cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cirkelo
Laŭ Francisko Azorín Cirkelo estas Desegnilo konsistanta el du brakoj kunigitaj per ĉarniro, uzata por desegni cirklojn, mezuri liniojn, k.c. Kaj li indikas etimologion el la latina circulus. Li aldonas teknikajn terminojn kiel krajoncirkelo, inkocirkelo, reduktocirkelo, proporciocirkelo, kalibrocirkelo kaj cirkelujo.
Marcello Caetano
Marcelo José das Neves Alves CAETANO (literumita ankaŭ Marcello, en portugala prononco: [mɐɾˈsɛlu kɐiˈtɐnu]; 17a de Aŭgusto 1906 – 26a de Oktobro 1980) estis portugala politikisto kaj akademiulo. Li estis la dua kaj lasta estro de la diktatora reĝimo Estado Novo sukcedinte post António Salazar. Li servis kiel ĉefministro el 1968 ĝis 1974, kiam li estis elpostenigita dum la Revolucio de la Diantoj.
Biografio
Li studis juron en la Universitato de Lisbono, kaj doktoriĝis en 1931. Li specialiĝis en Administracia Juro. En 1937 li publikigis la unuan eldonon de sia Manlibro de administracia juro, kiu dum la vivo de la aŭtoro konos dek eldonojn (la lasta en 1973), ĉiuj plibonigitaj.
Lia politika kariero ekis en 1940. Kadre de la politika dekstro, li apogis la diktatorecan reĝimon salazarisman kaj okupis altajn postenojn en la diktatora reĝimo Estado Novo kiel nacia komisaro de la faŝisma Mocidade Portuguesa (Portugala Junularo), ministro de la Kolonioj, ministro de la prezidenteco ĝis 1958, kiam grava politika krizo rezultis en lia elpostenigo fare de la memproklamita ĉefministro, nome la diktatoro António de Oliveira Salazar.
En 1968, post la retiriĝo de Oliveira Salazar, ege malsana kaj malkapabla regadi, li revenis al Ŝtata Konsilantaro kaj estis nomumita prezidanto de la Ministraro. Kiel sukcedanto de Salazar, li pluigis politikon de kontinuecon rilate al sia antaŭulo,​ spite adoptadon de la moto "Evoluo en la kontinueco".​ En la intenco distanciĝi de la antaŭa epoko, li entreprenis serion de mildaj reformoj, kiel la nomŝanĝo de la Polico PIDE al Direcção-Geral de Segurança (DGS).​ La 25-an de Aprilo 1974 li estis elpostenigita de la militistoj kadre de la Revolucio de la Diantoj, kiu finigis la diktaturon en Portugalio. Caetano ekziliĝis al Brazilo kaj tie mortis.
Banogne-Recouvrance
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Sanktejo de la Libro
Sanktejo de la Libro (היכל הספר- Hejĥal HaSefer) estas fama konstruaĵo en la Muzeo de Israelo en Jerusalemo. Ĝi montras la Manuskriptojn de la Morta Maro kiuj estis malkovritaj en 1947 ĉe Uedo Qumran de la arkeologo D-ro Yigael Yadin.
Historio
Komence, estis intencite konstrui domon por la rulaĵoj sur la kampuso Givat Ram de la Hebrea Universitato, apud la Nacia Librejo de Israelo. La konstruaĵo estis konstruita en 1965, financita fare de la familio de David Samuel Gottesman, hungara-juda filantropo.
La sanktejo estas konstruita kiel blanka kupolo, kovranta strukturon metitan du trionojn sub la grundo, kiu estas reflektita en akvo-baseno kiu ĝin ĉirkaŭas. Laŭlarĝe de la blanka kupolo estas nigra muro el bazalto. Laŭ iu interpreto, la koloroj kaj formoj de la konstruaĵo estas bazitaj sur la figuraĵoj de la libro de la Milito de la Filoj de Lumo kontraŭ la Filoj de Mallumo; la blanka kupolo simbolas la Filojn de Lumo kaj la nigra muro simbolas la Filojn de Mallumo.
Tial ke la fragileco de la rulaĵoj malebligas montri ilin ĉiujn sur kontinua bazo, sistemo de rotacio estas uzata. Post rulaĵo estis elmontrita dum 3-6 monatoj, ĝi estas forigita de sia montrofenestro kaj lokita portempe en speciala provizejo, kie ĝi "ripozas" de ekspozicio.
Belvedere Ostrense
Belvedere Ostrense estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Ancona. Najbaraj komunumoj estas Castelplanio, Maiolati Spontini, Montecarotto, Morro d'Alba, Ostra, Poggio San Marcello kaj San Marcello.
Sanktejo de la Libro
Historio
La sanktejo entenas la skribrulaĵon de Jesaja, kiu datiĝas de la dua jarcento a.K., la plej nerompita de la Mortinta Maro, kaj la Kodekson de Aleppo originante de la 10-a jarcento p.K., la plej malnova ekzistanta hebrea Biblio.
En 2013, la Banko de Israelo eldonis israelan Etalonan moneron dediĉitan al la Sanktejo de la Libro.
Fervojoj de Ĉednestrio
Fervojoj de Ĉednestrio (Приднестровская железная дорога, mallongigo: PŽD) estas la societo sekuriganta fervojan trafikon en la inernacie ne agnoskita ŝtato Ĉednestrio.
Agadetoj
PŽD estis fondita en 2004 lige kun pliigitaj streĉoj inter Ĉednestrio kaj la registaro de Moldavio. En aŭgusto 2004, post fondiĝo de PŽD, la ĉednestrianoj unuflanke retiriĝis el la ŝtata tutmoldovia kompanio kio kaŭzis ankaŭ perdon de necesa laborforto.
Ĝi alproprigis la itinerojn kaj veturilojn de la moldavaj fervojoj Calea Ferată din Moldova de sur la ĉednestria teritorio. La reto de PŽD konsistas el nur du nekoneksaj itinersekcioj kaj ambaŭ transiras Ĉednestrion en okcident-orienta direkto (de la limo kun la moldovia kernregiono ĝis la landlimo kun Ukrainio oriente).
Pro la aparteco de tiuj ĉi fervojaj linioj, la agadoj de PŽD estas nuntempe esence limigitaj al la manipulado de transittrafiko, same kiel loka kaj tra vartrafiko. Neniu transportservo estas disponigita en pasaĝertransporto aktuale. La trajnoj estas funkciigitaj fare de personaro de la Ukrainaj fervojoj. Tio eblas surbaze de internacia interkonsento inter la Respubliko de Moldavio kaj Ĉednestrio respektive Ukrainio kaj Rusio. Interalie estas kondiĉite ke ekzistus neniaj limkontroloj sur la trajnoj trans Ĉednestrio. Ekzistas sekve speciala alvena giĉeto ĉe la fervoja stacidomo de Tiraspolo. Nur ĉe la ukraina landlima stacidomo en Kuĉurhan (Odesa provinco) estas kontroloj farataj fare de ukrainaj landlimaj oficistoj. Longdistancaj trajnoj ne plu haltas en Rîbnița.
En la 6.11.2008, en la ĉeesto de prezidanto Igor Smirnov malfermiĝis (la konstruo estis komenciĝintaj la 29-an de majo) 1,4-kilometra sekcio inter Novosavițcaia (apud la vilaĝo Frunză) kaj - Livada (Pervomaisc).
En aprilo 2012 subsignitis inter respondaj politikistoj de Tiraspolo kaj Kiŝinevo kontrakto pri plu intensa vartrafiko sur la restintaj trakoj. Klientoj estas i.a. ferfabriko, cementejo kaj ladskatola entrepreno. Sume uzis 30 municipaj entreprenoj tiel ŝtataj kiel privataj la novajn eblecojn.
Historio
La unua fervoja linio sur la teritorio de Ĉednestrio estis konstruita en 1867 de Kuĉurgan-stacio ĝis Tiraspolo kaj en 1871 ĝis Kiŝinevo. En frua novembro 1877 linio estis malfermita por armea uzo inter Bendero kaj Galați kun longeco de 305 km.
En aŭgusto 1894 ekfunkciis la sekcio de Rîbnița ĝis Park kun ponto super Dnestro kaj la 165-metra tunelo sur la distanco inter Lipcani kaj Mateuți.
En junio 1917 la lokomotivdeponejo bendera havis 253 lokomotivojn kaj estis la plej granda ĉe Sudokcidentaj fervojoj. De la unuaj tagoj de la Granda patriota milito la linio fariĝis fronto estante la ĉefa trafika arterio en la batalareoj. La vojo estis uzata por la evakuado de industriaj entreprenoj, teroristoj estis alvenantaj al la frontliniaj trupoj kaj municio. Trako sur ĉefaj direktoj taŭgigitis tri fojojn: en julio 1940, al ŝpurmezuro de 1524 mm, en aŭgusto 1941 al mezuro 1435 mm, de majo ĝis la fino de 1944 reen sur trako 1524 mm. Dum la milito estis detruitaj 20% de la supro, 30 stacidomoj, 50% de la vojaĝkonstruaĵoj, gravaj pontoj trans Dnestro kaj Pruto. Estis malmuntita kaj forigitaj 100 km de fervoja trako, 90% de la maŝinanta ekipaĵo, 30% de komunikadolinioj i.a.
De 1939 ĝis 1997 funkciigis etŝpura fervojforno en Papelucho; ĝi estis malmuntita. Inter 1946 kaj 1950 por restarigo kaj modernigo de la fervojo de Moldavio estis elspezitaj 3 miliardoj da rubloj de la Federacia buĝeto. La operacia longo atingis 1020 km en 1948. De 1953 ĝis 1979 estis kunfandiĝo kun Odesaj Fervojoj kaj renomiĝo fariĝis je Odeso-Kiŝinevo-fervojoj. En 1991 komenciĝis la elektrizo de fervojo inter Rozdilna (Ukrainio) kaj Bendero kion ĉesigis la milito en Ĉednestrio.
Livezile (Bistrița-Năsăud)
Livezile (hungare: Jád, germane: Jaad) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Bistrița. En 1910 ĝi havis 1 542 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj); en 1992 2 524 (rumanoj, 8 % da ciganoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1311. Estis fama ĝia saksa nacia popolkostumo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). Administre apartenas al ĝi Cușma, Dorolea, Dumbrava, Strâmba, Valea Poinii.
Inter 2002 kaj 2009 la loĝantaro de la komunumo kreskis je 10,9 %, de 4.305 al 4.774.
Kalgaria Esperanto-Centro
En junio 2003 Esperanto Antaŭen anoncis kvin-jaran kontrakton por nova hejmo por la Calgary Esperanto-Centro. La nova pli granda ejo lokiĝas en la urbocentro de Kalgario tuj apud la 8-a strata tramhaltejo de la C-Trajno.
Kunigunda de Luksemburgo
Kunigunda de Luksemburgo (naskiĝis ĉ. 980 en la nuna Luksemburgo aŭ sur kastelo Burg Gleiberg ĉe Gießen; mortis la, probable en 1033 en Kaufungen) estis edzino de imperiestro Henriko la 2-a, kaj post lia morto ankaŭ mallonge fakta regantino de la orientfranka-germana regno. Ŝi estas, kiel ŝia edzo, sanktulo de la katolika eklezio kaj estas honorata ĉefe en Bamberg.
Eolianoj
La eolianoj estis unu el la tri precipaj popolgrupoj de la antikvaj helenoj. La nomon ili laŭ la legendo ricevis de la praulo Eolo, kies patro Heleno estas la mita prapatro de ĉiuj grekoj.
Origine la Tesalio, ili formoviĝis kiam la dorianoj atakis la aĥeanojn kaj tiam forlasis la plej grandan parton de la konkerita teritorio sur la preskaŭinsulo Peloponeso. La eolianoj transprenis iom de la forlasita teritorio kaj konstruis pliajn urbojn en Eolio kaj sur la insuloj en la Egea Maro proksime de Malgrandazio, ekzemple sur la insulo Lesbo. Post la fino de la Micena epoko la eolia kulturo pli kaj pli prosperis, kaj kun tio la eolia dialekto de la greka lingvo.
Ĉepa
Bazaj informoj
Ĉepa, ukraine Чепа, hungare Csepe (ĉepe) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv. Ankoraŭ 2 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Historio
La unua mencio devenis el 1320 en formo Theluk. En 1910 loĝis en Csepe 965 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Csepe apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio. Csepe rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Ĉepa apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Ĉepa 1943 da homoj, (1110 hungaroj).
Vilaĝservoj estas ukraina lernejo, bierofarejo.
Troloĝiĝo
La troloĝiĝo, troa loĝantaro aŭ troa populacio estas la loĝdenso kiu okazigas malbonigon de la medio, malpliiĝon en la vivkvalito aŭ falo de la populacio. Ĝenerale tiu termino aludase al la rilato inter la homa populacio kaj la medio. Ĝi aplikeblas ankaŭ al ĉiu ajn alia specio kiu atingas danĝerajn nivelojn laŭ ties nombro de individuoj.
La Troloĝiĝo derivas de la supero fare de animala specio de la limoj de elteneblo de la biotopo kie ĝi loĝas. Tio estas, specio postulas pli da manĝo, produktas pli da restoj kaj bezonas pli da spaco ol tiu kiun la biotopo povas havigi aŭ akcepti sen endanĝerigi la futuron de aliaj specioj kiuj loĝas en ĝi. La troa populacio ne estas tiom afero pri spaco, kion pri limigo de resursoj, kaj ĉefe, kiel rekta konsekvenco, de formorto de la specioj kiuj kunloĝas en la regiono superloĝata kun la homa specio, se temas pri ĝi. Oni ĉirkaŭkalkulas ke 99,9% de ĉiuj specioj iamaj en la planedo iĝis formortintaj pro unu aŭ alia tialo, dum oni povas konsideri aktuale la ĉefa tialo de formorto la homan agadon, krom ke oni devas pripensi pri la fakto, ke sen tiuj formortoj la homa specio neniam estus okupinta ĉiujn ekosistemojn de la planedo kiujn ĝi nune okupas.
La Troloĝiĝo povas rezulti el pliiĝo de la naskindico, el malpliiĝo de la mortindico ĉefe pro antaŭenigo de la medicino, el pliiĝo de la enmigrado aŭ pro biomo neeltenebla kaj elĉerpigo de resursoj. Eble en areoj de malalta loĝdenso okazas Troloĝiĝo ĉar tiu preciza areo ne povas elteni tiom da populacio.
La koncepto de Troloĝiĝo baziĝas sur la aksiomo ke ĉia teritorio havas precizan ŝarĝokapaciton, kion determinas la kvanto de disponeblaj resursoj, kaj la indico de renovigo de tiuj. La populacio de ĉiu specio atingos sian taŭgan nivelon kiam tiu egalu al la capacidad de carga. Se la populacio pliiĝas super la ŝarĝokapacito, esatos troa populacio, kaj sekve la resursoj (ĉefe la manĝajoj) ne sufiĉos por ĉiuj la loĝantoj (komponantoj) de la populacio, kaj venos morto pro malsatego.
Abel Botelho
Abel Acácio de Almeida BOTELHO (naskiĝis la 23-an de septembro 1855 en Tabuaço, Portugalio; mortis la 24-an de aprilo 1917, en Bonaero, Argentino), estis militisto, sed famiĝis kiel verkisto de la portugala naturalismo. Lia teatro skandalis pro la kruda maniero denunci kaj priskribi la vivkondiĉojn de la mizeruloj. Paralele al la literatura agado li laboris kiel ĵurnalisto.
Familia vivo
La patro de Abel Botelho estis militisto kaj lia patrino devenis el tradicia familio de riĉaj terkulturistoj. Tiel kiel lia patro Abel Botelho studis en milita lernejo. Forpasinte lia patro, li ricevis stipendion de 1867 ĝis 1872. Post tiu lerneja tempo li matrikuliĝis en la politeknika lernejo. Li edziĝis en 1881 kun nobeldevena junulino.
Profesia kariero
Kiel oficiro li enposteniĝis kiel kolonelo en 1906, kiam li estris la 1-an Armean Divizion. En 1910 Portugalio fariĝis respubliko kaj en la sekvanta jaro li eklaboris kiel ataŝeo ĉe la ministrejo pri fremdaj aferoj. Danke al la influo de Abel Monteiro Argentino iĝis la unua lando, kiu agnoskis la respublikan reĝimon de Portugalio.
La nova flago de Portugalio
Abel Monteiro partoprenis en la unuaj paŝoj de la naskiĝanta respubliko de la 5-a de oktobro 1910. Inter liaj agoj menciindas la propono de la nova nacia flago kune kun João Chagas, Columbano Bordalo Pinheiro kaj Ladislau Pereira.
Literatura kariero
Abel Botelho debutis per poeziaĵoj. En 1885 li publikigis la kolekton "Lira Insubmissa" (Ribelema liro). Li multe kunlaboris kun la kultura gazetaro (O Século, O Dia, O Ocidente, A Ilustração, Revista Literária) kaj direktis la gazeton O Repórter (La raportisto).
Elŝutebla kopio
En Nacia Biblioteko (Portugalio) troviĝas jena kopiita eldonaĵo: BOTELHO, Abel, 1856-1917. Pathologia social : O barão de lavos / Abel Botelho. - 2ª ed. corrig. - Porto : Chardron, 1898. - 1 v. ; 8º http://purl.pt/232/3
CAM
La vorto havas plurajn signifojn:
Patrick Maynard Stuart Blackett
Patrick M(aynard) S(tuart) BLACKETT, barono de Chelsea (18-an de novembro 1897, Londono – 13-an de julio 1974, Londono) estis angla fizikisto, kiu ricevis Nobel-premion pri fiziko en 1948 pro malkovroj rilate al kosma radiado. Liaj fotaĵoj en la nebulkamero montris, kiel disiĝas stabila atomkerno, se oni bombardas ĝin per alfa-korpuskloj (heliumaj atomkernoj). Oni jam spektis tiajn atomkernan disiĝon jam pli frue, sed nur datenoj de Blackett servis per klarigoj pri la afero.
Blackett finstudis en la Kembriĝa Universitato en 1921, poste laboris dum 10 jaroj en la laboratorio Cavendish. Li tie komencis evoluigon de la Wilson-a nebula kamero al aŭtomata aparato por observado de la kosma radiado. Li ricevis la Nobel-premion pri fiziko pro analizo de datenoj akiritaj per tiu aparato. Li iĝis en 1933 fizika profesoro de la Londona Universitato, en 1937 en Universitato Manchester. Li havis gvidan rolon en esploro de la kosma radiado, li helpis establon de la radioastronomia katedro de la Universitato Manchester, konstruon de la Radioastroonomia Esplora Stacio Jodrell Bank.
Béla Szilárdi
Béla Szilárdi [silArdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szilárdi Béla estis hungara-germana pentristo, grafikisto, fotisto, instruisto.
Patrick Maynard Stuart Blackett
Blacket iĝis en 1953 profesoro, estro de la fizika katedro de la londona Imperial College of Science and Technology. Li agadis tie kiel esploristo, ekde 1965.
Béla Szilárdi
Béla Szilárdi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Béla Szilárdi aĝis 7, kiam li komencis pianludi, post kelkaj jaroj li ankaŭ desegnadis, en aĝo 15 li ankaŭ fotadis. Fine li akiris muzikpedagogian diplomon en 1963 en sia naskiĝurbo. Ĝis 1972 li estis muzikisto, ŝlagrokomponisto, poste en Okcidenta Germanio instruisto, korusestro, orgenisto (1972 és 1974), fine 5 jarojn li estis profesia fotisto. Inter 1980 kaj 1985 li estis grafikisto en Okcidenta Germanio. En 1990 li akiris komputilgrafikistan diplomon en Munkeno, poste li estas profesia grafikisto, ĉefe en Germanio. En 1993 li aĉetis domon-atelieron en Rábatöttös, poste li vivas alterne en Munkeno aŭ Rábatöttös. Li havas edzinon.
Patrick Maynard Stuart Blackett
La pajrotitolon li ricevis en 1969.
Găbud
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 716 loĝantojn (rumanoj); en 1992 335 (rumanoj).
Hostorio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1458. Ĝis 1919 Ĝi apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér).
Verda koro de Germanujo
La frapfraza kromnomo Verda koro de Germanujo (germane: Das grüne Herz Deutschlands) aldoniĝis al Turingio post la fondo de la lando en 1920. Ĝi estis kaj estas ankaŭ porturisma slogano, kvankam pli modernaj kampanjoj rezignas ofte pri ĝi post kelktempa reveko de la imago post la ŝanĝoj politikaj en 1990.
Kaŭzoj de motivelekto
Juste en ĉiu kazo portas la lando tian titolon! Unue ĝi situas en la mezo de Germanujo, due estas en neniu alia federacia lando tiom da spaco verda (je 33% kun la Turingia Arbaro) kiom tie ĉi.
Kvarono de la federacia ŝtato krome konserviĝas kiel naciaj naturpejzaĝoj (Nationale Naturlandschaften): Ankaŭ libro de August Trinius, kiu ja tre engaĝiĝis pri la konatigo turisma de Turingia Arbaro kaj Rennsteig, portas tiun nomon.
Principalo (orgeno)
La principaloj (germ. Prinzipal, angle: (open) diapason, frz.: montre, span.: flautado) estas la plej gravaj orgenregistroj. Ili konsistas el cilindraj malfermaj labiofajfiloj de mezlarĝa mezuro. Eĉ la plejmultaj etorgenoj enhavas plejofte almenaŭ unu principalregistro, pro la manko de spaco plejofte en 4′- aŭ 2′-pozicio.
La plej malaltan principalregistron de suborgeno oni plejparte nomas principalo, la pli altan oktavo. Prestanto oni nomas principalregistron staranta en la prospekto. En francaj orgenoj oni nomas tamen la oktavon 4′ kiel préstant 4′, kvankam ĉi tiu registro tie plejofte ne staras en la prospekto, la prospektregistro tie nomiĝas montre. Principalregistro estas konstruataj en la futpozicioj 32′ (en la pedalaro), 16′, 8′, 4′, 2′ kaj 1′. Krome ekzistas la kvintoj 22/3′ und 11/3′ kiel principalregistroj. Principalojn oni konstruas plejofte en la ĉefverko, plejparte ekde longeco de 8 futoj, je pli grandaj orgeno ofte ekzistas ankaŭ principalo 16′ en la ĉefverko. preskaŭ ĉiuj prospektfajfiloj estas principalfajfiloj, escepte la orgeno enhavus horizontafajfilojn. Principaloj en 32-futpozicio nur maloftas en la pedalaro.
La principalpleno, ankaŭ nomita labiopleno, miksturopleno aŭ mallonge pleno, estas registraĵo, kiu kunigas ĉiujn principalregistrojn kaj sonkronojn de suborgeno. Principalpleno ekzistas je malgrandaj orgenoj nur en la ĉefverko, ĉe grandaj orgenoj ankaŭ en aliaj verkoj. Tipa registrado estas ekz. principalo 8′ + oktavo 4′ + kvinto 22/3′ + superoktavo 2′ + miksturo (+ cimbalo). Principalo 16′ en la manualo estas je tio fakultativa. Ĉe suborgenoj, kiuj tenas neniun principalregistron en 8′- aŭ 4′-pozicio, tiujn ĉi poziciojn anstataŭas aliaj labioregistroj– ekzemple ferma 8′ kaj mirlitono 4′ (principalanstataŭanto).
Al la principalgrupo ankaŭ apartenas la sonkronoj.
Kensuke Tsukuda
Kensuke Tsukuda (佃 賢典, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata.
Glosaro
Glosaro, ankaŭ konata kiel vortaro, vortprovizo, estas alfabeta listo de esprimoj en specifa kampo de scio kun la difinoj por tiuj esprimoj, kaj eksplikas la sencon de vortoj fremdaj au strangaj aŭ novaj. Tradicie, glosaro ekaperas ĉe la fino de libro kaj inkludas esprimojn ene de tiu libro kiu estas aŭ lastatempe lanĉita, nekutima aŭ specialigita.
Mezepokaj glosaroj
Se glosaroj, en Eŭropo havis grandan tradicion ekde la antikveco, ili estas niatempe instrumentoj kaj fontoj por la studo de la vulgara latino kaj de la romancaj lingvoj. Ili nun ege interesas lingvistikojn kaj filologiistojn
Kutime oni glosadis merĝene de la teksto. .
Se ekzempli, famis, mezepoke, la glosoj de Abelardo pri la filozofiaj verkoj de Porfirio, laj Boecio kaj pri la kategorioj de Aristotelo.
Ĝuste Aristotelo en la 21-a ĉapitro de la Poetiko priskribas glosaron kiel tipon de nomo, malsama ol tiu komuna uzata de parolantoj kaj, do, ekskutima por tiuj lastaj.
Ne malpalĉu la informo ke la unua, laŭ la pruvata historieco, glosaro estis tiu de la argilaj tabletoj trovitaj dum la arkeologiaj prifosaĵoj en Ebla (Sirio): ili estas dulingvaj, la loka ŝemida (eblaa) kaj la ŝemida mezopotamia aŭ egipta.
Oechsen
Oechsen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al la administra komunumaro Verwaltungsgemeinschaft Dermbach, ligo de pluraj najbaraj komunumoj cele al komuna plenumo de difinitaj servoj kaj taskoj.
Mainzer Berg (Palatinato)
Mainzer Berg (espeerante: Majenca monto), efektive Großer Mainzer Berg( esperante: granda Majenca monto), estas 403,5 m alta monto en  Rejnlando-Palatinata distrikto Bad DürkheimĜi situas apud  Weidenthal en la meza  Palatinata arbaro.
Geografia situo
Kvankam ĝi situas nur ĉ. 700 m for de la komunumo Weidenthal, la Majenca monto situas sur la teritorio de la urbo Bad Dürkheim. Ja ĝia okcidenta piedo situas en la valo de la rivereto Hochspeyerbach. La monto estas komplete kovrata de miksarbaro.
Hajlajfo
Hajlajfo (highlife) estas danca kaj muzika stilo en Ganao kaj Sieraleono, kiu estas trovebla ankaŭ en aliaj okcidentafrikaj landoj. La originoj de hajlajfo troviĝas en la 1920-aj jaroj precipe en Ganao. Ekde ĉi tie la stilo disvastiĝis en aliajn landojn de Okcidentafriko. Karakterize por hajlajfo estas elementoj el la ĵazo kaj la uzado de malsamaj gitaroj.
La nomo highlife aludas supozeble la personaron, por kiu oni ludis komence ĉi tiun distromuzikon, nome la regantan socian klason en la kolonioj (angle: High Society).
Hajlajfo ekestis kiel kunfandaĵo inter la tradiciaj elementoj de la muziko en Ganao kun la muzikinstrumentoj el Eŭropo. De ne troestimenda graveco je tio estis la membroj de la popolo de la Kruoj, kiuj konatiĝis kiel maristoj sur eŭropaj ŝipoj kun la gitaro kaj ĝin enigis en sian propran muzikon. Ankaŭ aliaj popolgrupoj kiel Akanoj kaj Fanteoj. La kolonia administrado jam komence de la 20-a jarcento havis la intereson distri la proprajn trupojn kaj administrajn oficistojn en la kolonioj. Ili do edukis tiucele indiĝenajn muzikistojn por armemuzikaj bandoj kaj policorkestroj kaj ekipis ilin per eŭropaj muzikinstrumentoj. La ganaaj muzikistoj malvolvis el la tradiciaj ritmoj al ili konataj, lige kun pli kaj pli forte elpaŝaj elementoj el la ĵazo, novan muzikstilon, kiun ili ludis per plejparte eŭropdevena instrumentaro (eĉ per violonoj). En la 1950-aj jaroj la muzikistaroj ankaŭ enprenis afrikokubajn perkutinstrumentojn. En la muzikon eniris rapidega pulso, kiu estas ludebla laŭ diversaj manieroj.
