cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jaroslav Mařík
Pri vortaroj kaj terminaroj
Mařík preparis Aldonon de novaj terminoj por la "Granda vortaro Ĉeĥa-Esperanta" de fratoj Filip (1949) kaj esperantigis la Fremdlingvan korespondadon por filatelistoj (1962) de Pavel Kucharský kaj la komercan terminaron Alilandano antaŭ vendotablo de Z. Hubka.
En la ĉeĥan lingvon li tradukis la Armean terminaron de E. D. Durant (1948) kaj Suplementon de Plena Vortaro de Gaston Waringhien (1959, en manuskripto). Lingve li kunlaboris ĉe Esperanta-ĉeĥa kaj ĉeĥa-esperanta poŝvortaro de R. Hromada.
Tradukoj
Laŭ mendo de publikaj aŭtoritatoj Mařík tradukis jenajn verkojn el la ĉeĥa al Esperanto:
El Esperanto en la ĉeĥan li tradukis Homlupon de la estono A. Gailit (1936).
Krome Mařík partoprenis en preparo de la libroj Praha-gvidlibro (1961) kaj Poŝatlaso de la mondo, kaj kontribuis al multaj gazetoj Esperantaj kaj ĉeĥaj, kolektis materialojn (ekz. pri Francisko Valdomiro Lorenz, biografioj de elstaraj esperantistoj) reviziis verkojn kaj tradukojn (lastatempe manuskripton pri Komenio). Li estis la plej aktiva kontribuanto al la ĉeĥa Esperanto-gazeto Starto.
Keiji Ishizuka
Keiji Ishizuka (石塚 啓次, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Consadole Sapporo, Kawasaki Frontale kaj Nagoya Grampus Eight.
Caiçara (filmo)
Caiçara estas brazila drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Adolfo Celi. Caiçara estis originale filmita en la portugala lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Adolfo Celi, José Mauro de Vasconcelos, Carlos Vergueiro.
La filmo entute daŭras 92 minutojn. Ĝi estis nomumita kiel kandidato por la ĉefprezo de la festivalo de Cannes en 1951.
Kripto (arkitekturo)
Kripto (el la greka: κρυπτός = la kaŝito, la tombo) estas en multaj kristanaj preĝejoj sub la ĥorejo aŭ absido troviĝanta enirebla tombejo. Ĉefe en romanikaj preĝejoj troviĝas kriptoj.
Laŭ Francisko Azorín kripto estas Subtera ejo de religia aŭ funebra konstruaĵo, foje por enterigi mortintojn. Li indikas etimologion el la greka kripte, el kriptein (kaŝi, kovri) kaj de tie la latina crypta. Kaj li aldonas la terminon kriptoportiko por subtera aŭ duonsubtera portiko.
En moderna vortuzo, oni nomumas ankaŭ kripto tiujn ŝtonajn surterajn konstruaĵojn, kiuj entenas plurajn ĉerkojn de ekz. unu familio.
Piliero
Piliero estas kolonforma konstruo, servanta por subporti plurspanan ponton, triumfarkon kaj similajn. Kontraŭe al kolono, piliero kutime estas masonita kaj ne-cirkla.
1150
En la jaro 1150 post Kristo okazis, interalie:
Meisterschwanden
Pri la komunumo
Meisterschwanden (prononcu: majstəŝvandn) estas komunumo en la distrikto Lencburgo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2470 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Meisterschwanden situas sur teraso ĉe la okcidenta deklivo de la plej norda parto de la montoĉeno Lindenberg, ĉe la orienta bordo de la Lago de Hallwil. Al la komunumo Meisterschwanden apartenas ankaŭ la vilaĝo Tennwil, kiu estis integrita al la komunumo en la jaro 1900.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,86 km², de kiuj 0,80 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,02 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 565 m s.m. en la arbaro Fluerenwald, dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 449 m s.m. ĉe la bordo de la Lago de Hallwil.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Meisterschwanden limas en nordo al Seengen, en oriento kaj sudo al Fahrwangen, aliflanke de la lago en sudokcidento al Beinwil ĉe la lago, en okcidento al Birrwil, kaj en nordokcidento al Boniswil.
Trafiko
Meisterschwanden estas konektita al la publika trafikreto per buslinio al Wohlen, kiu anstataŭis iaman fervojlinion, kaj per buslinio de Bettwil tra Meisterschwanden al Seon kaj Lencburgo.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo, kiu sekvas la orientan bordon de la Lago de Hallwil. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en distanco de proksimume 15 kilometroj norde en Lencburgo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Meisterschwanden datiĝas el la jaro 1173 kiel Meistersvanc.
Gârda de Sus
Gârda de Sus [gırda de sus] (hungare: Felsőgirda) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Câmpeni. En 2002 ĝi havis 1 861 loĝantojn (rumanoj). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye).
Meisterschwanden
Historio
En mezepoko en Meisterschwanden une regis la Grafoj de Lencburgo, ek de 1173 ka Kiburgoj, kaj fine ek de 1264 ties heredantoj, la Habsburgoj. La malalta jurisdikcio apartenis unue al la Senjoroj de Meisterschwanden kaj ek de 1361 al la Senjoroj de Hallwyl.
Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Meisterschwanden fariĝis parto de tribunala distrikto Seengen de la voktejo Lencburgo en la Berna Argovio. La hodiaŭa komunuma parto Tennwil dum la berna epoko apartenis al la tribunala distrikto Fahrwangen.
Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Meisterschwanden fariĝis komunumo de la distrikto Lencburgo en la nove fondita Kantono Argovio.
Francalmont
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
C-minoro
C-minoro estas tonalo de la modalo minoro, kiu baziĝas sur la toniko c. La tonalo c-minoro estas indikata en la notacio per tri bemoloj (♭). (b♭, e♭, a♭). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko c-e♭-g), oni nomas c-maĵoro.
Ĉi tiu tonalo validas al multaj kiel sorteca-tragika ekde la 5-a simfonio de Ludwig van Beethoven.
Bělá (distrikto Pelhřimov)
Bělá (Biela) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Regiono Vysočina en distrikto Pelhřimov. Vivas ĉi tie. Ĝi troviĝas 14 km sude de Pelhřimov, 26 km okcidente de Jihlava kaj 106 kilometroj sudoriente de Prago.
Historio
La unua skribmencio pri ĝi devenas el 1517.
Casatejada
Casatejada (Domo kun tegmento aŭ Domo de la familio Tejada) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas en la sama provinco almenaŭ 11 vilaĝoj havantaj en la nomo la strukturon “Casas de ...”, tio estas “Domoj de ...”, nome Casar de Cáceres, Casar de Palomero, Casares de las Hurdes, Casas de Don Antonio, Casas de Don Gómez, Casas de Millán, Casas de Miravete, Casas del Castañar, Casas del Monte, Casatejada kaj Casillas de Coria, kio rilatas al karaktero de feŭdismo dependigi etan vilaĝon el nobelulo, tiele almenaŭ en 3 el tiuj nomoj videblas la nomo de la nobelulo, nome Don Antonio, Don Gómez kaj Millán, dum la dependo en aliaj kazoj estas de urbo aŭ de teritorio, same tipa de feŭdismo.
Lékoumou
Lékoumou (jen france, kitube Lekumu) estas unu el sume dek du departementoj de la Respubliko Kongo. La departemento kovras areon de 20 950 kvadrataj kilometroj kaj laŭ kalkulo de 2009 ĝi havis 100 061 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de 4,8 homoj po kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Sibiti. La departemento plu dividiĝas je kvar distriktoj.
Canon EOS-1 D Mark II N
Canon EOS-1 D Mark II N estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon.
Nur kelkaj diferencoj ekzistas inter tiu ĉi fotilo kaj la Canon EOS-1 D Mark II: la antaŭrigarda LCD-ekrano estas iome pli granda, la bufra memoro pli bona, kaj ĝi permesas al la fotisto uzi pli da bildaj redaktoj.
Canon EOS-1D Mark II Canon EOS-1D Mark II Canon EOS-1D Mark II 캐논 EOS-1D Mark II Canon EOS-1D Mark II
Casatejada
Situo
Casatejada estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo, je altitudo de 272 m; tre proksime de Navalmoral de la Mata, plej proksima urbo kaj iom norde de Almaraz kaj de ties atomcentralo. La surfaco de ties teritorio estas de 111,82 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Origino
Oni ne scias pri la fondo, sed oni scias, ke en 1571 ĝi estis la plej loĝata vilaĝo de la zono, konata kiel Campana de la Mata (Sonorilo). En 1635, dum la reĝado de Filipo la 4-a, oni klopodis la aĉeton de la juraj rajtoj disde Plasencia, sed tio malsukcesis kaj aĉetis la vilaĝon Pedro Valle de la Cerda, kaj pro tio kaj pro la sufero de la Sukceda Milito kiam komence de la 18a jarcento luktis 300 vilaĝanoj kontraŭ aŭstriaj trupoj, la populacio malpliiĝis. En la Milito de Hispana Sendependiĝo kontraŭ la francoj, la trupoj de Napoleono konkeris la vilaĝon, rabis la preĝejojn kaj detruis tri kvaronojn de la domoj. Krom tiaj militoj la malario helpis malpliigon de la populacio, kiu ne repliiĝis ĝis la 20a jarcento.
Reĝa sidejo
Casatejada ricevus foje vizitojn de reĝoj, kaj pro tio ixgis kvazaŭ ŝtata ĉefurbo dum tempero. En 1515 estis tie Fernando la Katolika, kaj en 1710 Filipo la 5-a, dum la Sukceda Milito, kaj tie restis tri monatojn. La Palaco de las Cabezas estas ĉirkaŭata de anzinoj kaj korkokverkoj. Ĝi estis konstruita en 1876 de la una Markiso de Comillas por konverti ĝin en ĉaspalaceto. La strukturon formas tri novgotikaj domeroj. Ties eleganta bildo elstaras sur monteto kiu hegemonias super Campo Arañuelo ĉe la nova aŭtoŝoseo EX-A1 el Navalmoral de la Mata al Plasencia preter Casatejada. Ankaŭ renkontoj inter Francisco Franco kaj Juan de Borbón la patro de la aktuala reĝo Juan Carlos la 1-a okazis tie por prepari la remeton de la monarkio en Hispanio; tio okazis la 28an de decembro de 1954 kaj la 28an de marto de 1960.
Mödingen
Mödingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dillingen an der Donau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Thal
Thal estas malnova skribmaniero de la germana vorto Tal (valo). Ĝi estas uzata ofte kiel geografia nomo en germanlingvaj reginoj.
Malfiniolatero
En geometrio, malfiniolatero estas degenera plurlatero kun kalkuleble malfinia kvanto de lateroj. Ĝi estas la limeso de vico de plurlateroj kun pli kaj pli multaj lateroj.
Simile al ĉiu plurlatero, ĝi estas vico de segmentoj (lateroj) kaj anguloj (verticoj). Finia ordinara plurlatero ne havas finojn, ĉar ĝi estas fermita, sed malfiniolatero povas ne havi finojn, ĉar ĝi estas malfinia. Ankaŭ fermitaj malfiniolateroj. Ili povas okazi, kiam la vico de verticoj konverĝas al iu limo. Ĉi-tiu punkto estas akumuliĝa punkto, kaj ĉiu fermita malfiniolatero devas havi almenaŭ unu ĉi tian punkton.
Regulaj malfiniolateroj
Se la verticaj anguloj estas de 180 gradoj, la entuta formo de la malfiniolatero similas al cirklo de malfinia radiuso aŭ al rekto:
Se la verticaj anguloj situas alterne je flankoj de la figuro, la malfiniolatero similas al zigzago kaj havas simetrion de frisa grupo 2*∞.
Neebenaj formoj
Se ĉiu vertico situas for de la ebeno de la antaŭaj 3 verticoj, la regula malfiniolatero similas al tri-dimensia helico. Ĉi-tia plurlatero, kiu ne kuŝas en ebeno, estas neebena plurlatero.
Ĉi-tia plurlatero povas esti konstruita kiel subaro de verticoj kaj lateroj de malfinia stako de uniformaj kontraŭprismoj, kvankam malsimile al kontraŭprismoj, la torda angulo povas ne esti entjera dividanto de plena turno.
Ĉi-tia regula malfiniolatero havas ŝraŭban akson de simetrio.
2614 Torrence
2614 Torrence estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker sur  eksponitaj far de Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus en la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Torrence" en honoro de la usona planedologo Torrence V. Johnson.
Kamilla Trever
Kamilla Vasiljevna TREVER (Камилла Васильевна Тревер; 25-an de januaro 1892, Sankt-Peterburgo - 11-an de novembro 1974, Leningrado) estis rusa historiisto kaj orientalisto, kaj responda membro de la Rusa Akademio de Sciencoj ekde la 29-a de septembro 1943. Trever specialigis pri la historio kaj kulturo de Transkaŭkazio, Centra Azio kaj Irano.
Virtuala memoro
En tiu kazo, ĉiuj programoj aŭ programaroj kiuj funkcias samtempe en la komputilo partigas ties rimedojn. Komputilo ne havas pli da procesoroj aŭ da ĉefmemoro nur tial ke pli multe da programoj funkcias en ĝi.
Virtuala memoro estas la ideo, ke la programaro vidas blokon de memoro de difinita grando. La programaro povas uzi tiun memoron kiam ĝi vidas, ke ĝi taŭgas. Tiu bloko de memoro estas virtuala en la senco, ke ĝi devenas de malsamaj lokoj. Iuj povas esti en la ĉefmemoro de la komputilo, sed iuj ankaŭ povas esti sur la disko. La procesoro havas specialan eron, nomitan Aritmetika kaj logika unuo, kiu faras kelkajn el la transiroj inter programara memoro kaj sistem-rimedoj. Modernaj operaciumoj ankaŭ faras parton de la laboro.
Kiam programo provas aliri al bloko de memoro kiu ne estas en la memoro de la sistemo, tiu programo estas haltigata, kaj la memor-bloko estas alŝutata en la sistem-memoron. Kio estis en tiu parto de la memor-sistemo estas skribata sur la diskon. Tio estas kutime nomita paĝado.
Kelkaj komputilaj sistemoj, kiel la enkonstruitaj sistemoj, ne uzas virtualan memoron, ĉar ili bezonas tre rapidan respond-tempon, aŭ iun, kiu restas ĉiam la sama. Unu el la problemoj kun virtuala memoro estas ke malfacilas prognozi respond-tempon. Programaro kiu uzas parton de memoro kiu bezonas esti elŝutota el disko, havos malsaman respond-tempon ol alia kiu ne bezonas tion.
Duspiritulo
Duspiritulo (el la angla Two-Spirit, two-spirit aŭ twospirit, kiu estas kalkeo de la aniŝinabeka niizh manidoowag) estas moderna terminego, uzata de iuj indiĝenaj nordamerikanoj por priskribi iujn spiritecajn homojn en siaj komunumoj, kiuj estas seks-variaj. La termino adoptiĝis en 1990 en internacia kunveno de indiĝenaj lesbaninoj kaj gejoj por kuraĝigi la anstataŭigon de la antropologia termino berdache.
"Duspiritulo" ne estas interŝanĝebla kun "GLAT-a," "geja," aŭ "transseksa indiĝena amerikano"; la titolo malsamas de la plimulto da okcidentaj, normaj difinoj pri sekseco kaj socia sekso tiel, ke ĝi ne temas pri tia homo, kun kiu oni dormas, nek onia persona identeco; anstataŭe, ĝi estas konsiderata kiel sankta, spirita kaj ceremonia rolo, kiun rekonas kaj konfirmas la ceremonia komunumo de la Plejaĝuloj de la Duspirituloj.
Tria kaj kvara seksaj roloj tradicie plenumataj de duspirituloj inkludas laboron kaj vestaĵojn, kiujn oni asocias kun kaj viroj kaj virinoj. Ne ĉiuj triboj/nacioj havas rigidajn seksajn rolojn sed, inter tiuj, kiuj havas ilin, iuj kredas je almenaŭ kvar seksoj: ineca virino, ineca viro, vireca virino kaj vireca viro.
Kvankam iuj trovis la terminon utila por intertriba organizado, ne ĉiuj indiĝenaj amerikanaj kulturoj tiel konceptas sekson aŭ seksecon, kaj la plimulto da nacioj uzas nomojn el siaj propraj lingvoj. Kvankam tutindianismaj terminoj ne ĉiam estas konvenaj aŭ bonvenaj, la termino ĝenerale pli akceptiĝis ol tiu, kiun ĝi anstataŭis. La plividebliĝadon de la duspirita koncepto en la dominanta kulturo rigardis indiĝenaj komunumoj kiel potencigan sed kun nedezirataj konsekvencoj. Ekzemploj estas la disvastiĝo de misinformo pri la kulturoj de la indiĝenaj popoloj, tutindianismo, kaj kultura alproprigo de indiĝenaj identecoj kaj ceremoniaj vojoj fare de neindiĝenoj, kiuj ne komprenas, ke duspiriteco estas specife indiĝen-amerikana kaj unuanacia kultura identeco, kiujn neindiĝenoj nepre ne prenu por si.
Kék
Kék estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Nagyhalász. La loknomo signifas: blua.
Historio
La unua mencio devenis en 1268. Inter 1739-1763 Kék estis neloĝata. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.
25-a de decembro
La 25-a de decembro estas la 359-a tago de la jaro (la 360-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 6 tagoj restas.
Je la 25-a de decembro okazis, interalie:
Arŝak Fetvaĝjan
Arŝak Abrahami FETVAĜJAN (armene: Արշակ Աբրահամի Ֆեթվաճյան; naskiĝis en Trabzon, Otomana Imperio, la 1-an de oktobro 1866 - mortis en Masaĉuseco, Usono, la 7-an de oktobro 1947) estis armena artisto, pentristo kaj dizajnisto. Li estas plej konata pro siaj akvarelaĵoj de la arkitekturaj monumentoj de la mezepoka armena urbo Ani, kaj pro la desegnado de la valutoj kaj poŝtmarkoj de la Unua Armena Respubliko (1918-1920). Kiel rezulto de pli ol 20 jaroj dediĉitaj al arto, Fetvaĝjan produktis ne malpli ol 2.000 verkojn, el lucidaj krajonaj desegnoj al diligente precizaj akvarelaĵoj, kiuj montris historie signifajn preĝejojn, monaĥejojn, kapelojn kaj palacojn. Konsiderinda nombro de liaj aliaj verkoj ankaŭ estis portretoj de armenoj ĉe la fino de la 20-a jarcento.
Indre
Indre, en esperanto Indrio, estas unu el la ses departementoj de la franca regiono Centro-Valo de Luaro. Ĝi etendiĝas sur kaj enhavas  loĝantojn. La ĉefurbo estas Ĉatoruso. La departemento nomiĝas laŭ la rivero Indro, kiu trafluas ĝin.
Indrio havas landlimojn kun la departementoj Indre-et-Loire, Loir-et-Cher, Cher, Creuse, Vienne kaj Haute-Vienne. La departemento enhavas 243 komunumojn.
Bellemagny
(jen france, origine alemane Baretswiller, prononco kaj germane Baronsweiler, prononco  - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
3284 Niebuhr
3284 Niebuhr estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la astronomo Jacobus Albertus Bruwer elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Krucifikso de Padovo
La Krucifikso de Padovo estas kruco pertempere aranĝita kun ora fono sur popla tabulo dimensie (223x164 cm) de Giotto, datebla je 1304 ĉirkaŭ kaj videbla en la Muzeo de la Eremitani de Padovo, devenanta el la Kapelo de Scrovegni.
3284 Niebuhr
Nomo
Ĝia nomo honoras la danan geografon kaj esplor-vojaĝisto Carsten Niebuhr (1733–1815).
Krucifikso de Padovo
Historio
La Kruco eble samtempas kun la friskoj de la tiu kapelo (1303-1305 ĉirkaŭ), kun kiuj montras fortajn afinecojn, kvankam kelkaj estintaj kritikistoj iam emis pensi pri posta epoko, ĝis 1317.
Ĝi origine devis esti alkroĉita centre de la kapelo, super la bariero de la ikonostazo. La atribuo al Giotto reiras al 1864, zorge de Cavalcaselle, sed estis kontratata de la samtempa kritiko [ankaŭ pro la malbonaj konservadaj kondiĉoj. Hodiaŭ tamen, ĝenerale la “Giotta” atribuo estas akceptita.
La Kruco de Padovo trovis sian nunan muzean lokiĝon post trezorge farita restaŭrado.
Priskribo kaj stilo
Pentrita ambaŭflanke, ĝi estas muntita sur miksitligna-metala kornico kun ĉe la bordoj rafinitaj vegetalaj motivoj. Kompleta ankaŭ en la akcesoraj tabuloj, la pentraĵo montras la krucon kun Kristo, la Golgoton kun la kranio de Adamo sube (sur kiu gutas la sango elaĉetanta la pekon de la prapatro), la plorantojn (Marian kaj Johanon) ĉeflanke, kaj la Elaĉetinton en la cimatio. Ĉeflanke de Kristo aperas ornamaj motivoj prenita el la tekstila arto.
La figuro de Kristo, renovigita en la figura lingvaĵo kompare kun la antaŭa jarcento, rezultas, kiel en la antaŭaj verkoj de la artisto, nome la (Krucifikso de Baziliko Santa Maria Novella, Krucifikso de Rimini), pli naturalista, malpli dolormontra kaj ŝirita pro sufero, sed ne malpli efika. La korpo aperas senkarna kaj plilongigita, kun pasaĵoj de koloroj morbidaj kaj mezuritaj, kaj kun virtuozaj eroj kiel la diafana Ŝnurkalsoneto. La lumo estas amtempe intensa kaj morbida kaj reliefigas la korpajn membrojn, zorge pentritajn en kiuj videblas ankaŭ la vejnoj, la tendenoj, la ostoj de la toraka skemo. La esprimo de Kristo estas suferanta sed digna, grande spiritecoplena.
8780 Forte
8780 Forte estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la argentina astronomo Mario Reynaldo Cesco elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Krucifikso de Padovo
Priskribo kaj stilo
La malantaŭa parto estas multe pli ruiniĝinta kaj montras la Dian Ŝafidon kun la simboloj de la evangeliistoj ĉe la ekstremoj de la krucaj branĉoj.
Esperanto-Muzeo en Svitavy
La Esperanto-Muzeo en Svitavy estas kultura institucio situanta en Domo de Ottendorfer en Svitavy (Ĉeĥio). Ĝi estis fondita en 2008 kaj estas prizorgata de Ĉeĥa Esperanto-Asocio. Ekde 2011 ĝi estas samtempe oficiala sidejo (sed ne oficejo) de Ĉeĥa Esperanto-Asocio. La muzeo prezentas historion kaj nuntempon de la Esperanto-movado kaj krom ekspozicioj ĝi okazigas ankaŭ diversajn klerigajn kaj kulturajn aranĝojn kaj prizorgas Esperanto-bibliotekon.
Situo
La muzeo troviĝas en la plej bela konstruaĵo de la urbo, en t.n. Ottendorfer-domo, kiun en 1892 konstruigis usona mecenato, naskiĝinta en Svitavy, Valentin Oswald Ottendorfer. La projekton de la domo desegnis arkitekto el Brno Germano Wanderley (1845-1904), la realigon de la konstruado la urbestro Friedrich Sander konfidis al la konstruisto Johann Bier. La domo estas nomata ankaŭ La ruĝa biblioteko, ĉar ties muroj havas brike ruĝan koloron.
Origina celo de la domo
La librojn li disdividis laŭ decimala klasifiko en 9 kategoriojn laŭ modelo de la usona biblioteko en Novjorko: 1) Filozofio, 2) Religio kaj teologio, 3) Sociologio kaj juro, 4) Filologio kaj lingvistiko, 5) Natursciencoj kaj matematiko, 6) Parencaj kaj interdisciplinaj sciencoj kaj teĥnologioj, 7) Belarto, 8) Literaturo, 9) Historio kaj geografio.
Dum la dua mondmilito estis multaj libroj forŝtelitaj kaj aliaj dum la sekva socialisma periodo, ĝis restis nur 6 000 volumoj. Tiuj nun estas konservataj en la kontraŭa domo, kie troviĝas la Urba muzeo de Svitavy.
Starigo de Esperanto-muzeo
En la teretaĝo de la Ottendorfer-domo, kiu ĉiam apartenas al la muzeo, restis malplena salono. Lokaj esperantistoj proponis al la direktorino de la muzeo kaj al la urbestro instali tie ekspozicion pri la historio de la Esperanto-movado. Ambaŭ entuziasmiĝis por la ideo, akiris de la kulturministerio ne nur konsenton, sed ankaŭ financan helpon por ripari la salonon kaj ekipi ĝin per necesa meblaro. Multe da laboroj plenumis lokaj esperantistoj mem, la ekspozicion helpis prepari esperantistoj de la Ĉeĥa Esperanto-Asocio kaj eĉ kelkaj eksterlandaj. La buston de Zamenhof kaj plurajn librojn pruntis la Urba muzeo en la proksima Česká Třebová, kiu posedas la plej grandan esperantlingvan librokolekton en Ĉeĥio. Sed tie la libroj estas kaŝitaj en deponejo por sciencaj bezonoj, dum en Svitavy estas ekspozicio alirebla por la vasta publiko. Esperantisto el Brno Adolf Veselý donacis al la muzeo alian skulptaĵon, nome reliefon kun la vizaĝo de Eŭgeno Lanti, kiun li dum jardekoj konservis en sia loĝejo.
Interna situacio
En sep vitritaj ŝrankoj estas eksponitaj libroj en Esperanto, dividitaj laŭ temoj de la unuopaj ekspozicioj. En la oka ŝranko oni trovas nuntempajn, do aĉeteblajn librojn. Malantaŭ la ŝrankoj troviĝas fermita spaco kun deponita librokolekto sur bretaro. Aliaj eksponaĵoj povas trovi lokon sur kvin tabloj kloŝe kovritaj per vitro kaj sur la muroj pendas 13 kadroj kun temoj pri la movado. La 14-a estas fakte bretaro kun miniaturaj ĉeloj por insignoj kaj similaj etaj esperantaĵoj. En la ĉambro troviĝas ankaŭ komputilo kaj inter-aga panelo kun informoj pri la movado. Apud ili staras bretaro kun gazetoj kaj propagandiloj, kiujn la vizitantoj povas senpage preni. En la antaŭcambro de la muzeo oni povas sidi kaj babili en agrabla te-trinkejo, kiun praktikas privata posedanto, eblas tie ankaŭ kafumi.
Solena inaŭguro
La muzeo estis inaŭgurita sabate la 20-an de septembro 2008 per koncerto en la supra salono (pianludis kaj kantis Elena Puchova kaj ŝia filo Dimitrij Dovžik), parolis la urbestro Jiří Brýdl, la direktorino de la muzeo Blanka Čuhelová, prezidantino de ĈEA Jana Melichárková kaj eksterlandaj gastoj Herbert Mayer (direktoro de Esperanto-Muzeo kaj de Kolekto pri Planlingvoj en Vieno) kaj Wolfgang Schwarz (estro de Esperanto-Kolekto ĉe Teknika Universitato en Dresdeno).
Aranĝoj en la muzeo
Krom la ekspozicioj okazis en la muzeo ankaŭ kursoj de Esperanto, Muzeaj noktoj (ĉiujare komence de junio), EKOTUR, Konferenco de ĈEA (oktobro 2009), printempaj regionaj Esperanto-renkontiĝoj kaj seminarioj por ĈEA-membroj, porinfanaj kreaj atelieroj Marcipana Kristnasko kun Anna Vyšinková aŭ Desegnado kun Pavel Rak. En oktobro 2011 la muzeo gastigis Esperantan Vikimanion okaze de la 10-a datreveno de la Vikipedio en Esperanto. En julio 2012 ĝi estis okazloko de la 25-a Internacia Konferenco de OSIEK. En aŭgusto 2013 en Svitavy estis organizita la 63-a Kongreso de KELI kaj parto de ĝia programo okazis ankaŭ en la muzeo. En septembro 2013 realiĝis Solenaĵo okaze de la 5jariĝo de la muzeo kaj 80jariĝo de la loka klubo, 14.-16.9.2018 okazis Solenaĵo omaĝe al 10jariĝo de la muzeo (inkluzive Internacian Muzean Seminarion). Okazas tie ankaŭ neesperantistaj aranĝoj, ekz. Tago de Harmonio, Sano kaj Metamorfozo (la 4-an de decembro 2010) kaj ĉeĥlingvaj prelegoj kaj diskutoj pri vojaĝtemoj (kunlabore kun Klubo de vojaĝemuloj Brontosaurus Svitavy).
ĈEA-Biblioteko
En la muzeo kaj en la ekstera deponejo situas ankaŭ kolekto de Esperantlingva literaturo, kunmetita el la origina ĈEA-biblioteko ĝis 2014 lokita en Vracov, el aĉetoj far ĈEA, donacoj de Esperanto-kluboj, aliaj institucioj aŭ unuopuloj kaj el libroj akiritaj per interŝanĝo kun eksterlandaj bibliotekoj. Printempe 2014 estis al Svitavy transportita ne ankaŭ Libroservo (stoko de vendeblaj libroj). La libroj de la origina ĈEA-biblioteko estis iom post iom nun envicigitaj en la unuecan katalogon. La biblioteko konsistas el jarkolektoj de multaj gazetoj kaj precipe el granda kvanto de libroj beletraj kaj ankaŭ nebeletraj (fakaj, religiaj, biografiaj, lernolibroj, vortaroj, turismaj propagandiloj, jarlibroj). La kolekto enhavas preskaŭ 20 000 katalogigitajn bibliotekajn unuojn (librojn kaj gazetjarkolektojn). Prilaboron de la kolekto kaj pruntservojn prizorgas s-ino Marie Čumová el Klubo de amikoj de Esperanto en Svitavy. La biblioteko havas propran subpaĝon en la retejo http://muzeum.esperanto.cz, kiu entenas ankaŭ katalogon de la biblioteko kaj de la duoblaĵoj por interŝanĝo kaj aktualajn informojn pri pruntokondiĉoj. Ĝi enhavas ankaŭ abundajn sekundarajn ligilojn al informoj rilataj al biblioteka kaj muzea fako kaj al superrigardoj pri Esperanta movado kaj literaturo.
La 1-a ekspozicio
La unua ekspozicio ekde septembro 2008 ĝis februaro 2009 estis dediĉita al la historio de la internaciaj lingvoj kaj komenco de la Esperanto-movado. En la ŝrankoj estis eksponitaj libroj jene dividitaj: por la infanoj kaj junularo, lernolibroj, vortaroj, faka literaturo, originala literaturo, tradukita literaturo, antologioj. Sur la kvin tabloj sub vitro estis prezentitaj modernaj lerniloj, Esperanto kaj muziko, kronikoj de la loka klubo kaj ekzemple malnova japana esperantlingva gazeto kiun antaŭ cent jaroj ricevis ĉeĥa abonanto (donaco de lia filo). Sur la muroj la 13 kadroj prezentis: kio estis antaŭ Esperanto, estiĝo de Esperanto, komencoj de la movado en Ĉeĥio, nia nuntempo, origina literaturo, ĉeĥa literaturo en Esperanto, faka literaturo, TEJO kaj E@I, Ĉeĥa Esperanto-Junularo, 75 jaroj de Esperanto en Svitavy, Esperanto en la ĉirkaŭaĵo, Esperanto en la interreto, bildkartoj. En specialaj bretaroj estas prezentitaj Esperanto-gazetoj kaj Esperanto-insignoj.
La 2-a ekspozicio
40 jaroj de Ĉeĥa Esperanto-Asocio kaj Esperanto kaj junularo estis ĉeftemoj de la dua ekspozicio, kiu prezentis organizojn TEJO, ĈEJ, E@I kaj ĝian retan kurson lernu!, kompaktan diskon Esperanto Elektronike kaj aliajn aktivaĵojn de la esperantistaj gejunuloj. La ekspozicio daŭris ĝis oktobro 2009.
La 3-a ekspozicio
Ĝis majo 2010 sub titolo Esperanto kaj fervojo prezentis sian laboron la ĉeĥa IFEF-sekcio, kiu fine de la sama jaro memstariĝis kiel Ĉeĥa Fervojista Esperanto-Asocio. Omaĝe al 100 jariĝo de IFEF realiĝis internacia figurtarta konkurso por infanoj-esperantistoj, dediĉita ĝuste al la temo "Fervojo". La plej interesaj kaj premiitaj konkursaĵoj estis ankaŭ prezentitaj dum la ekspozicio.
La 4-a ekspozicio
La 12-an de junio 2010 estis inaŭgurita ekspozicio Esperanto kaj desegnita humuro dediĉita ĉefe al la verkaro de Pavel Rak, elstara ĉeĥa desegnisto kaj karikaturisto, konata ankaŭ kiel ilustristo por Juna Amiko aŭ de lernolibro Tendaraj Tagoj kaj aliaj verkoj de Stefan McGill. Prezentitaj humuraj havis akompanajn tekstojn en la ĉeĥa, Esperanto, la angla kaj la germana. Por invititaj infanoj li faris malgrandan kurson de desegnado por komencantoj. Dum la solena malfermo estis krome baptita ĉeĥa traduko de la populara lernolibro "Esperanto per rekta metodo" de Stano Marček.
La 5-a ekspozicio
La 5-a ekspozicio havis nomon: Spiritaj tradicioj de la mondo kaj Esperanto Inaŭguro okazis la 4-an de junio 2011 kadre de la aranĝo "Muzea nokto" kaj ĝi daŭris ĝis la 15-a de majo 2012. Kadre de ĝi estis prezentitaj unuopaj religioj kaj spiritaj movadoj, havantaj ian rilaton al Esperanto, aŭ havantaj kadre de Esperanto-movado sian organizon. Krom la filozofia koncepto de homaranismo de Zamenhof estis sinsekve prezentitaj sur apartaj paneloj:katolikismo, ceteraj partoj de kristanismo (protestantismo, ortodoksismo, kvakeroj), unitarismo kaj unitaria universalismo, bahaa kredo, budhismo kaj ŭonbulismo, filozofio de Martinus, ekumena Legio de Bona Volo. La informojn sur paneloj akompanis riĉa kolekto de libroj kaj gazetoj en la librovitrinoj.
La 6-a ekspozicio
La 6-a ekspozicio inaŭgurita en du partoj - la 14-an de aprilo 2012 kaj la 2-an de junio 2012 kadre de la "Muzea nokto" - havis la titolon "125 jaroj de Esperanto". Ĝi entenis panelojn: "Junaĝo de Zamenhof kaj estiĝo de Esperanto", 4 kronologiajn panelojn (1887-1918, 1918-1945, 1945-1989, 1989-2012), "Zamenhof/Esperanto-Objektoj" en Ĉeĥio" kaj "Zamenhof/Esperanto-Objektoj en la mondo". La informoj sur paneloj estis akompanitaj per historiaj ekspoziciaĵoj en vitrinoj, fotoalbumo de pluaj ZEOj kaj virtualaj kolektoj en la muzea komputilo. Kadre de la inaŭguro estis trarigardeblaj ankaŭ elektitaj raraj historiaj libroj kaj gazetoj el la muzea biblioteko.
La 8-a ekspozicio
La 8-a ekspozicio sub la titolo "Esperanto kaj kolektado" komenciĝis la 27-an de septembro 2014. La tempo estis elektita pro la samtempe okazanta Tutŝtata filatela ekspozicio en Svitavy, kie ankaŭ unu ekspoziciaĵo pri Historio de Esperanto (de Alois Jakubec el Hranice) estis prezentita. La ekspozicio prezentas informojn pri historio kaj nuntempo de kolektado ene de Esperantujo kaj paneloj kaj vitrinoj enhavas kolektmaterialojn kun Esperanto-temaro (bildkartoj, filatelo, glumarkoj, insignoj, moneroj kaj medaloj, kalendaretoj k.a.). Aparta panelo temas pri famaj personoj-esperantistoj, prezentitaj sur poŝtmarkoj, moneroj kaj bankbiletoj. Por atingi plian variecon enestas ankaŭ ekspozicio pri "Kion kolektas esperantistoj" (poŝtmarkoj, historiaj bildkartoj, moneroj kaj bankbiletoj, telefonkartoj, bierpletoj, pupoj, tepakumoj, geoĵetonoj el geokaŝado, alumet-etikedoj k.a.). Entute partoprenas 15 ekspoziciantoj el tuta Ĉeĥio, el Kroatio kaj Francio kaj estas prezentataj ekspoziciaĵoj el pli ol 40 landoj de la mondo. Aktualigitaj librovitrinoj prezentas nove ekz. la temon "Esperanto kaj blinduloj", "Novaj libroj akiritaj per interŝanĝo kun partneraj organizoj eksterlande", "Esperantistaj verkistoj el la regiono Svitavy". Dum la inaŭguro partoprenis ankaŭ gastoj el Aŭstrio, Nederlando kaj Slovakio kaj reprezentanto de la Asocio de ĉeĥaj filatelistoj.
La 9-a ekspozicio
La 9-a ekspozicio sub la titolo "Kun Esperanto ĉirkaŭ la mondo" aŭ Alternativaj formoj de vojaĝado kaj de ekkonado de fremdaj landoj kaj kulturoj komenciĝis la 26-an de septembro 2015.
La 10-a ekspozicio
La 10-a ekspozicio sub la titolo "La Homo kontraŭ Babelo" kaj subtitolo "Pardubice - lulilo de Esperanto en ĉeĥaj landoj" estis inaŭgurita ĉeĥlingve la 9-an kaj esperantlingve la 10-an de junio 2017. La historia parto estis dediĉita precipe al L.L. Zamenhof kaj al Francisko Valdomiro Lorenz - aŭtoro de la unua Esperanto-lernolibor por ĉeĥoj - kaj al nestoro de la ĉeĥa Esperanto-movado Theodor Čejka.
La 11-a ekspozicio
La 11-a ekspozicio sub la titolo "10 jaroj de la muzeo kaj 100 jaroj de la respubliko" (omaĝe al jubileo de Ĉeĥoslovakio) estis inaŭgurita la 14-an de septembro 2018.
Brťov u Velkých Opatovic
Brťov u Velkých Opatovic estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Velké Opatovice en distrikto Blansko. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Velké Opatovice. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 37 adresoj.
Lopuŝne
Lopuŝne, ukraine Лопушне, hungare Leveles [leveleŝ] estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Miĵgirja, en municipo de Torunj.
Brťov u Velkých Opatovic
Brťov u Velkých Opatovic estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,29 km².
La nuntempan nomon la vilaĝo portas ekde la 1-a de marto 2001, ĝis tiu tempo ĝi nomiĝis Brťov.
Kékcse
Kékcse [kEkĉe] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Kisvárda.
Lopuŝne
Historio
La vilaĝo fondiĝis proksimume en 1600. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Ökörmező, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Lopuŝne. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Kékcse
Situo
Kékcse situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Tiso preterfluas. Dombrád kaj Kisvárda troviĝas po 8, Záhony 26 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis en 1344 laŭ tiama hungara ortografio "Kevkche". Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a Kékcse senhomiĝis, baldaŭe rehomiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.
Nuda okulo
La „nuda okulo“ estas stilfiguro pri homa vidado sen iu ajn teknika helpilo, ĉu teleskopo, ĉu mikroskopo.
La esprimo estas ofte uzata en astronomio, geodezio, fiziko kaj biologio kuntekste kun fenomenoj observeblaj de amatoroj kaj ne-fakuloj, de la vasta publiko.
En ĉiutaga lingvo oni apenaŭ uzas ĝin, ĉar ĝi aplikeblas preskaŭ ĉie, do estas memkomprenata.
Kio videblas per „nuda okulo“?
La vidkapablo de la homa okulo estas mirinda. Jen kelkaj limoj:
Fontaine-lès-Luxeuil
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Blythe
Je ĉirkaŭ 13 km de la urbo oni konstruas sunenergian centralon laŭ Blythe Solar Power Project, rande de la Mojave-dezerto.
Wolfgang Schäuble
En la registraro de Helmut Kohl li estis inter 1984 kaj 1989 federacia ministro pri specialaj taskoj kaj ĉefo de la federacia kancelierejo, kaj inter 1989 kaj 1991 jam unuafoje ministro pri internaj aferoj.
En oktobro 1990 li estis de malantaŭe atence pafatakita de psika malsanulo: unu pafila kuglo trafis la makzelon, unu la mjelon kaj tria trafis gardiston, kiu ĵetis sin inter la politikiston kaj la pafanton. La gardisto pretervivis, kaj ankaŭ Wolfgang Schäuble, kiu tamen de tiam sube de la tria brusta vertebro estas paralizita kaj por moviĝo bezonas rulseĝon.
Post la federacia parlamenta baloto en 1998 li anstataŭis Helmut Kohl kiel CDU-partiestro, sed retiriĝis en 2000.
Inter novembro 2005 kaj oktobro 2009 li estis ministro pri internaj aferoj en la ministraro unua de Angela Merkel, kaj rezulte de la parlamenta baloto en Germanio 2009 ekde la 28-a de oktobro de tiu jaro estis ministro pri financoj en la ministraro dua de Angela Merkel. Ankaŭ en la tria ministraro de Angela Merkel, kies konsisto estis oficiale publikigita la 15-an de decembro 2013, li denove estis ministro pri financoj.
Ekde la 24-a de oktobro 2017 li estas prezidanto de la Germana Federacia Parlamento. En oktobro 2021, Wolfgang Schäuble cedas sian lokon kiel Prezidanto de la Bundestag al Bärbel Bas.
Fiesch
Fiesch estas komunumo en la distrikto Goms en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 968 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Fiesch Fiesch situas en la valo de la rivero Rodano sub la monto Eggishorn. Al la komunumo apartenas la vilaĝoj Fiesch kaj Wiler kaj la setlejo Obermatte kaj diversaj alpopaŝtejoj.
Trafiko
Tra Fiesch pasas la kantona ĉefvojo n-ro 19 de Brig trans Furko-Pasejo al Andermatt. Pere de la Matterhorn-Gotthard-Fervojo la komunumo estas konektita al la publika transportreto. De Fiesch aertelfero kondukas al la kulmino de la monto Eggishorn je altece de 2934 m s.m.
Historio
La unua dokumenta mencio de Fiesch datiĝas el la jaro 1203 kiel Vios. Fiesch formis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 kune kun Lax unu de la naŭ kvartaloj de Goms. La komunumo Fiesch estiĝis dum mezepoko el la iam memstaraj kvartaloj Fiesch, Uberegga, Spembule (la hodiaŭa vilaĝo Biel de la komunumo Grafschaft), Fuxwiler, Birchwiler kaj Moos. En la jaro 1835 al ĝi aliĝis la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Wiler.
Monda naturheredaĵo
Esenca parto de la komunuma teritorio apartenas al la regiono Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno (germane: Jungrau-Aletsch-Bietschhorn), kiu estis la 13-a de decembro 2001 akceptita kiel unua alpa areo kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Obergebra
Obergebra estas urboparto de la urbo Bleicherode. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordhausen de la federacia lando Turingio. La 1-an de decembro 2007 Obergebra enkomunumiĝis al Bleicherode. Ĝis tiu momento ĝi estis memstara komunumo. La 2-an de januaro 2008 ĝi havis 909 loĝantojn.
31032 Scheidemann
31032 Scheidemann estas malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Obergebra
Historio
Obergebra unuafoje aperas en oficiala dokumento de la jaro 1162.
31032 Scheidemann
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana komponisto kaj orgenisto Heinrich Scheidemann (ĉ. 1595–1663), grava antaŭulo de Dietrich Buxtehude kaj Johann Sebastian Bach. Scheidemann lernis kun Sweelinck en Amsterdamo kaj fariĝis la orgenisto de la ĉefpreĝejo Sankta Katarina de Hamburgo. Lia Dic nobis, Maria estas famkonata.
Obergebra
Historio
Dum la dua mondmilito militkaptitaj devige devis labori en diversaj fabrikoj en Obergebra.
Thal SG
Thal SG estas komunumo en la elektodistrikto Rorschach, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 5973 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
La komunumo Thal SG konsistas el la vilaĝoj Altenrhein, Buriet, Buechen, Staad kaj Thal kaj etendiĝas de la alfluo de la malnova Rejno al Bodenlago ĝis la flanko de Rorschacherberg. La malnova Rejno formas la landlimon inter Svislando kaj Aŭstrio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Thal datiĝas el la jaro 1163. En sia hodiaŭa formo kun la municipoj Altenrhein, Buechen, Buriet, Staad kaj Thal la komunumo ekzistas ek de la jaro 1803, kiam fondiĝis la nuna Kantono Sankt-Galo. Ĝis 2003 Thal SG apartenis al la distrikto Unterrheinthal. Post la novordo de la Kantono Sankt-Galo, Thal nun estas parto de la elektodistrikto Rorschach.
Esperanto en Staad
En 2013 Staad gastigis la Ĝeneralan Kunvenon de Svisa Esperanto-Societo. La kultura parto de tiu aranĝo konsistis el vizito de la bazarhalo de Altenrhein (vidu foton). La Esperanto koruso kantis en la bazarhalo de Hundertwasser en Altenrhein, kie okazis paska arta bazarego. Partoprenis 30 membroj de SES kaj du samideanoj el Aŭstrio.
Maleo (Maldivoj)
Maleo (origine maldive މާލެ, france Malé) estas ĉefurbo kaj samtempe la plej granda urbo de la Maldivoj. La nomo devenas el la sanskrito.
Historio
En 1153 araboj ektrovis la insulojn kaj setlis. En 1750 kune kun Cejlono la tiam malgranda havenurbo estas kolonio de Nederlando, ekde 1802 kolonio de angloj. En 1953 oni proklamas respublikon, kies ĉefurbo estas Maleo. Ĝi estas oficiala ĉefurbo ekde 1965. Nuntempe la urbo apartenas al la plej ŝatataj turismaj celoj de la mondo. Oni supozas, se daŭriĝos altiĝo de la marnivelo, la urbo malaperos.
Likouala
Likouala (jen france, kitube Likuala) estas unu el sume dek du departementoj de la Respubliko Kongo. La departemento kovras areon de 66 044 kvadrataj kilometroj kaj laŭ kalkulo de 2009 ĝi havis 159 982 loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de 2,4 homoj po kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Impfondo. La departemento plu dividiĝas je tri distriktoj.
Julian Ursyn Niemcewicz
Julian Ursyn Niemcewicz (6a de Februaro 1758, Skoki, ĉe Bresto – 21a de Majo 1841, Parizo) estis Pola poeto, dramaturgo kaj politikisto. Li estis defendanto de la Konstitucio de la 3-a de Majo 1791.
Dum la Insurekcio de Kościuszko en 1795, Niemcewicz seris kiel asistanto al Tadeusz Kościuszko. Ambaŭ estis kaptitaj de Rusoj dum la Batalo de Maciejowice en 1794 kaj enprizonigitaj en la Petropaŭla fortikaĵo de Sankt-Peterburgo kun la batalkampa asistanto de Niemcewicz nome Kuźniewski. En 1796, je la morto de la carino Katerina la 2-a, ili estis liberigitaj fare de la nova caro Paŭlo la 1-a kaj kunveturis al Usono, kie li vizitis Niagara Falls.
Santo Stefano Lodigiano
Santo Stefano Lodigiano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Maleo, Corno Giovine, Fombio, San Fiorano, Caselle Landi, Piacenza (PC) kaj San Rocco al Porto. Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Stefano, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
AMY
La vorto havas plurajn signifojn:
Menaĥem Begin
Menaĥem BEGIN (16-a de aŭgusto 1913 en Brest ĉe la rivero Bugo en Pollando kiel  Mieczysław Biegun, polo juddevena — 9-a de marto 1992 en Tel-Avivo) estis ĉefministro de Israelo de 1977 ĝis 1983. Li estas memorata aparte pro la pac-interkonsentoj kun Anwar al-Sadat, kaj pro la milito en Libano.
Frua vivo
Li naskiĝis en juda familio en Bresto, urbo nuntempe en okcidento de Belorusio, sed tiutempe parto de la tiama Kongresa Pollando dum la dispartigoj de Pollando-Litovio aŭ dispartigoj de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj do en la Rusia Imperio. Lia patro estis tre aktiva en la vivo de la juda komunumo. Ambaŭ liaj gepatroj pereis dum la Holokaŭsto. Dum Begin studis juron en Varsovio, li aktiviĝis en la tiel nomata "reviziisma" flanko de la cionisma movado, la plej dekstra flanko de la movado, kaj fariĝis la gvidanto de ĝia junulara sekcio — Bejtar.
En 1940 li sukcesis eskapi de Pollando al Vilno kiun militokupis Sovetunio, kie li tuj estis arestita de NKVD (la sovetia sekreta polico) kaj kondamnita al ok jaroj en Gulago (punlaborejo) kun la akuzo esti "agento de Brita imperiismo". Li pasigis unu jaron en la kampo de deviga laboro Peĉora, en Siberio, sed li estis liberigita en 1942 pro interkonsento inter la pola registaro en ekzilo de generalo Władysław Sikorski kaj la rusa registaro (Majski) pri malliberuloj (interkonsento nomata: Sikorski-Majski), kaj li decidis eniri apartan plotonon de la Pola Armeo en Sovetunio de generalo Władysław Anders, kiu batalis en Rusio kontraŭ la germanoj-(nazioj). Lian plotonon kaj la tuta armeon evakuis generalo Anders somere 1942 al la Mezoriento (Persio) por batali tie kune kun la britoj, sed li fuĝis por ekbatali kun la Irgun, la milita sekcio de la Reviziisma movado. La Irgun estis sendependa de la Haganah, la ĉefa milita organizaĵo de la judoj en Palestino, gvidata de David Ben-Gurion, kaj ĝi malinterkonsentis kun ili pri multaj aferoj. Ĉefe, la Haganah batalis kune kun la britoj kontraŭ la Germanaj Nazioj, dum Irgun batalis kontraŭ la britoj, pro ilia politiko nur lasi limigitan kvanton da judoj enmigri ĉiujare. En 1945 la Irgun lanĉis grand-skalan militan kampanjon kontraŭ la britaj "koloniistoj". La grupo faris kelkajn tre perfortajn agojn kiuj kaŭzis la morton de multaj senkulpaj homoj. Ilia plej fama ago estis la bombado de la brita administra ĉefkvartalo en la hotelo King David, en Jerusalemo, en kiu mortis 91 homoj, inkluzive de britaj soldatoj kaj civitanoj sed ankaŭ judoj kaj araboj. Begin estis serĉata de la britoj kiuj konsideris lin teroristo, sed ĉiam sukcesis eskapi. Ben Gurion malferme denuncis la Irgun kiel "malamikoj de la Juda popolo", kaj kelk-foje la Haganah eĉ arestis ĝiajn membrojn kaj transdonis ilin al la britoj.
Estro de la opozicio
Post la kreado de Israelo kaj la sendependa milito, la Irgun akceptis disiĝi kaj fordoni siajn armilojn al la nova ŝtata armeo, la Israelaj Defendaj Fortoj. Ben Gurion fariĝis la ĉefministro, dum Begin fondis la dekstran partion Ĥerut. Li fariĝis la estro de la dekstra opozicio. Por dudek jaroj, Ĥerut estis la ĉefa opozicio al la Laborista Partio de Ben Gurion, kiu estas la sole reganta partio. Begin prezentis sin mem kiel alternativo al la "Bolŝevismo" kaj korupto de la Laborista Partio. Li estis vidata kiel nekompromisa naciisto. Estis forta persona malŝato inter Ben Gurion kaj Begin. En 1952, Begin forte protestis kontraŭ la interkonsento inter Israelo kaj Germanio, laŭ kiu Germanio akceptis pagi kompensacion por la Holokaŭsto. Begin vidis la interkonsenton kiel pardono de la Naziaj krimoj, kaj gvidis protestan manifestacion en Jerusalemo. La manifestacio fariĝis perforta, kaj oni ĵetis ŝtonoj kontraŭ la Knesset.
Ĉefministro
Antaŭ la Sestaga milito, la opozicio eniris registaron de "Nacia Unueco", kaj Begin fariĝis ministro por la unua fojo en sia vivo. Li restis en la registaro ĝis 1970. En 1973, li akceptis planon de Ariel Sharon, laŭ kiu ĉiuj opoziciaj partioj devis unuiĝi en unu grandan partion, nomata Likud. En 1977, la Likud gajnis la elektojn, kaj Begin fariĝis la ĉefministro. Temis pri tre grava momento en la historio de Israelo, ĉar estis la unua fojo ke la Laborista Partio perdis la politikan povon starigi registaron. La voĉdonantoj de Begin estis ofte Mizraĥaj judoj, aŭ judoj kiuj origine venis de Mez-Orientaj landoj, kiuj sentis sin diskriminaciataj de la Aŝkenaza (Eŭrop-devena) burĝa kaj reganta klaso de la fondintoj de la ŝtato. Begin ankaŭ malferme praktikis la judan religion, kontraste kun multaj laboristaj politikistoj, kiuj estis laikaj. Ĉi tio ofte plaĉis al la Mizraĥoj, kiuj kutime estis pli tradiciaj kaj religiaj ol la judoj el Eŭropo.
Dum lia prezidanteco, okazis multaj gravaj ŝanĝoj en Israelo. En 1978, Begin ricevis historian viziton de la egipta prezidanto Sadat en la Kneset de Jerusalemo. Estis la unua fojo en la historio ke la gvidanto de Araba lando vizitis Israelon. Post tiom da negocoj, Begin kaj Sadat atingis la interkonsenton de Camp David, kaj poste pac-interkonsenton inter Israelo kaj Egiptio. Israelo konsentis retiriĝi de la duoninsulo de Sinai, kiun ĝi okupis dum la Sestaga milito, kaj Egiptio konsentis rekoni Israelon kaj neniam plu ataki ĝin. La interkonsento donis al Begin grandan internacian rekonon kiel grava ŝtatestro, kaj li kaj Sadat ambaŭ gajnis en 1978 la Nobel-premion pri paco kiel rezulto.