cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homburg (Sarlando)
Homburg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saarpfalz de la federacia lando Sarlando kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 419
NGC 419 (alia indiko — ESO 29-SC33) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
1-a epistolo al la korintanoj
La Unua Epistolo de Paŭlo la Apostolo al la Korintanoj (Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους), ofte oni diras kiel Unua Korintanoj, estas tiu el la leteroj de Paŭlo de la Nova Testamento akceptita tekstaro de la kristana biblio. La letero diras tio Paŭlo la Apostolo kaj "Sosthenes nia frato” skribis tion “al tiu eklezio de Dio, kiu estas en Korinto". (1aKor 1:1-2 )
Aŭtoreco
Jen estas kunkonsento inter kronikistoj kaj kristanaj teologioj, ke Paŭlo estas la aŭtoro de la Unua Epistolo al la Korintanoj, ĉ. 53-54 pK. La letero estas citata aŭ menciata de la plej frua de fontoj, kaj estas enhavata en ĉiu antikva akceptita tekstaro, eĉ tio de Marcion. La personaj, kaj eĉ embarasantaj, tekstpartoj pri malmoraleco inter la eklezianoj multiĝas kunkonsento. Tamen, du sekcioj eble estis enigita postetempe. La unua sekcio estas 1aKor 11:2–16 pri preĝanta kaj profetanta kun la kapo kovranta. La dua sekcio estas 1aKor 14:34–35, kiu estas tre multe debatita. Parto de la kaŭzo por dubo estas tio el iom manuskriptoj, la versoj venis apud la fino de la ĉapitro anstataŭ ĉe ĝia nuntaga loko. Plue, Paŭlo ĉi tie alvokas la leĝon, kiu estu stranga de li. Fine, la versoj envenis konflikto kun 1aKor 11:5 kie virinoj estas priskribis kiel preĝanta kaj profetanta.
Verko
La letero estis verkita de Efeso (1aKor 16: 8), urbo sur la plej okcidenta marbordo de nuntempa Turkio, pri 180 mejloj (290 kilometroj) trans la maro de Korinto. Laŭ la Agoj de la Apostoloj, Paŭlo fondis la eklezion en Korinto (Agoj 18:1–17), tiuokaze restis proksimume tri jarojn en Efeso (Agoj 19:8, 19:10, 20:31). La letero estis skribita dum tiua tempo en Efeso, kiu estas ordinare datiĝata kiel estu en la amplekso de 53 al 57 pK.
La tradicia subtitolo al la letero, tradukis en la Reĝo Jakobo Biblio, asertas, ke tiu letero estis skribita de Filipi, eble pro erare interpreto elde la greklingvo de 1aKor 16:5, “mi estos trapasinta Makedonujon; ĉar Makedonujon mi ja trapasos”, kiel signifo, “mi trapasas Makedonujon”. En 1aKor 16:8 Paŭlo deklaras lian intencon resti en Efeso ĝis Pentekosto. Ĉi tiu deklaro, laŭvice, klare estas rememoriga de la dua misiista vojaĝo de Paŭlo, kiam Paŭlo vojaĝis de Korinto al Efeso, antaŭe li iru al Jerusalemo por Pentekosto (vidu Agoj 18:22). Jene, tio eblas, ke la 1a Korintanoj estis verkita dum la unua (mallonge) restado de Paŭlo en Efeso, je la fino de lia dua vojaĝo, ordinare datiĝis al frua 54 pK. Tamen, tio estas pli verŝajna, ke tio estis verkita dum lia pli longa restado en Efeso, kie li rekontas sendi Timoteon al ili (Agoj 19:22, 1aKor 4:17). Ankaŭ, liaj mencioj de Apolos (1aKor 1:12, 3:4, ktp.) montriĝas, ke Apolos estis konita al Paŭlo kaj la eklezianoj dum la tempo de verkado, kiu esceptas la unuan rikordan viziton al Efeso (vidu Agoj 18:24–28).
Enhava Strukturo
La letero estus dividata en sep partoj:
Enhavo
Iam antaŭ 2a Korintanoj estis skribita Paŭlo vizitis ilin duaokaze (2aKor 12:14, 13:1) kontroli ion nove ekevoluantan malpacon (2aKor 2:1, 13:2), kaj skribis al ili leteron, kio nune perdita (1aKor 5:9). Ili ankaŭ estis vizitita de Apolos (Agoj 18:27), eble de Petro (1aKor 1:12), kaj de iom el judea kristanoj kiuj alportis kun ili laŭdajn leterojn de Jerusalemo (1aKor 1:12; 2aKor 3:1, 5:16, 11:23).
Paŭlo skribis ĉi tiun leteron por ĝustigi, kiojn li vidis kiel eraraj ideoj inter la korinta kreantaro. Pluraj fontoj informis Paŭlon de konflikto en la komunumo ĉe Korinto: Apolos (Agoj 19:1), letero de la Korintanoj, "de la domanoj de Ĥloe" (1aKor 1:11), kaj fine Stefanas kaj Fortunato kaj Aĥaiko kiu vizititis Paŭlon (1aKor 16:17). Paŭlo poste verkis ĉi tiun leteron al la Korintanoj, urĝi unuformeco de konvinkaro (“ke vi ĉiuj parolu tion saman, kaj ke estu neniaj skismoj inter vi; sed ke vi estu perfekte kunigitaj en la sama spirito kaj en la sama juĝo.", 1aKor 1:10) kaj eksplikis kristanan instruon. Tito kaj kunula frato, kies nomo estas ne donata verŝajne, estis la senditoj de la letero al la komunaĵo ĉe Korinto (2aKor 2:13, 8:6).
Generale, dividoj en la komunumo ĉe Korinto ŝajnas esti problemo, kaj Paŭlo faras tiun celon mencii tiujn konfliktojn komence. Specife, paganaj radikoj ankoraŭ tenas gravecon en ilia eklezio. Paŭlo bezonis reveni ilin al kio li vidi kiel ĝusta instruo, por dirinti, ke Dio donis al li la okazaĵon por esti “saĝa majstromasonisto,” ke almetis la fondaĵo kaj lasis, ke aliaj masonus sur tio (1aKor 3:10).
Poste, Paŭlo skribis pri malmoraleco en Korinto diskutante malmoralan fraton, kiel solvi personajn disputojn, kaj pri seksa pureco. Pri geedzeco, Paŭlo eldiras, ke tio estas pli bona por kristanoj resti senedzinula, sed, ke se ili malhavi memregado, tio estas pli bona esti geedzigita “ol brula” (πυροῦσθαι) kiu kristana havi tradicie opinii signifita bruleti kun pekaj deziroj. La letero enhavus geedzecon kiel apostola praktiko en la 1a Korintanoj 9:5, “Ĉu ni ne rajtas ĉirkaŭkonduki edzinon, kiu estas kredantino, kiel ankaŭ la ceteraj apostoloj kaj la fratoj de la Sinjoro kaj Kefas (Petro)?" (En la ĉi tiu kazo, la letero samopinii kiel Mateo 8:14, kiu mencias, ke Petro havis bopatrinon kaj do, per interpolado, edzino.) Tamen, la greka vorto por “edzino” estas la sama vorto por “virino”. La Fruaj Patroj Ekleziaj enhavante Tertullian, Hieronimo, kaj Aŭgusteno eldiris, ke la greka vorto estas malklara kaj la virinoj en 1aKor 9:5 estis virinoj ke ministris al la Apostoloj kiel virinoj ministris al Kristo (vidu Mateo 27:55, Luko 8:1–3), kaj estis ne edzinaj, kaj ili eldiris, ke ili lasis siajn "devaĵojn de edzeco” por sekvi Kriston kaj prediki.
Paŭlo ankaŭ rezonas, ke negeedzitaj uloj devas plaĉigi Dion, eĉ kiel geedzigitaj uloj devas plaĉigi siajn geedzojn. La letero ankaŭ estas rimarkinda per menciado pri la rolo de virinoj en la eklezioj, ke ekzemple ili devu resti silente (1aKor 11:2–16, 14:34–35), kaj la rolo de profetaĵo kaj parolanto per lingvoj en eklezioj. Poste diskutantas sian opinion pri idola adoro, Paŭlo fine finiĝas kun siaj opinioj pri la releviĝo. Li asertas, ke Kristo mortis pro niaj pekoj kaj ke li estis entombigita kaj ke li releviĝis la trian tagon laŭ la Skriboj (1aKor 15:3). Paŭlo sekve demandas: “Nu, se Kristo estas predikata, ke li releviĝis el la mortintoj, kiel do diras kelkaj el vi, ke ne ekzistas releviĝo de mortintoj?" (1aKor 15:12) kaj diras pri la demando pri releviĝo.
Apostola Seĝo
La nomoj Apostola Seĝo kaj, multe pliofte, Sankta Seĝo, estas uzataj por la papo aŭ por la lianome agantaj partoj de la roma kurio (c. 361 CIC de 1983), la universala estraro de la Katolika Eklezio.
Signifo
La origina signifo de "apostola seĝo" estis: episkopa katedro fondita de apostolo. Ekzistas multaj tiaj. Tamen, parolante unike de unu tia katedro, "la Apostola Seĝo", oni celas la roman katedron fonditan de la apostolo Petro. Simile, dum ĉiu episkopa katedro estas sankta seĝo, per "la Sankta Seĝo" oni indikas tiun de la episkopo de Romo.
Ekde la 5-a jarcento, la esprimo "la apostola seĝo" troviĝas uzata por indiki specife la roman episkopujon. Ĝi aperas ripete en la aktoj de la koncilio de Efeso (431), de la koncilio de Kalcedono (451), de la dua koncilio de Konstantinopolo (553), de la tria koncilio de Konstantinopolo ((680–681), kaj de la dua koncilio de Niceo (787).
Homburg (Sarlando)
Inter esperantistoj Homburgo estas konata pro la regule okazantaj Kulturaj Semajnfinoj de SEL (Sarlanda Esperanto-Ligo) en Kardinal-Wendel-Haus.
Apostola Seĝo
Signifo
En jura kunteksto, "la Apostola/Sankta Seĝo" signifas ne nur la personon de la papo, posteulo de la apostolo Petro, sed ankaŭ tiujn organojn, kiujn li uzas kiel iloj por regi la universale la Katolikan Eklezion: "En ĉi tiu Kodo, en la nomo "Apostola Seĝo" aŭ "Sankta Seĝo" ampleksas ne nur la Episkopon de Romo, sed ankaŭ, krom se alie rezultas de la naturo de la afero aŭ de la kunteksto de la parolato, la Ŝtatsekretarian Oficon, la Konsilantaron por la Publikaj Aferoj de la Eklezio, kaj la aliaj Institutoj de la Roma Kurio."
La praktiko kaj la plimulto de la internaciaj juraj dokumentoj agnoskas la Sanktan Seĝon kiel subjekto de internacia juro, senrilate al la Vatikana Ŝtato, kiu ĝis 1929 ne ekzistis. Ĝia statuso de reala suvereneco baziĝas sur la kutima juro ekde la Mezepoko.
En la oficialaj interrilataj kun la Unuiĝintaj Nacioj estas fiksite, ke oni utiligu nur la terminon "Sankta Seĝo" (noto-interŝanĝo de la 29-a de oktobro 1957).
Grava signifo de la statuso de la Sankta Seĝo kiel subjekto de internacia juro estas hodiaŭ ĝia zorgo por la tut-monda paco; sed iuj kritikas ĝiajn klopodojn en diskutoj pri leĝigo de samseksa agado, malpermesata en multaj landoj.
Interesaĵoj
8.11.1864: Tri monatojn post murdo de pola insurekciano Romuald Traugutt rusia imperiestro Aleksandro la 2-a ordonis likvidi 2/3 de ĉiuj viraj monaĥejoj, t.e. 110 kaj 4 monaĥinejoj — oficiala kaŭzo estis partopreno de 39 el ili en la Januara ribelo kontraŭ Rusia Imperio. Apostola Seĝo rompis post du jaroj diplomatiajn kontaktojn kun Rusio.
Eksteraj ligiloj
Vatikán
Distrikto Kaposvár
La Distrikto Kaposvár [kapoŝvAr] (hungare Kaposvári járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy. Ĝi situas sur montetaro en la meza kaj orienta partoj de la departemento (en la sudorienta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Kaposvár, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ aliaj 3 urboj, la ceteraj 74 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 1 591,36 km² (la plej granda hungara distrikto), kie loĝas 117 492 homoj. La loĝantoj okupiĝas pri agrikulturo kaj bestobredadoj, sed en Kaposvár oni laboras ankaŭ en diversaj servoj. Menciindas, ke tie funkcias la unusola uzino pri sukerbetoj de la lando.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1983, poste ja distrikta sistemo ne funkciis en Hungario ĝis 2013.
Río Lagartos
Río Lagartos estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Río Lagartos. La komunumo situas en la nordorienta parto de Yucatán en la regiono 1 "Litoral Oriente", kiu limas al la Meksika Golfo (norde), al la federacia subŝtato Quintana Roo en la oriento, al la regiono 2 "Oriente" en la sudo kaj al la regionoj 3 "Litoral Centro" kaj 4 "Centro"en la okcidento. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31061.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3272 loĝantojn. El tiuj estis 1692 viroj kaj 1580 virinoj. La komunumo havas surfacon de 249,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 41,3 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,4 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2015 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1852 scipovis legi kaj skribi kaj 162 personoj estis analfabetoj. Do 8,04% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 3061 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 418 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 13,7% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Pedro Nunes (geografo)
Pedro Nunes (Petrus Nonius), naskita en 1502 en Alcácer do Sal (Portugalio), mortinta en 1578 en Coimbra, estis portugala matematikisto, geografo kaj astronomo. Li multe okupiĝis pri la apliko de astronomio por mar-navigado kaj kiel unua uzis la projekcion de Merkator por siaj mapoj, kiuj estis esencaj por la portugalaj esploraj kaj konkeraj ekspedicioj. Li inventis ankaŭ diversajn mezurmetodojn. Portugaloj emas atribui al li la inventadon de la verniero, kiun tamen pretendas ankaŭ la franco Pierre Vernier. Probablas, ke ambaŭ faris plibonigojn al tiu tekniko.
En 1537 li tradukis portugalen la "Traktaton pri la Sfero" de Sacrobosco, la unuajn ĉapitrojn de la "Novaj Teorioj pri la Planedoj" de Purbáquio kaj la unuan libron de Ptolemeo pri geografio. En 1544 li ricevis la matematikan katedron de la universitato de Coimbra, tiutempe la plej alta distingo por matematikisto.
Vivo
Pri la infanaĝo de Nunes malmulto estas sciata. Li ĉirkaŭ 1521 aŭ 1522 ekstudis en la universitato de Salamanca kaj en la universitato de Lisbono (kiu poste iĝis la universitato de Coimbra) kaj tie en 1525 diplomiĝis pri medicino. En la 16-a jarcento medicino uzis astrologion, tial li studis ankaŭ astronomion kaj matematikon. Pedro Nunes daŭrigis siajn studojn de medicino, sed ankaŭ instruis plurajn fakojn en la universitato de Lisbono, inkluzive de moralo, filozofio, logiko kaj metafiziko. Kiam en 1537 la universitato reiris al Coimbra, li sekvis ĝin por instrui matematikon, kiun postenon li tenis ĝis 1562. Tiu fako estis nova en Coimbra; ĝi estis fondita kun la intenco provizi la necesajn teknikajn instruadojn pri navigado, temo tiutempe graviĝanta en Portugalio, kiam la kampo de mara komerco estis esenca por la lando. Matematiko en 1544 iĝis aŭtonoma fako. Nunes okupiĝis ne nur pri instruado; en 1529 li estis nomumita reĝa kosmografo kaj en 1547 ĉefa reĝa kosmografo, kio li restis ĝis sia morto.
En 1531 reĝo Johano la 3-a taskis al Pedro Nunes la edukadon de siaj du pli junaj fratoj Luís kaj Henrique. Kelkajn jarojn poste li estis respondeca ankaŭ pri la edukado de la reĝa nepo (kaj estonta reĝo) Sebastião.
Eblas, ke Christopher Clavius dum sia restado en Coimbra partoprenis kursojn de Pedro Nunes kaj estis influata de li en sia laboro.
Tószeg
Tószeg [tOseg] estas vilaĝo en meza Hungario en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en subregiono de Szolnok. La loknomo signifas: lago-ejo inter riverobranĉoj. Fakte, la regiono estas riĉa je lagoj, kanaloj, riverobranĉoj.
Situo
Tószeg situas en la dekstra bordo de Tiso, najbaras kun Szolnok kaj havas unusolan trairantan vojon kaj fervojon.
Historio
Oni trovis riĉajn objektojn jam el la bronzepoko, ĉar tiu ĉi loko estis iomete pli alta, la inundoj ne trafis la vilaĝon. La unua mencio okazis en 1368 en formo "Thozegh". Paŭlo Kinizsi ricevis la bienojn en 1466. Dum dominado de turkoj la vilaĝo ricevis la rangon episkopa opidumo, kiun poste perdis, ĉar la loĝantoj sekvis la kalvinismon.
La loĝantaro okupiĝas pri terkulturado kaj fiŝobredado. Oni vizitas la vilaĝon por ĉasado kaj fiŝkaptado.
Unuetaĝa lanĉo-veturilo
Unuetaĝa lanĉo-veturilo (SSTO) estas veturilo kiu atingas orbiton el astra surfaco sen forĵeti iun ajn ekipaĵon, nur gasojn kaj fluidaĵojn. Ĉi tiu termino normale, sed ne nepre, rilatas al reuzeblaj lanĉo-veturiloj.
Unuetaĝaj lanĉo-veturiloj lanĉita el la Tero neniam estis konstruitaj. Nuntempaj orbitaj lanĉoj plenumiĝas per pluretaĝaj raketoj tute aŭ parte nereuzeblaj, aŭ per la usona kosmopramo, kiu estas pluretaĝa kaj parte reuzebla. Ekzistas multaj projektoj por disvolvi unuetaĝajn lanĉo-veturilojn, kiel DC-X, X-33 kaj aliaj. Neniu el ili sukcesis ĝis nun.
En la alia flanko, oni sukcese uzis SSTO-ojn en la Luno per la surluniĝilo de la usona Projekto Apollo kaj per diversaj robotaj kosmosondiloj de la soveta Projekto Luna. La malgranda gravita forto de la Luno kaj la foresto de atmosfero faciligas multe la aferon.
Saint-Julien-de-Cassagnas
Saint-Julien-de-Cassagnas estas franca situanta en departemento Gard, regiono.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Saint-Juliennois.
Saint-Julien - les Fumades (stacidomo)
Saint-Julien - les Fumades estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Saint-Julien-de-Cassagnas, apud Allègre-les-Fumades, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Teil - Alès (805000).
Sándor Wolsky
Sándor Wolsky [ŝAndor volski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Wolsky Sándor, konata en Kanado Alexander Wolsky estis hungara-usona-kanada biologo, zoologo, genetikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1946, ordinara en la sama jaro) de Hungara Scienca Akademio.
Sándor Wolsky naskiĝis la  1902 en Budapeŝto. Li mortis la 2004 en Sutton Junction.
Biografio
Sándor Wolsky frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1920-1925. Post la diplomo li restis samloke en la univesitato. En 1928 li doktoriĝis el biologio. En la sekva jaro li ricevis postenon en biologia instituto en Tihany. En la 1930-aj jaroj li plulernis en Londono kaj Stokholmo. En 1935 li atingis la instruan rangon privata profesoro, en 1946 li jam estis katedrestro kaj publika ordinara profesoro en Universitato Pázmány Péter. Ekde 1948 li laboris en Indio kaj Indonezio helpe de UNESCO. Pro la stalinismo en Hungario li ne hejmenvenis, sed li ekinstruis en universitato en Novjorko. Li pensiuliĝis en 1972, tamen li instruis plu. Li revojaĝis al Hungario en 1983. Li translokiĝis al Kanado en 1988 kaj li instruis en Montrealo ĝis 1991. Li havis edzinon, kiu multe helpis krei publikaĵojn. Li okupiĝis precipe pri okuloj de la insektoj.
Christian Sinding
Christian August Sinding (n. 11-an de januaro 1856 en Kongsberg; m. 3-an de decembro 1941 en Oslo) estis norvega komponisto.
Sinding studis unue muzikon en Oslo, antaŭ ol li transsetlis al Germanio. Tie li studis ĉe Salomon Jadassohn ĉe Lepsika Konservatorio. Li pasigis la plej grandan parton de sia vivo en Germanio, ricevis tamen regulan financan subtenon el Norvegio. En la jaroj 1920 kaj 1921 li restis en Usono kaj instruis kompozicion ĉe Eastman School of Music en Rochester, Novjorkio.
Ĉar li komponis multajn lirikajn pianokomponaĵojn kaj ĉ. 250 lidojn, multaj rigardis lin la sukcedanton de Edvard Grieg. Unu el liaj plej famaj komponaĵoj estas Frühlingsrauschen el la jaro 1896. Inter liaj aliaj komponaĵoj, kiujn oni nuntempe preskaŭ ne plu ludas, troviĝas kvar simfonioj, tri violonkonĉertoj, unu pianokonĉerto, ĉambromuziko kaj la opero Der heilige Berg 1914.
Vivo
La 11-an de januaro Christian August Sinding naskiĝis en Kongsberg, urbeto ĉ. 70 kilometrojn okcidente de Oslo (tiam ankoraŭ Kristiania) kiel filo de mininĝeniero Mathias Wilhelm Sinding kaj Maria Cecilie, kiuj estis interesitaj pri arto. Sian fruan infanaĝon li tamen pasigis en Lillehammer. En la jaro 1860 lia patro mortis, kaj la familio transloĝiĝis al Oslo. La du pli aĝaj fratoj Otto kaj Stephan komence ekprenis jurkarieron, antaŭ ol ili sin turnas sukcese al pentrado, verkado kaj skulptado. Christian Sinding tamen montris apartan muzikan talenton. En 1867 Christian eniris la respektindan katedrallernejon. Kvin jarojn post tamen liaj atingoj en la lernejo estis tiel malbonaj, ke onklo volis lernigi al li la ŝuistometion. Sed Sinding venkis en tio, ke li ne tro fakfremde komencis lernoservon en la pianofabriko de la fratoj Hals. Li ricevis regulan kaj fundan instruon je variaj instrumentoj. En 1874 li turniĝis al la konservatorio en Lepsiko, tiutempe la unua adreso por aparte bona muzikstudo.
Post kiam Salomon Jadassohn skribis en 1877 en la jaran notateston, ke li havas nur malaltan muzikan talenton, Sinding interrompis la studon kaj ludis en Oslo en orkestro direktata de Grieg kaj Svendsen. Tiutempe Sinding pli kaj pli ekinteresiĝis pri kompozicio. En 1879 li revenis al Lepsiko kaj eklernis kompozicion je Carl Reinecke. Ankoraŭ samjare estis prezentata en Lepsiko violonsonato kaj en Oslo sonatmovimento por piano. Tiujn ĉi same kiel la plej multajn de la fruaj komponaĵoj li poste neniigis.
Ŝtata stipendio ebligis al Sinding en 1884 longan restadon en Munkeno. Tie li ekkonis la muzikan mondon de Richard Wagner, kiu poste influos liajn komponaĵojn. Dum tiu tempo ekestis la unuaj validaj komponaĵoj, kiuj ankaŭ aperis presitaj.
La 19-an de decembro 1885 en Oslo okazis koncerto, kiu almenaŭ en Skandinavio trarompis la vojon al Sinding. En la programo estis: arĉkvarteto A-maĵora (neniigita), malnovaj melodioj laŭ poemoj de Gottfried Keller, poste publikotaj kiel op. kaj la pianokvinteto e-minora op. 5.
Post la lepsika premiero de la pianokvinteto la 19-an de januaro 1889 inter kritikistoj de du muzikgazetoj ekestis disputo, kiu havigis al Sinding la transregionan trarompon. En Oslo oni unuafoje prezentis la 2-an de novembro la pianokonĉerton Db-maĵora op. 6.
Post kiam Sinding ekde ĉ. 1880 kontinue ricevis de la norvega ŝtato laborstipendion, oni atribuis al li en1910 „artistosalajron“ por sekurigi al li la vivtenon. En la jaro 1912 Sinding finfaris post tri jaroj da laboro sian ununuran operon "La sankta monto" op. 111, unuafoje prezentata la 17-an de aprilo 1914.
Kiel agnosko pro sia kreado Sinding ricevis ekde sia 65-a naskiĝtago de la norvega ŝtato honorsalajron de 6000 Kronoj. En 1921 li transprenis profesorpostenon por kompozicio ĉe Eastman School of Music en Usono, sed jam sekvajare rezignis ĝin. Kiel lastaj komponaĵoj en 1935 denove ekestis ses lidoj pri norvegaj tekstoj. La 13-an de januaro 1936 Harald Heide direktis en Bergen la unuan prezentadon de la simfonio n-o 4 „Frosto kaj printempo“ op. 129.
En 1941, du monatojn antaŭ lia morto, oni anoncis, ke la treege populara komponisto membriĝis en la norvega nazia partio Nasjonal Samling – stranga afero, ĉar li ja tiam jarojn suferis je maljunula demenco. Sed tio sekvigis, ke li por longa tempo fariĝis personaĉo en sia hejmlando. La 3-an de decembro 1941 Christian Sinding mortis en la aĝo de 85 jaroj.
Madagaskara kukolaglo
La Madagaskara kukolaglo (Aviceda madagascariensis), konata ankaŭ kiel Madagaskara kukolfalko, estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj. Ĝi estas endemia de Madagaskaro.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montarbaroj.
Ruĝecstria perdriko
La Ruĝecstria perdriko (Alectoris magna) estas specio de birdo de la subfamilio de perdrikenoj en la familio de Fazanedoj. Iam estis inkludata en la genro Caccabis, kie C. hwanghoensis estis sinonimo. Nun formas superspecion kun A. graeca, A. chukar kaj A. philbyi. Estis konsiderata raso de A. graeca. Ĝi estas monotipa.
Madagaskara kukolaglo
Ĝi havas helbrunan kapon kun hela gorĝareo, malhelbrunajn dorson, flugilojn kaj voston kun malhelaj bendoj en vosto kaj flugoplumoj. La subflugiloj montras striecon pli malhelan ĉe unuarangaj flugoplumoj. La subaj partoj estas sablokoloraj kun vertikala punkteco. La beko estas malhelgriza kun pli hela vaksaĵo. La kruroj estas flavecaj.
Ruĝecstria perdriko
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas nur en nordacentra Ĉinio (Kinghai kaj sudorienta Gansuo, Montoj Ĉing Hai Ku kaj norda Tibeto).
Aspekto
Ĝi estas helgriza perdriko kun rimarkinda kapobildo konsista je tre ruĝa kaj fortika beko, ruĝa okulringo, kaj tre larĝa nigra traokula strio kiu malantaŭokule enhavas internan aŭ flankan helbrunan pli mallarĝan strion, en kolflankoj la strio ĉu nigra ĉu helbruna turniĝas antaŭen enfermante la blankan ampleksan gorĝareon. La krono estas helgriza kaj en brusto kaj supra dorso estas sablokoloraj al helbrunaj nuancoj. La subaj partoj estas sablokoloraj kaj en flanko estas du rondaj areoj de tre markata strieco kun alternaj blankaj kaj grizaj strioj ĉiuj borditaj je nigro. La kruroj estas tre ruĝaj.
Jose Antunes
Portugala esperantisto
Jose ANTUNES (naskiĝis 1901 - mortis la 1-an de januaro 1978) estis unu el la plej malnovaj portugalaj esperantistoj, kiu inter la jaroj 1952 kaj 1971 estis ĉefdelegito de UEA en Portugalio.
Sukcenata acido
Sukcenata acido aŭ butanodiojka acido kaj historie konata kiel spirito de sukceno estas duprotona, dukarboksilata acido kun kemia formulo C4H6O4 kaj struktura formulo HOOC-(CH2)2-COOH. Ĝi estas blanka kaj senodora solidaĵo. La sukcinato plenumas gravan rolon en la ciklo de citrata acido, energi-produktanta procezo. La nomo derivas el la latina succinum, kiu signifas sukceno, el kiu la acido estas produktebla.
Produktado kaj reakcio
La spirito de sukceno originale estis estigita el la sukceno pere de pulvorigado kaj distilado tra iu sablobano.
La sukcenata acido produktiĝas per pluraj manieroj. La ordinara industria metodologio inkludas hidrogenigon de maleata acido, oksidadode 1,4-butanoduolo kaj karboniligo de la etilena glikolo. Pli juŝe, la sukcenata acido estas produktata per fermentado de glukozo ekde renovigeblaj krudmaterialoj kaj plipurigado de la krude biologibaza sukcenata acido.
La sukcenata acido estas konvertebla al fumarata acido pere de oksidado. La duetila estero restas kiel substrato en la kondensiĝo de Stobbe. La malhidratigo de la sukcenata acido estigas sukcenatan anhidridon.
Uzoj
La sukcenata acido estas antaŭanto al kelkaj specifaj poliesteroj. Ĝi same estas komponanto en kelkaj alkidaj rezinoj. La sukcenata acido uzatas en la nutraĵo- kaj trinkaĵo- industrio, ĉefe kiel acidokontrolilo. La entute monda produktado taksatas je 16 mil al 30 mil tunoj/jare, kaj kun jara kresko je 10%. La kresko estas atribuebla al la avancoj de la industria bioteknologio, kiu penas substitui la kemiaĵojn surbaze de petrolo en la industriaj aplikadoj. Kelkaj industrioj tiel kiel BioAmber, Reverdia, Myriant, BASF kaj Purac progresas en la industriskala produktado de sukcenata acido biologibaza al komercodisponebleco.
Biokemio
La sukcenato estas peranto en la ciklo de la citrata acido kaj kapablas doni elektronojn al la elektronotransporta ĉeno (ETC) per la reakcio: sukcenato + FAD → fumarato + FADH2.
Ĉi-konvertiĝo katalizatas de la enzimo sukcenata malhidrogenazo (aŭ la komplekso II de la mitokondria ETC ). La komplekso estas iu lipoproteino ligita al 4-subunua membrano kiu promocias la oksidadon de la sukcenato al la reduktado de la ubikinono. La perantaj elektronaj transportiloj estas la FAD kaj tri grupoj de 2Fe-2S kiel parto de la subunuo B.
Sukcenata acido same estiĝas kiel flankprodukto en la fermentado de sukero. Ĝi pruntedonas al la fermentitaj drinkaĵoj tiel kiel vino kaj biero ian ordinaran guston kiu estas kombinaĵo de saleco, amareco kaj acideco.
Victor Babeș
Victor BABEȘ [viktor babeŝ], naskita la en Vieno, mortinta la  en Bukareŝto, estis rumana bakteriologo, de 1893 membro de la Rumana Akademio.
Sukcenata acido
Biokemio
La sukcenata acido estas grava peranta biokemiaĵo okazanta en ĉiuj vivestuloj. Same kiel la aliaj unu- kaj du- karboksilataj acidoj, ĝi ne estas konsiderita danĝera, kvankam ĝi estas iritohaŭta. La sukcenatoleo estas produktata per varmigo de la sukcenata acido.
Victor Babeș
Kune kun Victor André Cornil li verkis la monde unuan artikolon pri bakteriologio (Bacteriile și rolul lor în anatomia și histologia patologică a bolilor infecțioase = la bakterioj kaj ilia rolo en la patologia anatomio kaj histologio de infektaj malsanoj).
Sukcenata acido
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Aspartic_Acid_simple.png| Aspartata acido Butyric acid 3D.png| Buterata acido Fumaric-acid-3D-balls.png| Fumarata acido Kwas_glutarowy.svg| Glutarata acido Maleins%C3%A4ure.svg| Maleata acido Malic-acid-3D-balls.png| Malikata acido Malons%C3%A4ure.svg| Malonata acido Tartaric-acid.png| Tartrata acido Valeric_acid_acsv.svg| Valerata acido Georg_Agricola.jpg| Georgo Agrikola (1494-1555) Nicolas_L%C3%A9mery.jpg| Nicolas Lémery (1645-1715) J%C3%B6ns_Jakob_Berzelius.jpeg| Jöns Jakob Berzelius (1779-1848) </Gallery> </Center>
Victor Babeș
Lian nomon kaj tiun de János Bolyai portas la universitato de Kluĵo.
Uttarbanga Sambad
Uttarbanga Sambad (উত্তরবঙ্গ সংবাদ, IAST: Uttarabaṅga Sambāda, ) estas bengallingva grandgazeto eldonata de Siliguri.
Uttarbanga Sambad estas nun presata samtempe de Siliguri, Koĉ-Bihar, Malda, Alipurduar. La fondinta redaktoro de Uttarbanga Sambad estis Suhaŝ Ĉandra Talukdar. Aktuale ĝin administras lia filo, nome Sabjasaĉi Talukder.
Czechowice-Dziedzice
Czechowice-Dziedzice estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Czechowice Dziedzice en distrikto Bielski (Śląski).
Sun Myung Moon
Sun Myung MOON (korea lingvo: 문선명; n. 6-an de januaro 1920 en Seulo, m. 3-an de septembro 2012 Sud-Koreio) estas la fondinto de la Eklezio de la Unuiĝo. Krome li posedas plurajn firmaojn aparte en Sud-Koreio kaj Usono, interalie la konservativan gazeton The Washington Times kiun li fondis en 1982.
Lia agrara familio fariĝis kristana ĉirkaŭ 1930. Kiam li havis 16 jarojn, la juna Sun Myung preĝis al la Sinjoro por gvidado. Laŭdire, li ricevis mistikan vizion de Jesuo Kristo. Jesuo instigis lin, ke li kompletigu la originan mision de Jesuo. Por tio kun sia edzino li formas la t.n. sanktan paron.
Movado
Pliposte pastoro Moon fondis la Eklezion de la Unuiĝo (angle Unification Church). El tiu ĉi movado ekestis multege da organizaĵoj, kies interligoj ofte ne estas klaraj.
Unu el la nuntempe plej aktivaj membroj estas la t.n. Familia Federacio, eble pli ĝuste la Familiara Federacio.
Ankaŭ la enspezoj de iliaj movadoj ofte ne estas travideblaj; tio en kelkaj landoj kondukis al problemoj pri procesoj.
Agado
Pastoro Moon plurfoje celebris ege amasajn geedziĝo-ceremoniojn, en pluraj landoj, dum kiuj ofte geedziĝis pluraj miloj da paroj samtempe. Ofte interkulture. Se la estontaj kandidatoj ne mem scias trovi partnerojn, el proponitaj fotoj - post intensa preĝado - pastoro Moon elektas (laŭ ilia konvinko kun helpo de Dio) la kombinojn. Ili nur rekonas tradiciajn viro-virino-partnerecojn, kvankam ili ne aktive kontraŭas gejecon.
Tra la jaroj pastoro Moon tre aktive kontraŭbatalis komunismon. Ofte tio liveris al li politike dekstre-orientitajn amikojn inter la politikistoj de la mondo.
Ankaŭ interreligie pastoro Moon estis aktiva: sub aŭspicioj de lia Internacia Religia Fondaĵo okazis en diversaj regionoj de la mondo tra la jardekoj multe da studo- kaj diskuto-kunvenoj kun teologoj, akademianoj-fakuloj kaj politikistoj el plej diversaj landoj kaj religioj. Plurfoje tio estis por la partoprenantoj la unuaj konkretaj renkontiĝoj kun personoj de la aliaj religioj aŭ kulturoj.
Kaj kvankam pastoro Moon provis ĉie instrui ankaŭ siajn proprajn teologiajn konvinkiĝojn, tamen ofte tiaj diskutoj estis tute sencenzuraj.
Eldonaĵoj
La interreligia sub-movado, pere de universitatanoj diverskulturaj kaj diverslandaj, ankaŭ aperigis angle ampleksan antologion el sanktaj libroj de la ĉefaj religioj de la mondo pri difinitaj temoj: World Scripture; A Comparative Anthology of Sacred Texts (New York, 1991. Sanktaj Skriboj de la Mondo; Kompara Antologio el Sanktaj Tekstoj).
La instruaĵoj de Mun Son Mjung kanoniziĝis en la verko La Diaj Principoj aldone al liaj multaj paroladoj.
551 Ortrud
551 Ortrud estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la 16-an de novembro 1904.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de "Ortrud", rolulino en la opero Lohengrin de Richard Wagner.
Stevie Wonder
Stevie WONDER (naskiĝinta kiel Stevland Hardaway Judkins la 13-an de majo 1950, en Saginaw, Michigan, li ŝanĝis la nomon pli poste al Stevland Hardaway Morris) estas usona kantisto, komponisto kaj produktoro.
Li estas talenta, ekde la infanaĝo blinda. Li subskribis sian unuan kontrakton jam kiel dekdujara.
La blinda muzikisto Stevie Wonder estas ofte menciata kiel ekzemplo ke la forfalo de sensorgano povas plialtigi la sentokapablon de alia(j) sensorgano(j).
En 2021 li estis premiita per la Wolf-Premio pri Artoj.
Raphaël Elizé
Raphaël Élizé' [Rafael' Elize] (esperante: Rafaelo Elizeo) estas franca politikisto, naskiĝinta en Lamentin, Martiniko, la 4an de februaro 1891, mortinta en Buĥenvaldo la 9an de februaro 1945.
Lernado kaj soldato dum la Unua Mondmilito
Raphaël Élizé alvenis al Francio kiam li estis 11-jara, tuj post la katastrofo de la monto Pelée, ĉar liaj gepatroj eskapis el Saint-Pierre ĝuste antaŭ la eksplodo. Li vizitadis parizajn liceojn, kaj studentiĝis en 1910 en la Nacia Veterinara Supera Lernejo en Liono. Li ricevis sian diplomon unu monaton antaŭ la eko de la Unua Mondmilito. Li servis en la kolonia infanterio unue kiel soldato, poste kiel veterinaro. Pro sia kuraĝo, li ricevis la Militan Krucon
Politika irvojo
Li ekpolitikis en 1924, kiam li aliĝis en la Laboristan Internacion (SFIO) en Sablé-sur-Sarthe, urbo de la departemento Sarthe. Malsukcesa kandidato ĉe la urbaj balotoj en 1925, li finfine iĝos la unua negra urbestro en metropola Francio : fakte, en 1929, Sablé-sur-Sarthe elektis la unuan antilan urbestron de metropola komunumo.
La elekto de tiu negra veterinaro ne estis bagatela sukceso en tiu jaro 1929, kiam leviĝis la netoleremo. Sukceso des pli rimarkinda, ke Rafael Elize estis socialisto. Tiel li realigos por sia urbo Sablé-sur-Sarthe gravajn projektojn (komunuman kantinon, futbalterenon kaj eĉ la unuan aŭtentigitan naĝejon en la okcidenta Francio).
Dum la Dua Mondmilito
En 1939, li estis mobilizata kiel veterinaro en Hirson (departemento Aisne). Malmobilizita en 1940, li rehejmeniris en Sablé kaj insiste petis de la prefekto la restituon de lia urbestreco. Al kio la "Feldkommandantur" obĵetis : " Nekompreneblas por la germana sento, nek por la germana juremo, ke oni povus investi neblankulon je la urbestra ofico»
Eksigita, Elizeo reprofesiis kaj partoprenis en la Franca rezistado, interalie transdirante la informojn, kiujn li povis akiri kiel veterinaro… de la Kommandantur. Denuncita kaj arestita en septembro 1943, li restadis kelkajn monatojn en la malliberejo de Anĝevo, poste en militkoncentrejo apud Compiègne, kaj oni deportis lin en Buĥenvaldo la 19an de januaro 1944. Grave vundita dum la bombado fare de aliancanoj de la germana armfabriko Gustloff-Weimar la 9an de februaro 1945, li mortis en Buĥenvaldo tiun ĉi vesperon.
Du monatojn antaŭe li preĝpetis : « Bona Dio, ili mortigu nin ĉiujn kaj la tero estu liberigata de tiuj sovaĝuloj ! ».
Heredo
Memore al la netipa irvojo de Raphaël Elizé, la urbodoma placo de Sablé portas lian nomon ekde la fino de la milito.
En 2011, la urbo Le Mans inaŭguris placon Raphaël Elizé.
En 2013, fare de Philippe Baron, aperis la dokumenta filmo "Le métis de la République" (La mestizo de la Respubliko) pri la vivo de Raphaël Elizé.
En 2013, la franca poŝto eldonis poŝtmarkon honore al Elizé.
Pierre Vernier
Pierre Vernier [pjer vernjE], naskita en 1580 en Ornans (Franĉkonteo), mortinta tie la, estis franca matematikisto kaj inĝeniero.
Lia naskiĝdato estas iom malcerta; kelkaj asertas, ke li naskiĝis nur la.
Vernier en sia urbo de 1621 ĝis sia morto estis kapitano-administranto de kastelo, kiu apartenis al la reĝo de Hispanio, ĉar tiutempe Franĉkonteo apartenis al la hispaniaj Habsburgoj. En 1623 li ricevis la urbanajn rajton de Besançon, kies fortikaĵojn li plibonigis.
Rakytník
Rakytník, hungare Rakottyás estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Rakytník situas laŭ maldeksstra bordo de rojo Blh, fine de mallonga sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 14 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1451. En 1910 loĝis en Rakottyás 317 da homoj, (escepte unusolan germanon ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Rakottyás apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Rakottyás rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1964-1990 la vilaĝo ĉesis esti municipo. En 2001 loĝis en Rakytník 238 da homoj, (209 hungaroj, 29 slovakoj).
La Obsedito de lando de Gadaranoj
La obsedito de lando de Gadaranoj estas citita en sinoptikaj evangelioj: (Mateo, 8:28-34; Marko, 5:1-20 kaj Luko, 8:26-39). Laŭ la Evangelioj, Jesuo forpelis de li legion de demonoj, kaj sendis ilin al korpoj de porkoj kiuj forĵetiĝis en la akvo kaj sufokiĝis. Ŝajne, tiu estis unu el la plej notindaj mirakloj de Jesuo en tiu tempo.
La Rekontado de Miraklo
Sankta Marko notas ke la obsedito estas tiel forta, ke li frakasis ĉenojn kaj katenojn kaj atakis la pasantojn. Jesuo pasis tra la regiono, sed la iniciato de la agado apartenas al obsedito (kiun Sankta Mateo, diras esti du por konata, sed ne klarigita emo de Evangelio laŭ Sankta Mateo al paraj nombroj). Laŭ Marko, la frenezulo iras al Jesuo, lin vokante per lia nomo. Venanta al Jesuo, tiu ordonis firme la forlason de la kaptito al "malpura spirito" (pneuma akátharton). La obsedanto protestis kontraŭ la interveno, kvankam rekonante, ke tie staras la "Filo de Dio Plejalta". Tiam la obsedanto demandas, kial gravis al ambaŭ la suferon de obsedito kaj demandis "ĉu vi venis ĉi tien, por turmenti nin antaŭ la tempo?".
La Majstro demandas al li la nomon, kaj la spirito respondis: legio. Kelkaj mezepokaj komentariistoj, sekve, supozis ke ili konsistigis precize la saman nombron de legio de la romia armeo, kaj tio ankoraŭ estas populara interpretado, sed la tekstoj mem diras "ĉar ni estas multaj", sekve ili uzis la vorton "legio" kiel simbolon.
Post tiu, la obsedanto petis, ke la "legio" ne estu forsendata el la "lando", aŭ, laŭ Sankta Luko, ke Jesuo ne ordonu al ili "foriri en la abismon". Sekve, ili petegis, ke li permesu al ili "eniri" en gregon da porkoj (laŭ Marko, 2 mil bestoj), kiuj paŝtigis sur la deklivo de la monteto. Estas multaj supozoj de komentariistoj kaj teologoj pri l' kialo de tiu peto. Multaj demandas kial la porkoj mortigis sin, aŭ kial la legio ĵetis ilin en lagon.
Post la okazaĵo, tragika al la paŝtistoj de la grego, ili kuris al la urbo por rakonti al la posedanto tion, kio okazis sen ilia kulpo. La loĝantoj maltrankviligis kaj la informo divastiĝis rapide ĝis kiam la popolamaso marŝis ekster la urbon, alveninte post minutoj al la loko, kie sidis Jesuo kaj siaj disĉiploj, la kadavroj de porkoj svarmis sur la bordo de la lago kaj, ĉe Jesuo, sana, la homo kiu kaŭzadis timegon en la regiono, de ĉiuj bone konata.
Tamen, la resanigo de frenezulo kaŭzis grava malprofito por la morto de grandega grego de porkoj. Sekve, homoj petegis al Jesuo ke li foriris ilian landon. Jesuo nenion respondis, ne sin defendis; silente li reiris al la ŝipeto. La eks-obsedito petis al Jesuo lokon inter la disĉiplaro, ne klarigante la motivo, Jesuo refuzis, sed transdonis al li tre gravan taskon: la predikado, ĉefe per la ekzemplo. Humile la eks-obsedito akceptas la taskon, kaj la evangeliistoj asertas ke li ja trakuris la regionon de Dekapolo, parolante pri la mirindaj potencoj de Jesuo.
Kie estis lando de Gandaranoj?
Vere, oni ne scias kie estis la "lando de Gandaranoj". Ĉe Mateo oni legas "lando de la Gandaranoj", tion en 233 Origeno korektis al Girgaŝidoj, apogita sur Genezo, 10:16 kaj sur la lokaj ruinaĵoj de li trovitaj. Ĉe Luko oni legas "lando de Gerasenoj". Ĉe Marko, kvankam oni trovas "Gerasenoj" laŭ londona Biblio, estas tri formoj en manuskriptoj: Gerasa (Aleph, B, D, malnovaj latinaj tradukoj, Vulgato, kopta saidika); Gadara (A, C, pi, sigma, phi, kelkaj manuskriptoj kaj siriaj peschittâ kaj fileksona), kaj Girgaŝo (L, V, delta, minuskloj de grupo Ferrar: 28, 33, 604, 1071 kaj siriaj sinaja, armena kaj etiopa). Geraso estas nun akceptita de la plej bonaj komentariistoj kiel la plej bona lecionon.
Laŭ Flavio Jozefo, teritorio Gadara en Transjordanio kaj ĝia ĉefurbo Gadara (Ant. Jud. 17, 11, 4, Bell. Jud. 2, 6, 3) staris sudoriente de la lago sude de Yarmouk. La ŝanĝo de Origeno ne taŭgas, ĉar Girgaŝo staris en Jordanio (okcidenta bordo) kaj la Evangelioj klare citas la orientan bordon. La Urbo Gerasa (nuntempe Ĝeraĥ) ne povas esti la citita en Envangelioj, ĉar ĝi distancas 30 mejloj de la lago, sed en la teritorio de tiu urbo estis la vilaĝo Gamala (nuntempe Qala' at el Hosn) kaj pli sude estas Moga' edlô, malproksima 30 metroj de la lago.
Laŭ Carlos Torres Pastorino, Moga' edlô estas la plej ebla loko de la miraklo, ĉar ĝi estas en forta deklivo kaj ĉar tuj poste staras malalta monto, plena de grotoj, kiuj, eble, utilis kiel tomboj. Alie, nur 2 km fore estas urbo (kien ili alkuris por informi pri okazintaĵo), kiu nuntempe havas la nomon Koursi.
Valerij Poljakov
Valerij Vladimiroviĉ Poljakov (Валерий Владимирович Поляков, naskita Valerij Ivanoviĉ Korŝunov, Валерий Иванович Корюнов, la 27-an de aprilo 1942, la 19-an de septembro 2022) estis sovetia, rusia kuracisto kaj kosmonaŭto.
Elektitaj kiel kosmonaŭto en 1972, Poljakov faris sian unuan flugon en la kosmon sur la kosmoŝipo Sojuz TM-6 en 1988. Li revenis al la tero post 240 tagoj sur la kosmoŝipo Sojuz TM-7. Poljakov kompletigis sian duan flugon en la kosmo en 1994-1995, estanta 437 tagojn en la kosmo inter la ekflugo per la kosmoŝipo Sojuz TM-18 kaj alteriĝo per Sojuz TM-20. Ĝis la nuntempo validas tiu rekordo por la plej longa tempo kontinue pasigita en kosmo de individuo.
19139 Apian
19139 Apian estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana matematiko kaj kartografo Peter Apian, (ankaŭ konata sub la latinigita nomo Petrus Apianus, 1495–1552). Li konstruis astronomiajn instrumentojn; lia ĉefa verko,  Astronomicum Caesareum, estas belega atlaso de la ĉielo kun rotaciebla modelo en papero por kalkuladoj. Li estis la unua Eŭropano, kiu ilustris, ke la ĉiam dirktiĝas en mala direkto de Suno.
Sankta Amarino
Saint-Amarin (jen france, origine germane Sankt Amarin kaj en la alzaca dialekto de la germana Sàntàmàrì) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Geografio
La komunumo situas 9 kilometrojn nordokcidente de la urbocentro de Thann, en la mezalta montaro Vogezoj.
Alcibiades González Meana
Alcibiades GONZÁLEZ MEANA (naskiĝis je la 10-a de januaro 1917 - mortis la 10-an de decembro 2000 en Oviedo) estis hispana aktivulo de la Esperanto-movado en Asturio ekde la jaroj 50-aj.
GoldenEye
GoldenEye (angle: Ora Okulo) estas brita filmo, kaj la 17-a James Bond de la Serio de EON Productions. Ĝi aperis en 1995, ses jaroj post la 15-a epizodo, License to kill - Mortig-licenco, kiu estis vera fiasko. Post la fino de la Malvarma milito, Goldeneye estas provo de EON por certiĝi ĉu indas kontinui la serio aŭ ne. Albert R. Broccoli, la kutima produktisto estis malsana dum la film-farado, do estis sia filino Barbara BROCCOLI kaj sia stiffilo Michael G. Wilson kiu regis la produkciado de la filmo, rolante por la unua fojo Pierce Brosnan, irlanda kaj ĉarma aktoro de la serio Remington Steele. Golden Eye ankaŭ estas la filmo kie oni malkovras la nova vizaĝo de M, rolata de virino, Judi Dench, "filino" de la malnova M, kiu haltis. Kaj pri Q, ĉiama protagonisto de la aventuroj, li daŭre aperas en la filmo.
Alcibiades González Meana
Komence de 1953, Alcibiades kun lia frato Adonis fondis en El Entrego (Langreo, Asturio) E-rondon nomatan La Verda kolombejo, kiu fariĝis la lulilo de la asturia movado, precipe post ilia translokiĝo al Ĥiĥono.
Li estis iama delegito de UEA, sekretario de la 16-a Hispana Esperanto-Kongreso en Ĥiĥono (1955), kaj diversloke verkis pri literaturaj temoj.
Llyn Brianne
Llyn Brianne estas man-farita lago aŭ rezervejo en la akvoj de la rivero Towy en centra Kimrio. Tiu rezervejo estis konstruita de Wimpey Construction en la finaj 1960-aj kaj komencaj 1970-aj jaroj por reguligi la fluon de la rivero Towy por elteni grandan kvanton de trinkakvo ĉe Nantgaredig en la malaltaj lokoj de la rivero ĉe Carmarthen, havigante akvon al la vorkoj de akvotraktado de Felindre; tiu traktita akvo estas entubita al granda areo de Suda Kimrio, kiaj Swansea kaj Neath kaj ĝis la bordoj de Cardiff.
Zoltán Korda
Zoltán Korda, laŭ hungarlingve kutima nomordo Korda Zoltán estis hungara-usona-brita reĝisoro, produktoro, scenaristo. Lia origina familia nomo estis Kellner. Liaj fratoj estis Alexander Korda kaj Vince Korda, lia edzino estis Olly Szokolay inter 1921-1924.
Biografio
Zoltán Korda devenis el juda familio. Li batalis dum la 1-a mondmilito ĝis 1917, poste li helpis al Alexander Korda krei mutajn filmojn en Budapeŝto, iom poste li memstariĝis. En 1924 li translokiĝis al Vieno, poste al Berlino. En ambaŭ lokoj li okupiĝis pri filmoj. En la 1930-aj jaroj pro la naskiĝanta naziismo li daŭris la laboron en Londono. Inter 1940 kaj 1950 li laboris en Holivudo, poste li revenis al Londono, fine iom poste denove al Holivudo. En 1955 pro malbona sanstato li pensiuliĝis. Li edziĝis en 1921 kaj 1930, la lasta edzino naskis filon. Li ricevis premion pri reĝisorado en Venecio en 1937.
Ensiferum
Ensiferum estas finnlanda popola vikinga metalroko muzikgrupo el Helsinko fondita de Markus Toivonen en 1995. Ilia muziko konsistas el epopeaj etosoj kun variaĵoj da ritmoj kaj alternado da klara kantado kaj grumblego. La nomo Ensiferum estas latina vorto kiu signifas laŭvorte "spada portisto".
Honoraĵoj
La 19-an de marto 2007 stelo de Granda Ursino estis nomigata kiel la muzikgrupo el Russian International Star Catalogue Space Earth post peto de rusa Ensiferum fan club.
Balkana kampanjo
La Balkana kampanjo aŭ Balkanaj kampanjoj de la Dua mondmilito ekis per la Itala invado de Grekio en la 28a de Oktobro 1940. En la komencaj monatoj de 1941, la ofensivo fare de Italio estis stagnita kaj greka kontraŭ-ofensivo estis pelinta en Albanion. Germanio utilis sian helpon al Italio por deploji trupojn al Rumanio kaj Bulgario kaj por ataki Grekion el oriento. Dume, la Britoj surterigis trupojn kaj aviadilojn por subteni la grekajn defendojn. Puĉo en Jugoslavio la 27an de Marto okazigis ke Adolf Hitler ordonu la konkeron de tiu lando.