cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heinrich Heine
Heinrich HEINE, en Esperanto Henriko Hejno (naskiĝis la 13an de decembro 1797 en Düsseldorf, mortis la 17an de februaro 1856 en Parizo), estis juddevena germanlingva poeto kaj ĵurnalisto. La verkoj de Heinrich Heine estis malpermesitaj dum la "Tria Regno", kvankam lia kanto de Lorelej apartenas al unu el la plej famaj germanaj poeziaĵoj.
Vivo
Heine konvertiĝis de judismo al kristanismo evangelia. Vojaĝoj kondukis lin al Anglio kaj Italio. Ekde 1831 li estis korespondanto de la augsburga Allgemeine Zeitung en Parizo. Tie li iĝis spirita peranto inter Francio kaj Germanio. En 1835 oni malpermesis liajn verkojn en Germanio. En 1841 li edziĝis al Eugénie Mirat, nomita Mathilde. Ekde 1848 li suferis pro mjelopatio, kio enlitigis lin daŭre. La lasta virino en kiun li enamiĝis estis Elise Krimitz, nomita Mouche.
Graveco
Heine kombinis kaj miksis melankolion kun ŝercemuleco, romantikismajn aspektojn kun trajtoj de la realisma Juna Germanio. Li iĝis pioniro de moderna ĵurnalismo kaj de la felietono. La ege ŝatata verkisto ŝuldas parton de la famo ankaŭ al la Franz Schubert kaj Robert Schumann, kiuj prenis verketerojn de Heine por muzikaj komponaĵoj.
Heredaĵo
Kiel parto de la strebado eksigi kaj kaŝi judan kontribuon al germana arto kaj kulturo, ĉiuj monumentoj dediĉitaj al li estis forigitaj aŭ detruitaj dum la Tria Regno kaj la libroj de Heine estis subpremitaj kaj, ekde 1940, malpermesitaj.
Inter la miloj da libroj bruligitaj sur la Opernplatz de Berlino en 1933, sekvante la nazian atakon kontraŭ la Institut für Sexualwissenschaft (Instituto por seksologio), estis verkoj de Heinrich Heine.
Por rememorigi la okazaĵon, unu el la plej famaj linioj de la teatraĵo Almansor de Heine (1821), eldirita fare de la islamano Hassan kiam li aŭdis ke la kristanaj konkerintoj bruligis la Koranon en la merkato de Granado, estis gravurita en la surloka merkato: "Das war ein Vorspiel. nur, dort wo man Bücher verbrennt, verbrennt man auch am Ende Menschen." ("Tio estis nur preludo; kie ili bruligas librojn, ili finfine bruligos ankaŭ homojn.")
4707 Krizeso
4707 Krizeso estas trojano de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ano de la "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la troja sacerdoto Krizeso, kies filino Krizeiso estis forkaptita de Agamemno dum la Troja milito. Tio kolerigis Apolonon, kiu sendis la peston en la grekan armeon.
Chřenovice
Chřenovice (Tschernowitz, antaŭe oni uzis nomon Křenovice – germane: Křenowitz) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
NGC 2874
NGC 2874 (aliaj indikoj — UGC 5021, IRAS09230+1138, MCG 2-24-10, ZWG 62.34, KCPG 202B, PGC 26740) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Géza Hajdu
HAJDU Géza estas rumanuja hungara aktoro naskita en Sântion en 1947.
Kariero
Li finis en la aktorfako en 1970 de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş kaj li ludis ekde tiam en la la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea. Inter 1971 kaj 1981 li estis la gvidanto de la Kortárs Színpad '71. Inter 1989 kaj 1997 li estis la artgvidanto de la teatro.
Crozant
Crozant estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 527 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Crozant situas je alteco de 367 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Crozant apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Administrado
Crozant apartenas al la kantono de Dun-le-Palestel, kies ĉefurbo estas Dun-le-Palestel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Bohatice
Bohatice (Voitsdorf) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa apud ŝoseo inter Zákupy kaj Mimoň, proksimume 4 km okcidente de Mimoň kaj 3 km oriente de Zákupy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1304.
Al la 1-a de julio 1980 la municipo estis formale alligita al Zákupy, post balotoj en la jaro 1991 ĝi memstariĝis.
Löwenstein
Löwenstein estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2-Etilpiperazino
2-Etilpiperazino aŭ C6H14N2 estas heterocikla organika kombinaĵo kie la etila grupo ligiĝas al piperazina ringo en la dua pozicio. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun farmaciaj proprecoj uzata en la fabrikado de sennombraj medikamentoj
Marek Król
Aprile 2010, post publikigo en "Wprost" de la teksto kritikanta i.a. Adam Michnik, „Gazeta Wyborcza” kaj Andrzej Wajda, nova eldonisto de la semajnrevuo deklaris, ke ĉesos presi liajn tekstojn. Julie 2012 post dujara proceso distrikta juĝejo agnoskis eksterleĝa maldungon de Marek Król kaj ordonis rekompencon. Julie 2010 Marek Król iĝis felietonisto de „Super Express”.
Laosa Nacia Asembleo
La Laosa Nacia Asembleo (laose: Sapha Heng Xat) estas la unuĉambra parlamento de Laoso. Ĝi estis establita laŭ la nuna formo fare de la Konstitucio de Laoso en 1991, anstataŭante la Superan Popolan Asembleon. Post la elektadoj de decembro 1997, la sidlokoj pliiĝis al 99, kaj nova strukturo estis anoncita kaj Samane Vignaket estis elektata kiel ĝia prezidento. La Nacia Asembleo kunvenas en Vjentiano.
Laoso estas unupartia ŝtato, kie la Laosa Popola Revolucia Partio estas la ununura partio kiu laŭleĝas kaj regas. La plejmulto el la agoj de la Asembleo konsistas el ratifado de la partiaj decidoj. Ĝia prezidanto estas Thongsing Thammavong.
Abisinia gvizotio
Abisinia gvizotio (Guizotia abyssinica) estas staŭdo kultivata pro ĝiaj manĝebla oleo kaj semoj. Ĝi originas de la Etiopaj Altaĵoj, kaj disvastiĝis al aliaj partoj de Etiopio.
La semoj (teknike fruktoj) nomataj akenoj, ofte estas vendata kiel birdosemo ĉar ĝi estas la favorata nutraĵo de fringoj speciale la kardelo kaj la verda fringo.
Hodiaŭ ĝi ankaŭ furoras kiel supernutraĵo por homoj pro ĝia nutreco.
Kasina aŭko
La Kasina aŭko aŭ Aŭko de Cassin, Ptychoramphus aleuticus, estas eta, fortika marbirdo de la familio de Aŭkedoj, kies teritorio ampleksiĝas en Norda Pacifiko. Ili nestumas en tuneletoj kaj pro sia ĉeesto en bone studitaj insuloj de Brita Kolumbio (76 % de la entuta loĝantaro) kaj ĉe Kalifornio Ĝi estas unu el la plej konataj specioj de aŭkoj. Ĝi nomiĝas tiele pro John Cassin, negocisto kaj naturalisto de Pensilvanio.
Aspekto kaj disvastiĝo
La Kasina aŭko estas eta (25 cm, 200 g) nemarkita aŭko. La plumaro estas ĝenerale malhela supre kaj pala sube kun eta blanka marko supra la okulo al la frunto. La beko estas malhela kun pli hela parto en bazo de suba makzelo. La irizo estas pli hela ol la pupilo. La piedoj estas bluaj. Malkiel multaj aliaj aŭkoj la Kasina aŭko malhavas rimarkindan reproduktan plumaron kaj restas same la tutan jaron. En maro ili estas pli facile identigeblaj pro la flugmaniero simile al fluganta tenisa pilketo.
Ekstingita parenco aŭ praspecio, Ptychoramphus tenuis, estas konata kiel vivanta ekde malfrua Plioceno ĉe San Diego en Kalifornio.
Kutimaro
La Kasina aŭko nestumas en tuneletoj en etaj insuloj kaj en la suda parto de sia teritorio la specio povas resti ĉe la reprodukta kolonio la tutan jaron. Ĝi kavas truon engrunde aŭ uzas naturajn fendojn por nestumi, foje kovritaj de planta materialo, sed la specio pretiĝas uzi ankaŭ artefaritajn strukturojn. Paroj montras fortan fidelecon unu al la alia kaj al la nestoloko dum multaj jaroj. Ambaŭ gepatroj kovas la ununuran ovon laŭvice dumnokte por malhelpi predadon farata de Okcidenta mevo aŭ Migra falko. La ovo estas kovata dum 40 tagoj, la eta ido estas poste manĝigata nokte dum 35 tagoj de ambaŭ gepatroj kiuj alportas vomeblan manĝaĵon en specifa gorĝa saketo, ofte nomita en libraro kiel sublanga saketo. La ido sendependiĝas solece kaj iras al la maron. La Kasina aŭko estas nekutima inter marbirdoj pro eventuala dua reproduktado post sukcesa unua ovodemetado (tiu ĉi estas la ununura nordhemisfera marbirdo kiu faras tion).
Enmare la Kasina aŭko manĝas en malferma maro, ofte asociata kun submaraj markoj kiel submaraj kanjonoj kaj suprafluoj. Ĝi manĝas per subnaĝado uzanta siajn flugilojn por propulsado, prenante sube grandan zooplanktonon, ĉefe krilon. Ĝi povas plonĝi ĝis 30 m sub la surfaco kaj foje eĉ ĉirkaŭ supozataj 80 m.
Ili vivas ĝis 16 jaroj.
Konservado
La Kasina aŭko estas listita kiel Ne minacata; kvankam kelkaj loĝantaroj (ĉefe la loĝantaro de insuloj Farallon) suferis etajn malpliiĝojn, sed la specio estas ankoraŭ multnombra. Minacoj kontraŭ tiu ĉi aŭketo inkludas karnovorajn enmetitajn speciojn (ĉefe en Alasko), oleoverŝado kaj temperaturaj ŝanĝoj en la surfaco de la maro (kaŭzitaj ekzemple de El Niño eventaĵoj). La Kasina aŭko estas protektita de la regularo pri Migrantaj Birdoj de 1918.
Hans Bethge
Hans BETHGE (n. 9-an de januaro 1876 en Dessau; m. 1-an de februaro 1946 en Göppingen, entombigita en Kirchheim unter Teck) estis germana poeto. Li renomiĝis antaŭ ĉio pro siaj imitaj poeziaĵoj pri orienta liriko. En Kirchheim unter Teck oni montras en daŭra ekspozicio de la Max-Eyth-Hauses librojn kaj aliajn vivoatestilojn. La Deutsche Literaturarchiv Marbach prizorgas lian literaturan heredaĵon.
Vivo
Hans Bethge studis novajn lingvojn kaj filozofion en Halle, Erlangen kaj Ĝenevo. Post sia doktoriĝo li laboris dum du jaroj kiel instruisto en Hispanio. En 1901 li ekloĝis en Berlino kiel libera verkisto en Berlino. Hans Bethge estis homo de amikecoj kaj akceptema por ĉiu bela. Multaj verkistoj kaj artistoj siatempaj apartenis al liaj amikoj, inter ili la poeto Princo Emil von Schoenaich-Carolath, Karl Graf von Luxburg, Fürst zu Carolath -Beuthen und Prinz von Schoenaich-Carolath, la pentristoj Willi Geiger kaj Karl Hofer samkiel la artohistoriisto Julius Meier-Graefe, samkiel la secesio-pentristo Heinrich Vogeler kaj aliaj artistoj de la rondo de Worpswede. Vogeler dekoris tri librojn de Hans Bethges per librornamaĵoj. La skulptisto Wilhelm Lehmbruck, kies talenton Bethge frue ekkonis, plurfoje portretis lin.
Arta kreado
Bethge publikigis plurajn poemarojn (precipe ama kaj natura lirikoj), taglibrojn, vojaĝoraportojn, rakontojn, eseojn kaj dramojn. Li estis sukcesa eldonisto de moderna germana kaj alia liriko. Antaŭ ĉio tamen liaj imitaj poeziaĵoj de klasika orienta liriko (ekde 1907) lin vaste famigis. La unua volumo „Die chinesische Flöte“ travivis kompleteldonon de preskaŭ 100.000 ekzempleroj. „Das Lied von der Erde“ de Gustav Mahler baziĝas sur sep poemoj el Die Chinesische Flöte. Bethges freŝa, muzika-ritma lingvaĵo, liaj neligitaj versoj inspiris pli ol 180 komponistojn al muzikigoj, inter ili ankaŭ Richard Strauss, Karol Szymanowski, Arnold Schönberg, Anton von Webern, Hanns Eisler, Viktor Ullmann, Gottfried von Einem, Ernst Krenek, Artur Immisch, Ludvig Irgens-Jensen, Paul Graener, Ernst Toch, Fartein Valen, Egon Wellesz, Anton von Webern.
Ĉina-Vjetnama Milito
La Ĉina-Vjetnama Milito, ankaŭ konata kiel la "Tria Hindoĉina milito", estis mallonga landlima milito batalita inter la Popola Respubliko de Ĉinio kaj la Socialisma Vjetnama Respubliko en 1979.
