cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
3773 Smithsonian
3773 Smithsonian estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la teamanoj de la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la Smithsonian Institution, institucio por scienca esploro kun pluraj muzeoj en Vaŝingtono.
Junio de 2014
Jen listo de okazaĵoj en junio 2014.
Orkidacoj
La orkidacoj, aŭ simple orĥideoj aŭ orkideoj (Orchidaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo asparagaloj (Asparagales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 900 genrojn kaj preskaŭ 28 000 speciojn,. Ĝia tipa genro estas orkido.
La okideoj estas plurjaraj epifitaj aŭ surtere kreskantaj herboj kun duseksaj, epiginaj kuriozaj floroj, kiuj havas du verticilojn da petaloj, el kiuj la petaloj de la interna verticilo diferencas laŭ formo (unu estas ofte malpli granda ol la aliaj). Tiu petalo estas lipforma aŭ ŝuforma, ofte spronhava.
Multaj specioj estas subvitre kulturataj.
En la Flaŭra Regiono Malesio troviĝas, ekzemple, multe da specioj de orkidacoj.
Tiazolidino
Tiazolidino estas heterocikla organika kombinaĵo kun kvinmembra saturita ringo kun tioetera grupo kaj amina grupo en la 1-a kaj 3-a pozicioj respektive. Ĝi estas sulfura analogaĵo de la oksazolidino. Derivaĵoj, ordinare konataj kiel tiazolidinoj, estas konataj.
Ekzemple: la drogo konata kiel pioglitazono kaj ĉiuj penicilinoj enhavas tiazolidinan ringon. Ĝi estas medicinaĵo kutime indikita en kazoj de tipo 2-diabeto por malpliigo de sangosukeroj. Ĝi ankaŭ malpliigas trigliceridojn C-reakciajn proteinnivelojn. Ĝi malaltigas sangopremon kaj altigas la nivelojn de HDL aŭ Altdensa lipoproteino.
Tiazolidinoj povas sinteziĝi per kondensiĝa reakcio inter tiolo kaj aldehido aŭ ketono, kvankam la reakcio estas reinversigebla. Do, multaj tiazolidinoj estas malstabilaj rilate al hidrolizoj en akvaj solvaĵoj. Hidrolizo de tiazolidino generas tiolojn kaj aldehidojn aŭ ketonojn el kiuj ĝi estis sintezita.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Hydantoin.svg| Hidantoino Thiacloprid structure.svg| Triakloprido Pioglitazone.svg| Pioglitazono Penicillin_core.svg| Penicilino </Gallery>
Rubando de la Sinjoro de la Bonfino
La rubando de la Sinjoro de la Bonfino (fita do Senhor do Bonfim) estas memoraĵo kaj amuleto tradicia de Salvador, ĉefurbo de la subŝtato Bahio, en Brazilo.
Historio
Oni kreis la originalan rubandon en 1809, sed ĝi malaperis dum la 1950-a jardeko. Ankaŭ konata kiel medida do Bonfim (mezuro de la Bonfino), ĝia nomo devenas el sia grando, precize 47 centimetroj longe, la sama mezuro de la dekstra brako de la statuo de Jesuo, nomata Sinjoro de la Bonfino, lokata en la ĉefa altaro de la plej fama preĝejo en Bahio. La statuo estis skulptita en Setúbal, Portugalio, dum la 18-a jarcento. La "medida" estis farita el silko, com kun la desegno kaj nomo de la sankto broditaj mane kaj farbita de ora aŭ arĝenta farbo. Oni uzis ĝin kole kiel kolĉeno, de kie oni pendigis medalojn kaj sanktulobildojn, funkciante kiel valuta interŝanĝo: plenumante promeson, la fidelulo portis foton aŭ etan vaksoskulptaĵon reprezentante la korpparto resanigita pro la sanktula helpo (eksvoto). Kiel memoraĵo, la homo akiris unu el tiaj rubandoj, simboligante la eklezio mem.
Oni ne certas kiam la transiro al la hodiaŭa braka rubando okazis, sed dum la 1960-a jardeko la nova rubando jam estis komercita surstrate en Salvador, kiam hipioj aldonis ĝin al sia vestaro. La rubandoj venditaj de kolportistoj ĉirkaŭ la Preĝejo de la Sinjoro de la Bonfino kutime estas ŝnurfiksita al la loka krado, kiel memorilo kaj pruvo de vizito de la kredulo al tiu katolika templo.
Koloroj
Farita hodiaŭe el kotono kaj vendita diverskolore kun la fama frazo "Lembrança do Senhor do Bonfim da Bahia" (Memoraĵo de Sinjoro de la Bonfino), la rubando havas trajton, kiu malmultaj homoj konas: ĉiu koloro simbolas Oriŝaon (de kandombleo, afrikdevena religio), malgraŭ la katolika heredo. Malhela verda por Oŝosio, hela bluo por Jemaja, flava por Oŝumo. Ĉia rubando havas simbolan, estetikan kaj spiritan reprezenton, kutimaj el la afrikaj devenoj kaj la sinkretismo de Bahio.
La tri petoj
En la popola tradicio, superstiĉa kaj folklora, la rubando de Sinjoro de la Bonfino estas ĉirkaŭvolvita dufoje en la manartiko, kaj ŝnurfiksita kun tri bantoj. Oni mense petas ion antaŭ ĉiu bantigo, kaj sekrete tenas ĝin ĝis la natura disfalo de la rubando, kiu signifas, ke la tri petoj estis plenumigitaj.
19228 Uemuraikuo
19228 Uemuraikuo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ikuo Uemura, fervora gvidanta ano de lia lokala astronomia klubo Plejadojn. Fascinata de la fotiloj kaj fotarto ekde sia junaĝo, li diligente aldonas novajn bildojn al sia vasta bildaro da astronomiaj objektoj.
Kantono Pendleton (Okcidenta Virginio)
La kantono Pendleton - angle Pendleton County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Köhn
Köhn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Probstei, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Schönberg.
(16604) 1993 FQ10
(16604) 1993 FQ10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Richard Dadd
Richard Dadd [RIĈ'd dad] (naskiĝis la en Chatham, Kent, mortis la  en Londono) estis angla pentristo de feoj kaj aliaj supernaturaj temoj.
20 jaraĝa, lin anigis la Royal Academy of Art (Reĝa Akademio de Belarto), kaj li komencis ekspozicii siajn verkojn. Entute, tiuj ne estis tre rimarkindaj.
Dum vojaĝo en okcidenta Azio kaj Eŭropo en 1842, Dadd iĝis progresive malpli racia kaj pli perforta, kredante ke lin influis la egipta dio Oziriso.
Revenante anglien, oni diagnozis frenezecon, kaj lia familio prenis lin al la kampara vilaĝo de Cobham, Kent, por refortiĝo. Tamen, en 1843, Dadd, kredante ke sia patro estis la Diablo maskata, murdis lin per tranĉilo. Dadd fluĝis al Parizo, sed survoje provis, sensukcese, murdi alian turiston per razilo. Arestita de la polico, li konfesis la murdon de sia patro, kaj estis resendata al Anglio, kie li estis internigata en Bethlem, iama fifama frenezulejo.
