cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Heinrich Eduard Schmieder
Agado
Laŭ propono de Heubner li iĝis en la 13.4.1819 legatarporparolanto en Romo. La saman tagon li edzinigis Auguste Meurer kun kiu li restis rome ĝis la 17.11.1823. Rome lia laboro laŭde agnoskitis tiel ke oni ofertis al li lian iaman profesorecon de la patro je Schulpforta. Reprezentanto la tradician interpreton de luteranismo li suferis ataketojn kaj pli kaj pli malbone seniĝis. Post morto de la edzino kaj postlaso de ok infanoj li serĉis novan deĵorlokon. Sukceso estis en 1839 en Wittenberg kiel inspektoro kaj dua estro de la porpredikantista seminario. Post kiam Heubner mortis en 1853 Schmiedner posteŭlis. Intertempe lia kuzino Sophie Schmieder okupiĝis pri la multo da infanoj; pro nesufiĉanta salajro li iĝis tria diakono de la Urba kirko kion li kelkajn jarojn poste lasis pro labora troŝarĝiĝo.
Graveco
Schmieder sekvis atente ĉiajn tendencojn de la siatempa teologio neniam estante scienca teologo. Inverse li estis modesta, pia kaj biblien orientiĝanta fidelulo. Sciencaj laboroj imponaj de li ne ekzistas: nur etaj prelegoj pri eklezihistorio aŭ bibliaj problemoj kaj kelkaj predikoj de li libre presitis. Sed li imponis per persona varmeco kaj je kredo orientiĝinta taskoplenumo.En 1838 li orientiĝis pri Interna misio kaj sidis en la centra estraro. Krome li transprenis la estradon de la Porknaba savejo Knabenrettungshaus (la nuna Glöcknerstift). Pro ke liam mensaj kapabloj restis longege li ankoraŭ ĝis 1884 aktivis en la porpredikista institucio malgraŭ kelkaj provoj retirigi lin perforte per ministeriaj decidoj.
Honoroj
La teologia fakultato de la Universitato de Kenigsbergo doktorigis lin honore en 1844. En la 28.3.1869 Wittenberg nomumis lin honora civitano post 50 jaroj da benita kaj benanta agadoj. Samtage oni dekoraciis lin per la prusia Ruĝa agloordeno de 2-a klaso kaj kverkaĵoj. En 1862 li nomumitis konsistoria konsilisto en 1862 supera konsistoria konsilisto.
Familio
Schmieder nuptis en 1819 Augusta Meurer kaj poste la kuzinon Sophie Schmieder. Kun Augusta li havis ok infanojn:
Brunkarba minejo Jiří
Minejo Jiří estas surfaca minejo de kompanio Sokolovská uhelná troviĝas norde de Sokolov kaj ĝi situas en minspaco Alberov (laŭ la nomo de hodiaŭ jam neekzistanta vilaĝo meze de la hodiaŭa minejo). La malfermo estis farita en Vintířov en la jaro 1981 kiel transiro al surfaca minado.
Vintířov (apartigilo)
Nomon Vintířov havas pluraj setlejoj:
Karl Edmund Joseph Oppenhoff
Karl Edmund Joseph Oppenhoff, kutime nur Edmund Oppenhoff - prononco, naskiĝinta la 26-an de septembro 1807 en Bonno kaj mortinta la 4-an de oktobro 1854 en Treviro - estis germana politikisto. Li interalie deĵoris kiel ĉefurbestro de la urbo Bonno. En la germanlingva literauro krome menciindas ke lin senespere petis pri salajrita posteno la juna Nikolaus Becker, mallonge antaŭ li iĝis renoma, naciisma poeto, kiun ekzemple forte kritikis la samprofesiulo Heinrich Heine.
Zirkonia (IV) hidroksido
Zirkonia (IV) hidroksido aŭ tetrahidroksido de zirkonio estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratagado de la zirkonia (IV) oksido aŭ hidrolizo de zirkoniaj (IV) saloj. Zirkonia (IV) hidroksido estas blanka senforma solidaĵo, malmulte solvebla en akvo uzata en la preparado de solidaj acidaj kataliziloj. Zirkonia (IV) hidroksido prezentas kvar hidroksilajn grupojn ligitajn al zirkoniatomo per jonaj ligaĵoj. Ĝi konsistas je 1 zirkoniatomo, 4 hidrogenatomoj kaj 4 oksigenatomoj.
Proprecoj
Zirkonia hidroksido estas unu el la plej uzataj zirkonio-komponaĵoj. Ĝi posedas grandan gravecon por la analiza kemio de zirkonio kaj teknologio. La aldono de amoniako aŭ alkalaĵoj al solvaĵoj de zirkoniaj saloj precipitigas (en la malvarmo) zirkonian hidroksidon kiel gelatinan blankan senforman restaĵon. Ĝi povas formiĝi ankaŭ per la hidrolizo de zirkoniaj saloj. Al zirkonia hidroksido oni ne povas atribui difinitan formulon. Ĝi estas hidratigita zirkonia duoksido, kies grado de hidratiĝo dependas de pluraj kondiĉoj. La hidroksido havas pli grandan gradon de hidratiĝo kaj disvastigo kiam precipitita malvarme en alkala medio, ol kiam formita per malrapida hidrolizo en malforte acida medio kiu estis varmigita.
Obee la nomenklaturon establitan por titanio kaj stano, la unua kunmetaĵo de zirkonio estis nomumita kiel ortozirkonia acido aŭ a-modifo, Zr(OH)4, kaj la dua kunmetaĵo kiel metazirkonia acido aŭ 3-modifo, ZrO(OH)2. La β-modifo akiriĝas post longedaŭra bolado aŭ starado dum longa tempo. Kiel metastanata acido, ĝi ne estas solvebla en acidoj.
Zirkonia hidrolizo komenciĝas je malalta pH kaj dependas forte de temperaturo, acideco, kaj la kvanto de zirkonio kaj de aliaj saloj. Zirkonia hidroksido komencas precipitiĝi en malvarme solvaĵo de klorida acida je pH = 1,9. Konsiderinda restaĵo akiriĝas ĉe pH = 3,4. En solvaĵoj de sulfata acido zirkonio precipitas je pH = 1,7 kaj finiĝas je pH = 4,2. En varmaj solvaĵoj la precipitaĵo de zirkonia hidroksido okazas ĉe pli alta pH (53). La hidroksido precipitita en tiuj kondiĉoj malrapide dissolviĝas sur varmigado en densaj mineralacidoj kaj dissolviĝas facile en diluita fluorida acido. Ĝi dissolviĝas rimarkinde en alkaloj, sed solvebleco malpliiĝas kun la reduktado de la alkala koncentriĝo.
Kiam precipitiĝas en la malvarmo, la hidroksido dissolviĝas facile en diluitaj mineralaj acidoj, en oksalata acido, same kiel en koncentritaj solvaĵoj de alkalaj metalaj karbonatoj kaj precipe en amonia karbonato. Krome, la hidroksido estas solvebla en forta alkalo en ĉeesto de hidrogena peroksido formanta perzirkonaton kiu precipitiĝas en ĉeesto de alkoholo.
Etilheksila dutiofosfato
Etilheksila dutiofosfato aŭ bis(izooktila) dutiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la dutiofosfata acido kaj 2-Etilheksanolo. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo. Etilheksila dutiofosfato posedas 16 karbonatomojn, 35 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Etilheksila dutiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesiticidoj.
Daniel Pearl
Daniel PEARL (la 10-an de oktobro 1963 - la 1-an de februaro 2002) estis jud-usona ĵurnalisto kiu estis kidnapita en Karaĉio, Pakistano kaj murdita fare de siaj kaptintoj.
Vivo
Daniel Pearl naskiĝis en Princeton, Nov-Ĵerzejo, kaj kreskis en Suda Kalifornio. Lia patro estas premiito de la Premio Turing, profesoro Judea Pearl. De 1981 ĝis 1985 Pearl studis komunikadon en Stanfordo kaj estis unu el la fondintoj de studenta ĵurnalo en la universitato. Pearl tenis israelan civitanecon krom la usonan.
Post vojaĝo al Sovetunio, Ĉinio kaj Eŭropo, Daniel Pearl aliĝis al la gazetoj North Adams Transcript kaj Berkshire Eagle en okcidenta Masaĉuseco kiel raportisto. En 1990, kiam li eklaboris ĉe la Wall Street Journal, kaj translokiĝis al San Francisco.
En 1996 Pearl moviĝis al la Londono funkciis kiel korespondisto por Mezorientaj aferoj. En 2000, la paro moviĝis al Mumbajo, Barato, kie Pearl estis la ĉefmanaĝero de mezaziaj aferoj, kaj en tiu pozicio li deĵoris kiam li estis kidnapita.
Forkapto kaj morto
Pearl faris ĵurnalisman enketon pri Richard Reed, kiu estis juĝita pro provi krevigi pasaĝeraviadilon kun eksplodaĵoj plantitaj en liaj ŝuoj. La 23-an de januaro 2002, survoje al intervjuo kun iu kredita esti terorista gvidanto, Pearl estis kidnapita fare de grupo kiu nomis sin la Nacia Movado por la Restarigo de Pakistana Suvereneco (NMPRS).
Ses tagojn poste la gorĝo de Perlo estis tratranĉita, kaj lia kapo estis fortranĉita.
La korpo de Pearl estis poste trovita en malprofunda tombo en la antaŭurboj de Karaĉio la 16-an de majo.
Video de murdo
En la unua parto de la filmo Pearl prezentas la postulojn de sia kaptinto.
Supozeble ĝihada retejo likis la videon al Interreto.
Gotor
Gotor [goTOR] estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Massimo Pilotti
Massimo PILOTTI (1-a de aŭgusto 1879 - 29-a de aprilo 1962) estis itala juristo. De1952 ĝis 1958 li estis la prezidanto de la Kortumo de la Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo.
Gotor
Geografio
Gotor estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Aranda, kie ĝi estas sude de Tierga, oriente de Jarque, okcidente de Illueca kaj norde de Sestrica.
La loĝloko Gotor mem estas je 91 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 608 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Aranda ĉe la montaro Virgen. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1503 laŭ kiu ĝi estas inter Jarque nordokcidente kaj Illueca sudoriente.
Historio
Estas restaĵoj de keltiberoj kaj grava centro de metalurgio de Ferepoko. Tie okazis tri perfortaj detruoj. Ŝajne estis ankaŭ okupado fare de visigotoj, el kiuj eble devenas la loknomo Gotor. Poste araboj konstruis kvartalon.
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. La loĝantaro estis ĉefe de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj. Krome estis ankaŭ juda komunumo. Ĝi estis senjorlando de la familio Illueca, de la stirpo de Martínez de Luna, unu el la ok nobelaj familioj de Aragono. De tiu epoko estas la plej grava konstruo de Gotor, nome la konvento de Nuestra Señora de la Consolación, de la dominikanoj, starigita en la 16-a jarcento. En la sekvaj jarcentoj regis la lokon nobelaj gravuloj.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Gotor kie oni plialtiĝis el 844 loĝantoj en 1900 ĝis ĉirkaŭ la 3 000 loĝantoj ĝis la 21-a jarcento kiam oni iomete malaltiĝis ĝis nunaj 311 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj), ŝuindustrio kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado); tekstila industrio konvertiĝis en ŝu-industrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Altiraĵoj estas la preĝejo de Sankta Ana, la Konvento, ermitejo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Joseph DuMont
Karl Joseph Daniel DuMont, kutime nur Joseph DuMont, naskiĝis la 21-an de julio 1811 en Kolonjo, mortis la 3-an de marto 1861 samurbe, estis germana ĵurnalisto, presisto, eldonisto kaj publicisto de regiona gazeto en Kolonjo. Li estas unu el la prapatroj de la germana gazeteldonejo M. DuMont Schauberg. Malgraŭ ke la familia nomo videble franclingvas, la familio DuMont ekde la mezo de la 17-a jarcento, do 200 jarojn antaŭ Joseph, estis unu el la plej influhavaj kaj plej konataj burĝaj familioj en Kolonjo - meze de la 17-a jarcento la prapatroj translokiĝis al la rejna urbego el Lieĝo. En la germanlingva literauro krome menciindas lia subteno de pli juna parenco Nikolaus Becker, kiu iĝis renoma, naciisma poeto, kiun ekzemple forte kritikis la samprofesiulo Heinrich Heine.
Rochus von Liliencron
Rochus von LILIENCRON – prononco, naskiĝis la 8-an de decembro 1820 en Plön kaj mortis en aĝo de 91 jaroj la 5-an de marto 1912 en Koblenco – estis germana filologo, germanisto kaj eldonisto. Li studis en la Humboldt-Universitato en Berlino la Universitato de Kilo kaj la Friedrich-Schiller-Universitato Jena.
Plej konata li estas pro tio, ke li gvidis la eldonadon de la Ĝenerala germana biografiaro inter 1975 kaj 1912 kadre de la historia komisiono ĉe la Bavara Akademio de Sciencoj de Munkeno.
Vintířov
Vintířov (Wintersgrün) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Sokolov en Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1523. En la jaro 1971 estis al Vintířov alligitaj hodiaŭ jam pereintaj vilaĝoj Lipnice (Littmitz) kaj Dolní Rozmyšl (Deutschbundesort).
Brauhaus zum Löwen (Mühlhausen)
Brauhaus zum Löwen situas en la eksa Apoteko ĉe la leono (germane: Löwenapotheke am Kornmarkt) en Mühlhausen (Turingio), Germanujo (Feichtaer Straße 2-4) kiu konstruitis inter 1707 kaj 1713. La antaŭula konstruaĵo fajrege detruitis originante el la dua duono de la 16-a jacento. Ĝi longegan tempon estis apoteko. Sed nuntempe temas pri la ununura aktiva bierfarejo en tuta Mühlhausen; apudas hotelo.
Doma historio
Estis en la 12-a jarcento Mühlhausen ankoraŭ dumvojaĝa rezidejo por la imperiestroj. La interna korto kaj frugotika volbokelo ja havas eĉ hodiaŭ spurojn el tiu epoko. Alia parto doma datumas el la komenco de la 16-a jarcento. Dum la incendio de ĉe Kornmarkt (greno-foirejo) en majro 1707 ĉio damaĝitis ege. La nuna domo kun la kurbitaj andreaj krucoj sur malnovaj fundamentoj nove starigitis inter 1707 kaj 1712; ĝi servu kiel farma bieno. Ĝis 1780 tenadis ĝin diversaj altrangaj familioj. La munkenano Johann Christian Klauer akiris ĝin en 1780 kaj aranĝis apotekon ene. Tra multaj generacioj la domo apotekis. Ĝis la 1975-a jaro kiam malfermiĝis surloke fakvendejo pri medicinteknikaĵoj.
Novpretigo bierfarada
En 1992/93 faritis restaŭradoj profundaj kaj alidediĉo je bierfarejo kun hotelo ene de nur 150 tagoj. Sume tio kostis 10 milionoj da markoj. En la festotago de Ĉieleniro 1993 inaŭguritis la nova gastejo-bierfarejo. En la antaŭan domon dek tunoj da ŝtalo metitis. Tiel malnova bierfara tradicio revivigeblis ĉar ĉ. la 1700-a jaro ekzistis jam kvar entreprenoj produktis hordeajn malvaziojn. Bieranoncisto antaŭ Mario-kirko konatigis al oni la vendo- kaj elverŝlokojn.
Ternopil-Vantaĵnij (stacidomo)
Ternopil-Vantaĵnij (Тернопіль-Вантажний, Тернополь-Товарный) estas fervoja stacio en Ternopilo (Ternopila provinco), la 29-a plej granda urbo en Ukrainio.
Kalia dufenila dutiofosfato
Kalia O,O-dufenila dutiofosfato aŭ kalia dufenila dutiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la dutiofosfata acido, fenolo kaj kalia hidroksido. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, nesolvebla en akvo. Kalia dufenila dutiofosfato posedas 12 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, 2 oksigenatomojn, 1 fosforatomon kaj 1 kaliatomon. Kalia dufenila dutiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesticidoj.
34545 Chirita
34545 Chirita estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 21-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Sandu Chirita, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri robotiko kaj artefarita intelekto. Li estis lernanto ĉe la B. Z. Herzl ORT Technological Lyceum de Kiŝinevo, Moldavio.
Ĝenerala germana biografiaro
La Ĝenerala Germana Biografiaro - germane Allgemeine Deutsche Biographie (ADB) - estas biografia leksikono, publikigita en 1875-1912 (kaj represita en 1967-1971) en 56 volumoj de la historia komisiono ĉe la Bavara Akademio de Sciencoj de Munkeno sub la redaktado de Rochus von Liliencron kaj estis publikigita en la libroeldona urbo Lepsiko fare de la eldonejo Duncker & Humblot]. La ADB estas unuaklasa referenca verkaĵo por proksimume 26 500 homoj kiuj mortis antaŭ 1900 kaj laboris en germanlingvaj landoj. Ĉi tio ankaŭ inkluzivas Nederlandon ĝis la jaro 1648.
La posteulo de la ADB estas la Nova Germana Biografiaro (NDB), kiu ankoraŭ ne estis finita. Krom la NDB, la ADB estas la aŭtoritata germana nacia leksikono pri biografioj. Elektronika versio de la ADB estas parto de la datumbazo "Germana Biografiaro". La retejo enhavas ĉiujn artikolojn de la ADB en plena teksto kaj kompletan indekson, kiu ankaŭ inkluzivas la enskribojn de la Nova Germana Biografiaro (NDB).
Charles Léon Hammes
Charles Léon HAMMES (21-a de majo 1898 – 9-a de decembro 1967) estis luksemburga juristo. De 1952 ĝis 1967 li estis membro de la Kortumo de la Eŭropaj Komunumoj, kiun li prezidis de 1964 ĝis 1967.
Bence Fliegauf
Bence Fliegauf, laŭ hungarlingve kutima nomordo Fliegauf Bence estas hungara reĝisoro, scenaristo. Lia origina persona nomo estis Benedek.
Bence Fliegauf naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Bence Fliegauf interesiĝis pri filmoj, sed inter 1995-1998 li lernis teatran dekoraciadon, poste li estis asistanto en la Hungara Televizio. En 2002 lia anonco estis rifuzita en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), tamen li kreis filmojn sen diplomo kun sukcesoj jam ekde 1999. Lia debuta filmo estis Határvonal. En la filmoj ĝenerale li estis ĉiufaranto. Li ricevis premiojn inter 2001-2012. Lia edzino naskis 2 gefilojn.
Deutschland. Ein Wintermärchen
'Deutschland. Ein Wintermärchen, en Esperanto Germanio. Vintra fabelo', de 1844 estas satira versa epopeo de la germana poeto Heinrich Heine (1797–1856). La kadro por tio estas formita de vojaĝo, kiun la aŭtoro entreprenis en la vintro de 1843 kaj kiu kondukis lin de Parizo al Hamburgo.
La subtitolo Vintra fabelo aludas al la romanco La Vintra Fabelo de la maljunaĝa William Shakespeare de 1623 kaj indikas ke Heine komprenis la poemon kiel ekvivalenton al lia antaŭa versa epopeo Atta Troll. Somernokta sonĝo, verkita tri jarojn pli frue, kiu ankaŭ ŝuldas sian subtitolon al verko de Ŝekspiro: la komedio Somermeznokta sonĝo de 1600. La formalan rilaton inter la du epopeoj montras ankaŭ la fakto, ke la Vintra fabelo samkiel la Somernokta sonĝo ambaŭ inkluzivas ĝuste 27 poemopartojn, kies strofoj ambaŭkaze konsistas el kvarlinioj.
Lia poemo Vintra fabelo tuj estis cenzurita en la plej granda parto de Germanlingvio, sed ironie ĝi iĝis unu el la kialoj de la kreskanta famo de Heine.
En Esperanto
Kontraste al la epopeo Atta Troll. Somernokta sonĝo, kiu aperis komplete en Esperanto, de la epopeo ''Germanio. Vintra fabelo aperis nur elektitaj partoj en traduko de Gaston Waringhien en la antologio Elektitaj poemoj de Heine'' de 1969, kadre de la eldonejo Stafeto de Juan Régulo Pérez (ne miksenda kun la pli frua antologio Elektitaj Poemoj de Heine de 1914/1920).
Uranila hidroksido
Kristalografie, uranila hidroksido ekzistas kaj sub la monomera kaj dumera formoj kaj ambaŭ strukturoj povas ekzisti en akva medio. Uranila hidroksido estis iam uzita en la fabrikado de vitraĵoj kaj ceramikaĵoj kaj en la preparado de pigmentoj por brulado sub alta temperaturo.
Hindelbank (stacidomo)
Hindelbank estas fervoja stacidomo en Hindelbank, Svislando.
Harry C. Schnur
Harry C. SCHNUR (latinigite C. Arrius Nurus; naskiĝinta la en Berlino, mortinta la  en Hongkongo) estis germana-usona filologo, juristo kaj tradukisto. Li tre gravis por Latinitas viva tradukante kaj verkante en la latina.
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe Grundewald-gimnazio en Berlino li studis jursciencon kaj klasikan filologion ĉe la Universitato de Lepsiko. Lepsike li doktoriĝis pri jurscienco en la 1929-a jaro. Post studo de ekonomiko ĉe London School of Economics li prepariĝis por kariero en la komercado per tabako. Lia patro David Schnur (1882-1948) orginanta el Baranów riĉiĝis estante kompaniano de la nordgermana Reemtsma-entrepreno. Lia patrino Else Neumann (1886–1965) estis vienanino. Komence Schnur estis, kiel la gepatroj, aŭstra ŝtatano. En 1932 li nuptis la hamburganinon Claire Müller kiu naskis kvar infanojn.
En 1935 li elmigris el Nazia Germanio Nederlandon laboronte en Amsterdamo por cionismaj organizaĵoj. En la kvara tago post la germana okupiĝo de Nederlando li sukcese fuĝis Brition; en 1947 li iris Novjorkon kie ekloĝis jam antaŭe la gepatroj. Harry do iĝis ĵurnalisto en Usono kaj tradukistis. Inter 1952 kaj 1956 li studis, post la morto de la edzino, inter 1952 kaj 1956 klasikan filologion kaj doktoriĝis ĉe Universitato de Novjorko. Lia disertaĵo The age of Petronius neniam publikigitis.
Schnur do docentis ĉe diversaj novjorkaj altlernejoj kaj en New Rochelle (Kantono Westchester), antaŭ ol reiri Germanujon. Ĉi tie li instruistis en Stutgarto ĉe Eberhard-Ludwigs-gimnazio kaj gastprofesoris ĉe la Universitato de Tübingen. Edzinigis li en 1968 Rhoda R. Dorner kiu naskis filinon. En 1973 la familio transloĝiĝis al Sankt-Galo. Dum mondvojaĝo li mortis en Hongkongo.
Tradukistece kaj verkistece
Schnur tradukis aĵojn de Teokrito, Juvenalo, Petronio, Vergilio, Marcialo kaj fabelojn. Krome li interesiĝis pri la latinaĵoj el la Moderna epoko kaj germanigis tekstojn de Johano Reuchlin, Jakob Wimpfeling kaj aliaj renesancaj humanistoj. Inter liaj ŝatokupoj estis la propra elfaro de latinlingva literaturo. Li ekzemple verkis tekston latinlingvan pri la konstruo de la Berlina muro en aŭgusto 1961 kion li mem travivis troviĝante en Berlino. Schnur tre gravis kiel poeto latinlingva.
Verkoj (elekto)
listo de skribaĵoj
propraj poeziaĵoj
eldonistece kaj tradukistece
monografioj
Stieger-kasteleto
Historio
Komence la teretaĝo utiligitis kiel kapelo havante barelvolbon. La nomo estas laŭ familio Stieger, kiuj posedantis inter 1700 kaj 1818. En 1839 alikonstruigis la domon la geedza paro Peter kaj Elisabeth Neumayer kion atestas suroriela enskribaĵo (18 P.E.N. 39). El tiu ĉi tempo datumas la fasado nuna kun ventumilsimilaj palemtoj, elegantaj stukorieloj supre de la fenestroj kaj groptegmento. Parte ekkoneblas gotikaj muraĵoj. Poste akiris la tuton la familio de la kamparano Dick. De ili aĉetis la kasteleton en la 1977-a jaro Fridolin Engls. Pri enloĝado de nobeloj nenio konatas.
La selotegmenta ekonomieja parto kiu tuj apudis forigitis en la 1973-a jaro por ke oni povu plilarĝigi la straton. Nuntempe ene estas gastejo kiu ofertas regiontipajn friandaĵojn.
Literaturo
Friederike Zaisberger kaj Walter Schlegel: ''Burgen und Schlösser in Salzburg. Pongau, Pinzgau, Lungau'', Vieno 1978, ISBN 3-85030-037-4
Frinvillier-Taubenloch (stacidomo)
Frinvillier-Taubenloch estas fervoja stacidomo en Sauge, Svislando.
Johann von Goch
Johann von Goch aŭ Johano Pupero (1410, Goch - 28a de Marto 1475, Thabor ĉe Mecheln) estis germana Aŭgustena monaĥo, konsiderita de kelkaj antaŭirinto de la Reformacio, pro siaj vidoj pri Biblio, pravigo kaj monaĥismo
Emma Hartmann
Vivo
Ŝi kreskis en medio de riĉa kultura socia vivo. La hejmo de ŝiaj gepatroj Johann Friederich Zinn kaj Eva Sophie Juliane Oldeland, estis ofte vizitata de komponistoj kiel Christopher Weyse kaj Frederik Kuhlau. Do, de junaĝo Emma povis ĝui riĉan ĉambran kaj kantitan muzikon, kiu muldis ŝian muzikan guston.
Emma Zinn frekventis anglan lernejon, kaj ŝi studis kantadon kaj pianon ĉe la germandevena muzikinstruisto P. Götze kaj la komponisto Andreas Peter Berggreen.
Jam ekde la aĝo de 15-16 jaroj ŝi decidis edziniĝi al Johan Hartmann. La geedziĝo certe efektiviĝis, sed nur jarojn poste, ĉar ili devis atendi ĝis li finos siajn juristajn studojn kaj povu vivteni familion. La paro havis 10 infanojn.
Verkado
Emma Hartmann komencis komponi serioze nur kiam ŝi estis proksimume 40-jaraĝa. Sed estas indicoj pri ŝiaj provoj muzikigi poemojn multe pli frue, same kiel ŝi ofte turnis sin al la piano por lasi al sia humoro esprimi sin per muziko.
Ŝia unua publikigita komponaĵo estis muziko por balo de la Studenta Asocio en februaro 1841. Sub la impreso de la ribelo de 1848 ŝi komponis melodion sur la patriota poemo de Hans Christian Andersen “Batalkanto” (Slagsang), ĉar ŝi volis esprimi sian opinion pri la nacia disputo kiu kaŭzis la Trijaran Militon. Kvankam ŝia edzo volis publikigi la melodion, ŝi ne finis ĝin. Malgraŭ tio, tiu melodio markis turnopunkton en ŝia rilato kun muziko: instigita de sia edzo, de proksimuloj kaj de la bonega amatora violonĉelisto Ernst Weis, ŝi verkis serion da romancoj en la sekvaj jaroj.
Ŝia deirpunkto por komponado ne estis tre favora, ĉar ŝi povis nur tre malfacile traduki siajn muzikajn ideojn en partituron. Sed Weis proponis helpi ŝin pri la notacio. Kvankam la komponado okazis per peniga procezo, ili elstaras kiel tute escepte bone ellaboritaj.
Estis publikigitaj kolektoj kun 22 romancoj kaj kantoj, plej multaj el ili estis verkitaj sur tekstoj de lirikaj poemoj de Christian Winther, Henrik Hertz, Frederik Paludan-Müller kaj la finna-sveda poeto J.L. Runeberg. Simpla melodio karakterizas la kantantajn voĉojn, kiu servas por plifortigi la tekston, dum la postulemaj pianaj akompanoj rekreas la kortuŝan enhavon de la poemo.
Krom tiuj publikigitaj romancoj kiuj aperis inter 1848 kaj 1853, Emma Hartmann lasis similan nombron da kantoj nepresitaj, eĉ parte nefinitaj. Kolekto de danceblaj pecoj, kiujn ŝi kreis en la 1840-aj jaroj, estis kreitaj kiel pianaj improvizaĵoj, kaj estis publikigitaj de ŝia familio en 1907, dum la centjariĝo de ŝia naskiĝo.
Ŝi publikigis siajn verkojn sub la pseŭdonimo Frederik H. Palmer. La nomo kiun ŝi elektis facile povus esti rigardata kiel pseŭdonimo: ĝi devenas de rakonto “Extremes” de la dana verkistino Thomasine Gyllembourg, kiu ankaŭ estis publikigita anonime. Tiel Emma Hartmann ligiĝas per sia pseŭdonimo al alia tiutempa virino kiu devis kaŝi sin por ne altiri la socian atenton.
La pseŭdonimo de Emma Hartmann estis rivelita nur en 1869, post ŝia morto, kiam la “Manlibro de Anonimeco kaj Pseŭdonimoj en Dana Literaturo” estis publikigita.
Erode
Erode (ஈரோடு) estas urbego en subŝtato Tamilnado en suda-centra Barato. Ĝi estas ankaŭ distrikta ĉefurbo. Erode eble havas sian originon en la tamila frazo Eru Odai kun la signifo du riveretoj ĉe akvofluoj.
Geografio
Erode situas laŭ rivero sur monteta tereno en averaĝa alteco de 176 m. Tiruppur troviĝas 49, Salem (Barato) 59, Koimbatore 90, Majsuro 159, Tiruĉirapali 165, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 331, Mumbajo 999, Kolkato 1684, tutlanda ĉefurbo Delhio 1924 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 Erode havis 498,129 da loĝantoj. En la 1960-aj jaroj Erode atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil), nun ĝi estas preskaŭ metropolo.
Historio
Mencio de Erode okazis en 590 post Kristo. Iam ĝi estis parto ekzemple de sultanlando de Delhio kaj Majsura reĝlando. Erode estis aneksita de Vijayanagar Empire en 1378 p.K. al akirado de sendependeco en 1559 p.K. Inter 1799-1947 la urbo estis kontrolita de Brita Orienthinda Kompanio kun maharaĝo de Majsuro kiel ĉefreganto.
Ekonomio
Erodi estas konata kiel "Kurkumurbo" pro produktado de kurkumoj, krome ĝi havas grandan merkaton por kokosoj, el kio oni faras oleon. Same estas farado de sukeroj (eĉ iom paperoj) el sukerkanoj. Gravas ankaŭ la teksa industrio, rizmuelejoj kaj ledoprilaboradoj. Nature ekzistas nutraĵprilabora industrio.
Religio
La ĉefa religio en Erode estas hinduismo (83%), poste islamo (12%) kaj kristanoj (4%).
Eduko
En Erode pluraj kolegioj kaj institutoj funkcias.
Klimato
Erode havas duonaridan klimaton kun influo de musono. Averaĝe pluvas jare po 812 mm. La temperaturo varias averaĝe inter 23-34 °C.
Trafiko
Erode estas bone ligita voje kaj fervoje, eĉ la urbego estas grava nodo. Tra la rivero aparta voja kaj fervoja pontoj funkcias. En Koimbatore estas la plej proksima flughaveno kun enlandaj kaj kelkaj eksterlandaj flugoj.
Jarque de Moncayo
Jarque de Moncayo [ĤARke demonKAĝo] (ĝis 2018 nur Jarque) estas municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Gábor Ferenczi
Gábor Ferenczi [ferenci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ferenczi Gábor estas hungara reĝisoro, scenaristo, aktoro, kameraisto, produktoro, altlerneja instruisto.
Jarque de Moncayo
Geografio
Jarque de Moncayo estas municipa teritorio en la sudo de la komarko Aranda, kie ĝi estas sude de Oseja, oriente de Aranda de Moncayo, kaj okcidente de Gotor.
Gábor Ferenczi
Gábor Ferenczi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Jarque de Moncayo
Geografio
La loĝloko Jarque de Moncayo mem estas je 93 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 631 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Aranda ĉe la montaro Virgen. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1503 laŭ kiu ĝi estas inter Aranda de Moncayo nordokcidente kaj Gotor sudoriente, kiu estas pli proksima.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. En 1147 la loko estis menciita literumita latine Siarchum. La loĝantaro estis ĉefe de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj. Krome estis ankaŭ juda komunumo. En la sekvaj jarcentoj regis la lokon nobelaj gravuloj. En 1285, Jarque dependis de Guillén de Alcalá, kiu defendis la landlimon ĉe Tarazona pro ordono de Petro la 3-a. La kastelo probable estis starigita meze de la 14-a jarcento kaj ties konstruado estis atribuita al Lope Fernández de Luna, ĉar fine de la 13-a jarcento Jarque estis unu de la ŝtatoj aligitaj al la familio Ferrench de Luna. En 1382 ĝi ekdependis de la familio Urrea — dokumentita ekde la 12-a jarcento — kaj poste de la grafoj de Aranda.​
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Jarque de Moncayo kie oni plialtiĝis el 1 487 loĝantoj en 1910 ĝis ĉirkaŭ la 3 000 loĝantoj ĝis la 21-a jarcento kiam oni iomete malaltiĝis ĝis nunaj 413 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj), ŝuindustrio kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado); tekstila industrio konvertiĝis en ŝu-industrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Altiraĵoj estas la preĝejo, la kastelo, la ermitejo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Monokalia dutiofosfato
Monokalia dutiofosfato aŭ monokalia dutiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la dutiofosfata acido kaj kalia hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Monokalia dutiofosfato posedas 1 kaliatomon, 2 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Monokalia dutiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesticidoj.
Ágnes Fodor
Ágnes Fodor [Agneŝ fodor], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fodor Ágnes estas hungara televida reĝisoro.
Ágnes Fodor naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Ágnes Fodor post la maturiĝo inter 1970-1999 ŝi laboris en la Hungara Televizio, kie ŝi faris ĉiuspecajn laborojn. Intertempe ŝi akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1974. Ŝia ĉefinstruisto estis Károly Makk. Spite la diplomon krom kelkaj reĝisoraĵoj ŝi faris similajn televidajn laborojn. En 2000 ŝi edziniĝis kaj translokiĝis al Germanio.
33137 Strejček
33137 Strejček estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Alexander Pravda elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
34551 Andrianova
34551 Andrianova estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono  malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
33137 Strejček
Nomo
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan aktoron, prezentiston, muzikiston, scenariston, rakontiston, deklamiston kaj profesoron pri arta retoriko Alfred Strejček. Lia voĉo estas amata de la televidspektantoj (kutime rakontante naturajn ) kaj radiofoniaŭskultantoj (de klasika muziko) en la Ĉeĥa kaj Slovaka Respublikoj.
34551 Andrianova
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Anastasiia Andrianova, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Sud-Orienta Lernejo nomita laŭ V. I. Ĉujkov de Moskvo, Rusio.
Dobong-gu
Tobon aŭ Dobong estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 도봉구 kaj per ĉina skribo 道峰區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La areo situas en monta areo ĉe la norda rando de la urbego, proksimume 16 kilometrojn norde de la rivero Han, kiu dividas la urbon al norda kaj suda duonoj.
Pamela; or, Virtue Rewarded
Pamela; or, Virtue Rewarded estas leterromano de Samuel Richardson, unuafoje publikigita en 1740. Ĝi rakontas la historion de bela 15-jaraĝa domhelpistino nomitan Pamela Andrews, kies landa terposedantmajstro, Mr. B, faras nedeziratajn avancadojn direkte al ŝi post la morto de ŝia patrino. Post kiam Mr. B provas malsukcese delogi kaj seksperforti ŝin, li poste rekompencas ŝian virton kiam li sincere proponas justan geedziĝon al ŝi. En la dua parto de la romano, Pamela edziniĝas kun Mr. B kaj provas alklimatiĝi al superklasa socio. La rakonto, furorlibro de sia tempo, estis tre vaste legita sed ankaŭ estis kritikita pro sia perceptita malĉasteco.
Krome, Pamela estis frua komentario pri hejma perforto kaj alfrontas la dinamikan linion inter maskla agresemo kaj nuntempa konsidero pri amo. Krome, Pamela, spite la polemikojn, la verko prilumas sociajn aferojn kiel la seksaj roloj, fruaj enprizonigoj, kaj klasbarieroj kiuj ekzistis en la 18-a jarcento.
Du jarojn post la publikigo de Pamela; or, Virtue Rewarded, Richardson publikigis sekvaĵon, nome Pamela in her Exalted Condition (1742). Li retraktis la temon de diboĉulo en sia Clarissa (1748), kaj klopodis krei "masklan Pamela" en Sir Charles Grandison (1753).
Corgémont (stacidomo)
Corgémont estas fervoja stacidomo en Corgémont, Svislando.
Johann von Wesel
Johann Ruchrat von Wesel (1425, Oberwesel - 25a de Februaro 1481, Majenco) estis germana akademia teologo. Li kontraŭargumentis al la sistemo de indulgencoj kaj estis nomita “reformisto antaŭ la Reformacio.”
Teologio
Johano ankaŭ tenis, ke Dio elektas kelkajn homojn al saviĝo kaj kredis en nevidebla eklezio.
Nova germana biografiaro
La Nova Germana Biografiaro - germana titolo Neue Deutsche Biographie (NDB) - estas publikigita de la historia komisiono ĉe la Bavara Akademio de Sciencoj en Munkeno ekde 1953 kaj kun la antaŭa projekto, la Ĝenerala germana biografiaro, publikigita inter 1875 kaj 1912, estas la aŭtoritata germana biografia referenca verko. La kontribuoj estas ĉiuj verkitaj de unuopaj fakaŭtoroj kaj kutime enhavas ankaŭ nomvariaĵojn, informojn pri genealogio, biografiojn en historia kunteksto, membrecojn, menciojn pri premioj, listoj de verkaĵoj same kiel portretoj.
24850 Biagiomarin
24850 Biagiomarin estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de teamo da  de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Biagio Marin (1891 – 1985), itala poeto kaj verkisto naskiĝinta en teritorio tiam apartenanta al Aŭstrio-Hungario. Li estas plej bone konata pro sia poeziaĵoj en venecia lingvo.
Blažkov
Blažkov (Blaschkau) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĉi tie vivas.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1348.
Siiri Angerkoski
Siiri Angerkoski, 1902–1971, estis finna aktorino. Ŝi aktoris en filmoj, televidfilmoj kaj teatro. Eble ŝia plej konata filmrolo estas Justiina Puupää, edzino de ĉefrolulo Pekka Puupää en filmoj de serio Pekka ja Pätkä. En Suomisen perhe-filmoj ŝi aktoris Hilda Männistön. Ŝi havis 98 filmrolojn.
Lütschental (stacidomo)
Lütschental estas fervoja stacidomo en Lütschental, Svislando.
Blažkov (apartigilo)
Nomon Blažkov portas pluraj municipoj:
… aŭ partoj de municipoj:
… ankaŭ monteto:
Illueca
Illueca [iLJŬEka] estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko Aranda kies ĉefurbo estas Illueca, en la okcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Illueca estas municipa teritorio en la sudoriento de la komarko Aranda, kie ĝi estas sude de Tierga, oriente de Gotor, okcidente de Brea de Aragón kaj de Mesones de Isuela kaj norde de Sestrica.
La loĝloko Illueca mem estas je 89 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 39 km de Calatayud, sur 576 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Aranda ĉe la montaroj Virgen kaj Camamila. Ĝi estas alirebla laŭ la ŝoseo A-1503 laŭ kiu ĝi estas Gotor nordokcidente kaj Brea de Aragón sudoriente. La plej proksima loĝloko estas Gotor.
Historio
Alfonso la 1-a definitive konkeris la areon en 1122 post la konkero de Tarazona kaj Calatayud. La loĝantaro estis ĉefe de mudeĥaroj kaj poste de moriskoj. Krome estis ankaŭ juda komunumo. Illicata kaj poste Illoca estas la literumadoj laŭ kiuj Illueca aperas menciita en mezepokaj dokumentoj. En la 12-a jarĉento Pedro Taresa, senjoro de Borja, posedis la kastelon kaj la lokon. En la sekva jarcento Illueca formis, kun Gotor, baronecon donitan de Jakobo la 1-a al la filo de la lasta maŭra reĝo de Majorko, kiu konvertiĝis. Tiukadre, la baroneco aliĝis al tiu familio ekde 1250 ĝis 1343, scepte pro mallonga interrompo dum la regado de Petro la 3-a.
Ekde mezo de la 14-a jarcento ĝis la dua duono de la 17-a jarcento, la kastelo estis regita de la stirpo de la familio Luna, kiu okupis gravajn postenojn kaj partoprenis en nombraj bataloj kontraŭ islamanoj; post la venko en la batalo de Luna, la reĝo Sancho Ramírez donis la senjorlandon. La dua filo de la paro de María Pérez de Gotor kaj Juan Martínez de Luna estis don Pedro de Luna y Gotor, estonta Benedikto la 13-a. Li mortis en Peñíscola en 1424 kaj liaj restaĵoj revenis al Illueca, naskoloko. Laŭtradicie ili estis ĵetitaj al la rivero Aranda dum la Milito de Hispana Sukcedo; kaj oni rekuperis nur la kranion, kiu estis poste koservita en la kapelo de la palaco de la Grafoj de Argillo en Saviñán. Sed Aprilo 2000 la kranio de la Papo Luna estis ŝtelita de la forlasita palaco; post ties rekupero, oni faris studon por certigi ties identecon.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, sed ne tiom en Illueca kie oni plialtiĝis ĝis ĉirkaŭ la 3 000 loĝantoj ĝis la 21-a jarcento kiam oni iomete malaltiĝis ĝis nunaj 2 778 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj, migdalarboj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj), ŝuindustrio kaj sekva nutrindustrio (ĉefe vinproduktado); tekstila industrio konvertiĝis en ŝu-industrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Altiraĵoj estas la preĝejo de Sankta Johano, Kastel-Palaco de Luna, ermitejo, kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Esa Pakarinen
Esa PAKARINEN, 1911–1989, estis finna aktoro kaj muzikisto, kiu aktoris en 21 filmoj kaj publikigis proksimume 10 albumojn. Li aktoris ĉefrolulon Pekka Puupää en filmoj de serio "Pekka ja Pätkä" (Pekka kaj Pätkä). Eble la plej konataj kantoj, kiujn li kantis kaj diskis, estas Lentävä kalakukko kaj Rovaniemen markkinoilla. Li ankaŭ ludis akordionon. Li publikigis sian unuan albumon en 1966. Li estis notinda reprezentanto de rillumarei-distrado.
Masa Niemi
Masa NIEMI, 1914–60, estis finna aktoro, humuristo kaj muzikisto. Unua filmo, en kiu li aktoris, estis Suviyön salaisuus (1945). En Finnlando oni memoras lin speciale pri rolo de Pätkä, amiko de ĉefrolulo en Pekka ja Pätkä-filmoj. Li aktoris ankaŭ en proksimume 10 aliaj filmoj. Li geedziĝis en 1938 kun Helvi Niemeläinen, la geedzeco daŭris ĝis morto de Niemi kaj ili ne ricevis infanojn.
Guro-gu
Kuro aŭ Guro estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 구로구 kaj per ĉina skribo 九老區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geumcheon-gu
Kumĉon aŭ Geumcheon estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 금천구 kaj per ĉina skribo 衿川區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Guro-gu
La distrikto situas ĉe la suda rando de la urbego.
Geumcheon-gu
La distrikto situas ĉe la suda rando de la urbego.
Gumna-Universitato
La universitato estis establita en 1949 per integrado de la naciaj altlernejoj en la gubernio Gunma: Maebaŝi Kolegio de Medicina Scienco (前橋医科大学, Maebaŝi ika daigaku), Kirju Teknika Kolegio (桐生工業専門学校, Kirjūmōgakk), Gumna normala lernejo (前橋医科大学)師範学校, Gunma ŝihan gakkō) kaj Gunma junulara normala lernejo (群馬青年師範学校, Gunma seinen ŝihan gakkō).
Bavara Akademio de Sciencoj
La Bavaria Akademio de Sciencoj - germane Bayerische Akademie der Wissenschaften (germana mallongigo BAdW) - estas korporacio de publika juro (germana mallongigo KdöR) kun sidejo en Munkeno. La akademio fondiĝis en 1759 - inter la fondomembroj estis Jacob Christian Schäffer (1718-1790, naturalisto, fizikisto kaj inventisto). La Libera Ŝtato de Bavario provizas la bazan financadon. La respondeca kontrola aŭtoritato estas la Bavara Ŝtata Ministerio pri Scienco kaj Arto. Ĝi estas la plej granda kaj unu el la plej malnovaj de la ok ŝtatnivele organizitaj Akademioj de Scienco en Germanio.
En 2021, la akademio fondis la Forumon Schelling kiel loko de interŝanĝo kaj scienca komunikado en Würzburg. En la sama jaro, la BAdW subskribis interkosenton kun la Societo Fraunhofer, la Max Planck Societo, kaj la munkena universitato kaj la Teknologia Universitato de Munkeno por krei pensofabrikon kaj esploran fokusejon nomata "Munkena Kvantuma Valo". En 2022 sekvis la ceremonia subskribo de la fonda dokumento.
Diederich Volkmann
Diederich VOLKMANN (naskiĝinta la en Bremeno, mortinta la  en Bad Tabarz) estis germana filologo klasika kaj dum du jardekoj lernejestro ĉe Landesschule Pforta.
Vivo
Volkmann estis la plej maljuna filo de la teologo kaj gimnaziinstruisto Johann Heinrich Volkmann. Liaj fratoj estis la komercisto kaj usona konsulo je Odeso Johann Hermann Volkmann, la kompaniano kaj kontrolkomisionestro de Nordwolle) Johann Heinrich Volkmann kaj la pastoro bremena Gustav. Volkmann edzinigis Clementine Breslau (1845–1923), kun kiu li havis kvin infanojn, i.a. la kolonioficiron kaj majoron Richard D. Volkmann (1870–1954).
Post frekvento de Malnova gimnazio en Bremeno li studis ekde 1857 filologion ĉe la Bonna universitato kie li aktivis en la studenta korporacio Alemannia. En 1858 li iĝis studento ĉe la Universitato de Vroclavo revenonte en 1859 Bremenon. Tie li doktoriĝis en 1861 per la defendo de la laboraĵo De Suidae biographicis quaestiones selectae.
En 1861 li ekinstruistis en Schulpforta kie inter 1861 kaj 1864 estis unu lia lernanto Friedrich Nietzsche. Kun li estis havonta kontaktojn dum jardekoj; al li konsilis Volkmann iri Bonnon por studi. Je pasko 1863 Volkmann promociiĝis je la eco de la kvara adjunkto kaj nomumitis en 1866 supera instruisto kaj en 1870 profesoro. En 1873 oni vokis lin lernejestrecen al Görlitz, en 1874 al Elberfeld. Finfine li iĝis direktoro je Schulpforta en la 1878-a jaro.
Mallonge post la ekregado imperiestro Vilhelmo la 2-a venigis Volkmann por konsiliĝo pri granda, en 1890 planita konferenco lerneja. Ofertero transpreni kiel ministeria konsilisto la sekcion Supera lernejaro en Prusujo de Volkmann rifuzitis tamen.
Graveco
Volkmann organizis multajn studvojaĝojn en Italujon kaj Grekujon. Instruiste li aktivis en la lingvoj helena, latina, franca kaj germana. Post rektoreco li kontentiĝis instruadi al baldaŭaj abiturientoj la helenan. Pro malbona saneco li retirigitis solene en 1898. Nomumite sekreta registarkonsilisto li transloĝiĝis al Jena. Dum feria restado en Bad Tabarz li mortis; tie troviĝas ankaŭ lia tombo.
Niederbipp (stacidomo)
Niederbipp estas fervoja stacidomo en Niederbipp, Svislando.
Péter Olajos
[olajoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Olajos Péter estas hungara kemiisto, konservativa, verda politikisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
akiris bakalaŭron pri kemio en 1990 en Universitato de Veszprém, pliajn diplomojn MA en 1992, MSc en 1993 en Parizo, respektive en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. Inter 1994-2000 li havis valorajn postenojn en signifa hungara partio, baldaŭ li finis kurson de Eŭropa Parlamento. Inter 2004–2009 li estis membro de la Eŭropa Parlamento apartenanta al Eŭropa Popola Partio, poste li havis altajn postenojn en la Dua Kabineto Orbán ĝis 2011. Li respondecis pri klimata politiko, pura energio kaj verdaj instalaĵoj. Li havis edzinon.
Bukov (apartigilo)
Nomon Bukov havas pluraj setlejoj:
aŭ monteto:
Povas ankaŭ temi pri malofte uzata nomon de burgo Lísek
Sanscienca Centro de la Pekina Universitato
La Sanscienca Centro de la Pekina Universitato - ĉine 北京大学医学部 - estas la medicina fakultato de la Pekina Universitato, kiu havas 14 filiigitajn hospitalojn en Pekino, Ĉinio. Ĝi antaŭe estis la sendependa Pekina Medicina Universitato.
Historio
Ĝi unue estis establita en 1902 kiel la Medicina branĉo de Imperia Kolegio (kiu pli poste iĝis la Pekina Universitato). Ĝi estis nuligita pro registarfinancado en 1908 kaj remalfermita la 26-an de oktobro 1912 post kiam la Qing-dinastio koncedis ĝin al la Respubliko Ĉinio en la sama areo en la grandurbo de Pekino. Ĝi estis la unua el sia speco en Ĉinio se temas pri instrui okcidentan medicinon kaj trejni kuracistojn sekvante britan medicinan edukan sistemon. La profesia grado ofertita al la diplomiĝintoj de Klinika medicino estas ekvivalentas al la skota sistemo "MD". En 1923 ĝi adoptis la nomon Pekina Medicina Universitato. Ĝi kunfalis kun Pekina Universitato en 2000 kaj nun estas nomita Sanscienca Centro de la Pekina Universitato, en angla traduko Peking University Health Science Center.
Bukov
Bukov (Bukau) estas municipo de Ĉeĥio en distrikto Žďár nad Sázavou. En vivis en la vilaĝo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1297.
34552 Belousova
34552 Belousova estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Irina Konstantinovna Belousova, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto en teamo pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Sud-Orienta Lernejo nomita laŭ V. I. Ĉujkov de Moskvo, Rusio.
Gwanak-gu
Kŭanak aŭ Gwanak estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 관악구 kaj per ĉina skribo 冠岳區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Pontenet (stacidomo)
Pontenet estas fervoja stacidomo en Pontenet, Svislando.
Gwanak-gu
La distrikto situas ĉe la suda rando de la urbego.
Kampara komunumo de Mikkeli
Kampara komunumo de Mikkeli estas eksa komunumo de Finnlando en Suda Savonio. Ĝi estis ligita al Mikkeli en komenco de jaro 2001. Ĝia terareo estis 972,7 km² 1-a de januaro 2000 kaj loĝantaro 11 988 31-a de decembro 2000. Du plej grandaj setlejoj en la areo estis Rantakylä kaj Otava.