cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kerns
Partnerkomunumo
Kerns havas komunuman partnerecon kun la urbo Kamnik en Slovenio.
Skolta saluto
La skolta saluto estas la maniero de salutado kiun uzas membroj de la skolta movado.
La gesto konsistas el per la dekstra mano tuŝi la etfingron per la dikfingro, aliaj fingroj rekte supren, kaj sekve meti la montrofingron kontraŭ la dekstra brovo.
Kiam skolto ankoraŭ ne instaliĝis li aŭ ŝi rajtas apliki duonsaluton: la diferenco kun plena saluto estas ke oni ne tuŝas la brovon sed tenas la manon rekte supren. Ĉe la lupetoj (skoltetoj inter la aĝo de 7 kaj 11) oni levas du fingrojn anstataŭ tri.
Oni salutas dum la hisado kaj malhisado de la flago aŭ dum la instalado de novaj membroj.
Rigmani
Rigmani [rigmanj] (hungare: Rigmány rigma:nj) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Neaua.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 420 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 300.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1567. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye).
Haieu
Haieu (hajeu) (Hájó) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 522 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 844 (rumanoj, 4% hungaroj). Sur ĝia areo troviĝas la banejo 1-a de Majo (Băile 1 Mai). Ĝi estis unue menciita skribe en 1249. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Sânmartin.
Fufez
Fufez (hungare:Tufertelep) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Halmăşd.
Ĉina Fervoja Muzeo
La Ĉina Fervoja Muzeo (ĉine: 中国铁道博物馆, Zhōngguó tiědào bówùguǎn) estas fervoja muzeo en la nord-orienta urbodistrikto Chaoyang de Pekino (Ĉinio). Ĝi estas inaŭgurita en 2002 kaj havas ekspoziciejon de 16.500 m². La muzeo precipe montras lokomotivojn el la epoko post la fondo de la Popolo Respubliko Ĉinio.
Historio
La ĉina muzeo de la ministrejo pri scienco kaj teknologio estis fondita en 1978 de la ministrejo pri fervojoj. Starigita estis la fervojo pro sciencemo kaj teknologia modernigo.
Donji Kraljevec
Donji Kraljevec, hungare Murakirály estas vilaĝo kaj samtempe centro de municipo en Kroatio, en distrikto Međimurje. Ĝis 1930 la oficiala kroata nomo estis Murski Kraljevec. Ankoraŭ 5 vilaĝoj apartenas al la municipo.
Situo
La komunumo situas sur mildaj deklivoj, inter Muro (rivero) kaj Dravo.
Portugala Esperanto-Junularo
Portugala Esperanto-Junularo (aŭ mallonge PEJ) — Jovens Esperantistas de Portugal (JEP) — estas la organizaĵo kiu oficiale reprezentas la junajn esperantistojn en Portugalio. Ĝi fondiĝis en 1992, kaj en 1996 aliĝis kiel landa sekcio de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO). PEJ estas la junulara sekcio de Portugala Esperanto-Asocio (PEA) kaj uzas ties centran oficejon en Lisbono kiel asocia adreso. La sekcio en la 2000-aj jaroj estis inter la plej malformale organizitaj partoj de TEJO.
Diskaparato
Diskaparato (DA-oj, aŭ malmoldisko, fiksa disko aŭ durdisko) estas magneta disko (aŭ pluraj tiaj diskoj samaksaj), muntita(j) kun la lega-skribaj kapetoj kaj ceteraj partoj meĥanikaj kaj elektronikaj, kaj enujigita(j) en metalan skatolon (kp disketo)
Depende je la modelo, la atingotempo de diskaparato estas 9 ms aŭ malpli. Normale komputilo havas diskaparaton kiel sian fiksitan diskon; sed ekzistas ankaŭ demeteblaj diskaparatoj.
Temas pri datumstoka aparato kiu uzas magnetan stokadon kaj prenas ciferecajn informojn uzantajn unu aŭ pli rigidajn rapide rotaciante diskojn (pladoj) kovritajn per magneta materialo. La pladoj estas parigitaj per magnetkapoj, kutime aranĝite sur aktuaria brako, kiuj legas kaj skribas datenojn al la pladsurfacoj. Datenoj estas aliritaj en hazard-alira maniero, signifante ke individuaj blokoj de datenoj povas esti stokitaj aŭ prenitaj en iu sinsekvo kaj ne nur sinsekve. DAoj estas speco de ne-volatila stokado, retenante stokitajn datenojn eĉ kiam funkciigite for.
Lanĉite fare de IBM en 1956, DAoj iĝis la domina sekundara memorunuo por ĝeneraluzeblaj komputiloj de la fruaj 1960-aj jaroj. Ade plibonigita, DAoj konservis tiun pozicion en la modernan epokon de serviloj kaj personaj komputiloj. Pli ol 200 firmaoj produktis DAojn historie, kvankam post ampleksa industriofirmiĝo la plej multaj nunaj unuoj estas produktitaj fare de Seagate, Toshiba, kaj Western Digital. Liveroj de DAoj kaj vendenspezoj malkreskas, kvankam produktado (eksabajtoj je jaro) kreskas. Fulmmemoro havas kreskantan parton de la merkato por sekundara stokado, en la formo de solidsubstancaj veturiloj (SSDoj). SSDoj havas pli altajn daten-transigo-rapidecojn, pli altan arean stokaddensecon, pli bonan fidindecon, kaj multe pli malaltan latentecon kaj alirtempojn. Kvankam SSDoj havas pli altan koston je peco, ili anstataŭigas DAojn kie rapideco, elektrokonsumo, eta grandeco, kaj fortikeco estas gravaj.
La primaraj karakterizaĵoj de DA estas ĝia kapacito kaj efikeco. Kapacito estas precizigita en unuoprefiksoj egalrilatantaj al potencoj de 1000: 1-terabite (tb) diskilo havas kapaciton de 1,000 gigabajtoj (Gb; kie 1 gigabajto = 1 miliardo da bajtoj). Tipe, iom da el la kapacito de HDD estas neatingeblaj al la uzanto ĉar ĝi estas uzita per la dosiersistemo kaj la mastrumsistemo, kaj eventuale enfinkonstruita ripeto por erarĝustigo kaj normaligo. Efikeco estas precizigita antaŭ la tempo postulata por movi la kapojn al trako aŭ cilindro (meza alirotempo) kaj plie la tempon kiam ĝi prenas pri la dezirata sektoro por prezenti proponon sub la kapon (meza latenteco, kio estas funkcio de la fizika rotacia rapideco en rivolua nombro), kaj finfine la rapidecon ĉe kiu la datenoj estas elsenditaj (datenrapideco).
