cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jiří Menzel
En 1967 li gajnis premion Oskaro pro la filmo "Severe gardataj trajnoj" laŭ rakonto de Bohumil Hrabal. Laŭ la sama aŭtoro li kreis ankaŭ filmojn "Alaŭdetoj sur fadeno" kaj "Hartondado". Por Oscar estis nomumita (sed ne ricevis ĝin) lia alia komedia filmo "Vilaĝeto mia integrita". Grava filmo estas komedio "Kaprica somero" laŭ bonhumora rakonto de Vladislav Vančura, pri kiu oni kredis, ke ĝi estas nefilmebla pro speciala lingvaĵo de la aŭtoro. La reĝisoro kun la aktoroj sukcesis kapti la etoson de la verko ĝuste per konservo de la lingva ĵonglado. En la filmo la reĝisoro ludis unu el la ĉefaj roloj de komedianto Ernestĉjo. De la sama aŭtoro li filmigis romanon "Fino de malnovaj tempoj". Kiel aktoro li aperis ankaŭ en televidaj enscenigoj.
Liajn paĝojn kun portreto vi trovos je la adreso: http://www.artfilm.sk/jury96/s_menzel.html
Filmoj, kiujn li reĝisoris:
Li aktoris ankaŭ en filmoj de aliaj reĝisoroj:
Občina Dobje
Občina Dobje estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 13 komunumoj kovrante areon de 17,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 965 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Dobje pri Planini.
Loko, priskribo
Občina Dobje estas la plej malgranda en la regiono. La plej alta punkto estas monto Vrhe (670 m super marnivelo). De nordo al sudo tra la komunumo de vojo ne. 424 kondukante de Šentjur al Planiny en Sevnici.
Municipo Dobje situas proksimume 15 km sudoriente de Celje.
La apudaj municipoj estas: Občina Šentjur en la nordo, la oriento kaj la sudo, Občina Laško okcidente.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 13 vilaĝoj:
Brezje pri Dobjem, Dobje pri Planini, Gorica pri Dobjem, Jezerce pri Dobjem, Lažiše, Presečno, Ravno, Repuš, Slatina pri Dobjem, Suho, Škarnice, Večje Brdo, Završe pri Dobjem.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:154_x531285.531_y110146.398_s13_b4
Produktoro (kinematografio)
En kinematografio, la produktoro, kinproduktoro aŭ filmoproduktoro estas la respondeculo pri la organizaj kaj teknikaj aspektoj de la produktado de filmo, kompletante tiele la krean aktivecon de la reĝisoro. Tiu prizorgas la dungadon de la laboristaro kaj partoprenantaro en la filmo, la financadon de la laboro, la havigon de ĉiu materiala resurso bezonota kaj la kontakton kun la distribuistoj por la disvendado de la filmo. Tio estas, ĝi estas implikita en ĉiu fazo de la produkto de la filmo, ekde la ekhavo de la dekomenca ideo aŭ la aĉeto de la verkorajtoj ĝis la reinvestado de la enspezoj de la filmo.
Historio
En multaj aspektoj, ties tasko apudiĝas ege kun tiu de la reĝisoro, ĉefe pri la kontrolo de la partoprenantaro kaj de la selektado de la fakuloj (ĉefa fotografisto, muntisto, laboristaro de specialaj efektoj, ktp.) kiuj kunlaboros en la produktado; tiuj taskoj okazigis, ke dum la unuaj jaroj de la kina industrio de Holivudo la produktoro estis grandskale la respondeculo de la estetiko kaj la enhavo de ties produktoj. Fama kazo estis tiu de Howard Hughes, kiu per fera mano kontrolis la dungatajn reĝisorojn, kaj tiu tipo de laborrilato estis ofta en la nomita sistemo de holivuda studiaro, ĝis fine de la 1950-aj jaroj.
Poste la famaj reĝisoroj sukcesis iĝi la unuaranga persono en la filmoproduktado kaj tre ofte eĉ super la famaj modaj aktoroj kaj aktorinoj.
Pro pliiĝantaj necesoj financi kaj de Merkatiko provokitaj de la renovigo de la industrio en los 1980-aj jaroj, la produktoro reekludis gravan rolon kaj kelkaj el ili, kiel Jerry Bruckheimer estas gravuloj tiom identigeblaj kiom ĉiu ajn reĝisoro pro la karakteroj de ties produktoj.
Tipoj
Produktoro kiu ne prizorgas teknikajn aspektojn, sed nur jurajn aŭ komercajn estas nomataj plej ofte ekzekuta produktoro. Se ties tasko limiĝas al kelkaj precizaj aspektoj de la teknikaj aŭ kreativaj procezoj, estas nomata kunproduktoro. La sendito de la entrepreno en la studioj aŭ filmejo estas studia produktoro.
Kutime la produktoro ne riskas sian propran monon, sed estas la financestro de la produktado de la filmo, respondecas antaŭ la bankoj, kiuj kutime pruntedonas la monon, antaŭ la konsilantaro, la partneroj, ktp. Ne malofte famaj aktoroj sukcesas enspezi sufiĉe da mono por produkti siajn proprajn filmojn kaj iĝas samtempe reĝisoro, ĉefaktoro (aŭ aktorino), produktoro, ktp.; plej ofte ekde teknika kaj arta vidpunktoj la rezulto estas katastrofa.
En diversaj landoj
Oni povas diferenci iamaniere inter la tipoj de produktoroj en Usono kaj Eŭropo: la holivuda industrio funkcias laŭ studioj (grandaj kinentreprenoj) kaj la produktoroj laboras por ili, kiuj estas ĉefe primonaj respondeculoj, dum en Eŭropo oni funkcias laŭ etaj grupoj de fakuloj kaj artistoj kiuj mendas al produktoro la materialajn necesojn por produkti filmon aŭ inverse; tiukaze la kontraŭuloj ne estas nur bankoj, sed ankaŭ kulturaj aŭ ŝtataj organizoj, kiuj foje subvencias.
In Italio kelkaj el la plej grandaj produktoroj estis Carlo Ponti kaj Dino De Laurentiis. Tiuj lastaj dum la 50-aj jaroj asociiĝis ĉe la entrepreno Ponti-De Laurentiis (kiu produktis ekzemple Milito kaj Paco de King Vidor pri la verko de Tolstoj) ĝis kiam disiĝis en la 1970-aj jaroj. Tiam De Laurentis, kiu edziĝis al fama aktorino Silvana Mangano, translokiĝis al Usono kaj Carlo Ponti, kiu edziĝis al fama aktorino Sofia Loren, restis en Italio. Ne malofte famaj (kaj belaj) aktorinoj edziniĝis al produktoroj, en kelkaj kazoj eble dankemaj esti elektitaj.
En Usono, kelkaj el la plej grandaj produktoroj de Holivudo estis David O. Selznick, Joseph Schenck, Darryl F. Zanuck, Irving Thalberg, Louis B. Mayer, Samuel Goldwyn (tiuj tri lastaj fondis la MGM), kaj en la 1950-aj jaroj Hal Wallis kaj Cecil B. De Mille (produktoro kaj reĝisoro, de spektaklegaj filoj kiel La dek ordonoj kaj Ben-Hur), kaj poste Jerry Bruckheimer, George Lucas kaj Steven Spielberg (produktoroj de grandaj kaj famaj filmoj kiel: E.T., La listo de Schindler, kaj Savu la soldaton Ryan kaj aliaj).
