cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de asteroidoj (106001–107000)
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
János Dercsényi
János Dercsényi [jAnoŝ derĉEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dercsényi János estis hungara juristo, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis dercsényi, lia origina familia nomo estis Weisz [vejs] ĝis 1792, lia filo estis János Lajos Dercsényi.
János Weisz naskiĝis la (laŭ alia informo la naskiĝmonato estas novembro) en Szepesszombat (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa urboparto de Poprad en Slovakio, li mortis la  en Munkács (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Mukaĉeve en Ukrainio).
Biografio
János Dercsényi akiris medicinan diplomon en Universitato de Vieno en 1780, poste li estis kuracisto en Zemplén (reĝa departemento). Post 2 jaroj li jam estis ĉefkuracisto, tamen iom poste li forlasis la postenon kaj okupiĝis pri la familia bieno. Li estis ankaŭ amatora mineralogo kaj li trovis lokon por minadi aluniton. Li ricevis licencon kaj pro la minado li riĉiĝis. Li edziĝis en 1785 kaj li ricevis bienon de la reĝo en 1792. En 1814 li ricevis la titolon reĝa konsilisto.
UTC+05:30
UTC+05:30 estas la 17a horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 82.5 oriente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 5 horoj kaj 30 minutoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas la jenaj:
Insulo Isabel
La Insulo Isabel estas insulo de la Pacifika Oceano, apartenanta al la municipo Santiago Ixcuintla, Nayarit, Meksiko. Ties geografia loko estas jena: 21º52'30" N kaj 105º54'54" W.
Elokventeco
Elokvento, aŭ elokventeco estas la natura talento paroli bele kaj trafe.
Insulo Isabel
El la 8a de decembro 1980, ĝi estas nacia parko, administrita de la Universidad Nacional Autónoma de México kaj de la Instituto Nacional de Ecología. En 2000, ĝi iĝis protektita natura areo.
La Insulo Isabel estas de vulkana deveno, kun maksimuma alto de 140 msm, je 70 km de San Blas, Nayarit. Ĝi havas areon de 1.94 km². La latitudo estas: 21.85.
Elokventeco
La koncepto de elokventeco historie aperis en la Antikva Grekio. En la greka mitologio, Kaliopo (unu de la naŭ filinoj de Zeŭso kaj Mnemozino) estis la patronino de la epika poezio kaj de la elokvento. Same, la elokvento estis konsiderita la plej alta formo de la politiko fare de la antikvaj grekoj. Oni ne forgesu, ke la plej grava politika institucio tiam estis la asembleo en la publika placo aŭ agoro, en kiu la civitanoj devis esprimiĝi publike por atingi sian celon.
Insulo Isabel
Estas nur portempa restado de esploristoj, fiŝkaptistoj kaj turistoj. Estas loĝloko nome "Campamento Isla Isabel".
Elokventeco
La poezia elokventeco esprimiĝas per la liro kiel simbolo de Orfeo kies harmoniaj sonoj altiras kaj katenas al siaj piedoj la plej ferocajn animalojn. Ĉiu poezia ĝenro havas propran elokventecon.
UTC+04:30
UTC-04:30 estas la 19a horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 67.5 oriente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 4 horoj kaj 30 minutoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas nur la jena:
Tiel Afganio havas unu horon de diferenco rilate al la pli okcidenta Irano.
Eric Delcroix
Éric DELCROIX, 8-a de januaro 1944 en Mont-Saint-Aignan, estas franca advokato, politikisto kaj eseisto.
Li estas konata ĉefe kiel defendanto de tiu kiuj neas la Holokaŭston.
Guillaume Faye
Guillaume FAYE (Angulemo, 7a de novembro 1949-Parizo, 7a de marto 2019) estis franca filozofo defendanto de la identecismo kiel parto de la Nova Maldekstro (Nouvelle Droite). Laŭ la tradicio de Martin Heidegger, Raymond Ruyer kaj Giorgio Locchi, Faye ludis gravan rolon por pozicii Islamon kiel la malamiko de la okcidenta mondo. Liaj diversaj artikoloj kaj libroj sugestas malkongruon kun la ĉeftendenco de la ideologio en Eŭropo en la postmilito kaj serĉadon de necesa malamiko por ke ebla faŝismo ricevu apogon. Ekkariere, la antisemitismo trempis sian laboron; poste, islamo ricevis tiun rolon.
Eric Delcroix
Li estis kandidato de la Nacia Fronto en 1989 kaj 1997.
Guillaume Faye
Li kunlaboris kun revuoj kaj ĵurnaloj kiel Le Figaro-Magazine kaj Paris-Match, same kiel kun la radikanalo Skyrock.
Li estis profesoro de sociologio en la Universitato de Franĉkonteo.
UTC+14:00
UTC-14:00 estas la unua horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 150 okcidente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 14 horoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas la jenaj:
UTC+13:00
UTC-13:00 estas la tria horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 165 okcidente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 13 horoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas la jenaj:
UTC+03:30
UTC-03:30 estas la 21a horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 52.5 oriente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 3 horoj kaj 30 minutoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas nur la jena:
Tiel Irano havas duonhoron de diferenco rilate al la najbara Irako unuflanke kaj alian duonhoron rilate al la kaŭkazaj landoj Armenio, Azerbajĝano kaj Kartvelio kaj unu horon de diferenco rilate al la pli orienta Afganio.
UTC-09:30
UTC-09:30 estas la 37a horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 142.5 okcidente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 9 horoj kaj 30 minutoj post la meridiano de Greenwich. Ili estas la jenaj:
Ili estas en la centro de la Pacifika Oceano.
UTC+10:30
UTC-10:30 estas la 7a horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 157.5 oriente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 10 horoj kaj 30 minutoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas la jenaj teritorioj:
Fakte Aŭstralio estas unu el landoj kun plej da horzonoj nome ok kun 4 horoj kaj duono da diferenco inter la 6'30 kaj la 11'00.
Insulo San Benedicto
La insulo San Benedicto, antaŭe nomita insulo Anublada, estas la tria insulo plej granda de la insuloj Revillagigedoj, en Meksiko. Ties grando estas de por, kun areo de 10 km² kaj ĝi estas nek loĝata nek loĝebla.
La insulo estas de vulkana deveno. Ĝi havas du elstarajn montopintojn, el kiuj la plej alta, Bárcena, altas 310 metrojn je la suda parto de la insulo. Tiu havas la tipan formon de vulkana kratero. Bárcena havas registrita nur unu historiepokan erupcion, kiu ekis la 1an de aŭgusto 1952 kaj pluis ĝis la 24 de februaro 1953. La erupcio detruis plejparte la flaŭron kaj surteran faŭnon. La klimato estas varma-subhumida kun someraj pluvoj. Oriente de San Benedicto ekzistas strando al kiu eblas elŝipiĝi.
Baudre
Baudre estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Baudrions.
Barneville-Carteret
Barneville-Carteret [baʁnvilkaʁtʁe] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Barnevillais kaj Carteretais.
Klára Dobrev
Klára Dobrev, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dobrev Klára, bulgare Клара Добрев estas hungara ekonomikisto, juristo, altlerneja instruisto, subprezidanto de la Eŭropa Parlamento, la edzino de iama hungara ĉefministro Ferenc Gyurcsány.
Bacilly
Bacilly [basiji:] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Klára Dobrev
Klára Dobrev naskiĝis la en Sofio.
Bacilly
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bacillais.
Klára Dobrev
Biografio
Klára Dobrev devenis el varia bulgara-hungara familio. Ŝia patrinflanka avo estis Antal Apró (dum la socialismo longe ministro). Ŝi maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto, poste ŝi akiris ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx, poste en 1997 juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ŝi faris la necesan praktikadon en Bangalore. Ŝi jam havis ekde 1995 postenon en ministerio. Ekde 1997 ŝi havis diversajn jurajn aŭ ekonomiajn postenojn en diversaj lokoj. En 2001 ŝi ekinstruis en la Universitato Loránd Eötvös, iom poste ŝi atingis la instruan rangon lektoro. En 2002 ŝi akiris pli altan juran diplomon, tiutempe ŝi parolis jam 4 fremdajn lingvojn. Post du jaroj ŝia edzo iĝis ĉefministro, tial ŝi forlasis la ŝtatan teritorion. Ekde 2019 ŝi laboras en la Eŭropa Parlamento.
Ŝi edziniĝis en 1994 kaj naskis 3 gefilojn inter 1996-2015.
UTC+08:45
UTC-08:45 estas la 11a horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 131.25 oriente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 8 horoj kaj 45 minutoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas la jenaj teritorioj:
Fakte Aŭstralio estas unu el landoj kun plej da horzonoj nome ok kun 4 horoj kaj duono da diferenco inter la 6'30 kaj la 11'00.
UTC+09:30
UTC-09:30 estas la 9a horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 142.5 oriente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 9 horoj kaj 30 minutoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas la jenaj teritorioj:
Fakte Aŭstralio estas unu el landoj kun plej da horzonoj nome ok kun 4 horoj kaj duono da diferenco inter la 6'30 kaj la 11'00.
Barfleur
Barfleur [baʁflœʁ] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Barfleurais aŭ Barflotais.
Beaucoudray
Beaucoudray [bokudʁe:] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Beaucoudriers.
Insulo Roca Partida
Roca Partida [ROka parTIda] (Dispartigita Roko) estas la plej malgranda kaj malloĝebla insulo de la Insuloj Revillagigedoj, Meksiko. Reale temas pri insuleto kun maksimuma alto de 35 msm kiu estas je 19º 00' de norda latitudo kaj 112º 05' de okcidenta longitudo. Ĝi havas maksimuman longon de 245,56 m kaj larĝon de 73,37 m, kun areo de 0,014 km². La rokinsulo estis malkovrita en historia epoko en 1542 fare de la hispana navigisto Ruy López de Villalobos.
Barenton
Barenton [baʁɑ̃tɔ̃] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Insulo Roca Partida
Tiu neloĝata insulo enhavas tre malgrandan areon, kaj multaj subakvistoj rangigas ĝin inter la plej belaj subakvejoj en Meksiko. Subakvistoj devas ricevi permeson el la Meksikaj Armitaj Fortoj por veni en tiun militistan zonon.
Barenton
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Barentonnais.
Insulo Roca Partida
Roca Partida ne havas grundon taŭgan por la kresko de surtera vegetaĵaro, kaj ankaŭ ne estas amfibioj, nesalakvaj fiŝoj nek reptilioj.
UTC+12:45
Tiel la Insuloj Ĉatham havas 45 minutojn de diferenco rilate al la ĉeftera Nov-Zelando.
UTC+06:30
UTC-06:30 estas la 14a horzono de la planedo kies geografia loko estas je la meridiano 97.5 oriente. La landoj kiuj estas en tiu horzono troviĝas je 6 horoj kaj 30 minutoj post la meridiano de Greenwich. Nuntempe estas la jenaj:
Tiel Birmo havas duonhoron de diferenco rilate al la pli okcidenta Bangladeŝo kaj alian duonhoron de diferenco rilate al la pli orientaj Tajlando kaj okcidenta Indonezio.
Beauficel
Beauficel estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Baudreville (Manche)
Baudreville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de La Haye.
Baubigny (Manche)
Baubigny (Beaubigny ĝis 1998) estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Balbignaciens.
Baupte
Baupte estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bauptois.
Beauvoir (Manche)
Beauvoir estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Beauvoisins.
Zhu De
Zhu De aŭ Ĉu De (朱德) estis ĉina generalo, politikisto, revoluciulo kaj membro de la Komunista Partio de Ĉinio. Naskiĝis en 1886 en Siĉŭano, li estis adoptita de riĉa onklo en la aĝo de naŭ jaroj; ĉi tiu prospero havigis al li superan edukon, kiu kondukis al lia agnosko en militan akademion. Post lia tempo ĉe la akademio, li aliĝis al ribela armeo kaj baldaŭ fariĝis militestro. Estis post ĉi tiu periodo ke li adoptis komunismon. Kiam Ĉinio estis sub la kontrolo de Mao, Ĉu estis plej alta oficialulo ene de la Komunista Partio de Ĉinio. Li funkciis kiel estrestro de la Oka Armeo dum la Dua japana-ĉina milito. En 1955 li fariĝis unu el la Dek Marŝaloj de la Popola Liberiga Armeo, el kiuj li estas konsiderata kiel ĉefa fondinto. Ĉu restis eminenta politika figuro ĝis sia morto en 1976. Kiel prezidanto de la Konstanta Komitato de la Nacia Popola Kongreso de 1975 ĝis 1976, Ĉu estis la ŝtatestro de la Ĉina Popola Respubliko
Frua vivo
Ĉu naskiĝis la 1-a de decembro 1886 al malriĉa terkultivista familio en Hung, urbeto en gubernio Jilong, monta kaj izolita parto de norda provinco Siĉŭano. El la 15 infanoj naskitaj al la familio, nur ok pluvivis. Lia familio translokiĝis al Siĉŭano dum la migrado el Hunano-provinco kaj Gŭangdongo-provinco. Liaj originoj estas ofte donitaj kiel Hakka, sed la biografio de Agnes Smedley diras, ke liaj homoj venis el Gŭangdongo kaj parolas pri Hakka kiel simple asociita kun li. Ŝi ankaŭ diras, ke la pli maljunaj generacioj de lia familio parolis la "Kwangtung-dialekton" (kiu estus proksima, sed probable malsama, al moderna kantona) kaj ke lia generacio ankaŭ parolis la "Siĉŭan-dialekton", regionan variaĵon apartan de mandarena nekomprenebla al aliaj normaj mandarenaj parolantoj
Malgraŭ la malriĉeco de la familio, kolektante rimedojn Ĉu estis sendita al regiona privata lernejo en 1892. En la aĝo de naŭ jaroj li estis adoptita de lia prospera onklo, kies politika influo permesis al li aliri al Milita Akademio en Junano. Li enskribiĝis en mezlernejo Siĉŭano ĉirkaŭ 1907 kaj diplomiĝis en 1908. Poste li revenis al bazlernejo de Jilong kiel gimnazia instruisto. Advokato de moderna scienco kaj politika instruado anstataŭ la strikta klasika edukado donita de lernejoj, li estis eksigita de sia posteno kaj eniris la Junanan Militan Akademion en Kunmingo. Tie li aliĝis al la Beiĝang-Armeo kaj la sekreta politika societo Tongmenghui (la antaŭulo de la Kuomintango)
Naciismo
En la Junana Milita Akademio en Kunming li unuafoje renkontis kun Cai E (Kai E). Li instruis en la Akademio post sia diplomiĝo en julio 1911. Kunsidante kun la revoluciaj fortoj post la Ĉina Revolucio, li aliĝis al Brig. Cai E en la ekspedicia trupo de oktobro 1911, kiu marŝis sur Qing-fortojn en Siĉuano. Li funkciis kiel regimenta komandanto en la kampanjo sukcedi Yuan Shikai en 1915-16. Kiam Cai fariĝis guberniestro de Siĉuano post la morto de Yuan en junio 1916, Ĉu fariĝis brigadestro.
Post la morto de sia mentoro Kai E kaj de sia unua edzino Xiao Jufang en 1916, Ĉu disvolvis severan kutimon de konsumado de opio, kiu afliktis lin dum pluraj jaroj ĝis 1922, kiam li ricevis kuracadon en Ŝanhajo. Liaj trupoj daŭre subtenis lin, kaj tial li solidigis siajn fortojn por iĝi militestro. En 1920, post kiam liaj trupoj estis veturitaj de Siĉuano al la tibeta landlimo, li revenis al Junano kiel komisaro de publika sekureco de la provinca registaro. Ĉirkaŭ ĉi tiu tempo li decidis forlasi Ĉinion por studi en Eŭropo. Li unue vojaĝis al Ŝanhajo, kie li rompis sian opi-kutimon kaj, laŭ historiistoj de la Kuomintango, renkontis doktoron Sun Jatsen. Li provis aliĝi al la Ĉina Komunista Partio komence de 1922, sed estis malakceptita kiel militestro.
Konvertiĝo al komunismo
En 1927, post la kolapso de la Unua Unuiĝinta Fronto, Kuomintang-aŭtoritatoj ordonis al Ĉu gvidi forton kontraŭ la Nanĉana Ribelo de Ĵŭ Enlaj kaj Liu Boĉeng. Helpinte al orkestrado de la tumulto, Ĉu kaj lia armeo defendiĝis de la Kuomintango. La tumulto malsukcesis kolekti subtenon, kaj Ĉu estis devigita fuĝi Nanĉanon kun sia armeo. Sub la falsa nomo de Ŭang Kai, Ĉu sukcesis trovi ŝirmejon por siaj ceteraj fortoj aliĝante al militestro Fan Ŝiŝeng. Li baldaŭ estis nomita estro de nova Unua Milita Fronto-instituto en Nanĉano.
Ĉu kaj Mao
La gvidado de Ĉu igis lin figuro de grandega prestiĝo; lokanoj eĉ kreditis lin per supernaturaj kapabloj. Dum tiu tempo Mao kaj Ĉu fariĝis tiel proksime asociitaj, ke al la lokaj vilaĝanoj ili estis konataj kolektive kiel "Ĉu-Mao". En 1929, Ĉu De kaj Mao estis devigitaj fuĝi Jinggangshan al Ruijin post milita premo fare de Ĉiang Kai-ŝek. Ĉi tie ili formis la sovetian Ĝjangŝion, kiu poste kreskos por ĉirkaŭ 30.000 kvadrataj kilometroj (11,584 kvadrataj mejloj) kaj inkluzivos ĉirkaŭ tri milionojn da homoj. En 1931 Ĉu estis nomumita estro de la Ruĝa Armeo en Ruijin fare de la KPĈ-gvidado. Li sukcese gvidis konvencian militforton kontraŭ la Kuomintango en la antaŭfiksado de la Kvara Batalkampanjo; tamen li ne povis fari la samon dum la Kvina Kampanjo. Ĉu helpis formi la elirejon de 1934, kiu komencis la Longan Marŝadon.
Ĉefo de la Ruĝa Armeo
Dum la Longa Marŝado Ĉu kaj Ĝoŭ aranĝis certajn batalojn en tandemo. Estis malmultaj pozitivaj efikoj ĉar la reala potenco estis en la manoj de Bo Gu kaj Otto Braun. En la Konferenco de Zunyi, Ĉu subtenis la kritikojn de Mao pri Bo kaj Braun. Post la konferenco, Ĉu kunlaboris kun Mao kaj Ĵu pri militaj aferoj. En julio 1935 Ĉu kaj Liu Bocheng estis kun la Kvara Ruĝa Armeo dum Mao kaj Ĝoŭ kun la Unua Ruĝa Armeo. Kiam disiĝo inter la du dividoj okazis, Ĉu estis devigita de Ĵang Guotao, la estro de la Kvara Ruĝa Armeo, iri suden. La Kvara Ruĝa Armeo apenaŭ postvivis la retiriĝon tra Siĉŭano-provinco. Alveninte en Janan, Ĉu direktis la rekonstruadon de la Ruĝa Armeo sub la politika gvido de Mao.
Dum la Dua japana-ĉina milito kaj la Ĉina Enlanda Milito, li okupis la postenon de estro de la Ruĝa Armeo kaj, en 1940, Ĉu, kune kun Peng Dehuai, konceptis kaj organizis la Ofensivon de Cent Regimentoj. Komence, Mao subtenis ĉi tiun ofensivon.
Posta vivo
En 1949 Ĉu estis nomita komandanto en estro de la Popola Liberiga Armeo (PLA), kaj tiamaniere konsideras lin kiel ĉefa fondinto de PLA. Li ankaŭ funkciis kiel vicprezidanto de la komunista partio (1956–1966) kaj vicprezidanto de la Ĉina Popola Respubliko (1954–1959). Ĉu kontrolis la PLA dum la Korea milito ene de sia aŭtoritato kiel estro. En 1955, li estis donita al la rango de Marŝalo. En la Konferenco de Lushan, li provis protekti Peng Dehuai, per iuj mildaj kritikoj pri Peng; prefere ol denunci lin, li nur milde reprovizis sian celitan kamaradon, kiu estis celo de Mao. Mao ne kontentiĝis pri la konduto de Ĉu De. Post la konferenco, Ĉu estis eksigita de vicprezidanto de Centra Milita Komisiono.
En aprilo 1969, dum la Kultura Revolucio, Ĉu estis eksigita de sia posteno sur la Konstanta Komitato de la Politika Partio de la Komunista Partio de Ĉinio, kaj la agado de la Nacia Popola Kongreso. Tamen pro la subteno de Ĵu Enlaj, li ne estis vundita aŭ malliberigita. En 1973 Ĉu estis reenpostenigita en la Konstanta Komitato
Li daŭre estis eminenta pli aĝa ŝtatisto ĝis sia morto La 6-a de julio 1976. Lia forpaso venis ses monatojn post la morto de Ĵu Enlaj (8-an de januaro 1976), kaj nur du monatojn antaŭ la morto de Mao Ce-tung (9-an de septembro 1976). Ĉu estis kremigita tri tagojn poste, kaj poste ricevis funebrajn tagojn
Insuloj Trindade kaj Martim Vaz
La insuloj Trindade (Triunuo) kaj Martim Vaz formas malgrandan arkipelagon de Brazilo je 1200 km oriente de la urbo Vitória en Suda Atlantika Oceano, apartenanta al la ŝtato Espirito-Santo. La insuloj, kun areo 10,4 km², estas neloĝataj, escepte pro soldataro de la Brazila Armeo, de 32 integrantoj. La grupo estas komponata de la insulo Trindade, la plej granda insulo kun areo de 10.1 km², kaj la insuloj de Martim Vaz, 47 km oriente, kun areo de nur 0.3 km² (30 ha), kunformitaj siavice per kvar insuloj. La distanco kiu separas Trinidade de la insuloj de Martim Vaz estas de 30 km.
La malgranda setlejo de la Brazila Mararmeo estas en la oriento de la insulo Trindade, nome en Enseada dos Portugueses. Ĝi estas la plej fora loko de Brazilo, je 1025 km de la mararmea soldataro de la insulo Santa Bárbara. La insuloj atingas maksimuman alton de 600 m super marnivelo en Trinidade. Tiu insulo havas nombrajn vulkanajn centrojn. La vulkana aktiveco plej ĵusa okazis ĉirkaŭ 50 000 jarojn en la vulkano Rompeolas en la plej sudorienta punkto de la insulo.
George Mason
George MASON (menciita ankaŭ kiel George Mason IV; 30a de novembro, jul.kal./ 11a de decembro 1725, greg.kal.-7a de oktobro 1792) estis politikisto kaj terposedanto de Virginio, kiu estis delegito al la Konstitucia Kongreso de 1787 kaj unu de tri reprezentantoj kiuj malakceptis subskribi la Federacian Konstitucion. Liaj verkoj havis grandan influon super la pensaro kaj la politikaj okazaĵoj rilataj kun la fondado de Usono, kiel esencaj sekcioj de la rezolucioj de Fairfax de 1774, la Deklaracio de Virginio de 1776 kaj liaj Objektoj al tiu Konstitucio de Registaro (Objections to this Constitution of Government, 1787). La Deklaracio de Rajtoj de Virginio — kies ĉefa aŭtoro li estis — utilis kiel bazo por la Leĝo de Rajtoj de Usono, de kiu li estas konsiderata patro.
En 1776 li preparis la unuan skizon de la Deklaracio de Rajtoj kaj liaj vortoj restis grandparte en la teksto aprobita de la Revolucia Kongreso de Virginio. Same, li redaktis konstitucion por tiu ŝtato. Thomas Jefferson kaj aliaj klopodis trudi siajn ideojn en la Kongreson, sed ili trafis, ke Mason ricevis pli grandan apogon. Dum la milito, Mason partoprenis en la malsupra ĉambro de la Ĝenerala Asembleo de Virginio — nome la Ĉambro de Delegitoj —, sed okazigante la koleron de George Washington kaj de aliaj, li malakceptis servi en la Kontinenta Kongreso en Filadelfio kun la ekskuzo ke li havis familiajn kaj san-problemojn.
Parko de Choisy
La Parko de Choisy, ankaŭ nomita Skvaro de Choisy (Parc de Choisy, Square de Choisy), estas publika ĝardeno situanta en la 13-a arondismento de Parizo, apud la ĉina kvartalo. Ĝi estas limigita de Strato de Docteur Magnan - unu el ĝiaj enirejoj estas antaŭ la Liceo Claude Monet - kaj ankaŭ de Stratoj Charles Moureu kaj George Eastman kaj de Avenuo de Choisy, de kie ĝi eltiras sian nomon.
Beauchamps (Manche)
Beauchamps [boʃɑ̃:] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Beauchanais.
Parko de Choisy
Inter 1985 kaj 1990, grandega metala skulptaĵo de Richard Serra titolita Clara-Clara videblis en la parko.
(105106) 2000 LS14
Orbito
Ĝi estas iom proksima de la orbita resonanco 2:1 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sub febla orbita klineco. Ĝia marsa MOID estas 0,084446 astronomia unuo, tie estas 12,633 milionoj da km.
Joumana Haddad
Ŝi estis elektita kiel unu el 100 tutmonde plej potencaj arabaj virinoj dum kvar sinsekvaj jaroj fare de la revuo Arabian Business, pro ŝia kultura kaj socia aktivismo.
Ŝi estas fondinto de Jasad, kvaronjara arablingva kultura revuo kiu ne timas priparoli tabuojn en la araba socio. Haddad lanĉis en novembro 2018 novan televidan programon en Al-Hurra TV kiu reliefigas la temojn de libera sinesprimado kaj kritika pensado. Ŝi ankaŭ malaprobas la maĉisman edukadon kiun orientaj patrinoj donas al siaj filoj. Ekzistas ankaŭ la Youmana Haddad Freedoms Center, platformo kiu celas informi kaj mobilizi la libanajn gejunulojn pri valoroj kiel sekulareco, egaleco, inkluzivo kaj la defendo de fundamentaj rajtoj.
Ŝi ankaŭ partoprenis en la produktado de dokumentofilmo de Nasri Hajjaj pri la palestina poeto Mahmud Darwish.
En majo 2018, Joumana Haddad estis kandidato por la leĝdonaj balotoj. Ŝi sin prezentis sub la nomo Joumana Atallah Salloum en la balotdistrikto de Bejruto I en la listo de la politika alianco de Koullouna Watani (kiu inkluzivas la partion LiBaladi de kiu Haddad estas membro) kaj por parlamenta seĝo rezervita al minoritatoj
Rajto je vivo
La rajto je vivo (vivorajto) estas la rajto kiu agnoskas ajnan personon pro la simpla fakto esti viva, kaj kiu protektas tiun kontraŭ la senigo aŭ aliaj gravaj formoj de atenco kontraŭ ties vivo fare de aliaj personoj aŭ institucioj, ĉu registaraj aŭ neregistaraj. Eblas kompreni fundamentadon de la vivorajto el diversaj fokusoj (el filozofio, antropologio, sociologio, etiko, biologio ktp.); el la vidpunkto de juro, temas pri fundamenta rajto: nome la unua el ĉiuj aliaj, ĉar oni konsideras la vivan personon kiel generanto de ajna alia ebla rajto. Tiukadre, ĝi estis klare registrita en la fundamentaj internaciaj traktatoj, speciale en tiuj pri la Homaj Rajtoj, kaj en multaj landaj leĝaroj de diversaj ŝtatoj de la mondo.
La vivorajto ne nur protektas la personojn kontraŭ la morto (kiel malo de la vivo), sed ankaŭ kontraŭ ajna formo de malbontraktado aŭ violento kiu farus ties vivon nedeca. Tiel, atencas kontraŭ la vivo, la genocido (ekstermo de homa grupo pro nacieco, religio, raso aŭ etno), la terorismo, la torturo, la forkapto aŭ perforta malaperigo de personoj (ŝtata terorismo), la sklaveco kaj la malbontraktado.
Tamen iras kontraŭ la vivorajto aktualaj realoj kiel la mortopuno, la militoj ktp., spite ties kongruon kun la enlanda koncerna juro. Multe pli komplikaj aferoj estas la eŭtanazio, la aborto ktp.
Beaulieu
Beaulieu (france, "bela loko") povas Interalie esti aludo al la sekvaj lokoj:
Monaĥeja bieno Alach
Historio
Apartenis la bieno laŭ priposedanta dokumento de 1104 al la benediktanoj erfurtaj havinte areon de ĉ. 400 hektaroj. Post 1350 la klostro garantie donis la pliparton de siaj terenoj en Alach parte al la urbo Erfurto parte al la patricia familio von der Sachsen, kiu mem du jarcentojn pli poste vendis la tuton al la urbo Erfurto. Tamen restis ankaŭ tie ĉi al la monaĥoj relative granda tereno kiun prizorgadis la klostrobienuloj.
En 1482 menciitis pli malnova senjorejo kiun anstataŭigis en la kuro de la tempo la nuna konstruaĵo. Temis pri rektangula kaj duetaĝa ejo el muraro el rompitaj ŝtonoj kun groptegmento. Oriente troviĝas kapelo ambaŭ etaĝojn pleniganta kiu lumigatas tra du altaj, gotikaj kaj ogivarkaj fenestroj. Tie okazis diservoj, baptoj, nuptoj kaj pilgrimoj. Po unu fojon por jaro la urbestro kaj la (nova) bienestro invitis la benediktanan abaton kaj ties delegacion je bankedo. Inspektadorajton havis la benediktanoj ĝis la 23.3.1803 ankaŭ pri la surloka Ulrich-kirko tiel ke instaliĝis la pastro de la komunumo Alach nur post konsento fare de la benediktanoj.
Pro ke la konstruaĵaro ege damaĝitis en 1664 post sieĝo fare de princelektisto Johann Philipp von Schönborn restaŭriĝo profunda necesis; tiam krome alvenis grenejo kaj en 1698, laŭ komisio de abato Nicolaus de Gouverneur, nova aldonota bienejo. En 1713 la senjorejo alikonstruitis sub abato Placidus Casselmann kiel loĝejo por la luprentantoj. La Mariokapelo ricevis en 1715 orgenon konstruitan fare de la erfurtano Johann Georg Schröter. La sekularigo trafis brutale la bienon en la 23.3.1803 kaj en 1822 la prusia registaro vendis ĝin al privatulo. La kruco venis al Witterda, la figuroj al Geisleden kaj la altaro venditis en 1818 al Lengenfeld unterm Stein kie ĝi troviĝas en la Kirko Naskiĝo de Mario. La intertraktoj pri nova altaro dauris longe pro la okupo de Eichsfeld fare de Napoleono Bonaparte.
Blazono abata datumanta de 1698, kiu plibeligis garbejon en 1864 brulkonsumiĝintan, muntitis en 1923 supre de la kapela enirejo. La preĝejeto uzitis inter 1803 kaj 1948 kiel deponejo; post la alveno de multaj forpelitaj germanoj el Orienta Eŭropo post la Dua mondmilito ekpripensitis nova kaj digna utiligo liturgia romkatolika.
Je pasko 1950 la kapelo rekonsekritis fare de la ĝenerala vikario Joseph Freusberg kaj sekve investitis multe da mono fare de katolikaj fideluloj haltigi kadukiĝon. Post vendo al privatuloj en 1994 la sorto bienara remalklariĝis. La lasta diservo iĝis ja kristnasko 1994.
Imre Domin
Imre Domin, laŭ hungarlingve kutima nomordo Domin Imre estis hungaria kroata juristo, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis petruseveci (ekde 1834), lia frato estis Josip Franjo Domin.
Imre Domin naskiĝis la en Zagrebo, li mortis la  en Zagrebo.
Biografio
Imre Domin frekventis gimnaziojn en Győr kaj Pécs, poste li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1796, post 2 jaroj li advokatiĝis. Inter 1798-1836 li instruis en akademio de Zagrebo, intertempe en 1801 li doktoriĝis el juro en la menciita universitato. Li edziĝis en 1806, lia edzino naskis 6 gefilojn.
Rajtoj de GLAT en Brazilo
Rajtoj de gejoj, lesboj, ambaŭseksemuloj kaj transgenruloj (GLAT) en Brazilo estas inter la plej altnivelaj en Latin-Ameriko kaj la mondo. GLAT-homoj havas geedzajn rajtojn disponebla tutlande ekde majo 2013, kvankam GLAT-homoj ankoraŭ alfrontas iujn sociajn defiojn.
La statuso de GLAT-rajtoj en Brazilo plivastiĝis ekde la fino de la milita diktaturo en 1985, kaj la kreado de la nova Konstitucio de Brazilo de 1988. En 2009, enketo farita en 10 brazilaj urboj trovis, ke 7,8% de viroj identigitaj kiel gajaj kun ambaŭseksaj maskloj respondecantaj pri alia 2.6% de la tuta populacio (entute 10.4%). La brazila lesba populacio estis 4.9% de inoj kun ambaŭseksaj virinoj atingantaj 1.4% (entute 6.3%).
Kronologio de GLAT-historio en Brazilo
1830: Petro la 1-a subskribis al leĝo la Imperian Penalan Kodon. Ĝi forigis ĉiujn referencojn al sodomio
1980: Grupo Gay da Bahia, la plej malnova organizo pri gajaj rajtoj en Brazilo, estis fondita en Salvador kune kun SOMOS, alia organizo en la urbo San-Paŭlo.
1989: La konstitucioj de ŝtatoj Mato-Groso kaj Serĝipo estas subskribitaj. Ĝi eksplicite malpermesas diskriminacion pro seksa orientiĝo.
2004: Suda Rio-Grando komencis permesi samseksajn partnerojn registri civilajn sindikatojn en ĝeneralan civilan leĝon notario post kortuma decido en marto 2004
2006: stilisto kaj televida prezentisto Clodovil Hernandes fariĝis la unua malkaŝe samseksema persono elektita kongresano en Brazilo kun 494.000 voĉoj.
2007: En sia dekunua eldono, la Parada gay de São Paulo rompis sian propran rekordon kiel la plej granda defilado en la mondo kaj allogis 3,5 milionojn da homoj.
2011: La 27-a de junio, la unua samseksa civila unio estis transformita al samseksa geedzeco en Brazilo
2013: La 14-a de majo, la Nacia Konsilio de Justeco de Brazilo legalizis samseksan geedzecon en la tuta lando.
2018: La 1-a de marto, la Brazila Supera Kortumo regis, ke transgenruloj povas ŝanĝi sian laŭleĝan sekson sen fari kirurgion, hormonal terapion aŭ ricevi medicinan diagnozon.
2019: La 13-a de junio, la Supera Federala Kortumo regis, ke diskriminacio laŭ seksa orientiĝo kaj seksa identeco estas krimo simila al rasismo
Rekono de samseksaj rilatoj
La 14-a de majo 2013, la Nacia Konsilio de Justeco de Brazilo legalizis samseksan geedzecon en la tuta lando per voĉdono 14-1 per eldono de juĝo, kiu ordonas al ĉiuj civilaj registroj de la lando plenumi samseksajn geedzecojn kaj konverti iujn ekzistantajn civilulojn. unuiĝas al geedzecoj, se tia paro deziras.
GLAT-adopto
Samseksa adopto estas laŭleĝa en Brazilo, ĉar brazilaj leĝoj ne specife malpermesas ĝin. Sekve, pluraj juĝistoj donis favorajn decidojn por adoptoj de samseksaj paroj
Militservo
Ne ekzistas leĝo kiu malpermesas al GLAT homoj servi en la Brazilaj Fortoj. Seksa orientiĝo ne povas esti malhelpo por eniro en la polico aŭ la militistaron en Brazilo. Ĉiuj seksaj aktoj estas malpermesitaj inter membroj de la fortoj, ĉu heteroseksaj ĉu gejaj
Laŭ enketo farita de la Instituto pri Aplikata Ekonomia Esploro (IPEA) en 2012, 63,7% de brazilanoj subtenis la eniron de GLAT-homoj en la brazilaj fortoj.
Konverta terapio
Konverta terapio estis malpermesita de la Federacia Konsilio pri Psikologio ekde 1999. En septembro 2017, federacia juĝisto en Braziljo aprobis la uzon de konverta terapio fare de psikologo por "kuraci" homojn de samseksemo, nuligante la decidon de 1999. Tamen, en decembro 2017, la sama juĝisto ŝanĝis sian decidon, subtenante la "traktadon" malpermesita. En januaro 2018, la Federala Konsilio pri Psikologio establis normojn pri agado por psikologoj rilate al transseksaj kaj transvestaj homoj, malpermesante ankaŭ ajnan konvertiĝan terapion.
Donado de sango
Antaŭ 2020, sub gvidlinioj de Ministerio pri Sano, gajaj kaj ambaŭseksaj viroj nur rajtis donaci sangon post 12 monatoj sen samseksa agado.
Laŭ proporcio
En 2010, enketo farita de Universitato de Campinas en Rio-de-Ĵanejro rivelis, ke en la aĝo de 18 jaroj, 95% de samseksemaj junuloj en Brazilo jam malkaŝis sian gejecon, multaj agnoskas ĝin antaŭ la aĝo de 16 jaroj. Antaŭjuĝo ankaŭ malpliiĝis laŭ datumoj de enketo de Ibope. La sama enketo trovis, ke 60% de brazilanoj konsideris samseksemon kiel natura.
En 2009, enketo farita de Universitato de San-Paŭlo en dek ŝtataj ĉefurboj, montris, ke la brazila gaja vira populacio estis de 7,8% kaj la ambaŭseksa vira populacio estis 2,6% (entute 10,4% de la tuta vira loĝantaro). La lesba populacio estis de 4,9% kaj la ambaŭseksemaj virinoj alian 1,4% (entute 6,3% de la ina loĝantaro)
La vira populacio de la urbo Rio-de-Ĵanejro estis 19,3% de samseksemaj kaj ambaŭseksaj viroj. Kaj la ina loĝantaro de Manaŭso havis 10.2% de lesbaninoj kaj virinoj ambaŭseksemaj
Kontraŭ-GLAT-perforto
En aprilo 2009, Gaja Grupo de Bahia (GGB) publikigis sian enketon pri la kazoj kontrolitaj en 2008, atentigante, ke en la lasta jaro 190 homoj estis murditaj en Brazilo, 64% samseksemaj, 32% transvestitoj kaj 4% lesbaninoj, pliigo. 55% pli ol 2007 ciferoj, konservante la landon kiel tiu, kiu plej multe registras krimojn de homofoba naturo. La enketo ankaŭ konkludas, ke la risko de transvestito estas murdita estas 259 fojojn pli granda ol tiu de samseksema viro. Ekde komencado de la serĉado en 1980, la grupo registris 2.998 murdojn.
Laŭ asocio Transgenruloj Eŭropo, Brazilo havas la plej altan nombron de murditaj transgenruloj, kun 900 homicidoj inter 2008 kaj 2016, multe antaŭ Meksiko (271), kaj preskaŭ duono de 2.264 registritaj murdoj en la mondo.
Politiko
Estas multaj por-GLATaj politikaj partioj en Brazilo; la plej influaj estas la Partio Socialismo kaj Libereco, la Partio de la Laboristoj kaj la Komunista Partio de Brazilo. La plej influaj por-GLATaj politikistoj en Brazilo estas Marta Suplicy, Eduardo Suplicy kaj Jean Wyllys. Dum la prezidantaj elektoj de 2010 en Brazilo, ĉiuj kvin prezidantaj kandidatoj estis favoraj al samseksaj civilaj unuiĝoj, inkluzive de la elektita prezidanto Dilma Rousseff.
La prezidanto Jair Bolsonaro, elektita al la Prezidantaj elektoj de 2018 en Brazilo, kaŭzis polemikon pro sia homofoba retoriko. "Mem-deklarita homofobo", Bolsonaro diris, ke li preferos mortan filon ol samsekseman. La 2-a de januaro 2019, nur horojn post lia inaŭguro, li forigis zorgojn pri la GLAT-komunumo de la Homrajta Ministerio kaj nomumis neniun alian federacian agentejon por konsideri tiajn aferojn.
Post la Prezidantaj elektoj de 2018 en Brazilo, Fabiano Contarato estis elektita kiel la unua malkaŝe gaja federacia senatano kaj Érica Malunguinho kiel la unua Transvirino reprezentanto. La 1-a de februaro 2019, David Miranda, nigra gaja reprezentanto, anstataŭis Jean Wyllys, ĉar Wyllys anoncis en januaro de 2019, ke li forlasis la landon pro mortminacoj.
Religio kaj GLAT-rajtoj
Brazilo estas sekulara ŝtato, en kiu ekzistas disiĝo de preĝejo kaj ŝtato. La plej sekvita religio de la lando estas katolikismo.
La katolika eklezio instruas, ke gejaj agoj estas senordaj kaj malmoralaj. Multaj protestantaj preĝejoj tenas la saman bazan pozicion kiel la katolika eklezio.
Inter evangeliistoj, ekzistas iuj kampanjoj por  sanigi  gejajn virojn kaj virinojn. Movado por Sana Sekseco, evangelia grupo gvidata de  eks-gejo , gvidas klopodojn evangelizi en samseksemaj paradoj, parolante pri kristanismo al partoprenantoj kaj transdonante broŝurojn kun atestoj de "eks-gejoj" kaj "eks-lesbanoj".
Eble estas religia faktoro en brazila samseksemo. Malplimulto de la brazila loĝantaro aliĝas al Kandombleo kaj aliaj afro-brazilaj religioj (simile al Santería), kie samseksemo estas komune akceptita. Por komparo, estas ĉirkaŭ 19.000 agnoskitaj katolikaj paro paroj en Brazilo. Neformalaj Kandombleo-temploj laŭsupoze nombras ĉirkaŭ 12.000 sole en Rio-de-Ĵanejro. En Kandombleo, multaj pastroj kaj pastrinoj estas samseksemaj. Luiz Mott, la gvidanto de la gaja movado en Brazilo, estas firma aliĝanto al Kandombleo. Multaj famaj brazilanoj sin turnas al afro-brazilaj religioj serĉante miraklojn por solvi personajn aŭ familiajn problemojn. Eĉ la eksa prezidanto Fernando Henrique Cardoso, kvankam ateisto, havis simpation por kaj foje vizitis ritojn de Kandombleo. Alia minoritato de la brazila GLAT-loĝantaro aliĝas al alternativaj paganaj grupoj, kiel Viko, kie samseksemo estas ankaŭ akceptita.
en Junio de 2018, la Ĝenerala Sinodo de Anglikana Episkopa Eklezio de Brazilo voĉdonis ŝanĝi sian geedzan kanonon por permesi samseksan geedzojn geedziĝi.
Kontraŭstaro
La ĉefaj kontraŭuloj de la progresoj de la gaja rajta movado en Brazilo ĝenerale estis konservativuloj. Religio estas la plej citita kialo kontraŭi gajajn rajtojn. Regionaj, opozicio al la gajaj rajtoj-movado estas plej forta en kamparaj internaj regionoj.
Katolikaj kaj evangeliaj politikistoj ankaŭ provis kontraŭi la rajtojn de gejoj per prezentado de leĝoj. Inter ĉi tiuj proponitaj leĝoj estis malpermesi publikan kisadon inter homoj de la sama sekso kaj krei programon por helpi la seksan reorientadon de homoj, kiuj libervole elektas ŝanĝi sian seksan orientiĝon de samseksemo al Aliseksemo.
Neniu el ĉi tiuj leĝoj estis pasigita.
Brazila gaja kulturo
la Gaja Fiera Parado de San-Paŭlo estas unu el la plej grandaj eventoj GLAT en sia mondo, se ne la plej granda. Ĝi estas ankaŭ unu el la gravaj turismaj eventoj en San-Paŭlo. La evento havas oficialan subtenon de la Urba Registaro de San-Paŭlo. La parado okazas ĉiujare, kutime en junio. Ĝi estas komenco de brazila vintro, kiam temperaturoj estas pli malvarma, sed pluvoj estas maloftaj. La Parada do Orgulho LGBT de São Paulo estas organizita ekde 1997, kun la celoj alporti videblecon al GLAT-homoj kaj nutri la kreadon de publikaj politikoj por gejoj, ambaŭseksemuloj, transvestitoj kaj transseksuloj.
La ĉefa strategio estas okupi publikajn spacojn tiel ebligi efikan interŝanĝon de spertoj, altigi la memestimon de gejoj kaj sensivigi la socion al toleremo kaj akcepto de diferencoj. Dum la parado, GLAT-homoj "unuiĝas kaj helpas garantii la plenecon de siaj rajtoj".
Al la evento estis aldonitaj pli da agadoj, ekzemple la Ciklo de Debatoj, la GLAT-Kultura Foiro, la Civitana Premio en Respekto de Diverseco, kaj la sukcesa Gaja Tago, okazanta sabate antaŭ la ĉefa defilado. La Kultura Foiro estas parto de la fiereca parado ekde 2001. APOGLBT (Associação da Parada do Orgulho LGBT de São Paulo ) rekonis politikajn kaj kulturajn iniciatojn kiuj taksas civitanecon de GLAT-homoj ĉiujare ekde 2001.
Krom la parado de San-Paŭlo, pluraj aliaj brazilaj urboj organizas siaj propraj GLATaj paradoj, ĉefe en ŝtataj ĉefurboj, kiel Rio-de-Ĵanejro, kun ĉirkaŭ 1,5 milionoj da homoj, kaj Salvadoro, kun ĉirkaŭ 800.000 homoj.
GLATaj paradoj kaj eventoj okazas en pluraj ŝtatoj, Akro (Rio Branco), Alagoaso(Maceió, Arapiraca), Amapao (Macapá), Amazonio (Manaŭso, Parintins, Manacapuru), Bahio (Salvador de Bahio), Cearao (Fortalezo, Juazeiro do Norte), Federacia Distrikto, Espirito-Santo (Vitória), Gojaso (Goiânia, Aparecida de Goiânia, Anápolis), Maranjo (São Luís), Mato-Groso (Cuiabá), Suda Mato-Groso (Campo Grande, Dourados), Minas-Ĝerajso (Bel-Horizonto, Uberlândia, Contagem, Juiz de Fora, Betim), Parao (Belém, Ananindeua), Paraibo (Ĵoan-Pesoo), Paranao (Kuritibo, Londrina, Maringá), Pernambuko (Recife, Olinda, Caruaru), Piaŭio (Teresina, Parnaíba), Rio-de-Ĵanejrio (Rio-de-Ĵanejro, São Gonçalo, Duque de Caxias, Nova Iguaçu, Niterói), Norda Rio-Grando (Natalo), Suda Rio-Grando (Porto-Alegro, Caxias do Sul, Pelotas ), Rondonio (Porto Velho), Rorajmo (Boa Vista), Sankta Katarino (Florianópolis), San-Paŭlo (San-Paŭlo, Guarulhos, Campinas, São Bernardo do Campo, Santo André), Serĝipo (Aracaju) kaj Tokantinso (Palmas), inter sennombraj aliaj urboj.
János Rózsás
Ne konfuzu kun János Rózsa, hungara filmreĝisoro.
En la hungara nomo Rózsás János [rOĵAŝ jAnoŝ], la familia nomo antaŭiras la personan nomon, sed tiu ĉi artikolo utiligas la kutiman vicordon en Esperanto János Rózsás, kie la persona nomo János antaŭiras la familian nomon.
János Rózsás [elp. janoŝ ro'ĵas'], laŭ hungarlingve kutima sinsekvo RÓZSÁS János, (naskiĝis la 6-an de aŭgusto 1929 en Budapeŝto kaj mortis la 2-an de novembro 2012 en Nadjkaniĵo[1]), estis hungara verkisto, librotenisto, interpretisto, teknika tradukisto el la rusa kaj la germana, iama malliberulo de GULAG (lia n-ro estis SCS 43) kaj historiisto pri ĝi, ĉar li tie pasigis naŭ jarojn, sed hejmenvenis vive.
Vivkuro
Li kreskis en laborista familio. De sia plej frua junaĝo li ŝatis librojn kaj havis talenton por lingvoj, sed li devis forlasi lernejon kiam li estis 14-jaraĝa por finance helpi al sia familio. Je la aĝo de 18 li estis sendita al militkampo por lukti kontraŭ la Ruĝa Armeo, rapide militkaptita de la Sovetia Militista Defendo kaj kondamnita en 1944 fare de la Milita Tribunalo de la 3-a Ukraina Fronto je 10 jaroj, kiujn li devis pasigi en punlaborejo, de kiuj 9 en la sovetia GULAG. Li estis akuzita esti volontulo batalanta kontraŭ Sovetunio dum la dua mondmilito, kiel rekruto en la hungara armeo. Li estis sendita unue al Odeso, poste al la ukrainaj tendaroj ĉe Nikolajev (Mykolaiv) kaj Kherson, kie li lernis la rusan en kelkaj monatoj. En 1946, li translokiĝis al tendaro en la nordaj Uraloj. En 1949, li estis sendita al Kazaĥio, kie li pasigis tri jarojn en la tendaro Ekibastuz kaj kie li konatiĝis kaj amikiĝis kun la estonta Nobel-premiito Aleksandr Solĵenicin, danke al pasio por rusaj literaturo kaj kulturo, io nekutima por hungaro malliberigita en la Gulago. Dum naŭ jaroj, de 1944 ĝis 1953, Rózsás estis en sovetiaj trudlaborejoj. Reveninte hejmen en januaro 1954 il ricevis amnestion kaj komencis sekrete verki siajn rememorojn pri la terura vivo en la gulago, dum li tage laboris kiel librotenisto en la financa fako de la Nagykanizsa Distrikta Konsilio. Li ankaŭ daŭrigis siajn studojn, diplomiĝis kaj faris pli altan ŝtatan ekzamenon pri la rusa kaj poste interpretistan ekzamenon.
Rózsás verkis plurajn librojn kaj artikolojn pri la vivo en la Gulag o. Tial oni nomis lin la hungara Solĵenicin. Liaj libroj povis esti eldonitaj nur eksterlande antaŭ la ŝanĝo de reĝimo, kaj ekde 1997 li fariĝis membro de la Hungara Verkista Asocio.
En 1962 li estis rehabilitita de la Supera Kortumo de Sovetunio. Revenante al Hungario en la dua duono de la 1970-aj jaroj en la 1980-aj jaroj. En aŭgusto 2001 li ricevis la Krucon de Kavaliro de la Ordeno de Valoro de Hungara Respubliko. En 2003 la Hungara Arta Akademio donis al li oran medalon pro siaj memoraĵoj, en la sama jaro li ricevis la titolon de Honora Civitano de la Zala Distrikto kaj honora civitano de la urbo Nagykanizsa.
Esperanto
Krom la hungara, germana kaj rusa, li ankaŭ sciis iom la francan kaj iom da Esperanto kiun li lernis dum sia junaĝo.
Faktoj pri GULAG, kies subtitolo estas: Hungaroj en punlaborejoj de GULAG kaj pri Solĵenicin, estas la traduko kaj eldono en Esperanto en 1997 surbaze de la originala hungarlingva manuskripto Tények a GULÁG-ról. Ĝin tradukis Szabadi, Tibor J. Ĝi aperis paperforme en Hungario kiel Suplemento de „Debrecena Bulteno” en 1997, ISSN 0865-9559. Bardhyl Selimi tradukis la libron ankaŭ en la albanan sub la titolo Fakte për Gulagët, aperinta en 2020 en la Albana Esperanto- Bulteno.
Ekzistas ankaŭ mallonga teksto (3-paĝa, A4 formato) pri lia 21-a Naskiĝtago tradukita en Esperanton kaj 9 aliaj lingvojn, sed ne eldonita libroforme.
Verkaro
Li verkis plurajn librojn kiuj ne ĉiuj ĝis nun estis eldonitaj libroforme.
Tria batalo de Panipato
La tria batalo de Panipato okazis la 14-an de januaro 1761 ĉe Panipato en la hinda subkontinento - la loko situas en la nuna subŝtato Harjano de Barato. Panipato estas ĉirkaŭ 97 km norde de Delhio. La batalo okazis inter la Maratha Imperio kaj la invada afgana armeo de Ahmad Ŝaho Durrani. Ahmad Ŝaho Durrani estis subtenita de tri hindaj aliancaj regnoj. La Maratha armeo estis gvidata de Sadaŝivrao Bhau, kiu estis tria en aŭtoritato de la maratha regno post la maratha reĝo nomata Ĉatrapati kaj la maratha ĉefministro nomata Peŝva. La ĉefa maratha armeo estis postenigita en la Dekkana Altebenaĵo kun la trupoj de la ĉefministro Peŝva.
La batalo ĉefe batalis inter la artilerio kaj kavalerio de la marathoj kontraŭ la peza kavalerio kaj muntita artilerio de la afganoj kaj de aliancanoj gvidataj de Abdali kaj Naĝib-ud-Daulah, ambaŭ etnaj afganoj. La batalo estas konsiderata kiel unu el la plej grandaj kaj plej eventaj bataloj en la 18-a jarcento. Ĝi havas eble la plej grandan nombron da mortigoj en unu tago raportitan en klasika formada batalo inter du armeoj.
La batalo daŭris plurajn tagojn kaj partoprenis pli ol 125 000 soldatoj, kun perdoj kaj gajnoj ambaŭflanke. La fortoj gviditaj de Ahmad Ŝah Durrani atingis venkon post detruado de pluraj marathaj flankoj. La amplekso de la perdoj de ambaŭ flankoj estas multe pridisputata de historiistoj, sed oni opinias, ke inter 60 000–70 000 estis mortigitaj dum batalado, dum la nombro de vunditoj kaj kaptitoj varias multe. Laŭ la plej bona okulatesta kroniko - de Kaŝi Raĝ la Divan de Ŝuĝa-ud-Daulah - ĉirkaŭ 40 000 marathaj malliberuloj estis ekzekutitaj la tagon post la batalo.
Referencoj
<!-- La resto de la teksto ekde ekverko en 2020 senŝanĝe restis en ne sufiĉe bona lingvaĵo, kaj evidente neniu, nek la origina komencinto nek iuj aliaj redaktantoj havis la forton finĝustigi ĝin dum pol ol 2 jaroj. Tial ĝi restu nevidebla: SE iu volos iam fintraduki la tekston, kiu klare devene estas el la angla lingvo (ekzemple "triboj Pashtun" estas paŝtunoj ktp), eblas fari tion laŭ la sekva kruda teksto! ~
Malkresko de la Mughal Imperio
La 27-jaraĝa Mughal-Maratha milito (1680-1707) kaŭzis rapidan teritorian perdon de la Maratha Imperio al la Mughal Imperiestro Aurangzeb. Tamen post lia morto en 1707, ĉi tiu procezo renversiĝis post la Mughal Sinsekva Milito inter la filoj de Aurangzeb. Antaŭ 1712, Marathoj rapide komencis repreni iliajn perditajn terojn. Sub Peŝwa Baĝi Rao, Guĝarato, Malva kaj Raĝputana venis sub Maratha kontrolon. Finfine, en 1737, Baji Rao venkis la Mughalojn sur la periferio de Delhio kaj alportis grandan parton de la antaŭaj Mughal-teritorioj sude de Agra sub Maratha kontrolo. La filo de Baji Rao, Balaji Baji Rao, plue pliigis la teritorion sub Maratha kontrolo invadante Panĝabon en 1758.
János Rózsás
Verkaro
- Keserű ifjúság (Amara Juneco) aperis en la hungara, Munkeno, 1986