cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tringo
Taksonomio kaj evoluo
La plej proksimaj parencoj de tringoj estas la falaropoj, la ŝtonturnuloj kaj la kalidroj (van Tuinen et al. 2004). La nuntempa grupo estas nune konsiderata kiel formata el granda genro Tringa kaj el du tre malgrandaj, similaj kun la stato trovata en multaj aliaj vadbirdoj kiel tiuj de la grupoj de kalidroj, galinagoj kaj skolopoj aŭ mevoj. La Striflugila tringo, Tringa semipalmata, eksa Catoptrophorus semipalmatus, la Mallongkrura tringo, Tringa brevipes - eksa Heteroscelus brevipes kaj la Griza flavkrura tringo, Tringa incana - eksa Heteroscelus incanus, igixs nuntempe atribuitaj al genro Tringa (Pereira & Baker, 2005); tiuj genroŝanĝoj estis konsekvence adoptitaj de la American Ornithologists' Union (Banks et al., 2006).
Similaj pristudoj indikis ke kelkaj morfologiaj ecoj kiel detaloj de la klaviklosto aŭ forkosto kaj pelvo evoluis paralele kaj ne estas indikiloj de proksima rilato. Simile la koloroj de kruroj kaj piedoj sufiĉe diferenciĝas inter proksimaj parencoj kiel la Malhela tringo, Tringa erythropus, la Granda flavkrura tringo, Tringa melanoleuca kaj la Griza tringo, Tringa nebularia, ekzemple pli parencaj inter si ol aliaj specioj de la grupo; la jarcenta krurkoloro iĝis ekzemple senkolora ĉe la Blankpuga tringo, Tringa ochropus. Krome la molekula filogenio pruvas, ke la ĝeneralaj kutimoj, grandoj kaj bildoj de supra plumaro estas bonkvalitaj indikiloj de evolua rilato ene de tiu grupo.
La Tringa guttifer, rara kaj endanĝerita specio ne estas atingebla por molekulaj analizoj. Ĝi estas kvazaŭ malsimila kaj estis iam lokita ĉe monotipa genro Pseudototanus. Ĝi ŝajnas pli proksima al grupoj semipalmata-flavipes aŭ stagnatilis-totanus-glareola, kvankam ĝi havas ankaŭ similaĵojn kun la Granda flavkrura tringo, Tringa melanoleuca kaj la Griza tringo, Tringa nebularia.
"Totanus" (=Tringa) teruelensis ne estas ŝajne tringo (Olson, 1985).
Pikku Kakkonen
Pikku Kakkonen estas finna porinfana televidprogramo, kiu estas prezentita ekde 1977 en la kanalo Yle TV2 de la finna televido. Ĝi estas prezentata lunde, marde, merkrede, ĵaude kaj vendrede. Ĝi havis multajn prezentistojn. Konata figuro, kiu prezentas en subprogramo de la programo, estas ekzemple la fikciaj figuroj Rölli kaj Pelle Hermanni aŭ "Hermano la Klaŭno". El Pikku Kakkonen konatiĝis ankaŭ antropomorfa hundoludilfiguro Ransu, kiun voĉaktoris Pertti Nättilä.
Vidu ankaŭ
Taikuri Luttinen
Mansilla de la Sierra
Geografio
Ĝi estas atingebla laŭ la regiona ŝoseo LR-113 kiu bordas la randon de la Akvorezervejo de Mansilla ĉe la rivero Najerilla inter Villavelayo (okcidente) kaj la submunicipo Tabladas (oriente) post la akvobaraĵo. Fakte la municipa teritorio estas longeca areo norde suden inter la teritorioj de Villavelayo (okcidente) kaj Viniegra de Abajo (oriente) ambaŭ kun la sama formo longeca.
Historio
La loknomo Mansilla devenas de mensa, mesilla, (tablo) altebenaĵo de la montara zono, kie estis la iama loĝloko Mansilla, kiu estis trairata de la riveroj Gatón, Najerilla kaj Cambrones, kaj konstruita ĉefe el ŝtono. La Palaco de Mansilla, gastigis iam la grafon Fernán González kaj la reĝon Johano la 2-a. Blazondomoj ankoraŭ atestas pri grava historio, inter Rioĥo kaj Burgoso, kun transmigra brutobredado ludanta gravan rolon. ​
Poste la loĝloko estis inundita de la akvoj de la diglago. En 1900 la loko havis 600 loĝantojn, estis la ĉefurbo de las Siete Villas, grava brutobredejo de 10 000 brutoj, estis tiom prospera ke havis apotekon, kuraciston, policejon, juĝejon, kaj la kunvenejo de urbestroj Casa de las Islas. La nova loĝloko estis konstruita en 1959.
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la mezo de la 20-a jarcento oni malaltiĝis el 600 loĝantoj ĝis la nunaj 60.
Aktualo
La loĝantaro estas tre maljuna. Vizitindaĵoj estas la preĝejo kaj la ermitejo, diglago, montara pejzaĝo, ktp.
Campomorone
Campomorone estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Ligurio kaj la provinco Ĝenovo, kiu ekde 2015 oficiale nomatas metropola urbo Ĝenovo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bosio (AL), Ceranesi, Fraconalto (AL), Genova, Mignanego kaj Voltaggio (AL).
San Juan Tamazola
Geografio
San Juan Tamazola apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3170 loĝantojn. El tiuj estis 1551 viroj kaj 1619 virinoj. La komunumo havas surfacon de 156.93 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2080 metroj super la marnivelo.
(58141) 1981 UW22
(58141) 1981 UW22 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
San Juan Tamazola
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1564 indiĝenoj. El tiuj 1239 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1239 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Campomorone
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
(58141) 1981 UW22
Ĝia orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso sed ne trairas ĝin. Ĝia marsa MOID estas 0,27259 AU, tie estas 40,779 milionoj da km.
Sessa (komunumaro)
La komunuaro Sessa  estas administra unuo de Kantono Tiĉino kaj parto de la Distrikto Lugano. Ĝi havis 3300 loĝantojn la 31-an de decembro 2011. Ĝia ĉefloko estas Sessa.
Krakov
Krakov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.
Sessa (komunumaro)
Trafiko
Tra la Komunumaro Sessa pasas la kantona ĉefvojo n-ro 398 de Ponte Tresa al Luino. Per la buslinio de Ponte Tresa al Luino la komunumaro estas konektita al la publika transportreto.
Komunumoj de la komunumaro Sessa
La komunumaro Sessa konsistas (stato en 2013) el 5 komunumoj, el kiuj Monteggio estas la plej granda. Jen la listo:
San Juan Tamazola
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Ĝenerala sekretario
Ĝenerala sekretario - tiel oni ofte nomas la ĉef-administranton de organizaĵo.
Namiba dezerta skarabo
La Namiba dezerta skarabo (Onymacris unguicularis) estas skarabo el la familio nigraj skaraboj (Tenebrionidae). Ĝi estas endema en la Namibo.
Karakterizaĵoj
La namiba dezerta skarabo estas nigra, ĉ. 2 cm granda kaj havas okulfrape longajn krurojn. Tiuj ebligas relative grandan distancon inter la varmega sablo kaj la korpo. La kovra flugilo havas etajn nodojn kaj meze sulkojn.
Vivkonduto
Inter la multaj specioj de la genro Onymacris, rimarkindaj estas tiuj specioj, kiuj povas kapti la akvoenhavon de la nebulo el la Atlantiko. Por tio la skaraboj balancas sin sur pinto de sabloduno, kapon sube, altigante la postan korpoparton kontraŭ la vento. La nebulo kondensiĝas en etaj akvogutoj kaj la akvo fluas tra la sulkoj rekte en la buŝon. Tie ĝi povas kolekti akvon de 40 procento de sia korpomaso. Tiu vivmetodo limigas sian vivvejon al la okcidenta dezerta parto, proksime al la Atlantiko.
La skaraboj dumtage kuras sur la sablo serĉante nutraĵon aŭ enfosas sin en la sablon, por eviti la tagmezan varmegon. Nokte ili same fosas sin en la sablon por eviti ĉifoje la noktan malvarmon.
La skarabo estas nomata „Tok Tokkie“ en Namibio, ĉar dum la pariĝa tempo, la viraj insektoj tentas la virinajn per batado de la malmola kovrilo al malmola grundo aŭ roko. La estiĝanta infrasono estas aŭdebla por la virinaj eĉ en distanco de kelkaj kilometroj.
Divido de la vivejo
La diversaj specioj de la genro Onymacris vivas en diversaj zonoj de la Namibo:
Kalĉakiaj Valoj
La Kalĉakiaj Valoj aŭ en hispana Valles Calchaquíes estas sistemo de valoj kaj montoj de la Nordokcidento de Argentino kiuj tra 520 km etendas de nordo al sudo tra la centra regiono de la provinco Salta, plej okcidento de la provinco Tukumano kaj regiono nordorienta de la provinco Katamarko.
Ili estas konsiderataj inter la lokoj plej elstaraj kaj beloj de Argentino kie setlis la indianoj kalĉakioj, kiuj okazigis kulturon de granda vario. Tiele la loko ricevas sian nomon el unu el tri nacioj diagitaj aŭ paziokaj, nome kalĉakioj, nome indiĝenoj kiuj estis milite dum proksimume 100 jarojn kontraŭ la hispanaj invadantoj, kio estas konata kiel Kalĉakiaj Militoj, iniciataj en 1562 de ties militestro Juan Calchaquí.
Kalvinana tritura preĝejo (Rákospalota)
La Kalvinana tritura kirko estas religia konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Rákospalota.
Horche
Horche [ORĉe] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Kalvinana tritura preĝejo (Rákospalota)
Historio
En Rákospalota la unua mencio okazis pri kalvinana instruisto en 1604 fare de Stefano Bocskai. Dum la historio la kalvinana grupo ekzistis seninterrompe, eĉ el ĝi formiĝis pli nova grupo en Újpest. En 1786 baroka kalvinana preĝejo estis konstruita. En la 20-a jarcento ĝi malmoderniĝis, kadukiĝis, fine ĝi estis malkonstruita. En loko de la nuna kirko kuŝis iam la vilaĝdomo (administrejo), kiu same malmoderniĝis, same malkonstruiĝis. La kalvinanoj aĉetis la malplenan lokon por la nova kirko konstruita inter 1938 - 1941. La orgeno, predikejo, ĉeftablo kaj sonoriloj estis portitaj el la malnova preĝejo.
Konstruaĵo
La kirko situas preskaŭ sola en korto. Fasado de la kirko estas simetria, meze funkcias la enirejo. La plej supre la tri turoj altiĝas, inter ili la meza estas la plej alta. Ili estas konataj kvazaŭ pingloj. La eksteraj muroj estas kovritaj per ruĝaj ornambrikoj. Interne dekomence funkcias hejtado helpe de vaporo.
Horche
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas horchano [orĈAno]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 2 540 loĝantoj kaj la denseco estas de 57,4 loĝ/km².
Situo
Horche situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 895 m super marnivelo; je 12 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 44,25 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°34′00″N 3°03′47″Ok. Ĝia municipa teritorio limas kun tiuj de Guadalajara, Yebes, Armuña de Tajuña, Romanones kaj Lupiana.
Geografio
La setlejo kuŝas super valo de la rivero Ungría, alfluanto de la rivero Tajuña kaj havas belan rigardejon al oriento kaj al la montaro nome Sierra de Horche. Distas nur 12 km de la provinca ĉefurbo Gvadalaĥaro kaj ankaŭ nur iom pli ol 60 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. Estas la plej proksima setlejo al la stacio de rapida trajno AVE Guadalajara-Yebes (je 5 km).
La plej alta punkto de la municipa teritorio situas en La Charola je 940 msm. Alia elstara punkto estas El Picuzo.
Etimologio
La toponimo de Horche povas deveni de la diminutivo latina Hortum, kiu signifas "fruktoĝardeneto". Alia teorio rilatas Horche kun la latina ulice, kiu signifas "ulekso"n, derive al ulĉ kaj orĉ sub klara influo mozaraba. Alia teorio subtenas la baskan devenon de la nomo (hortxe signifas "tie mem" en aktuala eŭska, kaj laŭ la oficiala kronikisto de la provinco, signifus "la supra domo"), same kiel ĉe aliaj vilaĝoj de la zono kiel Chiloeches, Escariche aŭ Aranzueque.
Historio
Oni trovis arkeologiajn restaĵojn en la lokoj El Castillo kaj La Galiana kiuj datans de la Bronzepoko. Laŭ la etimologio verŝajne antaŭromia de la toponimo Orche (uzita literumado ĝis la 19-a jarcento), la arkeologo Pere Bosch i Gimpera identigis ĝin kun la Illarcurris de la karpetanoj.
Laŭ la tradicio, la setlejo estis konkerita al la islamanoj fare de Alvar Fáñez de Minaya la antaŭfesto de Sankta Johano de la jaro 1085, antaŭ konkeri la najbara kaj enmuregigita Gvadalaĥaro. Tiam ekzistis malgranda fortikaĵo, nome la kastelo de Mayrena, en la loko kie nun estas kio iam estis ermitejo de Sankta Sebastiano. Inter la 12-a kaj 16-a jarcentoj, Horche formis parton de la Komunumo de villa y tierra de Gvadalaĥaro, en kies teritorio alfoz ĝi estis inkludita en la Foruo de 1133.
Moderna Epoko
La konfliktoj kontraŭ Gvadalaĥaro oftis, ĝis la lokanoj sukcesis akiri sendependecon laŭ leĝo de 20a de decembro 1537, aĉetinte la privilegion de villazgo al la imperiestro Karlo la 5-a. La 300 tiamaj lokanoj pagis al la Krono la totalon de 1.875.000 maravedoj. Tio rajtigis ilin konstitui konsilantaron, jurisdikcion sur ĝia teritorio kaj starigi pilorion kaj pendumilon. Poste oni redektis regularon por la institucia funkciado de la nova villa kiel senjorlando de behetría, nome aŭtonoma.
En 1575, laŭ la enketo Relaciones topográficas de Felipe II, la villa havis 500 lokanojn (ĉirkaŭ 2.200 loĝantoj), ĉiuj el ili terkulturistoj. Ties ekonomio baziĝis sur la agrikulturo (tritiko, vitoj, olivarboj kaj kanabo) kaj la brutobredado de ŝafoj. ​ Fine de la jarcento, la setlejo suferis la detruegajn efikojn de kelkaj epidemioj. Speciale mortiga estis tiu de pesto, deklarita en julio 1599, en kiu oni perdis la duono de ties 600 lokanoj.
La vilaĝo ege suferis dum la Milito de hispana sukcedo. La unua okazaĵo okazis en 1706 kiam portugalaj trupoj devenaj de Alcalá de Henares postulis impostojn, grenon kaj furaĝis. Tuj poste la trupoj de la aspiranto nome la estonta ĉefduko Karolo, tranoktis en la vilaĝo. Pli gravaj estis la okazaĵoj de la 6a de decembro 1710. Britaj trupoj estritaj de la brita generalo James Stanhope venis. La malmultaj soldatoj de Filipo, kaj la viroj rekruteblaj kiel milicanoj, retiriĝis al la najbaraj arbaroj dum la virinoj enfermiĝis en la preĝejo kaj la konvento de Sankta Francisko. La anglaj soldatoj incendiis kaj detruis la preĝejon de Sankta Petro de Valverde kaj poste rabadis la domojn. Konsekvence okazis terura incendio kiue detruis cent domojn kaj la fabrikoj de tolaĵoj. Fine de la tago aperis trupoj el Bracamonte, kio devigis la britojn retiriĝi norden, kie post du tagoj ili estis venkitaj en la Batalo de Brihuega.
Nuntempa Epoko
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el 1 600 loĝantoj en 1950 al nur iom pli ol milo en 1991, tio estis oni perdis pli ol 500 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Horche, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Horche kie oni falis al milo, sed poste, fine de la 20-a jarcento kaj komence de la 21-a, pro proksimeco al la provinca ĉefurbo, la vilaĝo iĝis iel dormurbo kaj oni plialtiĝis al la nunaj 2 540.
En 1915 Horche havis du oleproduktajn muelejojn, unu fulejon (konservis parton de la teksa produktado) kaj jam disponis de elektra lumigo. Ekde tiam, la setlejo transformiĝis, kaj kun la unuaranga sektoro, disvolviĝis industrio (mebloj, konstruado, bildaro, manĝaĵoj kaj trinkaĵoj) kaj turismo.
Demografio
Horche atingis en 2015 la 2 544 loĝantojn, laŭ la Instituto Nacional de Estadística. En la lasta jardeko, Horche vidis intensan demografian kreskon, ligita al ties kondiĉo de dormurbo de Gvadalaĥaro.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Turismo, industrio.
Listo de disĉiploj en Akademio de Belartoj de Vieno
Jen listo de pli gravaj disĉiploj en Akademio de Belartoj de Vieno:
Spanaway (Vaŝingtonio)
Spanaway estas censa loko (CDP) en Kantono Pierce (Vaŝingtonio) en Usono, ĉirkaŭ kaj plejparte oriente de la samnoma lago. La nombro de loĝantoj estis laŭ la censo de 2010. Ĝia poŝtkodo "ZIP" estas 98387. Ĝiaj kodoj laŭ la landaj normoj FIPS kaj GNIS estas 53-66255 kaj 1512680, respektive. Ofte oni rigardas Spanaway kaj ĝian nordan najbaron, la pli urbecan kaj malpli riĉan Parkland, kiel unuon. Ili dividas ekzemple komunan bibliotekon, kiu situas en Parkland.
Historio kaj nomo
Antaŭ ol alvenis kanadanoj, Spanaway estis en la teritorio de la laŝucide parolantaj indiĝenoj de triboj Nisqually kaj Puyallup. La unuaj eksteruloj, kiuj alvenis al Spanaway, estis la kandanoj de la Kompanio de la Hudsona Golfo, kiuj establis fortikaĵon (Fuorto Nisqually) sudokcidente de Spanaway, apud la bordo de Puĝeta Fjordo, en 1832-1833. Jam ĉ. 1847 la kompanio establis "stacion Spanueh" apud "lago Spanueh". La nomo "Spanueh", nun literumata "Spanaway" en la angla, estas laŝucida vorto (laŭ nuna laŝucida prononco kaj ortografio spa'duwe) signifanta "elfosi tuberojn", pro tio ke la lago estis bona loko por rikolti la radikojn de la kamasio kaj aliajn manĝeblajn tuberojn. Usono ekregis la regionon post la Oregona Traktato de 1846. La unua blankulo, kiu fikse ekloĝis en Spanaway, estis John Montgomery (emerita dungito de la Kompanio), kiu ekpretendis proprieton en 1845, kaj restis ĝis 1885. Lia loĝejo rolis en la milito de 1855 kiel armea bazo "Camp Montgomery". Tamen, ial, li restis relative nememorata ĝis lastatempe. Pli konata fruulo estis Henry de la Bushalier, kiu provis renomi la lagon "Bushalier", sed malsukcesis pro sia preskaŭ tuja morto. En 1890, firmao "Lake Park Land, Railway and Improvement Company" aĉetis la tutan orientan marĝenon de la lago, kaj planis urbon, kiun oni nomis "Lake Park". La firmao establis propran fervojon kun finstacio en Spanaway, kaj tio alportis multajn novajn loĝantojn. Precipe post la establiĝo de Nacia Parko Mount Rainier en 1899, Spanaway estiĝis turisma celo kaj deirpunkto por vizito al la parko. Diliĝenca servo portis la turistojn al la parko, haltante survoje por tranokti en Eatonville.
La 12-an de aprilo, 1951, leŭtenanto John W. Hodgkin ekflugis de la surteriĝejo Spanaway Air Strip kaj surterigis sian aviadileton (Piper J-3), ekipitan per skioj, sur la pinton de Monto Rainier, tiel establante rekordon por alteco de surteriĝo. La registaro akuzis lin pri senpermesa surteriĝo en nacia parko, kaj li devis pagi 350 dolarojn pune.
La Usona Komisio pri Geografiaj Nomoj rekonis la loknomon "Lake Park" en 1897. Nur en 1970 ĝi finfine kapitulacis al la ĝenerale uzata nomo Spanaway.
