cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Spiloptilo
Temas pri nekonfuzebla specio ĝenerale helbruneca, sed kun tre markataj areoj nigrablankaj nome en frunto kaj krono estas nigreca strieco sur blankeca fono kaj same en vosto kaj centraj flugiloj subŝultre estas nigraj plumoj kun tre markitaj blankaj bordoj. En vosto tiu kontrasto rimarkindas ĉefe en pinto kaj en flugiloj speciale por marki mezon inter du zonoj (ŝultro kaj flugiloj) kun ruĝeca nuanco. La subaj partoj estas blankecaj al helflavecaj kaj same la vizaĝo kie videblas ruĝecbruna ne tre markata traokula strio el la helruĝa bekobazo (la pinto estas pli malhela) al la ruĝecaj okuloj. Ankaŭ la kruroj estas ruĝecaj.
Saint-Juéry (stacidomo)
Saint-Juéry estas franca varstacidomo sur linio Albi - Saint-Juéry, situanta en, en departemento Tarn, regiono.
NGC 2897
NGC 2897 (aliaj indikoj — NPM1G +02.0220, PGC 26949) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Saint-Juéry (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Albi - St-Juéry (742000).
NGC 2897
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
23122 Lorgat
23122 Lorgat estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Háj (Habartice)
Háj estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Habartice en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Habartice. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Luckau
Luckau - malsuprasorabe Łukow - estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dahme-Spreewald de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Háj (Habartice)
Háj situas en katastra teritorio Háj u Habartic kun areo 2,51 km².
Poundbury
Poundbury estas nova urba ekstere de Dorchester en la gubernio de Dorset, Anglio. Ĝi estas eksperimenta urbo konstruita de premio-gajninta arkitekto Léon Krier. Ĝi estis planita kaj subtenita de reĝo Karlo la 3-a, tiam Princo de Kimrujo, sur kies terenoj (Duchy de Cornwall) ĝi estis konstruita.
Helfštýn
Helfštýn (ankaŭ Helfštejn, Helfenstein) estas burgoruino de unu el la plej grandaj burgoj en la ĉeĥaj landoj, kiu situas proksimume 3 km sudoriente de Lipník nad Bečvou super municipo Týn nad Bečvou.
Poundbury
En 1988, la tiama princo Karlo komisiis la arkitekton kaj urboplaniston Léon Krier ellabori ampleksan planon por tio kio iĝus Poundbury. Krier sekvus la gvidliniojn skizitajn fare de Karlo la 3-a en sia libro A vision of Britain (Vizio de Britio), personan vizion pri arkitekturo. Poundbury havas plurajn ecojn karakterizajn por New Urbanism, kiel ekzemple malgrandskalaj kaj klare difinitaj urbaj spacoj. La stratreto serpentiĝas. Piedratrafiko estas prioritatita super motorveturiloj.
Helfštýn
La burgon fondis kontraŭleĝe komence de la 14-a jarcento verŝajne inter la jaroj 1306 - 1312 silezia nobelo Friduš z Linavy sur parceloj de drahotuŝa senjorujo. Reĝo Johano de Luksemburgio post punekspedicio en la jaro 1312 forprenis la burgon al Friduŝ kaj donis ĝin al Vok z Kravař. Ješek z Kravař, filo de Vok, juĝdisputis kontraŭ Čeněk el Drahotuše, kiu defendis per tio, ke la burgo estis konstruita sur ilia senjorujo, sed Helfštejn restis al Kravařidoj. La burgon karakterize disvastigis Lacek z Kravař a Helfštejna.
Poundbury
Fono
La brita reĝo Karolo la 3-a delonge okupiĝas pri aferoj de urba planado kaj arkitekturo. En la libro A vision of Britain (1989) li kritikis modernisman konstruadon en Londono, kiun li kredas difektis la grandurbon. Li prezentis dek principojn kiuj devus esti sekvitaj en urboplanado, inkluzive de:
Helfštýn
En la ajro 1444 aĉetis la burgon Lacek z Kravař a Helfštejna. Je dudek jaroj pli poste tenis la helštýnan senjorujon Kostkové z Postupic, ekde la jaro 1475 Vilém la 2-a z Pernštejna. Anoj de familio z Pernštejna plu ampleksigis kaj fortikigis la burgon. Ekde la jaro 1554 la varo estis en tenado de senjoroj el Ludanice, en 1580 akiris ĝin Petr Vok z Rožmberka pro edziĝo kun Kateřina z Ludanic. Ankaŭ dum tiuj ĉi tenantoj okazis pliampleksigado, el kiu fariĝis signifa fortikaĵo. Dum Petr Vok estis konstruita reprezentatiga renesanca duala palaco laŭ projekto de itala arkitekto Baldassare Maggi.
Poundbury
Fono
Poundbury estas bazita sur novaj urbanismaj ideoj kiel prioritato al piedirantoj super aŭtotrafiko. La urbo estus plene finkonstruita en 2026. Ĉirkaŭ 6 000 homoj vivos ĉi tie.
Helfštýn
En 1593 aĉetis la burgon Hynek Bruntálský z Vrbna, sed al tiu ĉi dinastio la burgo estis post batalo sur Blanka Monto konfiskita kaj ĝi venis en tenadon de kardinalo Francisko el Dietrichstein. Ĝis la jaro 1656 la burgo servis kiel soldata fortikaĵo, post tio la fortikaĵo estis pro ordono nuligita kaj armilaro transveturigita ĝis Olomouc. En la 17-a jarcento la burgo estis neniigita kaj plu ĝi malkreskis. Kiel posedaĵo de familio de Dietrichsteinidoj la burgo restis ĝis komenco de la 20-a jarcento, kiam estis el ĝi ruino.
La ampleksaj ruinoj estas nun iom post iom rekonstruataj, okazas ĉi tie vico de kulturaj agadoj, al la plej konataj apartenas renkotiĝo de artistaj forĝistoj Hefaiston.
Poundbury
Fono
La urbomodelo de Poundbury kaŭzis multajn imitaĵojn ĉie en la mondo, ekzemple en Ŝanhajo estis konstruita preciza kopio de ĝi.
Pusztaberki
Pusztaberki estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád - kie estas la plej malgranda vilaĝo -, en Distrikto Rétság.
Situo
Pusztaberki situas en kaldrono, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Rétság troviĝas 7, Balassagyarmat 15, Budapeŝto 55 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1379. En la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de slovakoj, biblioteko, kuratoro, kuracejo, 2 vendejoj, migra poŝto.
Famulo
En Pusztaberki mortis juristo kaj akademiano János Baintner.
Courlevon
Pri la komunumo
Courlevon estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 309 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,26 km², de kiuj 37,6% estas kovritaj de arbaro, 57,2% servas por agrikulturo kaj 5,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Courlevon limas en nordo al Courgevaux, en nordoriento al la berna eksklavo Münchenwiler (BE), en oriento al Cressier, en sudo al Wallenried, kaj en okcidento al Villarepos.
