cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Etoŝa-salebenaĵaj halofitaroj
Endemiismo
Agama etoshae (agamedoj), reptilio de dek kvar centimetroj de longo, nutriĝas de koleopteroj kaj termitoj en la sablaj grundoj de la ĉirkaŭaĵo de la saleca depresio. Ĝi estas la sola endemia besto de la ekoregiono.
Minacoj kaj konservado
La ekoregiono estas vundebla. La ĉefaj minacoj estas la uzado de pesticidoj kaj insekticidoj, la fiŝkaptado kaj la efiko de la turismo.
La ekoregiono tute troviĝas ene de la Nacia Parko Etoŝa. Plie, ĝi estas malsekejo protektata de la Ramsar-Interkonsento.
Tepeji del Río de Ocampo
Tepeji del Río de Ocampo estas unu el la 84 komunumoj de la meksika subŝtato Hidalgo, kiu situas en la centra Meksiko norde de la urbo de Meksiko. La ĉefurbo de la komunumo estas Tepeji del Río de Ocampo. Komunumo kaj urbo origine nomiĝis Tepeji del Río kaj ricevis la aldonon honore al la liberala politikisto Melchor Ocampo, kiu naskiĝis ĉi tie. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 13063.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 69755 loĝantojn. El tiuj estis 33947 viroj kaj 35808 virinoj. La komunumo havas surfacon de 393,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2150 metroj super la marnivelo. Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Tepeji situas inter valoj kaj norde havas grandan lagon nomata La Requena. Proksime al La Requena estas la golfa klubo Amanali, kun 18 golfaj truoj.
NGC 351
NGC 351 (aliaj indikoj — PGC 3693, UGC 639, MCG 0-3-57, ZWG 384.57) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Isar
Isar estas rivero en Tirolo (Aŭstrio) kaj Bavario (Germanio). Ĝi fontas en montaro Karwendel kaj norde de Scharnitz trafluas la landlimon al Germanio kaj poste la bar-lagon Sylvenstein.
Fluinte tra Munkeno, Freising kaj Landshut ĝi atingas kaj fluas en Danubon. Ĉe Munkeno debranĉiĝas artefarita kanalo, kiu norde de Moosburg refluas al Isar.
Ĝia baseno grandas ĉirkaŭ 8.370 km².
Movado por Rajtoj kaj Liberoj
La Movado por Rajtoj kaj Liberoj (Движение за права и свободи, Hak ve Özgürlükler Hareketi) estas centrisma politika partio de Bulgario, ofte priskribita kiel "etne turka partio". La partio estas membro de la Liberala Internacio kaj konsideras sin esti liberalisma partio, komparebla al la Sveda Popola Partio de Finnlando - la partio de la svedlingvaj finnlandanoj. Simile al la politika organizaĵo de tiu malplimulto, la Movado por Rajtoj kaj Liberoj koncentras siajn politikajn agojn al la interesoj de la turklingvaj civitanoj de Bulgario. La partio estas gvidata fare de la politikisto Ahmed Dogan ekde sia fondiĝo la 4-an de januaro 1990.
(16534) 1991 NB1
(16534) 1991 NB1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
San Giorgio di Nogaro
- prononco, jen itale, friule San Zorç di Noiâr, friule Sveti Jurij - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta Maria, ĉi tie kromnomata "nia damo de la doloroj", kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Carlino, Castions di Strada, Grado (GO), Marano Lagunare, Porpetto kaj Torviscosa.
Rumanlingvaj lernejoj en Ĉednestrio
Rumanlingvaj lernejoj en Ĉednestrio — estas lernejoj, lokitaj en Ĉednestrio, kontrolitaj de ministerio pri edukado de Moldavio, lingvo de instruado de kiuj estas rumana lingvo. Nuntempe, laŭleĝa statuso de tiuj lernejoj faras konfliktojn, tial, kial Ĉednestrio de-fakto ne estas kontrolita de Moldavio.
Situacio post 1992 jaro
Ĉednestriaj aŭtoritatoj ignoris moldavan leĝon pri oficia lingvo, kiu estis akceptita en 1989 jaro, laŭ kiu rumana lingvo estis konciderata kiel oficia lingvo de Moldavio, kaj ĉednestriaj aŭtoritatoj truddevigis al rumanlingvaj lernejoj en Ĉednestrio uzi moldavan dialekton kun cirila alfabeto. Post la fino de milito en 1992 jaro lokaj lernejoj trovis al flua kontrolo de ĉednestriaj aŭtoritatoj. Lernejoj, kiuj dezitis uzi rumanan lingvon, okazis sub premo de aŭtoritatoj, kaj plimulte el ili denove estis truddevigitaj uzi moldavan dialekton. Nur 6 lernejoj en Ĉednestrio sukcesis ŝpari rumanan lingvon kiel lingvo de instruado.
Listo de rumanlingvaj lernejoj en Ĉednestrio
Nuntempe ekzistas 6 de rumanlingvaj lernejoj en diversaj ĉednestriaj urboj kaj vilaĝoj:
Boa Vista do Tupim
Boa Vista do Tupim estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 17.991 loĝantojn en 2010.
10716 Olivermorton
10716 Olivermorton estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan sciencan verkiston Oliver Morton, kiu verkis pri la kresko de la scienca kono kaj pri ties sekvoj, kun precipa intereso por la planedoscienco kaj la interdisciplineca perspektivo, kiun tio promesas.
Holenberg
Holenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Holzminden de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Mulholland Drive
Mulholland Drive estas usona filmo reĝisorita kaj surscenigita de David Lynch. Ĝia titolo aludas al la serpentforma kaj danĝera vojo, kiu kondukas al Holivudo.
La rakonto absorbis multajn spektantojn pro sia aparteco kaj sia pensigeco. Efektive, la unua vidado de la filmo igas pli da demando ol da respondo ĉe la spektanto kaj ĉiu deduktas malsame tiun simbolplenan filmon, kies strukturo similas al tiuj de The Wizard of Oz, Vertigo aŭ Persona.
Aperante en 2001 en la Festivalo de Cannes, ĝi ricevis imponajn aklamojn kaj Lynch estis premiita la Plej Bona Reĝisoro (kune kun Joel Coen por The Man Who Wasn't There). Kaj spite al ne tiel grava publika bonvenigo, la filmo fariĝis poste vere kulta kaj multaj diskutadoj burĝonis rete por malkodi la indicojn donitajn de Lynch.
Alfilmiĝo
Skize, Mulholland Dr. estis televida projekto. David Lynch, kiu jam spertis pri TV-serioj kiel interalie Twin Peaks, planis filmi duhoran epizodon poste sekvotan de aliaj. Sed la produktantoj, la televida ĉeno ABC (American Broadcasting Company), postulis multajn aranĝojn kaj drastajn forprenojn. Eĉ se Lynch efektivigus la aranĝojn, la dissenda firmao ne akceptus plu subteni la reĝisoron.
Feliĉe, Lynch konservis la rajton disponi pri sia verko kaj helpe de 7 milionoj dolaroj de Canal+, franca televidĉeno, adaptis la epizodon al vera filmo je 2 horoj kaj duono.
Intrigo
'Mulholland Dr. estas la tipa filmo, kiun oni devas spekti antaŭ ol vidi iajn ajn kritikojn aŭ analizojn. Malkaŝi eĉ parton de la scenaro por la nekonatuloj estas surprizfuŝado. Estas do ege konsilate spekti la filmon antaŭ plulegi.'
Estus sensencaĵo prezenti la komencon de tiu filmo ĉar ĝia strukturo ne similas al la kutima scenara ŝablono. Ĉirkaŭ 60% de la filmtempo, la rakontado tute ŝanĝas kaj mergas nin en konfuzo kaj sindemandado pri la jam vidita parto de l' filmo. Kaj la solvo ne prezentiĝos je la filmfino, kiel iu povus prudente kredi, sed en la adaj revidoj de la filmo, en kiu staras multegaj indicoj, ofte sensignifaj, sed kiuj igas al pli abstraktaj demandoj.
Plurajn konkludojn spektantoj faris pri tiu verko. La plej kutima estas la jena : La filmo dividiĝas en du oponajn partojn, do konsekvence unu el ili estas malvera. Temus pri la sama rakonto, ĉu bona ĉu malbona, laŭ la vidpunkto de Diane, turmentita de memriproĉoj post la morto de Camilla, kiun ŝi mem aranĝis.
La stranga komenco (antaŭ la prezento), kiel la fino, estas tre gravaj por kapti la intrigsencon. Unue, oni ekvidas figurojn dancantajn antaŭ violkolora fono kaj riveliĝas ombraj vizaĝoj kiu montras rideteman junulinon kun du maljunaj homoj. Verŝajne temas pri Diane kies intenco estas fariĝi holivuda stelulo kaj siaj geavoj. Poste, en malluma ĉambro, la kamerao subiras al lita kapkuseno kvazaŭ ni enkorpiĝus iu kiu ekdormas. Ekde tiu preciza momento ĝis la malfermo de la blua skatolo kaj la vekiĝo de Diane, la rakonto do konsistus el nura sonĝo, kun realecaj paŭzoj (ĉu?) en kiuj rolas la malfeliĉa reĝisoro Adam Kesher kaj liaj disputoj kun la mafio.
La veran vizaĝon de Diane oni ekvidas post sia vekiĝo. Ŝi kondutas freneze, ne plu bele aspektas, masturbiĝas pro ama kaj amora manko, kaj regule havas delirajn ekbrilojn pri la estinteco. Camilla Rhodes estas fakte manipulista aktorino, kiu nur ŝuldas sian sukceson al mafio kaj rendevuis Diane antaŭ ol malfideli ŝin kun sia nova koramiko la reĝisoro Adam. Diane ne povas ĝin elteni kaj decidas dungi murdiston por mortigi la perfidulinon. Post la morto de Camilla (kies simbolo estas la blua ŝlosilo sur la tablo), Diane dormiĝas.
La alveno de Betty al Holivudo estas nur bonigita sonĝo de sia vivo en kiu ŝi bonvenas la vojerarintan Rita kaj helpas ŝin, eĉ post la malkovro ke ŝi ne konas ŝian onklinon. En la sonĝo, estas ŝi, kaj ne Camilla, kiu estas fariĝanta stelulo. Sed la realeco tiam kaj tiam reaperas, kiel en la kafejo, malantaŭ kiu kasiĝas abomena monstro ; kiel en la teatro Silencio, klimaksejo de la intrigo. Camilla komprenas la kialon de la blua kaj dezajna ŝlosilo, simbolo de sia morto, kaj finiĝas la sonĝo.
Analizo
Jen filmo kiu ne domaĝas sian publikon, kiu ade taŭzas kaj turmentas onin per labirinta intrigo. Tamen, la spektado ne estas malagrabla, sen ia ajn masoĥista deziro, oni plezuras ensorĉiĝi de la Lynch-a turmento. Se eblas tiun dirmanieron, oni povus eĉ taksi ĝin pli "kina" ol aliaj filmoj. T.e. ke filmo kiu ne pretendas rakonti pli ol si mem, kies intrigo giradas, estas multe pli riĉa en sia strukturo ol en sia rakonto. Ĝi firmigas sian memon. La rakonta malrealeco ne estas malpli kredinda ol la malrealeco de sia konstruado. Tamen la rakonto onin mokŝercas, interplektante ligojn, dissemante spurojn, sen deviga kialo. Kvazaŭ temus pri senbaza rakonto, sen antaŭpripensado, vera deliro! Sed kio estas kino, se ne rakonto de deliroj, aŭ plivole deliraroj, sen rilatoj unu la aliajn?
Mulholland Dr. majstre ludas kun tiaj iloj, kaj ankaŭ mokadas la kliŝojn de pli ol jarcento de filmaro. Ĉugoj ne plu sin pelas al aŭtakcidentejo, ili fariĝis ĝusatigitaj. Eĉ la aŭto ne eksplodas, ĝi nur ordinare flamiĝas. La holivuda revo post ripetadoj de similaj intrigoj fariĝis koŝmara. Vakeroj estas kompatindaj, reĝisoroj estas kokritaj kaj steluloj estas interŝanĝeblaj. Ili eĉ interŝanĝas nomojn : Camilla Rhodes-on multaj aktorinoj rolas!
Ne ekzistas orkestro, sed tamen ĝin oni aŭdas! la anoncisto klamas en la Klubo Silento. Ne estas rakonto, kaj tamen rakonto inklinas disvolviĝi, pulsigita de nia menso. Temas nur pri son-veturilo, pri filmo, pri iluzio. Eĉ se steluloj mortas, restas la bendo, la filmorulo. Kiel la kantista voĉo en la klubo kiu daŭras, eĉ se la kantisto forpasis. Kiel por la kinematografio kiu transvivas siajn stelulojn, siajn revojn kaj siajn koŝmarojn. Silentu!
Stříbrnice
Nomon Stříbrnice havas plej da lokoj en Ĉeĥio:
Mulholland Drive
La dek indicoj de David Lynch
En la usona kaj brita DVD, David Lynch, kiu tute rifuzis komenteti la cerbumigan filmon, tamen skribis dek indicojn por ke la spektantoj pli facile divenu la solvon. Sed multaj pensas ke ĉi-tio estas nur ia blago de la reĝisoro kiu kutime emas tutsilenti pri sia verko. Tiuj indicoj estas do eble nur faritaj por eĉ pli kompleksigi la aferon erarigante la leganton.
Turgutreis
Turgutreis estas urbo en provinco Muğla en Turkio. Ĝi apartenas al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Fernando Meira
Fernando Meira (naskiĝis la 5-an de junio de 1978) estas portugala futbalisto. Li interalie estis membro de la portugala nacia teamo de futbalo konkuranta pri la Futbala Mondpokalo 2006 en Germanio.
12033 Anselmo
12033 Anselmo estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Ulisse Munari elde la stacio Cima Ekar de la observatorio de Asiago, apud Asiago en Italio.
Monaĥejo Werden
La monaĥejo Werden estis Benediktana monaĥejo en Werden ĉe Ruhr, hodiaŭ Essen-Werden. Werden estis ekde ĉ. 800 princlando kiu senpere substaris la imperiestron de la romia-germanan imperiestron; la monaĥejo do estis imperia abatejo. Ĝi apartenis al la imperia cirklo Malsupra Rejno-Vestfalio. Dum la jaro 1803 la monaĥejo estis malfondata, la urbo Werden venis al Prusio. En 1929 la distrikto Essen estis dissolvata kaj Werden estis enkomunumigata al la urbo Essen. Ekde 1945 en la iama monaĥejodomo estas la ĉefrezidejo de la Arta Universitato Folkwang por muziko, teatro kaj danco.
12033 Anselmo
Nomo
Ĝia nomo honoras Anselmo Antonini, amatoran astronomon de la Grupo de Montelupo.
Monaĥejo Werden
Ekde la sekularigo la abata preĝejo estis uzata kiel paroka preĝejo, en 1993 ĝi estis levata kiel papa Basilica minor (eta baziliko).
La fondo de la monaĥejo
La fondado de Werden troviĝas dum la ŝanĝo de la 8-a al la 9-a jarcento kaj estas nedisigeble ligata kun la persono de la sanktulo kaj misiisto Ludgero (n. ĉ. 742; m. 809). Kiel siaj antaŭuloj Winfried Bonifatius kaj Gregor de Utrecht la 742 en okcidenta Frislando naskita Ludgero aktivis unue en Frislando, tiam post la konkero de Saksio fare de Karolo la Granda en Vestfalio ekde Monastero. Laŭ la dokumentoj komence de la jaro 796, do antaŭ 1200 jaroj, Ludgero, jam unua episkopo de Monastero, aperis ĉe la malsupra Ruhr, kie li post ampleksaj akiradoj de lando per donacoj, aĉetoj aŭ interŝanĝoj povis fondi sur sia heredbieno 799 monaĥejon: la monaĥejo Werden.
La loko troviĝas sur la maldekstra bordo de la rivero Ruhr sur plilarĝiĝinta, seninunda valofundo, kiu transiras al flankovalo trafluata de riveretoj (i.a. Klemensborn). Per tio ĝi situas ĉe transirejo trans la rivero, ĉi tie fluanta nordsuden. Sude kaj oriente la ĉirkaŭa montetaro Niederbergische Hügelland plialtiĝas ĝis 140 metroj super NN. Tralasejoj permesas ĉi tie la alligon de Werden al la mezepoka stratsistemo de la Kolonja strato (nord-suda konekto), dume la Ruhr-transiro alligis la lokon kun la Hellweg (konekto okcident-orienten).
La Ludgerida propra monaĥejo
La direktadon de la tiel fondita propra monaĥejo de Werden tenis la Ludgera familio, komence ĝis lia morto en (809) la sanktulo mem, poste lia frato Hildegrim de Chalons|Hildigrimo la 1-a (809-827) kaj la Ludgeridoj Gerfrido (827-839), Tiatgrimo (840?), Altfrido (840-849) kaj Hildigrimo la 2-a (853/864-886). Per la Ludgeridoj Werden estis ligita en persona unio kun la episkopejoj de Monastero (ĝis 849) resp. Halberstadt (ĝis 886); ankaŭ la kuniro de Werden kaj Helmstedt povus esti okazinta tiutempe. La Bertoldaj tumultoj post meze de la 9-a jarcento enkondukis tiam la finon de la propra monaĥejo laŭ Ludgerida modelo. Kun Hildigrimo la 2a 853/864 ja refoje Ludgerido iĝis abato de Werden, tamen dum lia oficdaŭro la orientfranka reĝo Ludoviko la pli juna (876-882) koncedis la privilegion pri reĝa protekto, imuneco kaj libera elekto de abato; unuafoje la monaĥoj elektis abaton post la morto de Hildigrimo la 2-a (886). Komenciĝis la epoko de la elektabatoj de Werden.
La monaĥejo kaj la reĝoj
Ekde la 10-a ĝis la 12-a jarcento la monaĥejo travivis favoran evoluon. La (parte falsitaj) privilegioj de la germanaj reĝoj kaj imperiestroj el Otida, Salia (Konradida) kaj fru-Ŝtaŭfa tempo fortigas la ligojn inter la monaĥejo kaj la regantoj, sub kies protekto troviĝis nun la regnomonaĥejo Werden. La materia bazo de la monaĥejo estis konsiderinda, kiel legeblas en la jam ekde frua tempo ekzistaj registroj de la suvereneco de Werden kaj laŭ la posedaĵo en la proksimeco (Werden, Friemersheim), en Vestfalio, Orientsaksio (Helmstedt) kaj Frislando, tamen ĝi estus stagnanta dum la 11-a jarcento, kiel dedukteblas el la administra dispono de la abatoj Geroldo (1031-1050) kaj Gero (1050-1063). Al tiu konformis eble ankaŭ la pli modesta kaj severa vivstilo, kiun montras la benediktana monaĥejo tiutempe kaj ĝis en la 12-a jarcento. Kun abato Vilhelmo la 1-a (1151-1160), sub kiu estis farataj la lastaj partoj de la t.n. granda privilegilibro de Werden, tiu interna florepoko atingis sian finon, malgraŭ tio, ke la sekvaj abatoj eksteren pli engaĝis en la imperiestra politiko kaj sciis intensigi siajn rilatojn al la papeco. Ekz. abato Adolfo la 1-a (1160-1173) partoprenis la militiron de Frederiko Ruĝbarba kontraŭ Romo. Abato Heriberto la 2-a (1197-1226) grave rolis dum la Velfa-Ŝtaŭfa tronkonflikto kaj profitis el ĝi: li ricevis privilegiojn de la reĝo Oto la 4-a (1198-1215/1218) kaj dokumento de la Germana reĝo Henriko la 7-a (1220-1235) nomas lin princo, indiko pri la rekta regnosubmetiteco de Werden kaj pri la malgranda reglando plej malfrue en la komenco de la 13-a jarcento formiĝanta inter (la hodiaŭa urbopartoj de Essen) Kettwig kaj Heisingen, Bredeney kaj Heidhausen el posedaĵoj kaj privilegioj de la abato.
La frua novepoko
Ankaŭ ekde la 16a ĝis la 18-a jarcento la historio de la monaĥejo Werden pasis tute ne trankvila. Abato kaj la monaĥaro ja plue defendis sian etan teritorion kontraŭ Werden kaj la monaĥejovokto, ankaŭ tenis sian ampleksan posedaĵon en Nordgermanio, tamen la progresado de la reformacio ekde 1550 kaŭzis tumulton, same la transpreno de la vokteco pri la katolika monaĥejo Werden fare de la protestanta princo-elektisto Ernesto de Brandenburg (1609). Dum la Tridekjara Milito (1618-1648) la monaĥa komunumo povis defendi sin sub la abato kaj „imperiestra ĝeneral-milita komisario“ Hugo Preutaeus (1614-1646), ekde la 2-a duono de la 17-a jarcento interkonsentiĝis la prusa vokto kaj la katolika abato. Barokaj monaĥaj novkonstruajoj, drapfarejoj kaj karbominado stampas la ekonomian evoluon de Werden dum la 18-a jarcento, ekz. sub la abatoj Celestino de Geismar (1706-1718), Benedikto de Geismar (1728-1757) aŭ Anselmo Sonius (1757-1774). Tiam la abatejo estis sekularigita en la jaroj 1802/1803. Ĝi iĝis definitive - post la interludo de la Franca grandduklando Berg (1808-1815) - Prusa (1815/1816).
La teritorio de la monaĥejo
Kun la sekularigo ankaŭ la teritorio de Werden venis al Prusujo. Tie ĉi la (malfru)-mezepoka abato praktikis sian ofte disputatan suverenecon. Tiun ĉi minacis kaj limigis la potencaj najbaroj de la abatoj de Werden. Precipe per la rimedo de la eklezia vokteco la grafoj de Altena aŭ tiuj de la Mark provis akiri influon sur la aferoj de Werden, sed trafis je tio en la 13-a jarcento sur la decida rezisto de la kolonjaj arkiepiskopoj. La konfliktoj pri la nova Isenburg meze de la 13-a jarcento estis ekzemplaj por tio. Werden jam estis bufroŝtato inter la du potencblokoj. Per la batalo de Worringen (1288) kaj la malvenko de la kolonja ĉefepiskopo Sigfrido de Westerburg sendube ŝanĝiĝis la potencrilatoj. La abatejo nun sincere serĉis la apogon de la grafoj de la Mark kaj ties voktoj. La ekonomia kadukiĝo de la abatejo plifortigis sekvatempe la influon de la Mark-anoj sur la teritorion de Werden. Tio laste, sed ne balaste, iĝis rimarkebla en la rilato de vokto kaj abato al la formiĝanta urbo Werden.
Urbario de la monaĥejo
la urbario de la monaĥejo de ĉ. um 900 estas unu el la plej gravaj frumezepokaj monaĥejaj urbarioj de Germanujo (krom ekz. tiu Prüm), ĉar ĝi estas unu el la malmultaj (ekz. la urbarioj de Freckenhorst kaj Essen), kiu krom la latina ankaŭ uzas la malnovgermanan lingvon. En tiu urbario multaj lokoj estas unuafoje menciitaj kaj hodiaŭ povas atentigi pri pli ol 1000-jara historio.
La urbo Werden
La komenciĝoj de la urbo Werden estas en la mallumo, tamen supozeblas, ke jam baldaŭ apud la monaĥejo, kiu ja estis ekonomia faktoro por sia ĉirkaŭaĵo, establiĝis malgrandeta setlejo kun foirejo, komercistoj kaj metiistoj. Dum la unuaj jaroj (proksimume 800) la monaĥejo povus esti prizorgante sin per agrikultura superproduktado: monaĥoj kaj konstrumetiistoj ĉe la monaĥejaj preĝejo kaj konstruaĵoj devis esti prizorgataj. La memzorgado de la monaĥejo povis funkcii nur jarojn poste. En la 12-a jarcento dokumentas disaj fontindikoj – i.a. la markado de la setlejo kiel civito kaj la nomado de (urbo?-) muro – la evoluon al urbo. En 1256 – verŝajne post la elŝaltado de la urbovokto dependa de la abato (1240) – grafo Oto de Altena (1249-1262) privilegiis la civitanoj de Werden, por tiuj li eksplicite enmetis sin kiel defendanto del ilia liberteco (kontraŭ la abato). Male la interkonsento "pri la fondado kaj fortikado de la urbo" (t.n. urbofonda dokumento de la 22-a de julio 1317) inter la grafo Engelbert la 2-a de la Mark (1308-1328) kaj la abato de Werden Vilhelmo la 2-a (1310-1330) estis kompromiso, kiu garantiis al la abato kiel urba kaj landa reganto gravajn privilegiojn en la urbo (monfarado, dogano, rajtoj ĉe la akcepto de judoj kaj monpruntedonantoj). Abato kaj abatejo tamen sekvatempe estis pli kaj pli elpelataj el la urbo. La plej malnovan urboprivilegion (25-a de novembro 1371) ediktis la vokto Engelbert la 3-a de la Mark (1347-1391) sen partopreno de la abato. Ĝi dekretis i.a. la fondadon de tri gildoj kaj regulis la akcepto de civitanoj en la urbon. Certa relativigo de la vokteca potencstato ekestis preskaŭ jaro poste, kiam Engelbert deklaris, krom la vokteco posedi neniujn pluajn privilegiojn en la urbo kaj en la juĝejo de Werden. En la 15-a jarcento – la kadukiĝo de la abatejo tion ebligis – la urbo akiris pli da influo: vinakcizo, pontomono, murkonstruo kaj la fortikado de la Ruhr-ponto nun apartenis al la taskaro de urba memadministrado,je kies pinto staris konsilantaro kaj urbestro. Kun 700 ĝis 800 loĝantoj (inkluzive de la abatejanoj) Werden ĉe tio estis modesta urbeto ene de same modesta teritorio. Tio esence restis – spite de reformacio kaj protestanta-prusa eklezivokteco – dum la frua novepeoko. proksimume
La duobla abatejo Werden-Helmstedt
Oni ne forgesu, ke la abatoj de Werden dum la tuta mezepoko kaj la frua novepoko samtempe estris la monaĥejon St. Ludgero de Helmstedt. Ankaŭ en Helmstedt rezultis al ili plej malfrue ekde la mezo de la 12-a jarcento urbo, kiu post la brulkatastrofo de 1200 (dum la Germana tronkonflikto) je ĉ. 1230 unuafoje estis ĉirkaŭmurigata kaj en la paso de la 13-a jarcento iĝis pleje memstara de la abato de Werden kiel urboreganto. La urboregaj rajtoj transiris ĉe tio al la konsilantaro de Helmstedt kaj al la Velfaj dukoj. Tiuj posedis ekde 1180 la eklezivoktejon pri la monaĥejo kaj oni formale koncedis al ili Helmstedt en 1490. Fine de la 15-a jarcento la loĝantonombro de la urbo devus sumiĝi je proksimume 3000.
Joachim Marquardt
Joachim MARQUARDT (naskiĝinta en Dancigo en la 19-a de aprilo 1812, mortinta la 30-an de novembro 1882 en Gotha) estis germana historiisto, filologo kaj instruisto.
Vivo
Post privata instruitado Marquardt ekfrekventis en 1823 la gimnazion en Dancigo. Ekde 1830 li studis antaŭ ĉio klasikan filologion. Influoj venis de Hegel, Schleiermacher kaj August Boeckh. De la laste menciita Marquardt lernis la interesiĝon pri la ŝtata vivo en antikveco kiel ankaŭ la emon sistemigi la instruotaĵojn. En 1831/32 li iris unu semestron al Lepsiko por aŭdi la ĉefan reprezentaton de la kritika-ekzegeza lingviko, Gottfried Hermann.
En 1833 li ricevis la licencon je instruado kaj servis unue, en 1834, kiel helpinstruisto ĉe la Friedrich-Wilhelms-gimnazio, ekde 1836 kiel ordinara instruisto ĉe la gimnazio en Dancigo. En 1840 li doktoriĝis en Kenigsbergo per skribaĵo pri la romiaj kavaliroj, cetere la unua grava kompleksa studo pri tiu ĉi temo. La saman jaron li iĝis profesoro. En 1856 li iĝis lernejestro ĉe la Friedrich-Wilhelms-gimnazio en Poznano sed iris jam tri jarojn poste al Gotha por gvidi la nove fonditan Ernestinum-gimnazion.
Graveco
Marquardt estis engaĝiĝinta instruisto kiu sekvis la ideojn reformhumanismajn de Wilhelm von Humboldt. Li sukcesis kombini aŭtoritatecon kun vivantaj instruhoroj kaj gajnis grandan reputacion kiel instruisto.
Krom skribaĵo pri Kiziko (1836), laboroj pri la kuratoroj (logisteis) de la imperiestra epoko (1834 ) kaj la Augustales (1847) li verkis plurajn etajn eseojn kaj recenzojn, ĉefe pri la romia historio.
Manlibroj pri ŝtata administrado kaj pri la privata vivo de la romianoj helpis famigi lin kiel elstaran historiiston pri antikveco. Liaj tiurilataj skribaĵoj estis posteŭlaj al la Handbuch der römischen Alterthümer de Wilhelm Adolf Becker. Kiam ĉe la morto de Becker mankis ankoraŭ unu volumo (1846), Marquardt deklaris sin preta kontinuigi la verkon kaj eldonis inter 1849 (fino de la 2-a volumo) kaj 1867 tri aliajn volumojn. Tiun ĉi taskon li dividis inter si kaj Theodor Mommsen tiel: Mommsen prilaboris la romian ŝtatan leĝaron kaj Marquardt la administradon en Italio kaj en la provincoj kaj krome la diversajn branĉojn de administrado (financa, milita, sakrala). Krome Marquardt verkis la parton pri la privata vivo ĉiutaga de la romianoj (familio, perlaboroj, distrado).
De Römische Staatsverwaltung eldonitis inter 1873-78 tri volumoj (kiel serio 4-6) kaj inter 1879-82 la du volumoj pri la privata vivo de la romianoj (=serio 7 de la tuta verkaro). De la 2-a eldono Marquardt povis ankoraŭ kontroli la 1-an volumon de "Staatsverwaltung" (1881), la 2-an kaj la 3-an kontrolis kaj plibonigis Hermann Dessau kaj Alfred von Domaszewski respektive Georg Wissowa (1884/85), la volumojn pri la privataĵoj A. Mau (1886).
La kvin volumoj de Marquardt estas, malgraŭ la pligrandiĝo de la fontaro intertempe (novaj enskriboj, intensa esplorado dum 1 jarcento ktp) ankoraŭ hodiaŭ legindaj.
Danio
Danio, ankaŭ nomata Danlando aŭ Danujo (oficiale Reĝlando Danio, Kongeriget Danmark ), estas la plej malgranda kaj sudokcidenta lando de la nordaj landoj. Ĝi situas norde de Germanio (la nura tera najbaro), sudokcidente de Svedio, kaj sude de Norvegio. Ĝi situas en Skandinavio en la norda parto de Eŭropo, sed ne sur la Skandinavia duoninsulo.
La lando situas inter la Balta maro kaj la Norda Maro. Ĝi fizike konsistas el duoninsulo Jutlando kaj 443 nomohavaj insuloj, el kiuj nur 74 loĝatas. Plej gravaj insuloj estas la Nordjutlanda insulo, Fyn, Sjælland (ejo de ĉefurbo Kopenhago) kaj Bornholm. Sude ĝi havas mallongan terlimon al Germanio, norde kaj oriente marlimas al Norvegio kaj Svedio pere de maretoj Skagerrak kaj Kattegat.
Danio estas konstitucia monarkio, unu el la plej malnovaj monarkioj de la mondo, kaj estas parto de la Eŭropa Unio. Gronlando kaj la Ferooj estas la kronaj teritorioj de Danio, unu la alia kun federacia reĝo. Danio estis elektata kiel membro de la UN-a Konsilio de Sekureco kaj regas en la skandinava modelo de publikaj servoj.
La unuigita reĝlando Danio aperis en la 10-a jarcento kiel mara nacio lerta en la lukto por kontrolo de la Balta Maro. Danio, Svedio kaj Norvegio estis regataj sub la Unio de Kalmar, establita en 1397 kaj finiĝinta per la sveda secesio en 1523. Danio kaj Norvegio restis sub la sama monarko ĝis eksteraj fortoj dissolvis la union en 1814. La malplibonigo de la Reĝlando Norvegio, kaŭzita de la Nigra Morto, ebligis al Danio ekspansieman kolonian reĝlandon el tiu unio: Feroaj Insuloj kaj Gronlando estas restaĵoj. Komenciĝante en la 17-a jarcento, ekzistis pluraj terenocedoj; tiuj kulminis en la 1830-aj jaroj kun ondo de naciistaj movadoj, kiuj estis venkataj en la jaro 1864 dum la Dua Ŝlesviga Milito. Danio restis neŭtrala dum Unua mondmilito. En aprilo 1940, germana invado vidis mallongajn armeajn bataletojn dum la dana rezista movado estis aktiva de 1943 ĝis la germana kapitulaco en majo 1945. Industriigita eksportfirmao de agrikultura produkto en la dua duono de la 19-a jarcento, Danio lanĉis sociajn kaj labormerkatajn reformojn en la 20-a jarcento kiu kreis la bazon por la nuna sociala ŝtat-modelo kun tre evoluinta miksa ekonomio.
Danoj ĝuas altan vivnivelon kaj la lando troviĝas inter la unuaj pozicioj tutmonde rilate al la eduko, sanservo, protekto de civilaj liberecoj, demokratia administrado, prospero kaj homa evoluo. La lando enviciĝas kiel tiu kun la plej alta socia moviĝeblo de la mondo, altnivela enspezegaleco, ĝi estas la malplej korupta lando en la mondo, havas unu el la plej altaj popersonaj enspezoj de la mondo, kaj unu el la landoj kun la plej altaj impostoj por personoj. Granda plimulto de danoj estas membroj de la Dana Evangelia Luterana Eklezio, kvankam la konstitucio garantias religian liberecon.
Våler (Innlandet)
Våler estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Hedmark. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun (Torsby, la lasta el la listo, situas en Svedio).
Danio
Prahistoriaj kulturoj
Kvankam oni pensas ke la teritorio estis loĝata antaŭ ĉirkaŭ 120 000 jaroj, la unuaj restaĵoj arkeologiaj rilataj kun la homa ĉeesto datiĝas de la oscilado de Bølling, el 12 500-12 000 a. K.
Vikingoj kaj Mezepoko
Dum la epoko de la ĝermanaj popoloj (50 a. K.-789 p. K.), ĉirkaŭ la jaro 200, la praskandinava lingvo disiĝis de la praĝermana lingvo, kvankam oni kredas ke en tiu tempo la diferencoj estis minimumaj. Dum la vikinga epoko (789-1100 p. K.) naskiĝis la malnovnordlanda lingvo kiel evoluo de la praskandinava. La dialektoj de tiu ĉi lingvo iĝis la nunaj skandinavaj lingvoj: sveda, norvega, dana kaj islanda.
Danio estis unuigita de Harald Blåtand ĉirkaŭ la jaro 980. En la 11-a jarcento la danaj kaj norvegaj vikingoj atakis la plej grandan parton de Okcidenta Eŭropo, regante parton de Anglio, kaj fondante aliajn ŝtatojn, kia la duklando Normandio. Krome, la danaj vikingoj faris multajn ekspediciojn ĉe la Mediteraneo. En la unuaj ekspedicioj, ili iris tra la nordo kaj oriento de Iberio, esplorante tiun ĉi teritorion. Oni scias ke ili okazigis teroron, multajn mortojn kaj ekonomiajn perdojn al la kristanaj ŝtatoj.
La danaj vikingoj kreis la Reĝlandon Sicilio. Krome, oni scias ke ili intencis forbruligi Romon kaj porti la kapon de la Papo al Danio. Tamen, la geografiaj konoj de la vikingoj estis nesufiĉaj. Ili navigis ĝis urbo en norda Italio nomata "Luna" kaj vidinte ĝiajn orkolorajn preĝejajn turojn, kune al la laciĝo kiun ili havis post unujara navigado, ili eĉ ne haltis por pripensi ĉu tiu estus ja Romo aŭ ne. Ili forrabis ĝin kaj la kapo kiun ili poste pendigis ie en Danio estis tiu de la episkopo de Luna.
La vikingoj atingis eĉ Konstantinopolon, ĉefurbo de la Bizanca Imperio sieĝante ĝin. La bizanca imperiestro restis tiel impresita pro la forteco de la vikingoj ke, post la malvenko de tiuj ĉi, li mendis regimenton de vikingaj solduloj por ke ili estu sia persona gardistaro, kvankam ĝi estis plejparte formita de svedaj vikingoj. La vikinga epoko finiĝis ĉirkaŭ la jaro 1100, kiam la traesploroj vikingaj finiĝis. Multaj historiistoj konsentas ke la fino de la vikinga epoko estis la batalo de Stamford Bridge en 1066. Pro la granda influo vikinga en Britio, la angla lingvo havas certajn vortojn similajn al la dana, sveda kaj norvega ĉar ili ĉiuj estas dialektoj de la malnovnordlanda lingvo.
Poste, Danio posedis dum jarcentoj Norvegion kaj Islandon, kaj okaze, Svedion (Unio de Kalmar), parton de la Virgulininsuloj, parton de la Baltia marbordo kaj kio nun estas la nordo de Germanio. Estonio estis konkerita de dana krucmilito por evangelizi la paganajn estonajn teritoriojn, gvidata de Valdemar la 2-a kaj la ĉefepiskopo Anders Sunesen, krome alia influa ĉefepiskopo de la epoko, Absalon (fondinto de Kopenhago), venkis en la batalo de Lindaniso, proksime al Talino, en 1219. Laŭ la mito, la dana flago Dannebrog" (La Granda Nordia Kruco blanka simbolas la puran kristanismon de Danio sur ruĝa fundo simbolanta la sangon de la malamikoj) falis el la ĉielo por ke la danoj venku en la milito. La estonaj teritorioj estis venditaj en 1346 fare de la dana reĝo Kristoforo la 2-a, al la Teŭtonoj kontraŭ 190 00 markoj kontraŭ la oponiĝo de la papo.
Frua moderna historio (1536-1849)
Post kiam Svedio entute liberiĝis de la Unio, Danio provis plurajn okazojn por certigi kontrolon de sia najbaro. La reĝo Kristiano la 4a atakis Svedion en la milito de Kalmar 1611-1613 sed ne plenumis sian ĉefan celon devigi ĝian revenon al la unio. La milito kaŭzis neniujn teritoriajn ŝanĝojn, sed Svedio estis devigata pagi militkompenson de 1-miliona arĝenta riksdalero al Danio, kvanto konata kiel la Älvsborg elaĉetomono. La reĝo Kristiano uzis tiun monon por fondi plurajn urbojn kaj fortikaĵojn, precipe Glückstadt (fondita kiel rivalo al Hamburgo) kaj Kristianion. Inspirita fare de la Nederlanda Orienthinda Kompanio, li fondis similan danan firmaon kaj planis postuli Cejlonon kiel kolonion, sed la firmao nur sukcesis akiri Trankebaron de Koromandela Marbordo de Hindio. La grandaj koloniaj aspiroj de Danio estis limigitaj al kelkaj esencaj komercstacioj en Afriko kaj Hindio. La imperio estis daŭrigita per komerco kun aliaj gravaj potencoj, kaj plantejoj - finfine rimedmanko kaŭzis ĝian stagnon.
En la Tridekjara Milito, Kristiano provis iĝi la gvidanto de la luteranaj ŝtatoj en Germanio sed suferspertis gigantan malvenkon ĉe la Batalo de Lutter. La rezulto estis ke la katolika armeo sub Albrecht von Wallenstein povis invadi, okupi, kaj forŝteli Jutlandon, devigante Danion retiriĝi de la milito. Danio sukcesis eviti teritoriajn koncedojn, sed la interveno de la reĝo Gustavo la 2-a Adolfo en Germanio estis vidita kiel signo ke la armea forto de Svedio estis kreskanta, dum la influo de Danio en la regiono malkreskis. En 1643, svedaj armeoj invadis Jutlandon kaj postulis Skanion en 1644.
En la Traktato de Brømsebro de 1645, Danio transcedis Halland, Gotlandon, la lastajn partojn de dana Estonio, kaj plurajn provincojn en Norvegio. En 1657, la reĝo Frederiko la 3-a deklaris la militon kontraŭ Svedio kaj marŝis sur Bremen-Verden. Tio kaŭzis masivan danan malvenkon kaj la armeoj de la reĝo kiun Karolo la 10-a Gustavo konkeris al same Jutlando, Fueno, kaj multe de Zelando antaŭ subskribadoj de la Paco de Roskilde en februaro 1658 kiu donis svedian kontrolon de Skanio, Blekingon, Trøndelag, kaj la insulo Bornholm. Karolo la 10-a Gustavo rapide bedaŭris ne ruinigi Danion kaj en aŭgusto 1658, li komencis dujaran longan sieĝon de Kopenhago sed ne forprenis la ĉefurbon. En la sekva packontrakto, Danio sukcesis konservi sian sendependecon kaj reakiri kontrolon de Trøndelag kaj Bornholm. Danio provis reakiri regadon de Skanio en la Skania Milito (1675-1679) sed ĝi finiĝis en fiasko. Sekvante la Grandan Nordian Militon (1700-21), Danio sukcesis reestigi regadon de la partoj de Ŝlesvigo kaj Holstinio regataj de la dinastio Holstein-Gottorp en 1721 kaj 1773, respektive. Danio prosperis multe en la lastaj jardekoj de la 18a jarcento pro sia neŭtrala statuso permesante al ĝi komerci kun ambaŭ flankoj en la multaj nuntempaj militoj. En la Napoleonaj Militoj, Danio komercis kaj kun Francio kaj kun Britio kaj eniris en la Ligon de Armita Neŭtraleco kun Rusio, Svedio, kaj Prusio. La britoj konsideris tion malamika ago kaj atakis Kopenhagon en 1801 kaj 1807, en unu kazo kidnapanta la danan floton, en la aliaj, bruligante grandajn partojn de la dana ĉefurbo. Tio kondukis al la tiel nomita Dan-brita milito de la kanonŝipoj. Brita regado de la akvovojoj inter Danio kaj Norvegio pruviĝis katastrofa al la sindikat-ekonomio kaj en 1813 Danio-Norvegio iĝis bankrota.
Konstitucia monarkio (1849-nuno)
Ĝermanta dana liberala kaj nacia movado akiris impeton en la 1830-aj jaroj; post la eŭropaj revolucioj de 1848, Danio pace iĝis konstitucia monarkio la 5an de junio 1849. Nova konstitucio establis du-ĉambran parlamenton. Danio militis kontraŭ Prusio kaj la habsburga Aŭstrio en kio iĝis konata kiel la Dua Ŝlesviga Milito, daŭrante de februaro ĝis oktobro 1864. Danio estis venkita kaj devigita cedi Ŝlesvigon kaj Holstenon al Prusio. Tiu perdo venis kiel la plej malfrua en la longa serio de malvenkoj kaj teritoria perdo kiuj komenciĝis en la 17-a jarcento. Post tiuj okazaĵoj, Danio iĝis neŭtrala en Eŭropo.
Industriigo venis al Danio en la dua duono de la 19-a jarcento. La unuaj fervojoj de la nacio estis konstruitaj en la 1850-aj jaroj, kaj plibonigitaj komunikadoj kaj transoceana komerco permesis al industrio formiĝi malgraŭ la manko de naturaj rimedoj en Danio. Sindikatoj formiĝis komence en la 1870-aj jaroj. Ekzistis konsiderinda migrado de homoj de la kamparo al la urboj, kaj dana agrikulturo koncentriĝis je la eksportado de laktaĵfabrikadoj kaj viandproduktoj.
Danio konservis sian neŭtralan sintenon dum la Unua mondmilito. Post la malvenko de Germanio, la Versailles-potencoj ofertis redoni la regionon Ŝlesvigo-Holsteno al Danio. Timante germanan iredentismon, Danio rifuzis pripensi la reliveron de la areo sen referendumo; la du ŝlesvigaj referendumoj okazis la 10an de februaro kaj la 14an de marton 1920, respektive. La 10an de julio 1920, Norda-Ŝlesvigo estis reakirita fare de Danio, tiel aldonante proksimume 163,600 loĝantojn kaj 3,984 kvadratajn kilometrojn.
Champagnac-la-Rivière
- jen france, prononco [], okcitane Champanhac - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rochechouart kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Habanoj
Habanoj (aŭ ankaŭ taŭfenoj el la germana taufen "bapti") estis anabaptismaj grupoj de kristanoj vivantaj en komunumoj en suda Moravio kaj en Slovakio. Konata estas ĝis hodiaŭ habana fajenco aŭ vino el habanaj vinkeloj.
Ronchin (stacidomo)
Ronchin estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Ronchin, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Blesovce
Blesovce, hungare Belesz [beles] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. La historiaj hungaraj loknomoj estis Bellesz kaj Blesovicz.
Situo
Blesovce situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo. Topoľčany troviĝas 13 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1246 en latina formo "terra nobilum de Beles". En 1828 vivis en Blesovicz 217 homoj en 31 domoj. En 1910 loĝis en Belesz 280 homoj, (276 slovakoj, 4 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Blesovce 380 homoj, (365 slovakoj, 2 ĉeĥoj kaj aliaj).
Verda Voĉo
Verda Voĉo estas junulara gazeto, kiu eldoniĝas ĉiun duan monaton de Korea Esperanto-Junularo (KEJ). Ĝi aperas en la plej lastaj 4 paĝoj de La Lanterno Azia, oficiala organo de Korea Esperanto-Asocio (KEA). Verda Voĉo eldoniĝis ekde 1989.
Ĝeneralaj rubrikoj
Ekde 2008 aperas:
Orašje
/ Орашје estas urbo kaj municipo en la Federacio Bosnio kaj Hercegovino, unu el la du partoj de Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi estas la administra centro de kantono nomata Posavina. Laŭ la censo de 2013 en la municipa teritorio vivis sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Villers-sous-Chalamont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Petra Haumann
Petra Haumann, laŭ hungarlingve kutima nomordo Haumann Petra estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia patro estis Péter Haumann.
Petra Haumann naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Petra Haumann maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1998. Ŝia ĉefinstruisto estis Miklós Benedek. Dum la studentaj jaroj ŝi havis rolojn en ĉefurbaj teatroj. Post la diplomo ŝi rolis kaj en la ĉefurbo kaj province. Ekde 2010 ŝi prezentas ankaŭ memstaran spektaklon pri verkoj de Frigyes Karinthy. Ŝi havis edzon inter 2005–2014, ŝi naskis en 2005 kaj 2011.
(108573) 2001 MN4
(108573) 2001 MN4 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Ĝia klinata discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de ĉi tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,29011 astronomia unuo, tie estas 43,400 milionoj da km.
Bogojina
Bogojina, hungare Bagonya estas vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika subregiono Pomurska, en municipo de Moravske Toplice.
Situo
La vilaĝo situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ flankovojoj.
Historio
La unua mencio devenis el 1208 en latina formo Bogin. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Lendva, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. Inter 1941-1945 denove apartenis al Hungario, ekde 1991 al Slovenio.
Ŝanhaja Franca Koncesio
La Ŝanhaja Franca Koncesio (en franca Concession française de Changhaï; en ĉina 上海法租界 Shànghǎi Fǎ Zūjiè) estis eksterlanda koncesio en Ŝanhajo, Ĉinio el 1849 ĝis 1946, kaj ĝi etendiĝis pli kaj pli fine de la 19a kaj komence de la 20a jarcentoj. La koncesio finis praktike en 1943 kiam la registaro de la Reĝimo de Vichy rezignis pri ĝi al la pro-japana puporegistaro de Nankino. La areo kovrita de la iama Franca Koncesio estis, dum multe de la 20a jarcento, unua rezideja kaj merkata distrikto de Ŝanhajo, kaj iĝis aknaŭ la centro de Katolikismo en Ŝanhajo. Spite la enorma disvolviĝo dum la lastaj jardekoj, la areo pluhavas distingan karakteron, kaj estas populara turisma destino.
Dilbert
Dilbert estas ĉiutaga bildostrio kreita de la usona bildliteraturisto Scott Adams. La bildstrio satiras pri oficeja laboro, nekompetentaj ĉefoj kaj sociaj misrilatoj.
La ĉefrolulo Dilbert, fake kompetenta sed socie misfunkcianta inĝeniero, laboras en fikcia entrepreno, kiu produktas ian specon de (neniam ekzakte priskribitaj) varoj. Liaj ĉefoj estas malkompetentaj, kaj ĉiuj roluloj, ĉefoj kaj kolegoj havas sociajn misfunkciojn, kio kaŭzas diversajn miskomprenojn kaj problemojn en la laborejo.
Ula (Turkio)
Ula estas urbo en provinco Muğla en Turkio. Ĝi apartenas al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Iván Komoróczy
Iván Komoróczy [komorOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Komoróczy Iván estis hungara juristo, subdepartementestro, pentristo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis császári, bicskei kaj komoróczi [ĉAsAri, biĉkei kaj komorOci]. Iván Komoróczy naskiĝis la  en Kántorjánosi, li mortis la  en Jármi.
László Berkeczy
BERKECZY László (pr. berkeci) estis rumanuja hungara, germana skulptisto naskiĝinta en Miercurea Ciuc la 29-an de junio 1925 kaj mortinta en Eschwege (Nord-Hessen, Germanujo) la 30-an de oktobro 2009.
Kariero
Inter 1947 kaj 1955 Berkeczy studis pentrarton kaj skulptarton en Bukareŝto kaj Kluĵo, intertempe li estis desegninstruisto. Inter 1955 kaj 1975 li laboris en Porcelanfabriko IRIS en Kluĵo en dekoracisekcio. Ekde 1975 li dediĉis sin al skulptado. En 1985 li elmigris al Germanujo. Li estis ekde 1991 ano de Kasseler Kunstverein.
(155334) 2006 DZ169
(155334) 2006 DZ169 estas marsrenkonta kaj terrenkonta amora asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj malproksime ekstere tanĝas tiun de la Tero.
Łasin
Łasin estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Łasin en distrikto Grudziądzki.
Vajominga bufo
La Vajominga bufo aŭ Bakstera bufo (Bufo baxteri sin. Anaxyrus baxteri) estas tre rara amfibio kiu ekzistas nur en kaptiveco kaj ene de la Nacia Naturrezervejo Lago Mortenson en Vajomingo en Usono. La Vajominga bufo estis listita kiel endanĝerita specio en 1984, kaj kiel formortinta en naturo ekde 1991. Antaŭ la okazo de la drasta malpliiĝo, tiu bufo estis klasita kiel subspecio de la Kanada bufo.
Luís Figo
Luís Filipe Madeira Caeiro Figo [luiŝ' figu] (naskiĝis la en Almada ĉe Lisbono) estas unu el la plej popularaj portugalaj futbalistoj. Li interalie estis membro de la portugala nacia teamo de futbalo konkuranta pri la Futbala Mondpokalo 2006 en Germanio.
Eksplodaĵo
Eksplodaĵo estas materialo, kiu estas aŭ kemie aŭ alimaniere energie nestabila aŭ produktas subitan ampleksigon de la materialo ofte elsendante varmon (varmegon) kaj ŝanĝon de premo, kun tipaj ekbrilo kaj bruego. Ĉi tiu subita keamia reakcio de eksplodaĵo estas nomata eksplodo.
Alivorte eksplodaĵo (aŭ eksplodmaterialo) estas reakcia substanco kiu enhavas grandan kvanton de potenciala energio kiu povas produkti eksplodon se ĝi estas liberigita subite, kutime akompanata de produktado de lumo, varmo, sono kaj premo. Eksplodŝarĝo estas mezurita kvanto de eksplodmaterialo, kiu povas esti komponita de nur unu ingredienco aŭ esti mikso enhavanta almenaŭ du substancojn.
Malnova urbodomo de Debrecen
La malnova urbodomo de Debrecen estas impona historia monumento en Debrecen, laŭ la ĉefvojo.
Eksplodaĵo
La potenciala energio stokita en eksplodmaterialo povas, por ekzemplo, esti
Malnova urbodomo de Debrecen
Historio
La unua urbodomo estis konstruita en 1531 en la sama loko. Post jaroj ĝi ofte estis trakonstruita aŭ renovigita. En 1802 incendio, en 1834 skismo okazis, kiu kaŭzis damaĝojn. La pli nova, nun videbla urbodomo finiĝis en 1844 (la konstruado okazis en pluraj etapoj). En la frua 1849 Lajos Kossuth kun la Tutlanda Patrujdefenda Komisiono loĝis en la konstruaĵo, krome ankaŭ la hungara krono estis tie. En 1888 signifa trakonstruo okazis: la malfermaj arkadoj iĝis fermaj, el la prizono oni faris kontorojn. En 1916 estis konstruita traira ponto al la najbara imposta oficejo, kiun oni nomumis ĝin "ponto de la suspiroj".
Eksplodaĵo
Eksplodmaterialoj povas esti kategoriigitaj laŭ la rapido je kiu ĝi etendas. Materialoj kiuj detonacias (la fronto de la kemia reakcio moviĝas pli rapide tra la materialo ol la rapido de sono) estas nomataj "alt-eksplodaĵoj" kaj materialoj kiuj deflagras estas nomataj "malalt-eksplodaĵoj". Eksplodaĵoj povas ankaŭ esti kategoriigitaj laŭ la sensitiveco. Sensitivaj materialoj kiuj povas esti komencitaj per relative malgranda kvanto de varmo aŭ premo estas unuarangaj eksplodaĵoj kaj materialoj kiuj estas relative nesensitivaj estas duarangaj aŭ triarangaj eksplodaĵoj.
Malnova urbodomo de Debrecen
Historio
Mankas informoj pri tio, kiam konstruiĝis la nova urbodomo.