cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Respubliko Altajo
Mineraloj
Estas prospektoritaj kelkaj ampleksaj or-ercaj nodoj kun geologiaj rezervoj je centtunoj da erca kaj dektunoj da ŝuta oro. Estas malkovrita unika je rezervoj kompleksa minkampo de nature-raraj metaloj (tantalo, litio, rubidio, cezio, bismuto). Estas taksitaj diversdetale kelkaj aliaj minkampoj (kobalto, volframo, molibdeno, bismuto, kupro, arĝento, oro, hidrargo). Estas prospektoritaj kaj pretigitaj por ekspluatado jenaj minkampoj: la Ĉagan-Uzuna hidrarga, la Oroktoja kaj la Koskola marmoraj (ampleksaj je dekoj da mln kubaj metroj kaj unikaj je dekoreco), la Ĥolzuna fer-erca (kun rezervoj je ĉirkaŭ miliardo da tunoj), la Pyĵin-a minkarba kaj la Taldydjurgun-a lignita. En stadio de esploro kaj ekuzo estas minkampoj: la Lebed-a volastonita (unika je kvalito de l' krudo), la Poddelik-a gipsa (altekvalita medicina), de diversspecaj mineralaj pigmentoj, de mineralaj kaj sanigaj akvoj, de sanigaj ŝlimoj. Estas malkovritaj kuŝejoj de preskaŭ ĉiuj specoj de konstrumaterialoj, de juvelaj, dekoraj kaj kolektaj gemoj.
Akvoj, arbaroj, grundoj
Unu el la plej gravaj naturaj riĉaĵoj de la Montara Altajo estas ĝiaj akvoresursoj.
La glaciejoj de Altaj' enhavas enormajn rezervojn de akvo. La totala amplekso de glacio en registritaj glaciejoj de Altajo ampleksas 57 km³, kio egalas 52 km³ de akvo. Entuta rezervo de akvo en la glaciejoj superas mezjaran defluon de altajaj riveroj (43 km³ jare).
Grandegaj rezervoj de altkvalita malsala akvo kuŝas en montaj lagoj de Altajo; nur en unu lago Teleckoe estas pli ol 40 km³ de purega akvo.
Potencialaj rezervoj de subteraj akvoj taksiĝas je 22 mln m³ diurne. En montoj de Altaj' ekzistas fontoj de mineralaj akvoj, kiuj estas sanigaj.
La arbaraj resursoj de la respubliko estas koncentritaj sur areo de ĉirkaŭ 42 mil km². Ĝeneralaj rezervoj taksiĝas je 700 mln m³ da ligno, el kiuj la koniferoj estas 600 mln m³, el kiuj siavice preskaŭ duono estas aparte valoraj cedraj arbaroj. Maturaj kaj supermaturaj arbaroj konsistigas ĉirkaŭ 300 mln m³, kaj kalkulita lignarbaro estas pli ol 2 mln m³.
En montaro de Altaj' klare videblas laŭ-alta zoneco de grundoj. Entute prezentiĝas ĉirkaŭ 20 ĉefaj specoj de grundoj kaj eĉ pli multe da subspecoj.
De ĝenerala areo de terenoj, la agrokulturaj okupas ĉirkaŭ 10 %, el kiuj 8 % estas paŝtejoj kaj 1 % estas plugejoj (agroj).
Preskaŭ tutan orientan parton de la respubliko okupas unu el plej grandaj naturrezervejoj de Rusio – la Altaja. Altaja ŝtata rezervejo estis fondita en 1932, areas preskaŭ 9000 km² kaj etendiĝas de la nordo suden je pli ol 250 km laŭ teritorioj de la Turoĉaka kaj Ulagana distriktoj.
Sano, sporto, turismo
La rekreivaj resursoj potenciale enroligas la respublikon kiel rekreivan centron ne nur de la regiono, sed de Rusio kaj de la mondo.
Respubliko Altaj' havas konsiderindajn naturajn resursojn, unikajn historiajn kaj arĥeologiajn memorlokojn por aranĝado de ripozo, turismo kaj sporto.
Unikaj natura-klimataj kondiĉoj donas grandajn eblecojn por evoluo de preskaŭ ĉiuj specoj de turismo, kreo de balneologiaj ripozejoj kaj sanatorioj, enroligas la Montaran Altajon kiel unu el rusiaj centroj de montaraj specoj de turismo kaj sporto.
En la respubliko estas 11 infan-junularaj sportlernejoj, 2 infan-junularaj kluboj de trejnado, 1 speciala infan-junulara lernejo de la Olimpika rezervo, kie laboras entute ĉirkaŭ 150 salajrataj trejnistoj-instruistoj de sporto. La lernantoj estas pli ol 7000 personoj. Ĝuste ĉi tie troviĝas startejo de preparo de nunaj kaj estontaj ĉampionoj de la mondo, Azio kaj Eŭropo, Rusio.
Entute kultiviĝas 21 specoj de sporto, kie la ĉefaj estas: la greka-romia lukto, samdo (sindefendo sen armiloj), skiado, futbalo, pilka hokeo, et-atletiko. Samtempe plifortiĝas tiuj specoj de sporto kiel karateo, pezlevado, deltaplanismo, montogrimpado k.a. Ankaŭ la naciaj specoj de sporto konservas sian tradicion.
En Respubliko Altaj' funkcias kvar tutjaraj turismaj bazoj ("Katunj", "Zolotoje ozero" ("Ora lago"), "Junostj" ("Juneco"), "Kuĉerla'"), turisma hotelkomplekso "Turist'", lerna-trejna centro "Seminskij pereval" ("Semina montpasejo"). Estas kreitaj kaj funkcias dekoj da novaj privataj komfortegaj turismkompleksoj, ampleksantaj 10 ĝis 50 personoj. Samtempe ĉiuj turismaj bazoj kaj kompleksoj povas akcepti ĝis 2 mil personojn.
Ekzistas 9 hoteloj por pli ol 500 lokoj, du el ili situas en la ĉefurbo de la respubliko – Gorno-Altajsk (por 300 lokoj).
La loĝantaro
La loĝantaro de Respubliko Altaj' konsistas je 202 mil homoj. El la totala kvanto de la loĝantaro 75 % (150 mil homoj) loĝas en kamparo/montaro kaj 25 % (50 mil homoj) en la urbo.
La laborkapabla loĝantaro de la respubliko konsistas je iom pli ol 100 mil homoj, ĝia plimulta parto okupiĝas pri agrokulturo.
En la respubliko loĝas reprezentantoj de multaj nacioj, tamen tiuj nacioj, krom altajanoj, rusoj kaj kazaĥoj, ne konsistigas kompaktajn grupojn, kaj estas reprezentataj per unuopuloj en internaciaj geedzecoj aŭ per apartaj familioj en alinacia medio. Laŭ popolnombrado, la aŭtoktona gento de Altajo – altajanoj – konsistigas 31 % de la loĝantaro de Respubliko Altaj', kaj el aliaj nacioj: rusoj – 60 %, kazaĥoj – 6 %, ukrainoj – 0,9 %, germanoj – 0,4 % ktp.
Rusoj ekloĝis la Montaran Altajon ekde l' fino de l' 18-a jarcento; en la lasta jardeko de l' 19-a jarcento al teritorio de nuna Koŝ-Agaĉa distrikto venis kazaĥoj.
Kulturo
Ĉiujare en la respubliko aranĝatas la tradicia nacia festo – El-Ojyn. Centoj kaj miloj da homoj rapidas en montaron por, kune kun la samgentanoj, mergiĝi en pasion de popola gajeco.
La bajram' – El-Ojyn – estas nomadula festo. En tio, verŝajne, realiĝas spirito de l' prauloj, kiuj en antaŭlongaj, malproksimaj jaroj ne povis fikssidi en unu loko, kaj preferis longajn transirojn laŭ aktualaj aferoj.
La festo, en 1980-aj jaroj komenciĝinta kiel kultura-sporta aranĝaĵo, en lastaj jaroj akiras fundan sencon. Ĝi simbolas revenon al etika-moralaj valoraĵoj de la prauloj.
En Respubliko Altaj', organoj de potenco kaj administrado atentas kulturan renaskiĝon de l' aŭtoktona popolo de la regiono. Samtempe sufiĉan subtenon ricevas kulturaj postuloj de la loka rusa k.a. popoloj.
Ĉi-sence tre reprezentiva estas la verkistara organizaĵo de la respubliko, enhavanta pli ol 30 membrojn de Rusia Unio de Verkistoj.
En la nacia teatro aktivas altaja kaj rusa trupoj. En ĉiu distrikto ekzistas dekoj da ensembloj; kelkaj el ili, ekzemple folklora ensemblo "Altaj'", famas larĝe ekster Rusio. Pli kaj pli spertiĝas kaj aŭtoritatiĝas tiuj grupoj kiel "Jarmanka", "Ursul", "Ar-Baŝkuŝ" k.a.
Unu el plej meritaj personoj de la respubliko estas Aleksej Grigorjeviĉ Kalkin – La Popola Kajĉi' de Respubliko Altaj', plenumanto de heroa eposo "Maadaj Kara" kaj de aliaj sagaoj. Ne malpli famaj estas Bolot Bajryŝev, Nogon Ŝumarov, Sainĥo Namĉylak k.a. - plenumantoj de "kaj'" (altaja gorĝa kantado) kaj muzikantoj de komus' (vargan') (etna buŝa muzikinstrumento).
Konatiĝo kun tiuj artaĵoj kiel "Meĉty dikarki" ("Revoj de sovaĝulino"), "Pastuĥ" ("Paŝtisto"), "Bazar'" de ankoraŭ unu originala pentristo de Altajo - N. I. Ĉevalkov (1892–1937) – lasas ĉe la spektanto neforgeseblan impreson. Ĉiuj ĉi, kaj multaj aliaj, kreaĵoj de grandaj artistoj-pentristoj, kaj ankoraŭ objektoj de malproksimaj kaj proksimaj epokoj, estas ekspoziciataj en haloj de la respublika muzeo A. V. Anoĥin.
Religio
Somere 1926 la ĉirkaŭaĵojn de Beluĥa vizitis N. K. Reriĥ (Nicholas Roërich). Ravita de Altaj', la granda pensulo kaj artisto kreis kelkajn pentraĵojn, en kiuj prezentis sian komprenon de interna sakramenta esenco de nia landero, kaj antaŭdiris ĝian rolon en la estonta historio de l' homaro.
Lia fama pentraĵo "Ojrot – vestnik Belogo Burĥana" ("Ojrot' – heroldo de Blanka Burĥan'") estas dediĉita al nuntempa realo. En montoj kaj valoj de Altajo denove flustriĝas legendo pri Burĥan' kaj renaskiĝas la Blanka Kredo – Ak Djjan.
La plimulto de l' aŭtoktonaj loĝantoj konfesas burĥanismon – la altajan branĉon de la tibeta budaismo.
Arĥeologio
La Montara Altajo estas eksterordinare riĉa je arĥeologiaĵoj. La plimulto konsistas el trovaĵoj rilataj al pazirika kulturo, kuirilaroj kaj ŝtonaj skulptaĵoj de la tjurka periodo, petrografiaĵoj de diversaj epokoj.
En 6a–2a jarcentoj a.K. en senlimaj vastaĵoj de Granda Stepo aperis tri grupoj de similaj objektoj: armiloj, ĉevalrimenaroj kaj artaĵoj. La similaj armiloj reprezentiĝas per bronzaj kaj feraj ponardoj kun krucaĵo simila al etenditaj papiliaj flugiloj kaj kun listela kalkano, kaj ankaŭ per diversspecaj tri-alaj kaj tri-edraj pintoj de sagoj. En ĉevala jungaĵo samis faŭkrimenetaroj pieding-formaj kaj ring-formaj, kaj psalioj kun zooformaj randaĵoj. En arto ĉie disvastiĝis figuroj de cervoj kun branĉoriĉaj kornoj, mitologiaj grifoj, kaj scenoj de lukto de animaloj.
En 1993 estis fosita la 1a tumulo de tombejo Ak-Alaĥa (en plataĵo Ukok'), kie oni trovis balzamitan korpon de juna (ĉ. 25 jaroj) pazirika virino, ricevonta de lokaj gazetistoj la titolon "Altaja princino". Nun la registaro planas konstrui grandan aŭtovojon tra plataĵo Ukok, kio elvokas amasajn protestojn de arĥeologoj kaj historiistoj, ekologoj kaj verduloj, lokaj loĝantoj kaj naturturistoj.
Simila problemo ekzistas en Ĉemala distrikto, kie oni planas konstrui gigantan HESon, kiu per sia apero detruos unikan klimaton, flaŭron, subakvigos grandegan terenon, industriigos (kaj per tio neniigos) perlon (unu el plej lastaj) de sovaĝa montara naturo (kiu interalie apartenas al kultura heredaĵo de Unesko), sensencigos unikan tuberkulozan sanatorion, kaj minacos subakvigi multajn vilaĝojn en la valo de l' rivero. Dum la HES mem estos ekonomie malprofita.
La ĉefurbo
La ĉefurbo (Gorno-Altajsk) situas en nord-okcidenta parto de la respubliko.
Ĝia teritorio enkalkulas 91 km².
Gorno-Altajsk, kiel loĝloko kun nomo Ulala, estis fondita en 1830, statuson de urbo ricevis en 1928. Ekde 1932 ĝis 1948 ĝi nomiĝis Ojrot-Tura. Distanco de Gorno-Altajsk ĝis Moskvo estas 3641 km, ĝis la plej proksima fervojstacio Bijsk – 100 km. La loĝantaro de la urbo ampleksas ĉirkaŭ 50 mil homojn.
Scienca potencialo de la respubliko estas koncentrita ĉefe en Gorno-Altajsk. En la ŝtata universitato, en instituto de hom-sciencaj esploroj, en aliaj lern-organizaĵoj kaj en organoj de ŝtata administrado laboras dekoj da doktoroj kaj kandidatoj de sciencoj. La plej perspektiva direkto de la fundamenta scienco en la Montara Altajo estas humanitara sektoro, kaj en ĝi – sferoj ligitaj al altajlogio, tjurkologio kaj arĥeologio.
