cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Drako de Henham
Sekvoj
Kaj la vilaĝŝildo de Henham kaj la vilaĝa gazeto, la Dragon Magazine (gazeto de la drako) montras flugilhavan drakon. En la londona kvartalo Covent Garden ekzistis dum longa tempo trinkejo nomata The Essex Serpent (La serpento de Essex). En la 18-a jarcento anstataŭis ĝin vendejoj, sed ĝi remalfermiĝis poste kaj estas vizitebla nuntempe. La dezajna entrepreno Design Toscano transprenis la drakon de Henman en sian kolekton: tie ĝi ornamas apud aliaj drakoj, kiel ekzemple la drako de Lambton, kapeton de marŝbastono.
José Ardévol
Ardévol venis en 1930 al Havano, kie li ricevis sian muzikan edukadon. Li estis kunfondinto de la simfoniorkestro, de la konservatorio, je kiu li instruis kompozicion ĝis 1968, kaj de la ĉambrorkestro, kiun li direktis de 1934 ĝis 1952.
Li komponis unu baleton, tri simfoniojn kaj aliajn simfoniajn verkojn, tri grandajn konĉertojn, unu konĉerton por tri pianoj kaj orkestroj, unu konĉerton por piano kaj lignaj blovinstrumentoj, ĉambrokonĉertojn kaj aliajn ĉambromuzikajn verkojn, ĥorverkojn kaj filmmuzikojn.
La Serena (Ĉilio)
La Serena estas urbego kaj komunumo, ĉefurbo de la regiono Kokimbio, Ĉilio. Estas dua turisma allogejo kaj unu laŭ kresko de nombro de vizitantoj kaj kreado de novaj turismaj servoj. Elstaras ties historia centro kun bela kaj bone konservita novkolonia arkitekturo karakterizita de balkonoj, placetoj kaj preĝejoj el ŝtono jarcentaĝaj, etendaj strandoj kaj ties vivkvaliton.
Patra investado
En evolua biologio, Patra investado (PI) aŭ Gepatra investado estas ajna gepatra elspezo (tempo, energio ktp.) kiu profitas al unu ido je kosto al la kapablo de gepatroj investi en aliaj komponentoj de trejniteco (Clutton-Brock 1991: 9; Trivers 1972). Komponentoj de trejniteco (Beatty 1992) inkludas la bonfarton de ekzistantaj idoj, la estontan reproduktadon de gepatroj, kaj inkluzive trejnitecon tra helpo al familio (Hamilton, 1964). Gepatra investo foje estas neĝuste egaligita kun gepatra vartado, idozorgado aŭ gepatra fortostreĉo.
La Serena (Ĉilio)
Ĝi troviĝas en la sudamerika hemisfero, je 29°54’28” S de latitudo kaj 71°15’15” O de longitudo. Fondita en 1544, estas la dua plej malnova urbo el Ĉilio, post la ŝtata ĉefurbo, Santiago. Ĝi konstituas parton de urbaro La Serena-Coquimbo kun la najbara havenurbo Kokimbo, kiu enhavas totalan populacion de pli ol 486 mil loĝantoj en 2012, nome la kvara urba areo plej grava el la lando.
La nomo derivas el malgranda hispana urbo Villanueva de la Serena, kies loĝantoj venis tien enmigri kaj fondi urbon.
Eduksistemo
-29.90778°N, -71.25417°W
Semlac
Semlac [semlak] (hungare: Szemlak, Ajtonymonostora) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Arad. En 1910 ĝi havis 5676 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj), en 1992 3787 (rumanoj, 5 % da hungaroj ). Ĝia unua mencio estas el 1256. La hungara vilaĝo dum la turka submetiĝo senpopoliĝis. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Viktor Sztankovics
Viktor Sztankovics naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Parizo.
Biografio
Viktor Sztankovics akiris 2 diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1932 kaj post 2 jaroj, poste li trovis laborlokon en oficejo. Inter 1935 kaj 1937 li estis radioparolisto kaj raportisto de la Hungara Radio, inter 1937-1941 li estis redaktoro de germanlingva ĵurnalo. En 1941 en Beogrado li aliĝis al britaj radiistoj, li havis taskojn en Kairo kaj Londono. Inter 1945-1952 li estis kunlaboranto de BBC, inter 1952-1953 de Radio Libera Eŭropo (hungara dissendo). Li estis anoncisto kaj redaktoro de radio de NATO inter 1961-1981. Li ofte havis postenojn en hungaraj eksterlandaj organizaĵoj.
Li estis edzo inter 1932-1935.
IJK 1949
La 5-a Internacia Junulara Kongreso (IJK), tiam ankoraŭ nomata Internacia Junular-Kunveno, de TEJO okazis dum somero 1949 en la urbo Versajlo de Francio. La kongreson partoprenis 200 junaj esperantistoj el Britio, Danio, Francio, Germanio, Svedio kaj Svislando. - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO.
Oberndorf am Lech
Oberndorf am Lech estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donau-Ries kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Insuletoj Puñihuil
La Insuletoj Puñihuil (oficiale Monumento Natural Islotes de Puñihuil) estas natura monumento, nome natura monumento areo protektita de la ŝtato Ĉilio, situanta je ĉirkaŭ 28 km sudokcidente de Ancud, en la regiono Los Lagos.
Roko Alhucemas
La Roko Alhucemas estas insuleto ĉe la okcidenta Mediteraneo, kiu apartenas al Hispanio kaj ĝi troviĝas ĉe la samnoma golfeto, je 300 m de la marbordo de Maroko kaj je 84 km de la plej proksima hispana teritorio, Melilo. Ĝi kaj du aliaj neloĝataj insuletoj (Ter-insulo kaj Mar-insulo) apenaŭ je 50 metroj de la marbordo, kaj je 800 kaj 900 m distance de la roko, estas la insuloj Alhucemas.
Insuletoj Puñihuil
Ĝi konsistas el tri insuletoj ĉe la okcidenta marbordo de la Insulo Ĉiloe.
La areo elstaras ĉar ĝi estas la unika konata loko kie la Humboldta pingveno kaj la Magelana pingveno kunhavas reproduktan areon. Ĝi estas areo de reproduktado ankaŭ por aliaj specioj, kiaj la Ruĝkrura kormorano kaj la Dominika mevo. Tie loĝas ankaŭ marlutroj.
Pro ne ĝenadi la speciojn municipa regularo kontrolas kaj reduktas la abundon de la vizitoj.
Tierceville
Tierceville estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Ponts sur Seulles.
Fernando Pedroza
Fernando Pedroza estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1997, la municipo havas 2.994 loĝantojn.
Gurudŭara Bangla Sahib
Gurudŭara Bangla Sahib estas unu el ĉefaj gurudŭara de Siĥoj en Delhio, Barato, kaj ĝi estas konata pro sia asocio kun la oka Siĥa guruo, nome Guru Har Kriŝan. Ĝi estas konata ankaŭ pro la baseno ene de sia komplekso, konata kiel "Sarovar." Ĝi estis dekomence konstruita kiel malgranda adorejo fare de la Siĥa Generalo Sardar Bhagel Singh Dhaliŭal en 1783, kiu superrigardis la konstruadon de naŭ Siĥaj temploj en Delhio en la sama jaro, dum la regado de la Mogola imperiestro, Ŝaho Alam la 2-a.
Ĝi estas proksime al la Placo Connaught kaj al Baba Ĥarak Singh Marg kaj ĝi estas tuj rekonebla pro sia orkolora kupolo kaj alta flagbastono de la simbola Niŝan Sahib. Proksime estas ankaŭ la Katedralo Sankta Koro.
Anton Rubinstein
Anton RUBINSTEIN (Антон Григорьевич Рубинштейн; scienca latinliterigo Anton Grigor'evič Rubinštejn, sed la familia nomo origine estas jida kaj germana kaj tial en tiuj lingvoj latinalfabete skribatas Rubinstein, prononco, "rubeno", hebree אנטון רובינשטיין; naskiĝis la en Viĥvatinec/Podolio (Ofatinți); mortis la  en Peterhof ĉe Sankt-Peterburgo) estis juddevena rusa komponisto, pianisto kaj dirigento.
Li estis frato de la pianisto kaj komponisto Nikolaj Rubinstein.
Familieca fono
La malriĉiĝintaj, judaj prauloj de Rubinŝtejn (patroflanke el Besarabio, de la patrina flanko el la prusa parto de Silezio) decidiĝis en 1831 pro politikaj kaj ekonomiaj kaŭzoj al kristaniĝo. Kiam Rubinŝtejn aĝis tri jarojn, la familio translokiĝis al Moskvo. La patro (1807-1847) tie entreprenis krajonfabrikon, estis interesita pri literaturo kaj scipovis – kiel ankaŭ Rubinŝtejn – la rusan, germanan kaj francan. La patrino Kalerija Kristoforovna (nask. Löwenstein; 1807-1891) estis instruistino ĉe cara eduka instituto kaj mem bonega pianoludanto. La disbranĉiĝintaj naciaj kaj religiaj radikoj sekvis al tio, ke la artisto iam poste plendis:
Unuaj koncertoj kaj turneoj
La 11-an de julio 1839 Rubinŝtejn prezentis kiel naŭjarulo sian unuan publikan koncerton kun verkoj de Hummel, Adolf Henselt, Sigismund Thalberg kaj Liszt. Nur jaron poste, 1840, li entreprenis akompanate de sia instruisto Villoing sian unuan eksterlandan turneon al Parizo. Tie li konatiĝis kun Franz Liszt, kiu ekde tiam progresigis lin kaj kun kiu li dumvive havis kontakton. Kuraĝiĝinte per la sukceso en Parizo Rubinŝtejn daŭrigis ankoraŭ sian turneon ĝis 1843 tra diversaj eŭropaj landoj kiel Anglio, Nederlando, Svisio kaj Germanio. En Breslau li prezentis sian unuan pianokomponaĵon "Undine".
Ekde la "mirinfano" al matura artisto
Post la ekonomia bankroto kaj morto de la patro la familio eniĝis ekde 1846 en financajn malfacilaĵojn. Dum kiam la frato de Rubinŝtejn, la patrrino kaj Villoing revenis al Moskvo, Rubinŝtejn provis memstare establiĝi kiel artisto en Vieno. Tiun malfacilan fazon de fundamenta ŝanĝo al matura artisto unuflanke stampis la eksternorma kompona laboremo de Rubinŝtejn, aliaflanke tamen la manka resono en la publiko. Post malsukcesa turneo tra Hungario (kun la flutisto Edward Heindl kaj la violonisto Miska Hauser) Rubinŝtejn revenis en 1848 al Rusio kaj ekloĝis en Sankt-Peterburgo.
En sia hejmlando Rubinŝtejn iom post iom denove trafis sur atenton kiel interpretisto kaj ekde 1854 li famiĝis tutmonde kiel pianisto kaj dirigento per regulaj turneoj tra Rusio kaj aliaj eŭropaj landoj.
Ĉe la kortego de la granddukino
En 1852 Rubinŝtejn fariĝis kortega pianisto ĉe la granddukino Elena Pavlovna. Dum la kortegaj koncertoj, la prezentadoj en nobelaj salonoj kaj la duonprofesiaj Peterburgaj universitataj koncertoj Rubinŝtejn ekkonsciis, ke la vekiĝanta rusa muzika vivo bezonas profesian fundamenton. Subtenate de la granddukino li organizis en 1858 privatajn muzikajn vesperojn, je kiuj aŭdiĝis klasika muziko samkiel novaj verkoj de komponistoj el Peterburgo. Krome li partoprenis la fondadon de Peterburga kantakademio kaj sukcese laboris kiel instruisto kaj pianovirtuozo.
Spinuș de Pomezeu
En la censo de 2002 ĉiuj 283 loĝantoj deklaris sin rumanoj.
Anton Rubinstein
Fondado de la konservatorio de Sankt-Peterburgo
Oktobre 1859 Rubinŝtejn apartenis al la fondintoj de la Rusa Muziksocieto (Russkoe muzykal'noe obščestvo, RMO), laŭ kies klopodoj la 8-an/20-an de septembro 1862 aperis Sankt-Peterburga Konservatorio, la unua en Rusio. Rubinŝtejn fariĝis ties direktoro kaj estris ĥoron, orkestron, la ensemblan kaj pianan klason samkiel "praktikan laboradon kaj instrumentadon". Fine de 1867 la deziro pri pli ampleksa agosfero samkiel artaj kaj organizaj disputoj kaŭzis, ke li rezignis sian pozicion en Peterburgo (li estris la konservatorion denove inter 1887-1891) kaj denove turneis.
Kulmino kiel pianisto: gigantaj koncertoj
Dum preskaŭ 20 jaroj - ĝis 1887 - Rubinŝtejn translokis sian koncertadon precipe al okcidenta Eŭropo. Lian tiean sukceson kiel pianisto alikaze atingis nur Franz Liszt. Ekde 1871 ĝis 1872 li estis arta direktoro de la Societo de Muzikŝatantoj (Gesellschaft der Musikfreunde) en Vieno, en 1872 kaj 1873 sekvis sukcesa turneo en Usono kun la violonisto Henryk Wieniawski. Ĉi tio donis al la usona muzika vivo novajn impulsojn kaj maturigis en Rubinŝtejn la koncepton de liaj „historioj koncertoj“ – eventociklo, kiu inkluzivu la centran pianorepertuaron ekde la komencoj ĝis la estanteco.
La gigantajn programojn de liaj „historiaj koncertoj“, per kiuj Rubinŝtejn dum la sezono 1885/86 triumfe finis sian koncertkarieron en Rusio kaj cetera Eŭropo, nuntempe neniu pianisto ludus – pro konsidero al si mem kaj la publiko.
Dum sep sinsekvaj vesperoj la pianisto ludis:
Neniu el ĉi tiuj koncertoj povis daŭri malpli ol kvar horojn. Tial ne mirigas, ke „Van 2“, kiel oni nomis Rubinŝtejn pro lia ekstera simileco al Ludwig van Beethoven, dum iu el ĉi tiuj klavo-orgioj en Parizo sveninte kolapsis super la klavaro.
Komunutila helpopreteco
Dum la sezono 1888/89 Rubinŝtejn evoluigis la kursojn pri la historio de la pianomuziko: en 32 duhoraj konversaciaj koncertoj li eksplikis kaj ludis 877 komponaĵojn de 57 komponistoj. La enspezojn per tio akiritajn li donacis por la novkonstruado de la Peterburga konservatorio, kiun li ekde 1887 (samkiel la Peterburgan sekcion de RMO) denove estris. Ankaŭ je aliaj okazoj li enmetis siajn honorariojn por bonfaraj celoj. En 1890, jaron post sia elspezige festita 50-jara sceneja jubileo, li fondis internacian pianokonkurson, kiu okazis ĝis 1910 ĉiujn kvin jarojn en ŝanĝaj eŭropaj ĉefurboj (premiomono: 25 000 rubloj).
Nobeligo dum sia vivo
Antaŭ la fono de la reganta carisma rangordo la supreniĝo de Rubinŝtejn ekde "komercista filo" en la nobelorangon estis eksterordinara – li estis nobeligita kiel Cara rusa Ŝtatkonsilisto, portanto de la Vladimir-Ordeno triaklasa kaj ankaŭ kiel kavaliro de la prusa Ordeno pro la Merito (1891).
Malboniĝo de la sanstato
Rubinŝtejn suferis dum la lastaj dek jaroj de sia vivo pro depresioj, influitaj per la subita morto de la frato Nikolaj (m. 23-an de marto 1881) kaj plifortigitaj per la morto de la patrino (m. 29-an de septembro 1891) samkiel la tuberkulozo de la plej juna filo Aleksandr (m. 22-an de septembro 1893). Ekde fine de la 1870-aj jaroj okulmalsano plimalfaciligis al li la notolegadon kaj -skribadon, tiel ke li estis devigita dirigenti parkere. Kuracadon de ekaperanta kormalsano Rubinŝtejn strikte rifuzis favore al superbordiĝa laborkvanto ĝis lia morto en 1894.
Li postlasis el geedzeco komencita en 1865, pro malaj interesoj malfeliĉe pasinta, kun la 12 jarojn pli juna nobelino Vera Aleksandrovna Ĉekŭanova du filojn (Aleksandr, Jaŝa) kaj filinon (Anna).
Iniciatinto de la rusa muzika vivo
Rubinŝtejn komponis voĉkantan muzikon pri german-, franc- kaj anglalingvaj tekstoj, regis repertuaron de Byrd ĝis Mendelssohn, admiregis Beethoven kaj estis kiel interpretisto kaj kiel homo mondcivitano. Tamen finfine li sentis sin ruso, kion li klare substrekis per sia engaĝiĝo por la formado kaj profesiigo de la rusa muzika vivo. Kontraŭ la kritiko, ke li formas sian konservatorion laŭ germanaj modeloj, Rubinŝtejn metis la fundamenton por tutlanda reto de edukaj kaj koncertaj ebloj kaj per tio li entute nur ebligis la profesion de muzikisto kaj memstara artisto en Rusio.
Tutmonda famo kiel interpretisto
La diversaj interesoj kaj talentoj de Rubinŝtejn montriĝis unuflanke en liaj multspecaj agokampoj, aliaflanke tamen kondukis al iaspeca interna disŝiriteco: Li plej ŝatis komponi, kaj opiniis sian fraton Nikolaj la pli bona muzikisto, pianovirtuozo kaj dirigento, tamen havis siajn plej grandajn sukcesojn kiel interpretisto. Per siaj spektaklaj pianistaj prezentadoj, ofte priskibitaj kiel "muzikaj revelacioj", li apartenis al la plej sukcesaj muzikistoj siatempaj.
Dezirata profesio: komponisto
Ke li tamen rigardis la komponadon kiel sian veran destinon, tio evidentiĝas el liaj leteroj, en kiuj li ekde 1867 ĉiame esprimis la deziron, rezigni la fortorabajn koncertprezentadojn entute. La stila matureco de liaj verkoj tamen ofte estis embarasita, ĉar la komponaĵoj ekestis sub forta tempopremo – tamen Rubinŝtejn estis ege produktiva komponisto: Li komponis i.a. dek sep operojn, kvin pianokonĉertojn, ses simfoniojn samkiel konsiderindan nombron de pianoverkoj. La graveco de ĉi tiu verkaro por la rusa muziko ne estas subtaksenda – ĉar li estis vojmontranto por komponistoj kiaj Ĉajkovskij und Rachmaninoff.
Disimiĝo de Wagner
Rubinŝtejn dumvive validis krom Johannes Brahms kiel unu el la plej gravaj komponistoj, kiuj ne estis influitaj de Richard Wagner. Ĉi tio povus esti unu el la kaŭzoj, ke lia verkaro post lia morto dum longa tempo trafis sur malmultan atenton. Dum kiam oni alte taksis Wagner en la 19-a jarcento, komponistojn kiaj Felix Mendelssohn Bartholdy, Robert Schumann kaj Frédéric Chopin, kiuj influis ĉefe Rubinŝtejn-on, male oni taksis kiel ekstermodaj.
Teatraj verkoj
Oratorioj kaj sakralaj operoj
Operoj
Instrumenta muziko
Orkestroverkoj
Konĉertoj
Ĉambromuziko
Pianomuziko multaj pecoj por piano sola, inter ili: Verkoj por piano je kvar manoj/du pianoj, inter ili:
Aranĝaĵoj
de propraj verkoj kaj tiuj de Beethoven kaj Meyerbeers
Froombosch
Froombosch (groninge: Froombos), antaŭ ankaŭ Vroombosch, estas vilaĝo en la nederlanda komunumo Midden-Groningen en la provincio Groningen. Ĝi ekestis ĉiraŭ 1900 el la plej okcidenta parto de la vilaĝo Slochteren kaj la plej orienta parto de Kolham kun la vilaĝetoj Langewijk kaj Ruiten.
BND
La vorto havas plurajn signifojn:
Nekonata adresato
Nekonata adresato (angla: Adreso Nekonata) estas la unua romano de la usona verkisto Katherine Kressmann Taylor, verkita sub la pseŭdonimo "Kressmann Taylor". La libro unue estis publikigita en sia kompleta versio en "Story Magazine" en Usono en 1938, jaron antaŭ la eksplodo de la dua mondmilito.
La libro estis transformita en plenlongan filmon en 1944, reĝisoritan de William Cameron Menzies.
Intrigo
Naziismo delogas Martin. Tra la jaroj, Martin progresis en la germana socio sub la nazia reĝimo kaj li ekscitiĝas pri la starigo de la Tria Regno kaj sentas aprezon por Adolf Hitler. Li skribas pri tio al sia kunulo Max. Unue Max dividas siajn sentojn: "Kiom mi envias vin..." li skribas, "Vi iras al demokratia Germanio, lando kun profunda kulturo kaj komenco de politika libereco."
Dum la korespondado daŭras, Max starigas zorgojn pri sia iama partnero. Max legas en la tagĵurnaloj, ke judoj estas batitaj sur la stratoj de Berlino kaj judaj entreprenoj estas konfiskitaj. Li skribas pri tio al Martin, kiu respondas, ke dum ili estas bonaj amikoj, ĉiuj scias, ke la judoj estas la vickulpulo, kiel kapro al la universala peko, tiuj, kiuj devas suferi, por ke milionoj da homoj estu savitaj. "La problemo kun la judoj estas nur okazaĵo", Martin skribas, "io pli granda okazas." Martin komencas iom post iomete nei sian amikecon kun Max, la temperamento de la korespodado daŭre ŝanĝigas kaj fakte fariĝas pli akra kaj malpli amikeca. Malgraŭ ilia kumuna historio de amikoj kaj partneroj, Martin petas al Max ĉesi skribi al li ĉar finfine Max ja estas judo, kaj ankaŭ parte pro la nazia cenzuro, kiu faras poŝtajn recenzojn. Se letero estas kaptita de Max, Martin probable perdos sian oficialan laboron kaj lia familio estus en danĝero.
Tiele Martin informas Max, ke li ne plu povas kaj ne volas korespondi kun li. Max respondas al Martin, ke li tamen petas Martin pririgardi lian fratinon Grizel, kiu estas teatra aktorino en Berlino, ĉar la lasta letero, kiun li sendis al ŝi, revenis al li kun la apudskribo "Nekonata adreso". Tio vekas gravajn zorgojn ĉe Max. Responde Martin skribas al li, ke lia fratino agis malsaĝe, ĉar kiam la nazioj provis aresti ŝin pro ŝia judismo, ŝi provis eskapi al lia domo. Sed Martin rifuzis enlasi ŝin en sian domon kaj proponis al ŝi fuĝi tra la parko. Sed la germanaj soldatoj atingis ŝin kaj murdis ŝin. Kiam Max ekscias pri tio, la decido venĝi la morton de sia fratino kaj repagi Martin pro lia krueleco. Li komencas skribi al Martin serion da leteroj, en kiuj li elpensas el sia koro la rilatojn de Martin kun judoj, skribas kvazaŭ estus sekretaj kodoj inter ili, sciante, ke aferoj altiros atenton en cenzuro, kaj kun la espero, ke Martin estos arestita. Responde, Martin petegas Max ĉesi skribi al li, ĝis iu tago, kiam letero de Max al Martin, revenas al li kun la vortoj "Nekonata adreso" skribita sur la koverto. Ĉi tio fermas la rondon kaj sigelas la venĝon de Max al tiu, kiu estis lia amiko.
La finparolo de la libro, verkita de la filo de Taylor, diras, ke ŝi ekhavis la ideon rakonti tiun intrigon el artikolo, kiun ŝi legis en ĵurnalo: usonaj studentoj en Germanio sendis hejmen leterojn, kiuj inkluzivis novaĵojn pri la hororoj de naziismo, hororoj nekonataj de plej multaj usonanoj. Iliaj amikoj opiniis, ke estus amuze, se ili estus responditaj per leteroj mokantaj Hitleron, kaj responde la ricevantoj en Usono ricevis leterojn, kiuj diris "Ĉesu. Ni estas en danĝero. Ĉi tiuj homoj ne amuziĝas. Vi povas mortigi homon kun ĉi tiuj leteroj. "Jen kiel venis al ŝi en la kapon la ideo de" leteroj kiel armilo "aŭ" murdo per poŝto".
Esperanto
En 1995, la romano estis reeldonita por memorigi la 50-an datrevenon de la liberigo de naziaj koncentrejoj. Tuj poste Address Unknown estis tradukita en pli ol 15 lingvoj kaj tiam Kressmann Taylor tutmonde famiĝis.
La Esperanta versio aperis en 2018 ĉe La KancerKliniko, sub la titolo Nekonata adresito
Adaptaĵoj
Aldone al la kinematografia adaptado de 1944, la libro estis prilaborita en teatro plurfoje fare de francaj reĝisoroj. Unuafoje en 2001, poste en 2008, en 2012, en 2013 kaj en 2014.
ISO 3166-2:UY
ISO 3166-2:UY estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Urugvajon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas UY, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Urugvajo. La dua parto estas du literoj.
8805 Petrpetrov
8805 Petrpetrov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Petr Petroviĉ Petrov, sciencisto ĉe la Krimea Astrofizika Observatorio, konata pro lia laboro pri la variemo de junaj steloj havantaj. Li esploris pri magneta kaj alkreska aktivecoj en la steloj de tipo T Tauri kaj disvolvis koncepton pri la magneta aktiveco de junaj steloj.
ABINIA
La Asociación de Estados Iberoamericanos para el Desarrollo de las Bibliotecas Nacionales de Iberoamérica (Asocio de Iberamerikaj Ŝtatoj por la Disvolvigo de la Naciaj Bibliotekoj de Iberameriko, ABINIA) estas la asocio de naciaj bibliotekoj de Iberameriko. Fondita en Meksiko la 14-a de decembro de 1989 kiel Asociación de Bibliotecas Nacionales de Iberoamérica (Asocio de Naciaj Bibliotekoj de Iberameriko), ŝanĝis al sia aktuala nomo en 1999, kaj pluhavis siajn originajn siglojn. La oficialaj lingvoj de la ABINIA estas la hispana kaj la portugala.
La membroj estas la naciaj bibliotekoj de Argentino, Bolivio, Brazilo, Kolombio, Kostariko, Kubo, Ĉilio, Ekvadoro, Salvadoro, Hispanio, Gvatemalo,, Honduro, Meksiko, Nikaragvo, Panamo, Paragvajo, Peruo, Portugalio, Puerto-Riko, Domingo, Urugvajo kaj Venezuelo.
Strozza
Strozza estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Almenno San Bartolomeo, Almenno San Salvatore, Capizzone, Roncola kaj Ubiale Clanezzo. Kristanisma patrono de la komunumo estas la Sankta Andreo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
6979 Shigefumi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana matematikisto Shigefumi Mori (japane: 森 重文, Mori Shigefumi) kiu ricevis la Medalon Fields en 1990.
Făget (Timiș)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 323 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj) kaj en 1992 4 279 (rumanoj, 10 % hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1529. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény).
Anna Moór
Anna Moór [mOr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Moór Anna estis hungara aktoro, primadono, membro de la unua hungarlingva migra profesia teatra kompanio. Ŝiaj geedziĝaj nomvariantoj estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Rehák Józsefné aŭ Rehákné Moór Anna. Anna Moór naskiĝis en Alsóőr, sed matrikulita la en Felsőőr, ŝi mortis la  en Pilisvörösvár (laŭ alia informo la mortotago estas 1841).
Biografio
Anna Moór pro familia konflikto vivis en Pest (urbo) jam 1777. Ŝi debutis kiel profesia (salajriita) aktoro en 1790 en Buda, kie okazis la unua profesia hungarlingva spektaklo fare de teatra trupo de László Kelemen (aktoro). Ŝi havis ĉiujn ĉefrolojn en teatra kompanio, ŝi prezentis ne nur dramajn rolojn, sed ankaŭ kantajn aŭ dancajn rolojn. En 1796 la teatra trupo ĉesis, intertempe en 1793 ŝi edziniĝis. Laŭokaze ŝi havis kelkajn rolojn en pluraj lokoj ĝis 1907. Ŝi propramene kudris siajn teatrajn kostumojn kaj ŝi verkis aŭ tralaboris kelkajn teatraĵojn. Ŝi translokiĝis al Pilisvörösvár en 1828, kie ŝia edzo estis poŝtestro kaj ŝi helpis en la poŝta laboro.
Hellum
Hellum (groninge: Helm) estas eta vilaĝo en la komunumo Midden-Groningen en la provinco Groningen (Nederlando). La vilaĝo, antaŭ ankaŭ nomata Helm, situas inter Schildwolde kaj Siddeburen. Ĝi havas proksimume 600 loĝantojn. Hellum apartenas delonge al la regiono Duurswold.
Franz Lachner
Franz Paul LACHNER (naskiĝis la 2-an de aprilo 1803 en Rain; mortis la 20-an de januaro 1890 en Munkeno) estis germana komponisto kaj orkestrestro.
Vivo
Li lernis ĉe la gimnazio en Neuburg an der Donau, sed samtempe ankaŭ studis kompozicion ĉe Eisenhofer. Post la morto de sia patro en 1822 Lachner iris al Munkeno, daŭrigis sian studon, aktivis en la München, setzte sein Studium fort, wurde beim Akademia Kant-Asocio Munkeno kaj donis muziklecionoj en la urbo. En 1823 li fariĝis orgenisto en la luterana urbopreĝejo en Vieno kaj studis tie ĉe Simon Sechter kaj Maximilian Stadler. Li trovis akcepton en la artistorondo ĉirkaŭ Franz Schubert kaj Moritz von Schwind kaj fariĝis intima amiko de Schubert. Ankaŭ li havis kontakton kun Beethoven.
En 1826 Lachner fariĝis vicmuzikestro kaj en 1828 unua muzikestro de la teatro ĉe Kärntnertor, post tio ekde 1834 ĝis 1836 kortega muzikestro en Mannheim. En 1836 li reiris al Munkeno, kie li fariĝis muzikdirektisto de la kortega opero, de la koncertoj de la Muzika Akademio kaj de la reĝa kantensemblo. Tiu ĉi vokado al kortega muzikestro okazis, kiam en Vieno lia Sinfonia passionata en 1835 gajnis grandan premion. En 1852 li fariĝis ĝenerala muzikdirektisto. Kiam reĝo Ludoviko la 2-a vokis Rikardon Wagner al Munkeno, Lachner pensiiĝis en 1865. Al liaj lernintoj apartenas Joseph Rheinberger kaj Franz Wüllner. La interpretadoj de verkoj de Beethoven fare de Lachner validis kiel ekzemplodonaj; Lachner ankaŭ sukcese prezentis operojn de Wagner, kvankam estante rifuzema kontraŭ ties muziko.
Franz Lachner estas honorcivitano de la urbo Munkeno. Krome li ricevis en 1853 la Bavaran Maksimilian-Ordenon pri Scienco kaj Arto. Lia naskiĝurbo Rain honoras lin per nomado de strato, de muzeo kaj de duagrada lernejo laŭ li.
Stilo
Lachner estis ege fruktodona komponisto. Lia verkaro, kiu entenas preskaŭ ĉiujn gravajn muzikĝenrojn, montras preskaŭ 200 verknumerojn. Stile li estis influita de Ludwig van Beethoven kaj Spohr, ankaŭ ja de Meyerbeer, sed ĉefe de Franz Schubert.
La muziko de Lachner distingiĝas per lerta regado de formo kaj precipe de kontrapunkto. La povo de la komponisto montriĝis do precipe en la tralaboraĵoj de liaj sonataj movimentoj. Dum kiam la instrumentaj verkoj pli inklinas al kontrapunkteco, la melodia talento de Lachner klare sin montras en liaj lidoj, kiuj aŭdigas lian apartan ligon kun la muziko de lia amiko Schubert. Per la bonŝanciga ideo, revivigi la formon de la suito, ekde Haydn enirintan en forgeson, li ankaŭ en progresinta aĝo akiris ankoraŭ brilajn komponistajn sukcesojn. Liaj sep verkoj de ĉi tiu ĝenro superas per spriteco kaj inventemo preskaŭ ĉiujn liajn pli fruajn verkojn kaj diskonigis lin ankaŭ trans la limojn de Germanujo.
Post lia morto la intereso pri la muziko de Lachner rapide malpliiĝis. Lia tre konservema, pli metiisma stilo baldaŭ aspektis ne plu aktuala. Krom tio li eniris pro sia rifuzo de la muziko de Richard Wagners en la malcentron. Rea ekintereso pri Lachner estas konstatebla nur ekde la fino de la 20-a jarcento. En lia verkaro ja ne ĉiu verko staras sur la sama nivelo, sed la plej bonaj komponaĵoj montras lin kiel stile forta reganto de la kompoziciaj rimedoj, pro kio li apartenas al la gravaj komponistoj de instrumentaĵoj kaj kantaĵoj. Kelkaj el liaj verkoj eĉ montras sur la fruverkaron de Anton Bruckner, kun kiu li cetere havas komune la instruiston Sechter.
BNH
BNH havas plurajn signifojn:
Cham Alpenblick (stacidomo)
Cham Alpenblick estas fervoja stacidomo en Ĥamo, Svislando.
Yuji Hironaga
Yuji Hironaga (廣長 優志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Gamba Osaka, Yokohama FC kaj Cerezo Osaka.
Onsernone (komunumaro)
La komunuaro Onsernone  estas administra unuo de Kantono Tiĉino kaj parto de la distrikto Locarno. Ĝi havis 751 loĝantojn la 31-an de decembro 2011. Ĝia ĉefloko estas Onsernone.
Geografio
La komunumaro Onsernone etendiĝas en la svisa parto de la valo de la rivero Isorno, flanka valo de la Valo de Centovalli.
Trafiko
La komunumaro Onsernone situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj kaj atingeblas nur pere de kurboriĉa vojo de Intragna. Pere de buslinio de Spruga al Locarno la komunumaro estas konektita al la publika transportreto.
Komunumoj de la komunumaro Onsernone
La komunumaro Onsernone konsistas (stato en 2013) el 5 komunumoj, el kiuj Isorne estas la plej granda. Jen la listo:
Suardi
Suardi estas komunumo de Italio.
Michel Riquet
Michel Riquet estis franca katolika pastro, ekleziulo kaj verkisto. (naskiĝis je 1898 en Parizo, mortis en Parizo).
Li partoprenis du mondmilitojn. Li laboris por la kunigo de judoj, kristanoj, islamanoj kaj framasonoj
Je 1973, li ricevis la premion Constant Dauguet, por sia verko Chrétiens de France dans l'Europe enchaînée.
Riproĉa seslatera kahelaro
En geometrio, la riproĉa seslatera kahelaro estas duonregula kahelaro de la eŭklida ebeno. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per riproĉigo de la regula seslatera kahelaro. Estas kvar trianguloj kaj unu seslatero ĉirkaŭ ĉiu vertico. Ĝia simbolo de Schläfli estas s{3,6} aŭ s{6,3}.
Ĉi tiu kahelaro estas la sola nememspegulsimetria duonregula kahelaro de la eŭklida ebeno.
Vico de rilatantaj pluredroj kaj kahelaroj
La riproĉa seslatera kahelaro estas ero de vico de riproĉigitaj regulaj pluredroj kaj regulaj kahelaroj de la eŭklida kaj hiperbola ebenoj kun verticaj figuroj (3.3.3.3.n).
Estas nur unu unuformaj kolorigoj de riproĉa seslatera kahelaro. La koloroj estu priskribataj per ciferoj 1, 2, 3. Tiam la 5 edroj (3.3.3.3.6) ĉirkaŭ ĉiu vertico havas kolorojn 11213.
Gyula Boross
Gyula BOROSS [boroŝ] hungara pentristo. Li naskiĝis en Nagyvárad en 1857 kaj mortis en Budapeŝto en 1930.
Kariero
Gyula Boross studis en Mintarajziskola de Budapeŝto gvidite de János Greguss kaj Bertalan Székely. La vitropentradon li studis en laborejo de Ede Kratzmann. Li estis unu el fondintoj de Nacia Salono. Li pentris pleje portretojn.
Amblie
Amblie estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Zăvoiu
Zăvoiu [zəvoju] (hungare Törpefalva) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 422 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 299 (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1508. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Sâmbăta.
Amblie
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ambliais aŭ Ambligeois.
Ĝi nun formas parton de Ponts sur Seulles.
Moorenweis
Moorenweis estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürstenfeldbruck kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Preĝejo Sankta Johano (Gera)
La Kirko Sankta Johano (Johanniskirche) troviĝas en Gera, Germanio, Clara-Zetkin-strato. La brikŝtonaĵo starigitis en 1881-85 en nova urbokvartalo fare de la fama arkitekto August Hartel. Apud la kirko troviĝas la Zabel-gimnazio.
Historio
La patroneco transprenitis de la en 1824 malkonstruita, plej malnova paroĥeja kirko de la urbo. Ĝi forbrulis dum la fajrego de 1780. La internaj pentradoj de la novgotikaĵo estas de 1891. Nuntempe ĝi estas unu el la plej grandaj novgotikaj preĝejoj de Meza Germanio.
En 1928 estis unuafoje restaŭradlaboroj. Bombaviadiloj detruis en la 6.4.1945 la tegmenton, la vitralojn kaj la rozon. Post novaj restaŭradegoj inter 1972-75 estis novkonsektro en la 11.5.1975. En aŭtuno 1989, antaŭ la Turniĝo, tiu ĉi preĝejo estis kontraŭkomunisma kunvenejo. En la jaro 1995 sarkofagoj de Reuß-dinastianoj metitis en la sakristion, i.a. de Henriko la 2-a (Reuß-Gera) kaj de ties dua edzino Magdalene; en 2007 ĝi forigitis en la malnovan festejon de ĉe la Eosta tombejo.
Priskribo
Imponas la pordoj el kverka ligno kun gisferaj ornamaĵoj kaj la plumbaj vitraloj. La eosta arkaĵo estas plilarĝigita. Ĉe la ĥorejo troviĝas pli malaltaj alkonstruaĵoj kun etaj turoj. Ĉe la longaj navoj estas libere starantaj kolonoj kun mallarĝaj galerioj. Menciindas ankaŭ la kruĉipa volbaĵo centra, ambono kaj altaro (ĉiuj originantaj el la konstrua tempo). Ene troviĝas pli ol 1200 sidlokoj. La sudokcidenta turo, kun la latuna kruco, estas 70 metrojn alta. Statuo de surĉevala imperiestro Vilhelmo, starigite en la 22.3.1894 antaŭ la kirko kaj farite de Gustav Eberlein, estis malkonstruita dum al tempo nacisocialisma. Orgeno de 1885 konstruitis de Richard Kreutzbach el Borna; de la originala instrumento restis nur la fasado kaj kelkaj orgenfajfiloj.
Interretejo
La vorto interretejo havas du signifojn:
Kuba Esperanto-Asocio
La Kuba Esperanto-Asocio (KEA; hispane: Asociación Cubana de Esperanto) estas la Landa Asocio de la Esperanto-movado en Kubo. Ĝi estis fondita la kaj aliĝis al UEA en 1983. En 2013 ĝi havis proksimume cent individuajn membrojn, la prezidanto estas Maritza Gutiérrez González, posteulo de Alberto Fernández-Calienes Barrios. La asocio havas plurajn filiojn en diversaj provincoj de la lando. Inter la plej aktivaj troviĝas la loka klubo de Guantánamo, kiu tradicie ĉiujare (en diversaj kampadejoj kaj regionoj de la provinco) okazigas nacian renkontiĝon nomata Zamenhofa Metiejo.
Kuba Esperanto-Asocio havas propran sidejon en municipo Diez de Octubre, en Havano. Tie kunvenas lokaj esperantistoj kaj el aliaj provincoj okaze de la komitata jarkunveno, naciaj staĝoj por junuloj kaj instruistoj, instruado de la hispana lingvo al junaj svisoj kaj multaj aliaj aranĝoj. La esperanto-movado estis tre forta dum la 1980-aj jaroj. Dum tiuj jaroj kaj komence de la 1990-aj multaj kubanoj lernis esperanton kaj partoprenis renkontiĝojn en diversaj provincoj. Tamen, la asocio malfortiĝis pro la landa krizo rezulte de la falo de la Berlina muro kaj la plifortigado de la usona blokado.
Naciaj aranĝoj
La asocio organizas ĉiujare la nacian renkontiĝon KERo (Kuba Esperanto-Renkontiĝo) kaj regule la nacian kongreson. La Junularan sekcion de la Asocio estas KEJO (Kuba Esperantista Junulara Organizo) ĉiujare ĝi organizas la nacian renkontiĝon JuSKA (Junulara Semajnfina Komuna Aranĝo). Dum la jaro tra la lando okazas pluraj provincaj kaj regionaj renkontiĝoj.
Kursoj
Ĉar interretaliro estas malfacila en Kubo, la asocio daŭre funkciigas perkorespondan kurson retpoŝtan kurson kaj ĉeestajn kursojn en diversaj lokoj kie troviĝas lokaj esperantistoj. La ĉefa problemo de la lokaj esperantistoj estas izoliĝo disde Esperantujo, manko de interretaliro, novaj eldonaĵoj, vizitado de eksterlandaj esperantistoj en neturismaj urbetoj kaj multekosta vojaĝado multfoje malpermesas partoprenon en naciaj renkontiĝoj. Tamen, la asocio ĉiam pli kaj pli juniĝas kvankam la lingvonivelo estas tre malalta inter junuloj. Kelkaj ŝtataj entreprenoj uzas esperanton por disvastigi la kubsocialisman ideologion. Inter ili troviĝas Radio Havano Kubo, kiu elsendas unufoje semajne 30-minutan programon en esperanto pri la kuba kaj internacia aktualaĵo. Pluraj raportoj ankaŭ estas legeblaj en la retpaĝo de RHC. Ĝi estas unu el la malmultaj radistacioj, kiuj nuntempe elsendas esperante.
Internaciaj aranĝoj
La unua granda internacia e-aranĝo kiu okazis en Kubo estis Esperanto 88, tiam venis Simo Milojeviĉ kaj estis antaŭpreparo por la UK. En la jaro 1990 Havano estis sidejo de la 75-a Universala Kongreso de Esperanto kaj 20 jarojn poste ĝi denove gastigis la 95an UK-on. Interalie okazis internaciaj aranĝoj kiel la 46-a IJK, la 66-a IJK, ILEI-Konferenco en 1990 kaj 2010, la 6-a TAKE en 2004 kaj la 9-a TAKE en 2018 ankaŭ AMO-seminarioj 16a en 2015 kaj 43a en 2018. .
Boldizsár Batthyány
Barono Boldizsár Batthyány [boldiĵAr batjAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Batthyány Boldizsár estis hungara magnato, militestro, mecenato, librokolektanto. Lia nomo en hungaraj fontoj estas ofte ''Batthyány III. Boldizsár''. Lia nobela antaŭnomo estis németujvári.
Boldizsár Batthyány naskiĝis en la 1530-aj jaroj, li mortis la  en Hungara reĝlando en Rohonc (nuntempa Rechnitz en Aŭstrio).
Biografio
Boldizsár Batthyány lernis ĉefe hejme en Németújvár, iomete en Zagrebo kaj en kortego de la Habsburgoj en Vieno, fine inter 1560-1562 en kortego en Parizo. Li apartenis al la protestantoj, tiel en Parizo li konsentis kun la hugenotoj. Li konatiĝis ankaŭ kun Charles de l'Écluse. Li parolis 8 lingvojn. En 1566 li edziĝis, baldaŭ li havis 3 gefilojn. Ekde 1568 li aliĝis al la kontraŭturkaj bataladoj. Li venkis la turkojn en 1578 en Kanizsa, post 2 jaroj en Gobornok, en 1587 denove en Kanizsa. Pro la venkoj li ricevis la reĝan titolon "ĉeftablisto". Lia barona kortego en Németújvár estis scienca centro, lia biblioteko kaj presejo estis fama. Li helpis botanikan kolektadon de Charles de l'Écluse en Hungarlando. Longe estis lia gasto ankaŭ István Beythe.
Luterana preĝejo (Csorna)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento ekde 2006 en urbo Csorna (Hungario).
Historio
Dum la kontraŭturkaj bataloj supozeble vivis luteranoj en Csorna, sed pri ili plene mankas informoj. En la pli postaj jarcentoj en la kampurbo la katolika eklezio havis grandan influon, tial la kelkaj luteranoj havis diservojn en Farád. La luterana filio de Csorna estis fondita nur en 1926. Ili aĉetis harmoniumon por akompani la diservojn, kiuj okazis en la lernejo. La kirko estis konstruita en la jaroj 1929 kaj 1930. Nekonataj rabistoj rabis valoraĵojn en 1998.
La luterana grupo havas komunan grupon kun ties de Kapuvár.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed la enireja fasado troviĝas rekte laŭ la fasado. La fasado estas malsimetria, ĉar la malalta kvadrata turo altiĝas dekstre. La turpinto estas piramida. Interne la ĉefaltara bildo prezentas Kriston.
Majetín
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1277.
Interesaĵoj
En municipo Majetín havas sian devenon familia nomo Meitner, kiu ĉi tie estiĝis kiel loka juda familia nomo en konekso kun patento de imperiestro Jozefo la 2-a (la patento de Jozefo la 2-a el junio 1787 kun valideco ekde la 1-a de januaro 1788). El tiu ĉi familio de Meitneroj devenas ekzemple pentristo Jiří Meitner aŭ nuklea fizikistino Lise Meitner. Metafore do eblas diri, ke elemento Mejtnerio (numero 109 en la perioda sistemo de elementoj) havas nomon derivitan de municipo Majetín. Ĉar Majetín ne havas propran judan tombejon, la judaj loĝantoj de Majetín estis sepultataj en Juda tombejo en Tovačov.
Villaseca de Uceda
Villaseca de Uceda [biĝaSEka deuZEda] (Seka Vilaĝo de U.) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 44 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,09 loĝ/km².
Situo
Villaseca de Uceda situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campiña de Guadalajara en la okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 915 m super marnivelo; je 33 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 13,28 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 44, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villaseca de Uceda, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Villaseca de Uceda kie oni falis; sed poste pro proskimiĝo al la provinca ĉefurbo kaj al la metropola areo de Madrido, oni rekuperiĝis ĝis la nunaj 44.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Pensioj de emerituloj. Loĝejoj, servoj, komerco.
Malkaŝaĵo
Malkaŝaĵo, malkaŝumo aŭ spojlero estas informo, malkaŝanta la intrigon de iu verko. Malkaŝumoj eblas negative influi la sekvan percepton de malkaŝataj verkoj por homoj, kiuj ankoraŭ ne scias la tutan intrigon.
Oni ofte penas eviti malkaŝumojn por plene senti tion, kion la verko oniaopinie alvoku dum la unua spekto aŭ lego. Tamen, ili ofte aperas en materialoj de fanaj komunumoj, en enciklopedioj kaj kritikaj artikoloj. Esperanta Vikipedio havas specialan markon por averti pri teksto, kiu enhavas malkaŝumojn, sed ne povas kaŝi ĝin de hazarda legado.
Tiu kultura kutimo ludas gravan rolon en serioj kaj de nuntempaj televidserioj kaj de iamaj romanoj publikigitaj laŭ epizodoj en gazetoj. En la unue menciitaj okazoj, la aktuala sistemo esploradi en Interreto la sekvon de la agado tute ŝanĝis la kutimon rezervi la surprizojn de la intrigo. Fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcentoj, ne ĉiam ekzistis ebloj sciigi pri kelkaj venontaj okazaĵoj; en la fino de la dua sceno de Bohemiaj lumoj de Ramón María del Valle-Inclán, knaba servistino venas al librovendejo demandi ĉu rolulo de romanserio finfine geedziĝas, kio montras la popolan kutimon kaj malkaŝi kaj eĉ ricevi malkaŝumon ĉe sekvantaj serioj.
Florânia
Florânia estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1890, la municipo havas 8.487 enloĝantojn.
Hilario González Iñiguez
Hilario González Iñiguez (naskiĝinta la 24-an de januaro 1920 en Havano; mortinta la 3-an de oktobro 1999 samurbe) estis kuba komponisto, pianisto, muzikpedagogo kaj muziksciencisto.
Kariero
Hilario González estis pianolernanto de Jascha Fischermann kaj studis ĉe José Ardévol. Sian studon ĉe la konservatorio de Havano li finis en 1936. Li skribis muzikrecezojn por la gazetoj El País, Gaceta del Caribe kaj El Mundo y Hoy. En 1942 li apartenis al la fondintoj de la Grupo Renovación Musical. En 1944 li ricevis la Nacian Premio de Muziko por sia unua suito laŭ kubaj kantoj.
Ekde 1947 ĝis 1960 González vivis en Venezuelo. Tie li daŭrigis sian edukiĝon ĉe Vicente Emilio Sojo kaj estis profesoro por pianludo ĉe la Escuela Preparatoria de Música. Ekde 1950 ĝis 1958 li estis direktisto de la Teatro Nacional Popular kaj muzika estro de la Teatro Ateneo en Karakaso. En 1960 li partoprenis kiel ĥordirektisto la solenaĵojn por la 150-a datreveno de la sendependiĝo de Venezuelo en Karakaso.
Post sia reveno al Kubo li laboris en la sekcio por radio, kinofilmo kaj televido de la Dirección de Cultura. Ekde 1961 ĝis 1965 li estis pianoprofesoro ĉe la Konservatorio Amadeo Roldán kaj ĉe la Seminario de Música Popular. Por la Instituto Cubano de Amistad con los Pueblos li organizis diversajn kongresojn, i.a. lulturkongreson en Havano je 1968. Ekde 1970 li laboris por la Museo Nacional de la Música.
Kiel juĝantarano li kunlaboris je junularaj konkursoj de la Instituto Cubano de Radio y Televisión kaj de la Unión Nacional de Escritores y Artistas. En 1979 li ricevis la unuan premion por ĥormuziko dum muzikkonkurso de la kulturministrejo per la kantato Los zapaticos de rosa. Por la muziko pri La aprendiz de bruja de Alejo Carpentier li ricevis en 1986 la Premion Covarrubias de la verkista kaj artista ligo de Kubo. Finfine li estis distingata per la nacia premio pri kulturo.
László Vendrey
László VENDREY [vendrei] estis hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Árkos en 1856 kaj mortis en Gyülevész en 1927.
Kariero
László Vendrey studis en Reĝa Modela Desegna Lernejo en Budapeŝto. Li estis instruisto pri desegno.
Tetsuya Ito
Tetsuya Ito (伊藤 哲也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe NKK, Yokohama Marinos, Sanfrecce Hiroshima, FC Tokyo, Oita Trinita kaj FC Gifu.
1688 Wilkens
1688 Wilkens estas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la argentina astronomo Miguel Itzigsohn, elde la Observatorio de La Plata.
Juna Espero
Juna Espero estis brita lerneja Esperanto-gazeto. Ĝin redaktis sinjoro Slade. En 1949 post la fondo de ILEI la gazeto kunfandiĝis kun La Juna Vivo.
Michael Brink
Michael BRINK (naskiĝinta en la 17-a de januaro 1914 en Piła, mortinta en la 9-a de aŭgusto 1947 en Agra) estis germana publicisto katolika kaj rezistadmovadano kontraŭnaziista. Lia vera nomo estis Emil Piepke. Li ankaŭ apartenis al la movado de Renouveau catholique.
Vivo kaj adago
Brink unue estis junulargvidanto ĉe la katolika ligo Bund Neudeutschland. Li studis kvar semestrojn en la porpastra seminario de Braniewo antaŭ ol decidi fariĝi verkisto liberprofesia. Li estis membro de cirklo de eklezikritikuloj ĉirkaŭ Johannes Maaßen kaj la gazeto Junge Front, post malpermeso alinomita en Michael.
Brink rekrutitis je Regna Laborservo kaj tuj poste je [Wehrmacht]]. Post vundiĝo grava en septembro 1941 li revenis en la vintro de 1941/42 en Germanlandon taksite nur parte garnizontaŭga. Jam tiutempe li havis kontaktojn al rezistadmovadoj. Li ekdeĵoris ĉefkomandejo armea en sekcio kies tasko estis disdoni literaturaĵojn inter soldatoj. Lia konspiracia agado tiutempe estis havi kontaktojn al fremdlandaj kontraŭspionadaj taĉmentoj kaj paroli en etaj rondoj pri manieroj kaj uzo de potenco, pri la devoligo de la jehitlera ĵuro de la soldatoj kaj ĝenerale pri nacisocialismaj ideologiaĵoj. Por jam komence de la Dua mondmilito falinta amiko, Piepke alinomiĝis plumnome Michael Brink. Post 1945 tio iĝis lia oficiala nomo.
Jam en la frua somero de 1942 Brink ekkontaktis la berlinan eldoniston Lambert Schneider, ĉe kies entrepreno aperis en printempo lia verko Don Quichotte - Bild und Wirklichkeit, kie egalis la kvazaŭ malesperpromesa batalo kontraŭ ventmuelejoj de Don Kiĥoto la rezistadon al la nazia reĝimaĉo. Laŭ eldiro de la eldonisto la libroj jam post kelkaj semajnoj estis elĉerpitaj kaj devis esti represitaj en aŭtuno 1942. Ĝi malpermesitis poste sed kaŝe per manfartiaj kopioj cirkulis daŭre. Prt la menciita eldonejo Brink ankaŭ preparis antologiojn de germanlingvaj poemoj romantikaj kaj postromantikaj.
Laŭ Schneider, Brink mem taksis sin informportanto inter diversaj rezistmovadoj. Kolokvoj faritis ankaŭ en konekto kun la Kiĥoto-libro, kiu almenaŭ por la agantoj de la Blanka rozo gravis. Krome povis esti atestitaj kontaktoj al la cirkloj en Kreisau ĉe Helmuth James Graf von Moltke kiel ankaŭ al la berlina Solf-rondo (i.a. kun Isa Vermehren kaj Gisela Gräfin Plettenberg-Lenhausen). Ne forgesotas personoj kun katolika fono kiel Adalbert Probst, Ludwig Wolker kajGeorg Smolka. Kun la jezuito Alfred Delp eĉ amikiĝis Brink.
Aresto kaj fuĝo
En printempo 1944 oni malliberigis Brink post denunco fare de la nazia kaŝobservanto Paul Reckzeh. Brink unue estis en Gestapo-aresto pri esploro en la koncentrejo de Ravensbrück poste en Sachsenhausen. Dum punmarŝo de koncentrejanoj disde Sachsenhausen en aprilo 1945 Brink sukcesis fuĝi.
Ĉe la festo de Ĉiuj Sanktuloj en 1945 Brink edzinigis la kristanan pentristinon Roswitha Bitterlich. Li mem eksuferis je tuberkulozo kaj luktis kontraŭ la morto en sanatorio. En decembro 1946 naskiĝis lia filino Mechthild Maria.
Lantheuil
Lantheuil estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
6980 Kyusakamoto
6980 Kyusakamoto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kazuro Watanabe kaj Kin Endate elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana kantisto kaj aktoro Sakamoto Kju (japane : 坂本 九, Sakamoto Kjū ; 1941–1985).
Lantheuil
Ĝi nun formas parton de Ponts sur Seulles.