cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Montofringo
Aspekto
La Montofringo estas simila laŭ grando kaj formo al Fringo. Masklo en reprodukta plumaro de Montofringo estas tre distinga, kun nigraj kapo kaj supra brusto, oranĝeca brusto kaj blanka ventro. Inoj kaj junuloj estas malpli distingaj, kaj pli similaj laŭ aspekto al kelkaj fringoj. Masklo en reprodukta plumaro perdas la nigrajn plumojn kiuj iĝas malhelgrizaj kape kaj brunaj kun nigreca punktado dorse. En ĉiuj plumaroj tamen Montofringoj diferencas el Fringoj pro la jenaj karakteroj: (i) Montofringo havas rimarkindan blankan pugon dum la Fringo estas verdecgriza; (ii) la brusto estas oranĝeca, kontraste kun blanka ventro ĉe Montofringo, dum ĉe Fringo la subaj partoj estas pli uniforme nuancaj el ruĝecbruna al sablokolora; (iii) ŝultroj de Montofringoj estas oranĝecaj, dum tiuj de la Fringo estas grizaj aŭ grizbrunaj; (iv) la flankoj kavas malhelajn punktojn ĉe Montofringo, kaj estas senmarkaj ĉe la Fringo; (v) Montofringoj ne havas la blankajn eksterajn vostoplumojn de la Fringo, sed tutnigran pli forkoforman voston; (vi) Montofringoj havas blankan mentonon. Aldona diferenco ĉe ĉiuj plumaroj escepte la reprodukta plumaro ĉe maskloj estas la flava beko ĉe Montofringo, kio estas rozkolora ĉe Fringoj dum la maskloj en reprodukta plumaro ĉe Montofringoj havas nigrajn bekojn, dum ĉe Fringoj en la koresponda plumaro havas grizajn bekojn).
Kutimaro
Montofringoj ĉefe manĝas semojn, malkiel plej parto de fringoj, dum ties idoj estas manĝigataj ĉefe per insektoj.
Ili konstruas nestojn sur arboforko, kaj ornamas la eksteron per musko aŭ likenoj por kamuflo. La ino demetas 4-9 ovojn.
Tiu specio estas preskaŭ entute migranta. En Eŭropo, ili formas grandajn arojn vintre, foje kun miloj aŭ eĉ milionoj de birdoj en ununura aro. Tiaj grandaj birdaroj okazas ĉefe se la frukto de la fago abundantas. Montofringoj ne postulas fagofrukton vintre, sed vintraj aroj de Montofringoj moviĝas ĝis kiam ili trovas ĝin. Tio povas esti adapto por eviti konkurencon kun la Fringo. En Hispanio oni registris vintre de 2010-11 en Barázar, Biskajo, ĝis marto dormejon kiu fine de novembro enhavis ĝis 900,000 ekzemplerojn.
Rechtsupweg
Rechtsupweg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aurich de la federacia lando Malsupra Saksio, kaj situas en la kerna areo de la historia regiono Orienta Frislando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Brookmerland, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Pielgrzymów
Naturo
La vilaĝo troviĝas en naturparko PPR Mokre - Lewice.
Historio
La vilaĝo estas ĝemelo de najbara ĉeĥa vilaĝo Pelhřimovy, kiu urbanisme koneksis kun ĝi. Ĝis la jaro 1742 estis, tiu ĉi nun pola vilaĝo, konsisto de silezia Krnova princlando, duum la najbara Pelhřimovy apartenas, kiel konsisto de Osoblahio, al Moravio. Ambaŭ vilaĝoj estis samtempe konsisto de Habsburga monarkio. Sed post milito je aŭstra heredaĵo en la jaro 1742 falis la nuna Pielgrzymów al Prusio. Nur ekde la jaro 1945 ĝi apartenas pro volo de tiama Sovetunio al Pollando. La antaŭe aŭstria parto estas hodiaŭ katastra teritorio de Pelhřimovy (germane Mährisch Pilgersdorf) de municipo Slezské Rudoltice en Ĉeĥio.
Ganto
Ganto (aŭ manvesto) estas vestaĵo, kies ĉefa funkcio estas la protekto de la mano de la portanto.
Oni distingas ĉikaze la terman protekton (je malvarmo, varmego), la mekanikan protekton (je frotado, vundiĝo), la kemian protekton kaj la protekton je infektado (ekz. ĉe ĥirurgio). Krom tio oni povas uzi gantojn kiel modoartiklon aŭ kiel simbolon. En bokso oni uzas specialajn boksajn gantojn.
Plua diferenco ekzistas ĉe la formo: pugnaj gantoj (aŭ dufingraj gantoj) tenas 4 fingrojn kune kaj la dikfingron aparte, la fingrogantoj tenas ĉiun fingron aparte, la biciklaj gantoj (duonganto) tenas la fingojn apartaj, sed la granda parto de fingroj restas libere.
Termoprotekto
La trikitaj aŭ subŝtofitaj gantoj tenas varme la manojn de la portanto en malvarmo. Origine oni pretigis varmigajn gantojn el ledo, kiujn oni subŝtofis per lano; nuntempe oni produktas la gantojn tute el sintezaj fibroj. La pugnogantoj (dufingraj gantoj) havas pli bonan efikon kontraŭ malvarmego, ĉar ili havas pli malgrandan surfacon ol fingrogantoj.
Ĉe varmego protektas kuirgantoj, veldistaj, asbestaj gantoj (ŝirmgantoj).
Mekanika protekto
Oni volas eviti per uzo de gantoj la mekanikajn vundiĝojn kiel blazojn, kalojn aŭ tranĉojn. Al tiu grupo apartenas la ĝardenaj gantoj (ofte kun gumodisketoj por la pli bona kapto), masonistaj gantoj el ledo aŭ buĉistaj gantoj el metalaj ĉeneroj. Tiuj gantoj estas plej ofte fingrogantoj, ĉar oni devas ebligi la sendependan movon de la unuopaj fingroj.
Ĥemia kaj kuracista protekto
Tiu ĉi grupo de la gantoj devas formi netrapenetreblan obstaklon por kemiaĵoj (ekz. acidoj kaj lesivoj) kaj mikroorganismoj, sed ili devas doni la eble plej grandan movkapablon kaj ankaŭ (sur kirurgia kampo) la maksimuman palposenton. Ili konsistas pro tio plej ofte el eble plej maldika gumo (sinteza kaŭĉuko) aŭ simila materialo (ekz. latekso).
Sporto
En kelkaj sporto-specioj ekz. kiel ĉe golfludo aŭ teniso oni portas gantojn por la pli bona preno. Ĉe aliaj sportoj (ekz. rajdado) gravas la mekanika protekto; ĉe aliaj la (skisporto) la termoprotekto. La boksa ganto obtuzigas la batojn. La golulo havas kaptajn gantojn. Ĉe skermado oni uzas skermogantojn, sabrogantojn.
Historio
Komence oni uzis la gantojn por termoprotekto: en Odiseo de Herodoto kaj Plinio la pli juna mencias tiujn. En la mezepoko aperis la kirasa ganto el metalo. En la 17-a jarcento aperis la delikate trikitaj kaj ornamitaj fingrogantoj.
Ĝis komenco de la 18-a jarcento ofte aperis sur ilustraĵoj la gantoj, sed ĝis ĉ. 1800 nur apenaŭ. Poste, kun apero de kurt-manika modo disvastiĝas la longmanikaj gantoj, kiuj kovras eĉ ĝis la supra parto de la brakoj de damoj. Tiuj gravis ĝis mezo de la 20-a jc. kaj estis preskaŭ devigaj ĉe baloj. Por la viroj la gantoj gravis ekde 1700 kiel termo-, kaj mekanikaj protektiloj. Esceptoj estis la profesiaj uniformoj (fiakristo, ŝoforo, ĉambristo (angle butler) ktp.).
Engenho Velho
Engenho Velho estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 1.527 loĝantojn en 2010.
Aurora (filmo)
Aurora - ekster Litovio ankaŭ prezentata je anglalingva titolo Vanishing Waves ("malaperantaj ondoj")- estas litova kaj litovlingva kineja filmo de la reĝisorino Kristina Buožytė, kiu produktiĝis en 2011 kaj publikiĝis en 2012. Temas pri amhistorio en sciencfikcia mondo, en kiu neŭrosciencisto eksperimentas per la pensoj kaj memoroj de komata juna virino. Fakte la filmo estas internacia kunlaboraĵo al kiu kontribuis ankaŭ francoj kaj belgoj, kaj la muzikon kontribuis la sveda komponisto Peter Von Poehl.
La filmo gajnis eksterproporcie multajn honorigojn de la nacia kinopremio Sidabrinė gervė ("arĝenta gruo"), atribuita en majo 2013, ne nur en la kategorio "plej bona filmo", sed ankaŭ pri "lej bona aktoro" (Marius Jampolskis), "plej bona aktorino" (Jurga Jutaitė), "plej bona reĝisoro" (Kristina Buožytė), "plej bona scenaro" (Kristina Buožytė kaj la franco Bruno Samper), plej bona kameraisto (Feliksas Abrukauskas) kaj "plej bona filmmuziko" (la sveda komponisto Peter Von Poehl). Jam antaŭe, en julio 2012 ĝi estis honorigata per speciala mencio en la Internacia Filmfestivalo de Karlovy Vary.
Ica (urbo)
Ica [ika] estas urbego, diocezo kaj universitata urbo en suda Peruo. Ĝi estas ĉefurbo de Departemento Ika.
Geografio
Ica situas ĉe la samnoma rivero Ica en rando de Atacama. Pacifiko troviĝas 48, Huancayo (urbo) 229, Limo 266, Callao 271, Cusco 409, Arequipa 519,  Chimbote 637,  Pucallpa 646, Tacna 731, Trujillo (Peruo) 754, Chiclayo 928, Iquitos 1180 km.
Historio
La areo estis longe loĝita fare de ŝanĝiĝantaj kulturoj de indiĝenaj popoloj, la lasta estis Inkaa Imperio. Hispanoj fondis proksiman vilaĝon en 1563 kiel ’’Villa de Valverde’’. Post 6 jarojn tertremo detruis la domojn, tial apude oni fondis similan komunumon, tio estas la nuna Ica, Ĝi estis oficiale nomita Sankta Ĵeromo de Ica en 1640. La universitato estis establita en la urbo en 1961, Granda tertremo damaĝis la urbon en 2007. Komence 17 homoj mortis, poste 70, kiam preĝejo kolapsis.
Ekonomio
La regiono de Ica estas delonge konata pro kultivado kaj prilaborado de kotonoj kaj vinberoj.
Trafiko
Ica povas esti atingita de Limo fare de la Tut-Amerika Ŝoseo. Alia grava vojo kuras al la oceana haveno.
(11318) 1994 XZ4
(11318) 1994 XZ4 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
La ĝi pasos al 0,03953 AU (5,914 milionoj da km) de Marso.
Robert Wagner (Tramtransporto en Parizo)
Robert Wagner estas haltejo de Tramvojo T6 situanta en komunumo Vélizy-Villacoublay.
La nomo Robert Wagner devenas de Avenuo Robert Wagner, omaĝe al Robert Wagner (1967-1988), iama urbestro de Vélizy-Villacoublay.
Albert Hetényi-Heidelberg
Albert Hetényi-Heidelberg [hetEnji-hejdelberg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hetényi-Heidelberg Albert estis hungara komponisto, dirigento, tradukisto. Lia origina familia nomo estis Heidlberg. Albert Hetényi-Heidelberg naskiĝis la en Vieno, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Albert Hetényi-Heidelberg devenis el juda familio, sed en nekonata jaro li luteraniĝis. Li finis la kutimajn lernejojn en sia naskiĝurbo, ekde 1899 li loĝis en Budapeŝto kaj studis en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Post siaj studoj li estis helpekzercisto en Népszínház. Li komencis sian dirigentan karieron en kabaredo en 1907. Tiutempe kaj poste li estis ankaŭ komponisto kaj muzika gvidanto por kabaredoj. En 1912 li edziĝis, lia filo naskiĝis jam antaŭ la geedziĝo. Li ankaŭ tradukis poemojn de Endre Ady kaj aliaj poetoj al germana lingvo, eĉ ofte li komponis melodiojn por la poemoj. En la 1930-aj jaroj li ofte estis aŭdebla kiel kantisto de triopo en la Hungara Radio.
Montalenghe
Montalenghe estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Scarmagno, Cuceglio, Mercenasco, San Giorgio Canavese kaj Orio Canavese.
Internaciaj Infanaj Ludoj
La Internaciaj Infanaj Ludoj (angle International Children’s Games (ICG), antaŭe International School Children’s Games, do "Internaciaj Lernejinfanaj Ludoj", germane Internationale Schülerspiele, do "Internaciaj Lernejanaj Ludoj") estas evento okazigita ĉiujare kie infanoj de urboj ĉirkaŭ la mondo inter la aĝoj de 12 kaj 15 jaroj partoprenas en vario de sportaj konkuroj kaj kulturaj agadoj. Ĝi estas rekonata kaj okazas sub aŭspicio de la Internacia Olimpika Komitato.
Historio
La slovena sporta instruisto Metod Klemenc fondis la Internaciajn Infanajn Ludojn en 1968 kun la celi subteni la pacemon kaj amikemon de la monda infanaro tra sportado. Li organizis la unuajn Internaciajn Infanajn Ludojn kaj Kulturan Festivalon en 1968 kun la partopreno de teamoj el naŭ eŭropaj urboj.
Lozanne (stacidomo)
Lozanne estas franca stacidomo situanta en Lozanne en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Internaciaj Infanaj Ludoj
Historio
Ekde tiu tempo, laŭ la stato de somero 2016 pli ol 37 000 infanoj en aĝo de 12 ĝis 15 jaroj partoprenis en 50 someraj ludoj kaj 7 vintraj ludoj. 415 malsamaj urboj el 90 landoj kaj ĉiuj 5 kontinentoj partoprenis. La Internaciaj Infanaj Ludoj kaj Kultura Festivalo iĝis la plej granda monda internacia plursporta junulara evento, kaj estas rekonata per la Internacia Olimpika Komitato. En 2013 la evento okazis en Windsor-Essex, Kanado, sekvata de Lake Macquarie, Aŭstralio en 2014, kaj Alkmaar, Nederlando en 2015. La ludoj de 2016 okazis en Novtajpeo en Tajvano inter la 11-a kaj 16-a de julio.
Lozanne (stacidomo)
La stacidomo situas ĉe la renkontiĝejo de la fervoja akso Liono - tra  kaj de du malĉefaj linioj kunligantaj Lozanne al  unuflanke kaj al  tra  aliflanke.
Depost septembro 2012, la stacidomo estas priservata de Tramtrajno de Liono.
Chuck Smith
Chuck SMITH [ĉak smit] (naskiĝis la en Hershey) estas usondevena Esperantisto.
Vivo kaj esperanta agado
Smith esperantistiĝis en februaro de 2001 kaj fondis la Vikipedion en Esperanto en novembro de 2001. Li estis estrarano de la Usona Esperantista Junularo (USEJ) kaj Esperanto ĉe Interreto (E@I). Li ankaŭ estis reprezentanto de Universala Esperanto-Asocio (UEA) ĉe la Unuiĝintaj Nacioj.
De julio 2002 ĝis januaro 2003, li vojaĝis tra 14 landoj (Brazilo, Argentino, Britio, Francio, Germanio, Svedio, Ĉeĥio, Slovenio, Kroatio, Serbio, Turkio, Aŭstrio, Luksemburgo kaj Nederlando) partoprenante en multaj Esperanto-renkontiĝoj survoje. Dum tiu vojaĝo li en Ĉeĥio prelegis pri Vikipedio dum KAEST kaj sekve instigis Miroslav Malovec fondi la ĉeĥlingvan Vikipedion. Ekde januaro 2003 ĝis januaro 2004, li volontulis plentempe en la Centra Oficejo de la Tutmonda Esperantista Junulara Organizo en Roterdamo. De aprilo 2004 ĝis junio 2004, li estis plentempa oficisto de Esperanto Antaŭen en la Kalgaria Esperanto-Centro en Kalgario, Kanado.
Li estis estrarano pri informado de TEJO kaj la reprezentanto de TEJO ĉe UEA. En 2015 li loĝis en Berlino, Germanio, kie li laboris kiel iPhone-programisto kaj estas la prezidanto de la Esperanto-Junularo Berlin.
En novembro 2006, li lanĉis Eklaboru, retejon por serĉi laboron aŭ laboranton. En januaro 2007, li lanĉis Amikumu, interkonan retejon por trovi amikojn kaj alŝuti fotojn. Amikumu malaperis senkomente en julio 2008, Eklaboru estis en 2015 plu atingebla.
En 2015 li estris teamon kiu preparadis la angla-Esperantan kurson ĉe la lingvolerna retejo Duolingo, kie post unu jaro Esperanton eklernis pli ol 400 mil personoj. En decembro de la sama jaro li estis proklamita la Esperantisto de la jaro 2015 pro ampleksa diskonigado kaj utiligado de Esperanto en Interreto, precipe, pro la menciita pretigo kaj lanĉo de la Esperanto-kurso por anglalingvanoj ĉe Duolingo.
En 2016 Chuck kune kun Richard Delamore (prezentanta sin sub la kaŝnomo Evildea) rekreis la projekton Amikumu en la formo de samnoma poŝtelefona aplikaĵo, kiu ebligas al la uzantaro trovi proksimajn homoj surbaze de ilia lingvo.
Eksteraj ligiloj
‎
Nord-Vjetnamio
La 30-an de aprilo 1975 Sud-Vjetnamio senkondiĉe kapitulaciis post 30-jara milito pri la lando kaj la 2-an de julio 1976 la norda kaj suda parto sub la nomo Socialisma Respubliko Vjetnamio reunuiĝis.
NGC 4157
NGC 4157 (aliaj indikoj — UGC 7183, MCG 9-20-106, ZWG 269.38, FGC 1380, IRAS12085+5045, PGC 38795) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ad providam
Ad providam estas papa buleo eldonita de la papo Klemento la 5-a la 2-an de majo 1312 dum la koncilio de Vieno, kiu transdonis al la ordeno de Malto la bienojn kaj havaĵojn de la templanoj, kies ordeno estis neniigita de la buleo Vox in excelso de la 22-a de marto 1312.
Motivo de la papa decido
La bienoj kaj havaĵoj de la templanoj estis donitaj al ili por protekti kaj savi la Sanktan Landon kaj por batali kontraŭ la paganoj. La papo Klemento la 5-a decidis, same kiel la koncilio de Vieno, ke la posedaĵoj de la templanoj, forprenitaj de ili dum ilia arestado sub la aŭtoritato de papo per la buleo Pastoralis praeminentiae (oktobre 1307), estu transdonitaj al la ordeno de Malto. La papo decidis ĉion kaj por ĉiam transdoni al la ordeno de Malto, krom la posedaĵoj sur la ibera duoninsulo.
Eksceptoj
La buleo ne rilatis al la templaj bienoj sur la teroj de la reĝoj de Kastilio, Aragono, Portugalujo kaj Majorko. La papo rezervis al si la rajton trakti tiujn havaĵojn pli poste.
Jakobo la 2-a de Aragono, deziris, ke tiuj havaĵoj ne iru al la ordeno de Malto, sed al tiu de Calatrava. La atribuo de tiuj posedaĵoj (inter ili fortikaĵoj) starigis problemon al la reĝo, ĉar la kavaliroj de la ordeno de Malto ne estis fidelaj al la reĝo, kaj se ili posedintus tiajn fortikaĵojn ĉe la marbordoj kaj landlimoj, povintus estiĝi gravaj problemoj al la reĝlando, kiuj ne plu havos militajn defendejojn. Kaj eĉ se ili restintus fidelaj al la reĝo (kio ne estis deviga), tia potenco militista povintus nur okazigi konfliktojn. La reĝo de Aragono devis tial havi kontrolon super la posedaĵoj, kaj tion permesis la ordeno de Calatrava, nacia ordeno pli proksima al la reĝo.
Estonia ekzilita registaro
La estonia ekzilita registaro rilatas al la tempo inter la sovetia invado en 1940 kaj la unua libera elektado post la malvarma milito en 1992.
La anoj de la ekzilita reĝimo kunvenis en kaj ekster Estonio, kaj gardis la malnovajn leĝojn kiel validaj.
Kiam la nazioj forlasis la nacion, la ekzilita registaro deklaris estonian memstaron, sed malmultajn postajn tagojn, je la 21-a de septembro 1944, la politikistoj devis fuĝi eksterlanden.
17907 Danielgude
17907 Danielgude estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel Moises Gude, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri gerontologio. Li estis lernanto ĉe la Keystone School de San Antonio (Teksaso Usono).
Saint-Germain-des-Fossés
Saint-Germain-des-Fossés estas franca situanta en departemento Allier, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Faciens misericordiam
Faciens misericordiam estas papa buleo eldonita la 12-an de aŭgusto 1308 de la papo Klemento la 5-a kadre de la proceso de la templanoj.Ĝi starigis diocezajn komisionojn, kiuj enketu pri la agadoj de la templanoj kaj papajn komisionojn, kiuj devis juĝi la ordenon de la Templo. La papaj enketistoj devis raporti dum koncilio en Vieno en 1310, kiu tiam decidis pri la sorto de la ordeno per la buleo Vox in excelso.
La pariza papa komisiono konsistis el:
1042 Amazono
1042 Amazono estas mezgranda malhela malrapide rotacianta asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Laŭ sugesto de Gustav Stracke, ĝi ricevis la nomon de la sudamerika rivero Amazono (tiu nomo ankaŭ referas al la legendaj amazonoj, de la helena mitologio).
3397 Leyla
3397 Leyla estas tre malgranda, hela marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usonaj astronomoj Norman G. Thomas kaj Robert Burnham Jr. elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝia granda orbita klinangulo tenas ĝin malproksima de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,31799 astronomia unuo aŭ 47,571 milionoj da km.
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Leyla" en honoro de Nancy Leyla Lohmiller, helpantino ĉe la Minor Planet Center, muzikitisto kaj poetino, filino de Muazzez K. Lohmiller.
Trimestro
Trimestro, trimonato, aŭ jarkvarono estas serio de tri sinsekvaj monatoj.
La gregoria kalendaro estas dividita en kvar trimestroj nome:
Aleksej Fjodoroviĉ Orlov
Princo Aleksej Fjodoroviĉ Orlov (Алексей Фёдорович Орлов; naskiĝis la, mortis la ) estis rusa diplomato, ekstergeedza filo de la grafo Fjodor Grigorjeviĉ Orlov. Li naskiĝis en Moskvo kaj partoprenis en ĉiuj el la Napoleonaj militoj ekde 1805 ĝis la Batalo de Parizo de 1814. Pro siaj servoj kiej komandanto de la kavaleria reĝimento okaze de la ribelo de 1825 li ricevis la titolon de grafo, kaj en la Rus-Turka Milito (1828-1829) li staris al rango de Generalleŭtenanto.
Ĉirkaŭ tiu epoko ekis la diplomata kariero de Orlov. Li estis la Rusia plenpova ambasadoro por la Paco de Adrianopolo, kaj en 1833 estis nomumita Rusia ambasadoro en Konstantinopolo, tenante samtempe la postenon de ĉefkomandanto de la Nigramara floto. Li estis krome unu el la plej fidindaj agentoj de Nikolao la 1-a, kiun li en 1837 akompanis por eksterlandena veturado. Ekde 1844 ĝis 1856 li estris la fifaman Trian Sekcion, aŭ sekretan policon.
En 1854, li estis sendita al Vieno por alporti Aŭstrion al la flanko de Rusio dum la Krimea milito, sed sensukcese. En 1856 li estis unu el la plenpovaj ambasadoroj kiuj finigis la Pacon de Parizo. Samjare li estis plialtigita al la rango de princo, kaj estis nomumita prezidanto de la Imperia Ŝtata Konsilantaro kaj de la Ministra Konsilantaro. En 1857, dum foresto de la imperiestro, li prezidis la komision formita por konsideri la aferon de emancipigo de la servutuloj, al kio li estis jam kontraŭa. Li mortis en Sankt-Peterburgo.
Okcitanlingva Vikipedio
La okcitanlingva Vikipedio estas aŭtonomeca eldono de Vikipedio en la okcitana lingvo. Sialingve ĝi havas la titolon wikipèdia en occitan. La projekto fondiĝis en oktobro 2003. La 1-an de 2023 ĝi enhavas  artikolojn.
Paul Ebermann
Paul EBERMANN [paŭl Eberman] (naskiĝis la 4-an de majo 1981) estas germana esperantisto. Li studas matematikon kaj loĝas en Berlino.
Paŭlo eklernis Esperanton en 2001 kaj baldaŭ fariĝis aktivulo ĉe la Berlinaj Studentoj-Esperantistoj. De 2002 ĝis 2004 li organizis germanlingvan mentorprogramon por la Kurso de Esperanto, kiun li poste transdonis al Elisabeth Laika. De 2002 li laboras volontule en la Berlina oficejo de Germana Esperanto-Junularo (GEJ), de 2003 li estas ties oficiala ĉefo. En la sama jaro li fariĝis ano de la novo Interreta Komisiono de GEJ kaj estrarano de Esperanto-Junularo Brandenburgio-Berlino kaj de Esperanto-Junularo Berlino, regiona kaj loka subasocioj de GEJ. De 2005 li estas estrarano de GEJ, de 2006 ties vicprezidanto. Ekde majo ĝis septembro 2009 li servis kiel TEJO-volontulo en Roterdamo.
Schkortleben
Schkortleben estas eksa administra komunumo kaj nuna parto de la urbo Weißenfels en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj ĝis administra reformo en julio 2007 estis parto de pli malgranda distrikto Weißenfels. Ekde plia administra reformo en septembro 2010 ĝi iĝis parto de la urbo Weißenfels. Ĝis tiu momento ĝi estis parto de komunumaro, do kunlabora administra ligo de pluraj komunumoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Saaletal. La 31-an de decembro 2009 la komunumo havis 593 loĝantojn.
Schkortleben situas borde de la rivero Saale.
Violo de Tuluzo
La violo de Tuluzo estas la emblemo de la urbo Tuluzo, Francio. La komencoj de la violo en la urbo ne estas bone konataj. La historiistoj ĝin datumas pli malpli en la jaro 1854. La unuaj kulturoj konataj situas norde de la urbo. La produktistoj vendis siajn produktojn en la violbazaro de la Jakobenanoj kaj sur la stratoj de la urbocentro. En 1908, kooperativo estis kreita. La violo de Tuluzo vidis sian glora[n epokon dum la unua duono de la 20a jarcento. Ĝi estis eksportita en Eŭropo kaj eĉ en Rusio. Ĝia produktado kaj kultivado okupigas ĉ. 600 homojn sur dudeko da hektaroj. Sed la kultivado de violoj suferis krizon kiu metis finon al ĝia sukcesa eksportado. La vintro de 1956 okazigis grandajn perdojn. La disvolvigado de teknikiloj kaj teknikaĵoj por kultivado permesis havi aliajn florojn en vintro. En 1983, la kooperativo malaperis kaj nur kelkaj produktistoj plurestas. Tamen de post 1992 disvolviĝis nova kultivoprocezo in vitro uzata de dekopo da produktantoj. Ekde 2003 estas la Fête de la Violette (Festo de la violo) ĉiujare dum februaro.
Catherine Neilson
Catherine Neilson, voknome Catie kaj Kejti, (naskiĝis en 1998) estas usona esperantisto kaj sciencisto. Ŝi estas estraro de TEJO kaj de Usona Esperantista Junularo (USEJ).
Béla Szakcsi Lakatos
Béla SZAKCSI LAKATOS [sakĉi lakatoŝ], hungare Szakcsi Lakatos Béla estis hungara pianisto, komponisto kaj instruisto.
Catherine Neilson
Esperanta agado
Neilson lernis Esperanton en 2016, aliĝis lokan klubon kaj iĝis ĉiujara partoprenanto de Nord-Amerika Somera Kursaro.
Béla Szakcsi Lakatos
Béla Szakcsi Lakatos naskiĝis la 1943 en Budapeŝto, li mortis la 2-an de oktobro 2022
Catherine Neilson
Esperanta agado
Dum julio de 2019 ŝi sekretariiĝis je USEJ. Ekde aŭgusto 2019 ĝis 2020 Neilson deĵoras kiel ĝenerala sekretario kadre de la estraro de TEJO.
Persona vivo
Neilson estas patrino kaj loĝas en Durham.
Aldea de San Miguel
Aldea de San Miguel [alDEa desanmiGEL] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. Aldea de San Miguel estas komprenebla etimologie kiel Domaro de Sankta Mikaelo.
Geografio
Plej proksimaj municipoj estas Portillo kaj La Pedraja de Portillo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca.
Historio
En la 19-a jarcento ankoraŭ ekzistis hospitalo por malsanuloj kaj malriĉuloj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado ekzemple pro muelejoj de rubio. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kun mudeĥara absido kaj la ermitejo.
Internacia helpa lingvo Esperanto (konciza gramatiko kaj vortaro-minimumo)
Internacia helpa lingvo Esperanto (konciza gramatiko kaj vortaro-minimumo) (ruse Международный вспомогательный язык эсперанто (краткая грамматика и словарь-минимум)) - la lernolibro estas unika specimeno de oficiala eldono en Sovetio. Memoru, ke preskaŭ dum dudek jaroj antaŭ la eldono en Sovetlando Esperanto estis preskaŭ malpermesita. La libro estas simbolo de Ĥruŝĉova degelo en post-Stalina Sovetio.
(11319) 1995 AZ
(11319) 1995 AZ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ultimato
Ultimato - latine ultimatum - laŭ PIV estas "definitivaj kondiĉoj de interkonsento, kiujn regno prezentas al alia kun averto, ke alia malakcepto kaŭzus rompon de la traktado kaj komencon de batalo aŭ milito".
Temas do pri postulo, ligita al difinita (plej ofte mallonga) tempo por plenumo de la postulo, kaj ligita al la minaco de seriozaj konsekvencoj en kazo de neplenumo de la postulo.
Ultimato en tiu klasika difino estas rimedo de politiko kaj dum pasintaj epokoj ofte antaŭis deklaron pri ekmilito. Kelkfoje oni dum modernaj tempoj ankaŭ uzas la vorton en kunteksto de privata aŭ profesia vivo, kun komparebla signifo, kvankam la minacata "milito" en privata aŭ profesia kunteksto sendube aspektos malsimile ol interŝtata milito.
El vidpunkto de etiko ultimato ĝenerale konsideriĝas negativa ago, ligita al forta premo kaj iusence ĉantaĝo. Tamen foje ultimatoj en politiko evitis pli grandajn damaĝojn, do batalojn aŭ militojn, kaj ne en ĉiu kunteksto estas kondamnindaj el etika vidpunkto.
Tervuren
Tervuren (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977 la municipoj Duisburg, Moorsel kaj Vossem apartenas al Tervuren, la ĉefa municipo.
La loĝloko aparte konatas pro la reĝa muzeo de centra Afriko en palaco ĉirkaŭata de impona parko. Ĝi longe estis relative nekritika dokumentejo de la koloniigo de Kongo fare de Belgio, sed en la unua duono de la 2010-aj jaroj komplete novstrukturiĝis cele al pli moderna, diferenciga kaj kritikema pritrakto de la temo.
Esperanto-movado
En 1939 la 2-a Internacia Junulara Kongreso okazis en Tervuren.
Dum jardekoj ĝis la jaro 2016 loĝis tie grava germana esperantisto Michael Cwik - oficisto de la Eŭropa Komisiono en Bruselo.
Savoja biskvito
Savoja biskvito aŭ fingrobiskvito estas speco de biskvito longa kaj plata, kun rondoformaj ekstremaĵoj, dolĉa kaj malpeza kiel spongo. Savojaj biskvitoj estas la bazo de multaj receptoj, kiaj ĉarlotkuko aŭ tiramisuo. Ili kutime estas trempataj en likvoron, kafon aŭ siropon, por esti uzataj kiel bazo de tiramisuo aŭ kiel manĝeto dum kafumado. Savojajn biskvitojn oni kutime donas al infanoj, ĉar ili estas sufiĉe molaj por esti manĝataj, sed ne malfirmaj aŭ facile dispecigeblaj.
Historio
Savojaj biskvitoj aperis en la 15-a jarcento en la kortego de la dukejo de Savojo, kreitaj por festi la viziton de la reĝo de Francio. Poste, oni nomis ilin Savoiardi kaj rekonis ilin kiel "oficialan" kortegan biskviton. Origine, ili estis nomataj biscuit à la cuillère (kuleraj biskvitoj) ĉar la pasto estis metita sur kulero antaŭ ol la bakado. Iuj jarcentoj poste, Charles Maurice de Talleyrand, Ministro de Eksterlandaj Aferoj de Napoleono, petis al la bakisto Antonin Careme plilongiĝon de la biskvitoj por ke ili estu trempeblaj, kreante tiel la nunajn fingrobiskvitojn.
Preparado
Post la bakado, la biskvitoj havas platan kaj longan formon, kun sponga kaj mola strukturo ene, kaj iom rostitaj ekstere. Ili estas 10 centimetrojn longajn kaj 5 centimetrojn larĝajn, same ili estas unu centimetron dikajn.
Bassanese (stacidomo)
Bassanese (Bassanese) estas franca haltejo sur linio -, situanta en  Bastia, en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bastia - Ajaccio (ligne centrale) (995000).
Gábor Vágó
Gábor VÁGÓ [vAgO] hungara/rumania hungara skulptisto. Li naskiĝis en Belényes la 19-an de aŭgusto 1894 kaj mortis en Segedo en 1968. Li estis la edzo de pentristino Margit Berényi.
Kariero
Gábor Vágó finis la fakon pri metalindustrio de la supera industrilernejo de Segedo. En 1919 li malfermis en Kolozsvár laborejon de reliefo kaj bronzarto. En 1925 li pristudis la Cellini-specan skulptaĵmuldadon en Romo. Inter 1928–30 en Budapeŝto, en privincaj urboj kaj en Transilvanio li faris plurajn portretojn, memortabulojn el bronzo kal marmoro; ekleziajn skulptaĵojn. En 1930 li malfermis en Kluĵo juvelistlaborejon kaj skulptaĵmuldejon.
Ditzum
Priskribo
Ditzum, kiu apartenas al la regiono Rheiderland, estas parto de la komunumo Jemgum en la distrikto Leer. Ĝi estas rifuĝmonteta vilaĝo, kiu ekestis en la 8-a jarcento ĉe la rivero Emso. Ditzum havas longan historion kiel fiŝista vilaĝo. En la haveno ankoraŭ estas ŝipfarejo kie oni konstruas lignajn ŝipojn. Ĝis en la 1970-aj jaroj tie ankaŭ brikofabriko aktivis. Ekde la la lasta kvarono de la 20-a jarcento Ditzum sin evoluis pli al turista vilaĝo. En 1995 ĝi ricevis kiel ununura loko en la distrikto Leer la titolon "staatlich anerkannter Erholungsort" (ŝtate agnoskita ripozamuzejo).
La silueto de Ditzum estas markita per la evangelie-reformita kirko kaj la ventmuelejo. Alia vidindaĵo estas la apud la haveno situanta Siel, unu el la lastaj funkciantaj malnovaj defluigaj kluzoj de Orienta Frislando.
El Ditzum estas praminterligoj kun Borkum, Emden kaj Delfzijl.
3398 Stättmayer
3398 Stättmayer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Hans-Emil Schuster elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana astronomo Peter Stättmayer, direktoro de la "Bayerische Volkssternwarte München" (Publika Observatorio de Munkeno).
Monte-Rosa-Masivo
Monte-Rosa-Masivo estas montarmasivo de Alpoj inter Italio (Piemonto) kaj Svislando (Valezo). Al ĝi apartenas la plej alta punkto de Svislando, nome la Dufour-Pinto, kiu estis unuan fojon grimpita en la jaro 1855 fare de Charles Hudson, J. Smyth, C. Smyth, kaj aliaj. En la tutaj Alpoj, nur Blanka Monto estas pli alta ol Monte-Rosa.
En la Monte-Rosa-Masivo naskiĝas Gorner-Glaĉero kaj Theodul-Glaĉero.
Etimologio
Monte Rosa estas itala vorto, kiu signifas "rozkoloran monton", ŝajne celante la aspekton de la glaciejoj dum aŭroro. Verdire, tamen, la nomo devenas de arpitana vorto rouese aŭ rouesa, kiu simple signifas "glaciejon".
En la franca, la monto estas nomata Mont Rose. En la germana oni uzas la italan nomon "Monte Rosa"; tamen, la ĉefaj pintoj havas nur germanajn nomojn. La plej alta pinto estis nomata Höchste Spitze (ĝuste "plej alta pinto" en la germana) ĝis 1863, kiam la Svisa Federacia Konsilio ŝanĝis ĝian nomon al Dufour.
Pintoj de Monte-Rosa Masivo
Pintoj de Monte-Rosa-Masivo estas inter aliaj:
Aleksander Stepanoviĉ Popov
Aleksander Stepanoviĉ Popov (foje literumita Popoff; Александр Степанович Попов; laŭ malnova datostilo 4a de aprilo kaj 16a de marto 1859 – laŭ malnova datostilo 31a de decembro 1905 kaj 13a de januaro 1906) estis rusa fizikisto kiu estas konsiderata en Rusio kaj en landoj de Orienta Eŭropo kiel inventisto de la radio.
La verko de Popov kiel instruisto je la Rusia ŝiplernejo kondukis lin esplori elektrajn fenomenojn de alta frekvenco. La 7an de majo 1895, li prezentis artikolon pri senkabla radio detektilo kiun li estis konstruinta kiu funkciis uzante koherilon por detekti radiobruon el la lumradioj. Tiu tago estas celebrata en la Rusia Federacio kiel Radio Tago. La, li uzis radioondojn por transmiti mesaĝon inter diferenckampusaj konstruaĵoj en Sankta Peterburgo. Lia verko estis bazita sur la verkoj de aliaj fizikistoj kiaj Oliver Lodge kaj estis samtempa al la verko de la radiopioniro Guglielmo Marconi.
Esperanto
Aperis poŝtmarko pri li en Sovetunio en la jaro 1925, kun vortoj en esperanto : "Inventisto de Radio "
NGC 4158
NGC 4158 (aliaj indikoj — UGC 7182, MCG 3-31-60, ZWG 98.84, IRAS12086+2027, PGC 38802) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Trunkoboato
Trunk(o)boato estas boatotipo el unusola kavigita arbotrunko (vidu ankaŭ pirogo). Ĝia nomo en multaj aliaj lingvoj estas "Unu-arbo" (germane: Einbaum, greke: monoxylon, …) kaj tiel alludas ĝian specifan konstruadon.
39860 Aiguoxiang
39860 Aiguoxiang estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Trunkoboato
Trunkoboatoj estas tradicia akvotransportilo ĉe indiĝenaj popoloj; tute alie konstruata tre antikva akvotransportilo estas la kanuo kovrita per felo aŭ arboŝelo. Trunkoboatoj estas la plej antikvaj boatoj trovitaj de arkeologoj (ĉar ili kompreneble konserviĝas pli bone ol la pli delikataj kanuoj). Konserviĝis trunkoboatoj el la ŝtonepoko (antaŭ pli ol -6.000) en diversaj eŭropaj landoj. Ĉar la boato estas farita el unu trunko, la maksimuma grandeco de la boato dependas de la grandeco de la lokaj arboj: en tropika Afriko ekzistas ekzempleroj por 70 personoj. Foje la parietoj estas plifortigataj per varangoj. Johannes Voss de 1901-1904 veladis ĉirkaŭ la mondo per fama trunkoboato "Tilikum". Hannes Lindemann en 1956 veladis trans Atlantiko per trunkoboato "Liberia".
Erval Seco
Erval Seco estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 7.878 loĝantojn en 2010.
Trunkoboato
Konstruado
Konstruado komenciĝas per elekto de arbotrunko de taŭgaj dimensioj. Post forhakado de branĉoj estas necesa kavigi la trunkon por forpreni troan pezon, tamen lasi sufiĉe da ligno por ne perdi stabilecon. Kelkaj specoj de ligno aparte taŭgas pro forteco, daŭriĝemo kaj pezo. Fine la ekstera surfaco estas prilaborata por atingi minimuman flureziston: ofte pruo kaj poŭpo estas pintigataj kaj la arboŝelo estas forigata. Antaŭ la invento de metalaj iloj la trunkoj estis kavigitaj per kontrolitaj fajroj, poste la bruligita ligno estas forhakata per kverhakilo. Alia metodo estas elhaki du paralelajn fendojn en la loko, kie estu la rando de la elkavotaĵo, kaj poste forsplitigi la lignon inter la du fendoj. Post kavigo la interno estas glatigata per dekselo aŭ tranĉilo.
39860 Aiguoxiang
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la suna astrofizikisto Ai Guoxiang (ĉine : 艾国祥), akademiano de la Ĉina Akademio de Sciencoj kaj de la TWAS. Li estis la unua Ĝenerala Direktoro de la Naciaj Astronomiaj Observatorioj de la Ĉina Akademio de Sciencoj kaj Vic-Prezidento de la Komisiono 10 de IAU de 1994 ĝis 2000.
Erval Seco
Erval Seco signifas en la portugala Seka Herbejo.
Jean-Dominique Bauby
Jean-Dominique Bauby (naskiĝis la 23-an de aprilo 1952 en Parizo - mortis la 9-an de marto 1997 en Garches) estis franca ĵurnalisto, aŭtoro kaj ĉefredaktisto de magazino Elle.
Vivo
En aĝo de 43 jaroj, la 8-an de decembro 1995, Bauby suferis gravegan apopleksion, pro kiu damaĝiĝis lia cerba trunko. Kiam li elkomatiĝis post dudek tagoj en hospitalo de Berck, li iĝis ne nur muta, sed komplete paralizita. Li povis nur palpebrumi per la maldekstra palpebro. Tiu rara fenomeno estas nomata enfermiteca sindromo. Pri tiu sperto verkis li – en tia paralizata stato – la libron Le scaphandre et le papillon („La skafandro kaj la papilio“). Li diktis la libron po unuopaj literoj, per palpebrumado, kiam oni montris la ĝustan literon en la alfabeto. Por tio oni uzis specialan alfabeton, kiu montris la literojn de la franca lingvo laŭ ties ofteco.
Bauby devis imagi la tutan libron enkape kaj dikti ĝin, literon post litero. La libro aperis la 6-an de marto 1997 en Francio; Bauby mortis nur tri tagojn poste je korinfarkto.
Li havis du infanojn kun Céline Desmoulins.
La libron filmigis usona reĝisoro Julian Schnabel, kaj ĉefaktoroj de Mathieu Amalric kaj Emmanuelle Seigner. La filmo estis prezentita en 2007.
Anomeistoj
Anomeistoj (greke: Ἀνομοίοι), aŭ Aecianoj aŭ Eŭomianoj, estis teologia pensofluo de Arianismo kreiĝinta sekve de la unua koncilio de Niceo kaj vastiĝinta en la 4-a jarcento. Kontraŭtriunuistaj, ili opiniis ke Jesuo (la Filo) estus laŭnature malsama kal malsimila kompare kun Dio (la "Patro"); en tio ili distingiĝis el la duon-arianoj, kiuj taksis la Filon laŭnature malsama sed simila al la Patro. La anomeistoj aliĝis al la konfeso de Ario laŭ la unua formo, kaj reĵetis lian kredokonfeson elpensite por esti reakceptataj inter la Triunuistoj.
La nomo "anomeistoj" devenas el la greka ἀ(ν)- "ne" kaj ὅμοιος "simila", nome "malsama, malsimila"; la kromnomoj "Acianoj" kaj "Eŭnomianoj" devenas el la du precipaj epiguloj de tiu teologia pensofluo, Aecio el Kelestria kaj Eŭnomio de Ciziko.
La duonarianoj reĵetis anomeismon en koncilio de Seleŭkio, la anomeistoj siavice kondamnis duon-arianismon en la koncilio de Konstantinopolo kaj Antioĥio. La anomeistoj forstrekis eĉ la vorton ὁμοίος el Rimini kaj Konstantinopolo, asertante ke la Filo ne nur havis formulojn de malsma substanco, sed ankaŭ volon malsaman ol tiu de la Patro kaj pro tio ili estis diritaj Ἀνομοίοι.
En la 5-a jarcento, anomeista presbitero Filostorgio kompilis Eklezian Historion vidpunkte de anomeismo.
Götaland
Götaland (proksima elparolado Jetaland) estas la plej suda landotriono de Svedio. Ĝi hodiaŭ inkluzivas la historiajn provincojn Skåne, Halland, Blekinge, Småland, la du islandaj provincoj Öland kaj Gotland, Västergötland, Östergötland, Dalsland kaj Bohuslän. La arbaroj Tiveden, Tylöskog kaj Kolmården situas en la bordo al Svealand.
La areo estas 87,78 kvadratkilometroj, kaj Götaland havis preskaŭ 4,78 miljonojn loĝantojn en 2016. Kun tio, ĝi estas la landoparto de Svedio kun la plej granda loĝantaro.
Göta en la nomo temas pri la fruaj signifaj grupoj östgötar kaj västgötar, kaj land signifas «lando». Laŭ hipotezo, la nomo de Götaland estas en pluralo: Göta-landoj. La hodiaŭa sveda pluralo estas länder, sed do ne la tiama. Notu ke la rilataj praprovinc-nomoj Västergötland kaj Östergötland mankas la «a».
La praa Götaland havis iom malsamajn limojn ol la nuna. En la land-leĝo de Kristoforo de la 15-a jarcento, un de la unuaj mencioj de la nocio, Götaland ŝajne konsistas de Östergötland, Västergötland, Småland, Öland, Dalsland (malnove Dal) kaj Värmland.
Kun la vastiĝo de Svedio, la antaŭe danaj Blekinge, Halland kaj Skåne, la antaŭe dana-norvega Bohuslän, kaj Gotland – sufiĉe longe sendependa kaj poste kontrolita de malsamaj reĝpovaĵoj – iĝis vidita kiel partoj de Götaland. En 1815, la provinco Värmland estis movita de Göta jurisdikcio al Svea jurisdikcio, kaj ekde tio iĝis vidita kiel parto de Svealand.
Combrit
(jen france, bretone Kombrid) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Quimper (france arrondissement de Quimper, bretone Arondisamant Kemper), la suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Montalto Dora
Montalto Dora estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Borgofranco d'Ivrea, Chiaverano, Lessolo, Ivrea kaj Fiorano Canavese.
Therese Brandl
Ŝi naskiĝis en Staudach-Egerndach en Bavario. Brandl profesie estis kelnerino. De 1943 apartenis al NSDAP. Sian koncentrejan karieron komencis marte 1940 per instruado en Ravensbrück, kie ŝia superulino estis Maria Mandl. Baldaŭ ŝi iĝis Rapportaufseherin (Rapportführerin), kies ĉefa tasko estis nombrado de virinoj dum la raporto kaj distribuo de punoj.
Rapide avancis kaj marte 1942 estis translokigita kiel unu el multaj SS-membrinoj al Aŭŝvico I, kie laboris kiel SS-Aufseherin en Bekleidungskammer kaj kiel SS-Rapportführerin. Oktobre 1942 estis translokigita al nova koncentrejo KZ Auschwitz II – Birkenau. Sammonate al la koncentrejo alvenas de Ravensbrück Maria Mandel interŝanĝante per posteno de SS-Oberaufseherin kun Johanna Langefeld. En Aŭŝvico Therese Brandl baldaŭ iĝis Erstaufseherin apud Margot Drechsel kaj Irma Grese. Dum sia servo montris sian la plej malbonan konduton, partoprenante selektadon al gas-kameroj torturante subigitajn al ŝi malliberulinojn. Somere 1943 estis distingita de germanaj regopovoj per kruco de militmerito (Kriegsverdienstmedaille).
Tielt-Winge
Tielt-Winge (nederlande, proksimuma prononco, estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Ekde 1977 la municipoj Tielt, Houwaart, Meensel-Kiezegem kaj Sint-Joris-Winge apartenas al Tielt-Winge, la ĉefa municipo. La biciklisto Eddy Merckx naskiĝis en Meensel-Kiezegem.
Margit Berényi
Margit BERÉNYI [berEnji], Vágóné, hungara/rumania hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Lugos la 1-an de decembro 1906 kaj mortis la 11-an de decembro 1945 en Szeged. Ŝi estis la edzino de skulptisto Gábor Vágó.
Kariero
Margit Berényi studis en Budapeŝto, Parizo kaj en la liberskolo de Baia Mare.
Preĝejo Sankta Triunuo (Mihályi)
Preĝejo de Sankta Triunuo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Mihályi.
Historio
La unua kirko konstruiĝis jam antaŭ ol 1359, sed post la mezepokoj la vilaĝanoj ne sekvis la katolikan eklezion. En 1701 oni menciis nur pri ruinon kaj ne kirkon. En 1706 la katolikoj fondis novan religian grupon. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en 1748 (laŭ alia informo jam en 1712). Ĝi estis pligrandigita jam en 1857. La orgeno estas aŭdebla ekde 1900.
Atako en Nico en 2016
La atako en Nico estas terorisma atako okazinta en Nico (Francio) la.
Okazaĵo
Dum granda homamaso ĵus finspektis artfajraĵon okaze de la nacia tago de Francio, en la Promenejo de la Angloj, islama fundamentisto (islamano) Mohamed Lahouaiej Bouhlel stiris kamionon tra la homamaso por 2 kilometroj, mortigante 84 homojn kaj vundante 202. Polico mortpafis la atakinton.
Erzsébet Sugár
Biografio
Erzsébet Sugár estis interna kunlaborantino de Literatura Libroeldonejo (1958–70), poste de Kriterion Könyvkiadó (1970–74). Post sia pensiuliĝo ŝi translokiĝis en Hungarujon.
T-Butila formiato
Terciara-butila formiato aŭ C5H10O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la formiata acido kaj terciara-butanolo, senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel solvanto kaj kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Tamen, alia ebleco je preparado estas per interagado de karbona unuoksido kaj t-butila nitrato. terciara-butila formiato estas solvebla en akvo, tute solvebla en alkoholo, etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
T-butila formiato ankaŭ uzatas kiel solvanto por farboj. Ĝi reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe alta por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj. Kun alkalaj metaloj kaj alkalaj metaloj ĝi generas bruleman hidrogenon. Ĝi dissolvas kaŭĉukojn kaj plastaĵojn.
Hibrida vorto
Hibrida vorto estas vorto kiu etimologie derivas el almenaŭ du lingvoj.
Oftaj hibridoj
Unu tipo de tre oftaj formoj de hibridaj vortoj kombinas vortopartojn el la Latina kaj Greka ĉefe en neologismoj. Ĉar multaj prefiksoj kaj sufiksoj en multaj lingvoj kaj ankaŭ en Esperanto estas de Latina aŭ Greka etimologio, tre ofte tuj oni aldonas prefikson aŭ sufiksojn sen konsidero de la devena lingvo kio okazigas la kreon de hibrida vorto.
Recke (Vestfalio)
Recke estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinfurt de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝia teritorio apartenas al la regiono lando de Tecklenburg, la areo de eksa graflando samnoma, kaj en pli vasta senco al la historia regiono Monastera Lando, al kiu ankaŭ apartenas tri najbaraj distriktoj kaj la urbo Monastero, germane Münster (Westfalen); la historia regiono ne havas fikse difinitajn limojn - pli-malpli limoj estas la mezalta montaro Teŭtoburga Arbaro nordoriente, la rivero Lippe sude kaj la limo al la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
Albert Kovács (literaturhistoriisto)
KOVÁCS Albert (kova:ĉ) rumania hungara kritikisto, estetikisto, literaturhistoriisto. Li naskiĝis en Ceuașu de Câmpie la 29-an de februaro 1928 kaj mortis la 17-an de aprilo 2015 en Port Cetate.
Titoloj, premioj
Doktoro de la literaturaj sciencoj – 1959; Premio de Instruafera Ministerio – 1969.
Biografio
Albert Kovács finis la reformitan kolegion en Târgu Mureş (1948); unu jaron li studis la fakon pri literaturo en Bolyai Tudományegyetem kaj pli poste li daŭrigis siajn studojn en Sverdlovsk (nun Jekaterinburg) en rusa lingvo (1949–54). Li estis asistanto de Instituto Maksim Gorki en Bukareŝto (1954–56). Li plustudis en Moskvo (1956–59) kaj li doktoriĝis pri estetiko de Belinski. Reveninte, li instruis en Bukareŝto, li estis katedrestro (1959–63), lektoro (de 1963), docentdoktoro de 1970.
Iseltwald
Iseltwald estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Interlaken kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Interlaken-Oberhasli en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 435 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Iseltwald situas en Berna Oberlando, ĉe la suda bordo de Lago de Brienz, proksimume 6 kilometrojn oriente de Interlaken. En sudo la komunumo leviĝas ĝis la kulmino de Faulhorn, kiu kun alteco de 2680 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Iseltwald kaj la vilaĝetoj Furen, Sengg kaj Isch, kaj diversaj izolitaj bienoj kaj alpopaŝtejoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 21,85 km², de kiuj 47,8% estas kovritaj de arbaro, 31,4% servas por agrikulturo kaj 2,3% por setlado.