cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Turrini
Vivo
Peter Turrini estas la filo de la itala artĉarpenstisto Ernesto Turrini kaj de la stiria domservistino Else Turrini (fraŭline Reßler). La junulajn jarojn li pasigis en Maria Saal. Pere de la kantistino Maja Weis-Ostborn kaj la komponisto Gerhard Lampersberg li frue ekkontaktis avangardanojn vienajn. Inter 1963 kaj 1971 li diverspostene laboris, i.a. kiel deponejisto ĉe la subĉemizfabrikanto Huber-Trikot, kiel reklamverkisto ĉe usona agentejo, kiel hotela akceptejisto en Bibione, kiel helplaboristo en Neuwied am Rhein. Inter 1967/68 li vivis sur Rodoso. Ekde 1971 li estas liberprofesia verkisto. En 2005 oni elektis lim korespondanta membro de Germana akademio pri lingvo kaj poetiko (DASA, Darmstadt). Nuntempe li vivas en Kleinriedenthal apud Retz/Distrikto Hollabrunn. Li verkas teatraĵojn, scenariojn, poemojn, eseojn kaj paroladojn. Liaj verkoj tradukitis en multajn fremdajn lingvojn kaj tutmonde ŝatatas liaj teatraĵoj.
Peter Turrini famiĝis per Rozznjogd (1971), Sauschlachten (1972) kaj la televidserio Alpensaga (1974–1979). En la du unuaj verkoj li uzis dialekton, dume li preferis ĉe Minderleistern artistegan, "decan" lingvon. Turrini partoprenis nenombreblajn laŭtlegadojn; ofte ankaŭ ĉe Linkes Wort, laŭlegadciklo kun politikaj akcentoj organizitaj ĉiujare en la kadro de festo de la aŭstra komunisma organo Volksstimme. Kune kun Helmut Qualtinger kaj H. C. Artmann li entreprenis turneon voĉlegan dum pluraj semajnoj ĉe usonaj altlernejoj. Turrini membras ĉe "Grazer Autorenversammlung" (Graz). Dum la paca sieĝo de praarbaroj apud Hainburgo ĉe Danubo fare de mediprotektemuloj en 1984 Turrini ankaŭ aktivis kaj aktoris. En 2005 li aktoris en la germana krimfilmserio "Tatort" en 2005.
Verkaro
Sondiskoj/Kompaktdiskoj.
HYA
La vorto havas plurajn signifojn:
Ryo Oishi
Ryo Oishi (大石 玲, n. ) estas japana futbalisto.
Winterreise
Ekesto
La tekstoj devenas de Wilhelm Müller (1794–1827). La unuajn dek du poemojn li verkis sub la titolo „Wanderlieder von Wilhelm Müller“. „''Die Winterreise. In 12 Liedern''“ kaj publikigis ilin en 1823 ĉe eldonejo Urania. Pliaj dek verkoj aperis en 1823 en la Deutschen Blättern für Poesie, Literatur, Kunst und Theater. Komence aperis do nur 22 el la 24 poemoj. Nur en 1824 aperis sub la nomo „''Gedichte aus den hinterlassenen Papieren eines reisenden Waldhornisten. Zweites Bändchen. Lieder des Lebens und der Liebe“ [Poemoj el la postlasitaj paperoj de vojaĝanta ĉaskornisto] ĉiuj poemoj kune, pliampleksigitaj per „Die Post“ kaj „Täuschung''“.
Ryo Oishi
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Mito HollyHock, Sun Miyazaki kaj FC Ryukyu.
Winterreise
Kantoj
Jen la titoloj de la kantoj kun iliaj der verknumeroj kaj tonalo.
Kasio Diono
Lucio (aŭ Klaŭdio) Kasio Diono eble kun kromnomo (cognomen) Koksejano; (Δίων Κάσσιος Κοκκηϊανός Dion Kassios Kokkeianos, latine Lucius (aŭ Claudius) Cassius Dio (Cocceianus), ĉ. 155 – 235 de nia erao),  konata simple kiel Kasio Diono, Diono Kasio, aŭ Diono, estis Roma konsulo kaj fama historiisto kiu verkis en la antikva greka. Diono publikigis historion de Romo en 80 volumoj, komence per la legenda alveno de Eneo en Italio; la volumoj poste dokumentis la sekvan fondon de Romo (753 aK), la formadon de la Respubliko (509 aK), kaj la kreadon de la Imperio (31 aK), ĝis la jaro 229 de nia erao. La tuta periodo kovrita de la verko de Diono estas proksimume 1 400 jaroj. El la 80 libroj, verkitaj dum ĉirkaŭ 22 jaroj, multaj survivas en la moderna epoko, ĉu sentuŝe, aŭ kiel fragmentoj, havigante al modernaj studentoj detalajn konojn de la Romia historio.
Universidade do Estado de Minas Gerais
Universidade do Estado de Minas Gerais (Universitato de Ŝtato de Minas Gerais, dekonata per la mallongigo UEMG) estas publika universitato, lokata en Belo Horizonte, subŝtato Minas Gerais, Brazilo. La studentoj eniras en la universitato per grandega ekzameno pri ĉiuj temoj studataj en meza lernejo.
Miklós Szurdi
Miklós Szurdi [miklOŝ surdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szurdi Miklós estas hungara reĝisoro, aktoro, scenaristo, teatrestro. Lia frato estas András Szurdi. Lia unua edzino estis Mária Gór Nagy, la tria Barbara Xantus.
Miklós Szurdi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Real Steel
Real Steel (Reala Ŝtalo) estas usona scienfikcia sporta drama filmo el 2011 en kiu ĉefrolas Hugh Jackman kaj Dakota Goyo, kunproduktita kaj reĝisorita de Shawn Levy por DreamWorks Pictures. La filmo baziĝas sur la novelo "Steel (Ŝtalo)", verkita de Richard Matheson, kiu estis origine publikigita majo 1956 de The Magazine of Fantasy & Science Fiction kaj poste adaptita al epizodo de Twilight Zone episode en 1963. Real Steel disvolviĝis dum pluraj jaroj antaŭ ol la produktado komenciĝis la 24an de junio 2010. Filmado okazis ĉefe en Miĉigano.
Aire (Ardennes)
Aire estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Real Steel
Intrigo
Post la batalo Charlie scias ke sia eksamatino mortis kaj li nun devas partopreni demandosesion por decidi pri la estonteco de ilia filo Max, robotŝatanto kun kiu Charlie havas praktike neniun kontakton ekde lia naskiĝo. La patrinflanka onklino de Max, Debra kaj ŝia riĉa edzo Marvin, volas plenajn gepatrajn rajtojn, kiun Charlie marĉandas kontraŭ 100 000 dolarojn, la duono anticipe kaj Marvin negocas ke Charlie retenu Max dum tri monatoj dum kiuj Marvin kaj Debra iros ferii. Ekloĝante en boksejo posedata de Bailey Tallet, la filino de la iama boksista trejnisto de Charlie, Charlie akiras la iam faman roboton Noisy Boy, sed ĝi estas detruita en subtera matĉo kontraŭ la roboto Midas. Dum Charlie kaj Max kolektas robotajn partojn ĉe ferrubejo por kontrui novan roboton, Max malkovras la roboton Atom, malmoderna sed sendifektan batalantan roboton dizajnita por elteni severajn atakojn kaj trejniĝon.
Laŭ peto de Max, Charlie organizas batalon de Atom kontraŭ Metro, kiun Atom venkas. Max programas la voĉreagajn kontrolojn de Noisy Boy en Atom kaj konvinkas Charlie helpi lin kun la batalmova memoro de Atom. Ĉi tio rezultas en serio de venkoj kaj fine en la batalo de Charlie ĉe Monda Robota Bokskonkuro, en kiu Atomon luktos kontraŭ la nacian ĉampionon Twin Cities. La batalo komenciĝas kaj Twin Cities facile atakas. Charlie rimarkas problemon ĉiam, kiam Twin Cities ekpugnbatas kaj uzante tion, Charlie sukcesas ke Atom venku per knokaŭto. Emociita de ilia sukceso Max defias nevenkitan tutmondan ĉampionon Zeŭson kun la spektantaro rekte ĉe sia flanko.
Dum diskuto Charlie provas konvinki Max ke vivi sen li estas pli bone, Max diras ke li ĉiam volis ke Charlie batalu por li kiel patro. Post kiam Max foriras Charlie revenas al la boksejo de Tallet. Parolante kun Bailey pri la okazaĵoj, la du kisas unu la alian, rivelante ties ambaŭa allogo. Persvadita de Bailey, Charlie aranĝas defion kontraŭ Zeŭso, kiun Max volis kaj konvinkas Debra permesi al Max partopreni la batalon.
Zeŭso regas frue, faligante Atomon per sia unua pugnbato; Atom daŭre leviĝas malgraŭ la batojn de Zeŭso. Atom postvivas la unuan raŭndon, kio mirigas la spektantaron. Ricky, kiu vetis 100 000 dolarojn kontraŭ Finn, amiko de Charlie, ke Atom ne daŭros la unuan raŭndon, provas skapi sed estas blokita kaj devigita pagi. Dume en la boksejo Atom ricevas kaj donas multoblajn batojn sed plurfoje estis terenbatita. Malfrue en la kvara raŭndo, la voĉreagaj kontroloj de Atom estas difektitaj, devigante Charlie gvidi Atom pere de siaj movoj tiel ke ĝi imitu liajn boksajn kapablojn. Kun la programistoj de Zeŭso nekapablaj egali tiujn movojn, la kreinto de Zeŭso Tak Mashido persone kontrolas Zeŭson. Zeŭso ricevas fortan baton tiel forta ke ĝi unuafoje falas surtere kaj apenaŭ evitas perdi per knokaŭto, sed gajnas la matĉon per decido de la arbitraciistoj. Zeŭso restas nevenkita, sed kun la grupo de Mashido lasita humiligita per la preskaŭperdo, Atom estas triumfe nomita la ĉampiono de la popolo.
Mülverstedt
Mülverstedt estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unstrut-Hainich de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de nove kreita komunumo Unstrut-Hainich, kiu baze kreiĝis el la antaŭa komunumaro Unstrut-Hainich. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Inter 1323 kaj 1540/45 funkciis en Mülverstedt klostro de la Vilhelmanoj.
Panĉevo
Panĉevo (Панчево [panĉevo], Pancsova [panĉova], Pantschowa, aŭ Banstadt, Panciova, Pánčevo) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato. Ankoraŭ 9 vilaĝoj apartenas al la municipo. La loknomo devenas el la serba flava digitalo.
Situo
Panĉevo situas sur ebenaĵo, ĉe maldekstra bordo de Danubo, ĉe kunfluejo de Timiş (2 km-ojn), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Temesvár-Beogrado. La lasta troviĝas 16 km-ojn for.
Historio
Plej frue romianoj vivis tie, poste alvenis bulgaroj, kumanoj, fine hungaroj. En 1092 Ladislao la 1-a (Hungario) tie venkis la kumanojn. Tiutempa araba verkisto mencias la lokon komercista urbo, kie troviĝas multe da grekaj komercistoj. En 1241 la tataroj detruis la urbeton. En 1520 la turkoj detruis la urbon, iom poste ĝi jam apartenis al la Osmana Imperio. La komunumo havis lignan fortikaĵon en 1660. En 1697 la aŭstroj disrabis la urbeton. En 1737 incendio okazis, post 2 jaroj la Habsburgoj venkis la turkojn (ankaŭ en 1788). En 1740 la komunumo ricevis rajton aranĝi bazaradon semajne po 1 kaj jare po 4. Pro pesto multaj mortis en 1743. En 1794 ekhavis la rangon "libera urbo". En 1848 la hungara loĝantaro apogis la revolucion, sed alvenis metropolito Rajaĉiĉ kun serboj kaj transprenis la potencon. En 1849 la hungara armeo venkis la serbojn. Ĝis 1872 la urbo apartenis al limgarda zono, poste al Hungara reĝlando, al Torontál. En 1910 loĝis en la urbo 20 808 loĝantoj (serboj 42 %, germanoj 36 %, hungaroj 16 %, slovakoj kaj kroatoj 1-1%, ceteraj 4 %).
Ekde Traktato de Trianon la urbo apartenis al SHS (= Serba-Kroata-Slovena Reĝlando), ekde 1929 kiel Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germanoj okupis la regionon. Post 1944 la germana loĝantaro estis forpelita.
En 1999 NATO bombardis la industriaĵojn ĝis la neniiĝo. En 2011 loĝis en la urbo kaj ĉirkaŭĵoj 123 414 loĝantoj (97 500 serboj, 4 558 makedonoj, 3 422 hungaroj, 3 173 rumanoj, 2 118 ciganoj, 1 411 slovakoj, 880 kroatoj, 10 353 aliaj).
La urbo estas industria centro kun nafta rafinejo.
Famuloj
En la iama Pancsova naskiĝis:
Béla Mészáros (esperantisto)
Dro Béla Mészáros [bE:la mE:sA:roŝ] (laŭ hungara vortordo MÉSZÁROS Béla [me:sa:roŝ be:la]) (n. 31-an de marto 1929 – mortis la 3-an de januaro 2018) estis universitata instruisto, grava esperantisto en Debrecen, Hungario.
Li studis, akiris diplomon en Leningrado, kie li konatiĝis kun la pli posta edzino. Ili geedziĝis la 17-an de septembro 1957 kaj translokiĝis en Debrecen-on. Poste li laboris, esploris ĝis emeritiĝo en la Universitato de Debreceno en ties bestoscienca fakultato.
Li kandidatiĝis en la Leningrada Universitato. Liaj fakstudaĵoj aperis en hungaraj kaj nehungaraj fakĵurnaloj. Li verkis multajn helpmaterialojn por studentoj de biologio. Inter ili estas la Biologia Krestomatio. Je lia instigo estiĝis la filologia, kemia kaj matematika esperantaj tekstaroj (de la universtato). La Oklingva nomaro de Eŭropaj birdoj aperis en 1980.
Li kuraĝe batalis en la Scienca Universitato de Lajos Kossuth (hodiaŭ Universitato de Debrecen) por ke Esperanto estu inter la devige elekteblaj lingvoj. Li instruis la internacian lingvon kaj partoprenis eĉ en la lingvo-ekzamena komisiono (1985-2003). Dum liaj prelegoj, li uzis la propran verkon. (ABC-től a nyelvvizsgáig 40 órában. Debrecena Bulteno, 1997). Li kunlaboris kun Tibor Papp en verkado kaj kompilado de la ornitologia ĵurnalo La Mevo (1977-1979). Li daŭre verkis artikolojn por la Debrecena Bulteno. Li agadis kiel respondeca eldonanto, verkanto de la hungara eldonaĵo Hírharsona, hungara akompanaĵo de Debrecena Bulteno (1991-1993). Li ricevis de la Hungara Esperanta Asocio en 1995 la distingon Pro Esperanto.
Li estis kun Tibor Papp (1947-2003) dum jardekoj motoro, organizanto de la urba kaj departementa esperanta movado.
Li kunfondis en 2009 la verkejon Eszperantó Műfordító Klub. Li verkis la studaĵon Az Eszperantizmus Debrecenben és Hajdú-Bihar megyében /Esperantismo en Debreceno kaj departemento Hajdú-Bihar/ (aperis en Déri Múzeum évkönyve, 1986. 529-544. p.), en kiu li savis proprajn esplorojn, informojn por la sekvaj generacioj.
Lia edzino mortis en 2016, kio tre suferigis lin. Li malfortiĝis, falis surteren kaj povis eliri, paŝadi el la domo de aĝuloj nur per helpulo.
Sámuel Klein
KLEIN Sámuel [pr. klajn] estis hungara teatrestro en Szatmár en la komenco de la 70-aj jaroj de la 19-a jarcento.
Kariero
Li estis civitano de Szatmár. En 1870 kune kun Fábián Várnay por konstantigo de teatroludo en la urbo li fariĝis teatrestro. La trupo dum vintroj ludis en la urbo kaj en somero en Mátészalka, Kisvárda, Újfehértó, Nyírbátor, Karcag. Li bankrotis en majo de 1872 kaj transdonis la teatron al Lajos Károlyi kaj Károly Szathmáry.
Dobříč (distrikto Plzeň-nordo)
Dobříč estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň 10,5 kilometrojn sude de Kralovice. Konsisto de la municipo estas ankaŭ vilaĝo Čivice. Vivas ĉi tie.
Pianofestivalo Ruhr
La Piano-Festivalo Ruhr, ankaŭ Pianofestivalo Ruhr (Klavier-Festival Ruhr aŭ Klavierfestival Ruhr) estas festivalo de pianomuziko, okazanta ĉiun someron en la Ruhr-Regiono, iama ĉefa industriregiono de Germanujo. Aranĝanto estas la fondaĵo Piano-Festivalo Ruhr.
Dobříč (distrikto Plzeň-nordo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1250.
Ĉirkaŭaĵo
Dobříč najbaras norde kun Koryta, oriente kun Čivice, sudoriente kun Kaceřov, sude kun Jarov kaj okcidente kun Obora.
Pianofestivalo Ruhr
Tutmonde famaj pianistoj kiel ankaŭ pianistoj de la nova generacio aŭdigas trans proks. tri monatoj je pluraj tagoj kaj pluraj lokoj pianmuzikon. Prezentejoj estas interalie en Dortmund, Recklinghausen, Hagen, Duisburg kaj la Saalbau en Essen.
Renomaj surlokaj industriaj firmaoj mone subtenas la pianofestivalon. La eventaro kostas proks. unu milionon da eŭroj; ĝi ampleksas proks. okdek koncertojn, kiujn spektas averaĝe 60.000 homoj ĉiun jaron.
Judit Németh (aktoro)
Judit Németh [nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo Németh Judit estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Judit Németh naskiĝis la  en Vörösberény.
Biografio
Judit Németh frekventis mezlernejojn en Székesfehérvár kaj Veszprém (urbo), dum ŝi ankaŭ deklamis. Post la maturiĝo ŝi studis jaron en aktorakademio de Nacia Teatro (Budapeŝto). Onidire ŝi studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo, ŝia ĉefinstruisto estis Ferenc Kállai. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), kie ŝi pasis ok jarojn. Poste sekvis Nacia Teatro (Pécs), pli poste ŝi ne ligiĝis al teatro. Ekde 2009 ŝi estis membro de Teatro Weöres Sándor. Ŝi ricevis kelkajn teatrajn premiojn. Ŝi unufoje naskis.
Antal Szegedi Tasziló
SZEGEDI TASZILÓ Antal (segedi tasilo:), Szolomájer estis hungara instruisto, eklezihistoriisto naskita en Nagykároly la 4-an de junio 1888 kaj mortinta en Pannonhalma la 18-an de majo 1960.
Senta volismo
Per la sintagmo senta volismo aŭ voluntarismo estas indikataj tiuj filozofioj kiuj asertas la superecon de la volo, de la sentoj aŭ de la pasioj, kompare kun la intelekto kaj ties kapablo atingi raciajn verojn. Ekzemple, en senta volismo oni asertas la supereco de la kredo sur la racio aŭ, kiel diris Blaise Pascal, la superecon kompare kun la racieco (esprit géométrique) de la «spirito de subtileco» (esprit de finesse) kiu kapablas esprimi la ekzistadismajn sciendaĵojn pri la homo, la movoj de la animo, la principoj kiuj regas lian spiritan sferon.
Antal Szegedi Tasziló
Kariero
Szegedi Tasziló enpaŝis en la benediktan ordenon en 1904. De 1911 li estis instruisto en Sopron, de 1912 en Győr. De 1918 li estis parokestro de Tényő, de 1922 denove instruisto en Győr. En 1925 li estis domestro kaj direktoro en Sopron, de 1929 li estis direktoro de la instituto de Angolkisasszonyok (anglaj fraŭlinoj) de Budapeŝto, de 1944 instruisto en Pannonhalma. De 1948 li estis malgrandseminaria instruisto en Győr. De 1950 li pensiuliĝis kaj loksidiĝis en Pannonhalma. Li verkis historiajn lernolibrojn. Liaj ordenhistoriaj verkoj restis en manuskripto en la biblioteko de Pannonhalma.
Senta volismo
Historio de la koncepto
Laŭ la plej ampleksa signifo povas esti konsiderataj apartenantaj al metafizika volismo iuj kristanaj filozofoj, precipe apartenantaj al la franciskana kaj Skota skolo, kaj laŭ certaj aspektoj al modernaj pensuloj kiel Fichte, Schopenhauer kaj Nietzsche.
Tipa reprezentato de senta volismo estis Maurice Blondel kiu en la verko L'Action (la Agado) de 1893 ekkonstruas tutan sian filozofion sur la kontrasto inter "volanta volo" kaj "volita volo". La pensulo, subtenas Blondel, direktu la rigardon ene de si mem, ellaboru esploron en la spirita interno de si mem ĉar la esplora kampo estas konstituata de la konscio kaj ne certe de la naturo aŭ de la ekstera kampo. La konscio disvolviĝas, precipe, en la volo, en la praktika kaj krea aktiveco kiu esprimiĝas en la sfero morala, religia, socia, pli ol en la simpla kontemplo kaj teoriigado. Al la dialektiko frukto de la hegela racio, Blondel kontraŭmetas tiun de la volo: la impulso al la disvolviĝo ne plu estas kontraŭdiro, sed la kontrasto inter la volo volanta kaj ĝia realiĝo, nome la volo volata; el tiu kontrasto naskiĝas jen la senkontentigo de la volo, jen la sinsekva instigo al la agado.
Ĉiam surbaze de sentaj vivismaj premisoj formiĝis la pragmatisma penso de William James kiu en la verko The Will to Believe, (la volo kredi 1897) subtenis ke nepras malhelpi al la penso bloki la vivajn kaj spirtajn krederojn utilajn al efika agado en la mondo. Pli ol scienco gravas la moralo kaj la religio intencita kiel "veto" de la kredo (de Pascala memoro), ĉar apriore damaĝe gravas rezigni al la avantaĝoj kiuj devenas el tiu. La penso de William James vastiĝis kun akcentiĝo de la neraciismaj aspektoj. Ion similan konceptis Henri Bergson kiu encentrigis sian filozofion en la analizo kaj priskribo pri la "Élan vital" (vitala forto).
Bergsonismo, pragmatismo kaj modernismo okupis fine vastan kampon de la filozofio.
Bibliografio
F. Brezzi, Dizionario dei termini e dei concetti filosofici, Newton Compton, Roma 1995.
Centro Studi Filosofici di Gallarate, Dizionario delle idee, Sansoni, Firenze 1976.
Enciclopedia Garzanti di Filosofia, Garzanti, Milano 1981.
E.P. Lamanna / F. Adorno, Dizionario dei termini filosofici, Le Monnier, Firenze (rist. 1982).
L. Maiorca, Dizionario di filosofia, Loffredo, Napoli 1999.
D.D. Runes, Dizionario di filosofia, 2 voll., Mondadori, Milano 1972.
CAS
La vorto havas plurajn signifojn:
Hipsipilo
Hipsipilo (helene Ὑψιπύλη, latine Hypsipyle) estis en la helena mitologio reĝino en la insulo Lemno, filino de la reĝo Toaso.Kiam Argonaŭtoj proksimiĝis dum sia fama navigado per la ŝipo Argo por la ora ŝaffelo en la foran Kolĉidon, la profetanto rakontis al ili, ke en la insulo Lemno vivas neniu viro. Virinoj sur la insulo nesufiĉe adoris Afroditon. Pro tio la diino punis ilin: iliaj virioj perdis intereson pri ili kaj preferis virinojn el la kontinento alveturigante ilin por edziĝi. Tio elvokis koleron kaj virinoj el Lemno mortigis ĉiujn virojn. Ununura savis sin la reĝo Toaso, kiun lia filino Hipsipilo kaŝis en kestoŝranko, kiun ŝi flosigis sur maro. Sed baldaŭ la virinoj ekkonis, ke sen viroj la vivo estas eĉ pli malfacila kaj kiam proksimiĝis la ŝipo kun Argonaŭtoj, la virinoj invitis ilin en la insulon, ĉirkaŭflirtis ilin kaj petis, ke ili restu kun ili pli longe. La reĝino Hipsipila eĉ proponis transdonon de la potenco al Jazono, sed li rifuzis. Malgraŭ tio ili estis en la insulo sufiĉe longe, ĝis fine pro insistado de Heraklo ili levis la ankrojn kaj forveturis. Sed multaj lasis en la insulo siajn posteulojn. Sed superregado de virinoj en Lemno ne daŭris longe, en Iliado de Homero estas dirite, ke dum la Troja milito reĝadis la insulon Eŭeno, filo de Jazono kaj Hipsipilo.
Aliaj legendoj sciigas, ke la lemnaninoj vendis sian reĝidon Hipsipilo en sklavecon pro tio, ke ŝi ununura savis vivon de viro – de sia patro, dum ĉiuj ceteraj siajn virojn murdis. Hipsipilo venis sklavece al la nemea reĝo Likurgo kaj estis vartistino de lia bebo Ofelto. Sed kiam ŝi lasis la filon sur herbejo negardanta, grandega serpento sufokigis lin. La reĝo intencis mortigi ŝin, sed malebligis tion al li unu el soldatoj tirantaj en la militon Sep kontraŭ Tebo.
Duurswold (regiono)
Duurswold aŭ de Woldstreek, antaŭe ankaŭ De Wolden estas regiono en la centra parto de la nederlanda provinco Groningen. Origine ĝi estis unu el la tri subkvartaloj de Fivelingo. Duurswold grandparte koincidas kun la antaua komunumo Slochteren. Post la elfosado de la Emskanalo kaj pro pli recentaj disvolviĝoj ĉirkaŭ Hoogezand-Sappemeer kaj la urbo Groningen okazis diversaj limkorektoj.
Kastelo Crottorf
La kastelo Crottorf, aŭ kastelo Krottorf estas akvokastelo en la lando de Wildenburg situanta du kilometrojn okcidente de la loko Friesenhagen, en la distrikto Altenkirchen. Friesenhagen situas en la nordoeriento de Rejnlando-Palatinato proksime de la landlimo al Nordrejn-Vestfalio.Ĝi staras en la valo de la rivero Wisser sur fundamento de mezepoka akvoburgo, kiu estis menciita la unuan fojon en la komenco de la 14a jarcento.
Galații Bistriței
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 006 loĝantojn (rumanoj); en 1992 660 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1345. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye).
Preĝejo Sankta Vitalo de Raveno
La Preĝejo Sankta Vitalo de Raveno estas unu el la plej gravaj temploj de la bizanca arto,kaj kiel aliaj de la sama urbo, ĝi estis reformita pro deziro de la Imperiestro Justiniano surbaze de antaŭaj konstruaĵoj, kun la celo integri la konkeritajn teritoriojn al Bizancio. La verko estis financita kun la mono kolektita de la riĉa bankisto Juliano Argentario, el greka deveno, kaj estis gvidita de la ĉefepiskopo de la urbo, Maksimiano, kiu konsekris ĝin en 547. Ĉiuj tiuj personoj aperas en dekoraĵo farita inter 546 kaj 548, jaro kiam mortis la imperiestrino Teodora. La preĝejo, kune kun aliaj sep konstruaĵoj de Raveno, estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko en la jaro 1996.
Ini (armena litero)
Ini, ինի en la armena ([ini]), estas la 11-a litero de la armena alfabeto. Ĝi estas la litero kiu reprezentas la sonon de la latina litero i. Ĝi estas unu el la sep vokaloj de la armena lingvo.
Oulens
Oulens estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
La Karavelo
La Karavelo estis laŭ sia subtitolo Beletra Esperanto-Revuo pri la Portugallingva Literaturo, sed fakte ĝi estis ĝenerala esperanta gazeto pri kulturo. Ĝi estis fondita de João José Santos (Ĝoano) en la portugala urbo Estremoz en oktobro 2007. Ĝi aperis sesfoje jare unue per Interreto kaj poste surpapere. Kunlaboris en la revuo tutmonde konataj esperantistoj. La gazeto aperigis historiajn artikolojn, tradukojn de konataj verkistoj, ĉefe portugallingvaj, sed ne nur, ankaŭ originalajn poemojn, rakontojn, ktp. La nomo de la revuo omaĝas la karavelon, kiu estas konata ŝiptipo inventita kaj uzata de la portugaloj dum la 15-a kaj la 16-a jarcentoj kaj grava en la malkovro de nekonataj lokoj, por la tiamaj eŭropanoj. Eblas elŝuti senpage kiel PDF kaj mendi paperan version. La Karavelo aperis ses-foje jare kiel PDF, ses-foje jare kiel paperaj revuoj kaj unu-foje jare kiel papera volumo.
La revuo
Aperis 27 numeroj de la revuo La Karavelo (ekde oktobro de 2007 ĝis Julio de 2012).
La artikoloj enhavantaj la bildon de baro estas la plej facilaj por komencantoj. Ili estas uzataj por plibonigi lingvonivelon de lernantoj. La vortoj de la artikoloj kun bildo de barko estas klarigitaj nur, se ili ne aperas en la Reta Vortaro
Pri ĉiu artikolo, originala aŭ tradukita, ties gramatiko, enhavo, stilo kaj vortprovizo responsas la koncerna aŭtoro.
La Karavelo helpas al blindaj homoj. Ĝia retejo enhavas paĝon por portugallingvaj blinduloj interesiĝantaj pri esperanto ĉi tie
Uzado de tekstoj aŭ ties tradukoj el La Karavelo estas permesataj nur post skribita permeso de la LK-direktisto, sen ŝanĝoj kaj indikante la fonton: Ekz.: «El la revuo La Karavelo, n-ro 9». Oni devas sendi kopion al LK.
Recenzeblaj libroj devas esti sendataj al la LK-adreso.
Stabo
La Karavelo estas direktata, redaktata, kompostata de João José Santos el Portugalio. Aliaj konstantaj verkistoj estas: Djalma Pessata, Francisco Wechsler, Geraldo Mattos, Paulo Sérgio Viana, Roberto Ribeiro kaj Roger de Castro Gotardi, el Brazilo; Eduardo Novembro kaj João José Santos el Portugalio; Edward Jaśkiewicz el Pollando; Gerrit Berveling el Nederlando; Imre Szabó kaj Tibor J. Szabadi el Hungario; Irina Mironova, Valentin Melnikov kaj Nikolaj Neĉaev el Rusio; Luiza Carol el Israelo; Leo De Cooman el Belgio.
Roger de Castro Gotardi pritraktas la finajn indeksojn.
Katalogado
La Karavelo estas registrita sub ISSN: 1647-3353
Wiktor Zin
Wiktor ZIN (naskiĝis la 14-an de septembro 1925 en Hrubieszów, mortis la 17-an de majo 2007 en Rzeszów) estis pola arkitekto kaj desegnisto, profesoro de Krakova Politekniko je la nomo de Tadeusz Kościuszko, ĝenerala konservisto de historiaĵoj (1977–1981), prezidanto de la Societo de Ŝatantoj de la Historio kaj la Antikvaĵoj de Krakovo; populariganto de scio pri historio de la pola arto, felietonisto, aŭtoro de televida programo Piórkiem i węglem (Plume kaj lignokarbe).
Sciencaj verkoj
Ĉirkaŭ 50 disertaĵoj kaj libroj
Kloro (mitologio)
Kloro estas nomo de tri figuroj de la helena mitologio.
1. La diino Kloro estis unu el Horoj, edzino de la dio de vento Zefiro. En Romo estis ŝia vidalvidulino diino Floro, kies domenoj estis printempo kaj floroj.
2. La plej juna el la sep belaj filinoj de la teba reĝo Amfiono kaj de lia edzino Niobo. Ŝia patrino, personigo de orgojlo, ofendis Leton, patrinon de Apolono kaj Artemiso, kiu rekompencis ŝin per morto de ŝiaj kvin filoj. Antaŭ nelonge vidviĝinta Niobo fieregis plu, ĉar ankoraŭ restis al ŝi la sep filinoj kaj senhezite ofendis Artemison ankoraŭfoje. Pro tio Niobo perdis fare de la diino ankaŭ la filinojn. Ŝian fierecon rompis nur morto de la plej juna filino, do Kloro. Sed aliaj fontoj sciigas, ke Kloro kaj ŝia plej juna frato Amiklo estis ununuraj, kiuj postvivis kaj ke orgojlon de Niobo rompis morto de la antaŭlasta filino.
3. Edzino de la pilia reĝo Neleo, filino de la reĝo Amfiono de Minio. Ŝi havis filinon Peron kaj dek du filojn, el kiuj dek unu pereis okaze de helpo al la reĝo Aŭgio en la milito kontraŭ Heraklo. Postvivis nur Nestoro, pli malfrue la plej aĝa estro de la aĥaja militistaro en ekspedicio kontraŭ Trojo.
Kareno
Kareno povas signifi jenon:
Bogodar Winid
Bogodar Winid (naskiĝis la 25-an de majo 1922 en Brzeziny, mortis la 14-an de decembro 1996 en Varsovio) – pola geografo kaj kartografo. Filo de konata geografo Walenty Winid, konsulo de Pollando en Ĉikago. Li finis geografiajn studojn en Jagelona Universitato en 1947 kaj konsulajn studojn en Komerca Akademio de Krakovo en 1948. En 1963 doktoriĝis, kaj en 1971 iĝis eksterordinara profesoro. Unu el organizantoj de Geografia Instituto ĉe Varsovia Universitato, poste laboris en Universitato de Vroclavo, kaj en la jaroj 1964-1969 lekciis en Adis-Abebo. Reveninte al Pollando denove laboris en Varsovia Universitato kiel direktoro de Afrikanistika Studumo. En la jaroj 1977-1980 estis gvidanto de Kartografia Katedro. De 1980 ĝis 1986 estis spertulo de Unuiĝintaj Nacioj pri la tema kartografio en Bangladeŝo, kaj poste en Demokratia Popola Respubliko Jemeno. Post reveno al Pollando iĝis direktoro de Instituto pri Evolulandoj.
Verkaro
Inter pli ol 150 publikaĵoj, pli ol 40 rilatis al kartografio. Li ankaŭ prilaboris kelkdekon de mapoj kaj atlasoj.
Distingoj
Distingita per Arĝenta Merit-Kruco (1954)
Bibliografio
Prace i studia geograficzne (Laboraĵoj kaj geografiaj studoj), 26-a volumo, 50-lecie pracy dydaktycznej i naukowej Katedry Kartografii Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego (50-jariĝo de didaktika kaj scienca laboro de Kartografia Katedro de la Geografia Fakultato kaj Regionaj Studoj ĉe Varsovia Universitato). Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego (Eldonaĵoj de Varsovia Universitato), Warszawa 2000, ISBN 83-235-0177-7
Guy-Concordia (metroo de Montrealo)
Guy-Concordia estas stacio de la Metroo de Montrealo sur verda linio, situanta en arondismento Ville-Marie de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Market Hall (Monmouth)
Market Hall, (Market Hall, Y Neuadd Farchnad Newydd 1840) Priory Street, Monmouth, Monmouthshire estas fru-Viktoria konstruaĵo fare de la laborema arĥitekto de Monmouth George Vaughan Maddox. Ĝi estis konstruita en la jaroj 1837–39 kiel ornamaĵo de la rekonstruo de parto de la urbocentro de Monmouth. Post kiam ĝi estis severe difektita de incendio en 1963, ĝi estis parte rekonstruita kaj nun gastigas la Muzeon de Monmouth (antaŭe Muzeo Nelson). En la malantaŭo de la konstruaĵo estas originaj buĉejoj malfermantaj al Rivero Monnow. La konstruaĵo estas listigita Grado II ekde la, kaj ĝi estas unu el la 24 vidindaĵoj de la Monmouth Heritage Trail.
Akana lingvo
La akana lingvo aŭ akanaj lingvoj estas lingvogrupo parolata en Ganao, Surinamo kaj orienta Ebur-Bordo de 19 milionoj da parolantoj. Ĝia ISO-kodo estas  . Ekzistas Vikipedio en la tvia dialekto de akana lingvo.
Akanaj dialektoj
Ĉiuj dialektoj de akana lingvo estas reciproke kompreneblaj. Ĉeflingvoj inkluzivas:
La Bureau of Ghana Languages (Agentejo de Ganao-Lingvoj) kompilis unuigitan ortografion de 20 000 vortoj.
La adinkraj simboloj estas malnovaj ideogramoj.
La lingvo venis al Karibio kaj Sudameriko, precipe en Surinamo parolita de la Ndjukoj kaj en Jamajko de la Jamajkaj fuĝintaj sklavoj konataj kiel Kromantoj, kun la sklavoj. La posteuloj de eskapintaj sklavoj en la interno de Surinamo kaj la fuĝintaj sklavoj en Jamajko daŭre utiligas formon de tiu lingvo, inkluzive de Akan nomi kongreson, en kiuj infanoj estas nomitaj post la semajnotago en kiu ili estas naskitaj, ekz. Akwasi (por knabo) aŭ Akosuan (knabino) naskita dimanĉe. En Jamajko kaj Surinamo la araneorakontoj pri Anansi estas konataj.
Laŭ laboro farita de P K Agbedor el CASAS, Fanta (Mfantse) kaj Akana lingvo (kune konataj kiel Akanaj) apartenas al Areto 1 el la paroladoformoj de Ganao. Aretoj estas difinitaj laŭ la nivelo de reciproka kompreneblo. La Abronoj (Bono) kaj Wasa dialektoj estas konsideritaj parto de tiu areto.
Areto 1 povas pli bone esti nomita r-Akana (precipe Akuapem, Akyem, Fanteoj, Wasa, Bono, Asen, Akwamu, Akana lingvo, Kwahu parolita plejparte en Ganao kaj partoj de Togo) kiu ne eksplicite havas la literon "l" en ilia origina bonorda uzo. Aliflanke l-Akana, plusendas al la Akana areto konsistante el Nzema, Baŭla, kaj el aliaj dialektoj parolitaj plejparte en la Ebura Bordo, kies uzo de la litero "r" en bonorda uzokutimo estas tre malofta.
989
En la jaro 989 post Kristo okazis, interalie:
Holyland Maketo de Jerusalemo
Holyland Maketo de Jerusalemo estas maketo de la Malnova Urbo de Jerusalemo en la malfrua periodo de la Dua Templo. Ĝi unue estis tenita en la Holyland Hotelo en Jerusalemo. Ĝi estis malfermita en 1966, kune kun aliaj maketoj de antikvaj strukturoj de Izrael. En 2006 la maketo estis proponita al nova loko en la Muzeo de Israelo.
Historio
La maketo, mezuranta 2000 kvadratajn metrojn estis komisiita en 1966 de Hans Kroch, la posedanto de la Holyland Hotelo, en memoro de sia filo, Yaakov, soldato de la Israelaj Defendaj Fortoj, kiu estis mortigita dum la Israela Milito de sendependeco en 1948. La maketo estis desegnita de israela historiisto kaj geografo Michael Avi Yonah bazita sur la verkadoj de Flavius Josephus kaj aliaj historiaj fontoj. La maketo inkludas kopion de la Templo de Herodoto. De 1974, Yoram Tsafrir superrigardis la Holyland Maketon de Jerusalemo. En 2006, la maketo estis translokigita al la suda rando de la Ĝardeno de Skulptaĵoj Billy Rose ĉe la Muzeo de Israelo. En preparo por la movo, la maketo estis segitaj en 1000 pecojn kaj poste rekunmetita. La Holyland Hotelo elspezis milionojn $ por la movo.
Landes (Charente-Maritime)
Landes [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 610 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Landes situas oriente de Rochefort.
La Rochefoucauld (Charente)
La Rochefoucauld estas malaperinta komunumo en la franca departemento Charente. La loka kastelo estas konsiderata kiel unu el la plej rimarkindaj en Francio pro sia arkitekturo.
Ĝi nun formas parton de La Rochefoucauld-en-Angoumois.
Thürnen
Thürnen  estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1335 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Thürnen situas sudoriente de Sissach ĉe la bordo de la rivero Homburgerbach, alfluanto de Ergolz.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Thürnen limas en nordokcidento al Sissach, en nordoriento al Böckten, en oriento al Gelterkinden, en sudoriento al Diepflingen, en ĝia plej suda punkto al Wittinsburg kaj Tenniken, kaj en okcidento al Zunzgen.
Trafiko
Kvankam tra la vilaĝo Thürnen pasas la malnova Hauensteinfervojlinio, ĝi ne disponas pri propra stacidomo. La stacidomo de Sissach tamen troviĝas en distanco de malpli ol unu kilometro de la vilaĝocentro. Krome la vilaĝo estas servata per la buslinio 107.
Historio
La unua dokumenta mencio de Thürnen datiĝas el la jaro 1101 kiel Durnun.
En la 11-a jarcento la Monaĥejo Sankt-Alban posedis bienojn en Thürnen, kiujn ĝi donis kiel servuto al la senjoroj de Eptingen. La cetera vilaĝo apartenis al la senjorujo Homburg, kaj fariĝis en la jaro 1305 posedaĵo de la episkopo de Bazelo, kiu ĝin vendis en la jaro 1400 al la urbo. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Thürnen apartenis al la voktejo de Homburg. En la jaro 1803 ĝi estis atribuita al la distrikto Sissach, kun kiu ĝi en la jaro 1833 aliĝis post la Bazela Kantondisiĝo de 1832 al la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.
Hov
Ĝi situas en mezo de la orienta bordo de Suðuroy ĉe fjordo Hovsfjørður, en kiu troviĝas ankaŭ la 1,7 hektarojn granda, neloĝata Hovshólmur, unu el la 11 insuletoj (holmoj) de Ferooj.
Hov estis menciita jam en la Feroana sagao, la setlejo ekde la vikinga epoko estas loĝata. Ĝi estis tiutempe ĉefloko de la arĥipelo kaj rezidejo de la ĉefulo Havgrímur. La hodiaŭa preĝejo estis konstruita en 1862, originale en Vágur. Oni malkonstruis ĝin tie en 1942, transporti al Hov kaj re-konstruis ĝin.
Aussonce
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Ĉaskastelo Rathsfeld
La Kastelo Rathsfeld (Jagdschloß Rathsfeld) estas en 1698 finfarita iama ĉaskastelo meze de la arbaroza Kyffhäuser-montaro proksime de Steinthaleben, Germanujo. Pro longa maluzo dum jardekoj, vandalismo kaj krimbruligo la tuto minacatas de malkonstruiĝo. En 2012 ĝi forstrekitis el la listo de la kulturmonumentoj turingiaj.
Ĝis 1918
Rathsfeld (unua mencio en 1268 Rathvelde) estis ebenaĵo kaj parto de forlasita loko kiun vendis grafo de Beichlingen al la klostro walkenried-a. Nordueste oni ankaŭ trovis la spurojn fundamentajn de la preĝejo de la iama forlasita vilaĝo. La alia parto de la teritorio akiritis en 1341 fare de la Schwarzburg-grafoj. Tiam ankaŭ atestitis la utiligo de la herbejoj.
Surgrunde staris en la Mezepoko ekonomia bieno de la cistercia monaĥejo de Walkenried kiu post la Reformacio transiris en 1534 al la grafoj de Kastelo Schwarzburg. Inter 1697 kaj 1698 starigis grafo Albert Anton (Schwarzburg-Rudolstadt) - fare de la ĉefarkitekto Johann Moritz Richter - duetaĝan kaj trialan ĉaskastelon kun honora korto malferma en suda direkto. Paralele al la orienta alo konstruitis ne tute sama alo kaj tiel iĝis nova ekonomia korto malferma norden. Ĉiuj aloj unuiĝis per rektangulaj, iomete malegalaj pavilonoj. La meza alo ricevis parkflanke arkadan promenejon kun 12 arkoj. En al uesta pavilono enkonstruitis trietaĝa kirko kiel centra konstruaĵo kun ovala interno kaj malinterrompita galerio sur 12 kolosaj pilastroj. La komplekso havas loĝejan kaj porkromaĵan utiligan areon de ĉ. 5000 kvadratmetroj. La parko kastela iam havis etendiĝon de ĉ. 250.000 kvadratmetroj. En ĝi troviĝas baroka, ronda putejo.
Okcidente de la kastelo aranĝitis inter 1805 kaj 1808 granda ĝardeno semaĵa kaj planta estanta pri kiu zorgis oficiale instancoj forstaj de Sondershausen. Dum la kontraŭnapoleonaj liberigmilitoj de 1813–1815 la tuto servis kiel lazareto. Imperiestro Vilhelmo la 2-a gastis surloke en la 18.6.1896 okaze de la inaŭguro de la najbara Barbarossa-monumento por frandaĵĝuado manĝa. En 1908 la loĝeja zono komplete modernigitis laŭ la stilo de historiismo. La lasta reginta princo de Schwarzburg, Guntero Viktoro (Schwarzburg-Rudolstadt), edzo de Anna Luise von Schwarzburg, loĝis plejtempe post abdiko inter 1918 kaj 1925 ĉe Rathsfeld. Poste la loĝadrajto ĉesis.
Post 1918
En 1925 la kastelo venis en la manojn de la Germana veteranara ligo Deutscher Reichskriegerbund Kyffhäuser, kiu instalis tie ripozumhejmon sub la nomo Kyffhäuserheim. En somero 1943 ĝi iĝis flanka domo de la berlina genealogiesplorejo Reichsstelle für Sippenforschung kaj de la NSDAP-oficejo pri parencara esplorado (Amt für Sippenforschung). Surloke sekve konserviĝis multaj genealogiaj aĵoj kaj registroj el tuta Eŭropo. Tiam firmao el Duisburg filme konservis la dokumentojn kiuj je granda parto malaperis postmilite.
Post la Dua mondmilito enestis unue grandbakejo de la usonaj okupadtrupoj. Dum GDR-tempo la kastelo iĝis feria hejmo kaj pluklerigejo de la erfurta kontormaŝinfabriko VEB Robotron Optima kaj centra tendaro feria de la junaj komunismaj pioniroj. La komencon oni fakte ankoraŭ vere loĝis en tendoj. Pro tiaj planoj la kirko ricevis iam kroman plafonon mezan. En 1951 starigitis sude la la ĉaskastelo la Centra pionirferia tendaro Thomas Müntzer kun gastiga kapacito por 1200 infanoj servonte parte por paramilitisma uzo fare de Gesellschaft für Sport und Technik. Post Turniĝo oni lernis ke la komunistoj planis eĉ instali tie karceron por opoziciuloj politikaj en kazo de urĝa bezono.
En 2005/06 rekultivitis la iama pionira feria tendaro kaj 7,5 hektaroj - kiel kompenso por la konstruo de la aŭtoŝoseo A 71 - plibeligitis per arboj, migradpadoj kaj fruktoĝardeno. Ĉe la kontraŭa bordo de la landa ŝoseo B 85 estas la ekde novembro 1991 neplufunkcia porjunulara hejmo Jugendwaldheim Rathsfeld kiu konstruitis inter 1936 kaj 1939 kaj uzitis ĝis 1952 kiel forstista oficejo antaŭ uzo kiel metia lernejo forstscienca. En 2007 la aĉetinto publike kritikitis fare de la pormonumenta ligo Denkmalbund Thüringen. La kastelo denove disponas je akiriĝo nun. En la Regionhistoria muzeo de Bad Frankenhausen oni povas ankaŭ informi sin pri Kastelo Rathsfeld.
VCN3
En Francio, oni uzas por mezuri akvokvantojn VCN3, kiu estas la plej malmultkvanta elflukvanto aŭ la plej malalta nivelo (plejmalalto) de rivero mezurita dum 3 sinsekvaj tagoj el la studita monato. Oni komparas ĝin kun la mezuroj jam konataj de tiu monato. VCN3 permesas karakterizi "gravan plejbazon dum mallonga periodo" .
Vidu ankaŭ
QIX
QJX
QMNA
DJ Abdel
DJ Abdel (realnome Abdel Lamriq), (naskiĝis la en Kazablanko (Maroko)), estas franca-maroka DĴ de hiphopo, ritmenbluso kaj funko.
Biografio
DJ Abdel naskiĝis en Kazablanko, en kvartalo de Bourgogne.
Li unue estis membro de grupo Black Blanc Beur, poste de Positive Black Soul kun kiu li iris al Nederlando, Germanio, Svedio, kaj eĉ al Novjorko kie li renkontis DĴ-on Cut Killer.
Li estis rimarkita pro sia partopreno al televida elsendo Nulle Part Ailleurs. Li poste kreis, kunlabore kun Cut Killer, societon Double H kiu produktis ankaŭ albumojn de 113. Li ankaŭ kunlaboris kun pluraj radio-stacioj kie li oficis kiel DĴ por propra elsendo: Fun Radio (ĉiutaga elsendo Groove Station de la 18h ĝis la 20h), NRJ, FG DJ Radio.
Lia muzika stilo estas lerta miksaĵo de hiphopo, funko kaj nuntempa ritmenbluso, akorde kun liaj muzikaj ŝatoj. En oktobro 2007, DJ Abdel estis vokita por ofici en ĉefaj elsendoj de Star Academy, en TF1, kiel oficiala DĴ. Li ankaŭ miksis dum ceremonio de Miss Francio 2008. Ĉi tiu artisto estas bone ĉirkaŭita ĉar li kunlaboris interalie kun Mister You, Soprano aŭ grupoj Sexion d’Assaut, Rohff, RIM-K, 113.
60000 Miminko
60000 Miminko estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov (Ondřejov, Prago-oriento, Ĉeĥa Respubliko).
« Miminko » estas la ĉeĥa vorto, kiu esprimas la unikan stadion de senkulpeco je la komenco de la homa vivo.
Királyszentistván
Királyszentistván [kirAjsentiŝtvAn] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Veszprém. La loknomo signifas: reĝo-sankta-Stefano.
Situo
Királyszentistván situas en valo de rojo Séd, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Veszprém-Lepsény. Balatono troviĝas 6, Veszprém (urbo) 11 km.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj loĝis tie. Laŭ la supozoj Stefano la 1-a (Hungario) tie venkis la ribelantan Koppány (kopAnj) en 997. La unua skriba mencio devenis el 1476 en formo (Zenth Istwan). La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Ekde 1650 la kampoj apartenis al familio Zichy (ziĉi). En 1908 okazis granda armea trejnado, kiun rigardis ankaŭ la reĝo, sekve la vilaĝo prenis la prefikson "reĝo".
Komunumoj pri Stefano la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Ili manifestis kunlaboradon en 1997 en Szentkirályszabadja.
Belforte all'Isauro
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Esperantistoj-vojaĝintoj
De la komenco de la historio de Esperanto, ofte aperis homoj kiuj kunligis grandajn mondvojaĝojn kaj Esperanton. Vojaĝceloj kaj vojaĝrimedoj diversas. Rolo de Esperanto ankaŭ diversas: ĉu ĝi estas la ĉefa celo, ĉu la ĉefa lingvo, ĉu nur flanka aspekto de la vojaĝo. Iuj el tiuj vojaĝintoj verkis librojn raportantajn siajn vojaĝspertojn, ĉu en Esperanto, ĉu nacilingve menciante kiun rolon ludis Esperanto. De kelkaj jaroj vojaĝantaj esperantistoj ankaŭ aperas sur la reto.
El libro de arena
El libro de arena (la sabla libro) estas verko kiu kunigas novelojn kaj rakontojn de la argentina verkisto Jorge Luis Borges, publikigita en 1975. Laŭ la opinio de la aŭtoro, El libro de arena, verkita en la preskaŭfino de sia vivo, estis lia majstroverko, pri kio multaj el la kritikistoj ne samopinias, favore de aliaj verkoj kiel Ficciones.
La libro konsistas de la jenaj tekstoj:
Busseaut
Busseaut estas franca komunumo en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Busseaut kaj la vilaĝetojn Grange Didier, Moulin kaj Champ Chevalier.
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du.
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Historio kaj vidindaĵoj
La preĝejo sankta Tereza datiĝas el la 19-a jarcento. La kirko enhavas koloran lignan statuon de sankta Katarino. Oni vidas en la Grange-Didier gravan kolombejon.
Münchberg
Münchberg estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hof kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
HPO
La tri-litera kombinaĵo HPO havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Nove Selo
Bazaj informoj
Nove Selo, ukraine Нове Село, ruse Новoе Село (novoje selo), hungare Tiszaújhely, slovake Ujhel estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
Situo
Nove Selo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ĉop-Ĥust. Vinohradiv troviĝas 11 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1360 en formo Huihel. En 1910 loĝis en Tiszaújhely 737 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Tiszaújhely apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. Tiszaújhely rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Novoje Selo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Nove Selo 1865 da homoj, (1252 hungaroj). Vilaĝservoj estas dulingva lernejo, vendejo, kafejeto.
Arsenal (pariza metrostacio)
Arsenal estas Fantoma metrostacio sur linio 5 de la Metroo de Parizo, situanta inter la stacioj ' kaj ', en la 4-a arondismento de Parizo.
Stacio
Ĝi estis fermita la, pro mobilizo de dungitoj de CMP dum la Dua mondmilito. Ĝi neniam estis remalfermita kaj RATP uzas ĝin por la trejnado de agentoj de departemento de prizorgo de elektronikaj ekipaĵoj (departemento M2E). Alirejo al la stacio situas sur Bulvardo Bourdon, apud ponteto de Mornay kiu transiras Basenon de Arsenal.
CAR
La tri-litera kombinaĵo CAR havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Leo White
Leo WHITE (10a de Novembro, 1882 – 20a de Septembro, 1948) estis germandevena angl-usona aktoro de kino kaj teatro, kiu aperis kiel rolulo en multaj filmoj de Charlie Chaplin.
Jo Cox
Jo Cox, propre Helen Joanne Cox (naskiĝis la 22-an de junio 1974 en Batley (Okcidenta Jorkŝiro), murdita la 16-an de junio 2016 en Birstall) estis brita politikistino de la Brita Laborista Partio, delegitino al la Ĉambro de komunuloj.
Leo White
Li startigis sian kinan karieron en 1911 kaj en 1913 li translokiĝis al Essanay Studios. En 1915, li ekaperis en komikaj filmoj de Chaplin kaj plue en la komedioj de Chaplin ĉe Mutual Films. Lia lasta apero en filmo de Chaplin estis malgranda rolo en The Great Dictator, publikigita en 1940.
Nasavrky (Golčův Jeníkov)
Nasavrky (Nassaberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Golčův Jeníkov en distrikto Havlíčkův Brod. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Golčův Jeníkov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 31 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Leo White
Antaŭ sia morto en 1948, White jam estis aperinta en ĉirkaŭ 400 filmoj. Li estis entombigita en Glendale (Kalifornio).
Jo Cox
Vivo
En 1995 finis Universitaton de Kembriĝo. De 2001 ĝis 2009 laboris ĉe Oxfam pri rifuĝintoj de Sirio. De 2015 eksidis en la Ĉambro de komunuloj flanke de Laborista Partio. Fondintino de la Parlamenta Grupo de Amikoj de Sirio. Murdita en sia parlamenta ofico apud Leeds. Vundita de tranĉilo kaj pafmortigita.