cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
L. L. Zamenhof
Nomoj kaj pseŭdonimoj
Kiam L. L. Zamenhof naskiĝis, li estis registrita kiel Лейзеръ Заменго́в (Lejzer Zamenhov) filo de Mordĥa Fajveloviĉ Zamengov kaj Liba Ŝolemovna Sofer, sed en liaj oficialaj dokumentoj, kiel tiuj de la Universitato, li tamen estis nomita Лазаръ Маркович Заменгофъ (Lazar Markoviĉ Zamenhof),  laŭ la moroj de la Rusa Imperio.
La hebrea antaŭnomo de Zamenhof estis Eliezer (hebree: אליעזר ʾĔlîʿézer aŭ Eliʿézer) kaj li ricevis, ĵusnaskita, sekularan (kinuian) nomon Lejzer (לייזער), jida versio de Eliezer (hebree: אֱלִיעֶזֶר Eliʿézer).
Vere, Esperanta antaŭnomo Lazaro estas juddevena nomo (hebree:    אֶלְעָזָר     Elʿazar, greke: Λάζαρος Lazaros, latine: Lazarus, ruse: Лазарь Lazar’, pole: Łazarz Ŭazaŝ, hispane: Lázaro), sed ankaŭ kristana (estas du Lazaroj cititaj en Evangelioj, kaj estas Sankta Lazaro ktp.).
La rusan nomon Ljudovik/Ljudvik (ruse: Людовик/Людвик Ljudovik/Ljudvik, esperantigite Ludoviko, germane: Ludwig, pole: Ludwik) li elektis kiel gojan nomon (kinuion) honore al Francis Lodwick aŭ LODOWYCK, kiu publikigis en 1652 projekton pri planlingvo, pri kiu Zamenhof legis en verkoj de Komenio. Tiu ŝanĝo okazis nur kiam li iris al Moskvo al universitato. La skribformo Zamenhof anstataŭ Samenhof (kiu signifas germane semkorto) aperis nur post la unuaj jaroj de disvastigo de Esperanto. En la fino de 19-a jarcento, lia frato Leono Zamenhof doktoriĝis kaj ekis subskribi "Dr. L. ZAMENHOF", pro tio, li ekde 1901 ofte subskribis "Dr. L. L. ZAMENHOF" (dum ĉe personaj leteroj, li daŭre uzis "L.Zamenhof"). La du L-oj ne reprezentis la du antaŭnomojn en difinita maniero - do ne klaras en kiu ordo aperu "Ludoviko" kaj "Lazaro" en la longigita versio de la mallongigo.
Zamenhof uzis plurajn pseŭdonimojn, la plej konata estas d-ro Esperanto, sub kiu li publikigis en 1887 sian lingvo-projekton. Pere de lingvo de d-ro Esperanto kaj Esperanto-lingvo ĝi fariĝis la nomo de la lingvo, dum la pseŭdonimo jam rapide estis malkovrita. Kelkaj esperantistoj ŝatis nomi lin kara Majstro, kion Zamenhof rifuzis.
Aliajn pseŭdonimojn li uzis ĉefe kiel aŭtoro de cionismaj aŭ homaranismaj verkoj: Gamzefon (Hamzefon); Hemza, Amiko, N.N., Anna R., Unuel, Homo sum, Homarano, D-ro X.
Nacieco
Kiam francaj esperantistoj demandis lin, li diris, ke li estas "Ruslanda hebreo". Estinte en Britio li parolis pri sia tre proksima rilato kun "Litvo" (kaj lia pli forta ligiĝo al litvaj hebreoj kontraste al polaj atestas ankaŭ liaj jun-aĝaj skribaĵoj, dum lia studenta aktivado en Ĥibat Cion). Ĉiuokaze, li skribis ankaŭ, ke liaj gepatroj laboris kaj donis sin al Pollando kaj li ankaŭ laboros tie tutan vivon kaj mortos tie. Laŭ Edvardo Wiesenfeld Zamenhof sentiĝis kiel polo kaj en lia hejmo oni parolis en pola lingvo. Tamen tion kontraŭdiras la atesto de lia filino, laŭ kiu la sola hejme uzata lingvo estis la rusa, t.e. Zamenhof uzis hejme dum sia tuta vivo la rusan lingvon (iliaj gefiloj, male, memstariĝinte ekuzos la polan en siaj hejmoj). La poeto Leo Belmont, en siaj poemoj skribas pri Zamenhof kiel "la filo de pola tero", kio ne nepre signifas, ke li estis gente pola. Ĉiuokaze la poloj Antoni Grabowski kaj Adam Zakrzewski parolis pri li kiel pri la samnaciulo. Tamen en letero de 1912 al la Loka Kongresa Komitato en Krakovo, kie li diras, ke "Vi povas min nomi 'Filo de pola lando'", li aldonas "sed ne nomu min 'Polo', por ke oni ne diru, ke mi -por akcepti honorojn- metis sur min maskon de popolo, al kiu mi ne apartenas". Nomigado lin kiel "pola okulisto", "pola lingvisto" k.s. estas tute kontrakta, sed povas esti uzata simile kiel ĉe Franz Kafka, ke li estis aŭstra verkisto.
Parodioj kaj karikaturoj
Tiu figuro, neeviteble konata de la esperanto-parolantoj, eĉ ne speciale movademaj, senmanke estas potenciala fonto por karikaturoj kaj parodioj. Tamen konstateblas, ke ili estas malmultaj. Ni citu:
Karikaturo de Zamenhof, kune kun Shakespeare, troviĝas en jena paĝo.
Originalaj verkoj
La plej konata verko de Zamenhof estas la Unua libro.
Kvankam Zamenhof posedis literaturan talenton, precipe poetan, li ne kreis multajn originalajn literaturajn verkojn. Li dediĉis sin al literatura kreado antaŭ ĉio por elprovi la kvalitojn de Esperanto kiel literatura lingvo. Lian originalan beletran kreadon reprezentas fakte liaj famaj sep poemoj: La ceteraj verkoj de L.L. Zamenhof havas precipe instruan, lingvistikan aŭ idee-organizan karakteron. Li ekzemple kreis diversajn vortarojn (interalie rusa-Esperanto kaj germana-Esperanto), proverbaron, kaj kongresajn paroladojn (vidu kompilio de liaj paroladoj en Kongresaj paroladoj).
Malpli konata poemo de L. L. Zamenhof estas Ĝi troveblas en "destino de ludovikologia dinastio" paĝo 2427 (el la Iam Kompletigota Plena Verkaro de ludovikito aŭ Ito Kanzi) kaj en Fonto nr 190 (Oktobro 1996).
Tradukitaj verkoj
La literatura agado de L.L. Zamenhof estis ĉefe traduka. Unuaj tradukoj estas Patro nia, partoj de la biblio kaj poemo de Heinrich Heine. Lia unua grava tradukaĵo estis La Batalo de l' Vivo de Charles Dickens (1891). En 1894 aperis Hamleto de William Shakespeare.
Aliaj gravaj verkoj estas:
El la Malnova Testamento, L.L. Zamenhof tradukis inter 1907 kaj 1914 plurajn partojn.
