cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Mill
Mill estis la patro de John Stuart Mill, fama filozofo de liberalismo kaj utilismo, kaj kolonia administristo de la Brita Orienthinda Kompanio.
Gizella Goda
Gizella Goda, laŭ hungarlingve kutima nomordo Goda Gizella estis hungara operkantisto, koloratursoprano. Ŝia geedziĝa nomo estis Köllő Zoltánné.
Gizella Goda naskiĝis la  en Oroszka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Pohronský Ruskov en Slovakio, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gizella Goda akiris diplomon en Hungara Muzikarta Altlernejo, poste inter 1919–1929 ŝi estis membro de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Ŝi edziniĝis en 1929, pli poste ŝi kantis nur en koncertoj.
Always Tell Your Wife
Always Tell Your Wife (Ĉiam alparolu vian edzinon) estas brita kurta komedia filmon de 1923 reĝisorita de Alfred Hitchcock kaj Seymour Hicks, post ili zorgis pri la afero el malsana Hugh Croise. Nur unu el du filmoruloj estas konataj kiel survivantoj. Ĝi estis refilmaĵo de la filmo de 1914 samnoma.
Štefanovičová
Štefanovičová, hungare Tarány estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nitra. La oficiala slovaka nomo estis Taráň ĝis 1948, poste nomiĝis pri Samuel Dobroslav Štefanovič.
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1268. En 1910 tiu loko ne estis memstara vilaĝo, eĉ estis 2 apudaj lokoj Suba kaj Supra Tarány. Ĝis 1919 tiu loko apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la loko rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Tiu loko situis ĉe la nova landolimo, ĉe la hungara flanko. En 2001 loĝis tie 260 da homoj, (255 slovakoj).
Baidoa
Baidoa aŭ Baydhabo estas grandurbo en Somalio. La urbo estas la tria plej granda urbo en Somalio kaj administraj centroj de distrikto kaj de Bay (Somalio).
Geografio
situas sur malebenaĵo en centro de suda parto de la lando. Mogadiŝo troviĝas 256 km.
Historio
Inter 2005-2006 la urbo estis provizora ĉefurbo. La loĝantaro amase rifuĝis dum la enlanda konflikto. Oni parolis pri atako de armeo de Etiopio, sed estas fakto, ke islamistoj kontrolas la urbon ekde 2009.
Klimato
En la temperaturo varias inter 19 kaj 36 'C. Jare pluvas po 571 mm. Mezurebla pluvo pluvas inter aprilo-majo kaj oktobro-novembro.
Trafiko
havas 3 vojojn al la regiono (la kvara vojo estas tre aĉa), inter ili la plej grava estas vojo al Mogadiŝo.
Palmeto
Palmeto estas temo en dekoracia arto kiu, en sia plej karaktera esprimo, similas al ventumilformaj folioj de palmo. Ĝi havas antikvegan historion, originata en Antikva Egipto kun posta disvolviĝo tra la arto de plej el Eŭrazio, ofte en formoj kiuj montras relative malmultan similon al la originalo. En antikvgreka kaj antikvroma uzoj ĝi estas ankaŭ konata kiel antemio (el la greka ανθέμιον, floro). Ĝi troviĝas en plej artaj medioj, sed speciale kiel arkitektura ornamaĵo ekzemple kiel antefikso, ĉu ĉizita aŭ pentrita, kaj ankaŭ pentrita sur ceramiko. Ĝi estas tre ofte komponaĵo de la desegno de friso aŭ konstrulimo. La kompleksa evoluo de la palmeto estis unuafoje skizita en la verko de Alois Riegl nome Stilfragen de 1893.
Referencoj
Aldone jenaj publikaĵoj:
Pacula
Pacula estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Pacula. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13047.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4522 loĝantojn. El tiuj estis 2078 viroj kaj 2444 virinoj. La komunumo havas surfacon de 429,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1320 metroj super la marnivelo.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Beica de Sus
Beica de Sus [bejka de sus] (hungare: Felsőbölkény felŝobolkenj, germane: Wallachisch-Birk) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Reghin kaj administracie apartenas al komunumo Beica de Jos.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 546 loĝantojn (rumanoj, ciganoj) kaj en 1992 297.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1557. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Adolf Stieler
Adolf STIELER (naskiĝinta en la 26-an de februaro 1775 en Gotha, mortinta samloke en la 13-an de marto 1836) estis germana geografo kaj kartografo.
Vivo
La filo de la urbestro ricevis bonegan gimnazian edukadon kaj frekventis poste la altlernejojn de Jena kaj Göttingen por studi jursciencojn. En 1797 li advokatiĝis kaj dungitis ankoraŭ samjare en la ministerio de Gotha: en 1813 li faris karieron kiel Legationsrat kaj en 1829 li nomumitis Geheimer Regierungsrat ĉe la landa registaro. En 1835 li retiriĝis. En 1805 li edzinigis Friederike Madelung.
Stieler estis diligenta oficisto kiu lerte plenumis mandatojn de sia registaro ankaŭ eksterlande (1798 kaj 1806 en Holando, 1814 en Vieno). Daŭra lia merito estis la fondo de la Societo por vidvinoj de oficistoj. Krome li partoprenis la fondon de la banko por asekuroj pri vivo en Gotha. Sed kvazaŭ la tutan libertempon li dediĉis al la geografio por kio li havis naturan preferon enplantitan de lia instruisto Hennicke (kiu estis disĉiplo de Gatterer). En Göttingen Stieler aŭdis prelegojn de Johann Christoph Gatterer instruonte en la 1790-aj jaroj geografion en la supera lernejo por knabinoj en Gotha kaj private en interesrondetoj. La talenton de Stieler desegni mapojn malkovris János Ferenc Zách, la estro de la stelobservejo Seeberg (en Gotha): por ties Efemeridoj kaj Monataj korespondadoj Stieler kelkfoje desegnis mapetojn. En 1803 li desegnis mapon por la verko de Karl Ernst Adolf von Hoff pri Germanlando: von Hoff karakterizis tiun laboron perfektan simbiozon de geografo kaj delikatsenta desegnisto. La kun Streit eldonita verko Sammlung aller bekannter geographischer Ortsbestimmungen ege portas la stampon de la instigoj de Zách. Ankaŭ kelko da mapoj de la Vajmara Instituto kun la rimarko "kontrolita ĉe la observatorio de Seeberg" estis planita de Stieler. Finfine li komencis produkti grandan armean mapon de tuta Germanlando en 204 folioj, el kiuj li mem eldonis 25. Aperis en 1806 ĉe Schneider & Weigel aplaŭdita mapo de Eosta Indio. La sekvintajn jarojn Stieler ne aktivis geografie.
Furoratlaso
Sed de 1817-23 aperis granda atlaso titolita Atlas in 50 Blättern kiu famigas Stieler ĝis la 20-a jarcento. Ĝi tiom furoris ke tuj post la liverado aldoniĝis la unuaj kompletigaj paĝoj tiel ke en 1831 la tuta atlaso en tiam 75 folioj finfine estis je dispono. De ĉiuj ĝis tiam aperintaj atlasoj nur ĝi realigis la planon unuigi surpapere sciencan kritikon kun la senĉesajn progresojn de geografiaj malkovroj. Komence elstare kunlaboris C. G. Reichard (ĉefe por neeŭropaj regionoj). Poste Stieler sole gvidis la tuton. Stieler ankoraŭ vidis la duan eldonon komencitan en 1831. Eĉ pli granda estis la sukceso de la unuafoje en 1814 aperintan Lernejan Atlason (Schulatlas). Ĝustan laŭdon ricevis ankaŭ la verko Atlas von Deutschland in 25 Blättern (1829-86); ĝi estis la plej bela verko siaspece ĝis tiam konata en Germanlando.
Profitegis de la agado de Stieler la entrepreno Perthes'sches Geographisches Institut (nomita por Justus Perthes). Danke al Stieler ĝi ne nur iĝis la plej sukcesa privata geografia instituto en Germanlando sed ankaŭ ekstere. La bonegaj rilatoj kun la dua ĉefo de la entrepreno Wilhelm Perthes tre faciligis al Stieler fruktodoni labori.
Melodramo
Kutime tiu ĝenro asocias al populara gusto, ne tre edukita en arto. En ĝi devas esti aŭ estas tre ofte kaj bonuloj kaj malbonuloj, do simplaj roloj.
Shingo Kondo
Shingo Kondo (近藤 慎吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock.
Antal Esterházy
Grafo Antal Esterházy, laŭ hungarlingve kutima nomordo Esterházy Antal estis hungara militestro. Lia nobela antaŭnomo estis galánthai. Antal Esterházy naskiĝis la  1676. Li mortis la 1722 en Osmana Imperio en Tekirdag.
Biografio
Antal Esterházy edziĝis en 1695, sed en la sekva jaro li vidviĝis, tial li denove edziĝis en 1701. Li frue aliĝis al armeo de Habsburgoj, en 1697 li atingis la rangon kapitano batalanta kontraŭ la turkoj. En 1698 li estis militkaptito. En 1703 li estis elektita departementestro. En la sama jaro komenciĝis liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a, komence li batalis kontraŭ Rákóczi. En 1704 li aliĝis al stabo de Rákóczi. Li batalis precipe en Transdanubio, foje li atingis defendajn murojn de Vieno. Antaŭ falo de la liberecbatalo li iris al Pollando. En 1717 kune kun tataroj li atakis Transilvanion, sed li malvenkis. Li fuĝis al kortumo de Rákóczi, kie li mortis pro epidemio. Li estis reentombigita en 1906 en Kassa (nuntempa Košice en Slovakio).
Belberaud
Belberaud estas franca komunumo en la departemento de Haute-Garonne, en la regiono Okcitanio.
Geografio
Tio komunumo estas en la Urba komunumo de Metropola Tuluzo en Lauragais. Estas 17 km sudoriente de Tuluzo.
Ĉirkaŭaj komunumoj
Belberaud estas apuda al 6 aliaj komunumoj :
Alajos Boga
BOGA Alajos estis rumanuja hungara romia katolika pastro, eklezia verkisto naskiĝinta en Csíkkozmás la 18-an de februaro 1886 kaj mortinta en Sighetu Marmaţiei la 14-an de septembro 1954.
Kariero
Boga studis teologion en Vieno. Oni ordinis lin pastro en 1910 kaj li iĝis helppastro en Lemhény kaj Szászrégen. Ekde 1912 li studis filozofion en Koloĵvaro kaj en 1914 li doktoriĝis. Inter 1915-18 li estis frontpastro en milito. Inter 1919 kaj 1929 li estis instruisto de la gimnazio de Târgu Secuiesc, poste ĝia direktoro. En 1933 li iĝis kanoniko, dioceza lernejinspektisto, en 1939 papa prelato. Liaj artikoloj aperis en Közművelődés (1912), Csíki Lapok (1914-15), Székelyföld (1927-30).
Usera (metroo de Madrido)
Usera (Usero) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato de Amparo Usera, en samnoma distrikto Usera.
La stacio estis malfermita la.
David Attenborough
Sinjoro David Frederick Attenborough (naskiĝis la en Londono) estas dokument-filmisto pri bestoj, natura historio kaj antropologio.
Edukado kaj fruaj jaroj
Attenborough lernis ĉe „Wyggeston Grammar School for Boys” en Leicester kaj poste en „Clare College”, Universitato de Kembriĝo, kie li akiris sciencan gradon en naturaj sciencoj.
Li alpaŝis la Reĝan mararmeon en 1947 kaj post dujara servo, li laboris en publikiga kompanio, poste ĉe BBC en 1952. Li laboro pri naturaj aferoj komenciĝis en 1954 kun la serio Zoo Quest.
Ekde 1965 ĝis 1968, Attenborough estis kontrolisto de BBC2. Ekde 1969 ĝis 1972, li estis Televida Direktoro de BBC pri Programoj (respondecante pri ambaŭ BBC1 kaj BBC2. En 1972, li rezignis la postenon kaj reiris al programprodukto.
Li enkondukis la programerojn Match of the Day, Pot Black, The Likely Lads, Not Only... But Also, Horizon, Man Alivev, Masterclass, The Forsyte Saga, The Old Grey Whistle Test kaj The Money Programme''.
Grandaj serioj
Plej grava laboro de Attenborough estis la Seriaro Vivo (angle: Collection Life), kiu estas komponita de la programserioj Life on Earth, The Living Planet kaj Trials of Life. Tiuj elsendoj ekzamenas la mondajn organismojn el la vidpunkto de taksonomio, ekologio.
Kiel aldono al tiuj serioj, li prezentis ankaŭ The Private Life of Plants, Life in the Freezer, The Life of Birds, The Blue Planet (pri la vivo en la oceanoj) kaj The Life of Mammals. En 2003 li laboris pri The Life of Insects.
Li ricevis pro sia laboro multajn distingojn, interalie la kavalirecon.
Vidpunkto pri kreismo
Kelkaj kreistoj uzis laboraĵojn de Attenborough por siaj argumentoj, sed li respondis jene per ekzemplo: mi ne kredas ke ekzistas tia Dio, kiu kreintus vermon, kiu blindigas afrikanon, enpenetrante ties okulglobojn.
DVD-oj
Multaj verkoj fare de li, akireblaj sur videokasedo aŭ DVD:
Katalin Görbe
Katalin Görbe naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Katalin Görbe frekventis belartan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris restaŭran diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1972. Ŝia plej grava instruisto estis Aurél Bernáth. Post siaj studoj ŝi laboris en la Belarta Muzeo (Budapeŝto). Inter 1974 kaj 1983 ŝi estis asistanto, poste lektoro, inter 1987-2004 docento, fine profesoro. Ŝi havis stipendiojn en la jaroj 1980 kaj 2006. Ŝi atingis la sciencan gradon DLA en 2000, post 2 jaroj ŝi habilitiĝis. Inter 2012-2014 ŝi estis katedrestro. Ŝi ricevis premiojn inter 1971-2011. Ŝi havas edzon ekde 1971, ŝi naskis 2 filojn.
El Gordo
El Gordo (La Dikulo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas gordeños. La censita populacio en 2008 estis de 317 loĝantoj.
Situo
El Gordo estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la plej nordorienta pinto de la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo, je altitudo de 321 m. La surfaco de ties teritorio estas de 78,72 km². Por atingi la vilaĝon oni devs veturi laŭ la aŭtoŝoseo de Madrido al Lisbono aŭ inverse kaj kiam jam oni forlasas la regionon Ekstremaduro direkte al Madrido oni trovas la ŝoseon a El Gordo kiu distas de la aŭtoŝoseo nur 3 km.
Ekonomio
Agrikulturo (lino, kotono, tabako) kaj brutobredado. Estas ankaŭ fabriko de eksplodaĵoj kaj armiloj.
Historio
En tiu nordorienta angulo de Ekstremaduro antaŭ Kastilio estis post la Reconquista limo inter la Regno de Leono kaj la Regno de Kastilio kaj domaroj kiuj loĝiĝis kaj senloĝiĝis laŭ la jarcentoj kaj la detruo de la pontoj sur la rivero Taĵo kaj la ŝanĝoj de la vojoj. Laŭ tradicioj en tiu vilaĝo loĝis loĝantaro de moriskoj kiuj profitis la scipovon de la araba por komunikiĝi kaj vivteni sin kiel transportistoj aŭ mulistoj. Ĝi apartenis al la Provinco de Ávila antaŭ la kreo de Ekstremaduro kiel administra ento. La nomo de la vilaĝo eble devenas el la familinomo Gordo tre ofta en ĝi.
Vidindaĵoj
Preĝejo de San Pedro el ŝtono kun sonorilmuro el briko. La multnombra kolonio de blanka cikonio kiu kreskis en la 1960-aj jaroj ĉefe danke al proksima akvorezervujo; estas pli da 400 cikonioj en tiom malgranda vilaĝo, do pli ol homoj.
Musikladen
Musikladen estis germana muzika televida programo, kiun oni elsendis en tempo de 13-a de decembro 1972 ĝis 29-a de novembro 1984. Sume estis elsendigitaj proksimume 90 partoj, plimulto inter la jaroj 1974 kaj 1979. Tiu ĉi muzika programo devene anstataŭigis muzikan programon Beat-Club kaj ĝi mem estis pli poste anstataŭigita de programo kun nomo Extratour.
Ĉiujn programojn kreis stacio Radio Bremen kaj reĝisoris ilin Michael Leckebusch.
Filmeroj el tiu ĉi programo hodiaŭ eblas vidi en satelita programo VH1 Classic. Estis eldonitaj ankaŭ kelke da DVD kun registroj de la prezentiĝoj.
Kompleta ludlisto
Musikladen 01
13.12.1972
Musikladen 02
Musikladen 03
21.02.1973
Musikladen 05
02.05.1973
Musikladen 06
30.05.1973
Musikladen 07
03.10.1973
Musikladen 08
31.10.1973
Musikladen 09
05.12.1973
Musikladen 10
23.01.1974
Musikladen 11
20.02.1974
Musikladen 12
Veľká Dolina
Veľká Dolina, hungare Nagyvölgy estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nitra. Veľké kaj Nagy signifas: granda.
Musikladen
Kompleta ludlisto
20.03.1974
Veľká Dolina
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Nitra (urbo) troviĝas 15 km-ojn for.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 13
14.04.1974
Veľká Dolina
Historio
Hungare Nagy Völgy, latine Magna Valle, germane Grossthal (=Granda Valo) aperas en dokumentoj en la 17-a jarcento, la vilaĝo mem en 1721. En 1857 impona ŝafobredejo ekfunkciis. En 1910 sukerofabriko de Nagysurány luis la kampojn. En 1910 tiu loko ne estis memstara komunumo. Inter 1916-1969 industria etfervojo funkciis al la sukerofabriko. Ĝis 1919 tiu loko apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la loko rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Tiu vilaĝo situis ĉe la nova landolimo, ĉe la hungara flanko. La vilaĝo naskiĝis en 1956. En 2001 loĝis tie 572 da homoj, (567 slovakoj).
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 14
15.05.1974
Musikladen 15
13.11.1974
Musikladen 16
18.12.1974
05.02.1975
Musikladen 18
30.04.1975
Musikladen 19
11.06.1975
Musikladen 20
20.08.1975
Musikladen 21
30.08.1975 (Live IFA 1975)
15.10.1975
Musikladen 23
17.11.1975
Musikladen 24
22.12.1975
Musikladen 25
06.03.1976
Musikladen 26
29.05.1976
Musikladen 27
21.08.1976 (The best of ABBA)
Musikladen 28
18.09.1976
Musikladen 29
16.10.1976
Musikladen 30
11.12.1976
Musikladen 31
Musikladen 32
Musikladen 33
21.05.1977
Musikladen 34
13.08.1977
Musikladen 35
08.10.1977
Musikladen 36
03.12.1977
Musikladen 37
19.01.1978
Musikladen 38
23.03.1978
Musikladen 39
Musikladen 40
13.06.1978 (Revue 1977/78)
Musikladen 41
21.09.1978
Musikladen 42
16.11.1978
Musikladen 43
14.12.1978
25.01.1979
Musikladen 45
22.03.1979
Musikladen 46
17.05.1979
Urbodomo de Cegléd
La Urbodomo de Cegléd estas impona historia monumento en Cegléd, laŭ la ĉefplaco. La konstruaĵo estas dekomece urbodomo.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 47
12.07.1979
Urbodomo de Cegléd
Historio
En tiu loko jam estis malmoderna urbodomo, kiu estis malkonstruita en 1891. La pli nova unuetaĝa domego pretiĝis en 1893. En la 1930-aj jaroj ankaŭ la interna alo ricevis etaĝon. En 1968 kaj 1993 la urbodomo plene renoviĝis.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 48
30.08.1979 (Live IFA Berlin)
Urbodomo de Cegléd
Konstruaĵo
La fasado estas simetria, meze troviĝas rizalito kun la enirejo. En la teretaĝo ankaŭ turista oficejo funkcias. Malantaŭ la ĉefenirejo granda ĉambrego etendiĝas. Ornama ŝtuparejo gvidas al la etaĝo, kie troviĝas inter 2 konferencaj ĉambroj la ĉefĉambro kun galerio. Oni aranĝas tie ankaŭ konferencojn, kulturajn aranĝaĵojn.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 49
18.10.1979
Musikladen 50
13.12.1979
Musikladen 51
17.01.1980
Musikladen 52
10.04.1980
Musikladen 53
22.05.1980
19.06.1980
Musikladen 55
11.09.1980
Musikladen 56
09.10.1980
Musikladen 57
13.11.1980
Musikladen 58
11.12.1980
Musikladen 59
15.01.1981
12.02.1981
Musikladen 61
19.03.1981
Musikladen 62
Musikladen 63
Musikladen 64
10.09.1981
Musikladen 65
15.10.1981
Musikladen 66
19.11.1981
Musikladen 67
17.12.1981
Musikladen 68
21.01.1982
Musikladen 69
Bernard Accoyer
Bernard Accoyer, naskiĝinta la en Lyon, estas franca politikisto, prezidanto de la Nacia Asembleo de 2007 ĝis 2012 dum la 13-a parlamenta periodo.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 70
15.04.1982
Musikladen 71
20.05.1982
Bernard Accoyer
Urbestro de Annecy-le-Vieŭ ekde 1989, li estis elektita deputito de la 1-a deputita distrikto de Haute-Savoie, post la venko de la Unuiĝo Por Francio, centre dekstra koalicio, en la deputitaj balotoj de 1993.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 72
24.06.1982
Bernard Accoyer
Dum la 11-a parlamenta periodo, sekve de la deputitaj balotoj de 1997 gajnitaj de la « Plurana Maldekstro », kunsidis en opozicio al la socialistaregistaro de Lionel Jospin. Elektita kiel prezidanto de la frakcio UMP, plimulta en la Nacia Asembleo, en 2004, devis zorgi pri la streĉoj inter la favorantoj al « Jacques Chirac » kaj tiuj al « Nicolas Sarkozy » ĝis la fino de la 12-a parlamenta periodo.
Musikladen
Kompleta ludlisto
30.09.1982
Bernard Accoyer
En 2007, post la venko de la dekstro en la deputitaj balotoj kiu sekvis la elekton de Nicolas Sarkozy kiel prezidanton de la Respubliko, forta je siaj spertoj de prezideco de plimulta frakcio en la antaŭa periodo, Bernard Accoyer estis elektita en la prezidanto de la Nacia Asembleo, kiun li perdis post la venko de la maldekstro en la deputitaj balotoj de 2012.
Musikladen
Kompleta ludlisto
11.11.1982
Bernard Accoyer
Biografio
Bernard Accoyer, filo de milita apotekisto, estis pasia, ekde junaĝo, pri dizajno kaj inventistoj (kiaj Leonardo da Vinci aŭ Gian-Battista Pinin Farina).
Post jardeko da studoj, Bernard Accoyer fariĝis doktoro en la medicina fakultato de Lyon, faka pri, krom otorinolaringologio, kancerologio kaj kola-vizaĝa kirurgio.
Musikladen
Kompleta ludlisto
10.02.1983
Bernard Accoyer
Biografio
De 1976 ĝis 1978, li estis la aŭtoro de kvardeko da tre fakaj kuractipaj eldonoj.
Musikladen
Kompleta ludlisto
17.03.1983
Musikladen 79
Bernard Accoyer
Biografio
De 1987 ĝis 1989, li estis membro de la Ekonomia kaj Sociala Konsilio.
Musikladen
Kompleta ludlisto
21.04.1983
Bernard Accoyer
Biografio
Li edziĝis al Charlotte Marie Jacquier la, kun kiu li havas tri infanojn.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 80
09.06.1983
Musikladen 81
21.07.1983 (Best of '82/'83)
Irén Iványi
Irén Iványi [ivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Iványi Irén estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia nomvarianto estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) M. Iványi Irén.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 82
Bernard Accoyer
Biografio
Li estas ordenita per la Nacia ordeno de Merito,.
Musikladen
Kompleta ludlisto
08.09.1983 (Live IFA Berlin)
Musikladen 83
06.10.1983
Musikladen 84
15.12.1983
Miklós Rózsa
Miklós Rózsa [miklOŝ rOĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rózsa Miklós estis hungardevena usona komponisto.
Irén Iványi
Irén Iványi naskiĝis la  en Magyarhomorog, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Musikladen
Kompleta ludlisto
Musikladen 85
Irén Iványi
Biografio
Irén Iványi akiris diplomon en Teatra Akademio en 1907. Post siaj studoj ŝi havis stipendion de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste ŝi laboris en provinca teatro. Inter 1911 kaj 1945 ŝi apartenis al la Nacia Teatro, poste ŝi pensiuliĝis. Ŝi ricevis premion en 1917. Ŝi havis edzon. Ŝi estis fama pri tio, ke ŝi savis 72-foje spektaklojn lastmomente anstataŭanta malsanan aktoron.
Musikladen
Kompleta ludlisto
26.01.1984
Musikladen 86
03.05.1984
Musikladen 87
21.06.1984
Musikladen 88
17.07.1984
Musikladen 89
20.09.1984
Musikladen 90
29.11.1984
Miklós Rózsa
Biografio
Miklós Rózsa devenis el juda familio. Li aĝis 5, kiam li ricevis lecionojn pri violonado. Post 3 jaroj li jam koncertis. Intertempe li prenis ankaŭ aldviolonon kaj pianon. Li ankaŭ kolektis popolkantojn, kies melodiojn li profitis post jardekoj. Laŭ peto de lia patro li studis kemion en la Universitato de Leipzig en 1925, tamen en la sekva jaro li studis muzikon en la Altlernejo por Muziko kaj Teatro „Felix Mendelssohn Bartholdy“ Lepsiko en la sama urbo. En 1929 li akiris muzikan diplomon, intertempe liaj komponaĵoj jam aperis en Leipzig. Por tempo li restis en Leipzig kiel asistanto, sed li translokiĝis al Parizo en 1932, kie li daŭris la komponadon. Lia sekva stacio estis Londono, kie li komponis jam ankaŭ filman muzikon. Pro la 2-a mondmilito li translokiĝis al Holivudo, kie li iĝis signifa filma komponisto, ofte li laboris kune kun alia hungaro Jenő Zádor. Li ricevis Oskar-premiojn en 1946, 1948, 1959. Li havis edzinon.
Bernard Accoyer
Balotoj
Vokita de Pierre Mazeaud, li ekaktivis politike en 1989. Tiam li estis urbestro de Annecy-le-Vieŭ en Haute-Savoie, venkante la deputiton UDF kaj eliranta urbestro Jean Brocard, kun la standardo RPR. En marto 1992 li estis elektita departementa konsiliano de Haute-Savoie por la kantono Annecy-le-Vieŭ, venkante la saman Jean Brocard, kaj estis nomumita prezidanto de la komisiono Solidareco, Dungado, Socia Integriĝo kaj Loĝado de la Departementa Konsilio. En marto 1993, li estis elektita deputito RPR de la 1-a distrikto de Haute-Savoie, tio estas la nordo de Annecy kaj la najbaraj komunumoj el kiuj Annecy-le-Vieŭ,.
Annecy-le-Vieŭ
Bernard Accoyer estas la urbestro de Annecy-le-Vieŭ, komunumo de la komunumaro Annecy, ekde la 20-a de marto 1989, kvarfoje sinsekve elektita.
En 2014, li estis reelektita urbestro de Annecy-le-Vieŭ ekde la 1-a balotvico per 60,98 % de la voĉoj.
Deputito RPR
En la Nacia Asembleo, li vigle kontraŭis la starigon de la 35 horoj, en la socialista parlamenta periodo de 1997 ĝis 2002.
Prezidanto de la frakcio UMP
De 2004 ĝis 2007, li estis prezidanto de la frakcio UMP de la Asembleo, post esti la 1-a vicprezidanto de 2002 ĝis 2004, sekve de Jacques Barrot tiam nomumita al la Eŭropa Komisiono. La parlamenta frakcio prezidata en tiu 12-a parlamenta periodo de la Nacia Asembleo arigis 377 deputitojn.
Prezidanto de la Nacia Asembleo
Ekde la, kaj tiam antaŭ la deputitaj balotoj, Bernard Accoyer publike anoncis sian kandidatiĝon por la prezideco de la Nacia Asembleo por la 13-a parlamenta periodo, en intervjuo al la gazeto Le Figaro.
Post elekto de sia frakcio, li estis elektita sen surprizo la de la prezidenta plimulta en la Nacia Asembleo per 314 voĉoj el 563, kontraŭ 216 por la socialista kandidatino Marylise Lebranchu.
En 2010, kiel prezidanto de la Nacia Asembleo, li nomumis du membrojn al la Konstitucia Konsilio : Jacques Barrot (en februaro) kaj Claire Bazy-Malaurie (en aŭgusto, sekve de la morto de Jean-Louis Pezant).
Kvorumo
Kvorumo (el la latina quorum) estas difinita minimuma kvanto de ĉeestantoj en kunveno (ofte parlamento), necesa por ke iu ajn decido, proklamo aŭ leĝo havu leĝan valoron.
Kvorumo povas esti difinita kiel senpera kvanto aŭ kiel rilatumo al plena kvanto de la membroj.
Por decidoj de malsama graveco ĉe la sama kunveno povas esti uzataj malsamaj kvorumoj.
Se kvorumo ne estas (minimuma bezonata kvanto de la membroj ne ĉeestas) la kunveno kutime ne komenciĝas aŭ ĉesiĝas.
Preĝejo Sankta Anna (Perbál)
La preĝejo Sankta Anna estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Perbál (Hungario).
Historio
En Perbál la unua kirko (tiam gotika) konstruiĝis en la 13-a jarcento. En eklezia listo el 1332 ĝi ekzistis kiel kirko Sankta Nikolao. Dum dominado de turkoj ĝi ruiniĝis. La paroĥo estis fondita en 1753, la kirko mem estis rekonstruita laŭ baroko inter 1748 kaj 1752, sed oni profitis la restintajn mezepokajn murojn. La orgeno estis farita en 1752, trakonstruita en 1913.
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 26-an de julio.
Riverdelfenoj
Riverdelfenoj estas relative malgrandaj kompare kun aliaj delfenoj, kaj evoluis por survivi en varmaj, neprofundaj akvoj kaj fortaj riverfluejoj. Ili gamas laŭgrande el 5-futaj (1.5 m) longaj hindiaj riverdelfenoj al la 8-futa (2.4 m) kaj 220-punda (100 kg) Amazona riverdelfeno. Kelkaj specioj montras ekzemplojn de seksa dimorfismo, laŭ lio la maskloj estas pli grandaj ol inoj. Ili havas aerodinamikajn korpojn kaj du membroj kiuj estas modifitaj en naĝiloj. Riverdelfenoj uzas siajn konusformajn dentojn kaj longajn bekojn por kapti rapidajn predojn en neklara akvo. Ili havas bone disvolvigitan aŭdkapablon kiu estas adaptita kaj por aero kaj akvo; ili reale ne fidas je vidkapablo ĉar la akvo kie ili naĝas estas kutime tre kotenhavaj. Tiuj specioj estas tre bone adaptitaj al vivado en varmaj, neprofundaj akvoj, kaj, malkiel ĉe aliaj cetacoj, havas malmulte aŭ nenian grasaĵon.
Riverdelfenoj ne estas tre amplekse distribuataj; ili estas ĉiuj limigitaj al certaj riveroj aŭ deltoj. Tio faras ilin tre vundeblaj pere de habitatdetruo. Riverdelfenoj manĝas ĉefe fiŝojn. Masklaj riverdelfenoj tipe pariĝas kun multaj inoj ĉiujare, sed inoj pariĝas nur ĉiun duan aŭ trian jaron. Idoj tipe naskiĝas printempe aŭ somere kaj inoj faras ĉiujn zorgojn por zorgi ilin. Riverdelfenoj produktas varion de voĉoj, kutime en la formo de klakoj kaj fajfoj.
Lada Katedralo
La Lada Katedralo (бляшана Катедра) estis la unua sendependa ukraina preĝejo kaj eklezio en Nordameriko. Ĝi estis la koro de la Serafima Eklezio. Fondita en Vinipego, ĝi havis neniun alligitecon kun iu eklezio en Eŭropo.
Riverdelfenoj
Riverdelfenoj estas rare tenitaj en kaptiteco; bredosukceso estis malmulta kaj la animaloj ofte mortas post malmultaj monatoj de kaptiteco. Je 2015, estis nur kvar riverdelfenoj en kaptiteco.
Lada Katedralo
Ukrainaj enmigrintoj komencis alveni en Kanadon en 1891 plejparte de la aŭstro-hungaraj provincoj, nome la regionoj de Bukovino kaj Galicio. La novalvenintoj de Bukovino estis orientaj ortodoksoj, dum tiuj de Galicio estis orientaj katolikoj. En ambaŭ okazoj ĝi estis la Bizanca Rito laŭ kiu ili estis konataj. Antaŭ 1903 la ukraina enmigrintaro en okcidenta Kanado fariĝis sufiĉe granda por altiri la atenton de religiestroj, politikistoj, kaj edukistoj.
Rektoroj
La centra persono en la ukraina komunumo en Vinipego tiutempe estis Cyril Genik (1857-1925). Li venis de Galicio, studentiĝis ĉe la Ukraina Akademia Gimnazio en Lvivo kaj studis juron nelonge ĉe la Universitato de Ĉernivco. Genik estis amiko de Ivan Franko, la ukraina verkinto de лис Микита (Vulpo Mikita ) kiu estis nomumita por la nobelpremio por literaturo. La acerba satiro de Franko pri la tiama pastraro kaj liaj socialismaj tendencoj estis verŝajne kunhavitaj fare de Genik kiu hazarde estis atestanto ĉe la geedziĝo de la verkinto. Liberigi la loĝantaron for de la pastraro, kune kun agrara reformo, estis maniero liberigi la kampulan klason for de la regado fare de forestaj luigantoj kiuj konservis kontrolon de la tero kun la kompliceco de la hierarkio de la eklezio. Ĉirkaŭ sia alveno en Kanado, Genik iĝis la unua ukraino utiligita fare de la kanada registaro, kaj laboris kiel enmigrada agento portante novajn setlantojn al iliaj bienetoj. La kuzo de Genik Ivan Bodrug (1874-1952) kaj la amiko de Bodrug Ivan Negrich (1875-1946) ankaŭ venis de la vilaĝo de Bereziv en la distrikto de Kolomeo kaj estis deklaritaj bazlernejaj instruistoj en Galicio. Tiuj tri viroj konsistigis la nukleon de la intelektularo en la ukraina komunumo, kaj estis konataj kiel la березівська Трійця (la Bereziva Triopo). Genik, la plej aĝa, estis la nura el la tri jam geedzitaj. Lia edzino Pauline (denaske Tsurkowsky) estis la filino de pastro, klera virino, kaj ili havis tri filojn kaj tri filinojn.
La alia ĉefa persono estis la episkopo Serafim, kies reala nomo estis Stefan Ustvolsky. Ustvolsky finis degradita fare de la Rusa Sankta Sinodo en Sankt-Peterburgo. Sed lia rakonto komenciĝas kiam, pro personaj kialoj, li vojaĝis al Athos kie li estis konsekrita episkopo fare de la Sankta Anphim, kiu asertis esti episkopo. La Sankta Anphim ediktis Ustvolsky por ĉagreni la caron, ĉar ĉe tiu tempo ekzistis lukto okazanta inter la Sankta Sinodo kaj la Caro por kontrolo de la Rusa Ortodoksa Eklezio (aŭ minimume tio estis la rakonto kiun li kunportis al la Nova Mondo). Estinte konsekrita episkopo, Serafim vojaĝis al Nordameriko, nelonge restante kun ukrainaj pastroj en Filadelfio. Preter la tempo li alvenis en Vinipegon, li havis neniajn fidelecojn al la Rusa Ortodoksa Eklezio aŭ alian. La ukrainoj sur la prerioj akceptis lin kiel migrantan sanktan viron, tradicio kiu iras reen al la komencoj mem de kristanismo.
Alia persono kiu partoprenis la okazaĵojn kiuj kulminis per la kreado de la Lada Katedralo estis la asistanto de Serafim Makarii Marchenko. Marchenko funkciis kiel diakono aŭ kantoro, helpante al Serafim ĉe la diservoj kiujn li sciis bone. Li alvenis kun Serafim de Usono. Arkiepiskopo Langevin, kiu situis en St. Boniface, estis la kapo de la katolika diocezo en okcidenta Kanado, en rekta kontakto kun la papo, Pio la 10-a, en Romo. Li kredis ke liaj pastroj estis pli adekvataj por la bezonoj de la ukraina loĝantaro. Aliaj partoprenantoj estis Dro. William Patrick, kapo de Manitoba Kolegio, presbiterkristana kolegio en Vinipego; la Liberala Partio de Manitobo; kaj rusaj ortodoksaj misiistoj, nome Patriarko Tiĥon, la kapo de la misio.
La okazaĵoj
Genik, Bodrug, kaj Negrich moviĝis rapide por provi sekurigi ilian komunumon. Ili alportis Serafim. Li alvenis en Vinipego en aprilo 1903 por starigi eklezion kiu estu sendependa de iuj eklezioj en Eŭropo, kaj havu neniun lojalecon al iuj da la religiaj interesgrupoj konkurantaj pri la animoj de la novaj ukrainaj enmigrintoj sur la prerioj. Je ilia kontento, Serafim starigis ortodoksan rusan eklezion (ne rusortodoksan) de kiu li deklaris sin la kapo, kaj pacigis la ukrainojn; ĝi ankaŭ estis nomita la Serafima Eklezio. Li provizis la paroĥanojn per orienta rito kun kiu la enmigrintoj estis konataj, komencis ordini kantorojn kaj diakonojn, kaj "... en la 13-an decembro 1903, malgrandkadre konstruaĵo sur la orienta flanko de McGregor Street inter Manitobo kaj Pritchard Avenues, kio eble estis nomita la Sanktspirita Preĝejo, estis oficiale benita fare de Serafim kaj malfermita por kultado." "En novembro 1904 li komencis konstrui sian fifaman "ladan katedralon" ĉe la angulo de King Street kaj Stella Avenue, ... " farita el rubmetalo kaj ligno. Karisma, Serafim « ... ordinis proksimume 50 pastrojn kaj multajn diakonojn, multajn duon-analfabeton, kiuj aranĝis pastran imposton dum la kompromisoj, anoncante sendependan Ortodoksecon kaj kuratorproprieton de eklezia proprieto. En du jaroj tiu eklezio postulis preskaŭ 60,000 anojn ...
"Pro diversaj maldiskretaĵoj kaj problemoj kun alkoholo" li perdis la fidon de la intelektularo kiu invitis lin al Vinipego, kaj puĉo okazis en kiu ili moviĝis por seniĝi de li dum ne perdante lian parokanaron. Serafim iris al St. Petersburg por provi ricevi agnoskon kaj plian financadon de la rusa Sankta Sinodo por la floranta Serafima Eklezio. En lia foresto Ivan Bodrug kaj Ivan Negrich, jam teologiaj studentoj en Manitoba Kolegio, same kiel pastroj en la Serafima Eklezio, povis akiri garantiojn de presbiterkristana financado por la Serafima Eklezio sur la tereno ke ĝi estu ŝanĝita sur presbiterkristana modelo dum de tempo. "En la malfrua aŭtuno de 1904, Serafim revenis de Rusio, sed kunportis neniun "posobije"." Je sia reveno, li malkovris la perfidon kaj senprokraste ekskomunikis ĉiujn pastrojn implikitajn en tiu perfido. Li publikigis bildojn de ili en la lokaj gazetoj kun iliaj nomoj presitaj trans siaj brustoj, kvazaŭ ili estus krimuloj. Lia venĝo montriĝis por mallongdaŭre kiam li ricevis averton ke li estis ekskomunikita fare de la rusa Sankta Sinodo:" ... kiam la Sankta Sinodo ekskomunikis Serafim kaj ĉiujn liajn pastrojn, li foriris en 1908 por reveni neniam."
Sekvo
Ivan Bodrug, unu el la ribelantoj en la Serafima Eklezio iĝis la kapo de la nova sendependa eklezio, kaj estis vere karisma pastro, anoncante evangelian kristanismon laŭ la presbiterkristana influo. Li vivis ĝis la 1950-aj jaroj. La konstruaĵo de la nova sendependa eklezio situis sur la angulo de Pritchard Avenue kaj McGregor Street, kaj kvankam la unua poste estis disfaligita, tiuj serafimanoj uzis tiun unuan preĝejon; la dua konstruaĵo konstruita danke al presbiterkristana financado daŭre staras tie hodiaŭ laŭlarĝe de la Labour Temple en Vinipega Norda Fino.
Ĉefepiskopo Langevin pliigis siajn klopodojn provi asimili la ukrainan komunumon en la katolikan kampon. Li starigis la Basilianan Eklezion de St. Nicholas kaj alportis belgajn pastrojn, Pastro Achille Delaere kaj aliajn, kiuj legis la meson en Malnovslava lingvo, vestite laŭ greka rito, kaj liveris predikojn en pola. Tiu preĝejo estis ĉe la strato de la sendependa ukraina katolika katedralo de Sankta Vladimiro kaj Olga sur McGregor Street en la norda finaĵo de Vinipego. Tia konkurado disponigis pli grandan ŝancon por ukrain-kanadaj infanoj por lerni paroli la ukrainan lingvon.
La Liberala Partio, konsciaj ke la ukrainoj jam ne estis aliancitaj kun ĉefepiskopo Langevin kaj la Katolikoj kiuj hazarde estis akordigitaj kun la Konservativa Partio, paŝis antaŭen kaj financis la plej unuan ukrainlingvan gazeton en Kanado, nome Kanadiskyi Farmer (La kanada farmisto), de kiu la unua redaktisto estis neniu krom Ivan Negrich.
Serafim malaperis antaŭ 1908, sed ekzistas raportoj pri li en Ukrainskyi Holos (la ukraina voĉgazeto, daŭre publikigita hodiaŭ en Vinipego) vendante Bibliojn al laboristoj ĉe la fervojo en Brita Kolumbio ĉirkaŭ 1913. LAŭ aliaj versioj de historio, li revenis al Rusio.
Makarii Marchenko, post la foriro de Serafim, deklaris sin ne nur la nova Episkopo de la Serafima Eklezio, sed ankaŭ Arĉi-Patriarko, Arĉi-Papo, super-hetmano, kaj super-princo. Ne por preni iujn ajn ŝancojn, aŭ montri ajnan patronadon, aldone li ekskomunikis la papon kaj la rusan Sanktan Sinodon. Ekzistas notoj pri li vojaĝante tra la kamparaj areoj kaj pastrante al la ukrainoj kiuj tre multe deziris sian orientan riton same malfrue kiel ĉe la 1930-aj jaroj.
10-Metilakridino
10-Metilakridino aŭ N-metilakridiniumo estas organika kombinaĵo rezultanta el reduktado de la 10-Metilakridano. Ĝi estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. 10-Metilakridiniumo posedas 14 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. 10-Metilakridiniumo uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de akridinaj  derivaĵoj. 10-Metilakridiniumo posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Gul
Gul havas diversajn signifojn:
Hůrky
Hůrky estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio inter montetoj de naturparko Trhoň, proksimume 6 kilometrojn oriente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1379.
Gogan
Gogan (hungare: Gógán) estas vilaĝo en Rumanio sude de Târgu Mureș kaj administracie apartenas al komunumo Bahnea.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 413 loĝantojn (hungaroj, rumanoj) kaj en 1992 724 (rumanoj, 72% hungaroj.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő). En 1966 oni aligis al ĝi Gogan Varolea (Gógánváralja).
Jonas da Silva Santos
Jonas da Silva Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tochigi SC.
Rittersdorf
Rittersdorf havas diversajn signifojn:
Provinca Ŝoseo 2 (Provinco Bonaero)
La Provinca Ŝoseo 2, Aŭtovojo 2 aŭ en hispana Ruta Provincial 2, Autovía 2 aŭ «Autovía Juan Manuel Fangio» estas rapida argentina ŝoseo kun dividita vojo 370 km longa (numeritaj el km 34 al km 404). Estis konstruita laŭ la vojo de la iama Nacia Ŝoseo n.° 2. Ekde 1990 estas sub la jurisdikcio de la Provinco Bonaero. Provinca leĝo markis tiun vojon kiel Autovía (aŭtoŝseo) Juan Manuel Fangio, kvankam ĝi estas plej konata kiel La Ruta 2.
Ĝi etendas ekde la kuniĝo ĉe la provincaj ŝoseoj 1 kaj 36 kaj la Nacia Ŝoseo A004 ĉe Rotonda Juan María Gutiérrez kiu situantas ĉe la limo inter Juan María Gutiérrez (Berazategui) kaj Ingeniero Allan (Florencio Varela). Ĝi troviĝas supermetita ĉe ero de 6 km kun la Provinca Ŝoseo 36 ĝis El Pato, Partio Berazategui, kaj finas sian itineron ĉe la Nacia Ŝoseo 226, urbo Mar del Plata (Avenuo Luro).
La Aŭtovojo 2 estis privatigita kaj posedas du pagejojn. Ĝi havas pli ol 30 servejojjn, fiksajn telefonojn por urĝa komunikado kaj radiostacio el kiu oni informas pri la vojstato.
Temas pri unu el la ŝoseoj kun plej granda kvanto de trafiko de la lando, ĉefe somere, ĉar ĝi unuigas la ĉefurbon de Argentino kun la banloka urbo Mar del Plata kaj, pere de aliaj provincaj ŝoseoj, kun diversaj turismaj celoj de la bonaera Atlantika Marbordo.
Preskaŭ ĉiu interkruciĝoj kun la aŭtoŝoseoj estas krucoj samnivelaj, sen pontoj por permesi la separadon de trafiko. Estas ankaŭ malsamnivel kruco kun la Fervojo General Roca en rura zono kaj alia en zono urba.
Kamenná Horka
Municipo Kamenná Horka situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 6 km sudoriente de urbo Svitavy, ĉe ambaŭ flankoj de historia bohemia-moravia limo. Vivas ĉi tie.
Historio
Vilaĝo Kamenná Horka (Hermersdorf) origine temis pri du vilaĝoj - Moravská (Moravia) Kamenná Horka kaj Česká (Bohemia) Kamenná Horka, sed ambaŭ vilaĝoj kuniĝis en la jaro 1953.
Sonorilejo
Sude de la preĝejo situas malfrugotika prisma sonorilturo kun enirpordego al la tombejo. La sonorilturo devenas el la dua duono de 15-a jarcento. En teretaĝo ĝi estas masonita kun barela traveturejo, la dua etaĝo estas ligna sur lignaj kreneloj, dividita per kvar lignaj kornicoj, la tegmento estas piramidforma.
Ŝtona kruco
Antaŭ la tombejo troviĝas ŝtona kruco el la jaro 1836.
Statuaro
Statuaro de la Sankta Triunuo el la jaro 1757 situas iom fore apud vojkruciĝo.
Banding Island
Banding Island aŭ Banding Insulo (Pulau Banding '') estas artefarita insulo ene de Lago Temenggor, Perak, en okcidenta Malajzio.
Geografio-Loko
Pulau Banding troviĝas en la ĝangalo, kies nomo estas Belum-Temengor, kiu situas mezvoje inter la orienta marbordo kaj la okcidento de Malajzio.
Verbigenoj
La Verbigenoj - latine verbigeni - estis unu el la kvar subgrupoj (pagi) de la kelta tribo helvetoj.
Ŝvico
Ŝvizo estas la nomo de
Mentala retardeco
La mentala retardeco aŭ pseŭdodebilieco signifikas malrapidan evolvon de intelekto. Ili estas ĉe la limo de intelekta malkapablo, ofte de malfavora ĉirkaŭaĵo. Per bona edukado la inteligento de tiuj infanoj povas evolvi ĝis la normala nivelo.
Onin povas mezuri ĉe la mentale retarditaj infanoj mezuri 70-80 IQ poentojn. Karakteraj estas la malrapida lernado, kaj la malpli granda memstareco. Ili ofte malinterpretas la taskojn, malflekseble pensas, ofte eraras, kaj rapide igas lacaj. Se la kialoj de retardeco malestigas, kaj la edukado estas propra, ili povas multan evolviĝi. Ili ne estas vere intelektaj malkapabluloj.
Batalo de Koronovo
Batalo de Koronovo (pole: Bitwa pod Koronowem) – batalo okaziĝinta la 10-an de oktobro 1410, dum Granda Milito, inter fortoj de Ordeno de germanaj kavaliroj gvidata de Michael Küchmeister, kaj polaj militantoj komandataj de Sędziwój de Ostroróg kaj Piotr Niedźwiedzki apud vilaĝo Wilcze (distrikto Bydgoszcz), finita per venko de poloj.
Verbigenoj
Ili menciiĝas nur fare de Gajo Julio Cezaro en sia verko De bello Gallico.
En la jaro 58 a.K., la verbigenoj partoprenis en la konkera vagado de la helvetoj al suda Gaŭlio, sed post kiam ili estis venkitaj fare de la trupoj de Gajo Julio Cezaro en la batalo de Bibracte en la valo de la rivero Saône, ili estis devigitaj fuĝi al la Rejno por atingi la malnovan hejmon - parto de ili ne sukcesis en tio, sed estis kaptitaj fare de la armeo de Cezaro.
Sources chrétiennes
La koletaĵo Sources chrétiennes (eld: surs kretien) aŭ, esperante, Kristanaj fontoj, estas franca Instituto kiu publikigas kritikajn eldonaĵojn de patristikaj antikvaj tekstoj. Fondita en Liono (Francio) en 1942 de jezuitoj Victor Fontoynont, Jean Daniélou, Henri de Lubac kaj Claude Mondésert, ĝi hodiaŭ (junio 2013) fieras pri pli ol 530 volumoj.
Komencoj
La unua volumo elirinta el tipografio en 1942 estis teksto kaj ties traduko de Kontemplado sur la vojoj de Moseo, teksto de Gregorio de Nyssa. La elekto ne estis hazarda. En tiutempa Parizo okupita de malamikaj nazioj kaj en kiu brutale stringis rigora persekuto kontraŭjuda, Jean Daniélou (tradukisto, redaktisto kaj eldonisto), konstatigas, ankaŭ en la prefaco, ke ĉe la originoj de kristanismo stariĝis Moseo kaj semitismo...
Inter la grekaj aŭtoroj kritike publikigitaj elstaras Origeno, Klemento de Aleksandrio, Atanazio, la kapadokaj Patroj, Sankta Bazilo, Gregorio de Nazianco, Johano Krisostomo, Cirilo de Aleksandrio, Teodoreto; inter la latinaj aperas Tertuliano, Cipriano, [[Hilaro, Ambrozio de Milano, Gregorio la 1-a, kaj ankaŭ mezepokaj aŭtotoj kiel Bernardo de Clairvaux kaj Simeono la Nova Teologo.
En aneksita kolektaĵo gastas ankaŭ la tuta verkaro de Filo de Aleksandrio.
La patristikaj verkoj estas publikigitaj laŭ ilia integreco, kutime prezentas sinoptikon de antikvaj tekstoj [en lingvoj greka, latina, foje siria aŭ armena kun la akompana alfranca traduko; foje iuj orientaj tekstoj, aparte siriaj, estas pretigitaj ankaŭ sole en la franca. Multaj tiuj kritike pritraktitaj tekstoj poste aperis tradukitaj al la germana kaj itala lingvoj.
Hodiaŭ
La kolektaĵo estas redaktata de la Instituto de la Sources Chrétiennes, kies direktoro nun estas Bernard Meunier, esploristo de la franca CNRS; ĝi estas publikigita per la Éditions du Cerf.