cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(138155) 2000 ES70
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de la Tero, ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de nia planedo. Ĝi krucas la orbiton de Marso proksime de sia suprenira nodo.
NGC 379
NGC 379 (aliaj indikoj — PGC 3966, UGC 683, IRAS01045+3215, MCG 5-3-50, 4ZW 38, ZWG 501.82, VV 193, Z 0104.5+3215, ARP 331) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
(138155) 2000 ES70
Orbito
Ĝi estas pli grave marsrenkonta:
Funebra paruo
Aspekto
Ino similas al masklo sed foje la krono (kaj same la groĝo) estas pli grizbruna kontraste apenaŭ kun la dorso, sed foje ankaŭ nigra. La subaj partoj estas pli grizaj. Junuloj estas kiel inoj sed kun pli blankaj subaj partoj kaj gorĝo grizbruna.
Disvastiĝo kaj habitato
Temas pri birdo tipa de makiso kun disaj arbustoj kaj arboj ĉefe olivarboj kaj aliaj fruktarboj. Ili vizitas kverketojn kaj pinojn disajn en terkultivejoj. Sed ankaŭ ĉe arbareroj de pinoj, olivarboj, salikoj, poploj ĉe riveroj aŭ rojoj, farmoj, vitejoj kaj parkoj. Sude de Irano ofte ĉe migdalarbaroj kaj pistakarboj. Laŭ la lando en diversaj altitudoj: de 700 al 2000 m en Peloponezo, ĝis 2100 m en Turkio, de 800 al 1000 m en nordokcidento de Irano, el 1250 al 2400 m en la montoj Zagroj kaj el 1900 al 2800 m en la provinco de Kerman.
La Funebra paruo estas endemio de la orienta Mediteraneo kaj Mezoriento. Ĝi havas 4 subspeciojn: la nomiga Lugubris en la Balkanoj, en Serbio, Rumanio, Bulgario kaj Grekio ĝis la insulo de Kreto. La raso Anatoliae en la insulo de Lesbos, en Turkio, en okcidenta Kartvelio, sudokcidenta Azerbajĝano, norda Irako kaj nordokcidenta Irano. La raso Dubius en la montoj Zagroj, okcidente de Irano. La raso Kirmanensis en la senhomaj montaroj de suda Irano, ĉefe en la provinco de Kerman. Ĉiuj tiuj rasoj estas loĝantaj, dum la raso Dubius faras mallongan vintran migradon nordoriente de Irako, en la montetoj deklive de la montoj Zagroj. Temas ĉefe pri migrado altituda ĉar la birdoj malsupreniras 600 aŭ 900 m dum vintro.
La distribuo estas malregula laŭ la regionoj: ĝenerale rara aŭ nur loka, sed disvastigata en okcidenta Turkio kaj komuna en Irano, en la provinco Kerman kaj la Montoj Zagroj. Malpliiĝas en Bulgario. Male ĵus rekoloniiĝis Transilvanion kaj la nordon de Rumanio.
Kutimaro
Ili estas malpli gregemaj ol aliaj specioj de paruoj. Ili vivas en paroj kaj foje solecaj dum vintro, sed kelkaj kuniĝas en aroj aŭtune kaj vintre, foje asocie kun aliaj paruoj. Ili serĉas nutradon en malaltaj branĉoj kaj foje surgrunde, sed tiam ili rapide revenas surbranĉe. Krome ili foje grimpas surtrunke kiel certioj kaj kaptas predojn dumfluge. Tamen ĝenerale ili estas malpli akrobataj ol plej parto de paruoj. Ili manĝas insektojn kaj grenon; ili stokas por vintro.
Reproduktado
La reproduktado okazas de marto al julio, sed depende de la regiono kaj altitudo. La nesto lokiĝas en arbotruo ĉefe de fruktarbo. Ili kavas sian propran truon profitante putriĝantaj partoj. Plej malofte la nesto situas en rokoj almenaŭ ĝis 7 m supergrunde. Ili akceptas ankaŭ artefaritajn nestojn. La internon el lano kaj vegetalaj fibroj, estas kovrita de plumoj. La ovodemetado enhavas 5 al 7 blankajn ovojn ruĝmakulitajn, kiujn nur la ino kovas dum 12 al 14 tagoj. Ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn kiuj elnestiĝoelnestiĝas post 22 tagoj. Kelkajn jarojn ĝis 20 % de la paroj faras duan ovodemetadon. En Israelo kutime faras tiun duan ovodemetadon.
Taksonomio
Kvankam ĝi estis tradicie lokita en Parus, analizoj de DNA sugestis, ke tiu genro estu disigata, kiel jam faris la American Ornithologists' Union ekzemple. Tiu specio estas parto de la grupo de paruedoj kiuj formus la genron Poecile. En Poecile tiu specio formas parton de grupo de ŝajne tre genbazaj specioj kies rilatoj ne estas certaj. Ili inkludas ankaŭ la specion de la Varia paruo kaj probable de Blankfrunta paruo (kiuj estas foje separata en Sittiparus), kaj eble tiun de Blankbrova kaj de Kaspia paruo.(Gill et al., 2005 )
Subspecioj
Tiu-ĉi specio havas kvin subspecioj:
Várzea da Roça
Várzea da Roça estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 13.786 loĝantojn en 2010.
Čermany
Čermany, hungare Csermend [ĉermend], germane Tscherman estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
Situo
Čermany situas laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Topoľčany troviĝas 16 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1257 en formo "Chermen". En 1828 vivis tie 315 homoj en 45 domoj. En 1910 loĝis en Csermend 620 homoj, (347 slovakoj, 241 germanoj, 27 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Čermany 394 homoj, (382 slovakoj, 11 germanoj, ĉeĥoj, 1 polo).
Famuloj
En la iama Csermend naskiĝis hungara detektivestro Ödön Splényi.
Citronelila izovalerato
Citronelila izovalerato aŭ citronelila izopentanato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izovalerata acido kaj citronelolo. Citronelila izovalerato estas senkolora likvaĵo kun fruktodoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Citronelila izovalerato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Citronelila izovalerato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Nacia Universitato de Salta
Ĝi estis fondita el redistribuado de la Nacia Universitato de Tukumano, ĉe instalaĵoj kiujn tiu havis en la provinco Salta.
Ĝi havas ĉirkaŭ 20.000 studentojn. Ĝi havas regionajn sidejojn en Tartagal, San Ramón de la Nueva Orán, Rosario de la Frontera kaj San José de Metán, krom la centran en Salta mem.
Piracés
Piracés [piraZES] (en aragona Pirazés​) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Hoya de Huesca (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudo de la komarko Hoya de Huesca. Ĝi estas oriente de la valo de la rivero Flumen proksime al provinca kaj komarka ĉefurbo, iom sudoriente, inter tiu rivero kaj la rivero Guatizalema. La municipa teritorio limas kun tiuj de Sesa, Tramaced kaj Albero Alto.
La loĝloko Piracés mem (453 msm) estas je 18 km sudoriente de Huesca inter Albero Alto norde kaj Grañén sude.
Historio
Plej frua mezepoka mencio estas de marto 1099 kiam la reĝo Petro la 1-a de Aragono konfirmis al la monaĥejo de Montearagón la preĝejon de “Petraselze”. Pri mezepoka gravo atestas ruinoj de iama islama kastelo.
La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Piracés akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 276 loĝantoj en 1910 ĝis 100 en 1999 kaj ĝis nunaj 95 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (migdaloj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj kaj bovoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, la ruinoj de iama kastelo kaj ekstere naturaj lokoj.
13330 Dondavis
13330 Dondavis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomia artisto Don Davis, kiu komence laboris pri iuj el la unuaj modernaj lunaj mapoj kun la United States Geological Survey. Lia atento pri detaloj estas agnoskita de liaj kompanoj artistoj. Li ankaŭ kontribuis al libroj kaj filmoj, inklude la serio Cosmos de la Public Broadcasting Service
Yvonne Rimanóczy
Yvonne Rimanóczy [ivon rimanOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rimanóczy Yvonne estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia patro estis Gyula Rimanóczy (1903), ŝiaj fratoj estis Gyula Rimanóczy (1932) kaj Jenő Rimanóczy. Yvonne Rimanóczy naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Yvonne Rimanóczy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1952. Ŝi komencis sian kostumistan karieron en la Nacia Teatro (Budapeŝto) apud Teréz Nagyajtay. Inter 1955 kaj 1985 ŝi apartenis al Teatro Déryné, poste ŝi pensiuliĝis. En tiu longa periodo ŝi laŭfoje kreis kostumojn ankaŭ al aliaj teatroj. Resume ŝi kreis 500 kostumarojn por teatraĵoj. Ŝi ricevis premion en 1964. Ŝi havis edzon, ŝi naskis filinon.
Dambenois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Achmann
Achmann estas la familia nomo de jenaj personoj:
Anna German
Anna GERMAN (Анна Евгеньевна Герман, Anna Wiktoria German-Tucholska, Anna Viktoria German) naskiĝis la 14-an de februaro 1936 en Urgenĉo, Uzbeka SSR, Sovetunio, mortis la 26-an de aŭgusto 1982 en Varsovio, Pollando estis fama germandevena kantistino kaj komponistino, kies senkomparebla talento disfloris en Pollando.
Origino
La patro Eugen Hörmann ( Евгений Фридрихович Герман [latinliterigite Jevgenij Fridrihcoviĉ German], Eugeniusz German) estis ido de germanaj enmigrintoj Hormann (la cirila transskibo - Герман, latine - German) venintaj en Rusion meze de la 17-a jarcento kaj loĝintaj en diversaj centraj partoj de la lando. Li naskiĝis en 1909 dum vojaĝo en Lodzo, kaj dum la Granda Purigo stalinisma estis pafmortigita en 1938 fare de la sekreta servo NKVD en Taŝkento, Uzbeka SSR, Sovetunio (absolvita en 1957). La gefamilianoj preferis ofte muziki kaj kanti. Eŭgeno ankaŭ ŝatis kanti kaj ludi gitaron, violonon, pianon. Reveninte en Taŝkenton li laboris kiel kontoristo. En Urgenĉo li edziĝis al Irma Martens, kies prauloj apartenis al menonanismo rifuĝintaj el okcidenta Eŭropo al Rusio. Ŝi laboris kiel instruistino de la germana lingvo.
En 1936 ŝi naskis filinon Anna kaj en 1937 filon Friedrich, kiu baldaŭ mortis.
Infanaĝo
En 1937 Anna estis ankoraŭ unujara bebo, kiam oni arestis ŝian patron Eŭgeno German. Tiam en Sovetunio okazis t.n. Granda Purigo, kiam estis malliberigitaj multaj senkulpaj personoj. Sekve de akuzo esti "germana spiono", li estis pafmortigita en 1938 en Taŝkento. Lia edzino Irma, filineto Anna kaj bopatrino Anna ne estis arestitaj kiel familianinoj de "malamiko de la patrujo", kvankam ĉi tio ofte okazis tiam, kaj nur suferis pro nesufiĉaj vivkondiĉoj. Multe malboniĝis ties stato dum la Dua mondmilito, kvankam en la azia parto de Sovetunio bataloj ne okazis.
En 1944 patrino Irma konatiĝis kun pola infanteria oficiro German Berner militinta en Pola Popola Armeo ( Armia Ludowa). Tiam okazis ties geedziĝo. La edzo multe rakontis pri siaj gefamilianoj loĝintaj en Varsovio, kien li revis alveturigi tri virinojn: Irma, Anna kaj avino Anna. Post kelkaj tagoj German Bernar revenis en fronton por plu batali. Baldaŭ la edzinon oni sciigis pri lia malapero dum batalo. Neniu el liaj kamaradoj vidis lin mortigita, tial Irma longtempe esperis, ke tiu ne pereis.
Elmigrado al Pollando
Kiel vidvino de pola oficiro Irma German-Berner kune kun filino Anna kaj patrino Anna venis en 1946 en la tute detruitan Varsovion, kie ili akceptiĝis kiel civitaninoj de ĵus aperinta Pola Respubliko. Ili ne konis la polan lingvon, tradiciojn kaj morojn de la popolo. La loka administracio veturigis ilin al Vroclavo, kie Irma trovis laborlokon de lavistino.
Dekjara Anna baldaŭ ellernis la polan lingvon kaj sukcese frekventis lernejon.
Studentaĝo
Denaske Anna havis absolutan aŭdan kapablon kaj unikan voĉon (Lirika soprano), do ŝi ŝatis kanti hejme kaj en lernejo. Tial post sukcesa fino de lernejo ŝi decidis plu studi en konservatorio kiel kantistino. Sed laŭ la patrina rekomendo ŝi komencis studi geologion. Paralele al ŝiaj studoj, ŝi restis fidela al sia plej granda hobio ekde infanaĝo: muziko kaj kantado. Sekve, Anna aliĝis al la teatro "Kalambur", kie ŝi povis aktive praktiki kaj evoluigi sian talenton. En 1962 ŝi samtempe diplomiĝis kiel geologistino kun la ora medalo kaj eltenis ekzamenon de Varsovia Kvalifika komisiono kiel estrada artistino.
Kantada kariero
Ŝi partoprenis en multaj famaj polaj festivaloj kiel Sopot kaj Opole, kie ŝi tre plaĉis al la publiko kun ŝia bela, forta, vibranta voĉo kaj ankaŭ kun ŝia sorĉa ĉarmo. Ŝia kanto "Tańczące Eurydyki" (Dancanta Eŭridika) igis sukcesojn kun la plej altaj premioj. Anna kantis en pola, rusa, angla, itala, hispana, latina kaj germana lingvoj. Ŝi kreis sian propran, tre specialan lirikan stilon, kiu estis senkomparebla kaj restas por ĉiam.
En Sovetio ŝi estis multe amata kaj iĝis tre fama ĝis nun. Estis preskaŭ neeble aĉeti la biletojn por ŝiaj koncertoj, kutime ilin oni vendis multe antaŭe. La unua granda gramofona disko kun kantoj de Anna German aperis en USSR en 1967. Entute tie oni eldonis ok ŝiajn albumojn, kiuj tuj iĝis raraĵoj post aperigo en vendejoj.
Aŭta akcidento en Italio
Bedaŭrinde en 1967 ŝia kantada sukceso estis tragike interrompita en aŭta akcidento proksime de Bolonjo, Italio, okazinta vespere pro ekdorminta ŝoforo. La ruiniĝintan aŭton oni trovis nur sekvintan matenon, en kiu apenaŭ spiris Anna German. La akcidento rezultigis malfacilajn rompojn de ŝiaj spino, ambaŭ kruroj, unu brako kaj cerboskuon.
Dek du tagnoktojn ŝi perdis konscion. Ŝi spertis kelkajn malfacilajn operaciojn kaj restis engipse kvin monatojn. Poste ŝi kvin monatojn restis senmove sen gipso enlite. Longa resaniĝo okazis en Italio kaj poste en Pollando.
Pri ĉi tiu okazaĵo Anna verkis la libron "Wróć do Sorrento?..."(Reveno al Sorrento? ...), kie ŝi rememoras kun humuro restadon en Italio.
Reveno sur scenon
Somere de 1972 okazis la longtempe atenditaj gastroloj de Anna German tra Sovetunio. La unua koncerto estis en Hermitage Ĝardeno en Moskvo, kie okazis senlacaj aplaŭdoj post fino de ĉiu kanzono.
Tiam ŝi komencis komponi siajn proprajn kantojn: ekz. "Człowieczy los" (Homa destino), "Feralna dziewczyna"(Misfortuna knabino) kaj multajn pliajn.
En 1980 Anna en Moskvo finkantis tre popularan rusan kanzonon «Когда цвели сады» (Kiam ĝardenoj floris) kaj subite eksentis akran doloron en sia gambo. Medicinistoj rekomendis seriozan kuracadon kaj operacion, sed la kantistino esperis resaniĝi per netradiciaj rimedoj.
Ŝiaj lastaj gastroloj okazis en Aŭstralio, post kio ŝia malsano (kancero) rapide progresis. Kelkaj operacioj estis sen pozitivaj rezultoj.
La 26-an de aŭgusto 1983 Anna German mortis, kiam ŝi estis 46-jara. Oni sepultis ŝin en Varsovia Evangelia Reformista tombejo.
Familio
En 1972 ŝi edziniĝis al inĝeniero Zbigniew Tucholski. Ili ambaŭ estis geadeptoj de la Sepataga Adventisma Eklezio. En 1975 ŝi naskis filon Zbigniew-Ivarr, spite al malpermesoj de kuracistoj. Por la filo ŝi komponis kaj kantis kelkajn kanzonojn: "Melodia dla synka"(Melodio por filo), "Dziękuję ci mamo" (Dankon, panjo) k.a.
Referenco
- Arthur Hörmann (onklo, frato de ŝia patro Eugen Hörmann) antaŭ sia morto finverkis la libron "Nekonata Anna German", en kiu li malkovris kaŝitajn faktojn de ŝia biografio, inkluzive ŝian germanan originon. Li mortis la 8-an de decembro 2011 en germana urbo Wittenberg, kiam li aĝis 91 jarojn. La libro estas legebla en la rusa lingvo.
Nova filmo
En 2012 kuna rusia-ukraina kompanio aperigis dekpartan biografian filmon "Anna German. Mistero de la blanka anĝelo". Ĉefrolas Joanna Moro.
Jászalsószentgyörgy
Jászalsószentgyörgy (jAsalŝosentdjordj) estas vilaĝo en meza Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Jászberény. Senco de la nomo estas jasa-malsupra-Sankta-Georgo.
Bazaj informoj
Jászalsószentgyörgy apartenas al "Jasujo", en la 13-a jarcento jasoj ricevis permeson loĝi ĉe la rivero Zagyva. La vilaĝo situas ĉe la maldekstra bordo de Zagyva. Jászalsószentgyörgy havas flankovojojn, la fervojo estas ne tro for.
Oni okupiĝas pri agraraj produktoj.
Famuloj
En Jászalsószentgyörgy naskiĝis aktoro Jenő Czakó.
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Gábor Balás
Gábor Balás d-ro (pr. bala'ĵ) estis hungara jurhistoriisto, ĵurnalisto, verkisto, tradukisto naskita en Gyergyószentmiklós la 7-an de novembro 1909 kaj mortinta en Budapeŝto la 6-an de januaro 1995.
Kariero
Li studis en Budapeŝto, Parizo kaj Berlino kaj havigis diplomon de juristo. Li estis diamantdiploma profesoro de ELTE, fondinto de Budapesti Székely Kör (Budapeŝta Sikula Rondo).
Departemento Tacna
Tacna (Aymara kaj Quechua: Taqna) estas la plej suda departemento kaj regiono en Peruo. La ĉilia armeo okupis la teritorio de la hodiaŭa Tacna Departemento dum la Milito de Pacifiko de 1885 ĝis 1929.
Politika divido
La Tacna Regiono estas disigita en kvar provincoj (provincias: provincia s, singularo: provincia), kiu estas kunmetita de 26 distriktoj (distritos, singularo: distrito).
Provincoj
La provincoj, kun iliaj ĉefurboj en parenthesis, estas:
Coronel Vivida
Coronel Vivida estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 21.692 loĝantojn en 2010.
Esperantido da Antido
Esperantido da Antido (ne konfuzigu kun Esperantido DE Antido!) estas projekto de René de Saussure proponita en 1924. Ŝanĝoj kompare kun Esperanto: finaĵoj; ch anstataŭ ŝ, riform- anstataŭ reform-, biti anstataŭ peti, kom anstataŭ kiel, ktp.
Specimeno:
Jacobina
Jacobina estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 79.247 loĝantojn en 2010.
Palaco Lánchíd
Palaco Lánchíd aŭ Palaco Széchenyi-Ĉenponto estas impona novrenesanca historia monumento en Budapeŝto, laŭ placo pri Adam Clark ĝuste ĉe Széchenyi-Ĉenponto.
Historio
Arkitekto Miklós Ybl konstruis la palacon inter 1867 kaj 1869, poste en la palaco trovis lokon oficejoj pri Ĉenponto, krome famuloj, ekzemple Ferenc Reitter. La ŝtato aĉetis ĝin en 1870, poste diversaj ŝtataj oficejoj funkciis tie ĉi. En 1920 bierejo kaj kafejo ekfunkciis en la teretaĝo. Inter 1935 kaj 1990 juĝejo funkciis en la plena palaco. En 2008 la konstruaĵo plene renoviĝis, poste restis malplena. Intertempe la placo iĝis trafika nodo, la bruo estas granda, neniu ŝatas loĝi aŭ labori en tiu cirkonstancoj. Ŝajnas, banko profitos la palacon ekde 2015.
La konstruaĵo
La duetaĝa konstruaĵo kun keloj havas 3 fasadojn (laŭ Danubo, placo kaj ĉefvojo), la kvara flanko ligiĝas al loĝdomoj. Meze interna korto troviĝas. La ĉefenirejo funkcias laŭ la ĉefvojo.
Tristelo
⁂
Tristelo aŭ asterismo ( ⁂ ) estas malofta signo komponiga el tri asteriskoj aranĝitaj laŭ izocela triangulo.
Ĝia unikoda numero estas U+2042.
Ĝi estas uzata por indiki gravan parton aŭ disigi la sub-ĉapitrojn de libro.
Pro ĝia malofteco, oni anstataŭas tristelon per vico da asteriskoj :
* * *
Holzhausen (Altmark)
Holzhausen ĝis fino de 2009 estis administra komunumo en Germanio: ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la komunumo Bismark (Altmark). La loĝloko troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 ĝi havis 116 loĝantojn.
Serĝipo
Serĝipo (portugale Sergipe [serĵipj] {IFA:sɛx.'ʒi.pi}) estas ŝtato respektive subŝtato de Brazilo, situanta en la nordorienta regiono de la lando, limigita de Alagoaso (nordokcidente) kaj Bahio (okcidente kaj sude), kaj la Atlantika oceano (oriente). Serĝipo estas la plej malgranda ŝtato de Brazilo kaj okupas 21910,3 km², areo iomete pli granda ol tiu okupata de Israelo.
Geografio
Serĝipo estas la plej malgranda ŝtato respektive subŝtato de Brazilo. 80% de ĝia teritorio estas ebenaj, ne haveblas montoj altaj pli ol 300 m. La klimato estas tropika, en plej internaj partoj ĝi estas duonseka.
Historio
En 1590 oni fondis burĝon São Cristóvão apud rivero Sergipe por garantii la posedon de la tero. Serĝipo restis preskaŭ nekonata ĝis Garcia d'Ávila, granda terposedanto, ekis la koloniadon de la regiono, en la 17-a jarcento. Komence, Serĝipo estis nur ne grava transirejo inter Pernambuko kaj Bahio. Kiam Nederlando invadis Brazilan Nordorienton Serĝipo estis okupita kaj oni disrabis la vilaĝojn de la regiono. En 1645 portugaloj rekonkeris Serĝipon.
En 1820 Serĝipo estis apartigita de provinco Bahia. En 1889 ĝi iĝis unu el la nunaj 26 subŝtato de la Brazila federacio.
Ekonomio
Serĝipo havas tipan tropikan ekonomion. Krom tropika agrikulturo (sukerkano, maizo, oranĝo,ananaso,) ankaŭ gravas mara fiŝkaptado. Serĝipo produktas nafton kaj cementon. Malpeza industrio, manartefaritaĵoj kaj turismo kompletigas la ekonomian bildon.
Kulturo
Plejparto de serĝipanoj estas mestizoj, en Serĝipo, do estas forte miksita kulturo kun eŭropaj, afrikaj kaj indiĝenaj elementoj. La ĉefa religio estas unue katolikismo kaj due protestantismo, sed kandombleo estas disvastigita en malgrandaj marbordaj komunumoj. Spiritismo ankaŭ ĉeestas en grandaj urboj.
Turismo
En Serĝipo estas tipa tropika plaĝa turismo, sed speciala aparteco estas la ŝanco, per la rivero São Francisco aŭ per ŝoseo, atingi belan kanjonon situantan en la plej norda parto de la ŝtato kaj ekkoni ĉarman pejzaĝon en duonseka parto de brazila nordoriento.
Esperanto-movado
En Serĝipo  Esperanta klubo aperis jam en 1907. Ŝtata leĝo n-ro 759, de la 31-a de oktobro 1918, permesas la nedevigan instruadon de Esperanto ĉe la Normala Lernejo kaj ĉe la duagradaj lernejoj.
Nacia Parko Aulavik
Nacia Parko Aulavik estas nacia parko sur Banksa Insulo en la Nordokcidentaj Teritorioj de Kanado. Ĝi estas konata pro sia aliro al la Rivero Thomsen, unu el la plej nordaj navigeblaj riveroj de Nordameriko. Oni povas nur fluge atingi la parkon, kaj ĝi protektas proksimume 12,274 km² da arktaj ebenaĵoj ĉe la norda parto de la insulo. Por viziti la parkon plej efike oni luu aviadilon: en 2005 estis kvar surterigejoj en la parko. NP Aulavik estas arkta dezerto kaj ofte spertas fortajn ventojn. Nur 300 mm da precipitaĵo falas en la parko jare. En la sudaj regionoj de la parko malmulte prikreskata alta ebenaĵo atingas altecon de 450 metroj super marnivelo.
La parko havas la plej altan koncentriĝon de ovibovoj de la mondo: oni taksas ke estas 68.000 ĝis 80.000 ovibovoj sur la insulo, de kiuj 20% ŝajne loĝas en la parko. Tie ankaŭ vivas la endanĝerigita karibuo de Peary kiel ankaŭ la pli multnombra karibuo "barren-ground". La lagopo kaj korako estas la solaj birdoj vivantaj tutjare en la parko, kvankam 43 apartaj birdo-specioj uzas la parkon dum parto de la jaro. La parko estas plene senarba, kaj arktaj vulpoj, brunaj lemoj, kolumaj lemoj, arktaj leporoj, kaj grizaj vulpoj vagadas sur la severa tereno. Inter la rabobirdoj en la parko estas neĝostrigoj, buteoj, girfalkoj, kaj migraj falkoj, kiuj nutras sin per la lemoj.
En Nacia Parko Aulavik estas du gravaj golfetoj, Golfeto Castel kaj Golfeto Mercy, kaj norde de ĝi estas Markolo M'Clure. Kapitano Robert M'Clure pasigis du vintrojn en Golfeto Mercy sur la ŝipo HMS Investigator kiam li serĉis la mankantan Ekspedicion Franklin inter 1850 kaj 1853. La teamo de M'Clure forlasis sian ŝipon en Golfeto Mercy kaj migris trans la marglacion en la markolo por albordiĝi en alia ŝipo, la HMS Resolute.
Batalfiŝo
Batalfiŝo (latinscience Betta) estas genro de malgrandaj, ofte koloraj, dolĉakvaj fiŝoj en la familio "Osphronemidae" (gurami). La plej populara specio de Beta estas "Betta splendens", la siama batalanta fiŝo.
Ora jarcento de Nederlando
La Ora jarcento estis periodo en la historio de Nederlando (pli-malpli la 17-a jarcento) de florado en komerco, scienco, arto kaj armea potenco (antaŭ ĉio surmare). Speciale floradis la norda parto de Nederlando (Respubliko de la Sep Unuiĝintaj Provincoj). Nederlando estis dum tiu epoko mondestra potenco.
Kelkiuj elektas, por la komenciĝo de la ora jarcento, la jaron 1602, la jaro en kiu oni fondiĝis la VOC; aliuloj elektas por tio la jaron 1609, la komenciĝo de la dekdujara armistico. Ĝis la fino de la armistico (1621) la ekonomio kreskis preskaŭ senĝene. Dum la Tridekjara Milito, kiu grandparte koincidis kun la dua fazo de la Okdekjara Milito, en kelkaj sektoroj estis stagnado, en aliaj kreskado. Post 1648 la ekonomio denove kreskis; antaŭ ĉio por la industrio venis prosperaj jaroj. Post la katastrofa jaro 1672 komenciĝis periodo de relativa ekonomia malprogreso kaj la Ora jarcento preterpasis sian apogeon. Sekvis periodo de ekonomia solidiĝo.
Pentrarto
Kvankam la Nederlanda pentrarta orepoko estas plej ofte inkludita en la ĝenerala eŭropa periodo de Baroka pentrarto, kaj ofte montras multajn el ties trajtoj, ĉefe malhavas la idealigon kaj emon al splendo tipa de plej baroka verkaro, kiel tiu de la flandraj najbaroj. Plej verkoj, kiel tiu laŭ kiuj la periodo estas plej bone konata, spegulas la tradiciojn de detalema realismo heredita el la Flandraj Primitivuloj.
Johán Valano
Johán VALANO kaj (pli neformale) Johán BALANO estas pseŭdonimoj de Claude Piron. Ili aludas la belgan devenon de Piron: valono el la Moza valo.
Sub tiu nomo aperis lia poemaro "Malmalice" (1978), kaj tuta serio da "Ĉu"-romanoj, kaj lia novelaro Ĉu rakonti novele (aperinta kiel unua verko en la Serio Stafeto).
Géza Entz (arthistoriisto)
ENTZ Géza (enc) estis hungara arthistoriisto. Li naskiĝis en Budapeŝto la 2-an de marto 1913 kaj mortis en Budapeŝto la 3-an de marto 1993.
Johán Valano
En 1982 LF-koop eldonis lian muzikan kasedon "Frandu piron", realigitan helpe de Gianfranco Molle kaj aliaj en Romo.
Suda Mato-Groso
Suda Mato-Groso (portugale Mato Grosso do Sul) estas ŝtato respektive subŝtato de Brazilo. Ĝia ĉefurbo estas Campo Grande. Aliaj gravaj urboj estas interalie Dourados kaj Naviraí.
La subxtato apartenas al la administra centro-okcidenta regiono de Brazilo. Najbaras en horloĝa direkto la aliaj ŝtatoj Mato-Groso (norde), Gojaso (nordokcidente), Minas-Ĝerajso (mallarĝa limo okcidente), San-Paŭlio (okcidente), Paranao (sudokcidente), kaj plu la najbaraj ŝtatoj Paragvajo (sudoriente) kaj Bolivio (nordoriente).
Listo de insuloj de Francio
Listo de insuloj de Francio.
Laŭ surfaco
Tiu tabelo arigas la insulojn de Francio kun pli ol 100 km², malkreske ordigitajn.
KOI
Pri la aliaj signifoj de KOI rigardu en KOI (apartigilo).
KOI (de la rusa "Код Обмена Информацией", "kodo por interŝanĝo de informo") estas signara kodo por prezenti en komputilo literojn de iuj lingvoj kaj aliajn signojn.
KOI7 (aŭ KOI-7) uzas 7 bitojn por ĉiu signo.
Ĉiuj variantoj de KOI8 (aŭ KOI-8) uzas 8 bitojn por ĉiu signo.
Tabeloj de la kodo
Deksesumaj nombroj sub la literoj estas kodoj de la signoj laŭ Unikodo.
Por ĉiuj variantoj krom KOI8-R estas montrita nur diferenco de KOI8-R.
Ramlösa
Ramlösa estas marko de karbonata mineralakvo de fonto en Ramlösa Brunnspark, en Helsingborg, Svedio. Ramlösa ekis en la jaro 1707.
Ramlösa estas tre komuna en norda Eŭropo kaj estas konsiderata altkvalita mineralakvo. Ramlösa estas populara eĉ ekstere de Skandinavio kaj la akvo eksportiĝas tiel malproksime kiel al Nov-Zelando.
Svedaj reklamoj por Ramlösa antaŭe havis voĉumon de aktoro Stellan Skarsgård.
Gary Davis
Gary DAVIS, Reverend Gary Davis, ankaŭ Blind Gary Davis (denaske Gary D. Davis, 30a de Aprilo, 1896 – 5a de Majo, 1972), estis kantisto de bluso kaj gospelo kiu estis virtuozo per banĝo, gitaro kaj harmoniko. Lia fingropinĉa gitarstilo influis multajn aliajn artistojn. Li influis ekzemple super Bob Dylan, Grateful Dead, kaj aliaj.
Courtefontaine (Doubs)
Courtefontaine estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Inuktituta brajlo
Inuktituta brajlo estas proponita brajla alfabeto por la inuktituta lingvo, surbaze de la inuktituta silabaro. Ĝi estas vera alfabeto, malkiel la silabaro, kun apartaj literoj por la konsonantoj kaj vokaloj. Vokaloj estas skribataj antaŭ la konsonantoj, kvankam la vokaloj sekvas la konsonantojn en parolado. Ĝi estis eldonita en 2012 de Tamara Kearney, manaĝero de Braille Research and Development ĉe la Commonwealth Braille and Talking Book Cooperative. La libro ᐃᓕᐊᕐᔪᒃ ᓇᓄᕐᓗ (La orfo kaj la blanka urso) estis la unua (kaj eble nura) verko transskribita en inuktituta brajlo.
Ekzemplo
Jen ekzempla teksto, unue en brajlo, poste en la silabaro kaj poste la transskribo.
Namakva kolombo
La Namakva kolombo aŭ Kaba enado (Oena capensis) estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj (Columbidae) en la ordo de Kolomboformaj (Columbiformes). Ĝi estas la ununura specio de ties genro Enado (Oena).
Disvastiĝo
Temas pri disvastigita specio loĝanta en Afriko sude de la Sahara Dezerto kaj en Madagaskaro. Ties teritorio etendiĝas ankaŭ ĝis la Arabia duoninsulo kaj suda Israelo kaj Jordanio.
Aspekto
La Namakva kolombo estas eta kolombo de grandeco kiel de Pasero, plej ofte ĉirkaŭ 22 cm longa kun enverguro de 28–33 cm kaj pezo de 40 g. Ĝi havas tre longan nigran pintoforman voston, kaj ties grando kaj formo sugestis komparon kun la melopsitako. La plumaro estas ĉefe griza escepte la blanka ventro kaj avelkoloraj unuaj flugilplumoj videblaj dumfluge.
Plenkreskula masklo havas nigrajn vizaĝon, gorĝon kaj bruston, kaj flavruĝan bekon. Plenkreskula ino malhavas nigron kaj havas grizan bekon kun ruĝa bazo. Junuloj estas malhelaj en flugiloj kaj ŝultroj kaj krome ili similaspektas kun inoj.
Kutimoj
Kabaj enadoj troviĝas proksime de dezertoj kun akacioj kaj arbustoj. Ili flugas malalte, rapide, kun markita flugilfrapado. Ili konstruas neston el bastonetoj en arbusto, kie la ino demetas du blankajn ovojn, kiuj estas kovotaj de la ino dum 16 tagoj.
La kanto estas mallaŭta, mallonga, duobla huu, pli laŭta en la pli longa dua noto hu-huu, ĝemema kaj ofte repetita.
La Kaba enado estas tre surterema kaj kutime manĝas sur malferma grundo kaj vojoflankoj. La manĝo estas preskaŭ nur etaj semoj kiel de herboj, junkoj kaj aliaj plantetoj.
Departemento Ucayali
Ucayali estas enlanda departemento kaj regiono de Peruo. Troviĝita en la amazona arbaro, ties nomo estas derivita de la Ucayali Rivero. Ties ĉefurbo estas la urbo de Pucallpa. Ĝi estas la dua plej granda departemento en Peruo, post Loreto.
Namakva kolombo
Kutimoj
Ili ne estas tre gregemaj kaj estas kutime solecaj aŭ en paroj, sed ili povas formi grandajn arojn ĉe akvejoj.
Subspecioj
Laŭ Alan P. Peterson ekzistas du subspecioj:
Departemento Ucayali
Provincoj
La provincoj, kun iliaj ĉefurboj en parentheses, estas:
Heliotropo (mineralo)
Heliotropo (de la greka Ἥλιος „suno“ kaj τροπή „turno“, do „sunturnanto“) estas variaĵo de ĥalcedono.
Heliotrop havas hel- ĝis malhelverdan koloron kun ruĝaj enŝprucomakuloj. La verdon kaŭzas enaĵoj de amfibolo, la ruĝajn makuletojn feroksido. Gravaj trovejoj estas interalie en Aŭstralio, Brazilo, Ĉinujo, Barato kaj Usono. Ekzistas ankaŭ malfermejo de la ŝtono sur la insulo Rùm en Skotujo. Pro sia vigla koloreco heliotropo estas avidata gemo. Laŭ mezepoka eklezia kompreno oni diris pri la ŝatono, ke ĝi enhavas sangogutojn de Kristo.
William Renshaw
(naskiĝis la 3-am de januaro 1861, mortis la 12-an de aŭgusto 1904) estis brita tenisisto aktiva dum la malfrua 19-a jarcento, kiu estis vicigita la pinta monda tenisisto Li gajnis dek du aparte gravajn titolojn dum sia kariero, el la kvar pintaj tenisturniroj, nomataj Granda Ŝlemo.
Coronel Domingos Soares
Coronel Domingos Soares estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 7.238 loĝantojn en 2010.
William Renshaw
Dekstramanulo, li estis konata pro sia potenco kaj teknika kapablo, kiuj metis lin ekster konkurenco tiutempe. Renshaw partumis la ĉiaman viran rekordon de sep Wimbledon-venkoj kun usonano Pete Sampras ĝis 2017 kiam Roger Federer gajnis sian okan titolon. Liaj ses sinsekvaj unuopaj titoloj (1881–86) en tiu turniro estas ĉiama rekordo. Aldone li gajnis la duoblan titolon kvin fojojn kune kun sia ĝemela frato Ernest. William Renshaw estis la unua prezidanto de la brita Lawn Tennis Association (LTA, "asocio de teniso sur herbeja grundo").
Białogard
Białogard (germane: Belgard, kaŝube: Biôłogarda, Biôłgard, Belgrod 1124, Belegarde 1159, Belegarde 1176, Belegarda 1194, Belgard 1229, Bjêłôgarda, Biôłogarda, Biôłgard, latine: civitas Albam, Gallus Anonymus) estas urbo en la administra provinco (historie vojevodio) Okcidenta Pomerio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Białogard. Fine de en la urbo vivis.
<!-- Publikigeblas post (plena!) traduko al Esperanto:
Historio de Białogard en Mezepoko
Białogard tio estas unu el la plej malnovaj burgoj en Pomerio. Jak wynika z badań archeologicznych, grodzisko białogardzkie w widłach Parsęty i Leśnicy powstało już w VIII wieku. Pierwotnie było to osiedle obronne skupiające około 70 mieszkańców, następnie w IX-X wieku gród plemienny, w XI wieku gród piastowski, a na początku XII wieku gród książęcy. Restis malmultaj memoraĵoj ligitaj kun historio de la urbo, kiam tiu regionoj estis sub la regado de la unua pola princo Mjeŝko la 1-a kaj la unua pola reĝo Boleslao la 1-a, nomata "la Brava". W umocnieniach obronnych grodu w Białogardzie odkryto jedynie ślady typowych dla Polan konstrukcji hakowych. We wczesnym średniowieczu podstawowymi dziedzinami gospodarki w tym regionie były rolnictwo, hodowla, rybołówstwo i myślistwo. Przez ziemię białogardzką prowadziły ważne szlaki handlowe. Jeden biegnący z Kołobrzegu przez Białogard na południe, a także drugi - trakt handlowy krajów nadbałtyckich, łączący Pomorze Gdańskie z krajami Europy Zachodniej. Korzystne położenie, warunki glebowe oraz klimatyczne przyczyniły się do rozwoju miasta. La burgo estis akirita dufoje en la jaroj 1102 kaj 1107 roku fare de pola reganto Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa. W 1124 roku przez kilka dni przebywał w grodzie episkopo Otto el Bambergo. W 1289 roku władał nim princo Przybysław. Dek jaroj poste la 2an de aŭgusto 1299 princo Bogusław la 4-a donis al la urbo la lokigan privilegion laŭ la leĝo de Lubeko. Na XIV wiek przypada wzrost znaczenia miasta w życiu gospodarczym de Okcidenta Pomerio. W roku 1307 nadano miastu prawo składu na wszystkie towary. W pierwszej połowie XIV wieku miasto otoczono ceglanym murem. Dum tiu tempo estis konstruita ankaŭ preĝejo kaj urbodomo ambaŭ en la centro de urboplaco.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Białogard de la 16-a jc ĝis la 19-a jc
Post la unuiĝo de la Okcidenta Pomerio fare de Bogusław la 10-a, fine de la 15a jc kaj dum la tita 16a jc estis tie relative paca pariodo. Rozwijało się rzemiosło i handel, a bogaci rzemieślnicy zaczęli skupiać się w cechach. Dum la Tridekjara Milito (1618-1648) przetaczające się przez Białogard oddziały wojsk cesarskich i szwedzkich wielokrotnie plądrowały miasto. Zniszczenia wojenne, głód i zaraza spowodowały masowe ucieczki najuboższej, przeważnie słowiańskiej ludności do Polski. Bezpotomny zgon księcia Bogusława XIV, ostatniego z rodu Gryfitów (w 1637 roku) i przejście Ziemi Białogardzkiej na mocy traktatu w Osnabrück pod panowanie Brandenburgii (1653 rok) stały się przyczyną napływu szlachty i urzędników brandenburskich, co wiązało się z postępującą germanizacją. Dum la Sepjara Milito (1756-1763) Białogard, kaj la tuta Pomerio, była przedmiotem walk i przetargów wojsk szwedzkich i pruskich. Wojna ta, oraz wojny napoleońskie spowodowały kolejne spustoszenia i regres rozwojowy. Tuż po wojnie, w roku 1765, miał miejsce jeden z największych pożarów miasta, który całkowicie zniszczył centrum i przedmieścia. Wiek XIX przyniósł miastu gwałtowny rozwój techniki. 20 listopada 1858 roku uruchomiono kolej parową z Białogardu do Koszalina, a już w roku następnym białogardzki dworzec kolejowy stał się punktem węzłowym. Okazis tiam disvolvo de industrio, ĉefe produktejo (fabriko) pri la manĝaĵoj kaj produktoj agrikultur-arbaraj.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Historio de Białogard dum la 20-a jc
Malgraŭ la konstanta ekonomia disvolvo parto de la loĝantoj decidis elmigradi. W latach 1859-1867 mieszkańcy powiatu białogardzkiego emigrowali do Ameryki Północnej. Kolejna fala emigracji do obu Ameryk, oraz zachodnich i północno-zachodnich uprzemysłowionych krajów niemieckich wystąpiła w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XIX wieku. Proces wyludniania trwał nieprzerwanie do I wojny światowej, w wyniku której liczba ludności w powiecie zmalała jeszcze bardziej. Sytuacja ta zmieniła się dopiero po zakończeniu wojny, kiedy to nastąpił napływ ludności z ziem oddanych Polsce. W czasie II wojny światowej na terenie miasta i w jego okolicach znajdowały się obozy dla robotników przymusowych i jeńców wojennych. Białogard został zdobyty w dniu 5 marca 1945 roku przez oddziały złożone z Rosjan i Polaków. Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon).
Po wojnie Białogard stał się siedzibą powiatu. Ĝis la naŭdekaj jaroj de la 20a jc en la urbo estis la kazernoj de la sovetia armeo.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk)
Bibliografio
-->
Beynat
La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
situas en kampara, maldense loĝata pejzaĝo en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. La komunumo troviĝas en la geografia baseno de Brive-la-Gaillarde, en la sudokcidenta parto de la departemento.
La vilaĝo estas trafluata de la rivero Rouanne.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Beynat antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Kefenrod
Kefenrod - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wetterau de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
10700 Juanangelviera
10700 Juanangelviera estas tre malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la urugvaja amatora astronomo Juan Angel Viera (1925–2012), instriusto pri astronomio en duagrada lernejo kaj komunikisto. Li estis Honora Prezideto kaj kun-fondinto de la Asociación de Aficionados a la Astronomía.
Horné Chlebany
Situo
Horné Chlebany situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Topoľčany-Partizanske. Nur rojo dividas la vilaĝon de Rajčany. Topoľčany troviĝas 7 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1328 en formo "Halban". En 1828 vivis tie 120 homoj en 17 domoj. En 1910 loĝis en Felsőhelbény 230 homoj, (208 slovakoj, 20 hungaroj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1950 kolĥozo formiĝis. En 2001 loĝis en Horné Chlebany 352 homoj, (escepte 6 ĉiuj 382 slovakoj).
(13331) 1998 SU52
(13331) 1998 SU52 estas malrapide rotacianta troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
9720 Ulfbirgitta
9720 Ulfbirgitta estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ulf kaj Birgitta Heyman, geamikoj de la malkovrinto kaj de ties edzino. La nomo estis donita por celebri la naskodaton de Ulf Heyman.
Bolivar (pariza metrostacio)
Bolivar [bɔlivaʁ] estas stacio sur linio 7bis de la Metroo de Parizo situanta en la 19-a arondismento de Parizo.
Stacio
Ĝi omaĝas al politikisto Simón Bolívar kromnomita "El Libertador" (1783-1830), sudamerika generalo kaj ŝtatestro, ĉefa gvidanto en la lukto por sendependigo de Sudameriko kontraŭ Hispanio.
Dum la Unua mondmilito, la stacio, kiel ĉiuj aliaj profundaj stacioj, fariĝis ŝirmejo kontraŭ aviadilaj atakoj.
Alirejoj
La stacio disponas pri unusola alirejo situanta ĉe angulo de Avenuo Secrétan kaj Avenuo Simon-Bolivar.
Eunice
Eunice estas nomo el la greka, signifante Justa venko.
Eunice estas nomo de du komunumoj en Usono:
Eunice estas genro de la poliĥeta vermo:
Dekana Preĝejo de Sankta Maria Magdalena
La Dekana Preĝejo de Sankta Maria Magdalena en Karlovy Vary estas unu el la plej valoraj kaj elstaraj memorindaĵoj de kulmina baroko en Bohemio.
Ĝi estis konstruita laŭ projekto de elstara praga arkitekto Kilian Ignaz Dientzenhofer. (Origine sur tiu ĉi loko staris gotika preĝejeto el la jaro 1485, kiu forbrulis dum brulkatastrofo en la jaro 1604). Iniciatinto de la nova grandioza preĝejo estis imperiestro Karolo la 6-a, kiu vizitis la urbon Karlovy Vary en la jaro 1721 kaj donacis mil dukatojn por la nova preĝejo al grandmajstro de la ordeno de Kruckavaliroj "kun ruĝa stelo", kiu poste konstruadon organizis. La unuan bazan ŝtonon oni metis en la jaro 1732 kaj jam en la jaro 1736 (t.e. post kvar jaroj) la preĝejo estis finkonstruita. Sed internan ekipaĵon oni kompletigis ankoraŭ dum la unua duono de la 18-a jarcento. La navo havas formon de elipso - la fronto direktas al Foirejo (tržiště). Paro de turoj kun bulbaj kaskoj estas tre efika. La turoj estas simetrie lokitaj kaj inter ili estas geometrie farite stuka ornam-aĵo kun karakterizaj signoj de baroka stilo. (En la keloj estas videblaj dikaj tavoloj de termofonta ŝtono aragonito)
Interioro
En bela interioro estas valora altara bildo de E. Dollhopf, poste sekva altara bildo, kiu montras Marian Magdalenan (de Josef Kramolín), du gotikaj statuoj montrantaj Madonon kaj altaraj skupltaĵoj de J. Eberl.
Oldřich Nový
Oldřich NOVÝ (7-an de aŭgusto 1899 – 15-an de marto 1983) estis eminenta ĉeĥa aktoro.
Oni tradicias, ke Oldřich Nový elkreskis en Brno, sed tio estas eraro. Tio estis pragano mamnutrigita de Vultavo, eĉ ĉi tie, kiam li flankenmetis metiateston de tipografisto, li komencis kiel amatoro, kabaretisto kaj ĥoristo. Nur post la unua mondmilito li foriris ĝis Ostrava kaj poste ĝis Brno, kie li agadis plenajn dek tri jarojn (1922 – 1935) kiel aktoro, reĝisoro kaj operestro. Unuafoje li renkontiĝis kun muta filmo, sed tio estis nenio por aktoro de lia stilo. Nur post dek du jaroj venis lia tempo, sed filmistoj konsideris lin de komence nur kiel opereta komiko kaj kantisto, kaj tial filmoj, en kiuj li rolis, ne respondis al lia talento kaj ili estis por li nur kolektado de spertoj.
Malkovrinto de Oldřich Nový estis aktoro Hugo Haas, kiu konfidis al li rolon en filmo Kamelo tra kudril-orelo. Kaj tuj poste Martin Frič konstruis sur lia komedia talento komedion Advokatino Věra. Nový poste rolas en filmoj, kie li prezentas diversspecajn personojn. Tia ĉi estas ankaŭ implikaĵo de lia plej sukcesa filmo, konversacia komedio Kristiano (kun Adina Mandlová kaj Nataša Gollová), kie li kreis du tute kontraŭajn karakterojn – malgranda oficisteto de vojaĝagentejo de tempo al tempo enkorpiĝas en elegantan mondulon. Kristiano estis komedio de eŭropa formato kaj Oldřich Nový fariĝis „ĉeĥa Chevaliero“. Samtempe tio estis komenco de sukcesa kunlaborado de geopo Nový – Gollová, kiu poste daŭrigis en tri pluaj filmoj (Evo faras stultaĵojn, Aminda homo, Hotelo Blua stelo). Nový post tiu ĉi sukcesa serio de inteligentaj komedioj, kiun plenigis filmo Valentino Bonkorulo, staris en kulmino de ŝatateco de spektantoj. Similajn sukcesojn li festis ankaŭ sur scenejo, kie li pripensite evoluigis ĝenron de moderna muzika teatro.
La milito tre tuŝis lin, arte kaj persone. Nový al fino de la milito propravole sekvis sian edzinon ĝis juda geto en Terezín kaj li rekte endanĝerigis sian vivon. Post la liberigo atendis lin, bedaŭrinde, jam nur unu granda filma rolo – nobla milionulo en parodio Ŝirmatino de ŝtelĉasisto. Filmoj, en kiuj li rolis en pli malfruaj jaroj, estas nur dekokto de liaj antaŭaj komedioj.
2315 Ĉeĥoslovakio
2315 Ĉeĥoslovakio estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Oldřich Nový
Oldřich Nový estis aktoro, kiu kapablis disdoni varmigajn rideton kaj pacon. Komune kun Vlasta Burian, Jiří Voskovec, Jan Werich kaj Hugo Haas li havas la plej grandan kvoton en evoluo de la ĉeĥa filma komedio.
2315 Ĉeĥoslovakio
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la tiam unuigita lando de sia malkovrinto: Ĉeĥoslovakio.
Llanwrtyd Wells
Llanwrtyd Wells (angle; kimre simple Llanwrtyd) estas vilaĝo en la paroĥo de Llanwrtyd en Powys, en la tradicia distrikto de Brecknockshire, meza Kimrio, situante ĉe rivero Irfon. La komunumo havas la loĝantaron de 601 personoj (2001).
Llanwrtyd Wells estiĝis, kreskis kiel kuracakva loko danke al la fonto Ffynnon Ddrewllyd ("stinka puto"), kiu ankoraŭ ekzistas. La komunumo estas konata kiel eisteddfod-loko (kimria literatura ktp. festivalo) kaj kiel loko de la jara Monda Torfomarĉa Akvopipa Ĉampionado kaj la jara Maratono inter Homo kaj Ĉevalo.
Bhimbetka
Rokaj kaŝejoj en Bhimbetka estas arkeologia trovejo en Barato en la centra ŝtato Madhja-Pradeŝo. Troviĝas ĉi tie kvanto de rokaj kaŝejoj, kiuj estas ornamitaj de kvanto da surmuraj pentraĵoj, kies deveno tuŝas ĝis ŝtonepoko. La aĝo de la pentraĵoj estas taksata preskaŭ je 9000 jaroj, kio vicigas ilin al la plej aĝaj en la mondo. Ekde la jaro 2003 ili estas parto de monda heredaĵo.
Ĥaranao
La Ĥarano aŭ Ĥaranao (jarana) estas multaj kordinstrumentoj de Meksiko. Ĉiuj tipoj estas specoj de gitaroj.
Ĥaroĉa ĥarano
Ĥaroĉa ĥarano (jarana jarocha) havas ok kordojn en kvin kordoĥoroj. La tonoj estas G3, C4 C4, E4 E3, A3 A3, G3.
Teksaĵo
Teksaĵo estas teksita objekto, ŝtofo, plej ofte el tekstilaĵoj. Ĝi estas i.a. bazmaterialo por vestoj, kovraĵoj, tapiŝoj ktp.. Por materialo oni povas uzi diversajn fibrojn el naturo (plantoj, bestoj), sed ĝi povas esti produktita parte eĉ el metalo (ekz. reĝaj vestoj enhavis ofte orajn fadenojn) aŭ vitro el kiu oni produktas vitrofibron).