cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Julius Patzelt
Agado por Esperanto
Pioniro de Esperanto en Aŭstrio-Hungarujo, vera apostolo en norda Bohemujo. Korespondis kun Zamenhof. Fondis multajn grupojn kaj gvidis konstante kursojn. Eldoninto de l' gazeto: La migranto kaj de pluraj Esperanto-lerniloj. Sur lian tombon en la tombejo de Horní Podluži GEL starigis monumenton. Sur la tomboŝtono estas surskribo: '''Julius Pazelt, * 9. V. 1857, 17. I. 1927, (stelo), Per laboro al honoro!, Bund deutscher Esperantisten seinem Vorkämpfer.'''
NGC 682
NGC 682 (aliaj indikoj — PGC 6663, MCG -3-5-22) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Piroloj
Piroloj aŭ Pyrrhula estas malgranda genro de paserinaj birdoj, kiuj apartenas al la familio de Fringedoj.
Tiu genro havas distribuon en Palearkto. Ĉiuj specioj loĝas en Azio kaj du specioj ekskluzive en Himalajo kaj ankaŭ unu specio, P. pyrrhula, loĝas en Eŭropo. La Acora pirolo (P. murina) estas draste endanĝerita (restas nur ĉirkaŭ 120 paroj), kaj loĝas nur oriente de la insulo de Sanmigelo en Acoroj.
Analizoj de DNA indikas, ke la Pinikolo de holarkto (Pinicola enucleator) estas la plej proksima vivanta parenco de tiu genro. Diskuteble, ĝi povus esti inkludata en Pyrrhula, sed pli probable ĝi estas distinga posteulo de komuna praulo, kun la Pinikolo kiel frata grupo de la praulo de la piroloj (Arnaiz-Villena et al., 2001). La evoluo de la piroloj komencis tuj post la diverĝo de la Pinikolo el ili (fine de la Meza Mioceno, antaŭ ĉirkaŭ dekduo de milionoj da jaroj), kaj estas probable ke tiuj lastaj specioj evoluis en Nordameriko; kio estas preskaŭ certa estas ke la pirola radiado komencis en la areo de Himalajo. Ankaŭ la leŭkostiktoj ŝajne estis parto de tiu klado (Marten & Johnson, 1986).
Viile Jacului
Viile Jacului [viile ĵakuluj] (hungare: Szállásszöllőhegy) estas vilaĝo en Rumanio administre apartenanta al Creaca.
Piroloj
Piroloj havas brilnigrajn flugilojn kaj vostojn. Ili montras blankan pugon. Kruroj kaj piedoj estas rozbrunecaj. La mallonga, dika beko estas adaptita al manĝo de burĝonoj, kaj estas nigra escepte ĉe P. nipalensis, kiu havas flavecan bekon. La maskloj povas esti distingataj pro oranĝa aŭ ruĝa brusto. Kelkaj specioj havas nigran kronon.
La populacio de Eŭrazia Pirolo en Britio estis en drasta malpliiĝo ekde meze de la 1970-aj jaroj, sekve de periodo de relativa stabileco, kaj la nombroj falis je 62 % en 35 jaroj. La malpliiĝo estis dekomence rapida, sed estis malpli markata ekde komenco de la 1980-aj jaroj. Tamen la lokaj organizoj CES kaj BBS sugestas, ke la malpliiĝo pluas almenaŭ en suda Britio. La demografia mekanismo restas neklara (Siriwardena et al. 1999, 2000b), kvankam oni supozas ke la agrikultura intensigo ludis gravan rolon. La informoj de CES indikas, ke ties produktiveco pliiĝis dum la lasta jardeko, dum la reprodukta malsukceso falis el 37 % al 21 %.
Josef Pieper
Josef PIEPER (naskiĝis la 4-an de majo 1904 en Elte, de 1975 urboparto de Rheine; mortis la 6-an de novembro 1997 en Münster (Vestfalio)) estis unu el la plej gravaj germanaj kristanaj filozofoj de la 20-a jarcento.
Vivo
Pieper studis en la universitatoj de Berlino und Münster (Monastero) filozofion, jurfilozofion, jursciencon kaj sociologion. Unue li estis profesoro en la Pedagogia Altlernejo en Essen (1946-1972) kaj kiel plen-ranga profesoro por filozofia antropologio en la Westfälische Wilhelms-Universität en Münster. Tie li instruis de 1946 kiel privata docento kaj kiel profesoro de 1950 ĝis 1972. Kiel emerito li prelegis ĝis 1996.
En 1982 li ricevis la Balzan-premion por filozofio, en 1987 la landan premion de Nordrejn-Vestfalio. En 1990 li ricevis la honoran ringon de la Görres-societo.
Ampleksajn informojn oni ricevas en: Josef Pieper, Werke (eld. B. Wald), Bd. 8,2, Hamburg 2008; editora aldono, p. 810-815.
Idea fono
Liaj konvinkoj radikis precipe en la skolastiko de Tomaso de Akvino kaj en la doktrino de Platono. En la krea tradicio de 60 jaroj kiel filozofo kaj verkisto li peris la sciencan tradicion de la okcidento en klara lingvaĵo kaj daŭra aktualeco. Al la renovigo de la kristana memkompreno kontribuis precipe liaj libroj pri la homaj bazo-virtoj justeco, prudenteco, braveco kaj disciplino/sindeteno, kiuj estis tradukitaj en pli ol 15 lingvojn.
Mongrassano
Mongrassano estas komunumo de Italio.
Katedralo de Tuluzo
Katedralo de Tuluzo (Katedralo Sankta Stefano, france Cathédrale Saint-Étienne de Toulouse, okcitane Catedrala de Sant Estève de Tolosa) estas katolika katedralo, kaj nacia monumento de Francio, situanta en la okcitana urbo Tuluzo. Ĝi estas la sidejo de la Ĉefepiskopo de Tuluzo.
La preciza dato de la origina konstruaĵo estas nekonata; la unua mencio pri preĝejo konstruiĝanta sur tiu ejo estas trovita en ĉarto de la jaro 844. En 1073 la episkopo de Tuluzo komencis la laboron super pli kompleksa strukturo, sekvita per kroma konstruo en la 13-a jarcento.
La neregula okcidenta fronto ekzistas ĉar la katedralo konsistas el du nekompletaj preĝejoj, la unua el la frua 13-a jarcento, kiu inkludas la fenestro-rozon de 1230; kaj la alia komenciĝinta en proksimume 1272, en nova plano kaj malsama akso, kiu poste estis rezignita, kvankam antaŭ 1445 triforio estis aldonita al la koruso kaj ekstravaganca okcidenta portalo estis enmetita. Ĝi estas malcentrigita ĉar la arkitekto atentis por ŝpari la baptokapelon norde de la enirejo.
The General Theory of Employment, Interest and Money
The General Theory of Employment, Interest and Money (La Ĝenerala Teorio de Dungado, Intereso kaj Mono) de 1936 estis la lasta libro de la fama angla ekonomikisto John Maynard Keynes. Ĝi kreis profundan ŝanĝon en la ekonomika pensaro, haviganta al makroekonomiko centran lokon en la ekonomika teorio kaj kontribuante al multo de ties terminologio – nome la "Kejnsisma revolucio". Ĝi ankaŭ okazigis gravegajn konsekvencojn en ekonomika politiko, estante interpretita kiel havigo de teoria subteno por la registara elspezo ĝenerale, kaj por buĝetaj deficitoj, mon-interveno kaj koutraŭ-ciklajn politikojn partikulare.
La magnum opus de Keynes, nome The General Theory of Employment, Interest and Money estis publikigita en 1936. Ĝi estis studita kaj ordigita fare de unu el la preferataj lernantoj de Keynes, nome la estonta ekonomikisto David Bensusan-Butt. La verko utilis kiel teoria pravigo por la politikoj de ekonomia intervenismo kiun Keynes favoris por trakti recesion. La General Theory defiis la pli fruan paradigmon de la novklasika ekonomiko, kiu estis defendanta, ke nur liberigita el la registara interfero, la merkato povus establi la ekvilibron de la plena dungeco. Farante tion Keynes estis parte rompante kontraŭ siaj iamaj instruistoj Marshall kaj Pigou. Keynes kredis, ke la klasika teorio estis "speciala kazo" kiu aplikiĝas nur al partikularaj kondiĉoj ekzistantaj en la 19-a jarcento, dum lia teorio estus la ĝenerala. Klasikaj ekonomikistoj kiuj kredis en la Leĝo de Say, kiu, simple asertas, ke la "ofertado kreas mendadon", kaj ke en libera merkato laboristoj ĉiam estus pretaj malaltigi siajn salajrojn ĝis niveloj en kiuj la dungistoj povus profite oferti al ili laborpostenojn. Nova afero el Keynes estis la koncepto de "prez-lanteco" – nome rekono ke reale laboristoj ofte malakceptas malaltigi siajn salajropetojn eĉ en okazoj en kiuj klasikaj ekonomikistoj povus argumenti, ke estus racia por ili fari tion. Parte pro prez-lanteco, estis establita ke la interagado de la "agregacia mendado" kaj de la "agregacia ofertado" povus konduki al stabila ekvilibro de sendungado – kaj en tiuj okazoj, estas el la ŝtato, kaj ne el la merkato, de kio la ekonomioj devas dependi por ties savo.
La General Theory argumentas, ke mendado, kaj ne ofertado, estas la ŝlosila varieblo kiu regas la ĝeneralan nivelon de ekonomia aktiveco. Agregacia mendado, kiu egalas totalan ne-akumulitan enspezon en socio, estas difinita per la sumo de konsumo kaj investado. En stato de sendungeco kaj malkutima produktokapablo, oni povas plibonigi sendungadon kaj la totalan enspezon nur pere de unuaj pliiĝantaj elspezoj ĉu por konsumo ĉu por investado. Sen interveno de la registaro super pliiĝantaj elspezoj, ekonomio povas resti kaptita en malalta ekvilibro de sendungeco. La demonstrado de tiu eblo estis priskribita kiel la revolucia formala atingo de la verko. La libro defendis aktivan ekonomian politikon fare de la registaro por stimulo mendadon en epokoj de alta sendungeco, por ekzemplo pere de elspezo en publikaj vorkoj. "Oni lasu nin aktivi, uzante niajn neproduktivajn rimedojn por pliigi nian riĉon" li verkis en 1928. "Kun homoj kaj fabrikoj nelaborantaj, estas ridinda diri ke ni ne povas permesi al ni tiujn novajn disvolvigojn. Estas precize kun tiuj fabrikoj kaj tiuj homoj kiel ni povos havigi ilin.
La General Theory estas ofte vidita kiel la fundamento de moderna makroekonomiko. Kelkaj veteranaj usonaj ekonomikistoj konsentis kun Keynes tra plej el la 1930-aj jaroj. Tamen liaj ideoj estis tuj atingantan ampleksan akcepton, kaj elstaraj usonaj profesoroj kiel Alvin Hansen konsentis kun la General Theory antaŭ la eksplodo de la Dua Mondmilito.
Keynes mem havis nur limigitan partoprenon en la teoriaj debatoj kiuj sekvis la publikigon de la General Theory ĉar li suferis koratakon en 1937, kio postulos al li fari longajn periodoj de ripozo.
Wolf-Premio pri Artoj
La Wolf-Premio pri Artoj estas atribuata preskaŭ ĉiujare fare de la Wolf Foundation en Israelo. Ĝi estas unu el la ses Wolf-premioj establitaj de la Fondumo kaj atribuata ekde 1978. La aliaj estas en Agrikulturo, Kemio, Medicino, Fiziko kaj Matematiko. La Wolf-Premio pri Artoj estas atribuata ĉiujare, ŝanĝiĝante ĉiun kvaran jaron inter arkitekturo, muziko, pentrado kaj skulptarto.
(9581) 1990 DM3
(9581) 1990 DM3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Árpád Gógl
Árpád GÓGL, laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) Gógl Árpád József estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, kuracisto, farmakologo.
Árpád Gógl  naskiĝis la  1939 en Komló.
Biografio
Árpád Gógl abiturientis en Pécs en 1957, poste li akiris kuracistan diplomon en Universitato de Pécs en 1963. Post siaj studoj li laboris loke en la kliniko ĝis 1979, poste en hospitalo en Székesfehérvár. En la jaroj 1968, 1979 kaj 1994 li plulernis, en 1985 li iĝis titulara docento, en 1997 li akiris PhD. En 1968 li aliĝis al la komunistoj, sed li neniam havis partian funkcion. Li estis elektita parlamenta deputito en 1998. En la sama jaro li estis ministro pri sano en la Unua Kabineto Orbán ĝis 2000, poste li pensiuliĝis, sed en 2002 kaj en 2006 li denove estis elektita parlamenta deputito. Li edziĝis dufoje, resume li havis 2 filojn. Li ricevis premiojn en 1999 kaj 2014.
Villeneuve-lès-Avignon (stacidomo)
Villeneuve-lès-Avignon estas franca stacidomo sur linio - Grezan, situanta en  Villeneuve-lès-Avignon, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Givors-Canal - Grezan (800000).
Popola Fronto de Estonio
La Popola Fronto de Estonio (estone Rahvarinne) - en 1988 oficiale prezentata al la publiko fare de la estona politikisto Edgar Savisaar per la nomo "Popola Fronto por la Subteno de Perestrojko", sed tiu nomo ne longe daŭris - estis politika organizaĵo en Estonio fine de la 1980-aj jaroj kaj komence de la 1990-aj jaroj. Ĝi je signifa parto estis antaŭŝtupo al la nuna Estonia Centra Partio, kvankam kun multe pli larĝa bazo de subteno inter la civitanoj de Estonio en la komenco. La movado estis motora forto en la movado pri sendependiĝo de Estonio kiu gvidis al la restarigo de la Respubliko Estonio kiel ŝtato ekster Sovetunio. Ĝi similis al la Popola Fronto de Latvio kaj la movado Sąjūdis en Litovio, sed kompareblas ankaŭ al pluraj pliaj popolaj frontoj kiuj kreiĝis preskaŭ samtempe en aliaj partoj de Sovetunio.
Schwindratzheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco, loke ankaŭ alemane nomata Schwìngelse) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Popola Fronto de Estonio
La Baltiaj Ŝtatoj, kompare al aliaj tiutempaj partoj de Sovetunio, estis aparta kategorio: Ili antaŭe estis eŭrope integritaj parlamentaj demokratioj kiuj estis perforte konkeritaj kaj aneksitaj fare de la stalinisma diktaturo Sovetunio en junio 1940. La Popola Fronto de Estonio estis fondita en 1988 interalie fare de Marju Lauristin kaj Edgar Savisaar. Savisaar iniciatis la fondon en aprilo 1988 en alvoko dissendita en la estona televido, alvokante je subteno de la politiko de perestrojkto de Miĥailo Gorbaĉovo.
La Popola Fronto de Estonio kune kun la Popola Fronto de Latvio kaj la movado Sąjūdis de Litovio organizis la amasan manifestadon Baltia Vojo la 23-an de aŭgusto 1988, kiu kreis ĉenon de homoj manpreme ligitaj tra ĉiuj tri baltiaj ŝtatoj, memorigante pri la longe en Sovetunio oficiale neita sekreta aldona protokolo de la Molotov-Ribbentrop-Pakto, kiu rezultigis la perfortan enkorpigon de tiuj tri ŝtatoj en Sovetunion kaj la perdon de la ŝtata sendependeco, politika demokratieco kaj ekonomia libereco en tiuj tri landoj.
La fronton kontraŭstaris la organizaĵo "Inter-Movado" (mallonge por "Internacia Movado por Laboristoj en Estona SSR, estone Interliikumine, ruse Интердвижение) kiu reprezentis la por-sovetunian partion de la rusa etna malplimulto kiu estis loĝigita en Estonio dum la Sovetunia okupa periodo. La Popola Fronto subtenis la politikon de perestrojko, dum la organizaĵo Inter-Movado konsideriĝis kontraŭstara al la reformoj de Miĥailo Gorbaĉovo. Kiam la tempo pasis, la movado - komence simple luktanta por pli da demokratieco ene de Sovetunio kaj por pli da aŭtonomeco de la Estona SSR ene de la komunisma ŝtatego - laŭ premo de la membroj pli kaj pli iĝis luktanto por ŝtata sendependiĝo de Estonio.
Rezultoj
Ĉiuj aŭ preskaŭ ĉiuj celoj de la organizaĵo - kiel tiuj de la najbarlandaj movadoj Popola Fronto de Latvio kaj Sąjūdis en Litovio - estas atingitaj. Estonio nun estas sendependa ŝtato, en kiu la estona lingvo estas la sola ŝtata lingvo. La ekonomio kaj politiko, inter 1940 kaj 1991 socialismaj, plan-ekonomiaj kaj orientitaj je la ŝtataj bezonoj de Sovetunio, nun estas liber-merkata kaj orientita al la demokratiaj partneraj ŝtatoj de Eŭropa Unio. Kvankam la Popola Fronto ĉesis ekzisti en la malfacila fazo de ekonomiaj problemoj meze de la 1990-aj jaroj, multaj el ĝiaj tiutempaj membroj - kadre de diversaj politikaj partioj, ne nur en la nuna Estonia Centra Partio - nun havas gravajn rolojn en la publika vivo de Estonio.
Eksteraj ligiloj
reta historia prezento de la movado (estone)
Arkta Baseno
La Arkta Baseno (ankaŭ Nordpolusa Baseno) estas oceana baseno en la Arkta Oceano, konsistanta el du ĉefaj partoj separataj de la Lomonosova Kresto, nome mezoceana dorso kiu etendas al norda Gronlando kaj al la Novsiberiaj Insuloj. La baseno estas bordata de kontinentbretoj de Eŭrazio kaj Nordameriko.
Brunsvigo-Luneburgo
Brunsvigo-Luneburgo, germana Braunschweig-Lüneburg, povas esti:
Olszyna
Olszyna (ĝis 1945 germane Langenöls) estas urbo en la nuna provinco Malsupra Silezio de Pollando. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Lubań (Lauban).
NGC 683
NGC 683 (aliaj indikoj — PGC 6718, UGC 1288, MCG 2-5-47, ZWG 437.43, NPM1G +11.0070, IRAS01471+1127) estas galaksio en konstelacio Ŝafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Edward Bransfield
Edward Bransfield (ĉ. 1785 – 31a Oktobro 1852) iĝis oficiro en la Brita Reĝa Mararmeo, servante kiel prinaviga ŝipestro de kelkaj ŝipoj, post ricevi fortan impreson el la ŝipservo aĝe de dekok en Irlando, kie li estis naskiĝinta. Li famiĝis pro la esplorado de partoj de Antarkto, kaj vidis la unuan la duoninsulon Triunuo en januaro de 1820.
Nune la nomo de la Markolo Bransfield omaĝas liajn atingojn kaj figuron.
Jan Blažej Santini-Aichel
Biografio
Li naskiĝis kun korpa difekto – li estis parte paralizita, kio malebligis al li transpreni ŝtonprilaboran metiejon de sia patro. Tamen li lernis lian fakon kaj krom tio li lernis ankaŭ pentroarton, plej supozeble ĉe Kristián Schröder. En 1696 li komencis kolekti fakajn spertojn eksterlande, precipe en Aŭstrio kaj Italio. En Romo li lernis ĉe radikala arkitekto Francesco Borromini, kiu grave influis lian artan stilon.
Verkaro
Li laboris sur teritorio de nuna Ĉeĥio, precipe por ekleziaj ordenoj (preĝejo en Sedlec apud Kutná Hora, monaĥejoj en Zbraslav kaj Kladruby) kaj nobelaro. Lia plej aprezata verko estas pilgrimpreĝejo de Sankta Johano Nepomuka en Zelená Hora apud Žďár nad Sázavou, ekde 1994 parto de Monda kulturheredaĵo de UNESKO (same kiel la preĝejo en Sedlec).
Keizo Imai
Keizo Imai (japane 今井 敬三, n. 19-an de novembro 1950) estas japana futbalisto. Li de 1974 ĝis 1980 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
22385 Fujimoriboshi
22385 Fujimoriboshi estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita je okazo de la 70-a datreveno de la Mezlernejo Fujimori de la Metropolo de Tokio, kie la unua malkovrinto lernis astronomion kaj tersciencon. Tiu-ĉi lernejo estas unu el la tradiciaj mezlernejoj de la regiono Tokio -Tama.
Landlimo de Ĉeĥio kaj Germanio
Priskribo
Sur la nordo la ĉeĥa-germana limo komencas sur la ĉeĥa-germana-pola trilanda punkto proksimume dek metroj de la maldekstra bordo de rivero Luzacia Niso inter Hrádek nad Nisou kaj Zittau, ĉe limpasejo de germana-pola kaj ĉeĥa-pola limoj.
De ĉi tie la limo serpentumas tra sudokcidenta direkto, kopiante montodorson de Ercmontaro ĝis loko proksimume 500 metroj sude de bavaria vilaĝo Mittelhammer (loka parto de municipo Regnitzlosau). Antaŭ germania reunuiĝo en la jaro 1990, tiuu ĉi loko prezentis trilandan punkton de FRG/GDR/Ĉeĥoslovakio.
De Mittelhammer, la limo iras tra sudorienta direkto, ĝi superpaŝas montodorson de Oberpfälzer Wald kaj Bohemia arbaro, ĝis aŭstria-germana kaj aŭstria-ĉeĥa trilanda punkto, kiu troviĝas surrande de Nacia parko Šumava.
Historio
En la tempo de komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio (1948 ĝis 1989) tiu ĉi parto de la limo estis konsisto de fera kurteno. Tiu estis nuligita post falo de komunismaj reĝimoj de la tn. Orienta Bloko.
Dum la malvarma milito tiama limo apartigis la socialisman Ĉeĥoslovakion de Okcidenta Germanio (Federacia respubliko Germanio, FRG) kaj Aŭstrio. Ĝi estis ĉirkaŭita de pikdratoj kun gardoturoj kaj seninterrompe gardata de la socialisma Limgardistaro, same kiel ŝtatlimo inter FRG kaj GDR. Tiuj ĉi barieroj estis nuligitaj en decembro de 1989. Kontraŭe al la limo inter ambaŭ germana ŝtatoj ĉi tie okazis proporcie malmulte da provoj pri konraŭleĝa transpaŝo.
Sed la limo inter ĈSSR kaj GDR tiujn ĉi barierojn preskaŭ ne havis.
Limaj fluantoj
La landlimon de Ĉeĥio kaj Germanio tranĉas aŭ rekte kreas kelke da akvaj fluantoj:
Levin Karl Christian Kotzebue
Levin Karl Christian KOTZEBUE (naskiĝinta en 1727 en Braunschweig, mortinta en 1761 en Vajmaro) estis germana diplomato servante por dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach.
Vivo
Estante filo de la juristo kaj komercisto Johann Ludwig Kotzebue li servis kiel kancelaria sekretario ĉe la kortego de duko Karlo la 1-a (Braunschweig-Wolfenbüttel). En aŭtuno 1758 li senditis al Vajmaro. Tien li venis kune kun la fratino Amalie Dorothea. Unue li estis kancelarisekretario de la juna dukino faronte karieron ene de malmulta tempo ĝis la posteno de duka-saksia ataŝeo kaj sekreta referendario.
La nomo familia referencas la komunumon Kossebau apud Stendal. Prapatroj liaj komence estis kamparanoj antaŭ iĝo de konsiliaj kaj komercistaj anoj en la urbo Stendal. Levin Carl Christian Kotzebue mortis en la jaro de 34 jaroj la saman jaron en kiu naskiĝis lia plej juna filo. Sume li havis tri infanojn: Carl Ludwig Anton (1758–1832), Karoline Amalie (1759–1854) kaj August Friedrich Ferdinand. La laste menciita mortigitis fare de la studento Karl Ludwig Sand. Kiel ankaŭ la edzino Anna Christine Kotzebue (fraŭline Krüger, 1736–1818) li apartenis al la burĝa supera klaso. La familio loĝis en la Flava Kastelo (Vajmaro). Ŝia bofratino nuptis la verkiston Johann Karl August Musäus.
Notoj
<References />
Fundão (Espirito-Santo)
Fundão estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 17.028 loĝantojn en 2010.
Deus otiosus
La neaganta dio, izoliĝinta dio, aŭ "indiferenta dio", latine: “Deus otiosus”, estas kreanta dia estulo kiu donas la vivon al la mondo, al la homaro kaj al ĉiuj plej gravaj institucioj ene de iu religio, sed kiu sekve malpartoprenas en la vivo de sia kreaĵo: nome diaĵo kiu izoliĝas kaj fermiĝas en sia perfekteco.
Tiu pozicio estis rimarkinda perspektivo en la historio de la religioj kaj de la filozofio. Dio, post la kreo, estus deleginta la regadon al naturaj spiritoj aŭ al interaj estuloj. En la antikva greka mondo, la senmova motoro de Aristotelo ne povas esti konsiderita klasika kazo de tiu pozicio, dum tiaj estis la dioj de Epikuro, indiferentaj pri aferoj, kiujn, tamen, ili ne kreis.
En la klerisma diismo, la racia religio rekuperis tiun koncepton pri Kreinto de la Universo kiu ne intervenas kaj ne entrudiĝas en sia verko.
La juda, kristana kaj islama pozicioj baziĝas sur la figuro de iu Dio kreinto de la mondo kiu pri ĝi kontinue zorgas.
Konceptaj malsamecoj
La dio izoliĝinta aŭ deus otiosus nek konuzendas kun la deus absconditus (Dio kaŝiĝinta) de la Negativa teologio kaj de la dialektika teologio de Karl Barth, nek kun la al Dio nekonata (greke: δεὸς ἄγνωστος) al kiu referencis Paŭlo de Tarso laŭ la Agoj de la Apostoloj 17,22-23:'' Kaj Paŭlo staris meze de la Areopago, kaj diris: Atenanoj, mi rimarkas, ke vi estas ĉiurilate tro servemaj al diaĵoj. 23 Ĉar preterpasante kaj rigardante viajn adorataĵojn, mi trovis ankaŭ altaron, sur kiu estis skribite: AL DIO NEKONATA. Kiun do vi nekonante adoras, Tiun mi predikas al vi ''.
(19214) 1993 FT22
(19214) 1993 FT22 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Boforta Rondiro
La Boforta Rondiro aŭ Beaufort Gyre estas ventopelata marfluo situa en la polusa regiono de la Arkta Oceano. Tiu Rondiro enhavas kaj glacion kaj akvon. Ĝi akumulas nesalan akvon per la procezo de fandado de la glacio kiu flosis sur la surfaco de akvo.
12113 Hollows
12113 Hollows estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo John Broughton elde la Observatorio de Reedy Creek en Ora Marbordo (Gold Coast, Queensland, Aŭstralio).
Jaroslav Novobilský
Jaroslav NOVOBILSKÝ (la 14-an de oktobro 1903 - la 7-an de majo 1942), respektata pedagogo de natursciencaj fakoj, meritplena kultur-organiza aganto kaj fervora esperantisto, kies vivon en la aĝo de neplenaj 39 jaroj perforte finis pafoj de faŝistaj murdistoj en la nazia koncentrejo Mauthausen (Aŭstrio) dum la dua mondmilito (1939-1945). J. Novobilský naskiĝis la 14-an de oktobro 1903 en la moravia vilaĝo Závišice, distrikto Nový Jičín. La medio de la laborista familio, kiu krom Jaroslav havis ankoraŭ kvin infanojn, estis simpla kaj en la tempo, kiam la patro estis sen laboro, ĝi estis surrande de malriĉeco. Tamen la gepatroj, estinte atentigitaj pri la elstaraj kapabloj de sia filo, ebligis al li studi gimnazion kaj la porinstruistan instituton en urbo Příbor. Frekventinte ĝin (1923) li fariĝis instruisto en kelkaj vilaĝaj lernejoj. Dum tiuj ĉi jaroj li plenumis ekzamenojn rajtigantaj lin instrui matematikon, fizikon kaj kemion en la duagradaj lernejoj. Kun tiu ĉi diplomo li eklaboris (1927) en la ĵus fondita duagrada lernejo en Melč apud la silezia urbo Opava. En la ĉelima Melč ekzistis tiam la ĉeĥa minoritato sub forta ekonomia kaj kultura premoj fare de la germana majoritato. En la hodiaŭ neimageble malfacilaj kondiĉoj luktis la ĉeĥaj instruistoj - en la suverena Ĉeĥoslovaka respubliko (! !) - por ĉiu ĉeĥa infano, por ĉiuflanka nivelaltigo de iliaj gepatroj kaj por la egalrajtigo de ambaŭ kunekzistantaj nacioj. Frunte de tiuj ĉi tendencoj, ekde sia alveno al Melč, staris J. Novobilský, juna, energia kaj celkonscia homo.
En 1931, en la aĝo de apenaŭ 28 jaroj, li estis nomumita direktoro de la duagrada kaj unuagrada lernejoj kaj de la antaŭlerneja infanedukejo. Tuj dekomence li starigis antaŭ sin taskon konstruigi en Melč, kiu estis natura geografia centro de la regiono, imponan novan lernejkonstruaĵon por la ĉeĥa junularo. Elspezinte enorman energion por konvinki ŝtatajn instituciojn en Opava kaj Prago pri la planoj kaj por venki malamikajn intrigojn de la lokaj kontraŭuloj de la ĉeĥa lernejo, li tamen akiris konstru-permeson kaj en la rekorda tempoperiodo de 8 monatoj estis la nova lernejo - kiu ankoraŭ nun estas fiero de Melč-regiono - finkonstruita. La solenan malfermon de la lernejo salutis perletere prezidento de la respubliko, T. G. Masaryk, kiu konsentis, ke la nova lernejo portu lian nomon, ĉeestis ĝin ŝtata ministro de lernejoj kaj kulturo Jan Kapras kaj salutis ĝin per arda poemo la famekonata silezia poeto, nacia artisto Petr Bezruč.
En la nova lernejo oni praktikis la plej modernajn instrumetodojn kaj uzadis modernajn instruilojn. J. Novobilský fondigis diversajn studentajn klubojn, en kiuj la infanoj akiradis praktikajn sciojn por sia venonta vivo. Elinter ili ni nomu klubon literaturan (ĝi eldonadis sian propran revueton Rozmach), natursciencan, geografian, kantan, sportan, radioamatoran kaj Esperantan. La Esperantan kaj la radioamatoran klubojn gvidis li mem.
Krome oni nedevige instruis en la lernejo piano- kaj violon-ludon kaj stenografion. Tiutempe pionira estis fondo de "lerneja monŝparejo", kiu servis al la lernantoj en tempo, kiam en la vasta ĉirkaŭaĵo ne ekzistis iu alia mon-institucio.
Ne nur en la pedagogia laboro, sed ankaŭ en la agado celanta al ĝenerala ekonomia, kultura kaj politika klerigo de la ĉeĥa minoritato engaĝis sin la lernejdirektoro en la maksimuma grado. Lia sinofera laboro rezultigis ĝojigajn fruktojn, kiujn ne povis ne aprezi eĉ la kontraŭuloj.
La periodo de la rezultoporta laboro, de feliĉa familia medio kun la amata edzino Helena kaj du infanoj Jaroslava kaj Vlastimil, de amo kaj estimo fare de la civitanoj, prezentis la plej feliĉajn jarojn de lia vivo. Sed ili daŭris nelonge: la perfida munkena interkonsento en 1938 neniigis ĉion, kio estis farita kun elspezo de tiom da energio! Antaŭ la proksimiĝanta nazia armeo, kiu aneksis la ĉelimajn teritoriojn de la Ĉeĥoslovaka respubliko, inkluzive la Melč-regionon, kaj pro la kreskanta agresemo speciale kontraŭ la ĉeĥa lernejo kaj ĝia agado fare de la lokaj germanoj devis J. Novobilský kune kun sia familio fuĝi el Melč. Post dramecaj okazintaĵoj, kelkfoja transloĝiĝado, perdo de privata havaĵo, ktp, li komence de 1939 eklaboris kiel direktoro de duagrada lernejo en Pňovice apud Olomouc.
En la nova, nekonata medio, li kun sia tipa elano, rekomencis sian pedagogian laboron ne preterlasante eksterlernejan laboron, per kiu li celis kuraĝigi siajn samcivitanojn kaj konvinki ilin pri la nur provizora ekzisto de la faŝisma misregado en la ĉeĥaj landoj. Kiel arda patrioto li aniĝis al la kontraŭfaŝisma kontraŭleĝa movado, en kiu li funkciis kiel regiona gvidanto.
Post perfido de la kontraŭleĝa organizo Nová cesta-39 li estis la 23-an de oktobro 1941 arestita fare de la sekreta nazia polico "gestapo" en Olomouc, poste en Brno kaj fine en la nazia koncentrejo Mauthausen, kie la 7-an de majo 1942 la pafoj de ekzekuttrupo murdis lin kune kun aliaj membroj de la rezist-organizaĵo. Li daŭre vivas en la memoro de siaj lernantoj kaj samcivitanoj. Memortabuloj, gazetartikoloj kaj studaĵoj konkorde alte aprezas lian plurterenan senlacan laboron por sia patrujo, lian admirindan entuziasmon por ĉio nova, lian personan kuraĝon batali por progreso, justeco kaj rajto senhezite ĝis la lasta spiro. ..
J. Novobilský fervore praktikis ankaŭ Esperanton. Verŝajne li konatiĝis kun ĝi en la Porinstruista instituto en Příbor, kie studis kelkaj elstaraj ĉeĥaj esperantistoj, ekz. T. Čejka kaj J. Krumpholc. Li fariĝis membro de Universala Esperanto-Asocio kaj ĝia delegito por Závišice pli poste por Melč. Lia lernanto de Esperanto kaj pli poste instruisto Jan Hadánek el Jakartovice rememoras: "Aŭtune 1927 J. Novobilský fondis el la plej bonaj lernantoj de mia klaso Esperanto-grupon, en kiu li tre diligente kaj kun granda fervoro instruis al ni Esperanton. Ni estis 16 lernantoj. Jam post Kristnasko, en la jaro 1928 ni sendis unuajn poŝtkartojn kaj leterojn al eksterlando. Ni ĉiuj estis entuziasmaj, ni ardis por Esperanto. Je la fino de la lernojaro estis en la lernejo aranĝita ekspozicio de la lernej-laboraĵoj, sub la devizo: "Ni infanoj de la tuta mondo volas pacon". Sur la frunta muro estis granda mapo de la mondo kaj sur ĝi malgrandaj flagetoj en lokoj, kiujn ni kontaktis pere de Esperanto. Sur tableto sub la mapo estis modelo de nia lernejo, el kiu koloraj fadenoj gvidis al la flagetoj. Krom tio sur la tableto kuŝis nia kompleta korespondaĵo el la fremdaj landoj. La Esperanto-grupo funkciis ankaŭ en la dua kaj tria lernojaroj. Tiam ni jam legis Esperantajn gazetojn kaj kelkajn librojn. Poste mi foriris al la porinstruista instituto kaj pri la plua sorto de la Esperanto-grupo mi ne estas informita. Mi nur scias, ke multaj kunlernantoj post forlaso de la lernejo havis viglan korespondadon kun fremdaj landoj. Tuj post frekvento de la porinstruista instituto mi gvidis Esperanto-kurson en Lhotka kaj pli poste kelkajn kursojn en mia nuna laborloko en Mladecko."
J. Novobilský mem ligis kontaktojn kun eksterlandaj instruistoj, eluzis Esperanton por interŝanĝo de pedagogiaj spertoj kaj por vastigo de veraj informoj pri la idealoj de la juna Ĉeĥoslovaka respubliko. Esperanton li eluzis ankaŭ dum siaj eksterlandaj vojaĝoj al Aŭstrio, Germanio, Italio, Jugoslavio kaj Sovetunio. Pri la gajnitaj vojaĝ-spertoj li postrevene aranĝis plurajn publikajn prelegojn.
Post la anekso de Ĉeĥoslovakio en 1939 li uzis en siaj Esperantaj leteroj sendataj eksterlanden simplan kodon por informi siajn amikojn pri la vera situacio en la okupaciita respubliko: La gestapo kaptis tiujn ĉi leterojn, enketis la forsendinton kaj devigis lin surloke perletere rifuzi pliajn kontaktojn. Oni ne povas ekskludi la ideon, ke lia Esperanta aktiveco estis unu el la kialoj gvidintaj al lia persona tragedio.
Pasis kelkaj jardekoj depost la tragika morto de J. Novobilský, sed lia persona sorto estas daŭre aktuala konekse kun la malstabila kaj komplika evoluo en la monda politiko. Lia morto averte atentigas nin pri la malhumana krueleco de la faŝismo, pri ĝia principa malamo rilate ĉiujn demokratiajn idealojn. La sorto de J. Novobilský atentigas nin ĉiujn pri la neceso daŭre labori por certigo de la paca evoluo de la homaro.
Václav Pechoč
Václav PECHOČ (naskiĝis la 18-an de aŭgusto1906 en Týn nad Vltavou - mortis en 1985) estis ĉeĥa esperantisto, aktivisto en Plzeň.
Tre grava estis lia agado, kiu en la 1930-aj jaroj grupigis ĉiujn regionajn klubojn, grupetojn en unu klubon sub la nomo Okcidentbohemiaj esperantistoj kungrupiĝis por pli bone propagandi E-on, kun sidejo en Pilzeno.
Li tradukadis beletron (Alexandre Dumas, Vladislav Vančura k.a.), sed liaj tradukoj verŝajne perdiĝis. En la jaro 1937 li eldonadis stencilitan gazeton "Progresinto" por nove bakitaj esperantistoj. En 1949 aperis lia Praktika Konversacio. Li instruis ankaŭ en SET Lančov.
Rimarkigo
„Praktika Konversacio“ ne estas datita. La viena Trovanto skribis sian supozon 1960, la Historio de Kamarýt indikas 195?, sed en la kluba ekzemplero de Brno estas enskribite per krajono: ''16.50 Kčs, 22.XI. 1949 Klub esperantistů v Brně''. Do ŝajnas, ke la libro estis aĉetita por la klubo de Brno la 22-an de novembro 1949 kontraŭ 16,50 ĉeĥoslovakaj kronoj.
120-ĉelo
En geometrio, la 120-ĉelo aŭ centdudekĉelo estas la konveksa regula plurĉelo kun simbolo de Schläfli {5,3,3}.
Ĝi povas esti konsiderata kiel la 4-dimensia analogo de la dekduedro.
La rando de la 120-ĉelo estas komponita el 120 dekduedraj ĉeloj kaj 4 el ili kuniĝas je ĉiu vertico. Kune ili havas 720 kvinlaterajn edrojn, 1200 laterojn kaj 600 verticoj. Estas 4 dekduedroj, 6 kvinlateroj, kaj 4 lateroj kuniĝantaj je ĉiu vertico. Estas 3 dekduedroj kaj 3 kvinlateroj kuniĝantaj je ĉiu latero.
Karteziaj koordinatoj
Karteziaj koordinatoj de 600 verticoj de la 120-ĉelo centrita je (0, 0, 0, 0) estas ĉiuj permutoj de kaj ĉiuj paraj permutoj de kie τ estas la ora proporcio (1+√5)/2.
Broumov (distrikto Tachov)
Broumov (Promenhof) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Tachov en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie. La municipo troviiĝas en montaro Bohemia arbaro kaj sur la teritorio de municipo troviĝas ŝosea limpasejo en Germanion (Broumov–Mähring). La okcidenta parto de municipo estis ĝis la jaro 1945 memstara domaro Nový Haimhausen.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1523.
En la jaro 1960 Broumov estis alligita al Zadní Chodov, en la jaro 1980 al Chodský Újezd. Denove memstara ĝi estas ekde la jaro 1990.
Metrolinio Butovskaja (Moskvo)
Butovskaja (leĝera) linio (Бутовская линия) estas linio numero 12 de la Metroo de Moskvo. Ĝi situas en suda parto de Moskvo ekster la Moskva ĉirkaŭiganta aŭtovojo en du novaj distriktoj Norda Butovo Norda kaj Butovo Suda. La linio estis malfermita la kaj estas la unua linio de leĝera metroo en Rusio.
Preskaŭ la tuta linio (krom norde) situas supertere. Stacioj aspektas relative simile.
Stacioj
La linio enhavas 7 staciojn.
Nikolčice
Nikolčice (Nikoltschitz) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en Moravio, en distrikto Břeclav. Vivas ĉi tie.
Metrolinio Butovskaja (Moskvo)
Stacioj
Stacioj de la linio de sudo al nordo (aŭ inverse):
Nikolčice
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1046.
Montalto Uffugo
Montalto Uffugo estas komunumo de Italio.
Schwobsheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco, loke ankaŭ alemane nomata Schwobse) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Oranĝa pirolo
Temas pri birdo ĝenerale oranĝeca (kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kio same signifas) iom pli bruneca en supraj partoj, kun nigrecaj vizaĝo, flugiloj kaj vosto.
Opalenica
Opalenica estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Opalenica en distrikto Nowotomyski.
Domnin
Domnin (hungare: Dabjon) estas vilaĝo en Rumanio nord-nordokcidente de Jibou. En 1910 ĝi havis 986 loĝantojn (rumanoj); en 1992 493 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1219. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Someş-Odorhei.
Zürich, Rehalp (stacidomo)
Zürich, Rehalp estas fervoja stacidomo en Zuriko, Svislando.
Elefantbirdo
Epiornito aŭ Vorompatrao (aŭ Elefantbirdo) estas formorta familio de neflugeblaj birdoj, enhavante la genroj Aepyornis kaj Mullerornis. En Madagaskaro vivis tiu ĉi plej granda konata birdo, kiu estis ne tiom alta kiom la plej altaj inter la moaoj, sed ja la plej granda kaj peza inter ĉiuj birdoj (ĝis 450 kg). Estis du specoj antaŭ la homa alveno ĉirkaŭ la 1-a jarcento. La malgranda malaperis unue; la granda pretervivis ĝis ĉirkaŭ jaro 1600.
Asteracoj
La asteracoj (Asteraceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo asteraloj (Asterales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 1900 genrojn kaj pli ol 32 800 speciojn,. Ĝia tipa genro estas astero.
Tiu familio havas infloreskojn laŭforme de kapituloj. Pli frua nomo de la familio estis la kompozitoj (Compositae).
Subfamilioj
Barnadesioideae
Regiona ligo
Regiona ligo unuavice estas ligo inter pluraj distriktoj, urboj kaj / aŭ komunumoj, kiu plenumas komunajn taskojn de la konstituantoj, ekz. en la urboplanado, vojplanado, la publika transporto, la medioprotekto aŭ la ruboforigo.
Regionaj ligoj ekzistas i.a. en Germanio, ekz. en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio, kiu dividiĝas al la grandaj regionoj Rejnlando (sude kaj okcidente) kaj Vestfalio-Lipo (norde kaj oriente). La membreco en la regionaj ligoj (germane Landschaftsverband) Rejnlando respektive Vestfalio-Lipo estas deviga por la distriktoj kaj eksterdistriktaj urboj. La taskoj de regionaj ligoj de administraj komunumoj varias. Ekzemple en Nordrejn-Vestfalio ili kompetentas pri planado de aŭtoŝoseoj, monumentoprotekto, specialaj malsanulejoj ktp. Ekzemplo por libervola ligo estas la regiona ligo Ruhr, en kiu membras la urboj kaj distriktoj de la industria Ruhr-regiono. En la pli norda federacia lando Malsupra Saksio la taskoj de la regionaj ligoj de administraj komunumoj estas multe malpli ampleksaj ol en Nordrejn-Vestfalio kaj pli-malpli limiĝas al kulturaj taskoj, aparte la vivteno de lokaj kulturaj tradicioj.
Duavice ankaŭ iuj regionaj ligoj de sociaj organizoj, ekzemple regiona Esperanto-ligo, falas sub tiun difinon, kvankam temas pri alispeca ligo ol unuiĝo de subŝtatoj.
Asteracoj
Subfamilioj
Asteroideae
Listo de ĉiuj genroj laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (28 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Frunto
La frunto estas la osteca vertikala parto de la vizaĝo supre de la okuloj. La ĉefa osto de la frunto estas la fruntalo. Muskoloj de la frunto regas interalie la brovojn.
Caluire-et-Cuire
Caluire-et-Cuire estas mezgranda franca komunumo kaj norda ĉirkaŭurbo de Liono, lokita en la departemento Rodano kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Caluire-et-Cuire situas inter la riveroj Rodano kaj Saono, kaj havas ĉirkaŭ 45 000 loĝantojn, kiuj nomiĝas Caluirards.
Lokaj famuloj
Tie naskiĝis Joseph Buatier de Kolta, kaj Jean Moulin estis arestita de la nazioj.
NGC 684
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Subjektiveco
En kogna teorio kaj tradicia kaj antaŭkritika (antaŭa al Immanuel Kant,) la subjetiveco estas esence, la propreco de la perceptoj, argumentoj kaj lingvaĵoj bazitaj sur la vidpunkto de la subjekto, kaj tiele influitaj de la personaj interesoj kaj deziroj partikularaj de tiu, sen ĉesi pensi en la aferoj percepteblaj el diferencaj vidpunktoj.
Ties malo estas la objektiveco, kiu baziĝas sur vidpunkto intersubjektiva, ne antaŭjuĝa, verigebla fare de diversaj subjektoj. Por uzi la subjektivecon kohere necesas racii kritike.
Mátyás Seiber
Mátyás Seiber naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Kaburbo.
Biografio
Mátyás Seiber devenis el juda familio, li komence familiajn lecionojn pri pianado, post jaroj pri violonĉelado. Li abiturientis en 1923, paralele li studis en Tutlanda Hungara Muzikarta Altlernejo akirinta diplomon 1925 en sia naskiĝurbo. Li kolektis popolkantojn kun Zoltán Kodály kaj li helpis la prilaboradon al Béla Bartók. Post siaj studoj li instruis en muziklernejo en Germanio 2 jarojn, poste li estis violonĉelisto en mara ŝipo, kie li konatiĝis kun la ĵazo. Reveninta en 1928 li estis estro de la ĵaza sekcio en la konservatorio en Frankfurto, sed li dirigentis ankaŭ en 2 urbaj teatroj. Post kiam la ĵaza fako fermis pro la nazioj en 1933, Seiber forlasis Germanujon kaj li revenis al Hungario. Post 2 jaroj li laboris en Sovetunio dum du jaroj. En 1935 li migris al Londono, kie li ricevis britan ŝtatanecon. Li instruis private kaj li komponadis melodiojn por filmoj. En 1942 li ekinstruis en kolegio kaj tiutempe li fondis koruson. Li mortis pro trafika akcidento en Kaburbo dum prelegvojaĝo. Li havis edzinon.
Iden (Altmark)
Iden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj apartenas al komunumaro de pluraj najbaraj komunumoj kunlaborantaj, nomata Verbandsgemeinde Arneburg-Goldbeck. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Yvette Horner
Yvette Horner, (realnome Yvette Hornère) (naskiĝis en Tarbes, mortis  en Courbevoie ) estis franca akordionistino.
Post kiam ŝi gajnis mondpokalon de akordiono en 1948, ŝi akiris grandan premion de disko de "Akademio Charles-Cros" en 1950 dank' al albumo Le Jardin secret d'Yvette Horner. Ŝi fariĝis populara akompanante karavanon de Tour de France 11-foje. Dum ŝia kariero, 70 jarojn longa, Yvette Horner ludis pli ol du mil koncertojn kaj faris 150 diskojn, kies totalaj vendoj sumiĝas al 30 milionoj da ekzempleroj.
Serba ortodoksa preĝejo Naskiĝo de Sankta Maria (Battonya)
La serba ortodoksa preĝejo Nasko de Sankta Maria estas historia monumento en urbo Battonya (Hungario).
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto, sed en la korto antaŭ la kirko estas videbla ankaŭ marmora kruco farita en 1829. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre la turo altiĝas, kiu havas 4 sonorilojn. La navo finiĝas en duonronda absido. Interne krom la ikonostazo menciindas la bildo pri Sankta Maria.
Ikonostazo
La ikonostazo estas la plej impona kaj valora en la regiono. Ĝi estas ĉirkaŭ 9 metrojn larĝa kaj 10 metrojn alta. Ĝi konsistas el 55 bildoj, kiujn pluraj pentristoj pentris.
Tverj
Tvero aŭ Tverj (ankaŭ skribata kiel Tver, Тверь) estas urbo en Rusio, ĉefurbo de Tverja provinco kaj adninistra centro de distrikto Tverj. La urbo estas ĉe rivero Volgo kaj ĝia maldekstra alfluanto Tverca.
La interurba telefona kodo estas 0822 (ĝis 2005), 4822 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas sesciferaj (en 2005).
Nomo
Dum 1931 - 1990 la urbo estis nomata Kalinin (Калинин).
Loĝantaro
En 2013 Tverj havas 408877 loĝantojn.
Loĝantaro de la urbo laŭ jaroj : Etnoj: rusoj (93%), ukrainoj (1,5%), armenoj (0,8%), arezbajĝananoj (0,8%).
Historio
Laŭ arkeologiaj faktoj loĝloko sur loko de Tverj estis jam en 9-a kaj 10-a jarcentoj. En kompilfonto unua nerekta mencio de Tverj rilatas al 1135-a jaro. En 1181-a jaro en Tverj oni konstruis lignan kremlon. En 1247-a jaro Tverj iĝis centro de dukejo. Unua duko de Tverja dukejo estis fama duko Aleksandro Nevskij. Profita geografia situo kaj alfluo de loĝantaro, kiun mongolaj-tataraj konkerantoj elpremis el aliaj regionoj, kontribuis impetan evoluon de Tverj. En 13-a, 14-a kaj 15-a jarcentoj Tverja dukejo iĝis unu el la plej fortaj dukejoj de Nordorienta Rusio. Dum 2 jarcentoj Tverj konkurencis kun Moskvo, ĝis kiam Tverja dukejo eniris en Moskvan ŝtaton en 1485-a jaro. Tverj en 15-a kaj 16-a jarcentoj estis la plej granda venda kaj metia centro. En 1466-a jaro fama tverja komercisto Afanasij Nikitin komencis sian faman vojaĝon en Baraton, kiun li priskribis en sia fama libro "Iro trans tri marojn". En 17-a jarcento Tverj kelkfoje estis atakita per polaj-litovaj feŭdestroj.
En 1763-a jaro incendio detruis tutan centron de la urbo, forbrulis ligna kremlo. Laŭ ukazo de imperiestrino Katerina la 2-a komenciĝis regula konstruo de la urbo. La urbo ricevis regulan planon, stratoj konstruiĝis per ŝtonaj konstruaĵoj kun unueca fasado.
En dua duono de 19-a jarcento en Tverj okazis sufiĉe granda industria kresko. Por tio kontribuis konstruo de Nikolaa fervojo inter Moskvo kaj Sankt-Peterburgo en 1851-a jaro.
En 1901-a jaro en Tverj establiĝis unua trama vojo. Establo de la trama vojo okazis je 4 jaroj pli frue ol en Moskvo, kaj je 6 jaroj pli frue ol en Sankt-Peterburgo.
Oni establis sovetan potencon en Tverj sensange la 10 de novembro de 1917-a jaro.
En 1931-a jaro oni ŝanĝis nomon de la urbo. La urbo ricevis novan nomon Kalinin. En 1990-a jaro oni redonis antikvan nomon al la urbo.
Preĝejo Stefano la 1-a (Füzér)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas katolika historia monumento en vilaĝo Füzér (Hungario).
Tverj
Historio
Dum Granda patriota milito bataloj en Tverja regiono komenciĝis jam la 5 de julio de 1941-a jaro. La 17 de oktobro de 1941-a jaro germana militistaro okupis la urbon, la 16 de decembro de 1941-a jaro sovetia militistaro liberigis la urbon. Dum bataloj oni detruis 7714 konstruaĵojn kaj pli ol 70 entreprenojn. Tverj estas unua regiona centro, kiun sovetia militistaro liberigis de faŝistoj.
Preĝejo Stefano la 1-a (Füzér)
Historio
En la 13-a jarcento Füzér jam havis romanikan kirkon, la unua mencio okazis en 1332. Ĉirkaŭ 1550 la loĝantoj prenis la la kalvinismon. La katolika paroĥo estis refondita en 1737. La katolikoj barokigis la preĝejon en 1759 kaj konstruis turon, samtempe pligrandigis la navon en 1804. Pro incendio la instalaĵoj cindriĝis en 1854. La orgeno ekfunkciis en 1887. Inter 1996-2002 la kirko estis restaŭrita, dum laboroj oni malkovris la romanikan freskofragmenton kaj la originan pordon.
Tverj
Historio
Nun Tverj estas granda industria, kultura kaj kleriga centro. La plej grandaj klerigaj institucioj de Tverj estas Tverja ŝtata universitato, Tverja ŝtata teknika universitato, Tverja ŝtata agrikultura akademio, Tverja ŝtata medicina akademio, milita universitato je nomo de marŝalo Ĵukov. La plej grandaj entreprenoj de Tverj estas “Tverja ekskavatora uzino”, “Kolegaro “Tverja manufakturo”, “Tverja kemia fibro”, Tipografia kombinumo, Tipografia kombinumo de infana literaturo, “Volga bakisto”, “Vagonokonstrua uzino”, uzino “Centrosvar”.
Preĝejo Stefano la 1-a (Füzér)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto ĉirkaŭita per ŝtona muro en mezo de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas, kies piedo la enirejo funkcias. Ekde 2006 ankaŭ sonorilaj melodioj estas aŭdeblaj. La absido estas duonronda. La navo havas apogpilierojn. Apud la navofino sakristio aliĝas. La ĉefaltaro estis kreita en 1875, la galerio post 2 jardekoj 1895. La ĉefaltara bildo prezentas Stefanon, kiam li dediĉas la hungaran kronon al Sankta Maria.
Tverj
Transporto
En la urbo estas fervoja stacio en linio Moskvo - Sankt-Peterburgo.
Preĝejo Stefano la 1-a (Füzér)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.
75009 Petervereš
75009 Petervereš estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj de la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥio).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝia nomo honoras Peter Vereš, astronomon ĉe Minor Planet Center. Li estis diplomigita de la Universitato Komenio de Bratislavo, Slovakio, observis elde la Observatorio de Modra, kunmalkovris multenombrajn asteroidojn kaj kometojn kun la enketo Pan-STARRS kaj simulis la malkovron de per la Large Synoptic Survey Telescope ĉe JPL.
Ecliptica
Ecliptica (angle: "Ekliptiko") estas la unua muzikalbumo de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica, publikigita en 1999 kaj reregistrita en 2008 de Universal UK kun pliaj trakoj kune kun la sekva disko, Silence.
Jindřich Ondráček
Jindřich ONDRÁČEK (naskiĝis la 19-an de aprilo 1935 Nepomuk - mortis la 4-an de marto 2012 en Prago) estis ĉeĥa esperantisto, honora membro de ĈEA.