Felix Platter
Felikso Platero la maljuna (1536-1614) estis svisa kuracisto, patologo, oftalmologo, anatomo kaj botanikisto. Li estis filo de la luterana humanisto Tomaso Platero la Maljuna (1499-1582) kaj duonfrato de la humanisto kaj kuracisto Tomaso Platero la Juna (1574-1628). Malgraŭ la financa situacio de siaj gepatroj, li studis Medicinon en Montpellier, kie li ricevis sian diplomon en 1557.
Vivo
Felikso Platero komencis studi medicinon en la Fakultato pri Medicino de Montpellier, en 1552, sed li doktoriĝis en 1557, en Bazelo, kie li okupis la katedrojn de teoria kaj praktika medicino. En 1571, li estis nomumita kuracisto de la urbo. Kiel parto de siaj lecionoj, li praktikadis publikajn kaj privatajn nekropsiojn. Liaj manuskriptoj pri anatomio baziĝas sur la modeloj de Andreo Vesalio.
Inter 1602 kaj 1604 li publikigis sian "Praxis medica", kie, je la unua fojo, la malsanoj estas klasifikitaj laŭ la simptomoj. Li ankaŭ estis la unua atribui naturajn kaŭzojn al la mensmalsanoj kaj ne plu al magiaĵo aŭ demonagado. Li ankaŭ lasis plurajn dokumentojn ankoraŭ ne publikigitajn priskribante plurajn pestepidemiojn, krom kelkaj statistikoj pri la nombro de pacientoj, inter kuracitoj kaj mortintoj.
Li estas pli konata pro siaj esploroj en la kampo de la oftalmologio. Li studis la sensoriajn kapablojn de la retino kaj de la kristalino samkiel ties funkciojn. Li studis la miopion sur sia propra okulo samkiel la efektoj de la blindeco. Li penis studi traktadon por la katarakto kaj esploris la influon de eksteraj faktoroj sur okazado de ĉi-malsano, ĉefe rilate al la alkemiistoj kiuj laboras apud la fajro. En 1583, li publikigis traktadon pri tiu temo, sed tiu verko restis nekonata ĝis kiam lia nepo Felix Platter la 2-a (1605-1671) ĝin republikigas en 1626.
Krom Medicino, li ankaŭ okupis sin per kolektado de elementoj por la Natura Muzeo, ian hebarion kaj diversajn muzikilojn. Tio estis Guillaume Rondelet, kun kiu li studis en Montpellier, kiu instruis lin la teknikon pri plantosekado, kiu estis disvolvita en italio de Luca Ghini.
Lia herbario estis parte konservita en la Universitato de Berno kaj enhavas 813 specimenoj devenantaj el Svisio, Francio, Italio, Hispanio kaj Egiptio. Montajno, trapasante Bazelon, en 1580, admiris kaj notis en siaj taglibroj ke li aplikis la herbaĵojn laŭ ties koloroj, kaj la filozofo opiniis ke la botanikisto tiel nature estis disponinta la plantojn surpapere, ke la specimenoj ŝajnis ĵus kolektitaj.
Bolognola
Bolognola estas komunumo de Italio.
Stelkatalogo
Stelkatalogo, aŭ astrokatalogo, estas astronomia katalogo kiu listigas stelojn. En astronomio, multaj steloj estas „nomitaj“ nur per la katalogitaj nombroj.
Mansardo
Mansardo estas loĝebla ejo, formita sur la lasta etaĝo de domo kun la mansarda tegmento.
Stelkatalogo
Stelkatalogoj estis kompilitaj jam de pluraj antikvaj popoloj, inkluzive de la babilonianoj, grekoj, ĉinoj, persoj kaj araboj. Plej modernaj katalogoj estas haveblaj en elektronika formato kaj povas esti libere elŝutitaj ĉe la Astronomical Data Center de NASA.
Ibn Haŭkal
Ibn Haŭkal, Muḥammad Abū'l-Qāsim Ibn Ḥawqal (en la araba محمد بو القاسم بن حوقل) (Nisibis1, 943-988) estis islamano de la 10a jarcento, geografo, verkisto kaj kronikisto. En la jaro 977 li verkis la verkon pro kiu li estas fama, nomita Ṣūrat al-'Arḍ (en la araba صورة الارض; "La vizaĝo de la tero").
La malmulto, kiun oni scias pri lia vivo, estas informo de lia libro, kiu estis revizio kaj plilongigo de la verko Masālik ul-Mamālik de Istakhri (951). Kiu siavice estis reviziita eldono de Ṣuwar al-aqālīm fare de Ahmed ibn Sahl al-Balkhi, kiu verkis ĝin en 921.
Ibn Haŭkal estis evidente pli ol redaktisto; Li estis vojaĝanto, kiu pasigis sian tempon skribante pri la regionoj kaj aferoj, kiujn li vidis. Li pasigis la lastajn 30 jarojn de sia vivo vojaĝante al malproksimaj lokoj en Azio kaj Afriko. Unu el liaj vojaĝoj portis lin 20 ° sude de la ekvatoro laŭ la orient-afrika marbordo. Unu el la aferoj, kiujn li rimarkis, estis, ke multaj homoj vivas en areoj, kiujn la grekoj, bazitaj sur logiko anstataŭ sperto, diris, estus neloĝeblaj (pro la kredo, ke la tero estis plata).
Liaj priskriboj estis precizaj kaj tre helpaj al vojaĝantoj. Ṣūrat al-'Arḍ inkludis detalan priskribon de islama Hispanio, de Italio kaj precipe de Sicilio, lando de kiu li kritikas multajn aspektojn, kiel ekzemple la mankon de inteligenteco de ĝiaj loĝantoj kaj nescio pri islama leĝo. Ibn Haŭkal menciis la regionon Fraxinet (La Garde-Freinet) estis kultivita abunde fare de la islamaj loĝantoj, kaj ili estas merititaj kun kelkaj terkulturaj kaj fiŝkaptantaj novigoj por la regiono.
Li ankaŭ mencias la "Teritoriojn de la Romianoj", termino uzita de la islama mondo por priskribi la Bizancan Imperion. En ĝi, kune kun aliaj aferoj, li priskribas sian unuan manieron observi, ke 360 ​​lingvoj estas parolataj en Kaŭkazo, ĉar la azera kaj persa lingvoj estis uzataj kiel lingvafrankao en la tuta Kaŭkazio.
Stelkatalogo
Ekzistas granda nombro da tiaj katalogoj, produktitaj por diversaj celoj dum diversaj epokoj, kaj ĉi-artikolo listigas nur kelkajn el la plej ofte cititaj.
Kompletaj katalogoj
Ĉiuj steloj en la fruaj katalogoj estas videblaj nudokule. La postaj katalogoj klopodas listigi ĉiujn stelojn. Sed rigardante miliardojn da steloj jam nur en la lakta vojo, nia propra galaksio, tio devas resti iluzio. Tial la katalogoj klopodas listigi ĉiujn stelojn pli hela ol iu difinita magnitudo.
LAL
Jérôme Lalande — Histoire Céleste Française (1801), la plej kompleta katalogo de sia tempo. 47.390 steloj ĝis magnitudo 9; pozicioj kaj magnitudoj (Aktualigita: 1846)
HD/HDE
— Henry-Draper-Katalogo (1918-1924), omaĝe al Henry Draper, kompilita ĉe Harvard College Observatory. 225.300 steloj ĝis magnitudo 9; kun spektraj koloroj, ordigitaj laŭ rektascensio (en 1900) ekzemplo: HD 29139 = Aldebarano (α Tau, α Tauri, Alpha Tauri) (Aktualigita (HDE) 1949: +133.783 steloj, entute 359.083)
SAO
— Smithsonian Astrophysical Observatory Star Catalog (1966) nur steloj ĝis magnitudo 9 kun konataj propra moviĝo
BD/CD/CPD
— Bonner Durchmusterung (1852-1859) kaj sekvaj aktualigoj
Specialaj katalogoj
Ĉi-katalogoj listigas nur astrojn de specifa tipo, ekzemple proksimaj steloj, pluropaj steloj aŭ variablaj steloj.
ADS
— Aitken-katalogo pri duopaj steloj (1932) Aitken listigas 17.180 duopajn stelojn de la norda ĉielsfero.
Gl/GJ
— Gliese- / Gliese-Jahreiß-katalogo (1969-1991) Wilhelm Gliese kaj poste Gliese-Jahreiß listigas ĉiujn proksimajn stelojn en distanco ĉirkaŭ la tero ĝis 25 parsekoj (ĉ. 80 lumjaroj). La katalogo estis plurfoje kompletigita (1969 - 965 steloj kun numeroj 1.0 bis 965.0, 1970 - pliaj 850 (n-roj 9001 bis 9850), 1978 pliaj 453, 1991 1388 steloj; entute 3.803 steloj)
Mansardo
Popularecon al domoj kun la simila arkitekturo donis la franco Francisko Mansart per siaj laboroj en Parizo meze de la 17-a jarcento. Komence de la 19-a jarcento, konekse kun industriigo kaj urbanizo, en mansardoj loĝis plejparte malriĉaj homoj.
Laŭ Francisko Azorín mansardo estas Tegmenta armaturo, kies klintraboj formas encirkeblan kvarlateran figuron, celante lasi loĝeblan la interno. Li indikas etimologion el Mansard, propra nomo de franca arkitekto (1598-1666j), kiu disvastigis la uzadon de ĉi tiuj armaturoj.
Stelkatalogo
HIP
— Hiparka katalogo (junio 1997) - 118.218 steloj HIP baziĝis sur datenoj de ESA-satelito Hiparko, kiu funkciis de 1989 ĝis 1993. Ĝi estas aparte notinda pro sia precizeco, pozicioj estis determinitaj kun precizeco de ±0,003", kaj preciza paralakso-mezurado (multe pli akurataj ol komparaj terbazitaj mezuradoj).
Hiparko krome enmapigis multege pli da steloj kun malpli alta precizeco. La rezultoj estis publikigitaj kiel katalogoj Tycho(1) kaj Tycho2 kun 1 resp. 2 milionoj da steloj en precizeco de 0,03".
Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais
Louis-Charles Mahé de La Bourdonnais (aŭ Labourdonnais, naskiĝinta en 1797 - mortinta la 13-a de decembro 1840) estis franca ŝakisto. Li famiĝis pro serio de se matĉoj kontraŭ Alexander McDonnell, el kiuj li venkis kvar kaj du malvenkis. Per tio li akiris reputacion de la plej forta majstro de Eŭropo de sia tempo. Li verkis libron (Nova traktado pri ŝaka ludo, Parizo 1833) kaj fondis la unuan ŝakan ĵurnalon en la mondo, Le Palamède.
Kvankam titolo de grandmajstro ankoraŭ ne ekzistis, oni konsideras lin kiel neoficialan mondĉampionon, ekde 1820 ĝis 1840.
HUE
La tri-litera kombinaĵo HUE povas signifi la jenajn:
996
En la jaro 996 post Kristo okazis, interalie:
Ĉina restteoremo
Ĉina restteoremo estas la nomo de multaj similaj teoremoj de abstrakta algebro kaj nombroteorio.
Simultanaj kongruecoj de entjeroj
por kiu ĉuij x estu trovita, kiuj solvas ĉiujn kongruecojn samtempe. Se solvo x ekzistas kaj oni difinas ("pmko" signifas la plej malgrandan komunan oblon), la aro  enhavas ĉiujn solvojn. Sed ankaŭ eblas, ke nenio solvo ekzistas.
Interprimaj moduloj
La origina versio de la restteoremo (el la libro La kompendio de aritmetiko de Sūn Zǐ de la ĉina matematikisto Sūn Zǐ) deklaras eldiron pri simultanajn kongruecojn en la kazo, ke la moduloj estas interprimaj. Ĝi tekstas:
estu pare interprimaj entjeroj. Tiam por ĉiu entjera opo ekzistas entjero x, kiu solvas la jenan simultanan kongruecon: Ĉiuj solvoj por tiu kongrueco estas kongrua module.
Tio Produkto M egalas la PMKO kaŭze de interprimeco.
Trovado de unu solvo
Unu solvo x povas esti trovita jen: Por ĉiu i la nombroj m_i kaj estas interprimoj, do oni povas trovi du nombrojn r_i kaj s_i, ekzemple kun la etendita eŭklida algoritmo, kun la propreco
Se oni metas, tiam validas
HUF
La tri-litera kombinaĵo HUF havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Ĉina restteoremo
Interprimaj moduloj
Ekzemplo
Estu serĉata entjero x kun la propreco
Ĉi tie validas. Kun helpo de etendita eŭklida algoritmo oni kalkulas
Ĝenerala kazo
Ankaŭ ĉe la kazo, ke la moduloj ne estas interprimaj, ekzistas solvo kelkfoje. La ekzakta kondiĉo tekstas: Solvo por la simultana kongrueco ekzistas strikte tiam, se por ĉiuj i \neq j validas: Ĉiuj solvoj estas kongruaj module la PMKO de m_i.
En la kazo, ke solvo ekzistas, unu simultana kongrueco povas esti solvita ekzemple per iom post iom substituo, ankaŭ se la moduloj ne estas interprimoj.
Ekzemplo
La celo de unu klassika enigmo estas trovi la malplej grandan naturalan nombron, kiu ĵetas la reston 1 ĉe dividado kun resto kun 2, 3, 4, 5 kaj 6, kaj estas dividebla kun 7. Do oni serĉas la malplej grandan pozitivan solvon x de la simultana kongrueco.
Ĉar la moduloj ne estas interprimaj, oni ne povas apliki la ĉinan restteoremon senpere. Sed oni povas kunigi la unuan kvin kondiĉojn al, kiu signifas, ke solvo estu trovita por
Tiu sistemo de kongruecoj nun solveblas kun la ĉina restteoremo.
Rekta solvado de simultanaj kongruecoj de entjeroj
kun.
Tio ankaŭ funkcias kun neinterprimaj nombroj n kaj m kaj do aperas kiel klara simpligo por solvi simultanajn kongruecojn. Sistemo de kongruecoj povas esti solvita per refarita aplikado de tiu simpligo.
Okskaja (stacio de Moskva metroo)
Okskaja (Окская) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Nekrasovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' oriente de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Putanges-Pont-Écrepin
Putanges-Pont-Écrepin estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Putangeois.
Ĝi nun formas parton de Putanges-le-Lac.
Reĝa Societo de Edinburgo
La Reĝa Societo de Edinburgo (Royal Society of Edinburgh) estas la scienca kaj beletra nacia akademio de Skotlando. Ĝi konsistas el pli ol 1 400 membroj, elektitaj de la antaŭaj akademianoj. La membroj de la Societo rajtas aldoni "FRSE" al siaj nomoj (Fellows of the Royal Society of Edinburgh).
La Societo disdonacas pli ol 1,7 miliono da pundoj ĉiujare. Ĝi cetere organizas konferencojn kaj klopodas por reklamacii sciencon en skotaj lernejoj. Male de plejmultaj sciencaj akademioj de la mondo, la Reĝa Societo de Edinburgo ankaŭ disponas sekcion pri literaturo kaj historio.
El otro (Borges)
"El otro" (la aliulo) estas rakonto de la argentina verkisto Jorge Luis Borges kiu formas parton de El libro de arena, nome kolekto de rakontoj kaj noveloj publikita en 1975. Temas pri la unua rakonto de tiu volumo, kaj kiel ĉe aliaj tekstoj de Borges, ĝia protagonisto estas la propra aŭtoro.
En la rakonto, Borges, jam maljuna, rakontas la renkontiĝo okazinta al juna Borges en la urbo Kembriĝo. Abundas en la rakonto la referencoj al Heraklito (ne eblas bani sin dufoje en la sama rivero, ĉar oni ne estas la sama kaj ankaŭ la rivero ne estas la sama). Fakte, la dialogo okazas, laŭ la maljunulo borde de la rivero Charles en 1969, kaj ĉe la Rodano (Ĝenevo) en 1918, laŭ la junulo.
Centro Ludoviko Zamenhof
La Centro Ludoviko Zamenhof estas urba kultur-institucio establita en Bjalistoko en Pollando laŭ la propono de urbestro de Bjalistoko, okaze de UK 2009. La okazis oficiala malfermo de la Centro por la loĝantaro de Bjalistoko. Komence la Centro Ludoviko Zamenhof funkciis kiel sekcio de Bjalistoka Kulturcentro, kaj en januaro 2011 ĝi memstariĝis. En januaro 2017 la Centro denove iĝis parto de Bjalistoka Kulturcentro.
La Centro proponas al siaj vizitantoj la konstantan ekspozicion Bjalistoko de juna Zamenhof kaj diversajn portempajn ekspoziciojn, koncertojn, filmoprezentojn, teatrajn spektaklojn. En ĝi estas regule organizataj diskutoj, prelegoj kaj literaturaj prezentoj.
La Centro Ludoviko Zamenhof organizas aron da edukaj metiejoj por infanoj kaj gejunuloj, modernajn soci-edukajn projektojn kiel Viva Biblioteko kaj la tereno-ludo Ekkonu Bjalistokon.
Historio de la konstruaĵo
La domo troviĝas nun ĉe la strato Warszawska n-ro 19, antaŭe n-ro 15. Ĝi estis konstruita antaŭ la jaro 1896 kaj apartenis al Markus Gordon, kiu posedis en ĝi filion de la Riga Komerca Banko. En 1920 laboris ĉi tie Portempa Pola Revolucia Komitato - reprezentanto de soveta aŭtoritataro, gvidata de Feliks Dzerĵinskij, Feliks Kon kaj Julian Marchlewski. En aŭgusto 1920 oni forprenis 16 kaptitojn, pelis ilin laŭ la stratoj Warszawska kaj Sienkiewicza ĝis la ŝoseo Północno-Obwodowa, kie la kaptitoj estis mortpafitaj.
En 1922 sian sidejon havis en la domo filio de la lodza Pola Akcia Komerca Banko. En 1926 Bronisława Woźnicka establis ĉi tie malsuperan humanisman gimnazion kaj sepnivelan realan lernejon. La lernejo de Woźnicka okupis la duan etaĝon, ĉe la unua troviĝis sidejo de asocio de rezervo-soldatoj. Lernejaj klasoj troviĝis flanke de la strato Warszawska, kaj sporta salono - flanke de la korto. En ĝi estis pargeto kaj pianego, kiun ludis dum lecionoj de gimnastiko unu el fratinoj Frankiewiczówna, kreintino de fama Muzika Instituto. La lerneja kuracistino estis doktorino Irena Białówna, kies nomon havas nun unu el la stratoj de Bjalistoko. La lernejoj ekzistis ĝis 1939. En 1933, laŭ iniciato de Asocio de Socia Laboro de Virinoj, funde de la tereno estis kreita la unua en Bjalistoko porinfana Jordan-ĝardeno. En 1938 en unu el ĉambroj de la lernejo funkciis varboficejo de Ĉefa Komandantaro de Rezervuloj el Volontula Korpuso de Zaolzie en Varsovio.
Celaro kaj agado
La Centro Ludoviko Zamenhof bazas sian celaron sur la agado de ĝia patrono. Ludoviko Zamenhof estis konvinkita, ke la ĉefa kaŭzo de miskomprenoj kaj kvereloj inter homoj estas "komunik-perturboj". Rimedo kontraŭ tio estis nova lingvo, universala komunika platformo, kaj tiel kreiĝis Esperanto. En lia ideo facile retroveblas fundamento de pensado pri interkompreno super etnaj, religiaj, historiaj, kulturaj kaj geografiaj dividoj. Zamenhof havis vizion pri la mondo, en kiu - almenaŭ ideale - ni nun vivas. Li deziris multnacian komunumon, kiu ne detruante karakterojn de la lokaj komunumoj ofertas la eblecon de sukcesa dialogo, interŝanĝado de informoj, ideoj, teknologioj, disvolvado de ekonomia kaj kultura kunlaborado.
Ĉiuj agoj de la Centro rilatas al siaspeca ĉelimejo - de kulturoj, mondkonceptoj, kredoj, nacioj kaj seksoj. La ĉelimejo vivigas arton, kiu estas perfekta medio por malferma, sincera kaj ofte malfacila dialogo. Ebligante la dialogon kaj nuligante komunikajn perturbojn la Centro strebas al malfortigo, kaj estonte - nuligo de baroj kaŭzitaj de natura timo je nekonataĵoj.
Grava parto de la agado de la Centro estas edukado. En ĝi troviĝas porinfanaj okupoj pri la persono de Ludoviko Zamenhof, pri la lingvo Esperanto, larĝsenca multkulturismo, historio kaj tradicio de la urbo. La edukadon helpas modernaj teknikoj kaj pedagogiaj helpiloj laŭ la ideo de instruado pere de ludo.
Konstanta ekspozicio
La konstanta ekspozicio Bjalistoko de juna Zamenhof estas la ĉefa ilo de popularigado de la verko kaj personeco de Ludoviko Zamenhof. La ekspozicio plurmedia, bazita sur sonaj, fotaj kaj filmaj materialoj, ebligas interese ekkoni la pasintecon. Ĝi ne nur prezentas historiajn materialojn, sed ankaŭ celas rekrei la etoson de la tempo, kiam tra la stratoj de Bjalistoko promenadis adoleska Ludoviko Zamenhof.
La konstanta ekspozicio servas kiel informbazo por scenaroj de pluraj edukaj okupoj por infanoj kaj gejunuloj.
Esperanto-biblioteko
La en la konstruaĵo de la Centro Ludoviko Zamenhof estis malfermita Esperanto-libraro kiel filio de la Podlaĥia Libraro Łukasz Górnicki. Ĝi estas la unua en Pollando publika biblioteko plene dediĉita al la lingvo Esperanto. Ĝi estas malferma marde, merkrede kaj ĵaŭde de 13h00 ĝis 17h30 kaj vendrede de 13h00 ĝis 17h00.
Eksteraj ligiloj
(angla, pola, Esperanto) Oficiala retpaĝo de la Centro
Harry Glück
Harry GLÜCK (naskiĝis la en Vieno, mortis samloke la  ) estis aŭstra arkitekto kaj scenejfaranto.
Vivo
Glück studis scenejfaradon kaj reĝisoradon ĉe la Max-Reinhardt-seminario de Vieno antaŭ ol ekstudi arkitekturon ĉe la Teknika universitato de Vieno. Li doktoriĝis ĉe la Universitato de Insbruko. Dum 12 jaroj li laboris kiel scenejfaristo. Li malfermis en 1966 propran arkitekturoburoon kaj ege meritis en la dizajno de sociala loĝejkonstruado, sub la moto: "Ke la malriĉuloj loĝu kiel la riĉuloj". Li tre ŝatis aranĝi komunajn renkontiĝpunktojn, ĉefe sur la tegmento. Ili ludu la saman rolon kiel iam la gastejoj aŭ la placoj antaŭ la vilaĝaj kirkoj. Krome estu en ĉiuj loĝejoj privataj retiriĝareoj (ofte kun plantoj) kaj ŝranksekcioj en dormoĉambroj.
995
En la jaro 995 post Kristo okazis, interalie:
Tza (armena litero)
Tza (ankaŭ tsa aŭ dza), ծա en la armena ([ts'a] aŭ [dza]), estas la 14-a litero de la armena alfabeto.
Lingvistiko
Tza estas uzata por reprezenti la sonon de:
Laŭ la normo ISO 9985, la litero estas transkribita per « ç ». Tamen, ankaŭ ĝi estas foje transkribita per ts, ts' aŭ tz.
Steendam
Steendam (groninge: Staindam) estas vilaĝeto, kiu situas ĉe la Schildmeer en la komunumo Midden-Groningen, en la provinco Groningen (Nederlando). la vilaĝeto situas je la malnova vojo de Noordbroek al Appingedam kaj ĉe la drenadokanalon de Duurswold. Ĉar loke tie estas sufiĉe marĉa oni konstruis ĉirkaŭ 1800 ŝtonan baraĵon (Steendam = Ŝtonbaraĵo). En 2008 Steendam havis 150 loĝantojn.
Takayuki Iwakura
Takayuki Iwakura (岩倉 崇之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata.
Leono Fokas
Leono Fokas (greke: Λέων Φωκᾶς, ĉ. 910) estis frua bizanca generalo de la 10-a jarcento de la nobela Fokas-klano. Kiel domestiko de la skoloj, ĉefkomandanto de la bizanca armeo, li gvidis grandskalan kampanjon kontraŭ la bulgaroj en 917, sed estis forte venkita ĉe la batalo de Akveloo kaj Katasirtai. Li tiam komplotis kapti la tronon de la juna bizanca imperiestro Konstantino la 7-a (913-959), sed estis superpasita de la admiralo Romano la 1-a, kiu sukcesis fariĝi gardisto kaj poste bopatro de la imperiestro. Post kiam Romano ekregis la Bizancan Imperion, Leo kondukis malsukcesan ribelon, kaj estis kaptita kaj blindigita.
De figuris Veneris
De figuris Veneris (Pri figuroj de Venuso) estas interesega antologio de antikvaj helenaj kaj romiaj skribitaĵoj pri erotikaĵoj. Ĝi tre objektive prisdiskutatas klasite kaj grupigite laŭ temoj.
Librohistorio
Ĝin unue publikigs la germana filologo Friedrich Karl Forberg en 1824 latine kaj helene kiel komenton pri la verko Hermaphroditus de Antonio Beccadelli, erotika poezia sekvenco de 1425 en renesanca latino; De figuris Veneris poste separite de la beccadelli-aĵoj eldonitis.
Poste oni tradukis la verkon de Forberg en la anglan en 1899 en eldono de Charles Carrington De figuris Veneris, Manual of classical erotology, kaj denove en 1907 de Charles Hirsch, kaj en la francan, germanan kaj hispanan lingvojn.
La franca eldono de Alcide Bonneau portis la titolon Manuel d’érotologie classique. Alia franca eldono de 1906 ilustritis de Édouard-Henri Avril, kun listo de 95 bildoj pri seksaj pozicioj. La plejparto de la eldonoj estis rezervataj nur por anoj de altaj klasoj aŭ cenzurataj: unu ekzemplero de la franca eldono tuj deponitis en se''eta librobretaro de la Nacia Biblioteko de Francio. La hispana eldono titoliĝis ''Manual de erótica clásica}}.
Populara uzo
Robert A. Heinlein en la lasta novelo (To Sail Beyond the Sunset) de 1987 prenigis doktorinon Ira Johnson la libron por seksa edukado. Poste faris la samon Maureen Johnson.
Ed Miliband
Ed Miliband, longe Edward Samuel Miliband, (naskiĝis la 24-an de Decembro 1969) estas brita politikisto de la Brita Laborista Partio. Li estis partiestro de la 25-a de Septembro 2010 ĝis la 8-a de Majo 2015, kiam li rezignis post la malvenko de sia partio en la balotado de 2015. Dum sia gvidanteco li denove faris egalecon kaj personan liberecon gravajn celojn por la Laborista Partio.
Miliband fariĝis parlamentano en 2005.
Burgo Freusburg
La Freusburg estas frumezepoka altaĵburgo sur montokupolo super la valo de la rivero Sieg en Freusburg, urboparto de Kirchen en la distrikto Altenkirchen (Westerwald) en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Laŭ la altaĵburgo la apuda setlejo Freusburg ricevis sian nomon.
HUI
La vorto havas plurajn signifojn:
São Geraldo da Piedade
(prononco: saunĵeraŭdo dapiedade, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Governador Valadares. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Governador Valadares, Santa Efigênia de Minas kaj Açucena.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 320 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Stâna de Mureș
Stâna de Mureș [stına de mureŝ] (hungare: Maroscsúcs maroŝĉu:ĉ, germane: Liebesdorf) estas vilaĝo en Rumanio oriente de de Ocna Mureș. Administre ĝi apartenas al Noșlac.
IKUE-Kongreso 2010
La 63-a Kongreso de IKUE okazis de la 27-a de junio ĝis la 3-a de julio 2010 en Parizo, en la benediktana monaĥinejo apud la Baziliko de la Sankta Koro. Pro limigitaj kapacitoj de la kongresejo, ĝin povis partopreni nur 80 homoj.