cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Johan van Hulst
Je la 22-a de marto, 2018, van Hulst mortis en Amsterdamo je la aĝo de 107.
Jan Decker
Vivo
Jan Decker naskiĝis kiel filo de germano kaj aŭstrino. Li frekventis la gimnazion Friedrich Koenig en Würzburg kaj jam en lerneja gazeto parolis pri futura verkista profesideziro. Li studis germanan filologion kaj filozofion en Hannover kaj Greifswald, antaŭ ol dediĉi sin tute al la verkado.
De 2004 al 2008 li studis ĉe la Deutsches Literaturinstitut de Lepsiko. Depost tiam li skribis teatraĵojn, kies premieroj estis ĉe la Staatstheater de Nürnberg aŭ la Theater Vorpommern; krome li verkis radiodramojn kaj radiajn eseojn (features). Multo da dramoj, etprozaĵoj, eseoj kaj lirikaĵoj publikigitis ankaŭ en antologioj kaj fakgazetoj.
Lia libro Eckermann eldonitis en 2012, ilustrita de Kay Voigtmann ĉe la eldonejo Ornament. Por la monologo pri la eterna servisto de Goeto li ricevis - krom bonegaj recenzoj (i.a. ĉe Literaturkritik kaj Basler Zeitung - ankaŭ la literaturan stipendion Spreewald.
Jan Decker deĵoras ankaŭ kiel docento, i.a. ekde 2013 ĉe la alternejo de Osnabrück. Li estas ankaŭ membro de PEN-klubo germana.
NGC 6072
NGC 6072 (aliaj indikoj — PK 342+10.1, ESO 389-PN15, AM 1609-360) estas planeduma nebulozo en konstelacio Skorpio.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Luis Hernández Lahuerta
Luis HERNÁNDEZ LAHUERTA (naskiĝis en 1906 en Valencio, mortis en 1961) estis propagandisto, litografo kaj verkisto en Esperanto. Ligita al la laborista movado valencia, li organizis en tiu urbo la 14an kongreson de Sennacieca Asocio Tutmonda. Dum la Hispana Enlanda Milito li redaktis la revuon Popola Fronto, kiu propagandis la vidpunktojn de la respublikana flanko tutmonde, en tre flua lingvo.
En 1947, post sia liberiĝo el la karceroj de Franco, li helpis fondi la novan asocion de esperantistoj, Hispana Esperanto-Federacio, estis ties sekretario kaj dum multaj jaroj redaktis ĝian bultenon, Boletín.
Li tradukis pecon de la verko Don Kiĥoto de la Manĉo, de Miguel de Cervantes: la rakonton de "La malprudenta scivolulo". Li ankaŭ tradukis verketon "Filozofio de Fantomo" de Wenceslao Fernández Flórez kaj "Babiladetoj, diversaj pensoj kaj aforismoj" de Santiago Ramón y Cajal.
(12946) 1290 T-1
(12946) 1290 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Ortignano Raggiolo
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Areco. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj. La du samnomaj komunumopartoj jam en 1873 ekkonsistigis komunan administran unuon.
Najbaras la komunumoj.
Mária Tiboldi
Mária Tiboldi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tiboldi Mária estis hungara aktoro, operetkantisto, primadono.
Biografio
Mária Tiboldi frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, ekde 1949 en Budapeŝto. Ŝi maturiĝis en gimnazio en 1957, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1961. Ŝiaj pli gravaj instruistoj estis Zsuzsa Simon kaj József Gáti. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Szeged), kie ŝi ricevis prozajn, operajn kaj operetajn rolojn. Inter 1963-1966 ŝi estis membro de Operetoteatro (Budapeŝto), poste ŝi kantis jardekon en de:Theater des Westens (Okcidenta Germanio), de:Salzburger Landestheater kaj de:Raimundtheater. Inter 1976 - 2003 ŝi denove apartenis al Operetoteatro en Budapeŝto. Baldaŭe ŝi ludis en diversaj teatroj. Ŝi ricevis ankaŭ eksterlandajn premiojn kaj ŝi estas "eterna membro de Operetoteatro" en Budapeŝto. Ŝi edziniĝis en Aŭstrio kaj naskis 2 filojn, baldaŭ ŝi divorcis.
6019 Telford
6019 Telford estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Kadiogo
Kadiogo estas unu el 45 provincoj de Burkino. Ĝi estas en la centro de la lando. Ĝia ĉefurbo estas Vagaduguo, nome ankaŭ la ŝtata ĉefurbo. En 2013 tie loĝis loĝantoj.
6019 Telford
Nomo
Ĝia nomo honoras la skotan konstruinĝenieron Thomas Telford (1757–1834), faman konstruiston de ŝoseoj, kanaloj, pontoj, tuneloj kaj havenoj. La Kanalo de Ellesmere kaj la Kaledonia Kanalo estas inter liaj plej famaj. Lia rekomendoj, kaj posta konstruo de ŝoseoj en norda Skotlando inversis la dekadencon, kiu estis sekvo de la Highland Clearances.
Barbosa (San-Paŭlio)
Barbosa (oficiale Município de Barbosa) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Araçatuba kaj en la mikroregiono Birigui. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Palaia
Palaia estas komunumo de Italio.
Božice
Božice (Possitz, 1939-1945 Neuweidenbach) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Znojmo en Sudmoravia regiono. La municipo ne membriĝas en partojn, sed ĝi havas du katastrajn teritoriojn, Božice kaj České Křídlovice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1225. En la jaroj 1945–1946 la germana loĝantaro krom esceptoj estis forŝovita. En la jaro 1951 okazis kuniĝo de municipoj České Křídlovice kaj Božice en unu portanta nomon Božice.
Rafael Ramazotti de Quadros
Rafael Ramazotti de Quadros (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka kaj Gainare Tottori.
NGC 6073
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Taku Ushinohama
Taku Ushinohama (牛之濵 拓, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, Grulla Morioka, Tochigi SC kaj Kagoshima United FC.
(18315) 1981 ED37
(18315) 1981 ED37 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
41795 Wiens
41795 Wiens estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Roger Wiens, profunde engaĝiĝinta en la kosmaj misioj. Li estas la Ĉefa Enketisto pri ChemCam, instrumento de lasera spektroskopio sur la robota veturilo Curiosity.
Burgo Deinsberg
La burgo Deinsberg estas neplu ekzistanta spronburgo proksime de la komunumo Theisbergstegen en la komunumaro Kusel en la distrikto Kusel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Preĝejo de Ĉiuj
La Preĝejo de Ĉiuj estas konstruaĵo (iam sinagogo ĝis 1964) en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Kőbánya.
Historio
La sinagogo ekfunkciis antaŭ la 1-a mondmilito kune kun lernejo, rabenodomo, kuirejo kaj kun loĝejoj por maljunuloj. En 1964 la judoj forvendis la konstruaĵon, poste ĝi estis laŭvice muzeo, teatro, deponejo. En 1989 Religia Grupo de Preĝejo de Ĉiuj aĉetis ĝin kaj post 2 jaroj tiu societo funkciigas ĝin, kiel religia kaj kultura centro kaj tie funkcias ankaŭ instituto por alkoholuloj kaj drogaĉuloj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo estas ekstere ornamriĉa. La ĉefa kupolo estas 32 m-ojn alta. En la centro de la konstruaĵo estas areo okangula, al kio diversaj ĉambroj aliĝas. Laŭ la kutimo galerio situas sub la kupolo.
Thurnau
Thurnau [turnaŭ] estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kulmbach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
(7424) 1992 PS6
(7424) 1992 PS6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Burgo Grumbach
La burgo Grumbach, ankaŭ nomata kastelo Grumbach, estas la ruino de spronburgo sur montosprono en la komunumo Grumbach en la distrikto Kusel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.De la iama burgo nur konserviĝas la ĉefan domon kaj la bazaj muroj.
(90281) 2003 DQ15
(90281) 2003 DQ15 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,173415 astronomia unuo, tie estas 25,943 milionoj da km.
(12947) 3099 T-1
(12947) 3099 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
5202 Charleseliot
5202 Charleseliot estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, tiam en Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la usona kemiisto Charles William Eliot (1834–1926), 21-a prezidento de Universitato Harvard (1869–1909). Li superrigardis la kreskon de la lernejo en mondfama esplora institucio, kaj ludis ŝlosilan rolon por reformi la usonan altan edukadon per pioniraj normigitaj ekzamenoj de einro kaj nedevigaj kursoj.
Rokstedio
Rokstedio, en angla rocksteady, estas muzikĝenro kiu originiĝis en Jamajko ĉirkaŭ 1966. Sukcedanto de skao kaj antaŭaĵo de regeo, rokstedio estis la hegemonia stilo de muziko en Jamajko dum preskaŭ du jaroj, faritaj de multaj artistoj kiuj helpis establi regeon. Por ekzemplo harmoni-grupoj kiel The Techniques, The Paragons, The Heptones kaj The Gaylads; soulaj kantistoj kiel Alton Ellis, Delroy Wilson, Bob Andy, Ken Booth kaj Phyllis Dillon; muzikistoj kiel Jackie Mittoo, Lynn Taitt kaj Tommy McCook. La termino rocksteady venas el populara (malrapida) dancostilo menciita en la kanto de Alton Ellis nome 'Rocksteady' kio kongruas kun la nova sonstilo (rapida rokmuziko). Kelkaj rokstediaj kantoj estis sukcesoj eĉ ekster Jamaiko, same kiel skao, helpante sekurigi la internacian bazon kiun regeo havas nuntempe.
Bruno Ferraz das Neves
Bruno Ferraz das Neves (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo.
Bailleul (Orne)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bailleulais.
Josef Speckbacher
Josef SPECKBACHER (naskiĝinta en la 13-a de julio 1767 en Gnadenwald, mortinta en la 28-a de marto 1820 en Hall in Tirol) estis gvida figuro en la Tirola ribelo kontraŭ Napoleono.
Vivo
Speckbacher estis la filo de kamparano, kiu liveris lignon por la salminejoj de Hall. Ricevante nur mallongan edukon, Josef travagis la arbaron, kaj ŝtelĉasadis antaŭ la aĝo de 12, kio ekhavigis al li problemojn kun la arbaroficialuloj. Josef ricevis la taskon labori en la imperia salminejo en Hall. Tiu laboro permesis al li fondi familion propran.
La 10-an de februaro 1794, 27-jaraĝa Speckbacher geedziĝis kun Mary Schmiederer, kaj translokiĝis al ŝia bieno en Rinn-Judenstein. De tiu tempo li nomiĝis moke viro el Rinn. Li estis respektita fare de lia komunumo, kaj en 1796, dum politike malfacila tempo, li estis elektita al la loka kortega komisiono.
Francio kaj Aŭstrio estis militkontraŭuloj, tiel ke li aliĝis kiel volontulmilicsoldato. La 2-an de aprilo 1797 ĉe la Batalo de Spinges Speckbacher batalis sub kapitano Philipp von Wörndle apud Catherine Lanz, la heroino de Spinges, gajnante reputacion kiel fervora pafisto. Li daŭrigis la defendon kontraŭ la napoleona marŝalo Ney ĝis 1805, kiam la francoj estis venkaj. Tirolo devis akcepti nuligon kaj cediĝon al Bavario, aliancano de Napoleono.
Antaŭ 1809, la aŭstra registaro serĉis rekapti Tirolon tra gerila taktiko. Speckbacher montris sin ne nur kiel aŭdacan batalanton, sed ankaŭ kiel singardan sed sentiman strategiiston. Laŭ lia taglibro, li partoprenis en 36 bataloj kaj bataletoj en 1809 sole. Frue en la mateno de la 12-an de aprilo 1809, li surprizis la grandurbon de Hall, malliberigis la garnizonsoldatojn kaj malhelpis la francan retiriĝon en la sekurecon en la pli supran Inn-valon. La 31-an de majo li komandis la maldekstran flankon dum la Batalo Bergisel, kaj atingis venkon proksime de Hall kaj Volders. De la 23-a de junio ĝis la 16-a de julio, li sieĝis la kastelon en Kufstein. Ĉi tie li donis sennombrajn pruvojn de sia propra kuraĝo, konstruis artileriolokadojn, detruis muelejojn kaj boatojn utilaj al la malamiko, bruligis la grandurbon, kaptis la trajnon de provizaĵoj, kaj eĉ spionis mem enkastele. De la 4-a de aŭgusto ĝis la 11-a li plejtempe estis la komandanto en la bataloj inter Sterzing kaj Franzensfeste kontraŭ marŝalo François Joseph Lefebvre. Li devigis la marŝalon forlasi la batalkampon kaj kun Andreas Hofer kaj Joachim Haspinger li komandis soldatojn ĉe la fama Tria batalo de Berg Isel (13.8.1809).
La francoj kaj bavaroj ĉasis lin specife, kaj rekompenco de kvin cent guldeno estis ofertita al iu ajn kiu liverus lin vivanta aŭ senvive al la aŭtoritatoj. Speckbacher pasigis la tutan vintron en la tirola Alpoj, kaŝante inter amikoj ĉe solecaj bienoj, aŭ en Alpaj kabanoj, ĉiam ĉasite fare de malamikoj. Li ĵus estis perfidita unufoje, sed savis sin per aŭdaca fuĝo kaj kaŝis sin ĝis januaro 1810, en la interkrutejoj de la ŝtonoj, ofte proksime de morto de malsato. Lia edzino kaj kvar infanoj ankaŭ serĉis sekurecon per fuĝo, kaŝante en la montoj. La lasta lia kaŝejo estis proksime de la pinto de alta paŝtejo el la Volder-valo, kie la nura unu kiu alportis al li manĝaĵon estis sia fidela servisto Georg Zoppel. La 14-an de marto lavangon superfortis lin, vundante lin grave. Li estis alportita fare de amikoj al lia bieno ĉe Judenstein, kie Zoppel kaŝis lin en la stalo sub la planko ĝis la 2-a de majo. Li daŭrigis la reziston. Estis nesekure resti, tiel ke li estis devigita fuĝi meze de vivdanĝeroj tra Pinzgau kaj Stirio al la ĉefurbo Vieno, kie li estis varme ricevita fare de imperiestro Francisko la 1-a. Pro lia servado, la imperiestro donis al Speckbacher ĉenon de honoro kaj pensionon. Tie li restis en la servo de la imperiestro ĝis 1814, vivante kun sia amiko Jacob Troggler.
En la aŭtuno de 1813 Speckbacher resenditis al Tirolo kiel majoro de la tirolaj volontuloj en la imperia armeo sub generalo Fenner. Li agis kun tiuj soldatoj de Suda Tirolo kontraŭ la francoj kaj observis ilin. En 1820 Speckbacher estis diagnozita kun rena malsano, kies komenco estis de lia tempo en la milito. Speckbacher mortis en la aĝo de 53 jaroj post pluraj semajnoj da furioza doloro. La 30-an de marto la urbo Hall ricevis kiel gastojn plurajn fuzilkompaniojn por honori ties entombigon. La 20-an de aprilo 1858 liaj restaĵoj estis elfositaj kaj ceremonie entombigitaj en la Kortega kirko de Innsbruck plej proksime al Andreas Hofer kaj Joachim Haspinger. Tie, la tombo daŭre povas esti admirita hodiaŭ.
Graveco
Eĉ laŭ takso nuntempe Speckbacher estis elstara taktikisto. Kun lokaj soldatoj kiuj estis intime spertaj koncerne la malglatan montterenon, li kaŭzis grandan difekton al la malamiktrupoj. La 12-an de septembro 1813 la bavara registaro ĉe Innsbruck denove metis prezon de 1000 guldenoj sur sian kapon, kaj daŭris ĝis la somero de 1814 ke Speckbacher povis reveni hejmen sekure al Rinn. En 1815 li ricevis duan orĉenon de honoro, kaj en 1816 li publike ricevis la personan altestimon de la imperiestro. Li ĝojige revidis sian filon, kiu estis tenita kaptito sed estis alte edukita dum sia enfermo en Munkeno, kaj antaŭĝojis pri paca maljunaĝo, sed la afliktoj de iam malbone influis lian kapablon labori sur bieno. Li estis devigita vendi sian bienon kaj moviĝis al Hall. Josef Speckbacher estis vidita en sia vivo kiel pura de ruza kaj preskaŭ malzorgema kuraĝo.
Heredaĵo
En honoro de Josef Speckbacher estis stratoj nomitaj por li en Innsbruck kaj Vieno, Kufstein, Wörgl, St. Johann en Tirol, kaj Merano. Kazerno en Hall ankaŭ portis sian nomon, sed ĝi estis prirezignita kaj vendita en 1998. Lia karaktero estas bone esprimita en sia tomba surskribo: "En milito sovaĝa sed ankaŭ homa, en paco trankvila kaj fidela al la leĝoj li estis kiel soldato, subjekto, kaj virhonorindulo de honoro kaj amo".
Coto vedado
Coto vedado (Prohibita ĉasrezervejo) estas verko de 1985 de la hispana verkisto Juan Goytisolo. La libro estis publikigita de la Eldonejo Seix Barral en 1985 post la absoluta famiĝo de la verkisto por la publiko ene de Hispanio kaj post la definitiva starigo de la Hispana transiro al demokratio, kiam li povis jam senprobleme loĝi en Hispanio, sed li preferis ankoraŭ vivi inter Parizo kaj Marakeŝo, anstataŭ reveni al la lando.
La libro estas rakonta memoraro pri la propra vivo de la verkisto. Parto el tiu materialo jam estis aperinta literaturigita en kelkaj el liaj antaŭaj romanoj kaj ĉefe en Señas de identidad. La strukturo konsistas en rektaj rakontoj de memoritaj epizodoj inter kiuj oni intermetas pli mallongajn tekstetojn kiuj meditadas pri la faro mem rememoradi kaj esprimi sentojn aŭ pri la propra epizodo ĵus rakontita. Tiele la enhavopriskribo suba limiĝas al ĝeneralaj linioj de la rakonto.
Metilenverdo
Metilenverdo aŭ verdo de metileno estas heterocikla aromata kemia kombinaĵo simila al la metilenbluo kaj uzatas kiel tinkturo kaj en biologiaj nukletestoj por makuloj identigantaj bakteriojn. Metilenverdo estas la plej grava tinkturo surbaze de tiazino. Metilenverdo estas nitroderivaĵo de la metilenbluo kaj posedas superan lumrezistecon kompare kun la bluo de metileno.
Tamen ĝia malpreciza blueco-verda koloro ne estas tiom altira ol tiu de la metilenbluo. La naturo "oniuma" de la bazaj tinkturoj estas la ĉefa kaŭzo de ĝia fotosensiveco. Industrie, metilenbluo uzatas por kolorigi kotonon, silkon, ledon kaj paperon. La metilenverdo, kune kun la hemotoksilino, estas tre uzata en eksperimentoj histologiaj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Anthocyanidine.svg| Antocianino Phenothiazin.svg| Fenotiazino H%C3%A4matoxylin.svg| Hemotoksilino Methylene_blue.svg| Metilenbluo Methyl-orange-2D-skeletal.png| Metiloranĝo Thiazine_numbering.png| Tiazino </Gallery> </Center>
Jakob Samuel Beck
Jakob Samuel BECK (naskiĝinta en la 21-a de marto 1715 en Erfurto, mortinta samloke en 1778) estis germana pentristo.
Vivo kaj kreaiva agado
Li elkreskis kiel filo de riĉa familio en Erfurto. Lia patro Georg Konrad estis ĉefpolicisto. En 1734 li edziĝis. Lia loĝdomo kaj ateliero estis en la Johannes-strato nr. 36. Li pentris portretojn, i.a. de Karl Alexander von Württemberg, Leopold la 1-a (Anhalt-Dessau), Wilhelm Ferdinand Bachoff, Gustav Adolf von Gotter kaj Christian Reichardt. En 1752 li nomumitis kortega kaj kabineta pentristo fare de Karolo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach).
Por la Aŭgustenana monaĥejo de Erfurto li faris - kune kun aliaj ok artistoj - oleopentraĵojn por la el 56 pecojn konsistanta grandformata bildociklo Mortodanco. Krome li pentris pluraj aferojn por la ĉefaltaro en la Katedralo de Erfurto: La suba altarpentraĵo, anstataŭinte pli maljunan, rakontas la adoradon de la Tri reĝoj kaj imitas la samtitolan verkon de Peter Paul Rubens. Iam ankaŭ la bildo ĉe la retablo estis de Beck, sed tiu jam ne ekzistas. Krome videblas alia frukto de liaj manoj ĉe la suda vando de la katedralo, nome la Adorado de la paŝtistoj.
Ĉ. unu jaron antaŭ la morto Beck estis en Jelgava.
La mortodanca ciklo detruitis dum fajrego en la 7-a de marto 1872. Pli ol 14 pentraĵoj troviĝas nuntempe en la Anger-muzeo.
János Püsky
János PÜSKY [jAnoŝ puŝki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Püsky János estis hungara pastro, ĉefepiskopo, episkopo, kanoniko, abato, preposto. Lia nobela antaŭnomo estis szederkényi.
János Püsky naskiĝis en 1597 en Szederkény. Li mortis la 1657 en Győr.
Biografio
János Püsky lernis precipe en Romo. Post la pastriĝo li ricevis eklezian postenon ĉe Péter Pázmány. Liaj sekvaj ĉefaj karieraj stacioj estis: Li estis entombigita en Baziliko de Győr.
Vrbka
Vrbka estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1464.
NGC 6074-1
NGC 6074-1 (aliaj indikoj — MCG 2-41-15, ZWG 79.75, PGC 57419) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(18316) 1981 EJ38
(18316) 1981 EJ38 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Moulins-sur-Yèvre (stacidomo)
Moulins-sur-Yèvre estas franca varstacidomo sur linio Vierzon -, situanta en Moulins-sur-Yèvre, en departemento , regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Duklando Vestfalio
Duklando Vestfalio (Herzogtum Westfalen) estis historia teritorio en la Sankta Romia Imperio kaj apartenis ĝis 1803 al la elektoepiskopujo Kolonjo. Ĝi ekzistis el 1180 en la plej granda regiono Vestfalio, situa en la oriento de moderna Nordrejn-Vestfalio, Germanio. Origine, Vestfalio estis unu el la tri ĉefaj regionoj de Saksio, kun Engern kaj Ostfalen. Dum plej el ties historio, la duklando estis regata de la Arkiepiskopo kaj Elektoprinco de Kolonjo.
32890 Schwob
Ĝia marsa MOID estas 0,0494805 astronomia unuo, tie estas 7,419 milionoj da km.
Banvou
Banvou estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Banoïciens.
Magazeno
Magazeno aŭ stokejo estas loko aŭ fizika spaco por stoki varojn kaj, okaze, por ties pogranda komerco aŭ vendo. La magazenoj estas infrastrukturo nepra por la aktivado de ĉia tipo de ekonomiaj agentoj (agrikulturistoj, brutobredistoj, ministoj, industriistoj, transportistoj, importistoj, eksportistoj, komercistoj, peristoj, konsumantoj finaj ktp.). Ili konstituas kutiman parton de la agrikulturaj kaj brutobredaj instalaĵoj (ofte formante parton de la tradicia kampardomo aŭ de apartaj konstruaĵoj, same kiel de fabrikoj, industriaj zonoj kaj industriaj instalaĵoj ĉiatipaj, kaj de la spacoj dediĉataj al transporto (havenoj, flughavenoj, fervojoj) kaj komerco (vendejaroj, ĉiovendejoj).
Laŭ Francisko Azorín magazeno estas Ejo por konservi komercaĵojn; granda provizejo; granda butiko. Li indikas etimologion el la araba al-magazen (la magazeno, provizujo).
Magazeneblaj varoj
Plej klara kaj grava diferenco estas inter produktoj kiuj povas esti tuŝitaj aŭ damĝitaj pro la tempopaso, ekzemple ĵusaj nutraĵoj, fruktoj, legomoj, ovoj ktp., kaj disde produktoj kiuj supraĵe ne estos tuŝita de la tempopaso kiel vestaĵoj, hejmpurigaj produktoj, libroj, artaĵoj ktp. La unuaj postulas precizajn teknikajn kondiĉojn, ekzemple malvarmo, kiuj estas havigitaj pere de teknikaj rimedoj.
Infrastrukturo
Stokejoj bezonas diversajn ejojn kaj aparatojn kiuj faciligu la propran stokadon de varoj, sed ankaŭ la manipuladon, eniron kaj eliron, kalkuladon ktp. Plej stokejoj disponas el grandaj bretaroj sur kiuj meti la varojn. Lastatempe tiuj bretaroj estas tiom altaj kiom tre altaj konstruaĵoj kaj oni atingas la varojn pere de specialaj gruoj aŭ veturiloj. Aliaj varoj postulas facilan videblon, ekzemple forpaseblaj produktoj, kiel manĝaĵoj. Tiuokaze ili estas metitaj sur malgrandaj platformoj surplanke, tie kie facile oni povu kontrolu ties maturecon, aspekton ktp.
La varoj venas kaj foriras per kamionoj. La el- kaj en-kamionigo oni faras per specialaj kajoj, tiele ke la pordo de la kamiono kiu ĉiam estas pli alta ol la planko mem havu similan nivelon kiel la komenca planko de la stokejo, por eviti supren- kaj malsupren-igi pene la varojn. Post tiu komenca momento, en la okazo de pereigeblaj aŭ polueblaj (malpurigeblaj) produktoj, kiel manĝaĵoj, estas laŭ juraj postuloj, kurtenaj pordoj kiuj malpermesu la fitraktadon de la varoj, eniron de insektoj kaj aliaj bestetoj ktp.
En preciza angulo, plej ofte, tre apartigite de la ĝenerala navo de la stokejo, devas esti oficejo, el kiu kalkulu kaj administru la tuton.
NGC 6074-2
NGC 6074-2 (aliaj indikoj — MCG 2-41-16, ZWG 79.75, PGC 57418) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Bariri
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Jaú. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Karlheinz Böhm
Vivo
Karlheinz Böhm, ununura ido de sopranistino Thea Linhard kaj orkestrestro Karl Böhm, estas aŭstra civitano. Li ricevis krome en 2003 la etiopan honorcivitanecon, sin sentas tamen kiel mondcivitano: Lia patro estis denaska de Grazano, lia patrino Munkenano. Li loĝas en Grödig ĉe Salcburgo. Sian junaĝon li pasigis en Darmstadt, Hamburgo kaj Dresdeno. En Hamburgo li vizitis la elementan lernejon kaj la Kepler-Gimnazion. Falsita kuracista atesto helpis lin en 1939 elvojaĝi en Svisujon, kie li vizitis internulejon, la Liceo Alpa je Zuoz.
En 1946 li transloĝiĝis kun siaj gepatroj al Graz, kie li akiris en la sama jaro la abituron. Unue li volis fariĝi pianisto. Je la prezentludo laŭ lia biografio la komento estis jena: „por la filo de Böhm estas iomete malabunda“. Li studis laŭ instigo de sia patro anglistikon kaj germanistikon, postsekve en Romo unu semestron arthistorion. Böhm derompis tie sian studon, por sekvi aktoradinstruon ĉe prof. Helmut Krauss en Vieno.
Ekde 1948 ĝis 1976 li sukcese laboris kiel aktoro kaj aktoris en proksimume 45 kinofilmoj kaj ankaŭ en teatro. Li rolis apud Romy Schneider en la tri Sissi-filmoj la junan imperiestron Francisko Jozefo. Tio difinis lin kiel aktoron de certa ĝenro – el kiu li sekvatempe provis elfuĝi. Lian internacian karieron aktoran interrompis en 1960 lia figurado de seria murdisto en Peeping Tom de Michael Powell, ĉar recenzo kaj publiko rifuzis la filmon pro ĝia premsonĝa enhavo. Nur komence de la 1980-aj jaroj oni novtaksis la filmon; ĝi nun validas inter kinejvizitantoj kiel unu el la plej bonaj de ĉi tiu ĝenro.
Böhm antaŭe estis kontraktinta kun la holivuda firmao Metro-Goldwyn-Mayer, sed ankaŭ tiu ĉi kunlaborado montriĝis kiel ne tre fruktodona por sia filmkariero. La roloj, kiujn oni tie donis al li, por li ne estis kontentigaj kaj la kvin filmoj plejparte ne grandaj sukcesoj. Kaj pro tio li renrevigite revenis meze de la 1960aj jaroj al Eŭropo. Rimarkinda tamen estis la kunverkado kun reĝisoro Rainer Werner Fassbinder en la 1970-aj jaroj. Tie li brilis en la terurfilmo Martha, kiu kritikeme okupiĝis pri la institucio geedzeco. Influite de la socikritika impeto de la reĝisoro Karlheinz Böhm komencis pli kaj pli forte interesiĝi pri tutmondaj problemoj.
Post sia unua geedzeco (1954–1957) kun Elisabeth Zonewa, el kiu devenis unu filino, li estis edzo de Gudula Blau. El ĉi tiu rilato devenas la aktorino Kristina Böhm kaj du pliaj gefiloj. Unu filino el lia tria geedzeco kun Barbara Lass estas aktorino Katharina Böhm. Ekde 1991 li estas geedziĝinta kun la etiopdevena terkultura fakulino Almaz Böhm (* 1964), kiu ekde 2008 estas aferdirektanta prezidanto kaj ekde la 12-a de novembro 2011 prezidanto de la fondaĵo Menschen für Menschen. La du havas du komunajn gefilojn. La plej aĝa nepo de Karlheinz Böhm, Florian Böhm, ankaŭ estas aktoro.
Marton de 2008 oni diskonigis en Salcburgo, ke la Eŭropo-Gimnazio okaze de la 80-a datreveno de Böhm ricevas la aldonan nomon „Karlheinz-Böhm-Gymnasium“. Junion de 2011 la agado de Böhm krome estis omaĝata per la Karl Platz kaj skulpturo en la diplomata kvartalo de Adis-Abebo en Etiopujo.
Helpo por Afriko
En 1976 Böhm ekvidis unuan fojon la mizeron en Afriko. Por finkuraci bronkokataron, la kuracistoj rekomendis al li restadon en Kenjo. Tie li igis per landana hoteldungito montri al si la dorsflankon de la luksofasado. Karlheinz Böhm vidis la kabanon de la hoteldungito, eksciis, ke la landanoj povis aĉeti nur la kapon de fiŝo, kaj estis emociita. Li ne volis akcepti la malriĉecon kaj decidis helpi en Afriko.
Reveninte Germanujon, li estis invitata al la televidspektaklo „Wetten, dass..?“ (Ĉu [ni] vetu, ke ..?). Tie li vetis la 16-an de majo 1981, ke eĉ ne ĉiu tria spektanto donacus unu markon resp. sep ŝilingojn aŭ unu frankon por mizeruloj en la Sahelo. Li promesis, ke li mem iros al Afriko por helpi, se li malgajnas la veton. La donacocelo ne estis plenumita, kaj Böhm gajnis la veton; almenaŭ tamen kolektiĝis proksimume 1,7 milionoj da markoj. Post la elsendo li flugis oktobron de 1981 kun la mono unuan fojon al Etiopujo kaj fondis la 13-an de novembro 1981 la helporganizaĵon Menschen für Menschen.
Süderheistedt
Süderheistedt estas komunumo en Germanio, konsistanta el suda, centra parto (vidu la apudan mapon), kaj aparta norda teritorio, la eksa komunumo Hägen. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Blanka flago
La blanka flago estas internacia simbolo de paco, armistico kaj kapitulaco. Krom tio blanka estas en kelkaj landoj reĝa koloro.
Flago de kapitulaco
La flago antaŭ ĉio estas konata kiel flago de kapitulaco. Oni ne rajtas ataki soldatojn kiuj portas blankan flagon aŭ svingas per ĝi. Oni atendas ke persono kiu portas blankan flagon, restas neŭtrala kaj ne faras militagojn. La blanka flago estas agnoskita de la Ĝeneva Konvencio.
Krzysztof Kosior
Vivo
Krzysztof Kosior studis ĉe profesoro Tadeusz Margul. En la jaroj 2000-2019 estis gvidanto de Religioscienca Fako kaj de Praa Filozofio ĉe la Fakultato de Filozofio kaj Sociologio de UMCS. Doktora disertaĵo pri filozofio, titolita Antinomio de la homa agado. Aksiologio de Th. Szasz kaj R.D. Laing, defendita en 1990. Habilitiĝis en 2000 surbaze de la disertaĵo Meza vojo en Nikajoj.
Blanka flago
Flago de kapitulaco
La flago ankaŭ povas esti uzata de civiluloj kiuj loĝas en aŭ apud milit-areo, por indiki al la batalantaj partioj ke ili ne apartenas al armita movado kaj do ne partoprenas al la konflikto.
Palazzuolo sul Senio
Palazzuolo sul Senio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Toskanio kaj al la provinco Florenco, kiu ekde la jaro 2015 oficiale nomatas metropola urbo Florenco. Fine de en la komunumo vivis.
Krzysztof Kosior
Vivo
Promociis 17 doktorojn.
Blanka flago
Flago de kapitulaco
Misuzo de la blanka flago estas militkrimo. Plejofte la blanka flago estas improvizita el ĉio kio estas disponebla kiel litotukoj, poŝtukoj, subvestoj k.t.p.
Krzysztof Kosior
Elektitaj publikaĵoj
Aŭtoraj kaj redaktitaj libroj
Palazzuolo sul Senio
Najbaras la komunumoj Borgo San Lorenzo, Brisighella (RA), Casola Valsenio (RA), Castel del Rio (BO), Firenzuola kaj Marradi.
Krzysztof Kosior
Eksteraj ligiloj
Krzysztof Kosior
Zoltán Trócsányi (lingvisto)
Zoltán Trócsányi [trOĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Trócsányi Zoltán estis hungara lingvisto, redaktoro, literaturhistoriisto, tradukisto, bibliotekisto, profesoro. Zoltán Trócsányi  naskiĝis la  en Sárospatak, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Trócsányi studis en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post la diplomo li laboris en biblioteko de Hungara Scienca Akademio inter 1908 kaj 1913, poste li havis signifan postenon en la akademia oficejo. Inter 1921-1925 li estis redaktoro, poste eldonejestro. Inter 1928 kaj 1933 li estis ĉefredaktoro de ĵurnalo, poste li estis ĉefbibliotekisto en Tutlanda Biblioteko Széchényi. En 1939 li estis nomumita eksterordinara profesoro en la menciita universitato, en 1946 katedrestro. En 1950 li pensiuliĝis, en 1957 li kandidatiĝis. Li okupiĝis precipe pri urala lingvaro, finna literaturo, malnovaj libroj.
(6038) 1989 EQ
(6038) 1989 EQ estas malgranda, malhela, ankoraŭ ne nomita, asteroido de la asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Ikonomio
Ikonomio (de οἰκονομία — aranĝo de hejmo, de aferoj) estas teologia principo en kristanismo, kiu supozigas solvadon de ekleziaj problemoj je la vidpunkto de praktika utileco. Ĝia kontraŭaĵo estas akrivio.
Ekzemple, se kristanino surbaze de sincera amo kunvivas kun alikredanto, kiu rifuzas edzinigi ŝin laŭ kristanaj reguloj, oni ne akuzas ŝin kiel pekulinon. Same al soldato, forironta al fronto, oni povas permesi edziĝon eĉ dum la Granda Karesmo. Tamen neniukaze ikonomio povas pravigi aŭ senkulpigi mortopekon.
Dia ikonomio
En la Nova Testamento la vorto ikonomio estas uzata en la senco Dia regado de sia domo, do kiel Dia intenco savi homaron de peko, sufero kaj morto. Apostolo Paŭlo skribis en la Epistolo al la efesanoj: «...sciiginte al ni la misteron de Lia volo, laŭ Lia bonvolo, kiun Li antaŭdecidis en li, por dispono en la pleneco de la tempo, por sumigi en Kristo ĉion, kio estas en la ĉieloj kaj sur la tero» 1:9-10
Lee Hae-chan
Lee Hae-chan (Korea lingvo:이해찬, hanja:李海讚, 10-a de julio 1952 - ) estas sudkorea politikisto (ĉefministro 2004-06), ĵurnalisto kaj verkisto, ĵurnalisto, aktivisto pri liberalismo. Li estis vicurbestro de Seulo (julio 1995 - decembro 1995) kaj ministro pri eduko (1998 - 1999), ĉefministro de Sud-Koreio 2004 ĝis 2006.
Lee estis studento en la 1980-aj jaroj en la Ŝtata Universitato de Seulo kaj dum la studado agadis ankaŭ en la sudkoreia demokratia movado. Post kiam li elektis lini unuafoje en la parlamento en 1988, li estis kvarfoje reelektita - kiel memro en partioj Demokrata Partio (Sud-Koreio), la Milenia Demokrata Partio kaj la Uri-Partio. Post la elektoj en aprilo 2004, lin nomumis prezidento Roh Moo-hyun al ĉefministro kaj li enoficiĝis la 30-an de junio 2004 kiel posteulo de Goh Kun. La 14-an de marto 2006, li devis rezigni pri la pozicio pro la t.n. golfluda afero. Li ludis golfon kun siaj amikoj, spite al dislanda striko de la fervojistoj, anstataŭ okupiĝi pri ties problemoj.
Diogo Correa de Oliveira
Diogo Correa de Oliveira (n. - 9-an de junio 2021) estis brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo kaj Tokushima Vortis.
Éva Orendi
Éva Orendi rumania hungara grafikistino, bestprotektantino. Ŝi naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 3-an de junio 1948.
Kariero
Éva Orendi debute laboris kiel teknikdesegnisto en projektinstituto de Miercurea Ciuc, poste ŝi longtempe estis karikaturistino de gazeto Hargita Népe. Ŝiaj kreaĵoj estis videblaj en pluraj ekspozicioj. Ŝi ilustris plurajn eldonaĵojn. De la 1990-aj jaroj ŝi estas fervora bestprotektantino, direktorino de hundotrovitejo de Miercurea Ciuc.
Inglourious Basterds
Inglourious Basterds estas german-usona militfilmo verkita de Quentin Tarantino kaj aperinta en 2009. La filmo okazas dum la Dua mondmilito kaj rakontas la venĝon de franca judino, kies familio estis murdita de nazioj, kaj planon de judaj usonaj soldatoj, la “Sengloraj Bastardoj”, por mortigi la ĉefajn estrojn de nazia Germanio.
La titolo de la filmo enhavas du intencajn misskribojn (Inglourious Basterds anstataŭ Inglorious Bastards).
Scenaro
Tri jarojn poste, la usona leŭtenanto Aldo Raine (Brad Pitt) rekrutigi ok judajn usonajn soldatojn por misio en Germanio, dirante ke ili ĉiuj ŝuldas al li po 100 naziaj skalpoj. La “Bastardoj” iĝas tiom timataj de germanoj, ke Adolf Hitler mem komencas zorgi pri la afero.
Passiflora edulis
Passiflora edulis aŭ Grenadilo estas specio de pasifloroj. Oni kultivas ĝin en tropikaj kaj subtropikaj regionoj kaj komercas ĝian dolĉan, multseman frukton. La speci-epiteto edulis signifas „manĝebla“. Interne de la specio oni distingas diversajn kultivarojn kaj formojn; formo edulis (purpurgranadilo) kaj formo flavicarpa (flavan grenadilo), interalie, havas grandan ekonomian signifon.
Inglourious Basterds
Scenaro
Shosanna nun vivas en Parizo sub falsa nomo kaj posedas kinejon. Ŝi renkontas Frederick Zoller (Daniel Brühl), germanan soldaton, kies heroaĵoj estos rakontataj en nazia propaganda filmo, Stolz der Nation (“Fieraĵo de la nacio”). Ĉar Shosanna allogas lin, li konvinkas Joseph Goebbels organizi la premieron de la filmo en ŝia kinejo. Shosanna tiam decidas bruligi la kinejon dum la festo por mortigi gravajn naziajn oficistojn.
Passiflora edulis
Disvastiĝo
Passiflora edulis venis origine el Brazilo, Paragvajo kaj la norda parto de Argentino. Pro siaj fruktoj la plantoj estas kultivataj en la subtropikaj kaj tropikaj regionoj de la tuta mondo. La formo edulis estas pli malvarmtolera ol la formo flavicarpa.
Priskribo
Passiflora edulis estas ligna grimpoplanto (liano), kies branĉoj iĝas ĝis dek metrojn longaj. Ĝi havas ĉirojn por grimpi.
La frukto estas bero. La formo edulis havas fruktojn, kiuj estas grandaj kiel kokinovoj kaj sulkiĝas en matura stato. La formo flavicarpa havas pli grandajn fruktojn (ofte ok ĝis dek du centimetrojn longaj), kiuj mature estas glatŝelaj kaj flavaj. La interno de la bero havas sukan kaj ĝelan pulpon.
Nutra uzado
Oni povas manĝi la fruktojn de Passiflora edulis kiam ili estas freŝaj, aŭ fari el ili sukon. La suko de pasifrukto ennhavas sukerojn (saĥarozon, glukozon, fruktozon) kaj organikajn acidojn (citronacidon kaj pomacidon). La vitamino-C-enhavo estas averaĝe 30 ĝis 50 mg /100 ml; krome la bero enhavas niacinon kaj riboflavinon (vitamino B2).
Kultivado
Pasifruktoj estas vaste kultivataj en tropikaj kaj subtropikaj regionoj de la mondo. Ili kutime ne toleras prujnon.
Fekundigo
La floro de la flavafrukta formo estas nesinfekundiga, sed la purpurfrukta formo estas sinfekundiga. En Kalifornio kaj Brazilo oni trovis, ke la polenado de floroj estas plej efike farata de ĉarpentabeloj. Iuj ĝardenistoj metas putriĝantajn trunkojn apud la plantoj por liveri loĝejon al la abeloj. Estas tri specoj de floroj de flavaj pasifloroj, klasifikataj laŭ la kurbeco de la stiluso.
Virusoj
La pasifrukta ligniga viruso estas unu el la plej konataj virusoj de pasifruktoj. Ĝi apartenas al la genro Potyvirus kaj povas ataki plantojn je ajna aĝo. Kiel simptomoj ĉe la folioj aperas flaviĝo kaj tordiĝo de la longo kaj formo. Ankaŭ la formo kaj grando de la fruktoj aliiĝas. La malsanaj fruktoj iĝas ŝtonecaj kaj multe malpli grandaj ol normale, kaj multaj akiras krustojn kaj fendojn. Disvastigas la viruson suktrinkaj artropodoj kiel afidoj kaj akaroj. Ne ekzistas rimedoj kontraŭ la viruso post kiam ĝi infektas la planton, sed la uzado de pura materialo por planti povas malhelpi ĝian disvastiĝon.
Fungoj
Kolumputra malsano estas kaŭzata de la fungo Fusarium solani. Ĝin karakteras nekrozaj vundoj ĉe la koluma zono, bruniĝo de la tigo ĉe la grunda nivelo, kaj malheliĝo de la tigo. La putra tigo malhelpas disporton de akvo kaj nutraĵo en la planto, pro kio ĝi velkomortas post malmultaj semajnoj. Infektoj kutime okazas pro infektita grundo. Ne ekzistas kemiaj kontraŭrimedoj. Evitaj rimedoj estas planti plantidojn en senfungaj lokoj kaj uzi purajn laborilojn.
La malsano fuzaria velko kutime okazas ĉe plenkreskaj plantoj, kaŭzate de Fusarium oxysporum. La patogeno povas travivi longajn daŭrojn, penetrante la radikojn, invadante la ksilemon, kaj malebligante la transporton de akvo kaj nutraĵo al aliaj organoj. Ĝi kaŭzas flaviĝon de la folioj kaj bruniĝon de la vaskularo ĝis la infektita planto velkomortas. Ĝi okazas en ĉiaj grundoj. Kontraŭrimedoj estas planti purajn plantidojn, eltiri kaj bruligi infektitajn plantojn, kaj uzi senvirusigitajn laborilojn.
Kancero kaŭzata de Colletotrichum gloeosporiodes estigas malhelajn kaj enfalintajn vundojn ĉe la trunko. Ĝi kaŭzas intensan senfoliiĝon kaj fruktoputron. Multaj folioj mortas pro la foliaj vundoj kaj la ŝelo de la fruktoj papereciĝas. Se varmas kaj humidas, la malsano povas pligraviĝi, kun apero de ruĝaj kaj oranĝaj sporoj, kaj fine mortigi la planton. Infektoj okazas pere de la restaĵoj de la floroj, infektitaj semoj, plantidoj, kaj fortranĉaĵoj. Kontraŭbatalado necesigas kombinon de senpatogenaj plantidoj, forigo de infektitaj lokoj, kaj plibonigo de aerumo kaj prilumo. Kuprobazitaj fungicidoj sur la vundoj povas malhelpi disvastiĝon de la malsano.
Ruhi al-Ĥalidi
Ruhi al-Ĥalidi (1864–1913) estis verkisto, instruisto, aktivulo kaj politikisto en la Otomana Imperio inter la fino de la 19-a kaj la komenco de la 20-a jarcento. Li estis nevo de Juzef al-Ĥalidi, kiu estis urbestro de Jerusalemo el 1899 ĝis 1907. En 1908, Li estis unu el tri delegitoj elektitaj por reprezenti Jerusalemon en la nova otomana registaro estrita de la Junaj Turkoj kaj poste iĝis la deputito por estro de la parlamento (1911).
Lia familio estis de historia gento kaj ligita al la Ĥalidia Biblioteko de la Malnova Urbo de Jerusalemo. Li estis interesita pri la franca literaturo, studis en Parizo kaj estis konsulo en Bordozo de la Otomana Imperio. Li studis la hebrean kaj cionismon, kaj kontraŭis tion kiel minaco al la palestinanoj, sed ankaŭ kaj ĉefe al la Otomana Imperio, al kiu li estis tre ligita.
Barville (Orne)
Barville estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Frigia modalo
La frigia modalo estas unu el la kvar antikvaj aŭtentaj modaloj. Ĉar ĝia tria ŝtupo formas etan triton kun la bazotono, ĝi similas al minoro. Ĝia gamo enhavas duontonojn inter la unua kaj dua samkiel inter la kvina kaj sepa ŝtupoj, la aliaj intervaloj estas plentonaj paŝoj. Per ĝi oni formas la andaluzian kadencon.
Barville (Orne)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Barvillais.
Frigia modalo
Historio
La frigia modalo ekestis en antikva Grekujo, nomiĝis tie tamen komence doria. Nur en la frua mezepoko okazis pro miskompreno erara interŝanĝo kun la doria modalo. La frigia modalo pli malfrue estis uzata en la kristana eklezia muziko de la mezepoko kaj povis sin defendi pro siaj sonaj apartaĵoj relative longe apud la novaj modaloj maĵoro kaj minoro.
Pro sia duontona paŝo inter al la dua ŝtupo ĝi havas „orientlandan“ sonon. Gamo lige parenca kun ĝi estas la frigia-dominanta gamo. En la popularmuzik la frigia gamo aperis precipe en psikedela roko, kie la ekzota karaktero ligiĝis kun la emo al ekzotismo ene de hipiokulturo. Frigiaj intervaloj estas uzataj en „Set The Controls For The Heart Of The Sun“ de Pink Floyd, en „So Cold The Night“ de la bando The Communards, en „Wanna be starting something“ de Michael Jackson kaj en „White Rabbit“ de Jefferson Airplane.
La frigia modalo konformas kun la barata rago Bhairavi. En araba muziko modalo estas konata kiel als kurda modalo kaj estas ankaŭ uzata en araba popularmuziko, kvankam tie la dua tetrakordo estas iomete ŝanĝebla.
Ordinara leŭkanto
Ordinara leŭkanto, Ordinara leŭkantemo aŭ Lekanto (Leucanthemum vulgare, sin. L. ircutianum) estas specio el la genro Leŭkantemo el la familio de la Asteracoj (Asteraceae). Ĝi formas kun pluraj similaj specioj la specian grupon Leucanthemum vulgare.
Frigia modalo
Historio
Por la muziko de la ibera duoninsulo (precipe flamenko kaj fado) la modalo estas stilforma (span. modo dórico). Kaj tie kaj ankaŭ en la muziko de partoj el la ciganoj Ĝi estas ofte ankaŭ aliinterpretita kiel funkciharmonie dominanta (ega trito), vidu frigia-dominanta gamo. Ofte la metalroka bando Metallica uzas la frigian modalon.
Ordinara leŭkanto
Priskribo
La Ordinara leŭkantemo estas multjara herba planto, kiu kreskas de 30 ĝis 60 cm. Ĝia eĝa tigo estas vertikala kaj plej ofte disbranĉita. La spatelformaj folioj estas alterne starantaj. La malsupraj folioj estas ofte malfajne dentaj, la supraj malpli.
Frigia modalo
Historio
La frigia modalo sur e enhavas la samajn tonojn kiel C-maĵoro kaj laŭas al la tonoj de la blankaj klavoj de piano.
Ordinara leŭkanto
Priskribo
La foliaro estas tipa kapitula. Ili havas diametron de kvar ĝis ses cm kaj disigas velkante malagrablan odoron. La lanceta involukro estas plej ofte kalva kaj kun nigre bruna rando. La foliaro povas esti nomata ankaŭ pseŭdantio. La kompleta kapitulo servas por logi insektojn, kiuj polenigas la floraron. La langetfloroj estas blankaj kaj la tubetfloroj orflavaj kaj fekundaj. La blankaj langetfloroj larĝas 6 mm. La planto floras de majo al septembro. La planto ricevas dekripajn aĥenojn, kiuj longas ĉ. 4 mm.
La kromosomnombro de Leucanthemum vulgare estas 2n = 18, de la (Leucanthemum ircutianum) estas 2n = 36.
Ekologio
Ordinara leŭkantemo estas multjara hemikriptofito kun profundaj radikoj, kiu povas kreski kiel razenon.
Disvastigo
La ordinara leŭkantemo kreskas en tuta Eŭropo.
La planto preferas nitrogenmalriĉajn, sunajn ĝis duonombrajn, freŝajn razenojn.
En kulturo
En multaj landoj estas popola kutimo deŝiri la petalojn de lekantofloro proponante alternativon ĉiuvice ĉu jes ĉu ne pri io, sed ĉefe ĉu iu "amas min" aŭ ne, kaj la respondo ĉe la fina deŝiro estas konsiderata kiel okazonta. Tiukadre la nomo de la floro en la portugala lingvo estas "malmequer" kaj foje "bem-me-quer" (ne amas min kaj male). What the Daisy Said (Kion diris la lekanto) filmita en la jaro 1910 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith. La filmo malfermiĝas ĉe du fratinoj (Martha, ludita fare de Mary Pickford, kaj Millie, ludita fare de Gertrude Robinson) starantaj en kampo de lekantoj. Millie deŝiras la petalojn de unu por diveni ĉu "li amas min... li ne amas min".
Marbach (Erfurto)
Marbach estas kvartalo de Erfurto, la ĉefurbo de Turingio, Germanujo. Ĝi situas ueste de la urbokerno. Pli ueste ankoraŭ troviĝas Salomonsborn kaj sude la verŝajne plej granda etĝardena zono erfurta. Eoste kaj norde oni vidas agrojn kaj la federacian ŝoseon B 4. La averaĝa alteco estas de 215 metroj. En la 31.12.2016 loĝis tie 4041 homoj.
Historio
La unua mencio de tiu ĉi vilaĝo estis sub la formo Martbech en 1211. Ĝis ĉ. 1300 ĝi poseditis fare de la Gleichen-grafoj kiuj poste transdonis la zonon al diversaj bienposedantoj. Dum la Tridekjara milito la vilaĝo kvazaŭ komplete detruitis kaj la enloĝantaro tiam fuĝis al Erfurto; post 1648 ili revenis kaj rekonstruis la lokon.
Ekde 1532 Marbach laŭpaŝe venis sub kontrolo erfurta kaj ekde la administra reformo de 1706 ĝi estis parto de la administradujo Amt Alach. En 1802 ĝi prusiĝis kaj estis inter 1807 kaj 1813 memkompreneble parto de la Princlando Erfurto. Post la Viena kongreso Marbach donitis al la prusia Provinco Saksio. Ekde 1830 la nombro de la loĝantoj senteble kreskis kio necesigis konstruon de moderna strato en la direkto de Erfurto; tio realiĝis inter 1854 kaj 1862. Dum artileriatako de la Aliancanoj en la 11.4.1945 mortis 24 civiluloj. De ili 17 entombigitis en komuna tombo sur la marbach-a tombejo. Enkorpiĝo al Erfurto iĝis en la 1.7.1950. Post Turniĝo kvarobliĝis la enloĝantaro danke al la konstruo de multaj novaj domoj.
Kulturo
Unu el la plej malnovaj societoj de Marbach estas Marbacher Burschenverein kies anoj responsas pri la konservo de kulturaj aĵoj (ekz. de la ĉiujara kermeso). Malgraŭ nomo ĝia ne temas nur pri porjunulara societo. Krome gravas la karnavalo-klubo Marbacher Karneval Club/ MKC. Ekde 1962 ĝi aktivas sur alta nivelo disponigante po 7 aranĝojn por jaro, kiujn partoprenas ĝis tri centoj da vizitantoj. MKC estas la dua plej malnova societo de Erfurto. Ĝi konatas ankaŭ ekstere de la landa ĉefurbo.
Sporto
Ekde 2001 la marbach-anoj fieras pri sia piedpilka teamo Sport-Freunde Marbach kiu estas ekde 2010 ĉe la ligaro Kreisoberliga Erfurt-Sömmerda. Dua vira teamo ankaŭ ekzistas (ekde 2008/09 en la unua urba ligo), oldula teamo kaj diversaj poretulaj kluboj (G-Bambini, F-Junioren, D-Junioren, A-Junioren). Prezidantas ĉe SF Marbach Jan Hähnlein, kiu ekde 2006 membras al la estraro.