cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kodekso Efremo
La kodekso Efremo (Codex Ephraemi (rescriptus)) estas manuskripto de greka Biblio el la 5-a jarcento, kiu estis malkovrita en la 12-a jarcento. Multaj paĝoj estis resurskribitaj per asketa teksto de la eklezia patro Efremo la Siriano, temas pro tio pri palimpsesto. En la 19-a jarcento, Konstantino de Tiŝendorf traktis la manuskripton per kemiaĵo. Tiel sukcesis deĉifri suban tekston, sed tiu metodo tre damaĝis la manuskripton. Restis nur 64 paĝoj de la Malnova Testamento, el la Nova Testamento 145.
Historio
Kvankam la manuskripto venas el la 5-a jarcento, ĝi ne havas gravecon kompare al aliaj tri „gravaj“ kodeksoj kiel Sinaja kodekso, Aleksandra kodekso kaj Vatikana kodekso. La teksto estas kunmetita el ĉiuj gravaj tekstaj tipoj kaj egalas plurloke al kojnea greka lingvo aŭ bizanca teksto. Du korektistoj komentis la tekston. Verŝajne unu vivis en la 6-a jarcento en Palestino, la alia en la 9-a jarcento en Konstantinopolo.
Il Brigante Musolino
Il Brigante Musolino estas itala filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Mario Camerini. Il Brigante Musolino estis originale filmita en la itala lingvo.
Rilate sian ĝenron, Il Brigante Musolino estas rigardebla kiel krima filmo pri la vivo de la kalabria krimulo Giuseppe Musolino.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Amedeo Nazzari kaj Silvana Mangano.
La filmo havas entutan daŭron de 94 minutoj.
Obererbach (apud Montabaur)
Obererbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Eridano (mitologio)
Rivero Eridano en la helena mitologio estas nordeŭropa rivero, riĉa je sukceno. Faetono, frapita de zeŭsa fulmo, falis en ĝi. Liaj fratinoj, la Heliadinoj, tiom ploris, ke ili estis ŝanĝitaj al poploj kaj iliaj larmoj al sukceno.
Oni identigis ĝin ĉu kiel Rodano, ĉu kiel Pado.
Eridano estas ankaŭ oceanido, unu el la 3000 riveraj dioj, personiĝo de rivero Eridano, infano de Oceano kaj Tetiso.
Oni donis ĝian nomon al la konstelacio Eridano.
Unuaj mencioj
Eridano estas menciita de la grekoj, kiel rivero en norda Eŭropo, riĉa je sukceno.
Heziodo en sia Teogonio nomas ĝin "profundan kirlantan Eridano" en sia listo de riveroj.
Herodoto rimarkigas, ke la vorto "Eridano" estas greka, kaj supozas, tiu rivero estus greka eltrovaĵo. Li identiga ĝin kiel Pado ĉar Pado estas proksima de la fino de la Sukcena Vojo.
Vergilio, en sia Eneado, mencias Eridanon kiel unu el la riveroj de Hadeso.
Edoj
La edoj (ankaŭ nomataj Bini) aŭ benina popolo estas afrika etno en Niĝerio de proksimume 2 660 000 homoj. Ili vivas en la federacia ŝtato Edo en la suda parto de Niĝerio. Ili parolas la edoan lingvon kaj estas la posteuloj de la fondintoj de la Benina Imperio. Ili proksime rilatitas al aliaj etnoj kiuj parolas edoidajn lingvojn, kiel la esan, la afemaia, isoko kaj urhobo.
Etimologio
La nomo "Benino" (kaj "Bini") estas finfine portugala koruptaĵo de la vorto "ubini", kiu ekestis dum la regado de la reganto Oba Ewuare, ĉ. 1440. "Ubini", vorto kun la signifo "vundo", uzita fare de princo Oranmiyan, filo de la riĉa reganto de Uhe (Ife) por priskribi la frustriĝon kiun li renkontis post kiam li estis invitita por regi Beninon. Ubini poste estis koruptita al Bini fare de la miksitaj etnoj vivantaj kune en la centro; kaj plue koruptita al Benino ĉirkaŭ 1485 kiam la portugaloj komencis komercrilatojn kun Oba Ewuare donanta al ili koralajn perlojn.
Meksika falko
La Meksika falko aŭ Prerifalko (Falco mexicanus) estas mezgranda rabobirdo en ordo de falkoformaj (Falconiformes), en familio Falkedoj (Falconidae). Ĝi estas birdo de okcidenta Nordameriko.
Edoj
Tradicia kredo
En la tradicia religio de la edoj, ekzistas, krom la homa mondo, nevidebla mondo de supernaturaj estaĵoj agantaj kiel propetantoj por la homa mondo.
Meksika falko
Ĝi estas similgranda al Migra falko (sed pli hela) aŭ korvo, kun averaĝa longo de 40 cm (el 38 al 45 cm) kaj enverguro de 1 m, dum la pezo estas de 720 ĝis 750 g. Kiel ĉe ĉiuj falkoj, inoj estas rimarkinde pli grandaj ol maskloj.
Distribuado
Ili reproduktiĝas el suda Kanado nome suda Manitobo, Saskaĉevano, Alberto kaj sudcentra Brita Kolumbio suden tra okcidenta Usono –iom el la orienta bordo de la Roka Montaro al la Kaskada Montaro, same kiel ĝis la Kalifornia Centra Valo– al la nordaj subŝtatoj de Meksiko de Baja California, Durango, kaj nordo de San Luis Potosí. Ĝi estas multe malpli migranta ol la aliaj nordamerikaj falkoj, sed vintre ili iome retiriĝas el plej nordaj kaj el plej altaj partoj de siaj reproduktejoj kaj etendas okcidenten al la dezertoj kaj marbordoj de la Pacifiko en Kalifornio, orienten al ĉirkaŭ la 100a meridiano, kaj suden al la Baja California Sur, Jalisco, kaj Hidalgo, kaj terenoj de centra Meksikio, kie ĝi alvenas ĝis la subŝtato de Oaxaca, kvakam kelkaj markas ties limojn norde de Meksikurbo.
Ĝi estas dokumentata ĝis 2,300 m super marnivelo.
Edoj
Punekspedicio
En aprilo 2021 Germanio konsentis resendi al la nuna Niĝerio la beninajn bronzajn skulptaĵojn kiujn iliaj soldatoj prirabis de la Regno de Benino. Malfrue en 2021 la Smithsonian Muzeo de Afrika Arto en Washington DC diris ke ili havas planojn ankaŭ repatriigi bronzajn skultaĵojn.
Meksika falko
Aspekto
Ties plumaro estas tre grizbruna (iome nomata "sableca") supre kaj pala kun pli malpli malhela makuleteco sube. La plej malhelaj parto de supraĵo estas la unuarangaj flugilplumoj; la plej helaj estas la pugo kaj la vosto, ĉefe la eksteraj vostoplumoj. La kapo havas "mustaĉan" markon kiel tiu de la Migra falko sed pli mallarĝan, kaj blankan linion super la okulo. Rimarkinda karaktero estas ke la akseloj kaj subflugiloj estas nigraj, escepte laŭlonge de la bordo de la flugilo. Junuloj similas al plenkreskuloj escepte ke ili havas malhelajn striojn en brusto kaj en ventro kaj pli malhelaj, malpli grizecajn suprajn partojn.
Edoj
Lingvo
La eda lingvo apartenas al la lingvogrupo okcidenta Benue-Kongo-Grupo.
Meksika falko
Aspekto
Alvokoj, aŭdataj ĉefe ĉe la nesto, estas priskribitaj kiel ripetaj krii krii krii…, kik kik kik…, kaj iom simile, simila al tiu de la Migra falko, sed pli altatona.
Espertoj povas separi malproksiman Meksikan falkon el Migra (ĝenerale la ununura simila specio en ties teritorio) pro la formo kaj flugmaniero. La Meksika falko havas pli longan voston proporcie al grando; pli tuboforman, malpli fortikan korpon; kaj la akselareo pli for el la korpo. Ties flugilfrapoj estas priskribitaj kiel fortaj kaj profundaj kiel tiuj de la Migra kaj havas la saman rapidan ritmon, sed pli rigida kaj pli mekanika.
Oni ne konas subspeciojn de tiu specio.
Sistematiko
La Meksika falko elstare similas al la Migra falko same kiel la "hierofalkoj" de la Malnova Mondo, ĉefe la Tartarfalko. Ĝi estis ofte konsiderata la unika amerika membro de tiu lasta grupo. Tamen tio estas neakceptebla pro tialoj de biogeografio, kaj pli ĵuse, Falco mexicanus estis konsiderata frua posteularo de aridaj teroj el la stirpo de la Migra falko, multe kiel la hierofalkoj reprezentas pli malfruan diverĝon ol simila adapto al arida habitato. Tiele la simileco inter la Prerifalko kaj la hierofalkoj estas bona ekzemplo de konverĝa evoluo, dum la nuna specio kaj la malnovmondaj formoj kiaj la Tartarfalko kaj la Ĉasfalko ne estas tiom proksime parencoj sed ekologiaj ekvivalentoj.
Ekologio kaj reproduktado
La Meksika falko manĝas ĉefe malgrandajn mamulojn kiaj kunikloj (ĉefe somere) kaj mezgrandajn birdojn kaptitajn dumfluge. Kiel ĉe la Alaŭdfalko, ĝi ofte ĉasas per rapida kaj malalta flugo, je alto de nur unu metro ĉirkaŭe, espere surprizi predon dum ĝi superflugas la grundon aŭ el arbusto. Ties averaĝa rapido estas ĉirkaŭkalkulata je 72 km/h kaj ĝi akcelas se necese kaj la alto povas supreniri ĝis 15 al 90 m. Ĝi persekutas ankaŭ predojn vidatajn el ripozejo, denove ofte flugante tre malalte. Ĝi tipe kaptas birdojn per malalta persekutado kaj posta kapto, kaj nur malpli ofte per frapo el supre per spectakla plonĝo kiel ĉe la Migra falko.
Tiu specio nestas en klifokornicoj, tiele ke la reproduktaj plenkreskuloj estas surloke dum la reprodukta sezono; kelkaj revenas al sama loko. Ili ne konstruas neston, sed uzas fendon aŭ nur grunderon sen aldono de materialo. La ovaro averaĝas kvar ovojn (sed ĝis ses), kiuj estas subelipsaj kaj rozkolorecaj kun brunaj, ruĝecbrunaj kaj purpurecaj punktoj. La kovado daŭras 31 tagojn, komence kun la unua ovo. Kovado iĝas pli intensa post demetado de la lastaj ovoj, preskaŭ ĉe komenca eloviĝo. Kiel tipe ĉe falkoj, la ino faras plej la kovadon kaj la idozorgadon, kaj la masklo alportas plej manĝon, dum la ino ĉasas nur post kiam la idoj estas 12 al 14 tagojn aĝaj. La elnestiĝo okazas post 36 al 41 tagoj post eloviĝo kaj la idoj restas kun la familio dum mallonge antaŭ disiĝi.
Rilato kun homoj
Tiu specio estas ofte uzata en falkado. Kvankam ĝi estas konsiderata malfacile trejnebla kaj neantaŭvidebla, ĝi estas la plej populara falko en Usono, pro ties abundo kaj relative facila akiro. Ĝi estas valora ankaŭ pro ties agresemo (observantoj de naturaj birdoj kaj veterinarioj kunsentas, kun falkadistoj ke ĝi estas unu el plej agresemaj rabobirdoj). Ĝi estis foje hibridata kun la Migra falko kaj kun la Ĉasfalko.
La populacio estis ĉirkaŭkalkulata kiel stabila aŭ pliiĝanta je ĉirkaŭ 5000 paroj, kun eble 200 paroj reproduktantaj je la Rabobirda Konservejo de Rivero Serpento en Idaho.
Langepaso
Langepaso (Лангепас) estas urbo en Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto - Jugra en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 71132.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1985.
La interurba telefona kodo estas 34669, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La urbo situas sur dekstra bordo de rivero Obo.
En la urbo estas flughaveno.
Nomo
En la ĥanta lingvo lange signifas sciuro kaj pasl estas trafluejo.
Historio
La urbo estis fondita por personaro, priservanta apudajn naftominejojn.
Lokaj konstruaj organizaĵoj estis tro malfortaj, do en 1975 estis eldonita la komuna ordono de la Centra Komitato de Komunista Partio de Sovetunio kaj la Konsilio de Ministroj de Sovetunio, laŭ kiu apartaj respublikoj iĝis konstruaj aŭspiciantoj de novaj nordaj urboj de Tjumena provinco. Langepaso estis prikonstruata de Belorusa SSR.
La por ekspluatado de la Urjevskoje kaj Potoĉnoje naftominejoj en industria unuiĝo Niĵnevartovskneftegas estis kreita NGDU Urjevneft, kies sidejo devis troviĝi en vilaĝo Langepaso, ankoraŭ ne ekzistanta. Ĝi mendis konstruadon de deĵorskipa vilaĝo (вахтовый посёлок) por 10 mil homoj. Ĝenerala konstruanto estis la konstru-munta trusto N 37 de la Ministerio pri konstruado de Belorusa SSR. La la unua grupo de konstruistoj ekflugis el Minsko al Niĵnevartovsko, de kie ĝi sekvis al preterpasejo Urjevskij, kien venis ankaŭ vagonoj kun konstruaj materialoj. Fine de aŭgusto komenciĝis konstruadode la vilaĝo sur la maldekstra bordo de trafluejo Langepaso, 15 km for de la ĉefa riverujo de Obo.
La unua traktora kolono bezonis 48 horojn por traveturi 20 km de preterpasejo Urjevskij ĝis la konstruejo de la estonta urbo. Ĝis la fino de 1981 aperis 20 vagon-domoj, amasloĝejo, banejo, tenejo kaj kantino Alesja kun belorusaj ornamaĵoj. La oni ekkonstruis la unuan mikrodistrikton el panelaj domoj de la Homel-serio kaj kroĉis al pino tabulon kun surskribo: "Langepaso. Belorusa urbo en Siberio. Fondita la 7-an de januaro 1981". Surbaze de modifita rusa proverbo estiĝis ŝerco: "Kie Makaro ne paŝtis bovidojn, tie aperos urbo Langepaso" (Где Макар телят не пас, будет город Лангепас). La la Tjumena Provinca Konsilio de Popolaj Deputitoj ordonis: "Registri vilaĝon Langepason, aperintan kiel deĵorskipa vilaĝo ĉe rivera trafluejo Langepaso".
Dum 5 jaroj belorusaj konstruistoj kreis deĵorskipan kaj pioniran vilaĝojn de naftistoj kaj tri mikrodistriktojn kun komuna loĝareo, 4 infanĝardenojn je lokoj kaj du lernejojn je  lernantoj.
Liešťany
Liešťany, hungare Lestyén [leŝtjEn], germane Leschen estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankoraŭ 2 vilaĝetoj apartenas al la municipo ekde 1943.
Situo
Liešťany situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Prievidza troviĝas je 18 km-oj.
Pesario
Pesario estas bariera metodo de kontraŭkoncipo. Ĝi malebligas trapenetron de spermoj en la vaginon kaj en vulvon ĝi estas enmetota antaŭ koito.
La pesario estas do ia ĉapeleto el elasta gumo, kiu estas enmetata en la vaginon, kie ĝi agadas kiel bariero por la spermoj, kiuj ne povas veni pro ĝi plu kaj fekundigi la ovolon. Por plialtigo de la efiko ĝi estas ankoraŭ plenigita per spermicida substanco. La pesario estas enmetota en la vaginon maksimume ses horojn antaŭ koito (sed se tio eblas, senpere antaŭ la koito) kaj ĝi ne devus esti restanta tie pli longe ol dudek kvar horoj, sed minimume ankoraŭ ses horoj post la koito, por ke la spermicida gelateno povu pereigi la spermiojn. Dum tiu ĉi tempo, kiam virino havas la persarion en si, ŝi sentas nenion. Uzinte ĝin necesas lavi ĝin per varma akvo kaj sekigi. Unu pesario estus elteninta proksimume unu jaron. Ĝi estas fabrikata en diversaj grandecoj (50 - 105 en diametro), inter kiuj kuracisto devas elekti tiun ĝustan post mezurigo de la vulvo helpe de apartaj kalibraj rondetoj. Tiu ĉi kuracista esploro estas necesa, ĉar ĉe kelkaj neregulecoj de naskorganoj, precipe post descendo de la antaŭa vulva vando, la pesario post la envulvigo ne tenas, kaj tiu ĉi metodo poste fariĝas por virino ne uzebla.
Islanda krono
La islanda krono (Mallongigo: ISK) estas la ŝtata valuto de Islando. La valuta nomo en la islanda lingvo estas unu króna kaj pluraj krónur. La valuto estas unu el pluraj eŭropaj pagiloj, kiuj nomiĝas krono kaj kies nomo devenas de la krono de la mezepokaj nobelaj regantoj.
Historio
La Islanda Krono enkondukiĝis fine de la Unua Mondmilito, kiam malfondiĝis la Skandinavia valuta unio, kaj Islando dum la jaro 1918 politike sendependiĝis de Danio. Ĝis la jaro 1966 la islanda centra banko, la Seðlabanki Íslands, respondecis pri la eldono de la monbiletoj, dum pri la produkto de la moneroj zorgis la ministerio pri financoj. Post speciala interkonsento kaj finfine post ratifo de valuta leĝo la centra banko dum 1966 iĝis la sola eldonisto de islandaj moneroj kaj monbiletoj.
La monokvanton ekde la jaro 1961 sole kontrolas la centra banko. Post pluraj jaroj de relative alta inflacio dum la jaro 1980 po 100 "malnovaj" kronoj interŝanĝiĝis kontraŭ 1 "nova". Laŭleĝe la Islanda Krono konsistas el 100 Aurar (singularo Eyrir, la ekvivalento al la monero Øre en aliaj skandinaviaj landoj), sed fakte tiuj moneroj kun valoro de malpli ol unu Krono nur dum malmultaj jaroj cirkulis.
Dum septembro 2002 la islanda ĉefministro ratifis du leĝojn, laŭ kiuj ĉiuj fakturoj kaj komercaj interkonsentoj devas havi sumojn en "plenaj" kronoj, do sen sumoparto en Aurar-oj. La centra banko ricevis la taskon enkasigi ĉiujn Aurar-ajn monerojn. Ekde la 1-a de oktobro 2003 la bankoj de Islando ne plu akceptas tiujn monerojn.
Dum 2005 internaciaj bankoj kiel la Internacia Banko por Rekonstruo kaj Evoluo aŭ la Eŭropa Investa Banko komencis signife pli grandkvante ol antaŭe emisii obligaciojn en Islandaj kronoj. La pli alta bezono de internacia kapitalo, interalie pro la aluminia industrio en Islando, gvidis al grandkvanta alfluo de eksterlanda mono. Dum printempo 2006 iuj borsaj financistoj provis eluzi tiun pli altan monsumon por valutaj spekulacioj, kaj la Islanda Krono perdis pli-malpli kvinonon de sia valoro kompare al la usona dolaro kaj la Eŭro.
Monbiletoj kaj moneroj
La sekvaj monbiletoj kaj moneroj, eldonitaj ekde la jaro 1980, estas laŭleĝaj pagiloj:
Monbiletoj
1Monbiletoj kun valoroj de malpli ol 500 kronoj apenaŭ plu cirkulas.
Moneroj
Sur la antaŭaj flankoj de la moneroj bildiĝas diversaj maraj bestoj, dorsflanke troviĝas stiligita bildigo de la kvar protektaj spiritoj de Islando.
Valoro, bildigita besto, materialo, monera diametro
Kiel jam menciite supre, Aurar-aj moneroj (5, 10 kaj 50 Aurar-oj) nur dum malmultaj jaroj cirkulis, ĝis la centra banko decidis enkasigi ĉiujn.
AKK
La vorto havas plurajn signifojn:
Antal Dunai
Antal Dunai, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dunai Antal estas hungara futbalisto (avanulo), olimpiano, olimpika ĉampiono trejnisto. Lia origina familia nomo estis Dujmov.
Antal Dujmov naskiĝis la en Gara.
Biografio
Antal Dunai maturiĝis en la proksima Baja en 1961, sed li futbalis en la sama urbo en junulara teamo ekde 1953. Post la maturiĝo li futbalis 3 jarojn en Pécs. Inter 1965-1976 li apartenis al prestiĝa klubo en Újpest, kie li estis hungara ĉampiono sepfoje kun 202 goloj kaj trifoje golreĝo. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1969–1973 31-foje kun 9 goloj. En la Somera Olimpiko 1968 lia nacia teamo ricevis ormedalon, en la Somera Olimpiko 1972 arĝentan medalon. Li finis la futbalon en 1981 en aŭstra klubo. Intertempe li akiris trejnistan diplomon en la Gimnastika Altlernejo, poste li estis trejnisto inter 1978 kaj 1997. Inter 1998-2001 li havis postenon en la sporta ministerio, poste li pensiuliĝis. En 2013 li ricevis ŝtatan premion. Li edziĝis en 1964.
Boisné-La Tude
Boisné-La Tude estas nova franca situanta en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Shigeyuki Sato
Shigeyuki Sato (佐藤 重幸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Silhouette
Silhouette povas esti
Sant'Alessio con Vialone
Sant'Alessio con Vialone estas komunumo de Italio.
Propano
Propano (C3H8 ) estas gasstata karbonhidrogeno, apartenanta al alkanoj.
Ecoj
Propano (strukturformulo CH3-CH2-CH3)
Strukturformulo de la propano:
Pro la mallonga ĉeno ne ekzistas izomeroj.
Utiligo
Propano estas gajnita el tergaso aŭ produktita en naftorafinejo dum krakado el nafto. Tio uzatas likviginte kiel brul- kaj hejtgaso, ankaŭ por ardaera balono kaj kiel fridigaĵo (vidu fridujo), pelaĵo en spreoj kaj al produktado de etileno kaj propeno.
La unuaj alkanoj: metano, etano, propano, butano, pentano, heksano, heptano, oktano, nonano, dekano
Chris Pratt
Chris PRATT naskiĝis en Virginio kiel Christopher Michael Pratt estas usona aktoro.
Canon EOS 20Da
Canon EOS 20Da estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon. Ĝi nuntempe estas la nura cifereca fotilo cele kreita de Canon por astrofotado.
Nur kelkaj diferencoj ekzistas inter tiu ĉi EOS 20Da fotilo kaj la Canon EOS 20D. Precipe, la fitrilo de infraruĝaj radiadoj super la sensilo foriĝis, kaj la 20Da permesas antaŭrigardi tra la LCD-ekrano.
Canon EOS 20D Canon EOS 20D Canon EOS 20D Canon EOS 20D 캐논 EOS 20D Canon EOS 20D
Silhouette (Sejŝeloj)
Silhouette estas granita insulo en la okcidenta parto de la Hinda oceano, 19 km nordokcidente de la insulo Mahé (Sejŝeloj). Ĝi estas la tria plej granda membro de la Sejŝeloj.
Ĝi ampleksas areon de 20 km², la plej alta pinto de la insulo estas 751 metrojn super la marnivelo. La insulo estas nacia parko, kies partoj kovras ankoraŭ netuŝitajn praarbarojn. La loĝantoj vivtenas sin el koproproduktado kaj fiŝkaptado.
Lebedjan
Lebedjanj (Лебедянь) estas urbo en Lipecka provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en la fino de la 16-a jarcento.
Ĝi havas la statuson de urbo ekde jaro 1779.
La interurba telefona kodo estas 07466, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur la bordoj de rivero Don (Дон).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 8,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 23 mil loĝantojn.
Joseph Gregor
Joseph Gregor (naskiĝinta la 26-an de oktobro 1888 en Ĉernivco; mortinta la 12-an de oktobro 1960 en Vieno) estis aŭstra treatrosciencisto kaj verkisto. Li verkis tri operotekstojn por Richard Strauss.
Gregor validas kiel unu el la ĉefaj teatrosciencistoj siatempaj. Li verkis plurajn normverkojn, i. a. teatran gvidlibron, kiun pli malfrue priverkis Margret Dietrich kaj Wolfgang Greisenegger. Krom tio li elplumigis siatempe laŭdegatajn biografiojn pri Aleksandro la Granda, Ŝekspiro kaj Richard Strauss.
Fia estis lia rolo dum la epoko de naziismo. Li ne nur aktivis je la „donacado“ de partoj el la memskribaĵokolekto de Stefan Zweig en la jaro 1937, sed ankaŭ je la akiro de la teatrokolektoj de Fritz Brukner aŭ Helene Richter (1861–1942) por la Aŭstra Nacia Biblioteko. En 1940 li ludis la gravan rolon je la rabo de la biblioteko de Heinrich Schnitzler, kun kiu li iam estis amika. Kiel fruktuzanto kaj verva defendanto de la nazia reĝimo li dediĉis en 1943 sian libron Das Theater des Volkes in der Ostmark al la viena partiodistriktestro kaj regna guberniestro Baldur von Schirach.
Mudeĥaro
La mudeĥara arto estas stilo por kristanoj, sed kiu enhavas influojn, elementojn aŭ materialojn de hispanislama stilo, ĉar temas pri arto ekzistanta nur en Hispanio. Ĉefa kialo de tiu stilo (kiu ekzistis pleje en arkitekturo) estas ke multaj arkitektoj aŭ masonistoj ĉu moriskoj ĉu mudeĥaroj laboris por kristanaj dungistoj — ĉu ekleziaj ĉu nobeluloj. Tiel unu el la plej ĉefaj ecoj kaj distingiloj estas la uzado de briko kiel ne nur konstrua materialo, sed ĉefe kiel ornamaĵo, kiel estis kutima inter malriĉaj masonistoj aŭ konstruistoj, kiuj krome rajtis bildigi nur per geometriaj formoj kaj ne per homaj imagoj pro religiaj malpermesoj.
Joseph Gregor
Kunlaboro kun Richard Strauss
Jaron post la potencopreno fare de la nazioj en Germanujo Stefan Zweig elmigris al Londono. Tial Richard Strauss serĉis novan libretiston. Zweig proponis Jozefon Gregor kiel sian posteulo. Strauss, kiu tre ŝatis la teoriajn verkojn de Gregor, akceptis la elekton, kaj tiel okazis plurjara, tamen neniam harmonia kunlaboro. Ekestis la operoj Friedenstag (laŭ scenaro de Stefan Zweig), Daphne kaj Die Liebe der Danae (laŭ koncepto de Hugo von Hofmannsthal).
Post finado de la partituro de Danae Strauss planis en 1940 – laŭ instigo de Heinz Drewes und Hans Joachim Moser – kune kun Joseph Gregor nova priverkado de la opero Jessonda (muziko: Louis Spohr, libreto: Eduard Heinrich Gehe). Kiam Gregor poste ofertis verki ankaŭ por la opero Die schweigsame Frau novan tekston, kiu anstataŭus tiun de Stefan Zweig, Strauss rifuzis kaj ankaŭ rezignis la projekton Jessonda.
Józef Elsner
Józef Antoni Franciszek ELSNER (foje Józef Ksawery Elsner; bapta nomo, Joseph Anton Franz Elsner; 1a de Junio 1769 – 18a de Aprilo 1854) estis komponisto, muzikinstruisto, kaj muzikteoriisto, aktiva ĉefe en Varsovio. Li estis unu el la unuaj komponistoj en Pollando kiu enkondukis elementojn de popola muziko en siaj verkoj.
Elsner komponis multaj simfoniajn, ĉambrajn, soloajn, kaj voĉ-instrumentajn verkojn, kaj ankaŭ verkojn por la scenejo, kiel ĉirkaŭ 100 religiajn verkojn (mesojn, ofertoriojn, oratoriojn, kantatojn), ok simfoniojn, tri konĉertojn, tri baletojn, kaj 38 operojn. Li estis eble plej bone konata kiel la ĉefa piano-instruisto de la juna komponisto Frédéric Chopin.
Aladár Bán
Aladár BÁN, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bán Aladár estis hungara poeto, tradukisto, literaturhistoriisto, etnografo, membro de Societo Petőfi. Lia frato estis Sándor Bánvárth.
Aladár Bán naskiĝis kiel Bánvárth Károly Mór la 1871 en Várpalota, li mortis la  1960 en Budapeŝto.
Biografio
Aladár Bán frekventis mezlernejojn en Veszprém (urbo), Pápa, Székesfehérvár. Jam en Pápa li estis la la plej bona poeto lerneja en 1887. Li diplomiĝis en Budapeŝto en 1896, poste li ekinstruis. Li interesigixs ankaŭ pri lingvoj kaj etnografio. Li ofte vojaĝis al la (nuntempaj) Finnlando kaj Estonio, kie li studis la lingvojn kaj la etnikojn. En 1951 li estis deportita al provinco. Li ricevis premiojn nur de finnoj kaj estonoj.
Mavroneri
Mavronéri (Greke: “Nigra akvo”) estas rivero identigita kun la rivero Stikso de la Greka mitologio laŭ la priskribo fare de Heziodo en Teogonio. Ĝi situas ĉe Nonakris en la monto Aroania de Arkadio en la Peloponeza duoninsulo. Kelkaj sciencistoj estis spekulaciantaj ke la akvoj de Mavronéri estis uzataj por venenigi Aleksandron la Grandan en 323 a.K.
András Illyés
András ILLYÉS [andrAŝ ijEŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Illyés András estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko, abato.
András Illyés naskiĝis en 1637 en Transilvanio en Csíkszentgyörgy (nuntempa Ciucsângeorgiu en Rumanio). Li mortis la 1712 en Hungara reĝlando en Nagyszombat (nuntempa Trnava en Slovakio).
Biografio
András Illyés frekventis seminarion, kie li doktoriĝis en 1663, poste li plulernis en Romo. Hejmenveninta en 1668 li komence estis simpla pastro. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: En 1703 li revenis al Nagyszombat, ĉar en Transilvanio la protestantoj havis plimulton, do li ne havis apogon de la popolo.
Ĝamŝedpur
(hindie: जमशेदपुर, bengale: জামশেদপুর) estas metropolo, grava indusrtria urbo en Barato, en subŝtato Ĝharkhando. La estis urbo estis deklarita riĉa urbo en 2007 kaj pura grandurbo de Hindio en 2010.
Geografio
etendiĝas sur monteta regiono en orienta parto de la lando.
Historio
estas planita urbo. En 1908 Jamshedji Nusserwanji Tatafondis modernan ŝtalofabrikon (nun jam vaste konatan Tata), sed tiam ankaŭ loĝdomoj por laboristoj konstruiĝis. La fabriko trovis krudmaterialojn en la proksimeco (fero, karbo, mangano, baŭksito kaj kalko). La urbo ekde 1919 uzas nomon de la fondinto. Ankaŭ nun la fabriko determinas la urbon.
Trafiko
havas flughavenon kaj bonajn kontaktojn al la regiono fervoje kaj aŭtovoje. En la urbo aŭtobusoj kaj rikiŝoj liveras la pasaĝerojn.
Klimato
havas tropikan klimaton kun influo de musono. La someroj daŭras inter marto-junio. Tiam la temperaturo foje superas eĉ 40 ° C-ojn. Dum vintro neniam frostas. Jare pluvas po 1200 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter junio-septembro.
Aub
Max Aub (naskiĝis la 2-an de junio 1903 en Parizo, mortis la 22-an de julio 1972 en Meksikurbo) estis hispana verkisto.
Aub estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Würzburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Aub.
Leninogorsk
Leninogorsk (ruse Лениногорск) estas urbo en Tatarstano en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 92425.
La urbo estis fondita en jaro 1948 pro komenco de uzo de nafta minkampo.
Rozprechtice
Rozprechtice (germane: Rosspresse) estas vilaĝo en Ĉeĥio, restaĵo de malgranda municipo en arbaroj sur teritorio de urbo Dubá en distrikto Česká Lípa. Ĝi situas ĉe ŝoseo ŝoseo II/259 el Dubá ĝis Mšeno sur vojkruciĝo de turismaj vojoj en Protektita pejzaĝa regiono Kokořínsko – Regiono de Mácha.
Leninogorsk
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1955.
Rozprechtice
Priskribo de vilaĝo
Troviĝas ĉi tie Pendumila muelejo, segejo, fiŝlageto. Antaŭe la vilaĝo estadis konsisto de Švihov, la pereinta Heřmánky aŭ municipo Dražejov. Trafluas tra ĉi tie rojo Liběchovka, proksime troviĝas devojiĝoj al Sviňský důl kaj Pramenný důl kaj ankaŭ du malpezaj fortikaĵoj.
Leninogorsk
La interurba telefona kodo estas 85515, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Rozprechtice
Fiŝlago en Rozprechtice
Proksimume 100 m de ŝoseo 259 etendiĝas granda Rozpreĥtica fiŝlago, kiun fiŝkaptistoj markas per tabulo sur la bordo kiel ekstertruta akvo. Sur bordo de la fiŝlago estas kvina halto de Instruvojo Dubsko – Kokořínsko, kio estas ronda vojo komenciĝanta en Dubá.
Leninogorsk
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio Pisjmjanka (Письмянка).
En jaro 1959 la urbo havis 38,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 65,6 mil loĝantojn.
15598 Kazantsev
Ĝi estas en orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Daniil Kazantsev, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri sistema programaro. Li estis lernanto ĉe la Municipal Lyceum #12 en Jekaterinburgo, Rusio.
Frahier-et-Chatebier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Gábor Péli
Gábor Péli, laŭ hungarlingve kutima nomordo Péli Gábor estas hungara profesoro, membro (ekstera (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
Gábor Péli naskiĝis en 1956 en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Péli frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris matematikan-fizikan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980, sociologian diplomon samloke en 1983. Post la unua diplomo li instruis en lernejo en Budapeŝto, inter 1983-1991 li estis lektoro en instituto de Universitato Semmelweis. Li akiris sciencan gradon Ph.D en 1984. Inter 1991-1994 li havis stipendion en Amsterdamo, inter 1994-2008 li komence esploris, poste li estis asistanto, fine lektoro en Groningen. En 2008 li estis nomumita docento en Utrecht, li akiris DSc en 2010 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Foje li instruas en Universitato Loránd Eötvös.
AsiaCargo Express
La entrepreno Pos AsiaCargo Express Sdn Bhd (sub nomo AsiaCargo Express; antaŭe estis sciata kiel Gading Sari Aviation Services Sdn Bhd) estas malajzia ŝarĝa flugkompanio.
Historio
En novembro 2014, oni kontraktis pri vendi la aviadkompanion Gading Sari Aviation Services (ICAO-kodo - GSB) al la grupo KLAS (KL Airport Services). Rezulte, en februaro 2015, la aviadkompanio ŝanĝis sian nomon kaj ICAO-kodon.
En 2016 Pos Malajzio akiris la grupo KLAS kune filia aviadkompanio, kies plena nomo ŝanĝiĝis de DRB-Hicom Asia Cargo Express al Pos Asia Cargo Express
Floto
La flugkompania aviadilaro konsistas el unu aviadilo Boeing 737-400F
1139
En la jaro 1139 post Kristo okazis, interalie:
Palaco de la Roko
La Nacia Palaco de la Roko (Palácio Nacional da Pena) estis unu el la ĉefaj restadejoj de la portugala reĝa familio dum la 19-a jarcento kaj samtempe ĝi estas unu el la plejaj ekzemploj de la romantika stilo de la 19a jc. en Portugalio. Ĝi troviĝas en la freguesia São Pedro de Penaferrim en la urbo Sintra. La palaco estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko en 1995. Estis la princo Fernando la 2-a (Portugalio), edzo de la reĝino Maria la 2-a (Portugalio), kiu ordonis la konstruadon de la palaco en 1836. La princo, katoliko el germana deveno, enamiĝis je Sintra dum ekskurso kun sia edzino kaj vidinte damaĝitan monaĥejon sur roko (de tie venas la nomo) li konstruigis ĝin sur ĝi.
La palaco estis adaptita por somera restadejo de la reĝa familio. Multnombraj reĝaj kolektoj estis portitaj al la palaco kaj riĉaj ornamaĵoj estis kreitaj. Pro ĉio ĉi, Unesko enlistigis la urbon Sintra en la listo de Monda heredaĵo.
AKO
La vorto havas plurajn signifojn:
Fläming
La pejzaĝo Fläming estas historia regiono en la orienta parto de la nuna federacia lando Saksio-Anhalto kaj la sudokcidenta parto de la nuna federacia lando Brandenburgio de Germanio, plurdek kilometrojn sudokcidente kaj sude de la urbego Berlino. Ĝi havas sian nomon de samnoma sabla altejo, kiu kiel moreno ekestis dum la lasta glaciepoko, kaj etendiĝas de iom oriente de Magdeburg en la okcidenta parto tra pli ol 100 kilometroj orienten ĝis la rivereto Dahme, alfluanto de la rivero Spree, kiu pasas interalie tra la samnoma urbo Dahme. La sabla altejo larĝas inter 30 kaj 50 kilometrojn.
Sian nomon la maldense loĝata pejzaĝo havas laŭ la flandroj, kiuj kadre de la germana setligo de la regiono en la 12-a kaj 13-a jarcentoj grandparte alvenis tien. Tra jarcentoj la pejzaĝo estis limregiono en la orienta parto de la germanlingva Sankta Romia Imperio; ĝi dividiĝis inter la katolikaj diocezoj Magdeburg kaj Brandenburg, kiuj samtempe estis politikaj regnoj, kaj inter la graflandoj Brehna kaj Meißen, kiu poste iĝis la elektoprinclando Saksio. La margraflando Brandenburgio ĝis la reformacio posedis praktike neniun parton de la regiono, sed poste iom post iom pliampleksigis sian teritorion tien. Post la napoleonaj militoj, en kiu la elektoprinclando Saksio batalis kaj malvenkis flanke de la napoleona armeo, la tuta regiono aldoniĝis al la reĝlando Prusio.
Mezepokaj naturŝtonaj kirkoj dominas la aspekton de multaj vilaĝoj, kaj multloke ankoraŭ videblas ventomuelejoj konstruitaj laŭ la modeloj de la flandraj setlintoj. La agrikultura regiono ekde la 1990-aj jaroj pli kaj pli orientiĝis al feriaj ofertoj por turistoj, kaj ekde la 2000-aj jaroj multaj biciklaj, migraj kaj rajdaj vojoj pasas tra la novaj, aparte ekologie protektataj, naturparkoj Fläming kaj Hoher Fläming.
Alcalá del Júcar
Alcalá del Júcar estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 146,82 km². En 2019 estis 1 170 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE. Ĝi estas je 64 km de la provinca ĉefurbo Albacete. La urbeto estis deklarita Histori-Arta Komplekso en 1982. Apartenas al la municipo la submunicipoj Casas del Cerro, Las Eras, La Gila, Tolosa kaj Zulema.
Toponimio
La toponimo derivas de la araba, kiel multaj aliaj toponimoj kiu ekas per Al. La araba vorto "alkala" signifis kastelon, do la tuta nomo estus "Kastelo de la rivero Júcar".
Geografio
Alcalá del Júcar estas en la nordokcidento de la provinco Albacete. Kiel ties nomo sugestas, la rivero Júcar trairas kaj la municipon kaj la urban kernon. Limoj estas kun jenaj municipaj teritorioj: Abengibre, Alatoz, Alborea, Carcelén, Casas de Ves, Casas-Ibáñez, Fuentealbilla kaj La Recueja, ĉiuj el ili de la provinco Albacete.
Historio
En la 1210-aj jaroj la kristanoj venkis super la almohadoj en la Batalo de Navas de Tolosa (1212) kaj Alcaraz (1213) pro kiuj ili forigas la defendon de araboj en la areo kio ebligas reloĝigon de la teritorio de la nuna provinco Albacete. Post tiu konkero definitiva setliĝis kolonoj devenaj de Alarcón. Laŭlonge de la jarcentoj, la loko apartenis al diversaj senjorlandoj.
Ekde la Hispana Transiro al la demokratio, escepte la unua fojo, la urbestro estis socialisto.
Ekonomio
La ekonomio de Alcalá del Júcar estas fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj, malgrandaj fruktoĝardenoj kaj naturaj fontoj. Sed lastatempe la ĉefa enspezofonto kaj dungosektoro estas turismo.
Inter la diversaj vivindaĵoj estas jenaj:
Aleksandr Porfirjeviĉ Borodin
Aleksandro Porfirjeviĉ Borodino (Александр Порфирьевич Бородин; transliterumo Aleksandr Porfir'evič Borodin; * (jul.( 31-a de oktobro / (greg.) 12-a de novembro 1833 en Sankt-Peterburgo; † (jul.) 15-a de februaro / (greg.) 27-a de februaro 1887 samloke) estis universalklerulo, kaj grava kiel rusa komponisto (Je tio dumtempe lernanto de Rimski-Korsakov) kaj ankaŭ kiel kemiisto kaj kuracisto.
Vivo
Alexander Borodino estis la eksteredzeca filo de la kartvela princo Luka Stepanoviĉ Gedianov (1772–1840) kaj ties 24-jara konkubino Avdotja Konstantinovna Antonova. Ĉar la princo estis edziĝinta, li registrigis la infanon kiel filo de sia servisto Porfirij Borodin. La patro, pensiita leŭtenanto de la rusa armeo, atribuis sian devenon sur la regantofamilio Gedevanishvili de la iama georgia reĝolando Imereti. Mallonge antaŭ sia morto li konfesis sian patrecon.
Borodino alkreskis je sia patrino en Peterburgo. Tie li ricevis bonan kaj ampleksan edukon. Li montriĝis kiel eksterordinara talenta kaj ellernis krom la germana, franca, itala kaj angla lingvoj ankaŭ la ludadon de piano, fluto kaj violonĉelo.
Fine de sia vivo Borodino pli kaj pli suferis je sekvoj de ĥoleroinfekto kaj je korproblemoj. La 27-an de februaro 1887 li tamen partoprenis balon de sia akademio, kie li enmeze de la festaĵoj mortis pro korinfarkto. Li estas entombigita sur la Tiĥvin-tombejo de Aleksandr-Nevskij-monaĥejo en Sankta-Peterburgo.
Borodino kiel natursciencisto
En 1850 li komencis sian edukadon ĉe la Armea Akademio por Medicino kaj Kirurgio en Sankta-Peterburgo, kie li baldaŭ malkovris sian dumvivan entuziasmon por eksperimenta kemio. En 1858 li doktoriĝis ĉe la sama akademio pri medicino. En sia disertaĵo li okupiĝis pri esploroj de kemiaj kaj venensciencaj ecoj de fosfor- kaj arsenacidoj. Post sia doktoriĝo li estis unu jaron kirurgiisto en armea malsanulejo, poste li forlasis Rusion, por science plukleriĝi en okcidenta Eŭropo. Lia instruisto Nikolaj Nikolajeviĉ Zinin ebligis al li studon en eŭropa eksterlando. Lia unua celo estis la laboratorio Emil Erlenmeyer en la Karpfengasse 2 en Heidelberg. Tie li ankaŭ trafis sur rusajn samlandanojn, i.a. Dmitrij Mendelejev. Post du jaroj lia stipendio estis plilongigita, tamen tiam li iris al Pizo je Sebastiano de Luca.
Post sia reveno en la jaro 1862 li ricevis postenon kiel profesoro pri organika kemio ĉe la akademio en Sankta-Peterburgo, kie li de tiam sin dediĉis al siaj kemiaj esploroj.
Borodino esploris organikaj reakciojn kaj kombinaĵojn kaj disvolvis en ĉi tiu kadro gravan laboratorian metodon de analitika titrado de ureo en la medicino. Por la organika kemio ĝis nun gravas liaj postaj esploroj ĉe la supre nomita armeakademio, kiu sekvigis en la jaro 1861 la establon de la sintezo de fluororganikaj kombinaĵoj. Borodino publikis ankaŭ studon Pri la historio de la fluorkombinaĵoj kaj pri la fluorbenzolo en Jarlibro le kemio de Justus von Liebig. Ege gravas liaj esploroj sur la kampo de la polimeriĝo kaj kondensado de la aldehidoj same kiel la die fundamentan malkovron de la aldolo-adicio en la jaro 1872. Pluaj gravaj mejloŝtonoj de lia esplorista kariero estas la laŭ li nomitaj famaj Borodinsche Silberdecarboxylierung kaj la Hunsdiecker-Borodino reakcio.
Borodino kiel komponisto
Tutmonde Borodino famiĝis malpli kiel siencisto, sed kiel komponisto. Kiel Borodino sukecis, krom sia profesorado ĉe la akademio trovi tempon por la muziko, tio restas mistera. En letero al sia edzino li priskribis
Tamen en 1864 li kuniris kun Milij Balakirev. Per li Borodino ekkonis la tri komponistojn César Cui, Modest Musorgskij und Nikolaj Rimskij-Korsakov. Tiamaniere Borodino fariĝis la kvina kaj lasta membro de la nacirusa kvinopo. Ilia epopea romantisma stilo plej bone kompareblas kun tiu de Richard Wagner.
En la jaro 1869 Balakirev dirigentis la unuan simfonion de Borodin. Samjare Borodino ekverkis sian heroan operon „Princo Igorj“, kun la famaj „Polovecaj dancoj“. Tiun ĉi komponaĵon, kies libreton la komponisto mem aranĝis laŭ la mezepoka Igorj-kanto, oni ofte rigardas kiel lia plej grava. Ĝi restis ĝis lia morto nekompletigita, kio verŝajne atribueblas al lia eksternorma laborŝarĝiteco kiel esploristo. „Princo Igorj“ poste estis finfarita kaj orkestrigita fare de Aleksandr Glazunov kaj Nikolaj Rimskij-Korsakov. Same malkompletigita restis tria simfonio, kiun denove Glazunov finfaris post lia morto.
La praprezentado de sia dua simfonio komence estis malsukcesa, sed kiam Franz Liszt en 1880 aranĝis en Baden-Baden pluan prezentadon, direktatan de Wendelin Weißheimer, Borodino famiĝis ankaŭ ekster Rusio. Entuziasme Borodino skribis al Wendelin Weißheimer: "Sinjoro pr-o Riedel afable informis min pri la sukceso de mia simfonio. La bonan sukceson mi sendube devas danki al la bonega realigado sub via talenta direktado".
Borodino mem nomis muzikon tempopasigo, ripozo for de pli seriozaj okupoj, per kio li verŝajne opiniis sian laboron kiel sciencisto.
Postefikoj en muzikalo
La tombomonumenton de la komponisto sur la Tiĥvin-tombejo en Sankta-Peterburgo ornamas notoj el la muzikalpartituro. La kanto Stranger in Paradise (Polovecaj dancoj el Princo Igorj; en la muzikalo Danco de la virgulinoj) fariĝis modkanto, sukcese kantita de Tony Bennett, Four Aces kaj Bing Crosby.
Cetere
La en 1945 kiel Filharmonia Kvarteto Moskvo en la tiama Sovetunio fondita Borodin-Kvarteto alinomiĝis en 1955 honore al la komponisto kaj ĝis nun muzikas kiel arĉkvarteto sub ĉi tiu nomo.
Verkoj (elekto)
Kronologian verkliston starigis kaj publikis Ernst Kuhn (vd. literaturo). Je ĉi tiu listo, kiu enhavas entute 65 komponaĵojn, referencas la elekto:
a, (o 50)
Banatski Brestovac
Banatski Brestovac, serbe Банатски Брестовац, germane Rustendorf, hungare Beresztóc [berestOc] estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Panĉevo. La oficiala hungara loknomo estis ĝis 1898 Bresztovácz.
Situo
Banatski Brestovac troviĝas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Danubo. Panĉevo troviĝas 20 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis el 1717 en formo: "Praestowatz" havanta serbajn loĝantojn. En 1763 germanoj alvenis. En 1910 vivis en Beresztóc 3752 homoj (2379 germanoj, 1306 serboj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, poste al estonta Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germana armeo okupis la vilaĝon. En 1945 la germanoj deportiĝis kaj oni malkonstruis la romkatolikan preĝejon. En 2002 loĝis en Banatski Brestovac 3 517 homoj (3029 serboj, 97 ciganoj kaj aliaj).
Hiroyuki Maeda
Hiroyuki Maeda (前田 寛之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Mochau (Saksio)
Mochau ĝis decembro 2015 estis memstara komunumo en Germanio: la 1-an de januaro 2016 la teritorio aldoniĝis al la urbo Döbeln. La antaŭa komunumo Mochau ĝis 2008 troviĝis en la distrikto Döbeln, ekde tiam en la pli granda distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de 2014 la komunumo havis loĝantojn.
Vergigny
Vergigny estas franca situanta en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
The New England Journal of Medicine
The New England Journal of Medicine (NEJM) estas ĉiusemajna medicina gazeto publikigita de la Massachusetts Medical Society. Ĝi estas inter la plej prestiĝaj duoble reviziitaj medicinaj gazetoj, same kiel la plej malnova kontinue publikigita.
Laŭlonge de sia historio la gazeto publikigis multajn gravajn artikolojn kiuj ege kontribuis al antaŭeniro de la medicina scienco. La kunlaborantaro plej ofte laboras en Masaĉuseco.
Bright Leaf
Bright Leaf estas usona filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Michael Curtiz. Bright Leaf estis originale filmita en la angla lingvo kaj inspirita de romano verkita de Foster Fitzsimmons en 1949. Rilate sian ĝenron, Bright Leaf estas rigardebla kiel romanca filmo.
Akademio Warrington
La akademio Warrington (1756 – 1786) estis frutempa kolegio por anglaj religiaj disidentoj lokita en Warrington (Cheshire). Ĝin poste sekvis la kolegio Harris Manchester.
Oni kutime asocias kun la akademio Warrington la jenajn eminentulojn :
Jakubčovice
Jakubčovice (Jogsdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hradec nad Moravicí en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Skřipov kaj 4 km okcidente de municipo Hlubočec. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 161 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Jakubčovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,78 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377.
Paspalum distichum
Paspalum distichum estas specio de la subfamilio Panicoideae.
Gajane Abrahamjan
Gajane Abrahamjan (armene Գայանե Աբրահամյան, ankaŭ latinliterigata Gayane Abrahamyan) estas armena esperantistino. En la oficperiodo 2010-2013, do inter la UK 2010 en Havano kaj la UK 2013 en Rejkjaviko, kaj same en la oficperiodo 2013-2016, ŝi nome de Armena Esperantista Unuiĝo estas observanta membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio.
Paspalum distichum
Vivo
Ĝi bezonas varmecon kaj malsekajn grundojn. Ĝi estas grava trudherbo.
La ergotfungo Claviceps paspali parazitas ĝiaj ovolujojn.
Eamon Fitzgerald
Eamon FITZGERALD (naskiĝinta en 1945 en Dublino) estas romkatolika ordenano el Irlando estinte inter 2008 kaj 2022 supera prioro de la trapistoj. Tiuofice posteulis lin la nederlandano Bernardus Peeters.
Ersa
Ersa [] estas franca komunumo en la departemento Haute-Corse, en la regiono Korsiko. Ĝi havis 153 loĝantojn en la jaro 2010.
Eamon Fitzgerald
Vivo
Eamon Fitzgerald frokuliĝis en 1966 ĉe la en 1833 fondita Abatejo Mount Melleray (proksime de Ceapach Choinn, Graflando Waterford). La solenan voton li faris en 1971. Ordinacion sacerdotan li ricevis en 1974. Por sia ordeno li multajn jarojn rektoris en Abakaliki, Niĝerio. Reveninte en 1989 li elektitis abato (ree en 1995, 2001, 2007). Ekde 2002 li pluse moderigis la ĝeneralan kapitulon.
Ersa
Geografio
Ersa troviĝas en la Korsika kabo kaj estas la plej norda komunumo en la insulo Korsiko, proksimume norde de Bastia.
Eamon Fitzgerald
Vivo
Ties anoj elektis lin en la 8.9.2008 supera prioro (abbas generalis) per kio li aŭtomate iĝis honore arkiabato de Cistercio. Li posteulis tiam Bernardo Olivera el Arĝentino. Pri tiu ĉi deĵoro li rezignis en la 11.2.2022.
Ersa
Geografio
Ersa konsistas el pluraj vilaĝoj, el kiuj Botticella estas la plej granda. Ĝia teritorio inkluzivas ankaŭ la insulon Giraglia.
AKP
La vorto havas plurajn signifojn:
La Croix de Berny (Tramtransporto en Parizo)
La Croix de Berny estas haltejo de tramvojo T10, situanta en Antony en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio. Ĝi estis malfermita la.
(17533) 1993 FR36
(17533) 1993 FR36 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
3281 Maupertuis
3281 Maupertuis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan matematikiston, fizikiston, astronomon kaj naturscienciston Pierre Louis Moreau de Maupertuis (1698–1759).
23472 Rolfriekher
23472 Rolfriekher estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Laŭ sugesto de Lutz D. Schmadel, ĝi estis nomita en honoro de la germana optikisto Rolf Riekher, kiu fakiĝis en la historio de la optiko kaj de la astronomio kaj de la rilataj instrumentoj. Li diskutis pri la teleskopoj de la estinteco ĝis la nuntempo en Fernrohre und ihre Meister. Li ankaŭ studis la vivon de Fraunhofer kaj la verkon de Keplero pri optiko.
Senato de Kanado
La Senato de Kanado (angle Senate of Canada, france Le Sénat du Canada) estas unu el du ĉambroj de la parlamento de Kanado. Ĝi havas sian sidejon en la centra bloko de la parlamentejo sur la parlamenta monteto (Parliament Hill) en Otavo, Ontario, sur klifo 50 metrojn alta super la rivero Otavo kaj la kanalo Rideau. La senato havas 105 membrojn, kiujn nomumas la guberniestro ĝenerala de Kanado je rekomendo de la ĉefministro de Kanado. La senatanoj ne havas fiksan oficperiodon, sed povas plenumi sian funkcion ĝis la 75-a vivjaro.