cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chésopelloz
Geografio
Chésopelloz situas en la Friburga Mezlando en la molasmonteta kamparo inter la valoj de Brojo kaj Sarino, proksimume 6 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la vilaĝetoj Chésopelloz kaj Le Haut kaj diversaj izolitaj bienoj. En nordo la muelila rojo formas la limon al la komunumo Autafond.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,62 km², de kiuj 25,9% estas kovritaj de arbaro, 66,9% servas por agrikulturo kaj 6,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chésopelloz limas en nordo al Autafond, en oriento al Corminboeuf, en sudo al Avry, kaj en okicento al Noréaz.
Trafiko
La komunumo situass komplete flanke de la gravaj trafikvojoj kaj atingeblas nur pere de du malgrandaj flankaj vojoj de Autafond kaj Corminboeuf. La plej proksima alveturejeo al la svisa aŭtovojo A12 situas 4 kilometrojn oriente de la komunumo. Pere de buslinio de la kompanio Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Chésopelloz datiĝas el la jaro 1229 kiel Chissapenlo. Chésopelloz dum mezepoko apartenis al la Senjoroj de Estavayer, kiuj ĝin interŝanĝi kontraŭ la bieno de Gugy en la jaro 1317 kun la Monaĥejo Hauterive. En la jaro 1442 Chésopelloz estis atribuita al la Malnova Kamparo de Friburgo sub la Hospitala Flago. Ek de la Helveta Revolucio de 1798 ĝis 1848 ĝi apartenis al la distrikto Friburgo, tiam ĝi sub la nova kantona konstitucio estis integrita al la distrikto Sarino.
Elgg
Pri la komunumo
Elgg estas historia urbeto en la distrikto Vinterturo, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3697 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La urbeto estas aparte vizitinda pro siaj multnombraj faktrabdomoj el la mezepoko.
Geografio
Elgg situas en la supera valo de la rivero Eulach en la Zurika Vinlando. Sur la teritorio de Elgg situas la Guemülilageto, kiu estas beleta biotopo.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Elgg limas en nordo al Bertschikon, en nordoriento al Hagenbuch, en oriento al Aadorf (TG), en sudo kaj okcidento al Hofstetten ĉe Elgg, kaj en nordokcidento al Elsau.
Trafiko
Elgg havas stacidomon ĉe la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Sankt-Galo. Per la regiona trajnlinio S35 de la Zurika Trafik-Unio, kiun servas la privata fervojkompanio THURBO, la komunumo estas labortage en duonhora kaj semajnfine kaj festotage en hora kadenco konektita kun Vinterturo. La veturdaŭro estas 15 minutoj. Ankaŭ poŝtaŭtobuso servas la urbeton. Ankaŭ aŭtomobile per la nacia aŭtoŝoseo A1 Elgg estas bone atingebla.
Historio
La unua dokumenta mencio de Elgg datiĝas el la jaro 760 kiel Ailaghoga. En la 13-a jarcento Elgg fariĝis posedaĵo de la Habsburgoj, kiuj koncesiis al la komunumo en la jaro 1370 la merkatrajton kaj en la jaro 1371 la urborajton. Per la transiro de la Grafejo Kiburgo al la urbo Zuriko meze de la 15-a jarcento ankaŭ la komunumo Elgg fariĝis zurika.
Oni rakontas ke en la setlejo Heiligaŭ, kiu apartenas al Elgg, naskiĝis en la jaro 840 la fama verkisto kaj monaĥo Notker Balbulus, laŭ aliaj fontoj ties naskiĝoloko tamen estis Jonschwil en Kantono Sankt-Galo.
8274 Soejima
8274 Soejima estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Tsutomu Soejima, sekretario de 1989 de la Astronomia Societo de Saga. Liaj ĉefaj interesoj estas la serĉo de kometoj kaj la fotado.
Ruhenburg
La Ruhenburg estas iama akvoburgo en Rockenhausen, distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Pli poste sur la loko estis konstruita kastelo la (kastelo Rockenhausen). Hodiaŭ ĝi estas hotelo.
7332 Ponrepo
7332 Ponrepo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (de 1993 en Ĉeĥa Respubliko).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa Iluziisto Viktor Ponrepo (1858–1926, realnome Dismas Šlambor), kiu malfermis la unuan konstantan kinejon en Prago.
174 Fedro
174 Fedro estas mezgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita de la usona astronomo James Craig Watson de la observatorio de Ann Arbor (Miĉigano, Usono) la 2-an de septembro 1877.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Fedro, filino de Minoo kaj Pazifao, en la helena mitologio.
Laŭ ĝia luma kurbo, ĝi havas longigitan formon.
São José do Divino (Minas-Ĝerajso)
São José do Divino (prononco: saunĵozee dodivino, oficiale Município de São José do Divino) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Governador Valadares. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Nova Módica, São Félix de Minas kaj Itabirinha.
La loĝloko fondiĝis en 1932 kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 441 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
László Hollósi
László Hollósi [lAslO holOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hollósi László estas hungara ŝlagromuzikisto (drumisto, komponisto, tekstopoeto), instruisto.
Pavlo (serba patriarko)
Lia beateco, patriarko Pavlo aŭ Paŭlo (serbe: Павле, Pavle; naskiĝis la en Kućanci ĉe Donji Miholjac en Kroatujo; mortis la  en Belgrado; naskiĝinta Gojko Stojčević) estis de 1990 ĝis sia morto en 2009 metropolito de Belgrado kaj Karlovci, ĉefepiskopo de Peć kaj serba patriarko.
Verkoj
Interalie:
László Hollósi
Biografio
László Hollósi komencis studi muzikon private en aĝo de 13, poste li studis drumadon en muziklernejo en sia naskiĝurbo, pli poste en muzikarta mezlernejo en Szombathely, fine lia druminstruisto estis Iván Nesztor en Budapeŝto. Ekde 1979 li estis drumisto en pluraj ŝlagrorkestroj. Li estis konata en muzikgrupo Lord. Krom la muzikado li redaktis revuon por drumistoj inter 2000-2013. En 2004 li establis propran drumlernejon, kie li konstante instruas.
Elektitaj ŝlagroj
(En ŝlagroj li estis plej ofte komponisto kaj/aŭ tekstopoeto kune kun aliaj muzikistoj.)
12878 Erneschiller
12878 Erneschiller estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ernest Schiller, finaliston de la Intel Excellence in Teaching Award 2002 kaj instruiston ĉe la Central Lee High School de Donnellson, Iovao, Usono.
NGC 5305
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Elprena metalurgio
Elprena metalurgio estas en metalurgio la praktiko elprodukti valorajn metaloj el erco kaj rafini la elprenitajn krudajn metalojn en pli pura formo. Por konverti metalajn oksidon aŭ sulfidon en pli pura metalo, la erco devas esti reduktita fizike, kemie, aŭ elektrolize.
Elprenaj metalurgiistoj estas interesataj en tri ĉefaj branĉoj: nutrado, koncentrado (valora metalo oksido/sulfido), kaj amasigado de rubo. Post minado, grandaj pecoj de erco alportitaj (nutrado) estas rompitaj pere de premado kaj/aŭ muelado por akiri partiklojn sufiĉe malgrandajn kie ĉiu partiklo estas ĉu plej valora aŭ plej malvalora. Koncentri la partiklojn valorajn en formo kiu permesas separadon havigas la deziritan metalon kiu estu elprenita el la rubaj produktoj.
Minado povas ne esti necesa se la erco kaj la fizika medio estas kondukaj al surloka perkolado. Perkolado dissolvas mineralojn el la erco kaj rezultas en riĉa solvaĵo. La solvaĵo estas kolektita kaj procezata por elpreni valorajn metalojn.
Ercaĵoj ofte enhavas pli ol unu valora metalo. Rubaĵoj de antaŭa procezo povas esti uzata kiel nutraĵo por alia procezo por elpreni duarangan produkton el la origina ercaĵo. Aldone, koncentraĵo povas enhavi pli ol unu valora metalo. Tiu koncentraĵo estu tiuokaze procezata por separi la valorajn metalojn en unuopaj konstituantoj.
László Dörner
DÖRNER László (doerner) estis hungara tenisludisto, trejnisto, sportgvidinto naskita en Arado la 28-an de januaro 1905 kaj mortinta en Budapeŝto la 12-an de marto 1984.
Kariero
László Dörner estis piedpilkisto de 1917 ĝis 1926 de la Arada AC, resp. de la UT Arado, de 1922 trejnisto de la Hellas Arado, de 1927 ĝis 1929 ano de la rumana Davis Kupo. En 1929 li transfuĝis Hungarion. De 1930 ĝis 1944 li estis profesia tenistrejnisto de la (Budaa) Torna Egylet (BBTE) de Budapeŝto kaj de la Universitata Atletika Klubo (BEAC) de Budapeŝto. De 1933 ĝis 1950 li esti ankaŭ etkomercisto pri sporto. De 1946 ĝis 1950 estis trejnisto de la Közalkalmazottak Sportegyesülete (KASÉ), en 1951-1952 de la Petőfi Sport Klub, de 1952 ĝis 1957 de la sportsekcio de la Sport Klub (VTSK) de la Ĉefurba Konsilantaro. Ĝis 1956 lia junulara knabteamo gajnis dekfoje, la knabinteamo okfoje la hungaran ĉampionecon. Li ricevis la titolon majstrotrenisto.
5076 Lebedev-Kumach
5076 Lebedev-Kumach estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 28-an de septembro 1967 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa-sovetunia verkisto kaj kant-parolisto Vasilij Ivanoviĉ Lebedev-Kumaĉ (cirile Василий Иванович Лебедев-Кумач, 1898–1949).
Sohrschied
Sohrschied estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Interamerika Banko por Disvolviĝo
La Interamerika Banko por Disvolviĝo (IBD) estas financa organizo internacia kun sidejo en la urbo Vaŝingtono (Usono), kaj kreita en 1959 cele financi fidindajn kaj eblajn projektojn de ekonomia, socia kaj institucia disvolviĝo kaj helpi la integriĝon komerca regiona en la areoj de Latinameriko kaj Karibio. Estas la institucio financa de regiona disvolviĝo plej granda tiutipa kaj ties origino datas el la Interamerika Konferenco de 1890.Ties centra celo estas malpliigi la malriĉon en Latinameriko kaj Karibio kaj helpi la elteneblan kaj daŭran kreskon. Aktuale la IBD estas la regiona banko de disvolviĝo plej granda je monda nivelo kaj utilis kiel modelo por aliaj similaj institucij je niveloj kaj regiona kaj subregiona. Kvankam ĝi naskiĝis el la Organizaĵo de Amerikaj Ŝtatoj (OAŜ) ne havas rilaton kun tiu tutamerika institucio, nek kun la Internacia Monunua Fonduso (IMF) aŭ kun la Monda Banko. En la aktualo la ordinara kapitalo de la banko estas de 101.000 milionoj de usonaj dolaroj.
Estas 26 propraj membroj kaj 22 asociaj membroj.
La Grave-d'Ambarès (stacidomo)
La Grave-d'Ambarès, plennome La Grave-d'Ambarès-Gare-Inférieure, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ambarès-et-Lagrave, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Chartres - Bordeaux-St-Jean (500000).
1946 Walraven
1946 Walraven estas magranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la nederlandan astronomon Theodore Walraven (1916 – 2008).
Hexe Lilli
Hexe Lilli estas serio de porinfanaj libroj de la verkisto Knister (vera nomo Ludger Jochmann), al kiuj la berlina grafikistino Birgit Rieger kontribuis desegnaĵojn.
Roloj
Lilli estas knabino de proksimume 9 aŭ 10 jaroj, principe tute normala germana lernejanino. Almenaŭ ŝi kredas esti tute normala, ĝis ŝi trovas magian libron en sia ĉambro. La libro, kiel ŝi ekscias, venis ĉar ŝi estas elektata iĝi sorĉistino. En siaj historioj ŝi pro sia sorĉado pli-malpli akcidente eniras aventurojn nekredeblajn por aliaj 9- aŭ 10-jaruloj.
Remparburgo
Remparburgo estas  rempara instalaĵo el la prahistorio aŭ fruhistorio inkluzive de la frua  mezepoko. Depende de la regiono kaj tempo oni distingas diversajn tipojn, kiel ekzemple kelta  Oppidum,  slavaj burgremparoj, altaĵsetlejoj dum la tempo de la popolmigrado aŭ  hungaraj remparoj.
Fruaj Instalaĵoj
Grava konstruelemento estis la remparo kiel parto de la ĉirkaŭbarilo. La rempuro konsistis el tero kun ena muro kaj palisadoj. Nuraj ŝtonmuroj estas raraj en mezeŭropo, sed jam konata en la Urnokampa tempo. La plurajn metrojn altaj muroj protektis la remparinstalaĵon. La fosaĵoj hodiaŭ ne aŭ nur malbone estas videbla, ĉar ili estas plenigita per erozio dum la jarcentoj.
Germanio (sen slavaj burgremparoj)
Ferepoko:
Frua Mezepoko:
Somogyvámos
Somogyvámos [ŝomodjvAmoŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Lengyeltóti.
Hexe Lilli
Roloj
Leon estas la pli juna frato de Lili, proksimume 6-jara. Li ofte nerve ĝenas, sed tamen ŝi ŝatas lin. Ofte li partoprenas en la aventuroj de ŝi.
Somogyvámos
Geografio
Somogyvámos situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo 5 km-ojn longa el Somogyvár. Lengyeltóti troviĝas 14, Igal 24, Marcali kaj Fonyód po 26, Balatonboglár 28 km-ojn.
Historio
Pli frue avaroj vivis tie. La unua mencio devenis pri vilaĝo "Csopak" (kiun ne miskomprenu kun Csopak!) el 1237, baldaŭe pri proksima vilaĝo "Vámosfalva" el 1575. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon Csopak. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Hexe Lilli
Porinfanaj libroj
Menciatas la origina germanlingva librotitolo kaj esperantlingva traduko:
Pedagogiaj ludoj
"Kvizoj":
"Kalkulado / Alfabeto"
Libroj akompane al la televida serio
"Sorĉaj misteroj":
"Pordesegnaj libroj":
"Sorĉa desegna amuzo":
"Por komencantoj pri legado":
Mălăești
Mălăești [mələeŝtj] (hungare: Malajesd) estas vilaĝo en Rumanio sude de Hațeg. En 1910 ĝi havis 266 loĝantojn (rumanoj); en 1992 169 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1453. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Sălașu de Sus.
Wilkszyn
Laŭ la administra divido en Pollando dum la jaroj 1975–1998 la vilaĝo estis en Vojevodio de Vroclavo.
Wilkszyn havas bonegan bus-trafikon kun Vroclavo.
La legendo de la bonaj virinoj
La legendo de la bonaj virinoj (The Legend of Good Women ) estas poemo en formo de vizia sonĝo de Geoffrey Chaucer.
Wilkszyn
Infrastrukturo de la vilaĝo: kurento, akvodukto, gasodukto, telefonreto, sendrata Interreto kaj kanalizo. En Wilkszyn estas futbala stadiono. En la vilaĝo estas benzinstacio, restoracio, sukeraĵejo kaj la pluraj nutraĵ-vendejoj.
La legendo de la bonaj virinoj
Formo
La poemo estas la tria plej longa el la verkoj de Chaucer, post The Canterbury Tales kaj Troilo kaj Kresido, kaj estas eble la unua grava verko en angla kiu uzas la jamban pentametron aŭ deksilaban duverson kiun poste li uzos en The Canterbury Tales. Tiu formo de heroeca duverso iĝos grava parto de la anglalingva literaturo sendube inspirita de Chaucer.
Enhavo
La prologo priskribas kiel Chaucer estas admonita fare de la dio de amo kaj de la reĝino, Alceste, pro siaj verkoj — kiaj Troilo kaj Kresido — priskribante virinojn iom malfavore. Kresido estas prezentita nekonstanta en amaferoj en tiu pli frua verko, kaj Alceste petas poemon de Chaucer laŭdante la virtojn de virinoj kaj de iliaj bonaj mortintoj.
Wilkszyn
La apuda setlejo Miłoszyn ankaŭ apartenas al la vilaĝo, iam ĝi estis aparta vilaĝo, kiel farmo (farmbieno). De sudo Wilkszyn najbaras kun la Las Mokrzański (Arbaro Mokrzański), kiu jam estas en la administraj limoj de apuda Vroclavo.
Béla Diósy
DIÓSY Béla (dio:si) estis hungara muzikkritikisto naskita en Nagyvárad la 30-an de januaro 1863 kaj mortinta en Budapeŝto la 19-an de aprilo 1930.
La legendo de la bonaj virinoj
Enhavo
Poste, La Legendo de la Bonaj Virinoj rakontas la jenajn naŭ rakontojn:
Béla Diósy
Kariero
Béla Diósy laboris ekde 1888 kiel kunlaboranto ĉe la gazetoj Neues Pester Journal kaj Politisches Volksblatt, de 1921 de la gazeto Pesti Hírlap. De 1915 li estis instruisto de la muziklernejo Nemzeti Zenede, de 1924 de la Muzikarta Universitato Ferenc Liszt. Li estis redaktoro de la almanako Ungarischer Künstler Almanach (Bp., 1929). Lia edzino estis la operkantisto Berta Diósyné Handel; lia filino estis la operkantisto Edit Diósy. Li verkis ankaŭ poemojn, rakontojn kaj unu komedion.
Wilkszyn
Nomo
La deveno de la nomo ne estas tute klara. Probable devenas de la pola nomo de lupo - wilk. La unuan fojon menciita en historia dokumento en la jaro 1175 latine: Wilcesin kiel la princa vilaĝo, en 1320 kiel Wilksin, 1335 Wilkenow kaj Wilxen, en 1786 - Wilxin kaj de la jaro 1926 ĝis 1945 kiel Wilxen. La loko menciita en la malnovpola lingvo iom latinigita kiel Wilczin en la latina dokumento eldonita la 10an de aŭgusto 1201 en la kancelario de la papo Inocento la 3-a eldonita en Segni. En la sekva latina dokumento eldonita de episkopo de Vroclavo estis menciita kiel Wilcsin. Nomita ankaŭ kiel:
Historio
En la jaro 1175 - La unuan fojoj en historiaj dokumentoj estis menciita la informo pri Wilkszyn (tiam: Wilcesin) kiel la princa vilaĝo. En la sama jaro kiel donacio aljuĝita al klostro (abatejo) en Leubus (nun pole Lubiąż), kun la kampoj, lagoj kaj arbaroj kaj aliaj posedaĵoj en la ĉirkaŭaĵo. En la 13-a jarcento du sileziaj regantoj el dinastio Piastoj - Henriko la 1-a (pole: Henryk I Brodaty) kaj Henriko la 2-a – unuigis du feŭdajn partojn, Silezion kaj Malgrandpollandon, sed post mongolaj atakoj kaj la bataloj ĉe Chmielnik kaj Legnica en 1241 ilia ŝtato denove dispeciĝis. Unuiĝon de la lando efektivigis Ladislao la 1-a (pole: Władysław I Łokietek), kiu en 1320 iĝis reĝo de Pollando (vidu la apudan mapon). Lia filo, Kazimiro la Granda (pole: Kazimierz III Wielki), efike plifortigis signifon de Pollando en la regiono, pligrandigis ĝian teritorion, subskribis diversajn defendopaktojn kaj faris diversajn enlandajn reformojn, ĉefe en konstruado kaj ekonomio. Post lia seninfana morto la dinastio de Piastoj kiel regantoj de Pollando malaperis.
La apero de mencioj pri Wilkszyn en la historiaj dokumentoj: En la historiaj dokumentoj estas informo intaralie pri tio, ke en la jaro 1326 la princo Henriko la 6-a "Bona" (pole: Henryk VI Dobry) el la pola dinastio Piastoj - el la linio de Henriko la 1-a (Pollando) (Henriko la 1-a Barbulo, pole: Henryk I Brodaty) (vidu la mapon) - ke li persone akceptis por sia servistaro la loĝantojn de la vilaĝo Wilkszyn (tiam nomata: Wilksin), pagante por ili po 12 polaj groŝoj, kaj en la jaro 1335 la papa nuncio en la pola Unuiĝinta Reĝlando Galhard de Carceribus (dum la jaroj 1934-43) notis la informon pri la loka preĝejo. En la jaro 1352 - oni menciis pri Miłoszyn kiel farmo (farmbieno) ke apartenas al la abatejo en Leubus (Lubiąż), kiun gvidis monaĥo Eyko. En la jaro 1353 Wilkszyn (tiam: Wilksin) eniris la Vroclavan Princlandon, kaj en la jaro 1472 abato de Leubus la posedanto de Wilkszyn kaj Miłoszyn denove certigis jam aljuĵitan la iaman lokigon, nun laŭ la germana leĝo.
En la rakonto (priskribo) pri Silezio el la jaro 1786 oni menciis la lokon Wilxin, ke daŭre estas posedaĵo de klostro de Leubus, kaj enhavas 27 da bienoj kaj farmon, kaj en la vilaĝo estas lernejo, gastejo, preĝejo kun parokestra domo. En la jaro 1785 esti menciita Miłoszyn, ke ĝi estas malgranda vilaĝo kun 16 loĝantoj kaj kun du bienoj, kaj ke ĝi estis la klostra vilaĝo kaj ke daŭre apartenas al la abatoj kun la farmo kaj kastelo. Post la sekularigo de la ordenoj en la jaro 1807, la posedaĵoj de klostro fariĝis la ŝtataj, kaj sekve venditaj aŭ transdonitaj por luado kiel farmoj (farmbienoj). En la jaro 1810 - Wilkszyn kaj Miłoszyn nome de la ŝtato Reĝlando Prusio (vidu la apudan mapon) prizorgis la Reĝan Impostan Oficejon en Neumarkt in Schlesien (nun pole Środa Śląska). En la jaro 1830 - Wilhelm Jordan aĉetis Miłoszyn je 17 mil da taleroj. En la jaro 1845 - Wilkszyn restis kiel la ŝtata posedaĵo, la vilaĝo havis 73 domojn, 11 metiistojn kaj 6 komercistojn. De la jaro 1905 - Wilkszyn ekestis granda vilaĝo kaj havas bienojn mezgrandajn kaj malgrandajn. Strukturon mastrumadan konsistas metiejoj, magazeno, 2 viandaĵvendejoj, 2 bakejoj, restoracio kaj 2 ekskurs-domoj "Wenzel" kaj "Arbara kastelo" ("Waldschloss", "Leśny zamek"). En la jaro 1925 - sud-orienten de Wilxin, direkten al Mokra, en la setlejeto nomata "Neuen Siedlung" aperis la vilaĝa rezidejo en angla stilo, kiu kostis 2 milionoj da markoj kaj estis konstruigita de sinjorino Briegemann, posedantino de ŝu-fabriko. En la parko estis palaco, nomata "blua vilao" ("Blaue Villa", „błękitną willą”). Nun la loko estas nomata „Parko de Göring”.
Historiaj monumentoj
Laŭ la registro de la Nacia-Heredaĵ-Instituto enskribita sur la liston de historiaj monumentoj estis enskribita : En la jaro 1910 ĝi estis la ĉefa konstruaĵo en la vilaĝo. La vilaĝo Wilkszyn konsistas interalie el mastrumadaj konstruaĵoj diversgrandaj, situantaj laŭ la apudaj vojoj.
Kubevano
Kubevano estas astronomia objekto, kiu plenumas jenajn kondiĉojn:
La nomo deriviĝas de la unua transneptuna objekto, 15760 Albiono malkovrita en 1992, kaj iame nomita (15760) 1992 QB1; oni nomis similajn objektojn "QB1"-oj, kun la angla prononco kju-bi-ŭan.
Ekzemploj de kubevanoj estas:
Teologia Altlernejo (Veszprém)
La Teologia Ĉefepiskopa Altlernejo en Veszprém estas katolika edukejo por estontaj pastroj en hungara urbo Veszprém.
Historio
Episkopo János Volkra fondis seminarion dediĉitan al Sankta Anna en 1711. La episkopo ne trovis malplenan konstruaĵon, tial la instruado komenciĝis en la piarista lernejo. Inter 1721-1745 ne okazis edukado, la refondon faris episkopo Márton Bíró. En 1952 la ŝtato malpermesis la seminarion, la studentoj povis lerni plu en aliaj seminarioj. Depost la socialismo episkopo József Szendi establis la altlernejon kun 2 fakultatoj. Komence inter 1991-1994 la altlernejo funkciis en kampuso de Universitato de Panonio, poste la ŝtato donacis 2 iamajn komunismajn domegojn. Inter 1993-2001 funkciis ankaŭ fakultato pri religia muziko, ekde 1995 nova fakultato pri sociala laboristo komenciĝis.
Edukado
La altlernejo havas kampuson ankaŭ en Kaposvár, krome ekzistas ankaŭ korespondanta lernado.
Furfurila karbonato
Furfurila karbonato aŭ karbonato de furfurilo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la furfurila alkoholo kaj karbonata acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Furfurila karbonato posedas 11 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn, kaj 6 oksigenatomojn. Furfurila karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj furfurilaj derivaĵoj.
Argentavis magnificens
Argentavis magnificens (laŭvorte "grandioza argentina birdo") estas la plej granda fluganta birdo iame vivinta kaj nune konata. Tiu birdo, foje nomata Giganta Teratorno, estis jam formortinta specio konata el tri lokoj el fina Mioceno (6 milionoj da jaroj antaŭe) de centra kaj nordokcidenta Argentino, kie oni akiris bonan ekzempleron da fosilioj.
La humero (supra braka osto) de Argentavis estas iome damaĝita. Eĉ tiele, ĝi ebligas akuratan ĉirkaŭkalkulon de ties longo dum vivo, kiu estis nur iomete pli mallonga ol tuta homa brako. La specio ŝajne havis fortikajn, fortajn krurojn kaj grandajn piedojn kiuj ebligis ĝin facile piediri. La beko estis granda, sufiĉe svelta, kaj havis hokoforman pinton kun ampleksa buŝotruo.
Fizikaj ecoj
Nunaj akceptitaj ĉirkaŭkalkuloj:
Kompare la nune vivanta birdo kun plej granda enverguro estas la Vagalbatroso, kun 3,65 m. Ĉar oni scias, ke A. magnificens estis surtera birdo, alia bona punkto de komparo estas la Anda kondoro, khu estas ne tro malproksime rilata al Argentavis. Tiu birdo estas inter la plej grandaj surteraj birdoj, kun enverguro de ĝis 3,2 m kaj pezo de ĝis 15 kg.
