cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christian Paschold
Vivo
Inter 1979 kaj 1986 li havis docentadkomision pri skulptado ĉe la Muzeo pri pra- kaj protohistorio de Turingio en Vajmaro. Krome li kunfondis la porkulturan societon Mauernbrechen. Li vivas kaj agadas en Erfurt-Tiefthal.
Émondeville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Émondevillais.
Éroudeville
Éroudeville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Éroudevillais.
Prayut Chan-o-cha
Prayut Chan-o-cha (Taja lingvo: ประยุทธ์ จันทร์โอชา; naskita la 21an de marto 1954) estas tajlanda politikisto, emerita generala oficiro de la Reĝa Taja Armeo kaj iama estro de la Nacia Konsilio por Paco kaj Ordo (NCPO), la armea estraro kiu regis Tajlandon inter la 22a de majo 2014 kaj la 10a de julio 2019. De aŭgusto 2019 li funkciis kiel ĉefministro de Tajlando, ministro pri defendo de Tajlando, kaj estro de la reĝa tajlanda polico. Krome, li plenumis la devojn de vicĉefministro Somkid Jatusripitak kiel estro de la ekonomia teamo de la registaro kaj kontrolas la Sekcion de Speciala Esploro (DSI) de la Justica Ministerio.
Prayut estas iama hundinstruisto kaj estro de Ĉefa Reĝa Armeo de oktobro 2010 ĝis oktobro 2014. Post sia nomumo kiel armeestro, Prayut estis karakterizita kiel reganto kaj kontraŭulo de eksa ĉefministro Taksin Ĉinaŭat. Konsiderata kiel fortliniisto ene de la militistaro, li estis unu el la ĉefaj subtenantoj de militistaj bendoj en la manifestacioj de la Ruĝa Ĉemizaro de aprilo 2009 kaj aprilo - majo 2010. Li poste celis moderigi sian profilon, parolante al parencoj de manifestaciantoj mortigitaj en la sanga konflikto, kaj kunlabore kun la registaro de Jinglak Ĉinaŭat kiu gajnis parlamentajn elektojn en julio 2011.
Post ekprenado de la potenco, la registaro de Prayut kontrolis gravan tumulton de malkonsento. Li formulis "dek du valorojn" bazitajn sur tradiciaj tajlandaj valoroj kaj sugestis, ke ĉi tiuj estu inkluzivitaj en lernejaj lecionoj. Tiu politiko estis efektivigita por limigi publikajn diskutojn pri demokratio kaj kritiko al la registaro, inkluzive kreskojn de interreto kaj amaskomunikilaron cenzurigis li. Prayut fariĝis ĉefministro de Tajlando post la tajlanda ĝenerala elektado en 2019.
Écoquenéauville
Écoquenéauville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Écoquenéauvillais.
Ĝi nun formas parton de Sainte-Mère-Église.
Kazimierz Pużak
Kazimierz PUŻAK, pseŭdonimo Bazyli (naskiĝis la 26-an de aŭgusto 1883 en Ternopilo, mortis la 30-an de aprilo 1950 en Rawicz) estis pola socialisma aktivulo, membro de la Leĝdona Sejmo kaj la Sejmoj de la 1-a, 2-a kaj 3-a oficperiodoj en Dua Pola Respubliko. En la dua mondmilito li estis la organizanto kaj ĝenerala sekretario de Pola Partio Socialista – Libereco Egaleco Sendependeco (PPS-WRN), estro de la Popola Gvardio de WRN, membro de la Ĉefa Politika Konsilio, prezidanto de la subtera parlamento de la Konsilio de Nacia Unueco. Arestita la 27-an de marto 1945 fare de NKVD kaj juĝata en junio 1945 en spektakla proceso de la dekseso. Arestita denove de la Ministerio de Publika Sekureco en 1947 kaj juĝita en la spektakla proceso de aktivuloj de PPS-WRN en novembro 1948, kondamnita al 10 jaroj en malliberejo. Li mortis en la malliberejo en Rawicz.
Vivo
Li naskiĝis en laborista familio. Filo de Wojciech, masonisto, kaj Marcela Hrycyn. Li frekventis la superan gimnazion en Ternopilo. En la gimnazio en 1899 li fondis sekretan, radikalan patriotan organizon, aliĝis en 1901 al la societo Promieniści. En 1904 en Lvovo li aliĝis al Pola Partio Socialista. Li okupiĝis pri kontrabando de kontraŭleĝaj eldonaĵoj al la rusa parto de iama Pollando. En 1905 li trapasis la abiturientan ekzamenon. Pużak komencis studi ĉe la Fakultato pri Juro kaj Politikaj Scioj de la Universitato de Lvovo, sed forlasis ilin por politika laboro. Dum la revolucio de 1905 li kunfondis la revolucian-militan organizon "Mierosławczycy", kiu tiam estis aligita al "Nieprzejednani". Unu jaron poste, en 1906, li kunfondis Revolucian Frakcion de Pola Partio Socialista kune kun Józef Piłsudski. Li estis la estro de la Organiza Fako en Lodzo, kaj ĉe la partia kongreso en Vieno en marto 1907 li estis verŝajne delegito de Varsovio. Ĉe la dua kongreso de la Revolucia Frakcio en aŭgusto 1909 en Vieno, li estis elektita membro de la Agitada kaj Organiza Fako, funkciante sub la pseŭdonimoj "Popielec" kaj "Siciński".
Kune kun Henryk Minkiewicz, en 1909 en Romo Pużak ekzekutis la polican provokanton Edmund Tarantowicz. La 3-an de aprilo 1911 li estis arestita en Lodzo. La 8-an de majo 1913 li estis kondamnita de la Varsovia Tribunalo en Piotrków Trybunalski al ok jaroj da katorgo kaj ekzilo al Siberio. Li estis en malliberejoj en Varsovio, Petrogrado kaj ekde 1915 en la fortikaĵo de Ŝlisselburg. Li pasigis entute 6 jarojn en malliberejoj. Post kiam li estis liberigita rezulte de la amnestio post la februara revolucio, li partoprenis la revolucion en Rusio (1917). Li estis membro de la Provizora Centra Plenuma Komitato de PPS en Rusio, redaktoro de la revuo "Głos Robotnika i Żołnierza" (Voĉo de Laboristo kaj Soldato), membro de la Konsilio de Polaj Revoluciaj kaj Demokratiaj Organizoj ĉe la Komisaro por Polaj Aferoj, membro de la estraro de la Likvida Komisiono pri la Pola Reĝlando. Laŭ iuj fontoj, lia interveno kontribuis al la liberigo de Bolesław Wieniawa-Długoszowski el malliberejo de Ĉeka (laŭ aliaj fontoj tio okazis danke al Leon Berenson).
En oktobro 1939 Pużak partoprenis en la starigo de konspira Pola Partio Socialista – Libereco Egaleco Sendependeco (PPS-WRN), daŭrigo de PPS en la realo de okupado. Li aktivis partizane sub la pseŭdonimoj: Bazyli, Grzegorz, Seret, Kazimierz Bazylewski, Kazimierz Buczak. En 1940–1941 kaj 1943–1944 li estis reprezentanto de PPS-WRN en la Politika Kunordiga Komitato (en 1941 li forlasis la Komitaton proteste kontraŭ la pakto Sikorski-Majski, lia loko estis prenita de Adam Próchnik – reprezentanto de la polaj socialistoj el la lando ). Li komandis la Militan Organizon de la Socialista Insurgenta Kriz-Servo OW PPS. Ekde januaro 1944 li estis prezidanto de la Konsilio de Nacia Unueco – anstataŭaĵo de parlamento de la Pola Partizana Ŝtato. En junio 1944 li rifuzis akcepti la titolon de posteulo de la Prezidanto de la Respubliko de Pollando, proponante Tomasz Arciszewski por tiu posteno. Li partoprenis la ribelon de Varsovio, post kiu li forlasis Varsovion kun la civila loĝantaro.
Post la falo de la ribelo li kaŝis sin interalie en Piotrków Trybunalski. La 27-an de marto 1945 li estis arestita en Pruszków kune kun aliaj gvidantoj de la pola subtera ŝtato fare de NKVD post alveno al interparoloj kun supozata reprezentanto de Sovetuniaj aŭtoritatoj pri efektivigo de la decidoj de Jalta konferenco por krei provizoran registaron por Pollando. Post forporto al Moskvo kaj malliberigo en la NKVD-malliberejo en Lubjanka, li estis kondamnita al 1,5-jara mallibero en spektakla proceso de la dekseso okazigita en junio 1945.
Amnestiita, li revenis al Pollando post kvar monatoj, rifuzante akcepti elmigron devigitan de la sekurec-aŭtoritatoj. En 1947 Pużak estis denove arestita. La proceso de la estroj de la PPS-WRN komenciĝis la 5-an de novembro 1948 antaŭ la Milita Distrikta Kortumo en Varsovio (la aliaj akuzitoj estis Józef Dzięgielewski, Ludwik Cohn, Tadeusz Szturm de Sztrem, Feliks Misiorowski, Wiktor Krawczyk; la prezidanto de la juĝantaro estis subkolonelo Władysław Stasica, kaj la advokato de Pużak estis Marian Niedzielski). Malgraŭ ofte ripetata onidiro, Kazimierz Pużak ne diris al la juĝistoj Mi estas romkatoliko de la pola nacieco. Mi havas nenion plian por diri al vi, sinjoroj. Temas pri literatura fikcio de Maria Dąbrowska. Li estis kondamnita al 10 jaroj en malliberejo.
Antaŭ la aresto en 1947, Pużak verkis taglibron pri la militperiodo. Malgraŭ la klopodoj de la sekurec-aŭtoritatoj, la teksto ne estis trovita. Ĝi estis kaŝita en Varsovio. En 1974 lia edzino Jadwiga (mortinta la 11-an de novembro 1975) decidis sendi la taglibrojn al la okcidento. La taglibro estis kopiita kaj transdonita al la Literatura Instituto en Parizo de Adela Purtalowa, vidvino de Antoni Purtal. Ĝi estis eldonita de la Instituto kiel parto de la serio de Historiaj Kajeroj n-ro 41 en 1977. La taglibro estis presita en samizdate en: 1981 (Varsovia Eldonejo "Krąg") kaj en 1987 (Eldonejo CIS en Lublin). Nur unu eldono estis oficiale publikigita – kun cenzuraj modifoj markitaj – en 1989 en Gdansko, fare de la Eldona Societo "Graf".
Memorigo
Ĝis 1990 Kazimierz Pużak aperis nur kiel patrono de diversaj opoziciaj agadoj. La Socia Eldonejo KOS eldonis publikaĵojn kadre de la "Biblioteko K. Pużak". En junio 1988 fondiĝis la Fondaĵo Kazimierz Pużak (Jan Józef Lipski, Konstanty Gebert, Jerzy Holzer).
Sur domo ĉe la strato Byczyńska 1 en Varsovio, kie li loĝis, troviĝas memortabulo.
Per rezolucio n-ro 30 de la Prezidio Sejmo de la 30-a de marto 1995, la nomon de Kazimierz Pużak ricevis salono, kiu en la fruaj 1990-aj jaroj estis la kunsidejo de Senato.
Stratoj Kazimierz Pużak troviĝas en jenaj urboj: Bjalistoko, Częstochowa, Krakovo, Krosno, Mława, Opole, Poznań, Rawicz kaj Varsovio.
Fermanville
Fermanville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Fermanvillais.
Étienville
Étienville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Étienvillais.
Ferrières (Manche)
Ferrières estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Le Teilleul.
Fervaches
Fervaches estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Fervachais.
La Bazoge (Manche)
La Bazoge estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bazogeais.
Ĝi nun formas parton de Juvigny les Vallées.
La Chaise-Baudouin
La Chaise-Baudouin estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
La Bloutière
La Bloutière [la blutjɛʁ] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
La Baleine
La Baleine [labalɛn] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
La Bloutière
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bloutierions.
La Baleine
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Balenois.
Le Dézert
Le Dézert estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Dézertins.
Princino Lekanto
Princino Lekanto (デイジー姫, Princess Daisy) estas fikcia rolulo en la Mario-serio de videoludoj, kiu unue aperis en Super Mario Land de la jaro 1989. Ŝi estas la princino de la reĝlando de Sarasaland, kiu estas kidnapata de Tatanga. Post sia apero en Mario-Teniso, ŝi fariĝis serioza ludebla rolulo en la ŝpinilaj ludoj de Mario, en kiuj ŝi ofte pariĝas kun Princino Persiko. Oni ofte spekulas, ke ŝi estas la amintereso de Luigi. Lia oficiala prelego por Mario Party 4 deklaras, ke ŝi al Luigi havas onidiran amintereson, pli de Luigi; sed Waluigi ankaŭ ŝatas ŝin, kion ŝi ne dankas. Lekanto aperas kiel ĉefrolulo en la filmo de 1993, Super Mario Bros., portretita de Samantha Mathis. La rolulo estis kreita de la mentoro de Shigeru Miyamoto, Gunpei Yokoi.
La Chapelle-Urée
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chapelains.
La Chapelle-en-Juger
La Chapelle-en-Juger estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chapelais.
Ĝi nun formas parton de Thèreval.
La Croix-Avranchin
Ĝi nun formas parton de Saint-James.
La Colombe (Manche)
La Colombe estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Colombins.
La Barre-de-Semilly
La Barre-de-Semilly estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Barriens.
Kotabato (urbo)
Kotabato, laŭ en:Maguindanao language estas triaklasa urbego en Filipinoj, en Mindanao, kie ĝi estas la ĉefurbo de Aŭtonoma Regiono en Islama Mindanao.
Geografio
Kotabato situas sur ebenaĵo kaj montetoj laŭ marbordo ĉe buŝo de la samnoma rivero Kotabato. Ĉefurbo Manilo troviĝas 893, Kezonurbo 900 kilometrojn (aere).
Historio
Antaŭ alveno de hinduoj kaj islamanoj la areo estis marĉo, kie loĝis indiĝenoj. Pli poste alvenis hinduaj komercistoj kaj etendiĝis la hinduismo. Antaŭ 1515 islamaj komercistoj alvenis, tial la Islamo disvastiĝis. Ankaŭ sultanlando estis establita kun ĉefurbo "Kota Wato". La sultanlando disfalis en 1888. En 1899 la hispanoj forlasis la landon, sed usonanoj alvenis. Kotabato estis ĉefurbo de la samnoma provinco Kotabato de 1920 ĝis 1967. Inter 1942-1945 japana dominado okazis. Kotabato urbiĝis en 1959 kaj ricevis la internacian klasifikon urbego (pli, ol cent mil loĝantoj) en la 1980-aj jaroj.
Ekonomio
Kotabato estas la komerca, industria, financa, eduka kaj regiona centro en meza Mindanao.
Religio kaj eduko
En Kotabato la plimulto de la populacio estas islama (80%). En la urbego vivas ankaŭ katolikoj. Kotabato estas universitata urbo, krome ankaŭ akademioj funkcias. La plimulto de la loĝantoj parolas la menciitan Maguindanaon lingvon (66%) kaj diversajn lokajn lingvojn.
Trafiko
Kotabato havas vojajn ligojn al ĉiuj gravaj urboj en la insulo, krome flughaveno funkcias.
La Bonneville (Manche)
La Bonneville [la bɔnvil] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bonnevillais.
L'Étang-Bertrand
L'Étang-Bertrand estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Étanchois.
La Chapelle-Cécelin
La Chapelle-Cécelin estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Chapellois.
Feugères
Feugères estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Feugériais.
Bajezido la 2-a
Bajezido la 2-a (en otomana turka: بايزيد ثانى Bāyezīd-i sānī) (Didumotiĥo, 3a de decembro 1447 – Büyükçekmece, 26a de majo 1512), nomita de kristanoj ankaŭ Bajaceto la 2-a, regis kiel sultano de la Otomana Imperio el 1481 ĝis 1512. Dum sia regado, Bajezido la 2-a plifirmigis la Otomanan Imperion kaj venkis super ribelo de safavidoj tuj antaŭ abdiki favore al sia filo, Selim la 1-a. Li famis pro la helpo al la sefardoj de Hispanio post la Forpelo de la judoj el Hispanio kaj akcepto por ilia resetligo en la Otomana Imperio.
Regado
Kiel sia patro Mehmedo la 2-a, Bajezido estis mecenato de la kulturo kaj okcidenta kaj orienta kaj, diference de multaj aliaj sultanoj, klopodegis sekurigi organizon senbaran por la interna politiko, ricevis la kromnomon "la Justulo". La regado de Bajezido povas esti konsiderata kiel periodo de trankvileco por la imperio, dum kiu oni plifirmigis la realigojn de lia patro Mehmed kaj oni solvis la ekonomiajn kaj sociajn rezultojn de la ekstera politiko, kaj tiel lasis al la sultanoj venontaj firmajn bazojn el kiuj ili povos entrepreni novajn konkerojn.
Laŭlonge de sia regado, Bajezido havis rilatojn kun la ekstero kiuj karakteriziĝis pro la prudento. La tuja celo de la sultano estis la plifirmigo de la konkeroj de lia patro. Li klopodis krei sistemon por administracio kapabla espluati la novajn akirojn en profito de la otomana ŝtato kaj ne de unu partio aŭ aliaj. Li kreis specon de trezoro por milito nutrita de regulaj impostoj kolektitaj en tempo de paco por havigi liverojn por neceso okaze de milito, sen neceso de konfiskado kaj forta impostado kio ja ojazis dum la ekonomia politiko de Mehmedo la 2-a.
En la kultura aspekto, Bajezido la 2-a patronis fortan reagon kontraŭ la tendencoj "eŭropigaj", kiuj estis karaktero de la regadoj de Murad la 2-a kaj de Mehmed la 2-a. Li falis sub la influo de la ulemoj, kiuj intencis stimuli renaskigon de la ortodokseco cele al la savo de la Islamo for de la materiismo de la epoko de Mehmed la 2-a kaj for de la ŝijaismo, kiu estis iĝante danĝero por la otomana ŝtato, de sunaisma kredo, inter la turkomanaj triboj de orienta Anatolio. Sub tiu influo, la sultano establis la instituciojn de la sunaisma ortodokseco kaj disvolvigis la hierarkion kaj influon de la ulemoj en la tuta otomana teritorio.
Zadok the Priest
Zadok the Priest (Zadok la pastro) (HWV 258) estas brita himno kiu estis komponita de George Frideric Handel por la kronigo de la reĝo Georgo la 2-a en 1727. Kun The King Shall Rejoice, My Heart is Inditing kaj Let Thy Hand Be Strengthened, Zadok the Priest estas unu el la kronigaj himnoj (Coronation Anthems) de Handel. Ĝi estas unu el la plej bone konataj verkoj de Handel, tiel ke Zadok the Priest estis konatita antaŭ la konsakron de la suvereno dum la kronigo de ĉiu Brita monarko ekde ties kompono kaj estas agnoskita kiel Brita patriota himno.
Kvankam la vortumado de "God Save the Queen" estas bazita sur sama skribaĵo de la Biblio kiel "Zadok the Priest", la vortumado de "Zadok the Priest" ne ŝanĝas kun bazo en la sekso de la monarko. Ĉar ĝi estas himno prenita rekte el la skribaĵo, kaj ĉar la koncerna reĝo estas Salomono, ĝi restas "reĝo" eĉ se la monarko estas ino.
Rubén Feldman González
Rubén Ernesto Feldman González (Resistencia, Ĉako (ekoregiono), 27a de septembro 1940) estas argentina kuracisto, kirurgo, infankuracisto, psikiatro kaj neŭrologo, konata ĉefe pro sia kontribuo al psikologio, fondinta holokinetikan psikologion, kaj ankaŭ pro sia disvastigo de la lingvo Esperanto.
Medicino kaj psikiatrio
En 1968, li ricevis sian medicinan gradon n-ro 12387 de la Nacia Universitato de Rozario. Inter 1968 kaj 1971 Feldman-González funkciis kiel infankuracisto por la maputaj indiĝenoj de Patagonio (Argentino). Li tiam specialiĝis pri pediatrio. En Usono, Feldman Gonzalez diplomiĝis kiel kuracisto kaj kirurgo en marto 1976, Licenco n-ro 36506 en la ŝtato Pensilvanio. Li kompletigis loĝadon en psikiatrio en la Warren State Hospital kaj poste en infana psikiatrio ĉe la Universitato de Miamo, kie li fariĝis Ad-Honorem Profesoro en Infana Psikiatrio por Medicinaj Diplomitoj kiel Ĉefo de Fellows en Infana Psikiatrio (1976-1979). En 1980, li fariĝis Diplomiĝinto de la Usona Estraro pri Psikiatrio kaj Neŭrologio (ABPN). De 1985 ĝis 1992 li funkciis kiel infana psikiatro al granda loĝantaro en Kalifornio, ĉefe por la indiĝenoj Coahuila kaj la Chenas de Suda Kalifornio kaj Norda Malalta Kalifornio. Inter 1993 kaj 1998 li servis la indiĝenojn Atabaskoj, Eskimoj kaj Inuitoj en Alasko. Li faris esploradojn pri la efikoj de lumo kaj mallumo en la homa cerbo, ĉefe pri dormo, vekiĝo, sangopremo, sekso kaj atentemo.
Holokinetika psikologio
Provante simpligi sian instruadon, Rubén Feldman-González diris: "La cerbo estas dekdu cilindra motoro. Ni laboras per sola cilindro pro timo ekflugi. Kiam du cilindroj samtempe funkcias, la realo superas tiam fantazion kaj imagon. Ni kunvenu por vidi ĉi tion. Ni estu permanentaj metilernantoj de la vivo."
Liaj ideoj laŭdire estas enradikigitaj en la postkantika fiziko promulgita de la fizikisto David Bohm, kun la teorio de holokinezo, kiu asertas, ke "realeco ne estas fragmenta, ne dividita." Ĝi ankaŭ baziĝas en la teorio de Karl Pribram pri holografia memoro, kiu deklaras, ke memoro estas distribuata tra la cerbo kaj ne en specifaj zonoj aŭ engramoj kaj en la matematika teoremo de Bell. En 1978, Feldman-González estis invitita de Bohm al la Universitato de Londono, Anglujo, por prelegi pri Unuiga Percepto. Ili fariĝis dumvivaj amikoj.
De 1978, Feldman-González vojaĝis periode ĉirkaŭ la mondo por doni laborrenkontiĝojn, konferencojn, retiriĝojn kaj seminariojn pri la nova psikologia paradigmo, kiun li proponis, emfazante Unuecan Percepton, kiun li diris, ke ĝi estas latenta cerba funkcio kun graveco por la individuo kaj socio. Ĉi tiuj turneoj inkluzivis Baraton, Argentinon, Hispanion, Ĉilion, Kolombion, Anglion, Meksikon, Irlandon, Nikaragvon, Peruon, Venezuelon, Ĉinion, kaj Rusujon.
Rubén Feldman-González eldonis multajn librojn, kiuj estis parte tradukitaj al la angla, portugala, franca, germana, kaj Esperanto.
En 1987 li ricevis la nomumon kiel profesoro pri psikologio kaj psikiatrio ĉe la Internacia Akademio de Sciencoj de la Respubliko San-Marino (IAS-RSM), dank'al siaj progresoj en la kampo de scienca psikologio. De 1999 ĝis nun, li estas prezidanto de la Internacia Akademio de Sciencoj RSM-Meksiko, (la unua filio de IAS-RSM ekster Eŭropa Unio), same kiel la fondinto kaj direktoro de la Centro de Psikiatrio. kaj Holokinetika Psikologio (CPH), kun filioj en Meksiko, Argentino kaj Hispanio. De ĝia fondo en majo 2012, li ankaŭ estas prezidanto de la Internacia Akademio de Holokinetika Psikologio (AIPH). Li funkcias kiel Kontrolisto kaj Profesoro pri la Interreta Kurso en Holokinetika Psikologio de 2007 ĝis nun.
Li dividis dialogojn, forumojn kaj kongresojn kun esploristoj kaj figuroj en la scienca kampo, inter ili la menciita Karl Pribram en Universitato Stanford (kiun li invitis al la Universitato de Baja Kalifornio [UABC], kie li estis profesoro), kaj David. Bohm en Anglujo, kiu estis kunulo de Albert Einstein kaj kandidato por la Nobel-premio pri fiziko; kun Bhurrus Skinner en Miamo, Florido; Margaret Mahler kaj Phyllis Greenacre en Filadelfio; kun la edukisto Jiddu Krishnamurti en Kalifornio, kaj kun vasta universitato de profesoroj kaj esploristoj tra la mondo. Lia enkomallaŭdoj kaj amikeco kun ĉi-lasta daŭris de 1975 ĝis la morto de Kriŝnamurti en 1986. Li verkis la libron "Miaj Dialogoj kun Jiddu Krishnamurti" surbaze de ĉi tiuj kunvenoj. Ĉi tiu libro estis citita fonto pri Kriŝnamurti.
Psikohistoria historio
Feldman-González verkis kaj ciferece eldonis serion de psikohistoriaj romanoj. En ĉi tiuj romanoj, li provas aperigi nekonatajn aspektojn kaj historiajn eventojn el diversaj periodoj.
Esperanto
En 1985 aperis en Esperanto lia 259-paĝa libro La nova paradigmo en psikologio.
Mehmed la 3-a
Mehmed la 3-a (26-a de majo 1566 – 22-a de decembro 1603) estis sultano de la Otomana Imperio el 1595 ĝis sia morto.
Regado
Lia figuro estas triste fama en la historio de la Otomana Dinastio ĉar li ordonis la strangoladon de siaj dek naŭ fratoj por atingi sukcedon ke por li estis facila.
Mehmed estis frivola kaj pigra reganto, kiu lasis la regadon de la Imperio en manoj de sia patrino Safiĝe (nome la patrinsultanino), tipa montro de la influi fare de la haremo de la palaco laŭlonge de la historio de la Otomana Imperio.
La armeoj de Mehmed konkeris la areon de la rivero Erlau (1596) kaj venkis super la Habsburgoj kaj super la trupoj de Transilvanio en la Batalo de Mezokeresztes dum kiu oni devis persvadi la sultanon por ke li foriru el la batalkampo meze de la luktado.
Dum la sultantempo de Mehmed, kvankam oni ne suferis gravan problemon, konsiderante la ekdekadenco de la Imperio, tio ne povas esti atribuita al la kapablo de la registaro de la sultano. Li mortis vintre 1603.
Realengo
Realengo estas vasta kaj loĝata kvartalo situanta inter Maciço da Pedra Branca kaj Serra do Mendanha, en la Okcidenta Zono de la komunumo de Rio-de-Ĵaneiro, ĉefurbo de la samnoma ŝtato en Brazilo.
Ĝia nuna limigo estis establita de la Dekreto n-ro 3 158 de la 23-a de julio 1981, kiu difinis ĝin en areo de 2.605,42 hektaroj kaj donas sian nomon al la administra regiono Realengo, kiu enhavas la ĉirkaŭaĵojn de Realengo, Deodoro, Jardim Sulacap, Vila Militar, Magalhães Bastos kaj Campo dos Afonsos. Ĝi kutime havas la plej altajn temperaturojn en la komunumo, kvankam vintraj noktoj ofte estas malvarmaj pro la proksimeco al la montoj.
Ekzistas pluraj versioj por la origino de la nomo de la kvartalo: unu el ili klarigas, ke la nomo devenas de la nomado de la regiono en la imperia periodo, kiu estis la veraj teroj de Campo Grande, de la realenga portugala, kiu nomis ĉion, kio estis malproksima de potenco reĝa. Tamen la fakto estas, ke ĝia nomo estas mallongigo (kun aglutino) de la nomo Real Engenho (unu el la antaŭurboj de la Centra Fervojo de Brazilo), ĉar ĝi ne konvenis tute sur la ebeno ĉe la supro de la tramoj, tiel mallongigante sur la ebeno: Reala Engº. Por tio, kun la tempo, homoj komencis nomi ĉi tiun tramon Realengo ("Mi prenos Realengo"). Tiel, kun la tempo, la nomo de ĉi tiu antaŭurbo solidariĝis kiel Realengo, tiel skribita per aglutino de la du terminoj Reala kaj Engenho, la dua estante mallongigita: Reala Engº.
La nomataj Terras Realengas pruviĝis, laŭ iuj historiistoj, sian originon en la reĝa letero de la 27a de junio 1814, per kiu Dom João, ankoraŭ princo, koncedis, Sesmaria al la Senato de la Ĉambro de Rio-de-Ĵanejro, la terojn situantajn en Kampo Granda nomis realengos, ĉar ili devenis de teritoria konkero komence de la Kolonia periodo.
La koncesio de la teroj en la hodiaŭa kvartalo Realengo, centra kaj periferia, estis destinita nur por servi kiel paŝtejo de brutoj, provizante viandon al viandistoj en la urbo. Ĉi tiuj terenoj estis malpermesitaj por vendo aŭ ia alia formo de fremdigo, devigante, aliflanke, la Ĉambron mezuri kaj purigi ilin por servi al la celo, por kiu ili estis donacitaj per la menciita reĝa letero.
La kvartalo havis, kiel siaj unuaj setlantoj, sklavojn kaj portugalajn elmigrantojn de la insuloj Azoroj, laŭ ordono de princo Regento Dom João, estonta Dom João la 6-a. Je sia alveno, ili dediĉis sin al agrikulturo, portante produktojn kiel sukero, rapaduro, alkoholo kaj cachaça tra la haveno de Guaratiba. Laŭ esplorado, male al najbaraj regionoj, ne ekzistis muelejoj en Realengo; la sukerkano rikoltita en la regiono estis pretigita en sukermuelejoj situantaj en aliaj kvartaloj.
Konsiderante la oficialan dokumentadon, oni konsideras, ke la oficialigo kaj kreado de Realengo okazis la 20-an de novembro 1815. Por tiu dato, Realengo-Semajno estis kreita la 20-an de decembro 2002, por festi la kvartalon.
La 2an de oktobro 1878, inaŭguriĝis la Stacio Realengo de la Centra Fervojo de Brazilo. Inter ĝi kaj la Militista Lernejo, oni konstruis hangaron, kiu ne ekzistis, kie estis konstruitaj la unuaj brazilaj aviadiloj, komencante la brazilan aviadon.
En 1898, Armea Fabriko de Kartoĉoj kaj Militaj Artefaktoj estis kreita; konata kiel la Realengo-Municiofabriko, estis malaktivigita en 1978. La Armeo-Taktika kaj Pafista Lernejo estis malfermita, poste la Armeo-Kadetoj-Prepara Lernejo, kiu post la Dekreto 5 698 de la 2-a de oktobro 1905 fariĝus la Lernejo de Artilerio kaj Inĝenieristiko, poste la Lernejo de Apliko de Kavalerio kaj Infanterio, sekve Lernejo de Apliko de Artilerio kaj Inĝenierio, poste Milita Lernejo de Realengo. La Kavaleria kaj Infana Lernejo formortis en 1911 kun la translokado de la Militlernejo de Porto Alegre al Realengo. La Milita Lernejo restis en Realengo ĝis ili estis transdonitaj al la Milita Akademio de Agulhas Negras, en la komunumo de Resende en Rio-de-Ĵanejro.
Helenisma arto
La helenisma arto, historiografia nomigo per kiu oni etikedas la arton de la helenisma periodo (ekde fino de la 4a jarcento a.K. ĝis la imperia romia epoko), estis viktimo dum multe da tempo de la relativa malaprezo per kiu la kritikistoj de arto estis konsiderinta ĝin «Cessavit Deinde ars» -«kaj poste tiu arto malaperis»-, asertis Plinio la Maljuna post priskribi la klasikan skulptarton de Antikva Grekio). Tamen, multaj el la plej gravaj verkoj de greka arto apartenas al tiu periodo (nome la Altaro de Pergamo, la Laokoonto kaj liaj filoj, la Melosa Venuso, la Venkantino de Samotrako, ktp.)
Dum la helenisma periodo okazis granda peto de verkoj de arkitekturo, skulptarto kaj pentrarto, parte pro la ekonomia prospero de la epoko, pro la konkurenco kiun la reĝoj havis inter si pro siaj klopodoj plibeligi siajn urbojn, kaj la antikvajn kaj la ĵus fonditajn kaj pro la apero de la burĝa socia klaso, tre multnombra, kun grandaj ekonomiaj ebloj kiuj permesis al ili rivali kun la grandaj senjoroj. La plej gravaj klientoj por arto estis tiel la reĝoj kaj la burĝaro, dum restis duarange la oficiala mendado de religia tipo. Alia fenomeno karaktera de tiuj tempoj estis la fokuso al la urbanizado kiu havigis grandajn artajn komisiojn. La helenisma arto hegemoniis kaj etendiĝis tra la tuta helenisma mondo, kaj kvankam per diversaj skoloj ekzistis ĉiam komuna kreo, io simila al tio kio okazis kun la kojnea greka lingvo, en areoj pli mal pli koincidaj kun tiuj sur kiuj poste instaliĝos la Orienta Romia Imperio.
Arkitekturo
La konkurenco inter la diversaj helenismaj regnoj stimulis la disvolvigon de enormaj urbaj kompleksoj, en grandaj spacoj, jam ne limigitaj per la fizikaj barieroj de la antikva Grekio, en kiuj oni povis krei novajn urbojn (Aleksandrio, Antiokio, Pergamo ktp.). En tiuj oni konstruis teatrojn, publikajn ĝardenojn, administraciajn ejojn, sanktejojn preziditajn de granda altaro.
Skulptarto
Inter ĉefaj trajtoj de la helenisma skulptarto estas la okupo pri la vestoj, la travideblo de la vestoj, la fleksebleco en la sintenoj ktp. Tiel, la Melosa Venuso, eĉ ene de la klasika tradicio, distingiĝas per la tordo de siaj talioj. Oni serĉis ĉefe la esprimivon kaj la energion. Tio estas speciale evidenta en portretoj: pli ol la precizeco de la trajtoj, la artisto intencas montri la karakteron de sia modelo. En la grandaj statuoj, la artisto esploras novajn temojn kiel la doloro, la dormo aŭ la maljuneco. Laokoonto, atakita de serpentoj, klopodas malespere liberiĝi sen atenti siajn mortontajn filojn. Tio estis tipa ekzempleo de la helenisma skulptarto.
Pentrarto kaj mozaikoj
Grandiozeco, realismo kaj tendenco al okultrompo estas kelkaj trajtoj de la helenisma pentrarto videblaj ĉefe en la mozaikoj. La fama mozaiko de Aleksandro de la Domo de la Faŭno en Pompejo, kiu montras la batalon de la juna konkeristo kontraŭ la Granda Reĝo Dario la 3-a en la Batalo de Iso, estas kopio de verko priskribita de Plinio la Maljuna (XXXV, 110) kiel pentrita de Filokseno de Eretrio por Kasandro de Makedonio fine de la 4-a jarcento a.K. Oni povas en tiu aprezi la elekton de koloroj, la kompono de la aro en movado kaj la esprimivon de la mienoj.
Ceramiko, juveloj kaj aliaj artoj
La formoj plej disvastigitaj estas de koloro nigra kun brila aspekto kvazaŭ verniso, ornamitaj per facilaj motivoj. Estas en tiu epoko kiam aperas reliefaj ujoj, probable imite de tiuj faritaj de valoraj metaloj. Estas kompleksaj reliefoj, baze sur animaloj kaj mitologiaj monstroj. En tiu pentraĵo la roluloj, foje virinoj, estas reprezentantaj vestitaj per buntaj vestoj: blu-viola, helflava kaj blanka.
La progreso en la fandado de bronzo permesis la realigon de grandaj verkoj, kiel la fama Koloso de Rodoso, de ĝis 32 metroj, kiu rompiĝis pro tertremo. Kiel tiu, multaj grandaj bronzoj perdiĝis, la makoritato fanditaj por rekuperi la materialon. Restis nur malgrandaj objektoj. Feliĉe, en la helenisma periodo, la krudmaterialo estis abunda post la okcidentaj konkeroj. Juveloj ofte montris realismajn bildojn. Estis modaj la figuretoj kiuj reprezentas diojn kaj temojn de la ĉiutaga vivo, kiel ekzemple la motivo de la nigra junulo, kaj malgrandaj kopioj de grandaj statuoj. En ceramikaj figuroj abundas malbelaj hombildoj. Atingis altan nivelon la arto de vitro kaj la gliptiko.
Kornél Emmer
Kornél Emmer, laŭ hungarlingve kutima nomordo Emmer Kornél estis hungara juĝisto.
Kornél Emmer naskiĝis la en Nagyszombat (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Trnava en Slovakio), li mortis la  en Mödling (Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Kornél Emmer akiris juran diplomon en 1867, post 4 jaroj li doktoriĝis. En la jaro 1865 li estis juĝisto en Pest (urbo), en la sekvanta jaro subnotario en sia naskiĝurbo, iom poste jam notario. Ekde 1869 li havis postenojn en Pest (nature ekde 1873 en Budapeŝto). En 1872 li estis jam plenrajta juĝisto, ekde 1891 en la ĉefjuĝejo. Intertempe en 1877 li estis elektita parlamentano. Li havis edzinon. Postmorte Universitata Biblioteko (ELTE) heredis lian bibliotekon.
Simiane-la-Rotonde
(jen france, okcitane Sumiana) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Saint-Pons (Alpoj de Alta Provenco)
(jen france, okcitane Sant Ponç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Barcelonnette kaj al la samnoma kantono Barcelonnette.
Soleilhas
(jen france, okcitane Solelhaç) estas komunumo kaj vintrosportejo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Castellane kaj al la samnoma kantono .
Mustafa la 1-a
Mustafa la 1-a (17-a de oktobro 1592-20-a de januaro 1639) estis sultano de la Otomana Imperio dum du regoperiodoj, nome el 1617 ĝis 1618 kaj el 1622 ĝis 1623.
Pri tiu frato de Ahmed la 1-a, Mustafa, oni konas, ke li suferis intelektan malkapablon aŭ almenaŭ neŭrozon kaj tiel li estis nur instrumento uzita en la konspiroj interplektitaj en la fikunvenoj de la kortego de la Palaco Topkapi. Eble la akuzo de mensa malkapablo estis nur akskuzo por lia apartigo el povo. Dum la regado de lia frato Ahmed la 1-a, li estis enfermita en sia ĉambro, tipo de enkarcerigo kiu daŭris dum dek kvar jaroj kaj kiu estis ofte uzita laŭlonge de la otomana dinastio konata per la nomo Altın kafes («ora kaĝo»).
Lia patrino estis abĥazidevena sultanino. Ŝia nomo ne estas precize konata, sed ŝi estis populare konata per la nomo Halime aŭ Alime.
En 1618 Mustafa estos elpostenigita favore de sia juna nevo Osman la 2-a, sed post la murdo de Osman en 1622 li rekuperis la tronon kaj pluis en la posteno dum alia jaro. Li estis finfine elpostenigita kaj sendita al la palaco Bajezido. Li mortos dek ses jarojn poste pro naturaj tialoj. Entute li estis malliberigita 34 jarojn el la 48 jaroj de sia vivo. Li estis entombigita en la korto de Hagia Sofia.
Le Fresne-Poret
Le Fresne-Poret estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fresnais.
Arabesko (muziko)
Arabesko estas muziko kiu konsistas el mikso de tradiciaj turkaj kaj mondaj muzikaj influoj kaj adaptiĝoj de internaciaj sonoj. Tipa al tiu muzikstilo estas la daŭranta kaj ripetema muziklinio, kiu ĉefe aŭdiĝas en Mezoriento. En ĝi la violono havas grandan influon somkiel tipaj instrumentoj el Mezoriento kiel la darbuka (ar: دربكة) kaj  'elektrosaz'. La uzo de elektrosaz disvastiĝis inter artistoj de la ĝenro tiel ebligante ekzemple sintezon inter okcidentaj kaj orientaj influoj, forte kritikataj de la kulturaj kaj intelektaj elitoj de Turkio siatempe. En ĝi sentimentalaj tekstoj traktas neplenumitan amon, suferadon en la mondo kaj la konkretajn zorgojn de la ĉiutaga vivo.
Arabesko originas el la antaŭurboj de gravaj mezorientaj urboj kaj famiĝis pro artistoj en Turkio kiel Müslüm Gürses, Azer Bülbül, Mahsun Kırmızıgül, İbrahim Tatlıses, Ferdi Tayfur, Arif Sağ, Neşe Karaböcek, kaj - kvankam li ne pensas tiel li mem - la "inventinto" de la arabeska muziko Orhan Gencebay. La libana Fadl Shaker estas fama en arabaj landoj. En la 1990-aj jaroj la muzika stilo pli moderniĝis kreinta arabeskan popmuzikon ekde la 1960-aj jaroj.
Arabeska muziko estis malpermesita en Turkio dum la 1980-aj jaroj.
Saint-Vincent-sur-Jabron
(jen france, okcitane Sant Vincènç de Jabron aŭ Sant Vincènç de Miravalh) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Fontenay-sur-Mer
Fontenay-sur-Mer estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Fleury (Manche)
Fleury estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fleurions.
Flottemanville
Flottemanville ankaŭ nomita Flottemanville-Bocage estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Flottemanvillais.
Fontenay (Manche)
Fontenay estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Sourribes
(jen france, okcitane Sorribas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Forcalquier kaj al la kantono .
Fontenay (Manche)
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Fontenaisiens.
Ĝi nun formas parton de Romagny Fontenay.
Kalvinana preĝejo (Abaújkér)
La Kalvinana preĝejo de Abaújkér estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Abaújkér.
Historio
Oni supozas, ke la romanika kirko estis konstruita en la 1200-aj jaroj. La unua mencio okazis en 1332. La kirko gotikiĝis en la 15-a jarcento, tiam oni faris la gotikajn fenestrojn. Ekde mezo de la 16-a jarcento jam la kalvinanoj uzis la preĝejon. En 1857 fajro kaŭzis damaĝojn. En la sekvanta jaro oni faris la necesajn riparojn, dum oni ekvidis freskojn sur la muroj, sed ili restis kovritaj. Renovigaj laboroj okazis en 1926 kaj post jardekoj.
Konstruaĵo
La simpla malgranda preĝejo situas sola en korto inter arboj. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias. La navo havas supre firstotureton 5 metrojn altajn kaj 4 romanikajn, 2 gotikajn fenestrojn. La rektangula absido estas pli malalta kaj mallarĝa, ol la navo. La absido havas 2 apogpilierojn. Interne la muroj estis blankaj.
Juilley
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Juilléens.
Fierville-les-Mines
Fierville-les-Mines estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Seyne
aŭ pli longe Seyne les Alpes (jen france, okcitane Sèina aŭ Sanha) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Joganville
Joganville estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Joganvillais.
La Feuillie (Manche)
La Feuillie estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Feuillants.
Saumane (Alpoj de Alta Provenco)
(jen france, okcitane Saumana) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Fresville
Fresville [fʁɛvil] aŭ [fʁevil] estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Fresvillais.
Isigny-le-Buat
Isigny-le-Buat estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Foucarville
Foucarville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Foucarvillais.
Ĝi nun formas parton de Sainte-Mère-Église.
Fourneaux (Manche)
Fourneaux estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Fourneausiens.
Sausses
(jen france, okcitane Saussas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Castellane kaj al la samnoma kantono .
Neufmesnil
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Neufmesnilois.
Neuville-au-Plain
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Neuvillais.
Notre-Dame-de-Cenilly
Notre-Dame-de-Cenilly estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cenillais.
Nay (Manche)
Nay estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nayons.
Saint-Pierre (Alpoj de Alta Provenco)
Saint-Pierre (jen france, okcitane Sant Pèire) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france Alpes-de-Haute-Provence, okcitane Aups de Provença Auta), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Castellane kaj al la samnoma kantono .
Ekstera politiko de Barato
La ekstera politiko de Barato tradicie baziĝas sur la principoj de nealiancado, kio helpis al ĝi dum la Malvarma milito sekvi memstaran politikan kurson kaj subteni bonajn politikajn rilatojn same kun landoj kapitalismaj kaj socialismaj, sen partopreni en ties militaj aŭ politikaj organizaĵoj.
La lando estas konsiderata la plej granda demokratia reĝimo en la mondo. Ĝia proksimeco al same Ĉinio kun ties kompareblaj ekonomio, teritorio kaj loĝantaro, faras ĝin natura konkuranto kaj nuntempe malamiko de Ĉinio. Samtempe ĝi kontraŭstaras al la najbara Pakistano. La tri landoj havas reciprokajn teritoriajn pretendojn laŭ linoj Barato — Pakistano kaj Barato — Ĉinio kaj iliaj landlimoj ne estas oficiale demarkaciitaj. Krome Barato havas teritoriajn diskutojn kun Nepalo, same kiel Pakistano tradicie subtenata de Ĉinio. Kontraŭ Ĉinio kaj Pakistano Barato kelkfoje militis kaj fojfoje okazas landlimaj konfrontiĝoj, inkluzive kun homperdoj.
Le Neufbourg
Le Neufbourg estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ekstera politiko de Barato
Barato havas tradicie bonajn rilatojn kun Usono, kiu konsideras ĝin utila aliancano je kontraŭstaro al Ĉinio kaj promociado de demokratio en Azio. Same bonajn rilatojn ĝi havas kun Rusio, kiel heredanto de Sovetunio, kiu ĉiam subtenis sendependecon de Barato, inkluzive ĝian lukton kontraŭ Pakistano, kies teritorio servis kiel bazo por la muĝahidoj, atakintaj sovetiajn trupojn kaj iliajn afganajn aliancanojn dum la Afgana milito (1979-1989).
Barato havas nukleajn armilojn, ĉefe kiel garantion de sia sekureco rilate pretendojn de la apudaj nukleaj ŝtatoj kiel Ĉinio kaj Pakistano.
Rilatoj kun Ĉinio
Barato estas la ĉefa rivalo de Ĉinio en Azio. Tiu kontraŭstaro, kutime prezentata kiel konkuro de la plej grandaj demokratia kaj komunisma reĝimoj, inkluzivas reciprokajn teritoriajn pretendojn. Landlimo inter la du landoj ne estas demarkaciita kaj oficiale nomiĝas Linio de Aktuala Kontrolo (angle: LAC).
En 2019 Barato komencis konstruadon de ĉiasezona ŝoseo ĉe rivero Galwan direkte al artileria pafejo kaj anoncis planojn konstrui pliajn 11 ŝoseojn en 2020, kio sekvigis protestojn de Ĉinio. Sume ĝis 2023 ĝi planas konstrui 61 ŝoseojn, 3300 km longajn. Tiel en 2019 estis finita konstruado de 255 km longa parto inter pasejoj Leh kaj Karakorumo en Ladako, kun 37 pontoj super glacikovritaj riveroj. La ŝoseo situas nur 20 km for de pasejo Karakorumo, kie kuniĝas limoj de Ĉinio, Barato kaj Pakistano. La ŝoseo ebligas al Barato rapide venigi armeajn trupojn kun pezaj kamionoj kaj blendveturiloj kaze de neceso.
Ĉinio ankaŭ longigas sian malnovan ŝoseon Ŝinĝango — Tibeto ĝis la Nacia Rapidŝoseo 219 ankaŭŜinĝango konata kiel Itinero G219, tiel ke ĝi iru laŭlonge de la tuta okcidenta landlimo — de Ŝinĝango tra montaroj Kunlun, Karakorumo, Kajlaŝo kaj Himalajo ĝis Tibeto je la alteco de 4500 m. Ĝi finiĝas en distriktoj Shannan kaj Nyingchi, kies areoj estas parte regataj de Barato kiu konsideras ilin parto de Arunaĉal-Pradeŝo. La ŝoseo atingas ankaŭ urbeton Dongxing en regiono Gŭangŝjio ĉe la Sudĉina maro. Dum lastaj kvin jaroj oni grave evoluigis kaj modernigis la ŝoseon, speciale la partojn en Shannan kaj Nyingchi, ĉiu po pli ol 300 km longa. Betona ŝoseo inter Medog kaj Zayu, okupitaj de Barato, devas esti konstruita ĝis la fino de 2020.
En junio konfrontiĝo de barataj kaj ĉinaj militistoj en Ladako kaj Akesajĉino kaŭzis pereon de almenaŭ 20 barataj kaj nekonata nombro de ĉinaj armeanoj.
Nicorps
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Nicorpais.
Ekstera politiko de Barato
Rilatoj kun Ĉinio
En aŭgusto 2020 Barato protestis kontraŭ konstruado de la la Ĉino-Pakistana Ekonomia Koridoro, kiu devos iri tra parto de Kaŝmiro, kiun Barato konsideras sia teritorio, kontraŭleĝe okupita de Pakistano.
Rilatoj kun Pakistano
Ekde kreiĝo de ambaŭ landoj, akompanata de amasa buĉado kaj etna purigado rilatoj inter la du landoj estas ekstreme streĉaj. Tion influas ankaŭ nesolvitaj teritoriaj disputoj. La landlimo inter ili ne estas demarkaciita kaj oficiale nomiĝas Linio de Kontrolo (angle: LC). La plej akraj disputoj okazas pri Kaŝmiro — regiono kun precipe sunaisma loĝantaro. Ĉiu lando asertas ke la regiono estas ne dividenda kaj devas aparteni al ĝi. La Unuiĝintaj Nacioj proponis solvi la aferon surbaze de referendumo en Kaŝmiro mem kaj Pakistano subtenas tiun proponon, sed Barato rifuzas ĝin. La 5-an de aŭgusto 2019, barataj aŭtoritatoj likvidis ĝian aŭtonomion garantiitan de la 370-a artikolo de la Konstitucio de Barato. Tiu tago estas tutnacie rememorata en Pakistano sub la nomo Youm-e-Istehsal (Tago de Ekspluatado), akompanata de pluraj lekcioj, manifestacioj ktp.
Alia akre diskutata afero estas la glaĉero Siaĉen, lokiĝanta ĉe la norda ekstremo de la Linio de Kontrolo. La akvoabundeco ĉi-loke grave dependas de la glaĉero Siaĉen, do regado super tiu ĉi senhoma glacikovrita terpeco situanta ĉe averaĝa alteco 5400 metroj super marnivelo, havas strategian signifon. Barataj trupoj okupis ĝin en 1984, post kio jen kaj jen okazis konfrontiĝoj kontraŭ pakistanaj militistoj, finiĝintaj nur post pafĉesigo en 2003. Cetere obli pli da homoj pereis tie pro severa klimato kaj danĝeraj cirkonstancoj. En aprilo 2012 lavango pereigis 129 militistojn kaj 11 civilulojn, entombiginte sub neĝo pakistanan militbazon apud sektoro Gayari.
Tamen skoltado kaj vortomilitoj daŭras senhalte. En februaro 2019 barata militaviadilo flugis apud la glaĉero, kio instigis protestojn de Pakistano. Ekde majo 2020 en barataj veterprognozoj aperas informoj pri la tuta Kaŝmiro kaj Gilgit-Baltilando kaj barataj armeestroj deklaris, ke ili pretos okupi tiujn teritoriojn kaze de respektiva ordono.
Dum antaŭeniĝo de ĉinaj militistoj ĉe Linio de Aktuala Kontrolo en junio 2020 trafiko de barataj militistoj direkte al la glaĉero Siaĉen estis grave malfaciligita. Se Pakistano ekregos la glaĉeron, ĝi iĝos ponto, konektanta la pakistanan Gilgit-Baltilandon kaj la ĉinan Akesajĉinon.
En aŭgusto 2020 Pakistano prezentis sian novan oficialan mapon, sur kiu la disputataj teritorioj estis prezentitaj kiel parto de Pakistano. Tio ekstreme indignigis la baratajn aŭtoritatojn, estigante en politikaj rondoj de Barato diskutojn pri probableco de milito samtempe kontraŭ Pakistano kaj Ĉinio.