cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pitakosilano
Sintakso
La lingvo havas strukturon OSV (objekto, subjekto, verbo), maloftan en planlingvoj.
Dependaj frazoj komencas kaj finas per vorteto ka: Le pi kunune se -ka le pi ne ta nape-kasese pi ka- ke (mi diris ke mi estas via patro).
Ekzempleto
Kelu supaka-sunu ke sese kane ke Kali-sise pi nalike se. (Kali-sise havas kvin vokalojn kaj ses konsonantojn).
Rémy (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Rochy-Condé - Soissons (317000).
Slabokonstruaĵo
Slabokonstruaĵo estas konstruita plejparte el slaboj, kiuj ĝenerale konsistas el betono kaj estas armitaj per ŝtalo. La unuaj slabodomoj oni konstruis en Nederlando post la Unua mondmilito. La unuan pluretaĝan multfamilian loĝdomon (aŭ "loĝblokon") el slaboj oni konstruis 1939 en Francio. En la dua duono de la 20-a jarcento multaj industriaj landoj uzis tiun konstrumetodon, por amasa produktado de (plej ofte grandformataj) loĝdomoj.
Germanio
La unuaj slabokonstruaĵoj en Germanio estis en 1926 la du-etaĝaj domoj de la setlejo Splanemann-Siedlung en la kvartalo Lichtenberg, Berlino.
La Dua mondmilito detruis enorman kvanton da loĝejoj en Germanio. Precipe en ties orienta parto, kie en 1949 fondiĝis Germana Demokrata Respubliko, en la 1950-aj jaroj komencis klopodoj transiri al kvazaŭ-industriaj konstrumetodoj. Ĉefe orientiĝante laŭ samcelaj tendencoj de la konstruado en Sovetunio, sed ankaŭ sub influo de la tradicio de Bauhaus okazis evoluigo de ĉiam pli grandaj antaŭfabrikitaj konstruelementoj. Trans pluraj fazoj la elementoj fine atingis la formaton de ĉambromuro. La fakuloj tiam origine parolis germanen pri "Bauten in Großtafelbauweise" (laŭvorte: konstruaĵoj konstruitaj el grandaj tabuloj), sed la ĝenerala lingvouzo baptis kaj la domon kaj la konstrumetodon "Plattenbau" (slabokonstruo).
En 1972 GDR decidis realigi ambician loĝej-konstruprogramon, kies celo estis solvi ĉiujn sociajn problemojn rilate loĝadon; konkrete: oni promesis, ke ekde 1990 ĉiu homo vivu en loĝejo adekvata al la individua bezono. Kiel sekvo de tiu decido, la slabokonstruaĵo iĝis la preferita tipo de loĝdomo. Novaj urbaj kvartaloj kaj eĉ kelkaj komplete novaj urboj (ekzemple: Halle-Neustadt, Hoyerswerda) planitaj por miloj ĝis centmilo da loĝantoj estiĝis preskaŭ ekzkluzive per slabokonstruado. Entute tiel pretiĝis pli ol 3 milionoj da loĝejoj (en lando kun 16,3 milionoj da homoj). Estis konstruitaj domoj kiuj - je nekredeble malaltaj luprezoj - la loĝantojn kontentigis ja per relativa komforto, sed ne estetike. La alia, ombra medalflanko de la koncentriĝo je amasa slabokonstruado, estis longatempa neglekto de la malnovaj urbokvartaloj. Nur ĉirkaŭ la fino de la 1970-aj jaroj komencis klopodoj sisteme ripari malnovajn domojn. Baldaŭ evidentiĝis, ke serioze mankas laborantoj kaj rimedoj por tiu tasko, ĉar la giganta slabokonstrua kampanjo emis gluti ĉion. Solvon la deciduloj vidis en apliko de la tiel nomataj industriecaj konstrumetodoj por plenigi vakajn parcelojn ene de la malnovaj urbaj areoj kaj eĉ en la urbokernoj. La enurbaj kondiĉoj altigis la konstrukostojn kaj -ne ĉie, sed multloke- instigis je pli altaj arkitekturaj kvalitoj. Kontraste al pli fruaj tempoj, kiam la slabodomoj estis simplaj trufasadoj preskaŭ sen ornamoj, ekde la 1980-aj jaroj oni komencis, en lokoj gravaj por la urbobildo, adapti la fasadojn de slabokonstruaĵojn al la ĉirkaŭaj domoj per apliko de reinterpretitaj historiaj formoj. Tion ekzemplas la arkitekturo ĉe Friedrichstraße en Berlino kaj ankaŭ konstruaĵoj en la (samurba) Nikolaa kvartalo, kies malgrandaj formatoj kaj pintaj gabloj impresas surprizige, montrante kvalitojn neatenditajn ĉe slabokonstruo. En Karl-Marx-Stadt gravis la engaĝiĝo de la arkitekto Nikolaus Griebel koncerne tiun ĉi konstrumetodon.
Kiel ŝerca sinonimo por slabokonstruaĵo en GDR foje aŭdeblis porlaboristaj poŝtfakoj, kaj en Franciokuniklo-kaĝaroj'.
Per diversaj modifoj rilate fasadon, spacodisdividon, instalaĵojn kaj varmizolon oni klopodis post 1990 plialtigi la loĝkvaliton de la slabodomoj.
Pro la ĝisradike ŝanĝiĝinta socia situacio en la oriento de Germanio kun altiĝintaj luprezoj unuflanke kaj senlaboreco aliflanke, la merkata bezono pri loĝeja spaco konsiderinde malkreskis. El tio rezultas la paradoksaĵo, ke la urbaj aŭtoritatoj alfrontas novaspecan problemon - ne loĝej-mankon, sed abundon da malpleniĝantaj slabodomoj. La federacia registaro eĉ asignas financajn subvenciojn ofte nur tiam, se okazas malkonstruo de certa procentaĵo de la loĝejaro.
En julio de la jaro 2004 en Dresdeno malfermiĝis ekzpozicio pri slabokonstruo.
Dekdu-tabela leĝaro
Estas du latinaj nomoj de ĉi tiu kodekso:
18644 Arashiyama
18644 Arashiyama estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en gubernio Koĉi (Japanio).
Dekdu-tabela leĝaro
Fakte temas pri leĝaro, kaj tiu vorto ĝuste esprimas ambaŭ ideojn de la terminoj: ĝi estas aro da pluraj leĝoj; kaj ĝi prezentas unu tuton da antikva Roma juro.
18644 Arashiyama
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la areo Araŝijama en la okcidento de Kioto, kiu inkludas la monton Arashi-yama (嵐山), la bordoj de la rivero Katsura-gawa (桂川) kaj la ponton Togetsukyō. La loko, nacie konata pro siaj florantaj ĉerizarboj kaj kolorplenaj aŭtunaj folioj, etas nomita kiel Nacia Historia Ejo kaj Loko de Pejzaĝa Beleco.
Dekdu-tabela leĝaro
Historio
Laŭ la romia tradicio, oni suspendis en 451 a.K. la kutiman, „konstitucian" ordon, do oni nomumis anstataŭ la konsuloj dek aŭtoritatajn patriciojn (decemviri legibus scribundis consulari imperio), kies tasko estis surskribo de la leĝoj. En la unua jaro pretiĝis dek tabeloj. En 450 a.K. enoficiĝis alia dekopo (tion pridubas kelkaj historiistoj) kaj oni pretigis plian du tabelojn. Ili kondutis sin poste kiel tiranoj kaj provis pluigi sian regadon, sed la popolo de Romo ribelis kontraŭ ili kaj restarigis la malnovan ordon.
En la tradicio multas la senbazaj detaloj, sed la leĝaro mem estas fidebla kaj la dato de estiĝo estas menciita en verko de Ovidio „Fasti". La leĝtabeloj estis videblaj publike ĝis ĉ. 390 a.K., sed ili neniiĝis dum la gaŭla atako. Oni freŝigis poste la tekston lingve, sed ĝi konservis iom da arkaikeco.
Laŭ Cicerono, la infanoj devis parkere scii la leĝojn. Ties kono estis tiel ĝenerala en la imperiestra epoko, ke teksto de la leĝoj estis pendigita sur foiro de Kartago en 254.
Enhavo
Oni povas vidi la efikon de la pli fruaj grekaj leĝoj – tiel leĝoj de Solono – kaj de aliaj antikvaj orientaj jurfontoj. Ties principo prezentas epokon, kiam limo de la antikva Romio estis la urbomuro kaj la teritorio trans la Tibero estis jam eksterlando. La leĝaro entenas multajn religiajn sankciumojn (ekz‑e, ofero de virŝafo okaze de hazarda murdo), kio indikas, ke tiutempe la juro ne disiĝis forte de la religio. La leĝo provis certigi ordon de la „riĉuloj" super la „malriĉuloj" (plebo), sed samtempe montris grandan elastecon, ĉar oni kalkulis je ŝanĝiĝo de la leĝoteksto: proklamis, ke tiu rezolucio estas leĝforta, kiun la popolo lastafoje akceptis.
Transporta ponto de Rochefort
La transporta ponto de Rochefort (pont transbordeur de Rochefort) aŭ transporta ponto de Martrou estas la lasta transporta ponto en Francio. Ĝi estis inaŭgurita en 1900 kaj deklarita historia monumento en 1976.
Pärnumaa
La distrikto Pärnumaa (estone Pärnu maakond aŭ Pärnumaa) estas distrikto (maakond) en Estonio. Ĉefurbo estas Pärnu.
Geografio
Pärnumaa situas en la sudokcidento de la lando.
Transporta ponto de Rochefort
Priskribo
La transporta ponto de Rochefort ebligas transiri la riveron Charente inter Rochefort kaj Échillais, en la sudokcidento de la lando.
Ĝi konsistas el kvar ŝtalaj pilonoj altaj, starantaj duope en ambaŭ bordoj. Ili portas longan platformon,  super akvo. Movebla platformo pendanta de la supra platformo portas vojaĝantojn de unu bordo al la alia. La transirado daŭras proksimume 4 minutojn kaj duonon.
Pärnumaa
Politiko
La ĉefo de la distrikta registaro (maavalitsus) estas distriktestro (maavanem), kiun enpostenigas la estona registaro por oficperiodo de 5 jaroj.
Transporta ponto de Rochefort
Historio
Konstruado de la transporta ponto de Rochefort komenciĝis en la jaro 1898. Ĝi estis inaŭgurita 27 monatojn poste, la.
Pärnumaa
Urboj kaj Komunumoj
La distrikto konsistas el tri urboj (linnad) kaj 20 landkomunumoj (vallad aŭ alevid).
Gablingen
Gablingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Augsburg kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
2999 Dante
2999 Dante estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al la itala verkisto Dante Alighieri (1265–1321).
6227 Alanrubin
6227 Alanrubin estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan geokemiiston Alan Rubin, de la Universitato de Kalifornio ĉe Los-Anĝeleso. Li studis la devenon de la kondroj, la alfrapajn procezojn en la meteoroidoj kaj la geologiajn procezojn, kiuj alteraciis la devenajn korpojn de la kondritaj meteoroidoj.
1223 Neckar
1223 Neckar estas astroido de la ĉefa zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl. Ĝi estis sendepende re-malkovrita la 11-an de oktobro de la belga astronomo Fernand Rigaux, kiu anoncis pli frue ĝian malkovron.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la germana rivero Neckar, alfluanto al la Rejno.
Indiĝenaj popoloj de Brazilo
Ekzistas multnombro da indiĝenaj popoloj de Brazilo, kiuj loĝis en la lando jam antaŭ la malkovro fare de la portugaloj en la jaro 1500. Brazilo estas la lando kun la plej multaj izolitaj popoloj tutmonde.
Origino de la indiĝena loĝantaro de Brazilo
Laŭ la plej kutima teorio la origino de la indiĝenaj popoloj de Brazilo – same kiel tiu de ĉiuj indiĝenaj popoloj de Ameriko – troviĝas en Azio. Dum la lasta der letzten glaciepoko antaŭ proksimume 30.000 ĝis 40.000 jaroj homoj migris trans la Beringa Markolo al norda Ameriko kaj koloniis iom post iom la reston de la du-kontinento. Dum la paso de la tempo ili alvenis trans la mallarĝa terstrio de nuna Panamo al Sudameriko, i. a. ankaŭ al Brazilo, kiun ili atingis je tio antaŭ proksimume 10.000 jaroj. Verŝajne ankaŭ okazis malgrandakvante ankaŭ enmigrado de sudorienta Azio kaj Melanezio.
Ŝtonpentraĵoj kaj postrestaĵo de loĝlokoj malkovritaj antaŭ nelonge tamen refutas tiun ĉi teorion kaj supozas, ke la indiĝena priloĝado de Brazilo estas retrodatigebla ĝis antaŭ 50.000 jaroj. Arheologiaj trovaĵoj en Piaŭio estas 60.000 jarojn aĝaj. Aliajn trovaĵojn en la argentina pampo oni taksas kiel pli aĝaj ol 10.000 jaroj. Ankaŭ trovaĵo de homa ostaro 11.000 jarojn aĝa en brazila Luzia, Minas-Ĝerajso, subtenas ĉi tiun novan teorion. La skeleto montras klare polineziajn karakterizaĵojn, kio montras sur popoloj el la sudpacifika mondparto. Tiuj ĉi cirkonstancoj postulas pliampleksigon de la ĝis nun akceptita teorio.
La plej radikala okazintaĵo en la historio de la brazilaj popoloj estas la alveno de Eŭropanoj proksimume 1500 kaj la postsekva koloniigo de Ameriko. Tiutempe ekzistis taksokalkule 1.000 popoloj, kiuj konsistis el entute kvin milionoj da homoj. Nun ekzistas ankoraŭ nur 350.000 indiĝenuloj kunloĝantaj en proksimume 215 popoloj.
Kolonia epoko
La unuaj kontaktoj inter eŭropanoj kaj indiĝenoj en la unuaj jaroj de la 16-a jarcento pasis relative pacaj, ĉar ilin regis la scivolemo pri la fremda kaj la interŝanĝo de varoj tipaj por la lando. Intimaj rilatoj (plejparte sen oficiala geedzeco) inter portugaloj kaj indiĝenoj aŭ sklavoj ne estis malkutimaj, kaj tiel jam frue komenciĝis en la historio „kunfandiĝo“ de etnoj kaj kulturoj.
Post la unuaj kontaktoj tamen komenciĝis la sklavigo de la indiĝenoj fare de la superpotencaj eŭropanoj. Sekve de la kontaktoj kaj per infektaj malsanoj importitaj, kontraŭ kiuj la indiĝenoj ne havis imunsistemon, ilia nombro fortege malpliiĝis. En la 17-a jarcento jam ekzistis tiom malmultaj indiĝenoj, ke oni importis sklavojn el Afriko, por kontentigi la postulon. Misiistoj fikshejmigis la indiĝenojn kaj konvertis ilin al kristanismo. Krom tio la pastroj volis protekti la homojn, tiel ke post ilia premo en 1609 la sklavigo de indiĝenoj estis malpermesata. Du jarojn poste, pro la ekonomiaj problemoj en la lando oni tamen reenkondukis ĝin en la lando. En la loĝlokoj, kiuj estis pli kaj pli dense loĝataj, ofte okazis mortaj epidemioj. Jam fine de la 17-a jarcento tutaj regionoj ĉe la rivero Amazono estis senhomigitaj. En 1755 la slaveco de indiĝenoj ja denove estis malpermesata, sed ĉar samtempe la Jezuitoj, kiuj volis protekti la indiĝenojn ĝis-lastmomente, plue multaj indiĝenoj devis suferi labordevigon. En 1808 en la sudo de la lando la sklaveco estis denove permesata kaj daŭris ĝis la fino de la 19-a jarcento.
20-a jarcento
Komence de la 20-a jarcento la nombro de nete indiĝenaj loĝantoj sinkis sub unu milionon. Al tio ankaŭ kontribuis la haŭso de kaŭĉuko, pro kiu dek miloj anoj de indiĝenaj popoloj perdis siajn vivoj per sklaveco kaj perforto. Pro la senarbigo de la pluvarbaro ilia vivospaco pli kaj pli malgrandiĝas. La brulmastrumado de la pluvarbaro kaŭzas ankaŭ epidemiojn, transloĝigon de la indiĝenoj kaj la detruon de ilia kulturo.
Ekzemplo estas la gvaranioj, kiuj konsistigas la plej grandan indiĝenan popolon de la lando. Antaŭ la kontakto kun eŭropanoj ilia nombro sumiĝis je proksimume 1,5 milionoj, nun en Brazilo vivas ankoraŭ nur 30.000 gvaranioj. La gvaranioj estas serĉantaj la landon sen malbono, en kiuj ili povas vivi en paco, kaj tial ekloĝis sur aro da lokoj. Ili estas nun troveblaj en sep federacieroj de Brazilo. Pro la perdo de ilia lando al eŭropaj koloniistoj la sinmortigo-kvoto de la popolo kreskis kaj estas nun unu el la plej altaj en la tuta lando.
Leĝoj kaj rajtoj
La rajtojn de la indiĝenaj loĝantoj de Brazilo ja regulas leĝoj, sed tiuj ofte estas malatentataj. Por la protekto de la indiĝenaj popoloj de Brazilo 1901 Cândido Rondon fondis la administrejon FUNAI (Fundação Nacional do Índio) kiel „Serviço de Proteção ao Índio“ (mallonge SPI; eo: servo por protekto de la indianoj). Malgraŭ bonaj intencoj la organizaĵo ofte ne sukcesis zorgi por la protekto de la indiĝenoj. Rondon estis ĝis 1930 samempe la unua prezidanto de la fondaĵo. SPI en 1967 fariĝis FUNAI kaj substaras al la brazila justicministrejo.
La juran bazon por la indiĝenoj de Brazilo regulas la „Estatuto do Indio“ („indianoregularo“). Ĉi tiu estas valida por la indiĝenaj loĝantoj kaj egalvalidas je la brazila civila leĝaro por la „ne-indiĝena loĝantaro“. La brazila „idianoregularo“ diponigas pri la civila kaj kriminala situacio de la indiĝenoj. Je tio oni diferencas, ĉu temas pri enigitaj, parte enigitaj aŭ izolitaj indiĝenoj.
Klasifikataj kiel enigitaj estas tiuj indiĝenoj, kiuj vivas laŭ tradicioj kaj manieroj de la eŭropdevenaj loĝantoj, do uzas monon kiel pagilo, parolas la portugalan, loĝas en urboj aŭ vilaĝoj, trafikas aŭte, laboras kiel salajruloj ktp. Klasifikataj kiel izolitaj estas tiuj indiĝenoj, kiuj havas neniun aŭ maloftan kontakton kun la reganta socio, vivas laŭ propraj ritoj kaj tradicioj kaj kiuj ne aŭ malmulte estas spertaj pri eŭropusonaj kondutoj. Izolitaj indiĝenoj jure ne estas agokapablaj, ilin kuratoras la ŝtato. Juronegocoj, kiujn fremduloj kontraktas kun tiaj homoj, ne estas jure validaj, escepte se la indiĝeno estas kompreninta la tutan konsekvencon de la negoco kaj al li ne ekestis aŭ ekestos malavantaĝoj. Kriminaljure „izolita indiĝeno“ ne estas akuzebla. Se li faras krimon, tamen antropologo devas klarigi, ĉu li estas sufiĉe „civiligita“, tiel ke li konis la puneblan karakteron de sia agado laŭ „okcidentaj kutimoj“. Por krimoj, kiujn faras „izolitaj indiĝenoj" en sia propra medio respektive en sia popolo, la „indianoregularo“ toleras la juĝopovon de la respektiva popolo. Tio signifas, ke la popolo mem povas juĝprocesi, je kio tamen la „indianoregularo“ malpermesas kruelajn punojn, ekzemple ankaŭ la mortpunon. „Enigitaj“ indiĝenoj subas al la kutima justica povo de la brazila ŝtato, je kio la „indianoregularo“ destinas, ke kriminale kondamnitoj kiel eble povas trasuferi la punon en duon-mallibereco kaj en filio de FUNAI, kiu geografie proksimas al la loĝloko de la kondamnito. Plene enigitaj indiĝenoj trasuferas punon kiel aliaj kriminaljure kondamnitoj. Krom antropologia ekspertizo la respondeca juĝisto havas grandan marĝenon por propra bontrovo.
Izolitaj popoloj
Ankoraŭ nun en Brazilo regule estas malkovrataj indiĝenaj popoloj, kiuj evitas ĉiujn kontaktojn kun la „ekstera mondo“ pro malbonaj spertoj. Tio okazas multakaze je la superflugo de la amazona pluvarbaro je malgranda alteco aŭ pro informoj, kiujn donas najbaraj indiĝenaj grupoj portas al la koncernaj administrejoj aŭ neregistaraj organizaĵoj. Laste en la mezo de junio 2011 la administracio konfirmis la ekziston de ĝis tiam ne jam disspecigita izolita popolo kun proksimume 200 anoj. La vilaĝo troviĝas en la valo de la rivero Javario proksime la landlimon kun Peruo kaj estis disspecigata de FUNAI dum superflugo super la regiono.
Partikularaj popoloj
Ŝinguoj estas la nomo por la indianoj vivantaj ĉe la supra fluejo de la rivero Ŝinguo en la brazila Mato-Groso. Ŝinguoj estas arnomo por pluraj grupoj, kiuj parolas kvar malsamajn lingvojn.
Vidu ankaŭ
Festivalo kun transkulturaj interŝanĝoj
Marie-Esméralda de Belgio
Béla Varga (inĝeniero)
Béla VARGA rumania hungara inĝeniero. Li naskiĝis en Vlăhița la 12-an de novembro 1951.
Juan Bautista Alberdi
Juan Bautista ALBERDI (naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1810, en San Miguel de Tucumán, mortis la 19-an de junio 1884, en Neuilly-sur-Seine) estis argentina diplomato, li helpis redakti la Argentinan Konstitucion de 1853. Lia pli grava verko estis Bases y puntos de partida para la organización política de la república argentina (1852)
Béla Varga (inĝeniero)
Kariero
Béla Varga akiris diplomon de inĝeniero en Politeknika Instituto de Bukareŝto (1975). Li doktoriĝis en 1995 en la sama universitato. Li estas universitata profesoro en Universitato de Braŝovo. De 2006 li estis scienca referanto de revuo Metalurgia, de 2007 de revuo Metalurgia International.
5273 Peilisheng
5273 Peilisheng estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉinan scienciston Pei Lisheng (1906–2000), kiu partoprenis al pluraj projektoj en la laborkampoj de la artefaritaj satelitoj kaj de la oceanografio.
Estraro de UEA 1995-1998
En la estraro de UEA dum la oficperiodo 1995-1998 oficis la jenaj personoj:
Listo de ŝtatestroj de Kameruno
Jen listo de ŝtatestroj de Kameruno.
Kanaloj de Amsterdamo
Amsterdamo, ĉefurbo de Nederlando, havas pli ol cento da kilometroj de kanaloj, ĉirkaŭ 90 insulojn kaj 1 500 pontojn. La tri ĉefaj kanaloj, Herengracht, Prinsengracht, kaj Keizersgracht, elfositaj en la 17a jarcento dum la Nederlanda Orepoko, formas koncentrajn zonojn ĉirkaŭ la urbo, konatajn kiel Grachtengordel. Laŭlonge de la ĉefaj kanaloj estas 1550 monumentaj konstruaĵoj. La 17a-jarcenta kanalringa areo, inklude Prinsengracht, Keizersgracht, Herengracht kaj Jordaan, estis lokigitaj en la listo de Monda heredaĵo de Unesko en 2010, kontribuante al la famo de Amsterdamo kiel la "Norda Venecio".
Drahomír Kočvara
Laŭ profesio li estis aŭtomekanikisto kaj metia instruisto; funkciulo de preparkomitato por la Somera Esperanto-Lernejo en Rožnov pod Radhoštěm (1949), ĉefpersono de vigla junularo en Ostrava (unue regiona gvidanto, poste membro de gvidantaro de Esperanto-junularo de Ĉeĥoslovakio). Li partoprenis la eldonadon de la junulara bulteno Tagiĝo, poste Junularo agu, instruis Esperanton en lernejoj, uzinaj kluboj en Ostrava, sed dum militservo ankaŭ en Valašské Meziříčí kaj Přerov. Post malapero de SEL en Rožnov li organize kunlaboris ĉe preparoj de Someraj Esperanto-tendaroj en Chvaletice, Lančov kaj aliaj kun diversaj funkcioj (instruisto, programestro, tendarestro ktp.). En 1959 li fariĝis vicprezidanto de la Ĉeĥoslovaka Esperanto-Komitato kaj tiun funkcion li plenumis ĝis 1970. Enkadre de ĈEA li fariĝis prezidanto de Porpaca sekcio de ĈEA, ankaŭ membro de Internacia komitato de MEM kaj ĝia ĝenerala sekretario (1973-1975). Membro de CK ĈEA, gvidanto de komisiono por informado, aŭtoro de broŝureto pri E-monumentoj en Ĉeĥio.
Neĝkornico
Neĝkornicoj estas trompegaj por montgrimpantoj, migrad- kaj ekstremskiantoj.
Mantineo (mitologio)
Mantineo (el la greka Μαντινέας) estis la nomo de du roluloj de la helena mitologio:
Kantono Fayette (Tenesio)
La kantono Fayette - angle Fayette County - estas kantono de Usono en la subŝtato Tenesio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Kompara avantaĝo
Kompara avantaĝo signifas, ke iu homo (lando, entrepreno) estas en certa sfero (agado, fako) pli bona ol en aliaj sferoj (agadoj, fakoj). Do, libereco de internacia komerco pligrandigas eblecojn por internacia specialigo kaj prosperas al ĉiuj landoj, envicigitaj al internacia komerco. Tiun teorion ellaboris David Ricardo.
Estas duboj pri la efiko de kompara avantaĝo. Historia ekzemplo estas la "Interkonsento pri teksaĵoj kaj vinoj" inter Portugalio kaj Anglio en 18-a jarcento. Komence de la 18-a jarcento, longe antaŭ Ricardo, ambaŭ landoj, Anglio kaj Portugalio, produktis kaj vinon kaj teksaĵojn, sed pro klimato kaj infrastrukturo en Portugalio vin-produktado havis avantaĝojn super teksaĵ-produktado, en Anglio inverse. Do, portugala vino havis komparan avantaĝon al portugalaj teksaĵoj, kvankam ne nepre al brita vino (aŭ franca vino importita).
Tial la brita ambasadoro John Methuen proponis, ke ambaŭ landoj koncentriĝu al la pli avantaĝa varo kaj aĉetu la alian de la partnero, sen dogano. Tiusenca traktato estis subskribita je la 27-a de decembro 1703. Pro ĝi ja profitis la vin-produktado de Portugalio, sed ĝia industriigo estis severe bremsita.
Portugalio kaj Anglio uzus siajn "komparajn avantaĝojn", sed la rezulto estis ruiniga al Portugalio, kiu restis preskaŭ ekster industria revolucio ĝis la 20-a jarcento. Krome, angloj regis la plejparton de produktado de oporto de Portugalio en 19-a jarcento.
Rosa fedtschenkoana
Rosa fedtschenkoana au esperante feĝenka rozo estas plantspecio el la genro rozo (Rosa) ene de la familio de la Rozacoj (Rosaceae). Ĝi venas el Mezazio. Por kelkaj botanikisto ĝi estas subspecio de Rosa beggeriana.
Rosa fedtschenkoana ricevis la nomon de Olga Alexandrowna Fedtschenko, kiu trovis la rozon en Turkestano kaj kunportis ĝin al Sankt-Peterburgo. La germana botanikisto Eduard August von Regel priskribis la rozon en 1878 kaj donis al ĝi la nomon de ĝia malkovrinto. DNA-testoj montris, ke la damaksa rozo, same kiel Remontant-rozo kaj muska rozo devenas de Rosa fedtschenkoana. Per tio estas klare, de kie la Remontant-geno de la okcidentaj rozoj venis.
Priskribo
Rosa fedtschenkoana formas arbuston, kiu disvastiĝas pere de solonoj kaj per tio povas fariĝi ĝis 6 metroj larĝa kaj atingi alton de ĝis 2,5 metroj. La junaj branĉoj estas blankecaj post ekĝermo kaj estas dense kovrataj de karmenruĝaj, longaj pikaĵoj. La folioj estas grize verdaj, ne pare plumaj kaj kun 1 ĝis 4,5 cm longa folitigo.
Disvastigo
Rosa fedtschenkoana troviĝas en Mezazio de Kazaĥio ĝis Ĉinio ( Ŝinĝango. En Ŝinĝango ĝi kreskas en altecoj ĝis 2700 metroj.
Utiligado
Ĝi estas frostrezista ĝis –35 °C (USDA-zono 4). La rozfruktoj enhavas ĝis 6,6 % da askorbata acido (vitamino C) en la seksubstanco.
ISO 3166-2:TC
ISO 3166-2:TC  estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Turkoj kaj Kajkojn. La subaro ISO 3166-2:TC estas malplena. Turkoj kaj Kajkoj estas Brita transmara teritorio. Ilia dulitera (alpha-2) kodo laŭ la normo ISO 3166-1 estas TC, kaj neniu ilia sub-unuo havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2.
Red Hat Linux
Red Hat Linux estas unu el la distribuaĵoj de Linukso (GNU/Linux) vendita de Red Hat, Inc. La lasta versio, Red Hat Linux 9 (), estas eldonita la.
Oldřich Kníchal
Oldřich Kníchal (naskiĝis la 9-an de oktobro 1939 en Humenné - mortis la 21-an de marto 2021 ) estis slovaka esperantisto, loĝinta en Ĉeĥio, ekde 1979 loĝanta en Hungario.
Li studis historion kaj lingvojn en Prago, poste laboris kiel ĵurnalisto. Li esperantistiĝis en 1955, aktivis en junulara Esperanto-movado, pli poste kunlaboris al Ĉeĥoslovaka Esperanto-Komitato, i.a. redaktante ties rubrikon en la kulturgazeto Neděle (1966-1969) kaj sisteme popularigante la Lingvon Internacian en gazetaro kaj radio. Inter la jaroj 1969-1979 li estis komitatano de ĈEA kaj redaktoro de ties bulteno Starto. Li aktive partoprenis la pacmovadon en MEM kiel redakciano de la revuo Paco kaj prezidanto de la MEM-sekcio en ĈSR.
En 1979 li edziĝis al Éva Tófalvy kaj transloĝiĝis al Budapeŝto.
La literaturaj verkaĵoj de O. Kníchal estas abundaj. Li redaktis kvin Esperantajn periodaĵojn kaj vicon da buntenhavaj volumoj. En nacilingvaj kaj Esperantaj gazetoj li publikigis kelkcent artikolojn kaj studojn pri la monda lingva problemo, movada historio kaj pri la Esperanta literaturo. Libroforme li aperigis du resumajn verkojn pri esperanto en la ĉeĥa (Kion vi ne scias pri Esperanto kaj Kontinento sen interpretistoj) kaj unu en Esperanto (Komenio kaj la internacia lingvo). Krome li kunlaboris al tradukoj de kelkaj libroj.
Santos Dumont
Santos Dumont povas rilati al:
Oldřich Kníchal
Ekde 1978 li verkis originalan prozon. Kun sia hungara edzino li kunverkis romanon Kiuj semas plorante, en la jaro 1980 gajninta la prestiĝan premion Raymond Schwartz, kiun unuafoje proklamis UEA por la plej bona fikcia prozverko en Esperanto.
En 1980 ĈEA eldonis en Panoramo, la literatura almanako de Starto, sub titolo Mediteme elekton el lia originalaj verkoj (Maldormi en luna nokto, Patrino, Violono finludas, Teceremonio, Vizito ĉe Hemingway, Miraklo de Altamira, Bildo pri la epoko) kaj liaj tradukoj (Ivan Olbracht: Rabisto Nikolao Ŝuhaj, Vladislav Vančura: Tri riveroj, Marie Majerová: Sireno, Václav Řezáč: Limpunkto).
En Hungario li tradukadis hungaran literaturon en la slovakan lingvon kaj partoprenadis projektojn de hungara-slovaka kultura kunlaboro.
Remy (Oise)
Remy estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Welzbach
Welzbach estas la nomo de jenaj riveretoj:
Welzbach (Rejno)
La rojo Welzbach estas 12,6 km longa alfluanto de la Rejno en la nordo de Rheinhessen en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato
Rivervojo
La rojo fontas apud Ober-Hilbersheim, kiun ĝi trafluas krom la tri aliaj komunumoj en la valo Nieder-Hilbersheim, Appenheim kaj Gau-Algesheim. La rojo enfluas inter Sporkenheim kaj Bingen-Gaulsheim en la Rejnon.
Riverhistorio
Sur la urbomapo de Gau-Algesheim, kiun Gottfried Mascop 1577 desegnis en sia atlaso de la maldekstraj rejnaj kantonoj Olm, Algesheim kaj Bingen, la rojo havas la nomon weltzer dreck fluvius (kotrivero de Weltz). Ĝis la komenco de la 19a jarcento la akvo de la Welzbach donis energion al pluraj muelejoj.
ISO 4217
ISO 4217 estas internacia normo establita de la Internacia Organizo por Normigado aŭ ISO, kiu fiksas triliterajn kodojn por mondaj valutoj. La unuaj du literoj de la kodo prezentas la landokodon laŭ ISO 3166, kaj la tria ofte estas la inicialo de la valuto. Do la valutokodo de la alĝeria dinaro estas DZD — DZ por Alĝerio kaj D por dinaro.
Tiu sistemo eliminas la problemon, kiun prezentas la nomoj dolaro, franko kaj pundo, kiuj estas uzataj en multaj landoj kaj kiuj ne valoregalas. La normo ankaŭ difinas la parencecon inter la ĉefa monunuo kaj ĉia malĉefa monunuo. Ofte la malĉefa monunuo valoregalas 1/100 de la ĉefa unuo, sed 1/10 aŭ 1/1000 ankaŭ troviĝas. Iuj valutoj ne havas malĉefan monunuon. Maŭritanio ne havas dekuman dividaĵon — unu uguijao (ouguiya) egalas al kvin ĥumoj (khoum).
ISO 4217 inkluzivas kodojn, ne nure por valutoj, sed ankaŭ por noblaj metaloj (oro, arĝento, paladio kaj plateno; kutime mezuritaj per troja unco) kaj iaj aliaj unuoj uzataj en internacia financo. Ankaŭ ekzistas specialaj kodoj asignitaj por provoj (XTS), kaj por indiki neniun spezon (XXX). Ĉiuj tiuj kodoj komencas per la litero ikso (X).
La kodo de la eŭro estas EUR, malgraŭ ke EU ne estis ISO-3166-kodo. La antaŭulo de la eŭro, la Eŭropa valuta unuo, havis la kodon XEU.
Dum tempo, novaj valutoj estas kreitaj kaj malnovaj valutoj estas ĉesigitaj. Sekve, oni devas ĝisdatigi la kodoliston kelkfoje. La British Standards Institution havas la respondecon teni la liston aktuala.
Châteauneuf-sur-Loire (stacidomo)
Châteauneuf-sur-Loire estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Châteauneuf-sur-Loire, en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Arĝenta epoko de la rusa poezio
Arĝenta epoko (Серебряный век; Serebrjanij vek) estas termino tradicie aplikata fare de rusaj filologoj por la lasta jardeko de 19-a jarcento kaj la unuaj du ĝis tri jardekoj de la 20-a jarcento. Ĝi estis escepte krea periodo en la historio de ruslingva poezio, komparebla al la Ora epoko de la rusa poezio jarcenton antaŭe. La termino arĝenta epoko estis unue proponita de filozofo Nikolaj Berdjajev, sed nur proksimume en 1960 la termino amplekse ekuziĝis. En la kulturoj de okcidenta Eŭropo la sama periodo ricevis aliajn terminojn, inkluzive de la franclingvaj titoloj Fin de siècle kaj Belle Époque.
Châteauneuf-sur-Loire (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Arĝenta epoko de la rusa poezio
Kvankam la arĝenta epoko fakte komenciĝis kun la apero de la poemo "Versoj por la Belega Damo" de Aleksandr Blok, multaj erudiciuloj etendis la kronologian kadron por inkludi la verkaĵojn de la 1890-aj jaroj, komenciĝante per manifesto "Kun la lumo de la konscienco" (1890) de "Nikolai Minskij" (Николай Минский), la traktaĵo "Pri la kialoj por la malpliiĝo de la nuntempa rusa literaturo" (1893) de "Dmitrij Mereĵkovskij" (Дмитрий Мережковский), la almanako "Rusa simbolismo" (1894) de "Valerij Brjusov" (Валерий Брюсов), kaj poezio de "Konstantin Balmont" (Константин Бальмонт) kaj "Mirra Loĥvitskaja" (Мирра Лохвицкая).
Komence de la 20-a jarcento – ne nur en la malaperonta Rusia Imperio - estis la periodo de ambaŭ sociaj kaj kulturaj malordoj kaj serĉoj. Realisma literatura prezento de la vivo ne plu kontentigis la aŭtorojn, kaj ilia malkontento rilate al la klasikaĵoj de la 19-a jarcento generis faskon da novaj literaturaj movadoj.
Glashütten
Glashütten havas diversajn signifojn:
Arĝenta epoko de la rusa poezio
Kvankam la arĝenta epoko estis regita de la artaj movadoj de rusa simbolismo (Русский символизм) kaj rusa futurismo (Русский футуризм, ambaŭ en pentrado, teatro, poezio kaj prozo), kaj aldone de Movado nomata poezio de "Akmeismo" (Акмеизм), "Adamismo" (Адамизм) aŭ "Gildo de Poetoj", multaj aliaj poeziaj lernejoj floris, kiel "Mistika Anarkiismo" (Мистический анархизм) aŭ Imagismo (Имажинизм): Ties anoj deklaris, ke la celo de arto estas krei bildojn, imagojn. La precipa literatura esprimilo por ili sekve estis metaforoj, ofte metaforaj ĉenoj kiuj asociigis diversajn elementojn de la bildoj laŭvortaj kaj figuraj. En la krea praktiko imagistoj karakteriziĝis aparte per ŝokaj, anarkiismaj motivoj, kaj stile la imagismo estis influita fare de la rusa futurismo. Fondintoj de tiu skolo konsideratas Anatolij Mariengof (Анатолий Мариенгоф), Vadim Ŝerŝeneviĉ (Вадим Шершеневич) kaj Sergej Jesenin (Сергей Есенин), kaj proksimas al ĝi ankaŭ Rurik Ivnev (Рюрик Ивнев) kaj Nikolaj Erdman (Николай Эрдман). Krome estis ankaŭ tiaj poetoj kiel Ivan Bunin kaj Marina Cvetajeva, kiuj rifuzis vicigi sin kun iu ajn el tiuj movadoj.
Aleksandro Blok iĝis la ĉefa poeto, respektata de preskaŭ ĉiuj. La poeziaj karieroj de Anna Aĥmatova, Boris Pasternak kaj Osip Mandelŝtam, el kiuj ĉiuj ampleksis multajn jardekojn, estis ankaŭ lanĉitaj dum tiu periodo.
La arĝenta epoko finiĝis post la rusia enlanda milito. La morto de Aleksandr Blok kaj la ekzekuto de Nikolaj Gumiljov (Никола́й Гумилёв), ambaŭ en 1921, samkiel la apero de la tre influa literatura kolektaĵo Mia fratino estas vivo de Boris Pasternak en 1922, markis la finon de la erao. La grandparte eksterlanden fuĝintaj aŭ forpelitaj rusiaj poetoj de antaŭaj jaroj, gviditaj fare de Georgij Ivanov (Гео́ргий Ива́нов) en Parizo kaj Vladislav Ĥodaseviĉ (Владисла́в Фелициа́нович Ходасе́вич) en Berlino, foje nostalgie kaj sopire rerigardis al la arĝenta epoko. La laboro de la poetoj el la arĝenta epoko estis amplekse neglektata aŭ malpermesata fare de la aŭtoritatoj de Sovetunio, post la fino de la stalinisma epoko en 1954 iom malpli ol antaŭe, sed post la disfalo de Sovetunio ĝi estis revivigita kaj rememorigitaj pere de rusiaj kantaŭtoroj kiel Elena Frolova (Елена Фролова) kaj Larisa Novoselceva (Лариса Новосельцева).
František Jan Vavák
František Jan VAVÁK (naskiĝis la 26-an de oktobro 1741 - mortis la 15-an de novembro 1818) estis ĉeĥa popola kronikisto kaj versanto.
Li estis vilaĝestro en Milčice apud Poděbrady, katoliko, kiu volis helpi al vilaĝanoj, sed ne laŭ metodo de la franca revolucio, kiun li forte kondamnis. Tamen lia verkaro estas grava ekzemplo de popola literaturo (precipe lia kroniko Memorlibro) en la tempo, kiam la ĉeĥa literaturo kaj nacio estis revekiĝantaj.
14694 Skurat
14694 Skurat estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras fratinon Karen Skurat, mentorinon en 2001 de unu finalisto de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Ŝi estis instruistino ĉe la Sankta Rita School de Hamden (Konektikuto, Usono).
4340 Dence
4340 Dence estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la kanadan geologon Michael R. Dence, ĉef-direktoron de la Reĝa Societo de Kanado.
Ubuntu-programarejo
Ubuntu-programarejo (anglalingve Ubuntu Software Center) estas altnivela grafika fasado por la pakaĵa administrilo APT/dpkg. Ĝi estas libera kaj malfermitkoda programaro skribita per Python.
La programado finiĝis en 2015 kaj Ubuntu 16.04 LTS anstataŭigas ĝin per GNOME Software anstataŭe.
Villa de Cos
Villa de Cos estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa de Cos.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 32499  loĝantojn. El tiuj estas 15642 viroj kaj 16857 virinoj. La komunumo havas surfacon de 6,405 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1,980 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 400 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 23° 18′ norda latitudo kaj 102° 21′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 28284 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 13 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.05 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Inter la virinoj estas 9,130 alfabetoj kaj 921 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 9.16%. Inter la viroj estas 8,997 alfabetoj kaj 870 analfabetoj, do 8.82% el la viroj estas analfabetoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32051a.htm
Lipová (distrikto Přerov)
Lipová estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Olomouc, en distrikto Přerov. Vivas ĉi tie.
33455 Coakley
33455 Coakley estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jack Coakley, mentoron de unu finalist(in)o de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la la College Preparatory School de Oakland (Kalifornio).
Lajos Hajts
Lajos Hajts naskiĝis la en Igló (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Spišská Nová Ves en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando).
Biografio
Lajos Hajts frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, mezlernejo en armea lernejo en Hainburg, armeajn altlernejojn en Budapeŝto kaj Vieno (1892). Intertempe ekde 1885 li estis soldato (leŭtenanto (1888-)), Post siaj studoj li studvojaĝis en Usono. Inter 1892-1895 li instruis en milita akademio en Vieno, inter 1895 kaj 1919 en simila militakademio en Budapeŝto. Dum la 1-a mondmilito li estis milita kartografo, poste en la Hungara Sovetrespubliko li estis trudemerito, tial li laboris plu en Vieno. Post falo de la respubliko li hejmenvenis kaj estis institutestro de kartografia instituto. En 1925 li emeritiĝis jam kiel kolonelo. Ĝuste tiam okazis granda skandalo pro falsoj de francaj monbiletoj en Budapeŝto, poste li estis kondamnita por mallonga tempo. Li havis edzinon.
Elsfleth
En la komunuma teritorio, borde de la rivero Weser troveblas pluraj grandaj ŝipfarejoj, kiuj estas signifa parto de la komunuma ekonomio.
Oriento-Tarkosala minejo
Oriento-Tarkosala minejo estas la naftogasokondensata minejo kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, Tjumena provinco (Rusio), 40 km nord-oriente de urbo Tarko-Salo kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1971 kaj ekspluatata ekde 1976 (gaskuŝejo).
Geologio
La minejo estas ligita al la samnoma kupolforma levaĵo, transiranta je la suda direkto al la Senzjana loka levaĵo. Ĝi estas la braĥiantiklinala faldo etendita nord-okcidenten kaj granda 27 x 17 km laŭ nivellinio -3300 m, amplitudo 20 m. Laŭ tegmento de la cenomanianaj sedimentaĵoj de supra kretaceo ĝi estas granda je 44 x (34-16) km (nivellinio -1225 m), amplitudo 37 m.
En la sedimentaĵoj de malsupra kretaceo je la fundo 2923-3140 m estas trovitaj 7 naftaj, 3 gasokondensataj kaj naftogasokondensataj kuŝejoj kun komplika geologia strukturo. Kiel kolektujoj servas mez- kaj etgrajnaj grejsoj, grandgrajnaj aleŭrolitoj kun argila cemento. Kuŝejoj estas grandaj je (8-21) x (5-15) km, alteco 6,1-65,6 km. La plej granda estas la naftogasokondensata kuŝejo de tavolo BP12-1 je la fundo 2863-2898 m, granda je 16,5 x (10,5-15,0) km, alteco 65,6 m, efika dikeco 14,7 m, poreco 14%, komenca tavolpremo 28,04 MPa. Konsisto de tavolgaso: kondensato 171 g/m³, etano 8,6%, propano 3,3%, butano 1,5%. En aliaj produktohavaj tavoloj enhavo de kondensato varias de 134 ĝis 216 g/m³.
En 2002 la komenca gaskapacito estis taksita je 394,9 miliardoj da kubaj metroj, suma elminigado atingis 13,2 miliardoj da kubaj metroj.
Bálint Tüzes
Bálint TÜZES [tyzeŝ] estis rumania hungara instruisto, ĵurnalisto, poeto. Li naskiĝis en Oradea la 11-an de decembro 1951 kaj mortis la 9-an de junio 2013 en Oradea.
Kariero
Bálint Tüzes diplomitiĝis en UBB de Kluĵo en 1981. Li instruis hungaran kaj francan lingvojn en sia naskiĝurbo, estis ĵurnalisto de gazetoj de Oradea, raportisto de gazetoj de Kluĵo (Vasárnap, Keresztény Szó).
Benjeto
Benjeto estas faruna maso fritita en oleo; foje kovrata per sukero, mielo aŭ similaĵo; foje farĉita per kremo, ĉokolado aŭ aliaj ingrediencoj.
Hispanaj benjetoj: churro kaj porra
Churro [ĈURro] estas cilindro-forma benjeto fritita en oliva oleo, kaj tre populara manĝaĵo en Iberio.
Argentinaj benjetoj
La argentina versio de churro ofte enhavas karamelkremon.
Tajvanaj benjetoj
Tute samforma kaj samkonsista kiel la hispana porra (legu ĉi-supre), kun la diferenco, ke oni trempas ĝin en varman sojlakton aŭ en diversajn supojn.
Nederlandaj benjetoj
Dum la silvestra festo oni manĝas en Nederlando pombenjetojn. Tio estas disketo de pomo trempita en faruna maso kaj fritita en oleo.
Châteauneuf-sur-Loire
Châteauneuf-sur-Loire estas franca situanta en departemento Loiret, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Castelneuviens.
Imre Filep
FILEP Imre, Remetei estis rumania hungara pastro, poste hungara unitariisma vicepiskopo naskita en Sibio la 21-an de marto 1915 kaj mortinta en Budapeŝto la 16-an de decembro 1970.
Kariero
Imre Filep havigis diplomon en la unitariisma teologio de Koloĵvaro. Li estis kun rezidejo Kolozsvár centra misia pastro (1942–44) kaj fondinto de unitariisma kongregacio de Beszterce. Li translokiĝis Hungarion (1945) kaj tie li estis la gvidanto de la Szentesi Népi Kollégium (Popolkolegio de Szentes (1945–46), poste pastro de la unitariisma kongregacio de Hódmezővásárhely (1946–53). De 1953 li estis la pastro de la unitariisma kongregacio de Budapeŝto. Li estis ano de la Plenumkomitato de la International Association Religious Freedom (IARF) (1959). De 1966 li estis loktenanto episkopa, poste la vicepiskopo de hungara unitariisma eklezio (1968–70).
Kokia
KOKIA (コキア) (naskiĝis la en Tokio) estas produktema japana kantistino kaj komponistino de kantoj. Ŝia vera nomo estas Akiko Yoshida (吉田 亜紀子). Ŝi estas konata ĉefe pro siaj prezentoj en vidludoj kaj animeaj sonbendoj kaj aperis en ok malsamaj ludaj/animeaj sonbendoj ĝis nun.
Charey
Charey [elparolu : Ŝare] estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Estraro de UEA 1971-1974
Aliaj estraranoj
Notoj: E.L.M. Wensing eksiĝis per letero de 23a de decembro 1972. La Komitato elektis kiel duan vicprezidanton Boĵidar Popoviĉ.
La elektoj estis plifruigitaj al 1971, ĉar la kongreso de 1972 okazis en usona Portland.
Põlvamaa
Ĝi limas al la distriktoj Tartumaa, Valgamaa kaj Võrumaa kaj al Rusio. Parto de la limo al Rusio ne estas traktate fiksita, kaj kelkaj vilaĝoj en la distrikto estas atingeblaj nur tra rusia teritorio, ekzemple Lutepää kaj Saatse.
Villa García
Villa García estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa García.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 8358 loĝantojn. El tiuj estas 4049 viroj kaj 4309 virinoj. La komunumo havas surfacon de 324 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,110 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 400 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 22° 10′ norda latitudo kaj 101° 57′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
9,049 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 8407 alfabetoj kaj 251 analfabetoj. Do 7.03 % de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Inter la virinoj estas 4,181 alfabetoj kaj 385 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 8.43%. Inter la viroj estas 4,226 alfabetoj kaj 251 analfabetoj, do 5.61% el la viroj estas analfabetoj.
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32052a.htm
Gagybátor
Gagybátor [gadjbAtor] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó. Bátor signifas: kuraĝa.
Situo
Gagybátor situas sur mildaj deklivoj, fine de sakovojo. Encs kaj Szendrő troviĝas po 22, Edelény 26, Miskolc 50 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1323 en formo "Bathur". La kampoj longe apartenis al familio "Gagyi". Vilaĝservo estas migra poŝto.
Famulo
En Gagybátor naskiĝis János Béres (bekflutisto).
Kurtkapa orcelo
Kurtkapa orcelo aŭ iravadia delfeno (Orcaella brevirostris, el brevirostris kurtkapa) estas eŭrihalena specio de oceana delfeno trovebla en diskontinuaj subpopulacioj apud marbordoj kaj estuaroj kaj riveroj en partoj de la Golfo de Bengalo kaj Sudorienta Azio.
Taksonomio
Unu el la plej fruaj registritaj priskriboj de la Kurtkapa orcelo estis farita de Sir Richard Owen en 1866 bazite sur specimeno trovita en 1852, en la haveno de Visakhapatnam sur la orienta marbordo de Barato. Ĝi estas unu el la du specioj esn tiu genro. Ĝi estis foje listigita varie en familio enhavanta nur tiun mem kaj en la Monodonedoj kaj en la Delfenapteredoj. Nuntempe ekzistas disvastigita interkonsento por listigi ĝin en la familio Delfenedoj.
Aspekto
La Kurtkapa orcelo estas griza al ardezece malhelblua, pli pala sube, sen distinga modelo. La dorsa naĝilo estas malgranda kaj rondoforma malantaŭ la mezo de la dorso. La fronto estas alta kaj rondoforma; mankas beko. La fronto de ties muzelo estas senpinta. La naĝiloj estas larĝaj kaj rondoformaj. La Nigra foceno (Neophocaena phocaenoides) estas simila sed ne havas dorsan naĝilon; la ĝibodelfeno (Sousa chinensis) estas pli granda kaj havas pli longan bekon kaj pli grandan dorsan naĝilon.
Ili gamas en pezo el 90 ĝis 200 kg kun longo de 2.3 m je plena matureco. Maksimuma registrita longo estas de 2.75 m de masklo en Tajlando.
Niltavoj
Niltavoj estas membroj de Niltava, genro de birdoj de la familio de Muŝkaptuledoj indiĝena de Azio.
Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
Maskloj estas ĝenerale tre bluaj, ĉefe en supraj partoj, dum la subaj partoj ĉe kelkaj specioj estas tre oranĝaj kaj inoj estas ĝenerale brunaj, do temas pri evidentaj kazoj de seksa duformismo.
Erdre
La rivero Erdre estas rivero kiu fluas en la departementoj Loire-Atlantique kaj Maine-et-Loire. Estas alfluanto en la dekstra bordo de la rivero Luaro.
Feldioara
Feldioara estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Erdre
La Erdre, kiu elfluas en La Pouëze (akvejo Clairet), je dudeko da kilometroj nordokcidente de Angers en Maine-et-Loire, estas franca rivero, alfluanto de la Luaro, al kiu ĝi elfluas ĉe Nantes en Loire-Atlantique. Ĝia longo estas 97.4 km.
Laŭ ties fluejo estas nombraj nobelaj domegoj, parkoj kaj palacaj kastelo kiuj bordas ties flankoj, kaj pro tio la Erdre portas kromnomon «plus belle rivière de France» (plej bela rivero el Francio), kiun donis al ĝi Francisko la 1-a.
Eblas ankaŭ pratiki nombrajn akvosportojn, kiaj la breta velado ĉe unu de du lagoj (La Poupinière de 2 km² aŭ Mazerolles de 3 km², aŭ ankaŭ ŝippromenadojn ĝis Redon (laŭ la Kanalo inter Nantes kaj Brest).
Konstantin Makovskij
Konstantin Jegoroviĉ MAKOVSKIJ (Константин Егорович Маковский; naskiĝis la 2-an de julio 1839 en Moskvo, mortis (pereis en strata kolizio de lia kaleŝo kaj tramo) la 30-an de septembro 1915 en Petrogrado. Li estis eminenta rusa pentristo, unu el ĉefaj reprezentantoj de akademismo en Rusio. Konstantin estis la plej aĝa filo de Jegor Ivanoviĉ Makovskij (1800—1886) servinta kiel kontoristo, kiu tre ŝatis pentrarton. Liaj prauloj venis en Rusion meze de la 18-a jarcento el Pollando, tiama parto de Rusia Imperio. Li estis unu el fondintoj de moskva Lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo. Patrino Lubov Kornelievna Molenhauer estis filino de germandevena fabrikanto de muzikiloj el Pomerio.