cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zoltán Daróczy
Biografio
Zoltán Daróczy frekventis universitaton en Debrecen inter 1956-1961. Poste li estis en Vieno helpe de stipendio. Hejmenveninta li ekinstruis en universitato de Debrecen, li atingis la rangon rektoro en 1987. En 1974 li doktoriĝis. Inter 1990-1998 li estis elektita deputito parlamenta. Li okupiĝis pri analitiko, diferenciala kalkulo, integralo, funkcio (matematiko). Li ricevis premiojn inter 1962-2008.
Hypomyces aurantius
Hypomyces aurantius estas fungo el la ordo Hipokrealoj, kiu parazitas aliajn fungojn. Giaj askofruktoj formiĝis en subiculum.
Uzo
Oni uzas ĝin por produkti ergotoalkaloidojn.
Celles (Charente-Maritime)
Celles [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 324 loĝantojn en la jaro 2012.
Hispanameriko
Hispanameriko estas termino uzata por aludi la landojn de Latin-Ameriko kie oni parolas la hispanan lingvon, kaj do ekskludante Brazilon kaj aliajn landojn kun influo de la franca kaj aliaj kulturoj. Tiu koncepto estas kaj geografia kaj kultura, kaj eĉ dum ia tempo estis politika deziro en kelkaj landoj.
Vidu ankaŭ artikolojn pri la pli uzataj vortoj Latin-Ameriko kaj Iberameriko, ĉefe ekster Hispanio, kie dum kelkaj epokoj kaj ja nuntempe ekzistas specialaj rilatoj kun la tuta aro de landoj de Hispanameriko kaj kun ĉiu el ili.
Tamen ĉefe la lingvo estas la ligilo inter ĉiuj. Por la kontrolo kaj eldono de vortaroj, gramatiko, ortografio, ktp., funkcias speciala kunlaboro inter la akademioj pri la lingvo de Hispanio kaj de ĉiuj landoj el Hispanameriko, krom aliaj kiel Filipinoj, Ekvatora Gvineo, ktp.
La landoj konsiderataj apartenantaj al Hispanameriko estas jenaj:
Bohušovice nad Ohří
Bohušovice nad Ohří (Bohuŝovice nad Ohrĵi) estas urbo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice. Ĝi konsistas el 2 partoj - Bohušovice troviĝas ĉe maldekstra bordo de rivero Ohře kaj Hrdly ĉe la dekstra. En la jaro loĝis en la urbo.
Historio
Unua skriba mencio pri Bohušovice (Bvsouici) devenas el la jaro 1057 kaj rilatas al fondiĝo de kanonikaro en Litoměřice. Signifa evoluo de la komunumo komenciĝis post la jaro 1850 lige kun finkonstruo de fervojo inter Praha kaj Dresden. En la jaro 1920 Bohušovice ricevis statuton de urbo, kiun ĝi poste perdis dum Dua Mondmilito. En la jaro 1998 ĝi ricevis la urban statuson denove.
Trafiko
La urbo troviĝas 9 km de aŭtostrado D8 (elveturejoj 35 - Doksany aŭ 45 - Lovosice). Tra ĝi ankaŭ trapasas ĉefa fervojtrako Praha - Děčín. En stacidomo haltas eĉ rapidtrajnoj, tio montras nunan gravecon de la urbo.
Ekonomio
La urbo estas fama interalie per agrikultura kaj manĝovara produktado. La produktejoj kaj deponejoj troviĝas proksime de la fervoja stacidomo. La plej signifa estas laktofabriko, grava estas ankaŭ produktado de mustardo.
Dorje Batu
Dorji Batu (Dorje Batuu) Dorje Batuu, Андрей Васильев - vera nomo Andrej Vasiljev; n. la 21-an de decembro 1977 en Ulan-Ude, Rusio) estas verkisto de Burjat a, mongola origino kiu loĝas kaj laboras en Usono ekde 2011, sed kiu verkas en la ukraina lingvo.
Biografio
En 1998 li studis ĉe la burjata ŝtatuniversitato orientan studojn kun specialaĵo pri ĉina historio.
Antaŭe ĵurnalisto, ekde 2013 li laboras kiel operatoro pri korektado de trajektorio por la usona flugkontrola centro de la Nacia Aeronaŭtika kaj Spaca Administracio (NASA).
Li lastatempe publikigis tri furorantajn romanoj Франческа. Повелителька траєкторій (Francesca. Sinjoro de trajektorioj - 2018), Франческа. Володарка офіцерського жетона (Francesca. Posedanto de la oficira insigno - 2019) kaj Моцарт 2.0 (Mozart 2.0 - 2020).
Diplomiĝinte, li fariĝis ĵurnalisto kaj laboris kiel televida prezentisto ĉe la televido-kanalo Burjatio (Ulan-Ude, 1996-1998), ĉe la televida kanalo Rusio-1 (Moskvo, 1998-2001) kaj ĉe la televida kanalo BID (Moskvo, 2001-2002).
En 2002 li translokiĝis al Ukrainio, kie li studis la ukrainan lingvon kaj daŭre laboris en ĵurnalismo. Precipe li laboris kiel koresponda ĵurnalisto kaj estro de la buroo en okcidenta Ukrainio ĉe la Inter- televida kanalo (Lvivo, 2002-2005), ĵurnalisto ĉe la televidaj kanaloj Tonis (Kievo, 2005-2006) kaj 1 + 1 (Kievo, 2005-2006). En 2004-2005 li laboris kiel produktanto de la brita novaĵkanalo Sky News.
Fine de 2011 li translokiĝis al Usono, kie li laboris en la rusa servo de la ŝtata televidkanalo Voĉo de Ameriko (Vaŝingtono, 2011-2013).
En 2017, Batu fariĝis ukrainlingva bloganto. Li administras ukrainlingvan blogon en Facebook kaj Twitter, kie li priskribas sian verkon kaj dividas detalojn pri novaj literaturaj verkoj.
En 2018, la eldonejo VSL publikigis la romanon Francesca de Batu ''. Mastrino de Vojoj " pri la aventuroj kaj spritaj kapricoj de la dungitino de NASA Francesca, kun kiu aventuroj kaj amuzo okazas eĉ ĉe pli respondeca laboro ĉe NASA. La libro tuj fariĝis ukraina furorlibro kaj eldonistoj devis represi 4 fojojn pro la eksterordinara postulo de legantoj. En 2019 estis publikigita "Francesca." La posedanto de oficira signo"''.
En majo 2020, Batu publikigis sian novan romanon - "Mozart 2.0", kies eventoj disvolviĝas en alterna realaĵo, kie Mozart loĝas en moderna Novjorko  La romano inkluzivas interagan komponanton: krom la teksto, la romano havas multajn QR-kodojn, kiuj kondukas al filmetoj kun vera Mozart-muziko kaj pejzaĝoj de Novjorko el la lokoj, kie Mozart loĝis en la intrigo de la romano, kaj la komentoj de la aŭtoro. En nur kelkaj monatoj, la romano fariĝis furorlibro.
Vidu ankaŭ
Listo de eksofonaj verkistoj
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo aŭ pli frua versio estas (parta) traduko de la artikolo Дорж Бату en la ukraina vikipedio, kiu dependas de la permesilo Krea Komunuaĵo Nommencio/Samkondiĉe. Vidu la prilaboran historion.
Ferenc Lendvay
LENDVAY Ferenc estis hungara aktoro, verkisto, ĵurnalisto naskita en Győr la 9-an de julio 1883 kaj mortinta 1946 la 20-an de januaro en Veszprém.
Kariero
Lendvay Ferenc debutis kiel aktoro en Budapest. Li estis kunlaborinto de gazeto Reggel de Arado (1932-37), redaktoro de la raportgazeto Társaság (1937-38). Li kunmetis kune kun János Gellér la libron A százéves Arad (La centjaro Arado). 1834-1934. En 1938 li revenis Budapeŝton. Li verkis ankaŭ dramojn.
Lucie Karešová
Lucie KAREŠOVÁ (naskiĝis la 19-an de julio 1972, do nun -jara) estas ĉeĥa esperantistino, iama aktivulino de la junulara esperanto-movado en Ĉeĥio kaj estraranino (1999-2004) de Ĉeĥa Esperanto-Asocio. Inter la jaroj 2002 kaj 2011 ŝi krome estis ĉefdelegitino de UEA por Ĉeĥio.
Lucie Karešová estas patrino de unu infano kaj loĝas en Hořice v Podkrkonoší kaj Prago.
Elio Toaff
Elio Toaff (naskiĝis la 30-an de aprilo 1915 en Livorno, mortis la 19-an de aprilo 2015 en Romo) – itala rabeno, en la jaroj 1951-2002 Ĉefrabeno de Romo. Pli frue en la jaroj 1941-1943 rabeno en Ankono kaj dum laŭvicaj jaroj 1946-1951 rabeno de Venecio.
Dum la dua mondmilito batalis en la itala rezistomovado.
La 13-an de aprilo 1986 salutis la papon kaj preĝis kune kun Johano Paŭlo la 2-a dum lia vizito en Granda sinagogo de Romo. En 2000 ricevis titolon honora doktoro de Katolika Universitato en Lublin.
Filo de Elio Toaff estas Ariel Toaff.
21939 Kasmith
21939 Kasmith estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Katherine Ann Smith, finalistino de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2005 pro ŝia projekto pri biokemio, medicino, sano kaj mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la Stone Middle School en Melbourne (Florido).
Hemsloh
Hemsloh estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Diepholz centre de la federacia lando Malsupra Saksio, sude de la urbo Bremeno. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Rehden, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Klingnau (stacidomo)
Klingnau estas fervoja stacidomo en Klingnau, Svislando.
Oscinella frit
Oscinella frit estas muŝo de la familio Chloropidae.
Vivo
La larvoj travintras en tigoj de poacoj (alopekuro, lolio, festuko, hordeo, tritiko, sekalo ...). Printempe la larvoj pupigasj kaj poste pupoj iĝas muŝoj kiuj ovodemetas sur junaj poacoj. Poste esta du aliaj generacioj antaŭ vintro. La dua generacio ovodemetas sur spikoj ĉefe de aveno.
Fontoj
Oscinies des céréales fiche ACTA n°54
Faksilo
Faksilo (aŭ faksaparato aŭ telekopiilo) estas aparato por forsendo kaj reprodukto de dokumentoj per telefonlinio aŭ radioonda metodo.
La nuntempaj faksiloj skanas la originalon kaj plusendas la datumojn al alia aparato, kiu reproduktas la dokumenton. Ili anstataŭigis la telegrafon kaj la telekson, sed kun ili nun konkuras la komputila korespondado.
Post jaroj, dum kiuj ekzistis diversaj normoj en diversaj landoj, oni akceptis en 1980 la t.n. normon de Group 3 kiu certigas la kompatibilecon de la aparatoj mondskale. En la aparato lumpalpas 1728-elementa lumsensa strio, kiuj fordonas diversan tension. Ĉar la palpado estas 4 linioj/mm, estiĝas 2 milionoj da tensiosignoj po paĝo en formato A4. La signojn transformas la aparato al bitokoj kiuj estas kompaktigitaj, poste forsendas ilin analoge. Tiuj analogaj signaloj estas aŭdeblaj kiel ŝanĝantaj sonoj. Dum la kompaktigo, el 2 milionoj oni malpliigas je 400.000 la necesajn bitokojn je paĝo.
Ĉe la akcepta flanko, aparato malkombinas la signojn kaj reproduktas la dokumenton.
Kontraŭe al telegrafoj kaj teleksoj la faksilo ne nur povas trakti literojn, sed ankaŭ desegnojn. Speciale avantaĝa estis la faksilo tial por landoj, kiuj ne uzas la latinan alfabeton. Japanio kun sia tre komplika skribo tre volonte akceptis la faksilon kaj preterevoluis ĝin.
Fantaso
Fantaso (helene Φαντασος (Phantasos), latine Phantasos) estis en la helena mitologio filo de la dio de dormo Hipno kaj de lia edzino Pasitoo, la plej juna el Ĥarisoj. Fantaso estis unu el Sonĝoj.
Li videbliĝis al homoj en dormo, post kiam li endormigis ilin kaj lia patro foriris. Li prenis sur si fantastajn formojn de diversaj aĵoj kaj aperis al homoj kiel personigita fantomaĵo.
Lia nomo venis en ĉiujn lingvojn kaj estas uzata kiel fantazio kaj fantazieco ĝis nun.
Fonto
Oneiroi
Quorn
Quorn [Kvorn] estas la markonomo por produkto kun kiel bazo fermentita micelio de la ŝimaĵo Fusarium venenatum kaj estas uzata de vegetaranoj kiel anstataŭaĵo por viando.
Ĝi konsistas por 45% el proteino kaj 13% el graso. Plue oni aldonis vitaminojn kaj mineralojn. Kiel aglutinilo oni uzas ovoblanko de kokinaj ovoj, tial ĝi ne taŭgas por veganoj.
La ŝimaĵo estis en 1967 izolita el la grundo de agrokulturejo en Britio. Ĝi estis trovita hazarde en spiko infektita per ergoto. Dum longa tempo oni ne faris ion per ĝi ĝis esploristoj malkovris ĝian valoron. En 1985 ĝi unuafoje estis surmerkatigita de "Marlow Foods", post testperiodo de dek jaroj. Nur post kiam en 1994 la superbazarĉeno "Sainsburys" komencis vendi ĝin ĝi fariĝis grava produkto en Britio. Post tio oni enkondukis ĝin en tuta Eŭropo kaj en 2002 ankaŭ en Usono. En 2006 ĝi vendiĝis en Britio, Nederlando, Belgio, Svedio, Svislando kaj Usono.
Tomnatic (Lovrin)
Tomnatic [tomnatik] (hungare: Nagyősz, germane: Triebswetter) estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 3 622 loĝantojn (germanoj), en 1992 2 927 (rumanoj, 6 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1451. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Csanád, poste Torontál vármegye). Administre ĝi apartenas ĝis 2004 al Lovrin; de tiam ĝi estas memstara komunumo.
En Tomnatic multas francaj familiaj nomoj, ĉar la unuaj koloniantoj venis grandparte el Alzaco kaj Loreno.
(73475) 2002 PV1
(73475) 2002 PV1 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la elde la Observatorio Desert Wanderer en El Centro (Kalifornio, Usono).
Lioparo
Tradicie unuigitaj kun aliaj "fulvetoj" en la genro Alcippe de la familio de Timaliedoj, ĝi estas aktuale pli proksima al la silvioj kaj pro tio lokitaj en la familio de Silviedoj eĉ laŭ nova, pli limigita senco, en monotipa genro Lioparus. La karaktero estas flaveca brusto malkutime ĉe silviedoj.
Oni agnoskas ses subspeciojn, kiuj estas la jenaj:
Calvello
Calvello estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Abriola, Anzi, Laurenzana, Marsico Nuovo, Marsicovetere kaj Viggiano.
Lonzac
Lonzac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 251 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Lonzac situas en la oriento de Charente-Maritime, sudokcidente de Cognac.
Nomoj de Jerusalemo
Tie estas multaj da nomoj de Jerusalemo en multaj da aliaj lingvoj.
Salemo
En la Libro de Genezo, Salemo aŭ Ŝalemo estas la nomo de la areo dum la tempo de Abrahamo.
Salemo estas ankaŭ mallonga nomo por Jerusalemo.
Morija
En la Libro de Genezo, Morija estas la nomo de la Templa Monto kiam ĝi ne estas loĝata. Tie estas la ejo kie Abrahamo provis oferi lia filo.
Jebuso
En la Malnova testamento, Jebuso estas la nomo de la Kananida fortreso super la Templa Monto dum la tempo de Reĝo Davido. Davido konkeris Jebuson kaj igis Jerusalemon la novan Israelan kapitalon.
Jerusalemo
Jerusalemo estas la nomo plej uzata en la Biblio, kaj estas la preferata nomo en la Juda kaj Okcidenta Mondo. La Araba versio, Ūršalīm, estas la termo uzata de la Ŝtato de Israelo en la Araba, kaj de la Araboj en kelkaj historiaj aŭ bibliaj kuntekstoj.
Ciono
Ciono estas la tradicia nomo por la Templa Monto kaj la urbo ĉirkaŭ ĝi.
Arjelo
Arjelo estas la poezia nomo por Jerusalemo.
Moderne, la nomo estas uzata por la kolonio de Ari'el en la Okcidenta Banko fore de Jerusalemo.
Ælia Capitolina
Ælia Capitolina estas la Roma nomo donata al Jerusalemo post la elirigo de Judoj. La Araba versio, Īlyā� estas uzata en la fruaj tempoj de la Mezepoko, kiel en iaj Haditoj (Buĥario 1:6, 4:191; Muŭato 20:26), kiel "Bejt el-Makdis" (rigardu sube)
Alkudso
Alkudso estas la plej komuna Araba nomo por Jerusalemo, ankaŭ uzata de multaj kulturoj influataj de Islamo. La variado al-Quds aš-Šarīf estas ankaŭ uzata de la Otomanoj.
Nomspaco
Nomspaco estas abstrakta universo, kiun konsistigas nomoj, terminoj ktp. Ene de nomspaco ĉiu nomo devas esti nemiskomprenebla.
Modernaj programlingvoj ebligas uzi po plurajn nomspacojn samtempe; unu sama nomo povas ekzisti en pluraj el ili, havante malsamajn signifojn. Tiam oni povas precizigi, pri kiu signifo temas, indikante la nomspacon en kiu la bezonata nocio estas difinita.
Ekzemplo
Ene de limigita universo de ies familio homo povas esti konata kiel Ludoviko. En pli vasta komunumo la nomo Ludoviko povas esti plursignifa, kaj oni povus ĝin precizigi indikante la nomspacon per familinomo kaj adreso, ekz-e «Ludoviko Zamenhofo, Varsovio, strato Dzika, 9». En alia familio (do, en alia nomspaco) la nomo Ludoviko probable indikas tute alian individuon.
Simile estas pri la nomspaco Vikipedio:Vikipediistoj.
Kantono Scott (Ilinojso)
La kantono Scott (Scott County) estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Bilghez
Bilghez [bilgez] (hungare: Bürgezd) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Şimleu Silvaniei. Administre ĝi apartenas al Nuşfalău.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 552 loĝantojn (hungaroj), en 1992 493 (99 % hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1259. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Szilágy).
Kaĝarano
Kaĝarano (armene: Քաջարան; ankaŭ transkribita kiel K'ajaran, Qacaran, Kadjaran, kaj Kadzharan) estas urbo en suda Armenio en la provinco Sjuniko. Ĝi havas 8,500 loĝantojn. La nomo tradukeblas el la armena kiel "la loko de la bravulo". Ĝi troviĝas je 356 km de Erevano (landa ĉefurbo), 25 km de Kapan (la provinca ĉefurbo) kaj 50 km de la landlimo inter Armenio kaj Irano.
La areo Kaĝarano estis loĝita ekde la 3-a kaj 2-a jarmiloj a.K. La pagana templo trovita en la areo atestas tion. La metalo estis pretigita ĉi tie ekde la Bronzepoko. La unuaj kuprominejoj de la areo estis konstruitaj en 1850 kaj laboritaj ekde 1910. La plimulto de la loĝantaro de Kaĝarano estis enmigrintoj de Kapan kaj Montara Karabaĥo.
Nuntempe, la urbo havas 5 publikajn lernejojn, 4 infanvartejojn, 6 bibliotekojn, kulturcentron, kaj futbalan stadionon.
Etimologio
La nomo Kaĝaran devenas de la armena vorto Kaĝ (armene: Քաջա) signifanta kuraĝa, kaj la sufikso aran (armene:արան) rilatas al loko. Tiel, la vorto Kaĝaran estas tradukita el la armena kiel la loko de kuraĝuloj. La nomo devenas de la proksima malnova vilaĝo Kaĝaranc.
Historio
En areo de Kaĝaran ekzistas homa ĉeesto ekde la 3a-2a jarmiloj antaŭ Kristo. La pagana templo trovita en la areo atestas tion. Metalo estis prilaborita ĉi tie ekde la Bronzepoko. La malnova vilaĝo Kaĝaranc, nuntempe situanta 2 kilometrojn okcidente de la nuna urbo Kaĝaran, estis parto de la kantono Dzork de la historia Sjuniko de la praa Reĝlando Armenio.
Inter la 10-a kaj 12-a jarcentoj, la regiono estis inkluzivita ene de la Sjunika reĝlando. Tamen, kiel la plej multaj el la historiaj teritorioj de Armenio, Sjuniko suferis respektive la invadojn de la selĝukoj, mongoloj, ak-kojunloj kaj kara-kojunloj inter la 12a kaj 15a jarcentoj.
Jordanhill (fervoja stacio)
Jordanhill estas fervoja stacio de Argyle Line kaj North Clyde Line en urboparto Jordanhill en Glasgow (Skotlando). Ĝi estis malfermita je la 1-a de aŭgusto 1887. Ĝi troviĝas proksime al Kampuso Jordanhill de University of Strathclyde, proksime al rivero Clyde.
Kaĝarano
Historio
Sub la rusa regado, la unuaj kupraj minoj de la areo de Kaĝaranc estis ekspluatitaj inter 1850 kaj 1910. Kupra prilaborejo estis fondita proksime de la malnova vilaĝo Kaĝaranc en 1850 de grekaj inĝenieroj kaj laboristoj. En 1868, la regiono iĝis parto de la distrikto Zangezuro de la Elizavetpola gubernio.
Jordanhill (fervoja stacio)
Artikolo pri tiu en la angla vikipedio iĝis la 1-miliona artikolo en 2006.
Kaĝarano
Historio
Inter 1918 kaj 1920, Kaĝaranc estis parto de la sendependa Respubliko Armenio. Poste en 1921, ĝi fariĝis parto de la sendependiĝa Respubliko Montara Armenio sub la ordono de Garegin Nĵdeh. En julio 1921, la sovetia Ruĝa Armeo eniris en Sjuniko kaj la regiono fariĝis parto de sovetia Armenio.
Post la malkovro de grandegaj kupro-minejoj en 1930, la soveta registaro proponis konstrui grandan kupr-molibdenan uzinon. Antaŭ la fino de la 1930-aj jaroj, plano estis proponita konstrui loĝlokon proksime al la kupro-deponaĵareo. La konstruado de la uzino estis lanĉita en 1940, sed baldaŭ poste ĝi estis interrompita pro la dua mondmilito. En 1944, la konstrua procezo rekomenciĝis kaj la unua produkto komenciĝis en 1945. En 1951, la ŝtata mina kompanio Zangezur estis formita por organizi la produktadan procezon, iĝante unu el la plej grandaj entreprenoj de Sovetunio en tiu tempo.
Por faciligi la kupran kaj molibdenan produktadon de la planto, la urbotipa setlejo Kaĝarano estis fondita de la sovetia armena registaro en 1947, ene de la Kapan-rajono. Rezulte de la kunfandiĝo de Kaĝarano kun la proksima setlejo Vogĝi en 1958, Kaĝarano ricevis la statuson de urbo, kun ĉirkaŭ 11.000 loĝantoj. La plimulto de la loĝantaro de Kaĝarano estis armenaj laboristoj transloĝigitaj de la urbo Kapan kaj la Aŭtonoma Provinco Montara Karabaĥo.
En 1965, la plej grava urba plano de Kaĝarano kunmetita de arkitektoj A. Harutyunyan kaj H. Davtyan estis aprobita. En 1970, la teknika industria disvolva plano de Kapan kaj Kaĝarano estis lanĉita de la loka soveta registaro.
Kun la sendependeco de Armenio en 1991, nova administra reformo estis aplikita en 1995, aboliciante la rajonojn de la sovetia periodo. Tiel Kaĝarano estis inkluzivita en la nove formita provinco Sjunik. La Kombinaĵo de Kupro kaj Molibdeno Zangezur daŭrigis siajn operaciojn post la sendependeco ĝis 1994, kiam ĝi ĉesis pro la post-sendependeca ekonomia krizo. En 2004, produktado estis relanĉita post la privatigo de la uzino. Nuntempe la fabriko Zangezur estas unu el la plej grandaj industriaj firmaoj de Armenio.
Geografio kaj klimato
Kaĝarano situas en alpa klimata zono. La averaĝa jara temperaturo estas + 6,9C, kun la absoluta maksimumo de + 33,5C kaj la absoluta minimumo de -18,5C. Ĉiujara pluvado estas 600-705mm, plejparte okazante en majo ĝis junio, kiam ĝi atingas 99-104mm, kun maksimuma ĉiutaga nivelo de 66mm. La averaĝa humideco estas 69% kaj majo estas la plej humida monato de la jaro (74%).
Demografio
Laŭ 2001 censo, la loĝantaro de Kaĝarano estis 8439. Viroj konsistas el 48%, virinoj 52% de la loĝantaro. Laŭ la municipaj datumoj, la senlaboreco estas 8,3%, el kiuj 85% estas virinoj kaj 15% estas viroj. Estas 700 dungoserĉantoj, kiuj konsistigas 14% de la tuta laboristaro. La alta nivelo de ina senlaboreco ŝuldiĝas al la fermo de teksaj, stafetaj kaj kondensaj fabrikoj, kiuj antaŭe dungis la plimulton de virinoj en la urbo.
Nesufiĉa provizado de loĝejoj en loĝdomoj devigas la loĝantaron aĉeti loĝejojn ekster Kaĝarano, en la proksimaj komunumoj. La enfluo de serĉantoj de laboro ankaŭ kreas premon sur la doma merkato. Estas 120 homoj registritaj kiel serĉantoj de laboro, kiuj bezonas loĝadon.
La kuracadon servas la medicina centro de Kaĝarano malfermita en 2013.
Kulturo
La bronzepoka fortikaĵo de Napat devenanta de la dua jarmilo antaŭ Kristo troviĝas 4 km okcidente de Kaĝarano. Mezepoka tombejo troviĝas ĉe la orienta rando de la urbo. Kaĝarano havas malgrandan preĝejon konstruitan en 1912 sur la fundamentoj de mezepoka preĝejo.
La urba komunumo Kaĝarano administras kulturan centron, publikan bibliotekon, kaj artan lernejon por infanoj.
Ekonomio
La ŝlosila ekonomia sektoro de la urbo estas minado. Kaĝarano estas hejmo de la kombinaĵo de kupro kaj molibdeno Zangezur, funkcianta ekde 1951. La planto komence uzis subteran minindustrian metodon; en 1959 ĝi transiris al subĉiela minado kaj uzis ĝin en la centra sekcio de Kaĝaran-molibdena minejo por ĉerpi ercon kaj produkti kuprajn kaj molibdenajn koncentraĵojn. La planto nuntempe produktas 10 milionojn da tunoj da koncentraĵo ĉiujare. La kupra koncentraĵo estas transportita al Alaverdi- metalurgia fabriko kaj armena molibdena produkta kompanio en Erevano por plua prilaborado. Fina traktado de molibdeno okazas ĉe Erevana Klara Fera Fabriko. La Kupra-Molibdena Fabriko dungas 3800 homojn.
La labormerkato estas iom malsimetria. La industria sektoro laborigas 41% de la laboristaro. Dum la 1950-aj jaroj homoj de Kapan, Goris kaj Montara Karabaĥo alvenis en Kaĝarano serĉante dungadon. En Kaĝarano estas 1120 emeritaj civitanoj. 94 hejmoj estas profitantoj de la sistemo de familiaj avantaĝoj. Estas 216 registritaj handikapuloj, inkluzive 19 kun servokvalitaj handikapoj kaj 64 kun denaskaj handikapoj.
Edukado
La urbo Kaĝarano estas hejmo de 2 publikedukaj lernejoj kaj 2 antaŭlernejaj infanĝardenoj. La urbo ankaŭ estas hejmo de la teknika meza kolegio Kaĝarano.
Sporto
Kaĝarano havas sportan lernejon servatan de futbala trejnejo situanta en la centro de la urbo. La fabriko de Kupro kaj Molibdeno Zangezur, posedantoj de FC Gandzasar reprezentanta la urbon Kapan, estas la sponsoroj de la sporta vivo en Kaĝarano.
Moravske Toplice
Administre apartenas al Moravske Toplice ankoraŭ la jenaj 27 vilaĝoj: Andrejci, Berkovci, Bogojina, Bukovnica, Čikečka vas, Filovci, Fokovci, Ivanci, Ivanjševci, Ivanovci, Kančevci, Krnci, Lončarovci, Lukačevci, Martjanci, Mlajtinci, Motvarjevci, Noršinci, Pordašinci, Prosenjakovci, Ratkovci, Sebeborci, Selo, Središče, Suhi Vrh, Tešanovci, Vučja Gomila.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, traira flanka vojoj.
Adelino Fontoura
Adelino da FONTOURA CHAVES [adelinŭ da fontoŭra ŝavjz], pli konata kiel Adelino Fontoura (naskiĝis en la 30-a de marto 1859, en la tiama vilaĝo, nuntempe urbo, Axixá, Maranjo, Brazilo, kaj mortis en la 2-a de majo 1884, en Lisbono) estis brazila aktoro, ĵurnalisto kaj poeto. Li estas patrono de la Seĝo 1 de la Brazila Beletristika Akademio, kiel elektis la seĝa fondinto Luís Murat (1861-1929), kaj la nura patrono de la akademio, kiu ne havis iun libron publikigitan dum vivo.
Vivo
Poste Artur transloĝiĝis al Rio-de-Ĵanejro, kaj Adelino varbiĝis en la Brazilan Armeon, en Pernambuko, kie kunlaboris en la satira periodaĵo Os Xênios ("La Fremduloj"). En 1876 li revenis al Maranjo por partopreni en teatraĵoj kiel la aktoro Fontoura, kaj pro iu rolo li estis arestita. Poste liberita li ankaŭ transloĝiĝis al Rio-de-Ĵanejro, kie serĉis la amikon Artur. Li volis iĝi ĵurnalisto kaj partopreni en teatro, sed nur sukcesis labori en la ĵurnalo Folha Nova ("Nova Folio"), de Manoel Carneiro. Poste Lopes Trovão akceptis lin por O Combate ("La Batalo"), ĵus fondita ĵurnalo, kie Adelino Fontoura publikigis multe da siaj poemoj kaj prozoj.
En 1880 Artur Azevedo invitis lin, por ke li estus lia kunlaboranto ĉe A Gazetinha ("La Gazeteto"), kaj antaŭ malmulte Ferreira de Menezes fondis A Gazeta da Tarde ("La Gazeton de la Vespero"). Adelino Fontoura en tiu publikigis sennombrajn prozaĵojn. Tiam A Gazeta da Tarde mirinde sukcesis kaj havis kiel estrojn kaj ĉefajn redaktantojn tre talentajn virojn, kiaj Ferreira de Menezes, Augusto Ribeiro, Hugo Leal, João de Almeida kaj Adelino Fontoura mem. Poste Múcio Leão (1898-1969), kiu studis la vivon kaj verkon de Adelino, pri tiu periodo diris, ke A Gazeta da Tarde estis tro malbonŝanca ĵurnalo, ĉar bedaŭrinde, malgraŭ ĝia sukceso, ĝiaj fondintoj kaj ĉefaj kunlaborantoj, ĉiuj, post nur tri aŭ kvar jaroj, ne plu vivadus.
Adelino Fontoura travivis tiutempe neresponditan pasion. Ankaŭ ĉar li malsanis, tial li decidis iri al Eŭropo. La 1-an de majo 1883 li vojaĝis al Parizo per la ŝipo Gironde kiel reprezentanto de la ĵurnalo A Gazeta da Tarde, tiam aĉetita de José do Patrocínio (1854-1905). En Parizo li esperis saniĝi, sed trovis nesufereblan malvarmon. Li do vojaĝis al Lisbono, al kie sekvis José do Patrocínio por peti al li, ke li revenu al Brazilo. Ĉar lia sano estis kriza, tial li estis enigita en la malsanulejon Real Hospital São José ("Realan Malsanulejon Sanktan Jozefon"), en Lisbono mem, kie la 2-an de majo 1884 li mortis nur 25 jarojn aĝa.
En 1897 lia amiko Luís Murat elektis lin kiel patronon de la Seĝo 1 de la Brazila Beletristika Akademio.
Verko
Adelino Fontoura estas la sola ekzemplo de patrono en la Brazila Beletristika Akademio, kiu ne publikigis unu nuran libron. Dum sia vivo li aŭ ne juĝis siajn verkaĵojn gravaj por kunigi ilin en libron aŭ fidis ne morti tiom frue. Post lia morto, oni multfoje provis kunigi lian disan verkaron. La Revista da Academia ("Revuo de la Akademio"), en la numeroj 93 kaj 117, publikigis preskaŭ ĉiujn liajn poeziaĵojn. En la suplemento Autores e Livros ("Aŭtoroj kaj libroj") la akademiano Múcio Leão sukcesis kunigi ĉirkaŭ 40 poeziaĵojn kaj kelkajn prozaĵojn de tiu aŭtoro. Finfine, en 1955, en la Serio Inédita ("Nepublikiga") de la Kolekto Afrânio Peixoto, fare de la Akademio mem, aperis la volumo Dispersos ("Disaĵoj"), kun verkaĵoj de Adelino Fontoura kaj kroma informo de Múcio Leão pri lia vivo kaj lia verkaro disigita.
Eble pro tiu situacio Adelino Fontoura malofte aperas en antologioj kaj historiaj verkoj pri la brazila poezio. La grava verko Apresentação da Poesia Brasileira ("Prezento de la Brazila Poezio"), farita de alia akademiano, Manoel Bandeira (1886-1968), ne citas Adelinon.
''Kio? Ĉu la unua okupinto ne estis Machado de Assis? Do li estis la patrono? Ne. La patrono, elektita de Luís Murat, estis Adelino Fontoura. Kiu? Jes... Mi ne trovis, kiu, aŭdante tiu korekto, konis la nomon. Mi mem konfesas, ke ankaŭ mi estis aŭdinta malmulte pri li, nur malforta rememoro de iu poeziaĵo en iu antologio. Mi ja malkovris interesaĵojn en la gradioza biblioteko de nia Akademio...''
Helventra akridotero
Ĝi estas komuna loĝanta reproduktulo en tropika suda Azio el Bangladeŝo, Pakistano, Barato kaj Birmo orienten al Indonezio. Tiu komuna paserino estas tipe troviĝanta en arbaroj kaj kultivejoj. La Helventra akridotero konstruas neston en truo. La normala ovodemetado estas de 3-6 ovoj.
Tiuj 23 cm longa birdo havas grizan plumaron, pli malhelan en kapo kaj flugiloj. Estas grandaj (pli grandaj ol ĉe aliaj akridoteroj) blankaj flugilmakuloj rimarkindaj dumfluge, kaj blankan vostopinton. La kapo havas fruntan tufon. La beko kaj fortaj kruroj estas brilflavaj, kaj ne estas nuda haŭtaĵo ĉirkaŭokula. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli brunaj. La sudbarata raso havas bluecajn irisojn dum la aliaj havas flavecajn irisojn.
Ili troviĝas kutime ĉe akvo aŭ rizkampoj.
Kiel plej parto de sturnoj, ankaŭ la Helventra akridotero estas tre ĉiomanĝanta, kaj manĝas fruktojn, cerealojn kaj insektojn.
András Nagy (György)
NAGY András György d-ro [nadj] rumanuja hungara kuracisto, publicisto, lokhistoriisto. Li estis naskita en Csíkszereda la 19-an de septembro 1905 kaj mortinta la 2-an de marto 1982 en Sâncrăieni. Li estis la frato de verkistino Borbála Nagy, la patro de instruisto, publicisto Benedek Nagy.
Hemstedt
Hemstedt ekde la unua de julio 2009 estas parto de la komunumo Gardelegen en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 294 loĝantojn.
Santo Anastácio
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la samnoma mikroregiono Presidente Prudente. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
2241 Alkatoo
2241 Alkatoo estas granda malhela troja asteroido de la "Troja Tendaro", tie estas orbitanta apud la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Jupitero-Suno.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Charles T. Kowal elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Alkatoo, filo de Esjeto kaj troja batalanto dum la Troja milito.
Livada (Iclod)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 663 loĝantojn (rumanoj), en 1992 253.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1310. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Orlando di Lasso
Orlande de LASSUS, nomata ankaŭ Orlandus LASSUS, Orlando di LASSO, Roland de LASSUS, Roland DELATTRE (naskiĝis ĉirkaŭ 1532, mortis la 14-an de junio 1594) estis Franca-Flandra komponisto de la malfrua Renesanco. Kune kun Palestrina li estas hodiaŭ konsiderata esti la ĉefa reprezentanto de la matura polifonia stilo de la Nederlanda skolo, kaj li estis la plej fama kaj influa muzikisto en Eŭropo ĉe la fino de la 16-a jarcento.
Vivo
LASSUS naskiĝis en Mons en la provinco de Hainaut, en kio estas hodiaŭ Belgio. Informo pri liaj fruaj jaroj estas malabunda. Kelkaj nekonfirmataj historioj travivis, la plej fama el kiuj diras, ke li forkaptiĝis tri fojojn pro la unika beleco de sia kantada voĉo. En la aĝo de 12 li forlasis la Malaltajn Landojn kun Ferrante Gonzaga kaj iris al Mantua, Sicilio, kaj poste Milano (de 1547 al 1549). Kiam en Milano, li konatiĝis kun la madrigalisto Hoste da Reggio, kies influo formis lian fruan muzikan stilon.
Li tiam laboris ke kantanto kaj komponisto por Constantino Castrioto en Napolo en la fruaj 1550-aj jaroj, kaj liaj unuaj verkoj estas supozataj datiĝi el ĉi tiu tempo. Sekve li transmigris al Romo, kie li laboris por la Arkiduko de Florenco, kiu havis domanaron tie; kaj en 1553, li iĝis maestro di cappella (ĥora estro) de la kirko de Sankta Johano en Laterano en Romo, spektakle prestiĝa posteno por homo de nur 21 jaroj, sed li restis tie nur por unu jaro (PALESTRINA prenis ĉi tiun postenon unu jaron poste, en 1555).
Ne solida evidento travivas pri lia kieo en 1554, sed estis samtempulaj asertoj, ke li vojaĝis en Francujo kaj Anglujo. En 1555 li reiris al la Malaltaj Landoj kaj eldonigis siajn fruajn verkojn en Antverpeno (1555-1556). En 1556 li aniĝis en la korto de duko Alberto la 5-a de Bavario, en Munkeno, kiu konscie klopodis krei muzikan establon, kiu estu la egalo de la maĵoraj centroj en Italio. LASSUS estis unu el pluraj Nederlandanoj, kiuj laboris tie, sed klare la plej fama. De 1563 li nomumiĝis maestro de cappella. Li evidente estis feliĉa en Munkeno kaj decidis loĝi tie, edziĝis en 1568 kaj havis du filoj, kiuj ambaŭ iĝis komponistoj. LASSUS estis restonta en la servo de Albrecht la 5-a kaj lia heredanto, Vilhelmo la 5-a, por la resto de sia vivo.
De la 1560-aj jaroj LASSUS iĝis tre fama, kaj komponistoj ekis iri al Munkeno por studi kun li. Andrea Gabrieli iris tien en 1562 kaj eble restis en la orkestro por unu jaro; Giovanni GABRIELI ankaŭ eble studis kun li en la 1570-aj jaroj. Lia famo disvastiĝis ekster de strikte muzika rondoj, ĉar en 1570 imperiestro Maksimiliano la 2-a donis nobelecon al li, rara distingo por komponisto; papo Gregorio la 13-a kavalirigis lin; kaj en 1571, kaj denove en 1573, la reĝo de Francio, Karlo la 9-a, invitis lin al vizito. Kelkaj el ĉi tiuj reĝoj kaj aristokratoj klopodis varbi lin for Munkeno per pli allogaj ofertoj, sed LASSUS evidente pli interesiĝis pri la stabileco de sia posteno, kaj la pompaj ludadaj oportunoj de la korto de Albrecht, ol en financa gajno. "Mi ne bezonas forlasi mian domon, mian ĝardenon, kaj la aliajn bonajn aĵojn en Munkeno", li skribis al la Duko de Saksio en 1580, ricevinte oferton pri posteno en Dresden.
In la malfruaj 1570-aj kaj 1580-aj jaroj LASSUS faris pluajn vizitojn al Italio, kie li renkontis la plej modernajn stilojn kaj tendencojn. En Ferraro, la centro de avangarda agado, li sendube aŭdis la madrigalojn komponitajn por la Korto de Este; tamen lia propra stilo restis konservativa, ja estiĝis pli simpla kaj pli delikata, dum li aĝiĝis. En la 1590-aj jaroj lia sano malboniĝis, kaj li estis traktata pro hipokondrio. Tamen li ankoraŭ povis komponi kaj ankaŭ vojaĝi foje. Lia fina verko estis la rafinita serio de 21 madrigali spirituali (spiritaj madrigaloj), la Lagrime di San Pietro (Larmoj de Sankta Petro), kiun li dediĉis al papo Klemento la 8-a. LASSUS mortis en Munkeno.
Muziko kaj influo
Unu el la plej fekundaj, diverstalentaj kaj universalaj komponistoj de la malfrua renesanco, LASSUS komponis pli ol 2000 verkojn en ĉiuj Latinaj, Francaj, Italiaj kaj Germaniaj voĉaj genroj konataj en lia tempo. Ĉi tiuj inkluzivas 530 motetojn, 175 italiajn madrigalojn kaj vilanelojn, 150 francajn ŝansonojn, kaj 90 germanajn kantojn (germane: lied). Ne estas informoj, ke iu strike instrumenta muziko de LASSUS travivis aŭ iam ekzistis; interesa preterlaso por komponisto alie tiom larĝ-kampa kaj fekunda.
Sakrala muziko
Almenaŭ 60 mesoj travivis komplete; la plej multaj el ili estas parodiaj mesoj bazataj sur sekularaj verkoj verkitaj de li mem aŭ aliaj komponistoj. Teknike imponaj, ili estas tamen la plej konservativa parto de lia produktaĵo. Li kutime konformigis la stilon de la meso al la stilo de la fonta materialo, kiu etendiĝis el Gregoria ĉanto al samtempaj madrigaloj, sed ĉiam subtenis espriman kaj piecan karakteron en la fina komponaĵo. Aldone al siaj tradiciaj parodiaj mesoj li verkis egan kvanton de missae breves (mallongaj mesoj), silabajn mallongajn mesojn intenditajn por mallongaj servoj (ekzemple, por tagoj kiam duko Albrecht iras ĉasi: evidente li ne deziris prokraston pro longspira polifonia muziko). La plej ekstrema de ĉi tiuj estas efektiva verko konata kiel la Jäger-Messe (Missa venatorum) — la (Meso de la Ĉasanto).
Lasso estas unu el la komponistoj de stilo konata kiel musica reservata — termino, kiu travivis en multaj samtempaj referencoj, multaj de kiuj ŝajnas kontraŭdiraj. La ekzakta signifo de la termino estas temo de feroca debato, kvankam kruda konsentado inter muzikologoj estas, ke ĝi ampleksas intense esprimivan formuladon de teksto, kromatecismo, kaj ke ĝi eble rilatis al muziko specife komponita por spertuloj. Fama ekzemplo de komponaĵo de Lasso, kiu representas ĉi tiun stilon, estas lia serio de 12 motetoj titolata Prophetiae Sibyllarum, kiu estas en sovaĝe kromata stilo memoriga pri Gesualdo; iom de liaj akordaj progresaĵoj en ĉi tiu verko ne audiĝis denove ĝis la 20-a jarcento.
Kiel komponisto de motetoj, LASSUS estis unu el la plej diversstilaj kaj fekundaj de la tuta renesanco. Lia eligo varias de la sublima al la ridiga, kaj li montris senson de humuro ne ofte asociatan kun sakra muziko: ekzemple, unu el liaj motetoj satiras malbonajn kantistojn (super flumina Babylonis), kio inkluzivas balbutadon, ĉesadon kaj reekadon, kaj ĝeneralan konfuzon; ĝi estas rilata en koncepto se ne en stilo al Ein Musikalischer Spaß (Muzika Ŝerco) de Mozart. Multaj el liaj motetoj komponiĝis por solenaj okazoj, kiel atendeblas de korta komponisto kiu devis provizi muzikon por vizitoj de altranguloj, edziĝaj festoj, traktatoj kaj aliaj eventoj de ŝtato. Sed estis kiel komponisto de religiaj motetoj, ke LASSUS atingis sian plej larĝan kaj daŭran famon.
Liaj muzikigoj de la sep Pentopsalmoj de Davido (Psalmi Davidis poenitentiales) estas unu de la plej famaj aroj de psalmaj fiksaĵoj de la tuta renesanco. La kontrapunkto estas libera, evitanta la penetreman imitadon de nederlandanoj kiaj Gombert, sed okaze uzanta esprimajn trukojn, kiuj estas fremdaj al Palestrina. Kiel aliloke, Lasso strebas por emocia efiko, kaj uzas variadon de teksoj kaj prizorgadon en teksta fiksado al tiu celo. La fina verko en la aro, lia fiksaĵo de la De Profundis (psalmo 129), estas konsiderata de multaj kleruloj kiel unu de la kulminoj de renesanca polifonio, samranga kun la du fiksaĵoj de la sama teksto de Josquin Des Prez.
Inter liaj aliaj liturgiaj komponaĵoj estis himnoj, kantikoj (inkluzive de pli ol 100 Magnifikatoj), respondaĵoj por Sankta Semajno, Pasioj, Plorkantoj, kaj iom sendependaj verkoj por maĵoraj festoj.
Sekulara muziko
Lasso verkis en ĉiuj la elstaraj sekularaj formoj de la tempo, inkluzive italan madrigalon, francan kanzonon kaj germanan kanton (germane: lied). Li estas unu el la malmultaj renesancaj komponistoj, kiuj verkis fekunde en kvar lingvoj (latina, itala, franca kaj germana), kaj li verkis kun egala flueco en ĉiu. Multaj el liaj kantoj estiĝis grandege popularaj, cirkulantaj vaste tra Eŭropo. Lasso estis probable la sola komponisto de la malfrua renesanco, kiu havis ĉi tiun talenton de muzikaj lingvoj. En ĉi tiuj variaj sekularaj kantoj li estis konforma al la maniero de la nacio de origino, tamen ankoraŭ montris sian karakterecajn originalecon, spriton kaj koncizecon de deklaro.
En liaj madrigaloj, multajn el kiuj li verkis dum lia restado en Romo, lia stilo estas klara kaj konciza, kaj li verkis melodiojn, kiuj estis facile memoreblaj; li ankaŭ "signis" lian verkon, ofte uzante la vorton 'lasso' (kaj la solfeĝajn silabojn la-sol, tio estas A-G en la tonalo de C). Lia elekto de poezio varias larĝe, de Petrarca por lia pli serioza verko al la plej malpeza verso por iom da liaj amuzaj kanzonetoj.
Irén Becski
Irén BECSKI [beĉki] estis rumania hungara poetino, psikologino. Ŝi naskiĝis en Sárközújlak la 2-an de decembro 1900 kaj mortis en 1982. Ŝi estis la patrino de matmatikisto Péter Hamburg, la fratino de Andor Becsky, la edzino Viktor Brassai.
Biografio
Irén Becski akiris kuracistdiplomon en Kluĵo, kaj ŝi estis asisantino en la kliniko porinfana pri nervkuracado. Ŝiaj poemoj aperis en revuoj Tavasz kaj Magyar Szó (1919), en Keleti Újság, Napkelet (1920–22), en Vasárnapi Újság (1924) kaj en Nyugat (1928). Ŝi tradukis la romanon Reubeni, a zsidók fejedelme de Max Brod (Új Kelet 1928).
Johanson Zilberfarb
Johanson Izaakoviĉ ZILBERFARB (ruse Иогансон Исаакович ЗИЛЬБЕРФАРБ; naskiĝis la en Bresto, mortis la  en Moskvo ) estis ukrainia sovetia historiisto kaj esperantisto.
Esperanta agado
Zilberfarb estis membro de Sennacieca Asocio Tutmonda, aktiva en Teknika Komisiono de la Eldon-Kooperativo de SAT kaj aŭtoro de artikoloj en Sennaciulo. Zilberfarb estas la aŭtoro de unu el la plej konataj esperantigoj de La Internacio, kiu estis publikigata en SAT-jarlibroj. Li decidis malaktiviĝi jam en decembro 1926, rifuzante membri en SEU pro ĝiaj polic-spionaj servoj al registaro, kaj restante malaktiva membro ene de SAT, por ne riski ekziliĝon, kiel aliaj. Tiu malaktiviĝo plej verŝajne helpis lin transvivi la grandan purigon de la jaroj 1936-1937.
Großenhain
Großenhain - prononco - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meißen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Komence de la 21-a jarcento per administraj reformoj iom post iom pligrandiĝis la urba teritorio, per integrigo de iuj antaŭe tre malgrandaj ĉirkaŭaj komunumoj, kies sendependa administrado kaŭzis tro altajn kostojn. Tiel interalie la 1-an de oktobro 2009 aldoniĝis la loĝloko Wildenhain kaj komence de 2010 la loko Zabeltitz.
Tibor Juhász (pentristo)
Tibor Juhász [juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Juhász Tibor estas hungara pentristo.
Tibor Juhász  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Tibor Juhász aĝis 15, kiam li forlasis la familion kaj iris al pentristo gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li iĝis disĉiplo de pentristo Árpád Kovács en Székesfehérvár, sed li frekventis ankaŭ gimnazion. Li aĝis 20, kiam li komencis fari aventurajn vojaĝojn al Kievo, Minsko, Talino. Post 7 jaroj li hejmenvenis, iom poste li edziĝis. Li vivis laŭvice en Szeged, Budapeŝto, Székesfehérvár kaj Mór.
Blankazona akridotero
La Blankazona minao aŭ Blankazona akridotero (Acridotheres albocinctus) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro de Akridoteroj kiuj portas fruntajn krestojn.
Tiu specio estas kiel aliaj akridoteroj, tio estas longa birdo kiu havas nigrecan plumaron, pli malhelan en kapo kaj flugiloj. Estas blankaj flugilmakuloj rimarkindaj dumfluge, kaj blankan vostopinton. La kapo havas fruntan tufon. La beko kaj fortaj kruroj estas brilflavaj, kaj ne estas nuda haŭtaĵo ĉirkaŭokula. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli brunaj.
Kiel distingilo tiu specio havas blankecan subpugon kun nigreca strieco. Sed la ĉefa distingilo estas tre rimarkinda blanka horizontala makulo en nuko, kio atingas ĝis la ŝultroj kaj nomigas la specion eĉ en la latina scienca nomo kie albocinctus signifas “blanka zono”.
Ĝi troviĝas en suda Ĉinio (nordokcidenta Junano), Barato (Manipura valo en nordokcidenta Barato) kaj norda Birmo.
Calvera
Calvera estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carbone, Castronuovo di Sant'Andrea, San Chirico Raparo kaj Teana.
Sándor Irányi Iritz
Sándor IRÁNYI IRITZ [ira:nji iric], (Iritz Sándor) estis rumania hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Budapeŝto en 1890 kaj mortis en 1975 en Arado.
Biografio
Sándor Irányi Iritz komencis studi en Arta Akademio de Munkeno. En 1906 li frekventis la leberskolon de Nagybánya, poste li studis en Arta Altlernejo de Budapeŝto. Li loksidiĝis en Arado, kaj li laboris ĉiusomere en Baia Mare.
Stanisław Leśniewski
Li studis ĉe Kazimierz Twardowski en Lvovo. Kune kun logikisto Alfred Tarski kaj matematikisto Jan Łukasiewicz li fondis trion (trójka) en Varsovia Universitato, probable la plej grava centro de scio pri formala logiko en la mondo inter militoj.
21942 Subramanian
21942 Subramanian estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Narayan Swamy Subramanian, finalisto en 2005 de la scienca konkurso por mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) pro lia projekto pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Miller Junior High School de San Jose (Kalifornio).
Olimpiko de laboristoj
Olimpiko de laboristoj estis sporta evento okazinta inter la Unua kaj Dua mondmilitoj. La ĉeforganizanto estis la "Internacio de Sporto" kun sidejo en Luzerno, Svislando; en jaro 1928 ĝi estis alinomata "Socialista Laborista Sport-Asocio".
Historio
Jam en jaro 1913 asociiĝis laboristaj sportistoj sub nomo Asocio Socialista Internacio. Pro eksplodo de la Unua mondmilito ĝi ne ekaktiviĝis. La asocio refondiĝis en jaro 1920 en Luzerno, Svislando. La fondintoj de laborista sportasocio kritikis la oficialan olimpikon fonditan de Pierre de Coubertin per jenaj argumentoj:
La olimpikon de laboristoj konkurencis la "Spartakiado" organizita de Komunista Partio de Sovetunio en jaroj 1956-1991.
1925
En la laborista olimpiko en Frankfurto, la 24-an ĝis 28-a de julio 1925 partoprenis 3000 sportistoj el 11 landoj: nome Germanio, Aŭstrio, Svisio, Ĉeĥio, Pollando, Palestino, Latvio, Finnlando, Britio, Francio, Belgio, krom delegacioj el libera urbo Danzig/Dansk kaj el sudeta lando. Ili kolektiĝis sen naciaj emblemoj aŭ aliaj signoj, sub solena muzikaĵo de la "Internacio" laboristoj paŝis en la stadiono. La olimpikon kunlabore organizis laborista gimnastika kaj atleta sportasocioj kun la bicikla-motorcikla ligo "Solidareco" kun 300 000 membroj. Okazis piedpilka turniro, akvosporto, gimnastiko, kaj amasa subĉiela spektaklo. Entute partoprenis pli ol 100 000 laboristoj, kaj spektantoj 450 000.
1931
La dua Olimpiko de laboristoj okazis en Vieno la 19-an ĝis 26-a de julio 1931: estis amasa prezentado kun karaktero klasbatalanta. Tiufoje partoprenis 25 000 sportistoj en nove konstruita stadiono "Prater" kun naĝ-basenoj. Konkursoj okazis en 117 sporto-branĉoj. Komenciĝis la laborista olimpiko per "festo de infanoj kaj adoleskoj". Ĉe la solena inaŭguro elpaŝis delegacioj milope. Pro la faŝista puĉo en Italio mankis ties delegacio - tial laboristoj omaĝis la laboristojn el Italio per mallevo de siaj standardoj. Krom la sportaj konkursoj oni organizis kulturajn spektaklojn. La apogeo estis amasa teatraĵo kun 3000 atletoj: ĝi montris la laboristan emancipiĝon kaj frakason de kapitalismo. En lasta akto kreviĝis alegoria kranio de kapitalisto. Finiĝis la spektaklo per komuna kanto de "la Internacio". Dum lasta tago konkludis la olimpikon grandioza festo de lumo je 26-a de julio: operejo, urbodomo kaj parlamentejo estis iluminitaj per miloj da lampoj. La manifestacion partoprenis dum kvin horoj centmil torĉ-portantoj per slogano: "Por malarmado kaj komuna paco".
Same kiel dum la unua olimpiko estis produktita propagand-cela filmo fare de Internacio por laboristoj. Ties ĝenerala sekretario, Friedrich Adler, komentis entuziasme: "Tiu ĉi olimpiko estu vojmontrilo por la laborista klaso."
En la socialista Olimpiko 1931 en Vieno, Esperanto estis uzata kiel oficiala lingvo – buŝe kaj skribe.