Sciencistoj de pluraj sciencaj institucioj dediĉis sian agadon al produktado. Inter ili aparte menciindas laborantoj el Altaja ŝtata rezervejo, el bestobredejo "Gorno-Altajskoe" ("Montar-Altaja"), el eksperimenta mastrumaĵo de Instituto de citologio kaj genetiko de RAN (Rusia Akademio de Sciencoj), el filio de Siberia botanika ĝardeno kaj el Gorno-Altajska scienc-esplora instituto de agrokulturo.
Konsiderindan parton de la loĝantaro de urbo Gorno-Altajsk konsistigas studentoj kaj lernantoj el la ŝtata universitato, el agrokultura kaj pedagogia kolegioj, el teknologia kaj komerca teknikaj specialaj lernejoj, el medicina altlernejo, kaj el dekoj da ĝeneralaj kaj specialaj lernejoj. Estas ellaborita la sistemo de profesia antaŭpreparo de junularo.
Fervojoj en Nederlando
En Nederlando estas 2809 km da fervojoj, de kiu 2061 km estas elektrigitaj kaj 931 km unutrakaj. Entute estas en Nederlando 6505 km da fervojoj (duoble trakaj duoble nombritaj kaj inkluzive fervojterenoj k.s.).
Ĉiu publika trako en Nederlando estas normala trako, nur la industrio kaj amuzejoj kelkfoje uzas mallarĝan trakon. La publika trakoinfrastrukturo en Nederlando estas, ekde 2003 nome de la registaro, prizorgata de ProRail.
Clara Bow
Clara Gordon BOW ([b|oʊ]; 29a de Julio, 1905 – 27a de Septembro, 1965) estis usona aktorino kiu stelulis en la epoko de muta kino de la 1920-aj jaroj kaj sukcese faris la transiron al sonkino en 1929.
Kariero
Ŝia apero kiel kuraĝa vendejistino en la filmo It havigis al ŝi internacian famon kaj la kromnomon "The It Girl".
Bow personigis la epokon de la Roaring Twenties (Bruaj Dudek-jaroj) kaj estis priskribita kiel ties ĉefa seksosimbolo. Bow aperis en 46 mutaj filmoj kaj en 11 sonfilmoj, kiel ĉe sukcesoj kiaj Mantrap (1926), It (1927), kaj Wings (1927). Ŝi estis nomumita unua biletvendisto en 1928 kaj 1929 kaj dua biletvendisto en 1927 kaj 1930. Oni diris, ke ŝia apero surekrane sekurigis al investistoj, je ĉirkaŭ du-al-unu, "sekuran revenon". Je la pinto de sia steluleco, ŝi ricevis pli ol 45 000 leterojn de sekvantoj en unusola monato (Januaro 1929).
Du jarojn post edziniĝo al aktoro Rex Bell en 1931, Bow retiriĝis el aktorado kaj iĝis ranĉisto en Nevado. Ŝia lasta filmo, nome Hoop-La, estis publikigita en 1933. Septembre 1965, Bow mortis pro koratako estante 60-jaraĝa.
Pamukkale
Pamukkale (turke por kotona fortikaĵo) estas vilaĝo proksime de la urbo Denizli en la sudokcidento de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Denizli kaj al la Egea regiono de Turkio. Sian nomon la loko ricevis de la impresaj terasoj el kalkoŝtono, kiuj tra la jarmiloj formiĝis per minerala akvo el varmaj fontoj, kiu riĉas ke kalcia karbonato kaj dum la fluo malsupren deponigis ĉiam pli da kalko ĉe la roka deklivo, tial ke ekestis naturaj ŝtupoj, terasoj kaj malgrandaj lagetoj, vere iom similaj al amaso de kotono.
Dum la dua duono de la 20-a jarcento la terasoj pro la supre konstruitaj hoteloj, uzantaj la varman mineralan akvon, pli kaj pli disfalis kaj parte perdis la tipe blankan koloron. Pro tio ĝis la jaro 1998 ĉiuj tieaj hoteloj malkonstruiĝis. Per ruza akviga sistemo fakuloj provas restarigi la originan naturan staton de la kalkoŝtonaj terasoj.
Apud Pamukkale situas la ruinoj de la antikva urbo Hierapolis. Kune kun tiu antikva loko, la kalkoŝtonaj terasoj estas listigitaj Monda Kultura Heredaĵo de UNESKO.
Similaj kalkoŝtonaj terasoj troviĝas ĉe la "mamutaj" varmaj fontoj "Mammoth Hot Springs" en la Nacia Parko Yellowstone en Usono kaj Egerszalók en Hungario.
Fuchi Honda
Fuchi Honda (本田 風智, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagan Tosu.
Simon & Garfunkel
Simon & Garfunkel estis usona popmuzika bando konsiste de Paul Simon kaj Art Garfunkel. Simon kaj Garfunkel estis du infantempaj amikoj, kiuj famiĝis dum la 1960-aj jaroj per popolmuziko. Iliaj kantoj inkludas "Mrs. Robinson", "So Long, Frank Lloyd Wright", "The Sound of Silence", "Bridge Over Troubled Water", "Parsley, Sage, Rosemary and Thyme" kaj "El condor pasa". Iliaj kantoj estas ankoraŭ hodiaŭ tre popularaj.
Senpaga koncerto de Simon & Garfunkel en la centra parko de Novjorko en 1981 estis la plej granda koncerto iam, kun 500 000 vizitantoj (proksimume la sama nombro kiel Woodstock-festivalo).
(14677) 1999 XZ
(14677) 1999 XZ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Sukuho
Sukuho aŭ Sukuh (Candi Sukuh, indonezia prononco: [ˈtʃandi ˈsukʊh]) estas 15a-jarcenta Jav-Hindua templo (candi) kiu estas ĉe Berjo, Ngargoyoso distrikto, Karanganyar kabupaten, Centra Javo, Indonezio, ĉe la okcidenta deklivaro de la Monto Lawu (910 metroj). Tiu templo havas alton de 87 metroj. Sukuha templo havas distingajn tem-reliefojn disde aliaj candi, kie la vivo antaŭnaska kaj la seksa edukado estas ties ĉefaj temoj. Ties ĉefa monumento estas simpla piramida strukturo kun reliefoj kaj statuoj antaŭ tiu, inklude tri testudojn kun ebenaj karapacoj kaj masklon tenantan sian penison. Giganta statuo 1.82 m alta de Ŝiŝna kun kvar testikoj, reprezentanta penisajn incizaĵojn, estis unu el la statuoj kiuj estis translokigitaj al la Nacia Muzeo de Indonezio.
Vladimira provinco
Vladimira provinco (Владимирская область, Vladimirskaja oblast') estas grava regiono en la koro de Rusio, orienta najbaro de la Moskva provinco. La ĉefurbo de la provinco estas nur 190 km for de Moskvo.
Historio
En Vladimira provinco konserviĝis multaj historiaj memoraĵoj de rusia antikveco. Kelkaj urboj de la provinco eniras la Oran Ringon de Rusio.
Esperanto en Vladimira provinco
Apud la urbo Kovrov okazis Internacia Junulara Kongreso en 2004.
Izoftalata acido
Izoftalata acido, hidrogena izoftalato aŭ C6H4(COOH)2 estas organika kombinaĵo, senkolora aŭ blanka solido kaj izomero de la ftalata acido kaj tereftalata acido. Izoftalata acido estas blankaj kristaloj kiuj sublimiĝas ĉe 345 °C kaj estas malmulte solvebla en akvo, alkoholo kaj acetata acido.
