cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Komunumo de Kristo
Komunumo de Kristo estas internacia kristana eklezio de mormona tradicio, fondita en 1830 kaj reorganizita en 1860. La Eklezio havas 250.000 membrojn. Sidejo de la Eklezio estas en Independence. Komunumo de Kristo neniam praktikis poligamion nek sekretajn templajn interligojn (postmorta bapto kaj cetera). La eklezio kredas je la Triunuo, je valoroj kaj profesio de ĉiuj komoj, Ciono. Komunumo de Kristo subtenas pacon kaj pacemajn rilatojn kun la plimulta loĝantaro de la areo. La Prezidento (Profeto) estas la gvidanto de la Eklezio. Estas du specoj de la pastreco: Aarona kaj Melkicedeka.
Sakramentoj
Komunumo de Kristo praktikis ok Sakramentojn:
Sanktaj Skriboj
Eklezio akceptas tri Sanktulaj Skriboj:
Friðrik Hansen
Friðrik HANSEN naskiĝis en la bieno Sauðá en Borgarsveit en Skagafjörður-distrikto Islando, la 17-an de januaro en la jaro 1891. Li edukiĝis en la Instruista Lernejo en Rejkjaviko kaj postenis kiel instruisto en Sauðárkrókur ekde 1921 ĝis la fino de sia vivo. Dum jardekoj li dumsomere ankaŭ laboris kiel estro de vojlaborado en la distrikto Vestur-Húnavatnssýsla. Inter 1934 kaj 1946 li servis kiel estro de la administrantaro de la komunumo de Sauðárkrókur. Li mortis la 27-an de marto 1952.
Friðrik Hansen komencis verki poemojn jam kiel junulo. Tamen lia poemaro nur aperis en 1957, post lia morto, sub la titolo Ljómar heimur (Lumas mondo). Tamen, jam longe antaŭ tiu tempo lia poeta talento estis vaste konata, kaj multaj melodioj, akompanaj al liaj poemoj, fariĝis tre popularaj, precipe tiuj komponitaj de Pétur Sigurðsson. La poemoj de Friðrik estas profunde lirikaj kaj romantikecaj. En 1982 aperis bela elekto el liaj poemoj, sub la titolo Ætti ég hörpu, en prizorgo de la poeto Hannes Pétursson.
Livigno
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Valdidentro kaj Poschiavo (Svislando).
Olimpikaj ringoj
La simbolo de la Olimpikaj ringoj estis desegnita de Pierre de Coubertin en la jaro 1913. Ĝi konsistas el kvin interplektitaj ringoj en la koloroj blua, flava, nigra, verda kaj ruĝa; la sesa kolorigo uzata estas blanka por la fono. La simbolo uzatas en la flago kaj en multaj aliaj publikaĵoj de la unuopaj Someraj kaj Vintraj Olimpikoj, de la Internacia Olimpika Komitato kaj de ties naciaj sekcioj.
Post kiam la la Somera Olimpiko 1916 ne okazis pro la Unua Mondmilito, la olimpika flago estis unue uzata en la Somera Olimpiko 1920 en Antverpeno.
La kvin ringoj reprezentas la kvin kontinentojn. La interplektiĝo de ringoj simboligas la universalecon de la olimpika idealo kaj tra ili kunigitaj kontinentoj kaj la pacan renkontiĝon de la sportistoj, iliaj akomanantoj kaj spektantoj de ĉiuj landoj. La kvin koloroj de la ringoj kune kun la koloro blanko de la fono laŭ la nuna stato reprezentas almenaŭ unu koloron de ĉiu nacia flago de la partoprenantaj nacioj.
Ĝis la jaro 1951 en la oficiala manlibro de la Olimpikoj estis klarigo kiu koloro reprezentu kiun kontinenton: la blua estu por Eŭropo, la flava por Azio, la nigra por Afriko, la verda por Aŭstralio kaj la ruĝa por Ameriko. Tiu noto estas forigita, ĉar ekzistas neniuj indikoj ke Coubertin intencis ĝin tiel.
Domingo Faustino Sarmiento
Domingo Faustino Sarmiento (15-a de februaro 1811 - 11-a de septembro 1888) estis argentina aktivulo, intelektulo, verkisto, ŝtatisto kaj la sepa Prezidento de Argentino. Lia verkaro enhavis larĝan gamon de ĝenroj kaj temoj, el ĵurnalismo ĝis membiografio, al politika filozofio kaj historio. Li estis membro de grupo de intelektuloj, konataj kiel la generacio de 1837, kiu havis grandan influon sur deknaŭajarcenta Argentino. Li temis precipe pri instruaj temoj kaj ankaŭ estis grava influo en la literaturo de la regiono.Sarmiento kreskis en malriĉa sed saĝe aktiva familio kiu prepariĝis por multo da liaj estontaj plenumoj. Inter 1843 kaj 1850 li estis ofte en ekzilo, kaj verkis en kaj Ĉilio kaj en Argentino. Lia plej granda literatura atingo estis Facundo, nome kritiko fare al Juan Manuel de Rosas, kiun Sarmiento verkis laborante por la gazeto El Progreso dum sia ekzilo en Ĉilio. La libro alportis lin pli ol nur literaturan rekonon; li dediĉis siajn klopodojn kaj energion al la lukto kontraŭ diktaturoj, specife kontraŭ tiu de Rosas, kaj kontrastis kleran Eŭropon - mondo kie, por liaj okuloj, demokratio, sociservoj, kaj inteligenta penso estis aprezita - kun la barbarismo de la gaŭĉoj kaj aparte la kaŭdiloj, la senkompataj potenculoj de deknaŭajarcenta Argentino.
Kiel prezidanto de Argentino de 1868 ĝis 1874, Sarmiento pledis inteligentan penson - inkluzive de eduko por infanoj kaj virinoj - kaj demokration por Latinameriko. Li ankaŭ ekspluatis la ŝancon modernigi kaj evoluigi trajnsistemojn, poŝton, kaj ampleksan edukan sistemon. Li pasigis multajn jarojn en ministeriaj postenoj ĉe la federaciaj kaj ŝtataj niveloj por kio li vojaĝis eksterlanden kaj ekzamenis aliajn edukajn sistemojn.
Sarmiento mortis en Asunciono, Paragvajo, en la aĝo de 77 pro koratako. Li estis entombigita en Bonaero. Hodiaŭ, li estas respektata kiel politika noviganto kaj verkisto.
Nigra vidvino
Nigra vidvino estas specio de araneoj konata pro sia tre potenca veneno. La nomo kutime estas uzata por indiki tri speciojn de araneoj kiuj apartenas al la genro latrodectus kaj troviĝas en Norda Ameriko. Kelkfoje, oni ankaŭ uzas ĉi tiun nomon por indiki aliajn speciojn de araneoj de la sama genro, kiuj troviĝas en aliaj kontinentoj. Junaj inoj estas nigraj kun ruĝa makulo. La ruĝa makulo indikas al aliaj bestoj ke ili estas venenaj. Maturaj inaj nigraj vidvinoj povas atingi krur-etendon de 4 centimetroj. La viraj individuoj estas multe pli malgrandaj.
Ĉi tiuj araneoj havas tre potencan venenon, kiu estas multe pli potenca ol tiu de kobro. Ĉar ili estas tre malgrandaj, kiam ili mordas homon, ili fakte injektas nur tre malgrandan kvanton da veneno. Kutime, ilia mordo ne sufiĉas por mortigi sanan, plenkreskan homon. Tamen, estas kazoj de mortoj pro la mordo de ĉi tiuj araneoj. En Usono estis 63 registritaj kazoj inter 1950 kaj 1989. Bonŝance, nuntempe ekzistas antidoto por tia veneno. Antaŭ ol la kreado de la antidoto, oni kalkulas ke 5% de la mordoj de ĉi tiu araneo al homoj estis mortigaj.
Sevilla FC
La Futbala Klubo de Sevilo, hispane Sevilla Fútbol Club, prononco laŭ sistemo IFA, ofte simple nomata Sevilla, estas la plej aĝa nur-futbala klubo en Hispanio. Kiel la nomo indikas, ĝi baziĝas en Sevilo, ĉefurbo de la aŭtonoma komunumo Andaluzio de Hispanio. Hejmaj matĉoj kutime okazas en la stadiono Ramón Sánchez Pizjuán, kiu povas gastigi 42 500 spektantojn. La 1-a vira teamo de la klubo konkuras en la 1-a nacia ligo de futbalkluboj, kaj en la sezono 2015-16 atingis la 7-an rangon.
La klubo estas la plej sukcesa futbalklubo de Andaluzio, kaj nacie kaj internacie: kvin fojojn la 1-a vira teamo gajnis la Eŭropan Ligon de UEFA (en 2006, 2007, 2014, 2015 kaj 2016), kaj la Superpokalon de UEFA en 2006. La Internacia Federacio de Futbala Historio kaj Statistiko honorigis la klubon kiel la tutmonde plej bona en 2006 kaj 2007, tiel ke la klubo estis la unua kiu ricevis tiun honoron en du sinsekvaj jaroj.
Alia grava futbala klubo en Sevilo estas Real Betis Balompié. Ambaŭ estas delonge rivaloj.
Louis Jean Pierre Vieillot
Vieillot priskribis grandan nombron de birdoj unuafoje, ĉefe tiujn kiujn li trafis dum la tempo kiun li pasigis en Karibio kaj Nordameriko, kaj 26 genroj de li starigitaj ankoraŭ uzeblas. Li estis unu el la unuaj ornitologoj kiuj studis ŝanĝojn en plumaro, kaj ankaŭ unu el la unuaj kiuj studis vivantajn birdojn kaj ne nur ties haŭtaĵojn.
Li estis negocisto en la kariba insulo de Sankta Domingo (Haitio), sed li devis forfuĝi al Usono dum la Franca Revolucio kiu krome koincidis kun la sendependiĝo de Haitio. Dum tiu tempo li ekstudis la birdojn de tiu lando, kaj kolektis materialon por sia Histoire naturelle des oiseaux de l'Amérique Septentrionale (1808).
Li revenis al Francio en 1800 (aŭ 1801), kie li atingis postenon de verkisto ĉe la Bulletin des Lois (Leĝogazeto). Li pluverkis pri birdoj, kaj produktis Histoire naturelle et générale des colibris, oiseaux-mouches, jacamars et promerops (1802) kun bildoj de sia amiko Jean Baptiste Audebert, sekvata de Histoire naturelle des plus beaux oiseaux chanteurs de la zone torride (1806).
En Analyse d'une nouvelle Ornithologie Elémentaire (1816) Vieillot starigis sian sistemon de ornitologia klasigo, kiun li sekvis en sia kontribuo al la Nouveau Dictionaire d'Histoire Naturelle (1816-19). En 1820 Vieillot entreprenis la sekvon de la Tableau encyclopédique et méthodique, komencita de Pierre Joseph Bonnaterre en 1790. Li pluverkis Ornithologie Française (1823-30).
Oni supozas, ke li mortis malriĉe en Rouen.
Birdoj nomataj laŭ li
Vieillot estas rememorata en dunomaj nomoj de nombroj de birdoj, kiaj
NGC 3250
NGC 3250 (aliaj indikoj — ESO 317-26, MCG -7-22-7, PGC 30671) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(51347) 2000 QZ165
(51347) 2000 QZ165 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
János Saxon-Szász
János Saxon-Szász [jAnoŝ sakson-sAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Saxon-Szász János estas hungara abstraktisma pentristo, skulptisto. Lia pli mallonga familia nomo estas Szász.
János Saxon-Szász naskiĝis la en Tarpa.
Biografio
János Saxon-Szász vizitis artistkoloniojn ekde 1978, kie lernis pentradon de János Fajó. Li abiturientis en Nyíregyháza en 1982, poste en Budapeŝto li aliĝis al abstraktismaj rondoj. Li akiris diplomon en Teknika Altlernejo Donát Bánki en 1988. Ekde 1986 li studvojaĝas en la mondo. Li havis stipendiojn en 1999, 2001, 2005 kaj 2008. Li fondis artan periodaĵon, kin li redaktis, krome li aranĝas ekspoziciojn, festivalojn. Ekde 2005 li estas galeriestro en Győr. Ekde 2007 li vivas en Szokolya. Li ricevis plurajn premiojn. Li havas edzinon.
Joseph Victor von Scheffel
Joseph Victor von SCHEFFEL (naskiĝis la 16-an de februaro 1828 en Karlsruhe, mortis samloke la 9-an de aprilo 1886) estis fama germana verkisto.
Biografio
Li naskiĝis ĉe Karlsruhe. Lia patro, emeritite li specialiĝis pri la Badeno armeo, estis inĝeniero kaj membro de la komisiono por reguligado de la fluo de Rejno; lia patrino, naskita Josephine Krederer, la filino de prospera metiisto en Oberndorf am Neckar, estis virino de grandaj intelektaj potencoj kaj de romantika emo. La juna Scheffel estis edukita ĉe la liceo en Karlsruhe kaj poste (1843-1847) en la universitatoj de Munkeno, Hajdelbergo kaj Berlino. Post pasigado de la ŝtatekzameno por akcepto al la jura servo, li doktoriĝis kaj dum kvar jaroj (1848-1852) tenis oficialan pozicion ĉe la urbo Säckingen. Ĉi tie li verkis sian poemon Der Trompeter von Säckingen (1853), romantika kaj humura rakonto kiu tuj akiris specialan popularecon. Ĝi atingis pli ol 250 eldonojn kaj estis transformita en operon fare de Victor Ernst Nessler en 1884. Scheffel realigis vojaĝon al Italio en 1852 kiel li estis en la artista kolonio en la Albanaj montoj. Revenante hejmen en 1853 li trovis siajn gepatrojn pli ol iam maltrankvilaj. Ili klopodis ke li devus daŭrigi sian karieron. Sed en 1854, difektita vido senkapabligis lin; li forlasu la registarservon kaj alprenis sian loĝejon en Hajdelbergo, kun la intenco de prepariĝo por posteno docenta de la universitato. Liaj studoj estis, aliflanke, interrompitaj per okulmalsano, kaj en serĉo de sano li estis en Svislando kaj alprenis sian loĝejon ĉe la Bodenlago kaj profundigante la planon pri sia fama historia romano Ekkehard (1857).
La unuajn ideojn por tiu laboro li ricevis de la kolektoj Monumenta Germaniae Historica. Ĝi estis apenaŭ malpli populara ol Trompeter von Säckingen. En 1901 ĝi atingis la 179-an eldonon. Scheffel revenis al Hajdelbergo, kaj publikigis Gaudeamus, Lieder aus dem Engeren und Weiteren (1868), kolekto de ĝojaj kaj humuraj kantoj, kies temaro estas prenita parte de germanaj legendoj kaj parte de historiaj temoj. En tiuj kantoj la verkinto montras la gajan studenton, amikon de vino kaj kanto; kaj ilia sukceso estas senekzemple en germana literaturo kaj provokis multan imitadon. Unu ekzemplo estasIm schwarzen Walfisch zu Askalon: la kantoteksto bonege taŭgas por studentaj drinkfestenoj. En tipa maniero de Scheffel, ĝi enhavas anakronisman miksaĵon de diversaj tempoj kaj epokoj, parodistaj nocioj pri nuna scienco. Ekzistas diversaj kromaj versoj, inkluzive de politika parodado.
Bougainville (Metroo de Marsejlo)
Bougainville estas stacio sur linio 2 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Joseph Victor von Scheffel
Biografio
Tamen ne ĉio ĉe Scheffel estas gaja. Li havis kelkajn melankoliajn nociojn ankaŭ, kiel por la malsukcesa germana revolucio de 1848 kaj sian propran seniluziiĝon pri Emma Heim kiu ne respondis al lia amo. Li ankaŭ uzis natursciencon por moki la politikan medion (kontraŭ Hegel kun sia Guano-poemo; aŭ rilatis al la kurso de tempo en sia Ichthyosaurus-poemo). Scheffel senpere kreis la etoson/terminon de Bidermajro por la epoko antaŭ 1848 (kp. du poemoj kun la titoloj Biedermanns Abendgemütlichkeit kaj Bummelmaiers Klage: ili baziĝas sur la verkoj de la instruisto kaj poeto Samuel Friedrich Sauter kaj poste uzitis en satiroj pri la reakciema etburĝaro).
Dum du jaroj (1857-1859) Scheffel estis gardanto de la biblioteko de princo Egon von Fürstenberg ĉe Donaueschingen, sed prirezigns sian nomumon en 1850. Li vizitis Joseph von Laßberg, en Meersburg, restis por tempeto kun la grandduko Karlo-Aleksandro de Saksio-Vajmaro ĉe Wartburg. Ekloĝinte ĉe Karlsruhe li geedziĝis en 1864 kun Caroline von Malzen. En 1872 li retiriĝis en sian vilaon Seehalde proksime de Radolfzell. Okaze de lia jubileo (1876), kiu estis festita ĉie en Germanio, al li estis koncedita nobeltitolado.
Heredaĵo, honoroj, graveco
La pozicio de Scheffel ene de germana literaturo de la 19-a jarcento kompreneblas pro la spertoj kun la nesukcesa revolucio de 1848. La seniluziiĝon de Scheffel estas kiel ĉe la aŭtoroj de realismo. La populareco de Scheffel malkreskiĝis post la Unua mondmilito. La Vajmara Respubliko ne plu komprenis ties romantikigon de Mezepoko kaj meze de la Nova realismo liaj verkoj estis malmodaj. Ekde la 1980-aj jaroj li denove estas temo de literatura esplorado. En 1891 Joseph Stöckle (1844-1893) fondis la ligon Scheffelbund en Schwetzingen (nun Karlsruhe; 1924) (ĉ. 7000 membroj). La premio Scheffelpreis aljuĝatas al elstaraj lernantoj en 600 gimnazioj (ekde 1928). Ekzistas diversaj Scheffel-monumentoj, strato- kaj loknomoj. La Scheffel-Arkivo estas parte ĉe Scheffelbund kaj parte en la Badena Landa biblioteko. En la Urba muzeo de Bad Staffelstein troviĝas propra sekcio por li; en tiu ĉi urbo planitis iam fari maŭzoleo por li. Kaŭzo por tio estas ke Scheffel verkis la faman Frankenlied (Kanton de la frankoj).
Juuka
Juuka estas komunumo en la provinco Norda Karelio en Finnlando, proksime al la nuna ŝtata limo de Rusio, malantaŭ kiu situas la orienta parto de la eksa historia finna regiono Karelio. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiama gubernio Orienta Finnlando. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
László Trócsányi
László TRÓCSÁNYI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Trócsányi László (naskiĝis la 1956 en Budapeŝto) estas hungara politikisto, ministro, advokato, diplomato, profesoro.
Biografio
László Trócsányi frekventis universitatojn en Szeged kaj Budapeŝto. Li akiris juran diplomon en 1980. Post siaj studoj li eklaboris en biblioteko, poste en jura instituto. En 1985 li advokatiĝis, sed restis ankaŭ en la instituto. En 1987 li ekinstruis en Scienca Universitato de Szeged. En 1991 li establis propran advokatan kontoron, en la sama jaro li kandidatiĝis. En la sekva jaro li akiris la instruan rangon docento, li estis katedrestro inter 1994 kaj 2000 (ankaŭ vicdekano ĝis 1998). En 2000 li iĝis universitata profesoro, tamen li estis ambasadoro de Bruselo ĝis 2004. En la sekva jaro li estis membro de Konsilio de Eŭropo, inter 2005 kaj 2008 li estis gastoprofesoro en Lyon. Inter 2007 kaj 2010 li estis membro de konstitucia juĝejo. En la Tria Kabineto Orbán li estas ministro pri justico.
En 2019 li estis proponita por la Komisiono von der Leyen, sed estis rifuzita de la Eŭropa Parlamento.
Riglilo
Riglilo estas fortika metala stangeto, kies enŝovo en truon aŭ specialan ingon malhelpas la malfermon aŭ movon de pordo, fenestro, kovrilo de kofro ktp.
Laŭ Francisko Azorín riglilo estas Stango ŝovebla inter kramporingoj por fermi pordon aŭ fenestron. Li indikas etimologion el la latina regula (regulilo). Kaj li aldonas la terminon rigli por senmovebligi pordon, fenestron, k. c., per riglilo.
Ĝi konsistas plej ofte el movebla stangeto, kiu estas fiksita sur la bordo de la fermota tabulo, kaj hoko, kiu estas fiksita sur la kadro aŭ sur frata tabulo de la pordo, fenestro, krado ktp. Kelkaj disponas ankaŭ el sekura kroma fermilo kiu malhelpas la postan removon de la stangeto, fare de strangulo, pere de fiksado per seruro, kroma hoko ktp.
Tiu tipo de fermilo derivis el longa historio fakte de la komenco de la Bronzepoko, kiam jam ekzistis prarigliloj.
Anton Reichenow
Anton Reichenow (1847 - 1941) estis germana ornitologo.
Reichenow estis bofilo de Jean Cabanis, kaj laboris en la Humboldta Muzeo el 1874 al 1921. Li estis fakulo pri afrikaj birdoj, kaj faris kolektan ekspedicion al Okcidenta Afriko en 1872 kaj 1873, kaj verkis Die Vögel Africas (1900-05). Li verkis ankaŭ Die Vögel der Bismarckinseln (1899). Li estis eldonisto de Journal für Ornithologie el 1894 al 1921.
Kelkaj birdospcioj estas nomataj laŭ lia nomo, inklude la speciojn de la Punktogorĝa kampetero, nomata ankaŭ Kampetero de Reichenow, kaj de la Lagonosticta umbrinodorsalis aŭ Fajrfringo de Reichenow.
Svitávka (distrikto Blansko)
Svitávka estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en Moravio, distrikto Blansko. Vivas ĉi tie. La municipo dividiĝas en du partojn, la propran Svitávka kaj vilaĝon Sasina.
Historio
La unua skriba mencio de la vilaĝo estis en 1284. La 10-an de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Socia statuso
En sociologio, socia rango aŭ socia statuso preskribas la socian pozicion kiun individuo okupas ene de socio aŭ en socia grupo de personoj.
Tipoj
La socia statuso dividiĝas en kvar tipoj:
Atribuita statuso
Estas tiu kiu rezultas pere de antaŭestaj sociaj faktoroj tiaj kiaj raso, sekso, aĝo, ciklo de vivo, klaso, kasto, ktp.
Akirita statuso
Rezultas de la atribuo al la persono baze sur valoroj aŭ agoj. Ekzemploj estas la muziksteluloj, la aktoroj, atletoj aŭ sportistoj, scienculoj, ktp. Sed ankaŭ povus inkludi tiuj de patro, patrino, estro, licenciulo, estas ĉiuj tiuj pozicioj kiujn la individuo akiras laŭlonge de sia vivo; ili ne estas ligitaj al ties naskiĝo. La rango estas determinitaj de la socio, sekve ili povas varii pro la tempo aŭ la karakterizaĵoj kiel la kulturo aŭ valoroj kaj normoj kiuj socio donita determinas kiel propra.
Al la rango ankaŭ estas asociita grado aŭ nivelo de prestiĝo determinita. En la socioj la prestiĝo estas distribuita en formo diferenca konsentite al la socia rango kiun la persono havas. Ekzemple kuracisto havas pli da prestiĝo ol stratbalaisto. Tamen, ili povas produkti nekonsiston de socia rango kiam ne ekzistas interkonsento inter kiel la rango estas taksita je areo en rilato al alia. Tipa ekzemplo estas tiu de instruistoj, se tiuj estas tre bone taksitaj kiel edukistoj kaj sociaj agentoj grava en la lernejo kaj antaŭ la komunumo eduka en terminoj de la rekompencoj kiujn la socio al ili donas, komprenu salajron kaj laborkondiĉojn, ili ebl estas tre malalte taksataj en rilato al koncerna socia taksado.
Objektiva statuso
Rango atribuita de la socio, la kulturo aŭ pro la aparta grupo en kiu disvolviĝas la persono kaj kiu estas akirita plenumante iun aŭ plurajn de la kriterioj kiuj lin determinas (riĉeco, kion faras en la socio, la trafo kaj la povo de la kono, la okupacio aŭ aktiveco, karakterizaj fizikoj, ktp.). Aŭ aliaj determinitaj por ĉiu grupo.
Subjektiva statuso
Rango kiun persono kredas havi sen posedi neniu aprobon ĉu socian aŭ kulturan kaj sen plenumi iun kriterion kiu subportas la rangon pri kiu tiu faras elmontron.
Inter animaloj
Ĉe zoologio kaj etologio la koncepto havas aliajn signifojn specifajn inter diversaj specioj aŭ taksonoj, ekzemple abeloj, simioj, birdoj ktp.
Intuiciismo
Intuiciismo estas skolo (ismo) de matematiko, laŭ kiu pensado superas predikatan logikon. Intuiciistoj opinias, ke objektoj de matematiko estas konstruitaj kaj manipulitaj de la menso de la matematikisto pro tio, ke ne eblas difini la ecojn de matematikaj objektoj nur per predikata logiko.
Specife, intuiciistoj malakceptas la leĝon de neekzisto de tria eblo kiu permesas pruvi pozitivajn asertojn per kontraŭdiro-pruvo.
Tiu skolo estas, ja, matematika rigardo pri Dia ekzisteco (Dio povas sukcesi vidi senfinan aron tute, homo povas sukcesi vidi nur kelkajn erojn pri la aro).
Luitzen Brouwer estas la fondinto pri la skolo. Ekzistas unu versio de intuiciismo, fondita de Andrej Markov.
Ĥanta lingvo
La ĥanta lingvo (pli frue ankaŭ nomata ostjaka) estas la lingvo aŭ grupo de lingvoj parolata de ĥantoj, ĉefe en Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto - Jugra en Rusio. La lingvon parolis en 1994 ĉirkaŭ 12 000 homoj (necerta informo).
La ĥanta apartenas al la ugra branĉo de la finn-ugraj lingvoj en la Urala lingvofamilio. La plej proksimaj parencaj lingvoj de la ĥanta estas la mansa kaj la hungara lingvoj. La ĥanta kaj mansa formas la grupon Ob-ugraj lingvoj, nomitan laŭ la rivero Obo.
La ĥanta alfabeto havas specifajn literojn kiel Ӛ.
Statuso
Formale la lingvo havis oficialan statuson en Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto, sed efektive ĝi ne estis uzata de aŭtoritatoj, kio foje kaŭzis indignon de la indiĝenoj. La prezidanto de la distrikta komsomola komitato Viktor Birjukov rememoris kiel en 1958 en la distrikta partia konferenco partoprenis multe da indiĝenoj en naciaj vestoj kaj unu el ili ekparolis al la kunsido en la ĥanta. Oni petis lin paroli ruse, al kio li respondis: "Kiomfoje oni povas fari ordonojn, ke la partiaj aktivuloj lernu lokan lingvon? Do mi parolas ĥante. Mi pensas ke ĉiuj komprenas min".
Listo de lingvoj laŭ skribsistemo
Egiptidaj alfabetoj
(kv = "kunvokala"; Mm = "distingo inter majuskloj kaj minuskloj")
Cirila alfabeto (kv) (Mm)
kaj aliaj
Hoeven
Hoeven [HUvn] estas la nomo de la jenaj personoj:
Hoeven estas nomo de iama nederlanda komunumo, kiu ekde 1997 apartenas al Halderberge.
Niederbreitbach
Niederbreitbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Neuerburg estas la ruino de montburgo proksime de la komunumo Niederbreitbach.
Livo (CO)
Livo estas komunumo de Italio.
Northrop Grumman B-2 Spirit
La Northrop Grumman B-2 Spirit estas kaŝbombaviadilo de Northrop (poste iĝis Northrop Grumman).
La B-2 estis prilaborita kun prilaboroj de aliaj kaŝaviadiloj kiel Lockheed F-117 Nighthawk. Post la selekto de dezajno en 1981 kaj respekta prilaboro, La B-2 unue publikiĝis en 1988.
Post la malvarma milito, Produktado de B-2 haltiĝis en 1992, Nuntempe B-1 estas ĉefa bombaviadilo de Usona Aerarmeo, kune kun Boeing B-52 Stratofortress kaj Rockwell B-1 Lancer.
Historio
La koncepto de Kaŝaviadilo estis komencita en mezo de 1970-aj jaroj. En 1974 DARPA mendis informojn al usonaj aviadilfabrikantoj pri radara sekcio. Du kompanioj, Northrop kaj McDonnell Douglas estis selektita por prilabori kaŝaviadilon. Lockheed ankaŭ partoprenis en prilaboro, kio sukcese ellaboris skoltaviadilojn A-12 kaj SR-71 Blackbird. Surbaze de teknikoj de antaŭaj aviadiloj, Lockheed ellaboris "Have Blue" en aprilo 1976, kiu poste iĝis prototipo de Lockheed F-117 Nighthawk (F-117). Northrop ankaŭ ellaboris Tacit Blue en Areo 51, kiu estis tekonlogia demonstra aviadilo. Tra tiuj prilaboroj, fabrikantoj plidetaligis la akutalan kaŝaviadilon.
La tekinka progreso dum la prilaboraj programoj ebligis ellaboron de kaŝbombaviadilo. La prezidanto Jimmy Carter sciis pri prilaboro en 1977 kaj li decidis subteni tiun programon. La prilaboro de kaŝbombaviadilo iĝis ĉefa kialo por nuligo de B-1 projekto. La prezidanto subskribis la programon Progresinta Tekonologia Bombaviadilo ( Advanced Technology Bomber, ATB) kaj ĝi estis komencita en 1979. La programo estis konkurita inter Northrop/Boeing kaj Lockheed/Rockwell teamo. La dezajno de Northrop/Boeing estis selektita la 20-an de oktobro 1981.
Kontraste al F-117, kiu estis tuta negra projekto, La prilaboro de nova bombaviadilo estis konata en usona registaro. Por eviti publikiĝo, ĉiuj komponoj estis mendita tra antaŭaj kompanioj. La fabrikado progresiĝis en iama aŭtofabriko de Ford en Pico Rivera, Kalifornio. La B-2 unue publikiĝis la 22-an de novembro 1988. en la Usona Aerarmea Fabriko 42 en Palmdale, Kalifornio. La unua publika flugo de B-2 estis farita la 17-an de julio 1989 inter Fabriko 42 al Edwards Aerarmea Bazo.
Originale Usona Aerarmeo deziris 165 da aviadiloj, sed la alta produktkosto kaj fino de malvarma milito malkreskis la neceson de nova bombaviadilo. La usona prezidanto George H. W. Bush anoncis la haltigon de produktado dum la parolado pri la stato de la Unio. La administrado de Bill Clinton ordonis la konverton de prototipa aviadilo al aktuala bombaviadilo. En 1995 Northrop proponis 20 aviadilojn en la kosto 566 miliono da dolaroj, inkluzivas produktadan koston. Sed produktado ne daŭrigis post la 1992.
Dezajno
La B-2 estas aviadilo kun "fluganta flugilo". Tio nomiĝas flugilo, kio havas unu flugilon anstataŭ la tradiciaj flugiloj: ĉefa flugilo kaj ailerono. Northrop havis teknikojn pri fluganta fugila aviadilo el prilaboro de XB-35 (prototipo de piŝtmotora bombaviadilo) kaj XB-49 (prototipo de jetmotora bombaviadilo). Por meti kondiciojn de prilaboro, Northrop uzis komputilsubtenantajn teknikojn (kiel CAD) kaj siaj teknologiojn. La B-2 estas alte aŭtomata danke al komputila sistemo, eblas operacii longdistancan bombadon.
Armilaroj kaj Ekipaĵoj
La ĉefa misio de B-2 antaŭ la fino de malvarma milito estas penetri kontraŭulan aerdefendon kun strategiaj armiloj kiel nuklea bombo. Por tio B-2 kapablas ekipi B61 kaj B83 nukleaj bomboj. B-2 ankaŭ intencis uzi plibonigitan krozan misilon AGM-129 ACM. Antaŭ la dissolvo de Sovetunio, B-2 estis decidita por ekipi kapablecon de konvencia bombado. B-2 enkondukis GPS-Subtenintan Celigan Sistemon (GATS) kun APQ-181 sinteza-apertura radaro por mapi celojn antaŭ la deplojo de JDAM ( Joint Direct Attack Munition (Komuna Direkta Ataka Municio)). La originala konfiguro de B-2 kapablis ekipi 16 GAM-oj aŭ JDAM-oj. Post la plibonigo en 2004, la maksimuma ekipebla kapableco pliatiĝis ĝis 80 municioj. La B-2 kapablas ekipi 18,000kg (40,000lb) da armiloj.
Fluga Kontrolo
La Fluga kontrolo de B-2 estas kontrolita de komputilo, kiu nomiĝas sistemo Fly-by-wire. La fluga komputilo ricevas informojn pri flugo, kalkulas informojn por kontroli aviadilon. La B-2 uzas pitoto-statikan teleron anstataŭ tradicia pitota tubo, kiu malkreskas kaŝkapablecon de aviadilo.
Istanbulaj Arkeologiaj Muzeoj
La Istanbulaj Arkeologiaj Muzeoj (İstanbul Arkeoloji Müzeleri) estas grupo de tri arkeologiaj muzeoj situaj en la distrikto Eminönü de Istanbulo, Turkio, ĉe la Parko Gülhane kaj la Palaco de Topkapi.
La Istanbulaj Arkeologiaj Muzeoj konsistas el tri muzeoj nome:
Ĝi estas hejmo de ĉirkaŭ unu miliono da aĵoj kiuj reprezentas preskaŭ ĉiujn el la epokoj kaj civilizoj de la monda historio.
Saint-Gand
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Arroio do Tigre
Arroio do Tigre estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 12.648 loĝantojn en 2010.
NGC 3250A
NGC 3250A (aliaj indikoj — ESO 317-30, IRAS10257-3949, PGC 30790) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Tengvaro
Interna historio kaj terminologio
Laŭ La Milito de la Juveloj, Fëanor enkondukis ŝanĝon en sia terminologio, kiam li kreis sian skribon. Li nomigis literon, tio estas skriba reprezento de fonemo, tengwë tengwa. Antaŭe kelka litero aŭ simbolo estis nomata sarat, speciale la alfabeto de Rúmil de Valinor pri kies Fëanor supoze bazigis sin estis konata kiel Sarati, sed fariĝis poste pli konata kiel "Tengvaro de Rúmil". La pluralo de tengwa estas tengwar kaj tial la nomo de la alfabeto de Fëanor fariĝis konata. De kiam, tamen, en modalecoj komune uzataj, individua tengwa estis samvalora al konsonanto, la termo tengwar en popola uzo fariĝis samvalora al "konsonanta signo", kaj la vokalaj signoj estis konataj kiel ómatehtar. Per prunto, la tengvaro fariĝis konata kiel tîw (singulare têw) en la sindarina, kiam ili estis prezentitaj al Beleriand. La literoj de la antikva indiĝena alfabeto al la sindarina estis nomataj cirth (singulare certh, eble de *kirte "tranĉo", kaj do semantike analoga al la kvenja sarat). Tiu termo estis pruntita el la kvenja kiel certa, plurale certar.
Antaŭantoj
La sarati, priskribita en Parma Eldalamberon13, skribaĵo kreita de Tolkien en la fino de la jardeko 1910 anticipas multajn karakteristikojn de tengvaro, ĉefe la vokalan reprenzentadon helpe de akcentoj (kio estas trovebla en multaj tengvaraj variaĵoj), malsamajn tengvarajn formojn kaj malmultajn korespondojn inter sonaj karakterizoj kaj literformaj karakteroj (tamen nekonsistaj).
Eĉ pli proksime al tengvaro estas la valmarika skribo, priskribita en Parma Eldalamberon 14, kiu Tolkien uzis de ĉ. 1922 ĝis 1925. Ĝi prezentas multajn tengvarajn litertipojn, la vokalo [a] renkontita en kelkaj tengvaraj variecoj.
La tengvaro
La tengvaro estis eble disvolvita en la fino de la 1920-aj kaj la komenco de la 1930-aj jaroj. La Solema Montana Jara Inskribo, la unua eldonata tengvara specimeno estas de 1937 (La Hobito). La plena priskribo de tengvaro estis eldonita en Apendikso E de La Mastro de l' Ringoj en 1995.
La Mellonath Daeron Indekso de Tengvara Specimeno listigas 67 konatajn tengvarajn ekzemplojn verkitajn de Tolkien.
Vidu ankaŭ
Abugido
Cirth
Luettelo Keski-Maan käsitteistä
Sainte-Marguerite Dromel (Metroo de Marsejlo)
Sainte-Marguerite Dromel estas finstacio sur linio 2 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas najbare de la stacio  en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Listo de ateistoj
Parta listo de personoj kredataj esti ateistoj:
François Duvalier
François DUVALIER (naskiĝis la 14-an de aprilo 1907 en Port-au-Prince, mortis la 21-an de aprilo 1971), nomita "Papa Dòk", estis prezidento de Haitio de 1957 ĝis 1964 kaj poste diktatoro ("ĝisvivofina prezidento") de 1964 ĝis sia morto. Lia regno estis epoko de koruptado kaj de privataj milicoj, la "tontons macoutes".
Post lia morto prezidentiĝis lia filo Jean-Claude Duvalier.
Nonila antranilato
Nonila antranilato aŭ nonila 2-amino benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la antranilata acido kaj nonanolo. Nonila antranilato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Nonila antranilato prezentas antranilatan grupon ligitan al nonila grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 25 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Vila-real
Vila-real (valencia nomo kaj sola oficial nomo ekde la 1-an de decembro 1986) estas komunumo en la komarko Plana Baixa, Provinco Castelló, Hispanio.
Ĝi estas la suda antaŭurbo de la urbo Castelló de la Plana kaj ankaŭ la norda antaŭurbo de Valencio.
En la jaro 2021, ĉi tiu urbo enhavis 51 130 loĝantoj.
Ĉi tiu valencia komunumo estas eksterlande konata pro ĝia futbala klubo nomiĝanta la Villarreal CF, kiu estis duonfinalulo en la Ligo de la ĉampionoj de la UEFA 2005-2006 kaj 2021-2022 kaj estis venkinto de la 2020-21 UEFA Europa Ligo.
Eno (Finnlando)
Eno estas eksa komunumo en la provinco Norda Karelio en Finnlando. Ekde la jaro 2009 ĝi kaj la najbara komonumo Pyhäselkä apartenas al la provinca ĉefurbo Joensuu. Dum sia memstara ekzisto ĝi ankaŭ apartenis al la tiama gubernio Orienta Finnlando, kiu fine de la jaro 2009 perdis sian administran signifon.
La teritorio situas relative proksime al la nuna ŝtata limo de Rusio, malantaŭ kiu situas la orienta parto de la eksa historia finna regiono Karelio.
Historio de S.A.T. 1921-1952
Historio de S.A.T. 1921-1952 estas libro eldonita en 1953 de Sennacieca Asocio Tutmonda.
La libro konsideras tri diferencajn periodojn : 1921-1931, 1932-1939, septembro 1939 ĝis 1952.
Listo de asteroidoj (15001–16000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 15 001 al 16 000. La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbitoj estas konfirmitaj ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
Krom numeron, pluraj el la asteroidoj ricevis nomon.
Eva Menasse
Eva MENASSE (naskiĝis la en Vieno) estas aŭstria aŭtoro kaj ĵurnalisto. Ŝi studis historion kaj Germanan literaturon. Menasse havis sukcesan karieron kiel ĵurnalisto, verkante por la gazeto Frankfurter Allgemeine Zeitung en Frankfurt kaj kiel korespondanto el Prago kaj Berlino. Ŝi lasis ĵurnalismon por verki sian unuan romanon, Vienna, kaj nun loĝas kaj laboras en Berlino kiel libera aŭtoro.
Ŝovitaĵo
Ŝovitaĵo oni nomas en la tersciencoj kaj la ŝtonaĵmaterialon, kiun transportis glaĉero, kaj la rulitaĵon transportitan de fluakvaĵo je sia fundo.
En la geologio oni limigas la difinon de la ŝovitaĵo al la glaĉerŝovitaĵo. En la hidrotekniko kaj en la limnologio ankaŭ la solidsubstancoj, kiuj sur la akvaĵfundo moviĝas glitante, ruliĝante aŭ saltante, estas nomataj ŝovitaĵoj.
Fenica arto
Laŭ Francisko Azorín Fenica arto estas ''Arto disvolviĝinta en Fenicio (apud la Libano), k. en la marbordoj de la Mediteraneo dum 20-4 jc. a.K. Kaj li indikas etimologion el la latina phenicius''.
La fenicaj artaj produktaĵoj havas fortan artmetian komponon. En ties skulptaĵoj, ceramikaĵoj, juveloj kaj aliaj metalaĵoj, hegemoniis la egipta influo, kun asiraj elementoj, en unua epoko (el la 10-a jarcento a.K. -plej antikva dato por la fenica arto- ĝis la 7-a jarcento a.K.). En dua epoko ekhegemoniis la greka influo, kaj ofte ties produktoj ekkonfuziĝis kun grekaj, kvankam ĝenerale oni detektas malplian prilaboritecon kaj plian eklektikismon de la fenicaj artistoj.
(17432) 1989 SR
(17432) 1989 SR estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Ruĝa ŝlimo
Ruĝa ŝlimo estas flanka produkto de la fabrikado de aluminio laŭ la Bayer-metodo. La fajn-grajne muelita baŭksito estas „kuirata” sub granda premo kaj alta temperaturo (240 °C) en natria lesivo (NaOH). Rezultas du produktaĵoj, la blanka ŝlimo kaj la ruĝa ŝlimo. La ruĝa ŝlimo enhavas fero(III)-oksid-on kaj titano(IV)-oksid-on kaj plie diversajn silici-acidajn kombinaĵojn. La karakterizan ruĝan koloron al la ŝlimo donas la fero(III)hidroksidoj. Kiom da ruĝa ŝlimo elfalas laŭ la produktita aluminio – tio dependas de la kvalito de la uzita baŭksito. Ekzemple ĉe tropika baŭksito defalas 1,6 t, sed ĉe eŭropaj baŭksitoj 3,2–3,7 t da ruĝa ŝlimo.
La estiĝanta ruĝa ŝlimo estas forte lesiva. Pli frue oni ĝin kondukis sen ia preparigo al simpla deponejo aŭ rekte en riveron, kio kaŭzis gravan medioŝarĝon. Nuntempe oni kondukas la ŝlimon en izolitan stokbasenon, kie la disigformaj hidroksidoj kaj silikatoj sedimentas. La elpaŝanta natria lesivo estas rekondukata kaj denove uzata. Fine oni kovras la sekiĝintan produktaĵon per sablo aŭ tero, kaj oni rekultivas. Novtempe oni eksperimentas uzi la sekan ruĝan materialon kiel grundobonigilon, plenigmaterialon je la vojokonstruado aŭ krudaĵon por la ceramika industrio.
Danĝereco
La komencan danĝerecon de la ruĝa ŝlimo kaŭzas en unua vico ĝia enhavo je kaustikiza natria lesivo (akva solvaĵo de natria hidroksido). Longtempan danĝeron signifas la enhavo de pezaj metaloj, kiu dependas de la deveno kaj speco de baŭksito. La oksidoj de pezaj metaloj estas pleje nur tre malmulte solveblaj en lesiva ĉirkaŭaĵo. Nur post kiam la natria hidroksido estas neŭtraligita aŭ neŭtraliĝinta, povas ili ellaviĝi el la solveblaj pezmetalaj kombinaĵoj kaj anonciĝi kiel danĝero por la natura medio.
Fontoj
Prelego de prof. Endre Dudich la 6-an de oktobro 2010, okaze de monata kunveno de Budapeŝta Medicina Esperanto-Fakgrupo, tuj post la katastrofo en Kolontár, Hungarujo.
Interreto
Parlons Espéranto
PARLONS ESPÉRANTO (Ni parolu esperante) subtitolita La langue internationale estas "gramatika lernolibro universitat-nivela por franclingvanoj" verkita de Jacques Joguin, kun antaŭparoloj de Renée Triolle kaj Georges Lagrange.
Ruhans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Parlons Espéranto
Esperanto, internacia lingvo ĉeestanta en pli ol 120 landoj, estas hodiaŭ unu el la plej disvastigitaj lingvoj en la mondo. Kvankam ĝi estas objekto de vera kampanjo de misinformado aŭ viktimo de la "leĝo de silento" praktikata de "okcidentaj" elitoj, kiuj esperas teni ĝin flanken, la monda organizo (UEA) estis lastatempe klasita inter la "kunlaboraj" organizaĵoj de Unesko kaj Esperanta PEN-Centro estas membro ekde 1993 de PEN-klubo internacia. Ĉinio siaflanke sisteme tradukis al Esperanto, en la lastaj jaroj, siajn ĉefajn literaturajn verkojn. Ĉu antaŭscia decido? Historio diros tion.
La Esperanto-komunumo, ne kontentiĝante fari Esperanton vivanta lingvo, kalkulante pli kaj pli multajn parolantojn, kies denaska lingvo estas Esperanto, iom post iom disvolvas transnacian kulturon (literaturan, muzikan ...). Ni tiel ĉeestas "la mem-starigon de vera socio". Aliflanke, mondaj lingvaj problemoj akriĝas ĉiutage iom pli kaj Esperanto alportas, plejofte, originalan respondon.
Estis do necese havi gramatikon en la franca por ke ĉi tiu lingvo, potenca kaj bela, estu pli bone konata en ne-esperantlingvaj rondoj. Tio estas farita hodiaŭ kun la publikigo de ĉi tiu libro en la kolekto "Parlons".
Brachypodium
Priskribo
Iliaj spiketoj ordiĝas en paniklo sed la tigeto de la spiketo estas ege mallonga.
Sistematiko .
┌──── Brachypodium sylvaticum ┌───┤                       │   └──── Brachypodium pinnatum ┌───┤                   │   │                ┌───┤   └──────── Brachypodium phoenicoides │  │            ┌───┤   └──────────── Brachypodium rupestre │  │        ┌───┤   └──────────────── Brachypodium retusum │  │    ┌───┤   └──────────────────── Brachypodium arbuscula │  │ ───┤   └──────────────────────── Brachypodium mexicanum │   └──────────────────────────── Brachypodium distachyon
IG Farben
Interessen‐Gemeinschaft Farbenindustrie AG ofte konata kiel IG Farben, estis germana kemia kaj farmacia entreprenaro. Formita en 1925 el kunigo de ses kemiaj kompanioj — BASF, Bayer, Hoechst, Agfa, Chemische Fabrik Griesheim-Elektron, kaj Chemische Fabrik vorm. Weiler Ter Meer —, ĝi estis kaptita de la Aliancanoj post la Dua Mondmilito kaj redividita en siaj iamaj konstituintaj kompanioj.
La kompanio havis ligojn en la 1920-aj jaroj kun la liberala Germana Popola Partio kaj ĝi estis akuzita de Nazioj kiel "internacia kapitalisma juda kompanio". Unu jardekon poste ĝi estis donanto de la Nazia Partio kaj, post la enpovigo de Naziismo super Germanio en 1933, grava kontraktanto kun la registaro, havigante gravan materialon por la germana militklopodo. Tra tiu jardeko ĝi purigis sin el siaj judaj dungitoj; la restintoj lasis en 1938. Priskribita kiel "la plej elstara germana industria entrepreno dum la Tria Regno", IG Farben dependis en la 1940-aj jaroj el sklavaj laboristoj el koncentrejoj, kiel 30 000 el Auschwitz. Unu el ties filioj havigis la venengaso, Ziklono B, kiu mortigis ĉirkaŭ unu milionon da personoj en gasĉambroj dum la Holokaŭsto.
La Aliancanoj kaptis la kompanion fine de la Dua Mondmilito en 1945 kaj la usonaj aŭtoritatoj procesis ties direktorojn. Okazinta el 1947 al 1948 kiel unu el la subprocesoj de la Nurenbergaj procesoj, la juĝo al IG Farben rezultis en 23 direktoroj de IG Farben juĝitaj pro militkrimoj kaj 13 kondamnitaj. Ĉirkaŭ 1951 ĉiuj estis liberigitaj fare de la Usona Alta Komisiisto por Germanio, nome John J. McCloy. Kio restis el IG Farben en Okcidenta Germanio estis disigita en 1951 en sia ses konstituintaj kompanioj, poste denove en tri: BASF, Bayer kaj Hoechst. Tiuj kompanioj plue funkciis kiel neformala entreprenaro kaj ludis gravan rolon en la Okcidentagermana miraklo Wirtschaftswunder. Post kelkaj postaj kunigoj la ĉefaj sukcedantaj kompanioj estas Agfa, BASF, Bayer kaj Sanofi. En 2004 la Universitato de Frankfurto, en la iama sidejo de IG Farben, muntis konstantan ekspozicion en la kampuso, nome la memormonumento Norbert Wollheim, pri la sklavaj laboristoj kaj la murditoj pere de Ziklono B.
Neil Diamond
Neil Leslie Diamond [Nil Lesli Dajmond] (24-an de januaro, 1941) estas usona kantisto-komponisto kaj muzikisto. Li verkis kantojn por Sonny and Cher, the Ronettes, Jay and the Americans kaj la Monkees. Li komencis kanti proprajn kantojn en 1966. Ekde 1966 ĝis 1968 li verkis 14 furorkantojn kaj vendis pli ol 12 milionojn da diskoj. Dum kelka tempo li estis la plej alte pagata kantisto en la mondo.
Lia unua surdiskigo estis "Solitary Man" en 1966. Li registris la albumon Brother Love's Travelling Salvation Show en kiu estas la kanto "Sweet Caroline". Tiu kanto atingis numeron 3 je la usonaj listoj kaj vendiĝis je pli ol unu miliono da kopioj.
R. K. Narayan
Rasipuram Krishnaswami Iyer Narayanaswami (10a de Oktobro 1906 – 13a de Majo 2001), ofte konata kiel R. K. NARAYAN, estis barata verkisto konata pro sia verkaro kun okazaro en la fikcia sudbarata urbo Malgudi. Li estis grava figuro de la frua barata literaturo en angla kun Mulk Raj Anand kaj Raja Rao.
La mentoro kaj amiko de Narayan nome Graham Greene ludis gravan rolon en la atingo de publikistoj por la unuaj kvar libroj de Narayan kiel la duon-membiografia trilogio formita per Sŭami kaj amikoj, La artstudento kaj La instruisto de angla. La fikcia urbo Malgudi estis por la unua fojo enkondukita en Sŭami kaj amikoj. La financa fakulo estis konsiderita unu el la plej originalaj verkoj de 1951 kaj la vekinto de la premio de la Sahitya Academy nome La gvidisto estis adaptita kaj por filmo (kiu ricevis la premion Filmfare al la Plej Bonkvalita Filmo) kaj por teatro en Broadvejo.
Narayan fokusas la socian kuntekston kaj ĉiutagan vivon de siaj roluloj. Li estis komparita kun William Faulkner kiu kreis similan fikcian urbon kaj simile esploris humure kaj kompate la energion de ordinara vivo. La noveloj de Narayan estis komparitaj kun tiuj de Guy de Maupassant pro lia kapablo prilabori rakontan stilon.
Dum kariero kiu daŭris ĉirkaŭ sesdek jarojn Narayan ricevis multajn premiojn kaj honorojn kiel la Medalo AC Benson el la Reĝa Societo de Literaturo, la Padma Vibhushan kaj la Padma Bhushan, nome dua kaj tria plej altaj civilaj premioj en Barato, kaj en 1994 li estis membrigita en la Sahitya Akademi, nome la plej alta honoro en la nacia akademiaro de beletroj. Li ankaŭ estis nomumita por la Rajya Sabha, la supra ĉambro de la Parlamento de Barato.
Star Trek II: The Wrath of Khan
Star Trek II: The Wrath of Khan ("Stelvojaĝo la 2-a: La kolero de Khan") estas usona sciencafikcia filmo produktita de Paramount Pictures, reĝisorita de Nicholas Meyer kaj bazita en la origina televidserio Star Trek kreita de Gene Roddenberry. Ĝi estas la dua filmo en la kin-serio Star Trek kaj estas sekvo al Star Trek: The Motion Picture (1979). La intrigo prezentas Admiralon James T. Kirk (William Shatner) kaj la anaron de la kosmoŝipo USS Enterprise (NCC-1701) kontraŭ la genetike plibonigita tirano Khan Noonien Singh (Ricardo Montalbán), kiu unue aperis en la epizodo Space Seed de Star Trek en 1967. Kiam Khan fuĝas el 15-jara ekzilo por venĝo kontraŭ Kirk, la anaro de la "Enterprise" devas eviti ke li akiru potencan aparaton nomatan Genesis. La filmo estas la komenco de "arko" kiu daŭras je la filmo Star Trek III: The Search for Spock (1984) kaj finiĝas kun la filmo Star Trek IV: The Voyage Home (1986).
Masburg
Masburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Barbara Neuwirth
Barbara NEUWIRTH (naskiĝinta la 13-an de novembro 1958 en Eggenburg, Malsupra Aŭstrio) estas aŭstra verkistino.
Vivo
Ŝi studis historion kaj etnologion ĉe la Universitato de Vieno. Ŝi vivas kiel sendependa verkistino kaj scienca lektorino en Vieno, Salcburgo kaj Mitterretzbach (Malsupra Aŭstrio). Dum la jaro 1985-1997 ŝi estis estanta eldonistino en la Viena Porvirina Eldonejo (Wiener Frauenverlag), eldonante ankaŭ naŭ antologiojn beletrajn ampleksantajn i.a. ŝiajn proprajn tekstojn.
(85633) 1998 KR65
(85633) 1998 KR65 estas granda transneptuna objekto malkovrita la de la usona astronomo Gary M. Bernstein elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Ĝi estas de la klaso de la kubevanoj: "klasikaj" objektoj de la Kujper-zono, kiuj ne estas en orbita resonanco kun Neptuno ; kvakam ĝi ne estas malproksima de la resonanco 4:7 kun Neptuno.
857 Glasenappia
857 Glasenappia estas malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Sergej Beljavskij elde la Simeiza observatorio, dum la unua mondmilito.
Ĉar, pro la milito, la observatorio de Simeizo ne povis plu komuniki kun la Astronomisches Rechen-Institut de Berlino, la asteroidoj tiam malkovritaj ricevis provizorajn numerojn kun la grekan literon Σ, kiu estis ŝanĝita al S.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronomon Sergej Pavloviĉ Glasenapp.
Digoj (etno)
Tiu ĉi artikolo estas pri afrika etno; ekzistas ankaŭ artikolo pri digo.
La digoj estas etno, kiu hejmas proksime de la Hinda Oceano, en la Kwale-distrikto, ĉemarborda provinco sude de Mombaso en Sudkenjo kaj Tangao en Nordtanzanio. En 1994 ilia nombro estis taksita 305.000, en Kenjo 217.000 etnaj digoj kaj 88.000 en Tanzanio.
Pli ol 90 % de la digoj estas muslimoj.