cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
25316 Comnick
25316 Comnick estas malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Richard “Rich” Comnick, voluntulo ĉe la arkivoj de la Observatorio Lowell de 2007. Li ciferecis kaj katalogis historiajn observojn, loglibrojn, fotografiojn kaj manskribajn materialojn por la Arkiva TTT-ejo kaj la Arizona Memoria Projekto.
Loulan
La ruino de la antikva urbo Loulan situas en la nordokcidenta lagbordo de la iama sala lago kaj nuna dezerta valo Lop Nor en la suda parto de la ĉina provinco Ŝinĝango. Antaŭ longa tempo la urbo estis gorĝo de la Silka Vojo.
Podlužany (distrikto Bánovce nad Bebravou)
Podlužany [podluĵani], (hungare Bánluzsány [bAnluĵAnj]) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Eŭropa kampomuso
Ĝi troviĝas tra granda parto de Eŭropo, nome en Albanio, Aŭstrio, Belgio, Bosnio kaj Hercegovino, Bulgario, Kroatio, Estonio, Francio, Germanio, Grekio, Hungario, Italio, Liĥtenŝtejno, Luksemburgio, Nord-Makedonio, Moldavio, Nederlando, Pollando, Rumanio, Rusio, Serbio, Slovakio, Slovenio, Svisio, Turkio kaj Ukrainio.
Podlužany (distrikto Bánovce nad Bebravou)
Situo
Podlužany situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 5 km.
Eŭropa kampomuso
Tiu specio estas kutima predo de rabobirdoj kiaj la Komuna turfalko.
Podlužany (distrikto Bánovce nad Bebravou)
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1295 en formo "Podluzsan". En 1499 ĝi havis la rajton fari bazaradon. En 1784 loĝis tie 470 vilaĝanoj (105 familioj) en 64 domoj, en 1828 432 vilaĝanoj en 48 domoj. En la 19-a jarcento sukerofarejo kaj 2 alkoholofarejoj donis laboreblecon al la vilaĝanoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Bánluzsány 672 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Bánovce nad Bebravou, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Podlužany 796 homoj, (779 slovakoj).
Neukirchen (Malsupra Bavario)
Neukirchen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Straubing-Bogen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kolontár
Kolontár [kolontAr] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Devecser. La loknomo ne havas sencon en la hungara.
Historio
La unua mencio devenis el 1210. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Poste germanoj refondis la komunumon. Lernejo ekfunkciis de 1751. En 2010 okazis tie ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario, kiu konigis la vilaĝan nomon dismonde.
146
En la jaro 146 post Kristo okazis, interalie:
The Great War for Civilisation: The Conquest of the Middle East
The Great War for Civilisation: The Conquest of the Middle East (: La Granda Milito por Civilizo: La Konkero de la Mezoriento) estas nefikcia libro verkita de admirinda brita ĵurnalisto Robert Fisk. Enhavante pli ol milo da paĝoj, la dika libro estas kortuŝema rakonto de la sangoplena historio de la Mezoriento kaj la propraj spertoj de la verkisto dum sia pli ol trijardeka raportado ene la regiono.
Placo de la Mirakloj
La Placo de la Mirakloj (Piazza dei Miracoli) aŭ Placo de la Katedralo (Piazza del Duomo) estas ampleksa areo murigita en la urbokerno de Pizo, Toskano (Italio) famkonata kiel unu el la ĉefaj centroj de la mezepoka arto de la mondo. Parte pavimita kaj parte kovrita de herbo, ĝin regas kvar grandaj religiaj konstruaĵoj : la Katedralo, la Oblikva turo de Pizo, (la sonorilturo de la katedralo), la Baptisterio kaj la Tombejo.
István Dézsi
István DÉZSI, (Dési István) [dEĵi] hungara reformita dekano. Li naskiĝis en ? kaj mortis en Küküllővár en 1639.
Placo de la Mirakloj
La nomo Piazza dei Miracoli estis kreita de la verkisto kaj itala poeto Gabriele d'Annunzio en sia romano Forse che sì forse che no (1910). En 1987 la placo estis deklarata Monda heredaĵo de Unesko.
István Dézsi
Kariero
István Dézsi studis de 1603 en Wittenberg. Li estis pastro de 1607-en Tiszántúl, inter 1614–1616 Koloĵvaro, en 1619 en Gyulafehérvár, en 1622 en Déva, poste en Szászváros kaj de 1629 en Küküllővár. Oni elektius lin dekano en 1637.
Körösújfalu
Körösújfalu estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Szeghalom. La loknomo signifas: Körös-nova-vilaĝo.
Bazaj informoj
46.96694°N, 21.4°W
Situo
Körösújfalu situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Rapida Körös, laŭ fervojo Szeghalom-Nagyvárad.
Historio
Dum la historio la kampoj apartenis al Újiráz. la vilaĝo formiĝis en 1955 ĉe maldekstra bordo de la rivero.
Vilaĝservoj estas cigana aŭtonomio, lernejo, infanĝardeno, kuracejo, poŝto, kulturdomo, biblioteko, restoracio, sportejo.
Kastelo Aschach
Kastelo Aschach toviĝas 8 km for de Bad Kissingen, en la Saale-valo proksime de Bad Bocklet. Ankaŭ danke al siaj tri muzeoj ĝi nombriĝas inter la plej interesaj konstruaĵoj de Malsupra Frankonio.
Historio
Komenciiĝis la historio de la konstruaĵo en la 12-a jarcento, kiam la grafoj de Henneberg konstruigis la mezepokan burgon. La princoj-episkopoj de Würzburg rekonstruigis la komplekson post la detruo dum la Kamparanaj ribeloj. Aschach iĝis ĉaskastelo kaj administrejo de la princoj-episkopoj. Ekde 1874 ĝi servis kiel sidejo de la grafoj de Lŭburg. En 1955 estis donacita la kastelo kun ĉiuj kolektoj al la Distrikto Malsupra Frankonio. La 16-a jarcento plej grave aspektigas la komplekson, kies parko kun kafejo kaj restoriacio en la t.n. Eta kastelo invitas je ripozumado.
Muzeo Grafo Lŭburg
Tiu ĉi muzeo gastas en la Granda kastelo. Tie konserviĝis la loĝĉambroj de la lastaj kastelposedantoj en la stilo de la Periodo de spekulanto-kompanioj. Friedrich Graf von Lŭburg (1829-1905) kaj lia filo Karl (1872-1956) ekipigis la kastelon per altvaloraj artaĵoj kaj artmetiaĵoj. Portretoj, skulptaĵoj, arĝentaĵoj el Aŭgsburgo, porcelanaĵoj, mebloj kaj la plej grava kolekto pri Orienta Azio troviĝas inter la grafa kolektaro.
Muzeo regionhistoria
La duan muzeon gastigas la baroka fruktodeponejo (1692) kaj alia nova konstruaĵo. Ekde 1984 eblas admiri tie la kolektojn regionhistoriajn de la tuta distrikto. La ekspozicio dokumentadas la vivon kamparan, la loĝadon kaj la komercadon en la Rhön-regiono de 1850-1950. Sur du etaĝoj kaj en flanka ejo prezentatas la ĉiutaga vivo de la kamparuloj.
Lerneja muzeo
En la iama domo de la ĝardenisto (1774) instalitis klasĉambro el pasintaj jaroj, tipa por la regiono. Por ĉiuj vizitantoj, junuloj kiel olduloj, mergiĝo en lernejan vivon iaman estas mojosa afero. Konsiderinda nombro da ekpoziciobjektoj pri la temoj "Lernejo kaj lernado" montratas kiel ankaŭ multe da didaktikaj vandbildoj historiaj.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo
Vallon-Pont-d'Arc
Vallon-Pont-d'Arc estas komunumo kun 2424 loĝantoj (2007) en la departemento Ardèche en la regiono Rhône-Alpes en Francio.
Atingebla ekde la aŭtoŝoseo A7 Montélimar - Orange, eliro al Pont-Saint-Esprit. La urbo estas mondurbo de 22/12/1950.
Vidindaĵoj
Proksime situas la Pont d'Arc en la Gorges de l'Ardèche. Apude estas Grotte Chauvet Pont d'Arc kaj Aven d'Orgnac.
Esperanto
En Vallon-Pont-d'Arc estas, ekde la 1960-1970-aj jaroj, Esperanto-kampadejo, je la nomo Camping Municipal Zamenhof.
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 3 voĉdonojn (0,37% de voĉoj) en 2004, kaj 1 voĉdonon (0,13% de voĉoj) en 2009.
Matthias Schleiden
Matthias SCHLEIDEN (naskiĝis la 5-an de aprilo 1804 en Hamburgo, mortis la 23-an de junio 1881 en Frankfurto-ĉe-Majno) estis germana botanikisto, kiu nomis la ĉelon fundamenta bazo de la plantoj. Li rekonis gravecon de la ĉelkerno.
En 1839, Schleiden kaj Theodor Schwann proponis la ĉelteorion. Tiu teorio postulas, ke ĉiuj organismoj havas ĉelojn.
Matthias Schleiden studis en Hajdelbergo (1824–27), poste eklaboris kiel juristo en Hamburgo. Ĉar li ŝatis la botanikon, baldaŭ li dediĉis sian tutan tempon al tiu scienca branĉo.
Li preferis - anstataŭ la klasifikado - mikroskopan esploron de la planta strukturo. Kiel botanika profesoro li laboris en la universitato de Jena. En 1838 publikigis verkon pri fitogenezo, en kiu li malvolvis, ke la planta organismo konsistas el ĉeloj.
Ekde la jaro 1863 li laboris en la rusia Dorpat (hodiaŭ Tartu, Estonio) kiel botanika profesoro.
TMT
La vorto havas plurajn signifojn:
Sendependigo de Brazilo
La Sendependigo de Brazilo estis serio de politikaj kaj militaj okazaĵoj kiu kondukis al la sendependeco de la Regno Brazilo disde la Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo kiel Brazila Imperio. Plej el la okazaĵoj okazis en Bahia, Rio de Janeiro, kaj San-Paŭlo inter 1821 kaj 1824.
Ĝi estas celebrata en la 7-a de Septembro, kvankam estas polemiko ĉu la reala sendependigo okazis post la Sieĝo de Salvador la 2an de Julio 1823 en Salvador, Bahia, kie fakte okazis sendependiga milito. Tamen, la 7a de Septembro estas la datreveno de la tago en 1822 kiam la princo regento Dom Pedro deklaris la sendependigon de Brazilo disde sia reĝa familio en Portugalio kaj la iama Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo. Formala agnosko okazis per la Traktato de Rio de Janeiro tri jarojn poste, subskribita de la nova Imperio Brazilo kaj la Reĝlando Portugalio fine de 1825.
Temas pri grava periodo en la Historio de Brazilo kiu diferenciĝas de la militoj de Sendependigo de Hispanameriko je tio ke ĝi estis paca sendependiga procezo kaj ke krome ĝi estis estrita de membro de reĝa familio, nome la princo Petro la 1-a, kiu iĝos imperiestro. La rezultinta reĝimo estis la Imperio Brazilo, nome konstitucia monarkio kiu daŭris ĝis 1889 estante tial la monarkia reĝimo sendependa plej longdaŭra de Ameriko.
Cicârlău
Cicârlău [ĉikirlaŭ] (hungare: Nagysikárló) estas komunumo en Rumanio okcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 1 346 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 408. Ĝia unua mencio estas el 1493. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye).
Al la komunumo apartenas tri pliaj vilaĝoj: Bârgău, Handalu Ilbei kaj Ilba.
Cicârlău situas sur la bordo de rivero Someș, kiu tie formas la limon al la distrikto Satu Mare. Inter Cicârlău kaj Bârgău pasas la nacia vojo DN1C, samtempe la eŭropa vojo E58, kaj la fervoja linio inter Baia Mare kaj Satu Mare.
Servisto de Dio
Temas pri la unua etapo de la proceso por la sanktuldeklaro, kiu tiel procedas:
a) Je dioceza nivelo instaliĝas la kanoniga proceso ĉar unuavide la koncernata persono vere aperas digna je tiu speco de atento. Sekve de tio, la persono estas proklamita Servisto de Dio, do persono kiun la fideluloj povas, krom admiri, ankaŭ imiti kaj preĝalvoki. Ekde tiu momento, la Postulatoro pri sanktiga proceso, nomumita de la episkopo, komencas kolekti dokumentojn kaj atestojn kiuj iamaniere povas helpi la rekonstruon de la vivo kaj sankteco de la Servisto de Dio. Celo de ĉio tio estas la kontrolo pri la onie opiniataj “heroecaj virtoj”;
b) konkludinte, favore al la Servisto de Dio, la unuan etapon, oni atendu el la Papa Kongregacio pri beatigo kaj sanktigo la dekreton kiu rekonas lian heroecan praktikadon de la kristanaj virtoj, aŭ la martiron de la Servisto de Dio. Ĉi-punkte la Servisto de Dio estas deklarita “kultinda”: kaj la kulto al la koncerna servisto de Dio akiras plipublikajn karakterizojn;
c) Fine oni atendas kaj analizas eventualan miraklon, obtenitan pro la propeto al kultindulo. Post tia konstato fare de la ŝarĝitaj kompetentuloj, la Servisto de Dio estas deklarita beatulo: se konstateblas kaj pruveblas, ĉiam antaŭ kompetenta eklezia tribunalo, aliaj mirakloj, la beatulo estos proklamita sanktulo.
La nocio Servisto de Dio estas ankaŭ uzata por priskribi aliaĵojn, kvankam aspekte similsignifajn. Ekzemple, Servisto de la Servistoj de Dio (latine: servus servorum Dei) kiu aludas al la plejalta aŭtoritato en la Katolika Eklezio, do la papo, kiun tiel oni epitetas ekde la tempoj de papo Gregorio la 1-a. Foje per tiu epiteto estas indikata la personulo de la dua Jesaja: en ĉi tiu okazo temas pri Jesuo, la suferanta servisto de Javeo.
János Tóth (arkitekto)
János TÓTH [jAnos tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth János estis hungara arkitekto. Inter 1832-1942 lia distinga nomo estis Zalai Tóth János.
János Tóth naskiĝis la  en Zalaegerszeg. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
János Tóth frekventis premonstratan gimnazion en Keszthely, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato palatino József en 1921. Li pasis jaron en akademio en Keszthely, poste li laboris en Szombathely 25 jarojn. Li projektis diversajn konstruaĵojn kaj monumentojn. En 1932 li studvojaĝis al Italio, poste li konecis okupiĝi ankaŭ pri la popolaj arkitektaĵoj. En 1936 li estis nomumita privata profesoro en Universitato Ferenc József. Post la 2-a mondmilito li estis translokita al Budapeŝto, kie li komence laboris en ŝtata firmao, inter 1957-1965 en la ministerio li okupiĝis pri historiaj monumentoj. Li akiris sciencajn gradojn (CSc) en 1962, (DSc) en 1972 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li pensiuliĝis en 1966. Li estis motoro de kreo de subĉiela etnografia muzeo en sia naskiĝurbo.
Kamelaraneo
Solifugae laŭ latina scienca nomo, solifugoj kiel adapto aŭ kamelaraneoj laŭ popolaj nomigo estas ordo de Araknedoj, konata ankaŭ kiel ventoskorpioj aŭ sunaraneoj, enhavas pli da 1,000 priskribitaj specioj en ĉirkaŭ 153 genroj. Ili povas kreski ĝis longo de 15 cm inklude krurojn, kaj havas korpon enhavanta opisthosoma (ventro) kaj prosoma (kapo) kun rimarkinde grandaj keliceroj, kiuj estas uzataj por stridulado. Plej specioj loĝas en dezertoj kaj manĝas oportunece surgrundajn artropodojn kaj aliajn animaletojn. Nombro de legendoj troigas grandon kaj rapidon de Solifugae, kaj ties eventualan danĝeron por homoj.
Köröstarcsa
Köröstarcsa [koroŝtarĉa] estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en Distrikto Békés. Körös estas rivero.
Geografio
Köröstarcsa situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Duobla Körös kun ponto, laŭ ĉefvojo Békéscsaba-Berettyóújfalu. Mezőberény estas proksime.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1221. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. La kalvinana preĝejo en 1796, la ponto en 1880 konstruiĝis. Post unu jaro granda inundo okazis. La loĝantaro okupiĝas pri fiŝkaptado, agrikulturo kaj bestbredado.
Apud la vilaĝo fiŝkaptista lago troviĝas.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, preĝejoj, kuracejo, poŝto, kulturdomo, biblioteko, apoteko.
Famuloj
En Köröstarcsa naskiĝis:
Gavrila Derĵavin
Gavriil (Gavrila) Romanoviĉ Derĵavin (Гавриил (Гаврила) Романович Державин, IPA: [ɡɐˈvrilə rɐˈmanəvʲɪtɕ dʲɪrˈʐavʲɪn]; la — la ) estis unu el la plej aprezataj poetoj de Rusio antaŭ Aleksander Puŝkin, kaj politikisto. Kvankam liaj verkoj estas tradicie konsiderataj klasikismaj, lia plej bonkvalita poezio estas riĉa je antitezoj kaj konfliktaj sonoj je maniero memoriganta John Donne kaj aliajn metafizikajn poetojn.
En Sankt-Peterburgo, Derĵavin promociiĝis de la malalta soldata rango al la plej altaj postenoj de la ŝtato dum la regado de la imperiestrino Katerina la 2-a. Li impresis siajn komandantojn dum la ribelo de Emeljan Pugaĉov. Ruza politikisto, li progresis post lasi la militservon por civila servo. Li staris al la posteno de guberniestro de la Oloneca (1784) kaj Tambova gubernioj (1785), persona sekretario de la imperiestrino (1791), Prezidanto de la Ĉambro de Komerco (1794), kaj finfine Ministro de Justico (1802).
Li estis elpostenigita en 1803 kaj ekde tiam li restis plejparte en sia kampara bieno Zvanka, proksime de Novgorod, verkante amaferan kaj anakreonan poezion. En sia hejmo en Sankt-Peterburgo, li organizis ĉiumonatajn kunsidojn de la literatura societo "Konversacio de Ŝatantoj de la Rusa Vorto" (Беседа любителей русского слова). Li mortis en 1816 kaj estis entombigita en la Ĥutina monaĥejo, proksime de Zvanka, reentombigita en 1959 en la Kremlo de Novgorod, kaj poste reentombigita en 1993 en la monaĥejo.
Skandinava Montaro
La Skandinava Montaro estas montaro lokiĝanta laŭlonge de la okcidenta marbordo de la Skandinava Duoninsulo. Ĝi kovras la plej grandan parton de Norvegio, nordokcidenta kaj okcidenta Svedio same kiel tre malgrandan parton de la nordo de Finnlando. Ĝi estas unu el la plej gravaj montaroj en Eŭropo, etendiĝante el sudokcidento ĝis nordoriento je pli ol 1700 km, kun maksimuma larĝo de 300 km. La montaro havas du altajn areojn, unu en la sudo de Norvegio, ĉirkaŭ Jotunheimen kie situas la Galdhøpiggen (2.469 m), la plej alta punkto de la montaro kaj de Norvegio, kaj alia en la nordo de Svedio, kun la Kebnekaise (2.102 m), la plej alta punkto en la lando - la plej alta punkto en Finnlando estas ankaŭ en la montaro: ĝi estas la Halti Monto (1.328 m).
Geologio
La Skandinava Montaro troviĝas sur la loko de la malnova Kaledoniana Montaro, kiu formiĝis antaŭ 400 Ma dum la kolizio inter la prakontinentoj Laŭrentia (nun Nordameriko) kaj Baltika (nun Skandinavio). Ĉi tiu montaro probable estis komparebla laŭ grandeco al la nuna Himalajo, sed preskaŭ tute platiĝis pro erozio dum la milionoj da jaroj post ĝia formiĝo. La nuna reliefo estas multe pli freŝa, kaj rilatas al tektonika levado de ĉiuj kontinentaj randoj de la norda Atlantika Oceano al la Paleogeno kaj Neogeno (tio estas de 60 Ma). Ĉi tiu levita peneplano tiam estis eroziita de la glaĉeroj de la Kvaternara epoko, skulptante la nunan reliefon. Ĉi tiu erozio aparte gravis sur la okcidenta deklivo de la montaro, formante profundajn glaciejajn valojn, multaj el kiuj malsupreniras sub la nuna marnivelo, konsistigante la famajn norvegajn fjordojn.
Klimato
La klimato de la montaro estas tre nesimetria. Sur la okcidenta deklivo, ĝi estas tre oceana, kun tre mildaj temperaturoj rilate al la latitudo kaj signifa precipitaĵo, dum la oriento estas pli kontinenta. Ĉi tiu klimato ebligas la persistadon okcidente de granda nombro da glaĉeroj, el kiuj kelkaj estas la plej grandaj en kontinenta Eŭropo, kiel la Jostedalsbreen. Ĉi tiuj diferencoj en klimato ankaŭ forte influas vegetaĵaron, kun riĉaj humidaj foliarboj kaj koniferaj arbaroj sur la okcidentaj deklivoj kontrastantaj al la pli malriĉa tajgo ĉe la orienta flanko. La alpa tundro karakteriziĝas per Lanug-betulaj arbaroj sur la subalpa nivelo. Ĝi estas la plej bone konservita medio de la montaro, kun granda nombro da naciaj parkoj kaj naturrezervejoj.
Historio
La teritorio estas loĝata de kiam la glaĉeroj retiriĝis antaŭ 10 000 jaroj. La unuaj loĝantoj vivis ĉefe el boacĉasado. En la sudo, kun la alveno de hindeŭropa kulturo, agrikulturo kaj bredado komenciĝis, laŭ ŝablono de transmigra brutobredado. La popoloj de la nordo de la montaro, la sameoj, restis proksime ligitaj al boacoj, kvankam ili anstataŭigis ĉasadon per bredado, ankaŭ laŭ transmigra brutobredado. Kun la formado de la skandinavaj nacioj ĉirkaŭ la jaro 1000, la ŝoseoj komencis disvolviĝi tra la montoj, kvankam ĉi tiuj havis timigan kaj danĝeran karakteron en la menso de la loĝantaroj. La metalaj minejoj en la montaro iom post iom venigis homojn al la montaj regionoj kaj disvolvigis infrastrukturojn tie. Tamen nur ekde la 18-a kaj 19-a jarcentoj la montaro estis plene esplorita kaj mapita, kio permesis la komencojn de turismo. Ĉi tiu ĉefe centriĝas pri la marŝadoj en ĉi tiu ankoraŭ tre sovaĝa naturo; ekde la 1950-aj jaroj aldoniĝis al tio konstante kreskanta vintra turismo. La 20-a jarcento ankaŭ markas la komencon de la ekspluatado de akvoenergio, kiu havas tre signifan parton en la energia ekvilibro de Svedio kaj precipe Norvegio.
147
En la jaro 147 post Kristo okazis, interalie:
Spiritisma Eldona Asocio F. V. Lorenz
Historio
"Ĉio komenciĝis kiam Nelson Pereira de Souza kaj lia frato Délio Pereira de Souza vizitis Getúlio Soares de Araújo, komunan amikon, tiam gvidanton de la Eldona Departemento de Brazila Spiritisma Federacio en Rio de Janeiro. Dum la interparolado Getúlio proponis la fondon de Esperanta libroklubo internacia por diskonigi spiritismon tra la tuta mondo. La vizitantoj tuj akceptis la ideon kaj komencis la laboron. Unue oni invitis samideanojn en Brazilo. Aprobis la ideon kaj aliĝis al ĝi 12 simpatiantoj, kiuj kune kun la tri unuaj cititaj, subskribis la protokolon. La kategorio fondinto estis malfermita al novaj aliĝintoj ĝis la . Ĝis tiam aliĝis el Brazilo pliaj ok gesamideanoj. El eksterlando aliĝis naŭ homoj el naŭ diversaj landoj."
Agado
Dum la jaro Societo Lorenz laboradas por divastigi spiritismon inter esperantistoj kaj Esperanton inter spiritistoj. Ĝis la jaro 2000 la Societo disdonis pli ol 50 mil librojn al pli ol 700 samideanoj. En multaj landoj, la membroj tradukis la ricevitajn librojn en sian nacian idiomon, precipe la librojn de Allan Kardec. Multaj societanoj fondis societojn kaj grupojn por studado de Spiritismo en siaj landoj. Societo Lorenz kunlaboras kun UEA ekde 1996. En 1994 ĝi organizis literaturan konkurson. La Societo publikigas, krom librojn, la trimonatan bultenon Komunikoj kaj la jaran Almanako Lorenz.
Jacqueline Moudeina
Jacqueline Moudeina - naskiĝis la 17-an de aprilo 1957 - estas advokatino kaj homrajta aktivulino en Ĉado. En 2011 al ŝi estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Casal Cermelli
Casal Cermelli estas komunumo de Italio.
148
En la jaro 148 post Kristo okazis, interalie:
Pochabany
Pochabany, hungare Pohába estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Pochabany situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Bánovce nad Bebravou troviĝas je 11 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1329 en formo "Pobohan". En la 15-a jarcento ĝi senhomiĝis, poste germanoj refondis ĝin. En 1778 loĝis tie 82 vilaĝanoj, en 1828 243 vilaĝanoj en 35 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Pohába 216 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Pochabany 259 homoj, (256 slovakoj).
Francis Galton
Francis GALTON (/ˈfrɑːnsɪs ˈgɔːltn̩/) (naskiĝis la en Sparkbrook, Birmingham, mortis la  en Haslemere, Surrey) estis brita polimato, antropologo, geografo, esploristo, inventisto, meteologo, statistikisto, psikologo kaj eŭgenikisto kun ampleksa spektro de interesoj. ​
Li estis pionira en eŭgeniko, kaj li mem stampis la terminon en si mem ​ kaj la esprimon "naturo kontraŭ bredado”. Lia libro “La hereda genio” (1869) estis la unua scienca klopodo por studi la genion kaj la grandon.
Kiel esploristo de la homa menso, li fondis la psikometrion (la scienco de la mezuro de la mensaj kapabloj), la diferencan psikologion kaj la leksikan hipotezon de la personeco. Li ideigis metodon por klasigi la fingrospurojn kiu rezultis utilajn en la jurmedicina scienco. Lia serĉado de la sciencaj principoj de diversaj fenomenoj etendis eĉ al la plej bona metodo por kuiri teon.
Huejotzingo
Huejotzingo estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Huejotzingo.
Mons-en-Laonnois
Mons-en-Laonnois estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Huejotzingo
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 59822 loĝantojn. El tiuj estas 28829 viroj kaj 30993 virinoj. La komunumo havas surfacon de 188.81 kvadratkilometroj.
Mons-en-Laonnois
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Montois.
Huejotzingo
Geografio
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 10′ norda latitudo kaj 98° 24′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2280
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Mezurnotacio
En la 13-a jarcento evoluis, antaŭenpuŝate per la diferencigo de la ritmoj, la muzika mezurnotacio. Franko de Kolonjo eldiris ĉ. 1280 la regulojn por ĉi tiu notadmaniero en sia traktaĵo Ars cantus mensurabilis. Laŭ li la unua formigo de la nigra mezurnotacio nomiĝis franka notacio.
Nigra mezurnotacio (ĉ. 1230–1430)
Helpe de la franka notacio oni povis unuafoje klare difini la notvalorojn (tondaŭrojn) de la muziko. La plej gravaj notsignoj estis brevis (mallonga) kaj longa (longa). Laŭ la triparta baza ritmo de la epoko longo havas la daŭron de tri brevoj (perfekta longo). Ene de certaj grupiĝoj de notoj ĝi ankaŭ povas daŭri du brevojn (estis malperfekta), ekz. en la sinsekvo longo – brevo – longo – brevo..., en kiu ĉiukaze el malperfekta longo (2 batoj) kaj brevo (1 bato) fariĝas tritempa unueco. Same ankaŭ la aliaj notvaloroj povas esti trifoje tiel longa kiel la venontmalgranda notvaloro. Jena figuro montras ĉiujn notvalorojn de la franka notacio, komencante per la plej granda.
Notacio de Ars Nova (laŭ Philippe de Vitry)
Komence de la 14-a jarcento en la t.n. Ars Nova paŝis apud la perfektan mezuron, do la triparta baza bato, la malperfekta mezuro. Nun oni ankaŭ faris komponaĵoj en paraj taktspecoj, je kiu unuoj po du batoj konsistigis la mezuran strukturon. La nomo de la epoko devenas de la samnoma traktaĵo Ars Nova, ekestinta en 1320, de la franca muzikteoriisto kaj komponisto Philippe de Vitry. La datado ja validis kiel necerta, tamen la italo Marketo de Padovo jam mallonge antaŭ Vitry priskribis la eblecon de dubata divido en Pomerium. Nun por la prezentado de verko oni komence devis difini jenajn mezurojn:
Ĉar en Ars Nova kiel venontmalgranda notvaloro aliris minimo, oni devis ankaŭ difini la longecon de duonbrevo.
Dum kiam modus major kaj modus minor estis ekkoneblaj pro la aranĝaĵo de la paŭzosignoj, tempus kaj prolatio estis ekkoneblaj pro la mezursignoj antaŭmetitaj al la muzikaĵo. Ciklo (kiel simbolo de "perfekteco") indikis perfektan, do tritempan mezuron de la brevo (tempus perfectum), duonciklo la malperfektan, do dutempan mezuron de la brevo (tempus imperfectum). Se en la ciklo aŭ duonciklo krome estis markita punkto, la duonbrevo estis perfekta (prolatio perfecta major prolatio major). Ĉe delasado de la punkto duonbrevo havis malperfektan mezuron, kio estis la normalkazo. (prolatio imperfecta/minor). El la duonciklo devenas la nuna taktosigno por la 4/4- kaj alla-breve-takto. En Ars Nova Vitry krome enkondukis signojn, per kiuj oni povas noti ankaŭ la modalon (t.e. la rilato de longo al brevo). Temas je tio pri kvadrato, por perfekta modalo ekipita per tri horizontalaj linioj kaj por la malperfekta per du. Kroma aperaĵo en la manskribaĵoj estas la ruĝa skribokoloro. Vitry uzis ĉi tiun eblecon de markado, kaj nigraj notoj signifas ternaran, ruĝaj notoj binaran subdividon.
Notacio de la 14-a jarcento (laŭ Marketo de Padovo)
En la itala notacio ankaŭ komence de la 14-a jarcento formiĝis alia maniero de notado. Ĉi tiun priskribis Marketo de Padovo en sia traktaĵo "Pomerium in arte musicae mensuratae". Jen li priskribis unuan fojon en la historio mezuran sistemon, en kiu la brevo ne nur povas esti dividata en tri subordigitajn valorojn (perfekte), sed ankaŭ en du valorojn (malperfekte). La antaŭa forrifuzo de ĉi tiu metodo rilatis kun la Sankta Triunuo de Dio. Nun ankaŭ povis okazi dividoj per obloj de 2 aŭ 3 (4, 6, 8, 9 aŭ 12). La tiel ekestantajn grupojn de duonbrevoj kaj minimoj limigis punktoj; la notvaloroj inter du punktoj per tio ĉiam rezultigas brevon.
Ekzistas ĝis tri dividtavoloj. Tiuj estas: Kaŭze de ĉi tiuj tri tavoloj nun do nur estas necese subdividi ĉiun notvaloron en du aŭ tri pli malgrandaj notvaloroj.
Tiuj notoj, kiuj formas la plej grandajn unuojn en la pokaza dividŝtupo, estas ekkoneblaj pro iliaj dupren direktitaj koloj. La dividospecojn indikis la komencliteroj de iliaj nomoj inter punktoj: 1-a tavolo: 2, 2-a tavolo: 2, 3-a tavolo: ne uzata 1-a tavolo: 3, 2-a tavolo: ne uzata, 3-a tavolo: ne uzata 1.Ebene: 2, 2.Ebene: 3, 3.Ebene: nicht verwendet 1-a tavolo: 3, 2-a tavolo: 2 3-a tavolo: ne uzata 1-a tavolo: 2, 2-a tavolo: 2, 3-a tavolo: 2 1-a tavolo: 3, 2-a tavolo: 3, 3-a tavolo: ne uzata 1-a tavolo: 3, 2-a tavolo: 2, 3-a tavolo: 2
oni povas ekkoni, ke en la tria dividoŝtupo ekzistas nur binaraj dividoj.
En la notacio de la 14-a jarcento oni uzis sesliniajn notsistemojn.
En la manierisma notacio ĉ. 1400 en suda Francio finfine oni ĝisekstreme fajnigis la ritmaron. Nun oni povis indiki ene de muzikaĵo mezurŝanĝojn sen mezursignoj por la daŭro de malmultaj notoj. Ekzemple povis aperi malperfektigitaj notoj ene de perfekta mezuro, markitaj per ruĝaj aŭ ankaŭ kavaj notosignoj.
Blanka mezurnotacio (ĉ. 1430-1600)
Antaŭ invento de la presarto ĥoroj plejparte disponis nur pri unura manskriba ekzemplero de verko. Kaŭze de la pligrandigo de la ĥoroj oni skribis la notojn iom post iom pli grandajn, por ke ĉiu kantisto povu legi el la ĥorlibro. Pro simpleco oni desegnis nur la konturojn de la notoj, per kio ekestis blankaj, "kavaj" notoj (samkiel en nuna notacio ankoraŭ la duonaj kaj entjeraj notoj estas kavaj).
Denove aliris novaj, pli malgrandaj notvaloroj, tiel ke la notprovizo aspektis jene:
Je tio nur la kvar grandaj notvaloroj Notenwerte Maxima, Longa, Brevis und Semibrevis povas aperi kaj perfektaj kaj malperfektaj. La kvar pli malgrandaj valoroj ĉiam estas dutempaj. Ekde la komenco de la 16-a jarcento la duonbrevo validis kiel takto kaj havas en tempus perfectum kaj en tempus imperfectum la saman daŭron ĉe malsame longaj brevo daŭroj. Kroman modifadon de la mezursistemo kreas la Proportion. Je tio la normala valoro de la notoj, la integer valor notarum, estas pligrandigita aŭ plimalgrandigita. Diminutio simplex indikas la plimalgrandigon de la notvaloroj al duono de siaj originaj daŭroj per vertikale trastrekita mezursigno (ĉe. tempus perfectum) aŭ renversita duonciklo (ĉe tempus imperfectum). Ĉe mezursignon aldonita "2" indikas sur proportio dupla, ĉe kiu la notvaloroj estas transformita laŭ la proporcio 1:2. Ankaŭ la ciferoj 3 kaj 4 estas eblaj kiel proporciosigno (Proportio tripla resp. quadrupla). En ĝenerale jen validas: La cifero indikas la nombron de duonbrevoj, kiuj formas takton, la temposigno indikas, kiom da taktoj estas siaflanke kunigita al superranga unuo.
Plua grava proporcio estas la proportio sesquialtera, ĉe kiu 3 duonbrevoj de la sekva parto venas sur 2 de la antaŭa parto.
Apartan artan lertecon montras la proporcio- aŭ mezurkanono, en kiu ĉiu unuopa voĉo estas ekipita per pluraj proporcio- aŭ mezursignoj. Pro la malsamaj tondaŭroj en la mezuroj aŭ proporcioj ekestas plruvoĉa komponaĵo, kiu obeas la regulojn de la kontrapunkto. (Vd. ekz. la meson Si dedero de Jacob Obrecht aŭ la Benedictus el la Missa L'homme armé de Josquin Desprez.)
La mezurnotacio estis en uzo ĝis ĉ. 1600, tiam ekvenkis la moderna notacio kun sia taktoskemo. La notsignoj tamen restis konservita ĝis nuntempe: El la semibrevis fariĝis la entjera noto, el la minima la duona ktp..
Mediteranea lingvafrankao
La Mediteranea lingvafrankao nomata sabiro, estas piĝino hodiaŭ malaperinta, sed uzita inter la 14a kaj 19a jarcentoj de la maristoj kaj komercistoj de la Mediteraneo por la komunikado inter malsamlingvanoj.
La sabiro pruntis parton de la gramatiko el la diversaj latinidaj lingvoj kaj aliaj mediteraneaj lingvoj; oni kalkulas ke la plej frua versio rekte adoptis vortojn de la latina, poste adaptante sin al la evoluo de la itala, la kataluna, la okcitana, la kastilia kaj la portugala, kun postaj aldonoj de vortoj el la araba, turka kaj greka lingvoj. La unua dokumentita uzo de tiu lingvafrankao aperis en la jaro 1353 en Djerba, la nuna Tunizio. Kun la paso de la jaroj, en la tunizia marbordo ĝi nutriĝis de la franca lingvo. Estas multaj mencioj kaj aludoj en la literaturaj verkoj kaj dokumentoj tiuepokaj kaj ĉefe de la 15a, 16a kaj 17-a jarcentoj. Post tio plifirmiĝis la uzado de la naciaj lingvoj en la Mediteraneo.
Laŭ Ethnologue, eble pluvivas varianto en la insuloj de la Egea Maro, en kiu la sintakso estas ĉefe araba, dum la vortprovizo estas itala, hispana, franca, okcitana, kataluna, araba, berbera, turka kaj greka.
NGC 3625
NGC 3625 (aliaj indikoj — UGC 6348, MCG 10-16-120, ZWG 291.57, PGC 34718) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vladimír Adamík
Laŭ profesio li estis instruisto en Michálkovice.
Li tradukis kaj eldonis dek poemojn de Petr Bezruč el la poemaro Sileziaj kantoj.
Esperantistaj diplomatoj
Pluraj homoj kiuj laboris kiel diplomatoj havis la okazon lerni kaj eventuale uzi Esperanton. Sekvas listo de tiaj esperantistoj:
Luhansko
Luhansko  aŭ Lugansko (Луганськ, Луганск) estas urbo en orienta parto de Ukrainio, la ĉefurbo de Luhanska provinco. Ekde 2014, la teritorio de Luhansk estas kontrolita de la memproklamita Luganska Popola Respubliko, kiun la ukraina registaro agnoskas kiel terorisma organizo.
Situo
Luhansko situas ĉe kunfluejo de 2 riveroj, en Donecka Baseno.
Historio
Dum la t.n. "Revolucio 2013" aŭ "Ukraina Printempo" en Kievo aperis Eŭromajdano same la loĝantoj de Luhansko faris en sia urbo Eŭromajdanon (vidu la foton).
La 6-an de aprilo 2014 la urbo estis fakte konkerita de por-rusaj separistoj – kontraŭuloj de la rgistaro en Kievo. Ĝi estas ĉefurbo de ne agnoskita Luhanska Popola Respubliko. La 11-an de majo 2014 okazis referendumo pri sendependeco en la regionoj de orienta Ukrainio nome Donecko kaj Luhansko. La rezulto estis absolute majoritata por sendependeco, kvankam postaj deklaroj de novaj estroj kliniĝis al peto por aliĝo al Rusio.
Loĝantaro
2001
Findelbach (stacidomo)
Findelbach estas fervoja stacidomo en Zermatt, Svislando.
Muzeo Levi Strauss
La Muzeo Levi Strauss (germane: Levi-Strauss-Museum) troviĝas en Buttenheim, Markstraße nr 33.
Historio
La naskiĝdomo de Levi Strauss konstruitis ĉ. la jaro 1786. Iam temis pri unuetaĝa framskeleta domo. Ne antaŭ la 19-a jarcento ĝi akiris sian unuan apsekton. Strauss loĝis tie kun la gepatroj kaj ses gefratoj teretaĝe. Ekde la jaro 2000 ĝi gastigas la intertempe plurfoje premiitan Strauss-muzeon. Enla 2011-a jaro povis esti finita la pligrandigo de la flanka domo (Marktstraße nr 31). De tiam la muzeo havas ankaŭ salonoj por nedaŭraj ekpozicioj kaj specialaj kunvenoj, kafejon kaj butiketon.
Vakeraj pantalonoj
La tajloristo Jacob Davis el Reno (Nevado) unuafoje plisolidigis per nitoj la de li kudritajn pantalonojn ĉe lokoj tre uzitaj. Por tiu ĉi inventitaĵo li akiris, kune kun Strauss, patenton. Je la komenco ili estis simpla laborvestaĵo por la homoj de la usona okcidento, sed baldaŭ la ĝinzoj iĝis la plej ofte portataj pantalonoj en la tuta mondo.
Etendigo en 2011
En la muzea butiko situanta en la nova apuda konstruaĵero troviĝas ĉiam la aktualaj kolektoj da specimenoj de ĝinzoj. Specialaĵo estas "Levi's Vintage Clothing", reproduktitiaj ĝinzoj laŭ la originalaj modeloj. Ili alie en Germanlando nur en malmultaj vendejoj haveblas. Okazas krome diversaj nedaŭraj ekspozicioj pri la temo de vakeraj pantalonoj. Por grupoj (lernantoj, aliaj) ekzistas aparta pedagogia seminariejo.
149
En la jaro 149 post Kristo okazis, interalie:
Stekene
Stekene (nederlande, proksimuma prononco [STE:ke'ne]) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Orienta Flandrio. Komence de la municipo havis  loĝantojn.
Naturo
Stekene posedas plurajn naturregionojn kiel:
Almanako Lorenz (2008)
La Almanako Lorenz 2008 estas la 28-a numero de la kolekto Almanako Lorenz, ekestigita en 1981. La temo de ĝia kovrilo estas la brazila urbo Fortalezo, kongresurbo por la Brazila Kongreso de Esperanto en 2008.
Penig
Penig estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Volodimir Hordijenko
Volodimir Hordijenko naskiĝis en la jaro 1957 en Temirtau (Kazaĥio). Pedagogo kaj trejnisto, finis Pedagogian Instituton de fizika edukado. De 1981 loĝas kaj laboras en Ukrainio. Esperantistiĝis en 1982 en Jalto, Krimeo de instruistoj Lilia Mokrencova kaj Jefim Zajdman. En la sama jaro estis elektita prezidanto de Jalta EK "Tero". En 1986 fondis E-klubon en la sudukrainia urbo Ĥerson, en 1987 - en la najbara provinca centro Mikolajiv. Mikolajiva EK "Hileja" en la jaro 1989 iniciatis la tradician E-festivalon Aroma Jalto. De 1997 loĝas en Kievo, kie samjare estis elektita prezidanto de EK “Ora Pordego” kaj de Ukrainia Esperanto-Asocio. Nun - prezidanto de EK “Ora Pordego”, ĉeforganizanto de Aroma Jalto. Oficiale komencis instrui en la jaro 1983 en OkSEJT-25 en la rusia urbo Samara. 2003 - ricevis diplomon de instruisto laŭ Cseh-metodo de la Internacia Esperanto-Instituto, gvidantoj - Ewa Bondar kaj Atilio Orellana Rojas.
Inter liaj E-lernintoj estas: Tatjana Ŝmalko, Olha Vdoviĉenko, Julia Hordijenko, Oleh Pokotilo, Eugenia Amis, Anna Dubrovina, Mirjam Ruban, Aleksandra Gricenok, Alisa Nikitina.
Nacia parko Niĵnaja Kama
Nacia parko Niĵnaja Kama (Национальный парк Нижняя Кама) estas nacia parko en la centro de Rusujo, situanta en Tukaja kaj Jelabuga distriktoj de Tatarstano. Ĝi estis establita la 20-an de aprilo 1991 por protekti koniferojn (plejparte pino) arbaroj ĉe la bordo de la rivero Kama.
Priskribo
La parko konsistas el tri izolitaj aretoj. Du el ili, Maly Bor kaj Tanayavskaya Dacha, situas proksime al la grandurbo de Jelabuga, sur la dekstra bordo de la Kama; dum la tria unu, Bolshoy Bor, estas situanta sur la duoninsulo sur la maldektra bordo de la Kama, ekster la grandurbo de Nabereĵnije Ĉelni. En la limoj de la parko, la Kama estas konstruita kiel Niĵnekamska Rezervujo. La dekstra bordo de la rivero estas alta, kun interkrutejoj. La Toyma Rivero estas la plej granda alfluanto de la Kama ene de la parto. La maldektra bordo de la Kama estas plata. Sub la digo, la Kama serpentumas, kaj la herbejoj sur la dekstra bordo en tiu areo ankaŭ apartenas al la parko.
Faŭno
Grandaj mamuloj ĝeneraligitaj en la parko inkludas alkon (Alces alces), kapreolojn (Capreolus capreolus), apron (Sus scrofa), linkon (Linx sp.), melon (Meles sp.), eŭrazian kastoron (Castor fiber), kaj niktereŭton (Nyctereutes procyonoides). Ekzistas pluraj specioj de vespertoj, kelkaj el kiuj estas raraj. La parko havas pli ol 190 speciojn de birdoj, 6 specioj de reptilioj, 10 specioj de amfibioj, kaj 16 speciojn de fiŝoj.
Vegetaĵaro
La areoj najbaraj al Niĵnekamska Rezervujo estas kovritaj per arbaro. Arbaro ankaŭ ĉeestas longe de la marbordo, kiel izolitaj aretoj. Inter la arboj, la plej oftaj estas pino (Pinus sp.; 65.4% de la arbara regiono), betulo (Betula sp.; 19%), kaj tremolo (Populus tremula; 6%). Kelkaj el la arbaro estis plantitaj.
Franca Revolucia Armeo
La Franca Revolucia Armeo (Armée révolutionnaire française) estis la armeo de Francio kiu luktis en la Francaj revoluciaj militoj el 1792 al 1802. Tiuj armeoj estis karakterizitaj de sia revolucia fervoro, ties malriĉa ekipaĵaro kaj ties gradaj nombroj. Kvankam ili suferis katastrofajn malvenkojn, la revoluciaj armeoj sukcese elpelis eksterlandajn fortojn el Francio kaj poste ili sukcesis eniri en multaj najbaraj landoj, kie ili establis klientajn respublikojn. Ĉefaj generaloj estis Jourdan, Bonaparte, Masséna kaj Moreau.
Kiel ĝenerala priskribo de la Francaj militistaj fortoj dum tiu periodo, ĝi ne estu konfuzata kun la "revoluciaj armeoj" (armées révolutionnaire) kiuj estis paramilitistaj fortoj organizitaj dum la Teroro.
Clacy-et-Thierret
Clacy-et-Thierret estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Clacyacois aŭ Clacythierretois.
Szilvágy
Szilvágy [silvAdj] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.
Situo
Szilvágy situas en Montetaro Zala sur malebenaĵo en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. La vilaĝon interligas kun Lenti etŝpura fervojo. La vilaĝon ĉirkaŭas apuda arbaro, kio ebligas ĉasadon dum sezono kaj kolektadon de fungoj. Nova troviĝas 8, Lenti 18, Zalaegerszeg 25 km-ojn.
Historio
Szilvágy estis unuafoje menciita en 1343 en formo "Ozyagh", laŭ la nuna ortografio en 1773. Sur deklivo havanta interesan formon hufofero (hufumo) oni kultivas vitojn. En Szilvágy migra poŝto servas.
Kathekon
Kathekon kiel filozofia koncepto (el la Antikva greka Καθῆκον kun pluralo katekònta, καθήκοντα) estas stoika koncepto enkondukita de Zenono el Kitiono. Ĝi povas esti tradukita per ago taŭga aŭ ago konvena laŭ naturo aŭ taŭga funkcio. La termino estis latinigita de Cicerono per officium kaj per convenentia de Seneko. La kathekonta estas kontrastataj (aŭ reguligitaj al aŭ kuntrenitaj), laŭ la stoika moralo, de katortomata, aŭ agoj perfektaj. Laŭ la stoika moralo, la homo (kaj ĉiuj la vivantaj estaĵoj) devas vivi en akordo kun la (phusis), kio estas la unua senco de katekono.
Kathekonta kaj katorthomata
Ĉiu vivanta estaĵo (homo, besto, planto), laŭ stoikistoj, plenumas agojn konformajn al sia propra naturo. La katorthomata estas, laŭ ili, perfektaj agoj, devenantaj de la ĝusta logos (racio aŭ teleion kathekon, kathekon perfekte akirita. . Laŭ ili, la saĝulo necese atingas kathorthomata, nome kathekon dotita per virto; kio distingas la du specoj de agoj ne estas la naturo de la ago sed la maniero per kiu ili estas plenumitaj. Tiel ke, en esceptaj cirkonstancoj, iu saĝulo (kies kompleta perfekteco estas idealo preskaŭ ne atingebla, laŭ stoikistoj) povus realigi la koncernan katorthomata kiu, laŭ la ordinaraj kriterio de la moralo, estos juĝata “monstra” (ekzemple enceste seksumi kun sia filino, se tio necesus por savi la destinon de la homaro, aŭ ankoraŭ sin mutili ).
La stoika moralo estas kompleksa kaj trairas diversajn hierarkiajn nivelojn. Ĉe la unua, tiu de la ordinara homo, oni devas realigi agojn kiuj korespondu al sia propra naturo (kathekonta). Sed, ĉiam laŭ ilia moralo, la agoj de la ordinara homo estas ĉian sensencaj (antikvgreke ἁμαρτήματα) hamartemata “eraro” aŭ peko, dume la agoj de saĝuloj estas ĉiam katorthomata, perfektaj. Saĝulo agas celante al la bono dume la ordinara homo agas nur celante al sia propra pluvivo. La saĝulo kaj sensaĝulo, tamen, agas ambaŭ respektante kaj obeante al sia propra naturo.
La aferoj indiferentaj (adiaphora)
Inter la kathekonta kaj la katorthomata, stoikistoj inokulas trian nivelon, meze de la du, kiu koncernas la agojn indiferentajn (nek taŭgan, nek bonaj, kaj do ne perfektaj). Tiaj estas konsiderataj: farti bone, respekte rilati kun sia parencaro ktp. Ĉi-kaze la agoj nekatekon, nome netaŭgaj aŭ ne laŭnaturaj, estus la kontraŭo: insulti kaj eksoluati sian parencaron ktp. La agoj meze de la du referencas al “aferoj indiferentaj” (adiaphora),, nek bonaj nek malbonaj, sed kiuj povas estis profititaj konvene kaj laŭtaŭge. Tiuj ĉi inkluzivas, ekzemple, la riĉon, la famon ktp. Ili tamen ne estas ekskluditaj de la sfero de la moralo, male ol laŭŝajne. Pro tio, en sia verko De Finibus Bonorum et Malorum (III, 58-59), Cicerono rimarkigis ke kiam saĝulo agas ene de la sfero de “indiferentaj aferoj”, agas ĉiam en la respekto de la naturo.
Intenceco kaj perfekteco
La intenceco okupas larĝan parton en la stoika etiko: la moralo de la ago ne rezidas en la ago en la ago mem, sed en la intenceco kiu ĝin direktas, kaj en la maniero per kiu ĝi estas realigata; alivorte, en la aganto mem. Rilate tion Cicerono skribis: “quod autem ratione est, id officium appellamus ; est igitur officium eius generis, quod nec in bonis ponatur nec in contrariis.
Stoikistoj plue distingis kathekon el katorthomata dirante ke tiuj lastaj estas kathekonta kiuj posedas ĉiujn nombrojn, stoika esprimo aludanta la la harmonio de la unuverso kiu metafore aludas al la morala perfekteco.
Aganto laŭ la spirito dekatorthomata agas en harmonio kun ĉiuj virtoj dume la ordinara homo povas konformiĝi nur al unu virto, eventuale al unu post alia. Stoikistoj, ĝenerale, opiniis ke la virtoj, en saĝulo, ligiĝas harmonie unu al aliaj kaj ke la perfektaj agoj kuntrenas ĉiujn. .
Mnemo (luno)
Mnemo estas neregula satelito de Jupitero, kiu havas retrogradan orbiton.
Malkovro
Post observoj de fotoj faritaj la, teamo estrita de Scott S. Sheppard kaj Brett J. Gladman anoncis ĝian malkovron la. Ĝi estis tiam maldaŭre nomata S/2003 J 21 (dudekunua jupitera satelito trovata en 2003).
Nomo
La, IAU aprobis ĝin nomi Mnemo , laŭ Mnemeo (greke: Μνήμη), nomo de unu el la tri praaj muzoj (Mnemeo, Meleteo kaj Aedeo) de la helena mitologio.
Orbito
Laŭ ĝia orbito, ĝi estas ano de la ananka grupo, grupo da retrogradaj lunoj kies orbitoj havas grandajn duonaksojn inter 19 300 000 kaj 22 700 000 km, kaj klinecojn inter 145,7° kaj 154,8° rilate al la Jupitera ekvatoro.
Henndorf im Burgenland
Henndorf im Burgenland, hungare Ercsenye [erĉenje] estas vilaĝeto en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Jennersdorf, apartenanta al municipo Jennersdorf.
Situo
Henndorf im Burgenland troviĝas sur malebenaĵo, laŭ vojo numero 57. Dum la hungara regado ĝi situis ĉe la aŭstra-hungara landlimo.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. En la 12-a jarcento la kampoj apartenis al abatejo de Szentgotthárd. La unua mencio devenis el 1451 laŭ tiama hungara ortografio "Erchene". Tiutempe la vilaĝo situis laŭ komerca vojo al Aŭstrio, tial ĝi havis doganprenan rajton. En 1910 vivis en la komunumo nur germanoj. Ĝis Traktato de Trianon apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio.
Grek-katolika Preĝejo Sankta Nikolao (Sátoraljaújhely)
La grek-katolika preĝejo episkopo Sankta Nikolao estas sakrala historia monumento en urbo Sátoraljaújhely (Hungario).
Araneoidoj
Araneoidoj (Arachnida) estas klaso da artropodoj kun pli ol 70 000 specioj. Ili havas ok krurojn.
Ekzemploj:
Grek-katolika Preĝejo Sankta Nikolao (Sátoraljaújhely)
Historio
Ĉirkaŭ 1350 rutenoj alvenis, baldaŭ ili donis grandan parton de la grekokatolikoj. Onidire ili havis kapelon en la fortikaĵo kaj paroĥan kirkon enurbe. La unua preĝejo estis konstruita el ligno, el ŝtono en 1738 (aŭ en 1742). La turo estis alkonstruita en 1793. La ikonostazo estis kreita en 1759. La tegmento kun kupolo dufoje bruliĝis. La konstruaĵo estis trakonstruita en 1868. Oni trovis enmuritan murpentraĵon en 1994 pri la patrono, Sankta Maria kaj Kristo.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto ĉirkaŭita per ŝtona muro, en la korto estas videbla ankaŭ statuo kaj kelkaj tomboj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. En la turo estas 3 sonoriloj. La navo havas reliefan vestiblon, kie estas la ĉefenirejo. Sakristio estas videbla ĉe la navofino. La absido estas oklatera.
Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto kun aprobo de Klemento la 14-a el 1773.
151
Mortoj
150er
Bast
Bast estas la familia nomo de jenaj personoj: