cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Georfans
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Frank Gray
La Gray-kodo aŭ reflektita duuma kodo aperis en patento de Gray en 1953, ĝi estas duuma sistemo ofte uzata en elektroniko, sed kun multaj aplikoj en matematiko. Tia kodo ŝanĝas nur unu biton por aldoni (aŭ subtrahi) unu al antaŭa valoro, tio evitas (kontraŭe al aliaj kodoj) eraremajn valorojn dum la elektronika (aŭ elektromeĥanika, fare de iamaj relajoj) komutado.
Gray traktis pioniran esploron permesante disvolvon de televido; li proponis la unuan formon de skanilo de fluganta punkto por la unuaj TV sistemoj en 1927, kaj helpis developi duvojomeĥanikan skanan TV sistemon dum 1930.
Kun Pero Mertz, Gray skribis klasikan paperon pri la matematiko de raster scan-aj sistemoj dum 1934. Plimalfrue li partoprenis al la unuaj tagoj de la cifereca revolucio, kun Raymond W. Sears, William M. Goodall, John Robinson Pierce, kaj aliaj en la Bell laboratorioj, produktante tian duuman kodon uzitan de Sears en lia PCM-a tubo (katoda tubo disforiganta radion), pri kiu Sears kaj Pierce kunlaboris, kaj kiu estis uzita en la televido per impulskodigo-modulado de Goodall.
Pliaj patentoj
Kun Herbert E. Ives kaj kiel kun-inventisto Gray petis du usonajn patentojn en 1927: "Elektro-optika sistemo" (US 2,037,471, eldonita la 14-an de aprilo 1936) kaj "Elektro-optika telekomunikado" (US 1,759,504, eldonita la 20-an de majo 1930), kaj unu alia kun sia sola nomo: "Televida sistemo" (US 2,113,254, eldonita la 5-an de aprilo 1938). Li patentigis multajn aliajn inventojn dum sekvantaj jaroj.
8771 Biarmicus
8771 Biarmicus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Panurus Biarmicus, aŭ barboparuo.
Antal Csorba
Antal Csorba [ĉorba], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csorba Antal estis hungara oficiro, kuracisto, psikiatro, neŭrologo.
Wolschwiller
(jen france, origine alemane, prononco, germane Wolschweiler, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Zánka
Zánka estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo kaj konata somera banloko en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Balatonfüred.
Situo
La vilaĝo situas inter montoj kaj norda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Keszthely. Ĉe la bordo haveno funkcias. Ankaŭ la junulara tendaro havas stacidomon kaj havenon.
Historio
Vilaĝservoj estas aŭtonomio por germanoj, kulturdomo kun interretejo.
11132 Horne
11132 Horne estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo Dennis di Cicco elde ties privata observatorio de Sudbury (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Johnny Horne, amatoran astronomon de la ago de 10 jaroj, eldoniston de fotografioj por the Fayetteville Observer, la plej malnova daŭre eldonata gazeto en lia naskoloka Norda Karolino. Per siaj fotoj, kaj ekde 1989 sia monata kolumno "Gardeneta Universo", li klerigas la legantojn pri astronomio
915 Cosette
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la franca astronomo François Gonnessiat elde la observatorio de Alĝero.
Ĝia ricevis la virinan antaŭnomon "Cosette", tiu de la filino de la malkovrinto.
Kardioido
En geometrio, kardioido estas kurbo, epicikloido kun unu kuspo. Tio estas, kardioido estas kurbo kiu povas esti produktita kiel la vojo de punkto sur cirkonferenco de cirklo kiam la cirklo rulas ĉirkaŭ la alia fiksita cirklo de la sama radiuso.
La nomo de la kurbo devenas el koro-simila formo de la kurbo, en greka lingvo kardioeides = kardia:koro + eidos:formo. En kontrasto al la kora simbolo ♥, kvankam, kardioido havas nur unu akran punkton. Ĝi estas formita iom pli simile al la konturo de la kruca sekcio de pruno.
La kardioido estas inversa konverto de parabolo (matematiko) (vidu ankaŭ en inversa geometrio).
La granda centra figuro en la aro de Mandelbrot estas kardioido.
Kaŭstiko povas havi formon de kardioido. La kaŭstiko vidita je la fundo de kafa taso, ekzemple, povas esti kardioido. La specifa kurbo dependas de angulo de la luma fonto relative al la fundo de la taso.
Ekvacioj
Pro tio ke la kardioido estas specifa okazo de epicikloido, en karteziaj koordinatoj ĝi havas parametrajn ekvaciojn
La polusaj koordinatoj ekvacio de la sama kurbo kiel pli supre sed movita maldekstren je distanco r estas
Tiel la kuspo estas je (0, 0).
Areo
Areo de kardioido kun polusa ekvacio
ACH
ACH povas rilati al:
Kardioido
Areo
estas
Esra'a Al-Shafei
Esra'a Al-Shafei origine el Barejno estas aktivulino pri homaj rajtoj, blogantino, fondintino kaj direktorino de Mideast Youth. Ŝi estas ligita al aliaj projektoj, interalie tiu de Crowdvoice.org, servo, kiu spuras protestajn voĉojn tra la tuta mondo pere de amaskunlabora informado. Al-Shafei estas honora membro de TED kaj de Echoing Green. Ŝi ankaŭ estas membro de la administra konsilio de Fondumo Vikimedio kaj estis citita de George Webster de CNN kiel "iu kiu fervore defendas la parolliberecon".
En 2011 la nomo de Esra'a Al-Shafei cirkulas en Fast Company kiel unu el la 100 la plej kreivaj entreprenistoj.
Ŝi promocias muzikon kiel rimedo por antaŭenigi socian ŝanĝon kaj fondis Mideast Tunes, kiu estas unu el la plej gravaj platformoj por la subgrundaj muzikistoj de Mezoriento kaj de Norda Afriko. Ĝi celas kunigi homojn en la regiono per muziko, kaj senpage doni al subgrundaj muzikistoj la multe bezonatan videblecon.
La Predikisto kaj la Sklavo
La voblioj verkis multajn kantojn, kiuj parodiis la himnojn de la Savarmeo, kaj The Preacher and the Slave estis la plej sukcesa. Mallonge dirite, la kanto temas pri predikistoj, kiuj ofertas nenian manĝon al la malsataj laboristoj sed promesas, ke ili manĝos en la ĉielo post sia morto. En la kanto, Joe Hill inventis la nun-tre-popularan anglalingvan terminon pie in the sky. Tio laŭvorte signifas "torton en la ĉielo" kaj temas pri la falsa promeso de paradiza estonteco, farita por malhelpi agadon por krei pli bonan mondon hodiaŭ. Ekzistas simila Esperanta proverbo, "Promeso ne satigas."
Oni ofte referencas la kanton kiel Pie in the Sky aŭ kiel Long Haired Preachers ("longharaj predikistoj") (kiu estis ĝia originala titolo). Ĝi unue eldoniĝis en 1911 en la 4-a eldono de kantaro por IWW nome "the Little Red Songbook" ("la eta ruĝa kantolibro").
En Esperanto aperis
Ekzistas Esperanta traduko fare de Vito Markovo kaj Gary Mickle el 2008, legebla en arĥiva versio de la retejo de SAT.
Ercsi
Ercsi [erĉi] estas urbo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, (iam en subregiono de Ercsi, kie estas centro de subregiono) nun en Distrikto Martonvásár.
Oberderdingen
Oberderdingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Karlsruhe kaj en la samnoma distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumoparto Villars origine estis setlejo de franclingvaj valdanoj forpelitaj el Francio kaj ĉi tie akceptitaj.
Ercsi
Geografio
Ercsi situas sur ebenaĵo laŭ la fervojo Budapeŝto-Pécs, laŭ dekstra flanko de Danubo, aŭtoŝoseo M6 estas ne tro for, fine estas haveno kaj ankaŭ pramo tra Danubo al Szigetújfalu. Budapeŝto troviĝas 34 km-ojn.
Historio
Ercsi estis loĝata jam dum la neolitiko, en la bronzepoko. La unua konata popolo estis romianoj, kiuj ankaŭ tie loĝis.
La turkoj detruis la komunumon en 1526. Finiĝis la turka erao en 1686. La malgranda hungareco dikiĝis kun serboj, germanoj, slovakoj, ciganoj.
6935 Morisot
6935 Morisot estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden.
C10H12O2
La molekula formulo C10H12O2 eble referencas al:
Bad Gastein
Bad Gastein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Carlos Alvarado Quesada
Carlos Alvarado Quesada (Provinco San-Joseo, 14-a de januaro de 1980) estas verkisto, ĵurnalisto kaj politikisto. Li estis prezidanto de Kostariko ekde 2018 ĝis 2022.
Li estas Magistro de la Universitato de Sussex.
Mallongbeka ansero
Mallongbeka ansero (Anser brachyrhynchus) estas birdospecio el la Anasedoj, kun grando de 60-75 cm. Ĝi estas malpli granda ol la Fabansero. Ĝi reproduktiĝas en orienta Gronlando, Islando kaj Svalbardo. Ĝi estas migranta, kaj vintras en nordokcidenta Eŭropo, ĉefe ĉe Britio, Nederlando, kaj okcidenta Danio.
Aspekto
La kapo estas tre malhela, la dorso estas bluecgriza, la malgranda beko estas rozkolora kaj nigra, la kruroj rozkoloraj, kiuj nomigas la specion en la angla per nomo "Pink-footed Goose".
Diferencoj inter grizaj anseroj
Temas pri tre similaj specioj, sed ĝenerale oni povas diri, ke inter la grizaj anseroj kiuj ne havas blankajn bekobazojn laŭ la kolo la Griza ansero havas pli dikan, la Fabansero pli longan kaj la Mallongbeka ansero pli mallongan. Laŭ la kapo la Griza ansero havas pli grandan kaj helan, la Fabansero pli malgrandan kaj malhelan kaj la Mallongbeka ansero multe pli malhelan kaj kontrastan kun la hela brusto.
Laŭ la dorso ripoze la Griza ansero havas pli nigrecajn kaj larĝajn stribendojn, la Fabansero pli malhelan ol la Mallongbeka ansero kaj kun pli markataj blankaj plumobordoj kaj la Mallongbeka ansero havas la plej helgrizan dorson. Laŭ la supraj partoj de flugiloj la Griza ansero montras kontraston inter brunaj akzelaj areoj kaj tre helgrizaj flugilkovriloj, la Fabansero estas la plej malhela kaj la Mallongbeka ansero estas tre helgriza kaj strieca kun pli malhelaj flugopintoj.
Laŭ vosto la tri specioj montras malhelan pugon kaj grizan bendon en blanka vosto, sed la Griza ansero montras la plej helgrizajn nuancojn kun tre larĝa fina blanka bordo, la Fabansero la plej malhelgrizajn nuancojn kaj la plej mallarĝan blankan vostobordon, dum la Mallongbeka ansero helgrizajn nuancojn kun tre larĝa fina blanka bordo.
Ĉe la striecaj flankoj la Griza ansero havas plej etendan striecon al ventro, la Fabansero similan koloron al dorso kaj la Mallongbeka ansero plej kontrastan koloron al la dorso, nome multe pli malhelaj flankoj. Pri kruroj kaj piedoj la Griza ansero havas ne tre markatan rozkoloron, la Fabansero plej oranĝecajn kaj la Mallongbeka ansero plej rozkolorajn. Laŭ la beko la Griza ansero havas plej fortikan kaj helan, la Fabansero plej longan kaj la Mallongbeka ansero, kiel sugestas ties nomo, multe plej mallongan.
Populacio
Estas du sufiĉe grandaj populacioj de Mallongbeka ansero. La Gronlanda kaj Islanda populacio vintrumas en Britio, dum la Svalbarda populacio vintrumas en Nederlando kaj Danio, kun malgrandaj nombroj ankaŭ en Norvegio (kie ili estas komune dum migrado), norda Germanio, kaj Belgio.
La populacioj pliiĝis spektakle dum la lastaj 50 jaroj, pro pliiĝanta protekto el pafado en vintrejoj. La nombroj de vintrumantoj en Britio pli altiĝis preskaŭ dekoble el 30,000 en 1950 al 292,000 en oktobro 2004. Ankaŭ la nombroj de vintrumantoj en Danio kaj Nederlando pliiĝis, kun ĉirkaŭ 34,000 en 1993. La plej grava reprodukta loko, ĉe Þjórsárver en Islando (tenanta 10,700 parojn en 1970), estis malkovrita nur en 1951, fare de Sir Peter Scott kaj sia teamo kiu faris ekspedicion por serĉi la reprodukriejojn. En Britio, la plej gravaj vintrejaj areoj estas en Norfolk (147,000 en 2004), Lancashire (44,000 en 2004), kaj Aberdeenshire (ĉefe dum la aŭtuna kaj printempa pasado). Grandaj aroj vintrantaj paŝtas en farmoj; unuopaj aroj povas esti spektaklaj, kiaj la 66,000 ĉe Lago Strathbeg, Aberdeenshire komence de septembro 2003.
Ekologio
Nestumado okazas ofte sur klifoj ĉe glaĉeroj por havigi protekton el mamuloj predantoj (ĉefe la Arkta vulpo), annkaŭ ĉe insuletoj en lagoj. La ino demetas 3 al 6 ovoj komence al meza majo en Islando, fine de majo en Svalbardo, kaj la kovado daŭras dum 26–27 tagoj. Tuj post elovgixgo la frumaturaj idoj akompanas la gepatroj perpiede al plej proksima lago, kie ili ekflugas post ĉirkaŭ 56 tagoj. La sudena migrado okazas el meza septembro al komenca oktobro, kaj la nordena el meza aprilo al komenca majo.
La diet estas preskaŭ entuta vegetarana. Somere, ili manĝas ampleksan gamon de plantoj el tundro, kaj surtere kaj akve. Vintre, ili paŝtas ĉefe kolzon, sukerbeton, terpomon, kaj diversajn herbojn; la damaĝo farata el rikoltoj povas esti etenda, kvankam ties paŝtado povas esti ankaŭ profita al la kultivistoj de sukerbeto kaj terpomo ĉar ili forigas foliojn kaj radikojn forlasitajn post rikoltado, malpliiĝante la transmiton de plagaj malsanoj el unu jaro al venonta.
Vaganteco
Spite la proksimecon de grandaj vintrejaj nombroj en Britio, nur tre malgrandaj nombroj videblas en Irlando aŭ Francio. Ĝi estas rara vaganto ĉe kelkaj aliaj eŭropaj landoj tiom sude kiom ĝis Maroko kaj Kanarioj, kaj ankaŭ ĝis orienta Kanado kaj Usono (el Novtero suden al Pensilvanio).
La Mallongbeka ansero estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA) applies.
Moderna ĵazo
Moderna ĵazo estas arnomo de diversaj ĵazstiloj, kiuj estas datigeblaj aparte inter 1940 kaj 1960 (inter la svingo de la 1930-aj kaj fruaj 1940-aj jaroj kaj la libera ĵazo ekde proks. 1960). Parte oni uzas la terminon ankaŭ por signi ĉiujn ĵazformojn ekestintajn post la antikva ĵazo.
Katalana nombro
La katalanaj nombroj estas entjeroj ofte trovataj en kombinatoriko. Ili konsistigas vicon, kies n-a elemento C_n estas difinita jene:
kie estas la binoma koeficiento. La unuaj katalanaj nombroj por n = 0, 1, 2, 3, ... estas
Kvankam la difino enhavas dividon, ĉiuj katalanaj nombroj estas naturaj nombroj (pozitivaj enteroj), ĉar eblas prezenti ilin en jena formo:
Aplikoj en kombinatoriko
Efektive C_3 = 5.
Rikura rilato
La katalanaj nombroj obeas jenan rikuran rilaton:
Historio
La katalana vico estis unuafoje priskribita en la 18-a jarcento de Leonhard Euler, kiu okupiĝis pri la malsamaj manieroj dispartigi plurlateron al trianguloj. La unuan publikaĵon pri la temo faris Johann Andreas Segner, kaj la vico de tiam portis la nomon "segneraj nombroj". Eugène Charles Catalan faris ligon al la nombro de parentezaj esprimoj, kaj lia nomo anstataŭis tiun de Segner.
Remburado
Remburado laŭ PIV unuavice estas la metio "pufigi kusenon aŭ seĝon, plenŝtopante ĝin per lano, haroj aŭ ia elasta materialo". La vorto devenas de la franca rembourrer. Remburaĵo estas la elasta materialo, per kiu oni remburas, kaj remburisto la profesio de metiisto, kiu tiel prilaboras meblojn. Remburado duavice ankaŭ temas pri la metio "plenŝtopi per pajlo aŭ alia materialo la felon de besto, por konservi al ĝi la formon de la vivanta besto". Vidu Remburado (konservado de bestoj)
Obermorschwiller
(jen alemane, prononco, ankaŭ Owermorschwiller, germane Obermorschweiler, prononco - "Weiler" estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento kaj kantono Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
Honorio (Canterbury)
Honorio (m. la 30-an de septembro 653) estis ĉefepiskopo de Canterbury, Kent, Anglio de 627 al sia morto.
Frua vivo
Verŝajne Honorio naskiĝis en Romo. En 597, papo Gregorio la 1-a sendis Aŭgustenon de Canterbury kaj aliajn monaĥojn por misii en Kent. En 601 alvenis dua grupo de misiistoj, kaj verŝajnas ke estis tiam kiam Honorio alvenis en Kent.
Ĉefepiskopo de Canterbury
En 627 Paulinus, episkopo de Jorko, konsekris lin ĉefepiskopo de Canterbury. Honorio skribis al la papo por peti ke Jorko iĝu dua ĉefepiskopejo en Anglio, por ke, kiam ĉefepiskopo mortis, estu alia ĉefepiskopo en Anglio kiu rajtu konsekri lian sekvanton. En 634 la papo konsentis.
En 633, post la morto de Edwin (Northumbria), Northumbria reiĝis plejparte pagana kaj Paulinus fuĝis al Kent. Tie Honorio nomumis lin episkopo de Rochester.
Honorio sendis Felix (Burgundio) kiel misiisto al East Anglia. Post la morto de Paulinus en 644, Honorio konsekris la unuan anglosaksan episkopon de Anglio, Ithamar, kiel lia sekvanto.
Li mortis en 653 kaj entombiĝis en Abatejo Sankta Aŭgusteno (Canterbury). Li estis venerata kiel sanktulo.
Antarkta priono
La Antarkta priono, Pachyptila desolata, konata ankaŭ kiel Kolombopriono, aŭ Totorore en maoria, estas unu el plej grandaj prionoj, nome genro de malgrandaj petreloj de Suda Oceano.
Taksonomio
La Antarkta priono estas membro de la genro Pachyptila, kaj kun la Blua petrelo formas la grupon de la prionoj. Siavice tiuj estas membroj de la familio Procelariedoj kaj de la ordo Procelarioformaj. La prionoj estas malgrandaj kaj tipe manĝas nur zooplanktonon; tamen kiel membroj de la Procelarioformaj, ili kunhavas kelkajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko, kvankam la naztruoj ĉe la albatrosoj estas flanke de la beko. La bekoj de la Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ ĉe tio ke ili disiĝas en 7 al 9 kornecaj platoj. Ili produktas stomakoleon faritan el vaksecaj esteroj kaj trigliceridoj kiuj stokiĝas en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj same kiel energiriĉa manĝofonto por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj. Fine ili havas ankaŭ salglandojn kiuj situiĝas ĉe la naza trapasejo kaj helpas al sensaligo de ties korpoj, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ili elpelas la salan solvaĵon tra sia nazo.
Subspecioj
La Antarkta priono havas tri subspeciojn.
Etimologio
La vorto Pachyptila derivas el la grekaj vortoj paĥis kaj ptilon. Paĥis signifas dikan aŭ fortikan kaj ptilon signifas plumon. Ankaŭ el la greka lingvo, priono devenas el la vorto priōn signife segilon, alude al ties segilecajn bordojn de la beko. La latina specia nomo desolata aludas al la iama nomo de la Kergelenoj, nome insuloj de la Désolation (forlasiteco kaj dezerteco).
Priskribo
La enverguro estas 17 al 20 cm, dum la korpolongo estas 28 cm. Ties plumaro estas tipe priona, nome blugriza ĉe supraj partoj, kaj blanka sube. Ili havas malhelan markon kun formo de "M" ĉe supraj partoj (dorso) etende al flugilpintoj. Ili havas bluecgrizajn bekon kaj kronon kaj blankan superokulan strion. Ili havas ankaŭ grizan kojnforman voston kun nigra pinto. Ĉe flugiloj, ties pli grandaj flugilkovriloj estas preskaŭ nigraj.
Reproduktado
La Antarkta priono estas ĉiujare reproduktulo kaj la ino demetas po unu ovon ĉiusezone. Ambaŭ gepatroj respondecas pri nestokonstruado, la kovado de la ovo kaj pri la idozorgado ĝis elnestiĝo. Ili reproduktiĝas en kolonioj sur insuloj de Suda Oceano.
Teritorio kaj habitato
La Antarkta priono estas pelaga kaj restas ĉe sudaj oceanoj. Nur por reproduktado ili venas surtere nome al insulo Heard, Aŭklandoj, Krozetoj, Makvora Insulo, insulo Scott. Sud-Georgio kaj Sud-Sandviĉinsuloj, Sudaj Orkadoj, Sudaj Ŝetlandaj Insuloj, kaj Kergelenoj. For de la reprodukta sezono, ili teritorias tra la sudaj oceanoj.
Bendo
Bendo estas mallarĝa kaj longa peco el maldika fleksebla materialo.
Bendoj povas esti el variaj materialoj kiel tolo, papero, lado, kaŭĉuko aŭ plasto. Ekzistas bendoj por diversaj aplikaĵoj, ekzemple bendo de filmo, magneta bendo por magnetofono, harliga bendo ktp.
En telekomunikado, bendo estas aro da frekvencoj inter du limoj, atribuitaj al speciala uzo, pri tiukaze estas sinonimo de frekvencbendo.
ACI
La vorto havas plurajn signifojn:
Miĥail Miĥailoviĉ Gerasimov
Miĥail Miĥailoviĉ Gerasimov (Михаил Михайлович Герасимов) (2a Septembro 1907 – 21a Julio 1970) estis fama soveta arkeologo kaj antropologo kiu disvolvigis la unuan teknikon de jurmedicina skulptado bazite sur trovoj de antropologio, arkeologio, paleontologio, kaj jurmedicina scienco. Li studis kraniojn kaj detalege rekonstruis la vizaĝojn de pli ol 200 personoj, kiaj Jaroslavo la Saĝa, Ivano la Terura, Friedrich Schiller kaj, plej fame, Timur (Tamerlano).
Termiko
Termiko rilatas al:
La subfako elektrotermiko estas la scienco pri varmo produktata de elektra kurento.
Wulveringem
Wulveringem estas agrikultura kaj loĝeja vilaĝo en la regioneto Westhoek (laŭlitere: okcidenta angulo), tio estas limregiono de Francio kaj Belgio. Wulveringem havas areon 9,37 km² kaj havis en 1970 nur 509 loĝantojn. La 31-an de decembro 1970 Wulveringem ĉesis esti memstara municipo, kiam ĝi estis kunigita kun la apuda vilaĝo Vinkem por kunfandiĝi al la komunumo Beauvoorde. Tiu nova nomo estas pruntita de la nomo de la Kastelo Beauvoorde.
Termiko
Termika konduktivo en fiziko estas la eco de substanco plukonduki la varmon.
Wulveringem
Nuntempe (post 1977 okazis pli da kunfandiĝoj) la vilaĝo dependas de Veurne en Okcidenta Flandrio.
Termiko
Termika kolono (aŭ simple termiko), en meteorologio, estas kolono de varma aero, kiu pro sia varmeco leviĝas en la atmosfero, kaj dum tio suprenportas unuflanke nubojn, sed aliflanke ankaŭ aviadilojn, balonojn, glisparaŝutojn, kajtojn kaj aliajn flugmaŝinojn.
Municipoj de la provinco Albacete
Municipoj de la provinco Albacete:
Mark Pallen
Mark J. Pallen estas Profesoro de Mikroba Genomiko ĉe la University of East Anglia. En lastaj jaroj, li estis en la avangardo de streboj por apliki sekva-generacian DNA-vicriveladon al problemoj en mikrobiologio kaj esplorado de antikva DNA. Li estis edukita en sia hejmurbo de Wallington en Anglio kaj studis ĉe Wallington High School. Li lernis Esperanton kiel adoleskanto, instruata de Alec Venture. Li kompletigis bakalaŭran gradon en medicinaj sciencoj ĉe Fitzwilliam College, Universitato de Kembriĝo kaj akiris sian medicinan taŭgecon de la Londono Hospital Medical College. Meze de la 1990-aj jaroj, li laboris por doktoro de filozofio sub la superrigardo de Gordon Dougan ĉe Imperial College en Londono.
Mittelstrimmig
Mittelstrimmig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
12492 Tanais
12492 Tanais estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Tanais estas la antiva greka nomo de la rivero Don (greke Τάναϊς). Plej granda rusia rivero, Don fontas proksime de Tula kaj fluas ĝenerale al sud-oriento, turnante okcidenten apud Volgogrado proksime de sia plej proksima punkto kun Volgo. La rivero enfluas al Azova Maro.
Akordogamo-teorio
Akordogamo-teorio estas esenca ero de moderna harmoniscienco. Ĝi donas al (improvizanta) muzikisto (ekzemple de ĵazo) rimedon por alordigi al akordoj la konvenajn gamojn (kaj inverse). Ĝi diras, ke inter gamoj kaj akordoj ekzistas tre liga interrilato.
Fundamento: la tonala harmoniaro
Je akordoj la tonoj kutime estas tavoligitaj tritoj kaj eksonas samtempe, dum kiam en gamoj ili estas ordigitaj duto post duto. Kondiĉe ke la bazotono de la akordo estas identa kun la bazotono de la apartena gamo, la akordo estas rigardebla kiel "gama eltranĉajo": Ĝi transsaltas nur certajn tonojn, kiujn la gamo krome enhavas. Fakte ĝi tamen estas identa kun ĉi tiu.
Tion montras simpla eksperimento: Se oni daŭrigas la tritotavoligon ekde la gamtono per gam-apartenaj tonoj, tiam la sepvoĉa akordo jam enhavas ĉiujn tonojn de la respektiva gamo. Tiu ĉi do estas prezentebla kiel akordo, same kiel inverse ankaŭ la akordo estas montrebla kiel gamosimbolo. Jen ekzemplo:
La gam-apartena kvarsono sur la toniko de la C-maĵora gamo nomiĝas Cmaj7 kaj enhavas la tonojn c, e, g und b. Se oni aldonas al ĉi tiu akordo kromajn tritojn, do la tonojn d, f kaj a, tiam la rezulta sono enhavas ĉiujn sep tonojn de la C-maĵora gamo. Oni signas la kromajn tonojn kiel ŝtupoj 9, 11 kaj 13 super la bazotono c = "1": Konsekvence la akordsimbolo estas Cmaj7/9/11/13.
Granges-la-Ville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Akordogamo-teorio
Fundamento: la tonala harmoniaro
Je tio oni supozas tonalan centron. Ĉi tiu bazotona rilato estas decida por ambaŭ, akordoj kiel gamoj: Alikaze alordigo de certa gamo al antaŭdonita gamo aŭ inverse ne klare eblus. Se oni formas akordon ne nur el tonoj de ununura gamo, tiam la bazotono tendencas al plursenseco. Se oni tavoligas ekzemple la tonojn c - e - g - b - d al kvinsono, c aperas kiel bazotono de la apartena gamo. Se oni tamen daŭrigas la tritotavoligon alterne de ega kaj eta trito, la venonta trito super d estus la tono F♯, ne F. F♯ tamen ne plu estas gam-apartena tono de C-maĵoro, tiel ke la akordo estus forlasinta ĉi tiun gamon kiel bazon.
Tio ĉi komence nur pridubigas la bazotonon, sed ne ĉian tonalecon. Ekzemple kelkaj ĵazharmoniistoj supozas, ke maĵorakordo ampleksigita per aliigita 4-a ŝtupo (en C-maĵoro: la tono F♯ anstataŭ F) baziĝas do sur la lidia gamo (c-d-e-f♯-g-a-b-c). Ties vera bazotono tiam ne plu estus C, sed G, ĉar la "lidia gamo" laŭ la akordogama teorio estas alordigita al la 4-a ŝtupo de maĵortonalo.
Se oni konsekvence daŭrigas la tavoligon alternan de egaj kaj etaj tritoj super bazotono de maĵorgamo, el tio dedukteblus do la kompleta "maldekstren-turniĝa" kvintociklo en maĵoro (C-G-D-A-E-H-F♯-C♯-G♯-D♯-A♯-E♯-B♯=C) el tio rezultas, ke la akordogama teorio baziĝas sur maĵorminora sistemo, je kio minoro kompreneble limiĝas je natura minoro.
Estas grave mencii, ke diversaj ĵazmuzikistoj laŭiras diversajn teoriojn, se ili volas peri improvizadon. Kelkaj imagas akordŝanĝojn kiel kvarsonoj kun eblaj streĉotonoj (9,11,13), aliaj tamen pensas rekte ekde la gamoj, kio estas nur alia vidmaniero. Teorie ekzistas pri ĉiu kombinaĵo el baza akordo kaj streĉotonoj gamo, dedukteblaj el la konataj maĵorminoraj gamoj tamen estas nur kelkaj el ili. Ĉio alia estas unue ideokonstruaĵoj, kiuj havas neniun rilaton al konataj strukturoj, sed povas esti nepre interesa por la orelo. Aparte moderna ĵazo ŝatas apliki tiajn harmoniojn kaj gamojn.
Militelefanto
Militelefanto estas elefanto kiu estas trejnita kaj gvidata de homoj por lukto kaj milito.
La ĉefa uzado de militelefanto estis militataki kontraŭ la malamikon, rompante ties liniojn kaj okazigante teruron. Elefanterio estus la militunuoj kun elefant-rajdaj trupoj. Ili estis unuafoje uzitaj en Hindio, kaj tiu praktiko etendis tra sudorienta Azio kaj okcidenten en la Mediteraneo. Ties plej fama uzo en Okcidento estis fare de la greka reĝo Pirho de Epiro kaj en gravaj nombroj fare de la armeoj de Kartago, kiaj mallonge fare de Hanibalo.
Berta Ehnn
Berta EHNN [en], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ehnn Berta estis hungardevena aŭstra operkantisto, (soprano, mezosoprano). Ŝia origina familia nomo estis Windisch [vindiŝ]. Berta Windisch naskiĝis la  (laŭ aliaj informoj la ) en Pest (urbo) (Hungara reĝlando), ŝi mortis la  en Aschberg (Aŭstrio).
Balatonszepezd
Geografio
Balatonszepezd situas inter monto 299 m-ojn alta kaj norda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Keszthely.
Berta Ehnn
Biografio
Berta Ehnn devenis el juda familio. Ŝi translokiĝis al Vieno jam en 1850 kun siaj gepatroj. Ŝi frekventis konservatorion en Vieno en la lernojaro 1861, poste ŝi lernis private. En 1863 ŝi faris sensukcesan provan kantadon en Hofoper (Vieno), sed en la sekva jaro ŝi sukcese debutis en teatro de Linz. Baldaŭ ŝi kantadis en Graz, Darmstadt, Hamburgo, en la teatra jaro 1865 en Nurenbergo, en la sekva jaro en Stutgarto. Inter 1868 kaj 1885 ŝi estis membro de la Kortega Operejo de Vieno, kie ŝi ricevis la titolon "imperiestra kaj reĝa kantisto". Intertempe en 1873 ŝi edziniĝis. En 1885 ŝi forlasis la scenejon, tamen escepte en 1918 ŝi kantis lastfoje.
Balatonszepezd
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo troviĝis en formo Zepesd. La turkoj longe suferigis la loĝantojn, poste germanoj alvenis. La loĝantoj okupiĝas komence pri fiŝistado, poste pri vinkulturo. La vilaĝo apartenas al vinregiono de Balatonfüred-Csopak. Ekde la 19-a jarcento ŝatata somera banloko formiĝis.
En Balatonszepezd migra poŝto servas.
Famuloj
En Balatonszepezd mortis Gyula Sebestyén (etnografo).
Jidvei
Jidvei [ĵidvej] (hungare: Zsidve, germane: Seiden) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Blaj. En 1910 ĝi havis 1 349 loĝantojn (germanoj, rumanoj, ciganoj, hungaroj), en 1992 1 265 (rumanoj, 4 % hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1309. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye). Administre apartenas al ĝi: Bălcaciu, Căpâlna de Jos, Feisa, Veseuş.
La venka amo
Amo konkeras ĉion (latine Amor Vincit Omnia), La venka amo (itale Amor vincitore) aŭ La venka amoro estas verko de Caravaggio, pentrita en 1602 por Vincenzo Giustiniani, membro de la socia rondo de la kardinalo Del Monte. En taglibro datanta de la 17-a jarcento, la modelo estas nomita «Cecco», en la itala, diminutivo de Francesco. Verŝajne temis pri Francesco Boneri, itala artisto populare konata kiel Cecco del Caravaggio, vivinta proksimume de 1590 ĝis 1630 kaj pentriste aktiva inter 1610 kaj 1625. La arta historiisto Gianni Papi establas iajn kunligitecojn inter Bonieri kaj Caravaggio, simila al servutulo-amo, komencantaj ekde 1600. La verko montras nudan figuron de Kupido ŝarĝantan arkon kaj sagojn, dum li tretaĉas la simbolojn de artoj, sciencojn kaj registaron. La modelo estas nuda kaj estas malfacile akcepti, ke temas pri unu el liaj servutuloj. La kulmina punkto kiu ligas tiun ĉi pentraĵon al la religiaj estas la intensa ambigueco per kiu la pentristo uzas la modelojn en diversaj pozoj, ĉu sakrala, ĉu profana.
Martin Van Maele
Martin Van Maele, pseŭdonimo de Maurice Martin (naskiĝis la 12-an de oktobro 1863, en Boulogne-sur-Seine; mortis la 5-an de septembro 1926, en Varennes-Jarcy), estis franca desegnisto konata pro por siaj erotikaj ilustraĵoj.
Masafumi Mizuki
Masafumi Mizuki (水筑 優文, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashima Antlers, Avispa Fukuoka kaj Honda Lock.
Berberisacoj
La berberisacoj (Berberidaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo ranunkolaloj (Ranunculales). Ĝi enhavas preskaŭ 20 genrojn kaj ĉirkaŭ 750 speciojn,. Ĝia tipa genro estas berberiso.
Priskribo
Ekzistas herbaj kaj lignaj taksonoj. La plej multaj specioj estas arbustoj. Kelkaj specioj estas kserofitoj en la aziaj dezertoj.
La duseksaj floroj estas radisimetriaj kaj plej ofte trinombraj. La stamenoj malfermiĝas per du klaboj. en ĉiu floro nur estas unu epigina karpelo, kiu plej ofte havas multajn ovolojn.
La fruktoj estas folikloj aŭ beroj, malofte nuksetoj, kiuj enhavas ĝis s 50 semoj.
Disvastigo
La plej multaj specioj originas en orienta Azio kaj en orienta Nordameriko. Ilia ĉefa disvastigo estas la nordaj moderaj klimatoj. Kelkaj hejmiĝas en Sudameriko kaj en Nordafriko. Multaj genroj havas disjunktan disvastigejon.
Gomal (rivero)
Gomal (دریائے گومل, paŝtoe ګومل سیند، ګومل دریاب, गोमती) estas 400 km longa rivero en Afganio kaj Pakistano, kiu estas menciita en la Rigvedo kiel Gomatī (plena je akvo). La rivero ŝuldas sian nomon al la Gomala Universitato en Dera Ismail Ĥan kaj la samnoma Distrikto Gomal en Provinco Paktika de Afganio. La rivero Gomal ekfluas sudoriente de Gazni. En Pakistano ĝi faras limon inter Ĥajber-Paŝtulando kaj Baluĉistano.
Berberisacoj
Taksonomio
La familio Berberidaceae estis starigata en la jaro 1789 fare de Antoine Laurent de Jussieu en Genera plantarum, p. 286 aufgestellt. Sinonimoj por Berberisacoj JUSS. estas: Diphylleiaceae SCHULTZ SCH., Leonticaceae AIRY SHAW, Nandinaceae HORAN., Podophyllaceae DC. NOM. CONS., Ranzaniaceae TAKHT..
Gomal (rivero)
Rehman Dehri sur la ebenaĵo de tiu rivero estas unu el la plej malnovaj urbigitaj centroj trovitaj ĝis nun en Suda Azio.
Berberisacoj
Taksonomio
La familio de la Berberisacoj (Berberidaceae) estas dividita en du subfamilioj kaj konsistas el 14 ĝis 17 genroj kun ĉirkaŭ 700 specioj:
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (15 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Bad Hofgastein
Bad Hofgastein estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto St. Johann im Pongau (germane Bezirk St. Johann im Pongau aŭ simple Pongau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Kalvinana preĝejo (Hodász)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en Hungario, en Hodász.
Historio
Oni konjektas, ke la sanktejo estas identa al tiu kirko Emeriko de Hungario, kiu estas legebla en dokumento el la 14-a jarcento. Oni supozas, ke la gotika kirko estis konstruita en la 13-a jarcento. En mezo de la 16-a jarcento la loĝantoj kalviniĝis, ili akiris ankaŭ la preĝejon. Post jarcento (ŝajnas, en 1677) ĝi estis pligrandigita.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La turo estas senregula plurlatero, pilieroj apogas la angulojn. Pro la senreguleco estas vidloko, kie estas videbla 5 lateroj. Malsupre meze troviĝas la enireja pordo. Akso de la navo kaj la absido rompiĝas, do ne estas rekta.
Pasigrafio de Maimieux
La Pasigrafio de Maimieux estas eble la unua projekto de pasigrafio, proponita de Joseph de Maimieux en 1795. Li tre interesigis homojn en Francio en la fino de 18-a jarcento. La projekto estis unue anoncita de la revuoj Décade philosophique kaj Magasin encyclopedique kaj publikita en libro en 1797. La Conseil des Anciens (Senato) de Francio, apogis la ideon kaj eĉ Napoleono, kiel konsulo, apogis ĝin. Maimieux uzis sian inventon en lernejo kaj la projekto estis sendita al Institut national des sciences et des arts (Nacia instituto de sciencoj kaj artoj) en 1798 por ĝia aprobo kaj estis publikita en Mémoires de l’Institut.
Moldava Soveta Socialisma Respubliko
La Moldava Soveta Socialisma Respubliko mallongigite Moldava SSR (moldave: Република Советикэ Сочиалистэ Молдовеняскэ, rumane: Republica Sovietică Socialistă Moldovenească, ruse: Молда́вская Сове́тская Социалисти́ческая Респу́блика) estis la nomo de la nuna Moldavio kiam ĝi estis unu el la respublikoj de Sovetunio inter 1940 kaj 1990.
La 12-an de oktobro 1924, Sovetunio organizis la Moldavan ASSR ene de la Ukraina Soveta Socialisma Respubliko inter la riveroj Dnestro kaj Prut, koncedante ampleksajn rajtojn al la rumana minoritato.
Rumanio alianciĝis kun la nazia Germanio en la somero de 1941, kaj partoprenis en la invado al Sovetunio, konata kiel la operaco Barbaroso, aneksiĝante al Moldavio. Post la fino de la Dua Mondmilito, en 1945 Sovetunio rekuperis Moldavion kaj reorganizis la sovetan respublikon.
La oficiala nomo Moldavio estis ŝanĝita al Respubliko Moldovo la 23-an de majo 1991, kaj proklamiĝis sendependa, post la intencoj de la ŝtat-puĉo en Sovetunio, la 27-an de aŭgusto 1991. Post la komencaj intencoj kuniĝi kun Rumanio, estiĝis la enlanda milito en la regiono Ĉednestrio en 1992, kie loĝas grava rusa minoritato.
Loĝantaro
La loĝantaro de la iama SSR Moldavio en 1989 konsistis el la sekvaj etnoj:
Kurram (rivero)
Kurram aŭ Kuram (paŝtoe د کرمې سيند) estas rivero kiu fluas tra la provincoj Paktia kaj Ĥost de Afganio kaj tra la Valo Kuram, Norda Vaziristano kaj Ĥajber-Paŝtulando, Pakistano. Ĝi kolektas akvon el la sudaj bordoj de la montaro Spin Gar kaj estas dekstraborda alfluanto de Induso. Kuramo estas menciita en Rigvedo laŭ la nomo Krumu. Ĝi estas 320 km (199 mi) longa.
23450 Birkenstock
23450 Birkenstock estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Charles Birkenstock (ĉ. 1860–1928), kiu estis direktoro de la Bureau Central Météorique (fondita en 1910) kaj de la Société astronomique d´Anvers (fondita en 1905). En la Gazette Astronomique, li regule eldonis observojn pri meteoroj.
Reĝo Edipo
Reĝo Edipo estas dramo de Sofoklo bazita sur legendo el la greka mitologio. Post Sofoklo multaj aliaj aŭtoroj priverkis la legendon, tiel ke Edipo apartenas al la plej elstaraj figuroj de la mondliteraturo. La dramo de Sofoklo estas praformo de analiza dramo, en kies trapaso malkaŝiĝas eventoj, kiuj okazis antaŭ ĝia komenco.
Intrigo
La popolo de Tebo alvokas sian reĝon Edipon por helpo, ĉar la urbo estas trafata de severa pesto. De la orakolo Edipo ekscias, ke nepunita misfaro estas la kaŭzo de la plago: Reĝo Lajo, lia antaŭulo, estis murdita. Nur ekzilo aŭ punmortigo de la kulpulo povas savi la urbon de la pesto.
Tuj Edipo komencas serĉi la murdiston. Iom post iom li malkovras la kruelan veron: Li mem estas infano de Lajo. Ĉar post lia naskiĝo la orakolo antaŭdiris, ke li murdos sian patron, Lajo estis ordoninta paŝtiston mortigi la infanon. Sed la paŝtisto pro kompato savis la junan Edipon kaj transdonis lin al la reĝo de Korinto. Kiel junulo, Edipo pridemandis la orakolon pri sia destino, kaj ricevis la saman informon kiel antaŭe Lajo: Li murdos sian patron kaj edziĝos kun sia patrino. Por eviti tion, li forlasis Korinton, ĉar li opiniis, ke la reĝo kaj reĝino de Korinto estas liaj gepatroj. Dum lia migrado, li ekkverelis kun nekonato, kiu baris al li la vojon. Koleriĝinte, Edipo mortigis la fremdulon, ne sciante, ke tiu estis lia vera patro, nome Lajo. Sur lia plua vojo li atingis Tebon, savis la urbon de la Sfinkso, kaj sekve la loĝantoj faris lin reĝo, kaj la reĝino, Jokasta, iĝis lia edzino.
Ekkoninte ĉi ĉion, la reĝino Jokasta sin pendigas. Edipo blindigas sin kaj petas sian bofraton, Kreono, lin elpeli de Tebo.
Interpreto
Ĉar ĉiuj gravaj eventoj okazis antaŭ la komenco de la dramo kaj estas bone konataj de la spektantaro, la atento koncentriĝas je la procezo de ilia malkaŝigo. Tio ebligas kvazaŭ de-eksteran rigardon al la temaro de la dramo: La rilato inter peko kaj puno, destino kaj respondeco, ekkono kaj blindigo. Ironie Edipo, kiu tiom sukcese solvis la enigmojn de la Sfinkso, devas perdiĝi, kiam li solvas la enigmon de sia propra vivo.
Literaturhistoria Signifo
Aristotelo en sia Poetiko nomas Reĝo Edipo la ideala modelo de tragedio.
Post Sofoklo multaj aliaj verkistoj prilaboris la legendon de Edipo, inter ili Pierre Corneille (1659), Voltaire (1718), Friedrich Hölderlin (1804), Hugo von Hofmannsthal (1905), Jean Cocteau (1934), André Gide (1931).
Komedian varianton de la sama intrigo verkis la germano Heinrich von Kleist sub la titolo 'La rompita kruĉo' (1852).
Sigmund Freud en sia verko "Interpretado de sonĝoj" (1899) rilatas la tragedion de Sofoklo al lia observaĵo, ke ĉiu vira infano trapasas 'Edipan fazon', en kiu li avidas sian patrinon kaj rivalas kontraŭ sia patro. Tiun fenomenon Freud nomis Edipa konflikto. Ankaŭ sian metodon de psikoanalizo Freud rekte ligas al la preciza analiza ekzamenado, kiun Edipo aplikas en la dramo de Sofoklo.
Mittenaar
Mittenaar estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lahn-Dill de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Dulova Ves
Dulova Ves (hungare Sósgyülvész [ŝOŝdjulvEs]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Gulvas.
Situo
Dulova Ves situas laŭ flankovojoj. Prešov troviĝas je 6 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1417 en hungaraj formoj "Gwluez" kaj "Gwluuez". En 1427 5 familioj pagis impostojn. En 1787 279 vilaĝanoj loĝis en 45 domoj, en 1828 444 vilaĝanoj en 60 domoj. En 1796 laŭ la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Sósgyülvész 407 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Prešov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dulova Ves 583 homoj, (567 slovakoj).
Akvocisterno
Akvocisterno estas kolektejo por la stokado de trinkakvo.
Akvocisterno estas granda akvujo en fermita ejo, kiu celas provizi certajn regionojn kun trinkakvo. Akvocisterno povas esti instalaĵo de akvodistribuejo por provizi rezervakvon en kazo de malsimentrio inter la alfluo de akvo el putoj aŭ fontoj kaj bezono de akvo fare de la akvodistribua sistemo.
Ĉar la akvoeligado el la terakvaj</b> tavoloj, terakvaj fontoj, fluantaj aŭ nefluantaj akvejoj ŝanĝiĝas, precipe laŭ la sezono, la akvocisterno zorgas pri la ekvilibrigo inter akvoalfluo kaj akvoforuzon. Ĝi kovras la pintojn en la akvoforuzo. Tio ofte okazas per kombinado de diversaj akvocisternoj, pumpilinstalaĵoj kaj la akvokonduka sistemo. Ofte akvocisternoj estas ligitaj al akvobaraĵoj.
Akvocisternoj havas diversajn celojn depende de la situo kaj funkcio ene de la akvoproviza reto. Akvocisternoj sur altaĵoj zorgas pri la akvopremo en la proviza areo, cisternoj en malaltaj lokoj stokas la necesajn akvokvantojn. Ene de tiuj retoj ankaŭ ekzistas trafluakvujoj, kies tasko estas mallongtempa stokado de la akvo. Akvocisternoj ankaŭ servas kiel stokejo de akvo en kazo de incendioj.
Patro parolas al siaj infanoj (privata revelacio)
Esperanta traduko el la angla GOD THE FATHER SPEAKS TO HIS CHILDREN [kun origina eklezia aprobo IMPRIMATUR †GIRARD, apostola vikario (9.10.1935) kaj †JEAN, kardinalo VERDIER, ĉefepiskopo de Parizo (8.5.1936) kaj kun persona atesto de †Alexandre Caillot, episkopo de Grenoblo] kompare kun la ĉeĥa traduko OTEC HOVOŘÍ KE SVÝM DĚTEM fare de jopo trovebla ĉe: http://web.quick.cz/JanJosefJiriPospisil/PatroParolas.htm
Maisons-Alfort - Alfortville (stacidomo)
Maisons-Alfort – Alfortville estas franca stacidomo sur linio D de RER, situanta en komunumoj Alfortville kaj Maisons-Alfort, en departemento Val-de-Marne, en regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Erik Schmedes
Erik Anton Julius Schmedes (n. 27-an de aŭgusto 1868 en Gentofte, Danio; m. 23-an de marto 1931 en Vieno) estis tenoro fama precipe pro siaj roloj en operoj de Richard Wagner. Lia frato Hakon Schmedes estis fama violonisto kaj komponisto.
Nasirija
Nasirija, laŭ araba lingvo الناصرية estas metropolo, ĉefurbo de Gubernio Dhi Kar (Irako).
Erik Schmedes
Vivo
Post studadoj en Parizo, Berlino kaj Vieno Erik Schmedes debutis en 1891 je Wiesbaden kiel baritono. Post pluaj studadoj ĉe August Iffert li debutis en 1898 je Vieno kiel herotenoro (titolrolo en Siegfried ĉe la Viena Kortegopero).
Nasirija
Historio
Nasirija estis establita en 1872 en la Otomana Imperio. Baldaŭ ĝi estis grava komerca centro. Dum la 1-a mondmilito la britoj konkeris la urbeton en 1915. Proksimume 400 britaj kaj hindaj, aliparte 2,000 turkaj soldatoj falis en la batalo. En 1920 vivis en la urbeto iom pli ol 6000 loĝantoj. La unua ĉelo de la irakaj komunistoj estis fondita en la 1930-aj jaroj. Dum la 1991 Golfa Milito en 1991 la koaliciaj armeoj facile okupis la urbon. En 2003 denove okazis bataloj ĉi tie.
Ekonomio
Nasirija havas nur hejmindustriojn, oni kreas boatojn, prilaboras lignojn kaj arĝentojn.
Erik Schmedes
Vivo
Dum 27 jaroj Schmedes dedide pregis la vienan koncertan vivon, ĝis kiam li adiaŭis de la teatro en 1924 per la titolrolo en Evangelimann de Wilhelm Kienzl.
Nasirija
Trafiko
Nasirija estas fervoja finstacio. La metropolo havas ankaŭ vojajn kontajtojn.
Erik Schmedes
Vivo
Poste li laboris ĝis sia morto kiel instruisto. Al siaj lernatoj apartenis poste elstaraj kantistinoj kiel Maria Müller kaj Anny Konetzni.
Nasirija
Klimato
La klimato de Nasirija estas seka dezerta. Jare pluvas 128 mm, inter junio-aŭgusto ne pluvas. La jara averaĝa temperaturo estas 17 °C.
Vidindaĵoj
En Nasirija mankas historiaj monumentoj. Vidindaĵoj estas la bazarejo, riverbordaj parkoj kaj historia muzeo. Ruinoj de Ur estas proksime, inter kiuj elstaras la Zigurato de Ur.
Nacia Asembleo
Nacia Asembleo estas uzata en diversaj landoj resp. lingvoj por parlamento-simila kunveno de politikistoj.
Francio
En Francio, temis komence, en 1789, pri revolucia kunveno por reformi la ŝtaton. Nuntempe ĝi estas la nomo de la nacia parlamento de Francio.
Germanio
En Germanio oni uzas la esprimon:
Heleboro
Heleboro (Helleborus) estas genro de florantaj plantoj el la familio de la Ranunkolacoj (Ranunculaceae). Ĝi inkluzivas almenaŭ 20 speciojn de kiuj multaj estas venenaj.
La genro estas enlanda en Eŭropo, de Britio al Hispanio kaj Portugalio kaj orienten tra la regiono de la Mediteraneo, en Rumanio kaj Ukrainio, norda marbordo de Turkio en la Kaŭkazo. La plej granda koncentriĝo de specio estas en la Balkano. La floroj havas kvin petalojn (reale sepaloj kaj tepaloj ). La sepaloj kaj petaloj ne falas sed restas sur la planto. Lastatempaj esploroj en Hispanio sugestas ke la kaliko kontribuas al la evoluo de semoj (Herrera 2005).
Kvankam iuj floroj de iuj specioj povas ŝajni sovaĝaj rozoj, ili ne apartenas al la familio de la Rozacoj (Rosaceae).
Nigra heleboro (vidu la apudan floron) aŭ Kristnaska rozo (Helleborus niger) apartenas al la genro Heleboro, kiel ankaŭ la Orienta heleboro (Helleborus oriëntalis). Ĝi estas konata kiel sorĉistina herbo.
Kropotkin (urbo)
Kropotkin (ruse Кропоткин) estas urbo en Krasnodara regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 03414.
Etna malplimulto
Etna malplimulto estas etno, kiu vivas kiel malplimulto de la loĝantaro sur teritorio de ŝtato, kaj diferenciĝas de la resto de la loĝantaro en pluraj karakterizaxoj kiel lingvo, kulturo aŭ religio.
Kropotkin (urbo)
La urbo estis fondita pli malfrue ol jaro 1771.
Etna malplimulto
En multaj regionoj de la tero etnaj malplimultoj ankaŭ vivas dise sur la teritorioj de pluraj ŝtatoj. Kutime la etnanojn ligas sento de komuneco, sed la ebleco de translimaj kontaktoj ofte estas limigata fare de la koncernaj ŝtatoj. Ekzemploj pri tio estas en Hispanio respektive Francio (eŭskoj, katalunoj), en Rumanio (hungaroj, historie germanoj), en okcidenta Azio (kurdoj) aŭ en la arbaraj, montaj regionoj de Vjetnamio, Laoso kaj Tajlando (hmongoj kaj pliaj etnoj).
Kropotkin (urbo)
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1921.