cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Regiono Hradec Králové
Naturkondiĉoj
Ampleksaj ebenaĵoj de kretacea tabulo de ĉirkaŭaĵo ĉirkaŭ rivero Elbo forte kontrastas kun la plej alta montaro de Bohemio, Gigantmontaro kaj ties „pli malgranda frato“ Orlické hory. La teritorio estas trateksita per riveretoj kaj riveroj de riverregiono de Elbo, printempe abunde satigataj per akvo el montaraj kovraĵoj, kiuj reprezentas ĉiujare preskaŭ miliardojn da litroj. Precize en tiaj lokoj ni renkontiĝas kun idealaj kondiĉoj por eluzado de grundo al agrikulturaj celoj.
Luga geologia regiono tiriĝas de Šluknova terlango al sudoriento ĝis limo inter Bohemio kaj Moravio. Per granda parto ĝi kondukas ankaŭ en Pollandon. Fakte temas pri leviĝinta montaregero el paleozoikaj kaj mezozoikaj sedimentoj. Ĝi estis influita per saksona tektogenezo en kenozoiko, kiu enportis en vizaĝon de Ĉeĥa masivo vicon da profundaĵrompoj. Pli grandan parton kreas turonaj grejsoj. Tiuj ŝanĝiĝas en cismontaro de Gigantmontaro kaj montaro Orlické hory en ŝanĝiĝintajn mineralojn de argila deveno, ardezo kaj filito. En la montaroj mem ni poste renkontas ŝanĝiĝintajn profundaĵ-erupciaĵojn kaj paragnejsojn.
Administra divido
Sidejurbo de Regiono estas laŭstatuta urbo Hradec Králové.
Distriktoj troviĝantaj en tiu ĉi regiono: distrikto Hradec Králové, distrikto Jičín, distrikto Náchod, distrikto Rychnov nad Kněžnou kaj distrikto Trutnov.
François Châtelet
François Châtelet (1912-1987) estis franca matematikisto, profesoro de Matematiko de la Universitato de Besançon, filo de Albert Châtelet kaj frato de la filozofo kaj historiisto François Châtelet (1925-1985).
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:Emilie_Chatelet_portrait_by_Latour.jpg| Émilie du Châtelet (1706-1749) dosiero:Promeneurs_dans_un_parc.jpg| Claude-Louis Châtelet (1753-1795) dosiero:Henri_Poincar%C3%A9-2.jpg| Henri Poincaré (1854-1912) dosiero:Albert-Chatelet.png| Albert Châtelet (1883-1960) dosiero:Weil.jpg| André Weil (1906-1998) </Gallery>
Dávid Raffay
Dávid Raffay [rafai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Raffay Dávid estas hungara skulptisto. Lia duonpatro estis Győző Somogyi. Dávid Raffay naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Dávid Raffay abiturientis en industriarta mezlernejo en 1991, lia ĉefinstruisto estis János Meszlényi. Li akiris diplomon en Hungara Belarta Universitato en 1996, lia majstro estis Pál Kő. Post la diplomo li plulernis 2 jarojn samloke, poste li iĝis profesia skulptisto. En 2005 li ricevis stipendion, premietojn en 1991 kaj 1994. Li havas edzinon, kiu naskis kvinfoje.
Fedro (dialogo)
La verko Fedro (Φαίδρος) estas platona dialogo de dato posta al La Respubliko, kaj kiu prezentas multajn similaĵojn kun la dialogo nome La bankedo. Estas de la antaŭlasta fazo de la verko de Platono, kaj estis verkita en la jaro 370 a. K.
Temaro
La dialogo parolas pri la valoro de retoriko konekte kun filozofio. Ankaŭ pri la temo amo kaj metempsikozo. Oni konsideras ĝin unu el plej belaj kaj poeziaj dialogoj en la produktaro de Platono, ĉefe pro ties priskriboj de la enamiĝo. Krome oni parolas pri skribado rilate kun memoro.
PSR B1257+12 C
PSR B1257+12 C estas ekstersunsistema planedo je 980 lumjarojn ĉe la konstelacio de Virgo. PSR B1257+12 C estis unu el la du unuaj planedoj malkovritaj ekster nia Sunsistemo, kaj estas la tria plej malproksima objekto ĉirkaŭ la pulsaro PSR B1257+12. La planedo estas proksimume kvaroble pli granda ol la Tero.
Nomo
La planedoj ĉirkaŭ PSR B1257+12 estas nomitaj de A ĝis D (laŭ la proksimeco al la stelo). La planedoj ĉirkaŭ PSR B1257+12 estas nomumita de A ĝis D (laŭ la proksimeco al la stelo). La kialo por ke ili ne uzu la saman nomenklaturon kiel la aliaj ekstersunsistemaj planedoj estas ke ili estis la unuaj ekstersunsistemaj planedoj malkovritaj, kaj tiam la nomenklaturo ne estis difinita. Krome, ili estis malkovritaj ĉirkaŭ pulsaro, kaj tial la planedoj prenis la majusklajn literojn "B" kaj "C" (simile al nuntempa nomenklaturo). Kvankam ĉi tiuj pulsaraj planedoj ne estis renomitaj laŭ oficiala nomenklaturo, iuj faris la ŝanĝon.
Barra do Ouro
Barra do Ouro estas urbo kaj municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 4.123 loĝantojn en 2010.
Márta Ilyés
Márta Ilyés [ijEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ilyés Márta estis hungara pentristo. Márta Ilyés naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Tápiószentmárton.
Cagnano Varano
Cagnano Varano estas komunumo de Italio.
Dauphin (distrikto)
Dauphin estas administra distrikto situanta en la nordoriento de Sankta Lucio, eta lando en Karibio inter Venezuelo kaj Trinidado kaj Tobago. Ĝia distrikta ĉefurbo estas Dauphin (14°02'N, 60°54'O).
La Neuveville (stacidomo)
La Neuveville estas fervoja stacidomo en La Neuveville, Svislando.
Pluvsezono
En tropika kaj subtropika klimato la pluvsezono estas tiu periodo de la jaro, dum kiu falas pli da pluvo ol averaĝe (kontraŭo: seka sezono).
En zonoj de modera klimato (trans la 42-a grado de latitudo) ne ekzistas "pluva sezono", la precipitaĵo distribuiĝas pli-malpli egale al ĉiuj sezonoj.
La daŭro varias laŭ la geografia pozicio: ĝenerale ĝi daŭras ju pli longe des pli oni proksimiĝas al la ekvatoro.
425 Cornelia
425 Cornelia estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois la elde la observatorio de Nico.
Neal Stephenson
Neal Town Stephenson (naskiĝis la 31-an de oktobro, 1959 en Fort Meade) estas usona sciencfikcia verkisto. Liaj romanoj estas diverse klasifikitaj kiel sciencfikcio, historfikcio, ciberpunko, kaj eĉ "postciberpunko."
425 Cornelia
Nomo
Ĝia nomo referas al Cornelia Africana, dua filino de la romia generalo Skipio Afrika.
Neal Stephenson
Stephenson esploras en siaj verkoj temojn kiel matematikon, ĉifrikon, filozofion, moneron, kaj la historio de la scienco. Li ankaŭ skribas ne-fikciajn artikolojn pri teĥnologio en eldonaĵoj kiel Wired. Li ankaŭ skribis romanojn kun sia onklo, George Jewsbury ("J. Frederick George"), sub la kolektiva pseŭdonimo Stephen Bury.
Li studis fizikon kaj geografion en Bostona Universitato. Li loĝas en Seattle.
Stilo
En liaj fruaj romanoj Stephenson traktas peze en kulturaj popŝarĝitaj metaforoj kaj bildaĵoj kaj en rapida, koksa dialogo, kaj ankaŭ en etenditaj rakontaj monologoj. La tono de siaj libroj estas ĝenerale pli irreverenta kaj malpli serioza ol antaŭaj ciberpunkaj romanoj, notinde tiuj de William Gibson.
La libroj de Stephenson emas havi ellaboritajn, inventistajn intrigojn kiuj ekprenas de multnombraj teĥnologiaj kaj sociologiaj ideoj samtempe. Ĉi tio distingas lin de aliaj tradiciaj sciencfikciaj aŭtoroj kiuj inklinas enfokusigi kelkajn teĥnologiajn aŭ sociajn ŝanĝojn, en izolado de aliaj. La discursiva naturo de lia skribo, kune kun signifaj intrigoj kaj karaktera komplekseco kaj abundo da detalo sugestas baroka skribstilo, kiun Stephenson alportis plene en la tri-volumo baroka ciklo. Lia libro La Diamanta Aĝo sekvas simplan intrigon, sed la "nov-Viktorianaj" karakteroj kaj uzas stilon de la verkoj de la Viktoriana epoko. Akorde kun la baroka stilo, libroj de Stephenson iĝis pli longaj kiam li gajnis rekonon. Ekzemple, la anglalingva poŝeldono de Cryptonomicon estas super milcent paĝojn, ĉar la romano enhavas diversajn vagadaĵojn, inkluzive longan erotikan rakonton pri antikva meblaro kaj ŝtrumpoj.
Hrubý Jeseník
Hrubý Jeseník (antaŭe ankaŭ Vysoký Jeseník, pollingve: Wysoki Jesionik, germane: Altvatergebirge) estas geomorfologia tutaĵo kaj domina montaro de Silezio kaj parto de norda Moravio, kiu apartenas al Sudetoj kiel ties plej orienta parto. La plej alta monto estas Praděd (1491 m s. m.).
Sur la teritorio de Hrubý Jeseník estis pro natura riĉeco kaj ties konservo en la jro 1969 proklamita protektata pejzaĝa regiono Jeseníky kun areo 740 km² kun sidejo en Malá Morávka (nuntempe la administracio havas sidejon en Jeseník). Ĝi ensumigas sume 33 malgrand-areajn protektatajn teritoriojn (4 NNR, 1 NNM, 20 NR, 7 NM). Krom tio ĝi proponas kelke da skiareaj lokoj (ekz. Červenohorské sedlo aŭ Praděd), kiuj estas por tradicie plej riĉa neĝdono en Ĉeĥio vizitataj plej longe en Ĉeĥio. Je iom pli malgranda atentemo allogas montaro Nízký Jeseník, kies supermara alteco atingas nur 800 m super maro (monto Slunečná).
Limigo kaj divido
Montaro Hrubý Jeseník havas proksimume formon de litero Y, kies unuopajn branĉojn kreas tri montetaroj, reciproke dividitaj per seloj Vidly kaj Červenohorské sedlo:
Montoj
En montaro Hrubý Jeseník troviĝas ĉirkaŭ 330 montoj, el tio 131 pli altaj ol 1000 m.s.m.
Setlejoj
Rekte en la areo de Hrubý Jeseník troviĝas jenaj setlejoj:
1353 Maartje
1353 Maartje estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Maartje", tiu de la filino de la kalkulisto B. G. Mekking de la Observatorio de Leiden.
Ovobulo
Ovobulo estas populara hastmanĝeto en Nord- kaj Orient-Nederlando. Tie ĝi haveblas en vendiloj, rapidmanĝejo kaj kafeterioj. Ekster la regiono la ovobulo preskaŭ ne estas konata. La unuaj ovobuloj estis frititaj en la komenco de la 1950-aj jaroj en la provinco Groningen. Estas kredinda ke la ovobulo estas bazita sur la Scotch egg (Skota ovo), kiu estas preskaŭ identa, kaj pluraj jacentoj pli malnova.
Hulk
Hulk aŭ Koloso estas fikcia superheroo aperanta en usonaj komiksoj publikigitaj fare de Marvel Comics. Kreita de verkisto Stan Lee kaj artisto Jack Kirby, la karaktero unue aperis en la debuttemo de La Nekredebla Koloso (majo 1962). En siajn komiksoaspektoj, la karaktero estas kaj la Koloso, verd-haŭta, muskola humanoido posedanta vastan gradon da fizika forto, kaj ties dua identeco Bruce Banner, fizike malforta, socie malparolema, kaj emocie hezitema fizikisto, kun la du ekzistadoj kiel personecoj sendependaj unu de la alia.
Ovobulo
Ovobulo konsistas el duona aŭ tuta senŝeligita kaj durkuirita ovo en raguo. La bulo estas panerigita kaj fritita en oleo. La raguo povas estis sen- aŭ kunvianda.
La plej grandan ovobulon en la mondo faris kelkaj studentoj je la 24-an de junio 2015 en rapidmanĝejo Friet van Piet en la urbo Groningen. Por tio oni uzis ovon de struto. La perimetro de tiu ovobulo estis 44 cm.
Hulk
Sekvante lian neintencitan elmetiĝon al gamaradioj dum la eksplodo de eksperimenta bombo, Banner estas fizike aliigita, tiel ke li estas transformita en la Koloson kiam submetite je emocia streso, kontraŭ lia volo, ofte kaŭzante detruajn furiozadojn kaj konfliktoj kiuj malfaciligas la civilvivon de Banner. La nivelo de lia forto estas normale perita kiel proporcie al lia nivelo de kolero. Ofte portretita kiel kolerega sovaĝulo, la koloso estis reprezentita kun aliaj personecoj surbaze de la rompita psiko de Banner, de senpripensa, detrua forto, ĝis genia militisto, aŭ geniulsciencisto en sia propra rajto.
Lee deklaris ke la kreaĵo de la Koloso estis inspirita per kombinaĵo de Frankenstein kaj D-ro Jekyll kaj S-ro Hyde. Kvankam la kolorigo de la Koloso variis dum la publikighistorio de la karaktero, la plej kutima koloro estas verda.
Unu el la plej ikonecaj karakteroj en popola kulturo, la karaktero aperis sur diverseco de varoj, kiel ekzemple vestaĵo kaj kolekteblaj eroj, inspiranta real-mondajn strukturojn (kiel ekzemple plezurparkalogaĵojn), kaj referencita en amaskomunikilaro. Banner kaj la Koloso estis adaptitaj en realbatalado, animacio, kaj videoludoj, inkluzive de la 1970aj The Incredible Hulk, televidserioj (luditaj fare de Bill Bixby kaj Lou Ferrigno) kaj en filmoj fare de Eric Bana, Edward Norton kaj Mark Ruffalo.
The History of the Runestaff
The History of the Runestaff estas serio de kvar fantastaj romanoj de Michael Moorcock, konsista el The Jewel In The Skull, The Mad God's Amulet, The Sword Of The Dawn, kaj The Runestaff. Prezentante adventurojn de Dorian Hawkmoon, nome versio de la Eternal Champion, ĝi okzas en tre futura stato de Eŭropo kie la frenezaj regantoj de la Malhela Imperio de Granbretan' (kio iam estis Granda Britio) estas engaĝitaj en konkero de la kontinento. Verkita rapide en la 1960-aj jaroj, ĝi estas konsiderata klasiko de la genro, kaj ege influis en formado de postaj similaj verkoj.
