cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Matematika pendolo
kaj
21350 Billgardner
21350 Billgardner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Matematika pendolo
Ĝi similas al la ekvacio dekondukita ĉe la simpla vibra movo. Tio estas, la risorta konstanto konvenas al la rilato G/l de la pendola movo:
21350 Billgardner
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada amatora astronomo William David Anstruther Gardner, de Ingersoll (Ontario), aktiva en la centro de Londono de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado.
Terpinila cinamato
α-Terpinila cinamato aŭ C19H24O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la cinamata acido kaj terpineolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo kun balzama odoro, uzata kiel odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Terpinila cinamato estas malmulte solvebla en akvo, sed estas solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
Terpinila cinamato ankaŭ uzatas en parfumfabrikado kaj medicinaĵoj pro ĝiaj antioksidigaj proprecoj. Ĝi reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe altan por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj. Terpinila cinamato posedas antifungajn proprecojn kaj aktivecojn kontraŭ diversaj fungoj kaj insektoj.
Kakarikoj
Kakarikoj (Cyanoramphus) estas genro de papagoj el familio Psittaculidae, kiuj troveblas en Novzelando kaj insuloj de Oceanio. Ili estas malgrandaj aŭ mezgrandaj papagoj kun longaj vostoj kaj plejparte verdaj plumaroj. Plimulto de la specioj de kakarikoj vivas en arbaroj, kvankam specioj de ĉeantarktikaj insuloj povas loĝi en malfermaj herbejoj. Originale la genro havis diskonektan arealon: du specioj troveblis en Societa insularo kaj la aliaj inter Novkaledonio kaj Makvora insulo, kaj neniuj kakarikoj, nek vivantaj nek fosiliaj, estas trovitaj en vasta 4100-kilometra areo inter tiuj du regionoj.
Priskribo
Kakarikoj estas malgrandaj, plejparte verdaj papagoj, kiuj bone kamuflas en herbaro. Sur iliaj verdaj plumaroj estas makuloj de diversaj brilaj koloroj, plej ofte ĉe la frunto, kapo kaj eksteraj partoj de flugiloj. Iliaj bekoj havas grizece turkisan koloron kun nigra pinto. Haŭto de la piedoj estas griza aŭ bruna, irisoj de okuloj estas ruĝaj. Plejparton de tempo ili estas en arbara planko, kie ili saltas kaj kuras tre rapide kaj elfosas semojn el la grundo simile al tio kiel faras hejmaj kokoj.
Kakarikoj estas enkondukitaj en Eŭropon en 1872. Kelkaj specioj bone vivas kaj reproduktiĝas en kapteco kaj vivas kiel dombirdoj tra tuta la mondo, aparte la Novzelanda kakariko kaj la flavafrunta kakariko. En kapteco ili ekhavas multajn amuzajn kolormutaciojn.
Taksonomio kaj etimologio
La genro Cyanoramphus estas enkondukita en 1854 far fama franca ornitologo Charles Lucien Bonaparte. La scienca nomo de la genro devenas de antikva-grekaj vortoj κύανος (blua, cejana) kaj ράμφος (beko). Ĝi estas donita pro nekutima grizece turkisa koloro de bekoj de la papagoj. Kutima nomo devenas de la maoria vorto kākāriki kio estas loka nomo de unu el la genraj specioj, la Novzelanda kakariko (Cyanoramphus novaezelandiae). Ĝi, siavice, devenas de vortoj kākā (papago) kaj riki (malgranda). Kākāriki estas ankaŭ maoria vorto por verda koloro, verŝajne laŭ la plejparte verda plumaro de la papagoj.
La tipa specio de la genro estas difinita far angla zoologo George Robert Gray en 1855. Ĝi estas la Tahitia kakariko (Cyanoramphus zealandicus), kiu ekde tiam formortis.
Matematika pendolo
Se oni ilin anstataŭigas en la ekvacioj de vibra movo, ricevas la tempon de la tuta periodo:
Ĉe la pendola movo oni ne mezuras la tutan periodon sed nur la tempon de unu pendo:
Kakarikoj
Konserva statuso
Ĉiuj specioj de kakarikoj estas endanĝeritaj pro homa agado kaj ŝanĝoj en ekologia sistemo kiujn homoj kunportis dum koloniigo de Novzelando kaj Oceanio. La du specioj de Societa insularo, la Societa-insulara kakariko kaj la Tahitia kakariko, formortis en la 19-a jarcento. Same formortintaj estas kakariko de Lordo Howe kaj Makvora-insula kakariko. El travivantaj specioj la kakariko de Malherbe estas draste endanĝerita kaj ĉiuj aliaj specioj de la genro listiĝas kiel vundeblaj aŭ minacataj laŭ IUCN. La plej gravaj minacoj por kakarikoj estas habitatdetruo kaj enkonduko de enmetitaj specioj.
Matematika pendolo
Videblas, ke la pendola tempo de matematika pendolo ne dependas de io, ol de la longo de pendolo. Tiel la pendola movo uzeblas mezuri la tempon (pendola horloĝo, metronomo) kaj difini la graviton. Laŭ ĉi tiu principo funkcias la fama pendolo de Lóránd Eötvös. Memkompreneble, la dekondukitaj ekvacioj estus komplete validaj, se ni povus plenumi la komencajn kondiĉojn. La realaj, praktikaj pendoloj nomiĝas fizikaj pendoloj. Al ties kalkulo oni enkondukis la tiel nomitan reduktitan longon. La reduktita longo estas la longo de tiu matematika pendolo, kies pendola tempo egalas kun la reala pendola tempo de konkreta, fizika pendolo.
Vlkas
Vlkas, hungare Valkház estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Nové Zámky. La oficiala hungara nomo estis Nagy-Valkház (=Granda V.) ĝis 1899.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ maldekstra bordo de Žitavou, laŭ triara flankovojo. Nové Zámky troviĝas 20 km-ojn for.
Historio
La unua mencio devenis el 1221 en formo Wolcaz. Dum la historio formiĝis ankaŭ Kisvalkház (=Malgranda V.), kiu en 1570 senhomiĝis. En 1910 loĝis en la vilaĝo 484 da homoj (iomete la slovakoj estis pli). Ĝis 1919 la komunumo apartenis al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 ĝi aliĝis al Hungario laŭ unua Arbitracio de Vieno. Post la 2-a mondmilito la hungaroj senrajtiĝis laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 338 da homoj (327 slovakoj).
Rudolf Firkušný
Rudolf Firkušný (naskiĝis la 11-an de februaro 1912 en Napajedla, Moravio – mortis la 19-an de junio 1994 en Staasburg,  ŝtato New York, Usono) estis  ĉeĥa-usona pianisto. Li famiĝis pro sia eksterordinara muzikemeco, ekspresiva esprimmaniero kaj brila ludotekniko. Lia repertuaro inkluzivis verkojn ekde frua klasikismo ĝis moderno de la 1-a duono de la 20-a jarcento.
Ekde 1948 li vivis en Usono. Post falo de komunismo li volis reveni al sia patrujo kaj ekloĝi en Prago. Ofte li tie koncertis, sed lia intenco ne sukcesis – li mortis subite en julio 1994. Sian renomon li atingis ne nur per unika talento ekde frua infanaĝo, sed ankaŭ per persistemo, ligita kun aparta sento pri stilo kaj strukturo de ĉiu komponaĵo. Kritikistoj konsideras unu el la plej grandaj pianistoj de la 20-a jarcento.
Biografio
Jam ekde sia kvina jaraĝo li lernis muzikon ĉe Leoš Janáček kaj ĉe Josef Suk. Jam kiel 8jara li komencis publike koncerti kaj kiel 11jara li prezentis Koncerton D maĵor de Mozart kun pragaj filharmonianoj. Ekde 1926 li komencis koncerti en tuta Eŭropo - precipe en Aŭstrio, Francio, Italio, Germanio kaj Britio. Samtempe li studis en konservatorio en Brno kaj dank‘ al stipendio persone atribuita al li de la prezidento Tomáš Garrigue Masaryk li povis studi ankaŭ en Parizo (kie li i.a. kontaiĝis kaj amikiĝis kun Bohuslav Martinů) kaj Berlino. Kun la ĉeĥa publiko li adiauis per koncerto kun Ĉeĥa filharmonio direktata de Rafael Kubelík la 3-an de marto 1939. Poste li elmigris, unue al Francio kaj post ĝia okupacio en 1940 tra Hispanio kaj Lisabono al Novjorko.Sinsekve li ludis kun ĉiuj elstaraj usonaj ensembloj (el Novjorko, Philadelphia, Boston, Chicago, Cleveland, Pittsburgh) kaj dirigentoj (Stokowski, Charles Munch k.a.).
Al sia patrujo li revenis post la milito en 1945 kiel en monde plej aprezata kaj plej granda ĉeĥa pianisto de ĉiuj tempoj. Kun Rafael Kubelík li triumfis per pianokoncerto de Antonín Dvořák en la 1-a festivalo Praga printempo („Pražské jaro“) en 1946. Post la komunisma puĉo en 1948 li tamen devis denove elekti emigracion al Usono, kie li akiris usonan ŝtatanecon.
Por longaj jaroj li malproksimiĝis al muzika vivo en Ĉeĥoslovakio. Li koncertis ne nur en Usono, sed ankaŭ en okcidenta Europo (inkluzive grandajn koncertojn en Vieno, Salzburg k.a.), en Aŭstralio, Japanio, Singapuro, Hongkongo kaj Izraelo. Dum la tempo de politika malstreĉiĝo en la 60-a jaroj li vizitadis sian patrino en la patrujo kaj en 1965 forveturigis el Brno ankaŭ edzinon Taťána, kun li sekce havis du infanojn.
Longjara adiaŭo de la patrujo finiĝis nur post falo de totalisma reĝimo en 1989 -sed tiam Firkušný jam havis 77 jarojn. Tuj en 1990 li partoprenis kun Rafael Kubelík la festivalon Praga printempo, koncertis en Prago, Brno kaj sia naskiĝurbo Napajedla. Samjare li akiris honorajn doktortitolojn ĉe universitatoj en Prago kaj Brno kaj Ordenon de Tomáš Garrigue Masaryk. Dum siaj vojaĝoj al la patrujo li klopodis multflanke helpi – li dediĉis siajn honorariojn al artlernejoj kaj institucioj kaj ĉe Muzikakademio de Janáček en Brno li fondis fonduson por subteni la plej bonajn studentojn de la lernejo. Li volis daure ekloĝi en Prago, sed lia intenco ne plu sukcesis. En sia somerdomo apud Novjorko li mortis la 19-an de julio 1994. Li estas entombigita kune kun sia edzino Taťána en Brno.
NGC 4796
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
János Püspöki
János Püspöki [pyŝpoeki) hungara reformita eklezia verkisto. Li naskiĝis en Biharpüspöki en 17-a jarcento kaj mortis en 17-a jarcento.
Kariero
János Püspöki studis ĝis 1651 en lernejo de Várad, de 1662 li estis instruisto en Nagybánya, de 1654 li pristudis teologion, mondhistorion kaj juron en Lejdeno, Utrecht kaj Franeker. De 1657 li instruis en Nagyenyed, Nagyvárad, estis pastro en la tiu de lasta en 1659-1660. Post la okupado de urbo de turkoj en 1660 li forlasis la ĝin.
Phrynosomatidae
La Phrynosomatidae aŭ ranolacertedoj estas familio en la klaso reptilioj (Reptilia), ordo skvamuloj (Squamata), subordo lacertuloj (Sauria) kaj suborba branĉo leguanformaj. Al la familio apartenas 9 genroj kaj 120 specioj.
La specioj de la familio vivas en norda kaj meza Ameriko, de sudo de Kanado ĝis Panamo. La disvastiĝa centra punkto de ĉ. 120 specioj estas la okcidenta, kontinenta Usono kaj Meksiko.
Karakterizaĵoj
La lacertoj estas malgrandaj, plimulto de la specioj havas kapo-trunkolongon de malpli ol 10 centimetroj. La bestetoj vivas surter kaj havas ofte platan korpon, kio diferencigas ilin de la aliaj leguanformaj.
Vivkonduto
Ili vivas en dezerto kaj en aliaj sekaj regionoj, prefere sur rokaj grundoj. Ili nutraĵo konsistas el insektoj, aliaj senvertebruloj kaj pli malgrandaj lacertoj. La ranolacertoj (Phrynosoma) estas senescepte dezerto-loĝantoj, Sceloporus, la specioriĉa genro havas grundovivantajn, rokovivantajn kaj eĉ arbustovivantajn speciojn. La specioj de la genro Uma moviĝas sur loza sablo kiel la nordafrika apoteka skinko (lacerto). Ĉiuj specioj de Phrynosomatidae - krom kelkaj specioj de genroj Sceloporus kaj Phrynosoma - estas vivnaskuloj, reproduktiĝas per ovodemeto.
Podensac
Podensac estas franca situanta en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Podensacais.
Sándor Imre (pedagogo)
Sándor IMRE [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Imre Sándor estis hungara ministro, profesoro, instruisto, politikisto. Lia avo estis samnoma Sándor Imre (lingvisto), lia patro estis József Imre (1851), lia frato estis József Imre (1884).
Sándor Imre naskiĝis la  1877 en Hódmezővásárhely. Li mortis la 1945 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Imre akiris pedagogian diplomon en 1898 en Universitato Ferenc József, en la sama jaro li doktoriĝis. Ekde 1899 li studvojaĝis al Heidelberg, Lejpcigo, Strassburg, Berlino, Jena. Hejmenveninta li ekinstruis en la kalvinana gimnazio en Kolozsvár. Ekde la studjaro 1904 li instruis en universitato de la sama urbo kiel privata profesoro. Post ok jaroj li instruis plu en Universitato de Budapeŝto. Inter 1908–1918 li instruis ankaŭ en pedagogia altlernejo en Budapeŝto. Depost fino de la 1-a mondmilito li estis subministro, eĉ ministro semajnon en Kabineto Friedrich. En 1925 li estis nomumita katedrestro en Scienca Universitato de Szeged, kie li iniciatis psikologian katedron kaj instituton. Ekde 1934 li instruis plu en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto.
Pinaŭo
Pinaŭo aŭ พิณ (en taja) estas muzikilo, nome kordinstrumento, el Tajlando kaj Laoso.
Ĝi havas 3 kordojn en 3 kordoĥoroj. Ĝi agordantas A3, E4, A4 aŭ A3, D4, A4. La mezuro estas 500-600 mm.
Mirno (Eŭpatoria municipo)
Mirno estas urbotipa loĝloko de la Eŭpatoria municipo de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio). La loĝloko situas en la nord-okcidenta parto de la Krimea duoninsulo ĉe la suda bordo de la lago Donuzlavo kaj ĉe la Nigra maro, 30 kilometrojn for de Eŭpatorio, al kies gvid-organoj ĝi estas administre subigita.
La apero kaj evoluo de la loĝloko estas intime ligita al la proksime situanta milita flughaveno kaj mar-haveno. Lastatempe la loĝloko evoluas ankaŭ kiel ĉemara perklimata kurac-loko.
József Karai
József Karai naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
József Karai komencis sian relative malfruan muzikan edukadon en la aĝo de 12 jaroj, cetere li frekventis la kutimajn lernejojn en sia naskiĝurbo kaj Pécs. En la lasta periodo de la 2-a mondmilito li estis soldato, poste simpla laboristo. Inter 1947 - 1955 li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, sed li estis ankaŭ helpekzercisto aŭ dirigento de pluraj korusoj. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Farkas (komponisto), János Ferencsik, András Kórodi, János Viski kaj László Somogyi (dirigento). Dum la studentaj jaroj li edziĝis (1951). Post la diplomo éi daŭris la laboron ĉe korusoj, ekde 1969 li okupiĝis nur pri komponadoj. Li ricevis premiojn en 1972 kaj 1980.
Ksar el-Kebir
, arabe: برشيد estas grandurbo en Maroko. La historiaj loknomoj estis hispane Alcazarquivir kaj portugale Alcácer-Quibir. La nomo signifas: "la granda kastelo".
Geografio
situas sur altebenaĵo en la nordokcidenta sekcio de la lando. Laraŝo situas 32, Tanĝero 110, Rabato 160 km.
Historio
Tiu tereno estis la plej frue kolonio de Kartago, kiun sekvis romia kontrolo kun la nomo Oppidum Novum. En la 12-a jarcento urbomuroj estas konstruitaj. La portugaloj konkeris ĝin en 1458 kaj estis tenita ĝis 1550. En 1578 reĝo Sebastiano la 1-a suferis malvenkon en la batalo. Tio finis ambiciojn de Portugalio. En la 17-a jarcento la sultano detruis la urbomurojn. La grandurbo travivis grandan kreskon dum la hispana garnizono en 1911, kiel parto de la Hispana Maroko sub hispana nomo Alcazarquivir. Post la sendependeco de Maroko fariĝis grava regiona agrikultura centro.
Ekonomio
situas proksime de rivero, kiu faras la terenon unu el la plej riĉaj agroregionoj de Maroko. Ksar El Kebir disponigas preskaŭ 20% el la bezonata sukero de Maroko.
Kulturo
Ksar el-Kebir estas centro de la kulturo, kie vivis artistoj, verkistoj, poetoj kaj sportistoj.
Historio de la okcidenta filozofio
Per Historio de la okcidenta filozofio oni intencas ‘’historion de la okcidenta pensado pri kiel ĝi esprimiĝis rilate la multajn filozofiajn demandojn. Iniciatiĝinta kun la naskiĝo de la spekulativa greka penso en la 7-a jarcento a. K., ĝi kuntrenis pensulojn de tuta Eŭropo dum la mezepoko, la moderna epoko kaj nuna epoko en konstanta konfronto kun la antaŭaj pensuloj kaj kun sekvaj disvolviĝoj en aliaj kampoj de la scio. La komuna greka-helenisma-romia bazo transdonis al la filozofia tradicio de okcidento pensometodon ordigitan per kontraŭdogmismo kaj sentemo pri serioj da demandaro kaj ontologiaj kaj etikaj kiuj ĝin karakterizis rilate aliajn filozofiajn tradiciojn.
Historiistoj de la filozofio kutime dividas la longan vojaĝon de la okcidenta filozofio laŭ kvar periodoj: Antikva Filozofio, Filozofio de Mezepoko, moderna filozofio kaj Nuntempa filozofio.
Antikva filozofio
Ankaŭ neadherante al la aserto ke “la tuta historio de la okcidenta filozofio nenio alio estas ol notoj komentaj pri Platono, oni ne povas negi ke la posta filozofia florado havis kiel referencpunkto – ankaŭ se, foje, polemike nekonsentan kaj detruigan – la demandaron elstarigitan de la antikvaj filozofoj (kaj de mem responditan malsammaniere) koncerne la moralan agadon, la rilatojn inter la racio kaj la vero, inter la intelekto kaj la realo.
La unua atestaĵoj pri aliro al la studo pri la realo, taksinda filozofio, datiĝas je la 7-a jarcento a. K., en Malgranda Azio (Nuna Turkio). Taleso el Mileto, personulo, pri kies historieco ankoraŭ mankas certecoj, estas identigita laŭ tradicio origininta el Aristotelo kiel la unua filozofo. Kun li kaj lia skolo, nome Anaksimandro kaj Anaksimeno, la penso unuafojon emancipiĝas el la mitologia kaj religia starigoj de la problemoj por la serĉo pri raciaj eksplikoj pri la naturaj fenomenoj kaj kosmologiaj demandoj.
Kun la miletanoj altrudiĝas ankaŭ kiel centra la problemo la identigo de la 'Arké ((greka: ἀρχή, origino), nome la animiga elemento konstitua de la tuta realo, esplorita ankaŭ de Pitagoro kaj Heraklito preskaŭ en la sama epoko. Kaj okazas kun Parmenido kaj la Elaja skolo ke el la rezonadoj pri la “arké” fontas la unuaj esploroj pri la ontologio; kaj kune kun ili la konsciiĝo pri la ĝisosta konflikto inter la logiko kiu regas la intelektan dimension kaj la "kontraŭdiran fariĝon" de la fenomenoj atestitaj de la sensoj. Varie solvita de sinsekvaj filozofoj de la 6a kaj 5a jarcentoj a. K., la problemo kuŝis centre en la tuta historio de la okcidenta filozofio, ekde la skolastikuloj ĝis nuntempaj Heidegger kaj Emmanuele Severino.
En la 5-a jarcento a. K. oni vidis ŝanĝiĝon de la objekto de la filozofia intereso: al la observo pri la naturo anstataŭiĝis plej alta atento pri la demandaro koncernanta la homon. Ĉu la bono kaj la malbono estas relativismaj, ĉu eblas por la homo aliri la veron, kia la rilato naturo kaj kulturo?...: tiaj kaj similaj estis la temoj atentigitaj, kvankam tra diversaj trairoj, jen en la sofistoj kaj jen en Sokrato. La gravo de ĉi tiu lasta por la sinsekva historio de la filozofio fundamentiĝis: per li oni akiris plenan konscion pri la aparteco de la metodo en la filozofia esploro (vidu en sokrata metodo), kaj la serĉo pri la vero estis taksata kiel remalkovro de scio jam posedita kaj universe valida, sed forgesita.
La filozofiaj skoloj florintaj tuj post la morto de Sokrato – megara skolo, cirena skolo, cinika skolo kaj Atena Akademio- kiuj ĉiuj strebe engaĝiĝis por interpreti la sokratajn instruaĵojn. Se la unuaj tri temis pri malpli gravaj priellaboraĵoj, por Platono sokratismo estis startpunkto por globala prilaboraĵo, en la unua granda filozofia sistemo, pri ĉiuj demandoj pritraktitaj ĉe la antaŭaj pensuloj.
Akordiginte Parmenidon kun Heraklito, Platono asertis unuflanke ke la tuta fenomena realo “fluas” en kontinua ŝanĝiĝo; kaj, aliflanke, ke samtempe tamen ĝi tendencas al nehazarda konstituiĝo, sed laŭ sentempaj formoj kiuj ŝajnas antaŭekzisti. Tiu estis la punkto kiun aparte atomismo de Demokrito ne sciis kiel ekspliki, nome kial la materio kuniĝas ĉiam laŭ determinata maniero, por formi ekzemple jen ĉevalon, jen elefanton. Ŝultre de ĉiu besto devas tial kuŝi ideo, nome antaŭkonstituita “formo” por ĉiu besta tipo, spirita kaj nemateria. En tiuj formoj, eternaj kaj en ni kunnaskaj, staras ne nur la Esto de Parmenido, sed ankaŭ la origino de ĉiu nia scio. Al ili Platono alkondukos ĉiun teorion rilate etikon kaj politikon.
Kun Aristotelo, disĉiplo de Platono, la greka filozofio atingos fine sian plej altan maturecon: en lia distingo inter la akcidencaj apartaĵoj unuflanke, kaj aliflanke la spiritaj kaŭzoj kapablaj gvidi la ĉiaman fluon de la fenomenoj, fariĝas la unika kondiĉo por konstrui la sciencon. La transformiĝo de ovo al kokino, ekzemple, ne povas esti rezulto de simplaj hazardaj kombinaĵoj de la materio. Malsame ol laŭ Platono, tamen, ĉiu organismo devas havi en si mem, kaj ne en fora ideo, la leĝojn de sia konstituiĝo. La metafiziko (post la pri fizikaj verkoj), bonegeca “priteoria scienco”, estos la disciplino esploranta la kaŭzojn responsajn pri la evoluiĝo de la naturaj fenomenoj, serĉanta en ili la senŝanĝajn kaj universalajn esencojn. La aliaj liaj verkoj, sammaniere pritraktas el la fiziko al la politiko, el la logiko al la plantoscienco, atentigante pri specifecoj de la diversaj scikampoj, sed donante al ĉio pensosistemecon kiu markigos la triumfon de greka racieco. El tio la graveco de la metodo en la okcidenta filozofio.
Post Aristotelo komenciĝos la periodo de la helenisma filozofio, en kiu la greka kulturo kunfandiĝos kun tiu latina. Dum tiu periodo pliiĝos tri precipaj filozofiaj skoloj: Epikurismo, Stoikismo kaj Novplatonismo.
Kompare kun la aliaj skoloj, novplatonismo ŝajnis koncentriĝi eĉ pli intense sur la esploro pri la la homa kondiĉo kaj sur la poseditaj kapabloj de la individuo transcendi la ĉiutagan mondon, pri ĝi konstatante la kontingencon. La novplatonisma penso, kies iniciatinto estis Plotino, influos tiamaniere ke ĝi sin proponis fariĝi itinero liberiga por ĉiuj homaj bezonoj. Same kiel multaj aliaj “platonistoj”, Plotino elpensis kvalitan malegalecon inter la sensebla mondo, sidejo de la malhelo kaj de la divido, kaj la “intelekta” kosmo (greke: “νόησις”), kiu estas la vera realo, la unua manifestacio de la Esto kaj sidejo de la Intelekto, siavice generita de la nedifinebla principo indikita de Plotino per la titolo de Unu aŭ Bono), kaj atingebla nur per kontakto “ne-racia” nomita epafé aŭ henosis. El la Unu emanas la Animo kiu fine trakuras la plotinan mondon ekde la “intelekta” kosmo ĝis tiu materia, en kiu ĝi descendas por ĝin prizorgi. La descendo de la animo transformiĝas por la homo en morala falo, kaŭzata de la trompiga konvinkiĝo ke la sensa mondo estas la vera realo, kaj en forgeso pri la natura “intelekta” de ĉiu el ni. La filozofio, do, havas la taskon revenigi la homon al lia “inteligebla” patrujo. Tia koncepto pri la universo, kaj tiu sava valoro de la filozofio estos akiro de ĉiuj folozofiaj formoj inspiriĝantaj, kaj ne, el Plotino.
En tiu etoso etika kaj mondkoncepte universala aperos Kristanismo, kiu baldaŭ kunlimiĝos kun la filozofiaj instancoj de tiu epoko kaj en ili trovos la racian helenisman metodon por alfronti la homajn problemojn sufiĉe identajn kun la novaĵoj de sia anonco. Per tiu metodo kristanaj intelektuloj prezentos kristanismon. Tio videblas en la Patroj de la Eklezio kaj en Aŭgusteno de Hipono, en Boecio, en Kasiodoro kaj en la orientaj ekleziaj patroj kiuj utiligas la grekan filozofion por prezenti kaj igi iom kompreneblaj la centrajn dogmojn de la kristana religio.
Mezepoka Filozofio
La Filozofio de Mezepoko elfontas el impona repensado pri la klasika tradicio subimpulse de la demandoj puŝiĝintaj el la tri grandaj religioj monoteismaj.
En Eŭropo, la mezepoka filozofio estis anticipita de la patristika penso, disvolviĝinta sekve de la disvastiĝo de kristanismo ene de la Romia Imperio, kies la plej elstara epigono estis Sankta Aŭgusteno de Hipono: ĉi tiu trapasante diversajn skolojn de la epoko fine adheris al novplatonismo kiun li grandparte opiniis akordigebla kun kristanismo, almenaŭ nivele de la instancoj, kaj do pruvis ke multe de la greka filozofio povas respekti kaj eĉ kontribuas plivalidigi kristanismon. Laŭ Aŭgusteno (kaj poste lia ege frekventita skolo) estas limoj trans kiuj la racio ne kapablas pluiri, sed se Dio iluminos onian animon pere de rigore kontrolita revelacio, ĉi tiu sukcesos kontentigi onian priscian aspiron. Kaj ankaŭ li asertis ke la kontraŭmorala malbono koincidas kun la malĉeesto de Dio, provokita de la homa malobeo. Kaŭze de la origina peko neniu homo indas finan savon, sed Dio povas elekti kiujn savi sen tamen ke estu detruita onian liberan volon.
Konvencie oni indikas la jaron milan la komenciĝo de la Skolastika Filozofio, al kiu donos fundamentan kontribuon Tomaso de Akvino. Laŭ Tomaso ne estas kontraŭdiro inter kredo kaj racio: pro tio filozofio povas atingi samajn verojn entenatajn en la revelacio; li trovis kaj pruvis ke la kristana revelacio akordigeblas kun la scienca metodo kaj veroj asertitaj de Aristotelo. Tiu lasta, startinte el la naturfilozofio, helpe de la intelekto kaj de la logiko penetris verojn ĉiam validajn kaj universalajn, facile asimileblajn de la kristana teologio ĉar eĉ de tiu ĉi asertataj: se ekzempli, oni vidu la la aristotelajn kaj tomasajn pruvojn por demonstri la ekziston de Dio aŭ la potencon de la racio kaj la aplikon al la tuta de estaĵa skalo de la principoj de “Aktualigo kaj Potencialo”.
Certe, al la filozofio antikva skolastikismo aldonis siajn filozofian originalecon kiel la koncepton de persono kiel fonto de ĉiuj homaj rajtoj, la gravecon de la libera volo en la libera elekto, la dian patrecon kaj destinon transcendan de la homo....
La filozofio de la miljaraj skolastikuloj, laŭ certaj vidpunktoj, ekmalpliinfluis kiam komenciĝis la apartigo de la filozofio el la teologio: kio tamen estis implicite asertate jam en skolastikismo en kiu oni imagis revelacian (teologio) helpon al la homa esploranta racio. Pri tiu oni vidu la diversajn mezepokajn skolojn (Tomismo, Skotismo, Okamismo, Realismo, Nominalismo, la problemo de la Universalaĵoj).
Moderna filozofio
La moderna filozofio komenciĝis, laŭkonvencie, kun la alestiĝo de la 15-a jarcento, kiu vidis renaskiĝon de novplatonismo kaj de la pensado de Plotino, tute identigita tiam kun la penso de Platono; en ĝi ĉeestis elementoj propraj de aristotelismo, akordigitaj kun la kristanaj monoteismo kaj kreismo. Inter la epigonoj de tiu filozofia fluo kalkuleblas en Germanio Nikolao el Kuzo, kiu ellaboris sur mistikaj bazoj unu el la teologioj negativaj, asertante ke Dio estas ja jes la fundamento de la racieco, tamen pri kiu oni povas havi nur svagan intuician scion ĉar la Vero ne estas io posedebla sed posedanta; dum en Italio filozofie pensis Marsilio Ficino kaj Johano Piko de la Mirandolo. En tiu fervora (ĉar la filozofoj, eĉ se je malpli granda gravo estis multaj) kultura etoso akiris novan elanon disciplino tipa de tiu epoko: Alkemio, kiu iumaniere perspektivigis la vojojn al la kemio kaj ĝenerale al la moderna scienco. Kultisto de tiu “scienco” estis aparte Giordano Bruno, kiu unue anticipis, en la moderna epoko, la koncepton pri spaco senfina
Jam en la dua duono de la 16-a jarcento novplatonismo komencis tamen malfortiĝi favore al naturalismo, al raciismo aŭtonome konceptataj, kaj mekanikismo en kiu tamen ĉio estas ligita kun la transcenda nocio pri la dia sfero. En la 16-a jarcento Kartezio elpensis unuafojon metodon tute racian, kiu kvankam apogiĝante sur la koncepto kaj realo de Dio, je Li li profitis por nuligi la bazojn de la mistikiĝanta kaj intuicia teologio, kaj, male, por doni konsiston kaj objektivecon al homa penso; per tiuj premisoj li ellaboris la faman cogito ergo sum (Mi pensas, tial mi estas), pro kiu la juĝo pri la realo estas submetita al la homa penso, kaj la vero taksata kiel vero posedenda.
Per la provo fondi aŭtonomion de la racio, Kartezio utiligis Dion ne kiel celon sed kiel ilon, falante tamen, ĉe la okuloj de samtempuloj, en cirklecan dualismon: fakte li startas el la logika penso por akiri la pruvon pri la ekzisto de Dio, sed poste sur ĝi li apogiĝas por pruvi la ĝustecon de la logika procedo mem. . Pro tio la pozicio de Kartezio atakiĝis per la obĵetoj de Blaise Pascal, instiganto de reveno al la aŭgustena tradicio.
Pascal estis ankaŭ anticipanto de certa kristana ekzistadismo, kiu forlogas la pretendojn de la racio povi fondiĝi nur sur sin mem.
Ankaŭ la nederlandano portugaldevena Spinoza sin proponis korekti la “erarojn” de Kartezio, metante la intuicion plialten ol la racian penson: tiamaniere li povis reenkonduki al unika principo, nome al unika substanco la dualismon kiun Kartezio jam postulis kun la distingo inter res cogitans (estaĵo pensanta) kaj la res extensa (la aĵo spaca kaj do senpensa). La integreco de la racieco estis tiel reestablita identigante la penson kun la Esto, kaj eĉ Dio mem kun la naturo. El tio la akuzo, eĉ fare de lia hebrea komunumo (kun ekskomunika cenzuro) pri panteismo, kiun tamen Spinoza asertis evitenda laŭ sia filozofia sistemo ĉar li ĉiam postulis la antaŭecon de Dio kaj de la Spirito rilate la naturon, neniam konceptatan kiel aŭtonoman aŭ sin starigantan.
Penso vere materiisma komenciĝis aperi, male, en Anglio, ĉiam en la 1600-aj jaroj, reenkampigante la mekanikismon de Demokrito, laŭ kiu la naturaj fenomenoj estas tute obeantaj al mekanikaj leĝoj de kaŭzo-efiko. Al tiu teoria determinismo. adheris Thomas Hobbes, kaj sekve Isaac Newton. Sed tiu mekanikismo estis aplikita al la tuta gamo de la estaĵoj, ne ĉiam de tuj konsciiginte pri la logikaj konsekvencoj, gravaj por la etiko/moralo: ĉi-kaze, fakte, ne plu eblis koncepto pri homo libervola. La etiko estus nur efiko de kalkulo kaj tuja adhero al la rezulto pli avantaĝa.
Ĉiam en Anglio preskaŭ samtempe allumiĝis empiriismo, laŭ kiu la scio ne devenas de la ideoj denaskaj en la intelekto kaj alireblaj pervoje de la intuicio, sed nure proage de la sensoj. Tiamaniere oni reestablis netan distancigon inter la Esto kaj la Penso, aŭ inter la sperto kaj la menso kiu per la sensoj estas modlita kiel mastiko. La esto, do, estis identigita kun la kontrolebleco: kio ne estas kontrolebla, spertebla “pozitive”, nenion valoras, kaj ne rajtas allasi objektivan validecon al la homa penso. Ĝuste la malo de la klasika metafiziko. La plej fervora empiriisto estis John Locke.
Ankaŭ la anglikana episkopo George Berkeley moviĝis en tiu etoso: li elpensis enkonduki la sensan sperton al spirita principo, nome Dio, asertante ke esse est percipi, nome la sensa sperto estas iamaniere “kreo de la estaĵo” influe de Dio.
Estis fine skota David Hume la proponanto de ekstrema empiriismo, subtenante ke eĉ ne la sensa sperto kapablas transdoni objektivan validecon al la homa penso, ĉar temas pri niveloj tute malsamaj. Laŭ Hume, tio kion oni taksas fondita kiel racia, fakte estas male frukto aŭ instinkto de kutimo kiu neniel ligiĝas al la realo.
La anglosaksa empiriismo kreskiĝis paralele kun la kontinenta fluo de raciismo, al kiu, post Spinoza, unuiĝis Leibniz en la 18a jarcento. Laŭ Leibniz ĉiu el ni estas monado senliga al la ceteraĵo; sed male ol Hume li opinias reala la fundamenton de la racieco, estante ĉiuj monadoj koordinataj de Dio.
Filozofio de la 19-a jarcento
La filozofio de la 19-a jarcento estas kutime pritraktita kiel periodo tute aparta ĉar dominata de la post-kantana filozofio de germana ideismo: la unua alestiĝanto de tiu filozofia branĉo estis Johann Gottlieb Fichte, kiu provis doni koherecon en la kritikismo de Kant unuigante la du “racioj”, nome la Pura kaj la Praktika, ĉar originintaj de la sama principo: la Mi. La subjekto, laŭ Fichte, ne limiĝas modli la sperton, sed “kreas” la objekton mem de la sperto; ĉar temas pri nekonscia kreado, kiun la Mi ne rekonas kiel tian, Fichte savis iamaniere ankaŭ la vidpunkton realisma de kritikismo.
En la ideisma kornico Fichte estis meteoro, preskaŭ tuj (trud)anstataŭigita de Friedrich Schelling kiu montris pli da atento pri la ne-Mi, nome pri la objekto alestigita de la Mi (do la naturo), akordigante iamaniere la ideismon de Fichte kun la raciismo de Spinoza; sed same kiel Fchte li postulis ĉiam unuigon “senperan” inter subjekto kaj objekto, koneblan nur intuicivoje. Sed ankaŭ Schelling estis meteoro siavice forige anstataŭigita de Hegelo, kiu male asertis “peran” unuiĝon de subjekto kaj objekto: tial ne pli nerompeble unuigitaj. Hegelo reproponis iamaniere la cirklan rezonadon de Kartezio, subtenante ke la estiĝo logika de la historio, fontinta el la Absoluto, utilas finfine por igi racia la Absoluton mem. Li renversis la sinsekvan logikon aristotelan, tiun de la principo de (ne)kontraŭdiro, elstarigante la superregadon de la racieco kompare kun la intuicio, kaj identigante ĉiun principon kun ties malo: «kio estas reala estas racia» estis la ‘sumo’ de hegela penso. La formala logiko, laŭ Hegelo, oficas nur kiel instaliĝo de procezo, sekve la celo de la filozofio koincidas kun la ilo de ĝi utiligita, nome la dialektiko: tiu ĉi ne plu utilas por reenkonduki al dimensio mistika kaj nuliga de la penso, sed fariĝas celo de si mem.
La hegela heredaĵo estis pliellaborita de Karlo Markso, kiu vidis en ĝi substancan materiismon, ekstere maskitan per ideismo. Li decidis, do, forigi el la hegela sistemo la “mistikan patinon”, anstaŭigante la Absoluton per la historio. La hegela dialektiko prenis tial la nomon de “dialektika materiismo”, sur kies bazo risortas la historio reprezentata de la reciproka interago de la du kontraŭaj principoj: en Hegelo ili estis la Racio kaj la Realo, en Markso ili fariĝas la strukturo kaj la superstrukturo. Temis ankaŭ ĉi tie pri unuiĝo “pera”, komponita per du realoj malsamaj kiuj ĉe la fino de la historio sin trovos akordigitaj. Markso estis la filozofo de la “prakso” (laŭ kiu la sukceso estas la vero kaj justo), kiu transformis la hegelan filozofion al socia tasko por la ŝanĝiĝo de la mondo.
Aliaj pensuloj de la 19-a jarcento estis fine la brita filozofo John Stuart Mill, teoriulo pri ekonomia libero, elstaruloj de usona transcendismo; Soren Kierkegaard fondinto de branĉo de kristana ekzistadismo kiu kritikis la hegelan sistemon en ĝi vidante nekapablon kompreni kiel en la historio agadas neakordigeblaj principoj ne modifeblaj per la racio; Friedrich Wilhelm Nietzsche, teoriulo pri la superhomo kiu akuzis la valorojn de la religio kaj de la ‘okcidenta metafiziko’ ĉar liverantojn de neismo, dum la superhomo kreas sian moralon kaj destinon.
Novskolastikismo
Per novskolastikismo aŭ novtomismo oni indikas movadon de renaskiĝo kaj renovigo de la temoj preferataj de la skolastikuloj, komenciĝinta en 19-a jarcento kaj daŭriganta ankaŭ nunaepoke. En la diversaj fluoj de tiu skolo rimarkindas la jenaj karakterizoj: neniu kontrasto, eĉ, male, reciproka gajno, inter filozofio kaj teologio (kredo kaj filozofio), defendo de la plena scikapablo de la racio, kritika akcepto pri diversaj temoj de la hodiaŭaj ekzistadismo, dialogo kun la moderna filozofio. Inter la nomoj de la centoj da kristanaj (precipe katolikaj) universitatoj, nur kelkaj nomoj: en Italio Amato Masnovo, Bonfadini, en Hispanio la grupo de Salamanko, en Francio Garrigou-Lagrange, Marèchal, Maurice Blondel (kristana ekzistadismo), en Belgio la Lovena Skolo, en Germanio G. Siewerth, A- Brumer...
Ene de la kristana filozofio elstaris ankaŭ, kun metodo tute sia kaj kreanta sistemon malfermitan al supernaturo, Antonio Rosmini.
Nuntempa filozofio
En la nuntempa filozofio kreiĝis ioma diverĝo inter la filozofoj de la eŭropa kontinento kaj tiuj anglosaksaj, nome precipe anglaj kaj usonaj, kvankam multaj el ili trovis inspiron el tiu ideo-forĝejo kiu estis la Rondo de Vieno komence de la 20-a jarcento.
La anglosaksa filozofio kultis aliron precipe utilecan, kiu malfermis la pordon al la analiza filozofio. La filozofio de eŭropa kontinento, male, konservis pli grandan diversecon de temoj, restante pli ligita al la ontologia kaj gnoseologiaj problemaroj, kaj samtempe spertis pli viglan alproksimiĝon al la orientaj filozofioj.
La tieldirita analiza filozofio, kun Bertrand Russell, George E. Moore kaj Ludwig Wittgenstein, radikiĝis percipe en Oksfordo kaj Kambriĝo, kien konvenis ankaŭ empiriistoj logikaj almigrintaj el Germanio kaj el Aŭstrio (ekzemple Rudolf Carnap) kaj aliaj (kiel Willard Van Orman Quine, Donald Davidson kaj Saul Kripke).
Samtempe en Italio floris ideismaj variacioj kies epigonoj estis Benedetto Croce kaj Giovanni Gentile. En Germanio, kaj ne nur, ekfloris nova skolo dirita fenomenologia kun personuloj germanaj kiel Edmund Husserl kaj Martin Heidegger baldaŭ sekvata de Jean-Paul Sartre kaj ekzistadistoj... el kio la epiteto de postmodernismo (vidu en Eŭropa kontinenta filozofio).
Stributeo
La Stributeo (Leucopternis princeps) estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kaj genro de Leucopternis kiuj estas ĝenerale blankaj aŭ blankecaj buteagloj foje kun grizaj partoj. Ĝi estis konata ankaŭ kiel Nigrabrusta buteo.
Ĝi troviĝas en Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Panamo, kaj Peruo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj. Oni supozas, ke ekzistas 10,000 al 100,000 Stributeoj en Centra kaj Suda Ameriko. La Stributeoj estas la plej grandaj el la genro Leucopternis kaj loĝas ĉefe en densaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montaraj areoj. La karaktera plumaro nigra strieca kun blanka ventro estas unika inter la arbaraj buteoj de Leucopternis.
Pedofilia gazetaro
La pedofilia gazetaro estas la aro da presitaj periodaĵoj speciale destinitaj al pedofiloj. Ĝi povas prezenti aktualaĵojn, eseojn kaj informojn pri pedofilio kaj infaneco, kaj ankaŭ erotikaĵojn.
Historio
La unue konata periodaĵo ekskluzive dediĉita al pedofilio estis la akademia revuo International Journal of Greek Love (mal. IJGL), publikigita en Usono inter januaro 1965 kaj novembro 1966 de la fama numismato Walter Breen. Tiu ĉi prezentiĝis kiel revuo "trimestra dediĉita al studoj literaturaj, historiaj, sociologiaj, psikologiaj kaj aliaj pri la fenomeno de la greka amo, difinita kiel la amo inter viroj kaj adoleskantoj". Malgraŭ ĝia efemereco kaj limigita cirkulado, la publikaĵo havis konsiderindan influon sur la samseksemaj akademiistoj. IJGL signifis pioniran provon publikigi sciencan revuon dediĉitan al la studado de pedofilio kaj faciligis la vojon al aliaj gravaj aktivistaj aŭ akademiaj revuoj pri la temo. La artikolo de Jonathan Drake pri la prostituado en Turkio restas ankoraŭ unu el la fontoj plej cititaj pri la samseksemo en tiu lando. La artikolo de Hammond pri Paidikion, pederastia manuskripto 570-paĝa verkita de Kenneth Searight, kreinto de la helplingvo sona, ĉ. 1917, kaj la studo de Marion Z. Bradley pri la ina "Greka amo" en la moderna literaturo, estas aliaj kontribuaĵoj kiuj helpis por debato.
Stributeo
Fizikaj karakteroj
La alvoko de L. princeps inkludas altatonan kriadon aŭ fajfadon, raŭkajn “ŭii”, “jip”, “dit”, kaj ”ŭiip”. La Stributeoj estas kutime bruemaj dum ŝvebado en aero.
Pedofilia gazetaro
Historio
Inter la fino de la 1960aj jaroj kaj komence de la 1970aj, en landoj kiaj Danio, Germanio, Nederlando, Svedio kaj Usono, profitante kaŝpasejon kiu permesis la distribuadon de infana pornografio, aperadis presitaj revuoj kiaj Lolita Piccolo, Boy kaj aliaj, en kiuj aperis de simplaj infanaj nudaĵoj ĝis scenoj de eksplicita sekso, same de incesto kiel de seksumado kun neplenaĝuloj. En kelkaj kazoj, komercaj produktofirmaoj kiaj Color Climax Corporation surprenis ilian distribuadon, Pro la pliseverigo de la leĝoj pri pornografio tiu ĉi tipo de revuoj ĉesis aperadi.
Julio Camillo Bellache
Julio Camillo Bellache (Parizo, 1an de majo 1836 - Curitiba, 28an de aŭgusto 1895) estis brazila entreprenisto, de franca deveno.
Stributeo
Distribuado kaj habitato
Tiu specio de akcipitredoj havas ampleksan teritorion de 350,000 km2. La Stributeoj estas ĉefe kariba specio de mezaj altitudoj, kaj troviĝas en Kostariko, Peruo, kaj Panamo kaj en ambaŭ flankoj de Andoj en norda Ekvadoro kaj okcidenta Kolombio. Subtropikaj aŭ tropikaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj estas la natura habitato de la Stributeo. Ili loĝas inter 300 kaj 2,500 m alte kaj estas plej abundaj en la altogamo de 900–1600 m.
Pedofilia gazetaro
Historio
Dum la 1980aj jaroj, paralele kun la bultenoj de la pedofiliaj asocioj, aperadis diversaj revuoj pli malpli ligitaj al la pedofilia movado, kiaj  Palestra (1985) aŭ Gaie France (1986-1993), samseksema revuo proksima al la franca Nova Dekstro, fondita de Michel Caignet. Ankaŭ aperadis multaj fotografiaj revuoj: Backside (1983-1985), Beach Boys (1985-1986), Eklat (1985) kaj Photokid (1986).
Stributeo
Kutimaro
L. princeps ĉasas ĉefe en la kanopeo kaj laŭlonge de montararbaroj. La ĉastekniko de la Stributeoj enhavas kaj aktivajn kaj neaktivajn aktivaĵojn. Tiuj akcipitredoj povas esti vidataj silentece ripozantaj sur branĉo serĉante predon aŭ kutime ŝvebante bruece en la ĉielo laŭ grupoj de du aŭ pliaj. Stributeoj rare forlasas la arbaran regionon por ĉasi sed povas ĉasi laŭlonge de arbarbordoj. Ili rapide kaj silente flugas el branĉo al branĉo, dum ĉasado en arbaro. Dumripoze ili estas kutime mezalte supergrunde kaj estas ofte ĉasontaj malrapidajn predojn kiaj ranoj, serpentoj, malgrandaj mamuloj kaj birdoj, kaj grandaj insektoj.
Julio Camillo Bellache
Julio Camillo Bellache naskiĝis en Parizo, Francio, la 1an de majo, 1836. Li elmigris al Brazilo, kie li edziĝis kun aŭstra enmigrinto Katharina Johanna Francisca Sprenger, naskita la 12an de junio 1844, en Elmen, en Tirola regiono, Aŭstrio. Kune ili havis kvar gefilojn: Karolo, Julio, Paulina kaj Rosina. Li disvolvis plurajn komercajn aktivecojn, posedante aparataro-vendejon, mercerejon, legom-vendejon kaj tanejon. Li estis unu el la direktoroj de Curitiba Enmigrado Societo. Li forpasis en Curitiba, la 28an de aŭgusto 1895.
Pedofilia gazetaro
Historio
En 1987 kreiĝis Paidika: The Journal of Paedophilia (1987-1995), akademia revuo publikigita en Nederlando, dediĉita al la studado de pedofilio el favora kaj normaliga vidpunkto. Dekomence, Paidika diferencis de aliaj publikaĵoj dediĉitaj al pedofilio: ĝi havis profesian dezajnon kaj ĝiaj kunlaboraĵoj estis reviziitaj de ekspertoj. Inter la membroj de ĝia eldona estraro, kelkaj senvuale favoraj al la pedofilia aktivismo, estis fakuloj kiaj Frits Bernard, Edward Brongersma, Vern L. Bullough kaj Donald H. Mader. Dum ĝiaj naŭ jaroj da ekzistado, Paidika publikigis pli ol tridek artikolojn de akademia reserĉo (pri historio, antropologio, psikologio kaj aliaj fakoj), poezion, recenzojn de libroj kaj kritiko pri arto kaj kino. La studo de D. H. Mader pri la pederastio en la Biblio kaj la transkultura studo de Robert Bauserman pri la vira pedofilio estas ĝiaj plej cititaj laboraĵoj. Aliflanke, ĉio sciate pri la pedofilio de gravuloj kiel Karol Szymanowski kaj Jacques d'Adelswärd-Fersen estas pere de Paidika. Unu el la plej interesaj kaj pioniraj aspektoj de la revuo estis ĝiaj intervjuoj kun elstaraj specialistoj pri studado de la sekseco (inter ili Gunter Schmidt, Kenneth Plummer, John Money kaj Gilbert Herdt). La publikaĵo estis ofte atakita kaj diskreditigita kiel "pedofilia revuo" fare de siaj misfamigantoj. La fakto, ke ĝi havis pedofilian karakteron kaŭzis, ke multaj minimumigis la gravecon de la aperintaj reserĉoj. Bullough kaj aliaj estis atakitaj pro ilia aparteno al ĝia eldona estraro kaj aliaj oponantoj provis diskreditigi la akademiistojn kiuj publikigis artikolojn tie aŭ donis intervjuojn (kiel Bruce Rind, Robert Bauserman kaj Ralph Underwager). En 1993, la Fondaĵo Amikejo de Nederlando publikigis la unuan numeron de Koinos, dulingva revuo en la angla kaj germana dediĉita al la beleco de la viraj adoleskantoj. Ĝi enhavas artikolojn pri arto kaj politiko, akademiajn eseojn, intervjuojn, recenzojn pri libroj kaj filmoj, rakontojn kaj fotaĵojn de knaboj, kun kontribuoj de diversaj profesiaj fotistoj. Ĝia nomo aludas la kojnean grekan, la komuna norma dialekto uzata dum la helena periodo. Ĝi aperas ĉiun kvaran monaton kaj oni povas akiri ĝin per internacia mendo kaj en limigita nombro da distribuantoj en Nederlando kaj Germanio.
Inter 2006 kaj 2010 la svedo Karl Andersson eldonis Destroyer, geja revuo ofciale publikigita en Ĉeĥio kaj distribuita internaciskale pere de sia retejo. Diference de plej multaj gejaj revuoj, Destroyer fokusiĝis nur sur infanoj kaj adoleskantoj. Kun dezajno simila al tiu de revuoj kiaj Playboy, ĝi entenis eseojn, intervjuojn, recenzojn, raportaĵojn, fotografaĵojn, artikolojn pri kulturo kaj novelojn. Ĝi estis tre kritikita de la amaskomunikiloj kaj kontraŭpedofiliaj sektoroj pro supozeble «seksecigi» la infanojn, sed Andersson tuj leviĝis por defendi sian publikaĵon kaj donis intervjuojn por argumenti kontraŭ ĝiaj misfamigantoj.
Bultenoj
Multaj el la abundaj pedofiliaj asocioj kreitaj en Eŭropo kaj Usono ekde la 1960aj jaroj publikigis siajn proprajn bultenojn. La plej longedaŭra estas NAMBLA Bulletin, de la North American Man/Boy Love Association (NAMBLA), aperanta ekde la jaro 1980 ĝis nun. Jen parta listo de bultenoj de la diversaj eŭropaj kaj usonaj pedofiliaj asocioj:
Golden Salamander
Golden Salamander estas brita aventura filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Ronald Neame. Golden Salamander estis originale filmita en la angla lingvo kaj inspirita de la samnoma romano de Victor Canning.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Trevor Howard, Anouk Aimée, Herbert Lom.
La filmo entute daŭras 87 minutojn.
Resumo
Arkeologo en norda Afriko devas neatendite alfronti potencan krimsindikaton.
Pio la 2-a
Pio la 2-a (naskita en Corsignano la 18-an de oktobro 1405; mortinta en Ancona, la 14-an de aŭgusto 1464) estis humanisto kaj religiulo itala, 210-a papo de la Katolika Eklezio, ekde 1458 ĝis sia morto.
Posteulo de Kaliksto la 3-a, regis sian papadon al nova krucmilito kontraŭ la turkoj, por kio kunvokis kongreson en la urbo de Mantovo, kaj kio fine neniam konkretiĝos.
Li estis unu el la plej elstaraj humanistoj de sia tempo kaj protektis la artojn kaj la beletrojn. En 1460 li fondis la Universitaton de Bazelo. Pio la 2-a estas la unika papo kiu verkis sian aŭtobiografion.
Junaĝo
Li naskiĝis laŭ la nomo Eneas Silvio Piccolomini en Corsigniano (aktuala Pienza), malgranda toskana vilaĝo je 30 mejlon sudoriente de Sieno. La gepatroj, Silvio Piccolomini kaj Vittoria Forteguerri, apartenis al nobela familio malriĉigita pro civila milito en la Respubliko de Sieno, kiu estis reveninta al la vilaĝeto kaj estis iom malriĉa. La patro iom gajnis sian vivon kiel dungosoldato ĉe la familio Visconti, poste abandonis la armilojn kaj aĉetis terojn por kultivi. Ili havis 18 gefilojn, el kiuj survivis nur tri.
La familio klopodis ke Eneas Silvio povu studi. Je siaj 18 jaroj li iris al Sieno, kie li studis juron nevole, alterne kun pasiaj legadoj de la grekolatinaj klasikuloj. Li kunlernantis kun la poeto Beccadelli. Lia plej proksima edukisto en Sieno estis Mariano de'Sozzini, juristo malferma al la novaj humanistaj tendencoj.