cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Takto (muziko)
La takto (lat. tactus „tuŝo, puŝo“) signifas en la muziko grupigon de batoj de egalaj notvaloroj, kiuj estas plejparte identaj kun la pulso. La takto servas kiel pensata, baza kadro por la fakta muziko. Per ties ŝanĝaj notvaloroj kunfalantaj kun aŭ deviantaj de la taktotempoj ekestas do la ritmoj de muzikaĵo. En la taktostrukturo estas enligita la taktotempo kiel tempomezuro.
Taktspeco
Notacie, taktspeco estas difinita per tio, kiom da notoj de unu notvaloro apartenas unu al la alia. Ekzemple la 4/4-takto enhavas kvar kvaronnotojn.
Krome takto plejparte havas metrikan strukturon, do akcentordon (pro kio oni foje samsence uzas la vortojn takto kaj mezuro). En la kazo de la 4/4-takto tio estus ekz.: aŭ ankaŭ nur Kelkaj stiloj, kiel ekz. la svingo, uzas tamen kontraŭtempan-akcentadon, do:
Oni distingigas:
Krome oni distingigas:
Ekzistas taktspecoj, kiuj diversmaniero estas ekipeblaj per pezocentroj. Ekzemple oni komprenas 6/8-takton kutime kiel takto kun du tri-unuoj resp. kun du pezocentroj (sur la taktotempoj 1 kaj 4), kelkfoje tamen ankaŭ kiel takto kun tri du-unuoj (sur la taktotempoj 1, 3 kaj 5, kiu fakte egalus 3/4-takton).
Iam oni nomis tripartajn taktspecojn triopotaktojn. Tiuj estis la ununura speco de malparaj taktspecoj regule uzataj en la klasika muziko, ekz. kiel 3/1-, 3/2-, 3/4-, 3/8-, 9/8- kaj 9/4-takto.
Antaŭtakto
Antaŭtakto (anakruzo) estas komenco de muzika frazo kun unu aŭ pluraj, plejofte ne akcentataj notoj antaŭ la komenco de la ununua (kutime akcentata) taktotempo. Male al tio en la ĵazo la antaŭtakto ofte estas pli forte akcentata ol la ĉeftakto. En la klasika epoko Jérôme-Joseph de Momigny (1762–1842) rigardis la antaŭtakton jam kiel preferata elemento de la fraziigo akcentante ĝin.
En kantoj la antaŭtakto servas por tio, harmoniigi la parolan akcentadon kaj la muzikan takton unu kun la alia. Sennombraj kantoj komencas per antaŭtakto, ekzemple (La unua akcento estas substrekita): Je pecoj el strofoj la antaŭtakto formas kune kun la lasta takto de la peco plentakton.
Notacio
La taktspecon oni skribas laŭforme de frakcio kun numeratoro kaj denominatoro, tamen sen frakcistreko (vd. ilustraĵo por 3/4-takto) kaj staras kiel taktindiko je la komenco de muzikaĵo post klefo kaj antaŭsigno. La denominatoro difinas, kiu notvaloro egalas a unu taktotempo. La numeratoro indikas la nombron de taktotempoj po takto.
Je taktŝanĝoj oni skribas la novan taktindikon en la notsistemon; ofte oni ilustras tion per duobla streko. Se oni uzas diversajn takspecojn laŭ alterna aŭ arbitra sinsekvo, tiam eblas noti tiujn ĉi taktspecojn unufoje unu post la alia je la komenco de la notlinio kaj indiki la taktŝanĝon ne aparte ene de la peco. Se la taktspeco oftege ŝanĝiĝas, ankaŭ la notado je la komenco de la notlinio povas forfali.
Ofte la taktoj de muzikaĵo estas numeritaj en la notbildo, aŭ je la komenco de ĉiu notlinio aŭ post fiksa kvanto da taktoj (kutime dek aŭ kvin).
Ĝisfine de la 16-a jarcento oni notis muzikon sen taktstrekoj (vd. ankaŭ: Mezurnotacio).
Taktsilabe
En tonsilabe notita muziko, la taktecon esprimas taktindiko per herca frekvenco de takteroj kaj nombro da takteroj po takta mezuro. Aldone, per ritmindiko eblas difini la relativan longecon kaj laŭton de ĉiu taktero en la takto, kaj eĉ de ĉiu ero de taktero.
Direktado
Je la direktado oni indikas la takton per batofiguroj.
Saint-Maur (Indre)
Saint-Maur - prononco [] - aŭ pli longe Saint-Maur-sur-Indre estas nova komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas saint-maurois.
NGC 1448
NGC 1448 (aliaj indikoj — NGC 1457, PGC 13727, ESO 249-16, MCG -7-8-5, AM 0342-444) estas galaksio en konstelacio Horloĝo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 1448, NGC 1457.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Muzeo pri agrikulturaj tekniko kaj laboro (Börry)
La Muzeo pri agrikulturaj tekniko kaj laboro (germane: Museum für Landtechnik und Landarbeit) troviĝas en Börry, vilaĝoparto de Emmerthal, Germanio, Frenker Straße nr 22. Ĝi malfermitis en 1990.
Priskribo
Historia rondirado tra du jarcentoj da agrikulturo en la regiono Weserbergland atendas onin en la muzeo en Börry. Monumentprotektiaj kontruaĵensemboj kun farmista domo (1818), garbejo (1851), ŝafujo, bakejo kaj malnova romanikstila preĝejo en Niederbörry. Ĝi estas de 1288. La ekzpoziciojn prizorgas amikara societo, kiu okazigas ankaŭ ĉiujare solenan Tagon de rikolto kaj Metiistan tagon ene de la muzeo. Dum tiaj tagoj surbiene kaj en enripareje oni laboris laŭ malnovaj manieroj.
En la konstruaĵoj kaj sur la granda liberaera zono (kun tri remizoj) ekspozicioj pri diversaj temoj kondukas onin tra la evoluo de personare intensa farmbieno al altteknika bieno de hodiaŭ. Krome eblas admiri malnovajn atelierojn de diversaj metiistoj (ĉarfaristoj, forĝistoj, ŝufaristoj ktp.). En la remzijoj parkumas grandaj instrumentoj por surkampa uzo kaj traktoroj konstruitaj de post 1937.
Dum la tuta tempo muzea kafejo ene de la malnova bakejo dorlotas la vizitantojn gastronomie.
Fonto
Arbeitskreis der Museen im Landkreis Hameln-Pyrmont (eld): Museumsführer für den Landreis Hameln-Pyrmont, faldfolio, 1-a eldono, 2014.
Giovanni Maria Nanino
Giovanni Maria Nanino (ankaŭ Nanini) (1543 aŭ 1544 - 11-a de marto 1607) estis komponisto kaj muzikinstruisto itala de la renesanco. Li estis membro de la Roma Skolo kaj la plej influa instruisto en Romo dum la malfrua 16-a jarcento. Li estis ankaŭ la pli maljuna frato de la komponisto Giovanni Bernardino Nanino.
Biografio
Nanino naskiĝis en Tivoli kaj kiel knabo li kantis sopranon en la ĥoro de la katedralo de Viterbo. En 1560 li studis verŝajne ĉe Palestrina en la preĝejo San Luigi dei Francesi en Romo; en ĉiu kazo li iĝis kapelmajstro en tiu preĝejo post kiam Palestrina rezignis la postenon. En 1577 li eniris la papan ĥoron kiel tenoro kaj restis tie por la resto de sia vivo, per il resto della sua vita, laŭokaze alprenante la postenon de kapelmajstro.
Dum la 90-aj jaroj de la 16-a jarcento li estis multrenoma kiel instruisto kaj multaj ontaj komponistoj studis ĉe li kaj kantis en lia ĥoro. Inter tiuj oni povas mencii Felice Anerio, Antonio Cifra kaj Gregorio Allegri (komponisto de la fama Miserere).
Verkoj
Nanino ne estis komponisto tre fekunda, sed non fu un compositore molto prolifico, sed li distingiĝis per siaj madrigaloj, kiuj estis ege popularaj siatempe. Ĉiuj kolektoj da madrigaloj, kiuj estas publikitaj en Romo, ĉiam enhavis kelkajn muzikaĵojn de Nanino, ofte sur la unuaj paĝoj de la libro kaj antaŭ tiuj de Palestrina.
El stila vidpunkto liaj madrigaloj estis ege variaj. Eĉ se ili ne atingis la nombron de Luca Marenzio, kiu skribis 500-on da madrigaloj, Nanino ne nur skribis verkojn seriozastilajn kontrapunktajn, sed ankaŭ tiuj de tipo pli leĝera en formo de kanzono. Laŭ punkto de la esprimpovo oni ofte komparas lin kun Marenzio. Krom siaj famaj madrigaloj li skribis ankaŭ motetojn, pecojn el la libro de la plorkantoj, kanonojn kaj sakralajn kantojn. En 1980 estis publikita eldono nekompleta kaj pro tio multaj el siaj verkoj restas manuskriptoj.
Pál Pesthy
Pál Pesthy naskiĝis la  1873 en iama vilaĝo Uzdborjád, kiu nun estas parto de Sárszentlőrinc. Li mortis la 1952 en Sárszentlőrinc.
Biografio
Pál Pesthy frekventis universitatojn en Budapeŝto kaj Berlino. En 1897 li eklaboris en la ŝtata administrado. Ekde 1908 li jam havis signifan postenon en Distrikto Szekszárd, ekde 1914 li laboris en juĝejo. Inter 1922 kaj 1939 li estis parlamenta deputito, dume inter 1924 kaj 1929 ministro pri justico en Kabineto Bethlen. En 1940 li estis elektita membro en la senato.
Georg Böhm
Georg Böhm (* 2-a de septembro 1661 en Hohenkirchen (Turingio); † 18-a de majo 1733 en Lüneburg) estis Germana orgenisto kaj komponisto de la baroko samkiel de la nordgermana orgenskolo.
Vivo
Georg Böhm naskiĝis en 1661 en Hohenkirchen (Turingio en Germanio). Lia patro, orgenisto en Hohenkirchen, estis lia unua muzika instruisto. Böhm studis ĉe la universitato de Jena.
En 1693 li transloĝiĝis al Hamburgo, kiu estis grava muzika centro kaj pro la Hamburga operejo akceptema pri Itala muziko. Böhm laboris en Hamburgo dum kelkaj jaroj, kaj oni supozas, ke li tie studis ĉe la fama orgenisto Johann Adam Reincken.
Poste Böhm transiris al Lüneburg, urbo en kiu oni flegis la Francan muzikstilon. En 1698 li iĝis orgenisto ĉe la preĝejo St. Johannis en Lüneburg. Tiun postenon li posedis ĝis sia morto en 1733.
Influo sur J. S. Bach
En 1700 Johann Sebastian Bach estis en Lüneburg libera lernanto de la monaĥejo Michaelis-Kloster kaj kantis kiel diskantisto en la mesĥoro. La influo de Böhm sur la fruaj orgenverkoj kaj klavarsuitoj de Bach supozeblas laŭ stilkritiko, tamen ne pruveblas. Kopioj de orgenverkoj sur papero kun la akvomarko de Böhm, kiun oni malkovris en la jaro 2006 ene de la malnova stoko de la Herzogin-Anna-Amalia-Biblioteko en Vajmaro, sugestias ke ilin produktis la 13-jara Johann Sebastian Bach por la orgeninstruo ĉe Georg Böhm.
Carl Philipp Emanuel Bach asertis al Forkel en 1775, ke lia patro "ŝatis kaj studis la verkojn de la orgenisto Georg Böhm en Lübeck".
Verkoj
Böhm ĉefe estas konata pro siaj komponaĵoj por orgeno kaj klaviceno (precipe preludoj, fugoj kaj partitoj). Multaj el siaj klavarverkoj estas kreitaj tiel, ke ili estis adapteblaj al la speciala situacio de la muzikisto resp. ties klavarinstrumento. Rimarkinda estas la muziko de Böhm ankaŭ pro la uzo de la stylus phantasticus, stilo de muzikado surbaze de improvizado.
Böhm komponis kantatojn, motetojn, orgen- kaj aliajn klavarverkojn; Precipe konataj estas liaj riĉe ornamitaj ĥoralmuzikigoj.
Ĥoralpartitoj
La plej grava kontribuo de Böhm al la nordgermana klavarmuziko estas la ĥoralpartito, ampleksa komponaĵo konsista el diversaj variaĵoj pri ĥoralmelodio. Efektive li inventis la ĝenron verkante kelkajn partitojn de varia daŭro kaj diversaj ĥoraloj. Postaj komponistoj transprenis la ĝenron, speciale Johann Sebastian Bach. La ĥoralpartioj de Böhm elstaras pro la lerta ellaborado de pluraj voĉoj sur la harmonia strukturo de la ĥoralo. Liaj partitoj ĝenerale havas kamparanan karakteron kaj povas esti sukcese realigataj aŭ per orgeno aŭ per klaviceno.
Batman Returns
Batman Returns ("Vespertviro revenas") estas usona prisuperheroa filmo de 1992 produktorita kaj reĝisorita de Tim Burton, bazita sur la rolulo de DC Comics nome Batman. Ĝi estas la dua ero de la serio komencita per Batman ĉe Warner Bros., kun Michael Keaton reludanta Bruce Wayne/Batman. La filmo aperigas la rolulon de Max Schreck (Christopher Walken), negocisto kiu kuniĝas kun Pingvenulo (Danny DeVito) por kapti Gotham City, same kiel la rolulon de Catwoman (Michelle Pfeiffer).
Kálmán Aniszi
ANISZI Kálmán (pro. anisi) estas rumania hungara ĵurnalisto, publicisto naskita en Nagykakucs la 14-an de oktobro 1939.
Biografio
Kálmán Aniszi diplomitiĝis pri filozofio en la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo kaj laboris en la redakcio de gazeto Igazság de Kluĵo, de 1972 ĝis 1977 li estis partiaktivisto en la arta kaj kultura sekcio de la distrikta partikomitato de Kluĵo, de septembro 1977 adjunkto en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu. Liaj publikaĵoj aperis en A Hét kaj Művelődés.
Eduardo Larrouy
Eduardo LARROUY (Haro, Rioĥo, 9-an de marto 1913 - Bilbao, 27-an de aprilo 2020) estis hispana esperantisto.
Li naskiĝis ene de familio, kiu devenis el franca Eŭskio. Tre juna li jam interesiĝis pri Esperanto, tiel ke en la jaro 1932 (19-jara) aliĝis al kurso gvidata de la elstara esperantisto de Bilbao Alberto Díaz Chapartegui (patro de Amador Díaz, kiu poste estis prezidanto de Brita Esperanto-Asocio).
La sekvontan lernojaron, li estis jam intruisto kaj en la jaro 1935 eniris la estraron kiel voĉdonanto. En 1936 komenciĝis la hispana intercivitana milito, kie Eduardo partoprenis en la respublikana flanko. Li estis kaptita en Santandero kaj enkarcerigita en la sportejo de “El Sardinero”; tie li havis la okazon instrui Esperanton al aliaj malliberuloj, konkrete, al 8 el ili. Post Santander, li estis enkarcerigita en la universitato de Deŭsto (Bilbao) kaj kiam okazis la ribelo en la fortikaĵo “San Cristóbal” (apude de Pamplona) oni veturigis lin al koncentrejo de Miranda de Ebro (Burgoso), speciale rezervita por la membroj de la “internaciaj brigadoj”, kaj poste al aliaj malliberejoj.
Li sukcesis survivi tiujn ege malfacilajn jarojn ĝis kiam alvenas nova epoko, en lia vivo kaj en la vivo de la E-Grupo de Bilbao. Iom post iom la esperanta movado renaskiĝis en Bilbao; je la komenco, ĉar ne estis laŭleĝa, kelkaj esperantistoj simple kuniĝis kaj parolis, dum promenas, ĉirkaŭ la “Nova Placo” de Bilbao; en 1957 la E-Grupo povis denove, laŭleĝe malfermi siajn pordojn; tiel ke Eduardo laboris en Madrido kaj revenis al Bilbao nur kelkajn semajnfinojn, li ne povis ĉiutage partopreni la grupan vivon, sed li ne perdis la kontakton kun la esperantistoj de Bilbao.
Post lia emeritiĝo, eblis al li dediĉi pli da tempo al la Grupo; en la jaro 1979 li fariĝis Prezidanto; tamen, jam de antaŭe li apartenis al diversaj estraroj kaj ankaŭ poste; ankaŭ ege aktive (li estis la ĉefa motoro, kune kun Pedro Benedicto) partoprenis en la organizado de la 75-a datreveno de la fondiĝo de la Grupo (1981), kio okazigis kongreseton en Bilbao, kun partopreno de esperantistoj el la tuta Hispanio. Same, lia laboro estis tre grava por la sukceso de la hispana kongreso de la jaro 1989 kaj de la eŭropa (2004), precipe pro liaj demarŝoj ĉe la aŭtoritatuloj.
Vasil Ŝklar
Vasil ŜKLAR (en la ukraina Василь Шкляр) naskiĝis la 10-an de junio 1951 en vilaĝo Hanĵalivka de Ĉerkasa provinco, Ukrainio en familio de oficistoj. Finis mezlernejon kun arĝenta medalo kaj en 1968 fariĝis studento de filologia fako de Kijiva Universitato. Pro iu konflikto li transiris al la Ŝtata Universitato de Erevano, Armenio. Diplomiĝis en 1972. Posedas la armenan lingvon. Laboris kiel ĵurnalisto en gazetaro.
En 1988-1998 – politika ĵurnalisto, laboris en zonoj de militaj konfliktoj de Sovetio kaj Rusio, interalie – en Ĉeĉenio, faktojn de savado de familio de generalo Ĝoĥar Dudajev li poste priskribis en sia romano “Elemental'”.
1991-1998 – membro de Ukrainia respublika partio, ĝia gazetara sekretario. De 1978 – membro de Ukrainia Nacia Verkista asocio; de 1999 – de Asocio de ukrainaj verkistoj. Tradukas de la armena kaj de greka lingvo. Ukrainigis (el la rusa lingvo) la plej unuan version de fama romano de Nikolaj Gogol “Taraso Bulbo”, kie Gogol ne menciis rusan caron. La traduko estis akre kritikita fare de tiama ambasadoro de Rusio (en Ukrainio) Viktor Ĉornomirdin.
2000-2004 – la ĉefa redaktoro de eldonejo “Dnipro”.
Romano "La Nigra Korvo"
La romano aperis fine de 2009 preskaŭ samtempe en du eldonejoj en Kievo kaj Ĥarkivo kaj ricevis grandan resonancon en la socio. En romano temas pri la batalo de ukrainoj en la centra parto de la lando kontraŭ rusiaj okupantoj en 1920-aj jaroj. Dum la sovetia tempo tiu temo estis eksterleĝa. Komence de 2011 komitato de Nacia premio aljuĝis la Ŝevĉenkan Nacian premion de Ukrainio al V. Ŝklar, sed en la ukazo (de 04.03.2001) de prezidento de Ukrainio Viktor Janukoviĉ nomo de la aŭtoro forestas. Aprile (2011) dum solenaĵoj en la lokoj de batalo, priskribitaj en la romano, al la aŭtoro estis enmanigita tiel nomata popola premio (kiu eĉ iom superas la Nacian), kolektita de dankemaj legintoj de la romano.
Fragmentojn de la romano esperantigis Viktor Pajuk, aperis en Ukraina Stelo, (Novembro, 2011).
Hennebergio
En Kloster Veßra troviĝas muzeo hennebergia. Historilibron titulita Hennebergische Memorabilien verkis Paul Crusius.
Monaĥejo Plasy
Monaĥejo Plasy estas cisterciana monaĥejo en Ĉeĥio, en regiono Plzeň. Ĝi situas en urbo Plasy. Pro sia eksterordinara kulturhistoria valoro listigita kiel nacia kultura memorindaĵo de Ĉeĥio. La monaĥejo estis fondita en 1146 de ĉeĥa princo kaj pli poste la unua ĉeĥa reĝo Ladislao la 2-a kaj en 1685 - 1740 ampleksigita kaj barokstile rekonstruita de tiam famaj arkitektoj Jean Baptiste Mathey, Jan Blažej Santini-Aichel kaj Kilian Ignaz Dientzenhofer.
La tuta areo estas publike alirebla ekde aprilo ĝis oktobro. Krom la valore ekipita konvento mem troviĝas en ĝi galerio Stretti kaj fotoekspoziciejo kaj estas en ĝi organizataj diversaj kulturaj aranĝoj.
Kummerow (am See)
Kummerow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La teritorio apartenas al la komunumaro Malchin am Kummerower See. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
La loĝloko estas unu el pluraj de sama nomo en Antaŭpomerio. Kiam en 1937 publikiĝis socie kritika romano Die Heiden von Kummerow, kiu pli konatiĝis pro filmigo de 1967, unu el malmultaj kinaj kunlaboroj inter FRG kaj GDR, la publiko iom divenis, pri kiu vilaĝo Kummerow povus temi en la romano: Fakte tamen priskribiĝas la vivo en la 1900-aj jaroj en vilaĝo Biesenbrow, nun parto de la urbo Angermünde, de kie devenis la verkisto, sed romane por la loko li pruntis la nomon de proksima vilaĝo Kummerow, nun parto de la urbo Schwedt.
Amarante
Amarante estas portugala urbo kiu apartenas al la distrikto de Porto, Norda regiono kaj subregiono de Tâmega, kun ĉirkaŭ 9 900 loĝantoj. Amarante estas sidejo de municipo kun 299,25 km² kaj 61 029 loĝantoj (2004), subdividita en 40 fregezioj.
Mustardmuelejo
Mustardmuelejo estas muelejo en kiu oni muelas sinaposemojn por fari el ĝi mustardon. La ununura restanta mustardmuelejo en Nederlando estas la De Huisman en Zaanse Schans (Zaanstad). Baldaŭ oni restaŭras ĉi tiun muelejon al ĝia origina funkcio kiel spicmuelejo.
Sándor Ajtay-Gecse
AJTAY-GECSE Sándor (pro. ajtai-geĉe) estis rumania hungara fakverkisto naskita en Magyarigen la 25-an de februaro 1863 kaj mortinta en Győr la 6-an de decembro 1945
Ozvar (Kaŝano)
Ozvar (, ankaŭ latinigita kiel Ozvār, Azvār kaj Azwār; ankaŭ konata kiel Owzvār) estas vilaĝo en la kampara distrikto Golab de la baĥŝ aŭ distrikto Barzok. Ĝi situantas en la granda distrikto Kaŝano de la provinco Isfahano en Irano. Je la 2006-a popolnombrado, ĝia loĝantaro estis de 727 personoj, disde 216 familioj.
Zsuzsa Töreky
Zsuzsa Töreky [ĵuĵa toreki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Töreky Zsuzsa estas hungara aktoro.
Zsuzsa Töreky naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsuzsa Töreky frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en altlernejo en 1979 en Budapeŝto, poste aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1983. Ŝia ĉefinstruisto pri la aktorarto estis István Horvai. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Petőfi (Veszprém). Inter 1989 kaj 1992 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Pécs), poste al Nacia Teatro (Győr). Ŝi ricevis premiojn en 1992 kaj 2005.
Ventenac-en-Minervois
Ventenac-en-Minervois (prononco []) estas franca komunumo en la departemento Aude, en la regiono Langvedoko-Rusiljono.
La loĝantoj nomiĝas france Ventenacois. La nomo devenas de romia tempo: Villa Ventenachus. Castrum Venthenacum estis okupita en la 12-a jarcento de Simon de Montfort dum la milito kontraŭ la kataroj.
Château de Ventenac
Malgraŭ la impona aspekto da la Château de Ventenac la kastelo ne estas vera kastelo, sed stokejo por vino. Ĝi troviĝas rekte apud la Canal du Midi kaj la haveno utilas al turismaj boatoj.
La nuna konstruaĵo ekestis en la 18-a jarcento sur la restaĵoj de malnova kastelo. En la 19-a jarcento sinjorino Seguy de Saint Siran ĝin konstruigis kaj donis imponan eksteran impreson, kiu memorigas pri religia konstruaĵo. Post ŝia morto la vinberejo, la kastelo kaj la vinkelo iĝis posedaĵo de sinjorino Pauline Meyer, kiu devis forlasi Francion pro la militrisko en la jaro 1938. La vinberkulturistoj transprenis ĉion kaj fondis kooperativon kaj produktis sian vinon komune.
Nuntempe la kooperativo produktas 22.000 hektolitrojn, inter ili 4.500 de la kategorio Appellation d ’Origine Contrôlée Minervois kaj 17.500 hektolitrojn, kiel Vins de cépages de pays d ’Oc.
El-Uali Mustafa Sajid
Al-Ŭali Mustafa Sajjid (الوالي مصطفى سيد), en eŭropa historiografio ofte konata kiel El Uali Mustafa Sajed aŭ mallonge El Uali aŭ Luali (naskiĝis en 1948 aŭ 1950, mortis en 1976), estis revoluciulo kaj naciisma estro de la saharanoj, fondinto kaj dua Ĝenerala Sekretario de la Fronto Polisario kaj unua Prezidento de la Araba Demokratia Sahara Respubliko (ADSR).
Biografio
Dekomence bedueno, pro familiaj problemoj, li devis setliĝi en Tan-Tan kaj studi juron en Maroko. Poste li veturis tra Eŭropo. Li kuniĝis al aliaj ribelemaj saharanoj kaj fine de la 1960-aj kaj komence de la 1970-aj jaroj ili fondis diversajn ĝermajn organizojn kiuj kunfluis en la Fronto Polisario. Li suferis la malhumanan militagadon de la invada maroka armeo fine de 1975 kaj komence de 1976 oni kreis la ŝtatan ĝermon de la Araba Demokratia Sahara Respubliko, kies unua prezidento li estis. El Uali mortiĝis dum gerila agado revenante el atako kontraŭ Nuakŝoto, en Maŭritanio, kiu estis unu el la invadintaj ŝtatoj de Okcidenta Saharo.
Ventenac-en-Minervois
Château de Ventenac
La kooperativo utiligas la vinberoj de la specoj Syrah, Cabernet, Merlot, Chardonnay, Cinsault
István Kolonics
István KOLONICS [koloniĉ] hungara orgenkonstruisto. Li naskiĝis en Szabadka en 1826 kaj mortis en Csatószeg la 30-an de novembro 1892.
Soleca vireo
"Soleca vireo" estas kolektiva termino por iaj vireoj. Tiuj estis iam konsiderataj kiel formantaj unusolan specion nome Vireo solitarius, sed nuntempe ili estas traktataj kiel tri alopatriaj specioj:
Supera Normala Lernejo
La Écoles Normales Supérieures (mallongigo ENS), esperante Superaj Normalaj Lernejoj, estas kvar el la plej prestiĝaj francaj altlernejoj (proksimume universitato por elito). Ĝi ĉefe trejnas profesorojn kaj esploristojn. La nunaj kaj eksaj studentoj oni nomiĝas « normalien ».
Historio
La unua ENS estis kreita la. Post multa fermo, malfermo, kunigo, divido de la ENS, nun ekzistas kvar ENS:
Misio
Origine, la ENS devis trejni profesorojn. Nun, averaĝe el tri eksstudentoj de la ENS, unu iĝos profesoro, unu esploristo kaj la lasta laboros en la administrado aŭ en la privata sektoro.
NGC 1459
NGC 1459 (aliaj indikoj — PGC 13832, ESO 482-43, MCG -4-10-1, IRAS03448-2540) estas galaksio en konstelacio Forno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Rauville-la-Bigot
Rauville-la-Bigot estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rauvillais.
San Cipriano Picentino
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. La komunumo membras en la monta komunumaro Monti Picentini.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Cipriano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Castiglione del Genovesi, Giffoni Sei Casali, Giffoni Valle Piana, Salerno kaj San Mango Piemonte.
Distrikto Bystrzyca Kłodzka
Distrikto Bystrzycki estis distrikto en Malsupra Silezio en Pollando, malfondita en 1975. Administra centro de la dirstrikto estis la urbo Bystrzyca Kłodzka (germane Habelschwerdt). Fine de 1973 en la distrikto vivis 46 400 loĝantoj.
Kvítkovice (apartigilo)
Nomon Kvítkovice havas pluraj municipoj:
… aŭ partoj de municipoj:
Opus la Pingveno
Opus la Pingveno aŭ en angla Opus the Penguin (Opus T. Penguin) estas rolulo en bildstrioj kaj porinfanaj libroj de Berkeley Breathed, ĉefe ĉe la plej populara bildstrio de la 1980-aj jaroj nome Bloom County. Breathed priskribis lin kiel "ekzistadisma pingveno" kaj preferata inter liaj multaj roluloj. Ĝis la 2a de novembro 2008 li aperis en la bildstrio Opus.
Sant Josep (Metroo de Barcelono)
Sant Josep estas stacio sur linio 8 de la Metroo de Barcelono, situanta en L'Hospitalet de Llobregat.
Iretama
Iretama estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 10.602 loĝantojn en 2010.
Kantono Cass (Iovao)
La kantono Cass - angle Cass county - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Iovao. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Kvítkovice
Kvítkovice estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio apud nordorienta piedo de montaro Blanska arbaro, proksimume 10,5 km okcidente de České Budějovice. Vivas ĉi tie.
En distanco 16 km sude de Kvítkovice situas urbo Český Krumlov, 24 km nordokcidente urbo Vodňany kaj 25 km okcidente urbo Prachatice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1263.
The Flag of Punishment
The Flag of Punishment estas la debuta studia albumo de la japana potenc-metalroka bando Galneryus. Ĝi eldoniĝis la 22-an de Oktobro 2003.
Rauville-la-Place
Rauville-la-Place estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Rauvillais.
Universala Vortaro
La Universala Vortaro (UV) de Esperanto estas parto de la Fundamento de Esperanto kiu konsistas precipe el vortlisto de Esperantaj radikoj kun tradukoj en la franca, angla, germana, rusa kaj pola laŭ la modelo "esper' espérer | hope | hoffen | надѣяться | spodziewać się".
Ekesto kaj statuso
La UV estas unue eldonita de Zamenhof en 1894 en Varsovio. Laŭ la propono de Zamenhof la partumintoj de la unua Universala Kongreso de Esperanto en Bulonjo-ĉe-Maro en 1905 per la t.n. Bulonja Deklaracio akceptis ĝin kiel parton de la Fundamento de Esperanto, tiel ke ĝi fariĝis "netuŝebla" (§ 4.3 de la Deklaracio: "La sola unu fojon por ĉiam deviga por ĉiuj esperantistoj fundamento de la lingvo estas la verketo “Fundamento de Esperanto”, en kiu neniu havas la rajton fari ŝanĝon.").
Enhavo
Ĝi entenas krom la 900 vortojn de la Unua Libro (1887), 1740 novajn radikvortojn troviĝantajn en la ĝis tiam aperintaj verkoj, artikoloj kaj tradukoj en Esperanto. Ĉiu gramatika finiĝo kaj afikso ludas en ĝi rolon de memstara vorto.
Krome enestas jena mallonga enkonduko al la Universala Vortaro:
Problemoj de interpretado
La strukturo de la UV, estanta seslingva vortlisto (Esperanto plus kvin etnaj lingvoj), kaŭzas diversajn teoriajn kaj en kelkaj okazoj ankaŭ praktikajn problemojn, kiel ĝuste interpreti la signifon de la "vortoj" (radikoj). La plej gravaj estas la sekvaj. Ili kaj ankoraŭ pluraj aliaj ĝis hodiaŭ apenaŭ estas science sisteme kaj kohere traktitaj.
Kiel interpreti nekongruajn signifojn de la traduk-lingvoj?
Ne ĉe ĉiuj vortoj la donitaj tradukoj estas samsignifaj, kiel montras la ekzemplo de "ofend' offenser | offend | beleidigen | обижать | obraźać, krzywdzić". Dum en la germana oni povas ofendi nur sentojn aŭ personojn, en la franca oni povas ofendi ankaŭ leĝon aŭ regulon. Ĉu do pravas la Plena Vortaro de 1930, kiu registras la signifon "ofendi leĝon" laŭ la franca traduko aŭ ĉu pravas la Plena Ilustrita Vortaro (PIV) de 1970, kiu forstrekis tiun signifon kaj sekvas la uzon en la germana? Ĉu la signifo "ofendi leĝon" do estas laŭfundamenta kaj pro tio netuŝebla aŭ ne? Regulon, kiel ĝuste interpreti la seslingvan vortliston, nek la Universala Vortaro, nek la aliaj partoj de la Fundamento enhavas.
Kiel difini la vort-karakteron?
Simila demando estas, kiel oni deduktas la karakteron de vorto kiel substantivo, verbo, adjektivo ktp. el la tradukoj francaj, anglaj, germanaj, rusaj kaj polaj. Ekzistas kelkaj ekzemploj, kie la traduk-lingvoj ne kongruas inter si. Tion montras la fakto, ke la Akademio en la pasinteco ŝanĝis la oficialan vort-karakteron de kelkaj vortoj.
Ĉu la semantiko de vorto unu fojon por ĉiam estas fiksita?
Universala Vortaro estas historia teksto el la jaro 1894. Intertempe kaj Esperanto kaj la traduk-lingvoj (parte forte) ŝanĝiĝis, kelkaj vortoj eksmodiĝis aŭ alprenis aliajn signifojn. Tiel ekzemple "lamp' lampe | lamp | Lampe | лампа | lampa" en 1894 laŭ la samepoka difin-votaro de Kabe de 1911 signifis "vazo kun meĉo kaj bruligebla fluidaĵo, por lumigi", dum laŭ PIV de 2002/2005 ĝi (ankaŭ kaj pli ĝenerale) estas "vitra ujo, entenanta lumfonton". Ĉu nur la historia signifo de petrol-lampo estas "netuŝebla" aŭ ĉu ankaŭ la hodiaŭa signifo de elektra lampo?
Kiel interpreti malĝustajn tradukojn?
Jam Zamenhof atentigis, ke precipe inter la anglaj tradukoj estas kelkaj eraroj, tamen sen precize klarigi, pri kiuj vortoj li parolas.
Kasina vireo
Aspekto
Tiu vireo estas 11–14 cm longa, kun grizaj kapo kaj dorso (iom pli verdanuanca), flavecverdecaj flankoj kaj blankecaj subaj partoj kun pli blanka gorĝo. Ĝi havas klare markatajn blankajn "vitrokulojn", tio estas tre larĝaj okulringoj kunigitaj al blankeca suba frunto kaj havas ankaŭ blankajn flugilstriojn rimarkindajn je flugiloj de preskaŭ nigrecaj plumoj kun blankaj bordoj. La beko estas grizeca. Inoj estas similaj kaj junuloj estas iom pli brunecaj kaj senkoloraj.
La persista kanto konsistas el mallongaj, akraj fajfaj frazoj de kelkaj notoj, disigitaj per ĉirkaŭ dusekunda silento. La frazoj ofte alterne finas per alta noto kaj malalta noto respektive, havigante impreson de demando kaj respondo. Alvoko estas serio de rapidaj notoj “ŝip ŝep ŝep ŝep”.
Kutimaro
Ili preferas malfermajn arbarojn de okcidentaj montoj kaj montetoj. Ĝi troviĝas kutime en mezaj al malaltaj partoj de la arbara kanopeo, kie ili malrapide kaj decideme manĝas insektojn inter foliaro.
La Kasina vireo konstruas tasforman neston el arboŝeleroj, herberoj, araneretoj ktp kaj sub forko de branĉoj post konstruceremonio per horizontalaj sintenoj fare de la masklo, kiu eĉ povas ekkonstrui pli da unu nesto. La nesto estas 2 al 5 m supergrunde sed foje ĝis 10 m. La ino demetas 2 al 5 blankajn ovojn kun iom da brunaj punktoj. Ambaŭ seksoj kovas dum 15 tagoj kaj defendas la ovodemetadon, kiu foje povas esti parazitata de la Brunkapa molotro, sed se tiu ovodemetas unue, la vireoj konstruas novan plankon kaj enmurigas tiun ovon antaŭ fari sian propran ovodemetadon. Elnestiĝo okazas post 14 pliaj tagoj. Ili preferas arbarojn de koniferoj aŭ miksitajn, duarangajn aŭ arbustarojn en deklivoj kaj eĉ ĉeriverajn arbaretojn.
Ili manĝas el folioj insektojn inklude malgrandajn akridojn, raŭpojn kaj tineojn.
Taksonomio
Tiu nearktisa specio estis iam konsiderata kiel apartenanta al sama specio kun la Plumba vireo kaj la Blukapa vireo kun kiuj ĝi estas tre simila. Tiam tiu grupo de nunaj specioj estis nomata "Soleca vireo", kiu tiam estis konsiderata kiel havanta 9 subspeciojn. La Kasina vireo okupas la plej okcidentan parton de la tiama teritorio de la specigrupo. La disigo de la Kasina vireo havas kialon ke la interrompo de la blanka okulringo kiel malhela strieto al la supra bekobazo estas nigreca dum ĉe la Blukapa vireo estas samkolora kun la kapo. Krome la kontrasto inter blanka gorĝo kaj grizeca kapo ne samas en la tri specioj.
Tiu vireo ricevas sian nomon laŭ la ornitologo John Cassin.
(37367) 2001 VC
(37367) 2001 VC estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ĝia orbito tanĝas tiun de Marso sed ne trairas ĝin. Ĝia klinangulo tenas ĝin iom malproksime de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,155106 AU, tie estas 23,203 milionoj da km.
Kummerow (apud Stralsund)
La loĝloko estas unu el pluraj de sama nomo en Antaŭpomerio. Kiam en 1937 publikiĝis socie kritika romano Die Heiden von Kummerow, kiu pli konatiĝis pro filmigo de 1967, unu el malmultaj kinaj kunlaboroj inter FRG kaj GDR, la publiko iom divenis, pri kiu vilaĝo Kummerow povus temi en la romano: Fakte tamen priskribiĝas la vivo en la 1900-aj jaroj en vilaĝo Biesenbrow, nun parto de la urbo Angermünde, de kie devenis la verkisto, sed romane por la loko li pruntis la nomon de proksima vilaĝo Kummerow, nun parto de la urbo Schwedt.
Sankt Martin GR
Sankt Martin (en la romanĉa lingvo Sogn Martin) estas komunumo de la komunumaro Lumnezia/Lugnez kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 36 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Sankt Martin situas en la supra parto de la valo Lumnezia norde de Valzo ĉe la bordo de la Valza Rejno. Kun nur 36 loĝantoj ĝi laŭ loĝantaro apartenas al la plej malgrandaj svisaj komunumoj, ĉar tamen ĝia teritorio kun 22,83 km² estas relative granda, ĝia loĝantardenseco kun malpli ol 2 loĝangtoj po kvadraktkilometro estas rekorde malalta. Malgraŭ ĝia malgranda loĝantarnombro la komunumo konsistas el pluraj setlejoj, nome Sankt Martin mem ĉe la kantona vojo en la nordo de la komunumo, Gadenstatt, Lunschania, Mont, Mariaga, Travisasch kaj tute en la sudo Bucarischuna. La iamaj setlejoj Feistenberg, Haspel kaj Montaschg intertempe ne plu estas loĝataj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sankt Martin limas en nordo al Suraua, en oriento al Safien, en sudo al Valzo, en sudokcidento al Lumbrein, kaj en okcidento al Vignogn.
Trafiko
Sankt Martin situas ĉe la kantona vojo de Ilanz al Valzo. Per la poŝtaŭtolinio, kiu cirkulas sur tiu vojo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Lingvoj
Sankt Martin estas dulingva. La plimulto de la loĝantaro estas valzoj germanlingvaj, malplimulto parolas la sursilvanan dialekton de la romanĉa lingvo.
Historio
La komunumo Sankt Martin ĝis 1878 apartenis al la komunuo Tersnaus, kiu intertempe apartenas al Suraua. En la jaro 1800 la loĝantaro de Sankt Martin ankoraŭ nombris 139 personojn. La loĝantaro dum la lastaj du jarcentoj pro formigrado konstante malkreskis kaj parto de la setlejoj estis forlasitaj. En la jaro 1941 la loĝantaro nombris ankoraŭ 83 personojn. Tiam ĝis 1950 la nombro rekreskis al 112 personoj por tiam konstante malkreski, ĝis finfine en 2009 al 36. Kiel lasta komunumo de Svislando Sankt Martin ricevis elektron nur en la jaroj 1972 ĝis 1973.
Kümmersbruck
Kümmersbruck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Amberg-Sulzbach de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Jane Wyatt
Jane Waddington WYATT (1910 – 2006) estis usona aktorino.
Ŝi naskiĝis en riĉa katolika familio kaj lernis ĉe multekosta lernejo Miss Chapin's School en Novjorko. Wyatt studis ĉe Barnard College por virinoj sed ne diplomiĝis.
Jane komencis sian karieron per teatro ĉe Broadway, malgraŭ tio estis ioma skandala pro sia socia klaso, kaj baldaŭ estis dungita de Universal Pictures. Ŝi debutis en kino per One More River en 1934, kaj daŭre aktoris per Great Expectations, We're Only Human, The Luckiest Girl in the World kaj Lost Horizon.
Dum la 1940-aj jaroj kaj komenco de la 1950-aj ŝi partoprenis kinfilmojn Girl from God's Country, Weekend for Three, The Navy Comes Through, None But the Lonely Heart, The Bachelor's Daughters, Boomerang!, Gentleman's Agreement, Pitfall, No Minor Vices, Bad Boy, Canadian Pacific, Task Force, House by the River, Our Very Own, My Blue Heaven, The Man Who Cheated Himself inter aliaj.
Ŝi komencis sian televidan karieron per Nash Airflyte Theatre en 1951 kaj partoprenis multajn televidaĵojn ĉefe Father Knows Best, en kiu ŝi rolis  Margaret Anderson, la ĉefan inan rolon de 1954 ĝis 1960. Jane Wyatt reaperis en kino per Interlude en 1957.
Jane Wyatt daŭrigis sian karieron en 1960-aj jaroj per televidserioj kiel ekzemple Wagon Train, Star Trek kaj Love, American Style kaj per kinfilmo The Two Little Bears.
En 1970-aj jaroj ŝi aperis en televidaj programoj The Ghost & Mrs. Muir, Here Come the Brides, The Virginian, Alias Smith and Jones, The Father Knows Best Reunion kaj Quincy M.E. krom en kinfilmo Treasure of Matecumbe inter aliaj.
Dum 1980-a jardeko ŝi aktoris en televidaĵoj Missing Children: A Mother's Story, Starman, The Love Boat, St. Elsewhere kaj Amityville: The Evil Escapes, inter aliaj, kaj en kinfilmo Star Trek IV: The Voyage Home. Ŝia lasta laboro estis en televidserio The Young Indiana Jones Chronicles en 1992.
NGC 1460
NGC 1460 (aliaj indikoj — PGC 13805, ESO 358-62, MCG -6-9-31, AM 0344-365, FCC 310) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Goeto-muzeo (Weimar)
La Goeto-muzeo de Weimar (germane: Goethemuseum) estas muzeo dediĉita al la germana verkinto Johann Wolfgang von Goethe, en la urbo Vajmaro, Germanujo. Ĝi estis fondita la 8an de aŭgusto 1885 kiel rezulto de la volo de lasta vivanta heredanto de Goeto, lia nepo Walther von Goethe, kiu lasis la Goethe-domon al la ŝtato. Planinto de la domo estis Johann Mützel.
Historio
Post kiam la lando Turingio estis formita, la Goethe-Nationalmuseum, kune kun pluraj konstruaĵoj kiuj estis konstruitaj dum la klasika epoko same kiel la Vajmaraj palacoj, iĝis la posedaĵo de la ŝtato. En la 1920aj jaroj, pli da Vajmaraj konstruaĵoj estis asignitaj al la Goethe-Nationalmuseum. En 1953, tiuj konstruaĵoj iĝis la posedaĵo de la "Nationale Forschungs- und Gedenkstätten der klassischen deutschen Literatur en Vajmaro/NFG" (naciaj esplorejoj kaj monumentoj de germana klasika literaturo en Vajmaro). Ekde oktobro 1991, la Goethe-Nationalmuseum apartenas al la fondaĵo "Klassik Stiftung Weimar" kiu sukcedis la NFG. Ĝi administras ne nur la ĉefdomon sed entute 22 historiajn domojn kaj muzeojn ĉie en la tuta Vajmara municipa areo kaj ĉirkaŭ ĝi.
Loĝdomo de Goeto
La domo konstruitis en 1709 laŭ komisio de G.C. Helmershausen, konsilisto ĉekortega. Goethe loĝis tie ĉi de 1782-1789 kaj de 1792-94 kiel luprenanto, antaŭ la duka moŝto Karolo Aŭgusto donacis ĝin al li. Sevke la geniulo loĝis tie ĉi - interrompite nur de vojaĝoj - kun la tuta familio ĝis la morto en 1832. Ĉefa kaŭzo de transloĝiĝo el la Ilm-ĝardendomo estis krom la centra situo ankaŭ la pligrandiĝo de liaj kolektoj art- kaj natursciencaj. Por bone endeponejigi la tuton Goeto komisiis diversajn konstruajn ŝanĝojn. Sed la rezulto kvazaŭ sen iuj ŝanĝoj videblas ĝis nun, kun biblioteko de 7.000 libroj kaj ĉ. 50.000 aliaj objektoj. La lasta nepo Walther Wolfgang de ĉio heredantigis la ŝtaton.
El la Urbino-salono oni gajnas irinte tra la okcidenta koridoro la antaŭan domon kaj la privatajn ĉambrojn de la majstro. Antaŭĉambro formis kun la biblioteko kaj la studsalono la lokon por la retiriĝinte kaj intense laboranta geniulo (Studiensaal). En la malantaŭa domo troviĝas ankaŭ la t.n. Christiane-salonoj (alireblaj de la Flava salono tra la Ponta salono). Ili estas dediĉitaj al la memoro de Christiane Vulpius (edzino de Goeto) kaj de ŝia familio.
Sude de la komplekso troviĝas belega ĝardeno. Ĝi havis - krom ripozumejan - du ĉefajn funkciojn: esti eksperimentejo botanika kaj liveranto de freŝaj legomoj. Baroka pavilono en la ĝardeno enhavas geologian kolekton (ekde 1808 en la posedo de Goeto).
Tondaŭro
La tondaŭro estas unu el la muzikaj parametroj, kiuj rilatas al la unuopa tono aŭ sono kaj indikas ties daŭron.
Goeto-muzeo (Weimar)
Strukturo de la muzeo
La Goethe-Nationalmuseum konsistas el la loĝkonstruaĵo de Goethe kaj la "Goethe-muzeo". Tiu muzeo estas situanta en etendaĵo kiu estis konstruita en 1935 plej proksime de la domo. La ekspoziciaĵoj plejparte konsistas el la kolektoj de Goethe el la mondo de artoj kaj naturscienco same kiel el lia biblioteko kaj proksimume 2,000 desegnaĵoj. Hodiaŭ, la materialo konsistas el proksimume 100,000 ekspoziciaĵoj kaj temigas la periodon de Vajmara klasikismo.
Marivan
Marivan aŭ Meriwan (en kurda lingvo: Merîwan, en persa lingvo: مریوان, Marivan) estas urbego en la provinco Kurdistano en okcidenta Irano. Ĝi estas ankaŭ distrikta ĉefurbo kaj havis proksime 111.031 loĝantojn en 2005. La urbanoj estas plejparte kurdoj.
Geografio
Marivan situas proksime de la bordo de Irano al Irako. Teherano troviĝas 476 km. Lago Zarivar kun longeco 5 km kaj larĝeco de 1.6 km situas okcidente de Meriwan. La akvo de la lago estas freŝega kaj havas profundecon de 50 metroj.
Historio
Marivan estis fondita je la komenco de la 20-a jarcento. La fondinto ordonis konstrui palacon en la areo de moderna Merivan. En la fruaj 1950-aj jaroj Merivan estis nur malgranda vilaĝo kun malpuraj vojoj kaj pluraj butikoj. En 1955 baz- kaj mezlernejoj ekfunkciis kaj en 1957 jam la urbodomo estis konstruita. En 1960 la urbo komencis produkti artezan akvon por la bezonoj de la loka loĝantaro.
La Brée-les-Bains
La Brée-les-Bains [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi situas en la insulo Oléron. Ĝi havis 756 loĝantojn en la jaro 2010.
Marivan
Klimato
La klimato de Marivan estas difinita de la alta loko (1289 m) kaj ankaŭ de la influo de la kontinenta mediteranea klimato. Estas malvarmaj neĝaj vintroj kaj varmaj sekaj someroj. Dum la jaro granda kvanto de precipitaĵoj falas (500-900 mm), kio kontribuas al la abunda vegetaĵaro en la regiono.
Trafiko
Marivan havas pli bonan ĉefvojon al Sanandaĝo kaj malpli bonan al Sakezo.
La Brée-les-Bains
Historio
La Brée-les-Bains estis kreita en la jaro 1951, disiĝante de Saint-Georges-d'Oléron.
Distrikto Bytów
Distrikto Bytów - pole powiat bytowski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Pomerio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Bytów. Fine de en la distrikto vivis.
Vitaliano
Sankta Vitaliano, latine  Vitalianus , naskiĝis nekonatan daton kaj mortis 672. Li estis papo ekde 657 ĝis sia morto. Vitaliano, filo de Anastasius, naskiĝis en Signia en Italio. Preskaŭ nenion oni scias pri li.
Angra do Heroísmo
Angra do Heroísmo estas la ĉefurbo de la Insulo Terceira, en la arkipelago de Acoroj. Ĝi havas 12.300 enloĝantojn. Ĉi tie troviĝas la ĉefa sidejo de Universitato de Acoroj. La historia urbocentro estis deklarita kiel Monda Kulturheredaĵo de la Unesko en 1983.
Historia romano
Historia romano estas rakonta subĝenro ekinta dum la Romantisma epoko komence de la 19-a jarcento, sed tre vigla dum la tuta 20-a jarcento. Laŭ Georgo Lukács historia romano estas tiu, kiu celas proponi verecan version de historia epoko preferinde malproksima tiele ke ŝajnu reala mondospegulo kaj kutima imago de moroj kaj idearo. En tiu tipo de romanoj uzindas vera faktaro kvankam la ĉefroluloj estu fikciaj.
Cinamokapa anaso
La Cinamokapa anaso (Spatula cyanoptera) estas malgranda, ruĝeca birdospecio de la grupo de la plaŭdanasoj troviĝanta en marĉoj kaj lagetoj de okcidenta Norda kaj Suda Ameriko.
Historia romano
Pro tio la historia romano petas de la aŭtoro dokumentan kaj konan sciigon, ĉar alimaniere la romano iĝus aventura romano, alia tipo kie historio estas nur preteksto por agado. Tio okazas ekzemple en la plej granda parto de la romanaro de Aleksandro Dumas. Aliflanke distingeblas ankaŭ la historia romano de la romaneska historio, preskaŭ eseeca kie la historio superregas klare la fikcian faktaron, kio okazas ekzemple en Hernán Pérez del Pulgar, el de las Hazañas, de Francisco Martínez de la Rosa.
Ĉi tiu literatura ĝenro estis akceptita en la 19a jarcento. Famaj verkistoj en la historiaj romanoj: Walter Scott, Alexander Dumas, Raphael Sabatini kaj James A. Michener. En la unua duono de la 20-a jarcento la ĝenro reviviĝis, Kaj inkluzivis romanojn de verkistoj kiel Lion Feuchtwanger per La judo Ziss, La trilogio Josefo, Leo Perutz per La tria pilko, La markizo de Bolivar, La sveda rajdanto kaj Alfred Dublin per Wallenstein.
Cinamokapa anaso
Aspekto
La maskla plenkreskulo havas cinamoruĝajn kapon kaj korpon kun malhelbruna dorso, ruĝa okulo kaj malhela beko. Temas pri specio kun klara seksa duformismo. La ina plenkreskulo havas makulecbrunan korpon, helbrunan kapon, brunajn okulojn kaj grizan bekon kaj estas tre simila laŭ aspekto al ino de Bluflugila anaso; tamen ties ĝenerala koloro estas pli riĉa, la hela punkto de la brido, okulstrio kaj okulringo estas malpli distinga. Ties beko estas pli longa kaj pli spatelforma. La juna masklo similas al ino de Cinamokapa anaso aŭ de Bluflugila anaso sed ties okuloj estas ruĝaj. Ili estas 41 cm longaj (sed povas 38 al 43 cm), kaj havas enverguron de 56 cm (19 cm po flugilo) kaj pezon de 350 al 400 g. Ili havas 2 plenkreskajn plumoŝanĝojn jare kaj trian plumoŝanĝon sian unuan jaron.
Kutimaro
Ties reprodukta biotopo estas marbordoj, marĉoj kaj lagetoj en okcidenta Usono kaj pleja sudokcidenta Kanado kaj ĝis Sudameriko ĝis 4600 msm, kaj esta raraj vizitantoj en orienta marbordo de Usono. La Cinamokapa anaso ĝenerale elektas novan partneron ĉiujare. Ili estas migrantaj kaj plej vintras en norda Sudameriko kaj Karibio, ĝenerale ne migrante tiom for kiom la Bluflugila kreko sed povas aperi eĉ ĝis Fuegio kaj la Malvinoj. Kelkaj vintras en Kalifornio kaj sudokcidenta Arizono. Oni scias, ke ili interreproduktiĝas kun la Bluflugila anaso.
Historia romano
Evoluo
La sukceso de la literatura genro kreita de Walter Scott estis grandega kaj ties influo ampleksiĝis kun tiu de la Romantismo, kiel unu el la ĉefaj simboloj de tiu nova estetiko. Disĉiploj de Walter Scott estis en Usono James Fenimore Cooper (1789–1851), kiu verkis la faman La lasta mohikano en 1826 kaj aliajn historiajn romanojn.
Cinamokapa anaso
Kutimaro
Tiuj birdoj manĝas per plaŭdado. Ili estas ĉiomanĝanta sed manĝas ĉefe semojn kaj plantojn; ties dieto povas inkludi moluskojn kaj akvajn insektojn.
Historia romano
La franclingva historia romano
En Francio, Alfred de Vigny (1797-1863), aŭtoro de la unua franca historia romano, Cinq-mars (La Marto-kvinan, 1826), kaj poste Victor Hugo (Nôtre Dame de París, Nia Sinjorino de Parizo) aŭ Alexandre Dumas, kiu interesiĝis ĉefe pri la allogeco de la rakontaĵoj en famaj verkoj kiel La tri musketistoj.
Cinamokapa anaso
Kutimaro
Ĝi nestumas ĉe akvo, kaj faras sian neston kie estas malalta vegetaĵaro; la ino demetas 9 al 10 ovojn, kies kovado daŭras proksimume 24 tagojn. La maskloj estas teritoriemaj.
Subspecioj
La subspecioj de tiu nearktisa kaj neotropisa specio estas:
Historia romano
La itallingva historia romano
En Italio aperis vera majstro verko de la subgenro nome I promesi sposi (La gefianĉoj) unue eldonita en 1823 kaj ŝanĝita laŭ du sinsekvaj eldonoj de 1840 kaj 1842, de Alessandro Manzoni, kie oni rakontas la vivon en Milano sub la tirania subpremado de la hispanoj dum la 17-a jarcento, kvankam tiu fono superkaŝas kritikon de la aŭstria subpremadov super la tiama Italio. En Germanio Theodor Fontane verkis sian monumentan Antaŭ ŝtormo (1878).