj por la Argumento de la juĝofino de Heinz von Foerster. En kunlaborado kun siaj kolegoj Artemi Malkov kaj Daria Ĥalturina li pruvis ke, ĝis la jardeko de 1970, la kresko hiperbola de la monda loĝantaro estis akompanita de kresko hiperbola de dua grado de la MEP monda, de kiu disvolvis serio de matematikaj modeloj kiu priskribas tiel ĉi tiun fenomenon kiel la Teorio de la Monda Sistemo. La rilato inter la kresko hiperbola de la monda loĝantaro kaj la kresko hiperbola de dua grado de la MEP monda, observitaj ĝis la jardeko de 1970, respondas al renutrado pozitiva nelineara de dua ordo inter la demografia kresko kaj la teknologia disvolviĝo kiun oni povas klarigi laŭ la sekvenco:
Teknologia kresko → Pliigo de la kapablo de ŝarĝo de la planedo → Demografia kresko → Pli da homoj → Pli da eventualaj inventistoj → Akcelo de la teknologia kresko → Akcelo de la pliigo de la kapablo de ŝarĝo de la planedo → Demografia kresko pli rapida → Akcelo de la kresko de eventualaj inventistoj → Teknologia kresko pli rapida → Kresko de la kapablo de la Tero por elporti homon... Kaj tiel plu. Korotajev ankaŭ evoluigis serion da matematikaj modeloj de politika kaj demografia dinamiko de Egiptio kaj uzis ilin por struktura analizo de la Egipta Revolucio de 2011.
Kulturaj studoj
En ĉi tiu kampo Andrej Korotajev iris ankaŭ kiel unu el la pioniroj (kune kun siaj kolegoj) de la studo de la kunrilato inter la spaca dissendo de la motivoj mitologiaj kaj de genetikaj markiloj.
La evoluado de la sistemoj socipolitikaj de Jemeno. Originoj de la Islamo
Korotajev faris specialan kontribuon en ĉi tiu medio per la detektado de la ĉefaj tendencoj en la evoluado de Jemeno. Krom ĉi tio, Korotajev faris gravan kontribuon al la studo de la originoj de la Islamo.
Publikigoj
Korotajev skribis pli ol 20 librojn kaj 150 artikolojn rilatajn kun siaj esploroj, el kiuj elstaras la libroj:
7233 Majella
7233 Majella estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Giovanni de Sanctis elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĝi suldas sian nomon al la Nacia Parko Majella, ĉirkaŭ la montmasivo Majella (aŭ Maiella) en Abruco ; unu el plej grandaj, plej sovaĝaj kaj plej bone konservitaj naturrezervejoj en Italio.
NGC 4677
NGC 4677 (aliaj indikoj — ESO 322-78, MCG -7-26-44, DCL 199, PGC 43127) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ŝeolo
Ŝeolo, שאול estas termino de la hebrea Biblio, aŭ Tanaĥo, por indiki plurfoje la regnon aŭ kuniĝejon de la animoj de la mortintoj, do la transmondo. La vorto, etimologie necerta, havas sencan ekvivalenton en la proksimaj kulturoj (vidu la poemon “Gilgameŝ”). Ĉe la Septuaginto ŝeolo estis tradukita per hadeso (Άιδες), ekzemple en Genezo 37,35; Psalmoj 16,10. Ankaŭ en la Nova Testamento, ekzemple en Agoj 2,27 kaj Ap 1,18, estas uzata la sama vorto hadeso.
En iuj apartaj kuntekstoj la vorto ŝeolo signifas tombon, kaj ne do loko de vivantaj animoj de mortintoj. Okazas kiel en la greka hadeso kie per la sama vorto el la kunteksto povas splitiĝi diversaj signifoj.
Sanvalora koncepto esprimis egiptoj per Earu, per Arallu babilonanoj, per Ades grekoj, per Orcus latinidoj.
En la Nova Testamento aperas nur hadeso, eĉ kiam ĝi citas la vorton el la Malnova Testamento kaj havas kutime la sencon de loko aŭ stato de sufero kaj mizero aŭ puno.
Mencioj pri ŝeolo en la hebrea Biblio
(Mankas, en tiu listo, la nombro de la vorto ŝeolo en la libroj duakanonoj).
Sanktaskribaj lokoj en kiuj ŝeolo signifas tombon
En la Predikanto, ekzemple en 9,5-10 ŝeolo ne ŝajnas esti loko aŭ stato, sed simple tombo
Ludwigshöhe (monto)
Ludwigshöhe estas monto en la Valezaj Alpoj en la Monte-Rosa-Masivo sur la landlimo inter Svislando kaj Italio. Kun alteco de metroj ĝi estas la plej sude situanta pli ol 4000-metra monto en Svislando. De Ludwigshöhe flanka kresto kondukas tra Schwarzhorn al Vincent-Piramido kaj disigas kun ĝia daŭrigo la Gressoney-Valon de Valsesia.
Unua grimpo
La unua grimpo sukcesis la 25-an de aŭgusto 1822 fare de la aŭstra armefotografo Ludwig von Welden kun ŝnurkamaradoj. Li algrimpis la pinton nur por mezurado de la Alpoj. Kvankam tiu-ĉi grimpado unue estis apenaŭ atendita, poste la pinto ricevis lian nomon.
Ŝeolo
Sanktaskribaj lokoj en kiuj ŝeolo signifas tombon
Sed kutime por indiki tombon oni uzas "qever" aŭ "q'vourah", ekzemple Rakela descendas en «qever».
Ĉiuj Sanktuloj
La tago de Ĉiuj Sanktuloj (latine: Omnium Sanctorum) estas katolika festo, kiu okazas ĉiun 1-an de novembro. Oni honoras en tiu tago ĉiujn sanktulojn agnoskitajn de la romkatolika eklezio. Ĉiuj Sanktuloj antaŭas la tagon de la mortintoj, kiun oni festas la 2-an de novembro kaj pro tio multfoje oni rilatas ambaŭajn senrilatajn festojn; tre ofte homoj popole uzas la nomon de Ĉiuj Sanktuloj por aludi al ambaŭaj aŭ nur plej ofte al la tago de la mortintoj, kiu pro tabuaj kialoj ne estas tiom facile aŭ agrable direbla.
Ŝeolo
Sanktaskribaj lokoj en kiuj ŝeolo signifas tombon
Por sukcesi pruvi ke la Biblio ne parolus pri pluvivo de postmortaj animoj, kelkaj imagis ke Biblio per sheolo aludi nur tombon; sed tio veras nur en la proporcio de malpli ol dek procente.
Ĉiuj Sanktuloj
Historio
Ĉiuj Sanktuloj, kiel la plej multaj grandaj liturgiaj festoj, ne devenas de la Biblio. Dum la 5-a jarcento, monaĥoj, kiuj kristanigis Irlandon, Brition kaj Gaŭlion, spertis la tradician feston Saveno komence de novembro, kiu anoncis la malhelan duonon de la jaro, tio estas vintro, la fino de la rikoltsezono. Dum la savenaj tagoj, la keltoj kredis ke la mondo de la vivantoj komunikiĝis kun tiu de la dioj je simbola nivelo. Dum tiu festo okazis multaj druidaj ritoj, bankedoj kaj drinkado. Tiuj ritoj, firme ankritaj en la kampara kulturo daŭris longe post kristanigo de la popoloj.
Ŝeolo
Tekstoj aludantaj destinadon aŭ lokon aŭ staton
En la hebrea Biblio, sheolo indikas preskaŭ ĉiam lokon profundan (Ijob 11,8; Amos 9,2), aŭ lokon de amasigo de mortintoj (Gn 37,35; Jeĥ 31,17). Sheolo estas komuna rekuniĝejo de bonuloj kaj malbonuloj kiel verkas la aŭtoro(j) de Ijob (Ĉapitro 3).
Ticvaniu Mic
Ticvaniu Mic (tikvaniu mik) (hungare:Kistikvány) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Reşiţa. En 1910 ĝi havis 1408 loĝantojn (rumanoj); en 1992 401 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1779. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Ticvaniu Mare.
Ŝeolo
Ŝeolo kaj infero
Tradukistoj el la hebreaj tekstoj, foje, interpretis ŝeolon kiel inferon (ekzemple la traduko de Diodati), eble altiritaj el la facila koncepta asimiligo de geheno, loko de perpetua fajro cindriganta la rubaĵaron, kaj menciata en evangelioj kiel puno de la malbonuloj. Sed tia transigo ŝajnas esti invado de konceptoj de aliaj kulturoj: ekzegezistoj ne trovas en la hebrea biblio ion similan al la infero, loko de definitiva puno. Laŭ bibliisto William Foxwell Albright maksimume oni povus malkovri ion similan al purgatorio. En la Nova Tetamento ŝeolo identiĝas kun hadeso kaj facile el ĝi tralikiĝas la koncepto de loko aŭ stato de puno. Oni vidu Lukon 16,19-31 (Lazaro kaj la riĉulo), Apokalipson 20,11-15; Mateon 16 (la pordoj de la infero)...
Ĉiuj Sanktuloj
Interesaĵoj
En okupata de germanoj Pollando la 1-an de novembro 1941 Ĝenerala Gubernio nuligis la Tagon de Ĉiuj Sanktuloj.