cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Niccolò Paganini
Li aperis antaŭ publiko en 1793, en 1797 (kun akompano de lia patro)faris konĉertan rondvojaĝon en Lombardio. Li akiris pli kaj pli da famo per la publikaj prezentoj kaj baldaŭ li ekvivis apartan, sendependan vivon, li iĝis fervora kartludisto kaj trafis lin romantikaj amaferoj. Unufoje, li donis sain violonon kiel grantiaĵon pro ka kartludaj ŝuldoj, al li pruntis franca komercisto Guarneri-violonon por la konĉerto, sed post kiam li aŭdis la ludon, li donacis la violonon.
34133 Charlesfenske
34133 Charlesfenske estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 1:5 kun la Tero. Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Niccolò Paganini
Li verkis inter 1801 kaj 1807 por soloviolono 24 Capriccio [kapriĉojn(?)]. Tiam verkis li du seriojn de la ses violon-gitaraj sonatoj. Li aperis en 1805 kiel violonartisto en Italio, li iĝis kortega dirigento en la Princlando Piombino, danke al Elisa Bonaparte Baciocchi, fratino de Napoleon. Li konatiĝis en 1815 kun dancistino Antonia Bianchi, kun kiu li havis longan amrilaton.
34133 Charlesfenske
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Charles Johannes Fenske, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Falmouth Academy de Falmouth (Masaĉuseco, Usono).
Niccolò Paganini
Paganini en 1828 konĉertis en Vieno, en 1831 en Parizo kaj Londono. Li faris en 1832 konĉertan rondvojaĝon en Anglio kaj Skotlando, kiu alportis por li riĉecon. Li setlis en 1833 en Parizo kaj komisiis Hector Berlioz verki simfonion (Harold en Italie), sed li ne ludis tion, ĉar trovis ne defia. Post kiam bankrotis lia kasino, li translokiĝis en 1839 al Marseille, poste al Nice.
Lia romantika, ekstrema personeco, liaj aventuroj donis bazon por legendoj pri li. Liatempe kalkulis historietoj, ke li estas amiko de la diablo, ke oni enprizonigis lin en prizonon. Pro lia misfamo, la eklezio ne permesis – dum kvin jaroj – entombigi lin en sanktigitan grundon. Oni opiniis lin avara, sed fakte li apogis per 20.000 frankoj Berlioz-on, en kiu li rimarkis kapablulon.
Ordinara piceo
La ordinara piceo (Picea abies) estas specio de piceo hejma en Eŭropo.
Priskribo
Ĝi estas granda ĉiamverda konifera arbo kiu altas ĝis 35–55 metrojn kun trunka diametro ĝis 1-1,5 metrojn. La ŝosoj estas oranĝ-brunkoloraj kaj senharkovritaj. La folioj estas pinglecaj, 12–24 mm longaj, kvarangulaj laŭ transversa tranĉo (ne platigitaj), kaj malhele verdaj je kvar flankoj kun ne okulfrapaj stomaj linioj. La strobiloj estas 9–17 cm longaj (la plej longaj de iu ajn piceospecio), kaj havas malakutajn ĝis akutajn triangule pintigitajn skvamo-pintojn. Ili estas verdaj aŭ ruĝecaj, maturiĝante brune 5–7 monatoj post polenado. La semoj estas nigraj, 4–5 mm longaj, kun pal-bruna 15 mm flugilo.
Populacioj en sudorienta Eŭropo emas havi averaĝe pli longajn strobilojn kun pli pintigitaj skvamoj; tiuj kelkfoje estas diferencigitaj kiel Picea abies var. acuminata (Beck) Dallim. & A.B.Jacks., sed ekzistas konsiderinda interkovriĝo je variado kun arboj de aliaj partoj de la arealo. Iuj botanikistoj konsideras la Siberian piceon kiel subspecion de la ordinara piceo, kvankam en ilia tipaj formoj ili estas tre diferencaj. Siberia piceo havas strobilojn kiuj longas nur 5-10 cm, kun rondigitaj skvamoj, kaj harkovritaj ŝosoj. El genetika vidpunkto la ordinara kaj siberia piceoj estas ekstreme similaj, kaj eblas konsideri ilin kiel du tre parencajn subspeciojn de P. abies.
Alia piceo kun iomete rondigitaj strobil-skvamoj kaj harkovritaj ŝosoj troviĝas malofte en Centraj Alpoj de orienta Svisujo. Ĝi ankaŭ diferencas pri havi pli dikajn, blu-verdajn foliojn. Multaj tekstoj pritraktas ĝin kiel variaĵon de Ordinara piceo, sed ĝi estas tiel diferenca kiel multaj aliaj piceoj, kaj ŝajnas kxazaŭ parencon de la siberia piceo, de la ŝrenk-piceo (P. schrenkiana) el centra Azio kaj de la okcident-himalaja piceo (P. smithiana) el Himalajo. Pritraktita kiel diferenca specio, ĝi nomiĝas la alpa piceo (Picea alpestris (Brügger) Stein). Same kiel Siberia piceo ĝi facile hibridiĝas kun la ordinara piceo; senmiksaj ekzempleroj estas maloftaj. Hibridoj komune estas konataj kiel la norvega piceo (angle : Norwegian spruce), kiu ne estas konfuzenda kun la senmiksa specio Picea abies (angle : Norway spruce - Norvegujo-piceo).
Disvastiĝo
Tiu palearktisa specio vegetas tra Eŭropo ekde Norvegujo en la nordokcidento kaj Polujo oriente, kaj ankaŭ en la montaroj de Mezeŭropo, sudokcidente ĝis la okcidenta fino de Alpoj, kaj sudoriente en Karpatoj kaj Balkano ĝis la ekstrem-nordo de Grekujo. La norda limo estas en arkto, ĵus norde de 70°N en Norvegujo. Ĝia orienta limo en Rusujo estas malfacile difinebla, kaŭze de konsiderinda hibridiĝo kaj miksiĝo kun la siberia piceo (Picea obovata, sinonimo P. abies subsp. obovata ), sed ĝenerale estas indikita kiel Uralo. Tamen, arboj montrante iujn siberi-piceajn rekonilojn etendiĝas tiel fore okcidente kiel multo de norda Suomujo, kun kelkaj observaĵoj en nordorienta Norvegujo. La hibrido estas konata kiel Picea × fennica (aŭ P. abies subsp. × fennica), se la du taksonoj estas konsiderataj kiel subspeciojn, kaj povas esti diferencigitaj per emo por havi harkovritajn ŝosojn kaj strobilojn kun iomete rondigitaj skvamoj. En Nordameriko, la ordinara piceo estas vaste plantita, speciale en la nordoriento, apud la pacifika marbordo, kaj en la rok-montaraj subŝtatoj, same kiel en sudorienta Kanado. Estas kvazaŭhejmaj populacioj kiuj troviĝas ekde Konektikuto ĝis Miĉigano, kaj verŝajne ili ankaŭ aliloke troviĝas.
Uzado kaj ekologio
La ordinara piceo estas unu el la plej vaste plantitaj piceoj, kaj ene de kaj ekster sia hejma arealo, kaj unu el la plej ekonomie gravaj koniferaj specioj en Eŭropo. Ĝi estas uzata en forstumado por konstruligno kaj papera produktado, kaj kiel ornama arbo en parkoj kaj ĝardenoj. Ĝi ankaŭ estas vaste plantita por uzado kiel kristnaska arbo. Ĉiu Kristnasko, la norvega ĉefurbo, Oslo, provizas la urbojn de Novjorko, Londono, Edinburgo kaj Vaŝingtono per la ordinara piceo, kiu estas plantata je la plej centra placo de ĉiu urbo. Tiu estas ĉefe signo de dankemo por la helpo kiun tiuj landoj donis dum la Dua mondmilito.
Ĝi estas kvazaŭhejma en iuj partoj de Nordameriko, kvankam ne tiel vaste por esti konsiderata kiel invadan arbon. Ĝi povas rapide kreski kiam ĝi estas juna, jare ĝis po 1 m dum la unuaj 25 jaroj sub favoraj cirkonstancoj, sed kreskado malpliiĝas kiam la arbo altas 20 metrojn.
La ordinara piceo bone toleras acidan grundon, sed ne bonfartas je sekaj aŭ nutraĵo-nesufiĉaj grundoj. Ekde 1928 ĝis la 60-aj jaroj ĝi estis plantata je minadaj restaĵoj.
Insektoj
Strobilaj skvamoj de la ordinaro piceo estas uzataj kiel nutraĵo de la raŭpoj de Cydia illutana (Tortricidae), dum Cydia duplicana nutriĝas kun la arboŝelo ĉirkaŭ vundoj aŭ kancero.
La plej maljuna klonulo en la mondo
Preskomuniko de Umeå-Universitato diras ke klonulo de la ordinara piceo, nomata "Old Tjikko", karbone datigita kiel aĝa de 9 550 jaroj, estaj la "plej maljuna vivanta arbo".
Tamen, Pando, arbarero de 47 000 klonuloj de ŝajntremola poplo (Populus tremuloides), estas taksita havi aĝon inter 80 000 kaj unu miliono da jaroj
La emfazo estas je la diferenco inter la individua "plej maljuna arbo" kaj la multopaj "plej maljunaj arboj", kaj inter "plej maljuna klonulo" kaj "plej maljuna ne-klonulo". La plej maljuna individua arbo (kiu ne estis avantaĝita per klonado) estas "Metuŝelaĥ", individuo de Pinus aristata el Granda Baseno.
Loránd Lohinszky
LOHINSZKY Loránd (lohinski) rumanuja hungara aktoro, altlerneja instruisto naskiĝinta en Târgu Mureş la 2-an de julio 1924 kaj mortinta samloke la 22-an de junio 2013. Lia edzino estis Ibolya Farkas.
Biografio
Loránd Lohinszky apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li finis siajn studojn en Koloĵvaro en la Magyar Művészeti Intézet en 1950. Inter 1946–1950 li ludis en Kolozsvári Állami Magyar Színház, ekde 1950 en Székely Színház, kies li estis fondinto. Ekde 1964 li estas profesoro de la Marosvásárhelyi Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet.
Avicenismo
Avicenismo estas skolo de Islama filozofio kiu estis establita de Aviceno. Laŭ Henry Corbin kaj Seyyed Hossein Nasr, estas du tipoj de Avicenismo: nome Islama aŭ Irana Avicenismo, kaj Latina Avicenismo. Laŭ Nasr, la Latina Avicenismo estis bazita sur la komencaj filozofiaj verkoj de Aviceno. Tiu skolo sekvis la vojon de la peripatetisma skolo de filozofio kaj klopodis priskribi la strukturojn de realo per racia sistemo de pensado. En la 12a jarcento, ĝi iĝis influa en Eŭropo, partikulare en Oksfordo kaj Parizo, kaj tuŝis kelkajn elstarajn filozofojn kiaj Tomaso de Akvino, Roger Bacon kaj Duns Skoto. Kvankam la Latina Avicenismo estis malforta kompare kun la Latina Averroismo, laŭ Étienne Gilson estis "Aviceneca Aŭgustenismo". Aliflanke, Islama Avicenismo estas bazita sur liaj postaj verkoj kio estas konata kiel "La orienta filozofio" (حکمت المشرقیین). Tiele, filozofio en la orienta Islama civilizo iĝis pli proksima al la gnozo kaj klopodis havigi rigardon de spirita universo. Tiu alproksimigo pavimis la vojon al la Irana skolo de Iluminismo (حکمت الاشراق) fare de Sohraŭardi.
Henry Corbin referencis al diverĝoj inter Irana Avicenismo kaj Latina Avicenismo. Tiele oni povus konsideriu tri diferencajn skolojn de Avicenismo. Li parolis pri Avicenismo Aŭgustena, Latina Avicenismo kaj Irana Avicenismo. Ŝajne antaŭ Henry Corbin, kelkaj orientalistoj havis iom de tiu rigardo al Avicenismo.
Navarrete
Navarrete [nabaREte] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo. La loknomo Navarrete estas etimologie komprenebla kiel "Pordo de Navaranoj" el eŭskaj "Nafar" kiu signifas navarojn kaj "ate" kiu signifas pordeton. En historiaj dokumentoj ĝi aperas kiel Navarrete en 1196, Nauarret en 1200 kaj 1214, Nauarreth 1214, kaj Navarreta en 1483.
Ĝi estas je ĉirkaŭ 9 km de Logronjo, laŭ la loka signalaro laŭ la Jakoba Vojo. Deklarita pro sia historia kaj monumenta gravo "Histori-Arta Ensemblo". Ĝi estas la aktuala nura ceramika centro de la regiono kaj unu el la plej gravaj de norda Hispanio.
Geografio
Al Navarrete oni povas alveni el Logronjo, laŭ la ŝoseo LO-20 (direkto al Vitorio) kun la ligo laŭ la A-12 (direkto al Burgoso) kiu ebligas aliron al la municipo. Ankaŭ la AP-68 havas aliron al la municipa teritorio. Laŭ la regiona LR-137 oni alvenas norde al Fuenmayor kaj de tie al Alavo en Lapuebla de Labarca, kaj sude al Entrena.
La municipa teritorio limas jene:
Navarrete estas tre okcidente en la baseno de la rivero Iregua alfluanto de Ebro kaj tra la municipa teritorio fluas la rivero Daroca. La plej alta punkto estas je 804 msm. De 2 849 ha de la municipo 2 572 estas kultivataj, el kiuj 608 estas irigaciaj kaj 1 964 neirigaciaj. La ĉefa kultivo estas la vito.
