cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tilacino
Formorto en Tasmanio
Kvankam tilacinoj en kontinenta Aŭstralio proksimiĝis al formorto eĉ antaŭ apero de unuaj Eŭropanaj vilaĝoj kaj formortis iam dum 19-a jarcento, ili travivis ĝis la 1930-aj jaroj sur insulo Tasmanio. Dum apero de unuaj vilaĝoj sur Tasmanio, tilacinoj plejparte loĝis en densaj arbaroj de norda, nord-uesta kaj mezlanda partoj de la insulo. Pro tio oni malofte renkontis ilin dum tiuj tempoj. Tamen, eventuale tilacnoj iĝis akuzataj je multaj atakoj al ŝafoj, kvankam sen kredinda pruvo, kaj tio konduktis al kreo de ĉaspremioj por kontroli iliajn nombrojn. Firmao Van Diemen's Land Company enkondukis premiojn por mortigo de tilacinoj ĉ. 1830. Inter 1888 kaj 1909 la registaro de Tasmanio pagis po £1 por mortigita plenkreska tilacino kaj po dek ŝilingojn por idoj. Entute ili pagis 2184 premiojn, sed oni kredas ke vere multe pli tilacinoj estis mortigitaj. Formorto de tilacinoj estas, laŭ multaj kredoj, plejparte pro tiu senprudenta forĉasado far farmistoj kaj kapĉasistoj. Tamen, pli verŝajne multaj faktoroj ludas rolon en la formorto, inkluzive konkuron kun eŭropanaj hundoj, detruo de vivmedio, samtempan formorton de predaj specioj kaj malsano, simila al hunda pesto, kiu ankaŭ tuŝis multajn kaptitajn specianojn en tiu tempo.
Senrigarde de la kialo, la besto iĝis ege rara en naturo ĉ. malfruaj 1920-aj jaroj. Malgraŭ la fakto ke tilacinoj estis onikrede kulpa je atakoj al ŝafoj, kelkaj provoj estis faritaj por savi la specion de tuta formorto. Rekordoj de Wilsons Promontory enhavis rekomendon reenkonduki tilacinojn al kelkaj taŭgaj lokoj en Viktorio. En 1928 Tasmania Komitato por Endemia Faŭno rekomendis krei rezervejon por protekti travivantajn tilacinojn kun potenciaj lokoj kun taŭga ekosistemo, inkluzive Arthur- kaj Pieman-riveroj en uesta Tasmanio.
En 1930 farmisto Wilf Batty mortigis la lastan konatan sovaĝan tilacinon en Mawbanna, en nordokcidenta parto de la insulo. La besto, plej verŝajne vira, estis vidata ĉirkaŭ farmo de Batty dum kelkaj semajnoj.
Benjamin kaj serĉoj
La lasta konata tilacino, al kiu oni donis nomon Benjamin (kvankam ties sekso neniam estis konfirmita) estis kaptita en 1933 kaj sendita al Hobart zoo, kie ĝi vivis dum tri jaroj. Poste, Frank Darby, kiu, laŭ siaj propraj asertoj, laboris en la zoo dum tiu tempo, sugestis en gazeta intervuo en 1968, ke nomo Benjamin estis uzata kiel kromnomo de la besto. Tamen, ekzistas neniuj rekordoj de tiu tempo, kiuj mencius la nomon, kaj tiama estro de la zoo Alison Reid kaj publikisto Michael Sharland asertis, ke neniu kun nomo Frank Darby iam ajn laboris en la zoo. Darby ankaŭ estas fonto de aserto, ke la lasta tilacino estis masklo. Fotoj sugestas, ke ĝi pli probable estis ino.
Tiu ĉi tilacino mortis en 7-a de septembro 1936. Plej verŝajne ĝi mortis rezulte de neglekto: oni ŝlosis ĝin ekster ŝirmejo dum rara ekstremo de Tasmania vetero - treega varmo dum tago kaj frosto dum nokto. Ĝi ankaŭ aperas en la lasta videa rekordo de vivanta tilacino - 62 sekundoj de monkroma filmo, farita en 1933 de natursciencisto David Fleay. . Dum kreo de la filmeto, Fleay ricevis mordon sur la gluteo pro ignoro de "minaca oscedo" kaj ŝuŝo de la besto. Nacia Tago de Minacataj Specioj en Aŭstralio okazas ĉiujare ekde 1996 je 7-a de septembro por rememori morton de la lasta konata tilacino. Kvankam movado por konservo de la specio aperis en 1901, parte pro la fakto ke iĝis tre malfacile trovi specianojn por zooj kaj kolekcioj, politikaj kialoj obstaklis aperon de iu formo de oficia protekto ĝis 1936. Oficia jura decido por protekto de la specio estis enkondukita je 10-a de julio 1936, 59 tagojn antaŭ morto de la lasta konata speciano.
Postaj serĉoj montris eblecon de travivo de la specio en Tasmanio ĝis la 1960-aj jaroj. Dr. Eric Guiler kaj David Fleay, dum siaj serĉoj en nordokcidenta Tasmanio, trovis piedmarkojn kaj fekaĵojn, tre similajn al tiu de tilacino, aŭdis tre similajn vokalaĵojn kaj kolektis raportojn de loĝantoj, kiuj asertis, ke ili vidis tilacinojn. Tamen, neniuj kredindaj pruvoj de ekzisto de sovaĝaj tilacinoj estas trovitaj.
Tilacino havis statuson de minacata specio ĝis 1986. IUCN-normoj sugestas, ke ĉiu specio, en kiu neniu viva ano estas rekordita dum 50 jaroj, estu deklarita formortinta. Ĉar neniuj pruvoj de ekzisto de tilacinoj estis trovitaj ekde morto de Benjamin en 1936, IUCN proklamis la specion formortinta. CITES estas pli atentema, listigante la specion kiel "probable formortinta".
Hipoteza postvivo
Kvankam la tilacino oficiale formortis en 1936, multaj personoj opinias, ke la besto ankoraŭ vivas. Malsimile al aliaj formortintaj specioj, kiel dido aŭ falklanda vulpo, iama vivareo de tilacino estas sufiĉe vasta kaj ĝis nun havas multajn malfacile atingeblajn areojn. Oni asertas esti vidinta tilacinojn en Tasmanio, kontinenta Aŭstralio, kaj eĉ en la indonezia parto de Nov-Gvineo, apud la landlimo de Papuo-Nov-Gvineo. La akcidenta morto de juna masklo, 25 jaroj post la oficiala formorto, relanĉis la hipotezojn. Aŭstralia Asocio por Esploroj de Rara Faŭno ricevis pli ol 3800 raportojn pri renkontoj kun tilacinoj ekde 1936, kriptozoologia Centro de Esploro de Mistikaj Animaloj de Aŭstralio kolektis 138 raportojn antaŭ 1998, kaj la Departamento de Medio kaj Konservado de Uesta Aŭstralio rekordis 65 raportojn nur el Uesta Aŭstralio. Sendependaj tilacin-esploristoj Buck kaj Joan Emburg el Tasmanio kolektis 360 raportojn el Tasmanio kaj 269 el kontinenta Aŭstralio, kombinante multajn fontojn. Kelkaj vidaĵoj produktis grandan kvanton de publikeco. En 1973, Gary kaj Liz Doyle filmis sur 8mm-a filmo 10-sekundan videon pri nekonata hund-simila animalo, kuranta trans la vojo en Suda Aŭstralio. Tamen, oni ne povas sekure difini la beston kiel tilacino pro malbona kvalito de la video. En 1982 esploristo de Tasmania Servo de Parkoj kaj Naturo Hans Naarding observis beston, kiun li kredis esti tilacino, dum tri minutoj nokte apud Arthur-rivero en Nordokcidenta Tasmanio. Tiu vidaĵo kondukis al dumjara registar-sponsorita esploro en la areo, sed ĝi ne donis la rezulton. En Januaro 1995 alia oficisto pri Parkoj kaj Naturo raportis observon de tilacino apud Pyengana en nordorienta Tasmanio je tre frua mateno. Postaj serĉoj en tiu regiono ne montris iujn signifoj de la animalo. En 1997 lokaj loĝantoj kaj misiistoj raportis vidaĵon de tilacino apud Carstensz-piramido en Uesta Nov-Gvineo (dingoj, plej verŝajnaj konkurantoj de tilacinoj, estas nun ege raraj en Nov-Gvineo). . Supozeble, nov-gvineanoj konis tilacinojn dum multaj jaroj, sed ne faris ofician raporton. En februaro de 2005, germana turisto Klaus Emmerichs, asertis, ke li sukcesis fari fotojn de tilacino en Nacia Parko Lake St. Clair, sed vereco de la fotoj estas nepruvita. La fotoj iĝis publikigataj nur en aprilo 2006, 14 monatojn poste de la vidaĵo. Ili montris nur la dorson de la animalo kaj ne estis, laŭ asertoj de esploristoj, kredenda pruvo de ekzisto de tilacino.
Premioj
En 1983, Ted Turner proponis premion de $100000 por kredinda pruvo de pluekzisto de tilacino. Tamen, respondo al letero de tilacin-serĉisto Murray McAllister en 2000 montris, ke la premio estis nuligita. En marto 2005, Aŭstralia gazeto The Bulletin, dum ferio de sia 125-jariĝo, proponis premion de $1.25 milionoj por kapto de viva tilacino. Tamen ĝis fino de la propono neniu produktis iun pruvon de ekzisto de la besto. Poste premion de $1.75 milionoj proponis estro de Tasmania turista firmao Stewart Malcolm. Laŭ leĝoj de Tasmanio kaptado de animaloj ne estas permesita, do premioj por kapto de tilacino estas kontraŭleĝaj.
Modernaj esploroj kaj projektoj
Oni kreis datumbazon International Thylacine Specimen Database en aprilo 2005 por katalogi kaj, se eblas, fotografii ĉiujn konatajn specianojn de tilacino en muzeoj kaj privataj kolekcioj. La rekordoj estas administrataj far Zoologia Societo de Londono.
En 1999 grupo de esploristoj en Aŭstralia Muzeo en Sidnejo anoncis projekton de klonado, celantan rekrei vivan tilacinon el genetika materialo el konservitaj specianoj. Kelkaj biologiistoj publike proklamis la projekton "media truko" kaj ĝia estro, profesoro Michael Archer, estis nominita por Bent Spoon Award de Australian Skeptics kiel "propaganto de plej ridinda paranorma pseŭdo-scienca volapukaĵo".
En fino de 2002 la esploristoj sukcesis ekstrakti ioman DNA-on el la specianoj. Tamen, en 15-a de februaro 2005 la muzeo anoncis, ke la ricevita DNA estas tro detruita kaj ne utileblas. En majo 2005, Michael Archer, estro de projekto kaj dekano pri scienco en Universitato de Novsudkimrio, anoncis ke la projekto estas restartigita far grupo de universitatoj kaj esploraj institucioj.
En 2008 esploristoj Andrew J. Pask kaj Marilyn B. Renfree el Universitato de Melbourne kaj Richard R. Behringer el Universitato de Teksaso raportis ke ili sukcesis restarigi genon Col2A1 enhancer el speciano, konservata en etanolo dum pli ol 100 jaroj. La genetika materialo funkciis en transgenaj musoj. Tiu ĉi malkovro revivigis la esperon de restarigado de tilacino. Dum la sama jaro, alia grupo de esploristoj sukcese ricevis plenan sekvencon de tilacina mitokondrian genomon el du muzeaj specianoj. Ilia sukceso sugestaj ke teorie ankaŭ eblas ekstrakti kompletan nuklean genomon el konservitaj specianoj. La rezultoj estas publikigitaj en ĵurnalo Genome Research en 2009.
Kultura rolo
Tilacino iĝis populara kiel simbolo de Tasmanio. La animalo aperas sur oficia blazono de Tasmanio. Oni uzas ĝin sur oficiaj logotipoj de firmao Tourism Tasmania kaj de urba kosilio de Launceston. Ekde 1998, ili ofte aperis sur tasmaniaj aŭtokodoj.
Tilacino estis baza parto de kampanjo de The Wilderness Society kun nomo We used to hunt Thylacines ("Iam ni ĉasis tilacinojn"). Ekzistis triopo de videoludoj, kie ĉefrolis tilacino Ty the Tasmanian Tiger. Kelkaj epizodoj de animacia serio "Taz-Mania" de 1990-aj jaroj enhavis rolulon 'Wendell T. Wolf', kiu estis supozeble la lasta vivanta tilacino ("tasmania lupo" ). En Aŭstralio estas populara infanlibro Tiger Tale surbaze de aboriĝena legendo pri kiel tilacino ekhavis siajn striojn. Tilacino kun nomo 'Rolf' aperis en muzikalo pri formortintaj specioj Rockford's Rock Opera. Tilacino estas maskoto de Tasmania kriketa teamo Tasmanian Tigers. Ĝi ankaŭ aperas sur poŝtmarkoj el Aŭstralio, Ekvatora Gvineo kaj Federacio de Mikronezio.
Endre Szeghő
Endre Szeghő [segO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szeghő Endre estis hungara aktoro. Liaj familiaj nomvariantoj estis Szegheő, origine Szegő.
Klasika araba triangulo
La klasika araba triangulo aludas la tri vokalojn /i/, /a/, kaj /u/. Tiuj ĉi vokaloj estis la solaj en la klasika araba lingvo. Laŭ tradiciaj tabeloj, la lokoj de iliaj artikigaj punktoj formas triangulon:
Endre Szeghő
Endre Szeghő naskiĝis la  en Heves (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Endre Szeghő komencis sian aktoran karieron en 1899, en la sekva jaro li havis rolojn en Kassa. Inter 1901 kaj 1905 li apartenis al Teatro de Kolozsvár, poste li revenis al Kassa. Liaj sekvaj, pli gravaj teatraj stacioj estis: Li ricevis premion en 1928. Li havis edzinon, kiu estis aktorino.
11202 Teddunham
Nomo
Ĝia nomo honoras Edward W. Dunham, astronomon de la Observatorio Lowell, kunmalkovrinto de la ringoj de Urano kaj planiston de la instrumentoj por aplikoj ambaŭe sur Tero kaj en kosmo. Lia nunaj esploroj koncernas la malkovro de per fotometrio.
Monthois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
20-a de marto
La 20-a de marto estas la 79-a tago de la jaro (la 80-a en superjaroj) laŭ la gregoria kalendaro. 286 tagoj restas.
Je la 20-a de marto okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 20-a de marto estas (laŭ gregoria kalendaro):
(7070) 1994 YO2
(7070) 1994 YO2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Candia Canavese
Candia Canavese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Strambino, Mercenasco, Vische, Barone Canavese, Mazzè kaj Caluso.
Canelli
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la apostolo sankta Tomaso, kies memortago tri tagojn antaŭ kristnasko sekve estas la komunuma festotago.
Candia Canavese
Naturparko ĉirkaŭ la Lago de Candia
En Candia troviĝas naturparko de provinca signifo ĉirkaŭ la Lago de Candia kun areo de ĉirkaŭ 400 hektaroj.
Canelli
Najbaras la komunumoj.
Candia Canavese
Historio
En la mezepoko la Kastelo de Candia dominis la setlejon. Dum la milito de Candia en la 14-a jarcento la kasteloj de Candia kaj Castiglione estis forte damaĝigitaj de la Princo de Acaia kaj poste malkonstruitaj de Fabrotino de Parmo. La kastelo estis rekonstruita en la 18-a jarcento.
TAL
La vorto havas plurajn signifojn:
Miklós Pápa
Miklós Pápa [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pápa Miklós estis hungara juristo, muzeestro, turisto. Miklós Pápa naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Pápa akiris juran diplomon en Reĝa Universitato Péter Pázmány en 1937. Post siaj studoj li havis juran postenon en nutraĵkomerca entrepreno. Ekde 1970 li estis muzeestro en muzeo pri komercado. Li jam frue estis aktiva turisto, ekde 1923 li verkis turismajn artikolojn, baldaŭ eĉ librojn. Li ne nur estis montara turisto, sed ankaŭ pioniro de turismo de Granda Hungara Ebenaĵo.
Kastelo Laufen (Bavarujo)
La iama salcburgia Kastelo Laufen (Schloß Laufen) troviĝas en Laufen ĉe Salzach en Germanujo (Schloßplatz 1). La tuta komplekso estas monumentprotektota (akto nr. D-1-72-122-81; kiel grunda monumento D-1-8043-0009). Terene oni trovis spurojn de antaŭulaj konstruaĵoj kaj de la pereinta Petro-kirko.
Historio
Jam dum la regado de episkopo Virgilio de Salcburgo menciiĝis setlejo castellum ad Loffi kaj estas supozende ke tiam oni estis konstruanta burgon sur romiaj ruinoj. En la 29.3.1166 imperiestro Frederiko la 1-a okazigis kortegan kaj juĝadan dieteton ĉi-burge. Dum la 13-a jarcento estas nova menciiĝo. Malfrugotikaj ŝanĝoj kaj pligrandigoj venis inter 1424 kaj 1426. Sur mezepokaj restaĵoj novan kastelon starigis lia princa kaj ĉefepiskopa moŝto Wolf Dietrich von Raitenau fare de Johann Baptist Ninnguarda. Li agadis laboreje inter 1591 kaj 1606 kion kontinuigis la ĉefkonstruisto Egon Riedl ĝis 1612. Inter 1697 kaj 1702 realiĝis nova grandparta alikonstruo kiam oni neniigis la turon Großer Turm; ĝi okazis dum la regado de Johann Ernst von Thun und Hohenstein.
Dum mezepoko la burgo estis sidejo de la urba juĝisto kaj poste de la salcburga guberniestro. Dum la 18-a jarcento la kastelo iĝis somera plezur- kaj ĉaskastelo. Post la sekularigo kaj la malfeliĉa batalo de Hohenlinden sekvis maltrankvileco politika kiu ĉesis ne antaŭ 1816 kiam ekrolis la rivero Salzach kiel landlimo inter Bavarujo kaj la Aŭstra imperio. Aŭtomate Laufen estis dividita kaj iĝis randa urbo; la salcburgia parto nomiĝas Oberndorf.
En 1862 la rolo de la kastelo iĝis prizona kun kapacito gastigi kvar cent krimuloj. Ilin gvardis ĉ. sepdek policistoj: ekonomie tio iĝis grava afero por lukremaj urbanoj. La malliberejo ekzistis ĝis aprilo 1932.
En 1933 malfermiĝis surloke sportlernejo de SA kaj en 1934 Regna Laborservo ekgastis. Kazerna utiligo estis inter 1935 kaj 1938. Post eksplodo de la Dua mondmilito oni establis ĉi tie internigejon por militkaptitoj (Oflag VII-C) kaj la unuaj ĉi tie restantaj estis oficiroj en Polujo antaŭ alveno de angloj post ilia malvenko en majo 1940 en Dunkerque. En 1942 ĉeestis deportitaj personoj de la Manikinsuloj (Ilag VII). Liberiĝo estis en la 4.5.1945 fare de la Usona Armeo. Mallonge malsoldatigis oni ĉi tie anojn de Wehrmacht antaŭ alveno de forpelitoj el Hungarujo. Inter 1946 kaj 1966 la tuto estis oldulejo de Caritas (poste la maljunuloj trovis novan hejmon en Glonn kaj intertempe estontaj dommastrinoj ĝuis edukadon en porknabina lernejo.
Pro financaj kialoj la urbo rifuzis transprenon kaj renovigon kaj la kastelsorto ne klaris ĝis 1970 kiam ekis alikonstruo je loĝeja kaj komerca domo fare de la arĥitekto Gottfried Lobmayr. Posedantas ekde 1992 kooperativo.
Nuna aspekto
Temas pri impona komplekso kun kvar etaĝoj kaj kvar flankoj kun interna korto. La alkonstruitaĵoj havas tri etaĝojn kaj malantaŭan ŝtuparoturon. Kovras ĝin groptegmento. En niaj tagoj ene estas loĝejoj, du gastejoj kaj diversaj burooj/atelieroj. Eoste estas flanka ejo, ankaŭ kun groptegmento kaj kvar etaĝoj. La alta apogmuro konstruiĝis en 1800 kiam regis Salcburge Hieronymus von Colloredo.
Choustník
Choustník (Chaustnik) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Tábor. 25 km sudoriente de la urbo Tábor. En ĝi havis.
Dominaĵo kaj ĉefa vidindaĵo de la komunumo estas ampleksa ruino de la burgo Choustník, publike alirebla.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1282.
TAN
La vorto havas plurajn signifojn:
Gonzen
Gonzen estas monto en Sarganslando en Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝia pinto havas altecon de 1830 m s.m.. Ĝi situas kvazaŭ kiel rokkojno inter la Seez-Valo kaj la Rejn-Valo. De la pinto oni havas mirindan rondvidon al la tuta Sarganslando kaj la najbaraj montoĉenoj.
Ferominejo
En cetera Svislando apenaŭ ekzistas grandaj ferercrezervoj, kial la plej multaj svisaj minejoj funkciis nur mallongan tempon. Kontraŭe al tio ĉe la monto Gonzen la unua dokumenta mencio kiel minejo por ferekspluatado datiĝas el la jaro 1396. Ĝis la fermo de la ferminejo en la jaro 1966 oni ekspluatis proksimume 2,7 milionojn tunojn da fererco. En la monto nuntempe ekzistas tuneloj kaj galerioj kun kompleta longeco de 90 km. La alteco de la ekspluatejoj varis de 350 m ĝis 1400 m s.m..
Origine oni ekspluatis la ercon de supre, do oni unue devis supreniri la monton, kaj poste denove malsupreniri en la monto. La erco tiam estis transportita kun sledoj sur deklivaj vojoj al la valo. En la jaro 1920 oni funkciigis aerteleferon kun longeco de 1800 m de la minsetlejo je 1000 m s.m. al la vala stacio Malerva. La erco estis ŝarĝita en kabinojn kaj sendita al la vala haltejo de Malerva en Sargans. Tie oni dispecigis kaj lavis ĝin kaj transŝarĝis al vagonaroj. Je la fino de 1951 oni inaŭguris la bazan tunelon je alteco de 492 m s.m. Tio superfluigis la ercekspluatadon tra Naus. En la sama jaro oni senfunkciigis la aerteleferon. Hodiaŭ ekzistas nur la vala haltejo Malerva. En la jaro 1966 oni malfunkciigis la ferminejon de Gonzen.
Kun la malfunkciigo de la ferercekspluatado en la jaro 1966 oni vendis ankaŭ la maŝinojn, inter kiuj la akvopumpiloj, kiuj necesis por senakvigi la tunelojn kaj galeriojn. Tial hodiaŭ la subaj galerioj ne plu viziteblas. Ek de la jaro 1983 la Asocio Pro Minejo Gonezen [Verein Pro Gonzenbergwerk] organizas vizitadojn tra parto de la iama minejo kaj funkciigas restoracion kaj muzeon en la monto.
NGC 3586
NGC 3586 (alia indiko — ESO 129-EN13) estas emisia nebulozo en konstelacio Kareno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Reisenberg
Reisenberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Baden. Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Coatzingo
Coatzingo estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Coatzingo.
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 3105 loĝantojn. El tiuj estas 1474 viroj kaj 1631 virinoj. La komunumo havas surfacon de 68.89 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 37′ norda latitudo kaj 98° 10′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1200
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21031a.htm
Česká Bříza
Česká Bříza (ĝis la jaro 1948 Německá Bříza, en la jaroj 1948–1949 Břízka, Deutsch Brzis) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Nomo
Devene la vilaĝo estis nomata Bříza, ekde la jaro 1575 ĝi nomiĝis Německá Bříza kiel rebrilo de ŝanĝo de proprumado de grundo el la tn. malnova ĉeĥa rajto por rajto antaŭaĉeta (germana) kun hereda luo de kampoj, sed dum konservo de devo korvei sur la senjora kaj pagado de dotoj. Post la dua mondmilito ĝi estis alinomita unue al Břízka kaj en la jaro 1949 al Česká Bříza laŭ peto de la muncipo mem el la 22-a de majo 1945. Interese estas, ke ankoraŭ en la 18-a jarcento la hodiaŭa Horní Bříza nomiĝis Česká Bříza.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1401, kiam ĝi apartenis al prepostujo rokycana.
31483 Caulfield
31483 Caulfield estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Česká Bříza
Ĉirkaŭaĵo
Nordoriente Česká Bříza najbaras kun Hromnice kaj Žichlice, sude kun Zruč kaj nordokcidente kun Třemošná.
Zalalövő
Historio
Zalalövő estas loĝata ekde la antikvo, ĉar nur tie estis trapasejo tra la rivero Zala, ĉirkaŭita de marĉoj. Ĝia romia nomo estis Salla, poste sensignifiĝis kaj iĝis forlasita urbo.
La skribita historio estas konata ekde 1352 tiam en formo de Luuew. La nomo aludas je sagopafistoj, kiuj servis en la limregionoj dum la mezepoko.
Ĝi transformiĝis en la turka epoko je fortikaĵo, gardis tie 6 rajdistoj kaj 20 infanterianoj. Ilia tasko estis la defendo de la ŝtona ponto super la rivero Zala. La komunumo iĝis pli poste kampurbo regiona centro kun vigla komerca trafiko. En 1863 iĝis konata kiel Zala-Lővő.
La hodiaŭa komunumo estiĝis per alligo de Zalapatak, Zalamindszent kaj Pusztaszentpéter en 1925. Oni alligis en 1981 Budafa (konata pro naftokampoj). La komunumo estis deklarita je urbo en 2000.
Famuloj
En Zalalövő naskiĝis kardinalo László Lékai.
Komunumoj pri lövő (= pafisto) en Hungara reĝlando
En la frua mezepoko la pafistoj estis sagistoj.
TAO
La vorto havas plurajn signifojn:
Bouhey
Bouhey estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Schönau an der Triesting
Schönau an der Triesting estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Baden. Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Vidodistanco
Vidodistanco estas la distanco, en kiu objekto ĵus ankoraŭ estas ekkonebla.
Du fenomenoj reduktas la vidodistancon sur la tera surfaco:
(13948) 1990 QB6
(13948) 1990 QB6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Vidodistanco
Redukto de vidodistanco pro kurbiĝo de la tera surfaco
Eĉ neglektante montojn aŭ malebenaĵojn la kurbiĝo de la tergloba surfaco limigas la vidodistancon. En la skema desegno la persono dekstre rigardas maldekstren al turo, pro la kurbiĝo la persono nur povas vidi la pinton de la turo. Al tia situacio aplikeblas jena formulo kun la okulalteco h_1, la turalteco h_2 kaj la radiuso de la terglobo R=6300km; laŭ la teoremo de Pitagoro ili rezultigas la maksimuman vidodistancon s jene: Praktike oni fakte devas krome konsideri la refrakton de la atmosfero kaj la ondolongon de la lumo.
Ekzemploj
Supozante, ke la okulalteco de la fotinto estas h_1=2 m kaj la alteco de la kaŝita ŝipkorpo estas ĉirkaŭ h_2=5 m la ŝipo havas distancon de ĉirkaŭ 13 km. La tabelo montras pliajn ekzemplojn de maksimuma vidodistanco limigita per la terkurbiĝo. Ĝi okulfrape montras la gravecon de la alteco de la gvatejo: de 15-metrojn-alta masto oni povas gvati ŝipon en distanco de 15 km, inverse - se ties gvatoposteno troviĝas en alteco de 0 m, li apenaŭ povas rimarki la maston de la alia ŝipo ĉe la horizonto.
Rupert Wainwright
Rupert Wainwright [Rupert Ŭéjnrajt], anglo naskita je 30-a novembero 1963, estas filmreĝisoro kaj aktoro. En 1995, li reĝisoris HIStory de Michael Jackson (kun voĉoj en Esperanto).
24032 Aimeemcarthy
24032 Aimeemcarthy estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Aimee McCarthy, mentorino de unu finalist(in)o de la Discovery Channel Young Science Challenge de 2007, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la Episcopal High School de Jacksonville (Florido).
Pausa-Mühltroff
Pausa-Mühltroff estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogtland de la federacia lando Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Tradicie la urbo nomiĝis nur Pausa, sed la 1-an de januaro 2013 aldoniĝis la ĝis tiam administre sendependa najbara komunumo Mühltroff, tiel ke la nomo adaptiĝis al la nova situacio.
Kardamomo
La Kardamomo (Elettaria cardamomum) estas specio el la familio de zingiberacoj.
De la kardamomo kuiristoj uzas la semojn aŭ tutajn kapsulojn.
La muelitaj semoj fajnigas la guston de fruktaj salatoj, kukoj, panoj, keksoj kaj kafo. Kompletaj semoj uzatas por marinaĵoj, likvoroj kaj punĉoj.
Corcy (stacidomo)
Corcy estas franca stacidomo sur linio La Plaine - -  (landlimo), situanta en  Corcy, en departemento Aisne, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio La Plaine - Hirson - Anor (frontière) (229000).
Cohetzala
Cohetzala estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Maria Cohetzala.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1356 loĝantojn. El tiuj estas 664 viroj kaj 692 virinoj. La komunumo havas surfacon de 344.44 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 12′ norda latitudo kaj 98° 48′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 740
Ehingen
En Germanio ekzistas pluraj komunumoj kun la nomo Ehingen:
(7071) 1995 BH4
(7071) 1995 BH4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Heinz-Klaus Metzger
Heinz-Klaus Metzger (naskiĝinta la 6-an de februaro 1932 en Konstanz; mortinta la 25-an de oktobro 2009 en Berlino ) estis germana muzikteoriisto kaj muzikkritikisto. Li validis kiel unu el la plej elstaraj teoriistoj de la Nova Muziko post 1945. Kune kun Rainer Riehn li estis fondinto kaj eldoninto de la muziksciencaj serioj Musik-Konzepte (ĝis 2003) kaj ''querstand. musikalische konzepte''.
Haktabulo
Haktabulo estas ilo por kuiri konsistanta en tabulo sur kiu oni tranĉas ĉu per hakilo, sed plej ofte per tranĉilo ĉefe viandopecojn sed ankaŭ aliajn manĝajojn. Ĝi utilas por ne damaĝi la meblojn de la kuirejo. La nomo devenas de kiam plej ofte oni aĉetis grandajn pecojn de viando aŭ eĉ la tutan beston, dum hodiaŭ tiu hakado de grandaj pecoj aŭ malmolaj ostoj okazas plej ofte ĉe la buĉisto, dum hejme okazas nur distranĉado ekzemple de kokoj, kio fareblas per simpla bona tranĉilo. Oni devas atentege zorgi, ke ĝi estu kutime purigita kaj eligita el bakterioj kiuj povus putrigi la lignopecon. Ĉiukaze aliaj materialoj, krom ligno, estas uzeblaj ĉefe por pli bone zorgi la purigadon, kiaj plasto, metalo, vitro, marmoro ktp.
Orventra eŭfonjo
Ĝi troviĝas en la okcidenta pacifika marborda regiono de Kolombio krom alia zono el la istmo al valo de rivero Magdaleno, najbara nordokcidenta Ekvadoro kaj Panamo. Ties natura habitato estas subtropikja aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj.
Tiu specio estas tre simila la la proksima parenco nome la Punktokrona eŭfonjo, nome specio de seksa duformismo. La masklo havas flavan frunton ĝis supra krono kaj blunigrajn vizaĝon kaj gorĝareon, dum estas malhelbluaj flugiloj, dorso kaj vosto. La subaj partoj estas tre flavaj. La ino havas oranĝecan fruntomarkon (pli ampleksan ol tiu de la Punktokrona eŭfonjo), olivecgrizajn vizaĝon, dorson, flugilojn kaj voston kaj pli helajn flavajn subajn partojn. La masklo havas iome da oranĝeca nuanco en suba ventro, kio pravigas la elekton de komuna nomo kun simila signifo en la latina scienca nomo.
Hermann Gröhe
Hermann Gröhe (naskiĝis en Uedem, do nun -jara) estas germana politikisto, kiu membras en la kristandemokrata politika partio CDU.
Inter la jaroj 1989 ĝis 1994 li estis prezidanto de la organizaĵo Junge Union, la junulara asocio de la nacia kristandemokrata partio. Poste, inter oktobro 2008 kaj oktobro 2009 li estis ŝtata ministro en la ministrejo de la federacia kancelierino Angela Merkel. La 28-an de oktobro 2009 li nomumiĝis ĝenerala sekretario de sia partio. La 15-an de decembro 2013 li nomumiĝis ministro pri sano en la nova registaro de Germanio.
20109 Alicelandis
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alice Landis Tonry, diplomigita pri medicino ĉe la Universitato Tufts, nemoveblaĵa agentino, terkultivistino kaj patrino de la malkovrinto.
Canischio
Canischio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Sparone, Cuorgnè, Alpette, San Colombano Belmonte, Pratiglione kaj Prascorsano.
TAR
La vorto havas plurajn signifojn:
Sonet'
Sonet' estas kolekto de versaĵoj de Grigorij Arosev verkitaj en Esperanto kaj rusa lingvo. La kolektaĵo estas dividita je du preskaŭ egalaj partoj: en la unua parto estas 20 versaĵoj en Esperanto, en la dua 25­ ruslingvaj. Ĉiuj poemoj estas originalaj, nur la lasta en ambaŭ partoj aperas dulingve (tradukita de la aŭtoro mem). Interalie, ekzemplero situas en la privata biblioteko de P.Fiŝo.
Solemulo
Sub solulo (Einzelgänger, loner) oni komprenas individuojn, kiuj sekvas sian propran vojon en komunumo t.e. kiuj en la mezo de la dense teksitaj sociaj retoj havas malmultajn aŭ preskaŭ neniujn interagojn kun aliaj homoj aŭ kiuj limigas la interagadon ekzemple al la profesie necesa.
Sonet'
Recenzoj:
(15757) 1992 EJ13
(15757) 1992 EJ13 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
László Barnák
László Barnák [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Barnák László estas hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro.
László Barnák naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
László Barnák pasis 4 jarojn en Nova Teatro (Budapeŝto). Li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2006. Liaj plej gravaj instruistoj estis Tamás Jordán (aktoro) kaj Andor Lukáts. Post la diplomo li aliĝis al trupo de Teatro Szigligeti (Szolnok). Ekde 2008 li estis membro de Nacia Teatro (Szeged), kie li jam estis ankaŭ reĝisoro. En 2008 li akiris plian diplomon en Arta Universitato Moholy-Nagy kaj studvojaĝis em Nederlando kaj Belgio. Ekde 2018 li estas teatrestro de Nacia Teatro en Szeged. Li ricevis premiojn en 2005, 2008 kaj 2017.
Kobeo
Kobeo ( – «pordo de dioj aŭ de spiritoj») estas milionurbo en Japanio, sur la insulo Honŝuo. Kobeo estas la ĉefurbo de la gubernio Hjogo. Ĝi cetere estas la sepa plej granda urbo de Japanio, kaj unu el la grandaj urboj kun esceptoj.
Kobeo rangas sur la 49-a loko, antaŭ Tokio, en Quality of living city de Mercer en 2019.
Geografio
Lokiĝo: Kobeo situas sur ebenaĵo laŭ la maro.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ŝtonepoko. En la 4-a jarcento tiu haveno donis eniradon de ĉina kaj korea kulturoj kaj sciencoj. En 1180 la urbo provizore estis ĉefurbo. En 1868 la enhavo donis uzadan permeson al eŭropaj ŝipoj. En 1945 Usono bombardadis la urbon. En 1995 okazis granda tertremo tie. Mortis pli ol 6.000 homoj, senhejmiĝis 300.000, kaj detruiĝis multe da la haveno.
Ekonomio
La plej grava estas produktado de ŝipoj. Aliaj okupiĝas pri ŝtaloj, teksaĵoj, plastoj kaj nutraĵoj. Estas fama bovoviando el Kobeo, speciale mola.
Klimato
Kobeo troviĝas en modera klimato. La averaĝa jara temperaturo estas 16 °C, tio estas dum julio kaj aŭgusto 27 °C. En januaro la temperaturo estas iomete sub frostopunkto. Jare pluvas po 1316 mm. La plej ofte en junio estas pluvoj.
Sportoj
En la jaro 1991 Kobe ludis la rolon de gastiganto pri ABC-ĉampioneca turniro por 1991, kiu estis Azia Ĉampioneca Turniro de Korbopilko. Ĝi donis al venkintoj kvalifikon partopreni en korbopilka turniro de someraj olimpikoj en 1992.
Kobeo kaj Esperanto
Kobe-Esperanto-Societo (KES) estas Esperantista Grupo en Kobeo.
Dinko Matković
Biografio
Li diplomiĝis en la Supera Pedagogia Lernejo en Zagrebo kaj postenis diversloke. Esperanton li lernis kiel memlernanto tuj post la fino de la dua mondmilito. Li estis membro de Esperanto-kluboj en Zemun, Zagrebo, Dubrovnik kaj Split. En Dubrovnik li estis prezidanto de la loka societo. Li instruis Esperanton en kadro de liberaj aktivecojn en elementaj lernejoj de Dubrovnik kaj Jelsa (insulo Hvar) kaj partoprenis kun la lernantoj en internacia lerneja korespondado konata sub la nomo Grajnoj en Vento. Li partoprenis du pedagogiajn seminariojn por Esperanto-instruistoj (Zagrebo kaj Bohinj) kaj plurajn naciajn kaj internaciajn kongresojn. Propagandisto de Esperanto, membro de Sennacieca Asocio Tutmonda.
Verkaro
Li artikolas nacilingve pri Esperanto en la enlanda gazetaro, verkas aforismojn, kiuj kroatlingve aperis en libroj Buodulske Batudice (275 aforismoj kaj 290 proverboj) kaj en Esperanto en Cerbaj Impulsoj (kun 300 Esperantaj aforismoj). Liajn aforismojn publikigis ankaŭ Esperantaj kaj kroatlingvaj gazetoj. Ankaŭ la libro Verdeskaj Pensoj, de Georgo Handzlik, entenas kelkajn aforismojn de Dinko Matković.
Eksteraj ligiloj
http://cerbajimpulsoj.blog.hr/
Mirabeau (Vaucluse)
Mirabeau (aŭ pli formale Mirabeau en Luberon, jen france, okcitane Mirabèu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
74-a SAT-Kongreso 2001
La 74-a Kongreso de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) okazis en la hungaria urbo Nadjkaniĵo (Nagykanizsa) inter la 14-a kaj la 20-a de julio 2001. Dum tiu ĉi kongreso estis restarigita la Sennaciisma Frakcio de SAT.
Borka Pavićević
Borka PAVIĆEVIĆ (naskiĝis en Kotor, Montenegro, la 1-an de januaro 1947 kaj mortis la 30-a de junio 2019) estis montenegra dramaturgo, gazetkolumnisto, kaj kultura aktivulo. Ankaŭ priskribite kiel dramisto, Beograda liberalulo kaj pacista intelektulo, ŝi fondis la Centro por Kultura Senvenenigo en 1994, kaj estas kunfondinto de la Beograda Cirklo.
Biografio
Pavićević diplomiĝis en 1971 ĉe la Akademio Teatro, Filmo, Radio kaj Televido en Beogrado. Ŝia teatrokariero daŭris jardekojn. Dum dek jaroj, Pavicevic estis dramaturgo ĉe Atelje 212. Ŝi fondis la Nov-Sentemo-Teatron en Beograda bierfarejo en 1981. De 1984 ĝis 1991, ŝi partoprenis la artan movadon "KPGT" (Kazaliste Pozoriste Gledalisce Teatar). Ŝi estis dramisto kaj la artdirektoro de la Beograda Dramo-Teatro, ĝis ŝi estis lasita iras en 1993 pro siaj politikaj opinioj. Ŝi ankaŭ funkciis kiel juristo por la Beogrado Internacia Teatro-Festivalo, laborante por la organizo dum 20 jaroj. Kunfondinto de la Beograda Cirklo, ŝi estas regula gazetkolumnisto.
Edziĝinta al la homarajtaj advokato, Nikola Barović, ŝi vivas en Beogrado.
Premioj
Pavicevic ricevis multajn premiojn inkluzive de la Premio Otto Rene Castillo por Politika Teatro (2000); la Hiroŝima Fundamenta Premio por Paco kaj Kulturo (2004); la Osvajanje Slobode-premio de la Majan Maršićević Tasić Fondaĵo (2005); Premiaj Itineroj de Eŭropa Kultura Fondaĵo (2009/2010); kaj, de la Registaro de la Respubliko de Francio, la Honora legio (2001).
Kultivita viando
Kultivita viando estas viando produktita per ĉelkultivaĵoj in vitro de bestaj ĉeloj. Ĝi estas speco de ĉelagrikulturo.
Kultivitan viandon oni produktas uzante teknikojn de hista inĝenierio tradicie uzataj en la regenera medicino. La koncepton de kultivita viando popularigis Jason Matheny en la fruaj 2000-aj jaroj, post kiam li kunaǔtoris referaĵon pri produktado de kulturita viando, kaj kreis New Harvest, la unuan ne-profitcelan organizaĵon en la mondo dediĉitan al esploroj pri viando in-vitro.
Kultivita viando estas potenciala kontribuonto al la solvo de grandaj tutteraj problemoj de la naturmediaj efikoj de viando-produktado, besta bonfarto, nutra sekureco kaj homa sano.
En 2013 profesoro Mark Post ĉe Universitato Maastricht pionire plenumis kontrolon pri la realigeblo de kultivita viando, kreante la unuan platan bulon por hamburgero kultivitan rekte el ĉeloj. Aliaj prototipoj de kultivita viando poste altiris atenton de la amaskomunikiloj: SuperMeat malfermis laboratorian restoracion nomitan The Chicken en Tel-Avivo por testi la reagon de konsumantoj je sia “kokaĵa” hamburgero, kaj la “unua en la mondo komerca vendo de ĉelkultivita viando” okazis en Decembro 2020 en la singapura restoracio 1880, kie oni vendis kultivitan viandon fabrikitan de la usona firmao Eat Just.
La produktada procezo evoluas konstante, antaŭenigata de pluraj firmaoj kaj institucioj de esploro kaj evoluigo. La evoluigo de kultivita viando kondukis al debatoj pri rilataj etikaj, sanrilataj, naturmediaj, kulturaj kaj ekonomiaj demandoj.
Günselsdorf
Günselsdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Baden. Krome ĝi apartenas al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
4061 Martelli
4061 Martelli estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Walter Ferreri elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Giuseppe Martelli, (1923–1994) estro de la departemento "Space and Plasma Physics Group" en la Universitato de Sussex
M97
Pri la aliaj signifoj de "M97" vidu artikolon M kun nombro.
M97 (Messier 97, aliaj indikoj — NGC 3587, PK 148+57.1) estas planeduma nebulozo en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nouart
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vouziers (prononco [], ) kaj al la kantono .
Blanka heleboro
Blanka heleboro aŭ blanka veratro (Veratrum album L.) estas tre venena planto kiu apartenas al la Melantiacoj kaj antaŭe estis uzata por sagoveneno. La planto de nature troviĝas en la Alpoj.
Ĝi fariĝas 50 ĝis 150 cm alta. La rizomo interne estas blanka. La subaj, ĝis 20 cm longoj folioj estas larĝovalaj kaj la supraj lancetformaj. La folioj estas tigoĉirkaŭprenaj.
La blanka heleboro floras de junio ĝis aŭgusto per blankaj, 12 ĝis 15 mm grandaj floroj, kiuj formas 50 cm longajn grapolojn. Antaŭ ĉio kiam la suno brilas la floroj forte odoras.
Herofilo de Kalcedono
Herofilo de Kalcedono (Ἡρόφῐλος τῆς Χαλκηδόνας, 335 a. K. - 280 a. K.) estis greka kuracisto kaj unua anatomo en la historio de medicino.
Blanka heleboro
Veneneco
Ĉiuj partoj de la planto estas tre veneaj. La veneneco tamen dependas de la starloko. Plantoj je 700 m alto enhavas 1,5% alkaloidojn kaj tiuj je 2500 m alto nur 0,2%. Antaŭ ĉio en la rizomo troviĝas la alkaloidoj protoveratrino kaj germerino.
Herofilo de Kalcedono
Vivo
Herofilo naskiĝis en Kalcedono, sed transloĝis al Aleksandrio, kaj tie vivis plejparto de sia vivo. Li estis lernanto de greka kuracisto Praksagoro de Kos, kiu plej eble estis samtempulo de Diokleso de Karisto (375 a. K. - 295 a. K.) kaj disĉiplo de Hipokrato.
Kune kun Erasistrato de Keo, Herofilo fondis la unuan medicinan lernejon en Aleksandrio, Egiptio.
Verko
Herofilo estis unu el la unuaj kiuj dissekcis kaj esploris homkadavron kaj Ptolemeo la 1-a estis lia granda patrono. Li estis samtempulo de Eŭklido kaj Ktesibios. . Li diferencigis la cerbon elde la cerbeto, priskribis la meningojn, la kvaran ventriklon, kaj krom aliajn organojn, la ovarion, kiun li alnomis "virinan testiklon", kies termo estis same uzata de Vesalio en la dua eldono de lia verko "De humani corporis fabrica", en 1555. . Herofilo estas konsiderata la patro de la Scienca Anatomio kaj Erasistrato, lia disĉiplo, la unua eksperimenta fiziologo.
Herofilo estis aŭtoro de minimume naŭ libroj variantaj inter titolo "Pri la pulsoj", en kiu li esploris la koran sangofluon tra la arterioj, ĝis lia libro titolita "Obstetriko", en kiu li diskutis pri la tempodaŭro kaj fazoj de nasko. Li estis la unua kiu plenumis homdissekciojn kaj eĉ vivisekcion, ofte publike, tiel ke li povis klarigi tion, kion li faras al la ĉeestantaro. Dissekcio de homkadavroj estis malpermesata tiuepoke en multaj lokoj de la mondo, escepte de Aleksandrio. Aŭlo Kornelio Celso en sia verko "De Medicina" kaj la religia estro Tertuliano asertas ke Herofilo vivisekcis almenaŭ 600 vivajn militarestitojn. Lia verkaro perdiĝis sed li ofte estas menciita de Klaŭdo Galeno dum la 1-a jarcento.
Hella Wuolijoki
Hella Maria Wuolijoki, ĝis 1908 Ella Maria Murrik, ŝiaj verkistaj plumnomoj estas interalie Juhani Tervapää kaj Felix Tuli (n. la 22-an de julio 1886 en Helme, Livlando – m. la 2-an de julio 1954 en Helsinko) estis finna-estona verkistino, dramverkistino, politikisto, direktoro de radio kaj negocistino.
Ŝi estis parlamentano de la Demokratia Popola Alianco (kunlabora organizo de komunistoj kaj maldekstraj socialistoj) en 1946–47. Ĝenerala direktoro de la ŝtata radiokompanio ŝi estis de aprilo 1945 ĝis junio 1949, kiam ŝi estis eksigita. Naskiĝinta en Estonio, Wuolijoki studis kaj sian vivverkon faris en Finnlando. Homo de paradoksoj, “ekstreme maldekstra” Wuolijoki estis ankaŭ sukcesa komercisto kaj terkulturisto kaj antaŭ ĉio elstara dramverkistino, interalie kreis la furoran serion “Niskavuori”, kiu gajnis lokon en la panteono de la finna teatro kaj filmo. Dum la vintra milito 1939-40, ŝi helpis per siaj kontaktoj en pactraktado. Dum la t. n. militdaŭrigo 1941-44, kiam Finnlando aliancis kun Germanio, ŝi pro la militrezistado estis kondamnita en malliberejon pro “ŝtatperfido”. En ŝia verkaro de pli ol dudek eroj inter 1912 kaj 1953 tri unuaj estas estonlingvaj.
Morge (Valezo)
Morge estas svisa rivero en Valezo, dekstra alfluanto de Rodano.
Psilocybe cubensis
Psilocybe cubensis estas psikodela fungo en genro Psilocybe kiu enhavas la du psikodelajn substancojn psilocibinon kaj psilocinon. Ĝi estas la plej konata el la psilocibinaj fungoj pro sia ampleksa distribuado kaj facila kultivado. Ĝi estis unuafoje priskribita en 1906 kiel Stropharia cubensis fare de Franklin Sumner Earle en Kubo.
TAS
La vorto havas plurajn signifojn:
Cannero Riviera
Cannero Riviera estas komunumo de Italio.
24044 Caballo
24044 Caballo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Cindy Caballo, mentorino en 2007 de unu finalist(in)o de la Discovery Channel Young Science Challenge, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la St. Luke's Episcopal School de San Antonio (Teksaso).
1787 Chiny
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la belga astronomo Sylvain Arend la 19-an de septembro 1950 elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la belga urbo Chiny.
Cohuecán
Geografio
La komunumo laŭ la popolnombrado de la instituto INEGI en 2005 havis 4492 loĝantojn. El tiuj estas 2119 viroj kaj 2373 virinoj. La komunumo havas surfacon de 51.03 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 18° 47′ norda latitudo kaj 98° 43′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 1700
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21033a.htm
Alberto de Oliveira
Antônio Mariano de Oliveira (1857-1937) (n. en Saquarema, en la 28-a de aprilo 1857 - m. en Niterói, en la 19-a de januaro 1937) estis brazila poeto "Alberto de Oliveira" de la Parnasa skolo, sekretario de subŝtato pri edukado kaj membro de la Brazila Beletristika Akademio. Naskis en Saquerema/Rio-de-Ĵanejrio. Lia patro estis ĉarpentisto.
Občina Razkrižje
Občina Razkrižje estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 6 komunumojn kaj ĝia areo estas 9,8 km². Komence de 2018 tie loĝis 1268 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Razkrižje.
Loko, priskribo
La komunumo de okcidento al oriento fluas rivero Ščavnica. Ĉe la orienta rando de la komunumo, proksime de la vilaĝo Gibina, elfluas en la rivero Mura.
La apudaj municipoj estas:
Občina Črenšovci en la nordo kaj nordoriento, Občina Ljutomer en la okcidento kaj nordokcidento. Sude estas la limo kun Kroatio.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 6 vilaĝoj: Gibina, Kopriva, Razkrižje, Šafarsko, Šprinc, Veščica
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:176_x598551.7185_y153370.1015_s14_b4
Chantemerle-sur-la-Soie
Chantemerle-sur-la-Soie [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 152 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Chantemerle-sur-la-Soie situas en la nordoriento de Charente-Maritime, oriente de Rochefort.
Tomar do Geru
Tomar do Geru estas municipo en la brazila subŝtato Serĝipo, kiu havis 12.855 loĝantojn en 2010.
Atanáz Orosz
Atanáz Orosz [oros], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orosz Atanáz estas hungara grekokatolika pastro, monaĥo, episkopo, eklezia verkisto, profesoro.
Atanáz Orosz naskiĝis la  1960 en Nyíregyháza.
Biografio
Atanáz Orosz lernis filozofion kaj teologion en katolika universitato. Li doktoriĝis en 1984, li pastriĝis en la sekva jaro en Budapeŝto. Inter 1985-1987 li plulernis en Romo. Li nelonge estis pastro en Máriapócs kaj Budapeŝto. Rn 1989 li estis prefekto em grekokatolia instituto en sia naskiĝurbo. En 1991 li vojaĝis al Chevetogne por lerni la monaĥecon. Post 2 jaroj li hejmenvenis por esti rektoro en altlernejo. En 1995 li revenis al monaĥejo Chevetogne, kie li monaĥiĝis en 1996. Li fondis monaĥejon en 1999 en Dámóc, kie li vivis sola ekde 2008. Post 2 jaroj li ricevis taskojn en eklezia edukejo. En 2011 li episkopiĝis.
Lia slogano estas: „Szeretlek téged, Uram!”.