cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tardajos
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. En la jaro 882, dum la regado de Alfonso la 3-a, ekestis reloĝado kaj Nuño Núñez establis defendolinion ĉe la fortikaĵo de Castrojeriz, laŭ la rivero Arlanzón. Inter tiuj defendejoj oni citis la kastelon de Tardajos. En la jaro 929, en la vilaĝo jam estis la preĝejoj de San Pelayo kaj de Santa Eulalia. En dokumento de 1068 ĝi aperis menciita kiel Uter de Allios.​ En 1117, Alfonso la 7-a estis gasto de la grafo Pedro de Lara en lia kastelo de Tardajos. De tiu epoko estas la Foruoj de Tardajos. En privilegio donita de Sanĉo la 4-a en 1258 oni mencias ĝin kiel Oter de Ajos.
Dum la regado de Alfonso la 8-a la kvartalo de Sankta Maria korespondas al la episkopo dum la kvartalo de la Reĝo al la Hospitalo de la Reĝo, ĉiu kun sia preĝejo. Krome estis ses ermitejoj.
Avantium
Priskribo
Avantium komencis pilotan biorafinejon ĉe "Chemie Park Delfzijl" en 2018. En ĉi tiu fabriko, lignopecetoj, liveritaj fare de Staatsbosbeheer, estas konvertitaj en krudaĵojn por la kemia industrio uzante la Zambezi-procezon, nun alinomita en "Dawn Technology". Krome, AkzoNobel, RWE kaj "Chemport" Eŭropo laboras pri komerca versio por unua komerca fabriko bazita sur tiu teknologio en Delfzijl.
Tardajos
Historio
Tardajos formis parton de la partido de Burgos en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos inter 1785 kaj 1833, en la Censo de Floridablanca de 1787, jurisdikcio reĝlanda kun ordinara urbestro.
Avantium
Priskribo
En la dua duono de 2019, dua instalaĵo estis malfermita ĉe la sama loko por pruvi Ray Technology, iaman trian Mekongan Teknologion (unupaŝa, alta atomefikeca procezo por produkti mono-etilenglikolon (MEG) el industriaj sukeroj).
La 20-an de aprilo 2022 komenciĝis ankaŭ la konstruado de nova bioplasta fabriko en Delfzijl. La fabriko devus ekprodukti en 2023 kaj postulas investon de pli ol 150 milionoj da eŭroj. La fabriko dungos proksimume 70 homojn kaj produktos furandikarboksilan acidon, ofte mallongigite kiel FDCA, de biomaso. FDCA estas grava krudaĵo por PEF, plasto kiu povas esti plene recikligebla.
Tardajos
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Asuncio, pontoj, la Jakoba Vojo ktp.
Gurdvaro
Gurdvaro (gurmuĥe: ਗੁਰਦੁਆਰਾ, IAST-e guraduārā, kiu signifas «pordon al la Guruo») estas loko de asembleo kaj adoro por la sikoj. La sikoj ankaŭ uzas la terminon «gurdvara sahib» por nomi siajn preĝejojn. Homoj de ĉiuj fidoj estas bonvenigitaj ĉe la gurdvaroj. Ĉiu gurdvaro enhavas la tiel-nomatan «Darbar-Sahib» kie la nuna kaj eterna guruo de la sikoj, la libro Guruo Grant Sahib, situas sur takhat (altigita trono) en eminenta centra pozicio. Ajna siko (foje post trejnado, en kiu kazo ŝli povas esti konata per la termino granthi) povas deklami, kanti kaj klarigi la versojn de la Guruo Granth Sahib, en la ĉeesto de la cetera kongregacio.
Ĉiuj gurdvaroj havas komunuman "langaran" halon, kie homoj povas libere manĝi vegetaran manĝaĵon, servita fare de volontuloj de la gurdvaro. Ĉi-preĝejoj foje enhavas eĉ etan klinikon, bibliotekon, vartejon, klasĉambron, ĉambrojn por renkontiĝoj, ludejon, sportejon, butikon kun donacoj, kaj eĉ metiejon. Gurdvaro povas esti identigita de distanco dank'al alta flagbastono portanta la Niŝan-Sahib-on, t.e., la sika flago.
Panĝ Taĥt
La Panĝ Taĥt, kiu laŭlitere signifas «kvin seĝojn» aŭ «tronojn de aŭtoritato», estas kvin gurdvaroj kiuj havas tre specialan signifon por la sika komunumo. Ili atestas la historian kreskon de la sika religio, kaj reprezentas la centrojn de povo de la religio.
Priskribo
Gurdvaro havas ĉefan halon nome «darbar», komunuma kuirejo nome «langar», kaj aliajn servojn. La havendaj ecoj de gurdvaro estas ĉi tiuj publikaj spacoj, la ĉeesto de la sankta libro kaj eterna Guruo, la Grant Sahib, de la Sikh Rehat Maryada (la sika kodo pri konduko kaj kutimoj) kaj la ĉiutagaj servoj:
Aliaj ceremonioj elfaritaj tie inkluzivas la sikajn geedziĝajn ceremoniojn, Anand Karaĝ; kelkaj ritoj de la funebra ceremonio, Antam Sanskar; kaj plejparto de la gravaj sikaj festivaloj. La Nagar Kirtan, sika procesia kantado de sanktaj himnoj, ekas kaj finiĝas en gurdvaro.
Gurdvaroj ĉirkaŭ la mondo ankaŭ povas servi la sikan komunumon en aliaj manieroj, inkluzive kiel bibliotekoj pri sika literaturo kaj lernejoj por instrui Gurmuĥi-on al infanoj, loko por konservi la sikajn skribaĵojn, kaj por organizi almozdonadojn en la loka komunumo. Multaj historiaj gurdvaroj asociita kun la vivoj de la sikaj Guruoj havas unu sarovar (eko-amikeca baseno) por bani sin.
Gurdwaras havas neniujn idolojn aŭ statuojn.
Kutimoj
Multaj gurdvaroj estas desegnitaj por sidigi virojn ĉe unu flanko kaj virinojn ĉe la alia, kvankam desegnoj varias kaj disigi la sidlokojn ne estas devige. Ili ne sidas kune ĝenerale, sed ĉe apartaj flankoj de la ĉambro, ambaŭ je egala distanco de la Guruo Grant Sahib, kiel signo de egaleco. Al la gepreĝantoj oni proponas Karah-Parŝad-on (t.e., dolĉa faruno kaj manĝaĵo kun ghee proponita kiel praŝad) en la halo, kiu kutimas esti donita en kavigitajn manojn fare de sevadar (t.e., gurdvara volontulo).
En la ĉambro langar, manĝaĵo estas kuirita kaj servita fare de la volontuloj en la komunumo. Nur vegetarisma manĝaĵo estas servita en la langara halo, por kontentigi ĉiujn vizitantojn, kaj por ke neniu persono fartu ofendata. Tiamaniere, ĉiuj homoj kvankam apartenanta al malsamaj fidoj kaj kun malsamaj dietaj restriktoj povas sidi kune kaj dividi komunan manĝon. La ĉefa filozofio malantaŭ la langar konsistas el du principoj: engaĝi en seva kaj oferi ŝancon por servi homojn kun malsamaj vivoj, kaj elpeli ĉiujn distingojn inter riĉuloj kaj senhavuloj.
Arkitekturo
Gurdvaraj konstruaĵoj ne devas konformi sin unu al alia en termoj de arkitekturo. La nuraj devigaj ecoj estas: la instalaĵo de la Grant Sahib sub baldakeno aŭ en baldakena seĝo, kutime sur platformo pli alta ol la etaĝo sur kiu la preĝantoj sidas, kaj alta sika vimplo super la konstruaĵo.
Dum la 21-a jarcento, pli kaj pli da gurdvaroj (precipe en Barato) sekvis la tiel-nomata skemon Harimandir Sahib, vidita kiel sintezo de hindu-islama kaj sika arkitekturo. Plejparto de ili havas kvadratajn halojn, starejon sur alta soklo, havas enirejojn en ĉiuj kvar flankoj kaj havas kvadratan aŭ okangulan kupolhavan senktejon, kutime en la mezo. Dum la lastaj jardekoj, por permesi pli grandajn renkontiĝojn, pli grandaj kaj pli bone-ventolitaj asembleaj haloj fariĝis pli ordinaraj, kun la sanktejo ĉe unu fino. La pozicio de la sanktejo permesas sufiĉe ofte spacon por ĉirkauiri ĝin. Foje, por grandigi la spacon eĉ pli, oni konstruas verandojn ekstere de la halo. La kupolo ofte havas formon de lotuso, plibeligita per ornama pinto. Arkoj, kioskoj kaj aliaj kupoletoj estas uzataj por eksteraj ornamadoj.
Sankta kongregacio (Sad Sangat) kaj Gurbani
Oni kredas, ke siko pli facile legas sin al la Gurbani kiam ŝli partoprenas kongregaciajn renkontiĝojn. Pro ĉi tiu kialo, viziti gurdvaron estas tre grave. Kiam oni aliĝas al la sankta kongregacio, siko plenumas la utilon de la studo de la sanktaj skribaĵoj. Ĉiuj estas bonvenaj en la gurdvaroj, sendepende de ilia religia aŭ regiona deveno.
Libervola servo (Seva)
Seva estas grava kaj eminenta parto de la sika religio. Dasvand formas centran parton de sika kredo (de Vand Ĉhako) kaj laŭvorte signifas, ke oni devas donaci dek elcenton de onia rikolto, kaj financa kaj en la formo de tempo kaj servo, ekz., serva al la gurdvaro kaj ĉie la helpo estas necesata. Ĉiuj sikoj, do, klopodas okupi sin en ĉi tiu komuna servo ĉiufoje ŝanco ekestiĝas. Kelkaj ordinaraj ekzemploj de servo konsistas el: balaado kaj lavado de la planko de la gurdvaro, servi akvon kaj manĝaĵon (la langar), ventumi la kongregacion, oferi donojn, kuiri, aŭ plenumi aliajn devigajn "hejmtaskojn".
Komunuma vivo
La sikismo proponas fortan subtenon por sana komunuma vivo, kaj siko devus subteni ĉiujn indajn projektojn kiu profitigas la komunumon kaj rangaltigi la sikajn principojn. La interreligia dialogo, la subteno por la malriĉaj kaj la malfortaj, intrakomunuma kompreno, kaj kunlaborado estas taksataj kiel tre gravaj.
29127 Karnath
29127 Karnath estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronominon Nicole M. Karnath. Ŝi studis la fruajn stadiojn de la stelformado, inklude diskojn kaj elfluojn en proto-steloj, en infraruĝo kaj milimetra ondo.
41573 Miriamrobbins
41573 Miriamrobbins estas mezgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 5-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Miriam Robbins, usonan Administrantinon de Eksperimenta Vizitantanto ĉe la Observatorio Lowell kaj iama prezidentino de la Museum Store Association. Ŝi gvidis la servojn al la klientoj de la butiko Starry Skies por sekurigi, ke la gastoj de la observatorio havu inspitantan spertojn de la alveno ĝis la foriro.
2021 en esperantujo
Temas pri la tuta periodo de la jaro 2021 en la medioj en kiuj estas uzata Esperanto. Kiel Esperantisto de la jaro estis elektita Halina Gorecka.
Agadoj de UEA
Dum la jaro pluis la debatoj pri la ebla vendado de la sidejo de Centra Oficejo en Roterdamo aŭ ties parton kaj pri translokigo de servoj al Slovakio.
Agadoj de SAT
En 2021 SAT festis sian centjariĝon diversmaniere ekzemple per publikigo de kelkaj studoj pri tiuj cent jaroj de historio. SAT eldonis la dumonatan gazeton Sennaciulo kaj la ĉiujaran klerigan Sennacieca Revuo, kaj eldonis librojn, nun plejparte pere de sia Eldona Fako Kooperativa. Aparte grava estis la reeldono de PIV en la jaro 2020. La asocio plue havis funkciantaj siajn decidajn (specife Plenumkomitaton) kaj funkciadajn organojn (retejo, diskutejo, sociaj retoj ktp.). Fine de majo 2021, SAT havis iom malpli ol 450 membroj.
La Ondo de Esperanto: Niaj Atingoj kaj Malsukcesoj
Dum pluraj jaroj La Ondo de Esperanto petis konatajn Esperanto-aktivulojn respondi la demandon: “Kiu(j) Esperanto-evento(j) dum la pasinta jaro, laŭ via opinio, estis la plej pozitiva(j) kaj la plej negativa(j)?” Sed pro la koronvirusa pandemio, pasintjare ni decidis ne okazigi nian tradician Rondan Tablon por 2020. Nun ni revenas al la tradicia “Ronda Tablo” kaj petas respondi, unue, la demandon pri la atingoj kaj malsukcesoj en Esperantujo dum la du pandemiaj jaroj 2020-21, kaj due, la demandon pri la persona Esperanto-aktivado dum ĉi tiu periodo.
Jenaj 12 personoj (kvin ne respondis) sendis siajn respondojn al Paweł Fischer-Kotowski, kiu prizorgis la Rondan Tablon:
En la Esperanta Vikipedio
Fine de la jaro, nome la 31-an de Decembro 2021 estis 308 813 artikoloj en la Esperanta Vikipedio. Tio metas ĝin en la 36a loko laŭ nombro de artikoloj inter la vikipediaj versioj de la tutmondaj lingvoj. Kio supreniras ĝis la 30a loko se oni senkalkulas la piratajn versiojn kiuj abrupte preterpasis pere de robota aldono de ĝermaj artikoloj sen sufiĉe da enhavo aŭ rekte elprenita de frata lingvo, nome la tatara, minnana, ĉeĉena, varaja, egiptaraba, kaj la cebua.
Aparte elstara estas la pozicio de la Esperanta Vikipedio en la klasigo laŭ la enhavo de la mil havendaj artikoloj, supozite la plej gravaj, en kiu la esperanta versio estas en 15a loko, antaŭ tre gravaj lingvoj kiel la portugala, ĉeĥa, serbokroata, hungara, korea, pola, nederlanda, sveda, turka, hebrea, indonezia, rumana ktp.
Sipos
La familia nomo Sipos [ŝipoŝ] apartenas al la oftaj nomoj en Hungario, ankaŭ en la diasporo. Ĝia signifo estas fajfa.
Villagonzalo Pedernales
Villagonzalo Pedernales [biljagonZAlo pederNAles] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Villagonzalo Pedernales estas etimologie komprenebla kiel Urbo de Gonzalo Silikoj, alude al fondinto Gonzalo Téllez, grafo de Cerezo kaj Lantarón en la 9-a jarcento.
Sipos
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj estas legeblaj artikoloj.
Villagonzalo Pedernales
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 853 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo, kaj reakiris milon da loĝantoj en la 21-a jarcento.
Ĝi distas 8 km de la centro de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Villabilla de Burgos, Burgos, Albillos, Arcos de la Llana kaj Villariezo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Villagonzalo Pedernales formis parton de la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos. La Grafo de Villariezo nomumis ordinaran urbestron.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj kaj funkciado kiel dormurbo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Vincento, arkeologiaj kuŝejoj kaj muzeo de bonsajo.
Ciklobutila propanato
Ciklobutila propionato aŭ ciklobutila propanato estas organika kombinaĵo estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la propionatoj, kies molekula formulo konsistas je 7 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj kaj 2 oksigenatomoj. Ciklobutila propionato prezentas propanatan grupon ligitan al ciklobutilan grupon. Temas pri senkolora likvaĵo kun fruktodoro nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo. Ĝi uzatas kiel gustiganto kaj en la produktado de parfumoj.
6-Dodekanono
6-Dodekanono aŭ 6-okso-dekano estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la heksanalo kaj kloroheksano. Ĝi estas blanka aŭ flava likvajo, 0,0139 g/l en akvo. 6-Dodekanono posedas 12 karbonatomojn, 24 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 6-Dodekanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj diluaĵoj.
Sintezo 4
5
Olivér Brachfeld
[braĥfeld], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Brachfeld Olivér Ferenc estis hungara tradukisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia parenco estis Siegfried Brachfeld.
naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Kito.
Biografio
devenis el juda-katolika familio. Li maturiĝis en luterana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1926, post 4 jaroj li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány, sed li studis ankaŭ en Vieno kaj Parizo. Inter 1930–1938 li instruis en Universitato de Barcelono, dum li prelegis ankaŭ en Sorbonne kaj en Munkeno, inter 1936–1938 li estis ankaŭ pupteatrestro en Barcelono. Pro finiĝo de la respubliko li rifuĝis al Francio en 1938, sed post 3 jaroj li rerifuĝis al Hispanio pro alveno de la naziismo. Baldaŭ li translokiĝis al amerikaj landoj. En 1957 li revenis al Barcelono, kie li edziĝis kun kataluna virino. Li instruis en Münster, Karakaso, Bogoto kaj Kito. Liaj kontribuoj ne aperis en Hungario, ĉar li apogis la hungaran revolucion en 1956. Li neniam ricevis hispanan ŝtatanecon.
Stadhuis (metroo de Roterdamo)
Stadhuis estas subtera metrostacio en Roterdamo. La stacio estis malfermita la, samtempe kun la malfermo de la unua linio de la metroo de Roterdamo, nun nomita.
Ĝi situas sub strato Coolsingel, proksime de trafikocirklo Hofplein kaj Stadhuisplein, rekte antaŭ la Roterdama urbodomo.
Valle de Santibáñez
Valle de Santibáñez [BAlje desantiBAnjez] estas loĝloko kaj municipo en la okcidenta centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Valle de Santibáñez estas etimologie komprenebla kiel Valo de Sankta Johano.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 105,86 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 482 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 400 el 1981, sed poste iom rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 20 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la rivero Úrbel. La municipo estas formata de loĝlokoj Santibáñez-Zarzaguda, Avellanosa del Páramo, Las Celadas, Mansilla de Burgos, Miñón de Santibáñez, La Nuez de Abajo, Las Rebolledas, Ros, Los Tremellos kaj Zumel.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj, la kastelo de Zumel (privata), la romanika ermitejo de la Virgen de la Cuadra, en terenoj de la loĝloko Mansilla, sed proksima ankaŭ al Zumel kaj La Nuez de Abajo.
Estas ventogeneratoroj.
Bieno de Döllstädt
Bieno de Döllstädt (germane: Gut Döllstädt, Döllstädter Schloß) estas parto de iamaj latifundioj en Döllstädt, Germanujo (Unterstraße 3).
Arkitekturo
La iama biena ĉefdomo troviĝas ĉe la sudorienta rando de la vilaĝo. Temas pri ampleksa, duetaĝa kaj simetrie aranĝita ensemblo sur alta kelosoklo. La fasadoj longen havas naŭ fenestroaksojn. Tegmentare estas ambaŭparte po tri aksaj lukarnaĵoj. La trabfakaĵo havas surŝmiritan pucon. Verŝajne estiĝis la tuto dum la unua duono de la 19-a jarcento. Tuj norde apudas konstruaĵo de sama altejo de ĉ. la jaro 1900. Ankoraŭ en la 1970-aj jaroj estis malkonstruitaj kelkaj flankaj konstruaĵaj eroj.
Historio
Malmulto estas konata pri la frua historio de la latifundioj. Sed klaras ke post la ordone enkondukita Reformacio evoluis pluraj ekonomiaj bienoj el havaĵoj de surloka monaĥinejo cistercia. Administrontoj estis oficialuloj de la duklando Saksio-Gotao. En 1748 tri tiaj unuecoj iĝis ĉambra bieno de lia duka moŝto Frederiko la 3-a (Saksio-Gotao-Altenburg). Poste ili iĝis fideikomisa posedaĵo de la dukujo sub la nomo Unteres Gut.
En 1912 la areo, etendiĝite je 363 hektaroj, iĝis plej granda dungoloko de la tuta vilaĝo. De 1923 konata estas luprenanto nome Eduard Meyer.
Post 1945 la komunistoj sub la sovetia okupado decidis ŝtatigon kaj disdonis la grundon. En 1950 la senjorejo fariĝis oldulejo. Post Turniĝo la protestantisma karitata organizo Diakonieverein Döllstädt transprenis la tuton kaj pligrandigis/-modernigis la hejmon en 2001/02 per konstruo de alternativa domo. Ĝia kapacito estas nun (2023) de 60 lokoj por maljunuloj.
31244 Guidomonzino
31244 Guidomonzino estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, proksima de la 1:3 kun Marso kaj 2:1 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj astronomoj Piero Sicoli kaj Augusto Testa elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala esploristo Guido Monzino (1928–1988), kiu sekvis la latinan maksimon “ Gradatim Conscenditur Ad Alta ” (Li Iom Post Iom Grimpis al la Supro). La Vilao Balbianello ĉe la Lago de Como estas nun muzeo dediĉita al la ekspedicioj de Monzino.
Walther Victor
Walther VICTOR (naskiĝinta la en Bad Oeynhausen, mortinta la  en Bad Berka) estis germana publicisto, verkisto kaj eldonisto. Li verkis ankaŭ sub la pseŭdonimoj Myschkin, C. Redo, Walter Zurlinden, Werner Voigt.
Vivo kaj agadoj
Estante filo de juda fabrikanto (liaj gepatroj murditis en koncentrejoj) li aniĝis malantaŭ trapaso de la abiturienta ekzameno al Wandervogel-movado kaj studis de 1913 ĝis eksplodo de la Unua mondmilito germanistikon. En ĝi li soldatis inter 1914 kaj 1918. En 1919 li membris ĉe socialdemokratia Partio de Germanio. Inter 1919 kaj 1923 li redaktistis ĉe "Hamburger Echo" kaj inter 1923 kaj 1931 ĉe "Sächsisches Volksblatt" (Zwickau). En Zwickau li estis inter 1926 kaj 1931 socialdemokratia urba konsiliano. Ekde 1919 li kunlaboris ĉe multaj gazetoj, ekz. ĉe "Die Weltbühne" kaj eldonis inter 1932 kaj 1933 en Berlino "8 Uhr-Abendblatt".
Kun sia tiama edzino Cecilia Schönfelder li havis filon Walther Victor (* 1925).
Post la potencakirko de la nazioj Victor laboris kaŝe vivante sub diversaj nomoj en Berlino kaj sur la insulo Reichenau de Bodenlago. Malliberiĝo estis en 1935. Post malarestiĝo li iris Svislandon. En 1937 li vizitis Louise Freyberger, la lastan domservistinon de Friedrich Engels, en Londono kaj malkovris kun la dua edzino Maria Gleit la tombon de la edzino de Engels, Lydia Burns.
En la en Zuriko aperinta revuo "Der Naturfreund" li surpaperigis en novembro 1938 per la artikolo Von der Gemeinschaft durch die Idee kvazaŭ sian naturemulan kredon. En 1919 li estis aniĝinta al Naturamikoj. Post pluraj jaroj da redaktora laboro ĉe la organo "Naturfreund" (1936-39) li iris en 1940 tra Luksemburgio, Francujo kaj Portugalujo al Usono. Ĉe "Naturfreunde" legeblis en numero de majo 1941 raporto de Victor pri emocia renkontiĝo (en Konektikuto) kun Naturfreunde-samideanoj ekziliĝintaj.
Post reveno en 1947 li estis unua ministeria konsilisto ĉe la landa registaro de Saksio kaj poste liberprofesiulo verkada kaj eldonada. En 1947 li iĝis membro de Socialista Unueca Partio de Germanio. Ekde 1948 li vivis en Berlino. Kiel kunfondinto (1948) kaj dua estro de Schutzverband Deutscher Autoren Zone li postulis de Johannes R. Becher, prezidanto de Kulturligo de GDR, jam en 1949 la kreadon de vera porverkista ligo. Tiel li implicite iniciitis la fondon de DSV (Deutscher Schriftstellerverband/Germana verkista ligo).
Victor estis inter 1950 kaj 1952 afergvida estro de DSV ene de Kulturligo, fonda membro de la komisiono pri varbado de novaj membroj, longjara estrarano de DSV kaj ekde 1961 honora membro de DSV. En 1957 li ricevis Heinrich-Heine-premion fare de la GDR-kulturministerio. Victor tamen neniam atingis pli altan pozicion pro kvereletoj kun Becher kaj la (suspekta) fakto ke li estis vivinta en svisa kaj usona ekzilo. Tamen li rajtis loĝi en loĝejareo de intelektuloj en Berlin-Schönholz. En 1965 li nomumiĝis profesoro kaj iĝis honora doktoro deUniversitato de Greifswald en la 1966-a jaro.
La de Victor kaj Franz Hammer en 1947 evoluigita modelo pri apogo de junaj verkistoj per la laborrondoj Arbeitskreis Junger Autoren transprenitis meze en la 1950-aj jaroj de DSV mem kaj kontinuigitis per la programo Arbeitsgemeinschaft Junger Autoren.
Victor gravis eldonade kaj publicade. Li fondis la popularan libroserion Lesebücher für unsere Zeit kun komentetoj. Kiel verkisto de Büchergilde Gutenberg li antaŭenpuŝis post 1949 la revivigo de Büchergilde-klubon, kiun li estris dum kelke da tempo. Ekde 1961 li vivis kaj deĵoris en Vajmaro. Li havis someran studion en Bad Berka kie li flegis amikecon kun la reĝisoro, aktoro kaj verkisto Martin Hellberg.
Li entombigitis sur honorula areo sur la Historia tombejo vajmara. Postlasitaĵojn liajn prizorgis la vidvino Marianne Victor. Ampleksan kolekton kun aĵoj de li posedas Akademie der Künste.
Verkoj
eldonistece:
Literaturo
Universitäts-Bibliothek der Friedrich-Schiller-Universität Jena, Jena 1984.
Leuvehaven (metroo de Roterdamo)
Leuvehaven estas subtera metrostacio en la centro de Roterdamo. La stacio estas parto de la unua sekcio de la metroo de Roterdamo, kiu malfermiĝis la kaj nun nomiĝas.
Depost la fino de 2011, la metroo RandstadRail inter kaj  haltas ĉi tie, tiel ke la stacio fariĝis parto de.
Pollham
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Squaw Valley
Squaw Valley (konata ankaŭ kiel Olympic Valley) estas komunumo en la Kantono Placer, Kalifornio, Usono, nordokcidente de Tahoe City laŭlonge de la ŝoseo California State Highway 89 sur la bordoj de la rivero Truckee proksime al la Lago Tahoe. Ĝi estas hejmo de la skiejo Palisades Tahoe (iam Squaw Valley Ski Resort), loko de la Vintra Olimpiko 1960. Olympic Valley estas la plej malgranda skiejo kiu estis gastiganto de Vintra Olimpiko. Ekde la fino de 2021 la loko ricevis novan nomon, Pallisades Tahoe, ĉar en Usono nuntempe la vorto squaw por indiĝena virino sonas pejorative, malŝatige kaj ofende.
Liberstila luktado
Liberstila luktado aŭ pli simple libera luktado estas sporto en kiu ĉiu partoprenanto klopodas venki super sia kontraŭanto pere de la uzado de prenoj kaj aliaj teknikoj de projekciado. La celo estas venki en la batalo faligante la kontraŭanton surgrunden kaj farante ke tiu tuŝu per ambaŭ skapoloj la plankon dum sufiĉa tempo por ke la arbitracianto konstatu tion, aŭ venkante laŭ poentaro pere de la taksado de la teknikoj kaj agoj montritaj kontraŭ la rivalo.
Menciindas, ke tiu luktomaniero estas sporto de alta rezulto kaj de multaj projekcioj tre malfacilaj. Aliflanke la termino «olimpika» estas uzata por diferencigi ĝin el la batala spektaklo same konata kiel libera luktado. ​
La ina variaĵo de tiu sporto estas nomata ina libera luktado aŭ pli simple ina luktado. Tiuj tri fakoj de lukto (nome grek-romia luktado, vira liberstila luktado kaj ina liberstila luktado) estas Olimpiaj sportoj, nome ili estas konkurencataj en la Olimpiaj ludoj.
Aemsigen (stacidomo)
Aemsigen estas fervoja stacidomo en Alpnach, Svislando.
Hofkirchen an der Trattnach
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ami Aspelund
Ami ASPELUND (naskiĝinta 7-a de septembro 1953 en Vaasa) estas svedlingva finnlanda kantisto. Ŝi konatiĝis per ŝlagro Apinamies en 1973. Ĝi aperis kiel unuopaĵo. Baldaŭ ŝi faris kunlaboron kun Danny. Ŝia unua solalbumo aperis en 1974. Aspelund venkis kantfestivalon de Rostock en 1981. En 1983 ŝi reprezentis sian landon en Eŭrovido-kantokonkurso. Ŝi kantis en multaj lingvoj. Ŝi prezentis ankaŭ en teatro. Ŝi estas multflanka kantisto. Ŝi publikigis 18 soldiskojn. Aspelund performis ankaŭ kune kun sia fratino.
Malajzio en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Olimpika Konsilio de Malajzio.
Theodor Hagen
Theodor Joseph HAGEN (naskiĝinta la en Düsseldorf, mortinta la  en Vajmaro) estis germana pentristo.
Vivo
Estante filo de komercisto li estis inter 1863 kaj 1868 disĉiplo de Oswald Achenbach ĉe la Ŝtata artakademio de Düsseldorf. Nur tri jarojn post studfino li sekvis vokiĝon al la Artlernejo vajmara kie li posteulis Max Schmidt zorgante pri klaso de pejzaĝpentremuloj. Li fariĝis direktoro en 1877 sed jam en 1881 li petis maldungiĝon por povi dediĉi sin tute al instruado.
Hagen malfermis al si la studadon de naturo laŭ la modelo de francaj pentristoj de realismo (ekz. Gustave Courbet) tra paysage intime de la skolo de Barbizon ĝis impresionismo. Li ne nur transdonis la sciojn sed ankaŭ volonte akceptis instigojn kaj ideojn de studentoj. Ekde 1885 Hagen pentris impresionisme, influite de sia lernanto Ludwig von Gleichen-Rußwurm. Hagen ne nur liberaere desegnis sed ankaŭ pentris. Dume en fruaj jaroj li trovis siajn motivojn ĉe Malsupra Rejno, en Vestfalio, je Eifel, ĉe Mozelo, ĉe Lahn kaj en Svisujo - estis nun inspirfonto la pejzaĝoj en la ĉirkaŭaĵoj de Vajmaro kaj Turingio. Unu lia plej belaj verkoj estas sendube Die Windmühle pri ventmuelejo apud Vajmaro (kiu videblas Vajmare en la Ŝtataj artkolektoj).
Ekde 1866 li sendis verkoj al ekspozicioj de Prusia akademio de artoj kaj de Deutscher Künstlerbund. Ekde 1876 lia verkaro ĉeestas Glaspalast (Munkeno). En 1893 li membris ĉe Münchener Secession kaj ekde 1902 ĉe Berlina secesio. Hagen estis unu el la plej gravaj pejzaĝistoj impresionistaj ĝuante la grandan ŝaton de Alfred Lichtwark, estro de Kunsthalle (Hamburgo). Lichtwark komisiis ĉe Hagen ankaŭ havenbildojn. Krome Hagen flegis akvaforton.
La hagen-aj verkoj admireblas en muzeoj de Vroclavo, Bukareŝto, Dresdeno, Düsseldorf, Erfurto, Hamburgo, Magdeburg, Munkeno, Poznano, Stutgarto kaj Vajmaro.
Furfurila klorido
Furfurila klorido aŭ 2-klorometilfurano estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la furfurila alkoholo kaj klorida acido. Furfurila klorido estas senkolora likvaĵo kaj solvebla en akvo. Furfurila klorido prezentas unu kloran jonon ligitajn al metilfurano. Ĝi konsistas je 1 grupo metilfurana, 1 kloratomo, kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Furfurila klorido estas brulema kiam eksponate al varmo aŭ flamo. Ĝi prezentas danĝeron dum stokado. 2-Klorometilfruano malkomponiĝas sub media temperaturo por liberigi kloridan acidon, kaj povas eksplodi en hermetika ujo. Tre eksplodema kiam ŝokita, eksponita al varmo, aŭ per spontanea kemia reakcio. Ĝi povas vigle reakcii kun oksigenaj materialoj.
Halogenidaj furanoj estas malstabilaj kunmetaĵoj, kiuj malkomponiĝas sub stokado. Rekta halogenado por doni monohalogenido-furanajn derivaĵojn estas malfacile. Halogenidaj furanoj estas akiritaj per senkarboksiligo de la taŭga halogenida-furana karboksilata acido kaj reakcio de klorohidrargo-furanoj kun jodo. La monohalogenidoj estas senkoloraj likvaĵoj kun dolĉaj odoroj kaj estas tre solveblaj en akvo. La karbon-halogena ligiloo en halogenida furano estas sufiĉe stabila kaj ne estas anstataŭata per la kutimaj nukleofiloj. Tiu reakcio, aliflanke, okazas kiam la halogenidatomo estas alkroĉita al la flankĉeno tiel kiel en 2-(klorometil) furano.
Kalvinana preĝejo (Szerencs-Ond)
La kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento (deklarita en 1987) en urbo Szerencs (Hungario), ĝis la unuiĝo en vilaĝo Ond.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. En la turo 3 sonoriloj loĝas. La navo finiĝas en duonronda absido. Interne ekzistas galerio, laŭ la kutimoj predikejo kaj orgeno.
Pötting
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rijnhaven (metroo de Roterdamo)
Rijnhaven estas stacio de la metroo de Roterdamo sur kaj, situanta sur viadukto ĉe la fino de Rijnhaven, duonkilometron de la suda elirejo de la tunelo sub la rivero Nova Mozo. La vestiblo situas sub la kajoj, sur la suda flanko de la stacio. Ĝi situas en la distrikto Feijenoord, rande de la distriktoj Katendrecht kaj Afrikaanderwijk.
Pram (Supra Aŭstrio)
Pram estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Pilatus Kulm (stacidomo)
Pilatus Kulm estas fervoja stacidomo en Alpnach, Svislando.
AquaDom
AquaDom (mikse latine kaj Germane, "akvokupolo" aŭ "akvokatedralo") estis rulforma akvario el akrila vitro en la Hotelo Radisson Collection en la konstruaĵaro DomAquarée en Karl-Liebknecht-Straße en Berlin-Mitte, Berlino, Germanujo. Ĝi estis 25 m alta kaj havis enan travideblan lifton. La konstruaĵaro DomAquarée inkludas ankaŭ oficejojn, muzeon, restoracion, kaj la akvarion Berlin Sea Life Centre. Aquadom krevis la 16-an de decembro de 2022, kun detruo de la tuta strukturo kaj morto de preskaŭ ĉiuj 1500 kaptitaj fiŝoj.
La akvario malfermiĝis la 2-an de decembro de 2003. Ĝi kostis proksimume 12.8 milionoj da eŭroj. Ĝi estis farita el 41 akrilaj paneloj - 26 por la ekstera cilindro kaj 15 por la ena lifta cilindro - kiujn oni kunfandis surloke. Ĝi estis la plej granda cilindra akvario en la mondo laŭ la Guinness-libro de rekordoj.
La akvujo krevis je 5:45 atm. la 16-an de decembro de 2022. La akvo kaj fiŝoj verŝiĝis en la hotelon kaj sur la straton, kie preskaŭ ĉiuj fiŝoj mortis. Du homoj estis vunditaj, kaj se la katastrofo estus okazinta dumtage, verŝajne pluraj homoj estus mortintaj. Ĝis enketo pliprecizigos, oni provizore kulpigis materialan laciĝon pri la akcidento. AquaDom estas unu el pluraj katastrofoj kaj likoj, kiuj okazis en grandaj akrilaj akvarioj; aliaj ekzemploj estas T-Rex Café ĉe Disney Springs en Orlando, Florido, kaj la Dubajurba Akvario en la Dubajurba Vendejaro.
Maashaven (metroo de Roterdamo)
La stacio estis malfermita en 1968 kun la malfermo de la Metroo de Roterdamo.
Jaroslav Křička
estis ĉeha komponisto, dirigento kaj muzika instruisto. Li naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1882 en Kelč kaj mortis la 23-an de januaro 1969 en Prago.
En Esperanto de li aperis:
Vivo kaj verkado
Jaroslav Křička naskiĝis en la familio de la vilaĝa kantoro kaj lernejestro František Křička (1848-1891) en Kelč, la plej aĝa el tri gefratoj. La nomo de lia patrino estis Františka Křičková (1861–1936). Lia frato Petr Křička (1884–1949) poste iĝis konata poeto, lia fratino Pavla Křičková (1886–1972) fariĝis verkistino. La patro tre subtenis la muzikan edukadon de siaj infanoj, Jaroslav infanaĝe ricevis lecionojn de violono, piano kaj kantado.
Li frekventis gimnazion en Havlíčkův Brod kaj diplomiĝis tie en 1900. Jam kiel gimnaziano, li fondis sian propran voĉan kvarteton, arĉan kvarteton kaj lernejan orkestron kaj komencis komponi. Post la gimnazio li translokiĝis al Prago kaj studis de 1902 ĝis 1905 en la Praga konservatorio. Kun Josef Klička li perfektiĝis en organo, instrumenta teorio kaj harmonia scienco, kun Karel Knittl en dirigentado kaj kun Karel Stecker en komponado. Liaj muzikaj modeloj estis la ĉeĥaj klasikaĵoj Antonín Dvořák, Bedřich Smetana kaj Zdeněk Fibich kaj poste ankaŭ la reprezentantoj de la ĉeĥa modernismo, Vítězslav Novák kaj Josef Suk.
Post unujara studa restado en Berlino (1905-1906), li translokiĝis al Rusio (1906-1909) por tri jaroj kaj instruis muzikteorion, harmonion kaj ĉambran muzikon ĉe la Imperia Muzika Lernejo en Jekaterinoslav (la nuna urbo Dnipro). Li fondis tie orkestron, kun kiu li prezentis verkojn de Antonín Dvořák kaj Bedřich Smetana. En Rusio li amikiĝis kun la komponistoj Aleksandr Glazunov kaj Sergej Tanejev. Jaroslav Křička estis impresita de rusa poezio kaj rusa muziko, precipe la komponistoj Miĥail Glinka kaj Modest Musorgskij donis al li gravajn impulsojn por sia propra laboro. Multaj kunmetaĵoj estis skribitaj en Jekaterinoslav, inkluzive de unu el liaj plej famaj kantoj, Albatroso (vidu supre), de la ciklo Severní noci (Noktoj en la Nordo). La infankantaj cikloj de Musorgskij inspiris lin komponi siajn proprajn infankantojn.
Ekde 1909 li vivis en Prago. De 1911 ĝis 1920 li direktis la Pragan Koruson Hlahol. Kun Hlahol li ekzercis multajn verkojn de nuntempaj ĉeĥaj komponistoj kiel ekzemple Leoš Janáček, Vítězslav Novák, Otakar Jeremiáš kaj ankaŭ direktis la premieron de la kantato de Novák Svatební košile (La Geedziĝa Ĉemizo), opuso 48. Dum tiu ĉi tempo li laboris pri sia unua grava verko - la opero Hipolyt. Ekde 1911 li anstataŭis Karel Stecker ĉe la Praga konservatorio kaj post lia morto en 1919 li estis nomumita plena profesoro pri komponado ĉe la konservatorio.
La 14-an de oktobro 1918 li geedziĝis kun la pianistino kaj kantistino en la Hlahola Koruso, Marie Krbová, studentino de Josef Bohuslav Foerster. Kune kun sia studento Jaroslav Řídký, Křička gvidis la filharmonian koruson de la Ĉeĥa filharmonio inter 1922 kaj 1930. En la Somera Olimpiko 1936, li gajnis la bronzan medalon en la kompona konkurso por sia suito Horácká. En la jaroj 1942 ĝis 1945, dum la kriza periodo de la Dua Mondmilito kaj la Germana okupado, li estis rektoro de la konservatorio.
Dum sia multjara instruado en la konservatorio Jaroslav Křička trejnis multajn komponistojn, inter ili Jaroslav Řídký, Karel Hába, Emil Hlobil, Karel Janeček, Václav Trojan, Ján Cikker, Jan Kapr kaj Jarmil Burghauser. Li pasigis la finon de sia vivo en la trankvila medio de la promontoroj de la Bohema Arbaro, en la vilaĝo Červené Dvorce apud Sušice. Ĉi tie li dediĉis sin nur al komponado.
Fontoj
Tiu ĉi teksto ekestis la 18-an de decembro 2022 unuavice el elementoj de la koncernaj tekstoj en la germana, franca kaj iom la angla, la dua frazo fontas el vikidatumaro kaj la tria el la teksto Tomáš Pumpr.
Kallham
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Rottenbach (Supra Aŭstrio)
Rottenbach estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj al la distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Wilhelminaplein (metroo de Roterdamo)
Wilhelminaplein, ankaŭ nomita Kop van Zuid, estas metrostacio de la metroo de Roterdamo sur kaj  situanta proksime de Ponto de Erasmo ĉe kvartalo Kop van Zuid. La stacio estis malfermita la kaj estis dezajnita de Zwarts & Jansma Architecten (ZJA). Ĝi situas sur la deklivo inter la supertera sekcio sur la sudorienta flanko kaj la tunelo sub rivero Nova Mozo sur la nordokcidenta flanko; kiel rezulto, la kajo deklivas laŭlonge.
Depost la fino de 2011, la metroo RandstadRail inter kaj  haltas ĉi tie, tiel ke la stacio fariĝis parto de.
Gordún
Loknomo
La opinio de la plimulto de lingvistoj rilatas la finaĵo de la nomo Gordún kun la gala radiko -DUNUM, kiel okazas en aliaj relative proksimaj lokoj (Berdún, Navardún) sed oni ne povas certigi tion, ĉar en la aragona lingvo estas oftaj kazoj de evoluo de -RR- al -RD-.
Geografio
La malnova municipo Gordún estas nuntempe parto de Navardún, kvankam ĝi estas apartigita de la cetero de sia nuna municipa areo fare de la municipoj Urriés kaj Sos del Rey Católico, teknike formante enklavon. Gordún estas en la "Valdonsella", tio estas, la valo de la rivero Onsella, rivero tre proksima al la urbo.
Ĝia distanco al Zaragozo (la ĉefurbo de Aragono) estas 136 km.
La vilaĝo Gordún estas je 612 m sur la marnivelo. Ĝi havis 9 loĝantojn en 2008, kaj nur 6 en 2021. Ĝi situas proksime de la ŝoseo, kiu iras el Navardún ĝis Petilla de Aragón.
Tre proksime de Gordún troviĝas la malnova vilaĝeto Ceñito, nuntempe neloĝata, kiu situas en la municipo Sos del Rey Católico.
Villalbilla de Burgos
Villalbilla de Burgos [biljalBIlja deBURgos] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Villalbilla estas etimologie komprenebla kiel Blanka Vilaĝeto.
Gordún
Historio
En 1198 reĝo Petro la 2-a de Aragono transdonis Gordún al Pedro Aznar, al kies familio ĝi apartenis dum pli ol du jarcentoj.
En la 15-a jarcento ĝi jam estis privata grandbieno. La Gordún-turo devis esti pli alte starigita por defendi kontraŭ la navaraj invadoj de la 14-a aŭ 15-a jarcentoj. En 1413 la senjoro de Gordún perdis la vilaĝon, ĉar li estis aliancano de Jaime de Urgel, kiu estis venkita post la "Kompromiso de Caspe". En 1414 reĝo Ferdinando la 1-a de Aragono transdonis ĝin al Lope de Gurrea.
Villalbilla de Burgos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 14,44 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 454 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male akiris mil loĝantojn pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo ekde la komenco de la 20-a jarcento.
Gordún
Historio
Gordún estis malnova biendomo de la dukino "Villahermosa" kaj tial la dudek domoj, kiuj ĉirkaŭas la ortangulan placon estas la samaj. La homoj kaj laboristoj, kiuj laboris tie loĝis tie.
Villalbilla de Burgos
Geografio
Ĝi distas 9 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas sude de la rivero Arlanzón. Ĝi limas kun Tardajos, Burgos, San Mamés de Burgos, Buniel, Albillos kaj Villagonzalo Pedernales. Ĝi enhavas la loĝlokojn Villacienzo kaj Renuncio. En jaroj de nemoveblaĵa veziko disvolviĝis en Villalbilla nova kvartalo nomita Las Villas del Arlanzón, proksime al la industria zono Villalonquéjar, el kiu oni konstruis nur 300 loĝejojn el 1700 planitaj.
Mens sana in corpore sano
Mens sana in corpore sano (en klasika latino: [mẽːs ˈsaː.na ɪn ˈkɔr.pɔ.rɛ ˈsaː.noː]) estas Latina frazo, kutime tradukita kiel "sana menso en sana korpo". La frazo estas amplekse uzata en kuntekstoj de sporto kaj eduko por esprimi la teorion, ke fizika ekzercado estas grava aŭ esenca parto de mensa kaj psikologia bonfarto.
Villalbilla de Burgos
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Mens sana in corpore sano
Historio
La frazo venas el la 10a Satiro de la Romia poeto Juvenal (10.356). Ĝi estas la unua ero en listo de tio kio estas dezirinda en la vivo:
Gordún
Historio
La preĝejo estis prirabita en la vintro de 2005, kvankam la ŝtelitaj objektoj estis rekuperitaj: kelkaj ĉizitaj bildoj de la 18-a jarcento kaj objektoj de malpli valoro.
Mens sana in corpore sano
Historio
Vi preĝu por sana menso en sana korpo.
Gordún
Estas menciinde
La vilaĝo estas tre videbla el preskaŭ ĉiuj lokoj de la valo "Onsella", ĉar ĝi situas sur monteto.
Villalbilla de Burgos
Historio
Villalbilla de Burgos formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos en la partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos inter 1785 kaj 1833, kiel registrita en la Censo de Floridablanca de 1787. Estis reĝlanda jurisdikcio kun vicurbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj kaj ĉefe funkciado kiel dormurbo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Villariezo
Villariezo [biljaRJEzo] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 10,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 690 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte duoniĝis el 300 en la komenco de la jarcento, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj preskaŭ kvarobliĝis.
Ĝi distas 11 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Arcos de la Llana, Villagonzalo Pedernales, Burgos, Saldaña de Burgos kaj Sarracín.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Villariezo formis parton de la partido de Burgos en la kategorio de izolaj loĝlokoj, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos inter 1785 kaj 1833, en la Censo de Floridablanca de 1787, kun senjorlanda jurisdikcio de la Grafo de Villariezo, vicurbestro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Petro, la ponto, la kruco.
34541 Gustavosanreyes
34541 Gustavosanreyes estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » la 28-an de septembro 2000 elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Gustavo Xavier Santiago-Reyes, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Institucio Escuela Especializada en Ciencias, Matematicas y Tecnologia de Caguas, Porto-Riko, Usono.
Mens sana in corpore sano
Historio
Petu fortikan koron kiu ne timu la morton,
Spijkenisse Centrum (metroo de Roterdamo)
Spijkenisse Centrum estas unu el la tri (superteraj) stacioj de la metroo de Roterdamo en la nederlanda urbo Spijkenisse. La stacio estis dezajnita fare de arĥitektura firmao HWT (Carel Weeber) kunlabore kun la arĥitektura firmao Gemeentewerken Rotterdam (C. Veerling). La stacio estis malfermita kun la plilongigo de la metroo al Spijkenisse la ; ĝi estas priservata hodiaŭ de linioj C kaj D.
Mens sana in corpore sano
Historio
ktp.
Laŭlonge de la tempopaso kaj separata el sia kunteksto, la frazo havis ampleksan gamon de signifoj. Ĝi povas esti interpretata kiel kompreno ke nur sana menso povas konduki al sana korpo, aŭ ke nur sana korpo povas produkti aŭ subteni sanan menson. Ties plej ĝenerala uzado estas por esprimi hierarkion de necesoj: kun fizika kaj mensa sano dekomence.
Estas pli frua, simila diraĵo atribuita al la antaŭ-sokrata filozofo Taleso:
Kiu homo estas feliĉa? "Tiu kiu havas sanan korpon, resursan menson kaj afablan naturon."
Uzado
La frazo estas tre uzata kiel moto de sportaj kaj edukaj organizoj, eĉ militistaj. Foje oni ŝanĝas ion por adapti la frazon al alia celo, ĉu samkadre ĉu parodie.
En hispana lingvo la du unuaj vortoj de la frazo prononceblas kaj sonas kvazaŭ la vorto "manzana" (pomo), kaj tio derivis en parodia frazo "Manzana in corpore sano", uzata en diversaj intencoj, sed foje kiel humora propono aŭ reklamado de pomoj en familiaraj kaj neformalaj kuntekstoj kaj pli precize en la momento ekmordi pomon.
Jim Thorpe
James Francis THORPE (Meskŭak-vulp-saŭke: Wa-Tho-Huk, tradukebla kiel "Brila Vojo"; 22an aŭ 28an de Majo, 1887 – 28an de Marto, 1953) estis usona atleto kaj ormedalisto en Olimpiaj ludoj. Membro de la indiĝena nacio de Meskŭak-vulp-saŭkoj, Thorpe estis la unua usona indiĝeno kiu atingis oran medalon por Usono en Olimpiko.
Fakte li estis filo de geblankuloj, sed estis edukita en indiĝena medio kaj etoso.
La ekskludo de profesiuloj okazigis kelkajn polemikojn laŭlonge de la historio de la moderna Olimpiko. Jim Thorpe estis senigita el siaj medaloj kiam oni malkovris, ke li estis ludinta duon-profesian basbalon antaŭ la Olimpikoj. Liaj medaloj estis postmorte redonitaj kiel kopioj fare de la IOK en 1983 pro kompata sinteno konsiderante, ke li ne rompis la regulon de la postulitaj 30 tagoj.
Thorpe aperis en kelkaj filmoj kaj estis portretita de Burt Lancaster en la filmo de 1951 nome Jim Thorpe – All-American.