Ĝi estas preparebla per oksidado de meta-ksileno en ĉeesto de kromiata acido aŭ pere de fandiĝo de kalia meta-sulfobenzoato aŭ meta-bromobenzoato kaj kalia formiato. Izoftalata acido havas bonegajn plenumkarakterizaĵojn inklude de bonega malmoleco, koroda kaj makula rezistadoj, hidrolize stabila, kaj alte uzata en industriaj farbokovraĵoj.
Sintezo
+ 3 O2   \rightarrow    +  2 H2O
La baria salo, same kiel ĝia heksahidrato, estas tre solvebla, kaj tio uzatas por diferencigo inter ftalata kaj tereftalata acidoj. La uvitata acido aŭ 5-metila-izoftalata acido, prepareblas per oksidigo de la mezitileno aŭ kondensiĝo de la piroracemata acido kun baritakvo.
Uzoj
Aromataj dukarboksilataj acidoj, sub la formo de acilaj kloridoj (R-C=OCl), uzatas kiel antaŭaĵoj al komerce gravaj polimeroj, ekzemple de fajrorezista materialo konata kiel Nomex. Kiam miksitaj kun tereftalata acido, tiam izoftalata acido uzatas en produktado de rezinoj plastaj boteloj por trinkaĵoj. La altplenuma polimero, poli-benzimidazolo estas produktata ekde izoftalata acido. Ankaŭ, la acido uzatas kiel grava krudmaterialo en la produktado de izolado-materialoj.
Dictionarium Museologicum
Dictionarium Museologicum (latine, en Esperanto "muzeologia vortaro", alilingve ekzemple Dictionary of museology, Dictionnaire de muséogie, Diccionario museológico kaj Музейный словарь) estis la unua projekto de internacia, plurlingva terminaro de muzeologio, pli ekzakte 20-lingva terminaro por 1623 muzeologiaj nocioj, presata en formato 18 oble 25 centimetroj, kun fortika kovrilo, sur 829 paĝoj. Ĝi aperis en 1986 en Budapeŝto, eldonata de Hungaria Esperanto-Asocio kaj de terminologia laborgrupo de la Internacia Konsilio de Muzeoj (ICOM), en la angla, franca, hispana, rusa, germana, bulgara, ĉeĥa, dana, finna, hungara, itala, nederlanda, norvega, pola, portugala, rumana, serba, slovaka, sveda kaj en Esperanto. Ĉefredaktoroj estis la hungaraj muzeologoj István Éri kaj Béla Végh, kaj kunlaboris pluraj pliaj esperantlingvaj fakuloj, inter ili la etnologo kaj muzea direktoro Tibor Sekelj.
Hoche (pariza metrostacio)
Hoche [ɔʃ] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 5, en komunumo Pantin.
21550 Laviolette
21550 Laviolette estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hoche (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita la okaze de la plilongigo de la linio ĝis la stacio.
Situanta sub Avenuo Jean Lolive en la loko kie ĝi krucas Straton Hoche, la stacio ŝuldas sian nomon al tiu strato. Tiu ĉi omaĝas al generalo Lazare Hoche (1768-1797) kiu, 25-jaraĝa, komandis la armeon de Mozelo danke al kiu li forpuŝis Aŭstrojn en Wœrth, liberigis Landau kaj Alzacon.
Kabo Ĉeljuskin
La kabo Ĉeljuskin (мыс Челюскина) estas kabo de la Arkto en Siberio (Rusio), kiu estas la plej norda punkto de la Eŭrazia kontinento, kaj samtempe estas la kontinenta loko loĝata plej norda de la planedo. Je 1.370 km el la Norda Poluso, ĝi troviĝas en la pinto de la Duoninsulo Tajmir, sude de la arkipelago Norda Lando. Ĝi estas borde de la akvoj de la Markolo Vilkickij, nome markolo kiu separas la Karaan Maron disde la Lapteva Maro.
Administre, ĝi apartenas al la Krasnojarska regiono de la Rusia Federacio.
Johannes Messenius
Johannes Messenius (naskiĝis la 1-a de julio 1579 en Motala - mortis en novembro 1636 en Oulu) estis historiisto, dramaturgo kaj instruisto de la Universitato de Upsalo. estis historiisto, dramaturgo kaj instruisto de la Universitato de Upsalo. Li estas aŭtoro de la unuaj sciencaj esploroj rilate al la historio de Svedio. Li estis tre malbonŝanca rilate al sia filo Arnold Johan Messenius (1608-1651) kaj al sia nepo Arnold Messenius (1629-1651). La juna Arnold estis sendita al la hereda princo Karlo Gustavo, estonta reĝo Karlo la 10-a, satiraĵon kontraŭ la reĝino Kristina. Patro kaj filo estis akuzitaj, surbaze de la komponaĵo, pri konspiro kontraŭ la reĝino (la konspiroj de la Messenius) kaj ambaŭ estis kondamnitaj al morto kaj ekzekutitaj.
Roberto Carnevale
Roberto CARNEVALE naskiĝis en Katanio, la 15-an de junio 1966. Li estas pianisto, ĥorestro kaj komponisto el Sicilio, Italio.
En 1988 ricevis la Internacian Premion de la Konsilio de Eŭropo (Roma). La kompona stilo de Roberto Carnevale distingiĝas per la fuzio de post-minimumismaj indikoj kun elementoj derivitaj de la baroka tradicio kaj ĵazo.
Lia katalogo enhavas pli ol okdek komponaĵojn faritajn ĉe internaciaj koncertaj institucioj (Casa de Las Américas en Havano, The Tower Tavern en Londono, Purcell Room London, Nacia Teatro en Vilno, Foerstr Hall en Prago, grupo de muzika muzeo en Prago. Elektro-akustiko de Bourges, Amikoj de Muziko de Palermo, Teatro Massimo de Palermo, Amikoj de Muziko de Agriĝento, Orestiadi de Gibellina, Teatro La Fenice-Fondaĵo de Venecio, Amikoj de Muziko de Pistoia, Chigiana Muzika Akademio de Sieno, Antikva Teatro de Taormina de Taormina, Greka Teatro Sirakuzo, ktp.).
Programara ĉenstablo
En komputado, programara ĉenstablo temas pri metodo por plibonigi iteracion, simile al ĉenstablo en procesoro. Programara ĉenstablo estas tipo de fororda plenumado, krom ke la reordiganto estas programtradukilo (aŭ por manskribita asembla programo, programisto) anstataŭ la procesoro. Kelkaj komputilo-arkitekturo klare subtenas programaran ĉenstablon, ekzemple arkitekturo IA-64 el Intel.
Ekzemplo
Konsideru la jenan iteracion for i = 1 to N  A(i) B(i) C(i) end Jen,  ,   estu instrukcioj pri la datumo   , kiuj interdependas. Alivorte,  finiĝu antaŭ la komenco de. Ekzemple,   eble elmemorigas datumon en reĝistron. eble faras aritman komputadon je la datumo, kaj  eble enmemorigi la rezulton. Tamen, operacioj je malsamaj  estu sendependaj. Alivorte,  povas komenci antaŭ ke   finiĝas.
