cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Róża Thun
Biografio
De 1981 ĝis 1991, ŝi estis establita en Germanio en Frankfurto kun sia edzo, parenca al sia samnomula estro de la aŭstra registaro fine de la 19-a jarcento, Franz von Thun und Hohenstein.
Hindarja lingvaro
Skribsistemoj
Pluraj lingvoj, interalie Sanskrito, la hindia, marata kaj nepala lingvoj, uzas la skribsistemo Nagario. Alia grupo da lingvoj, nome la bengala, asama, havas bengalan skribsistemon, kaj la panĝaba, guĝarata, orija kaj sinhala lingvoj poe havas tute unikan skribsistemon.
Urduo, la lingvo de la barataj islamanoj, samkiel la aliaj en Pakistano uzataj hindarjaj lingvoj, nome la sinda, panĝaba kaj kaŝmira, skribiĝas per la persa-araba skribsistemo, kiu estas versio de la araba alfabeto pliampleksita je aldonaj diakritaj signoj.
Róża Thun
Biografio
Post la ŝanĝo de reĝimo, ŝi revenis al Pollando kaj fariĝis ĝenerala direktoro kaj tiam prezidanto de la pola Fondaĵo Robert-Schuman (1992-2005). Asocia aktivulo, dum la kampanjo por la referendumo pri aliĝo de Pollando al Eŭropa Unio en 2004, ŝi organizis multajn manifestaciojn kaj multajn publikajn debatojn favore al membreco. Ŝi sidis en la Varsovia Urba Konsilio de 1998 ĝis 2000.
Zacatepec
Zacatepec de Hidalgo estas unu el la 33 komunumoj de la meksika subŝtato Morelos, kiu situas en la centra parto de Meksiko, proksime kaj sude al la ĉefurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Zacatepec de Hidalgo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 17031.
Róża Thun
Biografio
De 2005 ĝis 2009, ŝi estris la reprezentantaron de la Eŭropa Komisiono en Pollando.
Ŝi estas membro de la Eŭropa Parlamento ekde 2009. Dum la 7-a, 8-a kaj 9-a leĝdonaj periodoj, ŝi sidis sine de la Eŭropa Popola Partio.
Zacatepec
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 886 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C.
Róża Thun
Biografio
Ŝi estis elektita la 26-an de novembro 2011 kiel internacia vicprezidanto de la Eŭropa Movado.
Zacatepec
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 29311 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 201 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,69 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Róża Thun
Biografio
La 30an de novembro 2011, ŝi ricevis MEP-Premiojn 2011, kiuj rekompensas eŭropdeputitojn, kiuj distingiĝis en aparta agadkampo dum la pasinta jaro en la kategorio Interna Merkato kaj Protekto de Konsumanto. Ŝi ankaŭ ricevis la premion de la Eŭropa Fondaĵo Robert-Schuman.
Zacatepec
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Róża Thun
Biografio
Ĝis tiam membro de Civitana Platformo, ŝi forlasis ĉi tiun partion en majo 2021, antaŭ ol aliĝi al la Pollando 2050, partio de Szymon Hołownia. La 10-an de novembro 2021, ŝi aliĝis, nome de sia partio, al la grupo Renovigi Eŭropon ĉe la Eŭropa Parlamento.
Pál Gergely (dirigento)
Pál Gergely [gergej], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plennome Gergely Béla Pál estis hungara dirigento, ĵurnalisto, tradukisto.
Pál Gergely naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
Pál Gergely maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. La 2-a mondmilito rompis la lernadon. En 1946 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto) kelkajn monatojn, poste li studis en Parizo. Lia majstrino estis Nadia Boulanger. En 1948 li rearanĝis la poŝtistan simfonian orkestron kun 80 anoj, kies dirigento li estis. Ekde 1952 li dirigentis en la armea orkestro kaj muzika gvidanto de la Teatro de Hungara Armeo. En tiuj jaroj li finis la studojn en la Altlernejo, liaj plej gavaj instruistoj estis Jenő Ádám kaj Zoltán Kodály, dume multe helpis ankaŭ János Ferencsik. En la jaroj de 1959 kaj 1960 li estis estro de hungara instituto en Parizo, poste en Budapeŝto li ricevis diversajn muzikajn postenojn, sed li ne havis eblecon dirigenti. Ekde 1964 li estis ĵurnalisto pri muziko en revuoj, krome li tradukis resume 17 librojn. Li ricevis 4 ŝtatajn premiojn.
Betoniko
Betoniko (Stachys officinalis, sinonimo: Betonica officinalis) estas planto el la familio de la Lamiacoj (Lamiaceae). La specio estas tre rara kaj la nombro da ili tre malpliiĝis.
La planto kreskas ĝis 30-90 cm alteco kaj floras de junio ĝis aŭgusto per violruĝaj, kelkfoje blankaj floroj. La floroj formas densan ŝajnspikon. La plejmulto de la folioj estas en radikorozeto. La subaj folioj havas longan petiolon kaj la supraj foliojn mallongan. La folioj havas retforman nervuron. La eĝohava tigo estas ne disbranĉiĝinta kaj havas mallongajn harojn.
La betoniko troviĝas sur herbejodeklivoj kaj je arbarorandoj sur ne tro sekoj, loma kaj kalkoriĉa grundo. La planto ankaŭ estas kultivata kiel ornamplanto.
Kuracaj efikoj
Dum la greka kaj romia antiveco betoniko estis multuzata kiel vomigilo kaj por ĉesigi sangadon. Pedanius Dioscorides jam priskribis la efikon je la nerva sistemo kaj Antonia Musa priskribis en De Herba Vettonica 47 malsanojn, kontraŭ kiuj betoniko povas esti uzata kiel kuracherbo. Nuntempe la efikaj substancoj de la planto estas uzataj kontraŭ afekcioj de la spira sistemo, diareo kaj urinvezika inflamo.
Manĝado
La junaj folioj kaj floroj manĝeblas en salatoj. Kuirite, ĝi povas kolorigi pladojn ruĝaj. De la folioj kaj floroj eblas ankaŭ fari teon.
János Goll
János Goll [jAnoŝ gol], laŭ hungarlingve kutima nomordo Goll János estis hungara muzikinstruisto, komponisto, redaktoro.
János Goll naskiĝis la en Bátaszék, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
János Goll studis en pedagogia lernejo, poste en muziklernejo (nuna konservatorio) en Pest (urbo). Liaj plej gravaj muzikinstruistoj estis Károly Thern kaj Viktor Feigler. Ekde 1865 li instruis en lernejoj. Li ankaŭ komponis kaj verkis muziklibrojn. Ekde 1874 li ankaŭ estis redaktoro de revuo. Li partoprenis en fondo de sportklubo de Újpest, krome li havis plurajn oficojn en muzikaj asocioj.
Bill Watterson
William Boyd "Bill" WATTERSON II (naskiĝis la ) estas usona bildliteraturisto kaj la aŭtoro de la fama komiksa bildostrio Calvin kaj Hobbes, kiu estis kolektive elsendita el 1985 al 1995. Watterson ĉesis desegni Calvin kaj Hobbes fine de 1995 per mallonga aserto al la gazetaj eldonistoj kaj siaj legantoj ke li sentis ke li estis atinginta ĉion kion li povis en la amaskomunikilo. Watterson estas konata pro siaj negativaj vidpunktoj pri permesiloj kaj komiksa kolektiva elsendado, liaj klopodoj por etendi kaj plialtigi la gazetan komikson al arto-formo, kaj sia translokiĝo reen al la privata vivo post li ĉesis desegni Calvin kaj Hobbes. Watterson naskiĝis en Vaŝingtono kaj kreskiĝis en Chagrin Falls, Ohio, kies ĉeurba etoso de Usona Mez-Okcidento estis parto de la inspiro por Calvin kaj Hobbes.
Svobodka (Halže)
Svobodka (ĝis la jaro 1948 Frauenreith) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Halže, troviĝanta en distrikto Tachov proksimume 2,5 km sude de Halže. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/199. Vivas ĉi tie. Estas ĉi tie registritaj 46 adresoj.
Bill Watterson
El 1976 al 1980, Watterson studis en Kenyon College kaj gradiĝis kiel Bakalaŭro de Artoj en politika scienco. Kiam Watterson estis kreante nomojn por la roluloj en sia komiksa bildostrio, li decidiĝis al Calvin (laŭ la Protestanta reformisto John Calvin) kaj Hobbes (laŭ la socia filozofo Thomas Hobbes), supozeble kiel la "pinto de la ĉapelo" de la departmento pri politika scienco en Kenyon. En The Complete Calvin and Hobbes, Watterson asertis ke Calvin estis nomigita laŭ "16a-jarcenta teologo kiu kredis en antaŭdestinado," kaj Hobbes laŭ "17a-jarcenta filozofo kun malforta vidpunkto pri la homa naturo."
Svobodka (Halže)
Svobodka estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,12 km².
Bill Watterson
Watterson verkis mallongan, ironian ŝercan membiografion fine de la 1980-aj jaroj.
Svobodka (Halže)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365.
Forty-Fours
Ĝi estas unu el nur du reproduktejoj de la Ĉathama fulmara priono. Ĝi estis identigita kiel Grava Birdareo fare de BirdLife International ĉar ĝi eltenas reproduktajn koloniojn de Bulera kaj Sanforda albatrosoj.
Zacharias Werner
Zacharias WERNER (naskiĝinta la en Kenigsbergo, mortinta la  en Vieno) estis germana poeto.
Vivo
Li studis ekde 1784 en sia naskiĝurbo jursciencon kaj ĉambrajn sciencojn, frekventante prelegojn de Immanuel Kant. Jam tiam lia ŝato je sentemo klaris. Lia unua antologio »Vermischten Gedichte« (Kenigsbergo 1789) estis ne tre valora kaj tute ne anoncis la pli malfruan maturecon de la poeto. En 1783 li iĝis sekretario ĉambra en Suda Prusio, poste sampostene en diversaj urboj en la nove akiritaj polaj provincoj. Finfine li estis en Varsovio. Dume li havis rilatojn al J. J. Mnioch kaj E. T. A. Hoffmann kaj konatiĝis kun sia posta biografo Hitzig. Werner edzinigis tiutempe ne malpli ol tri virinojn. En Varsovio li aliĝis al framasonisma loĝio, kie li ŝajne ŝatis la mistikajn flankojn pli ol la iluminismajn.
Kiam li volis priskribi siajn ideojn pri framasonismo per dramo estiĝis lia unua teatraĵo: »Die Söhne des Tals« (Berlin 1803–04) - temis pri la malekfloro de la ordeno de la Templanoj. Werner vojaĝis kun la tria edzino Kenigsbergon por flegi la demencan patrinon. En Varsovio li finis la unuan parton de la dramo »Das Kreuz an der Ostsee« (Berlin 1806), kiu rakontas la konvertigon de la paganaj prusoj. Poste li iris Berlinon, kie peris al li subtenanta ministro nome von Schrötter postenon al li. Tial Werner povis dediĉi sin tute je poetado. Laŭ instigo de August Wilhelm Iffland li aŭdacis surscenigi la personon de Marteno Lutero per la verko: »Martin Luther oder die Weihe der Kraft« (Berlin 1807; premiero en 1806). Post la tria divorco disde Else li vojaĝis en somero 1807 laŭ la Rejnon kaj translokiĝis al Vajmaro, kie li dumvintre ofte kunvenis kun Goeto. Tiu geniulo tre interesiĝis pri Werner kaj surscenigis ties operstilan tragedion pri la pola prahistorio »Wanda« (Tübingen 1810; premiero en la 30.1.1808). La sekvintan printempon oni trovis lin en Berlino denove, sed baldaŭ li iris en Svislandon, kie li konatiĝis kun Madamo de Staël. Ŝi akceptis lin certan tempon en Coppet ĉe si. Poste Werner iris Parizon, malantaŭe Vajmaron, kie li prezentis al Goeto la etan prisortan tragedion »Der 24. Februar« (Altenburg 1815). Sed Goeto tute ne entuzismiĝis prie. Antaŭe eldonitis lia tragedio »Attila« (Berlin 1808).
Konvertiĝo kaj sacerdotiĝo
Post dua restado en Coppet, Werner iris Romon, kie li restis ĝis julio 1813. En la 19.3.1811 li konvertiĝis al katolikismo kaj ordinitis pastro en somero 1814 en Aschaffenburg. Poste Werner iris Vienon. Dum la Viena kongreso li ofte predikis - sen iu oficiala komisio kaj permeso - kaj sukcesis fascinigi la aŭskultantaron. Inverse Werner estis en Vieno influata de la poste sanktuligita predikisto Klemens Maria Hofbauer. De printempo 1816 li restis unu jaron en Podolio ĉe la familio de la grafo Choloniewski; poste li nomumitis honora katedralkapelano en Kamjanec. Ekde 1819 li estis denove en Vieno. Per la verko »Weihe der Unkraft« (Frankfurt 1813) Werner estis proklaminta sian forlason de protestantismo; sekvis ankoraŭ kiel poeziaĵo pli granda »Kunigunde die Heilige« (dramo romantika, Leipzig 1815) kaj la tragedio »Die Mutter der Makkabäer« (Wien 1820), la lasta verko lia.
Ekde aŭtuno 1821 li ekmalsaniĝis, tamen li daŭrigis publikajn prelegojn. Lian planon membriĝi al la Redemptoristoj li malrealigis tuj post la frokopreno.
Graveco
Werner estis la ununura dramisto de la romantika skolo kiu verkis surscenajn sukcesaĵojn. Elirante de la ŝileraj verkoj »Jungfrau von Orleans« kaj »Braut von Messina« Werner pligrandigis mistikajn elementojn kaj prisortajn ideojn. Paŝon post paŝo li kreis obskuran fantastikaĵaron, plialtigis ade la draman esprimon kvazaŭ ĝis (religioza) tranco kaj trovis finfine por si mem la nerompeblan povon kaj gloron de la katolika Eklezio.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 20. Leipzig 1909, p. 539-540, kio legeblas tie ĉi interrete.
Kantono Greenville (Suda Karolino)
La kantono Greenville estas unu el la 46 kantonoj de la usona ŝtato Suda Karolino. Ĝi havis 395 357 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2000. La ĉefurbo de la kantono estas Greenville.
Historio
La kantono Greenville estis fondita en la jaro 1786. Ĝi estis nomita tiel omaĝe al Nathanial Greene.
Demografio
La lasta preciza taksado de la loka loĝantaro datiĝas de la jaro 2000, kiam oni nombris 395 357 loĝantojn. La Usona Censa Oficejo tamen taksis en 2008, ke tiujare loĝis en la kantono proksimume 438 119 loĝantoj.
Urboj
Jen listo de ĉiuj urboj kaj lokoj de la kantono :
Paul Rübig
Post la eŭropaj balotoj en Aŭstrio en 2019, li forlasis la Eŭropan Parlamenton. Li iĝis membro de la Estrarode la Eŭropa Instituto de Novigo kaj Teknologio (EINT) kaj membro de la Eŭropa Ekonomia kaj Socia Komitato ekde 2020.
Gârdani
Gârdani [gırdanj] (hungare: Gardánfalva, germane: Garendorf) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. Ĝi konsistas nur el la vilaĝo Gârdani.
Ĝis 2003 Gârdani apartenis al Sălsig; tiam ĝi iĝis aparta komunumo.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 946 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1671 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1424. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy).
Vas (historia departemento)
Vas (reĝa departemento) (vaŝ), germane Eisenburg estis departemento en okcidenta parto de la Hungara Reĝlando.
Demografio
Laŭ la censo de 1880
La ceteraj estas pleje slovenaj.
Administracio
Estis 10 distriktoj, la distrikto estas la sama al distriktejo:
La departemento estas inter Alpoj kaj ebenaĵo laŭ Rába. En 895 la alvenintaj hungaroj aranĝis la lokon limgardejo. Post la mezepoko tie estis fronto inter turkoj kaj hungaroj-aŭstroj. En 1919 la aŭstroj okupis la plej okcidentan parton (Felsőőőr kaj Németújvár), sude SHS (Serba-Kroata-Slovena Reĝlando) faris la samon (Muraszombat). En 1920 pro referendumoj kelke da vilaĝoj realvenis al la departemento. Inter 1941-1944 la hungara armeo distrikton Muraszombat reokupis.
(15795) 1993 TY38
(15795) 1993 TY38 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Hiroaki Sato (1979)
Hiroaki Sato (佐藤 浩章, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai.
Arkaika Epoko
La Arkaika Epoko estas periodiĝo de la historio de Antikva Grekio per kiu la historiografio distingas la etapon kiam la Helado (Ἕλαδε) eliris el la antaŭa periodo kaj formiĝis la trajtoj de la greka civilizo, kiu restos plene kristaligita en la posta Klasika Epoko.
Kuroso (malnova greka lingvo: κοῦρος, plurale kouroi) estas la moderna termino donita al memstaraj malnovgravaj skulptaĵoj kiuj unue aperas en la Arkaika periodo en Grekio kaj reprezentas nudajn virajn junulojn.
Listo de juraj terminoj
Jen listo de juraj terminoj.
La listo baziĝas esence sur la juraj terminoj el ReVo, interrete legebla ĉe reta-vortaro.de. La „ReVaj“ terminoj estas transprenataj kun klarigetoj en la sekcio laŭ fonto - ReVo.
En la posta faka sekcio - kontraŭe - vi trovas nur la „nudajn“ terminojn, sen iuj klarigoj.
Glosaro el Ĉu nur-angla Eŭropo?
La libro entenas liston de ne-NPIVaj terminoj, kompilita de István Ertl. Vidu: Ĉu nur-angla Eŭropo?. Juran gravecon havas jenaj:
Antal Szerb
Antal SZERB [serb], hungare Szerb Antal estis hungara verkisto, literaturhistoriisto, skolto.
Antal Szerb naskiĝis en la 1-an de majo 1901 en Budapeŝto. Li mortis en la 27-an de januaro 1945 en Balf (nun apartenanta al Sopron.
20187 Janapittichová
20187 Janapittichová estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la slovak-devena astronomino Jana Pittichová'', de la Universitato de Havajo. Ŝi studis la kometan aktivecon kaj kontribuis al la misio Deep Impact kun fotometria bildigo per ŝargkuplita aparato de la kometo Tempel 1. Ŝi estas ankaŭ bona sportistino, kvalifikita por la Ferhoma Monda Ĉampioneco en Kona en oktobro 2005.
Listo de senatanoj de Doubs
1938-1940
Ĝeneralaj balotoj de la 23-a de oktobro 1938 :
1921-1929
Ĝeneralaj balotoj de la 9-a de januaro 1921 :
1912-1921
Ĝeneralaj balotoj de la 7-a de januaro 1912 :
1903-1912
Ĝeneralaj balotoj de la 4-a de januaro 1903 :
1894-1903
Ĝeneralaj balotoj de la 7-a de januaro 1894 :
1885-1894
Ĝeneralaj balotoj de la 25-a de januaro 1885 : 26-a de majo 1889 (3-a seĝo atribuita al la departemento Doubs) :
1876-1885
Ĝeneralaj balotoj de la 30-a de januaro 1876 : Fonto : Louis Mairry, La departemento Doubs en la 3-a Respubliko, Besançon, eld. "Cêtre", 1992
László Péter Kollár
László Péter Kollár [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kollár László Péter estas hungara inĝeniero pri konstruado (arkitekto), profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2007). Lia patro Lajos Kollár estis same arkitekto.
László Péter Kollár naskiĝis la  1958 en Budapeŝto.
Biografio
László Péter Kollár frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1977-1982. En la sekva jaro li edziĝis baldaŭe havanta 4 filinojn. En 1987 li doktoriĝis (baldaŭe antaŭ MTA en 1995). Komence li laboris en instituto, baldaŭe li instruis en la universitato. En 1996 li habilitiĝis. Kelkfoje li invitiĝis ankaŭ al eksterlandaj universitatoj. Li okupiĝis ekzemple pri defendo de altaj domoj kontraŭ tertremoj.
Burgo Argenschwang
La burgo Argenschwang, de la popolo ekde la 19a jarcento ankaŭ nomata Rosenburg (t.e. „rozburgo“) estas ruino de montburgo ssur proksime 295 m alteco en la komunumo Argenschwang, distrikto Bad Kreuznach en la german federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Pfarrkirchen
Pfarrkirchen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rottal-Inn kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
NGC 3721
NGC 3721 (aliaj indikoj — NPM1G -09.0435, PGC 35727) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Urbomuzeo de Vajmaro
La Urbomuzeo de Vajmaro (germane: Stadtmuseum Weimar) troviĝas en la historia Bertuch-domo en Vajmaro, Germanio, Karl-Liebknecht-strato 5-9. Vicestro de la amikara societo urbmuzea estas Axel Stefek.
Priskribo
La inter 1780 kaj 1803 en du konstrufazoj konstruita, klasikisma loĝa kaj komerca domo nomitis por la konstrukomisiinto, verkisto kaj eldonisto Friedrich Justin Bertuch. Planojn originalajn faris la arĥitekto Rudolf Steiner. Surloke estis krome Landes-Industrie-Comtoir kaj Geographisches Institut. Muzea uzo ekis en la jaro 1955-a; la kolektaro konsistas el diversaj privataj kolektoj el la 19-a jarcento. Fondo fariĝis en la 24.6.1889 sub la nomo de Naturhistoria muzeo kaj sub la egido de la Naturhistoria societo. Ĝi gastis en kvar ĉambrojde la nuna popolaltlernejo malantaŭ la Herder-kirko. En 1892 iĝis transloko pro spaca malbundo je la Poseck-domo, kie estas la Muzeo pri pra- kaj protohistorio de Turingio. Ambaŭ muzeoj do ŝuldas la estiĝon al la menciita Naturhistoria societo. Post transpreno en publikan administradon en 1903 ĝi iĝis la unua urba muzeo de tuta Turingio. Ekde 1955 ĝi estas en la nuna situo proksime de la ĉefa stacidomo kaj Nova Muzeo.
Montratas objektoj estantaj en kunteksto kun la urba historio. Prezentatas ne nur ĝeneralaĵoj sed diversaj sekcioj specialaj ekz. pri la historio de la entrepreno de Bertuch, la Vajmara Respubliko, la grava horloĝfabrikado. Admireblas ankaŭ la postlasitaĵoj artista de la pentristo Alfred Ahner kaj ankaŭ kolekto pri tekstilaĵoj famas.
Malantaŭ la konstruaĵo estas la parko de Vajmarhalo. La atelieroj kiuj formis kvaralan kortegon ĉe la posto de Bertuch-domo jam delonge ne plu ekzistas. Unu el la plej konataj personoj laborintaj surloke estis Christiane Vulpius. La fabrikon oni malkonstruis en 1928 por la konstruo de Vajmarhalo en la jaro 1928.
Ekde 2006 la Artohalo Harry Graf Kessler utiligatas fare de urbaj instancoj. Kunlaboras ankaŭ la Muzeo pri abeloj.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo muzea
Flughaveno London Heathrow
La flughaveno London Heathrow [], angle London Heathrow Airport  - IATA-kodo LHR; ICAO-kodo EGLL - situas en la ĉirkaŭaĵo de la brita ĉefurbo Londono. Ĝi estas la tutmonde tria plej granda flughaveno pri la nombro de pasaĝeroj, kun pli 67 milionoj da pasaĝeroj kiu pasis ĝin en 2008, post la internacia flughaveno Hartsfiled-Jackson en Atlanto kaj la internacia flughaveno O'Hare en Ĉikago. Ene de Eŭropo, ĝi do estas la plej granda flughaveno. La flughaveno estas administrata per la kompanio BAA Limited (kiu apartenas al la hispana kompanio Ferrovial), kiu administras ankaŭ la 6 aliajn britajn flughavenojn (Gatwick, Stansted, Southampton, Glasgovo, Aberdeen kaj Edinburgo).
Ödön Tull
Ödön Tull, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tull Ödön estis hungara pentristo, grafikisto, ilustristo, framasono.
Ödön Tull naskiĝis la en Székesfehérvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ödön Tull devenis el juda familio. Li frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, poste li estis litografiisto en Budapeŝto. Baldaŭ li studis en Reĝa Modela Desegna Lernejo, poste en belartaj akademioj en Milano kaj Parizo de Jean-Paul Laurens kaj William Bouguereau. Li studvojaĝis al Trieste kaj Nederlando, sed li estis ankaŭ en Italio, Tunizio kaj Anglio. En 1899 li aliĝis al la framasonoj (loĝio Ferenc Deák al la Frateco). Liaj grafikaĵoj ricevis premiojn.
Zacualpan de Amilpas
Zacualpan de Amilpas estas unu el la 33 komunumoj de la meksika subŝtato Morelos, kiu situas en la centra parto de Meksiko, proksime kaj sude al la ĉefurbo. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Zacualpan de Amilpas. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 17032.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 943 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 20 °C.
Sociogeografio
5005 de la loĝantoj de Zacualpan de Amilpas en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 449 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 8,97 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 10,3 % el 2659 virinoj, kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj estis 7,42 % el 2346 viroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Preußlitz
Preußlitz ĝis la 1-a de januaro 2010 estis memstara komunumo en Germanio; tiam ĝi fariĝis komunumoparto de la urbo Bernburg. Ĝi troviĝas en la distrikto Salzland de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 1-an de januaro 2009 la komunumo havis 728 loĝantojn.
Sagittarius A*
Sagittarius A* (prononcata Sagittarius A stelo; mallongigite Sgr A*; laŭ la latina nomo de la stela konstelacio Sagitario, do principe ankaŭ esperantigebla Sagitario A*) estas regiono de la kosmo en la konstelacio Sagitario. Temas pri fonto de radioondoj en la hipoteza centro de la galaksio Lakta Vojo. Sgr A*, estis malkovrita la 13-an kaj 15-an de februaro 1974 fare de astronomoj Bruce Balick kaj Robert Brown uzante la bazlinian interferometron (en Socorro) de la Nacia Radio-Astronomia Observatorio. La nomo Sgr A* estis elpensita fare de Brown en artikolo de 1982, ĉar la radiofonto estis "ekscita", kaj ekscititaj statoj de atomoj estas indikitaj per asteriskoj. Ekde la 1980-aj jaroj, verŝajnas ke la centra komponanto de Sgr A* estas nigra truo. En 1994, infraruĝaj kaj submilimetraj spektroskopiostudoj de Berkeley-teamo implicanta Nobel-premiiton Charles Hard Townes kaj estontan Nobelpremiiton Reinhard Genzel montris, ke la maso de Sgr A* estis ege koncentrita kaj je ĉirkaŭ 3 milionoj da Sunoj.
Laŭ la nuntempa stato de radioastronomiaj esploroj temas pri hipoteza supermasa Nigra Truo de proksimume 4,3 milionoj da sunaj masoj .. Ĝi markas la lokon kiu estu la mezo de la Lakta Vojo.
En majo 2022, astronomoj, uzante la internacian kunlaboron Event Horizon Teleskopo, publikigis foton de Sagittarius A* produktitan uzante datumojn de radio-observaĵoj en aprilo 2017, tiele konfirmante ke la objekton estas nigra truo. Ĉi tiu estas la dua konfirmita bildo de nigra truo, post la supermasiva nigra truo de Messier 87 en 2019.
Sempervivo
Sempervivo (Sempervivum) estas genro en la familio de la Krasulacoj (Crassulaceae). La botanika nomo venas de la latina vorto semper por ‚ĉiam‘ kaj vivus por ‚viva‘, do ĝi signifas „ĉiamviva“.
De la ĝis nun priskribitaj ĉ. 200 specioj depende de la aŭtoro estas agnoskitaj inter 40 kaj 63 specioj. Aldoniĝas pli ol 7000 kultivaroj.
Habito
Sempervivoj kreskas kiel horstoj (rozetkuseno) multjara, ĉiamverda, sukulenta planto. La plantoj estas hapaksanta (respektive monokarpa), tiu signifas, ke post la florado la rozeto, kiuj floris, formortas. La grandeco de la duonglobaj aŭ stelforme etendigitaj rozetoj havas grandecon inter 0,5 cm (parte ĉe Sempervivum arachnoideum aŭ Sempervivum globiferum subsp. arenarium) kaj 22 cm (parte ĉe Sempervivum grandiflorum kaj ĉe Sempervivum tectorum-hibridoj kaj selektoj). Ĉe la formado de la floro la internodaĵoj de la tigo plilongiĝas. La infloreskoj altiĝas inter 3 cm (Sempervivum minutum) kaj 60 cm (Sempervivum tectorum). Plej ofte ili altas sep ĝis dudek centimetrojn.
Folioj
Kiel multaj krasulacoj (Crassulaceae) ankaŭ sempervivo-specioj kapablas kiel sukulentoj stoki akvon en la folioj. La ofte tre „karnecaj“ folioj estas flanke lanugaj aŭ havas unuopaj haroj. La haroj povas konsisti el glandaj haroj. La folifinoj parte havas hartufoj. La folioj havas diversajn formojn. Ili ekzemple povas esti lancetaj, eliptaj, oblongaj inverse lancetaj, ovformaj, inverse ovformaj, pintaj, kojnformaj kaj spatelformaj. La fino povas havi diversajn formojn. Ofte ĝi estas longe pinta aŭ mallongpinta. La pigmentado de la folioj varias inter la sezonoj, kreskejoj kaj kulturvarioj. Ekzistas folioj kun multaj antocianoj, tiuj estas ruĝe brunaj aŭ violkoloraj. La koloroj povas esti diversaj: griza-olivverda, grizverda sed ankaŭ malbrila (pseŭdokloroza), t. s. ke la folioj estas flavece aŭ flave verdaj. La koloro ĉefe dependas de la sunradiado, parte ankaŭ genetike determinita.
Floroj kaj floraroj
La malofte kalvaj filamentoj estas ruĝaj, purpuraj, bluecaj aŭ flavaj ĝis blankaj stamenoj ruĝaj aŭ flavaj kaj la pistilo estas plej ofte arkforma..
Fruktoj kaj semoj
La multsemaj, malofte kalvaj fruktoj staras vertikale kaj malfermiĝas. La semoj estas brunaj.
La disvastigo de la semoj okazas per la vento (anemoĥorio).
Disvastigo kaj kreskejoj
La genro Sempervivum hejmiĝas de Maroko ĝis Irano. Ĝi trovigas en la hispanaj montaroj, la Alpoj, Karpatoj, la balkanaj montaroj kaj montaroj de Turkujo kaj Armenujo. En Kaŭkazio, norda Anatolio, Balkanio kaj la Alpoj troviĝas tre multaj sempervivo-specioj. Ili ĉefe kreskas sur rokoj kaj rokaj arealo en la montara, subalpa kaj alpa zonoj. Kelkaj kreskas sur dumoriĉa arealo.
Sistematiko
Sempervivum apartenas al tribo Semperviveae en la subfamilio Sempervivoideae de la Krasulacoj. filogenezaj esploroj montris la parencecon de la genro Petrosedum kaj de kelkaj specioj de la subgenro Sedum subg. Gormania:
La unua priskribo de la genro Sempervivum okazis en la jaro 1753 fare de Carl von Linné en Species Plantarum. tipospecio de la genro estas Sempervivum tectorum. Sinonimoj de la genro estas Sedum ADANS., Jovibarba (DC.) OPIZ., Diopogon JORD. & FOURR., ×Jovivum G.D.ROWLEY..
Specioj
Hibridoj Krome estas priskribitaj jenaj hibridoj: artefarita hibrido de Sempervivum wulfenii kaj Sempervivum grandiflorum natura hibrido de Sempervivum arachnoideum kaj Sempervivum montanum natura hibrido de Sempervivum arachnoideum kaj Sempervivum montanum natura hibrido de Sempervivum grandiflorum kaj Sempervivum montanum natura hibrido de Sempervivum arachnoideum kaj Sempervivum tectorum hibrido de Sempervivum davisii kaj Sempervivum staintonii natura hibrido de Sempervivum arachnoideum kaj Sempervivum wulfenii supzeble natura hibrido de Sempervivum arachnoideum, Sempervivum montanum kaj Sempervivum tectorum natura hibrido de Sempervivum arachnoideum kaj Sempervivum cantabricum natura hibrido de Sempervivum grandiflorum kaj Sempervivum tectorum hibrido de Sempervivum arachnoideum kaj Sempervivum calcareum artefarita hibrido de Sempervivum globiferum kaj Sempervivum heuffelii hibrido de Sempervivum leucanthum kaj Sempervivum marmoreum natura hibrido de Sempervivum montanum kaj Sempervivum wulfenii natura hibrido de Sempervivum montanum kaj Sempervivum tectorum natura hibrido de Sempervivum arachnoideum kaj Sempervivum grandiflorum hibrido de Sempervivum marmoreum kaj Sempervivum ruthenicum hibrido de Sempervivum arachnoideum, Sempervivum grandiflorum, Sempervivum montanum kaj Sempervivum tectorum
Uzado kaj kultivaroj
Specioj kaj kultivaroj de sempervivo estas ofte plantitaj sur muroj kaj uzataj kiel tegmentverdigado. Plej ofte estas uzata Sempervivum tectorum kaj ties kulturvarioj.
La unuaj bredaĵoj estis el la jaro 1920. Intertempe ekzistas pli ol 7000 kultivaroj.
Albert Mangelsdorff
Albert MANGELSDORFF (naskiĝis la 5-an de septembro 1928 en Frankfurto ĉe Majno, Germanujo; mortis la 25-an de julio 2005 samloke) estis germana ĵaztrombonisto. Li enigis en la trombonludadon per sia plurvoĉeco – la „fendosono“ – novajn erojn kaj validas kiel unu el la plej novigemaj kaj plej elstaraj reprezentantoj de sia instrumento en ĵazo.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1969
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 1969 estis ludita inter la defendanta mondĉampiono Tigran Petrosjan kaj la defianto Boris Spasskij, ĝi okazis en Moskvo, Sovetunio de la 14a de aprilo ĝis la 17a de junio 1969. Spasskij venkis 12½-10½ kaj fariĝis la nova ĉampiono.
Albert Mangelsdorff
Vivo
Mangelsdorff naskiĝis kiel filo de frankfurta librobindisto. Jam en la aĝo de dek du jaroj lia pli aĝa frato Emil Mangelsdorff alkondukis lin al ĵazo. Li vizitis la frankfurtan ĵazklubejon Hot Club, en kiu oni kaŝe ludis la ĵazon malpermesitan de la Nazioj kaj lernis de sia onklo violondudon same kiel harmonisciencon kaj ĝeneralan muzikteorion. Krome li lernis meminstrue la gitarludadon. Lia kariero kiel profesia muzikisto komencis en postmilita Germanujo 1947 kiel ritmogitaristo en la Otto-Laufner-Ĵazbandego, kun kiu li plejparte ludis en la klubejoj de la usonaj okupadaj trupoj. Ekde 1947 li sekvis tromboninstruon ĉe Fritz Stähr, solotrombonisto de la Operejo je Frankfurto.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1969
Interzona Turniro 1967, Sousse
La Interzona Turniro 1967 estis ludita en Sousse, Tunizio dum oktobro kaj novembro 1967. Fischer forlasis la turniron antaŭ la fino pro disputo kun la organizintoj. ! !! !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! 12 !! 13 !! 14 !! 15 !! 16 !! 17 !! 18 !! 19 !! 20 !! 21 !! 22 !! Totalo !! Tie break
Albert Mangelsdorff
Kvindekaj jaroj
Mangelsdorff ludis gitaron kaj trombonon, ĝis kiam li meze de sia dua vivjardeko findecidiĝis por la trombono. En 1953 li aniĝis en la ĵazbando de Hans Koller kaj ŝanĝiĝis en 1955 pro financaj kialoj por du jaroj al dancorkestro de la Heslanda Radio (Hr). La 2-an de decembro 1955 okazis en la urbohalo de Heidelberg granda ĵazkoncerto kun Albert Mangelsdorff, organizita de Fritz Rau, pli malfrua respondeca koncertorganizanto de la Germana Ĵazo-Federacio. Aparta evento por Mangeldorff estis la unua prezentado post la milito en Pollando: Kun la Frankfurt All Stars li koncertis en 1957 kadre de la Internacia Festivalo en Sopot, al kiu sekvis koncertvojaĝo tra Pollando. Organizis ĉi tiujn koncertojn Werner Wunderlich, kiu ekde sia tempo kiel militkaptito en Pollando rilatis amike kun poloj. Saman jaron Mangelsdorff transprenis la muzikan estrecon de la Hr-Ĵazensemblo, devenita el la bando Frankfurt All Stars; kun ĉi tiu grupo, al kiu ĝis nun apartenas i.a. lia frato Emil kaj Joki Freund, li faris regule ĉiumonate ĝis 2005 sonregistraĵojn por la radio. Invito al Ĵazfestivalo je Newport en 1958 kun la Internacia Junular-Bando de Marshall Brown donis gravan impulson al lia evoluo. La konversacioj kun la plej gravaj ĵazmuzikistoj de la mondo antaŭenigis lian decidon ellabori al si individuan voĉon, personan sonon. En 1965, 1967 kaj 1969 li sekve estis denove invitata al Ĵazfestivalo je Newport.
Sesdekaj jaroj
La kvinteto Albert Mangelsdorff Quintett, en 1961 novformita kun Günter Kronberg (as, brs), Heinz Sauer (ts, ss), Günter Lenz (b) kaj Ralf Hübner (dr) ekigis la liberiĝon de eŭropa ĵazmuziko disde la tiam supera usona ĵazo. Ekigiloj estas la sonregistraĵoj de Tension (1963) kaj Now Jazz Ramwong (1964). Ĉi-lasta disko estis la unua germana sonregistraĵo de etno-ĵazo sur modala bazo kaj ekestis post koncertvojaĝo komisie de Goethe-Instituto. La kvinteto normige influis la ĵazon en Germanujo; ĝi vojaĝis ankaŭ tra Usono kaj ekzistis kun ĉi tiu okupantaro ĝis 1969.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1969
Interzona Turniro 1967, Sousse
! !! !! 1 !! 2 !! 3 !! Totalo
Albert Mangelsdorff
Sepdekaj jaroj
Dum ĵazfestivalo okaze de la Somera Olimpiko 1972 en Munkeno Mangelsdorff unuafoje publike prezentis tra tuta koncerto kiel neakompanata soloisto. Poste li sonregistris sian unuan solodiskon Trombirds; la unua soloregistraĵo de latuna blovinstrumento en ĵazo. Mangelsdorff donis per tio al multaj ĵazmuzikistoj la perspektivon, elprovi en soloprojektoj kaj -sondiskoj siajn kreivojn. Krom koncertoj kiel solotrombonisto Mangelsdorff koncertis kun kvinteto (ekde 1974 nur ankoraŭ kun kvarteto aŭ trio), kiu baziĝis sur Buschi Niebergall (baso) kaj Peter Giger (frapinstrumentaro, perkutinstrumentoj) kiel ritmosekcio. Tamen ekzistas nur unu sondisko-registraĵo el la fruepoko de ĉi tiu grupo (kun saksofonistoj Heinz Sauer kaj Gerd Dudek). Mangelsdorff dokumentis anstataŭe multajn projektojn, i.a. kun Elvin Jones, Palle Danielsson, Jaco Pastorius, Alphonse Mouzon aŭ kun la trio de Barre Phillips, John Surman kaj Stu Martin. Tiun jarcekon li formis kune kun Max Schautzer regule revenantan ĵazelsendon ĉe la tiama radio Deutschlandfunk. En 1975 Mangelsdorff estis kunfondinto de la badno United Jazz + Rock Ensemble, a kiu li restis lojala ĝis ties malfondiĝo fine de 2002. Okaze de la koncertvespero pro la 75-a naskiĝdatreveno de Albert Mangelsdorff en la Malnova Operejo je Frankfurto (2003) ĉi tiu ensemblo denove kunvenis. En 1976 Mangelsdorff transprenis la instruon pri improvizado kaj stilscienco de la ĵazo ĉe la konservatorio Dr. Hoch's Konservatorium. Fine de la 1970-aj jaroj Albert Mangelsdorff formis kune kun la trombonistoj Bill Watrous, Kai Winding kaj Jiggs Whigham la grupon Trombone Summit, kun kiu li en 1980 sonregistris por disko de la germana etikedo MPS.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1969
La matĉo
La matĉo estis ludita al la plej bona el 24 ludoj. Se ĝi finus 12-12, Petrosjan retenus la titolon.
Toivo Kuula
Toivo KUULA (7-a de julio 1883 en Alavus – 18-a de majo 1918 en Viipuri) estis finna komponisto. Li studis en Muziklernejo de Helsinko, kiu nun estas Sibelius-akademio. Liaj fruaj gravaj pecoj estas ekzemple "Aamulaulu", "Syystunnelma", "Tuijotin tulehen kauan" ja "Suutelo". Li komponis romantiknacian muzikon. Kuula kolektis popolmuzikon de Ostrobotnio. En finepoko de sia laboro al lia muziko iris ecoj el franca impresionismo. Li estis ankaŭ unu de fondintoj de Ligo de Komponistoj de Finnlando. Li dirigentis unue en Oulu kaj poste en Helsinko. Li kaj lia edzino koncertis en multaj komunumoj de Finnlando. En Alavus situas Toivo Kuula-memorejo.
Albert Mangelsdorff
De 1980 ĝis 2005
En la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj Mangelsdorff prezentis ĉefe unuope, duope kaj triope. Ekde 1981 li sonregistris por diskoj kun la pianisto Wolfgang Dauner. Ankaŭ per la duo el Eric Watson kaj John Lindberg li koncertis. Foje la trio pliampleksiĝis per Ed Thigpen al kvarteto. Krome li ludis kune kun muzikistoj el la bando de Klaus Lage, sed ankaŭ kun la bando Family of Percussion de Peter Giger.
Dum ses jaroj li estis ekde 1995 arta direktoro de la festivalo JazzFest Berlin. En la 1990-aj jaroj li formis kvarteton kun Reto Weber, Bruno Spoerri kaj Ernst Reijseger (resp. Christy Doran). Pli malfrue li prezentis kun Reto Weber Percussion Ensemble kaj Chico Freeman same kiel kun prora, laŭtradicie okupita kvinteto, al kiu apartenis krom Dauner ankaŭ Christof Lauer. Lastfoje Mangelsdorff kunlaboris ĉefe kun la ĵazbandego NDR Bigband. Kun pianisto kaj muzikklavaristo Wolfgang Dauner li koncertvojaĝis en 2003 duope.
La matenon de la 25-a de julio 2005 Albert Mangelsdorff mortis en la aĝo de 76 jaroj en sia hejmurbo Frankfurto ĉe Majno pro sangokancero. Li postlasis siajn edzinon Ilo kaj filon Ralph, kiu ankaŭ laboras kiel muzikisto (kantisto). Lia tombo troviĝas sur la Frankfurta Ĉeftombejo.
Graveco
Mangelsdorff validas kiel grava noviganto de la trombonludado de la 20-a jarcento kaj kiel la unua ĵazmuzikisto, kiu povis prezenti sur blovinstrumento vesperplenigajn solokoncertojn. neniu antaŭ li regis je la soloimprovizado sur trombono la principon de improvizado flanken-reen same kiel li. Precipe li kulturis la plurvoĉan ludmanieron sur la trombono kaj denove konatigis ĉi tiun ludmanieron. Tamen la tekniko por li estis duaranga. Perfekta regado de la instrumento por li nur estis necesa kondiĉo por spontana improvizado. Li kutime probis pluraj horojn ĉiutage. Mangelsdorff ŝatokupiĝis pri birdokantado kaj kiel amator-birdofakulo scipovis distingi multajn birdospecojn. La birdokanto por li estis sonidealo kaj ĉiama modelo por sia muziko. Je tio li similas al muzikistoj kiel Olivier Messiaen, kiu komparis la birdokanton frumatenan kun la lasta voĉo de la paradizo.
La enketo inter ĵazrecenzistoj fare de la ĵazrevuo Down Beat en la jaro 1980 rezultis, ke Mangelsdorff tiam estus la plej bona trombonisto. Tamen malgraŭ siaj multaj distingadoj kaj honoradoj Mangelsdorff ĉiam restis singarde sinretenema, simpatia persono. En 1993 fariĝis kromprofesia profesoro por ĵazo ĉe la Altlernejo por Muziko kaj Prezentaj Artoj je Frankfurto. Dum sia kariero li sonregistris por pli ol 100 diskoj. Mangelsdorff estis unu el la unuaj germanaj ĵazmuzikistoj, kiuj povis vivteni sin nur per ĵazmuzikado.
Plurvoĉa ludmaniero
Neintermiksebla estis lia tekniko de plurvoĉa ludado, per normala blovado de tono kaj samtempa kantado en la buŝaĵon. Per diferenctono-formado de malsamaj ludata kaj kantata sono ekestas suprotonoj (fendosonoj), kiuj estas tiel forte aŭdeblaj, ke povas eksoni akordoj. Dum la sepdekaj jaroj neniu alia ĵazmuzikistoj regis ĉi tiun teknikon tiel virtuoze kiel Mangelsdorff, kompareble kun Vinko Globokar en la Nova Muziko. Ĉi tiun teknikon komence evoluigis kornistoj el la 19-a jarcento. Mangelsdorff remalkovris ĝin (lia instruisto Fritz Stähr, kiu ankaŭ regis ĉi tiun teknikon, atentigis lin pri ĝi) kaj propagandis ĝin, reekprenante ĝin ĉiam denove en siaj solooj kaj ankaŭ dum la eksponado de la temoj. Nun bonaj ĵazaj latunblovistoj regas ĉi tiun ludmanieron laŭnorme.
Graveco por la eŭropa ĵazkulturo
Kun francaj ĵazmuzikistoj, aparte kun Jean-François Jenny-Clark, Mangelsdorff direktis ekde 1981 ĝis sia morto la Germanan-Francan Ĵaz-Ensemblon, kiu donis al junaj muzikistoj el Germanujo kaj Francujo la eblecon por komuna ludado. Honore al li la Unuiĝo de Germanaj Ĵazmuzikistoj kaj la GEMA-fondaĵo ekde 1994 la Germanan Ĵazpremion, kiu portas la titolon Albert-Mangelsdorff-Premio.
Postlasaĵo
La artan postlasaĵon de la mortinta muzikisto transprenis la urbo Frankfurto ĉe Majno. Temas pri ses kestoj da notoj, proks. 1500 sonregistraĵoj kaj instrumentoj same kiel dokumentujoj kun la korespondaĵoj. Oni planas laŭ raportoj de dpa, fari el tio la bazan stokon por ĵazarĥivo nomata laŭ la fama urbano.
Eksteraj ligiloj
Filmografio je www.filmportal.de
Artikel:
Cerano
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Novaro de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la beatulo Pacificus de Ceredano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Erdélyi Gazda- Aiud
Ĝiaj ĉefredaktoroj estis ĝis januaro 1942 Teleki Ádám, de junio 1942 ĝis ĝia ĉeso Nagy Endre, direktoro de la ekonomia lernejo Csombord. Ĝia efektiva redaktoro estis Sándor Kacsó. La rubriko "Szellemi életünk" (Nia Spirita Vivo) popularigis la klasikan literaturon kaj popolliteraturon, la artikolojn de Kacsó Sándor és Vita Zsigmond, la verkojn Bitay Pál, Donáth László, Horváth Jenő, Szemlér Ferenc, Szepesi Nits István. Inter 15-a de septembro 1942 ĝis 1-a de aprilo 1943 ne aperis; Ĝi ĉesis en printempo 1944.
Rufo de Efezo
Rufo de Efeso (Ῥοῦφος ὁ Ἐφέσιος, Rufus Ephesium, 80–150) estis greka apotekisto, anatomo, kuracisto, ginekologo, pediatro kaj aŭtoro kiu verkis plurajn traktaĵojn pri dieto, patologio, anatomio, kaj prizorgoj al pacientoj. Li estis sekvanto de Hipokrato, kvankam kelkfoje li kritikis aŭ preterlasis la instruojn de sia majstro. Liaj skribaĵoj pritraktas temojn ofte neglektitajn de aliaj aŭtoroj, tiel kiel la traktado de la sklavoj kaj de maljunuloj. Kelkaj el liaj verkoj supervivis ĝis niaj tagoj. Li estis aparte influhava en la Oriento, kaj kelkaj el liaj skribaĵoj estis konservitaj en la araba lingvo. Liaj instruoj emfazis la la gravecon de la anatomio, kaj faris uzon de la pragmatisma metodologio rilate al diagnozo kaj traktado.
Vivo
Laŭ la enciklopediisto Suda, Rufo de Efezo vivis dum la regado de la romia imperiestro Trajano (98-117), kaj tio probable korektas pro tio ke Rufo mencias la kuracistojn de la 1-a jarcento Zeŭson de Tarento kaj Pedanion Dioskoridon, kaj li, siavice, estas citata de Klaŭdo Galeno. Li plej eble studis en Aleksandrio, ĉar li faras personajn komentojn pri la ĝenerala sano de la civitanaro krom aliajn specifajn malsanojn. Poste, li establiĝas en Efezo, ĉar tiu urbo estis la centro de la medicina profesio.
Rufo ricevis la plejparton de siaj konoj per dissekcio de simioj kaj porkoj kaj persone li indigniĝis pro tio ke la homa dissekcio estis malpermesita. Li detale priskribis la lenson de la okuloj, krom la membranon kaj optikan kiasmon. Lia verko pri la pulso indikas ke li komprenis la diferencon inter diastola kaj sistola sangopremo. Li precize priskribis la filariozon, (tropika malsano en kiu vermoj povas troviĝi en la sango) kaj klare identigis la kaŭzojn de la podagro, kiel rezulto de venenoj en la korpo. En unu el siaj traktaĵoj, li uzis siajn fortajn observo-povojn por identigo de la pesto-epidemio, inkluzive de vivmediaj faktoroj, simptomoj de la malsano kaj traktado de la simptomoj.
La fontoj pri Rufo de Efezo venas el du grupoj: tiuj kiuj mencias la grekajn originalojn (tiaj kiaj Oribazo kaj Paŭlo de Egino) kaj tiuj kiuj mencias la arabajn tradukaĵojn (tiaj kiaj al-Razio kaj Qusta ibn Luqa (820-912)).
Anna Németh
NÉMETH Anna [pr. ne:met] estis hungara kantistino (aldo) naskiĝinta en Kolozsvár la 19-an de februaro 1908 kaj mortinta en ? la 7-an de marto 1990.
Ŝia kariero
Anna Németh estis en jaroj 1935–1937 membro de la virinĥoro de Budapeŝta Ŝtata Operejo, inter 1937 kaj 1964 solistino.
Norda giganta petrelo
La Norda giganta petrelo (Macronectes halli), konata ankaŭ kiel Giganta petrelo de Hall, estas granda marbirdo de sudaj oceanoj. Ties distribuado ege koincidas kun la tre simila Suda giganta petrelo, kvankam ĝi ĝenerale estas centrata iome pli norde.
Taksonomio
La Norda giganta petrelo kun sia partnero, la Suda giganta petrelo, formas la genron Macronectes. Tiu apartenas al la ordo de Procelarioformaj, nome tub-nazaj marbirdoj, pro ties unika nazostrukturo. Kiel membroj de la Procelarioformaj, ili kunhavas kelkajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko, kvankam la naztruoj ĉe la albatrosoj estas flanke de la beko. La bekoj de la Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ ĉe tio ke ili disiĝas en 7 al 9 kornecaj platoj. Ili produktas stomakoleon faritan el vaksecaj esteroj kaj trigliceridoj kiuj stokiĝas en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj same kiel energiriĉa manĝofonto por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj. Fine ili havas ankaŭ salglandojn kiuj situiĝas ĉe la naza trapasejo kaj helpas al sensaligo de ties korpoj, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ili elpelas la salan solvaĵon tra sia nazo.
Etimologio
El la latina scienca nomo Macronectes giganteus la dua vorto estas latina por giganta, dum la unua estas kunmetaĵo el makros nome greka vorto signifanta longa aŭ granda kaj nēktēs signifanta naĝanto. Norda giganta petrelo ekas per norda alude al la fakto ke ties kutima habitato estas pli norda ol tiu de ties partnero la Suda giganta petrelo, kaj petrelo aludas al Sankta Petro kaj la rakonto pri lia surakva piedirado, kio siavice aludas al la ekflugmaniero de la birdospecio.
Reproduktado
Birdoj ekreproduktiĝas averaĝe kiam ili estas dekjaraĝaj, kaj reproduktiĝas sur insuloj en kolonioj. Kie ili kunhavas insulojn kun la Suda giganta petrelo, ili reproduktiĝas ses semajnojn pli frue ol ties partnero.
Teritorio kaj habitato
Ili estas tre pelagaj kaj flugas tra la sudaj oceanoj norde de la Antarkta Konverĝareo, kaj norden al Ĉilio, Argentino, Sudafriko, kaj duono de Aŭstralio. Ili nestumas sur insuloj kiaj la grupo de Suda Georgio kun 4,500 paroj. Ili nestumas ankaŭ sur kelkaj el la Ĉathamoj, Kergelenoj, Krozetoj, Makvora Insulo kaj aliaj. Ties ĝenerala loĝa teritorio estas 82,600,000 km².
Konservado
Ĝenerale ties populacio estas inter 17,000 kaj 21,000 maturuloj, baze sur ĉirkaŭkalkulo de 2001. Tiu nombro pliiĝantis dum la lastaj du jardekoj eĉ kvankam oni antaŭvidis ties malpliiĝon. Tiu pliiĝo permesis al la IUCN subengradigi ilin el kategorio Preskaŭ Minacata al Malplej Zorgiga. Ĵusa studaro montris ke plej lokoj pliiĝantas laŭnombre escepte ĉe la Krozetoj. Tio probable rilatas al pliiĝo ĉe fiŝorubo, pli bona kontrolo sur multhokado, kaj pli da kadavraĵoj el Gazela arktocefalo.
Seiki Aizawa
Seiki Aizawa (相沢 清喜, n. ) estas japana futbalisto.
Norda giganta petrelo
Konservado
Futuraj planoj estas pluigi la enketojn kaj ĉirkaŭkalkulojn de individuoj, reserĉi pri movadoj kaj migradoj, pluigante la subenan tendencon mortiĝi ĉe fiŝkaptado danke al helpo de asocioj kiaj CCAMLR, CMS kaj FAO.
Arbaroj de norda-centra Rokmontaro
La arbaroj de norda-centra Rokmontaro estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de Kanado kaj Usono.
Seiki Aizawa
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai.