cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Akacioj
La Akacioj, en hispana origine Las Acacias, estas la nomo de unu de la administraj kvartaloj de la distrikto Arganzuelo, en Madrido (Hispanio). Ĝi havas formon kvadrangulan kaj estas situanta en la centro-okcidento de la distrikto, limigita de la rondiro de la Pordego de Toledo, la ronda de Toledo kaj la rondiro Ambasadoroj norde; la strato Ambasadoroj, la rondiro de Santa María de la Cabeza, la Promenejo de Santa María de la Cabeza kaj la ponto Praga oriente, la rivero Manzanares kaj la avenuo de la Virgen del Puerto sude kaj la ponto Toledo, la rondiro de Piramidoj kaj la strato Toledo okcidente. Estas ĉirkaŭata de la kvartaloj, apartenantaj al sama distriko, de Palos de Moguer, Delicoj kaj Laĉopero oriente kaj Imperia okcidente; norde limas kun la kvartalo Ambasadoroj (distrikto Centro) kaj sude kun el de Komiljo (distrikto Karabanĉelo). Ene de la aktuala sistemo de divido de la urbo, la distrikto Arganzuelo havas la kodon 02 kaj Akacioj la 22.
Vissarion Ŝebalin
La verkaro de Ŝebalin estis diversa: li interalie komponis multajn arĉajn kvartetojn, simfoniojn, ĥorverkaĵojn, kaj operojn.
En 1953 kaj 1959 Ŝebalinon atakis apopleksioj; post la dua li akiris afazion. La komponisto fine mortis en 1963 pro tria atako. Kelkaj monatoj antaŭ tio li finis sian kvinan simfonion, kiun Ŝostakoviĉ priskribis kiel "brila, krea komponaĵo, plenigita per la plej altaj emocioj optimistaj kaj vivplenaj."
Ŝebalin estis enterigita en la Novodeviĉij tombejo, apud la tomboj de liaj profesoroj kaj kolegoj.
Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais
Centro Federal de Educação Tecnológica de Minas Gerais (Federacia Centro de Teknologia Edukado de Minas Gerais, ankaŭ konata per la siglo CEFET-MG) estas publika mezlernejo kaj altlernejo lokata en Belo Horizonte, subŝtato Minas Gerais, Brazilo. Ĝi oferas meznivelajn (teknikajn kursojn) kaj altnivelajn kursojn (bakalaŭra, postbakalaŭra, mestra kaj baldaŭe doktora). La studentoj eniras en CEFET-MG per grandega ekzameno pri ĉiuj temoj studataj en mezlernejo (por bakalaŭra kurso) aŭ en bazlernejo (por teknika kurso).
Laŭ institucio pri edukado en Brazilo (INEP), CEFET-MG estas la 20-a plej bona publika lernejo de tiu lando. Laŭ datumbazo de 2009, ĝi havas 7213 studentojn en teknika kurso, 5300 studentojn en bakalaŭra kurso, kaj 970 studentojn en postbakalaŭra kaj mestra kurso, krom 1009 instruistojn. Entute, CEFET-MG havas 13623 studentojn en 10 kampusoj.
27264 Frankclayton
27264 Frankclayton estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Frank Clayton Anderson, III, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la Kinkaid School en Houston (Teksaso, Usono).
Mondaino
Mondaino estas komunumo de Italio.
Isques
Isques estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Isquois.
Guteborn
Guteborn estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberspreewald-Lausitz de la federacia lando Brandenburgio, kaj estas parto de la historia regiono Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Natria apolato
Natria apolato, apolato de natrio aŭ C2H3NaO3S estas natria heparinoido, nature okazanta aŭ sinteze alte-sulfatita polisakarido. Ĝi konatas kiel vazoprotektiva, pro ĝia antikoaguliga aktiveco kaj anti-inflamaj proprecoj.
Orlice
Orlice estas la plej granda orientbohemia alfluanto de Elbo. En plejgranda longeco de sia fluo ĝi estas kreata per rivera duopo - Divoká Orlice (traduko estas Sovaĝa Orlice), kiu fontas en torfejoj en Pollando, kaj Tichá Orlice (traduko Mallaŭta Orlice) fontanta sur supro de Jeřáb en regiono de Jesenikoj. Dum la longeco de fluo de la kunigita Orlice mezuras sole 35 km, ambaŭ fontaj riveroj estas fakte pli grandaj - Divoká Orlice superas en teritorio de Ĉeĥio distancon 99,3 km, Tichá Orlice poste 107,5 km.
NGC 24
NGC 24 (aliaj indikoj — PGC 701, ESO 472-16, MCG -4-1-18, UGCA 2, AM 0007-251, IRAS00073-2514) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Internacia Konsilio de Muzeoj
La Internacia Konsilio de Muzeoj, angle International Council of Museums (ICOM), france Conseil international des musées, hispane Consejo Internacional de Museos, kreita en 1946, estas la ununura tutmonda organizo de muzeoj kaj muzeaj profesiuloj, kreita por la subteno kaj protekto de naturaj kaj kulturaj heredaĵoj, nunaj kaj estontaj, tuŝeblaj (materiaj) kaj netuŝeblaj (nemateriaj). Kun proksimume 30 000 membroj el 20 000 muzeoj en 137 landoj, ICOM estas reto de muzeaj profesiuloj aganta en vasta gamo de disciplinoj rilataj al muzea prezentado kaj konservado de naturaj kaj kulturaj heredaĵo. Ĝi havas sian sidejon en Parizo kaj estas en formalaj rilatoj kun UNESKO.
Publikaĵo de la Internacia Konsilio de Muzeoj interalie ankaŭ eldonita en Esperanto estas 20-lingva muzeologia terminaro, latine titolita Dictionarium museologicum, el 1986.
São João do Paraíso
La loĝloko estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 846 kilometroj.
Internacia Konsilio de Muzeoj
Komitatoj
ICOM funkciigas 32 internaciajn komisionojn laŭ gamo da muzeospecialiĝoj, kiuj faras progresintan esploradon en siaj kampoj por la avantaĝo de la muzeokomunumo. ICOM ankaŭ konsistas el 124 naciaj komisionoj kiuj certigas ke la interesoj de la organizo estas administritaj en siaj landoj. La naciaj komisionoj reprezentas siajn membrojn ene de ICOM kaj kontribuas al la efektivigo de la planoj de la organizo.
Ĝenerala Asembleo
La Ĝenerala Asembleo estas la reprezentado de la membroj kaj la decida organo de ICOM. La asembleo determinas la statutojn, elektas la membrojn de la plenuma konsilio kaj adoptas la strategian planon de ICOM. La Ĝenerala Asembleo de ICOM okazas ĉiujn tri jarojn kaj kunigas profesiulojn el pluraj landoj. La unua asembleo okazis en Parizo en 1948. En la lastaj jaroj, ĝeneralaj asembleoj okazis en Seulo en 2004 (la unua kunveno en Azio), en Vieno en 2007, kaj en Ŝanhajo en 2010. La ĝenerala asembleo en Ŝanhajo sekvis mondan ekspozicion. kie la ICOM-pavilono estis inaŭgurita kaj nomita "Muzeoj, la koro de la grandurbo". La Ĝenerala Asembleo okazis en Rio-de-Ĵanejro en 2013, en Milano en 2016, en Kioto en 2019, en Prago en 2022. La temo de la asocio de la konferenco okazigita en Prago estis "La potenco de muzeoj". Dubajo gastigos la 27-an Ĝeneralan Asembleon en 2025, kies temo estos "La Estonteco de Muzeoj en Rapide Ŝanĝantaj Komunumoj".
Partneroj
Kiel la plej grava referenco por muzeoj kaj muzeoprofesiuloj, ICOM laboras kun mondfamaj partneroj por atingi komunajn celojn.
Courville-sur-Eure
Courville-sur-Eure estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Courvillois.
Gejoj kaj Lesbaninoj en Germanio
Gejoj kaj Lesbaninoj en Germanio (germane Lesben- und Schwulenverband in Deutschland, LSVD) estas la plej granda GLAT-organizo pri civitanaj rajtoj kaj samseksama sinhelpo en Germanujo.
Ĝi estis fondita en 1990, havas ĉirkaŭ 3.000 membrojn.
Serio (matematiko)
Serio en matematiko estas vico u, konsiderata kune kun ties vico v de partaj sumoj: vn=u0+u1+... +un, t.e.
La harmona serio estas tiu serio, kies ĝenerala termo egalas al 1/n; ĝi ne konverĝas.
La geometria serio estas tiu, kiu baziĝas sur geometria progresio; ĝi konverĝas, nur se la absoluta valoro de ĝia kvociento estas strikte malpli granda ol 1.
Rimarko: Ne ekzistas formala diferenco inter la nocioj de vico kaj serio. Ĉiun vicon oni povas konsideri ankaŭ kiel serion. La diferenco aperas nur, kiam temas pri konverĝo, ĉar por serio oni interesiĝas pli pri la konverĝo de la vico v de partaj sumoj, ol pri tiu de u.
Fonto: ReVo
Trinkejisto
Trinkejisto estas homo, kiu laboras en komerco, kiu servas trinkaĵojn, do ĉefe en trinkejoj. Plej ofte, trinkejisto kompetentas por la laboro de preparado, verŝado, miksado kaj servado de alkoholaĵoj, sed ankaŭ preparas kaj servas nealkoholaĵojn kaj kafajn trinkaĵojn.
Estas multaj lernejoj por trinkejistoj en la mondo. Trinkejista kurso kutime inkluzivas enkondukon al la historio de alkoholo kaj alkoholaĵoj, metisesiojn pri koktelo, kiel la trinkaĵoj estas produktitaj, la ordo de ilia produktado kaj ilia kongruo kun manĝaĵo, Vino, flirtado kaj pli. En iuj ŝtatoj de Usono homo povas labori kiel trinkejisto nur post akiri specialan licencon.
La naturo de la trinkejista profesio varias de lando al lando. En la plej multaj okcidentaj landoj, trinkejisto estas provizora profesio, kiu altiras junajn virojn kaj virinojn, kiuj interesiĝas pri kompletigo de enspezoj dum studado en universitato aŭ antaŭ ol elekti karieron. En Usono, kie proksimume duonmiliono da trinkejistoj estas dungitaj, ekzistas preskaŭ egalkvanta divido inter tiuj kiuj okupiĝas pri la profesio provizore kaj tiuj kiuj elektas iĝi profesiaj trinkejistoj.
En ĉiuj landoj de la mondo, signifa komponento de la salajro de la trinkejisto estas derivita de trinkmono pagitaj aldone al la salajro de la dunganto. En Usono, ekzemple, la averaĝa salajro por trinkejisto, ne inkluzivante trinkmonon, estis 18 350 USD jare en 2008.
Saint-Étienne-au-Mont
Saint-Étienne-au-Mont estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Stéphanois.
Zahling
Zahling, hungare Újkörtvélyes [UjkortvEjeŝ] aŭ Kiskörtvélyes, slovene Nova Gruškova ves aŭ Nouva Grüškova ves estas iama vilaĝo, nun parto de Eltendorf en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf.
Situo
Eltendorf troviĝas je 1, Jennersdorf je 14 km-oj.
Vinicius de Moraes
Vivo
Vinícius de Moraes Poeto esence estis lirikisto, (portugallingva karesnomo: "Poetinha", do "Poeteto" esperante). Li eminentuliĝis per siaj sonetoj, poeta formo kiu en Brazilo estis preskaŭ sinonimo de lia nomo. Liaj poemoj kaj aliaj tekstoj famigis lin en Sudameriko. En 1956 surscenejiĝis lia dramo Orfeu do Carnaval, kiu servis kiel modelo por la filmo Orfeu Negro de Marcel Camus. La scenaron de Moraes ankaŭ kunverkis.
Zahling
Historio
La unua informero pri la vilaĝo okazis en 1404 laŭ sonorilo. En 1498 eklezia vizitado okazis. En 1643 vivis tie 153 homoj en 25 domoj, en 1666 166 homoj en 27 domoj, en 1691 297 homoj en 69 domoj, en 1787 611 homoj en 115 domoj, en 1828 651 homoj en 110 domoj. En 1910 vivis en Újkörtvélyes 876 homoj, plejparte aŭstroj). Ĝis 1921 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). Zahling aliĝis al Eltendorf en 1971.
Parlophone
Parlophone estas muzika eldonejo, kiu fondiĝis en 1895 en Berlino per firmao de la sveddevena germana inventisto Carl Lindström. La brita branĉo fondiĝis en 1923 kaj en la 1920-aj jaroj gajnis reputacion kiel eldonejo de ĵaza muziko. En 1931, la eldonejo unuiĝis kun la partnera kompanio Gramophone kaj iĝis la muzika eldonejo EMI - tamen daŭre la eldonejo publikiĝis sub la nomo ĝis la jaro 1973. En 2012, la konzerno Warner Music aĉetis la konzernon EMI kaj decidis ekde 2013 denove publikiĝi muzikaĵojn sur la nomo Parlophone
Artistoj ĝiaj estas ekzemple The Beatles, John Lennon, George Harrison, Tina Turner, Queen, Morrissey.
Jacques Brandenberger
Jacques Edwin BRANDENBERGER (naskiĝis la 19-an de oktobro 1872, mortis la 13-an de julio 1954) estis svisa kemiisto kaj tekstila inĝeniero kiu en 1908 inventis celofanon.
Brandenberger naskiĝis en Zuriko en 1872. En 1895 li finis studadon en la universitato de Berno. En 1908 Brandenberger inventis celofanon. Farita el ligna celulozo, celofano celiĝis fari ŝtofojn pli imunaj kontraŭ makuloj. Post kelkaj jaroj de esploro kaj pluaj pliboniĝoj li komencis produktadon de celofano en 1920 kaj vendis ĝin por industriaj celoj. Li transdonis la usonajn rajtojn al la konzerno DuPont en 1923.
En 1937 li estis honorigita per la medalo Elliott Cresson de la instituto Benjamin Franklin de Filadelfio (Pensilvanio).
Niŝimura Koogecu
NIŜIMURA Koogecu (n. 23-an de aprilo 1883 en Simane-ken – m. 2-an de aprilo 1973 en Kameoka) estis japana esperantisto, de 1930 membro de la Lingva Komitato kaj propagandisto de Oomoto.
Niŝimura estis esperantisto de 1923. Li estis estro de Eŭropa Centro de Universala Homama Asocio, Parizo kaj ĉefredaktoro de la esperantlingva organo de Oomoto ,Oomoto Internacia' (en 1934 en Kameoka). Li tradukis du verketojn de Deguĉi Onisaburo (Fundamento de animo kaj Klarigo de Kamigakari, ambaŭ 1926).
La Krimulo
La Krimulo (angle: The Hustler ) estas usona drama filmo de 1961 reĝisorita fare de Robert Rossen kun Paul Newman kiel ĉefrolo kaj kun Piper Laurie, Jackie Gleason kaj George C. Scott.
Dickninge
Dickninge (ankaŭ Dikninge) estas bienego kio ekde 1998 apartenas al la komunumo De Wolden en la provinco Drento (Nederlando). Antaŭ la komunuma rearanĝo ĝi apartenis al la komunumo de Wijk. La bienego situas sudokcidente de de Wijk kaj etendiĝas ĝis la rojo Reest; tio ankaŭ estas la provincolimo kun Overiselo. La bienego estas ĉ. 75 hektaroj en grandeco. Sur la bienego situas la kampodomo "Huize Dickninge", solena kampodomo ĉirkaŭita de fosaĵo. La bienego ĉirkaŭ Huize Dickninge estas aranĝita en la angla ĝardenostilo.
La Krimulo
Ĉi tiu estas la "profesio" de Eddie Pelson, konata kiel "Fast Eddie" pro lia deziro fini la ludon rapide kaj atingi ludojn por altaj sumoj kun la plej bonaj ludantoj, gviditaj de la "Minnesota Pats".
La filmo gajnis la Akademia Premio por la Plej Bona Kinematografio kaj la Oskaron por Plej bona Arta Dezajno - Nigra kaj Blanka. Paul Newman estis nomumita por la Akademia Premio por la Plej Bona Aktoro, Piper Laurie estis nomumita por la Akademia Premio por la Plej Bona Aktorino kaj Jack Gleeson kaj George C. Scott estis nomumita al la Akademia Premio por la Plej Bona Neĉefa Aktoro. La filmo ankaŭ estis nomumita por Oskaro por reĝisorado, adaptita filmo kaj kinematografio. Newman gajnis la BAFTAn premion por la plej bona ludanto.
En 1986, daŭrigo nomita La Koloro de Arĝento estis produktita, ankaŭ surbaze de romano de la sama nomo fare de Walter Tevis, en kiu Eddie Felson aĝas 20 jarojn poste. Ĉi tiu fojo Newman gajnis la Akademian Premion por la Plej Bona Aktoro.
En 1997 estis decidite konservi la filmon en la Nacia Filmarkivo de Usono ĉe la Biblioteko de Kongreso por esti de kultura, historia kaj estetika graveco.
Intriga resumo
Eddie Pelson (Paul Newman) estas profesia bilardisto kiu kuniĝas kun sia partnero Charlie Burns (Myron McCormick). Ili eniras la trinkejojn en urboj, tentas la ĉeestantojn ludi kun ili kaj veti je la rezultoj kaj fine foriras kun la mono kaj dividas ĝin inter ili.
Eddie ne estas kontentigita kun sia vivo, li sentas ke li estas la plej bona ludanto kaj havas neregeblan emon pruvi ĝin. Por tio li devas veni al Novjorko kaj alfronti "Minnesota Pats" (Jackie Gleason) kiu ne perdis ludon dum 15 jaroj.
Li alvenas ĉe ludeja halo de bilardo nomita Ames en Novjorko kun Charlie. Eddie ofertas al "Minnesota Pats" ludi kontraŭ li. La ludo daŭras horojn, Eddie sukcesas gajni 18,000 USD sed rifuzas ĉesi ĝis la Minnesota Pats sciigas sian emeritiĝon. Tamen, ekzistas ankaŭ peza hazardludanto nomita Brett Gordon (George C. Scott) kiu konsilas al Minnesota Pats ne halti la ludadon ĉar Eddie estas "malgajninto". Finfine Eddie perdas sian tutan monon kaj foriras kun Charlie en ebria malvenko.
Dum la nokto Eddie forlasas Charlie kaj vagas tra la grandurbon ĝis li renkontas belan kaj solecan knabinon nomitan Sarah Packard (Piper Laurie) kaj amikeco formiĝas inter la du kaj li translokiĝas en ŝian loĝejon. Kiam Charlie alvenas en la loĝejon kaj petas renovigi ilian partnerecon, Eddie rakontas al li ke li ne volas daŭri ludi por pencoj en mizeraj lokoj kaj ke li serĉas ion pli gravan. Ili disiĝas kaj Eddie eniras alian ludejhalon kaj gajnas $ 1,000. La ludantoj ekkomprenas ke li estas fraŭdisto kaj rompas liajn dikfingrojn.
Sara prizorgas Eddie kaj iliajn amon floras. Post resaniĝo, Eddie renkontiĝas kun Brett, kiu ofertas al li iri al Louisville kaj alfronti unu el la riĉuloj tie por 75% de la profitoj. Sarah kontraŭvole aliĝas al li, ŝi ne povas elteni Brett kaj la konuloj kun kiuj Eddie akompanas. Brett aranĝas Eddie por ludi kun milionulo nomita Findlay (Murray Hamilton) kaj gajnas lin. Eddie revenas al la hotelo kaj malkovras ke Sarah sinmortigas.
Post resaniĝo, Eddie venas reen al la Ames-arkado kaj ofertas al Minnesota Pats ludi kontraŭ li. Ĉi-foje li ludas serioze sen trinkado de alkoholaĵo kaj igas Minnesota Pats retiriĝi post perdado de konsiderinda monsumo. Brett postulas sian parton de la profitoj kaj minacas Eddie sed Eddie rifuzas kaj diras ke se ili vundos lin li resaniĝos kaj tiam mortigos Brett. Brett prirezignas siajn profitojn kun la kondiĉo ke Eddie ne montras sian vizaĝon en iu ludeja halo en Usono.
ZZ Top
ZZ Top estas usona ŝtonroka muzika grupo, kiu estiĝis en la jaro 1969 en teksasa Houston. Membroj de la bando estas Billy Gibbons, Dusty Hill kaj Frank Beard. La bando agadas jam pli ol 35 jaroj en la sama konsisto. La membroj de ZZ Top estas famaj per siaj longaj barboj.
Nishi Seiho
NISHI Seiho (西成甫 pron. kiel [niŝi sejho], kun la familinomo literumita ankaŭ Nisi, naskiĝis la 6-an de januaro 1885 en Tokio mortis la 17-an de aŭgusto 1978 en Tokio) estis japana esperantisto, profesoro de anatomio en Imperia Universitato de Tokio.
Direktoro de JEI. Vicprezidanto de TEKA. Membro de la Honora Patrona Komitato de UEA. La mondfama anatomo, kiu profesoris en pluraj japanaj universitatoj: Tohoku (1915-1922), Tokio (1922 -1945), Gunma (rektoro, 1946-1961), lernis Esperanton ĉ. 1920 kaj restis aktiva dum pli ol duonajarcento. Jam en 1922 li fondis Esperanto-grupon ("Eskulapida Klubo") ĉe la Universitato de Tokio. Al prof. Nishi kaj tiu klubo ŝuldiĝas granda populareco de la Internacia Lingvo en la medicinistaj rondoj de Japanio. Prof. Nishi estis vicprezidanto de TEKA (antaŭa nomo de UMEA), prezidanto de ISAE kaj prezidanto de Japana Esperanto-Instituto (1945 - 1967). En 1965 li prezidis en la Loka Kongresa Komitato de la 5Oa Universala Kongreso en Tokio, kiun oni ankaŭ nun konsideras la plej bone organizita UK. Pluraj fakaj studoj de prof. Nishi aperis en Esperanto en diversaj periodaĵoj (i. a. Folia anatomica japanica, Medicina revuo, Internacia medicina revuo). Libroforme aperis (1928) lia traduko de Turo de Londono, novelo de Natsume Sôseki, Miologio de la japano ( 1953), anatomia studo Nia korpo (1961 kaj 1964), Tagiĝo de la eŭropa medicino en Japanio (1971), kiu estas traduko de Nishi sed ankaŭ parta reverko kaj prezento de tiu grava medicina teksto el Japanio. Nishi tradukis ankaŭ filozofiajn verkojn (germanajn, ĉinajn kaj hindajn).
Edouard Ducommun
Edouard Ducommun (1865-1951) estis svisa esperantisto kaj instruisto. Ekde 1904 li vivis en de la vilaĝo Les Brenets, rekte ĉe la limo inter Svislando kaj Francio, instruis en la elementa lernejo de la vilaĝo kaj instruis ankaŭ Esperanton en la lernejo. En la sama jaro li fondis en Les Brenets Esperanto-grupon, kiun li mem vivtenis dum pluraj jardekoj. Estis li, kiu pentris la verdan stelon sur la roko, kiu ankoraŭ hodiaŭ videblas apud la promenvojo de Les Brenets al la akvofalo Saut-du-Doubs. Kelkaj esperantistoj remetis verdan koloron al la stelo dum la dudeka jarcento, tiel ke la stelo ankoraŭ hodiaŭ vidiĝas. Memorŝildo pri Edouard Ducommun situas sur la muro de la domo Grand-Rue 14 (vidu foton). Lia tombo kun esperanta stelo troviĝas en la vilaĝa tombejo.
Distrikto Tét
La Distrikto Tét (hungare Téti járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron. Ĝi situas ĉefe sur ebenaĵo kaj iomete sur mildaj deklivoj en la suda parto de la departemento (en la nordokcidenta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Tét, kiu estas urbo, la ceteraj 13 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 272,62 km², kie loĝas 14 161 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, vitoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1954, sed ĝi apartenis al departemento Győr (historia departemento) ĝis 1923 kaj ĝia nomo estis „Distrikto Sokoróalja” ĝis 1950. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Metila 2-metilbenzoato
Metila 2-metilbenzoato aŭ metila 2-metilfenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 2-Metilbenzoata acido kaj metanolo. Metila 2-metilbenzoato estas senkolora likvaĵo kun oranĝoflora odoro, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila 2-metilbenzoato prezentas 2-metilbenzoata acido grupon ligitan al metila grupo. Ĝi konsistas je 9 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
SoloTronik (muzikisto)
SoloTronik estis muzikisto kiu partoprenis en diversaj Esperanto-aranĝoj.
Arondismento Bergerac
La arondismento Bergerac (france arrondissement de Bergerac) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la suda parto de la departemento Dordogne kaj en la regiono Nova Akvitanio. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Bergerac aŭ okcitanlingve Brageirac. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
(14910) 1993 QR4
(14910) 1993 QR4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Károly Wagner
WAGNER Károly (vag:ner) estis hungara priarbarkultura inĝeniero naskita en Aknasugatag la 8-an de oktobro 1830 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de decembro 1879.
Kariero
Károly Wagner finis en Akademio de Selmec en 1850 kaj de 1859 li estis asistanto samloke. En 1864 oni translokigis lin en Nagybánya. De 1866 li instruis en Georgikon, ekde 1867 denove en la menciita akademio, kie li estis ankaŭ arbarkonsilanto. De 1871 li laboris en la arbarsekcio de la financministerio ĝis sia morto. Kune kun Adolf Divald en 1862 li fondis la gazeton Erdészeti Lapok, de 1866 li estis vicprezidanto de Országos Erdészeti Egylet (Asocio Landa Arbarista). Kun Albert Bedő kaj Adolf Divald li preparis la arbarleĝon de 1877.
Laĉopero
Laĉopero, en hispana origine La Chopera (la poplaro), estas la nomo de unu de la administraj kvartaloj de la distrikto Arganzuelo, en Madrido (Hispanio). Ĝi havas formon neregulan kaj estas situanta limigita de la ponto Praga kaj la promenejo Santa María de la Cabeza okcidente, la rondiro de Santa María de la Cabeza norde, la strato Ambasadoroj, la placo Beata María Ana de Jesús kaj la promenejo Delicoj oriente kaj la placo Legazpi, la strato Vado de Santa Catalina kaj la rivero Manzanares sude. Estas ĉirkaŭata de la kvartaloj, apartenantaj al la sama distrikto, La Akacioj, Palos de Moguer, Delicoj kaj Legazpi (de okcidente orienten norde). Sudokcidente, separate de la rivero, limas kun la kvartalo Moskardo de la distrikto de Usero. Ene de la aktuala sistemo de divido de la urbo, la distrikto de Arganzuelo havas la kodon 02 kaj Laĉopero la 23.
Ekscitvesto
Ekscitvesto estas tiuj vestaĵoj, kiuj servas por sekse eksciti la seksan partneron. Por tiu servas ĉefe subvestoj, kiuj estas ofte produktitaj el tiaj materialoj, kiuj mem estas sensataj kiel erotikaj, ekz. veluro, punto, elastano aŭ sateno. Ekscitvesto ekzistas por viroj kaj virinoj, sed la oferto por la virinoj estas pli granda.
Joshua Reynolds
Joshua REYNOLDS (naskiĝis la 16-an de julio 1723 - mortis la 23-an de februaro 1792) estis brita pentristo kaj portretisto de la 18-a jarcento. Li estis la unua prezidento de la brita Reĝa Akademio (Royal Academy).
Joshua Reynolds naskiĝis en la graflando Devon, en Plympton St Maurice, kaj estis lernoknabo en la ateliero de Thomas Hudson ekde 1740 ĝis 1743. Li restadis en Italio inter 1749 kaj 1752, ĉefe en Romo. Post sia reveno al Londono en 1753, li rapide fariĝis unu el la plej renomaj pentristoj koncerne portretojn dum tiu periodo, kune kun sia rivalo Thomas Gainsborough.
Reynolds estis interalie la amiko de Oliver Goldsmith, Edmund Burke, David Garrick kaj Angelica Kauffmann. Li perdis sian maldekstran okulon en 1789, kaj mortis en 1792 en Londono. La pentristo estas entombigita en la katedralo Sankta Paŭlo.
La-Valeto
La-Valeto (malte: La Valletta) estas la ĉefurbo de Malto kaj situas sur duoninsulo de la insulo Malto. Ĝi havis 6098 loĝantojn je decembro 2008. En la malta lingvo oni konas ĝin kiel il-Belt (la urbo).
Fondita en 1566 ĝia nomo devenas de Jean de la Vallette, grandmajstro de la Malta Ordeno, kiu ekkonstruis la ĉefan preĝejon de la insulo.
Stevia rebaudiana
Stevia rebaudiana aŭ mielherbo estas planto kiu originas el subtropika kaj tropika Sud- kaj Mezameriko. La planto ankoraŭ troviĝas nekultivata sur la altebenaĵo en la limregiono inter Brazilo kaj Paragvajo. Tie la planto jam dum jarcentoj estas uzata kiel dolĉigilo por trinkaĵoj kiel mateo kaj medicinaj trinkaĵoj kaj en herbekstraktoj.
La-Valeto
En La Valeto troviĝas gravaj konstruaĵoj kiel la parlamentejo de Malto aŭ la Belarta Nacia Muzeo (Monda Kulturheredaĵo de UNESKO). Iom post iom ĝia loĝantaro malkreskis, dum kreskis la loĝantaro de aliaj maltaj urboj kiel Birkirkara, malgraŭ tiu fakto La Valeto estas daŭre la ekonomia centro de la lando.
Stevia rebaudiana
Priskribo
Stevia rebaudiana estas plurjara planto el la familio de la asteracoj, kiu estas polenita per la vento. La planto plejofte estas kultivata kiel unujara rikoltaĵo. La planto povas kreski ĝis alto de unu metro kaj havas mallarĝajn foliojn kiuj longas tri centimetrojn. Kultivi el semoj estas malfacila ĉar la planto ne estas sinpolena kaj ĝenerale 13-15% de la semoj bone ĝermas, eĉ kiam la semoj estas freŝaj (ne pliaĝaj ol 6 monatoj).
La planto ŝatas varman kaj humidan lokon, sed ne kun "malsekaj piedoj". La grundspeco povas esti acideta, sabla lomo. Dum plilongiĝantaj tagoj la folioj disvolviĝas; dum plimallongiĝantaj tagoj la planto ekfloras. Ĝi estas ofertata en majo kaj junio en ĝardencentroj sub la nomo "mielherbo" aŭ la patentita nomo "Stepa".
La-Valeto
Historio
Tuj post la fino de la sieĝo de Malto en 1565, la Ordeno decidis fondi novan urbon sur la duoninsulo Xiberras por fortigi sian pozicion en Malto kaj alligi la Kavalirojn al la insulo. La fondŝtonon metis la Grandmajstro de la Ordeno, Jean Parisot de la Valette, la 28-an de marto 1566. La unua konstruaĵo estis la Preĝejo de Nia Sinjorino de Venkoj.
Stevia rebaudiana
Priskribo
La planto estas uzata ankaŭ por vizaĝokremoj, mankremoj, piedungventoj, lipbalzamoj, dentopastoj kaj kiel dolĉigilo, ekzemple per steviolo. La planto stevio enhavas komponaĵon konatan kiel steviolo kiu, kiam elprenita, havas 300 fojojn la dolĉecon de la sukero dum ĝi havas minimuman efikon sur la sangosukero.
La-Valeto
Historio
En sia libro Dell'Istoria della Sacra Religione et Illustrissima Militia di San Giovanni Gierosolimitano (eo: La Historio de la Religio Sankta kaj la Milico Glora de Sankta Johano de Jerusalemo), verkita inter 1594 kaj 1602, Giacomo Bosio skribis ke kiam oni la angulŝtonon metis, grupo de olduloj diris "Iegi zimen en fel wardia col sceber raba iesue uquie!" (moderne: "Jiġi żmien li fil-Wardija [l-Għolja Sciberras] kull xiber raba’ jiswa uqija!") ke signifas "Tempo venos kiam ĉiu peco da tero de la Monteto de Sciberras valoros sian pezon da oro."
Grandmajstro La Valette mortis la 21-an de aŭgusto 1568 en aĝo de 74 jaroj, kaj neniam vidis la finon de la konstruado de sia urbo. Komence entombiĝis li en la Preĝejo de Nia Sinjorino de Venkoj, tamen liaj restoj troviĝas nuntempe en la Kunkatredalo de Sankta Johano, inter la tomboj de aliaj grandmajstroj de la Kavaliroj de Malto.
Francesco Laparelli estis la urbplanisto ĉefa kaj lia plano diferencis multe de la mezepoka malta arkitekuro kun malregulaj serpentumantaj vojetoj. Li desegnis la novan urbon sur rektangula krado, sen collacchio (areo nur por la konstruaĵoj gravaj). La vojojn li desegnis larĝaj kaj rektaj, komenciĝantaj centre ĉe la Urbpordego kaj finiĝantaj ĉe la Fuorto de Sankta Elmo, kiu supervidas la maron ĉe altaĵo de 47 metroj. La malta arkitekto Gerolamo Cassar desegnis kelkajn konstruaĵojn.
Post la foriro de la Kavaliroj kaj la franca okupacio mallonga, la konstruado rekomenciĝis je brita regado. Oni larĝigis pordegojn kaj novajn domojn, malkonstruis kaj rekonstruis multe.
Aeratakoj naziaj kaj faŝistaj dum la Dua Mondmilito kaŭzis grandan detruadon. La Operejo apud la eniro de la urbo ruinas ankoraŭ.
Klimato
La duoninsulo de Valeto havas du naturajn havenojn, Marsamxett kaj la Grandiozan Havenon. La Grandioza Haveno estas la pli grava, kun kajoj ĉe Marsa. Ekskursoŝipa terminalo situas ĉe la digo malnova de la Akvorando kiun konstruis Grandmajstro Manuel Pinto de Fonseca.
La Valeto havas mediteranean klimaton kun varmegaj, sekaj someroj kaj mildaj, malsekaj vintroj. La temperaturojn moderigas la proksimeco al la maro. Averaĝaj altaj temperaturoj varias de proksimume 15 °C (59 °F) en januaro ĝis proksimume 30 °C (86 °F) en aŭgusto, kaj averaĝaj malaltaj temperaturoj varias de proksimume 10 °C (50 °F) en januaro ĝis 22 °C (72 °F) en aŭgusto.
Vidindaĵoj
La vojoj kaj placoj de La Valeto enhavas arkitekturon kiu varias de la frua 16-a jarcento ĝis la modernismo. La grandurbo estas la ĉefa kulturcentro de la insulo kaj ĝia unika kolekto de preĝejoj, palacoj, kaj muzeoj allogas vizitantojn de la tuta mondo.
Kiam Benjamin Disraeli, ĉefministro brita en la 1870-aj jaroj, vizitis la urbon en 1830, li ĝin priskribas kiel "grandurbon de palacoj konstruita per ĝentlemanoj por ĝentlemanoj" kaj rimarkigis ke "La Valeto egalas, se ne superas, ajnan ĉefurbon de Eŭropo." En aliaj leteroj li ĝin deklaris "komparebla al Veneco aŭ Kadizo" kaj "plena de palacoj kiuj admirindus el Palladio."
La listo de konstruaĵoj de graveco historia inkluzivas la Kunkatredralon de Sankta Johano, kiu antaŭe nomiĝis la Preĝejo Magisteria de la Kavaliroj de Malto. Ĝi havas la pentraĵon plej grandan (kaj unike subskriban) de Michelangelo Merisi da Caravaggio. La Auberge de Castille et Leon, ekse la stabejo de la maltaj Kavaliroj de la Langue de Kastilio, Leono, kaj Portugalio, estas nuntempe la oficejo de la Ĉefministro de Malto. La Palaco Magisteria, konstruita inter 1571 kaj 1574, kaj ekse la sidloko de la Grandmajstro, enhavas nun la parlamenton maltan kaj la oficejon de la Prezidento de Malto.
La Nacia Muzeo de Belartoj estas rokoka palaco kiu datiĝas je la malfruaj 1570-aj jaroj kaj ekde 1789 domis la britan Ĉefkomandanton de la Ŝiparo Mediteranea. La Teatro de Manoel (malte: Teatru Manwel) konstruiĝis en 1731, post nur dek monatoj, per ordono de Grandmajstro Antonio Manoel de Vilhena; ĝi estas unu el la plej malnovaj teatroj funkciaj en Eŭropo. La Mediteranea Kongresejo, ekse la Sacra Infermeria, konstruita en 1574, estis fama malsanejo dum la Renesanco. La fortikaĵoj havenaj, konstruitaj per la Kavaliroj kiel grandioza aro de bastionoj, duonbastionoj, ravelinoj kaj kurtinoj, altiĝas proksimume 100 metroj kaj aldonas al la unika arkitekturo de la urbo.
Publika domaro situas interne de la muroj urbaj. Komence la Ordeno planis konstrui ankrejon artaĵan por sia mararmeo, sed ĉi tiu Manderaggio (malte: il-Mandraġġ) neniam kompletis, kaj la areo iĝis amaso de konstruaĵoj kun mallumaj vojetoj. En la 1950-aj jaroj, oni malkonstruis la Manderaggio-n kaj ĝin rekonstruis kiel domaro.
La Palaco Ferreria estis la unua konstruaĵo kiu enkondukis lignajn balkonojn en la insuloj. Ĝi estas nacia monumento de grado 1a.
Mensa
Mensa estas internacia klubo fondita en Oksfordo en 1946, kiu celas renkontigi la inteligentulojn ĉiunivelajn. Por membriĝi nur necesas atingi poentaron en la supra 2% de psikologia testo de intelekta kvociento.
En Mensa renkontiĝas bril-spiritaj homoj por interagi plene kaj libere konversacii sur bazo de egaleco kaj reciproka interkompreniĝo. Tute demokratie, Mensa estas malfermata al homoj el ĉiu lando, socia origino, aĝo, klereco, kredo, pensmaniero, kulturo, raso, vivmaniero, profesio, ktp.
Mensa estas neŭtrala opinie, krede kaj politike. Estas 140 000 mensanoj en pli ol 100 landoj, kiuj opinias kaj kredas libere kaj diverse, kiuj helpas unu la alian dum vojaĝoj (orientado kaj gastigado) kaj ebligas internacian amikecon. Se ne ekzistas landa asocio, eblas individue aliĝi al Mensa.
Espermenso
Esperanto estas uzata en Mensa. Iuj parolantoj de Esperanto formis klubon sub la nomo Espermenso. En 2020 renaskiĝis Espermenso, kiel privata grupo en Fejsbuko por membroj de Mensa kaj UEA, kaj simpatiantoj, kaj en 2021 aperis kanalo kaj grupo en Telegram.
Komunumoj de Isère
Jen listo de la 533 komunumoj de la franca departemento Isère, laŭalfabete. (CAG) Kunurba komunumo de Grenoble, kreita en 2000.
(CAVI) Kunurba komunumo de Vienne, kreita en 2002.
(CAVO) Kunurba komunumo de Voiron, kreita en 2000.
(SANI) Kunurba komunumo de L'Isle-d'Abeau, kreita en 1984.
13316 Llano
13316 Llano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Rayden Llano, finalisto en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Scientist Challenge pro lia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la  Paul W. Bell Middle School de Miamo (Florido, Usono).
Rogna
Rogna havas diversajn signifojn, inter ili:
São Pedro da União
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono São Sebastião do Paraíso. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1944.
Stacidomo de Gent-Sint-Pieters
La stacidomo de Gent-Sint-Pieters estas la plej grava stacidomo de Flandrio. Ĝi ampleksas 12 trakojn kaj nombras pli ol 40.000 ĉiutagajn vojaĝantojn. La stacidomo situas sude de la urbo kaj rekte ligas Genton kun i.a. Bruselo, Lieĝo, Parizo kaj Antverpeno.
De Gent-Sint-Pieters eblas vojaĝi per rekta, senhalta trajno al Bruselo. Ĉar ĝi haltas nenie survoje, la vojaĝodaŭro limitiĝas al malpli ol duonhoro.
Projekto stacidomo + ĉirkaŭaĵo
En la jaro 2004 la urbo anoncis ambician projekton por la stacidomo kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. Oni volas ne nur renovigi la stacidomon, por ke ĝi povu akcepti pli da vojaĝantoj, sed ankaŭ plibonigi la ligon kun la tramoj kaj busoj kaj la eblecojn por biciklantoj. Cetere oni intencas konstrui konstruaĵojn por oficejoj, subteran parkejon por 3.000 aŭtoj kaj eĉ tutnovan vojon tra naturo.
Ne ĉiuj estas entuziasmaj pri la projekto; la politikaj partioj CD&V kaj Groen! kaj ankaŭ lokaj naturaj asocioj taksas ĝin tro ambicia. Precipe la ideo krei altajn konstruaĵojn malplaĉas al multaj. Ankaŭ homoj timas ke la stacidomo altiros tro da (aŭto)trafiko.
Grabovo
Grabovo, serbe Грабово, hungare Garáb estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en Srem (regiono), en distrikto Suda Baĉka, en municipo de Beoĉin.
34636 Lauwingkai
34636 Lauwingkai estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Lau Wing Kai (ĉine 刘永佳, 1965–2003) flegisto ĉe la Malsanulejo Tuen Mun de Honkongo. Dum la epidemio de netipa pneŭmonio de 2003, li abnegacie plenumis sia devon kaj bedaŭrinde mortis pro la malsano.
Sámuel Pápay
Sámuel Pápay [ŝAmuel pApai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pápay Sámuel estis hungara juristo, altlerneja instruisto, lingvisto. Lia familia nomvarianto estis Pápai.
Sámuel Pápay naskiĝis la en Felsőörs, li mortis la  en Pápa.
9465 Fergusonsam
9465 Fergusonsam estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia nomo honoras Samuel Ferguson, finaliston en la Regeneron Science Talent Search (STS) de 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri inĝenierarto. Li lernis ĉe la West Windsor Plainsboro High School South, Princeton Junction (Nov-Ĵerzejo).
Micogoj
La micogoj estas etno, kiu vivas en la sudo de Gabono. Multaj micogoj estas anoj de la religio Bvitio.
La setleja regiono de la micogoj en la centra sudo de Gabono etendiĝas de norde de la Punu ĝis oriente de la Shira.
Ethnic groups in Gabon
Vintroemberizo
La Vintroemberizo aŭ Vintrojunkulo, Junco hyemalis, estas la plej bone konata specio de la junkuloj aŭ junco, genro de malgrandaj grizecaj Amerikaj paseroj. Tiu birdo estas komuna en multe de moderklimata Nordameriko kaj en someraj teritorioj tiom for kiom ĝis Arkto. Ĝi estas tre varia specio, multe kiel la rilata Paserelo (Passerella iliaca), kaj ties sistematiko estas ankoraŭ ne tute solvita.
Aspekto
Plenkreskulo ĝenerale havas grizajn kapon, kolon kaj bruston, grizajn aŭ brunajn dorson kaj flugilojn, kaj blankan ventron, sed montras konfuzan kvanton de variado en plumardetaloj. La blankaj eksteraj vostoplumoj brilas distinge dumfluge kaj dum saltetado surgrunda. La beko estas kutime pala rozkoloreca.
Maskloj kutime estas pli malhelaj, kun pli videblaj markoj ol inoj. Ili estas 13–17 cm. Junuloj ofte havas palajn striojn kaj povas eĉ esti misidentigitaj kiel Vesperpaseroj (Pooecetes gramineus) ĝis kiam ili akiras plenkreskan plumaron post 2 al 3 monatoj. Sed kapoj de junkulidoj estas ĝenerale tre uniformaj laŭ koloro kaj dekomence ties bekoj ankoraŭ havas rimarkindajn flavecajn bordojn je komisuro, restoj de karnecaj bridoj kiuj gvidas la gepatrojn kiam ili manĝigas la idaron.
La kanto estas trileco simila al tiu de Pasera spizelo (Spizella passerina), escepte pro tio ke la kanto de la Ruĝdorsa junkulo estas pli komplika, simila al tiu de la Flavokula junkulo (Junco phaeonotus). Alvokoj inkludas sonojn kia tik kaj tre altataonajn sonorilaĵojn kiaj ĉip.
Taksonomio
La fonto de Linnaeus estis Mark Catesby kiu priskribis la Ardezkoloran junkulon antaŭ la kreo de la dunoma nomenklaturo kiel sia “neĝobirdo”, "snow-bird", moineau de neige aŭ passer nivalis ("snow sparrow") tiele: "'La Beko de tiu Birdo estas blanka: La Brusto kaj Ventro blankaj. La tuta resto de la Korpo nigra; sed en kelkaj lokoj malhela, kline al Plumbo-koloro. En Virginia kaj Carolina ili aperas nur Vintre: kaj ili aperas ĉefe dum Neĝo. En Somero neniu estas vidata. Ĉu ili retiriĝas kaj reproduktiĝas en la Nordo (kio estas plej probabla) aŭ kien ili iras, kiam ili forlasas tiujn Landojn Printempe, estas al mi nekonata.'"
Krome almenaŭ la Ardezkolora junkulo estas sufiĉe nekonfuzebla por igi ĝin facile rekonebla eĉ laŭ la minimuma priskribo de Linnaeus. Ties moderna scienca nomo signifas "vintra junkulo", el la latina hyemalis "de la vintro".
Subspecioj
Estas kelkaj subspecioj, formantaj 2 grandajn grupojn kaj 3–5 malgrandajn aŭ monotipajn. La 5 bazaj grupoj estis iam konsiderataj kiel separata specio (kaj la Guadalupa junkulo ofte ankoraŭ), sed ili interreproduktiĝas etende en areoj de kontakto. Birdumantoj emaj identigi subspeciojn estas konsilataj konsulti detalajn identigilajn informon.
Ardezkoloraj junkuloj
Tiu grupo havas malheñajn ardezgrizajn kapon, bruston kaj suprajn partojn. Inoj estas brunecgrizaj, foje kun ruĝec-brunaj flankoj. Ili reproduktiĝas en arbaroj de tajgo de Nordameriko el Alasko al Novtero kaj suden al la Montoj Apalaĉoj, kaj vintrumas traplej parto de Usono. Ili estas relative komunaj tra sia teritorio.
Blankaflugila junkulo
La Blankaflugila junkulo havas mezgrizajn kapon, bruston kaj suprajn partojn kun blankaj flugilstrioj. Inoj estas svage brunecaj. Ĝi havas pli da blanko en la vosto ol la aliaj formoj. Ĝi estas komuna endemia reproduktulo en la areo de la Black Hills de Suda Dakoto, Vajomingo, Nebrasko kaj Montano, kaj vintrumas suden al nordorienta Nov-Meksiko.
Oregonaj junkuloj
Tiuj havas nigrecgrizajn kapon kaj bruston kun brunaj dorsoj kaj flugiloj kaj ruĝecaj flankoj, tendece al pli senkolora kaj pli pala plumaro en la internaj kaj sudaj partoj de ties teritorio. Tiu estas la plej komuna formo en la okcidento, troviĝanta en la montaraj marbordoj de Pacifiko el sudorienta Alasko al pleja norda Baja California, kaj vintrumas ĝis la Grandaj Ebenaĵoj kaj norda Sonora. Estas nesolvita polemiko ĉu tiu granda kaj distinga grupo ne estus pli taŭge traktata kiel plena specio.
Rozflanka junkulo
Ofte konsiderita parto de la Oregona grupo, ĝi havas pli helgrizajn kapon kaj bruston ol la Oregona grupo kun kontrastaj malhelaj bridoj. La dorso kaj flugiloj estas brunaj. Ĝi havas rozcinaman koloron kiu estas pli forta kaj kovras pli da flankoj kaj brusto ol ĉe la Oregonaj junkuloj. Ĝi reproduktiĝas en nordo de la Roka Montaro el suda Alberto al orienta Idaho kaj okcidenta Vajomingo; ĝi vintrumas en centra Idaho kaj apuda Montano kaj el sudokcidenta Suda Dakoto, suda Vajomingo, kaj norda Utaho al norda Sonora kaj Chihuahua.
Grizkapa junkulo
Tiu subspecio estas esence pli helgriza supre kun ruĝeca dorso. Ĝi reproduktiĝas en suda Roka Montaro el Koloradio al centra Arizono kaj Nov-Meksikio, kaj vintrumas en norda Meksikio.
Ruĝdorsa junkulo
Ofte inkludata kun la J. h. caniceps kiel Grizkapaj junkuloj. Ĝi diferencas el la Grizkapa junkulo pro pli arĝentkolora beko kun malhela supra makzelo, varia kvanto de rustokoloro en flugiloj, kaj palaj subaj partoj. Tio igas ĝin simila al la Flavokula junkulo (J. phaeonotus) escepte pro la malhela okulo. Ĝi troviĝas en la sudaj montoj de Arizono kaj Nov-Meksiko. Ĝi ne koincidas kun la Flavokula junkulo en reprodukta teritorio.
Guadalupa junkulo
Tiu ege rara Guadalupa junkulo konsiderita ankaŭ parto de tiu specio fare de kelkaj fakuloj, nome la IUCN kiu remetis ĝin al subspecian statuson en 2008. Aliaj fakuloj konsideras ĝin propra specio – eble sufiĉe juna, sed certe tiu populacio evoluis pli rapide ol la kontinentaj junkuloj pro sia malgranda populacio kaj la fondinta efiko.
Ekologio
Ties reprodukta habitato estas areoj de arbaroj de konifero aŭ miksitaj tra tuta Nordameriko. En bonegaj kondiĉoj ili uzas ankaŭ aliajn habitatojn, sed je la suda bordo de ties teritorioj ĝi povas survivi nur en sia favora habitato. Nordaj birdoj migras suden, kaj alvenas en siajn vintrejojn inter meza septembro kaj novembro kaj elveturas por reproduktiĝi el meza marto antaŭen, kaj preskaŭ ĉiuj jam foriris fine de aprilo. Multaj populacioj estas konstantaj loĝantaj birdoj aŭ altitudaj migretantoj, dum en malvarmaj jaroj birdoj povas elekti ĉu resti en la vintrejoj kaj reproduktiĝi tie. Vintre junkuloj estas familiaraj en kaj ĉe urboj, kaj en multaj lokoj ili estas la plej komunaj birdoj je birdomanĝejoj. La Ardezkolora junkulo estas rara vaganto en okcidentan Eŭropon kaj povas sukcese vintri en Britio, kutime en hejmaj ĝardenoj.
Tiuj birdoj manĝas surgrunde. Vintre ili ofte manĝas en aroj kiuj povas enhavi kelkajn subspeciojn. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj semojn.
Ili kutime nestumas en tasforma truo engrunda, bone kaŝita de vegetaĵaro aŭ alia materialo, kvankam nestoj toviĝas foje en plej malaltaj branĉoj de arbusto aŭ arbo. La nestoj havas eksteran diametron de ĉirkaŭ 10 cm kaj estas kovritaj el fajna herbo kaj haro. Kutime okazas du ovodemetoj de po 4 ovoj dum la reprodukta sezono. La iome brilaj ovoj estas grizecaj aŭ palbluecblankaj kaj tre punktecaj (foje makulecaj) kun variaj nuancoj de bruna, purpura aŭ griza. La Punkteco koncentriĝas je la larĝa pinto de la ovo. Kovado estas farata de la ino dum 12 aŭ 13 tagoj. Elnestiĝo okazas 11 al 14 tagojn post eloviĝo.
Kammersrohr
Geografio
Kammersrohr laŭ surfaco kaj nombro da loĝantoj estas la plej malgranda komunumo de Kantono Soloturno. La komunumo situas proksimume 6,5 kilometrojn nordoriente de la kantonĉefurbo Soloturno sur la suda deklivo de la Ĵurasa Montaro proksimume 170 metrojn super la Soloturna Mezlando kun bona belvido al la Alpoj. La komunumo fakte konsistas el tri biengrupoj, nome Mattenhof, Kammersrohr kaj Halsacher kaj la izolita bieno Zelgli. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,5 km², de kiuj 40,0% estas kovritaj de arbaro, 55,8% servas por agrikulturo kaj 4,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kammersrohr limas en okcidento kaj nordo al Günsberg, en oriento al Attiswil (BE), kaj en sudo al Hubersdorf.
Trafiko
Kammersrohr situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi atingeblas per flanka vojo de Hubersdorf, kaj tre mallarĝa vojo kondukas supren al Günsberg. Mankas en la komunumo konekto al la publika transportreto. La plej proksima bushaltejo situas en Hubersdorf en distanco de proksimume 2 kilometroj de la komunuma centro. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas oriente inter Wangen ĉe Aro kaj Wiedlisbach en distanco de proksimume 5 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kammersrohr datiĝas el la jaro 1374 kiel ze Rore. Ek de proksimume la jaro 1050 Kammersorf apartenis al la Senjorujo Balm. En la jaro 1344 Soloturno akiris la supran jurisdikcion. En la jaro 1411 Soloturno akiris ankaŭ la ceterajn rajtojn. Ek de tiam ĝis 1487 Kammersrohr apartenis al la Voktejo Balm. De 1487 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Kammersrohr estis parto de la Voktejo Flumenthal. Post la Helveta Revoluico kaj la tempo de la Mediacia Akto la jura situacio de Kammersrohr estis malklara. En la jaro 1840 Kammersrohr estis deklarita de la registara konsilio de Soloturno kiel memstara politika komunumo. Tamen ĝis 1900 pluekzistis diferencoj pri la impoŝtodevoj por eklezio kaj lernejo. En la jaro 1901 la Federacia Tribunalo de Svislando nuligis decidon de la registara konsilio de Soloturno pri la kunigo de la komunumoj Hubersdorf kaj Kammersrohr.
Harlow Shapley
Li estis ankaŭ la unua kiu deduktis la strukturon kaj grandecon de galaksio Lakta vojo, kaj la pozicion de la Suno en ĝi.
Chêne-Pâquier
Chêne-Pâquier estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 117 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Chêne-Pâquier situas en la Vaŭda Mezlando sur al molasaj montetoj 5 kiloemtrojn sude de la Lago de Neŭŝatelo proksime de la limo al Kantono Friburgo proksimume 10 kilometrojn oriente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Le Chêne kaj Le Pâquier, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,12 km², de kiuj 22,6% estas kovritaj de arbaro, 70,3% servas por agrikulturo kaj 5,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chêne-Pâquier limas en nordoriento al Chavannes-le-Chêne, en sudoriento al Champtauroz, en sudokcidento al Démoret, kaj en nordokcidento al Molondin.