cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristanismo en Barato
Naskiĝintaj post la 16-a jarcento
Hodiaŭ, do, ekzistas kvin ortodoksaj eklezioj kaj du katolikaj en Barato, Ĉiu el ili havas sian propran kanonan ordigon.
Aliaj realoj laŭiris vojojn kiuj enkondukis enen de protestantismo kaj anglikanismo:
Erzsébet-ponto
Erzsébet-ponto [erĵEbet] (=Elizabeta) estas kabloponto kaj pendoponto en Budapeŝto super la Danubo, kiu pilastron ne havas en la rivero. Tiu ponto troviĝas en akso de la ĉefurbo en direkto oriento-okcidento. Tie la Danubo estas plej mallarĝa. La ponto (kiel ĉeno-ponto) konstruiĝis inter 1898-1903 el enlandaj materialoj kaj oni nomumis ĝin pri Elizabeto de Aŭstrio-Hungario ĵus mortinta. La ponto estis 290 m-ojn longa kaj ĉe la finoj aliĝis po 42 m-ojn longaj superteraj partoj. Larĝo estis 18 m. 2 trotuaroj limis la ponton. Meze tramoj trafikis. Inter 1903-1926 tiu ponto estis la plej longa aperturo-ponto de la mondo.
Voroĥta (stacidomo)
Voroĥta (Ворохта) estas fervoja stacio en Voroĥta (Ivano-Frankivska provinco), urbotipa loĝloko en Ukrainio.
Erzsébet-ponto
En 1945 la faŝistoj eksplodigis la ponton. Nur en 1964 ĝi rekonstruiĝis, aspektis pli moderna kabloponto. Ĝi larĝis 27 m-ojn, komence ankaŭ tramo uzis ĝin, kiu baldaŭ ĉesis, tial nun por aŭtoj estas duoble 3 strioj. La tuta longo estas 379 m.
La trafiko venanta el Pest disiĝas post la ponto. Grava vojo preteriras monton Gellért, la ceteraj vojoj sekvas la Danubon ambaŭdirekte. Ĉe monto Gellért apud la ponto troviĝas monumento pri Sankta Gerardo. En Pest ĉe la ponto skulptaĵo pri Petőfi situas.
Ablon
estas komunumo de la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento Kalvadoso kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas ablonnais.
Abaso
Abaso aŭ Abanto (el la greka ἄβας, «lacerto» aŭ «patro») estas la nomo de diversaj roluloj de la helena mitologio:
Abaso, reĝo de Argolando
Abaso estis la dekdua reĝo de Argo, la unua de la focea dinastio, kiu regis la landon dek unu jarojn (ekde 1510 a.K. laŭ kalkulo de la antikvaj mitologiistoj). Li estis filo de la danaidino Hipermnestro kaj de Linkeo, la nura egiptido kiu postvivis sian nuptonokton, ĉar lia edzino kompatis lin.
La vorto Abaso verŝajne venas de la ŝemida vorto por «patro». El ĝi devenas la familinomo de la Abasidoj (ἀβαντιάδης), kiu laŭlitere aludas la posteulojn de tiu ĉi reĝo, kvankam ĝi estas uzita ĉefe por kromnomi la faman heroon Perseo, pranepo de Abaso, Stenelon kaj reĝon Akrision. Same, la vorto abasidino aperas ĉefe nur kiel alnomo de Danao, filino de tiu lasta reĝo, kaj Juturno.
Abaso estis sukcesa konkerinto, kaj fondis kelkajn urbojn, kiel Abaso (Focido), sidejo de la legenda orakola templo de Abea Apolono, kaj la pelasga Argo, en Tesalio. Kiam Abaso informis sian patron pri la morto de Danao, ilia eterna malamiko, li ricevis kiel kompenso la ŝildon de sia avo, dediĉiita al Hero.
Abaso amis militon, kaj iĝis tiel timinda batalanto, ke eĉ post lia morto, la malamikoj de lia reĝa domanaro ofte forfuĝis nur pro la vido de lia batalŝildo. Kelkaj versioj atribuas tiun timigan efikon al magia kapablo de la ŝildo, kiun oni konservis en la templo de Hero en Argo. Pro tio, la venkinto de la Heraj ludoj ricevis kopion de tiu ĉi batalŝildo kiel premio. Vergilio profitas tiun legendon por flati Cezaron: li rakontis ke Eneo pendigis la ŝildon de Abaso ĉe la enirejo de la templo de Apolono en Aktio, simbolante ke Aŭgusto, lia posteulo kaj devotulo de Apolono, venkis nur danke al la protektado de la dio kaj al la interveno de Abaso.
Kun lia edzino Aglajo (alnomita ankaŭ Okaleo), filino de Mantineo, Abaso estis patro de du ĝemeloj: Akrisio (avo de Perseo) kaj Preto. Li ankaŭ havis filinon nomiĝintan Idomeno, kiu edziniĝis al Amitaono, kaj bastardan filon nomiĝintan Lirko, kiu iĝis eponimo de samnoma regiono en Peloponezo. Abaso testamentis sian reĝlandon al Akrisio kaj al Preto, ordonante ilin regi alterne. Sed tuj post lia morto, la du ĝemeloj militadis unu kontraŭ la alia, ĉar ili kvereladis jam ekde ilia restado en la patrina utero. Per tio, la klasikaj verkistoj volis simboli ke ili daŭrigis la interfratan rivalecon per kiu la argolanda dinastio estis malbenita ekde la epoko de iliaj prauloj Egipto kaj Danao. Ambaŭ fratoj priakrigis ilian kverelojn ĉefe post la verŝajna allogo de la filino de Akrisio fare de Preto kaj la rifuzo de tiu ĉi lasta transdoni la povon al sia frato post la unua vico. Finfine, post respektivaj ekziligoj kaj internaj militoj, ili decidis disdividi la landon en du regnojn.
Abaso, reĝo de Eŭbeo
Atena tradicio konsideras Abason filo de Kalkono, do nepo de Metiono. Krome, minoritataj versioj atribuas al li la patrecon de Alkono, Aretuzo kaj Diaso, la fondinto de la urbo Ateno en Eŭbeo.
Abaso gvidis eŭbean armeon en la Troja milito. Dum maljunaĝo li trovis hazardan morton fare de sia propra nepo Elefenoro: ĉi tiu lasta atestis mistraktadon fare de servisto al lia avo Abaso kaj, celante severe puni lin, li levis sian bastonon sed li glitis kaj mortbatis tiun, kiun li celis defendi. Pro tio, Elefenoro devis elpatrujiĝi el Eŭbeo.
Aliaj roluloj same nomiĝintaj
Krom tiuj, de la antaŭe priskribitaj, Abaso estas ankaŭ la nomo de la jenaj roluloj de la grek-romia mitologio:
Makaronia poezio
Makaronia poezio nomiĝas la poemaj produktoj miksitaj el latina kaj vulgaraj lingvoj (ekz. la itala, franca, germana). Karaktero grava de la tuto estis, ke ankaŭ la nelatinaj vortoj submetitas al la latina gramatiko.
Vidu ankaŭ
Antoine Cassar
Fonto
Götzinger, E.: Reallexicon der Deutschen Altertümer, Leipzig 1885., p. 594, kio interrete legeblas tie ĉi.
Historio de Barato
Frua historio
Oni trovis kelkajn arkeoloĥiajn restaĵojn kiuj indikas, ke dum la epoko de la Neolitiko en la ŝtonepoko, la originalaj hindianoj estis disigitaj kaj asimilitaj parte de invadantaj triboj dravidaj (eble obeidianoj de la regiono de la nuna Irako de antaŭ la sumeroj).
En la zono de la nuna Pakistano ekis la kulturo de la valo de la rivero Induso. Tiu plifirmiĝis ĉirkaŭ la jaro 1000 aK, kiam la egiptanoj estis finiĝantaj konstrui la tri grandajn piramidojn kaj la najbara Sumero (nune Irako) estis en sia plena apogeo. La du plej gravaj urboj estis Harapo (ĥarápa) kaj Mohenjo-Daro (mojénŝo-daro). Troviĝis iloj kaj arto harapanoj ĝis la zono de Nov-Delhio. Tiu civilizo malaperis ĉirkaŭ la jaro 1700 aK.
La plej parto de la historiistoj samopinias, ke —laŭ la arkeoloĥiaĵoj— grupo memnomita arja (la arjoj) alvenis ekde la duoninsulo de Ankara ĉirkaŭ la jaron 1500 aK kaj sklavigis aŭ forigis la dravidojn suden (kie ankoraŭ pli ol 180 milionoj da homoj parolas dravidajn lingvojn, kiuj iĝas la kvara lingva grupo en la mondo). La novaj arkeoloĥiaj kuŝejoj apogas la teorion ke la supozebla arja invado neniam okazis. Fakte la vorto "arja" sanskrite oni uzas por "ĉevaliro" aŭ "nobelulo". Tiuj teorioj diras ankaŭ ke la "arjoj" kiel raso ne ekzistis. Ŝajne la malnova teorio estas pli kaj pli malpli akceptata.
La arjoj disvolvigis la kulturon de Vedoj, kvankam oni supozas, ke kelkaj elementoj propraj de la hinduismo kiuj ne estis en la veda civilizo, kiel la falusa kulto kaj tiu dediĉita al ĉiopova Dia patrino, la banado en la templaj banujoj kaj la sintenoj de la Hatha Jogo, povas esti heredataj de la civilizo de la valo de la rivero Indo.
Ĉirkaŭ la jaro 1500 aK, la arjoj jam estis setlitaj en la Panĝabo (zono inter nunaj Pakistano kaj Barato). Ili kunportis sian diaron hindeŭropan, de ĉefe masklaj dioj kaj simplan kaj tre profunde religian etikon. La veda diaro supervivis en la malfrua hinduismo, sed ili jam ne estis adorataj: Djaus Pitar («Ĉiela Patro», kiun post unu jarmilon Grekio ŝanĝus al Zeŭso kaj 500 jarojn poste Romo ŝanĝus al Jupitero. El tiu Djus («ĉielo») devenas la vortoj Zeŭso, Teo kaj Dio. Tiu dio foje estis identigita kiel Indro, direĝo kaj ŝtormodio kaj de la fekundeco; Agnio, dio de la fajro; Somo, dio de la soma (sankta planto el kio la pastroj de la brahmanoj elfaris sukon per kio ili drogiĝis).
Ĉirkaŭ la jaro 900 aK, uzado de fero ebligis la fakton, ke la arjoj subiris suden, al riĉa vao de la rivero Gango, kie disvolvigis sian civilizon kaj socian sistemon multe pli antaŭenigita.
Dum la tuta 5-a jarcento aK la budhismo ekŝpuris en Hindio, per sia logika pensado kaj sia rifuzo kontraŭ la metafizika spekulado ekis gravan analitikan pensofluon kiu interagadis fruktodone kun la hindia tradicio.
Sinsekvaj enmigradoj kaj invadoj
Pli malpli ekde 200 ĝis 500, Hindio estis trapasejo de kelkaj homgrupoj kiuj venis el nordokcidento de Himalajo kaj dekadencigis la religion hinduismon. Sed dum la 220 jaroj de la fruktodona imperio de la dinastio Gupta (inter 320 kaj 540), oni finverkis la Dharma-ŝastroj («leĝolibroj», kiel la Leĝoj de Manu), oni ekkonstruis la grandajn templojn kaj oni konservis la mitojn kaj ceremoniojn en la Puranaj («tiu malnova»).
Fine de la 5-a jarcento ekis la invado de la blankaj Hunoj (popolo origine el Mongolio aŭ Turkio), kiu ĉirkaŭ 550 superregis la tutan nordon kaj centron de Hindio.
La Ĉola dinastio (en tamila lingvo: சோழர் குலம்; IPA-prononcado: ['ʧoːɻə]) estis dinastio el tamila origino, kiu regis en la suda Barato ĝis la 13-a jarcento p.K. La dinastio originiĝis en la fruktodona valo de la rivero Kavero.
La jaron 1000 la sultano Mahmud, reĝo de Ĥurasano (nunal Afganio), eniris en hindian teritorion, kreonta islaman imperion. En 1310 eniris la mogoloj en la nordo de Hindio. En 1398 la mogola konkeranto Tamerlano eniris en la ĉefurbon, Delhio, kaj superregis la tutan nordon de Hindio. La klera uzbeka Babur —posteulo de Tamerlano kaj de Ĝingis-Ĥano— fondis la Mogolan Imperion.
La portugaloj alvenis en Hindion fine de la 15a jarcento kaj setlis en havenoj tre gravaj por siaj komercaj interesoj.
En la 19-a jarcento la venko de Britio kontraŭ la mogoloj permesis la britojn kontroli preskaŭ la tutan landon kaj instali tion kio estis konata kiel Brita Hindio.
Sendependiĝo kaj moderna historio
Post antaŭaj tiudirektaj luktoj kaj partopreno de hindia soldataro en la Dua Mondmilito la 15an de aŭgusto de 1947 Barato sendependiĝis de Britio. Unu el la plej influaj gravuloj de tiu periodo estis Mohandas Karamchand Gandhi, kiu post helpi decidege tiun sendependecon estis mortigita de fanatika hinduo. Post la sendependiĝo eksplodis teruraj malfacilaĵoj inter hindiaj islamanoj kaj hinduistoj, kio igis la partigon de la lando en du: la nuna Barato kaj Pakistano, tiam dividita en du zonoj, la okcidenta (nuna Pakistano) kaj la orienta (nuna Bangladeŝo).
Dum granda parto de sia historio, Barato estis regita de la partio Barata Nacia Kongreso. Ĝi estis fondita multe antaŭ la sendependeco de la lando, kaj estis dum longa tempo konsiderata kvazaŭ simbolo de tiu ĉi. Ĝi estis dum longa tempo estrata de anoj de la familio Nehru-Gandhi, tio estas, de la unua ĉefministro Jawaharlal Nehru, lia filino Indira Gandhi, kaj ties filoj Rajiv kaj Sanjay, bofilino Sonia kaj nepoj. Al Nehru sekvis Gulzarilal Nanda. Dume estis la prezidentoj de Barato Rajendra Prasad kaj Sarvepalli Radhakrishnan.
Indira Priyadarshini Gandhi plej konata kiel Indira Gandhi estis ĉefa reganto de la lando ekde la 19a de januaro de 1966 ĝis la 24a de marto de 1977, kaj ekde la 14a de januaro de 1980 ĝis sia morto en la 31a de oktobro 1984. Ŝi estis la ununura filino de Jawaharlal Nehru, la unua Ĉefministro de Barato. Ŝi havis la saman nomon "Gandhi" sed ŝi ne estis parenco de Mahatma Gandhi). Dum sia epoko, ŝi estis unu el la plej gravaj registoj tutmondaj (kaj unu el la malmultaj registinoj) kaj tiam Barato estis unu el la plej gravaj landoj de la movado de neflankaj landoj.
La Barata Nacia Kongreso regis la centran registaron preskaŭ seninterrompe ĝis 1977. Inter tiu jaro kaj 1980, koalicio estrata de la Janata Partio venkis en la balotoj. Nova malvenko de la Kongreso okazis en 1989, fare de la Janata Dal, kiu nur konservis al povon dum du jaroj.
Inter 1996 kaj 1998, ekzistis pluraj ŝanĝoj, kun venko unue de la dekstra hindunaciista partio Baratija Janata Partio (BJP) kaj poste de la maldekstra koalicio Unuiĝinta Fronto. En 1998, la BJP formis la nacian Demokratan Aliancon kun aliaj lokaj partioj, kaj regis dum la tuta 5-jara periodo.
En la lastaj balotoj, en 2004, la Kongreso, estrita de Sonia Gandhi, venkis surprize, kaj, apogite de pli malgrandaj maldekstraj partioj, sukcesis formi registaron. La 22-an de majo de 2004, la siko Manmohan Singh de la Barata Nacia Kongreso, estis nomumita ĉefministro de Barato.
Komence de la 21-a jarcento Barato estas kun Ĉinio unu el la plej gravaj landoj de la disvolviĝanta Azio pro siaj teritoria amplekseco, siaj enormaj loĝantaroj kaj la pezo de siaj ekonomioj.
Saulė (mitologio)
Reprezentantaro
Saulė estas unu el la plej potencaj diaĵoj, la diino de vivo kaj fekundeco, varmeco kaj sano. Ŝi estas patronino de la unfortunato, aparte orfoj. La litovaj kaj latvaj vortoj por "la mondo" (pasaulis kaj pasaŭle) estas tradukitaj kiel "loko sub la suno".
Saulė estas meciita en unu el la plej fruaj skribaj fontoj pri litova mitologio. Laŭ slava traduko de la Kroniko de John Malalas (1261), potenca forĝisto Teliavelis faris la sunon kaj ĵetis ĝin en la ĉielon. Misiisto Hieronimo de Prago (1365-1416) foruzis tri jarojn provante kristanigi Litovion kaj poste rakontis miton pri kidnapita Saulė. Ŝi estis tenita en turo fare de potenca reĝo kaj savita per la zodiako uzanta martelegon. Hieronimo de Prago ĵuris ke li propre travivis la martelon, honoritan fare de la lokuloj.
Familio
Saulė kaj Mėnuo aŭ Mēness (la Luno) estis edzino kaj edzo. Mėnuo enamiĝis al Aŭšrinė (la matenstelo aŭ Venuso). Por lia malfideleco, Perkūnas (tondrodio) punis Mėnuon. Ekzistas malsamaj raportoj pri la puno. Unu versio diras ke Mėnuo estis tranĉita en du pecojn, sed li ne lernis de siaj eraroj kaj tiel la puno estas ripetita ĉiun monaton. Alia versio asertas ke Mėnuo kaj Saulė eksedziĝis, sed ambaŭ volis vidi ilian filinon Žemyna (la Tero). Tio estas kial la Suno brilas dum la tago, dum la Luno vizitas dum la nokto. Tria versio asertas ke la vizaĝo de Mėnuo estis malbeligita fare de aŭ Dievas (la supera dio) aŭ Saulė.
En aliaj mitoj, Aušrinė estas prezentita kiel filino kaj servisto de Saulė. Aušrinė ŝaltas la fajron por Saulė kaj pretigas ŝin por alia taga vojaĝo tra la ĉielo. Vakarinė (la vespera stelo) ordigas la liton por Saulė en la vespero. En la litova mitologio, Saulė estis patrino de aliaj planedoj: Indraja (Jupitero), Sėlija (Saturno), Žiezdrė (Marso), Vaivora (Merkuro).
Festenoj
La festeno de Saulė estis festita dum la somera solstico. Litovaj Rasos (igitaj Festivalo de Joninės per Kristanismo) kaj latva Līgo (igita Jāņi) implikas fari girlandojn, serĉante la magian filikfloron, bruligante ĝojfajrojn, dancante ĉirkaŭe kaj saltante super la fajro, kaj salutante la Sunon kiam ĝi pliiĝas ĉe proksimume 4am venonta mateno. Ĝi estas la plej ĝoja tradicia ferio. La vintra solstico estas famkonata kiel la relivero de Saulė. Kristanismo absorbis litovan Kūčios kaj latvan Ziemassvētki en Kristnaskon. Aliaj festadoj okazis ĉirkaŭ la ekvinoksoj.
Metropola areo de Vigo
La Metropola areo de Vigo estas urba regiono kiu etendiĝas tra la provinco galega Pontevedro, ĉirkaŭ la urbo Vigo (Hispanio). Ne konfuzu kun la komarko de Vigo.
Ĝi ne konstituiĝis kiel jura ento laŭ la hispana leĝaro pri loka administrado.
Projekto de oficiala difino
En majo de 2009, la konsilisto de Prezidenco de la Xunta de Galicia (aŭtonoma registaro de Galegio), anoncis, en Vigo, proponon de metropola areo, kiu dekomence enhavus totalon de 14 municipoj kiuj estus la jenaj: Vigo, Cangas do Morrazo, Moaña, Soutomaior, Fornelos de Montes, Pazos de Borbén, Redondela, Nigrán, Baiona, Gondomar, Mos, O Porriño, Salceda de Caselas kaj Salvaterra de Miño.
Špilberk
Špilberk estas burgo en urbo Brno, fondita en la 2-a duono de la 13-a jarcento de la ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a. La unuaj skribmencioj pri ĝia ekzistado devenas el la jaroj 1277 – 1278. Kiam Přemysl estis mortinta, Moravio estis regata de aŭstroj kaj la burgo havis la aŭstran hom-ekipon. Dum regado de Lucemburk-anoj ĉi tie restadis certan tempon ankaŭ Blanka de Valois, la unua edzino de reĝo Karolo la 4-a, poste ĉi tie sidis frato de Karolo kaj aliaj.
En la 1-a duono de la 15-a jarcento Špilberk fariĝis strategie grava kontraŭhusana fortikaĵo kaj sidejo de la moraviaj landaj hetmanoj. Mallongan tempon ĉi tie restadis eĉ Sigismondo la 1-a. La burgo servis ankaŭ al Jiří z Poděbrad kiel armea fortikaĵo en bataloj kontraŭ Matiaso la 1-a Korvino. En la jaro 1468 Špilberk ekokupis la hungara soldataro kaj ĝis la jaro 1490 ĝi estis sidejo de la hungara hom-ekipo. Post la morto de Matiaso la burgo apartenis al Jagellonoj. Urbo Brno poste tenis la burgon kiel sian posedaĵon ĝis la jaro 1620. Post incendio en la jaro 1578 estis Špilberk difektita kaj nur la turka danĝero devigis urban administrantaron, por ke la burgo estu riparita. Kiam Brno estis okupita en januaro de 1621 de imperiestra soldataro, kardinalo Ditrichštejn konfiskis la burgon por imperiestro Ferdinando la 2-a.
La plej glorajn momentojn de la imperiestra fortikaĵo venis, kiam la tridekjara milito estis finanta, kiam la burgo spite al mizera stato rezistis komune kun la urbo al trimonata sieĝado de la svedaj soldataroj kaj grave ĝi subtenis turnon en la milito. Sendubajn meritojn por la sukcesa defendo havis komandinto de Brno, kolonelo Raduit de Souches kaj lia subula komandinto de la fortikaĵo subkolonelo Georg Ogivly.
Dum la unua mondmilito kaj poste ankoraŭ dum la tempo de la nazia okupado Špilberk denove ŝanĝiĝis en grandan malliberejon. Post la milito ĝi servis ĝis la jaro 1960 kiel kazerno, poste akiris ĝin Muzeo de urbo Brno. Nuntempa aspekto de Špilberk estas donita precipe pro du grandaj rekonstruoj. La unua el ili kreis el la mezepoka burgo la plej signifan moravian barokan fortikaĵon. Sed ankoraŭ pli multe influis la vizaĝon de Špilberk la alia rekonstruo, farata precipe en la 2-a kvarono de la 19-a jarcento. El tiu tempo devenas ĉiuj konstruaĵoj, ĉirkaŭigantaj hodiaŭ ambaŭ kortojn. Al sendubaj interesaĵoj apartenas burga puto, profundigita en la jaroj 1714 – 1717 el devenaj 40 m ĝis nunaj 114 m, kaj apuda cisterno, fondita en la 1-a kvarono de la 18-a jarcento.
En Špilberk estas ekspozicioj: Špilberk – karcero de nacioj (historio de Špilberk kiel fama karcero) kaj Brno en Špilberk (historio de la urbo).
Laktobacilaloj
Laktobacilaloj (latine lactobacillales) estas ordo de Gram-pozitivaj bakterioj, kiuj karakteriziĝas per tio ke ili digestas sukerojn kaj aliajn karbonhidratojn, kaj en tiu digesto kreas laktoacidon.
Ecoj
Morfologie la unuopaj genroj kaj specioj de laktobacilaloj apenaŭ similas, sed ili fiziologie unuece priskribeblas, ĉar ĉiuj por atingo de energio bezonas karbonhidratojn. La grupo de homofermentativaj bakterioj en tio kreas nur laktoacidon, la grupo de heterofermentativaj bakterioj krom tio ankaŭ aliajn finproduktojn, plejparte etanolo kaj karbondioksido. Per sia specialiĝo de kreskado en lakto kaj aliaj simile medioj riĉaj je karbonhidratoj, ekzemple en la korpoj de homoj kaj de aliaj mamuloj, la laktobacilaloj perdis la eblecon de sintezo de multaj vivnecesaj substancoj, ekzemple de aminacidoj aŭ la por la spirado necesaj porfirinoj kaj citokromoj. Interalie ili ne kreas enzimojn nomatajn "katalazoj", tio signifas ke ili ne kapablas disigi la kombinaĵon H2O2 (hidrogenperoksido). Sekve la laktobacilaloj troveblas nur en la intesta sistemo respektive en mukozoj de mamuloj, kaj en lakto kaj ĉiuj lokoj kiuj havis kontakton kun lakto.
Signifo por homoj
Laktobacilaloj kutime troveblas en la homa intestaro kaj vagino, kaj helpas tie teni iom acidan medion. Iuj specioj kaŭras malsanojn, ekzemple el la genro de streptokokoj la specio streptococcus pneumoniae estas inter tiuj bakterioj kiuj povas kaŭzi pneŭmonion, kaj la specio streptococcus mutans kontribuas en la ekesto de kario en la homa dentaro.
Multaj specioj kaj subspecioj de laktobacilaloj uzatas en la konservigo de nutraĵoj, ekzemple de jogurto, kefiro, acida lakto kaj fromaĝo, sed ankaŭ en acida brasiko, kimĉio kaj en bakaĵoj.
Klasifikigo
Al la ordo de laktobacilaloj apartenas la biologiaj familioj
Gravaj specioj estas
Alma
Alma havas diversajn signifojn:
Lüen
Pri la komunumo
Lüen (historia romanĉlingva nomo Leun) estas komunumo de la komunumaro Schanfigg kaj la distrikto Plessur en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 83 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Lüen situas sur la norda flanko de la valo de Schanfigg norde de la rivero Plessur. Al la komunumo apartenas krom la kerna vilaĝo en la valo ĉe la fervojlinio supre de la kantona ĉefvojo la setlejo Maiensässen kaj en la valfundo la du setlejoj Ladanna kaj Im Tal.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lüon limas en nordo kaj oriento al Sankt Peter-Pagig, en sudoriento al Molinis, en sudokcidento al Tschiertschen-Praden, kaj en okcidento al Castiel.
Trafiko
La kantona vojo de Koiro al Arosa pasas tra la komunuma teritorio alte 200 metrojn supre de la kerna vilaĝo, kiu aŭtomobile atingeblas per kurboriĉa vojeto, kiu flankeniras de la kantona vojo en Castiel malsurpen al la vilaĝo. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la stacidomo ĉe la trajnlinio de Retia Fervojo de Koiro al Arosa. Kvankam la stacidomo nomiĝas Lüen-Castiel kaj situas sur la komunuma limo, ĝi reale estas nur stacidomo de Lüen, kies vilaĝokerno situas proksime de la stacidomo, dum Castiel situas alte super la valo ĉe la kantona vojo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lüen datiĝas el la jaro 1084 kiel Leune.
Ĝis 1338 la Senjoroj de Vaz estis la mastroj de la regiono. Poste la Grafoj de Werdenberg kaj ek de 1363 la Grafoj de Togenburgo. En la jaro 1436 Lüen aliĝis kune kun la tribunalkomunumo Sankt Peter al la Dektribunala Federacio. Ek de 1479 la landa suvereneco apartenis al Aŭstrio. En la jaro 1530 la komunumo aliĝis al la reformacio. En la jaro 1652 la civitanoj de Lüen sin liberaĉetis de Austrio kaj en la jaro 1657 ankaŭ de la episkopejo de Koiro.
Tamio Harakawa
Tamio Harakawa (原川 民雄, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
MMR
La vorto havas plurajn signifojn:
Nacia Memor-Tago pri Viktimoj de Genocido farita de ukrainaj naciistoj kontraŭ civitanoj de Dua Pola Respubliko
Nacia Memor-Tago pri Viktimoj de Genocido farita de ukrainaj naciistoj kontraŭ civitanoj de Dua Pola Respubliko (pole: Narodowy Dzień Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów na obywatelach II Rzeczypospolitej Polskiej) – pola festo festata ĉiujare la 11-an de julio, dediĉita al memoro de la viktimoj de Volinia masakro kaj aliaj murdoj kontraŭ civitanoj de Dua Pola Respubliko farita de ukrainaj naciistoj dum la dua mondmilito, fiksita laŭ voĉdono de Pola Sejmo la 22-an de julio. La festo ne estas tago libera de laboro.
Historio de iniciato
La 7-an de julio 2016 Pola Senato, en „Voĉdono pri omaĝo al viktimoj de genocido farita de ukrainaj naciistoj kontraŭ civitanoj de la Dua Pola Respubliko en la jaroj 1939–1945” apelaciis al Pola Sejmo, starigi la tagon de la 11-a de julio Nacia Memor-Tago pri Viktimoj de Genocido farita de ukrainaj naciistoj kontraŭ civitanoj de Dua Pola Respubliko.
Enhavo de la voĉdono
En la voĉdono akceptita la 22-an de julio 2016 la Sejmo omaĝis al viktimoj de la murdoj kontraŭ civitanoj de la Dua Pola Respubliko (poloj, judoj, armenoj, ĉeĥoj kaj reprezentantoj de aliaj naciaj minoritatoj), faritaj en la jaroj 1943–1945 de ukrainaj naciistoj el Organizaĵo de Ukrainaj Naciistoj, Ukraina Ribela Armeo, SS-Galizien kaj aliaj formacioj, kaj ankaŭ esprimis dankemon al t.n. „justaj ukrainoj”, kiuj rifuzis partopreni murdojn kaj savis polojn. La Sejmo ankaŭ esprimis rekonon al soldatoj de Pola Enlanda Armeo, Limregiona Memdefendo, Kamparanaj Batalionoj, kiuj entreprenis heroecan batalon defende de minacita per atakoj civila loĝantaro. La parlamentanoj apelaciis ankaŭ al Prezidento de Pola Respubliko honorigi tiujn personojn per ŝtataj distingoj.
Termino
Por festotago oni elektis la 11-an de julio, de la datreveno de t.n. „Sanga dimanĉo en Volinio” de 1943, dum kiu en Volinio okazis la plej granda ondo de la murdoj de poloj.
Memormapo
De 2016 ĉe la Instituto pri Nacia Memoro kreiĝas bazo de polaj tomboj kaj memorlokoj en Orientaj Limregionoj. Krom Volinio, kie en preskaŭ 2000 lokoj troviĝas ĉ. 5000 mortokavoj, en Orienta Galicio (antaŭaj vojevodioj de Lvovo, Tarnopol, Stanisławów) estas samkvanta nombro da ili. Krome, kadre de t.n. Volinia masakro poloj estis murdataj ankaŭ en Lublinio kaj Polesio. Printempe 2017 ukrainaj regopovoj malpermesis elterigon de la viktimoj kaj serĉadon de la krimlokoj. Malgraŭ tio oni plu esploras arkivojn kaj serĉas atestantojn. Oni jam registris raportojn de ĉ. 3500 personoj kaj kolektis 225 volumojn da dokumentoj. Estontece la mapo estos atingebla rete.
Enterokokoj
Enterokokoj - latine singulara genra nomo enterococcus, el la du malnovgrekaj vorteroj ἔντερον, énteron, ‚intesto‘ kaj κόκκος, kókkos ‚kerno‘, ‚grajno‘ - estas gram-pozitivaj bakterioj, kiuj apartenas al la biologia ordo de laktobacilaloj kaj fakte estas streptokokoj de serologia grupo D, kiuj tamen grupiĝas en aparta biologiaj familio (enterococcaceae) kaj genro. Ili troveblas en la korpoj de homoj kaj de aliaj mamuloj, de lakto kaj laktoproduktoj, kaj foje en kolbasoj de kruda viando. Ili estas globoformaj ka jprefere grupiĝas en paroj aŭ en mallongaj ĉenoj.
El la proksimume 25 konataj enterokokaj specioj, en homoj kaj aliaj mamuloj aparte la specioj enterococcus faecium kaj enterococcus faecalis havas digeste helpan signifon.
En nutraĵoj enterokokoj havas gravan orlon en fermentaj kaj maturigaj procesoj. Ili kontribuas al la karakteriza kaj dezirata gusto de aparte formaĝaj nutraĵoj, ekzemple de bubalolakta mocarelo (Mozzarella), kamemberto (Camembert) kaj de kaprolaktaj fromaĝoj.
Jerécuaro
Sociogeografio
En la komunumo vivas 47 982 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 70 personoj respektive 0,15 % parolas indiĝenan lingvon.
32 548 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili, 7 357 repsektive 22,6 % estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Kiberpunko
Kiberpunko (alinome Retpunko, aŭ Bitpunko) estas subspeco de sciencfikcio, kreita en 80-aj jaroj de 20-a jarcento. Ĝia nomo devenas de vortoj kibernetiko kaj punko. Fablo de kiberpunka verkoj fariĝas en socio de proksima futuro, en medio de alta tekniko (informa teknologio, biotekniko). Ĝi montras altnivelan teknologion kaj sciencon kun iom paneo aŭ radikala ŝanĝo en la societordo.
Kiberpunkaj rakontoj ofte centriĝas je konflikto kun artefarita intelekto kaj firmaegoj, kaj ĝenerale okazas en estonta Tero, anstataŭ la forestontaj okazejoj aŭ galaksiejoj trovitaj en romanoj kiel Foundation de Isaac Asimov aŭ Dune de Frank Herbert. La ĉirkaŭaĵoj estas kutime post-industria malutopioj, sed kulture aktiva kaj montras uzadon de teknologio en manieroj ne atenditaj por siaj kreantoj ("la stratoj trovas ĝiajn uzojn por la aferoj"). Granda parto de la genra atmosfero estas simila al film noir, kaj aŭtoroj ofte uzas teknikaĵojn de detektiva fikcio.
Meroux (stacidomo)
Meroux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Moval, apud Meroux, en departemento Territoire de Belfort, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Belfort - Delle (854000).
Ortrand
Ortrand estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberspreewald-Lausitz de la federacia lando Brandenburgio, kaj estas parto de la historia regiono Luzacio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
La komunumo estas la administra centro de komunumaro Amt Ortrand el pluraj najbaraj komunumoj formale sendependaj, sed proksime kunlaborantaj. Al la teritorio apartenas la sekvaj komunumoj (inter krampoj la nombro de loĝantoj fine de ):
Kantono Wayne (Tenesio)
Kantono Wayne aŭ angle Wayne County estas kantono en la usona ŝtato Tenesio, fondita dum 1785. Ĝia administra centro estas la urbo Waynesboro.
Dum la jaro 2000 la kantono havis 16 842 loĝantojn.
Sirikatolika Katedralo
La Sirikatolika Katedralo aŭ Siriaka Katolika Katedralo estas la katedralo de la Siria katolika eklezio; ĝi estas en Damasko, Sirio. Ĝi estas unu el la katedraloj de Orientaj katolikaj eklezioj en Damasko. La ses arkoj de la fasado memorigas la bizancan stilon kiu kombinas blankajn kaj malhelajn sinsekvajn striojn.
33.50934°N, 36.31659°W
Malgranda Tobago
Ekologio kaj naturobservado
Malgranda Tobago estas ankaŭ interesa kiel observejo por vidi birdojn kiuj reproduktiĝas en najbaraj insuletoj, inkluzive de ruĝkrura naivulo kaj grandioza fregato. Tiu ĉi ofte estas vidata dum perturbado de faetonedoj, naivuloj kaj ŝternoj.
Historio
En 1909 William Ingram enmetis Paradisaea apoda ( paradizeedoj ) en la insulo kiel klopodo de konservi la specion de troĉasado por la plumokomerco en ĝia indiĝena Nov-Gvineo. Proksimume 45 junaj birdoj estis enkondukitaj en la insulo. Post la morto de Ingram en 1924 liaj heredantoj testamentis  la insulon al la Registaro de Trinidado kaj Tobago kiel faŭnorifuĝon. La birdoj postvivis sur la insulo ĝis almenaŭ 1958 kiam ili estis filmitaj fare de Nacia Geografia veturteamo. Ekzistas neniuj fidindaj registraĵoj post 1963 kiam la Flora-Uragano trafis la insulon kaj la populacio estas verŝajne formortinta.
Ark: Survival Evolved
Ark: Survival Evolved (stiligita kiel ΛRK), angle, en traduko "arkeo: pretervivado evoluinta", estas videoludo publikigita en 2017. Ĝin evoluigis kaj eldonis la Studio Wildcard en Kirkland (Vaŝingtonio) kaj Gainesville (Florido), Usono.
En la ludo, ludantoj devas postvivi esti enŝlositaj sur insulo plenplena de vagantaj dinosaŭroj kaj aliaj prahistoriaj bestoj, naturaj danĝeroj kaj potenciale malamikaj homaj ludantoj.
La ludo estas ludata aŭ de triapersona aŭ unuapersona perspektivo kaj ĝia malferma mondo navigeblas piede aŭ rajdante antaŭhistorian beston. Ludantoj povas uzi pafilojn kaj improvizitajn armilojn por defendi sin kontraŭ malamikaj homoj kaj kreitaĵoj, kun la kapablo konstrui bazojn kiel defendon sur la tero kaj sur iuj kreitaĵoj. La ludo havas kaj unu-ludantajn kaj plurludantajn eblojn. la Plurludanta modo permesas la eblon formi tribojn de membroj en servilo. La maksimuma nombro de tribaj samideanoj varias de ĉiu servilo. En ĉi tiu reĝimo ĉiuj ŝatataj dinosaŭroj kaj konstruaj strukturoj estas kutime dividitaj inter la membroj. Estas "ludisto kontaŭ medio"-reĝimo, kie ludantoj ne povas batali unu kun la alia.
La luda scenejo
Temas pri ago-aventura pluviva ludo starigita en malferma monda medio kun dinamika taga-nokta ciklo. Por pluvivi, ludantoj devas establi bazon, per fajro kaj armiloj; pliaj agadoj, kiel ekzemple aldomigi kaj nutri dinosaŭrojn, postulas pli da rimedoj. La mondo de la ludo, konata kiel la "arkeo", estas proksimume 48 km² en grandeco: ekzistas proksimume 36 km² da tero kun 12 km² da oceano.
Nuntempe ekzistas 176 kreitaĵoj kiuj popoligas la mondon de Arkeo. En la fruaj versioj de la ludo, preskaŭ ĉiuj kreitaĵoj estis veraj dinosaŭroj kaj aliaj prahistoriaj kreitaĵoj, tamen dum la intrigo progresis, mitaj kreitaĵoj kiel la viverno, mantiĥoro kaj fenikso estis aldonitaj. Ĉar ekspansioj estis liberigitaj, tute originalaj kreitaĵoj, kiel la "karkinoj" kaj la "velonasaŭro" ankaŭ trovis sian vojon en la ludon.
Unu el la plej gravaj mekanikismoj de la ludo estas la aldomigo, "malsovaĝigo" de kreitaĵoj. La plej multaj estaĵoj povas esti aldomigataj, kvankam iuj ne. La malsovaĝiga metodo varias laŭ la speco de kreitaĵo. La plej multaj estaĵoj estas "perforte" aldomigatoj, signifante ke la ludantoj devas malkonsciigi la estaĵon per trankviligaj sagoj aŭ per batoj de malakraj armiloj kiel klabo. Ofte ludantoj bezonos teni la dinosaŭron trankviligataj dum la daŭro de la malsovaĝigo. La aldomigo de iuj dinosaŭroj daŭras pli longe ol tio de aliaj kaj postulas pli da narkotiloj. Ludantoj kapablas uzi narkotajn berojn, aŭ meti narkotaĵojn el narkotaj beroj kaj putriĝinta viando.
Post la malkonsciigo de la estaĵo, la ludanto devas nutri al la kreitaĵo sian preferatan manĝaĵon, kiel beroj por herbovoraj aŭ kruda viando por karnovoraj. Diversaj manĝaĵoj helpas malsovaĝigi bestojn je diversaj rapidecoj. Plej multaj estaĵoj malsovaĝiĝas plej efike - kaj plej rapide - kun manĝaĵo kreita uzante ovojn de alia kreitaĵo. Iuj estaĵoj ankaŭ povas esti aldomigitaj pasive, alproksimiĝante al ili kaj zorge donante al ili manĝaĵojn. Post kiam kreitaĵo estos aldomita, ĝi sekvos la ordonojn de la ludanto, kiu ilin aldomigis. Ankaŭ la plej multaj estaĵoj permesas al la ludanto rajdi ilin, kaj tial rajtigas la ludanton uzi la kapablojn de la estaĵo, kiel flugado aŭ rapida subakva movado. Kiam rajdiĝas iuj kreitaĵoj, ludantoj ankoraŭ povos uzi armilojn. Ili ankaŭ povas esti uzataj por porti erojn, kaj ludantoj povas elsendi atakajn kaj defendajn komandojn al ili; ekzemple, grupeto de utahraptoroj povas esti asignita por defendi la bazon, aŭ grupo de triceratopoj povas esti ordonita ataki la bazon de malamiko. Iuj el la pli grandaj estaĵoj, kiel brontosaŭro aŭ mozasaŭro, povas havi konstruan platformon metitan sur sia dorso, donante al ludantoj moveblan, kvankam malgrandan, bazon.
Voroĥta
Voroĥta (Ворохта) estas urbotipa loĝloko en Ivano-Frankivska provinco, Ukrainio. Ĝia loĝantaro estis loĝantoj en 2021.
MMU
MMU estas mallongigo por:
26-a de novembro
La 26-a de novembro estas la 330-a tago de la jaro (la 331-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 35 tagoj restas.
Je la 26-a de novembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 26-a de novembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Preĝejo Sankta Stefano (Kisterenye)
La preĝejo martiro Sankta Stefano estas katolika historia monumento en Bátonyterenye (iam en Kisterenye).
Historio
La unua mencio pri kirko okazis en eklezia listo el 1332, sed estas alia mencio el 1280. En 1798 ĝi estis pligrandigita kaj trakonstruita, tamen restis partoj el la mezepoko. Alia fonto mencias similan laboron inter 1839-1844. La turo estis konstruita antaŭ ol 1822. La orgeno estis farita en 1948. En 1995 la kirko plene renoviĝis, tiam oni trovis mezepokajn fenestrojn.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur monteto. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas kaj altiĝas. La turopinto estas bulboforma. La absido estas trisegmenta kaj same larĝas, ol la navo. Sakristio aliĝas al la absido. Interne la murpentraĵoj estis pentritaj en 1956, la ĉefaltara bildo en 1962. Krom la ĉefaltaro estas ankaŭ du flankaj altaroj.
Kermeso okazas en la 27-an de decembro.
Petro Levi
Petro LEVI (franclingve Pierre Lévy), naskita en Parizo la 5-an de majo 1926, estas esperantista verkisto kaj sindikatisto aktiva en la SAT-movado.
Biografio
Petro LEVI naskiĝis en Parizo la 5an de majo 1926, en katolika, politike konservativa familio. Esperanton li eklernis dum somero 1937 kun sia patro, kaj poste daŭrigis la studadon sola, ĉefe ekde 1945. Tiam li serĉis esperarantistan medion por praktiki la lingvon. Li aliĝis al SAT en 1946, post vana provo ĉe la parizaj neŭtralaj esperantistoj, kiuj obstinis paroli nur franclingve. Tiam senmona, li ne povis mem pagi la kotizon al SAT kaj kredis, ke li ĝuis senpagan aliĝon. Nur post reveno el soldatservo, li eksciis, ke pagis por li alia SAT-ano, Bournazel. Kiam li proponis al li repagi la aliĝmonon, Bournazel rifuzis, kaj konsilis al li eventuale uzi la monon por pagi la aliĝon de alia nepagipova kamarado, en la sama spirito de kamaradeca solidareco.
Studinte agrikulturon, li laboris dum pluraj monatoj en farmbieno ĉe la ĝeneva lago. Post la militservo li dungiĝis kiel teĥnikisto en la Versajla sekcio de la Nacia Instituto pri Agronomia Esplorado, kaj aliĝis al la sindikato CGT en 1947. En 1949, li dum SAT-kongreso en Parizo konatiĝis kun sveda esperantistino, Anna-Lisa Holmberg, kaj translokiĝis al Svedio, kie ili edziĝis en 1950. Li tiam loĝis en vilaĝo apud Skövde, laboris kiel senkvalifika laboristo en cementfabriko Gullhögen inter 1950 kaj 1952, kaj membris en LO, la sveda ekvivalento (sed kun pli granda kvanto da socialdemokratoj) de la franca CGT.
Reveninte en Francion, li post kelkaj provizoraj okupoj eklaboris en la Centro pri Esplorado pri Industriaj Cementoj (CERILH), unue kiel teĥnikisto, kaj poste, akirinte diplomojn en vespera kurso ĉe la Supera Nacia Lernejo pri Teĥnikoj kaj Metioj, kiel inĝeniero. En 1953 li aliĝis al la socialista partio SFIO. Samjare, li iĝis membro de la plenumkomitato de SAT.
En 1957 li forlasis la SFIO-n pro ties militisma politiko en Alĝerio kaj aliĝis al Aŭtonoma Socialista Partio (PSA), kiu iĝis PSU post kunfandiĝo interalie kun UGS. En ĉi tiu partio li aktivis ĝis 1969, kiel sekretario de ĝia loka sekcio en Vilĵŭifo (france Villejuif).
Listo de astronomoj
Jen listo de astronomoj, astrofizikistoj kaj aliaj menciindaj homoj, kiuj kontribuis al astronomio.
Petro Levi
Biografio
En 1972 li ankaŭ iĝis prezidanto de la plenumkomitato de SAT, kaj klopodis starigi regulajn amikajn rilatojn inter la sindikata movado kaj la SAT-movado, invitante sindikatajn respondeculojn al kongresoj de SAT en Bergamo (1974) kaj Lekturo (1978), kaj mem salutante diversajn internaciajn sindikatajn kunvenojn en la nomo de SAT.
Más negro que la noche
Más negro que la noche (pli nigra ol la nokto) estas meksika supensa filmo de 1975 scenarita kaj reĝisorita de Carlos Enrique Taboada, kreinto de aliaj similaj filmoj kiel Hasta el viento tiene miedo (Inkluzive la vento timas), El libro de piedra (La Ŝtona Libro) kaj Veneno para las hadas (Veneno por la feinoj).
Petro Levi
Biografio
En 1977 li fariĝis membro de la urbestraro de Kaprozo, kiu funkciis ĝis 1982. Li tiam estis unu el la iniciatintoj kaj prezidanto de la Kaproza Laborista Esperanto-Rondo, kiu tiam ĝuis la apogon de urbodomaj instancoj.
Pro siaj sindikataj aktivaĵoj li estis maldungita en 1980, sub diversaj falsaj pretekstoj. Post deksepmonata batalo kaj solidareckampanjo, en kiu, pro sindikata alvoko, partoprenis eksterlande nur esperantistoj, li estis redungita en majo 1982, post labortribunala konstato, ke la motivoj por maldungo estis falsaj pretekstoj. Li laboris ankoraŭ kvar monatojn ĝis antaŭemeritiĝo. Li ne rekandidatis por la plenumkomitato de SAT post 1981 sed plu agadis kadre de ĉi-tiu asocio, interalie kiel membro de la redaktokomitato de Sennaciulo.
Más negro que la noche
Rakonto
Kvar amikinoj decidas vivi kune en luksa domego kiun heredis Ofelia (Claudia Islas), la nevino de onklino Susana (Tamara Garina) kiu ĵus mortis. La nura kondiĉo estas, ke la nevino zorgu pri la nigra kato Bécquer, la amata hejmbesto de l' onklino. Post iuj tagoj, la kato aperas mistere mortinta en la kelo kaj, ekde tiu momento, strangaj aferoj ekkomencas en la domo.
Versioj
Ekzistas du versioj de ĉi-filmo: la origina, aperinta en 1975, kaj alia pli nova aperinta en 2014.
Petro Levi
Biografio
En 1994, li kreis en SAT-eca spirito (t.e. kun la celo esperantigi komunistojn, kaj ne komunistigi SAT-anojn) komunistan laborgrupon en SAT en 1994. La grupo evoluis al frakcio en 1996.
Membro de FET ekde 1973, li alprenis kelkajn respondecojn tie, ĉefe kiel korektanto de ĝia gazeto, Le Travailleur Espérantiste, dum multaj jaroj. Li ankaŭ membras en IKEK, kaj partoprenis en la preparo de la leĝoproponoj favore al Esperanto, deponitaj ĉe la parlamento de Socialistoj en 1970 kaj de komunistoj en 1996-1997.
Inter julio 2005 kaj aŭgusto 2018, li plie estis membro de la konfliktkomisiono de SAT.
En 2009 li elfrancigis la libron de Karlo Kafiero Kompendio de la Kapitalo de Karlo Markso surbaze de la traduko el la itala de Ĵam' Gijom' (James Guillaume), eldonita de la Eldona Fako Kooperativa de SAT.
Yoshihiko Matsuoka
Yoshihiko Matsuoka (松岡 良彦, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
Preĝejo Sankta Nikolao (Csepreg)
Preĝejo de Sankta Nikolao estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Csepreg.
Historio
La origina preĝejo estis gotika. La surskribo sur la ĉefenirejo montras la konstrujaron (1391). El tiu erao restis la ĉefpordo kaj la turo 42 metrojn alta, 6.5 metrojn larĝa. Sube la muro larĝas 1.8 m. Dokumento unuafoje mencias la preĝejon en 1433. En 1592 jam horloĝo montris la tempon sur la turo. Proksimume en 1700 la preĝejo ricevis barokan aspekton, same la interna parto. La lastfoje renovigo okazis en 1939. Tie preĝadis ekzemple Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio), János Hunyadi kaj Francisko Nádasdy (politikisto).
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en malgranda parko. La turo altiĝas super la meza enirejo. La skulptaĵoj estis faritaj en la 18-a jarcento pri Sankta Antonio, Sankta Katerino, Sankta Paŭlo, Sankta Francisko kaj Johano Nepomuko. La nova ĉefaltaro estas videbla proksimume de 1780 kaj prezentas legendon pri Sankta Mikaelo. Kermeso okazas en la 6-an de decembro.
Aldea Moret
Aldea Moret. Antikva municipo de la provinco de Cáceres, Hispanio, situa je 2 km de la centro de la urbo de Cáceres kaj aktuale integrita ene de la urba kerno de tiu, je alto de ĉirkaŭ 465 m super marnivelo kaj ĉe la deklivo de monteto "Cerro de Cabeza Rubia" (516 m super marnivelo); la populacion januare de 2006 oni ĉirkaŭkalkulis je iom pli da 8.000 loĝantoj.
Historio
Naskiĝis meze de la 19a jarcento post la malkaŝo de la fosforito, mineralo riĉa en fosforo en 1864 fare de la policano Francisco Lorenzo kaj de Diego Bibiano González, kiuj trovis blankan ŝtonon en la okcidenta deklivo de la monteto de Cabeza Rubia, kiu fakte estis kalkofosfato enhavante riĉon de 62%.
Aldea Moret ricevis sian nomon pro Segismundo Moret y Prendergast (politikisto de la liberala partio kiu estis sesfoje ministro kun Sagasta kaj igixs trifoje Ĉefministro, kiu sukcesis pro sia influo ke la planata fervojo atingu la buŝon de minejo, per kio la fosforito povis esti distribuita al la tuta lando. Tiu mineja setlejo poste iĝos vilaĝo kaj nun estas kvartalo de Cáceres.
Komunumo Švenčionys
Švenčionys estas subdistrikta komunumo, kaj ene de ĝi unu el tri plej grandaj urbetoj, en la oriento de Litovio - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Švenčionys. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Vilnius (Vilno), kaj troviĝas 84 kilometrojn nordoriente de la nacia kaj distrikta ĉefurbo Vilno, proksime al la limo al Belarusio. En en la komunumo vivis, el tio komence de 2020 en la urbo mem 4 065. Laŭ nombro da loĝantoj ankoraŭ iom pli grandaj estas du pliaj urboj de la komunumo,  Švenčionėliai kun 6 900 loĝantoj kaj Pabradė kun 6 500. Al la teritorio apartenas parto de la lago Asveja.
Historio
Jam dum la 13-a jarcento la urbo estis la koro de historia regioneto kun la nomo "Nalšia", kiu situis en la pleja nordoriento de Litovio kaj limis kun la teritorio konkerita fare de la Livonia ordeno de germanaj kavaliroj norde - en kaj pri la regiono dum la mezepoko pli ofte okazis akraj bataloj. Dum la 15-a jarcento en la regiono la litova grandduko Vytautas setligis tatarojn, kiuj estis talentaj artmetiistoj, kaj pro ili Švenčionys iĝis unu el la gvidaj mezepokaj artmetiistaj centroj de Litovio.
Dum 1800 la urbo ricevis formalajn urbajn rajtojn. 12 jarojn pli poste, dum 1812 ĝin travojaĝis la armeo de Napoléon Bonaparte survoje al provo konkeri Rusion, kaj Lev Tolstoj mencias la urbon en sia romano "Milito kaj Paco".
Kalama (Numidio)
Kalama, Kalamo aŭ Calama estis kolonio en la Romia provinco Numidio situa kie estas nuntempe Gelma en Alĝerio.
MMV
MMV povas rilati al:
Kalama (Numidio)
G. Mokhtar lokigas ĝin ĝuste ene de la Romia provinco Africa Proconsularis, oriente de Numidio, sed ĝenerale oni supozs ke ja ĝi estis en Numidio,   kaj provinco kreiĝis probable en 198–199.
Komunumo Švenčionys
Historio
Dum la jaro 1883 en la urbo ekfunkciis - en Litovio siatempe unika - fabriko por prilaboro de sanigaj herboj; dum 1928 en la urbo aldoniĝis dua tia fabriko.
Kalama (Numidio)
Posidio estis unu el ties kvar episkopoj registritaj en dokumentoj. Je la alveno de la vandaloj, li refuĝiĝis ĉe Aŭgusteno de Hipono, kiu mortiĝis tuj poste.
Komunumo Švenčionys
Rilatoj al Esperanto
Parto de la komunumo estas la loĝloko Kaltanėnai. Tie en 1967, samtempe kun la 9-a Baltiaj Esperanto-Tagoj (BET-9) en la ĉefurbo de Litovio, Vilno, aktivula junularo aranĝis la unuan junularan esperantistan tendaron en Litovio, kiu en la Sovetia Esperantista Junulara Movado (SEJM) ricevis la titolon SEJT-9. BET-oj kaj SEJT-oj estis fundamento de la organizita Esperanto-movado en Sovetunio.
Ferrazzano
Ferrazzano estas komunumo de Italio.
Neetze
Neetze estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüneburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Neetze apartenas al la metropola regiono Hamburgo.
Imperio de Vjetnamio
La Imperio de Vjetnamio (en vjetnama: Đế quốc Việt Nam; en ĉina skribo: 越南帝國; en japana: ベトナム帝国) estis mallongdaŭra pupa ŝtato de Japana Imperio kiu regis la tuton de Vjetnamio inter la 11a de marto kaj la 23an de aŭgusto, 1945. Dum la Dua Mondmilito, post la falo de Francio kaj la establo de la Francio de Vichy, la francoj perdis praktikan kontrolon en Franca Hindoĉinio profite al japanoj, sed Japanio restis en la fono dum oni donis al la administraciantoj de la Reĝimo de Vichy teorian kontrolon. Tio ŝanĝis la 9an de marto 1945 kiam Japanio oficiale enpoviĝis. Por akiri la subtenon de la Vjetnama popolo, Imperia Japanio deklaris, ke ĝi revenigos suverenecon al Vjetnamio. Imperiestro Bảo Đại deklaris la Traktaton de Huế faritan kun Francio en 1884 malvalida. Trần Trọng Kim, fama historiisto kaj fakulo, estis elektita kiel ĉefministro.
Listo de ekonomikistoj
Tio ĉi estas nekompleta listo de menciindaj ekonomikistoj, ekspertoj en socia scienco ekonomiko.
Eszter Tari
Eszter Tari [ester], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tari Eszter estas hungara pentristo, altlerneja instruisto. Ŝia patrino estis Anna T. Surányi. Eszter Tari naskiĝis la en Pécs.