Hildegard de Bingen
Hildegard de Bingen, Hildegard von Bingen (naskiĝis en la jaro 1098 en Bermersheim/Alzey, mortis la 17-an de septembro 1179 en la monaĥinejo Rupertsberg/Bingen) estis germana monaĥino. Ŝi fondis monaĥinejon, predikis, verkis librojn pri teologio, naturscienco kaj kuracado, kaj komponis pli ol 70 muzikaĵojn.
L. L. Zamenhof
Tradukitaj verkoj
Post lia morto, aperis la traduko de la fabeloj de Hans Christian Andersen.
Hildegard de Bingen
Hildegarda, proklamita Doktoro de la Eklezio en 2012, estas celebrata kiel verkistino, muzik-komponantino, kosmologino, artistino, dramverkistino, filozofino, poetino, politika konsilantino, mistikulino, teologino, natur-studantino, sciencistino... (Espero Katolika, decembro 2012). Ŝi estas honorata kiel sanktulino en la romkatolika eklezio, kaj alte estimata ankaŭ en aliaj eklezioj.
L. L. Zamenhof
La Fundamenta Krestomatio
La Fundamenta Krestomatio estas kolekto de kontribuaĵoj aperintaj en La Esperantisto. Zamenhof ĝin parte aŭtoris kaj parte redaktis, kontrolante la stilon de la ceteraj kontribuaĵoj. La Krestomatio enhavas ekzercojn, fabelojn, rakontojn, anekdotojn, popularsciencajn kaj sciencajn artikolojn kaj sepdek artikolojn, inter kiuj kvin originalajn kaj dek du tradukitajn de L.L. Zamenhof.
Hildegard de Bingen
Jam kiel eta infano Hildegard havis viziojn, kiujn nek ŝi nek ŝia familio komprenis. Kiam ŝi havis ok jarojn, oni portis ŝin al la monaĥinejo Disibodenberg, kie ŝi ricevis ampleksan instruadon. Inter 1112 kaj 1114 ŝi fariĝis benediktanino kaj eklaboris laŭ la benediktana regulo Ora et labora (Preĝu kaj laboru). En la jaro 1136 la abatino de la monaĥinejo mortis kaj Hildegard transprenis ties taskojn.
En 1141 ŝi denove havis vizion: Dia voĉo instigis ŝin fiksi kaj disvastigi siajn sciojn. Post ioma hezito — laŭ la tiamaj konvencioj ne decis al virinoj meti sin tiel en la centron de la atento — ŝi dum la sekvaj dek jaroj, kun helpo de sia sekretario Volmar, verkis sian plej gravan teologian verkon Scivias (latine: Sciu la vojojn). Komence ekleziaj gravuloj iom hezite rigardis ŝian agadon; tio ŝanĝiĝis, kiam dum la sinodo de Trier en 1147 Bernardo de Clairvaux kaj la ĉefepiskopo de Mainz sciis veki la specialan atenton de Papo Eŭgeno la 3-a, kiu, okupiĝinte pri la vivo kaj la verkado de Hildegard, kuraĝigis ŝin daŭrigi sian laboron. Hildegard von Bingen ekloĝis en 1150 kun 18 aŭ 20 monaĥinoj de la monaĥejo Disibodenberg en la de ŝi fondita monaĥejo Rupertsberg.
La papo foje eĉ nomis ŝin germana profetino.
Dum tiu ĉi tempo ŝi havis plian vizion: Ŝi forlasu la sekurecon de la monaĥinejo Disibodenberg kaj fondu novan monaĥinejon sur la monto Rupertsberg. Ekde 1150 ŝi kun 20 monaĥinoj dum pluraj jaroj dediĉis sian tutan energion al la konstruo de sia nova hejmo. En tiu nova monaĥinejo apud Bingen ŝi vivis siajn plej produktivajn jarojn. Tie ekzemple ŝi komponis ankaŭ la muzikon, kiu nuntempe denove faras ŝin tiel fama. Tiu ĉi muziko estas same malsimila disde la tiutempe kutima muziko, kiel ĉiuj ŝiaj ceteraj verkoj estas karakterize malŝablonaj: fakte oni povas konsideri ĝin kiel tute propran branĉon de l' Gregoria muziko, se entute ĝi meteblas sub tiu kategorio.
Malgraŭ sanproblemoj Hildegard von Bingen faris kvar longajn vojaĝojn, dum kiuj ŝi predikis kaj al klerikoj kaj al la popolo. Ŝia influo fariĝis tiel granda, ke eĉ reĝoj, episkopoj kaj sciencistoj el tuta Eŭropo koresponde petis ŝian helpon aŭ konsilon. Kiam ŝi — en la aĝo de 81 jaroj — mortis, oni jam adoris ŝin kvazaŭ sanktulinon. En la nuntempo la medicinaj scioj de Hildegard, ŝia maniero sanigi per herboj kaj ŝtonoj, trovas vastan aprezon, sed ĉefe ŝiaj muzikaj komponaĵoj retrovas intereson kaj oni denove ludas kaj surdiskigas ilin.
En 2012, papo Benedikto la 16-a deklaris ŝin sanktulino kaj Doktoro de la Eklezio.
Priskribo el la serio "Virinoj en muziko"
Hildegard von Bingen naskiĝis la 17-an de septembro 1098 en la Rejna Valo, en riĉa kaj nobla familio. Ŝi estis la plej juna el dek infanoj, kaj tiel ŝi estis konsiderata dekonaĵo por Dio, tio estas ofero al Dio, donita kaj konsekrita ekde naskiĝo al religia agado, laŭ mezepoka tradicio.
En la 12-a jarcento, sub la regado de la potenca Federico Barbarossa, ĉi tiu abatino dediĉis siajn pli ol okdek jarojn da vivo por sagace kaj subtile kontraŭstari la subpremajn mandatojn, kiu regis dum ŝia tempo.
La abatino Hildegard von Bingen, elstaras kiel grava mistikulo, konsiderata la unua germana biologo, la unua kuracisto kaj la unua feministo, unu el la plej eksterordinaraj virinoj de la eŭropa mezepoko.
Hildegard estis viziulo, verkis pri teologio, proponis heliocentran universon 300 jarojn antaŭ Koperniko; verkis pri universala gravitado 500 jarojn antaŭ Newton; intuis la cirkuladon de sango jarcentojn antaŭ ol ĝi povis esti konfirmita, kaj pledis por virina seksa liberigo.
Ŝi ne nur estis inteligenta, sed ankaŭ estis ruza kaj manipulema, kiam tio utilis al ŝi.
Cecil Beaton
Siro Cecil Walter Hardy Beaton OBI (14a de Januaro 1904 – 18a de januaro 1980) estis angla fotisto de modo, portretoj kaj milito, taglibristo, pentristo, dezajnisto de interno kaj ricevinto de Oskar-premio pro scenaranĝaĵo kaj kostumo-desegnisto por kino kaj teatro.
Hildegard de Bingen
Priskribo el la serio "Virinoj en muziko"
Tiu okazaĵo estis unika kaj neripetebla, ĉar pro malpli ol tiuj rakontoj miloj da tiatempaj virinoj estis ĵetitaj en la fajron (vidu brulŝtiparo).
Cecil Beaton
El 1930 ĝis 1945, Beaton luis Ashcombe House en Wiltshire, Anglio, kie li jam portretis multajn gravulojn. En 1947, li aĉetis Reddish House, kun grandaj ĝardenoj, oriente de Broad Chalke. Tie li transformiĝis la internon, aldonante ĉambrojn en la orienta flanko, kaj alsonante plibonigojn. Greta Garbo estis foja vizitanto. Li restis en tiu domo ĝis sia morto en 1980 kaj estis entombigita en la kirkokorto.
Hildegard de Bingen
Priskribo el la serio "Virinoj en muziko"
La plej potencaj klerikoj pridubis la mistikan kapablon de la abatino. Tial la Papo Eŭgeno la 3-a sekrete komisiis esplori Hildegard-on. Sed post nelonge li mem ne nur aprobis la libron, sed ankaŭ instigis la aliajn religiulojn legi ĝin, kaj kuraĝigis la abatinon daŭrigi ŝian eniron en “la abisman fluon de la misteroj de Dio".
La entuziasma apogo de la Papo, kaj la hipnota potenco de ŝiaj verkaĵoj starigis Hildegard-on ekde tiam, kiel unu el la plej influaj personoj en la kristaneco. Ŝia famo transiris rapide la germanajn limojn. Reĝoj venis de ĉie por serĉi respondojn en ŝiaj divenaj artoj.
Tiel Hildegard interŝanĝis leterojn kaj diskutis kun papoj, reĝoj, nobeloj kaj famaj teologoj kiel Claraval, kiuj ĉiam havis grandan respekton por ŝiaj opinioj, evidente, ne pro ŝia kondiĉo kiel virino, sed pro ŝia famo kiel viziulo.
Ŝi ankaŭ komponis altnivelan muzikon. Sed ŝia dediĉo al muziko ekestis pro hazarda evento. Hildegard firme rifuzis profani tombon en la Abatejo de Disibodenberg, kiam kelkaj religiuloj petis la ekshumon de la restaĵoj de kavaliro kiu estis forpelita de la eklezio.
La neceda respondo de Hildegard vekis la koleron de kelkaj, precipe de tiuj, kiuj malamis kaj enviis ŝin pro la elstara pozicio, kiun ŝi ĝuis eĉ estante virino. Do, ili punis ŝin: malpermesis al ŝi plenumi certajn liturgiajn agadojn kiel celebri meson kaj kanti psalmojn.
Ŝi ne deziris kontaŭstari al siaj kunreligianoj, do humile akceptis la punon.
Ĉar ili malpermesis kanti tiujn sanktajn tekstojn, ŝi decidis komponi aliajn; kaj je la fino de ŝia vivo, rezultis 78 muzikaj verkoj de granda valoro por la religia komunumo kaj por la muziko ĝenerale.
Hildegard komencis sian muzikan kreadon en la jardeko de 1150-aj jaroj, je ŝia 52-a jaraĝo.
Plej multoj el ŝiaj verkoj estis grupe eldonitaj lastatempe, en "Simfonio de la Harmonio de Ĉielaj Revelacioj", kiu enhavas 43 antifonojn, 18 respondojn, 4 himnojn, 7 sinsekvojn, 2 simfoniojn haleluja-n, kyrie-n, liberan pecon kaj oratorion, kion oni substrekas kiel fascina, ĉar la oratorio estis inventota en la 17a jarcento.
En Rupertsberg ŝi fondis sian propran abatejon, kiu estis virina komunumo, malofta en tia tempo, kie la monaĥinoj liberigis siajn artajn talentojn, lernis kanti, kopiis kaj ilustris manuskriptojn kaj faris gimnastikon. Hildegard organizis festojn en sia abatejo. Ritoj kun muziko, en kiu ŝi kaj ŝiaj kunulinoj vestiĝis kiel fianĉinoj de Dio, kun belaj helkoloraj kostumoj. Ŝi opiniis, ke la sobreco de la virinaj vestaĵoj estis por la edziĝintaj virinoj, ne por la virgulinoj, kies korpoj ne estis koruptitaj. Ili meritis porti simbolajn ornamaĵojn tiel okulfrapajn kiel de la pastroj kaj episkopoj. Hildegard povis permesi sin starigi siajn proprajn regulojn, ĉar ŝi fariĝis unu el la plej prestiĝaj homoj de la eklezio.
Ĉiuj ŝiaj muzikaj verkoj estis kreitaj por la liturgiaj bezonoj de ŝia komunumo, kaj ankaŭ por teologiaj kaj moralaj didaktikoj en la kazo de la Ordo Virtutum, muzika peco, kiu preterpasas la lingvon de la mezepoka muziko.
La plimulto el ŝiaj komponaĵoj estas aŭdacaj kaj foriĝas de la stiloj de ŝia tempo.
Hodiaŭ muzikologoj alte taksas la verkojn de Hildegard, eĉ ekzistas registraĵoj de ŝia kompleta verko kaj ankaŭ iuj kuriozaj miksaĵoj de ŝiaj melodioj kun ritmoj Tekno kaj New age, kiuj montras la universalan naturon de ŝia genio.
La 17an de septembro de 1179, je la aĝo de 81 jaroj Hildegard von Bingen forpasis.
Sankta Hildegard de Bingen lasis al ni valoran heredaĵon en la artoj kaj sciencoj kaj ateston pri inteligenteco, forto kaj ruzeco.
Ernő Szabó (aktoro)
SZABÓ Ernő [pr. sabo:] estis hungara aktoro, reĝisoro naskiĝinta en Kassa la 20-an de junio 1900 kaj mortinta en Budapeŝto la 10-an de februaro 1966. Lia filo estis Ottó Szabó (same aktoro).
Lia kariero
Ernő Szabó ekde 1917 ĝis 1921 estis infanaktoro en trupo de sia patro László Neményi. En la jaroj 1920-aj, 1930-aj li ludis en provincaj trupoj. En 1939–40 li dungiĝis al la trupo de Mihály Erdélyi, sed en 1940 li aperis ankaŭ en la Royal Revü Varieté. Inter 1940 ĝis 1946 li ludis en Nagyvárad. Ekde 1946 ĝis 1955 li estis aktoro kaj ĉefreĝisoro de Székely Színház de Târgu Mureş kaj instruis en la aktoraltlernejo. Poste en Hungarujo li elpaŝis en la teatroj de Magyar Néphadsereg, Fővárosi Operett, Blaha Lujza, József Attila. Li ofte aperis en radio kaj en filmoj.
Remmels
Remmels estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Holstinio (germane Amt Mittelholstein), administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohenwestedt, kiu kovras la sudan parton de la distrikta teritorio.
Yuzo Minami
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Ehime FC kaj V-Varen Nagasaki.
Kotŝirmilo
La kotŝirmilo estas ŝirmilo ĉe biciklo (aŭ aliaj veturiloj), kies tasko estas ŝirmi la bicikliston kontraŭ koto kaj  akvo. la ŝirmilo ofte estas el lado, plasto aŭ ligno. Ĝi estas fiksita rekte ĉe la rado. Kotŝirmiloj por montarbicikloj kaj por normalaj bicikloj estas ofte el plasto aŭ el iatipa lado. Ĉe normalaj bicikloj ĝi estas fiksita rekte super la rado. Ĉe montar- kaj ter-bicikloj ofte mankas kotŝirmiloj pro la pezo.
Reano
Reano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Najbaraj komunumoj estas Avigliana, Rosta, Buttigliera Alta, Villarbasse, Trana kaj Sangano.
Fobana
Fobana dialekto estas dialekto de la aragona lingvo, kiu estas parolata en la aragona valo A Fueva.
Deva (hinduismo)
Deva aŭ Devoj (ˈ|d|eɪ|v|ə; Sanskrit: देव, ) estas superhomaj estaĵoj, nome dioj, en Hinduismo. Ili estas la malamikoj de la demonoj.La termino "devata" (devato en Esperanto) povas ankaŭ signifi deva.
Rangoj
Estas tri rangoj de deva:
Kalvinana preĝejo (Nagyhalász)
La kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento en urbo Nagyhalász (Hungario).
Historio
La unua mencio pri katolika kirko okazis en 1332 en la komunumo, pri la kalvinanoj en 1597. Ili uzis la katolikan kirkon 83 jarojn, sed en 1696 ili havis jam propran lignan preĝejon. En 1789 ili ricevis permeson konstrui stabilan kirkon jam el ŝtonoj. Ĝi estis konsekrita en 1791. Oni konstruis galerion en 1809, en 1845 pliajn du galeriojn. La ŝtona turo estis konstruita en 1824. La preĝejo plene estis renovigita en 1975. La orgeno alvenis en nekonata jaro.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed en korto troviĝas ankaŭ la pastora loĝejo kaj hejmo de maljunuloj. La kirka fasado estas simetria, la kvadrata turo plene reliefas meze. Estas 2 enirejoj, la unua tra la turo, la alia ĉe la navo. Interne galerioj etendiĝas en tri flankoj.
Kapopieduloj
Klasifiko de la kapopieduloj:
NGC 4396
NGC 4396 (aliaj indikoj — UGC 7526, IRAS12234+1556, MCG 3-32-34, VCC 865, ZWG 99.49, KUG 1223+159, PGC 40622) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ŭalasa akcipitraglo
La Ŭalasa akcipitraglo, Aglo de Wallace, aŭ Ŭalasa nizaglo (Nisaetus nanus iam ĉe la genro Spizaetus ) estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj.
Senradika kosmopolitismo
Senradika kosmopolito (ruse: безродный космополит, bezrodnyj kosmopolit) estis termino uzita dum la "kontraŭkosmopolita" kampanjo en Sovetunio post la Dua mondmilito. "Kosmopolitoj" oni nomis intelektulojn akuzitajn pri esprimado de porokcidentaj sentimentoj kaj pri manko de patriotismo. Oni taksas la terminon senradika kosmopolito specife referenca al judaj intelektuloj, kaj esence temis pri ne tre zorge kamuflita antisemitismo. La akuzo aperis dum la kampanjo unue en artikolo en la gazeto Pravda, kiu kondamnis grupon de teatro-kritikistoj, sed la vortumon mem unue kreis la rusa literaturkritikisto de la 19-a jarcento Vissarion Belinskij por priskribi verkistojn, al kiuj mankas nacieca karaktero.
Gavrilo Princip
Gavrilo Princip (naskiĝis la 25-an de julio 1894 en Oblej, Bosnio, mortis la 28-an de aprilo 1918) estis serba dekstra naciisto, kies murdatako kontraŭ la aŭstra-hungara tron-sekvanto, arkiduko Franz Ferdinand kaj lia edzino Sophie en Sarajevo la 28-an de junio 1914, donis la kaŭzon por la aŭstroj iniciati militon kontraŭ Serbio. Tiel komenciĝs la unua mondmilito.
Vivo
Princip estis unu el la 9 infanoj de poŝtisto (leterportisto), el kiuj 6 mortis jam en la infana aĝo. Li vizitis lernejojn en Tuzla kaj Sarajevo kaj forlasis Bosnion en majo 1912, por ke li plulernu en Beogrado. Tie li iĝis ano de serb-amika grupo "Mlada Bosna" (Juna Bosnio), kiu agadis por unuiĝo de Bosnio kun Serbio. La grupo estis armita de la sekreta asocio "Nigra Mano", kiu havis kontaktojn al la serbaj armeaj, registaraj, nobelaj grupoj. Post la pasado de la aŭstra ultimato al Serbio, en kiu ili postulis procesojn kontraŭ la serbaj komplotistoj, komenciĝis la unua mondmilito (28-a de junio 1914).
La murdatako
Gavrilo kaj du helpantoj, Nedjelko Cabrinovic kaj Trifko Grabez, veturis el Beogrado al Sarajevo kaj tie renkontiĝis kun 6 pliaj komplotistoj. La grupogvidanto estis Dragutin Dimitrjeviĉ, gvidanto de la serba armea sekretservo; nur li havis spertojn pri armiloj. Unu grupano provis pafi el alta fenestro, sensukcese pro la granda pafdistanco. La dua grupano ĵetis bombon (laŭ aliaj informoj nur stangon da dinamito) sur la aŭton de la tronheredonto, li tamen misĵetis, la dua aŭto eksplodis, mortigante ties ŝoforon kaj vundante la ensidantojn. La atakisto provis eskapi, sed la homamaso mortbatadis lin. La pliaj grupanoj pro la homamaso ne havis ŝancon, proksimiĝi al Franz Ferdinand, tiel la komploto ŝajnis sensukcesa por ili. Sed la tronheredonto decidis pluveturi kaj viziti la viktimojn de la atako en hospitalo.
Poste, kiam li konsideris la tutan agadon kiel perdita, estis ĉitempe en kafejo de Moritz Schiller por sandviĉo, kiam li ekvidis la aŭtomobilon de Ferdinand preterveturi tra erara direkto. Kiam la ŝoforo konstatis tion, li bremsis kaj komencis retroveturi. Dum tio la aŭtomobilo malrapide preterpasis la atendantan Principon. Tiu ekpaŝis ek, eltiris la armilon kaj el distanco de proksimume unu metro kaj duono li kelkfoje ekpafis kontraŭ la aŭtomobilo. Franz Ferdinand estis trafita en la kolon kaj Žofie en la ventron. Žofie, pri kiu oni pli poste konstatis, ke ŝi estis graveda, mortis tuj. Ferdinand vokis ŝin ''„Sopherl! Sopherl! Sterbe nicht! Bleibe am Leben für unsere Kinder!“'' (Sofinjo! Sofinjo! Ne mortu! Restu viva por niaj infanoj!), rapide senkonsciiĝis kaj post alveturo en malsanulejon li mortis.
Ĉar Princip dum la tempo de atako estis tro juna, por ke li estu kondamnita al morto, li ricevis la plej grandan punon, 20-jaran prizonon, kiun li devis plenumi en la punejo de Theresienstadt (Bohemio). Li mortis tie en 1918 pro tuberkulozo.
Semontana
Semontana dialekto estas dialekto de la aragona lingvo.
Tadaaki Hirakawa
Tadaaki Hirakawa (平川 忠亮, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds.
Finale (programaro)
Finale estas komputila programaro por la notado de muziko, ekz. por skribi partiturojn. Oni povas generi notliniaroj, plenigi ilin per notoj kaj elprinti la rezulton. Se komputilo disponas pri sonkarto, oni povas ankaŭ reprodukti kaj redakti la enigitan muzikon. Importaj kaj eksportaj funkcioj (ekz. en MP3- aŭ WAV-formato) kompletigas la eblecojn.
Finale disponeblas por la aktualaj Windows- kaj Mac OS X-versioj.
Naturparko Oyambre
La Naturparko Oyambre estas naturrezervejo en la okcidenta marbordo de Kantabrio (norda Hispanio), ĉe la Kantabra Maro. Ĝia areo estas 5758 ha. Ĝi okupas la kantabrajn municipojn Comillas, San Vicente de la Barquera, Udías, Valdáliga kaj Val de San Vicente
Ĝi deklariĝis naturrezervejo la 21-an de novembro 1988 post longa procezo de ekologiisma kaj popola movadoj postulantaj ekde la 1970-a jardeko protekton kontraŭ konstruado sur dunaro kaj strando en Oyambre.
La naturparko etendiĝas sur la rioj de San Vicente de la Barquera kaj La Rabia kaj ties ĉirkaŭareo. Ĝi estas tipa marborda ekosistemo. Aldone al klifoj, herbejoj kaj arbaroj el indiĝenaj arbo-specioj, elstaras la plej gravaj dunaroj ĉe la Kantabra Maro, kune de la Naturparko Dunoj de Liencres. La rioj, kaj la ŝlimaj kaj rokaj areoj fluse inundataj, estas favora vivmedio por marbirdoj, kiuj tie travintras aŭ ripozas dum migrado.
En la parko videblas jenaj birdoj: krekoj, anasedoj, buntaj kalidroj, grandaj kurloj, tufkormoranoj kaj flavkruraj mevoj, interalie.
Konsilantaro de la Distrikto Kolumbio
La Council of the District of Columbia (Konsilantaro de la Distrikto Kolumbio) estas la leĝofara branĉo de la loka registaro de la Distrikto Kolumbio. Kiel permesite en la Usona Konstitucio, la Distrikto ne estas parto de ajn Usona ŝtato kaj anstataŭe estas regatata rekte de federacia registaro. Ekde 1973, la Usona Kongreso redonis kelkajn povojn al la Konsilantaro kiuj estus tipe plenumitaj de ŝtata leĝofara branĉo. Tamen, la Kongreso plutenas superan aŭtoritaton super la federacia distrikto kaj tiele ĉia agado de la Konsilantaro estas metita suub la kongresa revizio kaj povas esti nuligita. La Konsilantaro kunvenas ĉe la Konstruaĵo John A. Wilson en la urbo Vaŝingtono.
Henriko la 7-a (Sankta Romia Imperio)
Henriko la 7-a Heinrich VII., (naskiĝis ĉ. 1275, mortis la ) estis la Reĝo de Germanio (aŭ Rex Romanorum) ekde 1308 kaj Sankta Romia Imperiestro ekde 1312. Li estis la unua imperiestro de la Luksemburga dinastio. Dum sia mallonga kariero li plifortigis la imperiajn interesojn en Italio, kiu estis engaĝiĝinta en internaj militoj inter la partianoj de Gelfoj kaj Gibelinoj, kaj inspiris la laŭdojn de Dino Compagni kaj de Dante Alighieri; tamen, lia tro frua morto malhelpis liajn planojn.
Henriko ekvenis en nordan Italion en Oktobro 1310, dum lia plej aĝa filo Johano restis en Prago kiel Imperia Vikario. Kiam li trapasis la Alpojn kaj veturis en la Lombardan ebenaĵon, nobeloj kaj episkopoj de Gelfoj kaj Gibelinoj rapide salutis lin, kaj Dante cirkuligis optimisman malferman leteron direktitan al la regantoj kaj al la popolo. Kiel Imperiestro, Henriko estis planinta restaŭri la gloron de la Sankta Romia Imperio, sed li ne enkalkulis la tre akre dividitan ŝtataron kiu Italio estis iĝinta. Jardekoj de militoj kaj konfliktoj estis aperigintaj dekduojn da sendependaj urbo-ŝtatoj, ĉiuj el ili laŭnome Gelfa aŭ Gibelina, organizite de ĉu urbaj nobeloj subtenantaj povegan reganton (kia Milano), aŭ de plialtiĝanta ne-nobela komercista klasaro formiginta oligarkajn respublikajn ŝtatojn (kia Florenco).
Schömberg (Weida)
Schömberg ĝis la 31-a de decmbro 2013 estis administre sendependa komunumo en Germanio. Ekde januaro 2014 la loĝloko estas parto de la komunumo Weida. La teritorio troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio, kaj estas parto de la Turingia Skista Montaro. La 31-an de decembro 2012 la komunumo havis 109 loĝantojn.
Nummi
Lokoj en Finnlando
Nummi estas la familia nomo de jenaj personoj:
Katedralo de Wesel
La Vilibrorda katedralo (Willibrordi-Dom) en Wesel, Germanio, ekestis ekde 1498 ĝis 1540 kiel malfrugotika baziliko de kvin navoj. La turo starigita en 1478 estas transprenaĵo de la trinava gotika konstruaĵo ekestinta inter 1424 kaj 1480.
La Vilibrorda katedralo estas la urba preĝejo de Wesel, en kiu la protestantisma paroĥo solenas siajn diservojn. Ĉe la sabatoj antaŭ pasko kaj kristnasko kaj je specialaj okazoj oni festas ankaŭ ekumenismajn diservojn. Je elstaraj aranĝoj, ekzemple la fondado de urbĝemeleco la katedralo prezentas la solenejon. Okazas tie ankaŭ orgenkoncertoj kaj koncertoj kun religia muziko je partopreno de la eklezimuzikaj ensembloj de la katedralo, la katedrala ĥoro kaj la latunblova ensemblo. Krom tio en la katedralo okazas multaj aliaj artaj prezentadoj.
Konstruhistorio
En la tempo de 781 ĝis 800 sur ĉi tiu loko staris trabfaka preĝejo. La domo estis dumpase de la jaroj plurfoje pligrandigata kaj novigata. En plej frua tempo la katedralo substaris sub abatejo de Echternach, tombopreĝejo de la frisa misiisto Vilibrordo. Kiel hansa urbo kaj ĉefurbo de la duklando Kleve la urbo rajtis en 1540 aliĝi al la reformacio. Pro la influo de religiaj rifuĝintoj ĝi fariĝis sekvatempe centro de reformita kristanismo. Tiu ĉi evoluo respeguliĝas ĝis nun en la modesta elformado de la preĝejointerno. Ĝis 1612 tie staris ankoraŭ pli ol 30 altaroj. Ekde 1883 ĝis 1896 oni renovigis la vilibrordan katedralojn per monrimedoj el lotadoj laŭ la tiam enmoda novgotika stilo. Je tio oni ankaŭ realigis la ĥorĉirkaŭirejon jam planitan en la mezepoko kaj starigis la 50 ekzistajn tombŝtonojn metitajn en la planko ĉe la murojn. Ĝis 1805 oni uzis la preĝejon ankaŭ kiel urban entombigejon.
Aliancanaj elaeraj bombatakoj kaj grenada bombardo je la fino de la Dua Mondmilito difektis kune kun la urbo Wesel ankaŭ konsinderinde la Vilibrordan katedralon. La rekonstruo okazis ekde 1948 laŭ la malfru-mezepoka versio. La novgotikaĵojn el la 19-a jarcento oni plejparte malkonstruis escepte la ĥorĉirkaŭirejon. Per starigo de ĥorejtureto en 1994, de kiu eksonas nun ĉiutage po kvar fojoj kariljonado, finiĝis la rekonstruo.
Trafikŝtopiĝo
Trafikŝtopiĝo estas malrapidiĝo de la trafiko sur vojoj kaŭzita de diversaj kialoj, sed ĉefe pro la tromulteco de aŭtomobiloj je iuj apartaj horoj.
Konsekvencoj
Krom la malrapidigo de la trafiko kaj la tedigo de la ŝoforoj, trafikŝtopiĝoj estas grava kaŭzo de atmosfera poluado pro la plia konsumado de bruligaĵoj. Tiel, en Usono, 8,7 miliardoj da litroj da bruligaĵo, t.e. 20 milionoj da tunoj da karbona dioksido (skale, ĝi ekvivalentas al triono de la jara konsumado en Francio) estas elĵetitaj atmosferen rezulte de ŝtopiĝoj.
La afero multe malpliboniĝas dum la jaroj pro la plimultiĝo de la aŭtomobiloj. Oni konstatis, ke averaĝa usonano atendis 16 horojn jare en ŝtopiĝoj en 1982, kompare kun 47 horoj nuntempe.
Alia bedaŭrinda rezulto estas plioftiĝo de malfruoj en liverado, kio povas kaŭzi gravajn ekonomiajn problemojn.
Rivero Dra
Post la nasko la rivero pasas inter la montoj Saghro kaj Sirua, en la montaro Antaŭ-Atlaso, elfosante la kanjonon Jeneg Taghia. Post la kanjono, ĝi banas la urbon Agdz, kie komenciĝas la valo de la rivero Draa propre. Dum la postaj ĝi iĝas speco de oazo, plena je palmejoj kaj fruktoĝardenoj, kontraste kun la sekegaj kaj ruĝecaj ĉirkaŭaj montaroj. La valo estas bordita de alkazaboj (ksur) konstruitaj el adobo. Elstaras Zagora kaj Mhamid, la pordo de la dezerto situanta fine de la valo. Ankaŭ Tamenugalt, antikva ĉefurbo de la amazigh (berberoj), unuaj loĝantoj de Maroko. El 100.000 al 200.000 personoj loĝas en la valo, dediĉitaj ĉefe al la agrikulturo.
La Draa estas singulara fluejo: en la 10-a jarcento ĝi estis la plej longa rivero de Maroko, kaj iris el Alta Atlaso suden laŭ la nuna landlimo kun Alĝerio, kaj poste turniĝis okcidenten, dum centoj da kilometroj, kaj marenfluis en la Atlantiko. Tamen post mil jaroj la klimataj kondiĉoj ege ŝanĝiĝis kaj aktuale ties akvo filtriĝas en la sablo de la dezerto post Mhamid kaj sekvas subtere, dum pli ol al Atlantiko, kun marenfluo ĉe Tan Tan. Nuntempe nur dum jaroj de grandega pluvo la Draa revenas al antikva fluejo.
De la zono de la malsupra Draa devenis araba tribo konata kiel Beni Saad, kiu akiris grandan ekonomian povon danke al komerco de oro per karavanoj. La Beni Saad fondis dinastion, kiu etendis sian povon al la tuta Maroko (1554), kaj luktis kontraŭ la kolonia klopodo de portugaloj. La luksegaj tomboj de la sultanoj saadioj troviĝas en Marakeŝo.
La hegemonia kultivo en la valo estas la palmoj, produktantaj de daktiloj. Oni kultivas ankaŭ cerealojn, legomojn, koferon (aŭ henao) kaj diversajn speciojn de fruktarboj: tamarindo, laŭroj kaj akacioj.
József Mika
József MIKA [jÓĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mika József estis hungara kemiisto, profesoro, metalurgia inĝeniero.
Recetto
Najbaras la komunumoj.
József Mika
József Mika naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
József Mika frekventis akiris diplomon en altlernejo de Sopron en 1923. Post la dipolomo li laboris unu jaron en laboratorio de fabriko en Diósgyőr, poste li revenis por instrui al la altlernejo. Inter 1927 kaj 1950 li estis laboratoriestro en rango adjunkto. Inter 1952 kaj 1960 li estis katedrestro en Pezindustria Teknika Universitato, poste - jam kiel emerito - li estis konsilisto en esplora instituto.
En 1952 li doktoriĝis el kemiaj sciencoj. Li ricevis premion Kossuth en 1963.
Ilka Szabó
SZABÓ Ilka [pr. sabo:] Karingecz Katalin estis hungara aktorino naskiĝinta en Torda la 7-an de aŭgusto 1848 kaj mortinta en Sopron la 16-an de februaro 1913.
(17985) 1999 JC62
(17985) 1999 JC62 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bakaĵa kremo
Bakaĵa kremo aŭ vanila kremo (crème pâtissière) estas dolĉa kremo el lakto, sukero, vanilo, faruno aŭ amelo, kaj foje ovoflavo. Ĝi servas kiel plenigaĵo kaj surmetaĵo de kukoj, tortoj kaj desertoj kaj kiel bazo de pli specifaj kremoj de bakaĵoj. Diference al tiel nomata "angla kremo", kiu nur konsistas el lakto, sukero kaj ovolakto, la baza bakaĵa kremo estas plifortikigita per amelo (ankaŭ en faruno estas amelo).
Thietmar de Merseburg
Thietmar de Merseburg, ankaŭ Dietmar, Dithmar, estis germana romkatolika episkopo kaj kronikisto.
Liaj prauloj estis grafoj de Walbeck ĉe Helmstedt. En 1000 li iĝis kanoniko en Magdeburg kaj episkopo de Merseburg ekde 1009. Li estis la filo de grafo Siegfrid von Walbeck, parenco de imperiestroj el Saksa dinastio. Lernejamiko de Bruno de Querfurt.
Kroniko de Thietmar (latinlingva) estas rakonto pri epoko ekde la komenco de la regado de Henriko la 1-a (919 - 936) ĝis 1018. En ĝi li skribis pri Otto la 3-a (983 - 1002), Henriko la 2-a (1002 - 1024) kaj pri rus-germanaj rilatoj, pri interna milito de filoj de Vladimiro la Sankta. Thietmar estis adepto de forta potenco de reĝoj. Lia verko estas grava fonto pri la liudolfidaj imperiestroj kaj ilia epoko.
Pri Thietmar verkis en 1807 la lernejestro kaj filologo Johann Augustin Wagner.
2787 Tovarishch
2787 Tovarishch estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 13-an de septembro 1978 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo "Tovariŝĉ" (Товарищ, foje prononcita "Tavariŝĉ") signifas "Kamarado" en rusa lingvo. Tiun nomon portis du famaj velŝipoj de la rusa mararmeo.
31772 Asztalos
31772 Asztalos estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Melissa Asztalos, mentorinon en 2015 de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj. Ŝi instruis ĉe la Eagle Hill Middle School de Manlius (Nov-Jorkio).
Stanley Williams
Stanley „Tookie“ Williams (* 29-a de decembro 1953 en New Orleans; † 13-a de decembro 2005 en prizono San-Quentin, Konteo Marin) estis usona bandofondinto, murdisto kaj infanlibra verkisto.
Vivo
Lin volis lia patrino sufoki dufoje, Stanley inhalis jam en aĝo de 9 gluaĵon. Oni arestis lin unuafoje en aĝo de 17 pro rabado, post unu jaro oni punis lin pro seksatenco.
Tookie Williams plenkreskis en Kalifornio kaj fondis en 1969 kun Raymond Washington la bandon Crips en Los Angeles.
En 1981 li estis mortpunita pro 4 murdoj, okazintaj en 1979 ĉe du priraboj de vendisto (kiun li kapopafis) kaj ĉina familio (kiujn li ekstermis). Li ŝanĝis sian vivstilon en la prizono kaj iĝis verkisto de infanlibroj kontraŭ perforto, drogoj kaj rasismo. Pro tiuj kelkaj bonkoruloj (en 2001 Mario Fehr) nomumis lin al Nobel-premio.
Lian favorigan peton (por nemurdo) rifuzis la kaliforna guberniestro Arnold Schwarzenegger. Por lia peto parolis Snoop Dogg, kiu mem estis ano de Crips, Jesse Jackson, Desmond Tutu, Laurence Fishburne, Danny Glover, Anjelica Huston, Tim Robbins, Susan Sarandon, Jamie Foxx kaj Faris Al-Sultan.
Li estis mortigita per veneninjekto. Lia lasta peto estis unu botelo da lakto.
Filmo
Lia vivo estis filmigita en Redemption: The Stan Tookie Williams Story) kun Jamie Foxx.
Privata vivo
Stanley Williams estis patro de du filoj, el kiuj unu estas en prizono pro mortbato.
Limelight (filmo de 1952)
Limelight estas komedi-drama filmo en 1952 verkita, reĝisorita kaj ĉefrolata de Charlie Chaplin, kunaktora Claire Bloom, kun aspekto de Buster Keaton. En dancoscenoj, Bloom estas dublita de Melissa Hayden. La filma muziko estas komponita de Chaplin kaj aranĝita de Ray Rasch.
La filmo estis publikigita dum skandalo, ĉar vojaĝante por apogi la filmon al Chaplin estis rifuzita eniro al Usono. La filmo poste prenis multaj teatroj. En 1972, la filmo estis larĝe dissendata kaj estis honorita per Oskar-premio.
Intrigo
La filmo enkadriĝas en Londono en 1914, sojle de 1-a Mondmilito. 1914 estis la jaro kiam Chaplin faris sian unuan filmon. Calvero (Charles Chaplin), iama fama scenklaŭno, sed nun drinkulo, savas junan dancistinon, Thereza Ambrose, kaŝnomon Terry (Claire Bloom), de memmortigo. Li orgas pri ŝi kaj ŝi resaniĝas, Calvero helpas al Terry reakiri ŝian memfidon kaj rekomenci ŝian danc-karieron. Farante tion li reakiras sian propran memfidon, sed liaj provoj reveni estas malpli sukcesaj. Terry diras, ke ŝi volas geedziĝi kun Calvero malgraŭ ilia aĝdiferenco, kvankam ŝi amikiĝis kun Neville, juna komponisto Calvero kredas, ke estus pli bone konvena por ŝi. Por doni al ili ŝancon, Calvero forlasas hejmon kaj iĝas strato-distristo. Terry, nun ĉefrolante en sia propra spektaklo, fine trovas Calveron kaj persvadas lin por reveni al la scenejo por bonfara koncerto. Reunuigita kun maljuna partnero (Keaton), Calvero havas triumfan revenprezenton, sed tuj havas koratakon kaj mortas en la kulisoj nur kelkajn paŝojn de Terry, la dua akto, dancoj sur scenejo. Tio reprezentas la finon de generacio kaj la alveno de alia. La forvelko pro aĝo kaj la apero de juneco ... sub la Spotlumo, kiel dirite dum la komencaj subtioloj.
Produktado
Kvankam la filmo enkadriĝas en Londono, ĝi estis tute filmita en Holivodo, plejparte en la Chaplin Studios. La strato kie Calvero vivis estis preparita en Paramount Studios, la variet-scenoj estis filmitaj ĉe RKO, kaj kelkaj eksteraj scenoj uzas malantaŭe projekciitajn fotojn de Londono. Chaplin postenigis membrojn de sia familio en la filmon, inkluzive de kvin el liaj infanoj kaj lian duonfraton Wheeler Dryden. Chaplin elektis scenaktorinon Claire Bloom por la rolo de Terry, tio estis ŝia unua grava rolo en filmoj.
Chaplin rakontis al siaj pli maljunaj filoj ke li atendis Spotlumon kiel lia lasta filmo. Proksime de ĉiuj aferoj li estis tre feliĉa kaj fortiĝis dum produktado, fakto ofte atribuita al la ĝojo de rekreado de sia frua kariero en la Varieteo. La plej multaj homoj kiuj studis la vivon de Chaplin supozus, ke lia karaktero en la filmo estis bazita sur lia patro Charles Chaplin Sr., kiu ankaŭ perdis sian spektantaron kaj turnis al alkoholo, kiu kaŭzis lian morton en 1901. En lia aŭtobiografio 1964, kaj lia libro My Life in Pictures1974, Chaplin insistas, ke Calvero estas bazita sur la vivo de scenejaktoro Frank Tierney. Tiam, en kontrasto, Limelight estis farita dum tempo kiam Chaplin mem komencis perdi sian spektantaron. Laŭ multaj manieroj, la filmo restas tre aŭtobiografia.
Akcepto
Turneante Brition por reklami la filmon, Chaplin eksciis, ke al li estis rifuzita reenirovizo al Usono pro liaj kvazaŭaj komunistaj simpatioj, kaj multaj amerikaj teatroj rifuzis ludi Limelight. Ekstere de kinejoj en pluraj Oreint-marbordaj urboj, la filmo ne estis vidita fare de la amerika filmpubliko. Daŭris ĝis 1972 kiam la filmo estis finfine vidita en larĝa amerika liberigo, kaj Chaplin, Larry Russell, kaj Ray Rasch ricevis la Oskaron por plej bona origina poentaro. Spotlumo nuntempe tenas elstarajn 96% sur Rotten Tomatoes.
La filmo estis masive populara en Japanio. Ĝi estis grandege sukcesa en Eŭropo kaj ĉirkaŭ la mondo. Tamen en Usono ĝi estis relativa seniluziiĝo, nur prenante 1 milionon USD.
La muziko
La temo al tiu filmo, titolita "Terry's Theme" (verkita de Charles Chaplin) iĝis populara, ofte ludata kanto kiel "Eternally" kun vortoj de Geoff Parsons kaj John Turner.
En 1972, dudek jarojn post la unua publikado de la filmo, Chaplin kaj liaj muzikaj kunlaborantoj Raymond Rasch kaj Larry Russell estis aljuĝita Oskaro por Best Original Dramatic Score. Ĝi estis la nura konkurenciva Akademia Premio kiun Chaplin iam ricevis. (Li antaŭe ricevis du Honorajn Oskarojn. )
Teatra adaptado
En 2012, ĝi havis sian unuan tutmondan scenadaptadon de direktoro, verkisto kaj aktoro Ariel Varela, en Peruo.
Rapo
Rapo estas iu el la pluraj kulturataj varioj de kampobrasiko (Brassica rapa) kun dika manĝebla radiko. Varioj estas kampa rapo, ĝardena rapo kaj oleorapo.
Ĝi estas kultivata ofte kiel bestonutraĵo, sed foje ankaŭ uzata en pladoj kiel stufitaĵoj.
La tubera radiko de kampa rapo (Brassica campestris var. rapigera) estas uzata kiel furaĝo.
NGC 4397
NGC 4397 estas triopa stelo en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Saint-Gilles Lycée Haut-Rhin (stacidomo)
Saint-Gilles Lycée Haut-Rhin (mallonge: Saint-Gilles) estas franca stacidomo sur linio Colmar-Central -, situanta en Wintzenheim, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Colmar-Central - Metzeral (119000).
Satoshi Horinouchi
Satoshi Horinouchi (堀之内 聖, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Urawa Reds, Yokohama FC kaj Montedio Yamagata.
Clamator
Clamator estas genro de grandaj kukoloj aŭ pli bone dirite birdoj de la familio de Kukoledoj. Estas kvar specioj:
La kukoloj de la genro Clamator troviĝas en plej varmaj partoj de suda Eŭropo kaj Azio, kaj en Afriko sude de la Saharo. Tiuj estas birdoj de varmaj malfermaj arbustaj habitatoj, sed kelkaj specioj estas almenaŭ parte migrantaj, ĉar foriras al pli varmaj kaj humidaj areoj en vintro.
Tiuj estas grandaj kukoloj, ĉiuj almenaŭ 33 cm longaj, kun larĝaj avelkoloraj flugiloj kaj longaj kaj mallarĝaj vostoj. Ili estas rimarkinde bilditaj per plumaroj nigraj, blankaj kaj brunaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj havas plumarojn diferencigajn. La du afrikaj specioj havas ankaŭ du diferencigajn kolorformojn, kaj helajn kaj malhelajn.
Ĉiuj kukoloj el la genro Clamator estas nestoparazitoj, kiuj demetas ununuran ovon en la nestoj de mezgrandaj gastigontoj, kiel pigoj), sturnoj, laniedoj, garulaksoj, piknonotedoj kaj timaliedoj, depende de la loko. Malkiel la Komuna kukolo, nek la ino nek la ido de la specioj Clamator elnestigas la ovojn de la gastiganto, sed la idoj de tiuj plej ofte mortiĝas ĉar ili ne povas konkurenci sukcese kun la kukolido pro la manĝo.
Hinda sendependiga movado
La Hinda sendependiga movado enhavis aktivecon kaj ideojn cele al la fino de la regado fare de Brita Orienthinda Kompanio (1757–1857) kaj de la Brita Hindio (1857–1947) en la Hindia subkontinento. La movado daŭris dum totalo de 90 jaroj (1857–1947). La movado inkludis kaj armitan lukton kaj pacajn, neperfortajn protestojn.
La lukto de la hinda sendependecmovado poste kondukis al Barato kaj Dominio Pakistano iĝantaj suverenaj ŝtatoj en aŭgusto 1947.
Priskribo
La longa lukto de Barato por sendependeco oficiale komenciĝis en 1885, kiam la Barata Nacia Kongreso estis fondita kaj moderaj hindaj gvidantoj komencis subteni siajn fundamentajn rajtojn. La unuaj organizitaj aktivulaj movadoj okazis en Bengalio, sed ili poste ekmovadis en la ĵus formita Barata Nacia Kongreso kun elstaraj moderaj estroj kiuj serĉis nur bazan rajton por aperi en la ekzamenoj de la Hindia Civila Servo (Brita Hindio), same kiel pliajn rajtojn, ĉefe ekonomiajn, por la popolo pri la grundo (Agrara reformo). Dum la komenco de la 20a jarcento okazis pli radikala alproksimiĝo al politika memregado proponita de estroj kiel la triopo de Lal, Bal kaj Pal, Sri Aŭrobindo aŭ V. O. Ĉidambaram Pillai. Dum la lastaj stadioj de la lukto por memregado el la 1920-aj jaroj antaŭen la Kongreso adoptis la politikon de Mohandas Karamĉand Gandhi por neviolento kaj civitana rezistado, kaj por kelkaj aliaj kampanjoj. Naciistoj kiel Subhas Chandra Bose, Bhagat Singh predikis armitan revolucion por atingi memregadon. Poetoj kaj verkistoj kiel Subramania Bharati, Rabindranath Tagore, Muhammad Ikbal, Josh Malihabadi, Mohammad Ali Jouhar, Bankim Chandra Chattopadhyay kaj Kazi Nazrul Islam uzis literaturon, poezion kaj prelegon kiel ilo por politika konsciigo. Feministoj kiel Sarojini Naidu kaj Begum Rokeya stimulis la emancipigon de hindiaj virinoj kaj ties partoprenon en la landa politiko. Bhimrao Ramji Ambedkar faris kampanjojn por la malavantaĝaj sektoroj de la Hindia socio ene de pli granda movado por memregado. Dum la periodo de la Dua Mondmilito okazis la pinto de la kampanjoj de la Movado Lasu Hindion estrata de la Kongreso, kaj la movado de la Hindia Nacia Armeo estrata de Subhas Chandra Bose.
La Hindia movado por la memregado estis amasa movado kiu enhavis variajn sektorojn de socio. Ĝi eniris ankaŭ procezon de konstanta ideologia evoluo. Kvankam la baza ideologio de la movado estis kontraŭ-kolonia, ĝi estis subtenita de rigardo al la sendependa kapitalisma disvolvigo kongrua kun nereligia, demokratia, respublikisma, kaj civil-libereca politika strukturo. Post la 1930-aj jaroj, la movado ekhavis fortan socialisman orientigon, ĉefe pro la influo de la postulo de Bhagat Singh por Purn Swaraj (Kompleta Memregado). La laboro de tiuj variaj movadoj kondukis finfine al la Leĝo por Hindia Sendependeco de 1947, kio finigis la britan regadon en Hindio kaj rezultis en la kreado de Pakistano. Barato restis Dominio de la Brita Krono ĝis la 26a de Januaro 1950, kiam ekvalidiĝis la Konstitucio de Barato, kiu establis la ekiro de la Respubliko Barato; Pakistano estis dominio ĝis 1956, kiam ĝi adoptis unuan respublikan konstitucion. En 1971, la tiama Orienta Pakistano deklaris sendependigon kiel Popola Respubliko Bangladeŝo.
(40271) 1999 JT
(40271) 1999 JT estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Adigea Vikipedio
Adigea Vikipedio (Адыгейская Википедия, Адыгэ Википедие) estas Vikipedio en Adigea lingvo, kiu estis lanĉita la 11-an de februaro 2016 sur la ady.wikipedia.org retejo.
Historio
La Adigea Vikipedio estis kreita la Vikimedia Kovilo en 2008.
La 11-an de februaro 2016, ĝi estis proponita al ĝia propra domajno, ady.wikipedia.org.
Statistikoj
En februaro 2016 Adigea Vikipedio havis ĉirkaŭ 350 artikolojn. En februaro 2021, kvin jarojn poste, ĝi havis ĉirkaŭ 440 artikolojn.