cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bauhaus-muzeo (Weimar)
Enhavoj de la nova muzeo
Alian centran funkcion en la nova muzeo havas la prezentado de la Ludewig-kolekto kun 1524 objektoj, kie postflaratas la temoj de evoluinta funkciorientiĝanta dezajnarto en Germanujo inter 1780 kaj 1835, en Britio kun industriiĝo respektive la t.n. Arts-and-crafts-movado kaj finfine (en Germanujo, Aŭstrujo, Belgujo) la antaŭmilitaj evoluoj inter 1895 kaj 1914. Krome ne malprezentatas objektoj el la epoko post la Unua mondmilito respektive la Dua mondmilito kiel ankaŭ de la t.n. Nova minimalismo.
Monteprandone
Monteprandone estas komunumo de Italio.
Mitsuteru Watanabe
Mitsuteru Watanabe (渡辺 光輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Gamba Osaka kaj Yokohama FC.
Nachtsheim
Nachtsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Zemar
Zemar (Biblia hebrelingve: צֻמֻר, Tzumur; Egiptlingve: Smr; Akadlingve: Sumuru; Asirilingve: Simirra) estis fenicia urbo en kio estas nun Sirio. Zemar estis grava komerca centro.
En 1957, ĝi estis ligita de Maurice Dunand kaj N. Salisby al la arkeologia sitio de Tell Kazel.
Kartveloj
La kartveloj estas popolo, ĉefloĝantoj de Kartvelio (3,787 mln). en Rusia Federacio 130,7 mil (1992). Totala kvanto: 4,14 mln.
Nomo: m: (ქართველები) kartvelebi; en:Georgians; fr:Georgiens; ru:Грузины (gruzini); tr:Gürcüler. Esperantaj alinomoj - georgoj, gruzoj.
Etnografiaj grupoj: aĝarianoj, gurianoj, imeretianoj, kartlianoj, kaĥetianoj, ĥevsuroj, megreloj, svanoj, lazoj, ĝavaĥoj, mesĥoj k.a.
Origino. La plej granda kaŭkazlingva popolo - kartveloj - formiĝis el antikvaj aborigenaj triboj loĝantaj sur nuntempa teritorio de Kartvelio. En ĝia konsisto eniris ankaŭ parto de ĥaldeanoj (urartanoj). Organa parto de kartvela nacio estas svanoj, megreloj kaj lazoj. La lastaj plimulte loĝas ekster Kartvelio, en nuntempa Turkio. Kartveloj konsistas de multaj etnografiaj grupoj. En centra provinco loĝas kartlianoj, kiuj donis la nomon al tuta lando - Sakartvelo.
Lingvo kaj vero. Lingvo: kartvela, apartenas al Kaŭkazia Familio. Kredantoj: precipe ortodoksuloj, malgranda parto - katolikoj. Kartveloj loĝantaj en Turkio, Irano kaj Azerbajĝano estas muzulmanoj.
Nacia kostumo. Ĉiu etnografia provinco estas karakterizata de sia tipo de nacia kostumo, sed ili havis komunajn trajtojn. Tradicia vira kostumo konsistis el Aĥaluĥi (katuna aŭ silka ĉemizo) kaj Ĉoĥa (longa lana vesto super ĝi). Surkape surmetadis diversspecajn ĉapelojn. Plej konataj estas grizkolora svana kaj nigra kaĥetia ĉapeletoj. La grava atributo de la vestaĵo estis Ĥanĝali (ponardo). Naciajn kostumojn nun oni ne portas. Iliaj uzantoj estas nur kolektivoj de kantaj kaj dancensembloj.
En Esperanto
El la Kartvela lingvo aperis en Esperanta traduko La kavaliro en panterfelo de Ŝota Rustaveli - trad. Zurab Makaŝvili; eld. "Sabĉota Sakartvelo" en Tbiliso, 1989; 344 paĝoj.
Alea iacta est
Alea jacta est (ankaŭ skribita kiel Alea jacta est aŭ Allea jacta est) estas uzata latina eldiro kiu signifas "la ĵetkubo estas ĵetita" aŭ "la sorto estas ĵetita". Temas pri esprimo atribuita de Suetonio al Julio Cezaro en la momento kiam ĉi lasta estis transirante la riveron Rubikono en la nordo de Italio, en la limo inter Italio kaj Gallia Cisalpina, provinco asignita al li de la romia senato.
Pere de ĝi li ribeliĝis kontraŭ la aŭtoritato de la Senato kaj ekigis la longan enlandan militon kontraŭ Pompeo kaj la Optimates. Laŭ kelkaj versioj, anstataŭ la participo «jacta», Cezaro uzis la imperativon «jaci»: ĵetu! (la sorton).
Formo de la frazo
Se oni kredas al Plutarko, Cezaro prononcis la frazon en la greka lingvo, prenita el verso de la komediografo Menandro, kun la senco «la ĵetkuboj estas ĵetitaj (ni atendu nun la sorton)». Verŝajne la verkisto estis unu el la plaj ŝatataj de Cezaro.
En la nuntempo ĉi frazo estas uzata aludante al ekstrema aŭ riska decido alprenita, post longa meditado.
KSO
La vorto havas plurajn signifojn:
4936 Butakov
4936 Butakov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa admiralo Grigorij Ivanoviĉ Butakov (cirile : Григорий Иванович Бутаков, 1820–1882), kiu batalis dum la krimea milito. Li partoprenis al la unuaj maraj bataloj per vaporŝipoj kaj verkis libron : "La novaj principoj de taktiko por vaporŝipoj".
Stacio Tajpeo
Stacio Tajpeo (angle: Taipei Station, ĉine: 臺北車站 aŭ 台北車站, 台北车站, Táiběi Chēzhàn, Táiběi Chejhàn, T'ai2-pei3 Ch'e1-chan4, Tâi-pak Chhia-chām / Tâi-pak Chhia-thâu) nomata ankaŭ fervoja stacio Tajpeo (angle: Taipei Railway Station, ĉine: 臺北火車站) de la Taiwan Railway Administration aŭ ĉefstacio Tajpeo (angle: Taipei Main Station ) de la Taipei Rapid Transit System estis iam la centra stacio en la urbo Tajpeo, Tajvano, kie diversaj publikaj transportsistemoj kunvenas. Antaŭ ol alvenis la linioj de la tajpea metroo al la stacio ĝi estis simple konata kiel stacio Tajpeo aŭ fervoja stacio Tajpeo. La nombro de pasaĝero superas duon milionon da homoj tage en kutimaj kaj altrapidaj trajnoj. .
Axel Danielsson
Axel DANIELSSON (naskiĝis la en Värmland, mortis la  en Germanio) estis sveda socialista agitanto, ĵurnalisto, kaj verkisto. Li estis grava estro de la frua Sveda socialdemokratia partio. En 1886 li retradukis la Komunistan Manifeston de Karl Marx kaj Friedrich Engels en la svedan.
24-a de novembro
La 24-a de novembro estas la 328-a tago de la jaro (la 329-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 37 tagoj restas.
Je la 24-a de novembro okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 24-a de novembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
MattyB
MattyB (Matthew Morris, naskiĝis la 6-an de januaro 2003 ) estas usona infanaĝa repkantisto kaj aktoro.
Jam en aĝo de 7 jaroj li publikigis unuajn filmetojn pri kantaĵoj de li en la retejo YouTube - kutime temas pri reinterpretoj de kantoj unue prezentitaj per aliaj kantistoj, aparte ofte kantoj de la naŭ jarojn pli aĝa Justin Bieber, sed ankaŭ de Willow Smith, Rihanna kaj aliaj. Intertempe liaj kantaj filmetoj jam unuatage post la alŝuto estas vidataj de pli ol 100 000 personoj, sume en la retejo YouTube liaj filmoj ekde la jaro 2011 laŭ la retejo Atlanta Magazine ĝis julio 2012 atingis pli ol 70 milionojn da vidoj. Unua propra, ekonomie sukcesa kanto estis la unuopaĵo „That’s the way“. Regule publikiĝas novaj filmetoj pri kantointerpretaĵoj de li. Interalie li en 2012 vidiĝis kun la repmuzikisto Vanilla Ice.
La knabo kun sia familio vivas en la urbo Atlanta, ĉefurbo de la ŝtato Georgio de Usono. La kantaĵojn kaj filmetojn produktas lia patro Blake.
Buzy (kantistino)
Buzy (naskiĝnome Marie-Claire GIROD), (naskiĝis la en Metz) estas franca kantistino.
Hermann Köchly
Hermann KÖCHLY (naskiĝinta la en Leipzig, mortinta la  en Triesto dum reveno el Grekujo) estis germana filologo, pedagogo, universitata profesoro kaj politikisto.
Vivo
Köchly ekde 1832 studis ĉe la Universitato de Lepsiko kaj iĝis en 1837 instruisto ĉe la provizora gimnazio de Saalfeld (Saale). En 1840 li estis en Dresdeno ĉe la Kruco-lernejo kaj devis fuĝi en 1849 pro sia partopreno dum la Majaj tumultoj al Bruselo. Je pasko 1851 oni nomumis lin profesoro pri klasika filologio en Zuriko kaj en 1864 en Heidelberg. Inter 1871 kaj 1873 Köchly estis ano de Reichstag kie li estis aliĝinta al la Progresa partio.
Cinq-Mars-la-Pile (stacidomo)
Cinq-Mars-la-Pile estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Cinq-Mars-la-Pile, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
Ostrobotnio
Tiu ĉi artikolo temas pri la nuna regiono Ostrobotnio. Pri la historia regiono rigardu Ostrobotnio (historia)
Hermann Köchly
Vivo
Kiel filologo li meritis ege pri la helenaj epopeistoj kaj la klasikaj primilitaj verkistoj. Li faris kritikajn eldonojn de Quintus Smyrnaeus (Leipzig 1850) kaj Heziodo (kun Kinkel, Leipzig 1870), eldonon de »Aratus, Manethonis, Maximi et aliorum astrologica« kun latina traduko (Parizo 1851), eldonon de »Apotelesmata« de Pseudo-Manetho (Leipzig 1858) kaj de »Dionysiaca« de Nonnos (Leipzig 1858); kaj finfine: »De Iliadis carminibus dissertationes VII« (Zuriko 1850-59), al kio aneksiĝis eldono de »Iliadis carmina XVI« (Leipzig 1861), »De diversis Hesiodeae Theogoniae partibus« (Zürich 1860), »De Odysseae carminibus dissertationes tres« (Zuriko 1862-63), »Opuscula epica IV« (Zuriko 1864) i.a.
Ostrobotnio
Ostrobotnio estas provinco de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Okcidenta Finnlando. La ĉefurbo estas Vaasa. Ostrobotnio estas dulingva regiono, kie 52% el loĝantoj parolas la svedan. La provinco enhavas la tradicie svedlingvan parton de Ostrobotnia apudmara regiono kaj ankaŭ kelkajn finnlingvajn komunumojn enlande (numeroj 1, 8 kaj 17 sur la suba mapo), kiuj estas parolantaj de Sud-ostrobotniaj dialektoj. La provinco havas 174.126 loĝantojn kaj ĝia areo estas 7.676 km². La svedlingvaj dialektoj de Ostrobotnio estas aparte malfacile kompreneblaj eĉ por tiuj, kiuj parolas la svedan kiel gepatran lingvon. Korsnäs estas laŭdire la plej svedlingva komunumo en la mondo (97% parolas la svedan tie).
Hermann Köchly
Vivo
Ekster tio li surlibromerkatigis »Geschichte des griechischen Kriegswesens« (Aarau 1852), »Griechische Kriegsschriftsteller, griechisch und deutsch mit kritischen und erklärenden Anmerkungen« (Leipzig 1853-55), »Einleitung in Cäsars Kommentarien über den Gallischen Krieg« (Gotha 1857), kune kun W. Rüstow, »Onosandri de imperatoris officio liber« (Leipzig 1860). De li ni krome havas eldonojn de »Anabasis« de Arrianus (Leipzig 1861) kaj de »Ifigenio en Taŭrido« de Eŭripido (Berlino 1863) kaj de ties »Medea« (Berlino 1867); ni ŝuldas al ni perfektajn tradukaĵojn de Julio Cezaro(kune kun Rüstow), kaj de la esĥilaj »Persoj« (iam nura manuskripto je la muziko de la tronheredanto de Meiningen; poste ĝin eldonis K. Bartsch en Berlino 1880), kaj biografion de sia instruisto Gottfried Hermann (Leipzig 1874). Liaj pli malgrandaj skribitaĵoj troveblaj estas ĉe »Opuscula academica« (Leipzig 1853-56), »Akademische Vorträge und Reden« (Zürich 1856) kaj »Opuscula philologica« (eldonite de Kinkel kaj Böckel, Leipzig 1881).
Cinq-Mars-la-Pile (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Hermann Köchly
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 11. Leipzig 1907, p. 221-222 (tie ĉi interrete)
Ostrobotnio
Naturo
La tero leviĝas el maro ok milimetrojn ĉiujare kaj tio daŭre ŝanĝas la fizionomion de Ostrobotnio.
Cinq-Mars-la-Pile (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Tours - St-Nazaire (515000).
Ostrobotnio
Komunumoj en Ostrobotnio
(urboj per dikaj literoj)
Herbert Zand
Herbert ZAND (naskiĝinta la 14-an de novembro en Pichl-Kainisch, Stirio/distrikto Liezen, mortinta la 14-an de julio 1970 en Vieno) estis aŭstra verkisto, eseisto kaj tradukisto. Ekmilitante kiel junulo, la filo de kamparano estis grave vundata dum la Dua mondmilito. Poste li perlaboris kiel libera verkisto kaj eldoneja redaktoro. Senteblas ia "multtavola, per la militservo kaŭzita realismo" (Alfred Doppler) ĉefe en la romano Letzte Ausfahrt.
Pilsner Urquell
Pilsner Urquell [pilsna urkvel] estas fama marko de biero kiu estas farata en la urbo Plzeň en okcidenta Bohemio, Ĉeĥio. Oni komencis fari ĉi tiun bieron en 1842. La kompanio SABMiller nuntempe posedas la bierfarejon.
Pilsner Urquell estas unu el la plej malnovaj registritaj markoj; ĝi signifas "pilsena pra-fonto" kaj estas germanlingva, ĉar je ĝia ekesto Pilseno estis parto de Cislajtio, kie la germana estis la plej grava lingvo. Oni nun multe uzas la ĉeĥan tradukon (Plzeňský) Prazdroj; ĝi estas ankaŭ la nomo de la akcia societo, kiu nun posedas la markon.
Laŭ ĝenerala opinio la biero Pilsner Urquell estis la modelo de la pilsenaj bieroj.
Turo de Macenas
La Turo de Macenas estas milita strukturo de la tipo nomita hufoturo aŭ hufofera turo kiu troviĝas ĉe la strando de Macenas proksima al la domaro de El Agua del Medio (Mezakvo), situanta sude de Mojácar (provinco de Almerio, Andaluzio, Hispanio), ĉe la ŝoseo kiu ligiĝas kun Carboneras. Ĝi troviĝas en bona konservostato. Estas libera alireblo al la ekstero. Kodo AL-CAS-140.
Villamuriel de Campos
Villamuriel de Campos [biljamuRJEL deKAMpos] estas municipo en la nordo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos en la nordo de la provinco. Villamuriel de Campos estas etimologie komprenebla kiel Vilaĝo de la Muro de Kampoj.
Kaiten (torpedo)
La Kaiten (Japane: 回天, laŭvorte "Renversi Ĉielon") estis torpedo modifita por porti sinmortigantan piloton. Ĝin kreis kaj ekuzis la Mararmeo de Japanio dum la finaj etapoj de la Dua mondmilito.
Villamuriel de Campos
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,28 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 49 loĝantojn. Ĝi perdis 40 loĝantojn el 1991 pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 58 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi estas proksima al Villalón de Campos, Tordehumos, Villagarcía de Campos, la monaĥejo de la Santa Espina kaj Urueña. La municipo estas trapasata de la rivero Navajos, konata ankaŭ kiel rojo Bustillo aŭ Ahogaborricos, alfluanto de Valderaduey.
Kaiten (torpedo)
Oni planis kvin modelojn: tipoj 1, 2, 3 kaj 4 bazitaj sur la torpedo tipo 93 (24-cola, oksigena-kerosena) kaj tipo 10 bazita sur la torpedo tipo 92 (21-cola, elektra). Oni fabrikis malmulte da ekzempleroj de tipoj 2, 4, 10, kaj eble prototipojn de la tipo 3, sed tiajn oni neniam efektive ekuzis. La sola modelo, kiun oni amase fabrikis kaj fakte uzis en la milito, estis la tipo 1, kiu portis unu homon plus 1360-kilograma eksplodilo. Oni faris 400, kaj pli ol cent fakte ekiris en sinmortigaj misioj.
La kaiten nur minimume sukcesis; el la pli ol cent provoj, nur du ŝipojn oni sukcesis sinkigi per tiaj atakoj.
Villamuriel de Campos
Historio
Estis setlejo de keltiberoj plej verŝajne romanigitaj apud romia ŝoseo. En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. Plej frua mencio de Villamuriel de Campos estis de 1251.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, ĉerizarboj) kaj brutobredado (ĉefe ŝafoj), forstado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo de la fino de la 18-a jarcento konstruita sur restaĵoj de alia antaŭa.
Nilar Thein
Nilar Thein (birme စုစုနွေး, naskiĝis la 4-an de marto 1972 en Jangono) estas demokratia aktivulino en Birmo (laŭ la reganta reĝimo nomata Mjanmao). En 2007 la ĉeĥia homrajta organizaĵo Člověk v tísni ("homo en bezono") honorigis ŝin kaj du kunagantinojn per la premio Homo Homini, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Amnestio Internacia deklaris ŝin malliberulo de konscienco.
Argala marabuo
La Argalo, Argala marabuo aŭ Hinda marabuo (Leptoptilos dubius), estas birdospecio membro de la familio de cikonioj nome Cikoniedoj. Ties genro inkludas ankaŭ la speciojn de la Azia marabuo kaj de la Afrika marabuo. Iam troviĝis amplekse tra suda Azio, ĉefe en Hindio de kio la nomo Hinda marabuo, sed ankaŭ etende oriente al Borneo, kaj nun estas limigita al multe pli malgranda teritorio kun nur du malgrandaj reproduktaj populacioj; en Barato kun la plej granda kolonio en Asamo kaj la alia en Kamboĝo. Populacioj disiĝas post la reprodukta sezono. Iam vivis grandaj nombroj en Azio, sed ili grande malpliiĝis, eble pro plibonigita higieno, ĝis punkto ke ili iĝis endanĝerita. La totala populacio en 2008 estis ĉirkaŭkalkulata nur je ĉirkaŭ milo da individuoj. En la 19a jarcento, ili estis speciale komunaj en la urbo Kalkato, kie ili estis nomataj "Calcutta Adjutant" (milita helpoficiro). Konataj surloke kiel Hargila (de kio Argalo, devena el la sanskrita vorto por "ostenglutanto") kaj konsiderataj malpuraj birdoj, ili estis dumlonge lasataj neĝenate sed foje ĉasataj por la uzado de ties viando en populara medicino. Valorataj kiel kadavromanĝantoj, ili estis iam uzataj kiel simbolo de la kalkata municipo.
Tiu granda cikonio havas amasan kojnforman bekon, nudan (senpluman) kapon kaj distingan kolsakon (gorĝosako). Dumtage ili ŝvebas sur termikoj kun vulturoj kun kiuj ili kunhavas kutimaron de kadavromanĝo. Ili manĝas ĉefe kadavraĵojn kaj rubaĵojn; tamen ili estas oportunemaj kaj foje predas vertebrulojn.
Aspekto
La Argalo estas granda birdo, stare alta 145–150 cm. La averaĝa longo estas 136 cm kaj averaĝa enverguro estas de 250 cm. Neniom oni publikigis pri la pezo de la naturaj birdoj, sed la Argalo estas inter la plej grandaj el vivantaj cikonioj, kun publikitaj mezuroj koincide kun tiuj de la Jabiruo, la Selbekulo kaj la Marabuo. Junuloj en kaptiveco pezis 8 al 11 kg. La granda beko, kiu estas averaĝe 32.2 cm longa, estas kojnforma kaj helgriza kun pli malhela bazo. La enverguro averaĝas 80.5 cm, la vosto 31.8 cm kaj la tarso 32.4 cm longaj. Kun la escepto de la tarsa longo, la standardaj mezuroj de la Argalo estas averaĝe pli grandaj ol tiuj de aliaj specioj de cikonioj. Blanka kolumo baze de ties nuda flavec- al ruĝec-haŭta kolo havigas vulturecan aspekton. En la reprodukta sezono, la sako kaj kolo iĝas briloranĝaj kaj la supraj femuroj de la grizaj kruroj iĝas ruĝecaj. Plenkreskuloj havas malhelajn flugilojn kiuj kontrastas kun helgrizaj duarangaj flugilkovriloj. La subaj partoj estas blankecaj kaj ambaŭ seksoj estas nedistingeblaj en naturo.
