cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Operaco Overlord
La operaco Overlord komenciĝis dumnokte, kiam en Normandio surteriĝis paraŝutistaj taĉmentoj. Samtempe la aliancanaj surmaraj kaj aeraj fortoj bombardis germanajn taĉmentojn. La sekvantan tagon matene, la 6-an de junio, estis entreprenita kunigita sturmo. Tiu ĉi tago estas markata kiel T-Tago.
Malfermo de dua batalfronto
Pri ideo malfermi la duan batalfronton en Eŭropo oni konsideris tuj post estiĝo de kontraŭhitlera koalicio. Ties celo devis esti dividigo de armeaj fortoj de Tria regno en du grandaj batalfrontoj kaj rapidigi tiel ties malvenkon. Registaroj de Usono kaj Granda Britio en konferenco la 12-an de junio 1942 devligis sin malfermi la duan batalfronton ankoraŭ la saman jaron. Sed efektivigo de la bezonataj operacoj tre lamis post la devena plano. Kaŭzis tion ankaŭ politikaj intervenoj de Winston Churchill, kiu unue preferis gvidadon de batalagado en Mediteraneo kaj invadon en Balkanon. Al prokrasto de la efektivigo de la elŝipiĝo kontribuis ankaŭ multaj objektivaj obstakloj kaj malfacilaĵoj. Sekve de klopodoj pri kvalita kamuflado kaj kovrado de la tuta operaco la plena agado estis kunigita kun amasigado de soldataroj kaj iliaj preparoj al venantaj bataloj gviditaj en granda sekreto. La aliancanoj eluzis ĉiujn eblajn rimedojn por misinformi la malamikon. Precipe Hitler estis ĝis lasta momento konvinkita, ke la aliancanoj ekbatos en regiono de Pas-de-Calais, kie kanalo La Manche estas la plej mallarĝa. Anglo-usonaj fortoj ekzemple por misinformi tranŝovis el loko al loko grandan kvanton de navigaciiloj, ili amasigis proksime de Dover maketojn de tankoj kaj aliaj veturiloj, kiujn ili ŝajnigis kiel tanka armeo de George S. Patton. Komune kun pluaj trukoj kaj kontraŭspionada agado ili tiel ŝparis multajn vivojn de siaj soldatoj. Grandan seriozecon al la malfermo de la dua batalfronto en Eŭropo donis Iosif Stalin jam ekde la jaro 1941. Ties malfermo antaŭ la jaro 1944 karakterize plifacilgus al sovetaj soldataroj la situacion.
Ĝis tiam faritaj elŝipigaj agadoj en Mediteraneo (en Norda Afriko, sur Sicilio kaj en Italio) en la jaroj 1942 ĝis 1943 katenis al si sume sole 7 % da germanaj fortoj. Plie post malvenkoj de soldataroj de Akso en orienta batalfronto en 1943 komencis esti evidente, ke Sovetunio povas venki Germanion eĉ per propraj fortoj. Laŭ kelkaj opinioj la okcidentaj aliancanoj intence prokrastis la efektivigon de tiu ĉi operaco ankaŭ tial, por ke ili povu interveni en la batalojn en periodo, kiam Tria regno estos tre elĉerpinta pro bataloj en la orienta batalfronto. Simile ili kredis ankaŭ en tion, ke pro la bataloj elĉerpiĝos ankaŭ Sovetunio.
Brécourt Manor
La Atako al Brécourt Manor estis grava militagado okazinta en la D-Tago fare de usonaj soldatoj dum la elŝipiĝo en Normandio. En ĝi, ili senutiligis 4 kanonojn kiuj bombardadis la trupojn de Aliancanoj kiuj elŝipiĝis sur la zono konata kiel Strando Utaho, oni trovis planojn kiuj indikis la lokon de la plej parto de germanaj kanonoj tra tuta Normandio, kio faciligis ties detruon, kio mildigis la situacion de la aliancanoj en la strandoj.
Flughaveno Jorge Chávez
Ĝi estis la centro de Aeroperu kaj Faucett. Nun ĝi estas la centro de pluraj fluglinioj.
La flughaveno estis nomita laŭ Jorge CHÁVEZ, perua aviada pioniro.
En februaro 2005 estis konstruis la butikuma centro Peru Plaza. Apude oni planas konstrui hotelon.
Flughaveno Jorge Chávez ricevis la premion de La plej bona flughaveno de Sudameriko.
Fluglinioj
La fluglinioj de tiu ĉi flughaven estas:
Internaciaj Fluglinioj
Flago de Vaŝingtonio
La flago de Vaŝingtonio (Vaŝingtonio estas subŝtato en okcidenta Usono, ne konfuzi ĝin kun la nacia ĉefurbo Vaŝingtono) estas verda, kun la subŝtata blazono en la centro. Ĝi estis dizajnita en 1923. Temas pri la ununura flago en Usono kiu estas plene verda kaj la ununura flago kun bildo de usona prezidento, ĉi-kaze, George Washington. La dizajno estis aprobita en 1923.
Flughaveno Jorge Chávez
Fluglinioj
Naciaj Fluglinioj
Eksteraj ligiloj
Jorge Chavez International Airport ([[hispana lingvo|hispane] kaj angle)]
Julio Nepo
Julio Nepo (Latine: Flavius Julius Nepos Augustus; ĉ. 430 – 480) estis Romia imperiestro de facto el 474 al 475 kaj de jure ĝis 480. Li estis ankaŭ la reganto de Romia Dalmatia el 468 al 480. Kelkaj historiistoj konsidas Nepon la lasta imperiestro de la Okcidenta Romia Imperio, dum aliaj konsideras ke la okcidenta linio finis ĉe Romulo Aŭgustulo en 476. Kontraste, la Orienta Romia Imperio kaj ties linio de imperiestroj survivis tiun periodon de la historio esence sentuŝe.
Rubineia
Rubineia estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 2.862 loĝantojn en 2010.
Milito de la Trilanda Alianco
Milito de la Trilanda Alianco (ankaŭ konata kiel Milito de Paragvajo aŭ Milito de Brazilo) estis la milito, kiun Brazilo, Argentino kaj Urugvajo nomas Milito de Paragvajo. La plej granda milita konflikto en Sudameriko ekde 1864 ĝis 1870 de Trilanda Alianco (Argentino, Brazilo kaj Urugvajo) kontraŭ Paragvajo. Francisco Solano López, Caudillo de Paragvajo, intencis konkeri teron por atingi maron kaj invadis Brazilon. Ekis granda milito, en kiu mortis la plejparto de la Paragvaja vira loĝantaro.
Marksismaj historiistoj diris, ke la kaŭzo de l' milito estis la volo de Anglio, malpermesi industriigon de Paragvajo, sed ne estas dokumentaj pruvoj pri tio. Paragvajo estis fama pro sia eko kiel socialisma indiĝena lando dum la 17-a jarcento, eĉ Voltaire skribis pri tio, kaj estis usona filmo The Mission (1986) pri tio. Do sudamerikaj komunistoj ĉiam estis simpatiaj al Paragvaja revo.
Analizo
Vere, Solano López estis diktatoro, kiu estris landon de 400 mil enloĝantoj kaj volis fari militon kontraŭ tri landoj kiuj havis, kune, pli ol unu milionon da loĝantoj. La paragvaja armeo estis kuraĝa kaj obeema, sed malbone armita, ĝi havis multajn kanonojn, sed la plejparto estis arkaikaj bronzaj pafilegoj. Antaŭjuĝo ankaŭ malhelpis López, ĉar li kredis ke brazilaj soldatoj estis sentaŭgaj, ĉar ilia plejparto estis negroj sen instruo.
Kapacito
Hidraŭliko > Hidraŭla meĥanismo
Milito de la Trilanda Alianco
Analizo
La milito finiĝis per giganta malvenko por Paragvajo. Post kiam la Triparta Alianco venkis la regulan armeon de Paragvajo, la alfrontiĝo fariĝis gerila milito, kiu rezultigis gravajn perdojn en Paragvajo, kaj per soldatoj kaj civiluloj. Oni taksas, ke la perdoj de Paragvajo atingis 1,2 milionojn da homoj, kaj de la milito kaj de la malsanoj kaj malsatego, kiujn ĝi kaŭzis, kio estas ĉirkaŭ 90% de la antaŭmilita loĝantaro de Paragvajo. Iuj kredas, ke ĉi tiuj taksoj troigas kaj la nombron de mortoj kaj la grandecon de la paragvaja loĝantaro antaŭ ol komenciĝis la milito, kio alportas la nombron de mortoj en Paragvajo al ĉirkaŭ 300 000 el loĝantaro de ĉirkaŭ 525 000 antaŭ la milito. La brazila reago estis tro violenta; kiam finiĝis la milito, laŭdire ne estis eĉ unu viro pli ol 12-a jaraĝa en Paragvajo, kiu dum multaj jaroj estis mastrumata nur de virinoj.
Kapacito
Kapacito havas plurajn signifojn.
Kristiano la 7-a (Danio)
Kristiano la 7-a, Christian 7., ( – ), reĝo de Danio-Norvegio 1766 – 1808. Filo de Frederiko la 5-a.
Multaj konsideris lin mense handikapita. Fakto estas lia malinteresiĝo pri politikaĵoj kio responsis ankaŭ por la tragedio de la reformema politikisto kaj medicinisto Johann Friedrich Struensee.
Nikos Anastasiades
Nikos Anastasiades (greke: Νίκος Αναστασιάδης; naskiĝis la 27-an septembro 1946) estas grekokipra politikisto, la ĉefo de la dekstra politika partio DISY (La Demokratia Kunveno) kaj la prezidonto de la Respubliko Kipro. En la prezidentaj elektoj de la 24-a de februaro 2013, li gajnis 57,48 % de la voĉoj.
Anastasiades estas juristo kaj la fondinto de la firmao Nikos Ĥr. Anastasiades kaj Asociitoj. Li diplomiĝis je leĝo ĉe la Universitato de Ateno kaj kompletigis postdiploman studadon je ŝipada juro ĉe University College en Londono (Universitato de Londono). Dum sia studado li estis ano de la Centra Koalicio, bazita en Ateno, kiun formis Georgios Andrea Papandreu.
Li elektiĝis en la Parlamenton en 1981, kaj gvidas sian partion ekde la 8-a de junio 1997. Anastasiades subtenis la Annan-planon en 2004, kvankam 61 % de lia partio ĝin malakceptis. Li anoncis planon malpliigi la konskripcion en Kipro al nur 14 monatoj dum la unuaj cent tagoj de lia prezidanteco, kaj deklaris sian intencon peti tuj por kipra membriĝo de NATO ekde 2013 (kiun lia antaŭulo, Dimitris Ĥristofias, vetois en 2011).
Lia edzino nomiĝas Andri Mustakudi kaj ili havas du filinojn.
Ovindoli
Ovindoli estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Preĝejo Marteno de Tours (Bogács)
La preĝejo Marteno de Tours estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Bogács (Hungario).
Historio
En tiu loko romanika kirko Sankta Georgo estis konstruita en la 13-a jarcento. Post jarcento ĝi gotikiĝis. Depost dominado de turkoj la preĝejo prenis novan patronon Marteno de Tours. Renovigaj laboroj okazis en 1801 kaj 1901. La orgeno estis farita en 1908. Oni restaŭris la kirkon en 1972, la turopinto ricevis pli novan formon kaj en 1984.
La Haba
La Haba estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
Situo
La Haba estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 305 m; je 120 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj tre proksime de Don Benito kaj de Villanueva de la Serena gravaj urboj de la respektivaj komarkoj nome Vegas Altas kaj La Serena kaj oni povas diri, ke inter ambaŭ estas La Haba, plie en La Serena. La surfaco de ties teritorio estas de 86,6 km².
Historio
La zono estis jam loĝata antaŭ la romia epoko, kiel sugestas ŝtono de romia altaro uzata kiel baptujo en ermitejo Antigua, romiepoka ponto super la rivero Ortigas kaj ĉefe multnombraj tomboj elfositaj en roko en la ĉirkaŭaĵoj de tiu ermitejo.
Dokumente oni scias, ke tiu teritorio estis konkerita al la islamanoj tempe de Fernando la 3-a kaj pasis al la Ordeno de Alcántara, kiel la tuta komarko de La Serena, kie elstaris la superulejo de Magacela kaj la praktika pli atingebla sidejo de Villanueva de la Serena, kies domaro estis La Haba, ĝis 1554, kiam la reĝo Karlo la 1-a de Hispanio sendependigis ĝin per la titolo de villa kontraŭ la pago de 1.346.500 maravedioj.
Monumentoj
La vilaĝo prezentas unuetaĝajn blankajn domojn tipejn en la regiono kaj en Andaluzio kun stalo por ĉevalaro kaj subtegmenton por agrikulturaĵoj. La partikulara elemento estas ornamaĵo kaj plifortaĵoj el granito, kies laborado estis tradicia en la vilaĝo kaj ebla kialo por la etimilogio de la nomo.
21710 Nijhawan
21710 Nijhawan estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sonia Nijhawan, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri komputado. Ŝi estis lernantino ĉe la duPont Manual Magnet High School en Louisville (Kentukio, Usono).
Burgo Bruchhausen
La burgo Bruchhausen (ankaŭ nomata Alte Burg) estas iama burgdomo (bieno) kaj hodiaŭa loĝdomo en la komunumo Bruchhausen en la distrikto Neuwied, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La burgo estas ŝtate protektata kulturmonumento.
(8567) 1996 HW1
(8567) 1996 HW1 estas tre malgranda amora asteroido ; marsrenkonta kaj terrenkonta asteroido malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Arizono, Usono), en la kadro de la projekto Spacewatch.
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiun de Marso kaj sufiĉe proksimiĝas tiun de Tero, por ke ĝi estas klasifikata kiel terrenkonta.
Theodor Zwinger
Teodoro Zvingero la 1-a (1533-1588) estis svisa kuracisto, humanisto kaj erudiciulo. Li estis la unua reprezentanto de eminenta familio de akademiuloj en Bazelo. Lia ĉefa verko "Theatrum Humanae Vitae" eble estas la plej granda kolekto da ordinaraj eltiraĵoj de antikvaj tekstoj. Inter 1565 kaj 1604, ĝi publikigiĝis per kvin plilarĝigitaj eldonoj atingante 5 mil dukolumnajn paĝojn. Li estis profesoro pri medicino de Petro Severino (1542-1602), Thomas Muffet (1552-1604) kaj Johannes Nicolaus Stupanus (1542–1621) en la Universitato de Bazelo.
Stacio Eganoshō
Stacio Eganoshō (japane: 恵我ノ荘駅 [Eganoŝō-eki], angle: Eganoshō Station) estas fervoja stacio en Macubara, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Minami-Ōsaka.
Theodor Zwinger
Biografio
Zvingero estis filo de Leonhard Zwinger, furaĝisto kiu iĝis bazela civitano en 1526. Lia patrino estis Christina Herbster, fratino de Johano Oporino, fama presisto kaj humanisto. Post la morto de sia patro, lia patrino edziĝis al famkonata humanisto Conrad Lycosthenes (1518-1561).
Zvingero studis en la universitatoj de Bazelo, Liono kaj Parizo antaŭ ol doktoriĝi pri medicino en la Universitato de Padovo gvidata de la filozofo kaj kuracisto Bassiani Landi (floris 1555-1562). , kiu estis sukcedanto de Giovanni Battista Monte (1498-1551). En Parizo, li studis kun la ikonoklasta filozofo Petrus Ramus.
Li aliĝis al la fakultato de la Universitato de Bazelo kiel membro de la "konsilio pri medicina fakultato" ekde 1559. En Bazelo, li okupis sinsekvajn katedrojn pri la Greka (1565), Etiko (1571) kaj fine pri teoria medicino (1580). Kvankam li komence estis kontraŭa al la principoj de Paracelsus, iom post iom li interesiĝis pri la medicina kemio de la fama alkemiisto. Thomas Muffet kaj Petrus Severinus estis kelkaj sekvantoj de Paracelsus al kiuj li pli poste asociiĝis.
Lia verko "Teatro de la homvivo" estas konsiderata unu el la plej ampleksaj kolektoj da konadoj jam kompilitaj de unu sola individuo en la frua moderna periodo. Sendube li uzis kiel bazon ĉiujn konojn ricevitajn de sia duonpatro Conrad Lycosthenes por la kreado de tiu verko. Lia filo Jakob Zwinger (1569-1610) dum kelka tempo estis eldonanto de lia verko "Theatrum". Lia nevo Theodor Zwinger la Juna (1597-1654) estis eminenta predikisto kaj profesoro pri teologio.
Gotthelf Greiner
Johann Gotthelf GREINER (naskiĝinta la en Alsbach, mortinta la  en NeuhausLimbach) estis germana vitrofaristo, kuninventisto de porcelano kaj ekiginto de porcelanaĵfabrikado en Turingio. Origignas li el tradicia turingia vitrofarista dinastio estante ido de Schwabenhans (Hans Greiner).
Vivo
Johann Gotthelf Greiner inventis porcelanon en iel ŝanĝita ĥemia versio kune kun la kuzo kaj posta bofrato Johann Gottfried Greiner kaj la koburga potfarmajstro Johann Georg Dümmler, sendepende de la atingoj de Johann Friedrich Böttger kaj de Ehrenfried Walther von Tschirnhaus je Meißen. Post multjaraj esploroj sukcesis li komence de 1761 krei porcelanon en sufiĉe bona kvalito.
Danke al liaj entreprenistaj agadoj memtitis la fundamento de turingia porcelanfabrokado. Tiel liaj agoj kaj la engaĝiĝo de filoj liaj estas en rekta kunteksto kun la jenaj manufakturoj:
Por gajni pli li salajris parte per kuponoj kiuj validis nur en propraj magazenoj de Greiner. Post la fino de la luado en Ilmenau kaj kiam Greiner - pro la paralizo de unu mano - grandparte ne povis labori, li decidis retiriĝi de ĉiu komerco kaj lasi la daŭrigon de la du kompanioj en Limbach kaj Großbreitenbach al siaj kvin filoj.
John Cage
Cage estis amatora fungologo kaj kolektanto de fungoj.
Fruaj vivo kaj verko
Cage naskiĝis en Los-Anĝeleso en Kalifornio. Lia patro estis iom originala inventisto de plejparte senutilaj aparatoj, kiu rakontis al li, ke se iu diras 'ne eblas', tio montras al vi, kion fari. Cage priskribis sian patrinon kiel virinon kun senco de societo, kiu estis neniam feliĉa. Estis ne evidente el lia frua vivo, ke li iĝos komponisto; li naskiĝis en episkopana familio, kaj lia patra nepo rigardis la violonon kiel instrumenton de la diablo. Cage mem en juna aĝo planis iĝi ministro kaj pli malfrue verkisto.
Kvankam evidente muziko ne povis esti lia elektita vojo, li diris pli malfrue, ke li havis nefokusitan volon krei, kaj radikojn de lia posta anti-establa pozo oni povas vidi en okazaĵo, kiam li lernis en la Pomona kolegio. Ŝokite trovi, ke granda nombro da lernantoj en la biblioteko legas la saman tekston, li ribelis: li iris en la provizejon kaj legis la unuan libron, verkitan de verkisto, kies nomo komencas per Z. Li ricevis la plej altan noton en la klaso. Li forlasis la kolegion en sia dua jaro kaj veturis en Eŭropon, kie li restis por 18 monatoj. Ĝuste tie li komponis siajn unuajn muzikverkojn, sed kiam li aŭdis ilin, li trovis, ke ili ne plaĉas al li; li forlasis ilin, revenante en Amerikon.
Lernoservado
Li revenis al Kalifornio en 1931, lia entuziasmo por usono reviviĝis, kiel li diris, de legado de Folioj de Herbo de Walt Whitman. Li prenis lecionojn pri komponado de Richard Buhlig, Henry Cowell ĉe la Nova Lernejo por Socia Esplorado, Adolph Weiss kaj, fame, Arnold Schönberg, kiun li laŭlitere adoris. Schoenberg informis Cage, ke li instruos lin senkoste sub la kondiĉo, ke li dediĉas sian vivon al muziko. Cage rapide konsentis, sed ĉesigis la lecionojn post du jaroj. Cage pli malfrue skribis en sia lekcio Indeterminacy: post kiam mi studis kun li por du jaroj, Schoenberg diris, 'por verki muzikon, vi devas havi senton pri harmonio'. Mi klarigis al li, ke mi havis neniun senton pri harmonio. Li tiam diris, ke mi ĉiam trovos obstaklon, ke ĉiam estos kvazaŭ mi alvenus al muro, tra kiu mi ne povas iri. Mi diris, 'en tiu kazo mi dediĉos mian vivon al batado de mia kapo kontraŭ tiu muro'.
Cage komencis eksperimenti pri perkutaj instrumentoj kaj ne-instrumentoj. Iom post iom, ritmo anstataŭis harmonion kiel la bazo de lia muziko. Pli ĝenerale, li strukturigis verkojn laŭ la daŭro de sekcioj. Li vidis precedencojn por ĉi tio en la muziko de Anton Webern iugrade, sed precipe en la muziko de Erik Satie, unu el liaj plej ŝatataj komponistoj.
La Kornvala-Lernejaj jaroj
En la fino de la 1930-aj jaroj li iris al la Kornvala Lernejo de la Artoj en Seattle en Vaŝingtonio. Tie li trovis laboron kiel akompanisto por dancistoj. Oni petis, ke li verku iom da muziko por akompani dancon de Syvilla Fort nomitan Bacchanale. Li deziris verki perkutan verkon, sed en la ludloko ne estis orkestrotruo por perkuta ensemblo kaj li devis verki por piano. Dum verkado de la muzikaĵo Cage eksperimentadis, metante metalan platon sur la kordoj de la instrumento. Li ŝatis la sonon, kiun tio produktis, kaj ĉi tio fine gvidis al lia invento de la preparita piano, en kiu ŝraŭboj, boltoj, bendoj de kaŭĉuko kaj aliaj objektoj estas metataj inter la kordoj de la piano por ŝangi la karakteron de la instrumento. Estas verŝajne, ke li estis influata de sia antaŭa instruisto Henry Cowell, kiu ankaŭ traktis la pianon en nenorma maniero, petante ludantojn pinĉi la kordojn per la fingroj, ekzemple. La Sonatoj kaj Interludoj de 1946 – 1948 estas large vidata kiel lia plej granda verko por preparita piano. Pierre Boulez estis inter ĝiaj admirantoj kaj organizis la unuan Eŭropan prezenton de la verko. La du komponistoj komencis korespondadi, sed ĉi tio haltis, kiam ili venis al malkonsento koncerne la uzadon de hazardo en la muziko de Cage.
En la Kornvala Lernejo Cage interesiĝis pri multaj aĵoj, kiuj formis liajn pli malfruajn verkojn. Li lernis, danke al Gita Sarabhai, ke la celo de muziko estas malebriigi kaj kvietigi la menson, tiel farante ĝin impresebla al diaj influoj. Ĉi tio igis lin komponi muzikon denove post periodo de malcerteco pri la valoro de penado esprimi ĉion per muziko. Li interesiĝis pri hinduismo kaj Zen-budhismo kaj renkontis la danciston kaj koreografon Merce Cunningham, kiu iĝis lia vivpartnero kaj krea kunlaboranto.
Malkovro de hazardo
Forlasinte la Kornvalan Lernejon, Cage aliĝis la dungitaron de la Ĉikaga Lernejo de Desegno. Kiam tie, li estis petata verki son-efektan bazan muzikan akompanadon por la radia teatraĵo la City Wears a Slouch Hat de Kenneth Patchen. Cage tiam transloĝiĝis al Novjorko, sed renkontis multajn malfacilaĵojn trovi laboron tie. Tamen, li plue verkis muzikon, kaj establis novajn muzikajn kontaktojn. Li turneis Usonon kun la Danca Kompanio de Merce Cunningham plurfoje, kaj ankaŭ turneis Eŭropon kun la eksperimenta pianisto (kaj poste komponisto) David Tudor, kun kiu li laboris proksime multajn pliajn fojojn.
Enplektis al la I Ching de Christian Wolff, Cage ekis uzi ĝin en la komponado de sia muziko por enplekti elementon de hazardo, super kiu li havos neniun regon. Li uzis ĝin, ekzemple, en la Muziko de Ŝangoj por sola piano en 1951, por determini, kiuj notoj uziĝu kaj kiam ili sonu. Li uzis hazardon en aliaj manieroj ankaŭ; Imaginary Landscape No. 4 (1951) estis komponita por dek du radiaj riceviloj. Ĉiu radio havas du ludantojn, unu regu la frekvencon, al kiu la radio agordiĝu, la alia regu la laŭtecan nivelon. Cage verkis tre precizajn instruojn en la partituro, pri kial la ludantoj ekŝaltu siajn radiojn kaj ŝangu ilin tra la tempo, sed li ne povis regi la realan sonon el ili, kiu estis dependa de kiuj radiaj programoj ludis ĉe tiuj specifaj loko kaj tempo de ludado.
Nigra Monto
En 1948 Cage aliĝis la dungitaron de la Nigra-Monta Kolegio, kie li regule kunlaboris kun Merce Cunningham. Ĉirkaŭ ĉi tiu tempo Cage vizitis la anekoikan ĉambron ĉe Universitato Harvard. Anekoika ĉambro estas domo desegnita en tia maniero, ke la muroj, plafono kaj planko sorbas ĉiujn sonojn, kiuj estas farataj en la domo, anstataŭ resaltigi ilin kiel eĥojn. Ili estas ankaŭ ĝenerale ne-tralasemaj al sono. Cage eniris la ĉambron atendante aŭdi silenton, sed kiel li verkis pli malfrue, li aŭdis du sonojn, unu altan kaj kaj unu malaltan. Kiam li priskribis ilin al la reganta inĝeniero, la inĝeniero informis lin, ke la alta estis lia nerva sistemo kaj la malalta lia sango en cirkulado. Kio ajn estas la vero de ĉi tiuj eksplikoj, Cage iris al loko, kie li atendas neniun sonon, sed ankoraŭ tie estis iom. Ĝis li mortos, tio estos sonoj. kaj sono daŭros post lia morto. Oni ne bezonas timi pri la estonto de muziko. La kompreno, kiun li vidis de la malebleco de silento, gvidis al la komponaĵo de lia plej notinda verko, 4′ 33″.
Alia citata influo por ĉi tiu verko elvenis la kampon de la vidaj artoj. La amiko de Cage kaj Nigra-Monta kolego Robert Rauschenerg produktis, kiam laborante ĉe la kolegio, serion de blankaj pentraĵoj. Ĉi-tiuj estis ŝajne blankaj kanvasoj, kiuj, vere, ŝanĝiĝas depende de variantaj lumaj kondicioj en la domoj, en kiu ili pendiĝis, la ombroj de homoj en la domo kaj tiel plu. Ĉi-tiuj pentraĵoj inspiris Cage-on uzi similan ideon, uzante la 'silenton' de la verko kiel 'aŭdan blankan kanvason' por reflekti la dinamikan flukson de mediaj sonoj ĉirkauantaj ĉian ludadon.
4′ 33″
La unua prezento de la tri movimentoj 4′ 33″ doniĝis de David TUDOR je la 29-a de aŭgusto 1952, ĉe Woodstock en Novjorkio kiel parto de recitalo de tiutempa piana muziko. La audentaro vidis lin sidi ĉe la piano, kaj levi la kovrilon de la piano. Ioman tempon pli malfrue, neludinte iun ajn noton, li mallevis la kovrilon. Iomtempo poste, denove ludinte nenion, li levis la kovrilon. kaj post ioma periodo de tempo, li mallevis la kovrilon denove kaj ekstaris de la piano. La verko pasis sen noto ludita, fakte sen ke Tudor aŭ ajnulo sur la scenejo faru iun ajn laŭvolan sonon, kvankam li mezuris la daŭrojn sur klikhorloĝo, turnante la paĝojn de la partituro. Richard Kostelanetz proponas, ke la fakto, ke Tudor, homo konata pro majstreco en eksperimenta muziko, estis la performer (plenumanto), kaj ke Cage, homo konata pro enplekto de neatendata nemuzika bruo en sian verkon, estis la komponisto, gvidos la audentaron atendi malatendantajn sonojn. Iuj aŭskultantoj intense aŭdas ilin: kiam neniu produktas sonon laŭvole, estas sonoj en la koncerta halo (ja estis sonoj en la anekoa ĉambro ĉe Harvard). Estas iliaj sonoj, neantaŭvideblaj kaj nevolaj, kiuj konsistigas la muzikon en ĉi tiu verko. La verko restas diskutata ĝis ĉi tiu tago kaj vidiĝas kiel defianta la difinojn de muziko.
Kvankam ĝi defias la difinon de muziko, ĝi ne defias iun difinon de komponaĵo — la pli frua partituro estis skribita en konvenca granda staba notacio escepte de tio, ke estis neniuj notoj. Ĝi havas tri-partan partituron, ĉiuj partoj diras Tacet. En muzika notacio ĉi tio estas kutime uzata kaj signifas 'faru ne sonon'. La partituro provizas neniujn tempo-limigojn por iu ajn el la partoj nek por la tuta verko, kaj kiel en la spirito de Cage la daŭro de la unua ludado decidiĝis per uzo de hazardaj operacioj. La verko povas havi cian daŭron kaj tiel ĉian titolon, sed estas gluata kun la famaj unua ludada dauro kaj titolo (tio estas movimento 1: 30″- movimento 2: 2′23″- movimento 3: 1′40″). Cage mem parolas pri ĝi kiel lia silenta verko kaj skribas; "Mi pasigis miajn plezurajn horojn en la arbaroj direktante ludadojn de mia silenta verko ... por aŭdantaro de si mem, de kiam ili estis tro pli longa ol la populara longeco kiu mi eldoniĝis. Ĉe unu ludado ... la dua movado estis ekstreme drama, eko kun la sonoj de cervo kaj cervino saltantaj supren al ene de dek futoj de mia roka podio." (en John Cage: Silento, lekcioj kaj verkaĵoj).
Estas unu problemo, kvankam se oni volas rigardi, ke la neantaŭvideblaj sonoj konsistigas la muzikon en ĉi tiu verko. Ĉi tio venas klare antaŭe en la sonbendo de la verko de Amadinda Percussion Group, en kiu la grupo lokas sin en parko. Oni aŭdas birdkantojn, kompreneble, nur interrompanta duope kaŭze de la pauzoj post ĉiu parto. Se la sonoj dum la partoj estas la muziko, tiam la sonoj inter la partoj ne estas, kaj tiam la Amadinda sonbendo estas vero al ĝia fondo. Kiam en ludado la aŭdanto ne povas distingi la partojn en sonoj, nur en la agoj de la ludanoj. En ĉi tiu rilato la Silenta Verko de Cage ne konsistas el iu muziko aŭ sonoj, sed teatro.
En 2002, brita kantoverkisto Mike BATT eldonis albumon enhavantan trakon nomitan unu-minuta silento. La heredantoj de Cage lanĉis proceson kontraŭ Batt, pretendante ke ĝi malobservas la kopirajton de la pli frua verko de Cage. La proceso finaranĝis ekster de korto por granda kompensa sumo.
Metodo kaj verkoj
La detala naturo de la komponaĵa uzado de Cage de hazardo restis malbone komprenata. Ĝenerale Cage eliris el la plejlargaj aspektoj de nova komponaĵo por ekstreme specifaj. Por ĉiuj ĉi tiuj decidoj li determinis la nombron de ebloj por ĉiu aspekto kaj tiam uzis hazardon por elekti apartan eblon: la nombro de ebloj estus rilataj al unu aŭ pluraj nombroj respondantaj al la sesdek kvar pentagramoj de la Ĉina klasika teksto I Ching. Ekzemple Cage povas elekti muzikan tonalton el tri ebloj. Eblo A povas relati al I-Ching-nombroj 1–24, eblo B al 25–48 kaj eblo C al 49–64. La efektiva elekto de I-Ching-nombro, kiel priskribita en la libro mem, kiam ĝi estas uzata kiel orakolo, estis atingita per ĵeto de moneroj aŭ (pli malfrue) per rulado de komputilo programo desegnita de la adjunkto de CAGE, la komponisto Andrew Culver. Cage nomis la generadon de I-Ching-nombro hazarda operacio. Finis komponaĵon generale vico da nombraj hazardaj operacioj.
Cage uzis hazardon por komponi variaĵon de malsamaj verkoj, inkluzive de verkoj kiel Aria (1958), HPSCHD (1967–1969) kaj Roaratorio: Irish Circus on Finnegans Wake (1979). Li ankaŭ verkis plurajn librojn, inkluzive de Silence (silento, 1961), Year From Monday (1968), M (1973), Empty Words (1979) kaj X (1983). Intervjuoj kun Cage kaj la kritikisto Daniel CHARLES kolektiĝas en la libro For the Birds (1981), kies titolo estas aludo al unu el la favorataj diraĵoj de Cage, kiu estas tipa de lia ofte subtila, sinaluda humoro: "Mi estas por la birdoj, ne por la kaĝoj, en kiujn homoj metas ilin". Richard KOSTELANETZ kunmuntis glubildon de varaj intervjuoj en Conversing with Cage (dua ed., 2003), kaj volumo de interparoladoj kun Joan RETALLACK el la 1990s, Musicage, aperis en 1996.
Dum liaj pli malfruaj jaroj la verko de Cage restis eksperimenta, konbinanta multajn el liaj konceptoj de muzikaj kaj liberaj formoj en publikaj atelieroj. Ankoraŭ aliaj verkoj, tiaj kia Cheap Imitation (1969), Hymns and Variations (1979) kaj Litany for the Whale (1980) similas la malpli radikalajn verkojn de lia frua kariero. En du grupoj de komponaĵoj el lia lastaj jaroj — Music for _____ kaj la serio Number Piece — Cage klopodis repacigi la eksperimentan, procesorientatan karakteron de liaj maturaj komponaĵoj kun la ideo de muzika verko aŭ objekto. En la serio Number Piece, speciale, Cage kredas, ke li fine malkovris manieron verki muzikon, kiu havas harmonion, kiun li nun difinas kiel sonojn perceptatajn je la sama tempo.
Aliaj verkoj de Cage, Organ² / ASLSP, nuntempe ludiĝas en la germania urbo Halberstadt; en imageco kaj diskutata interpreto de la instrukcioj de Cage por la verko ludiĝi As SLow aS Possible (tiom malrapide kiom eble), la ludado ludiĝas sur speciale konstruata aŭtonoma orgeno konstruita en la historia kirko de St. Burchardi, estas horarigite preni tuton de 639 jaroj post komenco je meznokto al la 5-a de septembro 2001.
John Cage mortis en Novjorko.
Reĝa gambito
La reĝa gambito estas gambito dum ŝaka malfermo. Ĝi estas karakterizita per la movoj (en Algebra notado): Fakte malantaŭ ĉi tiuj movoj estas multaj malfermoj kaj variaĵoj, sed historie ili estas inkluzivitaj sub la komuna nomo reĝa gambito.
La movo estas karakterizita per la ofero de peono al la kontraŭulo ĉi tiu peono estas ĉe la reĝa flanko (do parto de la komenca nomo). Blanko ofertas tiun peonon por regado kaj iniciato en la ludo. En la nuna ŝako ĝi estas konsiderata minoritata linio kaj tre riska por ludi. Aliflanke ĝi estis unu el la plej oftaj malfermoj en la 19a jarcento, ĝi estas konsiderata tre agresema ludmaniero, la paradigmo de romantika ŝako.
Ĉefa linio
1.e4 e5 2.f4 exf4 3.Ĉf3 g5 ĉefa linio // Klasika defendo
1.e4 e5 2.f4 exf4 3.Ĉf3 g5 4.Kc4
Volinio
Volinio (Волинь, latinlitere Volin' , Волынь, latinlitere Volin' , Voluinė, Wołyń) estas historia regiono, kiu kovras la nordokcidenton de Ukrainio kaj laŭ la nuntempajn ŝtatajn limojn ankaŭ pli malgrandajn partojn de orienta Pollando kaj de suda Belorusio. La nuntempa Volina Provinco de Ukrainio ampleksas nur parton de la historia teritorio de Volinio.
La regiono laŭdire havu sian nomon de la legenda, delonge malaperinta urbo Volino, kiu laŭlegende iam situis okcidente de la rivero Okcidenta Bugo proksime de la nuna urbo Volodimir-Volinskij kaj estis la ĉefa loĝloko de la orientslava tribo de volinianoj.
Geografio
La regiono okcidente limiĝas fare de la rivero Okcidenta Bugo, kvankam historie la pejzaĝo tuj okcidente de la rivero ankoraŭ nomatas "Arbara Volinio", kio supozigas ke tiu pejzaĝo ankoraŭ kunkalkuliĝu en la regiono. Oriente la teritorio etendiĝas ĝis la proksimeco de Kievo. La nordo estas ebenaĵo plena je arbaroj kaj marĉoj, kaj en la sudo situas unuopaj antaŭmontetoj de la Karpatoj. La plej grava rivero de la regiono nomatas Pripjato, kiu tamen tie nur fontas kaj ankoraŭ mallarĝas. Krome en la regiono situas pluraj el la alfluoj de la rivero Pripjato, ekzemple la riveroj Stir, Horin aŭ Sluĉ. Aparte gravaj urboj estas Kovel, Luck, Novovolinsk, Rivno, Kremenec, Dubno, Sarni, Zvjahel, Korosten kaj Volodimir-Volinskij.
Komencoj - Kieva Regno
Volinio estas parto de ebla pravivejo de la orientaj slavoj kaj estas la origina vivejo de la Volinianoj, kies centro estis la nun detruita fortikaĵo Volino. Ekde la 9-a jarcento la regiono estis parto de la Kieva Regno, la urboj Haliĉ kaj Volodimir-Volinskij estis signifaj centroj de la regno.
Sendependeco
Post la morto de Jaroslavo la Saĝa en 1054 la regna konfederacio de urboŝtatoj disrompiĝis. La regoteritorio de Jaroslavo, la Kieva Regno, disdividiĝis inter liaj kvin filoj. Unu el iuj princlandoj estis Volinio, kies ĉefurbo estis Volodimir-Volinskij.
Nina Cvileneva
Nina Jurjevna CVILENEVA (Нина Юрьевна Цвиленева; naskita en 1949) estas rusia esperantisto.
Ŝi esperantistiĝis en 1968. Ŝi estas doktoro pri teknikaj sciencoj, docento en aviada teknika universitato en Ufa, ano de la Internacia Sciencista Kolegio de AIS. De 1969 ĝis 1985 ŝi aktive partoprenis en Sovetia Esperantista Junulara Movado (SEJM). Ŝi erkis tekstojn de popularaj Esperantaj kantoj. Ŝi okupiĝas pri tradukado en Esperanton (precipe de prozo).
Volinio
Sendependeco
Tamen la disdivido politike malfortigis la regnon kaj diplomatie izoligis ĝin en Eŭropo. La hereda leĝo pri la gvidado de la regno difinis, ke ĉiam la plejaĝa frata princo gvidu la dinastion. Kiam do mortis kieva grandprinco, la sekva pli juna frato transprenis la gvidan postenon, kio ekde la jaro 1068 kaŭzis ripetajn militojn inter unuopaj frataj princoj.
En 1078 laŭ instigo el Kievo fondiĝis la kristana diocezo Volinio; en 1156 de ĝi disiĝis la diocezo Haliĉ, kiu poste iĝis Galicio.
12-a jarcento
En la 12-a jarcento Volinio estis sub la regado de la Rjurikidoj. En la novkreita princlando Galicio-Volinio, en la suda limzono de la Kieva Regno, ekestis iuj apartaĵoj kiuj longe restis gravaj en la historio de Ukrainio.
La princlando kiel multaj princlandoj de la orientaj slavoj estis sub supera rego de la mongoloj, sed multe malpli forte ol la nordoriento de la disfaliĝinta Kieva Regno. Samtempe la regantoj de Galicio-Volinio havis bonajn rilatojn al la regnoj de okcidenta Eŭropo. Tio ankaŭ rezultigis konstantajn konfliktojn kun la reĝlandoj Pollando kaj Hungario, sed aliflanke intensajn komercajn rilatojn kaj interkonsultiĝojn pri politiko kaj kulturo.
Ekde 1188 la teritorioj de Volinio kaj Haliĉ oficiale unuiĝis kaj sekve regiĝis per la princoj de "Galicio-Volinio".
Danilo
Inter 1215 kaj 1264 Danilo estis la princo de Galicio-Volinio. Sub lia rego la princlando atingis la kulminon de sia potenco. En 1253 li pere de papa sendito kroniĝis "reĝo de la Rus (la kieva regno)" aŭ latine rex Russiae. Per la dono de la reĝa titolo la papo Inocento la 4-a intencis plifortigi sian potencon en la regiono, planis ligi la kristanan eklezion de la lando al Romo kaj instigi krucmiliton kontraŭ la mongoloj. Tamen la krucmilito ne sukcesis, kaj ankaŭ la eklezia unio ekzistis nur dum malmultaj tagoj.
La princlando Galicio-Volinio daŭre havis rilatojn al Kievo. Komence de la 14-a jarcento la ortodoksisma patriarko de Konstantinopolo permesis fondi propran ortodoksisman diocezon ("metropolitejon") en Haliĉ.
Dinastio Boleslavo de Mazovio
Dum la unua duono de la 14-a jarcento la okcidentaj najbaraj regnoj penis konkeri la regionon. En 1323 formortis la rega dinastio de Galicio-Volinio, kaj la nevo de la lasta princo, Boleslavo de Mazovio, iĝis reganto de Galicio-Volinio. Li estis parence ligita kaj al la Grandduklando Litovio kaj al la Reĝlando Pollando. Kiam Boleslavo de Mazovio en 1340 pro laŭdira prefero de la katolikaj ŝtatanoj estis per veneno murdita de siaj bojaroj, ambaŭ regnoj ekmilitis pri la heredaĵo de Galicio-Volinio. Post longa militado, en kiu foje venkis tiu, foje la alia potenco, la plej granda parto de Galicio iĝis parto de Pollando, dum Volinio, Podlaĥio kaj iuj pliaj teritorioj iĝis parto de la Grandduklando Litovio.
Masakroj dum la dua mondmilito
En 1939, la pakto Molotov - Ribbentrop estigis la transdonon de la tuta teritorio de Volinio al Sovetunio. Dum la translokigoj de la loĝantaro pro la sovetunia-germana repaciĝo, la germana minoritato en Volinio migris al la areoj de Pollando aneksitaj de la Tria Regno. La plejmulto de la judaj kaj polaj loĝantoj fariĝis viktimo de etna purigado efektivigita de la nazioj kaj sovetunianoj, per pogromoj. Inter 1942 kaj 1944 okazis multaj masakroj de poloj faritaj de la ukraina insurekcia Armeo. Volinio restis parto de Sovetunio ĝis la fino de la Dua Mondmilito. La masakron de Volinio memorigis interalie papo Francisko dum sia anĝelusa preĝo de la 14-a de julio 2013.
Quijingue
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj en la mikroregiono Euclides da Cunha. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Plata eĥino
Plataj eĥinoj aŭ sabloeĥinoj (Clypeasteroida) apartenas al klaso de eĥinoj. Ili vivas sur plataj sablaj bordoj de ĉiuj maroj, kie ili povas sin nutri per etaj organikaj partikloj, kiuj adheras sur sableroj. Kelkaj specioj fosas sin en la sablon kaj tie senprobleme travivas la tajdon.
Male al veraj eĥinoj, la plataj eĥinoj ne havas kalkajn pikilojn. Ilia plata skeleto estas kovrita per maldika epidermo kaj sennombraj cilioj, kiuj kondukas la nutraĵon al la buŝ-ĉirkaŭo.
La plata eĥino havas duflankan sistemon, buŝo kaj anuso troviĝas sur la suba flanko. Ĝi moviĝas per la amblakraj piedetoj, nur antaŭen, iomete flanken. La plata eĥino enfosas sin en la sablon en iom pli ol unu minuto.
Multaj el la montraĵoj en la publika ekspozicio de la Muzeo de Kompara Zoologio en Kembriĝo, Masaĉuseco, havas ne nur zoologian intereson sed ankaŭ historian gravon. Pasintaj ekspozicioj montris fosilion de plata eĥino kiu estis trovita de Charles Darwin en 1834.
Aŝer jacar
"Benata estas vi Adonaj nia Dio reĝo de la mondo, kiu kreis la homon saĝe kaj kreis en li poroj poroj kavaj kavaj. Malkovrita kaj konata antaŭ la seĝo de via honoro ke se malfermiĝu unu el ili aŭ blokiĝu unu el ili ne eblas esti kaj stari antaŭ vi eĉ unu horo. Benata estas vi Adonaj kuracanto de ĉiu karno kaj mirinde faras."
Granja de Torrehermosa
Granja de Torrehermosa [GRANĥa toreerMOsa] (Bieno de Bela Turo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas granjeños. La censita populacio en 2008 estis de 2.406 loĝantoj.
Situo
La vilaĝo troviĝas sudoriente de la Provinco de Badajoz, lime kun la regiono de Andaluzio en ties provinco de Kordovo. Ĝi apartenas al la komarko de la Campiña Sur kaj ene de tiu al la zono de influo de la urbo de Azuaga kiu estas nur je 9 km. La municipa teritorio limas norde kun Azuaga kaj kun Campillo de Llerena, sude kun Fuente Obejuna, oriente kun Los Blázquez kaj okcidente kun Llerena kaj Fuente de Cantos.
Tiu municipo de la provinco de Badajoz situas je 38º 18' de norda latitudo kaj je 5º 35' de okcidenta longitudo, en la komarko Campiña Sur, je 178 km de la provinca ĉefurbo.
Loĝantaro
Aktuale (2008) ĝi enhavas 2.406 loĝantojn, kio faras densecon de 16 loĝantoj por km², tre sube de la provinca mezaveraĝo de proksimume 30 loĝ/km².
Kiel ĉe aliaj municipoj de la regiono dum la 1950-aj jaroj kaj la 1960-aj jaroj oni perdis multe da loĝantaro pro elmigrado kaj tiele la aktuala loĝantaro malpliiĝis je triono de la censita en 1940. Elmigrada kaj malpliiĝo de la naskindico plialtigis la maljunindicon al 127%, sufiĉe super la regiona mezaveraĝo (77%).
Ekonomio
La komarko de Granja de Torrehermosa karakteras pro bazo de sia ekonomio sur la agrikulturo neakvumita kaj la ekstensiva brutobredado, ĉefe de ŝafo kaj lastatempe ankaŭ de porko, ĉar estas proksime multaj anzinaroj; la industrio estas ligita al tiuj agadoj kaj krome estas sektoro de servoj por aktivaĵoj rilate la distro de la loĝantaro kaj vizitantaro de la zono.
Natura medio
Ĉar la vilaĝo situas en la surfaco de erozio proksima al Sierra Morena estas altaĵo de ĉirkaŭ 600 m. La municipo limas kun la provinco de Córdoba kaj ties pluvo kaj akvoj dividiĝas inter du basenoj, apartenantaj respektive al la retoj de la Guadalquivir (Bembézar) sude kaj Guadiana (Zújar) norde.
La klimato estas mediteranea kontinenta mezvarma kun mezaveraĝa jara temperaturo de 15,5 °C. La plej varmaj monatoj, julio kaj aŭgusto, atingas mezajn temperaturojn de 25,6 kaj 25,4 °C dum la plej malvarmaj, decembro kaj januaro, situas inter 6,9 kaj 7,4 °C. La jara pluvo (584,8 mm) falas malregule, ĉefe vintre (216,9 mm), primtempe (164,2), somere (38,2) kaj aŭtune (16,5 mm).
Historio
Estas restaĵoj kiuj indikas ne nur romian pasintecon, sed ankaŭ antaŭromiajn setlantojn. Dum la araba epoko certe la vilaĝo pliloĝiĝis kaj en la epoko de Filipo la 2-a certe estis sufiĉe loĝata vilaĝo kiu atingis sendependigan dokumenton en 1565, kiam la vilaĝo kreis propran teritorion separe disde tiu de Azuaga.
Moderna historio
Inter 1829 kaj 1887 la vilaĝo duobligis sian populacion. Tiu seninterrompa kreskoprocezo faris ke fine de la 19a jarcento jam estis preskaŭ 5.000 loĝantoj. Komencis sociaj konflikotj ĉar ne estis laborpostenoj por ĉiuj la kamparlaboristoj. Krome la ekspluatado de minejoj kreis la aperon de konscia proletaro. Tiukuntekste ege disvastiĝis la socialismajn idearojn ekde komenco de la 20a jarcento kaj etendiĝis al la kamparanaro. Dum la Hispana Dua Respubliko la socia konfliktaro intensiĝis. La socialistoj venkis en la municipa balotado, sed la nova estrarano devis klopodi solvi la problemon de sendungo. En 1934 la maldekstra urbestraro estis anstataŭita de dekstrularo sed post la triumfo de la maldekstrularo februare de 1936 relokigis la iaman estraranon kaj pludaŭris la konfliktoj inter dekstrularo kaj kamparanoj.
Enlanda Milito
Komence de la Hispana Enlanda Milito Granja de Torrehermosa restis en manoj de la respublikanoj ĝis la 26a de septembro de 1936. La okupo de la vilaĝo fare de la trupoj de la armeo de Queipo de Llano klopodos helpi la militan operacon kies celo estis la konkero de la mineja zono de Peñarroya-Pueblonuevo. La okupita Granja estis preskaŭ malplena, ĉar la loĝantaro fuĝis. Antaŭ la fino de la milito, la 5a de januaro de 1939 Granja estis denove okupita de la respublikanoj, kiu klopodis rompi la naciisman fronton en la zono. Sed tio daŭris malmultajn tagojn. La sufero de la populacio estis grandaj. Krom la militaj operacioj okazis mortpafado unue de dekstruloj, pastroj kaj terposedantoj per kio la maldekstrularo revenĝis el jam konitaj subpremadoj fare de la trupoj de Francisco Franco. Poste la frankisma armeo reprezaliis ne nur dum la milito, sed ankaŭ dum la postaj jaroj kaj multaj vilaĝanoj mortis en la tiamaj karceroj kaj koncentrejoj.
Post la milito estis en la zono iom da gerila movado, estrita de instruisto José López Santiago, kiu faris propagandajn taskojn.
Lőrinc Gaszner
GASZNER Lőrinc (gaŝner), Gasstner estis hungara aŭtentiga inĝeniero de la departemento Bihar, instruisto pri termezuradscienco de la akademio de Nadjvarado naskita en ? en mezo de la 18-a jarcento kaj mortinta en ? post 1810.
Granja de Torrehermosa
Enlanda Milito
En 1948 la vilaĝo jam havis 9.000 loĝantojn.
Lőrinc Gaszner
Kariero
Al nomo Lőrinc Gaszner liĝigas la efektivigo de la regulado de riveroj Berettyó (1783), Körösök (1789–1797), Köles-ér (1789), respektive la senakvigado de areo apud Csökmő (1773). En 1785 oni komisiis lin ankaŭ por riverreguligado de la areo trans Tisa. Lia kartografiado estas same grava. Pro liaj meritoj li ricevis nobelecon en 1809.
Evereta ĉetio
La Evereta ĉetio (Tesia everetti) estas specio de birdo de la familio de Ĉetiedoj. Ĝi estis iam inkludita en la Silviedoj. Ĝi formas parton de la sudazia genro Tesia kiu enhavas aliajn kvar speciojn. Tiu troviĝas nur en Indonezio.
La Evereta ĉetio estis iam konsiderata raso de la Timora stumpovostulo, Urosphena subulata.
La distingilo de aliaj specioj de la sama genro estas ruĝeca koloro en kapo. Kiel ĉe aliaj specioj de la genro, temas pri diketa rondoforma korpo kun tre longaj kruroj kaj nevidebla vosto. La beko estas malhelbruna supre kaj hela en la suba makzelo.
Ili estas laŭsezonaj reproduktuloj same kiel la aliaj samgenranoj, inter kiuj la Evereta tesiao nestumas el majo al julio.
Scienca Kafejo
La Scienca Kafejo (SK) estas konstanta ero de la programo de Universalaj Kongresoj de Esperanto (UK), organizita de Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj ligita al la Internacia Kongresa Universitato (IKU). Ĝi celas prezenti sciencajn prelegojn pli popular-nivelajn ol tiujn prezentitajn kadre de la IKU. Ĝia serio komenciĝis en la 100-a UK en 2015, en Lillo, kiam la programero kalkulis je 10 prelegoj dividitaj en du seancoj en malsamaj tagoj. Ĝi estis iniciatita de la esperantisto Amri Wandel, kadre de liaj tiamaj laboroj en la Komisiono pri IKU (IKU-komisiono) kaj kiel aktivulo de Internacia Scienca Asocio Esperanta (ISAE), kunlabore kun la tiama Estraro de UEA, ĉefe kun la estrarano José Antonio Vergara, respondeca pri Scienca kaj Faka Agado dum tiu periodo.
Historio
En la 99-a UK en 2014 en Bonaero okazis popular-nivela scienca prelego. Tio estis eksperimento kaj ĝermo por la programero Scienca Kafejo inaŭgurita dum la 100-a UK en 2015 en Lillo. Aparte instigis la formalan kreon de la nova programero la senprecedenca rikolto de 40 proponoj, kies plimulto estis taksita de la tiuperioda IKU-komisiono kiel altnivelaj. Tial la komisiono apartigis krom la formalan liston de IKU-prelegoj ankaŭ 10 prelegojn, kiuj plenumis la intencon de la nova programero. Efektive simila situacio kaŭzis la eksperimenton en Bonaero unu jaron antaŭe: pro tio, ke la kolekto de prelego-proponoj por IKU superis la programitan kvanton laŭ la normalaj limoj (kaj pro buĝeto kaj pro kongres-semajna denseco), ISAE invitis unu el la kromaj proponintoj prezenti sian interesan temon en speco de "Scienca Kafejo", do en etoso iom malpli formala. De tio kreiĝis la nomo de la programero, kiu en sia unuafoja formala okazigo konsistis en du seancoj, okazintaj en malsamaj tagoj de po 1 horo kaj duono kaj po kvin prelegoj.
Andromedidoj
La Andromedidoj estas meteorfluo kiu aktivas de la 25-a de septembro ĝis 6-a de decembro, kun maksimumo atingita je la 9-a de novembro. Ĝia radianto historie situis en la konstelacio de Andromedo, sed pro pertubaĵoj nun situas en la konstelacio de Kasiopeo (2013). La patra korpo estas la kometo de Biela, kiu rompis en 1842-1843.
Scienca Kafejo
Historio
La 102-a UK en 2017 en Seulo sekvis similan formaton de Nitro, kun unu seanco, ĉi-foje du horojn kaj duonon longa, sed denove kun kvin prelegoj.
Andromedidoj
La unua konata observo de la Andromedidoj okazis la 6-an de decembro 1741 en Sankt-Peterburgo, Rusio. Pluraj fortaj fluoj ankaŭ okazis en 1798, 1825, 1830, 1838 kaj 1847. Aldoniĝas du fortegaj fluoj de miloj da meteoroj ĉiuhore en 1872 kaj 1885, kiuj rezultas de la rompo de la kometo. La unua fotografaĵo de meteoro okazis dum tiu de 1885, kaptita de la Aŭstra-Hungara astronomo Ladislaus Weinek.
Scienca Kafejo
Historio
En la 103-a UK en Lisbono en 2018 la programero ekkalkulis je 9 prelegoj, el kiuj 8 estis efektive prezentitaj en du seancoj po unu horo kaj duono longa de po 4 prelegoj.
Andromedidoj
Ekde la 20-a jarcento la meteorfluo tiel malfortiĝis ke ĝi estas tre malbone observebla sen ilaro. Recente, la zenita hora ofteco estas ĉirkaŭ 3 meteoroj ĉiuhore. Tamen, pli aktivaj fluoj estis observitaj en 2011, 2012 kaj 2013. Sciencistoj pravidas en 2018 kaj 2023 pli fortajn meteorfluojn.
(129140) 2005 AO50
(129140) 2005 AO50 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Scienca Kafejo
Historio
En la 104-a UK en Lahtio en 2019 nur 4 prelegoj konsistigis la programeron en seanco unu horon kaj duonan longa.
Kaverno de Libereco de Demänová
Groto de libereco de Demänová Al la plej allogaj arbaroj de nia patrujo apartenas nekontesteble Malaltaj Tatroj (Nízke Tatry) (en Nacia parko Nízke Tatry), kie la plej bela kaj la plej elserĉata estas valo de Demänová, ne nur pro belegaj naturaj scenejoj, sed precipe pro siaj misteraj subteraj areoj – grotoj.