cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(51348) 2000 QR169
(51348) 2000 QR169 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, ano de la tiel nomata « Troja Tendaro »: ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Waltenschwil
Pri la komunumo
Waltenschwil estas urbo komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2386 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Waltenschwil situas ĉe la bordo de la rivero Bünz en la nordo de la distrikto Muri. Al Waltenschwil apartenas ankaŭ la vilaĝo Büelisacher, kiu sitas 1,5 km nordokcidente de la ĉefvilaĝo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Waltenschwil limas en nordo al Wohlen, en nordoriento al Bremgarten, en oriento al Hermetschwil-Staffeln, en sudoriento al Bünzen, en sudo al Boswil, en sudokcidento al Kallern, kaj en okcidneto al Büttikon.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Lencburgo al Sins. La komunumo estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Muri al Wohlen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Waltenschwil datiĝas el la jaro 1085 kiel Waltiswil.
Kiam la Svisa Ĵurkomunumo konkeris en la jaro 1415 Argovion, ili atribuis Bünzen al la voktejo Hermetschwil en la Libera Distrikto, kiu estis komuna servuto de la tiamaj membroj de la Ĵurkomunumo, dum Büelisacher apartenis al la voktejo Boswil. Post la liberigo de Argovio de la ĵurkomunuma servuto fare de la francaj trupoj en la jaro 1798 la vilaĝo dum la mallonga tempo de la Helveta Revolucio apartenis al Kantono Baden. Büelisacher kontraŭ la volo de la loĝantaro estis sub la helveta reĝimo aligita al la komunumo Waltenschwil. En 1803 Waltenschwil fariĝis parto de la distrikto Muri de Kantono Argovio. Ĝis la du vilaĝoj Büelisacher kaj Waltenschwil vere fariĝis unueco daŭris ankoraŭ duona jarcento. En 1825 la loĝantoj de Waltenschwil faris impostostrikon por substreki sian malkontenon kun la komunuma administrado.
Palmstrando (Arubo)
Palmstrando (Palm Beach) estas loĝloko kaj strando sur la insulo Arubo. Ĉe Palmstrando situas la plej grandaj hoteloj de la insulo, ĝi ankaŭ nomigas "Highrise-area" (Altleviĝa areo), pro la fakto ke la plej multaj hoteloj establiĝis en (por arubaj konceptoj) altkonstruaĵoj. Flanke de la Highrise-area ankaŭ estas Lowrise-area (Malaltleviĝa areo). Palmstrando estas la plej populara banloko de Arubo.
Flanke de la grandaj hoteloj ĉe la strando dum la lastaj jaroj oni konstruis kelkajn vendejarojn.
Krom turistejo Palmstrando ankaŭ estas loĝloko sur Arubo. Ĝi situas iom okcidente de la loĝloko Noord kaj ĉe unu el la sep ĉefvojoj de Arubo ankaŭ la ununura 4-lena vojo. Palmstrando ankaŭ atingeblas per buslinio de Arubus kiu ĉiuhore veturas kvarfoje de kaj al la aŭtobusostacio de Oranjestado. En Palmstrando ĉefe konstruiĝis vilaoj.
3229 Solnhofen
3229 Solnhofen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la dana astronomo Holger Thiele elde la Observatorio de Hamburgo, en Hamburg-Bergedorf (Germanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la germana komunumo Solnhofen, fama pro ĝia ekstraktejo de litografia kalkoŝtono en kiu estis trovita fosilio de arkeopterigo.
Duoblastria argusfazano
Mistera membro de la grupo de la fazanoj, nome Duoblastria argusfazano, Argusianus bipunctatus, estas konata nur el parto de ununura flugilplumo. Ĝi estis priskribita en 1871 el tiu plumoparto, trovata inter fazanplumaro de industrio de ĉapeloj importita al Londono.
Ties origino estis hipotezo el Javo, Indonezio axu insulo Tioman de Malajzio, pro foresto de la Argusfazano el tiuj lokoj. Parkes (1992) arde malakceptis la validecon kiel "specio" kaj argumentis, ke la Duoblastria argusfazano preskaŭ certe reprezentas mutacian formon de la Argusfazano. La IUCN, sekvante prudentan principon, listigas tiun taksonon kiel formortinta.
Kvankam la plumo estas vere tre distinga, ĝi reprezentas tre simplan diverĝon: La tute nesimetria bordobildo estas anstataŭe preskaŭ simetria kaj ambaŭ ornamas la malhelbrunan areon per sennombraj blankecaj makuletoj. La punkteco estas pli fajna ol kutime kaj la plumo probable ne estis uzebla por flugo.
La plumo nun hejmas ĉe la Muzeo pri natura historio de Londono. Foto de la specimeno estas ĉe Fuller (2000:111).
Bloemfontein
Blumfontejno, esperantigita el Bloemfontein (/ˈblumfontəɪ̯n, ˈblomfontəɪ̯n/) estas la sesa plej granda urbo en la respubliko Sudafriko kaj ĉefurbo de la provinco Liberŝtato. Aldone ĝi estas sidejo de la plej alta kortumo de Sudafriko. La urbo troviĝas je 29° suda latitudo kaj je 26° orienta longitudo, ĉirkaŭ 1.395 m super la maro; ĝi sterniĝas sur 46.550 ha kaj havas ĉirkaŭ 500.000 loĝantoj.
La nomo signifas "Florfontanto". Tamen en la lingvoj Sotho kaj Pedi la urbo nomiĝas Mangaung (/maŋaˈuːŋ̩/), kiu signifas "hejmo de gepardoj".
Historio
Antaŭ la alveno de blankaj kolonistoj dum la granda migrado de 1836 vivis ĉirkaŭ Blumfontejno Boŝmanoj kaj la popoloj Griqua kaj Sotho.
La 13-an de marto 1900 dum la brita-bura milito la urbo falis en la manojn de la britaj trupoj. Dek jarojn poste Blumfontejno iĝis parto de la Sudafrika Unio kaj en 1945 ricevis urban statuson.
En 1994 okazis la unuaj demokratiaj balotoj.
Hüttenkopf (apartigilo)
Hüttenkopf estas la nomo de jenaj montoj kaj montpintoj:
Moreno
Moreno (el la franca: moraine, rulitaĵo) estas deponaĵo, kiun glaĉeroj movante kunportas kaj amasigas. Komence tiun terminon uzis la loĝantoj de la regiono de Chamonix por la rokmuroj, kiujn la glaĉero amasigintis. En la sciencan literaturon endkondukis la terminon en 1799 la glaĉeresploristo Horace Bénédict de Saussure.
Oni distingas plurajn specojn de morenoj:
Laŭ la epoko de estiĝo oni distingas junajn kaj maljunajn morenojn.
6842 Krosigk
6842 Krosigk estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geedzoj kaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu enketo, Tom Gehrels fotis la ĉielon per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar kaj sendis la fotografiajn platojn en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana amatora astronomo barono Bernhard Friedrich von Krosigk (1656–1714), kiu monhelpis astronomiajn ekspediciojn al Kaburbo kaj Arĥangelsko.
Margit Bárdy
Margit Kreibich naskiĝis la  en Magyaróvár (nuntempe Mosonmagyaróvár).
Biografio
Margit Bárdy akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1952. Ŝiaj ĉefaj instruistoj estis Aurél Bernáth, Sándor Bortnyik, Jenő Barcsay kaj László Bencze. Post lernado ŝi ricevis stipendion en  Teatro Madách kiel kostumisto. En la teatro ŝi konatiĝis kun György Bárdy kaj ili geedziĝis. Antaŭ la Hungara revolucio de 1956 ŝi estis sendita al Vieno, post la okazintaĵoj ŝi ne hejmenvenis. Tio estis krimo laŭ la hungara leĝo, tial ŝi estis deklarita disidento. Inter 1957-1959 ŝi studis scenejan teknikon en arta altlernejo en Munkeno, poste ŝi estis kostumisto en teatro en Karlsruhe. Inter 1961-1970 ŝi laboris en Bavara Televizio, kie ŝi kreis 110 kostumseriojn. Tie ŝi kreis kostumojn, eĉ hararojn de la mondfama serio "Spacŝipo Orion". En la jaroj 1967 kaj 1968 ŝi denove lernis en la menciita altlernejo en Munkeno, poste ŝi havis diplomon pri sceneja dekoracia tekniko. En la sekvaj jaroj ŝi kreis dekoraciaĵojn aŭ teatrajn kostumojn por pli ol 110 teatraĵoj ekzemple en Okcidenta Berlino, Zuriko, Londono. Ŝi kreis ankaŭ afiŝojn. Ŝi ricevis hungaran premion en 1998, pli frue 2 eksterlandajn premiojn.
Elektitaj ekspozicioj
1984 • Győr 1993 • Berlino 1998 • Veszprém (urbo)
Fenetila oksalato
Fenetila oksalato aŭ C18H18O4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la oksalata acido kaj fenetila alkoholo. Fenetila oksalato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Fenetila oksalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Fenetila oksalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
29605 Joshuacolwell
29605 Joshuacolwell estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la 5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Joshua Colwell, Profesoron Pegasus pri fiziko ĉe la Universitato de Centra Florido (Orlando, Usono), kies studoj inkludas la strukturon kaj la dinamikon de la ringoj de Saturno, la konduton de materialoj en malaltgraviteco kaj la elektrostatikan ŝargigon de la luna kaj asteroida regolitoj.
NGC 3250B
NGC 3250B (aliaj indikoj — ESO 317-29, MCG -7-22-9, AM 1025-401, IRAS10255-4010, PGC 30775) estas galaksio en konstelacio Velaro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
La Rakonto de Ferdinand
The Story of Ferdinand (The Story of Ferdinand) estas klasika infanlibro de usona infanaŭtoro Monroe Leaf, kun ilustraĵoj de Robert Lawson. La libro estis eldonita unuafoje en la angla en 1936 kaj ekde ĝia publikigo, la verko estis tradukita en dekojn da lingvoj, ricevis bonegajn recenzojn, estis furorlibro kaj iĝis klasikaĵo de porinfana literaturo, kiu estis adaptita al filmoj kaj la teatro.
Intrigo
Ferdinando estas malgranda bovo en Hispanio, kiu kreskis por esti granda kaj grandioza virbovo. Dum la aliaj bestoj estas okupataj de militoj kaj bataloj, li preferas sidi sub la korkoarbo kaj flari florojn por sia plezuro. Sed kiam oni venas elekti virbovojn por la taŭrobatalo tiam Ferdinando ne provas esti elektita kaj iras sidi sub la korkarbo, sed li hazarde sidas sur abelo, estas pikita kaj sovaĝiĝas pro doloro. Tial li estis elektita por partopreni en taŭrobatalo en la ĉefurbo de Madrido, opiniante, ke li estas aparte forta kaj sovaĝa taŭro. Sur enirado de la ringo, li flaras florojn, sidiĝas por enspiri la odoron kaj rifuzas batali, ĝis li estas resendita hejmen al sia korkoarbo.
Signifo
La verko estas konsiderita pacifisma teksto rekomendanta ne-bataladon, same kiel ligon al naturo. La rolulo de Ferdinando estas nekutima kontraŭ la fono de la bataloj okazantaj ĉirkaŭ li. Ankaŭ estas protesto en la intrigo kontraŭ la tradicio de taŭrobatalo. Ĝi ankaŭ forte emfazas la fakton, ke elekti tion, kio taŭgas por ĉiu, sen cedi al sociaj diktaĵoj, estas grava kaj povas garantii feliĉon. Tio kio faras la rakonton de Ferdinando laŭdan kanton por la libera elekto de ĉiu homo, estas lia ebleco elekti alian manieron: ĉu li parolas pri forta kaj granda taŭro kaj lia elekto ne uzi sian potencon kaj ne sekvi la "fiksitan" vojon de ĉiuj virbovoj montras sian komprenon, ke ekzistas forta kaj kohezia estaĵo, kiu ne havas bezonon pasigi sian vivon batalante kaj tial la preferon por estetiko kaj la vivoĝojo.
Listo de agnostikuloj
Multe da notindaj individuoj estas aŭ estis agnostikuloj.
Parta listo de personoj kredataj esti agnostikuloj:
Vidu ankaŭ: Listo de ateistoj
Niederbrombach
Niederbrombach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Ilomantsi
Ilomantsi estas komunumo en la provinco Norda Karelio en Finnlando, proksime al la nuna ŝtata limo de Rusio, malantaŭ kiu situas la orienta parto de la eksa historia finna regiono Karelio. Ĝis la jaro 2009 ĝi ankaŭ apartenis al la tiama gubernio Orienta Finnlando.
Tie estas lago Nuorajärvi.
Apeksa konsonanto
Apeksa konsonanto, aŭ pli klare langopinta konsonanto, aŭ fakĵargone apikalo estas parolsono farita per ŝtopado (obstrukco) de la aerpasejo per la pinto (apekso) de la lango. Tio kontrastas kun la laminalaj konsonantoj, produktataj per ŝtopado per la klingo de la lango (kio estas tuj super kaj malantaŭ la apekso).
Eŭropaj simboloj
Eŭropaj simboloj estas simboloj substrekantaj komunan eŭropan identecon kaj estantaj politikaj markoj de eŭropa kontinento. Plimulton de ili establis primitive Konsilio de Eŭropo kaj poste la Eŭropa Unio.
Apeksa konsonanto
En diversaj lingvoj
Ĉi tio ne estas tre ofta distingo, kaj ĝi tipe koncernas nur frotsonojn kaj afrikatojn. Do
Eŭropaj simboloj
Simboloj de la Eŭropa Unio
La Eŭropa Unio estas soci-ekonomia asocio de 27 demokrataj eŭropaj ŝtatoj, kiu estas efekto de multjara procezo de politika, socia kaj ekonomia integriĝo. Samtempe ĝi estas la plej granda kaj plej ekspansia tiu-tipa organizo. Ĝi havas la simbolojn aprobitaj en Bruselo la 18-an de junio 2004. Finfine por ne sugeri, ke UE estas superlando oni rezignis en Reforma Traktato uniajn simbolojn, tamen ili restas aktualaj por membroŝtatoj.
Jen la plej konataj eŭropaj simboloj:
Homo faber
Ĉi tiu latina esprimo, kiu signifas homo far(ant)a [kontraste kun homo sapiens, homo sci(ant)a, aŭ homo ludens, homo lud(ant)a], estas ankaŭ la titolo de fama germanlingva romano de la verkisto Max Frisch, kies ĉefrolulo havas kiel germanlingvan familian nomon ĝuste la nomon Faber.
Fukuda Yasuo
FUKUDA Yasuo (japane: 福田 康夫, [fukuda jasuo]; naskiĝis la 16-an de julio 1936 en Takasaki, Gunma-prefektujo, Japanio) estas japana politikisto de la LDP. Li estas la tria filo de Fukuda Takeo, kiu estis la 67-a Ĉefministro de Japanio.
Vivo
Li naskiĝis en Setagaja-kvartalo en Tokia Metropolo. Dum la Dua Mondmilito, li loĝis en la Gunma-urbeto en Gunma-prefektujo.
Fukuda Yasuo studis politikon kaj ekonomian sciencon ĉe la Waseda-universitato. Sekve li laboris dum 17 jaroj en la japana naftofirmao Maruzen-Nafto(nun Cosmo-Nafto); li laboris dum 2 jaroj en Usono ekde 1962. En 1976, li eksiĝis el Maruzen kaj laboris kiel sekretario de parlamentano. Ekde 1977, li laboris kiel sekretario sub Fukuda Takeo, sia patro. En 1990, li unue elektiĝis deputito. Li gajnis unuajn diplomatajn spertojn, kiam li iĝis parlamenta vicministro sub ĉefministro Murayama Tomiichi en 1995.
Post kiam en septembro 2007 li estis elektita de LDP kiel partiestro anstataŭ Abe Shinzo venkinte Aso Taro-n, li iĝis ĉefministro por la 91-a parlamenta periodo, ĝis la 1-a de septembro de 2008, kiam li demisiis.
Politiko
En lia ekstera politiko, li serioze traktis rilatojn kun aziaj lando, interalie kun Ĉinio kaj Sud-Koreio, kaj li anoncis, ke li ne vizitos Yasukuni-Sanktejon.
Fukuda anoncis, ke li uzos interparolon por solvi la problemon de Japanoj homrabitaj de Nord-Koreio, dum Abe Shinzo konsilis subpremon por solvi tiun problemon.
Thundorf TG
Thundorf estas komunumo en la distrikto Frauenfeld de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1,273 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al 1,297 ĝis la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La teritorio de Thundorf kongruas kun la supra parto de la valo de la rivereto Thunbach, kiu alfluas en Matzingen al la rivero Murg. La komunumo situas oriente de la kantona ĉefurbo Frauenfeld.
Thundorf konsistas el la municipoj kaj setlejoj Thundorf, Wetzikon, Lustdorf, Kirchberg, Hessenbol, Reuti, Ufhofen, Grueb kaj Fridbärg.
Najbaraj komunumoj
Thunodrf limas en nordo al Felben-Wellhausen kaj Hüttlingen, en oriento al Amlikon-Bissegg kaj Affeltrangen, en sudo al Lommis kaj Stettfurt, kaj en okcidento al Matzingen kaj Frauenfeld.
Trafiko
Thundorf atingeblas per poŝtaŭto ek de Frauenfeld. Facile atingeblas ankaŭ la du aŭtoŝoseoj A1 kaj A7, kiuj preterpasas en sudo respektive nordo la komunumon.
Historio
La unua dokumenta mencio de Thundorf datiĝas el la jaro 888 kiel Tuomsdor.
La hodiaŭa politika komunumo Thundorf estiĝis en la jaro 1995 kadre de la turgovia komunumreformo per kunigo de la tri lokkomunumoj Thundorf, Lustdorf kaj Wetzikon.
Kamome Shokudō
Kamome Shokudō (japane かもめ食堂), esperante Meva Manĝejo, estas japana filmo el la jaro 2006 de Ogigami Naoko. La filmo rakontas la ĉiutagan vivon de japanaj virinoj en Finnlando.
Daniel Barenboim
Daniel BARENBOIM, hebree דניאל בארנבוים (naskiĝinta la 15-an de novembro 1942 en Bonaero, Argentino) estas argentina-israela-hispana-palestina pianisto kaj kaj orkestrestro. Li ricevis multajn distingojn kaj honoradojn, inkluzive la Federacian Meritkrucon de Germanujo.
Vivo kaj verkado
En 1950 Barenboim unuafoje prezentis koncerton en Bonaero. En 1975 li fariĝis posteulo de Georg Solti kiel ĉefdirektisto de la Orkestro de Parizo. Ekde 1991 ĝis 2006 li estis ĉefdirektisto de la Ĉikaga Simfonia Orkestro, ekde 1992 li estas arta direktisto kaj muzikdirektoro de la Ŝtata Operejo Unter den Linden en Berlino. Julion de 2011 la berlina senatkancelario sciigis, ke Barenboim daŭrigis sian kontrakton por pluaj dek jaroj ĝis fine de julio 2022.
Ekde 1981 ĝis 1999 estis orkestrestro Barenboim de la festivalo de Bayreuth, kie li direktis Tristan und Isolde, Die Meistersinger von Nürnberg, Parsifal kaj la verkkvaropon Der Ring des Nibelungen. Ekde 2006 ĝis 2011 Barenboim estis ĉefa gastorkestrestro de la Teatro alla Scala je Milano kaj ricevis tie poste la postenon de la muzika direktisto de la operejo.
Ekde junio de 1967 ĝis ŝia morto 1987 Barenboim estis geedziĝinta kun violonĉelistino Jacqueline du Pré. Poste li geedziĝis en 1988 kun pianistino Jelena Dmitrijevna Baŝkirova, kun kiu li havas du filojn.
Muziko kaj politiko
Kiam Barenboim en 2001 dum gastludo de la Berlina Ŝtata Kapelo en Israelo prezentis kiel aldono parton el Tristan und Isolde de Richard Wagner, li trafis sur akran kritikon. En Israelo laŭ neskribita leĝo oni ne publike prezentas muzikon de Richard Wagner – pro ties kontraŭjuda sinteno kaj la uzado de lia muziko en la tempo de naziismo en Germanujo. Kelkaj membroj de la parlamento pro tio volis deklari Barenbojmon al Persona non grata, kio tamen trovis parlamentan plimulton.
Paco
Kune kun la palestina literatursciencisto Edward Said li fondis en 1999 la West-Eastern Divan Orchestra (Orkestro Okcident-Orienta Divano). Barenboim pledas por interproksimiĝo de la du malamikaj popolgrupoj por trovi manieron fini la araban-israelan konflikton. Junaj arabaj kaj israelaj muzikistoj ludas en la orkestro. La orkestro konsistas el junaj muzikistoj el Israelo, el la aŭtonomaj palestinaj teritorioj, el Libano, Egiptujo, Sirio, Jordanio kaj Hispanujo. En aŭguston 2005 la orkestro ludis multatentatan koncerton en Ramallah, kiu estis rekte transsendata televide en multajn landojn.
La 10-an de majo 2004 Daniel Barenboim ricevis en la israela parlamento la Wolf-Premion por amikaj rilatoj inter la popoloj. En sia dankparolado Barenboim citis el la israela konstitucio i.a. jenan pasaĵon „La ŝtato Israelo ... garantios al ĉiuj siaj civitanoj sen distingo laŭ religio, raso kaj sekso socian kaj politikan egalrajtigon.“ Post tio li diris: „Profundazorge mi demandas hodiaŭ, ĉu la okupado kaj kontrolo de alia popolo estas agordigebla kun la deklaro de sendependeco fare de Israel. Kiel fartas la sendependeco de unu popolo, se la prezo por ĝi estas bato kontraŭ la fundamentaj rajtoj de alia popolo? ...“ Post tio okazis tumulto, kiam la israela ministrino pri edukado Limor Livnat Barenboim riproĉis en sia respondo al Barenboim, ke li uzas la parlamenton kiel scenejo por ataki Israelon. Barenboim donacis la premian mono de 50.000 usonaj dolaroj por la muzika edukado de israelaj kaj palestinaj infanoj.
Inter februaro kaj aprilo de 2006 Barenboim prezentis je diversaj lokoj (Londono, Ĉikago, Berlino, orient-Jerusalemo kaj okcident-Jerusalemo) en la serio „Reith-Lectures“ de BBC prelegojn, kiuj montru, „ke muziko staras en la centro de tio, kion ni nomas homa“.
Dum la festivalo de Salcburgo en 2007 Barenboim direktis la operon Eŭgeno Onegin (reĝio Andrea Breth). Krome li laboris en salcburgo kun la Orkestro Okcident-Orienta Divano kaj prezentis kun ci tiu orkestro ankaŭ kadre de la festivalo. En 2009 li direktis la Novjaran Koncerton de la Viena Filharmoniistoj. La 16-an de aprilo 2009 Barenboim unuafoje prezentis en Egiptujo. En la operejo de Kairo li direktis la Kairan Simfonian Orkestron, en la programo estis la 5-a simfonio de Ludwig van Beethoven. Lia prezentado estis antaŭe pro politikaj kialoj akre pridisputata.
Vidu ankaŭ
Araba-israela konflikto
Ruth Gavison
Elias Khoury
Eburmevo
La Eburmevo, Pagophila eburnea, estas birdo, eta mevo, sed ne de la plej ofta genro Larus, sed la ununura specio en ĝia genro Pagophila.
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en la alta Arkto kaj havas ĉirkaŭpolan disvastiĝo tra Gronlando, nordorientaj insuloj de Kanado kaj en Eŭrazio en la nordaj insuloj de Norvegio, Rusio kaj nordokcidentaj insuloj de Siberio. Ĝi estas la plej pola inter la mevoj.
Tiu birdo migras nur mallongajn distancojn suden en aŭtuno; la plej granda parto de la loĝantaro vintras en nordaj latitudoj borde de la glacia regiono, kvankam kelkaj birdoj atingas pli mezvarmajn areojn eĉ ĝis Britio aŭ pli rare Italio.
Aspekto
Tiu specio estas facile identigebla. Ĝi estas 40–45 cm longa, ĝi havas enverguron de 108–120 cm kaj pezon de 448-687 g, kaj diferencigan formon, ĉefe stare, pli kiel kolombo ol tiu de la mevoj de la genro Larus, sed plenkreskulo havas komplete blankan plumaron, kaj malhavas la grizan dorson de aliaj mevoj. La kapo estas rondeca kaj eta. La okuloj estas nigraj kaj grandaj kaj havas ruĝecajn ringojn. La maldika kaj mallonga beko estas flaveca kun blueca bazo kaj ruĝa aŭ oranĝa pinto kaj la kruroj estas mallongaj kaj nigraj. Stare ĝi ŝajnas havi longajn flugilojn. Junuloj havas grizajn aŭ nigrajn makulojn en vizaĝo, flugiloj kaj vosto. Ili havos plenkreskulan plumaron post du jaroj.
Kutimoj
La voĉo estas akra eeeer aŭ kieeeer.
La Eburmevo, Pagophila eburnea, reproduktiĝas en arktaj marbordoj aŭ klifoj en kolonioj de ĝis 150 paroj. La ino demetas 1 ĝis 3 verdecajn ovojn en grunda nesto kovrita de musko, likenoj aŭ algoj. Ambaŭ gepatroj kovas.
Tiu birdo manĝas fiŝojn kaj krustulojn, sed ĝi estas ankaŭ oportunema kadavromanĝulo, ofte trovita ĉe kadavraĵoj de fokoj aŭ focenoj. Ŝajne ĝi sekvas polajn ursojn kaj aliajn predantojn por manĝi restaĵojn de ties predoj -eĉ ekskrementojn- aŭ povas ataki pli grandajn mevojn, se necese, por kleptoparaziti.
Ĝi preskaŭ neniam ripozas surakve, sed ĝi povas naĝi.
Candelária (Suda Rio-Grando)
Candelária estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 30.171 loĝantojn en 2010.
Internacia Junulara Biblioteko
La Internacia Junulara Biblioteko (Internationale Jugendbibliothek, mallongigita IJB) estas biblioteko en Munkeno, Germanio, kiu specialiĝas pri kolektado de infanaj kaj junularaj libroj el la tuta mondo. La biblioteko, kiu malfermiĝis en 1949, estas la plej granda de sia speco en la mondo.
Historio
La biblioteko estis fondita de la ĵurnalisto kaj verkisto Jella Lepman. Lefman volis antaŭenigi toleremon, repaciĝon kaj komprenon inter malsamaj kulturoj tra la biblioteko, precipe kontraŭ la fono de la traŭmato de la Dua Mondmilito. Tiu ĉi vizio gvidas la agadojn de la biblioteko ĝis hodiaŭ.
Lefman, loĝanto de Germanio, estis trovita dum la milito en ekzilo en Britio. Post tio, ŝi estis dungita de la aŭtoritatoj de la usona okupa zono en Germanio por servi tie kiel konsultisto por edukado kaj kulturo. En 1946, Lefman organizis ekspozicion de infanaj kaj junularaj libroj en Munkeno surbaze de librodonacoj kiujn ŝi povis ricevi de internaciaj eldonejoj. La ekspoziciokolekto, nombranta 4,000 volumojn, formis la komencan bazon por la kolekto de la biblioteko. Lefman funkciis kiel la direktoro de la biblioteko ĝis 1957.
Ĝis 1983, la biblioteko estis loĝigita en privatdomo en la Schwabing distrikto de Munkeno. Ekde tiam ĝi funkcias en la kastelo Blutenburg (Schloss Blutenburg) en la urbo.
Kolekto
Dum ĝia establado, la kolekto de la biblioteko inkludis 8,000 volumojn. Hodiaŭ, la biblioteko havas unikan kolekton de libroj, kiu inkluzivas ĉirkaŭ 600,000 volumojn en 150 lingvoj kaj pli, inkluzive de multaj valoraj kaj maloftaj eldonoj de historiaj infanlibroj. La libroj estas haveblaj por legado en la biblioteko kaj proksimume 30 000 el ili estas disponeblaj por pruntado. La biblioteko ankaŭ havas pli ol 30 mil volumojn da esplorliteraturo pri infana literaturo kaj numeroj el 150 revuoj en diversaj lingvoj, kaj ankaŭ alireblecon al elektronikaj fontoj. La kolekto disetendiĝas ricevante librodonacojn de organizoj kaj individuoj, inkluzive de donacoj kaj testamentoj de la personaj kolektoj de infanaŭtoroj. La biblioteka katalogo estas alirebla per la interreto.
La biblioteko havas plurajn ekspoziciejojn kiuj funkcias kiel literaturaj muzeoj por verkistoj, inkluzive de Erich Kästner kaj Michael Ende. Krom la libroj estas montrataj taglibroj, leteroj kaj aliaj verkaĵoj de la verkistoj.
Agadoj
La biblioteko konservas kaj iniciatas diversajn agadojn, inkluzive de legadsesioj, diskutsesioj, skriblaborrenkontiĝoj, ekspozicioj kaj evoluprojektoj. Ĝi okazigas multajn agadojn en kunlaboro kun lernejoj. La biblioteko funkciigas esploran stipendioprogramon por infanaj kaj junularaj literaturesploristoj de malsamaj landoj, kiu estas financita fare de la germana Ministerio de Eksterlandaj Aferoj.
Ĉiujare, la biblioteko eldonas la katalogon de la blankaj korvoj, kiu enhavas ĉirkaŭ 200 novajn rekomenditajn infanajn kaj junularajn verkaĵojn el diversaj landoj kaj en diversaj lingvoj. En 2010, la biblioteko fondis la Festivalo de la Blankaj Korvoj por porinfana literaturo, kiu okazas ĉiujn du jarojn. En 2013, la biblioteko unue aljuĝis la premion nomitan honore al la germana porinfana verkisto James Krüss. La premio estas aljuĝita ĉiujn du jarojn al verkistoj komence de ilia kariero por instigi ilian agadon.
La Fourragère (Metroo de Marsejlo)
La Fourragère estas finstacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas najbare la stacio  en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Sunswift
Sunswift estas sunĉel-aŭtomobila konkursa teamo el Universitato de Nova Sud-Kimrio. La teamo konstruis kvar aŭtomobilojn ekde 1996. La sunĉela aŭtomobilo Sunswift Ivy estas la plej rapida de la mondo, kiu venkis en „silicia klaso” ĉe la 2009-a World Solar Challenge (WSC), kun maksimuma rapido de 88.5 km/h.
La pli fruan rekordon atingis GM Sunraycer kun maks. rapido de 78.39km/h. Sunswift IVy used uzis nur 1.200 kW por atingi la rekordon, dum Sunraycer 1500 kW. Sunswift IVy pezis nur 140 kg sen akumulatoro.
Pli fruaj aŭtomobiloj estis Jaycar Sunswift III (2005 - 2008), UNSW Sunswift II (1998 - 2005) kaj Sunswift (1996).
Stacio Yasoba
Stacio Yasoba (japane: 八十場駅 [Jasoba-eki], angle: Yasoba Station) estas fervoja stacio en Sakaide, Gubernio Kagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Ŝikokua: Linio Yosan.
Ralio Dakaro
La Ralio Dakaro aŭ alivorte Dakara ralio kaj mallongigite sole Dakaro estas profesia konkurso de ajngrundaj aŭtomobiloj okazanta unufoje dum jaro ĉiam komence de la jaro. Ĝi estas la plej granda tiaspeca ralio kaj organizita de la Amaury Sport Organisation (ASO). La konkurson povas partopreni konkursantoj kiel el vicoj de profesiuloj, tiel ankaŭ el vicoj de amatoroj, kiuj kutime kreas ĉirkaŭ 80% da partoprenintoj.
Historio
La konkurso estis unuafoje aranĝita en la jaro 1978; unu jaron post kiam en la dezerto Tenereo dum alia ralio Thierry Sabine perdis sian vojon. Li diris por si, ke tio povus esti bona loko por regula ralio. La en Parizo 182 veturiloj komencis la eventon.
Origine la konkurso gvidis el Parizo en Francio ĝis Dakaro en Senegalo kun interrompo dum transporto trans Mediteraneo. Sed la politika situacio kaj pluaj faktoroj kaŭzis, ke la vojdirekto inkluzive de starto kaj celo ŝanĝiĝis. La unuajn raliojn oni veturis tra Alĝero. Ĝis 2007 la ralio regule kondukas tra Maroko, Okcidenta Saharo kaj sur paŝtejoj kaj dezertoj en Maŭritanio. La etapoj kondukantaj tra Atar kaj tra sablaj dunoj kaj kanjonoj en maŭritana regiono Adrar estas plej multe aventuremaj el ĉiuj konkursoj de ajngrundaj aŭtomobiloj.
La lasta vojdirekto el Parizo ĝis Dakaro estis organizita en la jaro 1994. Tio estis ankaŭ unuafoje kaj lastfoje, kiam ĝi kondukis el Parizo ĝis Dakaro kaj reen. Danke al komplezemo de urbestro de Parizo la celo estis transŝovita el Champs-Élysées ĝis Euro Disney.
Hubert Auriol gajnis en la jaro 1992 Dakaron en kategorio de aŭtomobiloj post antaŭa gajno en konkurso de kategorio de motorcikloj kaj li fariĝis unua ŝoforo, kiu gajnis la konkurson sur du kaj kvar radoj. En la sama jaro la konkursantoj unufoje traveturas la tutan kontinenton ĝis Kaburbo en Sud-Afriko. Unu el la plej sukcesaj konkursantoj en kategorio de kamionoj fariĝis Karel Loprais, kiun oni danke al liaj 6 ora, 4 arĝentaj kaj unu bronza medalo kromnomas Monsieur Dakaro.
La la ASO rezignis okazigi ĝin unu tagon antaŭ ties komenco. Ekzistis minaco de teroro kontraŭ la ralio mem. La franca registaro ankaŭ disdonis urĝan veturo-averton, ĉar kvar francaj turistoj estis murdigitaj en Maŭritanio la 24-an de decembro. Poste en la jaro la ASO anstataŭ aranĝis la Centro-Eŭropan ralion. Tial la ralio ekde 2009 okazis en Argentin kaj Ĉilio. En la venontaj jaroj ĝi ankaŭ kondukas tra Bolivio, Paragvajo kaj Peruo. Ekde 2020 la ralio okazas en Sauda-Arabujo. Ĝin partoprenas 351 veturiloj.
Karaktero
La Dakaro estas traterena ralio. Tio signifas, ke la partoprenantoj ne nur uzas jam ekzistantajn vojojn, kiuj tiam estas blokitaj por la publiko. Tipe de tia ralio estas veturo tra dezerto super dunoj aŭ ŝtonoj. Precipe tie ne ekzistas tute fiksa vojo. La partoprenantoj mem devas trovi vojon al la kontrol-punktoj.
La ralio ordinare daŭras proksimume du semajnojn kaj konsistas el 14 etapoj. Kiam ĝi ankoraŭ okazis en Afriko ĝi ordinare konsistis el 15 ĝis 20 etapoj. Ĉiun tagon la partoprenantoj veturas unu etapon. Tiuj ordinare longas 300 ĝis 500 kilometroj da tempomezurita distanco. Al tiu ankaŭ aldoniĝas sama kvanto de veturo de la tendaro al la etapokomenco kaj de la etapofino al la venonta tendaro. Tial dum la ralio la partoprenantoj entute veturas proksimume 9.000 kilometrojn. Meze de la ralio okazas unu paŭza tago. La tendaro normale ĉiutage estas starigita en nova loko. Kelkfoje okazas, ke partoprenantoj ekzemple perdas la vojon aŭ pro malfunkcio de iu veturilo-parto nur atingas la celon en la nokto aŭ eĉ decidas tranokti en la dezerto. Precipe por la multaj malgrandaj teamoj tio estas tre malfacila tempo, ĉar tiam la teamo havas malpli da tempo por dormo kaj prizorgo de la veturilo.
Veturiloj kaj kategorioj
Tri bazaj konkursaj kategorioj de Dakara ralio estas motorcikloj, aŭtomobiloj (en amplekso ekde malpezaj veturiloj ĝis malgrandaj ŝarĝaŭtomobiloj) kaj grandaj ŝarĝaŭtomobiloj. Kvanto da produktantoj de aŭtomobiloj eluzas krudajn medion de la ralio kiel testema areo por testi siajn veturiloj kaj ankaŭ por demonstri ties rezistemon kaj fidindecon, eĉ kiam ili estas pli multe tre reguligitaj. Origine en la ralio dominis eŭropaj utilaŭtomobiloj kiel estas Land Rover, Range Rover, Mercedes-Benz Geländewagen, Pinzgauer kaj japanaj Toyota Land Cruiser. Ceteraj produktantoj alpaŝis kun malfacile reguligitaj aŭtomobiloj, kiel estas Rolls Royce, Citroën kaj eĉ ankaŭ Porsche. Ekzemple en la jaro 2002 kategorio de aŭtomobiloj enhavis aŭtomobilojn de markoj Mitsubishi (Pajero/Montero), Nissan kaj Hyundai. Mercedes, Range Rover kaj sporte reguligita BMW ankaŭ partoprenis, sed ili ne aperis sur gvidantaj postenoj. Jean-Louis Schlesser konstruis por la konkurso vicon de propraj leĝeraj veturiloj (angle buggy) kaj kelkfoje li gajnis per ili la konkurson.
Ŝarĝaŭtomobiloj (T4 Kamionoj aŭ Ŝarĝaj) enhavas produkatantojn Tatra, Kamaz, MAN, DAF a Mercedes-Benz Unimog. En 1980 forta rivaleco inter DAF kaj la gidanta Mercedes komencis konstruadon de aŭtomobiloj kun du motoroj kaj pli ol 1000 ph (750 kW). Pli malfrue plialtigis nivelon de la konkurso aŭtomobiloj Tatra, Perlini kaj Kamaz.
KTM estas la plej populara kaj samtempe gvidanta motorciklo. Nuntempe Volkswagen, Mitsubishi kaj Nissan estas ĉefaj rivaloj en la kategorio de aŭtomobiloj kaj en la kategorio de motorcikloj tio estas Yamaha Motor Corporation a KTM. Post la jaro 2000 estis renovigita konkursado en la kategorio de kamionoj inter produktantoj DAF, Tatra, Mercedes-Benz kaj Kamaz.
Akcidentoj
En la jaro 1982 filo de brita premierino Margaret Thatcher komune kun lia franca kunkonkursanto Charlotte Verney kaj ilia mekanikisto perdiĝis kaj ili estis ses tagojn serĉataj. La 9-an de januaro la trio apartiĝis de konvojo de veturiloj haltinte por fari riparon de difektita ŝoforstango. La 12-an de januaro ili estis proklamitaj kiel perditaj. Post ampleksa esplorserĉado per serĉaviadilo C130 Hercules de alĝeria armeo estis ekvidita ilia blanka Peugeot 504 proksimume 50 km de la vojdirekto. Tchatcher, Verney kaj la mekanikisto estis ĉiuj nevunditaj.
La mortis la organizanto kaj fondinto de la ralio Thierry Sabine kaj franca kantisto Daniel Balavoine post morta kraŝo de helikoptero.
Dum la konkurso en la jaro 1988 estis mortigitaj ses homoj. Tri partoprenantoj de la konkurso kaj tri hejmaj loĝantoj. Dum unu akcidento estis mortigita malia knabino, Baye Sibi, kun kiu kunpuŝiĝis unu el konkursantoj, dume ŝi transiris trans la vojo. Veturilo de filma stabo mortigis patrinon kun la filino en Maŭritanio la lastan tagon de la konkurso. Partoprenantoj de konkurso dana navigaciisto el teamo de DAF Trucks, sendependa franca ŝoforo kaj franca motorciklisto mortis dum tri aliaj akcidentoj. Oni riproĉis ankaŭ al konkursantoj, ke ili eksplodigis incendion, kiu kaŭzis panikon en trajno veturanta inter Dakaro kaj Bamako, kie estis mortigitaj pli da homoj.
Lunde la 10-an de januaro 2005 mortis en hispana malsanulejo hispana motorciklisto José Manuel Pérez post akcidento, kiu okazis unu semajno antaŭ la 7-a etapo. Itala motorciklisto Fabricio Meoni, duobla venkinto de la konkurso, fariĝis la dua ŝoforo de Dakara ralio, kiu mortis dum du tagoj, sekvante Pérezon la 11-an de januaro en la 11-a etapo. Meoni estis la 11-a motorciklisto kaj la 45-a konkursinto, kiuj mortis en la tuta historio de la konkurso. La 13-an de januaro estis forpuŝita kvinjara senegala knabino sub radojn de ripareja veturilo dum veturado sur ĉefa ŝoseo, kio sume plialtigis nombron de mortintoj je 5. Multe da aliaj afrikaj nepartoprenantoj diris, ke ili estis mortigitaj pro Dakara ralio, sed ne rekte per konkursantoj.
La 9-an de januaro 2006 mortis 41-jara aŭstrala ŝoforo de motorciklo de KTM Andy Caldecott sur 250 km dum enveturo en la 9-an etapon inter Nouakchott kaj Kiffa, kiu dum la akcidento rompis al si la nukon. Tio estis lia tria partopreno en la konkurso. Li gajnis la trian etapon en la jaro 2006 inter Nador kaj Er Rachidi sole kelke da tagoj antaŭ sia morto. La 13-an de januaro mortis dekjara knabo, kiu estis forpuŝita de preterveturanta veturilo de latvo Maris Saukans dum transirado de la veturvojo, dum la 14-a de januaro estis mortigita dekdujara knabo per preterveturanta subtenanta veturilo.
Kritiko
La konkurso fariĝis objekto de kritiko pro kelkaj motivoj, celitaj ĉefe al falo de la konkursoj je loĝantoj de landoj, tra kiuj la konkursoj kondukis. La ralio estas kritikata pro tio, ke ĝi kondukas tra disputeblaj, neloĝataj teritorioj de okcidenta Saharo sen formala intertraktado kun movado Polisario, kiu per decido reprezentas la loĝantojn de Sahrawi. Post la konkurso komencis demandoj rilate al formala permeso de movado Polisario, sed ekde la jaro 2000 ili celas al tio, ke tio ne devus esti problemo.
Post la konkurso en la jaro 1988, kiam estis mortigitaj tri afrikaj loĝantoj, PANA, presagentejo kun bazo en Dakaro, skribis, ke tiuj ĉi mortoj estis "sensignifaj por la okazo de la konkurso". Vatikana ĵurnalo L'Osservatore Romano nomis la konkurson "Vulgara trarigardo de forto kaj riĉeco en lokoj, kie oni mortas senĉese pro malsato kaj soifo". Dum la jaro 2002 sur starto en franca Arras protestis franca Partio de Verduloj per proklamo kaj ili markis la konkurson kiel "Koloniismo, kiu estas elradikigenda".
Kelkaj lokaj loĝantoj preter la vojdirekto de la konkurso notis, ke ili vidas limigitajn eblecojn de akiro el la konkurso. Ke la partoprenantoj de la konkurso elspezos ian monon por varo kaj servoj en lokaj loĝigitaj kapacitoj, kiujn ili povas proponi. La konkursantoj kreas grandegajn kvantojn de polvo sur la vojdirektoj kaj ili estas kulpigataj pro tio, ke ili forpuŝas kaj mortigas brutaron, kaj plie ankaŭ pro mortigado de homoj.
NGC 3250C
NGC 3250C (aliaj indikoj — ESO 317-28, MCG -7-22-8, IRAS10255-3944, PGC 30774) estas galaksio en konstelacio Pumpilo.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
CALIPSO
CALIPSO (Cloud–Aerosol Lidar and Infrared Pathfinder Satellite Observations) estas satelito dediĉita al la studo de nuboj kaj aerosoloj lanĉita la. La misio CALIPSO estas la rezulto de kunlaboro inter NASA kaj CNES. La ĉefa instrumento surŝipe estas lidaro kiu provizas vertikalajn profilojn de la atmosfero kun alta rezolucio. La satelito ankaŭ kunprenas infraruĝan radiometron kaj kameraon funkciantan en la videbla spektro.
Ĥantoj
Ĥantoj (antaŭe ostjakoj) estas popolo loĝanta en Rusio en la Ĥanta-Mansa aŭtonoma distrikto, Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto, Tomska provinco, oriente de la Urala montaro kaj en Komiio, okcidente de Uralo. Ili estas plej striktaj lingvaj parencoj de la mansoj kaj la hungaroj, kun kiuj ili formas la ugran lingvofamilion. Ili parolas la ĥantan lingvon. Inter plej ŝatataj de la ĥantoj pladoj estas fiŝrabotaĵo.
Thomas Bartholin
Thomas Bartholin (1616-1680) (* Kopenhago, en la 20-a de oktobro 1616 - Kopenhago, en la 4-a de decembro 1680) estis dana kuracisto, anatomo, matematikisto kaj teologo.
Li estas fame konata dank'al la malkovro de la limfa sistemo en homoj kaj la plibonigoj pri la teorio pri anestezio per refreŝiĝado, la unua kiu science ĝin priskribis.
Thomas Bartholin devenis el familio kiu famiĝis dank'al ties pioniraj sciencistoj, kie dekdu el ili fariĝis profesoroj en la Universitato de Kopenhago. Tri generacioj el la familio Bartholin faris signifoplenajn kontribuaĵojn al anatomia scienco kaj medicino en la 17-a kaj 18-a jarcentoj: la patro de Bartholin, Caspar Bartholin, la Maljuna (1585-1629), sia frato Rasmus Bartholin (1625-1698) kaj sia filo Caspar Bartholin, la Juna (1655-1738). La filo de Bartholin, Thomas Bartholin, la Juna (1659-1690) fariĝis profesoro en la Universitato de Kopenhago kaj pli malfrue nomumiĝis reĝa antikvaĵisto kaj sekretario de la reĝaj arkivoj.
Caspar Bartholin, lia patro, publikigis la unuan kolekton da anatomiaj verkoj en 1611. Ĉi-laboro pli malfrue estis pligrandigita, ilustrita kaj reviziita de Thomas Bartholin, fariĝinte la modelan referencon pri anatomio. Lia filo majstre aldonis ĝisdatigojn rilate al la teorio pri sangocirkulado de Harvey kaj la limfa sistemo. En 1644, Bartholin vizitis la botanikiston Pietro Castelli (1574-1662), en Mesino.
En 1663, li aĉetis bienon en Hagestedgård, kiu bruliĝis en 1670, detruinte lian bibliotekon, kie ruiniĝis multaj el liaj manuskriptoj. La reĝo Kristiano la 5-a nomumis lin kiel lia privata kuracisto aldone al signifoplena salajro kaj liberigis la bienon de impostaro kiel repago por la perdoj. En 1680, la sano de Bartholin malboniĝis, la bieno estis vendita, kaj li revenis al Kopenhago, kie li mortis. Li estis sepultita en la Preĝejo de Nia Sinjorino.
Atari 7800
Atari 7800 estas la nomo de videoludilo kreita de la firmao Atari. La videoludilon projektis firmao General Computer kaj ĝi estis reen kongrua al Atari 2600. Atari 7800 estis lanĉita en junio 1984. Vidiga sistemo de la videoludilo povis prilabori ĝis 100 sprajtoj samtempe (tiutempe neatingebla rezulto). Tamen sonsistemo estis arkaika kaj por solvi la problemon estis fabrikata speciala kartoĉo kun enmuntita sonĉipo Pokey. Atari 7800 havis eblon modifiĝi ĝis plenrajta persona komputilo - per uzo de en-/el-interfacoj al ĝi eblas komuti klavaron, diskilon, printilon ka. Al la videoludilo estis fabrikita memorkartoĉo kun baterioj. La kartoĉo estis uzata por fiksi tabelon de rezultoj.
Batalo de Pterio
La batalo de Pterio estis konfrontiĝo armita inter du gravaj imperioj de la Antikvo, la naskiĝanta Persa Imperio kaj Lidio en sia apogeo, datita je la jaro 547 aŭ 546 a.K.
En la unuaj momentoj de la ekspansiiĝo de la Persa imperio, Kiro la Granda konfrontis la reĝon de Lidio, Krezo, posteulo de potenca dinastio, la mermnadoj, kiu sukcesis submetigi okcidentan Anatolion. Antaŭ la apogeo de la persoj, la lidianoj interkonsentis kun la medoj establigi la landlimon inter ambaŭ potencoj ĉe la rivero Halis (la nuna Kızılırmak). Per la asimiliĝo de la medoj fare de la persoj, Krezo aspiris etendigi sian regaĵon orienten, kie li devus lukti neeviteble kontraŭ la persa potenco. Antaŭ la konfronto, Krezo sendis mesaĝiston al la Orakolejo de Delfo, kiu respondis ke se li transirus la riveron kun armeo, li detruus imperion.
Andrzej Gawroński
Andrzej GAWROŃSKI (naskiĝis la 20-an de junio 1885 en Ĝenevo, mortis la 11-an de januaro 1927 en Józefów apud Varsovio) – pola poligloto, kulturkonanto kaj kompara lingvokonanto, orientalisto kaj sanskritologo, organizanto de scienca vivo en renaskiĝanta Pollando. Aŭtoro de konata lernolibro pri sanskrito.
7936 Mikemagee
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michael Magee, direktoro de la Scienca Centro kaj Planetario Flandrau de la Universitato de Arizono.
Andrzej Gawroński
Poliglota junulo
La plej axga el kvar gefiloj de Franciszek Rawita Gawroński (historiisto de polaj ekstremorientaj terenoj, verkisto kaj ĵurnalisto) kaj Antonina Miłkowska (instruistino, tradukistino), pli aĝa frato de verkistino Zofia Kozarynowa, nepo de Tomasz Teodor Jeż. Post infanaj jaroj pasigitaj en Varsovio ekde 1887 lernis en gimnazioj de Przemyśl kaj Lvovo. Kiel fortulo ŝatis antaŭ ĉio sporton, humoron kaj ŝercadon. Infanece dum kelkaj jaroj lernis muzikon. Posedis eksterordinaran memorkapablon malkaŝitan en la aĝo de 10 jaroj. En la unua klaso eklernis la hebrean (komencis desegnadi magazenajn ŝildojn, peti klarigojn de judoj, studi psalmojn laŭ dulingva kolekto). En la tria klaso - sanskriton (laŭ lernolibro de Oppert trovita en la patra biblioteko; tuj poste ricevis krestomation de Bournouf). Kiel dekkelkaĝulo en Ĝenevo venkis ŝakan grandmajstron. Multe legis – centojn da libroj. Antaŭ abiturienta ekzameno konis jam ok lingvojn: anglan (kiun eklernis dum tri semajnoj), francan, germanan, grekan, hebrean, italan, latinan, sanskritan). Poste ekvojaĝis tra Eŭropo (Svislando, Italio, Germanio, Francio) ekkonante dialektojn de jam teorie konataj lingvoj. Kiel 14-aĝulo eklernis la armenan ĉe monaĥoj en San Lazzaro apud Venecio. Amikeco kun ili daŭris dum lia tuta vivo, kaj la armenan aparte ekŝatis.
Livraga
Livraga estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Brembio, Borghetto Lodigiano, San Colombano al Lambro (MI), Ospedaletto Lodigiano kaj Orio Litta. Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Januaro, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Batalo de Pterio
Poste okazis la batalo de Timbrea, kiu iĝis venko decidiga de Kiro super la lidia regno.
Andrzej Gawroński
Studento
Ekstudis dum du jaroj ĉe Filozofia Fakultato de Lvova Universitato, kie partoprenis lekciojn de eminentaj profesoroj: Blatt (sanskritologo), Bruchnalski (literaturisto), Finkel (historiisto), Kalina, Pilat (literaturisto), Twardowski (filozofio), Werner kaj Witkowski (klasika filologio). Intertempe eklernis hispanan kaj portugalan, en kiu verkis seminariajn laboraĵojn. Ekstudis ankaŭ araban, kaj armenan ĉe pastro prof. Dawidowicz. En Lvovo famiĝis kiel ŝatanto de poezio, recitis originale el memoro romiajn poetojn: Horacion, Lukianon, Lukrecion, Katulon, Ovidion kaj Vergilion, kaj italajn, kiel: Ludovico Ariosto, Dante Alighieri, Francesco Petrarca. Same konis plurajn ĉapitrojn de Iliado. Poezio ripozigis lin kaj antaŭ ĉio liveris psikologian kaj lingvistikan materialon. Novajn lingvojn de konataj al li lingvofamilioj lernis sen studi ilian gramatikon. Celis ĉefe al ekkono de ilia literaturo.
Tri jarojn post abiturienteco, instigita de sia majstro prof. Gustaw Blatt, translokiĝas en 1905 al Leipzig, kie studas ĉe la plej grandaj orientalistoj kaj lingvistoj: Brugmann (kompara lingvistiko), Leskien (slavistiko), Lindner (malnovpersa lingvo), Hirt, Mogk, Sievers, Windisch (sanskrito). 21-axga en 1906 defendas doktorecan disertaĵon: Sprachliche Untersuchungen uber das Mrcchakatika und das Daśakumaracarita. Tuj poste translokiĝas al gepatroj en apudlvova Łozina, kie lernas aŭtodidakte, konante jam ĉiujn plej gravajn lingvojn de Eŭropo.
Kabineto Tildy
Kabineto Tildy estis la unua kabineto, kiu ricevis mandaton de la unua baloto post la 2-a mondmilito en Hungario. Ĝi gvidis la landon en la jaroj 1945 kaj 1946 proksimume  3  monatojn.
Andrzej Gawroński
Hindeŭropisto
En 1909 eklaboras ĉe Katedro de Sanskrita Filologio en Jagelona Universitato. Profesoroj Jan Rozwadowski (filozofo kaj lingvokonanto) kaj Kazimierz Morawski (klasika filologo) helpis al li ricevi habilitan stipendion. Pro tuberkulozo habilitiĝas nur marte 1912 en Krakovo, kiam post sanatoria kuracado eksentis sin pli forta. Tamen kun 40-grada febro prezentas provan lekcion Transcenda karaktero de hinduoj kiel fono de homrilato al la naturo en sanskrita literaturo, kiun abunde ilustras per ekzemploj en multaj lingvoj. La ekzamenon ĉeestas ĉeĥa orientalisto prof. Jozef Zubaty el Karola Universitato en Prago. Venontjare komencas lekcii ĉe Jagelona Universitato. En 1916 fariĝas profesoro eksterordinara pri malnovhinda filologio ĉe Universitato al Johano Kazimiro en Lvovo, sed dum ok monatoj devis ekkuŝi malsana.
Kabineto Tildy
Historio
En novembro de 1945 tutlandaj balotoj okazis, kie nur 5 partioj rajtis partopreni. La Etbienula Partio venkis (50 %). Nova koalicia kabineto formiĝis el 4 partioj, kie spite la rezulton la komunistoj havis la plej gravan ministerion. Evidentiĝis, ke la vera potenco estas la Ruĝa Armeo, ĝi fidis nur al komunistoj, kiuj venis el Moskvo. Etbienuloj opiniis, ke Ruĝa Armeo hejmeniros, tiun tempon ili atendadas.
Andrzej Gawroński
Hindeŭropisto
Post morto de prof. Gustaw Blatt en Lvovo transprenas post li en 1917 la katedron de kompara lingvoscienco kaj hinda filozofio jam kiel profesoro ordinara. En la aĝo de 33 jaroj, grave malsana, kiel volontulo iras en 1918 militi – defendi la polecon de Lvovo. Post la milito tute dediĉas sin al la scienco, kreas ĉi tie fortan orientalistikan centron.
Organizanto de orientalistikaj studoj
Kune kun aŭtodidakta amanto de Oriento Jan Grzegorzewski fondas „Rocznik Orjentalistyczny” (Orientalistika Jarlibro). Danke al krakovaj orientalistoj Tadeusz Kowalski (islama filologo) kaj Jan Rozwadowski kaj ankaŭ Władysław Kotwicz el Peterburga Universitato la periodaĵo gajnas altan prestiĝon en la scienca mondo. Ĝis la dua mondmilito aperis 14 volumoj.