cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saint-Didier (Jura)
Saint-Didier estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono
Valsalabroso
Valsalabroso estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco. Valsalabroso estas etimologie devena el Vallem Salebrosum (valo de salecaj malsekejoj).
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Las Uces (je 4 kilometroj) kaj Valsalabroso, okupas totalan areon de 27,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 153 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Estas kastro de vetonoj el la Ferepoko, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Hispanio en la Somera Olimpiko 1980
Kunordigis la teamon la Hispana Olimpika Komitato, fondita en 1912.
Sainte-Agnès (Jura)
Sainte-Agnès estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Poligny.
Vilaĝa preĝejo de Horba
La luterana Vilaĝopreĝejo de Horba (germane: Dorfkirche Horba) staras en urbokvartalo de Königsee en Germanujo situante sur senarbarigita altebenaĵo de Turingia Arbaro.
Historio
La kirko starigitis inter 1667 kaj 1668: ĉu estis ekzistinta antaŭula porliturgia ejo tute ne klaras.
En la 1968-a jaro faritis profundaj restaŭradlaboroj. Kune kun la interna nmeblaro, la ĉirkaŭanta tombejo, ĉirkaŭfortikaĵo kaj la monumento por falintaj soldatintaj vilaĝanoj ĝi figuras sur listo de monumentprotektotaĵoj de Königsee.
Enkirke estas du sonoriloj, unu el 1668 kaj la alia el de post 1945. La baptujo datumas el la 16-a jarcento estante el kalkoŝtono. La altaro kreitis en la unua duono de la 17-a jarcento el kiu tempo estas krome la ambona altaro. Koncerne la orgenon temas pri la unua verko de la orgenfaristo Johann Friedrich Schulze el Paulinzella. La firstotureto estas de 1885.
Villar de Peralonso
Villar de Peralonso estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco. Villar de Peralonso estas tradukebla etimologie al Vilaĝo de Pedro Alonso.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Sahelicejos, Sardón de los Álamos kaj Villar de Peralonso, okupas totalan areon de 31,66 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 241 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
La areo estis loĝata jam dum prahistoriaj tempoj: oni trovis dolmenon kun konservita tombejo. La setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento kaj eble tiu Pedro Alonso estris la reloĝadon post la Reconquista. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. Meze de la 20-a jarcento estis mino de uranio ĝis la 1970-aj jaroj. Poste restis laborado por potfarado. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis. La urbestro estas de dekstra partio PP.
Sobradillo (Salamanca)
Sobradillo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo. Sobradillo estas tradukebla etimologie al Korkokverketo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 53,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 234 loĝantojn. Ĝi perdis pli ol 1 000 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj.
Limas kun loĝlokoj La Fregeneda, Hinojosa de Duero, Lumbrales, Mata de Lobos (Portugalio), La Redonda, Almofala (Portugalio), kaj Ahigal de los Aceiteros. Ĝi distas 105 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. La areo estis regata de la Templanoj, kies kruco videblas en la blazono. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis. Vidindaĵoj estas kastelturo, rigardejoj, preĝejo ktp.
Rix
La nomo Rix povas interalie rilati al
Krome, inter 1909 kaj detruo kadre de la dua mondmilito en 1944, en Moravia Ostrava ekzistis historia magazeno Rix.
Kalvinana preĝejo (Lajosmizse)
La kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento (ekde 2008) en Hungario, en urbo Lajosmizse.
Historio
Dum dominado de turkoj en tiu areo ekzistis 2 vilaĝoj, sed en la 18-a jarcento ili senhomiĝis. La rehomiĝo okazis ekde 1820, precipe katolikaj jasoj alvenis, sed minoritate ankaŭ kalvinanoj el la proksimaj urboj. En fino de la 19-a jarcento la kalvinanoj havis preĝdomon kaj propran lernejon. Ili konstruis pli novan paroĥon en 1890, poste kirkon en 1902. La orgeno estis kreita en 1914. La kirko estis renovigita en 2002 kaj 2019.
Konstruaĵo
La preĝejo situas en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo troviĝas tra la turo, kie 2 sonoriloj loĝas. Super la enirejo malgranda ronda fenestro estas videbla, pli supre jam 2 pli grandaj longaj fenestroj. Sur la fasado ankaŭ po 2 fenestroj troviĝas. La turpinto estas barokeca bulboforma.
Distrikto Saulkrasti
Distrikto Saulkrasti (Saulkrastu novads) estas distrikto en centra Latvio. La distrikto estis kreita en 2021 per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 2 iamaj pli malgrandaj komunumoj (Saulkrastu novads, Sējas novads). La centro de la distrikto situas en urbo Saulkrasti.
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente distrikto Sigulda, sude distrikto Ādaži, okcidente Balta Maro, kaj norde distrikto Limbaži.
Historio
La livonoj triboj de Vidzeme historie vivis en la distrikto. En la 13-a jarcento, kiel rezulto de konkeroj de krucistoj, la teritorio de la distrikto iĝis posedaĵo de la Arkidiocezo de Rigo, parto de Livonio. Post la Livonia milito, la regiono venis sub polan regon en Pārdaugava Duklando, kaj post 1629 ĝi estis akirita fare de Svedio. Distrikto estis aneksita al la Rusia Imperio en 1721. En 1918 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Hispanio en la Somera Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Hispana Olimpika Komitato, fondita en 1912. Estis la lasta fojo en olimpiko, ke ĝi reprezentis la dekstrisman Frankisman Hispanion, kiu instaliĝis sekve de la Hispana Enlanda Milito de 1936: sekvajare, en 1977, la reĝimo ŝanĝiĝos.
Distrikto Saulkrasti
Geografio
La distrikto situas plejparte en Ropažu kaj Metsepole ebenaĵoj de Malaltebenaĵo de centra Latvio (Viduslatvijas zemiene). Okcidente laŭ la maro en la okcidento de Rīgava ebenaĵo de Marborda malaltebenaĵo (Piejūras zemiene). Mineraloj: torfo (marĉoj de Čaganu kaj Vētras). Geologie dominas la mezdevoniaj sedimentoj.
Averaĝa temperaturo: -5°C en januaro, +17°C en julio. Precipitaĵo 700-750 mm jare.
Riveroj
La riveroj en la okcidenta parto de la distrikto estas malgrandaj kaj ĉiuj apartenas al la baseno de Balta Maro. La plej grandaj el ili estas Aģe (kun haveno Skulte en la buŝo), Ķīšupe, Pēterupe, Inčupe, Lilaste. En la sudoriento la distrikto limas rivero Gauja, kies alfluanto en distrikto estas Loja.
Lagoj
Ne estas grandaj lagoj en la distrikto. La pli granda estas Pabažu ezers (0,38 km²).
Loĝantaro
Laŭ la stato de la jaro en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². En la najbareco de Saulkrasti ekzistas multaj somerdometaj vilaĝoj, kies populacio signife malsamas en la somera kaj vintra sezonoj. Sude la neloĝata Ādaži rubodeponejo okupas grandan parton de la distrikto.
Paroĥoj (pagasts)
Saulkrastu pagasts, Sējas pagasts.
Rosay
Rosay povas temi pri diversaj komunumoj de Francio:
Vov
Vov estas ov-likvoro el Italio, specife el regiono Veneto. Ĝi estas nuntempe produktita de la firmao Molinari kaj ĝiaj ĉefaj ingrediencoj estas ovoflavaĵoj, Marsala vino, alkoholo, sukero kaj aromoj.
Historio
La likvoro, kiu poste eknomiĝis Vov, estis kreita en la jaro 1845 fare de Gian Battista Pezziol, padova dolĉaĵisto specialigita pri produktado de itala nugato torrone, en kiu oni uzas nur ovoblankaĵon. Pezziol ekhavis la ideon uzi la restantajn ovoflavaĵojn, kune kun Marsala vino, alkoholo kaj sukero, por produkti likvoran version de zabaione, energitrinkaĵo tiutempe tre populara ankaŭ kiel toniko. La produkto estis komence nomita Vovi, kiu signifas ovoj en la venecia lingvo; poste, kiam oni komencis vendi ĝin eksterregione, oni ŝanĝis ĝian nomon al Vov.
Inter la 19-a kaj la 20-a jarcentoj en Forlì, ĝi estis tiom populara, ke ĝi eĉ aperis en ordinaraj kuirlibroj. En antaŭajarcenta recepto trovita en 2016 oni listigas la jenajn ingrediencojn: kvin ovoj, duonkilogramo da sukero, 200 mililitroj da akvo, 200 mililitroj da Marsala vino, la sama kvanto da alkoholo, unu glaso da rumo, unu gramo da vanilino.
Dum la Dua Mondmilito, Vov alvenis al la batalkampoj: pro siaj agnoskitaj vigligaj trajtoj, ĝi estas provizita al la militistoj engaĝitaj en batalo. Inter la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, ĝi atingis sian maksimuman disvastigon, kiu instigis la ekeston de imitaĵoj kaj konkurantoj; inter kiuj troviĝas Zabov de firmao La Moccia, kiu eĉ superos ĝian vendo-kvanton ĉirkaŭ la jaroj 2010.
La padovaj radikoj de likvoro iom post iom perdiĝis: en la 2000-aj jaroj Vov estis produktita fare de la firmo Sil (Società Italiana Liquori), kiu relokis ĝian produktadon en Pozzilli, kaj ekde la jaro 2012 ĝin posedas la firmao Molinari, kiu denove relokis la produktadon en Moncalieri. Dum la lastaj jaroj, Vov populariĝis danke al la koktelo bombardino, el kiu ĝi estas kerna komponaĵo, ĉefe laŭmoda ĉe ski-lokoj.
Botelo
Distinga eco de Vov estas ĝia blanka cilindra botelo. Komence temis pri malbrila blanka ceramika botelo, poste oni komencis fari ĝin el blanka vitro. Dum La Dua Mondmilito, kiam preskaŭ la tuta produktado de Vov estis liverita al la armeo, por transporta oportuno la likvoro estis pakita en akvorezistaj kartonaj ujoj. En la 1960-aj jaroj, oni proponis helbrunan vitran raspan ujon, kiu ne estis aparte sukcesa, do poste oni revenis al la klasika blanka vitra botelo. Nuntempe la produkto estas enboteligita en kutima travidebla vitro, kovrita per folio el blanka plasto, kiu imitas la tradician blankan vitran botelon.
Sur la etikedo, tre tradicia kaj sufiĉe senŝanĝa dum jardekoj, staras la ikoneca tridimensia skribaĵo Vov, flava sur blua fono, super stiligita bildo de la Baziliko de Sankta Antonio (Padovo).
Konsumo
Sur la etikedo kaj en la reklamoj oni rekomendas la konsumon de Vov kaj je ĉambra-temperaturo kiel kordialon, kaj post varmigo kiel vigligaĵon, kaj post malvarmigo aŭ eĉ frostigo kiel gracitrinkaĵon. Ĝia gusto, sufiĉe simila al zabaione, taŭgas por akompani diversajn specojn de desertoj, eventuale ankaŭ orname. Ĝi ofte aperas en receptoj de glaciaĵo affogato en zabaione. En kokteloj ĝi estas la kerna komponaĵo de bombardino.
Antaŭ konsumi, kiel rekomendite sur la etikedo, necesas skui la botelon por remiksi la enaĵon, ĉar la ovoflavo emas apartiĝi de la alkoholo, kiu sekve leviĝas sur la surfaco ĉar estas malpli peza.
Saffloz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
Kiralık Aşk
Kiralık Aşk estas turka televidserio de 2015, produktita de Ortaks Yapım kaj elsendita de Star TV.
Intrigo
Defne (Elçin Sangu) estas kelnerino kun grandaj ekonomiaj problemoj. Aliflanke, Omer (Barış Arduç) havas katastrofan blindan citaĵon ĉe la restoracio, kie Defne laboras. Por eskapi el la rendevuo Omer ŝajnigas, ke la juna virino estas sia koramikino kaj kisas ŝin. Vidante, kio okazis, la onklino de Omer, Neeriman (Nergis Kumbasar), alproksimiĝas al Defne kaj ofertas bonegan monsumon por enamigi kaj edziĝi kun sia nevo. Pro malespero kaj ŝuldo de sia frato, la juna virino akceptas kaj estas dungita kiel la nova persona asistanto de Omer, Defne estis enamiĝinta al Sinan Karakaya, amiko de Omer sed ŝi komprenos, ke sia vera amo estas Omer. Omer ekamas ŝin sed Defne ne sentas sin komforta kun la situacio kaj provas foriri, sed la destino ne lasas ilin disiĝi.
Valderrodrigo
Valderrodrigo estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco. Valderrodrigo estas tradukebla etimologie al Valo de Rodrigo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 22,35 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 153 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj El Milano, Valsalabroso, Barceíno, Villasbuenas, Barceo, Encinasola de los Comendadores, Guadramiro kaj Vitigudino.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Hamr
Hamr (Hammerdorf) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. En la jaro ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1549.
La Vídola
La Vídola estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 29,64 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 117 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Kvankam estis kastro de vetonoj antaŭ la epoko de la Romia Imperio, la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Villarmuerto
Villarmuerto estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villarmuerto kaj Villargordo, okupas totalan areon de 38,81 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 42 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Rothonay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
San Felices de los Gallegos
San Felices de los Gallegos estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo. San Felices de los Gallegos estas nomo kiu aludas etimologie al Sankta Felikso, episkopo de Porto, kaj al galegoj kiuj reloĝigis la areon post la Reconquista.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 81,43 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 377 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 300 loĝantojn dum la 21-a jarcento pro la plua migrado el ruraj zonoj al urboj kaj pli ol 1 500 loĝantojn ekde la mezo de la 19-a jarcento. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj.
Limas kun loĝlokoj Ahigal de los Aceiteros, Lumbrales, Olmedo de Camaces, Puerto Seguro, Bañobárez, Villar de Ciervo, Villar de la Yegua kaj Castillejo de Martín Viejo. Ĝi distas 105 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio ekzemple en 1646 pro la detruo de la ponto super la rivero Águeda, dum la Milito de hispana sukcedo kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo kun restado de francaj trupoj en la loko.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis. Estas multaj vidindaĵoj, kiel turo, preĝejo, bovskulptaĵo de vetonoj, du muzeoj, rigardejoj ktp.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Saucelle
Ĝia municipa teritorio estas formata de du loĝlokoj nome Saucelle kaj Salto de Saucelle, okupas totalan areon de 45,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 295 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj, sed en la 1950-aj jaroj ĝi havis mil loĝantojn pliajn pro la konstruado de la akvobaraĵo de Saucelle. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj. La urbeto nomas la Akvobaraĵon de Saucelle, konstruita je 8 km. La rigardejoj, la valo de la Akvorezervejo de Saucelle kaj la domaro Salto de Saucelle estas la lokoj de plej turisma altiro de tiu municipo, kie estas gastejoj kaj estas grava rura turismo. Ĝi estas tre proksima al Portugalio. La 29an de Septembro 1956 la Akvobaraĵon de Saucelle inaŭguris la diktatoro Francisco Franco.
Limas kun loĝlokoj Freixo de Espada à Cinta (Portugalio), Vilvestre, Barruecopardo, Salto de Saucelle, Saldeana, Hinojosa de Duero kaj Bermellar. Ĝi distas 100 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ege gravas.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Villavieja de Yeltes
Villavieja de Yeltes estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparoj El Abadengo, Vitigudino kaj Yeltes. Villavieja de Yeltes estas tradukebla etimologie al Malnova Vilaĝo de rivero Yeltes.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 50,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 809 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 800 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Bogajo, Yecla de Yeltes, Villares de Yeltes, Bañobárez, Sancti-Spíritus 	kaj Retortillo. Ĝi distas 85 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Estas restaĵoj de Ĥalkolitiko, petroglifo kaj dolmeno, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. Ĝi apartenis al la Templanoj, kaj de tie la nomo El Abadengo, nome la abatlando. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. Estis diversaj metiartoj kaj elfosado de granito, kiu estis eksportita per fervojo. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Villamayor de Gállego
Villamayor de Gállego [biljamaĜOR deGAljego] (en aragona Villamayor de Galligo) estas municipo de Hispanio, en la orienta parto de la Komarko Zaragozo kies ĉefurbo estas Zaragozo mem, sed ankaŭ oni konsideras kiel ĉefurbo Utebo-n, se oni ne konsideras tia Zaragozon, kiel provinca kaj regiona ĉefurbo. Ĝi estas en la centroriento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Villamayor de Gállego estas municipa teritorio en la orienta parto de la Komarko Zaragozo, kie ĝi okupas teritorion inter tiu de Alfajarín sudoriente, tiu de Zaragozo norde kaj ĝis sudokcidente kaj tiu de La Puebla de Alfindén sude. Totale ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Perdiguera, Alfajarín, La Puebla de Alfindén kaj Zaragozo. La areo estas inter la valo de la rivero Ebro sude kaj la valo de la rivero Gállego okcidente; nordoriente estas pli seka areo de Monegros. La municipa teritorio formas parton de la Zono de speciala konservado (ZSK) "Bajo Gállego", ene de la Reto Natura 2000​ por konservado de la biodiverseco en la Eŭropa Unio. Menciendas kiel lokoj de natura intereso, la nomita Sabina de Villamayor, nome junipero, deklarita "árbol singular de Aragón" kun aĝo ĉirkaŭkalkule dumiljara, kaj la ravino Barranco del Salado, rimarkinda geologia formacio. La junipero aperas flave simbole en la municipaj flago kaj blazono.
La loĝloko Villamayor de Gállego mem estas je nur 10 km nordoriente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je la maldekstra areo de la rivero Ebro. Ĝi estas sur 226 msm. La loĝloko mem estas tute inter Zaragozo kaj Perdiguera laŭ la ŝoseo A-129. Krome loka vojo ligas kun La Puebla de Alfindén.
Historio
Estis iam setlejo de araboj, kiuj lasis irigacian reton. Post la konkero en la 12-a jarcento fare de kristanoj granda parto de loĝantaro estis mudeĥaroj kaj poste moriskoj, kiuj estis forpelitaj el 1610, kio rezultos en ekonomia kaj demografia krizo. Estis registroj ke ekde 1655 la nobela familio Latas havis domon en la loko.
Villamayor de Gállego demografie kreskiĝis fakte jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento. Laŭlonge de la 20-a jarcento estis ĉiam ĉirkaŭ 2 000 loĝantoj. Kelkaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Villamayor de Gállego tute male, oni plialtiĝis jam en la 21-a jarcento ĝis nunaj 2 827 loĝantoj (2022) pro proksimeco al la ĉefurbo (dormurbo) kaj al la komunikvojoj de la akso de la valo de Ebro.
Ekde 1912 ĝis Aprilo 2006 ĝi formis parton de la regiona ĉefurbo, kiel ĝia rura kvartalo; ĝi separiĝis de Zaragozo en Aprilo 2006 post tiucela lokana movado ekde 1991, kaj post malsukcesaj klopodoj en 1920 kaj 1964. Tiel ĝi ekestis kiel la municipo 731a de Aragono, formante parton de la komarko de Zaragozo. Ekde tiam, la Supera Tribunalo de Justico de Aragono, krom havigi sendependigon, ĝi havigis ankaŭ la historian iaman nomon Villamayor de Gállego. En 2006 estis granda divido inter la partianoj de la sendependigo kaj tiuj de la kontinueco kiel kvartalo de Zaragozo. En la municipaj balotadoj de Majo 2007 venkis la socialisma partio PSOE-Aragón (partiano de la kontinueco en Zaragozo) per 51,9% de la voĉdonoj (1004 voĉdonoj), kontraŭ 47,1% (910 voĉdonoj) de la cetero CHA, PP, PAR (ĉiuj partianoj de la kontinueco kiel sendependa municipo). En la sekvaj balotadoj la socialistoj malvenkis kaj la Chunta Aragonesista akiris la urbestrecon.
Ekonomio
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo, brutobredado, kaj sekva nutrindustrio, krom ekstera dungado. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Villares de Yeltes
Villares de Yeltes estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco.
Villamayor de Gállego
Ekonomio
El vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun mudeĥara sonorilturo, la ermitejo, la junipero, la ravino kaj naturaj lokoj ĉe la riveroj.
Villares de Yeltes
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj La Estación, Pedro Álvaro kaj Villares de Yeltes, okupas totalan areon de 40,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 126 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
La municipa Villares de Yeltes limas kun Boada, Retortillo, Villavieja de Yeltes, Yecla de Yeltes, Moronta, Pozos de Hinojo kaj El Cubo de Don Sancho.
Oni troviĝis restaĵojn el prahistoriaj tempoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio, dum la Milito de hispana sukcedo kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. En ĉiuj ludis gravan rolon la kastelo. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Liso (Fuencalderas)
Liso estas neloĝata loko apud la urbeto Fuencalderas, en la nuna municipo Biel, kiu apartenas al komarko Cinco Villas de provinco Zaragozo, en la hispana historia regiono Aragono.
Geografio
La malnova vilaĝo "Liso" situas ĉe la piedo de la montaro "Santo Domingo" (42° 23' 23.41" N, 0° 51' 51.38" U), post natura montpasejo, kiu transiras tiun ĉi montaron laŭ norda direkto, por atingi la urbetojn "Salinas de Jaca" kaj "Villalangua".
La Kastelo "Liso" kaj la ermitejo "San Miguel de Liso" (Sankta Miĥaelo el Liso), estas en sovaĝa kaj soleca loko iom pli ol 9 kilometrojn de la urbo Fuencalderas. En la urbeto estas vojmontriloj, kiuj indikas klare kiel atingi la ermitejon "San Miguel" (Sankta Miĥaelo). Kelkajn cent metrojn post forlasado de la urbo estas vojo (kun indikilo), kiu kondukas en ĉirkaŭ 8 kilometroj al la ermitejo de San Miguel kaj la restaĵoj de la kastelo.
La malnova urbeto "Liso", nune ruinigita, estas egaldistanca, en rekta linio, inter Biel kaj Agüero. Hodiaŭ ŝajnas stranga loko rilate al la nuna vojo; sed oni devas pensi, ke la natura vojo de komunikado inter Murillo de Gállego - Agüero - San Felices - Liso - Biel estis ĉi tiu vojo.
Kiel progresinta defenda linio de la fortikaĵo de "Biel" al la valo de la rivero Gállego, ne estas mirinde, ke oni trovas restaĵojn de grandioza preĝejo de komenco de la 12-a jarcento, kun defenda turo alkroĉita al sia norda flanko.
Demografio
En la 11-a kaj 12-a jarcentoj, kio nun estas la loko "Liso" estis "nenieslando", malamika teritorio, la objekto de punatakoj inter la du defiantoj: kristanoj kaj islamanoj. Tiuj konvulsioj tradukiĝis al kelkaj malpliigitaj demografiaj kontingentoj, kiuj ĝis hodiaŭ, daŭre estas konservataj pro totale malsamaj kialoj. Fakte, la urbeto Liso restis neloĝata antaŭ jarcentoj.
Historio
La loko de Liso havas tre antikvan originon, eble romian, kaj estas menciita en pluraj dokumentoj el la jaro 938. En dokumento de la jaro 944, la reĝo de Pamplono (kaj grafo de Aragono) García Sánchez la 1-a konfirmis la pagon de dekonaĵoj fare de Eliso al la monaĥejo de Leire. La urbo certe estis okupita de islamanoj ekde la antaŭeniĝo de Almanzor al aragonaj teroj en la jaro 999 kaj ilia rekonkero de reĝo Sancho el Mayor de Navaro ĉirkaŭ la jaro 1016.
La reĝo Ramiro la 1-a de Aragono menciis la lokon en la jaro 1042 kiel "la nobla privilegia urbeto Eliso".
En 1050 ĝi estas menciita en la testamento de reĝo Ramiro la 1-a de Aragonio kaj en 1090 reĝo Sancho Ramírez donacas San Pedro de Liso al la monaĥejo de San Juan de la Peña. Dum la 10-a ĝis la 12-a jarcentoj, Liso formis gravan parton de la defenda linio de la Reĝlando Aragono en la areo, ĉar ĝi havis fortan kastelon, kaj ĝi atingis juran rangon.
La malkresko de Liso okazis de la 13-a ĝis la 15-a jarcentoj, ĉar la armea limo de la rekonkero iĝis malproksima de iliaj teroj, kaj samtempe Fuencalderas kreskis, situanta sur pli favora tereno. Ekde la 15-a jarcento, la loĝantoj de Liso ade malkreskiĝis, ĝis nur malmultaj homoj, kaj ĉirkaŭ 1530, la paroĥo de Liso estis transdonita al Fuencalderas.
La antikva vilaĝo "Liso" restis neloĝata fine de la 16-a jarcento, ĝiaj lastaj loĝantoj descendis por vivi en la proksima urbeto Fuencalderas, kies originoj devenas de la 14-a jarcento.
Rix (Jura)
Rix estas komunumo de Francio, konsistanta el la etaj loĝlokoj Rix kaj Trébief kaj tial loke foje nomata Rix-Trébief. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
Sarnia
Sarnia estas urbo en Sudokcidenta Ontario, Kanado, kiu havis en 2016 loĝantaron de 71 594 perosnoj. Ĝi estas la plej granda urbo ĉe la Lago Hurono kaj de la kantono Lambton. Sarnia estas sur la orienta bordo de la kuniĝejo inter la Supraj kaj Malsupraj Grandaj Lagoj kie la Lago Hurono fluas al la rivero Sankta Klara, kiu formas la Kanad-Usonan landlimon, rekte el Port Huron, Miĉigano. La natura haveno uuna foje altiris la francan esploriston La Salle. Li nomis la lon "La Rapidejon" la 23an de aŭgusto 1679, kiam li uzis ĉevalojn kaj homojn por peli sian 45-tunan barkon Le Griffon norden kontraŭ la preskaŭ kvar-nodan fluon de la rivero Sankta Klara.
Tiu estis la unua fojo ke velŝipo, sen kalkuli kanuon aŭ similan rem-movitan boaton, navigis al la Lago Hurono, kaj la veturado de La Salle estis mejloŝtona por la disvolvigo de la komerca navigado en la Grandaj Lagoj.
Ekonomio
Situa ĉe natura haveno, la Sarnia haveno restas grava centro por lagaj kaj oceanaj ŝipoj transportantaj kargojn de produktoj el cerealo kaj nafto. La natura haveno kaj la salkavoj kiuj estas en ĉirkaŭaj areoj, kune kun la nafto malkovrita en apuda Oil Springs, en 1858, kondukis al spektakla kresko de la naftindustrio en tiu areo. Ĉar Oil Springs estis la unua loko kaj en Kanado kaj en tuta Nordameriko kie oni elfosis komerce nafton, la sciaro akirita tie rezultis en naft-elfosistoj el Sarnia veturantaj tra la tuta mondo por instrui al aliaj entreprenoj kaj landoj kiel elsodi nafton.
La komplekso por rafinado kaj kemiindustriaj kompanioj estas nomata Chemical Valley (Kemivalo) kaj estas sude de la urbocentro de Sarnia. En 2011 la urbo havis la plej altan nivelon de partikla aera poluado el ĉiuj urboj de Kanado, sed tio ekde tiam falis ĝis la rango 30a en tii afero. Ĉirkaŭ 60 procento de la partikla materio venas fakte el industrioj kaj poluantoj el la najbara Usono.
Sarnia estas la loko de grandega suncentralo. Tiu sistemo estis unue operacia en decembro 2009, por 20 MW-povumo. Poste en septembro 2010, la centrejo iĝis la plej granda fotovoltaika suncentralo en la mondo kun povumo je 97 MW.
Rotalier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono kantono.
Présilly (Jura)
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .
Villar de Samaniego
Villar de Samaniego estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco. Villar de Samaniego estas tradukebla etimologie al Vilaĝo de Samaniego, kio aludus al la feŭda senjoro de la iama setlejo.
Louis Blanc
Louis Jean Joseph BLANC (naskiĝis en Madrido, mortis  en Cannes) estis franca politikisto, ĵurnalisto kaj historiisto, membro de la provizora registaro de 1848 kaj deputito dum la Tria Respubliko.
Villar de Samaniego
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 27,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 92 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Louis Blanc
Li estas konsiderata unu el la pioniroj de socialdemokratio. Li publikigis doktrinajn verkojn kiel Organisation du travail (Organizo de laboro), Histoire de dix ans (Historio de dek jaroj); tiuj verkoj estas fundamentaj al Socialismo. Li ekziliĝis al Londono dum la Dua Imperio de 1848 ĝis 1870. Elektita en la Nacia Asembleo en 1871, li kondamnis la Komunumon.
Villar de Samaniego
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Maksimĉjo
Maksimĉjo (Максимка) estas kolora filmo, farita en 1952 surbaze de la samnoma rakonto de la rusa verkisto Konstantin Stanjukoviĉ, publikigita en 1896. Ĝi rakontas pri knabo-nigrulo, savita de rusaj maristoj sur droninta sklavoŝipo, direktiĝinta al Usono, kaj akceptita kiel maristlernanto de la rusa floto.
Intrigo
La afero okazis en 1864. La rusa korveto "Bogatir" (Fortegulo) renkontas en la Atlantiko usonan sklavoŝipon "Betsy", kiu transportas al Usono nigrulojn. Post du tagoj la maristoj denove renkontas tiun ĉi ŝipon, jam frakasitan de ŝtormo. De sur ĝia masto ili forprenas knabon-nigrulon. Li estis persona sklavo de kapitano, kiu batis kaj ofendis lin. La timigita kaj humiligita knabeto estis kore akceptita de la rusaj maristoj. Li estis savita en la tago de Sankta Maksimo, do estis nomita Maksim, karese Maksimĉjo (Максимка).
Speciale ŝatas lin maristo Luĉkin, kiu mem iam suferis fitraktadon fare de sia posedanto-bienisto, kaj pro tio ofte drinkis, sed nun reakiras sencon kaj celon de la vivo. La nigruleto tenere ligiĝas al li. Kiam varbistoj perforte venigis Luĉkin-on al sia ŝipo, Maksimĉjo helpas al la rusaj maristoj liberigi sian amikon. Pro liaj kuraĝo kaj inventemo, montritaj dum tiu afero, kapitano de "Bogatir" ordonas anigi Maksimĉjon en la ŝipanaro de la korveto kaj li iĝas maristlernanto de la rusa floto.
Aktoroj
Tio estis periodo kiam oni filmis po du filmoj jare. En 1952 Miĥail Romm faris "Admiralo Uŝakov" kaj Vladimir Braun filmis "Maksimĉjo". Do en la filmo rolis pluraj jamaj kaj estontaj steluloj de la sovetia kinarto. Asistanto de la reĝisoro pri rekvizito estis Sergej Paraĝanov, ĵus fininta VGIK.
Filmado
La aktoro Nikolaj Krjuĉkov trovis la ĉefrolulon en marista klubo en Arĥangelsko, kie okazis lia aktora renkontiĝo kun lokanoj. La naŭjara Anatolij Bovikin loĝis kun sia patrino, kiu naskis lin de usona maristo, veninta kun usonaj kargoŝipoj, alportintaj helpon al Sovetnuio dum la Dua mondmilito. La aktoro rekomendis lin al la reĝisoro Vladimir Braun. Ĉeestantoj rememoris, ke la knabo evidentiĝis esti talenta, artisma kaj ĉeesto de pluraj famaj artistoj tute ne ĝenis lin. La vigla kaj sincera knabo enamigis je si la tutan filmoskipon kaj sian unuan salajron li elspezis por aĉeti donacojn al la aktoroj. Al iuj li enmanigis bankbileton kaj petis ke ili aĉetu ion memorindan por si. Al iuj li eĉ proponis aĉeti feltbotojn, forgesinte ke ili ne necesas en la varma Ukrainio. Tamen li plu estis ankaŭ spitema huligano, kia lin memoris ĉiuj lokanoj. Viktorija Koltunova, proksimume samaĝa filino de la scenaristo, rememoris ke ili renkontiĝis dum la filmado en la Kieva filmstduio kaj jam post kvin minutoj interbatiĝis pro loka kato, post kio plenkreskuloj disigis kaj punis ilin.
La filmado okazis en Odeso, kien la knabo venis kun la patrino. Miĥail Pugovkin rememoris poste, ke la reĝisoro ĉiutage komencis filmadon frumatene kaj filmis rapide, kun kronometro enmane. Ŝipajn scenojn oni filmis sur la barko "Tovariŝĉ" (Kamarado), kies skipanoj kaj kursantoj de maristaj lernejoj partoprenis la filmadon.
La reĝisoro decidis ke la knabo estas ne sufiĉe nigra, do aldone ŝminkis lin. Krome por la filmo li lasis la harojn kreski (kutime la patrino frizis lin mallonge por ne substreki lian ekzotan aspekton) por ke videbliĝu ilia krispeco. Ĝis tiam oni filmis lin en krispa peruko. Miĥail Astangov, ludinta la kapitanon-sklavvendiston, devis skurĝi la knabon kaj foje hazarde efektive batis lin. Maksimĉjo ektimis, ekploris (tiu kadro aperis en la filmo), kuris al asistanto pri rekvizito Sergej Paraĝanov, kaj premiĝis al li timeme. Ekde tiam ili iĝis plej bonaj amikoj. Se necesis ke Maksimĉjo ploru aŭ koleru, oni sendis lin al Paraĝanov kaj tiu instruis ĉion al la knabo.
Kiam post kelkaj jaroj la juna aktoro mortis, aperis onidiroj laŭ kiuj pri tio kulpas marakvo, kiun li kvazaŭ abunde englutis dum la filmado, damaĝinte siajn pulmojn. En la filmo efektive estas epizodo, kiam li baraktas en maro, post kio oni savas lin. La knabo estis metita en la maron en reto, tamen maltrafis ĝin per kruro kaj vere englutis iom da akvo. Tamen lia patrino ĉiam neis tion kiel mortokialon, klarigante ke la knabo pereis pro trafika akcidento. En la filmo lia familinomo estis skribita erare — Bobikin (Бобыкин).
Akcepto
La filmo estis bone akceptita de la publiko. En 1953 ĝi okupis la kvinan lokon laŭ nombro de spektantoj, kiu atingis 32 milionojn.
Memoro
En vendejoj aperis pupo-nigruleto en marista uniformo. En Ukraina SSR en la 1960-aj jaroj estis fabrikataj bombonoj "Maksimka" kun nigruleto en marista uniformo sur papera volvaĵo. En Tuapseo aperis monumento al Maksimĉjo kun maristo.
En 1994 zelotoj de la rusia futbala klubo Spartak kromnomis tiel la brazilan futbaliston Luis Robson, dungitan de la klubo.
Bouchet
'''Bouchet povas aludi interalie al
Villasbuenas
Villasbuenas estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villasbuenas kaj Barreras, okupas totalan areon de 39,51 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 198 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas kun loĝlokoj Barruecopardo, El Milano, Cabeza del Caballo, Valderrodrigo, Saldeana, Barreras kaj Encinasola de los Comendadores. Ĝi distas 86 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Iam estis minado de kvarco por produkti juvelŝtonojn. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Vitigudino
Vitigudino estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo. Vitigudino etimologie ŝajne aludas al iu viro Alvito Godino.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Vitigudino kaj Majuges, okupas totalan areon de 52,33 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 2 580 loĝantojn. Male al plej da loĝlokoj en la provinco, Vitigudino ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj; fakte ĝi plialtigis la loĝantaron fine de la jarcento, sed poste malpliiĝis al la konstanta nivelo.
Limas kun loĝlokoj Sobradillo, La Redonda, Almofala (Portugalio), Olmedo de Camaces, La Bouza, Puerto Seguro kaj San Felices de los Gallegos. Ĝi distas 105 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Estas antaŭromiaj restaĵoj, sed la setlejo mem fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo. La plej fama lokano estas Santiago Martín "El Viti" (1938), fama eleganta "torero" de taŭrludado dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj.
La Zarza de Pumareda
La Zarza de Pumareda estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero. La Zarza de Pumareda estas tradukebla etimologie al La Rubusujo de Pumareda, estinta Pumareda ĉu familinomo ĉu pomarbaro. Rubusujo videblas en la malsupra parto de la blazono.
Villarino de los Aires
Villarino de los Aires [biljaRIno] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Arribes del Duero. Villarino de los Aires estas tradukebla etimologie al Vilaĝeto de la Ventoj.
La Zarza de Pumareda
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 28,30 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 152 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj.
Villarino de los Aires
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villarino, Cabeza de Framontanos, Las Cañadas, La Zarza de Don Beltrán kaj la demaroj La Rachita kaj Santa Catalina, okupas totalan areon de 102,64 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 843 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Parto de ĝia teritorio estas ene de la Natura Parko Arribes del Duero, naturejo protektita de grandaj valoroj kaj mediaj kaj turismaj.
La Zarza de Pumareda
Limas kun loĝlokoj Salto de Aldeadávila, Aldeadávila de la Ribera, Masueco, Mieza, Fuentes de Masueco, Cerezal de Peñahorcada, El Milano, Cabeza del Caballo. Ĝi distas 97 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Villarino de los Aires
Limas kun loĝlokoj Bemposta (Portugalio), Fermoselle (Provinco Zamora), Peredo da Bemposta (Portugalio), Trabanca kaj Pereña de la Ribera. Ĝi distas 85 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
La Zarza de Pumareda
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado lastatempe iom dekadencis. Lastatempe rura turismo ekgravis. La urbestro estas de dekstra partio PP.
Villarino de los Aires
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo. La plago de filoksero kiu atakis la vitejojn de Villarino ĉirkaŭ 1890 rezultis en grava elmigrado al Kubo, tiam ankoraŭ hispana kolonio, sed jam milite, kaj en 1919 oni fondis la «Club Villarino» de Havano kiel renkontigejo por la lokanoj kaj tiu klubo akoraŭ vivas.​
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Vilvestre
Vilvestre estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo Centro Duero.
Limas kun loĝlokoj Mazouco (Portugalio), Mieza, Cerezal de Peñahorcada, Freixo de Espada à Cinta (Portugalio), Barruecopardo kaj Saucelle. Ĝi distas 96 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Železnec
Loko, priskribo
La vilaĝo situas en la suda parto de la Opština Demir Hisar. La alteco estas ĉirkaŭ 700 - 1100 m. La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 11,9 km².
Vilvestre
La tradiciaj agrikulturo kaj brutobredado (fromaĝo) lastatempe iom dekadencis sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis. Vidindaĵoj estas rokpentraĵoj, kruc-pilorio, preĝejo, ermitejo, rigardejoj, vojoj por piedirado, naturaj ĉirkaŭaĵoj ktp.
La urbestro estas de dekstra partio PP.
Yecla de Yeltes
Yecla de Yeltes estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia partio de Vitigudino en la nordokcidento de la provinco kaj al la Municiparo El Abadengo.
Rosay (Jura)
Rosay estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono kantono.
Yecla de Yeltes
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Yecla de Yeltes kaj Gema, okupas totalan areon de 57,19 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 252 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Limas norde kun la municipo Guadramiro, nordoriente kun la municipo Vitigudino, oriente kun Moronta, sude kun Villavieja, sudokcidente kun la rivero Yeltes kaj la municipo Bogajo, kaj nordoriente kun la municipo Cerralbo kaj la submunicipo Gema. En ĝia municipa teritorio estas la kastro de vetonoj nome Yecla la Vieja. Krome estas restaĵoj ankaŭ de epokoj de romianoj kaj visigotoj. Sed la setlejo memi fondiĝis en la 12-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kun najbara Portugalio kaj dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Heptanato
Heptanatoj aŭ enantatoj estas saloj kaj esteroj de la heptanata acido, organikaj kombinaĵoj prezentantaj heksanatan grupon ligitan al metala aŭ alia radikala grupo. Ili rezultas el interagado de la heptanata acido kun alkoholoj aŭ kloridoj, kiuj povas esti alkilaj, ciklaj aŭ aromataj derivaĵoj. En akvaj solvaĵoj ili povas esti alkalaj (ekz:natria heptanato aŭ acidaj (ekz:metila heptanato).
Lezo (Hispanio)
Lezo (Lezo, Lezo) estas municipo en la Provinco Gipusko (Eŭskio), Hispanio. Ĝi havis loĝantojn en 2017.
Ĝiaj loĝantoj kromnomiĝas trapujaliak.
Jennifer Lee
Jennifer Lee, kiu naskiĝis la 22-an de oktobro 1971 en East Providence (Rod-Insulo), do nun estas -jara, estas usona filmisto, reĝisoro kaj scenaristo. Ŝi studis ĉe la Universitato Kolumbio kaj ĉe la Universitato de Nov-Hampŝiro. Jennifer Lee interalie famiĝis pro sia reĝisorado kaj scenaro de la animacia filmo Frozen de 2013, produktita kadre de la kinfilma serio de de Walt Disney Animation Studios.
Reithouse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono .