cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Améry
Vivo
Li skribis nenion pri la holokaŭsto kaj liaj speroj kiel survivanto; Li diris, ke estas malfacile por li skribi pri ĝi. Nur en 1964, laŭ instigo kaj petego de la germana poeto Helmut Heißenbüttel, li verkis sian libron Jenseits von Schuld und Sühne (Preter kulpo kaj pekliberigo), kiu estas kolekto de eseoj eldonita en Germanio en 1966. Ĝi estis tradukita al la angla nomata At the Mind's Limits: Contemplations By a Survivor on Auschwitz and Its Realities. Ĉi tiu estas la sola libro de Amery pri Aŭŝvico, kaj eĉ en ĝi li ne priskribas objektive, kio okazis al li, sed uzas individuajn spertojn, sur kiuj li bazigas sian filozofian diskuton. Kontraste kun sia koncentreja kolego, la psikologo Viktor Frankl, li ne kreis teorion bazitan sur la terura sperto; Li ja agnoskas, ke religiuloj, aŭ tiuj, kiuj tenis apartan ideologion, povus fidi sian kredon por krei transcendentalan mondon, sur kiu ili povus sin apogi, kaj tiusence, li agnoskas, ke ilia ekzisto estus pli facila. Tie klare videblas la influo de ekzistencialismo, ekz. de Jean-Paul Sartre.
Manĉaj gaĉoj
Aliaj ingrediencoj estas graso el porko, ajlo, kapsiko, olivoleo kaj salo.
Jean Améry
Vivo
Malgraŭ premo de siaj legantoj, Amery ne revenis al Aŭŝvico en siaj postaj libroj. Li plu verkis pri aliaj aspektoj de homa ekzisto. La sekva libro, publikigita du jarojn poste, nomiĝis Über das Altern, "Pri la maljunulino"; Du jarojn poste li publikigis sian libron Unmeisterliche Wanderjahre, "La Vagaj Jaroj de la Vaganto." Li nomis ĉi tiujn tri librojn "aŭtobiografia trilogio".
Ĉe Lefeu oder der Abbruch (1974) li volis kombini esean kaj romanan formojn. Estante ĝisosta raciismulo li favoris kritikan kaj maldogman marksismon.
En 1978 li memmortigis sin: antaŭe ĉe ''Hand an sich legen. Diskurs über den Freitod'' (1976) li jam profunde estis temiginta suicidojn.
Graveco
Liaj laboraĵoj klare havas la idealon de klerisma humanismo kaj logika empiriismo. Ankaŭ agnostikismo ne malŝparatas. Jen aliaj verkoj: Geburt der Gegenwart (1961), Über das Altern (1968), Unmeisterliche Wanderjahre (1971), Widersprüche (1971), Charles Bovary, Landarzt (postmorte 1978), Örtlichkeiten (postmorte 1980), Weiterleben, aber wie? (postmorte 1982) kaj Der integrale Humanismus (postmorte 1985). Améry estis koresponda membro de Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung je Darmstadt kaj de PEN-klubo germana. En 1982 oni aljuĝis unuafoje la t.n. Jean-Améry-premioj por esea kreado.
Ĥalkiopo
Ĥalkiopo (helene Χαλκιόπη, latine Chalciope) estis filino de la kolĉida reĝo Eeto kaj la plej aĝa fratino de Medea kaj Apsirto.
Kiam la ora virŝafo sur sia dorso alportis en Kolĉidon tre junan Frikson, zorgis pri li ŝia patro Eeto kaj ŝatis lin tiel, ke post kiam Frikso plenkreskis, edzigis lin al sia plej aĝa filino. Ĥalkiopo havis kun Frikso kvar filojn, el kiuj la plej aĝa nomiĝis Argoso, la plej juna Frontio. Post morto de la patro Frikso, ilia avo Eeto ŝanĝis sian rilaton al la nepoj, li eĉ tre turmentis ilin. Kiam ili plenkreskis, decidis reveni en Orĥomenon, naskiĝlandon de ilia patro. Dum fuĝado surprize atakis ilin ŝtormo kaj ilia ŝipo ĉe la insulo Aretio kraŝis. Estis feliĉa hazardo, ke matene post la ŝtormo trovis ilin Argonaŭtoj, elaŭdis ilian rakontadon, ĝojiĝis pro renkonto de samlandanoj kaj ĉiuj daŭrigis sur la ŝipo Argo la vojaĝon por Ora ŝaffelo al Kolĉido.
Argoso peris al Jazono renkonton kun sia patrino Ĥalkiopo kaj Jazono petis ŝin, ke ŝi pledu ĉe Medea pri helpo al li. Ĥalkiopo faris tion ne antaŭsentinte, ke Medeo jam ekflamis per amo al Jazono post interveno de la diino Hera kaj trafo de sorĉa sago de la dio de amo Eroso kaj ke ŝi pro tiu granda amo helpos al li per sia sorĉado en senco bona kaj malbona.
Bussière-Saint-Georges
Bussière-Saint-Georges estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 184 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Bussière-Saint-Georges etendiĝas sur 22,45 km², kaj havis 184 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 8 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Bussière-Saint-Georges situas je alteco de 498 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Bussière-Saint-Georges apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Gérard Thomazon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Bussière-Saint-Georges apartenas al la kantono de Boussac, kies ĉefurbo estas Boussac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Santa Catarina Yosonotú
Santa Catarina Yosonotú estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Catarina Yosonotú. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 372.
Geografio
Santa Catarina Yosonotú apartenas al la distrikto Tlaxiaco al kiuj apartenas entute 35 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1864 loĝantojn. El tiuj estis 849 viroj kaj 1015 virinoj. La komunumo havas surfacon de 71,45 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2560 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1519 indiĝenoj. El tiuj 1357 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1357 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Albert Márkos (patro)
MÁRKOS Albert (ma:rkoŝ) estis rumanuja hungara komponisto. Li estis naskita en Székelykeresztúr la 17-an de oktobro 1914 kaj mortinta en Kluĵo la 11-an de junio 1981. Li estis la patro de violonisto Albert Márkos.
San Bernardo (Durango)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3726 loĝantojn. El tiuj estis 1950 viroj kaj 1776 virinoj. La komunumo havas surfacon de 2078,0 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1640 metroj super la marnivelo.
Albert Márkos (patro)
Biografio
Márkos finis la mezlernejon en Kluĵo en Unitariisma Kolegio, samloke li akiris diplomon pri violon- kaj muzikinstruado. Li estis profesoro de la altlernejo pri metodologio, muzikteorio, akustiko, instrumentado ekde 1946 ĝis sia morto.
Lia agado
Li kompilis la novan unitariisman eklezian kant- respektive, ĥorallibron kun János Jagamas, Aladár Zoltán kaj aliaj. Liajn muzikpedagogiajn kaj ĥorrilatajn verkojn li publikis en revuo Művelődés. Li redaktis lernolibron kun Mihály Guttman kaj Gabriella Takáts Guttmanné. Lian nomon portas en sia naskiĝurbo ekde 1991 la kantsocieto.
San Bernardo (Durango)
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 550,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18,0 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4430 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 49 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,11 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 4618 personoj apartenis al la katolika religio kaj 94 personoj al la protestantisma religio. 30 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 239 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
(17310) 6574 P-L
(17310) 6574 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Sarona Golfo
La Sarona Golfo (Σαρωνικός Κόλπος) estas parto de la Egea Maro kaj do de la Mediteranea Maro. Ĝi situas inter la kontinenta parto de Grekio, pli ekzakte ties regiono Atiko, nordoriente kaj la duoninsulo Peloponezo sudokcidente, kaj krome nordokcidente limiĝas pere de la Istmo de Korinto.
Ekde la jaro 1893 la kanalo de Korinto ligas la Saronan Golfon kun la Golfo de Korinto aliflanke de la istmo. La Sarona Golfo kaj la marbordaj regionoj Atiko kaj Peloponezo estas la lulilo de la greka kaj iusence de la eŭropa kulturo. Ĉi-tie troviĝis la unuaj prahistoriaj kultejoj kaj grandurboj, el kiuj la nuna grekia ĉefurbo Ateno estas la plej granda. Pluraj grekaj insuloj troviĝas en la golfo.
La nomo venas de la mitologia reĝo Sarono.
Petro la Iberia
Petro la Iberia (kartvele: პეტრე იბერი, romanigita kiel: petre iberi) (ĉ. 417-491) estis kartvela princo, teologo kaj filozofo, kiu estis elstara figuro en frua kristanismo kaj unu el la fondintoj de kristana novplatonismo. Kelkaj asertis, ke li estas la aŭtoro konata konvencie kiel Pseŭdo-Dionizio la Areopagano.
Liaj plenumoj inkluzivas fondi la unuan kartvelan monaĥejon en Betleĥemo kaj iĝi la episkopo de Majuma proksime de Gazao. La plej malnovaj kartvelaj surskriboj Bir el Qutt mencias Petron kun lia patro. .
Diversaj orientaj eklezioj opinias, ke li eble deviiĝis de la kalcedona doktrino. Ĉi tiuj Eklezioj (armena, kopta, ktp) kredas, ke Petro la Iberia estis miafizisto kaj kontraŭkaldeona, dum ĉi tiu vidpunkto ne estas kundividita de la kartvela ortodoksa eklezio. Kvankam liaj biografioj ne diskutas ĉi tiun aferon, iuj el la fakuloj, kiuj subtenas la armenajn fontojn, akceptas la ideon, ke li estis kontraŭ-kalcedona, dum aliaj ne. Ekzemple, David Marshall Lang kredas je la ebleco, ke li estis monofizito, dum Shalva Nutsubidze kaj Ernest Honingmann kredas, ke li estis novplatona filozofo.
Hayes Alvis
Hayes Alvis (naskiĝis la 1-an de majo 1907 en Ĉikago; mortis la 29-an de decembro 1972 en Novjorko) estis usona ĵaza kontrabasisto kaj tubjisto de svingo.
Vivo kaj verkado
Hayes Alvis komencis sian profesian karieron kiel frapinstrumentisto, sed transiris poste al kontrabaso kaj tubjo, kiam li en 1927/28 laboris ĉe Jelly Roll Morton. Lia kariero komencis en la frapinstrumentistaro de la ĉikaga bando Defender Boys Concert Band apud Lionel Hampton kaj Sid Catlett. En 1928/30 li ankaŭ ludis tubjon ĉe Earl Hines kaj aranĝis ankaŭ por ties bando (ekzemple „Blue Nights“). En 1931 li transloĝiĝis al Novjorko kaj laboris ĉe Jimmie Noone en la Mills Blue Rhythm Band ekde 1931 ĝis 1934, por kiu li ankaŭ organizis la koncertvojaĝojn. Tre frua kontrabasa solaĵo de Alvis estas aŭdebla sur sonregistraĵo el 1932 („Rhythm Spasm“). Alvis ludis en ĉi tiu ensemblo foje ankaŭ baritonsaksofonon. Ekde 1935 ĝis 1938 Alvis estis membro de la Orkestro Duke Ellington, kie li kunlaboris kun la amika kontrabasisto kaj tubjisto Billy Taylor.
Post sia tempoe ĉe Ellington li mallonge tenis propran bandon kune kun Freddy Jenkins, kun kiu li en 1938 prezentis en la revuo Blackbird. Post tiam Alvis muzikis en la bando de Benny Carter, en 1939 ĉe Joe Sullivan kaj en la ĉiustelularo All-Star Jam Band de Leonard Feather same kiel en 1940/41 ĉe Louis Armstrong (en kies ensemblo li anstataŭis Pops Foster). Ekde 1942 ĝis 1945 li ludis en armebando direktata de Sy Oliver. Post la Dua Mondmilito li laboris ĝis 1947 ĉe Dave Martin, post tiam li multjare estis dommuzikisto en la novjorka ĵazklubejo Cafe Society. Post profesiado ekster la muzikmondeto, kiam li entreprenis vendejon por ĉambrornamaĵoj kaj laboris kiel maristo, li re-eniris en la 1950-aj jaroj en la ĵazmedion, muzikante en diversaj svingaj kaj diksiland-revivigaj bandoj, ekzemple ĉe Wilbur De Paris. Dum la fruaj 1970-aj jaroj li muzikis triope kun Jay McShann kaj Tiny Grimes.
Dumpase de sia kariero Hayes ankaŭ kunverkis sonregistradojn por diskoj de Omer Simeon en 1929, Ivie Anderson, Johnny Hodges, Rex Stewart, Cootie Williams en 1937, la ĉiustelularo de Leonard Feather en 1939, Lionel Hampton en 1940 kaj Louis Armstrong en 1941.
Literaturo
Daniel Viniello
Apolo
La vorto Apolo (aŭ Apollo) povas signifi:
Apolinariismo
Apolinariismo estas kredo nomita hereza de la kristanaj eklezioj. Tiu kredo proponita de Apolinario de Laodikeo (ĉirkaŭ 310- ĉirkaŭ 390) asertas ke Kristo havis homan animon sed dian menson.
Antropomorfismo
Antropomorfismo estas tendenco atribui homajn ecojn al nehoma estaĵo, objektoj.
Uzado en literaturo
En la (beletra) literaturo kaj en la retoriko oni uzas ĝin kiel stilan rimedon, sed nomas ĝin personigo. Eble la plej fama ekzemploj estas tiuj de la antikva epoko estas la fabloj de Ezopo kaj de la moderna epoko estas la Besto-Farmo verkita de George Orwall. Tiuj verkoj demonstras la literaturan stilon de alegorio uzanate personigon de bestoj. Tio rimedo estas uzata ĉefe por eviti la direktan trakton de iu ajn, ĉu persone ĉu grupe, ne ofendi kaj ĉefe eviti la punontajn aŭtoritatulojn.
En Esperanto, Vidu la Alegorio el la naturo.
Uzado en teologio
En teologio antropomorfismo signifas paroli pri Dio uzante homajn karakterizojn por priskribi ĝian personecon kaj agojn. En la antikvo oni ĝenerale faris tion. Ekzemple en la Biblio (ekz. Gen. 8:21: "Kaj la Eternulo flaris la agrablan odoron..."; Mat. 5:35, la piedoj de Dio). Poste la solidigo de la pensado abstrakta en la filozofio kaŭzis la forlason de antropomorfismoj.
== Kialoj antropomorfigi aparatojn == Se aparato ne faras tion, kion oni volas, ofte oni koleriĝas. Krome, multaj homoj havas amikan senton pri sia aŭto. Oni vidas vizaĝon antaŭe kun la aŭto-lampoj kiel okuloj. Kaj multaj ŝoforoj karesas per la mano la kapoton kiam ili eliras el sia aŭto. Vere!
Kompreneble oni scias, ke maŝinoj ne misfunkcias intence por malutili al ni. Sed kelkafoje ŝajnas, kvazaŭ oni ekrilatas kun objekto, eble pro la impreso, ke ĝi kunlaboras kun ni.
Patro d' Entrecolles
Francois Xavier D'ENTRECOLLES (naskiĝis la en Lyon, Francio, mortis en 1741) estis jezuito, kiu ŝtelis sekreton de la porcelano el Ĉinio.
Antropomorfismo
Uzado en teologio
Doni homajn ecojn al nehomaj estuloj aŭ objektoj havas la sciencan nomon antropomorfismo. Oni ĉiuj, ĉie en la mondo, emas fari tion. Tiu fenomeno havas neniun rilaton kun la nuntempaj evoluoj en la teknologio pri “inteligentaj” aparatoj.
Peter Ruijten de la Teknika Universitato en Eindhoven (Nederlando) esploras tiun fenomenon. Ruijten mem havas specialan rilaton kun sia lavmaŝino. Laŭ li, la du butonoj de la aparato ŝajnas kvazaŭ okuloj. Kiam li malfermas la maŝinon, vestaĵoj ruliĝas el ĝi kvazaŭ la lavmaŝino volus vomi. Ruijten ĉiam ridas pro tio: tiamaniere, ĉiufoje kiam li lavas vestojn, estas eta momento de ĝojo.
Sed kial oni faras tion? La respondo estas simpla: oni estas sociaj estuloj, alivorte estas grave por oni interagi kun aliaj homoj. En nia moderna socio, oni estas pli izolitaj kaj havas malpli da persona interago kun aliaj homoj ol en la pasinteco. Samtempe, multaj aparatoj fariĝis grava kaj necesa parto de nia ĉiutaga vivo. Kiam oni parolas kun tiuj objektoj, nia interago kun ili fariĝas pli signifoplena, kaj donas al oni la impreson, ke iu (aŭ io!) aŭskultas.
Alia kialo por paroli al objektoj, estas ke tio donas al oni senton, kvazaŭ oni regas la situacion. Ekzemple: imagu, ke vi okupiĝas per komputilo pri grava tasko. La limdato estas hodiaŭ. Tiam, la komputilo blokiĝas kaj vi vidas nur bluan ekranon. Vi koleriĝas kontraŭ la komputilo, sed tio kompreneble ne helpas. Sed, laŭ Ruijten, estas pli agrable kredi, ke nia komputilo intence malhelpas nin, ol konfesi, ke oni komprenas nenion pri tiu aparato.
Resume, paroli al objektoj estas maniero por kontaktiĝi kun la mondo ĉirkaŭ ni, por havi senton de regado en malfacila situacio, kaj por esti pli ĝojplenaj. Do la sekvantan fojon kiam vi parolos al via aŭto, ne maltrankviliĝu. Tio simple estas homa konduto.
Esperanto-Post
Esperanto-Post (germane, en traduko Esperanto-poŝtaĵo) inter oktobro 1948 kaj la fino de 1953 estis la unua oficiala bulteno de Germana Esperanto-Asocio post la Dua Mondmilito. La informilo ĉiumonate aperis en formato 29,7 x 21 centimetroj. Pli-malpli la duono de la enhavo estis en Esperanto kaj la alia duono en la germana lingvo, kaj kutime sur ĉiu paĝo miksiĝis ambaŭ lingvoj. Komence de 1954 ĝi estis anstataŭigita per la same monata bulteno Germana Esperanto-Revuo, kiu aperis ĝis 1974 - laŭ sama lingva miksiĝo germana-esperanta kaj en identa formato: Fakte la - unua - jarkolekto de Germana Esperanto-Revuo en 1954 nomiĝis "sepa jarkolekto", do la jaroj de la eldonaĵo "Esperanto-Post" estis kunkalkulitaj.
La eldonaĵo "Esperanto-Post" havis artikolojn pri la ĝenerala Esperanto-movado, pri iuj fakaj branĉoj kiel esperantistaj fervojistoj, policistoj, instruistoj, naturamikoj aŭ socialistoj, kaj ankaŭ pri specife junularaj esperantistaj eventoj, kiuj tamen aperis miksite kun alitemaj artikoloj. La posta eldonaĵo Germana Esperanto-Revuo male inkluzivis apartan junularan bultenon "Nia Voĉo" de Germana Esperanto-Junularo, kiu do aperis same monate inter la jaroj 1954 kaj 1974.
Jam la unua paĝo de la plej unua numero de la eldonaĵo "Esperanto-Post", bildigita dekstre, komenciĝis per fiera foto de pluraj junaj esperantistoj de junulara esperantista tendumado en Garmisch-Partenkirchen, alpa turisma ferioloko, post la 26-a Germana Esperanto-Kongreso tiujara en Munkeno. La ĵurnalisma stilo de la germanlingvaj artikoloj estis ofte tre varba pri Esperanto, preskaŭ propaganda, kaj celita evidente multe pli al neesperantistoj ol al movadanoj. Ekzemple la foto pri la evento en Garmisch-Partenkirchen estis jene komentita:
Sed kvankam la Esperanto-propaganda entuziasmo de iuj artikoloj el nuna vidpunkto povas ŝajni forta ĝis troigita, entute la informa enhavo de la artikoloj estis granda kaj la eldonaĵo valora komunikilo de la post la milita koŝmaro revekiĝinta Esperanto-movado en okcidenta Germanio.
Çanakkale
Çanakkale estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Çanakkale kaj estas ties administra centro. La provinco kaj do ankaŭ la urbo Çanakkale situas en la Marmora regiono de la lando.
11012 Henning
11012 Henning estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras John Henning, kiu helpis kun la disvolvo de la regada programaro dum la konverto de la Teleskopo Samuel Oschin de 1,2 m de la Observatorio de la Monto Palomar
NGC 2659
NGC 2659 (aliaj indikoj — OCL 752, ESO 260-SC3) estas malfermita stelamaso en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gorjaĉij Kljuĉ
Gorjaĉij Kluĉ (Горячий Ключ) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03409.
La urbo estis fondita en jaro 1864.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1965.
La interurba telefona kodo estas 86159, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 44°38' norde, longitudo 39°08' oriente.
En la jaro 1959 la urbo havis 9.9 mil loĝantojn, en la jaro 2002 estis 27.7 mil loĝantoj.
Jörg Gersonde
Jörg GERSONDE (naskiĝis en junio 1965) estas germana esperantisto loĝanta en Köthen. Li estas membroadministranto kaj estrarano de Germana Esperanto-Asocio, krome organizanto de Printempa Semajno Internacia.
Jörg Gersonde abiturientiĝis en 1983 en speciala klaso pri matematiko kaj fiziko ĉe la universitato de Halle (Saale). Li studis matematikon kaj doktoriĝis per disertaĵo pri optimumigo en 1989/1990. Nun li instruas matematikon al studantoj pri agrikulturo en la Universitato de Halle.
Hamurabi
Hamurabi estis la sesa reĝo de Babilonio. Li regis ekde 1792 a.K. ĝis li mortis en 1750 a.K. Lia rego estas unu el la plej longaj de la malnova Mezoriento.
Rego
Lia rego sekvis tiun de sia patro Sin-Mubalit kaj tial li heredis ties reĝlandon kiu etendiĝis laŭ la rivero Eŭfrato. Komence de sia regado li ellandigis siajn ĉefajn kontraŭulojn, inter aliaj la elamanojn.
Li poste komencis longan periodon de militoj por plivastigi sian reĝlandon. Post 35 jaroj da bataloj, li havis la plej grandan mezorientan imperion, la Babilonan Imperion.
Post la milito venis la tempo de unuigo. Li sciis ke komuna kulturo estis necesa por gardi solidan imperion, tial li adoptis unu solan lingvon, la akadian, unu solan religion kaj ĉefe unu solan leĝaron, kiu estis la Kodekso de Hamurabi.
Li ankaŭ tenis militajn kaj diplomatajn rilatojn kun la du aliaj reĝlandoj de Asirio, Larsa kaj Mari. Nia scio pri la unua Babilona Imperio venas ĉefe el skribaĵoj pri ĉi tiuj rilatoj.
Post ol li mortis, la Babilona Imperio ekdisiĝis pro multaj ekonomiaj krizoj kaj la militemo de la hitita reĝo Mursili Ier, kiu kaptis la urbon de Babilono en 1595 a.K. kaj tute detruis ĝin.
Castano Primo
Castano Primo - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Lonate Pozzolo (VA), Vanzaghello, Magnago, Nosate, Buscate, Cameri (NO), Turbigo, Robecchetto con Induno kaj Cuggiono.
15355 Maupassant
15355 Maupassant estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio de Calern en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca verkisto Guy de Maupassant, (1850–1893), kiu montris rimarkindan malamon kontraŭ la religio. Ensorbita de natura malinklino kontraŭ la socio, li ŝatis promeni tra la naturo. Majstro en noveloj kaj romanoj en kiuj li precise priskribis la homajn malvirtojn, li fariĝi fama per sia romano "Bel-Ami" (1885)
1499
En la jaro 1499 post Kristo okazis, interalie:
Stacio Oppama
Stacio Oppama (japane: 追浜駅 [Oppama-eki], angle: Oppama Station) estas fervoja stacio en Jokosuka, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū (ĉefa).
(15366) 1996 HR16
(15366) 1996 HR16 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
République - Villeurbanne (stacio en Liono)
République - Villeurbanne estas stacio sur linio A de la Metroo de Liono, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Villeurbanne. Ĝi estis malfermita la.
Interkonektoj
Mankas
Insuloj Copeland
Etimologio
La nomo Insuloj Copeland plej verŝajne derivas el la familio Coupland, kiu setlixgis en Ards kun aliaj Normandoj en la 12a jarcento. Tiu familio havigis nomon ankaŭ al aliaj proksimaj lokoj kiaj Copeland Water ĉe Carrickfergus kaj Ballycopeland en Donaghadee.
Faŭno kaj flaŭro
Estas grava areo por marbirdoj kaj akvobirdoj.
14-a de julio
La 14-a de julio estas la 195-a tago de la jaro (la 196-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 170 tagoj restas.
Je la 14-a de julio okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 14-a de julio estas (laŭ gregoria kalendaro):
Newry
Newry (Newry angle, aŭ An tIúr irlande) estas urbo en Graflando Armagh kaj Graflando Down, Nord-Irlando. La urbo enhavas ĉirkaŭ 27,430 homojn (en 2001). Estas la kvara plej granda urbego en Nord-Irlando post Belfast, Derry, kaj Lisburn.
La rivero en Newry estas la Clanrye, aŭ 'Rivero Newry'
Samuel A. Duse
Samuel August DUSE (ankaŭ Sam Duse kaj pseŭdonimo Sam Sellén; naskiĝis la en Stokholmo, mortis   samloke) estis sveda militisto, verkisto, artisto kaj plurfarulo. Li estas konsiderata inter la unuaj svedaj krimverkistoj.
Samuel Duse partoprenis la unuan svedian ekspedicion al Antarkto kun ŝipo Antarctic sub gvido de Otto Nordenskjöld, kiel kartografo, hidrografo kaj meteologo. La "Golfo de Duse" (Duse Bay) sur Duoninsulo Triunuo estas nomita laŭ li. En 1905 li rakontis pri tiu aventuro en libro Bland pingviner och sälar ("Inter pingvenoj kaj fokoj") kun propraj desegnaĵoj.
Lia pleja verkista sukceso estis serio de romanoj pri Leo Carring, fikcia detektivo simila al Sherlock Holmes. Lia debuta romano pri Carring, Stilettkäppen ("La stiletbastono"), aperis en 1913.
(17311) 6584 P-L
(17311) 6584 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Casteggio
Casteggio estas komunumo de Italio.
428
En la jaro 428 post Kristo okazis, interalie:
Ftalimido
Ftalimido estas ducikla kemia komponaĵo konsistanta je benzena ringo ligita al sukcenimida ringo. Ĝi estas sublimebla kristalblanka solidaĵo malmulte solvebla en akvo, sed pli solvebla kiam bazo aldoniĝas. Ĝi estas antaŭaĵo de multaj organikaj kombinaĵoj inklude de la antranilata acido, kiu, siavice estas antaŭaĵo de azobazaj (nitrogenhavaj) tinkturoj kaj sakarino. Kemie ĝi estas la imido de la ftalata acido.
Sintezo 2
Sama rezulto oni povas sukcesi uzante amonian hidroksidon, amonian karbonaton aŭ ureon anstataŭ amoniakon sub varmigado:
Reakcio
La grupo imido estas acida (pKa = 8,3) kaj facile konverteblas al kalia ftalimido ĉeeste de alkohola solvaĵo de kalia hidroksido.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Succinimide.svg| Sukcenimido Phthalic anhydride structure.svg| Ftalata anhidrido Thalidomide structure.svg| Talidomido Anthranils%C3%A4ure.svg| Antranilata acido Folpet.png| Folpeto </Gallery>
Irén Ágay
Irén Ágay [Agai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ágay Irén estis hungara aktoro. Ŝia origina familia nomo estis Ágai, ŝia nomo eksterlande estis Agay. Ŝia edzo estis István Székely (reĝisoro).
Irén Ágai naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Holivudo (Kalifornio, Usono).
Biografio
Irén Ágay akiris diplomon en Teatra Akademio en 1931. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Gaja Teatro, ekde 1935 al alia ĉefurba teatro. Intertempe en 1933 ŝi edziniĝis kaj ofte ŝi ricevis rolojn ankaŭ en filmoj. En 1938 la geedza paro migris al Usono, kie ŝi mortis frue pro hipertonio.
Laktouzino
Laktouzino (aŭ Laktofabriko) estas industria laktoprilaborejo, kie oni produktas el lakto buteron, buterlakton, fromaĝon, kazeon kaj aliajn laktaĵojn. Oni kolektas la lakton en la vilaĝoj, bovinejoj (melkejoj) ĉe la laktokolektejo, kelkfoje vendis el ĝi aŭ iomete antaŭtraktis, analizis kelkfoje la lakton. Oni poste transportas la lakton per cisterna kamiono al la laktouzino, kie okazas la industria prilaboro. Oni mezuras entenaĵojn de la lakto, kontrolas ĉeeston de nepermesitaj bakterioj, infektaĵoj. Oni ofte demetas la supran grasaĵon, traktas en alta temperaturo la lakton (por neniigi la putrantajn bakteriojn), pakas ĝin aŭ plu traktas ĝin por uzi por produktado de aliaj produktoj.
Tripieduloj
La Tripieduloj estas la nomo de malamikoj de la homaro en samnoma libroserio de John Christopher.
La serio konsistas el 4 libroj:
Paul Koetschau
Karl Friedrich Constantin Paul KOETSCHAU (naskiĝinta la en Tonndorf, mortinta la  en Vajmaro estis germana filologo kaj pedagogo.
Vivo
Paul Koetschau, filo de la bazlernejinstruisto Otto Koetschau, frekventis la lernejon en Tonndorf kaj inter 1868 kaj 1877 la Vilhelmo-Ernesto-gimnazion en Vajmaro. Poste lis studis ĝis 1881 klasikan filologion ĉe la universitatoj de Lepsiko kaj Tübingen. Instigojn multajn li ricevis fare de la historiisto Alfred von Gutschmid (Tübingen) kaj de la filologoj Justus Hermann Lipsius kaj Ludwig Lange en Leipzig. Al Lange dediĉotis la disertaĵo de Koetschau pri la cicerona parolado In toga candida: la doktoriĝo estis en 1880. Inter 1881 kaj 1882 li soldatis.
Sciencaj atingoj
La esploradfokusto de Koetschau estis la skribaĵoj de Origeno, unu el la patroj de la Eklezio. Li intense okupiĝis pri kritika teksteldono kaj ties interpretado/apliko en la kuro de la historio. Koetschau eldonis antologion en la germana lingvo kaj partoprenis la eldonoprojekton ĉi-prie de la Prusa Akademio de Sciencoj. Pensiuliĝinte li ankaŭ interesiĝis pri genealogio. La postlasitaĵoj genealogiaj troviĝas en la lepsika urba arĥivo.
34592 Amirtharaj
34592 Amirtharaj estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Divya Amirtharaj, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018, pro sia projekto pri sistema programaro. Ŝi estis lernantino ĉe la Westview High School de Portlando (Oregono, Usono).
431
En la jaro 431 post Kristo okazis, interalie:
Chanteloup-les-Vignes
Chanteloup-les-Vignes estas franca situanta en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chantelouvais.
22981 Katz
22981 Katz estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel Scott Katz, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2007, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri materiala inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la  Hebrew Academy of the Five Towns & Rockaway de Cedarhurst (Nov-Jorkio).
Arbustetaro
Arbustetaro (angle : moor, moorland) estas vegetaĵaro kiu precipe troviĝas en altebenaĵaj areoj, karakterizite de malalte kreskantaj plantoj sur acidaj grundoj. Ĝi parencas al erikejo, kvankam spertuloj malkonsentas pri precise kio diferencigas ambaŭ biotopojn. Ĝenerale, arbustetaroj troviĝas en altaĵaj regionoj kun alta precipitaĵo, dum erikejoj rilatas al malaltaĵaj vegetaĵaroj kiuj kutime rezultas el homa agado. En erikejoj, plantoj el la genro eriko abundas. Ne ĉiuj arbustetaroj estas erikejoj.
Arbustetaj biotopoj estas la plej vastaj en tropikaj Afriko kaj Sudameriko sed ili ankaŭ situas en norda kaj okcidenta Eŭropo, norda Aŭstralio, Nordameriko, Mez-Azio, kaj Hindujo. Plejmulte da la arbustetaroj de la mondo estas tre diversaj ekosistemoj. En la vastaj arbustetaroj de la tropikoj, biodiverseco povas esti tre granda. Arbustetaro ankaŭ parencas al tundro (kie temas pri ĉiamfrosta grundo), aperante kiel tundraj retiriĝejoj kaj okupante la transiran zonon inter permafrosto kaj la natura arba zono. La limo inter tundro kaj arbustetaro konstante forŝoviĝas kune kun klimataj ŝangiĝoj.
