cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lezuza
Historio
En 1411, post forta epidemio de pesto, la lokanoj forlasis la konstruaĵojn de la monteto kaj translokiĝis definitive borde de la fekunda valo de la rivero Lezuza. Ili ricevis impostan privilegion kio ebligis konsiderindan plialtigon de la loĝantaro.
En 1440, don Juan Pacheco, aneksis Lezuza kaj aliajn lokojn de Alcaraz, al la markizlando de Villena. Tio daŭris ĝis 1475, kiam la reĝino Izabela la Katolikino ordonis redoni Lezuza al Alcaraz. En 1553, lia nepo la imperiestro Karolo la 5-a urbigis Lezuza kiel sendependa ento. De tiam, la kastelo lezuza pli kaj pli ruiniĝis, perdinte sian strategian gravon. En la postaj jarcentoj Lezuza disvolviĝis jam en la aktuala loko.
Demografio
Krom la ĉefa urba kerno de Lezuza, la municipo enhavas la jenajn submunicipojn, ĉiuj el ili laŭ la rverfluo, en direkto oriente kaj norde (popolnombrado de 2015):
Ekonomio
La loka ekonomio estas bazata ĉefe sur la agrikulturo, ĉar estas en la municipo grandaj bienoj por la kultivo de cerealoj (ĉefe tritiko kaj hordeo) kaj vitejoj.
Je industria nivel, hegemonias ankaŭ la sektoro agro-nutra. Estas kelkaj industrioj pri viando por fabrikado de kolbasoj, fabrikoj por produktado de manĉa fromaĝo kaj de vino. Estas unu de la ĉefaj industrioj regionaj de kestoj kaj fabrikado ajnatipa de produktoj de vimeno kaj aliaj industrioj dediĉitaj al la elfosado de siliko kaj prilaborado de produktoj derivitaj.
Vidindaĵoj
Estas preĝejo de Nuestra Señora de la Asunción, ermitejo de la Virgulino de la Kruco, la Casa de la Tercia kaj la piedestalo de la imperiestro Marko Aŭrelio.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 2010
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 2010 estis oficiala Monda Ŝaka Ĉampionumo ŝakmatĉo inter la defendanta mondĉampiono Viswanathan Anand kontraŭ la defianto Veselin Topalov. La matĉo okazis en Sofio, Bulgario de la 24an aprilo ĝis 13an de majo 2010, kun premio de 2 milionoj da eŭroj (60% por la gajninto). Anand venkis en la fina ludo, venkis en la matĉo 6½-5½ kaj retenis la titolon.
La matĉo devis esti dek du ludoj, kun eventualaj rapidaj ludoj por malegaligi, la sama formato kaj longo kiel la matĉoj de 2006 kaj 2008.
Al-Hasa
Al-Hasa, Al-Ahsa, Al-Aḥsāʾ (ٱلْأَحْسَاء, surloke al-Ahasā), al-Ḥasāʾ (ٱلْحَسَاء, aŭ 'Haĝar' estas tradicia oaza historia regiono en orienta Saudarabio kies nomo estas uzata ankaŭ de la Al-Ahsa Gubernio, kiu formas multon de la Orienta Provinco de tiu lando. La oazo situas je ĉirkaŭ 60 km interne el la marbordo de la Persa Golfo.
Al-Ahsa estas parto de regiono konata historie pro la bonkvalito de tajloroj, speciale kiuj faras biŝt-ojn, nome tradicia mantelo de viroj. La geografia provinco Al-Bahrain estas en la Orienta Provinco, kio inkludas la orientan marbordon de la Arabia Duoninsulo ĝis la bordoj de Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Omano, kaj inkludas ankaŭ la insulon Aŭal (nuntempa Barejno). Historie, Al-Ahsa estis la ĉefa urbo en Al-Bahrain provinco, kio enhavis plej el la loĝantaro kaj havigis plej el ties agrikultura produktaro.
La loko iĝis parto de la Monda heredaĵo de Unesko en 2018. Ĝi iĝis ankaŭ parto de la reto de Kreivaj Urboj de Unesko ekde decembro 2015. Oni diris, ke la oazoj Al-Hasa kaj Al Ain (en la UAE, sur la limo kun Omano) estas la plej gravaj en la Arabia Duoninsulo.
Lietzensee (grupo)
La Esperanto-grupo Lietzensee estas esperantista grupo en la kvartalo Charlottenburg de la germana ĉefurbo Berlino, proksime de la lago Lietzensee. Ĝi apartenas al la Esperanto-Ligo Berlino.
La grupo estis fondita 1978 de Johannes Moser en la tiama "Seniorenheim Lietzensee" kaj aktivis ĝis 2018, kiam la domo estis fermita pro riparoj.
Ekde somero 2019 la Berlina landa asocio de la "Ruĝa Kruco" (Landesverband Berlin des Roten Kreuzes) transprenis la organizadon de la grupoj.
La membroj de la antaŭa grupo intertempe kunvenis en la maljunulejo de Hans Moser en Trautenaustrasse. La nova grupo komencis en decembro 2019 per nova koncepto "Esperanto kiel terapio" laŭ la modelo de Alberto Flores el Brazilo.
Malfruromantikismo
Malfruromantikismo estas arthistoria kaj literatura epoko inter 1850 kaj 1890. Centroj estis Berlino, Vieno, Nurenbergo, Karlsberg.
Literaturo
Gravaj verkistoj de la malfruromantiko estas:
Gravaj karakterizaĵoj de la malfruromantismo estas:
Preferitaj ĝenroj de la malfruromantiko estas:
Muziko
La malfruromantikisma muziko limigendas laŭtempe kaj laŭenhave de la aliaj artoj. Jam la (alt-)romantikisma muziko ampleksas pli grandan kaj postean periodon. Se oni nuntempe parolas pri malfruromantisma muziko, oni komprenas verkojn, kiuj ekestis ĉ. inter 1860 kaj 1910. Precipe ĉirkaŭ la komenco de la 20-a jarcento jam ekzistis ĝi paralelas kun unuaj ekestantaj eksperimentoj de esprimismo kaj dekdutonismo. Por malfruromantika muziko ekzistas diversaj distingiloj:
Ene de la malfruromantismo ekzistas variaj tendencoj, ekz. verkoj apartenantaj al simbolismo, kiu poste enbuŝiĝis en la impresionismon (Gabriel Fauré, Aleksandro Skrjabin) aŭ ankaŭ en la italan verismon (Giacomo Puccini), en kiu la turniĝo al la modernismo esprimiĝas en tio, ke ekz. en opero katarso resp. saviĝo ne plu okazas, sed la verkoj finoĝas tragike.
Dum la malfruromantika epoko la komponistoj klare plilarĝigis la harmonikon kaj la kontrapunkton. Verkoj de Alexander von Zemlinsky aŭ Max Reger ekz. ofte elmontras ene de takto pli ol deko da memstare kondukataj voĉoj, la orkestrosono estas koloreca kaj la progresa harmoniko ofte atingas la limon de la tonaleco. Ankaŭ la verkoj de Hugo Wolf montras akraĵojn kaj turnojn ĝis tiam ne konataj. La opero Tristan und Isolde de Richard Wagner persistas pro multnombraj ne difineblaj akordoj daŭre en ŝveba tonaleco. La lastan konsekvencon, do la dissolvon de la tonale strukturita harmoniko, plenumis Arnold Schönberg. Aliaj komponistoj konservis la malfruromantisman stilon. Ene de la eksperimentema fazo de la 20-a jarcento ĉi tiu plisimpliĝis kaj kondukiĝis en tendencojn kiel la novklasikismo.
Pentrado
Kiel pentristoj de la malfruromantiko validas ekz.
Karl Maria Wiligut
Karl Maria WILIGUT (10-an de decembro 1866 en Vieno - 3-an de januaro 1946 en Arolsen) estis popola esoteristo kaj SS-grupgvidanto.
Li estis oficiro en la aŭstra-hungara monarĥia armeo. Wiligut aperigis artikolojn ekde 1932 en ĵurnalo Hagal kaj tiutempe kontaktiĝis kun Heinrich Himmler. Li membriĝis en 1933 sub kaŝnomo "Weisthor" en SS, estis ekde 1934 SS-Standartenführer, pli poste SS-Gruppenführer (General-leŭtenanto).
Li devis forlasi en aŭgusto de 1939 la SS, ĉar li pruviĝis ĉarlatano kaj trouzis alkoholaĵojn, medikamentojn. Tiutempe senvualiĝis, ke Wiligut inter 1924 kaj 1927 pasigis tempon en nervokuracejo.
Liaj ezoteraj verkoj repopulariĝis inter la novnazioj en la 1990-aj jaroj.
Daisuke Saito (1980)
Li futbalis ĉe Kyoto Sanga FC, Vegalta Sendai, Tokushima Vortis, Tochigi SC, Kochi United SC kaj Ococias Kyoto AC.
Falsado
Falsaĵo do estas la trompe falsigita objekto.
Pri industria kopiado de varoj sen pretendo ke ili ŝajnu pli aĝaj aŭ arte valoraj, sed ja en trompa intenco kopii la aspekton de alia industria varo, vidu la plidetaligan artikolon falsado de varoj, pri trompa kopiado de monbiletoj la plidetaligan artikolon monfalsado.
Józsefné Nagy (Jolán Szarka)
Józsefné Nagy [jOĵefnE nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Nagy Józsefné estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, laboristo. Ŝia origina nomo ĝis la geedziĝo estis Szarka Jolán, poste ŝi uzis laŭ la tiama kutimo la edzan nomformon.
Józsefné Nagy naskiĝis la  1921 en Nagysimonyi. Ŝi mortis la 1999 en Budapeŝto.
Biografio
Józsefné Nagy frekventis bazlernejon, poste ŝi estis simpla laboristo. En 1945 ŝi aliĝis al la komunistoj kaj frekventis trimonatan partian lernejon. Ŝi ricevis partiajn taskojn, krome ŝi laboris kiel teksaĵisto. En 1949 ŝi gvidis jam uzinon pri teksaĵoj en Óbuda. En la sekva jaro ŝi ekhavis postenon en la ministerio, en 1950 ŝi estis subministro, en 1955 ministro pri malpeza ministro. En la fruaj 1950-aj jaroj ŝi frekventis partian altlernejon, poste universitaton, kie ŝi akiris ekonomian diplomon. Post falo de la Hungara revolucio de 1956 ŝi aliĝis al stabo de János Kádár kaj ĝis 1971 ŝi denove estis ministro. Ŝi estis parlamenta deputito inter 1957-1975, krome ŝi havis diversajn signifajn partiajn postenojn.
Friedrich Carl Christian von Poseck
Friedrich Carl Christian von POSECK (naskiĝinta la en Kaselo, mortinta la  en Vajmaro) estis saksia-vajmara ĉambristo kaj supera forstisto.
Vivo
La de li plenumitaj postenoj estis rezervitaj al nobeloj. Poseck originis el la vogtlanda pranobelaro el Orla-Govio. La Poseck-oj eble samgentis kiel la senjoroj de Saalfeld-Obernitz.
La de Anton Georg Hauptmann en 1791 konstruita kaj de Poseck ekde 1827 enloĝita domo estis la dua plej ampleksa loĝejo vajmara (post la Bertuch-domo. Krome li senjoris ĉe bieno Ettischleben. La Muzeo pri pra- kaj protohistorio de Turingio estis loĝdomo lia. En la funkcio de ĉefforstisto li havis multajn kontaktojn kun Johann Wolfgang von Goethe kaj plenumis servojn kurierajn. Ekzemple li renkontis Goethe en la 15.7.1826 por transdoni salutojn. Ŝajne Poseck jam longe antaŭe, ses monatojn antaŭ la Batalo de Leipzig, oficiala akompananto en Leipzig. Tio relegeblas en la taglibroj de Goethe.
Por Poseck ne nur nomitis la loĝdomo sed ankaŭ la Poseck-ĝardeno. La strato preterkondukanta nomiĝas Am Poseckschen Garten. Kontraŭe al la parko situas la Historia tombejo vajmara.
Béla Ferencz (franciskano)
Béla FERENCZ [ferenc], Pater Ervin rumania hungara franciskano. Li naskiĝis en Szárhegy la 10-an de majo 1920.
Kariero
Béla Ferencz enpaŝis en ordenon en 1938, oni konsakris lin pastro en 1943 en Alba Iulia. En 1944 oni arestis lin kaj sendis al deviga loĝejo por unu jaro. De 1951 li devigloĝis ses jarojn kun aliaj franciskanoj en Radna. Tie li konatiĝis kun Aladár Szoboszlay. En 1957 oni denove arestis lin kaj post naŭ monata preventa arestaĵo oni kondamnis lin al morto, poste al vivdaŭra deviglaboro. Li liberiĝis en 1964 amnestiite. Li estis pastro por 12 jaroj en Distrikto Timiș, poste en 1980 oni arestis lin denove en Kluĵo, kaj oni kondamnis lin al dujara prizono. Li revenis en sian naskiĝvilaĝon en 1997.
NGC 3678
NGC 3678 (aliaj indikoj — UGC 6443, MCG 5-27-71, ZWG 156.75, WAS 21, KUG 1123+281, PGC 35177) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Quintana Roo (apartigilo)
Quintana Roo estas la familia nomo de la jenaj personoj:
Quintana Roo krome estas:
Vidu ankaŭ:
Opiná
Situo
Opiná situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas 25 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1418 en formo "Opyna". En 1787 oni komputis tie 30 domojn kaj 301 homojn, en 1828 56 domojn kaj 443 homojn. En 1910 loĝis en Sárosófalu 128 homoj, (100 rutenoj, 14 slovakoj, 5 hungaroj) laŭ http://adatbazis.mtaki.hungary.com/?mtaki_id=103782&settlement_name=. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros (reĝa departemento), al distrikto de Lemes, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Opiná 182 homoj, (escepte unusolan ĉeĥon ĉiuj slovakoj).
