cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bichigi
Bichigi [bikiĝ] (hungare: Kisbékés kiŝbekeŝ) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. Administre ĝi apartenas al Făget (Timiș).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 886 loĝantojn (rumanoj); en 1992 603 (rumanoj).
Kalletal
Kalletal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lippe de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bortnikovo (distrikto Klin)
Bortnikovo (Бортниково) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 6 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Rezervujo de rivereto Gibbons
Rezervujo de rivereto Gibbons estas malvarmiga rezervujo de elektrocentralo sur rivereto Gibbons en baseno de rivero Navasota, je 20 mejloj (32 km) oriente de Kolegia Stacio, Teksaso, Usono.
Minori
estas komunumo de Italio, borde de la Tirena Maro. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la Sankta Trofilmena, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Maiori kaj Ravello.
Rosansero
La Rosansero (Chen rossii aŭ Anser rossii) estas birdospecio de la familio de Anasedoj kaj genro Chen aŭ de blankaj anseroj de Nordameriko.
La American Ornithologists' Union lokas tiun specion kaj la aliajn du el la "blankaj anseroj" en la genro Chen pli ol ĉe la pli tradicia genro de "grizaj anseroj" nome Anser.
La plumaro de tiu specio estas blanka escepte pro la nigraj flugilpintoj. Ĝi estas simila laŭ aspekto al blanka morfo de Neĝansero sed proksimume 40% pli malgranda. Aliaj diferencoj el la Neĝansero estas ke la beko estas pli malgranda en proporcio al sia korpo kaj ne havas la "nigrajn lipojn". La malhela fazo estas tre rara.
La Rosansero estas rara vaganto en Okcidenta Eŭropo, sed ĝi estas komune tenata en kolektoj de akvobirdoj kaj tiele plej verŝajne tiuj birdoj ne estas naturaj sed fuĝintaj. Fuĝintaj aŭ naturiĝintaj specimenoj estas trovataj ofte, kutime kun aliaj naturiĝintaj anseroj kiaj Kanada ansero, Griza ansero kaj Blankvanga ansero. Tamen, individuoj aŭ malgrandaj grupoj kiuj ŝajnas de natura origino videblis en Nederlando kaj Britio.
Tiu specio tiele nomiĝas honore al Bernard R. Ross, grava komercisto de la Kompanio de la Golfo Hudson ĉe Fort Resolution en la Nordokcidentaj Teritorioj de Kanado.
Vlčí Hora
Vlčí Hora (Wolfsberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Krásná Lípa. Ĝi troviĝas apud montopiedo de samnomata monteto proksimume 4 km nordokcidente de Krásná Lípa. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/265. Estas ĉi tie registritaj 137 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La plej malnova skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1748.
Montaigu-les-Bois
Montaigu-les-Bois estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montaiguais.
Ernst Schnabel
Ernst SCHNABEL (naskiĝinta en la 23-a de septembro 1913 en Zittau, mortinta je la 25-a de januaro 1986 en Berlino) estis germana verkisto. Kiel multatalenta aŭtoro de prozaĵoj, sondramoj, scenaroj kaj libretoj li donis al la germana literaturo de post 1945 multe da valoraj impulsoj.
Vivo soldata kaj redaktista
Schnabel abrupte ĉesigis sian lernejan karieron ĉe la Sankt-Afra-lernejo en Meißen kaj dungiĝis kiel matroso en la aĝo de 17 jaroj. Dum la Dua mondmilito li servis ĉe la germana mararmeo. Siajn travivaĵojn surmare li traktis en aventurromanojn kiel Die Reise nach Savannah (1939) aŭ Nachtwind (1941) kaj en rakontoj kiel ekz. Schiffe und Sterne (1943).
En siaj funkcioj de estro de la triaj radiprogramoj de Norddeutscher Rundfunk kaj Sender Freies Berlin (1961-65) kaj kiel produktoro de Literarische Illustrierte en la tria televidkanalo de NDR (1965-68) li iĝis pioniro en la ĝenro de radia kaj televida raportaĵoj kaj dokumentadoj. Apartentante al tiuj tipoj faritis jam en la 1950-aj jaroj la tratranĉa dokumentadaĵo Ein Tag wie morgen (1950) kaj la raporto ''Anne Frank. Spur eines Kindes'' (1958).
Malgranda glacia epoko
La Malgranda Glacia Epoko aŭ Eta Glaciepoko estis periodo da malvarmiĝado ekde la meza 14-a ĝis la meza 19-a jarcentoj. Tiu malvarmiĝado, kiu estas konfirmita per implicitaj temperaturaj mezuroj de arbaj ringoj kaj glaciaj cilindroj, krome de historiaj informoj, sekvis nekutime varman periodon, la tiel nomata Mezepoka Varma Periodo, dum kiu vinberoj kultiviĝis en Anglio.
Ernst Schnabel
Kiel verkisto
La pli malfruaj verkoj montras la schnabel-an intereson pri moderniga traktado de antikvaj mitoj, ekz. la romanoj Der sechste Gesang (1956) kaj Ich und die Könige (1958) aŭ la libreto por la oratorio de Hans Werner Henze Das Floß der Medusa (1969).
Malgranda glacia epoko
La Malgranda Glacia Epoko venigis akre malvarmegajn vintrojn al multaj partoj de la mondo, sed estas plej plene dokumentita en Eŭropo kaj Nordameriko. Dum la meza 17-a jarcento, glaciaroj en la Svisaj Alpoj antaŭeniĝis, grade englutante bienojn kaj premegante tutajn vilaĝojn. La rivero Tamizo kaj la kanaloj kaj riveroj de Nederlando ofte glaciiĝis vintre, kaj homoj glitkuris kaj eĉ festis sur la glacio. Dum la vintro de 1780, la novjorka haveno glaciiĝis, ebligante homojn marŝi de Manhatano al Staten-Insulo. Mara glacio ĉirkaŭinta Islando etendiĝis ĝis kilometroj ĉiudirekte, fermanta la havenojn de tiu insula lando al ŝipado.
La severaj vintroj tuŝis homan vivadon en manieroj grandaj kaj malgrandaj. Malsategoj okazis pli ofte (unu en 1315 mortigis 1.5 milionoj da homoj sole), kaj mortoj pro malsano pliiĝis. La loĝantaro de Islando duoniĝis. La Malgranda Glacia Epoko povas vidiĝi en la tiutempa arto; ekzemple, neĝo regas multajn pentraĵojn pri vilaĝoj de la flandra pentristo Pieter Brueghel la pli juna, kiu vivis de 1564 ĝis 1638.
Ernst Schnabel
Kiel verkisto
Al avangardismaj rakontpozicioj Schnabel malfermis sian stilon en la ne finitaj prozaĵoj Hurricane (1972) kaj Auf der Höhe der Messingstadt (1979).
Gjømmervatnet
Gjømmervatnet estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Bodø en Nordland.
Malgranda glacia epoko
Sciencistoj trovis du kredeblajn kaŭzojn de la Malgranda Glacia Epoko: malpliiĝita sunmakula agado kaj pliiĝita vulkana agado. Oni ankaŭ spekulativas ke loĝantara malpliiĝado de Eŭropo dum la Nigra Morto, kaj la konsekvenca malpliiĝado de agrikultura produktokvanto, eble plidaŭrigus la Malgrandan Glacian Epokon.
De 1645 ĝis 1715, ĝuste en la mezo de la Malgranda Glacia Epoko, suna agado - kiel vidiĝis per sunmakuloj - estis malaltega, kun iuj jaroj havintaj neniom da sunmakuloj. Tiu periodo koniĝas kiel la Minimumo Maunder. Kia precize ligilo ekzistas inter malalta sunmakula agado kaj malvarmiĝado ne estas konstatita, sed sciencistoj diras ke la koincido de la Minimumo Maunder kun la plej malvarma parto de la Malgranda Glacia Epoko ege sugestas tian ligilon.
Tra la tuta Malgranda Glacia Epoko la mondo ankaŭ spertis pliiĝita vulkana agado. Kiam vulkano erupcias, ties cindroj etendiĝas alte en la atmosferon kaj povas disiĝi kovri la tutan mondon. Tiu cindra nubo blokas iom da eniranta suna radiado, sekviganta tutmondan malvarmiĝadon kiu povas daŭri dum ĝis du jaroj post erupcio. Ankaŭ eliĝata per erupcioj estas sulfuro en la formo de SO2 gaso. Kiam tiu gaso atingas la stratosferon ĝi fariĝis sulfata acido eroj, kiu reflektas la sunradiojn, plu malpliigante la kvanton da radiado atinganta la teran supraĵon. La 1815-a erupcio de Tambora en Indonezio plenigis la atmosferon kun cindroj; la sekva jaro, 1816, fariĝis konata kiel la Jaro Sen Somero, kiam frosto kaj neĝo raportiĝis en junio kaj julio en kaj Nova Anglio kaj norda Eŭropo.
Ek de proksimume 1850, la tutmonda klimato komencis varmiĝi kaj oni povus diri ke la Malgranda Glacia Epoko finiĝis tiam.
S. Colum Gilfillan
Seabury Colum GILFILLAN ( – 1987 en Pasadena, Kalifornio, Usono) estis usona esperantisto kaj longdaŭra membro de UEA. Li ankaŭ estis sociologo, kiu priskribis inventojn kiel evoluan procezon.
NGC 1207
NGC 1207 (aliaj indikoj — PGC 11737, UGC 2548, MCG 6-7-43, ZWG 524.55, KCPG 87, IRAS03050+3811) estas galaksio en konstelacio Perseo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bolaños de Calatrava
Bolaños de Calatrava estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas bolañegos. La censita populacio en 2010 estis de 12.236 loĝantoj kaj la denseco estas de 139,2 loĝ/km².
Demografia evoluo
Situo
Krom kun Almagro, la urbo limas nordokcidente kun Torralba de Calatrava, je 14 km, kaj kun Daimiel norde je 17 km kaj sude kun Moral de Calatrava.
Geografio
Ĝi estas inter du montaroj nome norde la Sierra de Moral kaj sudokcidente Sierra Pelada. La rojo Pellejero (Haŭtaĵejo) trapasas la urbeton sen esti ankoraŭ kanalizita. Ĝi estas alfluanto de la rivero Gvadiano.
La klimato estas varma kun grandaj fluktuoj inter somero kaj vintro kaj inter tago kaj nokto. Estas malvarma vintre kaj varmega somere; malmulte pluvas kaj estas fortaj ventoj. Ĉio tio okazigas grandan aridecon en la teritorio.
Ekonomio
Agrikulturo (ĉefe ne de irigacio) kaj brutobredado. Poste industrio pri transformado de agrikulturaj produktoj. Komence de la 21-a jarcento, Bolaños elstaras pro magazenoj de fruktoj kaj legomoj kaj fabrikoj de sekigitaj fruktoj kaj frititaj terpomoj; sed menciindas ĉefe la prilaborado de konservoj kiaj de la melongeno de la Kamparo de Kalatrava, kiu gŭas de la protektita geografia marko de Melongenoj de Almagro.
Pri brutobredado, Bolaños de Calatrava estas centro de bredado de ŝafoj kun abunda produktado de lakto kaj viando. Ekzistas ankaŭ malgranda industrio de birdobredado el la 1950-aj jaroj kaj ĉefe el la 1960-aj jaroj. La duaranga sektoro estas reprezentata ĉefe de la jam menciit nutrindustrio kaj de la meblindustrio. Pri komerco la vilaĝo eksportas cepojn kaj aliajn nutrajn produktojn (ĉefe fruktojn), krom disponi de granda kamionaro por tiu transporto. La sektoro de servoj estas aktiva ĉar disponas de bankoj, asekurejoj, domvendejoj, riparatelieroj kaj tekstila komerco, kun trideko de vendejoj.
Historio
Oni trovis romiajn restaĵojn sude de la teritorio, krom muregoj kaj parto de la kastelo. De la arba epoko (Al Andalus) estas konstrupartoj norde kaj oriente de la kastelo, kie videblas restoj de banejoj kaj belaj arabeskoj. Dum la tuta 12-a jarcento la teritorio estas batalejo inter kristanoj kaj islamanoj, nome almohadoj kaj la reĝo de Kastilio, la Ordeno de Templanoj, kiuj rezignis, kaj poste la Ordeno de Kalatrava, kiu finfine ekposedis ĝin, post la definitiva konkero post 1212, pro la Batalo de Las Navas de Tolosa. Sed tiu vilaĝo la reĝo Alfonso la 8-a donacis al sia filino Berenguela, kiu mendis la reloĝigon al galega kavaliro nome Bolaños, do la urbonomo devenas el familinomo.
Kastelo de doña Berenguela
La kastelo estas fortikaĵo araba konstruita inter la 10-a kaj 11-a jarcentoj el bazalta ŝtono, kalkoŝtono, gipso kaj briko. Ĝi estas 43,70 m larĝa, 40,85 m longa kaj 7,40 m alta. Estas kreneloj kaj interne arabaj restoj: banejo, cisternoj kaj muroj de iamaj ĉambroj. Havas du turojn, la ĉefturo, kun ublieto en la suba parto kaj la turo Prieta de kiu konserviĝas nur malgranda parto. Dekomence ĝi protektis la vojon el Kordovo al Toledo, poste estis sidejo de la Ordeno de Kalatrava kaj en 1520 dum la Milito de la Komunumoj de Kastilio repariĝis por kontraŭstari la insurekcion. Post periodo de abandono fine de la 20-a jarcento uziĝis por kulturaj eventoj kaj en 2003 aperis arkeologiaj restaĵoj (ĉirkaùfosaĵo) en subaj partoj.
Preĝejo de Sankta Filipo kaj Santiago
Estas konstruaĵo de transiro de la Gotiko al Renesanco. Estas unusolanava kun poligona altarejo. La kovro estas de stelformaj volboj. Estas kvar flankaj kapeloj, el kiuj unu estas baptisterio kun baptujo de la 16-a jarcento. La fasado estas ornamataj de rozo, arko kaj la kruco de Kalatrava.
Ermitejo de Sankta Kosmo kaj Sankta Damiano
Estas ermitejo de la 15-a jarcento, rekonstruita amplekse en la 18-a jarcento, adoptante modelojn malfrubarokajn de la epoko. Ĝi havas formon de latina neregula kruco, kun elipsa kupolo, ornamata per pentraĵoj vegetalaj kaj pri la Sanktaj Patroj Latinaj de la Eklezio. La volbo reprezentas la simbolojn de la kvar evangeliistoj (aglo de Johano, taŭro de Luko, leono de Marko kaj anĝelo de Mateo) en separataj medalionoj. Elstaras la retablo de stilo de baroko de la 18-a jarcento.
Gastejo de Borondo kaj romia ponto
Estas survoja gastejo tipa manĉa, konstruita sur romiaj fundamentoj. Ĝi estis konstruita en la 16-a jarcento kun muro kiu alternas brikojn. De tiu epoko devenas la blazona pordego kun du kolonoj, el kiuj unu estis ŝtelita. EStas ŝtonpavima korto kun tura kolombejo. De la romia epoko restas ŝtonaj bazaĵoj ĉe la fundamentoj, ŝtona akvujo kun kanalaĵo ktp. Kaj je ĉirkaŭ 100 m estas romia ponto de du pontarkoj, el ŝtonoj kaj brikoj kaj kun po pilierbeko ĉiuflanke. La aro ege gravas ekde kiam aperas menciita de Miguel de Cervantes en sia famega verko: “Kiĥoto”.
Gastronomio
Kolbasoj el porko kaj viandaĵoj el ŝafo, konservoj kaj pladoj baze el pano. Frititaj dolĉaĵoj. El fiŝoj nur moruoj. Multaj legomoj el la fruktoĝardenoj. Melongenoj.
Orkonuso de Ezelsdorf-Buch
Nuna konservejo
La Ezelsdorfa orkonuso troviĝas nuntempe en la germana nacia muzeo en Nürnberg, kie ĝi estas centra kernaĵo de la bronzepoka kolekto.
Trilport
Trilport estas franca situanta en departemento Seine-et-Marne, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Trilportais.
Gliese 876 c
Gliese 876 c estas ekstersunsistema planedo kiu orbitas ĉirkaŭ la ruĝa nano Gliese 876 post 30,258 tagoj. La planedo estis malkovrita dum aprilo 2001 kaj estas la dua plej interna planedo de la sistemo.
Malkovro
Kiam ĝi stis malkovrita, astronomj jam konis pri la ekziston de alia planedo en la sistemo Gliese, nomata Gliese 876 b. Dum 2001, aldonaj observoj de la radiala rapido de la stelo rivelis la ekziston de dua planedo, kiu estis nomata Gliese 876 c. La orbita periodo de Gliese 876 c estas ĝuste duonon de la periodo de la alia planedo, kio signifas ke la ŝanĝoj kaŭzitaj en la radiala rapido de la stelo estis unue taksitaj kiel pli granda discentreco en la orbito de 876 b.
Orbito kaj maso
Gliese 876 c estas en orbita resonanco 1:2 kun la plej ekstera planedo Gliese 876 b. Ĉi tio kaŭas grandan gravitan interagon inter ambaŭ planedoj, kio provokas ke la orbitaj elementoj ŝanĝu tre rapide laŭ la orbitoj precesias. La orbito de la planedo estas pli descentreca ol ĉiu ajn orbito de la planedoj de la Sunsistemo. La granda duonakso estas nur 0,132 AU, proksimume triono de la distanco inter Merkuro kaj la Suno. Malgraŭ tio, ĝi troviĝas en la enloĝebla zono de la planeda sistemo, ĉar Gliese 876 estas tre malmulte brila.
Limigo de la metodo radiala rapido estas ke ne eblas kalkuli la veran mason de la planedo, nur la minimuman mason. Tio ŝuldiĝas al la fakto ke la vera maso dependas de la klinangulo de la orbito, kiu ne estas mezurebla per la método radiala rapido. Tamen, en resonanca sistemo kiel Gliese 876, gravitaj interagoj inter la planedoj povas esti uzataj por kalkuli la verajn masojn. Laŭ tiu metodo kaj, kombine kun astrometriaj observoj, astronomoj kapablis kalkuli la klinangulon de la planedo kaj do, ĝian veran mason, kiu estas 0,83 Jupiter-masoj.
Fizikaj ecoj
Pro ĝi granda maso, Gliese 876 b tre eble estas gasgiganto sen solida surfaco. Ĉar la planedo ne estis rekte detektita, ecoj kiel sia radiuso, konsisto, kaj temperaturo restas nekonataj. Supozante konsisto simila al Jupitero kaj medio proksima al kemia ekvilibro, oni kredas ke estas planedo sen nuboj en la altaj tavoloj de la atmosfero.
Gliese 876 c troviĝas en la interna parto de la enloĝebla zono. Dum la eblecoj trovi vivon sur gasgigantoj estas nekonataj, eblaj grandaj satelitoj povus havi loĝeblan medion. Malbonŝance, tajdaj interagoj inter hipoteza satelito, la planedo kaj la stelo povus detrui tiajn satelitojn. Aliflanke, unue oni devus certiĝi ke tiaj satelitoj povus formiĝi.
Georg Ludolf Dissen
Georg Ludolf DISSEN (naskiĝinta la en Friedland-Groß Schneen, mortinta la  en Göttingen) estis germana klasika filologo.
Vivo
Estante filo de evangelia pastoro li orfiĝis en la aĝo de 13 jaroj. Nur danke al apogo de familiaj amikoj li povis akceptiĝi ĉe Landesschule Pforta; tie li restis inter 1798 kaj 1804 kaj amikiĝis kun la samjaraĝulo Friedrich Thiersch. Post trapaso de la abiturienta ekzameno li studentis ĉe la Universitato de Göttingen klasikan filologion. Inter la influhavaj instruistoj pleje gravis Christian Gottlob Heyne. Doktoriĝo sukcesis danka al defendo de la disertaĵo De temporibus et modis verbi graeci post kiam ekis lia docentista deĵoro surloke.
Prelegare li traktis krom filologiaj ankaŭ filozofiajn temojn. Tiam li konatiĝis kun August Boeckh kun kiu li flegus sciencajn interŝanĝojn pri filologio. En 1812 Dissen sekvis vokiĝon je eksterorda profesoreco al Marburg. En aŭtuno 1813 li revenis al Göttingen por kunlabori kun Friedrich Gottlieb Welcker, Ernst Karl Friedrich Wunderlich kaj Karl Otfried Müller. En 1817 li iĝis orda profesoor kaj en 1832 kortega konsilisto. En 1833 Dissen iĝis orda membro ĉe la akademio de Göttingen. En 1834 li iĝis koresponda membro de la Bavaria akademio de la sciencoj de Munkeno. Fine li apartenis al la estrarano de la Seminario pri klasika filologio je Göttingen.
Graveco
Ŝatitis lia diligenteco kaj metoda laborado. Tiajn virtojn oni rimarkas ankaŭ legante liajn tri ĉefajn verkojn, la eldonojn de aĵoj de Pindaro, Tibulo kaj Demosteno. Liaj eldonistaj metodoj havis grandan influon por la evoluo de lia disĉiplo Karl Lachmann, fondinto de la moderna tekstkritiko. Lia eldono de Pindaro aperis unue en la tutpindara eldono de August Boeckh (Leipzig 1811–1821) antaŭ posta memstara publikiĝo sub la titolo Pindari opera ex recensione Boeckhii (Gotha 1830). La tibula eldono prizorgitis de li, post laboradoj de Heyne kaj de la frue mortinta kolego Wunderlich. Ili aperis sub la titolo ''Supplementum editionis Albii Tibulli Heynio-Wunderlichianae ed. Lud. Dissen en 1819 en Leipzig, kiel memstara eldono (kun komentoj de Karl Lachmann): Alb. Tibulli carmina ex recens. C. Lachm. passim mutata explic. Lud. Dissen'' (du partoj, Göttingen 1835). La demostenan paroladon De corona li eldonis laŭ la antaŭlaboraĵoj de Immanuel Bekker en 1837 en Göttingen.
Brundorsa paruo
La Brundorsa paruo (Poecile rufescens, iam Parus rufescens) estas eta paseroforma birdo de la familio Paruedoj.
Nagysimonyi
Nagysimonyi (nadjŝimonji) estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en subregiono de Celldömölk. La loknomo estas hungare: granda Simono.
Brundorsa paruo
Ĝi estas eta paruo, 11.5–12.5 cm longa kun pezo de 8.5–12.6 g. La kapo estas malhele nigrecbruna kun blankaj vangoj, la dorso estas brile ruĝecbruna, la flugilplumoj estas malhelgrizaj kun pli palaj bordoj. La subaj partoj estas blankaj al palgrizecblankaj, kun ruĝecaj aŭ palgrizaj flankoj. Ili flugas en miksitaj aroj. Ili ofte vidiĝas en grandaj grupoj kun saltriparoj kaj timaliedoj.
Nagysimonyi
Situo
Nagysimonyi situas laŭvoje kaj laŭfervoje inter Celldömölk kaj Sárvár sub la iama vulkano Ság (ŝAg). Celldömölk troviĝas 7, Szombathely 40 km-ojn.
Gondenans-les-Moulins
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Brundorsa paruo
Ĝi estas disvastigata en teritorioj ĉe nordokcidenta Pacifiko de Usono kaj okcidenta Kanado, el suda Alasko al sudokcidenta Kalifornio. Ili estas konstantaj loĝantaj birdoj ene de siaj teritorioj, sed ili foje flugas mallonge vintre kiam la manĝodisponeblo malgrandiĝas. Ili kutime moviĝas al pli malaltaj lokoj en la sama areo kiam komencas vintro kaj moviĝas reen al pli altaj lokoj malfrusomere.
Nagysimonyi
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1237 en formo "Simun". La loĝantaro okupiĝas pri vinbero, krome estas termala banejo. Apude estis militkaptitejo inter 1915 kaj 1919.
Brundorsa paruo
Estas tri agnoskataj subspecioj, kun flankoj pli grizaj kaj malpli ruĝecaj sude (del Hoyo et al. 2007):
La manĝo estas ĉefe insektoj kaj aliaj senvertebruloj plukitaj el la foliaro. Brundorsaj paruoj manĝas ankaŭ kelkajn semojn, ĉefe de koniferoj, kaj fruktojn. Ili vizitas birdomanĝejojn, inklude tiujn de kolibroj, kaj ĉefe sebo plaĉas al ili.
Iam ĝi estis lokita en la genro Parus kun plej parto de aliaj paruoj, sed analizoj de DNA kaj de morfologio sugestas, ke separi Poecile pli akurate kongruas kun la rilatro inter tiuj birdoj (Gill et al., 2005). La American Ornithologists' Union traktis Poecile kiel distinga genro de iu tempo.
Bortnici (distrikto Klin)
Bortnici (Бортницы) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 38 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Demi Moore
Demi MOORE (vera nomo: Demi Gene Guynes; naskiĝis la, en Roswell, Nov-Meksiko) estas usona aktorino.
Gornji Kuršanec
Gornji Kuršanec, hungare Felsőzrínyifalva [felŝOzrInjifalva] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje, en municipo de Nedelišće.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon Felsőzrínyifalva apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, poste denove de Jugoslavio kaj ekde 1991 de Kroatio.
Bunea Mică
Bunea Mică [bunja mikə] (Bunyaszekszárd) estas vilaĝo en Rumanio, kiu kunkonstruiĝis kun Bunea Mare.
3789 Zhongguo
3789 Zhongguo estas asteroido de la ekstera asteroida zono. Ĝi estas unu el la malmultenombraj asteroidoj en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.
Malkovro, perdo, remalkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉina astronomo Zhang Yuzhe elde la Observatorio Yerkes, en Williams Bay (Viskonsino, Usono) sub la provizora nomo 1928 UF kaj nomita "1125 China" (Ĉinio) en honoro de la lando de la malkovrinto.
Ĉar oni ne sukcesis observi ĝin post ĝia malkovro, ĝi estis perdita. En 1957, alia asteroido malkovrita elde la Observatorio de Purpura Monto rekuperis, kun konsento de Zhang Yuzhe, la numeron kaj nomon 1125 China.
En 1986, C. M. Bardwell kaj Syuichi Nakano identigis la planedeton 1986 QK1 kun la perdita 1928 UF. Ĝi tiam ricevis la nomon "Zhongguo", tie estas "Ĉinio" en pinjin.
27896 Tourminator
27896 Tourminator estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Alexander Pravda elde la Observatorio de Modra en Slovakio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la slovaka voja biciklisto Peter Sagan. Unu el liaj kromnomoj estas "Tourminator" pro pluraj venkoj kaj bonaj rangoj en la poenta klasifiko en la ĉefaj vetkuroj. Li estas gajninto de la verda ĵerzo en la Tour de France en 2012, 2013 kaj 2014.
Jun Amano
Jun Amano (天野 純 n. ) estas japana futbalisto. Li en 2018 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Borŝĉevo (distrikto Klin)
Borŝĉevo (Борщево) estas vilaĝo en distrikto Klin, Moskva provinco, Rusio. En 2010 ĝi havas 42 loĝantojn (laŭ tutrusia popolnombrado).
Listo de Esperanto-tradukoj
Portalo:Literaturo/Literaturo en Esperanto
Astioĥo
Astioĥo, Astioĥio aŭ Astioko (el la greka Ἀστυόχη, «urboposedanto» ) estis princino de Trojo, filino de Reĝo Laomedono kaj de la nimfo Strimo, Plakio aŭ Leŭkipo. Ŝia nomo memorigas tiun, de la troja nimfo kies edziniĝo al Eriĥtonio pravigis la regadon de la dardana dinastio sur Troado.
Ŝi edziniĝis al la heraklido Telefo kaj havis kun li filojn nomiĝintajn Eŭripilo, Tarkono kaj Tirseno. Tamen, alternativa versio konsideras ŝin filino de Priamo kaj edzino, anstataŭ patrino, de Eŭripilo. La reĝo de Trojo subaĉetis ŝin per ora vinberujo, por ke ŝi konvinku Eŭripilon partopreni la Trojan militon kun armeo de misianoj kaj ceteanoj. Tion ŝi bedaŭros, ĉar la junulo trovis morton dumbatale, fare de Neoptolemo, la filo de Aĥilo.
Post la malvenko de Trojo, oni sklavigis ŝin, kune kun ŝiaj fratinoj Etilo kaj Medesikasto. En klopodo forfuĝi el sklava vivo en Grekio, ili profitis ke la ŝipoj per kiuj ili veladis haltis en Italio, proksime al rivero Naveto, kaj bruligis ilin, devigante la aĥajojn setleĝi en tiu ĉi loko. Pro tio, Astioĥo kaj siaj fratinoj ricevis la grupan nomon Naŭprestidoj.
Plia informo pri Astioĥo kiel filino de Priamo en la artikolo Laodico.
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom ties, de la antaŭe priskribita, Astioĥo (Ἀστυόχη) estis ankaŭ la nomo de la jenaj rolulinoj de la helena mitologio:
Astioĥo (Ἀστυόχος) estis ankaŭ la nomo de filo de Eolo kaj Kiano. Li heredis el sia patro la insulon Lipari, unu el la Liparaj insuloj, kiun li nomigis Eolio honore al sia patro.
Turo Burana
La turo Burana estas larĝa minareto en la valo de la rivero Ĉuj en norda Kirgizio. Ĝi situas proksimume 80 kilometrojn oriente de la ŝtata ĉefurbo  Biŝkeko, proksime de la urbo Tokmok. La turo, kune kun kelkaj tomboŝtonoj, iom da digoj, la ruinoj de kastelo kaj de tri maŭzoleoj, estas ĉio kio restis de la antikva urbo Balasagun, kiu estis fondita de la Karaĥanida dinastio fine de la 9-a jarcento. Ekstera ŝtuparejo kaj kruta cirkulanta interna ŝtuparo ebligas al vizitantoj grimpi ĝis la pinto.
La turo origine estis 45 metrojn alta. Tamen tra la jarcentoj pluraj tertremoj kaŭzis signifan damaĝon al la strukturo. La lasta pli granda tertremo en la 15-a jarcento detruis la supran duonon de la turo, reduktante ĝin al sia nuna alto de 25 metroj. En la 1970-aj jaroj okazis restaŭra projekto por sekurigi la fundamenton kaj ripari la okcidentan flankon de la turo, kiu estis en danĝero kolapsi.
La tuta historia ensemblo, inkluzive de la maŭzoleoj, kastelaj ruinoj kaj tomboŝtonoj, nun funkcias kiel muzeo kaj ekzistas malgranda konstruaĵo sur la tereno en kiu videblas historiaj informoj samkiel arkeologiaj trovaĵoj troviĝas en kaj ĉirkaŭ la tereno.
Legendo
Legendo konektata al la turo informas ke sorĉistino avertis lokan reĝon ke lia novnaskita filino devus morti en la tago en kiu ŝi iĝus 18-jara. Por protekti ŝin, la reĝo konstruigis la altan turon kie li malliberigis la filinon. Neniu eniris la turon escepte de la servisto de la filino kiu portis al ŝi manĝaĵojn kaj trinkaĵojn. La filino sole kreskis kaj iĝis bela juna virino. Iun tagon tamen venena araneo kaŝiĝis en la manĝaĵo alportata fare de la servisto. La araneo mordis la junulinon, kaj ŝi mortis en la turo, ĵus fariĝinte 18-jara.
Introvertiteco kaj ekstravertiteco
Introvertiteco estas rezervita, singarda kaj silenta konduto, dum la malo, nome ekstravertiteco estas socia, aventura kaj parolema konduto.
La koncepto de introvertiteco estis origine uzita de Sigmund Freud en sia teorio pri libido. Poste, Carl Jung igis la du terminojn "introvertiteco" kaj "ekstravertiteco" la kernon de siaj tipoj de personecoj.
Eksteraj ligiloj
(en) BBC - The Human Mind (La Homa Menso) - Personeco, priskribo de introvertiteco kaj ekstravertitec, kun emfazo pri serĉado de rekompenco.
Chézy-sur-Marne
Chézy-sur-Marne estas franca situanta en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Guernouillats.
Ejreno
Kultado kaj arta prezentado
Ejreno estis speciale kultita de la loĝantaro de Ateno, ĉefe post la ŝipa triumfo de Timoteo super Sparto en 375 a.K., kiam oni starigis altarojn dediĉitajn al ŝi. La Atena ŝtato organizis ĉiujarajn oferojn al Ejreno ekde 371 a.K., por soleni la komunan pacigon okazinta tiujare, kaj starigis bronzan votan statuon honore al ŝi en la agoro de la urbo. Ĝi estis farita de Cefisodoto la Juna, patro de la fama skulptisto Praksitelo. La atenanoj laŭdis tion tiamaniere, ke ĝi iĝis kutima prezento sur moneroj kaj vazoj, kie ŝi aperas kun la korno de abundo kaj olivbranĉo. .
Kvankam tiu skulptaĵo ne konserviĝis, ĝi estis kopiita plurfoje de la romianoj. Unu el la plej bone konservitaj kopioj troviĝas ĉe la Glyptothek en Munkeno. Ŝi prezentas la diinon portante infanan Pluton, dio pri abundo kaj filo de Demetro, la diino pri agrokulturo. La mankinta mano de Ejreno portis sceptron. La skulptaĵo simbolis ke riĉecon prosperas nur sub la protektado de paco, do ĝi estis publika alvoko al komuna saĝo. Tiu kopio apartenis al la kolekto de Villa Albani en Romo, sed ĝi estis forrabita de Napoleono, kiu portis ĝin al Francio. Post lia malvenko, la skulptaĵo estis aĉetita de Ludoviko el Bavario.
Plia skuptaĵo de Ejreno troviĝis apud la templo de Hero en la pritaneo de Ateno, kun alia, de Hestio. Ili konsistigis taŭgan alegorion, ĉar tie estis gravuritaj la leĝoj de Solono.
En artaj prezentadoj Ejreno kutime aperas kune kun ŝiaj fratinoj Diko kaj Eŭnomio, portante la fruktojn de la sezono. Sur moneroj ŝi aperas kiel juna kaj bela knabino kiu portas la Kornon de abundo, sceptron, torĉon aŭ ceremonia vazo. Aliaj artaĵoj prezentas ŝin brulitante armilojn, kun kaduceo aŭ maiza spadiko en la mano aŭ sur la kapo. Pro similo al Niko, oni ofte aldonis ankaŭ flugilojn al ŝi.
Medicino en mezepoka islama mondo
En la historio de medicino, Islama medicine, Araba medicino, Grek-araba aŭ Grek-islama referencas al medicino disvolvigita en la Islama Orepoko, kaj verkita en araba, nome lingua franca de la Islama civilizacio.
La gravo de araba medicino kuŝis ne multe sur sia originaleco sed sur la fakto ke ĝi estis vehiklo por la fidinda konservado de la greka sciaro. La ĉefaj fondoj de medicino fare de arabaj fakuloj de Islamo estis la medicinaj verkoj de la 'klasika periodo', kaj de tiuj grekaj aŭtoroj kies verkoj estis eventuale tradukitaj. Ĉefa tradukmovado, aperinta dum la regado de Harun al-Raŝid estis stimulita de sociekonomia atmosfero favora al la atingoj de fakuloj kaj de konstatita neceso inter kaj islamanoj kaj kaj kristanoj por aliro en araba al antikva medicino kaj la preta disponeblo de elstaraj tekstoj. Plej favorata aŭtoro estis Galeno, ĉar lia verkaro markis la normigon por la araba medicino estonta; eĉ la verkoj de la Hipokrata Korpuso estis konataj ĉefe tra la prismo de la komentarioj de Galeno.
La ora epoko de la araba medicino ekis en la 9a jarcento kaj kontinuis je sia pinto ĝis la 12a jarcento kiam la povo de Islamo ekmalaltiĝis kiel rezulto de interna konflikto kaj de la defio farita de la krucmilitistoj kaj barbaraj invadantoj. Ene tiuj tri jarcentoj tamen, la islama medicina komunumo ekdisvovigis kaj uzis sistemon de medicino bazita sur sciencaj analizoj. La gravo de la sansciencoj por la societo estis emfazigita, kaj la frua islama medicina komunumo penis por trovi vojojn por zorgi pri la sano de la homa korpo.
Aldone al produktado de gravaj medicinaj pensuloj kaj kuracistoj kiaj Al-Razi (Razi) kaj Ibn Sina (Aviceno), araboj estis konsiderataj unu el plej gransaj kontribuoj en la fakoj de farmakologio kaj kemio. La landoj superregataj de arabaj militistoj havigis grandan abundon de plantoj, animaloj kaj mineraloj; Ibn al-Baitar surprize listigis ĉirkaŭ 3000 aĵoj kiaj 800 botanikaj drogoj, 145 mineralaj drogoj kaj 130 animalaj drogoj. Kun tio kaj ties scienco de kemio aplikitaj al la medicino, la araboj estis la unuaj kiuj enkondukis sisteme aranĝitajn ilustraciojn en siaj medicinaj verkoj same kiel enkondukis la ideon de jura kontrolo por kvalifiki ekzamenojn por akcepto en la medicina profesio. Laste, kvankam la ideo establi hospitalojn ne originiĝis kun ili, ili estis respondecaj por la establado de granda nombro de tiuj institucioj.
Kallmerode
Kallmerode estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Eichsfeld de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la urba komunumo Leinefelde-Worbis. Fine de la jaro 2018 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 599 loĝantojn.
NGC 1208
NGC 1208 (aliaj indikoj — PGC 11647, MCG -2-8-47, IRAS03037-0943) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gooimeer
Gooimeer estas lago en Nederlando inter sudorienta parto de Noord-Holland kaj Flevoland. La areo estas 2670 ha kaj ĝi ekestis post la endigigo de Suda Flevolando.
Joaquín Costa
Joaquín COSTA Martínez [ĥoaKIN KOSta] (Monzón, Provinco Huesko, 14-a de septembro 1846 - Graus, Provinco Huesko, 8a de februaro 1911) estis hispana politikisto, juristo, ekonomikisto kaj historiisto, la ĉefa reprezentanto de la intelektula movado de la 19a jarcento konata kiel regeneracionismo, kun konataj motooj «escuela y despensa» (lernejo kaj provizejo) kaj «duobla ŝlosilo por la tombo de la Cid por ke li ne rerajdu».
Bunea Mare
Bunea Mare [bunja mare] (hungare: Bunya (bunja)) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. Administre ĝi apartenas al Făget (Timiș).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 790 loĝantojn (rumanoj); en 1992 359 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1440. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény). Ĝi kunkonstruiĝis kun Bunea Mică.
Sakezo
Sakezo (sorane (irankurde) سەقز, سەقز (elp. seqiz),, transskribata kiel Saqqez- vidu ankaŭ sub etimologio) estas la dua plej granda urbo en la provinco Kurdistano en la nordokcidenta parto de Irano. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto.
La nuntempa urbo konsistas el du partoj: la historia parto kaj la nova parto. La urbo estas fama pro ties antikva historio kaj la restaĵoj de historia fortikaĵo troviĝanta en la nordorienta parto de la urbo, nomata Zehweeya (elp. zeŭeja).
Bazaj informoj
36.24639°N, 46.26639°W
Geografio
Sakezo situas en monta regiono (altebenaĵo, 1479 metrojn super la marnivelo) kaj laŭlonge de rivero Simineh (perse: سیمّینه رود ) en la nord-okcidento de la provinco, ĉ. 45 km de la landlimo al Irako.
Sakezo situas proksimume 120 kilometrojn nordokcidente de Sanandaĝo, la provinca ĉefurbo, 77 km sudoriente de Mahabad kaj 450 kilometrojn okcidente de Teherano, la landa ĉefurbo.
Klimato
Somere inter junio kaj septembro ofte estas pli ol 30 °C, kiam Sakezo ĝuas de varma mediteranea klimato.
Loĝantaro
Plejparto de la loĝantaro estas kurdoj kiuj ĉefe parolas la persan, la oficialan lingvon de Irano, kvankam maljunuloj [ĉu nu?] kaj en vilaĝoj proksime de Sakezo oni parolas la soranan kurdan lingvon aŭ la lingvon haŭrami, parolata ankoraŭ de 23 000 personoj, denaska lingvo ankaŭ de poetoj kaj intelektuoj, sed laŭ takso de Unesko endanĝerita lingvo. En 2009 la nombro de parolantoj de la sorana kurda lingvo en Irano estis estimata je ĉ. 3,25 milionoj. Granda parto de la dek du ĝis dek du milionoj da iranaj kurdoj estas islamanoj.
Estis grandega grupo de la loĝantaro kiu kredis en sufiismo. Ili ankoraŭ nuntempe ekzistas en malgrandaj nombroj kiuj vivas laŭ la vojoj (tarika) de la mistika ordoj Naksbandi kaj (perse: نقشبندی‎) kaj Kadirija (Abdul Qadir Jilani). Iliajn spiritajn ritojn ili faras ambaŭ en siaj respektivaj sakraj domoj kiuj nomiĝas zavijoj kaj takajoj (kurde: تەکیە). Kompare kun aliaj urboj en la provinco Kurdistano estas ankaŭ multaj moskeoj en Sakezo.
Historio
La kurdoj kaj iliaj iranaj prapatroj (medoj) loĝis en tiu loko ekde ĉirkaŭ 1000 antaŭ Kristo. Post jarcentoj ankaŭ skitoj (sakaoj), nomada popolo, alvenis kaj tiutempe (la 7-a jarcento a.K.) Sakezo estis kvazaŭ ĉefurbo kaj politika centro de ties Imperio. En la Sasanida epoko (antaŭ la Islama konkero), sub reĝo Bartatua, tiu teritorio estis sendependa landeto kiu portis la nomon Sagapeni. Ili regis en la regiono de la montaro Zagros, proksimume de la nunaj provincoj Kurdistano kaj Kermanŝaho.
Etimologio
La nomo "Saqqez" (Sakezo) estus derivata de la nomo por la malnova skita imperio, kiu troviĝis ĉirkaŭ la antikva parto de Sakezo. Kelkaj opinias, ke la loknomo Sakezo devenis de la sakaoj. Tial en la kurda oni prononcas la nomon kiel "Saakaa". Modernaj fakuloj kutime uzas la terminon Saka por referenci al irananoj de la Orienta Stepo kaj de la baseno Tarim. Depende de la historia, loka, originala aŭ fremdlingva deveno, la urbonomoj povas esti skribataj kiel [[Dosiero:Omar Mosque Saqqez.JPG|eta|center|800x800px|سقز - Saqqez - Sakezo - Sagezo : Panoramo kun moskeo.
Vidindaĵoj
Sakezo estas fama pro siaj mirindaj vidoj dum la printempo kaj pro siaj multnombraj historiaj lokoj. Je iom da distanco de la urbo troviĝas pluraj signifaj historiaj kaj kulturaj monumentoj. Je distanco de 20 kilometroj norde de la ŝoseo liganta Sakezon kun la urbo Divandere, ekzistas kaverno (karaflu), kie en la epoko de la Partia Imperio estis la Templo de Heraklo. Je ĉ. 42 kilometroj nordoriente de Sakezo troviĝas la ruinoj de la fortikaĵo Zevie, hazarde malkovritaj en 1947 kaj kiu verŝajne datiĝas de 900 antaŭ Kristo tio estas el la periodo de superregado fare de la medoj.
Ankaŭ la paroko, la bazaro aŭ la biblioteko estas vizitindaj, samkiel du universitataj kampusoj (Azad kaj Noor)
Naturo
En la ĉirkaŭaĵoj de Sakezo troviĝas pitoreskaj naturaj pejzaĝoj kun arbaroj kaj montaj herbejoj. Arbaraj areoj okupas ĉirkaŭ 7000 hektarojn da tero inter Sakezo kaj Bukan. Estas zono dediĉita al rearbarigo [fonto?].
Esperanto en Sakezo
Por la unua fojo Esperantistoj okazigis en 2020 Zamenhof-feston en “Mana”, la kulturscienca instrucentro. En 2020 aperis ĉe eldonejo en Sakezo ankaŭ la soran-kurdan vesion de la libro Renkontoj kun Diferenculoj (Przemysław Paweł Grzybowski), originale verkita en Esperanto.
3790 Raywilson
3790 Raywilson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la brita optikisto Raymond N. Wilson, kiu malvolvis la teknikon de aktiva optiko, nun aplikata al la novaj teleskopoj, interalie al tiuj de la observatorio La Silla.
Montbray
Montbray estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montbrayons.
Cornelia Friis
Cornelia FRIIS (naskiĝis 1904 kiel Cornelia Margareta Lignian, mortis la 30-an de januaro 1987 en Danio) estis nederlanda-dana esperantisto kaj edzino de Lorenz Friis.
121615 Marknoteware
121615 Marknoteware estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Mark D. Noteware, kiu kontribuis al la Misio de Asteroida Specimena Revenigo OSIRIS-REx de la NASA kiel inĝeniero pri asekuro de la misio. Antaù tio, li estis Altranga Kvalita Inĝeniero por la programoj DSCOVR, Advanced SEAL Delivery System kaj Bio-Detection System.
Juliette Récamier
Juliette RÉCAMIER (plennome: Jeanne Françoise Julie Adélaïde Bernard), alidire Madame Récamier (naskiĝis la en Lyon kaj mortis la  en Parizo) estis spritulino kaj direktora elegantulino de la Direktoraro.
Konusforma brasiko
Konusforma brasiko en la kuirejo
Konusforma brasiko povas esti uzata en la kuirejo kiel savoja brasiko kaj blanka brasiko. Pro la delikata strukturo de ĝiaj folioj ĝi estu pli mallonge kuirebla. Ĝi tre taŭgas por fari salaton kaj krudaĵon.
Hipokapnio
Hipokapnio ( greke hypo = "maltroa" kaj kapnos = "fumo"), kelkfoje ankaŭ konata kiel akapnio estas stato en kiu la nivelo da karbona dioksido en la sango estas pli malalta ol normale. Ĉi tio povas esti la rezulto de profunda aŭ rapida sprirado, konata kiel hiperventolado. Eĉ kiam ĝi estas severa, hipokapnia estas bone tolerebla.
Juliette Récamier
Biografio
La familio de Juliette Bernard apartenis al la burĝaro de Lyon. Ŝia patro, Jean Bernard, estis reĝa notario. Nomita Financa kolektisto, li iris al Parizo en 1786. Li estis eksigita sub la Konsularo kiel suspektito de interrilato kun reĝistoj. Sinjorino Bernard, veninta de bonhava medio estis koketulino kaj inteligentulino.
Hipokapnio
Kvankam, hipokapnio kaŭzas cerban vasokonstrikton, kondukante al cerba hipoksio kaj tio kaŭzas nedaŭran vertiĝon, vidajn malhelpojn, kaj sufokiĝon. Malalta parta premo de karbona dioksido en la sango ankaŭ kaŭzas alkalozon (ĉar CO2 estas acida en solvaĵo), kondukante al malaltiĝintaj plasmaj kalcio-ionoj kaj nerva kaj muskola eksciteco. Ĉi tio eksplikas la aliajn kutimajn simptomojn—jukaj piksentoj, rigidaj muskoloj kaj tetanio en la ekstremaĵoj, precipe manoj kaj piedoj.
Juliette Récamier
Biografio
En 1793, 15-jaraĝa kaj dum Teroro, Juliette estis edzinigita al amiko de siaj gepatroj, S-ro Récamier, riĉa bankisto de Parizo kun kiu ŝi ligis ameman kaj platonecan rilaton: ŝi verŝajne estis lia neleĝa filino, kion ŝi eksciis nur pli malfrue.
Hipokapnio
Hipokapnio kelkfoje estas induktata dum la flegado de certaj medicinaj urĝaĵoj, kiel intrakrania hipertensio.
Juliette Récamier
Biografio
La salono, kiun malfermis Juliette Récamier, baldaŭ fariĝis rendevuejo de elektita socio, sed post mallonge maltrankviligis la povon. La beleco kaj ĉarmo de Madame Récamier venigis al ŝi amason da admirantoj. Ŝi inter la plej unuaj meblis sin per « etruska » stilo kaj vestis sin laŭ « greka » modo, sub Direktoraro, kaj tial ludis ne malgravan rolon en disvastigo de emo al Antikveco, kiu estis superregonta sub Unua Imperio.
Hipokapnio
Ĉar la korpo dependas de la nivelo da CO2 en la sango por eki la impulson por spiri, hipokapnio povas subpremi la spiradon al punkto de senkonsciiĝo (cerba hipoksio). Meminduktita hipokapnio pro hiperventilado estas la bazo por la morta lernejokorta sufoka ludo. Ĝi ankaŭ estas uzata ĉe subakvaj spiro-retenaj plonĝantoj por plilongigi la plonĝo-daŭron sed kun risko de senkonsciiĝo pro malprofunda akvo, kiu estas grava kaŭzo de dronado.
Juliette Récamier
Biografio
Amikino de Madame de Staël kaj post la Imperio, de Chateaubriand, ŝi estis ŝlosila figuro de opozicio al reĝimo de Napoleono Bonaparte. Ŝia salono ludis ne malgravan rolon en la politika kaj intelekta vivo de tiu epoko. Ŝi fine estis malproksimigita de Parizo fare de imperia polico. Post mallonga restado de septembro 1811 ĝis junio 1812 en Châlons-sur-Marne, poste en Lyon, kie ŝi ligiĝis kun Camille Jordan kaj Ballanche, ŝi vizitis Italion kaj povis revidi Francion nur post la falo de Napoleono la 1-a. Ŝi ankaŭ samepoke ligis rilaton kun Benjamin Constant, eksamanto de Madame de Staël.
Elprovita de tiom da sortobatoj, ŝi ekinstalis sin en 1819 en Abbaye-aux-Bois en Parizo, ĉe sia amikino baronino de Bourgoing. Malgraŭ tio, ŝi estis priserĉita de la mondo, kiun ŝi fuĝis, kaj ŝia loko de retiriĝo estis vizitita de la tiuepokaj famuloj: Chateaubriand, unu el la plej akurataj, restis ĝis la morto ŝia plej intima amiko. Ŝi estis tiel ĉasta kaj li tiom maljuna, ke oni diris:
József Bokor (komponisto)
BOKOR József estis hungara komponisto kaj dirigento naskita en Kolozsvár la 12-an de februaro 1861 kaj mortinta en Budapeŝto la 23-an de oktobro 1911. Li estis la filo de aktoro József Bokor.
Juliette Récamier
Biografio
Ŝi mortis 72-jaraĝa la, sub Dua Respubliko. Ŝi estis entombigita en Tombejo de Montmartre en Parizo apud Pierre-Simon Ballanche.
Ŝi redaktis siajn memoraĵojn, sed mortante ŝi ordonis ke oni detruu ilin. Ŝi postlasis multnombrajn leterojn, kies parto estis publikigita en 1859 de S-ino Ch. Lenormant, ŝia nevino, sub la titolo Souvenirs et Correspondance de Mme Récamier (Rememoroj kaj Korespondado de Madame Récamier).
József Bokor (komponisto)
Kariero
József Bokor studis en Kassa, estis instruisto pri muziko en Szabadka. Kiel kapelestro de provincaj trupoj li laboris en Eperjes, Újvidék, Székesfehérvár, Győr. Inter 1893 kaj 1896 dungis lin la Népszínház (Budapeŝto). Ekde 1903 li reĝisoris en Király Színház (Budapeŝto). Li estis premiitulo de pluraj teatraĵkonkursoj. Liaj operetoj, popoldramoj estis sukcese prezentitaj.
Provin
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Rokturdoj
La rokturdoj, aŭ genro Monticola, estas genro de mezgrandaj ĉefe insektomanĝantaj aŭ ĉiomanĝantaj kantobirdoj. Ili estis iam lokitaj en la familio de Turdedoj sed nun oni atribuas ilin al la tre rilataj Muŝkaptuledoj. Ili estas birdoj de la Malnova Mondo asociaj kun montaraj regionoj, kiel indikas la latina scienca nomo nome Monticola, kio signifas “montoloĝanta”. Multaj havas bluajn suprajn partojn kaj ruĝecajn subajn partojn, sed tio okazas ĉe maskloj, dum inoj estas ĝenerale brunaj birdoj, do oni povas paroli pri seksa duformismo.
Provin
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas provinois(es).
Rokturdoj
Tri el tiuj specioj estas foje separataj en Pseudocossyphus.
4639 Minox
4639 Minox estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la Gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la klubon "Minox", grupon da japanoj uzantoj de tiu miniatura fotilo. La malkovrito estas ano de tiu klubo kreita en 1968.
Morbihan
Morbihan [] estas departemento de Bretonio, la plej okcidenta regiono de Francio. Ĝia nomo devenas de la bretona Mor-Bihan signifante Malgranda Maro. La departemento situas sude de Bretonio. La Mor-Bihan-a golfo estas tre fama pro sia belegeco kun multaj insuloj, inter kiuj estas Île-aux-Moines (“insulo de la monaĥoj”, bretone Enizenac’h).
Lingvoj
Oni ĉie parolas la francan lingvon sed ankaŭ viglas la originaj lingvoj: la bretona okcidente (kelta lingvo) kaj la galoa lingvo oriente (latinida lingvo). En 2003, oni taksis, ke estas 50,000 bretonlingvaj uzantoj.
Pokeraj variantoj
Tenpokero
En la tenpokera familio, ludantoj "tenas" siajn kaŝatajn kartojn kaj poste kombinos ilin kun publikaj komunumaj kartoj.
Teksasa Tenpokero
En Teksasa Tenpokero (angle: Texas Hold 'em), ĉiu ludanto ricevas 2 kartojn en la komenco, kaj post vetrondo, aperas tri kartoj. Okazas jenaj eventoj por ĉiu ludo en ordo: vetrondo, apero de nova karto, vetrondo, apero de unu fina karto, kaj fina vetrondo. Post ĉi tio, ĉiu ludanto kalkulas sian plej bonan 5-kartan manon uzante 5 el la 7 kartoj, inkluzive de la du en siaj manoj kaj 5 sur la tablo. Teksasa Tenpokero nun populariĝas pro televidaj elsendoj de ĝi tutmonde.
Omaha Tenpokero
Omaha funkcias same kiel Teksasa Tenpokero, sed oni ricevas 4 kartojn, kaj poste ĉiu ludanto kalkulas sian plej bonan monon uzante precize 2 kartojn el la originalaj 4 kune kun precize 3 kartoj sur la tablo.
Ĉerppokero
Je la ĉerpa familio de pokeraj ludoj, la kartoj de ĉiu ludanto estas tute kaŝitaj, kaj oni ĉerpas plurajn kartojn.
Studpokero
Je la studa familio de pokeraj ludoj, almenaŭ unu karto po lundanto estas videbla de ĉiuj.
Montanel
Montanel estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Saint-James.
15077 Edyalge
15077 Edyalge estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde Gnosca (Svislando).