En la malsanulejo, oni permesis lin pentri, kaj tie li pentris siajn plej bonajn verkojn, kaj sian faman majstroverkon The Fairy Feller's Master-Stroke (La majstrofrapo de la fea ulo) (vidu bildon).
Post 20 jaroj, li estis translokigata al Broadmoor frenezulejo, kie li mortis, 69 jaraĝa, de "malsano de la pulmoj".
Árpád Gerecs
Àrpád GERECS [gereĉ], laŭ la hungara skribmaniero Gerecs Árpád estis hungara kemiisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
György Schirilla (advokato)
György Schirilla [djordj ŝirila], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schirilla György estis hungara juristo, advokato, altlerneja instruisto.
Árpád Gerecs
Àrpád Gerecs naskiĝis kiel Gremsperger Árpád la 1903 en Zsámbék. Li mortis la 1982 en Budapeŝto.
György Schirilla (advokato)
György Schirilla naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  supozeble en Budapeŝto.
Árpád Gerecs
Biografio
Àrpád Gerecs frekventis universitaton pri Jozefo Antono Johano de Habsburgo-Loreno en Budapeŝto inter 1922-1927, poste li instruis en la universitato kune kun Géza Zemplén. Inter 1938-1950 li partoprenis en inventadoj de novaj medikamentoj, poste li instruis en universitato de Szeged. Inter 1956-1974 li denove edukis en Budapeŝto. Li ricevis premion Kossuth en 1950, poste ankaŭ aliajn premiojn.
György Schirilla (advokato)
Biografio
György Schirilla maturiĝis en 1927, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1932. Dum la Granda Depresio li estis foje senlaborulo, foje oficiro, fine li estis juristo en banko. En 1938 li akiris ankaŭ advokatan diplomon, poste li estis ankaŭ advokato. Li specialiĝis pri religiaj kaj politikaj aferoj. Intertempe li batalis dum la 2-a mondmilito. Depost fiasko de la hungara revolucio de 1956 li estis forigita el la advokatoj, tial li trovis juristan postenon en la Ministerio pri agrikulturo (Hungario). En tiu periodo li ankaŭ prelegis en agrikulturaj universitatoj. Depost la socialismo li denove estis advokato, kiel la plej maljuna juristo. Li ricevis premiojn depost la socialismo en 1990, 1999 kaj 2008. Li edziĝis en 1935, lia edzino naskis 4 gefilojn.
Apertium
Apertium estas platformo de aŭtomata tradukado aŭ maŝintradukado, programar-libera kun permesilo GNU GPL. Apertium estis originale desegnita de la Universitato de Alakanto por traduki inter similaj lingvoj, kvankam poste estis vastigita por povi trakti pli malproksimajn lingvoparojn.
En septembro 2019 estas disponeblaj 49 tradukiloj por pli ol 20 lingvoj. Elstaras la forta reprezentiĝo de minoritataj lingvoj kiel la aragona, la asturia, la belorusa, la bretona, la eŭska, la galega, la kataluna, la kazaĥa, la kimra, la malta, la okcitana, la nord-samea, la sarda, la silezia, la tatara, la krime-tatara kaj la ukraina. Tradukiloj el kaj al Esperanto aperis inter la plej fruaj:
Pro sia programar-libera karaktero, la lingvaj datumoj, same kiel la programoj, estas libere alireblaj kaj uzeblaj ĉe.
Historio
La komenca desegno de Apertium baziĝis sur traduksistemo evoluigita de la grupo Transducens de la Universitato de Alakanto, kiu permesis la tradukon inter parencaj lingvoj kiel la kataluna kaj la hispana (interNOSTRUM) aŭ la portugala kaj la hispana (Universia). Fine de 2006 oni publikigis la version 2.0 de la traduk-motoro, kiu permesis pritrakti malpli interrilatantajn lingvoparojn, kiel la katalunan kaj la anglan, danke al pli potenca struktura transfero. La 1an de oktobro 2007, en rilato al la enkonduko de Esperanto en la sistemon, oni publikigis la version 3.0, permesantan la uzadon de Unikodo kaj per ĝi la traktadon de multaj pliaj lingvoj.
En decembro 2007 estis publikigitaj la unuaj tradukiloj al Esperanto. Temis pri du tradukiloj: el la kataluna kaj la hispana lingvoj. Ilin evoluigis la Universitata Instituto pri Aplikita Lingvistiko, ligita al la Universitato Pompeu Fabra, en Barcelono, kun kunlaboro de la Departemento pri Lingvoj kaj Komputadaj Sistemoj de la Universitato de Alakanto, kaj de Kataluna Esperanto-Asocio. La tradukilojn mendis la entrepreno ABC-Enciklopedioj, prizorganta i.a. la multlingvan portalon http://www.abc-pack.com.
En februaro 2009 estis publikigita unua versio de la tradukilo el la angla al Esperanto, evoluigita de Jacob Nordfalk.
Konsisto
La platformo provizas:
Funkciado
Apertium uzas supraĵan transferan maŝintradukan motoron, t.e. ĝi ne faras sintaksan analizon de la tuta frazo antaŭ ol ektraduki. Krome ĝi procezas la enirtekstojn laŭstadie, kiel en ĉenstablo:
Ekzemple, kiam Apertium tradukas el la hispana 'canto' al Esperanto 'mi kantas' en la frazo 'canto una canción', ĝi:
Entute, ju pli lingvoj estas strukture similaj, des pli la struktura transfero donas trafajn rezultojn. Ĉar Apertium ne faras plenan sintaksan analizon de la frazoj (kio estas tre komplika, tre ofte plur-ebla kaj ofte malsukcesa dum analizado de la reala lingvo), la struktura transfero povas esti nur malprofunda, t.e. ĝi povas baziĝi nur sur la analizo de la ĉirkaŭaj vortoj anstataŭ de tuta frazo. Tio, ekzemple, malfaciligas, ke en katalunlingva ĉu-demando, en kiu oni ofte ekscias, ke ili estas demandaj, nur per la fina demandosigno, Apertium sukcesu generi la vorton 'ĉu' komence de la frazo dum la traduko al Esperanto.
Uzado
Eblas uzi Apertium por konstruadi maŝintradukajn sistemojn por diversaj lingvo-paroj. Tiucele, Apertium uzas simplajn XML-bazitajn normajn formatojn por kodi la bezonatajn lingvajn donitaĵojn (aŭ mane aŭ per transformado de ekzistantaj donitaĵoj), kiuj estas kompilitaj per la provizitaj iloj en la rapidajn formatojn uzatajn de la motoro.
