cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence)
Georgo Plantaĝeneto (naskiĝis la 21-an de oktobro 1449, mortis la 18-an de februaro 1478) estis frato de Eduardo la 4-a (Anglio) kaj Rikardo la 3-a (Anglio).
Familio kaj frua vivo
Li estis filo de Rikardo Plantaĝeneto (3-a duko de Jorko) kaj Cecily Neville, kaj naskiĝis en Dublino. En 1461, post sia surtroniĝo, lia frato Eduardo nomumis lin duko de Clarence, kiu estis titolo de tempo al tempo posedata de anoj de la angla reĝa familio.
La 11-an de julio 1469, en Calais, George edziĝis al Izabela Neville, filino de Rikardo Neville (16-a grafo de Warwick).
Vivo
Komence Georgo lojale subtenis la pretendon de sia frato al la angla trono. Tamen lia bopatro forlasis Eduardon kaj iris al Francio por alianciĝi al Margareta de Anĵuo (edzino de la detronigita Henriko la 6-a). Georgo kuniĝis kun sia bopatro en Francio, akompanate de sia graveda edzino. la 16-an de aprilo 1570, sur ŝipo tre proksima al Calais, ŝi naskis ilian unuan idon, Anne, kiu post nelonge mortis.
Georgo esperis ke, helpe de sia bopatro, li anstataŭus sian fraton kiel reĝo de Anglio. Tamen baldaŭ li konsciis ke tio ne okazus: la grafo de Warwick edzigis sian pli junan filinon Anne al la heredonto de Henriko la 6-a, Eduardo de Westminster (princo de Kimrio). Georgo alianciĝis al Henriko, kiu rekompencis lin per deklaro ke, se Eduardo de Westminster mortus, Georgo estus lia heredonto.
La grafo de Warwick fine ne sukcesis retronigi Henrikon, kaj li mem mortis dum batalo. Eduardo la 4-a pardonis sian fraton kaj redonis al li sian favoron. Per sia edziĝo Georgo rajtis heredi la titolon grafo de Warwick, sed ne ĉiujn bienojn de sia bopatro, ĉar lia pli juna frato Rikardo (duko de Gloucester) (la estonta Rikardo la 3-a) edziĝis al Anne Neville, filino de lia bopatro. Rikardo kaj Georgo rivalis, sed fine Rikardo superis Georgon, kiu ege malkontentis.
Izabelo Neville mortis la 22-an de decembro 1476, aŭ pro akuŝ-malsano aŭ pro ftizo.
Morto
Georgo komplotis kontraŭ sia frato Eduardo la 4-a, kaj estis malliberigata en la Turo de Londono. Kulpigite de ŝtatperfido, li ekzekutiĝis en la Turo la 18-an de februaro 1478. Laŭ tradicio li estis dronata en barelego de malvazio-vino. Li kaj lia edzino entombiĝis en Abatejo Tewkesbury, Gloucestershire.
Idoj
Georgo kaj lia edzino Izabela havis kvar gefilojn:
Eŭtanazio
[[Dosiero:Legality_of_euthanasia.svg|eta|500px|Stato de eŭtanazio en la mondo:
]]
Eŭtanazio (etimologie, el la greka, ευθανασία, de eu~ – bona, ĝusta, facila kaj thanatos – morto; do "bona morto"') estas ia procedo por plifruigi la morton de homo, kies pluvivon oni konsideras nedezirebla. La motivoj de tiu nedezirebleco povas varii.
Difinoj de eŭtanazio
Eŭtanazio povas signifi, depende de la vidpunkto:
Pasiva eŭtanazio
Oni ĉesas apliki al la malsana persono kuracilojn, medikamentojn aŭ, ĝenerale, farmakojn aŭ ajnan rimedon (inkluzive de nutraĵo) plu tenantajn lin viva.
En kelkaj landoj oni jam akceptis tiun pasivan eŭtanazion. Tio signifas escepton de la normala devo helpi al homoj en danĝero aŭ senhelpa situacio.
Aktiva eŭtanazio
Oni donas al la malsana persono substancon aŭ farmakon kiu, pro la dozo aŭ konsisto, plirapidigas aŭ antaŭigas ties morton. Se la persono estas agokapabla, sufiĉas disponigi al li la rimedon.
Navahoj
Navahoj, navaĥoj aŭ navajoj estas la plej granda (ĉ. 170.000 nur en la rezervejo, ĉirkaŭ 300.000 en tuta Usono) indiana popolo en Usono. Ili vivas ĉefe en Arizono, Nov-Meksiko, kaj Utaho. Ili parolas la navahan lingvon, apartanantan al la apaĉaj lingvoj. La du popoloj migris kune en la 10-a ĝis la 12-a jarcento el Kanado al sudokcidento. Ilin forte influis sude la pueblaj indianoj de kiuj ili lernis agrokulturon kaj brutobredadon.
Laŭ ilia legendo, homoj venas el subteraj mondoj. Ili praktikas multajn ritojn.
La usona registaro ekmilitis kontraŭ ili en 1863 (sub kolonelo Kit Carson). Dum la militmarŝo, la registaraj soldatoj neniigis agrarproduktojn de la navahoj kaj brutarojn, enprizonigis 8.000 navahojn kaj 400 meskalerajn apaĉojn en Bosque Redondo (en la nuna Nov-Meksiko). Ilia kaptiteco daŭris 4 jarojn.
La rezervejo de la navahoj estas entute 64.000 km2 en la tri menciitaj ŝtatoj, sed situas en seka areo kaj ne certigas plene la vivtenon.
Oben am jungen Rhein
Oben am jungen Rhein (obn am jungn rajn, germane: supre ĉe l' juna Rejn') estas la nacia himno de Liĥtenŝtejno.
Historio
La originalaj lirikoj estis skribitaj en la 1850-aj jaroj de Jakob Josef Jauch (1802–1859).
Lirikoj
Ĝiaj versoj estis verkitaj de Jakob Josef Jauch en 1850; la melodio estas la sama kiel tiu de la angla himno ("God Save the Queen"). Ĝi havas du strofojn, kies teksto estas:
Ĝis 1963 la unua linio tekstis "Oben am deutschen Rhein" (supre ĉe l' germana Rejn'); tiam oni elektis la pli neŭtralan adjektivon "juna".
Onikso
Onikso (el la greka onyx, ungo) ankaŭ konata kiel marmora onikso aŭ kalka onikso, estas mineralo de la grupo IV (oksidoj), laŭ la klasifiko de Strunz, konsiderata kiel gemo. Ĝi konsistas el siliko (SiO2).
Oben am jungen Rhein
Lirikoj
Poezian tradukon de la himno faris Ros' Haruo.
Onikso
Onikso havas vulkanan originon, kreita pro la akumulado de vulkanaj gasoj. Ĝi estas uzata ĉefe por la juvelarto kaj ornamaĵoj, pro la allogeco de ĝiaj verdecej nuancoj kaj pro la kvalito de ĝia polurado.
László Áron
László Áron [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Áron László estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Onikso
En Argentino tiu ŝtono troviĝas en la regiono La Toma, provinco San-Luiso, kaj ĉirkaŭe. Tie ili asertas ke ties oniksujoj estas la ununuraj en la mondo, sed nur pri verda onikso. La pleja produktanto de onikso estas Pakistano.
László Áron
László Áron naskiĝis la en Kecskemét.
Ora bovido
La ora bovido (hebree: עֵגֶּל הַזָהָב }}, ‘ēggel hazâhâv) estis, laŭ la Biblio, idolo konstruita de Aaron por kontentigi la Hebreoj dum la foresto de Moseo, kiam tiu ĉi supreniris al Monto Sinajo. En la hebrea lingvo la epizodo estas konata kiel ḥēṭ’ ha‘ēggel (חֵטְא הַעֵגֶּל) aŭ "La Peko de la Bovido" kaj estas citata la unuan fojon en Eliro 32,4.La kulto al taŭro estis komuna en multaj kulturoj. En Antikva Egiptio, el kiu, laŭ la rakonto de la Eliro, devenis tiuepoke la Hebreoj, la Taŭro Apiso estis kulta objekto, kiun, laŭ iuj esploristoj, hebreoj revivigis en la dezerto; aliaj, male, opinias ke la Dio de Izraelo estis asociita aŭ reprezentita kiel diaĵo bovido/taŭro pro proceso de religia asimilado kaj sinkretismo. Inter la popoloj najbaraj de la hebreoj en la antikva Proksima Oriento kaj en la Egea maro la sovaĝa taŭro estis abunde adorata, ofte kiel “Luna Tŭro” kaj kreaĵo de El (diaĵo de la ŝemida panteono).
László Áron
Biografio
László Áron akiris aktoran diplomon en Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en 1972. Lia ĉefinstruisto estis Zsuzsa Simon. Li ricevis rolojn en Teatro Petőfi (Veszprém) inter 1972–1976 kaj 1980–1982, intertempe kaj poste en aliaj teatroj province. Inter 1986–1988 li estis membro de Teatro József Attila, inter 1991–1997 en Gaja Teatro (en la ĉefurbo). Li ofte estis videbla en diversaj filmoj, same lia voĉo estis aŭdebla en eksterlandaj filmoj.
Onikso
La plej granda oniksujo en Ameriko troviĝas en La Laguna (subŝtato Durango, Meksiko).
Mateo Aŭrogalo
Biografio
En 1515 li ricevis sian diplomon pri Bakalaŭro. En 1519 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Wittenberg, kie Filipo Melanktono instruis la hebrean, la latinan kaj la grekan. Unu el liaj ĉefaj verkoj estas iu Kroniko pri la Dukoj kaj Reĝoj de Bohemio. Li estis konsiderata homo trankvila kaj amikema. En 1521, Georgo Spalatino (1484-1545) lin indikis kiel sukcedanto de Mateo Adriani (1475-1521) -- kiu tute ne havis simpation al Lutero pro religiaj kialoj -- en la katedro pri la hebrea, kie Jakob von Jonas (1500-1558) kaj Ambrosius Moibanus (1494-1554) estis liaj lernantoj. Aŭrogalo forte interesiĝis pri la studo de la Aramea lingvo postbiblia, kaj pli malfrue li rekomendis la studon de la Targum al la studentoj pri kristana teologio.
László Áron
Liaj televiziaj filmaj roloj (elekto)
Li estis hungara voĉo ekzemple de John Hoyt, Sam Shepard, Carmen Argenziano, Tom Atkins, Miguel Ferrer, Franco Nero.
Ora bovido
Biblia rakonto
En la liibro de la Eliro 32, estas rakontate ke dum Moseo loĝis en la monto por ricevi de Dio la dekalogon (24,12-18), la Izraelidoj, opiniinte ke Moseo ne plu revenus el la monto, petis de Aaron la permeson aranĝi sian dion por povi lin adori [[32.1). - (" 1 Kiam la popolo vidis, ke Moseo longe ne malsuprenvenas de la monto, la popolo kolektiĝis antaŭ Aaron, kaj diris al li: Leviĝu, faru al ni diojn, kiuj irus antaŭ ni; ĉar pri tiu Moseo, la viro, kiu elkondukis nin el la lando Egipta, ni ne scias, kio fariĝis kun li."). Aaron tial kolektis iliajn orajn juvelojn kaj ilin fandante forĝis oran statuon reprezentantan bovidon kaj ili ĝin adoris proklamante ĝin ilia dio: "Kaj li prenis tion el iliaj manoj kaj formis ĝin per ĉizilo kaj faris el ĝi fanditan bovidon. Kaj ili diris: Jen estas viaj dioj, ho Izrael, kiuj elirigis vin el la lando Egipta!!" (32,4). “Kaj ili leviĝis frue la sekvantan tagon kaj oferis bruloferojn kaj alportis pacoferojn; kaj la popolo sidiĝis, por manĝi kaj trinki, kaj ili leviĝis, por ludi”. (32,6). “  “Kaj la Eternulo diris al Moseo: Mi vidas ĉi tiun popolon, ĝi estas popolo malmolnuka. 10 Lasu do Min, kaj ekflamos Mia kolero kontraŭ ilin, kaj Mi ilin ekstermos, kaj Mi faros vin granda popolo”.  (32,9-10). Sed Moseo preĝis Dion por ke la izraelidoj estus pardonitaj, kaj “la Sinjoro pardonis al sia popolo.
Mateo Aŭrogalo
Biografio
Ekde 1531, iu "Collegium Biblicum" en Wittenberg en la revizio de lia biblia traduko. En la grupo partoprenis ne nur Melanktono kaj Aŭrogalo, sed ankaŭ Caspar Cruciger (1504-1548), Justus Jonas, la maljuna (1493-1555) kaj Johano Bugenhageno (1485-1558).
Ora bovido
Biblia rakonto
Sekve Moseo malsupreniris el la monto, sed vidante la oran bovidon koleriĝis, ĝetis teren la tabulojnn de la dek ordonoj, ili frakasante, kaj riproĉis Aaron kaj ĉiujn izraelidojn. Poste bruligis la oran bovidon, ĝin pulvorigis, ĝin surŝutis per akvo kaj devigis izraelidojn trinki; fine li metis pordon al tendumejo. (32,26-28)
Salduero
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 2,69 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 147 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 240 loĝantojn el la 1960-aj jaroj.
Ora bovido
La ora bovidoj de Jerobeam en Betel kaj Dan
La ora bovido estas menciita en Neĥemja (9,16-11) “Vi vidis la mizeron de niaj patroj en Egiptujo, kaj Vi aŭdis ilian kriadon ĉe la Ruĝa Maro; 10 kaj Vi faris signojn kaj miraklojn super Faraono, super ĉiuj liaj servantoj, kaj super la tuta popolo de lia lando, ĉar Vi sciis, ke ili agis fiere kontraŭ ili; kaj Vi faris al Vi nomon, kia ĝi estas ĝis nun. 11 Kaj Vi disfendis antaŭ ili la maron, kaj ili trairis meze de la maro sur seka tero; kaj iliajn persekutantojn Vi ĵetis en la profundon, kiel ŝtonon en potencan akvon. 12 Per nuba kolono Vi kondukis ilin tage, kaj per fajra kolono nokte, por prilumi al ili la vojon, kiun ili devis iri. 13 Kaj sur la monton Sinaj Vi malsupreniris, kaj Vi parolis al ili el la ĉielo, kaj donis al ili instrukciojn ĝustajn, instruojn verajn, leĝojn kaj ordonojn bonajn. 14 Kaj Vian sanktan sabaton Vi konigis al ili, kaj ordonojn, leĝojn, kaj instruon Vi ordonis al ili, per Via servanto Moseo. 15 Kaj panon en la ĉielo Vi donis al ili kontraŭ ilia malsato, kaj akvon el roko Vi elirigis por ili kontraŭ ilia soifo; kaj Vi diris al ili, ke ili iru ekposedi la landon, kiun per levo de la mano Vi promesis doni al ili. 16 Sed ili kaj niaj patroj fariĝis fieraj kaj malmolnukaj kaj ne obeis Viajn ordonojn; 17 ili ne volis obei, kaj ne memoris Viajn mirindaĵojn, kiujn Vi faris sur ili; ili malmoligis sian nukon kaj starigis al si estron, por reveni ribele al sia sklaveco. Sed Vi estas Dio pardonema, indulgema kaj kompatema, pacienca kaj favorkora, kaj Vi ne forlasis ilin. 18 Kvankam ili faris al si fanditan bovidon, kaj diris: Jen estas via dio, kiu elkondukis vin el Egiptujo, kaj kvankam ili faris grandajn blasfemojn, 19 Vi tamen en Via granda favorkoreco ne forlasis ilin en la dezerto, la nuba kolono ne foriĝis de ili tage, por konduki ilin sur la vojo, kaj la fajra kolono nokte, por prilumi al ili la vojon, kiun ili devis iri; 20 kaj Vian bonan spiriton Vi donis al ili, por instrui ilin, kaj Vian manaon Vi ne rifuzis al ilia buŝo, kaj akvon Vi donis al ili kontraŭ ilia soifo. 21 Kaj dum kvardek jaroj Vi nutris ilin en la dezerto; nenio mankis al ili; iliaj vestoj ne sentaŭgiĝis, kaj iliaj piedoj ne ŝvelis”.(9)
Komparante la du rakontojn, oni vidas malkongruaĵojn en tiu Elira: en ĝi plitendencas la emo akuzi la izraelidojn. Laŭ 2Reĝoj 12,26-30, post la fondo de la Norda Izraela Regno, Jerobeam volis imiti en sia teritorio la oferan praktikon de Jerusalemo kaj “diris en sia koro: Nun la regno povas reveni al la domo de David; 27 se ĉi tiu popolo irados, por fari oferojn en la domo de la Eternulo en Jerusalem, tiam la koro de ĉi tiu popolo returniĝos al ilia sinjoro, al Reĥabeam, reĝo de Judujo; kaj ili mortigos min kaj revenos al Reĥabeam, reĝo de Judujo. 28 Kaj la reĝo aranĝis konsiliĝon, kaj li faris du orajn bovidojn, kaj diris al la popolo: Ne iradu plu en Jerusalemon; jen estas viaj dioj, ho Izrael, kiuj elkondukis vin el la lando Egipta. 29 Kaj li starigis unu en Bet-El, kaj la duan li instalis en Dan. 30 Kaj ĉi tiu afero fariĝis kaŭzo de pekado: la popolo komencis iradi al unu el ili ĝis Dan”. Li do konstruis du orajn bovidojn kaj ilin lokigis en Betel kaj en Dan, eble imitante la kerubojn konstruigitajn de Salomono por la jerusalema templo. Iuj esploristoj opinias ke la elira rakonto estis iamaniere malplibonigita de la sacerdotaro por povi kondamni la konduton de la Norda Izraela Regno.
Salduero
Geografio
Ĝi distas 37 km de Sorio, provinca ĉefurbo. Ĝi estas apud Molinos de Duero kaj iom pli for de Vinuesa, fine de la Akvobaraĵo Cuerda del Pozo ĉe la rivero Doŭro.
Ora bovido
La ora bovidoj de Jerobeam en Betel kaj Dan
La deklaroj de Aaron kaj Jerobeam estas preskaŭ identaj: Kaj ambraŭ protagonidoj, Aaron kaj Jerobeam, proklamis feston popolan.
Aethelhere
Aethelhere (m. la 15-an de novembro 655) estis reĝo de East Anglia, Anglio ekde ĉirkaŭ 653.
Ora bovido
Islama interpreto
Laŭ la islama interprarto, la peko de la adorantoj de ora Bovido estas Shirk (arabe: شرك}}), peko de idolatrio aŭ de Politeismo. La adorantoj de la ora Bovido estis, laŭ la Korano, pardonataj kiel signo de la tolero kaj mizerikordo de Alaho.
Salduero
Geografio
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Riberas del Río Duero y afluentes, okupanta 5 hektarojn, nome 2 % de la teritorio.
Ora bovido
Kritika interpreto
Antikva legendoj, konfirmita de arkeologiaj trovaĵoj de 1929, ĝi konfirmis ke la ora bovido estis alportita de la oriento, en la urbo de Lierna, la Lago Kiel, kie li estis entombigita. . Spite de sia ekstera fasado ŝajne simpla, la rakonto pri la ora bovido estas kompleksa. Laŭ bibliisto Michael Coogan, ŝajnas ke la ora bovido ne estis idolo reprezentante alian dion. Kiel pruvo li apogiĝas sur Eliro (32.4-5). Alia interpreto pri la rakonto de ora Bovido tias: la ora bovido devis esti la piedestalo de Javeo. En la arto de la Proksima Oriento la dioj ofte estis prezentitaj surpiede starantaj sur besto, anstataŭ ol sidantaj sur trono. Tiu vidpunkto sugestas ke la ora bovido estis nur alternativo de la Kesto de Interligo aŭ de la keruboj sur kiuj Javeo estis entronigita.
Aethelhere
Familio
Du fratoj de Aethelhere, Anna kaj Aethelwold, iĝis reĝoj de East Anglia.
Salduero
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Ora bovido
Kritika interpreto
La Hipotezo dokumenta estas uzata por montri ke la rakonto modifiĝis laŭ la celoj elektitaj de la modifantoj: tiuj celoj povas esti malŝati la regon de Nordo kiuj siavice estis kreinta orajn bovidojn, aŭ por justigi la novan linion de sacerdotoj ne plu Aaronaj….
Aethelhere
Regado de Anna
Anna iĝis reĝo de East Anglia en ĉirkaŭ 636. Dum lia regado Penda, reĝo de Mercia, estis forta malamiko, kaj en 651 Penda forpelis Anna de East Anglia. Probablas ke dum lia foresto lia frato Aethelhere servis kiel reganto.
Salduero
Historio
En frua mencio la loĝloko aperis kun la nomo Salguero (kiu signifus salikon aŭ lokon kie oni havigas salon al la brutaro; ambaŭ signifoj estas verŝajnaj).
Ora bovido
Aliaj projektoj
KOMUNEJO:
Salduero
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejoj, fontano omaĝo al ĉaristoj, kaj ponto super la rivero Doŭro.
Aethelhere
Regado de Anna
En 653 Anna revenis en sian regnon. Ĉe Bulcamp, proksime al Blythburgh, Suffolk okazis batalo dum kiu Penda tute venkis la armeon de Anna, kaj Anna kaj sia filo Jurmin mortis, kune kun multaj gravuloj.
Reĝo de East Anglia
Aethelhere sekvis Anna kiel reĝo de East Anglia. Kiel sia frato, li estis kristana, kaj dum lia regado Sankta Botolph konstruis manaĥejon ĉe "Ikanho" (eble en suda Lincolnshire).
Morto
En 655 Penda atakis Northumbria kun grandega armeo, al kiu aniĝis Aethelhere. Verŝajne Penda devigis Aethelhere partopreni la invadon. Oswiu, reĝo de Northumbria, havis pli malgrandan armeon, sed, la antaŭtagon de la decida batalo, kimraj alianculoj de Penda foriris, kaj alia alianculo, Aethelwald (reĝo de Deira) decidis iĝi neŭtrala ĝis li scios la probablan rezulton.
Apud la rivero Winwaed, verŝajne proksime al Leeds, Oswiu tute venkis la invadantojn, kaj dum la batalo mortis Penda, Aethelhere kaj multaj aliaj estroj de la armeo de Mercia.
Aethelwold sekvis sian fraton kiel reĝo de East Anglia.
(17511) 1992 QN
(17511) 1992 QN estas tre malgranda, tre hela apolona asteroido malkovrita la de la usonaj geastronomo Eleanor Francis Helin kaj Jeff T. Alu elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito tanĝas la orbiton de Venuso kaj krucas tiun de Marso, ĝi estas venusrenkonta kaj marsrenkonta asteroido. Ĝi estas ankaŭ terrenkonta kvankam ĝia orbita klinangulo tenas ĝin nemaltrankviligante malproksima de nia planedo: 19,777 milionoj da km aŭ 0,1322 astronomia unuo (MOID por la epoko de la )
13775 Thébault
13775 Thébault estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Philippe Thébault de la Observatorio de Parizo, fakulon pri la dinamiko de la sunsistemaj korpoj. Li laboris pri la akrecio de planedsistemoj kaj la kolizioj en la Kujper-zono.
Libhošť
Libhošť (Liebisch) estas municipo en Ĉeĥio, situanta apud ŝoseo I/48 proksimume 5 km nordoriente de Nový Jičín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo aperas en la jaro 1411.
Ĝi la jaro 1976 ĝi estis memstara municipo, poste ĝi estis alligita al distrikta urbo Nový Jičín. En la jaro 1994 memstariĝis najbara Šenov u Nového Jičína, Libhošť pro tio ĉesis esti najbari kun la resto de teritorio de Nový Jičín kaj ĝi fariĝis ties eksklavo. La 11-an de aprilo 2010 ĉi tie okazis loka referendumo pri forŝiro de Nový Jičín. 59,43 % rajtigitaj balotintoj elparolis sin por la memstareco, tial ekde la 1-a de januaro 2011 Libhošť post preskaŭ 40 jaroj denove memstariĝis.
JoMo
JoMo (t. e. Jean-Marc LECLERCQ, naskiĝinta la ) estas franca kantisto kaj esperantisto, konata pro lia multlingva koncerto (22 kantoj en 22 lingvoj, kiu eniris la Guinness book of Records (2000).
Biografio
Li komencis muziki en la jaro 1977 kaj ekesperantiĝis en 1988.
Li venas de Lille, sed nun loĝas en Tuluzo. Li iam estis kantisto de la grupo Les Rosemary’s Babies (La Rozmariaj Beboj) kiu eldonis du KDojn ĉe la franca diskeldonisto Boucherie et Willins Production kaj kies urĝa enscenigo leviĝis al ekstreme varmaj koncertoj tra tuta Eŭropo, el kiuj pli ol ducent estas nur en la franca.
Kariero
Li surpiedigis sian propran tiaman grupon, La Rozmariaj Beboj, kiu ekfamiĝis komence de la 1990-aj jaroj en la franca alternativa rok-medio. La bando turneis en diversaj landoj (el kiuj Ĉinio), produkis du albumojn, kaj eĉ koncertis sur la prestiĝa pariza scenejo Olympia. Post disiĝo de la Beboj, JoMo kreis novan grupon, Liberecanoj, kun kiu li surbendigis ĉe Vinilkosmo kaj kreis unuan rekordon de multlingva koncerto (22 kantoj en 22 lingvoj), kiu aperis en 2000 en la libro Guinness book of Records. Poste kaj sole, li surbendigis tutan esperantan albumon titolitan JoMo friponas!, kiu aperis fine de 2001. Sekva disko, jOmO slavumas, aperis printempe de 2006 kun multaj muzikistoj slavstilaj.
Multlingveco
Li montris rimarkeblan progreson al lingvodiverseco pere de muziko. Li havas kantrepertuaron en 22 lingvoj, interalie Esperanto. Pro tio li en 2000 estis menciita en la Guiness-libro pri rekordoj. En 2007 li kantis 25 kantojn en 25 lingvoj en la brita ĝardenurbo Letschworth, kies fondinto parolis Esperanton.
Iom pli troviĝas en la artikolo pri JoMo kaj Liberecanoj; foje li ludas kun grupeto kiel "JoMo kaj la mamutoj". Ĝenerale li adaptas nomojn kaj grupgrandecojn laŭokaze, ludante en diversaj medioj (diversnaciaj, diversaj aĝgrupoj).
Diskaro
Li havas tradician kaj rokan kantrepertuaron.
23323 Anand
23323 Anand estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vikas Anand, kiu gajnis la duan rangon de la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto en teamo pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Jericho High School de Jericho (Nov-Jorkio, Usono).
Nacia Centra Biblioteko de Florenco
La Nacia Centra Biblioteko de Florenco (Biblioteca Nazionale Centrale di Firenze), aŭ BNCF, estas unu el la du naciaj bibliotekoj de Italio. Ĝi troviĝas en Florenco, ĉe la Piazza dei Cavalleggeri, dum la alia nacia biblioteko situas en Romo.
Kolekto
La origina libraro devenas de la persona kolekto de Antonio Magliabechi, kiu heredigis pli ol 30 000 librojn al Florenco en 1714.
Historio
La biblioteko oficiale malfermis al la publiko en 1747. Ĝi ricevis multajn donacojn, precipe el monaĥinejoj. La biblioteko fariĝis nacia en 1861, kaj centra en 1885.
En 1966, ĝi spertis katastrofajn difektojn pro inundoj. Centoj da miloj da libroj estis detruitaj aŭ difektitaj, kaj eĉ malaperis la fotografaj arkivoj. Laŭ UNESKO, "pli ol du milionoj da maloftaj kaj neanstataŭigeblaj libroj, kaj sennombraj manuskriptoj estis serioze difektitaj".
Baleycourt (stacidomo)
Baleycourt estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Verdun, en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Nacia Centra Biblioteko de Florenco
Eksteraj ligiloj
Italienische Nationalbibliothek
Baleycourt (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Hilaire-au-Temple - Hagondange (085000).
Konstitucio de Kartvelio
La Konstitucio de Kartvelio (kartvele საქართველოს კონსტიტუცია , Sakartvelos k'onstitucia) estas la supera leĝo de Kartvelio.Ĝi estis aprobita de la Parlamento de Kartvelio la 24-an de aŭgusto 1995. Ĝi komencis funkcii la 17-an de oktobro. La Konstitucio anstataŭas la Povan Ŝtatan Dekreton kiu ekde novembro 1992 funkciis kiel provizora baza leĝo.
Horo
La horo estas mezurunuo de tempo.
Mallongigo: h
Ĝi estas 24-ono de diurno. Unu horo konsistas el 60 minutoj, do el 3600 sekundoj.
Periodo de la Kvin Dinastioj kaj Dek Regnoj
Kvin Dinastioj kaj Dek Regnoj (ĉine 五代十國 aŭ 五代十国 pijine Wǔdài Shíguó) estis epoko de politika malstabileco en Ĉinio el 907–960/979, inter la falo de la Dinastio Tang kaj la fondo de la Song. Dum tiu periodo, kvin dinastioj tuj sukcediĝis en la nordo, kaj pli ol dekdu sendependaj ŝtatoj estis establitaj, ĉefe en la sudo. Nur dek estas tradicie listitaj, kaj de tie la nomo de la epoko, "Dek Regnoj"; kelkaj historiistoj, kiaj Bo Jang, kalkulas dekunu, inkludinte Jan kaj Ĉi sed ne Norda Han, vidante ĝin simple kiel pluigo de Fina Han. Tiu epoko ankaŭ kondukis al la fondo de la Dinastio Liao en la nordo.
La Kvin Dinastioj estis la jenaj:
La Dek Regnoj estis la jenaj:
Éva Meister
Éva Meister [mejster], laŭ hungarlingve kutima nomordo Meister Éva estas hungara aktoro, instruisto. Ŝia edzo estis Lajos Molnár H.. Éva Meister naskiĝis la en Hoghiz (Rumanio).
Biografio
Éva Meister apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Ŝi frekventis kalvinanan kolegion en Sfântu Gheorghe, ŝi maturiĝis en hungarlingva gimnazio en Brașov, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István. Ŝi komencis sian aktoran karieron en hungarlingva teatro de Târgu Mureș. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 gefilojn. Pro molestado de la komunistoj la familio disidis en Hungarion en 1987. En la sekva jaro ŝi estis aktoro de Teatro Szigligeti (Szolnok), poste ŝi instruis infanaktorojn kaj ŝi ankaŭ reĝisoris iliajn teatraĵojn. Samtempe ŝi estas prezentisto pri memstaraj literaturaj programoj. Ŝi ricevis hungarajn premiojn en 2015 kaj 2019.
Assia Djebar
Assia DJEBAR (arabe: آسيا جبار ) estas la plumnomo de Fatima-Zohra Imalayen (naskita en la 4-a de aŭgusto 1936 en Ĉerĉelo proksime de Alĝero, mortinta en la 6-a de februaro 2015 en Parizo), estis alĝeria romanverkistino, tradukistino kaj filmreĝisorino.
Shani Diluka
Shani Diluka (naskiĝis en Monako) estas pianistino kies gepatroj devenas de Srilanko. Ŝi ankaŭ estas la aŭtoro de poem-kolekto titolita "Canopées" ĉe Art3 Plessis.
Assia Djebar
Frua vivo
Assia Djebar originas el familio berberlingva. Ŝi estis kreskigita en Ĉerĉelo, malgranda havenurbo proksime de Alĝero. La patro estis edukisto, instruanta la francan lingvon. Djebar frekventis privatan loĝlernejon en Blida, kie ŝi estis unu el nur du knabinoj. Ŝi studis ĉe la Kolegio de Blida, mezlernejo en Alĝero, kie ŝi estis la nura islamano en sia klaso.
Shani Diluka
Koncertoj
Shani Diluka regule ludas kun renomaj partneroj, en grandaj salonoj kaj ĉe konataj festivaloj.
Assia Djebar
Kariero
En 1957, ŝi publikigis sian debutan romanon, La Soif. Timante la malaprobon de sia patro, ŝi uzis la plumnomon Assia Djebar. Alia libro, Les Impatients sekvis la venontan jaron. Ankaŭ en 1958, ŝi kaj Ahmed Ould-Rouïs geedziĝis (poste divorcis).
En 1962, Djebar publikigis Les Enfants du Nouveau Monde kaj sekvis en 1967 Les Alouettes Naïves. Ŝi reedziniĝis en 1980, tiam al la alĝeria poeto Malek Alloula.
En 2005, Djebar estis akceptita en la Franca Akademio, prestiĝa institucio kies tasko estas zorgi pri la heredaĵo de la franca lingvo. Ŝi estis ankaŭ profesorino pri franclingva literaturo en Novjorko.
Verkoj (elekto)
La verkoj de ŝi tradukitis en 21 lingvoj.
Muskenoj
Muskenoj - en la latina-zoologia nomenklaturo Muscinae, estas unu el ses biologiaj subfamilioj de la familio Muskedoj Muscidae kaj de la superfamilio Muskoedoj Muscoidea. Ili ĉiuj apartenas al la insekta subordo braĥiceroj brachycera, kiuj neformale kutime ĉiuj nomatas "muŝoj". La subfamilio plu divideblas al du biologiaj triboj
El ili la dua tribo apartenas al la grupo de sangonsuĉaj insektoj, kiu, kiel la neformala nomo indikas, aparte oftas en staloj, farmbienaj domoj kie vivas bredataj bestoj.
Ĉomolungmo
Ĉomolungmo (esperantigo de la tibeta nomo ཇོ་མོ་གླང་མ, transliterigita jo mo glang ma laŭ Wylie aŭ jomo lang ma laŭ THL), ankaŭ nomata Sagarmato (laŭ la nepala nomo सगरमाथा, transliterigita Sagarmāthā) aŭ Everesto (laŭ la internacie plej uzata nomo establita de britaj geografoj), estas la plej alta monto en la mondo, situanta en la montaro Himalajo sur la limo inter Nepalo kaj Tibeto en la areo nomata Mahalangur Himal. Ĝia alteco estas 8,848 aŭ 8,850 m super marnivelo, kaj estas la 5a montopinto plej malproksima el la tercentro. Ĝi formiĝis antaŭ 60 milionoj da jaroj, kiam la himalaja montaro aperis sur la surfaco pro kolizio de Hindio kun la resto de Azio. La monto kreskas ĉirkaŭ 2,5 centimetrojn jare. La internacia limo inter Ĉinio kaj Nepalo estas ĉe la preciza montopinta punkto. Ties montareto inkludas najbarajn montopintojn kiaj Lhotse, 8,516 m; Nupce, 7,855 m kaj Ĉangce, 7,580 m.
Surgrimpado
Antaŭe estis aliaj klopodoj. Dekomence estis brita esplora ekspedicio en 1921 kiu intencis esploradi ĉirkaŭaĵon de Ĉomolungmo kaj priserĉadi eblaj vojojn al pinto kaj fari unuan varapon se la eblo ekzistus. Antaŭ tiu ekspedicio neniu eŭropa esploristo estis pli proksima al Ĉomolungmo ol je 100 km.
Interalie, la plej fama klopodo estas tiu de Mallory kaj Irvine, la 8-an de junio de 1924. Ili alvenis tre proksime de la pinto, kaj laŭ kelkaj teorioj Mallory atingis ĝin, sed ili pereis tie kaj ne revenis. La kadavron de Mallory trovis ekspedicio en 1999.
Palazzo Spinelli di Laurino (Napolo)
La Palazzo Spinelli di Laurino estas palaco, troviĝita sur la angulo de Via Nilo kaj Via dei Tribunali en centra Napolo, Italio. Palaco ĉe la ejo estis unue konstruita en la 15a jarcento, sed la nuna plano, kun elipsa interna korto estis komisiita de Trojano Spinelli. La korto memoras la internon de Palazzo Farnese de Caprarola. La strukturo estas tre ŝanĝita, sed ankoraŭ enhavas en la interna korto, sugeston de eksa grandiozeco kun duoblaj deklivirejaj ŝtuparoj kaj statuojn prezentantaj virtojn laŭlonge de tegmentaj randoj kaj horloĝan fronton el majoliko sur triangula gablo superigita de Virgulino de la Senmakula Koncipiĝo. La palaco estas tuj norde de la Palazzo d'Afflitto, la Palazzo del Panormita kaj la Palazzo di Ludovico di Bux (numero 22) sur la mallarĝa vojeto kiu estas Via Nilo.
Ĉomolungmo
Surgrimpado
Junko Tabei el Japanio estis la unua virino kiu je la 16-a de majo 1975 atingis la pinton. En 1978 Wanda Rutkiewicz el Pollando ekstaris surpinte kiel unua eŭropanino kaj la tria en historio - aprile 1993 la plej altan montopinton konkeris Pasang Lhamu Ŝerpa el Nepalo.
Reinhold Messner (Sud-Tirolo/Italio) kaj Peter Habeler (Aŭstrio) estis la unuaj kiuj sukcesis atingi la pinton sen helpo de oksigenaparato la 8-an de majo 1978. Ĉi tiu sukceso surprizis multajn fiziologojn. Ĝis tiam oni supozis ke surgrimpo sen suplementa oksigeno ne eblas. Multaj esploroj sekvis en ĉi tiu tereno.
Nomo kaj esperantigo
Ĝenerale kaj en Esperantujo, ekzistas debato pri la nomo de la monto, ĉar iuj opinias la nomon "Everest" koloniisma.
Nepale ĝi nomiĝas Sagarmatha सगरमाथा (en la sanskrita, "Frunto de l' Ĉielo"); tibete, Chomolangma aŭ Qomolangma, t.e. "Patrino de la Universo" aŭ "Diino Mondpatrino"; ĉine 珠穆朗瑪峰 (en pinjino: Zhūmùlǎngmǎ Fēng; zh = ĉ) aŭ 聖母峰 (Shèngmŭ Fēng).
Krom la tibeta kaj la ĉina, i.a. la japana kaj la rusa uzas ankaŭ formon similan al Ĉomolungmo. En Esperanto ĝi troveblas jam en 1959 en la verko "Nepalo malfermas la pordon" de Tibor Sekelj (en la postparolo de Juan Régulo Pérez) kaj, en la nuna tempo, en la poemaro Saturno, de Jorge Camacho. Ĝin registras almenaŭ la jenaj vortaroj: "Großes Wörterbuch Esperanto-Deutsch" (1999) de Erich-Dieter Krause, kaj "Etimologia vortaro de la propraj nomoj" (2005) de André Cherpillod.
Malkonsento pri la alto
Alto de 8,848 m estas oficiale agnoskita kaj de Nepalo kaj de Ĉinio, kvankam Nepalo planis novan esploradon.
Ĉina ekspedicio, kiu estis ekipita per ultramoderna mezurinstrumentaro, konkludis la 22-an de majo 2005 ke la monto estis 3 ½ metrojn pli malalta ol oni antaŭe supozis: la alto nun estus 8,844.43 m, kun erarmarĝeno de 21 cm, anstataŭ 8,848.13 m. Usona mezurado, por kiu oni metis GPS aparataron sur la pinto, rezultiĝis en alto de 8,850 m. Cetere konsiderindas ke la alto de la Ĉomolungmo ne estas statika donitaĵo. Ankaŭ pro la ŝrumpo de la terkrusto (fridiĝo) la prognozo estas ke la monto plialtiĝos. Sufiĉe granda tertremo en la regiono povas subite altigi la monton de kelkaj decimetroj.
Krom tio menciindas, ke Ĉomolungmo ne estas la plej alta monto se oni mezuras reference al la tercentro. Ĉar la ekvatoro estas pli distanca de la tercentro ol la polusoj, la Ĉimborazo en Ekvadoro pro sia situo preskaŭ sur la ekvatoro estas la plej alta monto mezurite de la tercentro, kvankam mezurite de la marnivelo ĝi altas nur 6,310 metrojn (6,384 km ekde la tercentro).
Grimpvojoj
Ekzistas du grimpvojoj por atingi la pinton, la suda grimpvojo tra Nepalo kaj la norda tra Tibeto. La suda trako estas la plej facila kaj la plej utiligita. Hillary kaj Tenzing utiligis tiun trakon.
Multaj grimpoj estas faritaj dum aprilo kaj majo antaŭ la musona epoko, ĉar la rapideco de la vento malaltiĝas. Post la musono, neĝo akumuliĝas, tro malfaciligante la ascendon.
Eksteraj ligiloj
Mount Everest Information
Kaduceo
Laŭ Francisko Azorín Kaduceo estas Flugilhava vergo, ĉirkaŭ kiu sin volvas du serpentoj, atributo de Merkuro; estis ĉe la romanoj simbolo de la paco, nun simbolo de la komerco. Li indikas etimologion el greka kerikeion (heroldaĵo) kaj de tie la latina caduceum.
John Galsworthy
John GALSWORTHY (naskiĝis la 14-an de aŭgusto 1867, mortis la 31-an de januaro 1933) estis angla verkisto kaj dramisto.
Nossen
Nossen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meißen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
John Galsworthy
En Esperanto aperis
Vojaĝo en la inferon. Trad. C. D. A. Capp.
Dido Havenaar
Dido Havenaar (ハーフナー・ディド, n. ) estas japana futbalisto de nederlanda deveno.
John Galsworthy
En Esperanto aperis
En: Angla Antologio/ Vol. 2. 1987
Dido Havenaar
Ankaŭ liaj filoj Mike Havenaar kaj Nikki Havenaar estas futbalistoj.
Dobroslava
Dobroslava estas vilaĝo kaj municipo en la Distrikto Svidník en la Regiono Prešov de nord-orienta Slovakio.
Historio
En historiaj rekordoj, la vilaĝo estis unue menciita en 1600.
Situo
La municipo kuŝas ĉe alteco da 335 metroj kaj kovras areon da 5,577km². Ĝi havas loĝantaron da proksimume 39 homoj.
3970 Herran
3970 Herran estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉilia astronomo Carlos Torres elde la observatorio de Cerro el Roble en Ĉilio.
Umar Dimajev
Umar Dimajev ruse: Умар Димаев (naskiĝis la 1-an de oktobro 1908 en Urus-Martan, la Rusa imperio — mortis la 26-an de decembro 1972 en Grozno, Sovetunio) – ĉeĉena akordionisto kaj komponisto.
Vivo
Kiam en 1924 en Urus-Martan oni funkciigis la unuan radiostacion, la 16-jara Umar ludis en radiaj disaŭdigaĵoj. En 1929 prezentis sin kune kun la orkestro de Nacia Teatro, kiel soloisto. Per sia ludo ekinteresis konatan rusan komponiston Aleksandr Aleksandrov, kiu instruis al Dimajev la arton de komponaĵoj. Kelkiuj el lia pli fruaj verkoj, kiel Ĉeĉena valso estas ludata en Ĉeĉenio ĝis hodiaŭ.
En la 30-aj jaroj Dimajev famiĝis kiel soloisto de popola ensemblo, aganta ĉe radiostacio de Ĉeĉena-Inguŝa ASSR.
La vivo de Dimajev drame ŝanĝiĝis februare 1944, kiam regopovoj de Sovetunio devige deportis ĉeĉenojn kaj inguŝojn. La familio de Dimajev trafis al Kazaĥio.
Stenay (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lérouville - Pont-Maugis (088000).
Jenő Kéméndy
KÉMÉNDY Jenő (ke:me:ndi) estis hungara pentristo, scenej- kaj kostumprojektanto naskiĝinta la 8-an de aprilo 1860 en Déva kaj mortinta la 25-an de junio 1925 en Budapest.
Biografio
Jenő Kéméndy pasigis 17 jarojn en München. En 1898 la Budapeŝta Ŝtata Operejo invitis lin scenej- kaj kostumprojektanto. En 1923 oni elektis lin la eterna ano de la Operejo. Li verkis balettekston al muziko de Rezső Máder. Lian pentraĵon Alĥemiisto kaj Disputo konservas la Hungara Nacia Galerio.
Shinji Ogura
Shinji Ogura (小椋 伸二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight.
Jorge de Montemayor
Jorge de Montemayor, George de Monte Mayor, en portugala originale, Jorge de Montemor (Montemor-o-Velho, Portugalio, ĉ. 1520 ? - Piemonto, Italio, ĉ. 1561) estis portugala verkisto de hispana lingvo.
Li adoptis kiel nomo tiun de sia naskoloko, Montemor-o-Velho, proksima al Koimbro. Oni esploris pri ebla juda deveno, sed tion oni ne definitive pruvis. Li estis muzikisto en la kortegoj de Portugalio kaj de Kastilio. Li estis unue je la servo de Maria, fratino de Johano la 3-a de Portugalio kaj estonta edzino de Filipo la 2-a de Hispanio, kiel kantisto. Poste li estis en la kortego de Johanino, infantino de Kastilio, filino de Karlo la 1-a, kiel kantisto unue, kaj poste post la geedziĝo de la infantino kun la princo don Johano de Portugalio, filo de Johano la 3-a, como kantonmentiga funkciulo. Kiam mortis don Johano, en 1554, Montemayor revenis kun la infantino vidvina al Kastilio. Ĉirkaŭ tiam li publikigis sian Cancionero (Kanzonaro, Antverpeno, 1554), kies religiaj versoj malplaĉis al la Inkvizicio. Kun la sekvantaro de Filipo la 2-a li estis en Flandrio, kaj eble ankaŭ en Anglio. La lastaj vivojarojn li pasigis en Piemonto. Oni supozas, ke li estis murdita fare de amiko dum kverelo pro amafero.
Lia plej grava verko estis Los siete libros de la Diana, presita por la unua fojo en Valencio kaj en Milano ĉirkaŭ 1559. Tiu verko, kiu kombinas versojn kaj prozon, estas la unua paŝtista novelo de la literaturo en hispana lingvo kaj ĝi forte influis sur la beletroj de la 16-a jarcento. Li estis tuj tradukita al la franca, al la angla kaj al la germana.
Dietikon
Dietikon estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto en Kantono Zuriko. Kun 22'497 loĝantoj (je la 31-a de decembro 2007) Dietikon estas la 5-a plej popolriĉa komunumo de la Kantono Zuriko post Zuriko, Vinterturo, Uster kaj Dübendorf. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la loĝantaro de la urbo kreskis al 23106.
Geografio
Dietikon situas en la Limatvalo je la okcidenta bordo de la rivero ĉe la alfluo de la rivereto Reppisch al la Limato proksimume 10 kilometrojn okcidente de Zuriko.
Trafiko
Dietikon troviĝas sur la plej malnova trajnlinio de Svislando inter Zuriko kaj Baden (Argovio), kiu hodiaŭ estas parto de la Zurika Trafik-Unio. En kvaronhora kadenco oni povas per regionaj trajnoj atingi la centron de Zuriko aŭ Baden. Dietikon estas ankaŭ rekte ligita al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Zuriko al Berno kaj Bazelo.
La urbo disponas pri alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 respektive la svisa aŭtovojo A3, kiuj apud Dietikon utiligas la saman vojon kaj disbranĉiĝas sudoriente de la urbo ĉe la Limatvala Aŭtovojkruco.
Ekonomio
Dietikon estas industria urbo kaj sur ĝia teritorio troviĝas unu el la plej gravaj ranĝostacioj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj.
Historio
Sur la teritorio de Dietikon kaj en argovia enklavo la beneditkta Monaĥinejo Fahr ekzistas romiaj ruinoj.
La unua dokumenta mencio de Dietikon datiĝas el la jaro 1100 kiel Dietinchovin.
Aethelwold (East Anglia)
Aethelwold (m. 664) estis reĝo de East Anglia, Anglio ekde 655.
Dietikon
Historio
Ek de la jaro 1989 Dietikon estas la ĉefurbo de la nove kreita distrikto Dietikon.
Aethelwold (East Anglia)
Familio
Aethelwold estis filo de Eni, frato de Raedwald, kiu regis East Anglia ĝis sia morto ĉ.624. Eblas ke Eni mem ankaŭ estis reĝo de East Anglia.
Emil Neszmélyi
Emil Neszmélyi [nesmEji], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Neszmélyi Emil Balázs [balAĵ] estas hungara advokato, montogrimpisto, korbopilkisto, trejnisto.
Aethelwold (East Anglia)
Familio
Du fratoj de Aethelwold, Anna kaj Aethelhere, iĝis reĝoj de East Anglia.
Emil Neszmélyi
Emil Neszmélyi naskiĝis la en Hungario.
Biografio
Emil Neszmélyi estis korbopilkisto jam en la lernejaj jaroj, inter 1987-1993 li estis sportisto de Budapest Honvéd FC, poste de sportklubo de altlernejo, fine en Óbuda ĝis 2007. Intertempe li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo, ankaŭ advokatan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1994-2008 li estis ankaŭ trejnisto de korbopilkistoj. Li havas ankaŭ propran advokatan atelieron, tamen li estis pli fama en 2016, kiam li atingis supron de Ĉomolungmo laŭ la malfacila flanko de Tibeto. En 2019 li estis la unua hungaro, kiu plenumis en:Seven Summits. Li ricevis ŝtatajn kaj sportajn premiojn.
Aethelwold (East Anglia)
Regado
Aethelwold estis kristana kaj subtenis la eklezion kaj misiistojn en la najbara regno Essex. Kiam Swithelm (reĝo de Essex de 660 al 664) konvertiĝis, Aethelwold estis lia baptopatro.
Dum lia regado plifortiĝis la ligoj inter East Anglia kaj Northumbria. En 660 Aethelfryth, filino de Anna, antaŭa reĝo de East Anglia, edziĝis al Ecgfrith, filo de Oswiu kaj lia sekvanto kiel reĝo de Northumbria.
Morto
En 664 Aethelwold mortis pro pesto kiu afliktis Anglion kaj mortigis multajn, inter kiuj pluraj reĝoj kaj gravaj ekleziuloj.
Premolo
Premolo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Ardesio, Gorno, Oltre il Colle, Oneta, Parre kaj Ponte Nossa. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta Andreo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Punktobeka anaso
La Punktobeka anaso (Anas poecilorhyncha) konata ankaŭ kiel Punktobekulo, estas birdospecio de la grupo de plaŭdanasoj kiu reproduktiĝas en tropika kaj orienta Azio. Tiu specio ege rimarkindas kaj diferenciĝas pro sia bunta bekobildo, kiu nomigas la specion.
Distribuado
Tiu anaso havas populacion de loĝantaj birdoj en la suda parto de sia teritorio el Pakistano kaj Barato al suda Japanio, sed la norda subspecio, nome la Orienta punktobeka anaso (A. p. zonorhyncha), estas migranta, kaj vintras en Sudorienta Azio. Ĝi estas tre gregema for de la reprodukta sezono kaj formas malgrandajn arojn. La plej nordaj populacioj etendis siajn teritoriojn norden pli da 500 km ekde la komenca 20a jarcento, eble kiel reago al la tutmonda varmiĝo.
Resume ĝi povas troviĝi en Bangladeŝo, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Laoso, Birmo, Nepalo, Pakistano, Srilanko, Tajlando kaj Vjetnamio, sen konsideri la orientan subspecion kiu estas aparta por kelkaj fakuloj.
Priskribo
Tiu anaso estas ĉirkaŭ samgranda kun la Platbeka anaso. Ĝi estas 55 – 63 cm longa kaj 83 – 95 cm interflugile, kun korpomaso de 790 – 1500 g. Tiuj estas ĉefe grizaj anasoj kun pli palaj kapo kaj kolo (en kapo estas pli malhelaj krono kaj ĉefa traokula strio, ĉe orienta eĉ mustaĉa) kaj bunta nigra beko kun la pinto (al lasta triono) brilflava kaj ege kontrasta. La suba brusto kaj ĉefa dorso estas de malhelbrunaj plumoj kun sablokoloraj bordoj, pli malgrandaj ĉe la pli malhelbrunaj dorso kaj flankoj). La flugiloj estas blankecaj kun nigraj flugilplumoj sube, kaj el supre montras blankabordan verdan speguleton kaj blankajn triarangajn. La kruroj estas ruĝecoranĝaj. La irisoj estas malhebrunaj.
Krome la masklo havas rimarkindan rugan punkton en la bazo de la beko, kiu forestas aŭ estas malfacile videbla ĉe la pli malgranda, sed aliflanke tre simila ino. Temas do pri specio kun malgranda seksa duformismo. Junuloj estas pli brunaj kaj senkoloraj ol plenkreskuloj. La bunta beko de la masklo nomigas la specion laŭ la latina scienca nomo (kie kunmetaĵo estas de du radikoj el la antikva greka signife respektive “bunta” kaj “beko”) kaj laŭ la komuna nomo.
La Orienta punktobeka anaso estas pli malhela kaj pli malhelbruna; ties plumaro estas pli simila al la Pacifika brovanaso. Ĝi ne havas la ruĝan bekopunkton, kaj havas bluan speguleton. Pro tio oni studas ĉu vere temas pri aparta specio.
Talveila
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 52,97 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 107 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis ĉirkaŭ 600 loĝantojn el la 1900-aj jaroj.
Punktobeka anaso
Priskribo
Ĝi estas birdo de fluantakvaj lagoj kaj marĉoj en malferma kamparo kaj manĝas per plaŭdado plantomaterialon ĉefe vespere aŭ nokte. Ili nestumas surgrunde inter vegetaĵaro ĉe akvo, kaj la ino demetas 8-14 ovojn.
Kaj la masklo kaj la ino havas birdalvokojn similajn al tiuj de la Platbeka anaso.
Talveila
Geografio
Ĝi distas 48 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Cantalucia, Fuentecantales kaj Talveila.
Punktobeka anaso
Sistematiko
La lokigo per filogenetiko de tiu specio estas enigma. La Orienta punktobeka anaso estas ofte konsiderata distinga specio fare de multaj taksonomiistoj (ekz. Johnson & Sorenson 1999). Kaj kvankam molekulaj analizoj kaj biogeografio indikas, ke plej specioj de la grupo de la Platbeka anaso en la genro Anas formas du distingajn kladojn, hibridiĝo inter ĉiuj el tiuj specioj estas regule okazanta fenomeno kaj la hibridoj estas kutime tute fekundaj. Oni scias, ke tiu ĉi specio produktas fekundajn hibridojn kun la Pacifika brovanaso kaj la Filipina anaso en kaptiveco, kaj nature hibridiĝas kun la Platbeka anaso kie ties teritorioj koincidas en la Ĉemara Regiono pro la nordena etendo de la Punktobekulo.
La tialo por tio estas ke la grupo de la Platbeka anaso evoluis tre rapide al stirpojn kiuj diferencas laŭ aspekto kaj kutimaro, sed estas ankoraŭ kongrueblaj genetike. Tiele vagantaj individuoj de ĉiu ajn specio de la grupo de la Platbeka anaso tendencas pariĝi sukcese kun loĝantaj populacioj; tio igas ke la informo el DNA estas de dubinda valoro por determini la rilatarojn, ĉefe ĉar molekulaj studoj kutime havas tre malaltan ekzemplokvanton.
Talveila
Geografio
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Sabinares Sierra de Cabrejas, okupanta 2 340 hektarojn, nome 44 % de la teritorio.
Punktobeka anaso
Sistematiko
La problemo ĉe tiu ĉi specio kuŝas ĉe la fakto ke ties situo en la grupo de la Platbeka anaso estas ambigua. La stirpoj de de la Platbeka anaso nepovas esti fidinde separataj laŭ kutimaro, sed nur laŭ biogeografio, kaj estas nur ĉe la radiado en Pacifiko kie estas specioj kun distinga maskla reprodukta plumaro. Tamen, kvankam tiu specio, laŭ ties distribuado, ŝajnas aparteni al la azia grupo, ĝi loĝas tre proksime al la Beringa Markolo kaj oni ne povas forgesi pri origina nordamerika deveno.
Komenca studo pri DNA, uzante po unu individuon el la Hindia kaj el la Orienta punktobekaj anasoj, sugestis, ke tiuj estis tre distingaj kaj ke la unua estis el pli ĵusa diverĝo el la prauloj de la Platbeka anaso, kaj ambaŭ estis solide lokigitaj ene de la Pacifika klado.
Talveila
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.