cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nakamura Shuji
Shuji NAKAMURA (22-an de majo 1954) estas japan-naskita usona elektronika inĝeniero kaj fekunda inventisto specialiĝinta pri la kampo de duonkondukta teknologio, profesoro ĉe la Materiala Departemento de la Inĝeniera Kolegio, Universitato de Kalifornio, Santa Barbara (UCSB), kaj estas rigardata kiel la inventinto de la blua LED, grava antaŭaĵo en lumteknologio. Kune kun Isamu Akasaki kaj Hiroshi Amano, li estas unu el la tri ricevantoj de la Nobel-premio pri fiziko en 2014 "pro la invento de efikaj bluaj lumdiodoj, kiu ebligis brilajn kaj ŝparajn energi-blankajn lumfontojn". En 2015, ties enigo en komercadon kaj disvolviĝon de energiefika blanka LED-lumteknologio estis agnoskita de la Globala energio (premio).
Báta
Geografio
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Danubo, laŭ traira flankovojo. Pramo estas al Szeremle. Bátaszék troviĝas 10, Baja 19, Szekszárd 30 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko kaj ferepoko, poste keltoj lasis tie restaĵojn, ĉar la loko estis grava trapasejo. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1015 en formo "Bátatő". Abatejo fondiĝis en 1092. La turkoj bruldetruis la komunumon en 1529, poste plene detruis en 1539. Tamen laŭ turkaj dokumentoj Báta estis grava urbo en 1545. En 1848 la aŭstroj bruldetruis la urbeton, sed la loĝantaro rifuĝis, poste rekonstruis la urbeton.
NGC 2220
NGC 2220 (alia indiko — ESO 255-**4) estas grupo de steloj en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sio (komiksisto)
Sio ALBRIGI (naskiĝis en 1988 en Verono; vera nomo Simone Albrigi) estas itala komiksisto.
Simone, pli konata kiel Sio de la legantoj de liaj komiksoj, famiĝis dank' al la serio Scottecs Magazine.
Zalamea de la Serena
La loĝantoj nomiĝas ilipenses laŭ la supozata nomo de la tiama romia vilaĝo. La censita populacio en 2007 estis de 4.120 loĝantoj.
Situo
Zalamea de la Serena estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 483 m; je 153 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 245,8 km². Ĝi situas en la kerno de la distrikto de La Serena, kiu nomigas la vilaĝon en ties dua nomparto.
Historio
Estas arkeologiaj restaĵoj kiel la proksima kuŝejo de Cancho Roano, kiu pruvas la ekziston de populacio en prahistoria epoko. Eble de turdetanoj aŭ tartezoj de la 5a jarcento a. K.
Pli certa estas ties ekzisto en romia epoko, kiam ĝi nomiĝis Iulipa, atingante gradon de romia municipo. De tiu epoko estas la plej karaktera monumento: la romia funebra dukolono, ununura en sia tipo en Iberio (estas similaj nur en Sirio) konstruita en la jaro 103, dum la regado de la imperiestro Trajano kaj nun en la centra placo ĉe la preĝejo.
Dum la epokoj de visigotoj kaj araboj, la gravo de la vilaĝo malpliiĝis. De tiu lasta epoko restas la kastelo. Oni identigis kiel Zalamea, la berbera urbo de Miknasa al Asnam (tiu de la kolonoj). Konkerita en 1236 de Pedro Yáñez, superulo de Alcántara dum la reĝado de Fernando la 3-a la Sanktulo, la vilaĝo ne rekuperis sian brilon de la tempo de romianoj ĝis la 15a jarcento, kiam Juan de Zúñiga y Pimentel, lasta superulo de la Orden de Alcántara, setligix tie kortegon de erudituloj inter kiuj elstaris Elio Antonio de Nebrija, kiu publikigis tie la unuan kastillingvan gramatikon.
Dum la 16a jarcento laus legendo okazis en la loko la epizodo en kiu inspiriĝis Calderón de la Barca por sia verko El alcalde de Zalamea, esperantigita kiel La Urbestro de Zalamea.
Konkero de Ameriko
Zalamea de la Serena ege kontribuis al la amerika konkero, ĉar, laŭ Navarro del Castillo, de tiu loko eliris al la Nova Mondo 67 personoj; inter ili Marina Ortiz de Gaete, edzino de Pedro de Valdivia, kaj ties gefratoj kiuj pasis ĉiuj al Ĉilio. Krome, Rodrigo de León Salazar pasis al Venezuelo kaj estis influa gravulo, riĉulo, kaj skabeno en la municipo de Caracas.
Sendanto
Sendanto estas unu el la konceptoj de la komunikado, de la teorio de la komunikado kaj de la propra procezo de informado. Teknike, la sendanto estas la persono kiu sendas (elsendas) la mesaĝon per de kanalo ĝis ricevanto, perceptanto aŭ observanto. En pli strikta senco, la sendanto estas la fonto kiu generas mesaĝojn aŭ kiu reproduktas datumbazon per fidinda maniero ĉu tra la spaco aŭ tra la tempo.
Sendanto povas esti ĉu aparato, por ekzemplo anteno (tiuokaze temus pri sendilo aŭ elsendilo), aŭ homa sendanto, por ekzemplo un radiofonia aŭ televida parolisto.
Schwarzenegger
Schwarzenegger (germane: la signifo povas aŭ esti "homo el vilaĝo Schwarzenegg" - estas du tre malgrandaj loĝlokoj tiunomaj en Svislando kaj Aŭstrio, aŭ povus rilati al "schwarz=nigra" kaj "Egge=erpilo", - do signifus homon aparte malhelan kiu erpas aŭ iaspecan homon kiu erpas aparte malhelan grundon) estas germanlingva familia nomo.
Ekzemple povas temi pri
Albaredo Arnaboldi
Albaredo Arnaboldi estas komunumo de Italio.
Julius Weizsäcker
Julius WEIZSÄCKER (naskiĝinta la en Öhringen, mortinta la  en Bad Kissingen) estis germana teologo kaj historiisto. Lia frato estis Carl Heinrich von Weizsäcker.
Vivo
Weizsäcker studis teologion kaj iĝis vikario; sed en Berlino en 1851 li ekokupiĝis pri historiaj studoj, iris Parizon kaj habilitiĝis en Tübingen. En 1860 li vokitis al Munkeno por eldoni sub la gvidado de Heinrich von Sybel la verkegon »Deutsche Reichstagsakte« (aktoj de Reichstag). En 1864 li iĝis profesoro pri historio en Erlangen, en 1867 en Tübingen, en 1872 en Strasburgo, en 1876 en Göttingen kaj en 1881 en Berlino, kie li krome membris ĉe la Akademio.
Verkoj (elekto)
Weizsäcker verkis plurajn skribitaĵojn pri la Falsa dekretaro; »Der Pfalzgraf als Richter über den König« (Göttingen 1886) kaj eldonis el la reichstag-aktoj la volumojn Band 1–3: »Reichstagsakten unter König Wenzel, 1376 bis 1400« (Munkeno 1867–77) kaj volumojn 4–6: »unter König Ruprecht, 1400–1410« (Gotha 1882-1888).
Pörböly
Bazaj informoj
Pörböly (porboj) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en subregiono de Szekszárd.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Danubo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Baja-Bátaszék. La lasta troviĝas 6, Baja 13 km-ojn for.
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, poŝto, kuracejo, familihelpa servo.
Béla Keglevich
Grafo Béla Keglevich [kegleviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Keglevich Béla estis hungara magnato, parlamenta deputito. Lia nobela antaŭnomo estis buzini, lia patro estis Gábor Keglevich.
Béla Keglevich naskiĝis la en Buda, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Keglevich lernis private en la familio, poste li studis en Reĝa Jura Akademio (Pozono) kaj liceo de Eger. En 1861 kaj inter 1865–1872 li estis parlamentano, kie li estis fidelulo de Kálmán Tisza. Baldaŭ li forlasis la politikon kaj li havis financan postenon en Parizo. Li ankaŭ amatore pentradis. En 1886 li hejmenvenis, ĉar li iĝis departementestro de Heves (historia departemento), poste li havis diversajn financajn postenojn. Li edziĝis en 1860.
Manny Ramirez
Manuel Arístides "Manny" Ramírez Onelcida (n. 30-an de majo 1972) estas usona basbalisto. Li ludas en la teamo de Boston Red Sox, el Bostono, Masaĉuseco, Usono. Ili ludas momente en la Orienta Dividaĵo de la Amerika Ligo.
Sade Adu
Sade ADU, OBI (16-an de januaro 1959 en Ibadan, Niĝerio (kiel Helen Folasade Adu) estas niĝeria-brita kantistino. La - post ŝi nomumita - populara brita bando Sade konsistas krom ŝi ankaŭ el la muzikistoj Stuart Matthewman, Paul Denman kaj Andrew Hale.
Ŝi studis en Londonon mododizajnon kaj laboris kiel fotomodelo, antaŭ ol ŝi envolviĝis en la muzika branĉo en la 1980-aj jaroj. Li kantis en la grupo Arriva, poste du jarojn ĉe Pride. Tie ŝi konatiĝis kun la saksofonisto Stewart Matthewman, kun kiu ili komponis kelkajn muzikpecojn.
Ŝi ludis en 1987 en la filmo Absoluta komencanto kaj kantis en ĝi la kanton Killer blow. Ŝi geedziĝis por kelkaj monatoj en 1989 kun la hispana filmproduiktisto Carlos Scola. Ŝi ricevis en 1994 Grammy por la kanto No ordinary love, kiu sonis en filmo Malmorala oferto. Post sesjara paŭzo - kiun ŝi dediĉis al sia filino Ila - publikigis ŝi en 2000 novan albumon kaj ekis en 2001 turneon tra Usono.
Alila pirofosfato
Alila pirofosfato aŭ monoalila pirofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la alila alkoholo kaj pirofosfata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Alila pirofosfato posedas 3 karbonatomojn, 5 hidrogenatomojn, 7 oksigenatomojn kaj 2 fosforatomojn. Alila pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de alilaj derivaĵoj.
Nacia parko Gunung Mulu
La Nacia parko Gunung Mulu troviĝas en Saravako, malajzia Borneo, ĉe la limoj kun Brunejo. Ĝi estas Monda Heredaĵo, kiu entenas nekredeblajn kavernojn kaj karstajn formojn en la montara ekvatora pluvarbaro. La parko estas fama pro la kavernoj kaj pro la ekspedicioj kiuj eksploris ĝin kaj la ĉirkaŭan pluvarbaron. Plej menciinde estas la ekspedicio de Reĝa Geografia Societo en 1977 - 1978, kiun partoprenis pli ol 100 scientistoj dum 15 monatoj.
Perobal
Perobal estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 5.648 enloĝantojn en 2010.
Nacia parko Gunung Mulu
Nuntempe la parko Mulu preferas la evoluon de la ekoturismo.
4683 Veratar
4683 Veratar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo estis komponita en honoro de Vera Petrovna Taraŝĉuk (cirile : Вера Петровна Таращук), astrofizikistino de la observatorio de la Kijiva Universitato.
5526 Kenzo
5526 Kenzo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Observatorio de Nihondaira en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la japana astronomo Kenzo Suzuki, kolego de la malkovrinto.
Lunar Reconnaissance Orbiter
Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO, "lun-esplora orbitanto") estas unua kosmosondila misio de la usona kosmoprogramo Vision for Space Exploration. Ĝi esploras resursojn de la Luno kaj akvon, kiun oni volas uzi dum la postaj kunhomaj lunflugoj. Ĝi lanĉiĝis en oktobro 2008 el la kosmodromo Cape Canaveral per raketo Atlas-5. La LRO kunportas unuon LCROSS (Lunkratera observo- kaj skanosatelito, angle: Lunar Crater Observation and Sensing Satellite), kiu estas impakta kosmosondilo. Ĝi analizas impakton de la supra raketa ŝtupo en la krateron Shackleton, poste mem impaktas tien.
La LCROSS serĉas akvon en la elĵetiĝonta materialo kaj faras fotojn. Sur ĝia ferdeko laboros kameraoj kaj spektrometroj.
Ĉokobo
La ĉokobo (<span class="t_nihongo_katakana" lang="ja">チョコボ <span class="t_nihongo_comma" style="display:none">, <span class="t_nihongo_romaji">Chokobo <span class="t_nihongo_help"><span class="t_nihongo_icon" style="color:#00e;font:bold 80% sans-serif;text-decoration:none;padding:0 .1em;">? ) estas fikcia specio el la videoluda serio Final Fantasy fare de Square kaj poste Square Enix. La besto estas kutime nefluga birdo, kvankam iuj tre specialigitaj rasoj en kelkaj ludoj retenas la kapablon flugi. Ĝi similas al kazuarformuloj kaj strutoformaj birdoj, rajdebla kaj alie uzebla de ludantaj roluloj dum la ludoj. Ĝia bleko estas kŭe (クエ).
Ĉokoboj unue aperis en Final Fantasy II kaj aperis en preskaŭ ĉiuj postaj ludoj de Final Fantasy, ankaŭ farante kameojn en multaj aliaj ludoj. Ili rolas kiel maskoto de la serio ĝenerale, sed ankaŭ propra kromserio de Ĉokobo-ludoj estis kreita. Ĉokoboj havas propran muzikan temon, tre konatan al ŝatantoj de la serio.
Desegno
La ĉokobo estis kreita kaj desegnita de Kojĉi Iŝii, videoluda direktoro, kiu prilaboris diversajn ludojn de Final Fantasy. La ĉokobo aspektas rimarkinde simila ol, kaj verŝajne inspiriĝis de, la prahistoria birdo Gastornis. Hiromiĉi Tanaka hipotezis, ke la ĉokoba koncepto eble devenis de Kjoroĉan, birdo el televidaj reklamoj por ĉokolada bombono de la entrepreno Morinaga; ankaŭ ties bleko estas "kŭe". Alia verŝajna inspiro estis la toriuma (トリウマ) el Naŭsika el la Venta Valo, kiun la kreanto de Final Fantasy, Hironobu Sakaguĉi, iam referencis kiel influo al sia serio. Siavice, la toriuma estis inspiritaj de la formortinta specio Gastornis.
Personeco
La ĉokoboj estas konataj pro siaj intelekto kaj amikemo. Ili asistas geheroojn kaj aliajn rolulojn en iliaj aventuroj, lasante sin esti rajditaj kiel ĉevaloj. Ili ankaŭ foje montras kapablon komuniki kun aliaj raciaj bestoj. Ili foje estas uzataj ankaŭ por milito kaj povas esti ferocaj en batalo.
Ekstera aspekto
Kvankam la plimulto da ĉokoboj, kiuj aperas en la ludoj, estas flavaj, iuj raraj rasoj havas aliajn kolorojn kaj specialajn kapablojn, inkludante flugkapablon aŭ magiajn kapablojn. Ĉokoboj ankaŭ estas foje uzataj kiel malpeze kirasitaj militaj rajdbestoj, asistante siajn rajdantojn en batalo per siaj beko kaj ungegoj. Variaĵo estas la Dika Ĉokobo, tre obeza flava aŭ blanka ĉokobo, kiu povas manĝi la havaĵojn de la ludanto por pliigi konservan spacon.
Ŝoĉikalko
Xochicalco estas antaŭkolumba arkeologia loko en la okcidenta parto de Morelos en Meksiko, Mezameriko. La vorto "Xochicalco" devenas de la Nahuatl-lingvo kaj signifas "domon de floroj".
La urbo situas 38 km sudokcidente de Cuernavaca kaj 122 km de Meksikurbo. La ruinaro estas vizitebla ĉiutage de 10:00 ĝis 17:00, sed la observatorio nur posttagmeze.
La loko
Majaoj ekloĝis tie ĉirkaŭ -200, la plej gravaj konstruaĵoj datumas inter la jaroj 700 kaj 1000. Eble vivis tie ĝis 20.000 homoj.
Monumentoj
Tre interese estas reliefoj ĉe la flankoj de kelkaj konstruaĵoj. La templo de kvecalkoatlo havas prezentaĵojn de tiu dio en teotiŭakana kaj majaa stilo. Oni supozas, ke en Xochicalco loĝis artistkomunumo, kiu verkis ankaŭ aliloke en Mezameriko.
Troviĝas ankaŭ diversaj temploj, ŝtupopiramidoj, palacoj, du pilkludejoj, ŝvitbanejoj kaj stranga serio de rondaj altaroj, kaj ankaŭ groto kun ŝtupoj.
Videblas ankaŭ kelkaj ornamitaj steleoj, dum aliaj estis forprenitaj de la originala loko kaj troviĝas nun en la muzeo en Meksikurbo aŭ en la loka muzeo.
Observatorio
La groto estas astronoma observatorio kaj estis ĉefe uzita por determini la komencon de la terkultivista ciklo. Ĝi estas unu el la plej bone konservitaj observatorioj en Meksiko. Origine ĝi estis kovrita de stuko kaj farbita nigra, flava kaj ruĝa.
Danke al kameno oni observis nokte la stelojn pasi la zeniton. Tiam tio okazis dufoje dum la jaro: meze de marto kaj fine de julio. La sunradio eniras la groton dum 105 tagoj inter la fino de aprilo kaj la fino de julio. Restas do 260 tagoj sen rekta sunlumo en la groto.
Moderna historio pri Xochicalco
La ruinoj estis unue priskribita en 1777 de la esploristo Antonio Alzate. Alexander von Humboldt publikigis en 1810 desegnaĵojn kaj priskribo de Xochicalco. Ankaŭ la imperiestro Maksimiliano de Meksiko vizitis la ruinojn. La templo de la plumserpento estis renovigita en 1910 de la meksikana arkeologo Leopoldo Batres. Aliaj grandaj esplor- kaj renovigitlaboroj okazis dum arkeologia projekto inter la 1940-aj kaj 1960-aj jaroj.
Xochicalco estas monda kultura heredaĵo de UNESKO.
Rod Laver
Rodney George Laver, konata kiel Rod Laver (naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1938 en Rockhampton, Aŭstralio), estas eksa aŭstralia tenisisto.
Rod Layer en 1962 estis la dua tenisisto post Donald Budge, kiu sukcesis gajni ĉiujn kvar plej gravajn mondajn turnirojn pri teniso, la serion Granda Ŝlemo aŭ en detala mencio la Britan Malferman Turniron Wimbledon), la Aŭstralian, Francian kaj Usonan Malfermajn Turnirojn. Inter la jaroj 1963 kaj 1967 li estis profesia tenisisto kaj ne rajtis partopreni la turnirojn de la Granda Ŝlemo, sed en 1969 li duafoje sukcesis pri gajno de ĉiuj kvar turniroj de la serio. Aparte pro tiuj sukcesoj, Rod Laver konsideriĝas ne nur kiel unu el la plej bonaj tenisistoj de la 1960-aj jaroj, sed entute de la historio de teniso.
En sia kariero de 23 aktivaj tenisistaj jaroj li entute gajnis pli ol 160 internaciajn turnirojn, el kiuj tamen nur 39 estas kategoriigitaj en la oficiala statistiko de la Asocio de Tenisaj Profesiuloj.
Krom sukcesi en individuaj tenisaj turniroj, inter la jaroj 1959 ĝis 1962 kaj kvinan fojon en 1973 li gvidis la aŭstralian nacian teamon de teniso al venko de la tutmonda Davisa Pokalo.
Venkoj de turniroj el la serio Granda Ŝlemo
Jaro    Turniro                   Finala kontraŭulo      Finala rezulto 1960    Aŭstralia Malferma        Neale Fraser           5-7, 3-6, 6-3, 8-6, 8-6 1961    Wimbledon                 Chuck McKinley         6-3, 6-1, 6-4 1962    Aŭstralia Malferma        Roy Emerson            8-6, 0-6, 6-4, 6-4 Francia Malferma         Roy Emerson            3-6, 2-6, 6-3, 9-7, 6-2 Wimbledon                Marty Mulligan         6-2, 6-2, 6-1 Usona Malferma           Roy Emerson            6-2, 6-4, 5-7, 6-4 1968    Wimbledon                 Tony Roche             6-3, 6-4, 6-2 1969    Aŭstralia Malferma        Andres Gimano          6-3, 6-4, 7-5 Francia Malferma         Ken Rosewall           6-4, 6-3, 6-4 Wimbledon                John Newcombe          6-4, 5-7, 6-4, 6-4 Usona Malferma           Tony Roche             7-9, 6-1, 6-2, 6-2
6681 Prokopovich
6681 Prokopovich estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa ukrainia ĉefepiskopo Feofan Prokopoviĉ (cirile : Феофан Прокопович, 1681–1736), koncilisto de Petro la Granda pri religiaj aferoj.
Mikóháza
Mikóháza estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sátoraljaújhely. La loknomo signifas: domo de "Mikó".
Situo
Mikóháza situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, proksime de la slovaka landlimo. Pálháza troviĝas 7, rando de Sátoraljaújhely nur 5, (sed la urbocentro 10) Miskolc 100 km-ojn.
Grotrian-Steinweg
Grotrian-Steinweg Pianofortefabrik estas fama produktanto de pianoj (pianegoj kaj pianetoj) rezidanta en Brunsvigo, Germanio. La entreprenon fondis en 1835 Heinrich Engelhard Steinweg en Seesen. La firmao ankoraŭ nuntempe estas posedaĵo de la familio Grotrian-Steinweg. Ekde 1974 ĝi produktas la instrumentojn en moderna pianfabriko en Brunsvigo.
Literaturo
Ingrid Haslinger: ''Kunde – Kaiser. Die Geschichte der ehemaligen k. u. k. Hoflieferanten''. Schroll, Wien 1996, ISBN 3-85202-129-4.
Isamu Akasaki
Isamu AKASAKI (30-an de januaro 1929 - 1-a de aprilo, 2021) estis japana inĝeniero kaj fizikisto, specialiĝinta pri la kampo de duonkondukta teknologio, kaj nobelpremiito, plej konata pro inventado de la brila galia nitrido (GaN) pn-kunliga blua LED en 1989 kaj poste la alt-brila GaN-blua LED ankaŭ.
Pro tio ke tio ĉi kaj aliaj atingoj, Akasaki estis premiita per la Kioto-Premio en Altnivela Teknologio en 2009 kaj per la Medalo IEEE Edison en 2011. Li ricevis en 2014 ankaŭ la Nobelpremion pri fiziko, kune kun Hiroshi Amano kaj Shuji Nakamura, "pro tio ke la inventaĵo de efika blua lumo-emaniganta diodojn ebligis brilan kaj energio-savanta blankajn lumajn fontojn".
Roberto Clemente
Roberto Enrique Clemente Walker (18-an de aŭgusto 1934 - 31-an de decembro 1972) estis usona basbalisto. Li estas devena el Portoriko. Li pasis 18 jarsezonojn en la usona National League.
Celje
Celje (jen slovene, Cilli; Celeia) estas urbo de Slovenio. Fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn kaj sekve estas la kvara plej granda urbo de la lando. Ĝi situas borde de la rivero Savinja en la sudorienta parto de samnoma baseno Celje - proksimume 70 kilometrojn nordoriente de la landa ĉefurbo Ljubljano.
De la mezepoko ĝis la fino de la Unua Mondmilito (malpli forte ĝis la fino de la Dua Mondmilito) la urbanoj grandparte estis germanlingvaj: ekzemple en la censo de 1910 66,8 procentaĵoj de la urbaj loĝantoj nomis sin germanoj.
2465 Wilson
2465 Wilson estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Sir Robert Wilson (1927 — 2002)
Preĝejo Ĉiuj Sanktuloj (Pécs)
Kirko Ĉiuj Sanktuloj estas signifa romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Pécs, en kolonio Tettye [tetje].
Historio
En la 12-a jarcento estis jam konstruita romanika kriko. Post 3 jarcentoj ĝi gotikiĝis. Dum dominado de turkoj (1543-1686) ĝi restis la unusola kristana kirko, kiun uzis krom la katolikoj ankaŭ kalvinanoj kaj unitaranoj. En 1588 tie okazis fama disputo inter kalvinanoj kaj unitaranoj. En la 17-a jarcento la konstruaĵo apartenis al la unitaranoj, la katolikoj reakiris ĝin en 1644. Depost 1686 tiu kirko estis provizora katedralo. Ĝis 1704 la jezuitoj servis tie, tiutempe ili alkonstruis po unu barokajn flanko navojn. En 1935 oni alkonstruis monaĥejon por karmelanoj.
Konstruaĵo
La kirko situas en korto, kie oni vidas ankaŭ tombojn ĉefe el la 18-a jarcento. Ekde la mezepoko oni profitis la korton tombejo. La fasado estas tre simpla triangulo, meze estas la enirejo. Plej supre la tre mallonga turo altiĝas, kies pinto estas bulboforma. La sanktejo estis origine romaniko, poste ĝi gotikiĝis. La altaroj, predikejo, orgeno estas barokoj el la 18-a jarcento.
Kermeso okazas en la 1-an de novembro.
Emily Davies
Sarah Emily DAVIES (1830-1921), ĉiam konata kiel Emily Davies estis frua feministo en Britio, kiu kunfondis Girton College (Girton kolegio) apud la Universitato de Kembriĝo. Ŝi estis virinbalotrajtisto kaj aparte kampanjis por edukaj rajtoj de virinoj.
Frua vivo kaj familio
Emily Davies naskiĝis la 22-a aprilo 1830 en Southampton, Hampshire de reverendo John Davies kaj de Mary Hopkinson. La familio baldaŭ transloĝiĝis al Gateshead, Durham. Ŝi havis tri fratojn, kiuj ĉiuj ĉeestis internulejojn. La plej aĝa, John Llewelyn, ĉeestis en la Universitato de Kembriĝo. Dume, Davies estis hejminstruita, kiel multaj knabinoj en tiu epoko.
En 1854, Davies renkontis kun Elizabeth Garrett en Londono. Garrett renkontigis Davies kun du junaj feministoj Barbara Leigh Smith kaj Bessie Rayner Parkes. En 1861, post la morto de ŝia patro, Davies transloĝiĝis al Londono kaj fariĝis redaktoro de la feminista revuo The Englishwoman's Journal (Ĵurnalo por anglinoj). Ŝi konsideris studi medicinon sed decidis ke tio ne eblos, pro ŝia malbona frua eduko. Ŝi anstataŭ decidis kampanji por plibonigi edukoŝancojn por aliaj virinoj.
Jacob Heinrich Lucas
Jacob Heinrich LUCAS (naskiĝinta en la 10-a de oktobro 1792 en Erfurto, mortinta en la 12-a de novembro 1879 en Arnstadt) estis germana apotekisto.
Emily Davies
Frua vivo kaj familio
Davies neniam edziniĝis kaj naskis neniujn infanojn.
Jacob Heinrich Lucas
Vivo
Estante filo de la Mohren-apotekisto en la erfurta Schlösser-strato li edziĝis al Louise Seraphine (nask. Müller). En 1820 li transprenis de la onklo la gvidadon de Engel-apoteko en Arnstadt (Holzmarkt nr 4). Pro malbonaj spezoj la apoteko devis esti vendita en la 1856-a jaro por la prezo de 8.400 taleroj al la apotekistoj Friedrich Oßwald kaj Carl Wilhelm Brockmann.
Emily Davies
Edukisto
Davies unue kampanjis por ke virinoj estu permesitaj studi ĉe la Universitato de Londono, la Universitato de Oksfordo kaj la Universitato de Kembriĝo. Ŝi ankaŭ kampanjis por ke knabinoj rajtu esti ekzamenita de la Universitato de Kembriĝo. En 1864, ŝi sukcesis persvadi la Schools Enquiry Commission (Enketa komisiono pri lernejoj) enketi pri eduka neegaleco inter inaj kaj viraj lernantoj. Ŝi ankaŭ verkis en 1866 libron, The Higher Education of Women (La altnivela eduko de virinoj).