La du plej oftaj formofaktoroj de modernaj DAoj estas 3. 5-colojn, por tablokomputiloj, kaj 2,5-colojn, ĉefe por tekokomputiloj. DAoj estas ligitaj al sistemoj per normigitaj interfacaj kabloj kiel ekzemple Pata (Paralelo ATA), SATA (Seria ATA), USB aŭ SAS (Serial Attached SCSI) kabloj.
Historio
Diskaparatoj estis lanĉitaj en 1956 kiel datumstokado por IBM-realtempaj transakcipretigaj komputiloj, kaj estis evoluigitaj por uzo per ĝeneraluzebla komputilego kaj minikomputiloj. La unua IBM-veturado, la 350 RAMAC en 1956, estis ĉirkaŭ la grandeco de du mezgrandaj fridujoj kaj stokis kvin milionojn de ses-bitaj karaktroj (3.75 megabajtoj) sur stako de 50 diskoj.
En 1962 la IBM 350 RAMAC diskunuo estis anstataŭita fare de la IBM 1301 diskekzemplero, kiuj konsistis el 50 pladoj, ĉiu proksimume 1/8-cola dika kaj 24 colojn el diametro. Dum la IBM 350 uzis nur du leg/skribajn kapojn kiuj estis pneŭmatike funkciigitaj kaj translokigitaj en du dimensioj, la 1301-datita estis unu el la unuaj diskekzempleroj se temas pri uzi aron de kapoj, po unu per plado, moviĝante kiel ununura unuo. Cilindro-reĝimo legas/skribas ke operacioj estis apogitaj, kaj la kapoj flugis proksimume 250 mikro-colojn (proksimume 6 µm) super la pladsurfaco. Moviĝo de la ĉefinstalado dependis sur binara vipursistemo de hidraŭlikaj aktuarioj kiuj certigis ripeteblan poziciigadon. La kabineto (1301) temis pri la grandeco de tri hejmaj fridujoj metitaj flank-al-flanke, stokante la ekvivalenton de proksimume 21 milionoj de ok-bitaj bajtoj. Alirtempo estis proksimume kvarono de sekundo.
Ankaŭ en 1962, IBM prezentis la modelon 1311 diskilo, kio temis pri la grandeco de lavmaŝino kaj stokis du milionojn da karaktroj sur forprenebla diskujo. Uzantoj povis aĉeti kromajn pakojn kaj interŝanĝi ilin kiel bezonate, tre kiel bobenoj de magneta bendo. Pli postaj modeloj de forprenebla pako moveblas, de IBM kaj aliaj, iĝis la normo en la plej multaj komputilinstalaĵoj kaj atingis kapacitojn de 300 megabajtoj de la fruaj 1980-aj jaroj. Ne-forpreneblaj DAoj estis nomitaj "fiksaj disk-"iniciatoj.
Kelkaj alt-efikecaj DAoj estis produktitaj kun po unu kapo por trako (ekz. IBM 2305 en 1970) tiel ke neniom da tempo estis perdita fizike movante la kapojn al trako. Konataj kiel fiks-kapaj aŭ ĉef-trakaj diskiloj ili estis tre multekostaj kaj jam ne estas en produktado.
En 1973, IBM lanĉis novan specon de HDD-kodita "Winchester". Ĝia primara karakteriza trajto estis ke la diskokapoj ne estis retiritaj tute de la stako de diskopladoj kiam la funkciado estis elektra malsupre. Anstataŭe, la kapoj estis permesitaj "alteriĝi" sur specialareon de la diskosurfaco sur spino-lanugo, "ekante" denove kiam sur la disko poste estis elektra. Tio tre reduktis la koston de la kap-aktuaria mekanismo, sed malhelpis forigojn de la diskoj dum la funkciado kiel estis farita kun la diskujoj. Anstataŭe, la unuaj modeloj de "Winchester teknologio" havis forpreneblan diskomodulon, kiu inkluzivis kaj la diskujon kaj la kapkunigilon, postlasante la aktuarian motoron en la funkciado. Pli postaj "Winchester" funkciadoj prirezignis la forpreneblan novaĵkoncepton kaj revenis al ne-forpreneblaj pladoj.
Kiel la unua forprenebla grupo, la unuaj "Winchester" funkciadoj uzis pladojn 14 colojn (360 mm) en diametro. Kelkajn jarojn poste, dezajnistoj esploris la eblecon ke fizike pli malgrandaj pladoj eble ofertos avantaĝojn. Veturadoj kun ne-forpreneblaj ok-colaj pladoj kaj tiam prezentiĝis funkciadoj kiuj uzis 5 1 ⁄ 4 in (130 mm) formofaktoron (munta larĝo ekvivalenta al tio kion uzis nuntempaj disketingoj). La lasta estis ĉefe destinitaj por la tiama eta merkato de personaj komputiloj.
Ekde kiam la 1980-aj jaroj komenciĝis, DAoj estis rara kaj tre multekosta kroma trajto en komputiloj, sed de la malfruaj 1980-aj jaroj ilia kosto estis reduktita al la punkto kie ili estis normaj sur ĉiuj krom la plej malmultekostaj komputiloj.
La plej multaj DAoj en la fruaj 1980-aj jaroj estis venditaj al komputilaj finuzantoj kiel ekstera, kroma subsistemo. La subsistemo ne estis vendita sub la nomo de la durdiskoproduktanto sed sub la subsistema produktanto nomita kiel ekzemple Corvus Systems kaj Tallgrass Technologies, aŭ sub la nomo de la komputila sistemproduktanto kiel ekzemple la Apple ProFile. La IBM KOMPUTILO/XT en 1983 inkludis internan 10 MB HDD, kaj baldaŭ poste internaj DAoj multiĝis sur personaj komputiloj.
Eksteraj DAoj restis popularaj por multe pli longe sur la Apple Macintosh. Multaj kiun makintoŝoj faris al inter 1986 kaj 1998 havis SCSI havenon sur la dorso, igante eksteran vastiĝon pli simpla. Pli aĝaj kompaktaj makintoŝoj ne havis uzant-alireblajn durdiskujojn (efektive, la Makintoŝo 128K, Macintosh 512K, kaj Macintosh Plus ne havis durdiskujon entute), tiel en tiuj modeloj eksteraj SCSI-diskoj estis la nura akceptebla opcio por disetendiĝado sur iu interna stokado.
La Tajlandaj inundoj en 2011 difektis la fabrikojn kaj kunpremis diskaparatkoston negative inter 2011 kaj 2013.
Movite per iam kreskanta area denseco ekde ilia invento, DAoj ade plibonigis siajn karakterizaĵojn. En la sama tempo, merkataplikaĵo disetendis de grandkomputiloj de la malfruaj 1950-aj jaroj la plej multajn amasstokadajn aplikojn inkluzive de komputiloj kaj konsumantaplikoj kiel ekzemple stokado de distrenhavo.
Sásd
Sásd [ŝAŝd] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd, kies centro estas. En la loknomo sás signifas: karekso, en la valo dum la historio estis marĉo.
Fatsa
Fatsa estas urbo en provinco Ordu en Turkio.
Sásd
Geografio
Sásd situas en valo, laŭ ĉefvojo Pécs-Kaposvár, laŭ fervojo Budapeŝto-Pécs. Tiu lasta urbo troviĝas 31, Budapeŝto 185 km.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, poste de romianoj. La unua skriba mencio devenis el 1332. Antaŭ la turkoj la valo apartenis al Dombóvár. Inter 1544-1686 ĝi apartenis al la turkoj, ili konstruis fortikaĵeton. Post la reokupo la setlejo iĝis doganejo, ekde 1793 eklezia centro, inter 1850-1979 distriktejo. Inter 1918-1921 la tiama vilaĝo estis departementejo de restBaranya. En 1936 apuda vilaĝo Hörnyék (hornjEk) aldoniĝas al Sásd, kiu iĝis grandvilaĝo en 1970, urbo en 1995.
Brita Orienta Afriko
Brita Orienta Afriko aŭ Orientafrika Protektorato aŭ en angla East Africa Protectorate (konata ankaŭ kiel British East Africa) estis areo de Orienta Afriko okupanre preskaŭ la saman teritorion kiel la nuna Kenjo (proksimume 639,209 km²) el la Hinda Oceano internen al Ugando kaj al la Kenja Rifto. Ĝi estis kontrolita de Britio fine de la 19a jarcento; ĝi estis grava por britaj komercaj interesoj en la areo en la 1880-aj jaroj kaj restis protektorato ĝis 1920 kima ĝi iĝis la kolonio Kenjo.
Alcaudete de la Jara
Alcaudete de la Jara estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
Multaj supozas, ke la termino "Alcaudete" devenas el araba alcalat kiu signifas "la kastelo", rilate al la turo kiu estas tie, sed estas pli certa kaj probabla ke ĝi formiĝis per la prefikso araba al (artiklo) kaj la latina esprimo caput aquae (kapo de akvo, akvonasko, alude al la rivero Gévalo kaj la tieaj fontoj). Tiele en hispanaraba ĝi estus Al-Qabdiq (toponimo dokumentita ĉe paralelaj kazoj), al kio oni aldonus la iberoromia sufikso etum/it, evolue rezulte kaj etimologie al Alcaudete, kiu definitive, signifus "la loko de la fontoj". Ekzistas paralelaj kazoj en Alcaudete (Jaén) kaj diversaj Caudete (en la provincoj de Cuenca, Albacete kaj Teruel).
Situo
Alcaudete de la Jara estas situanta en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Jara en la sudokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 654 m; je 81 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 156 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°47′25″ N 4°52′20″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta en la komarko de La Jara kaj limas kun la municipaj teritorioj de Las Herencias, San Bartolomé de las Abiertas, Retamoso de la Jara, Torrecilla de la Jara, Sevilleja de la Jara kaj Belvís de la Jara, ĉiuj de la provinco de Toledo. Je 11 km de Alcaudete de la Jara troviĝas La Fresneda de la Jara, unu el la plej proksimaj vilaĝoj, kun Belvís.
La loko, situantaa ĉe la rivero Gévalo, sur profunda valo, ĉirkaŭata de mezaltaj montetoj, estas konata kiel «Levante de Castilla» (kastilia Valencilando) danke al sia eksterordinara mikroklimato, kiu permesas ĝui tre mildajn temperaturojn la tutan jaron.
Ĝi apartenas al la komerca komarko de Talavera de la Reina, el kiu troviĝas je 21 km.
Ekonomio
Agrikulturo (tabako, tomatoj, kapsikoj kaj ĉefe laktukoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj porkoj) tradicie. Ankaŭ fiŝkaptado en la rivero Taĵo.
Historio
Proksime troviĝis romiaj restaĵoj kiuj pruvas, ke estis iamaj setlejoj en la areo.
La nuna domaro plej verŝajne fondiĝis dum epoko de reloĝigo fare el Talavera de la Reina inter la 12a kaj la 14a jarcento. Proksime estis fekundaj kampoj, ŝoseo, defendaj turoj kaj kampardomoj de senjoroj. Meze de la 18a jarcento ekzistis tri muelejoj por faruna kaj kvin por oleo, kaj ĉefaj produktoj estis tritiko, hordeo, kikeroj, oleo kaj legomoj.
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis ĝis 3,675 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kiu preskaŭ duoniĝis al malpli da 2,000.
Lignano Sabbiadoro
Lignano Sabbiadoro (elp. linjano sabjadoro, en Esperanto: "Linjano orsabla", Lignan en la friula) estas urbo kaj municipo ene de la provinco Udine, en la regiono Friulo-Venecio Julia de nord-orienta Italio, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Ĝi estas unu el la ĉefaj someraj feriejoj en norda Italio kaj ĉe la Adriatika marbordo.
Fine de en la municip vivis. Najbaras la komunumoj Latisana, Marano Lagunare kaj San Michele al Tagliamento (VE).
Geografio
Lignano Sabbiadoro lokiĝas sur verda duoninsulo proksimume 50 kilometrojn de Udine kaj je 90 kilometroj de Venecio kaj Triesto.
Giulio Ricordi
Li publikigis operojn de Giuseppe Verdi sed ankaŭ de junaj operkomponistoj kiaj Amilcare Ponchielli, Alfredo Catalani, Carlos Gomes, Umberto Giordano, kaj ĉefe Giacomo Puccini, kiun li ege apogis.
Lignano Sabbiadoro
Turismo
Lignano Sabbiadoro estas konata pro turismo. La komunumo fanfaronas pri la Blua Flago, premio donita de la Fondaĵo por Media Edukado (FEE) al la plej bonaj eŭropaj marbordaj feriejoj.
Kristana patrono estas la sanktulo Don Bosco, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago.
Jaĥthaveno
Lignano estas la plej granda jaĥthaveno en Italio kaj eĉ inter la plej grandaj en Eŭropo, havante pli ol 5 000 lokojn.
Fervojo
La municipo estas servata de la stacidomo, situanta sur la fervoja linio Venecio-Triesta, situanta en la proksima Latisana kaj ligita al Lignano per buso kaj la dediĉita servo "LignanoLink" kiu ligas Lignanon kun ununura vojaĝsolvo al la nacia fervoja reto. La fervoja stacio Latisana estas servita per regionaj kaj longdistancaj ligoj.
Esperanto
Dum Pasko 1998 okazis tie la 22-a kaj dum Pasko 2007 la 31-a Internacia Junulara Festivalo organizata de Itala Esperantista Junularo.
(8694) 1993 CO
(8694) 1993 CO estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Visnes
En Visnes estis la vejno da kupro kiu havigis materialon por la Statuo de Libereco de Novjorko, Usono. Kupro tie estis unuafoje malkovrita en 1865. Visnes estis la loko de unu el plej aktivaj kuprominoj de Norvegio. Dum la 1870-aj jaroj, ĝi estis la plej granda kupromino en Norvegio. Ĝis 70% el la norvegaj kuproeksportado venis el Visnes, kiu tiam estis unu el plej grandaj minoj de norda Eŭropo. Tiu mino estis en plena funkciado dum multe de la fina duono de la 19a jarcento kaj ne fermiĝis tute ĝis 1972. La kupromino havas sian propran muzeon, Visnes Gruvemuseum.
Islam Ĥan la 1-a
Ŝejĥ Alauddin Ĉisti (1570 – 1613; konata kiel Islam Ĥan Ĉisti) estis mogola generalo kaj la Subahdar de Bengalio. Li translokigis la ĉefurbon de Bengalio al Dako kaj renomigis ĝin kiel Jahangirnagar. Li ricevis la titolan nomon de Islam Ĥan el la mogola imperiestro Ĝahangir.
27363 Alvanclark
27363 Alvanclark estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la eminenta usona astronomo Alvan Clark (1804–1887), konstruinto de teleskopoj. Li estas famkonata pro la grandaj refraktoroj, kiujn li konstruis, la plej granda estas tiu de 40 coloj de la Observatorio Yerkes, kiu restas la plej granda el tiaj instrumentoj en la mondo.
Hammersbach (Hesio)
Hammersbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Kinzig de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Tibor Hortobágyi
Tibor Hortobágyi [hortobAdji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hortobágyi Tibor estis hungara algologo, hidrobiologo, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis Holczer [holcer], lia botanika nomo estis Hortob.
Tibor Hortobágyi naskiĝis la en Magyardiószeg  (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Sládkovičovo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Hortobágyi maturiĝis en Esztergom, poste li akiris pedagogian diplomon en altlernejo en Szeged en 1934, post du jaroj pedagogian diplomon, fine en 1939 filologian diplomon en Scienca Universitato Ferenc József. Dum lernado ekde 1936 li instruis en lernejo en Budapeŝto. Inter 1941–1944 li havis postenon en la eduka ministerio, poste li enstruis en Baja. En 1949 li establis biologian katedron kaj gvidis ĝin ĝis 1958. Li kandidatiĝis en 1952, post 3 jaroj li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1958-1984 li instruis en Agrikultura Universitato, li estis vicrektoro en 1960. Li esploris la algojn. Li ricevis plurajn premiojn. Li edziĝis en 1937, lia edzino naskis kvarfoje.
Pic du Midi de Bigorre
La Pic du Midi de Bigorre, aŭ Pic du Midi (esperante: "Pinto de Tagmezo") estas monto en Francujo kun alto (9,439futoj), kaj la hejmo de astronomia observatorio kaj televida dissendilo.
La Observatorio
Ĝia MPC kodo estas 586.
Historio
De la komenco de la 18-a jarcento la monto estas konata kiel loko de astronomiaj observoj : François de Plantade plurfoje grimpis tien. Li unuafoje science studis la koronon dum la suna eklipso de 1706, li reiris en 1741 por fari barometrajn observojn kaj mapi la langvedokajn episkopujojn. La 26-an de aŭgusto, novefoje grimpinte la monton, li mortis ĉe la montpasejo de Sencours, tenante sekstanton kaj ekkriante « ''Ah ! que tout ceci est beau !'' » (Ah ! kiom tiu ĉio estas bela).
Tiu mezuroj estas sekvitaj, en 1774, de tiuj far'de Monge kaj d'Arcet pri la atmosfera premo.
La konstruo de la observatorio komencis en la 1870-aj jaroj sub la estreco de la generalo Dubois de Nansouty kaj de la inĝeniero Célestin-Xavier Vaussenat. La unuaj laboroj komencis en 1875 kaj la unuaj konstruaĵoj finitaj la.
En 1907, Benjamin Baillaud instalis tie unuan teleskopon de 0,5 m, unu el plej grandaj en la mondo por la epoko, kiu permesis malkonfirmi la ekziston de la marsaj kanaloj, asertitaj de Percival Lowell.
En 1959-1962 estas instalita la " interministra konstruaĵo ", kiu grupigas la aktivojn pri astronomio, meteologio, televido kaj aviada navigado.
En 1994, la Ŝtato planas fermi la observatorion. La Regiono Sudo-Pireneoj mobiliĝis kaj kreis por la renovigo de la loko. La projekto antaŭvidis renovigon de la sciencaj instalaĵoj kaj malfermon al la publiko de parto el la ejo. La telfero estis anstataŭigita per nova telfero kapabla veturigi ĝeneralan publikon. Gravaj laboroj komencis en 1996 ; la renovigita loko malfermiĝis en 2000.
Teleskopoj
En 1908 la unua kupolo estis instalita : la kupolo Baillaud,<ref name = "Baillaud">la kupolo Baillaud estas 100-jara, el la paĝaro de Pic du Midi de Bigorre de 8 m de diametro. Ĝi loĝigas refraktoron kaj reflektan teleskopon. Ne plu uzata de 2000, ĝi estas parto de la muzeo.
Spektrografo estas instalita en 1958.
Ĉamartino
Ĉamartino (Chamartín, verŝajne de iama trinkomanĝejo nome "Chez Martin" de iu franco) estas unu el la 21 distriktoj de la municipo Madrido, Hispanio. Ĝi havas limojn norde kun Fuenkaralo-Pardo, oriente kun Linia Urbo, sude kun Salamanko, sudokcidente kun Ĉamberio kaj okcidente kun Tetuano.
Pic du Midi de Bigorre
Teleskopoj
En 1963, la NASA monhelpas la instaladon de teleskopo de 106 cm. Tiu ĉi estas uzita por fari precizajn fotografiojn de la luna surfaco por la preparo de la misioj de la Projekto Apollo.
Ĉamartino
La distrikto havas la jenajn kvartalojn: : Viso, Prospereco, Urbo Ĝardeno, Hispanameriko, Nova Hispanio, Kastilio.
Pic du Midi de Bigorre
Teleskopoj
Turo alta de de 28 m kaj de 14 m de diametro estis konstruita ekde 1972 malproksima de aliaj konstruaĵo por malgrandigi la atmosferajn pertubojn. En 1980, ĝi gastigas la teleskopon Bernard Lyot de 2 m.
La observatorio havas koronografon, kiu permesas studon pri la suna korono. Alia instrumento estas refraktoro de 50 cm instalita de 1961 en la kupolo Tourelle, de karakteriza formo. Tiu lorno (renomita en 2004 " Lorno Jean Rösche " en honoro de ties kreinto) estas dediĉita al la studo pri la Suno (bildigo de la surfaco, studo pri la suna granuligo). La instrumentaro estis kompletigita en 1980 per spektrografo.
Nun estas instalitaj ĉe la observatorio :
Tie ankaŭ estas :
Malkovroj
Minor Planet Center kreditas la Observatorino de Pic du Midi de la malkovro de 9 numerotitaj asteroidoj inter 2001 kaj 2007. sub la nomo Pic du Midi.
La asteroido 20488 Pic-du-Midi, malkovrita en 1999 elde la Observatorio de la Pises, estis nomita en honoro de la observatorio.
(12017) 1996 XC1
(12017) 1996 XC1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo
La Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo aŭ Muĝahidin-e Ĥalk ("popolaj muĝahidoj",, sāzmān-e mujāhidin-e khalq-e irān; mallonge : OMIP) estas irana maldekstra organizaĵo, batalanta kontraŭ la irana registaro kaj gvidata de geedzoj Masud kaj Mariam Raĝavi. Kanado, Irano kaj Irako taksas ĝin kiel terorisma organizaĵo. La 2007 Britio, la  Eŭropa Unio   kaj la  2012 Usono forigis OMIP el listo de terorismaj organizaĵoj. Laŭ la irana registaro, OMIP faris pli ol 600 terorajn agojn en Irano kaj komplicas je murdo de 12 mil iranaj kaj pli ol 25 irakaj civitanoj.
Ideologio kaj strukturo
Laŭ asertoj de la gvidantoj de OMIP, ĝia celo estas konstruado en Irano de demokratia islama respubliko kun egalaj rajtoj por virinoj, etnaj kaj religiaj malplimultoj. Virinoj aniĝintaj en OMIP surportas hiĝabon.
Ĉiuj militaj taĉmentoj estas kunigitaj en la Liberiga Armeo. La tendaroj ĝis lasta tempo troviĝis plejparte en Irako, apud la limo kun Irano. Laŭ asertoj de Aladin Turani, unu el gvidantoj de OMIP, la militista alo de la organizaĵo neniam atakas civilajn objektojn aŭ civilulojn. Ĉefaj celoj estas sekretaj servoj de Irano, Pasdarano, gvidantoj de la basiĝoj, armilaj deponejoj kaj militaj objektoj. Multe da armiloj estis kaptitaj dum la Irana-Iraka milito. Inter monfontoj estas ankaŭ oferoj de elmigrintoj kaj proksimuloj de komercistoj, enprizonigitaj kaj turmentitaj de la irana reĝimo. La organizaĵo aktive uzis teroron, kvankam ĝi ekde la 2000-aj jaroj ne plu faris tion.
Estroj de OMIP estas la geedzoj Masud kaj Mariam Raĝavi. Post 2003 Masud Raĝavi malaperis de sur publika politika areno kaj rolon de la gvidanto de OMIP plenumas lia edzino Mariam. Laŭ sciigoj de eksaj anoj de OMIP, Masud Raĝavi havas inter anoj de la organizaĵo sendisputeblan aŭtoritaton, proksiman al persona kulto. Aŭtune de 2001 la ĝenerala sekretario de OMIP estis elektita Moĝkan Barsaj, virino kies frato estis ekzekutita en Irano antaŭ 20 jaroj.
1432 Etiopio
1432 Etiopio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo
Ideologio kaj strukturo
OMIP estas parto kaj kerno de la Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado, establita de la de Masud kaj nun estrata de Mariam Raĝavi.
1432 Etiopio
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la orient-afrika lando Etiopio.
Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo
Ideologio kaj strukturo
Estas eldonataj magazeno «Muĝaĥido» kaj samtitola ĵurnalo.
En Irano: 1965-1981
La «Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo» estis fondita en 1965 de studentoj de Teherana universitato, kiel opozicia al la ŝaha reĝimo. Ĝi celis konstrui en Irano socialisman respublikon. Inter ties fondintoj estis Mohammad Ĥanifneĝad, Sajed Moshen, Ali Asgar Baadizadegan kaj Ahmed Rezai. En la 1970-aj jaroj anoj de OMIP faris kelkajn terorajn agojn. En 1975 de la organizaĵo secesiis ekstrema flanko — Pejkari ( — lukto), kiu celis konstrui en Irano la popoldemokratian respublikon. En 1978 OMIP havis 100 000 anojn. Surbaze de OMIP estis kreitaj multaj opoziciaj organizaĵoj: la Nacia Liberiga Armeo de Irano, la Popola Organizaĵo de Muĝahidoj de Irano, la Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado, la Organizaĵo de la Popolaj Sanktaj Batalantoj de Irano, la Societo de Islamaj Iranaj Studentoj.
Post la venko de la irana revolucio en 1979 OMIP unue aplaŭdis ĝin kaj partoprenis la atakon kontraŭ usona ambasadorejo en Teherano. Tamen pro persekutado fare de la nova irana reĝimo la organizaĵo denove transpasis al opozicio kaj turnis sin al teroro.
La 1981 la estonta prezidanto de Irano Ali Ĥamenei ricevis gravan vundon de sia dekstra mano, kiam bombo kaŝita de aktivulo de OMIP ene de televida kamerao eksplodis dum gazetara konferenco. Ankaŭ pereis la ĝenerala sekretario de la Islama respublika partio, gvidanto de la irana justico Mohammad Ĥosejni Beheŝti kaj pli ol 70 liaj sampartianoj. La 1981 rezulte de eksplodo fare de OMIP en la kancelario de irana ĉefministro, sekretario de la Supera konsilio pri nacia sekureco Mohammad Ĝavar Bahonar, pereis la ĉefministro, prezidanto de Irano Mohamed Ali Raĝai kaj pliaj tri homoj.
Dum Iraka-irana milito: 1980-1988
Laŭ Aladin Turani, unu el la gvidantoj de OMIP, ĝis junio 1981 la organizaĵo batalis je la flanko de la irana armeo. Sed laŭ li tiu milito devus finiĝi en 1982, kiam la iraka armeo retiriĝis al la internacie agnoskita limo. Sed la irana reĝimo daŭrigis la bataladon por preteratentigi internajn problemojn. Do en 1983 Masud Raĝavi kaj la iraka ministro pri eksteraj aferoj Tariq Aziz subskribis en Parizo la interkonsenton pri bonaj intencoj kaj kunlaboro, post kio OMIP translokiĝis al Irako. Tamen, laŭ Turani, ĝis 1986 Masud Raĝavi loĝis en Francio kaj iris al Irako nur kiam la franca prezidanto Jacques Chirac ekproksimiĝis al Irano. Laŭ Turani, fina rompo de ĉiuj ligoj kun la irana reĝimo okazis post ekzilo en junio de 1981 de la irana ĉefministro Abolhasan Banisadr al Francio. OMIP organizis en la tagon de la ekzilo protestan manifestacion, kiun partoprenis 500 mil homoj, sed ĝi estis kruele dispelita. Laŭ Turani nome OMIP helpis lin fuĝi en milita aviadilo danke al siaj kontaktoj en la aerarmeo. Sed en 1982 Banisadr sendis pacigan leteron al la ajatolo Ruhollah Ĥomejni, do estis ekskludita el la Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado.
En 1981 Fatema Taati-Asi estis arestita pro subteno de OMIP kaj liberigita en 1988. Ŝi raportis pri torturoj, kaŭzintaj gravajn psikajn perturbojn. La irana registaro respondis, ke ŝi estis kondamnita al dumviva malliberigo pro terora agado kaj komplico je murdo de kvar homoj, sed liberigita pro bona konduto. Samjare estis arestita Mehrangiz Ijegana, akuzita pri subteno al OMIP. Ŝi estis kondamnita al 15 jaroj de malliberigo, sed liberigita post du jaroj. Ŝi plendis pri torturoj kaj seksperforto, grave damaĝinta ŝian sanon. La irana registaro neis tiujn akuzojn.
En 1982 «Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo» translokiĝis al Francio, poste al Irako, el kiu ĝi okazigis militajn atakojn kontraŭ Irano dum Iraka-irana milito. En 1983 Masud Raĝavi kaj la iraka vic-ĉefministro Tariq Aziz renkontiĝis en Parizo, kie ili subskribis la deklaron pri bonaj intencoj kaj kunlaboro. Jam en 1986 la gvidanto de OMIP kaj bazo de la organizaĵo troviĝis en Irako.
Laŭ certaj pritaksoj inter la kaj fino de 1984 estis ekzekutitaj tri mil anoj de OMIP.
La iraka registaro uzis OMIP por atako kontraŭ la irana armeo. Do ĝi bone provizis la «muĝahidojn» per armiloj, inkluzive de tankoj, artilerio kaj helikopteroj. En julio 1988, tuj post akcepto de la Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj de rezolucio 598 pri pafĉesigo inter Irano kaj Irako, grupo el 7000 batalantoj de OMIP sub aŭspicio de la iraka armeo okazigis ofensivan operacon Eterna lumo, dum kiu ĝi aliris al Islamabad-Garb kaj poste revenis al Irako. Responde, la la irana armeo komencis kontraŭofensivon Mersad  rezulte de kiu taĉmentoj de OMIP estis plene frakasitaj. Ĉirkaŭitaj, ili vane provis trabreĉigi armitan ĉenon kaj perdis ĉ. 4500 batalantojn. Poste de julio ĝis septembro 1988 en iranaj prizonoj estis ekzekutitaj 1,400 ĝis 30,000 anoj de OMIP.
Post Iraka-Irana milito: 1988-2003
En 1990 ses anoj de la establita en Irano la Organizaĵo pri defendo de la viktimoj de perforto, atestis plurajn murdojn kaj atencojn fare de OMIP. Ili diris, ke forlasi OMIP estas malfacila kaj punebla afero. Pluraj diris, ke iliaj nomoj estis indikitaj en la listoj de ekzekutitoj, publikigitaj de OMIP kaj montris siajn pasportojn kiel konfirmilo. Aliaj raportis, ke ili estis militkaptitaj en Irako kaj OMIP igis ilin aliĝi al tiu organizaĵo.
La antaŭ la oficejo de la Unuiĝintaj Nacioj en Ĝenevo estis murdita Kazem Raĝavi, frato de Masud Raĝavi.
En 1992 anoj de OMIP atakis iranajn ambasadorejojn en 13 landoj.
La 1992 nemalproksime de sia domo en Istanbulo (Turkio) estis kaptita kaj forveturigita Ali Akbar Gorbani (ankaŭ konata kiel Mansur Animi), ano de OMIP. Lia kripligita de turmentoj korpo estis trovita post 10 tagoj en malprofunda tombejo apud Ĉinarĉiko. Samtempe en kelkajn aŭtojn de anoj de OMIP estis kaŝmetitaj eksplodigiloj. La ministro pri internaj aferoj de Turkio Ismet Sezgin sciigis, ke estis arestitaj 19 anoj de la antaŭe nekonata grupo «Islamaj agoj», akuzitaj pri murdoj de Ali Akbar Gorbani kaj laikaj turkaj verkistoj. Laŭ li, ili estis trejnitaj en irana milittendaro situanta inter Tehrano kaj Ĥomo. La 1993 la irana registaro respondis, ke ĝi kunlaboras kun Turkio pri enketado de tiu murdo kaj havas informojn, ke Ali Akbar Gorbani rezignis je aneco en OMIP post ĝia partopreno en subpremado de la iraka popolo, do pro tio li estis murdita de OMIP.
La 1993 en sia domo en la urboparto Al-Ŝaab (Bagdado) estis murdita la 36-jara ano de OMIP Maĝid-Reza Ibrahimi kaj vundita alia ano de OMIP.
Dum la studenta protestado en Irano en 1999 OMIP planis transiri iraka-iranan limon por subteni protestantojn. Sed la tumulto baldaŭ estingiĝis kaj tiu plano ne estis realigita.
La 1999 en Irano teroristo provis ostaĝi pasaĝeran aviadilon, flugintan laŭ itinero Tehrano — Urmia, kaj devigi skiparon flugi al Parizo. Li estis kaptita de sekuristoj, troviĝintaj en la aviadilo, kiu senĝene alteriĝis en Urmia. Laŭ oficiala informo, la teroristo estis ano de OMIP.
La 2000 loĝata kvartalo de Tehrano estis bombardita per bombokanonoj el apuda parko. Almenaŭ 10 obusoj eksplodis, vundinte 4 homojn kaj detruinte kelkdekojn da domoj. La respondecon pri tiu ĉi ago prenis al si OMIP. Reprezentantoj de la organizaĵo deklaris, ke celo de la bombardado estis kazernoj de la Armeo de la Gardistoj de la Islama Revolucio, mallonge nomata Pasdarano. Tamen rezulte de bombardado tiuj ricevis nur malgrandajn difektojn.
La 2000 Irano informis pri jenaj atakoj de OMIP en aŭgusto 2000.
La je 04:00 anoj de OMIP subtenataj de la irakaj taĉmentoj, faris kelkajn pafojn el 82-mm bombokanono al antaŭurboj de Mehrano. Je 05:30 grupo da muĝahidoj penetris en la provincon Ilam kaj faris 3 pafojn per reakciaj obusoj de malgranda kalibro similaj al Katjuŝa direkte al Salehabad (Ilamo). Dum reveniro al la iraka teritorio ili starigis kelkajn terajn minojn sur itineroj de iranaj limgardistoj.
La nokte grupo da anoj de OMIP starigis kaptominojn en la vojo Kuŝk — Ŝalamĉe, sekve de kio 8 iranaj limgardistoj estis vunditaj kaj damaĝitaj 2 aŭtoj, transportintaj glacion.
La je 14:30 grupo da OMIP-anoj dum alveno al la irana teritorio faris 3 pafojn per 107-mm reakciaj obusoj direkte al Ĥoremŝeĥro.
La je 02:50 anoj de OMIP alvenante el Irako faris 7 pafojn el pezaj kanonoj trans la limon kontraŭ ĉirkaŭaĵoj de Kasre-Ŝirino.
La 2000 la irana registaro informis, ke en 22:00 4 anoj de OMIP faris 14 pafojn el 82-mm bombokanono kontraŭ loĝata kvartalo en norda parto de Tehrano, kaŭzinte damaĝojn. Sekvan tagon anoj de OMIP faris 8 pafojn el 82-mm bombokanono kontraŭ la distrikto Abbas-Abad en Tehrano, vundinte kelkajn homojn kaj kaŭzinte damaĝojn. Pro tio Irano sendis diplomatian proteston al Irako, sur kies teritorio troviĝas bazo de OMIP.
La 2001 estis bombardita la tendaro de OMIP en Amara (Irako). Gvidantoj de la organizaĵo kulpigis pri tio iranan registaron. Samjare, la je 03:00 matene irakaj bazoj de OMIP estis bombarditaj per raketoj el Irano. Reprezentanto de la organizaĵo en Bagdado Farid Solejmani diris, ke estis lanĉitaj 48 raketoj kaj rezulte de tio pereis multe da irananoj. Antaŭ kelkaj tagoj OMIP atakis postenojn de la iraka armeo, sed malsukcesis. Poste oni informis ke pereis tri kaj estis vunditaj 23 homoj, inkluzive de civiluloj. Irana brigada generalo Ahmad Kazemi diris, ke tiaj atakoj estos daŭrigotaj ĝis OMIP tute ĉesigos «diversiajn kaj terorajn operacojn».
La 2001 la irana registaro informis Unuiĝintajn Naciojn, ke responde al mulnombraj atakoj fare de OMIP en lastaj monatoj, la irana armeo okazigis militan operacon kontraŭ sekvaj tendaroj de OMIP en Irako: Aŝrafo (apud Bagdado), Anzali (Ĝelola), Faeze (Kuto), Ĥabib (Basra), Ĥomajun (Al-Amar), Boniad Alaui (Mansurija). La operaco komenciĝis je 04:15 kaj finiĝis je 07:30.
Dum kaj post la Iraka milito: de 2003
Komence de la Iraka milito en aprilo 2003 usona armeo senarmigis batalantojn de OMIP kaj neniigis ties blendveturilaron. Oni informis pri bombardado fare de aliancana aviado de tendaroj OMIP en urboj Ĥanakino kaj Amara. Ĝis 2012 ĉefa bazo de la organizaĵo troviĝis en la tendaro Aŝrafo je 60 km for de Bagdado. Alirejoj estas grave fortikigitaj. Laŭdire, tie loĝis ĉ. 3.500 homoj. Loĝantoj de Aŝrafo ricevis statuson «personoj, ne okazantaj armitan rezistadon al fortoj de la koalicio». Temis pri statuso nome de personoj mem, do la organizaĵo daŭre estas konsiderata kiel la terorisma. La usona komandantaro en Irako kaj estraro de OMIP subskribis la pakton pri la politika interago. Poste anoj de OMIP liveradis al Usono valoran informon, inkluzive tiun pri la nuklea programo de Irano kaj pri liverado de ĝi ĉevojaj bomboj al Irako. Usona subkolonelo Julie S. Norman skribis en la raporto «Memorandum for the Record» la, ke tiu helpo estis tre grava kaj fojfoje savadis vivojn de usonaj soldatoj.
Siaflanke usonanoj jam en aprilo 2003 permesis al OMIP restarigi tuttagan satelitan dissendadon de ties radiostacio «Voĉo de muĝahidoj». Fine de majo estis restarigita funkciado de almenaŭ kvar dissendiloj en kurtaj ondoj, kaj en aŭgusto — tiu en Interreto. La servilo de retpaĝo de la organizaĵo estis lokita en Usono, registrita en Francio kaj ĝian funkciadon subtenas provizanto de retkonekto el Irlando. La satelita dissendado de «Voĉo de muĝahidoj» funkcias pere de la satelito Telstar 12, samkiel plejmulto de iranaj opoziciaj televid- kaj radiodissendadoj. Iranaj potencoj konstante dampas tiujn disaŭdigojn. Ankaŭ je frekvenco 12588 MHz per sama satelito kaj en Interreto dissendas la televidkanalo «TV-rigardo al la nacia libero de Irano» ( Vision of Freedom National Iran TV aŭ persa Simaye Azaidi Iran National TV).
En 2004 OMIP denuncis, ke Irano kreis raketon Ŝahab kun atingopovo 2400 km. La irana registaro neis tion.
La Ali Reza Ĝafarzade, unu el gvidantoj de la Nacia Konsilio de Irano pri Rezistado sciigis, ke Irano kaŝe riĉigas uranion en militindustria uzino Parĉin en samnoma vilaĝo apud Pakdaŝt, 30 kilometrojn sudoriente de Teherano.
En januaro 2007 iranaj oficialuloj komunikis pri la aresto de spiono, laborinta de 2001 en la Centro de esploroj de la meĝliso, kaj spioninta pri la irana nuklea programo. Oni diris, ke li estis agento de OMIP.
En decembro 2008 la iraka konsiliano pri sekurecaj demandoj Movafak Rubai deklaris dum sia vizito al Aŝrafo, ke kelkmiloj da iranaj rifuĝintoj, delonge loĝantaj en Irako, devos forveturi al Irano aŭ aliaj landoj.
La ministro pri eksteraj aferoj de Irano Manuĉeĥr Mottaki kulpigis OMIP pri helpado al protestantoj en tiu lando, kiujn laŭdire subtenas britaj sekretservoj.
En aŭgusto 2009 oni informis, ke 9 anoj de OMIP rifuĝis el Irako kaj kapitulacis en Irano. De 2003 ĝis 2008 la Ruĝa Kruco helpis al 260 batalantoj de OMIP reveni en Iranon.
La 2009 soldatoj de la iraka armeo laŭ ordono de ĉefministro Ĝaŭad al-Maliki intervenis al Aŝrafo. Rezulte de tio, laŭ irakaj oficialuloj, pereis 2 kaj estis vunditaj 110 irakaj policistoj. Ankaŭ ricevis vundojn 300 tendaranoj (inkluzive de 25 virinoj) kaj 50 homoj estis arestitaj. Laŭ OMIP, 6 tendaranoj pereis pereis kaj 385 estis vunditaj. Poste oni informis pri pereo de almenaŭ 10 kaj vundoj de 450 homoj. La la organizaĵo «La internacia komitato de advokatoj defende al Aŝrafo» apelaciis al usona ministro pri defendo Robert Gates, postulante kontroli la situacion en la tendaro Aŝrafo kaj forigi de tie 2,500 irakajn soldatojn. Apelaciintoj ankaŭ petis lin persone observu liberigon de 35 anoj de OMIP, arestitaj de irakaj potencoj, kaj akuzitaj pri planado de ribelo. Ili diris, ke post transdono de la tendaro sub irakan respondecon, okazinta en januaro 2009, tie oni konstante rompadis homajn rajtojn kaj Blanka Domo ignoris tion, nominte okazintaĵon «internaj aferoj de Irako».
En marto 2010 oni sciigis, ke kelkaj partoprenantoj de la protestado en Irano estis kondamnitaj al mortopuno, kaj inter ili estis anoj de OMIP.
La en la placo Engelab en Tehrano okazis eksplodo. La irana ministro pri informado Ĥejdar Mosleĥi diris, ke kulpas je tio OMIP, instigita de la britaj sekretservoj. En sama monato tiu ministro informis pri aresto de du grupoj de teroristoj de OMIP, kiuj pretigis terorajn agojn en Tehrano.
La 2010 en la irana prizono Evin en Teherano estis pendumita Ali Saremi, kondamnita kiel ano de OMIP.
La la registaro de Irako subskribis kun reprezentanto de Unuiĝintaj Nacioj interkonsenton, laŭ kiu loĝantoj de Aŝrafo estos portempe translokitaj en alian irakan rifuĝejon post kio ilian sorton destinos la Agentejo de Unuiĝintaj Nacioj pri rifuĝintoj. Oni supozas, ke plejparto da ili trovos azilon en aliaj landoj. En aŭgusto 2012 Ban Ki-moon, Ĝenerala Sekretario de Unuiĝintaj Nacioj alvokis ĉirkaŭ mil restintajn tendaranojn translokiĝi al la nova tendaro Liberty. Destinita por tiu tempo elĉerpiĝis la.
En februaro 2012 oni sciigis, referencante al eksaj agentoj de CIA, ke OMIP komplicas al murdo de iranaj fizikistoj.
Ĉirkaŭ aŭgusto 2012 oni informas, ke en bataloj en Sirio je la flanko de ribeluloj partoprenas anoj de OMIP.
Argentino
En 2010 Irano oficiale rifutis akuzojn de Argentino pri komplico de la irana registaro al la eksplodo de la Argentina juda kultura centro en 1994 en Bonaero kaj responde kulpigis ĝin pri kunlaboro kun OMIP kaj financa subtenado de ĝia «terora agado».
Eŭropa Unio
La Mariam Raĝavi vizitis oficejon de Eŭropa parlamento kaj uzis ĝian ekipaĵaron por sia gazetkonferenco, dissendata per satelitoj. Irano forte protestis kontraŭ tio.
En junio 2007 eksplodis skandalo, kaŭzita de la filmetoj, metitaj en YouTube kaj montrintaj du deputitojn de la Eŭropa Parlamento, dancantaj kune kun anoj de OMIP. Baldaŭ portugala socialisto Paulo Casaca konfirmis, ke de la 4-a ĝis la li kune kun germana maldekstrulo André Brie vizitis tendaron Aŝrafo en Irako. Li deklaris ke tio estis tute normala ago, ĉar OMIP ne plu estas konsiderata de Eŭropa Unio kiel terora organizaĵo. Malgraŭ tio André Brie konsilis sian portugalan kolegon ne plu vizitu Iranon pro danĝero por lia vivo.
Francio
En Francio, kie troviĝas grava centro de OMIP, lokaj sekretaj servoj aranĝis la 2003 en Auvers-sur-Oise (Pariza Regiono) la operacon kontraŭ la organizaĵo. Rezulte estis arestitaj 159 homoj, inkluzive de Mariam kaj Saleh Raĝavi, respektive tria edzino kaj frato de Masud Raĝavi, kiu estis deportita el Francio en 1986. Ankaŭ estis konfiskitaj 8 (laŭ alia informo — 1,3) milionoj da usonaj dolaroj, pakitaj en valizoj. «La muĝahidoj volis transformi Francion al sia ariera bazo. Kaj ni ne povis rezignacii pri tio», diris la en la franca parlamento ministro pri internaj aferoj Nicolas Sarkozy.
La iranaj oficialuloj aplaŭdis agojn de francaj sekretservoj. OMIP respondis per serio de membruligoj de siaj anoj en Parizo, Berno, Romo kaj Londono. Jam la plejmulto da arestitoj (krom 26 homoj) estis liberigitaj). La  Mariam Raĝavi, kiun adeptoj de OMIP nomas «la estonta prezidantino de Irano», estis liberigita laŭ decido de la apelacia kortumo. La operaco okazis samtempe kun studenta protestado en Irano, kvankam francaj aŭtoritatoj neis ligon inter la du eventoj.
Britio
Iuj novkonservatiuloj subtenis OMIP, rigardante en ĝi forton, kapablan renversi «reĝimon de mulaoj». Samtempe la ministro pri eksteraj aferoj Jack Straw nomis ĝin «abomena terora organizaĵo». OMIP faris en la lando loterion po 5 milionoj da britaj pundoj ĉiujare per filantropa fondo Iran Aid. En 2001 la Komisiono pri bonfarado fermis ĝin, dirinte ke celoj de la fondo estas neklaraj.
La 2007 Londona apelacia komisiono pri malpermesitaj organizaĵoj ekskluzivis OMIP el la listo de teroraj organizaĵoj, ĉar «mankas iuj ajn atestoj, ke de 2003 ĝi preparis terorajn agojn aŭ instigis fari tiujn». Samtempe la ministro pri sekureco, kontraŭterorismo, krimado kaj polico Tony McNulty asertis, ke inkluzivo de OMIP en tiu listo estas bezonata por nacia kaj internacia sekureco.
La 2008 Londona apelacia tribunalo agnoskis kiel erare faritan antaŭ 7 jaroj la decidon registri OMIP en la «nigra listo» de teroraj organizaĵoj. Tio ebligos al OMIP kolekti monon kaj malbloki siajn kontojn en Britio. Reprezentantoj de OMIP esprimis esperon pri similaj decidoj en aliaj eŭropaj landoj.