cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Helmut Qualtinger
Qualtinger jam kiel 17-jarulo publike kabaredis kiel "kulturkomisaro" (mem-donita titolo). De 1947 li kontribuis al la kabareda revuo Die Grimasse ("la grimaco") en Vieno. Ĝis la jaroj 1960-aj li kunagis en la kabareda trupo Das namenlose Ensamble ("la sennoma ensemblo") kune kun Gerhard Bronner, Michael Kehlmann, Georg Kreisler, Louise Martini, Carl Merz, Peter Wehle.
En 1961 Qualtinger konatiĝis per sia figuro Der Herr Karl ("sinjoro Karlo"), kiu, sola sur la scenejo, rakontas al nevidebla partnero pri sia vivo (dum la tempo de naziismo). El liaj ŝajne senkulpaj rimarkigoj montriĝas, ke li estas senkaraktera oportunisto kaj subtenis naziismon, sen esti konvinkita pri ĝi. Per tiu figuro Qualtinger kritikis sintenon ne maloftan en naziisma Aŭstrio. Tiu kritiko portis al li multe la riproĉoj kaj malferma malamo en la lando.
Helmut Qualtinger ankaŭ aperigis multajn sondiskojn, ekzemple Schwarze Lieder (nigraj kantoj) laŭ poemoj de H. C. Artmann kaj Gerhard Rühm.
Mozart, l'opéra rock
Mozart, l'opéra rock (Mozart, la rok-opero) estas franca muzikalo reĝisorita de Olivier Dahan kaj produktita de Dove Attia kaj Albert Cohen kiu estis prezentita de la ĝis la  en Palais des Sports de Paris antaŭ ol turnei tra Francio, Belgio kaj Svislando.
La spektaklo alternas pecojn de pop-rokaj komponaĵoj kaj klasikaj komponaĵoj de komponisto Wolfgang Amadeus Mozart.
Temo
La spektaklo komenciĝas kiam la destino de Mozart alvenas al turnopunkto: Colloredo postvenas la Princon-ĉefepiskopon de Salzburg. La nova suvereno estas aŭstera kaj aŭtoritatema homo, nesentiva al la muziko de Mozart kaj alergia al la impeto kaj impertinento de la persono. Al Mozart, la vivo en Salzburg rapide fariĝas neeltenebla.
Mozart revenas al sia aŭstera kaj senreliefa vivo en Salzburg, kiam li ekscias la morton de imperiestrino de Aŭstrio. La komponisto devas akompani sian dunganton, Colloredo, al Vieno por omaĝi al la nova imperiestro, Jozefo la 2-a. Vieno, eŭropa ĉefurbo de muziko, sigelos la destinon de la komponisto. Mozart ekkonos gloron, amon, rivalecon kaj poste falon kaj mizeron.
Li mortos en plej granda senhaveco lasante sian plej belan verkon, la Rekviemon, nefinita.
Videoteko
DVD de la spektaklo aperis la (en Francio)
Kate Barry
Kate BARRY (naskiĝis en Londono, mortis  en Parizo) estis brita fotistino.
Biografio
Kate Barry estis la filino de aktorino, kantistino kaj reĝisorino Jane Birkin kaj de komponisto John Barry, al kiu oni ŝuldas filmmuzikojn de James Bond, The Persuaders!, Born Free, Walkabout, Midnight Cowboy kaj ankaŭ Out of Africa.
Ŝi havis du duon-fratinojn patrin-flanke, aktorino kaj kantistino Charlotte Gainsbourg kaj modelo, aktorino, aŭtoro-komponistino-interpretistino, Lou Doillon.
Ŝiaj gepatroj apartiĝis la jaron de sia naskiĝo kaj ŝi estis edukita de Serge Gainsbourg, kaj kiam ŝi estis dek tri-jaraĝa, de sia krompatro, Jacques Doillon, kinisto kaj de sia patro John Barry, konservante sian devenan naciecon. Ŝi havis filon, Roman de Kermadec, naskiĝintan en Francio.
Ŝi estis diplomita de lernejo de sindikata Ĉambro de pariza "haute couture" (alta kudrarto) en Parizo (1983-1984).
Ŝi verŝajne memmortigis sin, kiam la ŝi morte falis el sia apartemento situanta sur la 4-a etaĝo.
Verkaro
Kiam ŝi estis 28-jaraĝa ŝi lanĉis sin en karieron de fotistino en 1996. Ŝia unua ekspozicio okazis en Galerio Bunkamura de Tokio en Japanio en 2000. Sinsekvis ekspozicio titolita « Cornered, portraits-paysages » en Galerio Léo Scheer en Parizo en 2005 kaj en 2006 en Baziliko de Sant'Alessandra en Fiesole en Italio, poste alia ekspozicio de 40 portretoj realigitaj en Marché international de Rungis, en la kadro de 40 jaroj en vendoplaco de Rungis en 2009 kaj en 2010 ekspozicio de portretoj en Artmuzeo Mori de Tokio. Ŝi kunlaboris kun pluraj magazinoj kaj revuoj kiaj ELLE Francio, ELLE Japanio, Paris Match, Figaro Madame, L’Express Styles, Sunday Times Magazine, Telegraph Magazine, Cosmopolitan France, Crash, D magazine, Amica, Vogue Angla, Vogue Francio, Vogue Germana. Ŝi ankaŭ realigis multajn kovrilojn de diskoj por aŭtoroj-komponistoj-interpretistoj kiaj France Gall, Raphaël, Piers Faccini, Jane Birkin, Marie Espinosa, Lara Fabian, Calogero, Carla Bruni.
En 2011, ŝi riskis sin en filmita portreto por la serio « Empreintes » realigante portreton de verkisto Philippe Djian kaj en 2012 en unua libro asocianta eseojn kaj fotojn kunlabore kun verkisto Jean Rolin titolita "DINARD, Essai d'autobiographie immobilière" en eldonejo de La Table Ronde. En 2013 ŝi eksposiciis « Actrices » (Aktorinojn) dum la unua internacia festivalo de fotografio Kyotography en Kioto kaj, en Parizo, ekspozicio titolita « Point Of View - portraits/natures-mortes » okaze de inaŭguro de galerio CINEMA - Anne-Dominique Toussaint.
Rachel McAdams
Rachel Anne McADAMS (London, Ontario, Kanado, naskiĝis la 17-an de novembro 1978) estas kanada aktorino.
Biografio
Ŝi plenkreskis en St. Thomas. Ŝi akiris la unuan aktoradan sperton en la loka somera aktora tendumejo (Original Kids), kiam ŝi estis 12 jarojn aĝa. Rachel lernis en „Myrtle Street Public School” kaj „Central Elgin Collegiate Institute”. Pli poste ŝi studis en Toronto, en York University, kie ŝi akiris aktoradan diplomon BFA. Ŝi aliĝis al „Necessary Angel Theatre Company” en Toronto.
Rivarennes (stacidomo)
Rivarennes estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Les Sables-d'Olonne - Tours (525000).
Julius Naue
Julius Naue (17a de Junio 1835, Köthen – 14a de Marto 1907 Munkeno) estis germana pentristo, ilustraciisto kaj arkeologo.
Li estis studento ĉe August von Kreling, kaj eklaboris por Moritz von Schwind en Munkeno kie li restis ĝis 1866. Kiel arkeologo, Naue faris prezentadon pri prahistoriaj glavoj (Die prähistorischen Schwerter), specife pri Bronzepokaj glavoj, por la Antropologia Societo en Munkeno en 1884. La tipo "Naue" de Bronzepokaj glavoj ricevis sian nomon por lia honoro.
Naue estis memlernanto, kaj publikigis variajn pli malgrandajn traktaĵojn kiujn li kompilis por prelego ĉe la Universitato de Tübingen en 1887, nome Die Hügelgräber zwischen Ammer- und Staffelsee. Li krome planis la mult-voluman verkon "Die Bronzezeit in Oberbayern", el kio li sed publikigis nur la unuan parton en 1894. Naue ankaŭ laboris por la Romia domo (Lepsiko).
Nordorienta Brazilo
La loĝantaro de la Nordorienta Brazilo egalas al 53,6 milionoj da homoj, kiu reprezentas 28% de la tuta landa loĝantaro. La plejmulto de la loĝantoj vivas en urbaj areoj, dum proksimume 15 milionoj vivas en internlando. Tiu regiono estas fama en Brazilo pro ĝia varma vetero, belaj strandoj, riĉa kulturo (unika folkloro, muziko, kuirarto, literaturo), Karnavalo kaj la Festoj de Sankta Johano (portugale Festas Juninas). La Nordorienta Brazilo estas kvazaŭ la naskiĝloko de Brazilo, ĉar ĝi estis la unua eltrovita loko; kiam la 22-an de aprilo, 1500, sub la gvido de Pedro Álvares Cabral, ĉirkaŭ 1500 portugaloj alvenis al Porto Seguro, en la subŝtato Bahio.
La plej grandaj urboj estas sinsekve Salvador, Fortalezo kaj Recifo, kies Internaciaj Flughavenoj ligas la regionon kun la plej gravaj brazilaj urboj. Tiuj flughavenoj funkciigas internaciajn flugojn al Usono kaj Eŭropo kaj kelkajn internaciajn luitajn flugojn. Brazila Nordoriento, laŭ Infraero, havas la duan plej grandan nombron da pasaĝeroj (ĉirkaŭ 20%) en Brazilo.
La regiono ankaŭ enhavas plurajn universitatojn, muzeojn, teatrojn, preĝejojn, kaj historiajn famaĵojn de kolonia Brazilo.
=Geografiaĵoj kaj klimato=
Nayla Al Khaja
Nāyla al-Khāja (Najla Al Ĥaja, نايلة الخاجة, naskiĝis en Dubajurbo la 7-an de marto 1978), estas la unua virina kin-reĝisoro/produktoro en la Unuiĝintaj Arabaj Emiratoj. Ŝi estas la ĉefadministranto de Nayla Al Khaja Films [antaŭe D-Sep Motion Pictures]. Ŝi ankaŭ estas fondinto de The Scene Club, unua kinklubo de Dubajo, kreita en 2007. Al-Khāja verkis, produktoris kaj reĝisoris plurajn filmojn, prezentitaj kaj premiitaj en internaciaj kinfestivaloj. Ŝi estas ankaŭ motiviga parolanto, konsilisto kaj influa persono per propra kanalo en YouTube.
Nordorienta Brazilo
La Nordorienta Brazilo estas ĝenerale ebena, sed havas ankaŭ multajn malaltajn montetojn laŭ malgrandaj intervaloj. La plej altaj pintoj estas proksimume 1,850 metrojn alta (en Bahio), dum pli norde ekzistas neniu montopinto pli alta ol 1 123 metrojn.
Nayla Al Khaja
Al-Khāja estas agnoskata kiel helpanto al la evoluigo de la kinindustrio de la UAE. Ŝi rekomendas la rolon de virinoj en kinematografio
Nordorienta Brazilo
Ĉar, dum la plej granda parto de la jaro, la Nordorientan Brazilon atingas Intertropika Konverĝa Zono, orientaj ventoj blovas trans la regiono, donante abundan pluvokvanton al la marbordo. Enlande tamen regas sekaj klimataj kondiĉoj.
Nayla Al Khaja
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samnoma artikolo en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.
Nordorienta Brazilo
La regiono havas 4 geografiajn subregionojn: 1- Meio norte (Meza norto),  2- Sertão,  3- Agreste kaj  4- Zona da Mata (Zono de la arbaro).
Sertão
Seka regiono, kiu travivis multajn trosekecojn. Homoj kiuj vivas en tiuj aridaj lokoj ĝenerale ne havas sufiĉe da akvo por ilia vivtenado kaj historie bezonis kaj bezonas trairi longajn distancojn por akiri ĝin. Multajn fojojn tiuj homoj, kiuj estas ĝenerale malriĉaj, rezignas kaj iras por vivi en la grandaj urboj kiel San-Paŭlo, Recifo, Salvador aŭ Rio-de-Ĵanejro. Konata kazo estas tiu de la antaŭa brazila prezidanto, Luiz Inácio Lula da Silva, kiu vivis en Caetés, subŝtato Pernambuko, kaj dum infanaĝo transloĝiĝis kun la familio al Santos. Brazila poeto João Cabral de Melo Neto, kiu naskiĝis en Recifo, skribis poemojn kiel ekzemple Morte e Vida Severina, Cemitério Pernambucano, kaj A Educação Pela Pedra, kiuj ilustras bone la malesperigajn vivkondiĉojn de tiuj aridaj teroj.
Agreste
Estas transira areo inter la seka Sertão kaj la Zona da Mata. La subregiono, kiu estas la pli malgranda el la 4, troviĝas sur la Borborema Altebenaĵo. Malgraŭ la manko de grandaj urboj, la regiono Agreste enhavas tre evoluintajn mezajn gurbojn, ekzemple Caruaru, Kampinagrando kaj Arapiraca.
Zona da Mata (Zono de la arbaro)
Tial ke la klimato estis ekstreme taŭga por la kultivado de sukerkano, la koloniantoj senarbarigis la regionon ĝis tiu grado, ke nur tre malgranda parto de la arbaro restas hodiaŭ. Dum multaj jaroj, la sukerkanokultivado en Nordorienta Brazilo estis la kolono de la ekonomio de Brazilo. Nur poste, fine de la 19-a jarcento, la kafoproduktado ĝin anstataŭis. La sukerkano estas kultivita ĉe grandaj biendomoj kaj la ties posedantoj havis kaj konservas enorman politikan influon.
=Historio=
En Nordorienta Brazilo, loĝis indiĝenaj popoloj, plejparte parolante lingvojn de la Tupi-Gvarania familio, kiuj, antaŭ la kolonia epoko, helpis al eŭropanoj en la hakado de arboj troviĝintaj sur la marborda Atlantika Arbaro. Interŝanĝe ili ricevis spicojn. Sed kiam la koloniigo kaj komerca intereso intensiĝis en la regiono,la nombro da indiĝenoj estis draste reduktita pro la konstantaj bataloj kun la posedantoj de la sukerkanaj biendomoj. Konfliktoj ekestis, interalie, ĉar la koloniantoj provis ŝanĝi la loĝlokojn de la indiĝenoj cele al sklavigo. La portugalaj koloniantoj tial ekkonsideris la ideon importi afrikajn sklavojn por la manlaboroj. De tiam la kulturo en Nordorienta Brazilo restas plene ligita al tiu afrika influo.
La marbordo da Nordorienta Brazilo estis scenejo por la unua ekonomia agado de la lando, nome la hakado kaj eksporto de Brazil-arboj. Brazil-arbo estis altagrade ŝatataj en Eŭropo, per kiu oni kutimis produkti violonarkojn (aparte la Brazil-arbo de Pernambuko-speco) kaj por la ruĝa tinkturfarbo, kiujn ĝi produktis. Landoj, kiel Francio, kiu malkonsentis kun la Traktato de Tordesillas, (buleo dekretita de la Hispandevena papo Aleksandro la 6-a en 1493 por dividi la sudamerikan kontinenton inter la hispanoj kaj la portugaloj), lanĉis konstantajn atakojn kontraŭ la marbordon kun la celo ŝteli lignon.
Francaj koloniantoj ne nur provis ekloĝi en aktuala Rio-de-Ĵanejro, de 1555 ĝis 1567 (nomata Antarkta Fracio (França Antártica)), sed ankaŭ en la aktuala San-Luiso, de 1612 ĝis 1614 (la tiel nomita Ekvinoksa Francio (França Equinocial). La nederlandanoj, ankaŭ malfavoraj al la Traktato de Tordesillas, invadis la nordorientan marbordon, prirabis Bahion en 1604, kaj eĉ provizore konkeris Salvador. De 1630 ĝis 1654 la nederlandanoj fiksiĝis pli supren de la regiono kaj kontrolis longan pecon da marbordo, kiu estis plej facile alirebla al Eŭropo,sed aliflanke, malfacila la penetrado en la internlando. La koloniantoj de la Nederlanda Okcident-hinda Kompanio en Brazilo estis en konstanta sieĝo, malgraŭ la ĉeesto en Recifo de Johann Moritz von Nassau-Siegen kiel guberniestro.
Sklavorezisto komenciĝis dum la kolonia epoko, en la 17-a jarcento, kaj poste kaŭzis la formadon de komunoj konatak laŭ la alnomo quilombo. La Quilombo dos Palmares, la plej granda kaj plej famkonata el tiuj komunumoj, estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1600 en  montoĉeno Serra da Barriga, situanta en la nuna subŝtato Alagoaso. Palmares estis sendependa kaj ĝis loĝantaro havis pli ol 30000 liberajn afrikajn virojn, virinojn kaj infanojn. Ekzistis en la komunumo 200 finkonstritaj konstruaĵoj, unu preĝejo, kvar forĝejoj kaj unu urbodomo. Kvankam Palmares sukcesis defendi sin de la nederlanda militistaro kaj de la portugalaj koloniantoj dum pluraj jardekoj, ĝi estis finfine detruita kaj ĝia gvidanto Zumbi dos Palmares estis kaptita kaj senkapigita. Lia kapo tiam estis elmontrita en publika placo de Recifo.
La granda urbo Salvador estis ne nur la unua ĉefurbo de Brazilo, strategie situanta en la centro de la orienta marbordo de la lando, sed ankaŭ estas la ĉefa havenurbo de Brazilo, la centro de la afrika sklavkomerco, la centro de la sukerindustrio, kaj la loko, kie troviĝis la unua katolika episkopo de Brazilo (en 1552). La registaro en Salvador serĉis centrigi potencon por apogi la tiamajn diversajn provincojn, geografiajn subsekciojn kiuj ekzistis antaŭ la nunaj statoj de Brazilo kaj kiu, en tiu tempo, estis en kriza stato. Salvador restis la kolonia ĉefurbo ĝis 1763 kiam ĝin anstataŭis Rio-de-Ĵanejro, la nova ekonomia potencocentro de tiu epoko.
=Fonto=
Toplița (Hunedoara)
Toplița [toplica] (hungare: Királybányatoplica) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 513 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 219. Ĝia unua skriba mencio estas el 1482. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Curpenii Silvașului, Dăbâca, Dealu Mic, Goleș, Hășdău, Mosoru kaj Vălar.
Besarabio
Besarabio (Basarabia, Бессарабія kaj Бессарабия, do "Besarabija", Bessarabien, Bessarabia) estas historia teritorio en sudorienta Eŭropo, kiun limigas la rivero Prut okcidente, la rivero Dnestro oriente kaj la Nigra Maro sude. La historia teritorio de Besarabio grandparte identas kun la parto de la nuntempa ŝtato Moldavio okcidente de la rivero Dnestro, nur la sudo (Buĝak), kaj la pleja nordo (ĉirkaŭ la urbo Ĥotin, kiu tamen laŭ aliaj difinoj ankaŭ kalkulatas parto de la nordokcidente najbara historia regiono Bukovino) apartenas al Ukrainio. Dum jarcentoj la lando estis "bufrozono" inter la grandpotencoj Aŭstrio, la Rusia Imperio kaj la Otomana Imperio. La nuntempa nomo de la teritorio tamen ekestis nur en la jaro 1812, kiam la Princlando Moldavio devis cedi la regadon al la Rusia Imperio kaj populariĝis la rusa nomo Бессарабия. Post tio la plejparto de la rumanlingvanoj, sed ankaŭ de multaj judoj kaj de la germanlingvaj setlintoj la loĝata regiono ĝis la jaro 1917 estis gubernio de la rusa cara imperio, sekve ĝis la Dua Mondmilito estis orienta provinco de Rumanio, estis okupita de la Ruĝa Armeo de Sovetunio kaj post la milito ekapartenis al la tiam kreita Moldavia Soveta Socialista Respubliko de Sovetunio.
Nomo
La nomo „Besarabio“ (kun vokalo -e- laŭ la rusa kaj aliaj lingvoj, kvankam rumane Basarabia kaj gagauze Basarabiya kun vokalo -a-) devenas de la valaĥia nobela dinastio "Basarab", kiu tie regis dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj, kaj havas neniun rilaton al la vorto Arabio. Origine nur la suda triono de la regiono nomiĝis latine Terra Bassarabum. Nur post la rusia transpreno de la regado dum la jaro 1812 la nocio "Besarabio" iĝis kutima por la tuta areo inter la riveroj Prut kaj Dnestro.
Blazono
La centra motivo de la besarabia blazono estas kapo de uro, kiun ĉirkaŭas supre kvinpinta stelo, maldekstre (heraldike dekstre) rozo kaj dekstre (heraldike maldekstre) lunarko. La blazona dezajno bildigita maldekstre devenas el dokumento en kiu la nacia asembleo de Besarabio ("Sfatul Ţării") la 9-an de aprilo 1918 "por eternaj tempoj" deklaris la aliĝon de la teritorio al Rumanio.
La uro jam estis la simbolo de la Princlando Moldavio, al kiu la regiono apartenis ĝis la jaro 1812.
Geografio
Besarabio, kiel skizite, estas pejzaĝo borde de la Nigra Maro, inter la riveroj Prut okcidente kaj Dnestro oriente. Ĝi markas la transiron de la montaro Karpatoj okcidente al la orienteŭropa stepo oriente. La regiono kovras areon de proksimume 450 km × 100 km, do pli-malpli 45.000 km². La suda triono (Buĝak), kaj la pleja nordo (ĉirkaŭ la urbo Ĥotin) nuntempe apartenas al Ukrainio kaj konsistigas la okcidenton de la Odesa respektive la orienton de la Ĉernivca provinco – la pli granda resto konsistigas la plejparton de la nuntempa ŝtato Moldavio.
Agrikulture, Besarabio divideblas en tri zonojn. La nordo kiel antaŭmontaro de la Karpatoj estas parte per arbaroj kovrita altebenaĵo ĉirkaŭ 400 metrojn super la marnivelo. La regionaj arbaroj konsistas ĉefe el kverkoj kaj fagoj, kaj la teritorio estas tranĉata de profundaj kanjonoj. La meza parto, same kovrita de arbaroj, ekde la urbo Tighina iom post iom transiras al la teritorio Buĝak en la sudo, senarba pejzaĝo kun ondosimilaj malaltaj montetoj ĉirkaŭ 100 metrojn super la marnivelo. Sub alta stepa herbaro troviĝas tre fekunda ĉernozjomo. Ĉiuj riveroj de la sudo kun malalta altecodiferenco fluas sudorienten al la Nigra Maro kaj dum someroj la malgrandaj el tiuj riveroj estas preskaŭ senakvaj.
Klimato
La klimato de la regiono ĝenerale estas kontinenta, kun sekaj kaj varmegaj someroj, kaj kun frostaj vintroj. En la stepa sudo la klimato estas aparte seka (averaĝa jara pluvo 300 mm), kio en aparte sekaj jaroj sen artefarita akvumo gvidas al misrikoltoj. Aliflanke subitaj pluvegoj ankaŭ povas kaŭzi gravajn inundojn, kiam la etaj riveroj ne sukcesas teni la akvoamasojn. En la arbaroriĉa nordo jara pluvokvanto 600 mm estas averaĝa.
Agrikulturo
La kapitalo de Besarabio ĉiam estis la tre fekunda ĉernozjoma grundo, kiu ĉiam garantiis riĉajn rikoltojn de vino, tritiko, mileo, maizo kaj diversaj fruktoj. Besarabio tradicie estis pura agrikultura lando kaj eksportis precipe vinon, melonojn kaj kukurbojn, legomojn, tabakon, grenon kaj lanon, kiujn liveris la multnombraj ŝafoj, aparte el la specio Karakula ŝafo, kies tondo rezultigas aparte fajnan lanon. Ankoraŭ nuntempe la agrikultura produktado estas tre grava. En la tuta ŝtato Moldavio ekzemple dum la jaro 2000 pli-malpli 40 procentoj de la malneta enlanda produkto kaj du trionoj de ĉiuj eksportoj estis agrikulturaj.
Eksportotajn produktojn la farmistoj tradicie transportis al la haveno de la urbo Odeso en Ukrainio borde de la Nigra Maro. Post la aliĝo de la teritorio al Rumanio dum la jaro 1918 tiu transportovojo tra la tiam sovetunia urbo Odeso forfalis, kaj dum la posta tempo de aparteno al Sovetunio la prezoj por agrikulturaj eksportoj entute estis malfavoraj por la lokaj produktistoj. Ioma kompenso dum la 1930-aj jaroj estis eksporto de oleoplantoj (kiel helianto aŭ kolzo) kaj de sojfaboj al la Germana Regno je fiksaj kaj produktiste favoraj prezoj. En agrikulturaj laboroj, ekzemple dum plugado aŭ dum trenado de ĉaroj, tradicie multe helpis bovoj kaj malmulte ĉevaloj.
Industria produktato pro la malmulto de lokaj energiofontoj sufiĉis nur por la regiona merkato, kaj precipe limiĝis al produktado de agrikulturaj iloj. En lagunoj borde de la Nigra Maro tradicie kolektiĝis salo.
Trafiko
La plej gravaj trafikaj vojoj kaj dum la Antikvo kaj la Mezepoko estis la riveroj, kaj regado de la teritorio signifis precipe kontroli ilin. Grava komerca vojo gvidis de la preskaŭinsulo Krimeo tra la marbordo de Besarabio ĝis la Mediteranea Maro. Dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj tiun vojon kontrolis la itala urboŝtato Ĝenovo kaj sekurigis ĝin per fortikaĵoj. Ĝis la konkero de Krimeo fare de la Otomana Imperio en la jaro 1475 tiu vojo estis la okcidenta parto de la Silka Vojo. La fortikaĵo de la urbo Bilhorod-Dnistrovskij sub la nomo Mauro Castro dum la 14-a jarcento apartenis al la Ĝenovanoj. Plian komercan centron ili havis en la urbo Tighina borde de la rivero Dnestro.
La reto de stratoj en la lando ĉiam estis subevoluinta kaj malhelvis ekonomian prosperon. En la jaro 1930 ekzistis nur 800 kilometroj da pavimitaj stratoj kaj 7000 kilometroj da sablaj vojoj, kiuj nur paseblis dum seka vetero. La unua fervoja linio ekde la jaro 1871 konektis la regionan ĉefurbon Kiŝinevo al la Rusia Imperio. Kiam la regiono en la jaro 1918 aliĝis al Rumanio, la fervoja reto tiam ampleksanta 1300 kilometrojn estis ŝanĝita de la rusiaj larĝŝpuraj fervojaj trakoj al la mezeŭropaj trakoj. Kiam la areo estis konkerita fare Sovetunio kadre de la Dua Mondmilito, oni reŝanĝis ĉiujn fervojajn liniojn al la rusia sistemo. La ŝipa komerco post la 19-a jarcento malprosperis, malmultis transportaj ŝipoj sur la rivero Prut, kaj post la jaro 1918 tute ĉesis transportŝipa trafiko sur la rivero Dnestro, tie kie ĝi tuŝis Besarabion, pro tio ke la rivero signis la ambaŭflanke armite gardatan limon inter Rumanio kaj Sovetunio.
Urboj
Krom la besarabia ĉefurbo Kiŝinevo (rumane Chişinău) ĝis la 19-a jarcento ne ekzistis signifaj urboj. La urbo, kiu ekde 1812 situis ĉe la rando de la Rusia Imperio, tamen en la cara regno ne havis bonan renomon, sed konsideriĝis postenejo por punitaj protestemuloj. Ekzemplo estis la juna poeto Aleksandro Puŝkin, kiu inter la jaroj 1820 kaj 1823 estis pune postenigita kiel tradukisto en la urbo kaj kiu tre ĝemis pri tiu sorto.
Ekde la jaro 1834 la urbo ricevis imperian urbobildon kun larĝaj kaj longaj stratoj kaj imponaj konstruaĵoj. Tamen principe Besarabio restis agrikultura lando kaj la granda plejparto de la loĝantaro pluvivis en malurbaj kamparaj loĝlokoj for de la regiona centro. La pli grandaj el tiuj malcentraj loĝlokoj estis merkatejoj. Iuj toponimoj en la sudo indikis pri la dumtempa aparteno al la Otomana Imperio kaj al tataraj loĝantoj, kiel Akkerman (turke por "blanka fortikaĵo", nuntempe Bilhorod-Dnistrovskij en Ukrainio), Bender (turke por "pordego", nuntempe Tighina), Tatarbunar, Ismail, Tuzla, Kubey kaj Manuk-Bey.
Loĝlokoj kun urba karaktero (kun nombro da loĝantoj) dum la jaro 1937 estis:
Loĝantaro
Dum la rumania censo de 1930 Besarabio havis pli-malpli 2,8 milionojn da loĝantoj. La loĝantaro konsistis el
Kiel postulis la rusiaj aŭtoritatoj, la etnaj grupoj dum la 19-a jarcento loĝis en etne homogenaj vilaĝoj. Inter la setlistoj vokitaj el Germanio komence eĉ ekzistis divido inter luteranaj kaj katolikaj germanaj vilaĝoj. Ekde la jaro 1918 ekmiksiĝis la etnaj grupoj en la vilaĝoj. La interrilatoj de la anoj de la unuopaj etnoj estis pace najbaraj, kvankam etne miksitaj nuptoj kaj do familiofondoj pro la malsamaj lingvoj kaj religioj restis relative maloftaj.
Judaj loĝantoj
La rusia carino Katarina la Granda en la jaro 1791 devigis preskaŭ ĉiujn judojn de la Rusia Imperio ("Aŝkenazoj") translokiĝi al la plej okcidentaj provincoj de la imperio, kaj per tio kreis la je granda plimulto judajn urbetojn kaj urbokvartalojn, kiuj jide nomiĝis "Ŝtetl". Ŝian politikon plejparte sekvis la postaj caroj, kaj post la jaro 1812 ankaŭ Besarabio iĝis "setliga distrikto" por la judoj de la imperio. Tamen ĝis la jaro 1935 validis aparta aŭtonomia statuso, tiel ke la judoj tie suferis malpli de diskriminacio ol en la cetera cara regno. Ekzemple ĝis tiu jaro judoj en Besarabio rajtis aĉeti grundon, kio estis malpermesata en la cetero de la Rusia Imperio. Aldone al la judoj el la cara regno, kiuj translokiĝis en la regionon, venis pliaj samkredanoj el Germanio kaj Pollando, kiuj plejparte parolis jide kaj altiriĝis de la intensa juda kultura kaj religia vivo en la regiono. Sekve en la pli grandaj urboj baldaŭ ekzistis procentaĵo de preskaŭ 40 procentoj da judoj.
Dum la sekvaj jardekoj la laŭleĝa malpli-diskriminacio iom post iom similiĝis al la malfavora situacio en la resto de la Rusia Imperio. Tamen ĝis la plena forigo de kontraŭjuda diskriminacio dum la Oktobra Revolucio de 1917 en la regiono restis iuj avantaĝoj por la lokaj judoj kompare al la cetera imperio, kiujn kaŭzis la tre malcentra situo de la provinco ene de la cara regno.
Post la murdo de la reformema caro Aleksandro la 2-a dum la jaroj 1881 la ĵus forprenitaj limigoj al la judoj estis reenkondukitaj. Ĉie en la sudo de la Rusia Imperio ekestis kontraŭjudaj pogromoj – komence kun la escepto de Besarabio, kie la tutŝtata juda malplimulto multloke estis regiona plimulto. Fine la 6-an de aprilo 1903 tamen ankaŭ en Kiŝinevo en pogromo mortis 47 judaj loĝantoj – la eldonisto de la sola regiona gazeto, Бессарабецъ (Besarabec), konscie propagandaĉis cele al tiu ideologia murdo. La reago al dokumentado de tiu evento en la monda gazetaro estis forta, eĉ ene de Rusio. Ekzemple en julio 1905 transdoniĝis kontraŭ-pogroma usona peticio al la rusia caro, kiu tamen ne havis efikon rilate al la imperia politiko. En 1905 okazis dua pogromo kun 19 murditoj. Poste, dum la Dua Mondmilito, dum la okupo de la regiono fare de la armeoj de Rumanio kaj Nazia Germanio, unue masakre murdiĝis multaj judoj, kaj sekve la postvivintoj estis senditaj en mortigaj marŝegoj en la rumane okupitan Ĉednestrion, kie preskaŭ ĉiuj, kiuj ne mortis marŝinte, sisteme estis murditaj.
Bulgaraj loĝantoj
Unuopaj bulgaraj familioj jam fine de la 18-a jarcento kiel elmigrintoj venis al la sudo de Besarabio, la regiono Buĝak, ĉar ili serĉis rifuĝon de la Otomana Imperio. Pli grandaj grupoj enmigris post la rusia transpreno de la regado kaj setlis en la okcidento ĉirkaŭ la urbo Bolgrad, kaj en la teritorioj forlasitaj de la tataroj en la sudo de la lando. Dum 1819 la tiam 24.000 bulgaroj en Besarabio ricevis etnan administradon kaj privilegian statuson de setlistoj.
La regioneto "Dobruĝa" ĉe la sudokcidenta limo de Besarabio estis postulata kaj de Bulgario kaj de Rumanio, ĉar kaj bulgaroj kaj rumanoj vivis tie kaj la ŝtato Rumanio nepre deziris teritorian aliron al la Nigra Maro. La besarabiaj bulgaroj estis influitaj de tiu konflikto, sed ekde la bulgaria ribelo de 1876 ankaŭ de la movado de bulgaroj luktantaj por sendependeco disde la Otomana Imperio. Dum la ribelo Ĥristo Botev, bulgaro vivanta en Besarabio, konkeris vaporŝipon sur la rivero Danubo kaj kune kun aliaj 200 ekzilitaj bulgaroj partoprenis en la kontraŭ-otomanaj bataloj. Plie dum aprilo 1877 la caro Aleksandro la 2-a deklaris militon al la Otomana Imperio kun la celo"liberigi la bulgarojn kaj aliajn popolojn de la Balkano", kio finfine rezultigis interalie la sendependiĝon de la ŝtato Rumanio, kaj ankoraŭ pli poste la aliĝon de la ĝis tiam rusie regita Besarabio al la rumana ŝtato.
Germanaj loĝantoj
Germanaj elmigrintoj, kiujn la rusia caro vokis dum la jaro 1813 al la regiono, por agrikulture evoluigi ĝin, vivis en la sudo de Besarabio inter la jaroj 1814 kaj 1940. Dum la 125 jaroj de vivado en Besarabio la germanaj loĝlokoj multiĝis de unue 24 al fine pli ol 150 – kaj la nombro de germanlingvanoj entute de komence ĉirkaŭ 9.000 kreskis ĝis pli ol 93.000 personoj. La komence garantiitaj privilegioj, interalie la memadministrado per germanlingva Fürsorgekomitee ("prizorga komitato") kun sidejo en Odeso, forpreniĝis dum la jaro 1870. Ĉefe pro la enkonduko de multjara militservodevo en la armeo de la Rusia Imperio multaj besarabiaj germanoj sekve elmigris al Norda kaj Suda Amerikoj – precipe al Norda kaj Suda Dakoto, Kanado, Argentino kaj Brazilo.
Gagauzaj loĝantoj
Nun en al sudo de Besarabio (do en la sudo de la nuna ŝtato Moldavio) vivas pli-malpli 175.000 ortodokse kristanaj gagauzoj, en la aŭtonoma respubliko Gagauzio kun la ĉefurbo Comrat.
La antaŭuloj de la gagauzoj probable estis "kumanoj", la okcidenta parto de kipĉakoj, kiuj vivis en la oriento de la Balkana Duoninsulo. Dum la 13-a jarcento ili iĝis katolikoj. Inter 1812 kaj 1845 nomadoj el la sudokcidenta limregiono Dobruĝa enmigris en la sudon de Besarabio, en la regionon Buĝak, en loĝlokojn kiel Avdarma, Comrat, Congaz, Tomai kaj Cismichioi kaj parte plu al la preskaŭinsulo Krimeo. Dum la jaro 1906 la gagauzoj fondis suverenan respublikon, kiu tamen sendepende nur ekzistis dum kelkaj tagoj.
Kulturaj monumentoj
Arkitekture signifa estas ekzemple ĉe la enfluejo de la rivero Dnestro en la Nigran Maron la mezepoka fortikaĵo en Akkerman (turke por '"blanka urbo"), nuntempe Bilhorod-Dnistrovskij en Ukrainio, dum la rumana epoko Cetatea Alba (rumane por blanka fortikaĵo). Pliajn fortikaĵojn la regantoj de la mezepoka Princlando Moldavio konstruigis kontraŭ atakoj de la tataroj laŭlonge de la rivero Dnestro en Ĥotin, Soroca, Orhei und Tighina kaj kontraŭ la turkoj en Kilia ĉe la Danubo.
Arkeologie menciindaj estas la kulturo de "kurganoj" en suda Besarabio: En home amasigitaj tombaj montetoj, kiuj altas ĝis 30 metrojn, la anoj de al rajdista popolo Skitoj entombigis siajn mortintajn gvidantojn kune kun iuj riĉe ornamitaj ĉevaloj. El la du romiaj limesoj el la epoko de la imperiestro Trajano, kiuj longis po 120 kilometrojn, restis iuj digoj ĝis 5 metrojn altaj. Signifaj kavernaj preĝejoj kaj monaĥejoj ekestis inter la 12-a kaj 17-a jarcentoj borde de la riveroj Dnestro kaj Răut. En roko de 100 metroj da alto en Tipovar (distrikto Orhei) 19 kavernoj estas interligitaj kaj konsistigas ensemblon el ermitaj ĉeloj, sonorila turo kaj preĝejo. En Saharna (distrikto Soroca) sur roko estas spuroj de loĝado, kiuj fontas el la 2-a jarcento a.K.. Pliaj historiaj konstruaĵoj estas ruinoj en Orheiul Vechi el la tatara tempo dum la 14-a jarcento, kiuj ligiĝas al la Ora Hordo. Oni supozas ke ĉi-tie estis la plej okcidenta tatara ĉefurbo Ŝeihr-ali-Jedid.
Teŭĉjo
Teŭĉjo (Chú Tễu en la vjetnama) estas nediskuteble la plej reprezenta rolulo kaj simbolo de Vjetnama Akva pupteatro.
Tiu popola arto, devenanta de akva riza agrikulturo, formiĝinta sub la Ly dinastio (1010-1225) en delto de norda Vjetnamio estas la stiligo kaj simpligo de la pli malnova popola teatro Ĉeo (Chèo en la vjetnama). La rolo de burleskulo en Ĉeo – iel komparebla kun tiu de amuzisto en eŭropaj reĝaj kortoj kaj nobelaj kasteloj, kiu rajtas moki eĉ la suverenon – turniĝis en tiu de Teŭĉjo en akva pupteatro.
Tra la jaroj, vjetnamoj de la imperia palaco ĝis la plej malriĉaj vilaĝaj terkultivistoj amis Teŭĉjon kaj ili konsideras lin la plej grava akvomarioneto. Kiel la animo de la akvo pupteatro, Teŭĉjo kreas ligon inter la prezentistoj kaj la publikon.
Teŭĉjo estas pli granda ol la aliaj pupoj kvankam li estas nur sep aŭ ok jaroj prijuĝante la manieron li aranĝas sian hararon en tufoj. Li estas dika, havas rozan vizaĝhaŭton, kaj estas ĉiam gaja. Lia senbutona zontuko elmontras sian bruston kaj molaĉan ventron. Li balancadas la brakojn, turnadas la kapon, mokriproĉante kaj incitante la spektantaron.
Teŭĉjo estas senpripensa kaj senĉese ŝercas kaj mokas. Li enkondukas la spektaklon kiel komentisto, amanto de fabeloj, kaj kiel kritikon de koruptaj respondeculoj. En kelkaj akvo-marioneto trupoj, Teŭĉjo staras kiel vilaĝo anoncisto, kiu proponas siajn servojn al la maljunuloj; aliaj pensas pri li kiel la vokendulo por buĉi sian porkon, bubalon, aŭ bovon.
Maskoto de la 97a Universala Kongreso de Esperanto
Teŭĉjo estis ankaŭ elektita maskoto de la 97a Universala Kongreso de Esperanto okazinta en Hanojo en 2012. Grandega panelo montris lian bildon proksime de enirejo de la kongresa salonego, kie okazis la malferma kaj ferma solenaj ceremonioj.
Reprenante la kutimon de reĝo kurieroj kaj de vilaĝa publika kriisto, por atentigi la aŭdantaron, Teŭĉjo la prezentanto en akva pupteatro diras: "Loa!... Loa!... Loa! ...Rapidu al via loko! Ĉu vi havas elekton? "
Teŭĉjo estas tiel fama, ke li havas sian poŝtmarkon emisiita de la vjetnama poŝto.
Băița
Băița estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Balocco
Balocco estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Buronzo, Carisio, Formigliana, San Giacomo Vercellese kaj Villarboit.
Mola signo (cirila alfabeto)
"ь" estas litero de la cirila alfabeto.
En la rusa lingvo, ĝi estas la 30-a litero de la alfabeto, kaj ĝi havas la nomon "Mola signo" kaj la prononcon "(palataligo de antaŭa konsonanto)" (laŭ Esperanta ortografio).
Ĝia majuskla formo estas "Ь".
Ĝiaj Unikodaj pozicioj estas la jenaj:
Žernůvka
Žernůvka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Nelepeč-Žernůvka en distrikto Brno-provinco. Ĝi troviĝas en Křižanova montetaro. Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo II/379. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 15 adresoj.
Žernůvka estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,80 km².
Binche
Binche estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en 1825. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Thuin.
Žernůvka
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350. Ekde la jaro 1850 Žernůvka estis konsisto de municipo Úsuší, poste de municipo Nelepeč, kiu estiĝis pro forŝiro de Úsuší antaŭ la jaro 1921. En la jaro 1995 estis la nomo de la municipo ŝanĝita al la nuntempa kunmetita formo Nelepeč-Žernůvka.
Binche
Ekde 1977 la municipoj Bray, Waudrez, Buvrinnes, Epinois, Leval-Trahegnies, Péronnes kaj Ressaix apartenas al Binche, la ĉefa municipo.
4918 Rostropovich
4918 Rostropovich estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa violonĉelisto Mstislav Leopoldoviĉ Rostropoviĉ (cirile: Мстислав Леопольдович Ростропович, 1927–2007).
Pedunklo
Pedunklo estas nomo de ĉiu el la cerbaj kordonoj, kiuj kunligas la cerebelon (latine: cerebellum ) kun la cerbo, kaj la cerbon kun la mjelo (latine: medulla spinalis).
Cerebela meza pedunklo: kunligas la cerebelon kun la ponto (hispane: puente aŭ protuberancia).
Cerebela suba pedunklo: kunligas la cerebelon kun la spinkanala-bulbo (hispane: bulbo raquídeo).
Ĉiama virgeco de Maria
Ĉiama virgeco de Maria aludas al Maria dogmo (kiu estas resuma memorigilo) subtenita de iuj Patroj de la Eklezio ekde la 5-a jarcento kaj formale endogmita de la Eklezio en la Dua Koncilio de Konstantinopolo de 553, laŭ kiu Maria konservis virgecon antaŭ, dum kaj post la naskiĝo de Jesuo.
En tiu optiko, la fratoj de Jesuo menciitaj en la Evangelio laŭ Marko (3,31 kaj 6,39 estis intencitaj kiel kuzoj laŭ vidpunktoj de la Katolika kaj Ortodoksa Eklezioj kun plie la unuaj protestantaj reformistoj, ne kiel gefiloj de Maria sed kiel kuzoj aŭ duonfratoj. La ortodoksa tradicio ilin taksas filoj de antaŭ geedziĝo de Jozefo. Nek Mateo (1,25) nek Luko interesiĝas apartmaniere pri la virgeco de Maria post la akuŝo Luko ne mencias pri aliaj filoj de Maria kaj Jozefo en la rakonto de la familio al la templo kiam Jesuo atingis la dekdujaraĝon.
Hodiaŭ la nova vidpunkto de protestantoj, kvankam kredantaj je la virgeca koncipo de Maria kaj, do, la naskiĝo de Jesuo per interveno de la Sankta Spirito, konsideras la fratojn de Jesuo veraj filoj de Maria kaj Jozefo generitaj post la naskiĝo de Jesuo. Estas certe, ke la vorto “frato” en la ŝemida linvaĵo etendiĝas ĝis inkluzivi ankaŭ la kuzojn; pri tio esploristoj akordiĝas. Sed tiu uzo transiris ankaŭ al la greka uzita de la verkistoj tradukantaj el la hebrea kaj poste al tiuj de la Nova Testamento? En la greka lingvo ekzistas la specifa vorto “kuzo” (αδελφος, [adelfos]). En la greka biblio de la Septuaginto por indiki fratojn, kuzojn, amikojn oni uzas la specifan apartan vorton; ankaŭ en la Evangelio laŭ Luko okaze de la vizito de Maria al Elizabeto (1, 39-56), tiu ĉi estas indikata kiel kuzino de Maria.
Malgraŭ ke la reformistoj dubis pri diversaj tradiciaj doktrinoj, dekomence Luteo, Kalvino, Zvinglo kaj aliaj epigonoj savis la tradician dogmon de la ĉiama virgeco de Maria pro tio ke ĝi kontribuas plifortigi la dogmon de la enkarniĝo de Kristo, sed poste venkis la principo de la «Sola Skribo» kaj reĝetis ĉion nebiblian.
Katolikoj kaj ortodoksuloj, male, por kiuj flanke de la Biblio egalvaloras la Tradicio (kiu eĉ certigas ke la Biblio estas libraro diinspirita), daŭrigis konfese unuformiĝis al la asertoj de la Patroj de la Eklezio kaj al la proklamo de la dua konsilio de Konstantinopolo, plue helpataj de la liturgia preĝado. n
Liturgiaj preĝoj aludantaj la ĉiaman virgecon de Maria
Tiu dogmo trovas korespondon en al liturgio aŭ la principo lex orandi lex credendi (lego de preĝado leĝo de kredado). Aparte en la roma rito estas proklamata, en la antifono "Alma Redemptoris Mater" (Sankta Patrino de de la Elaĉetinto), la formulon Virgo prius ac posterius (Virgo antaŭ kaj post la “akuŝo”). En aliaj preĝoj oni ripetas post partum Virgo inviolata permansisti (por la akuŝo vi restis integra virgo). La patrino de Jesuo estas aalvokata kiel “ĉiama Virgo” en la Mi konfesas, en la Konsekta Eŭkaristia preĝo” kaj en diversaj alispecaj devotaĵoj
En la bizanca rito la ĉiama virgeco de Maria estas oftege menciata en la laŭdaj preĝoj al la "Patrino de Dio kaj ĉiama virgulino" kiuj sekvas la grandan kaj malgrandan Ektenioj.
Virgeco de Maria
Sekve de la virgeco de Maria, Maria estas kutime epitetata “Maria virga” kaj estas dirita tute rekte “la Virgulino” antonomazie.
La ĉiama virgeco de Maria en la Korano
La temo pri la ĉiama virgeco de Maria estas elvokita en la Korano. La surao 21, versego 91- eksplicite tion asertas dum en diversaj aliaj suraoj estas proklamata la virga naskiĝo de Jesuo.
Alice Jászi
JÁSZI Alice [pr. ja:si] edzino de kuracisto József Madzsar, pli juna fratino de Oszkár Jászi estis hungara dancpedagogino naskiĝinta en Nagykároly la 25-an de majo 1885 kaj mortinta en Budapeŝto la 24-an de aŭgusto 1935.
Ŝia kariero
Alice Jászi enkondukis Hungarujon la virinan korpkulturon, la modernan kuracgimnastikon. Ŝi ellaboris novan movarton. Ŝia lernejo agadis ekde 1912 ĝis 1937.
PDT
La vorto havas plurajn signifojn:
Béla Illés (futbalisto)
Béla Illés [ilEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Illés Béla estas hungara futbalisto (mezulo).
Béla Illés naskiĝis la en Sárvár.
Biografio
Béla Illés jam frue komencis futbali loke. En sia aĝo 16 li debutis en plenkreska elstara teamo en la proksima Szombathely. Post 2 jaroj li maturiĝis. En la sekvaj jaroj li ludis en pluraj prestiĝaj enlandaj kluboj, sed neniam eksterlande resume en 540 matĉoj kun 215 goloj. Intertempe li estis hungara ĉampiono kvarfoje kaj golreĝo trifoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1991–2001 64-foje kun 15 goloj. En la 2000-aj jaroj kune kun Gábor Halmai ili establis firmaon pri funkciigo de futbalklubo kaj en 2007 pri futbala akademio sub nomo de Illés. Li edziĝis en 1989. Li ricevis kelkajn sportajn premiojn, fine ŝtatan premion en 2007.
Schütz-Werke-Verzeichnis
La Schütz-Werke-Verzeichnis (SWV) estas registro de la verkoj de komponisto Heinrich Schütz. Ĝin kompilis Werner Bittinger, kiu ordigis la verkojn esence laŭ la ekestotempoj, do laŭ la sinsekvo de ilia ekesto.
Il primo libro de Madrigali (La unua libro de madrigaloj; 1611) – SWV 1–19
Madrigaloj, plejparte kvinvoĉaj
Psalmen Davids (Psalmoj de Davido; 1619) – SWV 22–47
Plurĥoraj Geistliche Konzerte – Religiaj konĉertoj
Cantiones Sacrae (Religiaj kantoj; 1625) – SWV 53–93
Religiaj madrigaloj, plejparte kvarvoĉaj
Beckerscher Psalter (Psalmaro de Becker; 1628, rev. 1661) – SWV 97–256
Kvarvoĉaj kantokomponaĵoj … … … … ... … …
Symphoniae sacrae I (1629) – SWV 257–276
Religiaj konĉertoj por ĝis tri kantvoĉoj kun devigaj instrumentoj
Kleine Geistliche Konzerte I (religiaj konĉertetoj 1636) – SWV 282–305
Religiaj konĉertoj por unu is ses kantvoĉoj kaj kontinua baso
Symphoniae sacrae II (1647) – SWV 341–367
Religiaj konĉertoj por ĝis tri kantvoĉoj kun devigaj instrumentoj
23928 Darbywoodard
23928 Darbywoodard estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Schütz-Werke-Verzeichnis
Geistliche Chormusik (Religia ĥormuziko; 1648) – SWV 369–397
Kvin- ĝis sepvoĉaj motetoj
23928 Darbywoodard
Nomo
Ĝia nomo honoras Darby Elizabeth Woodard, finalistinon de la Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2007, scienca konkurso por mezlernejoj, pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Mitchell Road Christian School de Greenville (Suda Karolino).
Schütz-Werke-Verzeichnis
Symphoniae sacrae III (1650) – SWV 398–418
Religiaj konĉertoj por kantvoĉoj kaj instrumentoj, parte plurĥoraj
Balzola
Balzola estas komunumo de Italio.
Schütz-Werke-Verzeichnis
Zwölf geistliche Gesänge (Dek du religiaj kantaĵoj; SWV 420–431)
Kvarvoĉaj kantaĵoj nur-kantaj
Schwanengesang (1672) – SWV 482–494
Duĥoraj religiaj konĉertoj
Aldono 1) Vier Hirtinnen, gleich jung, gleich schön
Csaba Jenő Csíky
Csaba Jenő CSÍKY [ĉiki] estas rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 16-an de februaro 1942. Li estas la filo de Kálmán Csíky.
Schütz-Werke-Verzeichnis
Schwanengesang (1672) – SWV 482–494
Aldono 2) Ach Herr, du Sohn Davids
Csaba Jenő Csíky
Kariero
Csaba Jenő Csíky diplomitiĝis en OGYI de Târgu Mureș (1965), li fariĝis doktoro de medicinaj sciencaj (1977). Li prilekcias psikiatrion en OGYI.
Schütz-Werke-Verzeichnis
Schwanengesang (1672) – SWV 482–494
Aldono 3) Der Gott Abraham
Aldono 5) Benedicam Domino
Aldono 6) Freuet euch mit mir
Aldono 7) Herr, höre mein Wort
Aldono 8) Machet die Tore weit
Aldono 9) Sumite psalmum
Aldono 10) Dominus illuminatio mea
Aldono 11) Es erhub sich ein Streit im Himmel
E (cirila alfabeto)
э estas litero de la cirila alfabeto.
En la rusa lingvo, ĝi estas la 31-a litero de la alfabeto, kaj ĝi havas la nomon "E" kaj la prononcon "e" (laŭ Esperanta ortografio). Ankaŭ, moldova prononco estas [IFA: ə]. Latinigo estas ă.
Ĝia majuskla formo estas Э.
Ĝiaj Unikodaj pozicioj estas la jenaj:
(15714) 1989 TL15
(15714) 1989 TL15 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
(20062) 1993 QB3
(20062) 1993 QB3 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Volosjanka
Volosjanka, ukraine Волосянка, hungare Hajasd [hajaŝd] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Velikij Bereznij.
Situo
Volosjanka situas inter montoj, proksime de Uĵ. Velikij Bereznij troviĝas je 37, Uĵhorodo je 80 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1768 en formo "Voloszanka". En 1904 pro la hungariga politiko la komunumo ricevis hungarecan nomon Hajasd. En 1910 vivis tie 1586 loĝantoj, (1353 rutenoj, 115 hungaroj, 81 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Volosjanka/Hajasd. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Ottersheim
Ottersheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ádám Medveczky
Ádám MEDVECZKY [medvecki], hungare Medveczky Ádám estas hungara dirigento kaj profesoro.
Biografio
Ádám Medveczky frekventis muzikan mezlernejon, poste Muzikakademion en Budapeŝto, kie li lernis de András Kórodi. Poste li plulernis en Italio en 1971, poste li eklaboris en Budapeŝta Ŝtata Operejo, ekde 1974, kiel dirigento. Baldaŭe samtempe li instruis en Muzikakademio kaj dirigentis diversajn orkestrojn. Li gastodirigentis en Eŭropo, Usono, Japanio, Venezuelo. Li ricevis premion Kossuth en 2011, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
PEC
La tri-litera kombinaĵo PEC havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Antonio Candreva
Antonio Candreva - prononco laŭ sistemo IFA [], naskiĝis en Romo, do nun -jara - estas itala profesia futbalisto. Ekde la jaro 2009 li estas membro de la vira itala nacia teamo de futbalo. Li partoprenis kadre de la nacia teamo en la matĉoj de la Futbala Mondpokalo 2014, kaj ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016, en kiu ĝi post longa kaj egalforta lukto malvenkis kontraŭ la germana teamo en la kvaronfinalo.
Aethelwald (Deira)
Li estis filo de Oswald, kiu regis Northumbria (de kiu Deira estis parto) de 634 al sia morto, kaj kuzo de Oswiu.
En 651 Oswin, reĝo de Deira, estis mortigata de Oswiu, tiam reĝo de Bernicia (la alia parto de Northumbria). Aethelwald kaptis la tronon de Deira - estas necerte ĉu li estis nomumata de Oswiu aŭ ĉi li altroniĝis kontraŭ ties volo. Ĉiukaze, kiam Penda de Mercia invadis Northumbria en 655, Aethelwald subtenis lin. Tamen dum la decida batalo, proksime al Leeds, Aethelwald retiris siajn batalistojn, kaj Penda mortis.
Ne restas certaj informoj pri la posta vivo de Aethelwald, krom ke li ne daŭre regis Deira: en 655 aŭ 656 Alhfrith, filo de Oswiu, anstataŭis lin kiel reĝo de Deira. Estas tradicio ke Aethelward iĝis kristana ermito en Jorkŝiro.
Oswin
Oswin (m. la 20-an de aŭgusto 651) estis reĝo de Deira, Anglio de ĉirkaŭ 644 al sia morto. Li estis filo de Osric, kiu regis Deira ĉ. 633.
Aethelwald (Deira)
Kvankam Aethelwald aliancis al Penda, kiu estis pagana, li mem estis kristano kiu donis bienon al Sankta Chad por nova monaĥejo.
Oswin
Aethelwald sekvis lin kiel reĝo de Deira.