Eŭridiko
Eŭridiko, aŭ Eŭridika estis tre ofta nomo de la virinaj figuroj en la helena mitologio.
Eŭridiko - edzino de Orfeo (en la PIV oni legas Eŭridic/o)
La plej konata Eŭridiko estis edzino de la mita Orfeo. Li ekamis ŝin, kiam ŝi, ankoraŭ najado, aŭskultis lian kantadon. Ili estis kune tre feliĉaj ĝis la tago, kiam Eŭridiko eksopiris vidi siajn kunulinojn. Survoje al ili venenmordis ŝin serpento kaj Eŭridiko foriris en hadeson. Malfeliĉa Orfeo iris en la mondon de mortintoj peti la reganton de hadeso pri reveno de Eŭridiko en la mondon. La reganto Hadeso konsentis kondiĉe, ke li Eŭridikon retrorigardos nur en la tero. Orfeo tiun ĉi promeson ne plenumis kaj Eŭridiko perdiĝis de li. Orfeon en la tero mortigis sovaĝaj virinoj kaj li retrovis Eŭridikon en la hadeso, tiuokaze jam por ĉiam. Antikva okazaĵo de la tragika amo estis en pasinteco ofta temo de diversaj artaĵoj, prefere muzikaĵoj, poeziaĵoj kaj teatraĵoj.
Eŭridiko - edzino de la reĝo Kreono
La reĝo Kreono regis en Tebo dufoje. Unuafoje tio estis post morto de la reĝo Laio, poste li rezignis pri regado favore al Edipo. Kiam estis Edipo post senintenca murdo de la propra patro Laio kaj post sia edziĝo al la propra patrino Jokasto elpelita de Tebo, transprenis Kreono regadon duafoje. En fratmortiga batalo pereis la Edipaj filoj Eteoklo a Poliniko. La reĝo dekretis malpermeson sepulti iliajn kadavrojn. Antigona, ilia fratino, tamen la malpermeson ne obeis kaj la reĝo Kreono pro tio kruele punis ŝin. Ĵetigis ŝin en la rokan malliberejon, por ke ŝi mortu tie pro malasato. Sed Antigona suicidis kaj mortan trovis ŝin tie la reĝa filo Hemono, filo de Eŭridiko. Pro malespero li trapikis sin per glavo. La dramon kompletigis la reĝino Eŭridiko, kiu ankaŭ mortigis sin, kiam ŝi eksciis pri morto de sia filo.
Eŭridiko - edzino de la reĝo Likurgo
Likurgo regis en Nemeo. Kun sia edzino Eŭridiko li havis filon Ofelton, kiu pereis ankoraŭ tre malgranda en la komenco de milito Sep kontraŭ Tebo. Lian morton kaŭzis vartistino Hipsipilo, iam reĝino en la insulo Lemno. Ŝian zorgaton sufokigis serpento, kiam ŝi montris al preterirantaj soldatoj vojon al la fonto de trinkakvo.
Eŭridiko - filino de la reĝo Pelopso
La reĝo Pelopso estis filo de la sipila reĝo Tantalo, sed el Sipilo elpelis lin troja reĝo Ilo. Pelopo poste edziĝis al Hipodamio kaj tiel fariĝis sekvanto de la reĝo Enomao sur la trono en Pizo. Eŭridiko estis ilia filino. Ŝi certe ne estis tiel fatale malbonfama kiel ŝiaj fratoj Atreo kaj Tiesto. Eŭridikon iuj fontoj prezentas patrino de Alkmeno.
Eŭridiko - edzino de la reĝo Lakedemono
Lakedemono estis filo de la plej alta dio Zeŭso kaj lia amantino Plejado Tajgeto. La reĝo edziĝis al Sparta, filino de la rivera dio Eŭroto (dio de la samnoma rivero, fluanta trans la urbo Sparto kaj enbuŝiĝanta en la Lakonan golfon), laŭ kiu li nomigis la novan ĉefurbon en la reĝolando. Iliaj posteuloj estis: Amiklo, Himero kaj filinoj Eŭridiko, Asino kaj Kleodiko.
Korneuburg
Korneuburg - prononco aŭ per sistemo IFA [  - estas la distrikta ĉefurbo de la samnoma distrikto Korneuburg. La urbo situas sur la maldekstra bordo de la riverego Danubo 12 km nordokcidente de Vieno, en la regiono Weinviertel (VAJNfirtel) de la federacia lando Malsupra Aŭstrio de Aŭstrio kun 12 314 loĝantoj (stato 1-a de januaro  2011).
Historio
Origine formita el borda setlejo, Korneuburg estis dum jarcentoj kombinita kun Klosterneuburg sub la nomo Nivenburg (Niven-kastelo). La konekto estis vadejo trans la tiamaj riverbrakoj de Danubo. La latina nomo estis Corena Nova. En la jaro 1136 ĝi estis unue menciita en la ĉarto de la benediktana monaĥejo Klein Mariazell [Klajn Mariacel], kiel nova foirplaco - novum forum, forum trans Danubium. 1268 ricevis Korneuburg la urban rajton de Duko Albrecht [Albreĥt] la Unua, kio kondukis al la formala disiĝo de Klosterneuburg.
Bergambacht
Bergambacht estas urbo kaj municipo en la provinco Sud-Holando (Zuid-Holland) de Nederlando. La municipo kovras areon de 38,18 kvadrataj kilometroj kaj la 1-an de januaro 2014 havis loĝantojn, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro de la municipo estas la samnoma loĝloko Bergambacht. Laŭ plano de administra reformo la municipo la 1-an de januaro 2015 aldoniĝu al la najbara municipo Ouderkerk.
Kultura imperiismo
Kultura imperiismo estas la agado de nacio, kiu trudas siajn kulturajn valorojn al alia, plej ofte malpli forta nacio. Ĝi povas alpreni la formon de aktiva, formala politiko aŭ de ĝenerala sinteno. Parolante pri ĝi, oni aplikas metaforon de imperiismo aŭ koloniismo: la kulturaj produkoj de la Unua mondo "invadas" la Trian mondon kaj "konkeras" la lokan kulturon. Ĉe pli fortaj varioj de la termino, monda kultura dominado estas la eksplicita celo de la nacio-ŝtatoj aŭ transnaciaj firmaoj, kiuj eksportas kulturon. Kutime oni uzas la terminon malvalorige, ofte lige kun alvoko malakcepti tiajn influojn.
Dum la lastaj jardekoj (kaj eble ankaŭ en pasintaj epokoj) tro ofte la kultura imperiismo ne nur estas klopodata el la hegemonia kulturlando, sed ankaŭ estas volonte akceptata de ampleksaj tavoloj kaj sociaj klasoj de la koloniitaj landoj, kvazaŭ tio estus profito por la koloniita kulturo.
Ekde kultura vidpunkto la kultura imperiismo estas danĝero pro la perdo de enormaj, gravaj kaj historiaj kultur-valoroj kaj elementoj de la koloniitaj landoj.
Fono kaj difinoj
La vortaro Oxford English Dictionary havas referencon en 1921 al la "kultura imperiismo de la rusoj". La termino reaperis en la 1960aj jaroj kaj estis fokuso de esplorado ek de la 1970aj jaroj. Aliaj terminoj "amaskomunikilara imperiismo", "struktura imperiismo", "kultura dependeco kaj superregado", "kultura samtempigo", "elektronika koloniismo", "ideologia imperiismo" kaj "ekonomia imperiismo" uzatas por priskribi la saman bazan ideon de kultura imperiismo.
Diversaj docentoj difinas diverse la terminon. Usona amaskomunikilara kritikanto Herbert Schiller skribis: "La koncepto de kultura imperiismo hodiaŭ [1975] plej bone priskribas la sumon de la procezoj per kiu socio estas alportita en la modernan mondan sistemon kaj kiel ĝia superreganta socitavolo estas allogata, premadata, devigata kaj foje subaĉetata por igi ilin formi sociajn instituciojn respondajn al, aŭ eĉ por antaŭenigi, la valorojn kaj strukturojn de la superreganta centro de la sistemo. La publika amaskomunikilaro estas la ĉefa ekzemplo de funkciantaj entreprenoj kiuj estas uzataj en la altruda procezo. Por penetrado laŭ signifa skalo la amaskomunikilaro mem devas esti kaptita de la superreganta/penetranta potenco. Tio ĉi okazas plejparte per la komercigo de elsendado."
Tom McPhail difinis "Elektronikan koloniismon kiel la dependeca interrilato establita de la importado de komunikada aparataro, fremde produktitaj programaroj, kune kun inĝenieroj, teknikistoj kaj rilataj informaj protokoloj, kiuj anstataŭe establas aron de fremdaj normoj, valoroj kaj atendoj kiuj, diversgrade, povas ŝanĝi la enlandajn kulturojn kaj sociigajn procezojn." Sui-Nam Lee observis ke "eblas difini komunikadan imperiismon kiel la procezon en kiu la proprieto kaj regado super la aparataro kaj programaroj de la  amaskomunikilaro kaj aliaj gravaj formoj de komunikado en iu lando estas unuope aŭ kune subigitaj al la superregado de alia lando kun malutilaj efikoj sur la indiĝenaj valoroj, normoj kaj kulturo." Ogan vidis "amaskomunikilaran imperiismon ofte priskribitan kiel procezo per kiu Usono kaj Okcidenta Eŭropo produktas plejparton de la amaskomunikilaraj produktoj, faras la unuajn profitojn el enlandaj vendoj kaj tiam vendas la produktojn en triamondaj landoj je kostoj konsiderinde malpli ol tiuj, kiujn la landoj devus toleri por mem produkti similajn produktojn." Downing kaj Sreberny-Mohammadi konstatis: "Imperiismo estas la konkero kaj regado de unu lando fare de pli potenca. Kultura imperiismo signifas la dimensiojn de la procezo kiu preteriras la ekonomian ekspluaton aŭ militan perforton. En la historio de koloniismo, (t.e., la formo de imperiismo en kiu la registaro de la kolonio estas direktata rekte de fremduloj), la edukaj kaj amaskomunikilaraj sistemoj de multaj triamondaj landoj estis instalitaj kiel kopioj de tiuj en Britio, Francio aŭ Usono kaj portas ties valorojn. Okcidenteca reklamado entrudis, kiel ankaŭ arkitekturaj kaj modaj stiloj. Subtile sed potence, ensteliĝis la mesaĝo  ke okcidentaj kulturoj estas superaj al la kulturoj de la Tria Mondo." Ne necesas diri, ke ĉiuj tiuj aŭtoroj konsentas ke kultura imperiismo antaŭenigas la interesojn de certaj klikoj ene de la imperiaj potencoj, ofte malutile al la celaj socioj. La problemoj pri kultura imperiismo unue aperis en komunikadaj studoj. Tamen, kultura imperiismo estas uzata de kleruloj kiel kadro por klarigi fenomenojn en la fakoj internaciaj rilatoj, antropologio, edukado, scienco, historio, literaturo kaj sporto.
Teoriaj fundamentoj
Multaj hodiaŭaj docentoj kiuj uzas la terminon, kultura imperiismo, estas multe informita de la laboro de Foucault, Derrida, Said kaj alia poststrukturismaj kaj postkoloniismaj teoriistoj. Ene de la sfero de postkoloniismo, kultura imperiismo povas esti konsiderata kiel la kultura heredaĵo de koloniismo aŭ formoj de socia agado kontribuanta al la daŭrigo de Okcidenta hegemonio. Iuj, ekster la sfero de ĉi tiu diskurso, kritikas la terminon kiel  neklara, nefokusita aŭ kontraŭdira.
Nuntempaj ideoj kaj debato
Kultura imperiismo povas rilati al aŭ la malvola alkulturigado de submetata loĝantaro aŭ al la libervola akceptado de fremda kulturo fare de individuoj kiuj tiel faras per sia propra libera volo. Pro tio ke ĉi tiuj estas du tre malsamaj aferoj, oni pridemandas la validecon de la termino.
Kultura influo povas esti rigardata de la "ricevanta" kulturo kiel aŭ minaco al aŭ riĉigo de ĝia kultura identeco. Tial ŝajnas utile distingi inter kultura imperiismo kiel (aktiva aŭ pasiva) sinteno de supereco kaj la pozicio de kulturo aŭ grupo kiu serĉas kompletigi sian propran kulturan produktadon, konsideratan parte manka, per importitaj produktoj.
La importataj produktoj aŭ servoj povas mem reprezenti aŭ esti asociita kun, certaj valoroj (ekzemple konsumerismo). Laŭ unu argumento, la "ricevanta" kulturo ne nepre perceptas ĉi tiun ligon, sed sorbas la fremdan kulturo n passive uzante la fremdajn varojn kaj servojn. Pro ĝia iom kaŝita, sed tre potenca naturo, ĉi tiu hipoteza ideo estas priskribita de kelkaj fakuloj kiel "banala imperiismo." Ekzemple, oni argumentas ke dum "usonaj firmaoj estas akuzitaj deziri kontroli 95 procenton de la konsumantoj de la mondo", "kultura imperiismo ampleksas multe pli ol simplaj konsumataj varoj; ĝi ampleksas la disvastigon de usonaj principoj kiel libereco kaj demokratio", procezo kiu "povas ŝajni alloga" sed kiu "maskas teruran veron: multaj kulturoj ĉirkaŭ la mondo malaperas pro la superforta influo de usonaj entreprenoj kaj kulturo".
Iuj kredas ke la lastatempe tutmondigita ekonomio de la fina parto de la 20a jarcento kaj frua 21a jarcento faciligis ĉi tiun procezon per la uzado de nova informa teknologio. Ĉi tiu speco de kultura imperiismo devenas "mola potenco". La teorio pri elektronika koloniismo etendas la aferon al tutmondaj kulturaj aferoj kaj la efiko de gravaj amaskomunikilaraj konglomeraĵoj, ampleksantaj de Viacom, Time-Warner, Disney, News Corporation, al Google kaj Microsoft, kun la fokuso sur la hegemonia potenco de ĉi tiuj plejparte usonbazitaj komunikadaj gigantoj.
Kultura diverseco
Unu el la kialoj ofte donitaj por kontraŭi ajnan formon de kultura imperiismo, libervola aŭ alia, estas la konservo de kultura diverseco, celo vidita de kelkaj kiel analoga al la konservo de ekologia diverseco. Subtenantoj de ĉi tiu ideo argumentas aŭ ke tia diverseco mem estas valora, por konservi homan historian heredaĵon kaj scion, aŭ praktike valora ĉar ĝi disponigas pliajn vojojn solvi problemojn kaj respondi al katastrofoj, naturaj aŭ alispecaj. Lingva lernado ludas gravan rolon por pli bone kompreni la  kulturan diversecon en la mondo. Promocii lingvan diversecon ankaŭ gravas por konservi kulturan scion.
Peraleda del Zaucejo
Peraleda del Zaucejo estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas peraledanos. La censita populacio en 2008 estis de 609 loĝantoj.
Situo
Peraleda del Zaucejo estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 541 m; je 177 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 163,7 km². Ĝi estas sude de la komarko La Serena kaj norde de Campiña Sur kaj survoje de Zalamea de la Serena al Azuaga.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Estas tre belegaj naturaj lokoj ĉirkaŭe, kie eblas rura turismo.
Demografio
Multaj loĝintoj de la vilaĝo elmigris dum la 1950-aj, 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, konstituante gravan kolonion, inter aliaj lokoj, en la kataluna urbo Sant Boi de Llobregat (Barcelono).
Dennery (distrikto)
Dennery estas administra distrikto oriente de la insulo Sankta Lucio. Laŭ la censo de 2001 ĝi havsi loĝantojn. Inter ĝiaj allogaĵoj troviĝas kelkaj amerik-indiĝenaj spuroj kaj sukerkanaroj. La precipa ekonomia aktivaĵo estas la fiŝkaptado kaj kultivado de limeoj, bananoj kaj aliaj tropikaj fruktoj.
Turo Ligny
Turo de Ligny (Torre di Ligny, Turrignì) estas marborda gvatoturo en la provinco Trapanio, Sicilio. Ĝi estis konstruita inter 1671 kaj 1672 en strategia pozicio sur la okcidenta marbordo de la urbo por defendi la urbon kontraŭ atakoj de la berbaraj militsolduloj. Hodiaŭ, la turo estas en bona stato, kaj ĝi estas malfermita al la publiko kiel arkeologia muzeo.
Ĝi estis nomita laŭ la Vicreĝo de Sicilio, Claude Lamoral, tria princo de Ligne, kiu ordonis ĝian konstruon. La turo estis desegnita de la flandra arkitekto Carlos de Grunenbergh. Ĝi havas kvadratan bazon kun mallarĝaj muroj, kun kvar angulaj turetoj kiuj origine enhavis lanternojn.
Trairejo liganta la turon kun la kontinento estis konstruita en 1806, kaj pafiloj estis instalitaj sur la tegmento de la turo ĝis 1862. Ĝi poste estis utiligita kiel lumtura stacio, sed ĝi estis poste prirezignita.
Petříkov (distrikto České Budějovice)
Petříkov estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio sur rivero Stropnice. Vivas ĉi tie.
Historio
La vilaĝo estis, simile kiel iuj pluaj lokoj sur tiama novohrada senjorujo (ekz. Hranice), fondita el iniciato de grafo Johann Buquoy en la jaro 1790 apud muelejo de Petřík, menciata jam en la jaro 1591 (ĝi portas la nomon laŭ Martin Petřík, tiama posedanto de la muelejo).
Partoj de municipo
Municipo Petříkov konsistas el du partoj, kiuj ambaŭ situas en la katastra teritorio Těšínov.
Aŭgito
Aŭgito estas la plej ofta piroksena mineralo, silikato de kalcio, magnezio, fero, titano kaj aluminio. Ĝi troviĝas ĉefe en bazaltoj, gabroj, andezitoj kaj aliaj malhelaj magmaj rokaĵoj kiel dika, tavola kristalo. Ĝi aperas eĉ en bazaltaj rokaĵoj de la Luno kaj bazaltaj meteoritoj. La aŭgitoj - konsiste similaj al diopsido - estas troveblaj en metamorfaj rokaĵoj kiel en marmoroj.
Ĉar oni apenaŭ povas distingi inter la diopsid–hedenbergita vico kaj la aŭgito, ĉar inter ili estas kontinua kemia similiĝo. Tiel oni uzas la esprimon aŭgito por ĉiu monoklin-simetria piroksena mineralo.
Ŝenĵeno
Ŝenĵeno (深圳 [ŝenĝen] ) estas eksterdistrikta urbo en la provinco Guangdong de la Popola Respubliko Ĉinio. Ŝenĵeno situas en la sudo de la provinco, kaj nur rivero dividas ĝin de la eksa brita kolonio Honkongo. La urbo konsideriĝas unu el la plej gravaj ĉinaj urboj laŭ ekonomia kresko kaj investoj de eksterĉiniaj entreprenoj. Dum la jaro 1979 en la urbo vivis ne pli ol 30 000 loĝantoj - hodiaŭ estas 11 milionoj da loĝantoj. Post Honkongo, la urbo havas la duan rangon en Ĉinio rilate al enspezoj po persono. La plej grava branĉo de la loka ekonomio estas la elektronika kaj telekomunika industrio.
Historio
La 20an de Decembro 2015 terglito en Ŝenĵeno okazigis detruon de pli ol 30 konstruaĵoj kaj ĉirkaŭ 90 mortojn.
Pumiko
Pumiko estas tre trua, poroza, ŝaŭmsimila vulkana vitro. Oni uzas ĝin de mallonge por purigado, smirgado kaj frotado. Ĝi estas malpeza, kun denseco ofte malpli ol 1, kiu permesas ĝin flosi sur akvo. Oni miksas ĝin ekde 1945 al lito de fervojaj trakoj, kiel malpezigaĵo al antaŭproduktitaj konstruelementoj, transportbetono, kaj al varmo- kaj sonoizolaĵo, al murkovraĵo.
La pumiko estas tia ero de vulkana ŝtonaro (piroklastito), kiu estis dum la elŝprucado preskaŭ tute fluida, sed ĝi malvarmiĝis tiom rapide, ke la mineraloj ne povis kristaliĝi. Dum la solidiĝo, la entenintaj solvitaj gasoj kaj vaporoj liberiĝis abrupte kaj la tuta maso ŝveliĝis kiel ŝaŭmo kaj rigidiĝis en veziketa strukturo. Se ĝi rigidintus sub malpli granda premo, estigintus kompakta vulkana vitro, obsidiano. (Se oni ardigas obsidianon en forno, la obsidiano transformiĝas al pumiko post foriĝo de la solvitaj gasoj. Inter favoraj kondiĉoj, povas estiĝi pumiko el iu ajn lafo, kvankam pli ofta el la acidaj traĥit- kaj riolitlafo ol el bazalt- aŭ andezitlafoj.
En multaj pumikoj aperas etaj kristaloj de diversaj mineraloj (plej ofte feldspatoj, aŭgito, hornblendo kaj zirkono). La kavetoj de la pumiko povas esti diversformaj laŭ la moviĝo de la rigidiĝanta lafo. En pumikoj de malnovaj vulkanaj ŝtonaroj okazas, ke sekundaraj mineralaj precipitaĵoj ŝtopigas la kavetojn. La vitreca bazmaterialo estas splita, mebraneca inter la kavetoj. La riolit- kaj traĥitpumikoj estas blankaj, la andezitpumiko estas ofte flava aŭ bruna, la bazaltpumiko (sur Havajo) estas gudronigra.
Eroj, greboj de pumikoj troviĝas preskaŭ ĉie sur la tersurfaco, eĉ en profundo de la oceanoj, ĉefe en la profundmara ruĝa argilo. Ili venas parte el funkciado, erupcio de vulkanoj. Ĉar la pumiko povas ŝvebi akvosurface dum monatoj, la marfluoj povas liveri ĝin foren. Post iom da tempo, ili pleniĝas je akvo kaj sinkas al fundo, kie ili disfalas kaj miksiĝas kun la profundmara ŝlimo.
Frank Pease
Major Frank PEASE estis prezidento de la Hollywood Technical Director's Institute (Holivuda Instituo de Teknikaj Reĝisoroj), nome kontraŭkomunista aktivula organizaĵo dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj. Lia ĉefa postulo al famo estis sia opono al la ĉeesto de Sergej Eisenstein en Usono dum la kinisto estis sub kontrakto kun Paramount Studios. Pro instigao fare de Pease, la komitato Fish Committee (antaŭaĵo de la Kontraŭmalusona Komitato) priserĉadis Eisenstein akuzita pro poluado de la usona kinarto pere de prokomunisma propagando.
Magneta stelo
Robert Duncan kaj Christopher Thompson kalkulis, ke, kiam supernovao iĝas neŭtrona stelo, ĝia magneta kampo (kiu normale estas 108 tesloj povas kreski ĝis 1011 tesloj. Tia stelo estas tiam dirata magneta stelo.
Foje okazas rompoj (tiel nomataj steltremoj) en la ekstera krusto de la neŭtrona stelo, estiganta vibrojn je tre alta frekvenco, kiuj generas blovadojn da ikso- kaj gama-radiadoj.
Christoph Ransmayr
Christoph Ransmayr (*20-an de marto 1954) estas aŭstra verkisto.
Biografio
Christoph Ransmayr naskiĝis en Wels, urbo de Aŭstrio proksima al Linz.
Post eldono de lia romano, Die letzte Welt (La lasta mondo) en 1988, li vojaĝis tra la tuta mondo.
Li gajnis la premion Bertolt Brecht en 2004.
Stelgrafeo (grafeteorio)
En grafeteorio, stelgrafeo (mallonge stelo) Sk estas  plena dukolora grafeo K1,k, t.e., arbo kun unusola interna vertico kaj k folioj (aŭ 0 interna vertico kaj k + 1 folioj, kiam k ≤ 1).
Aliaj aplikadoj
La stela reto estas komputila reto kun stela topologio, rolas grave por disa komputado.
Kascukouka
Kascukoŭka (Касцюкоўка) estas urbeto en Homela distrikto. Situas en 12 kilometrojn nordoriente de Homel, ĉe aŭtovojo inter Homel kaj Mahiljoŭ, kaj ĉe fervojo inter Homel kaj Ĵlobin. La loĝloko estas konata de 1873 jaro kiel fervoja stacio. De 1929 jaro estas loĝloko de laboristoj de homela vitraĵa uzino. En urbeto estas polikliniko, malsanejo, poŝto.
Industrio
Homela vitraĵa uzino. Uzino de konstruaĵaj detaloj.
Edukado
Mezlernejo, muziklernejo, profesia lernejo, 5 antaŭlernejoj.
Koŝia vico
En analitiko, koŝia vico estas vico, kies eroj proksimiĝas kiam la plu kaj plu sekvaj eroj de la vico estas konsiderataj. Alivorte, per preno de finia numero de eroj de la starto de la vico oni povas fari la distancon inter ĉiu paro da ceteraj eroj ajne malgranda.
Koŝiaj vicoj postulas la nocion de distanco; tial, ili povas nur esti difinitaj en metrika spaco. Ĝeneraligoj al pli abstraktaj uniformaj spacoj ekzistas en la formo de koŝia filtrilo kaj koŝia reto.
Ili estas interesaj ĉar en kompleta metrika spaco, ĉiuj tiaj vicoj konverĝas al limigo, kaj oni povas provi la koŝiecon sen scio de la valoro de la limigo (se ĝi ekzistas), en kontrasto al la difino de konverĝo.
Difino
En metrika spaco (M, d), vico estas koŝia, se por ĉiu pozitiva reelo, ekzistas pozitiva entjero N tia ke por ĉiuj entjeroj m,n tiaj ke por ĉiuj ajn m > N, n > N, la distanco estas malpli granda ol \epsilon. Malglate parolante, la eroj de la vico estas pli kaj pli proksimaj kune kvazaŭ la vico devi havi limigon en M. Tamen, la limigo povas ne ekzisti. Metrika spaco X en kiu ĉiu koŝia vico havas limigon en X estas nomata kiel kompleta metrika spaco.
Koŝia vico de reeloj
La spaco de reeloj \mathbb R estas metrika spaco. En tiu spaco, do, vico de reeloj estas koŝia se, por ĉiu pozitia reelo \epsilon>0, ekzistas pozitiva entjero N tia ke, se m\ge n>N, do, kie la vertikalaj strekoj estas la absoluta valoro.
Ekzemplo
Jen du ekzemploj de koŝiaj vicoj (sen limeso) en la metrika spaco de racionalaj nombroj.
Historio
La koncepto de la koŝia vico nomiĝas laŭ Augustin Louis Cauchy (Esperante Aŭgusteno Koŝio).
Gros Islet (distrikto)
Gros Islet estas administra distrikto norde de Sankta Lucio. Laŭ la censo de la jaro 2001 ĝi havis 20,892 loĝantojn. La distrikta ĉefurbo estas la samnoma Gros Islet, je nordoriente de la landa ĉefurbo Castries (14°03'N, 60°57'O).
János Csontosi
János Csontosi [jAnoŝ ĉontoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csontosi János estis hungara pastro, bibliotekisto, historiisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1883).
János Csontosi naskiĝis la  1846 en Hungara reĝlando, en Eperjes (nuntempa Prešov en Slovakio). Li mortis la 1918 en Budapeŝto.
Biografio
János Csontosi studis teologion en Esztergom kaj Nagyszombat kaj li iĝis romkatiloka pastro en 1869. En 1872 li iĝis luterano. Post 2 jaroj li eklaboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi, baldaŭe en 1893 li estis senrajte akuzita, tial li plulaboris en alia ŝtata ofico. En 1916 li emeritiĝis. Li okupiĝis ĉefe pri kodeksoj.
11881 Mirstation
11881 Mirstation estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo aludas al la sovetunia kosmostacio Mir, lanĉita en 1986, kiu restis en servo dum pli ol 15 jaroj kiel laboratorio por multenombraj sciencas eksperimentoj tie realigitaj fare de internaciaj ŝipanaroj. Mir estis detruita en marto 2001 por eviti neregita reveno en la teran atmosferon.
(141525) 2002 FV5
(141525) 2002 FV5 estas terrenkonta, venusrenkonta kaj merkurrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 5:3 kun Marso.
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero, de Venuso kaj de Merkuro. Ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de Marso kaj de Venuso, sed ĝia malsuprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
Schwedentrunk
La Schwedentrunk (esperante «sveda trinkaĵo») estis ofte uzata torturmetodo dum la Tridekjara Milito (1618-1648). Oni ŝutis per sitelo aŭ funelo akvon aŭ sterkakvon rekte en la buŝon de la viktimoj. Pro la sterkakvo la ventro de la viktimo ŝveliĝis kaj la acideco de la sterkakvo detruis la mukozon de la stomako. La vera torturo tamen estis, ke la torturistoj per tabuloj kunpremis la ventron aŭ saltis kaj piedbatis sur ĝi.
Marodantoj tiel provis ĉantaĝi valoraĵojn, nutraĵon aŭ similojn de la loĝantoj, plej ofte kamparanoj. La invento venis onidire de solduloj de la sveda armeo, tial la nomo. Tamen la metodon uzis ankaŭ multaj armeoj de aliaj landoj.
Hans Jakob Christoffel von Grimmelshausen priskribis la metodon en sia samtempa germana romano «Der abenteuerliche Simplicissimus» (esperantlingve: «La aventurema Simplicisimo») tiel: Den Knecht legten sie gebunden auf die Erd, stecketen ihm ein Sperrholz ins Maul, und schütteten ihm einen Melkkübel voll garstig Mistlachenwasser in Leib, das nenneten sie ein Schwedischen Trunk. Esperante: «Ili kuŝigis la ligitan serviston sur la teron, metis tavollignon en lian buŝaĉon, kaj ŝutis plenan kuvon da sterkakvo en lian korpon; tion ĉi ili nomis svedan trinkaĵon.»
Noto
Schwedentrunk estas ankaŭ nomo de germana muzikgrupo.
Eleonora de Akvitanio
Eleonora de Akvitanio (ĉ. 1122 en Poitiers en Akvitanio – en monaĥejo Fontevrault, Francio), estis franca kaj angla reĝino kaj unu el la plej potencaj virinoj en la mezepoko.
Ŝia nomo estas okcitane Aleonòr d'Aquitània, Aliénor aŭ Éléonore d'Aquitanie. Origine ŝia nomo estis Aenòr, sed por distingi ŝin de ŝia patrino oni nomis ŝin (en ŝia okcitana gepatra lingvo) Aliénor ("la alia Aenòr").
Ŝi havis tre viglan, entrepreneman karakteron, ampleksan edukon, amis muzikon, arton, literaturon kaj potencon.
Ŝiaj gepatroj estis Vilhelmo la 10-a (Akvitanio) (1099–1137) kaj Aenòr de Chateleràud (1105–1130), filino de Aimeric la 1-a, vicduko de Chateleràud (aŭ Châtellerault). Ŝia naskiĝdato ne estas certa, oni supozas la jaron 1122.
Unua edzineco
Ŝia sola frato mortis infanaĝe. Do post la morto de sia patro ŝi – 15-jara – heredis la duklandon Akvitanio kaj samjare edziniĝis kun Ludoviko de Francio.
Tiu filo de reĝo Ludoviko la 6-a kiel dua filo estis edukita en la monaĥejo Dipatrino de Parizo; nur post la frua morto de sia frato Filipo (1116–1131) li iĝis kronprinco kaj devis forlasi la monaĥejon. Dum sia tuta vivo li restis spirite ligita al la monaĥa vivo kaj havis monaĥan konsiliston: Abaton Suger. Li estis kronita reĝo de Francio kiel Ludoviko la 7-a, lia kromnomo estas "la Juna".
Ĉe la reĝa korto la juna edzino instigis viglan vivon de arto kaj belarto – kompreneble kontraŭ la intenco de sia edzo. Oni imputas al Eleonora multajn amoradojn.
Cheile Bicazului
Cheile Bicazului [keile bikazuluj] (Kanjono de Bikazo, hungare: Békás-szoros) estas intermonta valo en Rumanio en la Orientaj Karpatoj laŭ la valo de la Bikaz-rivereto inter Lacul Roşu kaj Bicazu Ardelean. Ĝia longeco estas 8 km kaj la plej larĝa parto estas 10-15 m. La alteco de la rokmuroj atingas 300-400 metrojn. La kanjono ricevis sian nomon de la rivereto "Bicaz" (hungare: Békás-patak), kiu fluas tra la kanjono. La nomo de la rivereto devenas de la hungara lingvo (béka = rano) kaj signifas "rana-rivereto".
Eleonora de Akvitanio
Unua edzineco
En sia geedzeco kun Ludoviko la Juna Eleonora naskis nur du filinojn (Maria (Grafino de Champagne) 1145 kaj Alice (Alix) 1150). Pro tio kaj pro la ĝeno per la artama kaj memstarema karaktero de Eleonora Ludoviko fine postulis nuligon de la geedzeco. Eleonora estis 30-jara, kiam la geedzeco estis oficiale nuligita de la Koncilio de Beaugency la, la oficiala kaŭzo estis "tro proksima parenceco" inter la geedzoj. Supozeble ankaŭ por Eleonora la nuligo estis bonvena, oni atribuas al ŝi la eldiron: "Mi edziniĝis kun monaĥo, ne kun viro."
Filtrilo de Ĉebiŝev
En elektroniko kaj signal-prilaborado, la filtriloj de Ĉebiŝev estas speco de analogaj aŭ ciferecaj linearaj filtriloj. Ilia amplitudo-frekvenca karakterizo havas pli krutan deklivon inter pasanta bendo kaj haltata bendo ol tiu de filtrilo de Butterworthj, kaj havas ankaŭ plurajn egalajn inter si laŭ alto ondetojn en pasanta bendo (filtriloj de speco I) aŭ en haltata bendo (filtriloj de speco II).
Filtriloj de Ĉebiŝev de speco I havas la econ, ke ili minimumigas la eraron inter la idealigita kaj la reala filtrilaj karakterizoj super la limigo de la filtriloj, sed kun ondetoj en la pasanta bendo.
Ĉi tiuj specoj de filtriloj estas nomataj en honoro de Pafnutij Ĉebiŝov ĉar iliaj matematikaj karakterizoj estas derivitaj de polinomoj de Ĉebiŝev.
Pro la ondetoj en pasanta bendo imanentaj por filtriloj de Ĉebiŝev de speco I, filtriloj kiu havas pli glatan amplitudo-frekvencan karakterizon en la pasanta bendo sed pli malregulan karakterizon en la haltata bendo estas preferataj por iuj aplikoj.
Filtriloj de Ĉebiŝev de speco I
Ĉi tiuj estas la plej komunaj filtriloj de Ĉebiŝev. La grandeco de amplifo kiel funkcio de angula frekvenco ω (amplitudo-frekvenca karakterizo) de la n-a orda malalta pasa filtrilo estas
kie ε=1 estas la ondeta faktoro;
Eleonora de Akvitanio
Dua edzineco
La rilatoj de Eleonora kaj Henriko estis tikla. Ŝi fieris kaj deziris iom da sendependo. Li ofte ĝuis amaferojn kun aliaj virinoj. Fine en 1167 ŝajnas, ke ili separiĝis: Eleonora translokiĝis de Anglio al siaj landoj en Francio, kaj, eskortata de Henriko mem kaj lia armeo, iris al Poitiers, kie ŝi havis kortegon. Henriko igis grafon Patrick gardi ŝin. Post kiam Patrick mortis dum bataleto, Eleonora preskaŭ sendepende ekregis Akvitanion. Ŝi elaĉetis la junan nevon de Patrick Vilhelmon Marshal, kiu kaptiĝis dum la bataleto.
Filtrilo de Ĉebiŝev
Filtriloj de Ĉebiŝev de speco I
En la pasanta bendo estas ondetoj de egala inter si alto, kun la alto de ĉiu ondeto difinita per la ondeta faktoro ε. En la pasanta bendo, la polinomo Ĉebiŝev alternas inter 0 kaj 1, tiel la filtrila amplifo estas alterna inter maksimumoj je G=1 kaj minimumoj je. Je la fortranĉa frekvenco ω0 la amplifo denove havas la valoron sed daŭre falas en la haltata bendo se la frekvenco pligrandiĝas. Ĉi tiu konduto estas montrita en la diagramo dekstre. La komuna praktiko de difinado de la fortranĉa frekvenco je amplifo 1/√2 (proksimume -3 dB) estas kutime ne aplikata al filtriloj de Ĉebiŝev; anstataŭe la fortranĉa frekvenco estas prenata kiel la punkto je kiu la amplifo lastan fojon falas al la valoro de la ondeto.
Eleonora de Akvitanio
Dua edzineco
Ĉe Poitiers Eleonora kultivis la kulton de fin'amor, kaj trobadoroj ĉeestis ŝian kortegon. Ŝi estis patronino de Wace, Chrétien de Troyes kaj aliaj verkistoj. Pri ŝiaj registaraj decidoj oni scias malmulte: ŝajnas ke kaj Henriko kaj la eklezio forviŝis la oficialajn registrojn.
Ŝema Izrael
Ŝema' Izrael (el la hebrea, שְׁמַע יִשְׂרָאֵל, "Aŭskultu, ho Izrael"), estas la unuaj vortoj kaj la nomo de unu el la ĉefaj preĝoj de judismo, per kiu manifestiĝas la kredo je unu sola dio. La kredantoj diras ĝin dufoje tage, frumatene kaj vespere.
Filtrilo de Ĉebiŝev
Filtriloj de Ĉebiŝev de speco I
La ordo de filtrilo de Ĉebiŝev estas egala al la kvanto de reaktancokapablaj komponantoj (kutime la suma kvanto de kondensatoroj kaj induktiloj en analoga cirkvito) bezonataj por konstrui la filtrilon.
Eleonora de Akvitanio
Vidvino
Tuj post la morto de Henriko (1189), Rikardo la 1-a sendis Vilhelmon Marshal liberigi Eleonoran, sed kiam li alvenis, li trovis ke ŝiaj gardistoj jam liberigis ŝin. Ŝi servis kiel regento de Rikardo en Anglio, kaj ŝia subskribo estis "Eleonora, per la graco de Dio reĝino de Anglio". Kiam, revene de krucmilito, Rikardo kaptiĝis, Eleonora mem iris al Germanio por aranĝi lian liberiĝon.
Filtrilo de Ĉebiŝev
Filtriloj de Ĉebiŝev de speco I
La ondeta amplekco E estas ofte donata en dB:
Eleonora de Akvitanio
Vidvino
Eleonora postvivis Rikardon. En 1199, kiel parto de pacakordo inter Filipo la 2-a (Francio) kaj Johano (Anglio), estis decidite, ke Ludoviko, la heredonto de Filipo, edziĝos al unu el la nepinoj de Johano kiuj estis princinoj de Kastilio. Johano sendis la sepdeksepjaran Eleonoran elekti la princinon. Proksime al Poitiers, ŝi estis kaptita de Hugo la 9-a (Lusignan). Por gajni sian liberiĝon ŝi devis cedi bienojn al Hugo. En januaro 1200 ŝi fine alvenis al la kastilia kortego. Tie ŝi elektis Blankan. En marto ŝi kaj Blanka ekvojaĝis al Francio. Ekde Bordeaux la fama kapitano Mercadier eskortis ŝin, sed estis mortigita de rivalo. Eleonora kaj Blanka malrapide iris al la valo de Luaro, kie ŝi konfidis Blankan al la ĉefepiskopo de Bordeaux. Ŝi mem pluiris al Fontevraud, kie ŝi restis malsana kaj estis vizitata de Reĝo Johano.
Filtrilo de Ĉebiŝev
Filtriloj de Ĉebiŝev de speco I
kaj tiel ondeta amplitudo de preskaŭ 3 dB rezultas de ε=1.
Ŝema Izrael
Historio
Ŝema' Izrael origine konsistis el unu sola verso kiu aperas en la kvina kaj lasta libro de la Torao, Readmono 6:4 kiu diras: "Aŭskultu, ho Izrael! la Eternulo, nia Dio, la Eternulo estas unu sola" (שְׁמַע יִשְׂרָאֵל יְהוָה אֱלֹהֵינוּ יְהוָה אֶחָֽד; Ŝema Jisrael, Adonaj Elohejnu, Adonaj Eĥad), konsiderita la fundamenta esprimo de la unudia juda kredo.
Tamen, la liturgia preĝo konsistas el tri eroj prenitaj de Readmono (Rea 6:4-9, 11:13-21) kaj de Nombroj (Nom 15:37-41). Ĉi tiuj tri partoj estas konsideritaj kiel rememoro de la eliro el Egiptujo.
Filtrilo de Ĉebiŝev
Polusoj kaj nuloj
Por simpleco, alprenu ke la fortranĉa frekvenco estas egala al 1. La polusoj de la amplifo de la filtrilo de Ĉebiŝev estos je la nuloj de la denominatoro de la amplifo. Uzante la kompleksan frekvencon s la ekvacio por ili estas:
14795 Syoyou
14795 Syoyou estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa elde la Observatorio Kiso sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Eleonora de Akvitanio
Vidvino
Ŝi denove malsanis en frua 1201. Kiam milito estiĝis inter Johano kaj Filipo la 2-a, ŝi subtenis sian filon Johanon, kaj vojaĝis al Poitiers por forbari ties nevon Arturo. Arturo sieĝis ŝin en la kastelo de Mirabeau. Johano tuj marŝis suden, venkis la sieĝantojn kaj kaptis Arturon. Eleonora eniris Abatejon Fontevraud kiel monaĥino. Ŝi mortis en 1204 kaj entombiĝis en tiu abatejo, apud sia edzo Henriko la 2-a kaj sia filo Rikardo. La tomba efigio montras ŝin leganta la Biblion kaj estas ornamita per multvaloraj juveloj.
Filtrilo de Ĉebiŝev
Polusoj kaj nuloj
Solvante por θ
14795 Syoyou
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Tubouchi Syoyou (1859–1935), kiu plenumis la unuan plenan traduko de la dramoj de William Shakespeare en. Tiu verko inspiris la unuan malkovrinton por skribi sian libron "Stelaj Rakontoj de Shakespeare".
Eleonora de Akvitanio
Infanoj
Eleonora de Akvitanio kaj Ludoviko la 7-a havis du infanojn:
Filtrilo de Ĉebiŝev
Polusoj kaj nuloj
kie la multaj valoroj de la arkokosinusa funkcio estas faritaj eksplicite uzante la entjeran indekson m. La polusoj de la kompleksa amplifa funkcio estas do
Eleonora de Akvitanio
Infanoj
Eleonora de Akvitanio kaj Henriko la 2-a havis ok infanojn:
Filtrilo de Ĉebiŝev
Polusoj kaj nuloj
kie m = 1, 2,..., n kaj
Eleonora de Akvitanio
Sanktulino?
Oficiale ŝi ne estis akceptita sanktulino, tamen oni aprezas kaj estimas ŝin tiel. En Hungario en Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Tiszavasvári) ŝi estas la dua patrono de la kirko.
Merișor (Tăuții-Măgherăuș)
Merișor [meriŝor] (hungare: Szamosmonostor) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 302 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 235. Ĝia unua mencio estas el 1493. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). En 1927 oni aligis al ĝi Tăuții de Jos. Administre ĝi apartenas al la komunumo Tăuții-Măgherăuș.