Junuloj estas iome senkolora versio de plenkreskulo. La penda pufigebla gorĝosako konektas al aerpasiloj kaj ne estas konektata kun la digesta sistemo. Ties preciza funkcio estas nekonata, sed ĝi ne rilatas al manĝostokado kiel oni supozis foje.
Kiel ĉe aliaj cikonioj, ĝi ne havas voĉajn muskolojn kaj produktas sonon ĉefe per bekofrapado, kvankam ili faras ankaŭ mallaŭtajn gruntojn, muĝojn aŭ rorojn ĉefe dum nestumado. La bekofrapada memmontrado estas farata per altelevata beko kaj diferencas el tiu de la tre proksima rilata Afrika marabuo kiu tenas la bekon suben.
Taksonomio kaj sistematiko
John Latham verkis pri la birdo trovata en Kalkato baze sur priskriboj de la verko de Ives "Voyage to India" publikita en 1773 kaj inkludita en ilustraĵo en la unua suplemento al lia "General Synopsis of Birds". La ilustraĵo estis bazata sur pentraĵo de la kolekto de Lady Impey kaj Latham nomis la birdon Giganta gruo kaj inkludis observojn de afrika veturinto nome Smeathman kiu priskribis similan birdon el okcidenta Afriko. Johann Friedrich Gmelin uzis la priskribon de Latham kaj priskribis la hindian birdon kiel Ardea dubia en 1789 dum Latham poste uzis la nomon Ardea argala por la hindia birdo. Temminck uzis la nomon de Ciconia marabou en 1824 baze sur la loka nomo uzata en Senegalio por la afrika birdo kaj tio estis ankaŭ aplikita al la hindia specio. Tio kondukis al konsiderinda konfuzo inter la afrika kaj la hindia specioj. La Marabuo de Afriko ŝajnas iome pli simila sed ties disaj distribuadaj teritorioj, diferencoj en bekostrukturo, plumaro, kaj memmontrada kutimaro subtenas ties traktado kiel separataj specioj.
Plej cikonioj flugas havante kolon etende, sed la tri specioj de Leptoptilos kuntiras siajn kolojn dumfluge kiel ardeoj faras, eble pro la fortika beko. Dum piedirado surgrunde, ĝi havas tre rektan sintenon el kiu devenas la nomo de "adjutant" (adjutanto aŭ helpoficiro).
Distribuado
Tiu specio estis iam disvastigita en la ĉeriveraj ebenaĵoj de norda Barato, tamen ties reproduktaj areoj estis dumlonge nekonataj ĝis kiam oni malkovris tre grandan nestokolonion en 1877 en Shwaygheen ĉe la rivero Sittaung, Pegu, Birmo, kaj oni supozis, ke la hindiaj birdoj reproduktiĝas tie. Tiu reprodukta kolonio, kiu inkludis ankaŭ la specion de la Makulbeka pelikano, malpliiĝis kaj poste tute formortis en la 1930-aj jaroj. Sekve, nestoloko en Kaziranga estis la ununura konata reprodukta areo ĝis kiam oni malkovris novajn lokojn en Asamo, nome en lago Tonlesapo kaj en la Naturrezervejo Kulen Promtep. En 1989, la reprodukta populacio en Asamo estis ĉirkaŭkalkulata je ĉirkaŭ 115 birdoj  kaj inter 1994 kaj 1996 la populacio en la valo Brahmaputro estis konsiderata de ĉirkaŭ 600. Oni malkovris malgrandan kolonion kun ĉirkaŭ 35 nestoj ĉe Bagalpur en 2006.
For de la reprodukta sezono, la cikonioj de la hindia regiono disiĝas amplekse, ĉefe en la Gangaj Ebenaĵoj kaj krome estas ankaŭ raraj registroj el la regiono Dekka. Oni pridubis registrojn de aroj el pli sudo ĉe Mahabalipuram. En la 1800-aj jaroj, la Argaloj esti tre komunaj ene de la urbo Kalkato dum la somero kaj la pluvsezono. Tiuj koncentroj laŭlonge de la riverdeklivoj de Kalkato tamen malpliiĝis kaj malaperis komence de la 1900-aj jaroj. Plibonigita higienkondiĉaro estis sugestita kiel kaŭzo de ties malpliiĝo. Birdoj estis registritaj en Bangladeŝo en la 1850-aj jaroj, reprodukte ie ĉe Sundarbanoj, sed ne estis registritaj poste.
Kutimaro kaj ekologio
La Argalo estas kutime vidata sola aŭ en malgrandaj grupoj dum ĝi vagadas ĉe neprofundaj lagoj aŭ ĉe sekiĝantaj lagejoj kaj rubejoj. Ĝi ofte troviĝas kun milvoj kaj vulturoj kaj foje staras kurbadorse dumlonge. Ili povas ankaŭ malfermi siajn flugilojn, plej verŝajne por kontroli sian temperaturon. Ili ŝvebas sur termikoj uzante siajn grandajn etendajn flugilojn.
Reproduktado
La Argalo reproduktiĝas dum vintro en kolonioj kiuj povas inkludi aliajn grandajn akvobirdojn kiaj la Makulbeka pelikano. La nesto estas granda platformo el bastonetoj situanta ĉe la fino de preskaŭ horizontala branĉo de alta arbo. Nestoj estas rare lokitaj en forkoj kaj libera kanopea pinto permesas la birdojn flugi facile el kaj al la nestoj. En la nestokolonio de Nagaon en Asamo, altaj arboj Alstonia scholaris kaj Anthocephalus cadamba estis favorataj nestarboj. La komenco de la reprodukta sezono estas markata de kelkaj birdaj koncentroj kaj klopodoj okupi arbon. Dum ariĝo ĉe tiuj lokoj, maskloj markas siajn nestajn teritoriojn, forpelante aliulojn kaj ofte indike per siaj bekoj supren dum bekofrapado. Ili povas ankaŭ arkigi siajn korpojn kaj tenas siajn flugilojn duonmalferme kaj subenigite. Kiam ino ripoziĝas proksime, la masklo plukas freŝan bastoneton kaj lokas ĝin antaŭ ŝi. La masklo povas ankaŭ alpreni la tarson de ino per sia beko aŭ tenas sian bekon proksime al ŝi kun sinteno de plumaranĝado. Ino kiu pariĝis metas sian bekon kaj kapon al la brusto de la masklo kaj la masklo prenas ŝin per meto de sia beko super ŝia kolo. Aliaj memmontradaj ceremonioj estas samtempa beko-levado kaj mallevado fare de la paro.
La ovaro, kutime de 3 aŭ 4 blankaj ovoj, estas demetata laŭ intertempoj de unu aŭ du tagoj kaj kovado komencas post la ovodemeto de la unua ovo. Ambaŭ gepatroj kovas kaj eloviĝo okazas ankaŭ je intertempoj de unu aŭ du tagoj, ĉiu post ĉirkaŭ 35 tagojn post la ovodemeto. Plenkreskuloj ĉe nestoj havas siajn krurojn kovritajn el fekaĵoj kaj tiu kutimaro termine kiel urohidrozo oni supozas, ke helpas al malvarmigo dum varma vetero. Plenkreskuloj povas ankaŭ etendi siajn flugilojn por ombroŝirmi la idojn. La idoj estas manĝigataj ĉeneste dum ĉirkaŭ kvin monatoj.
Manĝo
La Argalo estas ĉiomanĝanto kaj kvankam estas ĉefe kadavromanĝanto, ĝi foje predas ranojn kaj grandajn insektojn kaj eĉ kaptas birdojn, reptiliojn kaj rodulojn. Ili povas ataki atingeblajn naturajn anasojn kaj engluti ilin entute. Ties ĉefa dieto tamen estas kadavraĵoj kaj kiel ĉe vulturoj ties nudaj (senplumaj) kapo kaj kolo estas adapto. Ili troviĝas ofte ĉe rubejoj kaj manĝas animalajn kaj homajn fekaĵojn. En Kalkato en la 19a jarcento ili manĝis parte bruligitajn homajn kadavraĵojn disponigitajn laŭlonge de la rivero Gango. En Raĝastano, kie ĝi estas tre rara, oni registris ĝin manĝe svarmojn de dezertaj akridoj (Schistocerca gregaria) sed tio estis pridubita.
Parazitoj, malsanoj kaj mortindico
Oni trovis almenaŭ du speciojn de birdolaŭsoj, Colpocephalum cooki kaj Ciconiphilus temporalis kiel ektoparazitoj. Sanaj plenkreskuloj ne havas naturajn predantojn, kaj la ununuraj registritaj kaŭzoj de tro frua morto estas pro rekta aŭ nerekta agado de homoj; kiaj venenado, pafado aŭ elektrofrapo kiam la birdoj akcidente flugas kontraŭ altaj elektraj kabloj. Oni trovis, ke kaptivaj birdoj povas suferi pro birda gripo (H5N1) kaj oni notis altan mortindicon ie en Kamboĝo, kie du trionoj de infektitaj birdoj mortis. La plej londaŭra registrita vivodaŭro en kaptiveco estis de 43 jaroj.
Statuso kaj konservado
Perdo de nesto- kaj manĝohabitato pro sekigado de humidejoj, poluado kaj ĝenado, kune kun ĉasado kaj ovokolektado en pasinto kaŭzis amasan malpliiĝon de la populacio de tiu specio. La monda populacio estis ĉirkaŭkalkulata je malpli da 1,000 individuoj en 2008. La Argalo estis taksata kiel Endanĝerita en la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Konservadaj klopodoj celis bredi ilin kaptivece kaj malpliigi mortojn de junuloj ĉe ties naturaj nestolokoj. Preskaŭ 15% el idoj estas mortigataj kiam ili elfalas el la nestoj kaj mortas pro malsatego, kaj tiele konservadistoj metas retojn sub la nestoj por eviti vundojn al falintaj junuloj kaj poste portas tiujn falitajn birdojn al birdejoj kie ili restas dum ĉirkaŭ kvin monatoj antaŭ liberigi ilin por kunigi al ties naturaj parencoj.
En kulturo
En viktoria epoko la Argalo estis konata kiel la Giganta gruo kaj poste kiel la Azia marabuo. Ĝi estis tre komuna en Kalkato dum la pluvsezono kaj oni povis vidi grandajn nombrojn ĉe rubejoj kaj ankaŭ stare sur pintoj de konstruaĵoj. Ties loka nomo hargila devenas el sanskrita hadda-gilla, kio signifas "osto-manĝanto", kaj John Latham donis al la specio la dunoman nomon, Ardea argala. Tiam oni kredis, ke ĝi estas protektata de la animoj de mortintaj brahmanoj. Tiuj birdoj en la urbo Kalkato estis konsiderataj kiel efikaj kadavromanĝantoj kaj oni aprobis leĝon por protekti ilin: ĉiu ajn kiu mortigis tiun birdon devis pagi monpunon de kvindek rupiojn. La malnova simbolo de la Kalkata Municipa Konsilantaro inkludis du Argalojn frontantajn unu la alian. Kaptitaj birdoj, probable el Kalkato atingis birdejojn en Eŭropon dum tiu periodo.
Hindia mito registrita de la mogola imperiestro Babur estis ke magia "serpento-ŝtono " ekzistis ene de la kranio de tiu birdo, kaj funkciis kiel kontraŭveneno kontraŭ ĉiuj venenoj el serpentoj. Tiu "ŝtono" supozeble estis tre rara ĉar estis akirebla nur de ĉasisto ege lerta, ĉar tiu birdo estu mortigata evitante ke ties beko tuŝu la grundon ĉar tiukaze la "ŝtono" malaperus subitege. Popularaj medicinistoj kredis ke peco de marabua viando maĉita ĉiutage kun betelo kuracas lepron.
Rivero Sittaung
La rivero Sittaung aŭ Sittaŭngo (iam Sittang aŭ Sittoung) estas rivero en sudcentra Birmo en la regiono Bago. La montaro Pegu separas ties basenon el tiu de la rivero Iravadio. La rivero originiĝas ĉe la bordo de la ebenaĵo Ŝan sudoriente de Mandalajo, kaj fluas suden al la Golfo Martaban. Ties longo estas 420 km kaj ties ĉefa ĉiujara flukvanto estas ĉirkaŭ 50 km³ jare.
Kvankam ĝi fluas tra tre ebena kamparo, la rivero Sittaung havas elstaran tajdan kurondon ĉe sia elfluo kiu malhelpas navigadon al ĉiuj escepte tre malgrandaj boatoj. La rivero tie estas navigebla dum 40 km la tutan jaorn kaj dum 90 km dum tri monatoj jare. La rivero estas uzata ĉefe por flodigi lignon suden por eksportado. Fortaj fluoj faras la riveron eĉ malpli valora kiel transportejo en orienta Birmo. Ties baseno ne havas saman riĉon por agrikulturo kiel la Iravadio ĉar ne estas grundo venanta el Himalajo.
Latina eklezio
La latina eklezio estas la plej granda de la 24 proprajuraj katolikaj eklezioj, kiuj konsistigas la Katolikan Eklezion.
Kiel proprajura eklezio, la latina eklezio estas fidelularo jure kunigita per hierarkio, kiun la plej alta aŭtoritato de la Eklezio agnoskas kiel apartajuran.
Samkiel la aliaj proprajuraj eklezioj, la latina eklezio havas sian propran heredaĵon liturgian, teologian, spiritan kaj disciplinan, kiun diferencigas la kulturo kaj la historiaj cirkonstancoj de la popoloj, kaj kiun ĉiu proprajura eklezio esprimas per sia maniero vivi la kredon.
Inter la eroj de la liturgia heredaĵo estas la latinaj liturgiaj ritoj. La plej vaste konata kaj uzata estas la roma rito. Al la teologia heredaĵo de la latina eklezio multe kontribuis grandaj intelektuloj kiaj Aŭgusteno de Hipono kaj Tomaso de Akvino. Grava faktoro estas Skolastikismo. La latina lingvo estis kaj ankoraŭ restas kaj perilo kaj trezorejo. Sennombraj estas la sanktuloj de la latina eklezio, ekde la antikva periodo ĝis personoj kiaj Patrino Teresa. Por distingi la apartajn erojn de la disciplina heredaĵo latina, sufiĉas kompari la jurkodon latinan, Codex Iuris Canonici, kun la kodo por la orientaj katolikaj eklezioj, Codex Canonum Ecclesiarum Orientalium.
La plimulto de la katolikoj estas latinoj, sed ne ĉiuj. Estas 23 orientaj katolikaj eklezioj. La latina eklezio originis en okcidenta Eŭropo kaj en latinlingva Nordafriko, la aliaj pli oriente. Tial oni foje parolas pri la latina eklezio kiel "la okcidenta eklezio". Tamen hodiaŭ troviĝas kaj latinoj kaj membroj de la orientaj katolikaj eklezioj en ĉiuj kontinentoj.
Iuj uzas la terminon "romkatoliko" aŭ "roma katoliko" por indiki latinan katolikon. En dokumentoj de la Sankta Seĝo tiu uzo ne troviĝas. En la encikliko Humani generis papo Pio la 12-a deklaris ke "la mistika korpo de Kristo kaj la roma katolika Eklezio estas unusamo". . Papo Benedikto la 16-a nomis la Katolikan Eklezion (tutan) la Romkatolika Eklezio, ekzemple, la 25-an de majo, la 23-an de novembro kaj la 30-an de novembro 2006.
Lagnes
(jen france, okcitane Lanhas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Harutaka Ono
Harutaka Ono (大野 敏隆, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, Kyoto Purple Sanga, Nagoya Grampus Eight kaj Tokyo Verdy.
Butovo Norda (distrikto de Moskvo)
Butovo Norda (Северное Бутово) estas distrikto en la Sud-Okcidenta administra arondismento de Moskvo, Rusio. Kune kun Butovo Suda ĝi situas ekster la Moskva ĉirkaŭiganta aŭtovojo en historia urboparto Butovo.
Najbaraj distriktoj: Butovo Suda, Jasenevo, Ĉertanovo Suda. Butovo Norda limas ankaŭ kun Nov-Moskva administra arondismento kaj kun Moskva provinco.
Nomo
La nomo "Butovo" devenas de familinomo Butov.
Metroo
Metrostacioj en la distrikto:
Monterado
Monterado estas komunumo de Italio.
Kesadiljo
Kesadiljo aŭ en hispana quesadilla [kesaDIja] estas plado de la Meksika kuirarto kiu konsistas en tortiljo de maizo aŭ de tritiko, faldita je la mezo kiu devas esti farĉita de fromaĝo, en hispana "queso", de kio devenas quesadilla, krom de aliaj ingrediencoj kaj kiu estas manĝata varma, ​ ĉu fritita ĉu boligita per la komalo. ​ Kvankan oni konsideras la fromaĝon la ĉefa ingredienco, en la metropola zono de Meksikurbo la kesadiljoj povas enhavi aliajn enhavojn krom fromaĝo. Tiel en Meksikurbo estas, por ekzemplo, kesadiljoj de fromaĝo, ​ de viandhaketaĵoj, de huitlacoche, de cerbaĵoj, de kukurbofloro, ktp.; ​ dum en la cetero de la lando normale la kesadiljoj estas preparataj uzante fromaĝon kiel bazan kaj nepran ingrediencon, kaj povas enhavi aŭ ne enhavi aliajn aldonajn ingrediencojn.
Kutaiso
Kutaiso estas la dua laŭ signifo urbo de Kartvelio (loĝantaro en 1989 235 mil), sur la rivero Rioni, kultura kaj industria centro. Ĉi tie troviĝas uzinoj de maŝinkonstruado (kamionoj, traktoroj, elektomekanikaĵoj), teksaĵo, kemiaĵoj, nutrada produktaĵo. En la urbo troviĝas universitato, institutoj, 3 teatroj, artgalerio.
Dokumenta historio de la urbo komenciĝas de III jc a.K. Sed antikvaj aŭtoroj ĝin konsideris ĉefurbon de Kolĥetia reĝlando (8a jc a.K.). Ĝia nomo estis Aia, Kutaia, Kutatisiumi. Dum jarcentoj, de VIII ĝis XIX jarcentoj, Kutaisi estis ĉefurbo de okcidentkartvela (pli malfrue Imeretia) reĝlando (vidu Reĝlando Abĥazio). Dum 1810-1917 en konsisto de Rusia Imperio. De 1846 ĝis 1920 kadre de la Rusia imperio estis ĉefurbo de la Kutaisa gubernio.
En mezepoko nomo de la urbo estas ligita kun la agado de David Agmaŝenebeli, en nova epoko - A.Cereteli, Z.Paliaŝvili kaj K.Marĝaniŝvili. Ĉefaj rimarkindaĵoj de la urbo kaj ĉirkaŭaĵoj estas: ruinoj de templo Bagrati (11 jc), monaĥejo Gelati (12 jc), kastelo Geguti (12 jc), kaverna rezervejo Sataplia, balneologia kurorto Ckaltubo.
Partneraj urboj
Inter la partnerurboj estas:
Trovilo de karbona monooksido
Trovilo de karbona monooksido estas aparato kiu pruvas la ĉeeston de karbona monooksido (CO) por preventi veneniĝo per karbona unuoksido.
La trovilo mezuras la nivelon de la gaso kaj donas alarmsignalon kiam tiu nivelo estas danĝera. Tiam homoj povas ventoladi la areon aŭ forlasi ĝin.
Welschenrohr
Welschenrohr (prononcu: velŝnror; franclingva nomo: Rosières'') estas komunumo en la distrikto Thal en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 1,124 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,97 km², de kiuj 59% estas kovritaj de arbaro, 35% servas por agrikulturo kaj 5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Welschenrohr limas en nordoriento kaj oriento al Herbetswil, en sudoriento al Balm ĉe Günsberg, en sudo al Rüttenen, en sudokcidento al Oberdorf, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Gänsbrunnen.
Trafiko
Welschenrohr situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 30 de Balsthal al Moutier. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio de Gänsbrunnen al Balsthal.
Historio
La unua dokumenta mencio de Welschenrohr datiĝas el la jaro 1179 kiel Rore. En la jaro 1179 la Abatejo Moutier-Grandval posedis la privilegion pri la eklezia interezo kaj plenumigis la diservon en la Sankt-Nikolao-Kapelo. En la jaro 1427 Welschenrohr fariĝis feŭdo de la episkopo de Bazelo sub supera jurisdikcio de Soloturno. En la jaro 1535 Welschenrohr estis atribuita al la tribunalejo Matzendorf. En la jaro 1569 Soloturno akiris la privilegiojn pri ekleziaj interezoj kaj impoŝtoj. En la jaro 1609 Welschenrohr fariĝis aparta paroĥo. En la jaroj 1673 ĝis 1677 estis konstruita la katolika preĝejo Sankt-Teodulo kaj Sankt-Antonio de Padovo. En la jaro 1928 la preĝejo estis ampleksigita.
Ohrenbach
Ohrenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Chorváty
Bazaj informoj
Chorváty, hungare Tornahorváti estas tre malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Situo
Chorváty situas laŭ la hungara landlimo, laŭ traira flankovojo. Košice troviĝas 35 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1273 en formo "Horuati". Ŝajnas, la fondintoj estis kroatoj. En 1910 loĝis en Tornahorváti 259 homoj, (254 hungaroj kajaliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Torna, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Tornahorváti rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1964-1989 unuigita vilaĝo formiĝis el Turnianska Nová Ves, Hosťovce kaj Chorváty, kies nomo estis "Nová Bodva". En 2001 loĝis en Chorváty 114 homoj, (87 hungaroj, 16 slovakoj, 6 ciganoj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.
Károly Pászti
PÁSZTI Károly (pro. pasti) estis hungara politikisto naskita en Margitta la 6-an de novembro 1872 kaj mortinta en Budapeŝto la 8-an de majo 1948.
Biografio
Károly Pászti estis ladisto, kiu de 1892 partoprenis en la laborista movado. Kiel ano de socialdemokratia partio (MSZDP) li estis unu el la organizintoj de socialista organizado de fervojistoj. En jaroj 1906–08 li estis sekretario de la Landa Unuiĝo de Fervojaj Laboristoj. De 1925 li reprezentis la partion MSZDP en la leĝfaranta komitato de la ĉefurbo. Li estis kunlaboranto de gazeto Népszava. Li redaktis la gazeton Vasutas kaj volumon de 1926-jara (Bp., 1925) poŝalmanako Vasutas. De 1945 ĝi sia morto li estis vivprezidanto de la Sindikato de Fervojistoj.
(13894) 2039 T-2
(13894) 2039 T-2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Arĥeofito
Arĥeofito (gr. ἀρχαῖος archaios „malnova“ kajφυτόν phytón „planto “) aŭ malnovplanto estas hemeroĥoriaj plantospecioj, kiuj antaŭ 1492, kiam Kristoforo Kolumbo atingis Amerikon, sed ankoraŭ en pli vasta senco historia tempo, pro direktaj au nedirektaj homaj influoj estis enkondukitaj en nova regiono, tie multiĝis sen fremda helpo. Male al tio, plantoj kiuj estas enkondukitaj post 1492, oni nomiĝas neofito aŭ „novplano“. Arĥeofitoj ne estas indiĝenaj, sed estas rigardata en la naturproteko kiel hejmaj plantoj.
La esplorado de la disvastigo de arĥeofitoj estas la tasko de la historia Ĥorologio.
8839 Novichkova
8839 Novichkova estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa doktorino kaj hematologiistino Vera Stepanovna Noviĉkova fondistino kaj estrino de la stacio de transfuzo de la regiona malsanulejo de Baĥĉisarajo.
KSR
La vorto havas plurajn signifojn:
Juanes
Juanes [ĥuanes], kies vera nomo estas Juan Esteban Aristizábal Vázquez, estas mondfama kolombia kantisto, kantoverkisto kaj gitaristo.
Biografio
Li naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1972 en urbeto Carolina del príncipe [pron.: karolina del prinsipe], kiu situas 104 Km nordoriente de Medellín (1.787 Km surŝosee).
Li ricevis sian unuan gitaron en aĝo de 7 jaroj kaj lernis de la patro kaj pli aĝa frato. Kiam adoleskanto, li ŝatis la metalmuzikon, precipe Metallica. Li fondis la rok-bandon Ekhymosis. Li ludis en la bando 11 jarojn, verkis 7 albumojn. Post tiam Juanes decidis entrepreni solo-karieron, kiu alportis por li internacian trarompon.
Lia plej sukcesa kanto iĝis en 2005 la La Camisa Negra (kie hispane signifas la nigra ĉemizo).
Juanes estis edzo de la kolombia modelino Karen Martínez kaj ili havas du filinojn nomataj Luna kaj Paloma. La paro malgeedziĝis en majo de 2007.
Okazaĵoj
La 12an de oktobro de 2007 Juanes faris koncerton en sia naskurbeto, Carolina del príncipe, okaze de inaŭguro, en la ĉefa urbeta placo, de skulptaĵo en sia honoro. La skulptaĵo, kiu reprezentas la tutan korpon de la kantisto, estis farita de artisto Jorge Vélez Correa, disĉiplo de skulptisto Rodrigo Arenas Betancur, unu el plej gravaj skulptistoj el Kolombio kaj sudameriko. Juanes ne estis realveninta al sia naskurbeto dum 13 jaroj, post la tiea morto de sia patro.
La 22an de oktobro 2007 Juanes prezentis en Novjorko sian tiame lastan verkon: "La vida es un ratico" (trad: "la vivo estas momenteto"), kaj li estis premiita ĉar li superis rekordojn: la popolo elŝutis (laŭleĝe) 6 milionoj da kopioj de sia kanzono "Me enamora", parto el "La vida es un ratico", kaj li estas la unua artisto kiu enmerkatigas hispanlingvan kanzonon en 77 landoj samtempe. Li profitis la okazon por rekonfirmi ke li daŭros kantante nur en Hispana lingvo. "Ni estas en plurkultura epoko" li diras, kaj "la lingvaĵo de muziko estas universala".
Manĝelos
Manĝelos, serbe Манђелос, hungare Nagyolaszi [nadjolasi] estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica.
Armea spaco Ralsko
Eluzis ĝin ĉeĥoslovaka armeo kaj en la jaroj 1968 ĝis 1991 ankaŭ soveta armeo. En la spaco estas interesaj restaĵoj de la devena loĝigo, soldataj objektoj kaj naturrilatoj. En la jaro 2013 montris ĉeĥa armeo intereson ĉi tie renovigi pafejon.
Manĝelos
Historio
Dum la romianoj la loko donis akvon al la nuna Sremska Mitrovica. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Manĝelos 1533 homoj, (1503 serboj (98 %), po 4 jugoslavianoj, ukrainoj kaj hungaroj, 3 kroatoj kaj aliaj).
Armea spaco Ralsko
Sur la teritorio de la eksa soldata spaco troviĝas Geoparko Ralsko, al kiu estis en la jaro 2016 agnoskita titolo "nacia geoparko".
Ĝis la jaro 1945
Jam dum Aŭstrio en la tempo de imperiestro Jozefo la 2-a ĉi tie estis ekzercejo. La teritorio estis ĝis la unua duono de la 20-a jarcento proporcie maldense loĝigita. Troviĝis ĉi tie setlejoj (urbo, municipoj, domaroj, solejoj) kun plejparte sudetgermana loĝantaro. La historiajn setlejojn (ĝis nivelo de domaroj) sur la teritorio de la armea spaco indikas la jena tabelo, inkluzive de administra membrigo:
Post Munkeno 1938 la teritorio estis konsisto de la germana anekso (Sudetio). Parton de la spaco inter Nový dvůr kaj Mimoň akiris en la jaroj 1942 - 1943 Wehrmacht, resp. Afrikakorps, kiu sur sablaj kampoj ekzercis pafistojn per panzerfaust kaj panzerschreck. Pruvo estas trovoj de armiloj kaj municio dum parta asanacio (te. elserĉado kaj neniigo de municioj kaj soldata materialo) de Ralsko. En aprilo 1945 pioniraro konstruis du flughavenojn ĉe Hradčany kaj inter Hvězdov kaj Mimoň. Transporti ĉiujn partojn de Schlachtgeschwader 2-a sub Luftflotte 6-a al flughaveno Kummer norde de Bohemio, resp. Sudetio, laŭ ordono devis efektiviĝi ĉirkaŭ la 28-a de marto 1945. Sed fine de la milito Germanio havis jam grandan nesufiĉon de pioniroj, kiuj devis prepari en la loko ĉe Mimoň sur nature egalaj herbejoj du bazajn alterigajn areojn. Unu el ili estis oriente de tiama Kummer See, (hradĉana fiŝlago), la alia oriente de Mimoň en direkto al Hvězdov sur herbeja sekejo meze de arbara kreskaĵo. Nur la 1-a de aprilo alveturis sur tiujn ĉi lokojn pioniraro kun kelke da dekoj militkaptitoj sur veturiloj kaj oni komencis kun la reguligo. Precize je Pasko kunfluiĝis la restoj de Schlachtgeschwader 2-a. En iliaj vicoj ekde la bataloj en Grekio en la jaro 1941 ĝis la 31-a de julio 1944 troviĝis la plej supere ordenita soldato de Tria regno kaj pli posta kolonelo Hans-Ulrich Rudel. La flughaveno estis damaĝita de usonaj kaj sovetaj flugatakoj. Post forflugo de pilotoj ĝis Kitzingen restis sur flughaveno Kummer laŭ listo de materialo de la II-a fako de la Ministerio pri defendo el la 15-a de majo 1945 sume 4 pecoj de du lokaj observadaviadiloj kaj pluaj 30 pecoj markitaj nur kiel malpeza bombataka maŝino. Ses aviadiloj estis neniigitaj per intence farita fajro. Estis trovitaj 18 flugmotoroj, granda nombro da avidilpumoj de diversaj grandecoj, granda nombro de kestaj pumoj kun 30 malgrandaj pumoj. Sur la flughaveno Hvězdov staris sume 8 ĉasaviadiloj, kiuj post faro de riparo estis flugeblaj kaj unu bombaviadilo kun du torpedoj. Deponejo estis plena de municio 145 pumoj ĝis maso 70 kg, 90 pumoj super 70 kg kaj ĉirkaŭ 100 pecoj de kestaj pumoj kun 24 malgrandaj pumoj. Pli granda nombro de kartoĉoj en ferdekajn kanonojn kaj multe da aliaj aviadilaj kaj armilaj materialoj.
Tiel finiĝis la unua periodo de la flughaveno Kummer am See kaj rilate al fakto, ke estiĝis en la jaro 1947 armea spaco sub nomo "Soldata ekzerca tendaro Bezděz" pli poste alinomita al "Armea spaco Újezd" la areo ĉe Kummer estis proponita kiel flughaveno.
Post la jaro 1945
Fino de la milito kunportis forŝovon de regnaj kaj sudetgermanoj el la regiono kaj enloĝigadon de novaj loĝantoj.
La 30-an de oktobro 1946 la regidtaro decidis establi Soldatan ekzercan tendaron Bezděz. Komence de la jaro 1947 la regiono estis purigita kaj la loĝantoj elloĝigitaj. Kelkaj vilaĝoj estis egaligitaj kun la tero, la aliaj eluzitaj por bezonoj de la armeo. Plua registara decido el la 6-a de junio 1950 estis al la 1-a de julio 1950 sur la teritorio de la soldata tendaro proklamita Armea spaco Ralsko. La 5-an de februaro 1952 la registaro decidis kun rea valideco al la 1-a de februaro pri plua disvastigo de la teritorio. La ĉeĥoslovaka armeo en la spaco konstruis diversajn ekipaĵojn por ekzerco de soldataroj: tankodromojn, profundajn travadejojn kaj tankajn pafejojn Židlov kaj Bělá. Plue ankaŭ esplorpoligonon por testado de diversaj specioj de municio, municiajn deponejojn, garaĝojn por tiriloj de nukleaj kapoj kaj severe sekretajn deponejojn de la nukleaj kapoj. Sur la flughaveno plenumis parte sian ekzercadon ankaŭ izraelaj paraŝutistoj somere de 1948.
Post invado de soldataroj de Varsovia Traktato en la jaro 1968 la spacon okupis la sovetaj soldataroj (Meza grupo de soldataroj). La sovetoj en la 1980-aj jaroj pligrandigis la alterigan vojon sur flughaveno Hradčany al la suma longeco 2,7 km kaj larĝecon 90 m.
Ĉiutageco de la restado de la sovetaj taĉmentoj en Ralsko
La armea spaco Ralsko kun la flughaveno Hradčany estis por la sovetaj soldataroj grava strategia punkto, tial ili komencis okupigi tuj frumatene la 21-an de aŭgusto 1968. Dum sia vojo en laboron kaj la tuta tago la loĝantoj de la spaco kaj la ĉirkaŭaj vilaĝoj sur la ŝoseoj renkotiĝis kun tankoj kaj alia kirasita tekniko. La okupado kaŭzis ondon de malamo, oni deŝiris ruĝajn stelojn el lokaj naciaj komitatoj, oni transdonis partiajn legitimilojn, en la urboj estis fondataj kontraŭokupaciaj petskriboj. Sed post la komenca rezisto okazis konsolido kaj la ĉeĥaj loĝantoj, jam tiel alkutimiĝintaj al ekzercado de soldatoj, kun la restado de la sovetaj taĉmentoj komencis repaciĝi.
Da okazoj, kiam la loĝantaro povis renkontiĝi kun la sovetaj soldatoj, estis kelke. La spaco ne estis plene fermita, laboris en ĝi ĉeĥaj arbaristoj, fajroestingistoj, agrikulturistoj aŭ elektristoj. En la spacon povis veni ankaŭ homoj sen permesilo, ekzemple se ili iradis kolekti fungojn aŭ bluajn berojn. Ekster la spaco homoj plej ofte renkontigadis kun la sovetaj oficiroj dum oficialaj agadoj, kiel estis ekzemple amikecoj, solenoj de datrevenoj kaj manifestaciaj marŝoj tra la urboj Mimoň, Mladá Boleslav aŭ Mnichovo Hradiště. Evolui la oficialajn rilatojn kaj krei pozitivan median bildon de la soveta armeo klopodis la dua plej amasa organizo en tiama Ĉeĥoslovakio – Asocio de ĉeĥoslovaka-soveta amikeco. En la distrikto Mladá Boleslav ĝi ekz. asociigis en la jaro 1980 preskaŭ 15 000 loĝantojn, ĝi sekurigis diskutojn kun reprezentantoj de la amikecaj urboj en USSR kaj ekskursojn de membroj ĝis USSR, kunaranĝis festivalojn de sovetaj filmoj, vojaĝistajn prelegojn, vespermanĝojn de Lenino aŭ ekskursojn en pragajn teatrojn por ludoj de rusaj aŭtoroj. Spite al tiu ĉi oficiala ebenaĵo la plej ofta neoficiala speco de kontakto de la soldatoj kun la lokaj loĝantoj estis nigra komerco kun soldata ekipaĵaro. Precipe la sovetaj oficiroj estis sukcesaj en konstruado de klientelistaj retoj.