cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Martha von Sabinin
El la serio Virinoj en muziko
La deknaŭ-jara Martha vojaĝis al Leipzig kaj Duseldorfo por preni lecionojn ĉe Clara Schumann. Monatojn poste ŝi unuafoje ludis en publika koncerto, kiam “la studentoj de Clara Schumann, Martha von Sabinin, Nanette Falk kaj Karoline Dupré prezentis unu el la konĉertoj de Bach por tri pianoj” (1851). En Leipzig ŝi kantis ankaŭ en la Korusa Kantsocieto, gvidata de Clara Schumann. Pri sia renkontiĝo kun Clara kaj Robert Schumann, Martha Sabinin lasis kelkajn interesajn notojn kiuj unue estis publikigitaj en la germana en 1997.
Nazareo
Nazareo, el kiu "Nazareoj", estas la termino, eble el Nazareto en kiu pasigis la plejparton de sia vivo Jesuo, estis nomita la sekvantaro de Jesuo en la komencaj tempo de kristanismo en la juda medio de Palestino. La difina vorto troviĝas precipe en la apokrifa literaturo. Tamen, kiam la disĉiploj iris al Antiokio (Agoj de la Apostoloj, 11,26) ekvenkis la ternimo “kristano” por idiki le sekvantaron de Jesuo. Kaj “Nazareo” ekmalaperis.
Foje “nazareo” identiĝis kun nazoreo kiu restis uzita ĝis la fino de kvara jarcento kaj indikadis la judo-kristanan komunumon ankoraŭ multe impregnitan je hebreaj tradicioj kaj fidelan al eksteraĵoj de la hebrea Leĝo, kontraŭ kiu Sankta Paŭlo “batalis” sian batalon por la misia malfermiĝo al la paganoj. Ĝuste tiujn nazoreojn difinis Paŭlo (Galatoj 2,4) “falsaj profetoj” ĉar ili volis kondiĉi la savon liveritan de Kristo al la observo de la hebrea religi-mora leĝaro.
Tamen foje la du terminoj, en la kristana literaturo, sence ne distingiĝis.
Bibliografio
Joachim Gnilka, Qui sont le chrétiens du Coran, Cerf, Paris.
Martha von Sabinin
El la serio Virinoj en muziko
Franz Liszt ofertis al ŝi preni lecionojn de li kaj de sia studento Peter Cornelius. Tio okazis dum 7 jaroj dum kiuj Franz Liszt ludis kvarmanajn pianpecojn kun ŝi; li parolis kun ŝi pri siaj komponaĵoj kaj li pasigis al ŝi kelkajn el siaj studentoj. Kiam Martha von Sabinin komencis komponi en la dua duono de la 1850-aj jaroj, la majstro reviziis ŝiajn verkojn antaŭ sendi ilin al eldonisto.
Candia Lomellina
Candia Lomellina estas komunumo de Italio de regiono Lombardio.
Martha von Sabinin
El la serio Virinoj en muziko
Martha von Sabinin publikigis entute 22 kanzonojn kaj baladon por voĉo kaj piano, du kanzonojn bazitajn sur tekstoj de la rusa poeto Fjodor Tjutĉev, kaj ankaŭ kolekton de dek unu pianpecoj.
La peco "Franciska kanto" (Franziskus-Lied) por koruso, akompanita per piano kaj harpo, kun ŝia propra teksto estis unuafoje prezentita en Vajmaro en 1857. Poste ankaŭ Franz Liszt kreis korusverkon "Al Sankta Francisko de Paola" kun Teksto de Martha Sabinin. Aliaj manuskriptoj kaj la skizoj de opero hodiaŭ devas esti konsiderataj perditaj.
La koncertoj kiel virtuoza pianisto kaj en Germanio kaj Rusio montris ke Martha Sabinin konscie celis okupiĝi pri kariero kiel profesia muzikistino. Sed ŝi estis nomumita kortega muzikinstruisto de la filoj de la Caro Aleksandro la 2-a en Sankt-Peterburgo (1860). Tiu granda honoro kiel estis labori por la rusa reganta familio, signifis aliflanke, la finon de ŝia publika muzika vivo, ĉar ne estis permesite al ŝi praktiki kiel koncertistino.
Fermita la ebleco koncerti, ŝi turnis siajn paŝojn al sociaj agadoj: ŝi kampanjis kaj konkretigis la kreadon de la Rusa Sekcio de la Ruĝa Kruco; dum la Franca-Prusa Milito, kaj dum la Rusa-Turka Milito ŝi translokiĝis al la trafitaj areoj por prizorgi pri hospitaloj kaj ambulatoriaj klinikoj. Pro tiuj aktivado kaj volontulado en militmalsanulejoj ŝi ricevis entute ses medalojn.
Poste Martha Sabinin translokiĝis al Krimeo kie ŝi dediĉis sin al bonfaraj kaj pastorecaj agadoj. Ŝi eniris monaĥejon, kaj fariĝis abatino. Ŝi komencis la konstruadon de hospitalo kaj preĝejo, gvidis la rilatan komunumon, fariĝis prospera vinberkultivisto kaj verkis memuarojn.
Port Comercial - La Factoria (Metroo de Barcelono)
Port Comercial | La Factoria estas stacio sur linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono. Ĝi estis malfermita la.
James Henry Fleming
James Henry FLEMING (naskiĝis en Toronto la, mortis la ) estis kanada ornitologo. Lia patro estis skota, kaj 60jaraĝa kiam James naskiĝis. J. H. Fleming interesiĝis pri birdoj 12jaraĝa. Li iĝis membro de la Reĝa Kanada Instituto 16jaraĝa. En 1916 li iĝis membro de American Ornithologists' Union (AOU) kaj 21jaraĝa estis jam asocia membro. Li poste iĝis ties prezidanto el 1932 al 1935. La Nacia Muzeo de Kanado faris lin honora zorganto pri ornitologio en 1913. Li estis elektita britimperia membro de la Brita Ornitologia Unio; koresponda membro de la Zoologia Societo de Londono; kaj Eksterlanda Honora Membro de la Societé Ornithologique et Mammalogique de France.
Li iĝis honora (sed aktiva) membro de Brodie Club; Honora Membro de Toronto Ornithological Club; Honora Vic-Prezidanto de Toronto Field Naturalists' Club; kaj en 1927 Honora Zorganto de Royal Ontario Museum of Zoology. Tra sia vivo li amasigis vastan kolekton de specimenoj, nombre ĉirkaŭ 32 000 kaj grandan ornitologian bibliotekon konsideratan unu el plej grandaj kaj plej reprezentaj privataj kolektoj tiuepoke. Tiu priserĉa kolekto iris al The Royal Ontario Museum post la morto de Fleming.
Airto Moreira
Airto Guimorvan Moreira (* 5-an de aŭgusto 1941 en Itaiópolis, Brazilo) estas brazila perkutinstrumento de ĵazo
Vivo
Airto Moreira alkreskis en Curitiba kaj São Paulo. En 1966 li estis muzkisto de Trio Novo, akompanis interalie ankaŭ kantiston Geraldo Vandré. Kiam en 1967 aliĝis Hermeto Pascoal, ĝi nun nomiĝisQuarteto Novo. En 1968 li transloĝis pro politikaj kialoj (Brazilon regis ekde 1964 militista diktaturo) kun sia edzino, kantistino Flora Purim, en usonon.
Moreira muzikis en Novjorko kun kelkaj ĵazmuzikistoj. Unu el ili, Joe Zawinul, konatigis lin kun Miles Davis. Moreira post tio kunlaboris je la kunsidoj por ties albumo Bitches Brew kaj muzikis en 1970 kaj komence de 1971 ankaŭ koncerte en la bando de Davis, aŭdeble en la albumo Black Beauty: Miles Davis at Fillmore West. Poste li apartenis al Weather Report de Zawinul kaj al la grupo Return to Forever de Chick Corea. Krome li kunlaboris je sonregistradoj de Gato Barbieri, Herbie Hancock, George Duke, John McLaughlin, Carlos Santana, Mickey Hart kaj Billy Cobham. Kune kun sia edzino Flora Purim li formas ekde ĉi tiu tempo precipe proprajn ensemblojn, ekde 1990 la bandon „Fourth World“ kun José Neto kaj Gary Meek.
Unu el liaj meritoj estas, ke en la jaro 1972 la renoma muzikrevuo Down Beat enkondukis la novan rubrikon perkutado. Li pregis la terminon „perkutado“ por la uzado de pli malgrandaj frapinstrumentoj, kiu venkis tutmonde.
Sankt Oswald bei Plankenwarth
Sankt Oswald bei Plankenwarth estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Rita Levi-Montalcini
Rita LEVI-MONTALCINI ([rita levi montalĉini]; naskiĝis la 22-an de aprilo 1909, en Torino, mortis la 30-an de decembro 2012, en Romo) estis itala sciencisto. Ŝi gajnis la Nobel-premion pri medicino en 1986 kune kun Stanley Cohen, kaj estis dumviva itala senatanino ekde 2001.
34026 Valpagliarino
34026 Valpagliarino estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Neue Deutsche Esperanto-Bewegung
Neue Deutsche Esperanto-Bewegung (tradukita: "Nova Germana Esperanto-Movado", mallongigita: NDEB) estis fondita la 9-an de februaro 1931 de la juna SA-rota gvidisto Herbert Wohlfahrt sub la nomo Nationalsozialistischer Deutscher Esperanto-Bund ("Nacisocialista Germana Esperanto-Ligo"). Sed la Nacisocialisma Germana Laborista Partio (NSDAP) malpermesis al la asocio nomi sin nacisocialisma, kaj ĝi ŝanĝis sian nomon rapide al Neue Deutsche Esperanto-Bewegung.
Al NDEB ne sufiĉis la samdirektigo de Germana Esperanto-Asocio, kiu okazis ekde 1933 je propra peto de GEA. NDEB postulis ĉefe la aplikon de la Arja paragrafo, kiu postulis malmembrigi ĉiujn nearjajn membrojn (multaj germanaj esperantistoj estis judoj. En Aprilo 1934 dek ses saksaj lokaj grupoj de GEA sub gvido de la prezidanto de la Saksa Esperanto-Ligo ultimate postulis la aplikon de la Arja paragrafo en GEA, aliokaze ili ĉiuj eksmembrigus sin el GEA. Kiam la GEA-prezidanto Arnold Behrendt, mem proksima al la ekstremdekstra partio DNVP, malakceptis tion, NDEB letere postulis de la GEA-ĉefkunveno, ke ambaŭ asocioj kunfandiĝu en "Germana Esperanto-Fronto". Gvidanto de tiu fronto estu la prezidanto de Saksa Esperanto-Ligo, Albrecht Naumann. Sekve de tio Behrendt eloficiĝis kaj proponis kiel novan prezidanton de GEA la NSDAP-membron Kurt Walther, kiu nur en 1931 fariĝis membro de GEA.
Je la 3-a de junio 1934 Kurt Walther por GEA kaj Willibald Pietsch por NDEB subskribis kontrakton por kunlaboro cele al Germana Esperanto-Fronto. Sed Berlina kortumo decidis en 1934, ke la membrokunveno de GEA, kiu elektis Kurt Walther, akceptis la kontrakton kun NDEB kaj donis al si novan statuton laŭ la principo de la gvidanto, estis nevalida. La kortumo nomumis Kurt Walther provizora prezidanto, kies sola tasko estis, organizi novan membrokunvenon laŭ la malnova statuto.
Aldone al tio, la eldonanto kaj proprietanto de la membrogazeto de GEA, Friedrich Ellersiek, plene rifuzis, kontraŭe al la interkonsento inter GEA kaj NDEB, presi sciigojn de NDEB in sia gazeto. GEA konsekvence finis la kontrakton kun Ellersiek por la fino de 1934 kaj NDEB ekde Septembro 1934 publikigis sian propran gazeton Esperanto in Deutschland. Ekde 1935 aperu komuna organo. Sed pro la kortuma decido, ke la membrokunveno de 1934 estis nevalida, ankaŭ la nuligo de la kontrakto kun Ellersiek estis nevalida. Ĉar plie GEA fiksis sian membrokunvenon nur por Januaro 1934, GEA estus plian jaron ligita al Ellersiek, kaj la interkonsentita Esperanto-Fronto povus efektiviĝi nur en 1936. Tiu atendiga taktiko de GEA kreis koleron ĉe gvidantoj de NDEB, kiu do ekde la fino de 1934 komencis publike kontraŭbatali GEA-n.
En 1935, la gvidantaro de NDEB devis rekoni, ke varbado por Esperanto en ligo al Nacisocialismo ne estis dezirata. Je la 18-a de Aŭgusto 1935 ĝi decidis malfondi siajn lokajn grupojn (ekzemple eĉ kvin en Berlin), fini la varbadon por Esperanto en Germanio kaj dediĉi sin al la 'praktika uzado' de la lingvo por la propagando de la Nacisocialismo en eksterlando.
Jam la 26-an de Junio 1935 Reinhard Heydrich, anstataŭanto de Heinrich Himmler, rekomendis al la ministerio por internaj aferoj malfondi kaj malpermesi ĉiujn asociojn de la Esperantomovado kaj konfiski ilian posedon. Sed nur je la 18-a de Februaro 1936 aperis la dekreto, subskribita de Martin Bormann, ke neniu NSDAP-membro kaj neniu suborganizo de NSDAP rajtas esti membro de mondlingva organizo. Per tio estis sigelita la fino de NDEB.
Plene subtenanta la politikon de Adolf Hitler, ĝi postulis la fondon de komuna asocio kun Germana Esperanto-Asocio, "Germana Esperanto-Fronto", en 1934. Ĝi postulis cetere ke judoj ne estu UEA-delegitoj en Germanio.
La nacisocialista registaro malpermesis ĝin en 1936 same kiel la tradician Germanan Esperanto-Asocion.
Soumaintrain
Soumaintrain estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 195 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Soumaintrain etendiĝas sur 10.61 km², kaj havis 198 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 19 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Industrio
La nomo de la fromaĝo Soumaintrain elvenas el la vilaĝo. Tie oni produktas ankaŭ da Soumaintrain.