Moutiers-les-Mauxfaits
Moutiers-les-Mauxfaits [mutjE le mofE] estas komunumo en okcidenta Francio, kiu situas je 12 km de Atlantiko, sud-okcidente de la departemento Vendée (Vendeo).
Historio
La nomo Moutiers havas originon en la vorto "moustier", kiu signifas "monaĥejo". Estis du monaĥejoj en la jaro 1000. El ambaŭ malaperis unu ĉirkaŭ la jaro 1300 kaj la dua pluekzistis ĝis la 18a jarcento.
Atestaĵoj ekzistas pri romia okupacio antaŭ pli ol 2000 jaroj.
Dum la franca revolucio, la loĝantaro estis funde respublikana. Moutiers situas ĉe la suda limo de la areo kie okazis la vendeaj militoj. La armeoj de la rojalista militestro Charrette ([ŝaret']) okazigis tie masakrojn en kiuj mortis triono de la loĝantaro.
De 963 loĝantoj en 1900, 1000 en 1970, la loĝantaro kreskis ĝis nun al 1811 kaj plue kreskas.
Pozitivan rolon en tio ludis la ekzisto aŭ malfermo de lernejoj, kolegioj (privataj kaj publikaj) kaj de esencaj servoj : poŝto, kuracistoj (2), apoteko, ĉiovendejo, metiistoj, turisma oficejo, ktp.
La aldona nomo "Mauxfaits", kiu estas loknomo de proksima bieno, estas neklara kaj necerta. Fakte ĝi konsistas el aldono de "maux" (malbonaĵoj) kaj "faits" (faritaĵoj).
Geografio
La vilaĝon trairas, iom rande de la suda parto, rivereto kun iom amuza nomo "Troussepoil", kun necerta origino ("trousse", el la verbo "trousser" = kuspi, refaldi, kaj "poil" = hararo). Ĝi trairas la valon de "Huche-Grolle", ankaŭ amuza nomo kies devenon oni havas en "Huche", el la verbo "hucher" (krii) kaj "Grolle" (korvo). Tie estis kreita, antaŭ kelkaj jaroj, plaĉa parko en la proskimeco de la kampadejo.
Vidindaĵoj
La ĉefaj monumentoj estas la preĝejo, konstruita ĉirkaŭ la jaroj 1170-1180 en stilo malfruromanika. La sonorilturo datumas de 1867. En 1305, la papo Clément V (Klemento la kvina) predikis en tiu preĝejo. En 1568, Hugenotoj bruligis ĝin kaj novaj detruoj okazis ankaŭ dum la religimilitoj.
Ekde 1440, Moutiers estis tre grava loko de foiroj kreita laŭ dekreto de la reĝo Charles VII.
En 1765, en la loko de malnova halo, per rekupero de ĝia keltdevena materialo, estis konstruita tute nova kaj vasta en stilo nov-klasika. Ĝian imponan tegmenton subtenas 41 dorikaj kolonoj kaj 61 lignaj fostoj.
Ekzistas ankaŭ la kastelo de la Cantaudière ([kantodjEr']) konstruita en la loko de malnova romia fortikaĵo en 1578.
Esperanto en Moutiers-les-Mauxfaits
Esperantistoj el Anglio, Rusio, Belgio (hungardevena), Finnlando kaj el diversaj regionoj de Francio jam vizitis la vilaĝon. Dum kunveno okazinta la 28an de julio 2007, la urba konsilantaro unuanime akceptis, ke interna vojo de nova vilaĝeto "Le Hameau du Bois", konsistanta el 50 domoj, por kiu la terŝoveladaj laboroj komenciĝis la 5an de julio 2007, ricevu la nomon "Rue de l'espéranto". 585-m longa, ĝi estas verŝajne unika en la mondo en tio, ke ĝi estas cirkla. Temas pri la dua Zamenhof/Esperanto-Objekto de Vendeo (departemento n° 85), post la trafikcirklo "Rond-point du Dr Zamenhof" inaŭgurita en La Roche-sur-Yon en 1999, inter pli ol 180 en Francio (vidu la liston en vikipedio aŭ en la retejo de SAT-Amikaro ).
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 3 voĉdonojn (0,49 % de voĉoj) en 2004, 4 voĉdonojn (0,63 % de voĉoj) en 2009 kaj 3 voĉdonojn (0,49 % de voĉoj) en 2014.
Kelaĝaji
Kelaĝaji (en azerbaĵĝana lingvo: Kəlağayı, ankaŭ konata sub la nomo Chargat ) silka koltuko kovrita de tradiciaj artaj ŝablonoj (ĉiuj kun malsama signifo) kaj en sep buntaj koloroj, uzata de virinoj en Azerbajĝano. Ĝi kutime mezuras 150x150cm aŭ 160x160 cm. Kelaĝaji estas vaste uzata hodiaŭ en Azerbajĝano, kaj virinoj uzas ĝin diversmaniere kaj por malsamaj celoj, ankaŭ depende de la aĝo de la persono. Uzante vegetalajn substancojn, mastroj tiam tinkturfarbas la tukojn diversajn kolorojn kaj ornamas ilin per ŝablonoj per lignaj poŝtmarkoj, kovritaj per solvoj el kolofono, parafino kaj solida oleo. En la azerbajĝana urbo Ŝeki estas muzeo pri la arto de Kelaghai-produktado.
Unesko-Listo
En novembro 2014, la produkta arto kaj la simboleco de Kelaĝaji estis enmetitaj en la listo pri nemateria kultura heredaĵo de UNESKO
Vidu ankaŭ
Reprezenta listo pri la nemateria kultura heredaĵo de la homaro
Kaptuko
Eksteraj ligiloj
Filmeto pri la fabrikado de kelaĝaji
Virina kelaĝaji-modo laŭ diversaj stiloj, filmeto
Belin-Béliet
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Belin e Beliet - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Arcachon (aŭ Arcaishon) kaj al la kantono .
Necker
Necker estas rivero en orienta Togenburgo en Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havas longecon de 31,3 km kaj estas ĉefa alfluanto de Turo. Ĝia fonto troviĝas proksime de la montpasejo Schwägalp inter la arbaroj Spisswald kaj Sandwald.
Belin-Béliet
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Necker
Ne intermiksu la svisan riveron Necker kun la sudgermana rivero Neckar.
Ĉe la bordo de la rivero inter Brunnardern kaj Mogelsberg ekzistas ankaŭ la vilaĝeto Necker, kiu portas la nomon de la rivero kaj apartenis antaŭa al la komunumo Brunnadern, kiu nun integriĝis al Neckertal.
La rivervojo
La rivero post gixa fonto unue trafluas la arbaran abismon Ofenloch formante la limon inter la komunumo Urnäsch en la Kantono Apencelo Ekstera kaj la komunumo Nesslaŭ-Krummenaŭ. Ĝi nun fluas tra la komunumoj Hemberg kaj Sankt-Peterzell. Tiam ĝi trafluas la sudan pinton de Mogelsberg kaj nun formas la limon inter Mogelsberg kaj Brunnadern. La rivero nun atingas la komunumon Oberhelfenschwil pasas tiel orientan pinton por poste formi la limon inter Oberhelfenschwil kaj Mogelsberg kaj poste dum kelcentmetroj inter Ganterschwil kaj Mogelsberg. La rivero nun definitve forlasas la komunumon Mogelsberg, fluante en meandroj laŭlonge de la limo de la komunumoj Ganterschwil kaj Lütisburg por atingi ĝian alfluejon al la rivero Turo antaŭ la centro de la komunumo Lütisburg.
Turismo
La Neckervalo estas bela regiono por migrado. En Oberhelfenschwil sur la duoninsulo Winzlisaŭ troviĝas kampadloko, kiun grupoj povas lui de la komunumo por tre modesta prezo.
Gott ist mein König
Gott ist mein König (BWV 71), estas kantato de Johann Sebastian Bach.
Ekesto
La kantato apartenas al la frua verkaro de Bach. Li komponis ĝin por la 4-a de februaro 1708 okaze de la ŝanĝo de la konsilantaro de la libera regna urbo Mühlhausen. Bach estis orgenisto ĉe la preĝejo Divi Blasii kaj havis kadre de ĉi tiu posteno la taskon ekipi la diservon okaze de la inaŭgurado de la novelektita konsilantaro per propra komponaĵo. La kompilinto de la teksto estas nekonata. Por la parte esprimita supozo, ke la mendinto de la preskaŭ samtempe ekestinta kantato „Aus der Tiefen rufe ich, Herr, zu dir“, pastro Georg Christian Eilmar, kompilis kaj poetis la libreton, ne ekzistas dokumentoj.
Temo
La teksto konsistas plejparte el vortoj de la biblio, elprenitaj en la unua kaj en la kvara movimento el la 74-a psalmo, krome el la 2-a libro Samuelo kaj la 1-a kaj 5-a libro Moseo. La teksto de la dua movimento „Ich bin nun achtzig Jahr“ [mi nun estas okdek jarojn aĝa] rilatus sur la 83-jara urbestro Adolf Strecker, kiu en ĉi tiu jaro refoje estis elektita en ĉi tiun postenon. La bibliaj citaĵoj estas en la dua movimento kompletigitaj per la 6-a strofo de la eklezia kanto „O Gott, du frommer Gott“ de Johann Heermann. Entute la tekstoj estas kompreneblaj laŭ la okazaĵo kiel meditado pri la transiro de maljuna al juna, ligite kun finaj, libere poetitaj bondeziroj por la "nova registaro", t.e. la novaj postenotenantoj.
Apartaĵoj
La kantato BWV 71 apartenas al la elstaraj fruaj verkoj de Bach kaj surmontras per la malesto de recitativoj, tripartaj arioj kaj mallongaj movimentoj flue transiraj unu en la alian karakterizaĵojn de la kantatotipo de la 17-a jarcento. Per sia elspeza instrumentado la verko kontrastas tamen kun la aliaj konserviĝintaj kantatoj el la epoko je Mühlhausen. La verŝajne plej konata movimento estas la sesa, je kiu homofonie komponita ĥoro tre emfaze prezentas la vortojn el psalmo 74 „Du wolltest dem Feinde nicht geben die Seele deiner Turteltauben“.
Apartaĵo de ĉi tiu konsilantaro-ŝanĝa kantato estas, ke ĝi estas la unua presita verko de Bach. Ĝis la morto de la komponisto ĝi restis krome la ununura ĝis nun konserviĝinta presaĵo de Bach-kantato.
Păiușeni
Păiușeni [pajuŝenj] (hungare: Pajzs) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lipova administracie apartenanta al komunumo Chisindia. En 1910 ĝi havis 1 204 loĝantojn (rumanoj), en 1992 574. Ĝia unua skriba mencio estas el 1574. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Vejfang
Vejfango (潍坊, 濰坊) estas metropolo en Ĉina Popola Respubliko.
Geografio
Vejfango situas en orienta parto de la lando sur ebenaĵo.
Pardalotedoj
Rekoniloj
Tipa por tiu familio estas svelta beko kaj relative longaj kruroj. Ilia plumaro estas olivoverda, griza aŭ bruna. Iuj Akantizoj (Acantizae) portas kaŝtanobunajn aŭ flavajn makulojn je la vostobazo. Multaj Gerigonoj (Gerygone) estas flavaj je la suba flanko.
Vejfang
Historio
Vejfango havis gravan lokon en la historio dum la Tri Suverenoj kaj Kvin Imperiestroj. Nuntempe la plej menciinda produktaĵo estas dizelmotoroj.
Pardalotedoj
Generado
Ĉar Pardalotedoj ofte aĝiĝas pli ol dek jarojn kaj multaj junbirdoj transvivas la vintron, ili metas kaj kovas nur du ĝis tri ovojn, malsame ol similaj birdoj en pli malkomfortaj klimatoj, kiuj ofte kovas pli ol dek ovojn.
Flunch
Flunch estas franca memserva restoracia ĉeno. Ĝi ĉeestas en Francujo, Hispanujo, Portugalio, Italujo, Pollando kaj Rusujo. Tiu kanalo estas operaciata de la posedanta kompanio Flunch Asocio Mulliez familio (Auchan, ktp). En 2007, la kompania prezidanto estas Jean Louis Landrieux. Krome, la asocio Fonciflu Flunch (co-manager: Dave Muller, administrado kompaniano: Flunch) havas aktivecon de luas de nemoveblaĵoj.
Vejfang
Klimato
Vejfango havas parte subtropikan, parte kontinentan klimaton kun influo de musono. Inter decembro-februaro la averaĝa temperaturo falas sub 0 °C. Inter majo-aŭgusto la averaĝa temperaturo ofte atingas 30 °C-ojn. Jare pluvas po 588 mm (precipe inter julio-aŭgusto).
Flunch
Peto por Plagiato
Flunch perdis peton por plagiarlo la tubo de franca kantistoj Gilbert Montagné kaj Didier Barbelivien "Ni tuj ami." Efektive, la marko estas permesita flugi denove la refreno kun la vortoj "Ni volas fluncher". Komencita en 1997, la leĝa batalo daŭris naŭ jaroj, finante December 5, 2006 en favoro de kantistoj kiuj devis gastigi alvokon dufoje. La kortego transdonis lian verdikton sur la principo de publika politiko en la nefordoneblaj rajton respekti la laboron.
Vejfang
Kulturo
Kajtflugado estas tradicia kutimo inter la homoj el Vejfango printempe. La lertecoj de la kajtkreiantoj el Vejfango popularigas la kajtojn tra la tuta ĉinio ankaŭ eksterlande
Je 1984, la unua internacia kajtofesto okazis en Vejfango. Pli ol dek mil kajtaj ŝatantoj ĉeestis la inaŭguran feston. Homoj el dek-unu landoj kiel usono kaj kanado partoprenis en la festo, kaj flugadis kajtojn. Ekde tiam, Veifango gastigas la internacian kajtan feston ĉiuaprile. La urbo estas konata kiel la internacia kajta urbo ĉirkaŭ la tutmondo
Ĉiujara tabulo de Yangjiabu (杨家埠木版年画), unu el la tri plej famaj ĉinaj popolaj pentraĵoj en historio, ekkomenciĝis je la fino de la dinastio Ming. Ĝi atingis la nivelon de sia evoluo dum la dinastio Qing. Homoj kutime anstataŭigas la malnovajn tabulojn por novaj tabuloj je la antaŭtago de printempa festo, kiu estas la plej grava festo en ĉinio, ekzistas beni la familianojn kaj amikoj de la benito por la venonta jaro. Temoj de la ĉiujaraj tabuloj estas diversaj. Ĝi enhavas bildojn de floroj, pejzaĝoj ankaŭ uloj el mitoj kaj legendoj. La konstrua lerteco montras la distingajn karakterizaĵojn de la Vejfanganoj.
26401 Sobotište
26401 Sobotište estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la slovaka vilaĝo Sobotište, unue referencita en 1251. En 1845, kooperativa kreditejo, la unua en kontinenta Eŭropo, kreiĝis tie. La lokala observatorio, fondita en 1972, partoprenas al la observo de meteoroj kaj kaŝadoj.
Plumba delfeno
La Plumba delfeno aŭ Hindoceana ĝibodelfeno (Sousa plumbea) estas membro de la delfena familio kiu okupas marbordajn areojn de la Hinda Oceano game el Suda Afriko al Okcidenta Hindoĉinio. La Ĉina ĝibodelfeno (Sousa chinensis) kun pli orienta teritorio estis iam inkludita ene de la sama specio, sed studo de 2014 montris, ke temas pri aparta specio.
La plej limiga faktoro de la habitat-uzado estas akvoprofundeco, ĉar plej specimenoj restas en akvo malpli profundaj ol 20 metroj. Kiel rezulto, la ĉe marborda teritorio de la Plumba delfeno estas tre dependa el la specifaj fiziografiaj karakteroj de la respektivaj marbordoj. Tiu specio estis registrita kiel loĝanta en preskaŭ ĉiu tipo de marborda habitato, kvankam prefero kaj elstareco de ajna habitata tipo estas tre dependa el la geografia loko. La Plumba delfeno suferas tre altajn proporcion de mortindico de delfenidoj kaj junuloj pro antropogena ĝenado kiel ekzemple media poluado, habitata damaĝado kaj brupoluado.
La Plumbaj delfenoj estas sociaj delfenedoj kiuj vivas en aroj de averaĝe dekdu individuoj, kvankam la grupogrando povas esti tre varia. La majoritato de ilia dieto estas komponita de scienaj fiŝoj, cefalopodoj, kaj krustuloj.
La specio estas aktuale kategoriigita kiel endanĝerigata specio.
Pavlovskij Posad
Pavlovskij Posad (ruse Павловский Посад) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46459. La interurba telefona kodo estas 09643, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Historio
La urbo estis fondita en jaro 1328. Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1844. La urbo antaŭe estis nomita kiel: Pavlovo (Павлово) ĝis 1844. En jaro 1959 la urbo havis 55 mil loĝantojn. En jaro 2002 la urbo havis 62 mil loĝantojn.
Geografio
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas. La urbo estas ĉe riveroj Voĥna (Вохна) kaj Ĥotca (Хотца) (enenfluaĵoj de rivero Klazjma (Клязьма)). En la urbo estas fervoja stacio.
Kavaliro, Morto kaj Diablo
Kavaliro, Morto kaj Diablo (Ritter, Tod und Teufel) estas granda gravuraĵo de 1513 fare de la germana artisto Albrecht Dürer, unu el la tri Meisterstiche (majstroverkaj presaĵoj) finkompletigita dum periodo kiam li preskaŭ ĉesis labori por pentrarto aŭ lignogravuraĵoj por fokusi al gravuraĵoj. La bildo estas plenplena per komplika ikonaro kaj simbolismo, kies preciza signifo estis pridisputita dum ĉirkaŭ jarcentoj.
Honora Patrona Komitato de UEA
La Honora Patrona Komitato de Universala Esperanto-Asocio konsistas el lingvistoj, sciencistoj kaj aliaj eminentaj personoj, kiuj faris gravajn servojn al la Esperanto-movado kaj mem parolas la internacian lingvon.
Kavaliro, Morto kaj Diablo
Kirasita kavaliro, akompanata de sia hundo, rajdas tra mallarĝa gorĝo flankigita de kapro-kapa diablo kaj Mortofiguro kiu rajdas sur pala ĉevalo. La putriĝanta kadavro portas sablohorloĝon, kiel rememorilo de la mallongeco de la vivo. La rajdanto moviĝas tra la sceno ŝajne tro for el la kreitaĵoj kiuj ĉirkaŭas lin, kaj li aspektas preskaŭ prifajfa pri la minacoj, kaj estas tiele ofte vidita kiel simbolo de kuraĝo; la kavalira armaĵo, la ĉevalo kiu estas preskaŭ turo laŭgrande super la aliaj bestoj, la kverkaj folioj kaj la fortikaĵo sur la montopinto estas simboloj de la valoro de fido, dum la peno de la kavaliro povus reprezenti la fruan veturon de kristanoj al la Ĉiela Regno.
Honora Patrona Komitato de UEA
La Honoran Patronan Komitaton konsistigas aktuale:
Iamaj membroj
En la Honora Patrona Komitato membris interalie:
Kavaliro, Morto kaj Diablo
La verko estis menciita de Giorgio Vasari kiel unu el "kelkaj bildoj de tia elstareco ke nenio pli fajna povas esti atingita". Ĝi estis amplekse kopiita kaj havis grandan influon sur postaj germanaj verkistoj. Filozofo Friedrich Nietzsche referencis la laboron en sia verko pri drama teorio nome La naskiĝo de la tragedio el la spirito de la muziko (1872) por ekzempli pesimismon, kvankam ĝi estis poste idealigita en la 20a jarcento fare de Nazioj por reprezenti la rase purajn Arjojn, kaj estis foje uzataj en ilia propaganda bildaro.
Jules Barbier
Paul Jules BARBIER (8a de Marto 1825 – 16a de Januaro 1901) estis franca poeto, verkisto kaj libretisto de operoj, kiujn li ofte verkis kunlabore kun Michel Carré. Li estis fama bonvivanto en Parizo kaj beletrulo.
Charles Gounod verkis teatromuzikon por la verko de Barbier nome Jeanne d'Arc, kaj la libreto por la opero de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij nome La Pucelo de Orleano estis parte bazita sur ĝi.
Luterana preĝejo (Óbuda)
La Luterana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Óbuda.
Goliata ardeo
La Goliata ardeo (Ardea goliath), konata ankaŭ kiel Giganta ardeo, estas tre granda vadbirdo de la familio de ardeoj nome Ardeedoj. Ĝi troviĝas en subsahara Afriko, kun pli malgrandaj nombroj en Sudokcidenta kaj Suda Azio.
Luterana preĝejo (Óbuda)
Historio
La luterana grupo kreiĝis jam en 1843, sed oni komencis kolekto monon por la konstruado jam en la 20-a jarcento. La mono perdiĝis post la 1-a mondmilito. La municipo donacis parcelon en 1933. Post 2 jaroj la preĝejo jam estis preta. Dum la 2-a mondmilito la orgeno plene bruliĝis, pli frue en 1940 estis farita de Aladár Zalánfy kaj aliaj. Oni aprezis la orgenon la plej bona en Hungario.
Goliata ardeo
Aspekto
Tiu estas la plej granda ardeo de la mondo. Ties alto estas 120–152 cm kun enverguro de 185–230 cm kaj pezo de 4–5 kg. Inter standardaj mezuroj, la tarso estas 21.2 al 25.5 cm kaj la flugilmalfermo averaĝas ĉirkaŭ 60.7 cm longa. La supra bekobordo estas 18 al 20 cm, dum la beko el la buŝo estas ĉirkaŭ 24 cm. Dumfluge ĝi havas malrapidan kaj tre povega aspekto kaj, malkiel kelkaj aliaj ardeoj, ties kruroj ne teniĝas horizontale. Masklo kaj ino aspektas simile, kun ĝenerala kovro de ardezgrizaj kaj helbrunaj plumoj. La kapo kaj ties densa kresto, vizaĝo, dorso kaj kolflankoj estas helbrunaj (kaŝtankoloraj). La mentono, gorĝo, antaŭkolo kaj supra brusto estas blankaj, kun nigraj strioj tra la antaŭkolo kaj supra brusto. La malsupra brusto kaj ventro estas sablokoloraj kun nigraj strioj. La dorso kaj supraj flugiloj estas ardezgrizaj, kun helbruna ŝultromakulo ĉe la kurvo de la flugiloj kiam ili estas fermataj. La subflugiloj estas palbrunaj. La supra makzelo estas nigra kaj la bridoj kaj ĉirkaŭokuloj estas flavaj kun verdeca nuanco. La okulirisoj estas flavaj dum kruroj kaj piedoj estas nigraj. Junuloj aspektas similaj al plenkreskuloj, sed estas pli palaj. La ununura ardeo kun iome simila kolorplumaraj karakteroj, la disvastigata Purpura ardeo, estas multe pli malgranda ol la Goliata ardeo. Spite la similaj plumarkarakteroj kun la Purpura ardeo, la plej proksime vivantaj parencoj de la Goliata ardeo estas konsiderataj la Sumatra kaj la Blankventra ardeoj de Suda Azio. Pro ties grando, tiu specitrio estas foje menciata kiel "gigantaj ardeoj".
Luterana preĝejo (Óbuda)
Konstruaĵo
Ekstera apartenaĵo (same historia monumento) estas aparta domo por loĝejoj de la pastroj.
Goliata ardeo
Habitato
La Goliata ardeo estas tre akvema, eĉ kompare al ardeaj standardoj, rare kuraĝiĝante for el akvejoj kaj preferante flugi laŭlonge de akvejoj pli ol moviĝi super tero. Gravaj habitatoj povas esti lagoj, marĉoj, mangrovaj humidejoj, rifoj kun malmulta freŝa akvo, foje riverdeltoj. Ĝi tipe troviĝas ĉe neprofundaĵoj, kvankam ĝi povas esti observata ĉe profunda akvo kiam ĝi estas sub densa akvovegetaĵaro. Goliataj ardeoj povas troviĝi eĉ ĉe malgrandaj akvotruoj. Ili havas teritoriojn el marnivelo al 2100 m. Ili tendencas preferi naturajn humidejojn kaj ĝenerale evitas areojn kie oftas homa ĝenado.
Dieto
Goliataj ardeoj estas solemaj manĝantoj kaj estas tre teritoriemaj rilate al aliaj Goliataj ardeoj enirintaj en ties manĝoteritoriojn (Whitfield kaj Blaber 1978, Mock kaj Mock 1980). Foje oni povas vidi paron kune sed tiuj estas plej ofte reproduktonta paro aŭ nematuruloj. Dumtaga kaj ofte tre neaktiva manĝanto, tiu ardeo ofte ĉasas stare en neprofundaĵoj, atente gvatante akvon je siaj piedoj. Tiu estas tipa manĝokutimo inter grandaj ardeoj de genro Ardea kaj ĝi povas manĝi en pli profundaj akvoj ol plej ardeoj pro sia plia grando. Ili povas ankaŭ ripozi sur peza flosanta vegetaĵaro, por eviti ke akvo moviĝu ĉe ili. Kiam predo aperas, tiu ardeo rapide harpunas ĝin per malfermaj makzeloj, ofte lanĉante ambaŭ makzelojn tra la fiŝan korpon, kaj poste englutas ĝin komplete. Eblas ke la beko estas uzata foje kiel allogaĵo, allogante fiŝojn al la senmova, granda aĵo submerĝita en akvo. La manipula periodo estas longa, kaj ardeoj ofte lokigas sian luktantan predon sur flosanta vegetaĵaro dum preparado antaŭ engluti ĝin. Pro ties ĝeneralaj malrapidaj movoj kaj manipula tempo, la Goliata ardeo suferas ofte pro kleptoparazitado. En Afriko, la Afrika maraglo ofte piratas manĝon kaptatan de la Goliataj ardeoj, kvankam ankaŭ aliaj grandaj birdoj kiaj la Selbekuloj kaj pelikanoj povas ŝteli ties predon.
Kompreneble, predoj preskaŭ tute konsistas el fiŝoj. La Goliata ardeo specialiĝas in relative grandaj fiŝoj, kun averaĝa predopezo game en Natalo el 500-600 g kaj longo de 30 cm. Excepte, la plej grandaj fiŝoj celataj povas esti ĝis 50 cm kvankam tiu ardeo povus ne esti kapabla engluti la predon ĝis tiu grando. Malgrandaj fiŝoj estas ĝenerale neatentitaj kaj averagzee la Goliata ardeo kaptas ĉirkaŭ 2 aŭ 3 fiŝojn tage. Oni registris surloke sparojn, mugilojn, tilapiojn kaj barbiojn kiel preferataj specioj. Aliaj malgrandaj animaloj kiuj alproksimiĝas povas esti manĝataj, kiaj ranoj, salikokoj, malgrandaj mamuloj, lacertoj, serpentoj, insektoj kaj eĉ kadavraĵojn.
Reproduktado
Ties reprodukta sezono koincidas ĝenerale kun la komenco de la pluvsezono, kiu estas ĉirkaŭ movembro al marto. En kelkaj areoj, reproduktado okazas la tutan jaron, sen distingebla sezonpinto. Reproduktado povus ne okazi ĉiujare. Ili adapteblas en sia selekto de nestolokoj; Goliataj ardeoj ĝenerale preferas nestumi ĉe insuloj aŭ insuletoj de vegetaĵaro. Tiuj birdoj povus abandoni nestolokon se la insulo iĝas ligata al la ĉeftero. Lagoj aŭ aliaj grandaj akvejoj kutime enhavas ardekoloniojn. Ili nestumas tre malalte ĉe diversaj tipoj de kareksoj, arbustoj, arboj aŭ eĉ sur rokoj aŭ grandaj arbostumpoj. La nestodisiĝo ŝajne estas tre varia ĉar oni observis ĉion el ununura soleca paro (sen aliaj nestoj de Goliataj ardeoj proksime) al tre grandaj kolonioj, sen ŝajnaj lokaj geografiaj preferoj. Foje ili povas aliĝi al specimiksaj kolonioj inklude aliajn speciojn de ardeoj, kormoranoj, anhingoj, ibisoj kaj mevoj. La reprodukta memmontrado ne estas bone konata kaj povas esti rilata almenaŭ parte al fakto ke la reprodukta paro eble reuniĝas jaron post jaro. La nestoj estas grandaj sed ofte fuŝkonstruitaj (depende el disponebla vegetaĵaro ĉirkaŭ la nestoloko), ofte ĉirkaŭ 1 al 1.5 m por diametro.
Ovoj estas palbluaj, averaĝe 72 mm por 54 mm kaj peze ĉirkaŭ 108 g. La ovargrando povas gami el 2 al 5 (kutime 3 aŭ 4). Kovado daŭras 24 al 30 tagojn. Kvankam ili povas ofte anstataŭi ovarojn, ofte nur 25% el ovoj sukcesas eloviĝon pro diversaj mediaj kondiĉoj aŭ predado. Junuloj estas manĝigataj per vomado ĉeneste kaj, post kelkaj semajnoj, ili povas bekofrapi kaj praktiki defendajn sintenojn unu kontraŭ alia. Post ĉirkaŭ kvin semjanoj ili elnestiĝas komplete. La gepatroj pluzorgas ilin dum diverse 40 al 80 tagoj. Ĉirkaŭ 62% el idoj kiuj sukcese elnestiĝas survivas al plenkreskuleco. Surloke kaj la Blankavosta aglo kaj la Afrika fiŝaglo povas esti predantoj ĉe kolonioj. Pro ties grando kaj enorma beko, plenkreskuloj de Goliata ardeo povus ne havi regulajn birdopredantojn. Spite ties lantaj movoj, la Goliataj ardeoj povas rapidi kaj ofte ekflugas antaŭ kiam mamulaj karnovoruloj (kiaj hienoj aŭ ŝakaloj) povas predi ilin.
Dolní Sukolom
Dolní Sukolom (Salbnuss) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Uničov en distrikto Olomouc. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordoriente de Uničov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/449. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 68 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Sukolom estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,44 km².
Historio
En fruaj matenaj horoj la 16-an de marto 2020, en la tempo, kiam Ĉeĥa respubliko baraktis sin en pandemio de kronviruso COVID-19, higienistoj decidis rilate al abrupta kresko de pacientoj kun tiu ĉi malsano fermi urbojn Uničov kaj Litovel komune kun ties ĉirkaŭaĵoj. Polico gardis la regionojn kaj malebligis al neniu enpaŝi en la regionon nek forlasi ĝin. Unu el tiel ĉi trafitaj municipoj estis ankaŭ Dolní Sukolom.
Trojan
Trojan, Trojano en Esperanto aŭ Troyan (en bulgara: Троян) estas urbo kies nomo estas memoraĵo de la nomo de la Romia imperiestro Trajano, en la Provinco Loveĉ en centra Bulgario. Estis populacio de 21,997 loĝantoj en Decembro 2009. Ĝi estas la administracia centro de la samnoma Trojan Municipo. La urbo estas je ĉirkaŭ 162 kilometroj el la landa Sofio. La plej proksima civila flughaveno estas Gorna Orjaĥovica, 105 kilometrojn for. La rivero Beli Osam trapasas la urbokernon. La censo de 2011 indikis, ke la populacio de Trojan estis 21.194 loĝantoj. La etna distribuo de loĝantoj estas Bulgaroj (87.29%), kun minoritatoj de ciganoj (1.23%) kaj Turkoj (1.03%). La etneco de 10,21% loĝantoj estas nedeklarita. Donka Mihajlova de la Bulgara Socialisma Partio estis la urbestrino ekde 2011.
Gammelin
Gammelin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Hagenow-Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Puraj spiritoj
Puraj spiritoj estas ordo de spiritoj laŭ la spirita hierarkio ellaborita de Allan Kardec en La Libro de la Spiritoj. Karakterizas ilin i.a. "nenia influo de la materio sur la spiriton; intelekta supereco, kun absoluta moraleco, kompare kun la spiritoj de la ceteraj ordoj."
Unika klaso
Laǔ La Libro de la Spiritoj tiaj spiritoj "iris ĉiujn ŝtupojn de la hierarkio kaj seniĝis je ĉiuj nepuraĵoj de la materio. Atinginte la perfektecon eblan al iu kreito, ili jam ne devas sperti provojn kaj suferojn, kaj ne devas reenkarniĝi en pereemajn korpojn."
Regiono Malta Xlokk
Malta Xlokk inter 1993 kaj 2009 estis unu el la tri regionoj de Malto kreitaj surbaze de leĝo pri lokaj konsilioj la 30-an de junio 1993. Angle ĝi nomiĝis South East Region (sudorienta regiono).
Palaco de Aszód
La palaco de Aszód estas historia monumento en urbo Aszód.
Sankta Hieronimo en sia studejo
Sankta Hieronimo en sia studejo (en germana: Der heilige Hieronymus im Gehäus) estas gravuraĵo de 1514 fare de la germana artisto Albrecht Dürer. Sankta Hieronimo estas montrita sidanta ĉe sia skribotablo, koncentrita en laboro. La tablo, sur kies angulo staras kruco, estas tipa de la Renesanco. Imagebla linio el la kapo de Hieronimo pasanta tra la kruco alvenus al kranio sur la fenestrorando, kvazaŭ kontrastante morton kaj Resurekton. La leono en antaŭfono estas parto de la tradicia ikonaro de Sankta Hieronimo, kaj proksime estas dormanta hundo, animalo ofte trovebla en la verkoj de Durero, simboligante fidelecon. Ambaŭ kreitaĵoj estas parto de la historio de Hieronimo en la Ora Legendo (ĉirkaŭ 1260), kiu enhavas fantaziemajn hagiografiojn de sanktuloj.
Palaco de Aszód
Historio
La baroka palaco estis konstruita ekde 1727, poste ĝi estis biena centro de nobela familio Podmaniczky [podmanicki] dum 250 jarojn. Pli precize tiam konstruiĝis nur la teretaĝa parto en la centra parto. Baldaŭ la palaco plurfoje estis pligrandigita, ekzemple la meza etaĝo en 1738. La aloj estis konstruitaj inter 1767-1773. La plej fama posedanto estis Frigyes Podmaniczky. La palaco estis vendita en 1869, inter 1891-1948 ina kolegio funkciis en la palaco. Dum la socialismo ĝi estis ŝtata posedaĵo, kie lernejo funkciis, poste la palaco estas daŭre malplena, neuzita, eĉ nevizitebla.
Sankta Hieronimo en sia studejo
Sankta Hieronimo en sia studejo estas ofte konsiderata kiel parto de grupo de tri gravuraĵoj de Durero (nome liaj Meisterstiche), el kiuj la aliaj estus la bone konataj Kavaliro, Morto kaj Diablo (1513) kaj Melankolio 1a (1514). Kune ili estis viditaj kiel reprezentantaj la tri sferojn de aktiveco agnoskitaj en mezepoko: Kavaliro, Morto kaj Diablo apartenus al la morala sfero kaj al la "aktiva vivo"; Melankolio 1a reprezentus la intelektan sferon; kaj Sankta Hieronimo la teologian kaj kontempleman vivon.
Palaco de Aszód
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sur deklivo de monteto. La palaco mem estas komplika, la ĉefa parto estas U-forma kun du aloj. La aloj finiĝas en mansardaj pavilonoj. Brikoforma, preskaŭ aparta palaco estis konstruita en fino de la 18-a jarcento, sed la stilo kaj aspekto diferencas.
Duonfermita malfermo
Duonfermita malfermo estas ŝaka malfermo en kiu blanko antaŭas sian daman peonon du ĉeloj kaj nigro respondas malsame al duĉela antaŭenigo de sia dama peono. Tio estas, ili estas tiuj malfermoj, en kiuj nigro respondas al la blanak movo 1.d4 per movo alia ol 1... d5.
Palaco de Aszód
Konstruaĵo
Interne la freskoj estis pentritaj en la 1770-aj jaroj.
Staškovce
Staškovce (hungare Sztaskóc [staŝkOc], rutene Сташківцї [staŝkivcji]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Staškovce situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Stropkov troviĝas je 14 km.
Historio
La vilaĝon fondis ŝoltiso kun ekloĝintoj kaj la unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1414. La unuaj loĝantoj estis rutenoj. En 1600 oni komputis tie 5 domojn kaj muelejon. En 1663 pro pesto multaj mortis. En 1715 9, en 1720 5 familioj pagis imposton. Iam germanoj alvenis, kaj apude fondis vilaĝeton Staskenhau. Baldaŭe en la praktiko estis 2 vilaĝoj kun hungaraj nomoj Kistavas kaj Nagytavas. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en la 2 vilaĝoj 103 + 176 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Medzilaborce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1960 la 2 vilaĝoj unuiĝis. En 2001 vivis en Staškovce 281 homoj, (205 slovakoj, 59 rutenoj, 11 ciganoj).
Canutama
Canutama estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 12.738 loĝantojn en 2010.
Hospitalo Mount Sinai
La Hospitalo Mount Sinai estas unu el la plej antikvaj, plej grandaj kaj plej noblaj mlasanulejoj de Usono. Ĝi staras rande de la Centra Parko en Novjorko. Ĝi estis fondita en 1852 kiel Juda Hospitalo.
En ĝi interalie laboris la germano Abraham Jacobi, kiu konsideriĝas la fondinto de pediatrio en Usono.
Hirschbichl
Hirschbichl (ankaŭ Mooswacht aŭ Hirschbühel) estas monta transpasejo en Aŭstrio sur alteco de 1183 metroj ĉe Berchtesgaden-aj Alpoj situante nur kelkaj dekoj da metroj sudoriente de la landlimo inter Salcburgio kaj Bavario. Ĉelime staras eksa doganejo kiu nun estas gastejo Alpengasthof kun kapelo konstruita en 1849. .
Historio
Transportista pado trans Hirschbichl servis ekde la 13-a jarcento por la eksportado de salo el Schellenberg kaj Hallein al Tirolo. La t.n. Mooswacht-gvatejo fortikigitis al transpaseja remparado. En vintro 1712 tie ĉi transportitis 115.000 stokoj da salo. Milita graveco havis la transpasejo unuafoje dum la Salcburgia kampara ribelo de 1525/26 kiam la iama kamparana gvidanto Michael Gruber, kiu finfine poris la politikon de la salcburga arkiepiskopo Matthäus Lang von Wellenburg, eniris tra Hirschbichl la intermontojn de Meza Pinzgau. Fine li sukcesis konkeri la tutan teritorion ĉirkaŭ Lofer.
La gvatisto de ĉe Hirschbichl estis longe en persona unio ankaŭ Frohnwies-ĉasisto antaŭ necesa separiĝo de tiuj du deĵoroj en 1750. Ekde 1742 la transpasejo estis pligrandigita kaj sekurigita per palisadoj. La lignon por tio oni rajtis venigi el la arbaroj ĉe Berchtesgaden laŭ forstuma akordo farita je 1734. Tria blokhaŭzo konstruitis en 1711. Dum la Milito de aŭstra sukcedo la Landa defendokonferenco ordonis ke la ligna kabano ĉe akvokluzo (Holzhäusl bei der Wasserschleuse) ricevu krenelojn kaj kompletan perpalisadan protekton.
En 1809 estis Hirschbichl grava parto de la defendolinio inter la transpasejoj Strub (inter Waidring kaj Lofer) kaj Lueg dum la kontraŭnapoleonaj militoj. La pafistoj pinzgau-aj komandite fare de Anton Rauchenbichler sukcesis repuŝi la bavarojn. Nur post kiam la trupoj aŭstraj retiriĝis disde Lueg-transpasejo inter Golling an der Salza kaj Tenneck ankaŭ la taĉmentoj lokitaj ĉe Hirschbichl foriris.
Gismonda
Gismonda estas melodramo kun agado okazanta en Grekio en kvar aktoj de Victorien Sardou kiu estis premierita en 1894 ĉe la Théâtre de la Renaissance. Poste ĝi estos adaptita kiel opero Gismonda fare de Henry Février. La intrigo okazas inter nobeluloj de la kortego de Ateno en 1450 kun scenejoj ĉe la bazo de la Akropolo, la konvento de Dafno, la palaco de Gismonda, preĝejo ktp.En la prezento ĉe la Renaissance stelulis Sarah Bernhardt kiel Gismonda kaj Lucien Guitry kiel Almerio. La teatraĵo iris al Broadway en la Teatro de la Kvina Avenuo la 11an de Decembro 1894 kaj finis en Februaro 1895. La scenejo estis desegnita de Joseph Clare, D. Frank Dodge, Homer Emens, Richard Marston, kaj Ernest Albert.
Haegen
Haegen (origine germane kaj alemane, prononco origine - la "e" ĉi tie ne estas parto de diftongo, sed nur plilongigas la antaŭan vokalon, nun ofte france ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Marek Dziekan
Marek Marian Dziekan (naskiĝis la en Pacanów (distrikto Busko) estas profesoro doktoro habilita, estro de la Katedro de Proksima Oriento kaj Norda Afriko ĉe Lodza Universitato, laboranto de la Katedro de Arabistiko kaj Islamistiko ĉe Varsovia Universitato kaj de la Laborejo pri la araba lingvo kaj kulturo ĉe Toruna Universitato kaj prezidanto de la Programa Konsilio de Interfakultataj Individuaj Humanismaj Studoj en Lodza Uiversitato. Li finis Ĝeneralklerigan Liceon en Tarnów.
Marek Dziekan estas aŭtoro de pluraj sciencaj laboraĵoj, popularsciencaj kaj de tradukoj. Li okupiĝas pri la historio de araba-islama civilizo, klasika kaj nuntempa islamo.
Kune kun profesoro Janusz Danecki estis spertulo de multaj amaskomunikiloj dum la Iraka milito. De la komenco negative opiniis usonan agadon kun la "maniero enkoduki demokration en Irako".
Primitiva baptismo
Primitiva baptismo estas movado inter baptismaj kristanoj, ĉefe en Usono. Ili apartiĝis de aliaj baptismaj grupoj en la fruaj jaroj de la 19-a jarcento, ĉefe pro malakordo kun la ĝenerala baptisma inklino al misiaj societoj, kontraŭalkohola agitado, ktp. Ĝenerale ili estas pli kalvinismaj ol la cetera baptismanaro, uzas alkoholan vinon en la eŭĥaristio, kantas en la kirkoj sen instrumenta akompano, ktp.
Libro Makabeoj
Makabeoj estas la indiko de kvar libroj en la Septuaginta tradicio de l' biblio, kiujn oni kalkulas al la Duakanonaj Libroj.
Erasmo tre laŭdis kaj amis la libron 4 Makabeoj.
Kie ili estas en la Biblio
La libroj 1 kaj 2 Makabeoj estas kanonaj en la Rom-katolika eklezio kaj en Ortodoksio; en Luteranaj biblioj ili kutime enestas, dum Kalvinismo konsideras ĉiujn librojn Makabeoj kiel Apokrifojn.
La libro 3 Makabeoj enestas nur en la biblioj de Ortodoksismo, dum 4 Makabeoj nur apendice enestas en la biblio de la Greka Ortodoksio.
Vidu ankaŭ
La vorto Makabeoj ankaŭ povas indiki la Makabean dinastion.
Amonia citrato
Amonia citrato, citrato de amonio aŭ C6H5O7(NH4)3 estas kemia substanco, akvosolvebla, rezultanta el reakcio inter la citrata acido kaj amonia hidroksido. Ĝi estas blanka pulvoro kaj povas esti tribaza [C6H5O7(NH4)3], dubaza [C6H6O7(NH4)2] kaj unubaza [C6H7O7NH4]. Laŭ la Usona Administracio por Nutraĵoj kaj Drogoj ĝi estas konsiderata kiel nutroaldonaĵo. Amonia citrato uzatas en farmaciaĵoj por manufakturado de korodo-rezistaj komponaĵoj kaj plastikigaĵoj. Kontakto kun fortaj alkaloj kaŭzas liberigon de amoniakan gason.
Bulua lingvo
La bulua lingvo estas afrika lingvo, parolata ĉefe en Kameruno de 800.000 parolantoj, el kiuj 200.000 parolas ĝin kiel gepatra lingvo. Ebolovo kaj Sangmelimo estas la du ĉefaj urboj en kiuj oni parolas la buluan. La buluoj ankaŭ estas la nomo de la etno kiu parolas ĉi tiun lingvon.
Emden (Altenhausen)
Emden estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de 2008 la komunumo havis 305 loĝantojn. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de la komunumo Altenhausen.
François Arago
François Jean Dominique Arago (naskiĝis la 26-an de februaro 1786 en Estagel (apud Perpignan), Francio, mortis la 2-an de oktobro 1853 en Paris) estis matematikisto, fizikisto, astronomo kaj politikisto.
Biografio
Filo de François Bonaventure Arago kaj Marie-Anne Roig, li estis la pli aĝa de sia frataro, la kvin aliaj fratoj Arago estis:
François havis inklinon al artilerio. Li studis matematikon kaj aliajn fakojn de Joseph-Louis Lagrange kaj eniris fine de 1803 al Franca Politeknika Lernejo de Parizo, kiu ne plaĉis al li. En la sekvanta jaro, eniris observatorion de Parizo kaj komencis laboron pri meridianoj.
En optiko, Arago estis adepto de onda teorio. Kun Jean-Baptiste Biot, li kalkulis la refrakto-indicon de aero kaj aliaj gasoj.
En 1825 li estis komisiita kun Pierre Louis Dulong por determini la vaportension de akvo sub premoj je 30 atmosferoj. Liaj aliaj studoj estis pri astronomio, magnetismo kaj lumo-polarigo. Li determinis ekzemple, la diametron de planedoj.
Radio Futura
Radio Futura estas grupo muzika de pop-muziko hispana.
Radio Futura naskiĝis en 1979; Herminio Molero, pentristo kaj muzikisto konata pro siaj elektronikaj eksperimentoj, konvokis diversajn personojn por formi novan grupon de rokenrolo. Inter ili estis la fratoj Luis kaj Santiago Auserón. Aliaj komponistoj estis Enrique Sierra, gitaro de fama grupo Kaka de Luxe, Javier Pérez Grueso, voĉo kaj elektronikaj frapinstrumentoj, Carlos Velázquez kaj Molero mem ĉe la sintetiziloj kaj kiel komponisto.
Ties nomo devenas el tiu de elsendejo de libera radio itala. La pentristo Manolo Campoamor nomigis la grupon.
Pallasovka
Pallasovka (ruse Палласовка) estas urbo en Volgograda provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1907 kiel loĝejo ĉe fervoja stacio.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1967.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 84492, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio (malfermita en 1907).
En jaro 1959 la urbo havis 10,3 mil loĝantojn.
Sporta danco
Sporta danco estas sporta fako oficiale nomita danca sporto, kiu havas sian bazon en socia danco. Dancgeopoj, do viro kaj virino aŭ knabo kaj knabino, dancas elektitajn figurojn laŭ preskribitaj reguloj je hazarda, al danco respondanta muziko klopodante kiel eble plej bone esprimi karakterizajn trajtojn de la danco kaj ritmo, melodio kaj strukturo de la muziko.
Regule okazas konkursoj. Konkursas ĉiam kelke da paroj samtempe sur parketoj. En la unuopaj raŭndoj la paroj estas taksataj de arbitrantoj kaj tiuj kun la plej alta taksado de ĉiuj arbitrantoj iras laŭ irŝlosilo pluen, sinsekve ĝis finalo, kie oni difinos tri la plej bonajn parojn de la konkurso. En la unuopajn kategoriojn estas la paroj dividitaj laŭ aĝo kaj povuma klaso.
En lastaj jaroj la deziro de multaj dancistoj estas, por ke la sporta danco fariĝu olimpia sporto.
Fakoj
Oni dancas apartigite en du dancfakoj, nome en klasikaj kaj latinamerikaj dancoj. Ĉiu fako konsistas el 5 konkursaj dancoj.
Klasikaj dancoj (mallongigite KD)
Tiuj ĉi dancoj estas karakterizataj per fermita para tenado. Por kvar estas tipa svingmovo. Sole tango ne estas svingdanco. La sinjoroj surhavas frakojn (eventuale veŝtojn), la damoj longajn vestojn. La plej grandan evoluon ekregistris dum la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento, kiam komencis estiĝadi bazaj priskriboj de la figuroj kaj teknikoj, kiuj estas uzataj ĝis hodiaŭ. La nuntempa klasika stilo markas sin per impetiemo, admiro al beleco, romantikemo kaj senttravivo de muziko kaj movo.
Inter konkursajn klasikajn dancojn apartenas valso, tango, viena valso, sloŭfokso (aŭ sloŭfokstroto) kaj kvikstepo.
Viena valso devenas el Aŭstrio, tango kiel ununura el la klasikaj dancoj devenas el lando ekster Eŭropo, nome el sudamerika Argentino. La ceteraj dancoj, do valso, sloŭfokso kaj kvikstepo, estas klasikaj kaj ili estas el Anglio.