La milito estis parte konsekvenco de la Ĉina-sovetia disiĝo. Ĝi komenciĝis, kiam Ĉinio atakis Vjetnamion la 17-an de Februaro 1979, kiel reago al la Vjetnama invado kaj okupo de Kamboĝo en 1978, kiu faligis la registaro de Pol Pot. Vjetnamio estis forta aliancano de Soveta Unio, dum Pol Pot estis pli amika al Ĉinio. La milito daŭris nur ĝis la komenco de Marto, kiam la Ĉina registaro deklaris, ke la "pordoj al Hanojo estis malfermitaj", kaj ke ilia puna ekspedicio sukcesis, kaj la Ĉinaj trupoj retiriĝis. Ambaŭ flankoj deklaris propran venkon. Kvankam la ciferoj estas disputitaj, ambaŭ flankoj kunsentas, ke dum la konflikto mortis dekmiloj da Ĉinaj soldatoj kaj miloj da Vietnamaj.
La Ĉina invado ne konvinkis la Vjetnaman registaron retiriĝi el Kamboĝo, do ĝi povas esti konsiderata malsukceso de tiu vidpunkto. En la printempo de 1979, 8000 Ĉin-devenaj Vjetnamanoj estis devige translokitaj de Hanojo al la Sudo de Vjetnamio, verŝajne kiel reago al la milito.
Konestablo
Konestablo estas persono plenumante oficon, plej ofte en polico. La ofico de konestablo povas varii signife en malsamaj jurisdikcioj.
Historie, la titolo venas de comes stabuli ("stalestro", "grafo de la staloj") kaj devenis de la Orient-Romia Imperio. Originale, la konestablo estis la oficiro respondeca por konservado de la ĉevaloj de senjoro aŭ monarko. La titolo estis importita al la monarkioj de mezepoka Eŭropo, kaj en multaj landoj evoluis al alta armea rango kaj granda oficiro de Ŝtato, ekzemple la Konestablo de Francio, Connétable de France, kiu estis la plej alta komandanto de la reĝaj armitaj fortoj (subigita sole al la reĝo), ĝis kiam ĉefministro Richelieu abolis la postenon en 1627.
La plej multaj konestabloj en modernaj jurisdikcioj estas policanoj; en Britio, Komunumo de Nacioj kaj kelkaj eŭropaj landoj, konestablo (constable) estas la plej malsupra rango de policisto, dum en Usono konestablo estas ĝenerale elektita paco-oficiro kun pli malgranda jurisdikcio ol ŝerifo. Tamen, en la Manikinsuloj konestablo estas elektita oficisto je paroĥa nivelo.
Historie, konestablo ankaŭ povis esti iu kun la tasko de la defendo de kastelo. Eĉ hodiaŭ, ekzistas la Konestablo de la Turo de Londono.
Ekvivalenta pozicio estas tiu de marŝalo, kiu venas de malnovaltgermanaj vortoj marah "ĉevalo" kaj schalh "servisto", kaj originale signifis "stala gardanto", kiu havas similan etimologion.
Rognes
(jen france, okcitane Ronha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Fort-Mardyck
Fort-Mardyck (en la nederlanda Fort-Mardijk kaj okcidentflandre Fort-Mardyk, en Esperanto Mardiko, laŭvorte fakte "mardigo") estas malaperinta komunumo en Francio en la departemento Nord, en la regiono Hauts-de-France. Nuntempe ĝi estas asocia al Dunkirko.
Ĝi apartenis al Hispana Nederlando kaj estis tre fortifikita de la reĝo de Hispanio en 1622, por protekti la pasadon de siaj flotoj okcidente de Dunkirko; poste ĝi estis konkerita de la francoj en 1657.
La 2a de septembro 1943 dum la Dua Mondmilito, kiam Francio estis okupaciita de Nazia Germanio, la usona aviadilaro USAF bombardadis sur Poix-du-Nord, Rouen, Lille, Mazingarbe kaj la flughavenon de Fort-Mardyck.
Borso de Laoso
La Borso de Laoso estas la borso de Laoso. Ĝi situas en la landa ĉefurbo, Vjentiano. Ĝi estis fondita la 11-an de januaro 2011, kreita per la financa helpo de la borsoj de Sud-Koreio (posedanto de ĝia 49%) kaj Tajlando. Al ĝi nur kotizas du entreprenoj sed oni atendas ke 5 faros tion. Ĉi tiuj du entreprenoj estas la ŝtata entrepreno pri energio kaj la dua estas la banko por eksterlanda komerco, la plej grava de la lando.
Kaltan
Kaltan (Калтан) estas urbo en Rusio. Ĝi situas ĉe rivero Kondoma (Кондома). En la urbo estas fervoja stacio.
En 1959 la urbo havis proksimume 26 600 loĝantojn.
Téryho chata
Téryho chata (ofte nomiĝas Terynka) estas la plej alta tutjare funkcianta montara kabano en Tatroj. Troviĝas apud lagaro Päť spišských plies en Malá Studená dolina, super ŝtona muro.
Historio
Téryho chata estis konstruita en la jaro 1899 laŭ projekto arĥitektoro Gedeon Majunke de Spišská Sobota. La kabano ricevis sian nomon de kuracisto Edmund Viliam Téry (1856 – 1917), kiu disvolvigis turismon en Tatroj. Krome li unua atingis pintojn: Prostredný hrot (1876) kaj Pyšný štít (1877). Ĝis 1933 jaro Téryho chata estis plej alte konstruita kabano en Altaj Tatroj. Ekde jaro 1936 la kabano komencis funkcii tutjare. En la jaro 1944 la kabanon regis slovakaj altlernejaj studentoj, kiuj ĉi tie dum ribelo kaŝis polajn batalistoj kaj forkurantojn de rusaj militaj malliberejoj.
Chata kelkvoje estis rekonstruita, lasta foje en 1979-82.
Atingebledo de la kabano
Chata atingebla de kabanejo Zamkovského chata (, 2h). Al kabanejo Zamkovského chata de Hrebienok aŭ lago Skalnaté pleso . Sed nur de Hrebienok eblas atingi la kabano tutjare. De Téryho chata iras vojo tra Pfinnova kopa ĝis Dolinka pod Sedielkom kaj de tie vojo tra selo Priečne sedlo  ĝis valo Veľká Studená dolina aŭ al sedlo Sedielko  ĝis valo Javorová dolina.
Ĉirkaŭaĵo
De la kabano estas belega rigardo al la valo Päť spišských plies, kaj al pintoj: Ľadový štít, Prostredný hrot, Širokú vežu, Snehový štít, Baranie rohy, Spišský štít, Pyšný štít, Lomnický štít.
Püski
Püski (puŝki) estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár. La loknomo signifas hungare: episkopa en erara formo.
Historio
La unua mencio devenis el 1397 laŭ tiama hungara ortografio "Piski". En 1920 la vilaĝo trovis sin ĉe la landlimo de Ĉeĥoslovakio. En la komunumo kazerno por limgardistoj funkciis. La nuna limo apartenas al interna zono de Schengen.
Vidindaĵoj
En 1771 romkatolika preĝejo omaĝe al Drakomurda Sankta Georgo konstruiĝis.
Ferenc Herman
HERMAN Ferenc estas rumanuja hungara aktoro naskita en Târgu Mureş la 30-an de junio 1982.
Kariero
Li finis en la aktorfako en 2007 de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş kaj li ludis ekde tiam en la la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea.
Ĥiono
Ĥiono aŭ Kiono (el la greka χιών, «neĝo» ) estas la nomo de diversaj heroinoj de la helena mitologio.
Ĥiono, filino de Boreo
Ĥiono estis nimfo, filino de la anemo Boreo, la norda vento ankaŭ rilanta al vintro, kaj de la atika heroino Oritio, filino siavice de la atena Reĝo Ereĥteo. Do, fratoj ŝiaj estis Kleopatro kaj la famaj boreidoj, Kalaiso kaj Zeto. Kiel ŝia nomo evidentigas, ŝi estis duoranga diino pri neĝado.
Ĥiono havis sekretan amrilaton kun la mardio Pozidono, kaj kiam ŝi gravediĝis pro tio, ŝi tiel timegis la reagon de sia patro, ke ŝi jetis la sekrete ĵusnaskiĝinton Eŭmolpon en la maron. Tamen, Pozidono protektis la bebon kaj translokigis lin al la etiopia marbordo, kie la mardiino Bentesikimo vartis lin ĝis lia maturiĝo.
Ĥiono, filino de Dedaliono
La senĉesa flatado fare de ŝia multnombra admirantaro, inter ili du olimpanoj, igis Ĥionon fanfaroni pri ŝia beleco kaj aserti ke ŝi estis pli altranga ol Artemiso. Tio kompreneble kolerigis la diinon, kiu ne toleris ŝian hibrizon kaj mortigis Ĥionon per sagopafo kiu trapasis ŝian langon. Dedaliono ne eltenis la doloron pro la perdo de sia filino, malgraŭ la penado de lia frato Ceikso konsoli lin. Dum la funebraĵoj de Ĥiono li klopodis trifoje ĵeti sin en la fajro, sed oni sukcesis haltigi lin. Post la kvara provo li kuradis tiel rapide ke neniu kapablis lin atingi, li trapasis kamparon kaj arbarojn, supreniris ĝis la pinto de Monto Parnaso kaj saltis en la abismon. Tamen, Apolono (aŭ Zeŭso, laŭ la versioj) kompatis lin kaj, antaŭ ke li frakasu surgrunde, li aliformigis Dedalionon en falko. Laŭ onidiro, la granda forto de falkoj, kaj ilia emo ĉasi la ceterajn birdojn, devenas de la kuraĝo de Dedaliono kaj de lia nekonsolebla doloro pro la morto de Ĥiono.
La marsrenkonta asteroido 6261 Kiono ricevis sian nomon el tiu ĉi mita figuro.
Ĥiono, edzino de Boreo
Ŝi estis personigo de neĝo, pro ŝia nomo, kaj parulino de Boreo, la vintra vento. Pro ŝiaj atributoj, oni rilatas kaj eĉ identigas ŝin kaj al Oritio («montara ŝtorma ventego») kaj al la samnomulino unue priskribita, kiu aperas en kelkaj fontoj ankaŭ kiel parulino (krom filino) de Boreo. Pseŭdo-Plutarko konsideras ŝin filino de Arkturo, tamen. Same kiel Oritio, Ĥiono estis forrabita de Boreo, kiu portis ŝin al Monto Nifanto. Pro tio, tiu montaro ricevis la kromnomon «Lito de Boreo». Tie, ŝi naskis al li filon nomiĝintan Hirpakso, kiu poste heredis la tronon de Reĝo Henioĥo.
Kun Boreo, ŝi ankaŭ estis la patrino de la tri boreidaj hiperboreoj, gigantaj membroj de tiu tribo kaj nemortemaj sacerdotoj de Apolono. Laŭ Diodoro Sicila, elstara dinastio de hiperboreaj reĝoj kaj sacerdotoj asertis deveni de Boreo, supozeble pere de Ĥiono.
Ĥiono en nuntempa populara kulturo
Ĥiono (transliterite Khione) estas antagonisto en la romano de Rick Riordan «La perdita heroo» (The Lost Hero), el la romanserio «La herooj de Olimpo» (The Heroes of Olympus). En tiu verkaĵo, ŝi klopodas mortigi la sept ĉef-rolulojn per sia kapablo kontroli glacion kaj neĝon. Khione loĝas en Kebekio kun Boreo kaj siaj fratoj Zeto kaj Kalaiso. Tiu persono de la romano ankaŭ aperas en «La domo de Hadeso» (House of Hades), ankaŭ kiel kontraŭulino de «la sep». En tiu romano ŝi klopodas malebligi ke ili alvenu en Epiron por fermi la Pordoj de Morto, sed la fikcia duondio Piper McLean, filino de la bela diino Afrodita kaj la same fikcia devene ĉeroka aktoro Tristan McLean sukcesas haltigi ŝin.
Union pour un mouvement populaire
UMP (france Union pour un mouvement populaire, "Unuiĝo por Popola Movado") estas la plej granda dekstra-flanka politika partio en Francio.
Ĝi elvenis el la partio Rassemblement Pour la République, enhavante la partion Démocratie Libérale (Liberala Demokratio) kaj kelkajn anojn el Union pour la Démocratie Française (Unuiĝo por la Franca Demokratio aŭ UDF). Ĝi estis ĉefe la partio de la eksprezidento Jacques Chirac.
Kreita por la parlamenta baloto de junio 2002 (tuj post la reelekto de Jacques Chirac kiel prezidento), ĝi unue nomiĝis Union pour la Majorité Présidentielle (Unuiĝo por la Majoritato Prezidenta). Ĝi ŝanĝis sian nomon konservante la mallongigon en Novembro 2002.
La 28-an de novembro 2004, ĝia dua prezidanto estis Nicolas Sarkozy, kiu demisiis en majo 2007 (ĉar li iĝis prezidento de Francio la 6-an de majo 2007).
Internacie la partio estas parto de la Internacia Demokratia Unio, ene de la Eŭropa Unio de la Eŭropa Popola Partio.
La partio adoptis la nomon Les Républicains la.
Kalininsk
Kalininsk (Калининск) estas urbo en Saratova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 63221501.
Ostankina televida centro
La Televida Teĥnika Centro "Ostankino" nome de la 50-jara jubileo de la Oktobra Revolucio estas televid- kaj radiofoni-elsendocentro en Ostankinskij distrikto en Moskvo, Rusio.
Kalininsk
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1962.
Ostankina televida centro
Ĝi estas la plej granda en Eŭropo kaj konsistas el du konstruaĵoj (ATS-1 kaj ATS-3), la ekskursejo kaj la Ostankina televidturo, kiujn oni komencis ekspluati en 1967. La 13-etaĝa konstruaĵo de TV Centro (ATS-1) estas konstruita ĉefe el ferobetono kaj vitro laŭ plej avangarda tiama teknologio. Volumeno de la konstruaĵo superas unu milionon da kubaj metroj, alteco – 55 metrojn, utila areo – 155000 kvadratajn metrojn. La apud la Centro okazis kolizio inter subtenuloj de la Rusia parlamento kaj militistoj, kiu rezultigis pereon de 46 homoj.