Geografio
Spanaway situas ĉe 47.09778°N, -122.42389°W (47.097887, -122.424016). Laŭ la Usona Buroo de la Censo, Graham ampleksas areon de 22,6 km², el kio 21,6 km² estas seka tero kaj la cetero akvo.
Loĝantaro
1970= 5768
1980= 8868
2010= 27227
Preĝejo Sankta Jakobo (Lébény)
Preĝejo de Sankta Jakobo estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Lébény. Tiu konstruaĵo apartenas al la plej gravaj mezepokaj restaĵoj.
Historio
Supozeble la preĝejo (kaj ankaŭ la monaĥejo) konstruiĝis en 1206. En tiu jarcento la konstruaĵoj estis detruitaj dufoje. En 1541 pro la turkoj la abatoj foriris. En 1631 jezuitoj alvenis kaj la konstruaĵoj renoviĝis. En 1683 la turkoj bruldetruis la preĝejon. En 1773 la jezuitoj estis forigitaj, la monaĥejo senhomiĝis, la preĝejo apartenis al la komunumo. Parto de la monaĥejo estis malkonstruita, la restaĵo iĝis paroĥo. En 1841 la preĝejo bruldetruiĝis pro incendio, sed ĝi baldaŭe renoviĝis.
Konstruaĵo
Spite la detruojn kaj rekonstruadojn la konstruaĵo restis en formo laŭ la 13-a jarcento, kiel tiutempa baziliko. La preĝejo havas 3 navojn kaj 2 turojn. Interne restis nenio el la mezepoko, tial la mebloj pretiĝis en la 19-a jarcento. La fenestraj mozaikoj pretiĝis post 1945.
Kermeso okazas en la 25-an de julio.
Szklarska Poręba
Szklarska Poręba [proksimuma prononco: ŝklArska porEmba], ĝis la jaro 1945 germane Schreiberhau, estas urbo en la nuna provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj al la distrikto Jelenia Góra (Hirschberg), kaj geografie apartenas al la Gigantmontaro. La areo de la urbo je 86% estas kovrita de arbaro.
Geografio
La urbo situas en alteco de 440 ĝis 886 m ĉe la norda flanko de la okcidenta ekstremo de la Gigantmontaro.
Historio
Unuafoja dokumenta mencio okazis en 1366. Ĝis 1945 la loĝloko havis la germanan nomon Schreiberhau. En la jaro 1959 ĝi ricevis urbajn rajtojn.
Turismo
La loĝloko estas turisma centro en la regiono de Gigantmontaro kun 9.000 litoj por gastoj. Vintre ĝi estas populara feria celo de skisportistoj, kaj ĝenerale aprezata vintrosportejo.
Rivero Mayabeque
22.67406°N, -82.14687°W
La rivero Mayabeque estas la plej longa (53 km) kaj grava rivero de la nuna provinco Mayabeque en Kubo. Ĝi fluas de nordo al sudo, naskiĝante en Escaleras de Jaruco, transiras la ebenaĵon de Bainoa kaj la valo de Güines kaj dividiĝas en plurajn kanalojn ĉe la marbordo. Ĝiaj akvoj estas retenitaj en la baseno Pedroso kaj estas uzataj por la irigacio. Ĉ e ĝiaj bordoj situas la historia urbo Güines.La rivero ankaŭ estas allogaĵo por naĝantoj dum somero, en la elfluejo ĉe la strando Mayabeque en Melena del Sur.
Inter la plantoj kiuj kreskas en la ĉirkaŭo de la rivero troviĝas abundaj arboj kaj arbustoj el diversaj specioj kiel manglo kiu donas ruĝan koloron al la akvo. La unua dokumentita mencio pri la rivero venas de 1509 (tiam nomata Onicajinal), nur 17 jarojn post la alveno de la hispanoj.
Sorgo (apartigilo)
Sorgo povas signifi :
Absoluta monarkio
Absoluta monarkio estas formo de monarkia registaro laŭ kiu la reĝo rajtas estri sian landon kaj siajn regnanojn tute libere, sen leĝoj aŭ alia leĝa sistemo por kontraŭstari lian potencon. En absoluta monarkio ne ekzistas konstitucio aŭ alia jura akto, kiu povus superi la decidojn de la reĝo. La motivigo de la posedo de la tuta povo en la manoj de la monarko estas aŭ estis plej ofte ke Dio mem elektis la antaŭulon de la reĝo kaj donis la povon al tiu. Pro tio tiaj absolutaj monarkioj estas nomataj ankaŭ teokratiaj monarkioj.
Historie, ĝenerale dum absolutismo la regno atingas la plej altan nivelon de centrismo, kreiĝas disbranĉita burokrata aparato, armeo kaj polico, kaj kutime funkciado de la organoj de popolaj kaj nobelaj reprezentantoj ĉesas. Absolutismo prosperis en la landoj de Okcidenta Eŭropo en 17-18 jc, en Brazilo dum frua 19-a jarcento en Rusio kaj en kelkaj landoj ekster Eŭropo ĝi ekzistis ĝis la 20-a jarcento. En plimulto de landoj ĝi estis aboliciita per burĝaraj revolucioj, en Rusio per komunisma revolucio kaj en 20-a jarcento ankaŭ pro ekstera premo.
La plej frua, aŭtentika absoluta monarko, kaj ankaŭ unu el la plej famaj, estis la franca reĝo Ludoviko la 14-a.
Tamás Jakab
Tamás Jakab [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Jakab Tamás estas hungara aktoro.
Absoluta monarkio
Vidu ankaŭ
Monarchie
Tamás Jakab
Biografio
Tamás Jakab akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1985. Lia ĉefinstruisto estis Tamás Szirtes. Post la diplomo li plejparte apartenis al Nacia Teatro (Szeged) kun interrompoj. Li ludis serbe en en:Atelje 212 en Beogrado, sed disfalo de Jugoslavio kaŭzis finon de lia serba aktorado. Inter 2003-2005 li apartenis al Teatro Petőfi (Veszprém). Li ricevis premiojn inter 2002-2020.
Harmandir Sahib
La Ora Templo (ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ) sendistinge ankaŭ nomata Harimandir Sahib, Darbar Sahib, Hari Mandir, Harimandar inter aliaj variantoj, ĝis estas sikisma templo situanta en la urbo Amritsar, en Panĝabo, Barato. Ĝi estas konsiderata fare de la siĥanoj kiel la plej sankta templo kaj tre grava pilgrimloko por preĝado. Nuntempe ĝi estas turisma allogaĵo fame konata en la tuta mondo.
Etimologio
La templo estas konata en la plejparto de Okcidento kiel la Ora Templo. Tamen ĝia vera nomo estas Harimandir Sahib en la panĝaba, kiu laŭlitere signifas "La Dia Templo" (Hari es Dio kaj Mandir Templo).
Ada (Ganao)
En 1992, kiel rekono pro sia homarhelpa laborado, Isaac Hayes estis estigita honora reĝo de la distrikto.
Aflao
Aflao estas urbo ĉe la orienta bordo de Ganao, apud Togolando. Ĝia loĝantaro estas precipe la popolo Anlo, branĉo de la popolo Ewe.
Dum la 18-a jarcento, Aflao servis kiel unu el la gravaj vendoplacoj por la sklavmerkato.
Edu Coimbra
Edu Coimbra (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 1967 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Lannoy
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, historie nederlande respektive okcidentflandre Lanno - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
De tie al la limo al Belgio estas malpli ol 3 kilometrojn.
Leonardo Vinci
Leonardo Vinci (* 1690 aŭ 1696 en Strongoli; † inter la 27-a de majo kaj 29-a de majo 1730 en Napolo) estis itala komponisto de la baroko.
Mallonga bibliografio
En 1708 Vinci eniris la Conservatorio dei Poveri di Gesù Cristo, kie verŝajne Gaetano Greco estis lia instruisto. En 1719 li eniris publikecon kiel komponisto per la komika opero Lo Cecato fauzo, kies teksto estas verkita en napola dialekto. Ĝia unua prezentado rikoltis aplaŭdegon ĉe la Teatro dei Fiorentini, la plej ŝatata teatro por komikaj operoj. Por tiu ĉi domo Vinci verkis ĝis 1722 serion da pluaj similaj verkoj, kiuj malaperis escepte de Li Zite in galera. La famo de Vinci kiel komponisto de muzikaj komedioj malfermis al li la pordegojn de la serioza opero. Ankaŭ lia unua serioza opero Publio Cornelio Scipione estis akceptita kun granda aplaŭdo. Tuj sekvis komisioj ankaŭ por eksterurbaj teatroj, speciale de Romo kaj Venecio. Post la morto de Alessandro Scarlatti ekde 1725 Vinci iĝis ties sukcedanto kiel vickapelestro de la reĝa kortega kapelo en Napolo. Intertempe lia famo disvastiĝis ankaŭ ekster Italio; ekz. Georg Friedrich Händel prezentis tiujare en Londono pastiĉon, kiun li kompilis el arioj de Vinci. Februaron de 1728 Vinci aliĝis la rozarifration de la preĝejo Santa Caterina a Formiello en Napolo kaj mallonge poste li iĝis kapelmajstro ĉe la Conservatorio dei Poveri di Gesù Cristo. Malmultajn monatojn poste li transdonis tiun ĉi postenon al Francesco Durante, por denove povi pli forte sindediĉi la komponadon de operoj. Li amikiĝis kun la poeto Pietro Metastasio, el kies libretoj, kiujn uzis dum la tuta 18-a jarcento multnombraj komponistoj, li muzikigis kelkajn kiel unua: Siroe (1726 Venecio), Catone in Utica (1728 Romo), Semiramide riconosciuta kaj Alessandro nell'Indie (ambaŭ 1729 Romo). La 4-an de februaro 1730 en la Teatro delle Dame en Romo okazis la unua prezentado de Artaserse, kies sukceso superis tiun de ĉiuj siaj antaŭaj operoj. Ĝi estas rigardata kiel ĉefverko de Vinci. Malmulte poste la komponiston trafis subita kaj verŝajne ne natura morto, kies cirkonstancojn neniam komplete klariĝis. Oni diras, ke li estus venenita pro amafero. La elspezojn por la entombigo transprenis la rozarifratio de la preĝejo Santa Caterina a Formiello.
Verkoj kaj muzika karakteristiko
Vinci precipe komponis operojn, krom tio kelkajn oratoriojn, kantatojn kaj la serenadon La contesa dei Numi (1729). Pura instrumenta muziko ŝajne ne fascinis lin. La 12 flutsonatojn, kiuj en 1746 unuafoje estis publikitaj en Londono, eble imputis al li negoclerta eldonisto – pruvo por la atrakcio de la nomo Vinci ankaŭ post lia morto.
La komikaj operoj, kun kiuj Vinci komencis sian karieron kiel komponisto, escepte de Li Zite in galera (La virgulino sur la galero; Napolo 1722) malaperis; tiu lasta estas samtempe la plej malnova napola komika opero, kies partituro komplete konserviĝis. Lia kredado surkampe de la serioza opero laŭtempe tuj alliĝas al tiu de Alessandro Scarlatti, ties artistajn principojn li tamen rompas. Anstataŭ la formvarieco, kiu regas la operojn de Scarlatti, ĉe Vinci konstateblas forta emo al unuecigo. Kutime liaj operoj konstistas el longa ĉeno de da capo arioj (plejofte ĉ. 30) ligataj per recitativoj. Okaze kromestas dueto por la vira kaj ina ĉefroluloj, kiu tamen ne estas devige postulata de la ĝenrokonvencio. De tiu ĉi skemo Vinci nur malofte deflankiĝis. Ekz. la uverturo al Alessandro nell'Indie transkondukas tuj en la unuan scenon, kiu rolas sur abandonita batalkampo. En Ifigenia in Tauride (Venecio 1725) troviĝas terceto. Catone in Utica finiĝas per orkestre akompanata recitativo, dum kiu la ĉefrolulo sur publika scenejo sinmortigas (sceno, kiu tumultigis la tiutempan publikon).
Dum kiam la arioj ĉe Scarlatti ofte estas akompanataj nur pr malmultaj, sed zorgeme elverkitaj instrumentvoĉoj, Vinci preferas la plenan arĉorkestron okaze plifortigitan per hobojoj kaj kornoj. Je tio la taskoj estas klare disdonataj: La portantan melodion ludas la violonoj unisone, la aliaj voĉoj transprenas la ritme kaj harmonie subtenan akompanon, kiu ofte havas nur mekanikan funkcion. Rezultas plensona, larĝa orkestra fono, kiu formas "ruĝan tapiŝon" por la kantvoĉo. Tiun ĉi lastan Vinci pleje atentis. Je tio li ofte sukcesis ege efekte sonigi la tekston, precipe se temis pri libreto de Metastasio, kies versoj estas rekte kreitaj por tiaspeca muziko. Lia eksterordinara talento inventi melodiojn, kiuj karesas kaj la gorĝojn de la kantistoj kaj la orelojn de la publiko, verŝajne estas la ĉefkaŭzo por la granda sukceso dumviva de Vinci.
Komikaj operoj
Tiuj ĉi "muzikaj komedioj" de la epoko ne bonfamis en la akademiaj cirkloj. Tamen Vinci atingis per ili la agnoskon de Napolo, kaj ili malfermis al li la pordojn de la rekono en tuta Italio kaj ankoraŭ en eksterlando. Ĉiujn verkojn Vinci komponis en Napolo kaj unue prezentis ilin en la Teatro dei Fiorentini.
Seriozaj operoj
Ekde 1722 ĝis sia morto Vinci plene sindediĉis al la komponado de seriozaj operoj, la plimulto en la antikva Romo. Dek naŭ verkoj en malpli ol ok jaroj donas ideon de la sukceso de la ĝenro, plenumante la kreskajn komisiojn de la teatroj de la plej gravaj urboj de Italio. Ĉiukaze oni indikas la lokon kaj jaron de la unua prezentado:
Aprezo
El ĉio tie ĉi dirita eble oni konkludus, ke Vinci ĉefe kontribuis al la platigo de la majesta artspeco de la opero. Je tio oni ne preteratentu, ke lia same brila kiel eleganta stilo iĝis modela por tuta generacio de operkomponistoj, precipe por Johann Adolf Hasse, la plej grava reprezentanto de la ĝenro post la frua morto de Vinci. La poeziaĵoj de Metastasio kaj la muziko de Vinci definitive stampis la fenotipon de la opero en la 18-a jarcento. La rondigitaj kaj simetriaj melodiformadoj tipaj por Vinci, kiu enkondukis ilin en la operariojn kiel unu el la unuaj, ankaŭ influis la instrumentan muzikon kaj preparis la muzikan stilon de la klasiko. Kaj tio certe ne estas malgranda merito. Justa aprezo de tiu ĉi komponisto tamen nur eblos, se almenaŭ kelkaj el liaj operoj resursceniĝos. La "historiema prezentadpraktiko" havas ĉi tie kelkajn malkaŝendajn trezorojn. Unua paŝo tiudirekten tamen estis la surscenigo de lia lasta opero L'Artaserse (Romo 1730) laŭ la fama libreto de Metastasio far‘ la Musikwerkstatt Wien februare 2007, kiun la gazetaro kaj la publiko bonvoleme akceptis.
Charolles
Geografio
Charolles situas ĉe la rivero Arconce, okcidente de Mâcon
Batalo de Brihuega
Stanhope kapitulacis kun preskaŭ ĉiuj liaj homoj survivantaj kaj estis farita prizonulo. Nur malgranda angla roto sukcesis alveni al Barcelono, kaj post la sekva batalo de Villaviciosa, la alianco formita ĉirkaŭ la Habsburgoj ekdetruiĝis.
NGC 1918
NGC 1918 (alia indiko — ESO 56-SNR101) estas supernovaa restaĵo en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mona kreado
Mona kreado estas la procezo per kiu nova monkvanto estas produktita aŭ eldonita. Ekzistas tri manieroj krei monon: per produktado de papervaluto aŭ metalaj moneroj, tra frakcieca rezervobankentrepreno kaj pruntedonanta de la bankosistemo, kaj de registarpolitikoj kiel ekzemple kvanta moderigo.
La praktikoj kaj reguligo de produktado, temo kaj elsaviĝo de mono naskigas centra zorgo al mona ekonomiko (ekz. monprovizo, monetarismo), kaj afekcio la operacio de financaj merkatoj kaj la aĉetpovo de mono.
Centraj bankoj mezuras la monprovizon, kiu montras la monsumon en ekzisto en antaŭfiksita tempo. Nekonata parto de la nova mono kreata estas indikita per komparado de tiuj mezuradoj en diversaj datoj. Ekzemple en Usono, unu el la diversaj monprovizomezuradoj, nomitaj M2, kreskis de 286.6bn USD en januaro de 1959 ĝis 8,327bn USD en majo 2009.
La detruo de valuto povas okazi kiam moneroj estas enrubigitaj por reakiri ilian altvaloran metalenhavon, kiu povas esti instigata antaŭ la valoro de la metalo venante por superi la nominalan valoron de la monero, aŭ kiam la emisianto amortizas la valorpaperojn.
Frédéric Mistral
Frédéric MISTRAL (naskiĝis la 8-an de septembro 1830 apud Marsejlo en sudorienta Francio, mortis la 25-an de marto 1914) estis unu el la plej famaj okcitanlingvaj aŭtoroj kaj okcitana leksikografo en Provenco. Li verkis en la provenca dialekto de la okcitana lingvo.
Mine Howe
Oni supozas, ke ĝi estis konstruita antaŭ ĉ. 2000 jaroj en la ferepoko, dum aliaj sciencistoj datas je 5000-jara. Al la unu nivelo kondukas mallarĝa koridoro kun 17 ŝtupoj, tie troviĝas du longaj, malaltaj ejoj. De tie kondukas plua 12 ŝtupoj pli suben al nova ejo.
Frédéric Mistral
En 1904 li ricevis la Nobel-Premion pri literaturo kune kun José Echegaray.
Mine Howe
Ĝi estis malkovrita en 1946, sed oni forgesis ĝin dum je 50 jaroj. La posedanto de la bieno - Douglas Paterson - remalkovris la lokon en 1999 kaj pretigis lignan pordon je la enirejo, kostruis ŝtuparon suben.
129330 Karlharshman
129330 Karlharshman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Frédéric Mistral
Post taskigo de la etnografo d-ro Marinhan por konstrui muzeon kiu povus konservi provencajn tradiciojn Mistral povis, danke al la mono, kiu alportis al li la Nobel-premion pri literaturo, aĉeti palacon kiu gastigas la Muzeon Arlaten en Arles (kiu malfermiĝis en 1899).
Asamankese
Asmankese estas urbeto kiu troviĝas en la orienta regiono de Ganao. Ĝi havas loĝantaron da proksimume 34.000 homoj. Ĝi estas ĉe la ĉefa aŭtoŝoseo inter la du plej grandaj urboj, Akrao surmarborde kaj Kumasi enlande.
Frédéric Mistral
Mistral kaj literumo
Kontraŭe al la klasika okcitana literumo, kiu uzintus la formon Mirèlha, Mistral uzis, sub la influo de sia onklino Jozefo Romanilha, literumon proksiman al la francaj kutimoj, ankaŭ nomatan Mistral-ortografio, kiu uzas ekzemple Mirèio.
Verkaro
Lia ĉefverko estas Mirejo (okcitane: Mirèlha, en mistraleca literumo "Mirèio"), al kiu li verkadis dum 8 jaroj. Mirejo rakontas pri la amo de juna viro, Vincent, kaj juna virino Mirejo. Ĉi tiu rakonto kompareblas al tiu de Romeo kaj Julieto.
Eksteraj ligiloj
(en) Biografio de la laŭreatoj de la Nobel-premio pri literaturo
(en) Frederic Mistral, Nobelpremiintoj
Vidu ankaŭ
5033 Mistral
129330 Karlharshman
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Karl Harshman, kiu servis kiel gvidanta programara inĝeniero por la fotilo OCAMS kaj kiel Administranto de la Centro de Operacioj de Scienca Procezo por la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx.
Libro de Jesaja
La Libro de Jesaja (hebree ספר ישעיה ) estas libro de la Tanaĥo (laŭ judisma teologio) aŭ de la Malnova Testamento (laŭ kristanisma teologio) en la Biblio. Ĝi estas verkita de Jesaja ( ישעיה, Jeŝajahu, laŭ literumo de L. L. Zamenhof en Esperanto klasike skribata kun finaĵo "-a", sed ankaŭ skribebla Jesajo), unu el la profetoj en la historio de judismo.
Por la judoj ĝi apartenas al la "profetaj libroj" (nomata Nevi'im, נְבִיאִים, "la profetoj"), la dua parto de la Tanaĥo. Ene de tio, ĝi estas en la subgrupo "postaj profetoj" aŭ Nevi'im Aharonim [נביאים אחרונים], kune kun la libro de Jeremia kaj libro de Jeĥezkel.
La 66 ĉapitroj de la libro de Jesaja unuavice konsistas el profetaĵoj pri la juĝoj atendantaj la naciojn kiuj persekutas la popolanojn de Judio. Inter tiuj nacioj estas babilonianoj, asirianoj, filiŝtoj, moabanoj, aramanoj respektive pli poste sirianoj, la anoj de la norda izraela reĝlando, etiopianoj, arabianoj kaj fenicianoj. La profetaĵoj povas esti resumitaj dirantaj ke la juda dio estas la dio de la tuta mondo, kaj ke nacioj kiuj supozas sin sekuraj en sia armea potenco povas senprobleme esti konkeratataj fare de aliaj nacioj, se dio komandas tion.
La traduko de la hebrea lingvo al Esperanto, kiel la tuta Tanaĥo, estas verkaĵo de L. L. Zamenhof kaj apartenas al la klasika literaturo de la internacia lingvo.
Jesaja
Purpura
Purpura estas koloro intermeza inter viola kaj ruĝa.
Historia uzado
Laŭ esploroj en Eŭropo kaj Nordameriko, purpura estas la koloro plej ofte asocia kun rareco, reĝeco, magio, mistero kaj pieco. Kombinita kun la rozkoloro, ĝi estas asocia kun erotismo, ineco kaj seksallogo.
Dum la antikva epoko, la purpura koloro estis obtenebla el gastropodaj moluskoj kun ovala konko de la genro murekso.
Purpura estis la koloro vestita de la romiaj magistratoj; ĝi iĝis la imperia koloro vestita de la regantoj de la Bizanca Imperio kaj de la Sankta Romia Imperio, kaj poste de la romkatolikaj episkopoj. Simile en Japanio, la purpura koloro estas tradicie asocia kun la Imperiestro kaj la aristokrataro. Purpura estas la plej preferata koloro inter virinoj kaj junulinoj, kaj estas simbola de la feminisma movado kaj de la virina enpovigo.
Laŭ Francisko Azorín purpuro estas ''Ruĝblua koloro, kiel tiu eltirita el speciala konko, laŭ tradicio, rezervita por reĝaj vestaĵoj. Heraldike oni reprezentas ĝin per linioj paralelaj, klinitaj maldekstren. Li indikas etimologion el la greka porphira (ruĝaĵo) kaj de tie la latina purpura''.
Armena nacia teamo de futbalo
La Armena Nacia Futbalteamo (armene: Հայաստանի ֆուտբոլի ազգային հավաքական, Hajastani futboli azgajin havak’akan) estas la nacia futbalteamo de Armenio. Ĝi estas kontrolita de la Futbala Federacio de Armenio. Post la disigo de Sovetunio, la teamo unuafoje ludis sian unuan internacian matĉon kontraŭ Moldavio la 12-an de oktobro 1992.
Henriĥ Mĥitarjan estas kapitano de la teamo.
(19396) 1998 EV1
(19396) 1998 EV1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Teofano-Kruco
La Teofano-Kruco estas unu el la kvar otidaj procesiokruco el la katedrala trezoro de Essen kaj apartenas al la plej gravaj oraĵistaj verkoj siatempaj. Ĝin donacis la abatino de Essen Teofano, kiu regis ekde 1039 ĝis 1058.
Priskribo
La baza formo estas latina kruco, muntita sur la kapeto de boteleto el egipta vitreca kvarco. La kruco estas 44,5 centimetrojn alta kaj 30 centimetrojn larĝa kaj havas kernon el cedroligno, ambaŭflanke kaj ĉe la randoj tegita. Ĉe la flankaj randoj iam troviĝis enskribo surigita sur orumita arĝento, nun plejparte perdiĝinta, kiu indikis Teofanon kiel donacinton. El la fragmentoj almenaŭ parto estas sencoplene kompletigebla jena teksto: EDITA REGALE GENERE NOBILIS ABBATISSA THEOPHANU HOC SIGNUM DEDIT („Ĉi tiun signon donacis la nobela abatino Teofano devenanta el reĝa gento“). La krucofinaĵojn, kies internaj randoj estas rondigitaj, finas transversaj rektangulaj trabetoj. Sur la kruciĝejo de la frontflanko troviĝas granda, ovala kvarco vitreca, malantaŭ kiu estas enfermitaj, envolvitaj en ruĝa veluro, ver-kruceroj kiel relikvoj. La kristalo estas surmetita sur ronda plato ornamita per perloj, gemoj kaj filigranoj, kiu superstaras la kruciĝejon kaj per tio formas plilarĝigon de la krucomezo. La kruco estas ornamita per du bendoj, kiuj laŭiras la randoj kaj estas ornamitaj alterne per emajloplatoj kaj enkadritaj gemoj sur filigrano de altkvalita farmaniero, mallarĝa mezostrio surmetita per filigranaĵoj estas libera de aliaj ornamaĵoj. Sur la transverstrabetoj estas aranĝitaj po du emajloplatetoj, ankaŭ ornamitaj per gemoj, perloj kaj filigranoj ambaŭflanke de gemo. La entute 18 emailoplatetoj estas enordigebla en tri grupojn: La unua grupo, konsistigata el la entute ok platetoj sur la transverstrabetoj bildigas stiligitajn bestojn kaj plantojn, kies naturaj modeloj nur povas deveni el okcidenta Azio. La ses tabuletoj muntitaj sur krucotrabo kaj trunko tamen montras plektobendan skemon. La tria grupo, kiun konsistigas grupon el la kvar bildofacoj faritaj alterne el ĉela kaj kava emajloj prezentas skvamostrukturon. La dorsflanko estas tegita per orumita, gravurita kuproplato, kiu montras en rondmedalionoj mezloke la brustobildon de Kristo Reganto de la Universo samkiel je la krucofinaĵoj la evangeliistaj simboloj.
Historio
Per la fragmente konserviĝinta enskribo Teofano estas identigebla kiel donacinto de la kruco. La donacado de la kruco estus pensebla kiel kontraŭa resp. kompletiga donacaĵo al la kruco kun la grandaj mallevaĵo-emajloj jam ekestinta sub la antaŭulo de Teofano, Matilda la 2-a. Preciza datigo de la donacado fare de Teofano ene de ŝia abateco preskaŭ ne eblas, tamen estas sencodone supozi rilaton al la konsekrado de la kripto en la abatopreĝejo de Essen el 1051 aŭ eble al la konsekrado de la altaltaro en 1054.
El la 18 emajlotabuletoj almenaŭ ok, verŝajne tamen eĉ 14 estas de bizanca deveno; la kvar tabuletoj el la tria grupo ŝajnas esti fabrikitaj en la Sankta Romia Imperio. Je la emajlaĵoj finfine temus pri pli malnovaj pecoj, kiujn la donacinto disponigis, simile al la gemoj, el sia persona posedaĵo trezora por la fabrikado de la kruco. En la bizancaj eroj de la Teofano-Kruco eble estas rekonebla deveno el la otida heredaĵo.
Kinono
En kemio, la kinonoj estas klaso de organikaj kemiaj kombinaĵoj.
Ekzemploj
Jen kelkaj oftaj kinonoj:
Ekzemple, 1,2-benzokinono (ankaŭ simple nomata «kinono») devenas de la aromata kombinaĵo benzeno kun du grupoj –CH= (ĉe indicoj 1 kaj 2) anstataŭigitaj per la grupo –C(=O)–, tial la nomo 1,2-benzokinono.
Glaĉero Upsala
La glaĉero Upsala estas granda glaĉero kiu kovras miksan valon, nutritan de diversaj glaĉeroj, en la Nacia Parko Los Glaciares en Argentino. Ĝi estis nomita en 1908 de la geologo P.D. Quensel per la nomo de la sveda urbo Upsala, kies universitato financis liajn studojn en la regiono.
Laŭ mezuradoj faritaj en majo de 2011, ties glaciejoj kovras etendon de proksimume 765 km². La glaĉero posedas longon de proksimume 53,7 km (nome la tria plej longa de Sudameriko, post la Brüggen kaj la Glaĉero Viedma), larĝon de 13 km, kaj ties muroj atingas alton de 40 metroj averaĝe.
Fluas el la Sudpatagonia Glacikampo, kiu estas origino ankaŭ de la glaĉero Perito Moreno kiu troviĝas en la sama areo, al la lago Argentino.
La glaĉero Upsala malpliiĝas, kio povus esti pruvaro de klimataj kaj geologiaj cikloj laŭ la teorio de Milankoviĉ aŭ ĝenerale de tutmonda varmiĝo.
Nitrogena tribromido
Nitrogena tribromido aŭ NBr3 estas neorganika nitrogena kombinaĵo de bromo, forte ruĝa oleeca likvaĵo kun malagrable penetranta odoro kaj eksplodaj proprecoj, kredeble ekzistanta nur en malhelaj ujoj sub malaltegaj temperaturoj (-100°C), solvebla en duetila etero, dukloro-metano kaj pentano. Tribromo-amino estas alte endoterma substanco pro tio ĝi facile eksplodas.
Kvankam nitrogeno estis unue sintezita en 1812 de la franca kemiisto Bernard Courtois (1777-1838), tribromo-amino estis nur izolita en 1975. La plej tradicia preparado-formo estar per traktado de bromo sur amoniako en fermita ujo sub malaltegaj temperaturoj (-70°C aŭ malpli).
Volontula komputado
Enkonduko
Oni fondas projektojn de la volontula komputado por solvi problemojn, kiuj postulas grandan amplekson da komputado. Ĉiu projekto konsistas el servilo de la projekto kaj el multaj komputiloj, kiujn apartenas al volontuloj. La problemo estas dividita en multajn taskojn, kaj ĉiun el ili la servilo sendas al ies komputilo per Interreto. La plenumitan taskon la komputilo resendas al la servilo. En la servilo ĉiujn apartajn rezultojn oni integrigas en la komuna rezulto. Do organizantoj de la projekto ricevas grandan komputilan laboron kontraŭ relative malgrandaj elspezoj. La volontuloj fakte estas mecenatoj, kiuj mecenatas ne per mono, sed per laboro de siaj komputiloj. Ne ĉiun komputan problemon eblas dividi en erajn aŭtonomajn taskojn, do ne ĉiun tian problemon oni povas solvi per disa komputado, ĉu volontula aŭ ne.
Historio
Post estiĝo de Interreto ebliĝis vasta partopreno de volontuloj en disa komputado.
La unua projekto de la volontula komputado, GIMPS (Great Internet Mersenne Prime Search), aperis je la januaro 1996. La projekto uzis hejmajn komputilojn por serĉi primojn de Mersenne. Je la 1997 aperis distributed.net, kiu estiĝis iom spontane por ricevi la monan premion, kiu estis anoncita je la sama jaro por tiu, kiu rompis la ĉifron RC5.
Je la majo 1999 ekfunkciiĝis SETI@home, la projekto, kiu celas serĉi eksterterajn signalojn. Je la 2000 aperis Folding@Home, la projekto, en kiu oni esploras procezon de proteina volvado. Ambaŭ lastaj projektoj ekzistas nun (2016) kaj estas tre famaj. Por Seti@home oni je la komenco de 2002 kreis la platformon Boinc, en kiu eblis krei kaj regi ankaŭ alian projekton de la disa komputado, kaj tio estis multe pli facile ol sen la platformo. La unua projekto, kiu uzis Boinc'on, estis Predictor@home, sed ne Seti@home.
La ĝenerala skemo
La ĝenerala skemo de partoprenado en projektoj de la volontula komputado estas jena: volontulo alŝutas klienton, instalas kaj agordas ĝin en sia komputilo. La kliento periode konektiĝas al la servilo de la projekto, ricevas datumoj kaj sendas rezultojn de komputado reen. La kliento havas la plej malaltan prioritaton, do ĝi ne malhelpas samtempe uzi la komputilon por aliaj aferoj.
Motivoj de volontuloj
Motivoj povas esti diversaj, kaj ordinare ĉiu havas pli ol unu motivo.
Eble, ekzistas aliaj motivoj.
Pli da informo
Pli da informo pri projektoj de la volontula komputado estas en la listo de projektoj de la disa komputado (angle).
La volontula komputado kaj Esperanto
La volontula komputado aspektas kiel tre bona kampo por uzi Esperanton, ĉar en ĝi partoprenas homoj el diversaj landoj, kiuj uzas diversajn lingvojn. Sed efektive Esperanto preskaŭ ne ĉeestas en la medio ĉirkaŭanta la volontulan komputadon. Inter la volontularo ja ĉeestas esperantistoj, sed tre malmultaj. Ekzistas kelkaj teamoj de la volontula komputado (almenaŭ du), kiu havas esperantajn nomojn, ekzemple “Esperanto” kaj “Esperantujo”. Ambaŭ menciitaj teamoj ne estas grandaj, sed ĉeestas en plimulto el projektoj de la volontula komputado. Aliaj esperantaj teamoj, se ili ekzistas, estas multe pli malgrandaj.
La 15-an de decembro 2016 sur Transifex volontuloj komencis traduki BOINC-on en Esperanton.
1849
1849 estis normala jaro komenciĝanta lunde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1849 post Kristo okazis, interalie: