cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drösing
Drösing estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. La loĝloko situas rekte ĉe la limo inter Slovakio kaj Aŭstrio. Rekte najbaras la slovakaj komunumoj Malé Leváre, Veľké Leváre kaj Závod.
Kosova Milito
La milito
La ĝenerala sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj Kofi Annan deklaris la 24-an de marto, ke la Sekureca Konsilio de UN havas "la unuarangan respondecon" pri la stabiligo de paco kaj sekureco. Li esprimis, ke "tio estas eksplicite agnsokita en la Nord-Atlantika Traktato", kiu estas la bazo de NATO. Sen rekte kritiki la NATO-atakojn al celoj en Kosovo kaj la resta Jugoslavio, Kofi Annan esprimis sian "profundan bedaŭron", ke malgraŭ ĉiuj provoj la jugoslavia registaro insistis pri malakcepto de politika solvo. Laŭ liaj vortoj estas "fakte tragike, ke la diplomatio malsukcesis. Sed ekzistas tempoj, en kiuj la apliko de perforto cele al la streboj por paco povas esti laŭleĝaj".
Sekve al la atakoj, la jugoslavia armeo (Vojska Jugoslavije) la 24-an de marto estis mobilizita, kaj ankoraŭ vespere la jugoslavia registaro deklaris militan staton. Por havi ŝancon kontraŭ la NATO-aviadiloj kaj la aliancaj UÇK-ribeluloj, la jugoslavia armeo provis kaj sukcesis kaŝe transportigi fortan infanterian armean unuon al Kosovo - la transporto okazis per la fervojo, tage la unuoj plejparte kaŝiĝis en tuneloj kaj nokte helpe de tre pluva vetero sukcesis nerimarkite atingi Kosovon. Tio kaŭzis armean konflikton pli longan ol antaŭe planite kaj antaŭvidite de la NATO-gvidantoj.
Post la komenco de la bombado pliaj centmiloj da homoj iĝis rifuĝintoj - sole 460.000 serĉis rifuĝon en Albanio, plia granda kvanto ankaŭ en Makedonio. Parte ili simple fuĝis de la militaj agoj, parte ankaŭ estis forpelitaj de la jugoslavia armeo. La 7-an de aprilo la jugoslavia armeo fermis la limon al Albanio kaj la Respubliko Makedonio kaj repelis multajn ĵus forpelitajn kosovajn albanojn reen al la teritorio de Kosovo.
La UÇK estis de la jugoslavia armeo forpelita al la najbaraj landoj kaj ekde la 9-a de aprilo el Albanio planis re-avancon al la teritorio de Kosovo. Aparte en la montara kaj malfacile superrigardebla regiono Prokletije okazis fortaj bataloj. La jugoslavia armeo havis fortajn homajn perdojn, sed tamen sukcesis eviti, ke la ribeloj eniris la teritorion de Kosovo pli ol 500 metrojn, ekde la 10-a de junio ĝi kontrolis la kompletan kosovan teritorion.
La elaera batalo de la NATO estis origine antaŭvidata nur por malmultaj tagoj, kaj la celoj estis organizitaj laŭ fiksa skemo. Sekve al la decidita armea rezisto de la jugoslavia registaro rapide ekestis malkonsentoj ne nur inter la NATO-membroŝtatoj, sed ankaŭ inter unuopaj NATO-gvidantoj, ĝis kiu grado sencus armea plivastiĝo de la konflikto. Modernaj kontraŭaviadilaj raketoj defendis jugoslaviajn armeajn kaj civilajn celojn kaj aparte la serbian ĉefurbon Beogradon. La rakedoj interalie de la specio S-125 Neva-M, origine produktitaj por la Ruĝa Armeo de Sovetunio, sukcesis endanĝerigi aviadilojn en distanco de 15 kilometroj kaj en granda fluga alteco. La 27-an de marto la jugoslaviaj rakedistoj sukcesis eksplodigi NATO-bomboaviadilon super la vilaĝo Buđanovci, 50 kilometrojn nordokcidente de Beogrado. La jugoslavia propagando tre elstarigis tiun sukceson kaj ekspoziciigis la aviadilajn restaĵojn en muzeo de Beogrado.
Diplomatiaj penoj pri paciĝo
La 27-an de marto en Beogrado finiĝis provoj de la ukrainia ministro pri eksteraj rilatoj, Boris Tarasjuk kaj lia registara kolego, la ukrainia ministro pri defendo Aleksandr Kusmuk, atingi repaciĝon. La 22-an de aprilo la rusia speciala sendito Viktor Stepanoviĉ Ĉernomirdin senrezulte interparolis kun Slobodan Milošević.
La 6-an de majo la ministroj pri eksteraj rilatoj de la G8-ŝtatoj prezentis pacigan planon. La 14-an de majo la finnlanda prezidento Martti Ahtisaari komisie de la Eŭropa Unio komencis pri traktadoj.
Plia militado
Dum komence la NATO-atakoj celis unuarange armeajn celojn, la strategio rapide ŝanĝiĝis interalie pro la politika premo el la NATO-membroŝtatoj rapide fini la kampanjon: Sekve ankaŭ atakiĝis civilaj celoj, interalie la centroj de la plej grandaj serbiaj urboj. Pro la daŭre aktiva raketa defendo de la serbia armeo la NATO-aviadiloj devis flugi daŭre pli ol 5000 metrojn super la tersurfaco kaj tial perdis plej multon de la cela precizeco. Interalie atakiĝis la centro de la serbia radio-elsendejo en Beogrado kaj fine de aprilo la televida turo de Beogrado. Dum majo kaj junio plifortiĝis la NATO-atakoj interalie pro pli suna vetero. Intertempe aparte atakiĝis instalaĵoj de la elektroprovizo en Serbio. Dum majo interalie bombe atakiĝis la ministerio pri internaj aferoj, la ĉina ambasadejo en Beogrado kaj la hotelo „Jugoslavija“.
Ĝis la fino de majo 1999 pli ol 750.000 kosovaj albanoj estis rifuĝintoj, el ili 570.000 ene de la provinco. Sisteme la jugoslavia armeo uzis la forpelon de kosovaj albanoj por malstabiligo de la najbaraj landoj Respubliko Makedonio kaj Albanio.
