cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Piasabo
Kultivado
La plantejoj estas spontanaj kaj povas esti samloke en malsamaj stadioj de vegetativa disvolviĝo, konkurencante kun aliaj specioj. Se plantita laŭ kriterioj kaj racio, ĝi komencas produkti ekde la dek-kvara semestro. Iam ekzistas teknikaj plantejoj kies celo estas komerca espluatado.
Uzoj
Piasabo el Bahio, ekzemple, estas ĉefa kontribuanto al la ekonomia daŭripovo de komunumoj, kiuj uzas ĝin kiel krudmaterialon por fari manmetiaĵojn. En la lastaj jaroj, ĉi tiuj produktoj estis venditaj de privataj kompanioj kaj publikaj institucioj, alportante pli grandan socialan perspektivon al la komunumo. La ekonomia graveco de piaçaveira estas ĝuste en la ekstraktado kaj industriigo de ĝiaj fibroj, reliefigante la uzon de ili por la fabrikado de balailoj kaj penikoj, ekzemple. Dum kelkaj jarcentoj, la uzo de fibroj estis limigita ekskluzive al ŝipligejoj (plifortigitaj ŝnuroj) por ŝipoj pro ilia fleksebleco kaj alta rezisto al saleco.
La ĉefa produkto de piasabo estas fibro, tamen ekzistas kromproduktoj. Ili estas, pajlo, kokoso kaj semoj. La semoj povas esti uzataj en la kosmetika industrio, havante kiel krudaĵon la fajnan oleon ĉerpitan el la kerno. La fruktoj, krom la uzo de plantidoj por la reakiro de degraditaj areoj kaj la ekspansio de kultivitaj areoj, elstaras kiel bonega alternativo por uzo kiel lignokarbo (inkluzive malnovajn kaj ruinigitajn fruktojn) por ŝtalaj industrioj kaj karbo aktivigita por akva filtrilo. La piasabo ofertas, krom fibro, grandan kvanton da fruktoj. La pulpo povas esti uzata por fari farunon, ekzemple, dum la kerno estas bonkvalita karbo.
Fibro ankaŭ estas uzata en strataj purigaj aŭtobrosoj. Fremdlandoj importas piasaban fibro por produkti skanan ekipaĵon. Usono kaj Rusio, ekzemple, uzas piasaban fibron en ekipaĵo por balai neĝon. Aldone, piasaba fibro ĉerpita de Leopoldinia piassaba, konata kiel piasabo el Pará, estas uzata por penikoj, balailoj, ĉapeloj kaj korboj.
(11452) 1980 KE
(11452) 1980 KE estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Serrig
Serrig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Tomohisa Nakata
Tomohisa Nakata (中田 智久, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
Algol
Algol (arabe: الغول, al-ġūl, la demono) aŭ β Persei [beta persei] estas ŝanĝiĝema stelo kaj la dua plej hela stelo (beta) de la konstelacio Perseo. Ĝi troviĝas je distanco de ĉirkaŭ 93 lumjaroj de la tero.
La videbla magnitudo de la stelo ŝanĝas en periodo de 2 tagoj, 20 horoj, 48 minutoj kaj 56 sekundoj inter 2,3m kaj 3,5m.
Noto (mitologio)
Noto (helene Νότος, latine Notus), aŭ Notoso estis en la helena mitologio filo de la titano Astraio kaj diino de matena ĉielruĝo Eoso. Li estis dio de la suda vento aŭ ankaŭ la suda vento mem.
Liaj fratoj estis:
Noto estis vento potenca kaj danĝera, alportis akvajn ciklonojn, endanĝerigadis aparte navigistojn kaj ŝipanojn. La plej furioza li estis, kiam li kunfrapiĝis kun sia frato Boreo, dio de la norda vento. Sub teruraj impetoj de ambaŭ ventoj minacis pereo al ĉio. Helenoj pro tiu vento tre timis.
Ŝtono de Tel Zayit
Ŝtono de Tel Zayit estas ŝtono, en kiun oni ĉizis antaŭ 3000 jaroj prahebrean alfabeton. Ĝi estas la nun konata plej malnova alfabeto surĉizita. Oni trovis ĝin dum elfosoj en Tel Zayit, la 15-an de julio 2005.
La ŝtono estis enkonstruita en domon, kun la 22 litersignoj de la hebrea alfabeto. Tion pridubas kelkaj esploristoj.
La literoj montras la trairon, influon de la fenicia alfabeto. Se la trovitaĵo vere montras hebrean alfabeton, tio povus pruvi, ke la biblio ekzistis ne nur kiel buŝa tradicio.
Eksteraj ligiloj
The Zeitah Excavations – The Tel Zayit Inscription
Nuoro
Nuoro (plej ofta prononco [NŬOro], per sistemo IFA, sed foje ankaŭ [NUoro], per sistemo IFA precipe en Sardio, jen itale, sarde Nùgoro) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj estas la ĉefurbo de samnoma provinco Nuoro. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Benetutti (SS), Dorgali, Mamoiada, Oliena, Orani, Orgosolo kaj Orune.
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Rodrigo Rato
Rodrigo de RATO y Figaredo (Madrido, 18a de marto 1949) estas hispana bankisto kaj politikisto membro de la Partido Popular (PP), aktuale en prizono.
Li studis juron, estis vicprezidanto de la Hispana Registaro kaj Ministro pri Ekonomio dum la regado de José María Aznar.
(134233) 2005 YD54
(134233) 2005 YD54 estas asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, tie estas ano de la Hilda grupo.
Rodrigo Rato
Li okupis la postenon de administra direktoro de la Internacia Monunua Fonduso ĝis sia demisio la 19an de junio 2007, estris la financan grupon Bankia inter 2010 kaj 2012, kaj ekde 2013 li plenumis la postenon de konsilisto por Latinameriko kaj Eŭropo de Telefónica.
(134233) 2005 YD54
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Rodrigo Rato
La 16an de aprilo 2015, li estis arestita kaj poste liberigita, post kelkaj horoj de traserĉado en lia hejmo fare de la Agencia Tributaria (AEAT, nome Hispana Trezoro), pro supozitaj krimoj de trompo, ŝuldista monkaŝado kaj monlavado. La 23an de februaro 2017 li estis kondamnita je kvar jaroj kaj duono de prizono, pro sinsekva krimo de kontraŭleĝa alproprigo inter 2003 kaj 2012, en la kazo de la monkartoj "black". La 3an de oktobro 2018 la Supera Tribunalo de Hispanio ratifis la kondamnon de la "Audiencia Nacional". La 25an de oktobro eniris en la prizono de Soto del Real.
Lego (firmao)
Historio
La firmao estis fondata en 1932 en Billund de la dana majstro ĉarpentisto Ole Kirk Christiansen unue, por la produktado de lignaj ludiloj. En 1934, li inventis la nomon Lego kiu estas mallongigo por "leg godt", por "ludu bone".
En 1949, estis enkondukataj konstru-bloketoj kiuj jam estis similaj al la hodiaŭaj briketoj. Komence Christiansen nomis ilin "Automatic Binding Bricks". Ili estis koloraj kvadroj faritaj kun la plasto celuloza acetato. Iliaj supraj flankoj, estis provizitaj per rondaj elstaraĵoj, kiel la nunaj. Sed sube ili estis nur kavaj kaj tial la modeloj konstruitaj per ili ne estis tre stabilaj. Tiu problemo estis eliminita enkondukante tubetojn en la malsupro de la briketoj. Tiu kupla principo estis patentata en 1958. Inter 1955 kaj 1968 Lego produktis ankaŭ modelojn de veturiloj el ABS-plasto kun radoj kaj aksoj faritaj de metalo. La modeloj estis veraj modeloj en skalo 1:87.
Aldone al la normalaj LEGO brikoj, la familio Christiansen faris plurajn eksperimentojn kaj evoluis alternativojn. Ek de 1967 estis produktita Modulex por arkitektoj. La blokoj havis la pra-formon, kun la kava malsupro.
La produkto-gamo de la Lego estis senĉese pligrandigita, ekzemple kun slaboj kaj partoj por dekliva tegmento, radoj, travideblaj ŝtonoj kaj figuroj. Hodiaŭ, ekzistas miloj da malsamaj komponantoj kiuj daŭre povas iel esti kombinitaj unu kun ĉiu alia. En 1998 lego surmerkatigis la sistemon Lego Mindstorms. Ĝi estas bazita sur programebla briko, kiu estas komandebla per sensiloj kaj povas aktivigi elektromotorojn. Per ĝi eblas konstrui programeblajn robotojn.
En la jaro 2003 la kompanio faris gravajn perdojn (proksimume 180-190 milionoj da eŭroj). La kialo estis la fatala eraro en la administrado, kiu forlasis la klasikajn temojn por infanoj, kiel ekzemple marka-nomon Duplo (nomo de la duoble grandaj brikoj por malgrandaj infanoj) kaj la klasikan temon Legoland (urbo). La vendo de Star Wars - kaj Harry Potter produktoj, kiuj laŭmode estis prenitaj en la programo kaj unue estis sukcesaj, stagnis. La "savo" de la Lego estis, ke la serio Bionicle, de multaj Lego fervoruloj konsiderata ne Lego-tipa, estis tre sukcesa en Usono.
Kiel reago al la perdoj oni revenis al la pruvitaj temoj. Ekonomie videblaj sukcesoj jam estis atingitaj en la unua kvarono de 2005, kiam la perdoj reduktiĝis al 13,2 milionoj da eŭroj.
Kjeld Kirk Kristiansen, la nepo de la fondinto, kune kun liaj tri plenkreskaj idoj, tenas 75% de la akcioj de la firmao.
Nándor Tomanek
Nándor Tomanek (hungare Tomanek Nándor) estis hungara aktoro.
Biografio
Nándor Tomanek frekventis aktoran ĉeflernejon inter 1947-1951 en Budapeŝto, sed pli frue li laboris en Pécs. Li komencis sian aktoran karieron en koruso de Nacia Teatro (Pécs). Ekde 1962 li roladis en Budapeŝto. Lia voĉo ofte estis aŭdebla en Hungara Radio. Li ricevis premiojn en 1966, 1972, 1973 kaj en 1977.
Bremgarten ĉe Berno
Geografio
Bremgarten ĉe Berno situas en la Svisa Mezlando norde de la urbo Berno, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas, ĉe la bordo de la rivero Aro.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bremgarten ĉe Berno limas en oriento al la federacia urbo Berno, en nordo al Zollikofen, kaj en nordokcidento kaj okcidento al Kirchlindach.
Trafiko
Per la loka buslinio 21 Bremgarten estas ligita kun la urbo Berno kaj per la linio 33 la komunumo estas ligita kun Worblaufen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bremgarten ĉe Berno datiĝas el la jaro 1180 kiel Bremecart.
En la jaro 1298 Bremgarten estis konkerita de Berno kaj vendita en la jaro 1306 al la Ordeno de Johanitoj, kiu havis residencon en Münchenbuchsee.
En la jaro 1950 la komunumo Bremgarten volas aliĝi al la urbo Berno, kiu tamen malakceptas la peton.
Tarcal
Tarcal estas vilaĝo kun rango vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Tokaj.
Situo
La vilaĝo situas ĉe piedo de okcidenta parto de vulkana monto Tokaj, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Miskolc-Nyíregyháza, inter urboj Szerencs kaj Tokaj. La monto estas 512 m-ojn alta. Tarcal nomiĝas Pordo de Tokaj.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko, kuprepoko kaj bronzepoko. Estas legendo pri la loko: la alvenintaj hungaroj en 895 faris ĉevalkonkurson al la monto. Figuro Tarcal venkis, longe la monto nomiĝis Tarcal. La vilaĝo estis menciita unufoje en 1278. Ĝi iĝis kampurbo en la 15-a j.c. Koncilio okazis en 1562. La hungara armeo en januaro de 1849 venkis la aŭstrojn. La germanoj okupis la regionon en 1944 kaj komenciĝis deportado de judoj. Iom poste oni donacis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. Dum la socialismo ŝtata bieno kaj kolĥozo funkciis en la vilaĝo.
Cai Jan
Cai JAN, ankaŭ konata kiel Cai Wenji (蔡文 姫), estis ĉina poetino kaj muzikisto, kiu vivis dum la lasta orienta Han-dinastio, en necerta dato inter la jaroj 177 kaj 249.
Biografio
Ŝi estis filino de Cai Yong, prestiĝa akademiulo kaj poeto de la orienta Han-dinastio. Cai Wenji ĝuis feliĉan infanaĝon kaj ŝi studis legadon, verkadon, kaj muzikon kun sia patro. Ŝi estis establita kaligrafiisto de sia tempo, kaj ŝiaj verkoj ofte estis laŭdataj kune kun tiuj de ŝia patro. Jam antaŭ ŝia edziniĝo al Wei Zhongdao, je la aĝo 15, ŝi estis vaste konata pro sia kapablo verki poemojn, artikolojn kaj komponi muzikon. Baldaŭ, ŝi vidviniĝis sen havi infanojn.
Inter la 194-a kaj la 195-a jaroj Ĉinio eniris en periodon de kaoso, kamparaj ribeloj kaj milito inter tribestroj. Tiam la Hunoj, nomada popolo loĝanta norde de la antikva Ĉinio, invadis la landon serĉante riĉaĵojn kaj kaptitojn. Malgraŭ sia alta socia statuso Cai Wenji, kiel multaj aliaj, ne povis eviti esti kaptita kaj kondukata norden. Dum ŝia kaptiteco, ŝi estis devigata edziniĝi al estro de la huna tribo Xiongnu Liu Bao, de kiu ŝi naskis du filojn.
“Barbara estro pelis min fariĝi lia edzino kaj portis min tre malproksimen al la rando de la ĉielo", kantis ŝi en siaj “Dek ok kantoj de Nomada Fluto”, kie ŝi priskribis la vivon de milito, barbareco kaj doloro kiun ŝi eltenis. Tiuj ĉi versoj estis akompanataj de liuto kaj de la huna korno, ĉar dum la 12 jaroj da restado en la huna teritorio ŝi lernis ludi ties muzikajn instrumentojn.
En la jaro 207 la potenca militista gvidanto nomata Cao Cao, unuigis la nordan Ĉinion kaj regis la centran registaron de Han. Li estis unu el la studentoj de Cai Yong, la patro de Cai Wenji. Kiam li eksciis, ke Cai Wenji estis kaptita de la Hunoj, li sendis mesaĝiston al la ĉefa huna estro, kun oro kaj jado, por ŝia liberigo. Xiongnu Liu Bao, akceptis kaj liberigis Wenji, sed ŝi devis lasi siajn infanojn en la patra teritorio, kio estis korŝira sperto por ŝi.
Do, post 12 jaroj ŝi revenis al sia hejmurbo, Chenliu, kie ŝi trovis la domon de sia patro en ruinoj. Cao Cao aranĝis ke ŝi edziniĝu al Dong Si, armea oficiro, kiu ankaŭ havis vastajn sciojn pri literaturo, historio kaj muziko. La sekvan jaron, Dong Si estis kondamnita al morto pro krimo. Cai Wenji en profunda senespero, vizitis Cao Caon por petegi al li savi sian edzon. Kiam ŝi alvenis al la domo, Cao Cao havis gastojn al kiuj li anoncis: ''“La filino de Cai Yong atendas ekstere. Mi certas, ke ĉiuj aŭdis pri ŝiaj talentoj. Hodiaŭ, ni havos la honoron renkonti ŝin."'' Sed Wenji ne venis al festo; ŝi eniris, ekgenuiĝis, kaj elokvente sed treme esprimis al Cao la kialon de sia vizito. Tuŝita de ŝia pledo kaj de ŝia malfeliĉo, Cao ordonis nuligi la ekzekuton.
Eble estis en tiu ĉi sama renkontiĝo kun Cao Cao, ke ŝi aŭ li, menciis la vastegan kolekton da antikvaj, klasikaj libroj de la biblioteko de la patro de Wenji. Ŝi rakontis, ke ŝi heredis ĉirkaŭ 4 000 volumojn, tamen ili estis detruitaj pro la furoraĵoj de la milito. Ŝi aldonis: “Sed mi memoras la plenan enhavon de ĉirkaŭ 400 el ili". Surprizita kaj ravita de tia aserto, Cao disponigis paperon kaj inkon por ke ŝi notu ilin. Kiam poste oni reviziis la librojn verkitajn de ŝi, oni konstatis, ke ili estis ĝuste la samaj kiel tiuj de la originaloj.
Verkaro
Krom ŝiaj pluvivaj poemoj, estis konata volumo de la Kolektaj Verkoj de Cai Wenji kiuj travivis la dinastion Sui, sed dum la dinastio Tang ili perdiĝis. Escepte de la fama “Dek ok Kantoj de Nomada Fluto” pri sia liberigo, Cai Wenji kreis du aliajn longajn poemojn, ambaŭ nomitaj "Poemo de Doloro kaj Kolero", pri siaj propraj spertoj, pri la kaoso de la lando tiutempe, kreante novan ĝenron de antikva ĉina poezio. Ili estas verkitaj en formo de kvin ideografiaĵoj.
Cai Wenji estas la unua ĉina poeto kies vivo kaj skribaĵoj estas dokumentitaj. En ŝiaj verkoj oni rimarkas la malglatan, krudan tonon, kiu paraleligas ŝian severan vivon. Ŝi fariĝis tre populara tra la jarcentoj, populareco kiu daŭras ĝis hodiaŭ. La rakontoj de Wenji spegulas ĉefe sentojn de malĝojo, kaj inspiris al postaj artistoj por prezenti ŝian vivon en pentraĵojn, teatraĵojn, videoludojn kaj dramojn, kiel la prezentadon de opero pri ŝiaj travivaĵoj en la tradicia Pekina opero. Eĉ krateroj en Venuso kaj Merkuro portas ŝian nomon.
Teksto
Jen eltiraĵo de la "Poemo de Malĝojo kaj Kolero" en kvin-karaktera formo (五言):
NGC 5103
NGC 5103 (aliaj indikoj — UGC 8388, ZWG 218.1, MCG 7-27-62, PRC C-44, ZWG 217.31, PGC 46552) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Babice (Olbramovice, distrikto Znojmo)
Babice (germane Babitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Olbramovice. Ĝis la jaro 1966 ankaŭ temis pri memstara katastra teritorio.
Babice situas en katastra teritorio Olbramovice u Moravského Krumlova kun areo 17,21 km2.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1330.
20589 Hennyadmoni
20589 Hennyadmoni estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Henny Admoni, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2004 pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi ankaŭ ricevis la Premion  Seaborg de la Stockholm International Youth Science Seminar. Ŝi estis lernantino ĉe la John L. Miller-Great Neck North High School de Great Neck (Nov-Jorkio, Usono)
Komunumo Twin Oaks
Komunumo Twin Oaks (Ĝemelaj Kverkoj; en la angla: Twin Oaks Community) estas ekologia vilaĝo kaj intenca komunumo de kelkaj centoj da homoj, sur areo de 450 akreoj. La komunumo estas parto de la Asocio de Egalecaj Komunumoj. Ekde ĝia komenco en 1967, la Oak Twins-komunumo estis inter la longvivaj laikaj libervolaj komunumoj en Nordameriko. La bazaj valoroj de la komunumo estas kundivido, egaleco, neperforto, daŭripovo kaj enspezdistribuo.
La Oak Twins-komunumo helpis fondi kelkajn aliajn komunumojn, inkluzive de la Komunumo Acorn (glano).
Vivo en la komunumo
Ĉiuj membroj de la komunumo ĝuas medicinan, dentaran kaj optikan prizorgon, kaj ricevas monatan salajron.
Ĉiu membro de la komunumo havas sian propran ĉambron, kaj la ceteraj spacoj estas publikaj kaj kunhavataj de ĉiuj. La komunumo konsistas el homoj kun diversaj religiaj kredoj, inkluzive de kristanismo, ateismo, budhismo kaj paganaj religioj. En la komunumo estas paganaj geedziĝoj, festado de la tagoj de egaleco, dankfestmanĝoj kaj festo la 16-an de junio de la establo de la komunumo.
Likankabur
Likankaburo estis aktiva dum la Holoceno, post la glaciepokoj. Kvankam oni ne konas historiajn erupciojn de tiu vulkano, lafofluaĵoj etendaj al Laguna Verde estis datitaj el 13,240 ± 100 antaŭ nuno. La vulkano dekomence erupciis andeziton, kun malgrandaj kvantoj de dacito kaj bazalta andezito.
Ties klimato estas malvarma, seka kaj tre suneca, kun altaj niveloj de ultraviola radiado. Likankabur ne estas kovrita de glaĉeroj, kaj la vegetaĵaro kia remburplantoj kaj arbustoj troviĝas malalte en siaj deklivoj. Iam oni ĉasis ĉinĉilojn en la vulkano.
Likankabur estas konsiderata religia monto fare de la Atakamena popolo, rilate al la monteto Cerro Quimal en norda Ĉilio. Oni trovis arkeologiajn lokojn en ties deklivoj kaj en la pintokratero, kiuo povus esti prahistoria gvatoturo.
-22.83361°N, -67.88278°W
Edward J. Lakso
Edward Joseph Lakso (20-an de septembro 1932 - 23-an de majo 2009), kutime konata kiel Edward J. Lakso kaj kelkfoje malkredita kiel Edward J. Lasko, estis usona skriptisto, produktanto kaj komponisto. Li estas patro de verkistino Laurie Lakso.
Lakso diplomiĝis pri muziko ĉe UCLA.
Li estis kontraktita por fari scenaron de "Operation Dames", filmo pri Korea Milito filmita en Topanga Canyon, Kalifornio. Unu aktoro ne aperis por filmado kaj li ricevis lian rolon de la reĝisoro. Post li verkis kantojn, kiuj estis enigitaj en la filmo.
Lakso kunlaboris en The Immoral Mr. Teas de Russ Meyer kaj scenarigis multajn aliajn filmojn kiel The Broken Land la debuto de Jack Nicholson (1962), Gentle Giant (1967) kaj filmo Brother on the Run (1973), kiun li kunreĝisoris kun Herbert Stock.
Lakso scenarigis por televidserioj "Combat!", Star Trek, Planet of the Apes, Charlie's Angels, The Rockford Files, "Name of the Game", Starsky & Hutch, Airwolf, The Fall Guy kaj Hawaii Five-O.
Li ankaŭ verkis por kelkaj muzikteaktraĵoj kiel "Tom Piper", "Watergate, the Musical" kaj "Vincent, the Musical".
Slovaka Esperanto Societo
La Slovaka Esperanto Societo (SES) (Slovenské esperantské sdruzenie) estis fondita la 5-an de majo 1946 kun la sidejo en Bratislavo.
La unua prezidanto fariĝis Pavel Rosa. Ĝia organi­za fako en Trenčín eldonadis por la Societo la oficialan bultenon "Informoj de SES“, kiuj poste aperadis ankaŭ en Esperantisto Slovaka.
La movado promesplene evoluis, la eldona agado estis rimarkinda, novaj grupoj formiĝis, la membro-nombro de SES kreskis ĝis 665 en 1948. La 1-a Slovakia Esperanto­-kongreso okazis en Martin (1947-97-12/13) - 130 parto­prenintoj), la 2-a en Koŝice (1948-0S-21/23 - 250 parto­prenintoj), la 3-a en Bratislava (1949-07-30/0S-0l - 300 partoprenintoj). Merite de Ján Lamačka ekestis en Trenčín la unua Esperanto-muzeo en Ĉeĥoslovakio (1950-05-21).
Kiam ekestis utile adaptiĝi al aliaj tutŝtataj organizaĵoj, oni povis uzi la statuton de la antaŭmilita Asocio kaj SES en 1950 eniris en EAĈSR kiel Slovakia sekcio, konservante komplete sian aŭtonomecon, eĉ la nomon, tamen estante regula parto de la unueca tutŝtata organizaĵo.
La Historio de la Esperanto-movado en Ĉeĥoslovakio de Stanislav Kamarýt aldonas:
Post la dua mondmilito en Ĉeĥoslovakio agis du esperantistaj orga­nizaĵoj: EAĈSR agade ampleksanta la tutan ŝtaton kaj SES agade etendanta sin nur en Slovakio. La statuto de SES estis aprobita de la komisiitejo por internaj aferoj en Bratislava (1946-04-24) per la dekre­to 14 599/6-III/3-1946. La konvencio farita en Brno (1946-10-28) inter repre­zentantoj de ĉeĥaj kaj slovakaj esperantistoj taskis, ke por Slovakio restu SES kaj la tiama EAĈSR fariĝu Ĉeĥa Esperanto-Asocio por la ĉeĥaj landoj kaj ili kune formu novan EAĈSR, kiu estu tegmenta orga­nizo. La ĝenerala kunveno de SES en 1947 akceptis la konvencion, iom poste, nur en la 7-a kongreso de EAĈSR (Liberec, 1949-06-4/6), en la ĝenerala kunveno de EAĈSR estis la konvencio akceptita ankaŭ, sed jure ĝi ne ekvalidis. La kongreso ne pritraktis la koncernan sta­tut-ŝanĝon de EAĈSR, kiu estis jure necesa por validigi la menciitan konvencion - (A. d. l. red.)
Noszvaj
Noszvaj (nosvaj) estas feriejo kaj vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en subregiono de Eger.
Situo
La vilaĝo situas sub monto 667 m-ojn alta, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Eger troviĝas 11, Mezőkövesd 19, Bélapátfalva 21 km-ojn.
Historio
Antaŭ la hungaroj skitoj kaj slavoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1248. En 1552 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. Noszvaj apartenas al vinregiono de Eger.
Heriberto Reichardt
Heriberto REICHARDT (origine germane Heribert Reichardt) estis germandevena esperantisto kaj delegito de UEA en San Carlos de Bariloche. Minimume en la jardeko inter 1970 kaj 1980 li tre engaĝite agadis por la disvastiĝo de Esperanto, kaj loke estis konata kiel esperantisto. Interalie li varbis la doktoron Werner Schad al esperantistiĝo kaj helpis lin alproprigi la lingvon. Kiel kunlaboranto de lernejo Primo Capraro, li ofte promociis Esperanton en tiu instituto. Li ŝatis migradi kaj grimpadi en la ĉirkaŭa montaro de la Nacia Parko Nahuel Huapi, ofte kun la fama montamanto Otto Meiling.
Stacio Awazu (Ŝiga)
Stacio Awazu (japane: 粟津駅 [Aŭazu-eki], angle: Awazu Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ishiyama-Sakamoto.
Pierre Louÿs
Pierre Louis, poeto kaj romanisto plej konata kiel Pierre Louÿs, naskiĝis en Gento, (Belgio), la 10-an de Decembro 1870 kaj mortis en Parizo la 6-an de Junio 1925.
Li fondis en 1891 la beletran revuon La Conque, kie li publikigis siajn verkojn kaj verkojn de renomaj parnasaj kaj simbolismaj verkistoj, kiel Mallarmé, Leconte de Lisle kaj Verlaine sed ankaŭ de junaj poetoj kiel Paul Valéry kaj André Gide.
Lia unua romano, Aphrodite (mœurs antiques), Afrodito (antikvaj moroj), publikiĝis unuafoje en 1896. Lia sekva romano, La femme et le pantin (La virino kaj la marioneto), el 1898, estas ofte konsiderata lia ĉefverko. Ĝi inspiris muzikistojn kaj plurajn filmistojn, kiel Luis Buñuel por Ese oscuro objeto del deseo.
Dum sia vivo li verkis parodiojn de siaj verkoj, per erotikaj versioj. Ankaŭ por seriozaj verkoj kiel Manlibro pri civilizeco por knabinoj por uzado en lernejaj institutoj. Li rakontis pri siaj komplikaj rilatoj kun la tri filinoj de la verkisto José-Maria de Heredia kaj la patrino en Trois Filles de leur mère ("Tri filinoj de ilia patrino"), postmorte eldonita. Louÿs estis edzo de unu el la filinoj kaj havis alian kiel amorantinon, de kiu li havis filon.
Oni konsideras, ke malgraŭ lia famiĝo pro aŭdaca erotikismo, lia ĉefa celo estis kritiki la regantan severmorecon kaj defendi la rajton je libereco ankaŭ por la virinoj.
Porteirinha
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Janaúba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
(11474) 1982 SM2
(11474) 1982 SM2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
8323 Krimigis
8323 Krimigis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la greka-usona scientisto Stamatios M. (Tom) Krimigis (greke : Σταμάτιος Κριμιζής), estro de la Departemento pri kosmo de la Applied Physics Laboratory de la Johns Hopkins Universitato kaj fakulo pri suna, magnetosfera kaj interplaneda fiziko.
117704 Lopez-Alegria
117704 Lopez-Alegria estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en 1:4 kun la Tero kaj 3:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la iama hispana-usona kosmonaŭto Michael López-Alegría, kiu flugis en kvar kosmopramaj misioj de la NASA, Sojuz kaj la Internacia Kosmostacio. Li faris dek dum liaj 257 tagoj en la kosmo. Dum li estis en la kosmo, li faris eksperimentojn pri materialoj, bioteknikoj kaj brulo.
Kastelo Arenenberg
Historio
En la 15-a jarcento - la ekzakta konstrudato ne estas konata - la kastelo apartenis al la nobela konstanca familio Brisacher kaj portis la nomon Arnhalden. Ek de la 17-a jarcento estas uzata la nomo Arenenberg. Inter 1546 kaj 1548 la kastelo estis komplete rekonstruita de Sebastian Geissberg, la tiama reganta urbestro de Konstanco. Sub la konstanca nobelulo Hans Konrad von Schwarzach la kastelo estis deklarita en la jaro 1585 de la ŝtatoj de la Svisa Ĵurkomunumo kiel libera sidejo, tio signifis, ke la kastelo posedis sian propran jurisdikcion kaj ne devis tributi al la Ĵurkomunumo.
Napoleona epoko
Post pluraj posedantŝangoj la kastelon akiris la familio von Streng, en kies posedaĵo ĝi restis, ĝis en la jaro 1817 Johann Baptist von Streng ĝin vendis al la franca eksreĝino Hortensio de Beauharnais, la duonfilino de Napoleono la 1-a edzino de Louis Bonaparte kaj reĝino de Nederlando kaj patrino de Napoleono la 3-a.
En la jaro 1817 ĝis 1820 la postgotika kastelo estis konstrue transformita de Hortense de Beauharnais. Ĝi ricevis la ŝtupargablon, la ĉirkaŭantan muron, la turon kaj la tirponton, kiujn planis la konstanca arkitekto Wehrle. En la jaro 1832 ŝi aldonis novgotikan kapelon, kaj modifis la kastelan tegmenton. Estiĝis kastelo en la franca kamparbienstilo.
Ŝia filo Louis Napoleon, la posta imperiestro Napoleono la 3-a vendis ĝin en la jaro 1843. Lia edzino Eugénie reaĉetis ĝin en la jaro 1855. La imperiestrino renovigis kaj transformigis la kastelon en la jaroj 1855 kaj 1874. Post la perdita franc-germana milito la kastelo devintus duan fojon esti ekzilejo de la franca imperiestra familio, pro la morto de Napoleono 1873 tamen la translokiĝo ne okazis.
Parton de sia junaĝo Napoleono la 3-a pasigis en Alemanio. Li parolis la alemanan. Kiam li fariĝis imperiestro, li parolis alemane en Parizo kun la svisa ambasadoro, same alemano.
Napoleon-muzeo
En la jaro 1906 Eugénie donacis la bienon al la Kantono Turgovio, kiu en la kastelo ek de tiam funkciigas la Napoleon-muzeon, kiu memorigas al la familio Bonaparte. En la iamaj ekonomikonstruaĵoj la kantono funkciigas agrikulturan eduk- kaj konsilejon.
Gazo
Gazo laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel PIV aŭ Reta Vortaro estas delikata travidebla speco de ŝtofo, do teksaĵo por aparta uzo, el silko aŭ lino. Ĝi tradicie uziĝas por fianĉinaj vualoj, sed ankaŭ por medicinaj uzoj, por delikate kovri kaj protekti vundojn kontraŭ malpuriĝo.
Internacia Anarkiista Kongreso de Amsterdamo
La Internacia Anarkiista Kongreso de Amsterdamo okazis el la 24 al la 31a de aŭgusto 1907 en Amsterdamo (Nederlando). Tiu kongreso kunigis kelkajn el la delegitojn de anarkiistoj de 14 diversaj landoj, inter ili famuloj de la liberecana movado de la epoko kiel jenaj : Errico Malatesta, Pierre Monatte, Luigi Fabbri, Benoît Broutchoux, Emma Goldman, Rudolf Rocker, Christiaan Cornelissen...
Dum la tuta semajno de tiu kongreso oni pritraktis diversajn temojn rilate al anarkiismo kaj ties organizado, disvolvigo de la movado, la edukado aŭ eĉ la ĝenerala striko. Unu el la ĉefaj temoj estis la Kontraŭmilitarismo, ĉar samtempe okazis la Internacia kontraŭmilitarisma kongreso. Sed la plej grava debato de tiu kongreso estis pri la rilato inter anarkiismo kaj sindikatismo. Tio okazigis akra disputo inter Errico Malatesta kaj Pierre Monatte.
Monatte pensis, ke la sindikatismo estis revolucia kaj permesus la socian revolucion. Malatesta kontraŭis per tiu aserto: "La konkludo al kiu venis Monatte estas ke la sindikatismo estas necesa kaj sufiĉa ilo po la socia revolucio. Alivorte, Monatte deklaris, ke la sindikatismo sufiĉis per si mem. Kaj jen, laŭ mi, doktrino radikale falsa". Laŭ Malatesta la sindikatismo estis ja reformisma kaj povus estis en kelkaj kazoj eĉ konservativa (ekzemple la Trades-Unions ĉe Usono, aŭ sindikatoj komponitaj de kvalifikaj laboristoj kontraŭaj foje al nekvalifikaj laboristoj por defendi sian privilegiajn postenojn ). Tiu kontraŭstaro inter du rigardoj al sindikatismo dum tiu kongreso estosposte superita de la urĝa apero de la anarkosindikatismo, sintezo iamaniere de koncepto revolucia de la sindikatismo asocia al principoj de anarkiismo.
Ĥordirektado
Ĥordirektado estas la direktado de ĥoro, precipe la muzika estrado dum provkantadoj kaj prezentadoj. Ĝi enntenas kutime aldonajn taskojn, kiuj profitigas la muzikan laboron, ekz. la voĉan kaj muzikan edukadon de la ĥorkantistoj, la selekton de la prezentotaj pecoj, la organizadon de koncertoj kaj aliajn. Se oni volas akcenti la pedagogian aspekton de la ĥordirektado, oni nomas ĝin ankaŭ ĥorpedagogio.
Historio
Ĥoroj laŭ nuntempa senco, do kantgrupoj okupataj per pluraj kantantoj por voĉo, ekzistas ne pli longe ol ekde 1700. Ekzemple la okupa kvanto de la ĥoro, pri kiu disponis Johann Sebastian Bach, estas ĝis nun pridisputata – kelkaj sciencistoj defendas la opinion, ke tiu ĉi multkaze konsistis el solista kvaropo. De la eĉ pli frua altkultura muziko de renesanco kaj frua baroko oni supozas, ke oni ĝin prezentis soliste okupata, tiel ke ĝi do ne estas „ĥormuziko“ naŭ nuntempa senco.
Malgraŭ tio jam en la mezepoko oni muzikis ĥore, nome je la monaĥejaj respondokantoj. Je tio la antaŭ- kaj kunkanta kantoro devis montri al la aliaj monaĥoj la pason de la kanto per la mano. La skriba notado por tiaj „mansvingoj“ kondukis al antaŭaĵo de nia notacio, do al la neŭmoj.
En kantaj aŭ miksitaj ensembloj dum la renesanco, baroko kaj viena klasikismo kutime la estra persono mem kunmuzikis, analoge al la rolo de la direktisto en tiuj epokoj. La ensembloj nomitaj „ĥoroj“ konsistis ĉefe kadre de publikaj-ekleziaj institucioj (ekz. latinlernejoj). Ilin direktis ekleziaj muzikistoj krom siaj aliaj taskoj. La direktadon de la kantekzercado tamen ankaŭ ofte transprenis taŭgaj ĥoranoj, la tiel nomataj prefektoj.
Kun la evoluo de la ĥorkantado al ĥoroj okupataj multope kaj kun amatoroj komence de la 19-a jarcento la graveco de specialiĝinta ĥorestro kreskis. La evoluo atingis sian supron meze de la 20-a jarcento per profesia ĥordirektado kun aparte disvolvita literaturo (ekz. Kurt Thomas: „Lehrbuch der Chorleitung“, 3 volumoj; Martin Behrmann: „Chorleitung“) kaj respektivaj eblecoj de edukiĝo je altlernejoj kaj universitatoj.
Taskoj
La taskoj de ĥordirektado estas subdivideblaj en pluraj partfakoj, kiujn tamen ne nepre devas realigi unusama persono kaj kiuj depende de la speco kaj la ambicioj de ĥoro estas malsame gravaj.
Edukado
Nuntempe por profesaj ekleziaj kaj lernejaj muzikinstruistoj ĥora kaj ensembla direktado tradicie apartenas al la ĉefaj fakoj de la muzikstudo. Ĉe kelkaj muzikaltlernejoj oni tamen povas studi ankaŭ ĥordirektadon kiel sola fako, sed tio ĉi restas plejparte maloftaĵo pro la tre limigitaj profesiaj perspektivoj. Krom studi la fakon ĥordirektado por si mem (kiu entenas ankaŭ la fakojn kantado, voĉedukado, pianakompano, partiturludo same kiel muzikteorion) estas konsilinde studi la regadon de plejeble multaj muzikinstrumentoj (precipe de la orkestraj instrumentoj) samkiel akiri konojn pri kompozicio.
Oni tamen nepre ankaŭ povas edukiĝi sen studo, ekzemple en Germanujo ĉe unu el la ĥorunuiĝoj (ofte lige kun ŝtata rekono kiel ĥordirektado je amatormuzikado), ĉe la Fedaracia Akademio por Kultura Edukado je Wolfenbüttel, je la eklezio (D- kaj C-eklezimuzikistoj) samkiel en Bavarujo ĉe profesia faklernejo por muziko. Tiuj ĉi edukadoj plejparte kondukas al kromprofesia laboro.
Modeloj de dungiteco
Speciale edukitaj ĥordirektistoj povas esti dungataj nur por la direktado de ĥoro; tio tamen estas escepto. Plej ofta kazo estas la ĥordirektado en la manoj de kantoro aŭ eklezimuzikisto, kiu krom por aliaj taskoj ene de paroĥo ankaŭ estas respondeca por la direktado de ĥoroj resp. instrumentaj ensembloj. Vaste disvastiĝinta estas ankaŭ la ĥordirektado fare de lerneja muzikinstruisto, kiu ofte transpaŝas la lernejan kadron.
La funkcion de ĥordirektisto oni tamen ankaŭ principe povas plenumi liberprofesie: ne estas nekutime, ke ĥordirektisto havas kontrakton por pluraj ensembloj aŭ ĥoroj, kaj ke lia enspezaro do kunmetiĝas el enspezoj por diversaj ĥordirektadoj, muzikinstruo kaj aliaj laboroj. Problemaj estas je tiu plurfoja okupiĝo sur la amatorkampo ĉiam denove tempaj supermetadoj de prezentadoj de pluraj ĥoroj aparte en la adventa kaj antaŭsomera tempo, ĉar tiuj ĉi okazas precipe je la semajnfinoj. En la profesia muzikado kun konvene alta arta postulo la honorarioj estas konvene altaj (simile al tiuj de renomaj orkestrestroj aŭ kantsolistoj), por ke la ĥorestro povas perlabori per relative malmultaj prezentadoj sian porvivaĵon.
La plej granda parto de la ĥorestroj tamen laboras kromprofesie kaj parte ankaŭ honorofice kaj plenumas siajn taskojn kiel „ŝatokupo“ krom siaj ĉefprofesio.
Problemoj
Multaj tradiciaj kantasocioj, paroĥaj ĥoroj kaj kantoraroj havas problemojn rilate la sekvan generacion. La kaŭzoj estas variaj. Unu kaŭzo certe estas la kreskaj eblecoj por junuloj, pasigi siajn libertempojn, ekzemple per uzo de la novaj elektronikaj komunikiloj. Esploristoj deduktas la malkreskan allogon de ĥoroj por pli junaj homoj el la ĝenerala reduktiĝo de aktiva kantado en la ĉiutago: pli kaj pli infanoj alkreskas en familioj, en kiuj neniu kantas. Aliaj kaŭzoj estus la ĝenerala tromaljuniĝo de la socio same kiel la manka kantedukado fare de infanĥoroj kaj lernejoj. Por alkreskanto modelon de kantaj homoj prezentas la kantsteluloj konataj el la elektronikaj komunikiloj (televido, radio, komputilo ktp.).
Tio estas problemo por la ĥordirektistoj: Dum kiam profesiaj ĥordirektistoj, kiuj estas arte postulemaj, plendas pri la malbona ĝenerala situacio, kromprofesiaj ĥordirektistoj pli kaj pli ofte direktas ĥorojn sur la popularmuzika kampo. En multaj paroĥoj la tradicia ĥoro, kiu antaŭ jaroj prizorgis repertuaron el verkoj de Heinrich Schütz, Johann Sebastian Bach, Josef Haydn, Franz Schubert ktp., formortas, dum kiam ekestas tiel nomata gospelĥoro, kiu kantas simplajn gospelajn aranĝojn, sen ke la ĥoranoj havus la talenton kanti laŭ la nigrusona maniero.
Nomoj por ĥordirektistoj
Por la pozicio de ĥordirektisto ekzistas ankaŭ aliaj nomoj. Vaste kontata estas la titolo kapelmajstro, precipe se tiu ĉi direktas kaj voĉajn kaj instrumentajn ensemblojn.
Por la estroj ofte troviĝas la titolo regens chori (eo: ĥorreganto laŭ regens participo de lat. regere, „direkti“; chori genitivo de lat. chorus, „ĥoro“). Estroj de ĥoroj ĉe katedraloj ofte ankaŭ havas la titolon katedralkapelmajstro.
Ĥordirektistoj de evangelaj paroĥaj ĥoroj ofte havas la titolon kantoro aŭ ankaŭ eklezimuzika direktisto.
Ĥorprefekto nomiĝas en multaj pli grandaj ĥoroj (aparte en knaboĥoroj) helpanton de la ĥordirektisto, kiu ofte ankaŭ transprenas taskojn de ĥordirektisto.
Jiří Kylián
Jiří Kylián (Prago, 21-a de marto 1947) estas nederlanda dancisto, koregrafo kaj fotografiisto. Kun Hans van Manen, li estas la ĉefa reprezentanto de la nederlanda skolo de baleto, kiu havis grandan prestiĝon speciale en la 1980-aj jaroj.
Biografio
Li studis en Prago kaj, 20-jaraĝa, li akiris stipendion por la Royal Ballet School de Londono. En 1968 li aliĝis en la Baleto de Stuttgart, kie li laboris kun John Cranko. Tie li ekkarieris kiel koregrafo: lia unua verko, nome Paradox (1970), estis kreita por la Societo Noverre kiun direktoris Cranko. En 1974 li premieris Sinfonietta, sia plej konata verko, kun muziko de Leoš Janáček, en kiu li prezentis plinovigan koregrafion kun varia mikso de stiloj (klasika, nuntempa kaj folklora), de granda lirikismo kaj muzikeco. En 1976 li ĝis arta direktoro de la Nederlands Dans Theatre. Lia verko Symphony of Psalms ricevis en 1978 la premion Olivier en Londono. En 1992 li kreis sian propran kompanion. En 2008 la reĝino Beatrikso atribuis al li la Honormedalon de Artoj kaj Sciencoj.
Kvintionata acido
Kvintionata acido, hidrogena kvintionato aŭ H2S5O6 estas neorganika okso-acido de sulfuro, apartenanta al la membroj de la politionataj acidoj, kies membroj estas H2S2O6, H2S3O6, H2S4O6, krom aliaj. Ĝi estas malpli stabila ol kvartionata acido kaj kiam hejtata ĝi malkomponiĝas per sulfuro kaj sulfura duoksido. La alkohola solvaĵo de ĝiaj saloj estas pli stabilaj ol la hidrataj solvaĵoj.
Sándor Csányi (aktoro)
Sándor Csányi [ŝAndor ĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csányi Sándor estas hungara aktoro. Lia edzino estis Réka Tenki. Sándor Csányi  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Csányi frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo. Post la abituriento li ricevis rolojn en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) inter 1994-1997, dum li plurfoje sensukcese kandidatiĝis en Teatra kaj Filma Altlernejo. Fine en 2001 li akiris aktoran diplomon, li lernis precipe de László Marton (reĝisoro). Post siaj studoj li aliĝis al malgranda trupo en Budapeŝto. Inter 2002-2012 li estis membro de Teatro Radnóti, poste li estas arta gvidanto de Teatro Thália (Budapeŝto). Li ricevis plurajn premiojn inter 2004-2013. Lia edzino naskis 2 gefilojn.
Optika disko
Optika disko estas ĝenerala nomo de diska datuma konservilo legebla per cifereca lasero (lumradio). Ĝi foje nomiĝas "lumdisko", "laserdisko" sed tiuj vortoj plej ofte estas rezervita de specifikaj tipoj de optikaj diskoj (vidu sube).
Aguascalientes
Aguascalientes [AgŭaskalJENtes] (Esperantigite : Agvaskaljento) estas federacia subŝtato de Meksiko. Ankaŭ ĝia ĉefurbo nomiĝas Aguascalientes; la nomo signifas hispane "varmaj akvoj".
Aguascalientes estas tre malgranda ŝtato centre de Meksiko, kun 5.600 km² kaj loĝantaro de preskaŭ miliono. Ĝi dividiĝas en 11 komunumoj (vd. ankaŭ la liston de komunumoj en Aguascalientes). Konataj krom la ĉefurbo estas Tepezalá, Jesús María kaj Pabellón de Arteaga. Ĝia kodo laŭ ISO 3166-2 estas "MX-AGU".
La subŝtato havas nur du najbarojn, Jalisco kaj Zacatecas, de kiu ĝi estis disigita en 1835. Legendo diras, ke generalo Antonio LÓPEZ DE SANTA ANA je la 1-a de majo 1835 venis al la urbo Aguascalientes, kaj s-ino Luisa Fernández Villa de García Rojas dum bankedo rakontis al li pri la subpremo de la urbo flanke de Zacatecas kaj petis, ke li donu sendependecon. La prezidento petis por tio kison, ricevis ĝin – kaj Aguascalientes iĝis sendependa.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Teneso
Teneso (antaŭe: Ununseptio) estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Ts kaj la atomnumeron 117.
Ĝi estis eltrovita en januaro 2010 de JINR kaj estas sintetike preparita elemento.
Nomo
La 8-an de junio 2016 la IUPAK anoncis, ke la nomo teneso estis proponita. La nomo estas omaĝo al la usona ŝtato Tenesio. La 30-an de novembro 2016 la IUPAK aprobis la nomon "teneso" kaj la simbolon "Ts".
Merlines
Merlines estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 830 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches. Ĝi estas trapasata de la viadukto Chavanon.
Geografio
Merlines etendiĝas sur 14,07 km², kaj havis 830 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 59 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Merlines situas je alteco de 773 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Merlines antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Administrado
Merlines apartenas al la kantono de Eygurande, kies ĉefurbo estas Eygurande. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Bernard Werber
Bernard WERBER (naskiĝis 18-a de septembro 1961 en Tuluzo) estas franca verkisto, kies tre fama verko nomiĝas La Formikoj (Les Fourmis).
Nur 14-jara, li ekskribis rakontojn por iu fanzino. Finstudinte li estis scienca ĵurnalisto dum ĉirkaŭ 15 jaroj. Li ege ŝatas sciencon, kaj tio trabrilas liajn verkojn.
La verkaro de Bernard Werber estas nuntempe tradukita en tridek-kvin lingvojn (sed ankoraŭ ne en Esperanton), kaj pli ol dek milionoj da libroj estas venditaj tra la mondo. Bernard Werber estas unu el la plej legataj francaj verkistoj (kun Marc Levy). Li eĉ estas stelulo en Sud-Koreio.
La plej konataj verkoj de Bernard Werber kombinas en serioj da historoj:
La verkoj de Bernard Werber estas granda universo komuna. Roluloj en ciklo ofte aperas en alia ciklo, kaj kelkaj ĉefroluloj apartenas al la sama familio.
(89486) 2001 XL31
(89486) 2001 XL31 estas tre malgranda sed neordinare hela marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra klinita orbito malproksime ekstere tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,294237 astronomia unuo, tie estas 44,017 milionoj da km.
Rottelsdorf
Rottelsdorf estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la komunumo Gerbstedt en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mansfeld-Suda Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto, ĝis junio 2007 en la antaŭa, pli malgranda distrikto Mansfelder Land. La 31-an de decembro 2009 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 324 loĝantojn.
Okcidenta kanono
La Okcidenta kanono (malnovgreka (κανών) kaj araba (قانون) signifas "leĝo", "kriterio" aŭ "modelo") estas la korpuson de artaj kaj literaturaj verkoj kiuj formis la tiel nomitan altan kulturon en la okcidenta civilizo. Ĉu pro kvalito, originaleco, aŭ pro apartaj trajtoj kaj formaj kaj enhavaj, tiuj verkoj elstaris en okcidentaj historio, arto kaj kulturo, sen perdi validon nek iĝi eksmodaj.
En la fako de literaturo plej ofte oni parolas pri literatura kanono kiu estas kolekto de ŝlosilaj verkoj en literaturo, kiuj povas foje ankaŭ reprezenti filozofiajn, politikajn aŭ religiajn ideologiojn, ke la kulturo de kiu ili venis estas konsiderata bazŝtono en ĝia ekesto.
La korpuso de verkoj kiuj formas la okcidentan kanonon enhavas literaturajn kaj artajn verkojn de ajna de la nomitaj Belartoj (termino kiu inkludas fakojn kiel la poezio, la danco kaj la muziko kun la nomitaj grandaj artoj —pentrarto, skulptarto kaj arkitekturo—, kun ekskludo de la nomitaj minoraj artoj). En la literaturaj verkoj estas inkluditaj la arta literaturo aŭ de fikcio en ĉiuj ties ĝenroj (poezio, teatro, romano —aŭ epiko, dramo kaj liriko—), sed ankaŭ la eseoj aŭ traktatoj de ajna fako (religio, filozofio, sciencoj — sociaj, naturaj aŭ formalaj sciencoj—) kiuj estu konsiderataj de esenca gravo.
Saint-Aigulin - La Roche-Chalais (stacidomo)
Saint-Aigulin - La Roche-Chalais estas franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en Saint-Aigulin, en departemento Charente-Maritime, apud La Roche-Chalais en departemento , regiono Nova Akvitanio.
Okcidenta kanono
La du pilieroj de la okcidenta literatura kanono, kiuj havigis la majoritaton de ties kulturaj topikoj, estas fundamente la homeraj poemoj kaj la Biblio, sur kiuj apogas sin la ceteraj verkistoj: abunda nombro de greklatinaj klasikuloj (Heziodo, Safo, Anakreono, Pindaro, Ezopo, Platono, Aristotelo, Eskilo, Sofoklo, Eŭripido, Aristofano, Herodoto, Tucidido, Hipokrato, Eŭklido, Arkimedo, Plaŭto, Terencio, Cicerono, Cezaro, Katulo, Virgilio, Horacio, Ovidio, Tito Livio, Strabono, Plinio, Seneko, Marcialo, Tacito, Plutarko, Apuleo, Ptolomeo, Galeno), kelkaj inter la ĉefaj kristanaj teologoj kaj mistikuloj (Aŭgusteno, Akvino, Kempis), Andrés Álvarez Cabanas, Iconografía de San Agustín, en Religión y Cultura, Real Monasterio de El Escorial, 1931, p. 285:
Saint-Aigulin - La Roche-Chalais (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.