cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Provinco Ĵalalabat
Geografio
Integra parto de la ŝtata energia sistemo estas la hidroelektra centralo de la akvobaraĵo Toktogul, kiu provizas elektron kaj akvon kaj al Kirgizio kaj al la najbaraj ŝtatoj.
Ekologio kaj medio
La areo havas plurajn montajn lagojn, juglandoarbarojn kaj mineralajn fontojn. En ĝi situas la tutmonde plej granda juglandoarbaro, nomata Arslanbob, proksimume 40 kilometrojn norde de la urbo Ĵalalabat. La provinco riĉas je ekologiaj trezoroj. Inter la strikte protektataj areoj (laŭ kategorio 1a de la unuiĝo IUCN) en la provinco estas la ŝtata biosfera naturrezervejo Saraj-Ĉelek, la ŝtataj naturrezervejoj Beŝ Aral kaj Padiŝata. Sed pluraj pliaj montaj kaj valaj pejzaĝoj, rokoj, kavoj, riveroj kaj akvofaloj estas strikte protektataj.
Ekonomio
Tritiko, fruktoj, legomoj, maizo, nuksoj, tabako, kaj silkraŭpaj kokonoj estas kultivataj en la regiono. La provinco ankaŭ havas kelkajn teksaĵofabrikejojn kaj akvoenergiajn centralojn. Mineraloj, natura gaso, karbo, metaloj kaj petrolo estas trovata ĉi-tie, aparte ĉirkaŭ la urbo Koĉkor-Ata, kiu estas malgranda petrolindustria centro. La plej granda parto de la minado de mineraloj, metaloj kaj karbo, kaj de la elterigo de gaso kaj petrolo, abunda en la sovetunia epoko, tamen finiĝis.
Perlo de la regiono estas la natura rezervejo Sari-Ĉelek kun la samnoma lago Sari-Ĉelek, ĉirkaŭita de sovaĝaj fruktoarbaroj kaj neĝokovritaj montopintoj.
Kelkaj ripozlokoj el la sovetunia epoko ofertas akvoterapiajn programojn por pacientoj de pluraj kronikaj malsanoj. Pluraj kompanioj sukcesis komerci per boteligita minerala akvo en kaj ekster Kirgizio.
Distriktoj de la provinco
La provinco estas administre dividita en 8 distriktojn (la sudaj distriktoj estas nombrataj de oriento al okcidento): :
Baudinard-sur-Verdon
(aŭ mallonge Baudinard, jen france, okcitane Bèudiran) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Marc Tiffeneau
Marc Émile Pierre Adolphe Tiffeneau (1873-1945) estis franca kemiisto, kuracisto, kaj apotekisto, kiu malkovris la intermolekularan reakcion konatan kiel Rearanĝo Tiffeneau–Demjanov. Li diplomiĝis kiel doktoro pri medicino en 1907 kaj estis membro de la Nacia Akademio pri Medicino de Parizo. Li laboris en la Hospitalo Boucicaut kaj de 1924 en la Hotelo-de-Dio, en Parizo.
Stanisław Skalski
Stanisław Skalski (naskiĝis la 27-an de novembro 1915 en Kodyma, Odesa provinco, mortis la 12-an de novembro 2004 en Varsovio) – brigada generalo, piloto de Pola Militistaro, flug-aso de la dua mondmilito kun la plej altaj paftrafoj inter polaj aviadistoj. Distingita per Ora Kruco de la Ordeno Virtuti Militari. Post 1989 politikisto, kunkreinto de la partio Memdefendo de la Respubliko Pollando. Patrono de Gimnazio n-ro 10 en Zielona Góra.
3774 Megumi
3774 Megumi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takuo Kojima elde Ĉijoda (Gubernio Gunma, Japanio).
Stanisław Skalski
Stanisław Skalski batalis septembre 1939, kiel komandanto en la 142-a Ĉasaviadila Skadro. De aŭtuno 1940 batalis en Anglio partoprenante interalie en la aera batalo de Anglio. Komandanto de pluraj skadroj, de la Diviziono n-ro 317, ankaŭ en Tunizio kaj Malto. Oficiale oni atribuis al li pafan alterigon de 18 kaj 11/12 da aviadiloj kun 2 probablaj. Revenis al Pollando en 1947, kie estis akuzita pri perfido fare de stalinisma regopovo kaj kondamnita al mortpuno; la verdikton oni ŝanĝis al vivdaŭra malliberigo. En 1956 estis rehabilita. Aŭtoro de rememoroj pri la septembra kampanjo: Czarne krzyże nad Polską (Nigraj krucoj super Polujo), eldonitaj en 1957.
3774 Megumi
Nomo
Ĝi ricevis la virinan japanan postnomon "Megumi" en honoro de la edzino de la malkovrinto.
Stanisław Skalski
En 2007 aperis biografio de la generalo verkita de Katarzyna Ochabska, en 2008 reĝisorita de Agnieszka Bujas filmo Żyłem, jak chciałem (Mi vivis, kiel mi volis) rakontanta pri la sortoj de Stanisław Skalski. De la 7-a de oktobro 2010 estas stratpatrono en varsovia kvartalo Gocław.
Sigmundo Rákóczi (1544-1608)
Barono Sigismondo RÁKÓCZI, RÁKÓCZI Zsigmond, (naskiĝis 1544 en Felsővadász, mortis la 5-a de decembro 1608 samloke) estis princo de Transilvanio inter 1607 kaj 1608.
Biografio
Rákóczi edukiĝis en la kortego de Péter Perényi en Sárospatak kaj tie komenciĝis lia soldatkariero en luktoj kontraŭ turkoj. En 1567 li iĝis kapitano de fortikaĵo Eger, en 1572 de Szendrő. En 1575 li iĝis komandanto de hungara armeo kontraŭ Gasparo Békés. En 1588 li pro siaj meritoj soldataj ricevis rangon de barono. Ĉirkaŭ 1590 li geedziĝis kun la vidvino de András Mágóchy, Judito Bekényi kaj tiel havigis al si grandbienojn, interalie ankaŭ Munkács. En oktobro 1604 li aliĝis al Stefano Bocskai kaj en septembro 1605 je ties komisio iĝis plenpotenca gubernatoro kaj generalo de Transilvanio. La 8-an de februaro 1607 oni elektis lin reganto. La 5-an de marto 1608 li abdikis.
Abolfazl Jalili
Abolfazl Jalili (perse: ابوالفضل جلیلی), estas irana reĝisoro. Li naskiĝis je la jaro 1957 en Save, Irano. Liaj filmoj estas interkunligitaj. Li gajnis multajn premiojn de festivaloj en Venecia, Locarno, Tokio, kaj Nantes.
Embrapa
La Brazila Agrikultura Esplora Korporacio (Embrapa - Empresa Brasileira de Pesquisa Agropecuária) estas ŝtata esplora kompanio ligita al la brazila Agrikultura Ministerio. Ekde ĝia komenco la 26-an de aprilo 1973, ĝi estis dediĉita al disvolvado de teknologioj, scioj kaj tekniko-sciencaj informoj celantaj brazilan agrikulturon, inkluzive de bestobredado.
Ĝia celo estas "disvolvi esplorajn, disvolvajn kaj novigajn solvojn por la daŭripovo de agrikulturo, por la avantaĝo de brazila socio".
La organiza strukturo de Embrapa konsistas el 46 centroj, kiuj povas esti dividitaj en Esploraj Unuoj aŭ Servaj Unuoj, kaj el 17 Centraj Unuoj, kiuj konsistas el la sidejo de la korporacio. Tiaj esplorcentroj estas distribuitaj tra la lando en preskaŭ ĉiuj brazilaj ŝtatoj. La korporacio nuntempe laborigas pli ol 9 790 homojn, el kiuj 2 444 estas esploristoj.
Embrapa estas parto de la Nacia Agrikultura Esplora Sistemo (SNPA - Sistema Nacional de Pesquisa Agropecuária), kiu ankaŭ konsistas el federaciaj kaj ŝtataj publikaj institucioj, universitatoj, privataj kompanioj kaj fondaĵoj, kiuj kunlaboras por fari esplorojn en diversaj geografiaj areoj kaj kampoj de sciaro.
Internacia kunlaboro
Rilate internacian kunlaboron, Embrapa havas duflankajn interkonsentojn por teknika kunlaboro kun kelkaj landoj kaj institucioj, kaj plurflankajn interkonsentojn kun internaciaj organizaĵoj, precipe pri komunaj esploraj agadoj.
Ĝi ankaŭ establis Labex (Laboratórios Virtuais no Exterior aŭ Virtuala Laboratorioj en fremdlandoj) por disvolvi esploradon kaj perspektivajn tendencojn en Usono, Francio, Unuiĝinta Reĝlando, Nederlando kaj Sud-Koreio. Estas oficejo en Ganao por disvastigi sciencajn kaj teknologiajn sciojn en afrikaj landoj, kun planoj por estontaj oficejoj en Panamo kaj Venezuelo celitaj al Latinameriko.
Sogndal
Sogndal estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis.
Lemberg (Moselle)
Lemberg estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lembergeois.
Jakuo
Penelopo aŭ Jakuo estas ĝenerala nomo kiu rilatas al dekkvin specioj de birdoj de la samnoma genro (Penelope) kaj de la familio Kracedoj. La Jakuoj estas mezgrandaj arboloĝantaj birdoj (de 65 al 95 cm) kiuj vivas en Mez- kaj Sudameriko nome el suda Meksiko al tropikal Sudameriko. Ili estas kun la aliaj kracedaj birdoj kiel Jakutingoj, Mutuoj kaj Ĉaĉalakoj, la plej antikvaj birdoj de la okcidenta hemisfero.
Ili estas similaj al meleagroj, kun pli sveltaj korpoj, longaj koloj kaj vostoj, malgrandaj kapoj kaj rondoformaj flugiloj. Tiuj grandaj birdoj havas ĉefe brunan plumaron kaj karakteran ruĝan mentonsakon.
Ilia pepado estas forta, laŭta kaj raŭka hopado kaj ilia flugo bruigas iliajn flugilojn, kio atentigas la ĉasistojn al la lokiĝoj de tiuj birdoj.
Nombraj membroj de tiu genro estas endanĝeritaj specioj kaj almenaŭ unu estas draste endanĝerita, kutime pro tropika senarbarigo kaj ĉasado. Kaze de kelkaj specioj la ĉirkaŭkalkulitaj populacioj estas tiom malaltaj kiom nur 1000 maturaj birdoj, foje etende sur konsiderinda areo. Pro la malabundo de multaj el la membroj de tiu genro kaj ankaŭ pro la fakto, ke la habitato estas ofte en densaj aŭ altaltitudaj arbaroj, oni scias malmulte pri kelkaj el la speciaj kutimaro kaj reproduktado; fakte, kelkaj specioj troviĝas ĉe altitudoj ĝis 3350 metroj. Nestoj estas tipe konstruitaj el bastonetoj en arboj.
Tiu genro ŝajne originiĝis kiel parto de la sudena etendo de jakuoj tra la Andoj kaj tra tropika Sudameriko. Ties plej proksimaj parencoj estas probable la bridojakuoj, Aburria. Tiuj prauloj de la genro ŝajne diverĝis el kelka tempo dum la epoko Burdigaliano, antaŭ 20-15 mj, sed tio ne estis ĝis nun konfirmita de fosilioj (Pereira et al. 2002).
Nikela (II) fosfato
Nikela fosfato aŭ nikela ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la nikela (II) hidroksido kaj fosfata acido. Ĝi estas Verdaj kristaloj, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Nikela fosfato posedas 3 nikelatomojn, 2 fosforatomojn kaj 8 oksigenatomojn. Nikela fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de nikelaj derivaĵoj.
Kombuĉo
Ĝia saniga efiko jam estas uzata dum jarcentoj. Kombuĉo origine datiĝus el la Ĉina kuirarto, oni diras, ke ĝi jam dum la Qin-Dinastio estis farata. Plej verŝajne estas tamen, ke Kombuĉo vere venas el orienta Eŭropo, eble el Rusio aŭ Pollando, kaj estas invento el la Frua Novepoko.
Köngen
Köngen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Esslingen kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
János Rigó
János Rigó [jAnoŝ rigO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rigó János estis hungara violonisto, orkestrestro. Li vaste estas konata laŭ la karesnomo Rigó Jancsi [janĉi]. János Rigó naskiĝis la en Pákozd, li mortis la  en Novjorko.
Attila Schimmer
Attila Schimmer (n. en Budapeŝto) estas hungara aŭstriloĝanta profesia kantisto kaj aktoro, kaj esperantisto. Li faris plurajn turneojn en Eŭropo kaj regule kantas kaj aktoras sursceneje en Vieno. Li ankaŭ havis rolon en hungara televido. Li komencis koncerti en Esperantujo en 2008 kaj kantas tradukojn de hispanaj kaj siaj hungaraj kantoj. Li partoprenis en multaj Esperanto-aranĝoj kiaj Eŭropa kongreso en Maribor, Slovenio, SAT-kongreso en Nitra, Slovakio, Germana Esperanto-Kongreso 2016 ktp.
János Rigó
Biografio
János Rigó devenis el cigana familio. Li aĝis 5, kiam li komencis violonadi. Post 5 jaroj li jam estis orkestrano en la familia orkestro. Iom poste li muzikadis kun alia cigana orkestro en Székesfehérvár, poste en Kaposvár. Li edziĝis, poste li muzikadis en Budapeŝto, pli poste en pluraj urbegoj de Eŭropo. En 1896 li eksedziĝis kaj edziĝis al eksedziĝinta riĉulino. Poste Jancsi diboĉadis, ĝis la mono elĉerpiĝis. Li vivis plu forlasita kaj forgesita, eĉ mizera.
Attila Schimmer
Eksteraj ligiloj
https://www.youtube.com/watch?v=Q7_jcXDjmEQ https://www.youtube.com/watch?v=tSO-fYBC-Eg
NGC 991
NGC 991 (aliaj indikoj — PGC 9846, MCG -1-7-23, IRAS02330-0722, KUG 0233-073) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Epopeo pri Gilgameŝ
La epopeo pri Gilgameŝ estas epika ciklo, dediĉita al Gilgameŝ, heroo de antikva Mezopotamio. Temus pri sumeraj rakontoj pri reĝo (kaj duon-dio) Gilgameŝ de Uruk kaj ĉirkaŭ la rilato inter Gilgameŝ kaj Enkidu. Enkidu estas sovaĝa viro kreita de la dioj kiel la egalulo de Gilgameŝ, por fariĝi lia kunulo kaj kun-aventuristo - la ununura kapabla egali lin en forto.
Disigitaj epizodoj de tiu ĉi ciklo konserviĝis en la sumera lingvo. Akadanoj prunteprenis ilin, sistemigis kaj kreis en sia lingvo unuecan poemon pri Gilgameŝ, konsistantan el 12 partoj.
Oni konjektas ke la Gilgameŝ-epopeo eble estas la plej malnova poemrakonto en la mondo. Ĉi tiu epopeo estis de granda influo sur la literaturo de la Mezoriento kaj inspiris multajn poetojn kaj aliajn artistojn. La temoj de ĉi tiu klasika epopeo estas universalaj kaj de ĉiuj tempoj: senkondiĉa amikeco, timo pro la morto kaj la serĉado de senmorteco. Parte tial tiu ĉi majstroverko eĉ post 5,000 jaroj ankoraŭ aktualas.
Evidentiĝas, ke Gilgameŝ estis historia persono, reganto de la urbo Uruk, kiu fariĝis grava centro de Mezopotamio. En la legendo estas rakontite kiel la heroo organizis liberigan militon kontraŭ regado de Kiŝ. En akada poemo Gilgameŝ estas prezentita kiel kaprica reganto, deviganta virojn konstrui urbomurojn kaj forprenanta fraŭlinojn en sian haremon. Kun sia amiko Enkidu, li faris heroaĵojn. Mem la diino Iŝtar, konsternita pro lia forto kaj saĝeco, proponas, ke li edziĝu al ŝi. Antaŭvideme Gilgameŝ rifuzis la proponon, memorigante ke ŝi perfide pereigis ĉiujn antaŭajn amorantojn. Laŭ peto de la ofendita diino, ŝia patro Anu sendis al Uruk ĉielan bovon, kiu trinkis la akvojn de Eŭfrato kaj ruinigis la tutan teron per sia spirado. Tamen Gilgameŝ kaj Enkidu mortigis la monstron. Finfine la batalo kontraŭ la dioj superis la fortojn de la heroo. Mortis lia amiko Enkidu, sed Gilgameŝ rifuzis lian morton kaj restis longe apud la kadavro, eĉ kiam ĝi ekputriĝis. Fine tial li mem forveturis al fora vojaĝo por akiri privilegion de senmorteco. Li tranaĝis oceanon kaj atingis insulon, kie loĝis lia praulo Utnapiŝtim kun sia edzino. Laŭ ilia konsilo, Gilgameŝ subiris al mara fundo kaj prenis de tie magian arbuston, kiu transformus oldulon je junulo, sed aperis serpento, kiu forrabis de li ĉi tiun kreskaĵon.
La ĉefa penso reduktiĝas al tio, ke eĉ grandaj herooj ne povas akiri eternan vivon kaj devas obei al la dioj.
Lastatempaj esploroj ligas la eposon de Gilgameŝ al la 12 laboroj de Heraklo (la homologo greka de la romia heroo Herkulo), kvankam la babilona legendo antaŭas de preskaŭ 1000 jaroj la verkon de Homero.
Resumo
La belo kaj la simbola riĉeco de la historio kreis grandan surprizon, kiam la teksto estis rivelata antaŭ la societo de biblia arkeologio en Londono en la jaro 1872, kaj evidentiĝis ke la rakonto pri la diluvo similis multe, sed pli detale, al la rakonto de Noa en la Biblio.
Estas interese kompari la tekston al la mito de Heraklo: iuj aŭtoroj starigas rektan ligilon inter la eposo de Gilgameŝ, la gloro de Uruk, verkita en Mezopotamio en la 18-a jarcento a.K. kaj la mito de Herkulo, la gloro de Hera, skribita de Homero en la 8-a jarcento a.K.. Ja surprizigas la simileco inter Gilgameŝ, reĝo de Uruk, dutrione dia kaj trione homa, realiganta serion da verkoj por atingi senmortemon, kaj Herkulo, gloro de Hera, duone dia kaj duone homa, realiganta 12 laborojn, kiuj ebligas al li atingi senmortecon.
1-a tabuleto: La du herooj
Prezentado de la heroo Gilgameŝ: Mi prezentos al la mondo tiun, kiu ĉion vidis, konata de la tuta mondo, .... Memorigo pri lia verko, tio estas la muregoj de Uruk. Liaj aventuroj, kiujn li skribis. Honorigo de liaj virtoj kaj altaj agoj. Lia persono ''de sia naskiĝo estis prestiĝa! Dio dutriona, homo triona...''. Liaj ekscesoj pri potenco ''Ene de Uruk, li iras kaj revenas, kapo alten, simila al bubalo, li montras sian forton, nenio kompareblas al la forto de siaj armiloj; lia eskorto ĉiam sekvanta lin, obeanta lin; li subpremas la bataliston de Uruk kiel tirano. Gilgameŝ, diris ili, ne lasas filon al lia patro (...) Kvankam li estas sacerdotulo de Uruk, li ne lasas junulinon al ŝia patrino, eĉ jam promesitan al viro''.
Kiam la bestaro alvenos al la akvujo, ŝi formetos siajn vestaĵojn montrante siajn ĉarmojn, kaj kiam li vidos ŝin, li alproksimiĝos. Renkonto de Enkidu kun la amaĵistino. Enkidu kaptiĝas en la amora kaptilo. La bestoj de tiam restas fore. La amaĵistino proponas venigi lin al Uruk, kie regas Gilgameŝ. Enkidu akceptas por montri, ke li estas pli forta ol Gilgameŝ, sed la amaĵistino provas trankviligi lin.
2-a tabuleto: Renkontiĝo, amikeco kaj projekto pri aventuro
Enkidu kaj la amaĵistino iras al Uruk. Survoje ŝi donas al li duonon de sia vestaĵo. Ili haltas ĉe ŝafistoj. Kuraĝigita de la amaĵistino, Enkidu trinkas bieron kaj manĝas panon. ''Manĝu la panon, Enkidu, ĝi necesas por vivi. Trinku la bieron, tio estas kutimo en la lando. Enkidu manĝis la panon ĝis satiĝo. Li trinkis la bieron. Sep kruĉojn. Malstreĉite, ventroplene, li kantis ĝojkore kaj lia vizaĝo lumiĝis. Li lavis sian vilan korpon, frotis sin per oleo; tiel li similis al viro. Li surmetis vestaĵon: nun li similas al juna edzo''.
Gilgameŝ proponas al li entrepreni heroan ekspedicion al la arbaro de la cedroj kontraŭ la gvardisto Humbaba. Enkidu parolas pri la danĝeroj de la afero ''Tio estas por savi la arbaron de la cedroj kaj por terorigi la homojn kiujn tie sendis Humbaba. Humbaba, kies krio estas teruro. Lia buŝo estas fajro, lia spiro, morto. Je 60 berus li povas aŭdi la bruojn de la arbaro''. Gilgameŝ parolas al la kunveno (de homoj sufiĉe aĝaj por batali) kaj al la konsilio (de la maljunuloj) por anonci la projekton. Enkidu petas de la maljunuloj reteni Gilgameŝon kaj tiuj avertas lin ''Gilgameŝ, vi estas juna kaj via koro kuntrenas vin! Vi ne bone komprenas pri kio vi parolas, ĉu papilio naskis vin? Tiu Humbaba, kies krio estas teruro''' kaj tiel plu. Sed Gilgameŝ faras laŭ sia ideo.
3-a tabuleto: Preparado kaj foriro
La maljunuloj konsilas prudentecon: Enkidu marŝu antaŭe. Gilgameŝ kondukas sian amikon al sia patrino por adiaŭi ŝin. Ninsuna oferas donacojn al Ŝamaŝ por sukceso de la entrepreno. Ŝi konfidas sian filon al Enkidu. Enkidu akceptas la mision. Lastaj rekomendoj de la maljunuloj. Enkidu parolas al Gilgameŝ. Ili foriras.
4-a tabuleto: La vojaĝo
La du herooj iras al la arbaro de la cedroj (la nuntempa Libano, do vojon de ĉirkaŭ 1500 km) per gigantaj paŝoj en ses etapoj. Je ĉiu etapo Gilgameŝ oferas al Ŝamaŝ en la centro de sankta cirklo petante sonĝon promesantan sukceson. Ĉirkaŭ noktomezo, post la sonĝo, li subite vekiĝas kaj vekas Enkidun por rakonti al li sian revon. Tiu interpretas ĝin kaj trovas la pruvon de onta sukceso. Ili alvenas al la bieno de Humbaba. Ŝamaŝ avertas Gilgameŝon: Sekvu lin rapide por malhelpi al li atingi sian loĝejon, enprofundiĝi kaj sin kaŝi. Ili antaŭenkuras.
Tiam aŭdiĝas la terura krio de Humbaba. Enkidu ektimegas, Gilgameŝ rekuraĝigas lin ''Aŭdigu vian voĉon kiel tamburo! For de vi la paralizo de la brakoj, la malforto de la genuoj! Prenu vian manon, amiko: ni marŝu kune! Ke via koro brulu por la batalo! Malestimu la morton! Pensu nur pri la vivo! Tiu, kiu gardas alian devas esti fortega! Tiu, kiu antaŭeniras la alian, protektu lin. Ĝis ilia plej fora posteularo, ili havos gloron.'' Tiel ili alvenas al la arbarorando.
5-a tabuleto: Prodaĵoj en la arbaro de la cedroj, venko de Humbaba
Gilgameŝ kaj lia amiko eniras la arbaron. Ili devas transiri plurajn larĝajn fosaĵojn antaŭ ekvidi la monstron. Humbaba avertas Gilgameŝon ''Ĉu frenezuloj aŭ senkonscienculoj konsilis vin, Gilgameŝ? Ke vi venis alfronti min? He! Enkidu, ido de fiŝo, kiu neniam konis sin patron, kaj kiu kiel testudoj neniam mamnutriĝis ĉe patrina mamo! Kiam vi estis junaĝa, mi observis vin kaj mi evitis renkonti vin! Nun, se mi mortigos vin, mi havos animon trankviligatan! Ĉar ja estas vi, kiu kondukis Gilgameŝon ĉi tien.''
Gilgameŝ, timigita de tia parolado kaj de la aspekto de Humbaba turniĝas al sia amiko. Tiu kuraĝigas lin ''Kial do, amiko mia, paroli tiel, kiel almozulo, kovrilon sur la buŝo, kaŝante vin. Ekzistas jam nur unu eliro. La kupro fluas en la fluejo de la fandisto (ne plu tempas halti). Ne retiriĝu, ne retroiru! Duobligu la forton de viaj batoj!''
Gilgameŝ frapas Humbaban ĉe la kapo. La lukto ekas. ''Ili piedtretis la grundon, disigante per siaj kalkanoj Hermonon kaj Libanon. La svarmo hela malheliĝis. Kiel nebulo, pluvas sur ili la morto. Kaj Ŝamaŝ kontraŭ Humbaba blovigas la grandajn ventojn: de la nordo, de la sudo, de la oriento, de la okcidento, sufloro, blovegoj, kirloj, malbonaj, pulvoplenaj, morbidaj, glaciaj, tempesto kaj tornado: la dek tri ventoj atakis lin kaj lia vizaĝo malheliĝis: li ne plu povis antaŭeniri, nek retroiri de armilfrapo de Gilgameŝ''.
Humbaba venkota parolas al Gilgameŝ, laŭdas lin kaj provas kompatigi lin promesante ĉion, kion li dezirus: Tiom da arboj, kiom vi mendos de mi (...) por beligi la konstruaĵojn de via urbo. Enkidu intervenas por malmoligi Gilgameŝon. Respondas Humbaba al Enkidu: ''Mi devintus forporti vin, tranĉi vian gorĝon, en la profundoj de mia arbaro. Oferi vin al agloj kaj vulturoj! Nun, Enkidu, vi povos liberigi min. Petu de Gilgameŝ, ke li lasu al mi la vivon! Sed Enkidu insistas kaj pelas Gilgameŝon: Mortigu lin, tranĉu lian gorĝon, morpremu lin (...) antaŭ ol Enlil aŭskultos lian petegon kaj la dioj furiozos kontraŭ ni''. Nova petego de Humbaba, nova rifuzo. Parolante al la du herooj, Humbaba malbenas ilin. ''Ke ili ne maljuniĝu, nek unu, nek la alia. Ne pli ol Gilgameŝo, Enkidu trovu savon''. Tiam la du amikoj frapas Humbaban, kiu kvinfoje forsaltas por eskapi, kaj fine mortigas lin. Tuj malhelo venis sur la montaron.
Gilgameŝ kaj Enkidu forhakas cedrojn, inter kiuj estis giganto, por la pordego de la templo de Enlil en Nipur. Ili revenas kun la ligno laŭ la rivero portante triumfe la kapon de Humbaba.
6-a tabuleto: Nova triumfo, la ĉiela virbovo
Reen en Uruk, Gilgameŝ sin beligas. La diino Iŝtar enamiĝis en lin. ''Gilgameŝ, edziĝu al mi, donacu al mi vian frukton! Estu mia edzo, mi estos via edzino''. Ŝi promesas al li riĉaĵojn kaj gloron. Gilgameŝ rifuzas, moke riproĉante al ŝi ŝajnigon kaj nefidelecon. ''Ne, mi ne volas vin kiel edzino! Vi estas nur forno, kiu estingiĝas en malvarmo, pordo kiu tralasas venton, palaco kiu disfalas sur siajn defendantojn, elefanto kiu forĵetas sian harnison, bitumo gluema, felsakvo truita, mortero rompiĝema, murrompilo kiu rompas amikajn muregojn, ŝuo kiu vundas piedon''. Li memorigas al ŝi tio, kio okazis al ŝiaj amantoj: Tammuz, la Leono, la Ĉevalo, la Paŝtisto, la ĝardenisto Ishullânu.
Koleriĝas Iŝtaro, kiu petas de sia patro Anu venĝi la ofendon. Tiu ĉi riproĉas, ke ŝi provokis Gilgameŝon, sed tamen akceptas krei la ĉielan virbovon por frapi Uruk-on. Li tamen petas de ŝi, ke ŝi kontraŭu la malsategon, kiun estigos la difektegoj de la virbovo ''Estos sep malsategojaroj por la regiono de Uruk. Do vi devos unue amasigi grenon kaj multigi herbejojn''. Iŝtar trankviligas lin. Anu donas al ŝi la kondukilojn de la virbovo. Ŝi kondukas ĝin en la centron de Uruko kaj tie liberigas lin. Malsuprenirinte al la riverbordo per sep plenbuŝoj ĝi malaltigas la akvonivelon. Skuiĝante trifoje, li skuas la urbon kreante fendegojn, en kiuj falas la homoj. Enkidu falas en iun ĝis la zono. Li elsaltas de ĝi, kaptas la kornojn de la virbovo kaj parolas al Gilgameŝ por peti helpon.
Dum li kaptas la virbovon per la vosto, Gilgameŝ puŝas sian glavon inter la kornojn kaj la nukon. Ili mortigas ĝin kaj oferas ĝian koron al Ŝamaŝ. Ploregadas Iŝtar humiligita kaj furioza. Enkidu aŭdinte ŝin, forŝiras piedon de la virbovo, ĵetas ĝin al ŝia vizaĝo kaj diras ''Se nur mi kaptintus vin, mi farintus same al vi! Mi pendigintus de viaj brakoj ĝian triparon!'' Iŝtar tiam kunvenigas la popolon de la amoraĵistinoj por ploregi antaŭ la piedo de la virbovo. Gilgameŝ laborigas la metiistojn de Uruk por ornami la kornojn de la virbovo per ortegaĵo kaj lazurito por oferi ilin kiel kultaĵo al Lugalbanda.
7-a tabuleto: La morto de Enkidu
Amiko mia, kial la grandaj dioj konsile kunvenis? Enkidu ensonĝe partoprenis diskutadon de la dioj. Ĉar li partoprenis la mortigon de Humbaba kaj de la ĉiela virbovo, Enkidu ŝajne devos morti.
Li decidas iri kun Gilgameŝ peti gracon de Enlil, estro de la dioj kaj de la mondo, en lia templo en Nipur. Li vidas tie la pordon, kiun li oferis kaj alparolas ĝin ''Ho pordo, devena de la arbaro, vi ne havas memoron! Nenia inteligento estas en vi! Por trovi vian lignon, mi marŝis dum dudek beru, ĝis kiam mi trovis la plej altan cedron (...) Se mi sciintus, pordo, la destinon, kiun vi havos por mi, mi prenus mian hakilon por diserigi vin''.
Gilgameŝ vidante la malesperon de sia amiko intervenas, kaj provas trankviligi lin rilate al la sonĝo. Li petegas la diojn por li, sed diras ''Tio, kion ordonis Enlil (...), li ne malordonos (...). Amiko mia (...). Tiel la destino venas al ĉiu''.
Enkidu petegas Ŝamaŝ-on kaj malbenas tiujn, kiuj forprenis lin de lia unua vivo: la ĉasistoj kaj ĉefe la amoraĵistino. Ŝamaŝ riproĉas al li lian nedankemon al ŝi, kiu vestis, trinkigis kaj nutris lin, kiu donis al li amikon kiel Gilgameŝ. Emociita, Enkidu, maldiras sian malbenon.
Doloro atingas lian ventron. La malsano invadas lin. Enkidu surlite denove havas teruran sonĝon, kiun li rakontas al Gilgameŝ. La sonĝo priskribas la kondiĉojn de mortintoj en la infero, kien oni gvidis lin Al la malhela loĝejo, kies enirejo estas sen elirejo, al la vojo de nereveno, al loĝantoj senigitaj je lumo, kies nutraĵoj estas pulvo kaj argila pano, vestitaj kiel birdoj de plumvestaĵo, kuŝantaj en malhelo, sen iam ajn vidi la tagon. La malsano de Enkidu daŭras kaj ĉiutage pligraviĝas. La dekduan tagon li riproĉas al Gilgameŝ lian malpovon. Li mortas.
Keisuke Tsuboi
Keisuke Tsuboi (japane 坪井 慶介, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2003 ĝis 2007 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Epopeo pri Gilgameŝ
8-a tabuleto: La funebro de Enkidu
Ploras Gilgameŝ ĉe la kadavro de sia amiko. Memorigo pri ties deveno: Enkidu, amiko mia, via patrino, gazelo, kaj sovaĝa azeno, via patro, naskis vin: la lakto de onagroj kreskigis vin kaj la bestaro malkovrigis al vi ĉiujn paŝtejojn.
Funebra litanio rememoriganta lian tutan vivon: ''Ke ploru pro vi la vojoj de Enkidu ĝis la arbaro de la cedroj, ke ili ne mutiĝu, nek tage, nek nokte! Ke ploru pro vi la maljunuloj de la granda urbo de Uruk, kiuj benis nin! Ke ploru pro vi la puraj akvoj de la montaroj, kiujn ni grimpis. Ke la kamparoj kriu, kiel farintus via patrino, ke ploru pro vi la arbaroj de cipresoj, de cedroj al kiuj ni tiom aproksimiĝis koleroplena! Ke ploru pro vi urso, hieno, leopardo, tigro, cervo, gepardo, leono, bubalo, damao, kapro, la bestaro de la stepo! Ke ploru pro vi Ulai, la sankta rivero laŭ kiu ni marŝis! Ke ploru pro vi la pura Eŭfrato, kie ni purigis nin, ke ploru pro vi la juneco de la urbo, kiu vidis niajn luktojn kontraŭ la virbovo (...) Enkidu, ho amiko mia, impetema mulo, sovaĝa azeno de la montaro, leopardo de la stepo (...) Kia estas la dormo, kiu kaptis vin, kiu malheligis vin, kaj igis vin ne plu aŭdi''.
Gilgameŝ konstruigas statuon de Enkidu el oro kaj juveloj; la tuta urbo funebras. Gilgameŝ forŝiris siajn belajn vestaĵojn. Li votas lasi vila sian haŭton, vesti sin per leonfelo kaj iri tra la stepo. Oferoj al Ŝamaŝ.
9-a tabuleto: Gilgameŝ serĉante senfinan vivon
Gilgameŝ foriris tra la stepo. Li ploras pro Enkidu kaj plendas pri sia sorto ''Kaj mi, ĉu mi mortu? Sed tiam ne kiel Enkidu! Timo venas en miajn tripojn; timo pri morto iras min travadi la stepon''.
Li atingas la monton nomata "Ĝemeloj", kiu ĉiutage vartas la eniron kaj la eliron de la suno. Tie li renkontas la skorpiulon kaj ties edzinon, tiel terorigaj kaj timigaj, ke li kaŝas sian vizaĝon. Sed ili rekonas en li dian karnon, kaj lasas lin iri post demando pri la celo de la vojaĝo. La skorpiulo diras al Gilgameŝ: ''Neniam iu ajn iris tiun vojon. Neniu konas la profundaĵojn de tiu monto. Laŭ dek du beru (120 km) regas profunda malhelo sen ia ajn lumo''.
Miradouro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Muriaé. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Epopeo pri Gilgameŝ
9-a tabuleto: Gilgameŝ serĉante senfinan vivon
Gilgameŝ tamen pluiras kaj plena je timo sekvas la vojon de la suno tra la monto. Li alvenas al la ĝardeno de gemoj, en kiuj la arboj portas arojn da gemoj ĉiuspecaj kaj ĉiukoloraj.
