cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gabrielle Lespinasse
Tiu amrilato inter la 27-jaraĝa parizanino kaj la 34-jaraĝa artisto ŝajne startis en la aŭtuno de 1915 dum la antaŭa partnerino de Picasso, nome Eva Gouel, malsaniĝis pro tuberkulozo, el kio finfine ŝi mortis. Krom tio, Gaby estis rilata al franc-usona artisto kaj poeto, Herbert Lespinasse (1884-1972), kies nomon ŝi jam estis adoptinta, eĉ antaŭ geedziĝi al li. La riĉa Herbert Lespinasse estis unu el la unuaj artistoj kiuj setliĝis en la malgranda franca havenurbo Saint-Tropez ĉe Mediteraneo kaj lia domo tie iĝis renkontigejo por la parizaj bohemianoj. Ŝajne, Picasso kaj Gaby uzis tiun lokon kiel restadejo, same kiel multaj aliaj artistoj kaj intelektuloj kiuj estis fuĝintaj el Parizo dum la Unua Mondmilito. En Novembro kaj Decembro 1915, Picasso estis preskaŭ ĉiam tie por esti kun Gabrielle.
Picasso dediĉis al Lespinasse naturalismajn desegnojn kaj akvarelojn, pli por flatadi ŝin ol por progresi en sia arto. En kelkaj desegnoj kaj en multaj lignaj kadroj, li lasis amdeklarajn mesaĝojn direktitajn tiel ke nur ili komprenu ilin. Li tiam ankaŭ pentris geometriecajn akvarelojn pri la interno de la domo de Lespinasse. Gaby malakceptis la geedzproponojn de Picasso kaj edziniĝis al Herbert Lespinasse la 23an de Aprilo 1917 en Saint-Tropez. Picasso rekuperiĝis el tiu malsukceso kun Gaby en la printempo de 1916 per amafero kun la artistino Irène Lagut, sed ankaŭ ŝi malakceptis geedzproponojn de Picasso. Poste li translokiĝis el Parizo al Romo, kie li renkontiĝis kaj edziĝis al la rusa baletdancistino Olga Ĥoĥlova (1891–1955).
Ŝraŭbturnilo
Ŝraŭbturnilo (aŭ ŝraŭbilo) estas ilo por ŝraŭbi (turni) ŝraŭbojn.
Ĝi havas fuston kaj pinton. Formo kaj amplekso de la pinto estas diversaj laŭ formo kaj amplekso de la kapo de la ŝraŭbo.
Stefano la 8-a
Stefano la 8-a estis papo ekde la 14-a de julio 939 ĝis sia morto finde de oktobro 942.
Li estis romano, Alberiĥ la 2-a nomumis lin papo. Verŝajne antaŭe li estis kardinalpresbitero de Sanktaj Silvestro kaj Marteno. Li estis sub la influo de Alberiĥ kaj regis nur fomale super la Eklezia Ŝtato.
Pri la mallonga pontifikeco nur malmultaj okazajoj estas konataj: Stefano subtenis kune kun Alberiĥ la monaĥejreformojn de Klunizo kaj akceptis kiel vizitanton la abaton Odo de Klunizo. Krome li apogis la okcidentfrankan reĝon Ludovikon la 4-an.
Pli postaj, malcertaj fontoj diras, ke Stefano la 8-a fine partoprenis en komploto kontraŭ Alberiĥ, ke li, enkarcerigita kaj mutilita, mortis je siaj vundoj.
Lolland
La plej multaj loĝlokoj de la insulo apartenas al la samnoma administra komunumo Lolland. Nur la insula oriento kun la loĝlokoj Nysted kaj Sakskøbing kun sia ĉirkaŭaĵo apartenas al la dum administra reformo de la jaro 2007 nove kreita komunumo Guldborgsund (la mallarĝa markolo Guldborgsund dividas la insulon de la pli orienta najbara insulo Falster).
Integralebla funkcio
Integralebla funkcio – funkcio, por kiu egzistas integralo laŭ senco de ia teorio. Ekzemple estas integralebleco laŭ Riemann, laŭ Lebesgue, laŭ Stieltjes kaj aliaj. Tamen malgraŭ tio ke teorioj de integraleblaj funkcioj (en diversaj sencoj) estas tre grandaj, plej ofte integraleco signifas laŭ senco de Mezurteorio kiu estas skribita sube. Ĝi estas presakaŭ rekta ĝenralo de integralebleco laŭ Stieltjes.
Ruĝa furnario
Furnario aŭ pli precize Ruĝa furnario (Furnarius rufus) estas specio de la paseroformaj birdoj de la familio de furnariedoj kaj de ties plej tipa genro nome Furnarioj aŭ Furnarius. Tiu birdo vivas en Argentino, Paragvajo, Urugvajo kaj ĉefe en Brazilo. Ĝi estas konata pro sia nesto, kiu similas al forno kaj estas farita el koto, pajlo kaj sterko. En Argentino la furnario estas simbola birdo de la lando kaj nomiĝas "hornero" (fornisto).
Integralebla funkcio
Difinoj
Estu σ-algebro.
Ruĝa furnario
Aspekto
Spite la nomon tiu birdo estas pli bruneca ol ruĝa, kaj tia nomo ŝuldiĝas nur al la ruĝeca nuanco de la brunaj supraj partoj, ĉefe en la vosto.
Integralebla funkcio
Fundamentaj ecoj
Kiel supren, estu  mezurebla spaco kun mezuro.
Egon Lechner
LECHNER Egon(pro. leĥner) estis hungara inĝeniero pri mekaniko, universitata profesoro naskita en Koloĵvaro la 24-an de novembro 1890 kaj mortinta en ? la 9-a aŭ 10-a de julio 1967.
Todor Pjeev
Todor PJEEV (1838 en Etropole – en Sofio) estis bulgara esperantisto kaj instruisto, poste: prez. de revolucia komitato, elmigrinto, post la liberigo de bulagria altranga ŝtatoficisto. Estante jam maljunulo li fariĝis varmega adepto de Esperanto. Fondinto de la unua E-klubo en Sofio en decembro 1902.
Hankensbüttel
Hankensbüttel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gifhorn de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo estas la administra centro de komunumaro (germane Samtgemeinde) samnoma, kiu konsistas el la kvin unuopaj komunumoj
La komunumaro fine de havis  loĝantojn.
Mali Ĵam
Mali Ĵam, serbe Мали Жам, slave Mali Žam, rumane Jamu Mic, germane hungare Kiszsám [kiŝĵam] estas malgranda vilaĝo en Serbio en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato en municipo de Versec. Mali, mic kaj kis signifas: malgranda. Paro de tiu ĉi vilaĝo Jamu Mare situas en Rumanio.
Situo
Mali Ĵam situas sur ebenaĵo.
Osoppo
< - jen itale, friule Osôf - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Buja, Forgaria nel Friuli, Gemona del Friuli, Majano, San Daniele del Friuli kaj Trasaghis.
