cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muzeo ĉe Lindenbühl (Mühlhausen)
Kolektoj
Estante de transregiona intereso ne forgesendas ankaŭ la evoluo de la mühlhausen-a eklezia muziko, ĉefe danke al la surloka agado de Johann Sebastian Bach post lia foriro el Arnstadt. La kulmino estas lia deĵorado kiel orgenisto en la Kirko Sankta Blazio.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 120-121
Eksteraj ligiloj
Pri la muzeo sur la urba retpaĝaro.
Marcell Grossmann
Marcell Grossmann [ignAc grosman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Grossmann Marcell estis hungardevena-svislandana matematikisto, profesoro.
Marcell Grossmann naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Zuriko.
Biografio
Marcell Grossmann devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li translokiĝis al Svislando, kie li plulernis kaj akiris diplomon en 1900, li doktoriĝis post 2 jaroj. Lia samklasano estis Albert Einstein, en 1913 ili kontribuis pri la Ĝenerala teorio de relativeco. En 1907 li estis nomumita profesoro en Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Zuriko. Li okupiĝis pri neeŭklida geometrio.
Distrikto Strakonice
Distrikto Strakonice estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Sudbohemia regiono. La distrikto estas unu el sep distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 112 urboj kaj vilaĝoj.
Zlatníky
Zlatníky, hungare Aranyosd [aranjoŝd] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Zlatníky situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 13 km-oj.
Historio
Nobeloj fondis la vilaĝon en la 12-a jarcento. La unua skriba mencio okazis en 1390 laŭ tiama hungara ortografio "Aranyas". Tiutempe oni minadis oron. En 1828 loĝis tie 435 vilaĝanoj en 63 domoj. Ĝis 1898 la oficiala hungara loknomo estis Zlatnik, poste ĝi rericevis sian originan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Aranyosd 854 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Zlatníky 733 homoj, (726 slovakoj).
Eichenbach
Eichenbach - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Eichenbach estas parto de la samnoma administra ligo komunumaro Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Alken
Alken havas diversajn signifojn:
Louise Abbéma
Ŝi poste pentris portetojn de aliaj samtempaj rimarkinduloj, kaj ankaŭ pentris panelojn kaj murpentraĵojn, kiuj ornamis la Parizan Urbdomon, la Operejon Garnier, multajn teatrejojn, inkluzive de la "Teatrejo Sarah Bernhardt", kaj la "Palaco de la Kolonia Gubernatoro" ĉe Dakaro, Senegalo. Ŝi ekspoziciemis ĉe la Pentrosalono de Parizo, kie ricevis ŝi honoran mencion pro siaj paneloj en 1881. Abbéma ankaŭ estis inter la artistinoj tiamaj kies verkaĵoj estis montritaj en la Virina Konstruaĵo ĉe la Mondekspozicio Kolombio en Ĉikago en 1893. Sarah Bernhardt faris kap-kaj-ŝultran skulptaĵon de Abbéma, kiu ankaŭ ĉeestis la ekspozicion.
Abbéma fakis pri olepentraĵoj kaj akvareloj, kaj multe da ŝiaj verkaĵoj montras la influon de ĉinaj kaj japanaj pentristoj, kaj ankaŭ tiamaj majstroj kiel Édouard Manet. Ŝi en siaj verkoj ofte florojn figuris. Inter ŝiaj plej bone konataj estas La Sezonoj, Aprila Mateno, Inter la Floroj, Vintro, kaj portretoj de Petro la 1-a (imperiestro de Brazilo), Ferdinand de Lesseps, kaj Charles Garnier. Abbéma ankaŭ estis lerta presistino, skulptistino, kaj desegnistino, kaj ankaŭ verkistino kiu regule kontribuis al la ĵurnaloj "Gazette des Beaux-Arts" kaj "L'Art."
Inter la multaj honoroj, kiujn ricevis Abbéma, estis kandidatigo kiel oficiala pentristo de la Tria Respubliko. Ŝi ankaŭ premricevis bronzan medalon ĉe la Ekspozicio Universala de 1900 kaj en 1906 aniĝis en la Honora Legio. Je la fino de la dudeka jarcento, kiam kontribuoj de virinoj al arto de la pasintaj jarcentoj ricevis pli da kritika kaj historia rimarko, ŝiaj verkaĵoj ĝuas novan popularecon.
Nový Ruskov
Bazaj informoj
Nový Ruskov (novI ruskov), hungare Újruszka (Ujruska) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La hungaroj uzis ankaŭ la nomon Zemplénruszka. Nový kaj új signifas: nova.
Situo
Nový Ruskov situas laŭ traira flankovojo. Trebišov troviĝas 4 km-ojn.
Historio
Dum la erao de la Grandmoravia Regno loĝis tie slavoj. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1217 en formo "Ruzka". En 1663 pesto okazis. Dum la historio 2 apudaj vilaĝoj formiĝis: Malgranda kaj Granda Ruszka. En 1910 loĝis en Malgranda Ruszka 164, en Granda Ruszka 655 da homoj, (en ambaŭ slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon ili apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1964 la vilaĝoj unuiĝis sub nomo Nový Ruskov, kie loĝis en 2001 643 da homoj, (636 slovakoj).
Csaba Várhelyi (kemiisto, 1962 -)
VÁRHELYI Csaba [ĉaba] estas rumania hungara kemiisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 4-an de aŭgusto 1962. Li estas la filo de kemiisto Csaba Várhelyi.
Biografio
Csaba Várhelyi diplomitiĝis kiel inĝeniero pri kemio en 1987 en sia naskiĝurbo. De 1999 li instruas en UBB de Kluĵo. Li estas doktoro pri kemiaj sciencoj.
Beaumont-en-Cambrésis
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Nord de la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille, la centra parto de la departemento, kaj al la kantono .
Geografio
Beaumont-en-Cambrésis situas en la natura regiono Cambrésis, de kiu Cambrai estas la historia ĉefurbeto. Tiu regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. La areo ĉirkaŭ la urbeto Le Cateau-Cambrésis restas tamen sufiĉe proksima al Avesnois : ankoraŭ videblas verdaj paŝtaĵoj kaj heĝoj kaj ne la agroj de Cambrésis.
Historio
La kastelon de Beaumont malnovtempe posedis la familio Escaibes.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Fabrice Baccout, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Vidindaĵoj
La loka preĝejo, dediĉita al Sankta Laŭrenco, havas sonorilturon, kiu datiĝas de la 15-a jarcento. Cetere videblas malnova gastejo konstruita en 1827.
Administrado
Beaumont-en-Cambrésis apartenas al la kantono de Le Cateau-Cambrésis, kies ĉefurbo estas Le Cateau-Cambrésis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Rozkolora turto
La Rozkolora turto estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu enhavas turtojn kaj kolombojn. Tiu ĉi estas endemisma en Maŭricio kaj nuntempe estas tre rara. Ĝi estis konservita danke al klopodoj de Gerald Durrell kaj ties Fondaĵo Durrell Wildlife Conservation Trust en la 1960aj jaroj. La libro Golden Bats and Pink Pigeons (Oraj vespertoj kaj rozaj kolomboj) de Gerald Durrell aludas al tiuj konservoklopodoj. La IUCN lastatempe ŝanĝis la specion el krize endanĝerita al simple endanĝerita. Maŭricio eldonis serion da poŝtmarkoj pri tiu endemiisma Rozturto.
György Ádám
ÁDÁM György (a:da:m) estis hungara verkisto, filozofo naskiĝinta en Târgu Jiu la 8-an de junio 1882 kaj mortinta en Koloĵvaro la 2-an de aprilo 1906.
Rozkolora turto
Aspekto
Plenkreskuloj estas ĉirkaŭ 32 cm longa el beko ĝis vosto kaj 350 g peza. La Rozkolora turto havas helrozkolorajn plumarojn en sia kapo, ŝultroj kaj subaj partoj krom rozkoloregajn krurojn kaj bekon. Ili havas malhelbrunajn flugilojn kaj larĝan, ruĝbrunan voston. Ili havas malhelbrunajn okulojn ĉirkaŭitajn de ringokulan ruĝan haŭton.
György Ádám
Kariero
Ádám devenis el sikula familio kaj finis siajn studojn en Koloĵvaro. Antaŭ li staris promeshava scienca futuro.
Rozkolora turto
Filogenio
Dekomence klasita kiel vera kolombo, ĝi estis poste reklasita en unutipa genro de Tommaso Salvadori. Ĵusaj analizoj per DNA sugestas ties proksiman parencecon ĉe la filogenia arbo kun la ankaŭ geografie proksima Madagaskara turto (Streptopelia picturata), kaj pro tio ĝi estis reklasita en genro Streptopelia, kiu ĉefe enhavas turtojn. Tamen la du specioj formas distingan grupon kiun ne eblas facile klasigi ene de ĉu Streptopelia aŭ Columba, kaj krome lokigi la du speciojn en Nesoenas povus respeguli la fakton, ke ili ŝajnas aparteni al diferenca evolua stirpo (Johnson et al., 2001).
Teritorio
Tiu ĉi specio troviĝas nur en la insuloj Maskarenoj kaj Ile Aŭ Aigrettes de Maŭricio, dum la Reunia turto ekstingiĝis en la najbara pli granda insulo Reunio. En Maŭricio, ĝi troviĝas en makuloj de arbaro sudokcidente.
Medio
Tiu afrotropisa specio preferas altaterajn konstantajn arbarojn. Detruado de tiuj arbaroj estis la plej danĝera kialo de ties malpliigo.
Manĝo
La Rozkolora turto manĝas indiĝenajn vegetalojn (burĝonoj, floroj, folioj, fruktoj kaj semoj). Neindiĝenaj specioj like Gvajabo minacas tiun turton ĉar malhelpas la kreskadon de indiĝenaj arboj. Oni helpas artefarite la manĝon de tiu ĉi specio.
Socia kutimaro
La Rozkolora turto manĝas kaj ripozas en etaj aroj.
Reproduktado
La reprodukta sezono komencas en aŭgusto-septembro. La masklo ceremonias antaŭ la ino per piedirado kaj kapinklinado. Pariĝado estas monogama; la paro konstruas feblan neston kaj defendas etan areon ĉirkaŭ ĝi (eĉ kvankam tiu ĉi specio ne havas dekomence naturajn predantojn). La ino demetas plej ofte 2 blankajn ovojn kaj la kovado daŭras 2 semajnojn. La masklo kovas dumtage kaj la ino dumnokte kaj frumatene.
Maskloj pluestas reproduktantaj ĝis 17 - 18 jaroj, inoj ĝis 10 - 11 jaroj.
Idoj
7 - 10 tagoj: Paŝo al solida manĝo.
2 - 4 semajnoj: Portempa elnestiĝo, sed plua manĝigado de gepatroj.
Demografio kaj Longvivo
Pro medidetruado kaj neindiĝenaj predantoj, la loĝantaro malpliiĝis ĝis nur ĉirkaŭ 10 sovaĝaj ekzempleroj ĉirkaŭ 1990 kaj poste repliiĝis ĝis preskaŭ 400 inter 200 kaj 2005. En tiu ĉijarcenta loĝantaro estas pli da maskloj ol inoj pro la mezaveraĝa vivo de tiuj (ĉirkaŭ 5 jaroj plie). Ĝis 17 - 18 jaroj.
Csaba Várhelyi (kemiisto, 1925 - 2015)
VÁRHELYI Csaba [ĉaba] estis rumania hungara kemiisto. Li naskiĝis en Târgu Secuiesc la 26-an de septembro 1925 kaj mortis la 30-a de oktobro 2015. Li estis la patro de kemiisto Csaba Várhelyi.
Biografio
Csaba Várhelyi diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo (1949) kaj tie kaj resp. en UBB li instruis ĝis sia pensiuliĝo (1988). Li publikis pli ol 300 studaĵojn enlande kaj eksterlande. Inter 1974–1982 li estis kunultradukisto el rumana lingvo de lernolibroj pri kemio.
Dremlang
Dremlang aŭ Protodremlang estas arta lingvo bazita sur la eŭska, la sumeria kaj kartvelia lingvo. Tiu planlingvo havas fortan sistemon de vokala harmonio kaj tonalan sistemon similan al afrikaj lingvoj. Ĝi estas ergativa, algluiga kaj ĝia sintakso estas SOV/SVO.
Chrastavec
Partoj de la komunumo
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
Historio
La unua skriba mencio pri Chrastavec estas el la jaro 1241. Tiam, dum regado de la reĝo Venceslao la 1-a, fortikaĵeto de Oldřich Chrastavský el Chrastava estis vicigita en defenda sistemo de Bohemio: la burgo Boskovice - la fortikaĵeto Chrastavec - la monaĥejo Majdalenka - la burgo Svojanov.
Preĝejo
En centro de la vilaĝo estas preĝejo de la Plej Sankta Triunuo. Ĝi estas baroka ununava konstruaĵo el la 18-a jarcento kun oblonga navo kaj trilatere fermita presbiterejo, sakristio en la akso kaj prisma turo antaŭ la okcidenta fronto. La fenestroj estas duoncirkle fermitaj, la vandoj interne membrigitaj per pilastroj, plafonoj estas volbitaj per plataĵoj en zonoj, la fermo per konĥo. La ekipaĵo estas pseŭdostila el la fino de 19-a jarcento. La altaro estas ornamita per statuoj de Sanktaj Petro kaj Paŭlo el la dua duono de 18-a jarcento.
Bemolo
Bemolo estas muzika kromsigno, kun simbolo (\flat) (unikoda signo estas '♭' (U+266D); forme simila al minuskla b), duontone malaltiganta la sekvan noton, tio estas per unu duontono. Du bemoloj egalas malaltigon je unu tono.
Éamon de Valera
Éamon DE VALERA ( kiel Edward George DE VALERA — ) estis irlanda politikisto, longtempe ŝtatestro de Irlando. Naskiĝis en Nov-Jorko en 1882, mortis en 1975. Elektiĝis al parlamento en 1917, kaj finis sian oficperiodon kiel Prezidento de Irlando en 1973. Starigis la plej grandan irlandan politikian partion, "Fianna Fáil" en 1926. Estris la partion dum 10 parlamentaj elektoj, kaj gajnis 8 el ili. Estis ĉefministro (Taoiseach) de Irlando 1932-48, 1951-54, 1957-59, kaj Prezidanto de Irlando 1959-73.
Unu el la ĉefoj de la Paska Ribelo de 1916, li estis mortkondamnita, sed ne mortigita pro sia usona naskiĝloko kaj tiam usona ŝtataneco.
Jenő Jantsovits
JANTSOVITS Jenő (janĉoviĉ) estis hungara verkisto naskita en ? la ? kaj mortinta en ? la ?.
Kariero
Jantsovits Jenő estis asesoro de orfoficejo. Liajn poemojn kaj rakontojn publikigis la ĵurnalo Nagyvárad en la 1910-aj jaroj.
Nigrabrusta buteaglo
La Nigrabrusta buteaglo aŭ Blankanigra geranoeto laŭ la latina scienca nomo (Geranoaetus melanoleucus) estas rabobirdo de la familio de Akcipitredoj. Ĝi loĝas en malfermaj regionoj de Sudameriko. Tiu neotropisa specio estas konata ankaŭ kiel Nigra buteaglo, Griza buteaglo aŭ analoge kun "aglo" aŭ "aglobuteo" anstataŭe de "buteaglo", aŭ kiel Ĉilia blua aglo. Ĝi estas foje lokigita en la genro Buteo.
Aspekto
Tiu estas granda agleca membro de la genro "Buteo". Ĝi havas totalan longon de 60–80 cm kaj enverguron de 149–200 cm. Ĉe la plej malgrandaj subspecio nome G. m. australis, la pezo estas 1.7-3.2 kg, sen konstatitaj pezoj de la nomiga subspecio. Ĝi notindas pro sia fortika povega aspekto. Ĝi havas longajn kaj larĝajn flugilojn kaj ties iome mallarĝa vosto estas mallonga kompare kaj nigra, kun grizaj pintoj en freŝa plumaro. Ripoze la flugiloj preskaŭ kovras la voston preskaŭ tute, kio havigas la birdon per unika senvosta aspekto dumripoze. Plenkreskulo havas blankajn subajn partojn, foje kun fajna nigreca strieco, kaj ĉiam tre kontrastaj kun nigreca brusto, kiu nomigas la specion; ties supraj partoj estas malhelgrizaj kun nigreca, bruneca aŭ blueca nuanco. La plumoj de kolo kaj la malhelaj de malsupra brusto estas iome longecaj. Plenkreskulo havas cindrogrizan kaj blankan zonon en flugiloj, kies arĝenta blanko estas vidata klare el malproksime. La ino distingiĝas per ruĝeccinama nuanco de supraj kaj subaj flugilplumoj kaj estas konsiderinde pli granda ol la masklo.
La plumaro de nematurulo similas al tiu de la Urubitingo (Buteogallus urubitinga). Ties supraj partoj estas tre malhelbrunaj, foje preskaŭ nigraj, kaj ĝi ne havas helan flugilmakulon. La subaj partoj estas blankaj aŭ hele sablokoloraj kun tre markata malhela strieco en brusto kaj malhelaj stioj en ventro kaj femuroj. Ĝi ne akiras plenan plumaron de plenkreskulo ĝis 4–5 jaroj.
Ĝi ne estas tre voĉema, kaj alvokas kutime dumfluge kaj proksime al nesto. Kelkaj alvokoj similas al natura homa rido, aliaj estas fajfoj kiaj de kurlo. Foje dumflugaj birdoj elsendas altatonan voĉon "kukukukuku".
Nevado de Toluca
La Nevado de Toluca aŭ Xinantécatl estas neaktiva vulkano en la federacia subŝtato (provinco) Estado de México, inter la valoj de Toluca kaj Tenango (Valo de Matlazinco). Ĝi troviĝas ĉirkaŭ 20 km for en la sudokcidento de Toluca de Lerdo.
Nigrabrusta buteaglo
Taksonomio kaj sistematiko
Ties scienca nomo estas latinigita antikva greka kio signifas "nigrablanka gruaglo" aŭ (se el nomo Buteo melanoleucos) "nigrablanka buteo": Geranoaetus devenas el antikva greka géranos (γέρανoς), "gruo" + aetós (ἆετός), "aglo". La aludo al "gruo" rilatas al grizaj supraflugiloj kaj ties laŭtaj krioj. La alternativa genronomo Buteo estas simple la latina termino uzata por tiuj rabobirdoj en la Antikva Romo, traduke kiel "buteo". melanoleucus estas el antikva greka mélan- (μέλαν-), "nigra-" + leukós (λευκός), "blanka". Tio aludas al kontrasta koloro se vidate el sube.
Nevado de Toluca
Deveno de la nomo
La nomo Xinantécatl venas de la matlazinka lingvo (Xinantecatlelly) kaj de la navatla lingvo (Xinantécatl). En ambaŭ kazoj la signifo estas "nuda viro". Tamen la signifo ne estas tute science pruvite, sed temas pri la plej akceptata traduko.
Finciu
Finciu (finĉu) (Kalotaújfalu) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Cluj-Napoca. En 1910 ĝi nombris 396 loĝantojn (rumanoj), en 1992 214. Ĝia unua skriba mencio estis en 1459. Ĝi estis rumana vilaĝo. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Călăţele.
Nevado de Toluca
Priskribo
La vulkano atingas altecon de ĉirkaŭ 4680 metroj super la marnivelo. Tiel ĝi estas la 4a plej alta monto de Meksiko. Ĝi formas parton de la novvulkana transversa montaro kaj de la tiel nomata fajroringo. Al la oriento ĝi unuiĝas kun la montaro de Tenango kaj al la nordokcidento kun la monto "Gavia", al la okcidento kun la montaro de Temascaltepec kaj al la sudokcidento kun la montaro de la hospitalo.
Nigrabrusta buteaglo
Taksonomio kaj sistematiko
Kiam la Nigrabrusta buteaglo estis unuafoje priskribata de Louis Jean Pierre Vieillot en 1819, ĝi estis lokigita en la genro Spizaetus, kiel Spizaetus melanoleucus. Nune tamen la monotipa genro Spizastur estis mergita en Spizaetus, kaj la Nigrablanka spizaeto, origine priskribata de Vieillot tri jarojn pli frue kiel Buteo melanoleucus, estas nune konata kiel Spizaetus melanoleucus. La pli frua uzado de la specifa epiteto melanoleucus for la Nigrokula buteo teknike antaŭas ties uzadon por la Nigrabrusta buteaglo, escepte kiam ĝi estis lokigita en Geranoaetus. Fakte meze de la 20a jarcento Buteo fuscescens estis la iama nomo por la Nigrabrusta buteaglo dum kelkaj jaroj, sed ĝi estis eventuale nuligita kiel erara. Tiu specifa nomo estis starigita – kiel Spizaetus fuscescens – fare de Vieillot por nematurulo de Nigrabrusta buteaglo samtempe kiam li priskribis la plenkreskulon, ĉar li ne povis imagi ke tiaj diferenckoloraj birdoj estas samspeciaj.
Nevado de Toluca
Priskribo
La kratero mezuras ĉirkaŭ 1,5 kilometrojn kaj ĝi estas malfermita en la okcidento. La plej alta montopinto estas la "Pico de Fraile" (monaĥa pinto), kiu havas altecon de 4690 m. La "Pico del Águila" (agla pinto) havas altecon de 4640 m.
Nigrabrusta buteaglo
Taksonomio kaj sistematiko
Ĉar ambaŭ birdospecioj ne estas lokigitaj en la sama genro nune, aplikiĝas la Artikolo 59.3 de la Kodo de la ICZN. Laŭ tio, juna homonimo anstataŭata antaŭ 1961 ne estas porĉiame nevalida (kiel junaj homonimoj estas kutime) se "la anstataŭa nomo ne estas en uzo" – kio okazas post la revizio fare de Amadon en 1963. Tiele en tiu kazo la scienca nomo Buteo melanoleucus povus esti aplikata, eĉ se la Nigrablanka spizaeto aŭ buteaglo estis pli frue priskribata laŭ precize tiu sama nomo, dum la maljuna homonimo melanoleucus ankoraŭ aplikiĝas al la lasta specio kiam lokigita en Spizaetus laŭ la kutimaj reguloj de ICZN. Sekve la propra nomo uzebla por ĉiu birdo iĝis tra nombraj koincidoj tiu laŭ kiu alia specio estis priskribata.
Nevado de Toluca
Historio
Temas pri relative juna stromboleca neaktiva vulkano (vidu Strombolo). La unua erupcio plej verŝajne okazis ĉirkaŭ la jaro 1200. Laŭ aliaj teorioj ĝi estis jam en la jaro 1100, aliaj diras ke ĝi estis en 1330 aŭ nur en 1430. Laŭ la plej ofta teorio la lasta erupcio okazis en la jaro 1330.
Nigrabrusta buteaglo
Sistematiko
Estas du subspecioj:
Nevado de Toluca
Turismo
La vulkano estas en la naturparko Nevado de Toluca. En la kratero troviĝas du lagoj, la Lago de la Suno kaj la Lago de la Luno. La pinto de la Nevado de Toluca estas plej verŝajne la plej bone atingebla montopinto de la altaj montoj de Meksiko. Oni atingas la montopinton per aŭto tra naturstrato. Oni devas pagi sumon de 20 meksikaj pesoj (ĉirkaŭ 1 Eŭro) ĉe la enirejo al la naturparko kaj post ĉirkaŭ 40-minuta ne tute sendanĝera vojaĝo (multaj kurbiĝoj kaj truoj, kelkaj stratpartoj malvastaj) oni atingas parkejon en alteco de ĉirkaŭ 4200 msmn. La lastajn metrojn oni devas iri piede. Pro la alteco oni devas profunde spiri kaj promeni malrapide. Oni ricevas tamen tre bonan rekompencon por la fortostreĉo. La rigardo de la vulkano al la ebeno de Toluca kaj al la kratero estas ege bela.
Nigrabrusta buteaglo
Sistematiko
La Nigrabrusta buteaglo rilatas al la buteoj de la genro Buteo, kaj estas foje lokigita kun tiuj. Aliaj fakuloj lokigas ĝin en la monotipa genro Geranoaetus. Kvankam tio ŝajnas pli taŭga el filogenetika vidpunkto, tio lasta estas ankoraŭ uzata en tiu artikolo, dum necesas multa studo pri filogenetiko kaj hibridiĝo antaŭ solvi la ĝustan taksonomion de Buteenoj. Rimarkindas ke la taksonomia kaj sistematiko disputo jam ekis komence de la 20a jarcento. Tamen ŝajnas ke ne estas reala tialo por supozi, ke la stirpo de la Nigrabrusta buteaglo estas nordamerika laŭ origino; fosilioj kiuj povus esti de prauloj je unua rigardo diferencas en detaloj kaj plej verŝjane apartenas al aliaj stirpoj de buteonenoj. Pro la stirpo de tiu specio de buteoneno, tiu specio kaj la proksime rilata Harpyhaliaetus ne estas konsiderataj "veraj agloj", kiel tiuj de la genroj Aquila kaj "akcipitragloj", kaj estas tiele la plej granda nuna tipo de la diversaj stirpoj de buteonenoj.
Nevado de Toluca
Esperanto
La vulkano estis celo de ekskurso okaze de semajnfina Esperanto-renkontiĝo en Toluca fine de novembro 2009. Kelkaj Esperanto-parolantoj tien vojaĝis por havi la rigardon al la kratero. Fiere oni prezentas la Esperanto-flagon.
Nigrabrusta buteaglo
Sistematiko
Ankaŭ la rilatoj de la Nigrabrusta buteaglo kun la prahistoriaj genroj Titanohierax el Karibio kaj la tutamerika Amplibuteo meritas plian studon. La buteogaloj (Buteogallus) kaj la "solagloj" (Harpyhaliaetus) ŝajne rilatas kun tiu lasta, je etendo, ke tiuj tri genroj povus esti unuigitaj en Buteogallus. Tiu genro en la nuna restrikta senco enhavas speciojn ankaŭ tre similajn en formo kaj grando al la Nigrabrusta buteaglo.
Fosiliaj restaĵoj
Oni lokigis kelkajn fosiliojn en Geranoaetus, sed tiuj el Nordameriko estis de tiam movitaj ien aliloken:
Nedistingeblaj ostoj el vivantaj Nigrabrustaj buteagloj estis trovataj en fontokuŝejo ĉe Baños de Ciego Montero en Provinco Cienfuegos, Kubo. Parta maldekstra karpometakarpo – Specimeno FR 6190 de AMNH – same kiel fingrosto probable el iam en Pleistoceno, dum la lasta glaciepoko. Ties samtempaj proksime parencoj en Kubo, kiom oni konas, konsistis el gigantaj aglecaj buteonenoj kiuj estas klare distingaj laŭ grando, dum la konstato de pleistocenaj similgrandaj birdoj el kontinenta Nordameriko estas el fora okcidento.
Ekologio
La Nigrabrusta buteaglo troviĝas en montaj aŭ montetaj terenoj kun disa vegetaĵaro, arbustaro aŭ (en la sudo de sia teritorio) arbaroj de notofagoj, kie ĝi pasas multan tempon ŝvebante sur termikoj kaj ascendoj dum serĉado de predoj. Ĝi postulas grandajn teritoriojn kun taŭga habitato, nome paramoj norde de siaj teritorioj, ekzemple, ĉe Páramo de Frontino. Plej komune inter ĉirkaŭ 1,500 m kaj 4,600 m super marnivelo, ĝi rare kuraĝas al malaltaj teroj.
Ĝi estas plej videbla mezmatene kaj vespere, kiam individuoj serĉas lokojn kiuj havigas plej bonajn ŝvebokondiĉojn, kiaj nordenaj kaj okcidentenaj deklivoj kaj kornicoj. Ŝajne ties ĉefa intereso tiam estas aera ludo kaj memmontro; ili tendencas malatenti lokojn kie manĝo estas pli abunda aŭ facile ĉasata favore al simpla ŝvebado ĉu sola ĉu pare sur fortaj aerfluoj.
La manĝo de tiu karnovorulo konsistas ĉefe el mezgrandaj mamuloj; nome la enmetita Eŭropa kuniklo (Oryctolagus cuniculus) ŝajne iĝis ŝlosila predaĵo. La Nigrabrusta buteaglo estas utila al farmistoj ĉar malpliiĝas la nombrojn de kunikloj, kio povas esti grava agrikultura plago. Inter la indiĝena faŭno deguoj (Octodon) kaj konepatoj (Conepatus) estas gravaj predoj, sed eĉ mamuloj tiom enormaj kiom la Griza urociono (Urocyon cinereoargenteus) – 2 aŭ eĉ 3 fojojn tiom grandaj kiom la propraj birdoj kaj certe ne sendefendaj – estas foje ĉasataj kaj mortigataj fare de tiu buteo. Ties dieto estas kompletata de eventualaj birdoj – inklude karnovoraj specioj kiaj la Kuniklostrigo (Athene cunicularia) kaj grandaj predoj kiaj la Jakuoj de la genro Penelope aŭ la Perdrikotinamo (Nothoprocta perdicaria) –, grandaj skvamuloj, kaj se necese ili nutriĝas ankaŭ el artropodoj kaj kadavraĵoj. Tiu specio ne estas agresema laŭ normalaj cirkonstancoj, sed la Nigrabrusta buteaglo atakos homojn se ĝi konsideras sin aŭ la idojn minacataj. Ĝi estas ĉe la pinto de la birda manĝoĉeno en sia teritorio, parte ĉar ĝi estas la ununura aglo de Andoj troviĝanta for de arbaraj habitatoj. Ĝi povas konkurenci por kadavraĵoj kun la multe pli granda Anda kondoro.
Ili nestumas en altaj arboj aŭ rokaj klifoj, aŭ se tiuj ne disponeblas eĉ en kaktoj. Se ne estas taŭgaj altaj lokoj disponeblaj tiu specio nestumas en arbustoj aŭ eĉ surgrunde. En Ekvadoro la nestumado povas esti observata la tutan jaron; aliloke povus esti pli limigita reprodukta sezono sed malabundas informoj kaj estas iome kontraŭdiraj. La nesto estas granda amaso de bastoneteroj ĉirkaŭ 85 cm diametre; la Nigrabrusta buteaglo kutime reuzas ekzistantan neston sed prefere konstruas novan, kaj oni trovas kelkajn abandonitajn nestojn ofte najbare de aktiva nesto. La masklo kaj la ino engaĝiĝas en pariĝadaj flugoj, kaj okzas kopulacioj dum longa tempo de kelkaj semajnoj dum la paro kuniĝas. Oni konas malmulte de la faktoj de nestumado; la ino demetas kutime 1 al 3 ovojn, kiuj estas kovataj dum ĉirkaŭ unu monato. La idoj estas supozeble kovrata de blanka lanugo kiel ĉe ties parencoj.
Pro ties ampleksa ĝenerala teritorio ĝi estas konsiderata Specio Malplej Zorgiga fare de la IUCN. Dum ĝi estas rara kaj malpliiĝanta en lokoj – ekz. en la brazilaj ŝtatoj Rio Grande do Sul kaj Sankta Katarino en Brazilo, aŭ en partoj de Argentino – ties postuloj de habitato montras, ke je ioma grado ĝi profitas el senarbarigo kaj ĝi estis ekzemple koloniiginte regionojn de iama Atlantika Arbaro en Alagoas. La malpliiĝoj en Argentino estis atribuataj al venenado per allogaĵoj kun striknino lokigitaj de ŝafobredistoj klopodantaj nuligi plagojn.
Ŝulĥan Aruĥ
La halaĥaj reguloj de Ŝulĥan Aruĥ ĝenerale sekvas la juron kaj kutimojn de Sefardoj, dum Aŝkenazoj ĝenerale sekvas la halaĥajn regulojn de Moses Isserles, kies glosoj al la Ŝulĥan Aruĥ notas kie la Sefardaj kaj Aŝkenazaj kutimoj diferencas. Tiuj glosoj estas amplekse referencataj kiel mappah (laŭvorte: "tablotuko") aŭ "Seria Tabelo" de Ŝulĥan Aruĥ. Preskaŭ ĉiuj publikigitaj eldonoj de la Ŝulĥan Aruĥ inkludas tiun gloson, kaj la termino "Ŝulĥan Aruĥ" venis signifi ambaŭ verkojn kaj tiu de Karo kaj tiu de Isserles, el kiuj Karo estas kutime referencata kiel "la meĥaber" ("aŭtoro") kaj Isserles kiel "la Rema" (akronimo de Rabbi Moŝe Isserles).
Gábor Buday
BUDAY Gábor [pr budail] estis hungara jurkonsilanto, policmajoro naskiĝinta en Braŝovo la 2-an de julio 1909 kaj mortinta en Budapeŝto la 1-an de marto 1969.
Kariero
Buday finis juron en Peĉo kaj ekde 1934 li partoprenis en laborista movado kiel ano de la Hungara Socialdemokrata Partio. Ĝis 1942 li estis privatoficisto, poste soldato. En 1944 li rifuĝis de la fronto kaj aliĝis al la kontraŭstara movado en Budapeŝto. Kiel unu el la gvidantoj de la partizantaĉmento Gidófalvy li sukcese direktis plurajn akciojn en Angyalföld. Post 1945 li iĝis ano de la Hungara Komunista Partio kaj policoficiro en la ĉefsekcio de trafikaranĝado en Budapeŝto. Ekde 1957 li estis entreprena jurkonsilanto.
Freisbach
Freisbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Germersheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Clavierübung (Bach)
Johann Sebastian Bach publikigis dumvive aron de presaĵoj de siaj verkoj por klaviceno aŭ orgeno; en la jaroj ekde 1731 ĝis 1741 en kvarparta kolekto sub la nomo Clavierübung (studaĵo por klavarinstrumentoj). Jen li pensis sisteme pri ĉiuj klavarinstrumentoj: unumanuala klaviceno aŭ klavikordo en la unua parto, orgeno kun aŭ sen pedalaro en la tria parto kaj dumanuala klaviceno en la dua kaj kvara partoj.
La vorto „Übung“ ĉi tie ne estas komprenebla laŭ nuna senco de novlernado, kiu staras en la malfono dum la novlernado, sed male plialtasence kiel ampleksa spirita kaj teknika alproprigo, profundigo kaj meditado de la ludanto unuflanke, kiel aplikado de la komponista metio aliflanke.
Clavierübung parto 1: partitoj
Ekde 1726 ĝis 1731 Bach publikis po unu partiton por klaviceno – do suiton. En 1731 li kolektis la ses komponaĵojn kaj publikigis ilin – uzante la originalajn stereotipojn – kiel sia verko 1 (en la aĝo de 46 jaroj kiel renoma komponisto – ĉar per Opus tiam oni nomis kaj nombris nur publikigitajn verkojn).
Jen la originala titolo:
Ĉiuj partitoj principe laŭas la movimentsinsekvon iniciatitan far Johann Jakob Froberger (alemando – korento – sarabando – ĝigo), enmetas tamen kromajn dancojn antaŭ la ĝigo aŭ la sarabando aŭ anstataŭas ilin per aliaj dancoj. Aparte okulfrapas la granda bendlarĝo de la enkondukmovimentoj – ĉiuj kutimaj tipoj aperas, ekde preludo trans fantazio kaj franca uverturo ĝis al tokato. La unuopaj movimentoj senescepte staras en la baza tonalo de la pokaza verko.
Apoge sur la francaj kaj anglaj suitoj Albert Schweitzer nomis ilin „germanaj suitoj“; ĉi tiu nomo ne venkis. La esploro plejparte estas unuopinia pri tio, ke Bach ĉi tie realigis iaspecan integradon de la du dominaj muzikaj stiloj – de la franca kaj de la itala stiloj.
Partito 1 B♭-maĵora BWV 825
Movimentoj
Partito 2 c-minora BWV 826
Movimentoj
Partito 3 a-minora BWV 827
Movimentoj
Partito 4 D-maĵora BWV 828
Movimentoj
Partito VI e-minora BWV 830
Movimentoj
Clavierübung parto 2
En 1735 Bach publikigis la duan parton de sia Clavierübung, konsista el la Italienischen Konzert (itala konĉerto) F-maĵora kaj partito b-minora sub la originala titolo:
La plej multaj verkistoj vidas la muzikan gravecon ĉi tie ankaŭ en la kvazaŭ pratipa konfrontado de la du muzikaj stiloj kaj rigardas la uzitajn tonalojn F-maĵoro kaj b-minoro – separataj unu de la alia per tritono – ne kiel hazardo.
La Italienische Konzert nun estas oftege ludata, ankaŭ sur piano; la partito estas en la nuntempa koncertado preskaŭ nekonata.
Partito b-minoro BWV 831
Movimentoj
Kun dek unu movimentoj ĉi tiu komponaĵo estas ne nur klare pli ampleksa ol ĉiuj aliaj partitoj de la unua parto. Ĝi havas ankaŭ pli liberan movimentsinsekvon – Ekz. mankas okulfrape tuj la alemando (kiun germanaj komponistoj jam pro ĝia nomo ne sentis 'tipe franca'). La verko similas per tio pli al la orkestrosuitoj de Bach kun sia libera sinsekvo de enmodaj dancoj.
Plua diferenco estas la pli simpla melodiaro, do klara rezigno pri elskribitaj ornamaĵoj (tipa por la franca muziko, ĉar ĝi postulas de la ludanto, ke li mem aldonu ornamaĵojn). La uzado de la du manualoj Bach preskribas per forte kaj piano. Ĉi tio koncernas ĉefe la uverturon kaj kompreneble – kiel la titolo jam supozigas – la finalmovimenton.
Italienisches Konzert F-maĵoro BWV 971
Movimentoj
La formo de la konĉerto, en Italio iniciatita far komponistoj kiel Arcangelo Corelli kaj Giuseppe Torelli kaj pluevoluigita far Antonio Vivaldi, kontraŭstarigas soloinstrumenton al pli granda instrumentensemblo. Bach konatiĝis frue kun tipaj reprezentantoj de ĉi tiu formo kaj okupiĝis pri ili, pretigante jam en Vajmaro klavarinstrumentajn partiturojn pri ili („ses“ resp. „dek ses konĉertoj laŭ diversaj majstroj“, BWV 592-597 und 972-987).
En Italienisches Konzert li plukondukis ĉi tiun ideon; la verko kontraŭstarigas la du manualojn de la klaviceno unu kontraŭ la alian kaj baziĝas je tio klare sur elementoj evoluigitaj far Vivaldi kiel ritornelotemo, kiu iom post iom aperas sur malsamaj ŝtupoj, kaj la interaj, malmultvoĉe akompanataj solopartioj. La tuta komponaĵo kvazaŭ koketas kun la ideo, ke ĝi estus klavarinstrumenta partituro de vera orkestroverko.
Allendorf
Allendorf havas diversajn signifojn:
Clavierübung (Bach)
Italienisches Konzert F-maĵoro BWV 971
En recenzo Johann Adolf Scheibe skribis en 1739 :
Clavierübung parto 3
Kiel trian kaj per 77 paĝoj plej ampleksa parto Bach publikigis en 1739 serion de orgenverkoj. La kadron formis preludo kaj fugo E♭-maĵora, inter kiuj troviĝas 21 ĥoralaranĝoj. Albert Schweitzer nomis la tuton ankaŭ orgenmeso, ĉar la uzitaj ĥoraloj ne estas ligitaj je certaj epokoj de la liturgia jaro kaj ekzemple estis ordigitaj laŭpase de diservo, komencantaj per Kyrie, Gloria kaj Credo.
Bach verkis sisteme por du malsamaj orgentipoj – ĉiu movimento estas klare aŭ por granda plurmanuala orgeno kun pedalaro aŭ por malgranda orgeno senpedalara. Por ĉiu ĥoralmelodio do ekzistas du aranĝoj; la movimentojn por granda orgeno sekvas pokaze versio sen pedalaro. La enkonduka preludo kaj la fina kvinvoĉa fugo jam per la surskribo „pro Organo pleno“ kondiĉigas grandan orgenon kun pedalaro. Por senpedala ludo la kolekto entenas pluajn kvar komponaĵojn nomatajn duetoj.
Jen la originala titolo:
Preludo kaj fugo E♭-maĵora BWV 552
Vidu ankaŭ Preludo kaj fugo E♭-maĵora BWV 552.
Kvar duetoj BWV 802-805
Alie ol la titolo supozigus la nuntempan leganton, ĉi tiuj kvar movimentoj estas verkita por unu senpedalara klavarinstrumento kaj povas esti ludataj per orgeno aŭ klaviceno. La titolo do rilatas sur ilia ĉiama duvoĉeco; estas kontrapunktaj kaj samtempe virtuozaj movimentoj simile al la invencioj, sed de ege pli granda amplekso. Kvankam Bach-Werke-Verzeichnis enordigas ilin inter la klavicenverkojn, ili estas rigardendaj pli certe kiel orgenkomponaĵoj laŭ la kunteksto de sia publikigo.
Clavierübung parto 4: Goldberg-Variationen
Du jarojn post la tria parto de Clavierübung Bach verkis ciklon de 30 variacioj pri la 32-takta baslinio de Aria por dumanuala klaviceno; ĉi tiu verko nun estas konata sub la nomo Goldberg-Variationen (BWV 988). Bach publikigis ĉi tiun ciklon en la sama jaro (1741) sub la titolo:
La verko komencas per la – treege ornamita – ario kaj sekvigas tridek laŭstile altege malsamajn movimentojn, antaŭ ol la ario estas neŝanĝite ripetata je la fino. La komencon de la dua parto markas kiel 16-a variacio franca uverturo.
Clavierübung parto 5?
Kelkaj esploristoj opinias, ke Bach planus la la arton de la fugo kiel kvina parto de Clavierübung. Tiam la celata instrumento estus aŭ la klavikordo aŭ la pianego de Gottfried Silbermann, frua formo de la prapiano, de kiu Frederiko la 2-a posedis plurajn ekzemplerojn. Tamen tiaj intencoj de Bach ne estas dokumentitaj, tiel ke tio restas spekulado.
Erasure
Erasure estas muzika grupo agadanta precipe en la okdekaj jaroj de la lasta jarcento.
Estontaj fondintoj de Erasure kunvenis jam en la jaro 1985 en angla Londono. Ili agadas en konsisto - Vince Clarke (Depeche Mode) kaj Andy Bell.
Kirlovaĵo
Kirlovaĵo, estas simpla manĝaĵo el ovoj, kirlofritita en pato.
Dum la preparo krudaj ovoj estas batmiksitaj, salitaj kaj sur milda varmo en butero aŭ plantoleo kirlofrititaj. Ofte oni aldonas iom da lakto, (freŝa) kremo aŭ akvo por plikremigi la ovaĵon. Ankaŭ oni povas batmiksi la ovojn tuj en la pato kun klarigita butero kaj dum la kuirado oni povas tramiksi aliajn ingrediencojn. La kirlovaĵo estas preta kiam ĝi solidiĝis, sed tamen estas iom humida kaj brileta.
Aliaj ingrediencoj povas esti lardo, ŝinko, salikokoj, fromaĝo, fungoj, cepoj, spicherbo aŭ panopecetoj, ankaŭ tomatoj kaj aliaj legomoj.
Aujantepui
Aujantepui, Aujan-tepui aŭ en hispana Auyan-tepui aŭ Auyantepui, kiu en la pemona lingvo signifas la “monto de la diablo”, estas la plej fama kaj vizitata tepui el Venezuelo. Gix estas la plej granda tepui el la montoj de Gujanoj kaj estas situanta en la ŝtato Bolivaro.
Ĝi estas giganto inter grandaj altebenaĵoj. Havas alton de 2535 metroj kaj areon de 700 km². Ekde ties pinto falas la akvofalo plej alta el la mondo: nome la Kerepakupai-Vena, plej konata kiel Salto Ángel.
La Aujantepui atingis internacian famon en 1935, kiam la akvofalo Salto Ángel estis vidata akcidente de Jimmy Angel, piloto kiu surteriĝis pronecese sur la pinto per aviadilo.
Kalifornia Duoninsulo
Ĝi longas ĉirkaŭ 1200 km; de ĉeftera Meksiko disigas ĝin la Kalifornia Golfo. Ĝia pleja larĝo estas en la mezo kaj mezuras ĉirkaŭ 200 km. Administre ĝin okupas la subŝtatoj Malsupra Kalifornio kaj Suda Malsupra Kalifornio. Ĝi estas relative maldense loĝata, precipe en la sudo.
Copru
Copru [kopru] (Kapor) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Cătina.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 300 loĝantojn (rumanoj), en 1992 163.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1329. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Allmendingen
Allmendingen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Marillion
Marillion estas brita nov-progresiv-roka grupo el Aylesbury, Anglujo. Ĉefa grupo de la reviviĝo de progresiva roko, ĝi formiĝis en 1979 sub la nomo de Silmarillion (nomo prunteprenita de romano de J. R. R. Tolkien, aŭtoro de La Sinjoro de la Ringoj). La nomo estis rapide mallongigita al Marillion, dum la grupo iom post iom malproksimiĝis de iu ajn "folklora" referenco (al la Tolkien-a imagaro, al la progresiv-roka simfonismo de la 1970-aj jaroj) por disvolvi specifan identecon, karakterizitan de muziko pli ritma, de kompleksaj tekstoj, de la voĉo kaj la agado de la kantisto Fish, kaj de lia posteulo Steve Hogarth kaj krei la stilon nomatan "nov-progresiva roko" kun aliaj britaj grupoj kiel Pallas, Pendragon, IQ, Twelfth Night.
Biografio
Facile kvalifikita dum siaj fruaj jaroj kiel "klono de Genesis", la melodia esplorado, kiu karakterizas la bandon kaj la kompleksecon de la komponaĵoj, kiuj ofte superas 8 ĝis 10 minutojn, aliancitajn kun la karismo de sia kantisto Fish, donis al ĝi la publikajn favorojn. Ĉi-tiu sukceso, komence ĉefe limigita al Britio, etendiĝis al la tuta Eŭropo en 1985 per la albumo Misplaced Childhood, konceptalbumo de aŭtobiografia karaktero. Ĉi-tiu unua periodo kulminas en 1987 kun la tre sukcesa Cluthching at Straws, kio rezultigas la foriron de Fish pro rilataj kialoj. De 1989, dua periodo vidas la efektivigon de sono foje pli poproka, foje pli malhela (Brave, en 1994). La tria periodo komenciĝas en 1997, ĉar la grupo disiĝas el EMI por memprodukti kaj disvolvi antaŭ ĉiuj aliajn originalan amasfinancada modelon, fanoj de tiam antaŭfinancis la albumojn kaj la turneojn de la grupo. Ĉi-tio estis duonsukcesa periodo laŭ komerca vidpunkto, sed tre riĉa muzike, malgraŭ aspekto foje nefinita kaj miskomprenita (Radiat10n, marillion.com), elstarita de la lastaj albumoj de la grupo kaj precipe la konceptalbumo Marbles publikigita en 2004, Sounds that Can't Be Made en 2012 aŭ F.E.A.R en 2016. Marillion tiel konas kun siaj plej novaj albumoj revenon al favoroj kun pli larĝa publiko, permesante al si, post jaroj de subgrundaj medioj, rekonekti kun sukceso.
Kun vendoj taksitaj hodiaŭ je pli ol 15 milionoj da albumoj, Marillion estas tute sendependa grupo, kiu sukcesis, per interreto, forliberiĝi el la subteno de la oficialaj amaskomunikiloj kaj de muzika industrio aŭ vendistoj por komponi kaj elsendi lia muziko, en kompleta libereco de verkado.
Dieso
Dieso estas kromsigno, kun simbolo (\sharp) (unikoda signo estas '♯' (U+266F), duontone altigante la noton, tio estas per unu duontono. Du diesoj sume egalas altigon je unu tono.
Aubazine - Saint-Hilaire (stacidomo)
Aubazine - Saint-Hilaire aŭ Aubazines - Saint-Hilaire estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Hilaire-Peyroux, apud Aubazines, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Coutras - Tulle (621000).
1203 Nanna
1203 Nanna estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo, "Nanna" estas la titolo de portreto far de la germana pentristo Anselm Feuerbach, posedaĵo de la familio Wolf.
István Nagy (dirigento)
NAGY István (nadj) estis rumania dirigento, violonisto, instruisto pri violono naskita en Csíkszereda la 5-an de julio 1907 kaj mortinta la 5-an de januaro 1983 en Kluĵo.
Biografio kaj agado
István Nagy finis la romian katolikan gimnazion en sia naskiĝurbo (1925) kaj eklernis muzikon en Marosvásárhely ĉe Károly Haják kaj Albert Metz, sekve daŭrigis siajn studojn en la Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, precipe ĉe Rezső Kemény. Post tiam instruis en Târgu Mureş (1934-1941) kaj en Kluĵo (1941-46). Inter (1946-48) estis profesoro kaj direktoro de Magyar Zene- és Színművészeti Főiskola, instruisto de Magyar Művészeti Intézet (1948-50), respektive de altlernejo Gheorghe Dima (1950-74). En 1948 fariĝis prezidanto de Romániai Magyar Dalosszövetség. Kiel kapelestro li interpretis precipe la komponaĵojn de Béla Bartók kaj Zoltán Kodály. Lia ĥorensemblo portis la nomon de tiu lasta. Li publikis en gazetoj Énekszó, Erdélyi Iskola, Ifjú Erdély, Néptanítók Lapja, Művelődési Útmutató – Művelődés, Igaz Szó, Korunk, Utunk.
Pekseso
Pekseso estas kartludo por minimume du ludontoj. La ludo estas konata sub nomoj Memorize/Concentration, ankaŭ konata kiel Memory, Pelmanism, Shinkei-suijaku, Pexeso aŭ simple Pairs. Oni ludas per speciala serio de ludkartoj. La kartaro konsistas el para nombro, plej ofte 64 ludkartoj, kiuj kreas duopojn. Celo de la ludo estas trovi kiel eble plej duopojn.
Antaŭulon de la pekseso ni povus trovi en tradicia japana ludo kun konkoj nomata Kai awase.
En Esperanto estas eldonita serio de diversaj tiaj kartludoj per paroj kun bestoj kaj aliaj temoj sub la marko GreenRats.
Galerio preĝejo Ĉiuj Sanktuloj (Mühlhausen)
La Galerio Kirko Ĉiuj Sanktuloj (germane: Museumsgalerie Allerheiligenkirche) troviĝas en Mühlhausen, Unterer Steinweg.
Priskribo
Ŝuldas sian ekziston la Kirko de Ĉiuj Sanktuloj de Mühlhausen al la detruo de la Regna burgo en 1256. Kiel pentosigno por la tiam malkonstruita enburga kapelo la urbo konstruigis (i.a. por la klaso de oficistoj) novan paroĥan preĝejon. Dum la Kamparana ribelo tie ĉi intertraktadis anoj de la burĝaro, Thomas Müntzer, Heinrich Pfeiffer kaj aliaj protestantaj predikistoj kun la urba konsilantaro por akiri politikajn privilegiojn. Pro malcedo iĝis baldaŭ fama voĉdonado en la Kirko Nia Sinjorino, kiu detronigis la urbajn konsilianojn kaj instalis la t.n. Porĉiaman Konsilion (Ewiger Rat) obeantan nur al Müntzer.
La dum la 14-a jarcento pligrandigita kaj en la unua duono de la 18-a jarcento nove ekipita kirko servis post la Dua mondmilito kiel deponejo: de 1926-45 estis uzinta ĝin kiel preĝejon la komunumo surloka de la Memstara evangelia-lutera eklezio. De 1985-89 ĝi restaŭritis kaj ekiĝis muzeo. Bonvenigas hodiaŭ la vizitantojn belega interno: juvelaĵo de barokstila kirko kun pentrita plafono, ambona altaro kaj ornamitaj balkonoj, estante en granda konstrasto kun la sobreco de la ekstera gotikstila fasado.
Kolektoj
Gastigas la kirko etan ekspozicion pri la historio de konstruo kaj restaŭradlaboroj kaj sekcion kun barokaj sakralaj skulptaĵoj. Ĉe la ĉirkaŭantaj balkonoj troviĝas daŭra ekspozicio pri la temo Artospaco Turingio inter 1945-90 unikante en la tuta federacia ŝtato. Kompletigas la tuton diversaj specialaj ekspozicioj, i.a. pri moderna arto.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2001, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 121
Eksteraj ligiloj
Pri la preĝejo en la retpaĝaro de la urbaj muzeoj
Eichenbarleben
Eichenbarleben estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 1124 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de nova komunumo Hohe Börde.
Sándor Konrád
Sándor Konrád [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Konrád Sándor estis hungara skulptisto. Sándor Konrád naskiĝis la en Szekszárd, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Konrád studis en Hungara Belarta Altlernejo (1927-1932). Lia majstro estis István Szentgyörgyi (skulptisto). Post siaj studoj li kreis en sia naskiĝurbo. Li estis militkaptito, hejmenveninta li restaŭris krucifikson (faritan en 1824) en 1946.
Căprioara
Căprioara estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Roĝer Borĝes
Roĝer BORĜES (1978 - ...) estas profesia projekt-mastrumisto el Brazilo. Ekde 1999 li laboras en teknologiaj firmaoj, kaj specialiĝas pri la programaro de Salesforce.com por merkatiko.
En Esperanto, li aŭtoras, produktas kaj disvastigas muzikaĵojn, videojn, kaj tekstojn.
21414 Blumenthal
21414 Blumenthal estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel Abraham Blumenthal, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Jones College Prep' de Ĉikago (Ilinojso, Usono).
(18585) 1997 YE2
(18585) 1997 YE2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Árpád Buday
BUDAY Árpád [pr budail] estis hungara arkeologo, universitata profesoro naskiĝinta en Marosgezse la 17-an de januaro 1879 kaj mortinta en Segedo la 7-an de aprilo 1937. Li estis la patro de ksilografo, libroartisto György Buday.
Alsbach
Alsbach havas diversajn signifojn:
Helga Unipan
Helga UNIPAN rumania hungara grafikistino. Ŝi naskiĝis en Temeŝvaro la 15-an de aprilo 1938.
Zeved habat
Zeved habat (en Hebrea: זֶבֶד הַבָּת), konata ĉefe kiel brita (en hebrea: בריתה), kaj ofte kiel simĥat bat (en hebrea: שמחת בת) estas juda nomiga ceremonio por inaj beboj.
Helga Unipan
Kariero
Helga Unipan pristudis grafikon en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. De 1975 ŝi estis memstra artistino. Inter 1976–84 ŝi estis prezidantino de la distrikta filio de Belarta Fondo de Kluĵo. Inter 1962–74 ŝi aperigis grafikaĵojn en porinfanaj revuoj Napsugár kaj Szivárvány. De 1962 ŝi projektis librokovrilojn kaj ŝi partoprenis la enlandajn kaj internaciajn ekspoziciojn.
Zeved habat
En la komunumoj de Aŝkenazoj, nomigaj ceremonioj por bebinoj ne estis disvastigitaj kaj ofte limiĝis al tio ke la patro anoncis la nomon de la bebino en la sinagogo en Ŝabato, lundo, mardo aŭ en alia okazo kiam la Torao estas legata post la nasko.