cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ceŭto
Lingvoj
La hispana estas la sola oficiala lingvo. La darija, la maroka varianto (dialekto) de la araba ankaŭ estas parolata de 15 ĝis 20% de la loĝantaro. Dum la norma araba lingvo estas uzata diversgrade en formalaj situacioj kiel religiaj predikoj, libroj, gazetoj, registaraj komunikadoj, novaĵelsendoj kaj politiko, ĝi malofte estas parolata en la ĉiutaga vivo. Berberoj parolas ankaŭ sian lingvon, la amazigan.
Ekonomio
Plue fiŝado kaj akva kultivado kaj fiŝprilaborado. En 2017, la elcento de senlaboreco atingis 22.4%, unu el la plej altaj en la Eŭropa Unio. Danke al sia strategia situo, la haveno Ceŭto ludas gravan rolon en la trairejo de la markolo, same kiel en komunikado inter Mediteraneo kaj Atlantiko.
Ceŭto estas doganlibera teritorio. Ceŭto, kiel Melilo kaj la Kanariaj Insuloj, estis klasifikita kiel senimpostaj liberaj spacoj jam antaŭ ol Hispanio aliĝis al la Eŭropa Unio.
Laŭ la Dogana Kodekso de la Eŭropa Unio, ĝi estas esceptita de la dogana teritorio de EU. Kiel doganlibera teritorio ĝi iĝis populara celloko por unutagaj turistoj. Ĉiujare ĉirkaŭ unu miliono da turistoj venas de la sudo de Hispanio al Ceŭto por senimposta butikumado. La ĉefa komerca strato de Ceŭto estas longa ĉeno de butikoj vendantaj parfumojn, cigaredojn, alkoholaĵojn kaj precipe elektronikaĵojn.
Vidindaĵoj
La historia centro de Ceŭto estis agnoskita kiel bieno de kultura intereso (hispane: Bien de Interés Cultural) en la kategorio Conjunto histórico-artístico. La urba centro kaj la plej malnovaj kvartaloj situas proksime de la haveno. Ankaŭ la arabaj banejoj (hamman), datitaj de la 13-a jarcento, estas vidindaĵoj. Plue:
Transporto
La urbo havas bonan havenon kun regula (proksimume ĉiun horon) kaj rapida (ene de 40 minutoj) pramtrafiko de Algeciras trans la Ĝibraltara Markolo al Ceŭto. La urbo Ceŭto estas konektita al la resto de Hispanio per helikopteraj flugoj (Helipuerto de Ceuta) kaj per la flughaveno Malaga-Costa del Sun.
Famuloj
Al Idrisi, araba kartografo, geografo kaj botanikisto (1100).
Kamenná Lhota (apartigilo)
Nomon Kamenná Lhota portas en Ĉeĥio pluraj municipoj:
…aŭ partoj de municipoj:
…aŭ domaro
Bul-araneoj
Bul-araneoj estas araneoj de kelkaj specioj de la familio de Araneedoj kiuj, anstataŭ teksi la tipan aranereton, ĉasas uzante gluecan 'kapt-amaseton' el silko fine de linio, konataj kiel 'ĵetbuloj'. Per svingado de la ĵetbuloj al proksimaj flugantaj masklaj tineoj, la araneoj povas kapti sian predon pli kiel fiŝkaptisto kroĉokaptas fiŝon per hoko. Pro tio, ili estas nomataj ankaŭ fiŝkaptistaj araneoj (kvankam la malproksime rilata genro Dolomedes estas ankaŭ nomata fiŝkaptistaj araneoj). La predo estas allogata al la araneo per la produktado de ĝis tri feromon-analogaĵojn.
Miklós Bács
BÁCS Miklós [pr. ba'ĉ] estas rumanuja hungara aktoro naskita eb Bukareŝto la 27-an de septembro 1964. Li estas la filo de dirigento Lajos Bács.
Bul-araneoj
Sistematiko
Bul-araneoj estas specioj de tri rilataj genroj, kiuj estas la jenaj:
Grundkovranto
Grundkovranto estas malaltaj plantoj (staŭdo, rozo, arbusto), kiuj kovras la grundon. Oni uzas grundkovrantojn por ke la nekovrita areo rapide estas kovrata de planta kovraĵo. Tio evitas ke fiherboj kreskas tie. La flegadlaboro de tiaj areoj tial estas malalta kaj la areo tamen aspektas bone. Grundkovrantoj tre taŭgas ĉe malfavoraj areoj en ĝardeno – ekzemple deklivoj, ombraj zonoj sub lignoplantoj aŭ ĉe la randzono de razeno. Tre konataj estas kotoneastroj (Cotoneaster), grundkovrantaj rozoj kaj hedero. Bona grunkovrantoj estas
Josef Gerö
Josef GERÖ (naskiĝinta la 23-an de septembro 1896 en Subotica, mortinta la 28-an de decembro 1954 en Vieno) estis juristo kaj sportfunkciulo.
Kariero politika
De 1934 ĝis 1938 li estis sekciestro en la ministero pri justico, post 1938 li ofte malliberiĝis fare de la nazioj. Post la Dua Mondmilito li iĝis senpartia fakulo, komisie de la Socialdemokrata Partio, kiu dum 1945-49 estis Unua sekretario kaj malantaŭe ministro (1952-54). Inter 1949-52 li estis estro de la Supera Landa Kortumo de Vieno.
Sporta engaĝiĝo
De 1927-38 li estis ĉefo de la viena Futbalasocio, de 1945-54 de la Aŭstria Futbalasocio (Österreichischer Fußballbund – ÖFB). De 1946-54 li estis estro de la aŭstria komitato por la Olimpiaj ludoj.
Listo de Esperantigitaj programoj
Listo de esperantigitaj programoj estas listo de programoj kiuj havas esperantlingvan version, tradukitaj de uzanto-grupoj.
La listo ne inkludas programojn originale verkitaj en Esperanto. Jenaj programoj havas unu aŭ plimulte ol unu lingvo-versiojn krom Esperanto. Vidu pri esperanto-originalaj programoj: Listo de programoj verkitaj en Esperanto.
Blogiloj
Vidu sub Blogosfero
Programoj tradukitaj al Esperanto
Netvibes - [47 - [[RSS]]-legilo, nun kelkaj tradukas ĉe [48 ]
LibreOffice - ofica programaro – [49 ]
Rindal
Rindal estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Fine de en la komunumo vivis.
Vandao
Vandao (Vanda) estas genro de herboj en la familio Orkidacoj.
Priskribo
Vandao estas indiĝena en orienta kaj sud-orienta Azio. Specioj de vandao estas plurjaraj arbo- aŭ rok-loĝa herboj.
Homa uzo
Pluraj specioj kaj hibridoj de vandao estas kultivataj, i.a. hejme, por rimarkindaj, diverskoloraj kaj ofte grandaj floroj.
3052 Herzen
3052 Herzen estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan verkiston kaj revolucian filozofon Aleksandr Ivanoviĉ Herzen (cirile Александр Иванович Герцен, 1812–1870).
Bireto
Bireto (latine biretum) estas kapvesto de i.a. kristanaj ekleziuloj. Ĝi havas tri aŭ kvar pintojn kaj kelkfoje pomponon sur la supro. Tradicie la tripinta bireto estas portata de rom-katolikaj kaj kelkaj anglikanaj kaj luteranaj ekleziuloj. La kvarpinta bireto estas portata kiel universitata vestero dum doktoriĝo en pontifika fakultato aŭ pontifika universitato. Kelkfoje la bireto estas portata de advokatoj en kortumoj, ekzemple la advokatoj de la Manikinsuloj.
Lupoaia (Creaca)
Lupoaia (Creaca [lupŭaja] (hungare: Farkasmező, farkaŝmezeo:) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Zalău. En 1910 ĝi havis 382 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 315 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1469. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Creaca.
La Palma del Condado
La Palma del Condado (La Palmo de la Graflando) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Temas pri vilaĝo kun granda tradicio de produktado de vino.
Situo
La Palma del Condado estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la centro de la komarko aŭ distrikto Graflando (Onubo) en la orienta parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 93 m; je 42 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 61 km². La geografiaj koordinatoj estas 37º 23' N, 6º 33' Ok.
La municipa teritorio estas valo ĉirkaŭata de mildaj montetoj. Ĝi limas norde kun Paterna del Campo kaj Niebla, sude kun Bollullos Par del Condado, oriente kun Villalba del Alcor, kaj okcidente kun Villarrasa.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Vinproduktado.
Historio
Estas restaĵoj de la Bronzepoko. Pliaj estas de la epoko de la Romia Imperio, nome ceramiko, tombejo, kelkaj moneroj, tp., kaj eĉ brikoj kun skribaĵoj "PALMA URIANORUM" y "PALMA OLEA NOTUM". De araba epoko estas kastelo, muelejoj, krp.
La konkero al islamanoj okazis en 1262 dum la epoko de la reĝo de Kastilio Alfonso la 10-a, kun la najbaraj lokoj de la Regno de Niebla, kie hegemoniis la Granda Superulo de Santiago, Pérez Correa. Kiam oni konstituis la Graflandon de Niebla (kies nomo ankoraŭ restas en la komarko) en 1369, La Palma formis parton de ĝi, kaj al la Duka familio de Medina-Sidonia, kaj poste al manoj de aliaj senjoroj.
Dum la epoko de la koliigo de Ameriko, oni eksportis multe da vino de tiu vilaĝo tien. La Lisbona tertremo en 1755 detruis tie ankaŭ preĝejon kaj multajn domojn.
Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo oni forpelis de tie la francan armeon fare de la generalo Ballesteros.
Fervojlinioj en Ĉeĥio
Fervojlinioj en Ĉeĥio
Lumturo
Lumturo estas turo, kiu staras ĉe bordo, foje ankaŭ en la maro je eta distanco antaŭ la bordo, kaj nokte per forta lumo helpas la navigadon de preterpasantaj ŝipoj.
La lampo de lumturo estas provizita per lensoj, kies nombro, grando kaj koloro varias. La lensoj direktas la lumradiojn en certajn direktojn; ili rotacias ĉirkaŭ la lampo, tiel ke ankaŭ la radioj rotacias. De sur ŝipo oni vidas lumsignalojn en certa ritmo. Tiu ritmo, foje ankaŭ la koloro de la lumo, ebligas identigi certan lumturon kaj tiel trovi la pozicion de ŝipo laŭ jena maniero:
La teoria distanco de videblo, kiu konsideras nur la alton de la turo (kaj de la observanto), sed ne la lumforton kaj la atmosferajn kondiĉojn, kreskas laŭ la kvadrata radiko de la tura alto. Turo 50 metrojn super marnivelo estas videbla por observanto 10 metrojn super marnivelo el distanco ĝis 40 km. Se la altoj estas 15 kaj 2 metroj, la viddistanco estas nur 20 km. Pro tio oni ofte konstruis lumturojn sur montetoj.
La tutmonda loktrova sistemo GPS reduktis la signifon de la lumtura navigado. Pro tio oni malinstalis kelkajn lumŝipojn, kiuj iam plenumis la funkcion de lumturo en lokoj surmaraj, kie ne eblis konstrui lumturon.
NGC 146
NGC 146 (alia indiko — OCL 299) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kasiopeo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Svatoŝaj rokoj
Svatoŝaj rokoj (ĉeĥe: Svatošské skály) estas Nacia naturmemorindaĵo en distrikto Karlovy Vary, proklamita en la jaro 1933. Motivo de la protekto estas geomofrologie unikaj granitaj rokformacioj sur la maldekstra bordo de rivero Ohře kun fragmentoj de reliktaj pinarbaroj kun apero de raraj aŭ endanĝerigitaj kreskaĵoj kaj animaloj. La teritorio de la nacia natura memorindaĵo estas konsisto de Loko de komunuma gravo Kanjono de Ohře ensumigita en sistemon de Zono de Speciala Konservado Reto Natura 2000. Por zorgi pri ĝi estas komisiita administracio PPT Slavkova arbaro.
La loko estas ĉirkaŭteksita de multaj popol-rakontoj. La plej elstara grupo "Jan Svatoš" apud la ponteto ĉiam instigas fantazion de la popolo - kaj inspiris la komponiston Hans Marchner verki la operon "Hans Heilling" (ĉeĥe: Jan Svatoŝ) en la jaro 1830. La legendon pri Hans Heiling prilaboris Goethe kaj Körner. Pendanta ponteto kunigas ambaŭ bordojn kaj aldonas al la loko neordinaran ĉarmon. La rokaj muroj estas ŝatata trejnejo de karlovaraj alpinistoj. El ambaŭ lokoj - Doubí kaj Loket - la rokoj estas facile atingeblaj laŭ signumitaj turistaj vojoj. El ambaŭ lokoj direktoj ĝi estas facila promeno sen troa ascendado kun belaj vidindaĵoj (t.n. instrua vojeto estas longa 10 km).
Nemi-ŝipoj
La Nemi-ŝipoj estis du grandaj antikvaj ŝipoj, kiujn konstruigis imperiestro Caligula dum sia regado (37-41 p.K . al honoro de la diino Diana. Ili estis elakvigitaj en 1929 kaj 1930 el la Nemi-lago, el krater-lago de iama vulkano, 27 km sudoriente de Romo . En 1944 ili estis detruitaj pro incendio.
Svatoŝaj rokoj
Situo
La teritorio troviĝas proksimume du kilometrojn sude de Doubí, la urba parto de Karlovy Vary, sur la maldekstra bordo de rivero Ohře, sur la norda rando de PPR Slavkova arbaro.
Nemi-ŝipoj
La kulto de Diana
Caligula estis forte ligita al diino Diana. Sur la bordoj de la Lago Nemi li reparigis la sanktejon de Diana Nemorensis. Jam en la bronzepoko estis ĉe Nemi-lago de ofer-ejo, kiun oni uzis dum la Romia epoko por adorado de la diino Diana. Rekta kontinueco de la bronzepoka diaĵo estas proksima, sed ne povas esti pruvita. Post kiam Nemi estis konkerita de la Romanoj en 338 a. K., la sanktejo estis monumental-forme pligrandigigita kaj proksimigita al la lago. Ĝi estis grava loko de pilgrimado, speciale por virinoj, kiuj deziris infanojn.
La ŝipoj
La ŝipoj rilatis al la malgranda lago kun ĉirkaŭ 1,000 m en diametro en grandega proporcio: La unua ŝipo estis 73 m longa kaj 24 m larĝa, la dua mezuris 71 m al 20 m. Ambaŭ havis platan, sen-kilan korpon. La dua ŝipo estis konstruita kun sama antaŭa kaj posta parto, do ĝi povis iri en ambaŭ-an direkton sen sinturnado.
Svatoŝaj rokoj
Mitoj, rakontoj
En la tempo kiam en Loket-regiono ankoraŭ regis Vohburgoj, mal-riĉa kamparano iranta en burgon Loket servuti trovis inter du ŝtonoj en lokoj, kie nun staras altaro de preĝejo el Horní Slavkov, plorantan novnaskitan knabeton. Plena de kompato li prenis la infanon kune, en la burgo li aliris antaŭ la markgrafino Johana kaj diris: "Okaze de eniro en burgon estas kutimo alporti ian dona-con. Survoje al Loket mi trovis jenan infaneton kaj volonte mi ĝin donacus al vi. Akceptu ĝin, mi petas, kaj kun amo ĝin vartu pli bone ol ĝia patrino!" Al la markgrafino ĉi tiu parolo plaĉis, ŝi akceptis la knabeton sub sian protekton: kaj igis ĝin babti Jan (Johano). Laŭ sia trovinto ricevis la knabeto familian nomon Svatoš.
Nemi-ŝipoj
La ŝipoj
Sur unu el la ŝipoj estis templo dediĉita al Diana, kiu estis ornamita per marmoraj kolonoj, mozaikaj grundoj kaj orumitaj bronzaj brikoj. La dua ŝipo havis palac-ekipaĵon por Caligula, kun varma akvosistemo, kiu ebligis varman banadon surŝipe. Helpe de la plumbo-tuboj, kiuj portas la sigelon de Caligula, la ŝipoj povis esti sendube ligitaj al li.
Svatoŝaj rokoj
Mitoj, rakontoj
Sub protekto de la nobela edukantino plenkreskis Johano kaj fariĝis bela junulo, kiu trovadis en sciencoj pli grandan ŝaton ol en kavaliraj turniroj. Li ŝatis solecon, senĉese li vagadis en arbaroj kaj lia animo sopiregis ekkonadi fundamenton de ĉio. Iam li sidis meditante sur la bordo de la rivero Ohře kaj rigar-dis al ĝiaj malhelaj ondoj. Subite antaŭ li elakviĝis akvofeino tiel belega kaj ĉarma, ke unuavide ŝi lin ensorĉis kaj la ĉirkaŭa mondo por li ĉesis ekzisti.
"Mi konas doloron de via koro, karulo", alparolis lin la najado. "Vi sopiras scipovi la mondon de sorĉoj. Mi instruos vin pri ĉio, al kio vi sopiregas, sed nur se vi akceptos unu kondiĉon -- ke vi promesos neniam kuniĝi kun alia virino!"
Nemi-ŝipoj
La ŝipoj
La ŝipoj havis multnombrajn teknikajn detalojn, kiel ekzemple ankro kun movebla ŝovelo, akvokranoj, rullagroj kaj pumpiloj, kiuj estis reen inventitaj nur en fino de la 19-a jarcento. Tiuj ekspozicioj estas parte originalaj, parte rekonstruitaj modeloj hodiaŭ viziteblaj en la muzeo.
Ĉu la ŝipoj estis sinkigitaj tuj post la falo de Caligula en 41, aŭ sinkis nur poste, estas neklara. Ne estas antikvaj fontoj pri la ŝipoj.
Svatoŝaj rokoj
Mitoj, rakontoj
Ravita per beleco de la najado kaj per imago, ke li povos atingi plenumon de siaj deziroj, Svatoš senpripense akceptis la strangan proponon. La najado plenumis sian promeson kaj ensekretigis Johanon en mistero de arkanoj kaj faris lin tre feliĉa. Pasis kelkaj jaroj. Dum siaj vojaĝoj tra la mondo Svatoŝ konatiĝis kun bela knabino kaj elkore enamiĝis al ŝi. La promeso, kiun li donis al la najado, komencis lin aflikti kiel ŝtono. Fidante je scipovo de la sorĉ-artoj, per kiuj li intencis disrompi potencon de la super-natura estaĵo - de najado, decidiĝis Svatoŝ edziĝi al la amata knabino kaj aranĝis grandiozan edziĝfeston. Jam staris la edziĝfesta procesio antaŭ altaro, jam volis feliĉa duopo diri sian "'Jes"....
Sed neatendite kaj subite el ŝtormantaj ondoj de la rivero Ohře aperis koleriĝinta najado kaj per malbeno transformis la tutan edziĝ-festan procesion en ŝtonon: la pastron, ambaŭ geamantojn, edziĝ-festajn gastojn, muzikistojn kaj edziĝveturilon. La ŝtoniĝinta geedziĝo troviĝas en arbara valo de la rivero Ohře inter urboj Karlovy Vary kaj Loket. Oni tion nomas Svatoš-rokaro.
Nemi-ŝipoj
La remalkovro kaj reakiro
En la mezepoko la ŝipoj estis forgesitaj, sed fiŝkaptistoj de la lago ĉiam elakvigis antikvaĵojn, kio vekis la scivolemon je trezoro, kion oni pensis trovi en la lago.
En 1446 Leon Battista Alberti klopodis levi la ŝipojn. Li konstruigis flosaĵon el bareloj kaj en lasis de tie ŝnurojn kun hokoj en la akvon. La provo malsukcesis kaj oni elakvigis nur partojn de granda statuo. En 1531 Francesco de Marchi klopodis kun unu el la unuaj mergosonorilo en la historio atingi sukceson, sed ankaŭ li povis elakvigi nur kelkajn erojn. Same ne havis sukceson savaj provoj en 1827 kaj 1895. Dum tiuj provoj oni eĉ damaĝis eĉ partojn de la ŝipo. Pro la sensukcesaj elakvigaj provoj estis klara, tamen, ke du grandaj ŝipoj estis kaŝitaj en la ŝlimo: unu relative proksime al la bordo en 5 ĝis 12 m profundo, la dua 200 m meze de la lago en la profundo de 15 al 20 m.
Nur en 1924 komenciĝis la preparaj studoj por la plej multekosta kaj finfine sukcesa kampanjo. En parolado la 9-an de aprilo, 1927 Benito Mussolini deklaris, ke savo de la ŝipoj iĝis grava celo de sia registaro. Post dujara laboro, la antikva deakviga tunelo de la lago estis restaŭrigita kaj oni povis pumpi lagoakvon en kanalon en la valo de Ariccia, ekde oktobro de 1928 ĝis tiam, ke la arkeologoj povis labori je la ŝipoj sur seka laga grundo. Samtempe oni konstruis vojon de Genzano al la lago por pli facile atingi la arkeologian ejon. Dum, tio oni ankaŭ trovis la antikva vojon Via Virbia, kiu kondukis al sanktejo de Diana. Sekcio de la antikva pavimo estas nun ekspoziciita en la muzeo.
La 28-an de marto 1929, ekaperis la unua ŝipo el la akvo kaj la scienculoj komencis kun la dokumentado kaj studo de la trovoj. En tio partoprenis eĉ delegacio de la angla Reĝa Mararmeo. La unua ŝipo estis elliberigita en septembro 1929. La dua ŝipo sekvis fine de januaro 1930. La restaŭrigitaj ŝipoj fine povis esti prezentitaj en 1940 por la vizitantoj, en la nove konstruita muzeo sur la lagobordo.
La detruo
En la nokto de la 31-a de majo al la unua de junio 1944, la muzeo kaj la ŝipoj estis komplete detruita de incendio. Oni povis savi nur kelkajn objektojn, kiuj estis stokitaj en la Museo Nazionale Romano en Romo. Esploro tuj post la milito akuzis soldatojn de la germana Wehrmacht je intenca bruligo. Pli poste tamen oni pridiskutis la eblon, ke rifuĝintoj, kiuj tiam tranoktadis en la muzeo, kaŭzis la incendion pro uzo de malferma flamo (de la fajro), aŭ la fajro estis kaŭzita de la bombado de usonaj fortoj. La vero pri la eventoj verŝajne ne neniam estos klarigita.
La muzeo hodiaŭ
La en 1995 fondita Associazione Dianae Lacus starigis mem la celon por rekonstrui almenaŭ unu de la ŝipoj en originala grando.
Stadiono Mircea Chivu (Reșița)
La stadiono Mircea Chivu estas futbala stadiono sude en la urbo Reșița (Rumanio). Ĝi servas kiel hejma stadiono de du teamoj:
La stadiono estis konstruita en 1926 kaj havas lokojn por 12.500 spektantoj, el kiuj 6.100 estas sidlokoj. Ĝi portas la nomon de Mircea Chivu, patro de la futbalisto Cristian Chivu, kapitano de la nacia teamo de Rumanio. Cristian Chivu naskiĝis en 1980 en Reșița kaj lernis futbaladon instruate de sia patro, trejnisto, kiu en la 1970-aj jaroj estis futbalisto de la universitato Craiova.
En 2010 tie estis inaŭgurita marmora busto de Mircea Chivu (mortinta la ), en ĉeesto de lia filo.
Aleksandr Glazunov
Aleksandr Konstantinoviĉ Glazunov (Александр Константинович Глазунов; n. jul.: 10-a de aŭgusto 1865 / greg.: 12-a de novembro 1833 en Sankt-Peterburgo; m. 21-an de marto 1936 en Parizo) estis rusa komponisto.
Vivo
Aleksandr Glazunov devenis de riĉa familio kaj jam junaĝe ekokupiĝis pri muziko. Je tio okulfrapis precipe lia mirige muzika memoro kaj lia bonega sonosento. En 1880 Glazunov komencis laŭ rekomendo de Milij Balakirev privatan studon ĉe Nikolaj Rimskij-Korsakov, kiu estis imponata de la talentego de sia lernanto. La unua prezentado de la simfonio n-o 1 la 22-an de aŭgusto 1882 de Glazunov en Moskvo signifis por la juna komponisto la trarompon. Ankaŭ li konatiĝis kun la mecenato Mitrofan Beljajev, kiu lin treege antaŭenigis dum la sekvaj jaroj. Post kiam Glazunov en la 1890-aj jaroj avancis al tutmonde agnoskata persono, li alprenis profesorpostenon por instrumentigo ĉe la peterburga konservatorio. En 1905 li transprenis la estradon de ĉi tiu instituto, kiun li tenis ĝis 1930. Dum tiu tempo lia kompona produktivo tre malpliiĝis pro la granda tempelspezo kaj lia unika engaĝiĝo pro la graveco de tiu institucio. Li malkovris multajn gravajn talentulojn kaj nelacigeble aktivis por la studentoj. En 1928 Glazunov vojaĝis al Vieno, kie li kunagis kiel ĵuriano je Schubert-konkurso. Lia atakita sano ne permesis al li reveni, tiel ke li setlis en Parizo. Tie ĉi li restis ĝis sia morto.
Stilo
Glazunov unuigis en sia muziko nacirusajn tendencojn kun la atingoj de Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij. Tiel en siaj komponaĵoj registreblas tendencoj al popolkanta temoformado, ekzotismoj, orientuma harmoniaro kaj metrikaj liberoj. Aliflanke je la muziko de Glazunov elstaras tute male al la klopodoj de la kvinopo alta metia majstreco kaj suverena regado de la kompozicia tekniko: Glazunov estis brila orkestrigisto, lerta kontrapunktisto kaj majstro de la formigo. Entute la muziko de Glazunov esprimas pozitivegan animstaton kaj emon al patoso kaj heroeca gesto. Evoluiĝon malvastasence Glazunov neniam travivis; la komponaĵoj de la fruaj 1880-aj jaroj preskaŭ ne diferencas de tiuj el la 1930-aj jaroj. Oni povas nur rimarki, ke komence dominis nacirusaj tendencoj en lia stilo. Ĉ. 1890 Glazunov suferis iaspecan "krizon", kiun ekigis verŝajne la impreso de prezentado de „Der Ring des Nibelungen“ de Wagner en la jaro 1889. En la 1890-aj jaroj kaj komence de la 20-a jarcento ekestis multaj el liaj plej bonaj verkoj, dum kiam ekde ĉ. 1910 lia inspiriĝo rimarkeble malpliiĝis. Entute Glazunov estas rigardenda pro siaj komponaj atingoj kaj sia instrua agado kiel unu el la plej gravaj personoj en la rusa muzikhistorio, kvankam oni nuntempe ne ĉiam agnoskas tion. Glazunov elstaris ankaŭ kiel dirigento kaj pianisto. Je tio gravas precipe liaj interpretadoj de propraj komponaĵoj. Printempe 1910 li sonregistris tri proprajn pianopecojn per la reproduktpiano Welte-Mignon.
Strika Tango
Strika Tango estas bando de Alejandro Cossavella el Argentino.
Listo de disĉiploj de Leó Weiner
Jen listo de elektitaj disĉiploj de Leó Weiner:
Key West
Key West estas urbo situanta en la kantono Monroe en la usona ŝtato Florido. En la censo de Usono de 2010 ĝi havis 24.649 loĝantojn. Key West situas en la koordinatoj. Ĝi havas areon de, el kiuj estas tero kaj (22.87%)  estas akvo.
Grand Theft Auto
Rekonstruo
La ludanto interpretas krimulon, kiu, estante libera vagadi la urbon, devas kompletigi misiojn pri raboj, hommortigoj kaj aliaj krimoj, kiujn komisias al li estroj per telefono. Vere, la ludanto estas libera agi tiel, kiel li preferas, esplorante la urbon, trakurante tra la stratoj, ŝtelante aŭtomobilojn por gajni monon.
La ludo estas komponita el multaj niveloj, kiuj estas lokitaj en unu el tri urboj: Liberty City, San Andreas, Vice City (svage inspiritaj el Nov-Jorko, San Francisco kaj Miamo). Kvankam la nomoj de la urboj estas reuzataj en la postaj epizodoj, tio ne okazas al la estroj kiuj konfidas la misiojn al la ludanto.
Ludmaniero
Oni povas vidi ĉiun urbon el la supra parto, sed ekzistas la perspektivo de la konstruaĵoj. La agado disvolviĝas inter la stratoj, kie oni povas cirkuli piede aŭ veturile. Ekzistas pli ol 30 veturilmodeloj inter aŭtomobiloj, kamionoj kaj motorcikloj; por ekposedi ilin sufiĉas premi klavon, ĉu kiam la veturilo estas parkita, ĉu ĵetante eksteren la malbonsortan proprietulon. En kelkaj urboj oni povas ankaŭ preni, aŭ eĉ sekvestri la metroon. Eblas eniri nur en kelkajn konstruaĵojn kaj nur por specifaj celoj, ekzemple refarbigi ŝtelitan aŭtomobilon.
Ene de la ludo ne estas disponebla ia mapo kaj sin orienti en la urbo povas esti malfacile, sed kiam la ludanto havas specifan celon, ekzemple se misio konsideras atingi certan lokon aŭ personon, estas konstante ĉeestanta sago, kiu indikas la direkton de la celo laŭ rekta linio.
La baza armilo estas la pugnoj, malmulte utilaj, sed estas dislokitaj en la urbo multaj kestoj entenantaj armilojn kaj municiojn, kaj pli malofte flamĵetilojn kaj fuzilĵetilojn. La kestoj povas enhavi multajn aliajn plusojn kiel la kontraŭkuglan jakon kaj la monpaketon por la polico.
Tre efika metodo por forigi personon restas ĉiukaze investi ĝin veturile. Ankaŭ la veturilojn oni povas eksplodigi frapante ilin plurfoje per armilo aŭ alia veturilo. Ekzemple kamiono havas kapablon eksplodigi alian veturilon antaŭ ol damaĝi sin mem. Ne eblas pafi dum oni stiras.
Nature la ĉefa malamiko estas la polico, kiu komence ignoras la ludanton, sed iĝas pli atenta kiam oni realigas krimon. Pli da policveturiloj postkuras la ludanton, tranĉas la straton al li kaj organizas blokstaciojn. Kiam ili povas, postkuras la krimulon ankaŭ piede klopodante pafi aŭ aresti lin; ankaŭ kiam oni estas arestataj oni perdas unu vivon. Mortigi policiston havigas sufiĉan poentaron.
Nairi
Nairi (ankaŭ konata kiel Nahri, Nari aŭ Nihriya, armene: Նայիրի, aŭ Նաիրի) estis regiono proksime al la lago Van, inter tio kio hodiaŭ estas la turkaj provincoj Hakkâri kaj la Provinco Van.
Grand Theft Auto
Ludmaniero
En la grupa modo, la ludantoj estas ĉiam kontraŭuloj. La celo estas decidata je la komenco de la matĉo kaj povas esti specifa poentaro, hommortignombro aŭ atingo de tuŝlinio en kuro.
Nairi
Pri ĝia kulturo oni malmulte scias, kvankam oni pensas ke eble ĝi similis al la najbaraj, la reĝlandoj de la huritoj kaj Urarto. Unuafoje menciata en asiriaj dokumentoj de la 13-a jarcento a.K., ĝi estis scenejo de la batalo de Nihrijo, kie konfrontiĝis la Hitita Imperio al Asirio.
Grand Theft Auto
Modifoj
La ludo ne havas ian internan redaktilon, sed la ŝatantoj konas metodojn kaj laŭcelajn programojn por modifi variajn aspektojn. Ekzemple en interreto oni povas trovi novajn aŭtomobilmodelojn kreitajn de la ŝatantoj.
Stacio Mihara
Stacio Mihara (japane: 三原駅 [Mihara-eki], angle: Mihara Station) estas fervoja stacio en Mihara, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 3 liniojn de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa), Linio Kure, Ŝinkanseno Sanyō.
(19116) 1981 EZ40
(19116) 1981 EZ40 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Petro Schacht
Petro SCHACHT [ŝaĥt] estis svisa esperantisto kaj kemiisto. De 1918 ĝis 1919 li estis prezidanto de Svisa Esperanto-Societo. En 1923 li estis delegito de UEA en Ĉernivco, kiu tiam apartenis al Rumanio. Post la dua mondmilito li vivis en Bukareŝto, la ĉefurbo de Rumanio.
Saint-Loup (Creuse)
Saint-Loup estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 175 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Loup etendiĝas sur 18,82 km², kaj havis 175 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Loup situas je alteco de 462 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Loup apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Anne Bridoux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Majmonido
Moseo Majmonido aŭ simple Majmonido (מֹשֶׁה בֵּן מַיְמוֹן, مُوسَى بِن مَيْمُون, Mōsēs Maimōnidēs) estis hebrea rabeno, teologo kaj filozofo naskita en Hispanio, pliprecize en Kordovo en 1138, kaj mortis en Kairo en 1204. Lia famo, krom al filozofio kaj teologio, ligiĝis ankaŭ al medicino kiun li profesie praktikis trapasante el la sperto al teoriaj principioj.
Vivo
Naskiĝinte en Hispanio dum la islama regado, li studis la Toraon gvidite de la patro Majmono kaj rabeno Jozef ibn Migaŝ. En 1148 Kordovo estis konkerita de Almohadoj kies ekstremismo transformiĝis al persekuto kontraŭ kristanoj kaj hebreoj, samekiel jam en Andaluzio kaj en Nordafriko, lasante al la persekutitoj la alternativon de la morto aŭ la konvertiĝo al Islamo, ignorante ĉi-kaze la tradicion de la respekto por la “gentoj de la libro” (Ahl al-Kitāb), kiu devigas neislamanon nur al politika submetiĝo kaj al pago de la “protekta” imposto (jizja).
En la dek sinsekvaj jaroj lia familio translokiĝis suden de Hispanio; sed finiĝis por loĝe (1160) establiĝi en la maroka Fez, kie ĝi sukcesis kredigi ke siaj membroj konfesas islamismon, ĝis – ankaŭ kaŭze de la kreskanta popolareco de la talento de Majmonido – ili estis malkovritaj laŭreligie judoj.
Jam de 1258 li komencis la kompiladon de iuj verkoj: hebrelingva pritrakto pri la kalendaro kaj alia, arablingva, pri logiko, eble lia unika libro pritraktanta filozofiajn temojn. Li samtempe ekkompilis la “Komentarion pri la Miŝnaho, prijura traktado pri juda etiko, kiu lin absorbis laŭ longa parto de lia vivo. En Fez li verkis ankaŭ leteron (Risāla) “Kontraŭ apostateco”.
Antaŭ la certa perspektivo finiĝi ekzekutita pro apostateco, la majmona familio fuĝis el Maroko kaj, trapasante Akkon, Hebron kaj Jerusalemon, atingis, kaj tie establiĝis, Kairon. En Egiptujo Majmonido povis fini (1168) la kompiladon de la unua versio de la Komentario pri la Miŝnah, kaj envojiĝis, ankaŭ pro malfeliĉjgaj eventoj en sia familio, al la studo kaj praktikado de la profesio de kuracisto. Okazis en 1171 ke li ricevis la taskon gvidi (nagid) la judan komunumon en Kairo.
Dume (1178) redaktis ankaŭ la duan definitivan eldonon de la Komentario pri la Miŝnah, kies formo kaj enhavo estas tiu kiun oni legas hodiaŭ; krome li ankaŭ engaĝiĝis en kompilado de eseo “Gvido por la Perpleksuloj”.
Verkoj kaj bibliografio
Majmonido kreis verkojn pri judismo kaj tekstojn pri medicino, kaj kvankam nerekte pri filozofio. La plejparto estas arablingve skribitaj: fakte, preskaŭ nur la Komentario pri la Miŝnah ekskluzive uzas la hebrean, nome la lingvo de la Torao.
Precipaj verkoj pri judismo
Traktato pri logiko, verkita arablingve kaj hebreigita de okcitana rabeno, kaj fine latinigita (1517). Lia logiko sekvas tiun de Aristotelo. Aparta lia penso, ekspoziciita precipe en la verko “Gvido de la Perpleksuloj”, koncernis la rilatojn inter scienco kaj revelaciita religio, kiu laŭ li ne kontraŭas unu la alian: Majmonido asertas ke la senantaŭjuĝa esploro pri “scienca vero” ne nur ne ekskludas Dion, sed ĝi favoras al pliscio pri ties atributoj. Penso tia akirita kaj asertita de postaj filozofoj islamanaj kaj kristanaj.
Komentario aŭ Interpreto pri la Miŝnah, skribita nur hebrelingve kaj ne ankaŭ arablingve aŭ aramelingve laŭ tiama kutimo. Per tiu komento li celis unuigi la diversajn interpretojn, foje senfundamentajn, disvastigitajn inter la diasporaj judoj. Indas je rimarko parto de tiu traktato, “Sanhedrin”, kie Majmonido listigas la dektri kredartikoloj de la judismo, kiu fariĝis kredbazo por multaj judoj tramondaj. Posteuloj taksis la verkon preskaŭ teologian sumon per kiu la rabena “buŝa leĝo” fariĝis ankaŭ, kaj eĉ precipe, “skribita leĝo”. Kvankam tie kaj tie malaprobita ĉe samreligianoj, la pensada enhavo de tiu verko, latinigita, altiris la atenton de eminentaj personuloj de la klera kristana mezepoka medio, kiel Alberto la Granda, Duns Skoto kaj Aleksandro de Hajleso, kiuj siavice lekcie kaj cite komentis verkajn erojn.
Gvido de la Perpleksuloj, arablingve verkita, leterforme sed ekspoziciita en tri volumoj al sia lernanto, kaj hebreigita, sub lia kontrolo, de Samuel ben Judah ibn Tibbon. La zorgo de Majmonido adresiĝas al religiaj personoj kiuj, jam studinte la Toraon, nun studas filozofion kaj pro tio estas embarasitaj pro la malsamecoj de la instruaĵoj de la filozofio kaj Torao (perpleksaj, ĝuste). La respondo de la aŭtoro interpretas la biblian kaj rabenan teologion laŭ la terminoj kaj lumo de la fiziko kaj metafiziko de Aristotelo. En eventuala konflikto inter la du scifontoj, la majstro helpas la studulon iri trans la toraan tekston kaj superi la akcepton “ex autoritate” (bazite sur la aŭtoritato) kaj trovi kaŝitan sencon de la biblia teksto.
Kolekto de leteroj aŭ Teŝuvot (revenoj, konvertiĝoj aŭ pentoj), publikaj kaj privataj entenantaj foje respondojn al demandoj interspacigantaj de la resurekto ĝis la konvertiĝo al aliaj kredoj. Li ne timas aserti ke pli valoras hebreo vivanta, sed konvertiĝinta al altrudita religio, ol hebreo ne konvertiĝanta sed morta. Fakte, kvankam konvertiĝo, la hebreo sekrete povas konservi sian kredon. Famas inter la leteroj tiu adresata al la subpremata hebrea komunumo de Jemeno.
Precipaj verkoj pri medicino
La majmonidaj verkoj pri medicino estis skribitaj ĉiuj arablingve, la lingvo de la popoloj inter kiuj li praktikadis la profesion. Citendaj inter ili:
Ne forgesendas ke la famo kiel mecinisto de Majmonido transiris al la kategorio de la hebreaj kuracistoj. Tiel ke ili altiris estimon kaj la postenon de kuracistoj ĉe la renesanca papa kortego.
La dektri majmonidaj principoj de la kredo
Laŭ Majmonido, la jenaj dek tri principoj estas karaktera distingo de la juda religio.
Fine li fiksis la 613 preceptojn priskribantajn la devigan konduton de judoj respektantaj la religion, kaj forstrekas multajm jam altruditajn de la buŝa tradicio de la rabenaro.
Sukceso
Jam dumvive Majmonido estis akuzita pro eksceso da “raciismo en la studo pri la Torao kaj postmorte la polemikoj ekflamis.
Samtempe, tamen, en la hebrea medio la majmonida pensado fariĝis la precipaj referenco kaj fonto de la aritotelismo ne nur en Hispanio sed ankaŭ en Provenco kaj Italio, kaj ĝuste pro tio liaj traktatoj estis komentitaj. “La gvido por Perpleksuloj” estis ankaŭ uzita kiel ekfilozofia ekzegezo de la Biblio ĉe napola rabeno. Rilate la kristanan medion, oni povas signali tri latinajn version, dum la 13a jarcento en Romo (1224), en Francio (1242), en Parizo (1242-1244). Tiu disvastigo estas ligata, laŭ historiistoj, ankaŭ al kultura projekto poraristotela de la imperiestro Frederiko la 2-a. Dum la sama jarcento interesiĝis pri la verkoj kaj filozofiaj vidpunktoj de Majmonido ankaŭ Tomaso el Akvino; kaj en la tricenta jaroj ankaŭ majstro Eckhart.
Dum en Eŭropo la pensado de Majmonido estis lumigita je la lumo de Aristotelo kaj Averoeso, en la islamaj landoj ĝi estis interpretita je lumo de novplatonismo laŭspure de Aviceno kaj Algazelo,
Augusta Browne
Augusta BROWNE GARRETT (1820–1882) estis usona komponistino, verkisto, eldonisto kaj virina pioniro en la muzikaj usonaj scenejoj.
Ŝi estas inkludita en la listo de usonaj inaj komponistoj de la unua ondo kune kun Marion Dix Sullivan.
Browne komponis dekduojn da melodioj tra la jaroj, inkluzive de Wake kaj Lady Mine, kiu estis publikigita en 1845 kaj iĝis ŝiaj plej fama verko.
Vivo
Ŝi naskiĝis en Dublino, Irlando, sed la familio translokiĝis al Usono kiam ŝi estis nur ses jaraĝa. Ŝia patro, David Browne, venis al Ameriko kun la celo establi muzikakademion. Jam en oktobro de tiu sama jaro Boston-gazeto raportis kiel “eta mirinfano” prezentis “pli malfacilan komponaĵon de Dussek”. Augusta iĝis sperta klavarludanto kaj ŝi prezentis siajn proprajn komponaĵojn ĉe publikaj koncertoj.
Je ŝia 16 jaraĝo la Browne Akademio reklamis publikan eventon en ‘Episcopal Recorder’ kiu promesis ke "Fraŭlino Browne prezentos diversajn komponaĵojn proprajn, kiuj nun estas en la Londona gazetaro sub alta patroneco”. Dum la 1830-aj jaroj la juna Augusta Browne sendis kantojn kaj pianvariaciojn al Filadelfia eldonisto George E. Blake. La Boston Kuriero prezentis “rimarkindan novan pecon de pianmuziko komponita fare de Miss Augusta Browne" kun la rememoro de ŝia debuto en la urbo.
Augusta Browne havas specialan lokon en la muzikhistorio, kiel unu el la “unuaj sukcesaj kaj plej produktivaj virinaj komponistoj en Usono”. Tiel identigas ŝin la pionira studo de la muzikologo Judith Tick en sia libro “Usonaj virinaj komponistoj antaŭ 1870”
La unuaj publikaĵoj de Browne estis kantoj kaj variacioj por solluda piano. Dum sia vivo ŝi publikigis almenaŭ 200 pecojn por piano kaj voĉo, inkluzive de multaj himnoj kaj sekularaj pecoj. Ŝi estis eble plej konata pro “Vekiĝu, mia sinjorino” (Wake, Lady Mine) verkita en 1845.
Pri kelkaj el la verkoj de Augusta Browne, la akademiulo Bonny Miller skribas: La peco “Forever Youre" montras rafinitan komponiston en sobra salonkanzono, kiu estis verŝajne komponita kiel omaĝo al ŝia forpasinta edzo, la portretisto J. W. B. Garrett (ĉ. 1826-1858).” “La serena akcepto de perdo sur "Forever Youre" reflektas konsiderindan foriron de la vigla superabundeco kiu trapenetras la “Irisan Valson”(1851), publikigita kiam Browne ĝuis sian plej grandan rekonon.”
En sia kvin-jardeka kariero Augusta Browne konstruis grandan heredaĵon en amerika muziko kaj ĵurnalismo per talento, profesiismo kaj persistemo.
Browne mortis en 1882, kaj estis entombigita en Greenwood Cemetery en Novjorko.
Volofa Imperio
Originoj
Laŭ tradicia rakontaro de la volofoj la fondinto de la ŝtato kaj posta imperio estis Ndjadjane Ndjaje kiu vivis en la 13-a jarcento. La fondigo de la imperio estis farita per la volonta asociigo de kelkaj etaj ŝtatoj komence de Waalo norde, kiu estis ĝis tiam dividita en vilaĝoj de separataj reĝoj uzante la sereran titolon de Laman. Kverelo inter najbaroj pro ligno estis solvita de fremdulo kiu aperis el la lako kaj post la oslvo malaperis; tiam la lokanoj ekkverelis denove kaj forkaprits la fremdulon kiam denove aperis kaj oferis al li la reĝecon de la lando kaj konvinkis lin por resti per donaco de belulino edziniĝonta al li. Kiam tio estis rakontata al la reĝo de Sine, ankaŭ grava magiisto, li asertis "Ndjadjane Ndjaje" kiel surprizo. Tiu reĝo de Sine sugestis la aliajn regantojn inter la rivero Senegalo kaj la Rivero Gambio volonte akcepti tiun reĝon, kio estis farita.
Frua historio
La nova ŝtato volofa, nomita tiel pro la centra provinco kie sidejis la reĝo, estis vasalo de la Malia Imperio sum longe en sia frua historio. La volofa ŝtato restis sub tiu influo ĝis fine de la 14-a jarcento. Dum sukceda kverelo en 1360 inter du rivalaj stirpoj en la Malia Imperio, la Volofoj iĝis poĉiame sendependaj. Detala ekzxaminado de la volofa socia kaj politika strukturo montras, ke almenaŭ kelkaj el iliaj institucioj povus esti hereditaj de la praa ŝtato.
Socio en la Volofa Imperio
Portugaloj alvenis al la Volofa Imperio inter 1444 kaj 1510, kaj lasis detalajn rakontojn de tre progresa politika sistemo. Estis disvolvigita hierarkia sistemo kun diferencaj klasoj de reĝaj kaj nereĝaj nobeluloj, liberaj homoj, laboristaj kastoj kaj sklavoj. Laboristaj kastoj inkludis forĝistojn, juvelistojn, tanistojn, tajlorojn, muzikistojn kaj griotojn. Forĝistoj estis gravaj al la socio pro sia lerteco fari armilojn kaj pro sia fidinda kapablo juste intermezi en kvereloj. Griotoj aŭ bardoj estis dungitaj de gravaj familioj kiel kronikistoj kaj konsilantoj, kaj sen ili oni ne konus multe de la frua volofa historio. Volofa nobelularo estis almenaŭ teorie islama sed Islamo malsukcesis eniri rekte en la volofa socio antaŭ la 19-a jarcento. Geedziĝo inter diferencaj klasoj ne estis kutime akceptita. Virinoj ne povis edziniĝi pli alte kaj ŝiaj gefiloj ne povis heredi la superan statuson de la patro.
Virinoj en la Volofa Imperio
Tamen virino estis tre influaj en registado. La Konstanta aŭ Reĝino Patrino estis estro de ĉiuj virinoj de volofoj kaj tre influa en politiko. Ŝi posedis nombron de vilaĝoj kiuj kultivis farmojn kaj pagis impostojn rekte al ŝi. Estis ankaŭ aliaj estrinoj kies ĉefa tasko estis juĝi kazojn kun implikitaj virinoj. En la norda ŝtato de Walo, virinoj povis kandidati al posteno de Bur kaj regi la ŝtaton.
Kontakto kun Eŭropo
Post komenca malamikeco, pacan komercadon oni faris inter la Volofa Imperio kaj la regno de Portugalio. Tiam la Volofoj hegemoniis kaj la burba Jolof estis etendiĝinta sian aŭtoritaton al la ŝtatoj de Malinkoj en la norda bordo de Gambio inkludante Njumi, Badibu, Njani kaj Wuli. En la 1480-aj jaroj, la Princo Bemoi regis la imperion je la nomo de sia frato Burba Birao. Tentita de la komerco kun Portugalio, li ŝanĝis la sidejon de la registaro al la marbordo. Aliaj princoj, kontraŭis tion, elpostenigis kaj murdis la burba Jolof en 1489. La Princo Bemoi rifuĝis ĉe la Portugaloj kiuj alportis lin al Lisbono. Oni interŝanĝis donacojn kun la reĝo Johano la 2-a kaj estis baptita. Antaŭ la oportuno enmeti kristanan aliancanon en la trono, Johano la 2-a sendis ekspedician forton sub portugala komandanto kun la princo reen al la Volofoj. La celoj estis enmeti la princon Bemoi en la tronon kaj fortikaĵon ĉe la marenfluo de la rivero Senegalo. Ambaŭ malsukcesis. Kverelo inter la komandanto kaj la princo finis en akuzo kontraŭ Bemoi pri perfido kaj oni murdis lin.
Lasta periodo
Spite internajn feŭdojn, la Volofa Imperio restis grava potenco en la regiono. En la frua 16-a jarcento, ĝi kapablis formigi infanterion de 100,000 homoj kaj kavalerion de 10,000 homojcavalry. Sed la marborda komerco eksemis la kialojn de la disiĝo de la Imperio. Tiu komerco alportis plian riĉecon al la imperio, sed ĉefe al la registoj de la marbordaj ŝtatoj, kiu vidigis kiom malforta estas la povo de la imperiestro. Influis ankaŭ eksteraj fortoj kiel la disiĝo de la Malia Imperio, kio malplibonigis la situacion en la nordaj teritorioj de la Volofa Imperio. En 1513, Dengella Koli estris armeon de Fulboj kaj Mandinkoj al la regno de Futa Toro konkerante ĝin el la Volofoj kaj setlante sian propran dinastion. Koli estis la filo de malsukcesa ribelulo kontraŭ la Songaia Imperio kaj decidis batali kontraŭ la volofoj kiel alternativo. Meze de lam 16-a jarcento, ankaŭ Kajor eliris el la Volofa Imperio kaj poste Waalo kaj aliaj vasaloj. Ĉirkaŭ 1600, la Volofa Imperio estis praktike finita. La ŝtato estis nun unu inter kelkaj sendependaj volofaj ŝtatoj.
Maŭritania promeso
En 1670, vagantaj Islamaj religiuloj el Maŭritanio organizis ribelon kontraŭ la volofaj regantoj per ruzo. Ili promesis montri al la volofoj kiel produkti milio sen fari la laboron planti. Dum la ribelo, la Maŭritanoj invadis, kaj murdis la registojn de Waalo kaj Kajor kaj venkis sur la burba Jolof. Tamen, kiam la Maŭretanoj ne povis plenumi sia promeson, la volofoj restarigis sian registaron kaj forpelis la invadintojn. Tamen la Maŭretanoj daŭre estis minaco ĉefe por Waalo.
Baol kaj Kajor
En 1686, Baol disiĝis el Kajor sub la teni (reĝo) Latir Fal Sukake. La burba Jolof uzis tion kiel ekskuzo por invadi Kajor. Sukake, timante pro sia propra sekureco, invadis siavice Kajor kaj murdi na burba Jolof en batalo. Li aneksiigis na Kajor kreante unuigon de du ŝtatoj kio daŭros ĝis lia morto en 1702. Poste, la du ŝtatoj estos regataj de laij filoj. Fine de la 18-a jarcento, Kajor regraviĝis kaj aneksiigis na Baol kaj venkis sur Muslim al-Mami de Futa Toro en 1786.
Detruado
Ĉirkaŭ 1875, Ahmadu Shaykhu de Futa Ĝalon komencis sian Ĝihado kontraŭ volofoj. La Imperio estis pli malpli aneksiita ĝis 1890. Poste, ĝi estis altirita en la Francia kolonio administrita el Dakaro. La ŝtato estis formale malaperigita en 1900.
Rauma (Norvegio)
Rauma estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Møre og Romsdal, kaj situas en la okcidenta parto de Norvegio. Fine de en la komunumo vivis.
Hochheim am Main
Hochheim am Main estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Taunus de la federacia lando Hesio, ĉe la norda bordo de la rivero Majno. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Štrigova
Štrigova, hungare Stridóvár estas vilaĝo kaj samtempe centro de municipo en Kroatio, en distrikto Međimurje. Ankoraŭ 9 vilaĝoj (Banfi, Jalšovec, Grabrovnik, Stanetinec, Leskovec, Prekopa (Štrigova), Robadje, Sveti Urban, Železna Gora) apartenas al la municipo.
Situo
Štrigova situas sur montetaro, laŭ la landlimo de Slovenio, laŭ flankovojoj. Limpasejo estas al Razkrižje. Ĉakovec troviĝas 17 km.
Zeewolde
Zeewolde estas unu el la ses municipoj de la nederlanda provinco Flevolando kiuj estis sekigitaj en la 20-a jarcento. La municipo havis (je la 1-a de julio 2007) 19 580 loĝantojn sur areo de 248,76 km². Zeewolde fariĝis en 1984 memstara municipo kaj pro tio ĝi estas unu el la plej junaj municipoj de Nederlando. Ĝis 1986, kiam fondiĝis provinco Flevolando, la Ministerio de Enlandaj Aferoj plenumis la provincajn taskojn.
Subtitolo
En libroj kaj aliaj verkoj, subtitolo estas klariga aŭ alternativa titolo, aldona al la ĉefa titolo de la verko. Ekzemple Mary Shelley uzis subtitolon por doni al sia plej fama novelo, Frankenstein; aŭ, la Moderna Prometeo, alternativan titolon por provizii ideon pri la temo. Ekzistas almenaŭ ok libroj en la angla kiu portas la subtitolon Virtue Rewarded (Rekompencita per solidareco). Subtitoloj por teatraĵoj estis modernaj en elizabeta Britio, kaj Ŝekspiro parodiis tiun ĉi modernaĵon donante al sia Dek-dua nokto la sensencan subtitolon Aŭ kiel vi volas, montrante ke la subtitolo povas esti io ajn, kion la spektantaro volas ĝin esti. En printaĵoj, subtitoloj ofte aperas sub la titolo per malpli prominenta tiparo aŭ sekvante la titolon post punkto.
Davido de Sasuno
Davido de Sasuno (aŭ David de Sassoun) (en la armena: Սասունցի Դավիթ /Sasuntsi Davit/) estas epopea armena heroo kiu militis kontraŭ la araba konkero de Armenio.La poemo Sasuntsi Davit estas nacia armena epopeo kiu rakontas la kuraĝon kaj faritaĵojn de Davido. Ĝi estas pervoĉa historio kiu venas de la 8-a jarcento kaj estis skribita unuafoje en 1873.
Davido de Sasuno estas la nomo de unu el la kvar aktoj, sed pro ĝia populareco la tuta poemo estas konata kiel Davido de Sasuno. La vera tuta nomo estas Sasna Tsrer.
Manika Tunelo
[[Dosiero:Eurotunnel_schema.svg|eta|Sekcio de la kanala tunelo.
B - Serva tunelo (por riparado kaj savado, kun diametro de 4,8 metroj).
C - Trairejoj inter la fervojaj tuneloj kaj la servo-tunelo (tia pasejo troviĝas ĉiujn 375 metrojn, kaj ĝia diametro estas 3,3 metroj).
D - Kanalo por reguligi la premon inter la fervojaj tuneloj (la premo varias laŭ la trairejo de la trajnoj. La diametro de la kanalo - 2,2 metroj)
]] La Manika Tunelo (Angle: Channel Tunnel; france: Tunnel sous la Manche) estas fervoja tunelo sub la Manika Markolo inter Sangatte (Francio) kaj Folkestone (Anglio). Ekde 1994 ĝi ligas Anglion kaj Francion.
La konstruado de la tunelo finiĝis en 1994 kaj samjare ĝi estis malfermita al la publiko per du trajnaj servoj: Eurostar, rapidtrajnoservo inter Londono kaj Parizo kaj Bruselo, kaj Eurotunnel Shuttle, veturila veturiga trajno por transportado de veturiloj inter la du tunelaj aperturoj.
Statistikoj
Ĝi havas tri paralelajn tunelojn, en la du eksteraj iras la trajnoj, la meza tunelo estas servad-tunelo. La longo de la tunelo estas 50,5 km, el kiuj la borita tunelo longas 45 km, el kiuj ĉirkaŭ 39 km etendiĝas sub la marfundo (plej longa submara tunelo). La bora diametro estas 8,78m (interna diametro de la tunelo 7,6m). La servad-tunelo havas la internan diametron de 4,8m. Ĉi tiu estas la tria plej longa aktiva fervoja tunelo en la mondo (post la Seikan-Tunelo en Japanio kaj la Gotarda Baza Tunelo, en Svislando).