Giganta fuliko
La Giganta fuliko (Fulica gigantea) estas specio de fuliko el Sudameriko. Ĝi troviĝas en lagoj en altiplano de centra Peruo, tra okcidenta Bolivio, al nordorienta Ĉilio kaj tre nordokcidenta Argentino.
Aspekto
Kun totala longo de 48–64 cm, ĝi estas la dua plej granda nuna membro de la familio Raledoj, post la takaheo, kaj la plenkreskuloj estas konsiderataj praktike neflugopovaj. Ĝi estas la nura fuliko kun ruĝecaj kruroj. Ĝi havas malgrandajn blankajn fruntan ŝildon. Plenkreska masklo pezas 2.7 kg dum tri plenkreskaj inoj pezis 2.03-2.4 kg.
Reproduktado
Kiel ĉe la rilata kornofuliko, la giganta fuliko estas monogama kaj la paro konstruas grandan neston en altatera lago. Tamen, malkiel ĉe la kornofuliko, la nesto de la giganta fuliko estas ĉefe farita el akva vegetaĵaro kaj – ĉar ĝi estas fiere teritoriema – ĝi neniam formas koloniojn.
Cransac (stacidomo)
Cransac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Cransac, en departemento Aveyron, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj dumnoktaj Intercités kaj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Capdenac - Rodez (701000).
Tomaso Serafino Wang
Tomaso Serafino WANG naskiĝis la 16an de majo ¨1962 en Ndede, Kamerunio. Li esperantistiĝis en la jaro 1987. Li partoprenis la afrikan karavanon, kiu atingis la UK-n en Varsovio en 1987.
Li estas masaĝisto kaj uzas kaj instruas la Yumeiho terapion. Li loĝas en Douala. Li plie aktivas en komerco.
Li verkis libron en la franca pri esploro de la propra korpo: "L'auto-consultation par un jeu de questions-réponses" aperonta verko. La traduko al Esperanto nomiĝos: "Kiel koni per vi mem viajn proprajn malsanojn?"
Murici (Alagoaso)
Murici estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 26.710 loĝantojn en 2010.
Chatham (Kent)
Chatham estas urbo de Kent, Anglio kie antaŭe situis grava mararmea dokejo. En 2001, laŭ la tiujara censo, ĝi enhavis ĉirkaŭ 70,500 loĝantojn. Ĝi situas ĉe la estuaro de Rivero Medway.
Brita esplora ekspedicio al Ĉomolungmo (1921)
[[Dosiero:1921 Mount Everest expedition members (cropped).jpg|eta|Membroj de la ekspedicio Stare: Wollaston, Howard-Bury, Heron, Raeburn.
Side: Mallory, Wheeler, Bullock, Morshead.]] Brita esplora ekspedicio al Ĉomolungmo de 1921' (1921 British Mount Everest reconnaissance expedition) estis la monta ekspedicio por esploradi ĉirkaŭaĵon de Ĉomolungmo kaj priserĉadi eblaj vojojn al pinto kaj fari unuan varapon se la eblo ekzistus. Antaŭ tiu ekspedicio neniu eŭropa esploristo estis pli proksima al Ĉomolungmo ol je 100 km.
Tiam Nepalo estis fermita por alilandanojn. Ili povis aliri al Ĉomolungmo nur el nordo, el Tibeto. Ĉirkaŭaĵo de Ĉomolungmo kaj montaj glaĉeroj lokitaj tie estis praktike malkonata teritorio por eŭropanoj. En la 1921 jaro esploristoj ne havis mapon de Rongbukon Glaĉeron kaj mise pensis ke Orienta Rongbuko ne kontaktas al Ĉefa Rongbuko sed ĝi iras orienten. Kaŭze de ĉi tio, ekspedicio komence iris en Ĉefan Rongbukon el nordo sed ĝi pensis ke vojo al supro tra la glaĉero ne ekzistas. De post ekspedicio altiĝis al Lhakpa La, poste descendis al Orienta Rongbuko.
NGC 5306
NGC 5306 (aliaj indikoj — MCG -1-35-14, VV 135, HCG 67A, PGC 49039) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gabriella Szappanyos
Gabriella SZAPPANYOS [sapanjoŝ] estis rumania hungara verkistino, ĵurnalistino. Ŝi naskiĝis en Marosvásárhely en la 19-an de septembro 1896 kaj mortis la 3-an de majo 1973. Ŝi estis la edzino de ĵurnalisto Endre Szász.
Biografio
Gabriella Szappanyos estis anino de societo Kemény Zsigmond Társaság (de 1935), estis redaktorino de gazeto Hölgyfutár, intrena kunlaborontino de Keleti Újság, poste de Székely Szó de Târgu Mureș.
Ostré
Ostré (Neuland) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úštěk en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km oriente de Úštěk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 31 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Ostré estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,51 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1426.
Memorindaĵoj
En la vilaĝo estas konservitaj valoraj konstruaĵoj de popola arkitekturo. Super la vilaĝo troviĝas monteto Kalvario kaj grupo de tri kapeloj de O. Broggio el la jaroj 1704–1707, kiujn lasis konstrui Václav Růžička, hetmano de la senjorujo kun sidejo en Liběšice, sur ŝtuparejo al la kapeloj estas konservitaj restaĵoj de grejsaj statuoj kaj de via crucis. La areo tre dezertiĝis post la dua mondmilito kaj sekva ellandigo de devenaj loĝantoj, post la jaro 2000 komencis pro zorgo de lokaj loĝantoj ties denova iom post ioma renovigo.
(14187) 1998 XS9
(14187) 1998 XS9 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Kathryn Roberts
Kathryn ROBERTS estas brita folk-kantistino, kiu devenas de Barnsley en South Yorkshire. Ŝiaj unuaj verkoj estis inkluditaj en la albumo Intuition, kiu estis kolekto fare de variaj folkaj artistoj de South Yorkshire, inkluzive de ŝia amikino Kate Rusby.
Roberts kaj Rusby sekve publikigis la sukcesan albumon Kate Rusby & Kathryn Roberts en 1995. La duopo decidis fondi la muzikan grupon Equation kune la fratoj Lakeman (Sean, Sam kaj Seth), kaj ili kunkreis kompaktan diskon dum la jaro 1995.
Equation spertis grandan sukceson en Usono sed havas ankaŭ lojalan grupon da admirantoj en Anglio. La muzikgrupo nuntempe estas disiĝinta.
Kathryn Roberts kaj Sean Lakeman estas la parencoj de du ĝemelinoj, Poppy kaj Lily, kiu naskiĝis la 1-an de julio 2007.
Preĝejo Sankta Georgo (Jobbágyi)
La preĝejo Sankta Georgo estas romkatolika monumento historia en vilaĝo Jobbágyi, en centro de la vilaĝo sur malalta monteto.
Historio
La defenda ŝtonmuro kun apogpilieroj estis konstruita en 1332, do la kirko de Jobbágyi estas nepre pli malnova. Laŭ nuntempe trovita fenestro la konstruo okazis en la 13-a jarcento. En fino de dominado de turkoj la kirko ruiniĝis, sed en 1693 ĝi jam estis en bona stato. En 1775 la kirko estis trakonstruita, en 1796 ĝi estis pligrandigita, en 1802 konstruiĝis la baroka turo. En 1829 la kirko estis renovigita, depost la 1-a mondmilito apogpilieroj apud la absidon estis konstruitaj. Ĉirkaŭ 1910 orgeno estis farita kaj en 1927 trakonstruita. La preĝejo plene renoviĝis en 1999.
Konstruaĵo
La fasado estas simetria, meze la enirejo estas videbla, la plej supre la turo altiĝas kun bulboforma pinto. En la fasado menciindas du niĉoj kun skulptaĵoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Elizabeto de Hungario. Dum la mezepoko la navo estis ĝemela, similaj kirkoj estis konataj nur en Supra Hungarujo. Pro la trakonstruoj la ĝemelnavoj malaperis. La absido estas rektangula kaj sakristio troviĝas apud la absido. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1831, la internaj muroj estis pentritaj en 1960.
Kermeso okazas la 24-an de aprilo.
(5903) 1989 AN1
(5903) 1989 AN1 estas asteroido de la asteroida zono, ankoraŭ sennoma.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Japana Pacdefenda Esperantista Asocio
La Japana Pacdefenda Esperantista Asocio (JPEA) estas pacisma asocio.
En la 26a de julio 1970, Japana Sekcio de la Mondpaca Esperantista Movado nomiĝis Japana Pacdefenda Esperantista Asocio laŭ la antaŭa Vjetnama Pacdefenda Esperantista Asocio. En marto 1994, konsiderata kiel la «plej forta sekcio de MEM post la falego de eŭropaj "socialismaj" landoj», JPEA decidis fariĝi sendependa asocio.
Gazeto
La organo de la asocio nomiĝas La Verda Kolombo, ĝi ekaperis kiam JPEA fondiĝis. Redaktoro: Kurita Kimiaki (retejo), Yata Sakuragaoka 1209-98, Misima-si, Japanio
Agado
La asocio interalie agadis kontraŭ la Vjetnama milito, kaj por konatigi la krimojn de la japana armeo.
En 2004, la prezidanto de JPEA, Hideo Kumaki, ricevis la amikecan medalon de la vjetnama ŝtato pro duonjarcento de kontribuoj al amikeco inter la japana kaj vjetnama popoloj. Post la milito li helpis la vjetnamajn viktimojn kaj blindulojn, ekzemple por eldoni brajlajn librojn.
Pli proksime, ĝi partoprenis forumojn pri historio inter Ĉinio, Japanio kaj Koreio kaj helpis la tradukon de libro (Historio por malfermi estontecon - Moderna historio de Ĉinio, Japanio kaj Koreio). Ĝi estas provo verki historian libron komunan por la tri landoj, ĉar en la jaroj 2000 oni ankoraŭ tro malofte akordiĝas pri krimoj okazintaj pli ol 60 jaroj antaŭe.
Vilkaviškis
estas urbo en la sudokcidento de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Vilkaviškis, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Marijampolė. En en la urbo vivis.
Sălașu de Jos
Sălașu de Jos [səlaŝu de ĵos] (hungare: Alsószálláspatak, germane: Unter-Dorfsbach) estas vilaĝo en Rumanio sude de Hațeg. En 1910 ĝi havis 493 loĝantojn (rumanoj); en 1992 433 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1360. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Sălașu de Sus.
Cransac
Cransac (foje nomita Cransac-les-Thermes) estas franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cransacois.
Topf & Söhne
Topf & Söhne estis germana firmao kun sidejo Daberstedt, kvartalo de Erfurto, kiu dezajnis kaj konstruis la forbruligofornojn uzitaj fare de la nazioj en koncentrejoj dum  la Holokaŭsto.
Frua historio
La firmao estis fondita en 1878 en Erfurto kiel produktanto i.a. de cindrigiloj, maltigaj ekipaĵoj, maŝinoj bierfaradaj, siloj, kamentuboj kaj gasorezistaj pordoj kaj fenestroj. La firmao estis proksime al la monteto Ettersberg, kie poste estos la internigejo Buchenwald. Kun la vastiĝo de kremacio en Germanio kiel funebra rito en la 1920-aj jaroj, la ambicia ĉefinĝeniero de la firmao Kurt Prüfer ellaboris produktojn observantajn la striktan regularon fiksitan perleĝe en 1934 pri konservado de la digno de la korpo. Nuda flamo ne venu en kontakto kun la ĉerko, kaj kremacioado estu sen fumo kaj odoro. .
Holokaŭsto-implikiĝo
En 1939, post masiva ekapero de tifo en Buchenwald, la entreprentistoj estis kontaktitaj de NSDAP-oficialuloj serĉantaj solvon de rapida forigo de la kadavroj. La firmao metis mobilan forbruligofornon je la dispono de la internigejo. La aparato estis komparebla al fornospeco uzita en agrikulturo por la forbruligo de bestokadavroj kaj estis estinta jam en la produktsortimento de la firmao. Tiu movebla forbruligilo poste estis anstataŭigita per permanenta konstruo, kio estis kaj pli granda, kaj pli efika. Ĝi estis duoble pli rapida.
Danke al tiuj pruvoj de efikeco, la nazioj kontraktis kun la firmao pri liverado de similaj fornoj por la sekvontaj lokoj: Belzec, Dachau, Mauthausen, Gusen kaj Auschwitz. En totalo, ili konstruis 66 muflojn por fornojn krematoriaj en diversaj lokoj; el ili 46 funkciis nur en Aŭŝvico.
Irja Klemola
Irja KLEMOLA (naskiĝis la 13-an de januaro 1898 – mortis la 13-an de novembro 1995 en Piikkiö, Finnlando) estis finna instruisto, rektoro, esperantisto, amatora astronomisto kaj verkisto de infanlibroj. Ŝi estis prezidanto inter 1966 kaj 1973 de Esperanto-Asocio de Finnlando, kaj plej malfrue ties honora prezidanto. Ŝi estis dumviva membro, Honora Membro de UEA. La asteroido 1723 Klemola estas nomigita honore kaj Irja Klemola kaj la usona astronomisto Arnold Richard Klemola.
Topf & Söhne
Holokaŭsto-implikiĝo
La firmao-estraro vidis klare pri la uzo de iliaj produktoj, ĉar vizitoj komercaj fariĝis en Auschwitz kaj Dachau. Fakte, Kurt Prüfer, la origina dezajnisto de la fornoj, deklaris dum sia esplordemandado antaŭ sovetiaj oficialuloj: "Mi sciis ekde printempo 1943 ke senkulpaj homoj estis likviditaj en aŭŝvicaj gasĉambroj kaj ke iliaj kadavroj poste estis forbruligitaj." Krome, li parolis pri pli oftaj afervojaĝoj, ke li mem vizitis Auschwitz ne malpli ol kvin fojojn, dume la fornoj laboris: "La unuan fojon en la komenco de 1943, por ricevi instrukciojn de la SS-anoj pri la akurata areo kien la fornoj konstruotas. La duan fojon por inspekti. La trian en aŭtuno 1943 por ripari difektojn en la kamentuboj. La kvara fojo estis komence de 1944, pro inspektado de la riparitaj kamentuboj. La kvinan fojon estis en septembro-oktobro 1944, kiam mi vizitis Auschwitz lige kun intencita translokigo de la instalaĵoj, ĉar la batalofronto alproksimiĝis. Tio ne estis realigita pro manko de laboruloj."
Irja Klemola
Post studoj en Helsinko pri matematiko, fiziko, kemio kaj pedagogio, ŝi instruis de 1926 ĝis 1962 en la knabina lernejo de Turku, kaj fariĝis ties vicrektoro (1927–1939), poste rektoro 1939–1959. Ŝi aktivis en la skolta movado, kaj estis sekretario de la Turkua branĉo de la astronoma societo Ursa 1936–1956. En la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj ŝi aperigis kvar finnlingvajn infanlibrojn.
Klemola lernis Esperanton en kurso por studentoj en Helsinko 1920, sed precipe aktivis post sia emeritiĝo. Ŝi gvidis klubon por lernantinoj en Turku 1959–1962, prezidis la Esperanto-societon de Turku 1962–1966 kaj Esperanto-Asocion de Finnlando 1966–1973, kaj estis estrarano de Esperanto-Ligo de Finnlandaj Instruistoj.
Topf & Söhne
Postmilita epilogo
Ludwig Topf, la ĉefdirektisto de la firmao dum la milito, faris sinmortigon en 1945. Lia frato, kiun Ernst-Wolfgang fuĝis al Okcidenta Germanio kaj estis metita sub juran akuzon fare de la amerikanoj. Li substrekis sian senkulpon, asertante ke li ne sciis la intencitan uzon de la faritaĵoj kaj metante la tutan kulpigon sur lian fraton Ludwig kaj Prüfer. Li malfermis novan firmaon similan kiu bankrotis en 1963.
Kvin involvitaj muntistoj poste membriĝis al la SUP, unu estis oficiale eĉ konsiderita viktimo de la reĝimo, aliaj venis al la orientgermana polico respektive laboris por la sekreta servo.
Memorig- kaj klerigadloko
En 1997 la kulturscienca fakulo Eckhard Schwarzenberger donis la unuajn instigojn pripensi memorigilan uzon de la eksa sidejo de la firmao. Tiam nur malmultaj erfurtanoj ankoraŭ konsciis pri la krimoj. Ekde tiam iniciativgrupo evoluigis konceptojn.
Irja Klemola
Klemola partoprenis jam la 14-an UK-on en Helsinko 1922, kaj vicprezidis la LKK-on de la 54-a UK 1969 en la sama urbo. Je 90-jara aĝo ŝi veturis trajne al la Roterdama UK 1988, sed en 1995 ŝia sanstato ne plu permesis al ŝi veni al la Tamperea UK, kie salono portis la nomon Irja Klemola. Tamen, por la esperantistoj de Finnlando ŝi restos – kiel ili ĉiam kutimis nomi ŝin – nur "Avinjo". Ŝi mortis en novembro 1995, kaj havis 75 vivjarojn kiel esperantisto.
Topf & Söhne
Memorig- kaj klerigadloko
Dum 2001-09 la areo estis okupita fare de aktivuloj, kiuj volis malhelpi la malkonstruon de fabrikhaloj. Post la finigo de la okupado iĝis ilia malkonstruo escepte de la eksa administradejo. Ĝi ekde tiam montras daŭran ekspozicion pri tiu ĉapitro malhela de la erfurta historio. Ĝi apartenas al la urba muzeo.
Kiel decas por historia-politika klerigadloko troviĝas ankaŭ riĉa (referenca) fakbiblioteko surloke kun la sekvantaj temoj: nacisocialismo, juda historio, industria historio, memor-kulturo, ekonomio kaj etiko, dekstra ekstremismo kaj aliaj. Intertempe ĝi iĝis eĉ filio de la Urba biblioteko de Erfurto. Videblas en daŭra ekspozicio i.a. ŝlosilaj dokumentoj pri holokaŭsto kaj el la entreprena arkivo, fotoj kaj raportoj de koncentrejanoj: de simpla manko respekti kunhomojn kaj entreprenista avido fariĝis tiel unuaranga kompliceco de la nazia ideologio.
Dilong paradoxus
Dilong (kiu signifas "imperiestro drako") estas genro de malgrandaj dinosaŭroj tiranosaŭredoj. La sola specio estas Dilong paradoxus. Ĝi vivis antaŭ ĉirkaŭ 125 milionoj da jaroj. Ĝi estis priskribita de Xu Xing kaj liaj kolegoj en 2004.
Ĝi ŝajnis havi plumojn.
Němčičky (distrikto Znojmo)
Němčičky (Klein Niemtschitz) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350.
Memorindaĵoj
Interesaj kulturaj memorindaĵoj en la municipo estas kapeleto kun statuo de sankta Venceslao kaj statuo de sankta Vendelino en la parko. Ĉe arbareto 1½ km oriente de la municipo troviĝas monumento al garnizono de la forpafita aviadilo de RAF.
Saerbeck
Saerbeck estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinfurt de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando, al kiu ankaŭ apartenas tri najbaraj distriktoj kaj la urbo Monastero, Münster (Westfalen); la historia regiono ne havas fikse difinitajn limojn - pli-malpli limoj estas la mezalta montaro Teŭtoburga Arbaro nordoriente, la rivero Lippe sude kaj la limo al la najbara ŝtato Nederlando okcidente.
Endre Szász (ĵurnalisto)
Biografio
Endre Szász diplomitiĝis pri juro en Ferenc József Tudományegyetem de Kluĵo. Por dek jaroj li estis respondecredaktoro de Újság, poste de 1925 de Keleti Újság, inter 1941–44 ĉefredaktoro Székely Szó, ĉefkunlaboranto de Friss Újság.
Kaktacoj
La kaktacoj (Cactaceae), populare nomataj kaktoj (Cactus), estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kariofilaloj (Caryophyllales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 150 genrojn kaj pli ol 2200 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kakto.
La termino kakto (el la greka: "kaktos") do povas indiki aŭ la botanikan genron Cactus, aŭ la plantoj de tiu familio. Tiaj plantoj ofte havas grandan trunkon kaj haŭton kun pikiloj kaj aperas en tropika regiono. Krome, kaktoj ofte ne havas foliojn, sed ili povas havi grandajn florojn. Diversaj specioj floras nokte.
La grandeco kaj formo de kaktoj estas diversa. Ili povas esti malgranda kaj ronda, aŭ alta kaj stangeca. La plej granda specio estas Pachycereus pringlei kun skriba alteco de 19,2 metroj. La plej malgranda estas Blossfeldia liliputiana (diametro de 0,01 metroj).
Vegetaj karakterizaĵoj
Kaktoj estas plurjaraj arbustoj, malofte arboj aŭ geofitoj. Preskaŭ ĉiu specio estas trunksukulentaj plantoj, kies tigoj estas tre ŝveliĝinta. La radikoj estas fajnaj, preskaŭ fibraj aŭ havas ĉe plantoj kun malforta trunksekulenteco sukulentajn bulbojn aŭ deponajn pivotradikojn. La ĉefa tigo staras, karakteristike por certaj genroj, unuope aŭ disbranĉiĝas de la bazo aŭ pli supre. La ĉefa tigo kaj la branĉoj kreskas vertikale alten, kelkfoje grimpantaj aŭ pendantaj. La tigoj estas cilindroformaj aŭ al platikladio transformitaj. Ili ofte havas grandajn ripojn auy spiralformaj verukoj. Areoloj, kiu estas draste reduktitaj kurtŝoso, staras sur cilindraj aŭ platecaj ŝosoj ofte sur ripoj aŭ verukoj. Ili estas peltaj kaj portas dornoj, kiuj estas transformitaj folioj (folimetamorfozoj. La areoloj ofte ankaŭ estas lanaj kaj havas rigidharoj. Pelto kaj dornoj ankaŭ estas ĉe junaj semplantoj. Kelkaj specioj deĵetas pelton kaj dornoj post. La folioj, kiuj kreskas el la areoloj, kelkfoje estas kompletaj, ekzemple ĉe la subfamilio Pereskioideoj, ofte alenformaj, sukulentaj kaj efemeraj (subfamiloj Opuntioideoj kaj Maihuenioideoj) kaj ofte mankas komplete (subfamilio Kaktoideoj). Stipuloj ne ekzistas. Kaktoj povas havi tre diversaj grandecoj. Carnegiea gigantea atingas altecon de 15 m. La plej malgranda kakto, Blossfeldia liliputana, formas platgloban korpon kun diametro de apenaŭ 1 cm. Ankaŭ la kreskorapidecoj estas tre malsamaj. Kelkaj Cereoj kreskas pli ol 1 metron po jaro. Ĉe Aztekium ritteri dum jaroj apenaŭ rimarkeblas pligrandiĝon.
Ankaŭ la vivdaŭro malsamegas. Plantoj, kiuj kreskas malrapide, fariĝas grande kaj floras mur en granda aĝo, kiel Carnegiea kaj kelkaj specioj de Ferocactus, povas fariĝi ĝis 200 jarojn. La vivdaŭro de rapide kreskantaj kaj frue florantaj plantoj male estas pli mallonga. Ekzemple Echinopsis mirabilis, kiu jam floras dum la dua vivjaro, fariĝas nur 13 ĝos 15 jarojn. Interne de la planto la vaskulaj faskoj estas aranĝitaj rinformaj aŭ ĉe platecaj tigoj ovalformaj. Disbranĉigoj de la vaskulaj faskoj iras al la areoloj. La plantsuko preskaŭ ĉiam estas klara, nur kelkaj specioj de Mammillaria havas laktosukon.
Generaj karakerizaĵoj
eta|[[Opuntia vulgaris (ilutraĵo el Encyclopædia Britannica 1911)
1 : floro de ekstere
2 : sekco de la floro kun multaj stamenoj kaj epiginaj ovarioj
3 : platikladio
4 : flordiagramo]] La floroj kreskas ofte unuope, malofte kelkope el la areoloj, pli malofte (ĉe Mammillaria) en aŭ ĉirkaŭ la aksiloj aŭ sulkoj inter la areoloj kaj aksiloj. Ofte la floroj kreskas nur el la tre lanaj aŭ rigidharaj regionoj (Cephalium) aŭ laŭlonge de la tigoj kaj ensulkigitaj (Espostoa, Espostoopsis) aŭ finstarantaj (Melocactus, Discocactus). lLa floroj estas duseksaj kaj plej ofte radiosimetria, malofte unusimetria. La diametro varias de 5 mm al 30 cm, ofte la floro estas relative granda kaj ĉe malgrandaj plantoj ofte pli granda ol la planto mem. La florfolioj (kvin ĝis 50 ŭ pli) kreskas de ekstero al interno. Stamenoj ekzistas multnombre (50 ĝis 1500, malofte pli malmultaj). Depende de la poleniganto (tagpapilio, noktpapilio, vespertoj, kolibroj aŭ abeloj) la floroj malfermiĝas nokte (ofte nur dum malmultaj horoj) aŭ tage (tiam ofte dum pluraj tagoj).La floroj malfermiĝas ofte tre vaste. Ĉe tubformaj floroj la malfermaĵo nur estas malgranda. Malofte (ĉe Frailea) la floroj estas klejstogamaj kaj malfermiĝas nur escepokaze. La ovarioj plej ofte estas epiginaj (en la subfamilo Pereskioideoj duone hipoginaj). La ovarioj havas ekstere skvamoj, dornoj aŭ lanecaj haroj. La bera frukto estas ofte karneca kaj en matura stato okulfrabe kolora. Ĝi entenas plej ofte multajn (ĝis ĉ. 3000) 0,4 ĝis 12 mm grandaj semoj. Kaproj, birdoj, formikoj, musoj kaj vesperto disvastigas la semojn.
La baza kromosomonombro estas x = 11.
Disvastiĝo
La natura disvastiĝo de la kaktoj, krom Rhipsalis baccifera, estas la amerika kontinento. Tie kaktoj nature troviĝasde la suda Kanado ĝi Patagonio en Argentino kaj Ĉilio. La plej granda densecon oni trovas en la regiono de la norda tropiko (Meksiko) kaj la suda tropiko (Argentino/Bolivio).
Kaktoj kreskas en diversaj vivejoj, de la malaltebenaĵoj ĝis la altaj montaroj, de la tropikaj pluvarbaroj trans stepoj kaj duondezertoj ĝis sekaj dezertoj. La komuno de ĉiu vivejo estas, ke akvo, kiu gravas por travivi, ne estas disponeba dum la tuta jaroj.
Taksonomio
Parencaj estas la Anakampserotacoj (Anacampserotaceae), antaŭe Portulakcacoj.