cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ciro la 2-a
Ideologio kaj propagando imperiaj
Ciro estis konata pro siaj inventoj en la konstruprojektoj. Li plue evoluigis la teknologiojn kiujn li trovis en la konkeritaj kulturoj kaj uzis ilin en konstruado de la palacoj de Pasargado. Li ankaŭ estis fama pro la aparta ŝato al ĝardenoj. La lastatempaj elfosadoj en lia ĉefurbo malkovris la ekziston de la pasargada persa ĝardeno kaj reton de irigacikanaloj.
Administrado
Estas multnombraj atestoj pri la ekzisto de satrapoj aŭ provincaj regantoj dum la regado de Ciro, malgraŭ tio ke fragmento de la verko de Herodoto pensigus ke ili estis poste enkondukitaj de Dario la Granda. Dum la regado de Ciro la satrapoj pri kiuj oni scias estas ekskluzive persaj, kvankam ekzistas konsiderinda nombro de medoj kun altrangaj pozicioj, inter kiuj Harpago ŝajnas havi elstaran postenon.
Kvankam la elementojn kiaj la satrapoj esprimas inovaciojn en la nova persa imperio, eblas observi altan kontinuecon en multaj aspektoj de la konkeritaj socioj, inter ili la administra. Ekzemple, multaj ŝtatlaboristoj babilonaj kiuj ekigis sian karieron dum regado de Nabonido daŭrigis ĝin seninterrompe dum la regado de Ciro.
Kelkaj regionoj kiaj Kilikio, Likio aŭ la grekaj kaj feicaj urboj ŝajnis havi altgradan memstarecon lokskale.
Religio
Kvankam estas ĝenerale kredite ke la instruoj de zaratuŝtrismo, la oficiala religio de la Persa Imperio, havis influon en la agoj de Ciro kaj liaj politikoj, ĝis nun neniu klara indico estis trovita indikante ke Ciro praktikis specifan religion. Pierre Briant skribis ke surbaze de la nesufiĉaj informoj kiujn ni havas, "ŝajnas sufiĉe malzorgeme provi rekonstrui la religion de Ciro". Liaj liberalaj kaj toleremaj opinioj rilate al aliaj religioj igis kelkajn akademiulojn konsideri Ciron kiel zaratuŝtrisman reĝon.
Rimarkindas la religia tolerado aplikita al Ciro kaj siaj posteuloj. Ciro ne enmiksiĝis en la religion de la konkeritaj popoloj pro tio ke la zaratuŝtrismo (oficiala religio de Persio ekde Dario la 1-a) instigis la toleremon kaj respekton al ĉiuj kredoj sen altrudo de aliaj ajnaj kredoj (Jasna 31,11). En Babilono (la Ciro-cilindro kaj sacerdota fonto pri Nabonido) estas konsiderata de la sacerdotaro kiel sendito de Marduk por restabligi la ordon post la religiaj reformoj de Nabonido.
Kiel rezulto de la politikoj de Ciro, la judoj honoris lin kiel dignan kaj justan reĝon. Li estas la nura gojo elektita kiel Mesio, die el-elektita gvidanto, en la Tanaĥo (Jesaja 45:1-6). Jesaja 45:12-14: "Mi faris la teron kaj kreis la homon sur ĝi; Mi per Miaj manoj etendis la ĉielon kaj aranĝis ĉiujn ĝiajn apartenaĵojn. Mi starigis lin por justeco, kaj ĉiujn liajn vojojn Mi ebenigos; li rekonstruos Mian urbon kaj forliberigos Miajn ekzilitojn, ne pro elaĉeto nek pro donacoj, diras la Eternulo Cebaot" Kiel la teksto indikas, Ciro finfine liberigis la nacion de Israelo de ĝia ekzilo sen kompenso aŭ tributo. Tradicie, la tuta libro de Jesaja verŝajne datas de antaŭ la regado de Ciro ĉirkaŭ 120 jaroj. Tiuj specialaj vojoj (Jesaja 40-55, ofte referitaj kiel dua Jesajo) estas, laŭ la modernaj kritikaj akademiuloj, aldonaĵoj de alia verkinto ĉe la fino de la babilona ekzilo (ĉ. 536 a.K.). Dum la Libro de Jesaja 1-39 (konata kiel praa Jesaja) vidis la detruon de Israelo tiel baldaŭa, kaj la restarigon en la estonteco, posta Jesaja parolas pri la detruo en la pasinteco (Jesaja 42:24-25), kaj la restarigon kiel baldaŭa (Jesaja 42:1-9). Oni rimarku la ŝanĝojn en tempa perspektivo de (Jesaja 39:6-7), kie la babilona kaptiteco estas vidata malproksime en la estonteco, kompare al (Jesaja 43:14), kie la hebreoj estas parolitaj kiel kaptitoj jem en Babilono. Laŭ la tradicia projekcio, tiuj finaj ĉapitroj estis skribitaj de la sama verkinto Jesaja, kiu parolis pri estonta situacio de kiu li havis profetan scion.
Cilindro de Ciro
Unu el la malmultaj pluvivaj fontoj de informoj kiuj povas esti datigitaj rekte el la tempo de Ciro, estas la Ciro-cilindro, dokumento en la formo de argila cilindro gravurita per akada kojnskribo. Ĝi estis metita en la fundamentojn de la Esagilo (la templo de Marduk en Babilono) kiel fundamenta deponaĵo sekvante la persan konkeron en 539 a.K. Ĝi estis malkovrita en 1879 kaj hodiaŭ estas konservita en la Brita Muzeo en Londono.
La teksto de la cilindro kondamnas la senpovigitan babilonan reĝon Nabonido kiel malpia kaj bildigas Ciron kiel agrablan reĝon antaŭ la ĉefa dio Marduk. Ĝi daŭras priskribante Ciron kiel pliboniganton de la vivo de la civitanoj de Babilono, la deportitaj popoloj revenigitaj al siaj originaj landoj kaj reestiganto de la temploj kaj kultejoj. Kvankam ne menciite en la teksto, la repatriigo de la judoj de ilia "babilona kaptiteco" estis interpretita kiel parto de tiu politiko.
En la 1970-aj jaroj la ŝaho de Irano adoptis la Ciro-cilindron kiel politikan simbolon, uzante ĝin "kiel centran bildon en sia festado de 2500 jaroj da irana monarkio" kaj asertante ke ĝi estis "la unua ĉarto de homaj rajtoj en la historio". Tiu vido estis kontestita de kelkaj kiel "sufiĉe anakronisma" kaj tendenca, ĉar la moderna koncepto pri homaj rajtoj estis tre fremda al la samtempuloj de Ciro kaj ne estas meciita en la cilindro. La cilindro, tamen, iĝis parto de la kultura identeco de Irano.
Unuiĝintaj Nacioj deklaris ke la restaĵo estas "antikva deklaracio de homaj rajtoj" ekde 1971, aprobita de la tiama ĝenerala sekretario Sithu U Thant, post kiam li ricevis kopion fare de la fratino de la Ŝaho de Irano". La Brita Muzeo priskribas la cilindron kiel "instrumenton de antikva mezopotamia propagando" kiu "reflektas longan tradicion en Mezopotamio kie, jam en la 3a jarmilo a.K, la reĝoj komencis iliajn regadojn kun deklaracioj pri reformoj". La cilindro emfazas la kontinuecon de Ciro sekvante la linion de la antaŭaj babilonaj regantoj, asertante lian virton kiel tradicia babilona reĝo kalumniante lian antaŭulon.
Neil MacGregor, Direktoro de la Brita Muzeo, deklaris ke la cilindro estis "la unua provo kiun ni scias pri administrado de socio, ŝtato kun malsamaj naciecoj kaj kredoj - nova speco de ŝtatistarto." Li klarigis ke "Ĝi eĉ estis priskribita kiel la unua deklaracio de homaj rajtoj, kaj dum tio neniam estis la intenco de la dokumento - la moderna koncepto de homaj rajtoj malfacile ekzistis en la praa mondo - ĝi enkarnigis la esperon kaj aspirojn de multaj".
Zoltán Lengyel
LENGYEL Zoltán (lendjel) rumanuja hungara romia katolika verkisto: Gyergyószentmiklós, 16-a de februaro 1908 – Gherla, 5-a de oktobro 1964.
Biografio
Li abiturientiĝis en sia naskiĝurbo kaj studis teologion en Alba Iulia kaj Vieno. Oni ordinis lin pastro laŭ armena ceremonia katolika ekzezio (1931). Li estis pedagogo en orfinstituto en Gherla, pli poste apostola guberniestro (1940-64). Li evoluigis la armenan muzeon kaj bibliotekon. Liaj religiaj artikoloj aperis en la loka Heti Hírek (Semajnaj Novaĵoj) (1929-33).
Komunumaro Rhein-Selz
La komunumaro Rhein-Selz - germane Verbandsgemeinde Rhein-Selz (mallonge VG Rhein-Selz) - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, ĉirkaŭ la centra komunumo Oppenheim. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, sude de la eksterdistrikta urbo Majenco, kaj ekestis la 1-an de julio 2014 per fuzio de la antaŭaj komunumaroj Nierstein-Oppenheim kaj Guntersblum. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Altusried
Altusried estas komunumo en suda Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberallgäu (Supra Algovio) en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Loko kaj regiono estas tre idiliaj kaj ŝatataj de turistoj. Menciindas la teatro en Altusried, kie kelkfoje en somero kvazaŭ la tuta loĝantaro prezentas profesiecan teatraĵon pri libereco kaj liberiĝo, ekzemple "Vilhelm Tell" aŭ "Johana de Orléans".
Rilatoj al Esperanto
En 1891 en la komunumo naskiĝis la Esperanto-pioniro kaj advokato Otto Eberler. Li estis komponisto de moderna dancmuziko kaj propagandisto de Esperanto en Germanio kaj eksterlando. En aŭgusto 1983 en Altusried okazis la 3-a Franc-germana junulara seminario de GEJ kaj JEFO.
(13194) 1997 CA1
(13194) 1997 CA1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Epfig (stacidomo)
Epfig estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Epfig, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Sélestat - Saverne (111000).
Imola Ábrahám
ÁBRAHÁM Imola [a'braha'm] estas rumanuja hungara grafikistino naskita la 7-an de marto 1974 en Braŝovo. Ŝi esta filino de Jakab Ábrahám
Kariero
Imola Ábrahám diplomitiĝis en 2001 en Kluĵo pri grafiko. Ŝi instruas desegnon kaj arthistorion en Braŝovo. Ŝi estas ano de grupo Zoom-art de Braŝovo.
Pont-Melvez (stacidomo)
Pont-Melvez estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Pont-Melvez, en departemento Côtes-d'Armor, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Guingamp - Carhaix (485000).
Burgo Reichenstein (Westerwald)
La burgo Reichenstein estas ruino de deklivburgo en altecode 225 m s.m. supre de Holzbach vid-al-vide la samnoma vilaĝo Reichenstein 2 km nordokcidente de Puderbach en la distrikto Neuwied, en la nordo de la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La burgo estis devenburgo de la senjorlando Reichenstein
Gametofito
.
Gametofito estas la unuploida, multĉela fazo de plantoj kaj algoj aŭ fungoj havantaj alternadon de generacioj.
La gametofito produktas virajn aŭ inajn gametojn (aŭ ambaŭ), de procezo de ĉeldividiĝo nomita mitozo. La inaj kaj viraj gametoj ankaŭ estas nomitaj, respektive, ovolo kaj spermatozoo. La kunigo de viraj kaj inaj gametoj produktas duploidan zigoton, kiu evoluas de ripetaj mitotiaj ĉeldividiĝoj en multĉelan sporofiton. Ĉar la sporofito estas la produkto de la kunigo de du unuloidaj gametoj, ĝiaj ĉeloj estas duploidaj, enhavante du arojn de kromosomoj. La matura sporofito produktas sporojn de procezo nomita mejozo, foje referite kiel " reduktosplitiĝo " ĉar la kromosomoparoj estas separitaj denove por formi ununurajn arojn. La sporoj estas tial denove unuploidaj kaj evoluas en unuploidan gametofiton.
En muskoj, hepatikoj kaj antocerofitoj (Briofitoj), la gametofito estas la ofte pli konata fazo de la planto. Frua evolua fazo en la gametofito de muskoj (tuj sekvantaj ĝermadon de la mejospoo) estas nomita la protonemo. La plenkreska gametofito de muskoj estas nomata la gametoforo kiam ĝi portas la gamet-produktantajn seksorganojn.
En la plej multaj aliaj terplantoj, la gametofito estas tre malgranda. En filikoj la gametofito estas aparta vivanta organismo nomita la protalo, kontraste al angiospermoj.
En Gimnospermoj kaj angiospermoj, la gametofito estas malpliigata al nur kelkaj ĉeloj; en angiospermoj la ina gametofito (foje nomata embra sako) estas konata kiel megagametofito kaj la vira gametofito (poleno) estas nomata mikrogametofito.
En kelkaj multĉelaj verdaj algoj, ruĝaj algoj aŭ brunalgoj (Ulva estas unu ekzemplo), la sporofitoj kaj gametofitoj similas ofte sed ĉe kelkaj specioj la gametofito povas esti reduktita.
Komunumaro Rhein-Nahe
La komunumaro Rhein-Nahe - germane Verbandsgemeinde Rhein-Nahe (mallonge VG Rhein-Nahe) – estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj, ĉirkaŭ la centra komunumo Bingen, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mainz-Bingen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj havas sian nomon laŭ la kunfluo de la rivero Nahe en la riveregon Rejno (germane Rhein). Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Gottfried van Swieten
Gottfried Freiherr van SWIETEN (* 29-an de oktobro 1733 en Leiden; † 29-an de marto 1803 en Vieno) estis nederlanda diplomato en servo por Aŭstrio, konata kiel mecenato de pluraj komponistoj de klasikisma muziko, inter ili Joseph Haydn, Wolfgang Amadeus Mozart kaj Ludwig van Beethoven.
Vivo
Van Swieten estis denaska nederlandano kaj pasigis grandan parton de sia infaneco en Nederlando. Lia patro Gerard van Swieten estis kuracisto, kiu akiris altan renomon pro la altigo de la normoj en medicia esploro kaj instruo. En 1745 li fariĝis persona kuracisto de Imperiestrino Maria Theresia kaj transloĝiĝis kun sia familio al Vieno, poste li ricevis la heredeblan rangon de barono. Lia filo estis tie edukita ĉe elitolernejo de la Jezuitoj kiel oficisto kaj laboris (post mallonga okupiĝo en la publika servo) en du profesioj: Kiel diplomato por Aŭstrio li estis ekde 1755 ĝis 1757 en Bruselo, ekde 1760 ĝis 1763 in Parizo, ekde 1763 ĝis 1764 en Varsovio kaj finfine kiel ambasadoro ekde 1770 ĝis 1777 en Berlino. Post sia reveno al Vieno li laboris ĝis la fino de sia vivo kiel prefekto de la Imperiestra Kortego-Biblioteko. Krome li estis ĝis komence de decembro 1791 „Prezidanto de la studo- kaj librocenzura kortego-komisiono“, do estra ŝtatoficisto.
Van Swieten treege interesiĝis pri muziko, li mem komponis serion da operoj kaj simfonioj, kiuj tamen ne estas altkvalitaj kaj nuntempe nur maloftege estas prezentataj. Joseph Haydn opiniis liajn simfoniojn "same rigidaj kiel li mem". Swieten anis la klerisman rondon; el tio ankaŭ fontas lia kunagado je la fermado de preskaŭ 1000 aŭstraj monaĥejoj far Jozefo la 2-a.
Mozart
Van Swieten konigis Mozart-on kun la verkoj de Johann Sebastian Bach kaj Georg Friedrich Händel, kiam li proksimume 1782/83 disponigis la manskribaĵojn, kiujn li kolektis dum sia longa restado en Berlino, je la regulaj dimanĉaj koncertoj en la granda festosalono de la Viena Kortego-Biblioteko por publika prezentado. Mozart, Haydn kaj Vanhal aktive kunlaboris je ĉi tiuj koncertoj. La renkontiĝo kun la plej gravaj komponistoj de la baroko ege impresis Mozart-on kaj tre influis liajn postajn komponaĵojn. Van Swieten validas kiel mecenato de Mozart.
Kiam Mozart mortis en 1791, van Swieten rapidis ankoraŭ dum la mortonokto en lian domon, por ordoni entombigon triaklasan, kies kostojn tamen devis pagi la vidvino. Poste tamen li organizis la unuan prezentadon de la rekviemo de Mozart en la viena Jahn-Salono kiel benefickoncerto por Constanze Mozart kaj ŝiaj gefiloj.
Haydn
Li proponis krom tio al Haydn, kiel diversaj pasaĵoj de la libreto estus muzikigotaj. Ekzemplo estas la kortuŝa epizodo en Schöpfung, en kiu Dio ordonas al la novkreitaj bestoj, ke ili estu fekundaj kaj plimultiĝu. La transskribo de van Swieten de Gen 1,27 estas:
La muziko de Haydn originas en propono de van Swieten, ke la vortojn kantu bassoloisto je senornama baslinio. Kiel kutimo, li sekvis la proponon tamen nur parte kaj aldonis post kelka pripensado al la baslinio riĉan tavolon da kvarvoĉaj harmonioj por violonĉeloj kaj vjoloj – decide por la finfina rezulto.
La unuaj prezentadoj de Die Schöpfung kaj Die Jahreszeiten ankaŭ okazis sub la patroneco de la Gesellschaft der Assoziierten, kiu ankaŭ donis financajn garantiojn, kiujn Haydn bezonis por siaj longtempaj projektj.
Beethoven
Van Swieten estis unu el la vienaj aristokratoj, kies mona subteno ebligis la fruan karieron de Beethoven. Tamen estas penseble, ke la protekto de la juna talento far van Swieten ankaŭ rilatis kun tio, ke Beethoven je la komenco de sia kariero ofte prezentis la preludojn kaj fugojn el Bontemperita klavarinstrumento de Bach, kiujn li ankoraŭ konis el Bonn.
Gottfried van Swieten apartenis en 1795 al la antaŭmendantoj de la pianotrioj op. 1 de Beethoven. Li aĉetis 3 ekzemplerojn. La unuan simfonion Beethoven dediĉis al van Swieten.
Aliaj ligoj
Dum sia berlina tempo van Swieten subtenis Carl Philipp Emanuel Bach-on, de kiu li mendis ses simfoniojn. Unu el la plej famaj komponaĵoj de C. P. E. Bach, la tria movimento de la Sonaten für Kenner und Liebhaber, estas dediĉita al van Swieten. Post la translokiĝo de Bach al Hamburgo van Swieten vizitis lin plurfoje ankaŭ tie.
Berlin-Lichtenberg
Lichtenberg estas unu el 12 urbodistriktoj de Berlino, la ĉefurbo de Germanio. La urbodistrikto kovras areon de 52,29 kvadrataj kilometroj kaj fine de novembro 2009 havis 259 563 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 4 961 loĝantoj po km². La distrikto Lichtenberg inter la jaroj 1949 kaj 1990 situis en orienta Berlino, la ĉefurbo de GDR. En la reunigita urbego ĝi troviĝas oriente de la urbocentro, proksimume same for de la norda kaj suda urbolimo. En la kvartalo Rummelsburg de la urbodistrikto situas interalie la urba Zamenhof-parko.
Partneraj urboj
Białołęka, la plej norda urbodistrikto de Varsovio en Pollando, ekde la 22-a de aŭgusto 1995,
Kaliningrada provinco en Rusio, ekde la 26-a de aprilo 2001,
kvina urbodistrikto de Maputo en Mozambiko, ekde la 22-a de aŭgusto 1995,
Distrikto Hajnovska en Pollando, ekde la 21-a de septembro 2001,
Jurbarkas en Litovio, ekde la 29-a de oktobro 2003,
Aleksandrio en Egiptio (en preparo).
Dinastio Jin (265–420)
La Dinastio Jin (en tradicia ĉina: 晉; Wade-Giles: Chin4; pinĝino: Jìn, prononcu ĝjin) regadis el la jaro 265 al 420. Tiu dinastio estis fondita de la familio Sima (司馬 Sīmǎ), posteuloj de la generalo kaj politikisto de la ŝtato de Cao Wei, Sima Yi.
Siavice, la Dinastio Jin estas ofte subdividita en du periodoj. El ili la unua, tiu de la Okcidenta Jin (西晉) kiu estis fondita de Sima Yan, kiu ekhavis la nomon de imperiestro Wu, daŭris el 265 al 316.
Kvankam ĝi havigis mallongan periodon de unueco post la konkero de la regno Wu en la jaro 280, la Jin ne kapablis haltigi la invadon kaj la insurekcion fare de la nomadaj popoloj post la detruega milito de la ok princoj. La ĉefurbo estis Lŭojango ĝis la jaro 311 kiam la imperiestro Huai estis kaptita de la fortoj de la popolo Yutzu. La posta regado de la imperiestro Min daŭris kvar jarojn en Ĉangano ĝis ties konkero fare de la imperio Yutzu en la jaro 316.
Dume, la restaĵo de la kortego de Jin fuĝis el nordo suden kaj restarigis la registaron en Jiankango kiu troviĝis sudoriente de Lŭojango kaj Ĉangano kaj proksime de la aktuala Nankino, sub la povo de la princo de Longĝao. La elstaraj lokaj familioj de Zhu, Gan, Lu, Gu kaj Zhou apogis la proklamon de la princo de Longĝao kiel imperiestro Ĝuan de la dinastio Orienta Jin (東晉 317-420) kiam la novaĵoj de la falo de Ĉangano atingis la sudon.
La militaj aŭtoritatoj kaj la krizoj plagis la kortegon de la registaro de Orienta Jin dum ties 104 jaroj de ekzisto. Ĝi survivis la ribelojn de Wang Dun kaj Su Jun. Huan Wen mortis en 373 antaŭ povi proklamiĝi imperiestro. La batalo de Fei rezultis en venko de la registaro Jin danke al mallonga rilato de kunlaboro inter Huan Ĉong kiu estis frato de Huan Wen, kaj la ĉefministro (de la imperia sekretariaro) Xie An. Huan Xuan, filo de Huan Wen, uzurpis kaj ŝanĝis la nomon de la dinastio al Ĉu. Sed tiu posteno estis elprenita de Liu Ĝu, kiu ordonis pendumi la reinstalitan imperiestron An.
La lasta imperiestro kaj frato de la imperiestro An, Gong, estis nomumita en 419. La abdiko de la imperiestro Gong en 420 favore al Liu Yu, tiam imperiestro Wu, kondukis al la dinastio Song kaj al la Sudaj dinastioj.
Dume, la nordo de Ĉinio estis regata de la reĝimo de la 16 Regnoj, multaj el kiuj estis fonditaj de Wu Hu, etno diferenca de la ĉinoj Han. La konkero de la nordaj Liangoj fare de la norda Dinastio Wei en 439 rezultis en la nordaj dinastioj.
Pri literaturo en Jin Dinastio aperis poeto Tao Yuanming, majstro de idilioj, kaj en prozo gravaj verkoj kiel "Romano pri la Tri Regnoj", "Ĉe akvorando" kaj "Pilgrimo al la okcidento".
Vermilion (Alberto)
Vermilion estas urbo de la kantono Vermilion River en centra Alberto (Kanado). Ĝi situas laŭlonge de la aŭtovojoj Highway 41 (Buffalo Trail) kaj Highway 16 (Yellowhead Highway).
1319 Disa
1319 Disa estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Vermilion (Alberto)
Ĝi situas 192 kilometrojn oriente de Edmontono, 38 kilometrojn sude de Clandonald kaj 60 kilometrojn okcidente de Lloydminster.
1319 Disa
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de disa : unu genro de tropika floro el la familio de la orkideoj.
Universitato de Okcidenta Ontario
La Universitato de Okcidenta Ontario (University of Western Ontario (mallonge: UWO, Western aŭ Western Ontario) estas esplor-universitato situanta en Londono (Ontario, Kanado).
Mexicali
Mexicali estas metropolo en Meksiko, universitata urbo kaj limpasejo, kie estas ĉefurbo de subŝtato Baja California kaj sidloko de Mexicali (komunumo).
Geografio
Mexicali situas laŭ landlimo de Usono en norda parto de la lando. Tijuana troviĝas je 163, Los-Anĝeleso je 368, Meksikurbo je 2661 km-oj.
Historio
Indianoj vivis tie ĝis alveno de hispanoj. La teritorio apenaŭ estis loĝata pro la dezerto. Por ŝpari tempon, oni konstruis fervojon trairantan. En la 1880-aj jaroj oni tie fiksis la novan landlimon, poste en 1900 usonanoj ricevis permeson konstrui kanalon. La konstruado tiris multe da homoj (tiam alvenis ankaŭ ĉinoj). Mexicali oficiale fondiĝis en 1903. La loknomo enhavas mallongigojn de Meksiko kaj Kalifornio. La kanalo ebligis produkti tritikon, kotonon kaj legomojn. Inter la mondmilitoj estis grava negoco la kontrabandado, precipe pri alkoholoj. En 2010 tertremo okazis.
Ekonomio
Dekomence Mexicali estas grava centro por kotonoproduktado, sed ankaŭ aliaj branĉoj de agrikulturo restis gravaj. Ekde 2004 siliciovalo fondiĝis, kiu estas produktado laŭ la plej moderna teknologio. Ankaŭ turismo gravas.
Klimato
En Mexicali dezerta klimato regas. Jare pluvas nur po 75 mm. La temperaturo estas somere 42 °C (foje pli), en januaro preskaŭ frostopunkto. Dum la historio nur unuafoje neĝis.
Trafiko
Mexicali havas internacian flughavenon kaj fervojon.
Kuracloko laŭ Kneipp
Kuracloko laŭ Kneipp estas tia loko, kie oni kuracadas malsanulojn per terapio de Kneipp.
Urânia (San-Paŭlio)
Urânia estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 8.836 loĝantojn en 2010.
Geedziĝa ringo
Geedziĝa ringo estas ringo el altvalora metalo, kiun oni portas sur la ringofingro de la dekstra aŭ maldekstra mano (diverse en diversaj landoj).
La geedziĝa ringo simbolas geedzan ligon: la geedzoj portas ĝin kiel signo de la fideleco unu al la alia.
Portado de la geedziĝaj ringoj
Tradicie la geedziĝan ringon oni portas sur la ringofingro.
Ĉe la ortodoksaj kristanoj estas difinite porti la ringon sur la ringofingro de la dekstra mano, sur tiu mano oni portas la geedziĝajn ringojn en la landoj de la Centra-Orienta Eŭropo, katolikoj en Aŭstrio, kaj ankaŭ en Rusio, Serbio, Pollando, Germanio, Ĉilio, Grekio, Kastilio, Hindio, Venezuelo k.a.
Sur la maldekstra mano la geedziĝajn ringojn oni portas en tiuj landoj kiel Kubo, Brazilo, Francio, Irlando, Kanado, Meksiko, Slovenio, Svedio, Usono, Britio, Italio, Turkio, Japanio, Katalunio, k.a.
Historio de la ringoj
En diversaj fontoj oni diverse priskribas originon de la tradicio de la geedziĝaj ringoj. Kelkaj aŭtoroj opinias ke la tradicio komencas sian historion en la Antikva Egiptio, aliaj – en la Antikva Grekio.
La tradicio interŝanĝi la geedziĝajn ringojn iras per siaj radikoj en tiun malproksiman tempon, kiam feliĉaj novgeedzoj por la signo de amo kaj fideleco donacis unu al la alia simbolajn geedziĝajn ringojn, plektitaj el kanabo aŭ kano. Ĝuste ili iĝis prototipo de nuntempaj geedziĝaj ringoj. Pli poste en la Antikva Romo aperis moro, laŭ kiu fianĉo, por la signo de akcepto al si de devontiĝo kontraŭ la estonta edzino, dum la interfianĉiĝa rito donacis metalan geedziĝan ringon al la gepatroj de la fianĉino.
Nuntage la geedziĝa ringo ne perdis sian originan signifon. Ĝia ronda formo, ne havanta komencon nek finon, simbolas senfinecon kaj eternan amon, kaj nobla metalo, el kiu oni tradicie faras la geedziĝajn ringojn, estas simbolo de pureco kaj virgeco. Tamen ja fasono de la geedziĝaj ringoj dum sia multjarcenta historio trasuferis vicon da ŝanĝoj. Kaj se origine la geedziĝaj ringoj estis ekstreme simplaj kaj ne havis iujn ajn ornamojn, do nuntempe ĉiam pli kaj pli junaj paroj elektas por geedziĝa ceremonio ekskluzivaj geedziĝaj ringoj, en kies dezajno ĉeestas kaj aro da multekostaj ŝtonoj kaj elegantaj kombinaĵoj de noblaj metaloj. Kiel regulo, ili estas ringoj el oro, kvankam lastatempe tio ne estas nepra postulo.
Indicoj kaj moroj, ligitaj kun la geedziĝaj ringoj
Se tute sekvi tradiciojn, do la unua ringo, kiun fianĉo donacas al la estonta fianĉino, estas fianĉiniga. Ĉi tiun donacon oni laŭ la moro prezentas dum la gefianĉiĝo. Tiun ringon oni portas sur la ringofingro de la dekstra mano. Dum geedziĝa ceremonio fianĉo surmetas sur la saman fingron la geedziĝan ringon, kaj tiam la du ringojn oni portas kune. Aŭ la fianĉinigan ringon oni demetas, kaj anstataŭ ĝi fianĉo surmetas la geedziĝan ringon.
Rito de interfianĉiĝo unuafoje aperis ĉe la romanoj: fianĉo donacis al la gepatroj de la fianĉino simplan metalan ringon kiel simbolo de devoligoj kaj kapabloj vivteni la fianĉinon.
Ĉe la judoj la ringo aperis anstataŭ moro enmanigi al fianĉino monereton kiel konfirmo de seriozeco de siaj intencoj.
Dum multaj jarcentoj al la geedziĝa ringo homoj atribuis preskaŭ mistikan signifon – impresi sorton de geedza paro. Se enpensiĝi, do en la cerbon venos multo da ligitaj kun tio indicoj. Ekzemple perdo aŭ rompo de la geedziĝa ringo perceptiĝas kiel antaŭsciiganto de disiĝo kaj detruo de geedza ligo. Ne necesas doni al iu ajn mezuri sian ringon. Ankaŭ faligi la ringon ĝis aŭ dum geedziĝosoleno oni kalkulas kiel malbona indico. La gepatroj povas transdoni siajn geedziĝajn ringojn nur tiuokaze, se sperto de ilia familia vivo estis sukcesa.
Iuj opinias ke post la divorco transporto de la estinta geedziĝa ringo sur la maldekstran manon signifas simbolan signon por la mala sekso (multaj post la divorco simple demetas la ringojn) pri sia preteco al novaj rilatoj. Praktike do plej ofte neniun signifon al la ringo sur la ringofingro de la maldekstra mano oni ne atribuas.
En holivudaj filmoj tre ofte rimarko de ringo ĉe eventuala amindumonto interrompas la eblajn rilatojn; kaj same, kiam amindumonto volas sukcesi, rapide demetas sian ringon kaj kaŝas ĝin, tamen foje la marko de multjara surmetado denuncas ties situacion de nefraŭlo.
Kelkaj antropologoj rilatas la fakton de solena enmetado de fingro en la ringo kiel simbolo de la aminduma momento kiam peniso same eniras la vaginon. Fakte en kelkaj kulturoj oni faras ripetan manan geston por tiu simbolo.
Vidu ankaŭ
Ring (Schmuck) Ring (sieraad)
Mitrovice (Moravičany)
Mitrovice (Mitrowitz) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Moravičany en distrikto Šumperk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 27 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Mitrovice situas en katastra teritorio Doubravice nad Moravou kun areo de 4,72 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1786.
Inundoj 1997
La 7-an de julio 1997 ztrafis la vilaĝon Mitrovice ĝis nun la plej granda natura katastrofo en ĝia historio. Komune kun municipoj Troubky kaj Leština ĝi fariĝis simbolo de tiu ĉi neniiga katastrofo sur rivero Moravo. La inundigon de la vilaĝo antaŭiris abundaj pluvoj.
Jaromír Jágr
Jaromír JÁGR (naskiĝis la 15-an de februaro 1972 en Kladno) estas ĉeĥa hokeisto.
Mineolo
Minneola estas citrushibrido el grapfruktujo 'Duncan' kaj mandarinujo 'Dancy' kiel gepatroj. Tiuj hibridoj el grapfruktujo kaj mandarinujo havas la nomon tangelo. La Mineolo estis enkodukita en la jaro 1931 fare de United States Department of Agriculture Horticultural Research Station (“Usona Agrikultura Departemento Hortikultura Esplorstacio”) en la urbo Orlando.
Priskribo
La arbo estas alta kompare al aliaj citrusoj. La folioj estas grandaj kun rimarkeble longaj pintoj.
La frukto estas 8 – 10 cm granda. La ŝelo estas glata kun fajnaj cikatroj, malheloranĝkolora. La frukto estas facile senŝeligebla. Interne la frukto havas 10 ĝis 12 segmentoj. La centra akso estas mallarĝa kaj kava. La oranĝkolora karno estas tre suka kaj dolĉa kun amareta acido. Enestas 7 – 12 semoj, kiuj interne estas verdaj.
Mineolo bezonas polonadon, alikaze ĝi produktas nur malmultajn fruktojn. Rikolttempo estas inter decembro kaj februaro.
András Dimény
DIMÉNY András [dime:nj] estas rumanuja hungara pentristo naskita la 24-a de februaro 1968 en Braŝovo.
Kariero
András Dimény diplomiĝis en 1999 en Kluĵo pri pentroarto. Li instruas desegnon kaj pentradon en Braŝovo. Li estas ano de kuratoraro ekde 2003 de internacia artistkolonio INCITATO de Băile Bálványos en Turia.
Vanuatuo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1988 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis Vanuatuaj partoprenantoj.
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon.
Ernst Christian Trapp
Ernst Christian TRAPP (naskiĝinta la ĉe bieno Friedrichsruhe apud Drage, mortinta la  en Wolfenbüttel-Salzdahlum) estis germana pedagogo.
Vivo
Trapp iĝis en 1768 lernejestro en Bad Segeberg, en 1772 en Itzehoe, en 1776 vicrektoro kaj poste konrektoro en Altona; poste, en 1777, li iris al Dessau en la reforman lernejon Philanthropinum.
Trapp iĝis profesoro universitata en Halle (Saale) en 1779 kaj fondis en 1783 apud Hamburgo lernejon. Ekde 1788 li membris ĉe lernejurbestra grupo en Wolfenbüttel, kie li finfine iĝis privatulo. Li ankaŭ eldonis diversajn pedagogikajn gazetojn.
Fonto
Pierer's Universal-Lexikon, vol 17. Altenburg 1863, p. 761, kio relegeblas tie ĉi interrete.
(9605) 1992 AP3
(9605) 1992 AP3 estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la la de la venezuela astronomo Orlando A. Naranjo elde la Nacia Astronomia Observatorio de Llano del Hato en Merido (Venezuelo)
Soultz-Haut-Rhin
Soultz (jen france, origine germane kaj alzace Sulz) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin (Supra Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Geografio
La komunumo situas 19 kilometrojn nordokcidente de Mulhaŭzo, ĉe la orienta rando de la mezalta montaro Vogezoj.
Famulo
Georges-Charles de Heeckeren, kiu mortigis Puŝkino dum duelo vivis kaj mortis en Soultz.
Pont-Melvez
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pont-Melvéziens.
Arĉa kvarteto
Arĉa kvarteto estas muzika ensemblo de kvar arĉaj instrumentoj (tiam ankaŭ arĉkvaropo) — kutime du violonoj, aldviolono kaj violonĉelo — aŭ verko komponita por tia grupo.
Fono
Kvankam iu ajn kombinaĵo de kvar arĉaj instrumentoj povas laŭlitere esti nomata "arĉa kvarteto", en la praktiko la termino celas grupon konsistantan el du violonoj, unu aldviolono kaj unu violonĉelo. Se komponisto kreas muzikon por kvar aliaj arĉaj instrumentoj — ekzemple tri violonoj kaj kontrabaso, aŭ violono, aldviolono, violonĉelo kaj kontrabaso — la instrumentado indikiĝas specifike. La norma arĉa kvarteto large vidiĝas kiel unu de la plej grava formoj en ĉambra muziko. Plej majoraj komponistoj, el la malfrua 18-a jarcento, verkis arĉan kvartetojn.
Verko de muziko por kvar ludantoj de arĉaj instrumentoj povas havi iun ajn formon, sed se ĝi nomiĝas simple Arĉa Kvarteto (kun aŭ sen subtitolo) la klasika kvarteto kutime havas kvar partojn, kun grandskala strukturo simila ol tio de sonato aŭ simfonio. La eksteraj partoj estas tipe rapida, la enaj movadoj en klasika kvarteta formo estas malrapida movado kaj danca movado de ia tipo (ekzemple, menueto, skerco, furianto). Jam Ludwig van Beethoven, tamen, uzis ankaŭ aliajn formojn en siaj malfruaj kvartetoj.
Multaj aliaj ĉambraj grupoj vidiĝas kiel modifikaĵoj de la arĉa kvarteto, tia kiel la pianokvinteto, kio estas arĉa kvarteto kun aldonata piano; la arĉa kvinteto, kio estas arĉa kvarteto kun ekstra akdviolono aŭ violonĉelo; la arĉa trio, kio estas arĉa kvarteto kun nur unu violono; kaj la piana kvarteto, arĉa kvarteto kun unu de la violonoj anstatauigas de piano.
Historio
La formo unue uziĝis post la mezo de la 18-a jarcento. La unua verkoj de Joseph Haydn por arĉa kvarteto havas po kvin partojn kaj similas al la divertimento (ili havis tion titolon en kelkaj eldonoj) aŭ serenado, sed la la kvartetoj en opuso 9 1769–70 estas en la formo kiu estiĝis norma kaj por Haydn kaj por aliaj komponistoj: kvar movadoj, rapida movado, malrapida movado, triparta menueto kaj rapida finalo. Ĉar lia ekzemplo helpas kodigi formon ke originas en la baroka suito, Haydn estas ofte nomata "la patro de la arĉa kvarteto." Li foje ludis liajn kvartetojn je sociaj okazoj en improviza kvarteta ensemblo, de kiu ankaŭ Wolfgang Amadeus Mozart estis membro.
Iom post iom la arĉa kvarteto estigis prestiĝa kaj konsiderata vera defio por klasika komponisto. Ĉi tio povas rezulti el la fakto ke la paletro de sono estas pli limigita ol kun orkestra muziko, altrudanta la muzikon stari pli sur ĝia propra kvalito ol sur tonala koloro; aŭ el la kontrapunkta tendenco en muziko verkita por kvar egalaj instrumentoj.
Kvarteta komponado floris en la klasika epoko; ekzemple Wolfgang Amadeus Mozart kaj Ludwig van Beethoven verkis famajn seriojn de kvartetoj flanke al tiuj de Haydn; ankaŭ tiuj de Franz Schubert estas tre altvaloraj.
La komponado de arĉkvartetoj iom malkreskis dum la 19-a jarcento. En ĉi tiu epoko, komponistoj ofte verkis nur po unu arĉan kvarteton, eble nur por montri ke ili povas komandi ĉi tiun sanktigitan ĝenron. Kun la komenco de la moderna epoko de klasika muziko, la kvarteto revenis al plena populareco inter komponistoj; gravajn kvartetojn tiam komponis interalie Béla Bartók kaj Dmitri Ŝostakoviĉ.
Poluvsie (Rajecké Teplice)
Apud la urbo, sur la maldekstra bordo de Rajčanka, troviĝas protektata natura kreaĵo Rok-kudrilo en Poluvsie.
Alfréd Rényi
Alfréd RÉNYI [rEnji], hungare Rényi Alfréd estis hungara matematikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (de 1956). Lia edzino estis Kató Rényi.
Alfréd Rényi naskiĝis la 1921 en Budapeŝto. Li mortis la 1970 en Budapeŝto.
Biografio
Alfréd Rényi devenis el juda familio. Li frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li lernis precipe de Lipót Fejér. Post la 2-a mondmilito li doktoriĝis en Szeged ĉe Frigyes Riesz. En 1949 li ekedukis en universitato de Debrecen. En la sekva jaro li fondis filian instituton de Hungara Scienca Akademio. Ekde 1952 li instruis en Universitato de Budapeŝto. Li okupiĝis precipe pri kombinatoriko, grafeteorio, probablokalkulo kaj li pruvis Konjekton de Goldbach. Li ricevis premiojn Kossuth en 1949 kaj 1954.
2190 Coubertin
2190 Coubertin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (tiam, en Sovetunio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan baronon Pierre de Coubertin (1863–1937), fondinto de la modernaj olimpiaj ludoj, por celebri la Someran Olimpikon 1980 de Moskvo.
Gilda
Gilda estas usona nigra filmo de 1946 reĝisorita de Charles Vidor en kiu stelulas Rita Hayworth en sia filmonomiga rolo kaj Glenn Ford. La filmo famis pro la prilaborita fotografio de kinfotisto Rudolph Maté, vestaro de la desegnisto Jean Louis por Hayworth (precize por la dancoscenoj), kaj koreografo Jack Cole por la muntado de "Put the Blame on Mame" kaj "Amado Mio", kantitaj de Anita Ellis. Laŭlonge de la jaroj Gilda ricevis statuton de kulta filmo. En 2013, la filmo estis elektita por konservado en la usonaj National Film Registry de la Kongresa Biblioteko de Usono kiel "kulture, historie aŭ estetike grava".
Intrigo
Johnny Farrell, usonano alveninta al Bonaero, gajnas monon per trompoj en vetludado. Li estis savita de ŝtelklopodo fare de nekonato, nome Ballin Mundson. Mundson enkondukis lin al eksterleĝa vetludejo, sed ankaŭ tie Farrell friponas kaj estas kondukita al la kazinestro, kiu estas Mundson mem. Tiu dungas lin kiel fidinda kazinadministranto. Mundson revenas de vojaĝo kun nova edzino ĵus konatita, nome Gilda. Johnny kaj Gilda tuj rekonas sin, kvankam kaŝe de Mundson. Tiu komisias Farrell por kontrolado de Gilda. Johnny kaj Gilda malamas unu la alian, dum ŝi flirtemas kun viroj por kolerigi Johnny.
Mundson estas vizitita de du germanaj mafiuloj. Ties organizado financis komercadon de tungsteno, ja la konto de Mundson por sekretigi la konekton. Nun post la militfino ili deziras rekuperi la negocon, sed Mundson malakceptas transigi la propraĵon. La argentina polico suspektas pri la germanoj kaj komisias la agenton Obregón informiĝi pri Farrell, sed li scias neniom pri tiu afero de la negocoj de Mundson. La germanoj revenas al la kazino dum karnavalo kaj Mundson mortigas unu el ili.
Farrell portas Gilda al sekurejo. Ĉe Mundson la du iamaj amantoj denove kverelas, sed poste interkisas pasie. Farrell ekkomprenas, ke Mundson aŭdis ilin, kaj persekutas lin ĝis aviadilo, per kiu Mundson fuĝas. Tamen la aviadilo eksplodas en la aero kaj falas al la maro. Mundson tamen estis fuĝinta per paraŝuto, kion Farrell ne konstatas, supozante, ke Mundson estas mortinta. Gilda heredas kaj ŝi tuj edziniĝas al Farrell, sed dum ŝi ne scias tion, Johnny edziĝis al ŝi nur kiel puno pro perfido al Mundson. Li abandonas ŝin, sed ĉikanas ŝin kaj kelkajn fojojn evitas ŝiajn fuĝojn.
Obregón konfiskas la kazinon kaj informas al Farrell, ke Gilda fakte perfidis nek Mundson nek lin mem, pro kio Farrell klopodas repacigi al ŝi. Tiam, Mundson reaperas kaj malkaŝas, ke li ŝajnigis sian memmortigon. Li klopodas mortigi kaj Gilda kaj Farrell, sed la kelnero, kiu duarangas dum la tuta historio, ponardis lin ĝismorte. Je la alveno de Obregón, Johnny klopodas memkulpigi sin pri la murdo, sed Obregón notas, ke Mundson jam estis jure deklarita mortinta kaj ne arestas lin. Farrell havigas al Obregón gravajn dokumentojn pri la negocoj de Mundson. Farrell kaj Gilda repaciĝas.
Kuriozaĵo
En sceno en noktoklubo Gilda kantas, dancas kaj kvazaŭ striptize forvestas sin el ganto (vidu malsupre foton). Tiu momento estis konsiderita en kelkaj landoj kiel maldeca kaj rezultis en malpermeso ĉu de la filmo ĉu de la sceno. Ankaŭ momento en kiu Farrell vangofrapas Gilda estis konsiderita skandala.
Lu Rirong
Lu Rirong estas ĉina muzikisto kaj komponisto. Li naskiĝis la 1-an de junio 1933, en la gubernio Junxian, de la provinco Hubei, Ĉinio. En 1945, li partoprenis al literaturarta laboro kaj en 1950 laboris kiel violonisto kaj dukorda ludisto en la muziktrupo de la Ensemblo de Literaturarta Laborgrupo en centra Ĉinio. En la sekvanta jaro, li estas aprobita en la ekzameno al Nordokcidenta Arta Instituto kaj komencis studi dukordan ludon kaj kumule komponadon kaj direktadon. Post diplomiĝo, li restis en la Instituto kaj laboris kiel instruisto pri dukorda ludo kaj direktisto de la nacimuzika ensemblo de la Instituto kaj sinsekve sinokupiĝis pri la oficoj de direktoro de edukoesplora oficejo kaj fakultato kaj vicestro de la Instituto. Nun li estas profesoro kaj instruisto de magistrostudentoj en Xi’an-a Konservatorio, vicdirektoro de Nacimuzika Komisiono de la Ĉina Muzikista Asocio, vicprezidanto de la Ĉina Nacimuzika Asocio de Blovkordaj Instrumentoj kaj prezidanto de Nacimuzika Asocio de blovkordaj instrumentoj de Shaanxi-provinco kaj arta konsilanto de la Kantdanca Teatro kaj la Nacia Simfonia Ensemblo de la provinco Shaanxi.
Li komponis pli ol 150 etudojn de dukorda ludo, pli ol 20 solludajn kompoziciojn, pli ol 20 muzikaĵojn de plukinstrumentoj kaj blovkordaj instrumentoj, verkis pli ol 10 disertaĵojn kaj faris gravan kontribuon por la fondiĝo de “Qin-skolo de dukordo” kaj "Chang’an-muzikskolo”. La dukorda “Meihu-Melodio”, “Gaja Qinchuan-tero”, “Flor-plukado”, “Lulkanto”, “Recitado de Qujiang-rivero” estas liaj ĉefkomponaĵoj. Li ankaŭ komponis por la filmo ‘La Flava Tero” kaj aliaj sume pli ol dek filmoj kaj televidaĵserioj.
7647 Étrépigny
7647 Étrépigny estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la franca komunumo Étrépigny en la departemento Ardennes, proksime de la belga landlimo.
Lu Rirong
Kariero
En la tutlanda kunveno de lernolibroj pri dukorda kaj bivaludoj, okazinta en Ŝanhajo, 1960, Lu Rirong ludis la mem komponitajn “Mihu-melodion” kun nordokcidenta nuanco kaj “Xintianyou”, ĉiflankaj specialistoj de malnova generacio kaj aliaj ĉeestantoj opiniis, ke tio estas nova ekspluato de ludaj stilo kaj tekniko. Ĉiuj liaj kompozicioj senescepte entenas la densan grundan guston de la Leŭsa Altebenaĵo kaj plenas de sento de la kutimoj, moroj, vivo kaj penso de la popolanoj en la nordokcidenta Ĉinio.
En la 1980-aj jaroj, Lu Rirong sinsekve invitite vizitis Japanion, Germanion, Francion, Belgion, Nederlandon, Svision, Hispanion, Singapuron, Hongkongon, Tajvanon kaj aliajn landojn kaj regionojn kaj faris kulturajn interfluojn kaj prelegojn. En 1991, sub lia gvidado, la Chang’an-a Antikvamuzika Ensemblo vizitis Eŭropon kaj produktis kompaktan diskon de antikva muziko, kiu gajnis oran medalon de Pariza Chazles-coste-premio. En 1992 li estis aljuĝita de la ĉina Ŝtata Konsilantaro kiel ŝtata specialisto kun elstara kontribuo.
Kantono Sankt-Galo
La Kantono Sankt-Galo estas unu el la 26 administraj unuoj de Svislando, kiuj nomiĝas kantonoj, kaj situas en la nordoriento de la lando. Ĝia sidejo estas la samnoma urbo Sankt-Galo (germane St. Gallen). Dum 2004, en la kantono vivis 457.289 loĝantoj, nombro kiu kreskis al 474676 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Nomo
Nacilingvaj nomoj de la kantono en la lingvoj de la Svisa Konfederacio estas St. Gallen, St-Gall, San Gallo kaj romanĉe Son Gagl [son galj]. La nomo de la kantono kaj ĝia ĉefurbo, St. Gallen, deriviĝas de la irlanda sanktulo Galo (latine Gallus), kiu fondis tie benediktanan monaĥejon, ĉirkaŭ kiu kreskis urbo. La urbanoj ekribelis kontraŭ la abatoj, kiuj estis ankaŭ imperiaj princoj, kaj fariĝis aliancanoj de la svisoj en 1454. Dum 1803 Sankt-Galo iĝis svisa kantono.
Lingvoj
Oficiala kantona lingvo estas la germana. Parolata estas la Sankt-Gala, tio estas orientsvisa dialekto de la alemana. Kiel ĉie en Svislando ankaŭ en Sankt-Galo vivas multaj alilandandoj kaj tial proksimume 15% de la loĝantaro parolas aliajn lingvojn.
Geografio
La regiono troviĝas apud la Bodenlago (ankaŭ konata kiel Konstanca Lago) en la nordo kaj la rivero Rejno en la oriento. Ĝi ĉirkaŭas la du kantonojn de la regiono Apencelo, en Okcidento limas al la Lago de Zuriko kaj en Sudo al la Alpoj. La plej alta monto de la kantono estas la Ringelspitz kun alteco de 3247 m super la marnivelo, multe pli konata certe estas tamen Säntis je la trikantona limpunkto kun la kantonoj Apencelo Interna kaj Ekstera. En sudokcidento la limon formas Valenlago, Linth-Kanalo kaj la Supra Lago de Zuriko. Signifaj riveroj en Sankt-Galo krome estas Turo, kiu fontas en Wildhaus en Togenburgo kaj Sitter, kies fontriverjo devenas el la du kantonoj apencelaj.
Hoher Kasten situas sur la limo inter la Kantono Apencelo Interna kaj Kantono Sankt-Galo.
Historio
La hodiaŭa Kantono Sankt-Galo estiĝis nur en la jaro 1803 per la Mediacia Akto de Napoleono la 3-a kaj la Svisa Ĵurkomunumo post malfondo de la Helveta Respubliko. Dum mezepoko ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la kerna parto de la hodiaŭa kantono apartenis al la Princabatejo Sankt-Galo, kiu tamen dum la reformacio perdis la kontrolon pri la urbo Sankt-Galo. La regiono de Togenburgo dum mezepoko estis aparta grafejo, kiu post la formorto de la Grafoj de Togenburgo fariĝis kverelobjekto inter la Monaĥejo Sankt-Galo, la urbo Zuriko kaj la prakantantonoj de la Svisa Ĵurkomunumo, precipe Ŝvico kaj Glaruso. La tiel nomita Gasterlando kun la urbo Rapperswil kaj la Linth-Ebenaĵo dum longa tempo estis sub kontrolo de Ŝvico kaj Glaruso. Dum la Malnova Zurika Milito kaj ankaŭ dum la Militoj de Kappel la zurikanoj vane provis konkeri Gasterlandon kaj Togenburgon. Dum la tempo de la Helveta Respubliko la Gasterlando apartenis al la helveta Kantono Linth, dum la cetere kantona regiono fariĝis Kantono Säntis.
Elektodistrikoj
Antaŭe la Kantono Sankt-Galo estis subdividita en 14 distriktojn. Ek de la 1-a de januaro 2003 la kantono anstataŭis la malnovajn distriktojn per 8 elektodistriktoj. Vidu sub: Elektodistriktoj de Kantono Sankt-Galo
Haste
Haste estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schaumburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Trairebla stacio
Trairebla stacio estas fervoja stacio, kiun trajnoj povas atingi de pli ol unu flanko. En la komencaj jardekoj de fervoja trafiko, oni en grandaj urboj precipe konstruis kapostaciojn, do staciojn per reloj alireblaj nur de unu flanko, tiel ke oni povis konstrui la stacion proksime al la urbocentro, sen devi malkontrui multajn domojn pro relaj vojoj - tamen kun la malavantaĝo, ke trajnoj devas ŝanĝi direkton.
Por akceli la rapidecon, kapostacio ofte estas transformata al trairebla stacio per tunelo. Tio estas, ekzemple, baldaŭ realigota en Lepsiko kaj planata en Frankfurto ĉe Majno kaj Stutgarto, kaj farita en Bruselo. En Berlino estis konstruita ligo per reloj sur ponto (Stadtbahn). Pro la konstruo de rapidtrajna trako tra Germanio la kapostacio en Kassel perdis superregionan signifon kaj por la rapidtrajnoj estis konstruita speciala stacidomo ekster la urbocentro (Kassel-Wilhelmshöhe).
Foje trairebla stacio ankaŭ estas konstruata en loko de rela disforkiĝo (relaro en formo de litero Y) aŭ en loko de rela kruciĝo (relaro en formo de litero X): ekzemple la ĉefstacidomo de la germania urbo Osnabruko konstruiĝis ĉe rela kruciĝo - rekte en la loko de pli supra nord-suda relaro (inter Hamburgo-Bremeno kaj Dortmund-Kolonjo kaj de pli malsupra okcident-orienta relaro (inter Amsterdamo kaj Hanovro-Berlino, tiel ke trajnoj povas per du tute malsamaj vojoj "trairi" la stacion.