10-a tabuleto : Ĉe la celo
Apud la riverbordo staras la trinkejo de Siduri. Defore ŝi vidas alproksimiĝi Gilgameŝon, vojaĝanto timiga, de dia eco, sed vestita per feloj, kun haŭto brunigita pro vento, malvarmo kaj suno, vangoj kavaj pro laco de la vojaĝo. Ŝi ektimas, supozas, ke li estas murdisto, baras sian pordon kaj rifuĝas sur la terasan tegmenton de la domo. Gilgameŝ pro la bruo de la fermanta pordo levas la okulojn, vidas ŝin kaj postulas, ke ŝi malfermu la pordon, se li ne frakasu ĝin. Ŝi demandas kiu li estas. Li sin prezentas kaj Siduri, kiu jam aŭdis pri liaj agadoj, demandas, kion li faras ĉi tie. Gilgameŝ parolas pri la celo de sia kvesto, sia malespero kaj la timo morti. Ŝi diras: ''Gilgameŝ, kien vi kuras do? La vivon, kiun vi postkuras, vi ne trovos ĝin. Kiam la dioj kreis la homaron, ili destinis homon al la morto. La vivon, ili gardis ĝin kaj tenas ĝin inter siaj manoj. Gilgameŝ, ke via stomako estu plena, tage kaj nokte amuziĝu, ĉiun tagon festu, tage kaj nokte dancu kaj ludu muzikon; ke viaj vestaĵoj estu senmakulaj; la kapon puran, banu vin en akvo; atentu pri la malgrandulo, kiu tenas vin ĉemane, ke la amatino ĝuu en viaj brakoj! Tio estas la okupado de homoj''.
(36183) 1999 TX16
(36183) 1999 TX16 estas tre malgranda, malhela marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido de spektra klaso "Ld", subklaso de la tipo "S" ("ŝtona" asteroido). Tiu rara spektra klaso karakteriziĝas per ruĝa spektro sub la ondolongo 0,75 μm kaj spektro sen speciala partikuaraĵo supre.
Epopeo pri Gilgameŝ
10-a tabuleto : Ĉe la celo
Sed Gilgameŝ ne kapablas aŭdi. Se li forlasus sian kveston, li daŭrigus vagadon dum sia tuta vivo. Le demandas la vojon por atingi Utanapiŝti-n. Se eblos, mi trairos la maron, se ne eblos, mi trairos la stepon. Siduri respondas al li ke ''Neniam, Gilgameŝ, trairado estis farita. Neniu ekde praaj tempoj alvenis ĉi tien trairante la grandegan maron. Tiu, kiu trairas la maron estas Ŝamaŝ. Krom la suno, kiu kapablus? Malfacilege estas la trairo, malfacile la vojo kaj inter ĉi tie kaj tie mortoakvoj malpermesas la aliron. Kie do, Gilgameŝ, trairus vi la maron? Kiam vi atingus la mortoakvon, kion farus vi? Gilgameŝ ja ekzistas Ur-ŝanabi. Tiuj-de-la-ŝtonoj estas kun li. Li estas en la arbaro por forhaki branĉojn. Montru vin al li. Se eblos, trairu kun li, se ne, reiru''.
(36183) 1999 TX16
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia tre discentra kaj tre klinita orbito pasas inter tiujn de Marso kaj Tero, sen tre proksimiĝis ambaǔ planedojn pro sia granda klinangulo.
Ĝi pasas malpli proksime de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,202958 AU (30,362 milionoj da km).
Epopeo pri Gilgameŝ
10-a tabuleto : Ĉe la celo
Ur-ŝanabi demandas al li, kiu li estas kaj kial li estas tia? Gilgameŝ klarigas sian malesperon kaj sian kveston. Li postulas, ke Ur-ŝanabi konduku lin al Utanapiŝti. Viaj manoj mem, Gilgameŝ, respondas tiu ''malhelpis la trairon: vi mortigis tiujn-de-la-ŝtonoj. Ĉar ili estas diserigitaj, prenu vian hakilon, eniru la arbaron kaj tranĉu cent dudek stangojn de kvin ninda (kvin foje dek du partoj de 60 cm, do entute 30 m) Glatigu ilin, (...) kaj alportu ilin al mi''. Post tio ili enboatiĝis kaj post tri tagoj iris la kutiman distancon de unu monato kaj duono (tio estas ĉirkaŭ 500 km).
Ili atingas la mortoakvojn. Ur-ŝanabi parolas al Gilgameŝ: ''Foriru de la bordo kaj prenu la unuan stangon. Viaj manoj ne tuŝu la akvon. Poste prenu la duan, poste la trian,'' kaj tiel plu. Je la centdekdua Gilgameŝ finis la stangojn. Li senvestigas sin kaj per siaj manoj antaŭenigas la boaton.
Sándor Pongor
Sándor Pongor [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pongor Sándor estas hungara biokemiisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (2007), membro de Academia Europaea (2007).
Epopeo pri Gilgameŝ
11-a tabuleto: Malsukceso kaj reveno al kutima vivo
Defore Utanapiŝti vidas ilin alveni kaj sin demandas kial malaperis tiuj-de-la-ŝtonoj kaj kiu estas tiu stranga pasaĝero. Alteriĝo kaj unua kontakto kun Utanapiŝti, kiu demandas al Gilgameŝ kial li estas tiom laca kaj malespera.
Utanapiŝti rivelas al Gilgameŝ, ke lia senmorteco estas pro aparta dekreto de la grandaj dioj kaj ke li ŝuldas tion al Ea, kiu volis, kontraŭ Enlil, savi de la diluvo la homaron, informante ĝin sekrete, konstrui arkeon. Sekvas longa rakonto de la diluvo, kiu finiĝas per la decido de Enlil doni al Utanapiŝti kaj lia edzino senfinan vivon.
Sándor Pongor
Sándor Pongor  naskiĝis en 1949.
Epopeo pri Gilgameŝ
11-a tabuleto: Malsukceso kaj reveno al kutima vivo
Tiel, Gilgameŝ ne povus obteni senmortecon. Utanapiŝti volas montri al li, ke li ne estas kreita por tia senfina vivo. Ke li provu nur resti ses tagojn kaj sep noktojn sendorme. Gilgameŝ, apenaŭ sidinte, endormiĝas. La edzino de Utanapiŝti konsilas al sia edzo veki lin tuj kaj lasi lin reiri al lia hejmo. Sed Utanapiŝti respondas al ŝi, ke ŝi iru pli bone kuiri panon, kaj meti je la piedojn de la heroo unu panon por ĉiu dormita tago. La sepan tagon Utanapiŝti skuas Gilgameŝ por veki lin. Li opinias, ke li endormis nur momente, sed Utanapiŝti montas al li la sep panojn ĉe liaj piedoj. La unua jam estas tute malmola, la lasta ankoraŭ freŝa. Malesperas Gilgameŝ: ''Kion fari, Utanapiŝti? Kien iri? La rabisto forprenis miajn tripojn! La morto venas tien, kie mi dormas. Kien ajn mi portos miajn piedojn, ĉie atendas min la morto!''
Sándor Pongor
Biografio
Sándor Pongor akiris diplomon en teknika universitato en Budapeŝto en 1974. Li eklaboris ĝis 1981 en instituto, dume li ricevis Ph.D en 1978 en la universitato. Inter 1982-1985 li esploris en 2 universitatoj de Usono. Hejmenveninta li estis direktoro en universitata filio en Gödöllő, poste en instituto en la sama urbo ĝis 1994. Li doktoriĝis antaŭ MTA en 1989. En la sekva jaro li ricevis postenon en universitato en Trieste. Intertempe li profesoriĝis en universitato en Gödöllő en 1998.
Epopeo pri Gilgameŝ
11-a tabuleto: Malsukceso kaj reveno al kutima vivo
Utanapiŝti konfidas Gilgameŝ al Ur-ŝanabi dirante: ''Tiuj enboatiĝejoj ne plu estas por vi. Tiu marpasejo konsilas al vi forlasi ĝin. Vi, kiu senĉese iris kaj revenis, ĉesu tion, kaj konsilas al li beligi Gilgameŝon antaŭ ol resendi lin Ĝis kiam li alvenos al sia urbo, ĝis kiam li finos sian vojaĝon, ke liaj vestaĵoj estu neniam malpuraj, ke ili restu ĉiam novaj''. Ur-ŝanabi venigas lin al bano. Gilgameŝ lavas sian hararon. Li forĵetas sian vestaĵon, kiun forportas la maro. Li oleas sian korpon, metas novan rubandon sur sian kapon, surmetas tunikon indan de li. Poste ili ambaŭ enboatiĝis por la hejmenvojaĝo. La edzino de Utanapiŝti intervenas por ke li faru favoran geston al Gilgameŝ. Gilgameŝ venis ĉi tien post granda laco kaj peno: kion vi donos li revenonta al sia lando? Gilgameŝ aŭdante tion revenas al la bordo. Utanapiŝti alproksimiĝas kaj diras ''Gilgameŝ, vi venis ĉi tien, vi penis, faris grandan vojaĝon. Kion mi donu al vi por hejmenvojaĝi? Mi rivelos al vi tiun kaŝitan aferon, mi informos vin pri afero rezervita al la dioj. Ekzistas planto, speco de dorno, kiu vundos viajn manojn kiel rozo, sed kiu, se viaj manoj tenos vin, donos la vivon al vi''. Aŭdinte tion, Gilgameŝ fosas je siaj piedoj por trovi pezajn ŝtonojn, kiujn li kunprenas, kaj kiuj tiras lin ĝis la fundo de la maro, kie li trovas la planton, kiu pikas la manojn.
Liberigita de la ŝtonoj li revenas al la surfaco kaj la maro puŝas lin al la bordo. Li montras la planton al Ur-ŝanabi kaj diras ''Jen la planto kiu kuracas la timon pri la morto. Danke al ĝi oni retrovas vivemon. Mi kunportos ĝin al Uruk. Mi vidos, ĉu tio funkcios ĉe maljunulo. Kaj mi mem sorbos ĝin por retrovi mian junecon''. Ili foriras al Uruk. ''Post dudek beru ili manĝis. Post aliaj tridek ili haltas por dormi. Gilgameŝ vidinte freŝan akvujon, sin ĵetas por sin bani. Serpento logata de la planto elvenis el sia truo, kunportas ĝin kaj reirante forĵetas siajn skvamojn. Gilgameŝ restas tie, ploras, larmoj fluas sur liaj vangoj. Li diras al Ur-ŝanabi: por kiu lacigis sin miaj brakoj? Por kiu fluis la sango de mia koro? Mi ricevis nenian bonfarton. Al la leono de la tero mi donis ĝin''. Ili finas la vojaĝon kaj alvenas al Uruk. Fiere Gilgameŝ montras sian urbon ''Supreniru, Ur-ŝanabi, promenu sur la muregoj de Uruk! Rigardu tiun fortikaĵon, kontrolu la fundamenton! Ĉu vi dubas, ke temas pri kuiritaj brikoj? Ke la sep saĝuloj mem metis la fundamenton? 3.600 arpentoj da urbo, 3.600 da fruktujoj, 3.600 da argilejoj, la domajno de la templo de Iŝtar. 10.800 arpentoj, tio estas la tuta areo de Uruk''.
12-a tabuleto: Alia versio de la morto de Enkidu
Tiu lasta tabuleto reprenas neatendate la rakonton pri Enkidu.
La stango (pukku) kaj la cirklo (mekku) de Gilgameŝ falis en la profundaĵon de la grundo, al la infero (nomata la tero) kaj Gilgameŝ ploras. Enkidu proponas revenigi ilin. Gilgameŝ diras al Enkidu atenti ''Ne vestu vin per pura vestaĵo: oni rekonus vin fremdulo! Ne oleu vin per bona oleo el la delikata parfumboteleto: pro via odoro, ĉiuj ĉirkaŭus vin! Ne ĵetu en infero ĵetbastonon: tiuj, kiujn li atingus, ĉirkaŭus vin! Ne levu per viaj manoj klabon, vi timigus la fantomojn! Ne surmetu sandalojn: ne bruu en infero. Ne kisu vian amatan edzinon. Ne batu vian malamatan edzinon. Ne kisu vian amatan infanon. Ne batu vian malamatan infanon: la plendoj de la infero kaptus vin!
12145 Behaim
12145 Behaim estas asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komercisto, astronomo kaj kosmografo Martin Behaim (1459–1507) de Nurenbergo. Li vojaĝis tra Eŭropo kaj fariĝis portugala kavaliro. Li malvolvis la unuan teran globuson: Erdapfel, aŭ "Tera Pomo" de diametro de ĉirkaŭ 50 cm.
Józef Beck
Józef BECK [JUzef BEK] (n. la en Varsovio - m. la  en Singureni, Rumanio) estis pola diplomato, oficiro, ministro pri eksterlandaj aferoj inter 1932 kaj 1939, unu el la plej fideblaj kunlaborantoj de Jozefo Pilsudski. Li provis elkonstrui amikajn rilatojn al Germanio kaj Sovetunio, dumtempe rezervis la alianciĝon kun Francio kaj Rumanio.
Li batalis en la unua mondmilito kontraŭ la cara Rusio, poste laboris en diversaj postenoj en Pollando. Li iĝis en 1926 kabineta gvidanto de marŝalo Pilsudski, poste ekde la 2-a de novembro 1932 ministro pri eksterlandaj aferoj. Li reprezantis starpunkton en la ekstera politiko, kiu estis minaca nek al Sovetunio, nek al Germanio. Li provis samtempe fortigi aliancajn rilatojn de Pollando. Aŭtune 1938 kaj printempe 1939 li forte kontraŭis postulojn de Germanio rilate al Dancigo kaj eksterteritoria aŭtoŝoseo tra pola Pomerio al Orienta Prusio kontraŭ kiu Germanio promesus plilongigi la aliancon de 10 ĝis 25 jaroj. Tion pruvas lia fama parolado en Sejmo la :
Post kiam Germanio okupis en marto de 1939 parton de Ĉeĥoslovakio, Beck akiris por sia lando la diskutitan limregionon de Tešín kaj en la 6-a de aprilo subskribis aliancan traktaton kun Britio. Pro tiu traktato paŝis Britio en la duan mondmiliton, post kiam la germanoj atakis Pollandon. Kiam la germanoj kaj sovetoj dividis Pollandon, Beck estis internita en Rumanio, kie li mortis en 1944.
En majo 1991 lia kadavro estis transportita al Pollando kaj enterigita ĉe la tombejo Powązki.
Staňkov I
Staňkov I (Stankaŭ I) estas unu el partoj de urbo Staňkov en distrikto Domažlice en Ĉeĥio. Temas pri parto situanta norde kaj okcidente de rivero Radbuza. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/26. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 403 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Staňkov I situas en katastra teritorio Staňkov-město kun areo 6,78 km².
Memorindaĵoj
En parto Staňkov I troviĝas 4 kulturaj memorindaĵoj:
Udbina
Udbina estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Kroatio. Ankoraŭ 25 komunumoj apartenas al la municipo.
Maksim Litvinov
Maksim Maksimoviĉ Litvinov (Максим Максимович Литвинов; naskiĝis kiel Meir Walach en Bjalistoko, – m.  en Moskvo, Sovetunio) estis soveta diplomato, eksterafera popola komisiito (1930-39), apoganto de la tutmonda malarmigado kaj de kolektiva sekureca sistemo kun la okcidentaj landoj kontraŭ Germanio.
Udbina
Situo
Udbina situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zagreb-Zadar.
Historio
La unua skriba mencio pri la loko menciiĝis en formo "civitas Corbaviae", kiu estis episkopejo inter 1185-1460. En 1460 apris la nomo Udbina, tiam la episkopejo translokiĝis de la turkoj. En 1493 la turkoj en grava batalo venkis la kroatojn. Inter 1527-1687 Udbina apartenis al la Osmana Imperio. En 1910 loĝis tie 13 398 da homoj, (11 497 kroatoj, 585 germanoj, 471 hungaroj, 441 slovenoj, 232 serboj, 102 ĉeĥoj. Ĝis Traktato de Trianon Udbina apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Lika-Krbava, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.
Maksim Litvinov
Li venis sub influon de la marksismo en la cara armeo kaj en 1898 membriĝis en la Socialdemokrata Laborpartio de Rusio. Oni arestis lin pro lia revolucia agado en 1901, sed li fuĝis en 1902 al Britio. Li aliĝis en 1903 al la bolŝevikoj kaj partoprenis en ties agadoj.
Kiam la bolŝevikoj enpotenciĝis en oktobro de 1917, Litvinov estis sendita al Londono, Britio kiel diplomato. Oni arestis lin en oktobro de 1918 pro propaganda agado, sed liberigis lin en januaro de 1919 kompense al brita ĵurnalisto Robert Bruce Lockhart, kiu gvidis specifan misionon en Sovet-Rusion (en 1918). Litvinov revenis al Rusio kaj iĝis kunlaboranto de la eksterafera popola komisio.
Litvinov gvidis inter 1927 kaj 1930 la sovetan delegacion por la internacia malarmiga konferenco de Ligo de Popoloj kaj tie li reprezentis radikalajn malarmigan proponojn. Oni nomumis lin en julio de 1930 al eksterafera komisiito kaj en 1932 li estis la ĉefdelegito en la ĝeneva internacia malarmiga konferenco. Litvinov gvidis la sovetan delegitaron en la londona mondkomerca konferenco de 1933. Dum lia agado, Usono prenis la diplomaciajn rilatojn kun Sovetunio (1934).
Kiam la potenco, forto de la nazia Germanio iĝis pli kaj pli minaca, Litvinov urĝigis la Ligon de Popoloj por ellabori planojn pri la kolektiva kontraŭstaro kontraŭ Germanio (1934-38). Li interparolis en nomo de Sovetunio kun Francio, Ĉeĥoslovakio (1935) pri kontraŭgermanaj traktatoj. Je efiko de la pacema, cedema politiko de la okcidentaj demokracioj kontraŭ Germanio, Sovetunio ŝanĝis sian politikan direkton. Oni forigis Litvinovon el la ministera seĝo (3-an de majo 1939), ĉar li estis judo kaj li nomo tro forte interplektiĝis kun kontraŭgermana politiko. En augusto de 1939, Sovetunio kaj Germanio interkonsentis pri reciproka neatako.
Post kiam la germanoj atakis la Sovetunion, Litvinov estis reinvitita en la eksteraferan politikon. Li laboris unue kiel ambasadoro en Vaŝingtono (nov. 1941.- aŭg. 1943), poste laboris kiel vic-eksterafera komisiito. Li pensiiĝis en aŭgusto de 1946.
Báb
Siyyid `Alí Muḥammad (naskiĝis je 20-a de oktobro 1819 - mortis je 9-a de julio 1850) sed laŭ la islama kalendaro luna Li naskiĝis je la 1-a de Muḥarram 1235 p.H. kaj mortis je la 28a de  Sh a’bán 1266 p.H.), plej konata laŭ la titolo Báb ("باب" arabe signifanta "Pordego"), estis la Profet-Fondinto de la Baba Kredo kaj la Antaŭulo de Bahá'u'lláh. Li ankaŭ titoliĝis kiel Heroldo de la Kredo, la Punkto de la Bayán (Nuqṭa-i-Bayán, la unua punkto el kiu fontas la skribaĵo), Siyyid (sajido, praido de Mohamedo). Li vivis en Persio (nun Irano), naskiĝis en Ŝirazo kaj mortis pafekzekutite de la registaro en Tabrizo. (Vidu ankaŭ Genealogio de Bab)
Deklaro de Báb
Báb unue deklaris Sian mision al Mullá Ḥusayn-i-Bu sh ru'i, unu el la ĉefaj sekvantoj de Siyyid Kazim, la ŝejĥana gvidanto. Siyyid Kazim promesis al siaj sekvantoj, ke la promesita Imamo (la Qá'im aŭ Mihdí) baldaŭ alvenos. Li ne nomis posteulon sed anstataŭe ordonis al la ŝejĥanoj, ke post sia morto ili devas serĉadi la Promesiton. Tial, post la morto de sia gvidanto, Mullá Ḥusayn fastis kaj preĝis kaj komencis priserĉadi la mondon por malkovri tiun Promesiton.
Finfine, Mullá Ḥusayn atingis la urbon Ŝirazo, kune kun siaj parencoj. Li tie renkontis Siyyid 'Alí Muḥammad Sh írází, kiu invitis lin al sia domo. Mullá Ḥusayn akceptis la inviton kaj komencis interparoli kun Li. Mullá Ḥusayn mem rakontas, en "Herooj de la Nova Tagiĝo": "Tiu nokto, tiu memorinda nokto, estis la antaŭvespero de la kvina tago de Jamádíyu’l-Avval, en la jaro 1260 p.H. [je la 22-a de majo 1844 p.K.] Estis ĉirkaŭ unu horo post sunsubiro, kiam mia junula Gastiganto komencis interparoli kun mi. „Kiun, post Siyyid Kazim,” Li demandis min, „vi konsideras kiel lian posteulon kaj vian ĉefon?” „Ĉe la horo de sia morto,” mi respondis, „nia mortinta instruanto insiste admonis, ke ni forlasu niajn hejmojn, disvastiĝu ĉien, serĉadante la promesitan Amaton. Tial mi vojaĝis Persujon, leviĝis por plenumi lian ordonon, kaj ankoraŭ okupiĝas je mia serĉado.” „Ĉu via instruanto,” Li plie demandis, „donis al vi iajn detalajn signojn pri la distingiloj de la Promesito” „Jes,” mi respondis, „Li estas de pura deveno, de famega gento, de la idaro de Fáṭimih. Rilate al Lia aĝo, Li estas pli ol dudekjara kaj malpli ol tridekjara. Li estas dotita de ennaskita kompreno, Li estas mezalta, detenas sin de fumado kaj estas malembarasita de korpaj senperfektaĵoj.” Li paŭzis tempospacon, kaj tiam kun vibranta voĉo Li deklaris: „Jen, ĉiuj ĉi tiuj signoj estas videblaj en Mi!” Tiam Li konsideris aparte ĉiun el la suprecititaj signoj kaj konvinkige pruvis, ke ĉiuj rilatas al Li."