cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Imposto
Antikveco
En la Persa Imperio, regulita kaj eltenebla impostosistemo estis enkondukita de Dario la 1-a la Granda en la jaro 500 a.K.; la impostosistemo de Persio estis adaptita al ĉiu satrapeco (nome la areo regata de satrapo aŭ provinca guberniestro). Je diferencaj epokoj, estis inter 20 kaj 30 satrapecoj en la imperio kaj ĉiu el ili estis taksita laŭ sia supozita produktiveco. Estis la respondeco de la satrapo kolekti la impostokvanton kaj sendi ĝin al la imperia trezoro, post subtrahi siajn elspezojn (tiuj elspezoj kaj la povo decidi pri precize kiel kaj el kio kolekti la monon en la provinco, havigis maksimuman oportunon por riĉigoj). La kvantoj postulitaj el la diversaj provincoj havigas buntan bildon de ties ekonomia potencialo. Por ekzemplo, Babilono estis kalkulita por la plej alta kvanto kaj por rimrkinda mikso de varoj; nome mil arĝentaj talantoj kaj kvar monatoj de manĝoliverado por la armeo. Hindio, provinco legendiga pro sia orabundo, devis liveri orpolvon egalan en valoro al la tre granda kvanto de 4 680 arĝentaj talantoj. Egipto estis fama pro la riĉo de siaj rikoltoj; ĝi estis la cerealejo de la Persa Imperio (kaj nur poste ankaŭ de la Romia Imperio) kaj oni postulis, ke ĝi liveru 120 000 mezuraĵojn de greno krom 700 arĝentaj talantoj. Tiu imposto estis ekskluzive starigita por la satrapecoj bazite sur iliaj teroj, produktokapablo kaj impostaj niveloj.
La Rozeta ŝtono, priimposta dokumento eldonita de Ptolemeo la 5-a en la jaro 196 a.K. kaj verkita en tri lingvoj "kondukis al la plej fama deĉifrigo en la tuta historio — nome la solvo de la hieroglifoj".
Mezepoko
Islamaj regantoj trudis la zakaton (imposto al islamanoj) kaj la ĝizia-n (porpersona imposto por la konkeritaj ne-islamanoj). En Hindio tiu praktiko startis en la 11-a jarcento.
Ĝis la komenco de la 20-a jarcento imposto reprezentis nur malgrandan parton de la monfontoj de la ŝtatoj. Efektive, la ŝtatoj tiam havis malpli grandajn bezonojn (ili zorgis precipe nur pri polico, diplomatio...), kaj ili posedis rekte multajn terojn kaj produktorimedojn (arbarojn, minejojn...), de kiuj mem ili profitis. Pri elspezoj plej konstantaj estis subteno de militoj, kaj de la altaj socipolitikaj tavoloj (nobelaro, terposedantoj, militistaro, ŝtataj funkciuloj ktp.).
La gabelo estis imposto pagenda al la senjoro laŭ la sistemo de feŭdismo en la Mezepoko. Ĝi plikostigis diversajn bazajn produktojn, kiel ekzemple la salo. La plejparto de la starigoj de impostoj estis esceptaj, por respondeci al pruntopreno farita de la reĝo, kiu transdonis al sia pruntinto la rajton starigi la imposton. Se la pruntinto estis efika en sia impostokolektado, li ricevis sian monon, male la reĝoj konsideris, ke ili jam ne plu respondecis.
En la franca feŭdisma juro, la reĝo povis starigi la imposton nur post kunvoko de la parlamentecaj Ĝeneralaj Statoj, kaj nur por pagi elaĉeton, financi militon aŭ geedzigon. En la 14-a jarcento, dum la regado de Karlo la 5-a aperis la permanenta imposto, per la gabelo kaj la "fouage". La devigo kunvoki la Ĝeneralajn Statojn pou starigi la imposton estis abolita en la 2a de novembro 1439 fare de Karlo la 7-a.
En la sama epoko, oni starigis la permanentan imposton sed ne unuformece en la tuta regno. Fakte, la imposto estis pagita nur de la malalta popolo en la Nordo de la Regno kaj pagita nur el ties havaĵoj (kampoj, muelejoj...) en la Sudo de la Regno, kio okazigis ke kelkaj nobeloj kiuj posedis tiajn havaĵojn estis alvokitaj pagi la imposton. La ekvalidigo de kelkaj reĝaj impostoj okazigis la eksplodojn de insurekcioj kiel la ribelo de la "Maillotins" en 1382 en Francio kaj la kamparana ribelo en Anglio en 1381.
Moderna epoko
La impostoj komponos la kernon de la plifirmigo de la monarkio kaj de la centrigo kiun la reĝoj de Francio klopodos validigi el la regado de Francisko la 1-a. La monarkoj klopodos unuformigi la impostan sistemon je skalo de la tuta lando kaj por permanenta funkciado.
La ŝtata trezoro, nome "Trésor de l’Épargne" (ŝpartrezoro), fondita en 1523 (dum la regado de Francisko la 1-a), sistemigis la "Généralités", nome la fiskaj provincoj. Ĝi zorgos por la konstanta plialtigo de la impostado. Tiel, la impostokolektado havigis 2 milionojn da turaj pundoj en 1515, la duoblon en 1530 kaj 12 milionojn en 1560. Tiel laŭlonge de kvardek kvin jaroj, la fiska impostado sesobliĝis. Siaflanke la imposto «taxe des aisés», ekvalidigita en 1542 ŝarĝis partikulare la riĉulojn. Sed la impostado restis iome ankoraŭ variebla depende de la regionoj. Tiel, Bretonio disponis de pli avantaĝa impostado, kiu estis historie unu de la kondiĉoj por ties aligo al la Regno de Francio.
En Anglio siaflanke, Karlo la 1-a estis devigita starigi impostojn por financi la militon kaj konsekvence kunvoki sian Parlamenton kun kiu li estis en historia opozicio (pro religiaj kaj partiaj tialoj). Tiu kunvoko ebligos, ke la parlamentanoj plifirmigu sin fronte al la reĝa povo, starigu sian armeon kaj eksplodigi internan militon.
Nombraj registroj de registara impostokolektado en Eŭropo ekde almenaŭ la 17-a jarcento estas ankoraŭ disponeblaj nuntempe. Sed la impostadaj niveloj estas malfacile kompareblaj al la grando kaj al la fluo de la ekonomio ĉar la kvanto de la produktado ne estas facile disponebla. Impostado kiel procento de la produktado de finaj havaĵoj povis atingi 15–20% dum la 17- jarcento en lokoj kiel Francio, Nederlando, kaj Skandinavio. Dum la milit-plenaj jaroj de la 18-a jarcento kaj komenco de la 19-a jarcento, la impostoproporcioj en Eŭropo pliiĝis draste ĉar la milito iĝis pli multekosta kaj la registaroj iĝis pli centrigitaj kaj emaj al kolektado de impostoj. Tiu pliigo iĝis plej granda en Anglio; Peter Mathias kaj Patrick O'Brien trovis, ke la impostoŝarĝo pliiĝis je 85% en tiu periodo. Alia studo konfirmis tiun ciferon, kaj oni trovis, ke la enspezo el porpersona impostado kreskis preskaŭ sesoble laŭlonge de la 18-a jarcento, sed tiu rapida ekonomia kresko faris la realan ŝarĝon por ĉiu individo nur duoble en tiu periodo antaŭ la industria revolucio. La veraj impostoproporcioj estis pli altaj en Britio ol en Francio la jarojn antaŭ la Franca Revolucio, dufoje en la komparo de la porpersona impostado, sed tio estis metita en la internacia komerco. En Francio, la impostado estis pli malalta sed la ŝarĝo estis ĉefe direktita al terposedantoj, individuoj kaj al interna komerco kaj tiele tio kreis pli da kolera malkonsento.
En postaj epokoj, la rolo kaj tipo de impostado estos celo de debatoj en la konstruado de la modernaj ŝtatoj, kiel grava fako de la ekonomiko. De post la Unua Mondmilito, la ŝtatoj pli intervenadas en ekonomiaj kaj socialaj aferoj; ili havis pli kaj pli da bezonoj, kiaj por sansistemo, edukado, transporto ktp. Tial ili pli kaj pli gravigis imposton inter siaj monfontoj. Hodiaŭ imposto ĝenerale reprezentas grandegan plimulton de la monfontaro de la ŝtatoj.
Impostado kiel procento de la MEP en 2016 estis 45.9% en Danio, 45.3% en Francio, 33.2% en Unuiĝinta Reĝlando, 26% en Usono, kaj inter ĉiuj membroj de la OECD averaĝo de 34.3%.
Fundamenta principaro de la impostado
Unu de la fundamentaj priokupigoj de la Publika Trezoro estis determini la kriteriojn kaj principojn kiuj devas regadi la impostosistemon, por ke tiu estu kvalifikita kiel optimuma. Ne estas tamen ĝenerala interkonsento pri kiuj estu tiaj principoj, sed la plej etendaj estas la jenaj:
Fiska politiko
En ekonomiko kaj politika scienco, fiska politiko estas la uzado de registaraj enspezo-kolektado (ĉefe per impostoj) kaj elspezaro por influi super la ekonomio. Laŭ la Kejnsisma ekonomiko, kiam registaro ŝanĝas la nivelojn de impostado kaj la registaran elspezaron, ĝi tuŝas la agregitan mendadon kaj la nivelon de ekonomia aktiveco. Fiska politiko povas esti uzata por stabiligi la ekonomion laŭ la fluo de la negoca ciklo. La du ĉefaj rimedoj de la fiska politiko estas la ŝanĝoj en la nivelo kaj kompono de impostado kaj registara elspezaro en variaj sektoroj.
Imposta fraŭdo
La imposta fraŭdo aŭ imposta evitado, konata ankaŭ kiel fiska fraŭdo, estas la kontraŭleĝa aktivaĵo en kiu eniras personoj aŭ entreprenoj kiam ili kaŝas havaĵojn aŭ enspezojn al la impostaj aŭtoritatoj, aŭ trovalorigas la konceptojn por dedukti pagojn, cele al pago de malpli da impostoj ol tiuj kiuj laŭjure devas esti pagitaj.
Kritiko
La opozicio al la impostada premo estas probable tiom antikva kiom la impostado mem, dum ĉiam tio konsistis en elpreno de propra havaĵo por celo ne ĉiam komprenata kiel socia, sed nur en la profito de aliulo. Krome, dum la 20-a jarcento okazis regula iompostioma plialtigo de la pezo de la impostado en la ekonomioj, ĉu pro la pli ampleksaj necesoj de la socioj aŭ ŝtatoj, ĉu pro la plej altaj mondisponoj de la pagantoj; tial la opozicio iom post iom estis strukturita ĉirkaŭ tre diversaj ideologiaj kaj politikaj doktrinoj. Tiu teorigo iel akompanis la svagigon de la socialaj utopioj kaj la alvenon de socio konsiderata kiel pli individuisma.
Esche
Esche estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Grafschaft Bentheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Neuenhaus, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Preĝejo Stefano la 1-a (Abony)
Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Abony.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unu turon super la enirejo kaj unu navon. La najbara paroĥo estis konstruita en 1801. La pli nova ĉefaltara bildo pretiĝis en 1970, kiu prezentas, ke reĝo Stefano dediĉas la hungaran kronon al Sankta Maria. Kapelo pri Sankta Tombo estas apartenaĵo de la preĝejo.
Interesaĵo
Estas tutlande konata kanto "Sej, Nagy-Abonyban csak két torony látszik" (Hej, en Abony nur du turoj estas videblaj). Tiam estis 3 preĝejoj en Abony: la katolika (kies turo estis pli alta), la kalvinana, fine la sinagogo, kiu ne havis turon.
Kermeso okazas la 20-an de aŭgusto.
Rimbach
Rimbach havas diversajn signifojn:
Richard Attenborough
Biografio
Post trijara servo en la Royal Air Force (Reĝa Aerarmeo), li denove turnis sin post la dua mondmilito al la aktorado. En 1959 fondis li kun Bryan Forbes la proktian firmaon Beaver Films. Ili faris en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj ĉ. 30 filmojn.
La granda scenaro sukcesis do nur en 1963 kun la klasika „Gesprengte Ketten" (germana tradukita titolo ~eksploditaj katenoj), en kiu ludis krom li Steve McQueen, Charles Bronson, James Coburn kaj James Garner.
Kantono Turgovio
Kantono Turgovio estas unu el la 26 federaciaj ŝtatoj, la tielnomataj kantonoj de Svislando. Ĝi situas en nordoriento de la lando. Ĝia ĉefurbo estas Fraŭenfeld. En la kantono loĝis je la 31-a de decembro 2007 entute 237514 homoj. Ĝia oficiala mallongigo estas TG. La ofciala lingvo de la kantono estas la germana (parolata estas tamen la turgovia dialekto de la alemana). La loka nomo de la kantono en la germana lingvo estas Thurgau ['turgaŭ].
Richard Attenborough
Biografio
Fine de la 1960-aj jaroj, Attenborough forta agadas kiel reĝisoro kaj produktoro. La plej grandan sukceson akiris li kun la filmo Gandhi en 1982, kiu ricevis 8 Oskar-premiojn (i.a. plej bona reĝisorado kaj filmo) same multajn aliajn premiojn.
Kantono Turgovio
Geografio
Kantono Turgovio apartenas al la Svisa Mezlando. Ĝi limas norde al Bodenlago kaj Germanio, oriente al la Kantono Sankt-Galo, sudokcidente al la Kantono Zuriko, kaj nordokcidente al la Kantono Ŝafhaŭzo. Tra la kantono fluas la rivero Turo. La Bodenlagon kaj Turvalon disigas la montoĉeno Seerücken. Ĝia areo estas 991 km².
Richard Attenborough
Biografio
Lian ŝatataecon, popularecon li eluzis por la intereso de la malfortuloj kaj handikapuloj, subpremitoj. Pro tio ricevas en 1983 la pacpremion Martin Luther King.
Kantono Turgovio
Trafiko
Turgovio estas ligita per la du aŭtoŝoseoj A1 kaj A7 kun Sankt-Galo, Vinterturo, Konstanco kaj Zuriko. La trajnlinioj de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo al Zuriko, de Rohrschach al Ŝafhaŭzo kaj de Zuriko al Romanshorn, la trajnlinioj de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj Romanshorn al Sankt-Galo kaj de Konstanco. Krome la entrepreno THURBO fuknciigas regionan trajnreton en Turgovio. La interkontinenta Flughaveno Zuriko de Turgovio facile atingeblas.
Richard Attenborough
Biografio
En 1993 - okaze de la 70-a naskiĝtago – ricevas li noblan titolon „Sir".
Kantono Turgovio
Historio
En frua mezepoko Turgovio apartenis al la Duklando Ŝvabio. Ĝi etendiĝis de Rejno ĝis Sankta Gotardo kaj de Bodenlago ĝis Aro. Tial la unua vilaĝo ĉe la limo nomiĝis Turgi. En la 9-a jarcento Zurikgovio (germane Zürichgau) kaj la centrosvisaj teritorio estis disigitaj de Turgovio. Poste ankaŭ Togenburgo disiĝis de ĝi. En la frua 10-a jarcento la Duklando Ŝvabio estis disŝirita pro fortaj luktoj. Reĝo Rudolfo la 2-a de Alta Burgonjo provis etendi sian regnon ĝis Turgovio. Tio kondukis al konflikto kun la nova duko de Ŝvabio Burchard la 2-a. En la batalo de Vinterturo en la jaro 919 Burchard venkos kaj povis certigi al si tiel la regadon en Turgovio kaj Zurikgovio.
Richard Attenborough
Biografio
Li akiris multajn aliajn distingojn kaj agadis en multaj terenoj, postenoj en televidoj, Universitatoj ktp.
En 1993, Attenborough aperis post 1979 denove kiel aktoro. Steven Spielberg ludigis lin en la agadriĉa filmo Jurassic Park kaj tiel plenumis lian "sonĝon".
Richard Attenborough estas edziĝinta ekde 1945 kun aktorino Sheila Sim, kun kiu li havas 3 infanojn. Lia filino Jane same kiel la bopatrino kaj la nepino mortis en la cunamo de 2004 ĉe la Hinda Oceano.
Kantono Turgovio
Frua novepoko
Inter 1460 ĝis la Helveta Revolucio 1798 Turgovio estis sub la komuna regado de sep respektive post 1712 kune kun Berno de la ok regantaj lokoj de la malnova Svisa Ĵurkomunumo. mit Bern, acht regierenden Orten der Alten Eidgenossenschaft. Krom la ok lokaj ankaŭ Friburgo kaj Soloturno partoprenis ĉe la enspezoj de la kampara tribunalo.
Fondado de la kantono
La duan de marto 1798 Turgovio akiris la liberecon, tamen jam en aprilo ĝi fariĝis administra unuo de la Helveta Respubliko kaj en 1803 samerajta kaj suverena kantono de la Svisa Ĵurkomunumo.
Politika subdivido
Kantono Turgovia konsistas el 8 distriktoj, kiuj nomiĝas same kiel iliaj ĉeflokoj:
Esperanto-movado
En la Kantono Turgovio jam ek de la pionira epoko aktivis la esperanto-movado kaj ekzistis iam Esperanto-kluboj en Kreuzlingen, Weinfelden, Amriswil kaj Romanshorn. La plej signifa turgovia Esperantisto estas la mortinta honora prezidanto de SES Otto Walder (1912-1988) el Romanshorn. En lia hejmurbo Romanshorn unu la Esperanto-Weg rememoras kiel unu el la malmultaj placoj aŭ stratoj de Svislando pri la Esperanto-agado en Romanshorn. Dum la inaŭguro en 1959 okazis en Romanshorn trilanda renkontiĝo kun 140 partoprenantoj.
Yuya Asano
Yuya Asano (浅野 雄也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock.
Gluono
En partikla fiziko gluonoj (de la angla glue - gluo) estas elementaj partikloj kiuj transdonas fortan nuklean forton. Ili tenas kune kvarkojn en hadronoj kaj protonojn kaj neŭtronojn en atomkerno.
Pli science, gluonoj estas vektoraj kalibraj bosonoj, kiuj respondecas pri fortaj interkoloraj rilatoj en kvantuma kolordinamiko. Malsimile al neŭtraj fotonoj, kiuj transdonas elektromagnetan forton en kvantuma elektrodinamiko, gluonoj mem estas influitaj per forto, kiun ili transdonas. Forta nuklea forto influas al gluono ĉar ĝi mem havas kolorŝargon, kvazaŭ interagante kun si mem. Pro tio kvantuma kolordinamiko iĝas multe pli komplika ol kvantuma elektrodinamiko.
Ecoj
Gluono estas kvantumo de vektora kampo en kvantuma kolordinamiko. Samkiel fotono, ĝi havas spinon S=1 kaj ne havas pacan mason. Kvankam multepezaj mezonoj de spino=1 havas tri polarajn statojn, kalibraj bosonoj kiel fotono aŭ gluono, havas nur na unu pro efekto de kalibra senvarianteco. En kvantuma teorio de kampo entjera kalibra senvariantumo postulas ke la kalibra bosono ne havu mason en paco (eksperimente maso de gluono estas nur kelkaj MeV. Gluono havas negativan interan parecon kaj nulan izotopan spinon. Ĉiu gluono estas kontraŭpartiklo por si mem.
Malsimile al aliajn kalibraj bosonoj (fotono, de kiu estas nu unu tipo, kaj tri W- kaj Z-bosonoj, perantoj de malforta nuklea forto), gluonoj havas 8 apartigeblajn tipojn.
Tinktura planto
Tinktura planto estas planto, kiu havas substancojn, kiujn oni povas uzi por farbi.
La diversaj farbplantoj enhavas farbojn, sed nur malmultaj vere taŭgas por esti uzataj. Kvankam ĉiuj plantoj havas farbilojn, sed nur malmultaj vere taŭgas por kolorigi. La postuloj al ekonomio, kvalito (ekzemple kolorkonserveco, nepaliĝonteco), biologa akirebleco kaj farboteknika konduto.
Funkcio, kemio kaj utilo
Koloraĵoj havas esencan signifon en la planto ĉe la fotosintezo, ankaŭ ili gravas kiel signalkoloro en floroj kaj fruktoj.
Historio kaj hodiaŭa signifo
Oni scias, ke naturajn kolorigaĵojn la homoj konis ekde la frua paleolitiko (15.000 ĝis 9.000 antaŭ kristo). Dum longa tempo la homoj nur konis plantajn kolorigaĵojn. Ekde la mezepoko oni komencis kultivi en Eŭropo tinkturajn plantojn. La plej gravaj estis tinktura izatulo por ricevi bluan koloron, tinktura rubio por la ruĝa koloro kaj Reseda luteola por la flava koloro kaj Alta alteo kaj Peonio. Ekde la 19a jarcento estis inventitaj sintezaj kolorigaĵoj surbaze de karbo kaj nafto kiuj flankenŝovis la naturajn substancojn.
Monsinjoro
Monsinjoro estas religia titolo en la Katolika Eklezio kiel ankaŭ en la Ortodoksa, ĉerpita el la franca monseigneur, kiu signifas "mia sinjoro".
Atribuado de la titolo
La “instruo pri la atribuo de la papaj honoraĵoj”, promulgita de la Vatikana Ŝtatsekreterio en 2001, disponas ke la diocezaj episkopoj povas proponi al kompetentaj aŭtoritatoj atribuon de papaj honoraĵoj al ekleziuloj meritaj.
Se la titolo estas allasita, estas indikata ankaŭ la grado laŭ la sekva ordo:
Papo Francisko, la 7-a de januaro 2014, aboliciis la papan titolon de monsinjoro por la sekularaj presbiteroj kiuj jam ne atingis la 65-jariĝon. Kaj samokaze estis komunikate ke estonte la nura honoraĵo por sekularaj presbiteroj estos “Kapelano de Lia Sankteco”.
Vestoj, titoloj kaj insignoj…
Ĉiu kategorio de distingitoj havas siajn vestojn kaj titolojn kaj insignojn. Monsinjoro povas esti distingita el aliaj pastroj pro siaj vestoj, kiel establite de al Ŝtatsegretario de la Apostola Seĝo rilate la vestojn, la titolojn kaj la insignojn de tuta la prelataro, promulgita la31-an de marto 1969 subskribe de de kardinalo Amleto Giovanni Cicognani
La kapelanoj de Lia Sankteco havas ĉiukaze kiel ĥoran veston nigran sutanon kun okuletoj, butonoj, bordoj kaj subŝtofo mahelviolaj kaj bendo silkmalhelviola, la malhelviola vesto, la malhelviola mantelego, la bendo kun flokoj kaj la bukoj…
La Superaj Prelatoj de la Kongregacioj de la Roma Kurio nehavantajn episkopan digneon, la Aŭskultantoj de la Tribunalo de la Roma Rota, la Ĝenerala Leĝogardisto kaj aliaj membroj de la Supera Tribunalo de la Apostola Signaturo, la membroj de la Ĥoran veston la malhelviolan sutanon kun malhelviola manteleto, Surpliseto kaj samkolora Bendo. La bireto estas nigra kun floko ruĝa.
Kutime ĉiu prelata kategorio havas siajn vestajn apartaĵon kaj siajn (kiel “pian veston”) sutanojn.
La super menciitaj novaj normoj pri la prelataj vestoj abolicias ĉiujn privilegiojn, ankaŭ tiujn centjarajn kaj ab immemorabili (kies komenciĝo ne estas konata).
La titolo “monsinjoro” estas allasitaj ankaŭ al episkopoj, al presbiteroj kiuj estus ĝeneralaj vikarioj aŭ episkopaj de la diocezoj, kanonikoj, efektivaj aŭ honoraj, de [Katedralo|katedralaj]] kapitoloj durante munere (dumofice), kapelanoj de Milita Suverena Ordeno de Malto aŭ Kavalira Ordeno de la Sankta Tombo en Jerusalemo.
Historio
Pasinte, kaj aparte en Mezepoko, estis honora titolo kiu oni atribuis al reĝo, princoj kaj kavaliroj, krom al elstaraj ekeziaj viroj. En la medio strikte eklezia, "Monsinjoroj de la Papo" estis nomataj la klerikaro zorganta ĉe la romaj Bazilikoj kaj ĉe la Papa Kapelo; poste tiu distingo etendiĝis tra la tuta universala eklezio.
En la franca regno monseigneur, redukte monsieur, estis la tirolo rezervita al la frato de la reĝo.
Nacia Konsilio de Svislando
La Nacia Konsilio de Svislando (germane Nationalrat (NR), france Conseil national (CN), itale Consiglio nazionale, romanĉe Cussegl naziunal) estas la granda ĉambro de la svisa parlamento Federacia Asembleo. La Konsilio de la Kantonoj (la eta ĉambro) estas la reprezentejo de la kantonaj politikistoj. Ambaŭ parlamentaj ĉambroj konsistigas la Unuiĝintan Federacian Asembleon de Svislando kun sia sidejo en la Federacia Domo (germane Bundeshaus) de Svislando en Berno.
Funkcio
La Nacia Konsilio kaj la Konsilio de la Kantonoj estas la leĝodonaj instancoj de la Svisa Konfederacio. La du ĉambroj estas samrajtaj. Tio signifas, ke leĝopropono devas esti akceptita en ambaŭ parlamento-ĉambroj antaŭ ĝi povas validiĝi. Kutime propono unue estas diskutata en la Nacia Konsilio. Kiam la Nacia Konsilio ĝin akcpetis, la Konsilio de la Kantonoj ĝin diskutas. En kazo de malakcepto de la Konsilio de la Kantonoj, la propono reiras por rediskuto al la Nacia Konsilio. Teorie eterne, ĝis oni trovas kompromison, kiu estas akceptita en ambaŭ ĉambroj. La propono nun povas fariĝi leĝo sub la kondiĉo, ke ne unu el la du konsilioj submetas ĝin al publika voĉdono kaj ankaŭ la popolo ne per referendumo (per kiu ĉiu-ajn civitano povas postuli publikan voĉdonon pri leĝo, se li aŭ ŝi povas kolekti 50000 subskribojn) postulas voĉdonon. En ĉi-lasta kazo, la leĝo ekvalidos nur post pozitiva popola verdikto.
Membroj
La membroj de la Nacia Konsilio nomiĝas Naciaj Konsilianoj (germane in-forme Nationalrätinnen kaj vir-forme Nationalräte).
La Nacia Konsilio dum la jaro 1848 havis unu membron po 20'000 loĝantoj, kio tiujare rezultigis 111 Naciajn Konsilianojn. Post ĉiu popolnombrado la nombro de Naciaj Konilianoj devis esti adaptitaj, aŭ la nombro de loĝantoj, kiuj rajtigu je unu parlamentano, plialtigita. Dum la jaro 1963 la nombro de Naciaj Konsilianoj fine fiksiĝis al 200.
Elektodistriktoj
Ĉiu el la 26 kantonoj (kaj laŭ la antaŭe kutima terminologio ankaŭ ĉiu "duonkantono") konsistigas elektodistrikton.
Ĉiu elektodistrikto, sendepende de sia nombro de loĝantoj, rajtas je minimume unu parlamentano. La restaj 174 parlamentanaj postenoj dividiĝas proporcie al la poa nombro de loĝantoj inter la 26 kantonoj. Lastfoje la parlamentanaj postenoj dividiĝis inter la kantonoj dum la jaro 2003, post popolnombrado de la jaro 2000 (inter krampoj la antaŭaj ciferoj el la jaro 1999):
Miklós Bogáthi Fazekas
BOGÁTHI FAZEKAS Miklós [pr. boga:ti fazekaŝ] estis hungara unitariisma pastro, kantaŭtoro, la unua hungara psalmtradukisto de la tuta psalmlibro en versoj naskiĝinta ? kaj mortinta en Koloĵvaro en somero de 1594.
Kariero
Bogáthi en komenco de 1579 estis kortega pastro en Szentdemeter, poste li venis Gerendon, sed pro siaj sabataj religikonvinkiĝoj li devis eskapi Baranyan. Li revenis verŝajne en printempo de 1583 al Szentdemeter. Ĉirkaŭ en aŭtuno 1591 li iĝis unu el hungaraj predikistoj de Koloĵvaro. Liaj teologiaj verkoj restis en manuskripto. En 1579 li verkis la unitariisman kantlibron (Énekes könyv). Li tradukis la psalmojn de Reĝo David.
Jazigoj
La jazigoj (jász pr. jas) origine estis indoiranlingva popolo, kiuj parencoj kun Alanoj, same kiel en Kaŭkazo nuntempe vivantaj Osetoj. En Hungario ili alvenis plej verŝajne samtempe kun Kumanoj, en la mezo de la 13-a jarcento. Dum la historiaj okazaĵoj ili hungariĝis kaj finiĝis ilia etna aparteco, sed ĝis nuna tago ili fiere gardas sian jazigan nacian konscion.
Deveno
La deveno de la nomo „jazigo” La nomo de alanoj en turkaj lingvoj kaj arabe estis „asi”. En la hungara lingvo venis la nomo tra la rusa aŭ sudslavaj lingvoj, kiu nomo ricevis la literon „j” kiel kutime en slavaj lingvoj, kaj tiel elformiĝis la nomo „jazigo”(Jász pr. Jas). En la anktiva epoko vivis en Karpata baseno la similan nomon havantaj iom da parto de jazigoj, estis iam populara teorio laŭ la simileco de du popolnomoj (jazigo – jazigo) tiel pensis, ke la jazigoj rekte devenas de jazigoj, kiuj vivis en Karpata Baseno antaŭ la hungara patrujokupado. Nuntempaj esplorrezultoj neigas tiun. Laŭ kelkaj esploristoj la nomo de jazigoj ne devenas el jazig, sed la la nomdoninto estis aorsoj el la verko de Strabono el la 1. jarcento A.K. Geografio (23. libro, XI. ĉapitro), kiujn oni egalas je alanoj. La nordaj branĉoj de la popolo „asi” apartenis al la tiel nomitaj arjaj (indoiranlingva) popoloj, laŭ la verko araba geografia de Ĝajhano, kiu verko montras la situacion kiu estis ĉirkaŭ 870-aj jaroj, rolas la du gentoj de alanoj nomita „duhs-as” kaj tuval-as. Poste en fontoj mohamedanaj rolas nomoj „asi” kaj „alan” alterne, kaj la filon de Tugarma nomis je As-alân, fine post la mongola epoko la nomo de alanoj kiel popolnomo tute malaperis el la subskriboj rilataj de ĉirkaŭaĵo Kaŭkazo.
La alanoj
La unua ŝtato de alanoj verŝajne elformiĝis en Centra Azio. Laŭ la ĉinaj fontoj el la 3-a jarcento en Kang-ku, nuntempa Kirgizistano területén, ĉe rivero Ĉu, kiu estas trovebla norde de centra fluo de Sir-darja estis la regeco de popolo alan-liao (阿蘭聊). Ilian landon neniigis la huna atako en la jaro 350, poste dum la popolmigrado ies parto migris tra la Volgo, al la norda parto de Kaŭkazo. Post tiam la alana kulturo disvastiĝis ĉe la norda parto de Nigra Maro kaj ĉe la centra antaŭtereno de Kaŭkazo, je la tereno de nuntempa Nord-Osetio (Republiko Nordoseta-Alana). En la fakliteraturo iuj mencias alanoj kiel nomadoj (duonnomadoj), laŭ aliaj ili okupiĝas pri terkulturo. En iliaj enterigaj kutimoj estas rigardeblaj animistikaj imagoj, do ili imagis animon de ĉiuj objektoj, ili estimis la Sunon kaj fajron kiel dioj. En la lingvo oseta ĝis hodiaŭaj tagoj restis la kulta nomo de tiuj fenomenoj. Montras diferencigitan rolon de la Suno la tielnomitaj Sunamuletoj kaj la metalspeguloj dorse ornamitaj per sunsimboloj.. Inter 7-10. jarcentoj ili apartenis al Ĥazario, sed tiel, ke ili gardis sian internan memstarecon. Ilia lando nomiĝis je Alanio. Ili konis kristanecon, ĉar laŭ historiaj fontoj bizancaj misiistaj pastroj jam atingis Alanion en la jarcento 6-7. La hungaroj verŝajne tiam alvenis en Levedio, al najbareco de alanoj, kiam ili apartenis sub la reĝeco de kazaroj kaj bolgaroj. (Montras la proksiman rilaton ankaŭ tiu, ke la devenlegendo „Hunor kaj Magor” priparolas pri la forrabado de filinoj de Dula, la reĝo de alanoj, kiuj laŭ la legendo, ni povas rigardi kiel prapatrinon de hungaraj reĝoj). Poste, kiam Kazara Imperio malfortiĝis en la jarcento 9-a, alanoj regajnis sian politikan sendependecon kaj en la jarcentoj 10-11-a elformiĝis forta alana reĝeco. De la 10-a jarcento aperis kristanaj preĝejoj, kaj elformiĝis ankaŭ la alana ĉefepiskopejo.
Enmigrado en Hungarion
Ĵus antaŭ la Hungarlanda enmigrado de jazigoj, alanoj estis la kamparanoj kaj militaj helpantpopolo en orient-eŭropaj teritorioj de kumanoj. En la jaro 1116 ili protektis kontraŭ la atakintaj kumanajn urbojn ĉe rivero Dono. Laŭ kalkaj ideoj devenas el tiu tempo la komuna simbolo de hungarlandaj jazigoj, la tielnomita Klariono de Lehel. Samtempaj fontoj mencias, ke la mongolajn atakojn ili provis sensukcese haltigi kune kun rusoj kaj kumanoj. La unuaj sporadaj hungarlandaj enmigradoj okazis kune kun kumanoj, fuĝante mongoloj, dum la reĝeco de hungara reĝo Béla la 4-a. Pluaj enmigradoj en Baseno de Karpatoj okazis paŝo-post-paŝe. Post la Tatara invado estis trovebla signifa jaziga loĝantaro en la osta parto de la neniiĝinta Kumanio, en la tereno de nuntempa Moldavio kaj Valaĥio. Sian multnombrecon montras, ke ĉirkaŭ 1283 la imperiestro de Bizanco por gardi la landlimojn 10 000 jazigojn eklogigis ĉe la landlimo de imperio. La tutan terenon de Moldavio signas je la nomo Alani la mapo de Angelino Derlecert pretigita en la jaroj de 1330. Aliaj 14-a jarcentaj fontoj montras la terenon de Moldovio je alanaj princecoj. Tiu nomigo malaperis post la enloĝiĝo de I. Bogdan rumana vojevodo okazinte en la jaro 1342. (Do el Moldovio malaperis la jazigoj.) La nomo de urbo Iași (hungare Jászvásár) ĝis hodiaŭ gardas sian nomon, signifanta: diverse de kumanoj, ili konstruis daŭrajn koloniojn, kaj ili devenis de kumanoj ankaŭ je siaj vivmanieroj.
Jazigoj en Hungario ĝis la redemptio
La ĉefa loko de hungarlandaj kolonioj estas Jászság (Jazig-provinco), sed ankaŭ estas trovebla jaziga kolonio en montaro Pilis kaj en la ĉirkaŭaĵo de Esztergom, tiuj verŝajne apartenis al la eskorto de la reĝo. La jazigoj estas menciitaj unuafoje, kiel departigitaj de kumanoj la diplomo de Karolo la 1-a (Hungario) en la jaro 1323, kiel „jazonoj”. En tiu diplomo menciitaj el inter 18 jazigaj mastroj estas 11 kristana, 7 pagano, sed eĉ unu el iliaj patroj ne havis kristanan nomon. Pligranda parto de nomoj apartenas al alana-oseta personnomoj, kelkaj estas turk- (eble kuman-) devena. La kristaneco signife ŝanĝigis la antaŭan paganan religion, sed ties postsignoj restis, ekzemple ĉe la jazigprovincaj arkeologiaj esploroj estas trovitaj ĉeval-amuletoj. Ankaŭ elfosad-esploroj dokumentas, ke inter la jazigoj disvastiĝis bizant-rita kristaneco. Montras tiun la manoj submentone interplektitaj fingroj, kaj la bizanta kruco figuritaj sur ringoj. La sola memoraĵo de iama jaziga lingvo estas tiu vortlisto, kiun iu skribis sur iu diplomo el 1422. Tiu grava dokumento estas pruvaĵo pri la indoirandeveno de jaziga lingvo. La jazigoj gardis sian lingvon kaj naciecon ĝis la epoko de reĝo Matiaso, kiam en 1474 la franciskanoj ricevis rajton por ke tiu ordo kiu katolikigis la jazigojn, havas rajton konstrui preĝejon kaj monaĥejon en la urbo Jászberény. Poste la jazigoj asimiliĝis al la hungaroj vivantaj en la ĉirkaŭajo, kaj preskaŭ en unu jaro ili perdis ankaŭ sian lingvon. Dum la turka epoko la provinco multe suferis, sed ne senpopoliĝis. Kiam post la turka epoko oni komencis repopoligi Hungaran Ebenaĵon, oni loĝigis multloke jazigojn. La plejmultnombran jazigan koloniulon ni povas trovi inter Danubo kaj Tibisko. En la Kiskunság vivantaj katolika loĝantaro preskaŭ senescepte estas jazigdevena (ekz. Kunszentmárton), same inter la jazigaj kolonioj vivas nur en urbo Jászkisér reformacianoj. La jazigoj organiziĝis je Seĝoj, elektis kapitanojn. Siaj plej juĝisto estis palatino. La jazigoj vivantaj en unu bloko organiza kadro estis Berényszék, sed ili havis ankaŭ kelkloke en la lando diasporkoloniojn. La jazigoj estas menciitaj en latinlingvaj diplomoj plej ofte kiel jazones aŭ jazini. De la epoko de Sigismondo, la Luksemburga ĝis la komenco de la jarcento 18 krom tiu ili estis menciitaj kiel la philistaeai, philistaei seu jazones, ĉar oni pensis, ke ili devenas el bibliaj filisteoj. De la jarcento 18-a estis nomitaj yazyges kaj identigitaj je antikvaj jazigoj. La popolo devenigis la vorton „jász” el la vorto „íjász” (esperante arkopafisto).
Sarona
Sarona estis germana templana kolonio en Tel Aviv, Israelo. Ĝi nun estas kvartalo de la urbo. Ĝi estis unu el la plej fruaj modernaj vilaĝoj establitaj en Palestino. Sarona estis konstruita en 1871. Ĝi situis nordoriente de Jafo. Nun, la tereno de la malnova kolonio estas en la centro de Tel-Avivo. Multaj homoj en la komunumoj de Templanoj iĝis naziaj simpatiantoj antaŭ kaj post Dua Mondmilito. En 1948 aŭtoritatoj de la Brita Regado de Palestino forpelis ilin.
Vufflens-le-Château
Vufflens-le-Château estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 794 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Sarona
Hodiaŭ, la loko estis renovigita kiel "butikumada vilaĝo, restadeja kaj distra."
Vufflens-le-Château
Geografio
La komunumo Vufflens-le-Château situas kvar kilometrojn norde de la Lago Lemano ĉe la okcidenta flanko de la valo de la rivero Morges, kiu formas la orientan komunumlimon, proksimume 2,5 kilometrojn sudokcidente de la distriktĉefurbo Morges. La komunumo konsistas el la vilaĝo Vufflens-le-Château kaj la novaj setlejoj Sorecort kaj Le Marais.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,14 km², de kiuj 9,3% estas kovritaj de arbaro, 72,4% servas por agrikulturo kaj 18,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vufflens-le-Château limas en nordo al Vaux-sur-Morges, en oriento al Echichens, en sudoriento al Morges, en sudo al Chigny, en sudsudokcidento al Lully, en okcidento al Denens, kaj en nordokcidento al Bussy-Chardonney.
Trafiko
Vufflens-le-Château situas flanke de la gravaj aŭtomobilaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas konekta vojo de Morges al Bussy-Chardonney. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 2 kilometrojn sude de la komunumo apud Morges. Pere de la mallarĝspura trama fervojlinio de Morges al Apples la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vufflens-le-Château datiĝas el la jaro 1096 kiel Volflens. Dum mezepoko Vufflens estis ĝis 1190 propra havaĵo de la familio de Vufflens. Tiam Wilhelmo Rajmundo de Vufflens devis ĝis koncedi al la episkopo de Laŭzano, kiu redonis ĝis al li kiel feŭdo. En la jaro 1235 Humberto de Cossonay ricevis kiel feŭdo la senjorecon kaj la kastelon. En la mezo de la 13-a jarcento la senjoreco transiris al la familio de Duin kaj poste en la jaro 1385 al la familio de Colombier. Inter la jaro 1420 ĝis 1430 Henriko de Colobier, la konsilisto de la Grafo Amadeo la 8-a de Savojo, anstataŭigis la malnovan fortikaĵon el la jaro 1108 pere de nova brika konstruaĵo. En la jaro 1435 al la Senjorujo Vufflens-le-Château apartenis la vilaĝoj Ballens, Bussy, Chigny, Lully, Vaux, Villars-sous-Yens kaj Yens. Post pluraj posedantoŝanĝoj la kastelo en la jaro 1530 estis bruligita de la bernaj trupoj kaj post rekonstruo fariĝis havaĵo de la familio de Saussure. Sub la berna regado des 1539 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 ĝis estis kiel parto de la Voktejo Morges gvidata de guberniestro kaj civitana konsilio. Post la Helveta Revolucio ĝis fariĝis komunumo de la Distrikto Morges.
Sub Pădure (Gănești)
Sub Pădure [sub pədure] (hungare Erdőalja [erdoeaja]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Târnăveni kaj administracie apartenas al komunumo Gănești.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 550 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 88.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas el 1466. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (departemento Kis-Küküllő).
Stacio Keikyū-Kamata
Stacio Keikyū-Kamata (japane: 京急蒲田駅 [Kejkjuu-Kamata-eki], angle: Keikyū Kamata Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Ota, Tokio, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Korporacio Keikyū: Linio Keikyū (ĉefa), Linio Keikyū-Flughaveno.
Gata (Cáceres)
La loĝantoj nomiĝas gateños. La censita populacio en 2008 estis de 1.702 loĝantoj.
Situo
Gata estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Gata al kiu donas nomon, je altitudo de 637 m. La surfaco de ties teritorio estas de 94,18 km². Ĝi estas en la suda deklivo de Jañonas 1367 msm, kronata de kverkoj, pinoj, kaŝtanarboj kaj ornamita de rokoj de granito, meze de mozaiko de olivarbaroj tra kie trapasas la pura rivero de la Rivera de Gata.
Toponimio
Ĝi estis nomata Catóbriga de la romianoj kaj Albaranes de araboj.
Historio
Ĝia historio estas markata de la luktoj de la Reconquista, la grava rolo de la Ordeno de Alcántara, de fortikaĵoj kiel tiu de Almenara, de juraj procezoj kontraŭ la Senjorlando de Santibáñez el Alto, ĝis kiam vilaĝiĝis libere en 1341. La Kastelo de Almenara estas atestilo de la epoko de luktoj: havis pentagonan turon kaj defendan ĉirkaŭmuron, hodiaŭ estas en ruinoj; ĝi estas proksime de la vilaĝo, sed iom for, kaj kompreneble sur monto.
Abraham Zakuto estis sefarda juda matematikisto, astronomo kaj historiisto. Post la morto de la episkopo de Salamanko, lia protektanto, Zakuto devis serĉi novan protektanton kaj translokiĝis en 1485 el Salamanko ĝis Gata, kie li venis al la servo de Juan de Zúñiga y Pimentel, lasta superulo de la Ordeno de Alkantaro, protektanto ankaŭ de Antonio de Nebrija. Li verkis tie inter aliaj, la verkon "Traktaĵo de la influoj de la ĉielo". Pro foresto de granda biblioteko, Zakuto devis verki parkere dum sia restado en Gata.
Komence de la 19a jarcento la vilaĝo insurekciis kontraŭ la reĝimo napoleona.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Ringleben
Ringleben havas diversajn signifojn:
Augustin-Pyrame de Candolle
Augustin-Pyrame de Candolle, ankaŭ Augustin-Pyramus de Candolle (naskiĝis la 4-an de februaro 1778 en Ĝenevo - mortis la 9-an de septembro 1841 samloke) estis svislanda botanikisto kaj natursciencisto. Lia oficiala botanikista aŭtora mallongigo estas „ DC. “.
Biografio
Li studis medicinon en Parizo ĝis 1804, poste studis biologion ĉe Georges Cuvier kaj Jean-Baptiste Lamarck kaj gvidis laborojn por ili. Li transprenis en 1808 katedron pri botaniko en la Naturscienca Fakultato de Montpellier, kie li gvidis la Botanikan Ĝardenon. Li revenis en Ĝenevon en 1816 kie li havis katedron ĝis 1834 pri botaniko kaj zoologio en la Ĝeneva Universitato. Li fondis en 1817 la unuan botanikan ĝardenon en Ĝenevo (Jardin botanique des Bastions). Li estis rektoro de la Ĝeneva Universitato (1830-32). Li estis membro de la Ĝeneva Kantona parlamento (1816-41).
Number 13 (filmo)
En 1922, Alfred Hitchcock atingis sian unuan filmadon reĝisorante por Gainsborough Pictures por la filmo Number 13 (aŭ Mrs. Peabody). Clare Greet kaj Ernest Thesiger estos steluloj kiel edzo kaj edzino. La historio temas pri malriĉaj loĝantoj de konstruaĵo, financita de The Peabody Trust, fondita de usona bankisto-filantropo George Foster Peabody, por havigi disponeblan loĝadon por bezonantaj londonanoj.
Tamen, la buĝeto de la filmo forfalis, kaj ĝi estis forpelita el la produktado post la filmado de nur kelkaj scenoj. Hitchcock rare, se iam, parolis pri sia unua reĝisora projekto, ĝis lia biografiisto, Donald Spoto, demandis al li pri la vivo en la komencaj 1920-aj jaroj, kaj pri siaj unuaj filmoj. Iam, li diris, ke tio estis "iome humiligan esperton".
Same kiel ĉe la lasta perdita filmo de Hitchcock nome The Mountain Eagle, la filmitaj scenoj de Number 13 estis tre amplekse serĉita fare de kinhistoriistoj kaj kolektistoj sensukcese.
Traduko de la Nova Mondo de la Sanktaj Skriboj
La Traduko de la Nova Mondo de la Sanktaj Skriboj estas traduko de la Biblio publikigita de la Societo Gardoturo en 1961; ĝi estas uzita kaj distribuita de la atestantoj de Jehovo. Kvankam ĝi ne estas la unua Biblio publikigita de la grupo, ĝi estas la unua origina traduko el la antikva hebrea, la greka, kaj aramea bibliaj tekstoj. Nun en 2020, la Societo Gardoturo eldonis pli ol 238 000 000 da ekzempleroj en 188 lingvoj.
La Traduko de la Nova Mondo (la 21 aŭgusto de 2010) estas la plej unua plena Biblio, eldonita en Oseta lingvo (Irona dialekto).
Historio
Antaŭ la apero de ĉi tiu versio de la Biblio, la atestantoj de Jehovo en anglalingvaj landoj ĝenerale uzis la version Reĝo Jakobo aŭ la Usonan Standardan Version la Biblio. En la literaturo produktita de ili, la atestantoj de Jehovo citis libere la version Reĝo Jakobo kaj multajn aliajn tradukojn tra la jaroj.
Laŭ la eldonistoj, unu el ĉefkialoj de produktado de nova traduko estis la amaso da Biblio-versioj en ofta uzo, inkluzive de la aprobita (Reĝo Jakobo) versio, verkita en jam arkaika lingvo. La fiksita intenco estis produkti freŝan tradukon, liberan de arkaismoj. Plie, dum la jarcentoj ĉar la Reĝo Jakobo Versio estis produktita, pli da ekzempleroj de pli fruaj manuskriptoj de la originalaj tekstoj en la hebrea kaj greka lingvoj fariĝis haveblaj. La eldonistoj asertis ke pli bona manuskripto-indico igis ebla determini kun pli granda precizeco kion la originaj verkistoj celis, precipe en pli obskuraj trairejoj. Ili diris ke lingvistoj pli bone komprenis certajn aspektojn de la originaj hebrea kaj greka lingvoj ol antaŭe.
En oktobro 1946, la prezidento de la Societo Gardoturo, Nathan Knorr, proponis freŝan tradukon de la Nova Testamento, kiun la atestantoj de Jehovo kutime nomas Kristanaj Grekaj Skriboj. Laboro komenciĝis la 2-an de decembro 1947 kiam la "Komitato por Tradukado de la Biblio de la Nova Mondo" estis formita. La 3-an de septembro 1949, Knorr kunvokis ĝeneralan kunvenon de la estraro de la Societo Gardoturo kaj la korporacioj de Pensilvanio por sciigi ke laboro en moderna angla traduko de la Kristanaj Grekaj Skriboj estis kompletigitaj kaj liveritaj al la asocio por presado.
La Traduko de la Nova Mondo de Kristanaj Grekaj Skriboj estis publikigitaj ĉe kongreso de la atestantoj de Jehovo ĉe Jankistadiono, Nov-Jorko, la 2-an de aŭgusto 1950. La traduko de la Malnova Testamento, kiun la atestantoj de Jehovo nomas kiel Hebreaj Skriboj, estis publikigitaj en kvin volumoj en 1953, 1955, 1957, 1958, kaj 1960. La kompleta Traduko de la Nova Mondo de la Sanktaj Skriboj estis publikigita kiel ununura volumo en 1961. Marĝenaj (transversaj) referencoj kiuj aperis en la ses apartaj volumoj estis ĝisdatigitaj kaj inkluditaj en la kompleta volumo en la revizio de 1984. La enpaĝigo similas al la eldono de 1901 de la Usona Norma Versio de la Biblio.
Tradukistoj kaj redaktistoj
La Traduko de la Nova Mondo estis produktita de la anonima Komitato por Tradukado de la Biblio de la Nova Mondo, formita proksimume en 1947. Tiu komisiono laŭdire konsistis el nenomitaj membroj de multnacia fono. La traduk-komisiono petis ke la Societo Gardoturo ne publikigu la nomojn de ĝiaj membroj, deklarante ke ili ne volis "reklami sin sed lasi la tutan gloron al la Verkinto de la Skriboj, Dio", aldonante ke la traduko, "devus gvidi la leganton... al... Jehovo Dio". La eldonistoj kredas ke "la kvalifikoj de la unuopuloj [la membroj de la traduk-komisiono] aŭ alia instrua trejnado ne estas la grava afero kaj ke "la traduko atestas ilian taŭgecon". Iama elstara Gardotur-kunlaborantaro postulis scion pri la identeco de la tradukistoj.
Aertemperaturo
Aertemperaturo estas la temperaturo de la terproksima atmosfero, kiu nek estas influira de la sunradiado nek de la grundovarmo aŭ varmkonduko.
La preciza difino de sciencistoj kaj teknikistoj varias laŭ la fakoj. En la meteorologio lalaertemperaturo estas mezurata en alteco de 2 metroj. Tradicie oni mezuras tiun temperaturo en blanka veterdometo (termometrodometo) en libera ĉirkaŭo.
En la hejttekniko la eksterdomaa temperaturo estas mezurata proksime al la domo.
Kluky (distrikto Písek)
Kluky estas nomo de pentrinda vilaĝo en Ĉeĥio en suda Bohemio en distrikto Písek sur montarpiedo de Písecké hory. La vilaĝo situas proksimume 7 km nordoriente de urbo Písek sur ŝoseo kuniganta Záhoří kaj Albrechtice nad Vltavou. Lokaj partoj de la municipo estas Kluky, Březí, Dobešice, Mlaka, Probulov kaj Samoty. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
Municipo Kluky konsistas el tri partoj sur du katastraj teritorioj.
Aŭstino
Aŭstino ((Austin prononcita ˈɒstᵻn, ˈɔːˈ) estas la ĉefurbo de la subŝtato Teksaso, interne de Usono. Ĝi situas centre de la ŝtato.
Laŭ takso de 2015, Aŭstino estas la kvare plej granda urbo en la ŝtato, post Houston, Dallas, kaj San Antonio, kaj la 11-e plej granda urbo en Usono. La metropola areo enhavas pli ol tri milionojn da loĝantoj. Aŭstino estas ankaŭ la kontea ĉefurbo de Konteo Travis.
Aŭstino estas fama pro sia kulturo de muziko, teknologio, kaj kontraŭkulturo. La oficiala slogano de la urbo estas "The Live Music Capital of the World" (La vivmuzika ĉefurbo de la mondo), sed ĝia neoficiala slogano estas "Keep Austin Weird" (Konservu Aŭstinon Bizara).
Geografio
Loka interesaĵo estas la vespertoj, kiuj loĝas sub la ponto ĉe Congress Avenue (Kongresa Avenuo) super Urbeta Lago sur la Rivero Kolorado apud la centro de la urbo. Multaj kuniĝas vespere sur kaj apud la ponto por vidi la vespertojn. Ankaŭ estas tiuj vizitantoj, kiuj luas ĉambrojn rigardantajn al la lago aŭ iras al restoracioj ĉe la lago por vidi la vespertojn.
Aŭstino situas en subtropika klimato. La temperaturo averaĝe varias inter 15-26 °C. La varmo kulminas en septembro, rekorde 44 °C, la malvarmo kulminas en januaro, rekorde -19 °C. Jare pluvas po 871 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en majo kaj malkulminas en julio.
Ekonomio
La plej grandaj dungantoj en Aŭstino inkludas la registaron de Teksaso, Dell Computer, Motorola, kaj IBM. Aliaj altteknikaj kompanioj kun estrejoj en Aŭstino inkludas Freescale Semiconductor (antaŭe parto de Motorola), Vignette, Cirrus Logic, kaj National Instruments, la posta rangas inter la 100 Plej Bonaj Dungantoj de revuo Fortune. La multiĝo de teknologiaj kompanioj kondukis al la regiona neformala nomo "Silicon Hills" ("Silicia Montetaro") kaj spronis rapidan disvolvadon suden kaj norden.
Esperantistoj
Aŭstino gastigis la Landan Kongreson de ELNA en junio 2005, per la laboro de la Esperanto-Klubo de Aŭstino kaj aliaj homoj. Tiu klubo kunvenas ĉiudimanĉe.
Edukado
Aŭstino estas la hejmo de la Universitato de Teksaso ĉe Aŭstino, ankaŭ nomita kiel "UT". Ĝi estas la "flagŝipa tereno" de la Sistemo de La Universitato de Teksaso. Aliaj kolegioj kaj universitatoj en Aŭstino estas Austin Community College (Aŭstina Komunuma Kolegio), Concordia University, Huston-Tillotson College, kaj la St. Edwards University (Universitato de St. Edward).
Aŭstino havas miksaĵon de edukantoj, studentoj, politikistoj, propagandistoj, artistoj, ktp. Ĝi ankaŭ estas la mem-nomita "monda ĉefurbo de viva muziko", kun vibra scenejo de viva muziko centrita ĉirkaŭ multaj noktokluboj sur 6-a Strato kaj la jara filma/muzika festivalo nomita "South by Southwest" (Sude Sudokcidenta). "Austin City Limits", longdaŭra programo pri koncerta muziko sur usona televido, survideobendiĝas sur la tereno de la Universitato de Teksaso.
Sportoj
Inter la profesiaj sportaj teamoj en Aŭstino estas la Austin Ice Bats (Aŭstinaj Glaciaj Vespertoj) de la Central Hockey League (Centra Hokea Ligo) kaj la Austin Football Club (Aŭstina Futbala Klubo) de la Major League Soccer (Grandliga Futbalo).
Transporto
Internacia Flughaveno Aŭstino-Bergstrom servas Aŭstinon.
Famuloj
En Aŭstino mortis hungara-usona astronomo Győző Szebehely.
129108 Kristianwaldorff
129108 Kristianwaldorff estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 4:9 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Kristian Waldorff, Komputada Inĝeniero ĉe Lockheed Martin pri la lidaro de la flugsistemo de la Asteroida Specimena Alveniga Misio OSIRIS-REx. Li estis Inĝeniero pri Alĝustigo de Utilŝarĝo por la misio MAVEN kaj en la teamoj de Elektra Sistema Inĝenierarto por la misioj GRAIL kaj Phoenix.
James Mill
James MILL (denaske James Milne, 6a de Aprilo 1773 – 23a de Junio 1836) estis skota historiisto, ekonomikisto, politika teoriulo, kaj filozofo. Li estas kalkulita inter la fondintoj de Rikarda skolo pri ekonomiko. Li verkis The History of British India. Li estis la unua verkisto kiu dividas la hindian historion en tri partoj: hindua, islama kaj brita, klasigo kiu montriĝis daŭre influa en la kampo de hindiaj historiaj studoj, sed kiu estas vidata pli ĵuse kiel iom problemiga.