Lingvoj
La origne franclingva komunumo en la 19-a jarcento pli kaj pli germaniĝis. Aktuale la ĉefa lingvo de la komunumo Courlevon estas la germana, kiun laŭ la popolnombrado de la jaro 2000 parolis 92,7% de la loĝantaro, 4,6% parolis la francan.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 182 de Friburgo al Morato. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 5 kilometrojn sude apud Morato. Courlevon ne disponas pri propra konekto al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Courlevon datiĝas el la jaro 1214 kiel Curlivin. En la jaro 1448 la vilaĝo Courlevon estis rabobruligita de friburgaj trupoj. Ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Courlevon estis parto de la komuna senjorujo Morato kaj ĝis 1848 de la distrikto Morato. En la jaro 1848 ĝi surbaze de la nova demokrata konstitucio fariĝis komunumo de la Lagodistrikto de Kantono Friburgo. En la jaro 1974 la iama komunumo Coussiberlé, kiu ĝis 1717 jam foje estis parto de Courlevon, estis integrita al la komunumo Courlevon.
4805 Asteropeo
4805 Asteropeo estas trojano de Jupitero ano de la asteroida grupo kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, 80 km norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al Asteropeo, filo de Pelagono, militestro de la peonianoj kaj aliancano de la trojanoj dum la troja milito. Kvankam li sukcecis vundi Aĥilon per sia lanco, li estis mortigita de tiu ĉi.
Karpinsk
Karpinsk (Карпинск) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 65445.
La urbo estis fondita ĉirkaŭ jaro 1769 (kvankam oficiala jaro de fondo estas 1941).
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1941.
Mascarello
La Mascarello Carrocerias e Ônibus Ltda estas brazila fabriko de busaj karoserioj bazita en Paraná, nome en la urbo Cascavel. La firmao estis establita en 2003.
Karpinsk
La interurba telefona kodo estas 34313, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Mascarello
Historio
Unua kaj sola aŭtobusfabriko de la ŝtato Paranao, Mascarello estas parto de grupo de firmaoj ligitaj al la agro-industria sektoro. Derivita de la malnova socio per Comil, ĝi fondiĝis la 23-an de majo 2003.
Karpinsk
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Mascarello
Historio
Ĝi komencis siajn aktivecojn produkti malgrandajn modelojn ("mikrobusojn") kaj grade daŭriĝis por dizajni kaj konstrui pli grandajn modelojn.
Santa María Yosoyúa
Santa María Yosoyúa estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Yosoyúa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 445.
Mascarello
Historio
En februaro 2011 atingiĝs la marko de 10 000 fabrikitaj unuoj, kaj en majo 2013 tiu nombro saltis al 15 000 unuoj.
Karpinsk
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Santa María Yosoyúa
Geografio
Santa María Yosoyúa apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1284 loĝantojn. El tiuj estis 613 viroj kaj 671 virinoj. La komunumo havas surfacon de 71,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1900 metroj super la marnivelo.
Karpinsk
La urbo estas ĉe rivero Turja (Турья) (baseno de rivero Obj).
En la urbo estas fervoja stacio.
Santa María Yosoyúa
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1006 indiĝenoj. El tiuj 828 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 828 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Karpinsk
La urbo estis fondita kiel loĝejo dum konstruado de karbonferproduktanta kaj ferproduktanta uzino.
En jaro 1959 la urbo havis 45,2 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 31,2 mil loĝantojn.
Kateřinice (distrikto Vsetín)
Kateřinice estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Vsetín etendiĝanta en Hostýnské vrchy 9 km nordokcidente de Vsetín en valo de rojo Kateřinky. Katastro de la vilaĝo estas proksimume el duono kovrita de arbaroj kaj ĝi estas tre altece diferenca. Vivas ĉi tie.
Historio
Eĉ kiam en Kateřinice ne konserviĝis tro multe de historiaj memorigaĵoj, ĝi allogas pro sia situo kaj naturbelecoj kaj aktivajn turistojn kaj ŝatantojn de promenoj. Ankaŭ ŝatantoj de botaniko trovos sur lokaj deklivoj tutan vicon de interesaj kaj raraj ekzempleroj.
Cusano Milanino
Cusano Milanino - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Paderno Dugnano, Cinisello Balsamo, Cormano kaj Bresso.
Agoj de Sankta Johano la Evangeliisto
La Agoj de Sankta Johano la Evangeliisto aŭ, plimallonge Agoj de Johano estas apokrifo de la Nova Testamento temanta pri ĵus citita apostolo, greklingve: verkita en la dua duono de la 2-a jarcento. Ĝi prezentas docetistajn kaj gnostikajn influojn.
La tradicio indikas aŭtoro certan Leŭcion Karinon disĉiplon de Johano apostolo kaj evangeliisto, kiu estus kompilinta aliajn apokrifajn Agojn lisitgatajn en la tieldirita "leŭcia ciklo": Agoj de Petro, Johano, Tomaso kaj Paŭlo. Als teksto alvenis en duobla versio. La pli antikva estas la pli longa, sed ĝi perdis la komencan parton: ĝi priskribas alvenon, predikadon kaj miraklojn de Johano en Efeso post la forlaso de la urbo Mileto en kiu li rifuĝis por foreviti la judajn persekutojn en Jerusalemo.
Etruska alfabeto
Skribarto > Skriboj > Alfabeto > Etruska alfabeto < Etruska lingvo
La Etruska alfabeto estis bazita sur la antikva okcidenta greka alfabeto. Ĝi havis inter 26 kaj 32 literojn, dependante de urbo aŭ epoko. Ĝi estis ĝenerale skribita dekstre-maldekstren, sed ankaŭ bustrofedone aŭ eĉ maldekstre-dekstren. El la etruska alfabeto devenas rekte la latina alfabeto.
Dokumentoj
Tekstoj en etruska skribo povas esti legataj senprobleme. Tamen la kompreno estas mankohava. Ĉar ekzistas nur malmultaj tekstoj, la lingvo ne estas komplete komprenita. Sed jam estas konata vorttrezoro de ĉ. 200 vortoj.
La plimulto de trovitaj tekstoj estas de tomboj kaj ne donas bonan komprenon. Nur malmultaj pli longaj dokumentoj estis trovitaj. Gravaj estas
Eksteraj ligiloj
Lingua etrusca
Saint-Juéry (Tarn)
Saint-Juéry estas franca situanta en departemento Tarn, regiono.
Salève
Monto Salève (prononcu [saLEV]) estas monto de la Antaŭalpoj en departemento Haute-Savoie en Francio. Ĝia alteco estas 1379 m.