Sen programa ĉenstablo, la programo plenumĝos sekve A(1) B(1) C(1) A(2) B(2) C(2) A(3) B(3) C(3) ... Konsideru ke ĉiu instrukcio finiĝas en 3 taktoperiodojn kaj (same kiel multe da modernaj sistemoj) ke unu instrukcio povas komenci po taktoperiodo, se ĝi ne dependas sur iu plenumata instrukcio. Do en la senĉenstabla versio, ĉiu iteracifojo finiĝos en 9 taktoperiodojn: 3 periodojn por, 3 por  , kaj 3 por.
Nun konsideru la sekvan programon kun ĉenstablo A(1) A(2) A(3) B(1) B(2) B(3) C(1) C(2) C(3) ... Estas facile pruvi ke unu instrukcio povas komenci je ĉiu taktoperiodo. Do la montrata 3 iteracifojoj kostas entute 9 taktoperiodojn, ebenige 3 taktoperiodojn po iteracifojo.
Realigado
Programara ĉenstablo ofte uziĝas kune kun iteracifo-malruligado, kaj la kunuzo donas pli bonan rezulton ol iteracio-malruligado sole. En la antaŭa ekzemplo, ni povas skribi la programon jene (se   estas 3-opa):
por i = 1 al (N - 2) paŝ 3 A(i) A(i+1) A(i+2) B(i) B(i+1) B(i+2) C(i) C(i+1) C(i+2) fin
Certe, estas pli ampleksa se ni ne povas certigi ke la tuta nombro da iteracifojo estas opo de la nombro da malruligitaj iteracifojoj. Vidu iteracio-malruligadon por trovi solvojn de la problemo, sed notu ke programara ĉenstablo malpermesas Dufan aparaton.
Ĝenerale, malruligado ne estas la plej bona metodo por realigi ĉenstablon. Konsideru iteracio kun instrukcioj kun longa respondtempo. Ekzemple
por i = 1 al N  A(i) ; 3 taktoperiodoj de respondotempo B(i) ; 3 C(i) ; 12(eble iu glitkoma operacio) D(i) ; 3 E(i) ; 3 F(i) ; 3 end
bezonas malruligi 12 iteracifojojn por averti eviti la ŝtopiginstrukcion. Do la kodo de la iteracifo plilongiĝos 12-ope, tio ne nur influas memoro-uzadon, sed ankaŭ efikecon de kaŝmemoro. Pli maloportune, la antaŭparto (programero antaŭ la iteracio por tiam, kiam la  ne estas 12-opa) eble estos pli longa ol la ĉefa parto mem, kaj verŝajne malefika ĉar programara ĉenstablo ne eblas ĉi-programe (sen pli da plilongigaĉo). Ankaŭ, se  estas malgranda kompare al la nombro de malruligitaj iteracifojoj (ekzemple 10-20), la plenumado elspezus plej da tempo en la malefika antaŭparto, malefikigante programaran ĉenstablon.
Kontraste, jen estas programara ĉenstablo por nia ekzemplo (ni ekspliku pri la antaŭ- kaj postparto poste) antaŭparto por i = 1 al (N - 6) A(i+6) B(i+5) C(i+4) D(i+2) ; notu ke ni forigis i+3 E(i+1) F(i) fin postparto
Tamen, ne kiel la origina programo, la ĉenita versio evitas la ŝtopigon je instrukcio. Notu ke estas jam 12 instrukcioj inter  kaj la dependanta instrukcio.
La antaŭ- kaj postparto pritraktas la iteracifojojn je la komenco kaj fino de iteracio. Jen estas ebla antaŭparto de nia ekzemplo ; antaŭparto (aranĝita vice por klareco) A(1) A(2), B(1) A(3), B(2), C(1) A(4), B(3), C(2) A(5), B(4), C(3), D(1) A(6), B(5), C(4), D(2), E(1) Ĉiu vico montrata signifas unu iteracifojon de la meza parto, sen instrukcioj nekomencantaj. Simile, la postparto grade forigas instrukciojn finitaj ; postparto (aranĝita vice por klareco) B(N), C(N-1), D(N-3), E(N-4), F(N-5) C(N), D(N-2), E(N-3), F(N-4) D(N-1), E(N-2), F(N-3) D(N), E(N-1), F(N-2) E(N), F(N-1) F(N)
Viktor Skumin
Biografio
Viktor Skumin naskiĝis 30-an de aŭgusto 1948 en Penza provinco, RSFSR, Sovetunio kiel filo de armea oficiro.
Viktor Skumin montris ek de siaj junaj jaroj dispozicion por la studo pri la homa psiko. Skumin diplomiĝis la Medical University en 1973 kun diplomo kun honoroj. En 1968, kiam li daŭre estis medicina studento, li proponis la esprimon ″kulturo de sano″, kiu fariĝis ĝeneraligita. La ĉeftasko de kulturo de sano devas efektivigi novigajn sanprogramojn kiuj apogas holisman aliron al fizika, mensa kaj spirita bonfarto.
En 1978, li iĝis psikoterapiisto en Kievo Instituto de kardiovaskula kirurgio. Skumin estis la unua al priskribita antaŭe nekonata malsano, nun ĝi nomiĝas Skumin-sindromo. Tiu sindromo estas asociita kun mekanika korvalvo-enplanto. Profesoro Alain Carpentier (2011) de Université Pierre et Marie Curie kaj membro de la Akademio de Sciencoj de Francio taksoj ke kvarono de pacientoj per artefarita korvalvo evoluigus la Skumin sindromon.
Kontingento
Kontingento estas limitita kvanto, ekzemple nombro, parto (greno, soldatoj ktp.), kiun oni povas aŭ devas liveri.
En la komerco, kontingento (kvoto) signifas kvantan limigon por favora importo. Oni (EU, ŝtatoj) povas difini, kiom oni rajtas liveri en la protektitan landon el iu certa varo aŭ varogrupo per malpliigita aŭ nulprocenta dogano.
Kakejcov
Kakejcov estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio kaj situanta netutaj 9 kilometrojn sudoriente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
Kakejcov ne membriĝas en partojn, ĝi havas nur unu samnomatan katastran teritorion. La teritorio de municipo malgraŭ tio dividiĝas en du bazajn setlejunuojn, la propra Kakejcov kaj vilaĝon Drážky.
6295 Schmoll
6295 Schmoll estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pianisto kaj piano-instruisto Antoine Schmoll. Li instruis en Tuluzo, Bruselo kaj Parizo; en 1881 li eldonigis sian famkonatan "Nouvelle méthode de piano, théorique, pratique et récréative" (france por "Nova instru-metodo de piano, teoria, praktika kaj amuza").
Regiono Rejno-Majno
La metropola regiono Rejno-Majno (Rhein-Main-Gebiet) estas ekonomia regiono kaj urba aglomeraĵo en okcidenta Germanio, ĉe kaj relative proksime de la kunfluo de la du riveroj Majno kaj Rejno. La regiono kovras la sudon de la federacia lando Hesio kaj partojn de la najbaraj federaciaj landoj Rejnlando-Palatinato (Rejnhesio, Rheinhessen) okcidente kaj kaj Bavario (Malsupra Frankonio, Unterfranken) oriente. Depende de la teritoriaj difinoj de la aliaj metropolaj regionoj, temas pri la laŭ nombro de loĝantoj dua aŭ tria plej granda metropola regiono de Germanio, kaj pri unu el tiuj kies loĝantaro plej rapide kreskas. Centro de la regiono estas la urbo Frankfurto ĉe Majno. Sude la teritorio rekte limas je alia metropola regiono de Germanio, la metropola regiono Rhein-Neckar.
Limoj
La regiono fakte ne havas unuece difinitajn limojn. Plej konatas la relative vasta difino uzata en la regiona forumo de la germana industria kaj komerca ĉambro (germane Forum Rhein-Main der Deutschen Industrie- und Handelskammer). Laŭ ĝi membras en la regiono
La distrikto Lahn-Dill ne estas en tiu listo, ĉar ĝi ne estas parto de la regiona forumo de la germana industria kaj komerca ĉambro kaj ne parto de la eŭropunia metropola regiono Rejno-Majno, sed historie ĝi apartenas al la regiono kaj fakte inkluzivigeblas.
Laŭ tiu difino la metropola regiono ampleksas areon de 14 800 kvadrataj kilometroj kaj en ĝi vivas proksimume 5,5 milionoj da homoj.
Kvaranguloj
Kvaranguloj estas Esperanto-revueto kiu aperas 6-foje jare ekde decembro 1998 el Campos dos Goytacazes, Brazilo. Ĝiaj fondintoj estas J. M. Soares kaj Jaime Patrício.
Regiono Rejno-Majno
Limoj
La distrikto Bergstraße kaj la urbo Worms paralele ankaŭ membras en la najbara metropola regiono Rhein-Neckar.
Kvaranguloj
La celo de informilo estas, krom zorgi pri la disvastigo kaj popularigo de Esperanto, diskonigi la enlandajn laborojn kaj tiujn de la Esperanto-grupoj.
Eschbach (apud Nastätten)
Eschbach - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Eschbach apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
Historio
La teritorio ĝis la jaro 1806 apartenis al la landgraflando Hesio, kaj post mallonga okupiĝo per la armeo de Napoleono en 1816 iĝis parto de la duklando Nassau. En 1866 ĝi estis aneksita de reĝlando Prusio post la Prusia-Aŭstria milito kaj fariĝis prusia provinco "Hesio-Nasaŭo". Post la Dua Mondmilito, kiam Prusio estis dissolvita, la komunumo ekapartenis al la nuna federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Lookout-montaro
La Lookout-montaro estas 120 km longa, mallarĝa montaro, apartenante al la Apalaĉaj Montoj (Appalache)-montaro, sudokcidenta rando de la Cumberland-altebenaĵo. Ĝi komenciĝas ĉe Moccasin Bend en ŝtato Tennessee, ĉe rivero Tennessee kaj laŭlongas nordokcidentan parton de Georgia kaj fniĝas ĉe Gadsden de Alabama.
La pintoj altas ĉ. 600 m, la plej alta estas la High Point (730 m) apud La Fayette en Georgia, sur kies nordorienta flanko surgrimpas fervojo al la montopinto, de ki oni povas vidi la urbon Lookout Mountain.
En la interno de la monto troviĝas kavernoj kaj 45 m alta akvofalo (Ruby Falls). Rock City situante ĉe la pinto estas fama pro siaj ĝardenoj kaj kuriozaj rokformaĵoj. Dum la usona enlanda milito 1863, okazis ĉe la pinto kaj ĉirkaŭo la „supernuba batalo”.
Suseni
Suseni estas nomo de multaj lokoj en Rumanio.
Anglo-Hinda
En sia plej ĝenerala signifo Anglo-Hinda temas pri iu perceptebla aŭ neperceptebla afero kun ambaŭ la Angla kaj Hinda deveno aŭ heredaĵo. En la Okcidento la termino Anglo-Hinda estas foje uzita pli larĝe por paroli pri homoj kiuj havas miksitan Hindan kaj Anglan genealogion. La termino estis ankaŭ foje uzita en komuna ĵargono en Britio dum la kolonia periodo, kaj temis pri tiuj ( kiel Rudyard Kipling kaj George Orwell) kiuj estis de Brita deveno, sed estis naskiĝinta en Barato. Hodiaŭ la Anglo-Hinda komunumo en sia konvena signifo estas statistike tre malgranda malplimulto (0.00018%-0.00036% de la totala loĝantaro en Barato) devenante de Barato, kiu konsistas el homoj de miksita Brita kaj Hinda genealogio kies denaska lingvo estas la angla.
Notu bone : Oni ne konfuzu la jenajn terminojn : "hindo" (civitano de Hindio aŭ Barato), "hinda" (rilata al hindoj), kaj "Hindia" (unu el la lingvoj parolata en Barato, kiu estas unu el la oficialaj lingvoj de la federacio)
Grund
Grund en la germana lingvo signifas kialo, kaŭzo kaj fundo.
Ryosuke Kojima
Ryosuke Kojima (小島 亨介, n. ) estas japana futbalisto.
Grund
Grund estas la nomo de la sekvantaj loko:
Aburaoj
La aburaoj estis ĝis la 16-a jarcento unu el la plej grandaj indianaj etnoj, kiuj vivis en la hodiaŭa Kolombio, inter la rivero Magdaleno (Rio Magdalena) kaj la rivero Kaŭko (Rio Cauca). Post la perforta konkero de la regiono per la hispanoj, multaj indianoj, en la senŝanca batalo, preferis la sinmortigon.
Hodiaŭ ankoraŭ ekzistas aburaaj triboj, sed pro la amasa homperdo la nombro de la aburaoj ne plu remultiĝis.
Five Points
En 1880, la penoj por forigi la deliktadon atingis la malaperigon de Five Points. Tio estis nelongdaŭra venko ĉar la malriĉuloj nur translokigis al la najbara Lower East Side.
Looe
En la urbo troviĝas ruina kapelo konstruita de keltoj kaj ruinoj de benediktana klostro. La fonda dokukmento de Looe venas el 1587. West Looe aperis kiel Porpighan en dokumentoj de 1325 kaj 1374.
La havenon uzas motorboatoj kaj ekskursaj ŝipoj, ankaŭ la ŝarkoĉasado altiras multajn turistojn. Ĉe la haveno funkcias fiŝ-prilaboraj uzinoj.
Kampung Kuala Slim
Kampung Kuala Slim estas malgranda vilaĝo situanta ene de la subsekcio Slim Rivero de Batang Padang distrikto en la ŝtato de Perako, Malajzio.
Historio
Ĝi estas ĉefe loĝvilaĝo kun pli ol 50 familioj. Kampung Kuala Slim situantas ĉe la limo inter Perako kaj Selangor. Ekzistas rivero nomita Sungai Bernam kiel marko inter Perako kaj Selangoro ŝtatoj. Multaj homoj ĉiam konfuzas inter Kampung Kuala Slim kaj Kampung Slim. Ambaŭ estis malsamaj vilaĝoj. Ekzistas unu bazlernejo en Kampung Kuala Slim por ĉiuj infanoj en tiu vilaĝo. Post fini ses gradojn, la plej granda parto de ili daŭrigos la studado en mezlernejo kiu estas en Slim Rivero. La plej bona restoracio ĉe Kampung Kuala Slim estas Restoracio Anjang Karia. La famaj Nasi Lemak kaj Roti Canai estas ĉe Perak.
Edukado
Mezlernejo
29473 Krejčí
29473 Krejčí estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj Lenka Kotková kaj Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memeoro de František Krejčí (1901–1984), honora ano de la Ĉeĥoslovaka Astronomia Societo, kiu fondis en 1963 la en Karlovy Vary kaj gvidis ĝin dum dudek jaroj, inklude ties rekonstruon post katastrofa incendio en 1971. Li funciigis patrolan tut-ĉielan fotilon por la Eŭropa Reto pri Fajrbuloj.
Gering
Gering estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Keita Takahata
Keita Takahata (高畑 奎汰, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Oita Trinita.
Sântioana de Mureș
Sântioana de Mureș [sıntiŭana de mureŝ] (hungare: Csittszentiván [ĉitsentivan]) estas vilaĝo en Rumanio okcident-sudokcidente de Târgu Mureș kiu administracie apartenas al la komunumo Pănet. En 1910 ĝi havis 1 073 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 1 370 (rumanoj, 89 % da hungaroj. Ĝia unua skriba mencio estas el 1303. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, al Maros-Torda.
La vojaĝoj de Gulivero
La vojaĝoj de Gulivero (Gulliver's Travels) estas la plej konata verko de la irlanda verkisto, anglikana pastro kaj politikisto Jonathan Swift. En la origina versio la verko konsistas el kvar partoj kaj pseŭdonime publikiĝis en 1726 sub la titolo ''Travels into Several Remote Nations of the World, in Four Parts. By Lemuel Gulliver, first a Surgeon, and then a Captain of Several Ships'' – "Vojaĝoj al diversaj distancaj nacioj de la mondo, en kvar partoj. Fare de Lemuel Gulivero, unue kuracisto, kaj poste kapitano de kelkaj ŝipoj".
Yanga R. Fernández
En 1994, estante studento, li zorgis pri la unua retpoŝto uzata de la astronomoj, kiuj gvatis la alfrapon de la kometo Shoemaker-Levy 9 al Jupiteron.
Angvilo
Angvilo (Anguilla) estas dependa teritorio de Britio en la Kariba Maro.
Angvilo (Anguilla, en la angla lingvo estas transmara dependa departemento de Britio en Karibio, pli specife en la norda ekstremo de la Deventaj Insuloj, en la Malgrandaj Antiloj. Ĝi estas unu el la 16 teritorioj sen memstareco sub gvidado de la Senkoloniiga Komitato de Unuiĝintaj Nacioj, kun la celo elimini la koloniismon.
La arkipelago konsistas el Angvil-insulo kaj kelkaj aliaj proksimaj insuletoj, ĝi havas marlimojn sudoriente kun la insulo Sankta Marteno kiu estas parto de la transmara franca departemento de Gvadelupo. Je la okcidento troviĝas la Britaj Virgulininsuloj.
Historio
Angvilo estis koloniigita de la angloj venintaj de Sankta-Kito kaj Neviso en 1650. Estis administrata de Britio ĝis 1825, kiam la insulo estis transdonita al la administrejo de Sankta-Krito kaj Neviso kontraŭvole de la loĝantoj de Angvilo. De tiu tempo, dum kelkaj okazoj, Angvilo intencis disiĝi.
La 11an de julio 1967 referendumo okazis pri la memstareco kiuj la disiĝistoj gajnis (1.813 voĉdonoj kontraŭ 5), kio proklamis la 17an de junion la sendependecon. De la 19a de marto ĝis la 15a de septembro 1969 la brita armeo okupis la kolonion, post popola ribelo proteste al la nekoncedo de la aprobita memstareco en la referendumo. Finfine en 1971, en virto de la Anguilla bill la insulo restis administrata de brita komisario kaj Konsilo de la Insulo. Ĝi atingis la kondiĉon de brita dependaĵo en 1976 kun memstara administrado, danke al la gvidanto de la Konsilo de la Insulo Ronald Webster, kaj fortigite en 1980 disigante ĝin de Sankta-Kito kaj Neviso.
En 1992 estis akceptita kiel asocia membro de la Kariba Komunumo CARICOM. En 1995, la uragano Ludoviko kaŭzis multajn perdojn en la insularo, ĉefe en la agrikulturo.
Ekonomio
Angvilo estas parto de orientkaribia valuta unuiĝo kaj kune kun ses aliaj karibiaj ŝtatoj kaj plia transmara teritorio de Britio kiel oficialan valuton uzas la orientkaribian dolaron.
La vojaĝoj de Gulivero
Aparte konatiĝis duvoluma porinfana eldono de la verko, en kiu Gulivero unue ekkonas la landon de nanoj kaj poste albordiĝas en la lando de gigantoj; tiu adapto resumas la unuan kaj duan parton de la verko, forlasante la trian kaj kvaran parton. Aparte tiu porinfana eldono kaŭzis, ke oni ofte subtaksis la literaturan gravecon, la satirecon kaj socian kritikon de la verko.
Enhavo
La origina satira verko konsistas el kvar partoj, kiuj korespondas al la kvar vojaĝoj de Gulivero:
La plej konata estas unua parto, kiu bone montras la unuavide fabelan fikciecon, ŝajne nerilatan, sed reale rilatan al la tiutempa socio kaj politiko de la brita imperio (kaj en simila formo ankaŭ de aliaj feŭdaj ŝtatoj de Eŭropo).
Parto 1
Gulivero akceptas laboron kiel kuracisto sur ŝipo kaj ekvojaĝas per tiu ŝipo. Baldaŭ la ŝipo troviĝas en forta ŝtormo, kaj disrompiĝas en ĝi. Kun kvin aliaj ŝipanoj Gulivero provas saviĝi en remboato, sed ĝi ankaŭ dronas. Duonvive li atingas nekonatan bordon kaj tie ekdormas.
Kiam li revekiĝas, li estas fiksigita al la grundo per ŝnuroj ĉe la brakoj, la kruroj kaj la kapa hararo. Nanoj, kies staturo estas 6 coloj, grimpas sur lia korpo. Gulivero sukcesas malfiksigi la ŝnurojn ĉe la maldekstra brako, kaj sekve la nanoj pafas al li vicon da malgrandaj, sed ĉiukaze tre dolorigaj sagoj. Li decidas ne daŭrigi la provojn liberiĝi, sed trankvile atendi la pluan evoluon. La nanoj alportas manĝaĵojn kaj trinkaĵojn al li, kaj poste sur ligna kadro trenas lin en ilia urbo kaj katenas al iama templo.
Du semajnon pli poste la registara sekretario Reldresalo vizitas Guliveron kaj klarigas, ke la liliputa imperio estas danĝerigata de du malbonoj – unu interna kaj unu ekstera. La interna: la liliputa socio estas dividata en du grupojn, la „trameksanoj" kun altaj ŝuaj kalkanumoj kaj la „slameksanoj" kun malaltaj. La imperiestro decidis dungi en sia registaro nur liliputanojn kun malaltaj kalkanumoj, kaj la adeptoj de altaj kalkanumoj tre malkontentas pri la diskriminacio. La konfliktoj inter ambaŭ grupoj tiom vastiĝis, ke anoj de la du grupoj plu ne interparolas. La ekstera malamiko estus la loĝantoj de Blefusko - najbara insulo kun nanoj, kiuj minacas invadi Liliputon. Bazo de tiu konflikto estus la fakto, ke la avo de la nuna liliputa imperiestro siatempe (estante infano) vundis sian fingron, kiam li provis malfermi ovoŝelon ĉe la larĝa flanko, laŭ tradicio. Lia patro (tiatempa imperiestro) ordonis, ke ĉiuj liliputanoj devu malfermi ovoŝelojn nur ĉe la pinta parto. Ekestis ribeloj kontraŭ tiu ordono, kaj la malsukcesaj ribelintoj fuĝis en Blefuskon. Ties regantoj deklaras, ke regantoj de Liliputo pekas kontraŭ la granda liliputa profeto Lustrogo, kiu skribis: „Ĉiuj veraj kredantoj malfermu ovojn ĉe la konvena parto."
Gulivero fine konsentas protekti la imperion kontraŭ la malamikoj, naĝas al Blefusko, per feraj hokoj fiksigas la ŝipojn de la blefuskanoj kaj trenas ilin al Liliputo. Tri semajnojn poste blefuska delegacio venas al Liliputo kaj ofertas pacon, kion la liliputanoj akceptas. La delegitoj invitas Guliveron al Blefusko.
Yanga R. Fernández
Inter 1999 kaj 2005, li estis post-doktora stipendiulo en la Universitato de Havajo, li partoprenis, kun Scott Sheppard kaj David Jewitt al la malkovro de pluraj naturaj satelitoj de Jupitero, kaj al la re-malkovro de Temisto. Li kaj Scott Sheppard, malkovris la karmean grupon.
Ĉedli Klibi
Ĉedli Klibi aŭ Ŝedli Klibi (en araba: الشاذلي القليبي‎; 6a de Septembro, 1925 – 13a de Majo, 2020) estis tunizia politikisto. Li estis Ĝenerala Sekretario de la Ligo de Arabaj Ŝtatoj el 1979 ĝis 1990, kaj la unua ne-egiptia kiu tenis la postenon.
La vojaĝoj de Gulivero
Parto 1
Rilatoj de la imperiestro al Gulivero malboniĝas iom post iom tial, ke Gulivero rifuzas helpi transformi Blefuskon en parton de la Liliputa imperio. Iunokte la apartamento de la imperiestrino brulas; por helpo vokata Gulivero estingas la brulon, urinante sur ĝin. Sekve li ekscias, ke la liliputanoj kulpigas lin pri ŝtatperfido kaj aliaj juraj pekoj, ekzemple pri publika urinado. Komence oni planas kondamni lin je morto, sed mildigas la verdikton al puno blindigi lin kaj poste iom post iom malsatmortigi lin, tiel ke lia skeleto restu kiel monumento por estontaj generacioj. Gulivero fuĝas al Blefusko.
Tri tagojn post sia alveno tie li trovas boaton taŭgan por homo, en kiu li ekvojaĝas provante retrovi la vojon al Eŭropo. Surmare ŝipo de angla komercisto trovas Guliveron sur sia boateto, kaj la aventurinto rakontas sian travivaĵon, montrante kiel pruvo la kunportitajn vivantajn bestojn en miniatura grandeco. Gulivero revenas en Anglion al liaj edzino kaj infanoj.
Parto 2
Dum alia vojaĝo ŝipo kun Gulivero (kiel kuracisto) post ŝtormo stopas ĉe nekonata lando por trovi trinkeblan akvon. Gulivero navigas per boato al la bordo kun grupo de maristoj. Gulivero apartiĝas de la grupo por ke pririgardi la landon. La marinistoj vidas grandegan homon (12-oble pli grandaj ol ordinara homo) kaj forkuras sen Gulivero al la ŝipo.
Baldaŭ Gulivero trafas en la manojn de grandegaj indiĝenoj. En la lando (nomato Brobdingnago) homoj kaj ĉiuj objektoj estas 12-oble pli grandaj ol en ordinaraj landoj. La indiĝenoj impresiĝas Guliveron kiel malgrandan animaleton, similan al homo kaj kapablan paroli (Gulivero iom post iom studas la brobdingnagan lingvon). Antaŭe Gulivero loĝas ĉe kamparano. La kamparano ekspluatas lin, montrante lin kiel kuriozaĵon.
Poste la reĝino de Brobdingnago aĉetas Guliveron de la kamparano, kaj Gulivero ekloĝas ĉe la reĝo kaj la reĝino. Filino de la kamparano, estanta tre zorga pri Gulivero, ankaŭ ekloĝas en la kortego; Gulivero nomas ŝin "Glumdalkliĉ", kio en la brobdingnaga lingvo signifas "vartistino". Por Gulivero estis produktita keston, similan al domo.
Gulivero ofte interparolas kun la reĝo pri leĝoj kaj kutimoj de Britio. La reĝo konkludas, ke ili estas tre malperfekta. Kontraste Gulivero iom post iom perceptas leĝojn kaj kutimojn de Brobdingnago kaj konkludas, ke ili estas tre bona.
La kesto flosas en la oceano kun Gulivero en ĝi. Anglaj maristoj ekvidas ĉi tiun flosantan domon kaj savas Guliveron. Gulivero revenas en Anglion al liaj edzino kaj infanoj.
Parto 3
Dum alia vojaĝo la ŝipestro ekspedas Guliveron kaj 14 aliajn maristojn sur aparta malgranda ŝipo por vendi varojn. Piratoj atakas ŝipon kun Gulivero, rabas la ŝipon, prenas al ili ĉiujn maristojn, krom Gulivero, kaj elŝipigas sole Guliveron sur boaton. Gulivero navigas al kelkaj neloĝantaj insuloj. Li surterigas laŭorde sur ĉi tiujn insulojn.
Unu tagon Gulivero vidas mirindan fenomenon: fluganta insulo en ĉielo. Loĝantoj de la fluanta insulo ekvidas Guliveron petantan pri helpo. La insulo malleviĝas apud Gulivero, kaj li estas levata sur ĝin per speciala ĉeno kun seĝo. Gulivero vidas, ke la indiĝenoj estas tre strangaj: ekstreme meditemaj kaj distriĝemaj, en vesto kun bildoj de ĉielaj korpoj kaj muzikiloj. La reĝo (estanto tre gastema al alilandanoj) garantias al Gulivero nutraĵon, dormolokon kaj lernado de ĉi-loka lingvo.
La fluganta insulo estas nomata Laputo. Loĝantoj de Laputo tre interesiĝas pri matematiko, astronomio kaj muziko, sed estas stultaj pri praktikaj problemoj. La reĝo de Laputo estas ankaŭ reganto de lando nomata Balnibarbio, sur kiu Laputo estas kapabla flugi. Mekanismo de la flugo baziĝas sur interago inter speciala granda magneto interne de la maso de Laputo kaj magnetaj mineraloj kuŝantaj en Balnibarbio. Lingvoj de Balnibarbio kaj de Laputo estas la samaj.
Ĉedli Klibi
Li gradiĝis en la Sorbono pri Arabaj lingvo kaj literaturo en 1947. Poste gradiĝis ankaŭ pri Franca lingvo kaj instruis en la Institut des Hautes Etudes kaj en la Ecole Normale Superieure. Li estis Tunizia Ministro pri Kulturaj Aferoj (1961 - 1970, 1971 - 1973, 1976 - 1978) dum la regado de Habib Burgiba, kaj poste Ministro pri Informado el 1978 ĝis 1979. Li estis ankaŭ urbestro de Kartago el 1963 ĝis 1990.