cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de registaroj de Islando
31. Dua registaro de Steingrímur Hermannsson
(28-a de septembro 1988 - 10-a de septembro 1989) Progrespartio, Popolpartio kaj Popolunuiĝo
Ĉefministro: Steingrímur Hermannsson
Financministro: Ólafur Ragnar Grímsson
Justec- kaj fiŝkaptadministro: Halldór Ásgrímsson
Eksteraferministro: Jón Baldvin Hannibalsson
Industri- kaj komercministro: Jón Sigurðsson
Instruadministro: Svavar Gestsson
Sanministro: Guðmundur Bjarnason
Ministro pri sociaj aferoj: Jóhanna Sigurðardóttir
Terkultur- kaj transportministro: Steingrímur J. Sigfússon
32. Tria registaro de Steingrímur Hermannsson
(10-a de septembro 1989 - 30-a de aprilo 1991) Progrespartio, Popolpartio, Popolunuiĝo kaj Burĝpartio
Ĉefministro: Steingrímur Hermannsson
Financministro: Ólafur Ragnar Grímsson
Justecministro: Óli Þ. Guðbjartsson
Eksteraferministro: Jón Baldvin Hannibalsson
Fiŝkaptadministro: Halldór Ásgrímsson
Industri- kaj komercministro: Jón Sigurðsson
Instruadministro: Svavar Gestsson
Sanministro: Guðmundur Bjarnason
Ministro pri sociaj aferoj: Jóhanna Sigurðardóttir
Terkultur- kaj transportministro: Steingrímur J. Sigfússon
Mediministro: Júlíus Sólnes (23-a de februaro 1990 - 30-a de aprilo 1991)
33. Unua registaro de Davíð Oddsson
(30-a de aprilo 1991 - 23-a de aprilo 1995) Sendependecpartio kaj Popolpartio
Ĉefministro: Davíð Oddsson
Financministro: Friðrik Sophusson
Justec- kaj fiŝkaptadministro: Þorsteinn Pálsson
Eksteraferministro: Jón Baldvin Hannibalsson
Industri- kaj komercministro: Jón Sigurðsson (30-a de aprilo 1991 - 14-a de junio 1993) kaj Sighvatur Björgvinsson (14-a de junio 1993 - 23-a de aprilo 1995)
Instruadministro: Ólafur G. Einarsson
Sanministro: Sighvatur Björgvinsson (30-a de aprilo 1991 - 14-a de junio 1993 kaj 24-a de junio 1994 - 23-a de aprilo 1995) kaj Guðmundur Árni Stefánsson (14-a de junio 1993 - 24-a de junio 1994)
Ministro pri sociaj aferoj: Jóhanna Sigurðardóttir (30-a de aprilo 1991 - 24-a de junio 1994), Guðmundur Árni Stefánsson (24-a de junio 1994 - 12-a de novembro 1994) kaj Rannveig Guðmundsdóttir (12-a de novembro 1994 - 23-a de aprilo 1995)
Terkultur- kaj transportministro: Halldór Blöndal (30-a de aprilo 1991 - 23-a de aprilo 1995)
Mediministro: Eiður Guðnason (30-a de aprilo 1991 - 24-a de junio 1994) kaj Össur Skarphéðinsson (24-a de junio 1994 - 23-a de aprilo 1995)
34. Dua registaro de Davíð Oddsson
(23-a de aprilo 1995 - 28-a de majo 1999) Sendependecpartio kaj Progrespartio
Ĉefministro: Davíð Oddsson
Financministro: Friðrik Sophusson (23-a de aprilo 1995 - 16-a de aprilo 1998) kaj Geir H. Haarde (16-a de aprilo 1998 - 28-a de majo 1999)
Justecministro: Davíð Oddsson (11-a de majo 1999 - 28-a de majo 1999)
Justec- kaj fiŝkaptadministro: Þorsteinn Pálsson (23-a de aprilo 1995 - 11-a de majo 1999) kaj Davíð Oddsson (11-a de majo 1999 - 28-a de majo 1999)
Eksteraferministro: Halldór Ásgrímsson
Industri- kaj komercministro: Finnur Ingólfsson
Instruadministro: Björn Bjarnason
Sanministro: Ingibjörg Pálmadóttir
Transportministro: Halldór Blöndal
35. Tria registaro de Davíð Oddsson
(28-a de majo 1999 - 23-a de majo 2003) Sendependecpartio kaj Progrespartio
Ĉefministro: Davíð Oddsson
Financministro: Geir H. Haarde
Justecministro Sólveig Pétursdóttir
Eksteraferministro: Halldór Ásgrímsson
Fiŝkaptadministro: Árni M. Mathiesen
Industri- kaj komercministro: Finnur Ingólfsson (28-a de majo 1999 - 31-a de decembro 1999) kaj Valgerður Sverrisdóttir (31-a de decembro 1999 - 23-a de majo 2003)
Instruadministro: Björn Bjarnason (28-a de majo 1999 - 2-a de marto 2002) kaj Tómas Ingi Olrich (2-a de marto 2002 - 23-a de majo 2003)
Sanministro: Ingibjörg Pálmadóttir (28-a de majo 1999 - 14-a de aprilo 2001) kaj Jón Kristjánsson (14-a de aprilo 2001 - 23-a de majo 2003)
Ministro pri sociaj aferoj: Páll Pétursson
Terkulturministro: Guðni Ágústsson
Transportministro: Sturla Böðvarsson
Mediministro: Siv Friðleifsdóttir (28-a de majo 1999 - 23-a de majo 2003)
36. Kvara registaro de Davíð Oddsson
(23-a de majo 2003 - 15-a de septembro 2004) Sendependecpartio kaj Progrespartio
Ĉefministro: Davíð Oddsson
Financministro: Geir H. Haarde
Justecministro: Björn Bjarnason
Eksteraferministro: Halldór Ásgrímsson
Fiŝkaptadministro: Árni M. Mathiesen
Instruadministro: Tómas Ingi Olrich (23-a de majo 2003 - 31-a de decembro 2003) kaj Þorgerður K. Gunnarsdóttir (31-a de decembro 2003 - 15-a de septembro 2004)
Sanministro: Jón Kristjánsson (23-a de majo 2003 - 15-a de septembro 2004)
Ministro pri sociaj aferoj: Árni Magnússon
Terkulturministro: Guðni Ágústsson
Transportministro: Sturla Böðvarsson
Mediministro: Siv Friðleifsdóttir (23-a de majo 2003 - 15-a de septembro 2004)
37. Registaro de Halldór Ásgrímsson
(15-a de septembro 2004 - 15-a de junio 2006) Progrespartio kaj Sendependecpartio
Ĉefministro: Halldór Ásgrímsson
Financministro: Geir H. Haarde (15-a de septembro 2004 - 27-a de septembro 2005 kaj Árni M. Mathiesen (27-a de septembro 2005 - 15-a de junio 2006)
Eksteraferministro: Davíð Oddsson (15-a de septembro 2004 - 27-a de septembro 2005) kaj Geir H. Haarde (27-a de septembro 2005 - 15-a de junio 2006)
Fiŝkaptadministro: Árni M. Mathiesen (15-a de septembro 2004 - 27-a de septembro 2005) kaj Einar K. Guðfinnsson (27-a de septembro 2005 - 15-a de junio 2006)
Industri- kaj komercministro: Valgerður Sverrisdóttir
Sanministro: Jón Kristjánsson (15-a de septembro 2004 - 7-a de marto 2006) kaj Siv Friðleifsdóttir (7-a de marto 2006 - 15-a de junio 2006)
Ministro pri sociaj aferoj: Árni Magnússon (15-a de septembro 2004 - 7-a de marto 2006) kaj Jón Kristjánsson (7-a de marto 2006 - 15-a de junio 2006)
Terkulturministro: Guðni Ágústsson
38. Unua registaro de Geir H. Haarde
(15-a de junio 2006 - 24-a de majo 2007) Sendependecpartio kaj Progrespartio
Ĉefministro: Geir H. Haarde
Financministro: Árni M. Mathiesen
Justecministro: Björn Bjarnason
Eksteraferministro: Valgerður Sverrisdóttir
Fiŝkaptadministro: Einar K. Guðfinnsson
Instruadministro: Þorgerður K. Gunnarsdóttir
Ministro pri sociaj aferoj: Magnús Stefánsson
Sanministro: Siv Friðleifsdóttir
Terkulturministro: Guðni Ágústsson
Transportministro: Sturla Böðvarsson
Mediministro: Jónína Bjartmarz
39. Dua registaro de Geir H. Haarde
(24-a de majo 2007 - 1-a de februaro 2009) Sendependecpartio kaj Alianco
Ĉefministro: Geir H. Haarde
Financministro: Árni M. Mathiesen
Fiŝkaptad- kaj terkulturministro: Einar K. Guðfinnsson
Industriministro: Össur Skarphéðinsson
Instruadministro: Þorgerður K. Gunnarsdóttir
Komercministro: Björgvin G. Sigurðsson
Ministro pri sociaj aferoj: Jóhanna Sigurðardóttir
Sanministro: Guðlaugur Þór Þórðarson
Transportministro: Kristján L. Möller
Mediministro: Þórunn Sveinbjarnardóttir
40. Registaro de Jóhanna Sigurðardóttir
(1-a de februaro 2009 –
Alianco kaj Maldekstraj verduloj
Ĉefministro: Jóhanna Sigurðardóttir
Financ-, fiŝkaptad kaj terkulturministro: Steingrímur J. Sigfússon
Justecministro: Ragna Árnadóttir
Eksterafer- kaj industriministro: Össur Skarphéðinsson
Fiŝkaptadministro: Steingrímur J. Sigfússon
Instruadministro: Katrín Jakobsdóttir
Komercministro: Gylfi Magnússon
Ministro pri sociaj aferoj: Ásta R. Jóhannesdóttir
Transportministro: Kristján L. Möller
Mediministro: Kolbrún Halldórsdóttir
A Treatise on the Astrolabe
A Treatise on the Astrolabe (Traktaĵo pri astrolabo) estas mezepoka instrukcia gvidlibro pri la funkciado de la astrolabo de Geoffrey Chaucer. Ĝi elstaras ĉar estis verkita en prozo, en angla, kaj priskribas sciencan ilon.
La Treatise estas konsiderata "la plej antikva verko en angla verkita pri ellaborita scienca ilo". Ĝi estis admirita pro sia klareco por klarigi malfacilajn konceptojn — kvankam modernaj legantoj kiuj ne havas veran astrolabon povas trovi la detalojn de astrolabo malfacile kompreneblaj. Robinson kredas, ke ĝi indikas, ke se Chaucer estus verkinta pli libere komponitan prozon, ĝi estus estinta supera al liaj tradukoj de Boecio kaj de The Tale of Melibee.[2]
Karl Korsch
Karl KORSCH (German: [kɔɐ̯ʃ]; 15a de aŭgusto, 1886 – 21a de oktobro, 1961) estis germana marksista teoriulo. Kun György Lukács, Korsch estis konsiderata unu el la ĉefaj figuroj kiu metis la grundon por Marksismo en la 1920-aj jaroj.
Korsch atribuis la malsukceson de la Germana revolucio al la manko de ideologia preparado kaj estreco de la laborista klaso. Laŭ tio, li turnis sian fokuson al la disvolvigo de la laboristaj organizoj en korpusoj subjektive kapablaj realigi revoluciajn oportunojn. Kontraste al tio kio aspektis al li materiisma fatalismo, li kredis, ke eblas konverti la la laboristajn organizojn en pli kuraĝa politika agado se oni metas pli da efiko en la edukado de laboristoj en pli profunda teorio de Marksismo.
Kantono Morris (Kansaso)
La kantono Morris - angle Morris County - estas kantono de Usono en la subŝtato Kansaso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Attila Kulcsár-Székely
KULCSÁR-SZÉKELY Attila [pr. kulĉa:r-se:kej] estas rumanuja hungara aktoro naskiĝinta en Târgu Mureş la 8-an de junio 1972.
Kariero
Kulcsár-Székely ludis ekde 1996 en la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satu Mare, en 2004-2005 en Tatabánya, en jaroj 2005-2007 en Nyírbátor, en teatra sezono 2007-2008 en la teatro Marosvásárhelyi Yorick Stúdió kaj en Aradi Kamaraszínház, ekde aprilo de 2009 en la Teatro Tomcsa Sándor de Odorheiu Secuiesc.
Bárdos
Bárdos estas hungardevena familinomo kiu povas kongrui kun la jenaj gravuloj:
Leste Alagoano
La mezoregiono de Leste Alagoano, estas unu de la tri mezoregionoj de la brazila subŝtato de Alagoaso. Ĝi enhavas 52 municipojn kuniĝantas en ses mikroregionoj.
Hačky
Hačky estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Griza korvo
La Griza korvo aŭ Trista korvo (Corvus tristis), estas birdospecio de la familio de korvedoj kaj el la tipa genro Corvus el la ordo de paserinoj, kiu estis konata ankaŭ kiel Nudvizaĝa korvo, estas ĉirkaŭ samgranda (42–45 cm longa) kiel la eŭrazia Nigra korniko (Corvus corone) sed ĝi havas iom diferencajn proporciojn kaj koloron en plumoj dum la junula fazo tre malkutiman inter la membroj de tiu genro.
La vostoplumoj estas relative longaj kaj gradecaj kaj la gamboj estas relative mallongaj. La plumarkoloro de la plenkreskulo estas nigra kun hazardaj blankmakulitaj flugiloj kaj vostoplumoj. Ampleksa zono ĉirkaŭokula estas tre nuda de plumoj kaj montras rozblankecan haŭtaĵon ĉirkaŭ blublankecajn okulojn. La beko estas malkutime tro varia, blueca en supra makzelo kaj rozblankeca en suba makzelo ĉe kelkaj specimenoj, dum ĉe aliaj la tuta beko estas rozblankeca kun malhela pinto. La tiom elstara nazzono ĉe aliaj specioj de la genro Corvus, ĉe tiu specio estas ne tiom elstara.
Junuloj kompare havas rimarkindan palan plumaron el helbruna al kremkolora, dum flugiloj, vosto kaj unuarangaj flugilplumoj montriĝas brunnigraj kaj sablokoloraj kaj kapo kaj subaj partoj estas ofte preskaŭ blankaj.
Tiu specio loĝas tra la tuta granda insulo de Novgvineo kaj asocie en najbaraj insuloj en kaj praarbaroj kaj arbaroj en kaj malaltaj teroj kaj en montetaj arbaroj ĝis 1350 m.
Manĝo okazas kaj surgrunde kaj en arboj, kie ili prenas ampleksan gamon de eroj. Frukto ŝajnas tre grava formante grandan parton de la manĝaĵo kvankam etaj animaloj kiel ranoj kaj akvaj insektolarvoj estas prenataj el malprofunda akvo sursablo aŭ el ŝtonetejoj en riveroj. Dum manĝado enarba la birdoj faras bruan kontakton unu kun alia dum ties nombroj estas de 4-8 individuoj.
La voĉo estas priskribita kiel milda 'ka' aŭ plendema 'kaŭ' kun aliaj raŭkaj sonnotoj aldonitaj kiam ili estas ekscititaj.
Arta Universitato Folkwang
La Arta Universitato Folkwang - germane Folkwang Universität der Künste, en tutekzakta traduko "universitato de la artoj", antaŭ la 1-a de januaro 2010 Altlernejo Folkwang respektive germane Folkwang Hochschule - estas muzika kaj arta altlernejo en la okcidentgermana industria Ruhr-Regiono. Fakoj instruataj estas muziko, teatro, danco, dezajno kaj scienco. La ĉefa universitata konstruaĵo situas en la eksa Monaĥejo Werden en la urboparto Werden de la urbego Essen. Pliaj universitataj konstruaĵoj situas en la urboj Bochum, Dortmund, Duisburg kaj Wuppertal.
Fondiĝo kaj strukturo
La uzon de la nomo Folkwang, prenita el la nordĝermana mitologio, instigis la arta kolektanto Karl Ernst Osthaus (1874–1921): Fólkvangr (="kampo de la popolo") estis la la nomo de unu el pluraj diaj palacoj en la mitologia loko Ásgarðr. En 1927 la opera direktoro Rudolf Schulz-Dornburg (1891-1949), la scenejisto Hein Heckroth kaj la ĥoreografo Kurt Jooss fondis fakan lernejon nomatan Folkwangschule für Musik, Tanz und Sprechen ("Folkwang-lernejo pri muziko, danco kaj parolo"). Ideo estis eduki estontajn artistojn sen interfakaj limoj, tiel ke ĉiuj faku pri muziko kaj klasika kaj moderna, dancado kaj ĥoreografio, teatra aktorado kaj reĝisorado, scenejado kaj kostumado.
En kunlabora gvidado de Rudolf von Laban kaj Kurt Jooss, la faka lernejo ekde la jaro 1929 iĝas la gvida germania edukejo pri danco. En 1963 la Folkwang-lernejo ricevas la statuson de altlernejo.
La nuna arta universitato komence de la 21-a jarcento ricevas du novajn konstruejajn lokojn: en 1972 la ĝistiama konservatorio de la urbo Duisburg intertempe kunligiĝas kun la Folkwang-altlernejo al tegmenta institucio nomata "Staatliche Hochschule für Musik Ruhr" ("ŝtata altlernejo pri muziko Ruhr"), en 2002 la konstruaĵoj en Duisburg iĝas loko de la arta universitato Folkwang. Ekde la jaro 2000 ekzistas la studfako teatrado en Bochum (la eksa "Westfälische Schauspielschule", do "vestfalia lernejo pri aktorado"). La konstruaĵoj en Bochum nun trakonstruiĝas al "teatra centro Folkwang" aŭ germane "Folkwang Theaterzentrum". Ekde la jaro 2004 la universitato ankaŭ partoprenas en la nova "orkestra centro Nordrejn-Vestfalio" aŭ germane "Orchesterzentrum|NRW" (la vertikala streko apartenas al la nomo) en Dortmund, komuna instuticio de la kvar muzikaj altlernejoj de Nordrejn-Vestfalio. En oktobro 2007 la fako dezajno, en la 1970-aj jaroj translokigita de la Folkwang-altlernejo al la universitato Duisburg-Essen, estis reintegritia en la Folkwang-altlernejojn. Kaj kiel jam menciite, en januaro 2010 la altlernejo ricevis la novan Folkwang Universität der Künste.
En la loko Essen-Werden edukiĝas en la klasikaj muzikaj disciplinoj: krom edukado en diversaj muzikiloj, instruiĝas kantado kaj muzikteatro, danco kun aparta "danca studio Folkwang", fako nomata "korpa teatro" aŭ angle physical theatre, aktorado kaj teatra reĝisorado, dirigado, komponado, lerneja instruado en fako muziko, muzika pedagorio, muzikoscienco, muzikalo, ĵazo, instituo pri gregoria ĉantado, mezepoka muziko kaj fine instituto pri komputila muziko kaj elektronikaj komunikiloj (germane Institut für Computermusik kaj Elektronische Medien ICEM). Aparte la edukado pri piano-muzikado kaj pri komponado havas bonegan renomon. Ekde la jaro 1971 la fako elektronika muziko estas integra ero de la eduko de komponistoj en la tiama altlernejo kaj nuna universitato. Per la fondo de la instituto pri komputila muziko kaj elektronikaj komunikiloj (germane Institut für Computermusik kaj Elektronische Medien ICEM) en 1990 kiel centra instituto videbliĝas kiom altan signifon la institucio atribuas al la uzo de nuntempaj komunikiloj en muziko. Ekde la jaro 2008 ĝi kiel sola arta altlernejo de Germanio ofertas kvinbranĉan studfakon pri komponado, kiu integregas la subfakojn instrumenta komponado, elektronika komponado, komponado kaj videbligo, ĵaza komponado, kaj popmuzika komponado plus produktado.
Pliaj studfakoj estas laŭ la unuopaj universitataj lokoj: Essen-Zollverein: fotografio, industria dezajno, komunika dezajno, arta kaj dezajna scienco; Duisburg: mezepoka muziko, ĉambra muziko, piano; Theaterzentrum Bochum: aktorado; Orchesterzentrum|NRW Dortmund: orkestra muzikado, dirigado.
Taulé
(jen france, bretone Taole) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). La teritorio membras en la kunurba komunumaro de Morlaix, kreita en 2000. Fine de en la komunumo vivis.
Petrești (Burjuc)
Petrești [petreŝtj] (hungare: Petresd petreŝd, germane: Petersdorf) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Deva. Administre ĝi apartenas al la komunumo Burjuc.
Petrești situas 6 kilometrojn nord-nord-oriente de Burjuc, sed la veturebla vojo tra Glodghilești longas preskaŭ 20 kilometrojn.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 244 loĝantojn (rumanoj); en 1992 72 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1468. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye).
25301 Ambrofogar
25301 Ambrofogar estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala esploristo Ambrogio Fogar (1941–2005), kiu entreprenis multenombrajn defiojn. Li provis atingi la piede kun siaj hundoj kaj en 1974 li plenumis vojaĝon ĉirkaŭ la mondo sole sur boato de 12 metroj farita nur el legno. Dum multenombraj jaroj li estis famulo de la televida serio "Jonathan Dimensione Avventura".
Magmo (matematiko)
Magmo en la matematika fako abstrakta algebro estas algebra strukturo konsistanta el aro kun interna duvalenta operacio (M, \star), t.e. sen iaj pliaj postulataj ecoj. La malplena aro \emptyset estas akceptebla kiel subtena aro M; ĝi triviale estas magmo.
Alternativa pli malnova nomo por magmo estas grupoido, kiu ne kongruas kun la samnoma nocio grupoido en la teorio de kategorioj. (Ĝuste tia ambigueco kaj populareco de la kategorio-teorio estas kialo por ekuzo de la nova termino "magmo".)
Se la operacio estas komuta, la magmo nomiĝas komuta aŭ abela. Se la operacio estas asocia, la magmo nomiĝas semigrupo.
Ekologia atesto
Ekologia atesto aŭ eko-atesto estas atesto atribuita al produkto aŭ aganto fare de atesta organizaĵo, kiu garantias, ke la produkto havas malaltan efikon al la medio.
Ecoj
Ekologia atesto estas kutime:
Historio
Post invento de la motorsegilo, spite la avertoj de FAO kaj UN, la dua duono de la 20-a jarcento estis karakterizita de kureganta ekspluatado de arbaroj, kaj ĉefe de la tropikaj arbaroj de Afriko, Sudameriko kaj sudorienta Azio, sed ankaŭ de mezvarmaj arbaroj, kiel la pluvarbaroj de nordokcidenta Ameriko.
Leĝoj protektantaj arbarojn datiĝas de Karolo la Granda aŭ de antikvo, sed ideo pri atestosistemo destinita al kliento aŭ al publiko datas nur de la mezo de la 20-a jarcento. En la komenco de la 20-a jarcento la usona arbararo ŝajnis ankoraŭ tiel senfina, ke arbaristoj ne pensis pri replantado aŭ renovigo de la ekologia sistemo post forhako de arboj. En Eŭropo, kie arbaroj preskaŭ tute malaperis kiel en Francujo fine de la mezepoko, oni komencis replanti arbojn, paroli pri medirespektemaj farmanieroj, pri ĝardenita arbaro. Tamen eŭropaj arbaristoj ne pensis pri atesto, kiun la merkato ne postulis.
La nocio kaj la vorto tree farming (angle, arbokultivado) estis uzitaj kun rapida sukceso en Usono ekde la 1940-aj jaroj. Temis al la arbarposedantoj pri respondo al la kritikoj de la publiko, kiuj akuzis pri forhako de arboj tiom grandskale, ke ne ekzistis eblo pri renovigo ekologia, sen ia ajn replantado.
Iuj arbarposedantoj ekpensis do ateston, kiun ili nomis American Tree Farm System (ATFS, usona arbokultivada sistemo), kiu montris al la publiko, ke iuj arbaristoj ja replantis la arbaron tie, kie ili forhakis arbojn, kaj kiuj ne damaĝis praarbarojn. Komence oni uzis la ateston ĉefe por monokulturoj de koniferoj, poploj kaj kristnaskaj abioj. Tiel naskiĝis la unua arbara atesto dum la dua mondmilito, en 1941, kaj estis atestita ATFS unua arbofarmo en la ŝtato Vaŝingtonio. Aliaj arbarposedantoj poste adoptis la ateston en Kalifornio. Ĝi nun ekzistas en 46 ŝtatoj kaj la ideo disvastiĝis kun pli-malpli da sukceso al arbaroj de kaŭĉukarboj, eŭkaliptoj kaj palmoj.
La nocio de daŭripovo estis afirmita ekde 1941, sed ne tiu de subteneblo, ĉar planti vicojn da klonoj samaĝaj produktas agrosistemon tre malriĉan kaj malfortan, tre fora de riĉaj arbaraj ekosistemoj, jam anoncis kontraŭuloj de tiu atesto en la 1970-aj jaroj.
Iom post iom la biodiverseco, sekvita de la komponanto feritempo, ekoturismo, bela naturo, ... iĝis kriteroj de ATFS, tamen sen profunda pripensado rilate al la graveco de la genetika diverseco kaj la natureco de la arboj mem. Biodiverseco estas pli kaj pli grava, sed restas al iuj posedantoj malpreciza nocio aŭ limigita al faŭno, fiŝoj aŭ fungoj.
La atesto ATFS malfermiĝis al posedantoj, kiuj ne volas forhaki siajn arbojn, kondiĉe ke la arbaro havu ferian aŭ akvoprotektan aŭ biodiversecprotektan aspekton. Tio kreskigis la simpation de la publiko al la atesto, sed oni ne konas la procenton de la areo tiel administrata.
Oni riproĉas al la atesto ATFS kaj al aliaj, esti kreitaj unue de la posedantoj por la posedantoj, kaj atesti grandan diversecon de administradoj tre diverskvalitaj. Tiu atesto ne postulas limojn, indikilojn aŭ celojn precizajn kaj nombritajn, nek konsideras la rajtojn de la indiĝenaj popoloj, indianoj aŭ inuitoj.
Kontrolo de la arbaro estas farita ĉiun 5-an jaron de unu el la 4.400 voluntulaj arbaristoj de la asocio volunteer inspecting foresters (voluntulaj inspektantaj arbaristoj), sed ĉu vere tiuj inspektoroj, kiuj ja havas la avantaĝon, ke oni ne pagas ilin, estas "sendependaj"? La atesto volas garantii respekton de internaj normoj, kaj apogiĝas je komuna regularo kaj gvidlinioj de bona konduto (standards and guidelines), sed tiun kadron konsideras tre resuma kontraŭstarantoj de la atesto, iuj el ili mencias la sponsorado de BASF, unu el la plej grandaj produktantoj de pesticidoj, iuj el ili destinitaj al kreskado de arboj.
Villanueva de los Infantes (Ciudad Real)
Villanueva de los Infantes [bijanuEva] (Vilaĝo nova de la Princoj) estas municipo de Hispanio, en la provinco Ciudad Real, regiono Kastilio-Manĉo. Ĝi estas sidejo de jurisdikcio kaj ĉefurbo de la komarko Campo de Montiel.
Simboloj kaj etimologio
La blazono de Villanueva de los Infantes estis ricevita en 1421 de la princo don Enrique. Ĝi reprezentas la krucon de Santiago kun kastelo kaj leono, alude al teritorioj de la Ordeno de Santiago; kaj la du blazonoj de Aragonio kaj Katalunio alude al princo don Enrique (frato de la reĝo Alfonso la 5-a de Aragono). La nomo Villanueva de los Infantes signifas "nova vilaĝo de la infantoj", tio estas de la princoj, alude al tiu Henriko, superulo de la Ordeno de Santiago
La flago de Villanueva de los Infantes estis ricevita en 1986. Ĝi estas dukolora: la karmezino reprezentas Kastilion kaj blanko Manĉon.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas infanteños. La censita populacio en 2010 estis de 5.772 loĝantoj kaj la denseco estas de 42,74 loĝ/km².
Villanueva de los Infantes havas 5.806 loĝantojn (INE 2009).
Spangenberg (Hesio)
Spangenberg estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schwalm-Eder de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la urbo havis  loĝantojn.
Ekologia atesto
La eŭropa ekologia atesto
La emblemo de la eŭropa ekologia atesto estas floro el la steloj de la membroŝtatoj, la centro estanta la eŭro-signo.
Blua flago
La blua flago atestas bonan kvaliton de akvo kaj aparte bonan traktadon de la medio ĉe strandoj, turismaj havenoj, ktp.
Villanueva de los Infantes (Ciudad Real)
Situo
La plej proksimaj lokoj kaj plej gravaj estas La Solana (28 km) Valdepeñas (30 km), Manzanares (44 km), Tomelloso (60 km) kaj Almagro (70 km).
Ekologia atesto
La verda ŝlosilo
La verda ŝlosilo atestas mediprotektado ĉe hoteloj, gastejoj, tendejoj, ktp.
Villanueva de los Infantes (Ciudad Real)
Situo
La plej proksima rivero al tiu municipo estas la rivero Jabalón, alfluanto de la rivero Gvadiano kiu ekfluas je 10 km de Villanueva de los Infantes en Los Ojos (la okuloj, Montiel).
Klimato, faŭno kaj flaŭro
Ĉe la faŭno de la zono rimarkindas birdoj (nome perdriko, koturno, cikonio, upupo, najtingalo...) kaj mamuloj (kuniklo kaj leporo). Estas ankaŭ reptilioj.
La hegemonia flaŭro estas makiso: rosmarenoj, cistoj, salvioj, timiano... disvastiĝis en terenoj kiujn anzinaroj lasis al homoj por kultivoj senirigaciaj (cerealo, vitoj kaj olivarboj). La ĉefa arbo de la zono estas la anzino. La flaŭro de la zono estis ege ŝanĝita fare de la homo, por agrikulturo kaj brutobredado.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La Moraleja estis dependa de Montiel ĝis kiam sendependiĝis la 10-an de februaro de 1421 danke al privilegio fare de la superulo de la Ordeno Santiago kaj princo de Aragonio, Don Enrique. De tiam estis polemiko pro la nomo ĉu de la Princo ĉu de la Princoj kaj finfine tiu lasta venkis, nome de los Infantes en 1480.
La vilaĝo plukreskis kiel ĉefurbo de historia komarko Kamparo de Montiel (historia) fanke al privilegioj fare de la reĝo Filipo la 2-a, kaj gravuloj kiaj Sankta Tomás de Villanueva, la humanisto Bartolomé Jiménez Patón, la artisto Francisco Cano aŭ gravaj verkistoj kiaj Quevedo, Cervantes kaj Lope de Vega igis la vilaĝon grava kultura kaj spirita centro.
Arkeologiaj kuŝejoj
Ĉe Villanueva de los Infantes troviĝas prahistoriaj restaĵoj de populacioj de la Kuprepoko kaj komencoj de la Bronzepoko kiaj El Castellón (kastelego), el Cerro de los Conejos (montetoj de kunikloj) aŭ Arroyo del Toril (rojo de la taŭrejo), kun kronologio el 2500-1200 a. K. proksimume.
Elstaras sonorilformaj pokaloj, aliaj ujoj, pintiloj, ktp., ostindustrio kaj prestiĝaj iloj kiaj el sukceno aŭ eburo. Ĉio tio kaj ties situo ĉe la valo de la rivero Jabalón -ĉe la naturaj vojoj oriente-okcidente kaj nordo-suden- ŝajne indikas ekziston de gravaj rilatoj kun aliaj regiooj de la duoninsulo.
Same, la periodo iberia -oretano, V-I a. K., kaj la posta esto romia en la valo de la rivero Jabalón konfirmas la fruktodonecon de la habitato, almenaŭ ĝis la 5-a jarcento p.K.
Unu el la gravaj konstruaĵoj estas la Kolona konstruaĵo de Jamila el kiu oni konas, almenaŭ, du grandajk konstruepokojn. La plej moderna korespondas al la mezepoka reloĝigo (13-a-14-a jarcentoj), sed materialoj kaj strukturoj povas datigi la originojn de la loko al iberoromia epoko.
Same pri la ponto de Triviño, ponta strukturo de pli da 100 m, 6 arkoj kaj preskaŭ 5 m de ŝoseo kies origino estas romia. Poste, en 1786 suferis grandan rekonstruon kio aktualas.
Arto
Villanueva de los Infantes estas Conjunto Histórico Nacional (Nacia Historia Komplekso) ĉar temas pri monumenta vilaĝo entute. Disponas de Municipa Oficejo de Turismo por gvidi la vizitantojn tra ties monumentoj:
Civila Arkitekturo:
Kalvinana preĝejo (Tiszabura)
Historio
Konstrujaro de tiu ĉi (tiam gotika) kirko estas disputata - eble en la 13-a aŭ 14-a jarcentoj. Laŭ supozo la husanoj havis longe la kirkon. La kalvinanoj akiris ĝin en 1734 kaj ili pligrandigis la kirkon inter 1799-1806, eĉ ili konstruis turon. La orgeno estis farita en 1898. En 1958 renovigaj laboroj okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en mezo de la vilaĝo en korto. En la fasado la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La turopinto estas bulboforma. La navo havas flanke vestiblon, kie alia enirejo funkcias. La gotika absido estas oklatera kaj iomete pli mallarĝa, ol la navo. Interne feraj pilieroj tenas la lignan galerion. La mebloj estis faritaj en la 19-a jarcento.
Frohnau
Frohnau ["Fronaŭ"] estas kvartalo de la urbodistrikto Reinickendorf de Berlino, en la pleja nordokcidento de la germania ĉefurbo. Temas pri la plej norda parto de Okcidenta Berlino. La kvartalo ekestis en 1910 el projekto de ĝardena urbo. La teritorio sude limas je la kvartaloj Heiligensee, Tegel kaj Hermsdorf de la urbodistrikto Reinickendorf, dum okcidente, norde kaj oriente ĝi limas al la nuna federacia lando Brandenburgio, ĝis oktobro 1990 parto de GDR: tio signifas ke ekde la jaro 1961 la kvartalo okcidente, norde kaj oriente estis ĉirkaŭita de la Berlina Muro kaj nur atingebla el suda direkto. Ĉar la nordon de la kvartaloj Heiligensse kaj Tegel kovras vasta arbaro, de tie nur malmultaj stratoj atingas la kvartalon, tiel ke Frohnau nur en la limregiono al la sudoriente najbara kvartalo Hermsdorf estis ligita al la domara areo de la urbego Berlino, kaj en tiu relative izolita pozicio sukcesis teni sian parkurban strukturon, kun multaj pinoj en grandaj ĝardenoj ĉirkaŭ parte imponaj vilaoj.
Inter la kvartalaj vidindaĵoj estas la "budhisma domo" konstruita inter la jaroj 1923 kaj 1926, la plej malnova signifa budhisma templo en Eŭropo. Konata kvartalano estas la germanlingva kanzonisto Reinhard Mey.
5912 Oyatoshiyuki
5912 Oyatoshiyuki estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Toshiyuki Oya (aŭ Oya Toshiyuki laŭ la tradicia ordo de la japanaj nomoj), grava ano de la Astronomia Klubo de Tatebajaŝi.
Kaldrono
Kaldrono estas granda metala vazo por kuiri, boligi. Oni pendigas ĝin super la fajron per ĉenoj (alfiksita sur kaldronstablo kaj fine havante hakilon) kaj - kiel la foto montras - per segila tenilo. La alton super la fajro oni povas konvene reguli per ŝanĝo de hakil-lokumo sur la segilo aŭ sur la ĉenoj.
Miklós Degré
Miklós Degré [miklOŝ degrE], laŭ hungarlingve kutima nomordo Degré Miklós estis hungara juristo, juĝisto. Lia patro estis Alajos Degré. Miklós Degré naskiĝis la  1867 en Vác. Li mortis la 1945 en Budapeŝto.
Kaldrono
Ĝi estas ŝatata en multaj landoj por kuiri en ĝi viandaĵojn sub la libera ĉielo.
Laŭ Francisko Azorín Kaldrono estas Granda metalvazo por kuiri, boligi, funkciigi vapormaŝinon, aŭ por centra hejtado, k.c. Do li kunigas la signifojn de kaldrono kaj vaporkaldrono. Li indikas etimologion el la latina caldaria, el caldus (varma).
Proverbo
Ekzistas proverboj pri kaldrono en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
NGC 5426
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Jan Steen
Jan Havickszoon Steen (Leiden, 1625 aŭ 1626 – tie, entombigita 23-an de februaro 1679) estis fama pentristo el Nederlando dum la 17-a jarcento, la tempo de la nederlanda baroka pentroarto. Liaj verkoj estas de malsama kvalito, sed kono pri homoj, humuro kaj gajega uzado de koloroj estas gravaj rekoniloj de liaj verkoj.
Biografio
Jan Steen estis la filo de Havick Steen, komercisto en greno kaj bierfaristo, kaj Elisabeth Capiteyn. En 1625 ili geedziĝis kiel rom-katolikoj antaŭ la skabeno sed verŝajne pliposte geedziĝis en kaŝita kirko. Jan estis la plej maljuna el ok infanoj.
Same kiel lia ankoraŭ pli fama samtempulo Rembrandt van Rijn Jan Steen vizitis la latinan lernejon en Leiden. Li ricevis en Utrecht pentro-lecionojn de Nicolaus Knüpfer, germana pentristo de historiaj kaj figurativaj scenoj. Influoj de Knüpfer oni povas trovi en la uzado de kompozicioj kaj koloro de Steen. Alia fonto de inspirateco estis Adriaen van Ostade, pentristo de la kampara vivo, kiu vivis en Haarlem. Ne estas konata ĉu Steen ankaŭ reale estis lernanto de Van Ostade.
Ambaŭ pentristoj kunlaboris dum kvin jaroj. En 1654 li aniĝis de la loka civilgvardio. Steen transloĝiĝis verŝajne al Delft, kie li sen multe da sukceso ekspluatis la tavernon De Slange (La serpento). La loka ekonomio regresis post eksplodo, konata kiel la tondrobato de Delft, ĉe kio multaj domoj detruiĝis.
Ekde 1656/1657 ĝis 1660 li vivis en Warmond kaj de 1660 ĝis 1670 en Haarlem, kie li trapasis sian plej produktivan periodon. En 1670, unu jaron post la morto de sia edzino, Steen reiris al Leiden, kie li loĝis la reston de sia vivo en la domo kiu li heredis de siaj gepatroj. Li reedziĝis en 1672 kun la vidvino Maria van Egmont, kun kiu li havis du gefilojn.
En 1671 li elektiĝis kiel ĉefo de la artisto-gildo. En 1672 Jan Steen malfermis tavernon de Vrede (La paco). En 1674 li denove fariĝis ĉefo de la Sint-Lucasgildo. En tiu tempo li ofte estis akompanata de la pentristo Frans van Mieris. Jan Steen mortis en 1679 kaj estis sepultita en la familia tombo en la Pieterskirko en Leiden. Lia filino Catherina edziniĝis al la marpentristo Jan Porcellis.
Talnaĥ
Talnaĥ (ruse Талнах) estas rusia urbo en Krasnojarska regiono en ekstrema nordo de la lando (duoninsulo Tajmir).
En jaro 2002 la urbo havis 58,7 mil loĝantojn, kiuj estas okupitaj ĉefe pri minado.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04429515.
La urbo estis fondita en jaro 1960.
Rasmus Fleischer
Rasmus Fleischer, naskita la 19-an de aprilo 1978 en Halmstad, Svedio (nuntempe loĝanta en Stokholmo) estas sveda historiisto, muzikisto, debatanto kaj verkisto ekde 2006 doktoriĝanto ĉe la universitato de Södertörn, Stokholmo. Li antaŭe laboris kiel ĵurnalisto en la gazetoj Arbetaren, Expressen kaj Arena.
Talnaĥ
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1982.
Rasmus Fleischer
Fleischer estis dum la aŭtuno 2003 unu el la fondintoj de la kopirajtokritikema komunumo Piratbyrån (La Pirata Buroo). Li restas unu el la ĉefparolantoj por la organizo kaj ankaŭ estas fama debatanto en kopirajt- kaj dosiera kunhavigrilataj diskutoj. Li ankaŭ havas la blogon Copyriot.
Li antaŭe studis mezepokan muzikon en la sveda reĝa konservatorio kaj ludas bekfluton en la ensemblo Vox Vulgaris.
Talnaĥ
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur multjare frostiĝinta tero.
Ĉatisgaro
Ĉatisgaro (छत्तीसगढ़) estas gubernio en centra Barato. Oni starigis ĝin la 1an de novembro 2000 el la 16 distriktoj de sudorienta Madja-Pradeŝo en kiuj oni parolas la ĉatisgaran lingvon.
Rajpuro estas ĝia ĉefurbo. Ambikapur, Bilaspur, Ĉirmiri, Ĝagdalpur, Korba, Rajgarh kaj Rajnandgaon estas gravaj urboj.
Klimato
En tropika klimato regas kun influo de musono. La someroj (inter aprilo-junio) estas varmaj, ofte kun preskaŭ 40 ° C-ojn. Poste musono alvenas. Jare pluvas po pli ol 1000 mm. Vintro daŭras inter novembro-januaro, tiam estas agrabla temperaturo kaj neniam frostas.
Helin Bölek
Helin BÖLEK (Dijarbakıro, 1992 – Istanbulo, 3-an de aprilo 2020) estis kurda muzikisto kaj aktivulo, kantisto de la Grupo Yorum. Ekde 2016, la muzikgrupo suferis plurajn subpremajn atakojn de la registaro de Erdoğan, kiu ligis la grupon al la Revolucia Partio de Popola Liberigo/Fronto (DHKP/C), organizo kiu estis konsiderita teroristo de la turka registaro. Kiel protesto, en junio 2019, Bölek faris malsatstrikon kun aliaj kolegoj, postulante la retiron de la arestordonoj kontraŭ kelkaj el ili, ĉesigon de la sendistingaj serĉoj en la kulturcentro Idil kaj la nuligo de malpermesoj de iliaj koncertoj kaj kulturaj eventoj. Tamen Bölek mortis pro malsato post 288 tagoj da striko.
István Örkény
ÖRKÉNY István (Oerkenj Iŝtva'n) unu el la plej popularaj hungaraj novelistoj (5-a de aprilo 1912; 24-an de junio 1979).
Li studis en la Budapeŝta Teĥnika Universitato kiel kemi-inĝeniero. Li apartenis al la verkista rondo Bela Vorto (hungare Szép Szó pron Se'p So'). Liaj verkoj aperis antaŭ la dua mondmilito en diversaj gazetoj (Hungara Stelo (Magyar Csillag), Oponanto (Ellenzék), Stelo (Csillag), Hungaroj (Magyarok) ktp.)
Dum la dua mondmilito, li trafis en kaptitecon kaj nur en 1947 hejmenvenis. Inter 1947-1953 laboris kiel dramaturgo en diversaj teatroj. Li priskribis la travivaĵojn de la kaptiteco, verkis multajn novelojn, rakontojn, dramojn, raportaĵojn, groteskajn, elstarajn skribaĵojn.
Li renovigis la draman ĝenron kaj la scenejan prezenton. Lia edzino estis Zsuzsa Radnóti.
Famaj dramoj:
Lia stilo estas preciza, sen superfluaj balastoj; li kreis per malmultaj vortoj draman streĉiton. Li ne malŝatis la ironion, mokon.
Lian elstaran literaturan verkadon oni rekompencis per Kossuth-premio kaj dufoje per József Attila-premio.
Kaŝtanovo (Simferopola distrikto)
Kaŝtanovo estas vilaĝo en la Perova komunumo de la Simferopola distrikto (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). Laŭ la censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 1000 homoj.
Geografio
La vilaĝo situas en la suda parto de la Simferopola distrikto ĉe la dekstra bordo de la rivero Almo proksime al la digo de la Partizanska akvorezervujo inter la montetoj Belaja (354 m.) kaj Lisaja (392 m.).
Kaŝtanovo situas proksimume 6,5 kilometrojn sude de Simferopolo; la plej proksimaj loĝlokoj estas la vilaĝoj Kizilovo (situanta kilometron sud-okcidente) kaj Partizansko (situanta tuj proksime de la orienta flanko).
Historio
Vilaĝo Kaŝtanovo (same kiel la apuda vilaĝo Partizansko) aperis sur la loko de 3 negrandaj krime-tataraj vilaĝoj Aŝaga-Sabla, Orta-Sabla kaj Juĥari-Sabla. En la jaro 1787 la teritorio de tiuj vilaĝoj estis donacita (fare de princo Potjomkin) al admiralo Nikolaj Mordvinov, kiu en 1802 vendis ĝin al onta guberniestro de la Taŭrida gubernio Andrej Borozdin. Tiu lasta konstruis ĉi tie grandan bienon kaj aranĝis en ĝi modelan mastrumadon: sur la teritorio de modernaj Kaŝtanovo kaj Partizansko oni konstruis drap-fabrikon, led-faran fabrikon, akvan muelejon; krome oni plantis grandan parkon kaj multajn fruktajn ĝardenojn. La bienon vizitis multaj elstaraj homoj de tiu tempo (i. a., granda rusa verkisto Aleksandro Gribojedov).
En la jaro 1828 la bienon aĉetis grafino Aleksanda Laval, kiu heredigis ĝin al sia filino Katerina Trubeckaja (edzino de decembristo princo Sergej Trubeckoj). En Siberio Katerina Trubeckaja naskis filinon Elizaveta, kiu poste edziniĝis al Petr Davidov (filo de decembristo Vasilij Davidov) kaj ricevis la bienon kiel doton. Dum la Krimea milito (1853-56) en la bieno troviĝis hospitalo por vunditoj. La bieno restis en posedo de la familio Davidov ĝis la Oktobra revolucio (kaj ofte estas menciata ĝuste kiel bieno de Davidov).
Post la Oktobra revolucio la bieno malprogresis, multaj domoj estis ruinigitaj kaj iu ajn setlejo sur la nuna loko, plejverŝajne, malaperis (la militista mapo de la jaro 1941 prezentas sur la loko de nuna Kaŝtanovo nur kelkajn sennomajn konstruaĵojn ).
Post la Dua mondmilito en la vilaĝo oni organizis sovĥozon. La 8an de septembro 1958 per la decido de la krimea Plenum-komitato la loĝloko ĉirkaŭ la centro de la sovĥozo «Alminskij» ricevis la nomon Kaŝtanovoje (la rusa nomo signifas laŭvorte «(la) kaŝtanarba»). La tempo, kiam la loĝloko ricevis la statuson de la vilaĝo, ne estas ekzakte konata, sed la status-ŝanĝo certe okazis antaŭ la 1990aj jaroj.
Nuntempo
Laŭ la rezultoj de la tutukrainia censo de la jaro 2001 en la vilaĝo loĝis 1000 homoj (la pli ĝisdataj pritaksoj de la jaro 2009 mencias 988 loĝantojn ). La areo de la vilaĝo estas 59,9 hektaroj, la kvanto de kortoj estas 330.
La loĝantaro de la vilaĝo okupiĝas pri agrikulturo; parto de la loĝantaro laboras pri priservado de la apuda Partizanska akvorezervujo (kiu estis finkonstruita en 1966 kaj estas unu el la tri fontoj, provizantaj Simferopolon per akvo). En la vilaĝo funkcias infanĝardeno (funkcianta ekde 1956) kaj klubo. La konserviĝinta ĉefdomo de la bieno Davidov (nun okupata de kelkaj vilaĝaj oficejoj) estas deklarita kiel arĥitektura monumento de la loka graveco. De la malnova bieno konserviĝis ankaŭ malnova fontano, kiu ne plu funkcias, kaj familia kripto de la bien-posedantoj. La restaĵoj de malnova parko nun estas neniel prizorgataj.
Per la busa transporto Kaŝtanovo estas ligita al Simferopolo kaj aliaj najbaraj vilaĝoj.