cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ried im Innkreis
Urbostrukturo kaj najbareco
Ried konsistas el urbokernkerno, kunmetita de pluraj space separitaj kvaranguloj (ekz. Hauptplatz, Stelzhamerplatz, Kirchenplatz, Roßmarkt, Marktplatz kaj Hoher Markt), same kiel kelkaj alia estejo. La plej granda parto de ili havas longan historion propran. Aliaj estis dizajnitaj kiel novaj evoluregionoj kaj tiam akiris sian propran nomon, sed ofte havas neniujn apartajn limojn. Aparte, tiuj areoj apartenas al la urbokernkerno: Bad Ried, Hopfenberg, Kapuzinerberg, Kleinried, Kreuzbergsiedlung, Lughofergründe, Riedberg, Schloßberg, St. Anna, Stöcklgras, Wegleiten.
La sekvaj municipoj estas najbaraj al Ried. Ili estas listigitaj en dekstruma aŭ horloĝa direkto, komencante de la pli sudaj: Neuhofen im Innkreis, Mehrnbach, Aurolzmünster, Tumeltsham kaj Hohenzell.
Historio
Ried unue estis menciita la 13-an de novembro 1136, kiel kastelo de la bavara reganto kun la sidloko de la nobla domo de Ried. Jam en 1180, la urbanoj de Ried unue estis menciitaj en arkivoj, kaj oni indikis setlejon proksime de la kastelo. Legendo havas ĝin ke en 1191, Dietmar der Anhanger - la filo de muelisto - akiris la kampurbon de Ried kiel regnejo de Frederiko la 1-a (Sankta Romia Imperio). Supoze Dietmar fortigis la laboretoson de la soldatoj dum la krucmilitoj: Kiam la malamiko faligis la flagon de la armeo en Konya, Dietmar deprenis sian boton kaj metis ĝin sur lancon; sub tiu signo, la krucsoldataro prenis novan kuraĝon kaj sukcesis konkeri la grandurbon. La boto de la kamparanoj de tiu legendo nun estas parto de la blazono de la urbo Ried. La vico de la sinjoroj de Ried finiĝis ĉirkaŭ 1200 kaj la bavaraj dukoj transprenis la areon. Ried estis situanta nur 1,5 horoj piedmarŝe de la limo ĉe la Geiersberg, kaj tiu najbareco ĉiam denove pruvis esti katastrofa al la urbo Ried. En 1266, la fortikaĵoj de Ried estis konkeritaj fare de Přemysl Otakar la 2-a kaj ĝi denove estis konkerita la 24an de septembro 1364 kaj detruita fare de Rudolfo la 4-a (Aŭstrio). La Unua traktato de Ried, negocite en 1379, haltis tiujn limkonfliktojn por la kelke da tempo. En 1435, Ried akiris sian propran blazonon de duko Henriko la 16-a (Bavario).
Dum la Reformacio, pluraj raportoj de klerikvizitoj konfirmis la influon de la novaj ideoj. Sed antaŭ 1580, la Kontraŭreformacio estis kompletigita, kiu igis multajn por elmigri. Dum la Germana Kamparana Milito, Ried estis la azilo kaj ĉefsidejo de la bavara militkomisaro. En 1649, pestepidemio atingis la grandurbon kaj prenis 236 vivojn. En la Milito de hispana sukcedo (1701-1714) kaj en la Milito de la Aŭstra Sinsekvo (1740-1745), la limkonfliktoj inter Aŭstrio kaj Bavario reaperis. Post la Milito de bavara sukcedo, la Innviertel - inkluzive de Ried - estis cedita al Aŭstrio en la Traktato de Teschen en 1779. Dum la Napoleonaj Militoj, ĝi provizore estis redonita al Bavario en 1810. Napoleono pasigis noktojn en Ried dufoje kaj postvivis atencon bombam la 2an de majo 1809. Danke al la Traktato de Ried Bavario ŝanĝis flankojn la 8an de oktobro 1813 kaj eniris la sesan koalicion kontraŭ la franca tirano. Post la Traktato de Munkeno en 1816, Ried finfine iĝis aŭstra. Estante tiutempe la plej granda kampara urbo de Aŭstrio Ried gajnis urbajn rajtojn fare de imperiestro Francisko Jozefo la 1-a en 1857. La "Gewerbliche Ausstellungsfest" (komerca ekspoziciofestivalo), okazigate por la unua fojo en 1867, formis la fundamenton por la posta pozicio de Ried kiel centro por ekspozicioj kaj komercfoiroj. Post la liberiĝo fare de la Usona Armeo en 1945 Ried apartenis al la usona okupadzono. La amerika armea administracio konstruis tendaron por germanaj militkaptitoj. Krom la militkaptita tendaro, rifuĝinta tendaro estis ankaŭ konstruita. Tiu tendaro estis gvidita fare de membro de la UNRRA kaj havis la numeron 701A.
Politiko
Ekde 1781, Ried estis regita fare de urbestro kaj magistrato. Ekde 1997, la urbestro estis rekte elektita fare de la elekteblaj balotantoj por daŭro de kvar jaroj, en la sama tempo kiel la magistrato. La urbestro estas la prezidanto de la konsilio. Lia deputito estas la unua konsilisto, la vic-urbestro. Ekde 1921, la urbestro de Ried im Innkreis estas Bernhard Zwielehner. Liaj antaŭuloj estis ekde 1899:
Blazono kaj flago
La blazono de Ried estis aljuĝita kune kun la municipa ĉarto en 1857. La blazono estas dividita en kvar partojn: La supra kvarono montras la duaglon kaj signifas la alligitecon al Aŭstrio. La pli malalta kvarono enhavas "Bavarian Wecken" - blank-malaltajn rombojn - kaj indikas ke la urbo origine apartenis al Bavario. En la maldekstra kvartalo estas la laĉboto, kio estis ankaŭ sur la pli malnova blazono kaj rilatas al la fondlegendo de la grandurbo. La ĉiroj en la dekstra kvartalo estis ankaŭ en la origina blazono kaj nomas la gravecon de la grandurbo centro de bierofarado. Ekde 1974, la bavara urbo Landshut estis la ĝemelurbo de Ried.
Publikaj instalaĵoj
Ried havas impostoficejon, regionan tribunalon kaj distriktjuĝejon. Krome, la distriktinstanco estas bazita en la urbo. Ekde 1846, Ried ankaŭ havis hospitalon de regiona graveco. La evoluo al grandurbo de lernejoj komenciĝis per la konstruado de la mezlernejo en 1872. Hodiaŭ la grandurbo havas du mezlernejojn, Bundes-Oberstufenrealgymnasium kaj Bundesgymnasium und Bundesrealgymnasium, tri bazlernejojn, unu alternativan lernejon (Bildungswerkstatt Schmetterlingsschule und Privatkindergarten), du publikajn mezlernejojn, unu privatan mezlernejon (de la franciskaninoj) kaj unu politeknikejon. La distriktoĉefurbo estas la sidloko de la lernejinstanco de la faklernejoj (unu por komercaj spertaj komercoj kaj la dua por komercaj spertaj komercoj), la Federacia Komerca Akademio, la Federacia Komerca Lernejo, la kolegio por Industria manaĝerado kaj de la Supera teknika lernejo por inĝenierado. En Ried, ekzistas ankaŭ ŝtata muziklernejo kaj seminario pri infanĝardenpedagogio (kun trejnadvartejo). Gimnastikhalo (Jahnturnhale) de Österreichischer Turnerbunde/ÖTB ankaŭ disponiĝas.
Ekonomio kaj infrastrukturo
Ried estas historia krucpunkto de la fervojaj linioj de Braunau ĝis Wels kaj Linz, kaj de Schärding ĝis Attnang-Puchheim. La linio de Vieno ĝis Ried tra Linz vojaĝas je unu-horaj intervaloj. Per la elirejoj Ried/Tumeltsham kaj Ried/Haag, la urbo estas ligita al la aŭtovojo A8. Krome, Ried estas bone ligita al la federacia aŭtovojreto. Ekzistas ligoj al la oriento kaj al la okcidento per B141 kaj al la nordo kaj al la sudo per B143. La internacia flughaveno de Linz povas esti atingita ene de 40 minutoj per aŭto. Ekzistas pluraj urbobuso-linioj disponigantaj publikan transporton en la urbo.
Komercfoiroj kaj amaskomunikiloj
Ekde 1867, Ried periode okazigis komercfoirojn de la tempodaŭro de pluraj tagoj. La signifo kaj populareco de tiuj ekspozicioj estas reflektitaj per la nombro da vizitantoj. Kvarono de la vizitantoj venas de Bavario, sed ekzistas ankaŭ multaj vizitantoj de la Ĉeĥa Respubliko, Slovakio, Hungario, Slovenio, Italio, Svislando, kaj Liĥtenŝtejno. Semajnaj revuoj por Ried estas "Rieder Rundschau", "Tips Ried-Schärding", "Oberösterreichische Nachrichten" kaj "Rieder Magazin". Ekde 2005 la televido enkanaligas "Ried TV"-elsendojn kun lokaj raporton tra optikfibra reto kaj per la interreto.
Lokaj firmaoj
En la industribranĉo, Ried estas hejmo de la mondfama skifabriko Fischer respektive FACC (Fischer Advanced Composites Components AG), kiu konstruas partojn por aviadiloj, de Teamo 7 produktante organikan meblaron kaj de la firmao Wintersteiger por altteknologia fabrikkonstruo kaj inĝenieristiko. Ried ankaŭ havas du bierfarejojn, per kio daŭrigatas la longa historio de bieroj en Innviertel. La Kellerbrauerei estas la plej malnova privata bierfarejo en Aŭstrio kaj estis fondita en 1446. La bierfarejo Ried (fondita en 1536) produktas bieron kaj nealkoholaĵojn.
Sportoj
Ekde la 1990-aj jaroj, la piedpilkklubo "SV Ried" konis kontinuan sukceson sur la nacia nivelo. La klubo venkis en la Aŭstra Pokalo en 1998 kaj 2011, same kiel estanta la dualokulo en la aŭstraj futbalaj ĉampionecoj, kaj ĝi nuntempe ludas sian 19-an sezonon en Bundesliga, la aŭstra superligo.
Jun Iwashita
Jun Iwashita (岩下 潤, n. ) estas japana futbalisto.
Huest
Huest estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Jun Iwashita
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Vissel Kobe kaj Jatco TT.
Huest
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Huestois.
Sangüesa
Sangüesa (en la eŭska Zangoza) estas municipo kaj hispana urbeto de la regiono Navaro, ĉefloko de la samnoma distrikto, kiu situas en la Duona Orienta Navaro, je 45 km de la la regiona ĉefurbo Pamplono. La 1-an de januaro 2017 ĝi havis 5002 loĝantojn (laŭ NIS).
En 1089, ponto estis konstruita ĉi tie super la Rivero Aragono kaj Sanĉo Ramirez situigis la urbon en la nuna setlejo. En 1121, Alfonso la Batalanto etendis la foruojn de Ĥako al Sangüesa, kiu multe pligrandigis la eblojn, ke frankaj komercistoj ekloĝu ĉi tie.
Joniga energio
La joniga energio de atomo aŭ de molekulo estas la energio kiu necesas provizi al la neŭtrala atomo aŭ molekulo en gasa stato por ŝiri elektronon (la malplej ligitan) el ĝi kaj formi pozitivan jonon. Pli ĝenerale, la n-a joniga energio estas la energio bezonata por ŝiri la n-an elektronon post kiam la n-1 unuaj elektronoj estis ŝiritaj. En fizika kemio, la koncepto de joniga energio estas la kontraŭo de tiu de elektrona afineco, kiu estas la energio eligata, kiam neŭtrala atomo kaptas elektronon kaj formas negativan jonon.
La reakcio de la unua jonigo de la atomo A oni skribas :
Alt-atlasa junipera stepo
La alt-atlasa junipera stepo estas tersupraĵa ekoregiono el la mediteranea ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi estas parto de la tutmondaj 200-regiono kiu ampleksas la tutan mediteranea regionon. Biome la ekoregiono apartenas al montaraj herbejoj kaj arbustaroj de Maroko.
Priskribo
La ekoregiono troviĝas en la plej altaj altitudoj de Alta Atlaso, laŭlonge de liaj deklivoj. Ĝi okupas 6 300 kvadratajn kilometrojn en la centro de Maroko.
Vintre humida aero el Atlantika Oceano blovas orienten tra tiu regiono, alportante plejarton da la precipitaĵo kiu tiu ĉi jare falas. La suden montriĝantaj deklivoj de tiu montaro ĉeno estas pli aridaj, kaj tial malpli arbarizitaj, ol la nordaj deklivoj. Apud la pintoj de la nordaj deklivoj, super 3 600 metroj, kie la sekaj, varmegaj ventoj ne alvenas, neĝo restas dum pli ol sep monatoj de la jaro. Tiu kompleksa topografio kaj diversa klimato difinas ekoregionon kiu estas la plej specio-riĉa en la tutaĵo de la afrika parto de la mediteranea ekoprovinco.
Flaŭro
La Atlas-cedraroj, juniperaroj, pinaroj kaj kverkaroj kovras proksimume unu trionon de tiu ĉi ekoregiono. Je altaj altitudoj juniperoj superregas la pejzaĝon. La ŝlosila specio estas incensa junipero. Pli alte, la duonarbaroj transiras al montaraj herbejoj, pseŭdostepa vegetaĵaro, kaj finfine ŝtonecaj deklivoj kie floras violkoloraj kusenoformaj plantoj. Riverovaloj ondas tra la pejzaĝo kaj siaj riĉaj humidaj grundoj subtenas salikojn, poplojn, kverkojn, kratagojn, kaj oleandrojn.
Stato de konservado
La ekoregiono estas endanĝerigata. Neleĝa arbarekspluatado por konstruligno kaj brulligno estas nuntempe la plej signifikaj minacoj por la konservado de la ekoregiono. Bruligado kaj tropaŝtiĝo dum miloj da jaroj estas plenumintaj rolon en la neniigo de la arbaroj kaj de la delikata montara ekologio. El la redukto de arbara kovraĵo siavice rezultis tre serioza erozio.
1203
En la jaro 1203 post Kristo okazis, interalie:
William Congreve (inĝeniero)
Siro William CONGREVE (20-an de majo 1772 en Kent; † 15-an de majo 1828 en Toulouse) estis angla oficiro de la artilerio kaj inĝeniero. Congreve iĝis konata laŭ la post li nomataj raketoj, la Kongreva raketo.
William Congreve naskiĝis kiel filo de la artileria generalo William Congreve. Li enkondukis inventaĵojn ĉe kluzoj, kanaloj, ĉe servo de la militestroj. Oni nomumis lin prio tio al inspektoro de la reĝa laboratorio.
Lia ĉefa inventaĵo estis speco de brulraketo, per kiu li eksperimentis ekde 1804. la brita armeo uzis ĝin en 1806 ĉe Boulogne, en 1807 ĉe bombardado de Kopenhago, en 1809 ĉe atako je la franca floto ĉe Aix kaj pafado de Vlisingo kaj en 1813/1814 antaŭ Glückstadt. La angloj sendis al siaj aliancanoj raketojn dum la liberiga milito, kiujn oni uzis en 1813 ĉe sieĝoj de Wittenberg kaj Danzig, eĉ en Popolbatalo ĉe Lajpcigo.
Alia inventaĵo de Congreve celis plibonigon de kolorpresado, por samtempe presi diversajn kolorojn (vidu ankaŭ Congreve-preso). Li patentigis en 1808 la kuglan horloĝon Congreve.
Li akompanis en 1816 kaj 1817 la tiaman grandprincon Nikolao dum lia vojaĝo en Anglio. Li iĝis en 1824 gvidanto de societo por enkonduko de gaslumigo sur la kontinento.
Natria peroksonitrito
Natria perokso-nitrito, perokso-nitrito de natrio aŭ NaNO=OO estas neorganika oksokombinaĵo de natrio kaj nitrogeno, potenca oksidigagento kiu kapablas startigi lipidan peroksidigon, oksidigi sulfidrilojn, kaj nitratigi la aromatajn reziduojn de proteinoj.
Galmiz
Galmiz (en la franca lingvo Charmey) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 608 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Natria peroksonitrito
Sintezo
Natria perokso-nitrilo povas prepariĝi kun relative malalta produktado inter 20% kaj 40% per la metodo priskribita de Hughes kaj Nicklin. Iu glacia solvaĵo de natria nitrito miksiĝas kun hidrogena peroksido estigante la substancon. Sekve oni aldonas kloridan acidon kaj natrian hidroksidon por stabiligo de la reakcianta produkto. .
Galmiz
Geografio
Galmiz situas ĉe la nordorienta bordo de la Lago de Morato sude de la urbo Morato. La komunumo Galmiz konsistas el la vilaĝo Galmiz kaj la setlejo Riedli kaj kelkaj izolitaj bienoj en la Granda Marĉo, kiu etendiĝas en la okcidento de la komunumo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,06 km², de kiuj 18,7% estas kovritaj de arbaro, 70,5% servas por agrikulturo kaj 7,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Galmiz limas en nordoriento al eksklavo de Morato, en oriento al Ried ĉe Kerzers, en sudoriento al Büchslen, en sudo al Morato, en sudokcidento al Muntelier, en okcidento al la Lago de Morato, kaj en nordokcidenteo al Bas-Vully.
Trafiko
Tra Galmiz pasas la kantona ĉefvojo n-ro 22 de Arbergo al Morato kaj la svisa aŭtovojo A1 al kiu la plej proksima alveturejo situas 1 kilometron sudokcidente de la komunumo sur la teritorio de Morato. Ankaŭ kondukas konekta vojo de la kantona ĉefvojo n-ro de Büchslen al Galmiz. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de la stacidomo de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Kerzers al Morato.
Historio
La unua dokumenta mencio de Galmiz datiĝas el la jaro 1242 Chalmitis. El arkeologiaj trovaĵoj eblas konkludi, ke en Galmiz jam ekzistis setlejoj dum la neolitiko. Dum la romia epoko tra la teritorio de la hodiaŭa komunumo Galmiz pasis la romia vojo de Aventicum al Pertinesca. Apud la vojo ekistis romia vilao, en kies ruinoj estis trovitaj tomboj el la fura mezepoko. Dum mezepoko Galmiz apartenis al la Senjorujo Morato. Dum la Burgonjaj Militoj en la jaro 1475 Galmiz kune kun Morato estis konkerita de Friburgo kaj Berno fariĝis komuna havaĵo de la du urboj. Okaze de la Helveta Revolucio de 1798 Galmiz fariĝis parto de Kantono Friburgo kaj estis surbaze de la konstitucio de 1848 atribuita al la Lagodistrikto.
Lingvoj
La oficiala lingvo de la komunumo Galmiz estas la germana, kiuj okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 parolis 90,0% de la loĝantaro. 5,4% parolis la francan. Historie la komunuma loĝantaro estis franclingva. En la 17-a jarcento la franclingva loĝantaro konstante malkreskis, dum la nombro de germanlingvanoj pligrandiĝis. En la jaro 1725 finfine la franclingva lernejo en Galmiz estis fermita.
Casarejos
Casarejos [kasaREĥos] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la Komarko Pinares (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco. La loknomo Casarejos estas etimologie komprenebla kiel Domaretoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 28,08 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 156 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 340 loĝantojn el la 1960-aj jaroj.
Ĝi distas 54 km de Sorio, provinca ĉefurbo. En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Cañón del Río Lobos, okupanta 156 hektarojn, nome 6 % de la teritorio, la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Sabinares Sierra de Cabrejas, okupanta 21 hektarojn, nome 1 % de la teritorio kaj la Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel Cañón del Río Lobos, okupanta 644 hektarojn, nome 23 % de la teritorio.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo.
Poșaga de Jos
Poșaga de Jos [poŝaga de ĵos] (hungare: Alsópodsága) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Alba Iulia. Ĝi estas sidejo de komunumo Poșaga. En 1910 ĝi havis 678 loĝantojn (rumanoj), en 1956 804. Ĝia unua mencio estas el 1365. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye).
Rivero Tamri
Rivero Tamri aŭ Ŭed Tamri estas rivero de okcidenta Maroko kiu elfluas en la Atlantikan Oceanon ĉe la vilaĝo Tamri. La fluo iĝas malrapida fine de somero antaŭ la komenco de la pluvsezono. Ĝis ĵuse oni supozis, ke la Norda kalvibiso survivas en naturo nur en Maroko ĉe la Nacia Parko Souss-Massa (338 km²) kie estas tri kolonioj, kaj ĉe la elfluo de la najbara rivero Tamri, kie estas unu kolonio enhavanta preskaŭ duonon de la afrika reprodukta populacio, kun kelkaj movoj de birdoj inter tiuj du lokoj. La akvoj de la rivero Tamri estas tre alkalaj kaj modere malpuraj pro fajnaj sedimentoj el la montara tereno orienta. Aŭtunaj niveloj de pH estis mezuritaj ĉe la gamo de 9.6
Arena piedpilkado
Arena piedpilkado estas vario de usona piedpilkado ludata en sporthaloj. La plej fama kaj plej malnova konkurso de arena piedpilkado estas la Arena Football League (AFL) fondita en 1987. Intertempe ekzistas multnombro de ligoj kaj kluboj, precipe en Usono kie la sporto ĝuas iom da popularecon.
Komparo kun konvencia usona piedpilkado
La plej gravaj diferencoj kun usona piedpilkado estas la malgrandigita ludkampo (61 oble 26 metroj, simile al glacihokea sportejo) kaj la malpliigita nombro de ludantoj (8 po teamo). La piedpilko povas esti kikata nur ĉe la ekkiko, pro komenci aŭ relanĉi la konkurson, kaj por ŝotoj al la golejo. La golejo estas nur duone larĝa (9 futoj) ol la ordinara kaj pli alte muntita, name 15 futoj super la grundo. Golŝotado do fariĝas pli malfacila. La ekkiko okazas sur la propra gollinio. Se forŝotita pilko flugas rekte el la golzono, la ludo rekomencas ĉe la 3-jardo-linio por la kontraŭa teamo (touch-back). Se kikita piedpilko repuŝiĝas de la reto apud la fino de la kampo, ĉiuj ludantoj povas proprigi kaj ludi la piedpilkon. Estas ankaŭ malgrandaj diferencoj pri kiel la pilko devas esti proprigita en la golzono por poentsukceso.
La ludmetodo estas tre simila al la tradicia usona futbalo kvankam la pilko estas konsiderinde pli ofte transludita antaŭen ol portita fare de ludantoj. La plej malgranda kampo kaj nombro da ludantoj eblas pli rapida kaj poentriĉa konkursoj kompare al originala ludo. Regulofendoj estas punitaj kaj indikataj tre simile. Diference tamen, se ludanto perpetras saman faŭlon dufoje, tiu ludanto estos ekskludita de la konkurso. Nur kvar (anstataŭ sep) arbitraciaj juĝistoj estras konkurson.
La poentoj estas disdonataj tre simile al la tradicia eksterarena ludo, tamen ekzistas kelkaj diferencoj, kaj inter ambaŭ varioj kaj inter la diversaj arenaj ligoj mem.
Invento kaj historio
La unuaj sportaj konkursoj de usona piedpilkado estis luditaj ene de haloj dum la komencaj jaroj de la 20-a jarcento. Pluraj konkursoj sekvis dum la sekvinta jardekoj sed ĉiam sub konvenciaj reguloj kaj nur pro amuzaj aŭ veteraj kialoj. En 1987, Jim Foster, inspiriĝita fare de la (eŭropa) hala futbalo, patentis novan regulsistemon por usona piedpilkado en haloj kaj arenoj respektive. El ĉi tiu iniciativo evoluiĝis la Arena Football League. Kvankam oni prognozis fruan financan malsukceson kaj praktikan malrealigeblecon, la ligo daŭriĝis, kun unuopa unujara interrompo en 2009, ĝis hodiaŭ (2016), tamen kun nur ok aktivaj teamoj. Ĝi tiel fariĝis la plej longdaŭra nordamerika piedpilka ligo krom la NFL (fondita en 1920) kaj la CFL (fondita en 1958). Dum la pasintaj jaroj, pluraj ligsistemoj de arena piedpilkado establiĝis en Usono.
(37802) 1997 XD11
(37802) 1997 XD11 estas marsrenkonta asteroido, kies orbito ekstere tanĝas la orbiton de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,107403 astronomia unuo, tie estas 16,067 milionoj da km.
Otto Rank
Otto RANK (n. la 22-an de aprilo 1884, en Vieno, Aŭstrio - m. la 31-an de oktobro 1939, en Novjorko, Usono), kies naskiĝnomo estis Otto ROSENFELD, estis psikoanalizisto, verkisto kaj profesoro aŭstria. Li laboris kun Sigmund Freud dum dudek jaroj kaj eldonis du gravajn revuojn pri psikoanalizo.
(37802) 1997 XD11
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Otto Rank
Vivo
Otto Rank esti la filo de juda metiisto Simon Rosenfeld. Ekde 1908, li studis Germanistikon kaj klasikan filologion en Vieno kaj en 1912 doktoriĝis per sia laboraĵo pri la germana anonima eposa poemo Lohengrin (Die Lohengrin Sage) kaj sin dediĉis pri kultura antropologio, historio de la kulturo kaj mitologio. Rank estis unu el la unuaj disĉiploj de Sigmund Freud kaj estis inter liaj plej proksimaj fidatoj. Li estis la sekretario de la Psikoanaliza Viena Asocio kaj (ekde 1912, ĝis 1924) ano de eldona komitato de la internacia revuo pri psikoanalizo Imago. En 1919 li fondis la eldonejon Internationalen Psychoanalytischen Verlag («Internacia Psikoanaliza Eldonejo»), institucio kiun li gvidis ĝis 1924. La tezoj pri la naskiĝangoro elmetitaj en sia ĉefverko Trauma der Geburt und seine Bedeutung für die Psychoanalyse (1924) (Naskigtraŭmo kaj ties signifo por la psikoanalizo) okazigis malproksimiĝon inter li kaj Freud. Li ampleksigis la atingon de la psikoanalizo al la kampo de la psikozo. En 1926 Rank translokiĝis al Parizo kaj en 1936 ekloĝis kiel psikoterapiisto en Novjorko. Li fondis la skolon Casework kiu proponis tempolimigon en kiu devus okazi la terapio.
Katja Schuurman
Katja Schuurman (pron.:/'kɑtjaː' sxyːrmɑn/; Bunnik, la 19-an de februaro 1975) estas nederlanda aktorino, televida prezentistino kaj - foje - kantistino.
En kino kaj televido ŝi aktoris ĝis nun, ekde la komenco de la 1990-aj jaroj en ĉirkaŭ tridek diversaj produktaĵoj. Ŝiaj plej konataj roloj inkludas tiun de Jessica Hamsen en la sapserio Goede tijden, slechte tijden (Bonaj tempoj, malbonaj tempoj) (1998) kaj tiun de Stella Deporter en la televidserio S1ngle (2008-2010).
Ŝi estas la fratino de aktorino Birgit Schuurman kaj eksedzino de aktoro Thijs Römer kaj de ĉefkuiristo Freek van Noortwijk. Ŝi havas du filinojn, nome unu de Thijs kaj unu de Freek.
Provinco Bas-Kongo
Provinco Bas-Kongo respektive Provinco Suba Kongo aŭ Malsupra Kongo estas unu el dek provincoj de Demokratia Respubliko Kongo, kovranta la plej okcidentan parton de la lando. Laŭ oficiala takso el la jaro 2010 ĝi havis loĝantojn. Konsiderante ke la provinca areo estas kvadrataj kilometroj, el tio rezultas loĝdenso de po 84 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la samnoma urbo Matadi; grava urbo estas Muanda. Oficiala lingvo en la provinco estas la franca, nacia lingvo la konga.
4-a de februaro
La 4-a de februaro estas la 35-a tago de la jaro laŭ la gregoria kalendaro. 330 tagoj restas (331 en superjaroj).
Je la 4-a de februaro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 4-a de februaro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Egric (East Anglia)
Egric (mortis ĉirkaŭ 636) estis anglosaksa reĝo de East Anglia, Anglio.
Li estis parenco de Sigeberht, kiu iĝis reĝo de East Anglia ĉirkaŭ 629. Dum ties regado li regis parton de East Anglia sub Sigeberht. Ĉ. 634 tiu transdonis la regnon al Egric kaj eniris monaĥejon.
Ĉ. 636 Penda, reĝo de Mercia, invadis East Anglia. Egric kunigis fortan armeon, sed kredis ke ĝi ne sufiĉis por kontraŭi Penda. Sigeberht ĝuis reputacion kiel kuraĝa kaj sukcesa militestro, kaj la popolo petegis Sigeberht eliri de sia monaĥejo por batali kontraŭ Penda: post kiam Sigeberht rifuzis, ili fortiris lin kaj venigis lin al la batalejo. Tie li rifuzis surmeti kirason, kaj portis nur bastonon. Penda tute venkis, kaj Sigeberht, Egric kaj multaj aliaj mortis.
Egric estis sekvata de Anna, filo de Eni.
Mangana (II) hipofosfito
Mangana (II) hipofosfito aŭ mangana (II) fosfinato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la mangana (II) hidroksido kaj hipofosfita acido. Ĝi estas blanka aŭ rozkolora solidaĵo, solvebla en akvo, sed nesolvebla en etanolo. Mangana (II) hipofosfito posedas 1 manganatomon, 4 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Mangana (II) hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de manganaj derivaĵoj. Kiel ĉiuj fosfitoj, tiel hipofosfitoj posedas grandan reduktpovon.
1205
En la jaro 1205 post Kristo okazis, interalie:
Édouard Lalo
Vivo
En la sekvaj jaroj Lalo perlaboris unuavice per instruado; krome li aktivis dumtempe (1849/1850) kiel orkestromuzikisto. Ĉefe li aktivis en la ĉambromuzika sfero de Parizo (precipe kiel vjolisto en la Armigaud-kvarteto). En 1865 li edziniĝis en dua edzeco la aldistinon Julie Bernier de Maligny, kiu malfermis al li pli vastajn sociajn rondojn. Ĉ. ekde 1870 Lalo unuan fojon havis iom grandan sukceson kiel komponisto. Li aliĝis en la Société nationale de musique kaj kontaktis kun tiel gravaj muzikistoj kiel Pablo de Sarasate. En la sekvaj jaroj pliiĝis sia renomo pli kaj pli, oni pli atentis pri li ankaŭ mondskale. Lia lasta kaj samtempe plej granda sukceso estis la unua prezentado de sia opero Le Roi d'Ys en la jaro 1888. Tamen lia ega graveco klariĝis parte nur post lia morto.
Stilo
Lalo mem vidis siajn muzikajn radikojn ĉefe en la germanlingva spaco, antaŭ ĉio je Ludwig van Beethoven, Franz Schubert kaj Robert Schumann. Precipe en sia tradicia formsento ĉi tiu orientiĝo malkaŝiĝas. Tamen ankaŭ aliaj influoj estas konstateblaj en lia verkaro. Ekde ĉirkaŭ 1870 li pli kaj pli okupiĝis pri popolmuziko de diversaj landoj (Francio, Hispanio, Skandinavio, Rusio), kio stampis lian tonlingvaĵon precipe en harmonia direkto: unuflanke pro la utiligado de modaloj, aliaflanke pro la enpreno de relative aŭdacaj turnoj. Tamen la popolmuzika elemento nur malofte dominas, ĉar li aplikas ĝin pli modere. Pluaj trajtoj de la muziklingvaĵo de Lalo estas la animskua drameco de multaj el siaj verkoj, surprize diferencigita ritmaro, kiu ofte estas strukturita triolete, samkiel rimarkinde multfaceta sento por diferencaj sonkoloroj. Ĉiuj ĉi trajtoj dumvive spertis malkomprenon, oni sin detenis de Lalo kiel supozata Wagner-ano; fakte ili tamen faris lin vojpreparanto de la impresionisma muziko, kiun ekz. Claude Debussy ege ŝatis pro la kolorriĉo de liaj verkoj kaj lia progresema harmoniaro.
(131421) 2001 OL58
(131421) 2001 OL58 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell en Flagstaff (Arizono, Usono).
Kolonelo
Kolonelo estas tiu oficiro en terarmeo kaj aerarmeo, kiu rangas inter majoro kaj generalo. En multaj armeoj estas subkolonelo aŭ leŭtenanta kolonelo, kiu rangas inter majoro kaj kolonelo.
Krabpluvio
La Krabpluvio (Dromas ardeola) estas birdo rilata al vadbirdoj, sed sufiĉe diferenca por meriti sian propran familion Dromadedoj. Ties rilataro ene de la Ĥaradrioformaj estas malklara (del Hoyo et al), kaj kelkaj konsideris ĝin tre rilatan al Burinedoj aŭ al glareoloj, dum aliaj konsideris ĝin pli proksima al aŭkoj kaj al mevoj. Ĝi estas kompreneble ankaŭ la ununuran membro de la genro Dromas.
Aspekto
Tiu birdo similas al pluvio, sed ĝi havas tre longajn grizajn krurojn kaj fortikan nigran bekon similan al tiu de la ŝternoj. Ties nigroblanka plumaro kaj longkola stariga sinteno similigas ĝin kiel kruco inter avoceto kaj Ĝirafo. Ties beko estas unika inter vadbirdoj kaj speciala por manĝi krabojn. Ĝi havas parte retajn piedojn. La plumaro estas blanka escepte pri nigro en sia dorso kaj la pintaj plumoj de la flugiloj. Ili estas bruemaj birdoj, kiuj alvokas ofte kaj en la reproduktejoj kaj en la vintrejoj.
Teritorio kaj kutimaro
Ĝi estas loĝanta en marbordoj kaj insuloj de la Hinda Oceano, kie ĝi manĝas krabojn kaj aliaj etajn animalojn. Ili estas gregemaj kaj nutras sin laŭ grandaj grupoj, kaj dum nokto kaj dum mateniĝo aŭ krepusko kaj dum tago; la krepuska kaj nokta kutimaro estas pli komuna dum la reprodukta sezono. Ili reproduktiĝas ĉirkaŭ Persa Golfo, Ruĝa Maro kaj Somalio el aprilo ĝis julio kaj poste ili disiĝas tra la Hinda Oceano aŭguste tiom malproksime kiom ĝis la insuloj Andamanoj kaj Srilanko oriente kaj ĝis Tanzanio kaj Madagaskaro.
La Krabpluvio estas specio protektita de la Traktato por la konservado de Afrikeŭraziaj Migrantaj Akvobirdoj (AEWA en la angla).
Reproduktado
La Krabpluvio estas nekutima inter vadbirdoj ĉar ili nestumas en truoj en sablaj bordoj. Ĝi estas birdo kolonie reproduktanta, nestumante en kolonioj tiom grandaj kiom ĝis 1500 paroj. La ino demetas unu blankan ovon, nur eventuale du, kiu estas granda kompare kun sia korpogrando. Ankaŭ la idoj estas unikaj inter vadbirdoj pro sia nekapablo piediri kaj restado en nesto dum kelkaj tagoj post eloviĝo, la gepatroj devas manĝigi ilin. Eĉ post elnestiĝo ili ĝuas longan periodon de gepatra zorgado.
Eburborda terminalio
La eburborda terminalio (Terminalia ivorensis) (internacie konata kiel idigbo, black afara, framiré, emeri kaj diversaj aliaj nomoj) estas afrotropisa specio de arbo en la familio de la kombretacoj. Ĝi troviĝas en Kameruno, Eburbordo, Ganao, Gvineo, Liberio, Nigerio, kaj Sieraleono. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.
La ligno, uzita por konstruado, havas densecon de proksimume po 560 kg en kubometro. Kolore la ligno estas hele flav-bruna; ĝi bone sekiĝas sen multe da volumena ŝanĝo, sed ĝenerale ĝi ne estas fortika. La durameno estas daŭra. Oni uzas ĝin por konektigado kaj altkvalita meblaro.
Lasse Pöysti
Lasse PÖYSTI (1927–2009) estis finna aktoro kaj reĝisoro. Li fariĝis konata je rolo de Olli Suominen en Suomisen perhe -filmoj. Li aktoris ankaŭ en sveda lingvo. En 1950-aj jaroj li ludis en teatrejo Intimteater. En 1967–1974 li kaj lia edzino estis ĉefoj de teatrejo Lilla teatern. En 1974–1981 Lasse Pöysti atentis teatrejon Tampereen työväen teatteri kaj en 1981–1985 Dramat-on, nacian teatrejon de Svedio. En 1970-aj jaroj Pöysti ankaŭ ludis en porinfana televida programo Pikku Kakkonen lege laŭte al infanoj. Li aktoris ankaŭ en televidaj programoj kaj legis laŭte parolrolojn. Li aktoris en 40 filmoj kaj reĝisoris filmojn. Li aktoris plu en 2000-aj jaroj. Li finis la karieron en 2012. Li ricevis premiojn kiel titolo de profesoro. Ankaŭ lia filo Tom Pöysti estas konata aktoro. Pöysti ŝatis veladon. Li skribis kvar membiografiajn librojn. Pöysti loĝis en siaj lastaj jaroj en Lauttasaari en Helsinko.
Lašťany
Lašťany estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bělkovice-Lašťany. Ĝi kreas unu el du bazaj setlejunuoj de tiu ĉi municipo. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 344 adresoj. En la jaro 2011 ĉi tie daŭre vivis 1131 loĝantoj.
Lašťany estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 9,89 km2.
Historio
Lašťany estas unuafoje menciata en ls jaro 1078, kiam princo Ota I. Olomoucký donacis ĝin al nove fondita Monaĥejo Hradisko.
Naskiĝinto
Naskiĝinto el Lašťany estis Josef Bryks, soldato, aviadisto kaj partopreninto de kontraŭnazia rezistmovado.
Vu (Dek Regnoj)
Vu (吳), aludita ankaŭ kiel Huainan (淮南), Hongnong (弘農), Suda Vu (南吳), aŭ Jang Vu (楊吳), estis unu el la Dek Regnoj en sud-centra Ĉinio kiu ekzistis inter la jaroj 907 kaj 937. Ties ĉefurbo estis Jiangdu (江都) (nuntempa Jangĝoŭ en la provinco Ĝjangsuo). Ĝi estis anstataŭata de la regno nome Suda Tang en 937.
Fey VD
Fey estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 588 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Fey situas norde de la centro de la regiono Centro de Vaŭdo (en la franca lingvo Gros-de-Vaud) en la Vaŭda Mezlando, tri kilometrojn nordnordoriente de la distriktĉefurbo Echallens kaj proksimume 15 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Laŭzano. En oriento la rivero Mentue formas la komunuan limon. La komunumo konsistas el la vilaĝo Fex kaj multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,35 km², de kiuj 25,9% estas kovritaj de arbaro, 68,2% servas por agrikulturo kaj 5,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Fey limas en nordo al Pailly, en nordnordoriento al Rueyres, en nordoriento al Bercher, en oriento al Boulens, en sudoriento al Montanaire, en sudo al Montilliez, en sudokcidento al Villars-le-Terroir, kaj en nordokcidento al Vuarrens.
Trafiko
Fey situas flanke de la gravaj aŭtomobilaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas konekta vojo de Echallens al Bercher, kiu kruciĝas en la vilaĝocentro de Fey kun vojo de Peyres-Possens al Vuarrens. Pere de la mallarĝspura trama fervojlinio de Laŭzano tra Echallens al Bercher la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Fey datiĝas el la jaro 1228 kiel Fei. Dum mezepoko Fey dependis de la Senjorujo Bercher, kiu en la 12-a jarcento fariĝis havaĵo de la Baronoj de Cossonay kaj poste de diversaj aliaj senjoroj. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Fey apartenis al la Voktejo Yverdon. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
Avasarala Ramakrishna Rao
Frua vivo
Ramakrishna naskiĝis en Tuni en Orienta Godavari distrikto. Li laboris kiel instruisto pri Matematiko kaj Scienco tie antaŭ ol li fariĝis M.A. en la angla. Li doktoriĝis pri Georgo Orwell ĉe Andhra Universitato.
Literatura kariero
Ramakrishna komencis lian literaturan karieron ĉe la aĝo de 17. Li verkis pli ol 600 mallongajn rakontojn, 15 romanojn kaj kvar romanojn por infanoj. Li estis konata por sia humuro.
Krom siaj mallongaj rakontoj, li skribis nombron de unu-agaj ludadoj, kantoj kaj poemoj por All India Radio kaj literaturaj revuoj, eseoj sur matematiko kaj scienco. Ĉefaĵo de Avasarala 'Mathe-mi-ruzoj' (t.e., ruzoj solvi Matematikajn problemojn facile) estis portita regule en la revuo de la infanoj, Bala Jyothi (Telugu: బాలజ్యోతి; t.e., Lumo por infanoj), kun arĝenta jubilea kuro (eble tio signifu tio aktivis dum 25 jaroj).
Ĉe la tempo de lia morto, li estis skribanta kolumnon vokis 'Angrezi-Farita-Facila' (t.e., angloj farita facile) por eminenta Telugu tagĵurnalo. Li kontribuis regule per recenzoj de libroj kaj regule aperantaj artikoloj nomitaj Sebhashitaalu (Telugu: శభాషితాలు, vortludo sur Subhashitalu) en la Telugu eldono de India Today.
Laŭ li, lia plej kontentiga laboro estas Pekamukkalu, kompilo de la mallongaj rakontoj eldonita en diversaj revuoj dum la pasintaj 52 jaroj.
Famulo
Li priskribis sin mem en la sekvantaj kvar linioj. Kvankam li instruis la anglan, liaj verkoj estis en Telugu.  Liaj verkoj reflektis liajn kritikajn vidojn de socio kaj li elektis severajn vortojn priskribi ilin laŭ li mem. Li estis ateisto volis, ke homoj movu de 'malsaĝa fido al pragmatismo'. Liaj preferataj verkistoj estis Ranganayakamma kaj Volgo, ambaŭ Telugu virinaj verkistoj.
Premioj
Li gajnis la Andhra Pradesh Sahitya Akademian premion por lia antologio de mallongaj rakontoj Ardhamunna Kadhalu (Telugu: అర్థమున్న కథలు; t.e., Rakontoj kun signifo) en 1969. Li estis la ricevanto de “Plej Bona Verkisto en Humura” premio de Sri Potti Sriramulutu Telugu Universitato en 1994 kaj Delhi Telugu Ugadi de Akademio Puraskar en 2000. Li estis feliîgita de la Andhra Sanskriti Sangham, Chandigarh en 2000.
Morto
Li travivis kor-operacion ĉe NIMS, post kiam li evoluigis komplikaĵojn gvidanta al morto. Kiel li deziris, lia korpo estis donacita al la Osmania Kuraca Altlernejo por esploro. Li postlasis edzinon kaj filon.
Spittal an der Drau
Spittal an der Drau estas urba komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj estas la administra centro de samnoma distrikto Spittal. Fine de en la komunumo vivis.
Trafiko
Spittal estas grava trafiknodo fervoja. Pri la linio norden al Salcburgio informas Tauernbahn-muzeo en Schwarzach im Pongau.
Provinco Norda Ĥorasano
La provinco Norda Ĥorasano estas unu el tridek provincoj en la nuntempa ŝtato Irano. Ĝia administra centro estas la urbo Boĝnurdo. La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de oktobro 2006 havis  loĝantojn. Ĝi situas en la nordo de Irano kaj limas al Turkmenio.
Administra divido
La provinco konsistas el 6 distriktoj:
Perrigny-lès-Dijon
Perrigny-lès-Dijon [] estas franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi havis 1461 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Perrigny-lès-Dijon situas ses kilometrojn sude de Diĵono. Tie estas granda fervoja ranĝadstacio.
Historio
En 1448 Nicolas Rolin posedis la vilaĝon. En 1474 lia filo Guillaume Rolin ricevis en la kastelo la dukon Karlo la brava.
Vidindaĵoj
Tie estas muzeo pri la kajtoj.
La preĝejo sankta Andreo datiĝas el 1682. La tegmento de la sonorilturo estas farita per kupro.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉon (0,18 %) en 2004 kaj 3 voĉojn (0,56 %) en 2009 sed neniun en 2014.
Masaharu Kotani
Masaharu Kotani (小谷 勝治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Benzila cinamato
Cinamato de benzila estas organika komponaĵo, estero derivita el la cinamata acido kaj benzila klorido trovata en multaj specimenoj de plantoj tiaj kiaj perua kaj tolua balzamoj, sumatra kaj penanga benzoinoj kaj estas la ĉefa konstituanto de la kopaiba balzamo. Benzila cinamato uzatas kiel gustiga kaj odoriga agento.
Zviad Gamsaĥurdja
Biografio
Zviad Gamsaĥurdja naskiĝis en la ĉefurbo de Kartvelio, Tbiliso, en 1939. Li estis membro de konata kartvela familio: lia patro, la akademiano Konstantin Gamsaĥurdja (1893-1975), estis unu el la plej famaj verkistoj en la kartvela lingvo de la 20-a jarcento. Zviad estis filologo, kaj komencis labori kiel literatura tradukisto de la cirila alfabeto.
La soveta registaro estis tre nefleksebla kaj akra kontraŭ ĉia kartvela kultura esprimo ĉefe en la jardeko 1950. En 1955, Zviad Gamsaĥurdja establis sekretan junularan grupon (konata kiel Gorgasliani, reference al la antikva linio de kartvelaj reĝoj) kiu sin dediĉis al la cirkulado kaj diskonigado de malrespekto kontraŭ la homaj rajtoj. En 1956 estis arestita dum la manifestacioj en Tbiliso kontraŭ la soveta politiko rusigado, kaj denove arestata en 1958 pro disdonado de faldfolioj kaj kontraŭ-komunisma literaturo. Pro tio, li estis sendata dum ses monatoj al mensa institucio en Tbiliso, kie oni diagnozis ke li estas psikopato.
Li fariĝis tre konata 1972, dum kampanjo kontraŭ la koruptado, kiu verŝajne, okazis en la sino de la Kartvela Ortodoksa Eklezio.
Birecik
Birecik (en greka: Βίρθα kaj poste Macedonopolis aŭ Makedonopolis; latina: Birtha; en araba al-Bīrā البيرا; en kurda Bêrecûg}}, en otomana |بيره جك}), konata ankaŭ kiel Bir kaj dum la Krucmilitoj kiel Bile, estas urbo kaj distrikto de la Provinco Şanlıurfa de Turkio, ĉe la rivero Eŭfrato.
La Akvorezervejo Birecik kaj ties hidroelektra centralo estas situantaj ene de la distrikto. La romia urbo Zeŭgma estas nun subakvigita ene de la rezervejo malantaŭ la baraĵo. Famaj mozaikoj de Zeŭgma, kiaj tiu de la 'riverdio', estis portitaj al la Muzeo de Gaziantep, sed kelkaj savitaj restoj de Zeŭgma estas montrataj en Birecik.
La Norda kalvibiso iam nestumis tie kaj vintrumis en la dezertoj de Arabio, ĝis 1,000 paroj en la 1960-aj jaroj. Nun nur restas ĉirkaŭ dekduo da birdoj kaj tiuj ne plu migras sed restas protektataj la tutan jaron en Birecik.
Birecik estas ponto super la Eŭfrateo kaj utila haltejo ĉe al soxeo el Şanlıurfa al Gaziantep, kun ĉeakvaj restoracioj.
Platona solido
En geometrio, platona solido aŭ platona korpo estas konveksa regula pluredro. Estas precize kvin ĉi tiaj objektoj. Ili estas la tri-dimensiaj analogoj de du-dimensiaj konveksaj regulaj plurlateroj kaj kvar-dimensiaj konveksaj regulaj plurĉeloj.
Ecoj
Konveksa pluredro estas platona solido se kaj nur se Ĉiu platona solido povas pro tio esti priskribita per simbolo de Schläfli {p,q} kie
Ĉiu platona solido estas samtempe vertico-transitiva, latero-transitiva kaj edro-transitiva.
Dualaj pluredroj
Ĉiu el la pluredroj havas dualan pluredron, ankaŭ kiu estas platona solido, tiel ke oni povas aranĝi la kvin pluredrojn en dualajn parojn.
Se pluredro havas simbolon de Schläfli {p,q}, do ĝia duala havas la simbolon {q,p}.
Geometriaj simetriaj grupoj
La geometriaj simetriaj grupoj de platonaj solidoj estas pluredraj grupoj, kiuj estas speciala klaso de la punktaj grupoj en tri dimensioj.
Estas nur tri geometriaj simetriaj grupoj asociita kun la platonaj solidoj sed ne kvin, pro tio ke la geometria simetria grupo de ĉiu pluredro koincidas kun tiu de ĝia duala. La tri pluredraj grupoj estas: La ordoj de la pozitivaj (turnaj) grupoj, estas 12, 24 kaj 60 respektive, la ordoj estas precize duoble pli grandaj ol kvanto de lateroj de la respektivaj pluredroj. La ordoj de la plenaj geometriaj simetriaj grupoj estas duoble pli grandaj, 24, 48 kaj 120 respektive.
Kvanto de diversaj platonaj solidoj
Estas klasika rezulto ke estas nur kvin konveksaj regulaj pluredroj. Du komunaj pruvoj estas donitaj pli sube. Ambaŭ el ĉi tiuj pruvoj nur montras ke povas esti ne pli ol 5 platonaj solidoj. Tio ke ĉiuj 5 reale ekzistas estas aparta demando.
Geometria pruvo
Jena geometria pruvo estas tre simila al tiu donita de Eŭklido en la Eroj:
Topologia pruvo
Pure topologia pruvo povas esti farita uzanta nur kombina informo pri la pluredroj. La ŝlosilo estas la ekvacio pri eŭlera karakterizo Kombinante ĉi tiujn ekvaciojn rezultiĝas ekvacio Kaj do Pro tio ke L estas severe pozitiva oni devas havi na Uzanta tion ke p kaj q devas esti ne pli malgranda ol 3, troviĝas nur kvin eblecoj por {p, q}:
Geometriaj propraĵoj
Kie φ kaj ξ estas donitaj kiel:
Radiusoj, areo, volumeno
Se longo de la lateroj estas a do
Oni povas konstrui la dualan pluredron per lokigo de verticoj de la duala pluredro en centroj de edroj de la originala pluredro. La lateroj de la duala estas formataj per konektado de centroj de najbaraj edroj en la originala pluredro. Tiamaniere, kvantoj de edroj kaj verticoj estas interŝanĝitaj, kaj kvanto de lateroj restas la sama.
Pli ĝenerale, oni povas dualigi platonajn solidojn kun respekto al sfero de radiuso d samcentra kun la pluredro. La radiusoj (R, ρ, r) de solido kaj tiuj de ĝia duala (R*, ρ*, r*) estas interrilatantaj kiel Ofte estas oportune dualigi kun respekto al la mezosfero (d = ρ) pro tio ke ĝi havas la saman interrilaton al ambaŭ pluredroj. En ĉi tiu okazo pro tio ke d2 = Rr la interdualaj pluredroj havas la samajn radiuson de ĉirkaŭskribita sfero kaj radiuson de enskribita sfero, kio estas R* = R kaj r* = r.
La surfaca areo A de platona solido {p, q} estas areo de regula p-latero, multiplikita je la kvanto de edroj E: La volumeno estas komputita kiel volumeno de la piramido kies bazo estas regula p-latero kaj kies alto estas la radiuso de enskribita sfero r, multiplikita je la kvanto de edroj E:
Inter la platonaj solidoj, ĉu la dekduedro aŭ la dudekedro aspektas kiel la plej bonaj proksimumiĝoj al la sfero. La dudekedro havas la plej granda kvanton de edroj, la plej grandan duedran angulon, kaj ĝi estas la plej proksima el ĉiuj al sia enskribita sfero. La dekduedro, aliflanke, havas la plej malgrandan angulan difekton, la plej grandan vertican solidan angulon, kaj estas la plej proksima el ĉiuj al sia ĉirkaŭskribita.
Anguloj
La duedra angulo estas la ena angulo inter ĉiuj du najbaraj edroj. La duedra angulo θ de la pluredro {p,q} estas Tangento de ĝia duono estas La h estas 4, 6, 6, 10, kaj 10 por la kvaredro, kubo, okedro, dekduedro, kaj dudekedro respektive.
La angula difekto je la vertico de pluredro estas la diferenco inter sumo de la edraj anguloj je vertico kaj 2π. La difekto, δ, je ĉiu, vertico de la platona solido {p,q} estas Per la kartezia teoremo, angula difekto estas egala al 4π dividita per la kvanto de verticoj.
La 3-dimensia analoga de ebena angulo estas solida angulo. La solida angulo, Ω, je la vertico de platona solido estas Ĉi tiu sekvas de la sfera krompaga formulo por sfera plurlatero kaj tio ke la vertica figuro de la pluredro {p,q} estas regula q-latero.
Unuformaj pluredroj
Ekzistas ankaŭ la aliaj neprismaj unuformaj pluredroj, kiuj havas la samajn simetriojn kiel la platonaj solidoj.
La solidoj de Johnson estas konveksaj pluredroj kiuj havas regulajn edrojn sed ne estas unuformaj.
Kahelaroj
La tri regulaj kahelaroj de la ebeno estas proksime rilatantaj al la platonaj solidoj. Oni povas konsideri platonajn solidojn kiel regulaj kahelaroj de la sfero. Ĉi tio estas farita per projekciado de solido al samcentra sfero. La edroj projekciiĝas al regulaj sferaj plurlateroj kiu akurate kovras la sferon.
Platonaj solidoj {p,q} verigas kondiĉon 1/p + 1/q > 1/2. Regula kahelaroj de la eŭklida ebeno estas karakterizitaj per la kondiĉo 1/p + 1/q = 1/2. Estas tri eblecoj:
En simila maniero unu povas konsideri la regulajn kahelarojn de la hiperbola ebeno. Ĉi tiuj estas karakterizita la kondiĉo 1/p + 1/q < 1/2. Estas malfinia kvanto de ĉi tiaj kahelaroj.
Pli altaj dimensioj
En 4 dimensioj ekzistas 6 konveksaj regulaj plurĉeloj kaj 10 nekonveksaj regulaj plurĉeloj.
En 5 aŭ pli multaj dimensioj ekzistas nur tri specoj de konveksaj regulaj hiperpluredroj - simplaĵo, hiperkubo, kruco-hiperpluredro kaj ne ekzistas nekonveksaj regulaj hiperpluredroj.
Muskedoj
Muskedoj - en la latina-zoologia nomenklaturo Muscidae, estas unu el kvar familioj de la superfamilio Muskoedoj, Muscoidea, el la insekta subordo braĥiceroj, brachycera, kiuj neformale kutime ĉiuj nomatas "muŝoj".
La ses apartenaj biologiaj subfamilioj estas: