cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Postkolonia literaturo
Kritika alproksimiĝo
Postkolonia literatura kritikismo reekzamenas kolonian literaturon, ĉefe koncentrante al la socia diskurso, inter la kolonianto kaj la koloniigito, kiu formas kaj produktas literaturon. En Orientalism (1978), Edward Saïd analizis la fikcion de Honoré de Balzac, Charles Baudelaire, kaj Lautréamont (Isidore-Lucien Ducasse), kaj esploris kiel ili influiĝis, kaj kiel ili helpis formi la socian fantazion de eŭropa rasa supereco. Postkoloniaj fikciaj verkistoj traktas la tradician kolonian diskurson, ĉu per modifado aŭ per ŝanĝado, aŭ ambaŭe.
Ekzemplo de postkolonia romano estas Wide Sargasso Sea (1966), de Jean Rhys, historio antaŭita de Jane Eyre (1847), de Charlotte Brontë, literatura varianto kie familia historio estis rakontita el la vidpunkto de subalterna protagonistino, Antoinette Cosway, kiu, ene de la historio, estas socie subpremata rolulo kiu estas renomata kaj diverse espluatita. Ĉe postkolonia literaturo, la protagonisto kutime baraktas ĉe aferoj de identeco — ĉu socia, kultura, aŭ nacia, ktp. — kutime kaŭzata de sperto de psikologiaj konfliktoj devenaj el kultura asimilado, al vivo inter la malnova, indiĝena mondo kaj la dominanta hegemonio de la invadaj sociaj kaj kulturaj institucioj de la kolonia imperiismo de metropolo.
La “kontraŭ-konkera rakontaro” konsideras la indiĝenajn loĝantojn de koloniigitaj landoj kiel viktimoj pli ol kiel rivaloj de la koloniigintoj. Tio priskribigas la koloniigitan popolon laŭ pli humana lumo sed riskas senkulpigi koloniigintojn el respondeco pro la efikoj de koloniigo per akceptado, ke la loĝantoj estis "kondamnitaj" al sia fato.
121019 Minodamato
121019 Minodamato estas asteroido de la asteroida zono, en orbita resonanco 2:7 kun la Tero, malkovrita la de la italaj  Franco Mallia kaj Mario Di Sora elde la Observatorio de Campo Catino en Guarcino (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala televida ĵurnalisto Mino Damato (1937–2010), la unua, kiu prezentis astronomion kaj astrofizikon ĉe la itala televido, kun sia serio In viaggio tra le stelle (" Vojaĝo tra la steloj ") en la 1970-aj jaroj.
10749 Musäus
10749 Musäus estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Johann Karl August Musäus (1735–1787), privata instruisto ĉe la kortego de Vajmaro, estis la satira aŭtoro de Volksmärchen der Deutschen, en 5 volumoj, kiu alportis al li la reputacion de antaŭulo de la fratoj Grimm.
Mór Kármán
Mór Kármán, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kármán Mór estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis szőllőskislaki ekde 1908, lia origina familia nomo estis Kleinmann ĝis 1874, liaj plej konataj filoj estis Theodore von Kármán kaj Elemér Kármán.
Mór Kleinmann naskiĝis la en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mór Kármán devenis el juda familio. Li maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1862. Li studis filozofion kaj filologion en Universitato de Vieno inter 1862-1865 kaj akiris diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1866. Lia plej grava instruisto estis en:Robert von Zimmermann. Post siaj studoj li instruis en mezlernejo kaj komerca akademio, sed interrompe en 1869 li estis sendita al Lepsiko studi la germanan instruadon. En 1872 li ekinstruis en la Universitato de Pest, sed li estis ankaŭ gimnaziestro (1872-1897). Inter 1873 kaj 1882 li redaktis ankaŭ pedagogian revuon kaj li havis postenojn en la pedagogia strukturo. Li kreis novan instruan metodon en gimnazioj. Ekde 1907 li laboris en la ministerio, post 2 jaroj li atingis la universitatan titolon profesoro. Lia edzino naskis kvinfoje.
Grand Bourgtheroulde
Grand Bourgtheroulde [ɡʁɑ̃ buʁtʁuld] estas nova franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Sankta Andreo (Barbado)
Sankta Andreo (angle: Saint Andrew [sejnt andru]) estas paroĥo de Barbado. Sankta Andreo kreiĝis je 1645.
San Agustín Loxicha
San Agustín Loxicha estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Agustín Loxicha. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 085.
Geografio
San Agustín Loxicha apartenas al la distrikto Pochutla al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 17823 loĝantojn. El tiuj estis 8767 viroj kaj 9056 virinoj. La komunumo havas surfacon de 389.13 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1820 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 17964 indiĝenoj. El tiuj 14633 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 14633 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Mikaelo Ternavski
Mikaelo TERNAVSKI (ukraine Михайло Якович Тернавський; ruse Михаил Яковлевич Тернавский) (naskiĝis en 1934, mortis la 9-an de aŭgusto 1998 en Krimeo) estis ukrainia poeto, kiu esperantistiĝis en 1983. Li loĝis en Krimeo, kaj verkis en la lingvoj ukraina, pola kaj en Esperanto. Liaj poemoj aperadis ekde 1984 en dekseso da revuoj, i.a. en Esperanto kaj en la volumo Koloro (1987). Li "neniam partoprenis Esperanto-kongreson", ĉar li "ne volis plenumi postulojn de [...] KGB".
Tuktoyaktuk
Tuktoĝaktuko, aŭ Tuktoyaktuk en angla /tʌktəˈjæktʌk/, aŭ Tuktuyaaqtuuq (en inuvialuktun: kvazaŭ karibuo), estas Inuvialuita domaro de ĉirkaŭ 850 loĝantoj en la Inuvika Regiono de la Nordokcidentaj Teritorioj, Kanado. Komune referencata simple laŭ ĝia unua silabo, Tuk /tʌk/ (Tak), tiu setlejo kuŝas norde de la Arkta Cirklo ĉe la bordo de la Beaufort-maro, de la Arkta Oceano. Iam konata kiel Port Brabant, la komunumo estis renomita en 1950 kaj estis la unua loko en Kanado kiu revenas al la tradicia indiĝena nomo.
Centrache
Centrache estas komunumo de Italio.
Kirchheim (Turingio)
Kirchheim estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ilm de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de la komunumo Amt Wachsenburg. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Valĉi Dol
Valĉi Dol (bulgare Вълчи дол; rumane Vǎlci Dol) estas urbo en nordorienta Bulgario, en Provinco Varna. Ĝi estas la administra centro de municipo Valĉi Dol, kiu situas en la nordokcidenta parto de la provinco. En 2009, la urbo havis 3.460 loĝantojn.
Valĉi Dol situas ĉe akvokolekta areo de Dobruĝo, Varna- kaj Ŝumen-altebenaĵo. Ĝia nomo signifas "lupa ravino" en la bulgara lingvo, kiu referas al la malnova otomana turka nomo, Kurtdere. Valĉi Dol hejmigas la unuan dizelan energiocentralon inter la vilaĝoj en Bulgario, instalita en 1929. La vilaĝo ricevis la urban rangon en 1974.
13543 Butler
13543 Butler estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomian artiston John Christopher "Chris" Butler, kiu pentris multnombrajn scenojn entenantajn fajnajn detalojn kaj kolorojn en verkoj kiel Apollo Dawn ; kaj senson de humuro en pentraĵoj kiel One Small Mistake for Man kaj Hooray for Hadleywood.
Masashi Watanabe
Masashi Watanabe (japane 渡辺 正, n. 11-an de januaro 1936, m. 7-an de decembro 1995) estis japana futbalisto. Li de 1958 ĝis 1969 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
571 Dulcinea
571 Dulcinea estas granda, tre hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Paul Götz, la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Dulcinea del Toboso, la imaga amatino de Don Kiĥoto, en la verko de Miguel de Cervantes.
571 Dulcinea estas unu el la maloftaj R-tipaj asteroidoj (Sub klaso de S-tipaj, mezaj inter la A-tipaj kaj la V-tipaj); en kiuj oni trovas la spektron de la olivino kaj de la pirokseno. Plej bona specimeno de R-tipa asteroido estas 349 Dembowska.
46702 Linapucci
46702 Linapucci estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la Observatorio de Montelupo Fiorentino en Toskanio (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Lina Pucci, patrinon de la unua malkovristino.
(108996) 2001 PR61
(108996) 2001 PR61 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Pedro da Fonseca (filozofo)
Petro da Fonseko (1528-1599) estis portugala humanisto, filozofo, jesuito, teologo, hebreisto, arabisto, rektoro kaj profesoro pri filozofio de la Universitatoj de Koimbro kaj Eboro, konsiderata la portugala Aristotelo. Li estis majstro pri la greka kaj la hebrea, kies erudicio lin provizis per serio da propraj konceptoj rilate al temoj disvolviĝintaj de Tomaso de Akvino (1225-1274) kaj Aristotelo. Liaj ĉefaj verkoj kuŝas en la fakoj pri logiko kaj metafiziko.
Kariero
Kvankam li estis homo pri negocoj, Petro da Fonseko same estis nature dotita rilate al filozofio. Li plenigis multajn gravajn postenojn en sia ordino, kiel asistanto al Portugalio en la Ĝenerala Ordino de la Jezuitoj, vizitanto de Portugalio, kaj altrangulo de la menciita ordino en Lisbono. Gregorio la 13-a (1502-1585) kaj Filipo la 2-a (1556-1598) atribuis al li taskojn tre delikatajn diplomatie kaj kun pezaj respondecoj. Fonseko uzis sian influon kun saĝo laŭ la celoj pri karito kaj lernado.
Multaj grandaj institucioj, en Lisbono, ĉefe la Irlanda Kolegio, ŝuldas ties ekziston, almenaŭ grandparte, al lia zorgo kaj pia spirito. Same oni kreditas al li la kreadon de la jezuita Ratio Studiorum. Tamen, lia plej granda akiraĵo, kies reputacio longe daŭris, kuŝas sur la fakto ke li unue duonvidis solvon, pere de sia "scientia media" pri Dio, rilate al la konsterna problemo pri repaciĝo inter la graco kaj la libervolo. Spite ke lia famo pri tia temo estis iomete duonkaŝita de sia disĉiplo, Luizo de Molina (1535-1600), ĉi tiu pli komplete disvolvis kaj perfektigis la ideojn de sia majstro en sia verko "Concordia Liberi Arbitrii cum Gratiæ Donis", eldonita en 1588, kaj laŭgrade Fonseko estis malkovrita kiel la originanto de tiu doktrino.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Philbar.png| Logiko Sanzio_01_Plato_Aristotle.jpg| Metafiziko Chart_Semiotics_of_Social_Networking.jpg| Semiotiko Thomas Aquinas by Sandro Botticelli.jpg| Skolastikismo Aristotle_Altemps_Inv8575.jpg| Aristotelo (384 a. K. - 322 a. K.) Porphyry.jpg| Porfirio (233-305) Gregory_XIII.jpg| Gregorio la 13-a (1502-1585) Petrus Ramus.jpg| Petrus Ramus (1515-1572) Fotothek_df_tg_0006932_Philosophie_%5E_Mathematik_%5E_Jesuiten_%5E_Wappen.jpg| Kristoforo Klavo (1528-1612) Diogo Andrada de Payva (1528-1575).png| Diego Andrada de Payva (1528-1575) Molina - De Justitia et jure, 1759 - 272.tif| Luizo de Molina (1535-1600) Suarez LOC hec.13754 (cropped).jpg| Francisco Suárez (1548-1617) </Gallery> </Center>
Kantonoj de Svislando
Svislando dividiĝas en 26 kantonojn, kiuj estas jure la federaciaj ŝtatoj de la svisa konfederacio.
Organizo
Ĉiu kantono havas propran konstitucion kaj aŭtoritatojn leĝodonan, plenuman kaj jurisdikcian. Ĉiu kantono havas ankaŭ unuĉambran parlamenton (kantona konsilio) kun inter 49 kaj 180 parlamentanoj. La kantona registaro konsistas el kvin aŭ sep membroj, depende de la kantono.
Kompetencoj de la svisaj kantonoj
Publikaj aferoj, kiujn regulas nek la svisa konstitucio nek iu konfederacia leĝo, apartenas al la instanceco de la kantonoj. Al ili apartenas: Ĉar la konfederacio havas kunrajtojn en multaj el tiuj kampoj, ofte ekestas instanceca konflikto.
Kantonoj povas cedi al siaj komunumoj certan aŭtonomecon, kies formo varias inter la kantonoj.
En du kantonoj (Glaruso kaj Apencelo) la civitanaro decidas en publika kunveno (landkomunumo) pri siaj kantonaj reprezentantoj kaj pri faktaj demandoj. En ĉiuj aliaj kantonoj ekzistas nur ordinaraj balotoj.
Historio
En la historio de Svislando la rolo de la kantonoj pasis grandan evoluon. En la Svisa Ĵurkomunumo, kiu unue ek de 1291 konsistis el la tri prakantonoj (Urio, Ŝvico kaj Untervaldo aliĝis en la 16-a jarcento la urbaj ŝtatoj Zuriko, Berno, Lucerno, Zugo kaj la kampara kantono Glaruso, kiuj formis la Ok Malnovajn Lokojn. Al tiuj poste aliĝis pliaj kvin lokoj. Aliaj lokoj alvenis al Svislando per milita ekspansio. Ĝis la Helveta Revolucio en 1798 tiuj kantonoj fakte ne formis konfederacion sed lozan ligon de sendependaj ŝtatoj unuflanke kaj de komune kontrolataj kolonioj aliflanke. En la Helveta Respubliko sub la franca influo estis formita tuta serio de novaj kantonoj kiel la Kantono Linth, la Kantono Baden aŭ la Kantono Säntis. En la mediacia konstitucio post la malfondo de la Helveta Respubliko la plej multaj de tiuj malnovaj kantonoj denove malaperis. Dum estis fonditaj aliflanke novaj kantonoj kiel Kantono Sankt-Galo. Sian hodiaŭan formon Svislando ricevis per la kreo de la Svisa Konfederacio en la jaro 1848. En 1971 post longa disputo estis per secesio de Kantono Berno kreiita la plej juna svisa kantono, nome Kantono Ĵuraso.
Listo de la svisaj kantonoj
Rimarkoj:
Trezorejo Sankta Ludgero
La Trezorejo Sankta Ludgero estas kolekto prizorgata laŭ muzeaj principoj en Essen-Werden. Ĝi loĝigas restaĵojn de la trezoro de la iama benediktana abatejo Werden, la nuna preĝejo Sankta Ludgero.
En la kolekto troviĝas proksimume 90 artverkoj. Al la ekspoziciaĵoj apartenas la Krucifikso de Helmstedt, ankaŭ nomata Krucifikso de Werden. Kesteto por konsekritaj hostioj el eburo devenanta el la kvina aŭ sesa jarcento montras unu el la plej malnovaj prezentadoj de la naskiĝo. Ekde 1979 la kolekto estas publike alirebla.
West End
'''Bloo West End - prononco laŭ IFA-transskribo [], esperante "Okcidenta Fino" - estas kvartalo lokita centre de Londono. Ĝi entenas multajn el la ĉefaj vidindaĵoj de la brita ĉefurbo, sed ankaŭ oficejojn kaj administrajn sidejojn. Tie cetere troviĝas kelkaj el la plej eminentaj teatrejoj de Londono : en la angla, la vortoj "West End" povas ankaŭ aludi al la teatrejo West End. Unuvorte kaj simbole, West End estas rigardebla kiel unu el la tri centroj de Londono : West End temas pri amuzo aŭ kulturo, la kvartalo City okupiĝas pri financoj, kaj la kvartalo Westminster-Whitehall estas dediĉita al politikaj aferoj.
Respondrajto
La respondrajto ĝenerale signifas la rajton defendi sin kontraŭ la publika kritiko en la sama loko, kie ĝi estis publikigita. En iuj landoj, kiel Brazilo, ĝi estas laŭleĝa aŭ eĉ konstitucia rajto. En aliaj landoj, ne estas laŭleĝa rajto kiel tia, sed estas rajto, kiun iuj amaskomunikiloj kaj eldonejoj elektas doni al homoj kiuj estis severe kritikitaj de ili, konsiderante tion kiel aferon de redakcia politiko. En kunsidoj de organizoj, respondrajto permesas ke aludito intervenu eĉ antaŭ sia parolvico.
Eŭropa Unio
En Eŭropo, okazis proponoj por laŭleĝe devigebla respondrajto, kiu validas por ĉiuj amaskomunikiloj, inkludante gazetojn, revuojn, kaj aliaj presitaj rimedoj, apud radio, televido, kaj interreto. En 1974, la Komitato de Ministroj de la Konsilio de Eŭropo jam voĉdonis rezolucion donante respondrajton al ĉiuj individuoj. Per la artikolo 1 de la rekomendo de la 2004-a Konsilio de Eŭropo, la respondrajto definiĝis jene: ...proponante eblecon reagi al ajna informo en amaskomunikilo prezentante malprecizajn faktojn...kiuj influas...personajn rajtojn.
Unuopaj ŝtatoj
En la federacia sistemo de Germanio, la unuopaj federaciaj ŝtatoj responsas pri edukado, kulturaj aferoj, kaj ankaŭ gazetaro kaj elektronikaj amaskomunikiloj. Ĉiuj gazetaraj leĝoj de la 16 federaciaj ŝtatoj garantias la rajton nombri prezenton de faktaj deklaroj, kiuj estas opiniitaj kiel eraraj de la individuoj kaj organizoj koncernataj. Tiu estas bazita sur artikolo 11 la nacia gazetara leĝo de 1874, kaj ĝi troviĝas en ĉiuj 16 leĝoj kiel §11 aŭ §10 en iomete modifitaj versioj.
Aŭstrio kaj Svislando havas similajn leĝojn. En Aŭstrio estas en artikolo 9 de la nacia amaskomunikila juro, en Svislando en artikolo 28g de la civila kodo.
En Francujo, la rajto por korekta respondo rilatas al la artikolo 13 de la Leĝo de la libereco de la gazetaro de la 29-a de julio 1881 kaj estas renovigita kaj etendita al dissendaj kaj ciferecaj amaskomunikiloj tra diversaj leĝoj kaj dekretoj.
La belga leĝo pri respondrajto aperis en 1831 kiel artikolo 13 de la 1831-a dekreto pri la gazetaro. Tiu estis anstataŭita 130 jarojn poste per la leĝo sur la droit de réponse aŭ «loi du 23 juin 1961». Origine raportante nur al la presita gazetaro, ĉi tiu leĝo estis amendita en 1977 per la leĝo de «4 mars 1977 relative au droit de réponse dans l'audiovisuel», t.e. pri aŭdovidaj amaskomunikiloj, eldonita en la Moniteur Belge je la 15-a de marto 1977. ] Ekde la federaciado de la belga ŝtato en 1980, la lingvaj komunumoj estas responsaj pri la amaskomunikiloj, kaj tiel la flandra komunumo pasigis en 2005 dekreton datitan je la 4-a de marto 2005, kiu reguligas la respondrajton en la artikoloj 177 al 199, kaj la germanlingva komunumo aprobis la dekreton de la 27-a de junio 2005, kiu simple rilatas al la leĝo de 1961 kiel amendita en 1977. (p.32)
Unuiĝintaj Nacioj
La Unuiĝintaj Nacioj agnoskas la International Right of Correction (Internacian Rajton de Korekto) tra la Convention on the International Right of Correction (Konvencio pri la Internacia Rajto de Korekto), kiu ekvalidis la 24-an de aŭgusto 1962.
Laŭ redakcia politiko
Respondrajto povas esti ankaŭ parto de la redakcia politiko de novaĵpublikaĵo aŭ akademia gazeto.
BBC
BBC eldonis gvidilon pri respondrajto specifikante : Kiam nia eldonaĵo faras deklarojn pri malbonagado, delikto aŭ nekompetenteco aŭ elmetas fortan kaj malutilan kritikojn de individuo aŭ institucio, la supozo estas ke al tiuj kritikituloj estu donita "respondrajto", t.e. donita justa ŝanco respondi al la akuzoj.
Australasian Journal of Philosophy
La Australasian Journal of Philosophy (Aŭstralazia ĵurnalo pri filozofio) skribis en sia redakcia politiko :
Al aŭtoroj de la materialoj kiuj estas komentitaj [en diskutaj Notoj] estu donita respondrajton (subjekto al la kutima arbitracio), pri la kompreno ke akurata publikigo de la Noto iĝos prioritato super la dezirindeco inkludi ambaŭ kaj Noton kaj Respondon en la sama publikaĵo de la Ĵurnalo.
Tantra masaĝo
Tantra aŭ tantrika masaĝo estas speco de erotika masaĝo  en formo de rito, disvolvita laŭ la ideologio de neotantro en medioj de Nova Epoko en kiu la sentemo de la viro kaj la forteco de virino estas centraj. Multaj problemoj inter viroj kaj virinoj rilatas al manko de komunikado kaj manko de reciproka deziro.
La masaĝo inkluzivas diversajn masaĝajn teknikojn kun elementoj de jogo, bioenergio kaj seksa terapio en kombino kun bonfarto ligita al profunda malstreĉiĝo kun terapia alfrontiĝo.
La kliento aŭ ricevanto de la masaĝo ludas pasivan rolon kiu konsistas el la akceptado de la masaĝo kaj sindono al la sento kaj re-malkovro de emocioj. La procezo kombinas senton de bonfarto kun profunda malstreĉa terapio, ĉar homoj venas por trakti aferojn de memfido, inkluzive de seksaj problemoj kaj rilataj problemoj.
Laŭ Tantric Massage Association Berlin, tantra masaĝo baziĝas sur konceptoj de Wilhelm Reich, Karl Jung, Carl Rogers kaj Alexander Lowen (bioenergio), Osho kaj Mantak Chia.
Mia vagino nun estas jonio
La energio, kiu estas liberigita per tantro, nomiĝas kundalini kaj estas natura seksa potenco. La dākinī reprezentas la saĝecon kaj la spiriton de la praktikantoj. La masaĝo estas sensa ekzemple kiam la jonio aŭ la lingamo ricevas perditan kareson de la manplato kiu kvazaŭ superflugas tre subtile.
Aliaj fontoj de inspiro inkluzivis la laboron de la teologo kaj genro-esploristo Joseph Kramer kiu kreis la tn. "lingamo- masaĝon" kaj Annie Sprinkle, unuu el la plej famaj fakaj prelegantoj pri sekseco en Usono kaj Eŭropo, Ambaŭ disvolvis formon de spirita, erotika korpolaboro, kiu baziĝas sur dao-tantrikaj fundamentoj kaj ĉefe okupiĝas pri spirado-ekzercoj kaj masaĝo-laboro, de kiu la 'jonio-masaĝo ' (la ina versio de lingamo-masaĝo).
Praktiko
Ĝi ofte estas masaĝo kun plumoj, silko, odoroj, oleoj ktp en certa ordo. Kiel regulo, la genitala areo ankaŭ estas detale tuŝita kaj masaĝita, sed ĝi ne estas necesa. Ĝi ebligu ke homoj spertu sian korpon kiel sensa instrumento kaj sentu sian korpon kiel tutecon: korpo, sekseco, sentoj, kaj animo.
Tantra masaĝo inkluzivas tutan aron da formoj, de erotikaj ĝis sensaj kun spiritaj ritoj. Okcidenta tantra masaĝo ne estas multe spirita. La kialoj por voli tantran masaĝon povas esti, ke iu delonge ne plu konis intimecon kaj volas esti denove tuŝita aŭ havis negativajn spertojn en sia partnera rilato, sed ankaŭ ordinara scivolemo, ekscitiĝo kaj plezuro estas kialoj por deziri tantran masaĝon, kiu nomiĝas masaĝo, sed kiu tamen ne estas kutima knedada masaĝo. Temas pli pri karesoj kaj longaj, glitantaj strekoj, tuŝante la tutan korpon. Ĝi estas holisma, ĉar ĝi ne nur koncentriĝas sur la korpo, sed ankaŭ efkias mense. Iuj seksologoj regule diskrete rekomendas tantrajn masaĝojn, ĉar parolado ĉesas ie kaj estas bone, ke iu persone spertas kio mense blokas kaj kio liberigas, ĉar vortoj kaj pensoj ne devas partopreni.
La filmeto de la germana televido WDR (vidu eksteraj ligiloj) donas enrigardon pri seminario de profesia tantra masaĝo, la motivoj de la homoj, kiuj vizitas ĝin kaj la multajn riĉigajn spertojn - sed ankaŭ defiojn, kiujn oni povas sperti tie.
Sur la retejo de la germana societo pri tantromasaĝoj spekteblas intervjuo kun kelkaj filmitaj etosomomentoj (vidu sub eksteraj ligiloj).
Averto
Tamen post la komenco de la #MeToo-movado, estis raportoj de seksperfortoj kaj misuzoj en rilato al tantraj masaĝoj. La manko de klaraj kontraktoj kaj taŭga edukado kaj trejnado (precipe ĉirkaŭ konsento, limoj, traŭmoj kaj potenco kaj uzo de seksa energio), povas kontribui al seksa miskonduto ankaŭ en tantrismaj rondoj.
Legu pli
Stubbs, Kenneth Roy (1). Tantrika masaĝo: Ilustrita manlibro por medita sekso. Masaĝo Venonta Pordo - Aŭtentika Tantrika Blogger kaj London Secret Garden Publishing Provizanto, ISBN 0939263092
(angla) Tantro kaj neo-Tantro en la okcidento
(angla) [https://karmatantric.com/what-is-tantric-massage/ Kio estas Tantrika Masaĝo? Kion atendi de ĝi?]
(angla) Ĉiu Londona TAntra terapiisto majstris la arton provizi la plej malĉastan kaj aŭtentan tantran masaĝon
(angla) Enkonduko al kundalini-masaĝo
(angla) Kio estas la kerna tantra masaĝo? (Singapuro)
(angla) Via fizika vivo kaj menso estos neforgesebla post tantrika masaĝo
Vidu ankaŭ
Sekskaresado
OneTaste
Masaĝo
Eksteraj ligiloj
(germana) Filmeto fare de la germana ligo de profesiuloj de tantra masaĝo (Tantramassageverband.de - TMV)
(germana) Kio estas tantra masaĝo?, jutuba filmeto (2019) en kiu la germana televido WDR
Noto
Ĉi tiu artikolo baziĝas tute aŭ parte sur materialo el ruslingva Vikipedia artikolo Tantra masaĝo, 3 aprilo 2016.
Velefique
Velefique [beleFIke] estas hispana municipo kiu lokas en Andaluzio kaj ene de tiu en provinco Almerio. Gi estas 66,39 km2 ampleksa. La municipo limas al Bacares, Senés, Tabernas kaj Castro de Filabres, sur altitudo de 926 metroj kaj je 53,5 kilometroj de la de provinca ĉefurbo, Almerio. Gia loĝantaro konsistis el 242 personoj en la jaro 2019.
Fine de la 19a jarcento kaj komence de la 20a jarcento estis foje pli ol 1300 loĝantoj, sed poste iom post iom oni malpliiĝis ĝis la nunaj sub 300 lokanoj. Tio estas, oni perdis pli ol tri kvaronojn.
Pole (Jablonné v Podještědí)
Pole (ĝis la jaro 1946 kaj Felden) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Jablonné v Podještědí en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sude de Jablonné v Podještědí. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 9 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Pole situas en katastra teritorio Česká Ves v Podještědí kun areo 5,7 km².
Campanha
Campanha estas urbo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Varginha. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
19188 Dittebesard
19188 Dittebesard estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ditte Besard (1977–2010), pliaĝa filino de Camilla kaj de la artisto Hugo Besard. Ŝi mortis post multenombraj jaroj de lukto. Implice memoranta pri la diino Eŭnomio, ŝia patro eldiris sian senton kiel sekve : "Horo post horo, tago post tago, la tempo malsupreniras kiel falanta neĝo kaj kovras la nuntempon kiel tapiŝo".
Borkovany
Borkovany (Borkowan) estas municipo troviĝanta en Moravio (Ĉeĥio), en distrikto Břeclav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1237.
Titlis-Glaĉero
Titlis-Glaĉero (germane Titlisgletscher) estas malgranda deklivglaĉero en centra Svislando en la Kantonoj Obvaldo kaj Nidvaldo. La glaĉero havas longecon de 1,75 km, larĝecon de 0,7 km kaj kovras areon de 1,6 km².
Priskribo
Titlisglaĉero estiĝas sur la pinto de la monto Titlis en alteco de 3288 m s.m. Ĝi estas ankaŭ konata sub la nomo Galtiberg-Glaĉero (germane Galtiberggletscher) supre de la konata turisma loko Engelberg. Ĝia supra parto je la norda deklivo de Titlis kaj Eta Titlis (3070 m.s.) estas la nutra regiono kun relative malmultaj fendoj, dum ĝia malsupra parto estas kruta kun multaj fendoj kovrita de neĝalblovaĵoj kaj glaĉerglacio. La frunto de la norda kaj ĉefa glaĉerlango situas je alteco de 2220 m s.m. Ĝia degelakvo elfluas al la Engelberger Aa, alfluanto de la Kvarkantona Lago. Ĉe Eta Titlis troviĝas mallonga flanklango fluante nordokcidenten, kies degelakvo nutras tra Stäubibach la Trüeb-Lagon, kies akvo subtere ankaŭ alfluas al Engelberger Aa. Oriente la glaĉero sur Titlis estas ligita kun Firnalpeli-Glaĉero (germane Firnalpeligletscher) kun longeco de 1,5 km, kaj larĝeco de 1 km, korvrante arecon de proksimume 1,5 km² kaj sude tra Firnalpeli-Glaĉero ankaŭ kun Wenden-Glaĉero (germane Wendengletscher) kun proksimume simila dimensio. Dum la degelakvo de Firnalpeli-Glaĉero ankaŭ fluas al Engelberger Aa, Wenden-Glaĉeo situas aliflanke de la akvodislimo kaj ĝia degelakvo fluas tra Wendenwasser, kiu alfluas al Steinwasser, kiu siavice alfluas la Aron.
Sekvoj de la tutmonda varmiĝo
Sub la influo de la tutmonda varmiĝo Titlis-Glaĉeroj dum la lastaj jaroj kaj precipe dum la varemga somero 2003 forte retiriĝis. Oni supozas, ke la glaĉero, se la nuna evoluo daŭras, post 20 jaroj estos komplete fordegelinta. Oni nuntempe provas savi la skiareon kovrante somere en la nutra regiono de la glaĉero surfacon de 0,7 km² kun blankaj ŝirmtolaĵoj, kiuj reflektu la sunradiojn, kiam la glaĉero dum varmegaj someroj ne plu estas kovrita de firno. La celo de tiu-ĉi mezuro estas savi la skieblan sektoron, la retiriĝon de la glaĉero oni tiel ne povas haltigi, sed nur povas malrapidigi.
Turismo
Titlis estas atingebla ekde Engelberg per la Titlis-Rotair-Montartrafikkompanio en kvar etapoj. Unua etapocelo estas Gerschnialp, atingebla kaj per funikularo kaj per seĝotelfero ekde Engelberg. La dua etapo estas seĝo-telfero ĝis Trüeb-Lago, kaj de Trüeb-Lago oni atingas la trian etapcelon Stand per aertelfero. De tiel alia aertelfero kondukas al la pinto de Titlis. Titlis apartenas al la skiregiono de Engelberg kaj estas ŝatata de skiistoj kaj neĝtabulistoj. Sur Titlis-Glaĉero eblas neĝtabuli ankaŭ somere.
Băgara
Băgara [bǝgara] (hungare: Bogártelke) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Aghireșu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 612 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 432 (93 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1299. En mezepoko ĝi apartenis al la benediktana monaĥejo de Cluj-Mănăștur. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
En la censo de 2002 la 402 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Rilhac-Rancon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Nico
Nico estas komunumo en Francio, ĉefurbo de la departemento Alpes-Maritimes. Ĝia aglomeraĵo havas pli ol loĝantojn.
La franca nomo de Nico estas Nice [nis]; en la regiona okcitana lingvo kaj en la ligura lingvo la urbo nomiĝas Nissa aŭ Niça [nisa]. Ambaŭ nomoj estas sur la oficialaj ŝildoj. La nomo devenas de la helena Νικαια (= venk(ig)a) tra la latinaj formoj Nicæa/Nicaea.
Pro sia bela situo ĉe Mediteraneo (Bordo Lazura) Nico estas la dua plej grava turisma urbo de Francio (post Parizo).
Prahistorio
Oni scias ke la regiono kie nuntempe starigas sin la urbo de Nico estis loĝata por la homo de antaŭ 400.000 jaroj. Ili tiel atestas al li la trovitajn arkeologiajn restojn en Terra Amata: pintoj de sago, ostoj de bestoj kaj iu homa resto. En tiu epoko la nivelo de la maro estis pli alta, kaj la monteto de la kastelo estis insulo. Oni opinias ke la antaŭhistoriaj loĝantoj, ĉasistoj, starigis sin sur strando de ŝtonoj, ĉe la flanko de fonto de trinkebla akvo.
Antikva epoko
Antikva Nico (Nicaea) estis fondita ĉirkaŭ 2 000 jarojn de la foceoj de Marsejlo en taŭga loko por esti haveno kaj ĝi ricevis la nomon de Nikaïa en honoro al la venko kontraŭ la liguroj. (Niké estis la nomo de la diino de la venko). La urbo transformiĝis frue en grava komerca haveno de la ligura marbordo. Kiel urbo, ĝi havis gravan rivalon en la proksima Cemenelum kiu daŭre ekzistis ĝis la tempoj de la invadoj de la lombardoj. La ruinoj de Cemenelum trovas sin en Cimiez, nuntempe unu el la kvartaloj de Nico. En la monteto de Cimiez, estas belega arkeologia areo kaj sub lia parko de olivarboj kaŝas sin granda parto de la malnova roma urbo. Nuntempe la amfiteatro utilas kiel sidejo de okazaĵoj kiel la internacia festivalo de ĵazo de Nico aŭ la festo de la majoj inter aliaj.
En la 7-a jarcento, Nico kunigis sin al la ligo de Ĝenovo formita de la urboj de Ligurio. En 729 forpelis la saracenojn sed suferis la rabadon de ĉi tiuj en 859 kaj 880 kiam ĝi estis bruligita.
Mezepoko
Dum la mezepoko, Nico intervenis en la plimulto de la militoj kaj katastrofoj kiuj okazis en Italio. Kiel aliancita de Tretas estis malamikino de Ĝenovo. Dum la 13-a kaj 14-a jarcentoj apartenis en pluraj okazoj al la grafoj de Provenco. En 1388 la komunumo de Nico metis sin sub la protekto de la grafoj de Savojo. Alvenis al esti la sola haveno de la graflando de Savojo en la Mediteranea, kun la apuda urbo de Villefranche-sur-Mer.
De la mezepoko al la 18-a jarcento
La mara forto de Nico iris sin pliigante iom post iom, liaj fortikaĵoj estis pligrandigitaj kaj liaj ŝoseoj plibonigitaj. En la batalo inter Karlo la 1-a de Hispanio kaj Francisko la 1-a de Francio, Nico suferis la paŝon de la malsamaj armeoj kun la konsekvenco de rabadoj, pestos kaj malsato dum pluraj jaroj. Fine la Papo Paŭlo 3-a faris subskribi klopoditan pacon inter ambaŭ monarkoj, kiu kunvenis sin en la urbo kaj ili subskribis la Paŭzo de Nico. La paco daŭris dek jarojn. En 1543 Nico estis atakita de la fortoj de Francisko la 1-a kaj la turka pirato Barbarroja kaj en la venko estis lin permesita al Barbarroja prirabi la urbon kaj preni 2 500 de liaj loĝantoj kiel sklavoj. La pesto reaperis en la jaroj 1550 kaj 1580. En 1600, la urbo estis prenita de la hugenoto duko de Kuiru, kiu malfermis la havenojn de Nico kaj ĝi proklamis liberecon de komerco en la urbo, komencante periodo de prospero. En 1642, la hispanoj estis forpelitaj de Nico. En 1696, la urbo estis transdonita denove al la dukoj de Savojo geedziĝinte la filinon de la duko kun nepo de Ludoviko la 14-a (Francio). Iom poste, Ludoviko 14-a faris sieĝi la urbon en 1705 kaj post lia konkero malkonstruis sin liaj fortikaĵoj.
Moderna epoko
La 14-an de julio 2016 dum granda homamaso ĵus finspektis artfajraĵon okaze de la nacia tago de Francio, en la Promenejo de la Angloj, homo stiris kamionon tra la homamaso por 2 kilometroj, mortigante almenaŭ 80 personojn kaj vundante plurajn dekojn. Polico mortpafis la atakinton.
La tri homoj estis murditaj en ĉe preĝejo de Notre-Dame. La atakinto ponardis du virinojn kaj viron, post kio preskaŭ fortranĉis kapon de unu el la mortigitaj virinoj. Tion faris enmigrinto el Tunizio kadre de islamistaj protestoj kontraŭ publikigo de karikaturoj je la profeto Mohamedo.
Transporto
Inter Nico kaj la proksimaj urboj, la plej bona transportilo estas la trajno inter Cannes kaj Menton. Kun granda ofteco, trajno ĉiu 15 minutoj. La erodata trafiko en la aŭtovojoj kaj grandaj avenuoj estas ofte tre malfacila, kaj estas kompanio de kolektiva transporto kun pli ol 100 linioj de busoj, unu el tramo kaj kvar de trajno. Koncerne al la aera transporto, la urbo kaj la tuta regiono de la Blua Marbordo, inkludante Monako, al kiu povas sin alveni de la flughaveno en helikoptero. Estas utilitaj de la Internacia Flughaveno Niza Blua Marbordo, al kiu, krom naciaj flugoj, alvenas flugoj de granda parto de Eŭropo, Usono, Afriko kaj Mezoriento.
Politiko
La urbo karakterizas sin per la ĉeesto de partio aŭtonomisma intimulo de la ekstrema dekstra, Nissa Rebela, kiu atingis proksimume 3 % dum la lastaj urbaj elektoj. Ekzistas same alia partio aŭtonomisma, la Ligue pour la Restauration des Libertés Niçoises (LRLN), animita de la historiisto Alain Roullier.
Kulturo
La Nica Ĵazo Festivalo, okazinta ĉiujare ekde la 25a de Februaro 1948 en Nico, ĉe la Lazura Marbordo, estas "la unua ĵaza festivalo de internacia gravo." Je la inaŭgura festivalo, Louis Armstrong and his All Stars estis la ĉefaj allogaĵoj. Dum tiu unua okazigo Suzy Delair kantis la unuan fojon la kanton C'est si bon ĉe kabaredo kie Louis Armstrong finis sian vesperon. Laŭlonge de la jaroj, multaj artistoj, kiaj Lionel Hampton, Dizzy Gillespie, Ray Charles, Ella Fitzgerald, Helen Humes, Herbie Hancock, kaj Miles Davis, regule aperis ĉe la festivalo.
La Nica salato (france Salade niçoise kaj okcitane salada nissarda), estas salato el Nico. Ĝi estas tradicie farita el tomatoj, boligitaj ovoj, nizaj olivoj, anĉovoj, kaj olivoleo.
Sporto
La stadiono Allianz Riviera estas la plej granda stadiono en la urbo Nico: ĝi povas gastigi pli ol 35 000 spektantojn dum futbalaj aŭ rugbeaj maĉoj. La stadiono konstruiĝis inter la jaroj 2011 kaj 2013, kaj estis inaŭgurita la 22-an de septembro 2013.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
Tetiz
Tetiz estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Tetiz. La komunumo situas en la plej okcidenta parto de Yucatán. La regiono 7 nomiĝas "Litoral Poniente". Ĝi limas al la Meksika Golfo en la nordo, al la subŝtato Campeche en la okcidento kaj al la regiono 6 "Influencia Metropolitana" en la oriento. Krome ĝi havas limon kun la regiono 8 "Sur Poniente" en la sudoriento. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31087.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 30,8 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,9 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2538 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1827 scipovis legi kaj skribi kaj 709 personoj estis analfabetoj. Do 27,94% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 4201 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2046 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 48,7% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
José Manuel Imbamba
. Li estas ĉefepiskopo de Saurimo ekde la.
Biografio
Naskiĝinta en Boma, malgranda municipo en provinco Moxico, la, li estis ordenita pastro la. En 1999, li diplomiĝis en filozofio ĉe la Pontifika Urba Universitato en Romo.
La, li estis elektita de la Sankta seĝo, episkopo de Diocezo de Dundo kaj konsekrita la sekvantan 14-an de decembro de MS-ro Filomeno do Nascimento Vieira Dias.
Nomita ĉefepiskopo de Saurimo la, li solene enoficiĝis la 30-an de decembro. ; ; ;
De la ĝis la  li estis en Filadelfio kun MS-ro José de Queirós Alves, ĉefepiskopo de Huambo, kaj delegacio de angolaj familioj por partopreni en la internacia konferenco pri familioj kun Papo Francisko.
Moto kaj blazono
« Omnia omnibus »
Cerchiara di Calabria
Cerchiara di Calabria estas komunumo de Italio.
San Andrés Cabecera Nueva
San Andrés Cabecera Nueva estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Andrés Cabecera Nueva. Ambaŭ evidente havas sian nomon de la kristana sanktulo Andreo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 088.
Geografio
San Andrés Cabecera Nueva apartenas al la distrikto Putla al kiuj apartenas entute 10 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2529 loĝantojn. El tiuj estis 1227 viroj kaj 1302 virinoj. La komunumo havas surfacon de 223.27 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2180 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 68 indiĝenoj. El tiuj 41 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 41 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Schlaraffia
Schlaraffia [Esperante: ŝlarafio?] estas tutmonda german-lingva asocio fondita en Prago en 1859 por la flegado de amikeco, arto, kaj humuro.
NGC 557
NGC 557 (aliaj indikoj — IC 1703, PGC 5351, UGC 1016, MCG 0-4-144, ZWG 385.136, DRCG 7-17) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Schlaraffia
La ŝlarafianoj (ŝlarafoj), membroj de organizaĵo por viroj (de firma pozicio) vintre kunvenas unufoje ĉiun semajnon, de la 1-a de oktobro ĝis la 30-a de aprilo, en sia "Burg" (kastelo), kiun ili ornamas en la stilo de mezepoza drinkejo por kavaliroj, por "Sippungen", kunvenoj kiuj kondukiĝas en la ceremonia formo de kavalira ludado. En la kunvenoj oni satirigas la ĉiutagan vivon samtempe vivigante per recitado de literaturaĵoj kaj muziko. Iom antikveca lingvaĵo uziĝas kun specialaj terminoj por ĉiutagaĵoj (en ŝlarafa latino, ekzemple, „Labung“ (refreŝigo) estas "trinkado", „Benzinroß“ (bezin-ĉevalo) -- "aŭto", „Burgschreck“ (kastel-teruro) -- "bopatrino", „Clavicimbel" (klaviceno) -- "fortepiano", „Seufzerholz“ (suspir-ligno) -- "violono", "Minneholz" (am-ligno) -- "gitaro", „Quell“ (fonto) -- "biero", „Lethe“ (forges-akvo) -- "vino", „Schaumlethe“ (ŝaŭma forges-akvo) -- "ĉampano", „Quasselstrippe“ (babil-ŝnuro) -- "telefono", „Schmauchtopf“ (fum-poto) -- "pipo", kaj „Stinkelefant" (odoraĉa elefanto) -- "aŭtobuso"), kio donas al la kunvenoj aparte humuran etoson. La proksimume 280 "Reyche" (imperioj, tio estas, lokaj kluboj) restas en proksima kontakto unuj kun la aliaj. Ĉiu ŝlarafo estas ĉiam bonvena en ĉiu Reych en ĉiu lando.
NGC 557
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sitaro
La sitaro estas barata kordinstrumento, do speco de gitaro. Ĝi havas sep ŝtalajn aŭ bronzajn kordojn, kaj ankaŭ dek du kromajn neludeblajn kordojn. Ĝi havas du pontojn - unua supera ponto por la ĉefkordoj kaj unua malsupera por la ekstra kordoj. La tonoj por la ĉefkordoj estas F2, C2, G2, C2, G3, C4, C5.
Kruco de Gosforth
La kruco de Gosforth estas granda ŝtona anglosaksa kruco en la tombejo de la kirko Sankta Maria en la loĝloko Gosforth en la graflando Kumbrio de Anglio. Iam parto de la reĝlando de Northumbria, la areo estis setligita fare de skandinavoj en la 9-a aŭ 10-a jarcento. La kruco mem datiĝas el la unua duono de la 10-a jarcento. En ĝi reliefe prezentiĝas pluraj figuroj kaj scenoj de la nordĝermana mitologio, interalie la dio Vidaro.
Schlaraffia
Gravaj artistoj kaj famuloj estis kaj estas ŝlarafoj, inter ili Gustl Bayrhammer, Friedel Gauwitz, Paul Hörbiger, Franz Lehár, Gustav Mahler kaj Peter Rosegger.
La 'maskoto' de la ŝlarafoj estas la strigo.
Kritika teorio
En sociologio kaj politika filozofio, la termino kritika teorio en ĝenerala senco principe devus nomi teorian taksadon kaj kritikadon de la socio kaj kulturo per aplikado de scioj el la sociaj kaj homaj sciencoj. Fakte, ĝi estas kutime uzata en tre speciala senco: kiel nomo de branĉo en (nov)marksisma filozofio.
Priskribo
Kritika teorio (en speciala senco) radikas en la novmarksisma filozofio de la Frankfurta skolo, unue evoluigita en Germanio en la 1930-aj jaroj. La frankfurtskola teoriisto Max Horkheimer priskribis teorion kiel kritikan tiom, kiom ĝi klopodas "liberigi homojn de la cirkonstancoj, kiuj sklavigas ilin." La Frankfurt-teoriistoj originale kombinis la kritikajn metodojn de Karl Marx kaj Sigmund Freud. Kritika teorio tenis la aserton, ke ideologio estas la ĉefa obstaklo al homa liberiĝo. Kritika teorio estis establita kiel pensoskolo ĉefe fare de kvin teoriistoj de la Frankfurta Skolo: Herbert Marcuse, Theodor Adorno, Max Horkheimer, Walter Benjamin, kaj Erich Fromm.
La hodiaŭan kritikan teorion influis ankaŭ György Lukács kaj Antonio Gramsci, kune kun la duageneraciaj erudiculoj de la Frankfurta Skolo, kiel ekzemple Jürgen Habermas. En la verkaro de Habermas, kritika teorio transiris siajn teoriajn radikojn en la germana idealismo kaj pli proksimiĝis al usona pragmatismo. Zorgema atento pri sociaj "bazo kaj superstrukturo" estas unu el la restantaj Marksismaj filozofiaj konceptoj en la hodiaŭa kritika teorio. Kvankam kritikaj teoriistoj estas ofte difinataj kiel marksismaj intelektuloj, ilia tendenco denunci iujn marksismajn konceptojn kaj kombini marksisman analizadon kun aliaj sociologiaj kaj filozofiaj tradicioj rezultis en akuzoj pri reviziismo fare de klasikaj, ortodoksaj, kaj analizaj marksistoj, kaj de marksismo-leninismaj filozofoj.
Martin Jay diris, ke la unua generacio de kritika teorio estas plej bone komprenita, ne kiel antaŭenigo de specifa filozofia agendo aŭ specifa ideologio, sed kiel ikonrompismo pri aliaj ideologioj.
Candy Darling
Candy Darling (24a de novembro 1944 – 21a de marto 1974) estis usona aktorino, plej bone konata kiel «Varhola Superstelulo». Transvirino, ŝi stelulis en filmoj de Andy Warhol kiel Flesh (1968) kaj Women in Revolt (1971), kaj estis muzo de la pra-punka bando The Velvet Underground.
Fruaj jaroj
Ŝi naskiĝis kiel James Lawrence Slattery; estas iom da necerteco pri ŝia naskiĝdato. Ŝi translokiĝis kun sia patrino, post tiu eksedzigis violentan alkoholisman patron. Ŝia duonfrato iris al armeo kaj ŝi restis sola kun la patrino. Ŝi paŝis multon de sia infanaĝo rigarde televidon kaj malnovajn filmojn de Holivudo, el kiuj ŝi lernis imiti siajn preferatajn aktorinojn, kiaj Joan Bennett kaj Kim Novak.
Varholaj jaroj
Antaŭ ilia definitiva renkonto, en 1967, Darling vidis Andy Warhol ĉe klubo nomita «The Tenth of Always» (proksimume «La deka tago de ĉiam». Darling estis kun Jackie Curtis, kiu invitis Warhol al sia teatraĵo nome Glamour, Glory and Gold, stelulita de Darling, kiel "Nona Noonan", kaj juna Robert De Niro, kiu ludis ses partojn en la teatraĵo.
Warhol ludigis Darling en mallonga komedia sceno en Flesh (1968) kun Jackie Curtis kaj Joe Dallesandro. Post Flesh, Darling ludis centran rolon en Women In Revolt (1971).
Krom arta dediĉo, Darling ankaŭ laboris dummallonge kiel kelnerino ĉe Slugger Ann's, nome trinkejo posedata de la avino de Jackie Curtis.
Cerenzia
Cerenzia estas komunumo de Italio.
Universitato Duisburg-Essen
La Universitato Duisburg-Essen (mallonge: UDE) estis fondita la 1-an de januaro 2003 per fuzio de la Gerhard-Mercator-Universitato en Duisburg kaj la Universitato-Ĝeneralaltlernejo en Essen. Ĝi apartenas kun ĉirkaŭ 32.500 studentoj al la dek plej grandaj universitatoj laŭ studentnombro.
Fuzio
La du universitato suferis samkiel la aliaj novfondaĵoj el la 1970-aj jaroj de gravaj konkuradaj malavantaĝoj, ĉar personaro, strukturoj, kontaktoj kaj ĉio alia devis esti tuttute novkonstruataj, sed la financaj rimedoj ne permesis atingi la establitajn universiatojn.
Krom tio ekzistis la pretendo de ambaŭ altlernejoj, esti reprezentata en ĉiuj gravaj sciencoj, tiel ke la disponeblaj rimedoj devis esti dispartigata al granda amplekso da fakoj. La fiksa ideo de ĝenerala universitato, kiun sekvis la plimultaj grandaj kaj mezgrandaj universitatoj, rezultigis, ke multaj fakoj elformantaj nur malmulte da specialigoj kaj apenaŭ efikantaj eksteren restis malgrandaj. Postaj provoj formi pezcentrojn trafis sur decidan reziston el tiuj fakoj, kiuj estus dissolvitaj laŭ la donataj rimedoj, kaj havis nur malmultegan sukceson.
Post multjara, akra disputo pri la solveblecoj por la senkontestaj problemoj la priscienca ministerio de la lando NRV realigis per leĝo la formalan dissolvon de ambaŭ universitatoj je la 31-a de decembro 2002. Je la 1-a de januaro 2003 la universitato Duisburg-Essen estis novfondata. Samdate ĉiuj ĝeneralaltlernejoj estis transigataj en tradiciaj altlernejajn formojn. Tiu sinsekvo intencis venki la reziston en la altlernejoj, ĉar pro la formala dissolvo de la altlernejo ties konsento ne estas necesa. La fondadofazo finiĝos la 31-an de decembro 2006. La fondorektoro enmetita de la ministrejo estis konfirmata de la altlerneja senato en novembro 2006 kaj tiel nomumata unua elektita rektoro.
Kun la fuzio estis ligita la espero, ke per faskigo de la fakaro al pli grandaj fakterenoj je po unu starejo, kiuj havu sufiĉe da potencialo por specialigoj kaj pli efikaj partopreno al la internacia scienca diskuto. Ĝis hodiaŭ estas kontestata, ĉu vere necesis por tio fuzio, ĉar eble sufiĉus elŝanĝo de fakoj kaj fakterenoj.