cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Immanuel Kant
Kritikismo
La metodo ĉi-okaze utiligita por kritiki aŭ analizi la racion pere de la racio mem, por ke estu malkovritaj la limoj kaj oni povu juĝi pravigitaj aŭ nepravigitaj iuj el la principoj kiujn ĝi kutimas afirmi, estas ĝuste la kritikismo. Kritikismo, fakte, estis difinita ankaŭ filozofio de la limo, ĉar ĝi emas limigi aŭ ĉirkaŭlimigi la eblojn de la homa scio, spite ke ĝi sukcesas nur albordiĝi al sciformoj pli certaj. Kritikismo, lastcele, estas analizo pri la homa racio, kiu fariĝas samtempe juĝisto kaj akuzito en la provo malkovri kion ĝi reale sukcesas scii kaj aserti kun certeco.
La plej fama filozofa elstarulo de tiu filozofia fluo estas Immanuel Kant, kiu uzis la metaforon de kolombo por ilustri kiel, laŭ lia vidpunkto, la limoj altruditaj al la intelekto estas reale konstituantoj de la eblon mem moviĝi kaj scii:
Granda Monaĥejo
La Granda Monaĥejo (germane: Grossmünster) estas monaĥejo kun preĝejo en la centro de Zuriko. Ĝiaj du kupolaj turoj karakterizas la bildon de la urbo kaj kune kun la Universitato de Zuriko kaj la lago estas la plej fotataj poŝtkarto-motivoj de Zuriko. La Granda Monaĥejo estis la centro de la reformacio de Zvinglo ek de 1520.
Legendo pri la konstruo
Laŭ la legendo Karolo la Granda dum ĉaso sekvis belan cervon de Aachen ĝis Zuriko, kie la cervo kliniĝis antaŭ la tombejo de la kristanaj martiroj Petro, Felikso kaj Eksuperacio. Laŭ dire ili en la tria jarcento estis senkapigitaj en Zuriko kaj poste levis siajn dehakitajn kapojn kaj marŝis sur la placo, kie hodiaŭ staras la Granda Monaĥejo. Karolo la Granda, tiel malkovrinte la tombejojn de la sanktuloj deklaris, ke estas la volo de Dio, ke li konstruu ĉi-tie por ili preĝejon.
Provostejo Felikso kaj Regula
En mezepoko la provostejo konsistis el 24 ĥorsinjoroj kaj 32 kaplanoj kaj estis krom al Katedralo de Konstanco la plej grava konvento en la historio episkopejo Konstanco. La gvidanto de la konvento estis provosto, kiun la konvento pro siaj privilegioj same kiel la pastoron rajtis mem elekti. Kiel imperia konvento la Granda Monaĥejo posedis ĉirkaŭ Zuriko multajn bienojn kaj enspezfontojn. Albisrieden, Schwamendingen, Fluntern, Höngg kaj Meilen estis ĝiaj plej gravaj havaĵoj.
Konstruhistorio
Pri la unua prakonstruaĵoj de la Granda Monaĥejo ekzistas nur supozoj. Arkeologiaj trovaĵoj indikas, ke en romia epoko, sur la loko de la Granda Monaĥejo troviĝis tombkampo. Supozeble tie ekzistis malgranda memorejo kaj konvento por la gastigado de pilgrimantoj. En la jaro 870 la konvento estis grandigita de Karlo la dika al sinjorkonvento. La Granda Monaĥejo formis kiel tombpreĝejo, la Akvopreĝejo, kie estis martiriigitaj Felikso kaj Regula, kaj la Virina Monaĥejo aliflanke de la Limato, kie estis konservitaj la plej gravaj relikvoj de la sanktuloj, procesio-vojon.
Restaĵoj de prakonsturaĵo de la hodiaŭa preĝoj estis malokovritaj okaze de renovigaj laboroj en la tridekaj jaroj kaj hodiaŭ videbla en la kripto sub la nuna preĝejo de la Granda Monaĥejo. La hodiaŭ ankoraŭ ekzistanta preĝejo estis ekkonstruita en la jaro 1100 kaj finkonstruita en 1220. La antaŭa preĝejo dum la laboroj paralele estis malkonstruita. La konstruado okazis en ses etapoj, dum kiuj oni deiris de la origina konstruplano adaptante novajn arkitekturajn tendencojn. Ankaŭ post la finkonstruo konstante okazis transformoj interne kaj ekstere ĝis hodiaŭ. La du turoj estis samniveligitaj nur inter 1487 kaj 1492 kaj ricevis piramidajn pintojn, je iniciativo de la tiama urbestro Hans Waldmann. La tegementtureto en sia hodiaŭ formo estis finkonstruita en 1498.
La germansvisa reformacio startis en la Granda Monaĥeo per la iniciativo de la tiama pastoro Zvinglo (Huldrych Zwingli), kiu predikis en la monaĥeja preĝejo ek de 1519. Je iniciativo de Zvingo en la jaro 1524 la altarbildoj estis ĵetitaj el la preĝejo kaj detruitaj.
1763 fulmo detruis la sonorilturon. Tiam oni metis en la jaro 1770 platan terason kun balustrado sur la turojn. Inter 1781 kaj 1787 estis konstruitaj la novaj karakterizaj kupolturpintoj per la arkitektoj Johann Caspar Vögeli kaj Johannes Haggenmiller.
Sonoriloj
En la nordturo troviĝas kvarvoĉa sonorilaro, kiu estis gisita de Jakob Keller en la jaro 1889. La sonorilojn oni sonorigas ĉiutage je la 11-a kaj 18-a (vintre 17.30) por voki al preĝado. La sonoriloj de la Granda Monaĥejo estas ekzakte agorditaj kun la sonorilaroj de la ceteraj urbaj preĝejoj, tiel ke la sonardo de Zuriko estas impresa evento ĉiu-tage.
Pokryváč
Pokryváč (hungare Pokrivács [pokrivAĉ]) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Joseph Gallieni
Joseph Gallieni (naskiĝis en Saint-Béat, mortis  en Versailles) estis franca milita ĉefo de la francaj kolonioj kaj de la Unua mondmilito.
Pokryváč
Situo
Pokryváč situas laŭ traira flankovojo. Dolný Kubín troviĝas je 8 km.
Joseph Gallieni
Biografio
Li studis en la fama Prytanée national militaire de La Flèche, kaj poste en la milita akademio École spéciale militaire de Saint-Cyr, iĝante sub-leŭtenanto post batalado en la Francia-Prusia Milito (1870-1871). Li estis promociita al leŭtenanto en 1873 kaj kapitano en 1878.
Pokryváč
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1593 en formo "Rastoczna", sed post 5 jaroj aperis "Pokrywacz", kiel preskaŭ la nuna formo. En 1715 oni komputis tie 160 loĝantojn. En 1778 302 vilaĝanoj loĝis tie, en 1828 302 vilaĝanoj loĝis en 51 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Pokrivács 203 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Dolný Kubín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1933 ĉiuj domoj forbrulis pro incendio. En 2001 vivis en Pokryváč 193 homoj, (ĉiuj slovakoj).
Joseph Gallieni
Biografio
Post servado en franca transmara departemento Martiniko, Gallieni iĝis guberniestro de Franca Sudano, kie li sukcesis ĉesigi ribelon de loka popolo gviditan de Mahmadu Lamine. De 1892 ĝis 1896 li deĵoris en Franca Hindoĉinio komandante la duan militan divizion, antaŭ ol esti ekspedita al Madagaskaro. Tie li denove sukcesis ĉesigi ribelon, ĉifoje faritan de loka monarkio. Li estis guberniestro de Madagaskaro ĝis 1905, kie li plifirmigis sian bildon de justa kaj honesta reganto.
COO
La vorto havas plurajn signifojn:
Joseph Gallieni
Biografio
Gallieni retiriĝis de la armeo en aprilo 1914 sed estis revokita en aŭgusto por helpi en la defendo de Parizo dum la Batalo de la Marno.
Joseph Gallieni mortis en majo 1916 kaj ricevis la titolon de Marŝalo de Francio kiel postmortan omaĝon.
Nemesborzova
Situo
Nemesborzova situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Fehérgyarmat troviĝas 11, Csenger 22, Mátészalka 29 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1181. Tiutempe la kampoj apartenis al la familio Borzovay. Post 1526 rabistoj, en 1662 solduloj de fortikaĵo de Szatmár disrabis la vilaĝon. Poste remparo konstruiĝis por defendi la komunumon. Vilaĝservoj estas migra poŝto kaj la municipa administrado.
Hunzenschwil
Pri la komunumo
Hunzenschwil estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 3008 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Hunzenschwil situas sur ebenaĵo inter la Surovalo en okcidento kaj la valo Seetal en oriento. La komunumo konsistas el la du partoj Unterdorf kaj Oberdorf, kiuj intertempe komplete kunkreskis.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,26 km², de kiuj 0,80 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,34 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 545 m s.m. sur la kulmino de la moto Lotten, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 395 m s.m. ĉe la norda komunumlimo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hunzenschwil limas en nordo al Rupperswil, en oriento al Schafisheim, en sudo al Gränichen, kaj en okcidento al Suhr.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per stacidomo de la Svisaj Federaciaj Fervojoj ĉe la trajnlinio de Zofingo al Lencburgo kaj ankaŭ per la buslinio de Rupperswil al Lencburgo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hunzenschwil datiĝas el la jaro 1101 kiel Hintziswil.
En mezepoko en Hunzenschwil une regis la Grafoj de Lencburgo, ek de 1173 ka Kiburgoj, kaj fine ek de 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis unue al la Senjoroj de Hunzenschwil kaj post ties formorto ek de la komenco de la 14-a jarcento al la Senjoroj de Hallwyl.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Hunzenschwil fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.
Simon Sina
Biografio
Simon Sina havis palacojn kaj bienojn en multe da landoj. Li 8 jarojn estis greka diplomato. Li donacis monojn en Hungara reĝlando ekzemple al trafikoj de vaporŝipo kaj trajnoj, Hungara Nacia Muzeo, Hungara Scienca Akademio, Nacia Teatro (Budapeŝto), en Grekio al observatorio kaj akademio. Li ricevis aŭstrajn, grekan, francan, bavaran, prusan, meksikan, rusan, turkan premiojn.
Trpín
En Ĉeĥio:
En Slovakio:
Três Arroios
Três Arroios estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.855 loĝantojn en 2010.
Selce
Selce povas esti:
COP
La vorto havas plurajn signifojn:
Ky
La literkombino KY havas plurajn signifojn:
Arturo Frondizi
Arturo Frondizi (Paso de los Libres, Provinco Corrientes, 28-a de oktobro de 1908–Bonaero, 18-a de aprilo de 1995) estis advokato, ĵurnalisto kaj politikisto argentina, kiu estis elektita kiel prezidento de Argentino kaj regis la landon inter la 1-a de majo de 1958 kaj la 29-a de marto de 1962, kiam li estis elpostenigita de militista puĉo. Aliĝinta al la Unión Cívica Radical en la 1930-aj jaroj, Frondizi estis unu el la estroj kiuj renovigis tiun politikan partion en la 1940-aj jaroj, kreante la necedeman tendencon. En 1946, prenieris por politika posteno kiel deputito el la Provinco Bonaero. En 1951 integris la formulon prezidentan de la UCR kiel kandidato al vicprezidento, kun Ricardo Balbín.
Lia regado estis karakterizita de ideoligia turniĝo, inspirita de Rogelio Frigerio, al iu tipo de disvolvigismo malpli pelita el la ŝtato kaj pli orientita al disvolvigado de la pezindustrio kiel konsekvenco de la instalado en Argentino de multnaciaj entreprenoj.
La ekstrea politiko de Frondizi serĉis alproksimiĝon al la administrado demokrata de Kennedy en Usono, sed plutenis sendependan tendencon kaj eĉ kontraŭis la forigon de Kubo el la interamerika sistemo kaj eĉ tuj poste li kunsidis sekrete kun Che Guevara. Por unua foje en la historio argentina oni profundigis la internaciajn rilatojn kun aziaj landoj kaj tiele li vizitis Indonezion, Baraton kaj Israelon, krome oni paktis ekonomiajn intrekonsentojn kun la Sovetunio.
La regado de Frondizi estis limigita per la premo de la militista povo, kiu eĉ trdis la nomumojn de la ministrojn pri Ekonomio nome la novliberalulojn Álvaro Alsogaray kaj Roberto Alemann. Frondizi ne sukcesis fini sian regotempon kiel prezidento, ĉar li estis elpostenigita de puĉo la 29an de marto de 1962. La militistoj arestis lin kaj portis lin al la insulo Martín García. Ekde tiam, Frondizi kaj la MID restis proksimaj al peronismo, integrante la samajn elektajn koaliciojn.
Li mortigis sin la 18-a de aprilo de 1995 pro tute nekonataj kialoj. La Fondaĵo Konex honoris lin postmorte en 1998 per la Premio Konex de Honor, kaj tiele li iĝis la ununura argentina eksprezidento kiu ricevis tiun omaĝon.
Sans famille
Sen familio estas franca romano de Hector Malot, aperinta en ĉe la eldonisto Edouard Dentu en Parizo.
La historio okazas en la 19a jarcento. Infano forlasita, Remi, estas vendita de liaj adoptitaj gepatroj al stratartisto nomita Vitalis. Trairante la francajn kaj anglajn vojojn, la infano ekzercas malsamajn laborojn antaŭ ol malkovri la sekreton de liaj devenoj. La verko estis multfoje adaptita al la kino kaj al la televido.
Roluloj
Sen familio enhavas multnombrajn rolulojn, pli aŭ malpli gravaj, kiuj markos Remi, helpos lin en lia serĉado kaj en lia vivo, ĉefe por retrovi lian patrinon.
En Esperanto
La verko estis tradukita en Esperanton fare de Ana Sonĝanta (koree: 초록강) kaj Michel Fontaine, anoj de la franca asocio Esperanto Bourg-en-Bresse. Ana Sonĝanta mem ilustris la kovrilon. La verko ampleksas 331 paĝojn kaj estis eldonita en 2020.
Adrian Spies
Adrian Spies (1920 - 1998) estis usona scenaristo, aktiva de la 1940-aj ĝis la 1980-aj jaroj.
Li verkis por televidserioj kiel Star Trek, Studio One in Hollywood kaj Dr. Kildare. Li gajnis premion Edgar Award.
József Smialy
József SMIALY [ŝmiali] rumania hungara romkatolika eklezia verkisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 22-an de junio 1906 kaj mortis en Joseni la 23-an de januaro 1957.
Kariero
József Smialy pristudis teologion en Alba Iulia kaj oni konsakris li pastro en 1928. Li servis en pluraj lokoj, laste en Joseni. De 1950 li estis politika deviglaboristo ĉe la Kanalo de Danubo.
Caudete
Caudete en la hispana kaj Kaŭdeto en Esperanto estas vilaĝo de la provinco Albaceto en la regiono de Kastilio-Manĉo en Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Monte Ibérico-Corredor de Almansa en la oriento de la provinco. La areo estas de 141,61 km² kaj la loĝantaro de 9 963 loĝ. (2019), dum la denseco estas de 70,69 loĝ./km².
Geografio
Limas kun la jenaj municipoj: Almansa, Villena (provinco Valencio) kaj Yecla.
La municipo Caudete estas mezvoje inter La Mancha kaj la marbordo de Mediteraneo, kombinante montaron kaj ebenaĵon. Temas pri la municipo de la Regiono Kastilio-Manĉo plej proksima al la marbordo, kiu estas je nur 50 km en rekta linio. La urba kerno estas konstruita sur ebena tereno, je 557 msm, dum 1150 m estas la plej alta punkto de la municipo. La tipa vegetalaro estas de mediteranea montaro: pinoj, kverkoj kaj makiso. Pri faŭno, estas troveblaj reptilioj kiel lacertoj kaj gekoj, birdoj kiel falkoj, upupoj, gufoj, la ruĝkrura perdriko kaj la paseroj, kaj mamuloj kiel gliroj, vespertoj, vulpoj, meloj, kunikloj kaj aproj.
Najbaroj
Historio
Dum la periodo de Al Andalus, elstaris kiel ĉefa kerno de la zono la kampardomaro Bogarra, situa sub la jurisdikcio de la iklim de Medina Bilĝana (Villena). En la epoko de la konkero Caudete estis formita de ses setlejoj, nomitaj Els Capdets. Tiuj Capdets estis la ĉefa enmurigita kerno, kie estis la ĉefa moskeo kaj la kastelo (kvartalo Villa), du kvartaloj (Moto kaj Santa Ana, kun po unu moskeo) kaj tri kampardomaroj (la menciita Bogarra, Oliva kaj Alácera).
En la 13a jarcento la areo jam estis kontrolita de la kristanoj sed okazis multaj disputoj inter la Reĝlando Kastilio kaj la Reĝlando Aragono, ĉar ambaŭ postulis tiun areon. Tiel Caudete mem estis en manoj de diversaj senjorlandoj. Historie tiu areo apartenis al la Reĝlando de Valencio, kaj tie oni parolis valencie ĝis la fino de la 19a jarcento, kiam oni kastiliigis la parolmanieron, kiu nun estas kastilia lingvo sed ankoraŭ kun abundaj valenciismoj.
La urbo suferis okupojn dum la Milito de Hispana Sendependiĝo kaj la Karlismaj Militoj.
Boróka Balázs
Boróka BALÁZs [balAĵ] rumania hungara verkistino, tradukistino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 4-an de majo 1981.
Caudete
Ekonomio
La ekonomio de Caudete estis tradicie fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj kaj fruktoĝardenoj de irigacio. Estas ankaŭ produktado de vino, konstruado, transportoj, industrio de ledo, kaŭĉuko, tekstilaj, de vitro kaj de ŝuoj.
Boróka Balázs
Kariero
Boróka Balázs diplomitiĝis en la Universitato Sapientia EMTE de Miercurea Ciuc pri rumana-angla lingvoj. En 2009 li akiris en Universitato de Bukareŝto diplomon de magistro pri rumana lingvo kaj tradukaĵo. Li publikigis en Szőrös Kő, Irodalmi Szemle, Árkád. Ŝi instuas rumanan lingvon en Miercurea Ciuc
Shiro Hashimitsu
Shiro Hashimitsu (橋満 士郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Morshausen
Morshausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Adolf Dietrich
Biografio
Li estis la plej juna filo en familio. Li havis ses pli aĝajn gefratojn. Li nur havis simplan edukadon de ses jaroj en lernejo. Li ne havis artan edukadon. Adolf Dietrich estis "dimanĉa farbisto" kaj devis labori. Malfrue li estis nur farbisto en naiva arto.
Religio en Japanio
Tiu ĉi paĝo Religio en Japanio klarigas pri religio en Japanio.
Resumo
La "Jarlibro pri religio" eldonata de Agentejo pri Kulturaj Aferoj, diras nombrojn de religianoj en Japanio: Ŝintoistoj estas ĉ. 106 milionoj, Budhistoj estas ĉ. 96 milionoj, Kristanoj estas ĉ. 2 milionoj, aliaj ĉ. 11 milionoj. Laŭ ĝi, la sumo de nur Budhistoj kaj Ŝintoistoj estas pli ol 200 milionoj: tio signifas, ke multaj japanoj partoprenas eventojn de pluraj religioj.
Ĝenerale, Japanoj emas al sinkretismo, alivorte ili miksas malsamajn religiojn anstataŭ kredi en unu sola, kiel kutime faras okcidentanoj kaj aliaj. Estas tute normale, ekzemple, ke en Japanio la sama homo geedziĝas laŭ la kristana maniero, kaj estas entombigita laŭ la budhisma maniero.
Ĝenerale, oni povas konstati ke religio estas nuntempe multe malpli grava en Japanio ol en multaj aliaj partoj de la mondo.
Historio
La tradiciaj religioj de Japanio estas Budhismo, Ŝintoismo kaj Konfuceismo, ankaŭ se estas dubinde ĉu la lasta el tiuj efektive estas religio laŭ okcidentaj standardoj, kaj ne simple filozofio. Budhismo kaj Konfuceismo estis alportitaj el Ĉinio, dum Ŝintoismo estas la nura religio kiu naskiĝis en Japanio mem. Origine, Ŝintoismo estis politeisma kredo. En la Meiĵi periodo, kiu daŭris ĝis la dua mondmilito, Ŝintoismo estis konsiderata la ŝtata religio kaj fariĝis simbolo de forta naciismo. La speco de Ŝintoismo, kiun la ŝtato altrudis en tiu periodo, kuraĝigis la homojn konsideri la imperiestron de Japanio kiel dion.
Japana budhismo estas la budhismo praktikita en Japanio ekde ĝia oficiala enkonduko en la jaro 552 K.E. laŭ la Nihon Shoki de Baekje, Koreio de bikŝuoj. Budhismo havis gravan influon ĉe la disvolviĝo de la japana societo kaj daŭras kiel influa aspekto de la kulturo ĝis hodiaŭ.
Post la malgajno en la dua mondmilito, ŝintoismo ĉesis esti la ŝtata religio.
Kristanismo estis alportita de misiisto Francisco Xavier en la 15-a jarcento, kaj tuj populariĝis, sed Toyotomi Hideyoshi baldaŭ malpermesis ĝin kaj poste Tokugawa-Ŝogunato malpermesis ĝin dum cent jaroj. La 5-an de februaro 1597 en Nagasaki 26 katolikoj estis krucumitaj. Kristanismo estis reenkondukita en la 18-a jarcento, kaj nuntempe ĉirkaŭ 1.4 milionoj da Japanoj konsideras sin mem kristanoj, inter kiuj estas multe da gravaj kaj potencaj homoj. Kristanismo verŝajne profitas de la fakto ke japanoj kunligas ĝin kun la okcidenta kulturo, kaj tio igas ĝin pli laŭmoda por multaj junaj homoj. En Japanio, plejparto de Kristanoj estas Katolikoj, la dua estas Atestantoj de Jehovo.
Mitologio
La japana mitologio estas tre kompleksa sistemo de kredoj de Japanio. Nur la panteono de ŝintoismo konsistas el kolekto de pli ol 8 000 000 kami ("dioj" aŭ "spiritoj" en la japana). Malgraŭ la influo de la antikva ĉina civilizo, grava parto de la religio kaj mitologio japanaj restas unikaj. Ĝi enhavas ŝintoismajn kaj budhismajn tradiciojn samkiel agrikulturajn popolajn kredojn.
Miami Vice
Miami Malmoralan Policunuo (Miami Vice) estas usona krimdrama serio kiu elsenditas de NBC de 1984 ĝis 1990. La serio estis en la stilo de filmo noir, same kiel la modo kaj muziko. Ĝi gajnis multajn laŭdojn kaj premiojn inkluzive de Premio Emmy, hodiaŭ ĝi estas konsiderata kulta serio. En multaj landoj ĝi estis elsendita fine de la 1980-aj jaroj kaj komence de la 1990-aj jaroj.
Paro de detektivoj, James "Sonny" Crockett (Don Johnson) kaj lia partnero Ricardo "Rico" Tubbs (Philip Michael Thomas), luktas kontraŭ krimuloj kaj drogkomercistoj de la subtera mondo de Miamo.
Filmo
En 2006, filmo de la sama nomo estis publikigita surbaze de la serio. Ĉefrolis Colin Farrell kiel Sonny Crockett kaj Jamie Foxx kiel Rico Tubbs.
Sociedad Argentina de Escritores
La Sociedad Argentina de Escritores (SADE, argentina societo de verkistoj) etas asocio kiu aligas la plej gravajn verkistojn de Argentino, kaj konstituas profesian kaj kulturan institucion kun centra sidejo en Bonaero kaj pli ol aliaj tra 50 filioj distribuitaj en la tuta lando, kiel ĉe Kordobo kaj Katamarko.
Ĝi estis fondita en 1928 de Leopoldo Lugones (ĝia unua prezidanto kaj por kies honoro oni celebras ĉiujare la tagon de la verkisto en Argentino), Horacio Quiroga, Jorge Luis Borges, Baldomero Fernández Moreno kaj Ricardo Rojas, inter aliaj verkistoj. Krom ili integris ĝian unuan estraron Samuel Glusberg, Manuel Gálvez, Rafael Alberto Arrieta, Enrique Banchs, Leónidas Barletta, Arturo Capdevila, Nicolás Coronado, Roberto Gache, Alberto Gerchunoff, Arturo Giménez Pastor, Roberto F. Giusti, Víctor Juan Guillot, Enrique Larreta, Roberto Ledesma, Carlos Alberto Leumann, Ezequiel Martínez Estrada, Álvaro Melián Lafinur, Félix Lima kaj Pedro Miguel Obligado. Ĝia biblioteko estis fondita de Miguel Alfredo Olivera.
Podhorie
Podhorie povas esti:
Hexentanzplatz
Hexentanzplatz (laŭvorte: Dancad-loko de la sorĉistinoj) estas 454 metrojn alta granitroko supra la vilaĝo Thale, vide al vide al la elstaranta roko Roßtrappe.
Laŭ legendoj tie renkontiĝis la sorĉistinoj same kiel sur Brocken, ĉiujare la valpurgan nokton.
Hodiaŭ ĝi estas treege konata fremdultrafika celo en Saksio-Anhalto.
Aranĝoj kulturaj kaj bestobredadaj
En 1903 oni konstruis amfiteatron kiu de majo ĝis septembro divertigas la teatremulojn plenkreskajn kaj malplenkreskajn subĉiele. Krome troviĝas bestoĝardeno malproksime.
Kw
La literkombino havas plurajn signifojn:
COR
La vorto havas plurajn signifojn:
38269 Gueymard
38269 Gueymard estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj amatoraj astronomoj William G. Dillon kaj Keith Rivich elde la Observatorio George en Needville (Teksaso, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Adolphe G. Gueymard (1913–2008), distingita lerninto de la Luiziana Ŝtata Universitato, sukcesa entreprenisto, donacema bonfaranto por la Observatorio George, kaj rigardita kiel " admirindan reprezantanton de la Grandioza Generacio ".
1834
1834 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1834 post Kristo okazis, interalie:
Truccazzano
Truccazzano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
József Bartóky
József Bartóky [jOĵef bartOki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bartóky József estis hungara verkisto, subministro, membro de Societo Kisfaludy (1922), membro de Societo Petőfi (1924). Lia nobela antaŭnomo estis abarai.
József Bartóky naskiĝis la  en Békéscsaba, li mortis la  en Budapeŝto (laŭ alia fonto en Zebegény).
Biografio
József Bartóky frekventis gimnazion en Szarvas, poste li studis juron en Jura Akademio (Nagyvárad), fine li akiris juran diplomon en Reĝa Univeristato de Budapeŝto en 1888. Dum la studentaj jaroj liaj fruaj kontribuoj jam aperis. Post siaj studoj li estis praktikanta advokato 2 jarojn en Budapeŝto, poste nobela juĝisto en Orosháza kaj ĉefnotario en Gyula. Li havis edzinon ekde 1893, kiu naskis 2 filinojn. En 1897 li havis postenon en la agrikultura ministerio, kie estis subministro ekde 1910. En 1905 li aĉetis ferian domon en Zebegény, baldaŭ tie vivis István Szőnyi. Li pensiuliĝis en 1918, li ricevis la titolon "interna sekreta konsilisto". Post la pensiuliĝo li estis aktiva en la literaturo. Komence li uzis la pseŭdonimon "Senki Pál".
Občina Ljutomer
Občina Ljutomer estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 44 komunumojn kaj ĝia areo estas 107,2 km². Komence de 2018 tie loĝis 11329 homoj. La administra centro estas la urbo Ljutomer.
Loko, priskribo
Ĉe la rando de la komunumo en la nordoriento fluas la rivero Mura. Tiam la rivero Ščavnica trairas la mezon. Pro ĉi tio, estas alteco de ĉirkaŭ 170-190 m. La okcidenta parto de la teritorio etendas ĝis la montoj Slovenske Gorice. Alteco ĉi tie atingas pli ol 300 m.
Občina Veržej nordo, Občina Beltinci kaj Občina Črenšovci nordoriente, Občina Razkrižje oriente, Občina Ormož sude, Občina Sveti Tomaž en la sudokcidento, Občina Sveti Jurij ob Ščavnici kaj Občina Juršinci okcidente, Občina Križevci nordokcidente.
Kz
La literkombino havas plurajn signifojn:
Občina Ljutomer
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 44 vilaĝoj:
Babinci, Bodislavci, Branoslavci, Bučkovci, Cezanjevci, Cuber, Cven, Desnjak, Drakovci, Globoka, Godemarci, Gresovščak, Grlava, Ilovci, Jeruzalem, Krapje, Krištanci, Kuršinci, Ljutomer, Mala Nedelja, Mekotnjak, Moravci v Slovenskih goricah, Mota, Noršinci pri Ljutomeru, Nunska Graba, Plešivica, Podgradje, Precetinci, Presika, Pristava, Radomerje, Radomerščak, Radoslavci, Rinčetova Graba, Sitarovci, Slamnjak, Spodnji Kamenščak, Stara Cesta, Stročja vas, Šalinci, Vidanovci, Vogričevci, Zgornji Kamenščak, Železne Dveri.
Thubten Ĉodron
Thubten Ĉodron (德林 — De Lin, naskiĝis Cheryl GREENE), estas usona monaĥino de tibeta budhismo, aŭtoro, instruisto kaj la fondinto kaj abatino de la Abatejo Sravasti, la nura monaĥejo por trejnado en tibeta budhismo al okcidentaj gemonaĥoj de Usono. Ĉodron estas centra famulo en la reinstalo de la ordino bikŝua (tib. Gelongma) por virinoj.
Občina Ljutomer
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
Thubten Ĉodron
Ŝi estas studento de la 14a Dalajlamao, Tsenzhab Serkong Rinpoĉe, Lama Thubten Yeŝe, Thubten Zopa Rinpoĉe kaj aliaj Tibetaj mastroj. Ŝi eldonis multajn librojn pri budhismaj filozofio kaj meditado kaj nuntempe estas kunaŭtoro kun la Dalajlamao de plurvoluma serio de instruadoj laŭ la budhisma vojo, titolata La Biblioteko de Saĝeco kaj Kompato.
Občina Ljutomer
Referencoj
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:63_x587801.5935_y153826.45299999998_s12_b4
Grek-persaj militoj
La Grek-persaj militoj (ofte ankaŭ Persaj militoj, en greka: τά Μηδικά; en moderna persa: جنگهای یونان و پارس aŭ جنگهای یونان وایران) estis serio de konfliktoj inter la Aĥemenida dinastio de Persio kaj urboŝtatoj de la helena mondo kiu komencis en 499 a.K. kaj daŭris ĝis 449 a.K. La kolizio inter la nefacile regebla politika mondo de la grekoj kaj la grandega imperio de la persoj komenciĝis kiam Kiro la 2-a konkeris la grek-loĝatan regionon Ionion en 547 a.K. Luktante por la sendepend-inklinajn grandurbojn de Ionio, la persoj nomumis tiranojn por regi ĉiun el ili. Tio pruvus esti la fonto de multe da problemo por la grekoj kaj por la persoj egale.
Disvolviĝo
En 499 a.K., la tirano de Mileto, Aristagoro, komencis ekspedicion por konkeri la insulon Naksoso, kun persa subteno; tamen, la ekspedicio estis fiasko kaj, antaŭprenante sian malakcepton, Aristagoro incitis ĉion el helena Malgranda Azio en ribelon kontraŭ la persoj. Tio estis la komenco de la Ionia Ribelo, kiu daŭrus ĝis 493 a.K., laŭstadie tirante pli da regionoj de Malgranda Azio en la konflikton. Aristagoro certigis armean subtenon de Ateno kaj Eretrio, kaj en 498 a.K. tiuj fortoj helpis kapti kaj bruligi la persan regionan ĉefurbon Sardeso. La persa reĝo Dario la 1-a ĵuris havi venĝon sur Ateno kaj Eretria pro tiu ago. La ribelo pluestis, kun la du flankoj daŭre efike blokitaj ĉie en 497-495 a.K. En 494 a.K., la persoj regrupiĝis, kaj atakis la epicentron de la ribelo en Mileto. Ĉe la Batalo de Lade, la ionianoj suferspertis decidan malvenkon, kaj la ribelo kolapsis, kaj la finaj membroj estis finvenkitaj la sekvan jaron.
Unua persa invado en Grekion
Serĉante sekurigi lian imperion disde pliaj ribeloj kaj de la interfero de la eŭropaj grekoj, Dario komencis skemon konkeri Grekion kaj puni Atenon kaj Eretrion por la forbruligo de Sardeso. La unua persa invado de Grekio komenciĝis en 492 a.K., kiam la persa generalo Mardonio konkeris Trakion kaj Makedonion antaŭ pluraj malbonŝancoj kaŭzis fruan finon al la kampanjo. En 490 a.K. dua forto estis sendita al Grekio, tiun fojon trans la Egea Maro, sub la estreco de Datis kaj Artafernes. Tiu ekspedicio subigis la Cikladojn, antaŭ sieĝado, kaptado kaj detruo de Eretrio. Tamen, survoje al atako kontraŭ Ateno, la persa trupo estis decide venkita fare de la atenanoj ĉe la Batalo de Maratono, finigante persajn klopodojn por la momento. Dario tiam komencis plani konkeri la tutan Grekion, sed mortis en 486 a.K. kaj respondeco por la konkero pasis al lia filo Kserkso la 1-a.
Dua persa invado en Grekion
En 480 a.K., Kserkso propre gvidis la duan persan invadon de Grekio kun unu el la plej grandaj antikvaj armeoj iam kunvenitaj. Venko super la aliancaj grekaj urbo-ŝtatoj (gviditaj fare de Sparto kaj Ateno) ĉe la fama Batalo de Termopiloj permesis al la persoj forbruligi evakuitan Atenon kaj transkuri la plej grandan parton de Grekio. Tamen, serĉante detrui la kombinitan grekan floton, la persoj suferspertis severan malvenkon ĉe la Batalo de Salamino. La sekvan jaron, la konfederitaj grekoj iris sur la ofensivon, venkante la persan armeon ĉe la Batalo de Plateo, kaj tiel decide finigante la invadon de Grekio.
La aliancitaj grekoj daŭrigis sian sukceson detruante la reston de la persa floto ĉe la Batalo de Mikale, antaŭ forpelado de persaj garnizonoj de Sestos (479 a.K.) kaj Bizanco (478 a.K.). La agoj de la generalo Paŭzanio ĉe la sieĝo de Bizanco malamikigis multajn el la grekaj ŝtatoj disde la spartanoj, kaj la kontraŭ-persa alianco estis tial rekonstruita ĉirkaŭ atena gvidado, kiel la tielnomita Delia Ligo. La Delia Ligo daŭre kampanjis kontraŭ Persio dum la venontaj tri jardekoj, komenciĝante kun la elpelo de la ceteraj persaj garnizonoj de Eŭropo. Ĉe la Batalo de la Eŭrimedono en 466 a.K., la Ligo venkis en duobla venko kiu finfine certigis liberecon por la grandurboj de Ionio. Tamen, la implikiĝo de la Ligo en egipta ribelo (de 460-454 a.K.) rezultigis katastrofan malvenkon, kaj plia kampanjado estis suspendita. Floto estis sendita al Kipro en 451 a.K., sed atingis malmulte, kaj kiam ĝi retiriĝis, la Grek-Persaj Militoj venis al ilia fino. Kelkaj historiaj fontoj sugestas ke la fino de malamikecoj estis markita per packontrakto inter Ateno kaj Persio, la tielnomita Paco de Kaliaso.
Futbalŝuo
Futbalŝuoj estas piedvestoj uzataj en futbalo. Futbalŝuoj dezajnitaj por herbaj futbalejoj havas butonojn sur la plandumo por pli firme teni sin sur la grundo. Futbalŝuoj, multe progresinte de simpla komenco, nuntempe estas celo de multe da esplorado, evoluigo, financo, kaj reklamado ene de industrio tutmonda. Komence ili estis botoj kaj oni ankoraŭ foje nomas ilin tiel, sed modernaj futbalŝuoj jam ne estas veraj botoj ĉar ili ili ne kovras la maleolon. La baza dezajno kaj aspekto konverĝis kun aliaj sportoŝuoj ekde la jardeko de 1960.
Ekster futbalo, futbalŝuojn ofte uzas en rugbeo 15 kaj rugbeo 13 ludantoj en specifaj pozicioj prefere ol specialajn rugbeŝuojn. Ili uziĝas ankaŭ en aliaj surherbaj sportoj kiel kanada bastonludo, iomano, kvidiĉo kaj eĉ ŝnurtira lukto.
19-a jarcento
Dum la 19-a jarcento futbalo fariĝis popularega en Britujo. La ludantoj uzadis siajn pezajn, malmolajn laborbotojn. Tiuj estis la plej fruaj botoj kun ŝtala fingroŝirmilo ĉe la pinto, longaj laĉoj, kaj alta kruringo. Ili havis ankaŭ metalajn butonojn malsupre por pli stabila kaj firma kontakto kun la grundo. En la malfrua parto de la jarcento oni dezajnis la unuan specife futbalan boton, faritan el dika kaj peza ledo kaj altan ĝis la maleolo por pli bona protekto. Ĝia pezo estis 500 g kaj duobliĝis kiam la boto malsekiĝis.
1900–1940
Ĉi tiam la stilo de futbalŝuoj restis tre simpla, kvankam kelkaj famaj produktantoj, interalie Gola, Hummel kaj Valsport, fariĝis ĉiam pli popularaj dum la intermilita periodo.
1940–1960
Post la Dua Mondmilito, la dezajno de futbalŝuoj draste ŝanĝiĝis. Unue sudamerikaj futbalistoj komencis uzi pli malpezajn kaj flekseblajn ŝuojn, kiuj poste eniris la atenton de aliaj kontinentoj. Tiu dezajno celis plibonigi regadon de la pilko kaj forton de piedbatoj anstataŭ protekton de la piedo. En 1954 Adi Dassler enkondukis ŝraŭbeblajn butonojn, kiuj donis al la okcident-germana teamo percepteblan avantaĝon dum la multepluva Mondpokalo de tiu jaro. (Disputas la aserton, ke unue Dassler eltrovis ŝraŭbeblajn butonojn, lia frato Rudolf Dassler, fondinto de Puma.)
1960-1970
Post 1960 multaj futbalŝuoj estis dezajnataj kun pli malalta rando, malplia pezo, kaj plia flekseblo. Tio permesis, ke la plej bonaj eŭropaj kaj sudamerikaj futbalistoj moviĝu kaj ŝanĝu sian direkton pli rapide. Al la batalo aliĝis Mitre, Joma kaj Asics. Adidas iĝis la plej sukcesa produktanto; ties ŝuoj estis surhavataj de 75% de la ludistoj en la Futbala Mondpokalo 1966.
1990-2000
Novaj specoj de plandumoj estis enkondukitaj por plibonigi la ekvilibron de la futbalisto. La Adidas Predator, dezajnita de la aŭstraliano Craig Johnston fine de la antaŭa jardeko, estis prezentita en 1994 kaj ĝuis tujan sukceson. Mizuno, Reebok, Uhlsport, kaj Nike ekproduktis futbalŝuojn. La unua ŝuo de Nike, Nike Mercurial Vapor, impaktis tuj kiam oni prezentis ĝin en 1998 kaj Ronaldo uzis ĝin en la Futbala Mondpokalo 1998.
2000-2010
Oni enkondukis laseran teknologion kaj tiel produktis la unuan tute individuan futbalŝuon en 2006. Ankaŭ la unua senlaĉa ŝuo, la Lotto Zhero Gravity, estis prezentita en 2006.
Post 2010
En la nuna erao, kiam la ludritmo fariĝas pli rapida kaj la ludantoj pli teknikemaj, produktantoj daŭre enkondukis novajn progresojn en teknologio, interalie pli malpezajn ŝuojn el alternativaj materialoj. Individuigo de ŝuoj fariĝis pli konata pro la disvastiĝo de la interreto. Senlaĉaj ŝuoj forte populariĝis post kiam Adidas prezentis la Ace PureControl en 2016.
Materialo
Futbalŝuoj estas farataj el diversaj materialoj, interalie kaŭĉuko, sintezaĵoj kiel nilono kaj poliuretano, kaj ledo. La plej populara materialo, pro teksturo kaj eltendaŭro, estas ledo farita el la haŭto de kanguruo. Iuj futbalistoj preferas sintezajn materialojn eĉ pli eltenajn kaj malpli multekostajn. Multaj produktantoj ĉesigas la uzadon de kangurua ledo pro la kritikoj de aktivuloj kontraŭ la buĉado de kanguruoj.
En aliaj sportoj
Laŭ la ludejtipo, sporto, kaj eĉ la strategia pozicio de la ludanto, diversaj ŝuaj stiloj kaj precipe diversaj butonaj aranĝoj estas uzeblaj. Sur malmolaj ludejoj, amatoroj ofte uzas ordinaran sportoŝuon aŭ plastobutonan (t.e. "firmagrundan" aŭ kun "muldita plandumo"); en la plejparto de sportoj kaj pozicioj tio sufiĉas, kvankam en dikherbaj aŭ malsekaj ludejoj ŝraŭbeblaj butonoj estas rekomendindaj por firma kontakto; ili povas esti metalaj, kaŭĉukaj, aŭ plastaj, kaj la ŝuoj povas nomiĝi "malfirmagrundaj". Ludante sur tia ludejo, kelkaj ludantoj preferas havi sur la nedomina (apoga) piedo ŝuon kun ŝraŭbeblaj butonoj por firmeco, kaj sur la domina (pilkobata) piedo ŝuon kun mallongaj kaŭĉukaj aŭ plastaj butonoj por akurateco. La plejparto tamen preferas havi samspecajn ŝuojn sur ambaŭ piedoj.
Por arenfutbalo oni uzas plankajn ŝuojn. Tiuj havas kaŭĉukajn plandumojn celitajn al maksimume firma kontakto kun la planko. Iuj estas dezajnitaj surbaze de firmagrundaj futbalŝuoj kaj iuj estas dezajnitaj speciale por arenaj ludejoj. Sur artefarita herbo iuj ludistoj uzas ordinarajn firmagrundajn futbalŝuojn. Sed, ĉar la uzelteno sur artefarita herbo estas multe malpli longa, Nike kaj aliaj produktantoj evoluigis specialajn futbalŝuojn por tiaj ludejoj, kun malpli grandaj, rondaj butonoj.
Por rugbeo 15, oni preferas ŝraŭbeblajn butonojn, precipe en la pozicioj de prop, hooker, kaj lock, kie plia firmo estas bezonata por disputataj skrumoj. La butonoj devas havi longon de maksimume 21 mm. Rugbeaj ŝuoj ofte pezas pli ol en aliaj futbalaj variantoj. Unu el la plej rimarkeblaj malsamoj inter futbalaj kaj rugbeaj ŝuoj estas la aranĝo de la butonoj - rugbeŝuoj ordinare havas ne malpli ol naŭ butonojn dum futbalŝuoj povas havi ĝis minimumo de ses. Iuj rugbeŝuoj havas altan randon ĉirkaŭ la maleolo, sed tiu tipo malplipopulariĝas, precipe ĉe la elita nivelo. Estas pluraj tipoj de rugbeŝuoj, celitaj por ludantoj en malsamaj pozicioj.
Ŝraŭbeblaj butonoj estas malpermesitaj en iuj ligoj de aŭstralia futbalo ekde la jardeko de 1990 pro la ofteco de gravaj vundoj al ludantoj pro kolizioj kun la metalo. Antaŭ tio, preferoj pri ŝraŭbeblaj butonoj estis plejparte laŭ la vetero. Arbitraciantoj devas kontroli ĉiujn ŝuojn antaŭ la ekludo por scii, ĉu la butonoj estas difektitaj, por eviti vundojn.
Lastatempe oni fabrikas mulditajn plandumojn kun butonoj en pluraj direktoj, teorie por maksimumigi firmecon kaj minimumigi maleolajn vundojn. Ili tamen estas kritikataj kiel kaŭzo de foje gravaj vundoj al ludantoj. La angla klubo Manchester United eĉ malpermesis ke ĝiaj sportistoj uzu tiajn ŝuojn post kiam Wayne Rooney kaj David Beckham, interalie, suferis plurfojajn metatarsajn vundojn.
Merkatoj kaj markoj
Komence, nur nigraj futbalŝuoj estis haveblaj, sed lastatempe ili vendiĝas en diversaj koloroj, ekzemple bluo, verdo, ruĝo, blanko, flavo, orkoloro, kaj eĉ rozkoloro. Famaj firmaoj, interalie Nike, Adidas, Puma ktp., havas la plej altan vendadon. La ĉeflokaj ŝuoj estas Phantom VNM, Phantom VSN, Tiempos kaj The Nike Mercurial Vapor uzitaj de Cristiano Ronaldo kaj aliaj. La germana firmao Adidas produktas la serion Predator, uzitan de David Beckham, Gary Neville, kaj Steven Gerrard, kaj la longvivan Copa Mundial. La tuta Germana nacia teamo uzis ŝuojn de Adidas dum la Futbala Mondpokalo 2006. Alia germana entrepreno, Puma, havas kiel ĉefstatusajn produktojn Puma King Platinum, Puma Future kaj Puma One. Ŝuoj de Puma estis uzataj de lastatempaj futbalistoj kiel Sergio Agüero, kaj legenduloj kiel Pelé, Johan Cruyff kaj Diego Maradona.
Parazinho
Parazinho estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1962, la municipo havas 4.977 enloĝantojn.
Manthes - Lapeyrouse (stacidomo)
Manthes - Lapeyrouse estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Manthes, apud Lapeyrouse-Mornay, en departemento Drôme, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Rambert-d'Albon - Rives (907000).
(13835) 1999 XJ20
(13835) 1999 XJ20 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Unukornula kaverno
La Unukornula kaverno estas la plej granda elmontra kaverno en la okcidenta harca regiono. Ĝi troviĝas apud Scharzfeld, urboparto de Herzberg am Harz. Scienca estro surloka estas nun Ralf Nielbock.
Historio
En la jaro 1541-a la kaverno unue en dokumentoj estis menciita. Baldaŭ ĝi iĝis fama pro ke oni atribuis la tie elfositajn ostojn kaj dentojn al unukornulo, mita besto.
En 1686 vizitis la lokon Gottfried Wilhelm Leibniz kaj raportis pri ĝi kiel ankaŭ pri la komerco de unukornulaĵoj, ĉefe kiel sekspotencfortigilo. Otto von Guericke, la tiama urbestro de Magdeburgo, en sia verko Neue Magdeburger Versuche interpretis fosilian trovon kiel skeleton de unukornulo: "Es trug sich auch in diesem Jahre 1663 zu, (...) daß man das Gerippe eines Einhorns fand." Tio pli malfrue incitis Leibniz desegni en sia artikolo Protagaea imagan bildon de tia besto. Ĝin hodiaŭ oni uzas kiel reklamilon por la kaverno.
En 1872 Rudolf Virchow komencis sistemajn esplorojn surloke kaj eltrovis ke la ostoj apartenis al grandaj mambestoj. Ĝis hodiaŭ oni science identigis pli ol 70 bestospecojn entute, inter kiuj estas 60 mamuloj kiel la kaverna urso, kaverna leono kaj lupo. La kavernon oni petole kromnomi povus giganta tombejo de homoj kaj bestoj, kies spuroj kaŝas en la multajn metrojn dika tavolo argila. Troviĝas prempiedsignoj de aliaj scienculoj, kiuj vizitadis kaj esploradis, ekzemple de Goeto, William Buckland, Georges Cuvier.
Komence de la 20-a jarcento la germandevena geologo Anselmo Windhausen, kiu poste vivis kaj laboris plejparte en Argentino, estis gvida sciencisto pri la kaverno. En 1905 la aliro al la kaverno al la vizitantoj ege plifaciliĝis per konstruo de alirgalerio. De la entute 610 metroj elmontriĝas nur 270 metroj. La kaverno estas prizorgita fare de societo kiu aranĝis de aprilo ĝis novembro rondgvidadojn. Krome tie troviĝas etapa celo de la migradopado Harzer Baudensteig, same kiel ekzemple ĉe Großer Knollen, Bismarka turo apud Bad Lauterberg, Hanskühnenburg aŭ Ravensberg. La atingo de etapaj celoj kutime dokumentiĝas per stampo.
Partoj de la netflix serio Dark estis filmitaj en ĉi tiu kaverno en 2016.
La kaverno kaj Esperanto
Sur diversaj informŝildoj ĉe la apuda gastejo oni informas la vizitantojn pri la kaverno ankaŭ en la Internacia Lingvo. Tamen gvidadoj regulaj en Esperanto bedaŭrinde ne okazas.
Legendoj
Laŭ onidiroj estas konekto inter la malkovro de la kaverno kaj la proksime situanta Ŝtona kirko. Tie dum grandparte ankoraŭ pagana tempo vivis saĝulino konsilanta helpopetantojn. Ŝi estis forpelita fare de monaĥo en froko nigra, kiun akompanis soldatoj frankaj kaj estis helpita de unukornulo. Poste ŝi aliĝis al la sorĉistinaro de la Hexentanzplatz. Poste malaperis la monaĥo en la tero ekzakte tie, kie oni malkovris la kavernon. Direndas tamen, ke malkovro de la kaverno neniam estis, ĉar ĝi estas konita ekde la ŝtonepoko kaj ŝajne neniam estis forgesita.
Vidu ankaŭ
Ŝtona kirko (Scharzfeld)
Bratca
Bratca [bratka] (hungare: Barátka) estas komunumo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 1 536 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 729. Ĝi estis unue menciita skribe en 1235. Dum la turka submetiĝo ĝi senpopoliĝis. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi Delureni, Lorău.
René Marčić
René Louis Rudolf MARČIĆ (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Aarsele) estis aŭstra publicisto kaj jura filozofo.
Vivo kaj agadoj
Poste li deĵoris kiel gazetara kaj kultura respondeculo en la ĉefkonsulejo de la Sendependa Ŝtato Kroatio en Vieno. En 1946 li ekapartenis al la redaktistaro de la ĵurnalo Salzburger Nachrichten laborante kiel tribunala raportisto, ekde 1953 sekciĉefe. Post la morto de Gustav Canaval, la periodaĵfondinto, Marčić posteulanto lia estis inter 1959 kaj 1964.
Paralele li habilitiĝis en 1959 pri jurfilozofio kaj ŝtataj teorioj defendante la skribaĵon Vom Gesetzesstaat zum Richterstaat. Lia plurtema scienca verkaro konsistas el 17 monografioj kaj pli ol 300 kontribuaĵoj por kolektoj kaj fakgazetoj sur la kampo de jurfilozofio, ŝtataj teorioj, jurnaturalismo, politika scienco kaj konstitucia juro. Marčić iĝis pioniro de refondo de la Salcburga universitato kaj de establo de interfakultata instituto pri politikaj sciencoj Salcburge kaj plialtigis ĝenerale la renomon de politika scienco en tuta Aŭstrujo. Li profesoris inter 1963 kaj 1971 pri jura kaj ŝtata filozofioj kaj ekde 1965 ankaŭ pri siaj aliaj fakoj.
Aparte menciindas la moderna kaj malferma spirito de la de Marčić fondita interfakultata instituto kio spegulis la estranaro: René Marcic, Franz-Martin Schmölz (sociologio kaj politikaj teorioj ene de la fakultato pri teologio) kaj Günter Kieslich (publicista kaj komunikada teorioj ene de la fakultato pri homa scienco). Krome, danke al perado de Marčić, katedrestris ĉe la politikscienculoj Norbert Leser. Marčić mortis kun la edzino okaze de flugmaŝina kraŝo en Belgujo revenante el esplorrestado ĉe la jurfilozofo Julius Stone el Sidnejo.
Jurfilozofiaj ideoj
Marčić apogis kritikan doktrinon pri jurnaturalismo kiun li taksis ontologia teorio de juro je ekzistado (Seinsrecht). Jen en malmultaj vortoj la enhavo: el la homaj ekzistado kaj vivomondo dedukteblas la homa digneco. De ĝi elfluas ne nur la justeco (la plej grava bazo de juro) sed eĉ la homaj rajtoj kiuj ja estu la jura fundamento de ĉiuj ŝtatoj. La marksisma filozofo Wilhelm Raimund Beyer, fondinto kaj prezidanto de la Internacia Hegel-Societo, nomis Marčić apud Jean-Paul Sartre la ununura filozofo post 1945 kiu intencis krei novan ontologion. Inspiro lia venis de multaj inter se nesimilaj pensantoj, de Aristotelo, Tomaso de Akvino, Martin Heidegger, Ernst Jünger, Hegel kaj Julius Stone. Marčić konis multajn tekstojn parkere citante ilin skribe kaj buŝe. Kune kun la  Hans Kelsen, kiu laŭ instige de Marčić ricevis salcburgan honordoktorecon, li okazigis multajn disputojn. Ĉiam denove la du, kiuj ankaŭ amikiĝis, temis pri jurnaturalismaj demandoj kaj la serĉado de antaŭe disponigotaj normoj de juro. Tiel Marčić volegis krei filozofian bazon pri kritika-respondecema jurkulturo, ankaŭ rilate al ĵurnalismo, politiko kaj scienco. Per tio pluevoluu de malsupre kaj kvazaŭ koopertive demokratio kaj jurŝtato.
Sinteno je demokratio kaj diktaturo
Admone li flegis citi la antikvan sentencon oboedientia facit tyrannum, ke nur obeemo estigus tiranecon. Sekve li engaĝiĝis pri aŭtonoma premo de la burĝoj de malsupre. Nur kooperative kreita jursistemo taŭgus vere, kies antaŭkondiĉo estus libere kaj memstare pensantaj ŝtatanoj. La ununura (laŭ Marčić) akceptinda maniero de perforto estus en kazo de rezistado kontraŭ tiraneco. Pri tio jen bonaj ekzemploj en la historio de Eŭropo, ekz. Cicerono aŭ Tomaso de Akvino: Wer zur Befreiung des Vaterlandes den Gewalt- und Willkürherrscher tötet, soll gepriesen werden, lehrt Cicero und der Aquinate! Same li avertis pri misinterpreto de verseto al la 13-a ĉapitro de la letero al la romanoj.
Ĉian ajn glorigon de ŝtato kaj komunumo dum samtempa plimalgrandigo de individua libereco oni strikte malŝatu. Pro tio jam Tomaso de Akvino parolis pri nur relata realo de ŝtato, sed pri konkreta realo de la homoj. Neniam do la homo senkritike subulu al superuloj: Wo das Wort herrschen fällt, da hört man den Herrn die Peitsche schwingen und den Knall, der vom Fall des Sklaven kündet. La komunistoj kaj Leo Trocki estu sekve kritikotaj. Trocki eĉ substrekis la neeblon fari revolucion se oni taksus la vivon sankta.
Publicistece
Por Marčić vera publicisto skribu nur por kvalitaj produktoj kiu, kontraŭe al ĵurnalisto, ne nur raportu sed ankaŭ komentu sprite. Fakte Marčić ĉiam ŝatiĝis mem publiciste kaj li konatigis la rolon de la amaskomunikiloj kiel kvara demokratia povo. aldone al la tri povoj laŭ Montesquieu.
Mendelssohn-afero
En 1949, kiam Marčić estis juĝeja raportisto, li ege kritikis en la kristnaska eldono de Salzburger Nachrichten la germanan ĵurnaliston Peter de Mendelssohn pro recenzo de verko de Ernst Jünger. Tie troviĝis frazo iel fifamiganta viktimojn de naziismo.
Pri tio venis en 1967 publika pardonpeto de Marčić. La komunikadsciencisto Fritz Hausjell postulis en 2007 pro tiuj insultoj kaj la fakto ke Marčić deĵoris por la faŝima kroata ŝtato alinomon de la René-Marčić-premio. La socialdemokrata ministroprezidantino Gabi Burgstaller tuj ordonis esploron fare de komisiono pri la riproĉoj; finfine Marčić liberiĝis de ĉiuj riproĉoj. Oni memorigis ankaŭ la laŭdon de Erika Weinzierl pro la pardonpeto de Marčić kiun ŝi skribis en 1971/72 en nekrologa kolekto por Marčić.