cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruĝokula anaso
Kutimaro
Tiu birdo estas sociema kaj gregema. Ĝi estis vidata en grupoj de ĝis 5,000 almenaŭ unufoje, sed tre ofte en anasaroj de centoj da birdoj. Ili preferas nesalajn akvejojn kaj evitas grandajn riverojn aŭ neklarajn akvojn. En Venezuelo ili vivas en rizkampoj.
Ili manĝas prefere frumatene kaj vespernokte. Ili manĝas ĉefe plantomaterialon per plaŭdado en surfaco aŭ plonĝante iomete, sed ankaŭ skarabojn, helikojn, formikojn, hemipterojn kaj krustulojn.
La nesto estas konstruita el vegetala materio inter junkejoj, kareksejoj kaj kanejoj; ĝi havas diametron de 17,5 al 28 cm kaj estas de 10 al 23 cm profunda. Eventuale ili uzas ankaŭ malnovajn formikejojn aŭ abandonitajn nestojn de aliaj akvobirdoj. La ino demetas 6 al 15 ovojn blankecajn al helbrunecajn. La kovadon faras nur la ino, dum 23 al 26 tagoj, dum kio la parligo malfortiĝas.
Laktoskuaĵo
Laktoskuaĵo aŭ laktokirlaĵo estas dolĉa, malvarma trinkaĵo, kiu estas kutime farita el lakto aŭ glaciaĵo kun gustigaĵoj aŭ dolĉigaĵoj kiel karamela saŭco, ĉokolada siropo aŭ frukta siropo.
Kutime oni preparas laktoskuaĵon per aŭ miksaparato, aŭ kirlaparato kaj taso el rustorezista ŝtalo, metante en la aparaton aŭ tason glaciaĵon, lakton kaj aliajn ingrediencojn. Multaj rapidmanĝejoj tamen faras ilin per aŭtomataj laktoskuaĵaj maŝinoj, kiuj glaciigas kaj servas antaŭpreparitan laktoskuaĵon konsistantan el lakto, dolĉigita gustigaĵo kaj densigaĵo.
Historio
La unua referenco al hispanlingva vorto por tiu koncepto nome batido aperis presita jam en 1607, kvankam fakte la termino aludis al skuitaj ovoj al kio oni aldonis aliajn ingrediencojn.
Mezice
Mezice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Náklo. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Náklo. Kondukas tra ĉi tie aŭtostrado D35 kaj ŝoseo II/635. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 102 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mezice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,7 km².
(15688) 1981 UW23
(15688) 1981 UW23 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
KZT
La vorto havas plurajn signifojn:
Vanuatua vatuo
La Vanuatua vatuo estas la nacia valuto de Vanuatuo. Ne ekzistas subdivido je onoj de vatuo. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas VUV.
Magnus
Magnus estas ofte uzata familia kaj individua kaj honora nom, precipe ŝatata en Skandinavio.
Deveno kaj signifo
Magnus devenas de la latina vorto magnus kaj signifas la grando respektive grandulo.
Castelgerundo
Castelgerundo estas nova komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Lombardio kaj al la provinco Lodi. En 2018 la komunumo havis loĝantojn.
Najbaras la komunumoj Formigara (CR), Castiglione d'Adda, Codogno, Maleo, Pizzighettone (CR) kaj Terranova dei Passerini. Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Karlo Boromeo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Centro MagnifiScience
La Centro MagnifiScience (, MagnifiScience Centre aŭ MSC, ) estas sendependa scienca centro en Karaĉio, kun misio evoluigi inter la popolamaso intereso en scienca pensado, scienca legokapablo kaj sciencaj metodoj tra engaĝiĝo kun interaktivaj elmontraĵoj kaj programoj.
La pluretaĝa konstruaĵo de MSC, troviĝanta en la Kolonio Urba Fervojo de Saddar, malfermis al la publiko en septembro 2021. Sekvante sian devizon «scienco estas por ĉiuj», MSC antaŭenigas sciencan legokapablon kun neformalaj lernadaj kanaloj kiuj instigas scivolecon kaj kritikan pensadon por solvado de problemoj. MSC celas forigi barojn en edukado STEM por la publiko, precipe por marĝenigitaj komunumoj kaj handikapuloj.
La sciencaj centro enhavas pli ol 200 interaktivajn elmontrojn, kiu ebligas vizitantojn akiri permanan komprenon de malsamaj sciencaj konceptoj kaj rilati ĉi tiujn konceptojn al la ĉiutaga vivo.
La Centro MagnifiScience estas projekto adiministrata de la Dondaĵo The Dawood, neprofitocela organizo, atestita de la Pakistana Centro por Filantropio.
Originoj de MagnifiScience
En 2016, la fondaĵo The Dawood faris ties unuan sciencan ekspozicion, nome ekspozicio MagnifiScience ĉe la Publika Lernejo Dawood. Pro ties sukceso, ĝi estis tenita denove la sekvantan jaron ĉe la samaj sidejoj. Poste, unua scienca studio de Pakistano - la studio pri infanoj de TDF MagnifiScience - malfermiĝis en 2018. En oktobro 2018, scienca ekspozicio okazis en Islamkot, Sindo. Pro kreskinta bezono por pli granda spaco, oni ekkonstruis novan strukturon en 2019.
En novembro 2021, la Prezidanto de Pakistano, d-ro Arif Alvi, oficiale inaŭguris la sciencan centron.
Arĥitekturo
La konstruaĵon de la scienca centro de 4 etaĝoj (teretaĝo + 3) desegnis Madiha Ghani de Shahab Ghani kaj Asociitoj. La MSC estas inĝenierita konstruaĵo, sekurigita kontraŭ tertremoj, por dezajnita por minimumigi ekologian efikon. Kiel parto de ties verdaj iniciatoj, la sidejoj prezentas sunan potencan sistemon por recikli la kloakajn akvojn.
Eno kaj ekspozicioj
La pli ol 200 elmontroj trans la etaĝa ekzpoziciejo montras temojn rilate al diversaj sciencaj konceptoj; inter aliaj, la muzeo pritraktas la malsamajn arĥitekturajn kaj kulturajn elementojn de Karaĉio, la fontojn de manĝaĵoj, konstruojn kaj manierojn de transportado. La servo ankaŭ kovras la temojn de homa korpo, lumo, sono, iluzioj, matematiko kaj fiziko inkluzive de renovigebla energio kaj telekomunikado.
Krom la jam menciitaj ekspoziciaj areoj, troviĝas ankaŭ ŝajnigo de mangrova ekosistemo, instalita en la konstruaĵo kiu substrekas la gravecon de indiĝena vegetaĵaro kaj bestaro laŭ la marbordo de Pakistano.
En la aŭditorio de la centro, oni projekcias sciencrilatajn dokumentajn filmojn; oni ankaŭ okazigas sciencrilatajn programojn kaj laborejojn regulare.
Ekstero
La originala nemoveblaĵo de la scienca centro estis antaŭe kolonia staplo konstruaĵo troviĝanta ene de la historia Fervoja Kvarono. Apuda al la nemoveblaĵo, pasas la Ronda Fervojo de Karaĉio kaj la apudaj areoj havas serion de staploj konstruitaj dum la brita Raĝlando. La ejon origine posedis Fratoj Ralli Ltd en 1888. Hodiaŭ, la nuraj restaĵoj de la staplo estas la ŝtonaj limaj muroj ĉirkaŭ la tuta ejo kaj fortikaĵa enirejo kiuj estis restarigitaj por re-montri sian originalan karakteron tiom multe kiel eble.
Ekstere troviĝas ankaŭ la tiel nomata «Ĝardeno de Scienco», kun ludejo, natura labirinto kaj multaj indiĝenaj arboj kaj fabrikejoj.
Antaŭ la konstruaĵo troveblas kelkaj eksteraj elmontraĵoj, ludoj kaj lageto prezentanta sciencrilatan informon pri ties organismoj, vivantaj ene.
Bajmok
Bajmok ankaŭ hungare; serbe Бајмок, germane Nagelsdorf estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Bačka, en municipo de Subotica.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Sombor-Subotica, la lasta estas proksime. La hungara ŝtatlimo troviĝas 9, Subotica 23, Sombor 33 km-ojn for.
Historio
Pli frue sarmatoj kaj avaroj loĝis tie. La hungaroj okupis la Karpatan basenon en 895. En 1462 okazis la unua mencio pri la vilaĝo. La turkoj okupis la regionon en la 16-a j.c. kaj tenis ĝin 150 jarojn. Anstataŭ la rifuĝintaj hungaroj serboj alvenis. En la 18-a j.c. ĝi apartenis al la Habsburga Imperio, dume alvenis germanoj kaj hungaroj. En 1900 loĝis 8217 da homoj en la vilaĝo (hungaroj 3599, serboj 2001, germanoj 1980, slovakoj 8, ktp). La komunumo apartenis al Bács-Bodrog ĝis 1920, poste al Jugoslavio. Inter 1941-1944 la hungara armeo okupis Bajmok. En 1944 la germanoj estis forpelitaj (tiam 1/3 da loĝantoj), kaj alvenis serboj el Kroatio. Post 1989 denove alvenis serboj el Kroatio, Bosnio kaj Kosovo.
En 2002 loĝis 8586 da homoj (serboj 2900, hungaroj 2450, sudaj serboj 1266, kroatoj 700, jugoslavianoj 454, montenegranoj 102, ktp).
Famuloj
En Bajmok naskiĝis:
Kontraŭdanco
Kontraŭdanco (france: Contredanse, Contredance, proksimume „danco unu kontraŭ la alia“; en la angla lingvo tradukita al country dance, do kampardanco) estas origine angla grupodanco, kiu evoluis en la 17-a kaj 18-a jarcentoj al tre populara socia danco. En la baza pozicio la dancantoj sin frontas unu kontraŭ la alia. La paroj povas danci komplikajn figurojn. Tial la kontraŭdanco ne jam estas pardanco, kiu signalas izolitan duopecon kiel la nuntempaj salonaj dancoj, sed akcentas la komunecon de pli grandaj societoj.
La muziko konsistas el periodoj po ok taktoj. Kun ĉiu periodo de la muziko la dancantoj ŝanĝas siajn movojn kaj paŝosinsekvojn. La melodioj de la muziko estas kantecaj, ili pli malfrue retroveblas en vodeviloj. La kontraŭdanco venkis dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj en tuta Eŭropo kiel enmoda danco. Variaĵoj estas ekzemple la kvadrilo, la anglezo, la ekosezo. La kvadratodanco estas ligo de anglaj kamparaj dancoj kun la franca kvadrilo.
La kontraŭdanco ankaŭ influis la klasikan muzikon. Ludwig van Beethoven komponis dek du "Contretänze für Orchestermusik" [kontraŭdancojn por orkestromuziko], el kiuj li uzis unu en la finalo de la Eroica.
John Playford publikigis en 1650 sub la titolo The English Dancing Master ampleksan kolekton da anglaj kontraŭdancoj; ĝi entenis entute proksimume 900 melodiojn de la tiamaj sociodancoj kune kun la apartenaj dancopriskriboj. La bazaj melodioj estis parte tre malnovaj kantomelodioj, kies priverkaĵojn fare de Playford oni ofte uzis eĉ ĝis en la 19-a jarcento. Nuntempe la kontraŭdancoj laŭ Playford denove apartenas al la volonte kaj ofte dancata repertuaro de multaj dancaj rondoj.
Formoj
Principe estas distingeblaj du malsamaj poziciigoj: El ĉi tiuj du bazaj formoj eliĝis la barokaj dancoj anglezo kaj francezo.
Kinidina hipofosfito
Kinidina hipofosfito aŭ kinidina fosfinato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la kinidino kaj hipofosfita acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo. Kinidina hipofosfito posedas 20 karbonatomojn, 25 hidrogenatomojn, 3 oksigenatomojn, 2 nitrogenatomojn kaj 1 fosforatomon. Kinidina hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj.
Meinier
Meinier  estas komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando. Ĝi havis 1846 loĝantojn je la 30-a de aprilo 2010.
Geografio
Meinier situas en oriento de la kantono nordokcidente de la rivereto Seymaz proksimume 10 kilometrojn nordoriente de la kantonĉefurbo kaj 3 kilometrojn oriente de la lago Lemano. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo mem la vilaĝetoj Carre d'Amont, Carre d'Aval, Compois, Corsinge, Essert kaj Merlinge.
La relarive ebena teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,97 km², de kiuj 3,3% estas kovritaj de arbaro, 80,3% servas por agrikulturo kaj 14,8% por setlado. La komunumon teritorion karakterizas ĉefe agroj kaj vitejoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Meinier limas en nordo al Corsier, en nordoriento al Gy, en oriento al Jussy, en sudo al Presinge, en sudokcidento al Choulex, kaj en okcidento al Collonge-Bellerive.
Trafiko
Meinier situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la loka transportreto de Ĝenevo per la buslinio n-ro A.
Historio
La unua dokumenta mencio de Meinier datiĝas el la jaro 1153 kiel de maniaco.
Dum mezepoko en la marĉa regiono de Meinier estis konstruitaj pluraj kasteloj. La Kastelo Compois apartenis al vasaloj de la Grafoj de Savojo, dum ĝenevaj vasaloj konstruis la kastelojn de Corsinge kaj de Roillebot. En la jaro 1536 Berno aneksis la regionon kaj enkondukis la reformacion. La bernanoj regis ĝis 1567, dum kiu tempo Meinier apartenis al la berna kamparvoktejo Thonon.
En la jaro 1816 Meinier estis formale kreita kiel politika komunumo el la ĝis tiama paroĥo kaj atribuita al la Respubliko Ĝenevo, kiu samtempe aliĝis kiel kantono al Svislando.
Danzono
Danzono (danzón) estas danco, kiu evoluis el la franca kontraŭdanco, kiu siaflanke devenis en la 17-a jarcento el la anglaj kampardancoj. Dum la ribelo kontraŭ la franca kolonia potenco en 1791 sur Haitio multaj nigrulaj kamparlaboristoj fuĝis sur la najbaran insulon Kubo kaj kunportis sian muzikon kaj la apartenajn dancojn (ekzemple la menueton, la rigodonon kaj la lancerojn).
Danzono en Kubo
Meze de la 19-a jarcento el ĝi evoluis la „danzo“, eleganta salonmuziko. Ilin ludis charangas, muzikistaroj similaj al malgranda klasikmuzika orkestro eŭropa: La instrumentoj estis violonoj, vjoloj, violonĉeloj, kontrabaso kaj fluto. Kreolaj timbaleoj anstataŭis la eŭropajn timbalojn. Kiel plua ritmigilo aliĝis la guiro, kavigita lagenario kun entranĉaĵo, sur kiuj oni skrapas tien kaj reen, kaj la kongao (alia nomo tumbadora).
Pli forte ritmigita variaĵo formiĝis je la fino de la 19-a jarcento per la danzono: en 1879 per Las Alturas de Simpson de Miguel Failde aperis la unua danzono. La komponisto nomis ĝin laŭ la kvartalo Simpson de sia hejmurbo Matanzas. La „orquestas danzoneras“ [danzonorkestroj] enprenis pli kaj pli ofte ankaŭ pianon, klarneton, trumpeton, trombonon, ofikleidon kaj bombardinon (iaspecan eŭfonon/malgrandan tubjon).
La movoj en danzono estas trankvilaj, elegantaj kaj fortesprimaj, simile al tango. Tipa por danzono estas ĝia kvarparteco en rondelo laŭ la skemo AB-AC-AD-AE, je kiu post la enkonduko (A), kiu ĉiam denove revenas kiel rekantaĵo, povas sekvi plivastigo de ĝis tri malsamaj temoj (B-C-D), kiuj citas konatajn melodiojn el kantoj, himnoj aŭ operoj kaj poste variigas, kio tre multfacetigas la danzonon. La finaĵo de la peco kulminas plejofte en iomete akcelita finaĵo (E), la montuno.
Sed en Kubo dum la kolonia epoko la danco ankaŭ dependis de la klasa kaj rasa aparteneco. La danzono estis rezervita al la blankula supra klaso kaj hejmis en la ekskluzivaj privatklubejoj de Havano. Nur fine de la 1920-aj jaroj pli kaj pli ankaŭ la nigrularo alprenis ĝin kaj pluevoluigis ĝin al pli kaj pli sinkopigita muzikstilo. Aparte post la kuba revolucio la danzono en Kuba progrese perdis sian gravecon. Kiel lasta orkestro, kiu restis fidela al ĝi kaj ne kiel la plej multaj aliaj komence de la 1950-aj jaroj transiris al ĉaĉao, validas tiu de Antonio María Romeu (1876-1955), kies filo direktis ĝin post lia morto sub la nomo de ĝia multjara kantisto Barbarito Diez (1909-1995).
La plej konata kuba danzono estas Almendra de Abelardo Validez. Kubaj muzikensemblo nuntempaj, kiuj sindediĉas al danzono, estas Orquesta Aragón kaj La Orquesta de Rodrigo Prats.
Danzono en Meksiko
Altan estimon la danzono ĝuas tamen ĝis en la nuntempo en Meksiko. Komence de la 20-a jarcento ĝi alvenis al Jukatano kaj Verakruco, kien kubaj elmigrintoj pli kaj pli fuĝis pro la tumultoj pri la sendependiĝo disde Hispanujo, pro la hispana-usona milito kaj pro la postsekva hegemonia regado kaj ekpluato fare de Usono. En 1920 la danzono finfnine atingis Meksikurbon, kie estis fondata la „Salón México“, la plejvaste fama dancosalono de danzono.
La grandaj centroj de danzono troviĝas nun en Verakruco (en la kvartalo La Guaca, aparte inter la stratoj Manuel Doblado kaj 1° de Mayo) kaj Meksikurbo (Salón México, Salón California, Salón Los Ángeles). Multaj filmoj kaj teatraĵoj atestas ĝian popularecon, kiu kaŭzas en tio, ke la danckunuloj povis superi dum la dancado la apartenecon al sia poa socia klaso.
Ankaŭ en moderna latinamerika skao oni ŝatas, kiel ekzemple la muzikbando Los de Abajo, citi la danzonon.
Ulica Gorĉakova (stacio de Moskva metroo)
Ulica Gorĉakova (Улица Горчакова) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Butovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en suda parto de Moskvo. La stacio lokiĝas ĉe strato de Gorĉakov. Arkitekto - L.Borzenkov.
La stacio lokiĝas supertere (9,6 metrojn alte) sur la estakado.
La stacio estas malfermita por pasaĝeroj ĉiutage je 5:43-1:00.
Nomo
La nomo estis ricevita de apuda strato de Gorĉakov.
Historio
La stacio estis malfermita la kune kun la kvar aliaj stacioj de leĝera metrolinio.
Pesaro
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Temas pri havenurbo borde de la Adriatika Maro. Pesaro estas la ĉefurbo kaj administra sidejo de la provinco. Oni skribas la nomon de la urbo senakĉente, sed la intonacio - kontraŭ la ĝenerala regulo en la itala - situas je la unua silabo. Pesaro estas grava turista centro ĉe la itala marbordo de la Adrio. Ekde 1965 en Pesaro okazas la Pesara Kinfestivalo, en la itala "Mostra Internazionale del Nuovo Cinema". Ankaŭ en Pesaro estas muzeo de la motorcikla marko Morbidelli.
Kristana patrono estas la loka sanktulo Terentius de Pesaro, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Fano, Gabicce Mare, Gradara, Mombaroccio, Monteciccardo, Montelabbate, Sant'Angelo in Lizzola kaj Tavullia.
7015 Schopenhauer
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pesimisma filozofo Arthur Schopenhauer (1788–1860).
Norðurland eystra
Norðurland eystra - jen islande, en Esperanto "Nordlando orienta" - estas unu el la ok regionoj de Islando (islande plurale landsvæði, singulare landsvæðið). Laŭ la stato de en la regiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de proksimume  loĝanto / km². Ĉefurbo de la regiono estas Akureyri. La regiona ISO-kodo estas IS-6.
Aruncuta
Aruncuta [arunkuta] (Aranykút aranjku:t) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Kluĵo. Administre ĝi apartenas al Suatu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 035 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 473.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1346. Ĝis 1919] Aranykút apartenis al Hungario (Kolozs).
Fondumo Tolstoj
Fondumo Tolstoj (Tolstoy Foundation Толстовский фонд) estas senprofitcela, filantropia institucio funkcianta ekde la 15-a de aprilo 1939 en Valley Cottage, kantono Rockland, Nov-Jorkio, Usono. Ĝin establis Aleksandra Tolstaja (plej juna filino de Leo Tolstoj) kaj ŝia amikino Tatiana Schaufuss, kiuj ambaŭ militservis en la Rusa armeo dum la Unua mondmilito kiel flegistinoj.
La misio de la funduso estis helpo al enmigrintoj de rusa origino por veni al Usono kaj adaptiĝi por tieaj vivkondiĉoj. Inter ceteraj mecenatoj estis multaj elstaraj reprezentantoj de la rusaj kulturo kaj scienco, kiel ekzemple komponisto Sergej Rachmaninoff, konstruisto de aviadiloj Igor Sikorski, piloto Boris Sergievski k.a., kiuj grave monoferis por ĝi.
Komence la fondumo ne havis propran oficejon necesan por fruktodona laboro. Serĉante ĝin la amikinoj en 1941 konatiĝis kun malsana s-rino Reed, kiu decidis okazigi sian malavaran kontribuon por realigo de noblaj, filantropaj celoj kaj fakte donacis (reale vendis kontraŭ simbola prezo 1$) sian bienon (Reed Farm) en la vilaĝo Valley Cottage, Nov-Jorkio, kies areo okupis 70,0 akreojn (ĉ. 28,4 hektarojn).
Sufiĉe granda farmobieno helpis al multaj rusaj rifuĝintoj dum la Dua mondmilito kaj poste trovi sian lokon en la usona socio. Tie estis hejmo por orfoj kaj infanoj, kies gepatroj estis devigitaj provizore forlasi ĝin serĉante laborejon. En la bieno estis ankaŭ somera tendaro por infanoj, kiu ekzistis ĝis 1968. Tiam en la loko de la tendaro estis konstruita kadukulejo funkcianta ĝis hodiaŭ.
Komence de la 21-a jarcento oni kalkulis, ke la fondumo diversgrade helpis al 500.000 personoj kaj eĉ savis vivojn de multaj mizeruloj, senhejmuloj ktp.
Kolombia muziko
Historio
La muziko de la kolombiaj indiĝenoj prezentas trajtojn iom similaj al tiuj trovitaj en aliaj amerikaj landoj antaŭ la hispana konkero. Ankoraŭ nun, loĝantoj de la Ebenaĵo de Bogoto, kaj de centraj regionoj de departementoj Kundinamarko kaj Bojakao konservas tradician "Festo de la ombroj", kiu memorigas pri siaj antaŭuloj.
Dum militoj kontraŭ najbaraj triboj, ĉiu armeo iris post militmuzikistoj, kiuj, en la momento de alfronto, "tondris en aero kaj tero per la bruego de trumpetoj kaj kornoj", laŭ kroniko far Frato Pedro Sim&. Tiu verkisto rakontas ke post venki, la armeo de Sagipa (Mŭiska tribestro) kontraŭ tiu de la Panĉoj (hispane: Panches), ili festis "per kantoj kaj dancado ludante ĉiajn instrumentojn, ĉar por tiuj ĉi okazaĵoj -kaj por aliaj- ili estas pretaj"
Alia kronikisto, konata per la nomo Fernández de Piedrahita, skribis: "ili dancadis je la sono de fotutoj (indiĝena fluto farita el konko de heliko). Ili kantis kune kelkajn versaĵojn aŭ kanzonojn, kiujn ili faras en sia lingvo, kiuj havas ia mezuro aŭ rimo, similaj al kristnaskaj kantoj aŭ kvarversoj hispanaj. Ordinare ili kantas ĥore kaj uzas tiujn dancojn man-en-mane, miksite viroj kaj virinoj".
Kun la hispanaj (milit)konkeristoj ankaŭ alvenis al Ameriko katolikaj misiistoj (anim-konkeristoj?) por diavastigi kristanismon en la "nova mondo". Tiuj misiistoj ankaŭ instruis al indiĝenoj kantadon kaj muzikon, jam el eŭropa tradicio. En la jaro 1554 oni presis en urbo Kartageno, en la kariba marbordo, plurajn verkoj de religia muziko. En la nacia ĉefurbo, Bogoto, la unua instruisto pri kantado de la urba katedralo estis Alonso Garzón de Tahuste ekde 1585. Ankaŭ José Dadey, itala jezuito alveninta el Meksiko, fondis en 1604 la unuan muziklernejon en la lando, kaj konstruis grandan orgenon por la preĝejo de Fontibón (parto de Bogoto). Jezuito el Ekvadoro, José Hurtado (1578-1660), iniciatis lernejon pri solfeĝon.
Oni konsideras ke la unua kolombia komponisto estis la pastro Juan de Herrera y Chumacero (1665-1738), kaj alia menciinda komponisto tiatempa estis Frato Juan Pulgar. La anglo Henry Price fondis en Bogoto Filharmonian Societon muziklernejon, kaj sinjoro Vicente Vargas de la Rosa skribis verkon "Muzikteorio".
Aliaj komponistoj de la 19a jarcento estis: José Joaquín Guarín (aŭtoro de preĝeja kaj orkestra muziko), Julio Quevedo Arvelo, Juan Crisóstomo Osorio y Ricaurte, Diego Fallon, José María Ponce de León (aŭtoro de la unuaj operoj en la lando), Jorge W. Price (iniciatinto de la kolombia Nacia Konservatorio), kaj Oreste Sindici (aŭtoro de la Nacia Himno de Kolombio).
De 1910 al 1935 funkciis "Societo de Simfoniaj Konĉertoj", kaj en 1936 oni fondis la Nacian Simfonian Orkestron.
La Filharmonia Orkestro de Bogoto estis kreita en 1967.
Eksterveturila agado
Eksterveturila agado (EVA-o) estas ĉiu ajn laboro farita de kosmonaŭto for de la Tero kaj ekster kosmoveturilo. Normale rilatas al EVA-o farita ekster kosmoveturilo orbitanta la Teron (kosma promenado), sed ankaŭ temas pri la EVA-oj faritaj sur la surfaco de la Luno (luna promenado).
Pro la diferencaj desegnoj de la unuaj kosmoveturiloj, la usona kaj soveta kosmaj programoj ankaŭ difinas EVA-on malsimile. Rusoj difinas EVA-on kiam kosmonaŭto estas en vakuo. Usona EVA-o komencas kiam la kosmonaŭto ŝaltas la baterion de la EMU.
EVA-o povas esti t.n. liga (la kosmonaŭto estas konektita al la kosmoveturilo, oni povas liveri oksigenon per dukto, oni ne bezonas propulsion por reveni en la kosmoveturilon) aŭ neliga. Kiam la ligilo donas vivtenan subtenon kiel liveri oksigenon, oni nomas ĝin umbilika. Por neligaj EVA-oj dum kosmoflugado estas esence havi la kapablon reveni en la kosmoveturilon (Vidu Manned Maneuvering Unit (MMU))
Riskoj
EVA-o estas danĝera pro multaj kialoj. La ĉefa kialo estas la kolizio kun kosmorubaĵoj. Orbita rapido je alto de 300 km (tipa por misio de la kosmopramoj) estas 7,7 km/s. Ĉi tio estas dekoble la rapido de kuglo, do, la kinetika energio de partiklo kun maso 1/100 de tiu de kuglo (ekzemple farbopeco aŭ grjano de sablo) agas simile al ĝi.
Ĉiu kosma misio kreas pli da rubaĵojn, do, ĉi tiu problema iĝas pli kaj pli grava (vidu ankaŭ Sindromo de Kessler).
Alia danĝera kialo temas pri simulado de la kosma medio. Estas tre malfacile simuli la eksteran kosman medion antaŭ la misio. Alproksimiĝojn oni povas simuli en instalaĵoj kiel Hydro-lab en Trejn-centro Gagarin aŭ Neutral Buoyancy Laboratory ĉe NASA. Oni evitas la EVA-ojn kiel rutinaĵoj pro sia danĝero. Rezulte, multaj EVA-oj estas planitaj en la lastaj fazoj de la projektoj kiam oni detektas la problemojn, kaj foje eĉ dum la misio. Tio kaŭzas eĉ pli da menspremon sur la kosmonaŭtojn.
Busoj de RATP
Busoj de RATP: RATP (Régie Autonome des Transports Parisiens, t.e. Regio aŭtonoma de transportoj parizaj) ekspluatas la plimulton de busoj en Parizo kaj grandan nombron de linioj en ĝia ĉirkaŭurbo. Aliaj ĉirkaŭurbaj linioj estas ekspluatataj de privataj transportistoj grupigitaj en konsorcio konata sub la nomo Optile (Organisation professionnelle des transports d'Île-de-France, t.e. Organizaĵo profesia de transportoj de Francilio), asocio de 80 privataj bus-transportistoj posedantaj ekskluzivajn rajtojn sur siaj respektivaj linioj. Estas proksimume busoj priservantaj la Parizan regionon.
Eksterveturila agado
Riskoj
Alia ebla problemo estas ke iu kosmonaŭto restu apartigita de sia veturilo aŭ suferu trapikiĝon en la kosmovesto, kiu malprezurizus la kosmoveston kaŭzante hipoksion kaj rapidan morton se la kosmonaŭton oni ne tuj revenigas en prezurizitan kosmoveturilon.
Busoj de RATP
Itineroj
Bus-linioj kiuj estas ĉefe ekspluataj en urbo Parizo estas numeritaj per du-ciferaj nombroj. Bus-linioj kiuj estas ĉefe ekspluatataj en la ĉirkaŭurbo estas numeritaj per tri-ciferaj nombroj.
Eksterveturila agado
Riskoj
Kosmonaŭto suferis trapikiĝon de sia kosmovesto. Dum misio STS-37 stangeto trapikis la ganton de unu el la kosmonaŭto (la nomo restas kaŝita, sed temas pri Jerry L. Ross aŭ Jay Apt). Bonŝance la objekto restis en la trapikiĝo kaj do, oni ne detektis malpresurizadon. Fakte oni ne konstatis la trapikiĝon ĝis la kosmonaŭtoj estis jam sekuraj ene de la kosmopramo Atlantis.
Busoj de RATP
Itineroj
RATP uzas numerojn 20–96 por linioj ĉefe ekspluataj en la urbo mem. La unua cifero reprezentas la terminalon:
Eksterveturila agado
Riskoj
La EVA-o de Alexey Leonov ankaŭ ne estis trankvila. Dum la EVA-o, lia kosmovesto ŝvelis tiom multe ke li ne povis reeniri kaj fermi la aerkluzon. Ĉar li spiris puran oksigenon, li povis malpliigi la premon de sia kosmovesto ĝis malpli ol 4 psi (28 kPa) kaj, kun granda peno, eniri.
Busoj de RATP
Itineroj
La dua cifero reprezentas la ekstreman arondismenton:
Eksterveturila agado
Riskoj
Ĝis 2008, okazis neniun mortigan akcidento dum EVA-o. Spite ĉi tio, multaj sciencistoj laboras por fari teleregatajn robotojn por nuligi la bezonon de fari EVA-ojn aŭ almenaŭ limigi ilin.
Busoj de RATP
Bus-linioj
RATP ekspluatas 63 bus-liniojn ene de Parizo mem, kaj 214 bus-liniojn en ĉirkaŭurbo de Parizo. En 2014, 983 milionoj da vojaĝoj estis faritaj sur bus-linioj de RATP, inkluzive de milionoj da vojaĝoj sur Parizaj linioj kaj  milionoj da vojaĝoj sur ĉirkaŭurbaj linioj.
Inter-urbaj servoj
RATP ankaŭ ekspluatas inter-urbajn servojn en iuj ĉirkaŭurbaj komunumoj:
Boulogne-Billancourt (571)
Oldenburg (Holstinio)
Oldenburg en Holstinio (Oldenburg in Holstein, platgermane Olenborg) estas urbo en la federacia lando Ŝlesvig-Holstinio en la nordo de Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Orienta Holstinio. Fine de la urbo havis  loĝantojn. Dum la mezepoko en la urbo estis la centro de la vagroj, slava tribo, kiu vivis de fiŝkaptado, sed ankaŭ de piratado de la ĉirkaŭa marbordo kaj insularo de la Balta Maro.
Busoj de RATP
Inter-urbaj servoj
Choisy-le-Roi (582)
Oldenburg (Holstinio)
La urbo ne miksendas kun la pli granda urbo Oldenburg en la najbara federacia lando Malsupra Saksio.
Trafiko
Oldenburg per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo, kaj kompreneble ankaŭ havas fervojan stacidomon.
Busoj de RATP
Inter-urbaj servoj
Clamart (579)
Fontenay-sous-Bois (524)
Fresnes (583)
Gentilly (584)
Issy-les-Moulineaux (589)
Le Kremlin-Bicêtre (593)
Les Lilas (515)
L'Haÿ-les-Roses (592)
Malakoff (597)
Meudon (569)
Montrouge (526)
Nanterre (357)
Nanterre (559)
Nanterre (560)
Noisy-le-Sec (545)
Pantin (330)
Puteaux (541)
River Plaza (577)
Saint-Ouen (537)
5656 Oldfield
5656 Oldfield estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Walter Baade elde la Observatorio de Hamburgo en Hamburg-Bergedorf.
Evaň
Evaň (Evanj) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem. La vilaĝo troviĝas 3 km sude de Libochovice. La municipo konsistas el 2 partoj: Evaň kaj Horka u Libochovic. En la vilaĝo loĝas.
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1437.
(13900) 5211 T-2
(13900) 5211 T-2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
3336 Grygar
3336 Grygar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa astronomo kaj popularigisto Jiří Grygar.
Pijterfolvo
Pijterfolvo (Пийтерфолво, slave Петрове (petrove), Tiszapéterfalva) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Situo
Pijterfolvo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso, laŭ ĉefvojo Ĉop-Halmi. Vinohradiv troviĝas voje 22, aere 14, Vilok kaj Hungario 10, Rumanio 12 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1220 en formo Villa Petur. En 1717 la tataroj detruis kaj senhomigis la vilaĝon, poste rutenoj refondis la komunumon. En 1910 loĝis en Tiszapéterfalva 824 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Tiszapéterfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio, dume la rumanoj okupis la vilaĝon en 1919. Tiszapéterfalva rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Petrove apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Pijterfolvo 2016 da homoj, (1937 hungaroj).
Vilaĝservoj estas hungara baz- kaj mezlernejoj, bestoapoteko, restoracio, vendejoj, bakejo, sportejo.
Famuloj
En la tiama Péterfalva naskiĝis hungara arkivisto András Komáromy.
Sasovo (Vinohradiv)
Bazaj informoj
Sasovo, ukraine Сасово, hungare Tiszaszászfalu, slovake Sásfala estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Situo
Sasovo situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Tiso, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Halmi-Vinohradiv. La lasta troviĝas 10 km-ojn.
Historio
En 1910 loĝis en Tiszaszászfalu 1615 da homoj, (rutenoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1920 Tiszaszászfalu apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio, dume la rumanoj okupis la vilaĝon en 1919. Ekde 1945 Sasovo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Gregory van der Wiel
Gregory van der Wiel (prononco [], naskiĝis en Amsterdamo, do nun -aĝa) estas nederlanda futbalisto. Li kiel membro de la nederlanda nacia teamo de futbalo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la nederlanda teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "2". Ankaŭ en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 (ĉemiza numero "9") li partoprenis, sed en tiu turniro kontraste la nederlanda teamo estis tute nesukcesa.
Jaremĉe (stacidomo)
Jaremĉe (Яремче) estas fervoja stacio en Jaremĉe (Ivano-Frankivska provinco), urbo en Ukrainio.
Fontaines-d'Ozillac
Fontaines-d’Ozillac [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 537 loĝantojn en la jaro 2012.
Aerografito
Aerografito estas artefarita nigra aĵo farita unue en jaro 2012 el karbono, kaj estas unu el la plej maldensaj substancoj kun denso je nur 0.2 mg.cm−3.
Fontaines-d'Ozillac
Geografio
Fontaines-d’Ozillac situas en la sudo de Charente-Maritime, sude de Cognac.
Gheorghe Briceag
Gheorghe Briceag [gjorge briĉag] (naskiĝis la 15-an de aprilo 1928, mortis 80-jara la 16-an de aŭgusto 2008 en Bălți) estis homrajta aktivulo kaj disidento en Moldavio. En 2004 la ĉeĥia homrajta organizaĵo Člověk v tísni ("homo en bezono") honorigis lin per la premio Homo Homini, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero.
Cornelis Josinus van Veenendaal
Cornelis Josinus VAN VEENENDAAL (naskiĝis la en Gameren, mortis la  en Alkmaar) estis nederlanda instruisto kaj esperantisto. Li edziĝis al Elisabeth Bouwes la. Kune ili organizis la unuan IJK en Groet.
Mateo-Pasiono
La Mateo-Pasiono estas la suferhistorio de Jesuo el Nazareto, kian ĝin prezentas la evangelio laŭ Mateo en siaj ĉapitroj Mt 26 – Mt, 27.
Muzikigoj
Inter aliaj jenaj komponistoj faris la pasionon de Jesuo laŭ Mateo objekto de pasionaj muzikoj:
Aliaj artaj okupiĝoj pri la Mateo-Pasiono
Matthäus-Passion estas la titolo de aŭstra muzikfilmo el 1949 kun Elisabeth Schwarzkopf (soprano), Elisabeth Höngen (mezosoprano) kaj Karl Schmitt-Walter (tenoro). Reĝisoris Ernst Marischka.
Matthäus-Passion estas ankaŭ baleto de John Neumeier pri la muziko de la samnoma pasiona oratorio de J.S.Bach.
Ilias
La vorto Iliado povas indiki plurajn aferojn:
Nigra ruĝvostulo
Nigra ruĝvostulo aŭ Nigra fenikuro (Phoenicurus ochruros) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj la genro de Phoenicurus, Ruĝvostuloj laŭ popola nomado aŭ Fenikuroj laŭ adapto de la scienca nomo. La latina scienca nomo de la genro devenas el latinigitaj vortoj de la antikva greka kiuj signifas “purpura” aŭ “ruĝa” (feniko) kaj “vosto” (uros) kaj fakte la plej karaktera eco de la genro estas longa ruĝeca vosto el la nuanco de brikopulvoro pli-malpli, sed en tiu specio estas pli malhela la bruna centro ol ĉe la Komuna ruĝvostulo. La voston la birdoj movas konstante surgrunde aŭ sur ripozejo.
Aspekto
Tiu specio estas malhelgriza birdo sufiĉe nigreca kun ruĝa vosto kaj du blankaj makuloj komoformaj ambaŭflanke de la malsupra dorso. Ĝi estas 13-14.5 cm longa. La masklo klare diferenciĝas ĉar havas nek brunon en flankoj nek blankon en frunto. La ino estas pli griza ol tiu de la Komuna ruĝvostulo, kaj je ĉiu aĝo la akseloj kaj subflugiloj estas grizecaj kaj ne brunecaj aŭ ruĝbrunecaj kiel ĉe la Komuna ruĝvostulo.
Disvastiĝo
Tiu palearktisa birdo nestas en la suda kaj centra Eŭropo ĝis ĉiuj montaj regionoj de Centra Azio. Ĝia natura vivloko aŭ biotopo estas rokaj medioj, en montaroj ĝis 3000 metrojn altaj, kie ĝi nestas en truoj interŝtonaj aŭ de konstruaĵoj. Tial ĝi trovis en la homaj urboj taŭgan vivmedion, kaj oni ofte povas vidi kaj ĉefe aŭdi ĝin starantan sur kamentubo eligantan sian nemaldistingeblan kanton kun bruo similanta al tiu de ĉifonata papero kaj foje eĉ surgrunde. Temas pri loĝantaj birdoj en la plej mildaj partoj de sia teritorio, sed plej nordaj birdoj vintras en la suda Eŭropo aŭ la norda Afriko.
Ĝi serĉas sian nutron surgrunde. La ovoj (po 4-6 en nesto) estas malhelbluaj ĝis blankaj. Ili ofte reproduktas vice du idarojn dum jaro.
Sistematiko
Tiu specio apartenas al la eŭrazia klado kiu inkludas ankaŭ la speciojn de la Orientazia ruĝvostulo, la Hodgsona ruĝvostulo, la Ruĝventra ruĝvostulo, kaj eble la Alasĉana ruĝvostulo. La prauloj de tiu specio diverĝis antaŭ ĉirkaŭ 3 ma (Frua Plioceno) kaj disvastiĝis tra multe de Eŭrazio el 1.5 ma (Frua Mjoceno) (Ertan 2006). Ĝi ne estas tre proksime rilata al la Komuna ruĝvostulo. Kvankam tiuj estas separataj per diferencaj kutimaro kaj ekologiaj postuloj kaj ne estis evoluintaj laŭ reprodukta izolado, la du eŭropaj specioj povas tamen produkti ŝajnajn fekundajn kaj sanajn hibridojn (Grosch 2004).
grupo phoenicuroides: Bazaj formoj de Centra kaj Orienta Azio kiuj diverĝis el la prastirpo kiam la specio malrapide disvastiĝis okcidenten (antaŭ ĉ.3-1.5 ma). Inoj kaj junuloj estas helaj.
grupo ochruros: formoj de Orienta Eŭropo/Okcidenta Azio, kies stirpo separiĝis el la grupo gibraltariensis antaŭ ĉ.1.5-0.5 ma. Inoj kaj junuloj intermezaj.
grupo gibraltariensis: Populacio de Okcidenta Eŭropo, kiu formis distingan subspecion dum la lasta glaciepoko. Inoj kaj junuloj pli malhelaj.
Sigriswil
Pri la komunumo
Sigriswil estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Thun kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Thun en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 4595 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Sigriswil situas en Berna Oberlandoĉe la norda bordo de la Lago de Thun. La komunumo konsistas el la 11 vilaĝoj Aeschlen ob Gunten, Endorf, Gunten, Justistal, Meiersmaad, Merligen, Reust, Ringoldswil, Schwanden, Sigriswil, Tschingel ob Gunten kaj Wiler.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sigriswil limas en nordo al Teuffenthal, en nordoriento al Horrenbach-Buchen, en oriento al Beatenberg, en sudoriento aliflanke de la Lago de Thun al Leissigen, en okcidento al Oberhofen ĉe Lago de Thun, en sudo al Krattigen, en sudokcidento al Spiez, kaj en nordokcidento al Heiligenschwendi.
Trafiko
Tra la komunumo pasas laŭlonge de la lago la kantona vojo 221 laŭlonge de la nordorienta bordo de la Lago de Thun de Thun al Unterseen. Per la lokaj busolinio 21 de la busreto de la urbo Thun kaj la ŝipoj sur la Lago de Thun la komunumo estas konektita al la publika transportreto. La vilaĝo Sigriswil mem, kiu situas sur teraso super la lago atingeblas per flanka vojo ek de Merligen kaj Gunten. Per la loka buso n-ro 25 la vilaĝo Sigriswil estas konektita kun la vilaĝoj ĉe la lagobordo.
LAD
La vorto havas plurajn signifojn:
Sigriswil
Historio
La unua dokumenta mencio de Sigriswil datiĝas el la jaro 1222 kiel Sigriswile. Dum mezepoko Sigriswil estis sub la regado de la Grafoj de Kiburgo. Ek de 1384 Sigriswil apartenis al la ekstera distrikto de la berna Grafejo Thun. De 1798 ĝis 1803 la vilaĝoj de la hodiaŭa komunumo Sigriswil apartenis al la Kantono Oberlando de la Helveta Respubliko. En la jaro 1834 la dekunu vilaĝoj unuiĝis en la politika komunumo Sigriswil.
Natria metakrilato
Natria metakrilato, metakrilato de natrio aŭ C4H5NaO2 estas organika kombinaĵo rezultanta el reakcio inter metakrilata acido kaj kaŭstika sodo. Akrilata acido kaj ĝiaj esteroj suferas reakciojn en la duobla ligilo kiu facile kombiniĝas kun alia de sia speco aŭ kun aliaj monomeroj (ekzemple, amidoj, metakrilatoj, akrilonitriloj, viniloj, stirenoj kaj butadienoj) por formi homopolimerojn aŭ kunpolimerojn kiuj uzatas en la produktado de protektotavolaĵoj, gluaĵoj, elastomeroj, superabsorbaj polimeroj, flokigantoj samkiel fibroj kaj plastaĵoj.
Historio
La unua akrilata acido, deirmaterialo por produktado de natria metakrilato, estis kreita en 1843. La metakrilata acido, derivita el la akrilata acido estis formulita en1865. La reakcio inter la metakrilata acido kaj la metanolo rezultas en la estero metakrilato de metila. En 1877, la germana kemiisto La germanaj kemiistoj Rudolph Fittig (1835-1910) kaj Donald R. Paul (1939-) malkovris la polimerizan procezon kiu transformas metilan metakrilaton en poli-metilan metakrilaton.
Sándor Dobó
Sándor Dobó [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Dobó Sándor estis hungara aktoro, teatrestro. Lia origina nomo estis Scheiber ĝis 1918 (malofte ankaŭ Schreiber).
Natria metakrilato
Historio
En 1933 la germana kemiisto Otto Röhm (1876-1939) kaj Otto Haas (1872-1960) patentis kaj registris la komercan markon "Plexiglas". En 1936, la unua komerce disponebla produktado de akrilataj sekurecaj vitraĵoj komenciĝis. Dum la 2-a Mondmilito, akrilataj vitraĵoj estis uzataj en periskopaj submarŝipoj, ventekranoj, tegaĵoj, kaj protektoturoj por aviadiloj.
Sándor Dobó
Sándor Scheiber naskiĝis la en Csabrendek, li mortis la  en Győr.
Biografio
Sándor Scheiber devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en Szombathely en 1873, poste li studis juron. Tamen li interrompis la studadon kaj en la jaroj 1875 kaj 1876 li estis memserva soldato, en 1878 li partoprenis en okupado de Bosnio. Depost civiliĝo li aktoriĝis en Kecskemét ĉe Vilmos Lászy. Liaj sekvaj pli gravaj migraj teatraj kompaniestroj estis János Nyéki, Lajos Pesti Ihász (1885), Vince Nagy (1887), János Komjáthy en Debrecen. Ekde 1889 li estis kunteatrestro en Kecskemét, poste memstara migra teatresto en diversaj urboj. En 1905 li pensiuliĝis, tamen li estis fabrika oficisto en Győr, ekde 1913 urbestrano. Li edziĝis en 1881, lia edzino naskis filinon.
Pernenoj
La subfamilio de rabobirdoj Pernenoj aŭ Pernisenoj (Perninae) ene de familio de Akcipitredoj inkludas kelkajn mezgrandajn speciojn kun larĝaj flugiloj. Temas pri birdoj de varmaj klimatoj, kvankam la pernisaj specioj (Eŭropa vespobuteo kaj Orienta vespobuteo) havas pli ampleksan arealon.
Multaj de tiuj specioj manĝas ĉefe insektojn, kaj la vespobuteoj estas specifaj manĝantoj de vespolarvoj. Ankaŭ reptilioj estas predataj de multaj birdoj de tiu grupo.
Klasik-stila luktado
Klasikstila luktado aŭ grek-romia luktado estas formo de luktado, dum kiu la luktantoj rajtas uzi nur la brakojn kaj ataki nur la superan parton de la korpo de la kontraŭulo, kontraŭe al la liber-stila lukto, dum kiu ili rajtas ankaŭ uzi siajn krurojn kaj teni la kontraŭulon sub la talio.
La lukto komenciĝas stare kaj la luktantoj provas kuŝigi la kontraŭulon, senmovigi lin aŭ fiksi liajn du ŝultrojn al sur la planko.
En antikva Grekio la luktado, ofte tre malmilda, estis la kulmino de la Olimpikoj. La romianoj multe transprenis de la greka luktado, sed formetis la malmildon, tial la nomo iĝis greko-romia lukto.
La klasik-stila lukto estas tre ŝatata en Eŭropo, sed oni praktikas ĝin en la tuta mondo. Ĝi estas olimpika fako de la someraj olimpikoj ekde 1896.
Naila
Naila estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hof kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Marko-Pasiono
La Marko-Pasiono estas la suferhistorio de Jesuo el Nazareto, kian ĝin prezentas la Evangelio laŭ Marko en siaj ĉapitroj Mk 14 - 15.
Muzikigoj
Interalie jenaj komponistoj faris la pasionon de Jesuo laŭ Marko objekto de pasionaj muzikoj:
León Felipe
León FELIPE (Tábara, Provinco Zamoro, 1884 - Meksiko, 1968). Estis hispana poeto, kvankam pro la universaleco de sia eldiro kaj la eventoj de lia vivo oni povus konsideri lin ankaŭ meksika. Li adoptis la nomon León Felipe anstataŭante tiun Felipe Camino Galicia de la Rosa, oficiala nomo kiun ricevis de lia familio, kies patro estis notario.
Vivo
Post apotekistiĝi li forlasis la trankvilan kaj burĝan vojon, se iam li havis tion, kaj ekis alian vivon pli aventureman: li regis apotekojn en hispanaj vilaĝoj, samtempe li trakuris la landon kiel ano de teatra kompanio, li ĉeestis karceron dum tri jaroj pro defraŭdo, malsukcesa kuniĝo kun perua Irene Lambarri, loĝante kun ŝi en Barcelono, bohemia vivo en la plej malbona de la malriĉoj ĉirkaŭ 1919 en Madrid, kiam li ekverkis, poste trijara ĉeesto en Ekvatora Gvineo kiel administristo de hospitaloj, veturo en 1922 al Meksiko, kie prezentoletero de Alfonso Reyes malfermos al li la pordojn de la meksika intelektulara etoso, laboroj en bibliotekoj en Veracruz, kaj de profesoro de hispana literaturo en la Universitato de Cornell (Usono) kaj finfine geedziĝo kun Berta Gamboa, ankaŭ profesorino.
Li revenis en Hispanion post eksplodo de intercivitana milito kaj tie loĝis kiel respublika aktivulo ĝis 1938, kiam ekziliiĝis definitive en Meksikon, kiel li estis kultura ataŝeo en la ambasado de la ekziliita Hispana Respubliko, ununura hispana ŝtato agnoŝkita tiame de la meksika registaro.
Verko
Lia verko rilatiĝas ofte al tiu la de Whitman, kies verkon li tradukis. Li kunhavas similan energian parolmanieron, kvazaŭreligian diskurzadon kaj senpaciencan kanton al libereco. En 2004 okazis la centdudeka jariĝo de lia naskiĝtago kaj tiam kelkaj sekvantoj petis socie, ke oni konsideru lin grava poeto —oni opinias, ke Juan Ramón Jiménez decidis, ke li ne estis tia— preterpasante la malfacilaĵojn kiujn li devis trapasi dumvive pro sendependeco de ĉiu literatura tendenco kaj skolo kaj krome lia ekziliita kondiĉo.
Precize la fakto, ke li estis iel voĉilo de la ekziliitaj hispanoj, suprenirigis lin ĝis almenaŭ al la lernolibroj pri hispanaj verkistoj. En tiu medio li atingis la plej altan supron de sia persona stilo.
Lia unua libro Versos y oraciones del caminante (Versoj kaj preĝoj de piediranto) aperis en 1920 (pliampleksita en 1929) kaj tie lia poezia stilo jam elstaras pro ties energia ritmo de senrima verso, simpleco leksika, konversacia parolmaniero, bibliaj paralelismoj kaj humana kaj religia sento. Pro la milita suferado lia parolmaniero plienergiiĝis, pliardiĝis ĝis preskaŭ perforto. El tiuj titoloj oni elstarigu Español del éxodo y del llanto (Hispano elira kaj plora, 1939) kie la rabio pro la ĵusa malvenko kaj malaperigo de la popolaj idealoj alportas la poeton ĝis pli alta ŝtupo de kontraŭstaro kontraŭ vivo kaj doloro.
Kelkaj verkoj
Poezio
Versos y oraciones del caminante (1920 kaj 1929).
El payaso de las bofetadas (La pajaco de la vangofrapoj, 1938).
Pescador de caña (Kanfiŝkaptisto, 1938).
Español del éxodo y del llanto (1939).
El gran responsable (La grava respondeculo, 1940).
Traduko de Song of Myself kiel Canto a mí mismo, de Walt Whitman (1941).
El poeta prometeico (La prometea poeto, 1942).
Ganarás la luz (Vi gajnos la lumon, 1943).
Béla Balassa
Béla Balassa [balaŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balassa Béla estis hungara ekonomikisto, o, profesoro, membro (ekstera (1990)) de Hungara Scienca Akademio, membro (honora (1980)) de Akademio de Sciencoj de Francio.
León Felipe
Kelkaj verkoj
Llamadme publicano (1950).
Béla Balassa
Béla Balassa naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Vaŝingtono.
León Felipe
Kelkaj verkoj
El ciervo (1954).
Belleza cruel (1958).
Béla Balassa
Biografio
Béla Balassa frekventis cistercianan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris po 1 diplomojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös kaj en akademio de ekstera komerco en 1951. Post siaj studoj li laboris en trusto en Miskolc, sed li urĝe estis deportita (1951–1953), poste li trude laboris en Sztálinváros. Li partoprenis en la Hungara revolucio de 1956, tial post la falo li rifuĝis al Usono. Helpe de stipendio li plulernis kaj ankaŭ instruis en Universitato Yale, li akiris (MA), poste Ph.D, li estis lektoro, docento ekde 1962. Inter 1966 kaj 1988 li estis katedrestro en Johns Hopkins Universitato. Interrompoj okazis, ĉar li ofte estis gastoprofesoro (ekzemple en Sorbono). Li estis ankaŭ konsultisto de Monda Banko (1966–1987). Li ricevis usonan, francan kaj germanan premiojn.
León Felipe
Kelkaj verkoj
¿Qué se hizo del rey don Juan? (1962).