cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de asteroidoj (170001–171000)
Jen la listo da asteroidoj kun numeroj 170001 ĝis 171000. La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Guntur
Ekonomio
Guntur estas grava komerca centro en Hindio pri kotonoj, tabakoj kaj kapsikoj. En la industrio la plej grava estas farado de diversaj teksaĵoj. La ĉirkaŭaĵo estas tre fekunda.
Trafiko
Guntur havas nek havenon, nek flughavenon, sed ĝi havas aŭtovojojn kaj fervojajn liniojn.
Klimato
Guntur havas tropikan klimaton kun influo de musono, kiu komenciĝas en junio. La vintro daŭras de oktobro ĝis februaro. Jare pluvas po 989 mm.
Ashland (Kentukio)
Ashland estas la plej granda urbo en Kantono Boyd, Kentukio, Usono. Ĝi situas ĉe la suda bordo de la rivero Ohio. Ashland estas parto de urba aglomeraĵo, kiu inkluzivas ankaŭ la urbojn Huntington (Okcidenta Virginio) kaj Ironton (Ohio). Enmigrinte laŭ la Pasejo Cumberland el la valo Ŝenandoa en 1786, la familio Poage fondis ĉi tie loĝejon, setlejon, ĉe la bordo de la rivero Ohio, nomante la lokon "Poage's Landing". Ĝi restis loĝata ĉefe de tiu familio kaj parencoj ĝis la mezo de la 19-a jarcento, kiam ekkreskis la fera kaj karba industrioj kaj efektiva urbiĝo okazis. En 1854 oni donis al la loko la novan nomon Ashland, honore al la tiunoma bieno de Henry Clay en Lexington. Ankaŭ tiujare la kentukia parlamento kreis la firmaon Kentucky Iron, Coal, and Manufacturing Company. Du jarojn poste la ŝtato municipigis la urbon Ashland. La loĝantaro estis 1 459 homoj laŭ la censo de 1870, kaj kreskadis ĝis la censo de 1960, kiam nombriĝis 31.283 loĝantoj. Post 1960 ĉiucense la sumo iomete falis de la antaŭa censo, en 2010 malkreskinte ĝis 21 684, kaj tiu malkreskado daŭras, pro perdiĝo de la industria bazo de la ekonomio kaj sekva elmigrado de junuloj al pli ekonomie avantaĝaj partoj de la lando.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Poŝtaŭto
Per PoŝtAŭto Svislando AK (PostAuto Schweiz AG, CarPostal Suisse SA, AutoPostale Svizzera SA kaj romanĉe AutoDaPosta Svizra SA) estas aŭtobusentrepreno de la Svisa Poŝto. Ĝi estas akcia kompanio kun sidejo en Berno. La poŝtaŭtobusoj anstataŭis la poŝtkaleŝojn, per kiuj ĉefe poŝtentreprenoj jam en mezepoko en Eŭropo funkciigis unua publikan trafikreton. Poŝtaŭto Svislando funkciigas nuntempe la plej grandan aŭtobusentreprenon de Svislando. Krom la Svisaj Federaciaj Fervojoj Poŝtaŭto Svislando estas la plej granda svisa entrepreno por publika trafiko. Krom en Svislando la entrepreno ankaŭ aktivas en Liĥtenŝtejno kaj Francio.
En ciferoj
PoŝtAŭto funkciigas nuntempe en Svislando 798 poŝtaŭtobusliniojn kun en tute 1995 poŝtaŭtobusoj. La lini-reto de la entrepreno longas 10'363 kilometrojn, tio estas la duobla de la svisa fervoja relreto kaj la trioblo de la reto de la Svisaj Federaciaj Fervojoj. PoŝtAŭto Svislando AK transportas jare proksimume 100 milionojn da pasaĝeroj.
Resumo
La unua linio poŝtaŭtobuso ektrafikis la 1-an de junio 1906 inter Berno kaj Detligen (pri Detligen, germana vikipedio Radelfingen). 1919 sekvis en la regiono de Sempiono la linioj super la alpaj montpasejoj. Antaŭe jam ek de la jaro 1849 ĉevalaj kaleŝoj estis utiligitaj. La Svisa Vojaĝpoŝto (germane: Schweizerische Reisepost), kiel la entrepreno nomiĝis ĝis en la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento, sukcesis akiri la koncesion por la plimulto de ĉiuj svisaj puslinioj. Grandan parton de la busoj la tiama PTT (Poŝto-, Telefono- kaj Telegrafokompanio) tenis mem. Tiuj busoj estis rekoneblaj per la flava koloro de la veturiloj kaj de la litero P sur la numerŝildoj anstataŭ la kutimaj kantonaj mallongigoj. La funkciigadon de la busoj la PTT transdonis plejparte al privataj entreprenoj, politikon, kion la entrepreno aplikas ankoraŭ hodiaŭ. La poŝtaŭtobusoj disponis plejparte malantaŭe pri granda pordo, kiu faciligis la ŝarĝon kaj malŝarĝon de poŝta trasportaĵo. La plej multaj busoj de la Poŝto estis svisaj fabrikaĵoj nome de Saurer, Berna kaj FBW, sed estis ankaŭ utiligitaj similaj busoj de Mercedes kaj Volvo. Tiuj modeloj en la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento plejparte estis anstataŭigitaj per pli modernaj busoj.
Tarifunioj
PoŝtAŭto Svislando AK kunlaboras firme kun la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kies ĝenerala abono kaj duontarifabono kaj validas por ambaŭ entreprenoj. La poŝtaŭobuslinoj ankaŭ estas komplete integritaj en la diversaj lokaj kaj regionaj tarif- kaj trafikunioj kiel ekzemple la Zurika Trafik-Unio. Same kiel la Svisaj Federaciaj Fervojoj ĝi aplikas la kadencohoraron, kio signifas, ke la horaroj de la buslinioj estas ekzakte adaptitaj al la horaroj de la trajnoj. Tio garantias, ke vi povas en regula kadenco la tutatan tagon per publikaj trafikiloj atingi en Svislando eĉ la plej kaŝitan montaran setlejon kaj fakte entute ne bezonas privatan aŭtomobilon por moviĝi en la lando.
Flavpieda mevo
La Flavpieda mevo, Larus livens, estas granda blankokapa mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj. Tiu specio proksime rilatas al la pli komuna Okcidenta mevo kaj oni konsideris ĝin kiel subspecion de tiu ĝis la 1960-aj jaroj.
Aspekto
La Flavpieda mevo estas tipa kaj granda mevo, 53 ĝis 58 cm longa kun enverguro de 120 ĝis 144 cm kaj pezo de 800 ĝis 1250 g kaj estas tre simila al la Okcidenta mevo pro siaj blankaj kapo kaj korpo kaj malhelgrizaj flugiloj kaj dorso kun nigraj flugilpintoj. Ĝi havas flavan bekon kun ruĝa antaŭfina makuleto (kion la idoj bekofrapas por stimuli manĝigadon). La kruroj estas flavaj, sed unujaruloj havas rozkolorajn krurojn kiel la Okcidenta mevo kaj la okuloj estas malhelflavaj.
Pietzpuhl
Pietzpuhl estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la ampleksigita komunumo Möser en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 251 loĝantojn.
Flavpieda mevo
Aspekto
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la masklo iomete pli granda; la junuloj atingas plenkreskan plumaron post tri jaroj. Ili estas brunaj, kun beko, vosto kaj okuloj malhelaj. Dujaruloj montras kaj nigran larĝan antaŭfinan strion en vosto kaj preskaŭ plenkreskulajn suprajn partojn.
Disvastiĝo
Tiu nearktisa specio estas loĝanta ĉe Kalifornia Golfo, aŭ Maro de Korteso en Meksiko, do estas endemismo, kaj pro tio la specio riskas danĝerojn, kiel ĝenado de turistoj, enmetitaj predantoj aŭ poluado. La plej granda parto de la birdoj ne migras, ĉiukaze disiĝas tra la tuta golfo, sed iom post iom multaj flugas al la lago de Kalifornio Salton dum nereprodukta sezono. La loĝantaro estas supozata ĉirkaŭ 60 000 kaj ŝajne stabila.
Kutimoj
La reprodukta medio, do, estas la orienta marbordo de Kalifornia Duoninsulo, do la okcidenta flanko de Kalifornia Golfo, kie ili nestas ĉu solece ĉu kolonie. Ili defendas agreseme la teritorion kaj kontraŭ ĝenado kaj kontraŭ eventualaj predantoj de idoj aŭ ovoj, kiel la Meleagra katarto (Cathartes aura), kiu en kelkaj kazoj povas esti preskaŭ mortigata de la Flavpieda mevo. Tiuj mevoj manĝas putraĵojn same kiel predantas etajn fiŝojn kaj senvertebrulojn kaj ankaŭ predas idojn kaj ovojn de aliaj marbirdoj.
Kablanda kosifo
La Kablanda kosifo, Cossypha caffra, estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro Cossypha kiu enhavas afrikajn insektomanĝantajn speciojn kun nigraj kaj helaj zonoj en vizaĝo kaj oranĝecaj subaj partoj.
Ĝi estas ĉefe loĝantaj birdoj en suda kaj orienta Afriko el Kenjo suden al Namibio, Zambio, Zimbabvo, Sudafriko, Lesoto kaj Svazilando. Ĝi estas komuna specio ĉe arbarbordoj, en arbustaroj, karuo, plantejoj, ĝardenoj kaj parkoj.
Aspekto
La Kablanda kosifo estas 16–17 cm longa. La supraj partoj de plenkreskulo estas grizaj, kaj la vizaĝo montras nigran traokulan zonon el la beko al la orelzono kie tiu plilarĝiĝas kaj griziĝas; tiu zono estas separata el la krono per blanka superokula strio. La mentono, gorĝo kaj centra brusto, pugo, subvosto kaj eksteraj vostoplumoj estas oranĝaj, dum la centraj vostoplumoj estas grizecbrunaj. La ventro estas helgriza.
La nigra beko estas mallonga kaj rekta, kun iome subenkurba supra makzelo. Kruroj kaj piedoj estas rozecgrizaj, kaj la okulo estas bruna. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junulo estas malhelbruna supre kaj sablokolora sube, tre markita sablokolore en supraj partoj kaj grizbruna en brusto.
La Kablanda kosifo havas akran, mallaŭtan trisillaban alarmonoton "ŬA-dar-dra". La kanto konsistas el varia mallonga serio de muzikecaj notoj, ĉiam komence per mallaŭta trenata fajfo ĉeruu-ŭiiit-ŭiiit-ŭiiit.
Kutimaro
La Kablanda kosifo konstruas tasforman neston el vegetala materialo, kovrita per animala haro, radiketoj kaj alia pli fajna materialo. Ĝi normale nestumas el junio al novembro sudokcidente de la Kablando kaj aŭguste al januaro ie plie, sed povas nestumi iam ajn dum la jaro.
Ili manĝas insektojn, araneojn kaj aliajn senvertebrulojn, malgrandajn ranojn, lacertojn kaj iom da frukto.
Vitrolles-Aéroport-Marseille-Provence (stacidomo)
Vitrolles-Aéroport-Marseille-Provence estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en , en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Wartau
Pri la komunumo
Wartau estas komunumo en la elektodistrikto Werdenberg, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 4987 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
Wartau situas en la Sankt-Gala Rejnvalo inter la monto Gonzen en okcidento unuflanke kaj aliflanke en oriento la bordo de la rivero Rejno, kiu estas la landlimo kun la princlando Liĥtenŝtejno. En nordo la komunumo limas al Sevelen kaj en sudo kaj oriento al la elektodistrikto Sarganslando. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Weite (poŝtkodo: 9476), Fontnas (poŝtkodo: 9476), Trübbach (poŝtkodo: 9477), Azmoos (poŝtkodo: 9478), Malans (poŝtkodo: 9479) Oberschan (poŝtkodo: 9479) kaj Gretschins (poŝtkodo: 9479). Krome al la komunumo apartenas la setlejoj Plattis, Murris kaj Matug.
Trafiko
La municipoj Weite kaj Trübbach posedas stacidomon ĉe la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Buchs SG al Sargans. La ceteraj municipoj atingeblas per poŝtaŭtobusoj kaj loka buso de Liĥtenstejno. Tra la komunumo ankaŭ pasas la nacia aŭtoŝoseo A13.
Historio
Arkeologaj trovaĵoj de semmaterialo pruvis, ke sur la teritorio de Wartau jam en la jaro 6000 antaŭ Kristo ekzistis kamparanoj, kiuj konis agrikulturon. Tiuj trovaĵoj el la meza ŝtonepoko apartenas al la plej malnovaj spuroj pri agrikulturo en Svislando. Komence de la 14-a jarcento eksetlis sur la teritorio de la komunumo valzoj.
Hollywood Bowl
Hollywood Bowl estas unu el la plej grandaj naturaj amfiteatro de la mondo, uzata ĉefe por muzikeventoj. Lokanta ekster Los-Anĝeleso, ĝi disponigas lokon por pli ol 18.000 spektantoj. Ĝi estis malfermita la 11-an de julio 1922. Nuntempe ĝi loĝigas apartan orkestron, dum la somersezono ankaŭ la Los-Anĝelesan Filharmonian Orkestron. La scenejon surtretis multaj spektaklaj kaj muzikaj granduloj, inter ili Frank Sinatra, The Beatles, Morrissey, Pink Floyd, The Doors, Kylie Minogue kaj Elton John. Mito fariĝis la spektaklo Monty Python Live at the Hollywood Bowl.
Elek László
Elek László naskiĝis la  en Pápa. Li mortis la en Orosháza.
Biografio
Elek László frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Sopron, poste inter 1860 kaj 1865 Reĝan Universitaton de Pest, fine li plulernis unu jaron en Vieno. En 1866 li eklaboris en Malsanulejo Rókus apud Sándor Lumniczer. Ekde 1869 li vivis kaj kuracadis en Orosháza, li konstatis, ke lago Gyopárosfürdő havas kuracajn efikojn. En 1872 li estis nomumita titulara ĉefkuracisto de Békés. Li havis postenon ankaŭ en la loka luterana eklezio. En 1896 li pensiuliĝis.
Historio de la templanoj
La historio de la templanoj daŭris dum ĉirkaŭ du jarcentoj en la mezepoko de la fondiĝo de la ordeno komence de la 12-a jarcento ĝis la malfondiĝo komence de la 14-a jarcento.
Naskiĝo
La templanoj estiĝis iom post la unua krucmilito. Ĉirkaŭ 1119, franca nobelo el Ĉampanjo, Hugo de Payns, kunigis ok kavalirojn, inter kiuj estis Gotfredo de Bouillon kaj kreis la ordenon. Ĝia misio estis protektado de la pilgrimuloj al la sanktaj lokoj en la Sankta Lando.
Oficiala fondiĝo
La oficiala fondiĝo de la templanoj okazis dum la koncilio de Troyes, la 13-an de januaro 1129, aparte konvokita por proklami la fondiĝon de la ordeno de la Templo. Post tia oficiala fondiĝo, la templanoj iĝis pli kaj pli konataj kaj estimataj en Eŭropo.
Ili organizis kampanjojn por kolekti monon por la Sankta Lando, kaj filojn de nobeloj kiel anoj. La ordeno estis subtenata de Bernardo de Clairvaux, la tiam plej konata religiulo, nevo de unu el la unuaj naŭ kavaliroj de la templo. Estis Bernardo de Clairvaux, kiu starigis la regularon de la ordeno, kaj kiu kontraŭstaris kritikojn, pri la fakto, ke religiuloj portu armilojn. Unu el liaj verkoj titolita latine De Laude Novae Militae ("Pri la laŭdo de la novaj kavaliroj"), prezentis ilian mision kaj defendis la ideon de militista religia ordeno rilate al la kristana teorio de justa milito, kiu rajtigis ekpreni la glavon por defendi nekulpulojn kaj la eklezion kontraŭ perfortaj atakoj. Tiel Bernard justigis la templanoj, kiuj iĝis la unuaj militistaj monaĥoj de la okcidento.
Kresko
La ordeno tre rapide ricevis multajn kaj valorajn donacojn. La reĝo de Aragonio en Hispanujo, kiam li mortis en 1130 donacis multan grundon al la templanoj. Novaj membroj devis malriĉiĝi kaj transdoni siajn havaĵojn al la monaĥa ordeno. Tiuj havaĵoj inkluzivis grundon, ĉevalojn kaj io ajn alia, kiel ekzemple laboro de servantoj aŭ interesiĝoj en komercaj aferoj.
En 1139 la papo Inocento la 2-a, eldonanta la buleon Omne datum optimum donis eĉ pli da potenco al la ordeno. Ĝi indikis, ke la templanoj rajtis libere transiri iun ajn landlimon, sen pago de impostoj, kaj estis sub nenies aŭtoritato krom tiu de la papo. Ili rajtis konservi ĉiujn militakirojn de la saracenoj. Tio estis rimarkenda konfirmo de la templanoj kaj de ilia misio, kiun starigis Bernado de Clairvaux, kiu ja helpis la papon Inocento atingi lian postenon. Samtempe tio estis la bazo de la riĉiĝo de la ordeno.
La templanoj rapide disvastiĝis tra okcidenta Eŭropo kaj kreiĝis novaj sidejoj en Francujo, Anglujo, Skotlando, Hispanujo kaj Portugalujo.
Dum la krucmilitoj
Ankaŭ la kuniĝo de soldato kaj monaĥo estis tre potenca kaj efika, ĉar al la templanoj morto dum batalo estis la plej glora morto. Ilia regularo postulis, ke ili restu en la batalo ĝis kiam ili staris unu kontraŭ tri, kiam alvenis kontraŭa ordo de la komandanto aŭ kiam malsupreniris la standardo. Kiam iu templano estis kaptita, neniu mono estis pagita por liberigi lin.
La templanoj estis bonaj taktikantoj laŭ la revo de Sankta Bernardo, kiu deklaris, ke jam malgranda trupo, sub ĝustaj kondiĉoj povis venki multe pli grandan malamikon. Unu el la bataloj, kiu evidentigis tion estis la batalo de Montgisard en la jaro 1177. La fama islamana militisto Saladino provis alveni al Jerusalemo el la sudo kun armeo de 26.000 soldatoj. Li surprizis la trupojn de la reĝo de Jerusalemo, Baldueno la 4-a, ĉirkaŭ 500 kavaliroj kaj ties subtenantoj ĉe la marbordo ĉe Askalono. Okdek templanoj kaj iliaj helpantoj provis alveni por helpi. Ili renkontis la armeon de Saladino ĉe Gazo, sed estis konsiderataj trupo tro malgranda por kontraŭbatalo, tial Saladino turniĝis kaj rekte iris kun sia armeo al Jerusalemo. Post kiam foriris Saladino, la templanoj daŭrigis por kuniĝi kun reĝo Baldueno kaj kune iris norden laŭ la marbordo. Tiam Saladino eraris, permesinte al siaj trupoj ataki kaj rabi vilaĝojn survoje al Jerusalemo ol resti kune. La templanoj profitis tiun avantaĝon kaj lanĉis atakon rekte kontraŭ Saladino kaj ties korpogardistoj en Montgisard, ĉe Ramla. La armeo de Saladino estis tro disiĝinta por bone defendiĝi kaj ili estis devigitaj retiriĝi suden, kaj perdis entute 90 % de la armeo. Tiu batalo ne estis la lasta kontraŭ Saladino, sed ĝi alportis tutan jaron de paco al la reĝlando de Jerusalemo kaj la venko iĝis heroa legendo.
Alia taktiko de la templanoj estis la "eskadrona sturmo". Malgranda grupo de templanoj kaj iliaj peze armitaj militĉevaloj kuniĝis al densa unuopo, kiu galopis rapidege al la malamikaj linioj. Tiom determinitaj kaj voloplenaj la templanoj estis, ke evidentiĝis, ke ili prefere memmortigu sin ol retiriĝu. Tia terura atako plej ofte sukcesis krei truon en la malamikaj linioj, kaj tiel starigis avantaĝon al la krucmilitistoj.
Kvankam la templanoj estis relative malmultnombraj ili regule kuniĝis kun aliaj armeoj en ŝlosilaj bataloj. Ili estis la trupoj, kiuj je la komenco sturmis en la liniojn de la malamikoj aŭ la batalantoj kiuj protektis la malantaŭon de la armeo. Ili batalis kun la reĝoj Ludoviko la 7-a de Francujo kaj Rikardo la 1-a de Anglujo. Sed ili batalis ne nur en Palestino, sed ankaŭ en la Reconquista hispana kaj portugala.
Bankistoj
Kvankam la ordeno estis tiu de malriĉaj monaĥoj, pro la oficiala papa fondiĝo la templanoj iĝis grava organizaĵo en la tuta Eŭropo. Ĉar la membroj devis voti malriĉecon kaj transdoni ĉiujn havaĵojn al la ordeno, tiu ĉi rapide riĉiĝis. Aldonajn enspezojn havis la ordeno pro komerco. Ĉar la monaĥoj votis malriĉecon, sed havis la forton de vasta, fidinda infrastrukturo malantaŭ si, nobeloj uzis ĝin kiel banko. Multaj el tiuj, kiuj foriris al la krucmilitoj transdonis administracion kaj protektadon de siaj havaĵoj al la templanoj ĝis kiam ili revenis hejmen. La financoj de la ordenoj kreskis, kaj iĝis tiom gravaj, ke la plimulto de la infrastrukturo de la ordeno celis ekonomiajn aferojn, ne batalon.
En 1150 la originala misio pri protekto de pilgrimuloj iĝis misio de protekti iliajn havaĵojn per la tiam novaj kreditleteroj, antaŭulo de la moderna banksistemo. La templanoj ekzemple transdonis leteron, kiu priskribis la havaĵojn. Modernaj fakuloj diris, ke la leteroj estis ĉifritaj de cifera alfabeto bazita je la kruco de Malto; tamen ne ĉiuj konsentas, kaj eblas ke la koda sistemo estis enkondukita poste kaj ne uzita de mezepokaj templanoj. Survoje la pilgrimuloj povis prezenti la leteron al aliaj templanoj por ricevi monon el sia havaĵo. Tiel estis sekuraj la pilgrimuloj, sen porto de grandaj monsumoj kaj aldone kreskigis la potencon de la templanoj.
La templanoj envolviĝis pli kaj pli en bankaj agadoj. Indiko por iliaj potencaj politikaj rilatoj estis, ke la envolviĝo en uzuro estis oficiale menciita de la eklezio. Oficiale la eklezio malpermesis ludonon de mono kontraŭ interezo, sed la templanoj sukcesis per sprita agado ĉirkaŭiri tiun malpermeson, tiel ke ili ekzemple ricevis la produktenspezojn de ia hipotekita bieno. Aŭ kiel esprimis ĝin esploristo de la templanoj: "Ĉar ili ne rajtis ricevi interezon, tial anstataŭe ili ricevis luprezon."
La politikaj ligoj de la templanoj kaj iliaj scioj pri la urba kaj komerca naturo de la transmaraj komunumoj tute nature igis la ordenon al pozicio de granda potenco kaj en Eŭropo kaj en la Sankta Lando. Ili posedis granajn bienojn en Eŭropo kaj en Mezoriento, konstruis katedralojn, preĝejojn kaj kastelojn, aĉetis farmbienojn kaj vitejojn, zorgis pri manufakturoj, importo kaj eksporto, havis propran floton de ŝipoj kaj dumtempe eĉ posedis la insulon Kipro. Dum ĉirkaŭ 200 jaroj, la templanoj estis vera parto de la reto de la ĉiutaga socio en Eŭropo.
Dekadenco
La longe fama milita sukceso de la templanoj ekstumblis en la 1180-aj jaroj. La 4-an de julio 1187 okazis la fatala batalo de Hattin, turnpunkto de la krucmilitoj. Denove ili kontaŭbatalis Saladinon, kiun venkis la templanoj en 1177 en la fama batalo de Montgisard ĉe Tiberio. Sed ĉi-foje Saladino estis pli bone preparita. Krome, la granda majstro de la templanoj, Gerard de Ridefort, ne estis bona milita stratego kaj faris mortigajn erarojn, kiel rajdi kun 80 kavaliroj en la dezerton sen sufiĉa akvorezervo. Ene de nur unu tago la templanoj estis malfortigitaj de la suno kaj poste ĉirkaŭitaj kaj masakritaj de la armeo de Saladino. Tiam Ridefort faris alian eraron, kiu malmotivigis la tutan templan ordenon: anstataŭ batali ĝismorte, kiel postulis la regularo de la templanoj, li kaptiĝis kaj liberiĝis oferinte Gazon al Saladino. Ridefort provis ataki la armeon de Saladino kelkajn monatojn poste dum la sieĝo de Akko, sed ankaŭ ĉi tie li malvenkis kaj kaptiĝis, sed ĉi-foje oni senkapigis lin.
Nur unu jaro post la batalo de Hattin la islamanoj rekonkeris Jerusalemon. Tio skuis la fondon de la templanoj, kies ekzistokaŭzo estis la subteno de pilgrimuloj en la Sankta Lando. Ili provis kolekti subtenon inter eŭropaj nobeloj por rekonkeri Jerusalemon, sed post la falo de la grandmajstro Gerard de Ridefort, la francoj retiriĝis de la milito. Sen la subteno de aliaj landoj, eĉ la rimarkinda gvideco de reĝo Rikardo Leonkora de Anglujo ne povis sufiĉi. La templanoj malvenkis en unu batalo post la alia. Ekzemple en 1191 la batalo de Jafo. En fatala batalo en 1244 348 templanoj estis vunditaj kaj 312 mortigitaj. Aldonaj krucmilitoj gviditaj de Ludoviko la 9-a de Francujo kaj Eduardo la 1-a de Anglujo estis sensukcesaj. Ĉiu nova malvenko, kiel en la batalo de al-Mansurah en 1250 aŭ la sieĝo de Safad en 1266, perdigis intereson pri la krucmilitoj en Eŭropo. La templanoj perdis pli kaj pli da grundo kaj post la sieĝo de Akko en 1291 ili devis translokigi sian ĉefan sidejon al la insulo de Kipro.
En 1298 aŭ 1299 la militistaj ordenoj de la templanoj kaj de Malto kaj iliaj gvidantoj, inklude de Jacques de Molay, Otton de Grandson kaj la grandmajstro de la malta ordeno mallonge kampanjis en Armenio, por forpeli invadon de la mamelukoj. Ili ne sukcesis kaj baldaŭ la fortikaĵo de Roche-Guillaume ĉe la intermonto de Belen, la lasta templana fortikaĵo en Antioĥio perdiĝis al la islamanoj.
En la jaro 1300 la templanoj kune kun la maltanoj kaj trupoj el Kipro provis rekonkeri la marbordan urbon de Tortosa. Ili sukcese prenis la insulon de Aruad, ĉe Tortosa, sed baldaŭ poste perdis ĝin denove kaj tiel perdis sian lastan posedaĵon en la Sankta Lando.
Kvankam ili daŭre havis operacibazon sur Kipro kaj kontrolis enormajn financajn sumojn, la templanoj iĝis ordeno sen klara subtencelo, tamen kun grandega financa potenco. Tia situacio kontribuis al ilia falo.
Falo
La posteulo de Bonifaco, Benedikto la 11-a, neniigis la ekskomunikon de Filipo la 4-a, sed rifuzis absolvi la papkaptinton Nogaret, ekskomunikis lin kaj ĉiujn aliajn italajn kunkaptistojn la 7-an de junio 1304. Benedikto mortis nur ok monatojn poste en Perugia, eble venenigita de agento de Nogaret. Sekvis tuta jaro de disputo inter la francaj kaj italaj kardinaloj por elekti novan papon, ĝis fine elektiĝis la ne-itala Bertrand de Goth, infanamiko de Filipo, en junio 1305, papo Klemento la 5-a. Klemento retiris la papajn buleojn de Bonifaco la 8-a, kiuj kontraŭstaris la planojn de Filipo la 4-a, kreis naŭ novajn francajn kardinalojn, kaj post malsukcesa provo por unuigi la ordenojn de la Templo kaj de Malto, akceptis la postulon de Filipo enketi rilate al la templanoj. La papo Klemento translokis la papecon de la itala Anagni al la franca Avignon, tiel estiginte la tiel nomatan papecon de Avignon.
La reĝo Filipo havis aliajn kialojn por malfidi la templanojn, ĉar la organizaĵo deklaris sian intencon krei propran ŝtaton, simile al la germanaj kavaliroj, kiuj fondis Prusujon. La preferata loko por tiu ŝtato estis al la templanoj la regiono de Languedoc en la sudorienta Francujo. Sed ili ankaŭ havis planon por la insulo Kipro. En 1306 la templanoj subtenis puĉon sur la insulo, kiu devigis la reĝon Henriko la 2-a abdiki favore al sia frato, Amalriko de Tiro. Tio verŝajne timigis Filipon, kiu kelkajn jarojn antaŭe heredis grundon en la regiono de Ĉampanjo, kie situis la ĉefsidejo de la templanoj. La templanoj estis ŝtato ene de la ŝtato, nekredeble riĉaj, ne pagis impostojn kaj havis vastan bone trejnitan armeon, kiu laŭ papa decido povis libere transiri ĉiujn eŭropajn landlimojn, sed ne plu estis en la Sankta Lando, kio signifas, ke la armeo ne plu havis batalkampon. Tio, aldone al la fakto, ke Filipo heredis malriĉigintan reĝlandon de sia patro kaj jam ŝuldis multon al la templanoj, gvidis lin al liaj agadoj.
Krepuske, vendredon la 13-an de oktobro 1307, preskaŭ ĉiuj francaj templanoj estis samtempe arestitaj de agentoj de la reĝo Filipo por esti malliberigitaj en turoj kiel en Chinon kaj torturitaj por konfesi herezon en la ordeno. Pli ol 100 akuzoj estis starigitaj kontraŭ ili, la plimulto el ili same kiel tiuj starigitaj antaŭe kontraŭ la papon Bonifaco la 8-an: akuzo pri forneo de Kristo, kraĉado kaj urinado sur la krucon kaj adorado de la diablo, ... La plej multaj pridemandoj de la templanoj estis kontrolitaj de la inkvizicio, grupo de spertaj pridemandistoj kaj klerikuloj, kiuj jam vojaĝis tra la tuta Eŭropo laŭ demando de la nobelaro. La regularo de la pridemandado malpermesis tiron de sango, sed tio ne malhelpis torturadon. Raporto diris pri templano, kies plandojn oni bruligis, tiel ke la ostoj forfalis el la haŭto. Aliaj templanoj estis pendigitaj kapon malsupren aŭ iliaj poleksoj kunpremitaj en poleksŝraŭboj. El la 138 templanoj pridemanditaj en Parizo dum tiuj jaroj, 105 "konfesis" forneon de Kristo dum la sekreta inicado. 103 konfesis "obscenan kison" dum la ceremonioj kaj 123 diris, ke ili kraĉis sur la krucon. Dum ĉiuj procesoj, neniam estis fizika pruvo pri malfarado kaj nenia sendependa atesto; la nuraj "pruvoj" estis tiuj ricevitaj per torturo. La templanoj apelaciis la papon pri helpo kaj papo Klemento skribis leterojn al la reĝo Filipo pri la arestoj, sed nenion alian faris.
Oni opinias, ke Filipo, kiu kaptis la trezoron kaj neniigis la monaĥan banksistemon, ĵaluzis la riĉecon kaj potencon de la templanoj, frustrite de sia ŝuldo al ili kaj provis kontroli iliajn financajn fontojn por si mem, starigante malverajn akuzojn kontraŭ ili dum la kunveno de Tours en 1308. Eblas ankaŭ ke influita de siaj konsilistoj li ja opiniis veraj la akuzojn. Oni nuntempe konsideras, ke Filipo mem kreis la malverajn akuzojn kaj mem ne kredis, ke ili partoprenis en tiaj agadoj. Fakte li eĉ invitis Jacques de Molay esti unu el la ĉerkoportantoj dum la funebro de lia fratino la tagon antaŭ la arestoj.
Neniigo
En 1312 post la koncilio de Vieno kaj sub granda premo de la reĝo Filipo la 4-a, la papo Klemento la 5-a eldonis edikton, kiu oficiale malfondis la ordenon. Multaj reĝoj kaj nobeloj, kiuj ĝis tiam subtenis la templanojn, fine kongruis kaj sekvis la papajn ordojn. Multaj ne estis tiom brutalaj kiel la francoj. En Anglujo multaj templanoj estis arestitaj kaj akuzitaj, sed poste senkulpigitaj.
Multaj havaĵoj de la templanoj ekster Francujo estis transdonitaj de la papo al la kavaliroj de Malto, kaj multaj supervivantaj templanoj estis akceptitaj en tiu ordeno. En Hispanujo, kie la reĝo de Aragono kontraŭstaris la transdonon de la templana heredaĵo al la maltanoj, kiel postulis tion Klemento la 5-a, fondiĝis la ordeno de Montesa.
La ordeno daŭre ekzistis en Portugalujo, nur ŝanĝinte sian nomon al ordeno de Kristo. Oni supozas, ke tiu ordeno kontribuis al la unuaj transmaraj malkovroj de la portugaloj. Princo Henriko la Naviganto gvidis la portugalan ordenon dum 20 jaroj ĝis sia morto.
Kvankam multaj templanoj aniĝis al aliaj ordenoj, tamen restas la demando, kio okazis al la aliaj dekmiloj da templanoj tra Eŭropo. Ekzistis 15.000 templanaj bienoj kaj tuta floto da ŝipoj. Eĉ en Francujo, kie centoj da templanoj estis arestitaj, tio estis nur malgranda parto de la ĉirkaŭ 3.000 templanoj en la tuta lando. Ankaŭ neniam retroviĝis la vasta arkivo de la templanoj kun detalaj mencioj de ĉiuj bienoj, financaj agadoj, ... Per papa buleo, tion devis ricevi la maltanoj, kies biblioteko estis detruita en la 16-a jarcento de turkaj invadintoj dum la sieĝo de Malto en 1565. Iuj historiisto opinias, ke la templanoj fuĝis al la svisaj Alpoj, ĉar ekzistas raportoj pri tieaj vilaĝanoj, kiuj tiam iĝis tre lertaj militistaj taktikistoj. Atako estis gvidita de Leopoldo la 1-a, kiu provis konkeri la kontrolon de la intermonto Sankta Gothardo kun armeo de 5.000 kavaliroj. Lia armeo estis neniigita de grupo de ĉirkaŭ 1.500 svisaj kamparanoj. Ĝis tiam la svisoj tute ne havis militajn spertojn, sed post tiu batalo, la svisoj famiĝis kiel batalantoj. Iuj popolaj historioj rakontas pri periodo kiam alvenis "armitaj blankaj kavaliroj" por helpi ilin dum la bataloj.
Malmulton oni scias pri tio, kio okazis al la templana ŝipfloto. Ekzistas raporto pri 18 templanaj ŝipoj en la haveno de La Rochelle la 12-an de oktobro 1307 (la tagon antaŭ vendredo la 13-a). Sed la sekvan tagon la floto estis malaperinta.
Akuzoj pri herezo
La plimulto de la akuzoj estis samaj kiel tiuj de aliaj homoj torturitaj de la inkvizicio, krom unu escepto: adoro de kapo. La templanoj estis ĉefe akuzitaj pri tia adoro de tranĉita kapo; tian akuzon oni starigis nur kontraŭ templanoj. La priskriboj de la kapoj adoritaj de la templanoj estis diversaj kaj kontraŭaj. Citaĵo laŭ Norman Cohn:
Barber ligis tiun akuzon al mezepoka folkloro pri magiaj kapoj kaj la popola kredo, ke islamanoj adoris idolojn. Iuj argumentas, ke ĝi rilatis al ritoj rilate al la relikvoj de Johano la baptisto, Euphemia, unu el la dek unu virgulinoj de Sankta Ursula kaj/aŭ Hugo de Payns pli verŝajne ol al paganaj idoloj.
La akuzoj pri herezo inkludis Barbara Frale proponis, ke tiaj agadoj intencis simuli torturon kaj humiliigon, kiujn templano povintus sperti kiam kaptita de saracenoj. Laŭ tia racio, oni instruis al ili kiel ŝajnigi malfideliĝon per la menso nur, ne per la koro.
La akuzo pri adoro de bafometo estas pli problemenhava. Karen Ralls skribis, ke "ne ekzistas mencio de bafometo, nek en la templana regularo, nek en aliaj mezepokaj templanaj dokumentoj". La popola opinio estas, ke la termino estis misprononco de la malnovfranca nomo de Mohamedo, fondinto de islamo. Tial iuj opinias, ke ekzistis templanoj, kiuj sekrete aniĝis al asasina aŭ sufia islamo. Hugh J. Schonfield supozis, ke la kapelanoj de la templanoj kreis la terminon bafometo tra atbaŝo-ciferado por enkriptigi la gnostikan terminon Sofia (greke: saĝeco) pro influo de la esena pergamenaro de Morta Maro (aŭ pergamenaro de Kumran), kiujn ili eble trovis dum elfosadoj en la reĝlando de Jerusalemo.
Pozicio de la eklezio
Laŭ la romkatolika eklezio la persekuto de la templanoj estis maljusta kaj ekzistis nenio malbona, nek en la ordeno, nek en ties regularo. Oni supozas nuntempe, ke la tiama papo suferis premadon de la popolo kaj de la reĝo por neniigi ilin. La tiama respondo de la eklezio montras tion. La papa proceso instigita de la papo Klemento la 5-a por enketi pri la tuto de la ordeno kaj individuaj anoj trovis neniun kavaliron kulpa pri herezo ekster Francujo. Kvindek kvar kavaliroj estis ekzekutitaj en Francujo de francaj aŭtoritatoj ĉar ili malkonfesis unuajn konfesojn faritajn subtorture. Tiuj ekzekutoj devenis de la deziro de Filipo malhelpi la templanojn starigi efikan defendon de la ordeno. Tio fiaskis, ĉar multaj membroj atestis kontraŭ la akuzoj de herezo en la sekva papa enketo.
Malgraŭ la malefika defendo de la ordeno, la papa komisio, kiu finis enketadon la 5-an de junio 1311, ne trovis evidenton pri hereziaj doktrinoj de la ordeno aŭ pri "sekreta regulo" krom la latina kaj franca reguloj. La 16-an de oktobro 1311 dum la ĝenerala konsilio de Vieno en Dauphiné la konsilio voĉdonis por konservo de la ordeno.
Sed la 22-an de marto 1312 Klemento la 5-a eldonis la papan buleon Vox in excelsis, en kiu li diris, ke kvankam ne estis sufiĉe da kialo por kondamni la ordenon, pro la bono de ĉiuj, pro la skandalo kiu estiĝis pro la akuzoj, kaj pro la fakto ke la eklezio jam neniigis ordenojn pro malpli gravaj akuzoj, la ordeno estis neniigita pro papa aŭtoritato super ĝi. La ordeno diris tamen, ke tia decido estiĝis "kun malĝoja koro, ne pro fina kondamno, sed pro apostola provizo".
Tiun buleon sekvis la 2-an de majo 1312 la buleo Ad Providum, kiu transdonis ĉiujn bienojn, grundon kaj riĉecojn al la ordeno de Malto, tial ke ili trafu la originalan celon, kontraŭe al la deziro de Filipo, ke la grundo en Francujo estu transdonata al li mem. Filipo konservis kelkajn bienojn ĝis 1318 kaj en Anglujo la krono kaj nobeloj konservis multajn ĝis 1338, kaj en multaj eŭropaj landoj la bienoj neniam estis transdonitaj al la ordeno de Malto, sed konservitaj de nobeloj aŭ reĝoj provantaj malfortigi la influon de la eklezio kaj de la ordenoj.
El la supervivantaj kavaliroj iuj aniĝis al la ordeno de Malto (iuj eĉ loĝantaj daŭre en la samaj templanaj domoj), aliaj aniĝis al la Aŭgustenanoj aŭ Cistercianoj, kaj aliaj revenis al laika vivo. En Portugalujo kaj Aragono la apostola seĝo transdonis la havaĵojn al du novaj ordenoj, al la ordeno de Kristo kaj la ordeno de Montesa.
Fine la nuraj tri akuzitaj pri herezo rekte de la papa komisio estis Jacques de Molay, grandmajstro de la templanoj, kaj ties du rektaj subuloj. Ili devis konfesi sian herezon publike, kiam de Molay retrovis kuraĝon kaj proklamis senkulpecon de la ordeno kaj de si mem kune kun Geoffrey de Charney. Ambaŭ estis arestitaj de francaj aŭtoritatoj kaj bruligitaj pro malkonfeso de unuaj konfesoj en 1314. Iliaj cindroj estis erigitaj kaj subakvigitaj en la Sejno por ke ne restu ia ajn relikvo.
Indas ankaŭ mencii, ke nenie en Eŭropo oni starigis akuzojn kiel tiuj de Filipo la 4-a en Francujo, kiu hazarde ja finance ŝuldis multon al la templanoj. Tiel forte oni sentis la nejustecon de la furiozeco de Filipo kontraŭ la templanoj, ke la "malbeno de la templanoj" iĝis legendo. Ĝin proklamis la grandmajstro Jacques de Molay sur la ŝtiparo: "Ene de unu jaro, Dio vokos ambaŭ, Klementon kaj Filipon por juĝi ilin pro tiuj agadoj." La fakto, ke ambaŭ mortis ene de unu jaro, kiel antaŭdirite, nur pligrandigis la skandalon pri la neniigo de la ordeno. La fonto de tiu legendo ne datiĝas de la ekzekuto de Jacques de Molay.
Fina absolvo
En 2002 Barbara Frale trovis kopion de la pergameno de Chinon en la sekreta vatikana arĥivo. Tiu dokumento indikis, ke la papo Klemento la 5-a absolvis la gvidintojn de la ordeno en la jaro 1308. Ŝi publikigis siajn trovaĵojn en la Journal of Medieval History en 2004 kaj la dokumento publikiĝis sub imprimatur vatikana aŭtune 2007.
Studo de surgenua nuda knabino por La Entombigo
La Studo de surgenua nuda knabino por La Entombigo estas desegno de ĉ. 1500-1501 de Mikelanĝelo, nun en la Luvro-muzeo. Ĝi estas farita per nigra kreto, plumo kaj inko kaj blanka kolorigo, sur rozkolora preta (kolora) papero, kaj mezuras 26,6 cm x 15,1 cm. Ĝi estas figuro studita farita kiel preparo por lia pentraĵo  La Entombigo, kaj estas la nura pluviva studo de Mikelanĝelo en kiu verŝajne aperis juna nuda knabino. Ĝi ankaŭ povas esti la plej frua eŭropa desegno de nuda ina modelo.
La figuro en la desegno rilatas al virino sidanta en la malsupra maldekstra fono de la pentraĵo. En la studo troviĝas rakontaj detaloj kiel la ungoj de la kruco, tenitaj en ŝia maldekstra mano, kaj la dornokrono en ŝia dekstra mano. Kvankam la atribuo de la desegno estis dubata, ĝi estas nun akceptita kiel aŭtentika. La ellaborado de la plektita hararo sugestas, ke la desegno estis farita de viva modelo, pere de juna knabino kiel modelo. La desegno estis farita en tri etapojn: unue ĝi estis malpeze skizita per nigra kreto, poste estis farita per plumo pli fajna kaj malhela inko. Flankaj strekoj estis lokitaj malsupre por indiki la teran ebenon, kaj tuŝoj de blanka korpa koloro estis aldonitaj al detaloj de la figuro. Malofta por desegnaĵo de Mikaelanĝelo estas la rozkolora grundo, en ĉi tiu kazo atingita per frotado de ruĝa kreto sur la papero.
Ĉar la uzo de nudaj inaj modeloj estis polemika, relative malmultaj tiaj desegnoj estis faritaj antaŭ la 17-a jarcento, kiam klasoj pri akademia vivo estis establitaj. Antaŭ tio knaboj aŭ junuloj, tipe studaj metilernantoj, estis uzataj kiel modeloj por figuroj de ambaŭ seksoj, kiel foje estas sufiĉe evidenta. Esceptoj de la Itala Renesanco inkludas Rafaelon, kiu faris nudajn desegnaĵojn, ŝajne de sia amatino, kaj Lorenzo Lotto, kiuj registris en sia kontolibro uzitajn virojn de malbona reputacio kiel vivaj modeloj. En Florenco, Mikelanĝelo kaj Rafaelo komencis la praktikon fari preparajn studojn de la nudeco antaŭ ol pentri la figuron tute vestita, por pli bone kompreni la subestajn strukturon de la korpo.
Viadukto Oschütz-vala
Viadukto Oschütz-vala (Viadukt Oschütztal estas fervoja ponto en Weida/Germanio de la fervojlinio inter Werdau kaj Mehltheuer kiu estis la unua pendolpilastra ponto en Germanio. En 1982 ĝi malekfunkciis pro kadukiĝo kaj anstataŭigitis per paralela surŝutita taluso. Ekde 1977 la viadukto rangas inter la monumentprotektadaj aferoj turingiaj.
Priskriko
La viadukto havas longecon de 185 metroj kaj altecon de 28 metroj transkondukante super Oschütz-valo kaj la federacia ŝoseo B 92/175 en la municipa areo de Weida en Turingio. Ĝi konstruitis en 1884 laŭ planoj de Claus Koepcke kaj de inĝeniero Hans Manfred Krüger.
Le Pontet (Vaucluse)
Le Pontet (jen france, okcitane Lo Pontet) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Viadukto Oschütz-vala
Priskriko
La stalo de la ĉ. 380 tunojn pezanta konstruaĵo venis el la Mario-metalurgiejo de Cainsdorf.
São Jorge (Suda Rio-Grando)
São Jorge estas municipo en la subŝtato Suda Rio-Grando de Brazilo. Ĝi situas en la mezoregiono Nordoriento de Rio-Grando (portugale Nordeste Rio-grandense), kaj apartenas al la mikroregiono Guaporé. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Viadukto Oschütz-vala
Historio
La unutraka linio Mehltheuer–Weida ekfunkciis en 1883 havante la finon ĉe la tiama kapostacio Weida-Altstadt. La prusa stacidomo Weida ĉe la fervojlinio inter Lepsiko kaj Probstzella troviĝis ĉe al alia rando urba. Personoj volante pluvojaĝi en la direkto de Gera, Werdau, Lepsiko aŭ Saalfeld (Saale) devis longe piediri tra la tuta urbo. Ĉar la fervojkompanioj Reĝaj saksiaj ŝtataj fervojlinioj kaj Prusiaj ŝtataj fervojlinioj ne sukcesis interkonsentiĝi pri komuna relaro kaj la surŝutita taluso ĉe la komenciĝo de la prusia stacidomo de tempo al tempo flankenglitis oni decidis konstrui viadukton pontan. En la 1.10.1884 la konstruaĵo finfaritis kaj inaŭguritis. Jam en 1915, pro kreskinta trafiko, la tuto estis plufortigota kio fariatis per enŝoviĝo de meza portilo kaj diversaj aliaj apogiloj. Monumentprotektindaĵo ĝi deklaritis en 1977. Ne tute cent jaroj post la konstruo - la fino de la viadukta uzebleco alproksimiĝis; provizore reduktitis la rapideco de la lokomotivoj tie-loke. Post faro de paralela taluso artefarita iĝis la lasta laŭplana publika uzo de la viadukto en la 22.9.1982. Ekde tiam la viadukto ne plu havas funkcion (krom sinprezento dum specialiaj pormuzeaj tagoj).
En la jaro 1984 oni ekesploris pri eblaj utiliĝoj de la viadukto belega. Danke al engaĝiĝo de weida-anoj malkonstruo ne estiĝis. Pro malbona stato ĉiam denove iĝis kaj iĝas diskutoj pri restaŭro respektive malrestaŭro/malkonstru-menaco. Amikara societo Interessengemeinschaft Oschütztal-Viadukt e.V. ade batalas pri ties konserviĝo kiel teknika monumento.
Géza László Udvary
Géza László Udvary [lAslO udvari], laŭ hungarlingve kutima nomordo Udvary Géza László estis hungara pentristo, altlerneja instruisto, membro de Societo Benczúr. Lia nobela antaŭnomo estis óhidi.
Centra regiono de Ugando
La Centra regiono de Ugando estas unu el kvar administraj regionoj de la ŝtato. Ĉiuj kvar regionoj plu dividiĝas al distriktoj. La centra regiono en 2002 havis 13 distriktojn, en 2006 14 distriktojn kaj laŭ plia administra reformo en 2010 23 distriktojn plus unu eksterdistrikta urbo, Kampalo.
Géza László Udvary
Géza László Udvary naskiĝis la en Perbenyik (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Pribeník en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Opsterland
[[Media:Nl-Opsterland.ogg|Opsterland]] (Opsterlân; ) estas municipo en la nederlanda provinco Frislando. Je la ĝi havis  loĝantojn sur areo de.
Géza László Udvary
Biografio
Géza László Udvary frekventis mezlernejojn en Kassa kaj Debrecen, poste li lernis pentradon en privata lernejo de Bertalan Karlovszky, Reĝa Modela Desegna Lernejo, Akademio de Belartoj de Vieno, artaj akademioj en Munkeno kaj Parizo. Li studvojaĝis al Romo, Florenco kaj Venecio. Hejmenveninta li studis freskoteknikon 7 jarojn en majstrolernejo de Károly Lotz. En 1901 li estis nomumita subinstruisto en Industriarta Lernejo, post du jaroj li atingis la rangon ordinara instruisto. Li instruis ĝis 1931. Lia pentraĵo ricevis premion en 1917. Lia filo estis ankaŭ pentristo.
Opsterland
Vilaĝoj
Vilaĝoj kun nombro da loĝantoj je la 1-a de januaro 2004: Fonto: CBS
Cetera oficiala loĝgrupo:
Vilaĝetoj
Krom la oficialaj vilaĝoj troviĝas en la municipo la sekvaj vilaĝetoj:
Centra regiono de Ugando
Laŭ la censo de 2002, la centra regiono enhavis 27 procentaĵojn de la landa loĝantaro, sume loĝantojn. Laŭ takso de la nacia statistika oficejo en 2011 estis sume loĝantoj. La regiono kovras kvadratajn kilometrojn. La loĝdenso estis en 2002 po 107 laŭ kvadrata kilometro en la centra regiono, kaj en 2011 estis po 138. En 2002 en tuta Ugando proksimume 3 milionoj da homoj, aŭ 12 procentaĵoj de la landa loĝantaro, vivis en urbaj areoj. La centra regiono enhavis 54 procentaĵojn de la urba loĝantaro (ĉefe en la urbo Kampalo).
Imre Sőrés
Imre Sőrés [ŝOrEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj laŭ plena nomo) Sőrés Imre Mihály estis hungara dekoraciisto.
Imre Sőrés naskiĝis la  en Rákoscsaba (nuntempe urboparto de Budapeŝto), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Sőrés frekventis gimnazion en Kőbánya, poste li akiris diplomon en Reĝa Industriarta Altlernejo en 1929. Jam pli frue en 1926 li ricevis oran medalon en ekspozicio en Gödöllő pro projekto pri loĝejo kun mebloj. Dum la studentaj jaros li estis ankaŭ desegnisto pri konstruaĵoj, poste laboristo en filma produktejo. En 1935 li estis altrangigita subdekoraciisto, post 3 jaroj dekoraciisto. En la sekvaj jaroj li ofte projektis dekoraciojn por filmoj. Inter 1957 kaj 1967 li laboris en kooperativo, kie li okupiĝis pri reklamaj dekoracioj kaj meblaroj en loĝejoj aŭ pavilonoj. En 1967 li pensiuliĝis.
Ordo-5 dekduedra kahelaro
En geometrio, la ordo-5 dekduedra kahelaro estas unu el kvar regulaj kahelaroj de hiperbola 3-spaco.
Estas kvin dekduedroj ĉirkaŭ ĉiu latero, kaj 20 dekduedroj ĉirkaŭ ĉiu vertico.
La duedra angulo de dekduedro en eŭklida spaco estas ~116,6°, tiel neeblas kunigi kvin dekduedrojn ĉirkaŭ latero en eŭklida 3-spaco. Tamen en hiperbola spaco, sufiĉe grandaj dekduedroj povas havi duedraj anguloj je akurate 72 gradoj, tiel kvin de ili bone kuniĝas ĉirkaŭ latero.
Estas ankaŭ la alia regula kahelaro en hiperbola 3-spaco kun dekduedraj ĉeloj, la ordo-4 dekduedra kahelaro kiu havas 4 dekduedrojn ĉirkaŭ ĉiu latero. Ĉi tiuj kahelaroj estas similaj ankaŭ al la 120-ĉelo kiu povas esti konsiderata kiel kahelaro de 3-sfero (surfaco en 4-dimensia eŭklida spaco), kun 3 dekduedroj ĉirkaŭ ĉiu latero.
La dutranĉita formo de ĉi tiu kahelaro, t1,2{5,3,5}, havas ĉiuj senpintigitaj dudekedraj ĉeloj.
Pirolidina tribromoacetato
Pirolidina tribromoacetato aŭ C6H8Br3NO2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la tribromoacetata acido kun pirolidino, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Pirolidina tribromoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj. Saloj kaj esteroj de la tribromoacetata acido estas malstabilaj kaj malkomponiĝas kiam temperaturo altiĝas formantaj liberan bromon, bromoformon kaj karbonan duoksidon.
Kodo de Camaldoli
La Kodo de Camaldoli (eld. Kodo de Kamàldoli) estas programa dokumento de politika ekonomio realiĝonta en Italio, elpensita kaj redaktita en 1943 de italaj elstaruloj de la katolika intelektularo. Ĝi funkciis, poste, kiel inspirfonto kaj praktika gvido por la politiko kaj ekonomio de la estonta Itala kristan-demokrata partio, kiu estis ekkonstruiĝanta kaj kiu post la Dua Mondmilito estis laŭlonga periodo la precipa partio konstituanta la registaron.
La redaktantoj
La Kodo estis ellaborita ĉe la fino de la studsemajno (18-a ĝis 23-a de julio 1943) de la partoprenantoj en ermitejo Camaldoli (Centra Italio), ĉirkaŭ kvindeko da junuloj kaj fakuloj regantoj de la Katolika Itala Agado kaj de la Katolika Instituto de socia aktiveco. La laboroj estis kunordigitaj de Adriano Bernareggi, episkopo de Bergamo kaj de la eklezia Asistanto de la maĝistriĝintoj de la Katolika Agado, dum la gvidprincipoj estis ellaboritaj de Sergio Paronetto, Pasquale Saraceno, Ezio Vanoni. Por la definitiva redakto engagiĝis Mario Ferrari Aggradi, Paolo Emilio Taviani, Guido Gonella, Giuseppe Capograssi, Ferruccio Pergolesi, Vittore Branca, Giorgio La Pira, Aldo Moro, Giulio Andreotti, Giuseppe Medici. Finfine la Kodo estis konige prezentita de Pietro Pavan, ŝarĝita anonci la konkludajn konsiderojn. .
La tezoj estis formulitaj kaj akceptitaj sen iu ajn eklezia kaj politika delegitaro aŭ komisio, sed unuopa partoprenanto alprenis ĉion siaresponse.
Premisoj kaj historia kunteksto
La Kodo de Camaldoli ideale kaj tempe laŭspuris alian provon de kodigo de iuj principoj de ekonomia politiko de la katolika mondo en Eŭropo de la 19-a jarcento: en 1927 okazis la unua redakto de la “"Kodo de Malines", unua provo de Katolika sociala doktrino redaktita de la Internacia unuiĝo por prisociaj esploroj, en Belgio. La kodo de Malines, kiu jam inspiriĝis el la encikliko Rerum Novarum, estis parte reviziita 1933 post la promulgo de la encikliko Quadragesimo anno de papo Pio la 11-a. .
Al tiuj dokumentoj, nome al la kodo de Malines kaj al la du socialaj encikliloj Rerum Novarum kaj Quadragesimo anno), certe inspiriĝis la pioniroj de Camaldoli, kiuj estis la fundamentaj tekstoj de la sociala katolika doktrino. Tiu estas ankaŭ la opinio de Norberto Bobbio. En Italio en 1943 la disvolviĝoj de la dua mondmilito ekmontradis kaj ekkrizigis la faŝistan reĝimon, kiu diktature jam regis ekde 1922. Malgraŭe de la Lateranaj Traktatoj, la rilatoj inter faŝismo kaj katolikismo estis difektitaj per tensioj. La 15-an de julio nur tri tagoj antaŭ la komenciĝo de la laboroj, Giorgio La Pira estis lanĉinta periodaĵon titolitan "San Marco", jam kaŝite naskiĝintan, sed tuj kontraŭatan kaj malpermesitan de la diktatura reĝimo.