Ene de la NATO-gvidantaro jam estis planoj pri surtera milito pri la provinco Kosovo, sed la realigo de tiaj planoj ne necesiĝis: La 3-an de junio la serbia parlamento konsentis akcepti la pacigan planon, kiun la 6-an de majo estis prezentintaj de la ministroj pri eksteraj rilatoj de la G8-ŝtatoj. La 9-an de junio gvidantoj de NATO kaj de Jugoslavio per armea traktado en Kumanovo interkonsentis pri poziciigo de paciga soldataro (KFOR) sub gvido de la NATO kaj sub aŭspicio de la Unuiĝintaj Nacioj. La NATO-aviadiloj sekve ĉesis la bombadon. Granda parto de la serba loĝantaro de Kosovo sekve forlasis la provincon pro timo de venĝaj agoj fare de la kosovaj albanoj. La 10-an de junio la Sekureca Konsilio de UN pere de la rezolucio 1244 akceptis kaj la pripacan planon kaj la armean traktaton, kaj la 12-an de junio soldatoj de la misio KFOR kadre de la "operacio komuna gardado" (Operation Joint Guardian) enmarŝis la teritorion de Kosovo. Ĉe la flughaveno de Priŝtino ili renkontis pli-malpli 200 rusiajn soldatojn, kiuj matene konkeris la flughavenon kaj atendis pliajn rusiajn soldatojn, kiuj tamen la antaŭan tagon ne sukcesis superflugi Hungarion. La novaĵo, ke la rusiaj soldatoj alvenis antaŭ la NATO-soldatoj, tiom furiozigis la superan komandiston de NATO, Wesley Clark, ke li ordonis al la brita KFOR-komandanton nepre haltigi la rusiajn soldatojn "ankaŭ per armeaj rimedoj". La britoj tamen rifuzis pliakrigon de la armea konflikto, kaj respondis al Wesley Clark ke li neniel per obeo al tia ordono pretus "iniciati la trian mondmiliton". La flughaveno estis ĉirkaŭigita de NATO-soldatoj, kaj estis politikaj tensioj inter Rusio kaj la NATO. Fine la rusia armeo rajtis partopreni en la KFOR-soldataroj de kvar el la kvin sektoroj, sed ne ricevis propran sektoron. Rapide sekvis pliaj KFOR-soldatoj el ŝtatoj kaj en kaj ekster la NATO-alianco.
La 21-an de junio la ĝenerala sekretario Javier Solana deklaris finon de la NATO-aeratakoj kaj la 24-an de junio la serbia parlamento decidis pri fino de la milita stato.
Heves (historia departemento)
Heves (heveŝ) (germane Hewesch) estis historia departemento en meza parto de la Hungara Reĝlando.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
Laŭ la censo de 1910
Administracio
Estis 6 distriktoj, ties nomoj estas la samaj, ol la distriktejoj:
La departemento situas inter la norda Karpatoj kaj Tiso. La alvenintaj hungaroj en 895 trovis la teritorion konvena por vivadi pro la riveroj Tiso kaj Zagyva, ebenaĵoj kaj valoj. Departemento formiĝis en la 13-a j.c. Inter 1596-1687 la turkoj grandparte okupis la departementon. Ankaŭ la turka departementejo estis en Eger.
Makulbeka tukaneto
La Makulbeka tukaneto (Selenidera maculirostris) estas mezgranda kaj kolora birdo el la familio de la Ramfastedoj kaj ordo de Pegoformaj de Sudameriko, kiu enhavas la tukanojn, tukanetojn, arasariojn, ktp. La scienca nomo de la specio S. maculirostris signifas en la latina “kun makuloj en la beko” kaj vere tio estas la plej karaktera eco kiu diferencas la specion de aliaj membroj de la genro, nome tri aŭ kvar vertikalaj malhelaj bildostrioj en la centro de la supra makzelo, iamaniere simila al tiuj de alia tukano, nome la Skribarasario, se tiukaze la strioj estas nur linioj anstataŭ pli larĝaj strioj, kiel ĉe la Makulbeka tukaneto, kiu estas la ununura membro en la genro kaj inter tukanetoj kiu montras similan bekobildon, kiu aperas jam kiam la junuloj estas nur dumonataj.
Aspekto
Ankaŭ la resto de la beko montras specifan bildon, tio estas samkolore malhela parto post la strioj kaj antaŭ la pli hela (blankeca, verdeca aŭ flaveca) bekopinto. La suba makzelo montras similan helgrizan koloron (sen strio) sed kun la malhela kaj hela markoj fine.
Pri la plumaro, tiu ĉi specio montras ekzemplon de seksa duformismo, kutima en la genro. Nome la masklo estas multe pli malhela ol la ino kun nigraj (kun iometa malhelblua ĝenerala nuanco) krono, gorĝo, kolo, nuko, brusto kaj supra ventro, dum la dorso (separita de ne tiom klara flava duonkolumo kiom ĉe aliaj membroj de la genro), flugiloj kaj vosto estas tre malhelverdaj (tiu lasta kun bruna vostopinto). Malantaŭ la ĉirkaŭokula haŭtaĵo estas sufiĉe markita flava parto (fakte unue pli oranĝeca kaj poste purflava “orelo” aŭ vango) kiun ankaŭ aliaj specioj de la genro montras, sed ĉe tiu ĉi sufiĉe longa ĝis atingi preskaŭ la nukon. En flankoj estas ne tiom klare markita flava makulo kaj ne tiom klare rondoforma kiom ĉe aliaj samgenraj specioj, sed pli nuanca. La femuroj estas verdecaj kiel sekvo de la flaveca parto. La beko, longa kaj kurva, finas per hokilo. La ĉirkaŭokulaj nudaj haŭtaĵoj estas verdecaj. La subpugo estas ruĝa.
La ino anstataŭ nigron montras brunajn partojn pli hele en subaj partoj, kaj la verdaj partoj ne estas tiom malhelverda. La flava “orelo” estas nur nuanca kaj ne tiom kontrasta kaj longa kaj same pli senkolora estas la flavaj markoj subnuka kaj flankaj. Tamen la beko estas similmarkita, sed iomete malpli granda. Same la junuloj estas iom pli senkoloraj. Temas pri specio 33 al 35 cm longa kaj 140-200 g peza.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en nordorienta Argentino, eble en Bolivio, sudorienta Brazilo kaj orienta Paragvajo, do sufiĉe pli suda teritorio ol tiuj de aliaj tukanoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ montetaroj. Ili povas moviĝi, do, inter 1000 m de altituda diferenco.
Kutimoj
Por reproduktado ili uzas jam uzitajn arbotruon de pegedoj, dum en kaptiveco ili elfosas truon en putrinta arbotrunko aŭ arbopeco. En la suda parto de la teritorio la reproduktado okazas de oktobro al januaro, en la norda parto de decembro al junio. La pariĝado komencas per maskla ofero al ino de vomitaj frukteroj. La ceremonio kompletiĝas per plumaranĝo, kapoklinado kaj aliaj movoj. La ino demetas 2 al 4 blankajn ovojn, kiuj estos kovataj dum 14 tagoj kaj elnestiĝo okazas post monato kaj duono, sed poste la idoj estos ankoraŭ manĝigataj de la gepatroj.
Vivo
En Brazilo estas sufiĉe komuna specio, eĉ oni bredas kaj oni vendas ilin en vendejoj, por malhelpi troan ĉasadon, sed senarbarigo detruas habitaton en aliaj teritorioj. Sovaĝe ili vivas 15 jarojn, kaptive multe malpli.
Estas du subspecioj:
Fränkische Saale
La rivero Fränkische Saale situas en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi longas 142 kilometrojn kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 53-an lokon. Interalie ĝi pasas tra la urboj Bad Königshofen, Bad Neustadt, Bad Kissingen, Hammelburg kaj Gemünden. La germanlingva adjektivo "fränkische" en la rivera nomo signifas frankonia, do aludas al la historia regiono Frankonio, por diferencigi la riveron de alia samnoma rivero Saale, kiu de norda Bavario fluas norden tra Bavario, Turingio, Saksio-Anhalto kaj enfluas la riveron Elbo.
Malfermitkoda programaro
Malfermitkoda programaro (angle open source software) estas komputila programaro, kiu plenumas la sekvajn kriteriojn:
Disponi pri la fontoteksto de la programo ne sufiĉas; necesas kontroli ankaŭ ĝian uzpermesilon.
Malfermita kodo estas tipo de komputila programo en kiu la fonta kodo estas disponebla por ĝenerala publika uzado aŭ ŝanĝado el sia originala formo. Kelkaj programoj tiel Linukso aŭ Androido estas ekzemploj de malfermitkodaj programoj.
Terminologio: libera programaro kaj malfermita kodo
Ofte oni parolas pri libera programaro kaj malfermita kodo kiel pri sinonimoj, kaj kelkaj kreintoj de malfermita kodo tiel intencis, sed por multaj (t. e. por tiuj, kiuj konsideras MK-n kiel memstaran movadon) la celoj de la movadoj estas malsamaj.
La movado por malfermita kodo originis kiel redifino de libera programaro, unu el kaŭzoj de kiu estis parta samnomeco de "libera programaro" kaj "senpaga programaro" en la angla lingvo ("").
Libera programado emfazas la liberecon de la uzantoj (kaj, do, la kvar liberaĵojn), dum la movado por malfermita kodo nur volas ke la kodo estu malferitma kaj videbla por ke la aŭtoro kaj la programo povu profiti de helpo de aliuloj, kiuj volas ŝanĝi la programon. Do, oni povas konkludi ke libera programado estas socia movado kaj malfermita kodo estas teknika movado.
Paulhaguet (stacidomo)
Paulhaguet estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  Salzuit, apud Paulhaguet, en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Germain-des-Fossés - Nîmes-CRB1 (790000).
2747 Český Krumlov
2747 Český Krumlov estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 19-an de septembro 1980 de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉeĥa turisma urbeto Český Krumlov.
Miĥail Tal
Miĥail Neĥemeviĉ TAL (Михаил Таль, Mihails Tāls naskiĝis la 23-a de novembro 1936 en Riga, Latvio, mortis 28-a de junio 1992) estis ŝakmajstro kaj la oka ŝakmondĉampiono (de 1960 ĝis 1961).
La patro de Tal estis kuracisto. Tal lernis ludi ŝakon kiam li rigardis sian patron ludantan. Li studis en loka ŝakklubo kaj li rapide pliboniĝis. En 1957 Tal iĝis la soveta ŝakĉampiono.
Tal gajnis la ŝakmondĉampionadon al Miĥail Botvinnik en 1960, tamen la sekvan jaron li ĝin perdis kiam estis venkita de Botvinnik.
Li tenis gravajn problemojn pro sia sano kiam estis pli maljuna. Tal ofte devis iri al mansanulejo ĉar li havis renojn malsanajn. Li mortis en moskva malsanulejo en 1992 pro rena malsukceso.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1907
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 1908 estis ludita inter la mondĉampiono Emanuel Lasker kaj la defianto Siegbert Tarrasch. Lasker praktike malaperis post gajno de la ĉampionumo 1897, grandparte pro siaj doktoraj studoj en matematiko, sed lid efendis la titolon kontraŭ Tarrasch en Novjorko, Filadelfio, Vaŝingtono, Baltimoro, Ĉikago kaj Memfiso, Usono. La matĉo okazis de la 16-an de januaro ĝis 6-an de aprilo 1907. Lasker venkis per 3½-11½ kaj retenis la titolon.
La matĉo
La unua ludanto kiu venku en 8 ŝakludoj estus ĉampiono. ! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! 12 !! 13 !! 14 !! 15 !! Venkoj !! Totalo
17856 Gomes
17856 Gomes estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la brazila astronomo Rodney Gomes da Silva, kiu faris serion da fundamentaj laboroj pri la dinamiko de la malgranda planedoj, la praa skuptado de la Kujper-zono, la migrado de la planedoj en la disko da planedesimoj kaj la deveno de la Granda Malfrua Bombado al la.
Was Gott tut, das ist wohlgetan, BWV 99
Was Gott tut, das ist wohlgetan (eo: Kion Dio faras, tio estas bonfarita; BWV 99) estas eklezia kantato de Johann Sebastian Bach. Li komponis ĝin en 1724 je Lepsiko por la 15-a dimanĉo post Triunuo kaj prezentis gin unuafoje je la 17-a de septembro 1724.
Historio kaj tekstelekto
Bach komponis la ĥoralkantaton en 1724, la dua jaro de sia oficperiodo en Lepsiko, por la 15-a dimanĉo post Triunuo.
La preskribitaj legadoj por la dimanĉo estis Gal 5, 25 ĝis Gal 6, 10, la „admono iradi en la Spirito“, kaj Mt 6, 23–34, el la Surmonta Parolado la admono, ne malgrandfide zorgi, celi la Dian regnon. La kantata teksto baziĝas sur la ĥoralo Was Gott tut, das ist wohlgetan (1674) de Samuel Rodigast. La ĥoralo referencas ĝenerale al la evangelio. Ĉiuj ĝiaj ses strofoj komenciĝas per la sama tekstlinio.
La nekonata tekstoverkisto de la kantato konservis la kadrajn strofojn kaj alirimis la restajn strofojn al same multaj movimentoj. Je tio li konservis kelkajn rimojn en la 2-a movimento. En la 4-a movimento li referencis senpere al la evangelio per parafrazo de la lasta verso pri „Und haben alle Tage gleich ihre eigne Plage“ (Mateo 6, 34). En la 5-a movimento li fortigis per du aludoj de la kruco la rilaton inter la sufero de Jesuo kaj tiu de liaj adeptoj.
Bach uzis la ĥoralon ankaŭ en kelkaj aliaj kantatoj, nome Was Gott tut, das ist wohlgetan, BWV 100.
Okupantaro kaj movimentoj
La kantato estas okupata per kvar solistoj soprano, aldo, tenoro kaj baso), kvarvoĉa ĥoro, korno por plifortigo de la ĥorala melodio, transversa fluto, hobojo de amoro, du violonoj, vjolo kaj kontinua baso.
Muziko
La enkonduka ĥoraĵo havas klaran konĉertan karakteron. La arĉinstrumentoj komenciĝas per temo, kiu estas deduktita de la ĥorala melodio. Post 16 taktoj komenciĝas konĉerteto de fluto, amorhobojo kaj 1-a violono, je tio la hobojo ludas la temon prezentitan de la arĉinstrumentoj, la fluto la kontrapunktajn deksesonojn. Tri taktojn pli malfrue la kantvoĉoj komenciĝas per la ĥoralo, la firma kanto lokas en la soprano, kaj ĝin fortigas la korno. En la interludo ĉiuj instrumentoj unuiĝas al konĉerto.
La unua neakompanata recitativo finiĝas sur longa sur la vorto „wenden“ (turni). La unuan arion akompanas la fluto, kio postulas kapablan flutiston, same kiel ankaŭ la mallonge antaŭe komponitaj kantatoj Was frag ich nach der Welt kaj Nimm von uns, Herr, du treuer Gott. La teksto priskribas la skuon de la animo, kio estas vigle ilustrata, kvankaj ekzistas la admono, ke la animo ne lasu sin skui. La dua recitativo similas la unuan kaj akcentas la vorton „erscheinet“ (aperas). En la lasta ario, dueto, la arĉinstrumentoj plue silentas, fluto kaj hobojo akompanas la virinajn voĉojn. La instrumentoj komenciĝas per ritornelo en trio kun la kontinua baso. Post unua kanta parto dua alportas novan teman materialon, sed ĝi referencas al la unua per la ripeto de instrumentaj motivoj, poste la ritornelo estas kadrige ripetata. La fina ĥoralo estas simpla kvarvoĉa tonmetaĵo.
Podilsk
Podilsk (Подільськ) (antaŭe Kotovsk, Котовськ) estas urbo en Odesa provinco de Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2018.
Bjarne Stroustrup
Bjarne STROUSTRUP (naskiĝis la 11-an de junio 1950 en Århus) estas informadikisto. Li konatiĝis precipe pro la kreado de la programlingvo C++. Li laboras kiel profesoro ĉe Teksasa Universitato A&M.
Isola Sant'Antonio
Isola Sant'Antonio estas komunumo de Italio.
Bjarne Stroustrup
Ĝis 2002 li estris la esplorfakon pri grandskala programado de AT&T. Li gajnis multajn honorajn distingojn kaj verkis plurajn tre konatajn fakajn librojn.
(6694) 1986 PF
(6694) 1986 PF estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la International Near-Earth Asteroid Survey elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Ĝi ankoraŭ ne ricevis nomon.
Raitenbuch (Meza Frankonio)
Raitenbuch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weißenburg-Gunzenhausen kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dieu a besoin des hommes
Dieu a besoin des hommes ("Dio bezonas homojn") estas franca drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Jean Delannoy. Dieu a besoin des hommes estis originale filmita en la franca lingvo.
La filmo entute daŭras 100 minutojn.
Ergane
Pro tio ke vorto en la fontlingvo ne ĉiam signifos la saman kiel la esperantajn tradukojn kiujn Ergane estos trovinta, kaj la tradukoj kiuj sekve estos trovitaj en la cellingvo eble ne tute konformas signife kun la esperantaj vortoj, estas neeviteble ke tradukoj kelkfoje ne estos tute ĝustaj. Sed nur malofte Ergane tute eraros.
Se vi konstatas ke iu traduko ne estas tute ĝusta (aŭ eble tute erara), vi povas raporti tion retpoŝte. Tiam ni povos efektivigi ke la neĝusta traduko ne estos donita uze de la sekvonta ĝistagigo de la koncerna vortardosiero.
La projekto Travlang uzas la vortaron Ergane.
Camera Café
Camera Café estas humura televidserio elsendita samtitole en landoj kiel Italio, Portugalio, Ĉilio, Kolombio, Hispanio kaj ĝis origina lando, Francio. Ĝi temas pri mallongdaŭraj epizodoj (de 4 al 6 minutoj) konsistantaj el enkonduko, pluraj skeĉoj kaj epilogo.
La strukturo de la serio bazas sur kafovendomaŝino en oficejo kie venas la diversaj oficistoj por dum libera tempo interparoli antaŭ kafotaso. Oni supozas, ke el la vendomaŝino filmas kamerao kio estas en la titolo.
Granda rombo-dekduedro
En geometrio, la granda rombo-dekduedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U73.
Ĝi komunigas la situon de verticoj, situon de lateroj kaj kvadratajn edrojn, kun la unuforma granda rombo-dudek-dekduedro.
Taszár
Taszár [tasAr] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár.
Historio
La unua preĝejo konstruiĝis jam dum regado de Stefano la 1-a (Hungario), tial Taszár iĝis ekleziejo. La unua skriba mencio okazis pri la vilaĝo en 1358. Komence de la socialismo milita flughaveno konstruiĝis. En la vilaĝo oficiroj konstruis urbecajn domojn. En 1995 NATO prunteprenis la flughavenon, kaj tio iĝis bazo al atako kontraŭ Jugoslavio. Vilaĝservoj estas infanvartejo, infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo, interretejo, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, poŝto, policejo.
Kyohei Yamagata
Kyohei Yamagata (山形 恭平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Avispa Fukuoka kaj V-Varen Nagasaki.
Elizabeta epoko
La elizabeta epoko (aŭ elizabeta erao) estas la nomo por la rega tempo de reĝino Elizabeto la 1-a de Anglio inter la jaroj 1558 kaj 1603. La tempo ofte nomatas la "ora epoko de la historio de Anglio" – en tiu epoko datiĝas la kulmino de la angla renesanco kaj flora tempo de la angla literaturo. La elizabeta teatro ekfloris, la verkoj de William Shakespeare (Vilhelmo Ŝekspiro) kaj aliaj samfakanoj revoluciigis la manieron verki dramojn. Angloj esploris la mondon kaj la ekspansio de la angla ŝtato al Nordameriko komenciĝis. En Anglio mem solidiĝis la protestantismo.
La elizabeta epoko elstarigindas ĉefe kontraste al la periodoj antaŭ kaj post ĝi. Estis la periodo post la reformacio de la landa kristana organiziĝo for de la katolika eklezio al ŝtate difinita anglikana eklezio, kaj antaŭ la postaj konfliktoj kaj inter anglikanoj kaj katolikoj kaj inter la parlamento kaj la monarkoj, kiuj difinis la 17-an jarcenton. La reĝino Elizabeto povis almenaŭ por la daŭro de sia regotempo pacigi la konfliktojn inter la diversaj kristanismaj grupoj, kaj la parlamento ankoraŭ ne sufiĉe fortis por signife ataki la monarkan absolutismon. Anglio havis centraligitan, bone organizitan kaj agopovan registaron, kio precipe ŝuldiĝis al la reformoj de la antaŭaj reĝoj Henriko la 7-a kaj Henriko la 8-a.
Kompare kun aliaj grandaj eŭropaj ŝtatoj Anglio estis en bona pozicio - en Italio finiĝis la renesanco, en Francio ardis religiaj konfliktoj, kiuj nur dum la jaro 1598 finigeblis per la Edikto de Nantes. Anglio perdis siajn lastajn teritoriajn posedaĵojn en la malinsula parto de Eŭropo, tiel ke la daŭra interŝtata konflikto kun Francio dum la regotempo de Elizabeto preskaŭ plene paŭzis.
La nura granda rivalo de Anglio estis la reĝlando Hispanio, kun kiu la angla ŝtato havis armeajn konfliktojn kaj en Eŭropo kaj en Ameriko, kiuj kulminis en la Angla-Hispana Milito (1585–1604). La provo de la hispana reĝo Filipo la 2-a, dum la jaro 1588 helpe de granda militŝiparo invadi Anglion, same malsukcesis kiel la atako de brita militŝiparo al Hispanio sub la angla armeestro Francis Drake dum 1589. Hispanio poste finance subtenis la ribelon de katolikoj en Irlando kontraŭ la angla regado kaj provokis marbatalojn de hispanaj kontraŭ anglaj militŝipoj. La kostoj ligitaj al tiuj armeaj konfliktoj signife damaĝis la ŝtatajn financojn de Anglio kaj lige al tio la nacian ekonomion.
Idealigo kaj realo
Dum la viktorina epoko de la 19-a jarcento kiel ankaŭ parte dum la 20-a jarcento la elizabeta epoko estis idealigita. En la Brita Enciklopedio ankoraŭ nuntempe tekstas: ''„The long reign of Elizabeth I, 1558-1603, was England's Golden Age. ...'Merry England', in love with life, expressed itself in music and literature, in architecture, and in adventurous seafaring.“ ("La longa regotempo de Elizabeto la 1-a, 1558-1603, estis la ora epoko de Anglio. [...] La „gaja Anglio “, vivoĝoja, esprimis sin en muziko kaj literaturo, en arkitekturo, kaj en aventurema marmalkovro". Aparte bone videbla tiu idealigo iĝas en kinejaj filmoj de la mezo de la 20-a jarcento kun la Errol Flynn ekzemple la filmoj The Private Lives of Elizabeth and Essex (1939) kaj The Sea Hawk'' (1940).
NGC 3991
NGC 3991 (aliaj indikoj — UGC 6933, IRAS11549+3237, MCG 6-26-60, KCPG 311A, ZWG 186.73, HARO 5, ARP 313, VV 523, KUG 1154+326, PGC 37613) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Elizabeta epoko
Idealigo kaj realo
La moderna historia scienco vidas la periodon de la dinastio de Tudor pli sobre kaj senemocie, kaj substrekas ekzemple la relativan sensukceson de la elizabeta Anglio en milita nivelo. La granda malriĉeco de la malurba laboristaro, kiu ampleksis 90 procentojn de la loĝantaro, nuntempe same temiĝas kiel la partopreno de Anglio en la komerca sklavigo de multaj afrikanoj kaj la subpremo de la irlandaj katolikoj. Finfine atendindas, ke nur iom malpli ol 40 jarojn post la morto de Elizabeto komenciĝis la angla enlanda milito.
NGC 3991
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Elizabeta epoko
Idealigo kaj realo
Elizabeto dum sia kroniga ceremonio transprenis preskaŭ bankrotan ŝtaton, kies financojn ŝi sanigis per ŝpara programo. Dum sia rega periodo pere de Sir Thomas Gresham fondiĝis la Reĝa Borso de Londono. La impostoj en Anglio kompare al aliaj eŭropaj landoj estis relative malaltaj, kio favorigis la pozitivan ekonomian evoluon.
Elizabeto decidis, ne "rigardi en la korojn" de siaj ŝtatanoj, kaj per tio finis la religiajn persekutojn, sub kiuj dum la regoj de siaj antaŭuloj Henriko la 8-a kaj Eduardo la 6-a suferis katolikoj kaj sub Maria la 1-a protestantoj.
Krome menciindas, ke la socia pozicio de la virinoj dum la elizabeta epoko de Anglio laŭ vojaĝaj raportoj de hispanaj kaj italaj vizitantoj konsideriĝis rimarkinde bona: plurfoje tiaj vizitantoj komentis la socian liberon de virinoj en Anglio.
Scienco, teknologio, malkovroj
Multaj el la sciencaj kaj teknologiaj evoluoj senpere estis sekvoj de la oceana navigado. La navigisto Francis Drake (ĉ. 1540–96) kun sia ŝipanaro inter la jaroj 1577 kaj 1580 ŝipe ĉirkaŭis la teron, Martin Frobisher (ĉ. 1535–1594) esploris la Arkton. Ankaŭ la unuaj provoj de angloj eksetli en Nordameriko okazis en la elizabeta epoko – tri malsukcesaj provoj sur la insulo Roanoke, pri kiuj respondecis Sir Walter Raleigh.
Paulhaguet
Paulhaguet [polaɡɛ] estas franca situanta en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Elizabeta epoko
Scienco, teknologio, malkovroj
Kvankam la elizabeta epoko kutime ne konsideriĝas teknologie aparte elstara, tamen okazis teknologia progreso. Dum la jaro 1564 ekzemple la nederlandano Guilliam Boonen venis al Anglio, tie ekproduktis kaleŝojn kaj transportis la kontinentan malkovron de la komfortigo de ĉevalaj ĉaroj per risortoj al Anglio. Kaleŝoj iĝis modaj luksaj produktoj por la angla nobelaro kaj riĉa burĝaro.
Paulhaguet
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Paulhaguetois.
Elizabeta epoko
Arto
La kultura epoko de renesanco en Anglio komenciĝis pli poste ol en la resto de Eŭropo, kaj la angla arto dum la epokoj de la dinastioj Tudor kaj Stuart estis dominita fare de "eksterlandaj" artistoj kiel Hans Holbein sub la reĝo Henriko la 8-a aŭ Antoon van Dyck sub Karolo la 2-a Tamen dum la regotempo de Elizabeto ekestis propra, angla stilo de pentraĵoj. La probable plej konata pentristo de la epoko estis Nicholas Hilliard (ĉ. 1547–1619), sed hodiaŭ ankaŭ apreziĝas la verkoj ekzemple de George Gower (1540–1596).
Aparte gravaj personoj de la elizabeta epoko
estis ekzemple
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1908
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 1908 estis ludita inter la mondĉampiono Emanuel Lasker kaj la defianto Siegbert Tarrasch. La matĉo okazis en Duseldorfo kaj Munkeno, Germanio de la 17-an de aŭgusto ĝis 30-an de septembro 1908. Lasker retenis la titolon.
La matĉo
La unua ludanto kiu venku en 8 ŝakludoj estus ĉampiono. ! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! 12 !! 13 !! 14 !! 15 !! 16 !! Venkoj !! Totalo La ludo 14 daŭris ĝis la movo 119, ĝi havis la rekordon en tiuj turniroj ĝis la Ĉampionumo 1978 kiam la 5a ludo daŭris ĝis la movo 124.
Nacia Botanika Ĝardeno de Irano
Nacia Botanika Ĝardeno de Irano estas botanika ĝardeno en Teherano, Irano. Ĝia areo estas ĉirkaŭ 150 hektaroj kaj estas planita kiel la ĉefa centro por hortikulturo kaj planta taksonomio en Irano. Herbariumo de Iranaj plantoj (TARI) estas iom post iom konstruata kaj nun konsistas el ĉirkaŭ plantoj. Ekzistas ankaŭ ĝardenoj de ne-iranaj plantoj kiel himalajaj, amerikaj, japanaj, afrikaj, kaj aŭstraliaj.
La ĝardeno ankaŭ enhavas arboretariumon, ses lagojn, montetojn (por reprezenti la Alborz- kaj Zagros-montarojn kaj la Himalajan), rok-ĝardenon, akvofalon, marĉ-regionon, dezertajn plant-regionojn, sal-lagon kaj uedon, riveron ĉirkaŭ 1 km longa, sistematikan regionon, frukt-ĝardenon, piknikan lokon kun kelkaj pavilonoj kaj aliajn faciligaĵojn. La botanika kaj hortikultura librejo enhavas pli ol volumoj.
Turingia Ardeza Montaro
La Turingia Ardeza Montaro - germane Thüringer Schiefergebirge [prononco "Tyringa Ŝifagebirge"] aŭ Thüringisches Schiefergebirge ["Tyringiŝes Ŝifagebirge"] - estas mezalta montaro en la federacia lando Turingio de Germanio, ĉefe en la distriktoj Ilm, Sonneberg kaj Saalfeld-Rudolstadt. Ĝi longas proksimume 75 kilometrojn okcidente-oriente kaj larĝas 50 kilometrojn nord-sude. La montaraj valoj altas inter 300 kaj 500 metrojn super la marnivelo, kaj la plej grandaj montoj atingas altecon de ĝis 869 metroj (plej altas la monto Großer Farmdenkopf en distrikto Sonneberg).
Geografio
La Turingia Ardeza Montaro estas la sudorienta daŭrigo de la - do pli okcidenta - mezalta montaro Turingia Arbaro. Ĝia kerno estas altebenaĵo proksimume 20 kilometrojn larĝa, kaj la areo kovras parton el la valo de la rivero Saale, inkluzive de la grandaj riveraj akvobaraĵoj. La teritorio ampleksas partojn de la "Natura Parko Turingia Arbaro" (Naturpark Thüringer Wald) kaj de la "Natura Parko Turingia Ardeza Montaro-Supra Saale" (Naturpark Thüringer Schiefergebirge-Obere Saale).
Li grandaj urboj en la teritorio estas Saalfeld kaj Bad Blankenburg ĉe la norda rando, Neuhaus am Rennweg ĉe la plej alta montolinio kaj Bad Lobenstein ĉe la orienta rando (proksime al la transiro al la najbara mezalta montaro Frankonia Arbaro).
Geologio
Kiel la nomo supozigas, la montaro konsistas ĉefe el ardezo. Pli molaj ŝtonoj, ekzemple sabloŝtono aŭ kalkoŝtono, kaj rilate al tio kreiĝo de kavoj, ekzistas malmulte. En la valo de la rivero Saale [Zale] ekzistas du el la plej grandaj akvobaraĵoj de Germanio - Hohenwarte kaj Bleiloch.
Zózimo Lima
Zozimo LIMA estis brazila esperantisto, naskiĝis en Capela, Sergipe en 1889 kaj mortis en 1974. Li multe verkis en brazila gazetaro pri multaj temoj. Zózimo estis telegrafisto en Capela kiam Lampião invadis tiun urbon en 1929. Li estas kunfondanto de Academia Sergipana de Letras (Serĝipa Beletrisma Akademio). Omaĝe al li estas publika lernejo kun lia nomo en Capela.
3385 Bronnina
3385 Bronnina estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1979 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon "Bronnina", en omaĝo al la rusa astronomino Nina Miĥajlovna Bronnikova (cirile : Нина Михайловна Бронникова, 1931–2005).
Deutsch-Wagram
Deutsch-Wagram estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Artur Gentil Fortes
Artur GENTIL FORTES estis brazila esperantisto, naskiĝis en Aracaju, la 23-an de junio 1881 kaj tie mortis la 27-an de novembro 1944. Li estis funkciulo, ĵurnalisto kaj poeto. Li lernis Esperanton de Alcebiades Paes kaj en 1907 estis unu el la fondantoj de Esperanto-klubo de Aracaju. Li ankaŭ estas kunfondanto de Academia Sergipana de Letras (Serĝipa Beletra Akademio).
Verkoj:
Heroltice
Heroltice estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Křižanova montetaro proksimume 4 km sude de Tišnov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1316. En la jaroj 1986–1990 Heroltice estis konsisto de Tišnov.
7124 Glinos
7124 Glinos estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada amatora astronomo Tom Glinos, kiu kontribuis al divers-kampaj observadoj dum preskaŭ 25 jaroj kaj malkovris plurajn asteroidojn. Li donacis altkvalita ekvatorialan teleskopon al la Londona Centro de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado, grupo, en kiu li estis longa aktiva.
Andor Zsótér
Andor Zsótér [ĵOtEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zsótér Andor estis hungara entreprenisto, mecenato. Lia nobela antaŭnomo estis szatymazi ekde 1892. Li estas konata, kiel Wesselényi de Szeged pro agadoj dum la Inundo de la Tiso (1879). Andor Zsótér  naskiĝis en 1824, li mortis en 1906.
Biografio
Andor Zsótér parte apartenis al la greka minoritato de la lando. Li longe helpis laborojn de sia patro, kiu havis 99 ŝipojn por komercadi (pli da ŝipoj nur rajtis havi nur la reĝo mem). En 1843 kun sia patro li fondis ŝparkason, kies titulara direktoro li estis dum 55 jaroj. Li batalis dum la Hungara revolucio de 1848 en rango ĉefleŭtenanto. En 1849 unu el la familiaj domoj iĝis milita hospitalo kaj kazerno, tie okazis eĉ kunsido de la hungara kabineto. Dum la supre menciita inundo li donis apogojn kaj loĝadojn al 3000 homoj, poste stabo de Lajos Tisza gvidis la rekonstuajn laborojn en domo de Zsótér. Andor Zsótér kolektis 3500 librojn, li donacis grafikaĵojn al la urba muzeo, kiu iĝis kerno de la bildaro.
Leôncio Contreiras Fontes
Leôncio CONTREIRAS FONTES estis brazila esperantisto, verkisto. Naskiĝis en Itabaiana 1885 kaj mortis 1910 en Recife. Lernis Esperanton de Alcebíades Paes kaj estis unu el la kunfundantoj de Esperanto-Klubo de Sergipe en 1907. Publikigis verkon Micelânea em 1908.
Emil Kazár
KAZÁR Emil estis hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Nadjvarado la 23-an de junio 1843 kaj mortinta en Budapeŝto la 15-an de majo 1922.
Biografio
Emil Kazár estis de 1864 ĝis 1873 kunlaboranto de gazetoj Fővárosi Lapok, poste de Ellenőr. De 1877 li estis membro de la Societo Kisfaludy, sed en 1878 li abdikis kaj li iĝis redakciano de 1879 de la gazeto Egyetértés kaj longtempe kunlaboranto de la Vasárnapi Ujság. Li prezentis en siaj verkoj realiste, sed kelkfoje pesimiste la vivon de la ethomoj de la ĉefurbo.
17857 Hsieh
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la usona astronomo Henry H. Hsieh, kiu studis la econ de la kometeca asteroido 133P/Elst-Pizarro de la temisa familio kaj serĉis en la ĉefa zono ekzemplojn de similaj transiraj objektoj.
Berlina informilo
Berlina Informilo (Okcidenta Berlino)
BI kaj EIBB spegulas la Esperanto-historion kaj -kulturon en Berlino kaj estas grava fonto por esplorantoj.
La informilon fondis la instruistino Margarete von Waldowski en majo 1949. Adreso de la redakcio estis Jugendheim, Karl-Marx-Straße 160, Berlin Neukölln. Kiel eldoninto jam por la numeroj 1 kaj 2 en majo kaj junio aperis Esperanto-Ligo Berlin, kvankam ELB estis fondita poste – la 3-an de julio 1949.
En januaro 1950 Rolf Müller fariĝis nova redaktoro. De februaro ĝis majo1950 BI aperis kiel organo de ELB, presita en Berliner Esperanto-Verlag (Noeske, Teupitzer Straße 111). Oni komencis nove nombri per numero 1 en februaro 1950. Poste pro kvereloj inter la eldonejo kaj la estraro de ELB pri la respondeco rilate al la enhavo, BI denove estis multobligita.
Ĝis 8/1995 BI aperis en dimensio A4 (escepto estis unuopaj folioj en 1950 kaj en 1990). Ekde BI 9/1995 ĝi aperis en dimensio A5. La enhavo de la Berlina informilo ekde novembro 1997 troviĝas en la reto. Regule kaj akurate enretigis ĝin Beate Mielke. La elektronika versio laste estas videbla antaŭ la papera versio.
Inter la redaktantoj kelkaj prizorgis la periodaĵon dum longa periodo: Hans Breitenbach (1953-1980), Gerd Bussing (1980-1990) kaj Holger Tautorat (1990-2004). Holger Netzel (post edziĝo Tautorat) skribis pri Breitenbach: „Hans Breitenbach, juna esperantisto, tre engaĝita, akurate kaj konstante plenumis tiun taskon. Kvankam blinda, li preskaŭ sen eraroj produktis la matricojn por multobligi la eldonon.“ Pri Gerd Bussing li rimarkis: „Dum ok jaroj krom siaj multaj aliaj taskoj por la movado Gerd ebligis la aperon senescepte regulan kaj konstantkvalitan de la Berlina Informilo.“ Bussing mem rememoras: „Mia laborilo estis ordinara skribmaŝino, regis ja ankoraŭ la antaŭkomputila tempo… Mi preskaŭ neniam tajpis la du paĝojn sinsekve, sed unuope surpaperigis la artikolojn, poste mi eltondis ilin kaj surgluis sur A4-foliojn, tiel ricevante la fotokopipretan matricon… Berlina Informilo havis tiam eldonkvanton de 230 ekzempleroj, kiujn mi povis malaltkoste produktigi en la presfako de mia laborejo.“
Aldono Berlina Esperanto-kulturo
De marto 1995 ĝis novembro 1997 aperis 11 aldonoj al BI en dimensio A4 kun la titolo Berlina Esperanto-kulturo, redaktita de Fritz Wollenberg.
Temoj estis:
1 Agado de esperantistoj en Berlino sub kondiĉoj de malpermeso kun memoroj de Karl Maier
2 Wilhelm Wetekamp, unu el la fondintoj de la Berlina Grupo Esperantista en 1903, memoroj de Rudolf Hahlbohm kaj Ludwig Schödl pri la berlinaj esperantistoj en tempo de malpermeso de Esperanto en GDR
3 Memoroj de Margot Kehrmann pri la Esperanto-Ĉe-grupo fine de la 1920-aj kaj komence de la 1930-aj jaroj
4 La eldonejo ludovikito kaj intervjuo kun la japana ĵurnalisto sinjoro Nagase el Nagojo
7 Aliĝo de Orientberlina Esperanto-grupo al Esperanto-Ligo Berlin en 1991, intervjuoj kun Ina Tautorat, prezidantino de ELB kaj Helmut Krone, prezidanto de la Distrikta Estraro de GDREA en Berlino
Saint-Menges
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sedan (prononco [], ) kaj al la kantono .
Berlina informilo
Aldono Berlina Esperanto-kulturo
8 Memoroj de August Franke el Spandau pri prelego de Andreo Cshe en Sophienstädtisches Gymnasium (Weinmeisterstraße), Andreo Cseh en Berlino
9 Hermann D. Tautorat kaj Ĵaŭda Rondo
10 Wilhelm Ostwald kaj lia prelego en 1906 en Handelsbochschule Berlin
11 La informiloj en Berlino 1903–1997
Redaktoroj
Margarete von Waldowski: BI 1 (majo 1949) ĝis 8 (decembro 1949)
Rolf Müller: BI 9 (januaro 1950) kaj nova nombrado BI 1 (februaro 1950) ĝis 7 (julio 1951)
Hippolyt Wietrzynski: BI 8-–9 (septembro 1951) ĝis 6 (junio 1953)
Hans Breitenbach: BI 7 (julio 1953) ĝis 3 (marto 1955) kaj 2 (februaro 1956) ĝis 2 (februaro 1980)
Emmi Stox: BI 4 (aprilo 1955) ĝis 1 (januaro 1956)
Gerd Bussing: BI 3 (marto 1982) ĝis 2 (februaro 1990)
Hermann kaj Ina Tautorat: BI 3 (aprilo 1990)
Hermann Tautorat, Ina Tautorat kaj Angela Oehler: BI 4 (somero 1990) ĝis 10 (oktobro 1990)
Angela Oehler: BI 2 (jfebruaro 1991) ĝis 6 (oktobro 1992)
Didier Izacard: BI 1 (februaro 1993) ĝis 4 (oktobro 1993)
Sebastian Hartwig: BI 1 (marto 1994) ĝis 7 (julio 1995) kaj EIBB ? ĝis 12 (decembro 2006)
Holger Netzel: BI 8 (aŭgusto 1995) ĝis BI 3 (marto 2004)
Berlinaj Studentoj-Esperantistoj (BSE): BI 4 (aprilo 2004) ĝis ?
Henryk Wenzel: EIBB 1 (januaro 2007) ĝis 10 (oktobro 2009)
Stefan Packebusch EIBB ? ĝis 3 (marto 2010)
Philippe Beaudonnet kaj Henryk Wenzel: 11–12 (decembro 2010) ĝis 6 (2011)
Marc Hanisch: EIBB 2-3 (februaro 2015 ĝis 2-3 (februaro 2016)
Ernst Schonert, prezidanto de Distrikta Laborrondo Esperanto Berlin en Germana Kulturligo (ekde 1974 Kulturligo de GDR): BI 1–4/1977, 1, 3–4/1978, 1/1979
Hans Wegner, prezidanto de Distrikta Laborrondo Esperanto Berlin en Kulturligo de GDR, ekde 1981 prezidanto de Distrikta Estraro Berlin de Esperanto-Asocio en Kulturligo de GDR: BI 1–2/1981 und 1–5/1986
Dieter Berndt: BI 1-6/1983, 1-6/1984, 1–61985
Joachim Berndt kaj Bettina Büchner: BI 1–11/1988–1989
Kabo Hatteras
Kabo Hatteras estas kabo de la marbordo de Norda Karolino, Usono. Ĝi estas la punkto kiu elstaras plej sudoriente laŭlonge de la linio nordoriente-sudokcidenten de la marbordo de Atlantika Oceano de Nordameriko. Du marfluoj koincidas tie.
Berlina informilo
Literaturo
Fritz Wollenberg: La informiloj en Berlin. En: Berlina Esperanto-kulturo 11, aldono al la Berlina Informilo en novembro 1997.
Kabo Hatteras
La unua lumturo en la kabo estis konstruita en 1803; ĝi estis anstataŭata de la nuna en 1870, kiu estas 60.50 m alta el grundo al pinto kaj la plej alta lumturo de Usono kaj unu ela la plej altaj elbrikaj lumturoj de la mondo. En 1999, ĉar la malpliiĝanta bordolimo estis retroirinta danĝere ĉe la lumturo, la 4830-tuna lumtoro estis movigita internen al distanco de 880 m. Ties distanco el bordolimo estas nune 460 m, ĉirkaŭ same kiam ĝi estis origine konstruita.
Berlina informilo
Literaturo
Holger Tautorat: Eta historio de la (Okcident-) Berlina Informilo. En: Fritz Wollenberg (Red.): Esperanto – Lingvo kaj Kulturo en Berlino: Jubilea Libro 1903 - 2003. Esperanto-Ligo Berlino (Hrsg.), Mondial, Novjorko, Berlino 2006 (Kontribuoj en la germana kaj en Esperanto), ISBN 1-59569-043-3, p. 133–136.
Tria Kabineto Imre Nagy
Kelkaj fontoj ne uzas la esprimon Tria Kabineto Imre Nagy, nur la Duan Kabineton, laŭ tio la tria estas nur varianto!Tria Kabineto Imre Nagy (politikisto) [nadj] estis la dua registaro dum la Hungara revolucio de 1956. Tiu kabineto gvidis la landon dum la revolucio praktike nur tagon en la 3-an de novembro 1956. Tiu registaro jam estis koalicia kun 4 partioj.
Historio
Dum la revolucio Imre Nagy (politikisto) konstante akceptis diversajn delegaciojn revoluciaj, reformemaj, laboristaj. Fine li ekkomprenis, ke reformoj nun ne sufiĉas, tial li kreis koalician kabineton kun ŝtatministroj, krome estis nur 2 ministroj. Gvidis la ceterajn ministeriojn la subministroj. 3-an de vespero la defenda ministro estis sendita al Tököl, kie estis alta stabo de Ruĝa Armeo. Nagy fidis al Sovetunio, spite tion, ke li daŭre ricevis raportojn, ke taĉmentoj de sovetia armeo konstante alvenas el Sovetunio. Celo de Nagy estis resendi la Ruĝan Armeon. Dumnokte la hungara delegacio estis kaptita fare de Ruĝa Armeo, tio estis plene kontraŭa al la internacia juro. Frumatene Ruĝa Armeo atakis Hungarion. Nagy diris mesaĝon al disko, kiun poste Hungara Radio konstante dissendis. Nagy rifuĝis kun malplimulto de la registaro al ambasadorejo de Jugoslavio. Samtempe János Kádár helpe de Sovetunia Radio deklaris mesaĝon, ke li estas la nova ĉefministro. Tio estis laŭjure ne vera, ja okazis neniu nomumo, praktike ĝi estis puĉo.
Estas nepre menciinda analizo de mesaĝo de Nagy. Li diris: "...la kabineto estas en sia loko. Niaj taĉmentoj estas batalantaj... (origine ...a kormány a helyén van. Csapataink harcban állnak...). Estas vero, ke kiam la mesaĝo estis aŭdebla, malgranda parto de la kabineto estis jam en la ambasadorejo, kio ne estas kutima loko de la hungara kabineto. La alia vero estas tio, ke la Hungara Armeo ne batalis, ĉar tuj post la atako la deĵoranta oficiro ordonis ne respondi al la atako. Estis kelkaj sporadaj taĉmentoj, kiuj tamen batalis, krome la armitaj civiloj batalis.
Salzuit
Salzuit estas franca situanta en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
10132 Lummelunda
10132 Lummelunda estas tre malgranda, sed neordinare hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Ĝi estas en orbita resonanco 4:7 Marso.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo Lummelunda, ĉirkaŭ 15 km norde de Visby, ĉefurbo de Gotlando. Tie troviĝas kaverno longa de 4 km en la kalkoŝtono.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de V. Benishek, F. Pilcher, P. Pravec, P. Kušnirák, H. Kucakova, D. Pray, R. Durkee, A. A. Macias, kaj F. J. Aceituno per observoj de  elde diversaj observatorioj, anoncita la.