cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Baĥmana ajmofilo
Reproduktado
En mallongfolia kaj de “loblolly” pinoplantejoj de centra Arkansaso, inoj kovis ovojn dum 13 al 14 tagoj. La averaĝa idozorga periodo estis 9 tagoj, kaj la averaĝa periodo inter idozorgo kaj sendependo estis 25 tagoj. Ambaŭ gepatroj idozorgas dum tiu periodo. Kvankam mankas informoj, iu studo sugestas, ke la Baĥmanaj ajmofiloj probable reproduktiĝas unu jaron post eloviĝo.
Baĥmanaj ajmofiloj montras fidelon al reproduktaj lokoj. Dum 2jara periodo en mallongfolia kaj de “loblolly” pinoplantejoj de centra Arkansaso, 6 de 34 plenkreskuloj revenis al areoj kie ili havis teritorion en pasinta jaro. Tio variis laŭ jaroj, kun 29 % de revenindico de ringitaj plenkreskuloj en 1983 kaj neniu en 1984 reveninte al loko en 1985. Junuloj ne revenas (n=60) al loko.
Nestosukceso
Valoroj de nestosukceso ĉe la Baĥmana ajmofilo varias. Taga nesta survivindico de la Baĥmana ajmofilo gamis el 0.89 al 0.96 laŭ lokoj kaj jaroj en la seka prerio de centra Florido. Averaĝe 3.13 birdoj estis zorgitaj ĉe sukcesa nesto de Baĥmana ajmofilo. Ĉirkaŭkalkuloj de produktiveco gamis el 1.21 al 4.16 idojn por paro por jaro laŭ lokoj kaj jaroj. En de Suda Karolino longfolia pinokomunumo, taga survivindico de nestoj de Baĥmana ajmofilo en 1995 estis 0.952, kio estis grave (p=0.04) pli alta ol tiu de 1996 de 0.889. Pli fruaj nestoklopodoj (antaŭ 15a de junio, n=15) havis grave (p=0.05) pli altajn survivindicojn ol tiuj kiuj ekis pli malfrue en la jaro (n=11). Taga nesta survivindico estis 0.922 dum kovado kaj 0.973 dum idozorgado. En centra Arkansaso, taga sukcesindico dum kovado estis 0.965, dum dum idozorgado estis 0.919. En arbarklarejoj de sudcentra Misurio, 8 inoj de Baĥmana ajmofilo zorgis averaĝon de 1.5 junuloj por sezono dum 2 jaroj. Predado respondecas pri 80 % de la ovoperdoj en studo de Arkansaso kaj pri 94 % de nesta malsukceso en lokoj de centra Florido. Informo pri la nestopredantoj de la Baĥmana ajmofilo troviĝas en la sekcio pri Predantoj de tiu artikolo. Molotroj kaj nestabandono estis la aliaj kialoj de nesta malsukceso.
Survivado
Survivado de Baĥmanaj ajmofiloj dum la reprodukta sezono estis pristudata en areo de Suda Karolino kie hegemonias longfolia pino. Rekaptado de ringitaj birdoj rezultis en monata survivindico dum la reprodukta sezono de 0.94. Uzante raditelemetrion, oni sciis, ke averaĝa survivado de Baĥmanaj ajmofiloj el 20a de aprilo al 26a de julio estis 80.0 %. En alia raditelemetria studo, 4 mortoj el 38 Baĥmanaj ajmofiloj estis dokumentataj dum 2 jaroj. La ĝenerala survivindico dum la reprodukta sezono estis ĉirkaŭkalkulata je 0.893. Laŭ studo, oni kaptis Baĥmanan ajmofilon kiu estis almenaŭ 3-jaraĝa.
Preferata habitato
Baĥmanaj ajmofiloj loĝas areojn kun densa tavolo de surgrunda vegetaĵaro kaj malfermaj herbejoj kun disaj arbustoj kaj arbetoj, inkluda novajn klarejojn kaj malfermajn pinarbarojn (Pinus spp.)   66.
Habitatokarakteroj
Kvanto de rubo en loko povas influi la habitatoselektado fare de la Baĥmana ajmofilo. Procenta rubotavolo estis ege alta (>58%) en lokoj okupitaj de la Baĥmana ajmofilo en Arkansaso, Alabamo, Florido, Suda Karolino kaj Norda Karolino. Kvankam la statistika gravo ne estis kalkulita pro la malgrandaj ekzemplograndoj, la Baĥmanaj ajmofiloj ĉeestis je pli altaj densecoj en kontrolitaj ejoj (1.5 teritorioj/40 ha) ol en ejoj kie oni forĵetis lignorubaĵojn >10 cm en diametro (0.4 teritorioj/40 ha) en pinaro de “loblolly” de Suda Karolino. Haggerty sugestas ke la rubo povus havigi habitaton por la predoj de la Baĥmana ajmofilo, sed ke tro da rubo povus ĝeni manĝadon. En mallongfolia kaj de “loblolly” pinoplantejoj de Arkansaso, rubotavolo (78 %) kaj profundeco (1.2 cm) en lokoj okupitaj de la Baĥmanaj ajmofiloj estis ege (p≤0.01) pli malaltaj ol rubotavolo (88.9 %) kaj profundeco (4.2 cm) de neokupitaj lokoj.
Baĥmana ajmofilo loĝas en areoj kun malferma subkreskaĵaro. En lokoj de orienta Teksaso de diversaj aĝoj el klarigado, la studitaj areoj okupitaj de la Baĥmanaj ajmofiloj havis ege (p<0.01) pli malmultajn mallongajn (≤ 3m) kaj altajn (> 3m) arbojn ol la neokupitaj studitaj areoj. En longfoliaj kaj de “loblolly” pinaroj de diversaj aĝoj kaj laŭ diferencaj preparmanieroj en Suda Karolino, ejoj okupitaj de la Baĥmanaj ajmofiloj ege havis malaltajn volumojn de vegetaĵaro el 2 al 4 m supergrunde kompare kun neokupitaj lokoj. En mezaĝaj kaj maturaj arbaroj de Georgio komponitaj ĉefe de pino “loblolly”, la densecoj de Baĥmana ajmofilo estis negative asociaj kun la volumo de arbo/arbusto kaj de vegetaĵaro el 3 al <5 m. En mallongfolia kaj de “loblolly” pinoplantejoj de Arkansaso, la reproduktaj areoj de la Baĥmana ajmofilo havis ege pli malaltan procentan kanopetavolon (p<0.001), pli mallongan arbarvegetaĵaron (p≤0.01) kaj pli malmultajn arbojn (p<0.001) kaj arbustojn (p≤0.05) ol neokupitaj lokoj. En sudcentra Misurio, la Baĥmanaj ajmofiloj loĝas en klarejoj kun malpli da 30 % de arbartavolo, kaj la okupitaj klarejoj havis ege (p≤0.05) pli malaltajn procentaĵojn de deciduaj kaj koniferoj kaj de totala arbarvegetaĵaro. Meztavola denseco estis marĝene (p=0.055) pli granda en neokupitaj lokoj, kaj la abundo de Baĥmana ajmofilo estis ege (p=0.043) negative rilata (r= –0.446) kun meztavola denseco en longfoliaj pinaroj de nordokcidenta Florido. Tamen, relativa abundo de Baĥmanaj ajmofiloj ne estis ege (p=0.107) asocia kun kanopetavolo kaj ne estis grandaj (p=0.133) diferencoj en kanopetavolo inter okupitaj kaj neokupitaj lokoj.
