cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Big Nick Nicholas
George Walker „Big Nick“ Nicholas (* 2-an de aŭgusto 1922 en Lansing, Miĉigano; † 29-an de oktobro 1997 en Queens, Novjorkio) estis usona ĵazsaksofonisto (tenor- kaj aldosaksofono) kaj kantisto.
Vivo
Big Nick Nicholas laboris en la 1940-aj jaroj kun Sabby Lewis, J. C. Heard kaj Lucky Millinder; en 1947 li membris en la bandego de Dizzy Gillespie. Nicholas kontribuis 16-taktan soloon je la unua registrado de la afrik-kuba ĵaztitolo "Manteca" de Gillespie (1947). Dum ĉi tiu tempo li ankaŭ komencis muziki kun Hot Lips Page, kio daŭris ĝis 1954. En 1955 li ludis en la bando de Buck Clayton. Krome li laboris kun Hank kaj Thad Jones, Earl Hines kaj Tiny Bradshaw.
En 1951 li ludis en la sepopo de trombonisto Bennie Green kaj prezentis kune kun Miles Davis, Eddie Lockjaw Davis, Billy Taylor, Charles Mingus kaj Art Blakey en la novjorka Birdland.
En 1983 Big Nick Nicholas finfine publikigis sian unuan albumon je propra nomo ĉe diskeldonejo India Navigation, Big Nick Nicholas/Big and Warm.
La stilo de „Big Nick“ estis ege influita de Coleman Hawkins, Nicholas mem influis junan John Coltrane, kiu honore al li komponis la titolon „Big Nick“, kiun li sonregistris por la albumoj de Impulse Duke Ellington & John Coltrane kaj Coltrane.
Kantono Mason (Vaŝingtonio)
Kantono Mason [mEjsen] (angle: Mason County) estas administra unuo en la okcidenta parto de la usona ŝtato Vaŝingtonio. Ĝia administra sidejo situas en ĝia sola urbo, Shelton.
Laŭ la usona Buroo Censa, la kantono ampleksas 2 722 km², el kio 233 km² estas akvo. En 2014 la kantono havis 60 711 loĝantojn.
Historio
La ŝtata parlamento kreis la kantonon la el parto de Kantono King, nomante ĝin Sawamish County; en 1864 oni ŝanĝis la nomon al Mason County.
Eksteraj ligiloj
Oficiala kantona retejo
Barna Marosi
Biografio
Barna Marosi finis la mezlernejon en sia naskiĝurbo (1950), akiris diplomon pri kemio en Universitato Bolyai (1954). Li komencis sian ĵurnalistan karieron en la redakcio de Előre (1954-58), sed pro sia starpunkto rilate de hungara revolucio de 1956 oni maldungis lin el la presaro. Li laboris unue en Bukareŝto en kemiuzino Reactivul (1958-59), pli poste en sukerfabriko en Târgu Mureş (1959-68). Ekde 1968 li iĝis vojaĝraportisto de ĵurnalo Előre. Ekde decembro de 1989 li iĝis redaktoro-publicisto de Romániai Magyar Szó.
Zsigmond Teleki
Zsigmond Teleki [ĵigmond], laŭ hungarlingve kutima nomordo Teleki Zsigmond estis hungara vitisto, plibonigisto pri vinberoj. Lia origina familia nomo estis Taussig ĝis 1897, lia filo estis Sándor Teleki (vitisto).
Joa Korhonen
Joa KORHONEN (originale Jorma KORHONEN, naskiĝis en 1980) estas finna muzikisto kaj pentristo. Originale, li estis Jorma, sed li ŝanĝis sian nomon (jorma ankaŭ estas finna slanga vorto por peniso ). Li estas precipe konata kiel la kantisto-gitaristo kaj kantverkisto de la grupo Sara. La grupo kaj Korhonen estas el Kaskinen.
Zsigmond Teleki
Zsigmond Taussig naskiĝis la en Villány, li mortis la  en Villány (kelkaj biografioj mencias aliajn datenojn).
Biografio
Zsigmond Teleki devenis el juda familio. Li lernis en Pest (urbo) kaj Vieno, poste li estis librotenisto en banko en Vieno. Post bankroto de la banko li estis agento pri vinoj en Würzburg. Li travojaĝis tutan Eŭropon kaj propraokule vidis la filokseran danĝeron. En 1881 li hejmenvenis kaj en Pécs li komencis komercadi pri vinoj. Li ankaŭ havis vitejon, kiu ekstermiĝis. Li aĉetis konvenajn vinbergrenojn kaj komencis selekti kaj plibonigi vitojn. Post longaj eksperimentoj li kreis konvenajn specojn rezistajn kontraŭ filokseroj en diversaj grundospecoj. Lia edzino naskis 3 gefilojn, liaj filoj estis daŭrigantoj de la selektado.
Federacia vojo 5
La federacia vojo 5 - germane Bundesstraße 5 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi kun kelkaj malgrandaj interrompoj vojas 555 kilometrojn tra la federaciaj landoj Ŝlesvigo-Holstinio, Hamburgo, ree Ŝlesvigo-Holstinio, Meklenburgio-Antaŭpomerio, Brandenburgio, Berlino kaj ree tra Brandenburgio. La plej okcidenta kaj norda punkto estas la komunumo Ellhöft ĉe la limo al Danio kaj la plej orienta kaj suda la komunumo Frankfurto ĉe Odro ĉe la limo al Pollando. Gravaj urboj survojaj estas Husum, Heide, Hamburgo, Lauenburg, Ludwigslust, Perleberg, Nauen kaj Berlino. Historie la vojo nomiĝis regna vojo 5 - germane Reichsstraße 5 - kaj plu gvidis orienten tra Breslaŭo (ekde 1945 esperante Vroclavo) ĝis la urbo Beuthen (ekde 1945 Bytom), kiu pro limŝanĝoj jam ekde 1921 estis limurbo al Pollando.
Kantono Saint-Florentin
La kantono Saint-Florentin (france canton de Saint-Florentin) estas franca kantono lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi estas unu el la 12 (ĝis marto 2015 22) kantonoj de la arondismento de Auxerre. Ĝia ĉefurbo estas Saint-Florentin.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Saint-Florentin la jenaj 22 francaj komunumoj :
Tatjana Kulakova
Tatjana Kulakova – estas sovetia kaj rusia esperantistino. Eklernis esperanton koresponde en 1979, kiam ŝi lernis en mezlernejo en Kazaĥstano. Ŝi aktiviĝis nur kiel studentino de la konstrua fakultato de la Urala Politekniko (ĝuste tiufake kaj tiuloke studis Boris Jelcin) en Jekaterinburg post la vespera kurso de Aleksander Korĵenkov. Loĝas en Jekaterinburg kaj oficas kiel inĝeniero en konstruprojekta firmao.
Tatjana Kulakova partoprenis organizadon de esperantistaj renkontiĝoj en Jekaterinburg. Ŝi estis sekretario de la Organiza Komitato de Eŭropo-Azio'91, kies partoprenantoj plej ofte menciis ŝian nomon en la popularec-konkurso. Sekretario de la Urala Esperantista Societo ekde 1996. Sed eble pli konata ŝi estas kiel prizorganto de la paĝoj Legu kaj lernu (Ruslanda Esperantisto) kaj Mozaiko (La Ondo de Esperanto).
Maria Sibylla Merian
Maria Sibylla MERIAN [maria sibila merjan] (* la 2-a de aprilo 1647 en Frankfurto ĉe Majno, † la 13-a de januaro 1717 en Amsterdamo) estis germana pentristino, grafikistino kaj entomologino.Ŝi estis la filino de la kuprogravuristo Matthäus Merian, kiu per sia arto jam famiĝis, sed mortis, kiam Maria Sibylla havis nur tri jarojn. La patrino jaron poste edziĝis al la pentristo Jakob Marell, kiu instruis al la knabino la pentradon, desegnadon kaj la kuprogravuradon.
En la jaro 1665 ŝi edziniĝis al la artisto Johann Andreas Graff, du jarojn poste naskiĝis la unua filino kaj la paro transloĝiĝis al Nürnberg. Ŝi daŭrigis siajn artistajn laborojn, sed pli kaj pli specialiĝis pri la pentrado kaj desegnado de plantoj kaj insektoj, kies trajtojn ŝi profunde kaj detale esploris. Precipe la intereso pri insektoj tiutempe ne estis populara, ĉar ankoraŭ regis la opinio de Aristotelo, ke vermoj, larvoj, raŭpoj kaj similaj estaĵoj estiĝas el putranta ŝlimo, nutras sin de rubaĵoj kaj sekve estas abomenindaj. Maria Sibylla Merian neglektis tiajn opiniojn, observis kun entuziasmo la 64metamorfozon de raŭpoj al papilioj kaj fiksis ĉion en sia skizlibreto.
En la jaro 1675 la 28-jara artistino publikigis sian unuan libron Florum fasciculus, dua parto sekvis en 1677, kaj en 1680 aperis la tria parto sub la titolo Neues Blumenbuch. Ŝia dua granda verko Der Raupen wunderbare Verwandlung und sonderbare Blumennahrung, priskribanta la evoluon de papilio kaj ties nutrado en ĉiu fazo de la metamorfozo, aperis en 1679. Per ĝi ŝi fondis novan sciencon: la entomologion.
En la jaro 1685 la geedzoj disiĝis kaj Maria Sibylla Merian kun sia patrino kaj siaj du filinoj transloĝiĝis al Holando, al sia duonfrato vivanta en kastelo kiu apartenis al la guberniestro de Surinamo. Tie ŝi eksciis multon pri la faŭno kaj flaŭro en Sudameriko.
En la jaro 1699 ŝi kune kun sia plej juna filino Dorothea Maria (*1678) vojaĝis al Surinamo, faris ekskursojn al la pluvarbaro, esploris tie la ekzotikan faŭnon kaj flaŭron kaj aro da skizoj kaj pentraĵoj estiĝis. En 1701 ŝi malsaniĝis je malario kaj multe pli frue ol planite la du virinoj devis reiri al Eŭropo. La skizoj kaj desegnoj faritaj en Surinamo tiam servis kiel modeloj por la ĉefverko de Maria Sibylla Merian Metamorphosis insectorum surinamensium, kiun ŝi kompilis kune kun la tri Amsterdamaj kuprogravuristoj. En 1705 la verko aperis.
Maria Sibylla Merian mortis 1717, en la aĝo de 70 jaroj. Ŝiaj bildoj pri ekzotikaj plantoj, serpentoj, araneoj, igvanoj kaj skaraboj estas rigardataj majstraĵoj.
Vivo kaj kariero
La patro de Maria Sibylla Merian, la svisa gravuristo kaj publikisto Matthäus Merian la pli aĝa, edzinigis ŝian patrinon, sian duan edzinon, Johanna Sybilla Heyne, en 1646. Maria naskiĝis en la sekva jaro 1647, lia naŭa infano. Ŝia patro mortis en 1650, kaj en 1651, ŝia patrino edzigis Jacob Marrel, pentristo de floroj kaj senmovaĵoj. Marrel kuraĝigis al Merian desegni kaj pentri. Dum li loĝis plejparte en Nederlando, lia lernanto Abraham Mignon trejnis ŝin. Je la aĝo 13 ŝi pentris bildojn de insektoj kaj plantoj kiujn ŝi kaptis. Frue ŝi povis aliri multajn librojn pri natura historio. Pri sia juneco, en la enkonduko al Metamorphosis insectorum Surinamensium, Merian skribis:
"Mi pasis mian tempon esplorante insektojn. Mi komencis ĉe silkraŭpojn en mia hejmurbo Frankfurto. Mi konstatis ke aliaj raŭpoj produktis bellajn papiliojn aŭ noktopapiliojn, kaj ke silkraŭpoj faris la saman. Tio instigis min kolekti ĉiujn raŭpojn kiujn mi povis por vidi kiel ili ŝanĝiĝis"
La florpentristo Rachel Ruysch iĝis lernanto de Merian.
Botanika arto
Merian unue famiĝis kiel botanika artisto. En 1675, ŝi komencis publikigi trivoluman serion, kun po 12 platoj prezentantaj florojn. En 1680 ŝi publikigis Neues Blumenbuch, kombinante la serion,
Esplorado pri insektoj, precipe raŭpoj
Merian estis unu el la plej fruaj naturesplorantoj kiuj rekte observis insektojn. Ŝi kolektis kaj observis vivantajn insektojn kaj detale desegnis ilin. En ŝia tempo insektoj ankoraŭ havis reputacion kiel "bestoj de la diablo" kaj la procedo metamorfozo estis ĝenerale nekonata. Dum kelkaj kleruloj jam publikigis empiriajn informojn pri la insekto, kaj la vivociklo de papilioj, la vasta tiutempa kredo estis, ke ili naskiĝis el koto per spontanea generado. Merian dokumentis pruvojn kontraŭajn kaj priskribis la vivociklojn de 186 insektaj specioj.
Merian kiel junulino komencis kolekti insektojn kaj verkis taglibron pri siaj studoj. Je la aĝo 13, ŝi bredis silkraŭpojn kaj aliajn insektojn. Ŝi turnis sian atenton al papilioj, kiujn ŝi kolektis kaj studis. Dum ŝi loĝis en Nurenbergo kaj Frankfurto, Merian vojaĝadis al la ĉirkaŭa naturo por serĉi por raŭpoj (larvoj). Ŝi registris iliajn manĝoplantojn, la tempo de iliaj metamorfozoj, kaj notis la konduton observitan. Ne estis malkutime por naturesplorantoj ilustri siajn proprajn esplorojn, sed Merian estis inter la fruaj profesie trejnitaj artistoj kiuj ilustris siajn vivdaŭrajn studojn kaj observojn.
Ŝi observis la vivciklojn de insektoj dum jardekoj, detale desegnante bazite sur vivantaj insektoj en sia natura ĉirkaŭaĵo aŭ freŝe konservitaj specimenoj. Tio apartigis ŝin de antaŭaj artistoj naturesplorantoj, interalie Conrad Gesner. Ŝiaj desegnaĵoj kaj gravuraĵoj prezentas noktopapilojn kiuj demetas ovojn, aŭ raŭpojn kiuj manĝas foliojn. Desegnante vivantajn insektojn, Merian ekzakte prezentis kolorojn; kontraste, konservitaj zoologiaj specimenoj paliĝas. La platoj kiujn ŝi fine publikigis estas kompleksaj bildoj. Ili estas bazitaj sur detalaj studoj kiujn ŝi pentris sur veleno, multaj estas konservitaj en sia studa taglibro. Komparo montris ke ŝi ŝanĝis malmulton kaj konservis la pozon kaj koloron de insektoj kiam metante ilin en la pli grandajn bildojn de ŝiaj platoj. Dum ŝiaj priinsektaj studoj, ŝi ankaŭ registris kaj pentris la reproduktan ciklon de floroj, de burĝono al frukto. Kiel trejnita artisto, Merian atentis koloran ekzakton, kaj en Metamorfozoj ŝi registris la plantojn el kiuj estas fareblaj pigmentoj. La gravuraĵoj kiujn ŝi faris aŭ direktis montras nur etajn diferencojn kompare al ŝiaj originalaj akvareloj. Ŝi mane kolorigis iujn gravuraĵojn.
NGC 2199
NGC 2199 (aliaj indikoj — ESO 34-3, FAIR 247, IRAS06060-7323, PGC 18379) estas galaksio en konstelacio Tablomonto.
Maria Sibylla Merian
Esplorado pri insektoj, precipe raŭpoj
En 1679 Merian publikigis la unuan volumon de duvoluma serio pri raŭpoj, la dua volumo sekvis en 1683. Ĉiu volumo enhavis 50 platojn gravuritajn kaj morditajn per acido de Merian. Kun la ilustraĵoj, Merian inkluzivis priskribon de la insektoj, papilioj kaj iliaj larvoj kiujn ŝi observis. Der Raupen wunderbare Verwandlung und sonderbare Blumennahrung – The Caterpillars' Marvelous Transformation and Strange Floral Food, estis tre populara en iuj segmentoj de la alta societo rezulte de publikigo en la vulgara lingvo. Tamen, multaj tiamaj sciencistoj malatentis ŝian laboron.
NGC 2199
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Maria Sibylla Merian
Esplorado pri insektoj, precipe raŭpoj
La titolpaĝo de ŝia en 1679 "Raŭpoj" fiere anoncis en la germana lingvo: "en kiu per tute nova inventaĵo, la origino, manĝaĵoj, kaj disvolviĝo de raŭpoj, vermoj, papilioj, muŝoj kaj aliaj bestetoj, inkluzive tempojn, lokojn kaj trajtojn, por naturistoj, artistoj, kaj ĝardenistoj, ekzameniĝas, koncize priskribiĝas, pentritaj el la naturo, gravuritaj en kupro kaj publikiĝas sendepende.'"
Jan Goedart jam priskribis la vivstadiojn de eŭropaj papilioj antaŭ ŝi, sed ŝia "inventaĵo" estis la detalaj studoj de specioj, ilia vivciklo kaj habitato. Goedart jam dokumentis speciojn prezentante unu imaginon, unu pupon kaj unu larvon. Merian prezentis la fizikajn diferencojn inter ina kaj malina imaginoj, montrante flugilojn en diversaj pozicioj kaj la diversajn kolorojn ĉe ĉiu flanko de la flugilo. Ŝi ankaŭ dokumentis la etenditan rostron de manĝantaj insektoj. La unua plato en ŝia en 1679 "Raŭpoj" detalis la vivciklon de la silkraŭpa noktopapilio. Komencante en la dekstra angulo per ovoj, progresante tra eloviĝanta larvo kaj pluraj mudoj de la kreskantaj larvoj. Goedart ne inkluzivis ovojn en siaj bildoj de la vivstadioj de eŭropaj papilioj, ĉar li tiam kredis ke raŭpoj generiĝis el akvo. Kiam Merian publikigis siajn studojn pri insektoj, oni ĝenerale kredis ke insektoj spontanee generiĝis. La malkovroj de Merian estis sendependaj de, kaj subtenis, trovaĵojn de Francesco Redi, Marcello Malpighi kaj Jan Swammerdam. Dum la prezentaĵoj de Merian pri la vivciklo de insektoj estis novecaj pri ilia ekzakteco, oni nun rigardas ŝiajn observojn pri la interagadoj de organismoj grava kontribuaĵo al la moderna scienco ekologio. La prezentaĵoj de insektoj kaj iliaj gastigantaj plantoj apartigis la laboron de Merian preter la klasika laboro de Swammerdam kaj Francis Willughby aldone al la laboro de ŝiaj samlandanoj kaj samtempuloj, interalie Georg Rumphius.
Merian estis la unua kiu montris, ke ĉiu stadio de la ŝanĝo de raŭpo al papilio dependas de malgranda nombro de plantoj por ĝia nutrado. Ŝi notis, ke konsekvence, la ovoj demetiĝas apud tiuj plantoj. En sia priskribo ŝi komentis pri la ĉirkaŭaĵaj faktoroj kiuj influas la kreskadon de insektoj. Pri raŭpoj ŝi notis, ke la grandeco de la larvoj pliiĝas tage se ili havas sufiĉan manĝaĵon. "Iuj do atingas sian plenan grandecon en pluraj semajnoj: aliaj bezonas ĝis du monatojn."
Inter ŝiaj pli signifaj kontribuoj al la scienco estas la parigo de ĉiu larva lepidoptero, kiun ŝi observis kun planto kiun ĝi manĝas. Ŝi kolektis kaj tenis raŭpojn kaj eksperimentis por konfirmi siajn observaĵojn. Ŝi notis ke "raŭpoj kiuj nutras sin per nur unu florplanto, manĝas nur tiun planton sole, kaj baldaŭ mortas se mi ne provizis ĝin al ili". Ŝi dokumentis ke iuj raŭpoj nutriĝas per pli ol unu planto, sed iuj faras tion nur se al ili la preferata planto tute mankas.
Esplorado en Surinamo
En 1699, Merian vojaĝis kun sia dua filino al Nederlanda Surinamo por studi kaj registri la tropikajn insektojn. Daŭrigi sian laboron en Surinamo estis nekutima penado, precipe por virino. Tiutempe, ĝenerale nur viroj ricevis reĝan aŭ registaran financon por vojaĝi en la kolonioj por trovi novajn speciojn de plantoj kaj bestoj, fari kolektaĵojn, kaj labori tie, aŭ por setli. Sciencaj ekspedicioj tiam ne estis oftaj, kaj la memfinancita ekspedicio de Merian surprizis multajn homojn. Tamen ŝi sukcesis malkovri tutan aron de antaŭe nekonataj bestoj kaj plantoj en la interno de Surinamo. Merian diligente studis kaj klasifikis siajn eltrovaĵojn kaj priskribis ilin tre detale. Ŝi ne nur priskribis la insektojn trovitajn de ŝi, sed ankaŭ notis ilian habitaton, kutimojn kaj uzojn al la indiĝenaj popoloj. Ŝia klasifiko de papilioj ankoraŭ nun estas valora. Ŝi uzis la nomojn uzatajn de la indiĝenoj de Sudameriko por referi al la plantoj:
Mi kreis la unuan klasifikon por ĉiuj insektoj kiuj havas krizalidon, la tagaj papilioj kaj la noktaj papilioj. La dua klasifiko estas tio de larvoj, vermoj, muŝoj, kaj abeloj. Mi konservis la indiĝenajn nomojn de la plantoj, ĉar ilin ankoraŭ uzis kaj la lokuloj kaj la indiĝenoj.
La desegnaĵojn de Merian pri plantoj, ranoj, serpentoj, araneoj, igvanoj, kaj tropikaj skaraboj oni ankoraŭ kolektas amatoroj tutmonde. La germana vorto Vogelspinne—(araneo de la infraordo Mygalomorphae), kiu signifas birda araneo—probable originis en gravuraĵo de Merian. Tiu gravuraĵo, kreita laŭ skizoj desegnitaj en Surinamo, montras grandan araneon kiu ĵus kaptis birdon. En la sama gravuraĵo kaj la kuna teksto Merian estis la unua eŭropano priskribi kaj armeajn formikojn kaj folitranĉajn formikojn, kaj ankaŭ ilian efikon sur aliaj organismoj. La bildojn de Merian pri tropikaj formikoj oni poste citis kaj kopiis aliaj artistoj. Ŝiaj prezentaĵoj de la luktado inter organismoj antaŭdatas la teorioj de Charles Darwin kaj Lord Tennyson pri la luktado por travivi kaj evoluado.
En 1705, tri jarojn post ŝia hejmeniro el ŝia ekspedicio, ŝi eldonis la verkon Metamorphosis insectorum Surinamensium. Metamorphosis komence publikiĝis je ŝia propra kosto. Merian antaŭe alportis el Surinamo skeĉojn kaj notojn. Dum disvastiĝis inter kleruloj en Amsterdamo la novaĵo, vizitantoj venis por rigardi ŝiajn pentraĵojn pri ekzotikaj insektoj kaj plantoj. Ŝi notis "Post mi reveno al Nederlando kaj kelkaj naturamantoj jam vidis miajn desegnaĵojn, ili fervore premis min presigi ilin. Ili opiniis ke tiu estis la unua kaj plej nekutima verko iam ajn pentris en Ameriko." Asistate de siaj filinoj Johanna kaj Dorothea, Merian kunmetis serion de platoj. Ĉi-foje ŝi mem ne prilaboris la platojn, sed dungis tri presistojn por fari la gravuraĵojn. Ŝi detale direktis la laboradon. Por financi la laboron, ŝi reklamis por subskribantoj, kiuj volontis antaŭpagi por manpentrita eldono de la Metamorphosis. Dekdu subskribantoj antaŭpagis por ricevi la multekostan manpentritan eldonon, dum ŝi ankaŭ publikigis malpli kostan eldonon nigrablankan. Post ŝia morto oni represis la verkon en 1719, 1726 kaj 1730, al pli vasta legantaro. Ĝi eldoniĝis en la germana, nederlanda kaj franca.
La verkon Metamorphosis kaj la tropikajn formikojn citis la sciencistoj René Antoine, August Johann Rösel von Rosenhof, Mark Catesby kaj George Edwards. Oni aljuĝis ke Metamorphosis influis multajn naturesploristojn ilustristojn. Merian ankaŭ dokumentis la medicinan uzadon de plantoj kaj bestoj age de la homoj de Surinamo. Ekzemple, ŝi dokumentis, ke oni uzis la sukon de palmo, frotante ĝin sur jukigan skalpon por kuraci vermajn infektojn. Merian ankaŭ interesiĝis pri agrikulturo, kaj inter la lokaj fruktoj kiujn ŝi eksponis estis la ananaso. Priskribante la ananason, Merian citis plurajn normajn verkojn pri la natursciencoj, kiuj unue dokumentis la frukton, ekzemple Historia Naturalis Brasilae de Willem Piso kaj Georg Marggraf, Hortus Malabaricus de Hendrik van Rheede, kaj Medici Amstelodamensis de Caspar Commelin. Kvankam la ananaso jam estis desegnita, la desegnaĵoj de Merian iĝis la plej elstaraj. Ŝi informis pri kiel la papilioj kaj blatoj influis rikoltaĵojn kaj agrikulturon en la kolonio. Dum ŝi dokumentis la botanikon de Surinamo, Merian daŭris registri la metamorfozon de insektoj. Surinamaj insektoj bildiĝis tra la tuta vivciklo kaj sur sia gastiganta planto.
Signifa nombro da pentraĵoj de Merian, kombinante planton, raŭpon kaj papilion, estas simple dekoraciriĉaj, kaj ne celas priskribi la vivciklon. Ekzemple, la papilio Agraulis vanillae bildiĝas kun vanila planto (orkido el Madagaskaro, kultivata en Surinamo), kiu certe ne estas la gastiga planto, kaj kun la raŭpo de iu alia specio. Tiu problemo okazas en pluraj ilustraĵoj ŝiaj. Provo identigi la insektojn kaj plantojn en moderna faksimila eldono de ŝia surinama verko sukcesis eltrovi kelkajn speciojn, kvankam Merian ofte eraris pri la manĝoplantoj, eraris pri la morfologio, kaj kutime kunmetis malĝustan specion de raŭpo kun ĝia imago. Ŝiaj desegnaĵoj estas parto de la scienca esplorado age de eŭropanoj. La frua taksonomio de tropikaj plantoj dependis de bildoj aŭ specimenoj. Post ŝia reveno al Amsterdamo, ŝiajn bildojn uzis Carl Linnaeus kaj aliaj por identigi proksimume cent novajn speciojn. Tiutempe mankis norma scienca terminaro por nomi plantojn kaj bestojn, do Merian uzis ĉiutagajn eŭropajn vortojn por priskribi la bestojn de Surinamo, ekzemple la silkraŭpon aŭ vespon. Tial ŝi referis al papilioj kiel "someraj birdoj". Linnaeus uzis la bildojn de Merian por priskribi 56 bestojn kaj 39 plantojn el Surinamo, inkluzive la tarantulon, en 1735 kaj 1753. Referante al ŝi esplorado, Linnaeus mallongigis ŝian nomon al Mer.surin. por bestoj el Surinamo, kaj Mer.eur. por eŭropaj insektoj.
Merian estis la unua eŭropa virino sendepende entrepreni ekspedicion en Sudameriko. En la 19-a jarcento Ida Pfeiffer, Alexandrine Tinne, Florence Baker, Mary French Sheldon, Mary Henrietta Kingsley kaj Marianne North sekvis ŝian ekzemplon kaj esploris la naturan mondon de Afrilo. Margaret Fountaine studis papiliojn sur kvin kontinentojn. La ekspedicio de Merian antaŭdatis je cent jaroj la faman sudamerikan ekspedicion de Alexander von Humboldt, kaj je 200 jaroj tiun de Princino Theresa de Bavario. Oni poste juĝis la ekspedicion de Merian ŝlosila interpretanto de ilustritaj geografiaj publikaĵoj originantaj en Nederlando en la 17-a jarcento, kiu marĉandis ekzotikan sed alireblan novan mondon al eŭropanoj.
Filinoj de Merian
Nuntempe okazas pli granda intereso pri Merian. Tio instigis pluan studadon je ŝiaj verkoj age de la artaj kaj sciencaj komunumoj. Pro tio, oni reatribuis iujn verkojn al ŝiaj filinoj Johanna kaj Dorothea. Sam Segal reatribuis 30 foliegojn el la 91 en la Brita Muzeo.
Fuzuli
Mehmed bin Süleyman Fuzuli (nask. ĉ. 1495 en Karbala aŭ Naĝaf en Irako – mortis en 1556 en Karbala) estis azeria-turka poeto, plej grava figuro de la klasika turka literaturo.
Fuzuli devenas verŝajne el familio de religiaj oficistoj kaj estis lerta en la pensmaniero de la epoko. Li vivis en Bagdado, lia unua mecenato estis ŝaĥo Ismail la 1-a, fondinto de la irana Safavida dinastio, kiu okupis Bagdadon en 1508. Post 26 jaroj, kiam Sulejmano la 1-a, osmanida sultano, okupis la urbon, Fuzuli provis ŝatatigi sin kaj ekde tiam verkis li en nomo de la osamna imperiestro. Tio verŝajne ne sukcesis kaj li translokiĝis al Istanbulo, al la osmana ĉefurbo. En sia fama verkaĵo, en la poemo Sikájetnáme (Plendo), li skribis per akra mokado, ke oni ne nomumis lin kortega poeto en Istanbulo. Li same facile verkis turke, arabe kaj perse. Kvankam li skribis la turklingvajn verkojn en azera dialekto, li profunde konis la osmanajn kaj ĉagatajan turkajn literaturajn tradiciojn.
La plej grava el inter liaj verkoj estas la melodia, poeta prilaboro de la granda orienta klasika historio, la Leila ve Maĝnun (Leila kaj Maĝnun). Tiu alegoria amrilato esprimas deziregon de Maĝnun (kiel homa spirito) por Leila (kiel dia beleco). Fuzuli estas verkinto de du versaroj, unu verkita en azera turka, la alia en la persa lingvo. En tiuj antologioj troveblas la plej lirikaj poemoj; kelkaj versoj prikantas la mistikan amon, aliaj priploras la mortemon de la mondo. Lian poezion karakterizas honesto, pasio, kaj ĉion-traplekta melankolio. Verkoj de Fuzuli influis multajn poetojn de la 19-a jarcento.
Nanoanteno
Nanoanteno estas sunkolekta instalaĵo, bazita je detektaj antenoj. La ideo de uzo de antenoj por kolekti sunenergion estis unuafoje proponita fare de Robert L. Bailey en 1972, patentigita en 1973 kiel „elektromagneta ondokonvertilo”.
Nanoanteno estas elektromagneta kolektilo, planita por absorbi certajn ondolongojn, konvenajn proporcie al grando de la nanoanteno. La „Idaho National Laboratories” en 2008 plankonstruis nanoantenojn por ondolongo de 3-15 μm. Tiu ondolonga spektro koresponadas al fotona energio de 0.08-0.4 eV. Surbaze de la antena teorio, nanoanteno povas absorbi ĉiun ondolongon de lumo efike, supozante, ke grando de la nanoanteno estas optimumita je la konvena ondolongo. Ideale, oni devantus uzi ondolongan larĝon de 0.4-1.6 μm por plej efektive absorbi la lumenergion. Tiu ondolongo havas pli grandan energion ol la infraruĝa kaj kovras ĉ. 85% de la sunradia spektro.
La konstruado de nanoantenoj estas en eksperimenta fazo. Ĉar teorie oni povas pli malmultekoste produkti elektron per nanoanteno ol per fotovoltaikaj instalaĵoj, oni intensigas la esplorojn.
La plej granda problemo nun (2011) ne estas la antena aparato, sed la rektifilo. La nun ekzistantaj diodoj ne povas efike rektifi la frekvencojn, kiuj korespondas al la spektro de alta-infraruĝa ĝis videbla lumo. Pro tio, rektifili devas esti tiel planata, ke ĝi konvene tranformas la absorbitan lumon al uzebla energio. La nuntempaj esploroj (2011) celas kreon de rektifilo, kiu povas konverti ĉ. 50% de la antena absorbado.
Alia fokuso de la esploraj celas la ellaboron de procezo por amasproduktado.
Bernt Balchen
Bernt Balchen (23a de oktobro 1899 – 17a de oktobro 1973) estis pionira polusa aviadisto, navigisto, aviadila mekanika inĝeniero kaj militestro. Norvege devena, li poste iĝis usona civitano, kaj eĉ ricevis la usonan Distingan Flugokrucon. Lia servo en la Usona Aerarmeo dum la Dua Mondmilito profitis sian konon pri polusaj regionoj el sia esplorado al Arkto por helpi la Aliancanojn ĉe Skandinavio kaj Norda Eŭropo. Post la milito, Balchen pluestis influa estro de la Usona Aerarmeo, same kiel bone konsiderata privata konsilisto en projektoj rilataj al Arkto kaj aviado.
(7827) 1992 QE2
(7827) 1992 QE2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Lekcio
Lekcio laŭ la difino de PIV estas leciono en formo de scienc-instrua parolado en universitato aŭ alia samranga instituto. Ĝin kutime prezentas universitata profesoro aŭ docento.
Nuntempo
Ankaŭ nuntempe la docento ofte legas el skriba versio de la lekcio, aŭ el komputila prezentaĵo. Lekcio estas unudirekta edukado: Unu docento parolas al granda nombro - ofte centoj - da (kutime silentaj) auŝkultantaj studentoj.
Profesoroj por la lekcioj foje disdonas siajn skribajn versiojn aŭ vendigas ilin. Ekde la 1980-aj jaroj disvastiĝis la kutimo prezenti la skribajn versiojn en la koncerna universitata retejo. La kvalito de tiaj skribaj versioj estas tre malsama: foje la skribaj versioj nur estas kolekto de tabeloj kaj aliaj grafikaĵoj, inter kiuj la studentoj permane devas noti la kernajn informojn de la lekcio, sed foje ankaŭ temas pri la facile kompreneble prezentataj kompletaj informoj pri la koncerna temo, kiuj anstataŭigas sciencan libron.
Diferenco inter lekcio kaj prelego
Koncepto tre simila estas tiu de prelego: Laŭ la difino de Reta Vortaro temas pri "parolado forme simila al lekcio, kiu tamen povas esti adresita al pli vasta aŭ malpli konstanta publiko".
Joia (Suda Rio-Grando)
Joia situas en la mezoregiono Nordokcidento de Rio-Grando (portugale Noroeste Rio-grandense), kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Cruz Alta. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km² - en 2010 estis 4.575 loĝantoj.
Acquanegra Cremonese
Acquanegra Cremonese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Crotta d'Adda, Grumello Cremonese ed Uniti, Sesto ed Uniti kaj Spinadesco.
Hymont - Mattaincourt (stacidomo)
Hymont - Mattaincourt estas franca stacidomo sur linioj - Hymont - Mattaincourt kaj Neufchâteau -, situanta inter j Hymont kaj Mattaincourt, en departemento , regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Grand Est.
Erdély (1944-1948)
Erdély (1944-1948) erde:j (Transilvanio) estis la hungarlingva oficiala ĵurnalo de la kluĵa organizo de socialdemokrata partio inter decembro 1944 kaj februaro 1948. Ĝia respondecredaktoroj estis István Raffay, de marto 1946 Sándor Erdélyi; eksterpolitika redaktoro László Salamon. La kulturan rubrikon redaktis György Jánosházy, kaj la sportan László Boldis. Inter la redaktoroj troviĝis: Lili Marton, János Mátrai, János Perényi, Zsuzsanna Jakab kaj Miklós Bihari. Politikajn artikolojn verkis inter aliaj István Lakatos, Endre Goldner-Arányi kaj Sándor Erdélyi-Wolff. Inter novembro 1945 kaj aprilo 1946 ĝi eldonis kun titolo "Erdély vasárnapi képes melléklete" (Ilustrita aldonajo dimanĉa de Erdély) koloran literaturan-artan aldonaĵon kun verkoj de László Salamon, Andor Peterdi, Perényi János, Jánosházy György, István Nagy, Kálmán Tóth, Ottó Kornis, Béla Harasztosi, Béla Wagner, Aliz Szilágyi. László Salamon publikis artikolserion pri György Lukács, Gyula Déri-Deheleanu, Dobrogeanu-Gherea, Karl Kautsky, Max Adler, Dimitrov kaj Zsigmond Kunfi.
Pietriș
Pietriș [pjetriŝ] (hungare: Maroskövesd [maroŝkoveŝd]) estas vilaĝo en Rumanio norde de Reghin. En 1910 ĝi havis 475 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 551 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1451. En mezepoko ĝi estis rumana vilaĝo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Deda.
Pietriș situas sur la norda bordo de la rivero Mureș ĉe la nacia vojo DN15.
Ĥilono
Ĥilono, konata ankaŭ kiel Ĥilono el Sparto, Χίλων o Χείλων o Λακεδαιμόνιος, (Sparto – Pizo de Grekio en la 6-a jarcento a.K.) estis greka saĝulo, li grandparte ellaboris la Spartan konstitucion kiun poste oni atribuis al la duonmita Likurgo.
Referencante al lia naskiĝo, Diogeno Laertio informas en sia "Vivo de Ĥilono” ke Ĥilono naskiĝis en Sparto el Damageto (Damagetas), kaj ke li jam maljuniĝis dum la 52ª Olimpiado (572 - 569 a.K.), kaj ke li mortis en Pizo de Grekio brakuminte sian filon Ĥilono el Patraso, post kiam tiu venke sukcesis en la boksa konkurso en la Olimpio.
Herodoto parolas pri li kiel pri samtempulo de Hipokrato el Ateno, patro de Pisistrato.
Sur lia tombo estus ĉizita la epigramo:
Ja, Ĥilono estis unu el sep saĝuloj de Grekio
Diogeno Laertio sciigas ankaŭ ke Ĥilono estis elektita Eforo de Sparto, nome levita al plej altaj regoficoj de la ŝtato. Li estis ankaŭ juĝisto kaj membris en la Sparta leĝfaranta asembleo.
Homo malmultvorta, li subtenis ke mem neniam plenumis ion ajn kontraŭleĝan dum sia vivo, sed ke tamen koncerne tion al li restadas duba epizodo: kiam kiel juĝisto, siaflanke li kondamnis amikon, senfavore aplikante la leĝon, sed konvinkis aliajn juĝistojn lin absolvi, savante tiel kaj la leĝon kaj la animon.
Oni diras ankaŭ ke, diskutante pri la insulo Kitero, mem dezirus ke tiu insulo neniam alestiĝus, aŭ ke la maro ĝin absorbus, antaŭvidante ke ĝi estus estonta la ruino de la Spartanoj. Fakte, okazis ke la eksa reĝo de Sparto, Damarato, ekzilite post lia deoficigo kaj rifuĝinte en Persio, estus konsilinta al la persa reĝo Kserkso, dum la dua persa milito, igis tiun insulon ŝipbazo el kiu ataki la grekan teritorion. Multajn jarojn poste, dum la Poloponeza Milito, Atenanoj, gviditaj de Nicia, konkeris Kiteron, kiun ili uzis kiel apogpunkton por lanĉi kromajn atakojn kontraŭ la spartanojn.
Aforismoj atribuitaj al Ĥilono
Lia famo de filozofo ŝuldas tute en famaj saĝulaj aforismoj, inter kiuj iuj studuloj al li asignas la faman moton diritan Konu vin mem kiu laŭ aliaj, male, naskiĝus el saĝulo Taleso.
Diogeno Laertio per lia nomo elstarigas la jenajn aforismojn:
Larĝfolia sagitario
Larĝfolia sagitario (Sagittaria latifolia), estas specio de sagitario kiu kreskas en marĉaj ĉirkaŭaĵoj. Ĝi produktas manĝeblajn tuberojn. La planto estas endemia en Nord-Ameriko kaj tie nomiĝas "Wapato", "wapatoo" aŭ "indian potato" (indiana terpomo). Ĝi estis grandskale uzata de usonaj indianoj kiel nutraĵo.
Nutra valoro
100 gramoj da tuberoj de larĝfolia sagitario enhavas:
(Fonto: USDA Food Composition Databases)
F-Droid
F-Droid estas deponejo por Android-aplikaĵoj. Ĝi funkcias simile al la Google-Play-vendejo, sed ĝi enhavas nur liberajn kaj malfermfontajn programarojn. Oni povas trovi kaj instali la aplikaĵojn en la retejo de F-Droid aŭ per ĝia propra aplikaĵo (kiu mem ne estas havebla per la Google-Play-vendejo, sed ĝi povas esti instalita el la retejo de F-Droid). La F-Droid-aplikaĵo aŭtomate ĝisdatigas programojn instalitajn per F-Droid. La retejo ankaŭ ofertas ligilon al la fontkodon de ĉiuj aplikaĵoj tie elŝuteblaj.
Viduro
Li estis altesitmata konsilisto de la Pandavoj. Li rezignis sian postenon kiel ministro kiel protesto al la milito de Kurukŝetro.
F-Droid
F-Droid ne devigas uzantojn esti registritaj por uzi ĝiajn servojn. F-Droid markas aplikaĵojn kiuj enhavas "kontraŭ-funkciojn", ekzemple reklamado, uzantospurado aŭ dependeco de nelibera programo. La programoj kiuj rulas la servilon de F-Droid estas liberaj programoj, permesante al iu ajn starigi sian propran Android-programan deponejon.
58196 Ashleyess
58196 Ashleyess estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la brit-aŭstralia astronomo Duncan I. Steel elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
F-Droid
Historio
Ciaran Gultnieks fondis F-Droid en 2010. La klientprogramo estis dissplitita de la fontkodo de Aptoide. La projekto nun estas prizorgata de la brita nekomerca organizo F-Droid Limited.
58196 Ashleyess
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ashley Caroline Steel, plijuna fratino de la malkovrinto. Entreprenistino vivanta en Londono, ŝi estis tre helpema por la kariero de la malkovrinto.
F-Droid
Historio
Replicant, tute libera mastruma sistemo kreita de Android, uzas F-Droid kiel ĝian aprioran kaj rekomenditan programdeponejon. La projekto Guardian (Gardanto), kiu evoluigas serion de liberaj kaj sekuraj Android-aplikaĵoj, starigis sian propran F-Droid-deponejon en 2012.
Amplekso de la projekto F-Droid
La F-Droid-deponejo disponigas ĉirkaŭ mil aplikaĵojn (en 2014). Ĝi asimilis plurajn sub-projektojn:
Klientaplikaĵo
Por instali F-Droid, la uzanto bezonas permesi ĉe sia komputilo/telefono instaladon el "Nekonataj fontoj" en Android-agordoj kaj elŝuti la APK-dosieron (instaleblan dosieron) el la oficiala retejo. La programo ne estas havebla per Google-Play-butiko pro la kondiĉo kiu malpermesas konkuri kontraŭ Google Play. Tio estas la sama klaŭzo kiu malpermesas aplikaĵojn de Amazon Apps Store ĉe Google Play.
(68112) 2000 YC143
(68112) 2000 YC143 estas troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro »; tiu grupo da korpoj, kiuj orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
16783 Bychkov
16783 Bychkov estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde sia privata Observatorio Goodricke-Pigott, en Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Victor Dmitrjeviĉ Biĉkov, astronomo de la Speciala Astrofizika Observatorio de Zelenĉukskaja. Li estas fakulo pri la studo de la kaj sperta fotopolarimetriisto.
Ganeŝo
Ganeŝo (गणेश, ; ) estas unu el la dioj plej konataj el la hindaj gedioj. Ĝia bildo troveblas en ĉiuj lokoj de Barato kaj ĝi estas inter la plej adorataj gedioj. Ĝia kultado estas amplekse disvastigita kaj etendiĝas laŭlonge de Barato kaj ankaŭ en la religioj budhismo kaj jainismo. Kvankam ĝi estas konata sub diversaj aspektoj, la elefantokapo estas la plej ofta distingitaĵo. Ĝi estas ofte adorata kiel Vigneŝo aŭ Vignesuaro, la foriganto de baroj. Patrono de la artoj kaj sciencoj kaj gvidanto de la intelekto kaj saĝeco.Oni preĝas al ĝi komence de la ritoj kaj ceremonioj religiaj kaj ĝi estas alvokata kiel Patrono de la Skribaĵoj dum legado de sanktaj tekstoj kaj skribosesioj. Pluraj tekstoj rakontas anekdotojn pri ĝia mitologia naskiĝo kaj klarigas ĝian aspekton.
Ganeŝo estiĝis definitiva dio inter la 4a kaj la 5a jarcentoj a.K., dum la regado de la Gupta imperio, kvankam ĝi heredis karakterizaĵojn de antaŭaj vedaj dioj. Ĝia populareco rapide kreskis kaj en la 9a jc. p.K. ĝi estis inkluzivigita inter la 5 plej gravaj gedioj de smartismo (ortodoksa brahmana hindua religio).
La ĉefaj skriboj dediĉataj al Ganeŝo estas Ganapati Atarvaŝirŝo, la Ganeŝa Purano kaj la Mudgala Purano.
Distrikto Offenbach
La distrikto Offenbach (prononcu "Ofnbaĥ") situas en la distriktaro Darmstadt de la germana federacia lando Hesio. La distrikto havas areon de 356 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. La distrikto apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno.
Najbaras la distriktoj Main-Kinzig, Aschaffenburg (Bavario), Darmstadt-Dieburg, Groß-Gerau, kaj la sendependaj urboj Frankfurt am Main, Offenbach kaj Darmstadt. La administra urbo de la distrikto estas Dietzenbach.
Geografio
La distrikto situas en la ebenaĵo de rivero Majno, kiu norde limigas la distriktan areon. Estas multaj pinaj arbaroj kaj arbaraj lagoj, kiu rezultas el forpreno de sablo kaj ŝtonetoj por konstruado. Riveretoj en la distrikta areo estas Rodau kaj Bieber, kiuj ambaŭ fluas en la Majnon.
Trafiko
La internacia flughaveno Rhein-Main (Frankfurt) parte situas en la distrikta areo. Krome dua flughaveno en Egelsbach apartenas al la distrikto.
Tra la distrikto gvidas la aŭtoŝoseoj A 3 Frankfurt-Würzburg kaj A 661 Egelsbach-Oberursel, plue pluraj federaciaj stratoj, interalie B 45, B 459 kaj B 448.
Historio
La okcidenta parto de la distrikta areo apartenis antaŭe plejparte al al grafoj de Isenburg (prononcu "Iznburg"), la orienta parto al la koron-dukejo Majenco (Mainz). Antaŭe ĝi apartenis al la kavaliroj de Eppstein (prononcu "Epŝtajn") kaj la ĉefepiskopo de Majenco, ankoraŭ pli frue la tuta regiono krom la ĉirkaŭaĵo de Langen estis parto de la frankonia regolando "Maingau".
Post la maleklezigo de la regiono dum 1803 la aero apartenis al la grandduklando Hesio-Darmstadt. Dum 1821 ene de la granddukejo kreiĝis la distriktoj Langen (kun Kelsterbach, Nieder- kaj Ober-Roden kaj Dietzenbach), Offenbach (kun Neu-Isenburg, Urberach, Münster) kaj Seligenstadt (kun Babenhausen). En 1832 kreiĝis la distrikto Offenbach en pli-malpli nuna formo: la antaŭaj distriktoj Offenbach kaj Seligenstadt iĝis parto de ĝi, Langen kaj Egelsbach tamen iĝis parto de la distrikto Groß-Gerau kaj nur dum 1852 revenis al distrikto Offenbach, dum Babenhausen, Urberach, Nieder- kaj Ober-Roden venis al la distrikto Dieburg.
Post 1871 la regiono pli bone interplektiĝis per novaj aŭtovojoj kaj fervojaj linioj. 1938 la urbo Offenbach (kun urbopartoj Bürger kaj Bieber) eliris el la distrikto kaj iĝis sendependa urbo. 1942 Rumpenbach iris de la distrikto al la urbo Offenbach. La administra reformo de la jaroj 1970-1979 nemulte ŝangixs la distriktolimojn, sed kaŭzis, ke multaj komunumoj perdis sian sendependecon kaj kuniĝis kun najbaraj komunumoj. Ekde 2002 ne plu la urbo Offenbach, mem ne parto de la distrikto, sed la urbo Dietzenbach estas la administra centro de la distrikto. Oni pensas pri ŝanĝo de la distrikta nomo.
Partneraj urboj kaj distriktoj
La distrikto havas partnerajn ligojn kun:
<br style="clear:both;" />
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(inter krampoj loĝantoj laŭ stato fine de )
Muñopepe
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 6,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 99 loĝantojn. Ĝi perdis 80 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 14 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Padiernos, Casasola, La Serrada kaj Salobral. La teritorio estas deklivaro el 1090 ĝis 1350 metroj. La domaro staras sur 1121 metroj super marnivelo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado tra rokaraj pejzaĝoj).
(129602) 1997 WA12
(129602) 1997 WA12 estas malgranda, ne tre hela kaj malrapide rotacianta troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).
Ĝi orbitas, kun ioma klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do estas ano de la tiel nomata «Greka Tendaro».
Tutamerikismo
Tutamerikismo hispane Panamericanismo, angle Pan-Americanism, portugale Pan-americanismo kaj france Panaméricanisme; estas la diplomatia, politika, ekonomia kaj socia movado kiu celas krei, pliigi kaj ordigi la rilatojn, la asociadon kaj kunlaboradon inter la landoj de la tuta Ameriko en diversaj fakoj el komuna intereso.
30205 Mistyevans
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Misty Evans, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS de 2014, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Lincoln Park Academy de Fort Pierce (Florido).
Lignero
ligneroj estas flankprodukto aŭ rubprodukto estiĝante ĉe la disiga prilabaro de ligno en segilejoj kaj aliaj ejoj de la  lignoprilabora industrio. Ligneroj ekestas dum segado kaj dum rabotado estiĝas rabotaĵoj: Dum segado ankaŭ estiĝas segpolvo, kiu ne apartenas al la materialoj lignero kaj rabotaĵo. Ligneroj estas precipe uzataj por fari ligneraj plantoj. La uzado de ligneroj kajlignopolvo estas parte identa, ekzemple ĉe la produktado de lignopeletoj.
Priskribo
La grandecoj kaj e ligneroj estas multflanka. Rabotaĵoj povas esti longaj lignaj strioj, kiuj enruliĝas (vidu bildon), sed ankaŭ pli mallongaj kaj mallarĝj strioj. Legneroj estas ĝenerale malpli grandaj ol rabotaĵoj, sed preciza limo ne ekzistas
En Germanujo ekzemple la pojara kvanto de ligneroj kaj segpolvo egalas al ĉ. 60 milionoj da kubmetroj, pli ol duono de tio estas lignoĉipsoj.
Uzado
Ligneroj estas la plej granda enhavmaterialo de ligneraj platoj.
Monumento pri Veteranoj de la Korea Milito
La Monumento pri Veteranoj de la Korea Milito (Korean War Veterans Memorial) en la Okcidenta Potomaka Parko de la usona ĉefurbo Vaŝingtono memorigas pri la mortintaj kaj vunditaj homoj (soldatoj kaj civiluloj) dum la Korea Milito. Ĝi situas sudoriente de la Monumento de Lincoln kaj sude de la reflektobaseno de la "nacia promenejo" National Mall.
Konceptado kaj konstruo
La konstruo de la monumento decidiĝis fare de la Usona Kongreso la 28-an de oktobro 1986. La tiutempa prezidento de Usono George H. W. Bush solene komencigis la konstruon la 14-an de junio 1992, la "tago de la usona flago". La 27-an de julio 1995, la 42-a datreveno de la milita armistico, ĝi inaŭguriĝis pere de la usona prezidento Bill Clinton kaj la sud-korea prezidento Kim Young-sam, kaj dediĉiĝis al la soldatoj kaj civiluloj mortintaj kaj vunditaj dum la milito. Dum la inaŭgura tago, la monumento listiĝis en la usona nacia registro de historiaj lokoj.
La memorejo
Norde de la statuoj kaj la vojo situas "muro de la Unuiĝintaj Nacioj", en kiuj honoriĝas 22 membroŝtatoj de UN, kiuj dum la Korea Milito liveris armean kaj medicinan helpon.
La cirklo enhvas la "basenon de memoro" (Pool of Remembrance), malprofunda akva baseno de 9-metra diametro kadrigita per nigra granito kaj ĉirkaŭita de arboj kaj benkoj.
Plia granita muro en arĝentaj leteroj portas simplan mesaĝon: "Freedom Is Not Free" – libero ne senkostas.
Liptaň
Liptaň (Liebenthal) estas municipo situanta en Ĉeĥio, en distrikto Bruntál, ĝi estas enirpordego de osoblahia terlango. Ĝi estas kreita de tri vilaĝoj - Liptaň, Bučávka, Horní Povelice kaj ties katastra teritorio havas areon 2 024 ha. Ĝi havas diferencan karakteron de submontara municipo kun supermara alteco de 300 ĝis 500 m, kiun havas monteto Strážný vrch, sur kies nordorienta deklivo estas skiista trenilo en longeco 250 m. En ĉi tie vivis, dum sezono tiu ĉi nombro tre altiĝas, ĉar estas ĉi tie 75 refreŝigejaj objektoj, servantaj al individua refreŝigado.
Situo
Municipo Liptaň najbaras nordokcidente kun Jindřichov, norde kun Vysoká, nordoriente kun Dívčí Hrad, sudoriente kun Slezské Rudoltice kaj sudokcidente kun Třemešná. De la distrikta urbo Bruntál ĝi estas malproksima 28 km kaj de la regiona urbo Ostrava 65,5 km.
Historio
La unua skribmencio pri Liptaň estas el la jaro 1256.
El Recuenco
El Recuenco estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
El Recuenco situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la nordorienta pinto de la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, tio estas en ties sudo, je pli ol 100 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 75,18 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 56' N, 6º 37' Ok.
Viĥorevka
Viĥorevka (ruse Вихоревка) estas urbo en Rusio.
El Recuenco
Geografio
La municipa teritorio konstituas altebenaĵo, kun averaĝa alto de 1200 msm, loĝata de pinoj kaj anzinoj kun aliaj minoraj arbustoj kiel rosmareno, la fenica junipero kaj la ordinara junipero. Ties akvo estas kolektata al depresio tre profunada, 982 metroj de altitudo kaj 5 km de longo, kie kuŝas la urba kerno kaj malseka valo. Ĝi alfluas al la valo tra variaj ravinoj, tre profundaj: Ocino, Culico, Corzos, Queso, Valdelacueva, Valdepeñas, Escalerón, Mostajo, Cochinos, Pericón kaj Atalaya. Ili alfluas al la rivero Guadiela.
Ĉe la valo, tute kultivita, estas diversaj brutovojoj, de malgranda etendo, dise tra la teritorio, la plej parto el ili kun arteza puto ne tre profunda: Pozo Miga, Pozo de la Nava, Pozo de las Navas, Pozo de la Hoya, Pozo de las Culebrillas, Pozo el Villar, ktp.
Historio
La teritorio estas plenplena je restaĵoj de la pasinto, el fosilioj de vertebruloj de la epoko de la Plioceno-Plejstoceno (Vojo de la Serranos, Solanillas, Llano Hernando), tra tomboj, kiuj povus esti el visigotoj, de la 3-a al 4-a jarcentoj, al la ruinoj de multaj brutarejoj, abandonitaj ĉirkaŭ la mezo de la 20-a jarcento.
Ekzistas ankaŭ restaĵoj de trunkoj el ŝtonigita ligno laŭ la altebenaĵo de la loko konata kiel La Virgen (la virgulino).
Menciindas la setlejo de Santa Cruz (Sankta Kruco), tiel nomata de la lokanoj, probable el iberoj pro sia formaĵo kaj situo.