cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Júcar
Meza fluado
Tiele en la Mancha (pli precize en la areo konata kiel La Manchuela, Manĉeto), Júcar faras arkon de ĉirkaŭ 90º kaj ŝanĝas direkton al oriento, kiel rezulto de antikva kapta fenomeno kun nombraj kanjonaj meandroj (Hoz del Júcar, kun ravinoj de ĉirkaŭ 150 m altaj, inter Jorquera kaj Alcalá del Júcar), malfermaj en speco de nekruta faldejo kiu formis origine la dividon de akvoj inter la atlantika kaj la mediteranea basenaroj; tie la absoluta akvokvanto malpliiĝas pro uzado de ties akvoj (por la transfluejo Taĵo - Segura) kaj malpli da pluvokvanto. Tuj poste ĝi rekanjoniĝas en tektona deprezio de nordo suden kie kuŝas la nacia ŝoseo N-330 kaj la termika kaj atoma centralo de Cofrentes, kaj poste ricevas sian plej gravan alfluanton Cabriel kaj ties akvoj estas reprenataj de la Akvorezervejo de Embarcaderos, post kio denove rekanjoniĝas al montareto Caroche, per kanjono ĉirkaŭ 350 m alta, inter Cortes de Pallás kaj Albéitar. Poste estas la Akvorezervejo de Tous, je ĉirkaŭ 84 m super marnivelo, el kiu oni eniras en la aluvia altebenaĵo de la Ribera.
Malsupra fluado
Post trapasi la montaran areon Caroche kaj eliri el la Akvorezervejo de Tous, la rivero akiras sian maksimuman akvokvanton en Sumacárcel, kun 49,22 m³/s kaj 2,75 l/s/k²; tie en Masía de Mompó la rivero eniras en ebenaĵon post trapasi la kanjonojn kaj gorĝojn kie situas la Akvorezervejo de Tous, kaj el tiam ties akvonivelo malpliiĝas pro intensiva uzado de ties akvo por irigacio en La Ribera. Tiu areo estas plej loĝata, kaj riĉa pro agrikulturo el la tuta fluejo.
Tie troviĝas gravaj urboj, kiaj Karkagento, Alciro, Algemesio, Sŭeko kaj Kujero, jam en la marenfluo. Tie ofte okazas inundoj. Post totala flulongo de 497,5 km marenfluas ĉe Cullera (Valencio), post utili kiel sporta haveno por centoj de ŝipoj kaj boatoj, videbla el la kastelo.
Tiu fina parto de la rivero Júcar estas zono kie oni produktas ĉefe oranĝojn (Vicente Blasco Ibáñez priskribas ege arte la zonon en sia fama romano Entre naranjos (Inter oranĝarboj)) kaj ankaŭ rizon, jam en la Ribera Baja (malsupra parto de la komarko), laŭlonge de irigaciaj kanaletoj kiuj el la riveroj kondukas al la areo de la Albufera.
19811 Kimperkins
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kimberly Perkins, kiu mentoris unu finaliston de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2003, scienca konkurso de mezlernejoj. Ŝi estis instruistino ĉe la Kyrene del Pueblo Middle School de Chandler (Arizono, Usono).
Ezra (Biblio)
Ezra estis la skribisto kaj sacerdoto kiu gvidis la revenon de la dua grupo de hebreoj el la ekzilo babilona en 459 a.K., kaj al kiu estas atribuataj diversaj libroj (diversmaniere taksataj kanonaj aŭ apokrifaj de la bibliaj religioj) kaj la du bibliaj libroj de la “kronikoj”. Filo aŭ nepo de Seraiah, li estis rekta posteulo de Fineas, filo de Aaron. Kio estas konata pri lia historio estas entenata en la lastaj kvar ĉapitroj de la libro al li atribuita kaj en la Libro de Neĥemja (12,26).
Sociaj kaj religiaj leĝoj enkondukitaj de Ezra
Li estis konsiderita kiel dua Moseo, kaj inda eĉ por ricevi la Toraon. Li enkondukis la hebrean kvadratan alfabeton por redakti la Toraon. Inter la pratikojn kiujn li alestigis kune kun la Asembleo de la saĝuloj de li gvidita, estis la atestema toraa liturgia legaĵo: ĉiu lundo, ĵaŭdo, kaj sabato postagmeze. Dume li zorgegis por establi unikan kaj precizan toraan tekston.
Li konvinkis la hebreojn kiujn estis edziĝintaj al fremdulinoj forsendi ilin kaj iliajn infanojn ĉar ili ne povis esti konsideritaj kiel hebreoj. En la juda tradicio li estas taksata kiel simbolo de la kontraŭdiasporaj fluoj, subtenante, ĉiukaze, ke la studo de la Torao estas pli grava ol la rekonstruo de la Templo.
En la Katolika Eklezio Ezra estas liturgie celebrita kiel sanktulo la 13-an de julio.
(12451) 1996 YF
(12451) 1996 YF estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ardèche
Ardèche, en esperanto Ardeĉio, estas unu el la departementoj de la franca regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi etendiĝas sur kaj havas 320,379 loĝantojn. La ĉefurbo estas Privaso.
Ardèche havas landlimojn kun la departementoj Drôme, Vaucluse, Gard, Lozère, Haute-Loire, Loire kaj Isère. La departemento enhavas 339 komunumojn.
Craiva (Cricău)
Craiva (Cricău) (krajva) (hungare:Királypataka, germane:Königsbach) estas vilaĝo en Rumanio norde de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 477 loĝantojn (rumanoj); en 1992 376 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1646. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér vármegye). Administre ĝi apartenas al Cricău.
Shinichi Muto
Shinichi Muto (武藤 真一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara kaj Oita Trinita.
Nindorf (apud Meldorf)
Nindorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pagazzano
Pagazzano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bariano, Brignano Gera d'Adda, Caravaggio kaj Morengo.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la martiroj Nazarius kaj Celsus, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Königsbach
Königsbach (germane: "reĝa rojo") estas
Ličartovce
Ličartovce, hungare Licsérd [liĉErd], germane Litschert estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Geografio
Ličartovce situas sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo, fervojo kaj aŭtovojo Košice-Prešov. La lasta urbo troviĝas je 17, Lemešany je 4 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ŝtonepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1249 en formo "Licardi". En 1427 10 familioj pagis impostojn. En 1600 oni komputis tie 9 domojn. En 1787 344 vilaĝanoj loĝis en 54 domoj, en 1828 517 vilaĝanoj en 68 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Licsérd 522 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lemes, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Ličartovce 962 homoj, (935 slovakoj).
Sándor Sikó Barabási
Sándor SIKÓ BARABÁSI [ŝiko: baraba:ŝi] estas rumania hungara bestkuracisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 19-an de julio 1956.
Lofer
Lofer estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Zell am See (germane Bezirk Zell am See, prononco, aŭ simple Pinzgau, prononco ). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Sándor Sikó Barabási
Kariero
Sándor Sikó Barabási diplomitiĝis en Kluĵo, pliperfetiĝis en 1991 en Agroscienca Akademio de Gödöllő. Li laboras en Distrikto Covasna. Nuntempe li estas ĉefkuracisto de la bestsanafera laboratorio. Liaj publikaĵoj aperis en Magyar Parazitológusok Lapja kaj Medicina Veterinară en Cimbora, Megyei Tükör, Háromszék, en konferencivolumoj (Erkrankung der Zootiere Verhandlungsbericht des 30. Int. Sympoz. Über die Erkrankungen der Zoo- und Wildtiere. Berlin 1988).
Lajos Sike
Lajos SIKE [ŝike] rumania hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis en Remetea Oaşului la 25-an de junio 1938 kaj mortis en Satu Mare la 23-an de septembro 2015.
Kariero
Lajos Sike fariĝis en 1965 kunlaboranto de gazeto Előre, de 1981 ĝia ĉefkunlaboranto. Dume li diplomitiĝis pri historio en 1974 en Socipolitika Akademio Ştefan Gheorghiu de Bukareŝto. De 1990 li estis kunaloranto de Romániai Magyar Szó, poste Új Magyar Szó, Erdélyi Riport kaj Szatmári Friss Újság.
Naturparko Filipinsulo
Naturparko Filipinsulo aŭ en angla Phillip Island Nature Park (PINP) estas konservadparko situanta ĉe Filipinsulo, Viktorio, Aŭstralio. Kreita en 1996, la parko estas posedo de la viktoria registaro, tamen ĝi estas memzorga komerca allogo por la celo de animala konservado kaj esplorado.
Oni preparis rigardejon ĉe la Naturparko Filipinsulo por permesi vizitantojn vidi la noktan "pingvenan paradon". Oni starigis lumojn kaj ejojn el cemento por permesi vizitantojn vidi sed ne foti la pingvenojn interage en ties kolonio.
Barba agamo
Laŭ la scienca stato de 2011, dispartiĝas sume sep genraj specioj:
Naturparko Filipinsulo
La Koala Conservation Centre estas dediĉita la esplorado pri koaloj, kies konservado permesas oportunon vidi koalojn en ties natura habitato arbopinte danke al altirejoj.
Multo el la parko kuŝas ene de la Filipinsula Grava Birdareo, tiele identigita de BirdLife International pro ties gravo ĉar eltenas gravajn populaciojn de Blua pingveneto, Fajnbeka pufino kaj Pacifika mevo.
Pier Andrea Saccardo
Pier Andrea Saccardo (naskiĝis la 23-an de aprilo 1845 en Volpago del Montello, mortis la 11-an de februaro 1920 en Padova) estis italia mikologo (fungo-sciencisto). Li estis profesoro en Padova. Sacc. estas lia botanikista aŭtor-noma mallongigo.
Villar del Campo
Villar del Campo [biLJAR delKAMpo] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la nordoriento provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco. La loknomo Villar del Campo estas etimologie komprenebla kiel Vilaĝo de la Kamparo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 26 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 210 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 34 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Castellanos del Campo (nune senhoma) kaj Villar del Campo. Ĝi limas kun Valdegeña, Trévago, Matalebreras, Aldealpozo, Pozalmuro kaj Tajahuerce.
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Quejigares y encinares de Sierra del Madero, okupanta 958 hektarojn, nome 38 % de la teritorio.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
En la Censo de Pecheros de 1528 oni registris 19 pecheros, tio estas impostopagantaj familioj.​
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, gvatoturo, ruinoj, tradicia arkitekturo kaj tiel plu.
Eŭgenila fenilpropionato
Eŭgenila fenilpropionato aŭ 3-fenilpropanato de eŭgenilo estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilpropionata acido kaj eŭgenolo. Eŭgenila fenilpropionato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Eŭgenila fenilpropionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Eŭgenila fenilpropionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Constantin Meunier
Constantin Émile Meunier (naskiĝis la 12-an de aprilo 1831 en Etterbeek apud Bruselo; mortis la 4-an de aprilo 1905 en Elsene/Ixelles same apud Bruselo) estis belgia skulptisto kaj pentristo. Lia verkaro apartenas al la ĝenro naturalismo.
Komence de sia arta kariero, Meunier pentris, precipe bildojn de religiaj temoj. Ekde 1880 li koncentriĝis pri la bildigo de laboristoj. Li konvinkiĝis ke tiun temaron li pli bone povas trakti per skulptistaj metodoj, kaj de tiam precipe agis kiel kreanto de skulptaĵoj. Socie li precipe konatiĝis kaj rekoniĝis pro siaj skulptaĵoj de laborantaj homoj. La idealigitan bildigon de laborantaj homoj en la 20-a jarcento daŭrigis la ideologie motivigita ĝenro de "socialisma realismo".
Retrorigarde, Constantin Meunier kaj George Minne konsideratas la plej signifaj belgiaj skulptistoj de la 19-a jarcento.
En Elsene/Ixelles nun aparta muzeo de la Reĝaj Muzeoj por Belaj Artoj de Belgio dediĉiĝas al lia verkaro.
Noguera de Albarracín
Noguera de Albarracín [noGEra dealbaraZIN] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudokcidenta komarko Sierra de Albarracín. La loknomo Noguera estas etimologie komprenebla kiel Juglandarbejo, dum de Albarracín aludas al la komarko kaj al la montaro samtempe.
Geografio
Ĝi estas ĉe la montaro Sierra de Albarracín, je 60 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, je 175 km de Zaragozo, regiona ĉefurbo, kaj je 142 km de Valencio. La municipa teritorio estas montara, abundas pinaroj kaj brutobredado de ŝafoj. Noguera de Albarracín estas unu el la plej sudokcidentaj municipoj de la regiono. Noguera de Albarracín estas sur tre montara areo je 1 386 msm, tre malfacile komunikebla, nome laŭ la regiona ŝoseo A-2709 norde kun Bronchales, kaj laŭ la regiona ŝoseo A-1512 nordokcidente kun Orihuela del Tremedal kaj sude kun Tramacastilla.
La maksimumaj altaĵoj estas Sierra Alta (1854 msm), Peña Blanca (1844 msm), Negradela (1819 msm), El Cerritón (1794 msm) kaj El Puntal de la Hierba (1776 msm). La minimuma altaĵo estas de 1290 msm sude de la municipa teritorio, en la kunfluejo de la riveroj Garganta kaj Noguera. La diferenco de ekstremaj niveloj estas tial de 564 msm, dum la averaĝa altitudo estas de 1572 msm.
En la montaro estas tre alta plantodiverseco sed en arbaro hegemonias la arbara pino (Pinus sylvestris) kaj la Pirenea kverko (Quercus pyrenaica) kun pli ol 60%. Sed estas ankaŭ multaj aliaj kverkoj (Quercus faginea), taksusoj (Taxus baccata), juniperoj (Juniperus sabi kaj Juniperus communis), poploj (Populus), ulmoj (Ulmus minor), fraksenoj (Fraxinus), salikoj (Salix)... Abundas ankaŭ fungoj. Pri faŭno abundas en la montaro mamuloj, ĉasbirdoj, arbaraj birdoj ktp.
Historio
La originoj de la loĝloko estus de fino de la 12-a jarcento je la konkero fare de kristanoj kaj posta reloĝado de la montaro fare de navaranoj el la areo de Nájera. Fakte la montaro Albarracín estis en disputo inter Navaro kaj Aragono. Je la malfermo de la katedralo de Albarracín (16an de Aŭgusto 1200) estis registro de ĉersto de la paroĥo de Noguera.
La familinomo Noguera estis grava en Aragono kaj la katalunlingva landaro.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj), brutobredado, konstruado kaj turismo, iam forstado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre oni malaltiĝis ĝis nunaj 142 loĝantoj. Nune reveno de lokanoj somere ludas gravan rolon por la loka ekonomio.
Altiraĵoj estas la preĝejo de Sankta Mikaelo, kun eterna kalendaro sur la fasado kaj iam juvela kruco, nun en la Muzeo de la Katedralo de Albarracín; popola arkitekturo, naturaj lokoj, kiel fontoj, lageto, ravinoj, pinaroj ktp.
Namjanĝu
Namjanĝu (origine 남양주시, laŭ ĉina literumado 南楊州市) estas metropolo, universitata urbego en Sud-Koreio. La metropolo estas parto de urbaro de Seulo.
A Ticket to Tomahawk
La intrigo temas pri veturvendisto kiu veturas kiel unura per inaŭgura trajno, kiun kelkaj volas malsukcesigi. Fakte oni faligas rokegon sur la fervojo kaj la trajno devas haltigi.
Namjanĝu
Geografio
Namjanĝu situas en la nordokcidenta parto de la lando sur plejparte montara areo. La plej alta punkto estas 879 m. Seulo troviĝas 22 km.
Historio
Namjanĝu longe apartenis al diversaj ŝtatoj, reĝlandoj. En 1950 masakro okazis. En 1995 Migeum kaj distrikto Namjanĝu estis kunfanditaj kun urborajto.
Ekonomio
En Namjanĝu la industrio produktas meblojn kaj tekstilojn. Sur terkulturaj teroj ĉirkaŭ la urbo legomoj kaj floroj plimulte kreskas. Komence de la 21-a jarcento plano estis lanĉita por konstrui grandan industrian komplekson ene de la urbo.
Trafiko
Namjanĝu situas laŭ ringa ĉefvojo de Seulo. La metropolo havas ankaŭ stacidomojn.
Lomboko
Lomboko aŭ Lombok estas insulo de la Java Maro en la provinco Okcidentaj sudorientaj insuloj (Nusa Tenggara Barat aŭ NTB), Indonezio. Ĝi formas parton el la ĉeno de la Malgrandaj Sundaj Insuloj. La Lomboka Markolo separas ĝin de Bali okcidente, kaj la Alasa Markolo de Sumbavo oriente. Ĝi estas preskaŭ cirkla, kun "vosto" (nome Sekotonga Duoninsulo) sudokcidente. La insulo estas ĉirkaŭ 70 km longa kaj havas areon de ĉirkaŭ 4,725 km². La provinca ĉefurbo kaj pli granda urbo estas Mataramo. Lomboko estas iom simila laŭ grando kaj denseco al la najbara Bali kaj kunhavas iome kulturan heredaĵon, sed estas administre parto de NTB kun la malabunde populacia Sumbavo. Ĝi estas ĉirkaŭata de pluraj pli malgrandaj insuloj, kies plej konataj estas la Giliaj Insuloj.
La insulo estas hejmo de 3,16 milionoj da Indonezianoj kiel konstatita en la jardeka censo de 2010, kaj en 4 regentecoj kun la provinca ĉefurbo Mataramo.
Laŭ Lomboko havas sian nomon unu birdospecio: Lomboka liĥmero (Lichmera lombokia) el la familio de la Melifagedoj (Meliphagidae).
Romont FR
-
Romont estas urbo, komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 4588 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Romont situas en sudokcidento de la Friburga Mezlando sur izolita monteto, ĉirkaŭ kiu fluas en oriento la rivero Glano kaj en okcidento kaj nordo ties alfluanto Glaney. La komunumo Romont konsistas el la historia urbeto Romont, la stacidoma kvartalo, kaj la vilaĝetoj Les Chavannes, Le Glaney, Bossens, Arruffens kaj L'Halle, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,89 km², de kiuj 13,6% estas kovritaj de arbaro, 67,2% servas por agrikulturo kaj 19,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Romont limas en nordo al Villarzel (VD), en nordoriento al La Folliaz, en oriento al Villaz-Saint-Pierre, en sudoriento al Mézières, en sudo al Siviriez, en sudokcidento al Billens-Hennens, en okcidentnordokcidento al Prévonloup (VD), en nordokcidento al Dompierre (VD), kaj en nordnordokcidento al Villars-Bramard (VD).
Trafiko
En Romont kruciĝas la kantonaj vojoj n-ro 155, 156, 188 kaj 151.1. La plej proksimaj alveturejoj al la svisa aŭtovojo A12 situas sude en distanco de proksimume 11 kilometroj apud Vaulruz kaj norde en distanco de proksimume 16 kilometroj apud Matran. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la grava trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Laŭzano. Krome ekzistas flanka fervojlinio de Romont al Bulle. La stacidomo de Romont estas haltejo de rapidtrajnoj. La stacidomo estas elipunkto de diversaj bus- kaj poŝtautolinioj al la ĉirkaŭaj vilaĝoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Romont datiĝas el la jaro 1177 kiel Rotundo Monte. La pretendita fondo fare de la burgonja reĝo Rudolfo la 2-a en la jaro 921 estas legendo. Dokumento de la Abatejo Hauterive el la jaro 1177 mencias Romont kiel arbara monteto. En la jaro 1239 Petro la 2-a de Burgonjo akiris la monteton sendis tien administranton kaj konstruigis burgon kaj setlejon, kiu estis finkonstruita en 1260. La burgo parte disfalis en la jaro 1579 sed estis rekonstruita fare de Friburgo en la jaro 1591. Dum mezepoko Romont post Laŭzano estis unu el la plej gravaj vaŭdaj urboj. Ĝis Berno en la jaro 1536 konkeris Vaŭdon, la civitanoj de Romont restis fidelaj al siaj savojaj mastroj. Por konservi sian katolikan kredon Romont sin tiam submetis al Friburgo kaj fariĝis ĉefloko de la Kamparvoktejo Romont. Dum la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Romont estis ĉefloko de la helveta distrikto Romont. De 1803 ĝis 1848 ĝi estis prefektejo kaj poste ĉefloko de la distrikto Glano.
Skalka (Blíževedly)
Skalka (Skalken) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Blíževedly. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Blíževedly. Estas ĉi tie registritaj 30 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Skalka situas en katastra teritorio Skalka u Blíževedel kun areo 2,36 km² tute sur la okcidenta rando de vlhošťa parto de PPR Kokořínsko-Regiono de Mácha. Tiu ĉi katastra teritorio estas samtempe konsisto de zono de speciala konservado Roverské skály.
La vilaĝeto estis antaŭe signifa lupola municipo, dokumentita jam en la jaro 1544. Estas ĉi tie konservita vico da konstruaĵoj, memoridaĵoj de popola arkitekturo.
Turismo
Skalka prezentas elirpunkton de turismaj vojoj al Ansera vojo kun naturmemorindaĵo Ansero. La plej proksima trajna haltejo estas 3 km malproksime en fino de Blíževedly sur fervojlinio 087 el Česká Lípa ĝis Lovosice.
Su (kanao)
す (hiragana) aŭ ス (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [su, IFA:su/sɯ]. Tiu litero estas 13-a litero de Goĵūon, 47-a litero de Iroha.
Scye
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Su (kanao)
Malgranda Su
ㇲ estas uzata por Ajnua lingvo. Tiu litero havas ne-ĵetitan [-s] sonon, poste [-a].
The Black Rose
The Black Rose ("La Nigra Rozo") estas brita filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Henry Hathaway. The Black Rose estis originale filmita en la angla lingvo. Rilate sian ĝenron, The Black Rose estas rigardebla kiel historia filmo inspirita de la samtitola romano fare de la kanada verkisto Thomas B. Costain en 1945. La intrigo okazas en 13-a jarcenta Mongolio kaj ĉefe temas pri amrilato.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Tyrone Power kaj Orson Welles.
La filmo havas entutan daŭron de 120 minutoj.
Csilla Maronka
Csilla Maronka [ĉilla], laŭ hungarlingve kutima nomordo Maronka Csilla estas hungara aktoro, instruisto, kulturdomestro.
Csilla Maronka naskiĝis la  en Mali Idjoŝ (Jugoslavio).
Biografio
Csilla Maronka apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. Ŝi maturiĝis kun diplometo pri kulturisto en gimnazio en Baĉka Topola, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1984. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Zsuzsa Simon, Gyula Szabó (aktoro), István Szabó (filmreĝisoro), József Gáti, kaj Sári Gencsy. Ŝi ricevis rolojn jam dum la studentaj jaroj, post la diplomo ŝi aliĝis al Teatro Hevesi Sándor. Inter 1985-1987 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Pécs), poste de Teatro de Kecskemét. Ekde 1994 ŝi ne ligiĝis al teatro, ŝi ricevis rolojn en pluraj teatroj, scenejoj. Ŝi kelkfoje kreis teatrajn kostumojn, ankaŭ instruis. En 2000 ŝi translokiĝis al Esztergom, kie ŝi fondis teatran trupon en 2017 kaj ekde 2010 ŝi estis kulturdomestro. Ŝi naskis filon.
Opština Bosilovo
Loko, priskribo
La suda parto de la komunumo de sekcioj de malaltaj teroj rivero Strumica kaj ĝiaj alfluantoj ĉe alteco de proksimume 200-300 m. Al la nordo, la regiono leviĝas en montoj Ogražden kie la alteco atingas ĝis 1550 m. Municipoj tra la ĉefvojo A 4. Ĝi kondukas de Strumica al la limo kun Bulgario.
Opstine konsistas tuta de 16 vilaĝoj:
Bosilovo, Borijevo, Gečerlija,  Drvoš,  Ednokućevo,  Ilovica,  Monospitovo,  Petralinc i,  Radovo,  Robovo,  Saraj,  Sekirnik,  Stari Baldovci,  Turnovo,  Hamzali,  Štuka.
Staats- und Domchor Berlin
La Staats- und Domchor Berlin (ŝtata kaj katedrala ĥoro) estas knaboĥoro loĝanta en Berlino.
Opština Bosilovo
Loko, priskribo
Najbaraj komunumoj estas: Opština Berovo en la nordo, Opština Novo Selo en la oriento, Opština Strumica en la sudo kaj Opština Vasilevo en la okcidento.
Staats- und Domchor Berlin
Antaŭhistorio
La Staats- und Domchor Berlin estas la plej antikva muzika institucio de Berlino. Jam ed 1465 Frederiko la 2-a dungis por la muziko en la katedralo kvin kantoknabojn. Ĉ. cent jarojn poste la fondado de kortega kapelo, ankaŭ gvidata de Johannes Eccard, sekvigis florepokon de la ĥoro intertempe pligrandigita je dek du kantistoj.
Opština Bosilovo
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Karmanoro
La atributoj kaj kultado de Karmanoro estis tre similaj al tiuj, de la preskaŭ identaj figuroj Jakĥo kaj Jasiono, samotraka parulo de Demetro kiun Heziodo lokigas en Kreto. Verŝajne estis Karmanoro tiu, kiu senpekigis Apolonon post kiam tiu lasta mortigis la drakajnon Pitono en la sakrala templo en Delfo. La dio profitis sian ĉeeston en la palaco de Karmenoro en Tarro por delogi la nimfon Akakaliso, kromnomata La Narciso. La plimulto de la versioj konsideras ŝin filino de la reĝo Minoso, kaj do patrina parenco de Karmanoro, kvankam laŭ aliaj ŝi estis plia filino de Karmanoro mem. El Apolono, ŝi naskis Filacidon kaj Filanderon.
Staats- und Domchor Berlin
Reorganizado
En 1843 la Domchor estis reorganizata post longa dekadenco kaj ricevis la predikaton „reĝa“. Reĝo Frederiko Vilhelmo la 4-a prenis je tio la Peterburgan kortegan kapelon kiel modelo. La reĝa Domchor estas la unua profesia ĥoro kun fiksa salajro por la unuopaj kantistoj. Tutmonde la ensemblo renomiĝis su la gvidado de Felix Mendelssohn Bartholdy, Otto Nicolai kaj August Neithardt.
Karmanoro
Laŭ kelkaj versioj, ankaŭ Artemiso, kiu akompanis sian fraton en serĉado de purigo, estis senpekigita de Karmanoro en Tarro, ĉar la unuan lokon kien ili iris, Agila, ne kontentigis Apolonon.
Opština Bosilovo
Referencoj
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Saint-Mesmin (stacidomo)
Saint-Mesmin estas franca varstacidomo sur linio Paris-Est -, situanta en , en departemento , regiono Grand Est.
Karmanoro
Aliaj personoj same nomiĝintaj
Krom tiu, de la antaŭe priskribita, Karmanoro estis ankaŭ la nomo de la jenaj mitaj personoj:
Staats- und Domchor Berlin
Reorganizado
Nuntempe la Staats- und Domchor estas parto de la Universität der Künste Berlin. Ekde 1990 ĝi denove kantas en la katedralo de Berlino.
Direktoroj
La Direktoroj de la Königlichen Hof- und Domchors (ekde 1843) estis la jenaj:
Saint-Mesmin (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Karmanoro
Aliaj personoj same nomiĝintaj
Karmanoro estis ankaŭ la nomo de la rivero poste nomiĝinta Inaĥo pro la droniĝo tie de la samnoma heroo.
Mikael Agricola
Patro de la finna skribolingvo
Li estas ofte nomata la patro de la finna skribolingvo, ĉar li publikigis la unuajn presitajn librojn en la finna. Tiuj naŭ verkoj estis presitaj en la reĝa presejo en Stokholmo dum la periodo 1543-1552, kaj starigis normon por la skriba lingvo. La unua libro estis ABCkiria ("ABC-libro"), kiu enhavis kelkajn gravajn tekstojn pri la kristana religio, interalie la dek ordonojn, la preĝon Patro nia kaj la Kredon. Poste venis la proksimume 900-paĝa preĝolibro Rucouskiria en 1544, kaj post ĝi lia traduko de la Nova Testamento, Se Wsi Testamenti en 1548.
Ne estas klare, ĉu lia hejmlingvo estis sveda au finna. Lia hejma vilaĝo estis svedlingva, sed povas esti, ke lia patrino devenis de finnlingva regiono pli distance de la marbordo. Kelkaj trajtoj en lia lingvaĵo aludas al infanaĝa influo de la enlanda dialekto, sed ankaŭ de la estona, eĉ se lia finna lingvaĵo ĉefe baziĝas sur la dialektoj en la sudokcidento. Estas klare, ke li facile lernis lingvojn, do povas esti ke lia flua kaj idiome riĉa finna lingvo estis lernita post la frua infanaĝo.
La paco en Novgorod
Post la milito de Gustavo Vasa en Rusio ĉirkaŭ la jaroj 1555-1556 Mikael Agricola en februaro 1557 estis sendita kiel ano de delegacio al Rusio por interkonsenti pri kondiĉoj de paco. La intertraktadoj estis sukcesaj kaj la pactraktato estis subskribita en Novgorod la 2-an de aprilo 1557, sed Mikael Agricola forpasis la 9-an de aprilo en sia sledo, dum la revena vojaĝo.
Arni BE
Arni estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 975 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, nombro kiu restis senŝanĝa unu jaron poste je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La Arni situas 16 kilometrojn oriente de la federacia urbo kaj kantonĉefurbo Berno inter la valoj de la riveroj Aro kaj Emme. La plej alta punkto de la komunumo estas la monto Ätzlischwand kun alteco de 1041 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Arni limas en nordo al Walkringen kaj Landiswil, en oriento al Lauperswil, en sudoriento kaj sudo al Oberthal, en sudokcidento al Grosshöchstetten, kaj en okcidento al Biglen.
Trafiko
La komunumo Arni situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la du poŝtaŭtolinioj de Biglen al Moosegg kaj de Biglen al Lützelflüh.
Historio
La unua dokumenta mencio de Arni datiĝas el la jaro 1185 kiel Arne.
Ek de mezepoko Arni estis submetita al la jurisdikcio de la kampara tribunalo de Ranflüh en la Emme-Valo. En la jaro 1399 la vilaĝo fariĝis parto de la Senjorujo Signau, kiu fariĝis en la jaro 1529 berna kamparvoktejo. Tribunalsidejo estis Konolfingen. Post la disfalo de la malnova reĝimo dum la tempo de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 la vilaĝo apartenis al la distrikto Höchstetten kaj ek de 1803 al la distrikto Konolfingen. La komunumo ne disponas pri propra preĝejo kaj tial apartenas al la paroĥo Biglen.
Josephine Baker
Vivo
Naskiĝinte en Sankta-Luizo, Misurio, ŝi pasigis sian junaĝon en malriĉeco. Poste ŝi mem diris, ke ŝi "komencis danci por ne frosti". Kiel 13-jarulino ŝi unuafoje edziniĝis. La edzeco fiaskis, kaj du jarojn poste ŝi edziniĝis duan fojon, sed post plia jaro nur unu afero restis de tiu ĉi edzeco: la nomo BAKER.
Unuajn sukcesojn kiel dancistino ŝi spertis en Novjorko, sed tie ŝi ankaŭ spertis rasismajn antaŭjuĝojn, kaj fine ŝi decidis elprovi sin en Eŭropo. La 2-an de oktobro, 1925 ŝi komencis grandan karieron en la Pariza Théâtre Champs Elysées. Pro sia erotika danco, dum kiu ŝi prezentis sin vestite nur per banana jupo, ŝi rapide famiĝis. Post sukcesoplena turneo tra Eŭropo ŝi revenis al Francio kaj fariĝis stelulino de la "Folies Bergères".
Baker (kromnomita "Bronza Venuso", "Nigra Perlo", "Kreola Diino" kaj nur "La Baker") fariĝis la plej sukcesa usona stelulino en Francio kaj kaptis la imagon de la "perdita generacio" de la junaj usonanoj, kiuj loĝis en la urbo. Kiel dorlotbesto ŝi adoptis gepardon, kiu donis al ŝi diamantokovritan kolumon.
En 1934 ŝi partoprenis en la resurscenigo de la opereto La créole ("La kreola") de Jacques Offenbach, kiu havis grandan sukceson. Por ĉi tiu agado ŝi lernis klasojn pri voĉevoluo kaj fariĝis de sovaĝa dancistino al kantistino,kaj fakte divao.
Ŝi aperis en kelkaj filmoj, plejparte mutaj, kies lasta estis Princesse Tam Tam de 1935. Samjare ŝi ekskursis en Usono, sed en sia puritana patrujo ŝi ne havis la sukceson, kiun ŝi konis en liberala Francio. La manko de sukceso ankaŭ helpis la fakton, ke Baker rifuzis prezenti en salonoj, kie estis enkondukita disiĝo inter nigruloj kaj blankuloj, fenomeno, kiu karakterizis preskaŭ ĉiujn distrajn salonojn de la intermilita periodo.
En 1937 ŝi adoptis la francan naciecon.
Por siaj agadoj dum la dua mondmilito al ŝi estis premiita la Medalo Croix de Guerre (Kruco de Milito) kaj la Médaille de la Résistance (Medalo de Rezisto) fare de Charles de Gaulle kaj estis kronita Kavaliro de la Franca Honora Legio.
En la 1950-aj jaroj, kvankam ŝi vivis en Francio, ŝi subtenis la afrikusona civilrajta movado. La 28-an de aŭgusto 1963, ŝi partoprenis la "Marŝo al Vaŝingtono por Laboro kaj Libero", vestita per libera Francia uniformo kaj ornamita per siaj ekscelencaj medaloj, kune kun Martin Luther King, kiu faris la faman paroladon "Mi havas Revon". Ŝi estis la sola virino kiu prelegis ĉe tiu manifestacio.
Ŝia privata vivo tamen ne ĉiam estis feliĉa: Ĉiu el ŝiaj entute ses edzecoj fiaskis. Baker, kiu estis ambaŭseksema, interalie interrilatis kun la pentristino Frida Kahlo.
Baker protestis kontraŭ rasismo per nekutima maniero, adoptante 12 infanojn de diversaj nacioj kaj haŭtkoloroj. Kun sia "pluvarka familio", kiun ŝi nomis la "Ĉielarka Tribo", ŝi vivis en franca kastelo, ofte kun financaj malfacilaĵoj.
La 8-an de aprilo 1975 Josephine Baker festis sian 50-jaran laborjubileon per pompa prezentado. Malmultajn tagojn poste ŝi mortis de kor-atako. La entombigo kaŭzis grandan atenton en Francio: Eĉ la ŝtatestro Valéry Giscard d'Estaing esprimis sian funebron.
Steloj de Eger
Steloj de Eger estas libro pri la heroa defendo de urbo Eger en 1552. Skribis la belegan, tre ŝatatan romanon Gárdonyi Géza kun originala titolo Egri csillagok (hungare).
Bildstrio
En 1979 aperis en Esperanto la bildstrio de Tibor Cs. Horváth
Romano
La Esperanta versio de la romano de Géza Gárdonyi aperis en 2012.
Pagnona
Pagnona estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Casargo, Colico, Delebio (SO), Piantedo (SO), Premana kaj Tremenico.
Merkelbach
Merkelbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Blonde Dynamite
Blonde Dynamite ("Blonda Dinamito") estas usona filmo kaj la 17-a filmo de la serio kun komedia fikcia grupo de junaj viroj el Novjorko, nomataj Bowery Boys. Ĝi aperis en 1950 kaj estis reĝisorita de William Deaudine. Blonde Dynamite estis originale filmita en la angla lingvo. Rilate sian ĝenron, Blonde Dynamite estas rigardebla kiel komedia filmo.
La filmo havas entutan daŭron de 66 minutoj.
Annone (elefanto)
Annone (itale) aŭ Hanno (portugale) (naskiĝis ĉirkaŭ 1510; mortis la 8-an de junio 1516) estis blanka azia elefanto, kiun donacis la portugala reĝo Emanuelo la 1-a al la papo Leono la 10-a okaze de ties enposteniĝo.
Ĝi alvenis al Romo en 1514 kaj iĝis la dorlotbesto de la papo. Ĝi mortis post konstipo kaj ties kuracadprovo per orriĉigita laksaĵo.
Historia fono
Jam de ĉirkaŭ 800 jaroj elefantoj alvenis kiel diplomataj donacoj aŭ tributoj al Eŭropo, senditaj de orientaj regantoj, hindaj princoj aŭ vasaloj el la norda Afriko. Tiel Karolo la Granda ricevis elefanton nomitan Abul Abbas kaj Frederiko la 2-a posedis la elefanton de Cremona. Post la sesa krucmilito Ludoviko la 9-a venigis hejmen al Francujo elefanton.
Ekde la frua moderno la granda besto estis viva kaj atrakcia valoraĵo, ŝatata ilo por enscenigi efike la politikon de eŭropaj regantoj. Tiel ekzemple la vojaĝo de la imperiestro Maksimiliano la 2-a per la elefanto Soliman de Hispanujo al Vieno en 1551/52 eniris la historion de diplomatio. Ludoviko la 14-a tenis dum 13 jaroj maloftan afrikan elefanton en Versailles.
Tamen la bestoj supervivis ofte nur mallonge la nekutiman klimaton kaj la streson de la reprezentadoj. Ĉefe la kutimo de la pludonacado uzata en Eŭropo malhelpis la bonfarton de la bestoj.
La estiĝo de la portugalaj kolonioj post la malkovro de la orienta marvojo al Hindujo en 1498 instigis la reĝon sin ĉirkaŭi de ŝtatelefantoj en sia loĝejo en Lisbono kiel maharaĝo. Laŭdire akompanis lin al la katedralo ĉiam almenaŭ kvin elefantoj. Kiel laŭ kutimo necesis fari donacon al la novelektita papo, Emanuelo tiel donacis al li elefanton nomitan Hanno.
Deveno
Afonso de Albuquerque, guberniestro de Hindujo sendis en 1511 du elefantojn el Koĉi al Lisbono. Unu el la bestoj estis donaco de la reĝo de Kochi al Emanuelo la 1-a, la duan aĉetis Albquerque mem. En 1513 li akiris du aliajn elefantojn, kiujn li same sendis al la reĝo, per du malsamaj ŝipoj por ke almenaŭ unu el ili alvenu vive. Postaj rimarkoj el Romo, kiu mencias Hanno-n kiel junan beston, supozigas, ke ĝi estis unu el la du jam en 1511 senditaj bestoj, el kiuj unu estis juna. Ĉu tamen ĝi estis la donacita aŭ la aĉetita elefanto ne eblas scii nun. La bestoj vivis en Lisbono en la menaĝerio de la reĝa palaco Ribeira. Unu el ili prepariĝis por nova fora vojaĝo.
La vojaĝo al Romo
Emanuelo la 1-a starigis delegacion de sepdek nobeloj, kiuj gvidataj de Tristão da Cunha devis venigi en 1514 tutan ŝipŝarĝon de valoraj donacoj kaj 43 maloftajn sovaĝajn bestojn al Romo. La kialo de tia granda diplomata entrepreno, kies klimakso estis la alveno de elefanto en Romo, estis la aparta rolo, kiun ludis la papo ekde la traktato de Tordesillas en 1494 rilate al la disigo de la hispanaj kaj portugalaj posedaĵoj transmaraj. Emanuelo tiel volis certigi al si la favoron de la nova papo.
La vojaĝpreparadoj necesis multajn semajnojn kaj altiris la atenton de la loĝantaro de Lisbono. La iel malfacila transporto de la ŝajne nervoza elefanto de la menaĝerio al la ŝipo iĝis legenda kaj kreigis sekve diversajn rakontojn. Ĝia forvojaĝo iĝis popolfesto.
La bonege preparita ŝipvojaĝo de la elefanto de Lisbono al la itala marbordo estis senproblema. Malfacilaj estis la restadoj en la havenoj, ĉar la scivolemo de la popolo pri la fremduloj kaj la bestego estis granda. Sensacio iĝis la elefanto dum la surtera vojo. En gastejo en Tarquinia, kie la senditaro paŭzis, homamaso, kiu volis ekvidi la elefanton faligis la tegmenton de la gastejo.
Sekve la vojaĝo iĝis pli kaj pli malfacila. Pro karavanoj de scivolemuloj la logistiko iĝis portempe eksterkontrola. La decido konservi la horaron kontraŭ la deziroj de urboj kaj nobeloj, kiuj invitis la senditaron kaj la beston al restado, ŝajne pligrandigis la videmon. Kiam la lastaj kamparaj domoj antaŭ Romo estis damaĝitaj la papo Leono la 10-a sendis kompanion de pafarkistoj de sia svisa gvardio, kio tamen altigis la scivolemon de la romaj nobeloj, kiuj nun hastis renkonte al la alvenontoj. La haltejo de Hanno kaj de la senditaro antaŭ la pordegoj de Romo atendante la triumfan eniron en la urbon, similis al fortikaĵo.
Tamen sukcesis la senditaro sub la gvido de da Cunhas triumfege eniri Romon la kun la elefanto ŝarĝita de kastelforma konstruaĵo sekvata de grandega sekvantaro. La ceremonia protokolo estis modele respektata kaj la donacoj kaj la bestoj transdonataj al la papo. Pleje plaĉis laŭdire al la papo la elefanto.
La novaĵo pri la sukcesa diplomata misio igis Emanuelon de Portugalujo sendi la postan jaron, do en 1515, ankaŭ de Albuquerque al Lisbono senditan rinoceron al Romo. Tiu tamen neniam alvenis vive en Romo, sed estis bildigita de Albrecht Dürer.
En Romo
La elefanto ricevis en Romo la nomon Annone (Hanno) kaj iĝis tuj la dorlotbesto de la papo Leono la 10-a. Ĝi ricevis propran konstruaĵon en la vatikanaj ĝardenoj. Ĝia flegisto estis Giovanni Battista Branconio dell’Aquila, ĉambelano de la papo kaj amiko de Rafaelo, kiu verkis desegnaĵon de la elefanto, kiu tamen perdiĝis. Du similajn desegnaĵojn oni taksas kopioj de la originalo. Kvar desegnaĵoj de la besto estis longe supozitaj de Rafaelo, sed fakuloj intertempe agnoskas la verkiston Giulio Romano. Ankaŭ tiuj desegnaĵoj estis kopiitaj kaj iĝis modeloj por multaj pentraĵoj, freskoj kaj ilustraĵoj, kiel ekzemple la kuprogravuraĵo La batalo de Zama, kiun verkis Cornelis Cort en 1567 laŭ pentraĵo de Romano. Fresko ĉe la plafono de la Loggia di Raffaello en la apostola palaco de la Vatikano, kiu montras la kreadon de la bestoj kaj en la fono elefanton estiĝis ĉirkaŭ 1515/17, estis verŝajne verkita de Giovanni da Udine; la skizon prezentus Rafaelo.
Eŭropaj regantoj ofte tenis ekzotajn sovaĝbestojn en menaĝerioj. La papo Leono la 10-a kutimis vivi ĉirkaŭata de maloftaj bestoj; lia patro Lorenzo de Mediĉo havis faman tian menaĝerion en Florenco kaj multe okupiĝis kaj informiĝis pri sovaĝaj bestoj. Kiam Leono translokiĝis al la Vatikano, tuj instaliĝis malgranda zoo, kiu entenis krom urso kaj du dresitaj leopardoj ankaŭ malgrandan kameleonon.
Ne nur al la papo, sed ankaŭ al la popolo plaĉis la elefanto. La papo de tempo al tempo publike prezentis ĝin. Hanno laŭ alvoko de sia hinda flegisto kaj edukisto kliniĝis kaj surgenuiĝis, disŝprucis akvon, dancis laŭ muziko ktp.
Ke la papo aparte ŝatis sian elefanton scieblas el tekstoj de spektantoj, kiuj vidis lin ludi dimanĉon, kiam la popolo rajtis viziti la menaĝerion, kun Hanno kaj rimarkis la sentemon de la diketa viro al la besto. Kiam Lorenzo la 2-a de Mediĉo, nevo de la papo, deziris pruntepreni la elefanton jam en 1514 por ekspozicio en Florenco, rifuzis la onklo, ĉar li timis, ke la longa vojaĝo malhelpu la sanon de Hanno. Li zorgis, tiel argumentis Leono, pri la piedoj de Hanno; li ja pensis pri konstruado de piedvesto, sed la besto ne povintus iri sufiĉe rapide, eĉ per ŝuoj.
Dokumentita estas triumfaĵo por la poeto kaj bufono Baraballo. Giacomo (aŭ Jacopo) Baraballo, abato de Gaeta, estis unu el la konataj homoj ĉe la kortego de Leono. Liaj rimoj arte improviziitaj laŭ la modelo de Francesco Petrarca ofte ridigis la papon kaj ties invititoj kaj pro tio oni ofte honoris lin, kio plaĉis al ĉiuj, sed ankaŭ al li. Ĉar li mem konsideris sin egala al Petrarca kaj venis al Romo por ricevi la poetan kronon poeta laureatus, la papo uzis la okazon al ege humuraĉa prezentado kaj kronis lin la en ceremonio, el kiu multaj detaloj konserviĝis. La klimakso estis la rajdado sur Hanno, kion la elefanto komence pacience eltenis. Tamen la spektantoj allogitaj de la spektaklo tiom bruegis, ke la elefanto nervoziĝis kaj faligis la poetan princon; la evento estis literare fiksita kaj tiel neforgesita. Postaj fontoj atestas, ke Baraballo, ŝajne ne plu mense sana, mortis iom poste.
Dum alia okazo Hanno havis akcidenton, kies sekvoj estis gravaj. Julio la 2-a de Mediĉo edzigis la al Filiberta de Savojo, la fratino de la mortinta reĝo Ludoviko la 12-a de Francujo kaj estis atendita kun sia edzino en Romo marte. Por ilia alveno la vojo estis ornamita de triumfaj arkoj kaj granda nobelaro akompanita de Hanno, ŝarĝita de turo en kiu sidis armitaj viroj, iris por akcepti ilin. La salutpafoj kaj la bruego de la amaso panikigis la elefanton, kiu provis turniĝi, kio faligis la turon al la Tibero. Alkurantaj homoj estis tretitaj de ĉevalhufoj kaj vundiĝis. Oficiala raporto indikis dek tri mortintojn.
Morto
En 1516 mortis neatendite Julio, la frato de Leono. Leono mem suferis pro febro kaj doloris lin fistulo. Hereza monaĥo antaŭdiris al li kaj lia besto baldaŭan morton. Komence de junio Hanno malsaniĝis, ĝi povis apenaŭ spiri kaj havis spasmojn. La papo Leono alvokis siajn proprajn kuracistojn, kiuj diagnozis pro la spirmalfacilaĵoj anginon. La besto estis krome tute konstipita kaj la kuracistoj decidis doni al ĝi laksaĵon, la kiu ili aldonis laŭ la tiama kutimo orpulvoron, pro la grando de la elefanto en tre granda kvanto. La terapio estis senefika kaj pligrandigis la premon al la digestsistemo. La elefanto fine mortis la.
Laŭpete de la papo, ĝia flegisto Branconio starigis epitafon kun surskribo de Filippo Beroaldo, kiu mencias kiel mortokaŭzo de la elefanto anginon; la memortabulo, iam fiksite ekstere sur la vatikanan muron perdiĝis, kaj nur desegnaĵo atestas pri ĝi. Mokskriboj cirkulantaj en Romo, sed ankaŭ en la protestanta nordo, supozigas ke la papo publike vidigis sian ĉagrenon pri la morto de la besto, tiel ekzemple la testamento de Hanno, laŭdire de Pietro Aretino aŭ la rimarkoj de Marteno Lutero rilate al la elefantamo de la papo.
Pri Hanno oni raportis ekde ĝia alveno en Romo ree kaj ree. Ekzistas manskribitaj atestoj, ankaŭ de Albuquerque rilate al ĝia deveno.
Legendoj
Jam la nomado de Hanno ne klaras. Oni supozas, ke la deveno de la vorto estas kartaga kiel ankaŭ la uzo de la malabara termino „ana“ por elefanto.
Supozoj, ke Hanno partoprenis batalon kontraŭ rinoceron aŭ transvivis kune kun tiu ĉi ventegon dum ŝipvojaĝo, kie ĝi dronis, verŝajne devenas de la erara dato de la surskribo de la fama rinocero de Dürer el 1515. Ĉe iuj alteriĝoj dumvojaĝaj la elefanto ne nur allogis homamasojn, sed ankaŭ postlasis falontajn stalojn; tamen la priskriboj de la eventoriĉa vojaĝo de Hanno al Romo ne ĉiam kongruas pri kie kaj kiam postrestis falontaj konstruaĵoj.
La lernemo de Hanno kaj la emo de la papo, kiu plenumis sian postenon en luksa vivostilo, certe influis la aspekton. Kiam Hanno fine alvenis ĉe la papo, laŭdire, li ekzekutis artaĵon, tio estas ke ĝi surgenuis trifoje, kion oni supozis neebla, ĉar el antikvaj verkoj oni opiniis scii, ke elefantoj ne havas genuajn artikojn. Krome Hanno tute memstare prenis akvon el sitelo kaj per ĝi surŝprucis la tutan klerikaron, kio ege plaĉis al Leono la 10-a. La rakontoj de Baraballo, la bufono de Leono la 10-a, estis miksitaj kun la akcidento okaze de la vizito de Julio de Mediĉo; tiel oni raportis, ke dum la ceremonia kronigo de Baraballo kiel poeta laureatus, tiu rajtis rajdi sur la elefanto, kiu tute fiaskigis la eventon, ĉar li vole faligis la fieran poeton en la riveron Tiber, amuzigante la popolon.
Pri la morto de Hanno ekzistas diversaj versioj. La angino menciita en la epitafo supozigas, ke la kuracistoj de Leono ŝajne ne eblis rekoni la problemon de la grava konstipo de la elefanto. Famoj cirkulantaj en Romo post la morto de Hanno supozas, ke la malseketa aero de Romo estis kaŭzo de la subita morto de la elefanto, aŭ pensigas, ke la flegisto Branconio malbone flegis ĝin; ankaŭ supozoj pri misnutrado estiĝis. alia fonto disvastigis, ke Hanno estis orumita okaze de triumfado kaj tial mortis.
Sciencaj esploroj
La elefanto estis foje priskribita kiel blanka elefanto. Ĉar ne ekzistis kompareblo en la Eŭropo de la 16-a jarcento oni supozas, ke ĝi almenaŭ estis helkolora. Blankaj elefantoj ricevis en Hindujo kaj Sri-Lanko dum sia tuta vivo apartan traktadon. La fontoj, kiuj atestas pri la deveno de Hanno ja supozigas, ke ĝi estis jam edukita, juna elefanto, kio sendube altigis la valoron de la donaco; indikoj pri aparta statuto de la besto kiel blanka, tamen ne ekzistas.
La rakontoj kaj legendoj pri Hanno, kiel ankaŭ ĝia ĉeesto en fontoj, desegnaĵoj kaj pentraĵoj konservis la memoron pri ĝi tra la jarcentoj. Ekde la 1980-aj jaroj ekzistas du esploroj pri la elefanto de la papo surbaze de moderna fontesploro: Stephan Oettermann, ''Die Schaulust am Elefanten. Eine Elephantographia Curiosa (1982, p. 104–109) kaj Silvio A. Bedini, Der Elefant des Papstes (La elefanto de la papo)'' (1997/2006).
Bedini sin dediĉas al la demando pri la deveno de la kadavro de la elefanto. En 1962 okaze de konstrulaboroj sur la grundo de la apostola biblioteko de la Vatikano estis trovitaj ostoj kaj dentego, kiujn oni klasigis kiel ŝtoniĝo de Elephas antiquas kaj enmetis en la kolektojn de la vatikanaj muzeoj. Nova esploro de Bedini en la 1990-aj jaroj post observado de la trovejo kaj la fonoj de la trovaĵo evidentigis, ke ne temas pri ŝtoniĝintaj osto kaj dentego, sed pri restaĵoj de juna elefanto. Du ornamitaj dentegoj, kiuj ĝis tiam restis neatentitaj en la Sala des Archivo Capitolare de la baziliko sankta Petro estis tiam esploritaj kaj oni supozas nun, ke la ostoj, dentegoj kaj la dentego estas la restaĵoj de Hanno.
Ardennes
Ardennes havas landlimojn kun la departementoj Meuse, Marne, Aisne, sed ankaŭ kun Belgio. La departemento enhavas 457 komunumojn.
Ĝi dividiĝas al la arondismentoj
Torcy (stacidomo)
Torcy estas franca stacidomo sur linio A (branĉo A4) de RER, situanta en komunumo, departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.