cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉenej
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1237 en latina formo "terra Chemey". Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, al distrikto de Újvidék, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la hungara armeo reokupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Ĉenej 2115 homoj, (1794 serboj (85 %), 59 jugoslavianoj, 37 slovakoj, 33 hungaroj, 21 kroatoj kaj aliaj).
Vernaison
Vernaison estas franca situanta en teritoria kolektivumo de Metropolo Liono, departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vernaisonnais.
Stacio Himejima
Stacio Himejima (japane: 姫島駅 [Himeĝima-eki], angle: Himejima Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Niŝi-Jodogaŭa, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin (ĉefa).
Giulești (Maramureș)
Giulești [ĝuleŝtj] (hungare: Máragyulafalva) estas komunumo en Rumanio sude de Sighetu Marmației. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Berbești, Ferești kaj Mănăstirea.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis loĝantojn (rumanoj, germanoj), en 1992 1 499 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1349. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Máramaros vármegye).
Norman
Norman estas grandurbo en Usono, en subŝtato Oklahomo, en distrikto Cleveland. La urbego apartenas al aglomeraĵo de Oklahomaurbo (Oklahomo). La urbestro laŭ 2021 estas Breea Clark.
130
En la jaro 130 post Kristo okazis, interalie:
Norman
Geografio
Norman situas sur montetaro en la meza landparto de Usono, same en la meza parto de Oklahomo. Oklahomaurbo troviĝas 30 km.
Historio
Tiu regiono vendiĝis kiel parto de Luiziano en 1803. En la 1870-aj jaroj la loko estis nomita pri 23-jaraĝa Abner Norman, kiu havis tie tendaron. En 1887 la trajno jam haltis tie. La urbeto mem fondiĝis en 1889. La universitato frue komencis funkcii en la urbo. Dum la 2-a mondmilito grava armea bazo fondiĝis. En 1959 Norman iĝis dormourbo de Oklahomaurbo.
Ekonomio
La universitato mem estas la plej granda labordonanto de Norman kaj ĝi estas centro por scienca kaj teknologia esplorado. Diversaj universitataj filioj funkcias en la urbego.
Trafiko
Norman havas malgrandan flughavenon. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. El Norman kuras fervojoj kaj aŭtoŝoseoj al Oklahomaurbo kaj Fort Worth.
Klimato
En Norman la temperaturo averaĝe varias inter 10-22 °C. La varmo kulminas en aŭgusto kun rekordo 47 °C, la malvarmo kulminas en februaro kun rekordo -27 °C. Jare pluvas po 981 mm. En ĉiuj monatoj pluvas (aŭ neĝas). La pluvo kulminas en junio, malkulminas en januaro.
Listo de tranĉfloroj
En tiu Listo de tranĉflroj troveblas la plej gravaj floroj, kiuj estas vendataj kiel tranĉfloroj.
Literaturo
Escher, F.: Schnittblumenkulturern. Verlag Eugen Ulmer, Stuttgrt, 5a eldono, 1996.
Balsthal
Balsthal estas komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Thal en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 5,703 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo Balsthal situas sude de la montoĉeno Brunnersberg kaj norde de la montoĉeno Läberen, kiuj ambaŭ apartenas al la Soloturna Ĵuraso. La komunumo konsistas el la urbeca kernvilaĝo, el la vilaĝo Klus en sudo kaj la vilaĝeto Sankt Wolfgang en nordoriento de la komunumo. Tra la komunumo fluas de nordoriento la rivereto Augsterbach, kiu en Klus alfluas al Dünnern, kiu sude de Klus (Klus estas germana vorto por ravino, kiu tranĉas montoĉenon) tra profunda ravino pasas la montoĉenon Läberen. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 15,71 km², de kiun 54,3% estas kovritaj de arbaro, 29,45 servas por agrikulturo kaj 14,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Balsthal limas en nordo al Mümliswil-Ramiswil, en nordoriento al Holderbank, en oriento al Oberbuchsiten, en sudoriento al Oensingen, en sudokcidento al Niederbipp (BE), kaj en okcidento al Laupersdorf.
Trafiko
En Balsthal la kantona ĉefvo venante de Bazelo kaj Liestal konektiĝas al la kantona ĉefvojo n-ro 30 de Moutier al Oensingen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 3 kilometrojn sude en Oensingen. La stacidomo de Balsthal estas la finhaltejo de la trajnlinio de Oensingen al Basthal. De la stacidomo de Balsthal poŝtaŭtolinioj kondukas al Waldenburg en Kantono Bazelo Kampara kaj al Gänsbrunnen. Krome estas alia poŝtaŭtolinio al Mümliswil-Ramiswil.
Historio
La unua dokumenta mencio de Balsthal datiĝas el la jaro 968 kiel Palcivallis. Dum mezepoko Balsthal unue apartenis al la Princepiskopejo Bazelo. Ek de la 12-a jarcento ĝi apartenis al la Baronoj de Bechburg. En tiu tempo estis konstruitaj la kasteloj Malnov-Flakenstein kaj Nov-Falkenstein. En la jaro 1402 Balsthal estis akirita de Soloturno kaj fariĝis tribunala sidejo. En la jaro 1798 per la fondiĝo de la Helveta Respubliko Balsthal fariĝis distriktĉefloko, rolon, kiun ĝi post la fino de la Helveta Respubliko ankaŭ gardis en la Kantono Soloturno. La 22-an de decembro 1830 okazis en Balsthal la Popoltago, dum kiu kunvenis amaso da liberaluloj por ribelo kontraŭ la feŭda sistemo restaŭrita en Soloturno post la falo de Napoleono, kies konsekvenco estis nova demokratia kantona konstitucio. En la dua duono de la 19-a jarcento Balsthal fariĝis grava industria loko. En Klus en Balsthal la ŝtalfabriko von Roll havis sian sidejon. En la 1970-aj jaroj krizon en la ŝtalindustrio kaŭzis grandan perdon de laborlokoj, tiel ke la loĝantaro de pli ol 6000 falis je malkreskis je proksimume 20% al 5100 loĝantoj. Intertempe la la industrio de la komunumo novorientiĝis kaj ĝia loĝantaro denove kreskadas.
Sl
La literkombino havas plurajn signifojn:
Sima Samar
Sima Samar - darie سیما سمر, naskiĝis la 3-an de februaro 1957 - estas politikistino, kuracistino kaj homrajta aktivulino en Afganio. Ŝi funkciis kiel ministro de Virinaj Aferoj de Afganio de decembro 2001 ĝis 2003. Ŝi estas la antaŭa Prezidanto de la Afgania Sendependa Homrajta Komisiono kaj, de 2005 ĝis 2009, speciala raportisto de la Unuiĝintaj Nacioj pri la situacio de homaj rajtoj en Sudano. Ekde 2011, ŝi estis parto de la tiam fondita politika partio Vero kaj Justeco, darie nomata حزب حق و عدالت, paŝtune د حق او عدالت گوند. En 2012 al ŝi estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Kalifornia mevo
La Kalifornia mevo, Larus californicus, estas mezgranda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Disvastiĝo
La reprodukta medio de tiu specio estas lagoj kaj marĉoj de okcidenta Norda Ameriko, pli precize nordokcidenta Usono kaj centra suda Kanado. Ili migras kaj la plej parto translokiĝas al usonaj marbordoj de la Pacifiko vintre, ĉefe de Brita Kolumbio suden foje eĉ ĝis Gvatemalo. Fakte nur tiam tiu specio troviĝas regule en Kalifornio. Pli malofte ili videblas en orienta marbordo, Grandaj Lagoj aŭ marbordo de la Meksika Golfo.
Aspekto
Temas pri mezgranda mevo pli eta ol la Arĝentmevo sed pli granda ol la Ringobeka mevo aŭ Delavara mevo, 55 cm longa kaj 600 g peza.
Plenkreskuloj estas similaspektaj kun la Arĝentmevo, sed ili havas pli malgrandan flavan bekon kun nigra kaj ruĝa makuletoj antaŭ pinto en suba makzelo, flavajn aŭ verdoflavecajn krurojn, brunajn okulojn kaj pli rondoforman kapon. La korpo estas mevotipa kun grizaj dorso kaj suprajflugiloj kaj blankaj vosto, kapo, kolo, brusto kaj ventro. Ili havas nigrajn flugilpintojn kun blankaj speguloj. Maskloj kaj inoj estas similaj, sed ŝanĝiĝas laŭ sezono: vintre la blanka kapo malheliĝas per brunaj strioj ĉefe malantaŭe.
Nematuruloj estas ankaŭ similaspektaj al nematuruloj de Arĝentmevo, kun nigra bekopinto, grizecaj kruroj, malhela vosto kaj pli bruna plumaro (ĉefe dum la unua vintro) ol la nematuruloj de la Ringobeka mevo aŭ Delavara mevo kaj ili atingas plenkreskan plumaron post kvar jaroj.
Kutimoj
Kvankam laŭ aspekto temas pri tute tipa mevo, laŭ kutimoj kaj reprodukta teritorio ne estas tia, ĉar reproduktiĝas en internaj teritorioj, tute ne marborda, kaj manĝas insektojn en interna kamparo.
NGC 3602
NGC 3602 (aliaj indikoj — MCG 3-29-17, ZWG 96.17, PGC 34351) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kalifornia mevo
Kutimoj
Antaŭ pariĝado okazas ceremonioj per kiuj masklo alportas manĝaĵon al la ino. Plej ofte ili estas monogamaj. Ili nestas en kolonioj, foje kun aliaj birdoj. Ili nestas en neprofunda engrunda truo kovrita el plantaro kaj plumoj, sed ankaŭ el rubaĵoj, kio endanĝerigas kaj la idojn kaj la patrosanon. La ino demetas 2 aŭ 3 ovojn. Ambaŭ gepatroj zorgas la idojn.
Ili povas vivi el 4 ĝis 24 jarojn.
Aliaj
Tiu ĉi estas la blazona birdo de la ŝtato Utaho, rememorita pro esti helpintaj Mormonajn setlintojn kontraŭ plago de Saltuloj en 1848. Monumento al la mevo en Salt Lake City rememorigas la okazaĵon konata kiel la "Miraklo de la Mevoj".
Subspecioj kaj loĝantaroj
Estas du subspecioj agnoskitaj, nome la Larus californicus californicus, el la Granda Baseno ĝis centra Montano kaj Wyoming, kaj la pli granda, pli pala L. c. albertaensis kun pli interna distribuo, kies teritorio estas el la lago Granda Slave en la Grandaj Ebenaĵoj de okcidenta Manitobo kaj Suda Dakoto (Jehl, 1987). Tiuj subspecioj ne multe diferenciĝas pro la variado de DNA (Karl et al., 1987), kaj tiu malalta genetika diverseco povas estis klarigata pro separado dum la Pleistoceno kaj poste ili rekontaktis en Montano dum pli malfruaj epokoj (Jehl et al., 1990).
En Kalifornio, la Kalifornia mevo, Larus californicus, estas protektata specio pro la malpliĝinta nombrado ĉe sia historia kalifornia reproduktejo kolonia ĉe Lago Mono. Tamen laŭ paradoksa turniĝo la specio koloniigis la sudan parton de la golfeto San Francisco, kie ĝi ne nestis historie, kaj pliigis sian loĝantaron draste. Tiuj Kaliforniaj mevoj nun loĝas grandajn, malproksimajn sal-produktejojn kaj rezervejojn kaj verŝajne ĝuas senfinajn manĝajojn el la novaj ebenaĵoj de San Francisco, San Jose kaj aliaj urbaj areoj, ĝis Sakramento. La loĝantaro de la Suda Golfeto kreskiĝis el malpli ol 1,000 reproduktukuloj en 1982 ĝis pli ol 33,000 en 2006. Tiu loĝantara eksplodo en loĝantaj mevaroj kiuj oportuneme rabas aliajn speciojn, ĉefe la ovojn kaj idojn de alaij birdoj. Tre minacataj birdoj kiuj kunloĝas en la sama Suda Golfeto de San Francisco inkludas la speciojn Marborda pluvio kaj Kalifornia eta ŝterno, dum malpli minacataj birdoj inkludas speciojn kiel Nigrokola himantopo, Amerika avoceto, Forstera ŝterno, kaj Kaspia ŝterno kiuj estas subpremataj de la nekutime grandaj aroj de Kalifornia mevo. Ĉar ili estas protektataj en Kalifornio ne estas facile trovi metodojn malhelpi la pliigon de la specio. (Ackerman et al. 2006)
Coruia
Coruia (koruja) (hungare:Karuly, germane:Karullen) estas vilaĝo en Rumanio sude de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 790 loĝantojn (rumanoj); en 1992 781 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1405. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szarmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Săcălăşeni.
Bressey-sur-Tille
Bressey-sur-Tille estas franca komunumo situanta en Departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ekonomio
Oni fabrikas betonon.
Historio
La kastelo datiĝas el la 18-a jarcento.
Naturaj vidindaĵoj
Laŭ Guillaume, oni trovis en la kastela parko Anemone ranunculoides.
La Tour-d'Aigues
(jen france, prononco, okcitane La Torre d'Egues) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
(15759) 1992 GM4
(15759) 1992 GM4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Bressey-sur-Tille
Eksteraj ligiloj
La kastelo
Kalia hidroksido
Proprecoj kaj strukturo
Solvaĵoj kun kalia hidroksido je koncentriĝoj proksimume inter 0.5 kaj 2.0% estas iritaj kiam kontakte kun la haŭto, dum pli altaj koncentriĝoj ol 2% estas korodaj. En pli altaj temperaturoj, solida KOH kristaliĝas laŭ la kristala strukturo de la NaCl. La grupoj OH estas aŭ rapide aŭ hazarde malordigitaj tiel ke la grupo OH− efektive estas ronda anjono kun radiuso 1.53 Å (inter CL− kaj F− laŭ grandeco). Sub la meditemperaturo la grupoj OH− estas ordigitaj kaj la spaco ĉirkaŭ la centroj de la jonoj K+ estas distorditaj, kaj la distancoj inter la jonoj K+ kaj OH− kuŝas inter 2.69 kaj 3.15 Å, depende de la orientigo de la grupo OH−. KOH estigas serion da kristalecaj hidratoj, t. e., la unuhidratoj KOH • 2 H2O, kaj la kvarhidratoj KOH • 4 H2O.
Solvebleco kaj sekigaj proprecoj
Proksimume 121 g de KOH dissolviĝas en 100 mL da akvo laŭ meditemperaturo kompare kun 100 g da NaOH laŭ la sama volumo (surbaze de la molumeco, KOH estas iomete malpli solvebla ol NaOH). Alkoholoj kun malaltaj molekulpezoj tiaj kiaj metanolo, etanolo kaj propanolo same estas bonegaj solvaĵoj.
Pro ties alta afineco kun akvo, KOH servas kiel sekiganto en laboratorio. Ĝi ofte uzatas por sekigi bazajn solvaĵojn, speciale aminojn kaj piridinojn: distiliĝo de ĉi-bazaj likvaĵoj kun suspensiaĵoj de KOH estigas la anhidran reakcianton. Samkiel la NaOH, KOH rivelas termostabilecon. La gasaj specioj estas dimeraj. Dank'al ties alta stabileco kaj rilative malalta fandopunkto, ĝi ofte fandatas kiel buletoj aŭ bastonetoj, formoj havantaj malmulte da surfaco kaj konvenajn manipulproprecojn.
Reakcioj
KOH estas alte baza substanco, formante fortajn alkalajn solvaĵojn en akvon kaj en aliajn polarajn solvaĵojn. Ĉi-solvaĵoj estas kapablaj senprotonigi multajn acidojn, eĉ la plej malfortajn. En Analiza Kemio, titradoj uzantaj solvaĵoj de KOH uzatas por acidotesto.
KOH, samkiel NaOH, servas kiel fonto de OH−, iu anjono alte nukleofila kiu atakas la polarajn ligojn, kaj en neorganikaj kaj en organikaj materialoj. Ekzemplo de ties plej konata reakcio eble estas la sapigado aŭ esterigado de akva KOH, laŭ la reakcio: KOH + RCO2R' → RCO2K + R'OH Kiam R (radikalo) estas lonĝĉena, la produkto nomatas kalia sapo. Ĉi-reakcio karakteriziĝas pro la grasaspekto, kiun KOH donas kiam tuŝita - grasaĵoj surhaŭte rapide konvertiĝas al sapo kaj glicerolo. Fandita KOH uzatas por dislokigi halogenidojn kaj aliajn reakciantajn grupojn. La reakcio estas ĉefe utila por aromataj reagentoj formantaj la korespondajn fenolojn.
Reakcioj kun neorganikaj kombinaĵoj
Pro ĝia reakcieco rilate al acidoj, KOH atakas oksidojn. Tiamaniere ke, Silicia oksido (SiO2) estas atakita de KOH por estigi kaliajn siliciatojn. KOH reakcias kun karbona duoksido por produkti bikarbonaton: KOH + CO2 → KHCO3
Manufakturo
Historie KOH estis produktita per aldono de kalia karbonato al forta solvaĵo de kalcia hidroksido (aŭ hidratigita kalko) kondukante al reakcio de duobla ŝanĝo kiu precipitigas la kalcian karbonaton, Ca(OH)2 + K2CO3 → CaCO3 + 2 KOH Forfiltrante la precipitigitan kalcian karbonaton kaj forbolante la solvaĵon oni estigas kalian hidroksidon ("kalcinitan aŭ kaŭstikan potason"). Tiu estis la plej grava metodo je produktado de kalia hidroksido ĝis la 19-a jarcento, kiam ĝi estis larĝe substituita de la nuntempa metodo per elektrolizo de solvaĵoj kun Kalia klorido. La procezo estas analoga al la manufakturo de natria hidroksido. 2 KCl + 2 H2O → 2 KOH + Cl2↑ + H2↑ La hidrogena gaso estiĝas kiel flankprodukto en la katodo; samtempe, okazas oksido de la kloro, formante kloran gason kiel kroma produkto. Separado de spacoj inter la anodo kaj la katodo estas esencaj por la bona plenumado de ĉi-procezo.
Uzoj
KOH kaj NaOH povas esti interŝanĝeblaj en serio da aplikoj, tamen, industrie NaOH estas preferebla pro ties malalta kosto. Multaj kaliaj saloj estas preparitaj per neŭtraligaj reakcioj uzantaj KOH-on. La kaliaj saloj el karbonato, cianido, permanganato, fosfato, kaj pluraj aliaj siliciatoj estas preparitaj per traktado kaj de la oksidoj kaj de la acidoj kun KOH. La alta solvebleco de la kalia fosfato favorigas ties uzon kiel sterkoj. Kvankam ĝi estas pli altkosta ol natria hidroksido, KOH estas tre taŭga en la manufakturo de biodizelo per transesterigado de la trigliceridoj en vegetaloleo. Glicerino el biodizelo procezita kun kalia hidroksido estas utila kiel malmultekosta manĝosuplemento por la brutaro, kiam la toksa metanolo estas forigita.
KOH estas ankaŭ uzata en la fabrikado de duonkondukaj integraj cirkvitoj. Kalia hidroksido ofte estas la ĉefa ingredienco por kemiaj "kutiklaj forigiloj" uzataj en manikura traktado. Pro la agresiveco de la kemiaj bazoj, samkiel KOH, kiuj povas damaĝi la eksteran parton de la fadenharo, kalia hidroksido uzatas kiel kemia helpilo por hararforigo el bestohaŭtoj. La bestohaŭtoj plurhore estas sapigitaj en solvaĵo da KOH kaj akvo por preparado de la senhariga staĝo de la tanadprocezo. La sama rimedo same uzatas por malfortigi la homharon dum razado. Antaŭrazaj produktoj kaj kelkaj razkremoj enhavas kalian hidroksidon por devigi ke la harfadeno moliĝu kaj aktivu kiel higroskopa aganto por altiri kaj enigi akvon en la harradiko, kaŭzante postajn damaĝojn al la vangharo. Dum ĉi tiu malfortiĝinta stato, la vangoharo estas pli facile razebla pere de razklingo. Kalia hidroksido uzatas por identigi kelkajn speciojn da fungoj. Akva solvaĵo kun 3%-5% da kalia hidroksido aplikatas al la fungohaŭto kaj la esploristo rimarkas eblajn ŝanĝokolorojn. Kelkaj specioj da fungoj samkiel Agarikaloj, boletoj, poliporoj kaj likenoj estas identigitaj laŭ ties reakcio kun ŝanĝokoloro. Kalia hidroksido uzatas en petrola kaj naturgasa rafinado por elimino de organikaj acidoj kaj sulfuraj kombinaĵoj.
Manufakturo de molsapoj
La sapigado de grasoj kun KOH uzatas por prepari la korespondan "kaliajn sapojn", kiuj estas pli molaj ol la ordinaraj sapoj faritaj kun natria hidroksido. Pro ĝia moleco kaj pli granda solvebleco, la kaliaj sapoj necesas malpli da akvo por likviĝi, kaj tiam ili povas enteni pli da purigagento ol la likvigitaj natrisapoj. Akva kalia hidroksido uzatas kiel elektrolito en alkalaj piloj surbaze de nikelo-kadmio, nikelo-hidrogeno kaj mangana dioksido-zinko. Kalia hidroksido estas preferebla anstataŭ natria hidroksido ĉar ties solvaĵoj estas pli konduktivaj. La piloj kun nikelo-hidrogena metalo de la Toyota Prius uzas miksaĵon da kalia hidroksido kaj natria hidroksido. La pikoj surbaze de nikelo-fero same uzas kalihidroksida elektrolito.
Literaturo
Daintith
Kroměříž
Kroměříž (laŭ IFA 'kromɲɛr̝iːʃ kaj Kremsier) estas urbo en la Regiono Zlín de Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La ĉefa mejloŝtono de la urbo estas la Baroka Episkopa Palaco de Kroměříž, kie iuj scenoj fariĝis de la filmoj Amadeus kaj Immortal Beloved. La apuda Florĝardeno estas unu el la Mondaj Heredaĵo de UNESKO.
Historio
La urbon fondis en 1260 Bruno el Schauenburg, Episkopo de Olomouc. Episkopoj de Olomouc konstruis la faman Palacon kaj la diocezo parte translokiĝis tien. La urbo severe damaĝiĝis dum la Tridekjara milito, estas rabita dufoje de svedaj trupoj (en 1643 kaj 1645), kaj poste venis la Pesto. Episkopo Karle II. z Lichtenštejna rekonstruis la urbon kaj palacon postmilite. Konstitucia Imperia Kongreso okazis en Kroměříž en 1848.
Esperanto
En Kroměříž naskiĝis Josef Friedrich.
Sm
La literkombino havas plurajn signifojn:
Pigmea porzano
La Pigmea porzano (Porzana pusilla) estas tre eta akvobirdo de la familio de Raledoj kaj ordo de Gruoformaj.
Ties breda medio estas junkejoj de Eŭropo en izolitaj lokoj de Hispanio, Francio, Nederlando, Germanio, Hungario, Balkanio kaj ĉefe en oriento (Rusio) kaj tra Azio ĝis Japanio. Ili bredis eĉ en Britio ĝis la 19a jarcento, sed la eŭropa loĝantaro malpliigis troe pro sekigo de ties medio. Tiu specio estas migranta kaj vintras en orienta Afriko kaj suda Azio. Dum tiu migrado, ili povas perdi tro da pezo, sed ili rehavas ĝin poste. Ĝi estas ankaŭ loĝanta specio en Afriko kaj Aŭstralazio. Eksterordinarege okazis ununura vido en Norda Ameriko de tiu specio en insulo Attu en Septembro 2000.
Aspekto
Ili estas 16-18 cm longaj (40 ĝis 50 g pezaj kaj kun enverguro de 33 ĝis 37 cm), kaj estas simila al la iomete pli granda Malgranda porzano, pli bone dirite al ties masklo. Pigmea porzano estas la plej eta porzano en Eŭropo, eĉ pli eta ol sturno. Ĝi havas mallongan rektan bekon, verdan aŭ flavan sed sen ruĝa bazo. Plenkreskuloj havas ĉefe ruĝbrunajn suprajn partojn kun kelkaj blankaj markoj kaj grizbluajn vizaĝon kaj subajn partojn. La postaj flankoj estas striitaj blankonigre. Ili havas grizflavajn krurojn kun longaj fingroj kaj mallongan voston kiu estas striita sube.
Junaj ekzempleroj de Pigmea porzano estas similaj al plenkreskuloj, sed iom pli brunaj, pro tio similas inoj de Malgranda porzano, sed ili havas tute striitajn subajn partojn. Idoj estas nigraj, kiel tiuj de aliaj raledoj.
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝoplukas per beko en koto aŭ sombra akvo, sed ankaŭ per rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj akvajn bestetojn.
12623 Tawaddud
12623 Tawaddud estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Tawaddud, rolulino de la "Mil kaj unu noktoj" : juna sklavino, kies konoj pri astronomio, medicino kaj teologio superas tiujn, de la plej bonaj erudiciuloj de la kortego de la kalifo Harun ar-Raŝid.
Klaus Kinski
Klaus KINSKI, origine: Nikolaus Günther NAKSZYNSKI, (naskiĝis la  en Zoppot / Sopot, mortis la  en Lagunita, Kalifornio) estis germana aktoro.
Lia filino Nastassja Kinski ankaŭ fariĝis aktorino.
Lucio Pedanio Sekundo
Lucio Pedanio Sekundo, Lucius Pedanius Secundus (m. 61 p.K.) — Romia senatano de la 1ª jc. En la jaro 43ª p.K., sub Klaŭdio, li estis vickonsulo (de marto ĝis julio).
En la jaro 56ª Nerono nomumis lin urbestro (prefekto) de Romo.
En la jaro 56ª Pedanion pikmortigis lia sklavo. Pri la kaŭzo ne certis eĉ la samtempuloj; probable Pedanio forprenis la monon, kiun la sklavo kolektis por sin elaĉeti (laŭ la romia juro, ĉio posedata de sklavo apartenis al lia mastro; tamen la kutimo estis, ke post elpago de mono sklavo akiris liberon).
Laŭ romia leĝo, okaze de mortigo de romiano fare de ties sklavo ĉiuj sklavoj kiuj estis sub la sama tegmento kun la mortigito aŭ akompanis lin aliloke estis torturendaj kaj ekzekutendaj. La murdinto de Pedanio estis konata, la senkulpeco de la ceteraj 400 sklavoj (de ambaŭ seksoj, ekde la infanoj ĝis la maljunuloj) estis evidenta; la maljusteco de la laŭleĝa puno frapis la publikan opinion — kaj tamen la leĝo iĝis plenumita. (Tacito, «Analoj», 14:42–45)
Hayrettin Karaca
Hayrettin Karaca - naskiĝis la 4-an de aprilo 1922 en Bandırma, mortis 97-jara la 20-an de januaro 2020 en Istanbulo - estis entreprenisto kaj mediprotekta aktivulo en Turkio. En 2012 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
131
En la jaro 131 post Kristo okazis, interalie:
4876 Strabono
4876 Strabono estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels elde la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar. La platoj eksponitaj dum tiu enketo, senditaj en Leiden (Nederlandon), estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la greka historiisto kaj geografo Strabono (greke : Στράβων, ~-63 – ~23)
Petro Anselmo
Petro ANSELMO, nacilingve Pierre Anselme (naskiĝis la en Bouillon), estas belga esperantisto kaj verkisto, ankaŭ sub la pseŭdonimo K. Terving, ano de la Analiza Skolo. Li estas instruisto pri ĝermanaj lingvoj (nederlanda, angla, germana) kaj instruis Esperanton dum 19 jaroj en Namuro.
Bure JU
Pri la komunumo
Bure estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 685 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Bure situas en nordokcidento de la regiono Ajoie. La komunumo en Svislando estas konata pro la grava kazerno kaj tankoekzercejo de la Svisa Armeo, kiu estas la ĉefa labordonanto de la komunumo.
Trafiko
Aktuale la komunumo situas tute flanke de la gravaj trafikvojoj. En la jaro 2012 apud Bure estos malfermita alveturejo al la nove konstruata parto de la svisa aŭtovojo A16. De la armea eksercejo al en Bure al Courtemâche kaj Porrentruy ekzistas fervojlinio, kiu apartenas al la Svisa Armeo. Ĝi estas uzata nur por armetransportoj, sed ne por ordinara pasagertrafiko. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Fahy JU al Porrentruy.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bure datiĝas el la jaro 1139 kiel Bures. Dum mezepoko Bure apartenis al kaj estis ĉefloko de la voktejo Ajoie, kiu estis en la 13-a jarcento integrita al la Princepiskopejo Bazelo. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible estis aligita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Bure apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Bure apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.
Grupo de elementoj (Kemio)
Nuntempe ekzistas 118 konataj kemiaj elementoj, prezentantaj grandnombre malsimilajn fizikajn kaj kemiajn proprecojn. Tamen, ene de ĉi tiu diverseco, scienculoj konsideris la neceson pri uzado de nomoj por pluraj grupoj da elementoj, kiuj rivelas similajn proprecojn, aŭ ties inklinojn pri kelkaj proprecoj. Multaj el tiuj grupoj estas formale agnoskitaj de la normoj starigitaj de IUPAK. Kaj la agnoskitaj grupoj estas la jenaj:
Ajna grupo de la Perioda tabelo same estas uzebla tiurilate. Kelkfoje uzatas la gruponumero, tiel kiel la elementoj de la 14-a grupo, aŭ grupo de la karbona elemento.
Jánošíkove diery
Jánošíkove diery (eo: Truoj de Jánošík) estas resuma nomo por sistemo ravinoj kaj kanjonoj situantaj en montaro Malá Fatra (eo:Malgranda Fatro) en Slovakio, en nacia naturreservejo Rozsutec en la norda parto de ĉi montaro nomata Krivánska Malá Fatra en samnoma nacia parko. La sistemo konsistas de tri separitaj partoj:
Dolné diery (eo:Subaj truoj),
Nové diery (eo:Novaj truoj) kaj
Horné diery (eo:Supraj truoj).
Tra ili fluas Dierový potok (eo: Trua torento). En supra fluo de torento estas alia parto kun 5 akvofaloj kiu nomiĝas Tesná rizňa (proksima (ne preciza) traduko kiel: malvasta ravino). En Truoj de Jánošík troviĝas 22 akvofaloj altaj de 1m ĝis 5m. Bizardaj rokaĵoj de Truoj de Jánošík kun sia specifika klimato estas la hejmo por multaj raraj specioj de kreskaĵoj kaj animaloj. La Truoj de Jánošík estas alirigitaj por vizitantoj per markitaj turistaj piedvojoj kaj malfacilaj partoj estas sekuritaj per ĉenoj, ŝtupetaroj kaj pontetoj. Tra loko trairas ankaŭ vojeto por memlernado (sk: Náučný chodník). Eliro al trua sistemo estas domgrupoj Štefanová kaj Biely Potok apartenantaj al vilaĝo Terchová. Supraj truoj estas dum vintro malfermitaj pro kovrado de glacio.
Sn
La literkombino havas plurajn signifojn:
Sanforda maraglo
La Sanforda maraglo (Haliaeetus sanfordi), foje nomata kiel Sanforda fiŝaglo aŭ Salomona aglo, estas birdospecio de la grupo de maragloj endemia de la Salomonoj. La nomo "maraglo" estas preferata, por distingi tiun specion de la genro Haliaeetus el la tre proksime rilataj Ichthyophaga aŭ veraj fiŝagloj.
Aspekto
La Sanforda maraglo estis malkovrata de kaj nomata laŭ Dro. Leonard C. Sanford, konsilisto de la Usona Muzeo de Natura Historio. La unua priskribo estis farata de Ernst Mayr en 1935.
La specio povas atingi longon el 70 al 90 cm kaj pezon el 1.5 al 2.7 kg. La enverguro estas de 165 al 185 cm. Ĝi estas la ununura granda predanto de la Salomonoj. Tiu agloj loĝas en marbordaj arbaroj kaj lagoj ĝis altitudo de ĉirkaŭ 1500 m smn.
La plumaro estas blankecbruna al brilbruna en kapo kaj kolo. La subaj partoj estas brunaj al ruĝecbrunaj kaj malhelbrunaj. La supraj partoj estas malhelbrunaj al grizecnigraj. La okuloj estas brilbrunaj. Unika inter maragloj, tiu specio havas kompletan malhelan voston tra sia tuta vivo.
La reprodukta sezono estas el aŭgusto al oktobro. La kutima ovodemetado konsistas el du ovoj.
La dieto konsistas ĉefe el tajda kadavraĵo, fiŝoj, moluskoj, kraboj, testudoj kaj marserpentoj, kaj pli rare birdoj kaj fruktovespertoj kaptataj en la pluvarbara kanopeo. Ĝi estis konstatita manĝanta oportuneme ankaŭ la marsupialan specion Orienta falangero.
Ĝi formas superspecion kun la Blankaventra maraglo. Kiel ĉe aliaj maraglaj speciparoj, la alia taksono estas blankakapa. Tiu du estas genetike tre proksimaj, ŝajne ties stirpoj separiĝis ne antaŭ pli da 1 mj, probable nur en la meza Pleistoceno, antaŭ 100,000 jaroj. Ambaŭ kunhavas malhelajn bekon, ungojn, kaj okulojn kun aliaj maragloj de Gondvano.
Tiu aglo estas ofte ilustraciita en poŝtmarkoj de la Salomonoj.
Gentekniko
La gentekniko estas ilo por modifi kaj kombini DNA ekster la ĉelo "en vitro". Enmetas la manipulan DNAn en alia ĉelo. Tiu ĉelo nun faras novan proteinon. Ekzemple, oni metis homan DNAn en bakterioj por produkti homan insulinon por personoj kun diabeto.
plibonigo de plantoj
Sciencistoj de planta gentekniko evoluigis tabakplanton, kiu sin lumigas per lumo de lampiro. La metodo, kiu uzas teknologion nomatan rekombinita DNA (desoksiribonukleata acido), estas principe simpla. Oni enkondukis genon respondecan pri la lumado el lampiro en la genaron de tabakplanto. La fremda geno preskaŭperfekte funkcias kune kun Ia originaj plantaj genoj. La lumo el la transgena (ricevinta fremdan genon) planto ne estis tiel forta; tial oni bezonis specialan aparaton por videbligi ĝin. Se oni sukcesos iamaniere plifortigi la lumon, la tabakplanto brilos same kiel lampiroj en nokto. Estas plaĉe imagi, ke en proksima estonteco la lampoj sur stratoj estos anstataŭigitaj per arboj sin lumigantaj!
La plibonigo de plantoj per gentekniko, tamen, estas praktikata ĉefe por agronomiaj celoj, interalie por altigi Ia kvaliton de kultivataj plantoj. La unua komercaĵo transgene produktita estas Flavr Savr, frukto de tomato, kiu pli longe konserviĝas sur Ia butikobretoj, ĉar ĝi ne moliĝas tiel rapide kiel ordinaraj tomatoj. La principo ĉi tie estas mala ol tiu ĉe la lumanta tabakplanto. Por fari la transgenan tomaton, sciencistoj ĉe Kompanio Calgene en Davis, Usono, malhelpis la funkciadon de geno, kiu respondecas pri la malkomponado de ĉelmuroj de la frukta perikarpo dum la maturiĝo. Flavr Savr estas vendata en usonaj supervendejoj kaj uzata por fari sukon aŭ saŭcon.
Rezisto kontraŭ herbicido
Laŭ statistiko, ta plejmulto de genetike modifitaj trajtoj rilatas la reziston de plantoj kontraŭ herbicidoj. Herbaĉoj konkuras kontraŭ kultivaĵoj por akvo, nutraĵoj kaj sunlumo, kaj tiel povas redukti rikolton je 70 %. Produkti plantojn kun kontraŭherbicida karaktero grave koncernas kaj kultivistojn kaj kemiajn kompaniojn, kiuj produktas herbicidojn. Du bazaj strategioj estis adoptitaj por tiu celo. Unu el ili estas enkonduko de mutacia geno en kultivaĵon, kiu faros proteinon kun ŝanĝita sentiveco al la herbicido. La alia metodo estas enkonduko de enzimo, kiu sentoksigas la herbicidon. Ekzemplo de Ia unua estas glifosato, la aktiva ingredienco de herbicido nomata Roundup. Ĉi tiu kemiajo inhibas la enzimon, EPSP-sintezon, kiu katalizas la biosintezon de kelkaj esencaj aminoacidoj, kiel triptofano, tirozino kaj fenilalanino, kaj tiel malhelpas la kreskadon de plantoj. Esploristoj ĉe Monsanto en Sankta Luizo, Usono, kaj ĉe Calgene, enkondukis en kultivaĵon la mutacian genon por EPSP-sintezo el mutacia stamo de bakterioj, kiuj povas kreski en ĉeesto de alie mortiga kvanto da glifosato. Tiu mutacia geno produktas mutacian enzimon, kiu toleras la herbicidon. Tiel la transgenaj plantoj postvivis kontraŭ la herbicido, dum la herbaĉoj kun la normala sentiva enzimo estis elsarkitaj. Kultivaĵoj kiel tabakplanto, tomato, sojfabo, kotonujo kaj olerapo estis sukcese transformitaj tiamaniere en Usono, Kanado kaj Eŭropo en la lastaj jaroj. Ekzemplo de la dua strategio estas Ia konata herbicido 2,4-D. Oni sukcesis fari transgenajn tabakplanton kaj kotonujon kun mikroba geno, kiu respondecas pri enzimo malkomponanta la herbicidon.
Rezisto kontraŭ virusaj malsanoj kaj insektoj
Alia apliko de gentekniko estas provizi plantojn per rezisto kontraŭ malsanoj kaŭzataj de virusoj. Jam tiel frue kiel en 1929, plantpatologoj trovis, ke planto inokulita per milda stamo de viruso povas sin protekti kontraŭsekvanta infektado de pli virulenta stamo. Poste klariĝis, ke la fenomeno rilatas al la sintezo de la kovraja proteino de viruso en la infektitaj plantoj. En 1986, Roger Beachy [biĉi] kaj liaj kolegoj ĉe Vaŝingtona Universitato montris, ke transgenaj tabakplantoj kun enkondukita geno respondeca pri la kovraja proteino de TMV (tabakplanta mozaika viruso) estas protektitaj kontraŭ la TMV-a infektado. Depost tiam, sammaniere produktiĝis transgenaj luzerno, kukumo, sojfabo, terpomo, tomata kaj maizo, ĉiuj rezistaj kontraŭ virusaj malsanoj.
La atakado de insektoj estas alia grava minaco al kultivaĵoj. La gentekniko montriĝis utila ankaŭ ĉi-ritate. De pluraj jardekoj, kultivistoj uzis insekticidan toksinon produktitan de bakterio Bacillus thuringiensis kontraŭ moteoj kaj papilioj. La proteina toksino ligiĝas al la membrano de ĉeloj en la mezintesto de la larvo, malhelpante ĝian normalan funkciadon kaj fine mortigas ankaŭ la insekton. La utileco, tamen estis malhelpita de la facila deviŝiĝo de la insekticido for de la supraĵo de plantoj. Plie, ĝia efikeco en la kampoj daŭris nur mallonge. Genteknikistoj ĉe pluraj laboratorioj, inkluzive la kompaniojn Plantaj Genetikaj Sistemoj en Gent, Belgio, kaj Monsanto, izolis el la bakterio genojn respondecajn pri la toksinoj, kaj transformis kotonujon, terpomon kaj maizon, kiuj poste mem produktis la specifajn toksinojn kaj montris reziston kontraŭ plurspecaj insektoj. La toksinoj efikis nur kontraŭ insektoj, ne kontraŭ plantoj nek homoj. Ili evidente ne forviŝiĝas pro akvumado aŭ pluvado. Longtempa aplikado pruvis, ke ili estas tute sendanĝeraj, kaj fakte multaj esploristoj opinias, ke ili estas la plej sendanĝeraj el la insekticidoj.
Ĉu senriskaj?
Ne malmulte da homoj esprimas zorgon pri la eventualaj riskoj de la gentekniko al la medio kaj al nia sano, kiuj fakte estis la temo de vigla debato lastatempe. Do oni instalis specialajn komitatojn por studi la problemojn. Rilate la unuan, esplora raporto el Britio en 1993 konkludis, ke la transgenaj plantoj ne estas neakceptebla minaco al la medio. Britaj vidpunktoj pri la sanproblemo, tamen, estis iom restriktaj. Britoj ne donis licencon al Flavr Savr, freŝa aŭ prilaborita al saŭco aŭ suko, ĉar ili ne estis tutcertaj pri la danĝereco kaŭzebla de la geno respondeca pri la antibiotiko kanamicino, kiu kune enkondukiĝas en transgenajn plantojn. Malgraŭ tio, la nuna situacio de la monda provizo de manĝaĵoj postulas la praktikadon de la gentekniko en agrikulturo. Ene de 40 jaroj, la tuta loĝantaro sur la terglobo bezonos trioble pli grandan kvanton da manĝaĵoj ol nun. La neceso plialtigi kaj la kvaliton kaj la kvanton de rikoltaĵoj estas evidenta, kaj la problemo ne povos esti solvita nur laŭ la kutimaj agronomiaj manieroj.
Chigmecatitlán
Chigmecatitlán estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas [[Chigmecatitlán''.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 1149 loĝantojn. El tiuj estas 520 viroj kaj 629 virinoj. La komunumo havas surfacon de 28.06 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 39′ norda latitudo kaj 98° 4′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1500
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21052a.htm
Neuhofen (Palatinato)
Neuhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Pfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kaŭkazaj popoloj
Laŭ sia etna konsisto Kaŭkazio estas ege komplika kaj bunta regiono. Ĉi tie oni parolas pli ol 40 lingvojn. Plimulto de kaŭkazianoj apartenas al eŭropa antropologia raso. Pli ol duono de la loĝantaro estas kristanoj (ĉefe ortodoksuloj), kaj la aliaj precipe islamanoj.
Laŭ lingva klasifiko kaŭkazianoj dividiĝas jene:
51023 Benavidezlozano
51023 Benavidezlozano estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Paula G. Benavidez Lozano, asociatan profesorinon ĉe la Universitato de Alakanto (Hispanio). Ŝia esploro inkludas observojn de, modeligon de alfrapaj procezoj, kaj la evoluon kaj internan strukturon de la malgrandaj korpoj.
Costeni
Costeni [kostenj] (hungare: Kosztafalva) estas vilaĝo en Rumanio norde de Târgu Lăpuş. En 1910 ĝi havis 717 loĝantojn (rumanoj); en 1992 573 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1603. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szarmár vármegye). Administre ĝi apartenas al Cupşeni.
Biharugra
Biharugra estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Sarkad.
Situo
Biharugra situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Rapida Körös, la fervojo kaj Rumanio estas proksime.
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko. En la 12-a jarcento monaĥejo formiĝis, kiun la tataroj detruis en 1241. Dum la historio la komunumo apartenis al Bihar, al distrikto de Nagyszalonta. La turkoj denove detruis la vilaĝon en la 16-a jarcento. La kalvinana preĝejo en 1772 (la turo nur en 1801), la paroĥo en 1817 konstruiĝis, kie Petőfi tranoktiĝis en 1849. En 1944 okazis batalo de tankoj en la vilaĝo. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. En 1949 preĝdomo de baptistoj konstruiĝis, en 1951 kolĥozo pri Antaŭen formiĝis.
Ĝemelkomunumoj
Ĝemelkomunumoj estas Bodos kaj Bibarcfalva, Rumanio.
Kovilj
Kovilj, serbe Ковиљ, hungare Kabol estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka, en municipo de Novi Sad.
Situo
Kovilj situas sur ebenaĵo, laŭ iama branĉo de Danubo, laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo Novi Sad-Beograd tie trairas la riveron.
Historio
Iam la vilaĝo konsistis el "Suba" kaj "Supra" partoj, havantaj apartajn preĝejojn. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bács-Bodrog, al distrikto de Titel, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la hungara armeo reokupis la vilaĝon. En 2002 loĝis en Kovilj 5599 homoj, (5056 serboj (90 %), 140 hungaroj, 97 jugoslavianoj, 71 kroatoj, 51 ciganoj kaj aliaj).
Peißen (Bernburg)
Peißen ĝis la 1-a de januaro 2010 estis memstara komunumo en Germanio; tiam ĝi fariĝis komunumoparto de la urbo Bernburg. Ĝi troviĝas en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 1-an de januaro 2009 la komunumo havis 1202 loĝantojn.
NGC 3603
NGC 3603 (aliaj indikoj — OCL 854, ESO 129-SC16) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kareno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Grub AR
Pri la komunumo
Grub  estas komunumo en la regiono kaj iama distrikto Vorderland en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 1007 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Grub situas sude de Rorschach sur la monto Rorschacherberg donante belan panoramovidon al la Bodenlago. La komunumo apartenis al la iama distrikto Vorderland.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Grub limas en nordo al Eggersriet (Kantono Sankt-Galo), en oriento al Heiden, kaj en sudo al Rehetobel.
Trafiko
Grub situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika trafikreto la komunumo estas ligita per poŝtaŭtolinio ek de Sankt-Galo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Grub datiĝas el la jaro 1488 kiel Gruob.
Post la Apencelaj Militoj (1401 ĝis 1429) Grub estis dividita en du vilaĝojn, nome apencelan kaj sankt-galan, kiu hodiaŭ formas parton de la komunumo Eggersriet. La apencela parto alprenis dum la reformacio la novan kredon, dum la sankt-gala parto restis katolika.
John o' Groats
John o' Groats estas vilaĝo en nordorienta Skotlando.
Inter Britoj, ĝi famas nur pro sia loko, ĉe preskaŭ la plej nordorienta pinto de la ĉeftereno. Kiam oni volas organizi longan vojaĝan eventon (ekzemple bicikle, ktp), estas kutimo iri de Land's End en sudokcidenta Anglio (en Kornvalo) al John o' Groats, jen distanco de proksimume 1400km, depende iom de la preciza vojo. La tute plej nordorienta terpinto nomiĝas Duncansby Head, proksimume 3 kilometrojn for de John o' Groats, sed estas neniu vilaĝo tie.
La nomo de la vilaĝo (kun prononco [ʤɒn ə gɹəʊts] laŭ la 'norma' angla maniero, sed skoto dirus Groats pli kiel [gɾoːts]) devenas de nederlando Jan de Groot [jan də xroːt].
Isa bin Salman Al Ĥalifa
Isa bin Salman Al Ĥalifa (عيسى بن سلمان آل خليفة; naskiĝis kaj mortis ) estis de la jaro 1961 ĝis sia morto la emiro de Barejno.
Wolfsthal
Wolfsthal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Bruck an der Leitha (aŭ mallonge distrikto Bruck). Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Lepsika librofoiro
La lepsika librofoiro - germane Leipziger Buchmesse - en la saksio urbo Lepsiko (Leipzig) laŭ la nuna stato estas la dua plej granda ĉiujara librofoiro de Germanio - post la frankfurta librofoiro. Krome apud la aŭtomobila foiro Auto Mobil International kaj la universala Mustermesse, kiu ekzistis en la periodo de GDR, do ĝis la reunuiĝo de Germanio en 1990, temas pri la plej konata foiro de la urbo Lepsiko. La foiro ĉiujare okazas meze de marto, en la urba foira halaro. Kiel unua granda priliteratura kunveno de la jaro ĝi estas la loko prezenti novajn printempajn eldonaĵojn en la germana kaj najbaraj lingvoj, kaj regule donas gravajn impulsojn por la librokomerco tiujara en Mezeŭropo.
Historio
La lepsika librofoiro establiĝis komence de la 17-a jarcento. En 1632 la nombro de prezentitaj novaj libroj unuafoje superis tiun prezentitan en la frankfurta librofoiro - ĉiam poste la okcidenta konkurenca foiro en Frankfurto ĉe Majno estis la fokuso de komparo. Aparte en la 18-a jarcento la urbo Lepsiko kun siaj eldonejoj kiel tiu de Philipp Erasmus Reich kaj kun multaj librokomercejoj estis la centro de germanlingva librokomercado.
Ĝis la jaro 1945 la lepsika librofoiro havis la pintan pozicion kompare al la frankfurta, nur post tiam la frankfurta foiro transprenis la rolon de la ekonomie kaj kulture gvida ekspozicio. Sed ankaŭ en la periodo de GDR la lepsika librofoiro estis pli ol nur enlanda aŭ nur komunisma libroprezentejo: ĝi estis la plej bona loko por literaturaj, eldonistaj, verkistaj kaj librokritikistaj kontaktoj inter homoj el orienta kaj okcidenta Germanio, Aŭstrio kaj Svislando, sed ankaŭ ebligis eksterordinarajn kontaktojn al samprofesianoj polaj, ĉeĥaj, slovakaj, hungaraj kaj skandinaviaj, kaj malpli grandkvante por kolegoj el malpli proksimaj landoj. Eĉ la esperantistoj regule eluzis la porfoire plifaciligitajn alvojaĝeblecojn de eksterlandanoj por literatura movada kunveno nomata IFER, kiun eblis viziti ankaŭ sen oficiala foira bileto, sed kompreneble ankaŭ eblis kombini vizitojn de la librooiro kaj la samtempa kaj tutproksima sperantlingva evento.
Post la reunuiĝo de Germanio kaj la translokiĝo de la foira domo de la urbocentra merkatoplaco al la nova foira halaro komenciĝis nova plivigliĝo de la lepsika librofoiro, kiu kontinue daŭriĝas ĝis nun. Pliprezentiĝis la eldonejoj de Baltio kaj de eksa Jugoslavio, sed pro la fortaj kulturaj restrukturiĝoj de ĉiuj landoj de meza kaj orienta Eŭropo kaj el la Novaj Federaciaj Landoj de Germanio kaj el ĉiuj aliaj landoj de la regiono ĉiujare vidiĝis novaj eldonaj iniciatoj. Ekde la jaro 1995 dum la foiraj tagoj aldone ankaŭ okazas venda ekspozicio de historiaj, malnovaj libroj, nomata Leipziger Antiquariatsmesse.
Kamŝafto
La kamŝafto estas ŝafto de maŝino ekipita per unu aŭ pluraj kamoj, kiuj ekigas difinitan agon je ĉiu turno de la ŝafto.
Interalie kamŝaftoj estas uzataj en kontroliloj por aktivigi elektrajn ŝaltilojn, sed ilia plej grava kaj konata uzo estas tiu en piŝtomotoroj (eksplodmotoro).
Amila tribromoacetato
Amila tribromoacetato aŭ C7H11Br3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la tribromoacetata acido kun amila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Amila tribromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la tribromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Fenolftaleino
Fenolftaleino estas en ĥemio ofte uzata indikilo de acideco resp. alkaleco. Ĝia nomo deriviĝas de fenolo kaj ftaleino. Ĝia suma formulo estas C20H14O4; ĝia nomo laŭ IUPAC estas 3,3-bis(4-hidroksifenilo)-1,(3H)-isobenzofuranono).
Je normaj kondiĉoj fenolftaleino estas blanka, senodora kristaleca pulvoro. Ĝi solviĝas en etanolo, sed preskaŭ ne en akvo, kaj estas malforte acida.
Por uzo kiel indikilo oni kutime uzas etanolan solvaĵon je 0,1 %. Ĝis pH-valoro de 8,2 tia solvaĵo estas senkolora; je pH pli alta ol 9,8 ĝi alprenas forte ruĝan aŭ purpuran koloron. Tion kaŭzas la fakto, ke la hidroksid-grupoj perdas sian hidrogenatomon.
Estas supozate, ke kontakto kun fenolftaleino malutilas la sanon.
Vidu ankaŭ
<Gallery> BromophenolBlue.svg| Bromofenolbluo Bromothymol-blue-2D-skeletal.png| Bromotimolbluo Bromocresol green.svg| Bromokrezolverdo Structure_of_Bromocresol_purple.png| Bromokrezola purpuro Methyl_red.svg| Metilruĝo Methylene_blue.svg| Metilenbluo Methyl-orange-2D-skeletal.png| Metiloranĝo Methylene_green.svg| Metilenoverdo </Gallery>
17776 Troska
17776 Troska estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, proksime de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa verkisto de aventura sciencfikcio J.M. Troska (realnome Jan Matzal, 1881–1961), fama en la 1930-aj jaroj. Lia plej granda verko, la trilogio Zápas s nebem ("Lukto kun la Ĉielo") priskribas mirindan vojaĝon tra la tuta interna sunsistemo, inklude vizitoj kaj forlaso sur asteroidoj.