cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Hajko (Armenio)
Venko super Bel
Hajko konstruis la kastelon aŭ fortikaĵon Hajkaberd en la loko kie okazis la milito kaj fondis la loĝlokon Hajkaŝen en la armena provinco Tarono (hodiaŭa Turkio). La regiono kie okazis la milito estas nomumata de Hajk (Armenio), kaj al la batalkampo, Hayoc’ Dzor (Հայոց Ձոր: ‘interkrutejo de la armenoj’. Al la montaro kie Bel kaj liaj trupoj estis venkitaj, Hajko donis la nomon Gerezmankon. Hajko ordonis la balzamigon de la korpo de Bel kaj translokigis ĝin al Harko por ĝia enterigo en alta pinto je la vido de liaj edzino kaj filoj.
Hajko kaj Reĝo Bel
Laŭ la rakontoj de Moseo de Ĥoreno kaj Seksto Julio Afrika, la batalo okazis inter la dinastio de Hajko kaj ldaldea dinastio en sia tria generacio kiu regis Babilonon kaj la restantan teritorion de Akadio sub la reĝo Bel, simbola babilona-akada dio de la milito, aŭ fondinto de Babilono depende de mitologia tradicio. La konflikto laŭdire okazis en 2492 a.K. aŭ 2107 a.K. Bel eble simbolas la gutidan dinastion de Sumero, kiu regis restaĵojn de Akadio kiel tirana potenco dum Mezopotamia Malluma Epoko post kiam la Akada Imperio disiĝis en 2154 a.K. Gutio ankaŭ koincida kun ĥaldea teritorio.
Kompara mitologio
La mortigita ulo pro la sago de Hajko estas konata kiel Bel aŭ Nemrod. Hajko ankaŭ estas la nomo de la Oriona konstelacio en la armenlingva traduko de la hebrea Biblio.
Ter Movsesjan kredas ke Hajko estis "historia persono" kiu poste estis diigita kaj adorata kiel Deus Armenicus (Armena Dio). Tiu vidpunkto estas subtenata de S. Matikian (de Vieno), kiu rilatigas al Haik kun Haj, la antikva nomo de armena popolo kaj pruvigas sian aserton en la nomoj de Asirio (Aŝuro), Ateno (Atena) kaj Romo (Romulo), ĉiu urbo nomumata honore al la respektiva dio-heroo. Li asertas ke Hajko estis la ĉefa dio de la armenoj. Same kiel Hajko forfuĝis de Babilono pro la subpremo de Bel, kiun li poste mortigis, Zeŭso forfuĝis al la kaŭkaza montaro, poste revenis al Sicilio kaj pafis mortigajn sagojn kontraŭ siaj titanaj malamikoj.
Spiritismo
Spiritismo, aŭ spiritisma doktrino estas filozofia doktrino sistemigita de Allan Kardec, franca edukisto kaj filozofo, kiu lasis sin konviki ĉeesti seancojn, kadre de kiuj okazis komuniko kun la t.n. spiritoj de mortintoj. Komence la komunikado okazis pere de fenomeno konata kiel turniĝantaj tabloj, kaj poste pere de mediumoj. El kreskanta serio de fenomenoj, li elfaris tutan doktrinon filozofan. Dum la mondmilitoj spiritismo preskaŭ malaperis en Francio mem, sed ĝi nun estas tre disvastiĝinta en Brazilo. Poste, el Brazilo, spiritismo divastiĝis pere de brazilaj elmigrintoj aǔ pere de la agado de brazilanoj en aliaj landoj. Nuntempe estas multaj spiritistaj societoj ekster Brazilo, ekzemple en Sudameriko, Kubo kaj Usono.
Ĝia moderna historio komenciĝas en Usono en la jaro 1848 okaze de la fenomenoj, travivitaj de fratinoj Fox en Novjorko, kaj poste spertitaj en Eŭropo. La furoro malkreskis post supozoj pri fraŭdo ĉe la metodoj de la fratinoj Fox kaj ke ne ekzistus komuniko kun ia ajn spirito (vidu). Oni kredas, ke la kazo de la fratinoj Fox ne estas la nuraj okazoj de komunikoj kun spiritoj, la fenomenoj okazas ĝis hodiaŭ kaj estas ĉiutaga afero.
Spiritismo estas bazita sur la akordo ekzistanta inter la malkaŝoj spontanee faritaj, pere de granda nombro de mediumoj fremdaj inter si, kaj en diversaj landoj (laŭ Kardec). "Ne al la opinio de unu sola homo oni aliĝos, sed al la unuanima voĉo de la Spiritoj; ne unu homo, ĉu mi, aŭ alia, fondos la spiritisman ortodoksecon; ne ankaŭ unu Spirito, trudanta sin al iu ajn, sed ja la tuto de la Spiritoj, manifestiĝantaj sur la tuta tero laŭ ordono de Dio; tie estas la esenca karaktero de la spiritisma doktrino; tie kuŝas ĝia forto, tie ĝia aŭtoritateco. Dio volis, ke Lia leĝo sidu sur neskuebla bazo, kaj tial Li ne ripozis ĝin sur la malforta kapo de unu sola homo." Inter la unuaj, kiuj studis kaj helpis klarigi, kion oni hodiaŭ konas kiel "spiritisman doktrinon" (aŭ spiritismon) estis Léon Denis, William Crookes, Albert de Rochas, Camille Flammarion, Jean Baptiste Roustaing kaj precipe Hippolyte Léon Denizard Rivail (Allan Kardec) kiu estas la plej konata el tiuj, ĉar li sistemigis siajn observojn kaj skribis la regulojn (ankaŭ laŭ siaj observoj) pri la ekzisto kaj la komunikado kun la spiritoj. En Brazilo la doktrino divastiĝis precipe pro la karitata aspekto, bazita sur la kristana principo pri amo al proksimulo.
Praktikado
La spiritismaj servoj estas tute senpagaj, kiel preskribas jena evangelia instruo: "donace vi ricevis, donace vi donu".
La praktikado de Spiritismo estas simpla, uzas nenian formon de ekstera kulto, laŭ tiu kristana instruo, ke Dio devas esti adorata en spirito kaj vero. Spiritistoj faras ankaŭ la evangelian hejmkunsidon kiu estas hejma kulto.
Spiritismo ne havas sacerdotojn, ne adoptas nek uzas en siaj kunvenoj kaj praktikoj: altarojn, ikonojn, portilojn, kandelojn, procesiojn, sakramentojn, indulgencojn, ornatojn, alkoholajn aŭ halucinogenajn trinkaĵojn, incensojn, tabakon, talismanojn, amuletojn, horoskopojn, kartdivenadon, piramidojn, kristalojn aŭ iajn ajn objektojn, ritarojn aŭ formojn de ekstera kulto.
Spiritismo ne trudas siajn principojn. Ĝi invitas interesatojn en ĝia konado pasigi ĝiajn instruojn tra la kribrilo de la racio, antaŭ ol akcepti ilin.
Laŭ spiritistoj, la mediumeco, kiu permesas al la spiritoj komunikiĝi kun la homoj, estas kapableco, kiun multaj personoj kunportas denaske, kaj kiu estas sendependa de ilia religio aŭ de la moralaj principoj, kiujn ili adoptas por sia vivo.
Spiritisma praktikado de mediumeco estas nur tiu, kiu estas farata surbaze de la principoj de la spiritisma doktrino kaj laŭ la kristana moralo.
Spiritismo respektas ĉiujn religiojn kaj doktrinojn, valorigas ĉiujn klopodojn por la bonfarado kaj laboras por la interfratiĝo kaj la paco inter ĉiuj popoloj, sendepende de raso, haŭtkoloro, nacieco, kredo, kultura aŭ socia niveloj. Ĝi krome rekonas, ke "la vere virta homo estas tiu, kiu praktikas la leĝon de justeco, amo kaj karito laŭ ties plej granda pureco".
Jure
Ĵus okazis (majo 2006) juĝo de murdo de Iara Marques Barcelos kontraŭ Ercy da Silva Cardoso en Viamão, Suda Rio-Grando. La juĝitino estis senkulpita de 5 kontraŭ 2 voĉoj de julgantoj.
Artikolo pri spiritismo
Paĝoj el la verko Esperanta Psikistaro. <Gallery> Dosiero:1911 Esperanta Psikistaro 36-37.jpg Dosiero:1911 Esperanta Psikistaro 38-39.jpg Dosiero:1911 Esperanta Psikistaro 40-41.jpg Dosiero:1911 Esperanta Psikistaro 42-43.jpg Dosiero:1911 Esperanta Psikistaro 44-45.jpg Dosiero:1911 Esperanta Psikistaro 30-31.jpg </Gallery>
Liptovská Lúžna
Liptovská Lúžna [liptovskA lUĵna], (hungare Lúzsna [lUĵna], germane Schäferhof in der Liptau [ŝeferhof in der liptaŭ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1670 en formo "Lusna". En 1715 17 familioj pagis impostojn. En 1784 951 vilaĝanoj loĝis en 111 domoj, en 1828 1639 vilaĝanoj loĝis en 201 domoj. En la 19-a jarcento minejo funkciis apud la vilaĝo. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Lúzsna 2411 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Ružomberok, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Liptovská Lúžna 3022 homoj, (3007 slovakoj).
Sankta Sebaldo (Nurenbergo)
La mezepoka preĝejo Sankta Sebaldo en Nurenbergo estas krom la preĝejo Dipatrino kaj la preĝejo Sankta Laŭrenco unu el la plej elstaraj preĝejoj de la urbo. Ĝi troviĝas survoje al la fortikaĵo norde iom supre de la ĉefa foirejo kaj tuj okcidente antaŭ la urbodomo. Mirinde abunda estas la ekipaĵo en la interno de la preĝejo. Ekde la reformacio Sankta Sebaldo estas krom la preĝejo Sankta Laŭrenco unu el la du grandaj protestantaj urbaj preĝejoj de Nurenbergo, kiuj nun ambaŭ apartenas al la protestanta lutera eklezio en Bavarujo.
Konstruhistorio
La preĝejo Sankta Sebaldo estas la pli malnova de la du grandaj urbaj preĝejoj de Nurenbergo kaj la plej aĝa (ekde 1525) protestanta-luterana paroĥopreĝejo de la urbo. Ke Sankta Sebaldo ĉiam estis pli nobla kaj eminenta ol Sankta Laŭrenco, ekde la konstruo de la stacidomo ne plu estas ekkoneble de la urboaspekto. Sed jam la rekta najbareco de la haloĥorejo al la Malnova Urbodomo substrekas ĝian iaman gravecon kiel „urbestrara preĝejo“ de Nurenbergo, en kiu per Sankta Sebaldo estas entombigita la patrona sanktulo de la urbo. La tombomonumento estas riĉa artverko laŭ formo de etarĥitekturaĵo kun abundaj figurornamaĵoj (i.a. scenoj el la vivo de Sankta Sebaldo), kiun en 1508–1519 produktis la filoj de Peter Vischer laŭ ties plano. La bronzogisaĵo validas kiel frua ekzemplo por la akcepto de formoj el la itala renesanco norde de la Alpoj.
De antaŭanta domo, verŝajne konsekrita al Sankta Petro (12-a jarcento?), oni povis elfosi evidente dunavan kripton. Anstataŭante ĉi tiun oni starigis la preĝejon Sankta Sebaldo inter 1225/30 kaj 1273 kiel duĥoreja pilastrobaziliko. Ĝi laŭas en multaj konstrumotivoj la modelon de la katedralo de Bamberg (duĥorejeco, tutura fasado kun plurlatera absido ĉe la okcidenta ĥorejo konsekrita en 1274 k.a.), tiel ke malgraŭ la gotika interna skemo troveblas kelkaj ŝajne romanikaj konstruelementoj.
Jam en 1309 oni malkonstruis la du flanknavojn kaj plilarĝigis ilin sur la nunan larĝecon rektalinie kun frontomuroj de la transversaj navoj; tion ĉi oni finfaris verŝajne en la 1330-aj jaroj.
En la epoko de Peter Parler oni elkonstruis ekde 1361 ĝis 1372 la orientan ĥorejon super la tombomonumento de urbopatrono Sankta Sebaldo al epokotipa ĥaloĉirkaŭiro-ĥorejo; komparu kiel proksimume samteman arĥitekturaĵon la halokonstruaĵon de la Preĝejo Dipatrino aŭ la Wenzel-Kapelon de la katedralo Sankta Vito en Prago. Dum la tempo de ĉi tiu lasta granda konstruado de la mezepoko verŝajne ankaŭ okazis la alikonsekrado de la preĝejo de Sankta Petro al Sankta Sebaldo.
Dum la aeratakoj kontraŭ Nurenbergo aliancaj bombaviadiloj plej vaste detruis la preĝejon Sankta Sebaldo. Post la fino de la Dua Mondmilito okazis la rekonstruado. La 1-an adventon de 1952 oni konsekris la novajn sonorilojn (fraptono-serio a0–c♯1–e1–f♯1). La laŭlonga domo servis ĝis la rekonstruo de la orienta ĥorejo por diservaj celoj. La 22-an de septembro 1957 la preĝejo estis rekonstruita laŭ sia origina formo.
Ekipaĵo
En Sankta Sebaldo konserviĝis ege altvalora aro da artverkoj ĉefe el la antaŭreformacia epoko. Temas preskaŭ nure pri donacoj de nurenbergaj patriciaj familioj, ĉar ekde la 14-a jarcento preĝejo Sankta Sebaldo evoluis al „urbestrara preĝejo“ de Nurenbergo. Male al la preĝejo Sankta Laŭrenco ĝis en la malfrua 15-a jarcento ekskluzive la nurenbergaj patricioj rajtis donaci konstantajn ekipopecojn en Sankta Sebaldo. Foje ankaŭ la tuta urbokonsilantaro montris per donacoj sian unuanimecon kaj unuecon, ekzemple per la vitraloj de la haloĥorejo, kiujn la urbestroj donacis en la jaro 1379 (parte novigataj en 1500). Je tio la bilda programo de la artverkoj ĝis la fino de la15-a jarcento estis submetita al la spacouzo per la liturgio.
La por la antaŭreformacia preĝejo tamen plej grava artverko estas la tombomonumento de la urba patrono Sankta Sebaldo. Tiu sanktulo jam ekde la frua 14-a jarcento estis gardata en arĝenta relikvujo, ĝis kiam oni decidis fine de la 15-a jarcento, produktigi keston el bronzo, por prezenti ĝin brile en la preĝejo. La eksteran formon en 1508 ĝis 19 bronzogisis Peter Vischer la pli maljuna kune kun siaj filoj Peter la pli juna kaj Hermann: Tiuj ĉi ankaŭ konceptus ĝin. Multaj el la figuroj, kiuj ornamas la tombon de Sebaldo, (i.a. scenoj el la vivo de Sankta Sebaldo, tritonoj, satirusoj, pegazo kaj virino, kiu simbole la vantecon sin rigardas per spegulo), havas tujan modelon en la desegnoj de Jacopo de' Barbari, kiel Paul Johanneis notis. De Barbari estis dum tri jaroj reĝa kortega pentristo en Nurenbergo. Precipe la simbolo de vanteco komence de la 16-a jarcento eniris Germanujon, kiel ekzemple je la tombo de Sebaldo. Tiu ĉi validas kiel frua ekzemplo por la akcepto de formoj el la itala renesanco norde de la Alpoj.
Krom tio estas elstarigendaj diversaj verkoj de lignoskulptisto Veit Stoß, ekzemple lia Apostolo Andreo kaj la figuroj de la Mortmemoriga Donaco de Volckamer, je kiu li ankaŭ pruvis sian ŝtontajlistan talenton. Estas nur unu el la multaj arte altvaloraj epitafoj de patriciaj familioj en Nurenbergo (ekz. la Tucher-Epitafo de Hans Süß) en la preĝejo.
Ankaŭ rigardinda estas la pentraĵo de Benanta Kristo en la memortabulo de la nurenberga familio Kreß en la orienta ĥorejo: la bildo fakte estas kopio de samtitola bildo de Albrecht Dürer eble el la jaroj 1503/05, kiu troviĝas en l.a Metropola Muzeo en Novjorko. Krom tio ĝi montras grandan similecon kun la Benanta Kristo de la venecia pentristo Jacopo de' Barbari el la jaro 1503. Mankas ankoraŭ arthistoria analizo.
Ĉe la norda muro de la orienta ĥorejo pendas la tiel nomata Tucher-Epitafo, kiun Hans Süss (ankaŭ nomata Hans von Kulmbach) pretigis en 1513 por Lorenz Tucher mortinta en 1503. Laŭ la nurenberga artisto-biografiisto Johann Neudörffer li lernis sian arton parte en Nurenbergo de la veneciano Jacopo de' Barbari. Sur la meza tabulo de la epitafo tronas Maria kun la infano Jesuo inter Sankta Katarina kaj Sankta Barbara, ĉirkaŭate de vasta pejzaĝo. Laŭ stilo de la itala pentrarto malfone muzikas kvin renesancaj anĝeloj. La stilo estas venecia, kaj la anĝeloj memoras pri tiuj de Dürer en la pentraĵo „Rosenzkranzfest“ (rozariofesto), kiu ekestis en Venecio.
Ankaŭ menciindaj estas la plejparte originale konserviĝintaj vitraloj en la haloĥorejo, el kiuj kelkajn verkis vitralisto Veit Hirschvogel proksimume 1500 laŭ konceptoj de Dürer kaj Hans von Kulmbach.
Meze ĉe la norda fasado troviĝas la tegmentita geedziĝportalo, ĉe kiu okazis la geedzigo preskribita ekde la Koncilio de Trento.
Cetere
En Sankta Sebaldo ankaŭ oficis kiel orgenisto ekde 1695 ĝis sia morto la baroka komponisto Johann Pachelbel.
Al la preĝejo Sankta Sebaldo apartenas la Sebalda Paroĥo-Korto. Ĝi ekestis cefe proksimume 1361/1379. Tie ĉi loĝis la klerikaro de Sankta Sebaldo: predikantoj, diakonoj, administrantoj kaj servantoj. Tagnokte en la gardejo ĉiam iu sin disponis por prizorgi mortonton per mortosakramento. Kiel manĝejo kaj kunvenejo servis la kapitulejo. La orienten orientiĝa absido de la doma kapelo estas la mondfama ĥorejeto, nun kopiaĵo el 1898/1902, la gotika originalo estas videbla en la Ĝermana Nacia Muzeo.
Katja Flint
Katja FLINT [katja flint] (naskiĝis la 11-an de novembro, 1959) estas germana aktorino.
Naskiĝinte en Stadthagen, Malsupra Saksio, ŝi pasigis parton de sia infanaĝo en Usono. Ŝi fariĝis kosmetikistino, studis teatran sciencon kaj dancon. La aktoradon ŝi lernis en Munkeno. Ekde 1982 Katja Flint aperas en kino kaj televido.
En la jaro 1985 ŝi edziniĝis al la aktoro Heiner Lauterbach. Unu filo naskiĝis, sed la paro disiĝis en 1991. Ekde 2001 Katja Flint vivas kune kun la verkisto Peter Handke.
Talidomido
Talidomido estas medikamento uzita dum certa tempo (1957...1962) kun nomo Contergan [kontergan'] kiel ripoziga kaj vomig-mildiga kombinaĵo (N-ftalin-glutaminacida amido). Substanco estis malkovrita far kompanio Chemie Grünenthal en jaro 1953. Oni plejparte ĉesigis ties uzon, post ke evidentiĝis, ke ĝi kaŭzas misevoluon de la feto. Multaj patrinoj naskis monstrenaskiton; okazis fokosimila kresko de la membroj, manko de orelo, misformitaj okuloj aŭ manko de intestofina aperturo.
Kemiaj detaloj
Laŭreporte la problemon kaŭzis, ke unu enantiomero de talidomido estas sekura, medicinefika, dum la alia kaŭzas genajn damaĝojn.
Amplekso de skandalo
En okcidenta Germanio naskiĝis inter 1959 kaj 1962 ĉirkaŭ 2'500, en Anglio ĉirkaŭ 500 deformitaj beboj. En Usono uzado de Talidomido estis multe limigita ĉar la substanco ne sukcesis ricevi aprobon ankaŭ ke ties danĝereco evidentiĝis. Oni ne scias ekzakte kiom da deformitaj beboj naskiĝis tutmonde, laŭ divenoj ĝis 100'000.
Stacio Kamogata
Stacio Kamogata (japane: 鴨方駅 [Kamogata-eki], angle: Kamogata Station) estas fervoja stacio en Asakuĉi, Gubernio Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
Alister Edgar McGrath
Nune Alister Edgar McGrath profesoras pri Teologio ĉe King's College London kaj direktoras la Centre for Theology, Religion and Culture (Centro por Teologio, Religio kaj Kulturo). Li jam lekciis pri “historia Teologio” ĉe la Universitato de Oksfordo, kaj rektoris en la Teologia Kolegio de Wycliffe Hall, Oksfordo ĝis 2005.
McGrath elstaras pro siaj verkoj pri Teologio historia, Teologio sistema kaj scienca, kiel ankaŭ pro siaj eseoj pri “ kristana Apologetiko kaj lia opono kontraŭ la kontraŭreligiismo. Liaj esploroj kaj instruaj kaj verkaj aktivecoj estis akompanataj de lia konstanta formiĝo: akirante, ekzemple, diplomon de “Esplora Doktoro” en molekula Biofiziko kaj alian analogan en la Divinity ĉe la Universitato de Oksfordo.
Biografio
Forlasinte Oksfordon, li iris lekcii ĉe la Universitato de Kembriĝo, kie ankaŭ ekstudis por aliri la sanktajn ordinojn en la Eklezio de Anglio, kies li fariĝis diakono (deĵorante en paroĥaj zorgoj) kaj pastoro en septembro 1981; li estis nomumita docento pri kristana doktrino kaj kristana etiko en 1983 ĉe la Wycliffe Hall, Oksfordo, kaj membro de la fakultato pri Teologio en la Oksforda Universitato.
McGrath sekve deĵoris kiel docento tra diversaj univeritatoj kaj Superaj Institutoj.
Kulturaj kaj sciencaj pozicioj de McGrath
McGrath konfesas teisman evoluismon. dum iam inklinis al ateismo, se ne ĝin tute konfesis. En sia eseo de 2004, The Twilight of Atheism, McGrath rimaŭrkigis kiel ateismo estus en dekadenco, krome kritikante Richard Dawkins per la substreko pri lia “embaraza nescio pri la kristana teologio”. Lia libro La Iluziiĝo de Dawkins – respondo al The God Delusion (La iluziiĝo pri Dio) de Dawkins – estis publikigita de SPCK en februaro 2007, kaj la du nutris publikan debaton prie: “Ĉu la religia kredo damaĝas la bonstaton de la socio, aŭ ĝi necesas por provizi la moralajan kaj etikajn fundamentojn de sana socio?”
McGrath ankaŭ publike debatis kun la filozofo Daniel Dennett, ĉe Greer-Heard Point-Counterpoint Forum (februare 2007), en New Orleans. Li estis intevjuita de Richard Dawkins pri sia libro Dawkins' God: Genes, Memes, and the Meaning of Life kaj la kredo ĝenerale, por la televida dokumentario The Root of All Evil? La intervjuo al McGrath ne estis inkluzivita en la fina monrado, sed la netelevigigita filmaĵo nun troviĝas en la reto. McGrath asertas ke mem ne oponas la ateismon pro ĝia naturo, sed prefere la vidpunkton pri ateismo subtenitan per personoj argumentantaj kiel Dawkins.
Laŭ McGrath, la Novaj ateistoj (New Atheism), stile Dawkins kaj similaj, kontraŭas la intelektajn instancojn de la intelektularo de la klasika klerismo.
Verkoj
Inter la plej notaj publikigaĵoj:
Jan Hus (filmo)
Jan Hus estas ĉeĥoslovaka ludata filmo de reĝisoro Otakar Vávra filmita en la jaro 1954 laŭ motivoj de verko de verkisto Alois Jirásek. Temas pri la unua parto de filma husmovada trilogio. La okazintaĵoj de tiu ĉi historia filmo okazas en dislimejo de jaroj 1412 kaj 1415. La centra motivo estas kulmina parto de la vivo de la ĉeĥa predikisto kaj eklezia reformanto Jan Hus.
Okazintaĵo
Prago en la jaro 1412. En Betlehema Kapelo aŭskultas miloj da praganoj al predikado de majstro Jan Hus. Estas inter ili ankaŭ reĝino Sofio, la edzino de la ĉeĥa reĝo Venceslao la 4-a, kiu regule deziras al la oreloj aŭskulti petojn, postulantaj forigon de ekleziaj malbonfarantoj kaj malĝustaĵojn. Sed tiuj ĉi predikadoj estas dorno en okulo al kontraŭpapo Johano la 23-a, kiu proklamas super Hus la plej pezan eklezian anatemon kaj super Prago, ĝis kiam Hus ĉeestos en ĝi, interdikton. Jan Hus tial foriras al Kozí Hrádek, sed tie li plu disvastigas sian doktrinon. Sed al la papo ne sufiĉas la forpelo de Hus kaj li sendas al la ĉeĥa reĝo mesaĝon, en kiu li postulas starigon de Hus antaŭ koncilio en Konstanco. Hus ekiras al tiu ĉi vojo spite al avertoj de liaj amikoj. Sed tie li ne ricevos eblecon defendi sian doktrinon, kaj de la pastroj li estas elvokita al revoko de siaj vortoj. Jan Hus, kiun la koncilio ne konvinkis pri erareco de siaj opinioj, subiĝas al martira morto sur ŝtiparumo.
Talk Talk
Talk Talk estis angla bando formita en 1981, estrita de Mark Hollis (voĉo, gitaro, piano), Lee Harris (drumoj), kaj Paul Webb (baso). La grupo atingis fruan sukceson en pintolistoj per unuopaĵoj de sinteza popularmuziko nome "Talk Talk" (1982), "It's My Life" kaj "Such a Shame" (ambaŭ 1984) antaŭ moviĝi al pli eksperimenta muziko meze de la 1980-aj jaroj, estante pioniroj de tio kio poste estos konata kiel "post-rock". Talk Talk atingis disvastigita kritika sukceso en Eŭropo kaj Britio per la unuopaĵoj "Life's What You Make It" (1985), kaj "Living in Another World" (1986), kaj en 1988 ili publikigis sian kvaran albumon Spirit of Eden, kiu estis kritike laŭdita sed komerce malpli sukcesa.
Problemoj kun la firmo de la bando, nome EMI, rezultis en juraj procesoj kaj kontraŭprocesoj. Webb foriris, kaj la bando ŝanĝis al la firmo Polydor por sia fina studialbumo en 1991 nome Laughing Stock, sed disiĝis tuj poste. La kantisto Mark Hollis publikigis unu soloan albumon en 1998 antaŭ retiriĝi el la muzika industrio; li mortis en 2019. La bandofondinnto basisto kaj drumisto, Paul Webb kaj Lee Harris, ludis en kelkaj bandoj kune; longdaŭra kunlaboranto Tim Friese-Greene plue restis en la negoco kiel muzikisto kaj produktisto.
Oszkár Nagy
NAGY Oszkár (nadj) estis rumanuja hungara pentristo. Li naskiĝis en Magyarpécska la 11-an de septembro 1893 kaj mortis en Baia Mare la 1-an de marto 1965.
Biografio
Oszkár Nagy inter 1913-1915 studis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto, kie sia majstro estis Károly Ferenczy. Post la unua mondmilito li laboris en Szolnok kun Adolf Fényes, en Kecskemét kun Béla Iványi-Grünwald. Inter 1920-1922 kiel stipendiulo li estadis en Italujo. Li vivis tuttempe en Baia Mare, sed li ne partoprenis la organizan vivon de la artistkolonio.
Scripps Institution of Oceanography
Scripps Institution of Oceanography en La Jolla, San Diego, Kalifornio, estas unu el la plej malnovaj, grandaj kaj gravaj esplor-centroj pri oceanografio (maraj studoj) de la mondo.
Direktoroj de la instituto i.a. estis la fizikisto kaj oceanografo Carl Henry Eckart kaj Roger Revelle. Unu el la plej konataj kunlaborintoj estis Charles David Keeling, kiu evoluigis la Keeling-kurbo, nomita laŭ li.
Direktoraro
La Direktoraro aŭ Direktorio (Directoire) estis la registaro de Unua Respubliko de Francio inter la 26-an de oktobro 1795 (4-an de brumaire de jaro IV) ĝis la 9-an de novembro 1799 (18-an de brumaire de jaro VIII). Direktoraro prenas sian nomon el la kvin direktoroj aŭ respondeculoj de la plenuma povo, kies sidejo lokiĝis en la Palaco Luksemburgo. Direktoraro kreiĝis de moderaj respublikanoj, post la Termidora Konvencio. Tiu reĝimo, gvidita de burĝo kiun riĉigis spekulo pri la naciaj posedaĵoj kaj la papermono, reenmetis la neuniversalan voĉdonrajton, kiu utilis por elekti la du ĉambrojn leĝofarajn. Ĉi tiun gardadon de socia stabileco kontraŭpezis ĉiujara plinovigo de triono de la leĝofarantoj kaj unu direktoro.
La Direktoraro daŭre batalis kontraŭ eksterlandaj koalicioj, kiuj inkluzivas Brition, Aŭstrion, Reĝlandon de Napolo, Rusion, kaj la Otomanan Imperion. Dum la Direktoraro, Francio aneksis Belgion kaj maldekstran flankon de la Rejno. Ankaŭ Franca armeo sub la komando de Napoleono Bonaparte konkeris grandan parton de Italio. La Direktoraro starigis ses mallonge daŭrajn respublikojn formitajn laŭ Francio, en Italio, Svislando, kaj Nederlando. Oni devigis la konkeritajn urbojn kaj landojn sendi al Francio egajn kvantojn da mono, kiel ankaŭ trezorojn artajn, per kiuj oni plenigis la novan Luvro-muzeon en Parizo. La Franca Armeo sub Napoleno konkeris Egiption kaj aliris ĝis Akko en Sirio. La Direktoraro venkis refortiĝon de la Milito de Vendée. Sed Direktoraro malsukcesis subteni Irlandan Ribelon de 1798 por krei Irlandan Respublikon.
Franca ekonomio daŭre krizis dum la Direktoraro. Ekde la komenco, la fisko estis senmona; la papermono, la assignat, estis falinta ĝis frakcieto de sia valoro, kaj prezoj ekflugis. La Direktoro ĉesis presi assignats kaj redonis ĝian valoron al la mono, sed tio kaŭzis novan krizon; falis prezoj kaj salajroj, kaj ekonomia agado malrapidiĝis ĝis halto.
Inter 1795 ĝid 1796, la Direktoraro koncentrigis por ĉesigi la troaĵojn de la Jakobena Teroro. Masaj ekzekutoj haltiĝis, la rimedoj kontraŭ ekzilitaj pastroj kaj reĝistoj malstriktiĝis. La Jakobena politika klubo estis fermita, kaj la registaro subpremis armitan popolleviĝon planitan de la Jakobenoj kaj socialisma revoluciisto, François-Noël Babeuf, kiu estis konata kiel "Gracchus Babeuf". Tamen, post la malkovro de reĝista konspiro en kiu partoprenis la eminenta ĝeneralo Jean-Charles Pichegru, la Jakobenoj ekgvidis la novajn konsilistarojn kaj plirigorigis la rimedojn kontraŭ la Eklezio kaj elmigrintoj. Preninte du pluajn seĝojn en la Direktoraro, ili dividis ĝin malesperige.
En 1799, post kelkaj malvenkoj, francaj venkoj en Nederlando kaj Svislando redonis la Francan militan pozicion, sed Direktoraro perdis subtenon el ĉiuj politikaj frakcioj. Bonaparte revenis el Egiptio en Oktobro, kaj konvinkis lin la Abbé Sieyès kaj aliaj. Napoleono gvidis puĉon kontraŭ direktoraro inter 8-an de novembro kaj 9-an de novembro 1799. La puĉo malstarigis la Direktoraron kaj anstataŭis ĝin per la Franca Konsularo, kiu estis gvidita de Napoleono Bonaparte.
Fino de Robespierre
La 27-an de julio 1794 anoj de la Nacia Konvencio, la revolucia asembleo de Francio, puĉis kontraŭ ĝia ĉefo, Maximilien Robespierre. Robespierre ekzekutis plurajn politikajn malamikojn dum lia regado. Liaj precipaj partianoj estis deklaritaj eksterleĝaj, kaj la 28-an de julio ili estis arestitaj kaj la saman tagon ekzekutitaj. La Revolucia Tribunalo, kiu ekzekutis plurajn politikan opozicion dum la regado de Robespierre ĉesis ĝian aktivecon. Antoine Quentin Fouquier-Tinville, estis arestita kaj malliberigita, poste ekzekutita. Post la eksigo de Robespierre, Pli ol 400 suspektaj kontraŭrevoluciistoj liberiĝis.
Formo de Nova Konstitucio
En julio 1794, la Konvencianoj komencis krei novan registaron kaj krei novan konstitucion, kiu iĝos la Konstitucio de la Jaro 3 (aŭgusto 1795).
Strukturo de la nova konstitucio
La Konstitucio de la Jaro 3 (22-an de aŭgusto 1795) komencis per la Deklaracio pri Homaj kaj Civitanaj Rajtoj de 1789, kaj deklaris, ke "la rajtoj de la homo en socio estas libereco, egaleco, sekureco, havado". Nova konstitucio garantiis religian liberecon, presadan liberecon, kaj laboran liberecon, sed malpermesis armitajn kaj publikajn kunvenojn de politikaj asocioj. Nur povis prezenti petskribojn per individuaj aŭ publikaj instancoj.
Konstitucio reformis la juĝan aparaton kaj donis al juĝistoj mallongajn oficperiodojn: du jarojn por juĝistoj pri paco, kvin por juĝistoj de departementaj tribunaloj. Ili estis elektotaj kaj eblis reelektotaj por sekurigi ilian sendependecon de la aliaj instancoj.
La konstitucio starigis unikan plenumistaron, kvinhoman Direktoraron elektitan el konsilioj. Konstitucio devigis la Konsilion de la Kvincent redakti liston de kandidatoj por la Direktoraro per sekreta baloto. La Konsilio de la Maljunuloj elektis la Direktorojn, ankaŭ per sekreta baloto. La Direktoroj devis plenumi almenaŭ 40 jarojn. Por neprigi gradan sed senĉesan ŝanĝon unu Direktoro, elektita per loto, ĉiujare ŝanĝiĝis. Helpis la Direktorojn ministroj por la diversaj ŝtataj ministrejoj. Tiuj ne iĝis konsilistaroj kaj havis neniajn ĝeneralajn regpovojn.
La nova konstitucio intendis disigi povojn; la Direktoroj ne donis siajn voĉojn pri leĝoj kaj impostoj, kaj nek Direktoroj nek ministroj rajtis kunsidi en iu el la ĉambroj. Por neprigi ke la Direktoroj havu ian sendependecon, ĉiun el ili elektis unu parto de la leĝfaristaro, kaj le leĝfaristaro ne povis eksigi ilin se ili ne malobeis la leĝojn.
Por rajti voĉdoni en la balotoj por la Konsilioj, la civitanoj devis plenumi kelkajn kondiĉojn pri havokvanto kaj loĝo. En urboj kun pli ol ses mil loĝantoj, ili devis posedi aŭ lui posedaĵojn kun enspezo egala al la norma enspezo pro almenaŭ cent kvindek aŭ ducent tagoj de laborado, kaj loĝi en sia loĝejo almenaŭ jaron. Tio elŝlosis grandan parton de la franca loĝantaro.
La granda malgajnanto sub la nova sistemo estis la Urbo de Parizo, kiu estradis la okazojn en la unua parto de la Revolucio. La 24-an de aŭgusto 1794, la komitatoj de la dividaĵoj de Parizo, fortresoj de la Jakobenoj kaj oferintaj la plejmulton de la homoj por amasprotestoj kaj invadoj de la Konvencio, estis abolitaj. Post mallonga tempo, la 31-an de aŭgusto, la municipo de Parizo, la estinta mastrejo de Danton kaj Robespierre, estis abolita, kaj la urbon regis senpere la nacia registaro. Kiam la leĝo de la 19a de vendémiaire, jaro 4 (11-a de oktobro 1795), aplikanta la novan Konstitucion, kreis la unuajn dek du arondismentojn de Parizo, ĝi estigis novajn komitatojn po unu en ĉiu arondismento. La urbo fariĝis nova departemento, la departemento de Seine, kiu anstataŭis la departementon de Parizo kreitan en 1790.
Novaĵoj, julio 1794 – marto 1795
Samtempe la estroj de la ankoraŭ reganta Nacia Konvencio provis kontraŭi defioj kaj de nov-Jakobenoj maldekstre kaj de reĝistoj dekstre. La 21-an de septembro 1794 la restaĵoj de Jean-Paul Marat, kies furiozaj artikoloj antaŭenigis la Teroron, estis metitaj kun granda soleno en la Panthéon, dum en la sama tago la modera Konvenciano Merlin de Thionville priskribis la Jakobenojn kiel "eksterleĝulejo" kaj "kavaliroj de la gilotino". Maljunaj viroj nomataj Muscadins, pliparte de familioj mezklasaj, atakis la Jakobenajn kaj radikalajn klubojn. La nova presada libereco instigis aperon de arego de novaj ĵurnaloj kaj paskviloj de la maldekstro kaj la dekstro, kiel la reĝista L'Orateur du peuple (La Oratoro de la Popolo) eldonita de Stanislas Fréron, ekstrema Jakobeno moviĝinta ĝis la ekstrema maldekstro, kaj ĉe la mala fino de la spektro, la Tribun du peuple (Tribunuso de la Popolo), eldonita de Gracchus Babeuf, ekspastro kiu argumentis por frua speco de socialismo. La 5-an de februaro 1795, la partoficiala ĵurnalo Le Moniteur Universel atakis Marat pro lia instigado al la sangaj ekstremaĵoj de la Teroro. Oni elmovis la restaĵojn de Marat el la Panthéon du tagojn poste. La pretervivintajn Ĝirondanajn deputitojn, kies estroj ekzekutiĝis dum la Teroro, oni reenigis en la Konvencion je la 8-a de marto 1795.
La Konvencio provis pace finigi la katolikan kaj reĝistan leviĝon en Vendée. Subskribante amnestian interkonsenton, ĝi promesis agnoski religian liberecon kaj permesis, ke teritoriaj gardistoj konservu siajn armilojn se la Vendéens finos sian ribelon. El propono de Boissy d'Anglas, je la 21-a de februaro 1795 la Konvencio formale proklamis religian liberecon kaj disigon de eklezio kaj ŝtato.
Militoj, 1794–1795
Inter julio de 1794 kaj la baloto en oktobro de 1795 por la novforma Asembleo, la registaro provis atingi pactraktatojn kaj sekurigi francajn gajnojn. En januaro de 1795, Generalo Pichegru profitis malvarmegan vintron por invadi la Nederlandan Respublikon. Li kaptis Utreĥton la 18-an de januaro, kaj la 14-an de februaro kavalerieroj francaj kaptis la Nederlandan ŝiparon, kiu estis senmovigita en glacio ĉe Den Helder. La Nederlanda registaro petis pacon, fordonante Nederlandan Flandrujon, Mastriĥton, kaj Venlon al Francio. La 9-an de februaro, post franca atakado en la Alpa Montaro, la Grandduko de Toskanio subskribis traktaton kun Francio. Baldaŭ, la 5-an de aprilo, Francio subskribis novan packontrakton, la Pacon de Bazelo, kun Prusio, kie la reĝo Frederiko Vilhelmo la 2-a jam laciĝis de la milito; Prusio agnoskis la francan okupon de la okcidenta flanko de la Rejno. Je la 22-a de julio 1795, interkonsento nomata "La Traktato de Bazelo" subskribiĝis kun Hispanio, kie la franca armeo estis atinginte Bilbaon. Kiam oni elektis la Direktoraron, el la koalicio kontraŭ Francio restis nur Britio kaj Aŭstrio, kiu esperis, ke Rusio eble entiriĝos helpe al ĝi.
Malsukcesa Jakobena puĉo (majo 1795), ribelo en Bretonio (junio-julio)
La 23-an de junio 1795 la Chouans, reĝistaj kaj katolikaj ribeluloj en Bretonio, kunstarigis 14,000-homan armeon apud Quiberon. Per helpo de la Brita militŝiparo, roto de du mil reĝistoj tie estis surterigita. La franca armeo sub Generalo Hoche, reaginte rapide, devigis la reĝistojn rifuĝi en la duoninsulo kaj poste demarŝi. Ili kapitulacis la 21-an de julio; 748 el la ribeluloj estis ekzekutitaj per pafantaro.
Aprobo al la nova konstitucio
La nova Konstitucio de la Jaro 3 prezentiĝis al la Konvencio kaj diskutiĝis de la 4-a de julio ĝis la 17-a de aŭgusto 1795, kaj ĝi estis oficiale aprobita la 22-an de aŭgusto 1795. Ĝi estis longa dokumento, kun 377 artikoloj, kontraste al 124 en la unua Franca Konstitucio de 1793. Eĉ antaŭ ol ĝi efektiviĝis, tamen, la Konvencianoj rimedis por sekurigi, ke ilia hegemonio daŭros en la leĝfaristaro. Ili postulis, ke en la unua baloto ducent kvindek novaj deputitoj estos elektitaj, dum kvincent membroj de la Konvencio restos ĝis la sekva baloto. Poste okazis tutnacia referendumo de rajtaj voĉdonantoj. La totalo de voĉdonantoj estis malgranda; el kvin milionoj da rajtaj elektantoj, 1.057.390 aprobis la konstitucion, kaj 49.978 malaprobis ĝin. Multe pli malgranda nombro, 205.498 kontraŭ 108.754, aprobis la proponon, ke du trionoj de la malnovaj Konvencianoj restu en la asembleo.
Reĝista ribelo de oktobro 1795
La nova Konstitucio de la Jaro 3 oficiale proklamiĝis efektiva la 23-an de septembro 1795, sed la novaj Konsilianoj kaj Direktoroj ankoraŭ ne estis elektitaj. La ĉefoj de la reĝistoj kaj de la partianoj de konstitucia monarkio prenis tiun momenton por provi kapti povon. Ili vidis, ke la baloto por la nova konstitucio estis tute ne impresa. La Parizaj balotantoj plej malfavoris la ideon restigi du trionojn de la malnovaj Konvencianoj en la novaj Konsilioj. Oni formis centran komitaton kun anoj el la pli riĉaj kvartaloj de Parizo, kaj ili komencis plani marŝadon al la meza parto de la urbo kaj Tuileries, kie la Konvencio ankoraŭ kunsidis.
La Konvencianoj, tre spertaj pri konspiroj, ja sciis, ke la planado okazas. Grupo de kvin respublikistaj deputitoj, ĉefataj de Paul Barras, jam formis neoficialan direktorion anticipantan la oficialan. Ili maltrankvilis pri la nacigardistaroj el okcidenta Parizo, kaj ili ne konsideris sekura la militan komandanton de Parizo, Generalo Menou. Barras decidis turni sin al militaj komandantoj en sia akompanantaro konataj kiel respublikistoj, precipe al Bonaparte, kiun li konis dum tiu sukcese batalis kontraŭ la Britoj en Toulon. Bonaparte, tiam duarangan generalon en la Enlanda Armeo, li ordonis defendi la registarajn konstruaĵojn apud la dekstra flanko de la Seine.
La armitaj leviĝantaj reĝistoj planis dukolonan marŝadon ĉe ambaŭ flankoj de la rivero al Tuileries. Kontraŭiris ilin je la 6-a de oktobro de 1795 la artilerio de Generalo Joachim Murat ĉe Sablons kaj la artilerio kaj soldatoj de Bonaparte antaŭ la preĝejo de Saint-Roch. La kuglaro de la pafiloj de Bonaparte malkompate faligis la antaŭmarŝantajn kolonojn, mortigante kvarcent leviĝintojn, kaj finis la ribelon. Bonaparte supriĝis ĝis Divizia Generalo la 16-an de oktobro, kaj Ĉefgeneralo de la Enlanda Armeo la 26-an de oktobro. Tiu estis la lasta leviĝo okazinta en Parizo dum la Franca Revolucio.
La Direktoraro ekĉefas
Inter la 12-a kaj 21-a de 1795, tuj post la subpremo al la reĝista leviĝo en Parizo, okazis la balotoj por la novaj konsilioj dekretitaj de la nova konstitucio. 379 anoj de la malnova Konvencio, plejparte moderaj respublikistoj, estis elektita al la nova leĝfaristaro. Pro la kondiĉoj postulitaj de la Konvencio, plejmulto el la membroj, 381 el 741 deputitoj, estis eks-Konvencianoj kaj fervoraj respublikistoj, sed granda parto de la nove elektitaj deputitoj estis reĝistoj, 118 kontraŭ 11 el la maldekstro. La membroj de la supra ĉambro, la Konsilio de la Maljunuloj, estis elektitaj lote el ĉiuj la elektitoj.
La 31-an de oktobro 1795, la Konsilio de la Maljunuloj elektis la unuan Direktoraron el listo oferita de la Konsilio de la Kvincent. Unu elektito Abbé Sieyès, rifuzis la instancon, dirante, ke ĝi ne konvenas al liaj interesoj nek al lia karaktero. Nova membro, Lazare Carnot, estis elektita anstataŭ li.
La Direktoroj elektitaj estis:
Oni havigis al la Konsilo de la Maljunuloj la konstruaĵon en la Palaco Tuileries kiun antaŭe okupis la Konvencio, dum la Konsilio de la Kvincent diskutadis en la Salle du Manège, la estinta rajdlernejo okcidente de la palaco en la Ĝardeno de Tuileries. Unu el la fruaj decidoj de la nova asembleo estis indiki uniformojn por ambaŭ ĉambroj: la Kvincent havis longajn blankajn robojn kun blua zono, skarlata mantelo, kaj ĉapelo el blua veluro, dum la Maljunuloj havis robon bluviolan, skarpon skarlatan, blankan mantelon, kaj violan ĉapelon.
Financo kaj Ekonomio
La malplivaloriĝon de la mono eksterordinara inflacio akompanis. La Louis d'or (ora monero), kiu valoris 2000 papermonajn livres ĉe la komenco de la Directory, pliiĝis ĝis 3000 kaj tuj 5000 livres. La prezo de litero de vino pligrandiĝis de 50 sous en oktobro de 1795 ĝis dek frankoj kaj tuj tridek frankoj. Kvanto da faruno valoranta du livres en 1790 valoris 225 livres en oktobro de 1794.
La nova registaro ankoraŭ presis assignats, bazitajn sur la valoro de posedaĵoj konfiskitaj al la eklezio kaj la nobelaro, sed ĝi ne povis presi ilin sufiĉe rapide; eĉ presante cent milionojn en unu tago ĝi kovris nur trionon de siaj bezonoj. Por plenigi la trezorejon, la Direktoraro permesis al si en decembro de 1795 devigi prunton de 600 milionoj da livres el riĉaj civitanoj, postulante de ĉiu inter 50 kaj 6000 livres.
Por batali kontraŭ inflacio, la registaro komencis stampi pli da oraj kaj arĝentaj moneroj, kiuj realan valoron havis; la registaro havis malpli da oro sed grandajn rezervojn de arĝento, precipe en formo de manĝiloj, kandelingoj, kaj aliaj objektoj konfiskitaj al la eklezioj kaj al la nobelaro. Ĝi stampis 72 milionojn da écus, kaj kiam tiu provizo de arĝento malaltiĝis, ĝi akiris multe pli da oro kaj arĝento per militado ekster Francio, precipe de la armeo de Bonaparte en Italio. Bonaparte postulis oron aŭ arĝenton de ĉiu urbo, kiun li konkeris, minacante detrui ilin, se ili ne pagos.
Disponebleco de Manĝaĵo
Disponebleco de manĝaĵo por la loĝantaro, kaj precipe por la Parizanoj, estis granda ekonomia kaj politika problemo antaŭ kaj dum la Direktoraro; ĝi okazigis tumultojn en Parizo kaj atakojn kontraŭ la Konvencio. Por sekurigi la disponebleco de manĝaĵo por la senkulotuloj en Parizo, la subtenantaro de la Jakobenoj, la Konvencio strikte regulis disdonon de greno kaj fiksis prezojn maksimumajn por pano kaj aliaj esencaĵoj. Kiam la mono malvaloriĝis, la fiksitaj prezoj baldaŭ ne kovris la produktokoston, kaj provizoj malaltiĝis. La Konvencio devis aboli la maksimumon je la 24-a de decembro 1794, sed ĝi ankoraŭ aĉetis egajn kvantojn da pano kaj viando, kiun ĝi disdonis por malaltaj prezoj al la Parizanoj. Tiu Pariza manĝaĵodisdonado kostis grandan parton de la nacia buĝeto, kaj pri ĝi rankoris la cetera lando, kiu tiun avantaĝon ne havis. Frue en 1796, la disponebla greno jam estis plivastigata de liveroj el Italio kaj eĉ Alĝerio. Malgraŭ la pliigita importado, la grenliverado al Parizo ne sufiĉis. La Ministrejo por Enlando raportis la 23-an de marto 1796, ke nur tiom da tritiko estas, per kiom oni faros panon dum kvin tagoj, kaj okazas mankoj de viando kaj fajrligno. La Direktoraro devis rekomenci liveradon de subvenciita manĝaĵo al malriĉeguloj, maljunuloj, malsanuloj, kaj registaraj dungitoj. La manĝomankoj kaj altaj prezoj estis unu faktoro en la kresko de malkontento kaj la leviĝo de Gracchus Babeuf, la Konspiro de la Egaluloj, en 1796. La rikoltoj estis bonaj en la sekvaj jaroj kaj manĝaĵo ja fariĝis pli disponebla, sed ĝi restis ankoraŭ zorginda en la nordo, la okcidento, la sudoriento, kaj la valo de la Sejno.
Babeuf kaj la Konspiro de la Egaluloj
En 1795, la Direktoraro frontis kontraŭ nova minaco, de la partianoj de François Noël Babeuf, lerta politika agitanto, kiu prenis al si la nomon Gracchus kaj organizis tion, kio poste koniĝis kiel Konspiro de la Egaluloj. Babeuf tiriĝis de 1789 al la "agrara leĝo", reformo celita de la malmodernaj Romaj fratoj, Tiberius kaj Gaius Gracchus, por komunigi havaĵojn, kiel rimedo por atingi ekonomian egalecon. Antaŭ la falo de Robespierre li forlasis tiun projekton kiel nepraktikan kaj estis moviĝanta al pli malsimpla plano. Babeuf ne vokis al abolo al ĉiu privata havado, kaj li skribis, ke kamparanoj devas posedi proprajn terpecojn, sed li proponis, ke ĉiu riĉaĵo devas egale komuniĝi: oni estis devigonta ĉiujn kapablajn civitanojn labori, kaj ĉiuj estis ricevontaj la saman enspezon. Babeuf kredis, ke la franca civitanamaso ankoraŭ ne estas preta por sinrego; tial li proponis diktatorecon de si ĝis la popolo estos sufiĉe edukita por ekregi. "Popolo", Babeuf skribis, "enspiru, vidu, rekonu vian gvidanton, vian defendanton!... via tribunuso prezentas sin kun konfido."
Ĉe la komenco, la partio de Babeuf estis malgranda; la legantoj de lia ĵurnalo, Le Tribun du peuple ("La Tribunuso de la Popolo"), estis precipe mezklasaj ekstremmaldekstraj Jakobenoj ŝlositaj el la nova registaro. Tamen lia ŝatateco en la laboristaro de la ĉefurbo pligrandiĝis post la falo de la valoro de la assignats, kiu rapide okazigis plimalgrandiĝo de salajroj kaj plialtiĝo de prezoj de manĝaĵoj. De oktobro 1795 li samalianciĝis kun la plej radikalaj Jakobenoj, kaj la 29-an de marto 1796 li starigis la Directoire secret des Égaux ("Sekretan Direktoraron de la Egaluloj"), kiu proponis "revoluciigi la popolon" per paskviloj kaj afiŝoj kaj kaj poste faligi la registaron. Le estigis aliancon de utopianaj socialistoj kaj radikalaj Jakobenoj, inkluzivantan Félix Lepeletier, Pierre-Antoine Antonelle, Sylvain Marechal, Jean-Pierre-André Amar kaj Jean-Baptiste Robert Lindet. La Konspiron de la Egaluloj oni organizis laŭ nova maniero: en la mezo estis Babeuf kaj la Sekreta Direktoraro, kiuj kaŝis siajn identecojn, kaj komunikis kun aliaj membroj de la konspiro nur per kelkaj fidatoj. Tiun konspirostrukturon Marksismaj movadoj poste alprenis. Malgraŭ liaj antaŭzorgoj, la Direktoraro kaŝenigis agenton en la konspiron, kaj plene informiĝis, kion li faras. Bonaparte, la ĵus nomumitan komandanton de la Enlanda Armeo, oni ordonis fermi la Klubon de la Panthéon, la ĉefan kunvenejon por la Jakobenoj en Parizo, kion li faris la 27-an de februaro 1796. La Direktoraro uzis aliajn rimedojn por eviti leviĝon; la Polica Legiono (légion de police), loka polico regata de Jakobenoj, devis iĝi ero de la Armeo, kaj la Armeo organizis moveblan kolonon por patroli la kvartalojn kaj ĉesigi leviĝojn.
Antaŭ ol Babeuf kaj lia konspiro povis ekataki, li estis perfidita de polica spiono kaj arestita en lia kaŝejo je la 10-a de majo 1796. Kvankam li estis lerta agitanto, tamen li estis tre mallerta konspiranto; kun li en la kaŝejo estis la kompletaj registroj de la konspiro, kun ĉiuj la nomoj de la konspiranoj. Malgraŭ tiu malhelpo, la konspiro daŭrigis siajn planojn. La nokton de la 9-a ĝis 10-a de septembro 1796, inter 400 kaj 700 Jakobenoj iris al la armetendaro de la 21-a Dragona Regimento (21e régiment de dragons) en Grenelle kaj provis levi armitan ribelon kontraŭ la Konvencio. Samtempe oni estigis kolonon de batalontoj en la laboristaj kvartaloj de Parizo por marŝi kontraŭ la Palaco Luxembourg, la ĉefregejo de la Direktoraro. La Direktoro Carnot estis informita en la pasinta nokto de la tendarestro, kaj armeero de dragonoj estis preta. Kiam la atako komencis ĉirkaŭ la 10-a horo, la dragonoj ekaperis kaj sturmis. Ĉirkaŭ dudek Jakobenoj estis mortigitaj kaj la ceteraj arestitaj. La kolono de batalontoj, lerninte, kio okazis, kaj konfuzite, disiĝis. Sekvis plejparta aresto al la batalontoj de Babeuf kaj la Jakobenoj. La nokta arestado al suspektatoj en liaj domoj, ĉesinta post la falo de Robespierre, rekomencis por tiu momento.
Malgraŭ la aresto, Babeuf, mallibera, tamen sentis, ke li povas intertrakti kun la registaro. Li skribis al la Direktoraro: "Civitanoj Direktoroj, ĉu vi rigardus malsupren se vi traktus kun mi de povo al povo? Vi vidis nun de kia vasta konfido mi estas la centro... tiu sento vin tremigis." Faris diversajn provojn por liberigi Babeuf liaj partianoj. Fine oni movis lin al Vendôme por la proceso. La Direktoraro ne estis tremigita. La akuzitajn Jakobenojn militaj kortumoj procesis inter la 19-a de septembro kaj la 27-a de oktobro. Tridek Jakobenoj, inkluzivantaj tri eks-Konvencianojn, estis kondamnitaj kaj gilotinitaj. Babeuf kaj liaj ĉefaj partianoj procesiĝis en Vendôme inter la 20-a de februaro kaj 26-a de majo 1797. La du ĉefoj, Babeuf kaj Darthé, estis kondamnitaj. Ambaŭ provis mortigi sin, sed malsukcesis kaj estis gilotinitaj la 27-an de majo 1797. Tamen, en la sekvaj monatoj, la Direktoraro kaj Konsilioj grade turnis sin de la regista dekstro kaj provis trovi novajn aliancojn ĉe la maldekstro.
Milito kaj Diplomatio (1796–97)
La precipa okupo de la Direktoraro dum ĝia ekzistado estis la milito kontraŭ la koalicio de Britio kaj Aŭstrio. La milita celo difinita de la Konvencio en oktobro de 1795 estis grandigi Francion ĝis tio, kion oni deklaris ĝiaj naturaj limoj: la Pireneoj, la Rejno, kaj la Alpoj, la limoj de Gaŭlio en la epoko de la Roma Imperio. En 1795 Prusio, Hispanio, kaj la Nederlanda Respubliko eksiĝis el la koalicion kaj la militon kaj faris pacon kun Francio, sed Britio rifuzis akcepti la francan anekson al Belgio. Krom Britio kaj Aŭstrio, la solaj restantaj malamikoj por Francio estis la Reĝlando de Sardio kaj kelkaj malgrandaj Italaj ŝtatoj. Aŭstrio proponis Eŭropan kongreson por fari akordon pri limoj, sed la Direktoraro rifuzis, postulante senperan intertraktadon kun Aŭstrio. Premite de Britio, Aŭstrio konsentis daŭrigi la militon kontraŭ Francio.
Lazare Carnot, la Direktoro, kiu mastrumis militajn aferojn, planis novan kampanjon kontraŭ Aŭstrio, per tri armeoj: la Armeo de Sambre-et-Meuse de Generalo Jourdan ĉe la Rejno kaj la Armeo de la Rejno kaj Mozelo de Generalo Moreau ĉe la Danubo marŝos al Vieno kaj devigos pacon; tria armeo, la Italia Armeo sub Generalo Bonaparte, kiu estis mirinde rapide altrangiĝinta pro sia defendo al la registaro kontraŭ reĝista leviĝo, faros diversian operacon kontraŭ Aŭstrio en norda Italio. La armeo de Jourdan kaptis Majencon kaj Frankfurton, sed je la 14-a de aŭgusto 1796 ĝi estis venkita de la A Aŭstroj en la Batalo de Amberg kaj denove la 3-an de septembro 1796 en la Batalo de Würzburg, kaj devis remarŝi ĝis la Rejno. Generalo Moreau, sen la subteno de Jourdan, ankaŭ devis remarŝi.