cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de la virino en kristanismo
Gnostikuloj kaj la para egaleco
En Kristanismo, la impreso ke Dio estas difinita per viraj terminoj, kiaj patro, sinjoro, reĝo, juĝisto, reasertataj, kiel eblis, en la arta ikonografio, estis plikonfirmita de la formulado de la triunua dogmo, kiu asocias al la ideo de «Dio patro» tiun de «Dio filo», dum la tria persono – neŭtre en la greka pneuma kaj ina en tiu hebrea ruah – estas tradukita, en la eŭropaj lingvoj, per la vira termino «Spirito».
Tamen ekzistis kristana-gonstika tradicio kiu priskribis Dion laŭ terminoj de seksa dualeco: gnostika preĝo recitis: ”De vi, Patro, kaj tra Vi, Patrino, la du senmortaj nomoj, gepatroj de la dia estulo».
Laŭ la gnostika Valentino, kvankam realo nepriskribebla, Dio povas esti esprimita kiel «Patro kaj Patrino de ĉio», aŭ «Patro Silento» (alogia, femine) kie la «Silento» estas la sino ricevanta la semon el la «nedirebla Fonto» generante parojn de vira kaj ina energioj.
Laŭ la '[[Apokrifo de Johano, en la momento de morto de la Krucumito, la apostolo Johano havis vizion pri “triforma aspekto” dirantan: “Mi estas la Patro, mi estas la Patrino, mi estas la Filo» kaj la Patrino estas priskribita kiel «la Patrino de ĉio ĉar ŝi ekzistis antaŭ ĉio. La seksa priskribo en Dio, aŭ en Ia triunua persono, aperas en multaj gnostikaj verkoj. Ĉu vere ili konfesis la seksan diferencon en Dio aŭ ĉu temis pli pri dialektika ekzerco por provoki la teologojn de la Granda Eklezio?
La kontraŭgnostika rego de Ireneo kaj Tertuliano
Kiam Ireneo de Liono estis verkanta, en la dua duono de la 2-a jarcento, svarmis la polemiko kontraŭ la gnostikaj doktrinoj kiu atakis ankaŭ la egalrajtan rolon entreprenitan de la virinoj en la kristanaj komunumoj. Tiel, ankaŭ Tertuliano verkis: “Tiuj herezaj virinoj, kiel aŭdacas! Ili ne moderecas kaj tiom maltimidas ke ili instruas, engaĝiĝas en disputoj, ekzorcas, sin devigas al pezaĵoj kaj, eble, ankaŭ baptas!” Kaj dekretis: “Ne estas permesite ke virino parolu en preĝejo, nek estas permesite ke ŝi instruu kaj baptu, nek ke oferu Eŭkaristion…” Ankaŭ en la Letero de Klemento el Romo al la Korintanoj estas aludate al tiuj devoj de la virinoj
La submetiĝo de la virino en la kristanaj komunumoj ekde la 3-a jarcento
En la tria jarcento, la apartigo kaj submetiĝo de la virinoj al la viroj en la kristanaj komunumoj, organizitaj kiel sinagogoj, en kiuj la hebreaj virinoj estis de ĉiam ekskluditaj el la aktiva partopreno en la kulto, estas tre praktikataj. Eblas ke elstara ĉeesto de judoj, eĉ se helenigitaj, favoris kaj altrudis tiun flankemetiĝan procezon. kiu tamen devus havi pli ĝeneralan eksplikon en la okazinta enigo, en la kristanaj komunumoj, de multaj mezklasaj familioj en kiuj, malsame ol en la malaltaj klasoj en kiuj la virinoj praktikis preskaŭ la samajn aktivecojn de la viroj, ekzistis plirimarkindan dividon de la roloj.
Aŭgusteno
Kun Aŭgusteno de Hipono (354-430) la geedza seksago mem restas peko, sed tolerebla. La geedziĝo estas pravigita per tri funkcioj: proles, generi filojn, fides, esti fidele por eviti sekspekojn, sacramentum, la nesolveco de la geedziĝo kiel dia unuiĝo. Tamen tia doktrino trovis ĉiam pli malplion da komuna konsento.
La lingva problemo koncerne la terminon homo en la koncilio de Mâcon
En 593 oni koncilie kunvokiĝis en Mâcon, en kiu partoprenis 21 episkopoj. Inter ili, unu konfuzante inter la latinaj terminoj vir, homo virasence, kaj homo, nome "homa estulo", subtenis ke la virino ne povas difiniĝi "homa estulo", sed simple ke ŝi povas esti nomata "homo". Alivorte, ĉu la substantivo "homo" signifas "homa estulo vira" aŭ "homa estulo" sendepende de la seksa genro? Citante la Sanktan Skribon, la episkopoj povis pruvi ke "homo" estis intencita laŭ la dua senco, kaj la problemo eĉ ne eniris la oficialajn aktojn de la koncilia asembleo. . Pri tiu lingva, kaj ne doktrina, pensvagado, la unika disponebla fonto estas Gregorio de Tours en la 'Historia Francorum.
Mezepoko
Laŭ la mezepokisto Jacques Le Goff ĝuste en la mezepoka kristana socio efektiviĝis plibonigo de la virina kondiĉo, kiu estis perdita en la 19-a jarcento pro la enmetiĝo de la burĝaj valoroj en la kristana socio.
Inter la virinaj figuroj en la mezepoka kristanismo: Funinte la Centjara milito, la Eklezio nuligis la proceson kaj ŝin rehabilitis kaj igis kondamnita, postmorte, la precipan akuzanton. Hodiaŭ ŝi estas konsiderita Sankta kaj Patronino de Francio. La konduto kaj la admiro pri tiuj virinoj modifis la animon de la popolo kaj precipe de la virinaj aspiroj.
Tomaso de Akvino
Tomaso de Akvino dediĉas al la pozicioj de la virino rilate la viron kaj antaŭ Dio iujn demandojn de li debatitajn kaj solvitajn en sia Sumo de teologio.
En la demando 90, rilata al al la kredo de la homa estulo, (homo) kaj do de la animo, enkondukas la sekvajn sekvencajn problemojn: unue, la kreo de la animo kaj de la homo, due la kreo de la homa korpo kaj trie kiel lasta transiro la "alestiĝo" de la virino kiu estas diskutata en la demando 92.
La demando 92 turniĝas ĉirkaŭ la "Problemo de la origino de la virino". Tomaso artikolas la problemon per 4 esploroj:
Socialisma Partio de Svislando
La Socialisma Partio de Svislando (Sozialdemokratische Partei der Schweiz, Parti socialiste suisse, Partito socialista svizzero, romanĉe Partida socialdemocratica da la Svizra, mallongigo SP) estas politika partio en Svislando. Ĝi estas reprezentata per du membroj (Micheline Calmy-Rey kaj Moritz Leuenberger, kiun lastan la 1-an de oktobro anstataŭos Simonetta Sommaruga) en la Federacia Konsilio, tio estas la svisa registaro, kaj do apartenas al la kvin registaraj partioj de Svislando. Ĝia prezidanto ek de 2008 estas Christian Levrat.
Historio de la virino en kristanismo
Tomaso de Akvino
Tomaso de Akvino rimarkigas ke laŭ la geneza pasaĵo 2, 22-23 la virino estis la lasta kreaĵo de Dio kaj ne estis kreita el nenio, kiel ĉiuj aliaj kreaĵoj, sed estis eltirita el ripo de Adamo. Fakte, atentigas Tomaso, “la virino ne devis esti kreita en la unua kreo de la aĵoj. Diras, ĉirilate, Aristotelo (De Generatione Animalium 2, 3) ke la virino estas viro nesukcesa. Sed nenio nesukcesa kaj senperfekta devis esti en la unua ekesto de la aĵoj. Do, en tia unua alestigo de la aĵoj la virino ne devis esti kreita».
Tie oni sin demandas kial Dio kreis la virinon, se li sciis ke ŝi estintus la kaŭzo de la origina peko: la motivo de ŝia kreiĝo kuŝas en la fakto ke, kiel skribite en Gn 2, 18, “… Ne estas bone, ke la homo estu sola; Mi kreos al li helpanton similan al li”. Tio, asertas Tomaso, estas nure helpo al la generado, ne helpo por cetera aktiveco de la viro, por kiu pli taŭgus helpo de alia viro, anstataŭ de virino.
Socialisma Partio de Svislando
Politika programo
La Socialisma Partio de Svislando per ĝia aktuala politiko defendas klasike maldekstrecajn social-demokratiajn poziciojn. Ĝi defendas fortan ŝtaton, kiu protektu la malfortulojn de la fortuloj, ĝi defendas bonan publikan servon, estas kontraŭ drastaj ekonomiaj liberaligoj sed por sociaj liberaligoj, por protekto de la medio kaj klimato ontraŭ klimata ŝanĝo, por ekstera malfermo de Svislando precipe por aliĝo al Eŭropa Unio, kaj por sekurecpolitiko kiu baziĝas sur pacifismo. La kantonaj kaj lokaj sekcioj de la Socialisma Partio de Svislando disponas pri vasta aŭtonomio, iliaj programoj do povas diferenciĝi de la programo de la nacia partio. Kvankam laŭ la germana nomo kaj la fakto, ke ĝi membras en la registaro, oni emas kompari la Socialisman Partion de Svislando kun la Socialdemokratia Partio de Germanio ĝi laŭ ĝia programo, politiko kaj klientaro multe pli proksimas al La Maldekstro.
Historio
La Socialisma Partio de Svislando estis fondita la 21-an de oktobro 1888. Post la unua mondmilito en la jaro 1918 la Socialisma Partio de Svislando organizis la Nacian Strikon, kiun la Federacia Konsilio ĉesigis post kvar tagoj per helpo de la armeo. Tamen la striko havis gravajn konsekvencojn kaj plibonigis la sorton de la laboristoj ekzempe per la enkonduko de la 48-hora laborsemajno kaj la proporcia elektorajto estis enkondukita, kio ebligis al la Socialisma Partio duobligi la nombron de siaj membroj en la nacia parlamento. En la jaro 1921 la Socialisma Partio de Svislando kontraŭis aliĝon al la Tria Internacio, sed ĝi aliĝis en la jaro 1926 al la Dua Internacio. Per la elektoj de 1943 dum la 2-a Mondmilito la Socialisma Partio fariĝis kun 53 membroj la plej forta partio en la nacia parlamento kaj elektiĝis kun Ernst Nobs la unua socialisma federacia konsilanto. Post la demisio de Max Weber en la jaro 1953 la Socialisma Partio ĝis 1959 denove ne estis reprezentita en la federacia registaro. En la jaro 1959 estis kreita la tiel nomita sorĉa formulo de la granda koalicio, kaj ek de tiam la Socialisma Partio estas reprezentata per du membroj en la Federacia Konsilio. En la lastaj jaroj la Socialisma Partio pli kaj pli perdis voĉojn favore al la Verda Partio de Svislando, tiel ke nuntempe ĝi estas reprezentata per malpli ol 20% de la voĉoj.
Historio de la virino en kristanismo
Tomaso de Akvino
Oni komprenas kial la vira sekso (la virtus activa) kaj la ina (la virtus pasiva) estas unuigitaj en la plantoj, kies la pli nobla aktiveco estas la generado; en la superaj bestoj la du seksoj estas disigitaj, tiel ili kuniĝu nur en la oportuna tempo «ĉar en ili kuŝas io pli nobla ol la generado»; tiel okazas por la homa estulo, kies pli nobla aktiveco konsistas en la scio, kaj pro tio la du seksoj devas esti disigitaj.
Se veras ke laŭ Tomaso kaj Aristotelo, la virino – se komparata kun la viro – estas «viro nesukcesa», konsiderita en si mem (en ŝia universala naturo) laŭ Tomaso «la virino ne estas estulo nesukcesa, sed estas, laŭ la naturo konsisto, destinita la geerada aktiveco», antaŭvolita de Dio.
Tomaso allasas la subordigitecon de la virino al la homo, indikata en Gn 3, 16: «Vi estos sub la povo de via edzo», (kaj en Aŭgusteno, la subjekto aktiva estas pli nobla ol tiu pasiva. Gn. ad Litt. 12,16): sed Tomaso plieksplikas ke tiu subordigiteco ne samnaturas kun tiu konstatebla en la rilatoj inter mastro kaj servisto, «per kiu kiu ordonas utiligas siajn suborditojn por sia intereso», sed samnaturas kun la tipo «ekonomia kaj politika», laŭ kiu la reganto (praesidens) utiligas la sumetitojn pro ilia intereso kaj bono. Tia devas esti la natura submetiĝo de la virino rilate al la viro.
En la artikolo 2 de la sama problemo, Tomaso precizigas ke konvenis ke la virino, malsame la aliaj bestoj, devenus el la viro, ĉar tiu fakto atribuu pli altan dignecon al la unua viro kaj plue ĉar la «viro pli amu la virinon kaj al ŝi estu nedisige unuiĝinta ne nur pro la neceso de la generado sed ankaŭ pro aliaj bezonoj. En la 3 Tomaso konsente juĝas ke Eva devenis el la ripo kaj ne de aliaj eroj de la korpo ĉar «la virino ne devas regi sur la viro» (1Tm 2, 12) «kaj pro tio ŝi ne estis formita el la kapo», kaj pro la fakto ke ŝin oni ne rajtas malŝati kaj sklavigi «ŝi ne estis formita el la piedoj».
En la demando 93, artikolo 4, Tomaso pritraktas la tezon Paŭlo de Tarso (1Kor 11, 7), laŭ kiu la viro “estas la bildo kaj gloro de Dio; sed virino estas la gloro de viro”. Tomaso, «jen en la viro jen en la virino troviĝas la bildo de Dio rilate la substanco de la bildo, nome rilate la intelektan naturon». Tamen «sun iuj neprecipaj aspektoj, la bildo de Dio ĉeesta en la viro ne trovighĝas en la virino.
Ttel klare aperas ke, spite de la multaj distingoj, Tomaso enviciĝas en la komuna opinio.
Papo Paŭlo la 6-a
Tiu papo estis la unua kiu proklamis doktoro de la Eklezio fidelulojn de virina sekso. Fakte li nomumis al tiu digneco Terezan el Avilo kaj Katarinan de Sieno. Sub lia papado, la Kongregacio por la doktrino de la kredo promulgis (15-a de oktobro 1976) la deklaron Inter Insigniores per kiu estis reasertita la neebleco por la virinoj aliri sacerdotecon, ĉar tio kontraŭas la eklezian tradicion, ĉiam asertatan de la Patroj de la Eklezio kiuj, kune kun la tuta eklezio, kondamnis la kontraŭan praktikon de la gnostikaj komunumoj. Asertante tion, la papo refutas al argumentojn, tipe mezepokajn, per kiuj iuj teologoj pravigis la nealiron de la virinoj al la sacerdoteco. La unika vera motivo estas ke neniu rajtas aliri sacerdotecon se ne la elektitaj de Dio. La sacerdoteco ne pliigas la homan dignecon.
Papo Johano Paŭlo la 2-a
Spurinte sian antaŭulon, la 19-an de oktobro 1998 tiu papo nomumis Terezan el Lisieu x 32-a doktoro de la Eklezio, tria virino sin honorante per titolo kiu ekde 700 jaroj estis apanaĝo de nuraj viroj. .
En oficiala dokumento de la apostola seĝo titolita Ordinatio Sacerdotalis, Johano Paŭlo la 2-a revenis sur la problemo de la sacerdota ordinado konfirmante la neallaseblo de la virina sacerdoteco laŭ la motivoj alestigitaj en la deklaro Inter Insigniores.
Papo Benedikto la 16-a
Dokumento koncernanta la virinojn estas tiu de julio 2004 direktita al la episkopoj de la Katolika Eklezio temanta pri la "radikala feminismo" subskribita kiel kardinalo preposto al la "Kongregacio por la doktrino de la kredo". En ĝi estas asertata la natura kaj revelaciita kunlaborado de la viro kaj virino. La sepan de oktobro 2012, do jam papo, li proklamis Doktoro de la Eklezio la mezeopokan monaĥinon Hildegard de Bingen.
Papo Francisko
En pasaĵo de la apostola instigo Evangelii Gaudium, Francisko parolis pri la rolo de la virino en la Eklezio. Kvankam asertante ke la sacerdoteco estas ekskluzive vira, la papo precizigis kiel posedi la povon administri sakramentojn (kio en la katolika eklezio estas prerogativo de viroj) ne igas la sacerodotojn pli indajn ol la aliaj baptitoj (kaj do ol la virinoj), ĉar ilia estas servo al popolo de Dio. Tial li invitis la teologojn esplori la eblan rolon de la virivo en la medioj kie oni dekretas gravajn decidojn por la Eklezio.
Anglikana Eklezio
Ekde 11 de novembro 1992 la Eklezio de Anglio permesas ke virinoj ordiniĝu diakonoj kaj pastroj kaj, nun, eĉ episkopoj. Tion imitis kelkaj protestantaj komunumoj
Bibliografio
Testi classici del cristianesimo sulla donna:
Fatima bint Muhamad
Fatima estis la kvara kaj plej juna filino de profeto Mohamedo de ties unua kaj dum longa tempo sola edzino Ĥadiĝa bint Ĥuŭajlid. Fatima edziniĝis al Ali ibn Abi Talib.
Honorigoj
Fatima estis la sola inter la gefiloj de Mohamedo, kies filoj plenkreskis. Fatima do apartenis al la „Ahl al-Bajt“ (أهل البيت = „familio de la (profeta) domo“).
La suferoj de Fatima post la morto de ŝia patro, ŝia kverelo kun ties juna edzino Aiŝa kaj ŝia batalo kontraŭ Abu Bakr kaj Umar ibn al-Ĥattab estas centra dogmo de ŝijaismo. Fatima mortis en eta ĉambreto pro la suferoj pri la morto de sia patro kaj pro ŝiaj vundoj ricevitaj dum la batalo ĉe la dompordo.
Ĉar ŝia edzo ne estis akceptita kiel rekta posteulo de Mohamedo, ŝi proteste insistis, ke ŝia tombo restu kaŝita, kaj ĝis hodiaŭ neniu scias, kie en Medino ĝi estas.
Ali, post longa batalo kontraŭ Aiŝa, tamen fariĝis kalifo en 656. Liaj anoj, kiuj kiel „Ŝija“ (= la partio) poste disiĝis de la ĉefa islama movado, adoras Fatiman kiel sanktulinon, ĉar el ŝi devenas la solaj viraj nepoj de la profeto.
Fremdlingva Eldonejo (Sofio)
Fremdlingva eldonejo Sofija eldonis du esperantlingvajn librojn.
Montierchaume
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas montierchaumois.
Carl Sternheim
Carl STERNHEIM [kal ŝtenhajm] (naskiĝis la 1an de aprilo 1878 en Lepsiko, mortis la 3an de novembro 1942 en Bruselo) estis germana verkisto.
La filo de juda bankisto studis i.a. filozofion, juron kaj arthistorion, sed ĉion sen diplomo. Ekde 1908 li en Munkeno kun-eldonis la literaturrevuon Hyperion. Post 1911 Sternheim verkis siajn ekspresionismajn dramojn, kiuj satire kritikis la filistrecon de la siatempa socio. Pro malkontenteco pri la politika situacio en Germanio, li ekde 1912 vivis ĉefe en Belgujo, Nederlando kaj Svisujo.
En Germanio ĝis 1918 parto de lia verkaro estis malpermesita, ekde 1933 la naziaj regantoj malpermesis lian plenan verkaron. Carl Sternheim mortis en 1942 en Bruselo.
Sámuel Sükösd
SÜKÖSD Sámuel (pro. ŝykoeĵd) estis hungara reformita pastro, verkisto naskita en Sepsiszentkirály en 1818 kaj mortinta en Tömösi–szoros (Terkolo Timiș, Rumanio) la 20-an de junio 1849.
Biografio
Sámuel Sükösd studis en Székelyudvarhely, Nadjenjedo, de 1840 en Berlino. Li estis pastro en 1843 en Barátos, en 1844 en Lécfalva, de 1844 en Déva, de 1848 ĝis sia morto en Uzon. Li mortis kiel bivaka pastro de la sikulaj honvedoj defendintaj la Terkolon Tömösi.
Korsnäs
Korsnäs estas komunumo enn la provinco Ostrobotnio de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando. Ĝi havas 2 250 loĝantojn kaj ĝia areo estas 234,34 km². El loĝantoj 95,8% estas svedlingvaj kaj longe la komunumo havis reputacion esti la plej svedlingva komunumo en la mondo – en Svedio tiaj statistikoj mankas, sed tie loĝas do multe emigrantoj, ke estas verŝajne, ke eĉ en Svedio ne ekzistas komunumo, kie la relativa parto de la svedlingvanoj estus pli granda ol en Finnlando en la du menciitaj komunumoj. Tamen nuntempe komunumo Hammarland en Alando estas pli svedlingva eĉ en Finnlando.
Mai Nakachi
Mai Nakachi (中地 舞 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1997 ĝis 2008 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo.
Soufflenheim
(jen france, origine germane kaj alemane Sufflenheim) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Esperanto-renkontiĝo
Statistiko 1957 - 2007 (Germanio)
En kelkaj regionoj la Esperanto-renkontiĝoj kreskas, kiel ekzemple en Germanio.
Unu- kaj dusemajnaj renkontiĝoj en Germanio (plus AS en Pollando) 1957 - 2007
Klarigoj : junularaj :IS = Internacia Seminario; AS = Ago-Semajno; ne-junularaj: PSI = Printempa Semajno Internacia; SEFT = Somera Esperanto Familia/Feria Tendaro; SOMERE = SOmera MEzeŭropa REnkontiĝo; IF = Internacia Festivalo; NR = Novjara Renkontiĝo Renkontiĝoj okazantaj jarŝanĝe (AS, IS, IF, NR) aperas en la jaro kiam ili komenciĝas.
NGC 1310
NGC 1310 (aliaj indikoj — PGC 12569, ESO 357-19, MCG -6-8-4, IRAS03191-3716, FCC 13) estas galaksio en konstelacio Forno.
654 Zelinda
654 Zelinda estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Focea familio.
Malkovris ĝin la germana astronomo August Kopff, la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de "Zelinda", filino de la itala matematikisto kaj politikisto Ulisse Dini.
Jamie Oliver
Jamie OLIVER (naskiĝis la 27-an de majo 1975) estas brita kuiristo.
Liaj gepatroj posedis restoracion "The Cricketers" en Clavering (Essex), kie Jamie travivis sian infanaĝon. Jam kiel 8-jarulo li komencis helpi ĉe kuirado, kiel 16-jarulo komencis viziti lernejon "Westminster Catering College", kie li post tri jaroj finis sian studadon. Komence li laboris en "Neal Street Restaurant", de tie transiris al „River Café“, pri kiu foje informis televido. La sekvan tagon kontaktis lin kvin britaj televidoj, el kiuj "Optomen Television" rapide filmis kun li unuan parton de televida serio „Naked Chef“ (nuda kuiristo, kuiristo sen ĉapo), kiu estis tre sukcesa kaj daŭrigata ankaŭ eksterlande. La spektantoj vizitas kun lia motorciklo vendejojn, aĉetas materialojn por kuirado kaj poste partoprenas lian kuirarton. Li eldonis plurajn librojn, kiuj estis tradukitaj al multaj lingvoj. Siajn adorklubojn li havas en la interreto, kie li prezentas ankaŭ siajn receptojn.
Spree-arbaro
La Spree-arbaro (Błota, Błóta) estas apudrivera herbejo- kaj rivero-pejzaĝo en la sudo de la federacia lando Brandenburgio de Germanujo en la distriktoj Spree-Neiße, Dahme-Spreewald kaj Oberspreewald-Lausitz.
La Spree-arbaro konsistas el la suda Oberspreewald (administre dividita je la komunumaro Oberspreewald de la distrikto Dahme-Spreewald pli norde kaj la norda parto de la distrikto Oberspreewald-Lausitz pli sude) kaj el la norda Unterspreewald. La pejzaĝo estis formita dum la lasta glaciepoko, ĵus tie disbranĉiĝas la rivero Spree en la kadro de malalta tereno-delto en multaj kanaloj kaj riveretoj en longeco de pli ol 970 km-oj. Jen povas ekzisti ĉirkaŭ 18.000 besto- kaj planto-specoj, 1991 la Spree-arbaro ricevis la agnoskon de Unesko kiel biosfera rezervejo.
La boataj ekskursoj en la Spree-arbaro estas atrakcio de turismo en Brandenburgio. La konservitaj Spree-arbaraj kukumoj estas kulinara specialaĵo de la regiono.
Kriegsfeld
Kriegsfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Haldenstein
Pri la komunumo
Haldenstein (en la romanĉa lingvo Lantsch) estas komunumo de la komunumaro Kvin Vilaĝoj kaj la distrikto Landquart en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 999 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Haldenstein situas ĉe la okcidenta bordo de la Rejno en la sudo de la distrikto Landquart. La plej malalta punkto de la komunumo situas ĉe la bordo de la rivero Rejno sur alteco de 540 m s.m. La teritorio de la komunumo etendiĝas ĝis la kresto de la Calanda-Masivo, kie sur la monto Haldensteiner Calanda troviĝas sur alteco de 2806 m s.m. la plej alta punkto de la komunumo. La teritorion de la komunumo havas areon de 18,56 km², de kiuj 54% estas kovritaj de arbaro, 25% servas por agrikulturo, kaj 18% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Haldenstein limas en nordo al Untervaz, en nordoriento al Trimmis, en sudoriento al Koiro, en sudokcidento al Felsberg, kaj en okcidento al Pfäfers (SG).
Trafiko
Kvankam la gravaj trafikvojoj ne pasas tra la teritorio de la komunumo Haldenstein, ĝi estas tre bone atingebla. Aliflanke de Rejno pasas la kantona ĉefvojo nr-o 3;13 kaj la svisa aŭtovojo A13, kaj situas sur teritorio de la komunumo Koiro la stacidomo Haldenstein de la trajnlinio de Retia Fervojo de Landquart al Koiro. La komunumo mem estas konektita al la publika transportreto per la urba buslinio n-ro 3 de Koiro.
Vidindaĵoj
En Haldenstein troviĝas pluraj burgoj kaj kasteloj, nome Burgo Haldenstein, Kastelo Haldenstein, Burgo Grottenstein kaj Burgo Lichtenstein.
Historio
La unua dokumenta mencio de Haldenstein datiĝas el la jaro 1149 kiel Lanze. En la 14-a jarcento per la germanigo iom post iom oni komencis uzi la germanlingvan nomon Haldenstein. Dum mezepoko Haldenstein apartenis al Koiro. En la jaro 1803 Haldenstein fariĝis per la mediacia konstitucio memstara komunumo kaj estis atribuita al la Supra Tribunalejo Kvar Vilaĝoj, kiu tiam estis alinomita al Kvin Vilaĝoj.
Moschiano
Moschiano estas komunumo de Italio.
Saito Eizo
Japana esperantisto SAITO Eizo (naskiĝis en 1901, mortis la en Kioto) estis japana esperantisto.
Li estis longtempe redaktoro kaj eldoninto de la japana beletra Esperantista revuo L'Omnibuso.
Li eldonis kelkajn plurajn librojn, inklude de La danĝera lingvo (Ulrich Lins), Historieto de la japana Esperanto-movado (Miyamoto Masao) kaj Mi amas... (Ueyama Masao).
Historio de la Mondolingvo
Historio de la Mondolingvo estas 244-paĝa libro de Ernest Drezen, kiun eldonis Ekrelo en 1931. La tria eldono el 1967 aperis ĉe Librejo Pirato. La kvara eldono el 1991 aperis ĉe Eldonejo Progreso en 1991, eldonita kaj komentita de S. Kuznecov.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Dosiero:Historio de la Mondolingvo.jpg|Eldono de 1931 Dosiero:Historio de la Mondolingvo Pirato.jpg|Eldono de 1967 </Gallery>
Romia imperiestro
La Romia imperiestro estis la reganto de la Romia Imperio dum la imperia periodo (starte en la jaro 27 a.n.e.). La imperiestroj uzis varion de diferencaj titoloj laŭlonge de la historio. Ofte kiam romiano estis priskribita kiel "imperiestro", tio respegulas ke li ekprenis la titolon Augustus aŭ Caesar. Alia titolo ofte uzita estas imperator, origine militista honora titolo. La komencaj imperiestroj uzis ankaŭ la titolon princeps (unua civitano). Imperiestroj ofte amasigis respublikajn titolojn, ĉefe Princeps senatus, Consul kaj Pontifex Maximus.
La legitimeco de la regado de imperiestro dependis el lia kontrolo de la armeo kaj agnosko de la Senato; imperiestro estis normale proklamita de siaj trupoj, aŭ investita pere de imperiaj titoloj fare de la Senato, aŭ ambaŭ. La unuaj imperiestroj regis solaj; pli postaj imperiestroj foje regis kun kun-imperiestroj kaj kundividis la administracion de la Imperio inter ili.
La Romianoj konsideris la postenon de imperiestro kiel distinga el tiu de reĝo. La unua imperiestro, Aŭgusto, absolute malakceptis agnoskon kiel monarko. Kvankam Aŭgusto povis postuli ke lia povo estas aŭtente respublika, lia sukcedanto, Tiberio, ne povis konvinki fari la saman postulon. Tamen, por la unuaj tri cent jaroj de Romiaj Imperiestroj, el Aŭgusto ĝis Diokleciano, oni faris grandan klopodon por emfazi ke la imperiestroj estis la estroj de respubliko.
El Diokleciano antaŭen, imperiestroj regis laŭ klara monarkia stilo kaj tute ne konservis la teorian principon de respubliko, sed la kontrasto disde "reĝoj" estis plutenita: kvankam la imperia sukcedo estis ĝenerale hereda, ĝi estis hereda nur se estas taŭga kandidato akceptebla kaj al la armeo kaj al la burokrataro, tiel ke la principo de aŭtomata heredo ne estis adoptita. Elementoj de la Respublika institucia kadro (senato, konsuloj, kaj magistratoj) estis konservitaj nur ĝis la fino mem de la Okcidenta Imperio.
Tapia
Tapia (hungare:Tápia) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 513 loĝantojn (rumanoj); en 1992 372 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1761. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Oni aligis al ĝi Armădia (Harmad), kiu en 1910 havis 396 rumanajn loĝantojn. Administre ĝi apartenas al Lugoj.
15149 Loufaix
15149 Loufaix estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Louis Faix (1933–2011), amatora astronomo origine el la regiono de Detrojto en Miĉigano, kiu retiriĝis en Saddlebrooke (Arizono). Kiel inĝeniero li alportis tiun sperton al sia ŝatokupo, inventinte sistemojn kiel la "Kompensilo Faix" priskribita en artikolo en la revuo Sky & Telescope de majo 1978.
Burnham-on-Sea
Burnham-on-Sea estas loĝloko (urbo) en la angla graflando Somerset ĉe la buŝo de la rivero Parrett kaj la golfo de Bridgwater. Ĝis la fino de la 18-a jarcento Burnham estis vilaĝeto, sed poste komencis kreski kiel sekvo de ĝia populareco kiel banloko. La loĝloko havis 19 576 loĝantojn en 2011.
Geografio
Burnham situas en la sudokcidenta Anglio, proksimume kvardek kilometroj sudokcidente de Bristol kaj ĉ. tridek kilometroj norde de Taunton. Je la transa flanko de la kanalo de Bristol en nordokcidenta direkto troviĝas Cardiff en Kimrio. La loko situas en la najbareco de la elfluejo de la rivero Parett, kie tiu enfluas la kanalon de Bristol. La vasta ŝlimejo estas karakteriza por la golfo de Bridgewater kaj la resto de la kanalo de Bristol. Kiel sekvo de la tre granda tajdodiferenco kun altodiferenco ĝis 11 metroj, la akvo povas retiriĝi en longeco de pli ol 2,5 kilometroj.
Lumturoj
Pro ĝia situo je la buŝo de la rivero Parett kaj la kontinua drivado de la sablo en la kanalo de Bristol kaj la danĝeroj por la ŝipveturado, en la historio oni konstruis nombron da lumturoj en Burnhamd. La origina lumturo, kiu estas konata kiel Round Tower (runda turo), estis konstruita je la fino de la 18-a jarcento por anstataŭi la lumon en la turo de la Sankta Andreaskirko. La lumturo estis konstruita flanke de la kirko kaj funkciis ĝis 1832, poste la supraj du etaĝoj estas malkonstruitaj.
La 34 metrojn longa kolono aŭ alta lumturo estis en 1830 formplanta kaj konstruita fare de Joseph Nelson en komisio de Trinity House kaj estis ekipita per parafinolampo. La teretaĝo havis diametron de kvin metroj kaj la plej supra etaĝo tri metroj. La lumturo funkciis ĝis 1996. Poste ĝi estis vendita en aŭkcio kaj alikonstruita al tranoktejo.
La sur lignaj fostoj konstruita malalta lumturo aŭ lumturo sur kruroj estis en 1832 ankaŭ fare de Nelson konstruita kiel suplemento de la alta lumturo. La turo altas 11 metrojn, kun la lumo je 7 metroj super la sablo. La lumturo staras sur naŭ lignaj fostoj. Inter 1969 kaj 1993 la turo estis malaktiva, sed pro la permanenta elŝalto de la alta lumturo ĝi denove estis ekfunkciigata.
Vlasta Matulová
Vlasta MATULOVÁ (1918-1989) estis ĉeĥa aktorino. Ŝi aperis en pli ol 20 filmoj el 1940 ĝis 1977. Ŝi aperis ankaŭ en televido.
Frostujo
Kiam frostujo estas ne aparta ŝranko, sed nur fako ene de fridujo, oni ankaŭ ofte nomas ĝin frostofako. Frostofakoj ofte ne atingas tiom malaltajn temperaturojn kiel apartaj frostujoj.
Frostujoj estis ekuzitaj en la hejmoj de Usono en la 1920-aj jaroj. Larĝa disvastiĝo okazis en la 1930-aj jaroj pro falo de la prezoj.
Arnoltice (apartigilo)
Nomon Arnoltice havas pluraj setlejoj:
… aŭ partoj de municipoj:
Transhumanisto
Transhumanisto estas adepto de transhumanismo. Inter la plej famaj transhumanistoj, trovas sin FM-2030 kaj Natasha Vita-More.
La ĉefa kredo de transhumanistoj estas tio, ke la nuntempa homo - transhomo (transira homo) - estas la homo, kiu situas inter pasinta homo kaj venonta homo, t.e. posthumano. Posthomo estos tute distingebla de homo, kiun ĝis nun ni konas.
Pereigi malsanojn kaj plilongigi (aŭ eternigi) la vivon, estas inter la ĉefaj celoj de humanistoj. Ili pere de diversaj branĉoj de scienco planas pliprogresigi/plikapabligi la homan intelekton kaj korpon. Jam ekzistas ciborgoj, kiujn oni povas rigardi kiel la unuajn realiĝojn tiu ĉi terene.
Le Cinquième Élément
Le Cinquième Élément, aŭ The Fifth Element (La kvina elemento) estas franca filmo de Luc Besson, aperinta en 1997.
Rakonto
Egiptio, 1914. Du serĉantoj malkovras la ekziston, krom akvo, aero, tero kaj fajro, de kvina elemento, kiu sola povos savi la mondon. Tiu sekreto estas protektata de Mondoshawan, estaĵoj venintaj el alia galaksio, kiuj foriras kun la promeso reveni tricent jarojn poste, kiam Malbono denove alvenos.
Tri jarcentojn poste, en nov-jorka megalopolo, la prezidento kaj ties ĉefa stabo donas maksimuman alarmon pro alproksimiĝo de giganta fajro-bulo, kiu estas detruonta la planedon. Unu el la konsilantoj, pastro Cornelius, tiama terana gardanto de la sekreto, konfirmas, ke la sola rimedo estas posedata de la Mondoshawan. Sed ilia veturilo estas detruita de Mangalores. Tie postvivas embria maso, kiu prenita de militistoj transformiĝas en belegan rufan junan virinon, Leeloo (Leeloo Mina Lekatariba Laminatcha Ekbat D Sebat). Timigita, ŝi eskapas el la stabejo antaŭ ol fali sur la taksion de Korben Dallas, kiu veturas en la aera spaco de la civito, kiel ĉiuj aliaj multnombraj veturiloj. Defendante ŝian kaŭzon, Korben, eks-agento de sekurecaj fortoj, helpas ŝin forkuri de ŝiaj postsekvantoj kaj kondukas ŝin al pastro Cornelius, kiu rekonas ŝin kiel… la kvinan elementon. Ili devos triope retrovi kofron entenantan kvar ŝtonojn, kiuj estis forrabitaj de la hidaj Mangalores je la nomo de la potenca Zorg, servisto de Malbono.
Metroo de Taŝkento
La Metroo de Taŝkento  (Toshkent metropoliteni, Ташкентский метрополитен) estas la metrosistemo de la urbo Taŝkento, ĉefurbo de Uzbekio. Ĝi estas la sola metroo kiu nuntempe funkcias en Centra Azio. Ĝi estis la sepa metroo konstruita en eksa Sovetio, inaŭgurata en 1977.
Historio
Planas por la Taŝkento Metroo komenciĝis en 1968, du jaroj post grava sismo frapis la urbon en 1966. Konstruo sur la unua linio komencis en 1972 kaj ĝi malfermiĝis la 6an de novembro 1977 kun naŭ stacioj. Tiu linio estis etendita en 1980, kaj la dua linio estis aldonita en 1984. La plej lastatempa linio estas la Yunusobod Linio, la unua sekcio de kiu malfermiĝis en 2001.
Norda etendaĵo de tiu linio estas nuntempe sub konstruo, kaj kvara linio estis ekkonstruita en 2010, sed estis prokrastita. Hodiaŭ, la Taŝkenta Metroo havas 29 staciojn, kiuj diferencas inter si. La arkitekturo kaj dekoracio de ĉiu stacidomo reprezentas ĝian nomon. La propreco de la Taŝkenta metroo estas ĝia prefere malprofunda stacidomo posicionamiento. Iuj stacidomoj havas ŝtuparojn, 7 stacioj apartenas al la turotipo, 4 stacioj al la arkotipo kaj stacidomo (Mustakillik) al la turo-individua tipo. Elstaraj arkitektoj kaj artistoj de Uzbekio partoprenis en la dizajno de la stacioj. Interna dekoracio prezentas solida kaj stabila materialoj: metalo (en la formo de gravuraĵoj), vitro, plasto, granito, marmoro, smalt, arto ceramiko, kaj ĉizita alabastro. Ĉiu stacio estas originala artverko kaj centroj sur aparta temo.
Operacioj
La Taŝkenta Metroo konsistas el tri regulaj linioj kaj cirklolinio (sub plia etendaĵo) kiu nuntempe funkciigas 51,4 km da itinero kaj servas 43 staciojn.
La profundo de la tuneloj de la metroo varias inter 8-25 metroj (26-82 ft). La forta konstruo de ĉi tiuj tri linioj povas rezisti al tertremoj de grando 9,0 laŭ la skalo Richter. [4] Ĝi elmontras 1.520 mm (4 ft 11 27⁄32 en) mezurilon kaj trian relan elektroprovizon (825 V Dc). La meza stacidistanco estas 1.40 kilometroj (0.87 mejl.).
Mito Isaka
Mito Isaka (井坂 美都 n. ) estas japana futbalisto. Ŝi de 1997 ĝis 2002 membris en la japana virina nacia teamo de futbalo. Ŝi estas aktiva teamano kiu partoprenis en 46 matĉoj kaj atingis 15 golojn.
Panayot Hitrow
Panayot	HITROW, kuracisto, nun en Sofia. Nask. en 1894. Multe vojaĝis tra la mondo Vivis, studis kaj propagandis en Odessa, Tirnovo, Bucureŝti, Moskva, Berlin, Milano, Sofia. Verkis kaj eldonis diversajn traktaĵojn en naciaj lingvoj, E-lernolibrojn por rusoj, germanoj, kaj bulgaroj, Historieton de i. I. kaj aliajn. Eldonis ilustritan E revuon E-io, 1923-25. En 1925 fondis "lnt. Unio E-ista" (v.)
Elisabeth Kübler-Ross
Elisabeth KÜBLER-ROSS (naskiĝis la 8-an de julio 1926 en Zuriko, Svislando; mortis la 24-an de aŭgusto 2004 en Scottsdale, Arizono) estis svis-usona psikiatro. Ŝi okupiĝis pri la morto kaj mortontoj, funebro kaj funebrado.
Vivo
Elisabeth Kübler naskiĝis kiel unu el triopulaj fratinoj kaj filino de komercisto en 1926 en Zuriko. En la jaro 1957 ŝi promociis fininte sian medicinstudadon en la universitato de Zuriko. Kun ŝia edzo Emanuel "Manny" Ross ŝi transloĝiĝis en 1958 al Usono. Ŝi laboris kiel psikiatro en pluraj gravaj usonaj malsanulejoj kaj iĝis profesoro de la universitato de Virginio en 1985. Inter la jaroj 1974 kaj 1996 Elisabeth Kübler-Ross ricevis 23 honordoktorecojn de diversaj universitatoj kaj altlernejoj. Aldone ŝi ricevis pli ol 70 naciaj kaj internaciaj distingoj. En la jaro 1995 ŝi suferis cerboatakon, kaj poste du aliajn, kiuj necesis ke ŝi uzu rulseĝon. La gazeto Time kalkulis ŝin en 1999 inter la "100 plej grandaj sciencistoj kaj pensuloj" de la 20-a jarcento.
Verko
Ŝi celis lerni de la mortantoj kiel agi kun mortantoj kaj kiun helpon ili esperas. Pro tio ŝi intervjuis nekuraceblajn malsanulojn. Dum la intervjuoj oni rekte petis la personojn priskribi siajn sentojn kaj pensojn pri morto kaj mortado. Ĉefe kuracistoj komence ekscitiĝis pri tiu metodo. Malgraŭ forta kritiko la reago de la pacientoj estis ĉefe pozitiva: el 200 pacientoj 198 akceptis tiun eblon sin esprimi.
Per nekalkulebla nombro de prelegoj kaj kursoj, kiujn ŝi gvidis ĉie ĉirkaŭ la globo, ŝi helpis ĉefe kuracistojn, flegistojn, socilaboristojn, animzorgantojn kompreni kaj agi kun mortantajn kaj funebrantajn homojn. La kerno de ŝia mesaĝo estis, ke la helpantoj unue klarigu siajn proprajn timojn kaj vivproblemojn ("la nefinitajn aferojn") kiel eble plej multe, antaŭ ol helpi aliajn homojn.
Blankagorĝa saksikolo
Temas pri mezgranda saksikolo 17 cm longa. La masklo havas tre blankajn gorĝon kaj kolflankojn, krom blankaj pugoj kaj flugilmakulo. Estas nigraj kapo, nuko, dorso, flugiloj (escepte la blankaj partoj) kaj vosto. La subaj partoj estas ruĝoranĝaj kaj iĝas pli palaj en ventro. La ino havas helan superokulan strion, palan gorĝon kaj helan kronon kaj dorson. Simila specio estas la Komuna saksikolo S. torquata, sed estas pli malgranda, ne havas blankan flugilmakulon kaj havas nigran gorĝon.
Elisabeth Kübler-Ross
Verko
Poste en sia vivo, ŝi malsukcesis pri la plano de ejo por aidosaj infanoj laŭ la ekzemplo de la angla kuracisto Cicely Saunders.
Blankagorĝa saksikolo
La voĉo de la Blankagorĝa saksikolo estas metaleca tek-tek.
Elisabeth Kübler-Ross
Verko
Dum intervjuo Elisabeth Kübler-Ross parolas pri sia vivo: "En Svisio oni edukis laŭ la principo: labori, labori, labori. Vi estas homo valoro nur se vi laboras. Tio estas fundamente malvera. Duonvivi, duondanci. Tio estas la ĝusta miksaĵo! Mi mem dancis kaj ludis nesufiĉe."
Blankagorĝa saksikolo
La Blankagorĝa saksikolo reproduktiĝas en la alpaj aŭ subalpaj herbejoj kaj arbustejoj de la montoj de Mongolio kaj apudaj partoj de Rusio. Ili vintrumas en la terai de Nepalo kaj norda Barato, ĉe sekaj kaj humidaj herbejoj, kanejoj kaj tamarikejoj laŭlonge de riverbordoj kaj ankaŭ en plantejoj de sukerkano.
Tiu specio estis klasita kiel Vundebla de BirdLife International. La plej damaĝa minaco ŝajne estas la rapida perdo de herbejoj en ties vintrejaj areoj. Protektareoj ĉe tiuj vintrejoj estas la Nacia Parko Kaziranga, la Nacia Parko Jim Corbett kaj la Nacia Parko Manas, Barato, kaj la Grurezervejo Lumbini, la Nacia Parko Royal Chitwan kaj la Rezervejo Sukla Phanta, Nepalo. La nuntempa populacio estas ĉirkaŭkalkulata inter 2,500 kaj 10,000 dum la teritorio estas ĉirkaŭ 230,000 km2. Tamen malpliiĝas tiom ke en Nepalo oni kalkulis nur 110 individuojn en 1998. Oni scias malmulte pri la reproduktaj areoj.
Elisabeth Kübler-Ross
Verko
En la 2002-a brita dokumentara filmo pri la vivo de Elisabeth Kübler-Ross, titolita "Vidi en la vizaĝon de la morto" ŝi diras: "Hodiaŭ mi certas, ke ekzistas vivo post la morto. Kaj ke la morto, nia korpa morto, simple estas la morto de la kokono. Konscio kaj animo daŭre vivas je alia nivelo. Sen iu ajn dubo."
Orientaj Bisajoj
La regiono Orientaj Bisajoj plejparte konsistas el la insuloj Lejteo kaj Samaro. La provincoj de la regiono estas:
Elisabeth Kübler-Ross
Malagnosko kaj izoliĝo
Unue la paciento neas la malsanon. Li asertas, ke la radiografio estis interŝanĝita aŭ ke la kuracisto fuŝdiagnozis. Se la familio ne volas alfronti la morton, ĝi ne povos helpi la anon dum tiu fazo. Konsekvence tio signifas ke la familio deziras la morton de la mortonto ("mortu kiel eble plej rapide"). Eksterfamiliano povas helpi la pacienton, proponante konfidon kaj eventuale subtenante lin por lia volo ne agnoski la malsanon
Kolero
La paciento sentas envion kontraŭ la pluvivontoj. Tio kreas koleriĝojn ĉiajn pri tiuj, kiuj ne suferas lian malsanon, kiel ekzemple flegistoj, kuracistoj kaj parencoj. Tiuj ĉi povos daŭre gajni monon, elspezi ĝin dum ferioj kaj realigi siajn planojn. Li timas ankaŭ, ke oni forgesos lin, lia sufero ŝajnas al li ne grava antaŭ la fono de televidaj katastrofoj. Helpo al li povas esti atento, ne forlasi la pacienton kaj eble kaŭzi lian koleron, por ke li esprimi ĝin. Grave estas, ke la helpantoj ne konsideru la koleron direktita kontraŭ ilin, ĉar alimaniere la kolero provokos kontraŭkoleron, kio ekos eraran ciklon (disputspiralon).
Negocado
Tiu fazo estas mallonga nedaŭra fazo, kie montriĝas infanaj kondutmanieroj, kiel tiu de infano unue kolera, poste negocanta, kiu deziras ricevi rekompencon per hejmaj laboroj. Kutime tiun negocadon oni faras sekrete kun Dio, oferante sian vivon al la eklezio aŭ sian korpon al la scienco. Por helpi la pacienton dum tiu fazo, helpas rekoni siajn kulposentojn kontraŭ ekzemple la eklezio kaj liberigi lin de liaj malracionalaj timoj.
Depresio
La rigidiĝo, la furoro kaj la kolero anstataŭitaj de du formoj de malespero kaj de perdo. La unua formo estas reago. Temas pri jam ekzista perdo, ekzemple la mamo post operacio, la mono por la malsanulejo, la respondeco pri la familio. Agante kontraŭ tiuj zorgoj, ekzemple per mamprotezo aŭ sukcesa nova prizorgo de la familio, oni povas helpi la suferanton. La dua formo estas preparanta kaj temas pri onta perdo kiel la morto aŭ foresto el la vivo de parencoj. Ankaŭ tie ĉi la helpo de la ĉirkaŭaĵo povas malpligrandigi la suferon de la paciento, ekzemple per rakontoj de parencoj, ke infanoj daŭre bone laboros lerneje kaj multe ludas, t.e. ke malgraŭ la foresto de la paciento ili daŭre pluvivas kiel kutime. Tamen tro da vizitoj malhelpas la funebradon, kiun la malsanulo nepre bezonas. Sen subjektiva kono de la timo kaj de la malespero ne eblos atingi la sekvan fazon.
Akcepto
Post envio kaj kolerego al ĉiu sanulo kaj vivulo la malsanulo atendas la morton kaj dormas pli multe. Tiu fazo estas libera de sentoj, la batalo estas farita, la doloro foriris kaj la paciento ne plu volas partopreni la problemojn de la ekstera mondo. Tial tiu fazo estas la plej malfacila por la personoj de la ĉirkaŭo de la mortonto, ĉar ili spertos malakcepton. Maljunaj pacientoj atingas tiun akceptofazon pli facile, ĉar ili povas retrorigardi al sia vivo, siaj gefiloj kaj tiel vidas sencon. La malfacilaĵo en tiu proceso estas la distingo inter tiu fazo kaj frua rezigno. Parencoj pli bone helpos per silenta aŭskultado, montrante tiel ke oni ĉeestos ĝis la morto.
Resume estas dirende, ke ĉiuj fazoj kune temas pri "espero" kaj ke estos eraro forpreni la esperon de la paciento. Do, estas la tasko de la kuracisto transdoni la esperon ("Mi faris ĉion kion mi povis por helpi vin, kaj mi daŭre faros tion por faciligi vian situacion."). Tiel kuracisto iĝas amiko kiu ĉeestos ĝis la morto.
Kuriozaĵo
En la usona televid-serio La Simpsonoj, Homer trapasis en maniero treege troigita kaj sarkasma, la kvin fazojn de mortado priskribitaj de Elisabeth Kübler-Ross.
19246 Megumisasaki
19246 Megumisasaki estas malgranda, trege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la Monto Njukasa, Fuĵimi (Nagano, Japanio).
Ĝi ne estas malproksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan fizioterapiistinon Megumi Sasaki, kiu laboras en la malsanulejo Minamino en Haĉioĝi, Japanio. Kiam la unua malkovrinto estis enhospitaligita kun cerba infarkto, ŝi trejnis lin, ke li refoje marŝu.
NGC 1311
NGC 1311 (aliaj indikoj — PGC 12460, ESO 200-7, IRAS03186-5222) estas galaksio en konstelacio Horloĝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Internacia Konfederacio de Laboro
La Internacia Konfederacio de Laboro (IKL) estas tutmonda sindikatara konfederacio konsistanta el sindikatoj de tendencoj proksimaj al anarki-sindikatismo kaj/aŭ al revolucia sindikatismo. La IKL estis fondita en majo 2018 en Parmo, fare de partoprenantoj el dekses landoj kaj regionoj kiuj iĝis partoprenantoj de la fondo de IKL. Plej el la membraro de la internacio estas iamaj membroj de la Internacia Laborista Asocio (ILA-IWA-AIT), kiu dissplitiĝis en 2016, kiel CNT, USI, FAU, kaj ankaŭ aliaj proksimaj organizoj kiel IWW.
Robert Wilkins
Robert Timothy WILKINS (16a de Januaro, 1896 – 26a de Majo, 1987) estis usona gitaristo kaj kantisto de kontrea bluso. Liaj prauloj estis afrik-usonanoj kaj ĉerokoj. Lia ĉefa trajto estis lia varikapablo: li povis ludi ragtimon, bluson, menestrelecajn kantojn kaj gospelon per sama facileco.
Li ekmuzikis en Memfiso kaj norda Misisipio dum la 1920-aj kaj komencaj 1930-aj jaroj, samtempe kiel Furry Lewis, Memphis Minnie (kiun li asertis esti tutorinta), kaj Son House. Li organizis ankaŭ kruĉobandon por profiti el la "jug band craze" (kruĉobanda frenezo) tiam laŭmoda. Kvankam neniam atingante sukceson kompareblan al tiu de la Memphis Jug Band, Wilkins plifortigis sian lokan popularecon per apero en 1927 ĉe Memfisa radiostacio. El 1928 al 1936 li registris por Victor kaj Brunswick Records, ĉu sola aŭ kun unusola akompananto, kiel Sleepy John Estes, kaj malkiel Gus Cannon de Cannon's Jug Stompers.
84943 Timothylinn
84943 Timothylinn estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 2:1 kun Marso.
Preĝejo Koro de Jesuo (Hegyvidék)
Preĝejo de Koro de Jesuo estas romkatolika preĝejo kaj Monumento historia en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Hegyvidék. La konstruaĵo konsistas el kampanilo, grandpreĝejo, etpreĝejo, kiujn arkada koridoro kunligas.
84943 Timothylinn
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la Catalina Sky Survey : astronomia kampanjo plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Preĝejo Koro de Jesuo (Hegyvidék)
Historio
La etpreĝejo konstruiĝis en 1925, la ceteraj partoj en la sekva jardeko (la kampanilo en 1936) laŭ planoj de Bertalan Árkay. En 1942 bomboatako, en 1945 sieĝo faris iomete ruina la preĝejon. En 1998 ĝi plene renoviĝis.
84943 Timothylinn
Nomo
Ĝia nomo honoras Timothy Linn, Inĝenierartan Administriston pri Sistemoj por la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx. Li estis ano de la inĝenierarta teamoj por la Marsa Alterigilo Fenikso kaj la lunaj orbitaj misioj GRAIL.
Preĝejo Koro de Jesuo (Hegyvidék)
Konstruaĵo
La preĝejo havas interne 8 flankokapelojn. Ĉe la sanktejo la sakristio kaj la paroĥa oficejo etendiĝas. Bildoj de la sanktejo prezentas Stefano la 1-a (Hungario)-n. En la ĉefnavo skulptaĵoj pri la 12 apostoloj kaj freskoj pri Jesuo, Dipatrino, profetoj kaj anĝeloj. György Krivátsy Szűts pentris la ĉefaltaran bildon pri Ave Maria. Kermeso okazas en la 22-an de aŭgusto.
Clemens August Carl Klenze
Clemens August Carl KLENZE (naskiĝinta la en Liebenburg-Heißum, mortinta la  en Berlino) estis germana jursciencisto, historiisto kaj regiona politikisto. Li nuptis Therese Bremer (unu filino). Lia frato estis la arĥitekto Leo von Klenze.
Vivo
Dum la Napoleonaj Militoj li soldatis; studento li estis en Göttingen kaj Berlino. En Göttingen li fondis kune kun la amiko kaj filologo Karl Lachmann klubon nome Societas philologica Gottingensis. En 1820 sukcesis doktoriĝo. Tre grave influis lin Friedrich Carl von Savigny scienckariere. Li instigis Klenze daŭre agadi universitate. En 1823 Klenze iĝis eksterorda kaj en 1826 orda profesoro pri historio de romia juro en Berlino. En 1828/29 li rektoris. Klenze troviĝis en la redaktistaro de la periodaĵo "Zeitschrift für geschichtliche Rechtswissenschaft" kie li publikigis multajn proprajn eseojn. Krome li anis ĉe la politika klubo Gesetzlose Gesellschaft zu Berlin kiun fondis la pedagogo Philipp Buttmann.