cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orienta plataleo
La Orienta plataleo aŭ Nigravizaĝa plataleo (Platalea minor) estas birdospecio de la genro de plataleoj kaj havas la plej limigitan distribuadon el ĉiuj plataleoj, sekve ĝi estas la ununura konsiderata kiel endanĝerita. Limigita en malbordaj areoj de orienta Azio, ŝajne ĝi estis iam komuna tra sia distribuareo. Ĝi havas niĉan ekziston nur ĉe kelkaj malgrandaj rokaj insuloj ĉe la okcidenta marbordo de Norda Koreio, kaj kelkajn vintrejojn ĉe Makao, Hongkongo, Tajvano kaj Vjetnamio, same kiel ĉe aliaj lokoj kie ili estis observataj dum migrado. Oni ne agnoskis subspeciojn.
Aspekto
Temas pri malgrandeca plataleo (76 cm longa) kaj kiel ĉe la samgenraj specioj pri tre blanka granda birdo kun specifa beko nigreca, longa, plata kun kulerforma heleca pinto. Plenkreskuloj havas okrecan makulon en brusto tre markatan kaj samkoloran nuancon en la kresto supernuka. Junuloj havas bekon pli rozkoloran kaj apenaŭ kresteton blankan. Plej klara distingilo estas ke la nigreca bekobazo plilongiĝas ĝis ĉirkaŭ la okulo kiel nigreca brido, nome senpluma haŭta areo; tio nomigas la specion per alternativa komuna nomo. La kruroj estas tre nigraj. La irisoj estas ruĝecaj al helbrunaj. Maskloj havas pli longajn bekojn ol inoj.
Simila specio estas la Eŭrazia plataleo, kiu estas pli granda, havas pli flavan bekopinton kaj tute blankan vizaĝon.
Kutimaro
Ili reproduktiĝas en miksaj kolonioj en malgrandaj insuloj el marto al aŭgusto (Wei Guoan et al. 2005). Reprodukta sukceso estas malalta. Ĝi estas ĉefe krepuska manĝanto kaj uzas intertajdajn kotejojn (Yu Yattung kaj Swennen 2004b); ripozas, dormas kaj digestas ĉe vario de lokoj (arboj, homfaritaj strukturoj, neprofunda akvo) je 2-3 km for de manĝareoj (Yu kaj Swennen 2004a). Plataleoj uzas tuŝan mangoserĉadon per flanka movado de beko por loki fiŝojn kaj salikokojn (Swennen kaj Yu Yattung 2005). Satelita sekvo montris ke la birdoj kiuj vintras en Hongkongo kaj Tajvano migras laŭlonge de la marbordo de orienta Ĉinio al norda Jiangsu, poste laŭ la Flava Maro al la Korea duoninsulo. Vintrintaj birdoj formas grandajn arojn kaj estis registritaj inter aroj de Eŭrazia plataleo (Yu Yattung kaj Swennen 2005). Ĝi maturiĝas je kvin jaroj de aĝo kaj birdoj de almenaŭ 9.5 jaroj estis registritaj en naturo (Yu Yattung 2005).
Taksonomio
Studo de mitokondria DNA de plataleoj trovis, ke la Orienta plataleo kaj la Reĝa plataleo estas la plej proksimaj parencoj unu de la alia.
Distribuado
La tutmonda populacio de tiu specio, baze sur la vintra populacio kalkulita en 1988-1990 en ĉiuj konataj lokoj, estis je 288 individuoj. Pri 2006, danke al konservaj klopodoj dum tiuj jaroj, la ĉirkaŭkalkulata tutmonda populacio pliiĝis ĝis 1,679 ; la censo de 2008 rezultis en ĉirkaŭkalkulata totalo de 2,065 individuoj ; kaj censo de 2010 en 2,346. La niĉa populacio de Norda Koreio ne superas 30 birdojn, kio signifas, ke devas esti alia kolonio kiu ne estis ankoraŭ malkovrita, kaj kiu estas eble en nordorienta Ĉinio; ekzemple, en la insuloj de Liaoning (ĉe la korea nestareo). La censo de 2012 registris novan rekordon de 2,693 birdoj, dum la totala nombro de maturuloj estas ĉirkaŭkalkulata je ĉ. 1,600, ĉar plenkreskuloj ŝajne estas ĉirkaŭ 60% de la totala populacio.
Minacoj
Oni supozas, ke la ĉefa kaŭzo de la malpliiĝo de tiu specio estas la detruo de ties habitato, ĉefe pro "plivalorigo" de intertajdaj kotejoj por agrikulturo, kaj pli ĵuse pro akvokulturo kaj industriigo. Ankaŭ la Korea Milito (1950–1953) devis kaŭzi negativan efikon sur la specio, ĉar la birdoj ĉesis nestumi en Suda Koreio tiam. En Japanio, kie ĝi estis iam komuna vintre, ili iĝis tre raraj samtempe, kaj en postaj jaroj ne estis vintro kun pli da 5 birdoj observataj.
Konservado
En Hongkongo, ĝi estas protektata specio. En la marĉoj Mai Po, troviĝas kvarono de la tutmonda populacio de la Orienta plataleo dum migrado.
Tiu specio estas sufiĉe bone protektata en Norda Koreio, kie ties nestinsuloj ĉe la marbordo estis deklarita Zono de Protekto kun limigita aliro. Restas tamen kelkaj minacoj, ĉefe en vintrejoj. La terneceso por industrio grandas en vintrejoj en Tajvano, dum tiuj de Vjetnamio estas konvertataj en bredejoj por salikokoj, kvankam ili dependas de la Ramsar-Interkonsento. En Hongkongo la ĝenado fare de fiŝkaptistoj kaj rikoltistoj de moluskoj ofte malhelpas la manĝadon fare de la birdoj dum malalta tajdo. Aldone, pro konstanta etendo de homa populacio en Oriento, poluado probable iĝos grava problemo.
Referencoj
Anon. 2011. The International Black-faced Spoonbill Census 2010. Feather 24(1)(245): 6-7.
BirdLife International. 2001. Threatened birds of Asia: the BirdLife International Red Data Book. BirdLife International, Cambridge, U.K.
Swennen, C.; Yu Yattung. 2005. Food and feeding behavior of the Black-faced Spoonbill. Waterbirds 28(1): 19-27.
Yeung, C. K.-L.; Yao, C.-T.; Hsu, Y.-C.; Wang, J.-P.; Li, S.-H. 2006. Assessment of the historical population size of an endangered bird, the Black-faced Spoonbill (Platalea minor) by analysis of mitochondrial DNA diversity. Animal Conservation 9(1): 1-10.
Wei Guoan; Lei Fumin; Yin Zuohua; Ding Changqing; Ding Wenning. 2005. Nesting and disturbance of the Black-faced Spoonbill in Liaoning Province, China. Waterbirds 28(4): 420-425.
Yu Yattung; Swennen, C. 2005. Black-faced Spoonbill wintering in inland China. BirdingASIA: 63.
Ding Ping. Undated. Studies on the migratory stopover sites of Black-faced Spoonbill on the eastern China Sea coast in Zhejiang.
Hong Kong Bird Watching Society. 2007. Proceedings: keeping Asia's spoonbills airborne:. International Symposium on Research and Conservation of the Black-faced Spoonbill, Hong Kong, 16-18 January 2006. Hong Kong Bird Watching Society, Hong Kong.
Litvinenko, N. M.; Shibaev, Y. V. 2007. Breeding of the Black-faced Spoonbill Platalea minor in Peter the Great Bay (Primorye, Russia). The situation and the prospect. Birdland.RU 1: 3-9.
Choi, S. 2007. 2007's Macao International Symposium on Black-faced Spoonbill - city development and wetland protection. China Crane News 11(1): 48-49.
Yu Yattung; Wong Chichun. 2007. The international Black-faced Spoonbill census: 19-20 January 2007.
Yu Yattung. 2008. Global census reveals record count of Black-faced Spoonbill. The Babbler: BirdLife in Indochina: 10.
Nguyen, T. D. 2009. 2009 International Black-faced Spoonbill Census. The Babbler: BirdLife in Indochina: 15.
Yu Yattung. 2009. The International Black-faced Spoonbill Census 2008 and 2009.
Chan, S.; Fang Woei-horng; Lee Ki-sup; Yamada, Y.; Yu Yat-tung. 2010. International Single Species Action Plan for the conservation of the Black-faced Spoonbill (Platalea minor). BirdLife International Asia Division & CMS Secretariat, Tokyo & Bonn, Germany.
Yu Yattung; Swennen, C. 2004. Feeding of wintering Black-faced Spoonbills in Hong Kong: When and how long? . Waterbirds 27(2): 135-140.
Yu Yattung; Swennen, C. 2004. Habitat use of the Black-faced Spoonbill. Waterbirds 27(2): 129-134.
Yu, Y.T. 2005. Longevity record of a colour-ringed black-faced spoonbill Platalea minor. Forktail 21: 176-177.
Yu Yattung. 2003. Hong Kong Birdwatching Society, Hong Kong, China.
Yu Yattung; Wong Chichun. 2006. International Black-faced Spoonbill Census: 6-8 January 2006.
Mouilleron-en-Pareds
Mouilleron-en-Pareds estas unu el la 282 komunumoj de la franca departemento Vendeo, en la okcidenta regiono Luarlandoj.
Geografio
Mouilleron-en-Pareds situas sur relative alta arbarkovrita ebenaĵo de la orienta heĝa parto de Vendeo, je meza alteco de 130 m, inter la vilaĝoj Chantonnay kaj La Châtaigneraie. Trairas ĝin la riveretoj "Le Bay“ kaj “Le Loing“. Ĝenerala vidaĵo el aviadilo.
Historio
Etimologie, Mouilleron, el la latina “mullierum“, signifas “malseka loko“; "en Pareds", “en lando de altaĵoj“. Antaŭ la normanaj invadoj okazintaj ekde la 9a jarcento, la ĉefa domaro nomiĝis Alparedum, kiu signifas en la latina “etaj Alpoj“.
Ruĝgorĝulo
La Eŭropa ruĝgorĝulo, aŭ simple Ruĝgorĝulo (Erithacus rubecula), aŭ ankoraŭ Rubekolo (per esperantigo de la latina scienca termino, laŭ NPIV) estas insektomanĝanta birdo el malgranda genro Erithacus, kiu enhavas tiun tre konatan specion, alian orientazian kaj alian endemisman en eta insularo japania.
Mouilleron-en-Pareds
Historio
En Mouilleron-en-Pareds vivis multaj protestantoj. Dum la religiaj militoj, la loĝantaro suferis je masakroj, la vilaĝo kaj la preĝejo je rabado. En 1563, protestantoj okupis la katolikan preĝejon de Mouilleron kaj praktikis tie sian kulton. Post la edikto de Nantes, en 1598, kiu certigis al ili toleremon, ili forlasis la preĝejon kaj konstruis templon. Pro ordo de la aŭtoritatoj, kiuj malpermesis la reformitan kulton, ili detruis mem sian templon en 1665. Nova templo estis konstruita en 1823.
Ruĝgorĝulo
Ĝi estas ĉirkaŭ 12.5 al 14.0 cm longa; la masklo kaj la ino estas similaj laŭ koloro, kun oranĝaj brusto kaj vizaĝo bordita de griza, brunaj supraj partoj kaj blankeca ventro kun grizaj flankoj. Ĝi troviĝas en Eŭropo, orienten al nordokcidenta Azio (okcidenta Siberio) kaj suden al Nordafriko; ili estas loĝantaj birdoj, sed en plej norda parto de la teritorio estas migrantaj. Alia specio tre simila loĝadas en Orienta Azio: la Japana ruĝgorĝulo (Erithacus akahige).
Mouilleron-en-Pareds
Historio
Dum la franca Revolucio kaj la vendea milito, 13 el 15 ventmueliloj estis detruitaj pro ordo de generalo François-Joseph Westerman, kromnomita “la buĉisto de Vendeo“, konata kiel kruelega respondeculo de masakroj, kiu fanfaronis pri ekstermo de la vendea loĝantaro. Ili estis poste rekonstruitaj samloke.
Ruĝgorĝulo
Tiu birdo estas tre populara kaj relative sentima je la homoj (sed ege malsociema ĉe la aliaj ruĝgorĝuloj). Ĝi estas inter raraj specioj, kiuj kantas tutan jaron (eĉ vintre), ne nur dum la pariĝoperiodo.
Taksonomio
La Eŭropa ruĝgorĝulo estis unu el multaj specioj originale priskribitaj de Linnaeus en sia verko de la 18a jarcento nome Systema Naturae, laŭ la nomo de Motacilla rubecula. La specifa epiteto rubecula estas diminutiva devena el la latina ruber 'ruĝa', tio estas “ruĝuleto”. La genro Erithacus estis kreata de la franca naturalisto Georges Cuvier en 1800, kiu donis al la birdo ties nunan sciencan nomon de E. rubecula.
Mouilleron-en-Pareds
Historio
La historion de Mouilleron-en-Pareds aparte markas la dojeneco de ĝiaj urbestroj kaj ĉefe la fakto ke 4 patrinoj devenaj el tiu vilaĝo naskis kvar famulojn : Charles-Louis Largeteau, Georges Clemenceau, Jean de Lattre de Tassigny, Théodore Monod.
Ruĝgorĝulo
Taksonomio
La distinga ruĝa brusto de ambaŭ seksoj havigis la originan nomon de Eŭropa ruĝgorĝulo.
Mouilleron-en-Pareds
Administrado (la urbestroj)
Listo de la sinsekvaj urbestroj
Ruĝgorĝulo
Taksonomio
La Eŭropa ruĝgorĝulo apartenas al grupo de ĉefe insektomanĝantaj birdoj kiuj estis atribuitaj al la turdoj aŭ al la "Muŝkaptuledoj", depende de tio kiel tiuj grupoj estis konsiderataj taksonomie. Poste la grupigo de Muŝkaptuledoj kaj turdoj estis reanalizataj kaj la genro Erithacus atribuita al grupo de turdecaj veraj Muŝkaptuledoj, la tribo de Saksikolenoj, kiu inkludas ankaŭ la najtingalojn kaj la saksikolojn.
Mouilleron-en-Pareds
Administrado (la urbestroj)
La blazonon de Mouilleron-en-Pareds desegnis, laŭ peto de ties urbestro, s-ino Simone de Lattre de Tassigny, la pastro Jean-Marie Dubin en 1959-1960.
Ruĝgorĝulo
Taksonomio
Du specioj de la Orienta Palearkto estas kutime lokitaj en la genro Erithacus, la Japana ruĝgorĝulo (E. akahige) kaj la Rjukjua eritako (E. komadori), tiu lasta insula specio el tre limigita teritorio. Biogeografio kaj analizoj de DNA indikas, ke tiuj devus esti klasitaj kun kelkaj orientaj "najtingaloj", lasante nur la eŭropajn speciojn en Erithacus.
Mouilleron-en-Pareds
Administrado (la urbestroj)
Repaciĝo : Tre malvarmaj estis, dum sesdek jaroj, la rilatoj inter la radikala maldekstrulo Georges Clemenceau kaj Vendeo, lia naskiĝvilaĝo kaj la tiea dekstra, rojalista urbestraro. Tamen, per letero de la 5a de aprilo 1918 al Georges Clemenceau, tiam prezidanto de la Konsilio (= ĉefministro), la tiama urbestro de Mouilleron-en-Pareds, Roger de Lattre, patro de la estonta marŝalo, certigis ke la loĝantaro de la komunumo admiras lin kaj konsideras lin kiel samvilaĝanon.
Ruĝgorĝulo
Subspecioj
En sia granda kontinenta teritorio de Eŭrazio, la ruĝgorĝuloj varias iomete, sed ne formas diskretajn populaciojn kiuj povus esti konsiderataj subspecioj. Tiel la subspecioj de la ruĝgorĝuloj estas distingaj ĉefe formantaj loĝantajn populaciojn en insuloj kaj en montarareoj.
Mouilleron-en-Pareds
Demografio
Loĝantaro sen duobla kontado.
Ruĝgorĝulo
Subspecioj
La ruĝgorĝuloj el la Brita Insularo (Erithacus rubecula melophilus) loĝas ankaŭ en la kontinenta flanko de la Manika Markolo kaj kiel vaganto en apudaj regionoj. E. r. witherbyi el Nordokcidenta Afriko, Korsiko kaj Sardio ege similas al melophilus sed kun iom pli mallongaj flugiloj. La plej nordorientaj birdoj, grandaj kaj tre "senkolorigitaj" estas E. r. tataricus. En la sudoriento de la teritorio, E. r. valens de la Krimea duoninsulo, E. r. caucasicus de la Kaŭkazo kaj N Transkaŭkazio, kaj E. r. hyrcanus sudorienten al Irano estas ĝenerale akceptataj kiel sufiĉe distingaj.
Mouilleron-en-Pareds
Ekonomio
Plurkultivo, bredado de bovoj, kortbirdoj, porkoj, kaproj, uzino Fleury Michon de pretigita manĝaĵo, entrepreno STAM de ligna kaj metala — ŝtala, aluminia — aranĝo de lokoj, kaj certa demografia evoluo kontribuas al la ekonomio de la komunumo; ankaŭ la naskiĝdomoj kaj muzeo kiel vizitindaĵoj.
Ruĝgorĝulo
Subspecioj
En Madejro kaj Azoroj, la loka populacio estis priskribita kiel E. r. microrhynchos, kaj kvankam ne distinga en morfologio, ĝia izoleco ŝajne sugestas, ke estas valida subspecio (sed vidu sube). La plej distingaj birdoj estas tiuj de Tenerife kaj Gran Canaria (E. (r.) superbus), kiuj povus esti distinga specio, la Tenerifa ruĝgorĝulo, Erithacus superbus. Ĝi estas facile distingebla pro la blanka okulringo, intense kolora brusto kaj griza strio kiu separas la oranĝaruĝan el la bruna koloro. Ĝia ventro estas entute blanka.
Mouilleron-en-Pareds
Famuloj ligitaj al la komunumo
Mouilleron-en-Pareds estas komata kiel naskiĝloko de:
Ruĝgorĝulo
Subspecioj
Ruĝgorĝuloj el la okcidentaj Kanarioj – El Hierro, La Palma kaj La Gomera – aliflanke estas nedistingeblaj el la eŭropaj E. r. rubecula. Analizoj de DNA kaj de voĉo indikas, ke la ruĝgorĝuloj de Tenerife kaj Gran Canaria estas tre distingaj kaj probable devenas el koloniigo de kontinentaj birdoj antaŭ ĉirkaŭ 2 milionoj da jaroj, La populacioj de la okcidentaj Kanarioj estas pli junaj (Meza Pleistoceno) kaj nur ekdiverĝantaj genetike. Krome la birdoj de Tenerife kaj Gran Canaria estas tre distingaj genetike kaj la lastaj estis nomitaj E. (r.) marionae; dum oni faros pli studatan komparon inter superbus kaj marionae. Komencaj rezultoj sugestas, ke la birdoj de Gran Canaria havas distinge pli mallongajn flugilojn (ĉ.10 %) ol la subspecio de Tenerife superbus.
Mouilleron-en-Pareds
Famuloj ligitaj al la komunumo
La patrino de Théodore Monod (1902-2000), naskiĝinta en Rouen, naturalisto, esploristo, fakulo pri la dezertoj kaj humanisto, devenis el Mouilleron-en-Pareds.
Ruĝgorĝulo
Aliaj ruĝgorĝuloj
La pli granda Migra turdo (Turdus migratorius) estas nomata ankaŭ Nordamerika ruĝgorĝulo pro sia simileco kun la Eŭropa ruĝgorgulo, sed tiuj du birdoj ne estas proksime rilataj. La simileco kuŝas sur la oranĝa koloro de la brustomakulo en ambaŭ specioj. Tiu amerika specio estis malĝuste montrata "konstruante sian neston" en Londono en la filmo Mary Poppins, sed ĝi loĝas en Britio nur kiel tre rara vaganto.
Mouilleron-en-Pareds
Famuloj ligitaj al la komunumo
Krome, praulo de Joseph-Édouard Turcotte (1808-1864), kebeka advokato, politikisto kaj entreprenisto, Abel Turcot, estis vendeano el Mouilleron-en-Pareds elmigrinta al Kebekio. Ekzistas apartaj ortografioj de la nomo "Turcot" : Turcotte, Turcault.
Ruĝgorĝulo
Aliaj ruĝgorĝuloj
Ankaŭ kelkaj turdoj de la genro Turdus de Centra kaj Suda Ameriko estas nomataj ruĝgorĝuloj, kiel la Montoturdo (T. plebejus). Ankaŭ la specio de Aŭstralio "ruĝgorĝulo", pli ĝuste Skarlata ruĝgorĝulo (Petroica multicolor), estas pli rilataj al korvoj kaj garoloj ol al la Eŭropa ruĝgorgulo. Ĝi apartenas al la familio de Petroicedoj, komune nomataj "Aŭstralaziaj ruĝgorĝuloj". La Ruĝbeka najtingalo (Leiothrix lutea) estas foje nomata "Pekina ruĝgorĝulo" de birdobredistoj. Alia grupo de Muŝkaptuledoj, tiuj el Afriko kaj Azio estas la genro Copsychus; ĝiaj membroj estas konataj kiel pigoruĝgorĝuloj, unu el kiuj, la Orienta ŝamao (C. saularis), estas la nacia birdo de Bangladeŝo.
Mouilleron-en-Pareds
Eksteraj ligiloj
Listo de la komunumoj :   Antigny • Bazoges-en-Pareds • Breuil-Barret • Cezais • La Chapelle-aux-Lys • La Châtaigneraie • Cheffois • Loge-Fougereuse • Marillet • Menomblet • Mouilleron-en-Pareds • Saint-Germain-l'Aiguiller • Saint-Hilaire-de-Voust • Saint-Maurice-des-Noues • Saint-Maurice-le-Girard • Saint-Pierre-du-Chemin • Saint-Sulpice-en-Pareds • La Tardière • Thouarsais-Bouildroux.
Ruĝgorĝulo
Aspekto
La plenkreskulo de Eŭropa ruĝgorĝulo estas 12.5 ĝis 14.0 cm longa kaj pezas 16 ĝis 22 g kun enverguro de 20 ĝis 22 cm. La masklo kaj la ino montras similan plumaron; oranĝaruĝajn bruston kaj vizaĝon ĝis frunto kaj supro de okulo (pli koloraj en la aliaspekte simila brita subspecio E. r. mesophilus), markita de bluecgriza en la flankoj de la kolo kaj brusto. La supraj partoj estas brunecaj, aŭ olivnuancaj en la britaj birdoj, kaj la ventro blankeca, dum la kruroj kaj piedoj estas brunaj. La beko kaj okuloj estas nigraj. Junuloj estas punktite brunaj kaj blankaj, kun makuloj de ruĝa laŭgrade aperantaj.
Mouilleron-en-Pareds
Fontoj
La informoj de tiu ĉi artikolo fontas el la franclingva versio de Vikipedio, el la oficiala urbestra retejo de Mouilleron-en-Pareds, el la retejo de la Komunaĵo de komunumoj de la lando de La Châtaigneraie, kaj el dokumentoj preparitaj de s-ro Jean-François Bourasseau, sekretario de la Muzeo de la Du Venkoj por la Eŭropaj Tagoj de la komuna havo 2009 (19an kaj 20an de septembro).
Ruĝgorĝulo
Voĉo
La Ruĝgorĝulo havas flutecan, trilan kanton dum la reprodukta sezono, kiam ĝi ofte kantas krepuske kaj foje dumnokte, kio konfuzas kelkajn kiuj miskredas ilin Najtingaloj (Luscinia megarhynchos). Nokta kantado ĉe urbaj ruĝgorĝuloj okazas kie estas bruo dumtage, kun la sugesto ke ili kantas nokte ĉar estas pli silente kaj ilia mesaĝo povas disvastiĝi pli klare. Taga bruo superas noktan lumpoluadon kiel antaŭvidilo de nokta kantado ĉe urbaj ruĝgorĝuloj en Sheffield, Anglio. Kaj maskloj kaj inoj kantas dumvintre, kiam ili ĝuas separatajn teritoriojn, kaj tiam la kanto sonas pli plendema ol la somera versio. La ino de ruĝgorĝulo moviĝas mallongdistance el somera nestoteritorio al proksima areo pli taŭga por vintra manĝado. La masklo de ruĝgorĝulo ĝuas la saman teritorion la tutan jaron.
Distribuado kaj habitato
Klopodoj por enmeti tiun palearktisan specion en Aŭstralion kaj Novzelandon fine de la 19a jarcento estis malsukcesaj. Oni liberigis birdojn ĉe Melburno, Auckland, Christchurch, Wellington kaj Dunedin de kelkaj lokaj enmetaj societoj, sed neniu setlis. Okazis simila rezulto en Nordameriko kiam birdoj malsukcesis setliĝi post liberigo en Long Island, Novjorkio en 1852, Oregono en 1889-92 kaj la Duoninsulo Saaniĉo en Brita Kolumbio en 1908-10.
Kutimaro
La Ruĝgorĝulo estas tagaktiva, kvankam oni scias, ke aktivas ankaŭ ĉasante insektojn dum lunaj noktoj aŭ ĉe artefarita lumo nokte. Ĝi estas maltimida kaj kuraĝas iam veni ĉe homoj kiuj elfosas por serĉi tervermojn kaj aliajn manĝaĵojn freŝe elfositajn. Tio kreis bildon de la birdo kiel kompano de la ĝardenisto kaj tiel ĝi estas ŝatata populare, dum en kelkaj lokoj estis ĉasataj kiel aliaj paserinoj kaj tie estas pli timidaj. Krome tiu specio alproksimiĝas ankaŭ al aliaj grandaj bestoj kiel aproj kiuj ĝenas surgrundajn manĝeblajn bestetojn por loki ilin. Aŭtune kaj vintre ruĝgorĝuloj suplementas sian dieton de teraj senvertebruloj, kiel araneoj, vermoj kaj insektoj, per beroj kaj fruktoj. Ili manĝas ankaŭ semojn forlasitajn ĉe birdomanĝejoj.
Distrikto Wągrowiec
La distrikto situas en la nord-orienta parto de la vojevodio Grandpollando. Ĝi okupas la surfacon de 1040,8 km² kaj situas en la historie etnografia regiono nomata Pałuki (legu: Paŭuki), sur la kruciĝo de itinero de Piastoj kun itinero de Cistercianoj. Ĝi estas loĝata de pli ol 70 mil loĝantoj en la komunumoj de Wągrowiec, Skoki, Gołańcz [Goŭanjĉ], Damasławek [Damasŭavek], Mieścisko [Mjeŝcjisko], Wapno [Vapno] kaj la urbo Wągrowiec.
Ruĝgorĝulo
Kutimaro
Maskloj de ruĝgorĝuloj montras agreseman teritorian konduton. Ili decidege atakas aliajn masklojn kiuj restas ĉe iliaj teritorioj, kaj estis observataj atakantaj ankaŭ aliajn malgrandajn birdojn sen ŝajna provoko. Tiaj atakoj foje okazigas mortojn ĝis 10% de plenkreskaj ruĝgorĝuloj en kelkaj areoj.
Distrikto Wągrowiec
Historio
<!-- La sekva ĉapitro enhavus savindajn informojn, sed estas neenciklopedie verkata ("nia distrikto", "ni estas...") kaj en nuna formo ne prezenteblas :
Historiaj monumentoj, sporto, kulturo
En la distrikto troviĝas pluraj sakralaj objektoj, i.a. la plej malnova historia monumento de la klaso "0" - la ligna preĝejo je la nomo de Sankta Nikolao en Tarnowo Pałuckie (legu: Tarnovo Paŭuckje). Tiaj valoroj kiel la favora medio: pluraj lagoj kaj arbaroj, bone markitaj padoj por piedirantoj kaj biciklaj itineroj, tranoktejoj, bicikla turismo kaj akvosporto kaŭzas perfektajn kondiĉojn por ripozi. Lagoj abundaj je diversspeciaj fiŝoj formas la paradizon por la fiŝhokado. La naturamantojn fascinas la protektata arbaro "Dębina" ("Kverkejo"), kiu situas kelkajn kilometrojn de Wągrowiec. Al ĝi apartenas preskaŭ 300-jaraĝaj kverkoj (apartenas al ili la agnoskita kiel la naturmonumento - la kverko nomata Korfanty), tilioj, ulmoj, aceroj, fagoj, platanaceroj. Inter multaj protektataj specioj de plantoj troviĝas nestoj de grizaj ardeoj kaj de migraj falkoj. Tra la Wągrowiec-distrikto fluas riveroj i.a. Wełna / (legu: Veŭna) kaj Nielba (legu: Njelba), kiuj kruciĝas kreante unikan hidrografian fenomenon, nomatan populare sed false forkiĝo (rimarko: malgraŭ la kruciĝo, ĉiu rivero gvidas sian propran akvon, nur malgranda kvanto de la akvo miksas sin). Wągrowiec estas la urbo kun forte disvolviĝintaj lernejstrukturoj, supergimnaziaj, kun riĉa eduka oferto kaj moderna didaktika bazo. Ekzistas ankaŭ la ebleco atingi altan instruitecon en la filio de la supera lernejo. Riĉa oferto de la instruiteceblecoj faras, ke la distrikto de Wągrowiec estas ekspansie disvolviĝanta scienca centro.
Ruĝgorĝulo
Reproduktado
Ruĝgorĝuloj povas elekti inter ampleksa vario de lokoj por konstrui neston, fakte ĉio kio ŝajnas truo povas taŭgi, kiel fendoj, forĵetitaj objektoj kaj pecoj de maŝinaro, rostokradoj, biciklaj stiriloj, balailoj, teujoj, ladoj, florpotoj aŭ eĉ ĉapeloj. La nesto estas komponita el musko, folioj kaj herbo, kovrita de pli fajna herbo, hararo kaj plumoj. La ino demetas 2 aŭ 3 fojojn po 5 aŭ 6 ovojn dum la reprodukta sezono el marto ekzemple en Britio kaj Irlando. La ovoj estas kremokoloraj, sablokoloraj aŭ blankecaj kun ruĝecbrunaj punktetoj ĉefe ĉe la plej larĝa pinto. Kiam junuloj elflugas el la nesto estas brunpunktitaj kaj ne havas ruĝan bruston. Post 2 aŭ 3 monatoj for de la nesto, junuloj akiras kelkajn ruĝecajn plumojn ĉe la mentono kaj post simillonga periodo tiu makulo grade etendiĝas al kompleta plenkreska aspekto.
Distrikto Wągrowiec
Historiaj monumentoj, sporto, kulturo
Sur la tereno de la distrikto troviĝas pluraj sportensembloj por praktiki diversajn disciplinojn t.e. leĝeran atletikon, futbalon, manpilkon. La municipo aspiras al pligrandigo de sporta aktivado de siaj loĝantoj. Tiucele en Wągrowiec de la 2010 jaro oni kreis modernan sportripozigan objekton "Aquapark" (Akvoparko).
La Regionon de Wągrowiec karakterizas kulturriĉeco. Ĉi tie okazas multe da aranĝoj esencaj por la kultura vivo ne nur de la regiono de Grandpollando / Wielkopolska, sed ankaŭ por la tuta lando. En la distrikta ĉefurbo kaj en ĝiaj komunumoj - agas amatoraj teatroj, korusoj, junularaj blovorkestroj, pluraj muzikensembloj, popolartistoj. La riĉa kulturvivo en la distrikto grandparte estas la merito de la Regiona Muzeo, de la Urba Kulturdomo kaj de la Muziklernejo en Wągrowiec kaj de la urbaj kaj la komunumaj kulturdomoj kaj bibliotekoj.
Ruĝgorĝulo
Kultura signifo
Ruĝgorĝuloj aperas elstare en angla folkloro, kaj en tiu de nordokcidenta Francio, kaj ne tiom en aliaj partoj de Eŭropo. Ĝi rilatas al ŝtormoj kaj estas dediĉita al Toro, dio de tondro, en Nordĝermana mitologio. Pli ĵuse, ĝi estis rilatigita al Kristnasko, kaj ludas gravan rolon en multaj Kristnaskokartoj ekde mezo de la 19a jarcento, kristnaskaj bildoj kaj kristnaskaj poŝtmarkoj. Malnova angla popola rakonto klopodas klarigi la distingan ruĝan bruston de tiu birdo. Estas legendo ke kiam Jesuo estis mortonta surkruce, la ruĝgorĝulo, ĝis tiam nur bruna, flugis al lia flanko kaj kantis ĉe lia orelo por konsoli lin, dum la sango de liaj vundoj restis ĉe la brusto de la ruĝgorĝulo kaj de tiam ĉiuj ruĝgorĝuloj havas la markon de la sango de Kristo sur ili. Alternativa legendo estas ke lia brusto makuliĝis kiam li alportis akvon al la animo de la Purgatorio. La asocio kun Kristnasko pli probable devenas el la fakto ke poŝtistoj de la viktoria Britio survestis ruĝajn uniformojn kaj estis kromnomitaj "Robin" kiel ruĝgorĝuloj; la ruĝgorĝulo aperanta en la Kristnaska karto estus simbolo de la poŝtisto liveranta la karton. Ruĝgorĝuloj aperas ankaŭ en la tradicia porinfana rakonto, Babes in the Wood; tiuj birdoj kovras la mortintajn korpojn de la infanoj.
Distrikto Wągrowiec
Historiaj monumentoj, sporto, kulturo
Kulturagado en la Wągrowiec-distrikto (prononcu: Vongrovjec) La Wągrowiec-distrikto estas tre forta kulturcentro. Ĉi tie okazas pluraj kulturaranĝoj ne nur de loka, la Grandpolia Regiono, sed preskaŭ de la tuta lando kaj laste pro Esperanto eĉ de Eŭropo. La plej forta kulturaktive estas sendube distrikta urbo mem.
Ruĝgorĝulo
Kultura signifo
En la 1960-aj jaroj per populara voĉdonado, la ruĝgorĝulo estis adoptita kiel nacia birdo de Britio. Malkiel ĉe aliaj landoj, oficialaj simboloj kiel flagoj kaj himnoj iĝas naciaj per konvencio kaj uzado (vidu Union Jack kaj God Save The Queen) pli ol per voĉdonado en Parlamento. La ruĝgorĝulo estas uzata kiel simbolo de la Bird Protection Society (Societo por Birdoprotektado).
Distrikto Wągrowiec
Historiaj monumentoj, sporto, kulturo
Ĉi tie agas amatoraj teatroj, korusoj, junulara blovorkestro, multnombraj muzikgrupoj, popolaj artistoj, grupo de salona danco kaj ankaŭ laste nove fondita la Tutpollanda Centro de Esperanta Kulturo ĉe la Distrikta Biblioteko.
Ruĝgorĝulo
Kultura signifo
Ruĝgorĝuloj estas ankaŭ populara kromnomo por multaj sportaj teamoj en Britio rilate al la kutimaj koloroj ruĝa aŭ ruĝa kaj blanka.
Distrikto Wągrowiec
Historiaj monumentoj, sporto, kulturo
Grandan meriton de la riĉa kulturvivo de Wągrowiec oni priskribas al la Regiona Muzeo kaj la Urba Kulturdomo. Meritas atentigi la muzeon, kiu krom sezonaj ekspozicioj posedas daŭrajn ekspoziciojn pri la historio de la urbo kaj etnografian ekspozicion la "Fiŝista Kabano".
Nuntempe ni estas unu el la 31 distriktoj de Grandpollando (Grandpolia Vojevodio). Nia distrikto situas en ĝia nordorienta parto en la distanco de ĉirkaŭ 60 km. de Poznano, Bidgoŝto / Bydgoszcz (legu: Bidgoŝĉ) aŭ Piła (legu: Piŭa). -->
Turismo
Ladistrikto troviĝas en la nord-orienta parto de Grandpollando, grandparte en historia kaj etnografia regiono Pałuki [Paŭuki]. La terenon formis retiriĝanta glaĉero. La teritorion karakterizas amika naturĉirkaŭaĵo, beleco de la naturo kaj pitoreskaj pejzaĝoj. Troviĝas ĉi tie multaj lagoj, kio kreas bonajn kondiĉojn por ripozo kaj akvosportoj kiel kajaksporto, velado, boatado, motorboatado, akvoskoterado kaj ankaŭ ventsurfado. Ĉi tie estas ankaŭ paradizo por fiŝhokistoj; la lagoj abundas je fiŝoj - angiloj, plotoj, ezokoj, bramoj, tinkoj. Plimulton da distriktaj lagoj ĉirkaŭas arbaroj, en kiuj bone markitaj piedaj kaj biciklaj itineroj invitas kaj instigas por aktivado ne nur la lokan loĝantaron, sed ankaŭ turistojn.
La distrikto estas tereno malmulte medipoluciita. Troviĝas ĉi tie kelkaj interesaj naturprotektataj terenoj - la arbara, "Dębina" ("Kverkejo"), kiu situas kelkajn kilometrojn de la distrikta ĉefurbo. Tiu naturrezervejo okupas la areon de 40 ha kaj sur ties tereno troviĝas proksimume 300-jaraĝaj kverkoj. Inter ili la plej grandioza estis agnoskita kiel naturmonumento kaj ricevis la nomon Wojciech Korfanty. Krom la kverkoj kreskas tie ankaŭ aliaj arboj - tilioj, ulmoj, aceroj, fagoj, platanaceroj kaj en la suba arbarkreskaĵo troviĝas protektataj specioj de sovaĝaj floroj kaj plantoj, ekzemple unuflora meliko, koridalo, birdonesta orkideo. En la arbaro trovas loĝlokon ankaŭ diversaj specioj de birdoj, inter ili griza ardeo kaj migra falko.
Sur la tereno de la lagoj de Bracholin (Braĥolin) troviĝas rezervejo de faŭno, en kiu troviĝas 139 specioj de birdoj, en tiu nombro 68 estas specioj ĉi tie nestantaj kiel ekzemple tre malofte renkontata lana anaso, griza ansero, kelkaj specioj de podicipoj kaj ankaŭ marĉa strigo.
La distrikton trafluas kvar riveroj: Wełna (Veŭna), Nielba (Njelba), Struga Gołaniecka (Struga Goŭanjecka) kaj Mała Wełna (Malgranda Veŭna). Du el ili - Nielba kaj Wełna - kruciĝas, kreante unikan hidrografian fenomenon, nomatan populare sed false forkiĝo: malgraŭ la kruciĝo, ĉiu rivero gvidas sian propran akvon, nur malgranda kvanto de la akvo miksas sin.
Statistikaj donitaĵoj
La distrikto okupas la areon de 1040,8 km² kaj estas unu el la pli grandaj distriktoj de Grandpollando. Loĝas en ĝi pli ol 68 miloj da loĝantoj.
Konsistigas ĝin 7 komunumoj:
Ampela (persona nomo)
Ampela estas virina ekvivalento de persona nomo grekdevena Ampelo.
Luftlandana
Luftlandana estas internacia planlingvo proponita en 1893 de Larsson. Eble la nomo venas el la germana "luftland" (aerportebla).
Ekzempletoj:
Porcupine Tree
Porcupine Tree estas brita rokgrupo fondita de Steven Wilson en 1987 kaj aktiva ĝis 2010.
Unuaj jaroj: la projekto de Steven Wilson
Porcupine Tree estis unue blag-muzika projekto de Steven Wilson kaj de sia amiko Malcom Stocks, pri fikcia rokgrupo de la 1970-aj jaroj, tiel la du amikoj pruvis la ekzistadon per la komponaĵoj de Steven Wilson, inspirataj de la grandaj grupoj de iliaj infanaĝoj kiel Pink Floyd. Sed rapide Steven Wilson komprenas ke tiuj komponaĵoj estas enmarketigindaj kaj surbendigas du kasedojn por la diskeldonejo Delerium Records: Tarquin's Seaweed Farm kaj The Nostalgia Factory. La plej bonaj komponoj de tiuj du kasedoj estis kunigataj por krei la albumon On the Sunday of life... kiu aperis komence de 1992.
On the Sunday of life... estis publikata je eta kvanto (1000 ekzempleroj) kaj kelkaj tagoj sufiĉis por vendi ilin. Tiu sukceso permesis novan eldonon de tiu albumo kaj permesis al Steven Wilson verki pri aliaj komponoj kiuj iĝis la albumo Up the downstairs, surbendigita kun la klavaristo Richard Barbieri kaj la basgitaristo Colin Edwin en 1993. La neeldonaj kantoj de On the Sunday of life... estos partoj de la albumo Yellow Hedgerow Dreamscape kaj tiuj de Up the downstairs, de Voyage 34.
Naskiĝo de la grupo
Forta pro siaj sukcesoj, Steven Wilson decidis koncerti kun Richard Barbieri kaj Colin Edwin kaj la drumisto Chris Maitland: tiam Porcupine Tree iĝis vera grupo. The sky moves sideways, nova albumo, estis publikata en 1995. Ĝi artikiĝas ĉirkaŭ samnoma kanto je 35 minutoj longa, dividata en du partoj komencanta kaj finanta la albumon: de sia strukturo kaj etoso, ĝi estis tre komparata al Wish you were here de Pink Floyd, kvankam la grupo ne volis estis konsiderata kiel la Pink Floyd de la 1990-aj jaroj.
En 1996 eldoniĝis la albumo Signify, kiu enhavas malpli longajn kaj atmosferajn komponojn, kaj la unuan modkanton de la grupo: "Waiting". La grupo foriris por turnei en Eǔropo kaj subendigis la koncerton en Romo por publiki la koncertan albumon Coma Divine.
La grupo, kiu havis tiam internaciajn ambiciojn, eliris el la diskeldonejo Delerium records.
Pop-roka tempo
Wilson, Barbieri, Edwin kaj Maitland subendigis dum unu jaro la kvinan albumon de la grupo, Stupid Dream, kiu fine aperis en 1999. La komponoj, malpli eksperimentaj, spegulas la volon de Wilson verki bonajn kantojn prefere al bonan ensemblon. Kvankam kelkaj malnovaj admirantoj estis elreviĝantaj, tiu albumo denove estis sukcesa.
En 2000 aperis nova albumo Lightbulb Sun, tre simila al la lasta sed iom pli malluma kaj malĝoja. La komponoj Russia on Ice eĉ anoncis la estontan metalan muzikorientadon.
Metal-roka tempo
En 2002 la drumisto Chris Maitland foriris la grupon, li estis anstataǔata de Gavin Harrison, delonge konata de la grupo. Ili surbendigis la novan albumon In Absentia. Ĝia muziko, pli agresema ekde la unuaj notoj, ŝanĝigis la stilon de la grupo kaj allogis novan spektantaron: la albumo vendiĝis je pli da 100 000 ekzempleroj. La sekvanta turneo okazis kun la metal-roka grupo Opeth ties la gitaristo-kantisto estas Mikael Akerfeldt, amiko de Steven Wilson, kaj la grupo dungis alian gitariston: John Wesley.
La sekvanta albumo, Deadwing, aperinta en 2004, konfirmis la metal-rokan orientadon de la grupo. La pli simplaj kantoj de tiu albumo, Shallow kaj Lazarus estis ofte brodkastataj. Dum la sekvanta turneo estis surbendigata la unua koncerta DVD de la grupo titolata Arriving Somewhere, dum du koncertoj en Ĉikago.
En 2007 estis publikata Fear of a blank Planet, albumo kiu iĝis la plej grava sukceso de la grupo (250 000 ekzempleroj vendataj), malgraŭ la malsimpleco de la komponoj kaj la nigreco de la temo de la albumo: la infana deprimo. Sur tiu albumo oni povas aŭdi Alex Lifeson de Rush kaj Robert Fripp de King Crimson.
En 2009 aperis la deka kaj lasta albumo de Porcupine Tree, The Incident. Post la fino de la turneo, la muzikistoj decidis haltigi la grupon, ĉiuj anoj estis volantaj engaĝiĝi en diversajn projektojn.
Tamen, je ĉies surprizo, la grupo publikigis unuopaĵon "Harridan" la 2-an de novembro 2021, sciigante novan albumon publikigendan en junio 2022, same kiel eŭropan turneon en oktobro kaj novembro 2022.
Manziana
Manziana estas komunumo de Italio.
Mairie de Montreuil (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1937. Ĝi estis iom post iom modernigita ĝis 2008.
Sacré-Cœur (Kebekio)
Sacré-Cœur estas komunumo de Kanado. Ĝi situas en la grandparte franclingva provinco Kebekio kaj kadre de ĝi en la regiono Nord-Bordio. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Eliraĵo (geografio)
Eliraĵo  aŭ geografia koridoro estas longeca entrudaĵo de geopolitika ento, kia subnacia aŭ enlanda administra unuo aŭ suverena ŝtato. Kvankam simila al duoninsulo laŭ formo, eliraĵo ne nepre estas ĉirkaŭata de akvo je tri flankoj kaj konektita al geografia ĉeftero. Anstataŭe, ĝi estas limigita de tera landlimo je almenaŭ du flankoj kaj eletendas el la pli granda geografia korpo de la administra unuo.
En usonangla la termino panhandle (patotenilo) estas ofte uzata por priskribi relative longan kaj mallarĝan eliraĵon, kia ĉe la plej okcidenta etendo de Florido. Malpli oftaj similaj terminoj estas chimney (kameno, se eliro estas norden, ĉar kameno faras tion el tegmento) kaj bootheel (kalkanumo, se eliro estas suden, kiel kalkanumo sub ŝuo).
Aliaj similaj terminoj uzataj povas esti strio, streko, zono, botelkolo aŭ kokokolo.
Unue ili la judojn venigis
Kiam la nazioj forportis la komunistojn - foje (mis-)nomata ankaŭ Unue ili la judojn venigis - estas fama diraĵo de Martin Niemöller pri la malkuraĝo de la germana maldekstro alfronte de la strategio de la nazioj forigi siajn diversajn propekulojn, unu post unu, dum la holokaŭsto.
Teksto de la diraĵo
La diraĵo estis ofte modifita. La fondaĵo Martin Niemöller Stiftung publikigis version, kiun ĝi opinias aŭtentika. Tiu versio povas esti tradukata el la germana al Esperanto jene:
Armea generalo
Armea generalo estas generala militista rango uzata de armeoj de kelkaj ŝtatoj. En armeoj uzantaj rangon marŝalo temas pri la dua plej supera rango, alie la rango estas la plej supera.
Ĉeĥio
En Ĉeĥio tio estas la plej supera generala rango en Armeo de Ĉeĥa respubliko. La plej proksima pli malalta rango estas generalleŭtenanto. Se la armea generalo estas en funkcio de estro de Generala stabo de Armeo de ĈR, poste estas ununura pli supere postenigita persono prezidento de Ĉeĥa respubliko, kiu estas ĉefa komandanto de la ĉeĥaj armitaj fortoj.
Signo: kvar kvinpintaj oraj steloj.
La armea generalo kutime komandas al unu armeo aŭ korpuso.
En Ĉeĥio estis ĝis nuntempo (2009) nomitaj kvin armeaj generaloj, krom generalo Sedláček, la nomitoj ĉiam funkciis en posteno de estro de Generala stabo de AdĈR:
Francio
La armea generalo (général d’armée) estas la plej supera generala rango de Francio. Pli precize tio estas markigo de rango uzata fare de diviziaj generaloj en la plej militistaj rondoj - estro de generata stabo, stabo de surteraj fortoj (kvin steloj sur epoletoj) kaj kelkaj pluaj (komandanto de Pariza regiono havas ses stelojn).
Usono
La armea generalo (General of the Army) estas malofte uzata rango de la surteraj fortoj de Usono. Unuafoje ĝi estis uzita kiel (kvarstela) rango por generalo U. Simpson Grant, post lia elekto de prezidento poste por W. T. Shermana kaj P. H. Sheridana, la sekvantoj de Grant. Pluaj armeaj generaloj (kun kvin steloj) estis nomitaj nur en decembro de 1944 (G.Marshall, D. MacArthur, D. D. Eisenhower kaj H. H. Arnold). O. Bradley estis nomita en septembro de 1950. Ekde tiu tempo estas la plej atingebla rango por generaloj se la surteraj fortoj rango generalo (general).
Sovetunio
En la jaro 1940 estis en Sovetunio rango de armea generalo (генерал армии) enkondukita en Ruĝa Armeo dum alinomado de la generalaj rangoj.. La rango estis envicigita inter marŝalo de Sovetunio (pli supera) kaj generalkolonelo (malpli supera), ĝi respondis al rango admiralo de ŝiparo en maristaro. En junio de 1940 estis nomitaj unuaj tri armeaj generaloj, dum la milito ties nombro kreskis, la rangon akiradis kutime komandantoj de frontoj. Sume estis ĝis la jaro 1991 nomitaj kiel armeaj generaloj 133 soldatoj, la rango estis uzata ankaŭ por la plej superaj reprezentantoj de resortoj de enlando kaj sekureco.
Ceteraj ŝtatoj
Ŝtatoj de soveta bloko (Pollando, Ĉeĥoslovakio, GDR, Bulgario) kun transpreno de la soveta sistemo de generalaj rangoj transprenis ankaŭ tiun ĉi rangon, tipe por ministro de defendo. Post disfalo de USSR la rango estas uzata en Ukrainio.
La rango estas enkondukita ankaŭ en kelkaj pluaj ŝtatoj - Indonezio, Liberio, Paragvajo, Brazilio, antaŭe en Jugoslavio.
Rilataj temoj
• Ludvík Svoboda
Gaszton Gaál
Gaszton GAÁL [gaston gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gaál Gaszton estis hungara politikisto, parlamentano, parlamentestro, ornitologo. Lia nobela antaŭnomo estis gyulai. Gaszton Gaál naskiĝis la  en Székesfehérvár, li mortis la  en Balatonboglár.
Duffy la Disney Urso
Duffy la Disney Urso estas roluloj de Disney kiu povas esti trovita ĉe Tokio Disney Feriejo, Disneyland kaj Disney Kalifornia Aventuro Parko en Kalifornio, Walt Disney Mondo en Florido, Hong Kong Disneyland kaj Disneyland Parizo. Kiel la rakonto iras, Minnie Muso kreis Duffy por Mickey Muso kiel li estis plenpleniganta por longa vojaĝo ĉe maro. Duffy estas havebla por aĉeto kaj ĉe "renkont-salutejoj." Duffy estas vidita tre en la Disney Parkoj kie infanoj ĉirkaŭas ilin.
La 13an de decembro 2012 Duffy premieris en la Disney Vendejo en Britio, tiel kiel ĉe la Disney Vendejoj en Usono.
Avelin
- prononco laŭ sistemo IFA - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Leuna
Blazono
La blazono de 1996, surbaze de elementoj el antaŭaj blazonoj de 1930 kaj postaj jaroj, konsistas el ses sespintaj verdaj steloj (kompreneble ekzistas ne nur kvinpintaj verdaj steloj), kiuj simboligas la ses originajn komunumojn de la nuna loĝloko Leuna, la centra parto de la komunumo, krome centran kamentubon por simboligi la ĥemian fabrikon de 1916, origine precipe por produktado de amoniako, kiu dum jardekoj dominis la urbon, kaj sube videblas blanka (do heraldike "arĝenta") simboligita plugilo kiel simbolo de la ĝis la 20-a jarcento domina agrikulturo sur fono de verdaj brikoj, kies koloro aludas al la origina konceptigo de Leuna kiel ĝardenurbo.
Distrikto Włocławek
Distrikto Włocławek - pole Powiat włocławski - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Kujavio-Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Włocławek.
Leuna
Urbopartoj
Post administra reformo de januaro 2010 la urbo konsistas el la sekvaj partoj: La nombroj de loĝantoj estas de la 31-a de decembro 2008 rilate al la centra ekskomunumo Leuna, de la 30-a de junio 2017 rilate al la aliaj ekskomunumoj.
Distrikto Włocławek
Dua modmilito
Intelligenzaktion: la 18-an de oktobro 1939 germana polico arestis en la distrikto 119 polajn instruistojn.
Pita
Pita (greke πίτα, de la itala dialekto de Kalabrio pitta kaj tio origine de la latina vorto picta ), arabe kaj hebree (פיתה) same prononcata "pita", turke Pide, en Irano Nān-e Barbarī, estas malalta, mola pano el gistopasto, tre disvastiĝinta inter Grekio respektive Bosnio okcidenten kaj Mezoriento/Irano oriente, do en sudorienta Eŭropo kaj okcidenta Azio. Ĝi en tiu mondoparto servas, plurfoje tage freŝe bakite, kiel aldonaĵo al la pladoj de preskaŭ ĉiuj manĝoj.
La recepto iom varias laŭ la regionoj; komuna bazo estas simpla, iom saligita gistopasto, kiu povas enhavi iom da planta oleo aŭ butero, kaj kies surfaco ofte antaŭ la bakado estas perfingre dekorita per iom da strioj kiel ke ekestas pluraj romboj. Poste la surfaco estas kovrita per iom da likvaĵo el ovoflavaĵo kaj oleo aŭ el kuirita faruno-akvaĵo, kaj fine sur la pasto antaŭ la bakado metiĝas iom da sezamaj aŭ nigelaj semoj. La pasto sen ujo bakiĝas rekte sur la fundo de ŝtona forno.
En okcidenta Eŭropo kaj norda Ameriko la panoformo konatiĝis dum la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj pro grekaj kaj turkaj enmigrintoj, kaj tre ligiĝas al la viandaj pladoj Giros (en la greka kuirarto) respektive Kebabo (en la turka), kun iom da salato kaj ajla jogurta saŭco (Tsatsiki greke respektive Cacık turke) servitaj en tranĉita Pita-pano.
Tamen en Grekio kaj la aliaj balkanaj landoj la vorto πίτα, do Pita, ankaŭ povas signi similforman panecan pladon el foliigita pasto, kompareblan al la turka plado Börek, kun kovraĵo el hakita viando kaj ajle spicigita oleo.
Laŭ etimologio ankaŭ la itala plado Pico devenas de la sama latina vorto picta (tre maldika, origine sengista pano). Tamen la itala pico multe pli perdis la karakteron esti "pano", kaj ne plu proksime parencas al la greka, turka, araba kaj persa Pita- aŭ Pide-pano.
Pola landvojo n-ro 49
La pola landvojo n-ro 49 (DK49) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 24 km. Ĝi kunigas landvojo nr-o (kiu estas parto de la vojo "Zakopianka") kaj landlimo de Pollando kun Slovakio.
Chișcău
Chișcău [kiŝkəŭ] (Kiskoh [kiŝko]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Beiuș. Administre ĝi apartenas al Pietroasa.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 002 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 112.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita skribe en 1588. Ĝis 1919 Kiskoh apartenis al Hungario (Bihar). En ĝia proksimo troviĝas kaverno kun ostoj de kaverna urso.
Jalšovec
Jalšovec, hungare Erzsébetlak [erĵEbetlak] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Štrigova.
Loknomo
La historiaj hungaraj loknomoj estis preskaŭ la samaj: Jalsócz kaj Jalsovec. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran nomon.
Situo
Jalšovec situas laŭ la slovena landlimo. Štrigova troviĝas je 3, Čakovec je 18 km-oj.
Historio
Kampoj de la vilaĝo longe apartenis al estroj de Csáktornya. En 1910 vivis tie 225 homoj (plejparte kroatoj). Ĝis Traktato de Trianon Erzsébetlak apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Gasztony
Gasztony [gastonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Szentgotthárd. Gost signifas slave gasto.
Situo
La vilaĝo situas en valo de Rába, la rivero estas ne tro for. La komunumon preteriras la csefvojo kaj fervojo inter Körmend kaj Szentgotthárd. Körmend troviĝas 14, Szentgotthárd 15, Szombathely 40, Budapeŝto 232 km.
Vidindaĵoj
En Gasztony estas katolika preĝejo pri Serpa Madono el 1789. Vidindaĵo estas Kastelo de Gasztony aŭ Kastelo de Pázmándy, kiu estas nuntempe vilaĝdomo kaj kulturdomo.
En Gasztony migra poŝto servas.
Famuloj
En Gasztony naskiĝis politikisto Ignác Széll.
Artileria fuortaro
Artileria fuortaro estas ĉeĥoslovaka termino por la plej grandega kaj la plej enspeza konsisto de antaŭmilitaj fortikaĵoj. Konstrue temas pri kelke da objektoj de pezaj fortikaĵoj, kiuj estas regule kunigitaj per sistemo de subteraj koridoroj kaj ĉambregoj.
En la ĉeĥoslovakaj artileriaj fuortaroj estis konstruitaj aŭ planitaj tiuj ĉi tipoj de objektoj:
Hlboké nad Váhom
Hlboké nad Váhom (hungare Vágmélyesd [vágmEjeŝd]) aŭ pli mallonge Mélyesd estas malgranda unuigita vilaĝeto en Slovakio.
Situo
Hlboké nad Váhom situas apud ĉefvojo kaj fervojo Bratislavo-Žilina, aŭtovojo preteriras, Váh preterfluas. Bytča troviĝas preskaŭ kontraŭe de la rivero je 3 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1268 en formo "Hulbuka". La apuda vilaĝo ("Supra-Mélyesd") menciiĝis en 1347. Paro de tiu vilaĝo ("Suba-Mélyesd") fondiĝis en la 16-a jarcento. En 1784 loĝis en Supra-Mélyesd 155 vilaĝanoj en 19 domoj, en 1828 213 vilaĝanoj en 28 domoj. En 1784 loĝis en Suba-Mélyesd 109 vilaĝanoj en 14 domoj, en 1828 132 vilaĝanoj en 17 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Suba-Mélyesd 204, en Supra-Mélyesd 217 homoj, (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Považská Bystrica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1960 la 2 vilaĝoj unuiĝis. En 2001 vivis en Hlboké nad Váhom 927 homoj, (922 slovakoj).