cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Asirianoj
Moderna historio
Tamen, ĉi tiu kunlaboro kun la britoj estis rigardata kun suspekto de iuj gvidantoj de la nove formita Iraka reĝlando. La streĉiteco atingis sian pinton baldaŭ post la formala sendependecdeklaro kiam centoj da asiriaj civiluloj estis buĉitaj dum la Masakro de Simelo fare de la iraka armeo en aŭgusto 1933. La okazaĵoj kaŭzis la elpelon de Ŝimun la 21-a Eŝai la Katolikoso kaj Patriarko de la Asiria Eklezio de la Oriento al Usono kie loĝis ĝis lia morto en 1975.
La periodo de la 1940-aj jaroj ĝis 1963 vidis periodon de ripozo por la asirianoj. La reĝimo de prezidanto Abd al-Karim Kasim precipe vidis la asirianojn akceptitajn en ĉefan socion. Multaj urbaj asirianoj iĝis sukcesaj komercistoj, aliaj estis bone reprezentitaj en politiko kaj militistaro, iliaj urboj kaj vilaĝoj prosperis neĝenataj, kaj asirianoj elstaris, kaj estis sufiĉe reprezentitaj en sportoj.
La Baazo prenis la potencon en Irako kaj Sirio en 1963, enkondukante leĝojn celantajn subpremi la asirian nacian identecon per arabigaj politikoj. La donado de tradiciaj asiriaj nomoj estis malpermesita kaj asiriaj lernejoj, partioj, preĝejoj kaj literaturo estis subpremitaj. Asirianoj estis forte premataj identigi sin kiel irakaj / siriaj kristanoj. Asirianoj ne estis agnoskitaj kiel etno de la registaroj kaj ili kreskigis dividojn inter asirianoj laŭ religiaj linioj (ekz. Asira Eklezio de la Oriento kontraŭ Ĥaldea Katolika Eklezio kontraŭ Siria Ortodoksa Eklezio).
La kampanjo Anfal de 1986–1989 en Irako, kiu celis kurdan opozicion, rezultigis murdon de 2 000 asirianoj per siaj gaskampanjoj. Pli ol 31 urboj kaj vilaĝoj, 25 asiriaj monaĥejoj kaj preĝejoj estis detruitaj ĝis la tero. Pluraj asirianoj estis murditaj, aliaj estis deportitaj al grandaj urboj, kaj iliaj teroj kaj hejmoj tiam estis transprenitaj de araboj kaj kurdoj.
21-a jarcento
Ekde la Iraka Milito en 2003 socia agitado kaj kaoso rezultigis la senprovokan persekuton de asirianoj en Irako, plejparte de islamaj ekstremistoj (kaj ŝijaistoj kaj sunaistoj) kaj kurdaj naciistoj (ekz. dum la tumultoj de Dahuk de 2011 celitaj al asirianoj kaj jezidoj). En lokoj kiel Dora, kvartalo en sudokcidenta Bagdado, la plimulto de ĝia asiria loĝantaro aŭ fuĝis eksterlanden aŭ al norda Irako, aŭ estis murdita. Islama indigno pro la okupado de Usono de Irako, kaj okazaĵoj kiel ekzemple la bildstrioj de Jyllands-Posten Mohamedo kaj la konflikto de Papo Benedikto la 16-a pri Islamo rezultigis islamanojn atakantajn asiriajn komunumojn. Ekde la komenco de la iraka milito, almenaŭ 46 preĝejoj kaj monaĥejoj estis bombitaj.
En la lastaj jaroj la asirianoj en norda Irako kaj nordorienta Sirio fariĝis celo de ekstrema senprovoka islama terorismo. Rezulte, asirianoj prenis armilojn kune kun aliaj grupoj (kiel kurdoj, turkomanoj kaj armenoj) responde al senprovokaj atakoj de Al-Kaida, la Islama Ŝtato, Nusra Fronto kaj aliaj terorismaj islamaj fundamentismaj grupoj. En 2014 islamaj teroristoj de la Islama Ŝtato atakis asiriajn urbojn kaj vilaĝojn en la asiria patrujo de norda Irako, kune kun urboj kiel Mosulo kaj Kirkuk kiuj havas grandajn asiriajn loĝantarojn. Estis raportoj pri abomenaĵoj faritaj de teroristoj de la Islama Ŝtato poste, inkluzive; senkapigoj, krucumoj, infanmurdoj, seksperforto, devigaj konvertiĝoj, etna purigado, forrabo, kaj ĉantaĝo en la formo de kontraŭleĝaj impostoj pagitaj al ne-islamanoj. Asirianoj en Irako respondis formante armitajn milicojn por defendi siajn teritoriojn.
Raporto de 2018 deklaris, ke kurdaj aŭtoritatoj en Sirio, kune kun oficialuloj de Dawronoye, fermis plurajn asiriajn lernejojn en Norda Sirio kaj eksigis sian administradon. Ĉi tio laŭdire okazis ĉar ĉi tiuj instruistoj malsukcesis registriĝi por licenco kaj malakcepti la novan instruplanon aprobitan de la Edukinstanco. Fermmetodoj intervalis de oficiala fermado de lernejoj ĝis armitaj viroj kiu eniris en la lernejojn kaj fermis ilin. Asiria edukisto nomata Isa Raŝid poste estis forte batita ekster sia hejmo pro malakcepto de la kurda programo pri memadministrado. La Asiria Politika Instituto asertis, ke asiria raportisto nomata Souleman Yusph estis arestita de kurdaj trupoj pro siaj raportoj pri la fermoj de lernejoj rilataj al Dawronoye en Sirio. Specife, li dividis multajn fotojn en Facebook detaligante la fermojn.
Patrujo
La asiria patrujo inkluzivas la pratempajn urbojn Ninivo (Mosulo), Nuhadra (Dahuk), Arrapha/Beth Garmai (Kirkuk), Al Qosh, Tesqopa kaj Arbela (Arbil) en Irako, Urmia en Irano, kaj Hakkari (granda regiono, kiu konsistas el la modernaj urboj Yuksekova, Hakkâri, Çukurca, Semdinli kaj Uludere), Edessa/Urhoy (Urfa), Harran, Amida (Dijarbakiro) kaj Tur Abdin (Midyat kaj Kafro) en Turkio, inter aliaj. Iuj urboj estas nuntempe sub kurda regado kaj aliaj ankoraŭ havas asirian ĉeeston, nome tiuj en Irako, ĉar la asiria loĝantaro en sudorienta Turkio (kiel tiuj en Hakkari) estis etne purigitaj dum la asiria genocido de la unua mondmilito. Tiuj, kiuj postvivis, fuĝis al netuŝitaj areoj de asiria setlejo en Norda Irako, kun aliaj ekloĝantaj en irakaj urboj sude. Kvankam multaj ankaŭ enmigris al najbaraj landoj en Kaŭkazio kaj Mezoriento kaj ĉirkaŭe kiel Armenio, Sirio, Kartvelio, suda Rusio, Libano kaj Jordanio.
En antikvaj tempoj, akadlingva Asirio ekzistis en kio nun estas Sirio, Jordanio, Israelo kaj Libano, inter aliaj modernaj landoj, pro la koncentriĝo de la Novasiria imperio en la regiono. Kvankam lastatempa loĝado de kristanaj asirianoj en Nisabina, Qamishli, Hasaka, Al-Qahtaniyah, Al-Darbasiyah, Al-Malikiyah, Amuda, Tel Tamer kaj kelkaj aliaj urbetoj en la gubernio Hasaka en Sirio, okazis en la fruaj 1930-aj jaroj, kiam ili fuĝis de Norda Irako post kiam ili estis celitaj kaj buĉitaj dum la masakro de Simelo. La asirianoj en Sirio ne havis sirian civitanecon ĝis malfruaj 1940-aj jaroj.
Konsiderindaj asiriaj loĝantaroj restas nur en Sirio, kie ĉirkaŭ 400 000 asirianoj loĝas, kaj en Irako, kie ĉirkaŭ 300 000 asirianoj loĝas. En Irano kaj Turkio restas nur malgrandaj loĝantaroj, kun nur 20.000 asiroj en Irano, kaj malgranda sed kreskanta asiria loĝantaro en Turkio, kie vivas 25.000 asirianoj, plejparte en la urboj kaj ne en la praaj setlejoj. En Tur Abdin, tradicia centro de asiria kulturo, restas nur 2 500 asirianoj. Malpli ol 50.000 en la censo de 1960, sed pli ol 1.000 en 1992. Ĉi tiu akra malkresko ŝuldiĝas al intensa konflikto inter Turkio kaj PKK en la 1980-aj jaroj. Tamen estas ĉirkaŭ 25.000 asirianoj en tuta Turkio, kun plej multaj loĝantaj en Istanbulo. Plej multaj asirianoj nuntempe loĝas en la Okcidento pro la jarcentoj de persekutado fare de la najbaraj islamanoj. Antaŭ la Islama Ŝtato de Irako kaj Levantenio, en raporto de 2013 de oficialulo de la Ĥaldea Siria Asiria Popola Konsilio, oni kalkulis, ke 300 000 asirianoj restis en Irako.
Asiraj subgrupoj
Estas tri ĉefaj asiraj subgrupoj: orienta, okcidenta, ĥaldea. Ĉi tiuj subsekcioj nur parte interkovras lingve, historie, kulture kaj religie.
Persekutado
Pro ilia kristana identeco kaj etneco, la asirianoj estis persekutitaj ekde la alpreno de kristanismo. Dum la regado de Jazdegerdo la 1-a, kristanoj en Irano estis rigarditaj kun suspekto kiel eblaj romiaj renversemuloj, rezultigante persekutojn dum samtempe antaŭenigante Nestorian Kristanismon kiel bufro inter la Eklezioj de Romo kaj Irano. Persekutoj kaj provoj trudi Zaratuŝtrismon daŭris dum la regado de Jazdegerdo la 2-a.
Dum la epokoj de mongola regado sub Ĝingis-Ĥano kaj Timur okazis arbitra buĉado de dekmiloj da asirianoj kaj detruo de la asiria loĝantaro de nordokcidenta Irano kaj centra kaj norda Irano.
Pli lastatempaj persekutoj ekde la 19-a jarcento inkluzivas la Masakrojn de Badr Ĥan, la Masakrojn de Dijarbakiro (1895), la masakron de Adana, la asirian genocidon, la Masakron de Simele kaj la kampanjo al-Anfal.
Kodai Dohi
Kodai Dohi (土肥 航大, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Asirianoj
Diasporo
Ekde la asiria genocido, multaj asirianoj forlasis Mezorienton tute por pli sekura kaj komforta vivo en la landoj de la okcidenta mondo. Kiel rezulto de tio, la asiria loĝantaro en Mezoriento draste malpliiĝis. Ekde hodiaŭ estas pli multaj asirianoj en la diasporo ol en sia patrujo. La plej grandaj asiriaj diasporaj komunumoj troviĝas en Svedio (100,000), Germanio (100,000), Usono (80.000), kaj en Aŭstralio (46,000).
Laŭ etna procento, la plej grandaj asiriaj diasporaj komunumoj situas en Södertälje en Stokholma Distrikto, Svedio, kaj en Fairfield City en Sidnejo, Aŭstralio, kie ili estas la ĉefa etno en la antaŭurboj Fairfield, Fairfield Heights, Prairiewood kaj Greenfield Park. Ekzistas ankaŭ konsiderinda asiria komunumo en Melburno, Aŭstralio (Broadmeadows, Meadow Heights kaj Craigieburn) En Usono, asirianoj plejparte troviĝas en Ĉikago (Niles kaj Skokie), Detrojto (Sterling Heights, kaj West Bloomfield Township), Fenikso , Modesto (Stanislaus County) kaj Turlock.
Rimarkindas ke la asirianoj loĝantaj en Kalifornio kaj Rusio sentas sin ligitaj al Irano, dum tiuj en Ĉikago kaj Sidnejo estas ĉefe irakaj asirianoj. Pli lastatempe, siriaj asirianoj grandiĝas en Sidnejo post grandega alveno de novalvenintoj en 2016, al kiuj ricevis azilo sub la speciala humanitara helpo de la Federacia Registaro . La asirianoj en Detrojto estas ĉefe ĥaldeaj parolantoj, kiuj ankaŭ devenas de Irako. Asirianoj en tiaj eŭropaj landoj kiel Svedio kaj Germanio kutime estas turklingvaj aŭ okcident-asiriaj.
Identeco kaj subsekcioj
Asirianoj de la Proksima Oriento kaj diasporo uzas malsamajn esprimojn por mem-identigo bazitaj sur konfliktantaj kredoj pri la origino kaj identeco de siaj respektivaj komunumoj. En certaj lokoj de la asiria patrujo, identeco ene de komunumo dependas de la devenvilaĝo de persono aŭ kristana konfesio prefere ol ilia etna komuneco, ekzemple ĥaldeaj katolikoj preferas esti nomitaj ĥaldeoj anstataŭ asirianoj, aŭ siria ortodoksa kristano preferas esti nomata siria.
Krome, okcidentaj amaskomunikiloj ofte mencias neniun etnan identecon de la kristanaj homoj de la regiono kaj simple nomas ilin kristanoj, irakaj kristanoj, iranaj kristanoj, siriaj kristanoj kaj turkaj kristanoj, etikedo malakceptita de asirianoj.
Kulturo
Homoj ofte salutas kaj adiaŭas parencojn per kiso sur ĉiu vango kaj dirante " ܫܠܡܐ ܥܠܝܟ " Ŝlama / Ŝlomo loĥ, kio signifas: "Paco estu al vi" en novaramea lingvo. Aliaj estas salutataj per manpremo nur per la dekstra mano; laŭ mezorientaj kutimoj, la maldekstra mano rilatas al malbono. Simile, ŝuoj ne rajtas esti rigardataj supren, oni eble ne havas siajn piedojn turnitaj al iu ajn rekte, fajfado nokte supozeble vekas Malicspiritojn, ktp. Gepatro ofte metas okulan juvelon sur sian bebon por malhelpi "malbonan okulon ĵetita sur ĝin". Kraĉi sur iu ajn aŭ iliaj havaĵoj estas vidata kiel grava insulto.
Asirianoj estas endogamaj, kio signifas, ke ili ĝenerale edziĝas ene de sia propra etno, kvankam geedzecoj ekster ili etno ne estas perceptataj kiel tabuo, krom se la fremdulo havas alian religian fonon, precipe islamon. Laŭlonge de la historio, rilatoj inter asirianoj kaj armenoj tendencis esti tre amikaj, ĉar ambaŭ grupoj praktikis kristanismon ekde antikvaj tempoj kaj suferis persekutojn sub islamaj regantoj. Tial amikiĝo kaj miksiĝo inter asirianoj kaj armenoj estas sufiĉe ofta, precipe en Irako, Irano, kaj same kiel en la diasporo kun apudaj armenaj kaj asiriaj komunumoj kie unu popolo subtenas la alian. .
Lingvo
La novarameaj lingvoj, kiuj estas en la ŝemida branĉo de la afrikazia lingva familio, finfine devenas de la malfrua malnova orienta aramea lingvo, la lingvafrankao en la posta fazo de la novasiria imperio, kiu delokigis la orientan ŝemidan asirian dialekton de la akada kaj sumera. La aramea estis la lingvo de komerco kaj komunikado kaj fariĝis la vulgara lingvo de Asirio en la klasika antikvo. Ekde la 1-a jarcento p.K., la akada estis formortinta, kvankam ĝia influo al nuntempaj orientaj novarameaj lingvoj parolitaj de asirianoj estas signifa kaj iu pruntita vortprovizo ankoraŭ pluvivas en ĉi tiuj lingvoj ĝis hodiaŭ.
Ĉar asirianoj ne havas propran ŝtaton kaj loĝas dise tra la mondo, ili estas plurlingvaj, parolante ambaŭ sian gepatran lingvon kaj lernas tiujn de la socioj, en kiuj ili loĝas. Dum multaj asirianoj fuĝis de sia tradicia patrujo lastatempe, granda nombro ankoraŭ loĝas en arabparolantaj landoj parolante la araban kune kun la novarameaj lingvoj  kaj ankaŭ estas parolata de multaj asirianoj en la diasporo. La plej ofte parolataj lingvoj de asirianoj en la diasporo estas la angla, la germana kaj la sveda. Historie multaj asirianoj parolis ankaŭ turkan, armenan, azeran, kurdan kaj persan kaj malpli granda nombro da asirianoj, kiuj restas en Irano, Turkio (Istanbulo kaj Tur Abdin) kaj Armenio, ankoraŭ hodiaŭ. Multaj pruntvortoj el la menciitaj lingvoj ankaŭ ekzistas en la novarameaj lingvoj, kun la iranaj lingvoj kaj la turka la plej grandaj influoj entute. Laŭdire nur Turkio spertas loĝantaron de asirianoj en la kvar landoj konsistigantaj sian historian patrujon, plejparte konsistante el asiriaj rifuĝintoj el Sirio kaj pli malgranda nombro da asiroj revenantaj de la diasporo en Eŭropo.
Skribo
Asirianoj ĉefe uzas la sirian skribon, kiu estas skribita de dekstre maldekstren. Ĝi estas unu el la ŝemidaj abĝadoj rekte descendantaj de la aramea alfabeto kaj kundividas similecojn kun la fenica, hebrea kaj araba alfabetoj. Ĝi havas 22 literojn reprezentantajn konsonantojn, el kiuj tri povas ankaŭ esti uzataj por indiki vokalojn. La vokalaj sonoj estas liverataj aŭ per la memoro de la leganto aŭ per laŭvolaj diakritaj signoj. Siria estas kursiva skribo, kie iuj, sed ne ĉiuj, literoj konektas ene de vorto. Ĝi estis uzata por skribi la sirian lingvon ekde la 1-a jarcento post Kristo.
La plej malnova kaj klasika formo de la alfabeto estas la ʾEsṭrangēlā- skribo. Kvankam ʾEsṭrangēlā ne plu estas uzata kiel la ĉefa formo por skribi la asirian lingvon, ĝi ricevis iom da reviviĝo ekde la 10-a jarcento, kaj ĝi estis aldonita al la Unikoda Normo en septembro 1999. La orientsiria dialekto estas kutime skribita en la Maḏnḥāyā- formo de la alfabeto, kiu ofte estas tradukita kiel "nuntempa", reflektanta ĝian uzon skribe modernan novaramean. La okcidenta siria dialekto estas kutime skribita en la serṭa formo de la alfabeto. Plej multaj literoj klare devenas de ʾEsṭrangēlā, sed estas simpligitaj fluaj linioj.
Krome, pro praktikaj kialoj, asiriaj homoj ankaŭ uzas la latinan alfabeton, precipe en sociaj retoj de interreto.
Religio
Asirianoj apartenas al diversaj kristanaj konfesioj kiel la Asira Eklezio de la Oriento, kun ĉirkaŭ 400.000 membroj, la Ĥaldea Katolika Eklezio, kun ĉirkaŭ 600.000 membroj, kaj la Siria Ortodoksa Eklezio (ʿIdto Suryoyto Triṣaṯ Šuḇḥo), kiu havas inter 1 miliono kaj 4 milionoj da membroj ĉirkaŭ la mondo (nur iuj el ili estas asirianoj), la Antikva Eklezio de la Oriento kun ĉirkaŭ 100.000 membroj. Malgranda malplimulto de asirianoj akceptis la protestantan reformacion, tial estas ortodoksa reformo en la 20-a jarcento, eble pro britaj influoj, kaj nun estas organizita en la Asiria Evangelia Eklezio, la Asiria Pentekosta Eklezio kaj aliaj protestantaj/reformaciaj ortodoksaj asiriaj grupoj. Dum asirianoj estas ĉefe kristanaj, eĥas malplimulto, precipe tiuj kreskigitaj en la okcidento, kiuj emas esti nereligiaj aŭ ateismaj.
Multaj membroj de la sekvaj eklezioj konsideras sin asiriaj. Etnaj identecoj ofte estas profunde interplektitaj kun religio, heredaĵo de la otomana mili-sistemo. La grupo estas tradicie karakterizita kiel aliĝanta al diversaj eklezioj de siria kristanismo kaj parolanta novarameajn lingvojn. Ĝi estas subdividita en:
Rehbach
Rehbach estas la nomo aŭ parto de la nomo de jenaj riveretoj:
Asirianoj
Religio
Bapto kaj Unua Komunio estas festataj vaste, simile al Brit Milah aŭ Bar Mitzvah en judaj komunumoj. Post morto, kunveno okazas tri tagojn post entombigo por festi la ĉieliron de la mortinto, kiel tiu de Jesuo; post sep tagoj alia kunveno memorigas la morton. Proksima familiano portas nur nigrajn vestaĵojn dum kvardek tagoj kaj noktoj, aŭ kelkfoje jare, kiel funebro.
Dum la genocido estis kelkaj asirianoj, kiuj konvertiĝis al islamo. Ili loĝas en Turkio, kaj praktikas islamon sed tamen konservas sian identecon. Malgranda komunumoj de judaj asirianoj ekzistas ankaŭ.
Muziko
Asiria muziko estas kombinaĵo de tradicia popolmuziko kaj okcidentaj nuntempaj muzikĝenroj, nome popmuziko kaj malpeza roko, sed ankaŭ elektronika danca muziko. Instrumentoj tradicie uzataj de asirianoj inkluzivas la zurnon kaj davulon, sed disetendiĝis por inkluzivi gitarojn, pianojn, violonojn, sintezilojn (t.e. klavaroj kaj elektronikaj tamburoj ), kaj aliajn instrumentojn.
Rehbach
Rehbach estas la nomo de jenaj lokoj:
Asirianoj
Muziko
Iuj konataj asiriaj kantistoj en modernaj tempoj estas Ashur Bet Sargis, Sargon Gabriel, Evin Agassi, Janan Sawa, Juliana Jendo, kaj Linda George. Asiriaj artistoj, kiuj tradicie kantas en aliaj lingvoj, inkluzivas Melechesh, Timz kaj Aril Brikha. Asiria-aŭstralia grupo Azadoota prezentas siajn kantojn en la asiria lingvo dum ĝi uzas okcidentan stilon de instrumentado.
Rehbach
Rehbach staras por:
Asirianoj
Dancoj
Asirianoj havas multajn tradiciajn dancojn, kiuj estas prezentataj plejparte por specialaj okazoj kiel geedziĝoj. Asiria danco estas miksaĵo kaj de antikvaj indiĝenaj kaj ĝeneralaj proksimorientaj elementoj. Asiriaj popoldancoj ĉefe konsistas el cirklodancoj, kiuj estas farataj laŭ linio, kiuj povas esti rektaj, kurbaj aŭ ambaŭ. La plej ofta formo de asiria popoldanco estas ĥigo, kiu estas rutine dancita kiam la novedzinoj estas bonvenigitaj en la nupto-bonvenigo. Plej multaj el la cirklodancoj permesas senliman nombron de partoprenantoj, escepte de la Sabra Danco, kiu bezonas tri maksimume. Asiriaj dancoj varias de malforta al forta, depende de la humoro kaj takto de kanto.
Festivaloj
Asiriaj festivaloj tendencas esti proksime rilataj al sia kristana kredo, el kiuj Pasko estas la plej elstara el la festoj. Membroj de la Asiria Eklezio de Oriento, Ĥaldea katolika eklezio kaj Siria katolika eklezio sekvas la gregorian kalendaron kaj rezulte festas Paskon dimanĉe inter la 22a de marto kaj la 25a de aprilo inkluzive. Tamen membroj de la Siria Ortodoksa Eklezio kaj Antikva Eklezio de la Oriento festas Paskon dimanĉe inter la 4a de aprilo kaj la 8a de majo inkluzive en la gregoria kalendaro (la 22a de marto kaj la 25a de aprilo en la julia kalendaro). Dum la Karesmo, asirianoj estas kuraĝigitaj fasti 50 tagojn sen viando kaj sen aliaj manĝaĵoj bestodevenaj.
Asirianoj ankaŭ praktikas unikajn geedzecajn ceremoniojn. La ritoj faritaj dum geedziĝoj devenas de multaj malsamaj elementoj de la pasintaj 3 000 jaroj. Asiria geedziĝo tradicie daŭris semajnon. Hodiaŭ geedziĝoj en la asiria patrujo kutime daŭras 2-3 tagojn; en la asiria diasporo ili daŭras 1-2 tagojn.
Tradiciaj vestoj
Asiriaj vestaĵoj varias de vilaĝo al vilaĝo. Vesto estas kutime blua, ruĝa, verda, flava kaj purpura; ĉi tiuj koloroj ankaŭ estas uzataj kiel brodaĵo sur blanka vestaĵo. Ornamado estas luksa en asiraj kostumoj, kaj foje implikas juvelaĵojn. La konusaj ĉapeloj de tradicia asiria vesto malmulte ŝanĝiĝis dum jarmiloj de tiuj portataj en antikva Mezopotamio, kaj ĝis la 19-a kaj frua 20-a jarcentoj la antikva mezopotamia tradicio de plektado aŭ plektado de haroj, barboj kaj lipharoj estis ankoraŭ kutima.
Kuirarto
Asiria kuirarto similas al aliaj sudokcident-aziaj kuirartoj kaj estas riĉa je grajnoj, viando, terpomo, fromaĝo, pano kaj tomatoj. Tipe rizo estas servata kun ĉiu manĝo, kun kuiraĵo verŝita sur ĝin. Teo estas populara trinkaĵo, kaj ekzistas pluraj pladoj el desertoj, manĝetoj kaj trinkaĵoj. Alkoholaj trinkaĵoj kiel vino kaj tritika biero estas organike produktitaj kaj trinkitaj.
Dionisio Anzilotti
Dionisio Anzilotti (Pescia (PT), 20-a de februaro 1867 - Uzzano, 23-a de aŭgusto 1950) estis itala juristo kaj diplomato. Li estas taksata unu el la ĉefaj kleruloj pri internacia juro de la 20-a jarcento.
Anzilotti naskiĝis de Giuliano e Isolina Allegretti, studis en la jura fakultato de la Universitato de Pizo, kaj doktoriĝis en 1890 per tezo pri privata internacia juro. Li komencis juĝistan karieron en la apelacia kortumo de Florenco. En tiu urbo li instruis "Civilan kaj privatan internacian juron" de 1892 ĝis 1902 ĉe la Reĝa Instituto pri Sociaj Sciencoj “Cesare Alfieri”. Iĝinte libera profesoro pri "internacia juro" ĉe la ŝtata universitato, li lasis Florencon kaj translokiĝis al la Universitato de Palermo (1902 – 1903), kaj poste de Bolonjo (1904 – 1911). Li ricevis la titolon de ordinara profesoro en 1906, kaj en 1911 li ricevis la katedron pri "Internacia juro" de la Universitato de Romo, kie li restis ĝis sia pensiiĝo en 1937.
En 1906, kun Arturo Ricci Busatti kaj Leone Adolfo Senigallia, Anzilotti fondis la revuon “Rivista di Diritto Internazionale” (revuo pri internacia juro), kiun li eldonis kaj aktive subtenis dum ĉirkaŭ dudek jaroj.
Li estis ano de la Konsilantaro pri diplomata konfliktoj de la Ministerio pri eksteraj aferoj ĝis ĝia reformo, kaj konsilanto de la ministro au ano de provizoraj konsilantaroj en pluaj okazoj (aferoj “Carthage”, “Manouba” kaj “Tavignano” en 1912-13 ce la Konstanta arbitracia kortumo.
En 1919 li iĝis jura konsilanto kaj faka delegito de la itala registaro ĉe la Pariza Packonferenco. Ekde 1916 li estis sub- ĝenerala sekretario de la Ligo de la Nacioj, kaj, kun tiu titolo, li partoprenis en 1920 la preparadon de la statuto de la Konstanta Internacia Kortumo. La 14-a de septembro 1921, li iĝis juĝisto ĉe tiu kortumo, kaj ĝin prezidis en 1928 kaj en 1930; en 1930 li estis elektita por dua naŭjara deĵorperiodo.
Li estis internacia membro de la Akademio de la Lincei en la fako de la moralaj sciencoj (ekde 1926) kaj ano de la Reĝa Akademio de Italio ekde 1929. Li ankaŭ estis aliĝinta membro de la '“Instituto pri internacia juro” ekde 1908, kaj plena membro ekde 1921. Ekde 1932 ĝis 1934 li estis la cefa vicprezidanto de la sama Instituto. Li estis ano en multaj pliaj kulturaj institucioj en Italio kaj eksterlande, kiel la Akademio de la Georgofili, la Akademio de la sciencoj de Bolonjo, la Amerika Instituto pri internacia juro, la Akademio pri kompara juro, la Konsulta Komitato pri la Konferencoj pri internacia privata juro kaj la Akademio pri Sciencoj de Utrecht. Li verkis sian lastan sciencan verkon en 1932 pri la limoj de itala jurisdikcio rilate al fremdaj kompanioj.
Ĉe la fino de sia scienca kaj diplomata agado, Anzilotti retiriĝis en la vilao del Castellaccio, sur la montetoj de Uzzano, kiun li estis aĉetinta en 1926 kune kun la fruktodonaj ĉirkaŭaj vinberaroj de la grafoj Orsi-Bertolini. Tie li dediĉis sin al produktado kaj komercado de vino, (“Bianco di Valdinievole”). Duma la dua mondmilito, li gastigis multajn rifuĝintoj kaj al la partizanaj trupoj kiuj operaciis en la regiono.
Li mortis dum somero 1950 kaj estas entombigita en la Kapelo de la tombaro de Uzzano Castello.
Mogi Guaçu
Mogi Guaçu [moĵi guasu] (laŭ malnova ortografio Mojiguaçu, oficiale Município de) estas municipo kaj grandurbo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono Moji-Mirim. La loknomo signifas en indiĝena lingvo: granda serpento-rivero.
Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Geografio
Mogi Guaçu situas en sudorienta parto de la lando laŭ la samnoma rivero. La najbaraj municipoj estas Aguaí, Mogi Mirim, Itapira, Conchal, Estiva Gerbi, Espírito Santo do Pinhal, Araras, Pirassununga, Leme. San-Paŭlo troviĝas 166 km.
Historio
En tiu tereno indiĝenoj loĝis ĝis alveno de la eŭropanaj orserĉantoj en 1650. Baldaŭ ankaŭ sklavoj alvenis. En 1728 la vilaĝo havis la nomon Conceição do Campo, ekde 1751 Mogi Guaçu. La oficiala fondo de la komunumo okazis en 1877. Baldaŭ italoj alvenis, kiuj establis uzinon pri kaheloj. En 1922 granda tertremo okazis.
Ekonomio
Mogi Guaçu ĝis la 1960-aj jaroj la ĉefa produktaĵo estis la diversaj ceramikaĵoj, en 1875 aperis kompanio pri trajnoj, poste oni produktis ankaŭ paperojn. En la agrikultura branĉo oni okupiĝis komence pri sukerkanoj - en 1830 kun 20 muelejoj - ekde 1854 ankaŭ pri kafoj. En la 20-a jarcento kelkfoje la frosto neniigis la kafoplantojn. En la malfrua 20-a jarcento oni multe okupiĝis pri tomatoj, en la sekva jarcento la agrikulturo restis grava, eĉ aperis ekzemple la oranĝoplantoj.
Klimato
En Mogi Guaçu la jara pluvokvanto estas po 1168 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter oktobro-marto. La averaĝa temperaturo estas 28 °C, ĝi varias averaĝe inter 15-39 °C. En junio kaj julio tre malofta la temperaturo falas sub frostopunkto.
Jura personeco
La Jura personeco estas la kapablo teni rajtojn kaj devojn.
Jura personeco estas, laŭ pozitivisma vidpunkto, jura fikcio atribuita al fizika persono (homoj) kaj juraj personoj (grupoj kiel: firmaoj, asocioj, ŝtato kaj ĝiaj teritoriaj komunumoj).
Lázy (Městečko Trnávka)
Lázy estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Městečko Trnávka en distrikto Svitavy. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Městečko Trnávka. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/371. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 61 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lázy estas ankaŭ la nomo de katastra teritorio kun areo de 9,79 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365.
Jura personeco
La nocio pri jura personeco plilarĝiĝis kaj diversiĝis laŭ la paso de la historio. La plej grandaj ŝanĝoj estis la ĝeneraligo de plena jura personeco al ĉiuj homoj (komprenu: fino de sklaveco kaj civila morto) kaj la kreo de specifaj grupoj agnoskitaj de juro (ĉefe: formoj de kompanioj).
Lastatempe stariĝis polemikoj pri ebla agnosko de jura personeco al difinitaj nehomaj bestoj, pro diversaj kialoj.
Boeing 707
Historio
Post la dua mondmilito, invento de jetmotoro kaj pligrandiĝo de aviadila fabrikanta industrio donis al Boeing motivon por prilabori novan pasaĝeraviadilon. Tra prilaboro de jetmotora bombaviadilo Boeing B-47 Stratojet, Boeing komencis prilaboron de jetmotora pasaĝeraviadilo. La prototipo de nova jetmotora pasaĝeraviadilo, Boeing 367-80 sukcese flugis la 15-an de julio 1954. Dum la testflugo, Boeing trovis tekinkaj problemoj kiel Dutch Roll, kaj Boeing aldonis Yaw damper sistemon kaj modifis aviadilon por kruza flugo.
La 13-an de oktobro 1955, Usona aerlino Pan Am mendis 20 aviadilojn. Unue B707 estis komparita kun la De Havilland Comet, tamen pro akcidentoj dum la 1950-jaroj, Comet malpopulariĝis en merkato. Dum la 1960-jaroj, La B707 estis la plej populara pasaĝeraviadila modelo.
En fino de 1960-jaroj, B707 malgrande perdis popularecon en aerlinoj: Ĉefa kialo estis la malgranda skalo de B707, kontraste al aliaj aviadiloj kiel DC-8. La bruo de motoro ankaŭ estis kialo por malkresko. La motoroj de B707 faris grandan bruon pro la neplenumo de tekonologio. La alta konsumo de fuelo iĝis problemo post la Naftokrizo de 1973. La apero de Jumbo, Boeing 747 ankaŭ malkreskis popularecon de B707.
En 1983, B707 de Trans World Airlines finis lastan komercan flugon en Usono. Malgraŭ la striktiĝo de brua regularo, nuntempe pluraj B707-oj daŭriĝas operaciadon en ŝarga-aerlinio por transportaviadiloj.
Vidu ankaŭ
Konkurantaj aviadiloj :
Breno (komunumaro)
La komunuaro Breno  estas administra unuo de Kantono Tiĉino kaj parto de la distrikto Lugano. Ĝi havis 2720 loĝantojn la 31-an de decembro 2011. Ĝia ĉefloko estas Alto Malcantone.
Geografio
La komunumaro Breno konsistas el la komunumoj de la supra valo Malcantone okcidente de la aglomeraĵo de Lugano.
Trafiko
La komunumaro Breno situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas pere de buslinioj de Agno kaj de Bioggio.
Komunumoj de la komunumaro Breno
La komunumaro Breno konsistas (stato en 2013) el 4 komunumoj, el kiuj Alto Malcantone estas la plej granda. Jen la listo:
Lázy
Nomon Lázy havas pluraj setlejoj:
Kantono Adair (Oklahomo)
La kantono Adair - angle Adair county - estas unu el la 99 kantonoj de Usono en la subŝtato Oklahomo. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas .
Historio
La kantono estis fondita la. Ĝi havas sian nomon honore al John Adair, kiu soldate partoprenis en la Usona Milito de Sendependeco, batalis en kontraŭ-indiana milito en 1791 kaj 1792 sub generalo James Wilkinson, servis en la Brit-usona milito de 1812 kiel regimentestro sub generalo Andrew Jackson, paralele iĝis politikisto de Usono kaj de 1820 ĝis 1824 estis guberniestro de Kentukio.
6294 Czerny
6294 Czerny estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstra komponisto, pianisto kaj muzikinstruisto Carl Czerny (1791–1857).
Inoue Orihime
INOUE Orihime (Hepburn), 井上 織姫 estas grava fikciulo en la animea kaj mangaa serio Bleach. Ŝi estas altlerneja studento kaj samklasano de Iĉigo. Ŝi ekposedis propran spiritan povon, post ke Iĉigo iĝis ŝinigamio.
Resumo
Orihime havas longan oranĝ-brunan hararon, kiun ŝi aranĝas per harpinglo. Ŝi neniam demetas sian harpinglon, kiun ŝia frato donacis al ŝi, dum ŝi vestas longan hararon en honoro de la promeso, ke unufoje Arisaŭa Tacuki promesis protekti ŝin. Ŝi havas iom larĝan bruston, kiu estas iufoje uzata por subjekto de ŝerco.
Ŝi akiras bonan gradon en la lernejo. Ŝi havas iom karakterizan gustumon, ŝi kuiras kaj manĝas malordinarajn manĝaĵojn.
Historio
Orihime vivas sole en Karakura kie la rakonto okazas. Antaŭe, ŝi vivis kun sia pliaĝa frato Sora. Orihime kaj Sora estis edukataj de drinkema patro kaj adulta patrino. Kiam ŝia frato estis 18-jaraĝa, li forkuris kun Orihime, kaj kreskigis Orihime mem. Dum ses jaroj, Orihime vivas kun sia frato. Iutage, li donacis al ŝi harpinglon, kiun ŝi konsideris infaneca kaj rifuzis surmeti, ĉar malbonaj knaboj turmentis ŝin kaj fortranĉis ŝiajn harojn, ŝi ne volis atentigi al si per harpinglo. En la sama tago, li estis mortigata de aŭta akcidento kaj finspiris en Kurosaki-Kliniko. Orihime surmetas la harpinglon ekde tiam.
En la rakonto, ŝi frato iĝis Kavulo (nomata Acid Wire). Li iĝis kavulo pro sia senco kaj soleco (ĉar Orihime ŝajnas forgesanta lin). Acid Wire atakis Iĉigo-n kaj Tacuki-n, kiun li konsideris kiu forgesigis Orihime lin. Ŝi estis savata de Iĉigo, tamen Orihime forgesis la eventon ĉar Rukia forgesigis ŝian memoron. Tiu ĉi fakto estas malkovrita de URAHARA Kisuke, kiam ŝi trovis sian spiritan povon.
Vidu ankaŭ
Liste der Bleach-Charaktere
Armena Altebenaĵo
La Armena Altebenaĵo (Հայկական լեռնաշխարհ; ankaŭ konata kiel Armena Ĉirkaŭa Regiono aŭ simple Armenio) estas la plej centra kaj la plej alta el la tri altebenaĵoj, kiuj kune formas la nordan sektoron de Okcidenta Azio. Komencante de la okcidento, la Armena Altebenaĵo estas limigita per la Anatolia altebenaĵo, Kaŭkazo, la Kura-Aras-ebenaĵo, la Irana Altebenaĵo, kaj Mezopotamio (aŭ Fekunda duonluno). La altebenaĵoj estas dividitaj en okcidentajn kaj orientajn regionojn, difinitajn de la Ararat-Valo kie situas la Monto Ararato. Okcidenta Armenio estas nuntempe nomata orienta Anatolio, kaj orienta Armenio kiel Malgranda Kaŭkazo, kaj historie transkaŭkaza.
La loĝantaro de la regiono estis ĉefe armena dum la plimulto de sia konata historio. Antaŭ la apero de armenaj homoj en historiaj registroj, historiistoj hipotezis, ke la regiono devis esti hejmo de diversaj etnoj, kiuj fariĝis homogenaj kiam la armena lingvo elstaris. La loĝantaro de la Armenaj Altebenaĵoj ŝajnas havi altnivelan regionan genetikan kontinuecon dum pli ol 6000 jaroj. Lastatempaj studoj montris ke la armenoj estas indiĝenoj de la Armena Altebenaĵo kaj formas klaran genetikan izolitaĵon en la regiono. La regiono ankaŭ estis loĝita dum Antikvo de malplimultoj kiel asirianoj, kartveloj, grekoj, judoj kaj irananoj. Dum la mezepoko, araboj kaj precipe turkmenoj kaj kurdoj ekloĝis en multegaj partoj de la Armena altebenaĵo. La kristana loĝantaro de la okcidenta duono de la regiono estis ekstermita dum la Armena genocido de 1915, kaj pli malgrandskale, la asiriaj kaj grekaj genocidoj. Hodiaŭ la orienta duono estas ĉefe loĝata de armenoj, azerioj, kaj kartveloj, dum la okcidenta duono estas ĉefe loĝata de azerioj, kurdoj (inkluzive de jezidoj), turkoj kaj zazaoj, kun malplimulto de asirianoj.
La regiono estis administrita por la plimulto de sia konata historio de armena nobelaro kaj ŝtatoj, ĉu ĝi estis kiel parto de tute sendependa armena ŝtato, kiel vasaloj, aŭ kiel parto de eksterlanda ŝtato. Ekde la 1040-aj jaroj, la altebenaĵoj estis sub la regado de diversaj tjurkaj popoloj kaj la Safavida dinastio, kun epokoj da armena aŭtonomio en lokoj kiel ekzemple Arcaĥo. Granda parto de Orienta Armenio, kiu estis regita de la Safavidoj ekde la 16-a jarcento, fariĝis parto de la Rusa Imperio en 1828 kaj poste estis enmetita en Sovetunion, dum granda parto de Okcidenta Armenio estis sub la regado de la Otomana Imperio kaj poste integrigita en Turkio. Hodiaŭ la regiono estas dividita inter Turkio, Kartvelio, Armenio, Azerbajĝano kaj Irano.
Geografio
La Armena Altebenaĵo estas parto de la Alpa-himalaja sistemo, formante parton de la azia teritorio, kiu etendiĝas de la Pontaj Montoj ĝis la Malaja duoninsulo. Ĝia tuta areo estas ĉirkaŭ 400.000 km 2. Historie, la Armena Altebenaĵo estis la scenejo de granda vulkana agado. Geologie lastatempa vulkanismo sur la areo rezultigis grandajn vulkanajn formaciojn kaj serion de montaraj masivoj kaj tektonika movado formis la tri plej grandajn lagojn en la Altebenaĵo; Lago Sevan, Lago Van kaj Urmijo. La Armena Altebenaĵo riĉas je akvoresursoj.
La centra, aksa ĉeno de armena altebenaĵa krestoj, kurantaj de okcidento al oriento tra okcidenta Armenio, estas nomita la Kontraŭ-Taŭro. En la okcidento, la Kontraŭ-Taŭro foriras norde de la Centra (Kilikia) Taŭro, kaj, pasante rekte meze de la armena altebenaĵo, paralela al la Orienta (Armena) Taŭro, finiĝas en la oriento ĉe la Ararat-pintoj.
La plej granda parto de la armena altebenaĵo estas en nuna orienta Anatolio, kaj inkluzivas ankaŭ nordokcidentan Iranon, tutan Armenion, sudan Kartvelion kaj okcidentan Azerbajĝanon. Ĝiaj nordorientaj partoj ankaŭ estas konataj kiel Malgranda Kaŭkazo, kiu estas centro de armena kulturo.
Antikva epoko
La Armena Altebenaĵo estis nomita la "epicentro de la Ferepoko", ĉar ĝi ŝajnas esti la loko de la unua apero de Ferepoka metalurgio en la malfrua 2-a jarmilo a.K. En la Frua Ferepoko, la reĝlando Van regis grandan parton de la regiono, ĝis ĝi estis faligita fare de la medoj kaj orontidoj. .
En la Epopeo de Gilgameŝ, la lando Aratta estas situigita en geografia spaco, kiu povus priskribi la armenan altebenaĵon. En la Antikva epoko, la loĝantaro kiu vivis en la altebenaĵo estis etne diversa, sed en la aĥemenida periodo (550-330 a.K.), Armen-parolantoj iĝis pli elstaraj ol la ceteraj homgrupoj. Lastatempaj studoj montris ke la armenoj estas indiĝenoj de la Armena Altebenaĵo kaj formas klaran genetikan izolitaĵon en la regiono. Estas signoj de konsiderinda genetika aldonaĵo en la armenoj inter 3000 a.K. kaj 2000 a.K., ĉi tiuj miksaĵaj datoj ankaŭ koincidas kun la legenda establado de Armenio en 2492 a.K., sed ili malpliiĝas al sensignifaj niveloj ekde 1200 a.K., restante stabilaj ĝis hodiaŭ.
Mezepoko: turkaj kaj persaj konkeroj
Selĝukaj turkoj unue alvenis en la Armenan Altenaĵon en la 1040-aj jaroj kaj pligrandiĝis okcidenten konkerante teritoriojn kaj loĝante la duoninsulon ĝis fine la Otomana Imperio estis deklarita en 1299. La selĝuka venko en la Batalo de Manzikert enkondukis la plej katastrofajn kvar jarcentojn kaj duono en la historio de Armenio. La plej granda parto de la armena loĝantaro suferspertis senindulgan ruiniĝon, sed Rubeno la 1-a, princo de Armenio, gvidis multajn armenojn kaj forfuĝis al la montoj de la historia regiono ĉe la mediteraneo, Kilikio, kie ili fondis novan princlandon, kiu ne estis en la turka fajra linio.
La problemoj de Armenio komenciĝis kun la selĝukoj, sed ankoraŭ pliaj problemoj estis venontaj. En la frua 13-a jarcento, dum diversaj popoloj fuĝis de la progresanta mongola atako, la altebenaĵo denove estis ĝenita per la migrado de la popoloj karlukoj kaj ĥorezmanoj. La mongoloj, kiuj ne distingis inter kristanismo kaj islamo, atingis la altebenaĵojn en 1235. Kun ilia alveno, Armenio iĝis parto de "la Oriento" en sia tuteco por la unua fojo de kiam la teritorio estis dividita dum la bizancaj-sasanidaj militoj. Konsideritaj la posteuloj de la abasidoj, sasanidoj kaj selĝukoj, la mongoloj fine konvertiĝis al islamo kaj establis sian dinastion en Azerbajĝano.
En 1410 la areo estis regata de la tribo kara-kojunloj kiu regis ĝis 1468. La paŝtista kulturo de la turkoj kara-kojunlaj subfosis agrikulturajn praktikojn en Armenio. En 1468, la turkoj ak-kojunloj prenis potencon; ilia regado daŭris ĝis 1502 kiam la safavidoj metis Armenion en iranan regadon. La otomanaj turkoj ne regis la altebenaĵan regionon ĝis 1514, kelkajn jardekojn post kiam la armenoj en la Otomana Imperio ricevis la statuson milio. La altebenaĵoj sub otomanan regadon post la malvenko de la safavidoj ĉe la Batalo de Ĥaldiron. Ili nomumis kurdan tribanon por regi pri la lokaj administraj aferoj de la altebenaĵo. Antaŭ 1516, Otomana Imperio konkeris ĉiujn antaŭajn armenajn landojn, inkluzive Kilikion.
Dum la Klasika Antikva tempo kaj la Mezepoko, dum diversaj jarcentoj, la Armena Altebenaĵo estis interbatalita inter la Irana Partia Imperio, la Sasanida Persa Imperio, la Bizanca Imperio kaj la Araba Kaliflando.
Moderna periodo
De la frua moderna epoko kaj plu, la regiono venis rekte sub safavidan iranan regadon. Peze pribatalitaj dum jarcentoj inter la iranaj safavidoj kaj ĝia granda historia rivalo la Otomana Imperio, kun multaj militoj en la regiono, grandaj partoj de la Altebenaĵo konsistanta el okcidenta Armenio estis finfine konkeritaj fare de la otomanoj en la unua duono de la 17-a jarcento post la otomana-safavida milito (1623–39) kaj la rezultinta Traktato de Zuhab. Orienta Armenio, la alia ĉefa parto de la Altebenaĵo, restis en iranaj manoj ĝis la Traktato de Turkmenĉajo de 1828, kiam ĝi estis cedita al Imperia Rusio.
Dum la unua duono de la 19-a jarcento, la otomanaj partoj de la Armena Altebenaĵo konsistanta el Okcidenta Armenio formis la limon de la otomanoj kaj rusaj influkampoj, post kiam ĉi-lasta kompletigis sian konkeron de Kaŭkazio kaj Orienta Armenio malfavore al la kaĝara Irano, post kvar gravaj militoj dum pli ol du jarcentoj kiu perdis siajn teritoriojn de Armenio.
Polymnia
Polymnia estas genro de amerika planto el la familio de la Asteracoj (Asteraceae).
Specioj de la genro Polymnia estas jenaj:
Kelkaj specioj nun estas enordigitaj en aliaj genroj: Axiniphyllum, Berlandiera, Didelta, Guizotia, Melampodium, Montanoa, Rumfordia, Smallanthus, Sphagneticola, Unxia
Ĝermolisto de usonaj esperantistoj
Floyd C. Anderson
Floyd C. ANDERSON (1923 – 2004) estis usona esperantisto kaj dumviva membro en Riverton, Vajomingo (Usono).
Edwin Joseph Baker
Edwin Joseph BAKER (naskiĝis 1941, mortis tragedie 1971 en Los Angeles), estis aktiva en la kadro de la Junularo Esperantista de Nordameriko kaj kiel membro kaj fakdelegito de UEA dum la jaroj 1962-1968.
Marion E. Bigelow
Marion E. BIGELOW (1904-1999), dumviva membro de UEA kaj de Esperanto-Ligo por Norda Ameriko, delegito en Fresno, forpasis en Reedley (Kalifornio, Usono) la 20-an de julio.
Johano Vilhelmo Bishop
Johano Vilhelmo Bishop (mortis 1930 en Montclair, Novjorko) estis usona esperantisto en la umua duono de 20-a jarcento. Aŭtoro de VersaĴetoj.
Jesse Burke
Jesse BURKE (naskiĝis 1920 - mortis la 5-an de januaro 1994 en San Diego, Usono) estis iama UEA-fakdelegito.
Creston C. Coigne
Creston C. Coigne (mortis 1922) estis novjorka esperantisto en la komenco de 20-a jarcento.
John A. Cole
John A. COLE (naskiĝis 1922 - mortis 2005 en Santa Barbara, Usono) estis dumviva UEA-membro, iama delegito kaj fakdelegito pri urbaj aferoj.
Stella Cope
Stella Toogood COPE (naskiĝis en 1914 en Anglio, mortis la 1-an de aŭgusto 2004 pro kancero en Berkeley) estis delegito de UEA kaj fakfelegito pri kvakerismo en Berkeley (Kalifornio). Kun sia nederlanddevena esperantista edzo, ambaŭ lernis Esperanton ankoraŭ en Eŭropo, ŝi multajn jarojn estis aktiva en la regiona Esperanto-organizaĵo SFERO.
Joseph Delpino
Joseph DELPINO (1913-1995), iama fakdelegito pri geografio kaj lingvoj en Novjorko, mortis la 12-an de julio en Londono, dum esperantista gastado.
Celia Doerner
Celia Doerner (naskiĝis en 1853 - mortis en la 18-a de aprilo 1918) estis usona esperantistino el Ohio en la komenco de 20-a jarcento. Ŝi estis instruistino en urbo Cincinnati. En 1909, pro malsano, ŝi translokiĝis al Florida. Post ŝi translokiĝis al Grant's Pass, Oregono, kie ŝi restis ĝis la morto. Ŝi verkis multajn artikolojn por instruistaj gazetoj kaj la lernolibron "Treasury of General Knoledge" uzata en publikaj lernejoj, verkis poemojn en la anglan, la germanan kaj en Esperanto. En la angla ŝi publikiĝis la poemaron "Little Ripples of Song". Ŝi estis enlistigita de Adam Zakrzewski en lia "Historio de Esperanto".
Gretchen Doris
Gretchen DORIS (naskiĝis en 1914; mortis en 1987) estis usona esperantisto kaj dumviva membro de UEA, delegito en Tampa, Usono, kaj fakdelegito pri radio-amatorismo.
Robert D. Dwelley
Robert D. DWELLEY (1949-1992 mortis en Rochester, Nov-Jorko, Usono) estis dirigento, UEA-delegito pri muziko.
Alice M. Field
Alice M. Field (mortis en 1912) estis sekretariino de la Nacia Nova Eklezia Esperanta Societo, ankaŭ de la loka societo de Brockton (Mass.), kie ŝi estis unu el la pioniroj de nia afero.
Stanley Neil Glass
Stanley Neil GLASS (1947-2004) mortis la 10-an de februaro 2004 en Sankta-Luiso (Misurio, Usono), pro sia tria koratako. La psikologo esperantistiĝis en 1992 kaj fariĝis konata interalie kiel helpanto pri Macintosh-problemoj.
Walter Lewis Gnagy
Walter Lewis GNAGY (1924-2005), dumviva membro de UEA, iama delegito kaj fakdelegito pri geologio, mortis en Colville, Usono.
John Grund
John GRUND (naskiĝis en 1924; mortis en septembro 2001) estis usona esperantisto kaj iama delegito de UEA.
James D. Hailman
James D. Hailman (mortis 1930) estis usona esperantisto en Pittsburgh ekde 1906, tie li estis unu el la fondantoj de Pittsburgh Esperanto Society. Li ankaŭ partoprenis la fondon de EANA.
Robert Helm
B. Robert HELM, kutime mallongigata Rob Helm, estas usona komputilisto kaj esperantisto. Li studis kaj poste estis scienca kunlaboranto de la instituto pri komputiko en la universitato de Oregono, Eugene, kaj nun laboras kiel kunlaboranto de la entrepreno Microsoft. En 1996 li kontribuis al la esperantlingva traduko de la romano Naskiĝo de la Rustimuna Ŝtalrato de Harry Harrison, kiun publikigis la eldonejo Sezonoj en Jekaterinburg.
Hazel Hoff Heusser
Hazel Hoff HEUSSER (1910-2000), dumviva membro, iama delegitino pri edukado, mortis la 14-an de majo en Fresno (Kalifornio).
Isabelle M. Horn
Isabelle M. HORN estis usona esperantistino, aŭtoro kaj ĵurnalisto. Ŝi naskiĝis en Washington. Ŝi estis esperantisto de 1910, Helpa sekretariino de EANA 1910-16 kaj subredaktoro de Amerika Esperantisto, 1913-16. Ŝi estis ano de Administra Komitato de EANA.
Wayne Jackson
Wayne JACKSON estis usona komercisto kaj esperantisto. Li naskiĝis la 16-an de aŭgusto 1895 en Waco (Teksaso). Wayne Jackson funkciis kiel prezidanto de la Esperanto-Grupo de Seattle (Vaŝingtonio); kiel sekretario de Nordokcidenta Esperanto-Societo, kiu grupigis la esperantistojn en la usonaj subŝtatoj Vaŝingtonio, Oregono, Idaho, Montano kaj Vajomingo, kun plej multaj membroj en la du marbordaj subŝtatoj, kaj kiel regiona direktoro de la Esperanto-Asocio de Norda Ameriko (EANA).
Stuart E. Kittredge
Stuart E. KITTREDGE (naskiĝis en 1905; mortis en 1991 en Hartford (Konetikuto)) estis usona esperantisto, UEA-fakdelegito pri la bahaa kredo.
Pauline Klein
Pauline Klein estis aktiva en Esperanto-movado en Esperanto Klubo de Milwaukee dum unua duono de 20-a jarcento.
George Winthrop Lee
George Winthrop LEE (li) estas usona esperantisto kaj bibliotekisto. Li naskiĝis je la 27-a de februaro 1867 en Roxbury (Masaĉuseco), ekde la sekva jaro, do 1868, parto de Boston. Li estis esperantisto ekde 1905 kaj prezidanto de la Esperanto-grupo de Boston ekde 1912. Inter la jaroj 1920 kaj 1922 li funkciis kiel sekretario de EANA.
Moshe Lewin
Moshe LEWIN (1914 - mortis la 20-an de decembro 1990 en Novjorko, Usono) estis dumviva membro de UEA. Li estis dum multaj jaroj la delegito en la novjorka urbokvartalo Bronkso, fakdelegito pri muziko kaj regula ano de Societo Zamenhof.
Benjamin Pickman Mann
B. P. Mann (mortis 1926), dum multaj jaroj la trezoristo de EANA, estis usona esperantisto en komenco de 20-a jarcento. Li estis filo de Horace Mann (1746-1859), la unua Prezidanto de Antioch College, Yellow Springs.
R. C. Marble
R.C. MARBLE estis la Esperanto-redaktanto de la angla/esperanta Musical Six-Six Newsletter/Muzika ses-ses bulteno (1972-1986). Interalie li kontribuis al la revuo Esperantologio.
John A. Mathews
John A. MATHEWS (1921-1997), delegito en Sacramento, refondinto de la loka Esperanto-Asocio, gvidinto de kursoj.
Fred H. McMann
Fred H. McMANN (mortis en 1998 en Troy, Novjorkio) estis usona esperantisto kaj dumviva membro de UEA.
Henry B. Milsted
Henry B. MILSTED (mortis aŭtune 1975 en Zanesville, Ohio) estis usona esperantisto. Dum la lastaj jardekoj de sia vivo li estis tre entuziasma aktivulo en la loka Esperanto-movado. Li estis ankaŭ UEA-delegito.
Simon Mudry
Simon MUDRY (naskiĝis 1910 - mortis la 11-an de januaro 1993 en Santa Barbara, Kalifornio, Usono) estis dum multaj jaroj UEA-fakdelegito pri turismo.
Ralph Murphy
Ralph MURPHY (naskiĝis 1938 - mortis la 15-an de aŭgusto 1987 post reveno de Varsovio) estis dumviva membro de UEA kaj ELNA. Li estis UEA-delegito en Boston, poste en Port Charlotte, kaj fakdelegito pri turismo.
Mary Murray
Mary MURRAY (mortis en 1991 en Novato, Kalifornio) estis usona esperantistino kaj dumviva membro de UEA.
John Preston Ogden
John Preston OGDEN (naskiĝis la en Leeds, Britio; mortis la  en Bostono, Usono) estis brita-usona lingvisto kaj esperantisto. Li alvenis en Usono en 1886. De 1905 ĝis 1907 li instruis Esperanton en la Masaĉuseca Instituto de Teknologio.