Ĝi estas fama pro telfero, kiu ligas ĝian pinton kaj la vilaĝon Le Pas de L'Échelle, kiu apartenas al la komunumo Étrembières kaj estis ĝis 1816 parto de la hodiaŭa svisa komunumo Veyrier.
Geografio
Kvankam situanta en la Antaŭalpoj, Salève geologie estas parto de montaro Ĵuraso, kiel la Vuache. Ĝi staras super la svisa urbo Ĝenevo.
Pacifiko
Pacifiko aŭ Pacifika Oceano, la plej granda akvokorpo en la mondo, estas oceano, nome la plej granda dividaĵo el kvin en la mondo kaj el la tuta hidrosfero, kiu okupas trionon de la supraĵo de la Tero. Etendiĝante proksimume 15 500 km de la Beringa Maro en la arkta nordo ĝis la glaciaj marĝenoj de la Maro de Ross de Antarkto en la sudo aŭ la Suda Oceano (depende de la konsidero), Pacifiko atingas sian plej grandan larĝon ĉe proksimume 5 gradoj norde latitudo, kie ĝi etendiĝis proksimume 19 800 km de Indonezio ĝis la marbordo de Kolombio. Ĝi estas limigita per la kontinentoj Azio kaj Aŭstralio okcidente kaj Ameriko oriente. La okcidentan limon de la oceano oni ofte metas ĉe la Malaka Markolo.
Pacifiko enhavas proksimume 25 000 insulojn (pli ol la suma nombro en la cetero de la oceanoj de la mondo kune), preskaŭ ĉiuj el kiuj troviĝas sude de la ekvatoro. Pacifiko kovras areon de 179.7 milionoj da km². Tiel ĝi kovras ĉirkaŭ 46% el la akva surfaco de la Tero kaj ĉirkaŭ 32% el ties totala surfaca areo, estante pli granda ol la kombinita terareo de la Tero (148 000 000 km²).
La centroj kaj de la Akva Hemisfero kaj de la Okcidenta Hemisfero estas en la Pacifika Oceano. Oceana cirkulado (okazigita pere de la Koriolisforto) subdividas ĝin en du tre grandaj sendependaj akvovolumoj, kiuj kuniĝas en la Ekvatoro: nome Norda Pacifiko kaj Suda Pacifiko. Galapagoj kaj Gilbertoj, kvankam tra la Ekvatoro, estas konsiderataj ene de Suda Pacifiko.
Ties averaĝa profundo estas 4 000 metroj. La plej malalta punkto en la Tero, Challenger-profundo en la Mariana Fosego, kuŝas en okcidenta norda Pacifiko, atingante profundon de 10 928 metroj. Pacifiko havas ankaŭ la plej malaltan punkton en la Suda Hemisfero, nome Horizon-profundo en la Tonga Fosego, kun 10 823 metroj. Ankaŭ la tria plej malalta punkto en la Tero, nome Sirena-profundo, estas en la Mariana Fosego.
Laŭ la neregulaj marĝenoj de Pacifiko kuŝas multaj maroj, la plej grandaj el kiuj estas la Celebea Maro, Korala Maro, Orientĉina Maro, Japana Maro, Sulua Maro, kaj Flava Maro. La Malaka Markolo kunligas Pacifikon kun la Hinda Oceano ĉe la okcidento, kaj la Magelana Markolo kunligas Pacifikon kun Atlantiko en la oriento. Oni povas paroli pri Norda Pacifiko kaj Suda Pacifiko. Vidu mapon.
Etimologio
Kvankam la popoloj de Azio kaj Oceanio estis veturanta tra la Pacifika Oceano ekde prahistoriaj tempoj, la orienta Pacifiko estis por la unua fojo vidata de eŭropanoj komence de la 16-a jarcento kiam la ekspedicianoj de la hispana esploristo-konkeristo Vasco Núñez de Balboa trapasis la areon de la Istmo de Panamo en 1513 kaj malkovris la grandan "Sudan maron" kiun li nomis tiel Mar del Sur (en hispana). La nuntempa nomo de la oceano estis stampita de portugala esploristo kaj navigisto Fernão de Magalhães kiam li estris la hispanan ekspedicion por ĉirkaŭnavigado de la tuta mondo en 1521, kaj li trafis favorajn ventojn atingante la oceanon post la aĉa vetero de la Magelana Markolo fakte nomita laŭ li mem. Li nomis la oceanon Mar Pacífico, kiu kaj en portugala kaj en hispana signifas "paca maro", "pacema".
Oceana fundo
La oceana fundo de la centra pacifika baseno estas relative unueca, kun averaĝa profundo de proksimume 4 270 m. La ĉefaj neregulecoj en la regiono estas la treege krutflankaj, ebensupraj submaraj pintoj konataj kiel marmontoj. La okcidenta parto de la fundo konsistas el montaj arkoj, kiuj leviĝas super la maron kiel insulaj grupoj, kiel ekzemple la Salomonoj kaj Nov-Zelando, kaj profundaj tranĉeoj, kiel ekzemple la Mariana Fosego, la Filipina Fosego, kaj la Tonga Fosego. La plejparto de la profundaj tranĉeoj kuŝas apud la eksteraj marĝenoj de la larĝa okcidenta pacifika kontinenta breto.
Laŭ la orienta marĝeno de la pacifika baseno estas la Orienta Pacifika Altaĵeto, kiu estas parto de la tutmonda mezoceana kresto. Proksimume 3 000 km transa, la altaĵeto staras proksimume 3 km super la apuda oceana fundo. Pro tio, ke relative malgranda terareo drenas Pacifikon, kaj pro la enorma grando de la oceano, la plejmulto de la sedimentoj estas aŭtigenaj aŭ pelagaj laŭ origino. Aŭtigenaj sedimentoj inkluzivas montmoriloniton kaj filipsiton. Pelagaj sedimentoj devenantaj de marakvo inkluzivas pelagajn ruĝajn argilojn kaj la skeletajn restaĵojn de marvivo. Terigenaj sedimentoj estas limigitaj al mallarĝaj marĝenaj bendoj apud la tero.
Akvaj karakterizoj
La volumo de Pacifika Oceano, reprezentanta ĉirkaŭ 50.1 procenton de la oceana akvo de la tuta mondo, estis ĉirkaŭkalkulita je 714 milionoj da kubaj kilometroj. Akvaj temperaturoj en Pacifiko varias de frostaj (−1.4 °C por marakvo) en la apudpolusaj regionoj ĝis proksimume 29-30 gradoj C apud la Ekvatoro. Ankaŭ saleco varias laŭ latitudo. Akvo apud la Ekvatoro estas malpli sala ol tiu, kiu troviĝas en la mezaj latitudoj pro la abunda pluvofalo dum la tuta jaro. Apudpoluse de la mezvarmaj latitudoj la saleco estas ankaŭ malalta, ĉar okazas malmulte da vaporiĝo de marakvo en ĉi tiuj regionoj.
La supraĵa rondiro de la pacifikaj akvoj estas ĝenerale dekstruma en la Norda Hemisfero kaj maldekstruma en la Suda Hemisfero. La Norda Ekvatora Fluo, pelita okcidenten laŭ latitudo 15 gradoj norde fare de la kursaj ventoj, turnas sin norden apud la Filipinoj kaj fariĝas la varma Kuroŝia, aŭ Japana, Fluo. Turniĝante orienten ĉe proksimume 45 gradoj norde, Kuroŝio branĉiĝas kaj kelkaj akvoj moviĝas norden kiel la Aleuta Fluo, dum la cetero turniĝas suden por realiĝi al la Norda Ekvatora Fluo. La Aleuta Fluo branĉiĝas kiam ĝi alprokimiĝas al Nord-Ameriko kaj formas la bazon de maldekstruma fluado en la Beringa Maro. Ĝia suda branĉo fariĝas la malrapida, sudenfluanta Kalifornia Fluo.
La Suda Ekvatora Fluo, fluanta okcidenten laŭ la Ekvatoro, svingiĝas suden oriente de Nov-Gvineo, turniĝas orienten ĉe proksimume 50 gradoj sude latitudo, kaj kuniĝas kun la ĉefa elokcidenta fluo de Suda Pacifiko, kiu inkluzivas la ter-rondirantan Antarktan Ĉirkaŭpolusan Fluon. Kiam ĝi alproksimiĝas al la ĉilia marbordo, la Suda Ekvatora Fluo dividiĝas; unu branĉo fluas preter Horna Kabo kaj la alia turniĝas norden por formi la Peruan Fluon, aŭ la Fluon de Humboldt.
Klimato
Nur la internoj de la grandaj landamasoj Aŭstralio, Nov-Gvineo, kaj Nov-Zelando evitas la trapenetran klimatan influon de Pacifiko. Ene de la areo de Pacifiko, ekzistas kvin klare malsamaj klimataj regionoj: la mez-latitudaj elokcidentaj regionoj, la kursaj regionoj, la musona regiono, la tajfuna regiono kaj la senventaj regionoj.
La musona regiono kuŝas en fore okcidenta Pacifiko inter Japanio kaj Aŭstralio. Karakterizo de ĉi tiu klimata regiono estas ventoj kiuj blovas de la kontinenta interno al la oceano dum vintro kaj al la mala direkto dum somero. Konsekvence, signita sezoneco de nubeco kaj pluvofalo okazas. Tajfunoj ofte kaŭzas ampleksan difekton en okcidenta kaj sudokcidenta Pacifiko. La plej granda tajfuna ofteco ekzistas en Novembro kaj ene de la triangulo de suda Japanio ĝis la centraj Filipinoj ĝis orienta Mikronezio. Kvankam malpli bone difinitaj ol la aliaj klimataj regionoj, du gravaj senventaj regionoj kuŝas en la oceano, unu troviĝas apud la okcidentaj marbordoj de Centra Ameriko kaj la alia ene de la ekvatoraj akvoj de okcidenta Pacifiko. Ambaŭ regionoj estas notitaj pro sia alta humideco, konsiderinda nubeco, malpezaj fluktuantaj ventoj, kaj oftaj serenoj.
Geologio
Ene de la fermita maŝo de la Andesita Linio estas la plejmulto de la profundaj kavoj, submaraj vulkanaj montoj, kaj oceanaj vulkanaj insuloj, kiuj karakterizas la Centran Pacifikan Basenon. Estas ĉi tie, kie bazaltaj lafoj leĝere fluas el fendoj por konstrui enormajn kupolsimilajn vulkanajn montojn, kies eroziiĝintaj suproj formas insulajn arkojn, ĉenojn kaj amasojn. Ekster la Andesita Linio, vulkanado estas eksplodema, kaj la tiel nomata Pacifika fajra rondo estas la ĉefa zono de ekplodema vulkanado en la mondo.
Teramasoj kaj insuloj
La Pacifika Oceano havas plej el la insuloj de la mondo. Estas ĉirkaŭ 25 000 insuloj en Pacifiko.
Insuloj en Pacifiko havas tri bazajn tipojn: kontinentaj insuloj, altaj insuloj, malaltaj insuloj kaj superlevitaj koralaj kajoj. Kontinentaj insuloj kuŝas ekster la Andesita Linio kaj inkluzivas Nov-Gvineon, la insulojn de Nov-Zelando, kaj la Filipinojn. Ĉi tiuj insuloj estas strukture asociitaj kun la apudaj kontinentoj. Altaj insuloj estas vulkandevenaj, kaj povas enhavi aktivajn vulkanojn. Inter ĉi tiuj estas Bugenvilo, Havajo, kaj la Salomonoj.
La tria kaj kvara tipoj de insuloj ambaŭ estas la rezulto de koralenhava insula konstruo. Koralaj rifoj estas malalte kuŝantaj strukturoj, kiu superkonstruiĝis sur bazaltaj lafofluoj sub la oceana supraĵo. Unu el la plej spektaklaj estas la Granda Bariera Rifo apud nordorienta Aŭstralio. Dua insula tipo el koralo estas la superlevita korala kajo, kiu kutime estas iomete pli granda ol la malaltaj koralaj insuloj. Ekzemploj inkluzivas Banabon (ekse Oceana Insulo) kaj Makateon en la Tuamotua grupo de Franca Polinezio.
Historio
La ekspansio de la Aŭstroneziaj popoloj (ĉ. 3000-1500 a.K.) ŝajne startis el insulo Tajvano kie oni inventis la unuajn marnavigajn teknologiojn (rimarkinde kanuoj, katamaranoj, boatoj, kaj unusola velo).
Gravaj homaj migradoj okazis en Pacifiko en prahistoriaj tempoj, plej notinde tiuj de pra-indianoj el Azio al Ameriko tra Beringio, tiu de pra-aŭstralianoj al Aŭstralio kaj tiuj de polinezianoj de Tahitio orienten ĝis Havajo, Nov-Zelando kaj Paskinsulo. Poste oni trairis la Hindan Oceanon al Komoroj kaj Madagaskaro ĉirkaŭ la jaro 500 n.e.
La oceano estis vidita de eŭropanoj frue en la 16-a jarcento, unue de Vasco Núñez de Balboa (1513), kiu trairis Panamon kaj Magelano nomis ĝin "Paca" pro la kalmaj akvoj kiun li vidis post trapasi la aĉan veteron de la Horna Kabo dum la ĉirkaŭmonda ekspedicio kiu transiris Pacifikon al la Filipinoj, Nov-Gvineo, kaj la Salomonaj insuloj. Samtempe portugaloj trapasis la Hindan Oceanon kaj venis al indoneziaj insuloj. La galeón de Manila estis la unua trapacifika komerca vojo.
La unuaj esploroj estis faritaj de portugaloj kaj de hispanoj, kiuj kontrolis la alvenon de alilandaj ŝipoj fermante la Magelanan Markolon. Dum la 17-a jarcento la nederlandanoj, navigante preter suda Afriko, superregis la malkovron kaj komercon; Abel Tasman malkovris en 1642 Tasmanion kaj Nov-Zelandon. La 18-a jarcento signis amason da esplorado fare de la rusoj en Alasko kaj la Aleŭtoj ekzemple fare de Vitus Bering, la francoj en Polinezio, kaj la britoj dum la tri vojaĝoj de James Cook - al Suda Pacifiko kaj Aŭstralio, Havajo, kaj la Nord-Amerika Pacifika Nordokcidento.
Kreskanta imperiismo dum la 19-a jarcento rezultigis la okupadon de la plejparto de Pacifiko fare de la okcidentaj potencoj. Signifaj kontribuoj al oceanografia sciaro estis faritaj dum la vojaĝoj de la HMS Beagle en la 1830-aj jaroj, kun Charles Darwin surŝipe; la HMS Challenger dum la 1870-aj jaroj; la USS Tuscarora (1873-1876); kaj la germana Gazelle (1874-1876). Kvankam Usono ekkontrolis la Filipinojn en 1898, Japanio regis okcidentan Pacifikon ekde 1914 kaj ĉefe dum la avancoj en la Pacifika Fronto ĝis la fino de la Dua mondmilito, kiam la Pacifika Floto de la Usona Mararmeo estis la efektiva estro de la oceano.
La landoj de Pacifiko
La Pacifika Bordo (aŭ Pacifika Ringo) estas la landoj ĉirkaŭ la bordo de la Pacifika Oceano. La Pacifika Baseno inkludas la Pacifikan Bordon kaj la insulojn de Pacifiko. La Pacifika Bordo iom koincidas kun la geologia Pacifika fajra rondo.
La Pacifikinsula Forumo aŭ en angla Pacific Islands Forum estas inter-registara organizo kiu celas plibonigi la kunlaboradon inter la sendependaj landoj de la Pacifika Oceano. Ĝi estis fondita en 1971 kiel South Pacific Forum (Sudpacifika Forumo). En 1999, oni ŝanĝis la nomon; la Pacifikinsula Forumo estas plej inkluda el la Oceaniaj Forumoj de landinsuloj kaj de norda kaj de suda Pacifiko, inklude Aŭstralio. Ĝi estas neoficiala observanto ĉe Unuiĝintaj Nacioj.
Ekonomio
La utiligo de la minerala riĉeco de Pacifiko estas malhelpata de la granda profundo de la oceano. En malprofundaj akvoj apud la marbordoj de Aŭstralio kaj Nov-Zelando, oni eltiras nafton kaj naturan gason, kaj oni rikoltas perlojn laŭ la marbordoj de Aŭstralio, Japanio, Papuo-Nov-Gvineo, Nikaragvo, Panamo, kaj la Filipinoj, kvankam en tre malkreskanta kvanto.
La plej grava posedaĵo de Pacifiko estas ĝiaj fiŝoj. La ĉestrandaj akvoj de la kontinentoj kaj la pli mezvarmaj insuloj havigas haringon, salmon, sardinon, spadfiŝon, kaj tinuson, kaj ankaŭ konkulojn. Troa fiŝkaptado iĝis grava problemo en kelkaj areoj. Por ekzemplo, fiŝkaptoj en la riĉaj fiŝkaptejoj de la Oĥotska Maro ĉe la orienta marbordo de Rusio estis malpliiĝintaj je almenaŭ duono ekde la 1990-aj jaroj kiel rezulto de trofiŝkaptado.
Nuklea rubo
El 1946 ĝis 1958, Marŝaloj utilis por la Pacifikaj Testejoj por Usono kaj estis la loko de 67 nukleaj testoj sur variaj atoloj. Kelkaj nukleaj armiloj estis perditaj en la Pacifika Oceano, kiel unu-megatona bombo perdita dum la incidento A-4 en 1965 en la Filipina maro.
En 1986, la membroj-nacioj de la Sudpacifika Forumo deklaris la areon sennuklea regiono kiel provo halti nuklean testadon kaj preventi la renverson de nuklea rubo tie.
En 2021, la disŝarĝo de radioaktiva akvo devena el la Atomkatastrofo de Fukuŝima-Dajiĉi en la Pacifikan Oceanon dum daŭro de 30 jaroj estis finfine aprobita de la Japana Registaro, spite multajn protestojn. Tiu registaro asertis, ke la radioaktiva akvo estos dissolvita ĝis drinkebla nivelo. Krom disŝarĝo, likado de tricio de la radioaktiva akvo el la Atomkatastrofo estis ĉirkaŭkalkulita inter 20 kaj 40 mil bilionoj da Bq-oj el 2011 ĝis 2013, laŭ la Fukuŝima atomcentralo.
Mediaj temoj
La kvanto de malgrandaj plasteroj flosantaj en nordorienta Pacifika Oceano pliiĝis centoble inter 1972 kaj 2012. La ĉiam kreskiĝanta Pacifika rubovortico inter Kalifornio kaj Japanio estas trifoje tiom granda kiom Francio. Ĉirkaŭkalkulitaj 80 000 metraj tunoj de plasto loĝas en tiu vortico, totale al 1.8 mil bilionoj da pecoj.
Marpoluado estas ĝenerala terminego por la damaĝa enirado en la oceano de kemiaĵoj aŭ partikloj. La ĉefaj kulpuloj estas tiuj kiuj uzas la riverojn por liberigi sin el sia rubo. La riveroj poste malplenigas tion ĉion en la oceanoj, ofte alportante ankaŭ kemiaĵojn uzitajn kiel sterko en netradicia agrikulturo. La troigo de oksigen-elĉerpaj kemiaĵoj en la akvo kondukas al hipoksio kaj al la kreado de "morta zono".
Marrubo, konata ankaŭ kiel maraj rubaĵoj, estas hom-generita rubo kiu finfinas flosante en lago, maro, oceano aŭ ajna akvejo. Estas en Pacifiko du faktoroj kiuj pliakrigas tiu fenomemon: unuflanke la tiom longaj marbordoj kaj ĉefe de tre loĝataj landoj kaj mondoregionoj kiaj Ĉinio, Japanio, Koreio, Filipinoj, Vietnamio, Indonezio, Usono, Meksiko, Centrameriko, Kolombio, Peruo ktp., faras, ke la volumo de forĵetaĵoj kaj aliaj poluaĵoj devenaj de tiu areoj estas multnombra. Duaflanke la martrafiko en tiu areo estas enorma, ĉefe inter Azio (ĉefe Ĉinio) kaj Ameriko, kio rezultas en granda forĵetado el grandaj ŝipoj en malferma maro de internaciaj akvoj, normale sen kontrolado. Oceana rubo tendencas akumuliĝi en la centro de flukirloj kaj ĉe marbordoj, ofte venante surgrunden kie ĝi estas konata kiel "strandorubo".
Krome, la Pacifika Oceano, pro sia enorma amplekso senhoma, estis elektita kiel falejo por homfaritaj satelitoj, kiel Mars 96, Fobos-Grunt, kaj Supratmosfera Esplorsatelito.
La insuloj de Pacifiko
La terminego Pacifikaj insuloj povas esti komprenata diversmaniere. Foje ĝi aludas nur al tiuj insuloj kovritaj de la geopolitika koncepto de Oceanio. Laŭ kelkaj oftaj uzoj, la terminego Pacifikaj insuloj referencas al la insuloj de la Pacifika Oceano iam koloniigitaj de Britio, Francio, Nederlando, Usono kaj Japanio, kiaj la Pitkarna insularo, Tajvano, kaj Borneo. Laŭ aliaj uzoj ĝi povas referenci al insuloj kun aŭstronezia heredo kiel Tajvano, Indonezio, Mikronezio, Polinezio, insuloj de Birmo, kiu trovis siajn genezojn en la kulturoj de Neolitiko de la insulo Tajvano. Estas multaj aliaj insuloj loke ene de la limoj de la Pacifika Oceano kiuj foje ne estas konsiderataj parto de Oceanio. Tiuj insuloj estas la Galapagoj de Ekvadoro; la Aleutaj Insuloj en Alasko, Usono; la Vankuvera Insulo en Kanado; la insuloj de Rusio nome Saĥalino kaj Kuriloj; la insula ŝtato Tajvano kaj aliaj insuloj de tiu ŝtato; la Filipinoj; insuloj en la Sudĉina Maro, kio inkludas la disputatajn Sudĉinajn Marinsulojn; plej el la insuloj de Indonezio; kaj la insula ŝtato Japanio, kio enhavas la Japanan insularon.
Havelock Ellis
Henry Havelock ELLIS, konata kiel Havelock Ellis (2-an de februaro 1859 - 8-an de julio 1939), estis angla kuracisto, verkisto, progresema intelekta kaj socia reformisto, kiu studis homan seksecon. Li kunverkis la unuan medicinan lernolibron en la angla pri samseksemo en 1897, kaj ankaŭ publikigis verkojn pri diversaj seksaj praktikoj kaj inklinoj, kaj ankaŭ pri trangenrula psikologio. Ellis estis inter la pioniraj enketistoj de psikedelaj drogoj kaj aŭtoro de unu el la unuaj skribaj raportoj al publiko pri sperto kun meskalino, kiun li kondukis sur si mem en 1896. Li apogis eŭgenikon kaj servis kiel prezidanto de la Eŭgenika Societo.
Escalonilla
Escalonilla [eskalonIja] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Escalonilla" devenas el toponimo scalonia kiu en latino signifas ian cepon. Tiele aperas la nomo en kelkaj dokumentoj de la 11a kaj 12a jarcentoj.
Situo
Escalonilla estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Komarko de Torrijos en la centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 545 m; je 38 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 51 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°55′35″ N 4°20′58″ Ok.
Geografio
La municipio situantas sur profunda valo, dekstre de porbrutara pado Real Segoviana en la komarko de Torrijos. Limas kun la municipaj teritorioj de Santo Domingo-Caudilla norde, Gerindote kaj Burujón oriente, La Puebla de Montalbán sude kaj Carmena okcidente, ĉiuj de la provinco de Toledo. Estas teritorio ĝenerale ebena, kun kelkaj montetoj, kelkaj rojoj (Soledad, Valle kaj Barco), nombraj fontoj kaj ene kaj ekstere de la domaro kaj granda akvofonto konata kiel El Charcón [ĉarkOn] kiu havas etendan marĉon kie vintre loĝas granda kvanto de migrantaj kaj vintrumantaj birdoj.
Posedas jurisdikcion sur la bieno Nohalos, de granda etendo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Aperis skribataj restaĵoj de keltoj, visigotoj, araboj kaj mozaraboj, tiuj lastaj de la 12a kaj 13a jarcentoj. En la teritorio estas restoj de du vilaĝoj, nun jam ne plu loĝataj, nome Guerrero [gerEro] kie estas dolmeno kaj Casas Albas (blankaj domoj) kie estas restaĵoj de preĝejo.
El 4,000 loĝantoj en la 1930-aj jaroj oni pligrandiĝis al malpli da 1,400 loĝantoj en la 1990-aj jaroj. Malaltiĝoj okazis pro la Hispana Enlanda Milito kaj posta elmigrado dum la 1950-aj, 60-aj kaj 70-aj jaroj. Poste la populacio stabiliĝis simile dum du jardekoj.
Kerĉa municipo
Kerĉa municipo estas unu el la primaraj administraj partoj de Aŭtonoma Respubliko Krimeo — la teritorio, estrata de la urba konsilantaro de la urbo Kerĉo. La municipo okupas mallarĝan ĉemaran ter-strion laŭlonge de la Kerĉa markolo en la plej orienta parto de la Krimea duoninsulo.
En la municipo estas nur unu loĝloko — la urbo Kerĉo, tamen ĝia teritorio estas pli granda, ol la teritorio de la urbo mem (diference de, ekz., la Ĝankoja municipo). La teritorio de la municipo inkludas ankaŭ la ĉeurbajn somer-domajn terenojn kaj neokupitajn teritoriojn, kiuj troviĝas inter la periferiaj partoj de Kerĉo (Arŝincevo kaj Gerojevskoje) kaj la urbo-centro. Ankaŭ la ĉemara Ĉurbaŝa lago (Ĉurbaŝskoje ozero) apartenas al la municipo.
NGC 2898
NGC 2898 (aliaj indikoj — MCG 0-24-18, ZWG 6.48, NPM1G +02.0221, IRAS09271+0217, PGC 26950) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Berlengoj
La Berlengoj aŭ en portugala Berlengas estas arkipelago nome grupo de malgrandaj insuloj 10 al 15 kilometrojn ĉe la portugala marbordo, okcidente de la urbo Peniĉe. La insularo estas Biosfera rezervejo ekde 2011 kaj konsistas el bloko el granito.
Geografio
Formas parton de tiu arkipelago tri malgrandaj insuletoj nome:
La insulo Berlenga aŭ Berlenga Grande dividiĝas en du partoj, preskaŭ tute separataj de faŭlto kiu norde okazigas Carreiro dos Cações kaj sude Carreiro do Mosteiro. La plej granda parto de la insulo estas Berlenga (Berlengo) kaj konstituas 2/3 de la totala areo de la insulo; la malgranda parto estas Ilha Velha (malnova insulo).
Blaudeix
Blaudeix estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 97 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Blaudeix situas je alteco de 479 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Blaudeix apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gérard Hesbois, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Blaudeix apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Sándor Hegedüs (verkisto)
Sándor HEGEDÜS [ŝAndor hegeduŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hegedüs Sándor estis hungara verkisto, membro de Societo Petőfi (ekde 1911), membro de Societo Kisfaludy (ekde 1921). Sándor Hegedüs naskiĝis la 1875 en Budapeŝto. Li mortis la 1953 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Hegedüs iĝis inĝeniero en Budapeŝto, poste dum du jaroj vojaĝis en la tuta Eŭropo, Ameriko, Afriko. En ĉefurboj li prelegis pri la hungara literaturo kaj li notis siajn aventurojn. Hejmenveninta li ekhavis ŝtatan oficon, sed baldaŭe li vivis kiel literaturisto.
Verkaro (elekto)
Liaj verkoj estis ankaŭ tradukitaj al diversaj lingvoj.
Étrembières
Étrembière (prononcu [etrãbjEr]) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis. Ĝi situas sude de Annemasse, inter la landlimo inter Francio kaj Svislando kaj la monto Salève, proksime de Ĝenevo kaj sude de la lago Lemano.
Ĝi estas parto de la Aglomeraĵo de komunumoj de Annemasse - Les Voirons (Annemasse - Les Voirons Agglomération aŭ Annemasse - Agglo)
Trafikvojoj
Pro ĝia situo inter monto Salève kaj la svisa landlimo, Étrembière estas trapasita de tri vojoj
Étrembières estas la unua komunumo en Europo, kiu instalis kontrolilon de rapideco per radaro ĉe traknivela pasejo. Tiu estis inaŭgurita de la prefekto de Haute-Savoie, Michel Bilaud, kaj reprezantantoj de Réseau Ferré de France (Franca fervoja reto)
Étrembières estas ankaŭ fama pro la telfero, kiu ligas la kulminon de Salève kun la suburbon le Pas de l’Échelle.
Marcopolo
Marcopolo S.A. estas brazila fabriko de buso-korpoj. Bazita en la grandurbo de Caxias do Sul, provinco Rio Grande do Sul, estas la plej granda enlanda produktanto de la sektoro, kun 40.7% de la merkato, kaj unu el la plej gravaj en la mondo. Marcopolo havas 20,016 dungitojn en 10 fabrikoj ĉirkaŭ la mondo. Sur la produktada linio, 80 busoj estas produktitaj je tago.
Historio
Kelkajn jarojn poste, la pavilono de du etaĝoj kaj 290 m2 plu toleri la granda produktado peto. En la unua jardeko de vivo, ili produktis ĉirkaŭ 600 unuecojn. En 1957, Nicola fratoj komencis levi la duan sidlokon, kun 3.100 m2 en la nove destinis Altebenaĵo najbareco. La tero estis donacita de la posedanto de la areo kun la celo de esperigaj la okupo de la ejo. Proksime de la fino de konstruo, la ĉefurbo de laboro de la entrepreno finiĝis. Ne halti produktadon linio, Nicola & Co. iĝis publika, vendante liajn agojn kaj formante korporacio.
En 1960 estus tre grava por la kompanio. Frue, ili komencis eksportoj al Urugvajo. En 1968, Nicola S.A. prezentis la unuan monocasco buso en la lando, muntita sur la Mercedes Benz O.326 platformo. La potenca buso - la motoro posedis 200 HP - ĉiam marki la historio de la fabriko. En la vojo, ŝoseo versioj kun necesejo kaj lito aŭto, la buso estis nomita Marcopolo, nomita laŭ la fama venecia vojaĝanto. La sukceso estis tiel granda ol la nomo iĝis entreprena nomo de la firmao. En 1969, la kompanio akiris Carrocerias Eliziário Portalegro. En 1971, ĝi ŝanĝis lian nomon al Marcopolo S.A. Carrocerias e Ônibus. En 1992, ĝi ŝanĝis lian nomon al Marcopolo S.A..
En 1992 ĵetis la 5a generacio aŭ V de entrepreno, en 1996 la firmao ricevis la ISO 9002 atestilon kaj en 1997 la ISO 9001 en 1998 estas kreita Volare Kompanio especialziada en la produktado de mikro-buso, en sama jaro ĵetis la urbaj busoj modelo Viale kaj iĝis unu el la plej grandaj sukcesoj de giĉeto de la kompanio.
En marto 2001 Marcopolo aĉeti la aliaj 50% cetera de Ciferal kaj nun posedas 100% de la kompanio.
Paŭzante plenan kontrolon de Ciferal, Marcopolo, post fini la produktadon de Ciferal Citmax modelo turnis Xerém fabriko en dua unuo Marcopolo buso produktado, ŝanĝante la Ciferal nomo por Marcopolo Rio, kun emfazo sur urbaj busoj kaj merkato ekstere de Suda kaj Sudorienta, donita la granda peto buso produktita de la kompanio.
En novembro 2015 Marcopolo prenis kontrolon de ĝia iama konkursanto Neobus kiuj entenas 12% de la merkato.
Orienta Atiko
Orienta Atiko estas unu el ok regionaj unuoj de la grekia administra regiono Atiko. La administra centro de la unuo estas la urbo Palini. La areo de la unuo, kiu ampleksas kvadratajn kilometrojn, kovras kaj la orientan parton de la urbara zono de Ateno, kaj la malurban kaj agrikulturan areon oriente de ĝi. En la distrikto dum 2001 vivis proksimume loĝantoj.
Sur la teritorio de Orienta Atiko interalie situas la historia loko Maratono (Μαραθώνας), laŭ kiu baptiĝis sporta fako. Ankaŭ la loko Gramatiko (Γραμματικό) nerekte eniris la vortaron de Esperanto kaj multaj aliaj lingvoj.
Hochsimmer
La Hochsimmer estas 587,9 m alta vulkankonuso en la mezmontaro Ejfelo. Ĝi situas apud Ettringen en la rejnlando-palatinata distrikto Mayen-Koblenz (Germanio). Sur la monto staras elrigardoturo Hochsimmerturm.
Situo
La estas en la alta Ejfelo (Hocheifel) ĉirkaŭ 1,7 km okcidentnordokcidente de la komunumo Ettringen. Preter ĝia okcidenta piedo fluas en nord-suda direkto la rivereto Nette. Je la orienta situas Sankta Johann.
Turoj
Sur la orienta kupolo staras la 18 m alta Hochsimmerturm, en la jaroj 1909 ĝis 1911 konstruita elrigardoturo. De sia elrigardplatformo oni povas rigardi trans la Östliche Hocheifel, en la mezrejna baseno. Dum bonaj rigardkondiĉoj ebllas rigardi ĝis la katedralo de Kolonjo. Ĉ. 30 m nordokcidente de la Hochsimmer-turo staras dissendoturo.
Busscar
Busscar estis brazila fabriko de buso-korpoj, ĉefsideja en Joinville, Santa Catarina. La kompanio komencis siajn aktivecojn per la marko Nielson, kiel ŝanĝite en 1989 al Busscar, elektita ĉar ĝi estas la kruciĝo de la germanaj terminoj buss (buso) kaj car (karoserio).
Luckau (Wendland)
Luckau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüchow-Dannenberg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Busscar
En la 2000-aj jaroj la karoserifabriko havis seriozan financan krizon, kiu kulminis en la fermo de la produktado kaj bankroto en 2012. .
Juda Tombejo de la Olivarba Monto
La Juda Tombejo de la Olivarba Monto estas tombejo en Jerusalemo. Ĝi estas la plej malnova juda tombejo en la mondo. Ĝi estas ankaŭ la plej granda tombejo por judoj. La tombejo estas sur la Olivarba monto. Ĝi alfrontas la Malnovan Urbon de Jerusalemo. La tombejo havas pli ol 150,000 tomboj.
Historio
En la 19-a jarcento speciala signifo estis ligita al Juda tombejo en Jerusalemo, ĉar ĝi estis la lasta kunvenloko ne nur de Jerusalemanoj sed ankaŭ de judoj el la tuta mondo. Tra la jaroj, multaj judoj en sia maljuneco venis al Jerusalemo por vivi la reston de sia vivo tie kaj esti entombigitaj en ĝia sankta grundo.
Dum la periodo de la Unua kaj Dua Templo la judoj de Jerusalemo estis entombigitaj en entombigaj kavernoj disetenditaj sur la deklivoj de la monto, kaj ekde la 16-a jarcento la tombejo komencis preni sian hodiaŭan formon.
La malnova juda tombejo kuŝis sur la deklivoj de la Olivarba Monto alrigardanta al la Kidron Valo (Valo de Jehoŝafat), disradiante el la malsupraj antikvaj partoj, kiuj konservis la judajn tombojn de la periodo de la Dua Templo; tie estis seninterrompa tradicio de entombigo dum miloj da jaroj. La tombejo estis tute proksima al la Malnova Urbo, ĝia ĉefa merito estis, ke ĝi situis tuj trans la Kidron Valo de la Templa Monto: laŭ juda tradicio, ĉi tie komencus la Resurekto de la Mortintoj kiam Mesio aperos sur la Olivarba Monto kaj direktos sin al la Templa Monto.
Multaj famuloj estas enterigitaj en la tombejo kiaj rabeno Chaim Ben-Attar, konata kiel la Ohr ha-Chaim, kaj rabeno Yehuda Alcalay kiu estis inter la heroldoj de Cionismo; Ĥasidaj majstroj de diversaj dinastioj kaj Rabenoj de "Yishuv haYashan" (la malnova - pra-cionisma - juda setlejo) kune kun rabeno Avraham Yitzchak Kook, la unua Ĉefa Rabeno de Aŝkenazoj, kaj lia rondo; Henrietta Szold, la fondinto de la organizo Hadassah, la poetino Else Lasker-Schüler, Eliezer Ben-Jehuda la patro de moderna Hebrea lingvo, Samuel Josef Agnon, la Nobel-premiito pri literaturo, Boris Schatz, la fondinto de la Akademio de Arto kaj Dezajno de Bezalel; la sesa ĉefministro de Israelo, Menaĥem Begin, la viktimoj de la arabaj tumultoj de 1929 kaj de Palestina milito de 1948, la mortintoj de la Milito de Sendependeco de 1948, kune kun judoj de multaj generacioj en sia diverseco.
Silwan nekropolo
En la sudokcidenta parto de la tombejo estas Silwan nekropolo kiu daŭrigas la tombejo en Kidron Valo. Parto de la araba vilaĝo de Silwan estas konstruita super tiu parto de la tombejo.
Arabaj najbarecoj
Kelkaj arabaj kvartaloj de Orienta Jerusalemo estis konstruitaj sur la terenoj de la tombejo post la jordania konkero en 1948 inkluzive de: Al-Bustan, Ras al-Alud, Al-Sheikh, A-Tur.
37313 Paolocampaner
37313 Paolocampaner estas malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala amatora astronomo Paolo Campaner (1952 – 2022), kiu malkovris dek sep supernovaojn kaj unu novaon. Lia ĉefa intereso estis la astrofotografio.
La Celle-sous-Gouzon
La Celle-sous-Gouzon estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 138 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Santana dos Montes
Santana dos Montes (prononco: santana dosmontes, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Conselheiro Lafaiete (en esperanta prononco: Konseljejro Lafajete). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Conselheiro Lafaiete, Itaverava, Rio Espera, Lamim, Capela Nova, Caranaíba kaj Cristiano Otoni.
La Celle-sous-Gouzon
Geografio
La Celle-sous-Gouzon etendiĝas sur 14,07 km², kaj havis 138 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de La Celle-sous-Gouzon situas je alteco de 438 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, La Celle-sous-Gouzon apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Julianna Polgár
Julianna Polgár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Polgár Julianna estis hungara poeto, bibliotekisto, fotisto, kantisto. Julianna Polgár naskiĝis la en Budapeŝto.
La Celle-sous-Gouzon
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Pascal Guy, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
La Celle-sous-Gouzon apartenas al la kantono de Jarnages, kies ĉefurbo estas Jarnages. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Julianna Polgár
Biografio
Julianna Polgár abiturientis en 1976 en sia naskiĝurbo, en la gimnaziaj jaroj ŝi akiris ankaŭ diplometon pri sekretario. Post la abituriento ŝi estis sekretario, inter 1979 kaj 1993 en esplorinstituto ŝi havis malaltan postenon, poste redaktoro kaj bibliotekisto en televizio pri "Duna" ĝis 2011. Intertempe en 1983 aperis ŝia debuta poemo, la sekvaj aperis en pluraj periodaĵoj, gazetoj. Inter 1983 kaj 1988 ŝi frekventis universitatan kurson pri marksismo-leninismo.
En la poemoj ŝi ligis la poemojn kun grafikaĵoj fare de maŝinskriboj. En 2005 ŝi vidviniĝis. Ŝi ricevis kelkajn premiojn.
Kartali
Kartali (Карталы) estas urbo en Ĉelabinska provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 75418.
La urbo estis fondita en jaro 1810.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1944.