Nova Forto
Nova Forto (itale: Forza Nuova) estas ekstreme dekstra politika partio kaj movado de Italio. Ĝi estis kreita en 1997 de Roberto Fiore kaj Massimo Morsello. La du fondintoj de la partio ambaŭ militis en ekstremaj dekstraj terorismaj grupoj en la 1970-aj jaroj, kaj estis devigataj fuĝi al Britio en 1980, ĉar en Italio la polico volis aresti ilin pro krimoj kunligitaj kun terorismo. Ili ambaŭ pasigis dudek jarojn en Britio, kie ili kreis sukcesan financan entreprenon. La pozicioj de Forza Nuova estas tipaj de la ekstrema dekstro: la movado havas inter siaj celoj la malleĝigon de aborto, la blokadon de enmigrado al Italio kaj la defendon de la itala "nacia identeco". Forza Nuova neniam kaŝis sian nostalgion pri la faŝisma epoko kaj pri Benito Mussolini, kaj ĝi estas konsiderata ekstremisma, rasisma kaj faŝisma grupo de la plejmulto de la italaj politikaj partioj.
Cahors
Cahors, esperante Kadorso  (okcitanlingve Caors [kaˈurs, ˈkɔws, ˈkɔw]) estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Lot kaj en la regiono Sudo-Pireneoj. Ĝi estas la prefektejo de la departemento kaj havas proksimume 23,000 loĝantojn.
Geografio
La malnova parto de Cahors situas meze de duoncirklo formata de la rivero Lot, kaj estas preskaŭ ĉiuparte ĉirkaŭata de altaj montetoj. Tio donas al la urbo aspekton tute specialan kaj apartan ĉarmon, kiuj allogas multajn turistojn.
Vidindaĵoj
Cahors posedas altkvalitan arkitekturan patrimonion, precipe el la mezepoko : la fortikigita ponto Valentré (14-a jarcento), la katedralo kun siaj kupoloj el bizantina stilo (11-a kaj 12-a jarcentoj), la urbocentro.
Lokaj famuloj
Cahors estas ankaŭ la naskiĝurbo de la papo Johano la 22-a (1245 - 1334), papo de 1316 ĝis 1334, kaj de Clément Marot, (1496-1544) renoma renesanca poeto kaj protektito de Francisko la 1-a.
Jamie Lee Curtis
Jamie Lee CURTIS (22-an de novembro 1958 en Los Angeles, Kalifornio, Usono) estas usona aktorino, verkistino de infanaj libroj.
Biografio
Ŝiaj gepatroj estas la fama aktoro Tony Curtis kaj Janet Leigh. Ŝiaj gepatroj divorcis en 1962, ŝia patrino reedziĝis al Robert Brandt. Ŝi havas unu pli agan fratinon Kelly Curtis (same aktorino) kaj multajn duongefratojn el pli postaj geedziĝoj de la patro: Alexandra, Allegra, Ben, kaj Nicholas Curtis, kiu lasta mortis en 1994 pro trodozigo de narkotaĵo.
Ŝia unua rolo estis en epizodo de Columbo: La superinteligenta murdisto, kiel kelnerino. La debuta filma rolo estis en 1978 en filmo Halloween - Nokto de la timego kiel Laurie Strode. En la 1980-aj jaroj, ŝi aktoris en diversaj hororfilmoj, poste en krimfilmoj kaj humurfilmoj.
Privata vivo
Ŝi geedziĝis en 1984 kun Christopher Guest, barono de Haden-Guest. Ili havas du adoptitajn infanojn, krom tio Jamie estas baptopatrino de Jake Gyllenhaal.
Ustroń
Ustroń estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Ustroń en distrikto Cieszyński.
Internacia kunlaboro
Urboj kaj partneraj komunumoj:
Turismo
De Ustroń estas seĝa telfero al Granda Ĉantorio.
10677 Colucci
10677 Colucci estas tre malgra da sed treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Adrián Rodriguez Colucci, astronomo ĉe la Observatorio de Valongo en Rio-de-Ĵanejrio (Brazilo). Li estas fakulo pri la tajda evoluo de la planedoj kaj malgrandaj korpoj.
Ábrahám Ganz
Ábrahám Ganz, hungare Ganz Ábrahám, Esperante Abrahamo Ganz estis grava figuro de la hungara pezindustrio. Ábrahám Ganz naskiĝis la 6-an de novembro 1814 en (Unter-)Embrach. Li mortis la 15-an de decembro 1867 en Peŝto.
Biografio
Ábrahám Ganz komence estis ĉarpentisto, poste okupiĝis pri gisado en Zuriko. En 1841 li venis al Hungara reĝlando, kie li fondis ŝtalofabrikon en Buda en 1844. Tie oni produktis diversajn konsistaĵojn laŭ sia invento, en 1848 ankaŭ armilojn. La produktado daŭris ĝis 1964, poste la fabriko estas muzeo. Fabrikoj Ganz produktis post tragika morto de Ganz, ekzemple trajnoj, pontoj, ŝipoj, sed mondfamon portis produkta branĉo de elektraj konsistaĵoj.
Služovice
Služovice estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. La vilaĝo kaj ties loka parto nomata Vrbka situas netutaj 9 km de urbo Opava kaj netutaj 4 km de ŝtatlimo al Pollando. Ambaŭ vilaĝoj estis kunigitaj al la 1-a de januaro de 1979.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
35295 Omo
35295 Omo estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Provinco Gazni
Gazni (ankaŭ latinliterigita Ghazni respektive Gaznī, paŝtoe/perse غزنى) estas unu el la 34 provincoj de Afganio. Ĝi situas en la oriento de la lando en la proksimeco de Pakistano kaj havas 1 092.000 loĝantojn. La provinca ĉefurbo estas Gazni. La provinco estas grava stacio inter la urboj Städten Kabulo kaj Kandaharo.
Historio
Gazni estis la centro de la Gaznavida Imperio, kiu regis pri granda teritorio inkluzive de la regiono Ĥorasano kaj norda Barato. Ĝi la ekrego de la Talibanoj en Afganio, en la provinco vivis iuj sikanoj kaj hindoj. Ili fuĝis eksterlanden, kiam la talibanoj ekregis, kaj revenis nur post ties forpelo el la registara potenco.
Kiel multaj sudaj provincoj de Afganio, Gazni laŭ la stato de la jaro 2010 daŭre ne estas sekura teritorio, ĉar la talibanoj denove regas multajn malurbajn areojn. Tamen la situacio ne tiom drastas iom en la provincoj Helmand kaj Kandahar.
Distriktoj
La provinco Gazni disdividiĝas laŭ la sekvaj distriktoj:
Preĝejo de Sankta Romano (Toledo)
La Preĝejo de Sankta Romano (Toledo, Hispanio) estis konstruita en la 13-a jarcento de stilo mozaraba mudeĥaro, kaj nune estas hejmo de la 'Muzeo de la Koncilioj kaj de la Kulturo de Visigotoj', kun pentraĵoj romanikaj de la 13-a jarcento kaj grava kolekto, kun kaj originaloj kaj kopioj, de visigota juvelarto, kun aliaj arkeologiaj restoj datataj inter la 6-a kaj la 8-a jarcento.
Historio
Ĝi estis konstruita sur la loko kie iam estis moskeo, kaj antaŭe visigota baziliko kaj eble antaŭe romia konstruaĵo.
Estis komencaj aludoj pri la paroĥo jam en la 12-a jarcento kaj la preĝejo ekfunkciis en 1221 fare de la arkiepiskopo Rodrigo Jiménez de Rada. La tradicio asertas, ke en ĝi kroniĝis reĝo Alfonso la 8-a de Kastilio la 26-an de aŭgusto de 1166.
Priskribo
La preĝejo havas tri navojn, separitaj per hufoferaj arkoj kun alfiz (markoj) kiuj apogiĝas sur pilastroj kun visigotaj kaj romiaj kolonoj apuditaj kun kapiteloj reuzataj, de visigota deveno kelkakaze, distinge pro siaj korintiaj folioj.
Laŭlonge de la 13-a jarcento oni konstruis novan absidon kaj fortan turon (de stilo mudeĥara toleda, kun du superaj partoj kiel duobla sonorilturo, modelo por aliaj toledaj turoj); krome oni realigis murpentraĵojn je fresko en stilo romaniko kun figuroj kombinitaj kun ornamo tipe mudeĥara, konsideritaj la plej sudaj en Hispanio. La freskoj estas dividitaj en du areoj separataj de enskribaĵoj kie elstaras la kvar flugilevangeliistoj kaj reprezentoj de arkiepiskopoj, la sanktuloj Stefano kaj Laŭrenco, anĝeloj aŭ la Lasta juĝo.
En la 16-a jarcento, Alonso de Covarrubias dezajnis la absidon kun kupolo platereska de kasonoj en la ĉefkapelo; kaj oni kaŝis poste la pentraĵojn, pro kio oni perdis ilian konon ĝis la unua triono de la 20-a jarcento kiam oni remalkovris ilin. Je la 1940-aj jaroj ili estis rekuperitaj plej eble.
Paul Greengard
Paul GREENGARD (Novjorko, 11-a de decembro 1925 - Ibid., 13-an de aprilo 2019) estis usona neŭrologo.
Li ricevis sian doktorecon en Medicino kaj Filozofio de la Universitato Johns Hopkins en Baltimoro. Li kompletigis postdoktorajn studojn en Londono, Kembriĝo, ĉe la Nacia Instituto de Medicina Esplorado en Anglujo. Li estis direktoro de la Fako de Biokemio de Geigy kaj poste instruisto de Farmakologio kaj Psikiatrio en Nov-Jorko kaj en New Haven. Ekde 1983 li laboris kiel direktoro de la Molekula kaj Ĉela Neŭroscienca Laboratorio ĉe la Universitato Rockefeller en Novjorko.
Greengard daŭrigis la esploron malfermitan de Arvid Carlsson, en la studado de dopamino, serotonino kaj noradrenalino.
Pinokjo
Pinokjo estas fama verko de la itala verkisto Carlo Collodi. La nomo "Pinokjo" mem signifas "pinaj okulaj" itale.
Maljuna lignaĵisto Ĝepeto skulptas el lignopeco marioneton, al kiu li donas nomon Pinokjo. Ĉi marioneto parolas, ridas, moviĝas, kreskas, petolas, agas tute kiel infano. Kaj kiel infano li trairas la unuajn infanajn tentojn: kaŝa neiro al la lernejo por spekti pupteatron, amikiĝo kun alia friponeto kiu lin devojigas, renkontiĝo kun trompistoj, iluzio pri fabela lando, ŝtelado, kaptiĝo fare de la ĝendarmoj, risko esti fritita kiel fiŝo, efektiva transformiĝo al azeno kun longaj oreloj, ĉar li estas maldiligenta en la lernejo, ktp. Plej nature estas prezentataj ankaŭ absurdaĵoj, kiel enkarcerigo verdiktita al priŝtelito, ne ja al la ŝtelintoj. Kaj ĉiu paĝo estas trempita en la kutima plenkreskula saĝo: se vi agas troviĝos malbone; se vi agas bone, vi ĝuos rekompencon. Akompanas Pinokjon kiel gardanĝelo la Blua Feino, kiu klopodas reenvojigi lin sur la relojn de honesteco; saĝajn maksimojn distribuas la Parolanta Grilo; sed ilin Pinokjo neglektas, pri kio li devos poste forte penti. Se iu ankoraŭ ne konas la verkon, mi ne malkaŝos la finon, kiu kompreneble estas celo atendata kaj fine atingita, kiel decas en porknabaj libroj.
La temo estis plurfoje filmigita, eble unuafoje desegne en 1940 de eldonejo Walt Disney.
En Esperanto aperis
En 2003 aperis traduko de Jozefo Horváth sub la nomo La Aventuroj de Pinokjo, eldono ĉe FEL, Antverpeno, 156 paĝoj, recenzita en Monato (2003/06, p. 20): Carlo Minnaja: Marioneto ĉiam aktuala
Artefarita absceso
La artefarita absceso aŭ fiksanta absceso aŭ absceso de Fochier estis medicina tekniko uzita komence de la 20-a jarcento por kuraci iajn infektajn malsanojn.
Oni kreis absceson per injekto de miksaĵo da oleo kaj terebinto. Oni poste eltiris la puson kiun oni utiligis kiel kontraŭ-infektilo.
Tiu tekniko estas nun forlasita.
Karaikal
Karaikal (kāraikkāl ankaŭ Karikal aŭ Karaikkal) estas grava havenurbo de la orienta marbordo de Barato kaj municipo en la distrikto Karaikal de la Unia Teritorio Pondiĉero, Barato. Oni proponis diversajn klarigojn por la vorto 'Karaikal'. La imperia gazeto Gazetteer donis la signifon de 'fiŝa pasejo'. Laŭ Julien Vinson la urbo estis konata kiel Karaigiri en Sanskrito. Tamen, la nomo Karaikal estas sendube kombino de du vortoj nome 'Karai' kaj 'Kal'. Ambaŭ vortoj 'Karai' kaj 'Kal' havas kelkajn signifojn, el kiuj plej akcepteblaj estas 'brikego' kaj 'kanalo' respektive. De tie oni sugestis, ke la nomo povus aludi al kanalo konstruita el brikegoj. Tamen estas neniu rsto de tio nune.
3708 Soko
3708 Soko estas iom granda, malhela troja asteroido de Jupitero.
Orbito
Ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, en la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Observatorio de Cerro El Roble de la Universitato de Ĉilio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Soko, troja batalinto de la mita Troja milito, kiu, por defendi sian fraton, vundis Odiseon per lanco. La bato estus mortigiva, se la diino Atena ne estis disvojiĝinte ĝin. Tiam, Odiseo lancofrapis Sokon en la dorso kaj spitis lin dum li mortis.
Jimmy Garrison
James Emory „Jimmy“ GARRISON (naskiĝis la 3-an de marto 1934 en Miamo, mortis la 7-an de aprilo 1976 en Novjorko) estis usona ĵaz-kontrabasisto, kiu famiĝis precipe kiel membro de la tiel nomata „klasika“ kvaropo de saksofonisto John Coltrane. La ludo de Garrisons, kiun samtempuloj aparte „premplena“ kaj „tereca“, estas aŭdebla ekzemple sur la mita albumo A Love Supreme de Coltrane, sonregistrita la 9-an de decembro 1964.
Vivo
Kiel je multaj nigrulaj usonaj muzikistoj ankaŭ en la kazo de Jimmy Garrison estas kelkaj neklaraĵoj rilate la datoj de lia frua vivo. Ekzemple la memoriga retpaĝo formita de la propra familio indikas kiel naskiĝjaro 1933, dum kiam la kutimaj konsultverkoj ĉiuj nomas la sekvan jaron. Ankaŭ parte kiel naskiĝloko estas indikita Filadelfio, kio tamen ne montriĝas ĝusta.
Estas certe, ke Garrison jam junaĝe iris al Filadelfio, kiu en la 1950-aj jaroj surmontris unu el la plej gravaj kreemaj ĵazmondetoj de Usono. Tie li ludis precipe kun famuloj laŭ la stilo de la tiam moderna malmolbopo, ekz. kun Benny Golson, Lee Morgan aŭ Curtis Fuller.
Kun bando de la frapinstrumentisto de Miles Davis, Philly Joe Jones, Garrison iris en 1957 aŭ 1958 al Novjorko, kie li post kelka tempo ĉefe en la rondoj de pionira ĵazo renomiĝis. En 1961 John Coltrane dungis lin kiel basisto por sia novformita kvaropo kun McCoy Tyner ĉe piano kaj Elvin Jones ĉe frapinstrumentaro, kion oni nomas la „klasika“ kvaropo de John Coltrane. El la bandanoj la samtempulo sentis Garrison-on kiel eksteriĝeman, iomete facilaniman. Kantisto Terry Callier klarigas tion jene en intervjuo:
En 1967 Garrison geedziĝis kun dancistino Roberta Escamilla deveninta el San-Francisko, kiu estis irinta al Novjorko, por studi ĉe Merce Cunningham. Per Roberta Jimmy Garrison trovis aliron al la tiama pionira danco-mondeto en Manhatano, kun kiu li restis ligita ĝis sia vivofino.
Kiel Tyner kaj Jones ankaŭ Garrison alvenis dumpase de la kunlaboro kun Coltrane al sia aparta stilo; la bando troviĝis en daŭra kreiva evoluproceso, kiu kondukis ĝian muzikon pli kaj pli for de la malmolbopo direkton al libera ĵazo. Dum kiam la pianisto kaj la frapinstrumentisto meze de la 1960-aj jaroj sentis sin trostreĉitaj de la nelacigebla eksperimentemo de sia bandestro, Garrison estis la ununura muzikisto de la „klasika“ instrumentistaro, kiu restis fidela al Coltrane ĝis ties morto en la jaro 1967.
Pro sia treega stilprega graveco por la pionira ĵazo de la 1960-a jaroj la basan-frapinstrumentan duopon Garrison/Jones ofte ankaŭ aliaj soloistoj dungis, ekzemple kaj precipe Sonny Rollins (East Broadway Rundown, 1966) kaj Ornette Coleman (Love Call kaj New York Is Now, ambaŭ en 1968).
Ankaŭ post la tempo kun Coltrane Garrison plej multe ŝatis muziki en kuntekstoj, kiuj laŭas la muzikado-idealon de la saksofonisto, ĉefe en bandoj kun la vidvino de Coltrane Alice kaj denove Elvin Jones.
Proks. 1974 la sanstato de la basisto komencis rapide malboniĝi; la kaŭzo estis, kiel montrigis, pulmokancero. Jimmy Garrison mortis de sia malsano la 7-an de aprilo 1976 en la aĝo de 42 jaroj. Lia filo Matt Garrison ankaŭ renomiĝis kiel basisto (ĉefe kiel e-basgitaristo en variaj rokĵazaj kaj funkaj bandoj), dum kiam lia filino Joy aktivas kiel ĵazkantistino.
Ĝeneralaĵoj
Kontraŭe de tio Garrison kun sia „peza“ sono sin rigardis plie en la tradicia rolo de precipe akompana basisto; li delogis tamen de ĉi tiu rolo pro la aparta muzika strukturo de la koltrejna kvaropo tute novspecajn facetojn.
Ĝeneralige oni povas diri, ke la ritmaj atingaĵoj de la koltrejna kvaropo efikas ĉefe en lia karakteriza traktado de la 6/4-takto same kiel de la evoluo de la ĝenro de tiel nomata rubato-balado.
Kompare kun la akcentite fortika ludmaniero de Tyner kun liaj abundaj kvarttavoligaj akordoj kaj la komplika plurritmeco de la frapinstrumenta ludo de Jones la baso de Garrison tamen ofte paŝas en la fonon. Tio foje estas akustika problemo: kvankam la kvaropo de Coltrane estis la plej laŭta moderna ĵazbando siatempa, Garrison uzis la eblecojn de elektrika amplifado nur ege sin-retenema. Sekve lia baso en sonregistraĵoj estas preskaŭ ne plu perceptebla enmeze de la densa muzika plektaĵo.
La kontrabaso en la strukturo de la koltrejna kvaropo
Malgraŭ ĉiu eksperimentemo la kvaropo de Coltrane gardis al si delikatan ekvilibron je la kunmuzikado. Kvankam la bando ofte ankoraŭ aplikas la tradician strukturigon de muzikpeco kiel sinsekvo de improvizitaj solooj, la kvar muzikistoj jam preparis tiun pli malferman formadon de muzikaj sinsekvoj, kiujn Joe Zawinul jardekon poste pri sia bando „Weather Report“ priskibis per la vortoj: „''Ni ĉiam soloas, ni neniam soloas“.
Je tio la kvaropo komence ne rezignis – precipe en sia frua fazo de ĝia ekzisto – pri nepre kutimaj ritmoj. Tiam Garrison ludis en multaj „rektaj“ svingaj pecoj tradician promenbaso-liniojn en 4/4-takto respektive en malrapidaj baladoj el la repertuaro de ĵazaj normkantoj la akompanfigurojn el duonaj notoj kutimajn en ĉi tiu stilo.
La borduntonoj
Okupiĝo pri ostinato-figuroj en ĵazo havas longan tradicion, ĝi komencas plej malfrue per la ĉiam ripetataj blovinstrumentaj ripetfrazoj de la svingerao en la 1930-aj jaroj. La intereso de multaj bibop-muzikistoj, antaŭ ĉiuj Dizzy Gillespie, pri latin-amerika muziko defiis ĉefe basistojn kaj frapinstrumentistojn, trovi ĵaztaŭgajn realigojn de la tipaj ritmospecimenoj de la latinidaj stiloj.
La kvaropo de Coltrane gvide kunevoluigis la modalan ĵazon, kia ĝin la iama bandestro de Coltrane, Miles Davis, kelkajn jarojn antaŭe konceptis sur diskoj kiel Kind of Blue. La spritaj inklinoj de Coltrane estis kondukinta lin al la okupiĝo pri barata kaj araba muzikoj, kiuj ne aplikas ŝanĝiĝajn harmoniojn, sed vastajn, ekvilibrajn sonfacojn. La kutimaj teknikoj de ĵaza basludo tamen rapide montriĝis nesufiĉaj por la realigo de la borduntonoj, kiujn en Barato ekzemple generas la fikstonaj plukinstrumento tanpura.
La subtila, sed tre efektoplena diferenco de la alirmanieroj estas montrebla per komparo de du tipaj bas-ostinatoj, kiuj en tute simila harmonia situacio efikas tute malsamaj. La ostinato de la komponaĵo A Night in Tunisia de Dizzy Gillespies el 1945 tekstas: Kontraŭe ni auŝkultas kiel akompanaĵo de la aranĝo de la angla renesanca kanto Greensleeves fare de Eric Dolphy sur la disko Africa/Brass de Coltrane (1961) la linion, kiun je la unuaj registradoj ankoraŭ ludis Reggie Workman: Jimmy Garrison, kiu mallonge post ĉi tiu sonregistraĵo komencis muziki ĉe Coltrane, evoluis ene de mallonga tempo al majstro de la evoluigo de tiaj precizaj ritmaj specimenoj, kiuj klare difinas harmonian kampon kaj je tio samtempe povas esti laŭplace ofte (kun nur minimumaj variaĵoj) ripetataj.
La „malkovro“ de la 6/4-takto
De la germana ĵazrecenzisto Joachim Ernst Berendt (1922-2000) devenas la iomete ĝeneraliga, kerne tamen trafa eldiro: „Ĉio, kio estas nova en ĵazo, komence estas ritme nova.“ Ĉi-sence iomete surprizas, ke la bando de Coltrane je la klara serĉo de iu nova trovis sian karakterizan ritmomodelon pretervoje trans kompromiso kun la muziknegoco. Kiam Coltrane pli kaj pli turnis sin al la pionirmuziko, li lasis sin konvinki pri tio, ke li almenaŭ je la elekto de sia repertuaro montru certan paciĝemon al la publiko. Tiel okazis en 1961 la unua registrado de My Favorite Things, siatempe treege populara valso-melodio de Richard Rodgers el la muzikalo „The Sound of Music“, kiu siaflanke baziĝas sur la germana kinofilmo „Die Trapp-Familie“ el 1956.
Kvankam la interpretaĵo jam multdetale antaŭsentigas la liberan ĵazon, kaj la modala tekniko same kiel la uzado de sopransaksofono por multaj aŭskultantoj vekis iomete strangajn „orientajn“ asociadojn, Favorite Things fariĝis surpriza sukceso por Coltrane. Ĉar li kaj siaj muzikistoj ne volis esti fiksata kun ĉi tiun unu peco, la kvaropo de Coltrane interpretis dumpase de la jaroj pli kaj pli radikalajn novinterpretaĵojn de kantoj laŭ 3/4-takto (inter ili ofte tre popularaj pecoj kiel Chim-Chim-Cheree el la filmo de Disney aŭ la jam menciita Greensleeves).
La uzado de trio-metrikoj staris proks. 1960 en la fokuso de la intereso de multaj ĵazmuzikistoj. La parencecon de la 3/4-Takts kun la svingoritmo de la pli malnova bluso ekzemple Miles Davis montris sur la menciita disko Kind of Blue el 1959 („All Blues“). Per Bill Evans kaj John Coltrane tiun sonregistraĵon kunverkis du muzikistoj, kiuj esence kunlaboris je la pluevoluigo de la trio-metriko en ĵazo. Evans elformis per siaj triopoj la stilon de moderna ĵazvalso, dum kiam Coltrane, inspirite de Jimmy Garrison kaj Elvin Jones, interpretis la 3/4-takton pli kaj pli en direkto al 6/4-sento. Tio konvenis al la emo de la ensemblo por plurritmaj, strukturoj influitaj de afrika, kuba kaj orienta muziko.
Tipa estas ekzemple la versio de Inch Worm, kanto komponita de Frank Loesser por Danny Kaye, kiun la kvaropo surdiskigis en 1962. Garrison ludis jenan ostinaton:
La figuro estas notebla laŭ tekniko ja plenĝuste en 3/4-takto, tamen la ripeto de la dutakta frazo generas sentitan 6/4-takton. Tion ankaŭ la frapinstrument-ludo de Jones plue akcentas, krome la ritmaj ideoj de Tyner und Coltrane implikas pluajn komplikajn ritmajn tavoligojn, kiuj havas nenion komunan kun la karakteriza „balanciĝa“ efekto de eŭropa 3/4-takto.
Rubato-baladoj
En ĵazpeco ritmo funkcias kutime sur esence pli elementa nivelo kiel strukturiga elemento ol en la klasika muziko de Eŭropo. Pro tio metrike neligitaj rubato-pasaĵoj dum jardekoj preskaŭ nur estis rezervita por enkondukoj kaj finaj kadencoj.
Sekve de la kunlaboro kun Duke Ellington (septembron de 1962) la kvaropo de Coltrane sin dediĉis intense al la evoluigo de la kantotipo rubato-balado. Ĉi tiu estis rompo de la ĵaztradicio precipe pro tio, ĉar baladoj estis kutime melodie kaj harmonie treege riĉaj. Multaj el la koltrejnaj rubatobaladoj estas tamen plie kompoziciaj fragmentoj, pri kiuj la bando tre libere improvizis.
Karakteriza ekzemplo por la traktado de ĉi tiu kantotipo fare de Jimmy Garrison estas Alabama el 1963. En la rubato-pasaĵoj de ĉi tiu peco (intencita kiel politika eldiro) la basisto sin komplete separas de sia akompanfunkcio, por evoluigi ampleksan kontrapunktan dueton kun la tenorsaksofonisto.
Soloismo
La vastan tendencon de la 1960-aj jaroj al virtuoza, soloista basludo Garrison plejparte evitis. Kontrabasaj solooj havis en la ensembla koncepto de la kvaropo de Coltrane klare dramecan funkcion: Ĝi servis al tio, marki momenton de meditiga trankvilo en la alikaze treege dinamika muziko. Kutime la solooj de Garrison estis solaĵoj, ankaŭ piano kaj frapinstrumentaro paŭzis dum ĉi tiuj pasaĵoj.
Garrison uzis intense la eblecojn, kiun donis al li ĉi tiu liberspaco, kiel oni bone povas postplenumi helpe de la solooj je Prayer and Meditation de la albumo Transition el 1965. Lia stilo plej bone estas priskribebla kiel pluevoluigo de la sololudo de Charles Mingus. Kiel tiu ĉi li reekprenas multnombron de ludoteknikojn: epizodo ludata per arĉo, en kiu Garrison ankaŭ uzas la relative modernan per-ligno-teknikon, duoblaj kordoj kaj arpeĝoj estas en nur iomete alia formo ankaŭ distingiloj de la mingusa stilo.
Graveco por roko kaj soŭlo
La ekesta rokmuziko frontis la modernan ĵazon pli skeptike; tion jam diris Chuck Berry en 1957 per sia kanto Rock and Roll music. La muziko de la koltrejna kvaropo, kiu treege inspiris multajn muzikistojn kaj aŭskultantojn de la pli juna populara muziko, estis tamen esceptata de ĉi tiu negativa taksado. La bando reprezentis por multaj samtempuloj la vivosenton de la sesdekaj jaroj kun ĝia ekirema spirito, ĝia samtempe ribela kaj spirite serĉanta baza sinteno.
La ampleksan akceptitecon de la koltrejna ludmaniero de moderna ĵazo en rokmuziko montras sceno en la filmo Almost Famous el 2000, kiu ludas en la rokmuzika mondeto de la fruaj 1970 jaroj. En ĝi oni vidas muron ornamitan per sondisko-kovriloj, kie la diskoj de Coltrane tute memkopreneble pendas apud tiuj de Cream kaj Grateful Dead.
Specimenoj pregitaj de inteligenta modesteco kiel ĉi tiu inspiris la basistojn de rokmuziko kaj soŭlo de ĉi tiu tempo al evoluigo de nova stilo, kiu ja ankoraŭ sonigas influojn de la malnova bluso, sed jam estas devigita al nova soneco, ekzemple per la tute novspeca uzo de la kvintona gamo. Ĉi-rilate do ĵazo, rokmuziko kaj soŭlo de la 1960-aj jaroj laboris kun tutsimilaj muzikaj elementoj.
Baumanskaja (stacio de Moskva metroo)
Baumanskaja (Бауманская, "de Bauman (familinomo)") estas stacio de la Metroo de Moskvo centre de Moskvo. Ĝi estas stacio de Arbatsko-Pokrovskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Plantprodukto
Inter la plej tutmonde disvastigataj kaj kontaj plantaj aŭ vegetalaj produktoj estas la jenaj:
Multaj el tiuj plantoj utilas ne nur kiel nutraĵo por homoj sed ankaŭ por bestoj, do temas pri brutobredado.
Distrikto Zalaszentgrót
La Distrikto Zalaszentgrót [zalasentgrOt] (hungare  Zalaszentgróti járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala. Ĝi situas sur montetaro en la nordorienta parto de la departemento (en la okcidenta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Zalaszentgrót, la ceteraj 19 komunumoj estas vilaĝoj. Pro la montetoj nur malgrandaj vilaĝetoj formiĝis. La areo estas 282,56 km², kie loĝas 15 518 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredadoj. Menciindas la senlaboreco.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1978, poste la komunumoj aliĝis al Distrikto Keszthely. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Cecilia Payne-Gaposchkin
Cecilia PAYNE-GAPOSCHKIN (naskiĝis la en Buckinghamshire, mortis la  en Kembriĝo, Usono) estis angla-usona astronomino, kiu en 1925 en sia doktoriga disertacio (Ph.D) konjektis, ke la steloj konsistas ĉefe el hidrogeno. Ĉi tiu laboro estis konsiderata tiutempe kiel la plej brila doktoriga disertacio iam verkita pri astronomio.
Hohenroda
Hohenroda estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hersfeld-Rotenburg de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Likurgo el Ateno
Vivo kaj verkado
La disĉiplo de Platono kaj de Isokrato estis, krom Demosteno kaj Hypereides, unu el la plej fervoraj anoj de la Patriotisma partio kontraŭmakedona. Kulmino de lia politika agado estis elstare bona financa administrado inter la jaroj 338 kaj 326. Tiam finkonstruitis ankaŭ la Teatro de Dionizo.
La honora dekreto, kiun la atenanoj kreis je lia honoro, konserviĝis, parte enskribe eĉ. El 15 paroladoj konserviĝis nur tiu kontraŭ Leokrato, kiu brilas malpli per arto ol per komponado perfekta kaj efiko. Post la Batalo de Keroneo Leokrato, malgraŭ oficiala malpermeso forlasi la urbon, velboatis al Rodoso kaj vivis kelkan tempon en Megara antaŭ ol reveni Atenon post 8 jaroj. En la akuzo far Likurgo postulitis la mortopuno.
Grave por la historio de la tragedio helena: Likurgo ordonis surpaperigon de la verkoj de la tri klasikaj geniuloj Esĥilo, Sofoklo kaj Eŭripido en oficialaj versioj.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 12. Leipzig 1908, p. 898, kiu legeblas tie ĉi interrete.
Preĝejo de Santiago del Arrabal
La Preĝejo de Santiago del Arrabal (Sankta Jakobo de la kvartalo) en Toledo, Hispanio, estas unu el ĉefaj prezentoj de la toleda mudeĥaro. Estas situanta ĉe la Pordego Bisagra norde de la historia areo.
Priskribo
Ĝi havas murojn el ŝtono kaj briko kun enirejoj kun markoj en hufoferaj arkoj multlobaj. La absido estas triobla kun tri etaĝoj de arkoj malsamtipaj. En la interno estas arabaj simboloj kiaj la mano de Fatimo aŭ enskribaĵoj sur la ligna tegmento. La navaj arkoj estas gotikaj, same kiel la volbo de la navokruco. La retablo estas renesanca kun platereska ornamo, verko de Francisco de Espinosa kun bildoj de la vivoj de Kristo kaj Sankta Jakobo.
Historio
Sankta Vincento Ferrer en 1405 enardigis perpredike la kontraŭsemidan senton de la paroĥanoj kaj instigis ilin al atako kontraŭ la toleda juda komunumo al kiu senigis el ĉefa sinagogo kiu poste estis konata kiel katolika preĝejo de Santa María la Blanca.
En la 20a jarcento oni ŝanĝis la ĉirkaŭon por konstruo de ŝoseo, kio senigis la preĝejon el apudaj konstruoj kaj ĝi sendependiĝis el la Pordego Bisagra, kun kiu ĝi estis unuigita.
Eksteraj ligiloj
39.862°N, -4.0255°W
2,3-Dumetilbenzoata anhidrido
2,3-Dumetilbenzoata anhidrido aŭ 2,3-dumetilfenilmetanata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el senhidratigo de la 2,3-Dumetilbenzoata acido aŭ oksidado de la 2,3-Dumetilbenzila alkoholo sekvata per senhidratigo. 2,3-Dumetilbenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2,3-Dumetilbenzoata anhidrido estas la kuniĝo de du 2,3-dumetilbenzoataj grupoj ligitaj al oksigenatomo. Ĝi konsistas je 18 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Haŝiŝo
Haŝiŝo (slange ankaŭ haŝo) estas la kutima nomo de la kanaba rezino. Ekstraktita de la speco Cannabis sativa, ĝi estas precipe konata pro siaj psikotropaj efektoj kiuj meritas la takson de drogo. Ĝi aspektas solida, sed varias de firmeco kaj flekseco, kaj glatiĝas apud varmiloj. Ĝia koloro varias de ruĝa maronkoloro al nigro, sed ĝi ankaŭ povas esti verdeta kaj eĉ orkolora.
Ĝi estas ofte fumita pipe, kaj kelkfoje kanabcigarede miksita kun tabako kaj/aŭ mariĥuano. Ĝi estas ankaŭ konsumata aldonite al biskvitoj aŭ aliaj nutraĵoj.
Haŝiŝo estas uzata pro siaj malstreĉigaj kaj cerbmodifaj povoj. Efektive, aserte de kelkaj personoj, ekzistus en la rezino multe pli da tetrahidrokanabinolo (THK), la drogefekta substanco, ol en la natura mariĥuano.
En Esperanto la vorto haŝo estas uzata kiel slanga esprimo por haŝiŝo, kaj bido estas uzata kiel slanga vorto por peco de haŝiŝo. Ne ekzistas aliaj enradikiĝintaj slangaj esprimoj por haŝiŝo, kvankam kelkaj proponis merdo kaj ĉokolado (rekte tradukitaj de slangaj anglaj esprimoj), kaj aliaj proponis herbo (kvankam ĉi-lasta estas kutime uzata kiel slanga vorto por mariĥuano).
Produktado
La vortetimologio estas kontestita, sed certas ke ĝi havas araban devenon. Ĝia origino eblas deveni de la islama sekto Nizarito kromnomita حشّاشين (haššāšīn, t.e. Murdisto). Sektanojn la ĉefo Hassan-i-Sabah supozeble sklavigis kontraŭ la regulan donon de kanabporcio.
En 1845, kuracistoj, artistoj kaj verkistoj revivigis tiun nomon fondante la Haŝiŝinan klubon (Club des Hashischins) en Parizo, Francio. Ili regule kuniĝas en hotelo por sperti la haŝiŝon, sub formo de orienta konfitaĵo preparita baze de grasa eltiraĵo de infloreskoj. Multaj libraj verkoj citas tiujn renkontiĝojn kie ĉeestis famuloj kiel Théophile Gautier, Arthur Rimbaud, Paul Verlaine aŭ Charles Baudelaire. Ili kutimis asocii la haŝiŝon kun absintaĵon.
Verŝajne la origino de haŝiŝo situas en meza Azio, ĉar tiuj regionoj estis la unuaj kie masive reproduktiĝis la kanaba planto, kies naskiĝlando estis Himalajo. Haŝo rapide disvastiĝis tutmonde ekde kiam la araboj komencis ĝin kulturi kaj negoci. Poste la haŝa produktado precipe okazis en norda afriko (kies plejparto troviĝis en Maroko) kaj Mezoriento (precipe Libano). Ĝia konsumado grave ekfloradis en la 20-a jarcento, popularigante tiun tempopasigon ĉe pluraj popoltavoloj, sed precipe hipiaj junuloj, en Eŭropo kaj Nordameriko. La plej grava haŝiŝa epoko estis la 1960-oj kaj la 1970-oj, kaj ĝia konsumado (interalie en Usono) malkreskiĝis en la 1980-oj pro pluraj kialoj. Unue, ĉe la fonto, ĉar tiutempe okazis la Soveta milito en Afganio, kaj due ĉe la okcidentaj landoj, kie la leĝo pli firmiĝis. Male, tiu igis popolon sin turni al mariĥuano kaj kuraĝigis la internan kulturon de mariĥuano.
Haŝiŝo estas produktita en zono etendiĝanta de norda Afriko al norda Barato en dezertaj kondiĉoj kaj neniam en la tropikaj regionoj. Ĝi estas multe pli populara en Eŭropo ol en Nordameriko, ĉar Maroko estas la plej grava produktadlando, kaj Ameriko tradicie neniam kulturis haŝiŝon. En Maroko proksimume 800.000 loĝantoj el la landaj 32 milionoj da anoj dependas de la haŝiŝa negoco. Ĝia merkato ampleksas la tutan Eŭropon, Alĝerion kaj Tunizion. Ĉirkaŭ 80 % de la haŝiŝo konfiskita en Francio estas marokdevena.
Konsumado
De la Antikveco homoj konsumis haŝiŝon per englutado. La enstomakigita kvanto estas po kelkaj gramoj ĉiufoje, kaj la averaĝa konsumado estas ĉirkaŭ 10 gramoj tage.
Hodiaŭ tiu substanco ne plu estas masive konsumita per englutado en okcidentaj landoj, ĉar tiu konsummaniero modifas la kinetikon de la kanaba ebrieco. La unuaj efikoj estas eksenteblaj almenaŭ 10 aŭ 20 minutojn post la engluto, kaj ili foriĝas pli malfruege ol tiuj akiritaj dank'al kanabcigaredo. Tiu longa tempospaco inter la engluto kaj la efikoj kaj inter la engluthalto kaj la reveno al normala stato kutime malplaĉas kaj maloftigas tiun konsummanieron ĉe la spertantoj. Male, la haŝiŝo estas taŭga por kulinaraj miksaĵoj, pro la afineco inter THK, grasaĵo kaj alkoholo.
Ankaŭ kutimas la aserto, ke haŝiŝo enhavas dekoble pli da THK-o ol la origina kanabplanto. Kompreneble, ĝi estas tute ne pravigebla, sed kontraŭe, nekontesteblas, ke la florado de homa konsumado kuraĝigis la fabrikantojn kaj la perantojn miksi la aferon kun dubindaj substancoj pro monallogo.
Ĝia konsistenco povas esti ĉu glueca kaj grasa ĉu sekega kaj firma, depende de la elprenmaniero de la substanco. Ankaŭ la vegetalaĵo (ĉefe klorofilo) kialas la akran kaj maldolĉan guston de la haŝo.
Konfekcio
La kanaban rezinon oni deprenas de la sekreciaj glandoj t.n. triĥomoj (el la greka: hara elkreskaĵo) kaj ankaŭ pecoj de folioj kaj floroj de la femala planto (dum la maskla ne produktas rezino, eĉ se ankaŭ ĝi enhavas tetrahidrokanabinolon (THK).
Multaj teĥnikoj de la rezina preparado kaj ellaborado estas uzataj tuttere. La plej kutima, farita en arablingvaj landoj, konsistas el kribrado de la plantoj post ilia sekigado, cele de disigi la rezinguton de la vegetalaĵo. Laŭ la kribrila fajneco la kvalito varias. La rezinon oni poste stokas, por ke ĝi pliboniĝu (en Afganio, kie oni kutimas deponi rezinon en kaprohaŭtaj sakoj, la konservado antaŭ premado daŭras ĝis dek jarojn). La polvan rezinon oni poste varmigas kaj premas. En Maroko, hidraŭlikaj premmaŝinoj estas uzataj, kies rezulto estas firmaj platetoj, flavet-, verd- aŭ kaŝtankoloraj. En Afganio, eĉ se mane homoj ankaŭ premas la garda (ne-premita rezino) pro evidenta manko de monrimedoj, oni ofte verŝas la aferon en fajre varmigitan pistujon. Kaj ekde la ujo sufiĉe varmiĝis, aktiviĝas ŝtonego kiu pistas la rezinon. Pere de tiu rimedo, oni obtenas la charas, kiu estas mola kaj odorega varo malhele verda kaj eĉ nigra.
Ĉirkaŭ la Himalaja zono, haŝiŝo ankaŭ nomiĝas charas, sed pro la hindua influo, oni ne tranĉas kaj sekigas la planton (laŭ hinduismo, la kanabo estas sankta). Anstataŭe, oni ĝin rikoltas frotante la tigosuprojn per manoj, kaj kiam oni prijuĝas ke sedimentis sufiĉe da rezino sur la polmoj kaj la fingroj, ĝi estas ekskrapita por fariĝi la famaj himalajaj charas. Kompreneble, kiel pri la kribrita rezino, la charas bezonas ripozi por pliboniĝi kaj riveliĝi ĉiajn siaj gustojn kaj efektoj.
Ĉiuj regionoj kun siaj propraj kunmetaĵoj! Tamen sciindas ke tiuj kunmetaĵoj (vehikloj) tute ne nepras kaj ofte nur la eksportota haŝiŝo entenas vehikloj, dum la nemovota estas konsumita senŝanĝe. Plej troviĝas danĝeraj adulterantoj en la maroka haŝiŝo. Psikostimulaj medikamentoj, vakso, gluo, drenada oleo, henao, parafino estas komune uzitaj tie. En Barato kaj siaj najbaraj landoj, oni plivole miksas haŝiŝon kun bestfekaĵo, tabakosuko, terebintoleo, daturo, kafo, ktp...
De kelkaj jaroj, oni spektis drastan pligrandiĝon de la kanaba konsumado en okcidento, kaj ankaŭ la konfekciaj teĥnikoj diversiĝis kaj kompleksiĝis. La "skufo" estas fakte la negoca nomo de la nederlanddevena haŝo fabrikita en la 90-oj kiu distingiĝis per sia tutnatura kombinaĵo, kaj sia grava proporcio de THK. La nomo Skuff-Skufo estas la kuniĝo de la nederlanda vorto Skunk (kiu ankaŭ signifis la nederlandan mariĥuanon, sed origine estis la donita nomo al la novmonda besto mefito) kaj de la angla vorto Stuff (tradukebla kiel Afero, Ilaro, Umo). Sed tiuj vortoj estas delonge ne plu uzitaj ekde la aperoj de produktteĥnikoj kiel la Water-Hash (Akvohaŝo), la Ice-Hash (Glacihaŝo) aŭ la Bubble-Hash (Bobelhaŝo).
Tri nomoj por fakte ununura baza teĥniko: sekigitajn florojn oni enmetas en aron de sakaj kribriloj tiucele elpensitaj, kaj oni mergas la sakojn glaciujen kaj akven. La malvarma medio aliigas la reologian kvaliton de la rezino, kiu unue viskoza kaj gluema fariĝas firma kaj rompiĝema. Tio ebligas pli facile ĝin disigi de la vegetalaĵoj, post la knedado de la miksaĵo. Rezulte, la vegetalaĵoj flosiĝas, dum la pli peza rezino kribriĝas kaj sedimentiĝas en alia sako kiu envolvis la unuan. Oni poste plie kribras la rezinon por malkunigi la diferencajn kvalitojn. La aferon oni poste sekigas, kaj premas (aŭ ne, depende de la konsumanta gusto). Tia prepara maniero kreas produkto kies kvalitoj ne difektiĝis dum la konfekciado.
Þrymskviða
Þrymskviða apartenas al la poemoj pri la antikvaj nordaj dioj (pl. æsir - pron. ajsir, sing. ás - pron. aŭs), kiuj siavice apartenas al la tiel nomitaj Edda-poemoj, konservitaj en unu manuskripto de la 13a jarcento (Codex Regius). Malgraŭ la nomo de la poemo la giganto-reĝo Þrymr (simpligita en la traduko kiel Þrym - (Þ pron. kiel th en "thing" en la angla) ne estas la ĉefa persono en la poemo, sed Loki, la ruzulo, kiu helpas al Þór (esperantigita kiel Toro) reakiri sian faman martelon Mjöllnir (la nomo verŝajne signifas "tiu kiu disrompas, Rompanto"), kiun ŝtelis Þrym dum Toro dormas. La poemo estas efektive komedio, kie alternas rakonto kaj rekta parolo. Vekiĝinte Toro trovas, ke lia martelo estas ŝtelita. Li iras kun Loki al Freyja (pron. Freja) - la amdiino en la norda mitologio - kaj pruntas ŝian flugilhavan plumveston. Loki flugas en ĝi al la mondo de la gigantoj (la ĉefaj malamikoj de la dioj) kaj eltrovas ke Þrym kaŝis la martelon profunde en la tero kaj postulas Freyjan por edzino se li redonu la martelon. Loki reflugas al Ásgarður, la lokaro de la dio, kaj raportas al Toro. Ili tiam iras al Freyja kaj Toro ordonas al ŝi surmeti nuptajn vestojn kaj prepari ŝin por veturo al la giganto. Ŝi kolere rifuzas kaj en kunsido de la dioj kaj diinoj estas decidite, malgraŭ malemo de Toro, ke li kaŝvestiĝu kiel Freyja kaj tiel provu trompi la giganto-reĝon. Loki lin akompanas kiel servistino (aŭ sklavino). Þrym estas sufiĉe stulta por trompiĝi kaj ordonas okazigi la nuptofeston. Toro manĝas kaj trinkas tiom abunde ke Þrym miregas kaj faras suspektemajn demandojn kiujn Loki respondas sufiĉe kontentige por forigi lian suspektemon. Þrym ordonas, ke la martelo estu alportita kaj metita sur genuoj de "Freyja" kaj la nupto sanktigita "per la man' de Vár" (pron. vaŭr) diino de votoj. Tiam Toro ne plu atendas kaj mortigas la gigantojn per sia martelo.
Dmytro Zajciw
Dmytro ZAJCIW (Дмитро Варфоломійович Зайців) (naskiĝis, mortis ) estis ukraina entomologo, esploristo de cerambikoj. Li priskribis dekojn da novaj taksonoj de ĉi tiu grupo. Li vivis kaj laboris en Ĥarkivo kaj poste elmigris al Brazilo. Li estis frato de Tetjana Zajceva, ukraina lingvisto, kandidato de filozofiaj sciencoj.
Þrymskviða
La poemo estas verkita per antikva metrika formo fornyrðislag: ĝenerale 8 versoj po strofo (kvankam troviĝas ankaŭ pli kaj malpli longaj strofoj), du ĉefakcentoj po verso kaj sen rimoj. Aliteracio kunligas la versojn en la islanda originalo.
Vidu ankaŭ:Poezia Edda
Dmytro Zajciw
Biografio
Dmytro Varfolomijoviĉ Zajciw naskiĝis en la vilaĝo Velikomiĥajlivka en nuna rajono Pavlohrad de Dnipropetrovska provinco. Li studis en la gimnazio de la Ĥarkiva Instituto de Publika Eduko (1926-1929). De 1930 li okupis la postenon de lektoro de entomologio kaj zoologio de la Ĥarkiva Agrikultura Instituto. Dum la Dua Mondmilito li elmigris al Okcidenta Eŭropo kaj de tie al Brazilo.
Scienca aktiveco
Dmitro Varfolomijoviĉ studis la faŭnon de cerambikoj de Sovetunio, precipe Zaporiĵo, Ĥarkiva provinco, Malproksima Oriento, Lemkiv-regiono, same kiel raraj plantoj kaj bestoj de la Zaporiĵa provinco. Li estis plena membro de la ŜSS. Li priskribis kiel novajn al scienca, 13 novajn genrojn kaj 48 speciojn de skaraboj de ĉi tiu familio (preskaŭ ĉiuj estis el Sudameriko). Li ankaŭ unue priskribis la larvojn kaj krizalidojn de pluraj specioj de cerambikoj. Lia kreiva produktaĵo inkludas pli ol 90 sciencajn publikaĵojn. Lia grandega entomologia kolekto estis akirita de la Zoologia Sekcio de la Federacia Universitato de Paranao (Brazilo) Dmytro Zajciw ankaŭ atentis sciencan kaj metodikan laboron. Precipe, en publikaĵoj en la revuo "Kraeznavstvo" (Loka popolscio) kaj aliaj publikaĵoj li pruvis la ĉefajn dispoziciojn de la metodaro de loka popolscio en naturista laboro de lernejaj grupoj por la studo de regiona faŭno.
Agnosko
Insektoj nomitaj laŭ Dmytro Zajciw:
Rountzenheim-Auenheim
(jen france, origine germane kaj alzace Runzenheim-Auenheim, prononco ) estas nova komunumo de Francio, konsistanta evidente el la du partoj Rountzenheim kaj Auenheim. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Haŝiŝo
Pakado
Konfekciita haŝiŝo hodiaŭe aspektas kiel plateto iele je la formo de tualetsapoj. La platetoj estas facile kompakteblaj, kaj do estas komforte kaŝitaj de la perantoj en malvastaj spacoj. Oni celofanas la platetojn por igi ilin lik- kaj aerimunaj, kaj poste pakas ilin en diversaj ujoj. Ekzemple, kutimas trovi en Nederlando umojn tiel diversajn kiel parafiloj, kies fundoj malŝraŭbas por enteni haŝporcion.
Leĝaro
Vidu la ĉefartikolon koncerne la Leĝaro pri kanabo.