Estas pruvo ke la Baĥmana ajmofilo povas preferi lokojn kun iome da alta vegetaĵaro. En nord-centra Florido, densecoj de Baĥmanaj ajmofiloj en junaj (2–4jaraĝaj) plantejoj de eliota pino kun artefaritaj lasaĵoj aldone (n=3) estis 31.4 paroj/km², dum en simila vegetaĵaro sen lasaĵoj (n=3) la denseco de Baĥmana ajmofilo estis 22.3 paroj/km². En areo de Suda Karolino komponita de longfolia kaj “loblolly” pino, la Baĥmanaj ajmofiloj loĝis je ege (p=0.002) pli alta denseco en klarejoj ol ĉe mezaĝaj (22–50jaraj) lokoj, dum en alia areo klarejoj havis relative malaltajn densecojn de Baĥmanaj ajmofiloj. Vegetodiferencoj inter la 2 lokoj ŝajne klarigas la diferencon. La loko kun relative malaltaj densecoj de Baĥmanaj ajmofiloj estis eltranĉita, kun rezulto en pli malalta volumo de vegetaĵaro el 1 al 2 m supergrunde. Aŭtoroj sugestas ke manko de vegetaĵaro en tiu alta teritorio povus havi limigitajn ripozejojn, rezulte en pli malmultaj birdoj en la loko. Studo pri la habitatokarakteroj de la Baĥmana ajmofilo en 1- al 6-jaraĝaj pinaroj de “loblolly” de orienta Teksaso kondukis al rekomendoj ke 2 al 5 altaj (12 m) arboj/100 ha restu en klarejoj kiel ripozejoj por la Baĥmana ajmofilo. En Georgio manko de vegetaĵaro el 3 al <5 m estis sugestita kiel ebla kialo por foresto de la Baĥmana ajmofilo el malferma kampara vegetaĵaro. Tamen sudoriente vegetodenseco el 0.91 al 1.8 m supergrunde varias amplekse en lokoj okupitaj de la Baĥmanaj ajmofiloj, sugeste ke ties postuloj por denseco de tiu vegetotavolo estas kompare flekseblaj.
En seka prerio de centra Florido, la Baĥmanaj ajmofiloj uzis tufojn de palmetto kiuj havis "naturajn" nestotruojn ege (p<0.001) pli ol espereble baze sur disponeblo. Aŭtoroj sugestas, ke la Baĥmanaj ajmofiloj en preria habitato uzas nestotruojn kiel areojn de fuĝado el predantoj.
Peĵzaĝa influo
Kelkaj studoj priserĉadis la gravon de pejzaĝoj atribuitaj al la Baĥmanaj ajmofiloj. Por studo de la ebla gravo de disereco de vegetaĵaro en loko vidu la sekcion pri habitatokarakteroj.
La kapablo de la Baĥmana ajmofilo por detekti kaj koloniigi areojn antaŭ kiam jam ne estas taŭgaj lokoj povus dependi el la grando kaj izoleco de la habitato. En sud-centra Misurio, nur klarejoj ≥ 11.7 ha estis okupitaj de Baĥmanaj ajmofiloj. La probableco ke la Baĥmana ajmofilo okupas miksitajn pin-herbejojn en Misisipio pliiĝis laŭ grando de areoj kun longa incendisekvo, sukcedo de mallongaj rikoltoj kaj ne forigo de tranĉitaj ligneroj (p=0.05) kaj laŭ la perimetro de la area proporcio de tiuj areoj pliiĝis (p=0.02). En Suda Karolino, la distanco el fontaj populacioj ege (p≤ 0.05) influis la kapablon de la Baĥmanaj ajmofiloj por koloniigi ĵusajn klarejojn en ambaŭ jaroj en unu studita areo kaj en 1 de 2 jaroj en alia studita areo. Aŭtoroj sugestas, ke la esto de koridoroj en la lasta studita areo povus esti rezultanta de la fakto ke la distanco estis malpli influa.
La asocio de la Baĥmana ajmofilo kun arbarborda habitato estas necerta. En orienta Teksaso klarejoj kun relative abundaj pinoj “loblolly”, lokoj kie la teritorioj de Baĥmana ajmofilo estis ege (p<0.01) pli proksimaj al la arbarbordoj de studita areo kaj la nombro de Baĥmanaj ajmofiloj estis ege (p<0.05) rilata (r=–0.22) kun la distanco al bordo. Tamen, en seka prerio de centra Florido la diferenco en la densecoj de Baĥmana ajmofilo en la bordo- kaj kernohabitatoj ne gravis (p≥0.36), kaj ambaŭ bordo- kaj kernohabitatoj estis konsiderataj taŭgaj por populacioj.
Usona universitato de Bejruto
La universitato estas eble la plej konata en la Araba mondo, kaj multaj gravaj homoj studis tie. Specife, multaj gravaj Libanaj politikistoj studis en ĝi, inkluzive de la eksa ĉef-ministro Saeb Salam, Walid Jumblatt kaj Fouad Siniora. Ankaŭ studis en AUB la famaj Palestinaj aktivistoj kaj politikistoj Hanan Hashrawi kaj George Habash, kaj multaj aliaj famaj figuroj de la regiono. Kiam oni fondis la Unuiĝintajn Naciojn, la Libana kaj la Siria delegacio ambaŭ konsistis nur el homoj kiuj studis en AUB.
Baĥmana ajmofilo
Teritorio kaj denseco
La teritorigrando de la Baĥmana ajmofilo varias. En klarejoj de Misurio, informoj de averaĝaj reproduktaj teritorioj de la Baĥmana ajmofilo rangas el 0.62 ha, n=13 al 2.9 ha, n=7. En mallongfolia kaj de “loblolly” pinoplantejoj de centra Arkansaso, la hejmogrando (n=25) dum la reprodukta sezono estis 2.5 ha. En loko de sud-centra Florido kun “palmetto” (Sabal etonia) disigita inter aristidoj (Aristida spp.), la teritorioj de la Baĥmana ajmofilo (n=6) averaĝis 5.1 ha. Vintre (novembro-januaro), la averaĝa hejmogrando de 8 Baĥmanaj ajmofiloj estis 0.65 ha en la seka prerio de centra Florido.
La denseco de Baĥmana ajmofilo dum la reprodukta sezono estis ĉirkaŭkalkulita en diversaj habitatoj. En klarejoj de diversaj aĝoj kun relative abundo de pinoj “loblolly” en orienta Teksaso, la maksimuma denseco de Baĥmana ajmofilo estis 1.9/10 ha. En Suda Karolino la densecoj de Baĥmana ajmofilo gamis el 0 al 0.48/ha en lokoj de diferencaj aĝoj kaj aranĝosistemoj. En Georgio la densecoj de Baĥmana ajmofilo gamis el 0 al 0.92 birdoj/ha en lokoj game el malferma kamparo al mezaĝaj kaj maturaj arbaroj komponitaj ĉefe de unuarangaj pinaroj de “loblolly”. En sud-centra Florido en komunumo komponita de palmetto kaj aristidoj, la denseco de Baĥmana ajmofilo averaĝis je 1 masklo/33 ha. En sekaj prerioj de centra Florido, la densecoj de Baĥmana ajmofilo variis el 0.92 al 3.24 teritorioj/10 ha depende de lokoj kaj jaroj. La densecoj de Baĥmana ajmofilo kalkulitaj el reproduktaj birdocensoj en longfoliaj pinarbaroj estis >15 teritorioj/40 ha, dum la densecoj el studoj pri vintraj birdopopulacioj estis el 6 al 10 individuoj/40 ha.
Manĝokutimoj
La Baĥmanaj ajmofiloj manĝas surgrunde plantosemojn kaj artropodojn. En habitato kie hegemonias pinoj “loblolly” kaj mallongfoliaj de orienta Teksaso, ĉiuj observoj de manĝantaj Baĥmanaj ajmofiloj estis surgrundaj kaj studo asertas, ke la Baĥmanaj ajmofiloj manĝas rare en arbustoj.
Studoj  kaj priserĉado pri la dieto de la Baĥmana ajmofilo en orienta Teksaso resumas la speciojn kiuj komponas la dieton de la Baĥmana ajmofilo. Vario de herbosemoj kiaj panikherboj, setarioj (Setaria sp.), paspaloj (Paspalum spp.), kaj aristidoj estas manĝataj de la Baĥmanaj ajmofiloj same kiel semoj de diversaj aliaj taksonoj, inklude vakciniojn (Vaccinium spp), pinojn kaj ciperacojn (Carex spp). Artropodoj de la dieto de la Baĥmana ajmofilo inkludas akridojn kaj grilojn (Orthoptera spp.), araneojn (Araneae), skarabojn (Coleoptera spp.), raŭpojn (Lepidoptera spp.), vespojn (Hymenoptera) kaj cikadoj (Cicadellidae). Laŭ studoj insektoj formas la dieton de la Baĥmana ajmofilo plie printempe kaj aŭtune ol vintre. Stomakenhavo de Baĥmana ajmofilo kolektis en orienta Teksaso somere (n=5) kaj aŭtune (n=11) havis pli grandan abundon de insektoj ol tiu kolektitaj vintre (n=4).
Predantoj
Mankas informoj demonstrante kiuj specioj predas la Baĥmanan ajmofilon. Tamen la Mallongvosta buteo (Buteo brachyurus) kaj eble la Amerika turfalko (Falco sparverius) predas plenkreskulojn de la Baĥmana ajmofilo. Specioj responsaj pri nestopredado ne estas ĝenerale konataj. Pruvoj de 2 studoj sugestas mamulajn predantojn kaj serpentoj manĝas idojn de la Baĥmana ajmofilo.
La nestoj de Baĥmana ajmofilo estas foje parazitataj de la brunkapaj molotroj (Molothrus ater). En pinaroj mallongfoliaj kaj de “loblolly” de centra Arkansaso, 5 % de 38 nesta malsukceso rilatas al parazitado fare de la brunkapa molotro.
Rainans
Rainans estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono  (ĝis 2015 en la kantono Rochefort-sur-Nenon). Krome ĝi apartenas al la kunurbaro komunumaro Grand Dole.
Demografio
fonto: Insee
Emme
Emme estas rivero en la kantonoj Berno kaj Soloturno en Svislando. La rivero havas longecon de 81,9 km kaj akvokolektobasenon de 983 km². La reginono de la Emme-Valo akiris mondan famecon dank al la literatura verko de la svisa poeto kaj verkisto Jeremias Gotthelf.
Villarta
Villarta [biJARta] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Emme
Geografio
La fonto de Emme troviĝas inter la montoj Hohgant kaj Augstmatthorn en Kantono Berno, rekte ĉe la limo de Kantono Lucerno. Sur ĝia longeco de iom pli ol 80 km la rivero trafluas la tiel nomita Emme-Valon kaj alfluas en la tiel nomita Emme-Pinto (germane Emmenspitz) oriente de Soloturno sur la limo de Zuchwil kaj Luterbach al la Aro.
Villarta
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas villarteño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 858 loĝantoj kaj la denseco estas de 33,93 loĝ/km².
Emme
Alfluantoj
La plej gravaj alfluantoj estas Ilfis, Urtenen kaj Limpach.
Villarta
Situo
Villarta estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 757 m; je 101 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 25,29 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°26′47″N 1°38′40″Ok. Estas vilaĝo situanta sudoriente de Cuenca, inter la vilaĝoj Villalpardo, Iniesta kaj El Herrumblar kaj la domaro Alcahozo.
33498 Juliesmith
Nomo
Ĝia nomo honoras Julie Smith, mentorinon por unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Greenhills School en la Arbaro de Ana (Miĉigano).
Villarta
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 858, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Villarta, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Villarta kie oni falis al la nunaj 858.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Oni produktas ĉefe vinon. Servoj kaj loĝejoj.
Pierre De Geyter
Pierre DE GEYTER, esperante Petro Degejtero (naskiĝis la 8-an de oktobro 1848 en Gento, mortis la 26-an de septembro 1932) estis belga komunisto, komponisto kaj lignoprilaboristo, kiu komponis la melodion de la socialista himno La Internacio.
Petro Degejtero naskiĝis en Flandrio en mizera laborista familio; en la jaro 1855 ili jam estis transloĝiĝintaj sepfoje, konjekteble por fuĝi pruntedonintojn. Kiel multe da belgoj (precipe el Flandrio) dum la epoko 1850-1920, ili migris en nordan Francion (vidu en Laboristaj migradoj, artikolon Belga migrado al nord-Francio), al la tiam prospera industria triurbaro Lillo, Rubezo, Turkonjo, 50 kilometrojn sude de Gento.
Same kiel multaj tiuepoke, li laboris de infanaĝo en fabriko, kaj ne povis iri lernejen. Sed li sekvis vesperkursojn, interalie pri muziko, kaj kiam li aliĝis al la Franca Socialista Partio (Parti Socialiste Français) li kreis muzikan grupon kun amikoj. Ili muzikis en laboristaj kvartaloj dum strikoj kaj balotkampanjoj. Tial dum la somero de 1888 li estis petita komponi muzikon por la himno de la loka filio de Lillo de la socialista partio, kaj tiu ĉi estis la teksto de Eŭgeno Potiero. Ties unua publika prezento okazis la 16-an de junio 1888 en estaminet (tradicia trinkejo de Lillo) en la strato rue de la Vignette. Rapide la himno furoriĝis.
Emme
Inundoj kaj protektokonstruaĵoj
La rivero Emme estas konata pro la inundondoj en Emme-Valo okaze de subitaj fulmotondroj. En sia rakonto la "Akvomizero en Emme-Valo" la fama svisa verkisto Jeremias Gotthelf imprese priskribas la plej grandan konatan inundon de la 13-a de aŭgusto 1837. Tiu kaj aliaj inundoj kaŭzis, ke en la 19-a jarcento la rivero estis grandparte kanaligita kaj protektita per digoj ambaŭflanke de la rivero.
Specialaĵoj
Laŭ la Emme-Valo estas nomata la fama svisa Emme-valo-fromaĝo (germane Emmentaler Käse), kiu estas ŝatata ingredienco por fonduo.
Pierre De Geyter
Sed al Degejtero tio kaŭzis problemojn. Li estis maldungita, enskribita de sia labordonanto sur la "nigra listo" de la nedungendaj. Eĉ lia aŭtoreco de tiu mondskale plej konata melodio ne estis agnoskita antaŭ 1922. En la jaro 1927 li estis invitita kiel honorgasto de la sovetia registaro al la oficiala solenado por la dekjariĝo de la Oktobra revolucio en Moskvo.
Petro Degejtero estas entombigita en la tombejo de San-Denizo apud Parizo.
Portugala lingvo
La Instituto Camões estas institucio kreita por proponi kaj plenumi politikon de portugala kunlaborado, same kiel la promocio de la portugala lingvo kaj de ĝia kulturo tra la tuta mondo. La Instituto Camões tiel nomiĝis honore al Luís de Camões, nome la plej konata kaj prestiĝa verkisto de Portugalio.
Origino
La lingvo estiĝis en Portugalio (en la frua 12-a jarcento), devene de la regiona vulgara latino, kiu estis parolata en Iberio de la 1-a jarcento a.K. ĝis la 9-a jarcento, kaj poste la barbara latino, ĝis la 12-a jarcento. La lingvo disvolviĝis laŭ du branĉoj : la originala branĉo norde, kiu estis parolita en la du flankoj de la rivero Minjo (Minho, portugallingve)- do ankaŭ en la teritorio kiu estas Galegio), kaj alia pli poste sude, nomita islam-araba latinida lingvo, kun kelkaj malsamoj, ĉefe fonetikaj pro araba influo. De la interinfluo de ĉi tiu kun la unua (la galeg-portugala dialekto) elirus la portugala lingvo. La lingvo havis ĝis nun du periodojn: la arĥaikan portugallingvon (12-a jarcento ĝis 15-a jarcento) kaj la modernan portugallingvon (15-a jarcento ĝis nun).
Evoluo
La historio de la portugala lingvo estas historio de la evoluo de la portugala lingvo ekde ĝia origino en la nordokcidento de la Ibera duoninsulo ĝis hodiaŭ, kiel oficiala lingvo parolata en Portugalio kaj en kelkaj landoj de portugallingva esprimo. En ĉiaj aspektoj (fonetiko, morfologio, vortaro kaj sintakso), la portugala lingvo estas esence la rezulto de organika evoluo ekde la vulgara latino alportata de la romiaj kolonoj en la 3a jarcento a.K., kun malgrandaj influoj de aliaj lingvoj kaj kun markita kelta substrato. La arkaika portugala disvolviĝis en la 5a jarcento p.K., post la falo de la Romia Imperio kaj la ĝermanaj invadoj, kiel latinida dialekto, nomita galega-portugala, kiu malsimiliĝis de aliaj iberaj latinidaj lingvoj. Uzita en dokumentoj skribitaj ekde la 9a jarcento, la galega-portugala fariĝis matura lingvo en la 13a jarcento, kun riĉa literaturo. En 1290 ĝi dekretiĝis kiel oficiala lingvo de la regno Portugalio de la reĝo Dinis la 1-a. La salto al la moderna portugala alvenis en la Renesanco, kun la Cancioneiro Geral de Garcia de Resende (1516) konsiderita kiel la normo. La normigado de la lingvo komencis en 1536, kun la kreado de la unuaj gramatikoj, de Fernão de Oliveira kaj João de Barros. Ekde la 16a jarcento, kun la ekspasio dum la epoko de la malkovroj, la historio de la portugala lingvo ĉesis okazi ekskluzive en Portugalio, ampleksante la eŭropajn portugalajn kaj la internaciajn portugalajn.
Strukturoj
Prononco
Fonemiko
a [a], b [be], c [se], d [de], e [e], f [ef], g [ĵe], h [a-ga], i [i], j [ĵota], l [el(j)], m [em(j)], n [en(j)], o [o], p [pe], q [ke], r [erh(j)/eĥ(j)]*, s [es(j)], t [te], u [u], v [ve], x [ŝiŝ]**, z [ze]krom tiuj literoj ekzistas ankaŭ: k [ka aŭ kapa], w [dablju aŭ duplu ve], y [ipsilon, aŭ i-gregu).
Estas fenomeno nomita "antecipo de sonoreco": la sonora fonemo malmoligas la antaŭan fonemon.
La plej grava en la portugala lingvo estas daŭro de vokaloj. En la portugala, silabo povas esti forta, duonforta aŭ malforta. La vokaloj de fortaj silaboj estas ĉiam longaj, la silaboj de malfortaj silaboj, se estas post la forta, estas mallongaj kaj la vokaloj de malfortaj silaboj antaŭ la forta povas esti longaj aŭ mallongaj. En Portugalio kaj Afriko, nur la duonfortaj kaj fortaj silaboj povas havi longajn vokalojn, kaj ĉiuj malfortaj silaboj havas mallongajn silabon (antecipo de silabforto). Sed en Brazilo, la tute nefortaj silaboj ankaŭ povas esti longaj aŭ mallongaj. Sekve al tiu regulo, oni ĝenerale la malfortajn finajn silabojn apenaŭ prononcas, ili estas mallongaj kaj preskaŭ nepercepteblaj al kiu ne parolas lingvon kun opozicio longa/mallonga. Kiam la lasta silabo estas la forta silabo, kompreneble, ĝi estas longe prononcata, sed la unua estas tre mallonga kiel en "está" /jŝ'ta/ (li/ŝi/ĝi estas).
Estas tutnecese fari la "sandion" aŭ ligon de vortoj en la prononcado.
Forta silabo
Forta silabo povas esti la lasta kiel en "sabiá" /səbi'a/ (turdo), la antaŭlasta kiel en "sabia" /sə'biə/ (oni sciis) kaj la antaŭlasta kiel "sábia" /'sabiə aŭ 'sabjə/ (saĝulino) tio dependas de la senco kaj, ĉefe, de origino de la vorto.
La meto de forta silabo en vorto dependas nur de etimologio. Sekve, oni devas koni la prononcon en la latina lingvo por scii la fortan silabon en la portugala.
Morfologio
Estas du bazaj tipoj da vortoj en la portugala : flekseblaj kaj neflekseblaj.
Flekseblaj estas artikoloj, numeraloj, pronomoj, nomoj kaj verboj. Neflekseblaj estas konjunkcioj, prepozicioj, adverboj, interjekcioj.
Balog nad Ipľom
Balog nad Ipľom, hungare Ipolybalog estas vilaĝo en Slovakio en regiono Banská Bystrica, en distrikto Veľký Krtíš.
Portugala lingvo
Artikoloj
Artikoloj : povas esti aŭ difinaj aŭ nedifinaj. La difina povas esti vira unu-nombra (o), vira multe-nombra (os), ina unu-nombra (a) kaj ina multe-nombra (as). La nedifina povas esti vira unu-nombra (um), vira multe-nombra (uns), ina unu-nombra (uma) kaj ina multe-nombra (umas).
Balog nad Ipľom
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ dekstra bordo de Ipeľ, laŭ traira flankovojo. Veľký Krtíš troviĝas 31 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata ekde la neolitiko. La unua mencio devenis el 1232 en formo Bolug. En 1552 la turkoj okupis la tutan regionon. En 1910 loĝis tie 642 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la loko rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 811 da homoj, (713 hungaroj, 90 slovakoj).
Portugala lingvo
Numeraloj
Estas nur du tipoj de numeraloj en la portugala, la nombraj vortetoj kiuj indikas la kvanton kaj la vicordaj o-nombrovortoj kiuj indikas la rangon. duodécimo e noventa e nove
Pronomoj
Pronomoj en la portugala estas la nuraj vortoj kiu havas kazojn (nominativon, akuzativon kaj dativon).
Personaj pronomoj : eu (mi), tu (ci, vi unu-nombra), ele (li), ela (ŝi), nós (ni), vós (vi multe-nombra), eles (vira ili, aŭ neŭtra multe-nombro), elas (ina ili).
Substantivoj kaj adjektivoj
Estas du tipoj de "nomoj" en portugala lingvo : substantivoj kaj adjektivoj, kvankam ili estas semantike kaj sintakse malsamaj, morfologie ili havas la saman formon = radiko + tema vokalo (o, a, e, aŭ nulo). Por fari multe-nombron oni plejofte metas -s post la tema vokalo; se la tema vokalo estas nula, oni metas -es, escepte se la lasta fonemo (ne litero!) de la radiko jam estas /s/ (en ĉi tiu kazo la regulo ne estas klara): casa/casas (domo/domoj), menino/meninos (knabo/knaboj), lebre/lebres (leporo/leporoj), lápis/lápis (krajono/krajonoj), sed ás/ases (aso/asoj). La nomoj ne havas kazojn.
Verboj en la portugala, kiel en ĉiuj latinidaj lingvoj estas tre kompleksaj. Estas tri tempoj (estonta, estinta, estanta), tri modoj (subjunktivo, indikativo kaj imperativo), tri aspektoj (perfekta, pluolperfekta kaj daŭra) kaj ses personoj. Verboj povas havi simplajn tempojn aŭ komponitajn tempojn.
Estas du tipoj de adverboj (kiel en Esperanto): primitivaj kaj derivitaj. Primitivaj adverboj (e-vortecaj vortetoj) ne havas especialan karakteron: hoje (hodiaŭ), agora (nun), depois (poste), longe (malproksime). Derivitaj adverboj (e-vortoj) kutime finas per -mente: alegremente (ĝoje), claramente (klare), definitivamente (definitive).
Konjunkcioj, prepozicioj kaj interjekcioj kiel en la Esperanto, ne havas "logikan", unusencan uzon. Portugaloj tro uzas prepozicion a (al, je) por preskaŭ ĉiuj sintaksaj rilatoj, la prepozicio de (de, ekde, el) havas tre ampleksan utilon, ktp.
Sintakso
La kutima vortordo estas Subjekto-Verbo-Objekto, unue la rekta objekto kaj due la malrekta. Sed estas granda libero, inkluzive oni povas fari Objekto-Verbo-Subjekto, kiel la senco permesas aŭ metante antaŭ la rekta objekto la prepozicion 'a' (je):
En la brazila variaĵo la metado de adverbo estas tutlibera, inkluzive "não" (ne). Tiu rilate, la portugalia varianto estas pli ortodoksa kaj nefleksema:
Não faça isso (PT/BR = (Vi) ne faru tion) / Faz isso não (BR = (Vi) faru tion ne). Hoje eu não vou lá (PT/BR = Hodiaŭ mi ne iras/iros tien) Hoje não vou eu lá(PT/ BR = hodiaŭ mi ne estas tiu, kiu iras/irosdum inversio, tio estas, antaŭ dependa frazo, aŭ kun forta enfazo)(ne iros mi) aŭ Eu vou lá hoje não (BR = mi iras/iros tien hodiaŭ ne) samsignifas, nur havas stilan sanĝon. Hodiaŭ, brazilaj junuloj emas meti "não" (ne) post la verbo. La ŝemida adverbo "lá" uzata nur kun verbo "saber" (scii) devige venas post verbo: "sei lá", mi ne scias (laŭlitere mi scias ne).
Parolantoj
Aliaj landoj, kie kelkaj homoj ankoraŭ parolas la portugalan: Barato (Dio, Damao, Goa, Mumbajo, Mangalore, Mahé, Cananore, Koĉin, portugalaj kolonioj ĝis 1961); Makao en Ĉinio.
Variaĵoj
Eŭropa portugala (en portugala: português europeu, prononce [puɾtuˈɣez ewɾuˈpew]), konata ankaŭ kiel Luzitana portugala (português lusitano), Iberia portugala (português ibérico) kaj Portugala de Portugalio (português de Portugal) aŭ eĉ “norma portugala”, “normiga portugala” aŭ “malnovmonda portugala” referencas al la portugala lingvo parolata en Portugalio. La norma portugala prononcmaniero, la prestiĝa normo bazita sur la Eŭropa portugala, estas la referenco por Portugalio, la portugal-parolantaj landoj de Afriko, Orienta Timoro kaj Makao. La vorto “Eŭropa” estis elektita por eviti la ripeton “Portugala portugala” (“português português”) kontrasta al la Brazila portugala.
La Brazila portugala (en portugala brasileiro, aŭ português do Brasil) estas serio de dialektoj de la portugala lingvo uzita ĉefe en Brazilo. Ĝi estas parolata de proksimume la 200 milionoj da loĝantoj el Brazilo kaj de kelkaj milionoj da brazilaj elmigrintoj, ĉefe en Usono, Paragvajo, Japanio, Portugalio, kaj Argentino. La Brazila portugala havis sian propran disvolviĝon.
Nova ortografio
Ekde januaro de 2008, la landaro de la Komunumo de landoj de la portugala lingvo, nome: Angolo, Brazilo, Kabo-Verdo, Gvine-Bissaŭo, Mozambiko, Portugalio, Santomeo kaj Principeo, kaj Orienta Timorouzan la unuiĝintan ortografion.
Belvárdgyula
Belvárdgyula [belvArddjula], Belvar, germane Belward estas malgranda unuigita vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Bóly.
Situo
Belvárdgyula situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo el ĉefvojo Pécs-Mohács. Urboj Bóly troviĝas je 8, Villány 14, Kozármisleny 15, Siklós 20, Pécs kaj Mohács po 24, Harkány 25, Pécsvárad 26 km-oj.
Historio
La unua mencio pri Kisgyula devenis el 1285 en formo "Jula". Tiutempe abatejo fondiĝis. La vilaĝo ricevis rajton pri bazarado en 1356. Belvárd komence estis apuda vilaĝo, baldaŭ ĝi unuiĝis kun Kisgyula. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Belvárdgyula migra poŝto servas.
Nabla operatoro
En vektora kalkulo, nabla operatoro estas vektora diferenciala operatoro prezentita per la nabla simbolo \nabla.
Nabla operatoro estas unuavice konvencio por matematika notacio; ĝi faras multajn ekvaciojn pli simplajn por kompreni, skribi kaj memori. Dependante de loko de uzo, la nabla operatoro povas priskribi gradienton (inklino), diverĝencon (grado al kiu io konverĝas aŭ malkonverĝas) aŭ kirlon (turnan moviĝon je punktoj en fluido).
Nabla operatoro povas esti vidita kiel la derivaĵo en plurdimensia spaco. Kiam uzata en unu dimensio, ĝi prenas formon de la norma derivaĵo de kalkulo. Kiel operatoro, ĝi agas sur vektoraj kampoj kaj skalaraj kampoj kun analogo de tradicia multipliko. Kiel ĉiu operatoroj, ĉi tiuj devus ne esti konfuzita kun tradicia multipliko; aparte, nabla operatoro ne estas komuteca.
Difino
En la tri-dimensiaj karteziaj koordinatoj R3 kun koordinatoj (x, y, z), nabla operatoro estas difinita per partaj derivaĵaj operatoroj kiel
kie {i, j, k} estas la norma bazo en R3.
Kvankam ĉefe nabla operatoro estas uzata en tri dimensioj, ĉi tiu difino povas esti ĝeneraligita al la n-dimensia eŭklida spaco Rn. En la karteziaj koordinatoj kun koordinatoj (x1, x2, …, xn), nabla operatoro estas:
Pli kompakte, per la ejnŝtejna sumada notacio, nabla operatoro estas skribita kiel
Tamen, la donitaj sube identoj kun la vektora produto estas limigitaj al la 3-dimensia kazo.
Nabla operatoro povas ankaŭ esti esprimita en aliaj koordinatsistemoj, vidu ekzemple en nabla operatoro en cilindra kaj sferaj koordinatoj.
Gradiento
La vektora derivaĵo de skalara kampo f estas nomata kiel la gradiento, kaj ĝi povas esti prezentita kiel:
Ĝi ĉiam montras je direkto de la plej granda pligrandiĝo de f, kaj ĝi havas grandecon egalan al la maksimuma valoro de la pligrandiĝo je la punkto, simile al norma derivaĵo pri unuvariabla kazo.
En aparta, ĉi tiu notacio estas pova ĉar la gradienta produta regulo aspektas tre simila al la derivaĵa produta regulo:
La reguloj por produtoj ne ĉiam estas tiel simplaj, ekzemple:
Diverĝenco
La diverĝenco de vektora kampo v(x, y, z) = vx i + vy j + vz k estas skalara funkcio kiu povas esti prezentita kiel:
La diverĝenco estas mezuro de tio kiel multe vektora kampo multiĝas je sia disdirektado for de punktoj.
La formulo por la vektora produto estas malmulte malpli intuicia, ĉar ĉi tiu produto estas ne komuta:
Kirlo
La kirlo curl v aŭ rot v de vektora kampo estas vektora funkcio kiu povas esti prezentita kiel:
La vektora produta operacio povas esti prezentita kiel pseŭdo-determinanto:
Denove la povo de la notacio estas montrita per la produta regulo:
La regulo por la vektora produto estas ne tiel simpla:
Direkta derivaĵo
La direkta derivaĵo de skalara kampo f(x, y, z) en la direkto a(x,y,z) = ax i + ay j + az k estas difinita kiel:
Ĉi tiu donas la ŝanĝon de kampo f direkte al a. En operatora notacio, la ero en krampoj povas esti konsiderata sola kohera unuo; fluidodinamiko uzas ĉi tiu konvencion multe.
Laplaca operatoro
La laplaca operatoro estas skalara operatoro kiu povas esti aplikita al vektora aŭ skalara kampo. Ĝi estas difinita kiel:
La laplaca operatoro estas uzata en ekvacio de Poisson, la varma ekvacio, la onda ekvacio, la ekvacio de Schrödinger kaj la aliaj.
Tensora derivaĵo
Nabla operatoro povas ankaŭ esti aplikita al vektora kampo tiel ke la rezulto estas tensoro. La tensora derivaĵo de vektora kampo v estas 9-era dua-ranga tensoro, kiu povas esti signifita simple kiel, kie \otimes estas la duloka produto. Ĉi tiu aĵo estas ekvivalenta al la jakobia matrico de la vektora kampo.
Por malgranda delokiĝo, la ŝanĝi de la vektora kampo estas donita per:
Duaj derivaĵoj
Kiam nabla operatoro operacias sur skalaro aŭ vektoro, ĝenerale skalaro aŭ vektoro estas redonita. Pro la diverseco de vektoraj produtoj, unu apliko de nabla operatoro povas doni diverĝencon, gradienton aŭ kirlon. Apliko de ĉi tiuj tri specoj de derivaĵoj denove unu al la alian donas kvin eblajn duajn derivaĵoj, por skalara kampo f aŭ vektora kampo v; la uzi de la laplaca operatoro donas ankoraŭ duon:
Ĉi tiuj estas de intereso ĉefe ĉar ili estas ne ĉiam unikaj aŭ sendependaj unu de la alia. Se la funkcioj estas bone kondutitaj, du el ili estas ĉiam nulaj:
Du el ili estas ĉiam egalaj:
Kaj unu el ili povas esti esprimita kun la tensora produto, se la funkcioj estas bone kondutitaj:
Zorgoj
Plejparto de la pli supre donitaj identoj (krom tiuj, kiuj estas bazitaj eksplicite sur diferencialaj propraĵoj de nabla operatoro - ekzemple, la produta regulo) baziĝas nur sur simbola reordigo kaj devas nepre validi, se nabla operatoro estas anstataŭigita per ĉiu alia vektoro.
Kvankam oni povas ofte anstataŭigi nablan operatoron per vektoro aŭ reen kaj ricevi veran vektoran identon, ĉi tiu ŝanĝo estas ne fidinda ĝenerale, ĉar nabla operatoro ne nepre komutiĝas.
Kontraŭekzemplo surbaze de nekomuteco de nabla operatoro:
Kontraŭekzemplo surbaze de diferencialaj propraĵoj de nabla operatoro:
Tiel, la operatoro povas esti konsiderata kiel nerigora notacio.
Ibirarema
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la samonoma mikroregiono Assis. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Lukášov
Lukášov (Luxdorf) estas parto de urbo Jablonec nad Nisou en distrikto Jablonec nad Nisou en Ĉeĥio. Ĝi situas nordokcidente de Jablonec nad Nisou. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 82 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lukášov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,39 km².
Codajás
Codajás estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 23.206 loĝantojn en 2010.
Cal Crutchlow
Cal CRUTCHLOW (naskiĝis la 29-an de oktobro 1985 en Coventry) estas brita motorciklisto.Konkurencis en Supersport (fariĝante mondĉampiono en 2009) kaj en Superbike, poste ŝanĝis al MotoGP en 2011, kontraktita el Tech 3, kondukante Yamaha. En 2014 ŝanĝis al la Ducati. En 2015 ŝanĝis al la Team LCR, kondukante Honda.
INE
INE povas rilati al: INE (majuskle) estas mallongigo de pluraj institucioj: Ankaŭ estas:
Drábsko
Drábsko (hungare Darabos [daraboŝ]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno.
Situo
Drábsko situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Brezno troviĝas 32 km.
Etiopia ŝako
Etiopia ŝako estas alternativoregula tipo de ŝako, kiu estas 500-jarojn malnova.
Reguloj
Etiopiŝake, ambaŭ ludantoj ludas samtempe, sen alternado. Ili ekalternas post la unua kapto. La tempo antaŭ la unua kapto estas movebliga fazo. Pecoj normale moviĝas, sed peono ne kaptas en passant, kaj peono movas nur unu fakon antaŭen el sia origina pozicio, anstataŭ du.
Domica
Groto Domica troviĝas sur la suda rando de altebenejo de Silica, ne malproksime de la urbo Plešivec en supermara nivelo de 339 m. Malkovris ĝin Ján Majko en la jaro 1926. Kune kun la groto Baradla en Hungario ĝi kreas unu genetikan sistemon en kompleksa longeco de 21 km. Por publiko ĝi estis alirebla en la jaro 1932. Ekesto de la grotaj areoj estas atribuata al la agoj de pluvakvo, kiu trapenetradis en la masivojn de helkoloraj kalkoŝtonoj de la mezaj triasoj tra multaj likoj. Ĉi akvoj kune kun temp-al-tempaj inundoj dum pliintensiga pluv-agado ekstere, kreigadis senrompan subteran fluon de rivereto Stikso.
La rivereto per erozia agado larĝigadis originajn likojn kaj kreigis ampleksajn larĝajn koridorojn kaj katedralojn. La groto estas interesa per evoluo de koridoroj, formoj de erozio kaj per abunda sintra ornamaĵo kun karakterizaj pagodoj, frontonoj, tamburformaĵoj kaj lagetoj. La centro de la supre menciita estas Katedralo de Majko kun kaskadaj lagetoj, nomitaj Romiaj banejoj. Gigandoj, Virgulina koridoro, Palma bosko, Praarbaro kaj pluaj kreaĵoj mirigas per bunteco kaj varieco de formoj el sintra ornamaĵo. La groto apartenas inter niajn plej gravajn arkeologiajn lokojn. Dum neolito estis la groto loĝata de prahomo, kion pruvas multaj trovitaĵoj de uj-eroj, ostoj kaj postrestaĵoj de paliskonstruaĵoj. Al la plej interesaj apartenas sintrigita ujo, troviĝanta inter gutŝtona ornamaĵo.
Per eksterordinara bunteco de gutŝtonaj ornamaĵoj kaj multeco de kreaĵoj, ĉi tiu estas vicigata inter la plej belajn grotojn. Tipe evoluintaj eksteraj kaj subteraj formoj, konsiderinda varmoŝata flaŭro en ĉirkaŭaĵo, riĉhavaj arkeologiaj trovitaĵoj, same eblo trarigardi najbaran groton Aggtelek en Hungario dum la tuta jaro, igas la groton elstara centro de turisma trafiko. Neforgesebla ĝuo pri vizito de la groto restas post flosado sur la rivereto Styx, kiu fluas en la grotan sistemon en teritorio de Hungario. El la kompleksa konata longeco de 5 080 m sur teritorio de Slovakio, estas por publiko alirebla kaj trarigardebla areo en longeco de 1 715 m. Alveturo al la groto estas el la urbo Plešivec, per deflankejo 10 km sur la strato Rožňava – Plešivec – štata landlimo.
Impulso
La vorto impulso, ĝeneralsence, signifas ekpuŝon de fizika forto, kiu ekmovas ion, sed laŭ la fako ĝi povas signifi la jenajn:
21478 Maggiedelano
21478 Maggiedelano estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maggie Delano, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Ossining High School de Ossining (Nov-Jorkio Usono).
Pacifika ardeo
Aspekto
Ĝi estas relative granda kaj fortika ardeo, 76 ĝis 196 cm longa kun enverguro de 147 ĝis 160 cm kaj pezo de ĉirkaŭ 860 gramoj. apenaŭ estas seksa dimorfismo. Estas ardeo kun malhelaj ardezgrizaj flugiloj kaj korpo, kaj blankaj kapo (sen malhela supraokula plumotufo de aliaj ardespecioj) kaj ardelonga kolo (kun antaŭaj malhelaj liniaj punktoj anstataŭ tutlinioj). La kruroj estas malhelbrunaj al nigrecaj. La irisoj helaj. La beko longa, pintakra harpuneca kaj malhela kun pli hela nuanco en suba makzelo kaj malhela mallarĝa brido ĝis la okulo.
Kutimaro
Ties habitato ĉefe estas nesalakvaj humidejoj kaj humidaj herbejoj.
Ili manĝas fiŝojn, ranojn, insektojn kaj reptiliojn.
Ili nestumas en mortintaj aŭ vivantaj arboj asociaj kun nesalakvaj humidejoj. En kolonioj povas reproduktiĝi ĉe aliaj ardeoj, kormoranoj, ibisoj kaj aliaj vadbirdoj.
Ili povas vivi ĝis 30 jarojn.
Statuso
Disvastigata tra ties granda teritorio, la Pacifika ardeo estas pritaksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Mincataj Specioj.
Leo Jud
Leo Judo (1482-1542) estis svisa teologo, religia reformisto, biblia erudiciulo kaj tradukisto. Li asociiĝis al Ulriko Zvinglo (1484-1531) kaj Heinrich Bullinger (1504-1575) dum la reformacio de Zuriko. Li ankaŭ kontribuis por la farado de la "Unua Helveta Konfesio" (1536) en la germana. Li estis spirita estro en la tradukado de la "Biblio de Zuriko" kaj ankaŭ faris latinan version de la Malnova Testamento.
Mazion
- jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Leo Jud
Vivo
Li estis filo de Johannes Jud kaj Elsa Hochsang. Tiel kiel lia estonta amiko Heinrich Bullinger lia patro estis pastro. Komence li studis en la latina lernejo de Selestato ĉe Marteno Bucero kaj en 1499 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Bazelo, kie li konatiĝis kun Ulriko Zvinglo. Unue li komencis studi medicinon sed laŭ rekomendo de Thomas Wyttenbach (1472-1526) li interŝanĝis je teologio. Leo Jud estas unu el la malpli konataj estroj de la svisa reformita eklezio, sed lia influo estis tre vasta.
Konfesio de Schleitheim
La Konfesio de Schleitheim (Schleitheimer Artikel) estis redaktita en februaro 1527 de konferenco gvidata de Michael Sattler en la vilaĝo Schleitheim, Svislando.
Leo Jud
Vivo
Jud ordeniĝis de la Roma Eklezio en 1507, kaj inter 1507 kaj 1512 li iĝis dekano en la Preĝejo de Sankta Teodoro, en Bazelo, post inter 1512 kaj 1518, li servis kiel predikisto en la Preĝejo de Sankta Hipolito, en Alzaco. En 1519, li iĝis asociita al Zvinglo en Einsiedeln, en Schwyz, kie liaj konceptoj pri reformaj idealoj fariĝis pli karaj. 1520 estis jaro de granda intelekta produktiveco al Jud. En la 9-a de marto 1522, li partoprenis en la "Demando pri la kolbasoj" dum karesmo, t. e., protesto kontraŭ la postuloj pri manĝaĵoj establitaj de la eklezio. Somere de tiu jaro, li tradukis la peton de Zvinglo el la latina al la germana al la episkopo de Konstanco por la legitimigo de la klerika geedziĝo. Junie de 1522, Jud elektiĝis kiel pastro en la Preĝejo de Sankta Petro, en Zuriko (laŭ rekomendo de Zvinglo), kvankam li ne okupis tiun postenon ĝis la 2-a de februaro 1523. Jud plenumis siajn devojn kiel predikisto nur 4 tagojn post la "Unua Disputo de Zuriko". Dum 1523, Jud iĝis forte implikita en la klopodoj pri reformo. En la 7-a de marto 1523, li estis indikita kiel pastro en la Monaĥejo Oetenbach, en Zuriko, kiu gastis dominikanajn religiulinojn.
En tiu somero li komencis predikante kontraŭ la klerikaj malpermesoj pri la geedziĝo de ekleziuloj, kio rezultis en peto de grupo da monaĥinoj por liberiĝo de siaj ĵurpromesoj. En tiu sama jaro, li redaktis la baptisman riton por la Svisa reformita eklezio, kiu ankoraŭ retenis kelkajn elementojn katolikajn.
Septembre de tiu jaro, Jud plenumis predikon en la Preĝejo de Sankta Petro kontraŭ religiaj bildoj, kaj la rezulto estis pluraj aktoj pri ikonoklasmo en Zuriko. Jud (kune kun Zvinglo]] petegis pri kompleta forigo de bildoj, dezirante la restarigon de la apostola eklezio. Ĉi-krio kontraŭ la ikonoklasmo estis ankaŭ karakterizaĵo de kelkaj franco-parolantaj svisaj reformistoj, tia kia Pierre Viret (1511-1571) kaj Guillaume Farel (1489-1565). Preĝejaj bildoj estis punkto pri disputo inter la svisaj reformistoj kaj juĝistoj por pluaj pluraj jaroj.
La ekapero de la Anabaptismo, en januaro 1525, devigis la svisajn reformistojn deturni la atenton al ĉi-nova movado. En la 17-a de januaro 1525, Jud partoprenis, kune kun Zvinglo kaj aliaj reformistoj, en disputo kontraŭ la anabaptistoj. La alveno de la anabaptismo postulis pli difinitan deklaron de la sviza eklezio ol la originala deklaro pri la baptismo en 1523, kaj Zvinglo, en 1525, lanĉis novan baptisman ordon.
Mazion
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Leo Jud
Vivo
Krom redifino pri la baptismo, nova deklaro aperis en 1525 pri la eŭkaristio, kie Jud plenumis elstaran rolon.Laŭgrade kiel la reformacio ekis disvastiĝi kaj gajni terenon, novaj proceduroj estis prenitaj por fuĝi el la katolika influo kaj en la 1-a de aprilo 1525, Jud sin prezentis antaŭ la zurikaj juĝistoj kune kun Zvinglo, Kaspar Megander (1495-1545), Oswald Myconius (1488-1552), kaj aliaj, petante pri la mesaboligo.
Jud kontribuis por la establigo de la "Ehegericht" aŭ geedziĝa tribunalo, en Zuriko, kio okazis maksimume poste unu monato, en la 10-a de majo 1525, en kio Jud servis kiel juĝisto.En la 19-a de junio 1525, la Karola Reformita Institucio pri teologia trejnado, ankaŭ konata kiel "Prophezei", malfermis en la Granda Monaĥejo de Zuriko, kie Jud estis altranga figuro. Post la matenaj legadoj de la Biblio far Konrado Pelikano (1478-1556) kaj Ulriko Zvinglo, Jud faris sian predikon en la germana sintezante la legaĵojn de la mateno. En 1531, Jud ekhelpis Zvinglon je la produktado de la unua Biblio de Zuriko, kiu sintezis la unuajn klopodojn de la Karola Reformita Institucio.
Post la katastrofo de la Dua Milito de Kappel, en oktobro 1531, kiu rezultis en la morto de Zvinglo en la manoj de katolikaj fortoj, la reago kontraŭ la sekvantoj de Zvinglo estis grandega. Bandoj furiozis tra Zuriko, penante linĉi tiujn asociitajn al Zvinglo, kiu ĝenerale estis respondecaj por la fiasko de Kappel. La amikoj de Jud petis ke li surmetu virinajn vestojn kaj sin kaŝu, sed kontraŭe li kuraĝe predikis en Zuriko, referencante al Kappel kvazaŭ dia juĝo, ne pro tio ke li forlasis la katolikan fidon, sed pro tio ke li estis nesufiĉe forta por la kondukado de la reformo.
Hans Escher (m. 1549), kiu estris la evangeliajn fortojn, sed malamegis Zvinglon, ĵuris ke li mortigos Jud-on ĉe lia reveno. Iu teamo por intertraktado estis sendita renkonte al la revenanta armeo kaj estis kapabla proponi paco-traktadon antaŭ ol la enirado de la armeo en la urbo. Post iom da tempo, fortoj venintaj el Ŝvico stariĝis ekster Zuriko, kaj la religiaj estroj tiaj kiaj Jud kaj Oswald Myconius devis preparaĝi por la malbonego. Tamen, kaŝitaj fortoj movigis la armeon kaj ili decidis ne ataki Zurikon.
Post la morto de Zvinglo, Jud atakiĝis de depresio kiu neebligis lin pri prenado de pozicio kiel estro de la eklezio. Krom tio, kiel fremdulo, li estis rigardata kiel alte suspekta tiutempe, kredante ke li povus ripeti la fiaskon de la antaŭa batalo. Kiel rezulto, Heinrich Bullinger (1504-1575) elektiĝis kiel anstataŭanto de Zvinglo en la 9-a de decembro kaj Jud reprenis sian postenon en la sekvanta monato.
Rubcovsk
Rubcovsk (ruse Рубцовск) estas urbo en Altaja regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 01416.
La urbo estis fondita en jaro 1886.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1927.
La interurba telefona kodo estas 38557, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).