cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Urala strigo
Disvastiĝo
La nordaj populacioj de la urala strigo okupas similan biotopon kiel la Lapona strigo, nestumante en malaltaj arbaroj, sed evitante densajn areojn, ĉefe tiujn de puraj koniferoj. En centra Eŭropo ĝis estas specio de altaj teroj, preferante deciduajn arbarojn. Ĝi kutime okupas malfermajn arbarojn kaj plej ofte troviĝas en humidaj pli ol en sekaj areoj. Senarbarigo povas malpliigi la loĝantaron de Orienta Eŭropo.
Kutimoj
Ĝi nestumas en neprofundaj arbotrunkoj, eventuale en oldaj nestoj de rabobirdoj, kaj pli kaj pli en nestokestoj. La ino plej ofte demetas du al kvar ovojn, kaj eloviĝo okazas post 27-34 tagoj. La idoj elnestiĝas post ĉirkaŭ kvar semajnoj, sed ili ne ekflugos ĝis post ĉirkaŭ ses semajnoj. Temas pri agresema strigo, kiu forpelas aliaj rabobirdojn el sia teritorio, kaj atakos eĉ homajn entrudulojn, ĉefe se estas idoj.
Ili povas vivi ĝis 15 jarojn en naturo kaj ĝis 25 en kaptiveco.
Buendía
Buendía [bŭenDIa] (Bona tago) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 419 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,73 loĝ/km².
Historio
Estis restaĵoj de antaŭromia epoko. Estis referencoj ankaŭ de epoko de visigotoj kaj islamanoj. En la 11a jarcento la areo estis lima inter la kristanaj kaj islamaj teritorioj. En la 12a jarcento la areo definitive kristaniĝis. La setlejo mem nomigis la graflandon Buendía, havigita al la familio Acuña fare de la infanto don Alfonso en 1465 favore al Pedro Vázquez de Acuña. El tiu epoko estis murego, el kiu ankoraŭas restaĵoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Ĝis meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Buendía, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Buendía kie oni alvenis al la nunaj 419.
Hennigsdorf
Hennigsdorf estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberhavel de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Buendía
Ekonomio
Agrikulturo (olivoj kaj cerealoj) kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Hennigsdorf
Ĝi troviĝas apud rivero Havel, havas havenon kaj grandajn industriajn produktejojn, kiuj organizas transporton per ŝipoj.
(45764) 2000 LV
(45764) 2000 LV estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Kvinslando, Aŭstralio).
Buendía
Ekonomio
Estas vidindaĵoj la placo kun urbodomo, preĝejo, grenejo de la 15a jarcento, popola muzeo, malnova apoteko (nun nevizitebla), ermitejoj, naturaj pejzaĝoj en la ĉirkaŭaĵoj.
Hennigsdorf
Henningsdorf estis fama pro sia industrio, nome produktado de ŝtalo kaj de lokomotivoj kaj vagonaro por la fervojo.
(45764) 2000 LV
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso. Ĝia discentra orbito ekstere kaj malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,336035 astronomia unuo, tie estas 50,270 milionoj da km.
Hennigsdorf
ŝtalo produktado
La nuna kompanio "Hennigsdorfer Elektrostahlwerke" apartenas al la itala "Riva-Grupo" la tria granda produktanto de ŝtalo en eŭropo. Fine de la 19-a jarcento la elektrokompanio AEG translokiĝis al Henningsdorf kaj konstruis ŝtalfarejon kun du elektraj forno en la jaro 1917 kaj unu 20 t "Siemems-Martin-Forno" kun fandejo kaj produktejo por radoj. Ĝi iĝis 1926 "Mitteldeutsche Stahlwerke AG" de Friedrich Flick.
Ekde 1947 okazis rekonstruo sur la bazo de "Siemens-Martin-Fornoj" kaj la fabriko funkcias kiel ŝtata kompanio de GDR. En 1969 ĝi iĝis parto de la Kombinato por altkvalita kaj nobla ŝtalo (VEB Qualitäts- und Edelstahl-Kombinat), al kiu ankaŭ apartenas la ŝtalfarejo en Brandenburg (Havel). 10 jaroj la fabriko en Henningsdorf estis la gvidanto de la kombinato. Komence de la 70-aj jaroj okazis modernigo per la konstruo de elktra ŝtalfarejo kun gisejo, kaj en 1976 aldoniĝas kontinua gladiga strato por la produktado de ŝalto por betono kaj altkvalita ŝtalo en ringoj.
En 1990 la fabriko en Henningsdorf estis prenata el la dissolvita kombinato kaj la Treuhandanstalt fondas en julio novan komponanio Hennigsdorfer Stahl GmbH kiu modernigas la elektran ŝtalfarejon, sed lasas la "Siemens-Martin"-parton kun la veldejo. La "Riva-Grupo" transprenis la speciale fonditan H.E.S. Hennigsdorfer Elektrostahlwerk GmbH kaj investis  150 milliono da Euro. Fonto
lokomotivoj
La VEB Lokomotivbau Elektrotechnische Werke (LEW) „Hans Beimler“ en Hennigsdorf estis la sola produktanto de elektraj lokomotivoj en GDR. Krom la serioj DR-211, -242, -251, -250, -212/-243/-114/-112 kaj -252 estis ankaŭ produktita la dizela lokomotivoj de la serion DR-105 kaj DR-106, kiuj estis evoluigita de VEB Lokomotivbau „Karl Marx“ (LKM) in Potsdam-Babelsberg. Krome estis produktita la mineja lokomotivo de la serio EL-2 en grandaj nombroj.
En la 1980-aj jaroj estis ankaŭ produktitaj elektraj maŝinoj por la hejmoj, ĝardenaj mebloj kaj fornoj por saŭno. Al la kombinato apartenis
La Treuhandanstalt disdividis la kombinaton. La relaj veturiloj iĝis AEG Schienenfahrzeuge GmbH, ekde 1996 ĝis 2001 iĝis parto de Adtranz kaj poste apartenis kun draste reduktita laboristaro al la konzerno Bombardier Transportation.
La aliaj branĉoj fiaskis, escepte de Marx Elektrowärme GmbH, kiu produktas elektrajn fornojn por industria bezono kaj gisujojn.
fonto
7698 Schweitzer
7698 Schweitzer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Albert Schweitzer ricevis la Nobel-premion pri paco en 1952.
Louis de Funès
Louis de FUNÈS (naskiĝis la en Courbevoie, mortis la  en Nantes) estis franca aktoro.
Lia propra nomo estis Louis Germain Davis de Funès de Galarza kaj li havis al sukceso longan kaj nepavimitan vojon. Lia finlerninta metio estis ledisto, poste li laboris kiel aranĝisto, dekoraciisto kaj li praktikis multe da pluaj profesioj. Poste li venis antaŭ mikrofono kiel radiodisaŭdiga aktoro kaj li rolis ankaŭ en kabareto. En filmo li ricevis unuan, tute duarangan rolon nur en la jaro 1945. Pli poste li validiĝis en televido. Sed de komence estis klare, ke li estas komika talentulo.
De Funès estis dufoje edziĝinta. Lia unua edzino estis Germaine Elodie Carroyer. Kun sia dua edzino Jeanne Augustine Barthélemy de Maupassant li havis du filojn. Lia filo Oliver rolis en kelkaj filmoj de la patro (Piti piti pa) kaj Patrick finstudis kuraclernejon. Louis de Funès post infarkto en la jaro 1973 pasigis preskaŭ unu jaron en lito. Eĉ kiam en plimulto da filmoj li prezentiĝas kiel iom kverelema kaj kolerema kolerikulo, privateco konis lin kiel silenteman kaj ordinaran homon. Li estis granda ŝatanto de rozoj, li tre amis sian duan edzinon, al kiu li estis dankema por subteno en vojo al la kariero. Komune kun ŝi li aĉetis kastelon De Clermont en Bretonio, kiu devene apartenis al nobela familio, el kiu lia edzino devenis.
Famigis lin filmoj pri ĝendarmoj el Saint-Tropez kaj filmoj pri Fantomaso.
Poĥara
Poĥara aŭ Poĥaro, Pokhara, nepale: पोखरा estas universitata urbego en meza parto de Nepalo.
Historio
Poĥara kuŝas sur grava malnova komerca itinero inter Ĉinio kaj Hindio. En la 17-a jarcento ĝi estis parto de la Regno de Kaski, en la sekva jarcento ankaŭ komerca centro. De 1959 ĝis 1962 multe da rifuĝintoj alvenis el Tibeto. Ĝis la fino de la 1960-aj jaroj la urbo estis nur alirebla perpiede, la unua vojo estis konstruita en 1968.
Ekonomio
Poĥara estas celloko de turistoj kaj montogrimpantoj. En la ĉirkaŭajo oni produktas rizojn, kafojn, citrusojn.
Trafiko
El Poĥara kuras jam 3 vojoj, krome la urbego havas flughavenon. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
La klimato de Poĥara estas subtropika, tamen pro la alteco ankaŭ modera. Somere la temperaturoj varias inter 25 kaj 33 °C, vintre 2 - 15 °C, neniam frostas. Jare pluvas po 3901 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La musonsezono (kun pli oftaj pluvoj) daŭras inter julio - septembro.
Sorvilier
Sorvilier estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Moutier kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berna Ĵuraso en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 263 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Sorvilier situas en la Berna Ĵuraso en la valo de Tavannes ĉe la bordo de la rivero Birs. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Sorvelier en la valo ĉe la bordo de Birs kaj en nordo sur alteco de 1249 m s.m. sur la ĵurasa kresto de Montoz la setlejo Montagne de Sorvilier. Krome al la komunumo apartenas diversaj ilzolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,89 km², de kiuj 48,9% estas kovritaj de arbaro, 45,7% servas por agrikulturo kaj 3,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sorvilier limas en nordo al Champoz, en oriento al Court, en sudoriento al Romont, en sudo al Péry, kaj en okcidento al Bévilard.
Trafiko
Tra Sorvilier pasas la kantona ĉefvojo n-ro 6/30 de Bielo respektive La Chaux-de-Fonds tra Moutier al Delemonto. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sonceboz-Sombeval al Moutier.
Historio
La unua skriba mencio de Sorvilier datiĝas el falsigita dokumento el la jaro 1148 kiel Sorurvilier. En la jaro 1179 aperis mencio kiel Sororviler. Dum mezepoko Sorvilier apartenis al la Grandmajorejo Orval de la priorejo Moutier-Grandval en la Princepiskopejo Bazelo.
De 1793 ĝis 1797 Sorvilier apartenis al la Respubliko Moutier, tiam estis integrita al la Franca Departemento Mont-Terrible kaj ek de 1800 al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 ĝi per la Viena Kongreso estis atribuita al Kantono Berno. En 1816 Sorvilier fariĝis parto de la berna distrikto Moutier. En la 1970-aj jaroj la distrikto Moutier dufoje voĉdonis kontraŭ la integriĝo al la nova Kantono Ĵuraso kaj Sorvilier tial restis parto de Kantono Berno.
Emfazo tipografia
Per tipografia emfazo oni iel apartigas en teksto vortojn aŭ aliajn partojn pri kiuj oni volas speciale atentigi la leganton. En Esperanto, samkiel ĝenerale en la eŭropa tipografio, la kutima rimedo por ĉiutaga perkomputila tekstado, estas uzo de aparta tipara fasono: graseto, kursivo, aŭ Majuskletoj. La ĉefa tipografia metodo estas la maldensigo.
La substreko ne estas tipara fasono, kaj laŭ tipografiaj instrulibroj, ĝi ne estas ankaŭ bona tipografio rimedo - ĝi taŭgas ĉefe por manskribo, kie ĝi estas la ĉefa emfazmetodo. Kontraŭe, la maldensigo estas tre bona tipografia rimedo, preskaŭ tute ne uzata en manskribo (malfacila por uzi), kaj tre konvena kiam la tipara familio estas orfa (kiel okazas ĉefe pri tiparoj de nelatinaj skriboj, pri gotika skribo aŭ Ŝava alfabeto) estas uzi maldensigon, substrekon aŭ koloron.
La atentovekaj formoj, diferencaj de la normala ĉefteksta, kompreneble kaptas la atenton (tio ja estas ilia funkcio), sed per tio mem ili iom malfaciligas la legadon kaj tial bremsas la legofluon, tiel ke la leganto restas pli longe ĉe la emfazita tekstoparto (tio ankaŭ estas ja la celo). Kelkaj fasonoj havas ecojn rekoneblajn sen detala ekzameno (ekz. maldensigo, graseco) kaj tuj alvokas la atenton de la leganto.
Grasa
Grasa fasono havas, kompare al la normala, pli dikajn strekojn. Ĝi estas uzata por forte emfazi tekstoparton, ekzemple en titoloj. Eblas diversaj gradoj de graseco; se estas du, oni kutime nomas ilin «grasa» kaj «graseta» fasonoj. Jen ekzemplo pri grasa fasono.
Kursiva
Kursivo kutime disponeblas en ĉiu iom kompleta tipara familio. Oni uzas ĝin por modera emfazo. La signobildoj de kursiva fasono kutime, precipe ĉe minuskloj, ne estas simple la klinitaj aŭ turnitaj signobildoj de la ĉefteksta fasono, sed havas apartan formon.
En matematikaj formuloj oni kutime uzas kursivajn literojn por la nomoj de variabloj. En normalaj tekstoj oni skribas per kursivaj literoj la titolojn de literaturaj verkoj, filmoj kaj ĝenerale de ĉiu ajn arta verko. Krome oni povas uzi en manskribaĵo citilojn kiam per maŝina tajpado oni uzas kursivajn literojn, ekzemple por vortoj aŭ tekstoj en alia lingvo, por ironie diritaj vortoj aŭ esprimoj, ktp.
Oblikva
Se kursivo mankas en la tipara familio, ĝian rolon povas ludi oblikva fasono (la ĉefteksta tiparo kies signobildoj estas klinitaj dekstren). Oblikva fasono povas esti disponebla kiel aparta tiparo, aŭ ĝin povas aŭtomate generi la tekstoprezenta programo (tekstoredaktilo, foliumilo, bitlibroprezentilo ktp).
Propila furanato
Propila furanato aŭ C8H10O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la furanata acido kaj propanolo. Propila furanato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila furanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila furanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Boskovice
Boskovice (Boskowitz, jide ) estas urbo en Ĉeĥio situanta en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
Avantaĝa geografia situo de teritorio de la hodiaŭa Boskovice ebligis loĝigon de la regiono ekde tempoj de pratempo, kion pruvas arĥeologiaj trovaĵoj. En la tempo de slavaj burgejoj ekzistis en la teritorio de la urbo minimume kvin slavaj vilaĝoj, kies loĝantaro vivtenis sin per terkulturado. La terkulturado restis ĉefa vivtenado ĝis komenco de la 20-a jarcento.
En la 13-a jarcento, kiam ĉi tie estis fondita gotika burgo, estiĝas staplovilaĝo sub burgo. Kiel urbeto Boskovice prezentiĝas en skribdokumentoj ekde la 2-a duono de la 15-a jarcento. En malfacila tempo post forpelo el moraviaj reĝaj urboj ĉi tie estiĝas ankaŭ juda vilaĝo, kiu en la paso de plua jarcento fariĝis unu el la plej signifaj en Moravio. Pri ties graveco atestas krom alia ekzisto de tri sinagogoj, fama jeŝivo, en kiu agadis signifaj rabenaj aŭtoritatecoj, ampleksa tombejo el duono de la 17-a jarcento, banloko ktp.
Escepte de la jaroj 1398–1458, kiam la sinjorujo apartenis al sinjoroj el Kunštát, ĝis duono de la 16-a jarcento posedantoj de la urbo kaj de la burgo estis sinjoroj el Boskovice, signifa moravia familio. En la jaro 1567 la sinjorujo fariĝas posedaĵo de familio Morkovský-idoj. Dum la tempo de ilia posedado okazis renesancaj reguligoj de la burgo, paroĥeja preĝejo de sankta Jakobo en placo, urbaj domoj, en la jaro 1698 estis alikonstruita sinagogo en juda geto, en la jaro 1682 estis konstruita dominikana monaĥejo. Fine de la 17-a jarcento la boskovican sinjorujo akiras familio de Ditriĥŝtejnoj, kiuj konstruas en la 20-aj jaroj de la 18-a jarcento anstataŭ la ne plu taŭga burgo, kiu malrapide troviĝas en ruinoj, novan sidejon, la t.n. rezidencon (nun sidejo de Muzeo de ĉirkaŭaĵo de Boskovice).
Boskovice oni konsideras urbon ekde la dua duono de la 18-a jarcento, eĉ kiam ekde antaŭ longe ĝi havis gorĝan juĝon kaj aliajn privilegiojn. En la 13-a jarcento, post la fondo de la gotika burgo, ĝi ekkreskis kiel staplovilaĝo sub la burgo. En la jaroj 1819–1826 per alikonstruo de la nuligita monaĥejo estiĝis empira kastelo, sidejo de lastaj posedantoj de la sinjorujo, de familio Mensdorff-Pouilly, kiu transprenis la boskovican sinjorujon en la 50-aj jaroj de la 19-a jarcento.
Ekde duono de la 19-a jarcento Boskovice fariĝas industria centro, ĉi tie evoluas metalindustrio, ŝuoindustrio, produktado de vestoj, konstrumaterialoj. Peligmotoro de la industriigo estis precipe entreprenista spirito de la juda deveno. Post la jaro 1848 okazis emancipado de judoj, kiu montriĝis ankaŭ per estiĝo de memstara Juda komunumo – urbo kun propra aŭtonomio. En la jaro 1919 okazis administra kuniĝo de Boskovice kun Juda urbo. En marto de 1942 la juda loĝantaro estis deportita el Boskovice kaj ties ĉirkaŭaĵo. El preskaŭ kvin cent transportitaj homoj revenis nur dek kvar.
Boskovice estas tradicia ekonomia, socia kaj kultura centroj de norda parto de distrikto Blansko. Post la jaro 1989 la historia kerno de la urbo inkluzive de torso de la juda geto estis proklamita urba memoriga zono. Boskovice estas komplekso de malnovaj objektoj, kiuj estas miksitaj kun modernaj konstruaĵoj.
Lokaj partoj
Boskovice estas kreata de kvin lokaj partoj:
En pasinteco konsisto de Boskovice estis ankaŭ hodiaŭ memstaraj municipoj Chrudichromy (1976–1991), Lhota Rapotina (1980–1991), Ludíkov (1986–1992), Němčice (1986–1991), Sudice (1980–1991), Újezd (1981–1992), Valchov (1986–1991) kaj Velenov (1986–1992).
Olteni
Olteni estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Repo
Repo unue populariĝis kiam eks-jamaikano Kool Herc ludis kiel diskĵokeo en Novjorko en la 1970-aj jaroj. En la 1980-aj jaroj, muzikgrupoj kiel Run-DMC ekis ondegon de komerca repmuziko. De la fino de la 1990-aj jaroj estis bone akceptita en populara muziko.
Rep-vortoj ofte rakontas pri la strata kulturo kun referencoj al popkulturo kaj hiphopa slango. Kvankam repo estiĝis internacia fenomeno, multaj tipoj de repo temas rason, socioekonomikan klason, kaj sekson.
Repo aŭ rapo
Estas diversaj opinioj inter esperantistoj pri la ĝusta termino. Multaj pensas, ke la vorto rapo ne uzeblas, ĉar ĝi jam ekzistas kaj signifas specon de legoma radiko. Tiel uzado de rapo povas krei konfuzon inter manĝaĵo kaj muziko. Tamen la bando Dolchamar, kiu verkis la plej konatan esperantan hiphopkanton Chu vi pretas?! (tiel skribita), malvolas anstataŭigi la vorton rapo per la proponata "repo" opinie ke ĝi estas volapukismo. Pri tio skribas ankaŭ Dro Espo, kiu proponas la terminon rapmuziko kiam indas eviti miskomprenon. Vortouzo kaj skribmanieroj (ortografio) estas esencaj partoj de hiphopaj tekstoj, kiuj kutime anstataŭigas lingvajn regulojn per spontana kreemo kaj enkodigita stratlingvo.
Aliflanke, La Pafklik, kiu eldonis la unuan hiphopan esperantan albumon Fek al Esperanto, uzas la vorton "repo" senzorge.
Črenšovci
Črenšovci (hungare Cserföld) estas vilaĝo kaj samtempe municipo en Slovenio. Administre apartenas al Črenšovci ankoraŭ la jenaj ok vilaĝoj: Turnišče, Odranci, Trnje, Žižki, Srednja Bistrica, Dolnja Bistrica kaj Gornja Bistrica.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Murska Sobota-Lendava.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1379 en formo "Chremsoutch". En la 19-a jarcento la hungara loknomo estis Cserencsóc, poste pro la hungariga politiko oni uzis la pli hungarecan formon Cserföld. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al deperatemento Zala, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, kiu ŝanĝis sian nomon al Jugoslavio. Inter 1941 kaj 1945 Cserföld denove apartenis al Hungario, fine ekde 1991 al Slovenio.
Ĥajfo
Ĥajfo (ankaŭ Hajfo, حيفا, חיפה) estas la 3-a plej granda urbo de Israelo post Tel-Avivo kaj Jerusalemo.
Laŭ la stato de en Ĥajfo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Krome, ĝi ankaŭ estas konsiderita la regiona "ĉefurbo" de la nordo de Israelo, nome la Galileo.
Ĝeneralaj informoj
Ĥajfo situas en norda Israelo ĉe la norda deklivo de Karmel-montaro, ĉe la Mediteranea maro: ĝi estas la plej granda havenurbo de Israelo.
Pro la situo de Ĥajfo, la urbopartoj troviĝas ĝis ĉirkaŭ 400 metrojn super la marnivelo. Oni povas dispartigi la urbojn je 3 partoj:
Partneraj urboj
Ĥajfo havas partnerajn rilatojn kun la sekvaj urboj:
Historio
Ĥajfo menciiĝas jam en la Biblio...
La Monton Karmel' oni povas rigardi kvazaŭ "spiritan lumturon" por la Homaro tra la jarcentoj.
Famuloj
En Hajfo mortis hungardevena juda arkitekto Tibor Schön.
Kabjorka Duoninsulo
Kabjorka Duoninsulo estas granda duoninsulo situa en la plej norda pinto de Kvinslando, Aŭstralio. Tiu malproksima duoninsulo estas unu el la lastaj restantaj naturaj areoj en la Tero. Ties neĝenataj tropikaj pluvarbaroj kaj savanoj estas nuntempe agnoskataj pro sia tutmonda media gravo. Nomunado por Monda heredaĵo de Unesko estas lastatempe konsiderata de la registaroj de Kvinslando kaj de Aŭstralio.
La regiono de la Kabjorka Duoninsulo enhavas areon de ĉirkaŭ 137,000 km² norde de latitudo 16°S. Ĝi havas populacion de nur ĉirkaŭ 18,000, el kiuj granda porcento (~60 %) estas Indiĝenaj aŭstralianoj kaj Insulanoj de Toresa Markolo.
Pinte de la duoninsulo kuŝas Cape York aŭ esperante Kabo Jorko, la plej norda pinto de la Aŭstralia kontinento. Ĝi estis nomita tiele laŭ James Cook en 1770 kiam li iĝis Duko de Jorko. El la pinto, estas ĉirkaŭ 160 km al Novgvineo tra la plena de insuloj Toresa Markolo. La okcidentaj marbordoj de Karpentaria Golfo kaj la orientaj marbordoj limas kun la Korala Maro.
Geografio kaj geologio
Ĉar temas pri duoninsulo, la Kabo Jorko estas bordita en tri flankoj (norda, orienta kaj okcidenta) de mara akvo. Ne estas klara marko sude. La oficiala limo de la Regiono Kabjorka Duoninsulo kiel menciata en la dokumento Cape York Peninsula Heritage Act 2007 de Kvinslando estas ĉirkaŭ la latitudo 16°S. . La tuta regiono kovras areon de ĉirkaŭ 137 000 km². Je la plej malproksimaj pintoj de la duoninsulo, estas 430 km el la rivero Bloomfield, sudoriente, tra la okcidenta marbordo (ĝuste sude de Kowanyama), kaj je 660 km el la suda bordo de Cook Shire, je la pinto de la Kabo Jorko.
Geologia historio
Antaŭ ĉirkaŭ 40 milionoj da jaroj, la Hindo-aŭstralia tektona plato ekdisiĝis aparte el la antikva superkontinento Gondvano. Kiam ĝi frapis kontraŭ la Pacifika plato dum sia norden veturadon, eliris la teritorioj de altaj montaroj de centra Novgvineo antaŭ ĉirkaŭ 5 milionoj da jaroj. La antikvaj rokoformoj de kio nuntempe estas la Kabjorka Duoninsulo restis longe neĝenitaj.
Dum la Pleistoceno Aŭstralio-Novgvineo estis alterne terligata kaj separata de akvo dum nombro da fojoj. Dum periodoj de glaciepokoj kaj rezulte de malalta marnivelo, la Kabjorka Duoninsulo havigis malaltan terponton. Alia ligejo estis inter Arnhemlando kaj Novgvineo, foje enhavante enorman nesalakvan lagon (Karpentaria Lago) centre de kio estas nuntempe Karpentaria Golfo. Tiele Aŭstralio-Novgvineo restis konektitaj ĝis kiam la neprofunda Toresa Markolo inundiĝis antaŭ ĉirkaŭ 8 000 jaroj.
Landoformoj
La tropikaj pejzaĝoj de la Kabo Jorko estas inter la plej konstantaj en la mondo. Longe neĝenita de tektona aktiveco, la Kabo Jorko estas tre eroziita, preskaŭ ebena, kun kelkaj malaltaj montetoj en la orienta flanko.
La spino de la Kabo Jorko estas la Duoninsulo Ridge, parto de la Granda Disiganta Montaro. Tiu montara teritorio estai farita el antikvaj (1,500 milionojn da jaroj aĝaj) rokoj de la antaŭkambrio kaj paleozoiko kaj altas je ĉirkaŭ 800m en la teritorio McIlwraith ĉirkaŭ Coen. Oriente kaj okcidente de la duoninsulo Ridge kuŝas la basenoj Karpentario kaj Laŭro, ambaŭ faritaj el antikvaj kuŝajoj de la mezozoiko. Tiuj malaltaj teroj estas superitaj el imponaj meandraj riveroj kaj ampleksaj inundebenaĵoj.
Estas kelkaj elstaraj landoformoj en la Kabjorka Duoninsulo: la ampleksaj trankvilaj dunejoj en la orienta marbordo ĉirkaŭ la golfeto Shelburne kaj la kabo Bedford-Cape Flattery; la lataj amasoj de nigra granito lime je la Nacia Parko Black Mountain kaj Kabo Melville; aŭ la kalk-ŝtonaj karstoj ĉirkaŭ Palmerston en la plej suda parto de la Kabo.
Riveroj
La duoninsula montetoĉeno formas la sekigan dividon inter Karpentaria Golfo kaj la Korala Maro. Okcidente, serio de grandaj, sinuaj riversistemoj inkludante la basenojn de Mitchell, Coleman, Holroyd, Archer, Watson, Wenlock, Ducie kaj Jardine malplenigas siajn akvojn en Karpentaria Golfo. Dum la seka sezono, tiuj riveroj estas reduktitaj al serioj de flokoj kaj sablejoj. Je la alveno de torentaj pluvoj en la humida sezono, ili kreskiĝas ĝis iĝi imponaj akvofluoj, disvastiĝante tra ampleksaj ebenaĵoj kaj marbordaj humidejoj kaj donante vivon al la tuta ĉirkaŭaĵo kaj ties specioj de humidejoj.
En la orientaj deklivoj, la pli mallongaj, rapidaj Jacky Jacky Creek, Olive, Pascoe, Lockhart, Stewart, Jeannie kaj Endeavour fluas al la Korala Maro, havigante gravan kvanton de freŝa akvo kaj nutreroj al la plej viva sektoro de la Granda barilrifo. Siaflanke, tiuj torentaj riveroj estas ĉirkaŭitaj de densaj pluvarbaroj, sablaj dunoj kaj mangrovoj.
La inundebenaĵoj de Laŭra Baseno, kiu estas protektita de la Nacia parko Lakefield kaj de la Nacia parko Rivero Jack, estas trapasita de la riveroj Morehead, Hann, North Kennedy, Laura, Jack kaj Normanby.
La basenoj de la Kabo Jorko elstaras pro ties partikulara hidrologia integro. Pro ties malmulta ĝenado kaj je akvofluo kaj je vegetalkovrilo tra tutaj basenoj, la Kabo Jorko estis identigita kiel unu de la malmultaj lokoj kie tropika akvocirkulado restas esence sentuŝe. La Kabjorka Duoninsulo kontribuas tiom kiom kvarono de la akvovanto de la aŭstralia surfaco. Tiele, kun nur ĉirkaŭ 2.7 % de la aŭstralia terareo, ĝi produktas pli da akvokvanto ol la tuta Aŭstralio sude de la Tropiko de Kaprikorno. Ricevante tiujn fortajn tropikajn pluvojn, la riveroj de la Kabo Jorko estas partikulara gravo por replenigi la centran basenon de Aŭstralio nome la Granda Arteza Baseno. La registaro de Kvinslando protektas 13 de la torentaj riveroj de la Kabo Jorko laŭ la Wild Rivers Act 2005.
Grundoj
La grundoj de la Kabo Jorko estas rimarkinde nefruktodonaj eĉ kompare kun aliaj areoj de Aŭstralio, ĉar estas preskaŭ entere lateritaj (argilaj) kaj plej ofte tiom malnovaj kaj eroziitaj ke malmulte da disvolviĝo evidentiĝas (klasitaj kiel nefruktodonaj). Tio okazas pro la eksterordinara grundomalriĉo kaj pro tio ke la regiono estas tiom malmulte loĝata (de homoj, bestoj aŭ plantoj): la grundoj ne estas laboreblaj kaj ne reagas al sterkado per kio oni klopodas komercan agrikulturon ĝis nun plej ofte sensukcese.
Klimato
Jara pluvokvanto estas alta, el super 2000 mm. en la Ferteritorio kaj norde de Weipa al ĉirkaŭ 700 mm. en la plej suda bordo. Preskaŭ la tuto de tiu pluvo falas inter novembro kaj aprilo, kaj nur sur la orientaj deklivoj de la Ferteritorio la mediano de pluvokvanto inter junio kaj septembro estas super 5mm. Inter januaro kaj marto, tamen, la mediana monata pluvokvanto gamas el ĉirkaŭ 170mm sude al super 500mm norde kaj en la Ferteritorio.
Ekosistemoj
La Kabjorka Duoninsulo enhavas kompleksan aron de netuŝitaj tropikaj pluvarbaroj, tropikaj savanoj, makiso, humidejoj, torentoj kaj mangrovaj marĉoj. Preskaŭ la tuta areo de Kabo Jorko (99.6%) ankoraŭ pluhavas sian indiĝenan vegetaĵaron kaj estas malmulte fragmentita. . la duoninsulo enhavas ankaŭ bonkvalitajn flaŭron kaj faŭnon.
Plej parto de la Kabo Jorko estas kovrita de tropikaj savanoj. En Kabo Jorko, tiu ekosistemo konsistas tipe el alta densa herbotavolo kaj varia denseco de arboj (hegemonie Eŭkaliptoj), kiu igas el la tropika savano arbaron. Kvankam abundaj kaj bone funkciantaj en Kabo Jorko, la tropikaj savanoj estas nuntempe raraj kaj tre degraditaj en aliaj partoj de la mondo.
La tropikaj pluvarbaroj de la Kabo Jorko kovras areon de 748 000 hektaroj, aŭ 5.6 % de la totala landareo. Pluvarbaroj dependas iel de la pluvo tra la longdaŭra seka sezono, klimata kondiĉo kiu oftas ĉefe en la orientaj deklivoj de la marbordaj teritorioj de la Kabo. Preskaŭ ekskluzive netuŝitaj, tiuj praarbaroj kiuj subtenas tre altan biodiversecon, estas grave konservendaj. La plej ampleksa pluvarbara areo de la Kabo estas en la teritorio McIllwraith kaj la Nacia parko Ferteritorio. Tiu areo enhavas almenaŭ 1000 diferencajn plantojn, inkludante 100 rarajn aŭ minacatajn speciojn, subtenas 16% de la specioj de orkideoj de Aŭstralio kaj 200 speciojn de papilioj inkludante 11 endemiismajn papiliojn.
Sur malriĉaj, sekaj grundoj troviĝas makiso. Nordoriento de la Kabo Jorko enhavas la plej ampleksajn areojn de Aŭstralio de tiu tre alte diversa ekosistemo.
La ekstensa humidejo de la Kabjorka Duoninsulo estas “inter la plej grandaj, riĉaj kaj diversaj de Aŭstralio”. 19 humidejoj de nacia gravo estis identigitaj, ĉefe en la ampleksaj inundebenaĵoj kaj en la marbordaj areoj. Gravaj humidejoj inkludas tiujn de la Nacia parko Rivero Jardine, Nacia parko Lakefield, kaj la estuaroj de la grandaj riveroj de la okcidentaj ebenaĵoj. Multaj de tiuj humidejoj ekzistas nur dum la humida sezono kaj subtenas rarajn aŭ nekomunajn plantokomunumojn, havigas gravan habitaton por fiŝoj, krokodiloj kaj sekajn rifuĝejojn.
La marbordaj areoj de la Kabo Jorko kaj riveraj estuaroj estas kovritaj de mangrovoj. La plej ampleksaj manglejoj de Aŭstralio troviĝas en la Golfeto Newcastle. Ili elstaras kiel grava fiŝkreskejo kaj vivejo por krokodiloj.
Flaŭro kaj faŭno
La Kabo loĝigas eksterordinaran biodiversecon, kun pli da 700 specioj de teraj vertebruloj kaj ĉirkaŭ 3300 specioj de angiospermoj. Kiel rezulto el ties geologia historio, “la flaŭro kaj la faŭno de la Kabjorka Duoninsulo estas kompleksa miksaĵo de gondvanaj restaĵoj, aŭstraliaj izolaĵoj kaj aziaj aŭ novgvineaj invadintoj” (p. 41). La Kabjorka Duoninsulo enhavas ankaŭ unu el la plej alta kvantoj de endemiismoj de Aŭstralio, kun pli da 260 endemiismaj plantospecioj kaj 40 tervertebrulaj animalspecioj trovitaj ĝis nun.
La pluvarbaroj de la Nacia parko Ferteritorio subtenas speciojn kiuj troviĝas ankaŭ en Novgvineo, inkludante la speciojn de la Eklekta psitako Eclectus roratus kaj la Suda falangro Phalanger mimicus.
Setligoj
La administra centro dela Kabjorka Duoninsulo estas Cooktown, situa en sia plej malproksima sudorienta angulo. La plej granda setligo de la Kabo Jorko estas la minurbo Weipa ĉe Karpentaria Golfo. La resto de la Kabo estas tre dise loĝata. Laŭlonge de la ŝoseo Peninsula Developmental Road, estas malgrandaj servocentroj ĉe Lakeland, Laŭro kaj Coen. Ĉe la pinto de la Kabo Jorko, estas servocentro en la proksima insulo Thursday. Estas aboriginaj komunumoj ĉe Hopevale, Pormpuraaw, Kowanyama, Aurukun, Lockhart River, Napranum, Mapoon, Injinoo, New Mapoon kaj Umagico. Komunumoj de Insulanoj de la Toresa Markolo en la ĉeftero estas ĉe Bamaga kaj Seisia.
Terposedo
Brutobredado okupas 57% de la totala areo, ĉefe en centra kaj orienta partoj de la Kabo Jorko. Indiĝena teritorio estas ĉirkaŭ 20%, kun la tuta orienta marbordo sub indiĝena akto. La resto estas ĉefe deklarita Nacia Parko kaj administrita de la Queensland Parks and Wildlife Service. La uzado de la tero inkludas ekstensivan brutobredadon, minado de baŭksito kaj silikosablo, naturaj rezervejoj, turismo kaj fiŝkaptado (Sattler & Williams, 1999).
Infrastrukturo
Komplete sigelita interna ŝoseo ligas la lokojn de Cairns kaj la Atherton Tableland al Lakeland Downs kaj Cooktown. La norda ŝoseo de Lakeland Downs al la pinto de la duoninsulo estas foje interrompita de fortaj pluvoj dum la humida sezono (el decembro al majo).
Turismo
Kabo Jorko estas populara destinejo el majo al oktobro por uzantoj de ĉiaterenaj aŭtoj. La plej grandaj naciaj parkoj inkludas tiujn de Jardine River National Park norde, Mungkan Kandju National Park ĉe Aurukun, kaj Lakefield National Park, sudoriente de la bioregiono.
Minado
Esta ekstensivaj kuŝejoj de baŭksito laŭlonge de la okcidento de la marbordo de Karpentaria Golfo. Weipa estas la centro de tiu minagado.
Referencoj
kaj
Razac-sur-l'Isle
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Razacois.
Bougainville
Bougainville povas esti (interalie) :
Eszter Zilahi Farmos
ZILAHI FARMOS Eszter estis hungara verkistino naskita en Nadjenjedo la 9-an de januaro 1889 kaj mortinta en Cleveland la 25-an de julio 1969.
Kariero
Zilahi Farmos pristudis muzikkomponadon. En 1945 ŝi translokiĝis en Germanujon, poste en Usonon, kie ŝi agadis kiel gvidantino de la viringrupo de la Magyar Felszabadító Bizottság (Hungara Liberiga Komitato). Parte ŝi publikis siajn verkojn sub pseŭdonimo Gyergyai Ádám en Magyar Élet kaj en Kárpát
Lektoro
Lektoro (latine: lector = leganto) estas titolo de instruisto aŭ instruanto diversvalora laŭ unuopaj landoj.
Lektoro povas esti universitata instruisto, precipe de fremdaj lingvoj, sed ankaŭ instruisto gimnazia aŭ licea, eĉ amatora kursestro aŭ gvidanto de prelegoj dum seminario aŭ simpozio.
Oni parolas ekzemple pri lektoroj de matematiko ĉe universitato, pri lektoroj de fremdaj lingvoj, pri lektoroj de korespondaj Esperanto-kursoj, pri lektoroj de lecionoj por plenkreskuloj k.s.
La universitata lektoro gvidas sian lektorejon, ekz. sekcion de fremdaj lingvoj.
Yonkoma
Yonkoma (4コマ [jonkoma]) aŭ kvarkadra mangao (4コマ漫画 [jonkoma manga], lit. kvar kadro mangao) estas japana bildstrio formaleco kiu ĝenerale konsistas el 4 kadroj.
La kadroj estas kutime egalaj je formo. Oni uzas kutime metas kadrojn vertikale aŭ 2×2 kvadrate, dependante la formon de la publikaĵo.
4-kadraj mangaoj aperas en diversaj eldonaĵoj, mangagazetoj, grafika romano, la mangasekcio de ĵurnaloj, ludogazetoj ktp.
La rakonto ofte finiĝas interne de la kvar kadroj, tamen iuj 4-kadraj mangaoj havas rakontojn kioj daŭras al la venonta 4-kadroj sinsekve kaj formiĝas daŭran rakonton.
Iuj 4-kadro-mangaoj ankaŭ traktas seriozajn temojn, sed plejparto traktas humoron.
Großenwörden
Großenwörden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stade de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi konsideriĝas parto de la metropola regiono Hamburgo. La sudokcidentan limon de la komunuma teritorio konsistigas la rivero Oste.
Texas Longhorn
La Texas Longhorn (Teksasa Longkornulo) estas raso de bovo konata pro siaj karakteraj longaj kornoj, kiuj povas etendiĝi al ĉirkaŭ 1.8 m el pinto al pinto ĉe virbovoj, kaj 2.1 m el pinto al pinto ĉe kastritoj kaj esceptaj bovoj.
Ili estas posteuloj de la unuaj bovoj de la Nova Mondo, alportitaj post la alveno de Kristoforo Kolumbo kaj la hispanaj kolonoj, kaj havas tre fortan toleron kontraŭ sekeco. La Teksasaj Longkornuloj estas konataj pro sia diversa koloraro, kaj ili povas esti de ajna koloro aŭ kolormiksaĵo, sed la plej dominantaj estas miksaĵoj de malhelruĝaj kaj blankaj.
Rasregistroj por tiu raso estas la Texas Longhorn Breeders Association of America, fondita en 1964 de la ranĉisto de Kerr County nome Charles Schreiner, III; la International Texas Longhorn Association, kaj la Cattlemen's Texas Longhorn Registry.
Gryfice
Gryfice (Greifenberg in Pommern, Gryfice ) estas urbo en la administra provinco (historie vojevodio) Okcidenta Pomerio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Gryfino. Fine de en la urbo vivis.
<!-- Tekstoj en la esperanta vikipedio devas esti en Esperanto, plene en Esperanto, ne nur iomete. Polajn tekstojn eblas aldoni en la pola vikipedio.
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Gryfice dum la antikveco
La esploroj de germanaj kaj polaj arkeologoj pruvas ke en tiuj terenoj loĝis homoj jam en neolitiko, tio estas pli nova periodo de ŝtonepoko. Świadectwem kultury materialnej tego okresu są znaleziska w okolicznych miejscowościach, które zostały potwierdzone w późniejszym okresie. Ponadto stwierdzono zasiedlenie tych terenów w późniejszym okresie, a więc epoce brązu. Badania na podstawie źródeł przekazują, że obszar ten w II wieku n.e. były zamieszkane przez ludy germańskie. W traktacie de Ptolemeo pod tytułem Geografia (2-a jc p.K.) wymienione zostały wśród tych ludów te, które zamieszkiwały tereny dzisiejszego Pomorza Zachodniego i Gdańskiego. Współczesne badania nad traktatem wskazują, że tereny od Laguno de Szczecin na wschód po rzekę Wieprzę były zasiedlone przez Sidinów. Ich zachodnimi sąsiadami byli Farodinowie a wschodnimi Rutikliowie. Niektórzy badacze przypuszczają, że początek miastu dały trzy osady z około X wieku, z czego jedna mogła stanowić podłoże pod przyszłą lokację. Lokowanie miasta na terenie zagospodarowanym sprzed XIII wiekiem potwierdziły współczesne badania archeologiczne. Dum la sesdekaj jaroj de 20a jc oni elfosis la setlejon de la Luzacia kulturo (vidu la supran mapon).
Historio de Gryfice en la Mezepoko
Dum la frua Mezepoko sur tiuj terenoj loĝis la gentoj de la okcidentaj pomerianoj (vidu la apudan mapon). Były to kręgi wpływów Wolinian, Pyrzyczan i Brzeżan. Dum la regado de Mjeŝko la 1-a kaj Boleslao la 1-a, nomata "la Brava" tiuj ternoj estis en la limoj de Pollando. W 1121 roku na ziemi gryfickiej miała miejsce bitwa pod Niekładzem, w której Boleslavo la 3-a Kurbabuŝa pobił wojska Pomorza Zachodniego dowodzone przez książąt: Warcisław la 1-a kaj Świętopełk la 1-a de Nakło. Wiosną 1124 roku na polecenie księcia Bolesława Krzywoustego nad dolną Regę przybyła misio de episkopo Otton el Bambergo.
En la dua duono de la 13-a jc en Pomerio regis la princoj el pomeria dinastio de Grifoj: Barnim la 1-a kaj Warcisław la 3-a, którzy w celu wzmocnienia swojej władzy zachęcali do osiedlania się na tych terenach. Gryfice uzyskały lubeckie prawa miejskie w roku 1262 z rąk księcia Warcisława III. Miejscowość otrzymała prawa celne, wyrębu lasów, żeglugi po rzece Redze i na wodach przybrzeżnych, czasowe zwolnienie od podatku (okres 10 lat), dzięki czemu mogła się znacznie bogacić. Pierwszymi kupcami osiedlającymi się w Gryficach byli mieszkańcy Gryfii (dziś Greifswald w Niemczech). Kupcy organizowali skup intratnych produktów, chociażby zbóż, wosku, skór, smoły, konopi, mięsa i miodu. Pod koniec XIII wieku rozpoczęto budowę ceglanego kościoła o trzech nawach, a w 1300 roku budowę murów obronnych otaczających miasto. Na przełomie XIII i XIV wieku Gryfice liczyły około 500 mieszkańców. En la 15a jc kelkfoje okazis la konfliktoj pri la fiŝkaptado kun la pli norda urbo Trzebiatów, kiu provis prenadi la doganon de la ŝipoj el Gryfice ĉe la rivero Rega.
Niederlauterbach
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Gryfice
Historio de Gryfice de la 16a jc ĝis la 19a jc
Komence de la 16a jc la nombro de la loĝantoj estis pli ol 2 mil. W 1534 roku mieszkańcy miasta przechylali się na stronę Reformacio. Rada miejska zagarnęła w 1525 roku skarbiec kościelny, a 10 lat później przejęła wszelkie dobra i nieruchomości zakonne. W ciągu stu lat miasto przeżywało drugą falę germanizacji, która prócz ważniejszych urzędów obejmowała także i kościół. Na przełomie XVI i XVII wieku na Pomorzu, także w Gryficach, miało miejsce wiele procesów czarownic. Oskarżonym kobietom zarzucano paranie się czarną magią i szerzenie zabobonów. W 1618 roku rozpoczęła się la Tridekjara milito (vidu la apudan mapon), która przerwała rozwój miasta. W połowie XVII w. rozpoczęto odbudowę miasta, którą przerwała Nordia Milito 1655-1660 nomata ankaŭ Sveda diluvo (1655-1660) (vidu la apudan mapon). W drugiej połowie XVIII wieku miasto było zajmowane trzykrotnie przez Rosjan. En la jaro 1806 dum la Napoleonaj militoj eniris la urbon la taĉmentoj de francoj (vidu la apudan mapon). Mimo to liczba mieszkańców wzrosła do 3 tys. osób. W drugiej połowie XIX wieku w mieście pojawiła się społeczność żydowska. W kolejnych latach wybudowano cukrownię, fabrykę wyrobów ceramicznych i pieców, krochmalnię oraz fabrykę marmolady. En la jaro 1882 Gryfice ekhavis la fervojon kun Szczecin.
Historio de Gryfice dum la 20a jc
Dum la tridekaj jaroj de la 20a jc en la loka konsilantaro la plimulton ekhavis la Nacisocialisma Germana Laborista Partio (NSDAP). W okresie międzywojennym istniały tu dwa wielkie zakłady przemysłowe, czyli fabryka płatków ziemniaczanych i cukrownia. W 1938 roku nasiliła się akcja likwidacyjna własności żydowskiej. Gryfice przetrwały większą część II wojny światowej bez zniszczeń. Armia Czerwona zajęła je w marcu 1945 roku. Na skutek celowych podpaleń dokonywanych przez sowieckich żołnierzy zaraz po zajęciu miasta zniszczeniu uległo 40% zabudowy miasta.
Post la fino de Dua Mondmilito la urbo eniris Pollandon laŭ la decido de la Potsdama konferenco kaj ankaŭ laŭ la decidoj de la konferenco komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio (vidu la apudan mapon). -->
Frostiĝanta pluvo
La frostiĝanta pluvo aŭ glaciiĝanta pluvo estas precipitaĵo, konsistanta el tromalvarmiĝintaj akvogutoj kaj kiuj tuj frostas atingante la grundon, formanta glacian surfacon. Oni parolas pri frostiĝanta pluveto, se diametro de la tromalvarmiĝintaj gutoj estas malpli ol 0,5 mm.
Ĝi estiĝas, se inter la subajn kaj suprajn malvarmegajn (frostajn) aertavolojn penetras pli varma (super nul oC) aertavolo. Tiam la neĝo, estiĝanta en la supra aertavolo degelas en la meza tavolo al pluvoguto kaj transformiĝas en la suba tavolo al glacigrio aŭ frostiĝanta pluvo, depende de tio, ĉu la gutoj havis tempon glaciiĝi. La frostiĝanta pluvo glaciiĝas atingante la grundon, la ŝanĝiĝon de la materiostato ekas la puŝo (atingo de la grundo) kaj okazas tre rapide.
La frostiĝanta pluvo estas antaŭsigno de la mildiĝo de la malvarmega vetero.
Saulius
Saulius estas litovlingva vira persona nomo. Temas pri variaĵo de la virina nomo Saulė, ĉiela estaĵo de la litova mitologio, kaj ankaŭ de la nuna litova vorto saulė, en traduko "suno") . Aparte de tio en malpli ofta dua, biblia signifo ankaŭ povas temi pri litovigo de la biblia nomo שָׁאוּל (en Esperanto Ŝaul) aŭ latinigite Saulus (respektive Saŭlo), kiu interalie ĉirkaŭ la jaro 1000 a. K. estis la nomo de la unua reĝo de Izraelo kaj jarmilon poste estis la nomo de Sankta Paŭlo antaŭ ties kristaniĝo.
Sigmir
Sigmir (hungare: Szépnyír, germane: Schönbirk, Zippendorf) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Bistriţa. En 1910 ĝi havis 590 loĝantojn (germanoj, ciganoj, rumanoj); en 1992 625 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝia saksa loĝantaro forlasis la vilaĝon en 1944. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Bistriţa.
Henningen
Henningen ekde la unua de januaro 2010 estas parto de la urba komunumo Salzwedel en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis 703 loĝantojn.
Ẓāʾ
La ẓāʾ (arabe ﻇﺎء, ẓāʾ ) estas la deksepa litero de la araba alfabeto. En la klasika araba reprezentas la fonemon aŭ. Tiele ĝi reprezentas sonon frikativan, alveolaran kaj voĉan.
Historio
Ĝi estas unu de la ses literoj de la araba alfabeto kiuj aldoniĝis al la 22 hereditaj de la fenica alfabeto (la aliaj estas ṯāʾ, dāl, ḍād, ḏāl kaj ġayn) kaj ĝi estas, esence, varianto de la ṭāʾ.
Stacio Sumakaihinkōen
Stacio Sumakaihinkōen (japane: 須磨海浜公園駅 [Sumakaihinkōen-eki], angle: Sumakaihinkōen Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Suma, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (Ĉefa).
Kantono Le Grand-Bourg
La kantono de Grand-Bourg (france canton du Grand-Bourg) estas franca kantono lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 15 kantonoj de la arondismento de Guéret. Ĝia ĉefurbo estas Grand-Bourg.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Grand-Bourg la jenaj 7 francaj komunumoj :
N
N estas la 14-a litero de la latina alfabeto kaj la 18-a litero de la esperanta alfabeto. Ĝia nomo en Esperanto estas no. La litero N signifas la jenon:
73511 Lovas
73511 Lovas estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Krisztián Sárneczky elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio sur la montaro Mátra, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Ekonomia bobelo
Ekonomia bobelo (nomata ankaŭ spekula bobelo, merkata bobelo aŭ financa bobelo) estas fenomeno kiu okazas en la merkatoj, grandparte pro spekulado, kiu karakteriziĝas pro nenormala, nekontrolita kaj longa plialtigo de la prezo de havaĵo aŭ produkto, tiel ke tiu prezo pli kaj pli malproksimiĝas for el la reala aŭ intrinseka valoro de la produkto. La spekula proceso kondukas la novajn aĉetantojn aĉeti cele al la vendo pro prezo pli granda en la estonteco, kio okazigas spiralon de plialtigo kontinua kaj malproksima el ĉia vera fakta bazo. La prezo de la havaĵo atingas tiel nivelojn absurde altegajn ĝis la bobelo finfine eksplodas, pro la komenco de la amasa vendado de la havaĵo kiam estas malmultaj aĉetantoj pretaj al akiro. Tio okazigas subitan falon de la prezoj, konduke al tre malaltaj prezoj, eĉ malsupraj al ties natura nivelo, lasante post si amason de ŝuldoj. Por tiu momento oni uzas internacie la anglalingvajn vortojn crack kaj crash.
73511 Lovas
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara astronomo Miklós Lovas (1931–2019), plej sukcesa malkovrinto. Li malkovris 42 supernovaojn, 5 kometojn kaj 2 asteroidojn dum programo de serĉo de supernovaoj ĉe la Konkoly Observatorio inter 1964 kaj 1995.
Ghirolt (Aluniș)
Ghirolt [girolt] (Girolt) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Aluniș.
Akvorezervejo de Buendía
La Akvorezervejo de Buendía estas akvorezervejo de Hispanio situa inter la provinco Kvenko kaj la provinco Gvadalaĥaro. Ĝi situas sur la fluejo de la rivero Guadiela, alfluanto de la rivero Taĵo, sed ĝi ricevas akvon ankaŭ el la riveroj Meridanchel, Garibay, Guadamejud, Mayor kaj Garigay, krom el aliaj malgravaj rojoj.
Ghirolt (Aluniș)
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka).
Akvorezervejo de Buendía
Ĝi formas parton, kun la akvorezervejoj de Entrepeñas, Bolarque, Zorita, kaj Almoguera, de la tiel nomita "Mar de Castilla" (Kastilia Maro). Kun la Akvorezervejo de Entrepeñas ĝi havigas akvon al la polemikiga (en Kastilio-Manĉo) Transkanalo Taĵo-Segura.
​
Meghri
Meghri aŭ Megri (armene Մեղրի) estas urbo de la suda provinco Sjuniko en Armenio, situante ĉe la landlimo kun Irano laŭ trairo de la rivero Meghri. En 2008, ĝi havis 4.801 loĝantojn. Ĉar la klimato de Meghri malsimilas al la resto de la lando, ĝi produktas fruktojn kaj ĝenerale nutraĵojn kiuj ne ekzistas en aliaj armenaj provincoj. En ĝi loĝas ĉ. 2 mil soldatoj kiuj zorgas pri la landlimo kun Irano inter rusaj kaj armenaj soldatoj.
Meghri estas urbo kaj la centro de la urba komunumo Meghri, en la provinco Sjuniko sude de Armenio, proksime al la limo kun Irano. Laŭ la demografia censo de la jaro 2011, la urbo Meghri havis 4,580 loĝantojn. Laŭ la oficiala takso de 2016, la loĝantaro de Meghri estas ĉirkaŭ 3.500.
Meghri situas 376 km sude de la landa ĉefurbo Erevano kaj 73 km sude de la provinca ĉefurbo Kapan.
Kiel rezulto de la komunumaj fuzioj entreprenitaj ekde 2016, la komunumo Meghri pligrandiĝis por inkluzivi la ĉirkaŭajn vilaĝojn Agarak, Alvank, Ajgedzor, Gudemnis, Karĉevan, Kuris, Lehvaz, Liĝk, Nrnadzor, Ŝvanidzor, Taŝtun, Tĥkut, Vahravar kaj Vardanidzor.
Etimologio
Meghri estis fondita kiel "Karĉavan" en 906 fare de la reĝo Smbato la 1-a de Armenio, dum la periodo de la Bagratida Armenio. Poste, ĝi estis konata kiel Meghri, kiu signifas "miela urbo" en la armena lingvo.
Antikva historio kaj mezepoko
La areo de nuntempa Meghri estas loĝita ekde la Bronzepoko. Multaj arkeologiaj lokoj troviĝas en la ĉirkaŭaĵoj de la urbo ekde la 7-a kaj 6-a jarcentoj a.K., dum la periodo de la regiona imperio Urarto. Historie ĝi estis parto de la kantono Arevik de la praa provinco Sjuniko de la Reĝlando Armenio.