cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Soroptimist Internacia
Historio
Soroptimist Internacia estis fondita en 1921 en la Usono. La nomo Soroptimist devenas de la latina: sorores (fratinoj) kiuj alstrebas la optimuman (plej bonan). Laŭ la angla (kaj aliaj) retejoj de la soroptimistoj tio devus esti interpretata kiel : "la plej bona por virinoj"
Itinero de la menso al Dio
Enhavo de la Itinero
La itinero “al alto” proponita de Bonaventura konsistas el sep etapoj, al kiuj estas dediĉitaj la sep ĉapitroj de tiu verko, kies unua titoliĝas:
Soroptimist Internacia
Organiza strukturo
Ekzistas kvar federacioj kiuj plejparte koincidas kun kontinentoj, unioj (landoj) kaj kluboj.
Itinero de la menso al Dio
Enhavo de la Itinero
1. “Gradoj por la ascendo al Dio kaj pri lia kono pere de spuroj stampitaj en la universo”. Konsiderante la ordon en la mondo kaj la fakton ke ĉiu kreitaĵo aperas taŭge celigita ĝin estigi, la animo havas eblon admiri la povon de la Kreinto kiu mirige ordigis la tutan universon.
Soroptimist Internacia
Projektoj
Soroptimist Internacia kaj ĝiaj kluboj, unioj kaj federacioj laboras ĉirkaŭ lokaj, naciaj kaj internaciaj projektoj. Kvaronjare estas tutmonda projekto. Soroptimist Internacia jam traktis jenajn temojn : migrado, maljuniĝo, aliro al edukado, klimata ŝanĝo, kriminala juro, seksa perforto, kamparaj virinoj, ina ekonomia enpovigo, homvendado, edukado de virinoj al gvidaj pozicioj.
Itinero de la menso al Dio
Enhavo de la Itinero
2. Ankaŭ la dua momento de la ascendo – ”kontemplado pri Dio en ties spuroj de la sensa mondo” – konsideras la krejtaĵojn en kiuj eblas mergiĝi por malkovri kiom belas la verko de Dio.
Soroptimist Internacia
Projektoj
En la periodo 2003/2007 Soroptimist Internacia kunlaboris kun la organizo 'Women for Women International' (Virinoj por Virinoj Internacia) por virinoj en la (eks-)militaj landoj Afganio, Bosnio, Ruando en la kadro de la "Projekto Sendependeco: Virinoj Pluvivantoj de Milito' por helpi konstrui novan vivon por ili tra trejnado kaj la provizo de mikrokreditoj.
Itinero de la menso al Dio
Enhavo de la Itinero
3. “Kono pri Dio pere de Lia bildo reflektiĝinta en la potencialoj de la animo”.
Soroptimist Internacia
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de Soroptimist International : soroptimistinternational.org
Itinero de la menso al Dio
Enhavo de la Itinero
4. ”Kono pri Dio (kontemplita) en la animo renovigita per la Graco”. En tiu ĉapitro, kiel en la antaŭa, la aŭtoro koncentras sian atenton sur la homan animon, kies tri fakultoj-potencialoj - memoro, intelekto kaj volo – travidigas la bildon de la Sanktega Triunuo; krome, en ĝi eblas malkaŝi la agadon de Dio kiu pere de la Graco purigas kaj alten levas tiujn potencialojn, ebligante ke la homo relatu kun Li novmaniere.
6. Krom kiel "Esto", Dio, en la Biblio, sin konigis kiel “Bonon”: nehazarde, en tiu sesa ĉapitro la aŭtoro atribuas la sekvan titolon: ''Kono pri la Sanktega Triunuo en Lia nomo – la Bono. Dio sin donis al la homo en Lia unusola Filo, kiu levis la homan naturon ĝispunkte ke ĝi unuiĝu al la Patro, kaj la homo estas altirita sin lasi fascini kaj supernaturiĝi verke de Kristo''.
7. La Itinero konkludiĝas per ĉapitro titolita “La ekstazo mensa kaj mistika kiu kvitigas la intelekton kaj tute transdonas la amemon al Dio”. La vojaĝo estas plenumita kaj la celo kiun Bonaventura sin proponis estas plene atingita.
Fakte, “Bonaventura ne celis konstrui pruvon pri la ekzisto de Dio, sed vojon de la mensoj por alveni al plej ebla perfekta unuiĝo kun Dio pere de Lia Kono” (Efrem Bettoni). Ankaŭ la poeta fantazio de Dante interpretas samsence la mistikan vojon de Bonaventura: “Por atingi Dion la homo devas trakuri tri fazojn, sed antaŭ ĉi staras la preĝo" (Paradizo, kanto 12).
Pensuloj parolaj pri verko “odologia” (vojologia) pli ol ontologia.
Bibliografio
Sofia Vanni Roviĝi, San Bonaventura, Vita e Pensiero, 1974.
Joseph Ratzinger, 'San Bonaventura. La teologia della storia, Porziuncola edizioni, 2008.
Efrem Bettoni, S. Boventura da Bagnoreggio, Vita e Pensiero, 1973.
Eksteraj ligiloj
Latina kaj angla teksto
Italingva komentario ,
Determinanto
En lineara algebro, determinanto estas funkcio kiu asociigas skalaron det(A) al ĉiu n×n kvadrata matrico A. La fundamenta geometria signifo de determinanto estas kiel la skala faktoro por volumeno se A estas konsiderita kiel lineara transformo.
Por ĉiu pozitiva entjero n, estas unika determinanta funkcio por la n×n matricoj super ĉiu komuta ringo R. Aparte, ĉi tiu funkcio ekzistas kiam R estas la kampo de reelaj aŭ kompleksaj nombroj.
Determinanto de 2×2-matrico
La 2×2 matrico
havas determinanto
La interpretado kiam la matrico havas reelaj nombraj elementoj estas (tiu, ke) ĉi tiu donas la areo de la paralelogramo kun verticoj je (0,0), (A,c), (b,d), kaj (A + b, c + d), kun signa faktoro (kiu estas −1 se A kiel transforma matrico klakas la unuobla kvadrato super).
Formulo por pli grandaj matricoj estos esti donita pli sube.
Aplikoj
(Determinantoj, Determinantas) estas kutima karakterizi (neŭtrigebla, inversigebla) matricoj (nome kiel tiuj matricoj, kaj nur tiuj matricoj, kun ne-nulo (determinantoj, determinantas)), kaj al eksplicite priskribi la solvaĵo al sistemo de linearaj ekvacioj kun _Cramer_'s regulo. Ili povas kutimi trovi la ejgenon de la matrico A tra la karakteriza polinomo
kie Mi estas la identa matrico de la sama aranĝo kiel A.
Unu ofte (opinias, pensas) de la determinanto kiel asignanta nombro al ĉiu vico de n (vektoroj, vektoras) en \Bbb{R}^n, per uzanta la kvadrata matrico kies kolumnoj estas la donita (vektoroj, vektoras). Kun ĉi tiu komprenanta, la signo de la determinanto de bazo povas kutimi difini la nocio de orientiĝo en Eŭklidaj spacoj. La determinanto de aro de (vektoroj, vektoras) estas pozitiva se la (vektoroj, vektoras) formo (ĝusta, dekstra, rajto)-(manis, nadlita) koordinatsistemo, kaj negativa se (maldekstre, restis)-(manita, nadlita).
(Determinantoj, Determinantas) estas kutima kalkuli (volumenoj, volumenas, volumoj, volumas) en vektora kalkulo: la absoluta valoro de la determinanto de (reala, reela) (vektoroj, vektoras) estas egala al la volumeno de la paralelepipedo (naskis, generita) per tiuj (vektoroj, vektoras). Sekve de tio, se la lineara mapo estas (prezentita, prezentis) per la matrico A, kaj S estas (ĉiu, iu) mezurebla subaro de \Bbb{R}^n, tiam la volumeno de f(S) estas donita per. Pli ĝenerale, se la lineara mapo estas (prezentita, prezentis) per la m-per-n matrico A, kaj S estas (ĉiu, iu) mezurebla subaro de \Bbb{R}^{n}, tiam la n-dimensia volumeno de f(S) estas donita per. Per kalkulanta la volumeno de la kvaredro barita per kvar punktoj, ili povas kutimi identigi deklivaj linioj.
La volumeno de (ĉiu, iu) kvaredro, donitaj ĝiaj verticoj A, b, c, kaj d, estas (1/6)·|_det_(A−b, b−c, c−d)|, aŭ (ĉiu, iu) alia kombinaĵo de (paroj, paras) de verticoj (tiu, ke) formo simple koneksa (grafikaĵo, grafeo). -->
Ĝenerala difino kaj kalkulado
Estu kvadrata matrico.
Se A estas 1-per-1 matrico, tiam.
Se A estas 2-per-2 matrico, tiam.
Por 3-per-3 matrico A, la formulo estas pli komplika:
Por ĝenerala n-per-n matrico, la determinanto estis difinita per formulo de Leibniz:
La sumo estas komputita super ĉiuj permutoj \sigma de nombroj {1,2,...,n} kaj estas signumo de la permuto \sigma: =+1 se \sigma estas para permuto kaj =−1 se ĝi estas nepara.
Ĉi tiu formulo enhavas n! \ (faktorialon) da termoj, kaj pro tio uzi ĝin por kalkuli determinantojn pri granda n \ maloportunas.
Determinanto povas esti komputita kun la gaŭsaj algoritmaj uzante jenajn regulojn:
Uzante la lastajn tri regulojn eblas konverti ĉiun matricon en triangulan matricon, tiam eblas uzi la unua regulo por komputi ĝian determinanton. <!-- Ĝi estas ankaŭ ebla al elvolvi determinanto laŭ (linio, vico) aŭ kolumno uzanta Laplaca formulo, kiu estas kompetenta por relative minusklaj matricoj. Al fari ĉi tiu laŭ (linio, vico) i, diri, ni skribi
Ekzemplo
Supozi ni bezono al komputi la determinanto de
Ni povas iri antaŭe kaj uzi la Gottfried Wilhelm Leibniz formulo rekte:
Alternative, ni povas uzi Laplaca formulo al elvolvi la determinanto laŭ (linio, vico) aŭ kolumno. Ĝi estas plej bona al elekti (linio, vico) aŭ kolumno kun multaj nuloj, do ni estos elvolvi laŭ la (sekundo, dua) kolumno:
Tria vojo (kaj la maniero de elekto por pli grandaj matricoj) devus engaĝi la Gaŭsa algoritmo. Kiam farante (kalkuladoj, kalkuladas, komputoj, komputas) permane, unu povas ofte mallongigi aĵoj _dramatically_ per pimpe adicianta (obloj, oblas) de kolumnoj aŭ (linioj, vicoj, linias, vicas) al aliaj kolumnoj aŭ (linioj, vicoj, linias, vicas); ĉi tiu ne ŝanĝi la valoro de la determinanto, sed (majo, povas) krei nulaj elementoj kiu (simpligas, plisimpligas) la sinsekvaj kalkuloj. En ĉi tiu ekzemplo, adicianta la (sekundo, dua) kolumno al la unua unu estas aparte utila:
kaj ĉi tiu determinanto povas esti rapide elvolvita laŭ la unua kolumno:
-->
Propraĵoj
La determinanto estas multiplika mapo en la senco ke Ĉi tiu estas ĝeneraligita per la Koŝio-Binet-a formulo al produktoj de ne-kvadrataj matricoj.
Estas facile vidi ke, se I_n \ estas la n\-per-n\ identa matrico, kaj tial:
Aparte, se A estas matrico super kampo K, kiel la realaj nombroj aŭ kompleksaj nombroj, tiam A estas inversigebla se kaj nur se det_(A) estas ne-nulo. En ĉi tiu okazo, ni havas
Matrico kaj ĝia transpono havas la saman determinanton:
La determinanto de kompleksa matrico kaj de ĝia konjugita transpono estas konjugita: Notu ke konjugita transpono de matrico estas identa al la transpono pri reela matrico.
Se A kaj B estas similaj, tio estas, se tie ekzistas inversigebla matrico X, tia ke A = X^{-1} B X , tiam pro la multiplika propraĵo,
<!-- Ĉi tiu (meznombroj, meznombras, signifas) (tiu, ke) la determinanto estas simileca invarianto. Pro ĉi tiu, la determinanto de iu lineara transformo T : V → V por iu finia dimensia vektora spaco V estas sendependa de la bazo por V. La interrilato estas unusenca, tamen: tie ekzisti matricoj kiu havi la sama determinanto sed estas ne simila.
Se A estas kvadrato n-per-n matrico kun reelaj aŭ kompleksaj elementoj kaj se λ1,...,λn estas la (kompleksaj) ejgenoj de A listita laŭ ilia algebra (oblecoj, oblecas), tiam
Ĉi tiu sekvas de la fakto (tiu, ke) A estas ĉiam simila al ĝia Jordana normala formo, supra triangula matrico kun la ejgenoj sur la ĉefa diagonalo.
De ĉi tiu ligo inter la determinanto kaj la ejgenoj, unu povas derivi ligo inter la spura funkcio, la eksponenta funkcio, kaj la determinanto:
Plenumante la anstataŭo en la pli supre ekvacia rendimento
Derivaĵo
La determinanto de (reala, reela) kvadrataj matricoj estas polinoma funkcio de al \Bbb{R}, kaj kiel tia estas ĉie diferencialebla. Ĝia derivaĵo povas esti esprimita uzanta Jakobia formulo:
kie _adj_(A) signifas la _adjugate_ de A. En aparta, se A estas (neŭtrigebla, inversigebla), ni havi
aŭ, pli komunuze,
se la elementoj en la matrico X estas sufiĉe minuskla. La speciala okazo kie A estas egala al la identa matrico I rendimento
(Ĝeneraligoj, Ĝeneraligas) kaj rilatantaj funkcioj
Kiel estis punktita ekster pli supre, ĝi estas ebla al unusence difini la determinanto de (ĉiu, iu) lineara mapo f : V → V, se V estas finidimensia vektora spaco.
Rarono
Ĝi situas en la alta Valezo, tie estas la germanlingva parto de Kantono Valezo.
Determinanto
(Ĝeneraligoj, Ĝeneraligas) kaj rilatantaj funkcioj
Ĝi (konstruas, faras) (senso, senco) al difini la determinanto por matricoj kies elementoj veni de (ĉiu, iu) komuta ringo. La kalkuladaj reguloj, la Gottfried Wilhelm Leibniz formulo kaj la _compatibility_ kun matrica multipliko resti valida, escepti (tiu, ke) nun matrico A estas (neŭtrigebla, inversigebla) se kaj nur se \det(A) estas (neŭtrigebla, inversigebla) ero de la tera ringo.
Rarono
La komunumon trairas rivero Rodano, la ĉefa urbo estas sur ĝia deksta bordo, ĉirkaŭ 130 km (birdfluge) orienten de Ĝenevo kaj ĉirkaŭ 78 km (birdfluge) sude de Berno.
La urbo estas sur la fervoja linio Laŭzano - Brig-Glis, kaj la Baza tunelo de Lötschberg ligas Raron kun Frutigen.
Determinanto
(Ĝeneraligoj, Ĝeneraligas) kaj rilatantaj funkcioj
Abstrakte, unu (majo, povas) difini la determinanto kiel certa kontraŭ-simetria plurlineara mapo kiel sekvas: se R estas komuta ringo kaj M = R^n signifas la libera R-modulo kun n (naskantoj, naskantas), tiam
estas la unika mapo kun jenaj propraĵoj:
Rarono
En Raron estas entombigita la aŭstria poeto Rainer Maria Rilke en la tombejo de la eksa preĝejo (konstruata 1500-aj jaroj. La diservon oni faras en moderna preĝejo elfosita en roko.
Estas ankaŭ vidinda kastelo kaj eksa armea flughaveno.
Determinanto
(Ĝeneraligoj, Ĝeneraligas) kaj rilatantaj funkcioj
Lineara (algebristoj, algebristas) preferi al uzi la plurlineara mapo (maniero, proksimiĝi, proksimiĝo) al difini determinanto, (dum, ĉar) _combinatorialists_ (majo, povas) preferi la Gottfried Wilhelm Leibniz formulo. (Kompreneble, (ebena, para) kiam uzanta la pli supre abstrakta (maniero, proksimiĝi, proksimiĝo), unu havas al uzi la Gottfried Wilhelm Leibniz formulo al montri (tiu, ke) tia plurlineara mapo reale ekzistas.)
Rarono
La najbaraj komunumoj estas :
Determinanto
(Ĝeneraligoj, Ĝeneraligas) kaj rilatantaj funkcioj
La _Pfaffian_ estas analoga de la determinanto por 2n\times 2n malsimetriaj matricoj. Ĝi estas polinomo de grado n, kaj ĝia kvadrato estas egala al la determinanto de la matrico.
Estas ne direkta ĝeneraligo de (determinantoj, determinantas), aŭ de la nocio de volumeno, al (spacoj, kosmoj, spacetoj) de malfinia dimensio. Estas diversaj (manieroj, proksimiĝoj) ebla, inkluzivanta la uzi de la vastigaĵo de la spuro de matrico, kaj funkcionalaj determinantoj.
Algoritma realigo
La naiva maniero de realiganta algoritmo al komputi la determinanto estas al uzi Laplaca formulo por elvolvaĵo per (kofaktoroj, kofaktoras). Ĉi tiu (maniero, proksimiĝi, proksimiĝo) estas ege _inefficient_ en ĝenerala, tamen, kiel ĝi estas de (mendi, ordo) n! (n faktorialo) por n×n matrico M. Plibonigo al (mendi, ordo) n3 povas esti (efektivigita, atingita) per uzanta _LU_ malkomponaĵo al skribi M = _LU_ por triangulaj matricoj L kaj U. Nun, _det_ M = _det_ _LU_ = _det_ L _det_ U, kaj ekde L kaj U estas triangula la determinanto de ĉiu estas simple la (produkto, produto) de ĝiaj diagonalaj eroj. Alternative unu povas (aperi, plenumi) la _Cholesky_ malkomponaĵo kaj trovi la determinanto en simila (modo, maniero).
Historio
Historie, (determinantoj, determinantas) estita (konsiderita, konsideris) antaŭ matricoj. Originale, determinanto estis difinita kiel propraĵo de sistemo de linearaj ekvacioj. La determinanto "difinas" ĉu la sistemo havas unika solvaĵo (kiu okazas precize se la determinanto estas ne-nulo). En ĉi tiu (senso, senco), du-per-du (determinantoj, determinantas) estita (konsiderita, konsideris) per _Cardano_ je la fino de la 16-a jarcento kaj pli grandaj aĵoj per Gottfried Wilhelm Leibniz pri 100 (jaroj, jaras) poste. Sekva lin _Cramer_ (1750) adiciis al la teorio, (traktatanta, traktanta, kuracanta) la subjekto en rilato al aroj de ekvacioj. La _recurrent_ leĝo estis unua anoncis per _Bezout_ (1764).
Ĝi estis _Vandermonde_ (1771) kiu unua agnoskis (determinantoj, determinantas) kiel sendependaj funkcioj. Laplaco (1772) donis la ĝenerala maniero de elvolvanta determinanto en (termoj, kondiĉoj, terminoj, termas, terminas) de ĝia komplementa (minoroj, minoras): _Vandermonde_ havita jam donita A speciala okazo. (Tuj, Senpere) sekva, Lagrange-a (1773) (traktis, kuracita) (determinantoj, determinantas) de la (sekundo, dua) kaj tria (mendi, ordo). Lagrange-a estis la unua al apliki (determinantoj, determinantas) al (demandoj, demandas) ekster elimina teorio; li (pruvita, pruvis) multaj specialaj okazoj de ĝeneralaj identoj.
Gaŭso (1801) farita la venonta antaŭenigi. Ŝati Lagrange-a, li farita multa uzi de (determinantoj, determinantas) en la teorio de nombroj. Li prezentis la vorto (determinantoj, determinantas) (Laplaco havis uzita rezulta), kvankam ne en la (prezenti, aktuala) _signification_, sed iom kiel aplikis al la diskriminanto de _quantic_. Gaŭso ankaŭ (alvenis, veninta) je la nocio de (reciproka, reciprokaĵo, inverso) (inverso) (determinantoj, determinantas), kaj venis tre proksima la multiplika teoremo.
La venonta _contributor_ de graveco estas _Binet_ (1811, 1812), kiu formale komencita la teoremo rilatante al la (produkto, produto) de du matricoj de m kolumnoj kaj n (linioj, vicoj, linias, vicas), kiu por la speciala okazo de m = n reduktas al la multiplika teoremo. Sur la sama tago (_Nov_. 30, 1812) (tiu, ke) _Binet_ (surscenigis, enscenigita, prezentita) lia papero al la Akademio, Koŝio ankaŭ (surscenigis, enscenigita, prezentita) unu sur la subjekto. (Vidi Koŝio-Binet-a formulo.) En ĉi tiu li uzis la vorto determinanto en ĝia (prezenti, aktuala) (senso, senco), resumis kaj (simpligis, plisimpligita) kio estis tiam sciata sur la subjekto, plibonigis la skribmaniero, kaj donis la multiplika teoremo kun pruvo pli kontentiga ol _Binet_'s. Kun lin (komenciĝoj, komenciĝas, komencas) la teorio en ĝia universaleco.
La venonta grava (cifero, figuro) estis Jakobio (de 1827). Li frua uzis la funkcionala determinanto kiu _Sylvester_ poste (nomita, vokis) la Jakobia determinanto, kaj en lia _memoirs_ en _Crelle_ por 1841 li speciale (traktas, kuracas) ĉi tiu subjekto, kaj ankaŭ la klaso de alternaj funkcioj kiu _Sylvester_ havas (nomita, vokis) _alternants_. Pri la tempo de Jakobia lasta _memoirs_, _Sylvester_ (1839) kaj _Cayley_ komencita ilia laboro.
_Cowan_'s Regulo
Al komputi la determinanto (ebena, para) n x n matrico: (Linio, Vico) redukti la komenca matrico al (efektivigi, atingi) unu kvadranto enhavanta la nula matrico, certiĝanta vi sekvi la reguloj listis en la kalkulada sekcio. Venonta komputi la _determinate_ de la diagonalo (kvadrantoj, kvadrantas). La _determinate_ de la komenca matrico estos esti la (produkto, produto) de la _determinates_ de la diagonalo (kvadrantoj, kvadrantas) kun unu _caveat_: se la diagonalo (kvadrantoj, kvadrantas) estita 2 & 3 vi devas multipliki per (-1).
Ekzemplo: Venanta Baldaŭ -->
Makistinamo
La Makistinamo (Nothoprocta cinerascens) estas birdospecio de la familio de Tinamedoj komune troviĝanta en altaltitudaj sekaj arbustaroj en subtropikaj kaj tropikaj regionoj de suda Sudameriko.
Etimologio
Nothoprocta derivas el du malnovaj vortoj, nothos greka vorto signifanta falsa, kaj prōktos signifanta malantaŭo aŭ vosto. Tiu kombino de vortoj probable rilatas al la fakto ke la vosto estas malgranda kaj kovrita per korpaj plumoj, kaj tiele ŝajnas falsa.
Taksonomio
Hermann Burmeister unuafoje identigis la Makistinamon el specimeno el Tukumano, Argentino, en 1860.
Aspekto
La Makistinamo estas proksimume 31.5 cm longa kaj pezas 540 g. Ties supraj partoj estas grizaj al olivecbrunaj striecaj je nigra kaj blanka. Ties krono estas nigra, la kapoflankoj kaj gorĝo estas blankaj, ties suba gorĝo estas strieca je nigra, ties brusto estas griza punkteca je blanka, kaj ties ventro estas blankeca. Ties kruroj estas malhelgrizaj. La ino estas pli granda kaj pli malhela.
Teritorio kaj vivejo
Tiu neotropisa specio estas indiĝena de sudorienta Bolivio, nordokcidenta Paragvajo kaj nordokcidenta kaj centra Argentino en Sudameriko.
La Makistinamo preferas loĝi en seka arbustaro ĝis 1,000 m de altitudo. Sed ĝi povas regule esti troviĝanta tiom alte kiom ĝis 2,000 m, kaj ankaŭ en sekaj savanoj, sekaj herbejoj kiuj estas sezone inunditaj, kaj ankaŭ paŝtejo kaj agrikultura tero.
Kutimaro
La alvoko de la Makistinamo estas serio de sep al dek klaraj fajfaj notoj kiuj povas esti akraj kiam ili defendas sian teritorion de ĉirkaŭ 20 ha. Ili manĝas insektojn kaj malgrandajn animalojn kaj iome da fruktoj.
Reproduktado
Maskloj allogas 2 al 4 inojn kaj kontrolas ties ovodemetadon en la nesto, kiu estas tipe kaŝita en arbustaro. La inoj trovas aliajn masklojn kaj la masklo kovas la ovojn kaj idozorgadas.
Konservado
La Makistinamo estas klasita de la IUCN kiel Malplej Zorgiga, kun loĝa teritorio de 1,200,000 km².
Diferenciala ekvacio
En matematiko, diferenciala ekvacio estas ekvacio, en kiu derivaĵoj de nekonataj funkcioj aperas kiel variabloj. Multaj el la fundamentaj leĝoj de fiziko, ĥemio, biologio kaj ekonomiko povas esti formulitaj kiel diferencialaj ekvacioj. Diversaj sciencaj kampoj ofte havas identajn diferencialajn ekvaciojn. En ĉi tiaj okazoj, la matematika teorio ligas sufiĉe diversajn sciencajn kampojn.
La ordo de diferenciala ekvacio estas ordo de la plej alta derivaĵo kiun ĝi enhavas. Ekzemple, diferenciala ekvacio de la 1-a ordo enhavas nur unuajn derivaĵojn.
En matematikaj aplikoj ofte aperas problemoj, en kiuj la dependeco de unu parametro de alia estas nekonata, sed eblas skribi esprimon por la rapideco de ŝanĝo de unu parametro rilate al alia (derivaĵo). Ĉi-kaze la problemo reduktiĝas al trovado de funkcio per ĝia derivaĵo rilata al iuj aliaj esprimoj.
Specoj de diferencialaj ekvacioj
estas lineara; tie la solvo estas, kun k reela nombro.
La ekvacioj
estas nelinearaj.
Linearaj ekvacioj ofte aperas kiel proksimumaĵoj al nelinearaj ekvacioj, kaj ĉi tiuj proksimumaĵoj estas nur validaj je limigitaj kondiĉoj.
Ordinara diferenciala ekvacio
En matematiko, ordinara diferenciala ekvacio (mallonge ODE) estas rilato, kiu enhavas funkciojn de nur unu nedependa variablo, kaj unu aŭ kelkajn el ĝiaj derivaĵoj kun respekto al la variablo.
Simpla ekzemplo estas neŭtona dua leĝo de moviĝo, kiu povas esti skribita kiel la diferenciala ekvacio
por la moviĝo de partiklo de konstanta maso m. Ĝenerale, la forto F dependas de la pozicio de la partiklo x(t) je tempo t kaj de la tempo t senpere, kaj tial la nekonata funkcio x(t) aperas en ambaŭ flankoj de la diferenciala ekvacio, kiel estas indikite en la skribmaniero F(x(t), t).
Ordinaraj diferencialaj ekvacioj malsamas de diferencialaj ekvacioj en partaj derivaĵoj en tio, ke la lastaj enhavas plurajn sendependajn variablojn kaj partajn derivaĵojn je la kelkaj sendependaj variabloj.
Se la ekvacio estas lineara, ĝi povas esti solvita per analitikaj manieroj. Tamen multaj interesaj diferencialaj ekvacioj estas ne-linearaj kaj, kun kelkaj esceptoj, ili ne povas esti solvitaj akurate. Proksimumaj solvaĵoj estas ricevataj per komputilaj manieroj de solvado (vidu en cifereca solvado de diferencialaj ekvacioj).
Ordinaraj diferencialaj ekvacioj aperas en multaj malsamaj ĉirkaŭtekstoj en geometrio, fiziko, astronomio ktp.
Estu y(x) nekonata funkcio
estas nomata kiel ordinara diferenciala ekvacio (ODE) de ordo n. Por vektoraj valoraj funkcioj,
estas nomata kiel sistemo de ordinaraj diferencialaj ekvacioj de dimensio m.
Se diferenciala ekvacio de ordo n havas formon
ĝi estas nomata kiel implica diferenciala ekvacio. La formo
estas nomata kiel eksplicita diferenciala ekvacio.
Diferenciala ekvacio ne dependanta sur x estas nomata kiel aŭtonoma.
Diferenciala ekvacio estas lineara se F povas esti skribita kiel lineara kombinaĵo de la derivaĵoj de y
kie ai(x) kaj r(x) estas kontinuaj funkcioj de x. La funkcio r(x) estas nomata kiel la fonta flanko; se r(x)=0 tiam la lineara diferenciala ekvacio estas nomata kiel homogena, alie ĝi estas nomata kiel nehomogena (estas ankaŭ la alia signifo por la vorto "homogena").
Parta diferenciala ekvacio
En matematiko, parta diferenciala ekvacio (mallongigita kiel PDE) estas rilato inter matematika funkcio u de pluraj nedependaj variabloj x, y, z, t, ... kaj partaj derivaĵoj de u rilate al ĉi tiuj variabloj. La ekvacioj en partaj derivajojn uzatas en la matematika formulado de la fizikaj procezoj kaj aliaj sciencoj, kiuj kutime koncernas la spacon kaj la tempon. Tipaj problemoj inkludas la disvastiĝon de sono aŭ varmo, la elektrostatikon, la elektrodinamikon, la fluidodinamikon, la elastecon, la kvantuman mekanikon kaj multaj aliaj. Ili estas ankaŭ konataj kiel diferencialaj ekvacioj en partaj derivaĵoj (EPD). Studis ilin d'Alembert kaj Joseph Fourier, matematikistoj de la napoleona epoko.
Parta diferenciala ekvacio (PDE) estas funkcio skribata laŭ sekvanta formo:
F\, estas lineara funkcio de u\, kaj siaj derivaĵoj, tio estas:
kaj
Se F\, estas lineara funkcio de u\, kaj ankaŭ ĝiaj derivaĵoj, tial la PDE estas lineara. Komunaj ekzemploj de PDE estas la varma ekvacio, la onda ekvacio kaj la laplaca ekvacio.
Parta diferenciala ekvacio povas esti tre simpla: kie u estas funkcio de x kaj y. Ĉi tiu rialto implicas, ke la valoroj de u(x, y) estas tute sendependaj de x. Tial la ĝenerala solvaĵo de ĉi tiu diferenciala ekvacio estas:
kie f estas ajna funkcio de y.
La ordinara diferenciala ekvacio (simila al la PDE, sed kun funkcio de unu variablo) analogie estas:
kiu havas la sekvan solvon
u(x) = c,\,
kie c estas ajna valoro konstanto (sendependa de x).
Tiuj du ekzemploj ilustras, ke la ĝeneralaj solvaĵoj de ordinaraj diferencialaj ekvacioj (ODE) implicas ajnajn konstantojn, sed la solvoj de partaj diferencialaj ekvacioj (PDE) implicas ajnajn funkciojn. Solvaĵo de parta diferenciala ekvacio estas ĝenerale ne unika; alimaniere oni devos havigi pliajn limkondiĉojn, por difini la solvon unike. Ekzemple, en la simpla kazo supre, la funkcio povas esti determinita, se  estas specifita laŭ la linio.
Sistemoj de diferencialaj ekvacioj
Sistemo de diferencialaj ekvacioj estas aro de diferencialaj ekvacioj konsiderataj kune, kaj kvanto de la nekonataj funkcioj normale egalas al kvanto de la ekvacioj.
La ordo de sistemo de diferencialaj ekvacioj estas sumo de ordoj de la apartaj ekvacioj.
Ĉiu diferenciala ekvacio aŭ sistemo de diferencialaj ekvacioj de ordo n povas esti reformigita en sistemon de n diferencialaj ekvacioj, ĉiu el ili de ordo 1. Por ĉi tio necesas enkonduki aldonajn funkciojn, egalajn al derivaĵoj de la jam ekzistantaj nekonataj funkcioj. Ekzemplo (ĉi tie u' (t) estas derivaĵo de u(t) je la sendependa variablo t ):
Linearaj homogenaj diferencialaj ekvacioj
Lineara homogena diferenciala ekvacio estas ekvacio, en kiu aŭ la nekonata funkcio aŭ ĝuste unu el ĝiaj derivaĵoj estas en ĉiu adiciaĵo en la ambaŭ flankoj. Ekzemple la ekvacio
estas lineara kaj homogena, ĉar ĝia konstanta termo nulas.
Se estas kelkaj solvaĵoj de la lineara homogena ekvacio, do ĉiu lineara kombinaĵo de la solvaĵoj ankaŭ estas la solvaĵo. Ĝenerala solvaĵo de lineara homogena ekvacio estas lineara kombinaĵo kun ĉiuj koeficientoj de kelkaj bazaj solvaĵoj. La solvaĵoj formas vektorspacon de iu dimensio, la dimensio povas esti kaj finia kaj malfinia.
Normale lineara homogena ordinara diferenciala ekvacio havas dimension de la spaco de solvaĵoj egalan al ordo de la ekvacio. Sistemo de ĉi tiaj ekvacioj havas dimension de la spaco de solvaĵoj egalan al sumo de ordoj de la ekvacioj.
Normale lineara homogena diferenciala ekvacio en partaj derivaĵoj kaj lineara homogena malfrua diferenciala ekvacio havas malfinian dimension de la spaco de solvaĵoj.
Programaro
Ekzistas programoj kiuj povas solvi diferencialajn ekvaciojn:
Snorri Sturluson
Snorri Sturluson (1178 – 23-a de septembro 1241) estis islanda historiisto, poeto, kaj politikisto.
Li estis filo de la ambicia, kverelema kaj ruza ĉefulo Sturla Þórðarson (Hvamms-Sturla) en Hvammur en la distrikto Dalir en okcidenta Islando. Unufoje la plej potenca ĉefulo Islanda, Jón Loftsson en Oddi en Rangárvellir en Sudislando, repacigis kverelojn inter Sturla kaj proksima ĉefulo. Li decidis favore al la alia ĉefulo, sed por akceptebligi la aferon al Sturla, li invitis al li edukigi filon de Sturla. Estis ofta kutimo tiutempe inter nobeloj, kaj ligis la familiojn. Do, ekde sia tria jaro Snorri plenkreskis en Oddi.
Tiutempe la bieno Oddi estis centro de islanda kulturo kaj literaturo. Tie Snorri lernis ĉio lernebla rilate al skribado islandlingva, skandinava literaturo (kiu ja tiam apenaŭ skribe ekzistis), historio k.t.p.
Kiel ankaŭ siaj fratoj, Þórður kaj Sighvatur, la relative malriĉa Snorri edziĝis al riĉa virino, kaj ekposedis multajn bienojn kaj potencon. Kaj kiel ankaŭ siaj fratoj, kaj baldaŭ nevoj, li diligente partoprenis en la multaj kruelaj malpacaj konfliktoj de la sekvintaj jardekoj (Sturlungaöld, Epoko de Sturlidoj). Baldaŭ li estis unu de la plej riĉaj kaj potencaj ĉefoj islandaj, kaj ankaŭ leĝdiranto en Alþing, sed tio estis la plej alte taksita publika ofico en Islando. Li vojaĝis multe en Norvegio kaj ankaŭ en Svedio.
Inter liaj plej gravaj verkoj (skribitaj sur bovidhaŭtoj - ne hobio por malriĉuloj) estis Edda (ofte nomata Snorra-Edda), kiu klarigas la ofte malfacilan vikingtempan poezion. Por tio necesas rakonti multe de la ĉarmaj, eksterordinaraj kaj ofte bonhumoraj legendoj kaj fabeloj de la antaŭkristana religio norda. Lia plej konata libro estas Heimskringla (Mondcirklo) (ĉ. 1218-1228), kiu kaj arte kaj science priskribas la historion de la norvegaj reĝoj ĝis 1177. Oni ankaŭ hipotezas ke Snorri skribis unu de la plej elstaraj anonimaj islandaj sagaoj, Sagao de Egill Skallagrímsson.
Dum sia komplika politika agado, Snorri iĝis reprezentanto de la norvega reĝo en Islando, kaj verŝajne tiumaniere evitis norvegan militatakon al Islando. Sed kiam li revenis islanden, li nenion faris favore al la reĝo. Tiu serĉis aliajn reprezentantojn en Islando. La unuaj estis nevo de Snorri, Sturla Sighvatsson, kaj sia patro (kaj frato de Snorri) Sighvatur Sturluson. Tiuj forpelis Snorri al Norvegio. Kiam li revenis, ili estis mortigitaj en batalo kontraŭ la potenca estro Gissur Þorvaldsson, kiu sekve iĝis la reĝa reprezentanto islande. Tiu antaŭa bofilo de Snorri ordonis mortigi Snorri en 1241.
Sema legomo
Sema legomo aŭ semlegomo estas legomoplanto kiuj reproduktiĝas per semoj. La plej multajn legomplantojn la homo multobligas semante. Jen temas pri la legomgrupo kies semojn la homo manĝas.
Jenaj legomoj apartenas al tiu grupo:
Biratnagar
Biratnagar, nepale: विराटनगर estas urbego en sudorienta parto de Nepalo. Ĝi estas la administra centro de la provinco 1 (nepale प्रदेश नं० १), unu el sep provincoj de Nepalo, formitaj la 20-an de septembro 2015 konforme al la agendo 4 de la konstitucio de Nepalo. Laŭ la censo de 2011 la urbo havis 242 548 loĝantojn. La urba areo ampleksas 58,48 kvadratajn kilometrojn, kio rezultas en loĝdenso de po 4148 homoj laŭ kvadrata kilometro. La malnova loknomo ĝis 1919 estis Gograha Bazaar.
Geografio
Biratnagar situas en mezorienta parto de la lando. Barato troviĝas 6, Katmanduo 238 km.
Historio
En 1914 guberniestro kreis moderna la tiaman Gograha Bazaar, tiam estis konstruita hospitalo, poŝtejo, malliberejo, doganejo kaj aliaj konstruaĵoj.
Ekonomio
Biratnagar estas la industria ĉefurbo de Nepalo. Oni okupiĝas pri prilaborado de jutoj, kemiaĵoj, nutraĵoj. Pro la proksima landlimo multaj okupiĝas pri komercado, eĉ kontraŭbandado de pluraj varoj.
Trafiko
El Biratnagar kuras 3 vojoj, krome la urbego havas enlandan flughavenon. La barata fervojo finiĝas ĉe la limo. En la urbego rikiŝoj kaj taksioj servas. Aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn al aliaj urboj de la lando.
Klimato
La averaĝa jara temperaturo estas 25 °C. Jare pluvas po 1892 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed pli ofte inter julio - septembro.
La klimato de Biratnagar estas subtropika, tamen pro la alteco ankaŭ modera. Somere la temperaturoj varias inter 25 kaj 33 °C, vintre 2 - 15 °C, neniam frostas. Jare pluvas po 3901 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed pli ofte inter majo - oktobro.
Punao (vegetaĵaro)
La Ekoregiono Punaoj estas tipo de la montaraj herbejoj kaj arbustaroj kiuj troviĝas en Centraj Andoj de Sudameriko. Punao estas konsiderata kiel unu el la ok naturaj regionoj de Peruo, sed ĝi etendiĝas suden en nordan Argentinon kaj Ĉilion.
Priskribo
La punaoj troviĝas super la arbolimo je altitude de 3 200 – 3 500 metroj, kaj sub la daŭra neĝolinio super 4 500 – 5 000 metroj. Ĝi etendiĝas ekde centra Peruo en la nordo, tra la altebenaĵa Altiplano de Peruo kaj Bolivio, kaj sude laŭlonge de la spino de Andoj en norda Argentino kaj Ĉilio.
Aliaj fontoj parolas pri arbolimo ĝis 4 100 metroj ĉirkaŭ Suni, kaj ekde 4 100 metroj ĝis la neĝolinio.
Flaŭro
La flaŭro de la punaoj estas karakterizitaj de montaraj tufherboj kiuj alternas kun diversaj herboj, gresoj, likenoj, muskoj, filikoj, kusenoformaj plantoj, kaj okaze malaltaj arbustoj, kun ciperacoj kaj junkacoj en malfacile dreniĝantaj areoj. Ĝenerale la punaoj estas pli sekaj ol la paramoj de Nordaj Andoj.
Loĝantaro
La loĝantoj en tiu regiono kultivas hordeon, terpomojn kaj "makaon" (Lepidium meyenii, kruciferacoj). Alpakoj, vikunoj, kaj gvanakoj estas bredataj por lano, kaj lamoj por lano kaj transporto.
Ekoregionoj
La Monda Natur-Fonduso (WWF) limdifinis tri diferencajn punaajn ekoregionojn :
Diocezo de Lavant
La Diocezo Lavant (latine: Dioecesis Lavantina) iam enhavis la teritorion ĉirkaŭ Sankt Andrä (Karintio). Oni translokis en 1859 la sidejon al Mariboro sed konserviĝo de la historia nomo estis eĉ ĝis 1962. El ĝi naskiĝis la nuna Maribora ĉefepiskopujo en Slovenujo.
Historio
Stariĝis la Lavant-episkoplando en 1228 fare de Eberhard von Regensberg kun sidejo en St. Andrä. Tamen la episkopoj ofte regis de Friesach kaj akiris en 1329 Burgon Twinberg apud St. Leonhard im Lavanttal, kiu kadukis ekde la mezo de la 17-a jarcento. Temis pri unu el kvar sufraganaj episkopujoj de la princĉefepiskopujo Salcburgo (kun Gurk, Chiemsee, Seckau). Pro la abundo de prunarboj sur sia teritorio ĝi moke ankaŭ nomata estis pruna episkoplando.
Inter la sume 24 reĝaj bienoj, kiujn donacis reĝo Ludoviko la Germano en 860 al la salcburganoj, nombriĝas ankaŭ unu ĉe Lavant-rivero. Arkiepiskopo Theotmar akiris ĉ. 900 ankoraŭ du aliajn bienojn kaj du kapelojn. Centro iĝis la Andreo-kirko kie poste evoluis la komunumo St. Andrä. La trovo de la ostoj de la gesanktuloj Vito, Modesto kaj Krescencja (1223) igis lian ĉefepiskopan moŝton Eberhard von Regensberg starigi tie en la 1225-a jaro monaĥejon de la aŭgustenanoj. Jam tri jarojn pli malfrue estiĝis diocezo kies unua episkopo iĝis paroĥestero de la Enns-valo.
Fine de la 17-a jarcento havis la diocezo du distriktojn: Arkidiakonujo de Malsupra Karintio (St. Andrä) kaj Komisarujo de Uesta Stirio (Groß Sankt Florian). Pro daŭra malriĉeco de tiu ĉi episkopujo diversaj taskoj estis plenumotaj fare de anoj de porpastraj seminarioj por kiuj en aliaj diocezoj disponis veraj pastroj.
Por plibonigi la administradon oni cedis en 1857 la karintiajn paroĥojn al la diocezo de Gurk kaj inverse enkorpigis la distrikton de Mariboro. Tiam la urbo Mariboro fariĝis la nova sidejo. Pro situo en la nova ŝtato Jugoslavujo post la Unua mondmilito la diocezo elpreniĝis en la 1.5.1924 el la salcburga ekleziprovinco. Ĝis 1923 proponis kaj elektis ĉiujn episkopojn la salcburga arkiepiskopo mem.
En la 22.11.1968 la en 1962 alinomita Diocezo de Mariboro iĝis sufragana al la Arkiepiskopujo de Labako; en la 7.4.2006 lia papa moŝto Benedikto la 16-a starigis propran mariboran ekleziprovincon kaj plialtrangigis la diocezon je arkidiocezon kun kun metropolito.
Interesege estis ke la episkopecoen Lavant-valo estis estinta por multaj ekleziuloj komenco de brila kariero (ekz. por Max Gandolf von Kuenburg, Leopold Maximilian von Firmian).
Ruge
Ruge estas la familia nomo de jenaj personoj:
Katedralo de Schwäbisch Gmünd
La katedralo de Schwäbisch Gmünd (Heilig-Kreuz-Münster en Schwäbisch Gmünd estas gotika preĝejo konstruita ekde 1320 kiel romkatolika paroĥopreĝejo anstataŭ proksimume 200 jarojn pli aĝa antaŭanta konstruaĵo. La katedralo estas arthistorie grava kiel praverko de la arĥitekta familio Parler kaj kiel unua granda halopreĝejo en suda Germanujo. Estas unu el la unuaj reprezentantoj de aparta gotika arĥitekturo en Germanujo. La nomo "katedralo", Münster, ĉi tie ne signifas sidejon de episkopo, sed pli ĝenerale aparte gravan, grandan preĝejon.
Mezuroj
La katedralo inkluzive la firstotureton altas 51 metrojn, je kio la alteco ĝis la tegmento estas die 22 metroj, de la tegmento 19 metroj kaj de la firstotureto 12 metroj. La longeco de la katedralo estas 78 metroj, el kiuj la laŭlonga navaro tenas 45 metrojn kaj la ĥorejo 33 metrojn. La navaro larĝas 24 metrojn, la ĥorejo 28 metrojn.
Klasifikado laŭepoke
En la katedralo oni troviĝas plurajn stilojn. La laŭlonga domo estis konstruata dum la gotika epoko kiel unu el la grandaj halopreĝejoj, la ĥorejo kun absidokapelaro devenas el la malfrua gotiko. La konstruformo halopreĝejo kun absidokapelaro estas apartaĵo de suda Germanujo, kaj ĉi tiu preĝejo estas unu el ĝiaj ekzemploj. La parton de la absido, kiun detruis la enfalego de la turoj, oni starigis laŭ stilo de fina gotiko: Je la komenco de la renesanca epoko oni konstruis laŭ gotika stilo, enmiksante en la gotikajn ankaŭ renesancajn karakterizaĵojn. Tio ĉi rekoneblas tre bone je la ŝtupartureto apud la sakristio. La galerio stile fariĝis renesanca, la firstotureto baroka.
Apartaĵoj de la konstruo
La katedralo estas gotika halopreĝejo. La eksteraj muroj estas konstruitaj laŭ masiva konstrumaniero, kio tiuepoke ne plu estis kutima:Gotika arĥitekturo preferis skeletan konstrumanieron, ĉar tiu ĉi ebligis pli kaj pli grandajn fenestrojn. Tiu ĉi enlasas pli da lumo, kio estis grava por la gotika spirito. La fenestroj tie estas tiel formitaj, ke malgraŭ masivaj portomuroj la interno estas bone tralumata. Tio je halopreĝejoj estas pli malfacila, ĉar ili ja ne disponas fenestrozonojn en la supraj muroj de la meznavo. Ankaŭ la fenestrozono de la ĥorejo ekestis laŭ masivkonstruo, nur la absidokapelojn, la trezorejon, la Schreyer-Kapelon kaj la sakristion oni konstruis laŭ skeleta konstrumaniero, ekkonebla ekzemple ankaŭ je la grandaj fenestroj plenigaj la pokaze tutan facon. La malsupra parto de la ĥorejo konstistas el pintarkaj arkaĵoj apogantaj la fenestrozonon. Escepton prezentas la trezorejo pro la plenmasiva konstrumaniero. De ekstere la fasadon apogas kontraŭfortaj pilastroj, kiujn kronas pinakloj kaj kies angulaj pilastro ĉe la okcidenta fasado staras diagonale kontraŭ la fasado. La volbon oni konstruis okdek jarojn post konsekrado de la preĝejo nur pro ornamaj celoj, do ĝi estas aparte ornamriĉa. La abunda, pompa retovolbo en la ĥorejo kun siaj elspezigaj ŝlosoŝtonoj estas rigardata kiel aparta reprezentanto siaepoka. En la interno 22 pilastroj portas la volbon.
La tegmento estas ekde okcidento gablotegmento, al kiu en la oriento super la ĥoreja finaĵo alligas tendotegmento. La kapeloj de la absidokapelaro havas pupitrotegmentojn. La ĥorejo mem estas sep-dekduona halo-ĥorejo, kio signifas, ke la ĥorejo antaŭe formas per sep anguloj duoncirklon, kiu entute formas dekdu-angulon.
Alia apartaĵo, kiu nun ne plu estas evidenta, rilatas kun la iamaj turoj de la katedralo. Malgraŭ ilia ekzisto oni konstruis la tegmenton de la laŭlonga domo kaj de la ĥorejo samnivele tiel, ke ligo post la katastrofo eblis. Ankaŭ oni ne interfiksis la turojn kun la katedralo, kion oni nun rigardas kiel indiko, ke la ekzista solvo kun la du romanikaj turoj ne celis eternecon. Krom tio ĉi tiu solvo signifis la savon de la resta katedralo. Se la turoj kun ĝi estus interkroĉitaj, tio estus kaŭzinta ankaŭ la kunfalegon de la tuta katedralo. Ke la interno plejparte konsistas el mezuroj trionigeblaj, verŝajne ne dedukteblas de la sankteco de la nombro tri, kiel ofte asertite, sed de la baza mezuro de Parler, kiu supozeble havas 32 centimetrojn. Ekzemple la skulptitaj konzoloj ĉe la norda portalo de la laŭlonga domo mezuriĝas 32 centimetrojn, la fenestrokornicoj de la ĥorkapeloj 64 centrimetrojn, kaj ankaŭ je multaj enkonstruitaj ŝtonkvadroj aperas la longeco da 32 centimetroj. Krom tio estas konstateble, ke la kvadratiga skizo de la ĥorejaj plano, portalo kaj muro en la centro enhavas kvadraton da 32 centimetroj.
Lucăceni
Lucăceni (lukaĉenj) (hungare Újkálmánd) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Berveni.
Katedralo de Schwäbisch Gmünd
Apartaĵoj de la konstruo
La katedralo estas konstruita el sabloŝtono el la ĉirkaŭaĵo de Schwäbisch Gmünd kaj el ligno. Problema estas la sabloŝtono, kiu estas akvoenprenema kaj kiun atakas la aera polucio, kio limigas ĝian vivodaŭron. En nia poluema epoko tio ĉi pli kaj pli kaŭzas kostojn por la konservado resp. riparado de la domego.
Kentung
Kentung aŭ Monling estas internacia planlingvo kreita de Kenneth Littlewood, de Leeds, ĉirkaŭ 1942. La sintakso estas inspirata je la ĉina. La vortoj estas unusilabaj kiel en la ĉina, sed la radikoj devenas el la angla. Specimeno:
Dasiuro
Dasiuro (Dasyuromorphia) estas ordo de oposum-parenca bestoj, el kiu estas pluraj specioj, ekde la grandeco de marteso ĝis la grandeco de kato (genroj Dasyurus kaj Dasyurops); ĝi havas silkdelikatan hararon, tipan per blankaj makuloj; ekzistas ankaŭ nigra vario.
Metroo de Londono
La Londona metroo (Underground [ANdagraŭnd] (subgrundo) aŭ the Tube [da TJUB] (la tubo)) estas la metroo kiu kunligas la 274 haltejojn disigitajn en areo de 408 km² en la Granda Londono. Ĝi komenciĝis plejparte sub la strata nivelo, sed ĉi-tempe 55% de la metroo estas ĉe stratnivelo (aŭ superstrate), precipe en ekstera Londono. La plej malnova parto de la sistemo estas apud la stacio. La servado komencis en 10-a de januaro 1863, al la Metropolitan Railway; hodiaŭ, plejparte la vojo komenca tia estas Hammersmith & City Line.
Poste de 2003, la metroo estiĝis parto de Transport for London (TfL), kio, krom de la metroo, regas busojn en la Londona administra regiono kaj faras multe da farindoj transportaj en la regiono; malposte, nomita London Underground Limited, ĝi estis parteto de la korporacio London Regional Transport.
Historio
Dum la dua mondmilito oni uzis la substratajn staciojn kiel sekuran lokon por tranokti dum la naziaj flugbombantoj atakis.
Radiklegomo
Al la kuireja termino radiklegomoj apartenas la manĝeblaj kaj nutroriĉaj deponradikoj kaj aliaj subgrundaj aŭ apudgrundaj partoj de la planto, ekzemple depontigo aŭ tubero
Metroo de Londono
Reto
La plej longa distanco inter stacioj estas en nord-okcidenta londono, inter Chalfont and Latimer kaj Chesham. Estas proksimume 6km (kontrolenda) La plej mallonga distanco estas inter Leicester Square kaj Covent Garden (en Centra Londono), nur kelkdek metroj.
Radiklegomo
Al tiu grupo de legomoj apartenas ekzemple:
Metroo de Londono
Linioj
Estas multaj linioj en la metroo, kaj ĉiu linio havas sian propran koloron sur la mapo. La oficiala mapo de la linioj ne montras la ĝustan lokon de la stacioj.
Krom tiuj, estas ankaŭ aliaj fervojaj linioj en Londono kiuj ne apartenas al la metroa sistemo, ekzemple la linio Heathrow (Flughaveno) de Paddington.
La stacio Knightsbridge havas ses sinsekvajn konsonantojn.
Biletado
Por uzi la metroon, necesas havi karton kiu nomiĝas Oyster ("Ostro"). Sen ĝi, vi povas uzi monon, sed ĝi estas iom pli kosta.
Enireblo
La plej profunda stacio estas en norda Londono, kaj nomiĝas Hampstead.
Malplivarmigado
Dum somero, en partoj de la metroo la temperaturoj tro altiĝas pro la profundaj kaj malbone ventolitaj tuneloj tubaj, kaj oni ne sentas komforte — dum la Eŭropa varmondo de 2006 la temperaturoj tie atingis 47 °C. Vulgara malplivarmigado de la aero ne estas ebla en la profundaj linioj pro la malmulteco de spaco en la vagonoj por meti la aparataron, kaj pro la problemoj de la fortransportado de la varmado kioj estus. Por jarlanga provaĵo, komence de junio 2006, en la Victoria station funkcias sistemo de malplivarmigado, uzante akvojn grundajn. Se ĝi sukcesos, pluiĝos al 30 aliaj profundaj stacioj.
La tuneloj subgrundnivelaj estas plu ebla por fortransporto de la varmado, kaj pro tio la estonta vagonaro S havos aparataron de malplivarmigado.
Johano la 2-a (Bretonio)
Johano la 2-a de Bretonio (naskiĝis la 3-an de januaro 1239, mortis la 18-an de novembro 1305 en Liono), filo de Johano la Unua la Kaŝtanhara, duko de Bretonio kaj de Blanka de Navaro, estis duko de Bretonio de 1286 ĝis 1305, grafo de Richmond (1268-1305) kaj pajro de Francio.
Biografio
Johano akompanis sian patron kaj sanktan Ludovikon en la oka krucmilito, kiu finiĝis per la morto de la reĝo en 1271 en Tunizo. Dum lia patro revenis al Bretonio, li iris al Palestino, verŝajne kun la naŭa krucmilito de Eduardo de Anglio, sia bofrato.