cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalvinana preĝejo (Nagykálló)
Konstruaĵo
La preĝejo situas laŭ la ĉefplaco kaj formas brikon origine kun 3 enirejoj kun portikoj. La absido estas oklatera. Kaj la navo kaj la absido havas apogpilierojn. La galerio estis farita en 1936, post 2 jaroj la internaj muroj estis pentritaj. La nun videblaj instalaĵoj estis faritaj en 1877, sed pri la orgeno mankas la konstrujaro.
Kampanilo
Fine la kampanilo ricevis permeson depost 1732, ĉar la urbo ne havis gardoturon por la fajrobrigado. Ĝi estis konstruita el ŝtonoj de la iama fortikaĵo de Rákóczi, tial la kampanilo prenis la nomon Rákóczi-turo. En 1808 ĝi estis plialtigita. Ene 3 sonoriloj sonoras.
Kuleranaso
La Kuleranaso (Anas clypeata) estas birdo el la anasedoj, nome komuna kaj disvastigata membro de la tipa genro de anasoj.
Ĝi reproduktiĝas en nordaj areoj de Eŭropo kaj Azio kaj tra plej Nordameriko, kaj estas rara vaganto al Aŭstralio. En Nordameriko, ĝi reproduktiĝas laŭlonge de la suda bordo de la Hudsona Golfo kaj okcidente de tiu akvejo, kaj tiom suden kiom ĝis la Grandaj Lagoj okcidenten al koloradio, Nevado kaj Oregono.
La Kuleranaso estas unu el la specioj al kiuj aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA). La konservostatuso de tiu birdo estas Malplej Zorgiga.
Aspekto
Ĝi grandas ĉ. 50 cm kaj la birdon karakterizas la granda, kulerforma beko. Tiu specio estas ja nekonfuzebla en la norda hemisfero pro sia granda spatelforma beko. La dorsa parto de la reprodukta masklo estas nigra-blanka, la kapo metalece malhelverda, la brusto blanka, la ventro kaj flankoj estas kaŝtanbrunaj, la longaj ŝultroplumoj helbluaj.
Dumfluge videblas la palbluaj flugilkovriloj, separate el la tre verda speguleto kun blanka antaŭa bordo kaj malhela malantaŭa bordo (ne blanka). Komence de aŭtuno la masklo havas po blankan duonlunon ambaŭflanke de la vizaĝo. En tia nereprodukta plumaro, la masklo similas al la ino.
La inbirdo estas bruneta kaj makuleca, kiel ĉe aliaj anasoj, kaj kun blueta ŝultro. Ŝia plumaro estas multe kiel tiu de ino de Platbeka anaso, sed facile distingebla pro ties longa larĝa beko, kiu estas griza nuance kun oranĝeca tranĉobordo kaj suba makzelo. La inaj flugilkovriloj estas grizecaj. Temas pri specio kun klara seksa duformismo. La kruroj estas oranĝecaj. La masklo havas flavecajn al oranĝecajn irisojn dum la ino pli brunajn.
Ili estas longaj 48 cm kaj havas enverguron de 76 cm kun pezo de 600 g..
Kutimaro
La voĉo de la viranaso estas profunda, dusona; tiu de la inanaso similas al tiu de la Platbeka anaso, sed pli mallaŭta. La Kuleranasoj vivas plej ofte en marĉoj, forlasitaj arbustaj areoj. Ĝi estas migranta birdo.
La Kuleranasoj manĝas per plaŭdado plantomaterialon, ofte per bekoskuado de flanko al flanko kaj uzante bekon por filtri manĝerojn el akvo. Ili uzas siajn tre specializitajn bekojn (el kio devenas ties nomo) por manĝi akvajn senvertebrulojn - nome karnovora dieto. Ties larĝebena beko disponas el tre disvolvigita lamellae - malgrandaj, kombilecaj strukturoj en la bordo de la beko kiuj funkcias kiel kribriloj, permesante la birdojn filtri krustulojn kaj plankton el la akva surfaco. Tiu adapto, pli specializitaj ĉe kuleranasoj, havigas al ili avantaĝon super aliaj plaŭdanasoj, kun kiuj ili ne devas konkurenci por manĝoresursoj dum plej parto de la jaro. Tiele la kotecaj marĉoj riĉaj en senvertebruloj estas ties preferata habitato.
La Kulernaso preferas nestumi en herbejaj areoj for el malferma akvo. Ties nesto estas neprofunda depresion surgrunda, kovrata el plantomaterialo kaj lanugo. Ino tipè demetas ĉirkaŭ 9 ovojn. La maskloj estas tre teritoriemaj dum la reprodukta sezono kaj defendas siajn teritorion kaj partneron el konkurencaj maskloj. Maskloj engaĝiĝas ankaŭ en prilaborata pariĝada ceremonio, kaj en akvo kaj en aero; ne nekomunas ke dekduo aŭ pliaj maskloj persekutas ununuran inon. Spite ties dikecan aspekton, la Kuleranaso estas lerta fluganto.
Taksonomio
Ne estas vivantaj subspecioj akceptitaj nune. Oni trovis ostojn de fosilio el tre simila anaso en kuŝejoj de la komenca Pleistoceno de Dursunlu (Turkio). Ĝi estas nesolvita tamen kiel tiuj birdoj rilatis al la nuna Kuleranaso; tio estas, ĉu la diferencoj notitaj rilatas al fakto ke temas pri vere rilata specio aŭ pri paleosubspecio, aŭ atribuebla al individua vario.
Vivejo kaj teritorio
Tiu estas birdo de malfermaj humidejoj, kiaj humidaj herbejoj aŭ marĉoj kun iome da flosanta vegetaĵaro.
Tiu birdo vintras en suda Eŭropo, Afriko, norda Sudameriko, kaj la Malaja Insularo. En Nordameriko ĝi vintras sude de linio el Vaŝingtonio al Idaho kaj el Nov-Meksiko orienten al Kentukio, kaj ankaŭ laŭlonge de la Orienta marbordo tiom norde kiom ĝis Masaĉuseco. En la Brita Insularo, kie hejmas pli da 20 % el la nordokcidenta eŭropa populacio, ĝi estas plej konata kiel vintra vizitanto, kvankam ĝi estas plej ofte vidata en suda kaj orienta Anglio, ĉefe ĉe la marĉoj de Ouse Washes, la rivero Humber kaj Norda Kent, kaj en multe pli malgrandaj nombroj en Skotio kaj okcidentaj partoj de Anglio. Vintre la reproduktaj birdoj moviĝas suden, kaj estas anstataŭataj de invado de kontinentaj birdoj el plia nordo. Ili reproduktiĝas tra plej el Irlando, sed en tre malgrandaj nombroj.
Tiu membro de la plaŭdanasoj estas tre migranta kaj vintras pli sude ol sia reprodukta teritorio (ĝis nun estis almenaŭ kvar registroj en Aŭstralio). Ĝi ne estis tiom gregema kiom kelkaj plaŭdanasoj for de la reprodukta sezono kaj tendencas formi nur malgrandajn arojn. Inter nordamerikaj anasospecioj, la Kuleranasoj sekvas nur post la Platbeka anaso kaj la Bluflugila anaso laŭ ĝenerala abundo. Ties populacio estis fortaj almenaŭ el la 1960-aj jaroj, kaj la lastajn jarojn ĉirkaŭas pli da 4 milionoj da birdoj (2011), ĉefe pro pli favoraj reproduktaj, migraj kaj vintrohabitataj kondiĉoj.
Asiteya
Asiteya estas tre simpla planlingvo kreita sen konata celo de Jennifer Barefoot, tre eble ĝi estas arta lingvo. Influo de angla lingvo estas okulfrapa per la sintakso (SVO) kaj per ekzisto de nur du kazoj: nominativo kaj genitivo.
Ekzemplo:
Eksteraj ligiloj
https://web.archive.org/web/20091020010001/http://geocities.com/Athens/Parthenon/7853/asiteya.htm
(15684) 1981 ED28
(15684) 1981 ED28 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Bruna serpentaglo
La Bruna serpentaglo (Circaetus cinereus) estas granda rabobirdo de Afriko de la familio de Akcipitredoj.
Ĝi troviĝas en subsahara Afriko kaj pli precize en la jenaj landoj: Angolo, Benino, Bocvano, Burkino, Burundio, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Ĉado, Demokratia Respubliko Kongo, Eburbordo, Eritreo, Etiopio, Gambio, Ganao, Gvineo, Gvineo Bisaŭa, Kenjo, Liberio, Malavio, Malio, Maŭritanio, Mozambiko, Namibio, Niĝero, Niĝerio, Ruando, Senegalio, Sieraleono, Somalio, Sudafriko, Sudano, Tanzanio, Togolando, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo. Mankas el densaj arbaroj kaj ĝangaloj.
Huqúqu'lláh
Ḥuqúqu'lláh (arabe : ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻟﻠﻪ, "Rajto de Dio"), foje nomita la "Leĝo de Ḥuqúq", estas spirita kaj socio-ekonomika leĝo de la Kitáb-i-Aqdas (la "Plej Sankta Libro") , kiu estas ĉarta dokumento de la Bahaa Kredo verkita de Bahá'u'lláh. Ĝi estas spirita devigo de la bahaanoj, kiuj devas libervole donaci 19 procentojn el siaj riĉaĵoj restantaj post la pago de ĉiuj necesaj vivrimedoj kaj ŝuldoj. La mono estas uzita por la efektivigo de projektoj socio-ekonomikaj aŭ filantropiaj.
Historio
Bahá'u'lláh verkis sian libron Kitáb-i-Aqdas en 1873 sed akceptis neniun pagon ĝis kiam li enoficigis la unuan "fidindan kasiston" (Amín) de la Ḥuqúqu'lláh por ricevi tiajn mondonacojn de la bahaanoj en Irano. Poste ankaŭ rajtis mondonaci la bahaanoj en la Mezoriento. En 1985 informoj pri "Leĝo de Ḥuqúq" estis disvatigintaj tra la tuta mondo kaj en 1992 tiu leĝo fariĝis valida por ĉiuj bahaanoj. Ĉar kreskis la kvanto de la mondonacoj, asistantoj kaj delegitoj estis nomumitaj. En 1991 la centra oficejo de Ḥuqúqu'lláh estiĝis ĉe la Bahaa Mondcentro en Hajfo (Israelo).
Dum sa vivo Bahá'u'lláh ricevis la mondonacojn kiel la "Manifestiĝo de Dio", kaj post lia morto same faris lia heredanto 'Abdu'l-Bahá kiel la "Centro de la Interligo". En sia Testamento  ‘Abdu'l-Bahá indikis, ke Ḥuqúqu'lláh estos donacita "pere de la Gardanto de la Afero de Dio". Depost sia elektado en 1963, la Universala Domo de Justeco ricevas la mondanocojn kiel plej supera gvidorgano de la Bahaa Kredo.
Celo
Ḥuqúqu'lláh ne estas imposto sed difavoro por la plibonigo spirita kaj fizika de la homo kaj la socio. Neniu rajtas postuli ĝian pagon nek eĉ demandi al bahaanoj ĉu ili pagis ĝin.
Se bahaanoj libervole pagas tiun spiritan devigon kun plena ĝojo, ili "purigas" siajn havaĵojn kaj altiras la diajn benojn.
La mono estas uzita por la disvolviĝo de la bahaa komunumo kaj por la efektivigo de projektoj socio-ekonomikaj aŭ filantropiaj. Ĝi realigas egaligan disdonon de la riĉaĵoj inter la diversaj partoj de la mondo.
Ĝi estas mondonaco aparta de la kontribuaĵoj al la diversaj bahaaj fondusoj, kaj havas superrangon je ili.
Kalkulo
La kalkulo baziĝas sur la individuaj riĉaĵoj konsistantaj el mono, varoj kaj bienoj, post la pago de ĉiuj necesaj vivrimedoj kaj ŝuldoj. Se la restaĵo atingas au superas la valoron de 19 Mi th qál (2.2246 uncoj aŭ 69 gramoj) da oro, la bahaanoj havas la spiritan devigon pagi 19 procentojn de tiu restaĵo, nur unu fojon. Se okazas nova kresko de iliaj jam "purigitaj" riĉaĵoj egala aŭ supera al 19 Mi th qál da oro, ili denove pagas la "Rajton de Dio" nur pri tiu nova parto. Se okazas malkresko, nenio estas pagota ĝis kiam la perdo estos plene nuligita.
Iuj posedaĵoj ne estas enkalkulitaj por Ḥuqúqu'lláh, kiel la domo kun mebloj kaj ĉio necesa al profesio. Se bieno ne alportas profiton, nenio estas pagenda pri ĝi ĝis vendo. Bahá'u'lláh lasis ĉiun bahaanon persone decidi pri tio necesa por vivo kaj laboro.
Post la morto de bahaano, estas pagendaj unuarange la entombigon, sekve la ŝuldojn, poste la "Rajton de Dio" kaj fine la disdonojn al la heredantaro. Bahaaj heredantoj denove pagas la "Rajton de Dio" pri tio ricevita.
Fondumo por Esperantologiaj Studoj
Ne konfuzi kun Eŭropa Scienca Fondumo (ESF) La Fondumo por Esperantologiaj Studoj (Esperantic Studies Foundation, ESF) estas interlingvistika instanco kiu subtenas universitatajn studojn, instruadon kaj esploradon de ĉiuj aspektoj de planlingvoj kaj la manieroj komunikiĝi translingve, aŭspicias kaj apogas konferencojn kaj studojn pri lingva diverseco kaj eblaj rimedoj por pli egaleca kaj daŭrebla kunekzistado de lingvoj.
Historio
Esperantic Studies Foundation, ESF (Fondumo por Esperantologiaj Studoj) estis starigita en 1968 fare de Jonathan Pool, E. James Lieberman kaj Humphrey Tonkin.
Esploroj
La plimulto de la projektoj ĝis nun apogitaj rilatas tute aŭ parte al Esperanto, taksata kiel modesta, sed reala sukceso por ne-heredita, internacia kaj interkultura lingvo
Inter la projektoj subtenataj de ESF estas kelkaj esperantologiaj esploroj kaj la retejoj Edukado.net, Lernu!, Lingva Prismo kaj Tekstaro.
Ĝi ankaŭ subtenas
Esploraj rimedoj
La plejparto de la financaj rimedoj de la organizaĵo baziĝas sur mondonacoj, iuj grandanime kiel tiu de la usona esperantistino Cathy Schulze. Ĝi provizas subtenon al universitataj esploristoj por fari esplorojn kaj publikaĵojn, kiuj kongruas kun la celoj de ESF. La subteno de ESF turnas sin precipe al personoj kiuj volas (povas) profesinivele okupiĝi pri Esperanto en esplora aŭ eduka kadroj : edukaj projektoj kaj sciencaj esploroj.
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo parte baziĝas sur la samtitola artikolo en alilingvaj vikipediaj versioj (angla, nederlanda).
Apaseo el Alto
Apaseo el Alto estas komunumo en la meksika subŝtato Guanajuato. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Apaseo el Alto.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 57942 loĝantojn. El tiuj estas 27639 viroj kaj 30303 virinoj. La komunumo havas surfacon de 377,42 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 1850 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 732.5 milimetroj. La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 20° 27′ norda latitudo kaj 100° 37′ okcidenta longitudo.
Sociogeografio
En la komunumo vivas 49376 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj personoj 110 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0,22 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
34400 loĝantoj aĝas 15 jaroj aŭ pli. Inter ili estas 28644 alfabetoj kaj 5730analfabetoj. Do 16,66% de la loĝantoj, kiuj aĝas 15 aŭ pli estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Ruĝa Nubo
Ruĝa Nubo (origine en siua lingvo Mahpiua Luta, angle Red Cloud (naskiĝis en 1822, apud rivero Platte, en Nebrasko, Usono – mortis la, Pine Ridge, Sud-Dakoto) estis la lasta batalanta ĉefo de la oglala-tetonaj siuoj (lakotoj), kiu sukcese kontraŭstaris la invadon de la blankuloj.
Li ne heredis la ĉefan rangon, sed meritis per sia batala kuraĝo kaj elokvanteco. Kiam la usona registaro volis en 1865 konduki, konstrui vojon tra la plej bonaj ĉasejoj (al la ortrovitejoj), li staris al pinto de la indianoj (ŝajenoj ja siuoj).
La avangardajn konstruistojn kaptis la indianoj kaj ne forlasis dum 2 semajnoj. Ili ne emis al traktadoj kaj per ataketoj ĝenis la laboron.
La milito de Ruĝa Nubo daŭris dum du jaroj kaj finfine la centra registaro abdikis pri la konstruoj kaj eltiris la garnizonojn. En aprilo de 1868 oni subskribis la duan Laramie-fortikaĵan kontrakton, Ruĝa Nubo abdikis pri la perforto kaj emis translokiĝi al nova ejo. Tie li faris multe por la indiana kulturo kaj regule kritikis la federacian registaron. Li plurfoje vojaĝis eĉ al Vaŝingtono kaj tie sciigis siajn opinioj. Iom antaŭ sia morto, li konvertis al kristanismo kun sia edzino kaj surprenis la nomon John.
Borduno
Muzikaj ecoj
Borduno estas daŭrotono sonanta por la akompanado de melodio. Borduno estas jam delonge konata simpla formo de plurvoĉeco. Kiel borduntonojn oni plejorte uzas la tonikon de la pokaza tonalo aŭ la perfektan kvinton pri la toniko. Foje eksonas ankaŭ ambaŭ tonoj samtempe kiel tiel nomata bordunkvinto (ekz. sakŝalmo: borduntonoj A + e, melodio sur toniko A). Variaĵo povas esti, eksonigi kiel duan borduntonon la malsupran kvarton, do la supren oktavigitan perfektan kvinton. Ankaŭ aliaj tonoj kaj tonkombinaĵoj estas eblaj kaj uzataj kiel borduno, ekz. la granda kaj malgranda tercio (plejofte kune kun toniko kaj kvinto), la malgranda septimo (plejofte sole) aŭ la granda naŭno (plejofte kune kun la kvinto). La bordunfajfiloj de sakŝalmo kaj la bordunkordoj de la vjelo formas tipajn elementojn en la sonbildo de ĉi tiuj instrumentoj.
Konataj melodioj, por kiuj taŭgas bordunakompanaĵo, estas ekz. la kanto „So treiben wir den Winter aus“ (doria) kaj la marŝo „Scotland the Brave“ (miksolidia). Inter la meloditonoj kaj la borduno rezultas daŭra alternado de disonancaj interfrotiĝoj kaj konsonanca belsoneco, per kio ekestas harmonia multkoloreco de aparta ĉarmo.
Naturrezervejo Kulen Promtep
La Naturrezervejo enhavas arbarojn de malaltaj teroj same kiel la plej grandan marĉon de la lando.
Borduno
Muzikaj ecoj
Eŭropa bordunmuziko moviĝas ĉefe en tonaloj kun sama tonala centro, de en paralelaj tonaloj kaj modaloj aŭ en tonaloj kaj modaloj, je kiuj la borduno estas la kvinto de la tonala centro. Plue iraj moduladoj kaŭzas akrajn disonancojn kun la neŝanĝiĝanta borduntono.
Instrumentoj kun borduno havas agordon alĝustigitan sur sian bordunon, pro kio povas okazi interagordaj problemoj dum komuna muzikado ku rigide agorditaj instrumentoj, precipe tiam, kiam la muziko malproksimiĝas de la tonala centro. La agordo de instrumentoj kun borduno plejofte estas pura aŭ meztona sen fermita kvintociklo aŭ malegala bontemperata agordo kiel Kirnberger 2.
Disvastiĝo
La muzika praktikado de borduno estas tutmonde disvastigita. Ĝi troviĝas en multaj eŭropaj muzikkulturoj, ekz. ekde norda Germanujo ĝis Tirolo, en Bretonujo kaj en centra Francio, en Skotlando, en Skandinavujo, nordokcidenta Hispanujo, suda Italujo, Bohemujo, Hungarujo, Bulgarujo kaj en la plej multaj aliaj orienteŭropaj landoj.
Sed ankaŭ en ekstereŭropaj kulturoj, ekz. en la barata muziko, oni muzikas per borduno. Tie ĝi tamen estas daŭrotono, al kiu la melodio kreas distancosenton sen harmonika signifo.
Sed ankaŭ por aludoj pri la kampara vivo oni aplikas bordunsonojn, plejparte tamen nur dum malmultaj taktoj. Ekzemple en la 6-a simfonio „Pastorale“ de Ludwig van Beethoven oni aŭdas plurfoje tiajn akustikajn indikojn. Je la komenco de la 5-a movimento („paŝtistokantaĵo“) ekz. eksonas eĉ du bordunkvintoj en la vjoloj (c-g) kaj en la violonĉeloj (f-c).
Tute alian funkcion havas la eltenata bastono en la lastaj du kaj duonaj taktoj ĉe Fugo c-minora el la 1-a parto de Bontemperita klavarinstrumento de Johann Sebastian Bach. Ĉi tiu tiel nomata pedaltono servas por fina intensigo kaj interese ankaŭ por fina trankviligo de la muzikaĵo.
Ekde la mezo de la dudeka jarcento la borduno troviĝas pli kaj pli ofte kiel karakteriza aŭ eĉ domina elemento en kelkaj eksperimentemaj ĝenroj de la populara muziko. Tio ĉi sekvigis la ekeston de pluraj subĝenroj, en kiuj bordunoj estas nemalhaveblaj aŭ eĉ konsistigas la ununuran aŭ ĉefan elementon.
Instrumentoj kun enigita borduno
Ĉe diversaj muzikinstrumentoj, ekzemple vjelo, sakŝalmo kaj portativo troveblas kordoj aŭ fajfiloj, kies nura funkcio estas la produktado de borduno. Ankaŭ ĉi tiujn kordojn kaj fajfilojn oni nomas en la ĉiutaga lingvo borduno, pli ekzaktaj estas la nomoj bordunkordo kaj bordunfajfilo.
Irlandaj sakfajfiloj havas instalaĵojn, per kiuj oni povas ŝanĝi la borduntonojn ankaŭ dum la ludado.
Ĉe la kvinkorda banĝo la plej alta kordo estas uzata bordunece.
Muzeo Gesenkschmiede (Zella-Mehlis)
Teknika Muzeo Gesenkschmiede troviĝas ĉe la rando de la urbo Zella-Mehlis, Germanujo, en Lubenbach-valo, Lubenbachstraße nr 4.
Priskribo kaj uzoj
La ejo situanta ĉe strateto en la direkto de la stacidomo de Oberhof konstruitis ĉ. la jaro 1850 kiel lignosegejo kaj havis iam du akvoradoj. Surloka forĝa firmao (fondita jam en 1842) aĉetis la bienon en la 1917-a jaro. Sekvis ĝia alikonstruo al forĝejo de aĵoj neliberformaj, kiu funkciis ĝis 1985.
De 1985-91 efektiviĝis tie monumentprotektaj laboroj.
Muzeaj detaloj
La ekde 1988 mem monumentprotektita komplekso etendiĝis dum la lastaj jaroj al relative spacoza teknika muzeo.
Al la vizitantoj montratas la funkciado de tia forĝejo danke al maŝinoj plene pretigitaj. Ekzistas surloke pli ol 90 maŝinoj, el kiuj ege menciindas du grandaj bretenfalantaj marteloj. Tiuj plej malnovaj martelegoj en tuta Germanlando datumas el la jaroj 1867 (usona produkto de la firmao W.H. Waters) kaj 1875.
Ankaŭ la scio pri la utiligo de akvoforto alproksimiĝas al la sciemuloj gastoj pere de akvorado, akvoturbino kaj energitransmetado (dum la nefrosta periodo sole).
Pluraj ripozumloketoj kaj akvotretejo laŭ la sistemo de Sebastian Kneipp estas pliaj alogiloj resti, gapi kaj ĝui.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 205
Zhu Mingyi
Zhu Mingyi naskiĝis en Changzhou, Jiangsu-provinco de Ĉinio en 1936, eklaboris en Esperanto-grupo de Eldonejo de fremdaj lingvoj en 1969, kaj eklaboris en Ĉina Esperanto-Ligo en 1979. Li iam funkciis kiel vicĝenerala sekretario de ĈEL, kaj prezidanto de Ĉina Filatelia Esperanta Asocio, kiel komitatano de UEA. Li ankaŭ instruis pri Esperanto en universitato kaj estis partopreninto de tradukado, konfirmo kaj revizio pri Verkaro De Mao Zedong, Sintezo De Ĉinio, Geografia Scio Pri Ĉinio. Li ankaŭ partoprenis la kompilan laboron pri Ĉina-Esperanta Vortaro kaj Esperanto-Ĉina Vortaro.
La 23-an de novembro 2022 li forpasis pro malsano en Beijing, Ĉinio.
28407 Meghanarao
28407 Meghanarao estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Meghana Vijay Rao, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri media mastrumado. Ŝi estis lernantino ĉe la Jesuit High School de Portlando (Oregono, Usono).
Christian Doppler
Christian Andreas DOPPLER (Esperantigite: Doplero) (29-a de novembro 1803, Salzburg — 17-a de marto 1853, Venecio) estis aŭstra matematikisto kaj fizikisto.
Doppler estas ĉefe konata pro Doppler-efiko, kiun li teorie asertis en 1842.
Vivo
Christian Doppler naskiĝis en familio de ŝtontajlistoj, sed pro malforta korpa konstitucio ne povis labori mem en tiu profesio. Li studis ĉe la universitatoj de Vieno kaj Salzburg, poste instruis matematikon kaj fizikon en la politeknika instituto, poste en la Universitato de Karolo, Prago. Ekde 1847 li instruis en Berg- und Forstakademie de Selmec.
Dum la marta revolucio li fuĝis al Vieno, kie li en 1850 fariĝis direktoro de la Fizika instituto kaj profesoro de la universitato de Vieno. Liaj prelegoj forte influis junan studenton Gregor Mendel, la estontan „patron de genetiko“.
1853 Christian Doppler mortis en Venecio pro pulmomalsano. Sur la tombejo de San Michele troviĝas memortabulo pri li, sed lia tombo en tiu tombejo ne estas konata.
Verko
Lia ĉefverko estis „Über das farbige Licht der Doppelsterne und einiger anderer Gestirne des Himmels“ („Pri la kolora lumo de duopaj steloj kaj kelkaj aliaj astroj“), prelegita la antaŭ la „Reĝa bohemia societo pri sciencoj“, en kiu li postulis la Doppler-efikon: ke ondoj antaŭ moviĝanta objekto kunpremiĝas, dum ili etendiĝas malantaŭ la objekto. Ĝi estis eksperimente konfirmita 1845 por sonaj ondoj (Buys-Ballot) kaj 1848 por lumaj ondoj (Fizeau), William Huggins aplikis la teorion al la moviĝo de steloj. Kiam malkovriĝis la ruĝenŝoviĝo, astronomoj komprenis ke tio estis konsekvenco de Doppler-efiko se galaksioj formoviĝas (ekspansio de Universo, praeksplodo).
Memoro pri Doppler
Memortabuloj pri li troviĝas en Salzburg (loĝdomo vidalvide de Salcburgia teatro) kaj en Vieno. Fonduso Doppler celas konatigi lian verkon. Serio da aŭstraj Christian-Doppler-laboratorioj omaĝas lin. La scienca muzeo de Salzburg („Haus der Natur“) prezentas ampleksan ekspozicion pri li kaj lia verko. Asteroido portas lian nomon la 3905 Doppler.
Radiografio
Radiografio estas bildiga tekniko kiu uzas elektromagnetan radiadon escepte de la videbla lumo, precipe ikso-radioj, kiu permesas la vidadon de la interno de la korpo, ĉefe de la malmolaj organoj. La tekniko apartenas al la medicina fako radiologio.
Por krei la bildon, heterogena fasko de ikso-radioj estas produktita de iksoradia generilo kaj estas projekciita al la ekzamenata objekto. Certa kvanto de ikso-radioj estas sorbita de la objekto, depende de la aparta denseco kaj konsisto de la objekto. La ikso-radioj kiuj pasas tra la objekto estas kaptitaj malantaŭ la objekto per detektilo (aŭ fotografia filmo aŭ cifereca detektilo). La detektilo sekve bildigas dudimensian reprezentaĵon de la internaj strukturoj de la objekto laŭ ties diversaj densecoj.
Duklando Normandio
La Duklando Normandio kreiĝis en 911, kiam la normana ĉefo Rollo subskribis packontrakton kun la franca reĝo Karlo la 3-a.
Kaĉino
Kaĉino ( Kaĉin ) aŭ Kaĉina Ŝtato estas la plej norda subŝtato de Birmo. Ĝi estas bordate de Ĉinio norde kaj oriente; de la Ŝana Ŝtato sude; kaj de la Sagainga Regiono kaj Barato okcidente. Ĝi kuŝas inter nordaj latitudoj 23° 27' kaj 28° 25' kaj longitudoj 96° 0' kaj 98° 44'. La areo de la Kaĉina Ŝtato estas 89,041 km². La ĉefurbo de la ŝtato estas Mjiĉina. Aliaj gravaj urboj estas Bhamo kaj Mogaung.
La Kaĉina Ŝtato havas la plej altan monton de Birmo nome la Hkakabo Razi 5889 m altan, formanta la sudan pinton de Himalajo, kaj grandan internan lagon, Lago Indaŭgji.
1734 Zhongolovich
1734 Zhongolovich estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Dora familio.
Apero de kristanismo
La kristanismo komencis inter eta nombro de judoj. En la libro de la Agoj de la Apostoloj 1:15 oni parolas pri ĉirkaŭ de 120. En la 3-a jarcento, la kristanismo kreskis ĝis iĝi la hegemonia religio en la nordo de la Mediteraneo. Ĝi disvastiĝis ankaŭ oriente kaj sude de la Mediteraneo.
1734 Zhongolovich
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Nikolajeviĉ Neujmin elde la Simeiza observatorio.
Apero de kristanismo
Fontoj
Da historiaj fontoj al historio de primara eklezio estas tre malmulte. La plej malnovaj fontoj estas La Agoj de la Apostoloj, datitaj inter la jaroj 80 kaj 90, kiuj dediĉas sin al la unuaj flugoj post la morto de Jesuo Kristo kaj resurekto, folioj de apostolo Paŭlo, datitaj en la 50-aj kaj la 60-aj jaroj de la 1-a jarcento. Por la historio de eklezio havas signifon ankaŭ kvar kanonaj evangelioj, verkitaj inter la jaroj 40 kaj 90, en kiuj eblas trovi reagojn al tendencoj, kiuj oni malkovras en la eklezio en la paso de la 1-a jarcento.
Kristanismo ne estis unusola religio, kiu subite en tiu ĉi erao aperus en la romia imperio. Estiĝas krom ĝi kvanto de misteraj kultoj kaj sinkretismaj sciencoj. Krom kristanismo apartenas inter tiel ĉi "sukcesaj" ismoj ankaŭ mitraismo kaj manikeismo. Kiel tre danĝera grupo kristanoj pli poste konsideros precipe manikeistojn.
La Agoj de la Apostoloj kaj la dokumentoj de Paŭlo atestas pri kvanto de certaj tensioj aŭ konfliktoj, kiuj aperis en la unua jerusalema komunumo de kristanoj, sed kiuj ne daŭris longe kaj kutime ili reagis je praktikaj problemoj, al kiuj la primara eklezio alfrontis. La faroj ĉi tie indikas disputon inter "grekoj" (te. paganaj kristanoj) kaj "judoj" rilate al justa dividado subteno de vidvinoj, sed kiu estas solvita per elekto de sep viroj, kiuj devis dediĉi sin al la problemo kaj kiujn la eklezio konsideras kiel unuajn diakonojn.
Krom ceteraj apostoloj (markitaj en Nova Testamento ankaŭ kiel "Dek du") estas principa personeco Paŭlo el Tarso. Tiu ĉi fervora judo ankoraŭ kiel Saŭlo (Saul) unue persekutis la kristanojn (li partoprenis ankaŭ ŝtonmortigon de sankta Stefano, la unua kristana martiro, sed survoje antaŭ Damasko post okazintaĵo, kiun la novtestamentaj dokumentoj plurfoje priskribas, li fariĝas mem kristano. Li poste dediĉas la reston de sia vivo al heroldado de kristana anonco al paganoj (tial li estas ankaŭ nomata apostolo de paganoj). Tiuj ĉi "paganoj" estis tamen tiuj, kiuj partoprenis en politeismaj kultoj, tamen tiuj, kiuj "timis de Dio", t.e. favorantoj de judeco, kiuj ne suferis cirkumcidon kaj ĉiujn regulojn de mosea torao kaj da kiuj en la romia imperio ne estis neglektebla nombro. Sed en la kristanismo tiel ĉi subite estiĝas grupoj, kiuj ĝis nun anoncas sin al la judeco kaj tiuj, kiuj havas kun ĝi kontakton multe pli malgranda. Per demando de tiuj ĉi diferencoj okupiĝis renkontiĝo en Jerusalemo ĉirkaŭ la jaro 49, iam nomata ankaŭ jerusalema koncilio. La rezulto de tiu ĉi "koncilio" estis evidenta malfermiĝo al la kristanismo rilate al nejudoj - la kristanismo ŝanĝiĝas el la grupo enkadre de la judeco en religio malfermita al ceteraj kulturoj.
De komence oni perceptis la kristanan eklezion kiel ĝenerala, t.e. katolika, t.e. ne nur por judoj, sed por ĉiuj nacioj. Paŭlo instruis, ke la kredo estas preferata antaŭ la mosea torao. Tiuj, kiuj apartenis al johanaj komunumoj, ankaŭ havis obĵetojn kontraŭ judaj komunumoj,precipe post falo de Jerusalemo en la jaro 70. Ekzistas ĉi tie do evidenta streĉo inter paganoj-kristanoj kaj judoj-kristanoj, kiujn fine gvidos al disiro de la kristanismo kun la judeco. Enkadre de judo-kristanaj komunumoj poste estiĝas ebionitoj, grupo, kiu diference de la ceteraj kristanoj rifuzas la diecon de Jesuo kaj kiujn en la paso de la 2-a kaj la 3-a jarcento atakas sankta Ireneo kaj Origeno.
Interŝanĝo de la 1-a kaj la 2-a jarcento
Historia fonto por periodo post la morto de apostoloj donas dokumentojn de Apostolaj Patroj. Tiuj kreas komencon de patristika literaturo. La dokumentojn de la Apostolaj Patroj kreas la Didaĥeo (Doktrino de dek du apostoloj), letero de sankta Klemento la 1-a al la korintanoj, dokumentoj de sankta Ignacio el Antioĥio, dokumento de Barnabaso kaj la Paŝtisto de Hermaso.
Kristanaj komunumoj, nomataj "eklezioj" (ekklésiai) tiutempe gvidas episkopo (episkopos) kaj aŭ grupo de pli maljunaj pastroj (presbyteroi). Al tiu ĉi grupo en farado de ilia servo helpas diakonoj. La kredantoj kunvenas en domoj, ĝis nun tiuj ĉi loĝejoj estas neniel diferencigataj; la plej malnovan ateston de domo por diservo ni trovas nur en la 3-a jarcento (Dura Europos).
Tripadvisor
Ekskurskonsilanto (Tripadvisor) estas usona interreta portalo, kiu publikigas informojn kaj recenzojn pri diversaj cellokoj kaj entreprenoj tra la mondo, kiuj helpas uzantojn pli bone plani siajn feriojn. La retejo ankaŭ inkluzivas sistemon de interagaj forumoj. La interfaco de la retejo funkcias en multaj lingvoj.
Apero de kristanismo
Lukto kontraŭ unuaj herezoj
La kristanismo, kies konfesio estis de komence fiksita sole ĉe la plej gravaj punktoj, devas en la paso de la 2-a jarcento solvi problemon, kiu kaŭzas kvanton de gnostikaj sektoj. Gnostikismo estas nocio, kiu ensumigas grandan kvanton de diversaj ismoj, nome ne nur kristanaj. Kunigas ĝin konvinko, ke ekzistas ekkono rilate al malbono kaj rimedoj de savo, kiu restis rezervita sole por kelkaj. Gnostikistoj konjektis, ke la mondo estis kreita far de malbona dio kaj ke do ĉia materio estas malbona kaj estas necese eskapi al ĝi. Ili atingis tion per diversaj formoj de asketismo; elaĉeto ne bezonis devide celita al persono de Jesuo Kristo. Gnostikistoj proksimaj al la kristanismo kredis, ke dia Kristo estas sole pura spirito kaj lia enkarniĝo estas sole optika iluzio (docetismo). La elaĉeto estas rezervita sole al elektuloj kaj ĝi estas ligita al certa ekkono. Al la plej signifaj sektoj apartenis grupoj de Markiono kaj Valentino, kontraŭ kiuj la eklezio defendis sin. Plua signifa grupo kreis kristanoj en ĉirkaŭaĵo de profeto Montano, kiu kredis, ke li estas mediumo, tra kiu estas esprimanta sin sankta Spirito. Ankaŭ al tiuj fluoj defendas sin kristana dokmentoj de tiu ĉi periodo.
Tripadvisor
La retejo estis origine kreita de Stephen Cowper en 2000. La ĉefsidejo de la firmao situas en Newton, Masaĉuseco. La kompanio estas komercita ĉe NASDAQ.
Priskribo
La servoj de la retejo estas disponigitaj senpage al uzantoj, kiuj provizas la plej grandan parton de la enhavo de la retejo. La profitoj de la retejo venas de montrado de reklamoj sur la paĝoj de la retejo.
Apero de kristanismo
Kristana literaturo de la unuaj jarcentoj
Post la apostolaj Patroj venas grupo de verkistoj - apologetoj - kiuj provas defendi la kristanismon rilate al du grupoj - rilate al pagana socio kaj kulturo kaj kontraŭ judoj. Aŭtoro de la plej signifaj apologioj de la 2-a jarcento estas sendube sankta Justino Martiro, kiu verkis du apologiojn adresitaj al imperiestroj kaj Dialogo kun Trifono, fikcia dialogo kun la judeco rilate al tio, kio la kristanismo en la fakto estas kaj kion la ceteraj sole konjektas, ke ĝi estas. Similajn temojn disvolvas en pli postaj tempoj precipe Tertuliano, Eŭsebio de Cezareo kaj Laktancio. Preskaŭ ĉiuj konservitaj dokumentoj de la aŭtoroj enhavas menciojn pri heretikaj grupoj aŭ ili estas rekte verkitaj pro reago al ili.
(19995) 1990 VU8
(19995) 1990 VU8 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Tripadvisor
Priskribo
En novembro 2018, la retejo havis pli ol 315 milionojn da membroj kaj pli ol 500 milionojn da recenzoj kaj opinioj pri hoteloj, restoracioj, altiroj kaj entreprenoj rilataj al la kampo de turismo.
Apero de kristanismo
Religia politiko de romiaj imperiestroj
Ĝis komenco de la 4-a jarcento alternis periodo de relativa trankvilo por kristanoj kaj periodo de persekutado. La plej grandaj persekutadoj poste enfalas en periodon de regado de Decio, Valeriano kaj Diokleciano. La eklezio en la paso de tiu ĉi periodo kreskis eĉ spite al perdo de signifaj personecoj, kiujn la eklezio adoris kiel martirojn. Tertuliano en sia Apologetiko trafe priskribas la situacion de eklezio per moto: "Sanguis martyrum semen christianorum est." - "Sango de martiroj estas semo de kristanoj".
(19995) 1990 VU8
Ĝi havas nenian rimarkindan econ kaj ankoraŭ ne ricevis nomon.
Apero de kristanismo
Eklezio ekde la jaro 312 ĝis la jaro 604
Post tio, kiam en la jaro 312 venas al potenco Konstantino la 1-a, li komencas diference de sia kunreganto Licinio rilate al la kristanismo konduti tolereme. Post venko super Licinio Konstantino malavaras la eklezion per siaj favoro kaj materiaj donacoj, li reguligas leĝaron (la kristanismo jam ne plu ne estas konsiderata kiel religio illicita, nepermesita religio, sed religio licita - religio permesita) kaj klopodas la kristanojn, tiutempe jam tre multnombra, enigi en strukturojn de la imperio. Ĉar estas por li grava la unueco de la eklezio, li intervenas ankaŭ en doktrinajn demandojn kaj en la jaro 325 li kunvokas ĝis Niceo la unuan ekumenan koncilion (la t.n. 1-a nicea koncilio). Konstantino fondas ankaŭ novan ĉefurbon de la imperio, Konstantinopolon, la kristanan urbon, kiu devas anstataŭi Romon, la urbo tiutempe plejparte pagana.
Zimbabva dolaro
La Zimbabva dolaro estas la nacia valuto de Zimbabvo, valida ekde 1980 sed provizore maloficialigita je la 12-a de aprilo 2009 kaj reenkondukita je la 25-a de junio 2019. Unu dolaro estas dividita je cent cendoj, kiu tamen pro alta inflacio jam de jaroj ne plu praktike ludas rolon - la inflacian staton de la valuto ekzemple bildigas la sube montrata monbileto, kiu validis inter majo kaj decembro 2008 kaj valoris 25 000 000 000 dolarojn. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas ZWL.
Ekde aprilo 2009 la sudafrika rando, la bocvana pulao, la brita pundo kaj la usona dolaro estas la kutimaj valutoj uzataj en Zimbabvo. La zimbabva registaro anoncis ke la nacia valuto nur reoficialiĝos post kiam la nacia industria produktado signife plimultiĝos.
Je la 24-a de junio 2019 la registaro malpermesis pagojn en alilandaj valutoj kaj reenkondukis zimbabvan dolaron kiel la unusolan laŭleĝan valuton en Zimbabvo.
896
En la jaro 896 post Kristo okazis, interalie:
Mühlenbeck
Mühlenbek estas nomo de kelkaj riveretoj en Germanjo:
Vidu ankaŭ:
Ortezzano
Ortezzano estas komunumo de Italio.
Štefanovce
Štefanovce povas esti pluraj municipoj en Slovakio:
Politika ĝusteco
Politika ĝusteco (ofte adjektive uzata: politike ĝusta, Political Correctness [pəˈlɪtɪkəl kəˈrɛktnɪs] kaj politically correct, mallonge PC, P.C. kaj pc) estas politika frapvorto, kiu originas el anglalingvaj landoj kaj estas intertempe ankaŭ uzata alilingve. Ĉi tiu aliro neas vortajn esprimojn de seksismo, maljuneco, antisemitismo, islamofobio, rasismo, homofobio, bifobio, transfobio, ktp. Tiuj, kiuj postulas politikan ĝustecon, vidas ĝin kiel rimedon de socia ŝanĝo kaj ĝiaj kritikantoj vidas ĝin kiel malobservon de homa libereco kaj la eblon de libera kaj aŭtentika diskurso.
En la 1970-aj jaroj la usona nova maldekstro reenkondukis tiun ĉi esprimon, kiu estas rekta reuzo/traduko de la marksisma esprimo (ruslingve: "политически правильный", politike ĝusta) vaste uzata ekde la tempo de la rusia revolucio de 1917, kun minimume ŝovita emfazo: por indiki '"lingvon, politikon aŭ mezurojn, kiuj celas eviti delikton aŭ malavantaĝon al membroj de specifaj grupoj en la socio". La esprimo politike ĝusta estiĝis en la Afrikusona Civilrajta Movado, provante efiki kontraŭ la diskriminacion de malplimultoj per Seksneŭtrala lingvaĵo.
En iuj rondoj en Usono, politika ĝusteco estas konsiderata fera regulo de la nuntempa lingvo, do ekzemple ne parolu aŭ skribu la malestiman krom- kaj moknomon Nigero (angle, Nigger), eĉ ne kiel negativan ekzemplon, sed antataŭ diru "La N-vorto". Simile iuj zorgas paroli kontraŭ GLAT-oj aŭ kritiki judojn kaj islamanojn. Ĉi tiu tendenco estas aparte forta en universitatoj kaj inter altkleruloj. Aliflanke, la aliro al politika korekteco malpli oftas en populara diskurso, kiu foje eĉ kontrastas kaj mokas tiu ĉi tendenco.
La efiko de politika ĝusteco sur la lingvo estas esprimita en la disvolviĝo de neŭtrala skribmaniero, kiu preterlasas la bezonon trakti la nekonatan socian sekson de nespecifa persono, la adresito, do sen atribui apartan sekson al tiu persono. Unu el la oftaj kaj tre trafaj ekzemploj de la lingva kaj socia ŝanĝo okazinta per la politika ĝusteco, estas demonstrata per fama malferma frazo en la usona televida serio Star Trek. En la originala serio elsendita en 1966–1969, estis dirita de kapitano James Kirk (William Shatner) la frazo: "Kien neniu viro iris antaŭe" (angle "Where no man has gone before"). En la posta serio, Stela Vojaĝo: La Sekva Generacio, de la 1990-aj jaroj, kapitano Jean-Luc Picard (Patrick Stewart) diras la politike ĝustan version de la jam tre konata frazo: "Kien neniu iris antaŭe" (angle "Where no one has gone before").
Ofte oni trovas la eldiron uzata en la nea senso, ke io estas “politike neĝusta”. Per tiu vortumo oni volas atentigi, ke estis tuŝita tabua sfero aŭ ke iu eldiro aŭ ago kontraŭas ies senton aŭ insinuon pri justeco kaj juro.
Post longa disputado politika kaj socia, En 2018 la Kanada Parlamento voĉdonis ŝanĝi la nacian himnon, per unu vorto ĉe la tria linio, por igi ĝin sekse egala.
Kritiko kaj kontraŭo
En la 1990-aj jaroj la politika dekstro en Usono reprenis la sloganon kaj uzis ĝin kiel kritikon de la “politike ĝusta lingvo” kun signifo implicanta cenzuron kaj limigon de la parollibero. Poste ankaŭ konservativuloj en Eŭropo reprenis ĉi tiun kritikon.
Ĝi signifas – preskaŭ ĉiam por denunci ĝin – sintenon de politikistoj kaj amaskomunikiloj, kiu konsistas en ekscesa maltroigo de esprimoj kiuj povus ofendi iun homan kategorion, ekzemple seksan aŭ rasan malplimulton.
Johan Vaaler
Johan Vaaler (Aurskog, 15-an de marto 1866 – Kristiania, 14-an de marto 1910) estis norvega inventisto. en 1899 li akiris patenton por la paperklipo. Li ofte estas konsiderata kiel la inventisto de la paperklipo, kvankam dum la momento de la patentakiro jam ekzistis paperklipoj.
Tamen, la ligo inter Vaaler kaj la "invento" de la paperklipo rezultis finfine en nacia simbolo de Norvegio. Dum la rezistbatalo kontraŭ la okupacio de la nazioj en la Dua Mondmilito, post malpermeso porti insignojn kun naciaj simboloj aŭ la inicialojn de la fuĝinta Reĝo Haakon VII, multaj norvegoj portis paperklipojn kiel anstataŭaĵo de la pli malkaŝaj naciaj simboloj. La praktiko de la portado de paperklipoj evoluis" ĉar la paperklipo estis norvega invento kies origina funkcio estis kunligi la norvegojn". Nuntempe la portado de paperklipo estas konsiderata kiel patriotisma simbolo en Norvegio.
Statuo de giganta paperklipo en Oslo servas kiel honoro al Vaaler, kiu ankaŭ estas konata kiel la paperklip-miliardulo.
Écublens FR
-
Écublens (malnova germanlingva nomo Scubilingen) estas komunumo en la distrikto Glano en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 289 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Écublens situas en la Friburga Mezlando ĉe la okcidenta bordo de la rivero Brojo, proksimume 13 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Romont. La komunumo Écublens konsistas el la vilaĝoj Écublens, Eschiens, La Millière kaj Villangeaux, kaj diversaj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Écublens limas en nordo al Chavannes-sur-Moudon (VD),en nordoriento al Montet, en oriento al Rue, en sudo al Auboranges, en sudsudokcidento al Ferlens (VD), kaj en okcidento al Vuillens (VD).
Trafiko
Écublens situas flanke de la gravaj aŭtomobilaj trafikvojoj. La kantona ĉefvojo n-ro 151 pasas paralele al la komunuma limo aliflanke de la rivero Brojo sur la teritorio de la najbara komunumo Rue. Tra Écublens mem kondukas nur mallarĝaj flankaj vojoj, sed la komunumon trapasas la trajnlinio de Moudon al Palézieux, per kies stacidomo  la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Écublens datiĝas el la jaro 1180 kiel Escublens. En la jaro 1874 en Ecublens estis malkovrita tombejo el la La-Tène-epoko, krome sur la vilaĝa teritorio ekzistas restaĵoj de gaŭlaj kaj romiaj konstruaĵoj. Dum mezepoko Ecublens estis parto de la Senjorujo Rue kaj kun ĝi ĝi en la jaro 1536 fariĝis friburga havaĵo en la Voktejo Rue, kiu okaze de la Helveta Revolucio de 1798 estis transformita al distrikto kaj surbaze de la nova friburga konstitucio de 1748 integrita al la Distrikto Glano. En la jaro 1969 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Eschiens kaj Villangeaux estis integritaj al Écublens.
Hiper
Hiper aŭ HIPER povas esti:
52292 Kamdzhalov
52292 Kamdzhalov estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la la germanaj astronomoj Lutz D. Schmadel kaj Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la bulgara dirigento Jordan Kamĝalov (bulgare : Йордан Камджалов) ĝenerala muzika direktoro de la Simfonia Orkestro de Hajdelbergo kaj kiu gajnis diversajn naciajn kaj internaciajn premiojn. Kun sia pasio por la astronomio, li interligis la mondon de la muziko kun la fascino por la universo.
Tatsuya Enomoto
Li futbalis ĉe Yokohama F. Marinos, Vissel Kobe, Tokushima Vortis, Tochigi SC kaj FC Tokyo.
Bibliometro
Bibliometro estas servo je pruntodonado de libroj kiu ekiĝis en la metroo de Santiago de Ĉilio en 1996 kaj nuntempe funkcias en kvar metrooj en Ameriko (Santiago de Ĉilio kaj Medellín) kaj Hispanio ( Madrido kaj Valencio). Ĝi konsistas el biblioteko ĉe metrostacioj kie per abonado de membrokarto, la metropasaĝeroj pruntepetas librojn de la kolektaro. La prezo de la membrokarto varias laŭ la aĝoj (junuloj, plenkreskuloj, emeritoj).
Offagna
Offagna (prononcu: Ofanja) estas urbeto kaj komunumo de Italio, en regiono Marche / Markio, en provinco Ankono / Ancona.
Dum la Mezepoka Festo de Offagna en la historia spektaklo ĉefan rolon ludas Ensemblo de Tamburoj de Offagna konata en tuta Italio kaj eksterlande.
Historio
Ne estas multe da ligoj kun la Romia Imperio aŭ antaŭ la romia tempo.
Certaj unuaj historiaj mencioj venas de Mezepoko kiam arkiepiskopo de Raveno / Ravenna donacias teron en Markio al kelkaj germanaj nobeloj.
Dum la 12-a ĝis la 15-a jarcento la historio de urbeto Offagna estis forte ligita kun la urbo Osimo kiu estas situinta tute najbare de la ĝia urbolimo.
Komence de la 12-a jc sur tiuj terenoj okazadis bataloj inter gelfoj t.e. partio en la mezepoka Italio, kiu defendis la papan potencon kaj la sendependon de la urboj, kontraste al la gibelinoj, kiuj estis por la hegemonio de la germanaj imperiestroj de la familio Hohenstaufen, ekz. Frederiko la 2-a. Osimo apogis gibelinojn pro tio perdis la episkopan katedralon kaj urborajtojn.
La jaro 1532 estas fino de la Respubliko de Ankono, kaj ĝi fariĝis la parto de Papa Ŝtato ĝis la Unuiĝo de Italio.
Malgraŭ nemultaj historiaj faktoj, kiuj okazis en Offagna, tamen la ekziastantaj tie belaj palacoj atestas ke la rolo de la urbo estis signifa. Tio estas unu el la plej belaj lokoj en Italio, kaj de majo 2013 la urbo havas sian oranĝkokoran flagon.
Interesaj monumentoj
Ĝi estas ekzemplo de la milita arkitekturo kaj estis konstruita sur la kvadrata plano en la jaro 1454 laŭ mendo de la urbo Ankono kaj nun post multaj renovigaj laboroj aspektas majeste kun turo angula kaj centra turo, la lasta estis la ĉefa defendpunkto kiel kutime en ĉiuj mezepokaj kasteloj. La kastelo situas sur la monteto superanta la tutan regionon kun multaj fortikaĵoj.
La kastelo havas du leveblajn pontojn, kaj dum sieĝoj estis praktike nevenkebla. Por konstrui la dikajn murojn oni uzis specialan morteron imunan je pulvopafilaro. En la centra kvin-etaĝa turo (40 m alta) en la teretaĝo estas profunda je 30 metroj puto, kiu dum la sieĝo garantiis akvon. Inter la dua kaj tria etaĝo estis la enirejo al la ĉambroj de kastelestro. Ĉe la pinto de la turo troviĝas la alarm-sonorilo kaj sur ĝi gravurita helpalvoko al Dipatrino Maria datita 1477 kaj krome nomo de ĝia donacinto.
Muzeoj
Estas tie portempaj ekspozicioj kaj interesa kolekto de antikva armilaro, de la prahistorio ĝis la nunaj tempoj.
La kolekto enhavas lokan kaj ekzotikan faŭnon kaj la esplorinstrumentoj de Luigi Paolucci kiu estas la fondinto de la muzeo.
Ekonomio
Ĉefe kulturado de vinberoj, grenoj kaj furaĝaj plantoj. Krome estas malgranda pakaĵ- kaj metalindustrio.
Piedpilko
La loka piedpilka teamo de Offagna kunigis kun Sirolo Numana kreante la Conero Dribbling (amatora futballigo).
Demografia evoluo
En januaro 2010 la komunumo havis 1884 loĝantojn kun denseco de loĝantaro 178,9 /km².
Esperanto
Eblas kunlaboro kun la pola ĝemelurbo Malbork, kie estas aktiva Esperanto Rondo "Kastelo" kaj Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-PL).
Marĉanaso
La marĉanaso aŭ kerkedulo (Anas querquedula) estas birdo el la anasedoj de la tipa genro Anas. Tiu specio estis unuafoje priskribata de Linnaeus en 1758 laŭ ties nuna scienca nomo. Kiel ĉe aliaj malgrandaj plaŭdanasoj kiaj la Komuna kreko, ankaŭ tiu specio leviĝas facile el akvo per rapida vadbirdeca flugmaniero.
Ties reprodukta habitato estas herbejoj apudaj al neprofundaj marĉoj kaj lagoj de stepoj.
Aspekto
Ĝi grandas 37 al 40 cm longe kun 65 cm de enverguro kaj pezo de 380 g, tio estas iomete pli granda ol Komuna kreko, sed ĝia kolo estas pli maldika, la kaposupro estas pli plata, la beko pli rekta.
Temas pri evidenta kazo de seksa duformismo. La virbirdo estas rekonebla dum flugo pro bluecgrizaj flugilplumoj kun tre rimarkinda speguleto (duarangaj) blua kun blankaj ambaŭaj bordoj (ege rimarkinda dumfluge). Li havas brunan bruston, arĝentecblankan ventron, kaj ĉefe distinge en la malhelbruna kapo tre okulfrapan larĝan kaj kontrastan blankan brovostrion (superokulo) sur la kapo el la antaŭopkulo al la nukoflankoj mallarĝiĝante. La ŝultroplumoj estas nigra-blankaj. La resto de la plumaro estas griza, kun izolaj grizaj skapularaj plumoj. Li havas grizajn bekon kaj krurojn. Dumnaĝe li montras elstarajn blankajn bordojn en siaj triarangaj. Lia krono estas malhela dum la vizaĝo estas iom ruĝecbruna.
Necesas zorgo por separi la malhelbrunan inon el la tre simila ino de Komuna kreko, sed la pli markataj vizaĝaj markoj kaj pli ofta kaposkuado dum plaŭdonaĝetado estas bonaj indikiloj. Eblas konfuzo ankaŭ kun la ino de la Bluflugila anaso, sed la kapo kaj bekoformo estas diferenca (pli svelta ĉe la Marĉanaso, dum tiu alia specio havas flavecajn krurojn. Pala superokulo, malhela okulstrio, pala bridopunkto bordata de dua malhela linio.
Kutimaro
La konduto, nutrado similas al tiu de Kuleranaso. Ĝia flugo similas al tiu de la Komuna kreko, la voĉo de la virbirdo estas rapida kniik-kniik; tiu de inbirdo (multe pli silentema) estas kvakado.