Erikejaj arbustetaroj
Kune kun erikejo, arbustetaro estas la plej disvastigita natura vegetaĵaro de Britaj Insuloj. La orientaj britaj arbustetaroj estas similaj al erikejoj sed diferencas pro la ĉeesto de torfeja kovraĝo. Je la okcidentaj arbustetaroj la profundeco de la torfeja tavolo povas mezuri plurajn metrojn. Skotlandaj muirs ĝenerale estas erikejaj arbustetaroj, sed ankaŭ havas vastan kovraĵon de gresoj, Eriophorum, muskoj, pteridioj kaj arbustetoj kiel Empetrum (erikacoj). La pli humida arbustetaro ampleksas sfagnojn kaj transiras al torfejo.
Estas necerteco pri kiom da arbustetaroj estis kreitaj per homa agado. Rackham skribas ke analizo de polenoj montras ke iuj arbustetaroj, kiel en la insuloj de ekstreme norda Skotlando, klare estas naturaj, neniam havinte arbojn. Kontraŭe, multe de la Pennines-Montaro estis arbarkovrata en la Ŝtonepoko. Kiom la senarbarigo estis kaŭzita de klimataj ŝanĝoj kaj kiom de homa agado, estas necerta.
Ekologio de arbustetaro
Variado de diferencaj biotopaj tipoj estas trovitaj en diferencaj mondoregionoj de arbustetaro. La bestiaraj kaj vegetaĵaraj formoj ofte kondukas al altgrada endemiismo pro la severaj grundaj kaj mikroklimataj karakterizaĵoj. Ekzemple en Exmoor (Anglujo) troviĝas la malofta speco de kelta poneo, kiu adaptiĝis al severaj, aridaj cirkonstancoj de tiu vivmedio.
En Eŭropo, la asociata faŭno konsistas el birdospecioj kiel Skota lagopo (Lagopus lagopus scotica), Blua cirkuo, Kolombfalko, Orpluvio, Granda kurlo, Kampalaŭdo, Herbejpipio, Brungorĝulo, Rubandoturdo, kaj Carduelis flavirostris. Aliaj specioj superregas en arbustetaroj aliloke. Reptilioj estas malmultaj kaŭze de pli malvarmaj cirkonstancoj. En Eŭropo, nur la ordinara vipero (Vipera berus) regule ĉeestas, kvankam en aliaj regionoj arbustetaroj komune gastigas dekduojn da reptiliaj specioj. Amfibioj kiel ranoj estas bone reprezentitaj en arbustetaroj. Kiam la tereno estas tropaŝtigita, ligna vegetaĵaro ofte perdiĝas, estante anstataŭita de krudaj neuzeblaj gresoj kaj de Pteridium, kun grandparte reduktita faŭno. Iuj ŝafaj rasoj, kiel Scottish Blackface (Skota nigra-kapulo), prosperas sub la severaj cirkonstancoj de la erikejaj arbustetaroj.
Naturprotekto
Bruligado de arbustetaro estis aplikata pro iom da kialoj, ekzemple kiam paŝtado ne sufiĉas por kontroli kreskadon. Tiu estas registrita en Britujo dum la dek kvara jarcento. Nekontrolita bruligado ofte kaŭzis (kaj kaŭzas) problemojn, kaj estis statute malpermesita en 1607. Kune kun la plimultiĝo de ŝafa kaj tetraa bredado en la dek naŭa jarcento ĝi denove estiĝis komuna agado. La erikejo estas bruligita je la aĝo de ĉirkaŭ 10 aŭ 12 jaroj kiam ĝi facile regeneros. Kiam oni lasas ĝin pli longdaŭre, la pli lignecaj tigoj bruligos pli agreseme kaj malhelpos la regeneradon. Bruligado de arbustetara vegetaĵaro devigas tre zorgeman kontrolon ĉar la torfo mem povas ekbruli, kaj tion ĉi oni eble malfacile aŭ eĉ neeble estingas. Plie, nekontrolita bruligado de erikejo povas avantaĝigi alternativan krud-gresan kaj Pteridium-kreskadon kiuj finfine produktas pli malriĉan paŝtigadon. Kiel rezulto, bruligado nuntempe estas konsiderata, pleje, polemikaĵo; Rackham nomas ĝin "duaranga tereno-aranĝado". Meĥanika detranĉado de eriko estas kutima en Eŭropo, sed por eviti subpremadon de la rekreskado, gravas forigi la materialon. Se erikaj kaj aliaj vegetaĝaroj restas dum tro longtempe, granda volumeno de seka kaj brulebla materialo amasiĝas. El tio povas rezulti ne kontrolita incendio en granda areo, kvankam oni scias ke erikejaj semoj pli bone ĝermas se ili travivas mallongan varmegon de kontrolita bruligado. Ĝenerale, arbustetara bestiaro adaptiĝas eĉ al fajregoj kaj kapablas restariĝi se tiaj intensaj incendioj ne estas tro oftaj.
Arbustetaroj en la literaturo
La disvolviĝo de sento por la naturo kaj por la fizika vivmedio kreskis kune kun la pligrandiĝo de intereso por pejzaĝa pentrado, kaj precipe la artverkoj de artistoj kiuj favoris larĝajn kaj profundajn panoramojn, kaj krudajn scenojn Por la angla romantisma imago, arbustetaroj perfekte harmoniis kun tiu bildo, pligrandigante la emocian influon de la rakonto lokigante tiun ĉi en elvokiva pejzaĝo. Arbustetaro konstituas la scenejon de diversaj verkoj de la tarda romantisma angla literaturo, variante ekde la jorkŝira arbustetaro en Wuthering Heights de Emily Brontë kaj The Secret Garden de Frances Hodgson Burnett ĝis Dartmoor pri la mistero de Sherlock Holmes en The Hound of the Baskervilles de Arthur Conan Doyle'. La serio la Famous Five, kiu estis verkita de Enid Blyton, pritraktas la junularon aventurante tra diferencaj arbustetaroj kie ili konfrontis krimulojn aŭ aliajn interesajn individuojn. Tia scenejo skalpligrandigis la intrigon ĉar la dramo disvolviĝis for de la kutima mondo; tie la infanoj povis solvi siajn proprajn problemojn kaj defii pli grandan danĝeron.
NGC 2660
NGC 2660 (aliaj indikoj — OCL 759, ESO 260-SC4) estas malfermita stelamaso en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gunārs Astra
Gunārs Astra (naskiĝis la 22-an de oktobro 1931 en Rigo, mortis la 6-an de aprilo 1988 en Sankt-Peterburgo) estis latva defendanto de homaj rajtoj kaj kontraŭsoveta disidento.
Vivo
Post fino de teknikumo studis latvan filologion en Rigo. En 1961 unuafoje arestita pro kontraŭsoveta agado kaj kondamnita je 15 jaroj de malliberiĝo en gulago en Mordvio. En 1976 iĝis laboristo en Rigo.
En 1983 denove arestita pro posedo de "malĝusta literaturo" (i.a. publikaĵoj de George Orwell kaj Aleksandr Solĵenicin kaj magnetaj surbendigaĵoj de eksterlandaj disaŭdigoj) kaj kondamnita je sep jaroj de malliberiĝo. Li estis unu el multaj viktimoj de psikiatriaj reprezalioj en Sovetunio.
Mallonge antaŭ morto estis liberigita. Post du monatoj mortis en Sank-Peterburgo. Dum funebra ceremonio en Arbara Tombejo de Rigo la 19-an de aprilo 1988 kolektiĝis ĉ. 4 mil ĉeestantoj.
Trenč
Geografio
Trenč situas laŭ dekstra bordo de Ipeľ, kiu estas ankaŭ la hungara landlimo (kontraŭe Litke troviĝas), laŭ traira flankovojo. Lučenec troviĝas je 14 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1327 en formo "Theurinch". Inter 1554-1593 ĝi apartenis al la Osmana Imperio. En 1715 oni komputis tie 6, post 5 jaroj 10 hungarajn familiojn. En 1828 loĝis tie 516 vilaĝanoj en 67 domoj. En 1831, 1855 kaj en 1873 epidemioj okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tőrincs 592 homoj, (590 hungaroj, 2 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Losonc, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Tőrincs rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Trenč apartenas al Slovakio. Inter 1973-1990 la municipo estis en Veľká nad Ipľom. En 2001 vivis tie 359 homoj, (186 slovakoj, 108 hungaroj, 25 ciganoj kaj aliaj).
Hoštka
Hoštka (Hoŝtka) estas urbo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem.
Hoštka troviĝas en fekunda pejzaĝo proksime de la rivero Labe (Elbo). Unua skriba mencio pri la loko devenas el la jaro 1266, kiam ĝin fondis ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a. Ĝis sesdekaj jaroj de 14-a jarcento posedis la urbeton Mikuláš Srša kaj liaj posteŭloj. Dum tiu tempo estiĝis urba malsanulejo kaj gotika preĝejo de Sankta Otmaro.
Fine de 14-a jarcento akiris la urbeton pragaj episkopoj. Laŭ dokumento de episkopo Zbyněk el la jaro 1406 akiris urbanoj de Hoštka plenan liberecon regi sian propraĵon.
En la jaro 1577 urbon Hoštka akiris imperiestro Rudolfo la 2-a, kies privilegioj kaŭzis grandan ekonomian prosperon. Tiutempe la plej grandan signifon havis ŝtonminado. El la ŝtono oni produktis ŝtontabulojn, kiuj estis eksportataj eksterlanden, ekzemple por Katedralo Sankta Isaako de Sankt Peterburgo, Rusio. Fekundaj kampoj donis sufiĉe da greno, vito, frukto kaj precipe lupolo. De la jaro 1613 okazadis en urbeto foiro trifoje en jaro. Hoštka havis 2 urbajn pordegojn, en kiuj oni kolektadis enirimposton. En urbeto estadis ankaŭ paperfabriko, kiu en la jaro 1844 tute forbrulis.
Pri graveco de la urbeto atestas ankaŭ la fakto, ke ĝi havis rajton ekzekuti la kondamnitojn.
Dum tridekjara milito (1618-1648) estis la urbeto denove detruita kaj la ĉirkaŭaĵo dezertigita. Tamen fine de la 17-a jarcento Hoštka denove kreskas populacie kaj ekonomie. Firmiĝis metioj kaj gildoj. La preĝejo de Sankta Otmaro estis alikonstruita.
En la jaroj 1735-1737 oni konstruis sur la ĉefa placo barokan kolonon de La plej sankta Triunuo por memorigi grandan incendion. En la jaro 1762 estis finkonstruita baroka preĝejo nomita Ĉieliro de Virgulino Maria.
En Hoštka ĉiam loĝis kune ĉeĥoj kaj germanoj. Germana baza lernejo estis konstruita en la jaro 1821, la ĉeĥa poste.
Per dekreto el la jaro 1853 estis la urbeto altigita al urbo. Tiam ĝi havis pli ol 2300 loĝantoj, la plej grandan nombron en sia tuta historio.
Post unua mondmilito pligrandiĝis en la urbo nombro de germanoj, kiuj ne emis resti en nova Ĉeĥoslovaka respubliko. Sinsekve venis al la urbo pluaj ĉeĥoj kaj jam en la jaro 1919 denove malfermiĝis ĉeĥa lernejo. Poste dum la dua mondmilito ĝi estis denove fermita.
En la jaro 1945 estis la germanoj ellandigitaj. Al iliaj lokoj venis ĉeĥoj kaj slovakoj precipe el orienta parto de lando. La urbo fariĝis vilaĝo. Estiĝis granda agrikultulra kooperativo kaj la kampoj kuniĝis en grandegajn kampegojn. Tio kompreneble havis eĉ negativan influon por naturo, ĉar malgrandiĝis sovaĝa bestaro.
De la jaro 2006 estas Hoštka denove urbo. Nuntempe en ĝi loĝas.
Unuopaj partoj de la urbo: Hoštka, Kochovice (Koĥovice), Malešov u Hoštky (Maleŝov) kaj Velešice u Hoštky (Veleŝice).
(15367) 1996 HP23
(15367) 1996 HP23 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Trégon
Trégon estas franca komunumo, en la departemento Côtes-d'Armor en la regiono Bretonio.
Lokoj kaj monumentoj
Trégon enhavas tri monumentojn klasitajn historiaj (HM) :
Katarina Jogajlido
Katarina Jogajlido (pole Katarzyna Jagiellonka, litove Kotryna Jogailaitė, svede Katarina Jagellonica av Polen, finne Katariina Jagellonica; naskiĝis la en Krakovo; mortis la  en Stokholmo) estis pola-litova princino de la nobela familio de la Jogajlidoj. Kiel la edzino de Johano la 3-a Vasa ŝi estis de 1562 dukino de Finnlando, kaj de 1569 reĝino de Svedio.
Vivo
Ŝi naskiĝis kiel la plej juna filino de reĝo Sigismondo la 1-a de Pollando kaj la itala princino Bona Sforza. Katarina estis la edzino de la sveda princo kaj duko Johano la 3-a Vasa kaj estis patrino de la estonta pola-litova elektita reĝo Sigismondo la 3-a Vasa. Kiel edzo por ŝi ankaŭ proponis sin caro Ivano la 4-a de Rusio.
Katarina kaj Johano estis liberigitaj en 1567. En 1569, post la maldungo de Erik kaj de la kronado de ŝia edzo reĝo Johano la 3-a de Svedio, ŝi estis ĝis sia morto en 1583, kronita Reĝino de Svedio.
Katarina edukis sian filon Sigismondo al pasia katoliko, kiu, kiel Sigismundo la 3-a Vasa stiros la sorton de Pollando-Litovio por 45 jaroj. Post akiro de la sveda trono en 1592, lia malkaŝa katolikismo fremdigis lin disde liaj protestantismaj-svedaj subuloj kaj gvidis post la batalo de Stångebro en 1598 al lia elpostenigo fare de la sveda Riksdag en 1599. Post la malsukceso de liaj politikaj planoj en Svedio, la lando dum la 17-a jarcento fortiĝis al protestantisma gvida kaj granda potenco en Norda Eŭropo kaj kaŭzis longjarajn militajn konfliktojn inter Pollando kaj Svedio pri la gvida rolo ĉirkaŭ la Balta Maro kaj pri la heredorajtoj de la katolikaj Vasa-oj sur la svedian tronon.
Korintio
Korintio (Κορινθία) estas historia pejzaĝo de Grekio. Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2001 havis proksimume 155,000 loĝantojn. Korintio krome ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"). Ĉefa loĝloko estas la urbo Korinto. La teritorio situas sur la duoninsulo Peloponezo, kaj apartenas al la samnoma administra regiono ("periferio") Peloponezo.
Katarina Jogajlido
Vivo
Katarina mortis la 16-an de septembro 1583 kaj estis entombigita en la Katedralo de Upsalo.
Korintio
La provinco konsistas el la ĉirkaŭaĵo de la urbo Korinto, okcidente sur la duoninsulo Peloponezo, sed ankaŭ oriente de la Istmo de Korinto sur la kontinenta parto de Grekio, do situas inter la Golfo de Korinto kaj la Sarona Golfo.
Krom la provinca ĉefurbo, kies antikvaj konstruaĵoj altiras multajn vizitantojn, aparte la ruinoj de la historia sanktejo Nemea (Νεμέα), la antikvaj ruinoj de Istmia (Ισθμια) kaj Sikion (Σικυών) konsideriĝas vidindaj. Ĉe la marbordo de la Golfo de Korinto troviĝas la feria urbo Ksilokastro (Ξυλόκαστρο), ĉe la istmo vidalvide al Korinto la inter grekoj turisme ŝatata baneja urbo Lutraki (Λουτράκι), en kiu ankaŭ produktiĝas unu el la plej konataj mineralaj akvoj de Grekio.
Katarina Jogajlido
Geedziĝo kaj idaro
El la geedzeco kun reĝo Johano de Svedio ŝi havis la sekvajn infanojn:
Flago de Armena Soveta Socialisma Respubliko
La flago de la Armena Soveta Socialisma Respubliko estis adoptita la 17-an de decembro 1952 fare de la registaro de tiu de Armena SSR.
Inter 1936 kaj 1952, la flago estis ruĝa kun la ora rikoltilo kaj martelo en la supra maldekstra angulo. La armenaj karakteroj HSSR (por Hajkakan Sovetakan Socialistakan Respublika estis en ora koloro sub la rikoltilo kaj martelo.
Inter 1922 kaj 1936, la flago estis la sama kiel inter 1936 kaj 1952, sed sen la rikoltilo kaj martelo, kaj kun la cirilaj karakteroj ССРА (SSRA) en ilia loko.
Essey-et-Maizerais
Essey-et-Maizerais estas franca komunumo en la departemento Meurthe-et-Moselle kiu troviĝas en la regiono Loreno.
Geografio
Essey-et-Maizerais situas en plataĵo de Haye apud la artefarita lago Madine. La rivero Rupt de Mad trafluas tra la komunumo. Oni trovas ankaŭ la arbaron Mort-Mare.
Essey-et-Maizerais enhavas la vilaĝon Essey kaj la vilaĝeton Maizerais.
Tie estas grava centro por la sekureco de landanaro ("établissements de soutien opérationnel et logistique") kaj lernejo por malministoj.
Historio
La unua mencio pri Essey okazis en 846 en formo "Villa Aciaco" kaj la unua mencio pri Maizerais okazis en 895 en formo "Capella Masiriaci".
Essey-et-Maizerais datiĝas de 1790. Antaŭ 1790, estis du komunumoj Essey kaj Maizerais.
Dum la unua mondmilito la vilaĝo de Maizerais estas detruita. Ĝi ne estis rekonstruita.
Vidindaĵoj
La preĝejeto Sankta Gibrien ĉe Maizerais estis konstruita en blokhaŭso de la unua mondmilito.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj en 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (1,06%).
Apologio
Apologio, el la greka απολογία, apologia, (defendo), estas la defendo de iu ajn, ĝenerale laŭdante tiun. En tiu senco, estas verko "Apologio" de Apulejo kiu, kontraŭ opozicio de edzina familio, verkis, en 173, specon de autobiografio. Platono ankaŭ verkis Apologion de Sokrato (pri kiu ekzistas du tradukoj en Esperanto; vidu ĉe Platono), ktp.
En 1 Petro 3:15, aperas la vorto apologían ("defendan respondon" en la Esperanta traduko) en la senco apogi aŭ defendi la kristanismon antaŭ tiuj kiuj pensas malsame, aŭ kiuj batalas kontraŭ ĝin. De tio, en teologio oni nomas apologio la skriban aŭ perbuŝan defendon de kristanismo. Ekde antikvo, tiu defendo apogiĝis sur la filozofio kaj karakteriziĝis per inteligenta mensa laboro. (Vidu Apologetikon).
La klasika apologio baziĝas sur la ideo laŭ kiu la kristanaj veroj estas evidentaj kaj oni povas demonstri ilin per objektivaj pruvoj.
En Esperanto aperis la "Apologio" de Tertuliano el la jaro 179 en traduko de Gerrit Berveling.
Mårten Eskil Winge
Mårten Eskil Winge (Stokholmo, 21-a de Septembro 1825 - Enköping, 22-a de Aprilo 1896) estis sveda pentristo, konata speciale pro siaj verkoj pri nordia mitologio. Unu de liaj plej konataj verkoj Thor en la batalo kontraŭ la gigantoj (1872) estas reprezenta de la sveda skolo de historia pentrarto, samtempa de la Pentroskolo de Duseldorfo, kiuj interesiĝas kaj pri la epoko de sagaoj kaj pri dramaj scenoj de la pli ĵusa historio de Svedio.
1495
En la jaro 1495 post Kristo okazis, interalie: