cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
379 Huenna
Nomo
Ĝia nomo memorigas la insulon Ven (danlingve: Hven) de la markolo Sundo, kie Tycho Brahe havis siajn observatoriojn.
Ĝia rotacia periodo, kiu estis iam taksita je 7,022 horoj, estis rekalkulita al 14,141 h. (0,5892 tago).
Satelito
La Jean-Luc Margot kaj sia teamo malkovris naturan sateliton de 379 Huenna per la teleskopo Keck II de Mauna Kea.
Bleona Qereti
Bleona QERETI, profesie konata ankaŭ kiel simple Bleona, estas albania kantistino kaj aktorino. Je 2009, Bleona estis loĝanta en Usono kie ŝi estis laborinta ĉe produktoroj kiaj Timbaland, Rodney Jerkins, kaj ricevinto de premio Grammy nome David Foster. Ŝi publikigis kvar diskojn ekde tiam, titole "Show Off", "Without You" kaj "Pass Out," tiu lasta kunproduktorita de Timbaland. La 10an de Septembro, 2013, ŝi publikigis la diskon "Take It Like A Man".
Castelli
Castelli estas komunumo de Italio.
44013 Iidetenmondai
44013 Iidetenmondai estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio de Iide (japane : Iide Tenmomdai) en sudo de la gubernio Jamagata, kun teleskopo Cassegrain de 0,40 m., fondita en 2006 kaj aktiva en eduko kaj popularigo pri astronomio.
Sergej Jurskij
Sergej JURSKIJ (Сергей Юрьевич Юрский; naskiĝis la en Leningrado kaj mortis la ) estis populara artisto de sovetia kaj rusia kino.
Jurskij studis en la jura fakultato, sed finis teatran altlernejon.
Li iĝis tutlande fama post la rolo de Vikniksor en la filmo „Respubliko ŜKID“ (1966). Sekvis aliaj sukcesaj roloj.
Reichstag (Germana Imperio)
La Reichstag (Germana prononco: [ˈʁaɪçstaːk], Dieto de la Regno aŭ Imperia Dieto) estis la Parlamento de Germanio el 1871 al 1918. La leĝofarado estis kunhavata inter la Reichstag kaj la Bundesrat, kiu estis la Imperia Konsilantaro de la regantaj princoj de la Germanaj Ŝtatoj.
La Reichstag ne havis formalan rajton nomumi aŭ elpostenigi registarojn, sed laŭ tiutempaj normoj ĝi estis konsiderata tre moderna kaj progresema parlamento. Ĉiuj germanaj viroj super 25 jaroj de aĝo estis elekteblaj por voĉdoni, kaj la membroj de la Reichstag estis elektitaj laŭ ĝenerala, universala kaj sekreta voĉdonado. Membroj estis elektitaj en unu-membraj voĉdonantejoj pere de majoritata voĉdonado. Se neniu kandidato ricevis majoritaton de voĉoj, dua elekto okazis. En 1871, la Reichstag konsistis el 382 membroj, sed el 1874 ĝi estis pliampleksigita al 397 membroj.
La regotempo estis dekomence por tri jaroj, kaj en 1888 tio estis etendita al kvin jaroj. La Reichstag estis malfermita unufoje jare fare de la Imperiestro. Por dissolvi la parlamenton, estis postulita aprobo de la Imperia Konsilantaro kaj de la Imperiestro. Membroj de la parlamento ĝuis juran senpunecon kaj kompenson.
Franz Schreker
Franz Schreker (* 23-an de marto 1878 en Monako; † 21-an de marto 1934 en Berlino; fakte Schrecker) estis aŭstra komponisto.
Vivo
La filo de juda kortegofotisto el Bohemio kaj patrino el malnov-stiria nobelfamilio estis unu el la plejofte ludata germanlingvaj komponistoj siatempaj. Schreker studis en Vieno kompozicion ĉe Robert Fuchs. En 1911 li transprenis la direktadon de la filharmonia ĥoro fondita de li, ekde 1912 li mem instruis kompoziciklason ĉe la Akademio por Tonarto en Vieno. La famo alportis al Schreker la direktorpostenon de la Berlina Altlernejo, kie li aktivis ekde 1920 ĝis 1931. Forumon ofertis al li la muzikeldonejo Universal Edition en la muzikrevuo Anbruch, en kiu inter 1919 kaj 1937 aperis 103 artikoloj de kaj pri Schreker. Jam en la malfruaj 20-aj jaroj Schreker estis atakocelo de la nazia kulturpolitiko, kvankam liaj opersubjektoj donis preskaŭ neniun okazon por protestoj. En 1932 li mem renoncis la planitan unuan prezentadon de sia opero Christophorus planita en Freiburg pro la nazia teroro, kaj oni devigis lin demisii de sia posteno kiel direktoro de la Berlina Altlernejo, kiun li estris ekde 1920. Ekde 1932 ĝis 1933 li krome estris majstroklason por kompozicio ĉe Prusa Akademio de Artoj. Mallonge post sia deviga pensiigo, kiun ordonis Max von Schillings, li mortis la 21-an de marto 1934 pro korinfarkto, kiun antaŭenigis apopleksio, kaj li estis entombigita sur la Arbara Tombejo Dahlem.
Verkaro
La verkaro de Schrekers intertempe travivas ioman „renesancon“, kiel ekzemple montris la prezentado de la opero Die Gezeichneten dum la Festivaloj de Salzburg 2005. Lian muzikan lingvon karakterizas daŭra harmonia oscilado kun ŝanĝbrilaj, irizaj akordoj. Li estis malfru-romantikisto, sed ankaŭ montras ekspresionismajn elementojn. Schreker senvualigas la psikon de la ĉefroluloj en siaj operoj ĝisekstreme, influo de la psikanalizo de Freud. En la 1920-aj jaroj li validis kiel unu el la plej gravaj operkomponistoj en Germanio post Wagner, liaj operoj dumtempe atingis pli altajn prezentonombrojn ol tiuj de Richard Strauss. De la nazioj persekutita kiel „degenerita“, lia verkaro eniris post la dua mondmilito preskaŭ en forgeson. La libretojn de siaj operoj Schreker verkis mem.
Ruy Castro
Ruy Castro (naskiĝinta la 27-an de februaro 1948 en Caratinga, Minas Gerais) estas brazila verkisto, ĵurnalisto kaj tradukisto, konata precipe pro siaj biografioj kaj raportaĵoj.
Li komencis sian karieron kiel raportisto en Rio-de-Ĵanejro ĉe la revuo Correio da Manhã ĉesigata 1974 kaj kontribuis ekde tiam al pluaj ĵurnaloj kaj revuoj ekde Jornal do Brasil kaj Folha de S. Paulo ĝis Playboy.
Ekde la 1990-aj jaroj li koncentriĝas precipe je la verkado de libroj. Liaj plej famaj biografioj temas pri la vivo de dramisto kaj novelisto Nelson Rodrigues, de piedpilka idolo Garrincha kaj la kanta kaj aktora stelulo de la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj, Carmen Miranda. Respekton trovis ankaŭ lia historiisma traktado de bosanovo kaj de la piedpilkoklubo Flamengo Rio de Janeiro. Aliaj libroj sindediĉas al lia loĝurbo Rio-de-Ĵanejro. Sur la kampo de fikcia literaturo li verkis ĝis nun nur kelkajn junularlibrojn.
Universitat Oberta de Catalunya
La Interreta Interdisciplina Instituto estas la esplora korpo de la UOC.
Warcino
Warcino [varˈt͡ɕinɔ] (Germane: Varzin) estas vilaĝo en la administracia distrikto Gmina Kępice, ene de Distrikto Słupski, Pomeria provinco, en norda Pollando.
Rizfaruno
La rizfaruno estas faruno farila el la pulvorigado de la rizo.
Warcino
Tiu komunumo kuŝas en Interna Pomerio en la maldekstra bordo de la rivero Wieprza, proksimume je 3 kilometroj sudokcidente de Kępice, 30 km sudokcidente de Słupsk, kaj 117 km okcidente de la regiona ĉefurbo Gdańsk. La vilaĝo havas 450 loĝantojn.
Rizfaruno
Ĝi fariĝas kaj el blanka rizo kaj la nerafinita rizo. Por fari la farunon, oni forigas la rizŝelon kaj la rizo kruda estas muelita tre fajne por akiri la rizpulvoron aŭ rizfaruno. Ĝi uziĝas por fari kelkajn receptojn, aŭ miksiĝas kun tritikfaruno, milio aŭ aliaj cerealoj por ellabori aliajn. Kelkfoje oni aldonas sekajn fruktojn aŭ senhidratigitajn legomojn por aldoni aliajn gustojn kaj nutraĵojn.
Warcino
Tie aĉetis kamparan bienon Otto von Bismarck.
Rizfaruno
Multaj pladoj ellaboriĝas kun rizfaruno, inkluzive de la rizvermiŝelo kaj japanaj kaj filipinaj desertoj.
La rizfaruno estas unu el la ingrediencoj plej ofte uzataj en la ellaborado de la senglutena pano kaj aliaj specifaj produktoj por la celiakuloj, kiuj devas sekvi striktan senglutenan dieton.
Felixsee
Felixsee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vengaboys
Vengaboys estas la nederlanda grupo de dancmuzika stilo fondita en la jaro 1997. Ĉiu el la membroj de la grupo venis el alia angulo de la mondo - Kim el Brazilio, Denise el la hungara Budapeŝto, Roy el Port of Spain en Trinidado, sole York venis el la lando, en kiu la grupo formiĝis.
7630 Yidumduma
7630 Yidumduma estas malgranda, hela, asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bill Yidumduma Harney, altranga dojeno de la indiĝena popolo Wardaman de la Norda Teritorio. Li dividis sian astronomian konon per filmo, televido kaj libroj, el kiuj Dark Sparkers kaj Four Circles.
Maria Schell
Maria SCHELL [maria ŝel], vera nomo: Margarete SCHELL (naskiĝis la 15-an de januaro, 1926, mortis la 26-an de aprilo, 2005) estis aŭstra aktorino.
Ŝi komencis komercistan lernadon, sed ĉesigis tion, kiam ŝi kiel 16-jarulino ricevis rolon en la filmo Steinbruch. Poste ŝi vizitis aktorajn lecionojn kaj laboris en teatroj, ĝis kiam ŝi ekde 1948 denove dediĉis sin al la filmkariero.
Sian unuan ĉefrolon ŝi prezentis en 1949, en Der Engel mit der Posaune. Internacian famon ŝi gajnis en la jaro 1954: Pro la filmo Die letzte Brücke ŝi gajnis la premion de la Filmfestivalo de Cannes, la Oran Palmon.
En Hollywood ŝi aperis kun steluloj kiaj Yul Brynner (The Brothers Karamazow), Gary Cooper (The Hanging Tree) kaj Glenn Ford (Cimarron). Dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj ŝi agis ĉefe en teatraj kaj televidaj roloj, poste ŝia famo dumtempe paliĝis. De 1987 ĝis 1990 ŝi regajnis la atenton de vasta publiko per rolo en la serio Die glückliche Familie kaj post tio ŝi ekvivis retiriĝe en Karintio (Aŭstrio). En la jaro 2002 ŝi aperis en dokumenta filmo Meine Schwester Maria, farita de ŝia frato Maximilian Schell.
Cerbaflanka sulko
Cerbaflanka sulko, konata tradicie kiel Fendo de Silvio, estas fendo kiu trairas transverse la homan cerbon el ĝia bazo laŭ ambaŭ flankoj. Ĝi ricevas la homan nomon (eponimo) honore de Francisko Silvio (1614-1672), kuracisto kaj profesoro de anatomio de la Universitato de Lejdeno. Ĝi estas en ambaŭ cerbaj duonsferoj, sed ĝi estas pli longa en la maldekstra duonsfero. La Fendo de Silvio estas unu de la unuaj sulkoj kiuj disvolviĝas en la cerbo, ĉar aperas en la homa feto ĉirkaŭ la dekkvara semajno de gravedo.
La cerbo de Albert Einstein, kiu estis donacita kaj konservita por la scienco, prezentis nenormalaĵon en la Fendo de Silvio.
Pracinha
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la mikroregiono Adamantina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Superrealisma aŭtomatismo
Aŭtomatismo estas superrealisma tekniko engaĝante spontanean skribadon, desegnadon, ks, praktikitan sen konscia estetika aŭ morala memcenzurado. Aŭtomatismo en Superrealismo prenis multajn formojn, de la aŭtomata skribado kaj desegnado unue praktikitaj per la superrealistoj, al simila, aŭ eble paralelaj fenomenoj, kiel la neidioma senplanumado de libera ĵazo.
Superrealista aŭtomatismo estas malsama de mediuma aŭtomatismo, de kiu la termino estis inspirita. Fantomoj, spiritoj, ks ne estas pretenditaj esti la fonto de superrealistaj aŭtomataj mesaĝoj.
"Pura psika aŭtomatismo" estis kiel André Breton, la fondinto de superrealismo, difinis superrealismon, kaj kvankam la difino pruviĝis povebla de signifoplena ekspansio, aŭtomatismo restas je ĉefa graveco en la movado.
En 1919 Breton kaj Philippe Soupault skribis la unuan aŭtomatan libron, La Magnetaj Kampoj (franclingve, Les Champs Magnétiques) kaj La Aŭtomata Mesaĝo estis unu el la signifoplena teoriverkaro pri aŭtomatismo.
En la 1940-aj kaj 1950-oj jardekoj la Kanada grupo nomita Les Automatistes (La Aŭtomatistoj) alcelis kreemecan verkon (ĉefe pentrado) bazitan sur superrealistaj principoj. Tiuj artistoj, gviditaj per Paul-Emile Borduas, serĉis proklami enton de universalaj valoroj kaj etikoj proklamitaj en ilia manifesto "Refus Global."
Iuj superrealistoj skribas aŭtomatajn matematikaĵojn aŭ ekvaciojn.
Superaŭtomatismo
Iuj Rumanaj superrealistaj inventis nombron da superrealimaj teknikoj (kiel kubomanio, entopa grafomanio, kaj la moviĝo de likvaĵo malsupren vertikala surfaco) kiuj pretendis preni aŭtomatismon al absurda punkto, kaj la nomo donita, "superaŭtomatismo," implicas, ke la metodoj "preteririgas" aŭtomatismon, sed tiu pozicio estas kontraŭopiniiga.
Referencoj
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio la 14-an novembro, 2006.
Juskova Voľa
Situo
Juskova Voľa situas inter montoj, fine de sakovojo el Vechec. Vranov nad Topľou troviĝas je 8 km.
Dejani
Dejani [deĵanj] (Dezsán, germane: Deschan) estas vilaĝo en Rumanio sude de Făgăraş. En 1910 ĝi nombris 597 loĝantojn (rumanoj), en 1992 459. Ĝia unua skriba mencio estis en 1452. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye). Administre ĝi apartenas al Recea.
Matu (Saravako)
Matu estas urbeto en subŝtato Mukah, en Saravako, Malajzio.
Historio
Antaŭ ol subŝtato Mukah estis establita, Matu estis ene de subŝtato Sibu.
Geografio-Loko
Matu estas ne nur urbo, sed ankaŭ distrikto en orienta Malajzio.
Estas pli ol 20 vilaĝoj en la distrikto, kies konsilantara konstruaĵo (Majlis Daerah Matu-Daro = distrikta konsilantaro Matu-Daro) situas en Matu-urbo. La konstruaĵo mem estas orientilo kaj la plej granda konstruaĵo en Matu.
Demografio
La loĝantaro estis taksita je proksimume 13.500 en 2006.
La vilaĝaj melanaŭoj konsistigas la plimulton de la loĝantaro. La ĉinoj estas la dua plej granda grupo post la melanaŭoj.
Germana aŭtovojo A59
La germana aŭtovojo A59 (germane Autobahn 59, mallonge A59, aŭ formale Bundesautobahn 59, mallonge BAB 59) estas aŭtovojo en tri partoj inter la urboj Dinslaken kaj Bonn en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. La aŭtovojo longas 70 kilometrojn. Malgraŭ tiu relativa mallongeco la vojo estas grava nord-suda trafika ligilo en okcidenta Germanio. Inter la urboj Kolonjo kaj Bonn ĝi estas la ĉefa ŝosea vojo oriente de la rivero Rejno. Gravaj urboj laŭlonge de la vojo krom la finpunktoj Dinslaken kaj Bonne estas interalie Duisburg, Düsseldorf, Leverkusen, Kolonjo (ekzakte ties urbopartoj oriente de la Rejno, inter ili Mühlheim, Delbrück, Deutz, Kalk kaj Porz) kaj Sankt Augustin. La aŭtovojo krucas la aŭtovojojn A42 kaj A40 en Duisburg, A46 en Düsseldorf, A1, A3, A4 kaj A559 en Kolonjo, A560, A565 kaj A562 en Bonn (ekzakte ties urbopartoj oriente de la Rejno, inter ili Beuel, Pützchen, Ramersdorf kaj Oberkassel). En la loko kie kruciĝas la A59, la urba vojo A562 kaj la federacia vojo 42 en la kvartalo Ramersdorf, la aŭtovoja kruciĝo volviĝas ĉirkaŭ la mezepoka kastelo Kommende Ramersdorf, origine rezidejo de la Ordeno de germanaj kavaliroj.
Geist
Geist en la germana lingvo signifas spirito kaj fantomo.
Bělá (Mírová pod Kozákovem)
Bělá estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mírová pod Kozákovem. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km okcidente de Mírová pod Kozákovem. Estas ĉi tie registritaj 93 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Bělá situas en katastra teritorio Bělá u Turnova kun areo 6,38 km². En la katastra teritorio Bělá u Turnova situas ankaŭ Bukovina, Chloumek, Rohliny kaj Záholice.
Hugues Panassié
Hugues Panassié (naskiĝis la 27-an de februaro 1912 en Parizo, Francujo; mortis la 8-an de decembro 1974 en Montauban, Francujo) estis franca verkisto pri ĵazo, ĵazsaksofonisto kaj kunfondinto de la ĵazklubejo Hot club de France. En Francujo li validas kiel la „ĵazpapo“.
Vivo
Li studis ĉe la universitato en Villefranche en la franca provinco Rouergue, devis tamen interrompi tion en 1928 pro malsaniĝo de poliomjelito.
En 1934 Li verkis Le Jazz Hot, unu el la unuaj ĵazlibroj baziĝantaj sur pridemandado de la nigrulaj muzikistoj mem, je kio li utiligis precipe informojn kaj ligojn de Mezz Mezzrow. Antaue en Eŭropo oni komprenis ĵazon ĉefe kiel muziko de (blankulaj) dancorkestroj. Sekvis multaj pluaj libroj pri jazo (kaj ankaŭ unu pri rugbeo).
En 1932 li fondis kun Charles Delaunay la klubejon Hot Club de France (en la Rue Chaptal je Parizo). Li verkis por fruaj ĵazrevuoj kiel Le Revue de Jazz, Jazz Tango Dancing kaj Le Jazz Hot fondita en 1935 fare de Delaunay. Ekde 1950 li eldonis propran Bulletin de Hot Club de France (pli malfrue subtenata de Madeleine Gautier).
Li financis kaj organizis ankaŭ sonregistradoj de ĵazmuzikistoj, ekzemple la mitajn Panassié-registradojn en 1938 kun Mezz Mezzrow, Sidney Bechet, Tommy Ladnier (kiun li trovis nur post longa serĉado), Sidney De Paris kaj James P. Johnson. Dum la germana okupado radiostacioj de la rezistomovado dissendis la muzikon de Bechet, kio prosperigis ties popularecon eksterordinare. Ankaŭ dum la milito Panassié sendigis al si sondiskojn trans Portugalujo. Kiam foje germana oficisto demandis lin pri unu el la titoloj - „Tristesse de Saint Louis“ sur la diskingo, ene St. Louis Blues de Louis Armstrong – li diris, ke temas pri la povra Ludoviko la 14-a. En 1938 kaj 1949 li iom longe restadis en Usono.
Kiel ne malmultaj ĵazentuziasmuloj li havis fanatikajn konvinkiĝojn. Post la milito li komencis disputi kun Delaunay pri la muziko de moderna ĵazo sukcesa ankaŭ en Francujo kaj al kiu li rifuzis meriti la nomon ĵazo (la titolo de unu el liaj libroj tekstas do konsekvence Le veritable musique du Jazz, per kio li celis ĉefe la novorleanan stilon). Li dissendis eĉ veran akuztraktaĵon al la Hot-klubejoj en Francujo. Sed ankaŭ alikaze li estis puristo - eĉ al sia amiko Louis Armstrong li iam plendopetis, ke li bonvolu ludi „a la Niou“ (laŭ la novorleana).
En 1948 li fondis en Nico la unuan ĵazfestivalon en Eŭropo, dum kiu koncertis Louis Armstrong, Earl Hines, Rex Stewart kaj Mezz Mezzrow.
Ekde 1938 li loĝis en Montauban, kie nuntempe okazas ĵazfestivaloj memore al li. Lia diskokolekto plene konserviĝis kaj troviĝas en la „Médiathèque de Villefranche-de-Rouergue“ en Aveyron.
Braĝujo
Braĝujo estas metala aĵura fajrujo, ofte portebla kaj metita sur piedoj aŭ kruroj, uzata por teni ardajn braĝojn kaj servi kiel hejtilo aŭ kuirilo. Ordinare ĝi estas longa aŭ mallonga kesto.
Kiel kuirilo ĝi permesas kuiri ekster domoj tiele ke la elironta fumo ne ĝenos internajn ĉambrojn. Kiel hejtilo en suda Hispanio funkcias kiel plado kiun oni enmetas sub tabloj kiujn siavice kovriĝas per speciala kovrilo por reteni la varmon sub la tablo.
380 Fiducia
380 Fiducia estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono. Ĝi estis malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois, la elde la observatorio de Nico.
"Fiducia", estas la latina vorto por "Fido".
Pobid-Velaridoj
La Pobid-Velaridoj estas meteorfluo kiu aktivas de la 1-a ĝis la 15-a de decembro, kun maksimumo atingita je la 6-a tago de tiu monato. Ĝi havas plurajn subradiantojn en ambaŭ konstelacioj. Je la tago de la maksimumo povas fali ĉirkaŭ 10 meteoroj ĉiuhore.
Fonto
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur la artikolo Puppiden-Veliden en la germanlingva vikipedio
Éva Zsurzs
Éva Zsurzs [ĵurĵ], hungare Zsurzs Éva, Esperante Evo Zsurzs estis hungara reĝisoro. Ŝia filino estis Kati Zsurzs.
Éva Zsurzs naskiĝis la 1925 en Budapeŝto - mortis la  1997 en Budapeŝto.
1303 Luthera
1303 Luthera estas meze granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Friedrich Karl Arnold Schwassmann elde la Observatorio de Hamburgo, en Hamburg-Bergedorf.
Nomo
Ĝia nomon honoras la germanan astronomon Karl Theodor Robert Luther.
Ramajano
La Ramajano (रामायणम्, Rāmāyaṇam) estas unu el la du plej gravaj sanskritlingvaj epopeoj de Antikva Hindio. La alia granda epopeo estas la Mahabarato, kun kiu ĝi estas parto de la epopea stilo konata kiel itihāsa, kiu signifas historion. La eventoj priskribitaj en la Ramajano okazas antaŭ ol tiuj de la Mahabarato.
La Ramajano estas atribuita al la saĝulo Valmikio, kaj ĝi rakontas pri la vivo de Ramo —la legenda princo de la raĝlando Kosalo— kaj sekvas lian dek-kvar-jaran ekzilon en la arbaro, ordonita de lia patro, la raĝo Daŝarato, pro peto de lia duonpatrino Kajkejio; liajn vojaĝojn tra arbaroj en Barato kun liaj edzino Sito kaj frato Lakŝmano; la forrabon de Sito de la granda raĝo de Lanko, Ravano, kiu rezultis en milito inter Ramo kaj Ravano; kaj la eventualan revenon de Ramo al Ajodjo —la ĉefurbo de Kosalo— por esti fine kronita kiel raĝon.
En hinduismo, ĝi estas konsiderita kiel la unua poemo (adikavya) kaj ties roluloj Ramo, Sito, Lakŝmano, Barato, Hanumano kaj Ravano estas fundamentaj en la kulturo de Sudazio kaj Sudorientazio, kiel Barato, Nepalo, Srilanko, Tajlando, Kamboĝo kaj Indonezio.
Historio
Laŭ J. L. Brockington, la plej antikva tavolo de verkado kredeble okazis inter la –7-a kaj la –4-a jarcentoj, kaj la plej nova okazis ĉ. la 3-a jarcento.
Strukturo
Ĝi estas unu el la plej longaj antikvaj epikoj en la monda literaturo. Ĝi konsistas el preskaŭ 24,000 versoj, la plimulto el ili komponitaj en la metrikoj ŝloko kaj anuŝtubo, dividitaj en ses volumojn (kand) (Adi (Bala) Kand, Ayodhya Kand, Aranya Kand, Kishkindha Kand, Sundara Kand, Lanka Kand) kaj 500 ĉapitrojn (sarga).
Etimologio
La nomo Ramajano devenas de la titolo Rāmāyaṇam en Sanskrito, kiu estas formita de la vortoj Rāma —la nomo de la heroo— kaj āyaṇam —kiu signifas vojon—, do La Vojaĝo de Ramo aŭ La Vojo Elektita de Ramo.
En budhismo
Laŭ la Dasarathajātaka (n-ro. 461) en la Ĝatakoj el la budhisma kanono, la bodisatvo de la budho Gotamo iam naskiĝis kiel Ramo.
En tiu versio, Ravano ne aperas, sed li aperas en aliaj budhismaj tekstoj, kiel en la Laṅkāvatārasūtra.
Rochester
Rochester estas la nomoj de pluraj urboj, inter kiuj:
Philipp Ludwig Statius Müller
Philipp Ludwig Statius Muller (25an de aprilo 1725 – 5an de januaro 1776) estis germana zoologo.
Statius Muller naskiĝis en Esens, kaj estis Profesoro de Natura Scienco ĉe Erlangen. Inter 1773 kaj 1776, li publikigis germanan tradukon de la verko de Linnaeus nome Natursistemo. La suplemento en 1776 enhavis la unuan sciencan klasigon de nombraj specioj, kiaj la dugongo, la gvanako, la perodiktiko, la Trikolora ardeo, la Blanka kakatuo, la ruĝpuga kakatuo, kaj la enigma hoacino. Li estis ankaŭ entomologo.
Müller mortis en Erlangen.
Li ne estu konfuzata kun Salomon Müller (1804–1864), ankaŭ ornitologo, aŭ kun Otto Friedrich Müller. Notu ke la familinomo estas fakte literumita sen la supersigno, tiam kaj nun.
Bernhard Grzimek
Bernhard (Klemens Maria) GRZIMEK (naskiĝis la 24-an de aprilo 1909, mortis la 13-an de marto 1987) estis germana zoologo kaj bestkuracisto.
Naskiĝinte en Neisse, Silezio (nuntempe Nysa en Pollando), li studis veterinaran medicinon kaj zoologion kaj doktoriĝis en 1932. Poste li laboris en Berlino. De 1945 ĝis 1974 li estis direktoro de la bestoparko en Frankfurto ĉe Majno. Li amplekse priesploris la psikon de bestoj kaj engaĝiĝis por la naturprotekto kaj la postvivo de minacataj bestoj.Famon li gajnis per diversaj popularsciencaj libroj, filmoj kaj televidproduktaĵoj. Pro sia dokumenta filmo Serengeti darf nicht sterben, kiu en la jaro 1959 estiĝis en Afriko, li en 1960 gajnis Oskaron. Ekde 1960 li eldonis la ĵurnalon Das Tier.
Bernhard Grzimek mortis en Frankfurto ĉe Majno.
Michael Crichton
John Michael CRICHTON (naskiĝis la 23-an de oktobro 1942 en Ĉikago - mortis la 4-an de novembro 2008 en Los Anĝeleso) estis usona verkisto, scenaristo, reĝisoro, filmproduktoro kaj kuracisto, kiu estis fama pro siaj sciencfikciaj kaj sciencaj romanoj kaj filmoj. Tutmonde li vendis pli ol 150 milionojn da libroj. Multaj el liaj verkoj havas medicinan aŭ sciencan fonon kio reflektas lian edukon. Li estas la aŭtoro de The Andromeda Strain, Congo, Disclosure, Rising Sun, Timeline, State of Fear, Prey, kaj Next. Li ankaŭ kreis la televidan serion Emergency Room, sed li verŝajne plej multe famiĝis pro la libro kaj filmo Jurassic Park. Lia lasta publikigita libro estas Next, sed li ankaŭ planis alian libron por la jaro 2009.
Biografio
Crichton jam komencis publikigi romanojn kiam li ankoraŭ estis studento. Li tiam uzis la pseŭdonimojn John Lange, tiel aludante sian grandecon de 2,06 metroj, kaj Jeffery Hudson. Li verkis 26 romanojn kaj 11 scenarojn. Multaj de liaj libroj ankaŭ kiel filmo havis grandegan sukceson. Kiel reĝisoro li per Westworld, Coma kaj Runaway faris klasikajn filmojn de tiu ĝenro.
En la jaro 2002 oni nomis en Ĉinio nove trovitan specon de dinosaŭro Crichtonsaurus, tiel honori lin por tio ke li per la libro kaj filmo Jurassic Park tiom popularigis la dinosaŭrojn.
Romanoj
La sekvajn romanojn li skribis sub pseŭdonimo:
Blanka rizo
La blanka rizo estas tiu rizo senigita je la glumo (ŝelo), la brano kaj la ĝermo. Tiu ĉi procezo fariĝas por eviti la malboniĝon de la rizo kaj plilongigi ĝian vivon. Post ĝi, la grajnoj estas poluritaj, kaj restas kun blanka brila aspekto.
La polurado forigas grandan parton el ĝiaj nutriciaj proprecoj. Dieto baziĝanta sur blanka rizo ne riĉigita povas okazigi neŭrologiajn malsanojn kiaj beribero, pro manko de tiamino (vitamino B1). La blanka rizo ofte estas reriĉigata de restaĵoj de la antaŭa polurado. En Usono la reriĉigado kun la vitaminoj B1 kaj B3, kaj fero estas devigo.
Ekde la 19-a jarcento, la nerafinita rizo kaj la sovaĝa rizo estas ofte prezentataj kiel pli sanaj ol la blanka. La brano de la nerafinita rizo enhavas fribron kaj la ĝermon, vitaminojn kaj mineralojn.
Krispa brasiko
Krispa brasiko aŭ sabeliko (Brassica oleracea convar. acephala var. laciniata, sinonimo Brassica oleracea var. sabellica) estas facila rikoltaĵo kiu povas esti kultivata sur ĉiuspecaj grundoj kaj estas tipa vintra legomo. Estas aŭtuna kaj vintra kultivado.
Nutra valoro
100 gramoj da freŝa krispa brasiko averaĝe enhavas:
Miksmanĝaĵo
Krispa brasiko estas legomo kiu en Nederlando preskaŭ nur estas uzata en kaĉigitaj mikspotoj kun terpomoj.
Pradópolis
Pradópolis estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 17.404 loĝantojn en 2010.
Ekvatora koordinatsistemo
Ekvatora koordinatsistemo estas speco de astronomia koordinatsistemo. Ĝia polusa akso kongruas kun la turnakso de Tero kaj la baza ebeno identas kun la ekvatora ebeno de tiu planedo.
Pluneret
(jen france, bretone Plunered) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Plunerétains.
Monteagudo de las Salinas
Monteagudo de las Salinas (Kruta Monto de la Salejoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas monteagudeño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 133 loĝantoj kaj la denseco estas de 1,02 loĝ/km².
Situo
Monteagudo de las Salinas estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Media-Campichuelo kaj Serranía Baja en la centr-orienta parto de la Provinco Kvenko. La areo de ties teritorio estas de 130,85 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°48′17″N 1°54′00″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Monteagudo de las Salinas, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Monteagudo de las Salinas kie oni venis al la nunaj 133.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Étienne Chouard
Étienne Chouard (naskiĝis la 21an de decembro 1956 en Parizo) estas franca instruisto, profesoro pri ekonomiko kaj juro en gimnazio en Marsejlo, Francio. Precipe konata kiel blogisto, li iĝis fama okaze de la 2005-a kampanjo pri la franca referendumo por la Traktato pri Estigo de Konstitucio por Eŭropo, argumentante por la "Ne".
De tiam Étienne Chouard, kiu deklaras " serĉi la ĉefan kaŭzon de la socialaj maljustaĵoj ", studas diversajn demokratiajn sistemojn kaj konstituciojn. Li defendas, inter alie, la sistemon de lotado kaj subtenas, ke nova konstitucifara asembleo devus esti bazata sur tia metodo. Li ankaŭ defendas la popoliniciaton kaj subtenas, ke la vera universala voĉdonrajto estas la rekta baloto de la leĝoj fare de la civitanoj,. Li kvalifikas la Eŭropan Union terura kaptilo kiu devigas « instituciigan senlaborecon », kaj ofte diskonigas, kiel « mona dronigado », la forlason de la publika mona emisio al la privataj bankoj.
Leticia
Leticia estas urbo, rivera haveno, universitata urbo, ĉefurbo de la departemento Amazono en Kolombio. La urbego apartenas ankaŭ al urbaro.
Geografio
Leticia estas la plej suda urbo de Kolombio situanta laŭ maldekstra bordo de Amazono (rivero). Sur la sama flanko, sed jam en Brazilo etendiĝas Tabatinga (Amazonio) (same havenurbo). Tiu parto estas Trilanda punkto de Kolombio, Brazilo kaj Peruo. Leticia kaj Tabatinga nun preskaŭ kreskas kune kaj oni povas viziti la alian urbon sen iu ajn kontrolo. Bogoto troviĝas aere preskaŭ 500 km, sed voje jam 730 km.
Historio
Leticia estis fondita en la 25-a de aprilo de 1867 fare de Benigno Bustamante - tiam sub nomo Sankta Antonio - kiel perua haveno. La loknomo estis ŝanĝita al Leticia jam en la sama jaro. La haveno prosperis pro kolektado kaj liverado de kaŭĉuko. En la jaroj 1932 kaj 1933 milito okazis inter Kolombio kaj Peruo por Leticia. En la sekva jaro oni decidis pri tio, ke la urbo apartenu al Kolombio.
Ekonomio
En Leticia oni okupiĝas pri fiŝkaptadoj, lignaĵoj kaj turismo, krome la kamparanoj kultivas rizojn, bananojn, maizojn.
Klimato
Leticia situus en tropika klimato. Inter la monatoj ne estas granda diferenco en la vetero. La averaĝa temperaturo estas 27 °C. Jare pluvas po 3315 mm.
Trafiko
Leticia ne estas atingebla tra la kolombia vojreto el Bogoto, ja trans la pluvarbaro mankas ŝoseo. En la urbo internacia flughaveno funkcias. Gravas ankaŭ la haveno.
Metiista domo historia (Torgau)
La Historia metiista domo (germane: Historisches Handwerkerhaus) troviĝas en Torgau, Rosa-Luxemburg-Platz nr 4. Ĝi permesas al ĉiuj enrigardojn ravajn en la vivokondiĉoj de malaltaj klasoj urbaj. Ĝis 1989 ĝi estis enloĝata; finrestaŭrado estis en 2010.
Teretaĝo
Vandinformtabloj kaj dosieroj rakontas detale pri la historio kaj la enloĝintoj de la domo. En la 17-a jarcento loĝis tie ĉi i.a. tri barelfaristoj kaj kamentubistoj. Malantaŭ vitrino videblas trovitaĵoj el la restaŭradtempo. Specialaĵo tie ĉi estas eta malfermita kuirejo de inter la tagĉambraro kaj la ŝtuparo. Laŭ modeloj rekonstruitis nigra kuirejo el la 17-a jarcento. Tra maltalta transirejo kun ronda volbaĵo la vizitanto ekvidas masonitan fornon. Historiaj kuirejaj helpiloj vivigas pluse la scenon kaj faras facile imageblaj la enorman laboron de la hejmmastrino faritan malgraŭ ekstrema spaca malabundo.
Unua etaĝo
Mallarĝa ŝtuparo kondukas onin supren. Laŭdire kelkfoje la ŝtupoj ankaŭ servis kiel seĝoj dum manĝado. Danke al restaŭradlaboroj akurataj eblis malkovri fajnajn flormotivojn en grizaj tonoj. Tulipozaj burĝonoj ornamas la framskeletajn vandojn jam ĉe la ŝtuparo kaj en la antaŭĉambro de la unua etaĝo. Ankaŭ tiu ĉi saloneto en la kuro de historio plurfoje ŝanĝiĝis. Por havigi pli da spaco oni intertempe enkonstruis tie ĉi dormĉambron, kies grandeco ankoraŭ videblas plafone kaj planke.
Kiel inventaro de tiu ĉi spaco oni prenis simplajn tolaĵŝranko el la 18-a jarcento kaj liton. La litoj kaj littukoj estis altestimataj partoj de ĉiu domo. Ili ofte detale en postlasaĵinventaroj aperas. Laŭ historiaj modeloj oni faris kovrilojn kaj eĉ ŝtopis pajlon en la matracon. Komparite al niaj tempoj la litoj ŝajnas esti mallongaj. Tio ankaŭ ŝuldiĝas al aliaj dormmanieroj, ne nur al plia malalteco de la homoj: oni dormis ofte iom klinite.
La salono en la unua etaĝo estas la plej granda ĉambro en la tuta domo kaj tie ĉi troviĝas la menciitaj interesaj vandpentraĵoj: veloŝipo kun maristaro kaj supre ĉielo kun steloj. Por malriĉuloj ne eblis permesi al si la aĉeton de vandtapiŝoj. Por ne devi rezigni pri bunteco hejme oni simple mem pentris la vandojn fantaziplene.
La meblaro malmuljtas por ne kovri la vandpentraĵojn. Dosiero prezentas ankaŭ tie ĉi la diversajn funkciojn de la ĉambmro kaj priskribas la vivkondiĉoj de metiistaj klasoj kiuj ofte devas zorgi je ĉiutaga sato.
Du figuroj bonvenigas tie ĉi la muzeovizitanton. Ili estas vestitaj laŭ la modo de la 17-a jarcento, tipa por etburĝa metiista paro. Laŭ trovitaĵoj povis esti reproduktita kesto kolora kun pejzaĝbildoj. Kestoj disde la Mezepoko ĝis la 18-a jarcento estis en tre granda ŝato ĉar ili perfekte taŭgis por stoki nekomplike multajn aferojn. Por la vizitantoj la kesto memkompreneble restas malfermita kaj li povas ĵeti rigardon en la stokitajn aferojn. Lulilo modesta de ĉ. 1800 kompletigas la hejmecan karakteron de tiu ĉi ĉambro.
Korto
Rondirado finiĝas surkorte. La lavejo (ĝi estas nur de 1919; videblas ankaŭ bankuvo el zinko) kaj la staleto (de 1884 por kokinoj, anseroj, porkoj kaj kaproj ekster ĉio alia pluse interesas.
Eksteraj ligiloj
Detala priskribo
Marqués de la Valdavia (metroo de Madrido)
Marqués de la Valdavia estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta en urbo Alcobendas sub la Parko Cataluña kaj sur la akso de Promenejo de la Chopera kaj la samnoma strato.
La stacio estis malfermita la.
Gary L. Stewart
Gary L. STEWART estis Imperatoro de la Rozkruca Ordeno, AMORC de 1987 ĝis 1990. En 1990 la estraro de AMORC eloficigis lin pro (laŭdira) miskonduto kaj/aŭ neleĝaj agoj. En 1996 Stewart fondis propran rozkrucan organizon, la Kunfrataron de la Rozkruco.
Turdoj
La veraj turdoj estas mezgrandaj ĉefe insektivoraj aŭ ĉiomanĝantaj birdoj de la genro Turdus de la familio Turdedoj. Reprezentantaj tipaj estas la Kantoturdo (Turdus philomelos), la Merlo (Turdus merula), la Griza turdo (Turdus pilaris), la Rubandoturdo (Turdus torquatus) kaj la Argilkolora turdo (Turdus grayi).
Komunumoj de Moselle
Jen listo de la 730 komunumoj de la franca departemento Moselle, laŭalfabete. (CAF) Kunurba komunumo de Forbach, kreita en 2003.
Turdoj
Ĉar tiu genro estas la tipa genro ene de la familio, la vorto “turdo” uzeblas ankaŭ por aludi la membrojn de tiu familio. En mala direkto, ĉar la specio de la Kantoturdo (Turdus philomelos) estas unu el la plej konataj kaj disvastigataj, foje oni uzas la terminon por aludi tiun precizan specion.
Komunumoj de Moselle
(CAM) Kunurba komunumo de Metz, kreita en 2002.
Turdoj
Tiu genro havas tutmondan distribuadon, kun specioj en Ameriko, Eŭropo, Azio, Afriko kaj Aŭstralio. Kelkaj specioj koloniigis kelkajn oceaniajn insulojn, kaj du specioj estis enmetitaj en Novzelando. Kelkaj specioj estas migrantaj.
Komunumoj de Moselle
(CAS) Kunurba komunumo de Sarreguemines, kreita en 2002.
Turdoj
Dum kelkaj specioj estis forigitaj el la genro Turdus, la du malgrandaj turdoj, iam separataj en la genro Platycichla de multaj fakuloj, estas kutime lokataj nuntempe en tiu ĉi genro denove.
Komunumoj de Moselle
(CAT) Kunurba komunumo de Thionville, kreita en 2004.
Turdoj
Aspekto
La turdoj (Turdus spp.) estas arbarbirdoj nigraj aŭ brunaj ruĝecaj, flavecaj aŭ verdecaj, pli helaj ĉe ventre, kun makuloj aŭ punktoj malhelaj en brusto kaj flankoj. Ties muzika kanto fluteca, ripeteca kaj trileca estas karaktera. Ĉe kelkaj specioj kiel Turdus merula ĉiu individuo havas distingajn kantojn laŭ tio esprimebla. Ili lernas diferencajn kantojn, imitante bruojn aŭ trilojn de aliaj hejmaj aŭ sovaĝaj specioj (kardeloj, kanabak kardeloj, kokoj, aŭstraliaj psitakedoj...) kaj ŝajne tion faras nur pro la propra plezuro kanti.
Komunumoj de Moselle
(CAH) Kunurba komunumo de Hayange, kreita en 2000.
(CCHC) Kunurba komunumo de Haut Chemin, kreita en 2002.
Asteroido
Asteroido estas malgranda ĉiela korpo, kiu moviĝas ĉirkaŭ la Suno same kiel la planedoj – ĉefe en la asteroida zono inter la orbitoj de Marso kaj Jupitero –, sed ne estas kometo (vidu malsupre). Ĉar nur fine de la 1970-aj jaroj oni ekmalkovris asteroidecajn korpojn ekster la orbito de Neptuno, ekzemple la transneptunaj objektoj, oni kutime aplikas la nocion "asteroido" nur al objektoj en la interna Sunsistemo, kaj la esprimon planedeto al ĉiuj.
Oni supozas, ke la asteroidoj estas restaĵoj el ĉirkaŭsuna planedonaska nubo, kiuj ne kungluiĝis por formi planedojn. Multaj malgrandaj asteroidoj supozeble ekestis per kolizio inter pli grandaj, el kiuj unu aŭ ambaŭ diseriĝis. Komparu la malsuprajn priskribojn pri V-tipaj asteroidoj kaj la palasa familio.
La malsameco inter asteroidoj kaj kometoj nur baziĝas pri ilia aspekto: kometoj posedas klare videblan voston, konsistantan el gaselfluo (ekz. akva vaporo pro varmiĝo de glacio). Pro la granda malsimileco de la unuaj konataj asteroidoj disde kometoj, historie ekestis firma distingo inter la du konceptoj, kiujn nur ekde 2006 kunigas la komuna nomo "malgrandaj sunsistemaj objektoj", tiujare oficialigita de la Internacia Astronomia Unio. Jam okazis, pasintece, ke iuj objektoj klasitaj kiel asteroidoj ekŝprucigis voston, kaj tiel estis reklasitaj kiel kometoj.
Historio
La la itala astronomo Giuseppe Piazzi malkovris malgrandan, ne tre luman korpon, kiu orbitis la Sunon inter Marso kaj Jupitero. Ĝi ricevis la nomon Cereso, kaj oni tiam nomis ĝin planedeto ( pianetino), poste kreis la nomon asteroido.
Tradicie, oni klasadis la malgrandajn ĉielkorpojn orbitantajn ĉirkaŭ la Suno kiel asteroidojn, kometojn aŭ – okaze de diametro malpli granda ol dek metroj – meteoroidojn. Tamen la vorto "asteroido" ne havis precizan difinon, kaj ĝis 2006 la Internacia Astronomia Unio preferis la nomon planedeto. En 2006 oni enkondukis la novan kategorion de malgrandaj sunsistemaj objektoj, kiu inkluzivas la ĝistiamajn asteroidojn kaj kometojn. Laŭ tiu difino, la aro de malgrandaj sunsistemaj objektoj "inkluzivas la plejparton de la sunsistemaj asteroidoj, la plejparton de la transneptunaj ĉielobjektoj".
Asteroidoj ofte havas planedosimilan orbiton, pli-malpli cirklan, dum kometoj ofte orbitas en elipsoj. Tiu orbita elipseco ebligas al ili konservi vaporiĝemajn substancojn dum granda parto de la tempo kaj evoluigi voston nur dum mallonga tempo, proksime de la Suno. Same, kiel asteroido povas evoluigi voston kaj iĝi kometoj (vidu supre), okazas, ke kometo per ofta proksimiĝo al la Suno perdas ĉion vaporiĝeman (akva glacio k. a.) kaj iĝas seka asteroido.
Klasado laŭ konsisto
Asteroidoj estas inter si klasataj laŭ siaj optikaj spektroj, kiuj permesas konkludi pri la konsisto de iliaj surfacoj.
C-tipaj asteroidoj
Tre malhelaj asteroidoj, karbonecaj, kun albedo ĉirkaŭ 0,03, similaj al la meteorŝtonoj konataj kiel karbonecaj ĥondritoj. Iliaj kemiaj konsistoj similas tiun de Suno, escepte koncerne al hidrogeno, heliumo kaj vaporiĝemaj elementoj. Ilia spektro estas griz-blua. Ĉi-tiun kategorion anas 75 % el la konataj asteroidoj.
La elemento karbono, latine carbo, donis la nomon al ĉi tiu kategorio.
B-tipaj asteroidoj
Subklaso de la C-tipaj asteroidoj. Maloftaj, ili troviĝas en la ekstera parto de la asteroida zono kaj en la palasa familio. Ili diferencas de la C-tipaj per tio, ke ilia spektro montras malpli da sorbo en la ultraviola radiado, kaj ilia koloro estas pli blua ol ruĝa. Ilia albedo estas pli granda ol tiu de la C-tipaj.
D-tipaj asteroidoj
Tre malhelaj asteroidoj, kiuj aspektas iom ruĝaj, kaj entenas silikatojn, karbonon kaj eble akvoglacion. Tiajn asteroidojn oni trovas en la ekstera parto de la ĉefa asteroida zono, kaj ili povus esti objektoj venintaj de la Kujper-zono.
S-tipaj asteroidoj
Asteroidoj de tipo silikata, sufiĉe helaj (albedo inter 0,10 kaj 0,22). Ili estas riĉaj je metaloj: fero, nikelo kaj magnezio. Ilia spektro plifortiĝas en la ruĝa koloro, simile al tiu de la ferŝtonaj meteoritoj.
17 % el la konataj asteroidoj estas S-tipaj.
La elemento silicio donis la nomon al ĉi tiu kategorio.
M-tipaj asteroidoj
Aliaj metalaj asteroidoj: ili konsistas el fera-nikela alojo kaj estas helaj (albedo 0,1 al 0,18).
Aliaj tipoj
Pli maloftaj estas asteroidoj de aliaj tipoj, kiujn oni iom post iom malkovras:
Orbitaj grupoj kaj familioj
Multajn asteroidojn oni dividas al familioj kaj grupoj laŭ ilia simila orbito. Familianoj estas tre proksimaj inter si kaj kutime rezultas el la disfalo de pli granda korpo, do ili havas similan konsiston. La anoj de grupoj pli vaste disiĝas inter si. Oni nomas grupon laŭ ĝia unue trovita membro (tiu kun la plej malalta numero) kaj numeras la grupanojn ene de la grupo.
Ekzemplo de asteroida familio estas la palasa familio, nomita laŭ 2 Pallas, el kiu la aliaj anoj supozeble estis elfrapitaj per kolizio.
Terproksimaj asteroidoj
Fine de la 20-a jarcento pligrandiĝis la intereso pri asteroidoj, kies orbito preskaŭ sekcas tiun de la Tero, tiel ke ili povus proksimiĝi al aŭ kolizii kun ĝi. Tiujn terproksimajn aŭ ter-renkontajn asteroidojn oni klasas laŭ la situo de iliaj orbitoj kompare al la tera orbito: Ĉar la terrenkontaj asteroidoj proksimiĝas ne nur al Tero, sed foje ankaŭ al Marso aŭ Venuso, eblas subitaj ŝanĝoj de iliaj orbitoj.
Nomigado
La Internacia Astronomia Unio interalie okupiĝas pri nomado de asteroidoj. Ĝis la 31-a de marto 2020, jam 22 023 asteroidoj ricevis nomon. Ĉi tiu kutimo, nomigi asteroidoj, permesas memorigi en la asteroida zono milojn da homoj el ĉiuj medioj de la vivo: komponistoj kiel Bach kaj Palestrina, kantistoj kiel Elvis kaj Piaf, sciencistoj kiel Godel, Einstein kaj von Neumann, astronomoj kiel Herschel kaj Olbers, pentristoj Kiel Renoir kaj Picasso, astronaŭtoj kaj eĉ famaj gimnazianoj. Ekzistas ankaŭ nomoj kiuj ne estas nomitaj laŭ homoj: ASCII, Namibio, Afriko, Apofiso, Linukso, Vikipedio kaj pli.
malbone konataj asteroidoj
Entute ekzistas pli ol 200 000 asteroidoj. Granda plimulto de ili estas memkompreneble malbone konata. Tial ne estas necesa, mencii je multaj mil artikoloj pri asteroidoj, ke ili estas malbone konataj. La skribo de po 14 literoj estas malŝparo de energio, storloko, tempo. Tial ni ne uzu tiujn senutilajn vortojn.
Esplorado
La plej multaj asteroidoj estas tro malproksimaj de Tero por esplori iliajn detalojn per surteraj aŭ orbitaj (Hubble) teleskopoj. La koloro de la reflektata lumo donas nur proksimumajn indikojn pri la konsisto de la surfaco. Radara esplorado permesas konkludi pri la proksimuma grandeco.
Kosmosondiloj celantaj eksterajn planedojn, ekz. Jupiteron, necese traflugas la ĉefan asteroidan zonon kaj povas esplori iujn asteroidojn de proksime. Ekzemple en 1991 kaj 1993 la sondilo Galileo preterflugis kaj studis la asteroidojn 951 Gaspro kaj 243 Ida, sendante fotojn de iliaj surfacoj kaj de Daktilo, natura satelito de Ida. Daktilo estis la unue trovita natura satelito de asteroido.
En 1997 la sondilo NEAR Shoemaker, dediĉita al la esplorado de asteroidoj, fotis 253 Matildo kaj tiam pluiris por studi la asteroidon 433 Eroso, orbitante ĝin dum ĉirkaŭ unu jaro kaj fine surgrundiĝante sur ĝi je la. Matildo estas ĉefa-zona, Eroso estas ter-proksima asteroido.
En septembro 2005 la japana sondilo Hajabusa studis 25143 Itokaŭo kaj sukcesis reporti grund-specimenon al Tero.
La eŭropa sondilo Rosetta en 2008 preterpase studis 2867 Šteins kaj en 2010 21 Luteco. En julio 2011 la usona sondilo Dawn studis 4 Vesta, la plej grandan el la ĝis nun detale fotitaj asteroidoj ; en 2015 ĝi atingis 1 Ceres.
Vortouzo en Esperanto
Ekzistas kelkaj amuzaj ĵargonaj esprimoj uzitaj en Esperantujo kun la vorto "asteroido", kiel ekzemple "He! ĉu vi loĝas sur asteroido?" (pri iu, kiu estas for kun siaj pensoj, kaj ne atentas sian ĉirkaŭaĵon; ankaŭ pri homoj havantaj ideojn malmulte rilatantajn al la realeco, aŭ estantajn for de la mondo). Tiu ĉi kaj aliaj esprimoj devenas de la ĉefrolulo de la rakonto La Eta Princo.
Göda
Göda (jen germane, suprasorabe Hodźij) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Mihály Bihari
BIHARI Mihály estis hungara ĵurnalisto, verkisto, stenografistoj naskiĝinta en Nadjvarado la 25-an de februaro 1892 kaj mortinta en Budapeŝto la 9-an de aprilo 1969.
Kariero
Bihari finis juron kaj ekde 1919 li estis kunlaboranto de la gazeto Népszava, poste en Pozsony de la gazetoj Reggel, Prágai Magyar Hírlap, Magyar Újság kaj Esti Újság. Poste 1945 li laboris en la redakcio de la Népszava.
Luca della Robbia
Luca della Robbia estis florenca artisto ligita al klasikismo plej pura karakterizita per grandrigora formala stilo grandzorga en la bellaborado kaj detaloj. Hodiaŭ li famas pro sia perfektigo de la tekniko de la vetrigita terakoto, startanta pruduktadon akirontan grandan sukceson pro ĝia komiksado de pentro kun skulpturo rezistanta samtempe al la atmosferaj faktoroj. Liaj verkoj, kiel la rafinitaj Madonoj, la bustoformaj portretoj, ofte emanas la espriman forton de samepokaj verkoj de Donatello, Andrea del Verrocchio kaj Filippo Lippi.
Lernado kaj aktiveco kiel oraĵisto
Li naskiĝis en 1400 ĉirkaŭ en Florenco, el Simono Marko Vanni. La naskiĝa hejmo certe estis tro malgranda ĉar devis gastigi la familiojn de du onkloj. Simono, patro de Luca, ĝin vendis kaj luis vastan establon ĉiam en la sama uba zono. La patro lin konfidis al “Leonardo di ser Giovanni” ĉe kiu Luca lernis la artojn de la desegno kaj de la modlado de la vakso. Tiuepoke estis kutimo ekfarigxi oraĝisto ĉe majstro: Luca engaĝiĝis kun sia persona proverba pacienco. De la oraĵisto Luca della Robbia, aktiveco al kiu li aplikiĝis laŭlonge de tuta sia vivo, malmulto konserviĝas sub lia nomo: ekzemple, estas indikata la medaljono kun la korpaspekta kolombo de la Sankta Spirito (Nacia Muzeo del Bargello]] aŭ la surstanga kruco en la muzeo de la Duomo de Florenco.
En 1414 Luca eniras la “bottega”n (arta laborejo) de de Nanni di Banco, kaj tiun helpis en verkoj en la florenca Duomo, poste kunlaboras ankaŭ en aliaj bottega (j), Post la morto de sia maĵtro Nanni di Banco (1421), li translokiĝis ĉe Donatello kie forte amikiĝis kun Bruneelleschi.
Skulptura aktiveco
La 1-an de septembro de 1432 Luca enmatrikuliĝis en la arto pri “Ŝtono kaj Ligno” fariĝante tiel profesie vera skulptisto. Lia unua tiutipa verko estis la ''Horejo de la Duomo de Florenco”, (1438) formita de balkona koridoro kun aliaj elementoj klasistilaj. La reljefoj formas pasaĵon de la salmo 150 kies teksto malsupre legiĝas en majusklaj formo. La verko montras la plenan maturecon de la artaj kvalitoj de Luca kiu povas rivali kun la Ĥorejo de sia majstro Donatello.
Inter 1437 kaj 1438 Luca realigis la kvin kahelojn koncernantajn la Liberalajn Artojn, kiuj kompletis lareliefojn de la kampanilo de Giotto.
Luca ceramikisto
(Citaĵo)”Posedante mirindan praktoikon en la tero, kiun li grandsetalege modlis, Luca trovis la manieron vetrigi la terakoton per la fajro, tiamaniere ke ĝin povu damaĝi nek vento nek akvo. Tian eltrovon li laŝis al siaj filoj heredantaj de tiu sekreto. (Giorgio Vasari, Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori.