cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
János Hoós (ministro)
Biografio
János Hoós post lernado li estis oficisto, li frekventis Universitaton Marx Károly inter 1956 kaj 1960. Li restis en la universitato kiel vicprofesoro, dume en 1965 li plulernis en Usono. En 1970 li kandidatiĝis, en 1980 li doktoriĝis el ekonomio. Inter 1968 kaj 1980 li havis partiajn taskojn kun postenoj. Ekde 1980 li havis signifajn partiajn postenojn, krome li estis nomumita vicgvidanto de Tutlanda Planada Oficejo en rango subministro. Inter 1987-1989 li gvidis la oficejon en rango ministro, fine li estis gvidanto de Statistika Oficejo en rango subministro ĝis fino de la socialismo. Ekde 1991 li instruis en Universitato Corvinus de Budapeŝto, dume li estis gastoprofesoro en Usono, Stokholmo kaj Leuven. Li ricevis premion en 1983.
Kaniso (lingvo)
Kaniso (Canis) estas planlingvo proponita de Ron de LEEUW en 2003. Laŭ la aŭtoro, Kaniso estas simpla kaj logika, sed, ĉefe, honesta. Kaniso akiris ĝian vortprovizon (kiu havas nur 133 vortojn) ĉefe el latinidaj kaj Afrikaj lingvoj. Kanisa gramatiko estas miksaĵo el latinidaj kaj ĝermanaj lingvoj por esti facila por lerni.
Alfabeto kaj prononco
Kaniso uzas 33 literojn de kartvela alfabeto, modifitaj laŭ prononco.
Morfologio
La artikoloj estas dividita en 4 grupoj: aferoj, humoj, animaloj kaj abstraktaĵoj. Estas difinitaj kaj nedifinitaj artikoloj:
difinitaj:
nedifinitaj:
En kombino kun 'de' (el) oni havas tiujn formojn:
Substantivoj
Substantivoj finiĝas per -e, -o kaj -a. Por fari pluralon, oni metu -s post -e aŭ ŝanĝu -o kaj -a al -i, ekzemple: lo pane/ lo panes (la pano, la panoj); lo erro/ lo errori (la eraro, la eraroj); lo camara/ lo camari (la fotilo/ la fotiloj).
Pronomoj
La personaj pronomoj estas los (mi), tos (ci), eos (li), eas (ŝi), eus (ĝi), nos (ni), vos (vi), pos (ili). Por fari akuzativon, oni metu -la: losla (min), tosla (cin), ktp. Por fari posedan pronomon, oni metu -tra: lostra (mia), tostra (cia), ktp.
Demonstrativaj pronomoj estas: Aça = tiu, Açi = ĉi tiu/ tiuj; Saçi = kie; Içi = ĉi tie.
Prepozicioj
Prepozicioj estas:
Nombroj
Nombroj:
Sintakso
La vortordo estas SVO (subjekto, verbo, objekto) kaj tre simila al la angla lingvo.
Preĝejo Sankta Kruco (Jászkisér)
La paroĥa preĝejo Trovo de Sankta Kruco estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Jászkisér.
Historio
En Jászkisér kirko funkciis jam dum la mezepoko. La loĝantoj ĉirkaŭ 1550 kalvinaniĝis, ankaŭ kalvinanaj rifuĝintoj alvenis. Iom da katolikoj alvenis en 1711, ili eklezie apartenis al (Jász)Apáti ĝis 1769. La diservoj okazis en privataj domoj. Nova malgranda preĝejo estis konstruita 1773 kaj en 1829 ĝi estis pligrandigita. Tamen ĝi estis malkonstruita en 1905 kaj en la sekva jaro estis konstruita la nun videbla preĝejo. La orgeno estis kreita en 1906.
Preto
Laŭ la helena mitologio, Preto (el la greka Προῖτος, «unua homo») estis reĝo de Argo kaj Tirinso, filo kaj heredinto de Abaso kaj Aglajo aŭ Okaleo. Lia patro, reĝo de Argo, estis filo de Linkeo, la nura egiptido kiu transvivis la masakron ordonitan de ilia bopatro Danao, kaj de la danaidino Hipermnestro.Dum sia tuta vivo, oni diras ke eĉ antaŭ naskiĝi, Preto bataladis kontraŭ sia ĝemela frato, Akrisio, por la regado sur la argolanda valo. En tiuj kvereloj, ambaŭ inventis diversajn tipojn de ŝildoj. Laŭ unu versio de la rakontaro, la interfrata konflikto akriĝis kiam Preto sukcesis allogi la nuran filinon de Akrisio, lia nevino Danao.
Abaso ordonis ke, post sia morto, siaj filoj regu laŭ alternativaj jaroj. Sed kiam li forpasis, Preto heredis la tronon de Argo, kaj rifuzis transdoni ĝin al sia frato post la komenca jaro. Tiel, li sukcesis esti reĝo dum dek sep jaroj proksimume, sed Akrisio fine venkis kaj elpatrujigis lin. Tiam, Preto serĉis rifuĝon ĉe la kortego de la likia reĝo Jobato aŭ Amfianakso, kiu edzigis lin al sia filino Anteo aŭ Stenebeo. Tuj post la geedziĝo, lia ĵusa bopatro klopodis restaŭri Preton en la trono per sia armeo. Post kelka tempo de milito, sen klara venkinto, la reglando fine dividiĝis en du partojn, kaj Akrisio akceptis permesi sian fraton regi sur Tirinso (malfacile atingebla, ĉar Preto fortigis la citadelon kun la helpo de la ciklopaj gasteroĥiroj ) kaj la plej orienta duono de la lando, tio estas, la Heraeum (la templo de Hero, tiame parto de Mikeno), Mideo kaj la argolanda marbordo.
La pretidinoj
De sia edzino, Preto iĝis patro de tri filinoj (kiujn oni nomis la pretidinoj), pri kies nomoj troviĝas diversaj versioj: laŭ la Mitologia biblioteko ili estis Lisipo, Ifinoo kaj Ifianaso, kvankam Servio anstataŭas la du lastajn per Hiponoo kaj Kirianaso. Eliano mencias nur du, Elego kaj Keleno.
Kiam la princinoj atingis maturecon, ili freneziĝis pro malbeno, sur kies kialo troviĝas ankaŭ malakordo. Kelkaj fontoj asertas ke Dionizo punis ilin pro ilia kontraŭstaro de la endonduko de la dionizaj kultado kaj ritoj en la landon, sed laŭ aliaj versioj estis Hero tiu, kiu malbenis la pretidinojn, ĉar ili konsideris sin pli belaj ol la ĵaluza diino, tro koketis aŭ ĉar ili stelis oraĵojn el skulptaĵo ŝia. En ilia frenezo, la filinoj de Preto vagadis tra la peloponeza kamparo, muĝante kiel bovinoj kaj atakante la vojaĝantojn. En tiu epoko, Preto havis viran filon, kies nomo (Megapento, «granda malĝojo») simbolas la sintenon kiun li havis tiutempe.
Loka divenisto nomiĝinta Melampo ofertis sin por sanigi la princinojn kontraŭ triono de la reĝlando, sed Preto konsideris la prezon tro peniga, do li rifuzis tiun servon. Tiam, la frenezo ne nur pliakriĝis, sed ankaŭ divastiĝis tra la ceteraj virinoj en Argo, kiuj komencis kuradi tra la urbo mortigante siajn proprajn infanojn kaj la gregaron. Terurigite, Preto akceptis la oferton de Melampo, sed tiu lasta profitis la okazon por plialtigi la kompenson, kaj postulis du trionojn de la regno, unu por li kaj plia por sia frato Biaso. La reĝo konsentis, do Melampo konsilis lin promesi du dek oksojn al Helioso se li sukcesos kuraci la virinaron. La suna dio, kiu vidas ĉion, promesis siavice al Artemiso liston de la reĝoj kiuj neglektas kultadon al ŝi, kaj tiu ĉi diino sukcesis konvinki Heron nuligi la malbenon. Artemiso mortigis la nimfon Kalisto nur por kontentigi Heron, do ŝi volonte intervenis por kompensi ŝin.
Rezulte de tiu vico de diaj intervenoj, Melampo jam ne havis obstaklon por plenumi sian laboron. Li rekrutis la plej fortan knabon inter la junularo kaj kune laŭlitere ĉasis la virinaron kaj portis ilin, inter krioj kaj ekstazaj dancoj, al la malproksima Sikiono. Ifinoo mortis dume, sed la aliaj du filinoj de Preto resaniĝis pere de purigaj ritoj, kaj edziniĝis al Melampo kaj Biaso.
Laŭ la tradicio, Preto fondis sanktejon dediĉiitan al Hero, inter Sikiono kaj Titano, kaj plian al Apolono en Sikiono. Tamen, la loko kie la resanigado efektiviĝis ankaŭ varias laŭ la versioj. Kelkaj mencias la akvofonton ĉe Anigro, aliaj tiujn ĉe Kleitoro aŭ Luzi , ambaŭ en Arkadio. Fine, kelkaj verkistoj ignoras la intervenon de Melampo kaj asertas ke la pretinidoj estis resanigitaj fare de Asklepio.
Laŭ unu rakonto, Preto havis plian filinon, nomiĝinta Nikteo, kiu forfuĝis el la klopodoj de sia patro seksperforti ŝin kaj fine estis aliformita en neĝostrigo fare de Ateno, versio kiu eble estas varianto de la mito de Niktimeno. Troviĝas ankaŭ versio laŭ kiu la frenezo de la argolanda virinaro okazis ne nur dum la regado de Preto, sed dum tiu, de lia nepo Anaksagoro.
Preto kaj Belerofono
Kiam Belerofono venis al la kortego de Argo por ricevi murdopurigadon, la edzino de Preto subite enamiĝis kaj klopodis allogi lin. Sed pro tio, ke Belerofono rifuzis ŝiajn proponojn, ŝi akusis lin antaŭ sia edzo pri fari ĝuste la malon, maldecajn proponojn al ŝi. Preto kredis ŝin, sed konsiderante la sakralajn leĝojn pri gastigado, kiuj malpermesis mortigon de gasto, li sendis Belerofonon al Jobato, kun letero adresita al li per kiu li petis sian bopatron mortigi la portinton. Por plenumi tion, ankaŭ respektante la gastajn rajtojn, Jobato defiis la junulon plenumi taskojn verŝajne mortigajn, kiajn venki la amazonojn aŭ Ĥimero, kiujn li afrontis senprobleme. Post tio, Jobato rekonsideris sian devon, pli informiĝis pri la veraj okazintaĵoj kaj, konvinkita de lia senkulpeco, bonvenigis Belerofonon en sia kortego.
Laŭ Ovidio, Preto fine sukcesis akiri la tronon de Argo, profitante la malĉeeston de Akrisio. Sed kiam tiu lasta estis hazarde mortigita dum funebraj ludoj, sia nepo Perseo postulis la regnon kaj ŝtonigis Preton pere de la kapo de la gorgono Meduzo, kiun li ankoraŭ konservis. Sed Perseo ne sentis sin konforta en Argo, ĉar estis li, tiu kiu mortigis Akrision, do li kaj la filo de Preto, Megapento, interkonsentis interŝanĝon de iliaj respektivaj regnoj.
Botterens
Botterens (malnova germanlingva nomo Botteringen) estas komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 492 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Botterens situas ĉe la orienta bordo de la Lago de Grejerco proksimume 20 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Botterens kaj Villarbeney kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,15 km², de kiuj 54,2% estas kovritaj de arbaro, 35,0% servas por agrikulturo kaj 9,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Botterens limas en nordo al Corbières, en nordoriento al Cerniat, en oriento al Châtel-ĉe-Montsalvens, en sudo al Broc, kaj en okcidento aliflanke de la Lago de Grejerco al Morlon.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 180 de Friburgo al Jaun. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas en distanco de proksimume 6 kilometroj okcidente de la komunumo apud Bulle. Per tri buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Botterens datiĝas el la jaro 1227 jam per la hodiaŭa formo Botterens. Dum mezepoko Botterens apartenis al la Senjorujo Corbières kaj fariĝis kun ĝi en la jaro 1553 havaĵo de Friburgo. En la jaro 1779 granda parto de la vilaĝo detruiĝis per inscendio. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Botterens apartenis al la subdistrikto Corbières, kiu en 1803 fariĝis distrikto kaj en 1848 estis integrita al la distrikto Grejerco. En la jaro 2006 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Villarbeney estis integrita al la komunumo Botterens.
Apple I
Apple I estis la unua komputilo, kiun produktis firmao Apple. La komputilon projektis Steve Wozniak. Komence li uzis procesoron Motorola 6800, tamen pro ĝia alta prezo Wozniak elektis kongruan procesoron 6502 de firmao MOS Technology. La produktado de Apple I komenciĝis en aprilo 1976. En 1976 Apple vendis 175 ekzemplerojn de Apple I por po 666,66 $.
Diogo Dias
Diogo DIAS estis portugala navigisto de la 15a jarcento. Frato de Bartolomeu Dias, estis el la spertaj navigisto de la sxiapro de Pedro Álvares Cabral en la dua ŝiparo al Hindio, estrante unu de la ŝipoj kiuj alvenis al Brazilo. Separinte el la ekspedicio, malkovris insulon kiun li nomigis de Sankta Laŭrenco, ser poste ĝi estis nomita Madagaskaro. Frato de Bartolomeu Dias, Diogo Dias akompanis lin en la vojaĝo kiu rezultis en la malkovro de la Kabo de Bona Espero. Sed poste, en la ŝiparo de Pedro Álvares Cabral en la dua ŝiparo al Hindio, estas referita de Pero Vaz de Caminha en la Carta do Descobrimento do Brasil kiel «homem gracioso e de prazer» (amuza kaj plezuriga homo), kiu estis alta funkciulo almoxarife de Sacavém, kaj kiu priskribis lin dancante sur la strando em Porto Seguro kum la indianoj, «ao jeito deles e ao som de uma gaita» (je ties stilo kaj je muziko de sakŝalmo). ''
Brădățel
Brădățel [brədəcel] (hungare: Bradacel) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Ilia. En 1910 ĝi havis 522 loĝantojn (rumanoj); en 1992 177. Ĝia unua skriba mencio estas el 1468. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Burjuc.
Diogo Dias
La 10an de aŭgusto de 1500, post preterpasi la punkton de la Kabo de Bona Espero, li separiĝis el la cetero de la ekspedicio pro la ventoj, kaj malkovris insulon kiun li nomis kiel Sankta Laŭrenco (sekvante la oftan praktikon en la epoko por indiki al la novaj malkovritaj lokoj, atribuite al ili la nomon de sanktulo al kiu oni atribuis tagon - tiu de la malkovro - laŭ katolika kutimo), sed ĝi poste estis nomita Madagaskaro. Lia ŝipo perdiĝis dum la ŝtormo, kaj finfine li iĝis la unua portugala kapitano kiu veturis laŭ la Ruĝa Maro. Malkapabla sekvi al Hindio, revenis al Portugalio, kien li alvenis kun nur apenaŭ sep homoj, ĉar la ceteraj ŝipanoj restis survoje viktime de la malsato kaj de la soifo.
Brădățel
Kvankam la rektlinia distanco al Burjuc estas nur 5 kilometroj, la veturebla vojo tra Glodghilești longas pli ol 15 kilometrojn.
Diogo Dias
Li veturis per la ŝipo São Gabriel, kiel skribisto, en la ŝipo de Vasco da Gama al Hindio. En Kalikuto, li estis enprizonita kaj li sukcesis liberiĝi ege pene.
Courcouronnes
Courcouronnes estas eksa franca komunumo en la departemento Essonne, en la regiono Francilio.
Ĝi nun formas parton de Évry-Courcouronnes.
Judit Csutak
Judit CSUTAK [ĉutak] rumania hungara pedagogino, verkistino pri pedagogio. Ŝi naskiĝis en Covasna en 1953.
Kariero
Judit Csutak akiris diplomon pri hungara lingvo kaj litraturo-franca lingvo en UBB de Kluĵo, kaj ŝi instruis en grandparte de sia kariero en Miercurea Ciuc. Ŝi estis fondintanino de societo Asocio NyIT, redaktorino de fakperiodaĵo NyITLapok, organizinto de 1991 de Somera Akademio Bolyai por instruistoj de hungara lingvo kaj literaturo kaj de studobjektkonkurso de hungara lingvo kaj literaturo por mezlernejaj gelernantoj en Sovata.
Breazova (Sarmizegetusa)
Breazova (Sarmizegetusa) [brjazova] (hungare: Brázova) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Haţeg. En 1910 ĝi havis 312 loĝantojn (rumanoj); en 1992 183 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1366. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al Sarmizegetusa.
Val d'Argenteuil (Tramtrajno en Francilio)
Val d'Argenteuil estas estonta haltejo de tramvojo T11, situanta en Argenteuil, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Listo de renomaj personoj de Târgu Secuiesc
Listo de renomaj personoj de Târgu Secuiesc
Nikela (II) benzoato
Nikela (II) benzoato aŭ nikela (II) fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj nikela (II) hidroksido. Nikela (II) benzoato estas verda solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Nikela (II) benzoato prezentas (II) benzoatan grupon ligitan al nikela grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Oțelu Roșu
Oțelu Roșu [ocelu roŝu] ekde 1948 (antaŭe germane Ferdinandsberg kaj hungare Nándorhegy [nandorhedj]) estas urbo en Rumanio ĉe la suda piedo de Rusca-montaro nordoriente de Caransebeș. En 1880 la loko Ferdinandsberg/Nándorhegy havis 1 195 loĝantojn (442 germanoj, 400 slovakoj, 224 rumanoj kaj 18 hungaroj), en 1910 estis 1 694 loĝantoj. En 1948 oni kunigis al ĝi la pli historian loĝlokon Ohaba Bistra kaj ligis ankaŭ du pliajn vilaĝojn, Cireșa kaj Mal. La nova komunumo ricevis la socialisme ideologian nomon Oţelu Roşu ("Ruĝa Ŝtalo"); en 1992 en la nova urbo vivis 11 799 loĝantoj (rumanoj, 6 % hungaroj; ĉiuj germanoj kaj slovakoj jam foriris), kaj laŭ la stato de tie vivis. Ĝia unua skriba mencio de Ferdinandsberg/Nándorhegy estis en 1829. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (la reĝa departemento Krassó-Szörény).
Erikaloj
La erikaloj (Ericales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 22 familiojn, ĉirkaŭ 400 genrojn kaj pli ol 11 300 speciojn,. Ĝia tipa genro estas eriko.
Tiu plantoj estas arboj, arbustoj, lianoj kaj herbecaj plantoj. Iuj ekzemploj el multaj aliaj nomeblaj estas la familio teacoj kun interalie la teoarbedo, la genro vakcinio kun interalie la mirtelo aŭ persimono, kaj la genro rododendro kun interalie la azaleo.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (16 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Schüpfen
Schüpfen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Aarberg kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 3407 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Schüpfen situas en la sudo de la Berna Lagolando, proksimume 10 kilometrojn nordokcidente de la federacia urbo Berno kaj 25 kilometrojn sudoriente de la urbo Bielo. En nordo la komunumo etendiĝas sur la altebenaĵo de Rapperswil kaj ties suda deklivo. La komunumon trafluas la rojo Lyssbach, kiu en Lyss alfluas al la malnova fluejo de Aro. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Schüpfen, Allenwil, Bundkofen, Bütschwil, Saurenhorn, Schüpberg, Schwanden, Winterswil kaj Ziegelried.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 19,83 km², de kiuj 32,9% estas kovritaj de arbaro, 55,7% servas por agrikulturo kaj 10,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schüpfen limas en nordo al Grossaffoltern, en nordoriento al Rapperswil, en oriento al Münchenbuchsee, kaj en okcidento al Seedorf, en sudoriento al Diemerswil, en sudo al Kirchlindach, kaj en sudokcidento al Meikirch.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 6 de Berno al Bielo, la svisa aŭtovojo A6, kaj la vojo n-ro 1304 de Rapperswil al Meikirch. Per la trajnlinio de Berno al Bielo la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Schüpfen datiĝas el la jaro 1208 kiel Scuphon. Estis trovitaj sur la teritorio de la komunumo restaĵoj el la mezolitiko, la Hallstatt-epoko, la La-Tène-epoko kaj la romia epoko. La burgo, kies ruinoj troviĝas sur la monteto Hubel, estis la praburgo de la Senjoroj de Schüpfen, kiuj administris la Senjorujon Schüpfen kiel feŭdo de la Grafoj de Kiburgo. Per donacoj kaj heredaĵoj en la la jaro 1405 la Johanitoj de Münchenbuchsee fariĝis bienposedantoj en Schüpfen. Iom post iom la Monaĥejo Frienisberg akiris la havaĵon, la ekleziinterezon kaj en 1502 ankaŭ la malatan jurisdikcion. Post la reformacio de la jaro 1528 Schüpfen estis atribuita al la berna Voktejo Frienisberg. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Schüpfen estis la ĉefloko de la helveta distrikto Zollikofen. En 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Aarberg kaj en 2010 ĝi fariĝis parto de la administra distrikto Seeland.
Simbolismo (arto)
Simbolismi estis arta movado de la fino de la 19a jarcento de franca, rusa kaj belga deveno en poezio kaj aliaj artoj. En literaturo, tiu stilo originiĝis en 1857 kun la publikigo de la verko de Charles Baudelaire nome Les Fleurs du mal. La verkoj de Edgar Allan Poe, kiuj Baudelaire ege admiris kaj eĉ tradukis en la francan, estis ŝlosila influo kaj fonto de multaj tropoj kaj metaforaj bildoj. La estetiko estis disvolvigita de Stéphane Mallarmé kaj Paul Verlaine dum la 1860-aj kaj 1870-aj jaroj. En la 1880-aj, la estetiko estis markita per serio de manifestoj kaj allogis generacion de verkistoj. La esprimo "simbolista" mem estis unuafoje aplikita de la kritiko Jean Moréas, kiu inventis la terminon por distingi la simbolistojn el la rilataj dekadencistoj de literaturo kaj de aliaj artoj.
Distinga el, sed rilata al, la stilo de literaturo, simbolismo de arto estas iel rilata al la gotika komponaĵo de Romantismo.
Etimologio
La termino "simbolismo" estas derivata el la vorto "simbolo" kiu siavice derivas el la Latina symbolum, nome simbolo de fido, kaj symbolus, signo de agnosko, siavice el la klasika greka συμβόλον symbolon, nome objekto duonigita konstituanta signo de agnosko kiam la portantoj kapablas rekunigi la du duonojn. En antikva Grekio, la symbolon estis peco de ceramiko kiu estis surskribita kaj poste rompita en du pecoj kiuj estis donitaj al ambasadoroj el du aliancaj urbo-ŝtatoj kiel registro de la alianco.
Stefano Stefani
Stefano STEFANI estas itala politikisto de Lega Nord (Norda Ligo). Stefani ekscitis en 2003 – kiel itala ŝtatsekretario pri turismo en registaro Berlusconi – la germanojn, kiam li priskribis en intervjuo la germanojn, kiel „samformajn, blondajn supernaciistojn“, kiuj ĉiujare „bruegante invadas niajn strandojn“. Pro tio la germana kanceliero Gerhard Schröder rezignis pri sia itala somerumado. Stefani – kiu vivis en geedziĝo kun germanino dum 20 jaroj – poste petis pardonon.
Simbolismo (arto)
Aŭtoroj
Listitaj laŭ naskojaro:
Stefano Stefani
Stefani estas senatoro de la Lega Nord en 1994 kaj membro de la Itala Ĉambro de Deputitoj ekde 1996. En 1995 li sukcedis al Franco Rocchetta kiel prezidanto de Lega Nord, en 2002 sekvis lin Luciano Gasperini.
Simbolismo (arto)
Aŭtoroj
Francaj
Rusaj
Belgaj
Serbaj
Aliaj
Influo en anglalingva literaturo
Anglalingvaj aŭtoroj kiuj influis aŭ estis iel influita de simbolismi estas la jenaj:
En pentrarto
Simbolisma pentrarto estis stilo de fantasta kaj sonĝa tendenco aperinta kiel reago al la seka naturismo de la realisma pentrarto, kontraŭ kies objektiveco kaj detala priskribemo de la realo oni opoziciis per ekstrema subjektiveco kaj eĉ montro de tio kaŝita kaj neracia; kontraŭ la reprezentemo, oni proponia la elvokivon aŭ la sugestemon. Same kiel en poezio la ritmo de la vortoj utilis por esprimi esencan signifon, en pentrarto oni serĉis la manieron per kiu la koloro kaj la linio esprimu ideojn. Tiucele, ĉiaj artoj estis interrilataj kaj tial foje oni komparis la pentrarton de Odilon Redon kun la poezio de Baudelaire aŭ la muziko de Debussy. ​ Tiu stilo speciale emfazis al la mondo de la sonĝoj kaj la mistikismo, same kiel al diversaj aspektoj de la kontraŭkulturo kaj de la marĝenemo, kiel esoterismo, satanismo, teroro, morto, peko, sekso kaj perverseco — rimarkindas tiukadre la fascino de tiuj artistoj por la figuro de la femme fatale (fatala virino)—. Ĉio tio montriĝis kongrue kun la dekadencismo, kultura tendenco de la fino de la jarcento kiu markis la aspektojn plej ekzistadismajn de la vivo kaj en la pesimismo kiel viva sinteno, same kiel klopodis la forestemon kaj la elstarigon de la senkonscio. Alia tendenco ligita al simbolismo estis la stetikismo, nome reago al utilismo hegemonia en la epoko kaj al la malbeleco kaj materiismo de la industria epoko. Kontraŭ tio, oni donis al arto kaj al la beleco aŭtonomecon propran, sintezigita en la formulo de Théophile Gautier «arto por arto» (L'art pour l'art).
Simbolismaj pentristoj kaj aliaj vidartistoj
Rusaj
Francaj
Belgaj
Aliaj
Kantono Liernais
La kantono Liernais (france canton de Liernais) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 17 kantonoj de la arondismento de Beaune. Ĝia ĉefurbo estas Liernais.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Liernais la jenaj 14 francaj komunumoj :
Nathalie Rheims
Nathalie RHEIMS (naskiĝis ) estas franca verkistino kaj produktoro.
Genealogio
Nathalie Rheims estas filino de Maurice Rheims, franca Akademiisto, kaj fratino de Bettina Rheims, fotografistino. Ŝi edziniĝis kun Léo Scheer en 1989.
Biografio
Ŝi debutis artan karieron kiel teatra komediistino. Apenaŭ 17-jara, ŝi eniris konservatorion de "rue Blanche". Dum 7 jaroj, t.e. ĝis 1983, Nathalie Rheims daŭrigis aktoran karieron, ĉu en teatro, ĉu en telefilmoj. En 1984, 25-jaraĝa, Nathalie Rheims esploris ĵurnalismon por la magazino Elle. Du jarojn poste, ŝi fariĝis produktoro, unue por TV6, estrita de Léo Scheer, unua versio de M6, poste por France 2, produktante kun Léo Scheer artan elsendon Haute curiosité prezentitan de Claude Sérillon kaj Maurice Rheims.
En 1999, Nathalie Rheims publikigis unuan romanon, L'un pour l'autre (édition Galilée) rekompencitan de premio Gai Savoir. En 2000, ŝi publikigis Lettres d’une amoureuse morte ĉe eldonejo Flammarion. Poste sinsekvis Les fleurs du silence kaj L’Ange de la dernière heure en 2001 kaj 2002. Ankaŭ en 2002, Nathalie Rheims kunproduktis filmon Une femme déménage. En 2003, ŝi ofertis novan romanon al la publiko, Lumière invisible à mes yeux ĉe eldonejo Léo Scheer. Le rêve de Balthus, Le cercle de Meggido kaj L'ombre des autres aperis en septembro 2004, 2005 kaj 2006 respektive, kaj enirigis ŝin en la liston de plej bonaj vendoj.
Kunulino kaj kunlaborantino de produktoro-reĝisoro Claude Berri, ŝi kreis kun li produktan societon de kino "Hirsch Productions" kaj implikiĝis, kiel asocia produktoro, en la filmojn L'un reste, l'autre pas, Les enfants, Le démon de midi, La Maison du bonheur, Ensemble, c'est tout, La Graine et le Mulet, Bienvenue chez les Ch'tis.
En 2007, Nathalie Rheims publikigis sian naŭan libron Journal Intime, roman ĉe eldonejo Léo Scheer. Paralele, ŝia oka romano L'ombre des autres estas adaptota al kino, kun Mylène Farmer en la ĉefa rolo (filmado antaŭplanita en 2010).
En 2008 aperis ŝia deka romano: Le Chemin des sortilèges ĉe eldonejo Léo Scheer.
Třebíč
Historio
Třebíč estiĝis el vilaĝo, situanta sub benediktina monaĥejo, en signifa pado ĝis Bohemio. La monaĥejo estas fidinde dokumentita en la jaro 1197. Ĝi fariĝis signifa kolonigata centro de okcidenta Moravio. Reĝo Přemysl Otakar la 2-a donis al Třebíč urbajn rajtojn. Ĝi fariĝis reĝa urbo en 1335 per decido de marggrafo, pli malfrua imperiestro Karolo la 4-a. Třebíč subtenis husanan movadon, kiam ĝi estis konkerita de ili. En 1435 ĝi estis konkerita de soldataroj de Albrecht Rakouský, en 1468 ĝi estis sieĝata kaj poste komune kun la monaĥejo prirabita de Matiaso la 1-a Korvino. En la paso de la 16-a jarcento kaj komence de la 17-a jarcento okazis prospero, kiu montriĝis per konstruado de paradaj renesancaj domoj. Dum la tridekjara milito la urbo suferis pro restado de fremdaj, ĉefe svedaj soldataroj. En la 18-a jarcento okazis evoluo de metioj. Militoj – prusia-aŭstria (1742), napoleonaj marŝoj en 1805–1806 kaj okupo de prusoj (1866) – tre difektis evoluon de la urbo kaj ili kaŭzis kamparanajn ribelojn (1875).
En la 14-a kaj la 15-a jarcentoj historia kerno de Třebíč estis ĉirkaŭbarita de remparoj, malfermita per tri pordegoj. La remparoj estis plifortigitaj per prismaj bastionoj kaj cilindroformaj turoj, el kiuj ĝis hodiaŭ konserviĝis sole sudorienta parto kaj parto de norda sektoro. El la devena romana benediktina monaĥejo konserviĝis preskaŭ nenio. En la jaroj 1240–1260 estis konstruita nova monaĥejo. La monaĥeja areo estis ŝirmata per sep turoj, oni eniris en la areon tra pordego kun turo. El la monaĥejobjektoj konserviĝis baziliko de sankta Prokopo.
Centra loko de la historia centro estas plilongigita Karola placo kun eksterordinara areo 22 000 m². Devene ĝi estis borderita per renesancaj domoj, sed post incendioj en la 19-a jarcento estis fasadoj de plimulto da domoj reguligitaj empire aŭ klasicisme.
Juda urbo
Signifa memorindaĵo sur la maldekstra bordo de rivero Jihlava estas juda urbo kun du sinagogoj, konsiderata kiel eŭropa unikaĵo. La ekzistado de juda komunumo estas dokumentita al la jaro 1410. Al la plej valoraj objektoj apartenas renovigita, la tn. Nova sinagogo, renesanca hala konstruaĵo kun ogivaj fenestroj el jarcentŝanĝo de la 16-a kaj la 17-a jarcentoj, kun volbo, etaĝa ĥorejo kaj stukaĵornamaĵaro kaj surmuraj pentraĵoj. Post renovigo ĝi servas al kulturceloj. Malnova sinagogo estis el komenco de la 18-a jarcento estis en la 19-a jarcento reguligita novgotike. Hodiaŭ ĝi servas kiel preĝejloko de Ĉeĥa husana eklezio. Juda tombejo situas en la sama bordo de rivero Jihlava norde de la juda geto, en valo de Týnský-rojo. El 3 000 tombŝtonoj estas la plej malnova el la jaro 1641.
Pêro da Covilhã
Pedro aŭ Pêro da Covilhã (prononco en portugala [ˈpeɾu dɐ kuviˈʎɐ̃]; ĉ. 1460 - post 1526) estis portugala diplomato kaj esploristo.
Biografio
Li estis indiĝena de Covilhã en Beira. Dekomence li estis iranta al Kastilio kaj eniris en la servon de Don Juan de Guzmán, frato de Enrique de Guzmán, 2a Duko de Medina Sidonia. Poste, kiam eksplodis milito inter Kastilio kaj Portugalio, li revenis al sia lando, kaj ligiĝis, unue kiel servisto, poste kiel senjoro, al Afonso la 5-a kaj al sia sukcedanto Johano la 2-a. La nova reĝo murdis per sia propra mano en 1483 la dukon de Bragança — post kapto de leteroj kun la reĝino Isabel de Kastilio en kiu li bedaŭris sian situacion kaj instigis konspiron —, kaj li nomumis Pêro kiel esploristo pri la konspirantaj nobeloj. Pêro sukcesis identigi D. Diogo, duko de Viseu, bofrato de la reĝo, kaj D. Garcia de Meneses, episkopo de Évora. Johano la 2-a ponardis murde per propraj manoj sian bofraton, altirita al Palmela, en 1484; la episkopo estis venenigita enprizone. Por tiu esplorado ŝajne Pêro veturis al Sevilo, kien estis venintaj por rifuĝo nombraj portugaloj partianoj de la familio Bragança.
La reĝo deziris pluigi la laboron iniciatita de la infanto Henriko la Navigisto por esplorveturoj kaj elektis denove Pêro da Covilhã kiel ambasadoro por klopodi pactraktatojn kun la berberoj de Magrebo (kiel la reĝoj de Fez kaj de Tlemecen), kun kiuj li interkonsentis kombinon de klopodoj por la marveturado.
Veturado Orienten
En 1487, la reĝo Johano la 2-a sendis lin, kun Afonso de Paiva, serĉe de informo pri la mita regno de la Pastro Johano kaj pri la vojo al Hindio. Maskitaj kiel komercistoj kaj trejnitaj de reĝaj kosmografoj kaj de la rabeno de Beja, ili eliris ĉevalrajde el la 7a de majo de Santarém (kie tiam estis la Kortego), okcidenten al Valencio kaj poste al Barcelono, kien ili alvenis la 14an de junio. El tie perŝipe ili alvenis al Napolo, kaj de tie al la grekaj insuloj. Ili elŝipiĝis en Rodoso, kiu tiam apartenis al la Ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo, kaj tie ili ripozis ĉe portugalaj monaĥoj.
Rodoso estis la lasta tero de kristanoj kie ili estos. El tie ili iris al Aleksandrio, en Egipto, jam tero de islamanoj, kie ili akiris kelkajn varojn por kredindigi sian maskon de komercistoj. Ili nalsaniĝis kaj preskaŭ mortis. El Naib, oficiro de la Sultano, konfiskis iliajn varojn, kredante ilin mortontaj kaj senfilaj; rekuperitaj, ili ankaŭ rekuperis la valoron de la varoj. El tie ili klopodis sekvi la vojon de la spickomerco, sed en kontraŭa direkto: ĉevalrajdis al la mediteranea havenurbo Rozeto kaj de tie, perŝipe al Kairo. Poste ili aliĝis al karavano kiu trapasinte la dezerton ĉe la orienta bordo de la Ruĝa Maro, estis trapasonta Arabion, al Adeno, marborde de la Hinda Oceano. Ili trapasis Suezon, El Tor, la dezerton de la duoninsulo Sinajo, kaj la gravajn islamreligiajn urbojn Medino kaj Mekko, kie ili devis agadi kiel islamanoj por plue kredindigi sian maskon de islamaj komercistoj anstataŭ sian veran spionan identecon.
Ili alvenis al Adeno en 1488, kaj tie ili separiĝis, rendevuinte en Kairo por la komenco de 1491. Afonso de Paiva iris al Etiopio serĉe de la regno de la Pastro Johano kaj Pêro da Covilhã veturis al Hindio. Pêro alvenis en novembro 1488 al la urbo Kalikuto, unu de la plej malgrandaj regnoj de la teritorioj de la aktuala Hindio. Tie li konis komerciston kiu informis al li pri la itinero de la spickomerco — kun indikoj pri la ekzisto de la insulo Srilanko, de kie venis la cinamo, kaj de Malajzio, de kie alvenis la miristiko — kaj pri la grava rolo de Kalikuto en la tuta procezo: estis tie kien venas la spicoj, pretaj por enŝipiĝi en direkto al la Ruĝa Maro (kaj fine por Venecio). Por plej bone koni la komercan reton, Pêro vizitis Kannuron, Goaon kaj Ormuzon, en la Malabara marbordo, konfirmante, ke la komerca movado estis tie fakte pli malalta ol tiu de Kalikuto.
La 30an de januaro 1491, Pêro venis al la pordoj de Kairo, laŭ la interkonsentita rendevuo, kaj anstataŭ Afonso de Paiva, li renkontiĝis kun la rabeno Abraham (rabeno de Beja) kaj kun alia juda portugalo, José de Lamego, kiu informis al li ke Afonso de Paiva estis ĵus mortinta pro pesto, kaj ne povis rakonti la rezulton de siaj veturoj; kaj pri la malkovroj fare de Bartolomeu Dias, kiu jam preteriris la kabon de la Ŝtormoj (nun renomita Kabo de Bona Espero). Sed la reĝo Johano la 2-a estis petinta al la rabeno Abraham konfirmon pri la gravo de Ormuz, laŭ informoj de José Lamego, kiu ne sciis, ke la grava urbo estas Kalikuto, kaj ne Ormuz.
Pro tio Pêro verkis raporton al la reĝo, transdonota de José Lamego, kaj foriris denove al Ormuz kun la rabeno. Tie Pêro da Covilhã lasis la rabenon kaj iris denove al Adeno por serĉi informojn pri la Pastro Johano, ĉar Afonso de Paiva ne estis povinta komuniki ilin. El tie li elŝipiĝis al Zeila, pli suden, jam en la marbordo de Etiopio.
László Ballai
László Ballai [lAslO balai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ballai László estis hungara politikisto, ministro, oficisto.
Brilvosta muŝkaptulo
La Brilvosta muŝkaptulo Eumyias albicaudata estas birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj de la genro de Eumyias kiu enhavas tre bluajn speciojn ĉefe en la supraj partoj. Tiu ĉi estas endemio kun tre limigita teritorio en la montetoj de suda Barato kaj pli precize ĉe la montara regiono de Nilgiri aŭ Nilgirioj.
Frömmstedt
Frömmstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urbo kaj „landa“ komunumo Kindelbrück. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Brilvosta muŝkaptulo
La Brilvosta muŝkaptulo estas 15 cm longa birdo. La tuta plumaro estas malhele indigablua kiu iĝas lazura aŭ marblua en frunto ĉe maskloj dum ĉe inoj la supra plumaro estas malhelgriza kun malhela makulo ĉe la vostobazo. La bekon estas franĝita per harplumetoj. Kvankam la latina scienca nomo de la specio albicaudata signifas “blankavosta”, tio en estas reala: krom la ĝenerala blua koloro estas fona nuanco bruna en flugiloj kaj vosto, dum blankeca estas nur la suba ventro, kies blanko iam iel povus esti asimilita al la vosto, kiu siaflanke ja iom brilas pro la kontrasto inter la bruna nuanco kaj la blua supra koloro. Krome kiel la aliaj specioj de la genro, ankaŭ tiu havas nigran strion el la nigra beko al la nigraj okuloj.
László Ballai
László Ballai naskiĝis la  1929 en Darvas.
Biografio
László Ballai antaŭ ĉirkaŭ 1945 faris agrikulturajn laborojn, ekde 1949 li laboris en kolĥozo. En la jaro 1950 li estis oficisto de Distrikto Mohács, en la sekva jaro li plulernis en Universitato Marx Károly. Li aliĝis al la komunistoj en 1952. En 1956 li jam estis vicprofesoro en la supre menciita universitato. Post 3 jaroj li eklaboris en Tutlanda Planada Oficejo, krome li havis paŝo post paŝo pli signifajn partiajn taskojn kun postenoj. Inter 1986 kaj 1990 li estis gvidanto de Centra Popola Kontrola Komisiono en rango ministro. Pri la plia vivhistorio mankas informoj.
Courtelary
Courtelary estas komunumo kaj ĉefloko de la administra distrikto Berna Ĵuraso kaj de la iama samnoma distrikto Courtelary en la franclignva parto de Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1,204 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Brilvosta muŝkaptulo
La reprodukta sezono daŭras el marto al aprilo. Ili nestumas en deklivotruo aŭ inter rokoj; la ino demetas 3 ovojn.
42981 Jenniskens
42981 Jenniskens estas tre malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Ondřejov en Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Courtelary
Geografio
Courtelary situas en la Ĵurasa montaro en la valo de Saint-Imier ambaŭflanke de rivero Suze.
42981 Jenniskens
Nomo
Ĝia nomo honoras Peter Jenniskens, nederlandevenan usonan meteoran astronomon de Ames Research Center, kiu organizis plurajn aviadajn misiojn (Leonid Multi-Instrument Aircraft Campaign) por observi la revenojn de la leonidoj de 1998 ĝis 2002. Li plibonigis la konon pri la konduto de la meteorfluoj.
Courtelary
Najbaraj komunumoj
La komunumo Courtelary limas en nordo al La Chaux-des-Breuleux (Kantono Ĵuraso), Les Breuleux (Kantono Ĵuraso) kaj Mont-Tramelan, en oriento al Cortébert, en sudo al Nods, kaj en okcidento al y al Cormoret.
Trafiko
Courtelary troviĝas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bielo al La Chaux-de-Fonds kaj paralele al la trajnlinio ankaŭ troviĝas kantona ĉefvojo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Courtelary datiĝas el la jaro 968 kiel Curtis Alerici.
Esperanto-Movado
Dum la 1930-aj jaroj en orfejo de Courtelary laboris la esperantisto kaj freinet-pedagogo Marcel Erbetta.
Oakland
Oakland estas urbo de la usona ŝtato Kalifornio. Ĝi estas la ĉefurbo de Kantono Alameda kaj situas oriente de la Golfo de San-Francisko.
Laŭ la oficiala statistiko de 2020 Oakland estas la 44-a plej loĝata urbo de Usono kaj la 8-a en Kalifornio. Laŭ la censo de 2000 ĝi estas, kune kun Long Beach (Kalifornio) la etne plej varia urbo de Usono; ĝiaj loĝantoj havas pli ol 150 gepatrajn lingvojn.
La flago de Oakland estas flava kun verda arbo (kverko) kaj la skribo "Oakland 1852".
Servoj
Amazon Watch estas neprofitcela organizaĵo kiu laboras por protekti la pluvarbarojn kaj antaŭenigi la rajtojn de indiĝenaj popoloj en Amazonio, fondita en 1996 kaj havas ĉefsidejon en Oakland.
Trafiko
Oakland estas ligita al San-Francisko, aliflanke de la golfo, per la San-Franciska-Oaklanda Golfa Ponto (San Francisco-Oakland Bay Bridge, mallonge Bay Bridge = Golfa Ponto). Al la insulo Alameda, en la golfo, ligas ĝin du tuneloj.
Fervojo BART iras, paralele al la Golfa Ponto, sub la golfo kaj servas la aglomeraĵon de Oakland per ok stacioj. De stacio "West Oakland", la unua oriente de la golfo, du linioj iras norden (al la centro de Oakland kaj plu), du sud-orienten (al la Flughaveno Oakland kaj plu).
Jan Chryzostom Pasek
Jan Chryzostom Pasek de blazono Doliwa (naskiĝis la 1636 jaro en Węgrzynowice ĉirkaŭ Rawa Mazowiecka, mortis la 1-an de aŭgusto 1701 jaro en Niedzieliska) estis pola verkisto, taglibristo.
Vivo
Pasek naskiĝis en Mazovio kie li edukiĝis en jezuita kolegio kaj poste li fariĝis soldato. Li batalis interalie sub gvido de hetmano Stefan Czarniecki. Tiel li dek jarojn batalis en la orienta Pollando (hodiaŭa Ukraino) kaj eĉ en Danio. Junaĝe li batalis en la milito kontraŭ Svisio sub la venkanta Czarniecki, poste li ankaŭ batalis ekzemple kontraŭ Hungaroj kaj Tataroj. Dum sia junaĝo li estis skandalisto procesanta multe en juĝejoj. Dum la ribelo (rokoŝ) de Jerzy Sebastian Lubomirski li estis fidela al la reĝo. De jaro 1667a li komencis vivi trankvile en sia nobeldomo en Smogorzów. Probable ĝuste tiam li komencis verki. Parton de sia vivo Pasek travivis ĉirkaŭ Kielce en la vilaĝo Olszówka Stara. Lia patrino estis entombigita en Stopnica kaj probable en tiea klostro troviĝas la korpo de Jan Chryzostom Pasek.
Memoraĵoj
Pasek skribis jarlibrojn, kie en ĉiu jaro li notis siajn memoraĵojn. La memorlibroj ampleksas jarojn de 1656 ĝis 1695 tamen povas esti, ke li verkis ilin nur en la fino de sia vivo. Tiuj memoraĵoj estis longe perditaj kaj nur en 1836 oni ilin malkovris kaj presis.
La memorlibroj de Pasek estas unu el plej gravaj dokumentoj kaj literaturaj verkoj priskribantaj polajn Sarmatojn kaj Respublikon de Ambaŭ Nacioj. Malkovro de tiuj tekstoj estis granda sensacio por Poloj sub la okupacio de Rusio, Aŭstrio kaj Prusio. Oni eĉ dubis pri originaleco de ili sed ĝisfundaj esploroj konfirmis ĝin. La aŭtoro, kiu ja estis atestanto de sia epoko, priskribis la Pollandon de la reĝado de Johano Kazimiro Vasa, Michał Korybut Wiśniowiecki kaj Johano la 3-a Sobieski. En la memorlibroj aperas la bildo de la malnova pola kulturo - Sarmacio. La aŭtoro elmontras sian altan klerecon - la lingvo estas senerara, altstila malnova pola lingvo kun makaronismoj, do kun frazoj de latina aŭ aliaj lingvoj. La teksto ampleksas tre diversajn formojn kiel kantojn, humuraĵojn, rakontojn, paroladojn, leterojn kaj aliajn. Pasek kreis la bildon de Polo-Sarmato bone edukita kaj heroe batalanta por bono de la patrujo. Li priskribis la tre altan polan kulturon de bataloj kaj la simplan vivon. Tiuj fascinoj de la sarmata idealo fariĝis tuj la "Sarmata epopeo" precipe en 19-a jarcento. La taglibrojn de Pasek oni povas dividi al la periodo de soldata servado al Rzeczpospolita (1655-1666) kaj la vivo en nobela mastrumado (1667-1688. La skribaĵoj de Pasek estis tiel gravaj, ke ili fariĝis grava fonto de la pola kulturo por Adam Mickiewicz, Henryk Sienkiewicz aŭ Henryk Rzewuski. La eĥoj de lia sarmata lingvo kaj stilo de rakontado troviĝas eĉ en poeziaĵoj de Jerzy Harasymowicz. Nur Witold Gombrowicz rompis tiun senkritikan honorigon de Taglibroj kaj en Trans-Atlantyk li kreis parodion kontraŭ-sarmatan de ili.
Westervoort
[[Media:Nl-Westervoort.ogg|Westervoort]] estas vilaĝo kaj municipo en la regiono Liemers, en la nederlanda provinco Gelderland. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj (de kiu 1 km² estas akvo), kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun. Westervoort situas apud Arnhem; norde de la Rejno, oriente de la IJssel, precize tie kie tiuj disiĝas. De origino ĝi estis senjorio kun 'Heer van Westervoort' (Senjoro de Westervoort) kiel ĉefo.
Polemonio
Polemonio - botanike Polemonium - estas genro de inter 25 ĝis 40 specioj de plantoj el la familio polemoniacoj. Origine ĝi precipe hejmas en klimate malvarmaj ĝis arktaj regionoj de la Norda hemisfero. Iuj specioj ankaŭ kreskas en la suda Andoj en Sudameriko. Multaj de la specioj kreskas ĉe altaj altitudoj en la montoj. La nombro de specioj precipe necertas pro la specioj en Eŭrazio, el kiuj multaj en la pasinteco konsideriĝis sinonimoj de  P. caeruleum ("blua polemonio").
Rodezia Agada Partio
La Rodezia Agada Partio (angle Rhodesian Action Party, mallongige RAP) estis politika partio en Rodezio (nuna Zimbabvo). Ĝi estis dekstrema opozicia partio kontraŭanta la politikon de Ian Smith intertraktanta kun afrikaj naciistoj pri la cedo de potenco al la plimulto. Ĝi aktivis de la 4-a de julio 1977 ĝis la 21-a de julio 1978, kaj ĝi neniam eĉ sukcesetis en la balotoj.
The party remained in existence and fought the Highlands North byelection in 1978 after the internal settlement agreement, but did not significantly improve.
President of the Party was Mrs Ina Antoinette Bursey (previously Rhodesian Front MP for Sinoia-Umvukwes in the 1965 General Election) (D.O.B. unknown). She resigned before the 1970 election and stood as an independent in the 1970 election, for the same seat, but failed after garnering 4.9% of the vote. National Chairman of the Rhodesian Action Party was ex RF member Mr Guy Ferdinand Larché (b 8/4/23 in Paris, France - still alive as at 21/3/2007). He was a member of the RF Greendale branch, but opposed existing MP, Mark Partrige. When the 12 Rhodesian Front MP's crossed the floor to form the RAP in 1977, Guy Larche was one of the founding organisers. Larché grew up in Port Louis, Mauritius. He attained the rank of Sergeant in the French (later British) forces during World War II, serving as an instructor. Larché lived in South Africa after 1945, moving to Southern Rhodesia in 1959. Thereafter, he worked in Kitwe on the Northern Rhodesian Copperbelt as an engineer in the Kitwe Power Station before returning to Rhodesia in 1972, where he ventured into politics. Time Magazine interviewed Larché as leader of the RAP in 1976, describing him as "a pencil thin man sitting in the RAP offices overlooking Cecil Square". As National Chairman of the party, Larché wrote RAP speeches, conducted letter writing campaigns and press releases opposing the Rhodesian Front's negotiations with the UANC of Bishop Abel Muzorewa, which ultimatley led to the formation of Rhodesia-Zimbabwe in 1978. Larché moved to South Africa with his wife, Eileen, and her children in 1980. Interestingly, in 1995, despite his right wing political opinions, Larché became a card carrying member of the ANC (South Africa's majority political party, under Nelson Mandela). He currently lives in Johannesburg. He was attacked in a robbery on his Johannesburg business in 1996, but survived seven stab wounds to his head and upper body, despite the perforation of both lungs. He retired completely shortly thereafter.
In 1975 Guy Larché married Eileen Theresa Gilmore (nee Forrester), (b 9/9/34 in Belfast Northern Ireland) in Salisbury. Eileen Larché was also an office bearer in the Rhodesian Action Party, and a local Salisbury business owner (Gentleman Jim, Shaggy Dog Ties and Gilmont Enterprises). Eileen Larché was the ex-wife of a somewhat well known Rhodesian photographer and musician, Bob Gilmore. She was interviewed in the Radio Rhodesia English service actuality programme "Off the Cuff" in the mid 70's about her successful businesses and involvement in RAP.
Footnote on Bob Gilmore: Robert (Bob) Vance Gilmore (b 18/1/30 in Belfast N.Ireland 13/5/98 Newbury, England) was well known in musical circles for his band, The Bobcats, a 'Trad' Jazz band that was the supporting act for performers such as Louis Armstrong when he performed in Salisbury, Rhodesia, in the 60's as part of Louis Armstrong's tour of Southern Africa. Bob Gilmore was part of two Rhodesin Broadcasting Corporation (RBC) televison shows in the 70's; "Walk Right In" and "Kennedy at Large"; in which the Bobcats Jazz Band provided musical entertainment. Bob Gilmore's political views were the opposite of the conservative Eileen Larche and Guy Larche, being a member of the National Unifying Force (NUF), a liberal party that supported black majority rule in Rhodesia.
Other RAP office bearers included Marie Joseph Claude de Chasteigner Dumée-Duval (also Mauritian) who contested the Highlands North seat in the 1977 General Election. The last byelection held in Salisbury before the full onset of black majority rule, was held in the Highlands North constituency on July 21, 1978 to replace Fergus Blackie, who had been appointed as a Judge and resigned on May 15, 1978. This byelection occurred after the internal settlement agreement, and the Rhodesian Front candidate was therefore opposed not only by the National Unifying Force (pressing for a full settlement with African nationalists) but by two right-wing candidates opposed to any deals: the Rhodesian Action Party, (represented by Claude Dumée-Duval) and the Rhodesian Conservative Alliance. This was the last election effort actively presided over by RAP Chairman Guy Larché, Rhodesia's last official opposition, although a few further rural byelections were held, notably in Mazoe and Gwelo, later the same year. Both were opposed by the RAP and won by the RF.
-->
Šanov (distrikto Rakovník)
Šanov (Schanowa, en la jaroj 1939–1945 Schönau) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 7 km okcidente de Rakovník. Vivas ĉi tie.
Najbaraj municipoj de la setlejo estas Senomaty, Pšovlky, Petrovice kaj Řeřichy.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1296.
Sega Dreamcast
Dreamcast estas la lasta videoludilo kreita de Sega. Ĝi estis lanĉita la 27an de novembro de 1998 en Japanujo, kaj la 9an de septembro en Usono. Tiel, ĝi estas rigardata kiel la unua videoludilo de la 6a generacio. Dreamcast vendiĝis bone en siaj komencoj, ĝi intencis regajnigi al Sega la merkaton de videoludiloj. Tamen, hodiaŭ ĝi estas minoritata kompare kun aliaj videoludiloj de sia generacio. (oni vendis ĉirkaŭ 10,6 milionojn da aparatoj). Dreamcastoj ne plu estas produktataj ekde januaro de 2001.