cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Friedrich August Genth
Biografio
Ĉi-laboro altiris ĝeneralan atenton, kaj en 1872, okaze de la morto de Prof. Charles M. Wetherill (1825-1871) oni proponis al li la Profesorecon pri Kemio en la Universitato de Pensilvanio, kiu tiam eniris en novan eraon de prospereco okaze de ĝia translokigo al Okcidenta Filadelfio. Ĉi-postenon li komence rifuzis, pro la eta financa gajno envolvita, sed poste li akceptis komprenante ke lia privata laboro ankoraŭ povas plenumiĝi. Li tenis sin en tiu posteno, kun kredito al li mem kaj kontentigo al siaj kolegoj, ĝis printempo de 1888, kiam li rompis sian ligaĵon kun la Universitato kaj je la tria fojo li reiris al sia privata esplorlaboratorio kaj al sia profesia laboro. Wolcott Gibbs Sr. (1822-1908)
55772 Loder
55772 Loder estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana kuracisto Justus Christian Loder (1753–1832), unu el plej distingitaj anatomiistoj de lia epoko, kiu verkis plurajn lernolibrojn. Li fondis la unuan akuŝejon en Jena. Li tenis proksimajn rilatojn kun Goethe.
Caucus
Caucus estas kunveniĝo de la subtenantoj aŭ membroj de politika partio aŭ movado, precipe en Usono. La preciza difino estas tamen varia, depende de la koncernata ŝtato.
La origino de la vorto caucus restas debatata. Oni tamen ĝenerale interkonsentas, ke la vorto unue aperis en la anglaj kolonioj de Nord-Ameriko.
הבחירות המקדימות לנשיאות ארצות הברית
Kiropteroj
Kiropteroj, Ĥiropteroj, aŭ Vespertoj estas la sola ordo de flugantaj mamuloj. En malvarmaj regionoj, ekzemple Eŭropo kaj Nordameriko, ili vivas precipe en kavernoj kaj forlasitaj domoj, dum en tropikaj regionoj, ekzemple Afriko, Sud-Ameriko, Azio, kaj Aŭstralio, ili kutime tranoktas sur arboj.
Hausen am Tann
Hausen am Tann estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Zollernalb kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kiropteroj
Multaj specioj de vespertoj movas sin orientiĝante en la spaco per ultravoĉa eĥolokigo, tipe dum la nokto, kaj dumtage ili dormas en kaverno. Ili flugas per la t.n. haŭtvelo (patagium).
En la Filipinoj vivas la plej granda vesperto, la orĉapa fruktvesperto kun enverguro de ĝis 1.7 metroj. La plej malgranda vesperto vivas en Tajlando kaj pezas nur 2 gramojn.
La kapablo facile adaptiĝi al la medio portis vespertoj al preskaŭ ĉiuj kontinentaj kaj insulaj regionoj de la tero. En frostaj habitatoj, por ŝpari al si energion, ili travintras 2/3 de jaro, tiel malaltigante la korpan temperaturon ĝis 12 °C (la normala temperaturo estas 36 °C).
Flugiloj
Kiel ĉe aliaj mamuloj, sed malsame de birdoj, la radiuso estas la plej grava parto de la antaŭbrako. Vesperto havas po kvin longaj fingroj, kiuj disradias de la pojno. La polekso direktiĝas antaŭen kaj apogas la antaŭan randon de la flugilo, kaj la aliaj fingroj disstreĉas la flugilan membranon. La dua kaj tria fingroj iras laŭ rando de la pinto de la flugilo, permesante ke la flugilo estu tirata antaŭen kontraŭ la flugrezista forto, sen bezono esti dika kiel la flugiloj de flugsaŭroj. La kvara kaj kvina fingroj iras de la pojno ĝis la malantaŭa rando, kaj rezistas la fleksa forto de aero pelanta la streĉitan membranon de malsupre. Pro siaj flekseblaj artikoj, vespertoj kapablas manovri pli lerte ol glisantaj mamuloj.
La histo de vesperta flugilo estas unu el la plej rapide rekreskantaj en la tuta besta regno. La sangaj vaskuloj inkludas fajnan kapilaran reton uzatan en termoregulado, precipe por formeti varmon en la aeron dum flugo. Vesperta flugado ŝajnas esti pli efika je konsumo de oksigeno al tiu de birdoj kies grando kaj fluga stilo estas similaj. Eksperimentoj en ventotuneloj en Svedujo kaj Usono pri nektarovoraj vespertoj montris ke vespertoj, kiel insektoj, optimumigas sian flugadon per regado de mikroturbulento dum mallevo de la flugiloj, kiu liveras ĝis 40 % de la pelforto.
La polekso ne estas entenata en la haŭtvelo kaj havas ungon. La membrano inter la kalkano, la vostopinto, kaj la pelvo - la vosta haŭtvelo - povas uziĝi, kiam ĝi estas granda - por kapti insektojn aŭ por ricevi la idojn dum nasko.
Vespertoj en la genro Thyroptera havas suĉtenilojn per kiuj ili tenas sin al glategaj surfacoj.
Vivejo
Per sia flugkapablo vespertoj faris sin unu el la plej vaste distribuitaj grupoj de mamuloj. Krom la Arkto, la Antarkto, kaj izolitaj oceanaj insuloj, vespertoj ekzistas ĉie tra la surteraj habitatoj de la mondo. Malsamaj specioj elektas malsamajn vivejojn dum malsamaj sezonoj — jen marbordoj, jen montoj, jen eĉ dezertoj — sed vespertaj vivejoj havas du bazajn postulojn: ripozejojn, kie ili pasigas la tagon aŭ dormas, kaj furaĝejojn. Vespertaj ripozejoj povas troviĝi en kavoj, fendoj, foliaroj, kaj eĉ homfaritaj strukturoj; iuj vesperoj konstruas por si "tendojn" per mordado al folioj.
Kulturo kaj folkloro
Noktaj kutimoj de vespertoj, la vivo en kavernoj kaj la malinklino al la lumo, rilatigis ilin al la malbono en multaj homaj superstiĉo. Sed en iuj pratempaj kulturoj, la rolo de la vespertoj ne estis tiel malbona. Inter la Majaoj, ili estis adorataj per la nomo zotz'. En Ĉinio vespertoj simbolas feliĉon kaj ĝis nun en kelkaj regionoj de Skotlando, la monvaloroj de la domoj kaj kasteloj plialtiĝas, se vespertoj loĝas en ili. En Aŭstralio, miloj da turistoj vizitas la Nacian Parkon Lamington por vidi pteropedojn.
Taksonomio
Laŭ pli fruaj taksonomioj en la ordo de la Kiropteroj (Chiroptera) estis du subordoj: la Grandkiropteroj (Megachiroptera) kun nur unu familio, la Pteropedoj (Pteropidae), kaj la Malgrandkiropteroj (Microchiroptera) kun ĉiuj aliaj familioj.
De ĉ. 2000 oni distingas jene (sed la esploro daŭre progresas):
== Kladogramo ==
el malnovaj taksonomioj
ordo : ĤIROPTEROJ - Chiroptera
necerta enlistigo : † pravespertedoj - Icaronycteridae
Kinorto
Laŭ la helena mitologio, Kinorto (el la greka Κυνόρτας) estis reĝo de Lakonio. Laŭ Apolodoro, li estis filo de la reĝo Amiklo kaj de Diomedo, filino de Lapito.
Kinorto heredis la tronon post la morto de sia plej aĝa frato Argalo, kaj havis du filojn: Periero kaj Ebalo, kiu sukcedis lin. Lia tombejo troviĝis en Sparto, proksime de tiu, de Scio.
Gert van der Schuren
Gert van der Schuren (naskiĝinta onidire en 1411 je Ksanteno; mortinta en 1496) laboris kiel sekretario de la duko de Kleve kaj estas verkinto de kroniko pri Kleve.
Alras
Alras aŭ Al Ras (en araba: اَلـرَّأْس, latinigita en Ar-Ra’s, "La kabo") estas distrikto en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en okcidenta Dejra. Tiu komunumo limas kun la Dubaja Kanalo okcidente kaj suda, kaj kun Aldagaja kaj Albutin oriente. Al Ras, laŭvorte signife "La kabon", estas unu el la plej malnovaj komunumoj en Dejra. Ĝi limas norde, sude kaj okcidente kun la ŝoseo D 85 (Albanijas) kaj oriente kun la Malnova Baladija Strato (110a ŝoseo).
Gert van der Schuren
Vivo
En 1440 Gert van der Schuren laboris kiel notario. Lia registriĝo ĉe la Universitato de Kolonjo tamen estas dokumentita nur por 1441. Verŝajne en 1450 li ekoficis kiel sekretario en la kancelario de Duko Johano la 1-a de Kleve. Gert ŝajnas esti ĝuanta altan respekton je la duko de Kleve, ĉar jam frue li estis taskita per specialaj komisioj kaj akompanis lin ofte dum vojaĝoj. En 1471 Gert van der Schuren komenciĝis laŭ komisio de sia dunginto per la verkado de Kleva kroniko en la platgermana, por kiu li uzis grandamplekse la disponeblan administra skriba materialo de la kancelario je Kleve. Lia priskribo tuj derompas je la raportoj pri la jaro 1450. Gert mortis en 1496.
Alras
Gravaj lokoj en Al Ras estas la Dubaja Centra Publika Biblioteko, la Hotelo Sankta Georgo, la Dubaja Spicsoŭko, la Dubaja Orsoŭko kaj la Hotelo Al Ras.
Ĝi havas 6,812 loĝantojn.
Nänikon-Greifensee (stacidomo)
Nänikon-Greifensee estas fervoja stacidomo inter Nänikon kaj, Svislando.
Aldagaja
Aldagaja aŭ Al Dhagaya (en araba: الضغاية) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu komunumo formas parton de la Dubaja nordorienta marbordo laŭlonge de la Persa Golfo. Aldagaja estas ĉe la Kornico Dejra kaj limas kun Albaraha, Alras, Alsabĥa kaj Ajal Naser.
Ĝi havas 10,896 loĝantojn.
La norda periferio kuŝas laŭlonge de la Kornico Dejra; la Tunelo Alŝindaga, kiu konektas Dejra kun Bur Dubajo, iras tra la norda marbordo de Aldagaja.
Unu el la plej loĝata loĝejaj areoj de okcidenta Dejra, Aldagaja ankaŭ havas elstaran ekonomian distrikton kun soŭkoj kaj tradiciaj bazaroj. La Dubaja Orsoŭko kaj la Dubaja Spicsoŭko estas en la kerno de Aldagaja. Aldone, estas ankaŭ aliaj tradiciaj vendejoj kiel ARY Jewellery, Joy Allukas Jewellery kaj la Dubaja Bazaro de Fiŝoj kaj Vegetaloj.
Christian Paulsen
Paul Detlev Christian PAULSEN (naskiĝinta la en Flensburg, mortinta la  samloke) estis dana juristo. Li ankaŭ engaĝiĝis pri la flego de la dana lingvo en sia dulingva patrujo.
Vivo
La filo de komercisto lernantis i.a. ĉe Salzmann-lernejo (Schnepfenthal) kaj studis ekde 1816 jursciencon en Göttingen, Berlin, Heidelberg kaj Kiel. Li pasigis en 1821 la finan ekzamenon ĉe Gottorf. En Kiel li profesoriĝis eksterorde pri dania leĝaro. En 1828 li entreprenis vojaĝon tra Germanujo kaj Italujo. En 1842 li nomumitis orda profesoro en Kiel. Sed en 1848 li iris Kopenhagon kiel provizora kunlaboranto de la registaro slesviga-holstinia-laŭenburga kaj karieris plie: li iĝis ŝtatkonsilisto, ano de la supera justickomisiono kaj en 1851 membro de la asembleo supera en Flensburg.
Lia ĉefa verko pri privata juro titoliĝas Lehrbuch des Privat-Rechts in den Herzogthümern Schleswig und Holstein (Altona 1834; 2-a eldono pliriĉigita per la laŭenburgaj leĝoj en Kiel 1842). Postmorte aperis liaj pli malgravaj skribitaĵoj kun biografia endkonduko fare de H. N. Clausen en tri volumoj en Kopenhago inter 1857 kaj 1859.
Fonto
"Paulsen, Paul Detlev Christian" fare de Emil Julius Hugo Steffenhagen, en: Allgemeine Deutsche Biographie, eldonis Historischee Kommission bei der Bayerischen Akademie der Wissenschaften, Band 25 (1887), p. 286–287, kio relegeblas tie ĉi interrete.
Metaetiko
Metaetiko estas la parto de etiko kiu strebas kompreni kaj ekspliki la esencon de etikaj ecoj, sintenoj, prijuĝoj, kaj paroloj. Metaetiko malsamiĝas de normiga etiko per tio, ke ĝi ne penas decidi pri la etikeco aŭ maletikeco de apartaj agoj aŭ situacioj (kio sekvigus aprobon de kelkaj etikaj juĝojn kaj malaprobo de aliaj), sed anstataŭe penas malkovri la trajtojn de etikaj ecoj mem.
Becaș
Becaș, hungare Békástelep, estas vilaĝo en la rumana komunumo Praid en distrikto Harghita. Ĝi situas 5 km nord-okcidente de la komunuma centro.
Metaetiko
Kelkaj el la plej bazaj demandoj estigitaj de metaetiko estas la jenaj:
Bretonio (franca regiono)
Bretonio (franclingve Bretagne [bretanj'], bretonlingve Breizh [brejs], galolingve Bertaèyn [bertajn]) estas regiono en norda okcidenta parto de Francio, apud Atlantiko. ISO-kodo de la regiono estas <tt>FR-E</tt>.
Metaetiko
Kelkaj el la plej oftaj metaetikaj skoloj:
Bretonio (franca regiono)
La duoninsulo “Armoriko”, situanta nordokcidente de Francio, estas tipa regiono, kies civilizacio estas tre malnova. La megalitoj, vicoj de starantaj ŝtonoj, estis starigitaj ĉirkaŭ la jaro 2000 antaŭ Kristo. Unuafoje oni aŭdas pri la keltoj en Armoriko en 320 antaŭ Kristo. De ili oni longe konservis la religion de la druidoj kaj ĉiam ankoraŭ la ornamaĵon “triskell”.
En Arvor (aŭ Armor) estas 1200 km da marbordo, tre varia, kun altaj klifoj, rokoj, sed ankaŭ kun belegaj plaĝoj, multaj insuletoj. Sur la marbordo, ĉiam la klimato estas milda, tamen iufoje okazas ŝtormoj dum la alta tajdo. La tajdoj estas imponaj. Ekzemple dum la malalta tajdo oni kaptas konkojn, krabojn kaj similajn. La fiŝhavenoj estas multaj, precipe sude de Bretonio.
Argoad [argŭat] (aŭ Argoat), ankaŭ la interna parto de Bretonio, estas belega: arbaroj, kiel tiu de “Brocéliande” kun siaj legendoj aŭ tiu de “Le Huelgoat” kun belegaj rokoj, montetoj en dezertaj regionoj, kiel la “Menez-Hom”, verda kamparo kun belegaj vilaĝoj el granito, skulptitaj kalvarioj, tipaj preĝejoj aŭ kapeloj...
Tihamér Török
Tihamér TÖRÖK [toeroek] rumania hungara grafikisto, ilustraciisto, animaciisto. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc en 1979.
Kariero
Tihamér Török studis en Muzika kaj Arta Liceo Nagy István de Miercurea Ciuc, poste en Universitato de Arto kaj Dezajno de Kluĵo en 2003. Li laboras en Kluĵo ĉe VakukFilms. Inter 2003-2005 li ricevis majstrinstruadon en la sama instituto.
Bretonio (franca regiono)
Departementoj
Kiel administra regiono, Bretonio konsistas el kvar departementoj: Historie, la departemento Loire-Atlantique estis ankaŭ en Bretonio.
Becaș
En la censo de 2002 ĉiuj 146 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj kaj la hungaran sia precipa lingvo. En 1992 ankoraŭ estis 147 loĝantoj.
Bretonio (franca regiono)
Politiko
La estro de la Regiona Konsilio de Bretonio estas Jean-Yves Le Drian, membro de la Socialista Partio, ek 2004.
Transportoj
En la kvar departementoj de Bretonio, la voja reto ne entenas aŭtovojon, nur kvarvojaj ŝoseoj kies maksimuma permesita rapideco estas je 110 km/h (dum en francaj aŭtovojo eblas veturi je 130 km/h). Laŭ la komuna rakonto, tio estis decidita okaze de la uniiĝo de Bretonio kaj Francio: Ana de Bretonio laŭrakonte postulis ke la trafikado restu senpaga en sian provincon. Fakte, ŝajnas ke la senpageco estis decidita far Charles de Gaulle kiu intencis kompensi per senpageco la enklavigita kaj fora situo de la regiono.
Mariavitismo
Mariavitismo. Religia movado naskiĝinta en Polujo (Płock) en 1887, en la naskiĝjaro de Esperanto. La Mariavitoj vidas en tio signon, ke ĉiu adepto de Mariavitismo devas posedi Esperanton. Iniciatinto estis „Panjo“ Feliksa Kozłowska, antaŭe katolika monaĥino, estis pluraj pastroj esperantistoj /ekz. pastro Furmanik Adam Maria Bazyli (1870-1957), estinte paroĥestro en paroĥejo en Leszno apud Varsovio li organizis E-kongreson sub gvido de Felikso Zamenhof kaj ekz. sekva pastro, grafo Maria Wawrzyniec Rostworowski (1924-2008). /, ankaŭ pluraj episkopoj: episkopo-esperantisto Maria Filip Feldman li loĝis en Płock (ĉe la strato Dobrzyńska 27) li i.a. prizorgis la "Mariavitan Junularon" (li persone partoprenis la UK de Esperanto kaj aliajn E-aranĝojn), sekva episkopo-esperantisto estis Maria Michał Sitek, kaj eĉ estis unu arĥiepiskopo d-ro Johano Mario Miĥaelo Kowalski (aŭ Maria Michał Kowalski), ĉefulo de mariavita religio (li ankaŭ loĝis en Płock), esperantisto kaj li instruis persone Esperanton, laŭ lia ordono ĉiuj mariavitaj pastroj devas posedi Esperanton kaj en ĉiuj mariavitaj lernejoj Esperanto estis instruata, krome 6 aliaj episkopoj-esperantistoj: Maria Feliks Tułaba, Maria Franciszek Rostworowski, Maria Szymon Bucholc, Maria Jakub Próchniewski, Maria Andrzej Gołębiowski, Maria Tytus Siedlecki kaj Maria Bartłomiej Przysiecki. Komence la mariavita movado estis kaŝa, sed post la ekskomuniko de la Roma papo en 1906 ĝi malkaŝe deklaras sin kiel nova (registrita) eklezio. Mariavitismo distingiĝas de la romkatolikismo: Diservoj okazas en nacia lingvo. Celibato estis forigita, la pastroj edziĝas kun pastrinoj. Pastroj povas esti ne nur viroj (iam ekzistis 57 pastrinoj kaj 1 arĥiepiskopino). Pekkonfesoj okazas ne antaŭ pastro, sed senpere antaŭ Dio mem. Estas permesite al ĉiuj legi ĉiujn librojn. Forestas devigaj fastoj. La pastroj ne estas pagataj. Ĉefa sidejo: la Sanktejo de Mizerikordo kaj Amo en Płock. La pastro devige posedas Esperanton. La eklezio eldonas gazeton en Esperanto („La Juna Mariavito“ kaj „Renkonte al la Suno“.
Prepara konferenco por internacia radiotelefonia interkonsento
La Prepara konferenco por internacia radiotelefonia interkonsento okazis en Ĝenevo, 1924. Ĝi estis iniciatita de Internacia Centra Komitato kaj Svisa Radio-Elektra Societo por ordigi la ondolongojn, horaron kaj por starigi fakan internacian organizon. Partoprenis 40 instancoj. La konferenco, prezidita de la delegito de la Nederlanda Radiotelefona Societo esperantisto J. R. G. Isbrücker, dediĉis unu el la kvin kunsidoj al la lingva problemo kaj akceptis rezolucion, en kiu ĝi
Por-Baĵin
Por-Baĵin (ruse Пор-Бажын) estas preskaŭ rektangula areo de ruinoj sur insulo en la 1300 m alte situanta lago Tere-Ĥol, en la Respubliko Tuvio en Siberio, en la azia parto de Rusio, proksimume 40 km de la limo al Mongolio. Ĝi estas atribuita al la ujgura imperio kaj datita al la 8-a jc. p. K..
Graveco
La konstruaĵo estis fortikaĵo, palaco, monaĥejo, aux eble maniĥea kultejo aŭ astronomia observejo. La ejo estas riĉa je arkeologiaĵoj.
La konstruaĵo
Ĝi grandas 211 × 158 m kun labirintsimila interna mura strukturo, kiu kovris preskaŭ tutan surfacon de la insulo. La muro kelkloke altas eĉ hodiaŭ ĝis 12 m. La eksteraj muroj dikas pli ol 10 m. La konstruaĵoj estis establitaj el adobo.
Listo de urboj de Argentino
Geografio > Ameriko > Argentino> Listo de urboj de Argentino < Urboj
Châtelaudren-Plouagat
(jen france, prononco, bretone Kastellaodren-Plagad) estas nova komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
(16403) 1984 WJ1
(16403) 1984 WJ1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la franca astronomo Christian Pollas elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Vuelta a España 2020
La Vuelta a España 2020 estas la 75-a Vuelta a España (Biciklista Ronditinero en Hispanio).
Seijo
Seijo aŭ Sejjo (japane: 西予市 [sei-jo-shi]) estas urbo, situanta en Gubernio Ehime, en Japanio. Ĝi ricevis la statuson de urbo en 2004.
Karakteraĵoj
La urbo havas areon de 514,78 km². Ĝi havas 42 600 loĝantojn, kun denseco de 83 loĝantoj/km².
Simboloj
La arbo simbolas la japanan fagon kaj la birdo simbolas la japanan ĉetion.
Nyírpazony
Nyírpazony [njIrpazonj] estas grandvilaĝo kaj municipo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en Distrikto Nyíregyháza.
Situo
Nyírpazony situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Záhony-Nyíregyháza. La lasta urbo troviĝas 6 km-ojn for.
Fritolo
La forĵetaĵoj forlasitaj de la buĉado de mekanike pretigitaj bovidoj enhavas ostojn kiuj estas mueligitaj por industria uzo, kaj pecoj de karno boligitaj je alta temperaturo en grandaj siloj. Post kiam la karno estas kuirita ĝi estas premita por forigi humidecon kaj formi pakegojn. Ĉi tiu procezo, simila al liofilizado (frosta sekigado), povas konservi la fritolojn dum jaroj.
Nyírpazony
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, infankuracejo, dentokuracejo, apoteko.
Děrné
Děrné (Tyrn) estas vilaĝo, apartenanta administrative al la urbo Fulnek en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Ĝi situas 310 m super la marnivelo en Odra montetaro (Oderské vrchy), unu kilometron nordoriente de Fulnek, sur la Monteto de Děrné (Děrenský kopec, 395 m s. m.). Ĝi apartenas al distrikto Nový Jičín.
Fritolo
La "frittularu" (fritolfaranto) "revivigas" la fritolojn per fritado kun ŝmalco kaj metante ĝin en grandan vimen-korbon (la "panaru") kaj tukon kun aromoj kiel ekzemple laŭro kaj pipro. Ĝi estas proponita mane kaj metita sur tukon el vaksigita papero aŭ en bulko aŭ fokaĉo.
Děrné
Děrné estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 11.7575 km². En la katastra teritorio Děrné situas ankaŭ vilaĝo Kostelec.
Historio
La vilaĝo Děrné estis menciita unuafoje en la jaro 1293. La plej grava ĝia monumentaĵo estas la kirko de Sanktaj Petro kaj Paŭlo kun tombejo, origine gotika, el la dua duono de la 14-a jarcento, sed 1680 alikonstruita en la baroka stilo.
Bucin
Bucin estas la nomo de du vilaĝoj en distrikto Harghita (Rumanio): Vidu ankaŭ:
Citadelo de Herato
La Citadelo de Herato (, paŝtoe سکندرۍ کلا), konata ankaŭ kiel Citadelo de Aleksandro, kaj surloke konata kiel Qala Iktyaruddin aŭ Khala Iĥtjaruddin, situas en la centro de Herato en Afganio. Ĝi datas el 330 a.K., kiam Aleksandro la Granda kaj lia armeo alvenis al kio estas nune Afgano post la Batalo de Gaugamela. Multaj imperioj uzis ĝin kiel sidejo en la lastaj 2,000 jaroj, kaj ĝi estis detruita kaj rekonstruita multajn fojojn laŭlonge de jarcentoj.
Tiu historia citadelo estis savita el malkonstruo en la 1950-aj jaroj, kaj estis elfosita kaj restaŭrita de Unesko inter 1976 kaj 1979. Post jardekoj de militoj kaj neglekto, la citadelo ekruiniĝis sed en ĵusaj jaroj kelkaj internaciaj organizoj decidis komplete rekonstrui ĝin. La Nacia Muzeo de Herato estas hejmigita ene de la citadelo, dum la Afgana Ministerio de Informado kaj Kulturo estas zorganto de la tuta komplekso.
Jasoj
Jaso estas posteula simbola ano de persodevena migra nomada popolo jasoj en Hungario. La plej frua apero de jasoj okazis apud Sirdarjo. Same - kiel la hungaroj - ili migradis longe. En la 13-a jarcento la jasoj atingis Hungarion kaj ili instalis sin en meza Hungario ĉe la rivero Zagyva [zadjva]. Ili havis aŭtonomion ĝis 1876, dume ili forgesis lingvon, religion, kutimojn. Nuntempe restis nur nomoj de vilaĝoj, kiuj komenciĝas per vorteto jász (=jaso laŭ hungara ortografio). La centro estas urbo Jászberény [jasberenj], la regiono havas la nomon "Jaslando".
Postrestis unusola vortareto, laŭ tio la jasa lingvo parencas al la oseta lingvo. Moderna sangoanalizo pruvis la parencecon kun popolo en Irano. Nuntempe oni aranĝadas "Tutmondan Renkontiĝon" de jasoj en Jászberény.
Hoplostethus
Hoplostethus formas genron de fiŝoj en familio de la trachichthyidae.
1336 Zeelandia
1336 Zeelandia estas malgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Koronisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo "Zeelandia" derivas de la latina nomo de la nederlanda provinco Zelando.
Alsabĥa
Alsabĥa aŭ Al Sabĥa (en araba: السبخة) estas distrikto en orienta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Dejra. Tiu estas malgranda komunumo inter Alrigga, Najef, Aldagaja kaj Albutin en la Dejra areo de orienta Dubajo.
Ĝi havas 2,627 loĝantojn.
Alsabĥa, laŭvorte signife marĉon, limas kun la ŝoseo Alsabĥa (109a Strato) kaj kun la 21a Strato kaj norde kun la ŝoseo D 82 (Al Naif ŝoseo). Unu el la plej malgrandaj komunumoj en Dubajo laŭ areo, Alsabĥa estas hejmo por arabaj kaj sudaziaj komunumoj kaj havas aktivan ekonomian distrikton kun tradiciaj soŭkoj. Murŝid Bazaro en Alsabĥa estas bone konata en la areo pri tekstiloj kaj elektroniko.
Perșani
Perșani [perŝanj] (hungare: Persány, germane: Perschan) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Făgăraș. En 1910 ĝi nombris 1.029 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1.104. Ĝi estas kuracbanejo. Ĝia unua skriba mencio estis en 1527. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Fogaras vármegye). Administre ĝi apartenas al Șinca.
Toni Elías
Komencas en Klaso 125 en 1999 kiel wildcard per Honda. En 2000 kaj 2001 kuras per Honda. En 2002 ekkuras en Klaso 250, konkurencante per Aprilia. En 2004 kuras per Honda. En 2005 ekkuras en MotoGP, kondukante Yamaha de la teamo Tech 3. En 2006 kaj 2007 kuras per Honda de la teamo Gresini Racing. En 2008 kuras per Ducati de la teamo Pramac Racing. En 2009 kuras per Gresini Racing. En 2010 kuras en Moto2 per Moriwaki kaj estas mondĉampiono. En 2011 kuras en MotoGP per Honda de la teamo LCR. En 2012 kuras en Moto2 per Suter kaj Kalex kaj en MotoGP kelkajn kurojn per Pramac Racing. En 2013 kuras en Moto2 per Kalex, tiam (ankaŭ en 2014) en Superbike. En 2015 kuras kelkajn kurojn en MotoGP per Honda de la teamo Pramac Racing kaj per Yamaha Forward.
Belorusskaja (Kolcevaja linio)
Belorusskaja (Белорусская, "de (lando) Belorusio") estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Kolcevaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo.
La stacio havas unu rektan kajon kaj du trakojn.
Historio
La stacio estis malfermita la en konsisto de linio " - Belorusskaja".
Interkonektoj
De tie ekzistas transirejo al:
Lábatlan
Lábatlan [Labatlan] estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Esztergom. La loknomo laŭvorte signifas: senpieda.
Lábatlan kaj Piszke
Sur la teritorio funkciis pli frue du memstaraj vilaĝoj Lábatlan kaj Piszke, kiuj unuiĝis en la jaro 1950 sub la nomo Lábatlan. La grandvilaĝo ricevis en la jaro 2004 urban statuson.
Historio
La ĉirkaŭaĵo de Lábatlan estis de la pratempoj loĝita tereno. Ĝi estis ŝatata loko ankaŭ en la romiaj tempoj, pri kio atestas la trovitaj ruinoj de iu romia vilao. Post la patrujkonkero setlis la popolo de estro Árpád sur la ĉirkaŭaĵo. La setlo estis menciita unan fojon en donacletero el la jaro 1267, kiam reĝo Béla la 4-a donacis 18 plugil-kultiveblan da tero ĉi tie al lia ĉefa ĉevalisto Miklós. El al tempo de reĝo Matiaso ni konas la nomon de Gregoro Lábatalani, kiun la reĝo nomumis guberniestro de bieno de episkopo Békés-Kalocsa, kaj komisiis lin gardi lian onklon Miĥaelo Szilágyi. La turka detruo ne evitis eĉ la vilaĝon Lábatlan, sed ĝi restis loĝita loko. La turkoj uzis la preĝejon, kiu staras sur la monteto meze de la vilaĝo, kiel moskeon, kaj ili entombiĝis ĉirkaŭ ĝi. Post la elpelo de turkoj, la loko estiĝis tn. „artikulara” vilaĝo, kaj la bienuloj estis la familioj Huszár kaj Nedeczky. La kalvinana loĝantaro de la vilaĝo rajtis konstrui preĝejon, lernejon kaj paroĥon. Vilaĝo Lábatlan kune kun vilaĝo Piszke apartenis ne al departamento Esztergom, sed al departamento Komárom. De la historio de la liberecbatalo Rákoczi ni scias, ke „kuruca” generalo Johano Bottyán tie tranaĝis Danubon kun siaj kelkcent husaroj la 15-an de decembro 1706, ĉe la pramo de Karva. La unua stacio de la generalo certe estis tie, kaj tie komencis kompletigi la armeon kun volontuloj. Post la malsukceso de la liberecbatalo ankaŭ en Lábastlan sekvis la jardekoj de mallaŭta, persista laboro. Koncerne la 18-a jarcenta historio de la vilaĝo ni devas kun la plej granda honoro mencii la flegadon, kiun la loĝantaro faris por la kalvinana lernejo. La zorgo de la tuta vilaĝo estis, ke „la infanoj havantaj belajn cerban talenton” povu frekventi „pli grandajn” lernejojn, te. dirite per hodiaŭa lingvo: povu plulerni. En 18-a jarcento la vilaĝo Lábatlan kunmetiĝis el tri vilaĝopartoj: Granda kaj Malgranda Lábatlan kaj Biczfurt. En Granda Lábatlan loĝis „urbariaj” servutuloj, kaj en Malgranda Lábatlan loĝis „kurialaj” nobeloj. Ĝis 1852, kiam okazis la parceligo, Piszke apartenis al Lábatlan. En ĉi tiu tempo Piszke ankoraŭ ne havis preĝejon, kaj ĝia knabineklezio apartenis al patrineklezio de Nyergesújfalu. La loĝantaro de Piszke ekonomis per vinberkultivado, per ŝtonminado kaj per kalcinado de kalkŝtonoj. En la revoluciaj movadoj de 1848/49 partoprenis ankaŭ la loĝantoj de niaj vilaĝoj. Por la libereco batalis el la nobelaj familioj Jozefo kaj Ladislao Reviczky kiel patrujdefendanta centuriestro, de la servutuloj Francisko Becsei kiel kaporalo, Samuelo Közi Kapu kaj Andreo Timár kiel patrujdefendantuloj plue Stefano Ollé kiel nacigardisto.
En la dua duono de la 19-a jarcento komenciĝis granda evoluo en la vilaĝoj. En la jaro 1868 fondiĝis ĉi tie la unua cementofabriko en la hodiaŭa Hungario. (La unua cementa fabriko de la granda, tiama Hungario troviĝas en Beoĉin, hodiau Serbio.) La bonaj laboreblecoj altiris la nenionhavantajn homojn de la ĉirkaŭaĵo. Ankaŭ eksterlandaj fakuloj alvenis, kaj la nombro de laboristaro kontinue pligrandiĝis. La cementa fabriko aĉetis la arbaron ĉirkaŭ la monto Bersek, ĉar la ĉi tie trovita marno estis avantaĝa por la fabrikado de portlanda cemento tiam inventita. Pro la granda evoluo la loĝantaro de ambaŭ vilaĝoj duobliĝis. En la jaro 1907 fondis Miskolci kaj sia partnero iliajn azbestocementan kaj paperan fabrikojn. De 1925 produktis ĉi tiu fabriko nur paperon. Fabrikiĝis tie papera vato, papero por gazetoj kaj pakaĵado. Alia granda uzino de Piszke estis la ŝtonformiga uzino, kiu prilaboris ŝtonon minitan en la najbara vilaĝo Süttő por kovraĵo- kaj ornamŝtono. La unua mondmilito postulis 50-60 viktimojn en la du vilaĝoj. En la jaroj 1920-30-aj migris multaj laboristoj kune kun iliaj familioj en la okcidentajn landojn pro persekutadoj kaj pro la laborlokmanko en la vilaĝoj, el inter kiuj kelkaj returnis post la milito. En 1944 el Lábatlan kaj Piszke la juda loĝantaro estis kolektita kaj fortrenita en Germanion, el kiuj returnis nur kelkaj personoj. La 2-a mondmilito postulis multajn viktimojn kaj en la fronto kaj ĉi tie hejme dum la bataloj, kiuj finiĝis je la 26-a de marto 1945.
En la komenco de la socialista epoko la fabrikoj kaj uzinoj estis alŝtatigataj. En tiu tempo estis fondita nova uzino, la fabriko de ŝtalbetonaj prefabrikatoj. En 1950 estis ambaŭ vilaĝoj unuigitaj sub la nomo Lábatlan. La uzinoj grandiĝis plu, kaj translokiĝis familioj el la tutaj partoj de la lando, kaj la loĝantaro plu kreskiĝis. La fabrikoj konstruis ilian loĝblokon, tiel estiĝis la loĝbloko Zrinyi ĉe la ŝtalbetona uzino, kaj la loĝbloko Zalka ĉe la cementa fabriko. En la 60-aj jaroj estis konstruita la nova paperfabriko, kies maŝinoj estis aĉetitaj el Finnlando, kaj ĉe la inaŭguro de la uzino ĉeestis la finna prezidanto Kekkonen. La paperfabriko konstruigis sian loĝblokon, tiel estiĝis la loĝbloko Piszke. Post la politika sistemŝanĝo la uzinoj estis privatigataj. La cementfabrikon aĉetis monda firmao Holderbank, hodiaŭ nomiĝas Holcim. La ŝtalbetona uzino havas germanan posedanton Fleiderer, kaj la paperfabriko estas en greka mano. Je la komenco de 90-aj jaroj la kalkuzino apartiĝis el la cementfabriko, kaj nun funkcias sub la nomo Calmit kiel membro de aŭstria grupo Hopfinger.
Julia Donaldson
Julia Catherine DONALDSON (naskiĝis la 16-an de septembro 1948) estas angla verkistino, dramisto kaj aktorino, membro de la Ordeno de la Brita Imperio. Ŝi estas ĉefe fama pro siaj rimaj rakontoj por infanoj, precipe tiuj ilustritaj de la ilustristo Axel Scheffler, kiuj inkluzivas la librojn La Krubalo, Ride on a Broom, The Monkey Has a Problem kaj Wooden Man. Komence de sia literatura kariero, ŝi verkis kantojn por porinfanaj televidprogramoj, sed ŝi preferis koncentriĝi ĉefe pri verkado de infanlibroj ĉar la vortoj al unu el la kantoj, kiujn ŝi verkis: "A Squash and a Squeeze", estis formitaj en infanlibron en 1993 kun granda sukceso. El ŝiaj 184 publikigitaj verkaĵoj, 64 estas libroj kiuj estas nuntempe aĉeteblaj en librovendejoj. La ceteraj 120 verkoj estas destinitaj por eduka uzo en lernejoj, kaj inkluzivas interalie fonetikajn arojn por lerni legi, kiuj estas parto de la Oxforda programo Reading Trees (Legante arboj).
La Krubalo
En 1995, serĉante ideojn por eduka serio de teatraĵoj bazitaj sur tradiciaj rakontoj, Donaldson trovis version de ĉina rakonto pri knabineto kiu eskapas de tigro kiu minacas formanĝi ŝin asertante esti la reĝino de la ĝangalo., kaj invitas lin por sekvi ŝin. La tigro forkuras. Donaldson sentis ke tiu rakonto povus esti evoluigita en pli ol instruan objekton kaj resendita al poste kiel ebla bazo por infana komikso. Ŝi decidis igi la knabinon muson, kaj elektis vulpon, strigon kaj serpenton kiel arbarestaĵojn. Eĉ post pluraj ŝanĝoj, "Wreckedŝajnis neebla verki, sed kun la instigo de ŝia filo, Alistair Donaldson, Donaldson daŭrigis kun ŝia ideo. Alia modifo de la origina skizo estis farita fare de ŝia filo Jesse (nun nomita Jerry).
Gressan
Gressan estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aosta, Aymavilles, Charvensod, Cogne, Jovençan kaj Sarre.
Grasberg
Grasberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Osterholz de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Dietmar Woidke
Dietmar WOIDKE (naskiĝinta la en Naundorf, distrikto Forst) estas germana politikisto de SPD. Ekde la 28-a de Aŭgusto 2013 li estas ministroprezidento de la lando Brandenburgio kaj ekde la 26-a de Aŭgusto 2013 landa estro de SPD Brandenburgio. Antaŭe li estis de Oktobro 2010 ĝis Aŭgusto 2013 ministro pri internaj aferoj de Brandenburgio kaj de Novembro 2009 ĝis Oktobro 2010 frakcia estro de SPD en la landa parlamento de Brandenburgio.
Ministroprezidento
Post la abdiko de Matthias Platzeck Woidke estis elektita la 28-an de Aŭgusto 2013 al ministroprezidento de Brandenburgio.
Cserháthaláp
Cserháthaláp estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Balassagyarmat.
Situo
Cserháthaláp situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Balassagyarmat troviĝas 15, Rétság 23, Pásztó 30 km-ojn.
Historio
Ekde la 13-a jarcento la kampoj apartenis al familio "Halápi". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Baldaŭe 2 apudaj komunumoj formiĝis: Granda kaj Malgranda Haláp, kiuj unuiĝis en 1905. Vilaĝservoj estas infanĝardeno kaj migra poŝto.
Ventro
Ĝi estas ankaŭ la malantaŭa parto ĉe insektoj kaj aliaj bestoj.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri ventro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Flankapunkta arbanaso
La Flankapunkta arbanaso aŭ pli simple Punkta arbanaso, Dendrocygna guttata, estas birdospecio membro de la familio de Anasedoj kaj grupo de arbanasoj.
Aspekto
Temas pri ĝenerale bruneca birdo. Estas tre malhelbrunaj beko, brido el okulo al bekobazo, frunto, krono, kaj malantaŭa kapostrio al nuko, dum la resto de la kapo estas grizeca al sablokolora kaj iom punkteca ĉefe ĉe la okulareo. La dorso estas tre malhelbruna per grandaj plumoj kun helbrunaj bordoj kio faras ioman striecon. La vosto estas pli malhelbruna. En subaj partoj estas blankaj makuloj (kio havigas nomojn kaj laŭ la komuna nomo kaj laŭ la latina scienca nomo kie guttata signifas el “guteca” al “makulita per gutoj”. Tiuj blankaj makuloj estas tre malgrandaj ĉe malhelbruna brusto kaj ĉe flankoj kaj ventro estas tre grandaj, nome grandaj blankaj plumoj kun malhelbruna al nigreca bordo. Ankaŭ irisoj kaj kruroj estas malhelbrunaj.
Carl Byrd
Carl BYRD (naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1935 en Jackson, Misisipo, Usono) estas usona aktoro.
Li komencis sian karieron per I Dream of Jeannie (1967) kaj daŭrigis ĝin per televidseriojn kiel Daktari, Star Trek, The Doris Day Show, Gomer Pyle: USMC kaj The Flying Nun. Ŝi debutis en kino per Flareup (1969).
En 1970-aj jaroj li laboris ĉe televidaĵoj The Interns, The Bill Cosby Show, The Partridge Family, Mission: Impossible, Barnaby Jones, Police Story, The Rookies, Cannon, Logan's Run, kaj Quincy M.E., krom filmoj kiel Black Girl kaj Telefon. Li finis sian karieron dum 1980-a jardeko per televidserioj The White Shadow, Philip Marlowe, Private Eye, Hill Street Blues kaj per la filmo Irreconcilable Differences (1984).
Morala paniko
Morala paniko estas sociala fenomeno, kiu komenciĝas kiel reakcio al iu afero aŭ agado, kiun majoritato konsideras esti danĝera por socio aŭ ĝiaj (moralaj) valoroj. Ĝi povas iĝi amasa histerio. Specifa trajto de morala paniko estas, ke ĝi troviĝas sur la limo de kvar kampoj: deviacio, sociaj problemoj, kolektiva konduto kaj sociala movado.
Moralan panikon unuafoje priskribis Stanley Cohen en sia verko Folks Devils and Moral Panics (Popolaj Diabloj kaj Morala Paniko) en 1972.
Politiko de Kebekio
La politika situacio de Kebekio estas tre partikulara en Kanado.
Ĝenerala situacio
Nova ludanto eniras la politikan klason: la Demokrat-aga Partio. Ekde antaŭ du balotoj, ĝi nur havis unu deputiton, ĝia ĉefo Mario Dumont. Sed ekde la tremo de la du lastaj partaj balotoj, kvar aliaj deputiĝis. La Kebekia Partio baldaŭ finos sian kvinjaran regadon, kaj planas fari baloton en junio 2003. Do, la tri partioj batalas unu la alian, kaj ŝajne neniu povas predikti kiu venkos.
Kebekia Partio: centra-maldekstrula, sendependiĝema
Ĝi volas venkantan referendumon en 2005 antaŭ la Amerika renkontiĝo en Argentino. Ĝi regas la franclingvan voĉdonaron ĝis nun. Kebekia suverenismo estas la centra ideologia celo.
Demokrat-aga Partio: dekstrula, regionalisma
Ĝi volas redukti la lokon de la registaro. Ĝis nun atingis kamparajn distriktojn, sed malfacilis atingi grandajn urbojn.
2003/02/15
Nova popolsondado de CROP, afirmas ke la Kebekia Partio supreniras la voĉdonaron. Ĝi nun atingas 34%, kiel Demokrat-aga Partio, kaj la Liberala Partio restas al 31%.
2002/08/24
Popolsondado de SOM, jesas ke Demokrat-aga Partio restas populara kun 37%. Liberala Partio havas nun 31%, kaj Kebekia Partio kontinuas sian falon ĝis 18%.
2002/06/18
Duan tertremon estiĝis. El la kvar partaj balotoj, tri venkis Demokrat-aga Partio: Vimont (Lavalo), Joliette kaj Berthier (Lanodierio). Tiuj distriktoj estis fortikaĵoj de la Kebekia Partio. Do, Demokrat-aga Partio ŝajne ne nur estas pajla fajro.
Karl Christian Friedrich Krause
Karl Christian Friedrich KRAUSE (Eisenberg, 6-a de majo de 1781 - Munĥeno, 27-a de septembro de 1832) estis verkisto kaj germana filozofo, konata ĉefe ĉar li estis kreinto de panenteismo kaj ĉar li kontribuis al la formado de ideologio nome Krausismo kiu inspiris la fondon de akademiaj kaj kulturaj centroj, same kiel de intelektulaj kaj politikaj grupoj de granda influo, ĉefe en hispanlingvaj landoj.
Politiko de Kebekio
2002/04/16
La Demokrat-aga Partio sukcesis deputiĝi duan deputiton, François Corriveau en Nord-Bordio. Tio ŝokis la Kebekian Partion, kiu pensis preni Saguenay-distrikton, la plej sendependiĝema dum la referendumo de 1995.
Noto: Ĉio kio estas opinio ne estis volita kaj estas forpreninda.
Karl Christian Friedrich Krause
Vivo kaj verkaro
Filo de protestanta pastro, eniris en la Universitato de Jeno, kie li lernis el Fichte kaj Schelling, el kiuj li konsideris sin disĉiplo laŭ la idealisma tendenco fare de ili. Li estis privata profesoro ĉe la universitatoj de Jeno, Berlino kaj, fine, en tiu de Gotingeno, sen neniam akiri oficialan postenon, pro sia malfacila karaktero, kun sekva malpropfito por sia nombra familio. En 1817 li realigis veturon tra Germanio kaj Francio kaj estis ankaŭ en Italio. En 1830 pro sia politika sinteno estis procesita ĉe Gotingeno.
Nicolaus Marschalk
Nikolao MARSCHALK (naskiĝinta en la 1460-aj jaroj en Roßla, mortinta en la 12-a de julio 1525 en Rostock) estis germana filologo, juristo, historiisto, presisto kaj humanisto.
Oliva de Mérida
Oliva de Mérida estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
Alberto la Granda
Alberto la Granda (Albertus Magnus, konata ankaŭ kiel Sankt-Magnus) naskiĝis ĉirkaŭ 1200 en Lauingen ĉe Danubo (Germanio) kaj mortis la en Kolonjo. Li estis filozofo kaj teologo, la unua granda kristana aristotelano de la Mezepoko.
Oliva de Mérida
La loĝantoj nomiĝas oliveños. La censita populacio en 2008 estis de 1.878 loĝantoj.
Lokiga kodo de Unuiĝintaj Nacioj
Krom la kvinliteraj kodoj, la koncernaj listoj ankaŭ proponas simpligitan ortografion de la celataj lokoj, latinliteraj sen ajnaj diakritaj signoj.
Nicolaus Marschalk
Vivo
Marschalk ekstudentis en Erfurto en 1491 sub la nomo de Gronenberg. Kiel magistro li kromnomis sin de Roßla kaj poste - pro siaj helenaj studoj - Thurius. Li estis instruisto kaj skribisto de la urba konsilantaro; en tiu funkcio li fondis ĉ. en la jaro 1501-a privatan presejon. Tie fariĝis la plej malnova muziknotpresitaĵo de Erfurto kiel ankaŭ la Introductio ad litteras hebraicas utilissima, kun tiam en Germanujo maloftantaj hebreaj tipoj. Tie produktitis ankaŭ la ankoraŭ nun leginda antologio Enchiridion poetarum clarissimorum, en kiu videblas interesa portreto de Marschalk mem.
Alberto la Granda
En sia tempo li estis nomata Albert el Lauingen, grafo von Bollstädt.
Lnáře
Lnáře estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, ĉirkaŭ 100 km sudokcidente de Prago, en arbareca medio plena de fiŝlagoj. Vivas ĉi tie. La vilaĝo estas grava centro de karpobredado.
Nicolaus Marschalk
Vivo
Presisto erfurta, nome Wolfgang Schenk, havis la honoron esti presiginta - en la Domo de la nigra korno la unuan libron en Germanujo, kie oni uzis grekajn presliterojn. Temas pri la verko Interpretamentum leve in Psellum etc., verkita fare de Nicolaus Marschalk. Estante ekde 1502 studento en Erfurto, Schenk samloke jam antaŭe estis presinta (ekde 1499 kun: Opusculum ad angenda etc.). Laŭdire jam lia patro Hanns en 1493 presadis erfurte, transdononte parton de la presadekipaĵo al la filo parton al Mathes Maler.
Alberto la Granda
Alberto en 1223 studis la artojn en Padovo; aliĝinte al la dominikana ordeno li ekstudis teologion kaj estis ordinita pastro. Li studis en Hildesheim, Freiburg im Breisgau, Regensburg kaj Strasburgo. De 1236 ĝis 1238 li okupis la oficon de ĉeflegisto en la dominikana monaĥejo en Freiburg.
Oliva de Mérida
Ekonomio
La ekonomio estas ĉefe de agrikulturo, kun hegemonio de olivarboj (kiu nomigas la vilaĝon), cerealoj (tritiko) kaj vitejoj.
Nicolaus Marschalk
Vivo
Bakalaŭriĝinte jure Marschalk estis en 1502 ĉe la ĵus fondita universitato de Wittenberg, kien li translokitis la presejon. En ĝi estos presita la unua libro kun grekaj tipoj en Wittenberg; li ankaŭ iĝis profesoro de la helena lingvo surloke.
Intertempe li estis saksa sendito en Brandenburg an der Havel, ekde 1505 li estis ĉe la kortego de la duka moŝto Henriko de Meklenburgo en Schwerin kiel oficisto en ĉefa rango. En 1510 li enmatrikuligis sin ĉe la unversitato de Rostock, kien li ankaŭ transloĝiĝis. Ulrich von Hutten dediĉis tiam unu elegion al li. Kiel duka konsilisto li estis bone salajrita, ricevis regule abundon da nutraĵoj kaj ricevis pluse la salajron profesoran.
Alberto la Granda
Ĉirkaŭ 1240 li ekstudis en Parizo kaj akiris la magistrecon pri teologio. Dum tri jaroj de instruado li intense okupiĝis pri Aristotelo kaj juda-araba filozofio. En 1248 li iris al Kolonjo por tie estri la ĵus kreitan studium generale (superfaka studado). Lia plej grava lernanto kaj disĉiplo estis Tomaso de Akvino.
Nicolaus Marschalk
Vivo
La wittenbergan presejon li tamen ne kunportis al Rostock, sed transcedis ĝin al la poeto Hermann Trebelius el Eisenach. Tiu homo revenigis ĝin al Eisenach, kien li fuĝis pro pestepidemio de Wittenberg (en 1506). La presejo denove translokitis, nome reen al Wittenberg, en 1508; posedanto estis tiam certa Johann Gronenberg.
Marschalk mem represadis en 1514 en Rostock kaj ŝajne li rehavigis kelkajn ekipaĵerojn de la presejo al si.
Alberto la Granda
En 1254 Alberto estis elektita provincestro de la germanlingva ordena provinco Teutonia. Dum la sekvaj jaroj li iradis (preskaŭ ĉiam piede) tra Germanio por viziti la sidejojn de la ordeno kaj firmteni la monaĥejan disciplinon.
Laŭ peto de papo Aleksandro la 4-a li en 1260 estis nomumita episkopo de Regensburgo. Malvolonte li transprenis tiun taskon; la postan papon Urbano la 4-a li petis pri liberigo de sia ofico. Urbano plenumis tiun deziron kaj komisiis Alberton varbi en Germanio pri la ideo de krucmilita kampanjo. En 1263 kaj 1264 li propagandis pri kampanjo al la Sankta Lando en Germanio kaj Bohemio.
Rabindranath Tagore
Li estas mondfame konata reprezentanto de la bengallingva literaturo de la 20-a jarcento, ankaŭ en propra lando tre populara. Tradukante parton el siaj verkoj al la angla lingvo, li kreis ponton inter la kulturoj de Azio kaj Eŭropo. Tagore ankaŭ parolis foje en Esperanto, i.a. je la Lago Balatono en Hungario. Li interalie verkis kaj komponis la nacian himnon kaj de Barato kaj de Bangladeŝo.
En la jaro 1913 li gajnis la Nobelpremion pri Literaturo pro siaj tradukoj el la angla kaj pro sia verko Gitanjali - Kolekto de poemoj (1910). Irlanda poeto William Butler Yeats tradukis Gitanjeli en la anglan, atentigante la okcidentajn legantojn pri liaj verkoj. Tagore estis la unua neeŭropano kiu atingis tiun premion.
Alberto la Granda
En 1931 li estis sanktigita kaj deklarita doktoro de la Eklezio. Samjare fondiĝis en Bonn Instituto Albertus Magnus. Pio la 12-a en 1941 nomumis lin patrono de la natursciencistoj.
Rabindranath Tagore
Biografio
Li naskiĝis kaj vivis en tre riĉa familio de terposedantoj, kun tradicio de klereco kaj flegadoj kulturaj. Li mem malkovris la vivon de kamparanoj nur 35-jara, kiam li devis mastrumi la familiajn posedaĵojn anstataŭ sia patro.
Ekvivo: 1861–1878
La plej juna el 13 survivantaj filoj, Tagore (karesnome "Rabi") naskiĝis la 7an de Majo 1861 en la domego Jorasanko en Kolkato, filo de Debendranath Tagore (1817–1905) kaj Sarada Devi (1830–1875).
Tagore estis edukita ĉefe de servistoj; lia patrino mortis kiam li estis ankoraŭ knabo kaj lia patro multe veturis. La familio Tagore ludis gravan rolon en la Bengalia renesanco. Ili entreprenis la publikigon de literaturaj gazetoj kaj organizis teatron kaj koncertojn de Bengalia kaj okcidenta klasika muziko. La patro de Tagore invitis kelkajn profesiajn "drupajn" muzikistojn resti hejme kaj instrui Hindian klasikan muzikon al la filoj. La plej aĝa frato de Tagore nome Dŭijendranat estis filozofo kaj poeto. Alia frato, Satjendranat, estis la unua hindiano aliĝinta al la elita kaj iama tuteŭropa Hindia Civila Servo. Alia frato, Ĝjotirindranat, estis muzikisto, komponisto kaj dramaturgo. Lia fratino Sŭarnakumari iĝis romanisto. La edzino de Ĝjotirindranat nome Kadambari Devi, iom pli aĝa ol Tagore, estis kara amiko kaj pova influo. Ŝia subita memmortigo en 1884, tuj post ŝia geedziĝo, lasis lin profunde kortuŝita dum jaroj.
Schwarzenegg
Schwarzenegg estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Rabindranath Tagore
Ekvivo: 1861–1878
Tagore ege multe evitis lernejan edukadon kaj preferis vagadi la bienon aŭ apudajn Bolpur kaj Panihati, kiun la familio ofte vizitis. Lia frato Hemendranat tutoris kaj fizike edukis lin — ekzemple naĝe en Gango aŭ piedirante tra montetoj, pere de gimnastiko, kaj praktikante ĵudon kaj luktarton. Li lernis desegnon, anatomion, geografion kaj historion, literaturon, matematikon, sanskriton kaj anglan — lia malplej preferata studtemo. Tagore malamis formalan edukadon — liaj lernejaj taskoj en la loka Prezidenteco Kolegio daŭris unusolan tagon. Jarojn poste li asertis, ke propra instruado ne klarigas aferojn; propra instruado levigas scivolemon:
Post sia upanajano (majoritata rito) estante dekunu-jaraĝa, Tagore kaj lia patro lasis Kolkaton en Februaro 1873 por veturi tra Hindio dum kelkaj monatoj, vizitante la bienon de sia patro en Santiniketan kaj Amritsar antaŭ atingi la Himalajan montarstacion Dalhousie. Tie Tagore legis biografiojn, studis historion, astronomion, modernan sciencon, kaj Sanskriton, kaj ekzamenis la klasikan poezion de Kālidāsa. Dum sia 1-monata restado en Amritsar en 1873 li estis ege influita de la melodioj gurbani kaj nanak bani kantitaj ĉe la Ora Templo kie kaj patro kaj filo estis regulaj vizitantoj. Li menciis tion en sia Miaj memoraĵoj (1912):
Oliva de Mérida
Monumentoj
La ĉefa estas la preĝejo kaj antikva preĝejo kiun oni uzis kiel malnova tombejo kaj kiu estas sur monteto nome El Morro. Estas nobela domo en la kamparo survoje al Villagonzalo kiu apartenis al la grafo de La Oliva.
Slătinița
Slătinița [slətinica] (hungare: Pinták, germane: Pintach) estas vilaĝo en Rumanio norde de Bistrița. En 1910 ĝi havis 722 loĝantojn (germanoj, ciganoj, rumanoj); en 1992 609 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, departemento Beszterce-Naszód. Administre ĝi apartenas al Bistrița.
Oliva de Mérida
Monumentoj
Oliva de Mérida havas ankaŭ arkeologian kuŝejon nome "El Palomar" elireje al Palomas. Sed tiun kuŝejon oni ne prilaboris kaj apenaŭ oni scias ion pri ĝi.
En la montetaro de la Francisca ekzistas surrokaj pentraĵoj, tre detruitaj de homoj, en la kavo de La Charneca [ĉarNEka].