cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Al-Kadir
Al-Kadir estas notita ĉar iĝis la estro en la lukto de Sunaismo kontraŭ la Ismailana Ŝijaismo. Li helpis la Sunaistojn organizi siajn proprajn festivalojn por rivali kun la ŝijaismaj celebroj kaj faris la Hanbalisman skolon la oficiala islama sinteno.
Al-Kadir mortiĝis 87jaraĝa en Bagdado, kaj estis sukcedita de sia filo Al-Ka'im.
Husanoj
Husanaj militoj
Zigmundo la 1-a, valida heredanto de la ĉeĥa trono, reagis al la eventoj en la ĉeĥaj landoj ekde la jaro 1420 ĝis la jaro 1431 per kvin kruckavaliraj militiroj. Ĉiuj estis malvenkaj. La husanajn soldatarojn gvidis unue legenda kaj neniam venkita Jan Žižka el Trocnov. Poste Prokop Holý transprenis gvidadon de la husanaj soldataroj. Sed pro internaj konfliktoj la husanoj sin dividis je radikala alo nome "Taboritoj kaj Orfoj" kaj la moderaj kalikuloj. La radikalaj Taboritoj kaj Orfoj rifuzis ĉian ajn kompromison. Ili devigis ĉiujn loĝantojn de Landoj de Krono Ĉeĥa aliĝi al la Kvar artikoloj pragaj kaj daŭrigis la batalojn kontraŭ katolikaj landoj, ekzemple okazis la orfa ekskurso/invado al bordo de Balta maro, la invado i.a. al norda Pollando, kie interalie la klostro en Pelplin estis prirabita dum la invado de la Ĉeĥaj Orfoj, t.e. la sekto de la husanoj sub la gvido de ĉeĥo Jan Čapek el Sán (Johano Ĉapek el San). La moderaj kalikuloj strebis al interkonsento kun la imperiestro kaj la eklezio kaj al militofino. Tio fine montriĝis en decida periodo, dum traktado kun bazela koncilio.
Traktado kun la bazela koncilio
La bazela koncilio invitis ĉeĥan senditon kaj ili diskutis precipe rilate al la kvar artikuloj pragaj la 10-an de januaro de 1432. Sed okazis nenia unueco. Post pluaj traktadoj estis fine la 30-an de novembro de 1433 en Prago akceptita la t.n. Praga kompaktato. Tiu ĉi interkonsento certigis akceptado de utrakvismo/utrakvistoj al tiuj, kiuj volas, sed samtempe kun kompreno, ke Kristo ĉeestas sub ĉiu el la manieroj. La libera predikado de la vorto estis permesita sub certaj kondiĉoj – la eklezio estis aprobonta kaj lokigonta pastron, tiel estis konservota aŭtoritato de episkopo. Sed artikolo rilatanta al profana potenco de pastro ne implicitis.
Fino de la husmovado
Konfliktoj inter la taboranoj kaj la moderaj kalikuloj fine gvidis al la batalo ĉe Lipany, en kiu la 30-an de majo de 1434 staris vidalvide la unuiĝintaj fortoj de la taboranoj kaj orfoj en unu flanko kaj la katolikoj kaj la moderaj kalikuloj en la alia flanko. La batalo finiĝis per granda venko de la modera flanko kaj definitiva neniigo de la radikalaj kampaj soldataroj. La gvidanto de la taboranoj Prokop Holý mortis dum la batalo. La ĉefkomandanto de la orfaj kampaj soldataroj Jan Čapek ze Sán (Jan Čapek el Sán / Johano Ĉapek el San) kun granda parto de sia rajdistaro eskapis ĝis Kolín kaj pli malfrue agnoskis la malvenkon. Dum plimulto da tempo li reteniĝis ekster la teritorio de Bohemio.
La rezulto de la batalo signifis finon de la influo de la taboranoj al la agado en Bohemio. La nobelara koncilio sesianta en Jihlava en la jaro 1346 deklaris repaciĝon inter la ĉeĥoj unuflanke kaj Romo kun la tuta okcidenta eklezio aliflanke. Imperiestro Zigmundo la 1-a fine akiris la ĉeĥan kronon. La nobelaro poste en Prago deklaris la doktrinon de Viklef pri la lasta vespermanĝo kiel heredon de la jaro 1444. Plimulto de la taboranoj transiris al la flanko de la kalikuloj, la resto kreis Unuecon fratecan.
Apolonio de Tiano
El la tempo antaŭ Filostrato, ni scias pri Apolonio nur el la verkaro de Lukiano: en ties Aleksandro - ĉapitro 5 - Apolonio renkontiĝas kiel granda trompisto.
La efiko de l' agado de Apolonio atingis sian kulminon dum la dinastio de l' Severoj: imperiestro Karakalo konstruigis por li heroo-templon, Aleksandro Severo starigis pri li steleon en sia hejma kapelo; imperiestrino Julia Domna havigis al Filostrato la kolektitajn leterojn de Apolonio plus la memoraĵojn de kelkaj el liaj disĉiploj, por ke li verku pri li indan biografion.
Biografio
Apolonio estis naskita en la urbo Tyana (Tiano) en la provinco Kapadokio en Malgrand-Azio, siatempe parto de l' ampleksega Romia Imperio. Li studis en la apuda urbo Tarso kaj en la sanktejo de Asklepio en Aegae, kie li tre enprofundiĝis en la doktrinojn de Pitagoro, kies idealon de askezo li transprenis.
Post kvinjara silentada periodo li ekvojaĝis el la Grekaj regionoj tra Azio, kie li vizitis la urbojn Ninevo, Babilono, kaj al Hindujo. Dum tiu vojaĝado li ekkontaktis kun la orienta mistiko de la magoj, la Bramanoj kaj la gimnosofistoj.
Revenante en Eŭropon, li aklamiĝis kiel mago, respektata de pastroj kaj popolo ambaŭ. Li asertis, ke li kapablas antaŭdiri la estonton.
Poste
Estas klare, ke en la raportaĵoj pri li enplektiĝis multe da fikcio. En la 3a jc. iu prokonsulo Hieroklo provis pruvi, ke la vivo kaj instruo de Apolonio estas pli valoraj ol tiuj de Jesuo Kristo.
En pli moderna epoko, Voltaire prenis similan starpunkton.
Kio restas pri Apolonio, se oni forigas la fikciaĵon, estas persono, kiu serioze strebis al religia reformo: li klopodis ekzemple forigi la kutimon en multege da temploj honori la Diojn per oferado de bestoj. Apolonio provis anstataŭigi tion per sensangaj oferaĵoj. Dioj ne bezonas la mortigon. Krome li predikis multflanke tre praktikan moralon. Li ankaŭ verkis plurajn librojn pri medicino kaj filozofio. Kelkajn jarcentojn post lia morto, imperiestro Hadriano faris kolekton de liaj verkoj por unu el siaj bibliotekoj. Li ankaŭ eldonigis denove por kontraŭbatali kristanismon.
La mezepoka islama alkemisto Jabir ibn Hayyan en sia verko "Pri la ŝtonoj" donis ampleksan analizon pri alkemiaj verkoj atribuitaj al Apolonio (kiun li nomas Balinas).
Komparo kun Jesuo Kristo
En la biografio pri Apolonio oni renkontas plurajn similaĵojn je la biografiaj detaloj pri Jesuo. Se oni historie-kritike pristudas, kion efektive reale ni scias en detaloj pri Jesuo, tamen ofte renkontiĝas same grandaj demandoj kiel ĉe Apolonio.
Verŝajne tiaj similecoj inter ambaŭ estas intence verkitaj en la libro pri Apolonio. Sed tio ne aŭtomate signifas, ke Apolonio estis intencita kiel rivalo pri Jesuo. Tamen, en la 3a jc. la kontraŭ-kristana Platona filozofo Porfirio argumentadis kontraŭ la unikeco de Kristo, uzante por tio la verkon kaj la vivon de Apolonio. Ĉirkaŭ 300 p.Kr. la adoro pri Apolonio en Romo estis klare propagandata por kontraŭi kristanismon. Oni strebis fari el Apolonio simbolon de l' kontraŭuloj al kristanismo. Tio donis akrajn reagojn ĉe la ekleziaj gvidantoj Eŭsebio de Cezareo kaj Laktancio, kiuj atribuis la miraklojn de Apolonio al agado de l' diablo.
Gyula Kilczer
Gyula Kilczer [djula kilcer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kilczer Gyula estis hungara geofizikisto, instruisto.
Gyula Kilczer naskiĝis la  en Újpest. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Kilczer frekventis luteranan gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1916. Li instruis samloke unu jaron, poste en Békéscsaba, inter 1933 kaj 1947 en la menciita luterana gimnazio. En 1947 li ekhavis postenon en ministerio pri religio kaj eduko, ekde 1950 li laboris en geofizika instituto. En 1957 li pensiuliĝis, tamen poste li estis konsilisto en la instituto. li kandidatiĝis en 1961, li doktoriĝis en la universitato en la sekva jaro, fine en 1970 li doktoriĝis antaŭ Hungara Scienca Akademio.
Li havis edzinon sen filoj. Li ricevis memormedalon en 1972.
Tibor Sekelj/Bibliografio
Galerio
{| class="wikitable" width="100%" ! Jaro ! Titolo ! Lingvo ! Eldonloko ! Eldoninto ! Kolekto ! paĝoj ! ISBN ! Priskribo
Etnografia libro
Pri lia verko kiel etnografo, ne forgesinde estas « Elpafu la sagon » kie li prezentas tradukojn de registraĵoj kiujn li surbendigis dum siaj vojaĝoj. Tiu verko elstaras el la kutima t.n. esperanta movado kaj vere tuŝas ian mondan kulturon.
Bonnevent-Velloreille
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Merkus-pino
La Merkus-pino (Pinus merkusii), estas pino apartenanta al la Malesia regiono de Sudorienta Azio, plejparte en Indonezio en la montoj de pli norda Sumatro, kaj kun du malproksimaj populacioj en centra Sumatro sur Kerenci-Monto kaj Talang-Monto, kaj en Filipinoj en Mindoro kaj en Zambales-Montoj en okcidenta Luzono. La populacio en centra Sumatro, inter 1° 40' kaj 2° 06' S latitudo, estas la nura natura okazo de iu membro de la pinacoj sude de la ekvatoro. Ĝi ĝenerale troviĝas ĉe moderaj altitudoj, plejparte de 400-1 500 metroj, sed foje tiel malalte kiel 90 metroj kaj ĝis 2 000 metroj. La specionomo referencas al Hendrik Merkus de Kock, nederlanda generalo kaj politikisto el la 19-a jarcento.
Priskribo
La Merkus-pino estas mezgranda al granda arbo, atingante altecon de 25-45 metroj kaj trunkodiametron de ĝis 1 metro. La arboŝelo estas oranĝruĝa, dika kaj profunde sulkigita ĉe la bazo de la trunko, kaj maldika kaj skvameca en la supra krono. La folioj ("pingloj") estas duopaj, tre sveltaj, 15–20 cm longaj kaj malpli ol 1 mm dikaj, verdaj ĝis flavece verdaj.
La strobiloj estas mallarĝe konusformaj, longas 5–8 cm kaj larĝas 2 cm ĉe en la bazo se fermite, verdaj komence, maturiĝantaj brile ruĝbrune. Ili malfermiĝas al larĝeco de 4–5 cm por liberigi la semojn. Tiuj ĉi longas 5–6 mm, havas flugilon de 15–20 mm, kaj estas vente dissemitaj.
Parencaj specioj
Tiu orientalisa pino estas proksime parenca al tenaserima pino kiu vegetas pli norde en Sudorienta Azio ekde Birmo al Vjetnamujo; iuj botanikistoj traktas la du kiel la saman specion (sub la nomo Pinus merkusii, kiu estis priskribita unue), sed tenaserima pino diferencas por havi pli longajn (18–27 cm) kaj pli fortajn (pli ol 1 mm dikajn) foliojn kaj pli grandajn strobilojn; la strobiloj ofte restas fermaj dum iom da tempo post matureco. La Merkus-pino ankaŭ estas parenca al la grupo de mediteraneaj pinoj inkluzive de la halepa pino kaj la malgrandazia pino, kiuj samhavas multajn ecojn.
NGC 2288
NGC 2288 (aliaj indikoj — MCG 6-15-11, ZWG 175.17, PGC 19714) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Antanas Prapuolenis
Antanas PRAPUOLENIS (naskiĝis la en vilaĝo Brasta, komunumo Marijampolė, mortis la  en Kaunas, enterigita en tombejo Petrašiūnai) estis pedagogo, ĝardenisto, esperantisto.
Vivo
A. Prapuolenis naskiĝis en familio de etparcelulo – la gepatroj havis nur 2-hektaran parcelon. En infanaĝo frekventis elementan lernejon en Čysta Būda. Plu kleriĝi li ne havis eblecon. Li laboris diversajn laborojn, helpis al gepatroj en la bieno kaj memstare sin preparis por studoj en instruista seminario de Veiveriai, tamen malhelpis komenciĝinta la Unua mondmilito. Instruistan klerecon A. Prapuolenis atingis per memlernado kaj studoj en pedagogaj kursoj. Li finis somerajn kursojn por instruistoj en Marijampolė (1916, 1919-1923). Dum 1934-1935 li ekzameniĝis laŭ mallongigita programo en Ŝtata Ekzamena Komisiono, kvankam jam la al li estis atribuitaj klereco kaj titolo de lerneja instruisto. A. Prapuolenis finis ankaŭ perfektiĝajn kursojn en 1945 kaj 1950.
En 1926 A. Prapuolenis partoprenis en koresponda kurso de reporteroj kaj kurso pri agrikulturo. La pedagogan karieron li komencis la kiel instruisto en elementa lernejo de Čysta Būda  (distrikto Sasnava, regiono Marijampolė). A. Prapuolenis laboris en elementaj lernejoj kiel direktoro aŭ instruisto ankoraŭ en ĉi tiuj lokoj de Litovio: Krom laboro de instruisto, A. Prapuolenis serioze okupiĝis pri ĝardenkulturado. Li longan tempon gvidis al Rondeto de Junaj Terposedantoj. Laborante en Išlaužas, en 4-hektara parcelo de la lernejo li kreis grandan plantvartejon. Por ricevitaj enspezoj li aĉetis 10-hektaran parcelon en Pakuonis (distrikto Prienai), tamen li ne ekuzis ĝin, ĉar post okupado de Litovio fare de Sovetio, la parcelo estis forprenita kaj transdonita al kolĥozo.
A. Prapuolenis aktive partoprenis en agado de Societo por Pribeligo De Litovio, estis membro de revizia komisiono. Post morto de ĝia aktiva membro verkisto Juozas Tumas-Vaižgantas, la societo laŭ propono de A. Prapuolenis, estis titolita je nomo de Tumas-Vaižgantas. A. Prapuolenis publikigadis artikolojn en gazetoj Mūsų Rytojus (Nia morgaŭo), Tautinė mokykla (Nacia lernejo).
Esperantista agado
A. Prapuolenis vaste korespondis kun esperantistoj de la mondo. Pere de Esperanto li kontaktis kun esperantistoj A. D. Borisoglebskij, F. Ŝvedova, Savelova el Miĉurinsk (Sovetio), kiuj helpis ricevi ŝosojn fare de Miĉurin mem.
Aŭtune 1956 ekorganiziĝis unuaj en Soveta Litovio lingvoinstruaj Esperanto-rondetoj.A. Prapuolenis instruis la internacian lingvon en Kaŭna Korpokultura Instituto. A. Prapuolenis estis vicprezidanto de Litova Esperanto-Asocio (1936-1937), ĝia estrarano (en 1932 , kaj dum 1936-1939), partoprenis en Universalaj Kongresoj de Esperanto en Germanio kaj Svislando. Li kun aliaj reprezentis Litovian esperantistaron en la 4a Kongreso de Unuiĝaj Asocioj de Estonio, Latvio kaj Litovio (Riga, la 16-19 de junio 1938). A. Prapuolenis partoprenis en la 3a Baltia E-tendaro (Molėtai, 1961).
Sándor Máriássy
Sándor Máriássy [ŝAndor mAriAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Máriássy Sándor estis hungara katolika pastro, kanoniko, preposto, titulara episkopo. Lia nobela antaŭnomo estis márkusfalvi [mArkuŝfalvi].
Sándor Máriássy naskiĝis en 1689 en Márkusfalva, (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Markušovce en Slovakio), li mortis la en ekstera parto de Szepeshely (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Spišské Podhradie en Slovakio).
Biografio
Sándor Máriássy akiris bakalaŭron en Jezuita Universitato de Nagyszombat en 1705. Post 2 jaroj li lernis en seminario de Eger, inter 1709-1713 li studis teologion en Romo, kie en la lasta jaro li doktoriĝis. Hejmenveninta li estis pastro en Árokszállás. Inter 1716 kaj 1745 li estis kanoniko en Eger, intertempe en 1727 li ricevis la titolon titulara episkopo. En 1745 li iĝis preposto.
Perianto
Perianto estas la flora foliaro, tio estas la kaliko kaj korolo kune.
La esprimo perianto havas du similajn sed apartajn signifojn en botaniko:
Donald Sutherland
Donald SUTHERLAND, plennome: Donald McNichol SUTHERLAND (naskiĝis ) estas kanada aktoro.
Li naskiĝis en Sankt-Johano, Nov-Brunsviko. Jam kiel lernejano li laboris ĉe radiostacio kaj kiel 15-jarulo li unuafoje havis okazon por montri sian aktoran talenton, en la radiodramo A Christmas Carol, laŭ verko de Charles Dickens. Krome li tiutempe ekagadis kiel komikisto.
Dum sia studado en la universitato de Toronto li en sia libertempo agis en teatra grupo. En la jaro 1959 li vojaĝis al Londono, por studi aktoradon en la Royal Academy of Dramatic Arts. Poste li komencis sukcesan teatran karieron, kaj en 1964 li en Italio ricevis sian unuan filmrolon: en la horora filmo Il castello dei morti vivi.
Famon li akiris per rolo en la vakera filmo The Dirty Dozen (1967) – usona produktaĵo. Granda aro da filmoj sekvis kaj malgraŭ siaj sukcesoj li neniam forlasis sian teatran agadon.
Bofrato
Bofrato estas la frato aŭ fratino de la viva aŭ familia partnero de persono. Tiun terminon oni uzas por aludi la edzon de la frato aŭ fratino de persono.
Laŭleĝe kaj por laboraj aferoj, oni konsideras la gebofratojn kiel duagradajn parencojn, tio estas, egale kun gefratoj, pro simileco.
es:Anexo:Nomenclatura de parentesco en español Parentela Svärfamilj
Veljko Ramadanović
Veljko Ramadanović (serbe, en cirila alfabeto Вељко Рамадановић, naskiĝis la 27-an de majo 1874 en vilaĝo Korbovo (Корбово) proksime de Kladovo, mortis en 1943) estis serba speciala edukisto kaj socialhelpanto en la kampo de blindaj, surdaj, fizike handikapitaj, eduke neglektitaj infanoj kaj infanoj kun parolaj malhelpoj. Li estis fervora esperantisto kaj inter la unua kaj dua mondmilito engaĝite partoprenis la movadon de Esperantistaj blinduloj, mem estante vidanto. En lia presejo en Zemun oni en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj presis multajn esperantajn brajlajn librojn.
Ernő Albert
ALBERT Ernő estis hungara folkloristo, etnografo naskita en Dăneşti (Harghita) la 14-an de januaro 1932, mortis la 16-an de januaro 2022 en Sfântu Gheorghe.
Biografio
Ernő Albert apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li studis en Cârţa (Harghita) kaj Miercurea Ciuc, pli poste li akiris diplomon de instruisto pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Bolyai en 1954. Li estis instruisto, direktoro en Székely Mikó Kollégium en Sfântu Gheorghe. En 1999 li establis libroeldonejon kun nomo Albert Kiadó.
Sotkamo
Sotkamo estas komunumo en la provinco Kainuu en la norda parto de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Oulu. Vuokatti, komunumoparto okcidente de la centra loĝloko Sotkamo, estas populara skiada feriejo. La Nacia Parko Hiidenportti situas en la komunumo.
Mura Mică
Mura Mică [mura mikə] (hungare: Kisszederjes kiŝsederjeŝ) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Gorneşti.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 245 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 58 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1733. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda ).
Zepelina atako 1915
La 19-a de januaro 1915 okazis la unua aeratako de germanaj zepelinoj al Britio.
La aeratakon realigis tri zepelinoj de la germana mararmeo: L-3, L-4 kaj L-6, kiuj startis de Fuhlsbüttel kaj Nordholz. L-6 estis devigata reveni en bazejon kaŭze de rompo de motoro, sed L-3 kaj L-4 aperis super Norfolko ĉirkaŭ la 20:00.
L-3 ĵetis naŭ bombojn en distrikto Great Yarmouth je la 20:25. Tiam estis mortigataj du homoj kaj tri vunditaj.
En tiu ĉi tempo L-4 flugis nord-okcidenton al Bacton kaj ĵetis brulbombojn sur Sheringham, Thornham kaj Brancaster, ankaŭ potencan detruabombon sur stacion de sendrata telegrafo en Hunstanton. La sekva celo de L-4 estis Heacham, Snettisham kaj King's Lynn. Unu brul- kaj sep detruabomboj forprenis vivojn de du homoj kaj vundis 13 homojn.
Ambaŭ zepelinoj disrompiĝis ĉe bordo de Jutlando la 17-an de februaro 1915, kiam ili trafis en ŝtormon dum reveno en bazon, post plenumado de (la?) milittasko.
Zeppelin Zeppelin Zeppelin Zeppelin (luchtschip)
Kremlo de Kazano
La Kremlo de Kazano (Казанский Кремль; tatare: Казан кирмәне) estas la ĉefa historia citadelo de Tatario, ĝi troviĝas en la urbo Kazano. La kremlo estis konstruita dum la regado de Ivano la Terura sur la ruinoj de antikva kastelo de la antaŭaj Ĥanoj de Kazano. Ĝi estis deklarita Monda heredaĵo de UNESKO en 2000. La Kremlo de Kazano inkluzivas multajn malnovajn konstruaĵojn, la malnova el ili estas la Katedralo de la Anonco (1554-1562), la sola preĝejo de Rusio de la 16-a jarcento kiu havas ses kolonojn kaj kvin absidojn. La sonorilturo konstruiĝis en kvin niveloj laŭ ordono de Ivano la Terura kun la celo imiti la Sonorilturon de Ivano la Granda en Moskvo, sed ĝi estis malkonstruita de la sovetoj en 1930.
La plej rimarkinda elemento de la Kremlo estas la Turo Sujumbiko klinata, kiu probable venas de la regado de Petro la Granda. Konata legendo rilatigas la turon kun la lasta reĝino de la Ĥanato de Kazano. Relative nova konstruaĵo de la ensemblo, inaŭgurita nur en 2005, estas la impresa Moskeo Kol Ŝerif, la dua plej granda moskeo de Rusio.
4661 Yebes
4661 Yebes estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la hispana astronomo Miguel de Pascual Martínez elde la Astronomia Centro de Yebes en Hispanio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la municipo Yebes, en la provinco de Gvadalaharo (aŭtonoma komunumo de Kastilio-Manĉo), kie situiĝas la Astronomia Centro.
Eksteraj ligiloj
Lista de asteroidi
Tina Modotti
Assunta Adelaide Luigia Modotti, plej konata kiel Tina Modotti (Udine, Italio; 17-a de aŭgusto de 1896 - Meksikurbo, Meksiko 5-a de januaro de 1942) estis fama itala fotistino.
James Mangold
James Mangold (naskiĝis la 16-an de decembro 1963) estas usona filma kaj televida reĝisoro, scenaristo kaj kinproduktoro. Lia unua scenarista projekto en 1988 estis la Walt Disney-filmo Oliver & Company. Inter pliaj projektoj elstaras Girl, Interrupted (1999), Kate & Leopold (2001), Walk the Line (2005) kaj 3:10 to Yuma (2007).
Mangold ankaŭ reĝisoris la superheroajn filmojn surbaze de la Marvel Comics karaktero Wolverine, Wolverine (2013) kaj Logan (2017), gajnante al li nomumon por la Akademia Premio por Plej Bona Adaptita Scenaro.
Tina Modotti
Biografio
Julio Antonio Mella estis murdita la 10an de januaro de 1929 pafe. Tina iĝis suspektinda, kiel ŝi aŭ konis la murdiston aŭ eĉ estis ties komplico. Ĉio derivis al ampasia tialo pro ŝia rilato kun Vittorio Vidali, nome la klasika triangulo, kio iel funkciis kiel fumkurteno. Ŝi iĝis senkulpa ĉar la deklaroj de tri atestantoj estis neatenditaj ĉar ne estis sufiĉe da lumo. . Plej verŝajne influis ankaŭ agado flanke de Diego Rivera (kiu estis amiko de la Prezidento) favore de Modotti.
Ŝi estis konata pro siaj polemikaj fotoj de nudaĵoj kaj pro sia partikulara rigardo al Mekskiko.
James Mangold
Li ankaŭ produktis kaj reĝisoris "pilotajn" filmojn por la televidaj serioj Men in Trees (2006-2008), NYC 22 (2011–2012) kaj Vegas (2012–2013).
Tina Modotti
Biografio
Ŝi poste estos atestanto de la murdo de Mella. En 1930, estis false akuzita je konspiro por murdi Pascual Ortiz Rubio, tiama prezidento de Meksiko, pro kio ŝi estis arestita. Denove danke al helpo de Diego Rivera, ŝi estis liberigita sed elpelita de la lando.
Ŝi alvenis al Germanio meze de 1930, veturis al Sovetunio kaj renkontis Vittorio Vidali, kiun ŝi estis koninta en Meksiko. Ŝi partoprenis en Internacia Ruĝa Helpo. En 1934 ŝi veturis al Hispanio. Dum la Hispana Enlanda Milito ŝi aliĝis en la fama komunista Kvina Reĝimento kaj laboris en la Internaciaj Brigadoj, sub la nomo de María ĝis la fino de la milito. Margarita Nelken rakontis kiel ŝi zorgis la infanojn kiuj alvenis al Almerio post la amasfuĝo de la popolo de Malago kiu estis atakita bombarde dum la piedirado fare de la frankista armeo.
En 1939 ŝi revenis kiel rifuĝinto al Meksiko, kie ŝi pluigis sian politikan aktivecon, pere de la Kontraŭfaŝista Alianco Giuseppe Garibaldi. En 1940, la prezidento Lázaro Cárdenas nuligis sian elpelordon. Ŝi mortiĝis pro koratako la 5-a de januaro de 1942 en taksio. En sia libro "Tina", Pino Cacucci mencias eblan murdon de Tina Modotti, kio ĉiam iĝis polemiko ĉar oni ne faris nekropsion.
La meksika verkistino Elena Poniatowska verkis romanecan biografion subtitole "Tinísima". Víctor Hugo Rascón Banda verkis teatraĵon nome "Tina Modotti".
Aperoj en fikciaj verkoj
En 2002, oni premieris la filmon Frida (2002), reĝisorita de Julie Taymor, en kiu Ashley Judd ludis la rolulon de la fotistino.
Quarouble
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
Birsk
Birsk (Бирск) estas urbo en Baŝkirio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 80415.
La urbo estis fondita en jaro 1663.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.
La interurba telefona kodo estas 34714, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Belaja (Белая), je 5 km de enenfluo en ĝin de rivero Birj (Бирь).
En jaro 1959 la urbo havis 24.8 mil loĝantojn.
Ilona Szenik
SZENIK Ilona [senik] estas rumanuja hungara muzikfolkloristo, universitata profesoro naskita en Gherla la 7-an de septembro 1927, ŝi mortis en la 8-an de aprilo 2019.
Biografio
Ilona Szenik finis en 1951 la fakon de muzikpedagogio en Muzikakademio Gheorghe Dima de Kluĵo kaj tie ŝi instruis ĝis sia pensiiĝo 1984. Ŝi doktoriĝis en 1980 kaj ŝi estas ordinara membro de Hungara Arta Akademio.
San Pablo Huitzo
San Pablo Huitzo estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pablo Huitzo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 294.
Geografio
San Pablo Huitzo apartenas al la distrikto Etla al kiuj apartenas entute 23 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centro (ankaŭ nomata Valles Centrales), kiu estas en la centro de la subŝtato Oaxaca. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5928 loĝantojn. El tiuj estis 2789 viroj kaj 3139 virinoj. La komunumo havas surfacon de 63,80 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 111 indiĝenoj. El tiuj 85 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 85 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(13626) 1995 UD4
(13626) 1995 UD4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Azzano Mella
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Breŝo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Capriano del Colle, Castel Mella, Dello, Lograto, Mairano kaj Torbole Casaglia.
Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Petro kaj Paŭlo de Tarso, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
(15297) 1992 CF
(15297) 1992 CF estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
Petrovice (distrikto Bruntál)
Petrovice (Petersdorf) estas vilaĝo en distrikto Bruntál en Moraviasilezia regiono en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1267. Ekde la jaro 1961 ĝis 23-a de novembro 1990 la hodiaŭa municipo Petrovice estis parto de municipo Janov.
Naskiĝintoj
En la municipo naskiĝis sudetgermana historiografo kaj naziisma-politikisto Josef Pfitzner (1901-1945).
Marmota tago
Oni asertas, ke la marmota tago estis festita unuafoje la 2-an de februaro de 1887 en Punxsutawney, Pensilvanio, sed oni jam trovis noticon pri ekzisto de la festo el 1841, same el Pensilvanio. La evento estas festata ekde 1887 en Punxsutawney ĉiujare, tiel plej tradicie.
Allen Newell
Allen NEWELL (19a de Marto, 1927 – 19a de Julio, 1992) estis esploristo pri informadiko kaj pri kogna psikologio ĉe RAND Corporation kaj en la Altlernejo de Komputiko, en la Altlernejo Tepper pri Negocoj, kaj en la Departemento de Psikologio de la Universitato Carnegie Mellon. Li kontribuis al la Programlingvo Information Processing Language (1956) kaj al du el la plej fruaj programoj de AI, nome Logic Theory Machine (1956) kaj General Problem Solver (1957) (kun Herbert A. Simon). Li ricevis la Premion Turing kun Herbert A. Simon en 1975 pro siaj bazaj kontribuoj al la fako de la artefarita intelekto kaj al la psikologio de homa kognado.
Ruĝa fajrformiko
La Ruĝa fajrformiko (Solenopsis invicta), aŭ simple RIFA kiel anglalingva mallongigo de Red imported fire ant tre uzata en Usono, estas unu el ĉirkaŭ 280 specioj de la disvastigata genro Solenopsis. Kvankam la Ruĝa fajrformiko estas indiĝena de Sudameriko, ĝi iĝis plago en suda Usono, Aŭstralio, Tajvano, Filipinoj, kaj sudaj Ĉinaj provincoj de Gŭangdongo, Gŭangŝio, Fuĝjano kaj Hongkongo. Estas ankaŭ registroj de Ruĝaj fajrformikoj en Makao, la iama portugala enklavo kiu bordas ĉe la provinco de Gŭangdongo. La Ruĝa fajrformiko havas fortan, doloran, kaj longdaŭram iritan pikon kiu ofte lasas vundon ĉe la haŭto.
Punxsutawney
Punxsutawney estas urbeto kun 6.271 loĝantoj (stato: 2000) en Jefferson County, en usona federacia ŝtato Pensilvanio. La nomo Punxsutawney derivas el la delavera indiana esprimo "loko de la kuloj".
La unua setliĝo de blankuloj okazis en ĉ. 1790 sur areo de forlasita setlejo de amerikaj praloĝantoj.
La urbeto konatiĝis dismonde danke al kinofilmo Groundhog Day el 1993. La filmo okazas la 2-an de februaro, je la Marmota tago. La marmota tago allogas ĉiujare milojn de turistoj.
Luterana preĝejo (Bicske)
La luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en urbo Bicske (Hungario).
Historio
En 1880 nur kelkaj luteranoj vivis en Bicske, sed en 1903 jam pli ol cent. En la 1920-aj jaroj ili fondis luteranan grupon. En 1933 la luteranoj ricevis areon kaj en la sekva jaro komenciĝis konstruado de la kirko. La kirko estis preta en 1936. Post 3 jaroj orgeno estis aĉetita. Dum la 2-a mondmilito bombo detruis la preĝejon, poste diservoj okazis en la lernejo, poste en la kalvinana kunvenejo, pli poste en la Kalvinana preĝejo (Bicske). La preĝeja rekonstruo finiĝis en 1949. La preĝejo estis renovigita ekstere en 1970, interne post 9 jaroj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola inter kelkaj arboj kaj arbustoj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. La enirejo estas tra la turo, kies supro estas piramida. Kelkaj larĝaj ŝtupoj kuras al la enirejo. Malantaŭ la navo la kvarlatera absido etendiĝas, kie estas pli malalta kaj pli mallarĝa, ol la navo. Ambaŭ estas kovritaj per selaj tegmentoj.
Les Deux Jumeaux (stacidomo)
Les Deux Jumeaux ("La Du Ĝemeloj"), antaŭe nomita Hendaye-Plage (Ondarraitz) estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Hendaye, en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bordeaux-St-Jean - Irun (655000).
László György Lukács
László György Lukács [lAslO djordj lukAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lukács László György estis hungara politikisto, parlamenta deputito.
László György Lukács naskiĝis la en Karcag.
Biografio
László György Lukács frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en en:Lebanon High School (Virginia), pli poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2008, fine en 2014 diplomon en plia alta grado. Jam en 2010 li estis elektita municipa deputito de Karcag, ekde 2014 li estas parlamentano. Lia politiko fokusiĝas pri la tutlanda sanstato. Li vivas kontinue en sia naskiĝurbo kun sia edzino, kiu naskis dufoje.
Peter Rühmkorf
Peter RÜHMKORF [peter rimkorf] (naskiĝis la 25-an de oktobro, 1929, mortis la 8-an de junio 2008 apud Hamburgo) estas germana verkisto.
Rühmkorf naskiĝis en Dortmund. Li pasigis sian junaĝon en Malsupra Saksio kaj studis en Hamburgo. Jam kiel studento li eldonis literaturajn revuojn.
En la jaro 1958 li fariĝis redaktoro en eldonejo, kaj en 1960 li aliĝis al la literatura komunumo Gruppe 47. Ekde 1964 li plene dediĉis sin al la verkado.
Lia verkaro konsistas el liriko, prozaĵoj, teatraĵoj, eseoj kaj traktatoj. Li gajnis diversajn literaturpremiojn, interalie la renoman Georg-Büchner-Preis (1993).
1579 Herrick
1579 Herrick estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon kaj matematikiston Samuel Herrick.
Stacio Ikebe
Stacio Ikebe (japane: 池部駅 [Ikebe-eki], angle: Ikebe Station) estas fervoja stacio en Kaŭai, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Tawaramoto.
Ravières
Ravières estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 965 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Bouhans-et-Feurg
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ravières
Geografio
Ravières etendiĝas sur 21.85 km², kaj havis 965 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 44 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo Jean-Claude Gouot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Ravières apartenas al la kantono de Ancy-le-Franc, kies ĉefurbo estas Ancy-le-Franc. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Federacia vojo 7
La federacia vojo 7 - germane Bundesstraße 7 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Post kiam pli kaj pli da partoj transpreniĝis per novaj aŭtovojoj, anstataŭ la la originaj pli ol 500 kilometroj ĝi nun ankoraŭ vojas 453 kilometrojn tra la federaciaj landoj Nordrejn-Vestfalio, Hesio, Turingio kaj Saksio. La plej okcidenta punkto estas la komunumo Meerbusch rekte ĉe Duseldorfo (origine estis Venlo ĉe la limo al Nederlando) kaj la plej orienta la komunumo Rochlitz proksime al Chemnitz. Gravaj urboj survojaj estas Duseldorfo, Hagen, Menden, Kassel, Gotha, Erfurt, Weimar, Jena kaj Altenburg. Inter la urboj Gotha kaj Erfurt en Turingio la vojo sekvas la mezepokan komercan Reĝan Vojon.
Mahmud de Gazni
Yamīn-ud-Dawla Abul-Qāṣim Maḥmūd ibn Sebüktegīn, plej ofte konata kiel Mahmud de Gazni (محمود غزنوی; Novembro 971 – 30a de Aprilo 1030), konata ankaŭ kiel Mahmūd-i Zābulī (محمود زابلی), estis la plej elstara reganto de la Gaznavida Imperio de la dinastio de Gaznavidoj. Li konkeris la orientan iranajn terojn kaj la nordokcidenton de la Hindia subkontinento (nuntempa Afganio kaj Pakistano) el 997 ĝis sia morto en 1030. Mahmud igis la iaman provincan urbon Gazni riĉa ĉefurbo de etenda imperio kiu kovris plej el nuntempa Afganio, orientan Iranon, kaj Pakistanon, rabante al riĉuloj de la tiama Hindia subkontinento.
Li estis la unua reganto kiu portis la titolon de Sultano ("aŭtoritato"), signife la etendon de lia povo, kvankam konservante la ideologian ligon al la suvereneco de la Abasida Kaliflando. Dum sia regado, li invadis kaj rabadis partojn de Hindustano (oriento de la rivero Induso) 17 fojojn.
Vanessa Carlton
Vanessa CARLTON (naskiĝnome:Vanessa Lee Carlton) (naskiĝis la en Milford (Pensilvanio)) estas usona kantistino.
Biografio
Vanessa estas ĉefe fama pro sia kanzono A Thousand Miles, unuopaĵo el ŝia unua albumo Be not Nobody (2002). Ŝia dua albumo Harmonium (2004) ne estis tiel sukcesa.
Ŝia patro, Ed, estas piloto kaj ŝia patrino estas instruistino pri piano. Vanessa estas pliaĝa fratino de Gwendoline kaj Edmund. Ŝi frue ekludis pianon kaj ŝia patrino fariĝis ŝia unua instruanto. Nur du-jara, post vizito al Disneyland, ŝi pianludis « It's a Small World », kio instigis ŝian patrinon konatigi klasikajn komponistojn kiajn Mozart aŭ Erik Satie al ŝi. Tamen ŝia tiama revo estis fariĝi stelula dancistino kaj 14-jara ŝi eniris usonan danclernejon en Novjorko. Ŝi rapide disreviĝis pro la instru-metodoj kiuj montriĝis tro drastaj por ŝi. Vanessa decidis forlasi danclernejon kaj komencis viziti Universitaton de Kolumbio, samtempe laborante kiel kelnerino. Ŝia amo al muziko neniam forlasis ŝin kaj ŝi ekkantis en trinkejoj kaj kluboj de Manhattan. Tiel ŝi renkontis Peter Zizzo kiu, iom poste, invitis ŝin registri provkanzonojn en sia studio. Nelonge post la sendo de provkanzono al Interscope Records, ŝi subskribis kontrakton kaj registris Rinse, albumon kiu neniam aperis. Tamen ŝi reverkis kanzonojn "Ordinary Day", "Rinse" aŭ "Pretty Baby", kiuj aperis en la albumo Be Not Nobody.
Nuntempe, ŝi loĝas en la kvartalo de "Nolita" en Novjorko. En 2006, ŝi komencis prilabori trian albumon kun Irv Gotti, Stephan Jenkins kaj Linda Perry. La unua unuopaĵo titoliĝas "Nolita Fairytale" kaj la albumo aperinta la titoliĝas Heroes And Thieves. Ŝi ankaŭ ŝanĝis diskkompanion de A&M de Universal Music al The Inc (Universal Motown), estrata de Irv Gotti.
Olivo (Valencio)
Olivo (kastile kaj Oliva) estas municipo de la regiono Valencilando, en Hispanio. Ĝi situas en la sudoriento de la provinco Valencio, en la komarko Saforo. La municipo Olivo havis 28.307 loĝantojn en 2010 laŭ la (Nacia Instituto de Statistiko (Hispanio)).
La Mar-promenejo trairas la urbocentron kaj en ĝi okazas ĉiuvendreda pulbazaro. La plaĝoj kun blua flago en Olivo havas 7 kilometrojn. Olivo havas unu el la plej buntaj festoj en Valencio, konataj kiel Maŭroj kaj kristanoj. En la historia urboparto ĝi havas du preĝejojn el la 18-a kaj 19-a jarcentoj kaj en la supro de monteto troviĝas alia konstruita en la 16-a jarcento.
Olivo ankaŭ estas fama por la biciklantoj de Estonio. Tie ili havas trejnejon kaj plurajn estonajn klubojn por kuna trejnado.
Geografio
La municipo Olivo situas en la suda limo de la provinco Valencio. Laŭ la geografia reliefo ĝi divideblas en tri zonojn. La marbordo etendiĝas laŭlonge de 11,8 km, ĝi estas plata kaj sabloza, kun strandoj el fajna sablo en la tuta longeco, escepte de la plej suda ekstremo, kie komenciĝas la provinco Alikanto. Parto de ĝia teritorio estas integrita en la natura parko Marĉejo de Pego-Oliva.
Najbaraj municipoj
Historio
La unuaj spuroj de homa ekloĝado en Olivo venas de la Meza paleolitiko kaj venas de Cova Foradada. En ĝi oni eltrovis materialojn el la Supera paleolitiko kaj Bronzepoko. Ankaŭ spuroj el Paleolitiko kaj Mezolitiko oni eltrovis en Collado. En la Bronzepoko estiĝis la setlejoj kiaj Almuixich kaj Pic dels Corbs. Ĉefe elstaris Castellar, el ibera epoko. Oni ankaŭ trovis surskribojn de la romianoj.
La origino de Olivo ebe estas antaŭ la islama konkero de Iberio, kun rilatoj al Awraba kiun Ibn al-Abbar citis. laŭ li, temis pri proksima loko al Denia kaj dependante de ĝia tajfo. Meze de la 13-a jarcento Jakobo la 1-a de Aragono ĝin konkeris respektante la islaman loĝantaron kaj liveris ĝin kiel faŭdaĵo al la familio Carròs, kies potencejo troviĝis en la kastelo de Rebollet. Pli malfrue ĝi estis aĉetita de la familio Centelles, kiuj disigis ĝin de Rebollet kaj akiris de Alfonso la Grandanima en 1449 la titolon Graflando nome de Francesc Gilabert de Centelles. Ĉi tiu graflando inkluzivis Pego, Murla, Fuente Encarroz, Potríes, Hixber, Alquería Nueva kaj Rafelcofer. Serafín de Centelles murigis ĝin meze de la 15-a jarcento kaj lia nevo Francisco ampleksigis la forikaĵon konstruante grafan palacon. Kiam en la jaro 1609 la forpelo de la moriskoj malplenigis la kamparojn kaj vilaĝojn, Olivo travivis malfacilan periodon, sed malgraŭ tio ĝi ne estis inter la plej damaĝitaj. Posteulino de Francesc Gilabert de Centelles, Magdalena, iĝis la edzino de la estonta duko de Gandía, Carlos de Borja. Per tiu geedziĝo formiĝis unu sola senjora teritorio el granda etendiĝo kaj riĉeco, kies titoloj falis en la manojn de la familio Benavente kaj fine en la nobeldomo Osuna en 1777.
Demografio
En 1510 estis listigitaj 710 familioj en Olivo (ĉ. 2840 loĝ.), preskaŭ simile al Gandio, kies duono estis islamaj. En 1609 ĝi havis 385 domojn de malnovaj kristanoj kaj 350 de moriskoj aŭ novaj kristanoj, kiuj estis forpelitaj al Nordafriko tra la haveno de Denia. En 1646 ĝi nur havis 452 domojn, kiuj pliiĝis al 656 en 1713 kaj preskaŭ duobliĝis dum la 18-a jarcento, ĝis atingo de 5.000 loĝantoj en 1786. De tiam, la kresskado estis konstanta. En 1887 ĝi havis 8.779 loĝantojn; en 1950 tio kreskis al 13.343 kaj en 1981 preskaŭ atingis 20.000. En 2003 la registrejo kalkulis 22.768 loĝantojn, el kiuj 20.687 loĝis en la municipa ĉefurbo, 1.650 en Playa kaj la cetero en disaj domoj. Olivo havis 27.374 loĝantojn en 2007, el kiuj 18,32% estis eksterlandaj enmigrintoj.
Politiko
Olivo estas regata de loka formacio konsistante el magistratanoj elektitaj ĉiun kvaran jaron kiuj siavice elektas urbestron. La balotcenso konsistas el ĉiuj loĝantoj registritaj en la municipo, pli ol 18-jaraĝaj, civitanoj de Hispanio kaj aliaj eŭropunianoj. La Municipa Korporacio de Olivo havas 21 magistratanoj. La nuna sidejo de la urbodomo troviĝas en la Placo de la urbodomo. La municipo nuntempe estas regata de la Popola Partio kaj konsistas el 7 magistratanoj de tiu partio, 6 de PSOE, 5 de BLOC, kaj 3 senpartiaj.
Ekonomio
Tradicie Olivo estis ĉefe agrikultura loko. La araboj enkondukis la kultivadon de la sukerkano, kiu estis kune kun la silko, la ekonomia bazo de Olivo dum tuta Mezepoko kaj parto de la Moderna epoko. La forpelo de la moriskoj ne malhelpis la daŭrigadon de tiu kultivado ĝis mezo de la 18-a jarcento, kiel atestas Gregorio Mayans, tamen Cavanilles, en 1794, ne menciis tiun kultivadon. Poste aliaj kultivaĵoj estis la oranĝoj kaj rizo. Nuntempe la oranĝoj iĝis la nua kultivaĵo ĉar la rizkultivado estis forlasita en la 1960-aj jaroj. La akvo por la irigacio venas de la rivero Serpis.
La industrio konsistas el derivaĵoj de la agrikultura produktado. En 2001 ĝi nur dungis 10,7 % de la aktiva loĝantaro, malpli ol la agrikulturo (11,8 %) kaj la konstruado (18,8 %). Olivo iam elstaris pro la produktado de ceramikaĵoj el kiuj nuntempe restas kelkaj. La publikaj servoj laborigas 58,7 % el la aktiva loĝantaro, el kiuj la komercado kaj turismo estas la plej gravaj.
48782 Fierz
48782 Fierz estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (Ondřejov, Prago-oriento, Ĉeĥio).
Zepelino
Zepelino estas aerŝipo kun rigida framo.
La nomo venas de germana industriisto barono Ferdinand von Zeppelin, fondinto de la iama firmao Luftschiffbau Zeppelin GmbH, el kiu poste devenis la hodiaŭa Zeppelin GmbH),
48782 Fierz
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la svisa instruistino Olga Fierz (1900–1990), kiu dediĉis sin al la varto de infanoj en malfacilaj situacioj de la vivo. Post la dua mondmilito, ŝi gastigis judajn, romaajn kaj germanajn infanojn revenintaj el la koncentrejoj aŭ malliberejaj kampoj. Ŝi ricevis ĉeĥajn kaj israelajn premiojn.
Zepelino
Celoj por zepelinoj
Zepelinojn ekspluatis oni por komunikado kaj liverado al malfacile alireblaj malcentraj regionoj, por skoltado kaj eskortado de ŝipoj, por serĉado de submarŝipoj, flotantaj minkampoj kaj a. Rapideco de zepelinoj estas ne pli ol 100–135 km/horo. Nun oni uzas zepelinojn en reklamado. Ekzistas projektoj de modernaj zepelinoj ankaŭ por aliaj celoj.
Oni komencis uzi zepelinojn por transatlantika pasaĝera flugado, dum la intermondmilita periodo, sed tio ĉesis kiam, en 1937, la zepelino LZ 129 Hindenburg forbrulegis, pereigante 36 homojn, dum provo alteriĝi ĉe Lakehurst (Nov-Ĵerzejo).
NGC 2289
NGC 2289 (aliaj indikoj — UGC 3560, MCG 6-15-10, ZWG 175.18, NPM1G +33.0089, PGC 19716) estas galaksio en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Djetmaro (Prago)
Djetmaro de Prago, Thietmar aŭ Dietmar,  Dětmar (mortis en 982) estis la unua episkopo de Prago pro siaj bonaj konoj de la slava lingvo. Li estis apogita de la reĝo Boleslao la 2-a de Bohemio, ankaŭ konata kiel Boleslao la Pia, duko de Bohemio inter 972 kaj 999.
Biografio
La kreado de la diocezo alportis religian sendependecon el la Imperio. Djetmaro, kiu estis monaĥo en Magdeburgo, estis indikita kiel la unua episkopo. Iom da tempo Djetmaro estis restinta en Prago. Pro tio ke li majstris la lingvon de la bohema loĝantaro, li estis elektita ĉar tiu estis la ĉefa eklezia regularo por alpreno de la ofico.
La asembleo de la "Granda Bohemio" aprobis la elekton de la princo Boleslao, kaj en januaro 976 Djetmaro estis konsekrita en Brumath de Viligeso (940-1011), ĉefepiskopo de Majenco, en januaro 975. Pri lia episkopeco, malmultaj detaloj estas konataj. Kosmas de Prago (1045-1125) nur mencias ke li disvastigis kaj plifortigis la kristanan doktrinon en la lando, kaj preparis la konstruadon de novaj preĝejoj.
Dum lia mandato, la unua monaĥejo en Bohemio estis konstruita krom la benediktana monaĥejo de Sankta Georgo, en la Kastelo de Prago. En 1063, Olmuco apartiĝis kaj establiĝis kiel diocezo sub kontrolo de Majenco. Dum la Investitura polemiko, la episkopoj de Prago apogadis la partion de la imperiestro, kaj tiele agadis Daniel la 1-a en la konflikto inter Frederiko Barbarosa kaj la papo Aleksandro la 3-a (1159-1181).
La bohema reĝo kaj la episkopo estis ekskomunikitaj kaj kiam la episkopo mortis en la jaro 1063, la klerikaro de Prago rifuzis plenumi por li la "Meson por la Mortintoj".
Djetmaro estis konata kie saĝa kaj pia homo, kiu konstruigis multajn preĝejojn krom la unuan katedralon. Lia sukcedanto, Adalberto el Prago (957-997), kies vera nomo estis Vojtieko, estis edukita sub gvidado de Sankta Adalberto el Magdeburgo (910-981).
Okaze de la morto de la episkopo el Magdeburgo, la junulo Adalberto revenis al Bohemio kun amaso da libroj kiujn li estis kolektinta kaj post du jaroj li estis ordenita subdiakono de Djetmaro, episkopo de Prago, kiu mortis en 982. Adalberto, kvankam li estis tro juna, elektiĝis por la vakanta episkopeco. Li forte impresiĝis ĉe la skrupuloj de Djetmaro en lia mortolito rilate al liaj neglektoj de la episkopaj devoj.
Laŭ Adalberto, "estas tre facile uzi la mitron kaj porti la bastonon, sed estas terura afero redoni la episkopejon al la Juĝisto de la Vivantoj kaj Mortintoj. Nudpiede, li eniris Pragon, kie Boleslao la 2-a el Bohemio kaj la popolo bonvenigis lin kun entuziasmo.
(15307) 1992 XK
(15307) 1992 XK estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi, Japanio).
József Bécsi
József Bécsi [jOĵef bEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bécsi József estis la unua hungara kameraisto.
József Bécsi naskiĝis la  en Mosonszentmiklós aŭ en la apuda Lébény, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Bécsi lernis en industria lernejo, poste li estis projekciisto en kafejo en Budapeŝto. Ekde 1908 li estis kameraisto, lia unua longa filmo estis farita en 1912. Dum la 1-a mondmilito li faris ankaŭ batalajn filmojn, same dum la Hungara Sovetrespubliko. Post la mutaj filmoj (1931) li okupiĝis pri problemoj de sonoj, sed kelkfoje li havis ankaŭ kameraajn taskojn. Li estis membro de Sagokruca Partio, tial depost 1945 li estis malpermesita de la filmoj.
Li edziĝis en 1908, baldaŭ 2 gefiloj naskiĝis.