Historio
La nasko de Navarrete okazis jure el 1195, kiam ĝi ricevis foruon havigitan de la reĝo Alfonso la 8-a de Kastilio. Kadre de kastilia reloĝado kontraŭ la regno Navaro, oni klopodis kreadon de grava setlejo inter Logronjo kaj Nájera, alvokante la lokanoj de kelkaj jam ekzistintaj domaroj, konataj kiel Corcuetos - nome San Llorente, San Antolín, San Pedro kaj Nuestra Señora del Prado-, al kortumo cele al la kreado de setlejo ĉe la monteto Tedeón.
Al Navarrete oni donis rajtojn al teritorioj kiuj inkludis Fuenmayor, Medrano, Daroca de Rioja, Sotés kaj Hornos de Moncalvillo. Ili formis grandan komunumaron nome “Villas del Campo”, kun rajtoj al la monto Moncalvillo. Tiu ekonomia komunumaro aperis citita en dokumentoj ekde la 11-a jarcento, el kiuj la plej frua la testamento de la reĝino Estefanía de Pamplono, vidvino de la reĝo García Sánchez la 3-a de Pamplono, nomita de Nájera.
La Jakoba Vojo favoris la kreskon dum la 12-a jarcento. Tiukadre restis ruinoj de la Hospitalo de Sankta Jokano de Akkro oriente de la loko konstruita fine de la 12-a jarcento aŭ komence de la 13-a jarcento. Dum la venontaj jarcentoj, la konfliktoj inter nobeloj, la politika malstabileco, la akonomia krizo, la epidemioj estis tialoj de la defenda trajtaro de Navarrete per kastelo sur la alto de la monteto Tedeón kaj per muregoj. En la 14-a jarcento, Navarrete ekdependis de Juan Ramírez de Arellano per donaco de la reĝo Henriko la 2-a de Trastámara, kaj el 1380 de Diego Gómez Manrique de Lara.
En 1478 la lokanoj de Clavijo kaj Lagunilla (apartenantaj al la senjorlando de Cameros) forhakis la teritorion de Ribafrecha (de Gómez Manrique) reprezalie pro la detruo de la fortikaĵoj de Entrena (tiam Cameros) fare de la lokanoj de Navarrete (Gómez Manrique).
En la 16-a jarcento, la perdo de la defenda neceso rezultis en la damaĝo al defendostrukturoj, kio faciligis la urban kreskon kiu plifirmigis la urban strukturon restantan ĝis nun. Tiu kresko okazis ĉirkaŭ la konstruado de la aktuala preĝejo, anstataŭ la iama proksima preĝejo de Sankta Maria, sur la suda deklivaro de la monteto Tedeón.
Aktualo
La rura elmigrado okazis ĝenerale en multaj apudaj loĝlokoj laŭlonge de la 20-a jarcento, sed en Navarrete tute male, pro proksimeco al la provinca kaj regiona ĉefurbo kaj al la ĉefaj komunikvojoj oni plialtiĝis el 1 737 loĝantoj ĝis nunaj 3000.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, kaj turismo.
Vizitindaĵoj estas la urba kerno, la preĝejo, du ermitejoj, ruinoj de iama hospitalo, restaĵoj de iama murego, urbodomo kiu estis iama palaco, tipaj anguloj, placoj, surstrataj skulptaĵoj, rigardejo al la pejzaĝo, industriaj kamenoj, Jakoba Vojo, Vinvojo, naturaj lokoj, akvorezervejo Valbornedo ktp.
Luterana preĝejo (Mezőhegyes)
La luterana preĝejo estas sakrala historia monumento (deklarita en 1996) en urbo Mezőhegyes (Hungario).
Frankombato
Frankombato (en Franca: francombat) estas franca batalarto, kiu similas ĵuĵicuo. Ĝi estis kreita en 1988 de Alain Basset kaj Dominique Dumolin kaj bazita sur la strategio kaj la kompreno de la homa korpo. Ĝiaj instruistoj portas ruĝajn vestojn, la studentoj verdajn vestojn.
Luterana preĝejo (Mezőhegyes)
Historio
Post dominado de turkoj en Mezőhegyes alvenis novaj loĝantoj (agrikulturistoj), ankaŭ homoj tie helpi la armean ĉevalbredadon. Ili estis precipe katolikoj. La sporadaj kalvinanoj kaj la luteranoj havis komunan preĝdomon ĝis 1909, poste la kalvinanoj havis jam propran kirkon. En la 1920-aj jaroj la luteranoj eklezie apartenis al Pitvaros, la unua luteranan pastro alvenis en 1934. La nun videbla kirko estis konstruita inter 1944-1949 helpe de la armea ĉevalbredejo kaj la agrikultura ministerio. Renovigaj laboroj okazis en 1990 kaj en la 2000-aj jaroj.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas malsimetria, ĉar la tre larĝa kvadrata turo altiĝas en la dekstra flanko. La navo kaj la turo estas preskaŭ same larĝaj. Sur la fasado en mezo de la navo estas la enirejo. Apud la enireja pordo estas po unu fenestroj, pli supre jam 3 fenestroj (la 3-a fenestro ĝuste super la enirejo). La turo havas fenestrojn, sed ili estis tre mallarĝaj. La turpinto estas simpla piramido. Ĉe malantaŭ parto de la turo estas porĉo kun la enirejo.
Frankombato
Frankombato estas pratikata en la sudo de Francio. Fakultatoj de frankombato troveblas interalie en Parizo, en Bordozo (Bordeaux) kaj en Montpellier.
Laŭ la homoj, kiuj praktikas frankombaton, la efikeco en la batalo dependas de tri faktoroj: bona fizika formo, kono pri teknikoj kaj strategio kaj bona rego de streso. Pro tio la trejnado de frankombato estas bazita sur:
11264 Claudiomaccone
11264 Claudiomaccone estas tre malgranda, neordinare hela duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan astronomon Claudio Maccone, sciencan esploriston kaj teknikan spertulon ĉe Alenia Spazio en Torino. Li partoprenis en la planado de iuj sciencaj kosmaj misioj kaj prezentis proponon de kosma misio, kiu ekspluatas la pliintensigon de radioondoj estigita per la gravita lenso de la suno.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita de Yu. N. Krugly, Claudio Maccone, N. M. Gaftonyuk, D. F. Lupishkok, V. G. Shevchenko kaj F. P. Velichko per analizo de ĝia luma kurbo inter la 4-a de novembro kaj la elde la Stacio de Observo de Ĉuguevo kaj elde la Krimea Astrofizika Observatorio, kaj estis anoncita en decembro 2005.
Generalleŭtenanto
Generalleŭtenanto aŭ general-leŭtenanto estas grava soldata rango en multaj armeoj. La rango estas pli suba ol generalo sed pli supra ol generalmajoro.
Bundeswehr
La generalleŭtenanto estas generala rango. Ĝi estas la dua plej alta rango en la Bundeswehr. Ties ekvivalento ĉe mararmeo estas la vicadmiralo, (ĉe aerarmeo kiel aermarŝalo). La ranga vicordo estas:
En la Bundeswehr, generalleŭtenanto estas inspektoroj de la trupoj kaj la komandanto de la korpusoj.
Wehrmacht
En la Wehrmacht estis la plej suba rango la
- En aliaj landoj la generalleŭtenanto estas estro de armea korpuso.
Historio
En la 17-a jarcento, la generalleŭtenanto estis la plej alta oficira rango. La rangoj desupre estis:
Konataj generalleŭtenantoj de la 17-a jc, estis:
1470
En la jaro 1470 post Kristo okazis, interalie:
Generalleŭtenanto
Usono, Britio, Argentino, Francio
En la usona kaj brita armeo, mararmeo kaj aerarmeo, la generalleŭtenanto estas 3-stela generalo, dum estas 4-stela generalo en argentina kaj franca armeo.
12354 Hemmerechts
12354 Hemmerechts estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la flandran verkistinon Kristien Hemmerechts, famkonatan pro ŝia emancipitaj romanoj. En 1990 ŝi ricevis la trijaran premion de la Flandra Komunumo. Wit Zand ("Blanka Sablo"), romano verkita en 1992, okazas en la malgranda franca banurbo Wissant, proksime de la Manika Markolo.
Gogoj
La gogoj estas etno kun bantua lingvo vivanta en la regiono Dodomao en centra Tanzanio. En 1992 la gogoj estis taksitaj 1.300.000 homoj. La gogoj historie estis precipe paŝtistaj kaj patroliniaj (rigardantaj sian devenon kaj heredantaj laŭ la patra linio), sed multaj nunaj gogoj praktikas agrikulturon, migris al urba regiono aŭ laboras en plantejoj ie en Tanzanio.
La muziko de la gogoj atingis internacian renomon.
Santa Inés Yatzeche
Santa Inés Yatzeche estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Inés Yatzeche. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 389.
Geografio
Santa Inés Yatzeche apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 975 loĝantojn. El tiuj estis 410 viroj kaj 565 virinoj. La komunumo havas surfacon de 11,48 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1460 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1040 indiĝenoj. El tiuj 913 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 913 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ŝuŝtar
Ŝuŝtar estas urbego kaj ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Provinco Ĥuzestano, en sudokcidenta Irano. La urbego estas konata kiel Venecio de la Oriento. Laŭ sciencistoj la loknomo signifas: "pli granda / pli bona ol Ŝuŝ".
Geografio
Ŝuŝtar situas en valo laŭ rivero Karun, 92 kilometrojn de la provinca ĉefurbo Ahvazo.
Naciaj grupoj de Eŭropo
Naciaj grupoj de Eŭropo estas listigitaj jena laŭ ordo de milionoj da personoj:
1-Rusoj (90) (nur Eŭropa parto)
2-Germanoj (82)
3-Francoj (65)
4-Britoj (55-61)
5-Italoj (59)
6-Hispanoj (46)
7-Ukrainoj (46)
8-Poloj (32)
Sokorpufino
La Sokorpufino, Orelpufino aŭ Pufino de Townsend, Puffinus auricularis, estas rara marbirdo de la tropikoj kaj membro de la familio de Procelariedoj.
Ties rilataro estas nesolvita. Ties ple proksimaj parencoj estas probable, sed ne certe, la Havaja pufino (Puffinus newelli) kaj eble la Nordmara pufino (Puffinus puffinus) (Austin, 1996; Austin et al., 2004). Ĝi iam enhavis la unuan kiel subspecio kaj estis dumlonge konsiderata subspecio de la dua. La rilataro de la Rapa pufino, P. (newelli) myrtae kun tiuj specioj estas ankaŭ bezonanta priserĉadon; tiu taksono estis ĝis ĵuse lokita ene de la P.assimilis (Austin et al., 2004).
Tiu specio reproduktiĝas ĉe monteto Cerro Evermann en la Insulo Socorro de la Insuloj Revillagigedoj, Meksiko. La ĉefa minaco al tiu specio venas el sovaĝiĝintaj katoj enmetitaj en Sokoro komence de la 1970-aj jaroj. Ankaŭ ŝafoj detruas ties reproduktan habitaton. La specio reproduktiĝis ankaŭ sur Insulo Klarjono ĝis 1988, kie habitato kaj nestolokoj estis detruitaj de enmetitaj porkoj, ŝafoj kaj kunikloj.
La alternativa nomo de la specio aludas al Charles Haskins Townsend (1859-1944), elstara usona ornitologo kaj iktiologo.
Gáspár Krasznai
Gáspár KRASZNAI [krasnai] estas hungara muzikinstruisto, ĥorestro. Li naskiĝis en Kluĵo la 30-an de septembro 1981.
Kariero
Gáspár Krasznai diplomitiĝis en 2007 en la Muzikakademio Liszt Ferenc de Budapeŝto. De 2006 li estis instruisto pri kanto-muziko kaj de ĥorestro de Gimnazio Imre Madách de Budapeŝto.
NGC 2693
NGC 2693 (aliaj indikoj — UGC 4674, MCG 9-15-55, ZWG 264.35, PGC 25144) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Anton Denikin
Biografio
Li naskiĝis en Varsovio (Rusia imperio) kiel filo de malaltranga oficiro. Lerteco kaj necedema ambicio helpis al li forlasi povran vivon kaj fari brilan karieron. Li estis edukita ĉe la Kieva Milita Lernejo kaj ĉe la Akademio de la Generalstabo. Li servis unue aktive en la Rusa-Japana milito.
En aŭgusto en 1914, Denikin estis generalmajoro kaj komandanto de la Kieva armea distrikto. Li batalis en Galicio, en 1916, Rumanio en la Brusilov-ofensivo. Sekve de la Februara Revolucio, li fariĝis staboĉefo de Miĥail Alekseev, poste Aleksej Brusilov kaj fine Lavr Georgeviĉ Kornilov. Denikin apogis la aŭdacan provon de sia komandanto (Kornilov Okazo septembre en 1917 kaj estis arestata kaj enprizonigata kune kun li.
Pro la Oktobra Revolucio, Denikin kaj Kornilov fuĝis al Novoĉerkask en suda Rusio por renkontiĝi kun aliaj caristaj oficiroj kaj oficiroj de Voluntula Armeo, komence komandita far Alekseev.
Kornilov estis murdita en aprilo de 1918 proksime al Jekaterinodar kaj la Voluntula Armeo estis ekkomandata far Denikin. Liaj trupoj retiriĝos pro la bolŝevika kontraŭ-ofensivo al la areoj de rivero Don. Li gvidis la finan atakon de la sudaj blankaj fortoj — aŭdacan atakon por okupi Moskvon somere de 1919. Pro la troa fortostreĉo de sia armeo, li suferis decidan malvenkon oktobre ĉe Orel, nur 400 km sude de Moskvo. La blankaj fortoj de suda Rusio estis en konstanta retiriĝo kaj agadis en marto de 1920 nur en Krimeo. Ekde januaro ĝis aprilo de 1920 li nominale estis Supera Reganto de Rusio.
Denikin abdikis pri sia pozicio aprile favore al Pjotr Nikolajeviĉ Vrangel kaj ekzilis al Francio kaj poste en 1945 al Usono. Li publikigis du librojn The Career of a Tsarist Officer: Memoirs, 1872-1916 kaj The Russian Turmoil.
Li mortis en Ann Arbor en 1947.
Reentombigo en Rusio
Oni reentombigis liajn restaĵojn en 2005 kun solena ĉeesto de la moskva urbestro Jurij Luĵkov kaj la ĉefpatriarĥo de Moskvo.
Ernst Liebermann
Ernst LIEBERMANN (naskiĝinta en la 9-a de majo 1869 en Langemüß proksime de Meiningen, mortinta en la 11-a de februaro 1960 en Beuerberg) estis germana pentristo, grafikisto kaj ilustristo.
Vivo
Liebermann trejnitis ĉe la Prusa akademio de artoj en Berlino de 1890-93 ĉe Josef Scheurenberg. Post studvojaĝoj tra Germanlando kaj Italio kaj pli longa restado en la franca ĉefurbo li deĵoris plejofte en Langemüß kaj ekde 1897 en Munkeno (tie kiel ilustristo). En 1904 li helpis ilustri eldonon de la fabeloj de la Fratoj Grimm fare de la eldonejo Josef Scholz; krome li kunilustris la antologion Kindersang - Heimatklang (1907).
Aperis en 1925 la fabellibro Der Wolkenkönig de Albert Sixtus kun pluraj tutpaĝaj koloraj ilustraĵoj.
Liebermann faris ankaŭ multajn litografiojn de urbaj kaj pezjaĝaj belvidoj kaj turniĝis nur malfrue al pentrado. Liaj multaj impresionismaj bildoj - portretoj, nuduloj, pejzaĝoj - estis faritaj ofte en varmaj terkoloroj kun romantikaj nuancoj. Li kreis ankaŭ la plafonpentraĵojn de la katolika Kirko Sankta Laŭrenco en Kirchheim.
Estis liaj artaĵoj konkretaj kaj liaj desegnoj de nuduloj bone korespondis kun la nacisocialisma interpreto de arto. Sekve li ankaŭ plurfoje partoprenis la grandajn germanajn ekspoziciojn en la munkena Domo de la arto: en 1939 per la pentraĵo Dorf an der Loisach kaj en 1942 per Najade an der Quelle. Je la fino de la Dua mondmilito Liebermann estis skribita sur la Listo de difavoratoj.
Intertempe Liebermann kunlaboris al la munkena gazeto Jugend. En la Artista societo de Bavario li estis ĵurimembro kaj unua sekretario. Krome li estris la anarojn Bund zeichnender Künstler kaj Luitpoldgruppe.
Helena teatro
Teatro (de la greka: θέατρον, theátron «ejo por kontemplado»), ​ aŭ pli specife, Teatro de la Antikva Grekio, estas la teatra kulturo kiu floris en la Antikva Grekio inter 550 a.K. kaj 220 a.K., epoko en kiu la grekaj urboŝtatoj ekfalis sub dominado de Romio.
Ĉiuj grandaj teatroj estas subĉielaj. Tiukadre, la disvolvigo de la spektaklo okazis en subĉiela spaco nomata latinlingve orchestra, sur kiu estis plenumita granda vario de artaj spektakloj (dancoj, deklamoj kaj muziko), same kiel civilaj kaj religiaj okazaĵoj. Estis tra la greka teatro kiel oni prezentis, por la unua fojo, la teatrajn subĝenrojn (dramo, komedio kaj tragedio), inspiritajn, ĉefe, en aspektoj de la socio, kiel la militoj inter la diversaj polis (urboŝtatoj), la Grek-persaj militoj, aŭ la aro de kredoj pri la greka mitologio kaj la olimpaj dioj.
La konstruaĵoj estis faritaj sur ebenaj surfacoj kaj kun strukturoj kiuj helpas bonkvalitan akustikon (en greka, ακουστικό, akustikó), kiu, diference de la nuntempaj teatroj, permesis vidangulon de pli ol 170°. Tiu akustika kaj vida disponoj ebligis la reprezentadon de kantoj fare de gekorusanoj, tio estas, muzikaj ludoj, unu el kies variaĵoj, nome ditirambo, estis la praaĵo de la atika tragedio.
Analizo
Teatro en antikva Grekio (aŭ alinome greka drama poezio), disvolviĝis kaj atingis sian pinton fine de la 6a jarcento kaj dum la 5a jarcento a.K. kaj ĝia centro estis en Ateno. Ĉi tiu poezio ege influis la tutan okcidentan literaturon kaj priskribis la fundamentojn de drama literaturo ĝis la nuntempo.
Dum la helena periodo la teatro fadis. La komedio rezignis politikan kritikon kaj fariĝis la "nova komedio" - situacia komedio pri rilato inter li kaj ŝi, kies reprezentanta dramisto estis Menandro. La tragedio malpliiĝis kaj festivaloj preferis aperigi reruligojn de gigantoj de "Ora epoko" anstataŭ novajn produktaĵojn de magraj teatraĵoj kreitaj de dramistoj de la epoko, kaj eĉ Aristotelo kritikis la dramistojn de sia tempo kaj priskribis ilin kiel pli malaltajn ol la gigantoj de la pasinteco. Per analizo de la subiĝo de la teatro, manifestiĝis la forta afineco inter la poliso kaj la spirita vivo; Ĝi okazis paralele kun la ŝanĝo de reĝimo en Grekio kaj la subiĝo de la poliso.
Evoluo en la dramaturgio
Oni konsideras Tespison kiel patro de la greka teatro. Tespiso veturis per ĉaro sur kiu li muntis sian teatrejon kaj ludis teatraĵojn enhavantajn temojn diferencajn de la kulto al Dionizo, kio povas esti konsiderata kiel "pra-teatro". Laŭ iuj malnovgrekaj fontoj kaj precipe Aristotelo, li estis la unua persono aperanta sur scenejo kiel aktoro interpretanta rolulon en teatraĵo (anstataŭ paroli kiel li mem). En aliaj fontoj, li laŭdire prezentis la unuan ĉefaktoron aldone al la refrenkoruso. En la tempo de Tespiso, nur unu aktoro ankoraŭ aperis en la teatraĵo, kune kun la koruso. Unu generacion poste Esĥilo ankaŭ prezentis duan aktoron al la spektaklo, kiu ludis alternajn rolojn, kaj poste Sofoklo aldonis ankaŭ trian aktoron.
Esĥilo: la kreinto de la tragedio
El la multaj dramoj de Esĥilo restas al la nuntempo nur sepopo. Tiujn oni kolektis siatempe en la biblioteko de Aleksandrio, kie oni kompilis kanonojn pri ĉiuj artoj kaj sciencoj. Al la kanono de dramo (aŭ tragedio) oni kalkulis Esĥilon, Sofoklon kaj Eŭripidon. Kaj de ĉiuj oni kompilis specialajn eldonojn de iliaj ĉefaj verkaĵoj. La cetero grandparte pereis. Centra en lia verkaro estas la homo, kiu malobeas la leĝojn de la Dioj kaj per tio nocas al si mem kaj al siaj posteuloj. Precipe la trilogio Oresteia tion montras detaleme.
1468
En la jaro 1468 post Kristo okazis, interalie:
Helena teatro
Esĥilo: la kreinto de la tragedio
Esĥilo fondis la klasikan Atikan tragedion. En la origine religian dramon li enkondukis gravajn novaĵojn:
Sofoklo: la doloro kaj la soleco de la homa estaĵo
Sofoklo estas precipe konata pro sia abunda verkado. Li verkis 123 teatraĵojn. Liaj plej famaj verkoj estas la Tri Tebaj Tragedioj ('Reĝo Edipo', 'Antigona' kaj 'Edipo en Kolono'). Liaj unuaj verkoj estis verkitaj post tiuj de Esĥilo, kaj antaŭ aŭ samtempe kun tiuj de Eŭripido. Dum preskaŭ 50 jaroj, Sofoklo estis la plej celebrata dramaturgo en la teatraj konkurencoj de la urboŝtato Ateno kiuj okazis dum la religiaj festivaloj de Lenaia kaj de Dionizo. Li konkurencis en ĉirkaŭ 30 konkurencoj, venkis eble en 24, kaj neniam estis juĝita pli malsupre ol ĉe la dua rango. Esĥilo siaflanke venkis en 14 konkurencoj, kaj estis foje venkita de Sofoklo, dum Eŭripido venkis nur en 4 konkurencoj.
La plej famaj tragedioj de Sofoklo aperigas la rolulojn de Edipo kaj de Antigona: ili estas ĝenerale konataj kiel la Tebaj Tragedioj, kvankam ĉiu verko estas fakte parto de diferenca tetralogio, kies aliaj membroj estas nune perditaj. Sofoklo influis la disvolviĝon de la teatra arto, ĉefe per aldono de tria aktoro, tiele reduktante la gravon de la ĥoro en la prezentado de la intrigo. Li disvolvigis ankaŭ la rolulojn al pli granda etendo ol pli fruaj dramaturgoj kiaj Esĥilo.
Eŭripido: la filozofo de la scenejo
La verkoj de Eŭripido ege diferencas de tiuj de Esĥilo kaj Sofoklo. Dum ĉi lastaj verkis laŭ la dogmoj fiksitaj, Eŭripido al tiuj oponis, ĉar li trovis ilin sensencaj. Ĉe la publiko li estis, almenaŭ dumvive, malpli aprezata ol Esĥilo kaj Sofoklo: nur ege malofte premion li akiris en la ĉiujaraj Dionizo-festivaloj, entute nur kvarfoje la unuan premion. Por komparo: Esĥilo 13-foje, Sofoklo eĉ 20-foje. Postmorte, tamen, tre baldaŭ li fariĝis la plej ofte ludata dramisto de la Greka mondo.
Scivolo scienca lin instigis serĉi naturajn kaŭzojn de fenomenoj konsiderataj supernaturaj. La skeptikismo de Eŭripido ne povis daŭre agnoski la ideon, ke la ordon de la universon tenas la dioj. Sed eĉ se estus tiel, je ĝojo ne estus motivo. La kredojn, kiujn la Atenanoj akceptis sendiskute, li tute ne konsentis; li opiniis, ke la Olimpaj dioj montriĝis kruelaj, stultaj kaj puŝataj de deziroj, kiujn ĉe homo oni taksus hontindaj. Li konsideris la diojn malpli noblaj ol homo brava. En siaj dramoj Eŭripido surscenigis la detrueman krudecon, kiel en La Bakĥantinoj, aŭ ĝin utiligis por fini situaciojn senelirajn kiel en Elektra. Aŭ kiel en Hipolito, kie li prezentas diojn kiel interbatalantajn fortojn, kiuj personigas la motivojn kaj impulsojn de la agantaj figuroj. Ĝuste en la figuroj troveblas la pleja grandiozo de la eŭripida verkaro.
La daŭra interesiĝo pri la homaj ecoj kaj kondutoj, donas al liaj tragedioj la forton defii la detruemon de la tempo. Eŭripido vivis en la epoko de la Peloponeza milito kaj, same kiel Aristofano, malamis tiun militon kaj la damaĝojn kiujn ĝi estigis. Lia akuza parolado kontraŭ la militistoj en Trojaninoj estas ne kompleta, ĝi donas nur sinsekvon da tragediaj scenoj pri unusola temo. Sed lia pledo insistas energie; kaj jen unu kaŭzo, kial Eŭripido ĉiam havos legantojn.
La komedio de Aristofano: utopio kaj realo
Multaj el la komedioj de Aristofano havas fiksan narativan rakonton: la ĉefrolulo de la teatraĵo havas iom da problemo, kaj li elpensas imagan planon por eltiri sin de problemo. La humuro de Aristofano konsistas el politikaj ŝercoj, kritiko de akademiuloj, kaj satira portretado de regantoj, kaj eĉ de la dioj. La lingvo de Aristofano estas kruda, kaj ĝi estas parto de la lingva kulturo ene de kiu la teatraĵo estis verkita. La ŝercoj estis sur ĉiaj socitavoloj kaj allogis multajn specojn de spektantoj, kaj inkluzivis profanaĵojn kaj multajn ŝercojn pri korpaj funkcioj.
Menandro: la nova komedio de roluloj
Menandro verkis pli ol 100 komediojn. Male ol la kolegoj, li ne plu uzis mitologiajn temojn: li eĥas la personan vivon en liatempa Ateno - en ĉiuj ties aspektoj. Dumvive li ne estis tiel sukcesa: nur ok premiojn li gajnis. Postmorte, tamen, li fariĝis fama. La ĉefa temo de liaj komedioj estas amo kaj kio sekvas el ĝi: delogado, postlasado de nedezirata bebo, intermiksiĝoj de identecoj ktp. La Latinaj komedi-verkistoj Plaŭto kaj Terencio ofte uzis liajn verkojn por prilabori ilin. Tiel, tra ili, Menandro influis la tutan Eŭropan teatron.
Santa Vitória (Minas-Ĝerajso)
Santa Vitória (prononco: santavitorja, oficiale Município de Santa Vitória) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Ituiutaba. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Eduardo Rosales
Eduardo ROSALES GALLINAS (Madrido, 4-a de novembro de 1836 – Madrido, 13-a de novembro de 1873) estis pentristo purisma de la 19a jarcento hispana.
Biografio
Li estas la dua filo de nealtranga funkciulo, studis en katolika lernejo, kaj en la fama mezlernejo San Isidro de Madrido. Li estis akceptita en 1851 ene de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (Reĝa Akademio de Arto), kie li estis disĉiplo de Federico Madrazo. Li alvenis en Romon en 1857, unue sen publika helpo, sed poste atingis stipendion. Tie li renkontiĝis kun aliaj hispanaj tiamaj pentristoj nome Mariano Fortuny, Casado del Alisal ktp. Li iel aniĝis al grupo de nazarenaj puristoj, sed poste iĝis iom pli realisma, laŭ kiu li verkis unu el siaj plej konataj pentraĵoj nome Isabel diktante sian testamenton, konservata en la Muzeo Prado kaj tiam sukcesa en la Universala Ekspozicio de Parizo de 1867.
Li edziĝis en 1868 kun sia kuzino Maximina Martínez Pedrosa, kaj havis du filinojn el kiuj supervivis nur unu, nome Carlota. La alia, Eloísa, mortinta tuj post nasko, videblas en la pentraĵo Primeros pasos (unuaj paŝoj). Serĉe de pli bona sano, ĉar li estis malsana pro tuberkulozo, loĝis epokojn en Panticosa. En 1869 revenis definitive de Romo kaj starigis studion en Madrido. Kontraŭaj kritikoj ricevitaj pro La Morto de Lukrecia (1871) senkuraĝigis lin kaj li ne plu grandformatajn pentraĵojn.
En 1872, serĉe de pli bona klimato li translokiĝis al Murcio. Post la proklamo de la Dua Hispana Respubliko, oni proponis al li diversajn postenojn kiaj direktoro de la Muzeo Prado aŭ de la Hispana Akademio en Romo, sed li ne povis akcepti pro malsana situacio, kaj mortiĝis tuje.
Nová Ves (distrikto Liberec)
Nová Ves estas municipo en nordo de Ĉeĥio en distrikto Liberec. Ĝi situas proksimume 7 km nordokcidente de Liberec sur ŝoseo el Chrastava ĝis Mníšek en valo de rivereto Jeřice. En la vilaĝo vivas.
Historio
La vilaĝo estiĝis verŝajne pro iom post ioma loĝigado de la valo laŭ rivereto Jeřice. La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1464. En mezepoko komencis en devene agrikultura vilaĝo estiĝi ankaŭ industrio.
Marthinus Pretorius
Li estis de 1857 ĝis 1863 kaj de 1864 ĝis 1871 prezidanto de la Sud-afrika Respubliko (Transvalo).
Inter 1859 kaj 1863, li estis ankaŭ prezidanto de Liberŝtato.
Li fondis la urbon Pretorio en 1855, kiun li nomis laŭ sia patro Andries Pretorius.
(19590) 1999 NG18
(19590) 1999 NG18 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nana kalidro
La Nana kalidro, Calidris aŭ Erolia subminuta, estas eta kalidro kaj eta vadbirdo de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Disvastiĝo
Tiu kalidro reproduktiĝas en subarkta aŭ centra Siberio kaj estas migranta birdo kiu vintras en suda kaj sudorienta Azio kaj Aŭstralazio -ĉefe al Aŭstralio escepte plej internaj regionoj- kaj tiom malproksime kiom ĝis Tasmanio kaj okcidente ĝis Barato kaj sudorienta Afriko. Ĝi estas tre rara vagulo al okcidenta Eŭropo.
Aspekto
Tiu birdo havas flavecajn krurojn kaj mallongan maldikan malhelan bekon. Bredantaj plenkreskuloj estas dorse brunaj kun malhelaj plumoj centre kaj blankaj sube. Ili havas helan supraokulon strion kaj brunan kronon. En nuko, flankoj kaj brusto estas helbrunaj strietoj. Vintre, la Nana kalidro estas griza supre. Junuloj estas brilmarkitaj supre kun ruĝeca koloro kaj blankaj strioj.
Tiu birdo malfacile diferenciĝas el aliaj similaj etaj vadbirdoj kiuj estas konataj kolektive kiel kalidroj. Pli precize la Nana kalidro estas tre simila al sia nordamerika samfamiliano la Amerika malgranda kalidro. Ĝi diferenciĝas el tiu specio pro tio ke ĝi estas pli fajna, longkola, logfingra iomete pli buntkolora kaj kun ne tiom klara flugilstrio.
Kutimoj
Malmulte estas konata pri bredantaj kutimoj de tiu specio, nur ke ĝi konstruas neston surplanke kaj la masklo ludas ceremoniajn flugojn.
Tiuj birdoj manĝas en kotejoj bekoplukante laŭ rigarda serĉado kaj nur foje laŭ beka esploro. Ili manĝas cefe etajn krustulojn, insektojn kaj helikojn.
Hugues Aubriot
Li estis en 1341 prokuroro de dukoj de Burgund, en 1360 duka vokto de Dijon. Li iĝis la 3-an de decembro 1367 vokto de parizo („Prévôt de Paris“), en 1375 kavaliro.
Aubriot organizis la reĝan administradon en la ĉefurbo, evoluigis la urbon: li konstruigis defluajn kanalojn, plukonstruigis la urbomurojn kaj la „Bastide Saint-Antoine“ (la pli posta Bastille). Li fort-mane agadis por la publika ordo.
Li havis reputacion inter la popolo, malpli ĉe komercistoj kaj intelektuloj de la universitato. Li ĝuis apogon de reĝo Karlo la 5-a, sed perdis la apogon dum regado de la dukoj (1380-1388). Li estis arestita en 1381 pro herezo kaj estis punita je ĝismorta prizono.
Li liberiĝis danke al ribelo de la Maillotin-oj en marto de 1382 kaj fuĝis el la urbo. Li serĉis apogon en Avignon, kie la papo Klemento la 7-a rehabilitis lin en 1383.
EsperantoLand
Internaciaj renkontiĝoj
Ekde la fino de 2002 la asocio organizas du internaciajn renkontiĝojn, Novjara Renkontiĝo (NR) kaj SOMERE. NR havas nuntempe inter 150 kaj 200 partoprenantojn (kun NIS fine de 2009 estis 195 homoj), inter kiuj ĉirkaŭ 50 infanoj; ĝi daŭras unu semajnon, kutime de la 27-a de decembro ĝis la 3-a de januaro. SOMERE havas inter 30 kaj 60 partoprenantojn; ĝi daŭras du semajnojn kaj okazas fine de julio aŭ komence de aŭgusto. Ambaŭ renkontiĝoj estas internaciaj kun ĉirkaŭ 70 procentoj da eksterlandanoj - ĉe NR el ĉirkaŭ 12 landoj, ĉe SOMERE el ĉirkaŭ 7 landoj.
Fine de 2009 la celgrupo de NR vastiĝis al junuloj kaj junaj plenkreskuloj inter ĉirkaŭ 14 kaj 40 jaroj; la aldono nomiĝis Novjara Internacia Semajno (NIS), iuspece daŭrigo de IS, kiu kuniĝis kun AS al JES. Dum pasko 2010 unuafoje okazis la renkontiĝo PRINTEMPE, sude de Kolonjo rande de la eta vilaĝo Dahlem-Baasem. En somero 2010 okazis la unua Internacia Kongreso, en Strasburgo (6-a ĝis 13-a de aŭgusto).
Berlinaj aranĝoj
La asocio EsperantoLand prezentas du aranĝojn en Berlino: la Zamenhofan Matenmanĝon kaj la Arema-rondon.
Por komune festi Esperanton okazas, ekde Decembro 2009, la Zamenhofa Matenmanĝo. La kunveno kutime okazis en la arabeca restoracio Al Hamra, kiu situas en la fama kvartalo Prenclova Monto. Ĝi estas ne tre for de la Kulturdomo en Danziger-strato, kie esperantistoj regule kunvenas. En Al Hamra la ĉeestantoj kutime partoprenis ĉe la dimanĉa bufedo. La ĉefa punkto estas babilado en Esperanto. La dua estas oferti unufoje dum la jaro Esperantofeston por partoprenigi amikojn kaj familianojn, kiuj ne parolas Esperanton. Tio tie bone funkcias en la etosplena ĉambro en la suba etaĝo. Venis ĉiam esperantistoj, kiuj ne vizitas la regulajn kunvenojn dum la jaro. Kutime estis 20 ĝis 35 ĉeestantoj.
La monata aranĝo estas la Arema-rondo, kiu okazas en la dua vendredo de la monato en la kvartalo Moabit, jam ekde 2007. La restoracio Arema estas ankaŭ retkafejo, kie kunvenas esperantistoj kaj interesitoj. Ĉefe oni babilas sen fiksita temo pri Esperanto kaj la mondo. Kelkfoje okazis prelegoj, ekzemple pri muziko en Esperanto, aŭ diskutkunvenoj, ekzemple pri la libroj en Einbecker-strato. La kerna grupo estas seso da personoj. Jam venis vizitantoj el Pollando, Usono, Francio kaj Irano. La plej malproksima vizitanto estis el Aŭstralio.
Retejo
EsperantoLand.org estas dulingva retejo (germana kaj esperanta), kiu entenas en Esperanto la jenajn rubrikojn:
En la germana versio mankas ekzemple la renkontiĝaj mapoj, sed anstataŭe estas bazaj informoj pri Esperanto kaj specialaj informoj por la (germanlingva) gazetaro.
12355 Coelho
12355 Coelho estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Dolinsk
Dolinsk (Долинск) estas urbo en Saĥalena provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 64410.
La urbo estis fondita en jaro 1884.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1946.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 42442, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Saint-Pierre-le-Bost
Saint-Pierre-le-Bost estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 156 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999, en 2020 estis ankoraŭ 124.
Dolinsk
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 47°19' norde, longitudo 142°48' oriente.
La urbo estas sur orienta bordo de insulo Saĥaleno.
Saint-Pierre-le-Bost
Geografio
Saint-Pierre-le-Bost etendiĝas sur 17,24 km², kaj havis 156 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Pierre-le-Bost situas je alteco de 501 metroj.
Dolinsk
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 14.8 mil loĝantojn.
Saint-Pierre-le-Bost
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gilles Henry, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Dolinsk
En jaro 2002 la urbo havis 12.6 mil loĝantojn.
Saint-Pierre-le-Bost
Administrado
Saint-Pierre-le-Bost apartenas al la kantono de Boussac, kies ĉefurbo estas Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Atoyac de Álvarez
Atoyac de Álvarez estas unu el la 81 komunumoj de la meksika subŝtato Guerrero, kiu situas en la centra suda parto de Meksiko, ĉirkaŭ 400 km sudokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Atoyac de Álvarez. Atoyac de Álvarez apartenas al la regiono Costa Grande ,kiu estas unu el la sep regionoj de la subŝtato Guerrero kaj kiu situas en la sud, sudokcidento de Guerrero. Al ĝi krome apartenas sep aliaj komunumoj. Al Atoyac de Álvarez apartenas entute 192 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 12011.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 58452 loĝantojn. El tiuj estis 28419 viroj kaj 30033 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1688,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 40 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1236 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 30 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 53739 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 616 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,15 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
37563 de la loĝantoj de Atoyac de Álvarez en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 6389 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 17,01 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 20,25 % (3978 el 19642 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 13,45 (2411 el 17921 viroj). Tio signifas ke konsiderinde pli da virinoj ne sciis legi kaj skribi ol la viroj.
El la 53739 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 2000), 47330 apartenis al la katolika religio. 6409 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Olomučany
Olomučany estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko netutaj 4 km sudoriente de Blansko. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1346.
Gyula Kovács (aktoro)
KOVÁCS Gyula, (kovaĉ) Ecsedi hungara aktoro, poeto, reĝisoro. Li naskiĝis en Gebe la kaj mortis en Ŝegeŝvaro la.
Biografio
Li iĝis aktoro en 1856 en Debrecen ĉe Boldizsár Láng. En 1857–58 li aniĝis al transilvanuja etaktorgupo. En 1859 li ludis en Arad, en 1860–62 en Kassa, respektive Debrecen. En 1862–65 iĝis drama helpaktoro en la Nacia Teatro (Pest). Post tiam kun etinterrompoj ekde 1865 ĝis 1878 li estis ano de Nacia Teatro (Koloĵvaro). En 1869–70, poste en 1878–82-por kvar teatraj sezonoj li ludis en Pest, sed ekde 1882 li restis definitive en Koloĵvaro. Ekde 1872 li ankaŭ reĝisoris kaj estis artgvidanto.
Listo de javaj esperantistoj
Jen listo de javaj esperantistoj:
Castiglione d'Intelvi
Castiglione d'Intelvi estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.