Eksteraj ligiloj
Oni povas provi la sistemon en http://xixona.dlsi.ua.es/apertium/ (stabilaj versioj) kaj http://xixona.dlsi.ua.es/apertium-unstable (malstabilaj versioj).
Charlottenburg
Charlottenburg estas urboparto de Berlino. Ĝi apartenas al la distrikto Charlottenburg-Wilmersdorf de Berlino.
Historio
Komence sur la placo de nuna Charlottenburg situis vilaĝoj Lietzow, Casow kaj Glienicke, konataj de la 13-a jarcento. Tamen solida evoluo de ĉi tiu teritorio komenciĝis post kiam en 1695 ĝi iĝis propraĵo de Sofia Ŝarlota de Hanovro, kiu ricevis ĝin de ŝia edzo, estonta reĝo Frederiko la 1-a, interŝanĝe kontraŭ ŝiaj proprietaĵoj apud Potsdamo. Ŝarlota konstruis tie ĉi sian someran sidejon (finita en 1699). Post la morto de Ŝarlota la palaco kaj ĉirkaŭa vilaĝo ricevis nomon Charlottenburg. En la jaro 1720 tiu ĉi vilaĝo kuniĝis oficiale kun Lietzow, kiu absorbis antaŭlonge al tiu tempo du aliajn vilaĝojn. Plue la urbo evoluis danke al servado de la palaco, kiu estis la ŝatata sidejo de Frederiko Vilhelmo la 2-a kaj Frederiko Vilhelmo la 3-a, samkiel danke al transformo en la ŝatatan placon de ripozo de berlinanoj. En 1920 Charlottenburg estis inkluzivigita en la konsiston de Granda Berlino.
Post la revolucio de 1917 en Rusio multaj rusaj elmigrantoj ekloĝis en Charlottenburg. Ili nomis la urboparton Charlottengrad (el rusa «grad» — urbo). Poste, precipe en fino de la 1920-aj jaroj, grava parto de elmigrantoj lasis Germanion, migrinte en Francion aŭ aliajn landojn.
Britio (apartigilo)
Britio havas diversajn signifojn:
Charlottenburg
Famaj konstruaĵoj kaj homoj
Nuntempe oni povas rigardi en la distrikto la palacon Charlottenburg, la muzeon de secesia arto de Berggruen, skulptan produktejon. Ĝis la jaro 2005 tie ĉi estis eksponita parto de la kolekto de Egipta muzeo.
Tie ĉi loĝis Tatjana Nikolaevna Gzovskaja, rusa kaj germana baletistino, baletestro kaj pedagogo, ĝis ŝia morto en 1993. Naskiĝis en Charlottenburg ekz. Carl Friedrich von Siemens, Hoimar von Ditfurth. Mortis en Charlottenburg inĝeniero Frigyes Dolezalek, kaj publikiĝis tie interalie la literatura revuo Die Weltbühne.
Partneraj urboj
La historia urboparto Charlottenburg havas la jenajn partnerecojn, kiuj ekde 2001 pluflegiĝas kadre de la nova urbodistrikto Charlottenburg-Wilmersdorf de Berlino.
Esperanto-movado
Rudolf Sprotte tie publikigis verketon «Simpla stenografia sistemo» en 1908.
Bierne
- jen france, origine nederlande Bieren respektive okcidentflandre Biern - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [], pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la tradicia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dunkerque kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas biernois.
Ĉelterapio
Ĉelterapio (nomata ankaŭ ĉela terapio aŭ neologisme citoterapio) estas terapio en kiu ĉela materialo estas injektata en pacienton; tio ĝenerale signifas netuŝitajn, vivantajn ĉelojn. Por ekzemplo, T ĉeloj kapablaj lukti kontraŭ kancerajn ĉelojn pere de ĉelpera imuneco povas esti injektataj en la uzado de imunoterapio.
Ĉelterapio estas kuracmetodo uzata ekde 1948 en kiu oni forigas troan kalcion kaj pezajn metalojn el la sango per speciala infuza fluido surbaze de EDTA. En la moderna okcidenta medicino, ĉelterapio estas uzata okaze de veneniĝoj kun radioaktivaj elementoj kaj pezaj metaloj, kiel plumbo-venenado. Ĉelterapio ankaŭ estas uzata ekzemple por sangaj malsanoj kiel talasemio, kie fero-amasiĝo povas okazi en la sango.
István Mácsai
István Mácsai [iŝtvAn mAĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mácsai István estis hungara pentristo. Lia filo estis Pál Mácsai. István Mácsai naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Mácsai akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1949. Lia plej grava instruisto estis Aurél Bernáth. Ekde 1950 li ekspoziciis. Li studvojaĝis al Italio, Francio, Nederlando. Li pentradis plej ofte urbobildojn pri Budapeŝto kaj portretojn. Li ricevis premiojn inter 1953-2002.
Ĉelterapio
Polemikaj aplikoj
Ĉeloterapio ankaŭ estas uzata en alternativa medicino. Laŭ iuj ĝi efikus sur ĉiaj malsanoj, kiuj rilatas al arteriosklerozo :
Vikaj festoj
La festoj de la vikanoj estas dividitaj en du specojn: Sunaj kaj Lunaj (Alie nomite Grandaj kaj Negrandaj, respektive).
Ĉelterapio
Polemikaj aplikoj
La indikoj por ĉeloterapio estas nesufiĉe subtenataj de scienca evidenteco kaj estas konsiderataj polemike de la ĉefflua medicino.
Thann (stacidomo)
Thann estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Thann, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Ĉelterapio
Historio
Ĉelterapio originiĝis en la 19a jarcento kiam sciencistoj eksperimentis per injektado de animala materialo en klopodo preventi kaj trakti malsanon. Kvankam tiaj klopodoj ne produktis pozitivan profiton, plua esplorado trovis en la mezo de la 20a jarcento ke homaj ĉeloj povas esti uzataj por malhelpi ke la homa korpo malakceptu transplantitajn organojn, konduke post tempo al sukcesa transplantado de ostomedolo.
Specoj de ĉelterapio
Nuntempe estas agnoskataj du distingaj kategorioj de ĉelterapio.
Thann (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lutterbach - Kruth (130000).
Ĉelterapio
Specoj de ĉelterapio
La unua kategorio estas ĉelterapio en ĉefa medicino. Tiu estas subjekto de intensa esplorado kaj la bazo de granda terapeŭtika profito. Tia esplorado povas esti polemika kiam ĝi enhavas materialon de homaj embrioj.
La dua kategorio estas ĉelterapio en alternativa medicino, kaj pluigas la praktikon injekti animalajn materialojn en klopodo por kuraci malsanojn. Tiu praktiko, laŭ la usona asocio American Cancer Society, ne estas eltenita de ajna medicina pruvaro pri efikeco, kaj povas havi mortigajn konsekvencojn.
Vidu ankaŭ
Alternativa medicino
Eksteraj ligiloj
International Society for Cellular Therapy
International Society for Stem Cell Research
Hispana Societo por Propagando de Esperanto
La Hispana Societo por Propagando de Esperanto estis esperantista organizo en Hispanio fondita en 1903 kaj malaperinta fine de la unua mondmilito.
National Rifle Association of America
La National Rifle Association of America [NEŜnl rajfl esosiEjŝen] estas privata asocio en Usono, kiu subtenas la trejnadon de civitanoj pri pafiloj kaj la civitanan rajton posedi kaj porti pafilojn.
Ĝia nomo signifas "Nacia Fusila Asocio". Ĝi estis fondita la 17-an de novembro 1871 en Novjorko sub la nomo American Rifle Association (Usona Fusila Asocio) kaj nomas sin "la plej malnova organizo pri civitanaj rajtoj" en Usono. Ĝia origina celo estis plibonigi la paf-kapablon de soldato-taŭgaj civiluloj. Ĝia unua prezidanto estis Ambrose E. Burnside. En 1883 prezidantiĝis la usona eksprezidento Ulysses S. Grant.
En politiko, NRA forte engaĝiĝas kontraŭ elektaj kandidatoj, kiuj deklaras (aŭ estas suspektataj) havi la intencon, iel limigi la rajton je pafil-posedo kaj -uzo. Multaj usonaj prezidentoj estis membroj de NRA. Al Gore, kandidato de 2000, ne estis membro, kaj NRA pagis kampanjon kontraŭ li en la subŝtatoj Arkansaso kaj Tenesio, kiujn li perdis.
Estas malfacile diri, kiom da membroj NRA havas, ĉar la membro-kategoria sistemo estas komplika. La ampleksa direktoraro (ĉ. 75) estas elektata nur de eta parto de la membraro, kiu antaŭpagis sian kotizon por pluraj jaroj aŭ por la vivo. Nur unu direktoro estas elektata de la membrokunveno.
Ferenc Malatinszky
Ferenc Malatinszky [malatinski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Malatinszky Ferenc estis hungara agronomo, senatano. Lia nobela antaŭnomo estis alsómalatinai [alŝOmalatinai].
Ferenc Malatinszky naskiĝis la en Tapolca, li mortis la  en Keszthely.
Biografio
Ferenc Malatinszky frekventis jezuitajn gimnaziojn en en:Kalksburg kaj Kalocsa, poste li akiris agronomian diplomon en Hungara Reĝa Ekonomia Alta Edukejo de Magyaróvár en 1885. Post la diplomo li laboris en la familiaj bienoj ĉe Tilaj kaj Zalacsány, baldaŭ ankaŭ ĉe Badacsony. Ekde 1886 li komencis politikadi en Zala (historia departemento). En 1922 li ricevis la titolon ekonomia ĉefkonsilisto, post 4 jaros li estis ankaŭ senatano. Li ricevis ŝtatan premion en 1943. Dum la frua socialismo li estis deportita. Li edziĝis en 1890, lia edzino naskis 2 gefilojn (1892, 1893).
NGC 949
NGC 949 (aliaj indikoj — PGC 9566, UGC 1983, IRAS02277+3654, MCG 6-6-48, KARA 109, ZWG 523.53, KUG 0227+369) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Łęknica
Łęknica estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al Łęknica en distrikto Żarski.
Hispana Esperanto-Asocio
Hispana Esperanto-Asocio estis esperantista organizo en Hispanio, postsekva al la en 1918 malaperinta Hispana Societo por Propagando de Esperanto, fondita en 1925 kaj malaperinta en 1939, kun la fino de la hispana enlanda milito. Ĝia ĉefa aktivulo estis Julio Mangada Rosenörn.
Daijiro Takakuwa
Daijiro Takakuwa (japane 高桑 大二朗, n. ) estas japana futbalisto. Li en 2000 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Łochów
Łochów estas urbo en la Mazovia Provinco de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en la distrikto Węgrowski. En la jaroj 1975–1998 la urbo apartenis al vojevodio Siedlce. En 2011 estis 6761 loĝantoj.
Situo
Situita en Mazovio, en la Valo de Malsupra Bugo apud la rivero Liwiec, najbaras kun arbaroj.
Historio
De 1795 Łochowo troviĝis en aŭstra aneksaĵo. En la jaroj 1809–1815 en Varsovia Duklando, kaj depost 1815 en Kongresa Pollando.
En 1868 ekfunkciis person-vara fervoja stacidomo Łochów.
En 1882 pro rusigo de polaj nomoj en Kongresa Pollando Łochowo ricevis la nomon Łochów.
En 1931 estis establita ĉevalejo, kiu en la jaroj 1935–1939 konatiĝis pri rajdado, kun la unua loko inter la ceteraj en Dua Pola Respubliko.
La 10-an de septembro 1939 sur la stacidomo estis bombita de Luftwaffe kirasita trajno „Generał Sosnkowski”. Fine de septembro en Łochów estis Adolf Hitler, kiu tiutempe vizitis unuojn de Wehrmacht, partoprenantaj sieĝon de Varsovio.
Dum la germana okupado la ĉevalaro estis forveturigita al Brandenburgio.
En 1944 varoj kaj bienoj estis ŝtatigitaj kaj dispartigitaj fare de komunistaj regopovoj. En la 50-aj jaroj pro rekonstruo de Varsovio sekvis periodo de dinamika evoluo, danke al kamparanoj-laboristoj.
La 17-an de decembro 1968 Łochów ricevis urborajtojn. Julie 2007 komunumo Łochów iĝis laŭreato de „Rzeczpospolita” en kategorio La plej Bona Urba Komunumo.
Transporto
Tra la urbo pasas fervoja linio liganta Zielonka kun Kuźnica (distrikto Sokólski) kaj 2 landvojoj Ostrów Mazowiecka – Ciechanów kaj Siemiatycze – Strzelno.
Esperanto-movado
Inter la 30-a de majo kaj la 2-a de junio 2019 en la urbo okazis la 38-a Pola Esperanta Kongreso.
Jameln
Jameln estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüchow-Dannenberg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pedro Canário
Pedro Canário estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 23.789 loĝantojn en 2010.
(10798) 1992 LK
(10798) 1992 LK estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Gregory J. Leonard elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Distrikto Rems-Murr
La distrikto Rems-Murr - Rems-Murr-Kreis - situas en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Waiblingen. La distrikto estas parto de la distriktaro Stutgarto kaj de la samnoma regiona ligo Stutgarto. La distrikto ekestis dum la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento el la antaŭaj distriktoj Backnang kaj Waiblingen; ĝia nomo aludas al la riveretoj Rems kaj Murr, kiuj ambaŭ estas dekstraj alfluoj al la rivero Neckar.
La distrikto havas areon de 858 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Najbaras la distriktoj Heilbronn kaj Schwäbisch Hall norde, Ostalb oriente, Göppingen kaj Esslingen sude kaj la distrikto Ludwigsburg plus la eksterdistrikta urbo Stutgarto okcidente.
Administra divido
Urboj:
Neurbaj komunumoj:
Iuj urboj kaj/aŭ komunumoj interkonsentis kune oferti partojn de la publikaj servoj kadre de administraj komunumaroj. Tiuj grupigoj en la supra listo (laŭ la nuna stato) ne aparte listiĝas.
Partneraj regionoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn kun
Nové Mlýny (Přítluky)
Nové Mlýny (Neumühl, Novaj Muelejoj) estas parto de municipo Přítluky en distrikto Břeclav en Ĉeĥio. Ĝi estas domaro ĉe rivero Dijo, sub digo de (malsupra) novmueleja rezervujo. Ĝi estas konsisto de municipo Přítluky, eĉ kiam ĝi teritorie ne koneksas (ĝi estas apartigita per teritorio de municipoj Zaječí kaj Bulhary). Vivas ĉi tie.
Nové Mlýny estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,69 km².
Ferdinand Kürnberger
Ferdinand KÜRNBERGER (naskiĝinta en la 3-a de julio 1821 en Vieno, mortinta en la 14-a de oktobro 1879 en Munkeno) estis aŭstra verkisto kaj literaturkritikisto. Li konsideratas kiel la plej grava reprezentanto de liberalismo siatempe en Aŭstrio. Liaj plej imponaj paŝoj antaŭen estis sur la kampo de felietono.
Vivo
La lerninto de eklezia gimnazio studis filozofion kaj filologion ĉe la Universitato de Vieno. Dume li skribis artikolojn por viena gazetoj. Post partopreno en la Revolucio de 1848 li fuĝis Germanujon. Li batalis en 1849 ribelule en Dresdeno kaj malliberigitis 9 monatojn el prizono burga. Post oftaj transloĝiĝoj (Hamburg, Bremen, Frankfurt am Main) li rajtis reveni en Aŭstrujon en 1864.
De 1865-67 li vivis en Graz; de 1867-70 li estis sekretario de la germana Schiller-fondaĵo en Vieno kaj iris poste denove al Graz.
Graveco kiel verkisto
Kürnberger verkis nenombreblajn kontribuaĵojn pri politikaj, moralaj, socialaj kaj kulturaj demandoj, kiuj eldonitis en la volumoj Siegelringe (1874) kaj Literarische Herzenssachen (1877). Karl Kraus nomis lin sia idolo.
Kürnberger famiĝis pro sia unua romano ''Der Amerika-Müde. Amerikanisches Kulturbild (1855), kie li atakis la ĝeneralan jam eŭforian ŝategon de Usono, aludante al la Heine-a vorto Europamüdigkeit'' (=malentuziasmo pri Eŭropo).
Malpli sukcesaj estis la noveloj kaj rakontoj, kiuj kolektitis per la trivoluma Novellen (1861/62) kaj Löwenblut (1892): ĝi enlistigu en la literaturaĵoj realismaj.
Lia dua romano Das Schloß der Frevel (2 volumoj, 1862-76) pro tro tolerema kaj malferma pritrakto de religiaj kaj moralaj demandoj povis aperii komplete nur postmorte.
Politika propagandisto
Post 1866 li favore prezentis la germannacie fokusitan politikon de Prusio; li nekaŝite admiris ties protagoniston Otto von Bismarck.
Aslan Masĥadov
Vivo
Masĥadov naskiĝis en 1951 en Kazaĥa SSR en deportita ĉeĉena familio. La familio revenis al Ĉeĉena-Inguŝa ASSR en 1956. Poste li studis en la artileria akademio de Tbiliso kaj faris la oficiran karieron en la Sovetia Armeo. De 1981 ĝis 1985 li komandis trupon apud la urbo Tata, ĉe Baj (Hungario). En 1992 li revenis al la fakte separiĝinta Ĉeĉenio kaj Ĝoĥar Dudajev nomumis lin stabestro de la armeo de la memdeklarita Iĉkerio.
Post kiam en 1994 rusiaj trupoj revenis al Ĉeĉenio por forpeli la separistojn kaj komenciĝis la Unua ĉeĉenia milito, Masĥadov organizis gerilan militon kaj post morto de Dudajev en 1996 gvidis separistajn trupojn. En 1996 li subskribis armisticon, post kiu la rusiaj trupoj foriris kaj Ĉeĉenio denove iĝis fakte sendependa.
La de 1997 li estis elektita prezidento kaj ĉefministro de Iĉkerio. Li reprezentis la moderan alon en la interna politiko, strebinte konstrui laikan ŝtaton kaj kontraustaris islamistojn kiel Ŝamil Basajev, por kiuj sendependiĝo de Ĉeĉenio estis nur la unua etapo en kreado de la islamista Kaŭkaza Emirlando. Li povis nur parte regi la landon, kies areoj grandparte estis regataj de islamistoj, kiuj aranĝis kontraŭleĝan komercon de narkotikaĵoj, kaptis ostaĝojn postulante elaĉeton kaj atakis apudajn regionojn. En 1999 li enkondukis ŝarion, la travivis bombatakon kaj la  enkondukis eksterordinaran staton.
Ekde la Dua ĉeĉenia milito li vivis kaŝe kaj gvidis parton de la ĉeĉenaj separistoj. Kvankam li sekvis moderan politikon kaj serĉis interkonsenton kun Moskvo, la rusia registaro ne plu deziris intertrakti kun li, elreviĝinte je lia kapablo regi la situacion en Ĉeĉenio. En 2000 ĉeĉenaj separistoj atakis kolumnon de la 99-a divizio de speciala destino de Internaj Trupoj de la Ministerio pri internaj aferoj de Rusio apud vilaĝo Galaŝko (Inguŝio), mortiginte 19 militistojn. La trupo neniam partoprenis batalojn en Ĉeĉenio kaj eĉ ne estis parto de la Unuigita grupo de la federaciaj fortoj en Norda Kaŭkazo. La soldatoj jam estis malmobilizitaj kaj sekvis al Vladikavkazo por de tie forveturi hejmen. Tio kaŭzis grandan indignon de prezidanto de Inguŝio Ruslan Auŝev, ĉar tiu atako endanĝerigis la respublikon de la inguŝoj, kiuj kune kun la ĉeĉenoj estas konsiderataj la branĉoj de la unueca popolo vajnaĥoj kaj multe helpis al ĉeĉenaj rifuĝintoj dum ambaŭ militoj.
Rusiaj aŭtoritatoj akuzis lin pri terorismaj atakoj kiel la ostaĝopreno en la Teatro ĉe Dubrovka (Moskvo) oktobre de 2002 kaj la ostaĝopreno en mezlernejo de Beslano septembre de 2004.
Li estis mortigita la dum la operaco de la Federacia Sekurecservo en vilaĝo Tolstoj-Jurt (Ĉeĉenio).
(16605) 1993 FR10
(16605) 1993 FR10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Kantono Pleasants
La kantono Pleasants - angle Pleasants County - estas kantono de Usono en la subŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo .
Madrigal del Monte
Madrigal del Monte [madriGAL delMONte] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-200, en distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, (Hispanio).
Vilaĝoj
Madrigal esta la ĉefurbo de la municipo, kiu ankaŭ havas la vilaĝeton Tornadijo.
Ĝeneralaĵo
Je 26km. de la ĉefurbo.
Wikimapia/Coordenadas: 42°8'44"N 3°40'32"W
Ĝi havas areon de 26,88 km² kun 198 enloĝantoj (2007).
Flago de Malto
La nacia flago de Malto (malte: Bandiera Ta Malta) estas dukolora, kun blanko en la hisflanko kaj ruĝa en la dekstro. Ĉi tiuj koloroj aperas en la blazonado de Malto. Tradicio deklaras ke la koloroj de la flago estis donitaj al Malto de la Grafo Roĝero de Sicilio, en 1091. Standardo de grafo Roger estis kvadrata ruĝa kaj blanka flago.
Grava fortikejo dum la Krucmilitoj, multe de la heraldiko de Malto estas influita de la koloroj kaj aparatoj de la Ordeno de Malto. Ilia insigno estis la karakteriza malta kruco, blanka kruco sur ruĝa kampo. De tiuj koloroj venis la ruĝa kaj blanka ŝildo kiu estis uzita dum la kolonia periodo de Malto. En la supra angulo estas la Georga kruco, en ruĝa koloro, kun la devizo "For Gallantry" ĉirkaŭanta la krucon.
(19229) 1993 SD5
(19229) 1993 SD5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Toma Macovei
Toma MACOVEI (naskiĝinta la en Ghergeasa, distrikto Buzău; mortinta la ) estis rumana interlingvaisto kaj esperantisto.
Kiel junulo li eniris la armeon de Rumanio. Dum 14 jaroj li estis oficiro. Paralele li studis en universitato. Post la dua mondmilito li instruis filozofion kaj lingvojn. Li loĝis en Mizil, distrikto Prahova.
En 1982 li lernis interlingvaon. Li verkis multajn artikolojn, ĉefe pri literaturo, por interlingvaaj gazetoj Currero, Heraldo de Interlingua kaj Panorama. Krome li verkis kelkajn librojn (vidu sube), kaj pluraj manuskriptoj ankoraŭ ne estis publikigitaj.
Macovei ankaŭ regis Esperanton; tion pruvas lia reta legebla traduko de anekdoto de Emil Gârleanu.
Nova Gajdobra
Nova Gajdobra, serbe Нова Гајдобра, germane Wekerledorf, hungare Wekerlefalva estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Baĉka Palanka. La hungara kaj germana loknomoj devenas de ĉefministro Sándor Wekerle.
Situo
Nova Gajdobra situas laŭ traira flankovojo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao precipe germanoj alvenis tien. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Wekerlefalva 993 homoj (937 germanoj (94%)). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. En 2002 loĝis en Nova Gajdobra 1409 homoj, (serboj 1354 (96%), jugoslavianoj 15 kaj aliaj).
Lucie Vondráčková
Vivo
Ŝi naskiĝis je la 8-a de marto 1980 en Prago kiel Lucie VONDRÁČKOVÁ. Ŝi devenas el muzikema familio. Ŝia patro Jiří Vondráček estas aktoro, kantisto, basgitaristo kaj pianisto, ŝia patrino Hana Sorrosová estas tradukistino kaj aŭtorino de kantotekstoj. Ŝia onklino Helena Vondráčková estas dum longa tempo fama ĉeĥa kantistino kaj aktorino.
Je la 17-a de junio 2011 ŝi edziniĝis kun hokeisto Tomáš Plekanec kaj ŝi ŝanĝis sian familian nomon al Lucie PLEKANCOVÁ VONDRÁČKOVÁ. En la jaro 2012 ili vivis en Montrealo, Kanado. Je la 4-a de decembro 2011 naskiĝis ilia filo Matyáš PLEKANEC kaj je la 23-a de junio 2015 naskiĝis ilia dua filo Adam PLEKANEC.
Pasado de Venuso
Pasado de Venuso (aŭ transito de Venuso) okazas, kiam la planedo Venuso pasas inter Tero kaj Suno. La planedo iĝas videbla kiel malgranda nigra makulo, kiu trairas la sunan diskon. Tiaj pasadoj daŭras plurajn horojn. (la venusa pasado de 2004 daŭris pli ol 6 horojn). Antaŭ la kosma epoko, la observo de la pasadoj de Venuso utilis al la sciencistoj por kalkuli la distancon Tero - Suno per paralakso.
La pasadoj de Venuso okazas nuntempe laŭ regula sinsekvo, kiu repetiĝas ĉiujn 234 jarojn: du pasadoj disigataj de 8 jaroj, ĉiaj paroj disigataj de jen 121,5 jaroj, jen 105,5 jaroj. La lasta pasadoj okazis en 2004 kaj 2012, la venonta paro da pasadoj okazos en 2117 kaj 2125.
Observi pasadon de Venuso neprigas samajn antaŭgardojn kiel por observi suneklipson; fikse rigardi Sunon sen taŭgajn protektilo rapide kuntrenas gravajn, ofte ĉiamajn, okulajn lezojn.
Konjunkcio
En plejoftaj el la okazoj, kiam Tero kaj Venuso estas en konjunkcio, ili ne estas laŭliniigataj kun Suno ĉar la venusa orbito estas klinata de 3,4°. Vidata elde Tero, Venuso en malsupera konjunkcio povas malproksimiĝi el Suno de 9,8° Ĉar la angula diametro de Suno estas ĉirkaŭ 0,5°, Venuso povas pasi al pli ol 18 sunaj diametroj for de Suno. La pasado okasas kiam ambaŭ planedoj estas en konjunkcio en kaj en (preskaŭ) sama momento trapasas la nodan linion de la venusa orbito, tie estas la intersekcia linio de la orbitaj ebenoj de Tero kaj Venuso.
La pasado ripetiĝas laŭ periodo de 234 jaroj: paro de pasadoj disigataj de 8 jaroj, intertempo de 121,5 jaroj, nova paro disigataj de 8 jaroj kaj intertempo de 105,5 jaroj. Tiu periodo de 243 jaroj venas de tio, ke 234 sideraj jaroj de Tero(88 735,3 tagoj) faras preskaŭ ekzakte 395 venusajn jarojn. Tiu periodo egalas 152 sinodaj periodoj de Venuso. Post tiu periodo, ambaŭ planeto revenas en preskaŭ sama lokoj unu rilate a la alia.
La intertempo de 8 jaroj estiĝas ĉar 8 teraj jaroj ekvivaloras proksimume 13 venusajn jarojn, tio, kiu metas la planetojn en pli malpli sama loko ĉiuj 8 jaroj. Tiu-ĉi koincido ne estas sufiĉe preciza por okazigi tri sinsekvajn pasadojn, ĉar Venuso antaŭiras de po 22 horoj je ĉiu pasado.
La sinsekvo 105,5 / 8 / 121,5 / 8 ne estas la unusola ebla en la periodo de 243 jaroj pro malgranda misakordo inter la konjunkcio kaj la trairo de la noda linio. Antaŭ 1518 okazis nur po tri pasadoj ĉiuj 234 jaroj, laŭ sinsekvo 8 / 113,5 / 121,5, kaj la ok pasadoj antaŭ la jaro 546 estis disigataj de 121,5 jaroj. La nuna sinsekvo daŭros ĝis 2846 kaj anstataŭigos ĝin sinsekvo 105,5 / 129,5 / 8.
Historio
Kvankam en antikva epoko la grekaj, babilonaj, ĉinaj kaj majaaj astronomoj konis la movon de Venuso, nenio permesas aserti, ke ili iam observis la fenomenon de pasado de Venuso.
La unua, kiu estus rimarkinta pasadon de Venuso esti la persa filozofo Aviceno , la. Tio permesis al li aserti, ke foje Venuso estas pli proksima de Tero ol de Suno.
Johannes Kepler estis la unua, kiu antaŭkalkulis pasadon de Venuso por 1631, sed tiu-ĉi ne estis observita, ĉar la malprecizo de siaj kalkuloj ne permesi antaŭvidi, ke la pasado estis nevidebla en plejparto de Eŭropo.
La unuan sciencan observon de pasado de Venuso faris la angla astronomo Jeremiah Horrocks, de sia domo en Much Hoole apud Preston la (aŭ la 24-an de novembro, laŭ la julia kalendaro, tiam valida en Anglio) dum lia amiko William Crabtree observis la pasadon en Salford, apud Manchester. La mezuroj faritaj dum la observo permesis al Horrocks taksi la distanco Tero - Suno je 95,6 milionoj da kilometroj (ĉirkaŭ du trionoj de la vera distanco: 149,6 milionoj da kilometroj).
Mezuri la distancon inter la Tero kaj la suno estis grava astronomia celo dum jarcentoj. Ĉe la trairejoj de Venuso trans la Suno en 1761 kaj 1769, la grandeco de la astronomia unuo estis mezurita kun granda precizeco, uzante la paralaksan metodon, priskribita de James Gregory en sia verko Optica Promota de 1663. Jam en 1761 multaj internaciaj delegacioj estis senditaj tra la mondo por vidi ĉi tiujn trairejoj. Ĝi estis la unua tiaspeca scienc-internacia kunlaboro; Sciencistoj el diversaj eŭropaj landoj vojaĝis al Siberio, Norvegio, Novlando kaj Madagaskaro. Plej multaj delegacioj spektis almenaŭ parton de la trairejo, sed la plej sukcesan mezuradon faris Jeremiah Dixon kaj Charles Mason ĉe Kabo de Bona Espero.
La, la rusa astronomo Miĥail Lomonosov malkovris la venusan atmosferon sekve al observo de la pasado en la observatorio de Sankt-Peterburgo.
En la transiro en 1769, ok jarojn poste, sciencistoj vojaĝis al Hudsongolfo, Baja California (tiam sub hispana rego) kaj Norvegio. Alia ekspedicio (kiu inkluzivis Charles Green) estis sendita al Tahitio, gvidata de kapitano James Cook - kiu tiam ekiris sian unuan vojaĝon. La malsukcesa vojaĝo de Guillaume Le Gentil al Barato por vidi la pasado akiris famon pro malsukceso rigardi ambaŭ pasadoj kaj reveninte hejmen post 11-jara foresto, li estis deklarita morta kaj perdis siajn posedaĵojn, laboron kaj edzinon.
En 1771, kombininte mezurojn de 1761 kaj 1769, la franca astronomo Jérôme Lalande kalkulis ke la distancon Tero - Suno estus 149,9±0,31 gigametroj. Sed la mezuroj estis malprecizigitaj pro la « fenomeno de la nigra guto », kiun oni tiam kredis kaŭzata de la dika venusa atmosfero. Tamen, freŝdataj studoj montris ke tiu fenomeno estas ŝuldata al turbulado de la tera atmosfero kaj malperfektaĵoj de la tiamaj optikaj aparatoj.
Dum la pasado de 2004, sciencistoj mezuris la karakterizilojn de la malpliiĝo de suna lumeco pro la intermetiĝo de Venuso. Tiuj mezuroj helpos al la malkovro de ekstersunaj planedoj. Tamen tia mezuro neprigas grandegan precizon, la malpliiĝo de la suna lumeco estas apenaŭ de 0,001 videbla magnitudo.
Razantaj pasadoj
Foje Venuso nur "tuŝetas" (lau vidpunkto de Tero) la sunan diskon dum pasado. En tiu kazo, eblas ke en iaj lokoj de Tero plena pasado estus vidata dum en aliaj estus nur parta pasado (ne estas dua nek tria tuŝoj). Tiaj pasadoj tre maloftas. La lasta el tiaj pasadoj okazis la, la venonta okazos la.
Eblas, ke razanta pasado estus parte videbla elde iuj teraj regionoj, kaj nevidebla elde aliaj. Tiaj eventoj okazis lastfoje en 541 a. K. kaj okazos en 2854.
Samtempaj pasadoj
Samtempaj pasadoj de Venuso kaj de Merkuro antaŭ Suno estas treege maloftegaj, la lasta okazis en la jaro 373 173 a.K., la venonta okazos en la jaro 69 163.
Dvorníky
Dvorníky [dvornIki], hungare Udvarnok estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Hlohovec. Ankoraŭ unu setlejo apartenas al la municipo. Iam la oficiala hungara nomo estis Nyitraudvarnok por distingi de la ceteraj "Udvarnok", kiu signifas hungare: kortumisto.
Situo
Dvorníky situas sur mildaj deklivoj, Váh fluas en la proksimeco, laŭ flankovojoj. Hlohovec troviĝas 9 km-ojn.
Historio
Ŝajnas, la vilaĝo detruiĝis en 1241 dum la tatara invado, poste en 1247 jam manciiĝis laŭ la tiama ortografio "Vduornuc". Tie pramo funkciis kun doganprena rajto. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a tie la hungaroj venkis la Habsburgojn. 1294. Ĝis Traktato de Trianon Udvarnok apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 laŭ la popolnombrado vivis en Dvorníky 1973 homoj, (1926 slovakoj, 12 ĉeĥoj, 11 ciganoj, 7 hungaroj, 2 poloj, po 1 ukraino, ruso kaj germano.
Annappes (stacidomo)
Annappes estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Villeneuve-d'Ascq, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Kastelo Lichtenstein
Kastelo Lichtenstein situas super urbeto Lichtenstein en distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. Ĝi troviĝas sur la kruta rando de la Ŝvaba Ĵuraso, ĉ. 500 m for de la ruino de la mezepoka burgo Alt-Lichtenstein.
Annappes (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Baisieux (269000).
Kastelo Lichtenstein
Oni ankaŭ nomas ĝin „Fabelkastelo de Virtembergo". Malsimile al aliaj burgoj ĝi ne estis konstruita en la mezepoko. Nur en la jaroj 1840 ĝis 1842 oni konstruis ĝin laŭ stilo de historiismo post inspirado per la romano "Lichtenstein" de la konata ŝvaba verkisto Wilhelm Hauff.
Tägermoos
Tägermoos estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Sudslava
Municipo Sudslava situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, ĉe neĉefa ŝoseo inter Brandýs nad Orlicí kaj Potštejn, 5 km norde de Brandýs nad Orlicí. Vivas ĉi tie.
Preĝejo
Preĝejo de Ŝanĝo de la Sinjoro estas atestita kiel paroĥa kirko jam en la jaro 1350, renovigita en 1664 kaj en nunan malfrubarokan formon kun riĉa reliefa ornamo rekonstruita en la jaro 1772. Ĝi estas ununava kun malpli larĝa ortangule fermita presbiterejo kun sakristioj kaj en la dua etaĝo oratorioj ambaŭflanke, kun prisma turo okcidente. Triparta okcidenta fronto estas membrigita per duopo de pilastroj kun ionikaj kapetoj kaj rokaĵoj portantaj partojn de surkolonaĵo kaj kornicon. Embrazuro de la ĉefenirejo estas riĉe ornamita per rokaĵoj, super la portalo estas voluta pinjono kun anĝeletoj kaj simboloj de Kredo, Espero kaj Amo. La fronto estas kronita per fendita pinjono ornamita per kvar vazoj, meze kun statuo de Sankta Maria kaj sur flankoj pere de sidantaj statuoj de Moseo kaj de plua sanktulo. Sur flankaj fasadoj estas duopoj de pilastroj kun kapetoj, sur la suda flanko portalo kun ornamita embrazuro.
La presbiterejo estas volbita per prusa plataĵo, sakristioj kaj oratorioj estas volbitaj barele kun segmentoj, triumfa arko estas duoncirkla, la navo volbita barele kun segmentoj sur zonoj, en okcidenta flanko estas duetaĝa ĥorejo, en teretaĝo kaj en la dua etaĝo malfermita en la navon per tri arkoj, ambaŭ etaĝoj estas volbitaj barele kun segmentoj.
Ekipaĵo estas rokoka el la dua duono de 18-a jarcento, la ĉefaltaro estas kadra kun nova bildo de Ŝanĝo de Kristo sur monto Tabor, sur la altaro estas statuoj de Sankta Petro kaj Maria Magdalena, de Sankta Vito kaj Sankta Adalberto. La predikejo estas ornamita per statuoj de Kredo, Espero kaj Amo. En ekipaĵo plu estas du konfesejoj, du flankaj altaroj, bildoj Krucumita Kristo de la 18-a jarcento, Kristo Turmentito el la komenco de 19-a jarcento, stana baptujo.
Kadavrejo
La kadavrejo baroka el la jaro 1750, situas okcidente de la preĝejo.
Paroĥestrejo
Malfrubaroka paroĥestrejo devenas el la jaroj 1760-1770.
Casimir Ulrich Boehlendorff
Casimir Ulrich BOEHLENDORFF (naskiĝinta en la printempo de 1775 en Jelgava, mortinta la en Mērsrags ĉe la Golfo de Rigo) estis kuronia-germana juristo kaj verkisto.
Vivo
Post jaro da jurstudojn en Jelgava Boehlendorf iris en 1794 al Jena kie li aliĝis al la ligo Societo de liberaj viroj. En tiu ĉi amikara rondo kiu favoris ideojn idealismajn-fruromantikajn i.a. ankaŭ jenaj personoj apartenis: J. F. Herbart, F. Muhrbeck, J. D. Gries, J. E. von Berger, F. Köppen, J. Smidt, J. G. Rist kaj R. Steck. Inter ili li estis la plej poeta. Sed pli ol literaturo aŭ filozofio entuziasmigis lin la fido je la sankteco de amikeco. Kun kelkaj samliganoj li vojaĝis en 1797 en Svislandon. Kiel privata instruisto li suferis tie je la unua anima krizego, dum kiu montris sin ĉiuj danĝeroj de lia eco responsaj pri poste estintaj malfeliĉoj. Lia intereso pri historio kaj politiko vekitis dum la fare de Franclando altrudita revolucio svisa - kaj li ekverkis dokumentadojn pri tiuj eventoj.
27719 Fast
27719 Fast estas malgranda malhela asteroido de la ekstera ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Casimir Ulrich Boehlendorff
Vivo
Kune kum Muhrbeck li vojaĝis en 1799 al Homburg vor der Höhe, kie li pere de Sinclair iĝis amiko de Friedrich Hölderlin. Post vanaj klopodoj partoprenigi Frederikon Schiller en la propra poezia labaoraro Boehlendorff venis sub la influon de la romantiko laŭ la programoj de Tieck kaj Wackenroder.
27719 Fast
Ĝi estas proprasence de la ekstera asteroida zono, ĉar ĝi orbitas trans la malpleno de Kirkwood de 3,27 AU, kiu kongruas al la orbita resonanco 2 : 1 kun Jupitero. Pro ĝiaj orbitaj ecoj ĝi estus ano de la Cibela grupo.
Casimir Ulrich Boehlendorff
Vivo
Sekvis lian unuan lirikan-subjektivan dramon Fernando oder Kunstweihe (1801) la verko Ugolino (1801), laborite akurate laŭ la ŝilera modelo kaj instigite fare de August Wilhelm Schlegel. Ĝi malaprobitis ankaŭ de Johann Wolfgang von Goethe. Pli kaj pli la interna maltrankvilo peladis Boehlendorff. Kelkan tempon li trovis akcepton ankoraŭ en Bremeno ĉe la burĝa amikarkunveno de Smidts. Woltmann invitis lin Berlinon kaj peris por li kunlaboreblon ĉe la gazeto "Vossische Zeitung". Tie ĉi Boehlendorff havas kverelon kun la racionalismulo G. H. Merkel. Post kolapso anima li reiris en la patrujon. Dum 21 jaroj li Kuronion trairadis ĝis li memmortigis sin.
Graveco
Estante for de ĉiuj literaturaj influoj kaj ĉiam proksime al la abismo Boehlendorff evoluigis la lirikaĵaron - aparte dum la lastaj vivojaroj - ĝis tioma profundego kvazaŭ li estus dua Hölderlin. Tiu ĉi fakte estis skribinta al li en la 1801-a jaro: "Ni du havas unu sorton". Johannes Bobrowski verkis rakonton pri Boehlendorff en 1965 kun la titolo Boehlendorff und andere.
Lichtenwald
Lichtenwald estas germana nomo de vilaĝo Comeat en Rumanio.