cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Epigraveto
La Epigraveto (el la greka: epi "super" Graveto) estis unu el la lastaj industrioj kaj kulturoj arkeologiaj de la Eŭropa Malfrua Paleolitiko. Ĝi aperis post la Lasta Glacia Maksimumo ĉirkaŭ 21,000 AN kaj estas konsiderata kiel kultura derivaĵo de la graveta kulturo. Komence nomita Malfrugravetio en 1964 de Georges Laplace pri referenco al pluraj litaj industrioj, eltrovitaj en Italio, ĝi poste estis renomita por pli bone substreki ĝian sendependan karakteron.
Tri subfazoj, la Frua Epigraveto (20,000 ĝis 16,000 AN), la Evoluiĝinta Epigraveto (16,000 ĝis 14,000 AN) kaj la Lasta Epigraveto (14,000 ĝis 8,000 AN), estis establitaj, kiuj estis plue subdividitaj kaj reklasifikitaj. En ĉi tiu senso, la Epigraveto estas simple la Graveto post 21.000 AN, kiam la Solutreo anstataŭis la Graveton en plej parto de Francio kaj Hispanio.
Ĝia litika komplekso unue estis dokumentita en multaj lokoj en Italio. Granda geografia kaj loka variado ĉeestas, tamen ĉiuj lokoj estas karakterizitaj per la supereco de mikrolitoj.
La Epigraveto estas la lasta stadio de la Malfrua Paleolitiko sukcedita de la mezolitikaj kulturoj post 10,000 AN.
Marakvo
La marakvo estas la salakvo de la maroj kaj oceanoj. Ĝi kovras pli ol 70%-ojn de la tera surfaco. Ĝi konsistas je proksimume 96,5% el akvo kaj je proksimume 3,5% el diversaj saloj kaj solvitaj kaj nesolvitaj organikaj kaj neorganikaj kombinaĵoj, ankaŭ gasaj.
En ĝi oni povas trovi plej ofte kloridajn (Cl−), natriajn (Na+), sulfatajn (SO24−), magneziajn (Mg2+), kalciajn (Ca2+) kaj kaliajn (K+) jonojn. Tiuj ĉi konsistigas 99%-ojn el la marakvaj saloj, sed tio ĉi kompreneble povas multe varii kaj dependas de la lokaj cirkonstancoj. La indiko pri la kvanto de solvitaj saloj en la marakvo, nome la saleco, montras kiom da gramoj da saloj estas solvitaj en unu kilogramo da marakvo. Ĝi estas do indikata proporcie, plej ofte en elmiloj, sed ankaŭ en elcentoj; tiele, la oceanoj enhavas inter 31 kaj 38 elmilojn da saloj (aŭ en elcentoj kaj averaĝe: 3,5%; ĉe la Morta Maro tiu ĉi valoro atingas eĉ 33,7%-ojn).
La marakvo frostas ĉe proksimume -1,9 gradoj Celsius.
Trinkakvon oni produktas el la marakvo per sensaligo.
Aquila (genro)
Aquila estas la genro de la veraj agloj. Ĝi estas ofte kunigita kun la buteoj, maragloj kaj aliaj fortikaj Akcipitredoj, sed pli ĵuse ĝi aspektas kvazaŭ ili estus malpli distingaj el la pli sveltaj akcipitroj ol supozeble. Agloj ne estas natura grupo sed aludas esence al ĉiu ajn rabobirdo sufiĉe granda por ĉasi grandajn (ĉirkaŭ 50 cm longajn aŭ eĉ plie ĝenerale) predojn vertebrulajn.
Specioj
Aquila apartenas al tre fermita grupo de "tipaj" agloj. Tiu inkludas genrojn kiaj Hieraaetus, Lophaetus, Ictinaetus kaj la formortinta Harpagornis, kaj ĉiuj tiuj ŝajnas parafiletikajn rilate al la tradicia Aquila. Ĉefe kelkaj, se ne ĉiuj, specioj de Hieraaetus, separataj dekomence pro sia pli malgrando, ŝajne apartenas ĉi tie. La tuta grupo de "tipaj agloj" estas necesa de plua reviziado, kaj tiele tiu specilisto ne povas esti nune pli ol provizora.
Plej problemaj estas certe la genro Hieraeetus, nome nizagloj. Oni scias, ke la tipa specio, nome Botaglo, estas tre proksima al kelkaj agloj de la genro Aquila. Aliaj nizagloj povus ja esti sufiĉe distingaj por garantii genran separon, sed la nomo Hieraaetus ne estas disponebla por ili, ĉar estas juna sinonimo de Aquila kiam la Botaglo estis ene inkludata.
Fosiliaj restoj
Oni priskribis el fosilioj kelkajn taksonojn de agloj. Multaj estis movataj al aliaj genroj, sed kelkaj ŝajnas ĝuste atribuataj al tiu genro:
Ne klaras ĉu "Hieraaetus" edwardsi (Meza -? Fina Mioceno de SOk Eŭropo) apartenas al Aquila aŭ al la nizagloj (se tiu lasta estas ja distinga). Ties komenca nomo, "Aquila" minuta Milne-Edwards, 1871, estis antaŭokupata de frua sinonimo de la Botaglo, Aquila minuta Brehm, 1831.
Ne pli lokigitaj en Aquila estas la jenaj:
Midlando (Ontario)
Midland estas urbo apud la Georga Golfo en Simcoe Distrikto, Ontario, Kanado. Ĝi estas parto de la Huronia-Ŭendata regiono de Centra Ontario. Midland estas la ekonomia centro de la regiono, kun 125-lita hospitalo kaj loka flughaveno (Midland/Huronia Airport).
Aquila (genro)
Fosiliaj restoj
"Aquila" danana (Snake Creek Frua Mioceno/Komenca Plioceno de Loup Fork, Usono), eventuale lokigita en Geranoaetus aŭ Buteo, estis rabobirdo de neklara rilataro.
Pri paleosubspecioj de la nunaj vivantaj Aquila, vidu la speciajn artikolojn.
Franz Lamberg
Grafo Franz LAMBERG aŭ LAMBERG Ferenc Fülöp (la 30-an de novembro 1791, Mór (urbo) – 28-an de septembro 1848, Budao (urbo)) estis plenpotenca reĝa komisiito kaj armea komandanto en Hungario, oficiro, grandbienulo. Li ekservis en la armeo en 1810, iĝas en 1823 majoro, en 1827 subkolonelo, en 1829 kolonelo, en 1834 generalmajoro, en 1842 general-leŭtenanto. Li partroprenis en la hungara parlamento en 1847. Li verkis germane kaj hungare, verkis artikolojn por Hírnök kaj historiajn-politikajn foliojn.
La imperiestro de Aŭstrio nomumis lin (5-an de septembro 1848) al imperiestra komisiito kaj ĉefkomandanto de Hungario. Li volis dissolvi la hungaran parlamenton, tiel alvenis en Peŝton la 28-an de septembro. La revolucia popolamaso rekonis kaj linĉis lin sur la tiama Danuba ponto Széchenyi-Ĉenponto.
Tiu okazintaĵo estas grava en la historio, ĉar evidentiĝis, ke anstataŭ kompromisoj milito okazos. Post la okazintaĵo Sándor Petőfi verkis krudan poemon.
Lia verko estas Ungarns politische Zukunft (sennome eldonita en Pozono, 1842).
Vinbieno
Vinbieno estas agrikultura entrepreno, en kiu kultivatas vitoj kaj produktatas - ofte ankaŭ privarbatas kaj vendatas - vinoj kaj/aŭ ŝaŭmvinoj. La posedanto de la vinbieno mem respondecas pri la flegado de siaj vitejoj, pri la rikolto ed la vitoj kaj la produktado kaj enboteligado de la vino.
Vinbienoj ofte estas familiaj entreprenoj aŭ historie estis posedaĵoj de nobeloj aŭ monaĥejoj. Multaj vinbienoj ankaŭ ofertas tranoktadojn, gvidadojn tra la bienaj kelkoj, kie en bareloj maturiĝas la vino, aŭ gustumadojn de la propraj vinspecoj.
Ĉar en la produktado de vino la kvalitaj diferencoj konsideratas pli signifaj ol en aliaj agrikulturaj branĉoj, la vinkultivistoj ofte havas la strebon estabiligi la nomo de sia vinbieno kiel aparte rekomendinda marko. Tial vinbienoj kutime estas multe pli reprezentaj ol multaj aliaj agrikulturaj produktejoj.
Apartigo
Laŭ la supra difino, ne ĉiuj "vinejoj" estas vinbienoj:
Se pluraj vinkultivistoj mem rikoltas siajn vitojn, sed poste transportas ilin al komuna kooperativa vinproduktejo por vina maturiĝo kaj posta enboteligo, temas pri vinkooperativo.
Loko, kie prete enboteligitaj vinoj nur vendatas, simple estas vinvendejo.
Krome ekzistas vinkomercejoj, kiuj internacie aĉetas pretajn vinojn kaj mem enboteligas, privarbas kaj vendas ilin, eventuale miksante diversajn specojn de vinoj.
Craco
Craco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Matero. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Ferrandina, Montalbano Jonico, Pisticci, San Mauro Forte kaj Stigliano.
Charité
La universitata klinikaro Charité [] (de la franca vorto por "karitato") estas kuna institucio de la Libera Universitato kaj la Humboldt-Universitato en Berlino. Fondita dum la jaro 1710 kiel pesta malsanulejo, la institucio post la fondo de la berlina universitato (la nuna Humboldt-Universitato en Berlino) dum la jaro 1810 iĝis la universitata klinikaro kaj iĝis signifa medicina esplorejo kaj edukejo. Post la Dua Mondmilito la klinikaro kaj la berlina universitato situis sur la teritorio de Orienta Berlino, kaj en Okcidenta Berlino fondiĝis nova universitato, la Libera Universitato Berlino, kun propra nova universitata klinikaro. Ekde la jaro 2003 la medicinaj fakultatoj de la Libera Universitato kaj la Humboldt-Universitato estas unuigitaj sub la nomo "Charité - universitata medicino [en] Berlino" (germane "Charité - Universitätsmedizin Berlin"). La institucio estas unu el la plej grandaj universitataj klinikaroj de Eŭropo. La historia centro de la klinikaro situas en la centra urba kvartalo Berlin-Mitte, sed pliaj partoj estas en pluraj aliaj urbopartoj.
Kalisto (luno)
Kalisto (J IV Callisto) estas la oka plej proksima satelito de Jupitero, eltrovita en 1610 de Galilejo kun la aliaj galilejaj satelitoj. Ĝi estas la tria plej granda satelito en la Sunsistemo, proksimume same granda al la planedo Merkuro.
La surfaco de Kalisto estas tre malnova, kovrita de krateroj kaj montras nenian spuron de platotektoniko. La surfaco de Kalisto estas malpi afektata de la Jupitera magnetosfero ol la aliaj satelitoj, ĉar ĝi estas pli malproksima de la palnedo. Ĝi havas tre maldensan atmosferon, konsistantan el karbona dioksido kaj oksigeno, kaj jonosferon.
Kalisto estis studata de pluraj kosmsondiloj,: Pioneer 10, Pioneer 11 ,Galileo kaj Cassini. Tiu satelito estis longtempe rigardita, kiel unu el la plej bona loko de instalo de bazo por esplori la Jupiteran lunaron.
Malkovro
Kalisto estis eltrovita en januaro 1610 de Galilejo kun la aliaj galilejaj satelitoj. Tamen, eblas ke ĝin estus malkovrinta Ĉina astronomo Gan De en jaro -362. La nomo de Kalisto venas el la greka kaj estas la nomo de unu el la multaj amatinoj de dio Zeŭso: la nimfo Καλλιστώ (angle: Callisto). Tiu nomo estis proponita per Simon Marius, unu el la eltrovintuloj de tiu luno. Laŭ Marius, tiu nomo estus proponita de Johano Keplero. Tamen, la termino "Jupitero IV" (Jupitero 4) enkodukita de Galileo estos uzata ĝis la mezo de la 19-a jarcento anstataŭ la nomoj de la Galilejaj satelitoj.
La rimarkindaj "geologiaj" detaloj de Kalisto ricevis nomojn devenaj de la Nord-ĝermana mitologio. Tiel, la du plej grandaj krateroj havas la nomojn de Valhalo (paradizo de la militistoj mortintaj en batalo) kaj d'Ásgarðr (loĝejo de la Azoj). La aliaj krateroj ricevis nomojn de herooj : Valfodr, Hœnir, Lodurr, Bran, Sudri, Fodri, Nidi, Burr, Reginn, Ymir, Gymir, ktp.
Orbito kaj rotacio
Kalisto estas la galilea satelito plej malproksima de Jupitero, la radiuso de ĝia ĝia orbito estas 1 880 000 km, 26,3 oble la radiuso de Jupitero, multe pli granda ol tiu de Ganimedo: 1 070 000 km. Kalisto ne estas en orbita resonanco kun la tri aliaj lunoj.
Pro la reguleco kaj granda radiuso de la orbito, la tajdaj fortoj ĉiam estis malgrandaj kaj ne tre varmigis la Kalistan interon. La radiado de partikloj el la Jupitera magnetosfero estas relative malforta, 300 oble pli malgranda ol tiu, kiun suferas Eŭropo.
Kompono
La malgranda meza denseco de Kalisto (1,83 g.cm−3 pensigas, ke tiu astro komponiĝas el roko kaj akva glacio en proksimume egala proporcioj, kun kelkaj glaciitaj gasoj, kiel amoniako.
La surfaco de Kalisto havas albedon de ĉirkaŭ 20%. La analizo per infraruĝa kaj transviola spektro (farita de Galileo kaj de Tero) permesis identigi aliajn materialojn ol glacio: hidratajnjn silikatojn de fero kaj magnezio, karbonan dioksidon, sulfuran dioksidon, kaj eble amoniakon kaj organikajn komponaĵojn. La surfaco aperas malhomogena je malgranda skalo: malgrandaj helaj makuloj da pura glacio miksiĝas kun makuloj da glacia-roka miksaĵo kaj malhelaj areoj da ne-glacia materialo.
La surfaco de Kalisto estas ne simetria: la antaŭa duonsfero (rilate al la orbita movo) estas pli malhela ol la malantaxua duonsfero (ĉe la aliaj galileaj lunoj, estas la malo). la antaŭa duonsfero de Kalisto estas pliriĉa per sulfura dioksido, kaj la malantaŭa estas pliriĉa per karbona dioksido. Multe da junaj alfrapaj krateroj havas pli granda koncentro per karbona dioksido. La kemia komponiĝo de ka surfaco de Kalisto estas proksima te tiu de asteroidoj diritas "de tipo D"
Interna strukturo
Kalisto estas kovrata de glacihava litosfero de dikeco inter 80 kaj 150 km, sub kiu povus esti oceano da salakvo. Tion ŝajnas indiki esploroj pri la Jupitera magneta kampo proksime de ĝiaj lunoj. Kalisto kondutas kiel sfero perfekte konduktiva en kiu la magneta kampo ne eniras. Tio pensigas, ke tia luno havas ene de si konduktivan likvaĵon de dika de almenaŭ 10 km. La ebleco ke akvo restus likva estas pligandigata, se ĝi entenas amoniakon, aŭ alian malfrostilon en proporcio de malpli granda aŭ egala al 5%. La profundeco de la oceano povus tiam esti 250 al 300 km. Se Kalisto ne havus oceanon, la dikeco de ĝia litosfero povus esti ĝis 300 km.
Sub la litosfero kaj la oceano, la intero de Kalisto estas nek tute homogena, nek tute malhomogena. Estas miksaĵo rokoj kaj glacio, kie la proporcio da roko kreskas kun la profundeco. La mezuroj kolektitaj de Galileo (ĉefe la sendimencia inercimomanto indikas, ke Kalisto povas havi kernon da silikatoj, kies radiuso estas malpli ol 600 km, kun denso inter 3,1 kaj 3,6 g.cm−3.
Surfaco
La surfaco de Kalisto esta la plej riĉa je krateroj el la Sunsistemo: ĝia denso en krateroj proksimas la saturecon: se formiĝas nova alfrapa kratero, ĝi forviŝas malvovajn kraterojn. La Kalista "geografio" estas relative simpla: krom la alfrapaj krateroj kaj iliaj asociatas strukturoj, la planedo havas nek montojn, nek vulkanojn, nek aliaj geologiajn formaciojn.
La surfaco de Kalisto povas esti divizata en variaj geologiaj zonoj : Kraterahavaj ebenaĵoj, helaj, glataj kaj ŝajnante brilaj ebenaĵoj, kaj multi-ringaj strukturoj asociataj al alfrapaj krateroj. La kraterhavaj ebenaĵoj formas la pli grandan parton de la surfaco, kaj reprezentas la praan litosferon, miksado da glacio kaj da roko. La helaj ebenaĵoj komprenas brilantajn kraterojn, kiel Burr kaj Lofn, kaj ankaŭ restaĵoj da malnovaj forviŝitaj krateroj, tiel nomataj palimpsestoj. Tiuj helaj ebenaĵoj estus glaciaj delasaĵoj, rezultantaj de alfrapo. La glataj, brilantaj ebenaĵoj konsistas malgrandan parton de la surfaco de Kalisto kaj ĉesas en la regionoj de krestoj kaj fendoj de la krateroj Valhalo kaj Asgardo, kaj foje en la kraterhavaj ebenaĵoj. La sciencistoj opiniis, ke ili rezultis de "en-planeda" aktiveco, sed bildoj en alta difino montris, ke la helaj brilantaj ebenaĵoj estis ligataj al la tre fendata kaj raspaj terenoj, kaj ne montras signo de surfaca renoviĝo. La bildoj senditaj de Galileo montris malgrandajn malhelajn glatajn zonojn, de entuta surfaco malpli vasta ol 10 000 km². Eble estas restaĵoj de erupciaĵoj de glaciaj vulkanoj. La helaj ebenaĵoj kaj la glataj ebenaĵoj estas pli junaj kaj malpli kraterhavaj ol la fono de la kraterhavaj ebenaĵoj.
La diametro de la alfrapaj krateroj observataj sur Kalisto estas de 0,1 km (limo de bilda distingkapablo) al 100 km, sen paroli pri la multi-ringaj strukturoj. Malgrandaj krateroj, kies diametro estas malpli de 5 km, estas nuraj kavaĵoj en formo de bovlo, aŭ kun ebena fundo; tiuj de diametro inter 5 kaj 40 km ĝenerale havas centran pinton; pli grandaj krateroj (inter 25 kaj 100 km) havas centran kavaĵon anstataŭ pinto; kaj plej grandaj krateroj, kiel Doh kaj Hár povas havi centran kupolon, kiu povus esti ŝuldata al tektonika levo post alfrapo. Kelkaj tre grandaj krateroj, brilantaj kaj kun diametro pli granda ol 100 km, havas nenormalajn kupolajn strukturojn. Ilaj altecoj estas malgrandaj, kaj ilia tipo proksimiĝas, de tiu de la multi-ringaj strukturoj. La krateroj de Kalisto ĝenerale estas malpli profundaj ol tiuj de Luno.
Plej grandaj strukuroj de alfrapo estas la multi-ringaj basenoj: La kratero Valhalo estas la plej granda kun centra brilanta region de 600 km de diametro, kaj ringoj etendiĝantaj ĝis 1 800 km for de la centro. La sekvanta estas Asgardo kun diametro de 1 600 km. Tiuj pluroblaj ringoj rezultas verŝajne de la disrompo de la litosfero post alfrapo, litosfero kiu devas kuŝi sur mola, eĉ likva, materialo; eble sur oceano.
La "katenoj", ekzemple la kateno Gomul, esta alia alfrapaj strukturoj: vicoj da krateroj verŝajne ŝuldata al objektoj diserigita pro tajda forto post paso apud Jupitero. La kometo Shoemaker-Levy 9 esta ekzemplo de tiel diserigata korpo.
Malgrandaj makuloj da pura glacio, kun albedo de pli ol 80%, estas ĉirkaŭitaj de malhelaj terenoj. Foto de granda distingkapablo de Galileo, montras ke la helaj makuloj situas ĉefe en altaj lokoj: krutaĵo de krateroj, rando de faŭlto, krestoj kaj elstaraĵoj; estas probable maldikaj tavoloj da frosto. La malhelaj materialoj situas en malhaltaj ebenaĵoj. Ili formas makulojn de grando ĝis 5 km en la fundoj de la krateroj kaj la malaltaĵoj inter la krateroj.
En skalo de la kilometro, la surfaco aperas pli eluzita ol tiu de la aliaj galilejaj lunoj. Mankas malgrandaj krateroj de diametro malpli granda ol 1 km (kompare kun Ganimedo). Anstataŭ malgrandaj krateroj, aperas sur Kalisto malgrandaj aspraĵoj kaj kavaĵoj. La aspraĵoj estus restaĵoj de randoj de krateroj, rompitaj de nekonata procezo. Tiu procezo povus esti la malrapida sublimado de la glacio, sub temperaturo de 165 K, atingita en la regionoj, kie la suno estas en la zenito. En tiu hipotezo, la malhela materio en la malaltaj ebenaĵoj estus senglaciaj rokaĵoj, falintaj el la randoj de la krateroj, kiu superŝutas la glacihavajn rokojn.
La relativaj aĝoj de la variaj regionon de Kalisto povas esti trovataj per ilia denso en krateroj. Ju pli la surfaco estas malnova, des pli ĝi enhavas kraterojn. Nenia absoluta datigo estis farita, sed laŭ iaj teorioj, la aĝo de la kraterhavaj ebenaĵoj estas estimata al 4,5 miliardoj da jaroj, tie estas proksimume la aĝo de la sunsistemo. La aĝo de la multi-ringaj strukturoj kaj de la krateroj estas estimata, laŭ la frekvenco de formiĝo de la krateroj, inter 1 kaj 4 miliardoj da jaroj.
Atmosfero kaj jonosfero
Kalisto havas maldikan atmosferon, ĉefe konsistanta el karbona dioksido. La ĉesurfaca premo estas estimata je 7,5 × 10−12 bar (aŭ 7,5 × 10−7 Pa). La kalista atmosfero estis malkovrita per la spektrometro Near Infrared Mapping Spectrometer (NIMS) de la kosmosondilo Galileo, kiu observis la spektran linion de 4,2 mikrometroj de karbona dioksido. Tiu atmosfero devas esti konstante nutrata, ĉar alikaze ĝi rapide malaperus. Ĝi povus esti nutrata de la sublimado de glacio de karbona dioksido.
La kalista jonosfero estis observata dum proksima transpaso fare de Galileo, kiam ĝi kaŝis la radiosignalojn de la sondilo. Oni tiam estimis la denson da elektronoj inter 7 kaj 17 × 104 cm−3; tiom alta valoro ne povas esti klarigita per jonigado de CO₂. Tiel, la kalista atmosfero povus enteni molekulan oksigenon, en kvanto dekoble ĝis centoble pli granda ol tiu de la karbona dioksido. Tamen, ne estas senpera pruvo de la ĉeesto de oksigeno en la atmosfero de Kalisto. La kosmoteleskopo Hubble ne permesis trovi oksigenon en la atmosfero, sed detektis kondensitan oksigenon ĉe la surfaco de Kalisto.
Disko da kosma materio
En 1999, disko da kosma polvo estis malkovrita ĉirkaŭ Kalisto, kiel ĉirkaŭ Eŭropo kaj Ganimedo
Deveno kaj evoluo
La parta planeda diferenciĝo de Kalisto supozigas, ke la luno neniam estis sufiĉe varma por fandigi glacion. Sekve, la plej verŝajna modelo de formiĝo estas malrapida alkresko en la suna nebulozo el kiu Jupitero formiĝis. Laŭ tiu teorio, la formiĝo de Kalisto daŭris inter 0,1 kaj 10 milionojn da jaroj.
Post la alkresko, okazis fenomenoj de varmiĝo (pro radiaktiveco) kaj malvarmiĝo. Ja konvekto povas okazi en solida glacio, ĉar ĝia viskozeco malkreskas kiam ĝi proksimiĝas al sia fandpunkto. Oni hipotezas, ke la supra, tre malvarma tavolo de la luno tralasas varmon per varmokonduko, dum okazas konvekto en pli profundaj tavoloj (cento da kilometroj).
Laŭ la nunaj teorioj, Kalisto enhavus tavolon da likva akvo (oceano). Ĉe premo de ĉirkaŭ 2070 bar, la fandopunkto de glacio atingas 251 K (-22 °C). La temperaturo de la tavolo inter 100 kaj 200 kilometro estus tre proksima aŭ iom pli alta ol tiu temperaturo. La ĉeesto de amoniako, eĉ en malgranda kvanto, certigus la ekziston de likva tavolo, ĉar la fandopunkto de tiu miksajo estus ankoraŭ pli alta.
Kantono Guéret-Sud-Est
La kantono Guéret-Sud-Est (france canton Guéret-Sud-Est) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 15 kantonoj de la arondismento de Guéret. Ĝia ĉefurbo estas Guéret.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Guéret-Sud-Est la jenaj 4 francaj komunumoj :
Stacio Hyōgo
Stacio Hyōgo (japane: 兵庫駅 [Hjōgo-eki], angle: Hyōgo Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Hjogo, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (Ĉefa).
Großenwiehe
Großenwiehe (dane: Store Vi) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Schafflund, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
André Jolivet
André JOLIVET (franclingva prononco [ɑ̃.dʁe ʒo.li.vɛ], 8a de aŭgusto 1905 – 20a de decembro 1974) estis franca komponisto. Konata pro sia aprezo al la francaj kulturo kaj muzika pensaro, Jolivet disvolvigis sian intereson en akustiko kaj maltonaleco, same kiel por kaj antikvaj kaj modernaj muzikaj influoj, partikulare pri instrumentoj uzitaj en antikvaj epokoj. Li komponis en ampleksa vario de formoj por multaj diferencaj tipoj de ensembloj.
Großenwiehe
La preĝejo de Großenwiehe (Preĝejo St. Laurentius) estis konstruita en la 12-a jarcento. Großenwiehe estis unuafoje menciita en 1462.
Kamakuro
Kamakura (japane: 鎌倉市 [kamakura-ŝi]) estas urbo en la gubernio Kanagaŭa en Japanio. Kamakura frontas maron ĉe la golfeto de Sagami, kaj la ĉefa parto estas ĉirkaŭata de montoj. Dum la epoko de Heian ĝi estis ĉefurbo de la regiono Kanto. De 1185 ĝis 1333 la klano Minamoto loĝis en Kamakura kaj regis la tutan Japanion (epoko de Kamakura).
Nuntempe Kamakura estas mondfama pro siaj temploj kaj sanktejoj. La templo Kōtoku-in kun bronza Budho-monumento estas la plej konata. En la 15-a jarcento cunamo detruis la templon kaj la grandan halon ĉirkaŭ la statuo. Ekde tiam ĝi staras sub la ĉielo.
Ne nur pro la temploj, sed ankaŭ pro la proksimeco al Tokio kaj pro sia plaĝo Kamakura estas ŝatata ripozejo. Venas multaj turistoj, do estas ankaŭ multaj restoracioj kaj aliaj turismejoj.
En Kamakura estas elektronika industrio, kaj inter alie, artefaritaj satelitoj estas fabrikataj.
Tuĥ Manuk
La sanktejo Tuĥ Manuk de Oŝakan troviĝas en la urbo Oŝakan en la provinco Aragacotno, Armenio. Tuĥ Manuk laŭlitere tradukeblas kiel "malluma bebo" aŭ "malluma juneco" kaj estas ligita al la sekto Tuĥ Manuk, populara inter la virinoj de la jezida kulturo en Armenio. Tiuj sanktejoj estas ĝenerale situantaj ekster la vilaĝoj kaj urboj (kun jezida plimulto) sur altaĵoj.
Jafo
Sarona estis germana templana kolonio en Tel Aviv, Israelo. Ĝi nun estas centra kvartalo de la urbo. Ĝi estis unu el la plej fruaj modernaj vilaĝoj establitaj en Palestino. Sarona estis konstruita en 1871. Ĝi situis nordoriente de Jafo. Multaj homoj en la komunumoj de Templanoj iĝis naziaj simpatiantoj antaŭ kaj post Dua Mondmilito. En 1948 aŭtoritatoj de la Brita Regado de Palestino forpelis ilin.
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj estas
Niederschaeffolsheim
(jen france, origine germane kaj alemane Niederschäffolsheim, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Bixad
Bixad estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Damo de Elĉo
La Damo de Elĉo estas busta skulptaĵo de iberoj el kalkoŝtono datita inter la 5-a kaj 4-a jarcento a.K.. Ĝi estas 56 cm alta kaj havas dorse kavon preskaŭ sferan de 18 cm de diametro kaj 16 de profundo, kiu eble utilis por enmeti relikvojn, sanktajn aĵojn aŭ cindrojn kiel ofero al mortinto. Ankaŭ aliaj multaj figuroj iberaj de religia karaktero, trovitaj en aliaj lokoj, havas dorse similan truon kaj, kiel ĉe la Damo de Elĉo, ties ŝultroj montriĝas iome kurbe antaŭe.
La skulptaĵo troviĝis ĉe Elĉo (Hispanio), kie estas monteto kiun la araboj nomigis Alcudia ('monteto') kaj kiu antikve estis preskaŭ ĉirkaŭta de rivero. Oni scias, ke temas pri ibera setlejo nome Helike (en greka) kaj kiun la romianoj nomigis Colonia Iulia Illici Augusta. Kiam alvenis la araboj, situigis la urbon pli sube, sur la ebenaĵo, kaj konservis la romian toponimon de Illici, kiu estis arabigita laŭsone al «Elche».
Ĝi montriĝas en la Nacia Arkeologia Muzeo de Hispanio, en Madrido (Hispanio).
Priskribo
Ĝia vestaĵaro estas tute iberia nome blua tuniko de lino, mantilo eltenita per mantil-kombilo (aŭ tiaro), kiu kuŝas surbruste. Tiu mantilo estis ruĝeca kaj sur ĝi restas iom da eluzita farbo. Sur la mantilo granda mantelo (burnuso) de dika kaj paza toltipo kovris ĝin. Tiu estis bruna kun ruĝa bordo. Ankaŭ la lipoj konservas restojn de ruĝa koloro. La skulptaĵo fariĝis el fajna kalkoŝtono de oranĝeca koloro, kaj la vizaĝo havas la originan koloron de tiu ŝtono, probable ankaŭ la natura koloro de ŝia vizaĝo.
La damo survestas juvelojn karakterajn de iberoj: nome radoj kiuj kovras ŝiajn orelojn kaj kiuj pendas el ĉenetoj tenitaj al leda bendo kiu ligas ŝian frunton, kolringoj kaj krono kun malgrandaj ĉenoj kaj filigranoj. Estas reproduktoj de juveloj kiuj originiĝis en Ionio en la 8-a jarcento a.K. kaj kiuj poste pasis al Etrurio (Italio). Per la ĵusaj analizoj oni malkovris malgrandan eron de or-plako en unu de la fendoj de la dorso. Tio supozigas, ke la juveloj de la skulptaĵo estis kovritaj el or-plako.
Kontraste kun la indiĝena vestaĵaro, la vizaĝaj trajtoj montras fortan influon de la skulptarto de la Antikva Grekio.
(18999) 2000 RC60
(18999) 2000 RC60 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
(34755) 2001 QW120
(34755) 2001 QW120 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia orbito iom malproksime tanĝas tiun de Marso sed ne traira ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,391955 astronomia unuo, tie estas 58,636 milionoj da km.
Sanĉinaro
Sanĉinaro limas okcidekte kun Las Tablas (Fuenkaralo-Pardo), norde ken la urbanizo El Encinar de los Reyes (municipa teritorio de Alkobendo), oriente kun la Parko Valdebebo, kaj sude kun la Kolonio Virgen del Cortijo kaj Manoteras.
Bodoc
Bodoc [bodok] (hungare: Sepsibodok ŝepŝibodok) estas komunumo en Rumanio laŭ la rivero Olt nordoriente de Sfântu Gheorghe. Administre apartenas al ĝi Olteni (Bodoc), Zălan.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 965 loĝantojn (hungaroj), en 1992 1 332 (96% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék).
Ḍād
La ḍād (arabe ﺿﺎﺩ, ḍād) estas la dekkvina litero de la araba alfabeto. Reprezentas la fonemon. Tio estas plozivo, dentala, velara kaj voĉa.
En la abjad-numeraloj ĝenerale havas la valoron de 800, kvankam en Magrebo kutimas havi la valoron de 90.
Historio
Tiu sono ŝajnis unika inter la antikvaj lingvoj, ĝis la punkto ke la araba lingvo iam nomiĝis lingvo de la ḍād. Ĝi estas unu de la ses literoj de la araba alfabeto kiuj aldoniĝis al la 22 hereditaj de la fenica alfabeto (la aliaj estas ṯāʾ, ḏāl, ḍād, ẓāʾ kaj ġayn) kaj ĝi estas, esence, varianto de la ḏāl.
Dana Esperanto-Asocio
La Dana Esperanto-Asocio (DEA) estas la nacia Esperanto-organizo de Danio, komence nomita Centra Dana Esperantista Ligo (CDEL).
Buciegas
Buciegas estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Dana Esperanto-Asocio
DEA estas idealisma organizo, en kiu ĉiu laboro okazas senpage. La Asocio estas vivtenata de la membraj kotizoj. Ĉiuj ajn kiuj volas, rajtas membriĝi. En 2006 la asocio havis 205 membrojn. La asocio ankoraŭ ne havas oficejon. La nuna prezidanto estas Peter Wraae ekde 2016, post Ileana Schrøder, kiu estis prezidanto ekde 2003.
Buciegas
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 48 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,33 loĝ/km².
Dufenil-fosfino
Dufenil-fosfino aŭ C12H11P, ankaŭ konata kiel dufenil-fosfano estas organofosfora komponaĵo, senkolora, pirofora, lumsensiva likvaĵo kun malagrabla odoro facile oksidebla en atmosfero, kaj antaŭaĵo de organofosforaj kemiaĵoj tiaj kiaj dufenilfosfidaj derivaĵoj, fosfonataj saloj, fosfino-ligantoj kaj reakciantoj de Wittig-Horner, uzataj kiel kataliziloj. La molekulo devenas el fosfano kie du hidrogenatomoj estas anstataŭataj de phenilaj grupoj (-C5H5). Ĝi estas miksebla kun alkoholoj, eteroj, benzeno kaj koncentrita klorida acido. La ĉeesto de hidrogenatomo ligita al fosforo permesas reakciojn kun alkenoj laŭ la Reakcio de Mikaelo.
Dana Esperanto-Asocio
DEA estas kontaktebla per sia kontaktpaĝo en TTT (vidu sub Eksteraj ligiloj sube) aŭ per retpoŝto al <TT><dea(ĉe)esperanto.dk></TT>.
Buciegas
Situo
Buciegas estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Alkario en la norda parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 817 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 9,01 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°20′12″N 2°27′47″Ok.
Eferding
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj estas la ĉefurbo de la distrikto Eferding. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La historia nibelunga urbo Eferding, kiu jam 1222 ricevis la urborajton, per tio estas la tria urbo de Aŭstrio laŭ aĝo kaj estas pro la amindaj specialaĵoj volonte vizitata. En la centro situas la urboplaco, ĉe kies norda flanko troviĝas la bela kastelo Starhemberg. La nibelunga urbo Eferding posedas karakteran urboplacon kun imponaj burĝodomoj, kiu estas el mezepoko ne ŝanĝita.
La kastelo Starhemberg, 1255 unuafoje dokumentita, estis la ĉefa loĝloko de historie elstara gento kaj ankaŭ hejmo de la fama defendanto de Vieno de 1683, Ernst Rüdiger Graf von Starhemberg. En la kastelo troviĝas ankaŭ la princa starhemberga familia muzeo kaj la muzeo de la nibelunga urbo Eferding. Prave ĝi estas nomata "montrofenestro" de la mondhistorio". Jen oni sentas, kiel forte enskribiĝis la nomo "Starhemberg" kaj ankaŭ tiu de la "Schaumburger" [Ŝaŭmburger] en la foliojn de la historio. La Starhemberger estas la sekvantoj de la Schaumburger gento. La iama Schaumburg estas hodiaŭ konata kiel la plej potenca burgruino de Supra Aŭstrio. La gentoj de la Schaumburger kaj Starhemberger pregis dum jarcentoj la politikan kaj la kulturan okazaĵojn de la urbo Eferding kaj de Supra Aŭstrio. Valora unikaĵo estas tablo, sur kiu Mozart skribis en la jaro 1791 la operon "Zauberflöte" (Magia Fluto) en la tielnomata Schikaneder[Ŝikaneder]-dometo. La Schikaneder-dometo kaj la tablo staris pli frue en la ĝardeno de la Starhemberger Freihaus (Libera domo) en Vieno. Kirasoj kaj armiloj memoras pri la kruelaj bataloj de la supra aŭstriaj kamparanaj militoj 1626.
1451-1505 estiĝis la en malfrugotika stilo konstruita paroĥa preĝejo Eferding Katedralo de Eferding kun duobla helika ŝtuparo kaj renesanca alttombo de la lasta grafo de Schaumburg.
Dana Esperanto-Asocio
Gazetoj
Dana Esperanto-Asocio regule eldonas la jenajn organojn:
Prefikso
Prefikso (aŭ antaŭafikso) estas afikso kiu estas antaŭmetita al alia morfemo, kreante novan signifon. Ekzemple, en Esperanto, mis + informo fariĝas misinformo. Vorto povas havi pli ol unu prefikson: re+mis+informi, eks-bo-ge-patroj.
Prefiksado estas grava gramatikilo en Bantuaj lingvoj, ekzemple m+tu estas "homo" kaj wa+tu "homoj" en la Svahila.
Antaŭafiksoj en Esperanto
En Esperanto la limo inter veraj kaj ŝajnaj prefiksoj estas nebula, ekzemple prepozicioj estas ofte prefiksece uzataj: "antaŭ+metita". Aliflanke ankaŭ la "veraj" prefiksoj povas memstari: ekse, praa.
La oficialaj prefiksoj de Esperanto estas bo-, ĉef-, dis-, ek-, eks-, ge-, mal-, mis-, pra-, re-.
Neoficialaj prefiksoj estas "heredataj" el aliaj lingvoj, kiaj ekzemple la seniga a-, kiu aperas ekzemple en vortoj kial anarkio aŭ analfabeteco, ne kiel propraj prefiksoj sed kiel parto de la radiko jam integrigita en tiu.
Dana Esperanto-Asocio
Historio
La unua dana lernolibro verkita de Christian Nielsen, eldoniĝis en 1890 en Flensburg (Germanio) sed restis pli-malpli nekonata. En 1897 la redaktoro Peder Kristensen Toksvig fondis la unuan danan Esperanto-asocion en Nykøbing (Sjælland). En 1904 Frederik Skeel-Giørling eldonis lernolibron kaj vortaron kaj tio ege helpis la disvastigon de Esperanto en Danio.
13246 Hannahshu
13246 Hannahshu estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Dana Esperanto-Asocio
Historio
En januaro 1908 laŭ propono de la aktivulino Marie Schröder fondiĝis la Centra Dana Esperantista Ligo (CDEL), kiu nun nomiĝas Dana Esperanto-Asocio. La saman jaron en aŭgusto en Kopenhago okazis postkongreso de la 4-a Universala Kongreso de Esperanto en Dresdeno, kun L. L. Zamenhof kiel ĉefgasto. En tiu jaro fondiĝis ankaŭ Kopenhaga Esperanto-Klubo (KEK). En 1909 fondiĝis kluboj en Ålborg, Vejle, Randers kaj Århus, kaj en 1910 sekvis klubo en Esbjerg.
13246 Hannahshu
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:7 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hannah T. Shu, finalistino de la Broadcom MASTERS 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri fiziko. Ŝi estis lernantino ĉe la International School of Monterey, Seaside (Kalifornio)
Dana Esperanto-Asocio
Historio
La unua mondmilito estis malmola frapo al la Esperanto-movado, sed dum la intermilitaj jaroj Esperanto disvastiĝis en Danio danke al natura metodo, instruita de kelkaj eksterlandaj instruistoj.
Buciegas
Historio
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis foje el dekstra partio PP.
Nigra rakedvosta arbopigo
La Nigra rakedvosta arbopigo (Crypsirina temia) estas birdo de la aziaj arbopigoj, mezgranda membro de la familio de Korvedoj kiu inkludas la korvojn kaj la garolojn.
Eliza Wille
Eliza Wille denaska Sloman (naskiĝinta la 9-an de marto 1809 en Itzehoe, Holstinio; mortinta la 23-an de decembro 1893 en Mariafeld, Svisujo) estis germana verkistino de romanoj. En Zuriko ŝi konatiĝis kun Richard Wagner kaj verkis poste interalie etan libron pri siaj memoroj pri Wagner.
Nigra rakedvosta arbopigo
Ĝi havas velurnigran zonon kiu okupas la frunton kaj ĉirkaŭokule de mallongaj, pluŝaj nigraj plumoj, dum la resto de la korpo estas malhele oleverdeca, kvankam ŝajne ankaŭ nigra je neforta lumo. La vostoplumoj kiuj en tiu specio estas longaj kaj larĝaj en la vostofino (kvazaŭ rakedo, kiu nomigas la specion) estas ankaŭ nigraj kun verdeca nuanco, same kiel la flugiloj. La iriso estas turkisblua malhele ĉ la pupilo al tre malhela aŭ preskaŭ nigra. Ankaŭ la beko (tre dika baze), gamboj kaj piedoj estas nigraj.
Wii U
La Wii U estas videoludilo de Nintendo. La videoludilo estas la sekvanto de la Wii kaj eldoniĝis en 2012. La kontrolilo de la videoludilo uzas tuŝekranon kaj movkontrolojn krome de normalaj klavoj.
Buciegas
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Nigra rakedvosta arbopigo
Tiu birdo loĝas en suda Birmo, Tajlando, Hindoĉinio, Sumatro, Javo kaj Bali en arbustejo aŭ duaranga malferma kamparo kaj ĝardenoj, arbaretoj de bambuo kaj malfermaj arbaroj ofte ĉe vilaĝoj.
Ili preskaŭ ĉiam manĝas en arboj (arbemaj) kaj neniam manĝas surgrunde, kvankam venas malsupren por eventuala banado. Ili moviĝas tra la arboj ege lerte kaj uzas iliajn rimarkindajn vostojn kiel balancilo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj frukton.
Ili konstruas tasforman neston en bambuo aŭ arbustoj ĉefe dornaj often ĉirkaŭita de malfermaj herbareoj kaj en ĝi la ino demetas 2 al 4 ovojn.
La voĉo estas kutime priskribita kiel akra kaj malagrabla. Ili havas kelkajn priskribitajn alvokojn sed ploreca alvoko estas ofte aŭdata.
Vesterna urbeto Boskovice
Vesterna urbeto "Wild West" Boskovice estas amuza naturparko en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudmoravia regiono, rande de la urbo kaj konata feriloko Boskovice. La arealo estas konstruita surloke de eksa sablominejo, kiu precize imitas naturscenejojn el aventuraj filmoj. Loĝantoj de la urbeto prezentas al ĉiuj vizitantoj de tiu ĉi unika turisma atrakto Sovaĝan Okcidenton en realo. En la urbeto vizitantoj povas vidi plurajn turismajn allogaĵojn, ekz: trampejon, indianajn vilaĝojn, restoraciojn en stilo de Sovaĝa Okcidento, stilajn domojn, fostodomojn, regulajn spektaklojn, rodeon, balojn en kontreo-stilo, pruntejon de stilaj vestaĵoj kaj multajn aliajn.
Dana Esperanto-Asocio
Historio
En 1948 estis fondita Dana Esperantista Fervojista Asocio (DEFA) (Dansk Jernbane Esperanto-Forening). En 1956, 1962, 1975 kaj 2011 okazis Universalaj Kongresoj (UK) en Kopenhago.
Membronombroj
Laŭ la publikigoj de la statistikoj en la revuo Esperanto la membronombroj tiel evoluis:
Onomatopeo
Onomatopeoj estas grupo de vortoj, per kiu homoj ene de sialingva fonologio celas imiti aŭ redoni sonon el la ĉirkaŭanta mondo. Ĝi do malhavas ajnan gramatikan funkcion krom interjekcian.
Ekzemplo : Bum, Kvivit, Ŭaŭao, Sss, Tiktako, Trateratra...
Onomatopeoj povas aparteni al diversaj vortogrupoj: kviviti, kvivito, buma sono ks. Onomatopeoj ofte uzatas en poezio, en bildliteraturo, kaj en beba lingvo.
Lingvaj problemoj
Sed parolantoj de malsamaj kulturoj kaj lingvoj ofte havas malsamajn opiniojn kiel reprezenti bestajn sonojn kiel vortojn. Ekzemple, iuj Esperantistoj uzas boj por hundoj (kiu estas logika derivaĵo de la oficiala verbo boji). Aliaj lingvoj uzas eĉ pli aliajn vortojn por reprezenti bestajn sonojn. (Malhelpas ke malsamaj bestoj el la sama specio povas bleki malsame.)
Alia afero estas ke diversaj specioj de iu besto sonas malsame. Ekzemple, en Usono oni diras, ke rano diras "ribbit ribbit", sed tio rilatas nur al la rano Pseudacris regilla kiu troviĝas en la regiono de Holivudo. Aliaj specioj havas diversajn sonojn. En landoj ĉirkaŭ kie loĝis Zamenhof, ekzemple Rusio, Latvio, Litovio, oni diras ke la sono de rano estas "kva". (Vidu ĉe en:Cross-linguistic_onomatopoeias)
La japana lingvo eble estas la plej onomatopea lingvo de l' mondo, ĉar onomatopeoj estas baza parto de la ĉiutaga parolo kaj oni uzas ilin kaj por priskribi sonojn, figurojn kaj agojn. Ekzemple ekzistas ĉirkaŭ dek sep onomatopeoj priskribantaj promenadon, ekde la paŝetoj de bebo ĝis rapida kureto kaj iro kun trenataj piedoj.
Laŭ Dick Higgins, "tri bazaj tipoj de sonoj en poezio el la pasinteco revenas al la menso subite: folkloraj varioj, onomatopeaj tipoj kaj sensencaj poemoj. La popola radiko de sona poezio povas esti vidata en la enhavo de certaj folkloraj sonoj, kiel la ĉevalaj kantoj de Navahoj aŭ la Mongolaj materialoj kolektitaj de la esploristo Sven Hedin." (Prafonto: Henning Haslund-Christiansen, "The Music of the Mongols: Eastern Mongolia" 1943:New York, Da Capo Press:1971; Kroma fonto: "A TAXONOMY OF SOUND POETRY" de Dick Higgins, el "PRECISELY: TEN ELEVEN TWELVE" (1981), Cetera utilaĵo: Dick Higgins' Audio Works on UbuWeb Sound Poetry, ttt-ejo http://www.ubu.com/papers/higgins_sound.html ).
OSS 117: Rio ne répond plus
OSS 117: Rio ne répond plus (OSS 117: Rio ne plu respondas) estas franca filmo reĝisorita de Michel Hazanavicius, aperinta en 2009. Ĝi estas la dua filmo de trilogio, inter OSS 117: Le Caire, nid d'espions, aperinta en 2006 kaj OSS 117: Alerte rouge en Afrique noire, aperinta en 2021.
Temo
Hubert Bonisseur de la Bath, ankaŭ konata kiel OSS 117, estas konsiderata de liaj superuloj kiel la plej bona franca spiono en la merkato. La jaro estas 1967 - li estis sendita al misio al Rio-de-Ĵanejro, por trovi iaman altrangan nazion, ekzilitan en Sudameriko post la milito. Lia eventoplena enketo kondukas lin tra Brazilo, de Rio al Braziljo kaj la Akvofaloj de Iguacuo, akompanata de ĉarma agento de Mossad, kiu ankaŭ serĉas la naziojn. La viro estas ĉarma, same la juna virino. Agordita al la ritmoj de bossa nova, ilia rakonto estas laŭvice aventuro kaj amrakonto.
Kantono Polk (Arkansaso)
La kantono Polk (Polk County) estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Beefalo
Beefalo aŭ viandobovo, ankaŭ referencata kiel cattalo aŭ Amerika hibrido, estas fekunda hibrida idaro de aldomigita bovo (Bos taurus), kutime masklo en kontrolitaj bredoprogramoj, kaj de Amerika bizono (Bison bison), kutime ino en kontrolitaj bredoprogramoj. La raso estis kreita por kombini la karakterojn de ambaŭ animaloj por viando-produktado.
Beefalo estas ĉefe bovoj laŭ genetiko kaj aspekto, kaj la ras-asocio difinis plenan Beefalo kiel besto with tri-ok-onoj (37.5%) de bizona genetiko, dum animaloj kun pli altaj procentoj de bizona genetiko estas nomataj "bizonaj hibridoj".
Keprník
Keprník estas monto en Ĉeĥio, kun alteco 1423 m s. m. ĝi estas la kvara plej alta montopinto de montaro Hrubý Jeseník, la plej alta en ties subtutaĵo, montetaro Keprnická hornatina.
Geologio kaj geomorfologio
Superantaj minetraloj estas gnejsoj kaj skistoj. La montopinta plataĵo de Keprník havas aspekton de krioplana teraso (benkaspektaj gradoj konsistantaj el plataĵo kaj deklivo). Sur la pinto estas rokaro.
Akvaro
Montopinto de Keprník apartenas al ĉefa eŭropa disakvejo inter Balta kaj Nigra maroj. Rojoj Rudohorský potok kaj Keprnický potok forkondukas akvon en riveron Bělá kaj plu ĝis Odro kaj Baltan Maron, rivero Branná en maron Nigran.
Protekto de la naturo
Keprník estas parto de PPR Jeseníky kaj NNR Šerák-Keprník. La objekto de protekto estas natura alpa senarbejo, plu poste precipe rokformaj kaj grundaj formacioj - restaĵoj de glaciepoko. Sub la montopinto troviĝas la tn. flagaj piceoj kaj du torfejoj.
Turismo
Trans Keprník kondukas la ĉefa montodorso de Jesenikoj, plej bone alirebla ĝi estas el Selo Ramzová, Ostružná, Branná kaj selo Červenohorské sedlo. Sur la montopinto de Keprník situas monumento, la tn. KÁMEN (esperante: Ŝtono) kun ĉizita skribaĵo, kiu antaŭe aspektis tiel:
Pro kaŭzo de la protekto de la teritorio kiel Nacia naturrezervejo estas malpermesite forlasi la markitajn turismajn vojojn.
Akvofaloj
Allogaĵo por ŝatantoj de belaj pejzaĝoj estas akvofaloj, disigitaj sur la deklivoj sur preskaŭ de ĉiuj rojoj ĉirkaŭ la montopinto. Veni al ili estas tre mafacile, necesas uzi detalajn mapojn.
Faridabado
Bazaj informoj
Faridabado estas nuntempe la plej loĝata urbo de Harjano kaj generas ĉirkaŭ 60 % de la enspezaro de la ŝtato de Harjano. 50 % de la kolektita impostaro en Harjano devenas el Faridabado kaj Gurgaono.
Faridabado famas pro produktado de henao, dum traktoroj, motorcikloj, elektraĵoj, fridujoj, ŝuoj kaj radoj estas aliaj famaj industriaj produktoj de la urbo.
Ombrelo de Sankta Petro (filmo de 1935)
Ombrelo de Sankta Petro, origine hungare Szent Péter esernyője estis nigra-blanka filmo en Hungario. Origine ĝi estis romano de Kálmán Mikszáth, baldaŭe oni faris filmojn ĝis tiam trifoje. Tiu filmo estas la meza inter ili.
Historio
Post la komenco la historio disiĝas al 2 apartaj partoj. Nova juna pastro alvenas en la vilaĝon. Post kelkaj horoj sendatas ankaŭ lia fratino, kiel bebo kun la famo, ke mortis la patrino. La pastro devas zorgi pri la juna fratino. La pastro iras preĝi al la preĝejo kaj lasas la bebon en la korto. Post minutoj ekpluvas kaj preteriranta maljunulo metas ombrelon super la bebo. Hazarde virino vidis ĝin kaj ŝi konvinkiĝis, ke tiu homo estis mem Sankta Petro. La ombrelo iĝis sanktaĵo de la vilaĝo. En la alia historio estas juna advokato, kiu heredis nenion (nur ombrelon) de la duonpatro, sed ankaŭ tio malaperis. Tial li esploradas pri la heredaĵo-ombrelo. Estas supozo, ke en la tenilo estas trezoro. Post longaj jaroj fratino de la pastro renkontiĝas kun la advokato, kaj ili ekamas unu la alian.
Do, ankaŭ la 2 historioj renkontiĝas. Ĉu la ombrelo? Tio estas finalo de la filmo.
Kvestoro
Kvestoro estis administranto de la regna trezoro ĉe la antikvaj romianoj.
En Italio li estas policestro de provinco aŭ de granda urbo.
Gennadij
Gennadij ruse Геннадий, en Esperanto Genadio estas rusa persona nomo, kiu disvastiĝis hodiaŭ en multaj landoj de la iama Sovetunio. La mallongigo de la nomo estas Gena en la rusa, en tiu formo aperas en la rusa animacia filmo Krokodilo Gena.
Ferenc Joó
Ferenc JOÓ [jO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Joó Ferenc estis hungara kemiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007).
Ferenc Joó naskiĝis la  1949 en Tótkomlós.
Biografio
Ferenc Joó frekventis universitaton en Debrecen inter 1967-1972, poste samloke li ekinstruis. En 1991 li doktoriĝis. Li iĝis katedrestro en 1998, inter 2004-2007 vicrektoro. Li estis gastoprofesoro en Jerusalemo kaj Zaragoza. Li okupiĝas precipe pri biologiaj membranoj. Li ricevis 3 premiojn inter 1980-1998.
Smbataberd
Smbataberd (armene: Սմբատաբերդ; "Fortikaĵo de Smbat, Princo de Sjuniko) estas fortikaĵo situanta sur pinto de monteto inter la vilaĝoj Artabujnk kaj Jeghegis en la provinco Vajoco-Dzoro, Armenio. Tre probable Smbataberd estis fondita en la 5-a jarcento, sed estis konstruita sur ĝi alia pli bona kaj pli bone fortikigita en la 9-a kaj 10-a jarcentoj.
Smbataberd estis konstruita en tre strategia loko en la suda ekstremo de monteto, ŝirmita de klifoj en tri el siaj flankoj. La muregoj estas tre altaj kun turoj ankoraŭ relative sendifektaj en la ekstero. Ene de ĝi preskaŭ nenio restas, escepte de la malforta fundamento de la konstruaĵoj proksime de la murego kaj turego ĉe la plej alta parto de ĝi.
Ekliptika koordinata sistemo
La ekliptika koordinata sistemo estas unu el la koordinataj sistemoj - ĝi uziĝas en la sfera astronomio, la dudimensia astronomia priskribo de la de la tero observebla ĉielo, kaj en la astrologio. Kontraste al la ekvatora koordinata sistemo, kiu orientiĝas je la ebeno de la ekvatoro de la tero, la referenca ebeno de la ekliptika koordinata sistemo estas la per la ekliptiko priskribita ebeno: tio proksimume estas la orbita vojo de la tero ĉirkaŭ la suno.
Episcopia
Episcopia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carbone, Chiaromonte, Fardella, Latronico kaj San Severino Lucano.
Nana Lulu
La Nana Lulu estas raso de bovoj kiu estas indiĝena de la montoj de Centra Azio. Ĝi havas bovajn genetikojn de taŭroj, gruntobovoj kaj zebuoj.
Tiu bovoj pezas inter 68 kaj 153 kg, kio faras ke la Nana Lulu estas supozeble la plej malgranda bovoraso konata.
Urycz
Urycz (ukraine: Урич) estas vilaĝo en Ukrainio, en la Lviva provinco. La vilaĝo havis en 2001 305 loĝantojn.
Urycz fondiĝis en 1369. Inter ambaŭ mondmilitij ĝi apatenis al la Dua Pola Respubliko. En 1939 la vilaĝo estis konkerita dum la invado en Pollando fare de la germana armeo. Je la 22-a de septembro en tiu jaro 73-100 militkaptitaj poloj estis enfermitaj en ligna barako. Tiu barako estis ekbruligita fare de la Wehrmacht dum kio preskaŭ ĉiuj militkaptitoj mortis. Urycz situis en la areo kiu laŭ la Molotov-Ribbentroppakto estis ŝuldata al la Sovetunio. Ĝi estis en 1939 konkerita kaj aneksita fare de la sovetoj. Hodiaŭ Urycz apartenas al Ukrainio.
Dum la Dua Mondmilito oni masakris tie kaj en Podhorodce 21 polajn kaj 120 judajn loĝantojn. La nederlandano Pieter Menten estis engaĝita. Li pro tio estis kondamnita en 1980.