Héctor Germán Oesterheld
Héctor Germán OESTERHELD (23-a de julio de 1919 - malaperigita en 1977 kaj probable mortigita en 1978 ) estis argentina verkisto de bildliteraturo kaj noveloj.
Biografio
Dum li studadis Geologion, li laboris kiel korektisto, kaj en 1943 publikigis sian unuan verkon "Truila y Miltar" en la suplemento de la ĵurnalo La Prensa. Post la fino de la kariero, li forlasis la Geologion kaj dediĉis sin al verkado.
Li komencis skribi por la eldonejoj Codex kaj Abril per infanrakontoj kaj scienca disvastigo. Li verkis siajn unuajn historiojn por bildliteraturo por la gazeto Cinemisterio, de la eldonejo Abril, en 1951: "Alan y Crazy", "Lord Commando" kaj "Ray Kitt". Tiu ĉi lasta estis la komenco de lia kunlaboro kun Hugo Pratt.
La unua el liaj gravaj roluloj estis la provpiloto Bull Rocket, kiu unuafoje aperis en la numero 176 de la revuo Misterix de 1952, desegnita de la itala Paul Campani.
Tiun ĉi sekvis Serĝento Kirk en 1953, kun Pratt. Eĉ se temis pri la klasika vesterno, li uzis novecajn teĥnikojn.
En la numero 297 de Rayo Rojo aperis nova rolulo, la boksisto Indiano Suárez, desegnita de Carlos Freixas.
Liaj roluloj komencis esti popularaj kaj li ankaŭ kunlaboris kun la eldonejoj Códex kaj Columba.
Ediciones Frontera
En 1957 li fondis, kune kun sia frato Jorge, Ediciones Frontera (Eldonejo Landlimo), kiu komencis publikigi romanecajn versiojn de la historioj de Bull Rocket kaj Sarĝento Kirk. La sukceso kondukis lin al la publikigo de la revuoj Hora Cero kaj Frontera, kies enhavo estis plejparte verkitaj de Oesterheld mem.
La sekva famiĝinta rolulo estis Ernie Pike, militĵurnalisto rakontanta batalojn de la Dua Mondmilito, desegnita denove de Hugo Pratt. Li baziĝis en vera kronikisto Ernest Pyle, sed Pratt bazis la konturon de la vizaĝo de la rolulo sur Oesterheld mem. Li zuis genran modelon, sed apartiĝis de la konvencioj, kaj fokusiĝis sur la historioj de nekonataj soldatoj. La publikigo estis granda sukceso, kaj la rolulo havis proprajn revuojn, kiel Cuaderno Rojo (Ruĝa kajero) aŭ Grandes batallas (Grandaj bataloj).
Aliaj postaj roluloj kreitaj de Oesterheld estis "Ticonderoga", ankaŭ kun Pratt; "Randall the Killer", kun Arturo del Castillo; "Sherlock Time", kun Alberto Breccia; "Joe Zonda" kaj "Rolo, el marciano adoptivo" kun Francisco Solano López.
La 4-an de septembro de 1957 aperis la plej sukcesa rolulo de la eldonejo: El Eternauta (La Eternaŭto), kun desegnoj de Francisco Solano López, en Hora Cero semanal. La historio traktas pri vojaĝanto de la eterneco kiu aperas ĉe Oesterheld mem, kaj rakontas al li la historion de terura eksterterana invado en Buenos Aires. Ĝi aperis tutsemajne ĝis 1959, kun granda sukceso, kaj estis poste plurfoje reeldonita.
La eldonejo fermis post kvin jaroj, pro ekonomiaj problemoj, kaj la foriro de diversaj kunlaborantoj al aliaj medioj.
Posta kariero
Post la fermo de Eldonejo Frontera, Oesterheld daŭrigis la verkadon por aliaj eldonejoj. En 1962 li komencis en Misterix, kune kun Alberto Breccia, alian el siaj plej akceptitaj kreaĵoj: Mort Cinder.
Lia verko komencis montri politikan engaĝiĝon. En 1968 la eldonejo Jorge Álvarez decidis verki serion de biografioj de historiaj figuroj de Latinameriko. La unua temis pri Che Guevara. Ili planis verki alian pri Eva Perón, sed la militista registaro ĝin forprenis kaj malpermesis la eldonon. La originalo reaperis multe pli poste kaj estis pulikigita en 2001.
En 1969 li verkis novan version de "El Eternauta", pli engaĝitan. La publikigado estis abortigita.
Oesterheld publikigis mikrorskontojn sub la titolo "Sondas" (Sondoj) en la kolektiva libro "La argentinanoj en la Luno".
Dum la milita diktaturo de 1970 en Argentino, Oesterheld aliĝis kun siaj filinoj al la gerila grupo Montoneros, de kiu li estis gazetarestro.
Kun stilo simila al tiu de la lasta versio de La Eternaŭto, li verkis alian historieton, pri alia eksterterana invado, "La milito de la Antartes". Ĝi restis nefinita pro la fermo de la ĵurnalo en kiu ĝi publikiĝis. Novaj kreitaĵoj, inklude de El Eternauta II, okazigis novajn kunpusiĝoj kun la cenzuro de la diktaturo.
Malaperigo
Oesterheld devis fariĝi klandestina, kaj la 27-an de aprilo de 1977 li estis ostaĝita fare de la armitaj fortoj, kune kun liaj kvar filinoj: Diana (21), Beatriz (19), Estela (25) kaj Marina (18). . Oni neniam plu vidis lin, kaj li fariĝis unu el la 30.000 malaperigitoj dum la tiel nomata Procezo de Nacia Reorganizado. Ankaŭ malaperis liaj bofiloj kaj nepoj.
Li ne estis juĝata kaj oni neniam trovis lin. Oni vidis lin ankoraŭ viva en la fifama Meĥanika Lernejo de la Ŝiparmeo (ESMA) kaj plej probable li estis lanĉita al la Atlantika oceano, kiel miloj da argentinanoj. Oni supozas ke li estis murdita en 1978.
Post lia morto
Post la morto de Oesterheld oni faris multajn omaĝojn al lia verko. Unu el la unuaj okazis en 1983, post la fino de la milita registaro. Félix Saborido kreis la revuon Feriado Nacional ilustraĵon kunigantan plejmulton de la roluloj de la aŭtoro, manifestaciinta kun granda afiŝo kun la demando "Kie troviĝas Oesterheld?"
En 1991 granda murpentraĵo estis inaŭgurita en la metroo de Bonaero, kun ilustraĵo de "La eternaŭto".
Lia kazo estis studita en la juĝejoj de Nurenbergo, Germanio, kiel sekvo de la batalo kontraŭ la senpuneco de la diktaturo.
Rilato al Esperanto
Héctor Oesterheld scipovis Esperanton. Lia edzino rakontis ke li legis Esperantlingvajn librojn kaj ke li esprimis en diversajn publikigaĵojn esperantistajn idealojn. Post intervjuo al ŝi en la argentina ĵurnalo La Nación oni publikigis raporteton pri li en la revuo Esperanto en la jaro 1997.
Eĉkidago
Eĉkidago  estas monta kresto en Krimeo, kiu troviĝas en la orienta parto de la Suda bordo apud la Lisja kreko (inter la urboj Sudako kaj Teodozio). La kresto apartenas al la Ĉefa montoĉeno de la Krimea montaro kaj altas ĝis 670 metrojn.
Héctor Germán Oesterheld
Rilato al Esperanto
Ŝajne li interesiĝis pri Esperanto inter la jaroj 1947-55, post la publikigo de la romano "666" fare de Hugo Wast (1943) en kiu la Antikristo malaperigas ĉiujn aliajn lingvojn el sur la planedo. Eble ankaŭ la personeco de Tibor Sekelj influis lin.
Eĉkidago
La etimologio de la nomo
La nomo de la kresto tradukite el la krime-tatara lingvo signifas "kaprina monto" (eçki — kaprino, dağ — monto).
Héctor Germán Oesterheld
Rilato al Esperanto
Ne estas konata iu ajn skribaĵo lia pri E-o ĉar lia persona arĥivo estis malaperigita kune kun li fare de la armea diktaturo.
Eĉkidago
Geografio
La rokeca kresto havas du pintojn: Kokuŝ-Kaja (tradukite — "meleagra roko"; de la krime-tatara  — meleagro kaj  — roko), kiu altas 570 metrojn, kaj Kara-Oba (tradukite — "la nigra monteto"; de la  — nigra kaj — monteto), kiu altas 670 metrojn.
La monto-kresto ĉirkaŭas kaj gardas la Lisjan krekon de la nordo. Same kiel la Lisja kreko mem la monto estas populara turista vizitindaĵo. Sur la deklivoj de la montokresto troviĝas fama kaverno Uĥo Zemli (tradukite — "la orelo de la tero"), profunda 120 metrojn.
Centra stacidomo de Montrealo
La Centra stacidomo de Montrealo (Gare Centrale, Central Station) estas stacio de sur linioj exo3 - Mont-Saint-Hilaire, exo5 - Mascouche kaj nun fermita exo6 - Deux-Montagnes, situanta en arondismento Ville-Marie de Montrealo. Ĝi estis malfermita en 1943.
Ĝi estas ankaŭ stacio de Via Rail kaj Amtrak.
estas planita stacio de Réseau express métropolitain.
Flühli
Flühli estas komunumo en la Elektodistrikto Entlebuch en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1922 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Flühli situas en la Svisaj Antaŭalpoj kaj estas kun tereno de 108,24 km² laŭ surfaco la plej granda komunumo de Kantono Lucerno. Sur ĝia teritorio situas du marĉaj regionoj de nacia signifo, nome Sörenberg kaj Glaubenberg. La komunumo estas parto de la UNESKO-biosfero Entlebuch. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Flühli kaj Sörenberg. Sur la teritorio de la komunumo fontas la rivero Waldemme, fontrivero de la Eta Emme.
Trafiko
La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La du vilaĝoj de la komunumo estas konektitaj per poŝtaŭtolinio al Schüpfheim kun la publika trafikreto. De Flühli trans Sörenberg kondukas montpasejo tra la Glaubenbielen-Pasejo al Giswil en Kantono Obvaldo. Dum la someraj monatoj tra la pasejo kondukas poŝtaŭtolinio al Giswil.
Historio
La vilaĝoj Flühli kaj Sörenberg supozeble nur ek de la 17-a jarcento estas tutjare loĝataj.
Histore menciita esta Batalo ĉe Sörenberg en la jaro 1380, kiam obvaldanoj kaj entlebuĥanoj luktis pri la paŝtejrajtoj. La entlebuĥanoj sub la gvido de la vokto Peter von Thorberg defendis siajn interesojn. La mencio pri la batolo estis samtempe la unua historia mencio de Sörenberg.
(17790) 1998 FN49
(17790) 1998 FN49 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
São Bonifácio
São Bonifácio (laŭ la municipa patrono Sankta Bonifaco) estas municipo de Brazilo. Ĝi situas en la subŝtato Sankta Katarino, en la suda regiono de Brazilo. Sur la municipa areo de 461 kvadrataj kilometroj en 2011 vivis 3008 loĝantoj.
En São Bonifácio en 1910 alvenis la germana esperantisto Francisco Schaden, kiu poste estis grava membro de la landa Esperanto-movado kaj esploristo pri indiĝenaj lingvoj de Brazilo.
Irene Fernandez
Irene Fernandez - naskiĝis la 18-an de aprilo 1946 en Malajzio, mortis la 31-an de marto 2014 en Sepang - estis homrajta kaj socia aktivulino en Malajzio. En 2005 al ŝi estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Katedralo de Amieno
La Katedralo Nia Damo de Amieno (Cathédrale Notre Dame d’Amiens) estas katolika katedralo de la urbo Amiens en la departemento Somme; la katedralo estas gotika kaj ĝi fermis la ciklon de gotik-klasikaj katedraloj. Ĝia konstruado komenciĝis en 1220, sur antaŭa romanika katedralo detruita de incendio. Ĝi havas formon de latina kruco kaj inter 1366 kaj 1401 oni aldonis la turojn, kiuj situas ambaŭfflanke de la ĉefa fasado. Ĝi estas la plej vasta katedralo de Francio pro siaj internaj volumenoj (200 000 m3) kaj iĝis Monda heredaĵo de UNESKO en 1981.
La katedralo konservas, inter aliaj, du relikvojn de Johano la Baptisto, kiuj igis ke la templo dum mezepoko iĝu unu el la ĉefaj pilgrimlokoj de Eŭropo.
Roh Tae-wu
Roh Tae-wu (노태우;盧泰愚, 4-a de decembro 1932 - 26-an de oktobro 2021) estis Sudkorea politikisto kaj diplomato. Li estis la 41a Ĉefministro (1982-1983) kaj 13a prezidento de Sudkoreio 1988-1993.
Neumünster
Neumünster estas eksterdistrikta urbo en Germanio. Ĝi apartenas al la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de junio 2006 la urbo havis 78.137 loĝantojn.
Situo
La urbo situas en la centro de la federacia lando, je sama distanco de la Norda kaj Balta Maroj. La urbon ĉirkaŭas la distriktoj Rendsburg-Eckernförde okcidente kaj norde, Plön oriente kaj Segeberg sude.
Esperanto en Neumünster
En la urbo dufoje okazis la Internacia Seminario de la Esperanto-Junularo, organizita de GEJ: Unuafoje inter la 27-a de decembro 1989 kaj la 3-a de januaro 1990, kiam la 33-a Internacia Seminario pritraktis la temon "Sovetunio", kun pluraj partoprenantoj ekzemple el la junularaj Esperanto-movadoj de la ŝtatoj de Baltio, kiuj raportis pri la enlandaj civitanaj movadoj pri sendependiĝo de Sovetunio, kaj duafoje inter la 27-a de decembro 1993 kaj la 3-a de januaro 1994, kiam la 37-a Internacia Seminario pritraktis la pli ĝeneralan temon "rilatoj inter ŝtatoj", kun la fokuso pri interŝtataj unuiĝoj, kiel la Eŭropa Unio kun la novaj demokratiaj ŝtatoj de meza kaj orienta Eŭropo petantaj aliĝon, la Nordia kunlaboro, la AKP-ŝtatoj ktp.
Castelletto d'Orba
Castelletto d'Orba estas komunumo de Italio.
Jonacatepec
Jonacatepec estas unu el la 33 komunumoj de la meksika subŝtato Morelos, kiu situas en la centra parto de Meksiko, proksime kaj sude al la ĉefurbo. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Jonacatepec. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 17013.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13598 loĝantojn. El tiuj estis 6429 viroj kaj 7169 virinoj. La komunumo havas surfacon de 64,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1290 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 870 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 22 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 11803 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 124 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 1,05 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
8763 de la loĝantoj de Jonacatepec en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1072 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 12,23 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 14,03 % el 4675 virinoj, kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj estis 10,18 % el 4088 viroj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Preĝejo Koro de Jesuo (Paks)
Preĝejo de Koro de Jesuo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Paks.
Historio
En tiu loko jam en la mezepoko funkciis kirko, kiu dum la historio kelkfoje estis trakonstruita aŭ rekonstruita. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en 1901. La orgeno estas aŭdebla ekde 1873, sed en 1957 ĝi estis renovigita kaj trakonstruita.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en la urbomezo. La fasado konsistas el staranta brikoformo. Sube kaj meze estas la ĉefenirejo, pli supre malgranda fenestrorozo troviĝas, plej supre altiĝas la kvadrata turo. Post la fasado etendiĝas la ĉefnavo kun 2 flankonavoj kiel en la bazilikoj.
Kermeso okazas en vendredo post la dua dimanĉo post Pentekosto.
Kalcio
Kalcio estas kemia elemento de la perioda tabelo kun la simbolo Ca kaj atomnumero 20.
Kalcio estas malmola, arĝenta, teralkala metalo. Tri elcentoj de la terkrusto estas de kalcio, en la stato de kretoŝtono (CaCO3), kalko (CaO) aŭ (Ca(OH)2), gipso kaj fluorito. Mara koralo, kaj la stalagmitoj kaj stalaktitoj en la grotoj aŭ kavernoj estas el kalcia karbonato.
Sir Humphrey Davis malkovris la elementon en Anglio en 1808. La nomo "kalcio" venas de la latina vorto "calx", kiu signifas "kalkon."
László Bodi
László Bodi naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Melburno.
Biografio
László Bodi devenis el juda familio. Li frekventis germanlingvajn lernejojn, poste li ne rajtis lerni en universitato, li estis presisto-lernanto. Inter 1943 kaj 1945 li estis trudlaboristo. Li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1949, li akiris ankaŭ Ph.D. Inter 1950-1957 li estis asistanto en la universitato, sed li laboris ankaŭ en eldonejo. En la jaro 1956 li partoprenis en movado de la popolaj kolegioj. En 1957 li translokiĝis al Aŭstralio, kie ĝis 1960 li instruis en Universitato de Novkastelo, poste li estis docento 2 jarojn en Universitato Monash. Li fondis katedron pri la germanlingva literaturo. En 1987 li pensiuliĝis, poste li estis gastoprofesoro en Vieno, Graz kaj Budapeŝto. Li ricevis 4 nehungarajn premiojn inter 1976-1997.
László Majzon
László Majzon [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Majzon László estis hungara geologo, profesoro, paleontologo.
László Majzon naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Érsekújvár (nuntempa Nové Zámky en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
László Majzon frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1932, en la sekva jaro li doktoriĝis el paleontologio. Ekde 1932 li eklaboris en geologia instituto. En 1948 li estis nomumita privata profesoro en la menciita universitato. Inter 1950 kaj 1952 li estis institutestro, poste li gvidis laboratorion. En 1958 li doktoriĝis antaŭ Hungara Scienca Akademio. En 1965 li pensiuliĝis, sed poste li estis konsilisto. Li ricevis memormedalon en 1946. Li okupiĝis plej ofte pri ekzamenado pri specimenoj de naftaj boraĵoj.
Éva Szaplonczay
Éva Szaplonczay [saploncai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szaplonczay Éva estis hungara aktoro.
Biografio
Éva Szaplonczay frekventis kalvinanan gimnazion en Debrecen, poste li plulernis en Belarta Altlernejo. Ŝia vivo abrupte ŝanĝiĝis, kiam ŝi estis elektita "belulino de Hungario". Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Szeged) en 1934, poste ŝi ricevis rolojn jam en la ĉefurbo ekzemple en Gaja Teatro, Teatro Magyar. Post la 2-a mondmilito ŝi aktoradis en Operetoteatro (Budapeŝto) kaj alia simila teatro. Ŝajnas, ŝi neniam edziniĝis.
Sudorienta kosifo
La Sudorienta kosifo (Cossypha anomala) estas specio de birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro Cossypha kiu enhavas afrikajn insektomanĝantajn speciojn kun nigraj kaj helaj zonoj en vizaĝo kaj oranĝecaj subaj partoj. Tiu specio montras tre rimarkindan nigran zonon el beko traokule kaj pli larĝan al orelzono. Supre estas blanka superokula mallarĝa strio kaj sube blankeca gorĝo. Estas blugrizecaj krono, nuko kaj brusto kaj pli malhelaj kaj brunaj flugiloj; la brusto nuancas al hela ventro kun helbrunaj flankoj. La vosto estas malhelbruna.
Ĝi troviĝas en sudo de orienta Afriko nome en Malavio, Mozambiko, Tanzanio kaj Zambio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.
Oberkohlstätten
Oberkohlstätten, hungare Felsőszénégető [felŝOsEnEgetO] estas ne memstara vilaĝeto en Aŭstrio, en federala ŝtato Burgenlando, en distrikto de Oberwart, en municipo de Unterkohlstätten. Ober kaj felső signifas: supra.
Situo
Oberkohlstätten situas flanke de monto laŭ negrava flankovojo.
Historio
En tiu ĉi loko oni trovis tombon el la ferepoko, poste romianoj vivis tie. La vilaĝo fondiĝis en la 16-a jarcento, la loĝantoj laboris en karbigejoj, ili produktis karbetojn. La unua mencio okazis en 1597 laŭ malnova hungara ortografio "ZenEgeto". En 1640 la komunumo disiĝis al supra kaj malsupra partoj. La kirko estis konstruita en 1756. En 1910 vivis en la komunumo 194 homoj (plejparte germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Felsőszénégető apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio.
Vidindaĵo
romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Lenardo el la 17-a jarcento
Madelon Székely-Lulofs
Magdalena Hermina (Madelon) SZÉKELY-LULOFS (Surabajo, 24-an de junio 1899 – Santpoort, 22-an de majo 1958) estis nederlanda verkistino kaj ĵurnalistino.
Biografio
Székely [SEkej]-Lulofs naskiĝis kiel plejaĝa filino de Claas Lulofs kaj Sarah Dijckmeester en Surabajo sur Javo, tiutempe en Nederlanda Hindio. Ŝia patro estis registara oficisto kaj regule translokiĝis. La familio kunvojaĝis al Aceh kaj pliposte al pli malgranda garnizonurbo. Inter 1913 kaj 1915 Madelon studis en Deventer je la knabina mezlernejo HBS.
De 1917 ĝis 1926 ŝi estis la edzino de kaŭĉukoplantisto Hendrik Doffegnies el Delio. Kun li ŝi havis du filinojn. Ŝi ekis verki rakontojn kiujn la hungara plantisto László Székely publikigis en gazeto sur la insulo Sumatro. En 1926 ŝi divorcis de Doffegnies kaj reedziniĝis kun Székely. Kun li ŝi havis ankaŭ filinon.
La geedzoj transloĝigis al Sumatro kaj Székely-Lulofs publikigis rakontojn en la nederlanada magazino Groot Nederland. En 1931 ŝi debutis kiel romanverkistino per la libro Rubber (Kaŭĉuko). Kune pro la lavango da kritikoj Rubber tuj fariĝis furorlibro. La romano estis tradukita al dekkvin lingvoj, inter aliaj al la angla, germana ('Gummi', Berlino, 1934) franca, sveda, dana, suomia, ĉeĥa, hungara, malaja kaj hispana. La libro ankaŭ estis filmita. Tiu kaj sekvaj romanoj de Székely-Lulofs donis rivelan imagon pri la vivo de la plantistoj kaj kulioj en Nederlanda Hindio. Rubber pro tio malbone akceptiĝis en Nederlanda Hindio.
Székely-Lulofs pli ofte publikigis jurnalistajn verkojn en De Groene Amsterdammer, Elseviers Weekblad kaj aliaj magazinoj. En la porvirina revuo Margriet aperis felietono. Ankaŭ sekvis ankoraŭ kelkaj libroj. Je la 22-a de majo 1958 ŝi mortis, je 58-jaraĝo, ankaŭ pro koratako.
Ĉe eldonejo Atlas, je la 22-a de majo 2008, aperis la unua biografio pri Madelon Székely-Lulofs sub la titolo: Tumult (aŭtoro Frank Okker). En 2005 jam aperis biografia romano pri ŝi ''Madelon. La kaŝita vivo den Madelon Székely-Lulofs'' (aŭtoro Kester Freriks).
Rubber (Kaŭĉuko)
La romano Rubber (Kaŭĉuko) okazis en kaŭĉuka entrepreno en orienta Sumatro dum periodo en kiu la plantistosocio el Delio trapasis kapturnan disvolviĝon kaj en kiu - ĝis la krizo de 1929 - oni en- kaj elspezis multe da mono. Per la romano Székely-Lulofs klopodis akiri komprenon por la fremdiĝo kiun la cirkonstancoj povis kaŭzi en la tiama Nederlanda Hindio inter nederlandaj gepatroj kaj gefiloj. Ekde 1952 Rubber aperis en tre mallongigita versio. Nur en 1992 denove aperis integra eldono.
Koelie (Kulio)
Jam en la romano Rubber estis kritiko pri la cirkonstancoj en Nederlanda Hindio. En la romano Koelie [KUli], kiu aperis en 1932, la kritiko estis ankoraŭ pli forta. Ĝi pentras la vivon de la en kauĉukoplantejo laborantaj malajaj kontraktlaboristoj. La ĉefrolulo, Ruki, estis, per agento, trudvarbita por esti kontraktlaboristo. Li estis malriĉa, kaj havis kiel posedaĵo, nur tio kion li portas sur la korpo. La vivo kaj la laboro en la plantejo malkaŝis sin, kontraŭe al lia atendo, kiel laciga, maljusta kaj monotona. La malmulte da mono, kion restis al li por aĉetaĵoj, li forludis. Je la fino de lia kontraktdaŭro li ne havis alian elekton ol denove subskribi novan kontrakton. La romano estas konsiderata kiel forta kritiko je la nederlanda kolonia politiko en Nederlanda Hindio.
Doekoen (Ŝamanino)
La lasta Hindia romano de Székely-Lulofs, Doekoen [DUkun], aperis nur en 2001 en libroformo, tra la KITLV. En tiu romano la kolizio inter la Oriento kaj la Okcidento estas centra temo. Idealista kirurgo kontraŭbatalis doekoen (ŝamaninon), kiu instigis la popolon kontraŭ li. El tio rezultis konflikto kiu estis traŭmata por ĉiuj koncernaj personoj. La priskribo de la plantistogeedzoj estas forte aŭtobiografia. Székely-Lulofs traplektis en ĝi rememorojn pri sia unua edziniĝo.
Esperanto
La libro Koelie estis tradukita esperanten sub la titolo Kulio fare de la nederlandano P.J.Makkinje.
Masato Yamasaki
Masato Yamasaki (山崎 理人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kyoto Purple Sanga, Mito HollyHock kaj New Wave Kitakyushu.
Nigragorĝa pronelo
La Nigragorĝa pronelo, Prunella atrogularis, estas malgranda paserina birdo de la familio de Proneledoj kaj ties ununura genro Prunella, kiu troviĝas tra moderklimata kaj subarkta Azio. Ĝi estas migranta specio, kiu vintras en Barato kaj aliaj partoj de suda Azio. Ĝi estas rara vaganto en okcidenta Eŭropo.
La Nigragorĝa pronelo konstruas simplan neston malalte en arbustoj de piceo, kie la ino demetas 3-5 nepunktitajn bluajn ovojn. Ili vintras en arbustaroj aŭ kultivejoj.
Tiu estas pronelgranda birdo, 13.5–14 cm longa. Ĝi havas striecan malhelbrunan dorson, iom similan al tiu de la Dompasero, sed plenkreskuloj havas nigrajn kronon, vizaĝozonon kaj gorĝon (kiel la parencaj Rokpronelo, Bruna pronelo kaj Siberia pronelo pri la du unuaj menciitaj zonoj, sed tiuj ne havas nigran gorĝon) kaj helan superokulan strizonon kiel multaj aliaj samgenranoj. La nigra gorĝo nomigas la specion kaj en esperanto kaj en la latina scienca nomo kie atrogularis signifas precize "kun nigra gorĝo". La brusto estas oranĝeca, kaj la ventro blankeca kun oranĝecaj strioj. Kiel aliaj proneloj, ankaŭ tiu specio havas la fajnan pintecan bekon propran de insektovoraj birdoj.
Ambaŭ seksoj estas similaj, sed vintruloj kaj junuloj estas malpli kontrastaj. Pli precize la malhelan gorĝon povas ne havi junuloj. La alvoko estas fajna ti-ti-ti, kaj la kanto estas simila al tiu de la Pronelo.
Formas superspecion kun P. koslowi, kaj ŝajne estas proksima ankaŭ al P. ocularis; la tri specioj apartenas al specigrupo kiu inkludus ankaŭ P. fulvescens, P. montanella kaj P. fagani. Proponitaj centraziaj rasoj lucens (priskribitaj el R Tzagma, en centra Tien Ŝan) kaj menzbieri (el Katon-Karagai, en sudokcidenta Altajo) konsiderataj kiel sinonimaj kun huttoni. Origina literumado de la specinomo estis miscitita kiel “atragularis”, se tio estas evitinda.
Oni agnoskas du subspeciojn.
NGC 3679
NGC 3679 (aliaj indikoj — MCG -1-29-12, PGC 34844) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Neunburg vorm Wald
Neunburg vorm Wald estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwandorf kaj en la distriktaro Supra Palatinato de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Neunburg vorm Wald, el kvar ĉirkaŭaj komunumoj, sed mem ne apartenas al la komunumaro.
Everard Mercurian
, SJ estis belga katolika monaĥo kaj pastro. Ekde 1573 kaj 1580 li estis la supera gvidanto, nomata generalo, de la Societo de Jesuo (Societas Jesu, SJ), katolika ordeno kaj societo de apostola vivo.
Klemento de Aleksandrio
En siaj verkoj, Klemento strebis klarigi kristanismon per grekaj ideoj kaj popularigis la alegorian metodon de interpreto de la Biblio.
Klemento naskiĝis en Ateno, kie li verŝajne partoprenis en la misteraj kultoj kaj ricevis grekan klerigon. Li vojaĝis tra multajn landojn kaj aŭskultis multajn instruistojn. Inter ili, li trovis ses instruistojn, kiuj parolis "vortojn klarajn kaj vivantajn." Per la ses, li konvertiĝis al kristanismo. La lasta el la ses estis Pantaenus de Aleksandrio, do tie Klemento loĝis ekde 180 kaj fariĝis pastro. Post la morto de Pantaenus, fariĝis la estro de la Katekisma Lernejo de Aleksandrio ĉirkaŭ 190. Tie li instruis ĝis la persekutado de la imperiestro Septimo Severo de 202, kiam li foriris al Jerusalemo. Li neniam revenis al Aleksandrio kaj la eĉ pli genia Origeno fariĝis la estro de la lernejo.
Klemento havis tre profundan scion pri la Biblio kaj greka literaturo, precipe pri Platono kaj Homero. En siaj verkoj, Klemento citis 359 ne-kristanajn grekajn aŭtorojn: multaj el ili estas konataj al ni sole per Klemento.
Verkoj de Klemento el Aleksandrio
Προτρεπτικὸς (Admono) kiu komencas himnante al Kristo kaj fermas alvokante la Logoson, eniras la fluojn de la λόγοι προτρετικόι, nome de paroladoj instigaj, kaj estas invito adresita al la pa¬ganoj por ke ili sekvu la Logosos kaj aliĝu al la kristana kredo.
Παιδαγωγός (Pedagogo). La Logoso konturiĝas kiel ideala gvido por tiuj kiuj jam elektis la kredon je Kristo kaj estis jam baptitaj: tiu ĉi fakte estas la vera Παιδαγωγός kiu, estante la libro la daŭrigo de Προτρεπτκός, helpas por ke la animo pliboniĝu, kiel klarigas ilustraj ek¬zemploj. Στροματεις, nome “tapetoj” (por kvodlibetaĵoj, Stromata), diversaĵa verko manka je preciza kaj rigora skemo ĉar la temoj sin sek¬vas sen logika ligo. Temas pri serio de notoj kaj memorandaĵoj “por la mal¬junaĝo”: de la rilato inter scienco kaj kredo al kronologia konfronto inter kristanismo kaj la greka filozofio, de la bildo de gnostikulo, nome de la perfekta kristano, kaj alipluaĵoj. Komentistoj trovas en ili spurojn de la platonisma, stoikisma kaj epikurisma filozofioj utiligataj por igi pli kompreneblaj kaj profitdonaj la bibliaj instruoj, kaj taksas la prozon de Klemento rafinita kaj klara, kvankam enteksita per oftaj resendoj al klasikaj aŭtoroj kaj al Skribaj lokoj; pureco de la formoj atikaj kaj rafinitaj retorikaj iloj de li eluzitaj igas Kle¬men¬ton la plej greka inter la kristanaj verkistoj. Ĉi tie la tradukintoj provis sekvi kiel plej eble la stilon de la verko, foje preskaŭ laŭlitere.
Τίς σώζόμενος πλούσιος “La riĉulo kaj la savo”. Dum sia loĝado en Aleksandrio Klemento kompilis verkon ĝenerale konitan per la latina titolo “Quis dives salvetur” laŭ la transdono De Jeronimo; Eŭsebio el Cesareo, male, ĝin konigas per la titolo Τίς σώζόμενος πλούσιος. La libro havas karakterizon en la fakto ke ĝi estas la unua kristana traktato temanta pri la riĉo konsiderita en la problemo de la savo kaj de la kristana moralo. La traktato, kiu enhavas kelkajn negravajn mankojn, ekas de la evangelia rakonto pri la riĉa junulo transdonita de Sinoktikoj kaj citita de Klemento, kvankam kun iuj modifoj kompletige ĉerpitaj el Mateo, per la vortoj Mk 10, 17-31. Verko-instigo estis ĉu la timo eble kaŭzita, en riĉaj aleksandriaj interparolantoj, de la vortoj: “Pli facilas por kamelo iri tra trueton de kudrilo, ol por riĉulo eniri en la regnon de Dio”, ĉu la celo de Klemento ne skribi laŭdan paroladon trompe flatanta la riĉulojn, sed samtempe ne malkuraĝigi kaj ne puŝi al despero tiujn kiuj jam adheris al la kristana kredo. Klemento intencas “trankviligi” la riĉulon: estas savo ankaŭ por li. Konvenas, do, malproksimigi la malesperon (̉αόγνωσις), ĉar la simpla fakto de posedo baras al neniu la dian regnon. Duacele, li vo¬las “skui” la riĉulon, met¬an¬te antaŭ li la moralan responsecon administri kristane la riĉaĵojn.
Per sia ekzegezo, Klemento klarigas, kiel klare dedukteblas el titolo Τίς σώζόμενος πλούσιος, ke la centra temo ne kerniĝas ĉirkaŭ la ebleco por riĉulo adheri al la kristana religio, sed pri kiaj moralaj kvalitoj kaj vivstilo praktikendaj de riĉulo kiu jam eniris kristanan kredon. Tiun Klementan verokon esperantistoj enretigis italigitan
Ju
La literkombino havas plurajn signifojn:
Klemento de Aleksandrio
Verkoj de Klemento el Aleksandrio
Perdita estas Hypotyposes, lia komentario de la Biblio. El la verko, ni nur havas la hazardajn citaĵojn de Eŭsebio.
Sed la plej granda influo de Klemento ne estis per liaj skriboj, sed per Origeno.
Spite de liaj grandnombraj de citaĵoj el la Nova testamento, li neniam citis la jenajn librojn:
Aliflanke, li ja citis kiel aprobinda fonto de vero:
Li ankaŭ citis la Evangelion de Tomaso.
Ĉu kristana intelektulo aŭ ankaŭ kristana sanktulo?
Delonge Klemento estis honorita kiel sanktulo, sed Fotio en la 9-a jarcento suspektis lin de herezo, ĉar lia penso estis iagrade gnostika. -- fakte, Klemento estis suspektata kanalo de gnostikismo inter sektoj de katolikismo, kvankam liaj lingvaj malferfektcojn hodiaŭ estas atribuataj pli ol al ekformiĝo de teologia lingvaĵo. Tamen pro tiu odoro de herezo, Klemento fine estis forviŝita el la listo de martiroj. Tamen la teologia skolo de li estimigita en la tuta kristana medio kreskis ĝis rivali kun tiu de Antiokio. La konfronto, kaj foje intelektula lukto. inter la du rivalaj skoloj pliintesiĝos en la postaj jarcentoj Tiu konflikto precipe koncernis la kristologion. La antiokia, tendence racionalisma kaj pozitismeca kaj do altirita insisti kaj postuli la kompletan humanecon de Jesuo ĝis riski kompromiti la unuecon de la dis subjekto, dum tiu aleksandria, tendence alegoriema kaj metaforigema ĝis meti la humanecon de Kristo en malsuperan rangecon ĝis riski komprometi la duecon de naturo (monofizitismo). Kompreneble, en tiujn herezojn neniam falis la du skoloj, sed bedaŭrinde unu kredis ke la alia randu herezon. La teologia sintezo estos: vera Dio kaj vera homo en du naturoj, la homa kaj la dia.
Teologia kaj kreda pensaro de Klemento
Klemento el Aleksandrio estas kutime enkadrigita inter la Patro de la Eklezio, kvankam iam al kelkaj teologoj li aperis iom tro stoikumanta kaj liaj streĉoj kaj klopodoj igi ankaŭ filozofia la kristanan doktrinon ŝajnis redukti kristanismon al racia eltrovo. Foje, fakte, tie kaj tie lia distingo inter kristano per¬fe¬kta pro sia kono pri la profundecoj de kristanismo kaj malper¬fekta kristano pro manko de perfekta kono ŝajnis alproksim¬gi lin al la herezo de gnostikuloj pri kiuj ĝenerale sa¬vas pli la scio ol la virto. Ankaŭ lia emo alegoriigi la bibliajn eventojn de la Malnova Testamento (ne tamen de la Nova) kontribuis al tia malkonsento. Pri la kredo rilate la Triunuon oni celis rimarkigi ian neklarecon: li estis suspektita pri Modalismo aŭ, kontraŭe, pri Subordiĝismo. Tamen liaj insista deklaro akcepti nur tion instrua¬tan de le Eklezio, kaj eksplicita konfeso pri la humaneco kaj dieco de la Verbo elaĉentinta, kaj la kon¬stanta invito kongruigi la kristanan sciencon (novan filozofion) vojo al la amo al Dio, hodiaŭ forigas ĉe kritikistoj dubojn pri lia rajto esti nombrita inter la Ekleziaj Patroj, eĉ ĉe la okcidenta Eklezio lia nomo ne pli aperis en la kalalogo de la sanktuloj pro tio ke popola kulto al li ne troviĝas en la antikveco.
Knidulo
Kniduloj (latine Cnidaria) estas filumo kies membroj estas hidrozooj, maranemonoj, koraloj, meduzoj, ktp.
Ili estas diploblastuloj - havas du ĝerm-tavolojn: endodermo (kelkfoje aludita kiel gastrodermo) kaj ektodermo. Inter tiuj du tavoloj estas mezogleo.
Ĉiu knidulo estas karnovora.
Triboj de Arabio
Triboj de Arabio temas pri arabaj klanoj kiuj loĝas en la Araba duoninsulo.
Multaj el tiuj familioj baziĝas sur bibliaj genealogioj kaj pro tio ĝia ekzakteco estas pridubata. La ĝenerala konsento ekde la 14-a jarcento fare de arabaj geneaologoj ekzistas tri specoj de araboj:
Puraj araboj (arabe: العرب العرباء): Ili venas el nuna Jemeno, filoj de Ya‘rub bin Yashjub bin Qahtan ankaŭ konataj kiel kahtanaj araboj.
Arabigitaj araboj (arabe: العرب المستعربة): Filoj de la antaŭulo Iŝmael la unua filo de la patriarko Abrahamo kaj la tribo Jurhum, ankaŭ nomataj adnanaj araboj. Muhamedo estis adnana arabo.
Listo de triboj
Ĉi tie estas nekompleta listo.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 2008
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 2008 estis oficiala Monda Ŝaka Ĉampionumo ŝakmatĉo inter la defendanta mondĉampiono Viswanathan Anand kontraŭ la antaŭa mondĉampiono Vladimir Kramnik.
Post 11 ludoj Anand sukcese defendis sian titolon li havis poentaron de 6½-4½ (tri venkoj kaj unu malvenko).
Maude Barlow
Maude Barlow - naskiĝis la 24-an de majo 1947 en Toronto - estas verkisto, opiniĵurnalisto kaj homrajta aktivulino en Kanado. En 2005 al ŝi komune kun Tony Clarke estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 2008
Rezultoj de la matĉo
! !! Elo !! 1 !! 2 !! 3 !! 4 !! 5 !! 6 !! 7 !! 8 !! 9 !! 10 !! 11 !! Totalo
Petersdorf (apud Woldegk)
Petersdorf estas ne memstara komunumo en Germanio kaj ekde 2019 parto de Woldegk. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.