cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Masarès
estis franca verkisto kaj filmkritikisto. En 1951 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano Le Pélican dans le désert ("la pelikano en la dezerto").
Biografio
Dum la Dua Mondmilito, Jean Masarès estis armea flegisto, precipe en armea psikiatria malsanulejo, kio inspiris lin en la malfruaj 1940-aj jaroj al rakontoj pri lia sperto en akademiaj artikoloj kaj simpozioj.
Christian Coffinet
, naskiĝis en 1923, do nun -jara, estas franca verkisto kaj ĵurnalisto. En 1949 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano Autour de Chérubine ("ĉirkaŭ kerubino").
Li adaptis kelkajn el siaj romanoj por kinejo, precipe La Fille de prie por la filmo La Moucharde (1958), reĝisorita fare de Guy Lefranc.
Antoine Blondin
, naskiĝis la 11-an de aprilo 1922 en Parizo, mortis la 7-an de junio 1991, 69-jara, samloke, estis franca verkisto, ĵurnalisto, romanisto, scenaristo kaj literaturkritikisto. En 1950 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano L'Europe buissonnière ("Eŭropo ĝenita").
Usonen! (libro)
'Usonen! kaj Verdaj bomboj kontraŭ grizaj katakomboj' estas romano fare de Evgenij Grigoriev de Kazaĥio. Eldonejo Libera. s.l. 2022. 66 paĝoj.
Recenzo
"Recenzista tasko povas esti unu el la plej plezuraj, aŭ la plej akra, inter tiuj, kiuj iel ajn rilatas al la universo de la libroj: estas tre feliĉige laŭdi verkojn, kiuj ja meritas honoran lokon en nia panteono, kaj estas samgrade tristige plenumi la devon deklari malbonaj kelkajn verkojn, kies temo estas promesplena, sed kiuj hazarde troviĝis en mallertaj, kelkfoje ankoraŭ nesufiĉe maturaj, manoj.
Sed por recenzisto la vere plej terura problemo okazas, kiam eĉ post atenta legado de ia verko, ni ĝin fermas nesciante kio precize povas esti dirata pri ĝi. Tiun situacion mi ĵus travivis. Finleginte Usonen!, debutan verkon de la kazaĥo Evgenij Georgiev (kiun oni ne konfuzu kun lia bulgara samnomulo, naskiĝinta en 1954), mi vidis min trafita en vera krucvojo, kiu igis ke mi prenu iom da tempo antaŭ ol verki ĉi tiun recenzon.
Fakte, de longa tempo mi ne trovas en la esperantlingva literaturo verkon, kiu kapablas elveki tiom da malsimilaj sintenoj pri si mem! Ĉar se vi estas inter tiuj, kiuj pensas, ke la Esperanta literaturo devas esti precipe instrua, kaj tiamaniere roli kiel ilo por instruado de la lingvo, kaj nur poste, kaj nur se estas loko, utili al io plia, do por vi Usonen! estos nur nova verko inter tiom da aliaj, kiuj ne alfrontas la ĝustan gramatikon. Kaj en kiu, malgraŭ ĝia iom stranga intrigo, vi ankoraŭ trovos diversajn referencojn ne nur al la Esperanta kulturo, sed ankaŭ al fame konataj beletraj roluloj, kiel Pastro Brown.
Tio ĉar Usonen! estas libro duparta, la dua nomiĝas Verdaj bomboj kontraŭ grizaj katakomboj, sed ambaŭ dialogas kun la “estetiko de la absurdo”; tio estas, normaligo de situacioj, kiuj ja defias ĉian nurracian analizon, ĉu en politika nivelo (kiel nordkore(an)o premiita per vojaĝo al... Nov-Jorko!), ĉu entute fantazieca situacio, kiel subtera tre futurisma civilizo, kie estas milito inter du grupoj da homoj, kiuj violente sin detruas: fundamentistoj kaj reformistoj...
Bone, vi jam konstatis, ke la verko ne estas ja tiom absurda, ĉu ne? Ĝi ja estas polemika, sed sufiĉas viziti kelkajn el la Esperantaj grupoj en Fejsbuko por ke vi sentu la “amikeblan etoson” de niaj pacaj batalantoj... kaj tio estas la plej grava motivo por ke vi donu al ''Usonen! kaj Verdaj bomboj kontraŭ grizaj katakomboj'' iom pli da atento, ĉar tiu libro diras multe pli, ol oni perceptas je la unua momento.
Fine, mi ne povas fini tiun ĉi recenzon sen laŭdo al la kuraĝo de Eldonejo Libera, kiu sinprezentis al la defio publikigi ĉi tiun verkon. Estu certa: la nepoj vin benos!"
Drahomíra ze Stodor
Drahomíra ze Stodor (naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 890, laŭ aliaj fontoj en la jaro 877, mortis post 935) estis edzino de Vratislav la 1-a, patrino de Boleslao la 1-a kaj eble ankaŭ de sankta Venceslao kaj ĉeĥa princino.
Drahomíra devenis el princlando de Stodoranoj (Stodoranoj, ankaŭ Havolanoj – estis tribo de Polabiaj Slavoj apartenanta al triba asocio de Luticoj). Stodoranoj ne estis paganoj, kiel asertis iuj pli postaj legendoj. Kun Vratislav ŝi edziniĝis verŝajne en la jaro 906. Naskiĝis al ŝi verŝajne ses infanoj, du filoj kaj kvar filinoj.
Sankta Ludmila kaj Drahomíra ze Stodor
La konflikto inter ambaŭ virinoj eble koneksis kun la evoluo de la internacia situacio, kiam la potenco transŝoviĝis el bavaria duklando al Saksio. En la jaro 921 la bavaria duko Arnulf agnoskis orientfrankan reĝan titolon de Henriko la Birdisto kaj per tio li ankaŭ fakte agnoskis la transŝovon de potenco en Saksion. Bohemio, kiu ĝis tiu tempo staris surflanke de Bavario kun maltrankviliĝo observis la agreseman politikon rilate al soraboj en nordokcidento, devis decidiĝi, kian politikon plu observi. Ŝajnas, ke Drahomíra prefere aktiviĝis por kunlaborado kun Saksio eĉ spite al risko de limigo de relative sendependa posteno de Bohemio, Ludmila eble kredis en pluan orientadon al Bavario, eĉ kiam malplifortigita.
Miloslav
La gloso Miloslav povas signifi la jenajn:
Drahomíra ze Stodor
Sankta Ludmila kaj Drahomíra ze Stodor
La politika konflikto estis laŭ legendo kulminigita per murdo de Ludmila la 15-an de septembro 921 en remparburgo Tetín. Ludmila estis sufokigita per sia "koltuko" (vualo) fare de Tunna kaj Gommon, verŝajne varengoj, anoj de trupo de princino Drahomíra.
Regentino
Anstataŭ la neplenkreska filo poste Drahomíra regis kiel regentino. Sed jam en la jaro 925 ekprenis la potencon la juna Venceslao, tiu poste la patrinon por iu tempo forpelis ekster la princa korto. Ŝi estis aŭ malliberigita en Budeč aŭ forpelita el la lando, verŝajne pro suspekto, ke ŝi strebas por la vivo de Venceslao. Sed Venceslao fine akceptis reen Drahomíron al la praga kortego, sed Drahomíra jam akiris nenian partoprenon en la regado. Tiutempe eble ŝi lasis en Tetín, kie estis murdita kaj sepultita Ludmila, por signo de sia pento konstruigi preĝejon konsekrita al sankta Miĥaelo.
Estas verŝajne, ke Drahomíra vivis en la proksimeco de filo Boleslao en lia nove konstruita burgo en la hodiaŭa Stará Boleslav. Atestas pri tio enskribaĵoj de la mezepokaj legendistoj. Estas konate, ke Drahomíra ĉeestis dum la murdo de Venceslao en Stará Boleslav evidente la 28-an de septembro 935, kiam ŝi apartenis onidire inter fideluloj de Venceslao. Ŝi zorgis pri transpreno de la murdita princo en la preĝejon. Onidire estis strebate por ŝia vivo kaj ŝi malaperis ie en Ĥarvatio.
Drahomíra en kulturo
La figuro de princino Drahomíra aperas en vico da artistaj verkoj dediĉitaj precipe al sankta Venceslao aŭ al sankta Ludmila. Ŝi rolas ĉefrolon ekzemple:
Palaco de la markizoj de La Algaba
La Palaco de la markizoj de La Algaba (Palacio de los Marqueses de La Algaba) estas historia palaco en Sevilo, Andaluzio, Hispanio. Ĝi estas unu de la plej gravaj ekzemploj de la privata mudeĥara arkitekturo de la urbo. Ĝi estas hejmo de la Centro de Mudeĥara arto de Sevilo.
Ĝi estis konstruigita en 1474 de Juan de Guzmán y Torres, Unua Senjoro de La Algaba. Posteuloj akiris apudajn terenojn kaj ampleksigis la palacon. Laŭlonge de la jarcentoj sekvaj posteuloj reformis kaj plibonigis la palacon. En la fino de la 19-a jarcento kaj dum la 20-a jarcento estis en la terenoj de la palaco teatro, kinejo, loĝejoj, vendejoj ktp. En majo 1990 la palacon aĉetis la Municipo Sevilo. Ekde tiam ĝi estis habilitita por municipaj servoj kaj la Centro de Mudeĥara Arto de Sevilo.
La 11an de januaro 2013, la tiama urbestro de Sevilo, Juan Ignacio Zoido, inaŭguris la Centron de la Mudeĥaro en la Palaco de la Markizoj de La Algaba. Aktuale, oni eksponas aron de 111 pecoj rilataj kun tiu arta stilo, inter kiuj elstaras akvujoj, sigeloj, baptujo, plurkoloraj trabopintoj de la 15-a jarcento, arabecaj ornamaĵoj, gipsaĵoj, azuleĥoj kaj gotikaj tomboŝtonoj.
Belchite
Belchite [belĈIte] (en Esperanto eble Belĉito) estas municipo de Hispanio, en la nordoriento de la komarko Belĉita Kampo kies ĉefurbo estas Belchite mem, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). Ĝi estas tutlande konata kiel scenejo de unu el plej simbolaj bataloj de la Hispana Enlanda Milito, nome la batalo de Belchite. Kiel konsekvenco la loĝloko estis detruita. Anstataŭ rekonstruado, la reĝimo de la diktatoro Francisco Franco decidis krei novan loĝlokon tute apude (nune konata kie Belchite nuevo (Nova Belĉito)), lasante sentuŝe la ruinojn de la iama loko kiel montro de la milito kaj akuzo al konsideritaj teruroj de la venkita flanko. La abandonita domaro kaj parte alirebla nur por gviditaj vizitoj estas konata kiel Pueblo Viejo de Belchite (Malnova Belĉito).
Geografio
Belchite estas granda municipa teritorio, kiu enhavas ene tiun de Codo, en la nordoriento de la komarko Belĉita Kampo.
La loĝloko mem estas je 50 km de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 440 msm.
Ĝi estas laŭ la regiona ŝoseo A-222 sude de Mediana de Aragón kaj norde de Lécera, dum laŭ la regiona ŝoseo A-222 okcidente estas Fuendetodos kaj laŭ la regiona ŝoseo A-1307 oriente estas Azaila; krome apude nordoriente estas Codo.
La areo estas unu el la plej aridaj zonoj de Aragono. La apuda rivero estas nomata Aguasvivas.
Historio
Plej fruaj restaĵoj estis de Bronzepoko sed pli certa setlejo estas de Ferepoko, kio indikas antikvecon de la setlado en la loko. Estis ankaŭ setlejo de epoko de romianoj en la 1-a jarcento a.K.
La setlejo Balsal aŭ Belsid de araboj apartenis ĝis 1118 al la Kurao de Zaragozo. La ampleksa agrikultura distrikto estis loĝata de berberoj plej verŝajne rilataj kun la dinastio de Umajidoj. La geografia loko, kontrolanta la vojon al Montalbán kaj Teruelo, al la marbordo kaj al la akso Molina-Guadalajara-Toledo, same kiel la rekupero de la romia akvorezervejo de Almonacid kaj ties irigaciaj ebloj, ebligis gravan kreskon de la loko.
En 1117-1118 Belchite estos konkerita de Alfonso la 1-a de Aragono kadre de la konkero de la aragona ĉefurbo decembre samjare. En 1119 la reĝo de Aragono donis al la nova aragona loko tre favoran foruon de landlimo kiuj rajtigis loĝadon eĉ al deliktuloj: La unua senjoro de Belchite estis Galindo Sánchez. En 1122 Alfonso la 1-a decidis krei tie militordenon imite de la Ordeno de la Templo, kiu estus nomita Cofradía de Belchite, sed ne por longe, ĉar ĝi merĝiĝis en la posta miltordeno de Monreal; ĉiuokaze post la malvenko de Fraga, granda parto de la suda landlima teritorio estis rekonkerita fare de la almoravidoj. Alfonso la 7-a de Leono venis helpi la kunigon de tiuj pioniraj militordenoj en 1136 en tio kio nomiĝis Militia Caesaraugustana. En 1143, ĝi estos absorbitaj de la Ordeno de la Templo.
Post la Mezepoko okazis ekonomia prospero de la loko kiel centro de agrikultura produktado, ekonomia kaj administracia de ampleksa komarko. La lokanoj estis kristanoj, islamanoj kaj judoj kun klara majoritato de moriskoj kiuj prefere laboris por la agrikulturo. La feŭda regado fare de la familio Luna, pasis, en 1430 al rekta regado sub la krono de Aragono. Tamen post du jaroj ĝi estis vendita al la duklando de Hijar fare de la reĝino Maria, edzino de Alonso la 5-a kun Almonacid kaj Puebla de Albortón. En 1498 Fernando la 1-a konstituis la graflandon de Belchite.
En 1611 okazis la forpelo de la moriskoj el Hispanio, kio rezultis en nova krizo por la loko, ĉar ili estis majoritato en Belchite, kaj oni devis aprobi novan rajtigilan ĉarton por instigi al reloĝadon. Dum la ekonomia florado de Belchite oni starigis diversajn monumentojn kiel la Arkoj de Sankta Roĥo kaj de la Villa same kiel diversajn preĝejojn (Sankta Marteno kaj Sankta Johano) kaj konventojn kiel tiu de Sankta Rafael kaj tiu de Sankta Aŭgusteno, la seminarion kaj la sanktejon de Nuestra Señora de Pueyo, ĉiuj el ili inter la 17-a kaj 19-a jarcentoj el briko kun hegemonio de la mudeĥara kaj la baroka stiloj.
La Hispana Enlanda Milito
La Hispana Enlanda Milito ekis la 18an de julio 1936 per puĉo kontraŭ la respublika registaro kaj en Belchite kaj komarko falangistoj, policanoj kaj aliaj dekstruloj elpostenigis la municipajn aŭtoritatojn kaj arestis tiujn kaj ĉiujn elstarajn maldekstrulojn kiuj estis ekzekutitaj. Oni ĉirkaŭkalkulis inter 170 kaj 200 personoj ekzekutitaj en la komarko. En Belchite estis arestita la socialista urbestro kaj lia familio. Oni diris, ke Mariano Castillo memmrtigis kaj liaj fratoj kaj edizno estis mortigitaj, kune kun politikistoj, instruistoj kiel tiu de Samper del Salz, kamparanoj kaj laboristoj, kaj eĉ urbestro nomumita de la insurekciuloj, nome Victorián Lafoz y Benedí, nova urbestro de La Puebla de Albortón kiu kontraŭis la mortigadon de respublikanoj.
Belchite, kiu estis okupita de falangistoj post la malsukcesa puĉo en julio 1936, revenis al la Respubliko en septembro 1937. En 1938 falos definitive por la frankistoj. Inter la 24a de aŭgusto kaj la 6a de septembro 1937 okazis la nomita batalo de Belchite kadre de la ofensivo de la respublika armeo cele al klopodo por konkeri Zaragozon kaj malpezigi la premon de la norda fronto, por eviti la perdon de Bilbao kaj Santandero. Tiu ofensivo haltis en Belchite kaj anstataŭ ĉirkaŭi ĝin kaj sekvi al la ĉefurbo, restis por sekurigi ŝajne malgrandan lokon. La batalo iĝis surstrata batalo en kiu oni perdis totale 5 000 homojn de ambaŭ flankoj, kaj la loĝloko estis tute detruita, kies ruinoj restis sen restaŭro pro deziro de Franco, kiel memoraĵo por la estonteco de la hororo farita de la venkita flanko. Tiukadre oni entreprenis la konstruadon de nova loĝloko kiu nomiĝis "Nuevo Belchite" kontraite kun la ĝistiama Belchite kiu nomiĝis "el pueblo viejo" (la malnova vilaĝo). En 1954 estis inaŭgurita, kun ĉeesto de Franco, kaj tie ekloĝis kaj iamaj lokanoj kaj loĝantoj de la koncentrejo "la pequeña Rusia" (Rusieto) por la militprizonuloj kiuj konstruis la novan lokon kaj iliaj familioj. Tio finiĝis en 1964. Post la milito la loĝantaro de Belchite, kiu en 1935 estis de pli ol 3 100 loĝantoj, estis de nur ĉirkaŭ 1 500 loĝantoj, do oni perdis la duonon. Multaj iris al prizonoj kaj aliaj al ekzilo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Belchite kie oni malaltiĝis el 1 161 loĝantoj de 1910 al nur 206 en 2021 laŭlonge de la jarcento.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, bovoj, kortobirdoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (olivoleo). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo fokuse ĉefe al la ruinoj de la detruita iama loĝloko. Krome estas minado de kalcia karbonato. Aparta intereso estas ke la ruinoj estis inspiro aŭ rekte uzitaj por romanoj, teatraĵoj, filmoj, ktp., inter kiuj menciindas la teatraĵo ¡Ay, Carmela! (kun traduko en Esperanton) de la verkisto José Sanchis Sinisterra, la filmoj The Adventures of Baron Munchausen, reĝisorita de Terry Gilliam (1988), El laberinto del fauno (2006) reĝisorita de Guillermo del Toro kaj la muzikfilmeto Exclusive edit Belchite de Mónica Naranjo por ŝia albumo TARÁNTULA (2008).
Claude Cariguel
, naskiĝis en 1931 en Parizo, do nun -jara, estas franca verkisto. En 1954 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano "S".
Transilvania muzeo (Gundelsheim)
Historio
Komence de la 1950-aj jaroj kolektis Lore Connerth-Seraphin popularajn transilvaniajn aferojn en Munkeno. Post ŝia veno je oldulejo je Gundelsheim ŝi donacis la kolekton al la helporganizaĵo Hilfsverein Johann Honterus. Ĝi realigis je Kastelo Horneck muzeeton i.a. per tiu ĉi donaco, kvazaŭ lulilo de la nuna muzeo. En 1968 malfermitis kastele duobla muzeo Heimatmuseum der Stadt Gundelsheim kaj Heimatmuseum der Siebenbürger Sachsen. En 1991 la muzeo iĝis landa muzeo. La daŭra eksponitaro renovigitis en 1996/97 kaj aranĝitis laŭ temaroj.
Najbaraj insitucioj kaj disponiga societo
La tuto gastis je Kastelo Horneck kie krome estas maljunulejo, Transilvanio-instituto kaj Biblioteko transilvania. La muzeo estas teretaĝe kaj en la unua etaĝo. Disponigas la tuton la ŝirma societo Siebenbürgisches Museum Gundelsheim e. V.. Amikara societo fonditis en 1979 respektive en 2002. Jura novstatusiĝo venis en 2006.
Martin Ryle
Martin RYLE (Brajtono, Anglio 27-an de septembro 1918 - Kembriĝo (Britio) 14-an de oktobro 1984) estis brita astronomo kiu ricevis la Nobel-premion pri fiziko en 1974 kune kun Antony Hewish, kiuj iĝis la unuaj astronomoj kiuj atingis ĝin, pro iliaj laboroj pri radioastronomio kaj la pulsaroj.
René-Jean Clot
, naskiĝis la 19-an de januaro 1913 en Alĝero, mortis la 4-an de novembro 1997, 84-jara, en Clermont-Ferrand, estis franca verkisto kaj pentristo. En 1952 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano Le Poil de la Bête ("La Haro de la Besto").
Pedraza de Campos
Pedraza de Campos [peDRAza deKAMpos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Pedraza de Campos estas komprenebla etimologie kiel Ŝtonejo de Kampartero (alude al la komarkonomo).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 32,38 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 74 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 500 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 20 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas ebeneca, kultivata plejparte je cerealo, kun iam kelkaj malaltaj montetoj. Ties klimato estas ekstrema kaj seka.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi estis citita en historia dokumento de 1112 en kiu oni informas, ke la reĝo Alfonso la 8-a donis al la palencia hospitalo de San Antolín ĉiujn reĝajn posedojn en «Petraza». Fine de la 16-a jarcento, la monarko Filipo la 2-a, cele al monkolektado klopodis vendi Pedraza-n, al kiu forte opoziciis la palencia katedralanaro, ĉar ĝi ricevis grandajn rentojn por la hospitalo de San Antolín. Pro tio, la urbo ne estis vendita.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Cipriano, la kolombejoj ktp.
Montalto Carpasio
Montalto Carpasio - jen itale, ligure Montaoto Carpaxe - estas komunumo de Italio, kiu ekestis komence de la jaro 2018 per fuzio de la antaŭaj komunumoj Montalto Ligure kaj Carpasio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sanktaj Antonino de Apamea en Carpasio kaj Johano la Baptisto en Montalto Ligure, kies respektivaj memortagoj sekve estas la komunumaj festotagoj.
Najbaraj komunumoj estas Badalucco, Borgomaro, Dolcedo, Molini di Triora, Prelà kaj Rezzo.
Magnezia klorido
Magnezia klorido aŭ duklorido de magnezio estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la klorida acido kaj magnezia hidroksido. Magnezia klorido estas senkolora aŭ blanka, higroskopa solidaĵo, solvebla en akvo, alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Magnezia klorido prezentas kloridatomon ligitan al magneziatomo. Ĝi konsistas je 1 magneziatomo, 2 kloratomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Magnezia klorido ekstracieblas el la peklakvo aŭ marakvo. Nature ĝi trovatas en la erco konata kiel biŝofito. Plejmulto el la magnezia klorido estiĝas per vaporigo de la markavo. Anhidra magnezia klorido estas la ĉefa antaŭaĵo de la magnezia metalo, kiu produktatas larĝaskale. Hidratigita magnezia klorido estas la plej facile havebla formo.
Wilhelm Christian Friedrich Bock
Wilhelm Christian Friedrich BOCK (naskiĝinta la en Stadtsulza, mortinta la  en Vajmaro) estis germana politikisto.
Poŝtmarkoj pri esperanto
Listo de ĉiuj poŝtmarkoj de ĉiuj landoj pri la temo "esperanto", listigita laŭ la Katalogoj de Esperanto-Ligo-Filatelista. (Estas ankaŭ kolumno kun la numero laŭ la internacia katalogo Michel kaj Yvert&Tellier)
Wilhelm Christian Friedrich Bock
Vivo
Ĉambra sekretario Bock transprenis en 1851 la oficon de la unua urbestro de la urbo Vajmaro nomumiĝonte samjare ĉefurbestro. Tiel li posteulis Karl Georg Hase. Dum lia deĵorperiodo starigitis en 1855 la gasfabriko (kiu tuj solvis la problemon pri strata lumigo) kaj la malhumanisma supera lernejo (Realschule). En 1867 Bock iĝis distrikta direktoro en Apolda laborante krome kiel deputito de la Turingia Landa Parlamento.
Poŝtmarkoj pri esperanto
La listo estas laŭ VK-numero (Vikipedia Esperanto-Katalogo, laŭ la eldondato, kaj estas nur poŝtmarkoj. Poŝtmarkoj presitaj sur aerogramoj aŭ poŝtkartoj estas en katalogo de Tutaĵoj.
Wilhelm Christian Friedrich Bock
Vivo
Ĉepensiuliĝe li estis sekreta registarkonsilisto. La lastajn vivojarojn li denove troviĝis Vajmare. Lia tombo troveblas sur la ĉefa tombejo.
Honoroj
En 1890 nomiĝis en Vajmaro strato por li, Bockstraße.
Poŝtmarkoj pri esperanto
Individuaj poŝtmarkoj IPM
Ekzistas poŝtmarkoj uzeblaj por afranko de leteroj en kelkaj landoj laŭ akceptita desegno. (ne estas ŝtataj oficialaj poŝtmarkoj sed ili estas uzeblaj por afranko)
Ekzemple tio eblas de 2003: Aperis IPM pri esperanto en: Aŭstrio, Belgio, Brazilo, Ĉeĥio, Finnlando, Francio, Germanio, Hungario, Japanio, Koreio, Malajzio, Nederlando, Pollando, Slovenio, Svislando, Ukrainio, Usono, Japanio, Nederlando, Usono.
Willy de Spens
Li estas la plej aĝa filo de Paul de Spens d'Estignols kaj Marie-Louise Pairier-Wolodkowicz, kaj estis la 14-a barono de Estignols, estante la posteulo de skota feŭda familio kiu venis al Francio en 1450 kun kapitano de 24 pafarkistoj de la skota gvardio.
Willy de Spens d'Estignols estas unu el la kreintoj de la literatura movado "la husaroj" kie precipe distingiĝis liaj amikoj Roger Nimier, Antoine Blondin, Kléber Haedens, Jacques Laurent, Jacques Chardonne, Paul Morand, Marcel Jouhandeau, Jean Giono, Henry de Montherlant, André Fraigneau kaj Robert Poulet. Liaj ĉefaj verkoj estas liaj memuaroj ("Griza Printempo", "Lastaj Someroj", "Husaro malgraŭ li", "La Leĝo de la Venkintoj") krom la romano Grain de beauté jam menciita. Li ankaŭ subskribis multajn verkojn sub la pseŭdonimoj Philippe Massart kaj Ludovic Prebois.
Kobalta (II) acetato
Kobalta (II) acetato aŭ acetato de kobalto (II)  estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj esteroj, rezultanta el interagado de la acetata acido kaj kobalta (II) hidroksido. Kobalta (II) acetato estas cindrokoloraj kristaloj, nesolveblaj en akvo sed solveblaj en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kobalta (II) acetato prezentas kobaltatomon ligitan al du acetatajn grupojn. Ĝi konsistas je 4 karbonatomoj, 6 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 1 kobaltatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Michel Cournot
, naskiĝis la 1-an de majo 1922 en Parizo, mortis la 8-an de februaro 2007, 84-jara, samloke, estis franca verkisto, filmkritikisto, filmreĝisoro, ĵurnalisto, dramaturgo kaj scenaristo. En 1958 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano Le Premier Spectateur ("la unua spektanto").
Bernard-G. Landry
, naskiĝis la 1-an de decembro 1926, mortis la 4-an de aprilo 2014, 87-jara, estis franca verkisto. En 1960 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano Aide-mémoire pour Cécile ("memorhelpo por Cécile").
Entreprena konsilio
Entreprena konsilio aŭ entreprena komitato estas organizaĵo reprezentanta laboristojn de entrepreno, kiu funkcias kiel loka entrepreno-nivela komplemento al sindikatoj sed estas sendependa de tiuj almenaŭ en kelkaj landoj. Entreprenaj konsilioj ekzistas kun malsamaj nomoj en diversaj rilataj formoj en kelkaj landoj de Eŭropo, inkluzive de Germanio kaj Aŭstrio (Betriebsrat, "entreprena komitato" aŭ "entreprena konsilio"), Britio kaj Irlando (joint consultative committee aŭ employees’ council, "komuna konsulta komitato" aŭ "konsilio de dungitoj"), Nederlando (Dienstcommissie aŭ Ondernemingsraad, "serva komisiono" aŭ "entreprena komitato/entreprena konsilio") kaj Flandrio en Belgio (ondernemingsraad, "entreprena komitato/entreprena konsilio"), Valonio en Belgio (conseil d'entreprise, entreprena konsilio), Luksemburgio (comité mixte aŭ délégation du personnel, "komuna respektive miksita komitato" aŭ "delegacio de la kunlaborantaro"), Francio (comité social et économique, "socia kaj ekonomia komitato"), Italio (comitato aziendale, entreprena komitato), Hispanio (comité de empresa, "entreprena komitato"), Pollando (Rada pracowników, "laborista konsilio"), Litovio (Darbo taryba, "labora konsilio") kaj Danio (Samarbejdsudvalg, mallonge SU, "kunlabora komitato").
Estas tri ĉefaj vidoj pri kial entreprenaj konsilioj ĉefe ekzistas: redukti laborejajn konfliktokn per plibonigo kaj sistemigo de komunikaj kanaloj; pliigi marĉandpovon de laboristoj koste de posedantoj per leĝaro; kaj korekti merkatajn fiaskojn per publika politiko.
Chroboly
Chroboly (Chrobold) estas municipo situanta en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1317.
Perales
Perales [peRAles] estas municipo en la sudcentro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Perales estas komprenebla etimologie kiel Pirarboj. Tiukadre en la blazono aperas tri pirarboj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,46 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 91 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 450 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 23 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la submunicipojn Villafruela kaj Villaldavín. Limas kun Paredes de Nava, Becerril de Campos, San Cebrián de Campos kaj Manquillos.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo, la monaĥejo, kolombejoj ktp.
Campocologno (stacidomo)
Campocologno estas fervoja stacidomo en Brusio, Svislando.
Henri-François Rey
, naskiĝis la 31-an de julio 1919 en Tuluzo, mortis la 22-an de julio 1987, 67-jara, en Parizo, estis franca verkisto, ĵurnalisto kaj scenaristo. En 1959 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano La Fête Espagnole ("la hispana festo").
Anne Cécile Desclos
Anne Cécile Desclos, naskiĝis la 23-an de septembro 1907 en Rochefort, mortis la 27-an de aprilo 1998, 90-jara, en Corbeil-Essonnes, kiu ofte publikigis sub la pseŭdonimoj Pauline Réage kaj Dominique Aury, estis franca verkistino, tradukistino, scenaristino, literaturkritikistino kaj ĵurnalistino. En 1955 ŝi honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la erotika romano Histoire d'O ("historio de O").
Almonacid de la Cuba
Almonacid de la Cuba [almonaZID delaKUba] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Belĉita Kampo kies ĉefurbo estas Belchite, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Almonacid de la Cuba estas longeca municipa teritorio en la centro de la komarko Belĉita Kampo inter tiuj de Belchite norde kaj de Azuara sude. La loĝloko estas je 60 km de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 488 msm. Ĝi estas tute inter Letux sude kaj Belchite nordoriente.
Historio
Estis restaĵoj de romianoj (lagodigo) kaj de araboj (loknomo, krom "de la Cuba" tradukebla kiel "de la Turo". La konkero de la areo el islamanoj estis farita en la 12-a jarcento. Plue restis grava majoritato de moriskoj, kiuj laboris por agrikulturo; sed komence de la 17-a jarcento okazis la forpelo de la moriskoj el Hispanio, kio rezultis en krizo por la loko.
Dum la Hispana Enlanda Milito en Aŭgusto 1937 okazis batalo en apuda Belchite en la kadro de la Ofensivo al Zaragozo, kiu rezultis malsukcesa.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Almonacid de la Cuba kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 234 laŭlonge de la jarcento. Evidente elmigrado foriris al proksima grandurbo Zaragozo.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj) kaj ĉefe brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la romia akvobaraĵo de la 1-a jarcento, la preĝejo de Sankta Maria, tri ermitejoj, iamaj muelejoj ĉe la rivero Aguasvivas ktp.
Bernard Jourdan
, naskiĝis la 1-an de februaro 1918, mortis la 18-an de aŭgusto 2003, 85-jara, estis franca verkisto. En 1961 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano Saint-Picoussin pri fikcia franca vilaĝo.
Zitkala-Ŝa
Vivo
Zitkala-Ŝa naskiĝis en la Indiana Rezervejo Yankton en Suda Dakoto, filino de franca patro kiu ne restis ĉe la familio, kaj indiĝena patrino Thaté Iyóhiwiŋ. Zitkala-Ŝa kreskis en la rezervejo ĉe sia patrino; ŝi poste priskribis tiujn fruajn jarojn kiel tempon de libereco kaj feliĉo.
Je ŝiaj okaj jaroj, kvakeraj misiistoj alvenis en la rezervejo por rekruti plurajn Yanktajn infanojn, inkluzive de Zitkala-Ŝa, por esti edukitaj ĉe la loĝlernejo de la Misio en Indiano. La celo de la Misio estis eduki indiĝenajn infanojn for de iliaj kulturaj tradicioj por inkludi ilin en la blanka socio kiel manlaboristoj. En sia verko “La Lernejaj Tagoj de Indiĝena Knabino” (The School Days of an Indian Girl) Zitkala-Ŝa priskribis tiun periodon kiel de profunda malĝojo pro la forpreno de sia kulturheredaĵo, kiam ŝi estis devigita rezigni pri siaj mokasenoj, tondi sian tradicie longan hararon, ne plu paroli sian lingvon kaj preĝi kiel kvakero. Male, ŝi ĝuis lerni legi kaj skribi, kaj ludi violonon.
Tiel ŝi decidis fariĝi edukistino, rifuzante la rolon kiun la lernejo antaŭvidis por la plej multaj studentoj. Ŝi daŭrigis siajn studojn pri piano kaj violono; ŝi poste skribis "Mia vundita spirito ŝvebis kiel birdo dum mi ekzercis pianon kaj violonon". Ŝia talento kreskis, kaj kiam ŝi diplomiĝis, ŝi iĝis muzikinstruisto, komponisto, kaj interpretisto.
Zitkala-Ŝa estis profunde ĝenita pro la traktado de indianoj fare de la ŝtato, la eklezio, kaj la socio ĝenerale. Ŝi malkovris ke ŝi ankaŭ povus helpi sian popolon pere de muziko, verkado de rakontoj kaj prelegadoj. Jam kiel plenkreskulo kaj ĝis sia forpaso, ŝi senĉese laboris kiel aktivulo pri la rajtoj de indianoj.
Ŝi skribis plurajn verkojn en kiuj ŝi kronikis siajn luktojn pri la kultura identeco kaj la altiro inter la ĉefa blanka kulturo en kiu ŝi estis edukita, kaj la Dakota kulturo en kiu ŝi naskiĝis kaj kreskis. Zitkala-Ŝa elstaris kiel unu el la plej influaj indianaj aktivuloj de la frua 20-a jarcento: krom fariĝi sukcesa verkistino, ŝi fondis kaj partoprenis en diversaj organizaĵoj favore al indiĝenaj rajtoj.
Sed ŝiaj agoj ne estis nur kritikaj. Ŝi serioze engaĝiĝis kiel ponto-konstruanto inter kulturoj. Tiel en sia antologio kiel en sia muzika produktado ŝi denuncis diskriminacion, kaj maljustecon, sed ankaŭ ŝi stimulis la proksimiĝon de ambaŭ kulturoj en la batalo por la laŭleĝa agnosko de la indiĝena kulturo kaj la rajto al iliaj teritorioj. Ŝia konstanta laboro influis la Kongreson por aprobi la “Indianan Reorganizan Leĝon” de 1934, per kiu la triboj povis reakiri aŭtonomion kaj inkluzive la administradon de siaj teritorioj.
Dum Zitkala-Ŝa vivis kun sia edzo en rezervejo de Utaho, ŝi konatiĝis kun la amerika komponisto William F. Hanson, kiu estis profesoro pri muziko en Brigham Young University. En 1910 ili komencis kunlaboron pri la muziko de “La Opero de la Suna Danco” (The Sun Dance Opera), kiu fariĝis la unua opero verkita de indiano. Ĝi estis komponita en romantika muzika stilo kaj bazita sur Dakota kaj Utea kulturaj temoj, la tradicia indiĝena “Suna Danco”.
Zitkala-Ŝa verkis la libreton kaj la kanzonojn. Ŝi ludis dakotajn melodiojn per violono kaj fluto, kiuj fariĝis la bazo de la muzika komponado. La opero estis premierita al granda loka sukceso kaj al kritikoj kaj aplaŭdoj ĉe la Orpheus Hall en Vernal, Utaho en 1913. La dancoj kaj kelkaj partoj estis prezentitaj de indianaj rezervantoj, sed la ĉefaj roloj estis kantitaj de ne-indiĝenoj.
Heredo
Laŭ la historiisto Tadeusz Lewandowski tiu ĉi verko estis la unua indiĝena opero, kaj daŭre estas unu el la malmultaj bonegaj operoj skribitaj fare de indiano, kiuj traktis tiel ekskluzive kaj muzikajn kaj indianajn temojn.
La heredaĵo de Zitkala-Ŝa daŭre vivas, ĉar per ŝia aktivismo konkretiĝis decidaj ŝanĝoj en la edukado, sanservo, la jura statuso de indianoj kaj la konservado de la indiana kulturo.
Anna Berta
Anna Berta, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Berta Anna estas hungara kegloludisto, dufoja monda ĉampiono. Ŝia sporta kaj geedziĝa nomoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Tompa Györgyné [djordjnE].
naskiĝis la en Szeged.
Biografio
estis hungara ĉampiono dufoje en 1971 kaj 1979 kun 890 respektive 949 kegloj. Ŝi estis elektita keglisto de la jaro en 1971 kaj 1975. Ŝi estis la unua en mondĉampionumoj inteame en 1974 kaj 1976.
(162882) 2001 FD58
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 8:7 kun la Tero kaj ne malproksima de la resonanco 5:3 kun Marso.
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de Marso, la Tero kaj Venuso, kaj ekstere tanĝas tiun de Merkuro, ĝia febla orbita klineco lasas ĝin danĝere proksimiĝi la teran orbiton.
• Ĝia marsa MOID estas 0,123 astronomia unuo (18,401 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,03262 astronomia unuo (4,880 milionoj da km),
• ĝia venusa MOID estas 0,0277 astronomia unuo (4,14386101 milionoj da km),
• ĝia merkura MOID estas 0,13703 astronomia unuo (20,499 milionoj da km).
• La ĝi pasis al 0,08833 astronomia unuo (13,214 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasas al 0,04344 astronomia unuo (6,499 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,03665 astronomia unuo (5,475 milionoj da km) de nia planedo.
Gasfabriko (Vajmaro)
Gasfabrikoj ĉe la Vara stacidomo kaj ĉe Schwansee-strato
Konstruiĝo eblis danke al antaŭiniciato de la vajmara ĉefurbestro Wilhelm Christian Friedrich Bock kiu fondis la societon Gasbereitungs-Gesellschaft por provizadi stratlanternojn kaj privatajn apartamentojn gase. Ĝi movis la unuan vapormaŝinon de Vajmaro kun povo de 1,5 ĈP. Fine de la 1855-a jaro lumis en Vajmaro la unuaj gaslamoj. Kvankam la gasfabriko plurfoje pligrandigitis la kapacito ne povis plenumi la kreskantan demandon kaj sevke dua brulgaskreejo alvenis ĉe Schwansee-strato 92 en la 1908-a jaro. Tuj ĉesis la funkcio de la malnova de ĉe Vara stacidomo. La nova gasfabriko agis oficonplenumante ĝis 1964. Ĝia gasujo malkonstruitis en 1987. La unua teleprovizado per aldona gaso estis en 1941 el Böhlen (la nuna centralo Lippendorf, Neukieritzsch).
(162882) 2001 FD58
Orbito
• La ĝi pasis al 0,02884 astronomia unuo (4,314 milionoj da km) de Venuso,
• la ĝi pasos al 0,03669 astronomia unuo (5,489 milionoj da km) de ĉi tiu planedo.
Gasfabriko (Vajmaro)
Gasfabrikoj ĉe la Vara stacidomo kaj ĉe Schwansee-strato
Tamen jam en 1924 pripensitis tutkovranta teleprovizado per gaso en Germanujo. La Schwanseestrat-gasfabriko iĝis, post la transpreno de la elektrejo ĉe Kirschberg en 1920 antaŭenpuŝis la tuton al grava ero de la samjare fondita municipa organizaĵo Städtische Gas- Wasser- und Elektrizitätswerke Weimar.
La eksa Schwanseestrat-gasfabriko staras memkompreneble sur la listo de la monumentprotektota aferoj vajmaraj. Nuntempe oni okazigas tie kulturajn eventojn.
Versam-Safien (stacidomo)
Versam-Safien estas fervoja stacidomo en Versam, Svislando.
Tycho Mommsen
Tycho MOMMSEN (naskiĝinta la en Garding, mortinta la  en Frankfurto ĉe Majno) estis germana filologo kaj frato de la nobelpremiita Theodor Mommsen.
Jean Gilbert
, naskiĝis la 11-an de septembro 1930 en Langan, mortis la 20-an de oktobro 1995, 65-jara, en Bobigny, estis franca aviada inĝeniero kaj verkisto. En 1963 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano L'Enfant et le Harnais ("La infano kaj la jungilaro").
Valendas-Sagogn (stacidomo)
Valendas-Sagogn estas fervoja stacidomo en Valendas, Svislando.
Navigmuzeo Orturo
La Navigmuzeo Orturo (Museo Naval Torre del Oro estas ene de la fama Turo de la Oro, simbolo de la urbo, borde de la rivero Gvadalkiviro antaŭ la taŭrludejo de la Reĝa Toreejo de Sevilo (Real Maestranza) en Sevilo, Andaluzio, Hispanio.
Antaŭ esti muzeo, la monumento estis uzita kiel kapelo, pulvostokejo, havenaj oficejoj, prizono, ktp. La muzeo en si mem estis kreita per ministeria ordono de 21a de marto 1936, kiel filio de la Muzeo de la Mararmeo, sed pro la Hispana Enlanda Milito ĝi estis inaŭgurita en 1944, dividita en du malgrandaj etaĝoj, la malsupra, de 85 m², kaj la supra, de 127 m², totale 623 m² inter kiuj montriĝas ĉiuj elementoj ekspoziciataj: fosiliigitaj marrestaĵoj, ŝipmekanismoj, kompasoj, prufiguroj, pentraĵoj kaj desegnoj kun martemaro, antikvj marmapoj, historiaj dokumentoj, kanono, ankroj, ceramiko, ŝipmaketoj kaj objektoj rilataj al navigado laŭ la rivero Gvadalkiviro.
Aktuale la enirbileto kostas 1,5 eŭrojn, senpage lunde. Pro malgrandeco la muzeo ne povas esti vizitata samtempe de nombra grupo, maksimume de po 50 personoj en ĉiu etaĝo.
Porirua
(jen maorie) estas urbo kaj tiel nomata administra aŭtoritato de Nov-Zelando. Ĝi apartenas al la Velingtona Regiono, en la suda parto de la Norda Insulo. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kiel tre multaj loĝlokoj de la insulo, ĝi havas rektan aliron al la Pacifika Oceano.
Clément Lépidis
, naskiĝis la 2-an de aprilo 1920 en Parizo, mortis la 26-an de aŭgusto 1997, 77-jara, samurbe, estis franca verkisto. En 1964 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano La Rose de Büyükada ("La Rozo de Büyükada").
Porirua
Partneraj urboj
Inter la partneraj urboj de Porirua estas:
Fernand Pouillon
, naskiĝis la 14-an de majo 1912 en Cancon, departemento Lot-et-Garonne en la historia regiono Akvitanio, mortis la 24-an de julio 1986, 74-jara, en Belcastel, departemento Aveyron en Okcitanio, estis franca verkisto, arkitekto kaj entreprenisto. En 1965 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano Les Pierres sauvages ("La sovaĝaj ŝtonoj").
Domo Pilatos
La Domo Pilatos (Casa de Pilatos) estas palaco en la urbo Sevilo, Andaluzio, Hispanio, apartenanta al la nobela familio Medinaceli. Ĝi estas unu de la plej simbolaj edificoj de la andaluza civila arkitekturo de la 16-a jarcento kaj montras kombinon de stiloj, nome itala renesanco kaj hispana mudeĥaro, rezulto de la diversaj intervenoj laŭlonge de la jaroj, ekde la lasta triono de la 15-a jarcento ĝis la 17-a jarcento. ​
Zsófia Hursán
[ĵOfia hurŝAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Hursán Zsófia estas hungara kegloludisto, monda ĉampiono, trejnisto. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Pálfi Gyuláné [djulAnE].
Domo Pilatos
Historio
La konstruado de la palaco startis en 1483 fare de la nobela familio Alcalá sur terenoj konfiskitaj de la Inkvizicio. Fadrique Enríquez (unua markizo de Tarifa) inter 1518 kaj 1520 pilgrimis al Jerusalemo trapasante Italion impresita de la renesanca arto hegemonia en la italaj urboj. Reveninte, trudis la renesancan stilon en la Domo Pilatos, kombinate ĝin kun la sevila mudeĥaro.
Zsófia Hursán
naskiĝis la en Békéscsaba.
Domo Pilatos
Historio
La nomo Pilatos devenas el epoko kiam oni celebris procesion Via crucis dekomence interne de la palaco kaj poste el la enirejo de la palaco kie startis la unua haltejo de la procesio (ĉe Pilato).
Zsófia Hursán
Biografio
estis hungara ĉampiono unuoble en 1969 kun 843 kegloj. Ŝi estis la unua en mondĉampionumo induope en 1974 kun Anna Berta, krome la dua en 1972 unuoble. Depost fino de sia aktiva sporta kariero ŝi estis trejnisto.
Domo Pilatos
Priskribo
La portalo estas el marmoro, fare de Antonio María Aprile en 1529 en Ĝenovo, renesanca je stilo de triumfarko, kun medaljonoj kaj ebenaj kapiteloj korintecaj sur surmuraj kolonoj kaj pinto de gotika krestaro ŝajne alportita de la palaco posedita en Bornos. ​
La ĉefa korto estas granda (proksimume 25 x 25 m), kvarangula, ĉirkaŭita de koridoroj. La planko de la korto, same kiel tiu de la teretaĝa koridoro estas el blanknigra marmoro, formanta geometriajn bildojn; en la centro estas marmora fontano kaj en ties kvar anguloj estas grandaj statuoj. Super la plinto de azuleĥoj estas ĝis 24 cirklaj niĉetoj kiu estas hejmoj de bustoj de romiaj imperiestroj kaj aliaj elstaraj gravuloj.
Diversaj scenejoj utilis por parta filmado ekzemple por Lawrence of Arabia kaj 1492: Conquest of Paradise.
Chvalovice (distrikto Prachatice)
Chvalovice (Dirnhof) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice 5 km sudoriente de Netolice. Vivas ĉi tie.
Historio
La estiĝo de Chvalovice estas kunigita kun koloniigaj aktivecoj de cisterciana monaĥejo en Zlatá Koruna fine de la 13-a jarcento.
Francio en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
Francio en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
Elvire de Brissac
, naskiĝis la 19-an de januaro 1939 en Parizo, estas franca verkistino kaj biografino. En 1960 ŝi honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano A Pleur-Joie ("plori pro ĝojo").
Piña de Campos
Piña de Campos [PInja deKAMpos] estas municipo en la centroriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,39 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 203 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 100 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 25 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Dum la Antikva Reĝimo Piña formis parton de la senjorlandoj de la Markizoj de Aguilar de Campoo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Mikaelo.
Francio en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Franca Olimpika Komitato.
Letux
Letux [leTUKS] estas municipo de Hispanio, en la centro de la komarko Belĉita Kampo kies ĉefurbo estas Belchite, en la sudo de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Apremont-sur-Allier
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Amand-Montrond kaj al la kantono . La loko distingiĝis esti inter la plej belaj vilaĝoj de Francio.
Letux
Geografio
Letux estas longeca municipa teritorio en la centro de la komarko Belĉita Kampo inter tiuj de Almonacid de la Cuba norde kaj de Lagata sude. La loĝloko estas je 60 km de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 515 msm. Ĝi estas tute inter Azuara okcidente kaj Belchite nordoriente. La teritorio estas trapasata de la rivero Aguasvivas.
Historio
La konkero de la areo el islamanoj estis farita en la 12-a jarcento. Plue restis grava majoritato de moriskoj, kiuj laboris por agrikulturo; sed komence de la 17-a jarcento okazis la forpelo de la moriskoj el Hispanio, kio rezultis en krizo por la loko.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Letux kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 343 laŭlonge de la jarcento. Evidente elmigrado foriris al proksima grandurbo Zaragozo.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj migdalarboj) kaj ĉefe brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio. En la municipa blazono montriĝas du grapoloj kaj floro de safrano kiel omaĝo al tradiciaj kultivoj. Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Inter nunaj vidindaĵoj menciidas la historia kerno, la preĝejo, la ermitejo, Kastel-palaco de la Markizoj de Lazán kaj naturaj lokoj ĉe la rivero Aguasvivas ktp.
Vacov
Vacov (Watzau) estas municipo situanta en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1193.
Población de Arroyo
Población de Arroyo [poblaZJON deaROĝo] estas municipo en la centrokcidento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Tierra de Campos. La loknomo Población de Arroyo estas komprenebla etimologie kiel Loĝloko de Rojo (alude al nuna submunicipo Arroyo (Rojo)).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 56 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 270 loĝantojn el la jaro 1940. Ĝi distas 54 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas la loĝlokojn Población de Arroyo kaj Arroyo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejoj ktp.
Holzer
Holzer estas germandevena familia nomo.
Akola
Akola estas metropolo, la ĉefurbo de kotonoj en subŝtato Maharaŝtro en okcidenta Barato.
Geografio
Akola troviĝas laŭ rivero en interno de la lando, same en interno de la subŝtato en alteco de ĉirkaŭ 300 m. Amravati troviĝas 82, Aŭrangabado (Maharaŝtro) 197, vintra subŝtata ĉefurbo Nagpuro 221, Solapur 358, Vasai-Virar 459, somera subŝtata ĉefurbo Mumbajo 478, ĉefurbo Delhio 882, Ĉenajo 914, Kolkato 1193 kilometrojn (aere).
Loys Masson
, naskiĝis la 31-an de decembro 1915 en Beau Bassin-Rose Hill, Maŭricio, mortis la 24-an de oktobro 1969, 53-jara, en Parizo, estis franclingva verkisto de Maŭricio. En 1962 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano Le notaire des noirs ("La nigra advokato").