Kalininsk
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 84549, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Balanda (Баланда) (kiu enenfluas en riveron Medvedica (Медведица)).
En la urbo estas fervoja stacio Kalininsk-Saratovskij (Калининск-Саратовский).
En jaro 1959 la urbo havis 13,2 mil loĝantojn.
Kalaĉ-na-Donu
Kalaĉ-na-Donu (Калач-на-Дону) estas urbo en Volgograda provinco en Rusio.
Vaspör
Vaspör [vaŝpor] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Vaspör situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Körmend troviĝas 14, Zalaegerszeg 21, Vasvár 23, Őriszentpéter 24 km-ojn.
1613 Smiley
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Charles Hugh Smiley.
Vaspör
Historio
La unua mencio okazis en la 16-a jarcento. En 2001 laŭ la popolnombrado vivis en Vaspör 419 homoj, (escepte 5 germanojn kaj unusolan kroaton ĉiuj hungaroj. Vilaĝservoj estas migra poŝto, turisma domo.
Tamajón
Tamajón [tamaĤON] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. Estas kvar domaroj, nome Almiruete, Muriel, Palancares kaj Tamajón mem, krom la senloĝejo Sacedoncillo.
Kalaĉ-na-Donu
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 18216501.
Geografio
La interurba telefona kodo estas 84472, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Tamajón
En la groto Torrejones, situa en la municipa teritorio oni trovis restojn de leopardo (Panthera pardus) de la Plejstoceno, inter aliaj taksonoj.
Gadmeso
Gadmeso aŭ dildo estas artefarita, longa kaj glata objekto, plej ofte en la formo de homa peniso. Ĝi povas esti uzata kiel erotika helpilo metante ĝin en la vaginon aŭ anuson kaj movante ĝin internen kaj eksteren. Ĝi ofte estas farita el vitro, plasto, latekso aŭ ligno.
Kalaĉ-na-Donu
Geografio
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Tamajón
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas agallonero [agaĝoNEro]. La censita loĝantaro en 2016 estis de 131 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,13 loĝ/km².
Situo
Tamajón situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 1 026 m super marnivelo; je 49 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 116,28 km². La geografiaj koordinatoj estas 41°00′04″N 3°14′56″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 618 loĝantoj en 1970 al 131, tio estis oni perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Tamajón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Tamajón kie oni falis al la nunaj 131.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Gadmeso
Historio
Gadmesoj estas uzataj jam dumlonge. Ekzistas pruvo, ke ili jam estas uzataj dum pli ol 2000 jaroj. Teamo de germanaj sciencistoj de la Universitato de Tubingeno en 2005 malkovris fragmentojn de ŝtona faluso, kiu verŝajne aĝas 28 000 jarojn.
Kalia cianido
Kali-cianido aŭ cianido de Kalio estas neorganika kunmetaĵo kun la formulo KCN. Tiu senkolora kristala kunmetaĵo, simila en aspekto al sukero, estas tre solvebla en akvo. Plej da KCN estas uzita en orminado, organika sintezado, kaj galvaniza. Pli malgrandaj aplikoj inkludas juvelarton por kemia orumo kaj polurado.
KCN estas tre toksa. La humida solido elsendas malgrandajn kvantojn de hidrogena cianido pro hidrolizo, kiu odoras kiel amaraj migdaloj. Ne ĉiu, aliflanke, povas flari tiun odoron: la kapablo fari tion estas genetika trajto. Ĝi estas utiligita fare de entomologoj kiel mortiga agento en kolektado ĉe vazoj, kiam la plej multaj insektoj velkiĝas post sekundoj, minimumigante difekton de eĉ tre delikataj specimenoj.
Kalaĉ-na-Donu
Geografio
La urbo estas sur maldekstra bordo de Cimlanska akvujo (Цимлянское водохранилище).
Ĉilia rabmevo
La Ĉilia rabmevo (Stercorarius chilensis) estas granda predanta marbirdo de la familio de rabmevoj, nome Sterkorariedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Kalaĉ-na-Donu
Geografio
En la urbo estas fervoja stacio Donskaja (Донская).
Ĉilia rabmevo
Dum ne aperas birdoj tiom grandaj kiom la Vagalbatroso, la Ĉilia rabmevo agresemas kaj atakas ĉiujn aliajn birdojn. Dum aliaj rabmevoj emas ataki aŭ eĉ mortigi aliajn marbirdojn pro atingi la manĝaĵojn, tiu avidema specio ŝajne ne celas nur tion kaj manĝas nur etan parton de la predaĵo, sed anstataŭe emas la fakton mem ataki la etajn mevojn. Esta konata, ke la Ĉilia rabmevo flugas en grandaj aroj (nomitaj 'luparoj' de skota balenkaptisto kiu rigardis la specion dumĉase) kaj vere ili ĉasas aliajn marbirdojn, inkludante tiujn kiuj estas multe pli grandaj ol ili mem.
Ili havas brunan dorson, blankajn makulojn en centro de flugilpintoj, hokoformajn bekojn kaj retajn piedojn kun krifoj.
Kalaĉ-na-Donu
Historio
En Novembro 1942 la batalo de la Operaco Urano dum la Dua Mondmilito alvenis ĝis Kalaĉ.
Ĉilia rabmevo
Temas pri endemismo de Ĉilio kaj Argentino.
Kalaĉ-na-Donu
Historio
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1951.
En jaro 1959 la urbo havis 16,7 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 26,9 mil loĝantojn.
Jirsko
Jirsko estas vilaĝo en dislimejo de Mezbohemia regiono kaj Regiono Liberec. Malgraŭ tio, ke ĝi estas proporcie tuteca kaj ĝi ne estas granda ol duonkilometro, ĝi estas de valo de rojo eĉ administre dividita en du partojn, kiuj apartenas ne nur en diversajn katastrajn teritoriojn, sed samtempe eĉ en diversajn municipojn, distriktojn kaj regionojn, kaj memadministraj kaj teritoriaj.
NGC 2875
NGC 2875 estas parto de galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Brozas
Brozas estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas brocenses. La censita populacio en 2008 estis de 2.155 loĝantoj.
Ekonomio
Agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj fruktoĝardenoj kie estas putoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj). Lastatempe estas ankaŭ servoj pro relativa proksimeco de la provinca ĉefurbo.
Topografio
Norde estas ebenaĵo sed kie hegemonias grandaj rokoj de granito. La averaĝa alto estas de ĉirkaŭ 400 m, kaj plej alte en la monteto sur kiu troviĝas la vilaĝo, kun maksimuma alto de 418 m. Sude estas la ebenaĵo nomita "Llanos de Cáceres", kie la alteco descendas krute ĝis 370–380 m. Alia descendo atingas la riveron Salor, suda limo de Brozas, kiu troviĝas profunde je ĉirkaŭ 340 m de alteco.
Klimatologio
La klimato estas de tipo mediteranea, kun averaĝa temperaturo de 16,4 °C kaj averaĝa pluveco de 460 L/m².
Hidrografio
La municipa teritorio de Brozas estas dividita en du basenoj: norde de la linio inter Cabeza de Araya kaj Brozas, la akvoj fluas al rivero Taĵo. Sude de tiu linio la akvoj fluas al la rivero Salor, alfluanto de la Taĵo. Krome estas multaj putoj kaj fontoj ĉefe en la nordo de la teritorio, krom multaj artefaritaj lagunetoj, konstruitaj por trinkejoj de gregoj, inter kiuj elstaras la Charca de Brozas, enorma etendo de akvo de pli da 50 hektaroj.
Flaŭro
La vegetaĵaro estas hegemoniata de la mediteranea tipo, kun abundo de anzinoj kaj korkokverko. En kelkaj zonoj estas makiso, kun esto de dornaj arbustoj, timiano kaj genisto aŭ mirtoj (Myrtus communis). Ĉe rojoj estas atlantikaj specioj kiaj frakseno kaj celtido.
Faŭno
En la faŭno elstaras la kutimaj specioj de ĉaso malgranda, kiaj perdriko, leporo kaj kuniklo.
La ebenaĵo de Brozas estis ĉiam zono de otidoj (Otis tarda) kaj aliaj stepbirdoj (malgranda otido, trielo). Abundas la blanka cikonio kaj foje videblas kelkaj ekzempleroj de nigra cikonio. Tiu nestumas en la vilaĝo kaj ĉirkaŭaĵoj; tiu ĉi, en la korkokverkaroj.
La gruoj kaj la kolomboj venas ĉiujare al la sezono de la vontra kverkoglano kaj la turturoj al la somera tritiko. La vaneloj kaj multaj anasedoj vintrumas tie.
Inter rabobirdoj elstaras la turfalko (Falco tinnunculus), la milvoj kaj la botaglo.
Lastatempe videblas ekzempleroj de aproj kaj ikneŭmonoj, specioj ĝis nun neviditaj en la municipo. Ne raras la Sovaĝa kato (Felis silvestris) kaj la genoto (Genetta genetta).
Ĝi la 1960-aj jaroj oftetis lupoj, forigitaj nun pro amasĉasado. Ĝis ankoraŭ 1791 oni premiis ĉiujn felojn, iam de lupo kontraŭ kvar dukatoj, de lupino kontraŭ ok kaj de lupido kontraŭ du. Nuntempe plue abundas vulpoj (Vulpes vulpes).
Forêts
Forêts ( Departement Forêts ; Departement des Forêts) estis departemento, de la  ĝis 1814, dato de la abdiko de Napoleono la 1-a kaj de alianca okupo. La numero de la departemento estis 98.
Brozas
Historio
Estis prahistoria setlejo kion pruvas la ekzisto de la Dolmeno de Aldonza. En Brozas oni trovis steleon el granito, tio estas tomboŝtono dekorita per bildoj de ŝildo, lanco kaj glavo, tre verŝajne armilaro aŭ simbolo de militisto; ĝi estas data el la Bronzepoko.
Forêts
Ĝi havis 246 333 loĝantojn kaj areon de 691035 km².
Brozas
Historio
Kelkaj ŝtonskribaĵoj transmitis la ekziston de antaŭromiaj kultoj kiel tiuj dediĉitaj al Bandia kaj al Navia.
Ŝoseo romia-mezepoka trapasis la municipon, kiu estis devena el Cáceres kaj direktis al Alcántara, el kiu ankoraŭ konserviĝas kelkaj eroj.
Forêts
Organizo
Ĝi estis dividita en 4 arondismentoj:
Brozas
Historio
Inter la gravuloj de la vilaĝo elstaras Fray Nicolás de Ovando (unua Guberniestro de Ameriko, anstataŭanto de Kolumbo), Francisco Sánchez de la Brozas "El Brocense" (gramatikisto kaj pensulo de la 16a jarcento, laŭ kiu nomiĝas famaj kaj tradiciaj mezlernejo kaj kultura institucio de Cáceres), la dominikano Manuel Amado, Casimiro Ortas (la plej fama aktoro de la unua duono de la 20a jarcento en Hispanio kaj Ameriko), la arkitektoj Bartolomé Pelayos, Juan Bravo kaj Juan Escandón kaj la forĝistoj Mauricio Vinagre kaj Cayetano Polo (aŭtoroj de la kradoj de la katedralo de Coria).
Löwitz
Löwitz estas eksa administra komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de 2007 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 438 loĝantojn. Ekde la 7-a de junio 2009 la teritorio estas parto de la komunumo Ducherow.
Forêts
Organizo
En 1802, la departemento Forêts estis dividita en 28 kantonoj, havantaj nomon de ilia ĉefurbo :
Brozas
Historio
En Brozas vivis kelkajn sezonojn la elstara lingvisto Antonio de Nebrija, kiam li estis je la servo de la Granda Superulo de la Ordeno de Alcántara Juan de Zúñiga Pimentel, kaj en Brozas loĝis la reston de sia vivo lia filo Marcelo de Lebrija, kiu estis superulo de la Ordeno de Alcántara.
Rachel Corrie
Rachel Corrie (10-an de aprilo 1979 - 16-an de marto 2003) estis usona aktivulino, membro de la senperforta organizaĵo International Solidarity Movement (ISM). Kiel aktivulino, ŝi vojaĝis en la Gaza-strio dum la dua Intifado de Al-Aqsa.
23-jara universitata studentino en Olympia, en la ŝtato de Vaŝingtonio, en januaro 2003 Rachel Corrie ekforiras al la okupaciataj teritorioj kaj Israelo. Ŝi eniras en la areon regatan de la israela armeo kaj ŝi estos surveturita la 16-an de marto 2003 de skrapmaŝino Caterpillar D9 el la israela armeo en Rafah, Gaza-strio dum ŝi provis, kun aliaj aktivuloj el sia organizaĵo, pace haltigi la malkonstruadon de domo apartenanta al palestina kuracisto.
Laŭ la israela armeo, la malkonstruado celis trovi eblajn tunelojn uzatajn por transporti armilojn el Egiptio.
Cirkonstancoj de la morto de Rachel
Aktivuloj de ISM, surloke ĉeestantaj dum la okazaĵo, asertas, ke la kondukisto de la skrapmaŝino memdecide mortigis Rachel, surveturante ŝin dufoje per sia maŝino. Tio estas kontestata de la israela armeo. Laŭ ties proparolanto, la kondukisto de la skrapmaŝino ne vidis ŝin ĉar laŭ li, ŝi estis en nevidebla loko. La BBC realigis dokumentan filmon titolitan When killing is easy (kiam mortigi estas facile) kiu plifortigas la version, laŭ kiu Rachel Corrie estis memdecide mortigita de la israela armeo.
Cremia
Cremia estas komunumo de Italio, kiui situas ĉe la okcidenta bordo de la Lago de Como. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo ĉefanĝelo Miĥaelo.
Najbaras la komunumoj Dervio (LC), Garzeno, Pianello del Lario kaj Plesio.
Barros Cassal
Barros Cassal estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 11.113 loĝantojn en 2010.
Pleba tribunuso
Neniu povis kontraŭi decidon de pleba tribunuso (ĉu per vetoo, ĉu iel ajn alie), krom alia pleba tribunuso.
Ili estis sakrosanktaj: tio promesis kontraŭulon (ĉefe mortiginton) al la inferaj dioj. Fakte tio signifis malbenon kaj eksterigon el la socio.
Kiel pri la aliaj magistratecoj, oni rajtis esti tribunuso nur dum unu jaro.
Komence verŝajne estis po du tribunusoj por unu jaro, sed rapide la nombro kreskis, kaj ekde 457 a. K. estis po dek.
Historio
Tiu magistrateco estiĝis post la eliro de la plebo (494 a. K. ), kiel maniero protekti la plebon. Ĝi estis revolucia magistrateco, sed poste iĝis pli kaj pli "normala": en la ofica kariero, oni ĝenerale unue iĝis kvestoro, poste edilo aŭ tribunuso, poste pretoro, fine konsulo.
Tre famaj tribunusoj estis la Grakoj, kiuj provis kun sia povo pliriĉigi la plebanojn, kaj tiel igi ree iom revolucia sian magistratecon.
Fakte finis la povo de la tribunusoj per la komenco de la Roma imperio, kiam Oktaviano ricevis ĉiujn povojn (je la fino de la lasta jarcento a. K.).
Kismányok
Kismányok (kiŝmAnjok) estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Bonyhád. Kis signifas malgranda kaj faras diferencon de la proksima Nagymányok (=granda mányok)
Historio
Post la turka erao germanoj fondis la vilaĝon. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito al Germanio, dume alvenis rifuĝintaj hungaroj.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, kuracejo, migra poŝto.
Nigella Lawson
Nigella Lucy LAWSON (naskiĝis je la 6-a de januaro, 1960) estas brita ĵurnalistino, verkistino de kuirlibroj kaj televidoprezentistino. Ŝi estas filino de politikisto Nigel Lawson kaj fratino de Dominic Lawson, antaŭa eldonisto de la gazeto "Sunday Telegraph".
Ŝi havis du televidajn kuirprogramojn elsenditaj en Britio je Channel 4: "Nigella Bites" en 2001 kaj "Forever Summer with Nigella" en 2002, ambaŭ akompanitaj de receptolibroj.
Eksteraj ligiloj
retejo de Nigella (angle)
11075 Dönhoff
11075 Dönhoff estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana jurnalistino Marion Gräfin Dönhoff (1909–2002), engaĝita en la estintaj kaj nunaj problemoj. Ŝiaj analizoj estas karakterizitaj per objektiveco kaj modereco. Inter aliajn honorojn, ŝi ricevis la Friedenspreis des Deutschen Buchhandels (Pacpremion de la Germanaj Librovendistoj) en 1971.
Aposematismo
Aposematismo estas uzata por la tiel nomata Milera kamuflimito, per kiuj specioj kun fortaj defendoj evoluas por simili unu al alia. Per tiu kamuflimito de similkoloraj specioj, la averta signalo al eblaj predantoj estas kunhavata, farante ilin lerni pli rapide kontraŭ malpli kosto de ĉiu specio.
Růžená
Růžená estas vilaĝo en Ĉeĥio, en okcidenta Moravio (regiono Vysočina), proksime de Třešť. En kalkulitaj  kaj la areo estas 5,49 km².
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1483.
Eburbeka pego
En malfrua septembro de 2006, teamo de ornitologoj el la Universitato Auburn kaj el la Universitato de Windsor publikigis tekston detaligante konvinkecajn pruvojn de la ekzisto de la Eburbeka kampefilo laŭlonge de la rivero Choctawhatchee en nordokcidenta Florido (Hill et al., 2006).
Spite la komencaj informoj el kaj Arkansaso kaj Florido, ne alvenis konkludaj pruvoj de la ekzisto de populacio de Eburbeka kampefilo, laŭ formo de certigaj fotoj, filmoj, specimenoj aŭ analizo de DNA el plumoj. Tamen, oni entreprenis akiron kaj restaŭradon de teroj por protekti la eblan survivon de tiu pego.
Priskribo
Ĝi estas unu el la plej grandaj pegoj en la mondo kaj precize la dua plej granda en la mondo kaj la unua en Usono. La plej grandaj de ĉiuj pegoj estas la tre rilata Imperia kampefilo (C. imperialis) de okcidenta Meksiko, alia rara specio kiu estas eble ankaŭ formortinta. La Eburbekulo estas 46 al 51 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 570 g. Ĝi havas enverguron de ĉirkaŭ 75 cm. Ĝi estas proksime tiel granda kiel korniko. Ĝi havas mallongajn krurojn kaj piedoj kun grandaj, kurbaj ungoj. Tiuj birdoj havas brilajn nigro-bluajn plumojn, kun blankaj strioj el la brido tra ambaŭ flankoj de la kolo ĝis la dorso kie preskaŭ kuniĝas unu kun la aliflanka, sed ja kun triangula subdorsa blanka makulo. Ili havas ampleksan blankan makulon en flugilplumoj kaj sube kaj supre. Ĝi povas esti identigita pro ĝia eburkolora beko (junuloj havas kalkoŝtonece blankan bekon).
Kiel ĉiu pego, la Eburbekulo havas fortan kaj rektan bekon kaj longan, moveblan, durpintan kaj harecan langon. Inter nordamerikaj pegoj, la eburbekulo estas unika pro havi bekon kies pinto estas plata flanke, kun formo de bevelita lignoĉizilo. La tamburado de la birdo estas ununura aŭ duobla frapo. Oni priskribis 4 distingajn alvokojn en literaturo kaj oni surbendigis 2 el ili en la 1930-aj jaroj. La plej komuna sonas kiel ludila trumpeto ofte ripetita en serioj. Kiam oni ĝenas la birdon, la alvoko laŭtiĝas, ripetiĝas pli ofte kaj ofte duobliĝas.
Habitato kaj dieto
La Eburbeka kampefilo preferas densajn marĉarbarojn aŭ pinarbarojn, kun grandaj kvantoj de mortintaj kaj falitaj arboj. Antaŭ la Usona Enlanda Milito, multe el la usonaj sudaj ŝtatoj estis kovrita de ampleksaj tavoloj de praarbaroj kiuj estas taŭgaj kiel habitato por tiu birdo. Je tiu epoko, la eburbekuloj havis teritoriojn el orienta Teksaso al Norda Karolino, kaj el suda Ilinojo al Florido kaj Kubo. Post la Enlanda Milito, la lignorikoltado senarbarigis milionojn da akreoj en la Sudo, lasante nur dise izolitajn pecojn de taŭga habitato.
La Eburbeka kampefilo manĝas ĉefe larvojn de lignoborantaj skaraboj, sed manĝas ankaŭ semojn, fruktojn kaj aliajn insektojn. La birdo uzas sian enorman blankan bekon por marteli, premi kaj deŝeligi la mortintajn arbojn por trovi insektojn. Surprize, tiuj birdoj bezonas ĉirkaŭ 25 km² ĉiupare por trovi sufiĉan manĝon por manĝigi la idojn kaj sin mem. Pro tio ili vivas je malaltaj densoj eĉ se en loĝataj populacioj. La pli komuna Blankvizaĝa nigropego povas konkurenci por manĝo kun tiu specio.
Reprodukta biologio
Oni supozas, ke la Eburbeka kampefilo pariĝas dumvive. Oni konas ankaŭ, ke paroj veturas kune. Tiuj parbirdoj pariĝas ĉiujare inter januaro kaj majo. Antaŭ havi siajn idojn, ili elfosas neston en morta aŭ parte morta arbo ĉirkaŭ 8 al 15 m super la grundo. Kutime la ino demetas 2 al 5 ovojn, kiuj estos kovataj dum 3 al 5 semajnoj. Ambaŭ gepatroj sidas sur la ovoj kaj zorgas la idojn. La masklo respondecas nokte. Ili manĝigas la idojn dum monatoj. Ĉirkaŭ 5 semajnoj post eloviĝo, la idoj eklernas flugi. Eĉ tiam la gepatroj daŭre manĝigas ilin dum aliaj 2 monatoj. La familio disiĝos nur dum la venonta aŭtuno aŭ frua vintro.
Statuso
Troa lignorikoltado krom ĉasado de kolektantoj amase malpliigis la populacion de Eburbeka kampefilo en la malfruaj 1800-aj jaroj. Oni ĝenerale konsideris formortinta la specion en la 1920-aj jaroj, kiam paro aperis en Florido, nur por esti ĉasataj kiel specimenoj.
Ĉirkaŭ 1938, restis ĉirkaŭ 20 individuoj en la naturo, el kiuj 6-8 estis lokitaj en malnova arbaro Singer Tract en Luiziano, kie rajtojn je lignorikoltado posedis la entreprenoj Chicago Mill kaj Lumber Company. La kompanio malatentis apartajn petojn de 4 sudaj guverniestroj kaj la National Audubon Society por ke la arbaro estu aĉetata kaj lasata kiel rezervejo kaj forhakis la arbaron. Ĉirkaŭ 1944 la lasta konata Eburbeka kampefilo, ino, foriris el la troklarigita arbaro (Smithsonian p 98).
Informitaj vidaĵoj: 1940-aj jaroj al 1990-aj
La Eburbeka kampefilo estis listita kiel endanĝerita specio la 11an de marto de 1967, kvankam la ununura pruvo de ties ekzisto je tiu tempo estis ebla gravurado de ties voĉo en Orienta Teksaso. La lasta informita vidaĵo de la subspecio de Kubo (C. p. bairdii), post longa intermezo, okazis en 1987; oni ne vidis tiun birdon post tiam. La kuba ekzilita ĵurnalisto kaj aŭtoro John O'Donnell-Rosales kiu naskiĝis en la areo de Kubo, kie okazis la lastaj konfirmitaj vidaĵoj, informis pri vidaĵoj ĉe la Alabama Delto, en 1994 sed tiuj neniam estis taŭge pristudataj de ŝtataj fakuloj.
Du tentallogaj fotoj estis donataj al George Lowery, la direktoro de la muzeo de la Louisiana State University, en 1971 de fonto kiu deziris resti anonima, sed kiu rezultis en 2005 esti libervagulo nome Fielding Lewis. La fotoj, faritaj per malkosta fotilo Instamatic, montras kio ŝajnas masklo de Eburbeka kampefilo ripoza sur trunkoj de du diferencaj arboj en la baseno Aĉafalaja de Luiziano. La distinga beko de la birdo ne videblas en iu foto kaj tiuj -faritaj je distanco- estas tro akna. Lowery prezentis la fotojn en la ĉiujara kunsido de 1971 de la American Ornithologists Union. Skeptikuloj misfidis la fotojn kiel fraŭdo, supozante ke la vidita birdo estis ĉu misidentigita Blankvizaĝa nigropego, aŭ -vidante ke la birdo estis en sufiĉe la sama sinteno en ambaŭ fotoj - muntita specimeno.
Estis nombraj nekonfirmitaj informoj pri la birdo, sed multaj ornitologoj kredas, ke la specio formortiĝis entute kaj estis klasita kiel "formortinta" de la International Union for Conservation of Nature and Natural Resources en 1994. Tiu klasigo estis poste ŝanĝita al "draste endanĝerita" sur la bazo ke la specio povus ankoraŭ esti vivanta.
Ekspedicio de 2002 ĉe rivero Perlo (Pearl River)
En 1999, estis nekonfirmita vidado de paro de birdoj en la regiono de la Rivero Perlo de sudorienta Luiziano de forsta studento, David Kulivan, kiun kelkaj fakuloj konsideris tre konvinka. En 2002 dum ekspedicio en la arbaroj, marĉoj kaj bayou de la Natura Areo de la Rivero Perlo biologoj de LSU pasis 30 tagojn serĉante la birdon.
Posttagmeze de la 27a de januaro de 2002, post dek tagoj, frapa sono simila al la "duobla frapado" de la Eburbeka kampefilo estis aŭdata kaj surbendigata. La preciza fonto de la sono ne estis trovata pro la marĉa teritorio, sed oni trovis spurojn de aktiva pego (i.a., disŝirita arboŝelo kaj grandaj kavaĵoj). La ekspedicio estis sensukcesa, tamen, ĉar oni ne povis precizigi ĉu la surbendigitaj sonoj estis pli kiel eĥoj de pafado ol la distinga duobla frapado de la Eburbeka pego.
Ekde 2002, plej parto de la atento ĉe serĉado de la Eburbeka kampefilo foriris el regiono de la Rivero Perlo, kvankam oni informis pri kelkaj nekonfirmitaj vidaĵoj tie februare de 2006 video clips.
Informoj de Arkansaso 2004/2005
Grupo de 17 aŭtoroj estritaj de la Laboratorio Cornell de Ornitologio informis de la malkovro de almenaŭ unu Eburbeka kampefilo, masklo, en la areo de Big Woods de Arkansaso en 2004 kaj 2005, publikante la informon en la ĵurnalo Science la 28an de aprilo de 2005 (Fitzpatrick et al., 2005).