NGC 2535
NGC 2535 (aliaj indikoj — UGC 4264, IRAS08082+2521, MCG 4-20-4, KCPG 156A, ZWG 119.8, VV 9, KUG 0808+253A, ARP 82, PGC 22957) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Soumaintrain
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Nicole Berlot, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Soumaintrain apartenas al la kantono de Flogny-la-Chapelle, kies ĉefurbo estas Flogny-la-Chapelle. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Dominic Louis Serventy
D-ro Dominic Louis SERVENTY (naskiĝis la, mortis la ) estis elstara ornitologo de kun bazo en Perto, Aŭstralio. Li naskiĝis el patroj de kroata deveno ĉe Brown Hill, studis ĉe la Universitato de Okcidenta Aŭstralio kaj ĉe la Universitato de Kembriĝo. Li iĝis prezidanto de Royal Australasian Ornithologists Union (RAOU) 1947-1949. Helpis al la komenca organizado de la ekspedicioj de Harold Hall je la konto de la Brita Muzeo pri aŭstralia ornitologio dum la 1960-aj jaroj, kaj eĉ partoprenis en la tria (1965) ekspedicio.
Li estis kunaŭtoro (kun H. M. Whittell) de Birds of Western Australia, (publikigita en kvin eldonoj inter 1948 kaj 1976), kaj (kun John Warham kaj sia frato Vincent Serventy, populara naturalisto) de The Handbook of Australian Sea-birds (1971). Li ricevis premiojn, ekzemple de RAOU.
(19546) 1999 JN34
(19546) 1999 JN34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kuusamo
Kuusamo estas urbo kaj komunumo en la provinco Norda Ostrobotnio en la norda parto de Finnlando. Ĝis la jaro 2009 ĝi estis parto de la gubernio Oulu.
Tie estas lago Iijärvi.
Galeana (Chihuahua)
Galeana estas unu el la 67 komunumoj de la meksika subŝtato Chihuahua, kiu situas en norda Meksiko kun limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Hermenegildo Galeana. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 08023.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3774 loĝantojn. El tiuj estis 1901 viroj kaj 1873 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1529,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1430 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 308,6 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 16,8 °C.
Tempozono
La komunumo, kiel la tuta subŝtato apartenas al la tempozono UTC -7 (Monta Tempo – Tiempo de la Montaña). Al tiu tempozono la subŝtato Chihuahua nur ŝanĝis en 1998. Antaŭe ĝi apartenis al la centra tempo (UTC -6).
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 3135 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 11 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,35 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Duilio Magnani
Duilio MAGNANI (naskiĝis la en Misano Adriatico, 10 km sude de Rimini, en Italio; mortis la ) en Rimini. Li estis katolika pastro kaj iama prezidanto de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE). Li estis honora prezidanto de IKUE kaj honora membro de UEA (ekde 2005).
Biografio
Kiel filo de malriĉaj gekamparanoj, li deziris studi, kaj tiucele li eĉ almozpetis. Dum la Dua mondmilito, li vizitis la mezgradajn lernejojn en Trento, kaj poste la gimnazion en Rimini. Li studis teologion ĉe la regiona Papa Seminario en Bolonjo, kaj sacerdotiĝis la 28-an de junio 1953 en Rimini. Post tri-jara helpopastrado, li iĝis paroĥestro en kampara vilaĝeto ĉe Rimini, kaj, samtempe, dioceza Asistanto de la Virina Junularo de Katolika Agado. Ekde 1964 li paroĥestris en Rimini (kvartalo San Giuliano Mare). En 2003, okaze de sia 75-jariĝo, laŭ la preskriboj de la kanona juro, li prezentis siajn demisiojn al la episkopo. Dum multaj jaroj li estis "spirita" filo de Pio el Pietrelcina, gvidante multajn pilgrimojn al San Giovanni Rotondo kaj havante personajn kontaktojn kun la estonta Sanktulo.
Por la movado lia agado estis impona: helpo kaj asisto al orienteŭropaj esperantistoj (interalie: alsendo de nutrovaroj kaj vestaĵoj al polaj esperantistoj dum la periodo de la sieĝostato) kaj bonfara agado favore al esperantistoj de la evoluontaj landoj; la realigo de la plej vasta ZEO: esperant- kaj ital-lingvaj artaj mozaikoj en la Preĝejo de Sanktaj Johano kaj Paŭlo en Rimini; gastigo de Ekumena Esperanto-Kongreso kaj de la Kongreso de IFEF, kunlaboro kun Akademio Internacia de la Sciencoj, kontaktoj kun multaj gravuloj de la civila kaj religia mondo.
UEA distingis lin en 2007 per la Premio Onisaburo Deguĉi.
Magnani mortis la 20-an de aprilo 2010 post batalo kontraŭ tumoro
Müller
Deveno kaj signifo
La nomo Müller devenas de la profesio Müller, kiu signifas en Esperanto „muelisto“, (mezepoka latina molinarius). Preskaŭ en ĉiu vilaĝo ekzistis dum mezepoko minimume unu muelejo, funkciiganta per vento, akvo aŭ bestoj. Tial la nomo troviĝas ĉie en la Germanlingvio.
Disvastigo
Müller estas la plej ofta familinomo en Germanlingvio. Sole en Germanio ekzistas pli ol  320.000 indikoj en la telefonlibro (1,5 %) (indiko de 1996). Aldoniĝas ĉ. 40.000 indikoj de variantoj (vidu : listo de la plej oftaj familiaj nomoj en Germanio). Laŭ indikoj de Jürgen Udolph ĉ. 700.000 germanoj portas la nomon Müller.
Kunmetaĵoj
Ekzistas multaj kunmetaĵo rilate al la loko aŭ speco de la muelejo: Bachmüller, Burgsmüller, Hammermüller, Hasenmüller, Holzmüller, Neumüller, Obermüller, Oismüller, Riedmüller, Stegmüller, Teichmüller, Windmüller, Wolfmüller.
Pro la ofteco de la nomo oni aldonas al la nomo de publika nomportanto aldonaĵon de la loĝloko, ekzemple : Alfons Müller-Wipperfürth,  Müller-Lüdenscheid].
Federacia vojo 13
La federacia vojo 13 - germane Bundesstraße 13 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas 342 kilometrojn tra la federacia lando Bavario. La plej norda punkto estas la urbo Würzburg kaj la plej orienta la komunumo Passau ĉe la limo al Aŭstrio. Gravaj urboj survojaj estas Würzburg, Kitzingen, Ansbach, Eichstätt, Ingolstadt, Pfaffenhofen an der Ilm, Munkeno kaj Bad Tölz. En la voja sumo de 342 kilometroj tiuj du partoj kunkalkuliĝas kaj en la informkesta mapo dekstre ne estas aparte markitaj, sed la tuta vojo estas markita ruĝe.
Cornillon-Confoux
(jen france, okcitane Cornilhon e Conforç) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Cao Xueqin
CAO Xueqin (naskiĝis 1715 aŭ 1724?, mortis 1763?) estis ĉina verkisto, deveninta el riĉa familio parenca kun la imperiestro, sed poste pro malfavoro persekutata kaj ekonomie detruita. La verkisto, inspirita de siaj knabaj travivaĵoj en palaco dum feliĉaj jaroj de la imperiestra favoro, verkis romanon Ruĝdoma sonĝo, kiu estas konsiderata ĉefverko de la ĉina literaturo. Temas pri travivaĵoj de knabo inter liaj 13-a kaj 18-a jaroj en granda palaco plena de ĉambroj, parencoj kaj servistoj (entute ĉirkaŭ 400 personoj), pri liaj ĉiutagaj aventuretoj kun servistinoj kaj parencinoj, pri liaj severaj patro kaj avino, pri lernejo, kaj tiel plu. La verko donas bildon de ĉina vivo kaj kulturo kaj impresas tiel forte, kvazaŭ la leganto ankaŭ estus loĝanto en la palaco. La libro estas ankaŭ alegorio de ĉina Budhismo.
La verkisto sukcesis krei 80 ĉapitrojn, la lastajn 40 ĉapitrojn finverkis alia verkisto, kvankam estas multe da polemiko pri la identeco de la fininto. Tamen la tuto estas konsiderata kiel verko de CAO Xueqin. La romano aperis prese post la morto de la aŭtoro.
La verko estis tradukita en Esperanton de Xie Yuming kaj eldonita de Ĉina Esperanto-Eldonejo en Pekino en la jaroj 1995-1997.
Arkeologio kaj la Libro de Mormon
La erudiciuloj de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj kaj aliaj faris provojn de uzo la arkeologio por apogi liajn respektivajn vidpunktojn pri originoj de la Libro de Mormon.
Ĉiuj grupoj inkluditaj en Sanktuloj de Lastaj Tagoj konsideras la Libron de Mormon kiel sanktan tekston inspirita. Same, la fakuloj de ĉi tiu religia grupo akceptas la ideon ke la homo preskribita en la Libro de Mormon. La homo vivis en iu loko de Nord-Ameriko aŭ de la Sudo. La plimulto de la plej gravaj fakuloj de la Sanktuloj de Lastaj Tagoj koincidis en ĉi tiu punkto de la publikigado de la Libro de Mormon.
La plimulto de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj konsideras la kiel historian libron, kvankam ili rekonas ke la intenco de la libro ne recenzis la historion de la vilaĝo preskribita tie. Se bone la fakuloj observis ke estas historia informo dissemas por la tuta libro, la aŭtoritatoj de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj substrekas ke la Libro de Mormono estas, antaŭ ĉiu, religia verko.
Arkeologia evidenteco de grandaj loĝantaroj
Mormonaj fakuloj taksas ke en diversaj periodoj en Libro de Mormon historio, la loĝantaroj de civilizacioj diskutita en la libro, etendiĝis inter 300.000 kaj 1,5 milionoj da homoj. La grandeco de la malfrua jareda civilizacio estis eĉ pli granda. Laŭ la Libro de Mormon, la fina milito kiu detruis la jaredoj mortigis almenaŭ du milionojn da homoj. La Libro de Mormono priskribas popolojn, kiuj konis alfabeton, spertajn pri Malnovamondaj lingvoj, kaj kiuj ekposedis skribsistemojn derivitaj el Malnova Mondo.
El Libro de Mormon loĝantaro taksoj (?) estas evidente ke la civilizacioj priskribitaj estas kompareblaj laŭ grando al la civilizacioj de Antikva Egiptio, Antikva Grekujo, Antikva Romo, kaj la Majoj. Tiuj civilizacioj lasis multnombrajn artefaktojn en la formo de hakitaj ŝtonoj, ruinoj, tomboj, temploj, piramidoj, vojoj, arkoj, muroj, freŝaj, statuoj, vazoj, moneroj, ktp. La arkeologiaj problemo afektita per la tero, ligno kaj metalo laborante socioj priskribita en la Libro de Mormon estis resumita de Hugh Nibley (elstara SLT instruisto de antikva historio):
Ŝotro
Ŝotro (de Schotter) estas ŝtonrompaĵo, uzata i.a. por voj- kaj ŝose-konstruado aŭ kiel t.n. balasto  sur la grundo de fervoja trako por ŝtopi kaj firmigi la ŝpalojn. Malgrandpecan ŝotron, miksitan kun bitumo kaj asfalto oni nomas makadamo.
ŝotro estas eĝaj ŝtonoj uzataj en fervoja aŭ voja konstruado. Ili estas produktitaj en rompmaŝinoj aŭ kiel defalaĵoj dum ŝtonrompado. Ili estas produktitaj el ŝtonoj de glaĉeraj morenoj, ŝtondemetaĵoj de riveroj kaj tergliso, en rompmaŝino. Ili havas grandon de 32-63 mm. rondaj ŝtonoj diverdimensiaj oni nomas "gravelo". Pli malgrandaj eĝaj ŝtonoj estas gruzoj, pli grandaj ŝtonŝotro.
Uzado
Ŝotro estas uzata kiel porta tavolo en vojkonstruado, fervoja konstruado (sub la reloj) aŭ kiel ligmaterialo (en betono, bitumo). La ŝotro helpas forkonduki akvon kaj tiel la vojo fariĝas frosto-rezista.
Flago de la Kristnaskinsulo
La flago de la Kristnaskinsulo estis neoficiale adoptita en 1986 post esti elektita la gajninto en konkurado por flago de la teritorio. Ĝi estis dizajnita de Tony Couch de Sidnejo, Aŭstralio. La flago estis oficialigita dum la Aŭstralia Tago, 2002, kiam la administranto de la teritorio, Bill Taylor, prezentis la flagon al la registaro de Kristnaskinsulo.
Kutĉ-Golfo
Referencoj
22.6°N, 69.5°W
Primeca provo AKS
La primeca provo AKS aŭ primeca provo de Agrawal-Kayal-Saxena estas determinisma algoritmo de primeca provo. Ĝi estis kreita kaj publikigita de Manindra Agrawal, Neeraj Kayal kaj Nitin Saxena de barata instituto de teknologio Kanpur en la 6-a de aŭgusto, 2002 La aŭtoroj ricevis multaj respektatestoj pro ĉi tiu laboro.
Julia Carâp
Post la fino de la baza lernejo en sia urbo kaj la okjara mezgrada lernejo en la Liceo "Elena Cuza" en Craiova, ŝi foriris por studi kuracarton en Viena kie ŝi restis dum la Dua Mondmilito. Ŝi revenis lastfoje al sia patrujo, marte-aprile 1944 ĵus antaŭ oni bombardis Bukareŝton lastafoje.
Primeca provo AKS
La algoritmo kontrolas ĉu nombro estas primo aŭ komponita en polinoma tempo de kvanto de ciferoj en la testata nombro. En la komenca varianto de la algoritmo, la tempo estas O((log n)12+ε), kie n estas la testata nombro, aŭ O(b12+ε), kie b estas la kvanto de ciferoj.
Julia Carâp
En 1947 ŝi edziniĝis al Victor Carâp, rumano el Bukareŝto, studinto ĉe la Inĝeniera Lernejo en Viena. En 1948, ĉar oni parolis pri alia milito, ili foriris, samkiel aliaj rumanoj, kaj transloĝiĝis en Brazilon, la 30-an de decembro. Post 10 jaroj, ŝi validigis siajn eŭropajn diplomojn, laŭ la brazilaj leĝoj, kaj post tio ŝi laboris, kiel kuracisto, dum 30 jaroj, en Brazilo.
Primeca provo AKS
La algoritmo estis baldaŭ plibonigita de la aliaj. En 2005, Carl Pomerance kaj Hendrik W. Lenstra kreis varianton de AKS kiu ruliĝas en O((log n)6+ε) operacioj, kio estas signifa plibonigo.
Julia Carâp
Ŝi tradukis kelkajn librojn de rumana literaturo en la portugalan lingvon kaj verkis poemojn. Ŝi ankaŭ publikigis artikolon pri la vivo de Constantin Brâncuşi, liajn poeziojn, tradukitajn de ŝi en la portugala lingvo. Aliajn de Mihai Eminescu kaj el la modernaj poetoj, Mircea Dinescu, laŭpete de iu eldonisto.
8-a jarcento
La 8a jarcento komenciĝis la kaj finiĝis la.
Primeca provo AKS
Graveco
La signifeco de AKS estas en tio ke ĝi estas la unua publikigita algoritmo de primeca provo kiu estas samtempe ĝenerala, polinoma, determinisma, kaj pruvita. Antaŭaj algoritmoj havas ne pli ol 3 propraĵojn el la 4.
Julia Carâp
Ŝi kunlaboris rumane kun la revuo "Căminul", de la advokato Nicu Iancu, de São Paulo kaj kun la revuo "Cetatea Luminii" de Profesoro Dumitru Paulescu, de Brasília. Fine ŝi kunlaboris ankaŭ kun la rumana revuo de Buenos Aires de la Profesoro Stan Popescu. Ŝi estas fondinta membro de la "Biblioteko Satul", iniciatita de Profesoro Paulescu, kune kun mi kaj tri aliaj rumanoj.
Primeca provo AKS
Bazo de la provo
La primeca provo AKS estas bazita sur la ekvivalenteco (kongrueca rilato en modula aritmetiko)
Julia Carâp
En Esperanto, ŝi publikigis la libreton "Rumanaj legendoj kaj rakontoj".
Primeca provo AKS
Bazo de la provo
por a interprima al n, kiu estas vera se kaj nur se n estas primo. Ĉi tiu estas ĝeneraligo de malgranda teoremo de Fermat etendita al polinomoj kaj povas esti facile pruvita per la duterma teoremo kaj ankaŭ la fakto ke : por ĉiuj 0 < k < n se n estas primo. Dum ĉi tiu ekvivalento konsistigas primeca provo en sin, kontrolo de ĝi prenas eksponenta funkcia tempo. Pro tio AKS uzas parencan ekvivalenton
kiu povas esti kontrolita en polinoma tempo. Ĉiuj primoj kontentigas ĉi tiu ekvivalento sed ankaŭ iuj komponitaj kontentigas ĝin. La pruvo de praveco de AKS konsistas el pruvo ke ekzistas konvene malgranda r kaj konvene malgranda aro de entjeroj A tiaj ke se la ekvivalento veras por ĉiuj a el A do n estas primo.
Č
Čč (c kun haĉeko) estas litero de latina alfabeto, uzata en slavaj, baltaj kaj kelkaj aliaj lingvoj. Ĝi signifas la sonon ĉ (laŭ IPA [ʧ]).
Primeca provo AKS
Bazo de la provo
La algoritmo de provo de primeco de iu entjero n konsistas el du partoj. La unua ŝtupo trovas taŭgan primon r=kq+1, tian ke: Dum ĉi tiu ŝtupo, estas grave konfirmi ke n estas ne dividebla per ĉiu primo p tia ke p<r. Se ĝi estas dividebla do la algoritmo povas finiĝi tuj al raporti ke n estas komponita.
Č
Deveno de litero
Čč devenas de litero Cc de klasika latina alfabeto kaj estas kreita per aldono de supersigno (ˇ) (haĉeko). Same, kiel literoj Šš, Žž kaj Řř, Čč estis enkondukita de ĉeĥa reformisto Jan Hus en sia verko De Ortographia Bohemica (1412). Unue la litero havis punkton (•) anstataŭ haĉekon kaj aspektis kiel moderna malta litero Ċċ. Ĉar punktetoj super la literoj Cc, Ss, Zz estis malbone videblaj, en mezo de 15-a jarcento supersigno punkto estis substituita per haĉeko.
Primeca provo AKS
Bazo de la provo
En la dua ŝtupo, iu kvanto de testoj estas farata en la finia kampo GF(n^r), en ĉiu okazo testante ekvivalentecon de du polinomoj en la kampo: se por ĉiuj pozitivaj entjeroj a tiaj ke tiam n estas garantiita primo. En ĉiuj aliaj okazoj ĝi estas komponita.
Č
Historio de disvastiĝo
Ekde 19-a jarcento ĉeĥaj literoj kun haĉekoj komencis esti uzataj en kodifitaj alfabetoj de diversaj naciaj "malgrandaj" lingvoj, kiuj pli frue ne havis siajn proprajn alfabetojn kaj uzis diversajn skribsistemojn bazitaj je latinaj alfabetoj de "pli grandaj lingvoj" (la germana, la hungara ktp.), kio ofte estis konektita kun tiutempa politika situacio en Eŭropo.
Slavaj lingvoj
Por ekzemplo, kroata ligvisto Ljudevit Gaj kreinte en 1830 kroatan alfabeton enkondukis en ĝi literojn Čč, Šš, Žž por signifi sonojn ĉ, ŝ kaj ĵ. Pli frue estis uzataj diversaj kombinaĵoj de literoj - sch, sh aŭ ss por š, tsch, tsh aŭ ſh por č ktp. Tiu alfabeto nomiĝas gajevica kaj pere ĝi litero Čč estis enkondukita en alfabetojn de aliaj sudslavaj lingvoj - en slovenan (en mezo de 19-a jarcento), bosnan, montenegran lingvojn kaj en serban latinan alfabeton. Literon Čč ankaŭ uzas soraba lingvo.
Baltaj lingvoj
Baltaj lingvoj enkondukis Čč en siajn alfabetojn en komenco de 20-a jarcento: litova lingvo en 1901 kaj latva lingvo en 1908.
Aliaj lingvoj
Literon č ankaŭ uzas tri sameaj lingvoj: nord-samea, anar-samea, skolt-samea. Ili enkondukis la literon Čč dum 20-a jarcento (por ekzemplo: la Nord-samea en 1978).
Elparolo kaj loko en alfabeto
Lingvoj, kiuj ne uzas literon Čč por signifi sonon ĉ, ofte uzas diversajn digrafojn aŭ trigrafojn anstataŭ. Por ekzemplo, pola kaj kaŝuba lingvoj uzas digrafon cz (czapka), angla kaj hispana uzas digrafon ch (cheese, chica). Kelkaj lingvoj uzas literon Cc kun aliaj diaktritaj signoj: ç en turka lingvo aŭ ċ en malta lingvo.
Litero Čč samtempe estas uzata en transliterumo de cirila litero Чч.
Fischbachtal
Fischbachtal - prononco - estas komunumo en centra Germanio. Ĝi situas en la distrikto Darmstadt-Dieburg, en federacia lando Hesio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Historio
Dum 1971 la komunumo Fischbachtal kreiĝis per libera unuiĝo de la antaŭe sendependaj komunumoj:
Tiuj komunumoj jam antaŭ longe estis proksime interligitaj geografie, ekonomie kaj kulture. La komunumoparto Billings havas partnerecon kun la multe pli granda urbo Billings en Usono, kiu estas la ĉefurbo de la subŝtato Montano.
Vizitindaĵoj
La grafoj de Katzenelnbogen ĉirkaŭ la jaro 1200 konstruis kastelon, kaj dum 1228 menciiĝas nobelo Diether de Katzenelnbogen, kiu nomatas "grafo de Lichtenberg". Sur la fundamentoj de tiu kastelo la grafo Georg la Unua de Hesio inter 1570 kaj 1581 konstruigis la kastelon Lichtenberg, kiu de tiam estas simbolo kaj kultura centro de la valo. La renesanca konstruaĵo nun hejmigas la muzeon pri pejzaĝo Odenwald sur tri kastelaj etaĝoj, kaj krome ofte gastigas koncertojn.
Vale, rekte apud la kastela monto, troviĝas kampadejo kun somere plaĉa natura naĝejo kun flugpilka, tablotenisa kaj ŝaka ludejoj plus herbejoj por kuŝado, piedpilko kaj pliaj ludoj. La naturan naĝejon de junio ĝis fino de aŭgusto malmultekoste (kontraŭ 1 € po tago por pli-ol-12-jaruloj, duono por pli junaj infanoj) eblas uzi ankaŭ ne tie kampadante.
Columbina
Columbina estas genro de birdoj de la familio Kolombedoj. Tiu genro enhavas sep speciojn de etaj grundokolomboj, ankaŭ nomataj turtetoj. La sep turtetaj specioj vivas en la Nova Mondo. La kolomboj de tiu genro Columbina troviĝas kutime en paroj aŭ en etaj aroj. Ili estas la plej malgrandaj membroj de la familio Kolombedoj kaj vivas ĝenerale en malferma kamparo. Ili havas grenatkolorajn irisojn kaj rozkolorajn krurojn. Dumfluge, kelkaj specioj montras diferencigan vipon de ruĝeco en flugiloj, dum aliaj montras nigroblankajn flugilbildojn.
Specioj
La specioj estas jenaj:
Wacław Potocki
Vivo
Li naskiĝis en la familio de la nobela blazono Śreniawa. La familio estis riĉa pro antaŭaj strebadoj de Jan Potocki, la avo de Wacław. La gepatroj de Wacław estis Adam Potocki kaj Zofio de Przypkowski (la fratino de Samuel Przypkowski, ariana verkisto). Wacław kune kun siaj gefratoj estis edukita laŭ arianismo. Li neniam studis ĉe Jagelona Universitato nek en aliaj universitatoj. Ununuran edukadon li plenis en la ariana liceo en Raciborsk. Dum tiu nobela edukado li lernis la latinan lingvon ekkonante polan, francan, italan kaj precipe antikvan literaturon. Adorante la literaturajn idealojn li dum la tuta postea vivo opinis pri la plialteco de la antikva kulturo eĉ pensante pri ĝi kiel la utopia rimedo por sanigi mondon. Lia dua idealo estis la Biblio kiun li konis almenaŭ parkere pro sia ariana edukado. De polaj verkistoj liaj plej gravaj interesoj estis la verkoj de Jan Kochanowski kaj Samuel Twardowski. Neatendite la patroj Adam kaj avo Jan mortis kaj Wacław kun fratoj devis pli frue okupiĝi pri sia domo. En la 17-a jaro de sia vivo li komencis servi en armeo. Li servis en regimento de atamano Mikołaj Potocki en Podolio. Post tiu tempo li ricevis de siaj fratoj la mastrumadon en Łużna. Li edziĝis kun Katarzyna Morsztyn kaj ekloĝis en vilaĝo Łosie. Katarzyna naskigis tri infanojn- Stefan, Zofia kaj Jerzy. Dum tiu tempo Wacław partoprenis en la bataloj en Beresteczko kaj kontraŭ la Svisio. En 1658 jaro la sejmo (pola parlamento) enkondukis konstitucion pri la forpelo de Arianoj de la pola tero. La kaŭzo estis la perfido de multaj Arianoj (inter aliaj Komenio) kontraŭ la sendependeco de Pollando en Iernut. Wacław bedaŭrante konvertiĝis al katolikismo ĉar li volis resti en la lando. El Pollando estis forpelitaj inter aliaj la ariana familio Lubieniec de kiu devenis la granda filozofo Gottfried Wilhelm Leibniz. La edzino de Wacław kaŝis sian arianismon pro kio ŝi poste havis problemojn. Wacław fariĝis la juĝisto de la krakova trezorejo. En sia kaŝe skribita testamento li donis ĉion al siaj gefiloj. Pro morto de reĝo Michał Wiśniowiecki en la sejmo en Proszowice partoprenas Wacław Potocki. Dum tiu tempo atamano Jan Sobieski, postea reĝo de Pollando venkas sub Chocim kun Turkoj. En tiu batalo partoprenis la filo de Wacław, Jerzy kiu mortis. Dum la festanta la venkon de Sobieski sejmo, Potocki tombis en profunda depresio. Ĉe la fino de lia vivo liaj gefiloj mortis.
Verko
La plej grava verko de Wacław Potocki estas Transakcja wojny chocimskiej nomata plejofte Wojna chocimska (La batalo de Chocim). Ĝi estas la pola nacia eposo prisktibanta la batalon sub Chocim en 1621 jaro venka al Pollando. La verko diferencas al aliaj eposoj ĉar Wacław ne uzis tie fikcion kiel en ekzemple Jeruzalemo liberigita de Torquato Tasso aŭ Iliado de Homero. Tiu eposo estas pli historia, inspirigita per poemoj de Samuel Twardowski kaj precipe per historia komento de la batalo- Commentariorum Chotinensis belli libri tres de Jakub Sobieski. La moralismo de "La batalo" estis tre malkonforma al nobeluloj de Pollando de tiu tempo. Potocki kritikis la modernaj al li reformoj de Pollando kaj aĉaj ecoj de nobeluloj kiuj laŭ li ne estas plu tiuj grandaj, admirindaj Sarmatoj (la malnova nomo por Poloj). "La batalo" priparolas pri Sarmatoj de la kavalira etoso, kun la granda digno kaj kulturo. La senespera kritiko de la Pollando estis malatendata kaj "La batalo" ne estis eldonita dum tiu tempo (ĝi estis malkovrita nur en ka 19-a jarcento).
(...)całym gardłem Niech nasze pieją muzy, aby takie pieśni Potomków ich ruszyły ze snu, z drzymu, z pleśni
Tiu fragmento de "La batalo" signifas: (...)per la tuta gorĝo/ niaj Muzoj kanzonu ke tiuj kantoj/ niajn idojn movu de la sonĝo, la dormo, la ŝimo. Potocki estis do "obsedita" per la Pollando volante ĝin rebonigi, ke ĝi ne prokrastu sed estu en la kultura kaj politika potenco en moralaj rajtoj. Pri la granda Pollando de Sarmatoj revis poste Stanisław Wyspiański senespere mokante de la aĉaj ecoj de Poloj, de la "sonĝo kaj ŝimo".
La obsedon pri la prokrasto de la pola grandeco, moraleco kaj racieco, kaj lia zorgo pri la homaro kaj paco estis esprimitaj ankaŭ en Moralia. Li kritikis tie la liberum veto kaj aliaj malbonaj reformoj laŭ li- kontraŭ la homeco. Plej senespere kaj sugeste li esprimis sian malkvieton kaj bedaŭron en poemo Niechaj śpi pijany:
Śpi świat pijany winem, zamrużywszy oczy; Nalewa babilońska swacha, czart go toczy. ''(...)Heretyk! zamurować na śmierć go w klasztorze,'' ''Abo ściąć, abo spalić! Tak smaczny sen światu'' Przerywać?(...) Gdzie drudzy syrenami przyśpiewują z lekka Przygrawają, żeby spał tym smaczniej, on szczeka!
La fragmento signifas: "Dormas la drinka mondo per la vino palpebruminte;/ Verŝas ĝin la babilona grupo, diablo ĝin donas(...) Herezulo! enmurigu lin ĝis lia morto en la klostro,/ aŭ haku, aŭ brulu! Ĉu tiel bongustan al la mondo sonĝon/ rompi?(...) Kie aliaj kun sirenoj kantas milde,/ ludante ke oni dormu pli bonguste, kaj li bojas!". Per tiu fragmento Potocki priskribas sin mem. Li, la Herezulo bojas ke la nobeluloj vekiĝu kaj faru ion enfine bone. Terurigita per siaj apokalipsaj antaŭvidoj por Pollando Potocki neniam en la malnova Pollando estis akceptita. Li kreis tamen la gravan, karakteran difinon de la ĝusta Polo- la Polo granda, digna, tolerema kaj kulturema. Pro la komparo de si al la herezulo imaginata kiel la hundo la emblemo de Potocki estas hundo simile kiel por Mikołaj Sęp Szarzyński ĝi estas la birdo.
Boleslav (Černousy)
Boleslav estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Černousy en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km okcidente de Černousy. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 21 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Boleslav estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,82 km².
Historio
Ĝis la jaro 1946 la municipo portis nomon Bunzendorf.
Historio
Historio ankaŭ povas rilati al la akademia fako kiu utiligas rakonton por ekzameni kaj analizi sekvencon de pasintaj okazaĵoj, kaj objektive determinas la modelojn de kialo kaj efiko kiuj determinas ilin. Historiistoj foje diskutas la naturon de historio kaj ĝian utilecon diskutante la studon de la fako kiel celo en si mem kaj kiel maniero disponigi "perspektivon" en la problemoj de la nuno.
Rakontoj kutimaj por preciza kulturo, sed ne apogita sub eksteraj fontoj (kiaj ekzemple la rakontoj ĉirkaŭantaj la figuron de la Reĝo Arturo) estas kutime klasifikitaj kiel kultura heredo aŭ legendoj, ĉar ili ne apogas la "senpartian enketadon" postulitan de la fako historio. Herodoto, greka historiisto de la 5-a jarcento a. K. estas konsiderita ene de la okcidenta tradicio kiel la "patro de historio", kaj, kune kun sia samtempulo Tucidido, helpis formi la fundamentojn por la moderna studado de homa historio. Ilia laboro daŭre estas legita hodiaŭ kaj la dislimo inter la kultur-fokusita Herodoto kaj la arme-fokusita Tucidido restas punkto de disputo aŭ aliro en moderna historia verkado. En la orienta tradicio, ŝtata kroniko nome Analoj de Printempo kaj Aŭtuno estis konata kiel kompilita tiom frue kion ĉirkaŭ la 722 a.K. kvankam nur tekstoj de la 2-a jarcento a.K. pluvivis.
Antikvaj influoj helpis generi variajn interpretojn pri la naturo de historio kiuj evoluis dum la jarcentoj kaj daŭre ŝanĝas hodiaŭ. La moderna studado de historio estas vasta, kaj inkludas la studon de specifaj regionoj kaj la studo de certaj temaj elementoj de historia enketado. Ofte historio estas instruita kiel parto de primara kaj sekundara edukado, kaj la akademia studo de historio estas grava disciplino en universitataj studoj.
Etimologio
La greka vorto ἱστορία (hístōr) signifas "enketo", "kono per enketo", aŭ "juĝo". En tiu senco Aristotelo uzis la vorton en sia verko Historio de Animaloj nome Περὶ Τὰ Ζῷα Ἱστορίαι (Perì Tà Zôa Ηistoríai. La pravorto ἵστωρ estas atestita frue en Homeraj himnoj, Heraklito, la ĵuro de atenanaj efeboj, kaj en Beotiaj surkribaĵoj (en jura senco, ĉu "juĝo" aŭ "atesto", aŭ simile).
La vorto eniris en angla lingvo jam en 1390 kun la signifo de "rakonto de eventoj". En Meza angla lingvo, la signifo estis "okazaĵo" ĝenerale. La limigo al "registro de pasintaj eventoj" aperis fine de la 15a jarcento. Ankoraŭ en la greka senco Francis Bacon uzis la terminon fine de la 16a jarcento, kiam li verkis pri "Natura historio". Por li, historio estis "la kono de objectoj difinitaj de la spaco kaj de la tempo", nome tia kono havigita de memoro (dum scienco estis havigita de racio, kaj poezio de fantazio).
La adjekto en angla historical estas registrita el 1661, kaj historic el 1669.
Historian (nome historiisto) en la senco de "enketisto pri historio" estis registrita el 1531. En ĉiuj lingvoj de Eŭropo, la nomo "historio" estas ankoraŭ uzita por signifi kaj "kio okazis ĉe homoj", kaj "la faka studo de la okazaro", el kiuj tiu lasta senco foje estas distingita per majusklo, "Historio", aŭ per la vorto historiografio.
Terminaraj problemoj
Simile kiel en naciaj lingvoj, ankaŭ en Esperanto la vorto "historio" uzata rilate al malsamaj aferoj Al tiu vorta tereno apartenas ankaŭ:
Krome, en pluraj lingvoj kaj ankaŭ Esperanto oni foje uzas la saman vorton aŭ vortradikon kiel historio en la senco "rakonto".
Difinoprovoj
Pri historio ekzistas kaj en filozofio kaj en historiscienco serio da ĝeneralaj difinoprovoj, kiel ekzemple tiuj ĉi:
Ekzistas multaj aliaj difinoj. Ili montras, ke ekzistas problemo difini ĝenerale kaj senescepte historion. Ĉiuj supraj difinoj montras ian ecan, sed ĉiuj havas ian subjektivan, de tiu kiu verkis ĝin.
Krome sekvas al la demando pri la difino de historio, tiu pri la taskoj de historiografio. Tre rapide evidentiĝas, ke historiografio dependas ankaŭ de politiko kaj tiel de politikaj interesoj. Tre videblas tio rilate al nacia historio. Ĉar tiu ŝanĝiĝis, ŝanĝiĝas kaj ŝanĝiĝos, ŝanĝas same la politika kadro rilate al historiografio. Tiel estiĝas la problemo de la historia vero. Ne ekzistas historia vero, sed nur interpretado de fontoj el diversaj perspektivoj (ejo, tempo, intereso, (mal)amiko, ...). En la jaro 5.000 verŝajne ekzistos alia bildo de historio, kiel nuntempe.
Historio kiel scienco
Ene de la populara divido inter sciencoj kaj beletroj aŭ homaj sciencoj, oni tendencas klasigi la historion inter la homaj fakoj kun aliaj sociaj sciencoj (ankaŭ nomitaj homaj sciencoj), aŭ eĉ oni konsideras ĝin kiel ponto inter ambaŭ kampoj, ĉar aligas la metodologion de tiuj ĉi al tiuj. La ambigueco de tiu divido de la homa sciaro kaj la pridemando pri ties taŭgeco kondukis al debato pri la lokigo de historio.
Ne ĉiuj historiistoj akceptas la identigon de la historio kun unu el la sociaj sciencoj, konsiderante ĝin nur malpliigon en siaj metodoj kaj celoj, kompareblaj al tiuj de arto se bazitaj sur la imagopovo (sinteno adoptita pli malpli grandkvante fare de historiistoj kiaj Hugh Trevor-Roper, John Lukacs, Donald Creighton, Gertrude Himmelfarb aŭ Gerhard Ritter). La partianoj de ĝia scienca karaktero estas plejparte historiistoj de la dua duono de la 20a jarcento kaj de la komenco de la 21a jarcento (inklude, inter multaj kiuj klarigis siajn metodologiajn postulojn, kelkajn kiel Fernand Braudel, E. H. Carr, Fritz Fischer, Emmanuel Le Roy Ladurie, Hans-Ulrich Wehler, Bruce Trigger, Marc Bloch, Karl Dietrich Bracher, Peter Gay, Robert Fogel, Lucien Febvre, Lawrence Stone, E. P. Thompson, Eric Hobsbawm, Carlo Cipolla, Jaume Vicens Vives, Manuel Tuñón de Lara kaj Julio Caro Baroja). Granda parto de tiuj, historiis ekde multfaka perspektivo (Braudel kombinis historion kun geografio, Bracher kun politika scienco, Fogel kun ekonomio, Gay kun psikologio, Trigger kun arkeologio), dum la ceteraj menciitaj kombinis siavice historion kun la menciitaj fakoj kaj kun aliaj, kiel la sociologio kaj la antropologio. Tamen ili ne sukcesis adopti komunan pozicion pri la metodologiaj postuloj de la aspiro de la historio al la scienca seriozeco. Fakte oftas la polemiko fare de la historiistoj prie, ekzemple la kritikon kiun Cipolla (en sis parodia eseo La rolo de la spicoj... -1973- kaj en La fundamentaj leĝoj de la homa stulteco -1976-, kolektitaj en Allegro ma non tropo. Barcelona: Crítica-Drakontos, 1991 ISBN 84-7423-509-X) faris al la metodoj kliometrikaj de Fogel kaj de Stanley Engerman, aŭ la debatoj de la diversaj tendencoj ene de la britaj marksismaj historiistoj. Vidu artikolon de Javier Ortiz Cassiani Historia y modas intelectuales, Historia Crítica n. 28, 2004. José Álvarez Junco, Los malos usos de la Historia, 21a de decembro 2013:
Aliflanke, la historiistoj malpli pretaj konsideri scienca sian agadon ankaŭ ne defendas striktan relativismon kiu malebligu totale la sciaron de la historio kaj ties transmitadon, kaj fakte ili ĝenerale akceptas kaj submetiĝas al la mekanismoj kaj instituciaj, kaj akademiaj aŭ de scienca praktiko ekzistantaj en la studado historia kompareblaj al tiuj de aliaj sciencioj (etiko de la esplorado, scianca publikaĵo, kolega reviziado, scienca interkonsento ktp.).
La utiligo kiun faras la historio de aliaj fakoj kiel instrumentoj por atingi, procezi kaj interpreti datumojn el la pasinteco ebligas la ekziston de helpaj historiaj sciencoj de metodologioj tre diferencaj, kies subigo aŭ autonomeco dependas de la celoj kiujn tiuj mem postulas.
Hausmannstätten
Hausmannstätten estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Historio
Historio kiel akademia fako
La registro de analoj kaj kronikoj estis en multaj civilizacioj metio ligita al institucia publika posteno, kontrolita de la ŝtato. Sima Qian (ofte nomita patro de la Historio, en la ĉina kulturo) inaŭguris en tiu civilizacio la oficialajn historiajn registrojn burokratigitajn (2-a jarcento a.K.). La kritiko de la islama fakulo Ibn-Ĥaldun (Mukadimaho aŭ Enkonduko al la Universala Historio, 1377) kontraŭ la tradicia maniero fari historion ne okazigis tujajn konsekvencojn, sed poste oni konsideris tion antaŭaĵo de la plinovigo de la metodologio de la historio kaj de la filozofio de la historio kio ne startis sntaŭ la 19a jarcento, frukto de la evoluo de la historiografio en Okcidenta Eŭropo. Dume, la oficialaj kronikistoj kaj de Kastilio kaj de Ameriko preparis la grundon en la Klerismo de Hispanio de la 18a jarcento por la fondo de la Real Academia de la Historia; institucioj similaj ekzistis en aliaj landoj.
La instruado de la historio en la deviga lernado estis unu de la bazoj por la nacikreado ekde la 19a jarcento, procezo samtempa al la plimultigo de la katedroj de historio en la universitatoj (dekomence en la fakultatoj de homaj sciencoj, kaj poste, en fakultatoj ĉu propraj ĉu de Geografio kaj Historio — nome fakoj kias scienca kaj metodologia proksimeco estas trajto de la universitata tradicio kaj franca kaj hispana —) kaj en la kreado de multaj tipoj de publikaj institucioj kaj privataj asocioj (kluboj prihistoriaj aŭ historiaj societoj, tre ofte mezepokistaj, reage al la historiismo propra de la romantisma sento, entuziasma por la serĉado de elementoj de nacia identeco); same kiel en publikaĵoj dediĉitaj al la historio.
En la meza instruado de la plej parto de la landoj, la studobjektoj estis dezajnitaj kiel esenca parto de la instruplano. Speciale la instruado de historio en la francaj lycées ekde 1830 akiris laŭ la tempo socian prestiĝon nekompareblan kun la similaj areoj en aliaj eduksistemoj kaj kio estis ĉefa trajto de la elitismo de la laika respublika lernejo ĝis fino de la 20-a jarcento.