cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Endanĝerigata specio
Invadaj specioj
La enkonduko ĉu vola ĉu nevola de neindiĝenaj specioj en difinita areo povas draste modifi la ekosistemon tion ke la indiĝenaj specioj estas foje subite endanĝerigataj. Tiuj enkondukoj povas esti nomitaj ekzotaj aŭ invadaj specioj. En kelkaj kazoj, la invadaj especioj konkurencas kun la indiĝenaj specioj por la atingo de manĝaĵoj aŭ eĉ rekte manĝas ilin kiel ĉefa nutraĵo. En aliaj okazoj, la stabila ekologia ekvilibro povas esti modifita pro predado aŭ aliaj faktoroj kiuj kondukas al neatendita malpliigo de la populacioj de la specioj. Krome la novaj specioj povas estis ankaŭ portantoj de malsanoj kaj parazitoj por kio la indiĝenaj specioj ne havas defendojn ĉar ili antaŭe ne estis eksponitaj al tio. Speciala estas la afero de multaj insulaj specioj kiuj estis formortigitaj pro la enkonduko fare de homoj ĉu vole ĉu nevole de specioj predantaj de indiĝenaj specioj aŭ malpliigantaj la habitatojn necesajn por tiuj indiĝenaj specioj, tiel kiel ratoj, katoj (foje kiel klopodo malpliigi ratojn), kaproj, ŝafoj, kunikloj, porkoj (plej ofte por havigi facilan nutroliveradon) ktp.
Kaptiveca bredado
La bredado en kaptiveco estas la procezo de bredado de specioj ĉu raraj ĉu endanĝerigataj je formorto en medioj kontrolitaj de homoj en reduktitaj limigitaj habitateroj, kiel naturrezervejoj, bestoĝardenoj kaj aliaj instalaĵoj por konservado de specioj. La bredado en kaptiveco estas intencita por savi endanĝerigatajn speciojn for de la formorto kaj tiel stabiligi la populacion de la koncerna specio por ke tiu ne malaperu.
Tiu tekniko funkciis ĉe multaj specioj dum ioma tempo, kaj probable la plej antikvaj konataj okazoj de pariĝigo en kaptiveco estas atribuitaj al la kolektoj de eŭropaj kaj aziaj regantoj, por ekzemplo la elafuro. Tamen, la teknikoj de bredado en kaptiveco estas kutime multe pli malfacile plenumeblaj ĉe specioj tiom translokiĝemaj kiel kelkaj migrobirdoj (por ekzemplo, gruoj) kaj fiŝoj (por ekzemplo, "hilsa"). Krome, se la populacio uzata por bredado en kaptiveco estas tro malgranda, endogamio povas okazi pro malgrandigita genprovizo kio rezultus en redukto de la rezistokapablo de la specio.
Privata bredado
Dum la ŝtelĉasado reduktas esence la populaciojn de animaloj endanĝerigitaj je formorto, la bredado en privataj farmoj, laŭleĝe kaj cele al enspezoj faras la malon. Pliiĝis esence la populacioj de sudafrika nigra rinocero kaj de sudafrika blanka rinocero. La Dro. Richard Emslie, scienca funkciulo de la UIKN, diris pri tiuj programoj: "La efika aplikado de la leĝaro estis multe pli facila nun kiam la animaloj estas grandparte de privata posedo ... Ni povis aligi la lokajn komunumojn en programojn de konservado. Pli kaj pli estas fortaj ekonomiaj stimuloj asociaj al la zorgado de la rinoceroj anstataŭ simple la ŝtelĉasado: el ekoturismo aŭ vendante ilin cele al enspezoj. Multaj terposedantoj tenas ilin sekure. La privata sektoro ludas gravan rolon por helpi nian laboron".
La fakuloj en konservado konsideras, ke la efiko de la bredado de testudoj en Ĉinio sur la naturaj populacioj de testudoj kaj de Ĉinio kaj de la tuta Sudorienta Azio, multaj el kiuj estas endanĝerigitaj je formorto, estas "malmulte komprenata". Kvanka oni laŭdas la pogradan anstataŭon de testudoj kaptitaj el libereco pere de testufoj breditaj en farmoj en la merkato - la procento de ekzempleroj bredataj en farmoj en la "videbla" komerco kreskiĝis el ĉirkaŭ 30% en 2000 al ĉirkaŭ 70% en 2007 - ili estas priokupitaj pro la fakto ke oni kaptas multajn naturajn testudojn por havigi al testudbredistoj animalojn por bestobredado. La fakulo en konservafo Peter Paul van Dijk indikis, ke la testudbredistoj ofte kredas, ke la animaloj kaptitaj el la naturo estas plej bonkvalitaj reproduktuloj. Pro tio, la testudbredistoj povas serĉi kaj kapti la lastajn naturajn specimenojn kiuj restas el kelkaj specioj de testufoj endanĝerigitaj je formorto.
En 2009, esploristoj el Aŭstralio sukcesis konvinki ekzemplerojn de Suda blunaĝila tinuso reproduktiĝi en fermitaj grandaj akvujoj, atingante eblon ke fiŝbredado povas iam savi la specioj el damaĝaj konsekvencoj de troa fiŝkaptado.
Móric Rados
Móric RADOS [radoŝ] estis rumania hungara ekonomika fakverkisto, redaktoro. Li naskiĝis en Abony la 18-an de oktobro 1888 kaj mortis ?.
Kariero
Móric Rados studis en Budapeŝto kaj estis kunlaboranto de Új Hírek kaj Új Szó. Inter 1912-14 li estis redaktoro de semajna gazeto Abony. En 1919 li translokiĝis en Koloĵvaron, kie li partoprenis la fondadon de juda politika gazeto Új Kelet. En 1921 li fondis la akcian societon Radio Reclama România, kies li estis ĝenerala direktpro. En 1920 li fondis libropresejon Cultura. kie funkciis ĝis 1940. De 1920 li redaktis la financan, komercan industrian gazeton Közgazdaság kaj eldonis la gazeton Erdélyi Közgazdaság-Rumänischer Lloyd hungare kaj germane. Ĝia kunul gazeto estis ekonomia Consum (1921-1940). Li eldonis la jarlibron Közgazdasági évkönyv (Erdély gazdasági lexikonja) (1923, 1924). Post 1940 oni ne havas indikojn pri sia vivo.
Árpád Radó
Árpád RADÓ [rado:] estis rumania hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis en Sárszeg la 1-an de januaro 1909 kaj mortis en Volokonovka (Ukraino) la 13-an de junio 1943.
Kariero
Árpád Radó de 1928 estis rubrikestro pri teatro de Napló, Nagyváradi Napló, konstanta kunlaboranto de Ellenzék. En 1932 li publikigis flugfolion sub titolo Manifesztum kontraŭ ekzekuto de Imre Sallai kaj Sándor Fürst. Estas elstara lia kontraŭfaŝisma publicistikaĵo titolita Hitler bajusza (Lipharoj de Hitler) aperinta en Napló (1939). Li mortis en laborkampo en soveta fronto.
Komunumaro Hochspeyer (1971-2014)
La komunumaro Hochspeyer - germane Verbandsgemeinde Hochspeyer, mallonge VG Hochspeyer - estis administra komunumaro en Germanio, kiu ekzistis ĝis la 1-a de julio 2014, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝis en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de 2012 la komunumaro havis 6720 loĝantojn. La 1-a de julio 2014 la membraj komunumoj aldoniĝis al la najbara komunumaro Enkenbach-Alsenborn.
9108 Toruyusa
9108 Toruyusa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Toru Yusa, direktoron de la planetario kaj observatorio de la Centro por Dumviva Lernado de Osaki (gubernio Mijagi) kaj anon de la estraro de la Japana Societo de Publika Observatorio. Krom esti popularigisto de astronomio, li estas entuziasma observanto de kometoj.
Majora Lago
La Majora Lago (Lago Maggiore, signifanta "plej granda lago") estas lago en la sudaj Alpoj, dividita inter Italio kaj Svislando; ĝia germana nomo estas Langensee. La romianoj donis al ĝi la nomon Lacus Verbanus (esperante do eblas ankaŭ Lago Verbano aŭ Verbana Lago).
Geologio
La valo de Tiĉino havas tektona origino, do ĝi ekzistis antaŭ la kvaternaraj glaciepokoj.
Dum la glaciepokoj Alpoj estis daŭre kovritaj de glacio, sed en la Pada Ebenaĵo la vintra neĝo ĉiun someron regule fandiĝis. Laŭ la Tiĉina Valo granda glaciaĵo atingis la nuntempan sudan finon de la lago. Ĝi kaj profundiĝis la valon (nuntempe la plej profunda parto de la lago estas sub la nivelo de la maro) kaj amasigis ŝtonojn apud sia fino, kreante gravajn morenojn.
Kiam la glacia epoko finiĝis kaj la glaciaĵo fandiĝis, la akvo trovis duan baron, la tro profundan valon kaj la montetoj de amasigitaj ŝtonoj. Tiel ekestis la lago.
Geografio
La lago longas preskaŭ 60 km, sed estas kompare mallarĝa; el areo de 212 km² rezultas meza larĝo de inter 3 kaj 4 km. Ĝia surfaco estas je 193 metroj super marnivelo; ĉar ĝia pleja profundo estas 270 m, ĝia fundo konsiderinde malsuperas la marnivelon.
Malgraŭ la nomo, la Majora Lago ne estas la plej granda en la Alpoj (la plej granda estas Lago Lemano aŭ de Ĝenevo) kaj ankaŭ en la suda flanko de Alpoj ĝi estas pli malgranda ol Garda.
La valo de la lago iras esence de nordo al sudo, de la enfluo de rivero Tiĉino al ĝia elfluejo. La norda parto, ĉirkaŭ 10 km longa, apartenas al Svislando, la cetera formas la limon inter la italaj regionoj Lombardio (oriente) kaj Piemonto (okcidente). Krom Tiĉino enfluas precipe riveroj Maggia, Toce kaj Tresa, ĉi-lasta venanta de la Lugana Lago.
Urboj
En la svisa parto, la plej granda urbo estas Locarno (ĉ. 16mil loĝantoj).
En Piemonto, Verbania (ĉ. 30mil loĝantoj) ekestis el la kunigo de du antaŭaj urbetoj, Intra kaj Pallanza. Notindaj estas ankaŭ Stresa (ĉ. 5mil loĝantoj), tre fama pro la eventoj aranĝataj tie, kaj Arona (ĉ. 14mil loĝantoj).
En Lombardio, la plej grava urbeto estas Luino (ĉ. 15mil loĝantoj).
Stadtwerke Essen
Stadtwerke Essen AG estas komunuma entrepreno de la urbo Essen, kiu provizas la urbanojn per gaso kaj akvo, malpurakvon same kiel tenas la urban havenon de Essen.
Posedanto de la entrepreno estas nun je 51 elcentoj la urbaj provizejo kaj publiktrafika entrepreno Essener Versorgungs- und Verkehrsgesellschaft mbH (kiel 100-elcenta filio de la urbo) same kiel je 29 elcentoj al la elektroprovizejo RWE Rheinland Westfalen Netz AG kaj je 20 elcentoj al Thüga, plej granda urba kaj komunuma provizanto per akvo kaj energio.
Komunumaro Höhr-Grenzhausen
La komunumaro Höhr-Grenzhausen - germane Verbandsgemeinde Höhr-Grenzhausen - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj ĉirkaŭ la samnoma komunumo Höhr-Grenzhausen. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj apartenas al la samnoma mezalta montaro Westerwald. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Komunumaro Irrel
La komunumaro Irrel respektive germane Verbandsgemeinde Irrel (mallonge VG Irrel) estis administra komunumaro en Germanio, kiu ekzistis ĝis la 1-a de julio 2014. Ĝi troviĝis en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La 30-an de junio 2014 la komunumaro havis loĝantojn.
La 1-an de julio 2014 ĝi kun la komunumoj de la komunumaro Neuerburg unuiĝis al nova komunumaro Suda Ejfelo (germane Verbandsgemeinde Südeifel).
Wirfus
Wirfus estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Komunumaro Jockgrim
La komunumaro Jockgrim – germane Verbandsgemeinde Jockgrim, mallonge VG Jockgrim - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Germersheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ene de ĝi, en la suda parto, la historia regno Palatinato (germane Pfalz respektive historie Kurpfalz). Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Epichloë festucae
Epichloë festucae, aŭ Epichloe festucae, estas specio de fungoj el la familio klavicipitacoj kiu parazitas Poacojn.
Priskribo
Ĝi vivas la plej ofte kiel endofita formo (Neotyphodium). En ĝia teleomorfa formo La askosporoj longas ĉirkaŭ 1,6-2 x 250-390 µ. Ili estas rompeblaj en la mezo.
Gastigantaj kreskaĵoj
Ĝi parazitas Festuca kaj Koeleria.
Komponantoj
Ĝi produktas alkaloidojn kiel ergovalinon aŭ peraminon.
Georgo la 6-a (Britio)
Georgo la 6-a (Albert Frederick Arthur George WINDSOR, naskita kun la nomo Wettin je la 14-a de decembro 1895, mortinta je la 6-a de februaro 1952) estis la tria brita monarĥo el la dinastio Windsor. Li estis reĝo de Britio de 11-a de decembro 1936 ĝis sia morto. Li krome estis:
Georgo reĝiĝis neatendite post la abdiko de sia frato Eduardo la 8-a. Laŭdire li almenaŭ komence konsideris la reĝecon malagrabla devo. Li elektis ne sian unuan antaŭnomon (Albert) kiel reĝan nomon, sed sian lastan (Georgo), eble por honori sian samnoman patron kaj esprimi kontinuemon pri ties politiko.
Georgo estis edzo de Elizabeth Bowes-Lyon (kiu post lia morto iĝis reĝina patrino). Elizabet kaj Georgo havis du filinojn:
Dum la Dua mondmilito li alprenis la rolon de simbola gvidanto de la Brita imperio kontraŭ la nazia Germanio.
Dum liaj lastaj jaroj lia sano estis malbona, kaj lia filino kaj heredonto Elizabeto transprenis pli kaj pli el liaj ceremoniaj devoj.
Georgo mortis en domo Sandringham House en Norfolk, kie li naskiĝis.
Wirft
Wirft - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
IAS 19: Socialaj avantaĝoj de dungitoj
La Internacia Kontada Normo IAS 19 preskribas la kontadon de socialaj avantaĝoj, kiujn entrepreno donas al siaj dungitoj, precipe de pensiaj promesoj.
La normo distingas inter kotizo-difinitaj planoj (defined contribution plans) kaj subteno-difinitaj planoj (defined benefit plans).
Pensia sistemo ("plano") estas kotizo-difinita, se la entrepreno pagas kotizon al iu ekstera institucio (ekzemple asekura kompanio aŭ fonduso), surbaze de kiu kalkuliĝas la estonta subteno al la dungito, dum la entrepreno estos nek laŭjure nek fakte devigata pagi ajnan kompenson kaze de malfavoraj evoluoj kiel ekz. financaj perdoj pro malsukcesaj investoj. Se tiu ĉi kondiĉo ne estas plenumita, la plano nomiĝas subteno-difinita.
La kontado de kotizo-difinitaj planoj estas simpla, ĉar la entrepreno devas konsideri nur la kotizon kiel koston (elspezon) en la speza kalkulo, dum ĝi bilancas nenian aktivon aŭ pasivon.
Wirges
Wirges estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj apartenas al la samnoma mezalta montaro Westerwald. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Wirges estas la administra centro de samnoma komunumaro, nomata Verbandsgemeinde Wirges, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj.
IAS 19: Socialaj avantaĝoj de dungitoj
Kontraŭe, la kontado de subteno-difinitaj planoj estas komplika. Kiel unuan paŝon de kontado, la entrepreno devas - kutime pere de kvalifikita aktuario - kalkuli la pasivon, t.e. la aktualan valoron de la estonta subteno, laŭ la metodo de sinsekvaj unufojaj premiumoj (projected unit credit method), kaj same la kontinuan servo-koston (current service cost).
Same ĝi kalkulas la aktualan valoron de la planaj aktivoj (plan assets), kiun ĝi rajtas subtrahi de la pasivo. Tiu ĉi diferenco tamen plej ofte ne egalas al la rezervo laŭ IAS 19, ĉar la normo ebligas "glatigi" ĉiujarajn ŝanĝojn (asekurmatematikajn gajnojn aŭ malgajnojn) pere de "koridora metodo".
9114 Hatakeyama
9114 Hatakeyama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo kaj arĥitekturisto Hideo Hatakeyama. Liaj projektoj inkludas la dezajnon de japanaj astronomiaj instalaĵoj kaj de konstruaĵoj por. Li ankaŭ interesiĝas pri la mekanismoj de la suna aktiveco.
Dieter Schumann
Dieter SCHUMANN (naskiĝinta la 25-an de novembro 1953 en Leisnig) estas germana muzikisto.
9112 Hatsulars
9112 Hatsulars estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Dieter Schumann
Kreiva agado
La multetalenta artisto prezentas sin diversmaniere kaj en diversaj roloj. Li ludas laŭ malnovaj kutimoj ĉe bankedoj, kiel stratmuzikanto, dum koncertoj kun lernantoj, kun muzikemaj infanoj. Li de longe entuziasmiĝis pri la varieco da mezepokaj instrumentoj kaj distrigis per pli ol dekduo da muzikiloj la aŭskultantaron kaj spektantaron. Samtempe li plenumas la rolon de publika klerigo pri la malnova muziko. Krome li estas la artista estro de la ege sukcesa muzikistaro Erfurter Camerata.
Aparte sukcesaj estis kaj estas la sekvontaj aranĝoj:
9112 Hatsulars
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la virina ĥoro "Hatsulars", kies aninoj estas ĉefe dommastrinoj de kamparanaj familioj de Kakegaŭa. Fondita en 1997, la ĥoro ofte publike kantas laŭdojn al la naturo, inkludante al la stelhava ĉielo. "Hatsulars" estas neologismo signifanta "ĝoja popolo".
Blanka maro
Kanaloj ligas la maron kun la Balta maro kaj, tra la riveroj Volgo kaj Don, kun la Kaspia, Azova kaj Nigra maroj.
Blanka-mara-balta-mara kanalo
Yakult
Yakult (ヤクルト [jakuruto]), plennome Akcio-kampanio Yakult Honsha (株式会社ヤクルト本社 [kabuŝiki gaiŝa jakuruto honŝa]; TYO 2267) estas japana entrepreno de fermentita lakta trinkaĵo. Yakult produktas ankaŭ ŝminkojn kaj drogojn. Ĝi prizorgas profesian basbalan teamon Tokyo Yakult Swallows.
La nomo estas derivita el Esperanta Jahurto.
Pediatria Profesoro de Kiota Universitato (tiame Kiota Imperia Universitato), Shirota Minoru sukcesis kulturi kaj utiligi lakt-acidan bakterion Lactobacillus casei raso Shirota en 1930. En 1955 li fondis la Akcio-kampanion Yakult Honsha.
Wirsberg
Wirsberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kulmbach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Daia
Daia estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Fulgencio Batista
Fulgencio BATISTA y ZALDIVAR, naskita la en Banes (Kubo, mortinta la  en Guadalmina ĉe Marbella (Hispanio), estis de 1940 ĝis 1944 prezidento kaj de 1952 ĝis 1959 diktatoro de Kubo. Jam inter 1933 kaj 1940 li havis tre grandan influon en la gvidantaro de la lando.
Li estis barbisto kaj stenografo kaj en la armeo atingis la gradon de serĝento. Post la eventoj de 1933, kiam Usono instalis registaron sub Carlos Manuel de Céspedes y Ortíz, li estis inter la gvidantoj de armea ribelo. Li sukcesis aniĝi en la "Reganta Kvino" (pentarquía) kaj instalis diversajn prezidentojn, kiuj fakte dependis de li.
La ekvalidis nova konstitucio, kiu enkondukis specon de duon-parlamentismo, laŭ kiu la prezidento estis elektita rekte de la popolo. Batista, kiu havis subtenon de Usono kaj simpation de la burĝoj, kandidatis por la socialisma-demokratia partio, estis elektita kiel prezidento kaj ekoficis la.
Sub lia prezidenteco Kubo alianciĝis kun Usono en la Dua mondmilito kaj deklaris militon al Japanio, Germanio kaj Italio. En 1944 li ne rajtis kandidati duan fojon, en 1948 li iris eksterlanden, al Florido. Reveninte li je la sukcese, preskaŭ sensange, puĉis kontraŭ la registaro kaj akiris la potencon. Li establis diktatorecon kaj subpremis ĉian formon de opozicio. Ĉirkaŭ 20.000 homoj estis murditaj de lia sekreta polico. Foje oni ĵetis la kadavrojn el aŭtoj sur la straton por timigi la loĝantaron.
Windsor (Anglio)
Windsor estas urbeto en iama graflando Berkshire ĉe la sud-okcidenta rando de Londono, sude de rivero Tamizo.
Fulgencio Batista
Advokato Fidel Castro akuzis la diktatoron ĉe la supera tribunalo, sed lia akuzo ne estis akceptita. Post tio ekestis rezisto kontraŭ Batista, kiu kondukis al revoluciaj bataloj. En 1958 la enlandaj streĉoj fortiĝis, eĉ Usono ĉesigis la subtenon de Batista kaj urĝis al paca transiro al nova registaro; tamen la usona ekonomio timis ŝanĝojn kaj plu subtenis la registaron de Batista. Fine de 1958 la revolucio venkis, kaj je la Batista devis ekziliĝi, kunportante grandan monsumon apartenantan al la ŝtato. Li iris al la Dominikana Respubliko, al Portugalio kaj poste al Hispanio, kie li mortis en 1973.
Windsor (Anglio)
Tie staras Kastelo Windsor, unu el la oficialja rezidejoj de la brita reĝa familio, kiu en 1917 elektis sian dinastian nomon "Windsor" laŭ la urbo.
Pro la reĝa rezidejo Windsor havas infrastrukturajn instalaĵojn normale rezervitajn al pli grandaj urboj: du stacidomojn, teatron kaj kelkajn konsiderindajn hotelojn.
Plia infana allogaĵo krom la kastelo estas la porinfana amuzparko Legoland' Windsor, kiu dediĉiĝas al la infanludila konstrusistemo Lego: al la miniatura rekonstruo de multaj elektitaj britiaj kaj aliaj eŭropaj vidindaĵoj, sed ankaŭ al grandaj amuzparkaj amuzaĵoj en la stilo de la konstrusistemo.
Trafiko
Windsor estas aŭte atingebla per la vojoj M4 kaj A4; ekzistas busaj ligoj. La urbo havas la du fervojajn stacidomojn Windsor and Eton Central station kaj Windsor and Eton Riverside station, ambaŭ komunaj kun apuda (trans-tamiza) urbeto Eton. Tio rezultis el konkurso dum la 19-a jarcento: La privilegio transporti reĝinon Viktorino al Windsor apartenu al la kompanio, kiu kiel unua sukcesas konstrui fervojan linion inter Londono kaj Windsor. Du kompanioj konkursis.
De stacio Central trajnoj veturas rekte al Slough, kie necesas ŝanĝi por atingi stacion  en Londono aŭ la urbon Maidenhead.
De stacio Riverside (= riverbordo) eblas senŝanĝe veturi al stacidomo Waterloo en Londono.
Listo de Strutoformaj birdoj laŭ populacio
Tiu estas listo de Strutoformaj specioj laŭ ties tutmonda populacio. Kvankam ties nombroj estas ĉirkaŭkalkuloj, ili estis faritaj de fakuloj en siaj kampoj. Por plia informado pri kiel oni faris la ĉirkaukalkulojn, vidu la vikipediaajn artikolojn pri populacibiologio kaj populaciekologio.
Wirdum
Wirdum estas vidata kiel unu el la plej malnovaj vilaĝoj sur rifuĝmonteto de Germanio. Supozeble la vilaĝo fondiĝis ĉirkaŭ la jaro 1000, post kiam oni establis monaĥejon sur la loko. La monaĥejo tamen ne plu ekzistas.
Estas interligo kun la alia flanko de la Emso per pramo (ankaŭ por aŭtoj).
Wirscheid
Wirscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Scheemda
[[Media:Nl-Scheemda.ogg|Scheemda]]
(loĝantoj je la 1-a de junio 2005: 14.126) estas antaŭa municipo en norda Nederlando, en la provinco Groningen. La municipo havas areon de 117,46 km² (de kiu 3,02 km² akvo). La municipo situas en la regiono Oldambt
Je la 1-a de januaro 2010 la municipo kunfandiĝis kun Winschoten kaj Reiderland, la nova nomo estas Oldambt.
Vilaĝoj
Scheemda havas ok oficialajn vilaĝojn aŭ loĝnukleojn. La ĉefloko estas Scheemda.
La loĝantaro de la municipo Scheemda
Je la 1-a de januaro 2005: 14.177 loĝantoj (7096 viroj kaj 7081 inoj)
Je la 1-a de januaro 2004: 14.327 loĝantoj (7169 viroj kaj 7158 inoj)
Je la 1-a de januaro 2003: 14.375 loĝantoj (7204 viroj kaj 7171 inoj)
Loĝantaro laŭ vilaĝo je la 1-a de januaro 2004: Fonto: CBS
* Inklusive la kvartaloj Eexta, Eexta-Zuid/Eextahaven kaj Scheemdermeer
** Ne oficiala vilaĝo
Vilaĝetoj
Krom la oficialaj vilaĝoj troviĝas en la municipo la sekvaj vilaĝetoj:
Blua Urbo
En 2005 komenciĝis la konstruado de la t.n. "Blua Urbo". Ĉi tie oni konstruas vilaojn ĉirkaŭ artefarita lago. Per tio oni klopodas fari la ĉirkaŭaĵon pli invitema al riĉuloj el aliaj partoj de Nederlando. Je la 12-a de majo 2005 reĝino Beatrix malfermis la alkondukon de akvo. Post kelkaj jaroj la artefarita lago estos preta. La projekto ankaŭ havas kelkajn kontraŭulojn. Speciale la loka komunista partio (VCP) multfoje klopodis bloki la projekton.
Teodoriko la Granda
Teodoriko, dirita la Granda, aŭ simple Teodoriko, el la Gota lingvo Þiudareiks  (Panonio, 12-a de majo 454 – Raveno, 30-a de aŭgusto 526), estis reĝo de la Regno de Ostrogotoj ekde 474 kaj reĝo de Italio ekde 493 ĝis 526, dua ĝermana reĝo de Romo.
Agado
''Teodoriko, estis viro grande respektinda kaj bonavolema al ĉiuj kaj regis laŭlonge de tridektri jaroj. Laŭlonge de tridek jaroj Italio ĝuis tian bonan fortunon ke liaj posteuloj heredis pacon, ĉar ĉiu ajn lia entrepreno estis bona. Li regis du gentojn, romanojn kaj gotojn, kaj - kvankam li estis kristana ariana – neniam atakis katolikan religion; kaj organizis ludojn en cirkoj kaj anfiteatroj, tiel ke ĉe la romanoj li estis kromnomata Trajano aŭ Valentiniano, kies agojn li prenis modelo, kaj de gotoj, pro lia edikto per kiu li establis justicon; li estis konsiderita ĉiuaspekte ilian plejbonan reĝon.'' (El latina historiisto)
Posteuleco
Teodoriko posteulis en la trono de Ostrogotoj post la morto de la patro (474) kaj daŭrigis la politikon de alianco kun la proksima imperio, el kiu li ricevis kompensojn pro la servoj en la defendo de la ŝtatlimoj. La bizanca imperiestro, per la alianco kun Teodoriko esperis meti sub kontrolo de ostrogotoj la novajn barbarajn gentojn kiuj premis ĉe la limoj de la imperio, sekurigante al Bizanco sekurecan zonon kiu funkciis kiel kuseneto inter imperio kaj la barbaraj ŝtatoj..
La sukcesoj de Teodoriko konvinkis imperiestron Zenonon rekoni al la ostrogota reĝo la staton de “romia federito” kaj lin levante al la ŝarĝo de de konsulo por la jaro 484 (kelkajn jarojn poste li estis distingita per statuo en Konstatinopolo), oficialigante tiele la ostrogotan superecon en la balkana areo.
Se la ĉeesto de Teodoriko fariĝis ĉiam pli embarasa por Zenono, samtempe Odoakro en Italio ĉiam pli gainis influon minacante la regadon de Bizanco. Zenono tiam elpensis solvi la problemon per la provoko de kontrastoj inter la du “barbaroj”: pro tio, subtenata kaj helpata de Bizanco, Teodoriko pretigis ekspedicion al Italio, kiu estos realigita la postan jaron.
Ekspedicio al Italio
Teoderiko transiris la Orientajn Alpojn en 489 kun centmiloj da ostrogotaj armeanoj kaj kuntrenis sian popolon al kruelaj bataloj kontraŭ la Eruloj, kiuj ĉesis nur post kvin jaroj, kiam Teodoriko perfide mortigis sian kontraŭulon Odiakron kaj tutan ties kortegon dum bankedo kiu devus sankcii la pacon inter la du reĝoj.
La elimino de rivalo Odoakro, kiu siavice estus insidanta la vivon de Teodoriko, signis la komencon de la regado de ostrogotoj en Italio, regado kiu alestigu longan pacan kaj stabilecan periodon.
Rilatoj inter Romanoj kaj Ostrogotoj
Teodoriko sekvis la gvidajn politikajn liniojn de Odoakro, allasante al la romanoj, kiuj sin montris fidindaj, la oficojn administrajn kaj politikajn jam okupitajn antaŭe, rezervante al la gotoj nur postenojn koncernantajn sekurecon kaj militajn aferojn. Krome, por pacigi Italion, elaĉetis romanajn civitanojn enprizonigitajn ĉe aliaj barbaraj popoloj kaj daŭrigis en la asignado de bienoj. Tiaj liberaleco kaj sagaco en la dividado de la kultivaj terenoj ŝuldeblas al la malmulta nombro de ostrogotoj postrestintaj post la transiro de la orientaj Alpoj.
Publikaj verkoj
Teodoriko elstaris ankaŭ pro plenumo kaj restaŭrado de publikaj verkoj, kiel restrukturado de la Trajana Akvedukto kiu el la Apeninoj, tra la loko Galeata (kie ĵuse estis remalkovritaj la termaj kvartaloj de ĉaspalaco aparteninta al Teodoriko), malsupreniras direkte de Forlì kaj Raveno. La gravo de tiu publika restaŭrado estas atestata ankaŭ de la nuna restado de lokonomoj. Tiu kaj aliaj intervenoj permesis al la itala ekonomio refortiĝis post la longa stagnado en kiu delonge kuŝis..
Oni informiĝas pri almenaŭ aliaj du ''ĉaspalacoj de Teodoriko: pri unu el ili eble troviĝas restaĵoj en Raveno, pri alia certas ke ĝi estis konstruita ordone de la ostrogota reĝo en Monza.
Teodoriko, krome, konstruigis la maŭzoleon destinitan gastigi liajn korpajn restaĵojn. Tiu maŭzoleo estas formita de du surmetitaj ĉambroj, kun tre peza monolita kalota ŝtonkovrilo de istria ŝtono, kiu ne havas la egalon en la malfru-antikva kaj bizanca arkitekturo. Tiu enigma konstruaĵo, fakte, enŝoviĝas en la tradicio de la imperiaj monumentoj. Multaj establoj kaj akveduktoj de Romo estis restaŭrataj ĉar damaĝataj de la la uzo aŭ de tertremoj.
Religiaj disputoj
Ankaŭ rilate la religiajn aferojn Teodoriko laŭspuris Odoakron kaj ne kontrastis kun la katolikismo, kvankam li apartenis al la kristana ariana konfesio kiel eble jam Odoakro.
La nova bizanca imperiestro Justino la 1-a kiu alstrebis al nova rolo de la Imperio ankaŭ en la religiaj aferoj agitantaj tiam kristanismon, komencis lukti kontraŭ Arianismo, vidata kiel kredo neakordigebla kaj danĝera por la kreskanta influo de la Katolika Eklezio. Fidele ligita al tiu principo kontraŭa al la ariana kredo, en 524 dekretis ke ĉiuj establoj lokoj rezervitaj al la ariana kulto estu transdonitaj al la Katolika Eklezio.
Teodoriko, konvinkita ke estus sekreta akordo inter la imperio de Konstantinopolo kaj katolikaj medioj de Italio, reagis perforte: li ordonis mortigi iujn siajn gangliajn kunlaborantojn, inter kiuj Severinon Boecion.
Sekve Todoriko devigis papon Johanon la 1-an iri Konstantinopolon por peti revokon de la dekreto de imperiestro Justino la 1-a kaj, plue, ke la arianoj puŝite konvertiĝintaj al katolikismo revenu rekonfesi ariarismon. La papo iris, petis kaj obtenis la nuligon de la dekreto sed ne petis la permeson laŭ kiu konventiĝinatoj al katolikismo povu reveni al arianismo. Por tio Johano la 1-a reveninta al Romo, estis enprizonigita kaj forlasita al morto en 526, ordone de Teodoriko. Teodoriko, konfuzita pro la eventoj de la lastaj monatoj kaj jam maljuna, forpasis en la sama jaro lasante Italion, jam pacigitan, al la nevo Atalariko sub la regenteco de la sia filino Amalasunta.
Legendaro pri Teodoriko
Teodoriko estis protagonisto de multaj legendoj, kies unu estas: Kiam li estis mortanta, alvenis al li informo ke cervino kun oraj kornoj aperis en la arbaro. Armiĝinte per pafarko kaj sagoj, la reĝo ekmarsis ĝin serĉi, sed abrupte la ĉevalo sur kiu li rajdis, koleriĝinte, komencis senhalte kuri ĝis superpasi Mesinan Markolon kaj atingi per spektakla salto la krateron de Etna, enen de kiu ĝi sin ĵetis kun la la reĝo sur gropo. Tiu legendo estis reprenita kun kelkaj variantoj de Carducci, kiu pri ĝi verkis poemeton en duobla versokvaro: La leggenda di Teoderico, publikigita en la poemkolekto Rime nuove (Novaj Rimoj).
Alia epizodo prezentas legendan varianton de la versio de la mortigo de la rivalo Odoakro (493), kiu post esti venkita de Teodoriko en batalo, akceptis, invita de la venkinto, partopreni en bankedo kie Teodoriko, kun la komplico de servisto de la sama Odoakro, lin ponardis sur dorso.
La folkloro de alpaj popoloj kreis multajn legendojn kiuj mencias Tedorikon en Verono. Tiele aliloke.
Korkoflosilo
Korkoflosilo, estas helpilo uzata dum la fiŝhokado. Ĝi estas farita el materio kun denseco pli malgranda ol tio de akvo, tiel ke ĝi povas flosi sur la akvo.
Funkcio
Korkoflosilo havas duoblan funkcion:
Sense and Sensibility (filmo)
Sense and Sensibility estas historia drama filmo de 1995 reĝisorita de Ang Lee kaj bazita sur la samnoma romano de 1811 de Jane Austen. Emma Thompson verkis la scenaron kaj stelulis kiel Elinor Dashwood, dum Kate Winslet ludis la rolon de la pli juna fratino de Elinor nome Marianne. La historio sekvas la fratinojn Dashwood, membroj de mezalta angla nobelaro, dum ili devas fronti cirkonstancoj de subita dekadenco. Ili devas serĉi la financan sekurecon tra geedzecoj. Hugh Grant kaj Alan Rickman ludas la rolojn de siaj respektivaj amantoj. La filmo estis elsendita la 13an de Decembro, 1995, en Usono.
Produktoro Lindsay Doran, delonge admiranto de la romano de Austen, dungis Thompson por verki la scenaron. Ŝi pasigis kvin jarojn skizante nombrajn reviziojn, kontinue laborante la scenaron inter la laboro por aliaj filmoj same kiel en la produktorado de la filmo mem. La studioj estis maltrankvilaj ĉar Thompson – por la unua fojo scenaristo – estos la listigita verkisto, sed Columbia Pictures akceptis distribui la filmon. Kvankam dekomence oni intencis havi alian aktorinon por ludi la rolon de Elinor, Thompson estis konvinkita ekpreni la rolon.
La scenaro de Thompson trogis la riĉecon de la familio Dashwood por kredindigi la malriĉon de iliaj lastaj scenoj por nuntempa publiko. Estis ŝanĝitaj ankaŭ la trajtoj de la masklaj roluloj por fari ilin allogaj al nuntempa publiko. La diferencaj karakteroj de Elinor kaj Marianne estis emfazitaj tra bildoj kaj inventitaj scenoj. Lee estis elektita kiel reĝisoro, kaj pro sia laboro en la filmo de 1993 nome The Wedding Banquet kaj ĉar Doran kredis, ke li helpos la filmon esti alloga al pli ampleksa publiko. Lee ricevis buĝeto de 16 milionoj da usonaj dolaroj.
La filmo estis komerca sukceso, enspezigis 135 milionojn da dolaroj tutmonde, kaj ricevis rimarkindajn pozitivajn rezencojn post la elsendo kaj ricevis multajn premiojn kaj honorojn, inter kiuj tri premioj kaj dekunu nomumojn en la premioj BAFTA de 1995. Ĝi ricevis sep nomumojn al Oskar-premioj, kiel al la Plej Bonkvalita Filmo kaj al la Plej Bonkvalita Aktorino. Thompson ricevis la premion por la Plej Bonkvalita Adaptita Scenaro, iĝante la nura persono kiu ricevis Oskar-honoron kaj pro aktorado kaj pro scenaro. Sense and Sensibility kontribuis al reapero en populareco por la verkoj de Austen, kaj kondukis al multaj pliaj produktoraĵoj en similaj genroj. Ĝi plue estas agniskita kiel unu el la plej Bonkvalita Adaptoj de Austen el ĉiuj tempoj.
Wirschweiler
Wirschweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Josef Jiří Kolár
Josef Jiří KOLÁR, propranome Kolář (naskiĝis la 9-an de februaro 1812 en Praha - mortis la 31-an de januaro 1896 en Praha) estis ĉeĥa aktoro kaj verkisto.
Ne fininte studadon de filozofio kaj medicino, li travojaĝis Eŭropon kaj lernis fremdajn lingvojn. Ekde 1837 li estis aktoro en ĉeĥaj teatroj en Prago, mallonge en germana teatro kaj poste reĝisoro de la t.n. Provizora teatro, poste dramaturgo de Nacia Teatro, kie li de tempo al tempo ankaŭ aktoris.
Zaputnaja (stacio)
Zaputnaja (Запутная) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la urba distrikto Likino-Dulovo, Moskva provinco. Ĝi estis nomita laŭ la vilaĝo Zaputnoje, situanta unu kilometron norde.
Josef Jiří Kolár
Li estis antaŭ ĉio aktoro, kiu tre impresis la publikon, ankaŭ lia edzino Anna Manetínská estis signifa aktorino. Kiel aŭtoro li estis romantikisto, kiu amis fortajn individuojn en la historio, priskribis batalojn kaj duelojn, sed la historio servis al li nur kiel kuliso por romantika etoso.
Zaputnaja (stacio)
La stacio estis malfermita en 1912.
Josef Jiří Kolár
Verkoj
Li tradukis el Shakespeare, Schiller, Goethe k.a.
Zaputnaja (stacio)
Ĝi havas du flankajn platformojn konektitajn per ponto. Ĉirkaŭ 23 paroj da elektrotrajnoj haltas potage ĉe la stacio sur la itineroj Moskvo-Kazanskaja - Ĉerusti, Moskvo-Kazanskaja - Ŝatura kaj Kurovskaja - Ĉerusti.
Oku no Hosomichi
Oku no Hosomichi (esperante Mallarĝa Vojo al la Interno aŭ Streta vojo al fora interno) estas la ĉefverko de Matsuo Basho. Ĝi estas hajbuno, t.e. miksita formo de prozo kaj hajko. La verko poezie rakontas vojaĝon de Basho kaj lia amiko Sora al vizitindaj lokoj en norda Honŝu -- ofte lokoj menciitaj en pli fruaj japanaj poemoj. Kvankam la vojaĝo okazis en 1689, la verko ne aperis ĝis 1694, kelkaj monatoj antaŭ la morto de la aŭtoro. Do la verko ne estas kruda taglibro sed polurita verko de majstro je la zenito de lia povo.
Hajkoj el Oku no Hosomichi
Kiam ankoraŭ ne ekzistis plena Esperanta traduko de la verko, Miyamoto Masao tradukis kelkajn hajkojn el ĝi en la Hajka Antologio de la Hajkista Klubo. Jen tri ekzemploj:
natsuyama ni ashida o ogamu kadode kana
Sur mont' verdriĉa mi preĝis al getaoj por voj' feliĉa.
Endre Ráduly
Endre RÁDULY [ra:duj] rumania hungara lingvokultivanto, lernolibroverkisto. Li naskiĝis en Sânzieni la 3-an de majo 1927.
Oku no Hosomichi
Hajkoj el Oku no Hosomichi
natsukusa ya tsuwamono-domo ga yume no oto
shizukasa ya iwa ni shimiiru semi no koe
Cikado trilas nun rokon penetrante -- natur' trankvilas.
Strukturo
La verko enhavas mikson de prozo kaj verso (ofte konata kiel prozmetro).
Dizy
Dizy estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Komunumaro Katzenelnbogen
Katzenelnbogen estas komunumaro en Germanio, germane nomata Verbandsgemeinde Bad Ems, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la komunumaro sume havis  loĝantojn.
Komunumaro Kandel
La komunumaro Kandel - germane Verbandsgemeinde Kandel, mallonge VG Kandel - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Germersheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ene de ĝi, en la suda parto, la historia regno Palatinato (germane Pfalz respektive historie Kurpfalz). Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Transstrato
Transstrato estas la esperantigo de la arpitana vorto Traboule, el la verbo trabuli (el la latina transambulare via la vulgara latino trabulare: Transiri). Tiu temas pri strateto trans la domoj, rekte interkunliganta stratojn.
Tiu vorto ekzistas nur en Arpitanio, ĉefe Liono kaj Saint-Etienne, sed ankaŭ en Chambéry, kie ĉi stratetoj estas nomataj Allée.
La lionaj transstratoj ĉefe troviĝas en la kvartalo Vieux Lyon kaj Croix-Rousse. La plej fama transstrato estas tie: la Traboule de la cour des Voraces. Estas memorejo de la Ribelo de la Kanusoj.
Komunumaro Kaiserslautern-Süd
Kaiserslautern-Süd estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Kaiserslautern de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ene de ĝi, en la suda parto, la historia regno Palatinato (germane Pfalz respektive historie Kurpfalz). Administra centro estas la samnoma, najbara urbo Kaiserslautern, kiu tamen ne apartenas al la teritorio de la komunumaro. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia. En 2019 la membraj komunumoj de la komunumaro aldoniĝos al la najbara komunumaro Landstuhl, kaj la administra unuo Kaiserslautern-Süd malfondiĝos.
La unuopaj membraj komunumoj estas:
Komunumaro Kastellaun
Kastellaun estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn.
Zapolici (stacio)
Zapolici (Заполицы) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la urba distrikto Likino-Dulovo, Moskva provinco. Ĝi estis nomita laŭ la vilaĝo Zapolici, situanta je unu kilometro kaj duono sudokcidente.
La stacio estis malfermita en 1933.
Ĝi konsistas el du flankaj platformoj. La transiro inter platformoj efektiviĝas sur la planko. Ĉirkaŭ 23 paroj da elektrotrajnoj haltas potage ĉe la stacio sur la itineroj Moskvo-Kazanskaja - Ĉerusti, Moskvo-Kazanskaja - Ŝatura kaj Kurovskaja - Ĉerusti.
Wisch (Norda Frislando)
Wisch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordsee-Treene, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Wisch (Holstinio)
Wisch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Plön de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Probstei, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Schönberg.
Komunumaro Kelberg
La komunumaro Kelberg - germane Verbandsgemeinde Kelberg - estas komunumaro en Germanio, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumaro havis  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Ŝaturtorf (stacio)
Ŝaturtorf (Шатурторф) estas stacio de la Kazana direkto de la Moskva fervojo en la samnoma vilaĝo en la urba distrikto Ŝatura de la Moskva provinco.
La stacio estis malfermita en 1923.
Ĉe la stacio estas unu insula alta pasaĝera platformo por elektrotrajnoj. Ĉirkaŭ 23 paroj da elektrotrajnoj haltas potage ĉe la stacio sur la itineroj Moskvo-Kazanskaja - Ĉerusti, Moskvo-Kazanskaja - Ŝatura kaj Kurovskaja - Ĉerusti.
Historio
Antaŭe, Ŝaturtorf estis stacio kun pluraj ricevaj kaj ekspedaj trakoj kaj instalaĵoj por kargomanipulado. Ekzistis ankaŭ etŝpuraj trakoj en la staciejo de la Ŝatura Transportadministracio. Estis fermite en 2002. Spuro-disvolviĝo kaj stacio-aparatoj de signala sistemo estis malmuntitaj. La 4-a klasa meza stacio estis oficiale fermita en 2013, krucvojo estis malfermita anstataŭe, la ESR-kodo estis ŝanĝita de 232003 al 232018. Aktuale en 2015, ekzistas neniu krucvojo, nur stacio sur la traksekcio.
István Dési Huber
DÉSI HUBER István estis hungara grafikisto kaj pentristo naskita en Nagyenyed, Hungario  la 6-an de februaro 1895 kaj mortinta la 25-an de februaro 1944 en Budakeszi, Hungario. Li estis la pli juna frato de Győző Huber.
Biografio
Lia familio translokiĝis en urbon Deĵo. Lia patro deziris, ke ankaŭ sia filo fariĝu arĝentisto kiel li. Post la unua mondmilito li lernis desegnon en la liberskolo de pentristo Sándor Szopos en Dej. En 1921 li translokiĝis en Hungarion, poste en Italion, kaj li laboris kiel juvelisto. Li edziĝis en 1923. Pro tuberkulozo li devis ĉesi tiun metion kaj de tiam li komencis pli multe pentri. Li revenis plurfoje en urbon Dej kaj li ankaŭ tie pentris. En revuo Korunk li publikigis studojn pri la rilato de arto kaj socio, pri la avantgardo kaj pri siaj samtempaj artistoj. Li ricevis premion Kossuth postmorte en 1958.
Populaciekologio
Populaciekologio estas subfako de ekologio kiu traktas la dinamikon de speciaj populacioj kaj kiel tiuj populacioj interagas kun la medio. Ĝi estas la studo pri kiel la loĝantaroj de specioj vivantaj kune en grupoj ŝanĝas dum tempo kaj spaco.
Tinamus
Tinamus estas genro de birdoj de la familio Tinamedoj. Tiu genro enhavas kelkajn el plej grandaj membroj de tiu familio de Sudameriko. Ili povas esti nomataj Tinamoj, sed tiu esprimo estas uzata ankaŭ por ĉiuj membroj de la familio. Tiu genro estas la tipa genro de la familio.
Populaciekologio
La evoluo de Populaciekologio ŝuldas multon al demografio kaj al aktuaraj vivotabeloj. Populaciekologio estas grava en konserva biologio, precipe en la evoluo de populacia daŭrigeblanalizo, kiu ebligas antaŭdiri la longdaŭran probablecon de specia daŭrado en antaŭfiksita vivejo, kiel ekzemple nacia parko. Kvankam Populaciekologio estas subfako de biologio, ĝi disponigas interesajn problemojn por matematikistoj kaj statistikistoj kiuj laboras en populacia dinamiko.
Tinamus
Specioj
La specioj en taksonomia ordo estas la jenaj:
Etimologio
Tinamus derivas el lingvo de la popolo kalina kaj temas pri la propra nomo de la Tinamoj.
Kangurua akacio
Kangurua akacio, Acacia paradoxa, estas planto de la familio Fabacoj, nome planto el Aŭstralia flaŭro.
Priskribo
Ĝi estas granda arbedo aŭ arbo ĝis 2 ĝis 4 metrojn (7 ĝis 13 ft) alta kaj havas similan larĝon, ĝi havas riphavajn branĉetojn, kiuj ofte estas arkaĵaj malsupren. Ĝi havas densan foliaron; la folioj estas fakte pligrandigitaj petioloj nomataj filodoj. Ili estas krispaj kaj la novaj estas kovritaj de haroj. La vertikalaj filodoj estas nesimetriaj kaj havas lancetan formon kaj longas ĉirkaŭ 30 milimetrojn kaj larĝas 7mm (4,276 coloj). La arbusto ankaŭ plenas je longaj pikiloj. Ĝi kutime floras inter aŭgusto kaj novembro produktante akselan florspikon kun malgrandaj, helflavaj sferaj florkapoj kaj la fruktoj estas brunaj kapsuloj longaj 4 ĝis 7 centimetrojn (1,6 ĝis 2,8 coloj). La malmolaj nigraj semoj ene havas longforman aspekton kaj estas ĉirkaŭ 6mm (0.236 colo) longaj kaj duone larĝaj. La dornaj stipuloj, kiuj kreskas ĉe la bazo de la filodoj, malinstigas brutojn manĝi aŭ veni tro proksime al la planto.
Taksonomio
La specio estis unue formale priskribita de la botanikisto Augustin Pyramus de Candolle en 1813 kiel parto de la verko Catalogus Plantarum Horti Botanici Monspeliensis. La specia nomo devenas de la grekaj vortoj para kiu signifas proksime kaj doxa kun la signifo gloro. Ĉi tio probable aludas la neallogan kaj dornan arbuston sufiĉe okulfrapan kiam ĝi floras.
Multaj sinonimoj estas konataj pro la planto inter kiuj Acacia ornithophora, Acacia undulata, Mimosa paradoxa, Racosperma paradoxum, Acacia armata kaj Acacia hybrida.
Disvastigado
Kangurua akacio estas vaste disvastigita tra Aŭstralio, regeneriĝante el semo post okazaĵoj, kiel ekzemple arbusta fajro. Malgrandaj birdoj, inkluzive reĝbirdo, uzas ĉi tiun planton kiel ŝirmejon kaj loĝejon, dum ĝi estas preferata kiel nutraĵfonto por moteoj, papilioj kaj aliaj insektoj, birdoj ankaŭ manĝas ĝian semojn.
Ĝi estas endemia de sudorientaj partoj de Sudaŭstralio, plejparto de Viktorio, orienta Novsudkimrio kaj sudorientaj partoj de Kvinslando. Ĝi naturiĝis en partoj de Okcidenta Aŭstralio kaj Tasmanio.
La planto ankaŭ estis enkondukita en aliajn kontinentojn. En Usono, kangurua akacio estas konata malutila fiherbo en Kalifornio.
Kultivado
La planto estas uzata kiel ornama aŭ kiel densa protekta planto. Ĝi estas bonega vivmedio kaj nutriĝloko por birdoj. Ĝi kreskas bone en plena suno aŭ en parte ombra pozicio. Ĝi povas esti plantita en sekaj ĝis humidaj bone drenitaj lokoj. Semoj postulas antaŭpreparadon tia kiel skarifikadon antaŭ plantado.
Eksteraj ligiloj
Kategorioj: Akacia; Fabaloj el Australio; Flaûro el Viktorio (Aûstralio); Flaûro el Sudaustralio; Flaûro el Novsudkimrio; Flaûro el Kvinslando
9110 Choukai
9110 Choukai estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo en gubernio Jamagata (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vulkana montoĉeno Ĉokai (japane : 鳥海山, Chōkai-san), kiu formas parton de la limo inter la gubernioj Akita kaj Jamagata. Ĝi iĝis nacia parko en 1963. Monto Ĉokai havas altecon de 2230 metroj.
Ikarus
La Ikarus Járműgyártó Rt. estis grava aŭtobusprodukta firmao en Hungario, kiu apartenis dum jardekoj al la plej gravaj busproduktaj firmaoj de la mondo. La varomarko Ikarus estis konata ne nur en la iamaj socialismaj landoj.
La antaŭulon de la firmao fondis en 1895 la forĝista majstro UHRI Imre. La Aŭtokaroseria kaj Veturilprodukta Fabriko de la Uhri-gefratoj (Uhri Testvérek Autókarosszéria- és Járműgyára) atingis gravajn rezultojn je fino de la 1930-aj jaroj en la evoluigo de la metala aŭto- kaj autobus-karoserio. La nomon de la fabriko donis alia antaŭulo, la Ikarus Gép- és Fémáru Rt. fondita en 1916 de Erney Móric kaj Vecsei Jenő. En 1949, la ŝtato kunfandis la du firmaojn al Ikarus Karosszéria- és Járműgyár.