Jacob Heinrich Lucas
Vivo
Lucas frekventis en 1811-12 la instituton de la erfurta profesoro Johann Bartholomäus Trommsdorff kiu danke substrekis ties oftan tradukon de franclingvaj eseoj pri kemio kaj farmacio por la propra fakgazeto. Lucas aktivis ankaŭ kiel botanikisto: li verkis la unuan katalogon pri muskoj de la regiono de Arnstadt. Tra jardekoj li faris regulajn meteologiajn observojn kaj ricevis en 1825, post la morto de Christian Friedrich Ernst Lucas, ties listojn pri meteologiaj fenomenoj en Erfurt ekde 1815. En 1835 Lucas publikigis pri tio resumon en la analoj eldonitaj de Berghaus pri ŝtatoj kaj popoloj (Annalen der Erd-, Völker- und Staatenkunde). Por la Salakva societo kaj ties porparolanto Carl Niebergall de Arnstadt li faris (rekomendan) ekspertizon pri la sanigopovo de la salavko el la salejo Arnshall.
Emily Davies
Edukisto
Kun aliaj feministoj, aparte Barbara Leigh Smith Bodichon, Davies kolektis sufiĉe da mono por fondi nurvirinan kolegion. Ĝi unue malfermis en 1868 en Hitchin, Hertfordshire, kiel la College for Women (Kolegio por virinoj), estrita de Charlotte Speir Manning. En 1873 ĝi translokiĝis al vilaĝo de Girton, ĉirkaŭ kvar kilometroj el Kembriĝo, kie ĝi estis renomigita kiel Girton College. La kolegio unue ne membris en la universitato de Kembriĝo - ĝi membris en la universitato ekde 1940, sed lernantoj de Girton ne rajtis plene membri en la universitato ĝis aprilo 1948. Davies estris la kolegion de 1873 ĝis 1875. Poste, ĝis 1904, ŝi estis sekretario de la kolegio.
Jacob Heinrich Lucas
Vivo
Lucas ankaŭ engaĝiĝis en la pormetiista asocio Gewerbeverein Arnstadt.
Karolo la 14-a Johano (Svedio)
Karolo la 14-a Johan de Svedio kaj Karolo la 3-a Johano de Norvegio (naskiĝis la 26-an de januaro 1763, mortis la 8-an de marto 1844) faris mirindan karieron de franca oficiro ĝis reĝo de Svedio-Norvegio.
Emily Davies
Edukisto
En ŝia kariero, Davies ankaŭ kunfondis la London Association of Schoolmistresses (Londona socio de instruistinoj) kaj en 1879 ŝi estis elektita al la London School Board (Londona estraro de lernejoj).
Karolo la 14-a Johano (Svedio)
Denaske li estis franco, kun la nomo Jean Baptiste Bernadotte. Li rapide avancis en la franca armeo kiel elstare bona oficiro, fariĝis militministro kaj "marŝalo de Francio" sub Napoleono. Li ricevis la titolon "princo de Pontecorvo", antaŭ ol oni proponis al li la svedan reĝan tronon.
Li estis reĝo de la unio Svedio-Norvegio de 1818 ĝis sia morto.
Emily Davies
Virinbalotrajtisto
En 1865, Davies kunfondis la feministan diskutgrupon Kensington Society (Socio Kensington). En 1866 tiu grupo formis la London Suffrage Committee (Londona balotrajta komitato). Davies kaj aliaj komitatanoj malakordis pri kion precize oni petu. Multaj virinbalotrajto-kontraŭistoj diris ke viroj voĉdonis por iliaj edzinoj kiuj do ne bezonis balotrajton: tial Davies kredis ke la kampanjo pli rapide sukcesos se oni unue petu balotrajton nur por fraŭlinoj kaj ne por edzinoj. La komitato ne akceptis tiun restrikton, kaj volis ke virinoj rajtos voĉdoni tute egale kun viroj.
Karolo la 14-a Johano (Svedio)
Li estas la unua reĝo (kaj la prapatro) de la dinastio Bernadotte.
Emily Davies
Virinbalotrajtisto
Pro tio malakordo, Davies forlasis dum kelkaj jaroj la virinbalotrajtistan movadon. Ŝi revenis al la movado en 1889 kiam ŝi aliĝis al la komitato de la London National Society for Women's Suffrage (Londona nacia socio por virinbalotrajto) kaj al la National Union of Women's Suffrage Societies (Nacia unio de virinbalotrajto-socioj, aŭ NUWSS). Ŝi tute malaprobis la militemajn taktikojn de la sufragetoj de la Women's Social and Political Union (Socia kaj politika unio de virinoj aŭ WSPU).
Nová Pláň
Nová Pláň (Neurode) estas vilaĝo, kiu troviĝas en distrikto Bruntál en Ĉeĥio. Ĝi havas  kaj ties areo estas.
Karolo la 14-a Johano (Svedio)
Li edziĝis la 17an de aŭgusto 1798 al Désirée Clary, filino de marseila silkkomercisto kaj fratino de Julie Clary, edzino de Joseph Bonaparte. Désirée antaŭe fianĉiĝis kun Napoleono. Bernadotte kaj Désirée naskis nur unu filon, Oskaro la 1-a, reĝo de Svedio, kiu regis post la morto de sia patro.
Emily Davies
Virinbalotrajtisto
En 1906, ŝi gvidis delegitaron al parlamento.
Nová Pláň
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1680.
Karolo la 14-a Johano (Svedio)
Li estis alta viro kaj multaj rakontoj estis teksitaj pri la alteca diferenco inter li kaj la imperiestro. Populara mito, kiu ne estis konfirmita, asertas, ke post lia morto en 1844, la tatuo "Mort aux rois" ("Morto al la Reĝoj") estis trovita sur lia korpo, memoraĵo de la tagoj de la Revolucio.
Post sia morto li estis entombigita en la preĝejo Riddarholmskyrkan en Stokholmo.
Nová Pláň
Evoluo de nombro de loĝantoj
Nombro de loĝantoj de Nová Pláň laŭ kalkuladoj aŭ aliaj oficaj registroj:
Ojos-Albos
Ojos-Albos [Oĥos-ALbos] estas municipo en la centroriento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. Ojos-Albos estas komprenebla kiel Blankaj Okuloj; apuda montaro samnomas.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 43,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 82 loĝantojn. Ĝi perdis preskaŭ 300 loĝantojn el la 1920-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 17 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Tolbaños, Santa María del Cubillo, Mediana de Voltoya kaj Ávila. Tra la teritorio fluas la rivero Voltoya, kiu faras limon kun apudaj municipoj.
Irén Orosz
OROSZ Irén (oros) familonomo: Princz Lajosné, nask. Ortner Irén, estis rumanuja hungara verkistino, redaktorino naskita en Arad la 22-an de septembro 1907 kaj mortinta en Kluĵo la 28-an de aprilo 2001.
Biografio
Irén Orosz finis kvar klasojn en malsupra gimnazio (1922), poste ŝi estis virina tajlormetiistino. Pro sia komunista konvinkiĝo ŝi estis malliberigita (1925-26). Ŝi iĝis laboristino en Braŝovo kaj ŝi estis denove kondamnita (1928-30). Poste ŝi iĝis raportistino de gazetoj Virradat kaj Reggel (1931-36), pli poste redaktorino de Deva de la Brassói Lapok-Népújság (1937-38). En 1945 ŝi alvenis al Kluĵo, kaj ŝi estis rubrikestra raportistino, interna kunlaborantino de Dolgozó Nő kaj Utunk kaj poste sia pensiuliĝo (1967) vicĉefredaktoro de Utunk. Ŝian libron Találkozás a hosszú úton pri eksterleĝaj jaroj kaj pri ĝiaj herooj post 1956 je la ordono de cenzorofico oni neniigis.
Ojos-Albos
Historio
Estas restaĵoj de prahistoria loĝado, nome rokpentraĵo en Peña Mingubela, malkovrita en 1974, je 1340 metroj super marnivelo kaj unu el du prahistoriaj kuŝejoj en la provinco Avilo (alia estas Risco de las Zorreras en Sierra de Gredos). Simbola bildo tiukadre aperas en la blazono ruĝe super verda fono. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Restis renesanca palaco en la komenco de la 15-a jarcento.
Emily Davies
Virinbalotrajtisto
Davies neniam subtenis universalan balotrajton, kaj pro tio ŝi malakordis kun la estraro de la NUWSS kiu pli kaj pli kampanjis por tio. Kiam la NUWSS plene subtenis la Laboristaran partion, ŝi forlasis la organizaĵon kaj aliĝis al la pli konservema socio Conservative and Unionists Women's Franchise Society (Konservema kaj unuiĝista virinbalotrajtista socio).
Notoj
Ĉi tiu artikolo estas bazita sur la jenaj fontoj:
Sunrise Izumo/Sunrise Seto
Sunrise Izumo (japane: サンライズ出雲 [Sanraizu-Izumo]) kaj 'Sunrise Seto'' (サンライズ瀬戸 [Sanraizu-Seto]) estas du tranoktaj super-ekspresaj trajnoj de JR Okcidenta kaj JR Centra, kiu ligas Tokion kun urboj en la okcidenta parto de Japanio.
Trafiko
La super-ekspresoSunrise Izumo kuras ĉiutage inter Stacio Tokio kaj urbo Izumo en Gubernio Ŝimane. La super-ekspreso Sunrise Seto kuras ĉiutage inter Stacio Tokio kaj urbo Takamacu en Gubernio Kagaŭa, situanta sur la insulo Ŝikoku.
La super-ekspresoj Sunrise Izumo kaj Sunrise Seto kune kuras inter Stacio Tokio kaj Stacio Okayama. De Tokio, la 14-vagona trajno haltas tra Jokohamo, Atami, Numazu,, Ŝizuoka, Hamamacu, Himeĝi kaj Okajama. De Okajama Sunrise Izumo (7-vagona) kuras al. Sunrise Seto (alia 7-vagona trajno) kuras al trapasinte tra Ponto Granda Seto.
Por veturado de Okajama al Tokio, ili haltas ĉe la stacioj, , , , , , , kaj.
Ricevanto
Ricevanto, en teorio de la komunikado, estas la agento (persono aŭ teamo, aliokaze aparataro) kiu ricevas la mesaĝon, signalon aŭ kodon (komunikado) elsendita de sendanto, transmitilo aŭ elsendilo; estas la destinito kiu ricevas la informon sufiĉe. La ricevanto devas realigi procezon inversan al tiu de la sendinto, ĉar devas deĉifro kaj interpreti la signojn uzitajn de la sendinto; tio estas, malkodigas la simbolojn ricevitajn de la sendinto por kompreni la mesaxgon. La sendinto kaj la ricevanto devas uzi la saman kanalon (se la ricevanto ne aŭdas el malproksime la sonon de la televidilo, ne okazas komunikado) kaj devas koni la saman kodon (se la ricevanto aŭdas la sonon de la televidilo sed ne scipovas la uzitajn lingvon ekzemple la turkan, se oni ne lernis ĝin, ne okazas komunikado).
Beatrix Potter
Helen Beatrix POTTER (naskiĝis, mortis ) estis brita verkistino kaj natursciencistino, kiu plej konatas pro siaj fantaziplenaj infanlibroj de bestaj roluloj. Plej konata verkaĵo estas The Tale of Peter Rabbit (la rakonto de Petro la kuniklo) - tiu kaj la aliaj verkaĵoj idealigite temigis la vivadon en brita kampara pejzaĝo.
Infanaĝo
Beatrix Potter naskiĝis en la domo n-ro 2, Bolton Gardens en la urboparto Kensington de Londono. En sia hejmo, granda loĝejo de la viktoriana epoko kun multaj servistoj, ŝin edukis edukistino, kaj ŝi apenaŭ havis kontaktojn kun aliaj infanoj. La ses jarojn pli juna frato, Bertram, estis en internuleja lernejo.
Ŝia patro, Rupert William Potter (1832–1914), estis advokato, sed apenaŭ plu laboris en sia profesio, sed pasigis plejparton de sia tempo en sinjora klubo. La patrino, Helen Potter, naskonomo Leech (1839–1932), pasigis grandan parton de sia tempo per akcepto de renomaj gastoj aŭ gastiĝo ĉe ili. Beatrix tial multe estis sola, vidis siajn gepatrojn nur vespere, tuj antaŭ la enlitiĝo, aŭ ĉe apartaj okazoj, kaj anstataŭe pasigis multan tempon kun siaj dombestoj. Interalie ŝi havis hundon nomatan Spaniel Spot, ranojn kaj du kuniklojn. Ŝia unua kuniklo, sekrete aĉetita kaj en papera saketo kontrabandita en la domon, nomiĝis Benjamin Bouncer, la dua havis la nomon Peter. Peter kaj Benjamin sekve ankaŭ estis la titoloj de ŝiaj unuaj porinfanaj romanoj, en kiuj kunikloj havis la plej gravajn rolojn: The Tale of Peter Rabbit (1902) kaj The Tale of Benjamin Bunny (1904). Ŝi dum multaj horoj observis la bestojn kaj ofte desegnis ilin.
La familio ekde la jaro 1871 pasigis la somerajn monatojn en kampara domo luprenita per la patro. Unue temis pri domo en la regiono Perthshire en Skotlando, ekde la jaro 1881 pri domo en la regiono Laga Distrikto de Anglio. En 1882 la familio konatiĝis kun la loka vikario Canon Hardwicke Rawnsley, kiu tre zorgiĝis pri la sekvoj de la industriigo kaj pliigo de turismo en la Laga Distrikto. En 1895 li kunfondis la organizaĵon National Trust cele al protekto de la pejzaĝo. Beatrix Potter sian tutan vivon havis apartan rilaton al tiu pejzaĝo kun krutaj montoj kaj malhelaj lagoj, kaj estis tre konvinkita pri la misio de vikario Rawnsley, protekti tiujn naturajn trezorojn por estontaj generacioj.
<!--
Themes
There are many interpretations of Potter’s literary work, the sources of her art, and interpretations of her life and times. Please see bibliography for some of the many critical evaluations of her opus of children’s literature, including Modernist interpretations of Humphrey Carpenter and Katherine Chandler. Judy Taylor, That Naughty Rabbit: Beatrix Potter and Peter Rabbit, rev. 2002 tells the story of the first publication and many editions. Literary criticism is included in detail in the bibliographies of various biographical works, specialised treatments and exhibit catalogues.
Potter’s country life and her farming has also been widely discussed in the work of Susan Denyer and by other authors in the publications of The National Trust.
Potter’s work as a scientific illustrator and her work in mycology is highlighted in several chapters in Linda Lear, Beatrix Potter: A Life in Nature, 2007; Beatrix Potter: The Extraordinary Life of a Victorian Genius. 2008, UK.
Adaptations and fictionalisations
In 1971 a ballet film was released, The Tales of Beatrix Potter, directed by Reginald Mills. Set to music by John Lanchbery with choreography by Frederick Ashton and performed in character costume by members of the Royal Ballet and the Royal Opera House orchestra. The ballet of the same name has been performed by other dance companies around the world.
In 1982, the BBC produced The Tale of Beatrix Potter. This dramatisation of her life was written by John Hawkesworth and directed by Bill Hayes. It starred Holly Aird and Penelope Wilton as the young and adult Beatrix respectively.
In 2006 Chris Noonan directed Miss Potter, a biopic of Potter’s life focusing on her early career and romance with her editor Norman Warne. Renee Zellweger and Ewan McGregor play the title roles.
Potter is also featured in a series of light mysteries called The Cottage Tales of Beatrix Potter by Susan Wittig Albert. The eight books in the series starting with the Tale of Hill Top Farm (2004) deal with her life in the Lake District and the village of Near Sawrey between 1905 and 1913.
Publications
The 23 Tales
Other books
External links
-->
NGC 2221
NGC 2221 (aliaj indikoj — ESO 121-24, AM 0619-573, IRAS06194-5733, PGC 18833) estas galaksio en konstelacio Pentristo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cireșu Mic
Cireșu Mic [ĉireŝu mik] estas vilaĝo en la rumana distrikto Timiș. Ĝi apartenas al la komunumo Criciova. Ĝis 1956 ĝi estis parto de Cireșu, tiam ĝi sendependiĝis.
En 1966 Cireșu Mic havis 83 loĝantojn; la censo de 2002 ne plu registris la vilaĝon. La datenbanko SIRUTA tamen ankoraŭ registras ĝin.
Péter Andorka
Péter Andorka, laŭ hungarlingve kutima nomordo Andorka Péter estas hungara komponisto, grafikisto pri muzika notacio, muziklerneja kaj altlerneja instruisto.
Péter Andorka naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Li edziĝis en 2008, poste 3 filoj naskiĝis.
Blankpinta kolombo
La Blankpinta kolombo (Leptotila verreauxi) estas granda specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas turtojn kaj kolombojn.
Disvastiĝo
Tiu neotropisa birdo estas loĝanta reproduktanto el plej suda Teksaso en Usono tra Meksiko kaj Centrameriko suden ĝis okcidenta Peruo kaj centra Argentino. Ĝi reproduktiĝas ankaŭ en la proksimaj insuloj de norda Sudameriko, inkludante Trinidadon kaj Tobagon kaj la Nederlandajn Antilojn. Ekzistas kelkaj subspecioj; unu el la plej disvastigataj estas la nomiga taksono, L. v. verreauxi, el Nikaragvo ĝis Venezuelo, L. v. angelica el Teksaso kaj marborda Meksikio, L. v. decolor okcidente de Andoj el Kolombio al norda Peruo, L. v. brasiliensis en plej parto de la Amazonio norde de la rivero Amazono kaj L. v. decipiens en granda parto de centra Sudameriko.
La Blankpinta kolombo loĝas en arbustejo kaj arbaroj.
Aspekto
La Blankpinta kolombo havas ĉirkaŭan longon de 28 cm kaj pezon de 155 g. Plenkreskuloj de plej parto de la specio havas grizan koloron el la krono ĝis la nuko, helgrizan aŭ blankan fronton kaj blankecan gorĝon. La okulringo estas tipe ruĝa en plej parto de la teritorio, sed blua en plej parto de Amazonio kaj norda Sudameriko. La supraj partoj kaj flugiloj estas grizbrunaj kaj subaj partoj estas blankecaj kun nuanco al rozkoloro, helgriza aŭ senkolora en brusto. La subflugilaj kovriloj estas ruĝecaj. La vosto estas larĝe pinta je blanko, sed tio videblas ĉefe el sube aŭ dumfluge, kaj de tiu eco devenas la nomo de la specio. La beko estas nigra, la kruroj ruĝaj kaj la irizo flava.
La Blankpinta kolombo ŝajnas simila kun la parenca Grizfrunta kolombo, Leptotila rufaxilla, kiu preferas humidajn arbarojn. La plej certigaj diferenciloj estas la pli grizaj fronto kaj krono, kiu kontrastas malpli kun la subkrono ol ĉe la Grizfrunta kolombo. En la areo de koincido, la blankpinta kolombo kutime havas bluan (ne ruĝan) okulringon, sed tio ne estas fidebla en kelkaj partoj de Brazilo, Argentino, Bolivio, Paragvajo kaj Urugvajo, kie ĝi plej tipe estas ruĝa en ambaŭ specioj.
Kutimaro
La Blankpinta kolombo videblas plej ofte sola aŭ en paroj kaj estas sufiĉe timida. La flugo estas rapida kaj rekta, kun la regula frapado kaj vipado kiu estas karaktera de kolomboj ĝenerale.
Ili konstruas grandan neston el bastonetoj en arbo kie la ino demetas du blankajn ovojn. Kovado daŭras ĉirkaŭ 14 tagojn kaj zorgado pliajn 15.
La manĝo de tiu specio estas ĉefe semojn kiujn prenas surgrunde, sed ili povas manĝi ankaŭ insektojn, inkludante papiliojn kaj tineojn. La voĉo estas bastona uuu-vuuuuu.
La scienca nomo de la Blankpinta kolombo (Leptotila verreauxi) rememoras la francajn naturalistojn Jules kaj Edouard Verreaux.
Supra kastelo (Greiz)
La Supra kastelo (Oberes Schloß) estas la urboemblemo de Greiz, Germanio, kaj konata kaj altvalora konstruaĵo.
Priskribo
De la piedoj sudaj la kastelo aspektas kiel simpla alta konstruaĵo. La renesancstilaj orieloj de la eosta alo pli perfidas la kastelan karakteron, dume de okcidento kaj de nordo la kastelo faras ĝis hodiaŭ impreson esti mezepoka burgo. Jam en la jaroj 1209 kaj 1225 estis unua mencio de burgo sur 50 metrojn alta monta kono el argila ardezo. Estinte burgo de la voktoj de Weida kaj Plauen ĝi montras ĝis nun restojn de la tiama rempararo. Interne troviĝis ĉirkaŭfermejo kies restoj videblas he la suda flanko. Disde suda elirejo kondukis, trans ponto, vojo koneksa al tura konstruaĵo kiu estis ĉe la plej suda pinto de la monto. Laŭ tio la nuna ĝardeno nomiĝas Untere Schanze.
Historio
Ekde la komenco de la 13-a jarcento la burgo estis rezidejo de la voktoj de Weida kaj Plauen kaj poste de dinastianoj de Reuß. Post fulmobato de la 3.6.1540 la burgo forbrulis entute kaj restariiti poste paŝon post paŝo. De ĉ. 1620 ĝis 1625 la belfrido sur izola rokokono ricevis la nunan aspekton. Tiam la plej granda parto de la remparaĵoj defendaj forigitis. Danke al pluraj nov- kaj alikonstruoj en malfrubaroka stilo iĝis inter la jaroj 1733-1753 la malsupra kastela korto. En urbobildo de 1714 tiu ĉi nova strato disurba la unuan fojon vidatas: ĝi estiĝis inter 1705-1737. La pli malnova ĉefenirejo estis ĉe la nuna Stelzen-pordego. Iam suprenveturado alburga eblis nur disde la okcidente situanta strateto Parkgasse.
La transklokiĝo de la Reuß-princoj en 1809 en la post la fajrego de 1802 novfaritan Malsupran kastelon kaŭzis ke la Supra kastelo iĝis sidejo de registaraj oficejoj de la Princlando Reuß ältere Linie. Temis pri la laŭteritorie plej malgranda princlando de la Germana Imperiestra Regno. En novembro 1918 la princo demisiis kaj la kastelo venis en la posedon de Popolŝtato Reuß, ŝtateto ekzistanta nur ĝis 1920 kiam fonditis Turingio.
Jam en 1884 la kastelanoj havis la staton de kastela komunumo kun propra urbestro kaj memadministracio. Nur en 1919 la tuto enkorpigitis en la urbon Greiz. Ĝis hodiaŭ kelkaj eroj de la burgo estas loĝejoj. En 1991 komenciĝis restaŭradlaboroj. Ankaŭ muzeo troviĝas ene. La t.n. Granda princosalono troviĝas en la eksa kapelo burga. Ĝi povas ankaŭ esti luprenita por diversaj privataj spektakloj.
Oskaro la 1-a (Svedio)
Oskaro la 1-a, Oscar I, (naskiĝis la 4-an de julio 1799, mortis la 8-an de julio 1859) estis reĝo de la unio Svedio-Norvegio de 1844 ĝis sia morto.
Oskaro estis la sola filo de Karolo la 14-a / la 3-a, la iama franca marŝalo Bernadotte. Post ties morto li ekoficis kiel reĝo de Svedio kaj Norvegio. Li realigis plurajn liberalajn reformojn kaj akceptis liberalulojn en la Ŝtatan Konsilion. En eksterlanda politiko li forlasis la por-Rusian politikon de sia patro kaj proksimiĝis al Britio. Li subtenis Danion en milito (1848–1851) kontraŭ Prusio kaj la Germana Federacio. Lia sano malboniĝis, kaj en 1857 li transdonis la regadon al sia filo Karolo la 15-a / la 4-a.
Kabo Sankta Georgo
La Kabo Sankta Georgo estas la plej suda punkto en la insulo de Nova Irlando, Papuo-Nov-Gvineo. Ĝi donis la nomon por Batalo de Kabo Sankta Georgo, okazinta la 26an de Novembro 1943, inter Nova Irlando kaj Buka.
Dum la Pacifika Milito la Japanoj uzis la kabon por kontroli la usonajn bombaviadilojn venintaj el Guadalcanal al Rabaul. La cementa bunkro konstruita de ili ankoraŭ estas tie.
Katedralo de Sankta Sofia (Kievo)
La Katedralo Sankta Sofia de Kievo (Собор Святої Софії, Sobor Sviatoji Sofiji aŭ Софійський собор, Sofijs’kji sobor) estas elstara arkitektura monumento de la iama Kieva Regno. Hodiaŭ, ĝi estas unu el la plej konataj kaj vizitataj monumentoj de la urbo kaj la unua en la listo de la Monda heredaĵo de UNESKO de Ukrainio.
La katedrala komplekso estas la ĉefa konsistaĵo de la Nacia Sanktejo «Sofia de Kievo» la ŝtata institucio kiu okupiĝas pri ĝia konservado kune kun aliaj historiaj monumentoj de la urbo.
La nomo de la katedralo venas de la katedralo Hagia Sofia de la 6-a jarcento en Konstantinopolo (kio signifas «Dia Saĝeco») kaj ĝi estas dediĉata al la Sankta Dia Saĝeco pli ol specifa sanktulino kun la nomo Sofia. Laŭ malpli fama teorio, ĝia modelo estis la Katedralo Sankta Sofio de Novgorod, en nuna Rusio, kun ĝiaj 13 kupoloj el kverko (989), kiun Jaroslavo la Saĝa decidis imiti el ŝtono kiel signo je dankemo al la loĝantaro de Novgorodo kiu helpis lin savi la tronon de Kievo en 1019.
En la komenco, la katedralo ankaŭ funkciis kiel tombejo por la regantoj de la Kieva Regno inkluzive de Vladimiro la 2-a, Vsevolod Jaroslaviĉ kaj la fondinto de la katedralo, Jaroslavo la Saĝa, kvankam nur postvivis la tombon de tiu lasta. Vidu bildon).
Sabla Printempo
Sabla Printempo estis Esperanto-aranĝo, ekde 2006 ĝis 2015 organizata kutime en aprilo de Esperanto-klubo "La Ponto" Písek (Ĉeĥio). La vorto "Sabla" estas uzita ĉar nomo de la gastiganta urbo Písek signifas en la ĉeĥa lingvo ĝuste "sablo" (pro la en mezepoko orhava rivero Otava, ĉe kiu la urbo etendiĝas).
Ekde 2007 la renkontiĝo ekhavis la subtitolon "Esperanto en Interreto" kaj estas en Esperantujo ŝajne unika pro sia daŭra koncentriĝo pri intensa trejnado de esperantistoj rilate al uzado de komputilaj teknologioj.
Katedralo de Sankta Sofia (Kievo)
Fine de la 1980-aj jaroj, la sovetaj aŭtoritatoj, kaj poste la ukrainaj, promesis redoni la konstruaĵon al la Ortodoksa Eklezio. Pro diversaj skismoj kaj koterioj ene de de la Eklezio, la redonado prokrastiĝis ĉar ĉiuj ortodoksaj kaj grek-katolikaj eklezioj reklamis ĝin. Kvankam ĉiuj ortodoksaj eklezioj estis rajtigitaj diservi en diversaj datoj, kelkfoje oni malpermesis ĝian uzadon. La nuna komplekso funkcias kiel muzeo de la Kristanismo de Ukrainio, la plejparto de la vizitantoj estas turistoj.
Sabla Printempo
En 2008 ĝis 2010 la aranĝo okazis kunlabore kun Ĉeĥa Esperanto-Junularo kaj E@I kaj al konstantaj lektoroj apartenas ekz. Peter Baláž, Marek Blahuš, Miroslav Malovec, Yves Nevelsteen kaj Vladimír Türk.
Katedralo de Sankta Sofia (Kievo)
La 27-an de aŭgusto 2007, la Katedralo Sankta Sofia estis konsiderata kiel unu el la Sep Mirindaĵoj de Ukrainio, per balotadsistemo de fakuloj kaj la interreta komunumo.
Sabla Printempo
Krom "Esperantaj retpaĝaroj" kaj "Interretaj servoj" ĉiu jaro estis kutime dediĉita al specialaj temoj: