cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Origeno
Vivo
"El tiuj," diris Porfirio, "li prenis la alegorian metodon de interpreto, la kutimon de la misteroj de la grekoj, kaj aplikis ĝin al la judaj skriboj". Sed tio estas la vidpunkto de greka filozofo. Origeno ŝajne lernis la alegorian metodon ne el la grekoj, sed el Klemento kaj ankaŭ la juda filozofo Filono de Aleksandrio.
Metoksopropila acetato
3-Metokso-propila acetato aŭ 3-metokso-propila etanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoakrilata acido kaj 3-metokso-propanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, solvebla en akvo, acetono, metil-etil-ketono, nitrometano, metilena klorido kaj en pluraj aliaj organikaj solvantoj. 3-Metokso-propila acetato posedas 6 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn, kaj 3 oksigenatomojn. 3-Metokso-propila acetato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de cianoakrilataj polimeroj. 3-Metokso-propila acetato posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Origeno
Vivo
Origeno povis komponi grandegan kvanton da skribaĵoj pro la patroneco de lia proksima amiko Ambrozio, kiu provizis lin per teamo de komizoj por kopii liajn verkojn, igante lin unu el la plej fekundaj verkistoj en la tuta antikvo.
Origeno skribis en la greka lingvo, sed lia verkaro plejparte nun ekzistas en latina traduko, ĉar lia influo estis pli granda en la latina okcidento, kiu ne tute komprenis la kondamnon de Justiniano. Sed eĉ la okcidentanoj estis dusentaj pri Origeno: dum ili admiris lian komentarion de la Biblio kaj liajn predikojn, ili estis perturbitaj de la libro De principiis, kiu ŝajnis tro idolkulta al ili.
Origeno verkis pli ol cent librojn. Famas tiu skribita kontraŭ Celso la epikurano, kiu en sia libro La Vera Doktrino atakis kristanismon. Rilate la oponan reziston de kristanoj antaŭ iuj juraj institucioj, Origeno tiel senkulpigis tiun sintenon de kristanoj: “Se iu sin trovus ĉe la popolo de Skikcio, kiu havas kontraŭreligiajn leĝojn, kaj estus devigata loĝi ene de ĝi... tiu sendube agadus laŭmaniere tre racihava se, je nomo de la leĝo de la vero kiu ĉe la skikcia popolo estas ĝuste kontraŭleĝo, kune kun aliaj samopiniantoj, establus asocion ankaŭ kontraŭ la aktuala jura sistemo...” (Contra Celsun GCS Orig, 428).
Interpreto de la Biblio
Originoj produktis La Heksapla, la unua sinoptika eldono de la Hebrea Biblio, kiu enhavis kaj la originalan hebrean tekston kaj kvin malsamajn grekajn tradukojn, ĉiuj skribitaj en kolumnoj, unu apud la alia.
Laŭ Origeno, sur la tero estas du lumoj: la lumo de Jesuo Kristo kaj la lumo de la Eklezio, kiu spegulas la lumon de Kristo, kiel la luno spegulas la lumon de la suno. Tial tiu, kiu interpretas la Biblion laŭ sia propra juĝo kontraŭ la interpreto de la Eklezio, iras en mallumo. Origeno, kvankam genia interpretisto de la Biblio, ne tenis sin super la aŭtoritato de la Eklezio.
La Biblio, laŭ Origeno, ĝuste interpretita, estas tute vera kaj tute profita al nia fido. Kie la laŭvorta interpreto estas absurda, kontraŭdiranta aŭ kontraŭ la digno de Dio, Origeno interpretis ĝin alegorie. Li, kaj sia urbo, Aleksandrio, estis fama por tia alegoria interpreto de la Biblio. La rivalo de Aleksandrio en tio estis Antioĥio, kiu favoris laŭvortan interpreton de la Biblio.
Ofte la sama vortoj de la Biblio havas intepreton kaj alegorian kaj historian. Ekzemple, la ligno de la arkeo de Noa historie estas ligno de reala ŝipo, sed alegorie ĝi estas la ligno de savo, tial la ligno de la kruco de Kristo. Origeno ne originis tian interpreton (tiele ankaŭ Sankta Paŭlo interpretis), sed Origeno popularigis ĝin kaj emfazis ke la sama verso povas havi multajn tavolojn de interpreto.
Per la influo kaj ekzemplo de Origeno, la mezepoka okcidento tiele interpretis la Biblion kaj, ne nur la Biblion, sed la tutan universon mem.
dum Origeno rigardas la jenajn kiel die inspiritaj:
Li konsentis kun la Eklezio, ke la nombro de evangelioj estis kvar: Mateo, Marko , Luko kaj Johano.
Origeno rigardis la Apokalipson kiel la verkon de Sankta Johano. La Apokalipso estas dubinda kiel la verko de Johano ĉar la stilo de la greka estas pli malalta ol tiu de lia evangelio.
Tia Nova Testamento tiutempe ne estis rimarkinda en Aleksandrio. Komparu ĝin al la Nova testamento de Sankta Ireneo de la 3-a jarcento.
De principiis kaj herezo
Origeno estis alte klerigita en greka filozofio, sed ankaŭ estis fervora kaj genia kristano. Do, al la grekoj, li estis tro kristana, dum al la kristanoj, li ŝajnis tro greka kaj idolkulta. Kiel diris la greka filozofo Porfirio, Origeno "intermiksis grekan literaturon kun fremdaj fikcioj".
La plejparto de la hereza penso de Origeno, la penso kiu estis kondamnita de la 6-a jarcento, estas trovita en la libro De principiis ("Pri la komenco"). Inter aliaj, Origeno tezis la jenajn:
<ul>
<li>Libervolo kaj la neegaleco de intelektaj estaĵoj: Dio kreis ĉiun intelektan estaĵon -- anĝelo, stelo, diablo, homo—egala al ĉiuj aliaj. La malsameco devenas ne de la mano de Dio, sed de la ago de libervolo de ĉiu.
<li>Materio: laŭ Origeno, ĉiu spirita estaĵo havas materian naturon—pli densa por la malpli perfekta (ekzemple, homoj), malpli densa por la pli perfekta (ekzemple, anĝeloj).
<li>Universala savo: ĉar la universo estas senlima en tempo, ĉiu spirita estaĵo estas reenkarnigata ĝis li atingas savon kaj iras al la ĉielo. Ĉiu homo kaj eĉ ĉiu diablo. Laŭ la Eklezio, ne estas reenkarniĝo.
Tiuj tezoj proksimigas lin al la Ĝajnismanoj.
</ul>
La defendintoj de Origeno diris, ke De principiis estis frua, juneca verko de Origeno kaj ne reprezentas lian maturan penson.
Alsuma funkcio
Malsamaj difinoj ekzistas depende de la specifa kampo de apliko. Tradicie, alsuma funkcio estas funkcio kiu konfitas la adician operacion: por ĉiu du eroj x kaj y en la domajno.
Origeno
De principiis kaj herezo
Eŭzebio de Cezareo multe admiris Origenon kaj verkis libron por defendi lin.
Alsuma funkcio
En nombroteorio, alsuma funkcio estas aritmetika funkcio f(n) de la pozitiva entjero n tia ke por ĉiuj reciproke primaj a kaj b, la funkcio de la produto estas la sumo de la funkcioj:
Ekster nombroteorio, la termino alsuma povas ankaŭ esti uzita por ĉiuj funkcioj kun la propraĵo f(ab) = f(a) + f(b) por ĉiuj argumentoj a kaj b.
Origeno
Post morto
Kiel kristanismo estis disvastigita tra la romian imperion, la plago de herezoj multe kreskis, herezoj kiuj ofte nomis Origenon kiel inspiron. Fine, en la 6-a jarcento, Origeno estis kondamnita de la Eklezio pro la instigo de la imperiestro Justiniano. Tio finis la influon de Origeno en la greka oriento de la imperio (la bizanca imperio), sed ne en la latina okcidento, kie la kondamno ne estis tute komprenita, kie libroj tiam estis tre raraj kaj la libroj de Origeno estis lumoturo al la kompreno de la Biblio kaj estis fonto de multe de bonaj predikoj. La origena interpreto de la Biblio floris en la okcidento dum la jaroj 600-1200, kiam li estis unu el la ĉefaj aŭtoroj de la okcidenta biblioteko. Tamen en la 13-a jarcento, la okcidenta eklezio decidis eksigi for de prediko kaj preĝado iun ajn verkon ne verkitan de sanktulo. Pro la kondamno de Justiniano, Origeno neniam estis deklarita sanktulo (sanktulo devas esti tute doktrine ortodoksa). Tial Origeno falis al ne-uzateco. Sed spite de tio, lia influo estas ankoraŭ granda.
Alsuma funkcio
La resto de ĉi tiuj artikolo diskutas nombro-teoriajn alsumajn funkciojn, uzante la duan difinon. Por specifa okazo de la unua difino vidu en alsuma polinomo. Noto ankaŭ ke ĉiu homomorfio f inter komutaj grupoj estas alsuma laŭ la unua difino.
Plene alsuma
Alsuma funkcio f(n) estas plene alsuma se f(ab) = f(a) + f(b) veras por ĉiuj pozitivaj entjeroj a kaj b, eĉ se ili estas ne reciproke primaj.
Origeno
Heredaĵo
Origeno malfermis grandegan kampon al mistikismo, eĉ nur per sia Komentario pri la Kantiko de Kantikoj, prenita kaj profundigita de sankta Bernardo el Klarvalo ĉe la 12-a jarcento. Li estas la unua, kiu klare asertis la ĉiaman virgecon de Maria. Fine, lia traktaĵo pri apologiismo Kontraŭ Celso, en kiu li donas multajn frakmentojn el la laboro de sia kontraŭulo, estas intelekta ĉefverko. Nedisputebla spirita majstro, neniam kondamnita dum sia vivo, li estis Patro de la Eklezio de grandega fruktodoneco, laŭ la kardinalo Jean Daniélou.
Alsuma funkcio
Plene alsuma
Ĉiu plene alsuma funkcio estas alsuma, sed ne nepre male.
Multiplikaj funkcioj
De ĉiu alsuma funkcio f(n) facilas krei rilatantan multiplika funkcio g(n) kio estas kun la propraĵo, ke por ĉiuj reciproke primaj a kaj b :
Koregono
La genro Koregono formas kune kun la genroj Stenodus kaj Prosopium la subfamilion de la Koregonedoj. Tiuj estas salmecaj fiŝoj kiuj apartenas al la ordo de la Salmoformaj. Pri la taksonomia statuso de la koregonedoj kiel subfamilio ne ekzistas konsento. Kottelat & Freyhof (2007) konsideras la koregonedojn kiel aparta familio, formita el la tri nomitaj genroj.
Priskribo
La genro Koregono havas inter la familio de la Salmonedoj la plej multajn speciojn. Tiuj specioj estas tre malfacile distingeblaj. La formo, ordigo kaj la nombro da brank-ark-alpendaĵoj formas la plej gravajn karekterizojn. Multaj specioj ekestis post la lasta glaciepoko en lagoj kiujn la glaĉeroj postlasis.
Álvaro de Mendaña de Neira
Álvaro de Mendaña de Neira (ankaŭ Neyra) (1541 - 18-an de oktobro 1595) estis hispana navigisto, kaj estis la unua okcidentulo kiu malkovris la Salomoninsulojn. Li naskiĝis en Zaragoza, kaj transloĝiĝis en 1558 al Limao (Peruo).
En 1567 li foriris kun Pedro Sarmiento de Gamboa el Callao je ekspedicio al la Pacifiko, por serĉi la legendecan Terra Australis. Li ŝipveturis interalie laŭ Nui kaj Lord Howe-insulo antaŭ ol li finfine en februaro 1568 albordiĝis sur Santa Isabel (=Bughotu), unu el la Salomoninsuloj. Ankaŭ Guadalcanal kaj San Cristóbal estis vizitataj, sed sur ĉiuj insuloj la kontakto kun la loĝantoj same okazis: komence afabla, poste kun tensioj pro nekomprenemo, kiuj finfine rezultis en punagoj ĉe kiuj oni mortigis membrojn de la loka populacio.
En majo Mendaña reiris al Peruo, ĉe kiu li unue direktis norden por tiel atingi la favoran Nordpacifikan marfluon. Li ŝipveturis laŭlonge la Marŝalinsuloj, la Gilbertinsuloj kaj Vejkinsulo. Pliposte li alvenis en forta ŝtormo. En septembro 1569 li revenis en Callao.
Mendaña volis reveni al la Salomoninsuloj, kaj pro tio donis al ili la nomon sub kiuj ili ankoraŭ estas konataj, sugestante ke la Salomoninsuloj estis la Ofiro de kie Salomono importis la oron. Dum longa tempo li ne aŭdis ion de la aŭtoritatuloj en Hispanio kaj Peruo; nur en 1595 li ricevis permeson por dua ekspedicio.
Mendaña kaj sia stiristo Pedro Fernández de Quiros malkovris dum tiu vojaĝo la Markizinsulojn, kaj finfine albordiĝis sur la Santakruzaj insuloj (Ndeni), kie oni establis kolonion. La kolonio tamen jam de la komenco estis malsukcesa, pro la mortigado de la loka populacio, malsanoj kaj malbona gvidado. Mendaña mem estis grave malfortiĝinta pro malario, kaj pro tio mortis. Ankaŭ okazis internaj disputoj, en kiuj denove homoj mortis.
Quiros finfine kun peno kondukis la ekspedicion al la Filipinoj. Adstringa situacio dum tio estas ke la ŝipanaro soifis dum la provizo de trinkakvo estis uzata de Doña Ysabel (la vidvino de Mendaña) por lavi ŝiajn vestojn.
Hôpital de Montfermeil (Tramtransporto en Parizo)
Hôpital de Montfermeil estas haltejo de tramvojo T4 situanta en komunumo Montfermeil, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
Breteuil (Oise)
Breteuil (neoficiale Breteuil-sur-Noye) estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Brituliens aŭ Breteuillois.
Flörsheim-Dalsheim
Flörsheim-Dalsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Pont-de-Buis (stacidomo)
Pont-de-Buis (Pont ar Veuzenn), plennome Pont-de-Buis Lès Quimerc'h, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Pont-de-Buis-lès-Quimerch, en departemento Finistère, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Savenay - Landerneau (470000).
Scherz
Pri la komunumo
Scherz (prononcu ŝerc) estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 617 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La vilaĝo Scherz situas en kaldrono ĉe la okcidenta flanko de la ebenaĵo Birrfeld. Sudokcidente de la komunumo situas la monto Scherzberg, brako de la montĉeno Chestenberg, kiu apartenas al la Chena Ĵuraso.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,30 km², de kiuj 1,10 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,39 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 541 m s.m. sur kulmino de la kresto de Chestenberg, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 387 m s.m. ĉe la orienta komunumlimo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Scherz limas en nordo al Habsburgo en nordoriento al Hausen, en oriento al Lupfig, en sudo al Holderbank, kaj en okcidento al Schinznach-Bad.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio de Habsburgo al Brugg.
Francisko Nádasdy (politikisto)
Grafo Francisko Nádasdy [nAdaŝdi] naskiĝis en Hungario en 1625 en Csejte (nuntempa Čachtice en Slovakio) - mortis 30-a de aprilo 1671 en Vieno estis hungara magnato, politikisto kaj martiro.
Scherz
Trafiko
Preter la vilaĝo pasas la kantona ĉefvojo de Brugg al Schinznach-Bad. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas ĉe Lupfig en distanco de proksimume 3 kilometroj.
Francisko Nádasdy (politikisto)
Vivo
Nádasdy iĝis departementestro de Vas ekde 1633. Li apogis la artojn kaj sciencojn, kiel la plej grava mecenato de Hungarujo, dume li estis tiel riĉa, ke li nomiĝis hungara Krezo. En 1642 li vizitis Italion. Post 1 jaro li forlasis la luteranan religion kaj iĝis katoliko. En 1646 li ricevis gravan postenon en Vieno. En 1644 li estris kaj venkis la hungaran-kroatan armeon kontraŭ la turkoj. En 1651 abatejo kaj preĝejo konstruiĝis en Lorettom danke al Francisko Nádasdy. Pro la malbona politiko de Habsburgoj li aliĝis al malsukcesa komploto kun banuso Petar Zrinski kaj aliaj. Tial oni kondamnis ilin al morto.
Scherz
Historio
La unua dokumenta mencio de Scherz datiĝas el la jaro 1240 kiel Shernitz.
En mezepoko Scherz apartenis al la propra voktejo de la Habsburgoj kaj do al ilia unua posedaĵo. En la jaro 1397 la Habsburgoj koncedis la posedorajtojn kaj la malaltan jurisdikcion al la Monaĥejo Königsfelden. En la jaro 1415 la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Scherz fariĝis nun parto de la Berna Argovio. En la jaro 1528 la Monaĥejo Königsfelden kadre de la reformacio estis mondigita, kaj la iama propra voktejo de la Habsburgo nun fariĝis la berna voktodistrikto Königsfelden.
En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Scherz fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.
Tivadar Törös
TÖRÖS Tivadar [Toeroeŝ], Marusán estis hungara ĵurnalisto, esploristo pri armenaro naskita en 1859 en Szamosújvár kaj mortinta la 19-an de novembro 1895 en Budapeŝto.
En fremda urbo
En Fremda Urbo estas kolekto da noveloj kaj miniaturoj de "la estona Ĉeĥov" Arvo Valton. Ĝin esperantigis Antonina Apollo. Postparolon de Andres Langemets tradukis Jaan Ojalo kaj lingve kontrolis Henrik Seppik. La libro estas eldonita 263-paĝe en la jaro 1987 en Talino, Soveta Unio.
Makoa laganaso
La Makoa laganaso, Makoa oksiuro aŭ pli simple Makoa anaso (Oxyura maccoa) estas malgranda (48-51 cm longa) birdospecio el la genro de rektavostaj anasoj, kaj ties ununura membro loĝanta ĉefe en Afriko.
Aspekto
Tiu specio havas nigran voston kutime tenata rekte. Temas pri specio kun seksa duformismo. Masklaj plenkreskuloj havas kaŝtanbrunan korpon, bluan bekon kaj nigran kapon etende al malantaŭa kolo kaj gorĝareo. Tiuj maskloj similas al parenca samgenrano Argentina laganaso kaj havas simile nigran kapon kiel la Aŭstralia anaso, sed la aliaj samgenranoj, nome Blankakapa oksiuro kaj Jamajka oksiuro, facile distingeblas ĉar havas blankajn vangojn, anstataŭ nigrajn. Inaj plenkreskuloj havas grizbrunan korpon kun malhelgriza beko kaj malhelbrunaj krono, nuko kaj vangostrio, dum estas hela gorĝareo. Tiu specio ne estas konfuzebla kun similaj specioj, kiuj ne ekzistas en ties teritorioj.
Disvastiĝo
Pli rara ol dekomence supozate, ĝi estis suprenlistita el statuso de specio Malplej Zorga al Preskaŭ Minacata en la listo de 2007 ĉe la IUCN Ruĝa Listo.
Kutimaro
Tiu specio estas ĉefe de loĝantaj birdoj, sed entreprenas iome da malgrandskalaj postreproduktaj disigaj movoj serĉe de taŭgaj habitatoj dum la seka sezono.
Reproduktado
La reprodukta sezono okazas el julio al aprilo, kaj ĉefe dum la humida sezono el septembro al novembro. Pli norde oni registris reproduktadon en ĉiuj monatoj, sed ŝajne depende el pluvo. La reproduktado okazas en solaj paroj aŭ izolaj grupoj, kun denseco de ĝis 30 birdoj por 100 hektaroj kaj kun maskloj defendante teritoriojn tiom grandajn kiom ĝis 900 m². For de la reprodukta sezono tiu specio estas pli gregema, kaj formas arojn de ĝis 1000 individuoj.
Manĝo
Tiu specio manĝas ĉefe akvajn senvertebrulojn inklude muŝolarvojn (Dipteroj), vermoj, insektovojn de Daphnia kaj malgrandajn nesalakvajn moluskojn. Ili povas manĝi ankaŭ algojn, nome semojn de Persicaria aŭ Polygonum, kaj semojn kaj radikojn de aliaj akvaj plantoj.
Eljas
Eljas [Elĥas] (As Ellas en Fala, loka lingvo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas lagarteirus. La censita populacio en 2008 estis 1046 loĝantoj.
Situo
Eljas estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Gata(inter Las Hurdes kaj la portugala landlimo), je altitudo de 640 m; je 118 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 178 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas 33 km².
Limas norde kun Navasfrías, oriente kun El Payo, ambaŭ municipoj de la provinco de Salamanca; sude kun San Martín de Trevejo kaj okcidente kun Valverde del Fresno.
La pejzaĝo estas belega kaj la klimato ege favora pro kio estas eĉ plantejoj de bananoj.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe ankaŭ turismo.
Kastelo
La plej grava vidindaĵo estas la kastelo de Eljas, de la 14a jarcento, kiam la vilaĝo estis sidejo de la Ordeno de Alcántara. Ĝi estas ĉe la Plaza Mayor (Granda Placo) kaj estis deklarita Monumento Histórico Artístico en 1970.
Popola arkitekturo
Temas pri vilaĝo kiu ege suferis elmigradon. Revenintoj invertis en novajn domojn kio ŝanĝis la tipan konstrumanieron. La vidaĵoj estas belegaj ĉar altas pro sia defenda situo.
Lingvo
Eljas, aŭ As Ellas, dirata en lagarteiru (loka parolmaniero), estas unu de la tri vilaĝoj de la valo de Jálama kiuj havas propran lingvon konatan kiel "Fala", kio signifas "Parolmaniero". Laŭ Ethnologue de SIL International, rilate kun UNESCO, temus pri vera lingvo, kvankam kelkaj parolas pri nur dialekto. La varianto de Eljas, pli muzikeca ol tiu de Valverde del Fresno aŭ San Martín de Trevejo, nomiĝas lagarteiru (el lagarto, lacerto), pro la tradicia emo de la loĝantaro manĝi tiujn reptiliojn, kio nuntemope estas malpermesata. La lacertoj aperas en la blazono de la vilaĝo.
Kuriozaĵo
Same kiel en Valverde del Fresno, en Eljas estis grava "industrio" de kontrabando el la 1940-aj jaroj al la 1970-aj.
Pierre Jeanneret
Pierre JEANNERET (22a de Marto 1896 – 4a de Decembro 1967) estis svisa arkitekto kiu kunlaboris kun sia kuzo, Charles Edouard Jeanneret (kiu prenis la kromnomon Le Corbusier), dum ĉirkaŭ dudek jaroj.
En 1922, la kuzoj Jeanneret formis arkitekturan praktikon kune. Ili desegnis multajn konstruaĵojn, kiel nombraj vilaoj kaj feridomoj, kaj ankaŭ plinovigis jam ekzistintajn konstruaĵojn.
Gloster Sparrowhawk
La Gloster Sparrowhawk estas brita ununursidloka ĉasaviadilo de la komenco de 1920-aj jaroj. Evolua produkto de Gloster Aircraft Company pri la pli frua Nieuport Nighthawk batalanto, 50 aviadiloj estis konstruitaj fare de Gloster por la Imperia Japana Mararmeo, kun plu 40 muntitaj en Japanio, kaj funkciigitaj de 1921 to 1928.
Pierre Jeanneret
Frua vivo
Arnold-André-Pierre Jeanneret-Gris naskiĝis en Ĝenevo. Li kreskis en la tipa Ĵurasa pejzaĝo kiu influis lian fruan infanaĝon kaj liajn Geneva Calvinism radikojn. Li frekventis la Lernejon de Belartoj (Ecole des Beaux-Arts, Ĝenevo). Kiel juna studento, li estis genia farbisto, artisto kaj arkitekto, tre influita fare de Charles-Édouard Jeanneret ( Le Corbusier), lia kuzo kaj mentoro por vivo. Li estis biciklanto en la Svisa Armeo de 1916 ĝis 1918.
Meblaro
Aldone al konstruaĵoj, Jeanneret ankaŭ dizajnis meblaron, kaj sendepende kaj kun Le Corbusier. Li eksperimentis kun minimumisma dezajno, inkluzive de seĝo kiu postulis neniujn fermilojn.
2071 Nadezhda
2071 Nadezhda estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Flora familio laŭ ĝia orbitaj elementoj.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Nadeĵda" (transskribita Nadezhda) en honoro de Nadeĵda Konstantinovna Krupskaja (cirile Надежда Константиновна Крупская, 1869–1939), rusa bolŝevikino kaj edzino de Lenin.
Pavel Popoviĉ
Pavel Romanoviĉ POPOVIĈ (Павел Романович ПОПОВИЧ; naskiĝis la en Uzin (Kieva provinco, Sovetunio) — mortis la  en Gurzufo (Krimeo, Ukrainio) estas la 4-a sovetia kosmonaŭto.
Junaĝo
Dum la dua mondmilito li estis en teritorio, kiu estis okupita per la faŝistaj trupoj. Nur post alveno de la Ruĝa Armeo lernejoj estis malfermitaj kaj li sukcesis daŭrigi lernadon. Pro malfacila vivo Pavel, ne lasante la lernejon, komencis labori kiel helpanto de kaldronisto en uzino, kie laboris lia patro. Baldaŭ li estis akceptita en metian lernejon en Belaja Cerkov.
En jaro 1947 li ricevis kvalifikon de meblisto kaj samtempe finis sepan klason de vespera lernejo. Samjare li aniĝis en industria tekniklernejo de Magnitogorsk. Samtempe kun lernado li okupiĝis en aeroklubo. En jaro 1951 li finis la tekniklernejon, ricevinte diplomon de teknikisto-konstruisto, kaj finis la aeroklubon. En jaroj 1951-1954 li studis en milita aviadlernejo en Kaĉinsk. Poste li servis en formacioj de militaviadaj fortoj de Sovetunio.
Kosmonaŭto
En jaro 1960 li estis envicigita en la taĉmenton de kosmonaŭtoj, trairis plenan kurson de preparado al flugoj en ŝipoj de tipo "Vostok". De la 12-a ĝis la 15-a de aŭgusto 1962 li faris sian unuan flugon en ŝipo "Vostok-4". Unuafoje estis plenumita grupa flugo de du pilotataj ŝipoj. Daŭro de la flugo estis 2 diurnoj 22 horoj 57 minutoj. Post la unua flugo li kontinuis preparadon en la taĉmento de kosmonaŭtoj, trairis preparadon al flugo laŭ la sovetia luna programo, kaj post ĝia malfermo prepariĝis al flugoj en ŝipoj de tipo "Sojuz" kaj en orbita stacio de tipo "Almaz". Sen interrompo de la ĉefa laboro li finis en jaro 1968 militaviadan inĝenieran akademion.
De la 3-a ĝis la 19-a de julio 1974 li faris sian duan flugon kiel komandanto de ŝipo "Sojuz-14" kaj orbita stacio "Salut-3". Tio estis unua flugo sur orbita stacio, havanta pure militan karakteron. La flugo daŭris dum 15 diurnoj 17 horoj 30 minutoj 28 sekundoj. Per la du vojaĝoj en la kosmon li flugis dum 18 diurnoj 16 horoj 27 minutoj 28 sekundoj. En jaro 1977 li disertadis kaj ricevis gradon de kandidato pri teknikaj sciencoj.
En jaroj 1980-1989 li laboris kiel vicestro de Centro de preparado de kosmonaŭtoj. En jaro 1989 li estis elektita kiel direktoro de sciencoindustria kartelo, ligita kun esplorado de sino de tero. Ekde jaro 1992 li estas direktoro de Rusia instituto de teromonitorado. Li estis deputito de Supera Konsilio de Ukrainio de la 6-a ĝis la 11-a kunvoko.
Premioj kaj honoraj titoloj
Pavel Popoviĉ estas dufoja Heroo de Sovetunio (1962, 1974), havis du ordenojn de Lenin, ordenon de Ruĝa Stelo kaj medalojn. Honore al li estas nomitaj montaro en Antarkto kaj la malgranda planedo 8444 Popovich. Ankaŭ li estas Heroo de Respublio Vjetnamujo medaligita de Medalo de «Orda stelo» de Vjetnamujo (1962).
Popoviĉ estas honora civitano de urboj Kaluga, Kovrov, Magnitogorsk, Juĵno-Saĥalinsk, Belaja Cerkov, Zaporoĵje, Gurjev, Torgoviŝĉe (Bulgario).
6-a de aŭgusto
La 6-a de aŭgusto estas la 218-a tago de la jaro (la 219-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 147 tagoj restas.
Tagoj de semajno
La 6-a de aŭgusto estas (laŭ gregoria kalendaro):
Ernesto Nazareth
Ernesto Júlio Nazareth (naskiĝinta la 20-an de marto 1863 en Rio-de-Ĵanejro; mortinta la 4-an de februaro 1934 je Jacarepaguá] en Rio-de-Ĵanejrio) estis brazila komponisto kaj pianisto.
Li estis aparte konata pro siaj brazilaj tangoj (tangos brasileiros). Heitor Villa-Lobos nomis lin la „la vera enkarniĝo de la brazila animo“.
Ernesto Nazareth verkis 88 tangojn, 41 valsojn kaj 28 polkojn, krom tio kelkajn aliĝenrajn komponaĵojn - entute 212 komponaĵojn, preskaŭ ĉiujn por piano.
Al liaj plej famaj pecoj apartenas la ĉoro Apanhei-te, Cavaquinho! (Mi kaptis vin, Kavakinjo!). Estis omaĝo al la kavakinjo, kordinstrumento uzita kaj ankoraŭ uzata en la ĉoro-ensembloj de Brazilo. Aliaj famaj pecoj de li estas la maxixe Odeon kaj la dancoj Brejeiro kaj Dengozo.
Listo de renomaj personoj de Timișoara
Listo de renomaj personoj de Timișoara
J
1954. Március 20.,
Tlaloko
Tlaloc (aŭ Tlaloko), en Azteka mitologio, estis la dio pri pluvo kaj pri fekundeco.
Tlalokon ege timis la aztekoj, kiuj dronoferis homojn por pacigi lin. La aztekoj kredis, ke Tlaloko responsas pri kaj diluvoj kaj sekegoj, kaj ke Tlalokon kreis la ceteraj dioj.
La unua edzino de Tlaloko estis Xochiquetzal, diino pri floroj, sed Tezcatlipoca forkaptis ŝin. Tlaloko poste edziĝis al la diino Chalchiuhtlicue, "La Jadjupulino". Oni kutime bildigas Tlalokon kiel bluan estulon kun dentegoj. Lia infero entenis tiujn, kiujn mortigis fulmo, drono kaj malsano. Per Chalchiuhtlicue li generis Tecciztecatl-on. Lia pli aĝa fratino estis Huixtocihuatl. Oni dronigis infanojn por pacigi lin. Li regis, laŭ la azteka kredo, la trian el la kvin mondoj.
Ankaŭ la loĝantoj de Teotiŭakano adorklinis sin al Tlaloko, kvankam ne kun perfortaj dronoferoj. En la antaŭ-azteka epoko, Tlalokon adoris la socioj Teotiŭakano-a and Tolteka. Aliaj mezamerikaj popoloj havis similajn, sed ne identajn pluvodiojn, kiel ekzemple la Majaa pluvodio Chac kaj la Zapoteka pluvodio Cocijo.
Alternativa nomo: Nuhualpilli
Belfrido de la komerca ĉambro de Lille
La Belfrido de la komerca ĉambro de Lillo formas parton de la komerca ĉambro de Lillo konstruita en la frua 20-a jarcento. La belfrido, ornamita de horloĝo kun kvar ciferplatoj kaj 76 metrojn alta, superas la operejon de Lillo. Ĝi estis dezajnita de arĥitekto Louis-Marie Cordonnier.
Kariljono
La kariljono konsistas el 25 sonoriloj pezantaj. La kutime ludataj muzikoj estas la jenaj:
Santa María del Campo Rus
Santa María del Campo Rus estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Ĝi situas borde de la rivero Rus, kiu nomigas la vilaĝon.
Orienta turto
La Orienta turto (Streptopelia orientalis) estas eta turto, tio estas membro de la familio de birdoj Kolombedoj, kiu inkludas turtojn kaj kolombojn.
Santa María del Campo Rus
Loĝantoj
La censita populacio en 2008 estis de 735 loĝantoj kaj la denseco estas de 7,85 loĝ/km². Estas 576 familiaj loĝejoj, el kiuj 305 estas ĉefa loĝejo, dum 185 estas duarangaj, estas krome 85 abandonitaj.
Orienta turto
Disvastiĝo kaj subspecioj
Temas pri orientazia specio kiu ĉeestas orientan Azion ekde Barato, okcidenta Ĉinio kaj centra Azio ĝis la maro. Ĝi havas du diferencajn rasojn, S. o. orientalis en centra Siberio en tajgo, kaj S. o. meena en malferma arbaro de centra Azio.
Plej sudaj loĝantaroj estas loĝantaj, dum plej parto de la aliaj birdoj (de Himalajo kaj el Siberio al Japanio) migras suden vintri en Barato, sudorienta Azio, kaj suda Japanio. Tiu ĉi specio estas rara vaganto al norda kaj okcidenta Eŭropo. S. o. orientalis ĉeestas kiel eksterordinaraĵo en okcidenta Alasko kaj Brita Kolumbio.
Santa María del Campo Rus
Situo
Santa María del Campo Rus estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 796 m; je 83 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 93.63 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°33′29″N 2°25′30″Ok.
Orienta turto
Aspekto
Tiu eta palearktisa specio estas tre simila laŭ plumaro al sia eŭropa samgenrano, nome la Turto. Ĝi estas iomete pli granda ol tiu specio, ĉefe ĉe la subspecio orientalis, kiu estas ĉirkaŭ samgranda kiel la Turka turto. Ambaŭ turtoj estas rekonebla pro la sama bruna koloro (ĉefe dorse tre markite de nigraj makuloj), kaj la blankonigra strimakulo ambaŭflanke de sia kolo, dum la resto de supraj partoj estas ĝenerale blugriza, sed estas rozkolora nuanco (sed multe malpli rozkolora ĉe la Orienta turto ) en brusto kaj blanka ventro. Krome la flugilplumoj estas malpli brunoranĝaj ol ĉe la Turto kaj ĉe la Orienta turto estas pli malhelaj centroj. La okulringo estas rimarkinde ruĝoranĝa.
La vosto estas nigra kaj skaleca, denove kiel ĉe la Turto, sed S. o. orientalis havas grizan pinton en vosto. Sed S. o. meena havas blankan pinton kiel ĉe la Turto. La flugo estas pli trankvila kaj rekta ol tiu de sia samgenrano. La voĉo estas tre diferenca el la "purr" de la Turto. Ĝi estas kvarsilaba her-her-uu-uu.
Santa María del Campo Rus
Historio
En la blazono oni kolektas tri simbolojn pri la vilaĝo. La ekzisto de nombraj naturaj lagetoj kiuj havigis akvon necesan por la loĝantoj estas reprezentata de akvaj ondoj en la suba pinto. La ĉefa riĉofonto devenas el agrikulturo kaj ĉefe cerealoj, kio estas reprezentata de garbo maldekstre. La ĉefa konstruaĵo estas preĝejo dediĉita al Virgulino Sankta Maria, kies nomo utilas por la vilaĝo, reprezentata de maria simbolo de bukedo el lilioj.
Orienta turto
Kutimoj
Kiel ĉe ĉiu membro el la turtoj la ino demetas du blankajn ovojn en nesto el bastonetoj en arbo.
(81522) 2000 HW7
Ĝi montras la apartaĵon orbiti en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Cereso, ĝi do estas kandidata troja asteroido de Cereso.
IHEID
IHEID estas franca mallongigo por la svisa Institut de hautes études internationales et du développement (IHEID), en internacia lingvo: Instituto de altaj studoj internaciaj kaj de evoluo.
(81522) 2000 HW7
Aliaj eblaj trojanoj de Cereso:
25015 Lairdclose
25015 Lairdclose estas tre malgranda, treege hela duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Laird M. Close, Profesoron pri Astronomio ĉe la Universitato de Arizono kaj fakulon pri adaptiĝema optiko, precipe aplikata al la studo pri, kaj asteroidoj. Li estis kunmalkovrinto de la satelito de 45 Eugenia, unua asteroida satelito bildigita elde Tero, tiel kiel pri 90 Antiope kaj aliaj.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de V. Benishek, P. Pravec, J. Oey, R. Groom, D. Pray kaj V. G. Chiorny per observoj de, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de ĉirkaŭ 1,19 ± 0,18 km. Ĝi orbitas kun duona grandakso de ĉirkaŭ 8,9 km kaj orbita periodo de 43,992 ± 0,0288 horoj (1,833 ± 0,0012 tago), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
(161081) 2002 NR2
(161081) 2002 NR2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Ĝia tre discentra, iom klinita orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso : ĝia marsa MOID estas 0,2749 astronomia unuo, tie estas 41,124 milionoj da km.
Thousand Oaks
Thousand Oaks (komprenu: Mil Kverkoj) estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Ventura.
Geografio
Thousand Oaks situas en valo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato. Simi Valley troviĝas 15 km.
Historio
La registrita historio de la areo komenciĝis en 1542, kiam hispana esploristo Juan Rodriguez Cabrillo alteriĝis kaj postulis la teron por Hispanio. Tiutempe indianoj vivis tie, la hispanoj nomis la valon pri kunikloj. En 1875 Thousand Oaks fondiĝis, en la sekva jaro gastejo por diliĝenco-vojaĝantoj ekfunkciis. En 1964 Thousand Oaks oficiale urbiĝis.
Ekonomio
Ekonomio de Thousand Oaks estas bazita sur komercadoj, bioteknologioj, elektronikoj, telekomunikadoj, kuracadoj, kaj financoj.
Klimato
Thousand Oaks situas en mediteranea aŭ subtropika klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 9-24 °C. La rekorda varmo okazis en septembro (43 °C), la rekorda malvarmo okazis en decembro kaj januaro (-4 °C). Jare pluvas po 468 mm. La pluvo kulminas en februaro, inter junio-aŭgusto praktike ne pluvas. Ĝenerale dum 20 jaroj falas unufoje neĝo.
Trafiko
Thousand Oaks ne havas flughavenon, la loĝantoj flugas ekzemple en Los-Anĝeleso. Aŭtovojoj kuras al Los-Anĝeleso kaj Ventura.
Jibou
Jibou [ĵiboŭ] (hungare: Zsibó ĵibo:) estas urbo en Rumanio ĉe la norda piedo de la monto de Meseş laŭ la rivero Someş nordoriente de Zalău. Ĝi estas fervoja kaj publikvoja nodo. Administre apartenas al ĝi Cuceu, Husia, Rona, Var.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 3 047 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 10 198 (82% rumanoj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1384. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, (ekde 1876 Szilágy). Ĝi estis kamparurbo de 16-a jarcento. En 1842 tie oni fondis la unuan infanĝardenon de Transilvanio. En la kastelparko estas botanikĝardeno.
József Dorfmeister
József Dorfmeister [jOĵef dorfmejster], germane Joseph Dorfmeister, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Dorfmeister József István Pál estis aŭstra-hungara pentristo. Lia patro estis István Dorfmeister (1729), lia frato estis István Dorfmeister (1770). Lia familia nomvarianto estis Dorffmeister.
István Dorfmeister naskiĝis la  en Sopron, li mortis en 1807 en Sopron.
Biografio
István Dorfmeister devenis el aŭstra familio apartenanta al la germanlingva minoritato de Hungarlando. Li lernis pentroarton komence en familio de la patro, poste li studis en Akademio de Belartoj de Vieno. Li pentradis komence arkitekturojn, poste portretojn kaj altarajn bildojn.
6223 Dahl
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita verkisto Roald Dahl (1916–1990), konata pro liaj verkoj por junuloj.
Landlimmuzeo Eichsfeld (Teistungen)
La Landlimmuzeo Eichsfeld (germane: Grenzlandmuseum Eichsfeld) troviĝas en Teistungen, Duderstädter Straße nr 5.
Priskribo
La Landlimmuzeo Eichsfeld volas esti loko informiga kaj memoriga pri la divido de Germanlando kaj la perforte starigita landlimo interngermana. La 700 kvadratmetroj muzeaj dokumentas la kreskantan perfektigon de la enprizonigo de la propraj loĝantoj fare de la GDR-diktaturo disde la komencoj de simpla barilo post 1945 ĝis la multekosta kaj senmanka mura Moloĥo de la 1980-aj jaroj.
La malfermo de la landlimoj en aŭtuno 1989 post la Turniĝo kaj la monatoj ĝis la Germania reunuiĝo en oktobro de 1990 estas la temo je la fino de la ekspozicio. La ĉiutaga vivo de la orientgermanoj respektive de la loĝantoj de la baritaj landlimaj zonoj de GDR, la edukado laŭ t.n. komunismaj vidpunktoj, perforta elloĝigo kaj fuĝo estas aliaj fokusoj.
Kolektoj
Konsistigas la muzeon la doganejo de la eksa limtransirejo Duderstadt/Worbis, la kontrolturo (restoj de iama muelejo) kaj la liberaeraj partoj kiuj viziteblas sur 4 kilometrojn longa rondirado. Tie ĉi videblas la landlimaĵoj (bariloj ktp.) ankoraŭ en originala stato.
En kunlaboro kun societoj naturprotektadaj en Turingio kaj la Fondaĵo Heinz Sielmann oni sukcesis meti 8 kilometrojn laŭlonge de la eksa landlimo kun siaj maloftaj faŭno kaj flaŭro sub mediprotektado. Ili invitas al belegaj rondmigradoj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 161
Vladimir Vernadskij
Vladimir, aŭ Volodimir, Ivanoviĉ VERNADSKIJ (Владимир Иванович Вернадский, Володимир Іванович Вернадський, naskiĝis la, mortis la ) estis fama rusia, sovetia biologo, geologo, kemiisto kaj pensulo. Estante ukraino laŭ etna origino, li estis la fondinto de la Akademio de Sciencoj de Ukrainio.
Unu el la plej gravaj studoj faritaj de li estas la studo pri biosfero, en kiu li montris ke ĉiuj vivaj estaĵoj influas la montarajn sedimentojn. Enkadre de la biosfera studo, Vernadskij traktis ankaŭ noosferon, kiel parton de biosfero en kiu vivas la homo.
Vernadskij estas aŭtoro de pli ol kvarcent verkoj, inter kiuj estas "Historio de mineraloj de la tera krusto".
Biografio
Vernadskij naskiĝis en Sankt-Peterburgo, Rusia Imperio, en la familio de la indiĝenaj kievanoj ekonomikisto Ivan Vernadskij kaj muzikinstruistino Anna Konstantinoviĉ. Ivan Vernadskij estis profesoro pri politika ekonomio en Kievo ĉe la Universitato Sankta Vladimiro antaŭ translokiĝo al Sankt-Peterburgo; tiam li havis la civilan rangon de aktiva ŝtata konsilisto kaj laboris en la Reganta Senato en Sankt-Peterburgo. La patrino de Vladimiro estis rusa nobelino de ukraina kozaka deveno. En 1868 la familio Vernadskij translokiĝis al Ĥarkivo/Ĥarkovo, kie li frekventis elementan lernejon kaj kie en 1873 li komencis studi en la provinca gimnazio.
Pst la gimnazio, Vernadskij studentiĝis ĉe Sankt-Peterburga Ŝtata Universitato kaj finis studadon en 1885. Ĉar la posteno de mineralogo en la universitato estis vaka, kaj la geologoj Vasilij Dokuĉaev kaj Aleksej Pavlov instruis mineralogion por tempeto, Vernadskij elektis eniri mineralogion. Tamen en 1888–1890, li vojaĝis tra Eŭropo, studante la muzeojn de Parizo kaj Londono, kaj laborante en Munkeno kaj Parizo.
Fine de 1890 li ree estis en Sankt-Peterburgo, dum la sekvaj jaroj laboris kiel decento tie kaj politike aktiviĝis komence de la Rusia revolucio de 1905. Interalie, li membriĝis en la Konstitucia Demokratia Partio, servis kiel parlamentano, sed rezignis pri tiu pozicio por protesti kontraŭ tio ke la caro forte malhelpis funkciadon de la parlamento Dumao. Li funkciis kiel profesoro kaj poste kiel vicrektoro de la Moskva Universitato, de kiu li ankaŭ eksiĝis en 1911 en protesto kontraŭ la reakcia politiko de la imperia registaro.
Post la februara revolucio de 1917, li deĵoris en pluraj komisionoj de agrikulturo kaj eduko de la provizora registaro, inkluzive de asista ministro de edukado.
Memoro
Omaĝe al Vernadskij, interalie, estis nomitaj:
Valerij Fjodoroviĉ Bikovskij
Sian duan kosman flugon li faris kiel komandanto de ŝipo "Sojuz-22" (la 15-23-an de septembro 1976). La flugo daŭris dum 7 diurnoj 21 horo 52 minutoj 17 sekundoj. Ekde 1977 li prepariĝis al flugoj en ŝipoj de tipo "Sojuz" laŭ programo "Interkosmos".
Akvo en Sud-Afriko
Akvo en Sud-Afriko estas grava afero, ĉar la malriĉa loĝantaro ne ĉiam havas trinkakvon. Post la fino de la reĝimo de apartismo, la nova registaro deziris havigi akvon al ĉiuj. La okcidento de la lando ricevas malpli pluvon ol la oriento. Kaburbo suferas sekecon en 2018.
Valerij Fjodoroviĉ Bikovskij
Sian trian flugon li faris kiel komandanto de soveta-germana ŝipanaro en ŝipo "Sojuz-31" la 26-an de aŭgusto - la 3-an de septembro 1978). Dum la flugo la ŝipanaro kelktage laboris sur la orbita stacio "Salut-6". La flugo daŭris dum 7 diurnoj 20 horoj 49 minutoj 4 sekundoj. Dum tri vojaĝoj en la kosmon li troviĝis tie entute dum 20 diurnoj 17 horoj 47 minutoj 21 sekundoj. En 1988 li lasis la taĉmenton de kosmonaŭtoj.
Akvo en Sud-Afriko
Riveroj
La plej multaj riveroj havas sian fonton en la Drakensbergo. La Oranĝo estas la plej granda kaj provizas trinkakvon al la okcidenta loĝantaro.
Valerij Fjodoroviĉ Bikovskij
En 1988-1991 li laboris kiel direktoro de Domo de sovetia scienco kaj kulturo en Berlino. Li estas dufoje promociita per la Heroo de Sovetunio, havas tri Ordenojn de Lenin, ordenojn de Ruĝa Stelo, de Labora Ruĝa Standardo kaj plurajn medalojn.
Escurial
Escurial [eskurjAl] (Rubejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas escurialegos. La censita populacio en 2008 estis de 871 loĝantoj.
Historio
Escurial estas eta vilaĝo ege proksima al la urbeto Miajadas. Dum la Hispana Enlanda Milito okazis batalo rilate tiun proksimecon. Miajadas estis kun Santa Amalia urbetoj jam konkeritaj de la armeo de Francisco Franco, dum la sudaj urboj Don Benito kaj Villanueva de la Serena estis ankoraŭ en la flanko de la respublika registaro. De Villanueva de la Serena venis roto de respublikanoj intence konkeri la urbon Miajadas kaj fortranĉi la pason de la frankisma armeo al Madrido. Ili alvenis ĝis Escurial kaj konkeris ĝin, sed ne profitis la avantaĝon de surprizo por klpodi konkeri Miajadas kaj la frankismaj trupoj organiziĝis kaj masakris la rezistantojn en Escurial; la batalo okazis ĉefe ĉirkaŭ la preĝejo.
Ovidio
Ovidio (naskiĝis en -43, mortis en 17, latine Publius Ovidius Naso) estis romia poeto, unu el la ĉefaj poetoj de Latino, la aŭtoro de Metamorfozoj kaj Ars Amatoria, inter aliaj. Multaj de postaj kaj nuntempaj rakontoj pri la grekaj kaj romaj dioj kaj herooj devenas de Ovidio.
Mastro de rakonto kaj verso, liaj vortoj ĉe la fino de Metamorfozoj ne estis vantaj: liaj libroj ja daŭris tra la epokoj. Aliflanke, kvankam li verkis precipe pri amo, dioj kaj herooj, liaj versoj ofte estas pli lertaj kaj glataj ol vere profundaj en sento aŭ penso. Spite de tio, lia influo sur la arton de la Okcidento estas granda.
Naskiĝo, frua vivo kaj geedziĝo
Ovidio venis de Sulmona (tiam Sulmo), en la valo de Apeninoj, urbo je 140 km oriente de Romo, trans la montaro. Lia familio estis riĉa, de alta nobela klaso, la 20an de marto de la jaro 43 a.K. kaj lia patro sendis lin kaj lian fraton al Romo por studi retorikon kaj juron.
Lia patro deziris, ke li studu retorikon kiel trejnadon al la jurpraktikado. Laŭ Seneko la pli aĝa, Ovidio kliniĝis al la emociema, ne al la argumentema poluso de retoriko. Post la morto de lia frato 20jaraĝa, Ovidio rezignis pri juro kaj komencis veturi al Ateno, Malgranda Azio kaj Sicilio (tiam ĉiuj greklingvaj landoj). Li tenis malgrandajn postenojn, nome fariĝis administranto kaj, poste, juĝisto, nome tresviri capitales, kiel membro de la Centvira Kortego kaj kiel unu el la decemviri litibus iudicandis, sed rezignis por dediĉi sin al poezio probable ĉirkaŭ 29–25 a.K., decido kiun ŝajne lia patro malaprobis. Li eble, post tempo, estus fariĝonta ano de la Senato, sed anstataŭe Ovidio sekvis la veran pasion de sia koro kaj fariĝis poeto.
Lia unua deklamado datiĝas el ĉirkaŭ 25 a.K., kiam Ovidio estis ankoraŭ nur dekokjaraĝa. Li estis parto de la etoso centrita ĉirkaŭ la patrono Marko Valerio Mesala Korvino kaj ŝajne estis amiko de poetoj de la etoso de Kajo Mecenas. En Trist. 4.10.41–54, Ovidio mencias amikecojn kun Emilio Macer, Seksto Propercio, Horaco, Pontiko kaj Baso (li nur apenaŭ renkontiĝis kun Virgilio kaj Tibulo, nome membro de la cirklo de Mesala kies elegiojn li ege miris).
Ovidio estis tre populara je la epoko de siaj komencaj verkoj, sed perdis ĉion pro la ekzilo laŭ ordono de Aŭgusto. Li edziĝis tri fojojn kaj divorcis dufoje kiam li estis 30jaraĝa. Li havis unu filinon, kiu poste havigis genepojn. Lia lasta edzino estis konektita iel kun la influa familio gens Fabia kaj tio helpus lin dum lia ekzilo en Tomis.
Literatura sukceso
La unuajn 25 jarojn de sia literatura kariero Ovidio pasigis ĉefe skribante poezion en elegia metriko kun erotikaj temoj. La kronologio de tiuj junulaj laboroj ne estas certa; provaj datoj, aliflanke, estis establitaj fare de akademiuloj. Lia plej frua pluekzistanta laboro supozeble estas la Heroides, leteroj de mitologiaj heroinoj al iliaj forestantaj amantoj, kiuj eble estis publikigitaj en 19 a.K., kvankam la dato estas necerta ĉar ĝi dependas de noto en Am. 2.18.19-26 kiu ŝajnas priskribi la kolekton kiel frue publikigita laboro.
La aŭtenteco de kelkaj el tiuj poemoj estis defiita, sed tiu unua eldono verŝajne enhavis la unuajn 14 poemojn de la kolekto. La unua kvin-libra kolekto de la Amoroj (Amores), serio de erotikaj poemoj direktitaj al amanto, Corinna, supozeble estis publikigita en 16-15 a.K.; la pluviva versio, redaktita laŭ tri libroj laŭ epigramo prefiksita al la unua libro, supozeble estis publikigita ĉ. 8-3 a.K. Inter la publikaĵoj de la du eldonoj de la Amoroj povas esti datita la premiero de lia tragedio Medea, kiu estis admirita en antikvo sed jam ne estas pluekzistanta.
La venonta poemo de Ovidio, la Medicamina Faciei, fragmenta laboro sur virinbelecaj terapioj, antaŭis al la Ars Amatoria, nome la Amarto, aŭ parodio de tendenca poezio kaj tri-libra manlibro pri delogo kaj intrigo, kiu estis datita al la jaro 2 (Libroj 1-2 irus reen al 1 a.K. ). Ovidio povas identigi tiun laboron ene de sia ekzilpoezio kiel la carmen, aŭ kanto, kiu estis unu kialo de lia estonta elpelo. La Ars Amatoria estis sekvita de la Remedia Amoris en la sama jaro. Tiu korpuso de elegia, erotika poezio havigis al Ovidio lokon inter la ĉefaj romiaj elegiistoj Galo, Tibulo kaj Propertio, de kiuj li vidis sin kiel la kvara membro.
Ĉirkaŭ la jaro 8, li kompletigis sian plej ambician laboron, la Metamorfozojn, heksametran epopeon en 15 libroj kiu enciklopedie katalogas transformojn en la greka kaj romia mitologio de la apero de la kosmo ĝis la diigo de Julio Cezaro. La rakontoj sekvas unu la alian en la rakontado de homoj ŝanĝitaj al novaj korpoj: arboj, ŝtonoj, bestoj, floroj, konstelacioj ktp. Ĉirkaŭ la sama tempo, li laboris pri la Fasti, ses-libra poemo en elegiaj distikoj kiuj prenis kiel temon la kalendaron de romiaj festivaloj kaj astronomio. La kunmetaĵo de tiu poemo estis interrompita de la ekzilo de Ovidio kaj supozeble Ovidio prirezignis la laboron en la peco en Tomis. Ĝi estas verŝajne en tiu periodo, se ili estas efektive de Ovidio, kiam la duoblaj leteroj (16-21) en la Heroides estis verkitaj.
Ekzilo
Li fariĝis fama, sed en 8 p.K. imperiestro Aŭgusto Cezaro ekzilis lin. La kaŭzo ne estas klara. La Ars Amatoria pri amoro ja eble ofendis Aŭguston, laŭ kelkaj, sed tio ne estas sole per si mem kaŭzo sufiĉa. Ŝajne Ovidio sciis ian malluman sekreton pri Aŭgusto aŭ ties filino Julia. Ovidio estis ekzilita al la marbordo de Pontuso (la Nigra Maro), kie li loĝis ĝis sia morto. Iuj kleruloj argumentis ke la tuta ekzilhistorio estas mistifikado de Ovidio mem.