cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rokycany
Historio
Grandan valoron por la urbo havis konstruado de trajno, kiu gvidis de Prago al Pilzeno en la jaro 1862. Kompreneble trajno alportis al urbo pli da mono. Ĉirkaŭ la jaro 1900 oni konstruis gimnazion, kiu estis konstruita nur dum unu jaro! Biblioteko, Sokol-domo (gimnastikejo), mastrumada kaj agrokultura lernejo, kie oni instruas ĝis nun kaj ankoraŭ kelkajn valorajn domojn, kiuj staras ĝis nun. Elektron oni enkondukis en la urbon dum la jaro 1918. En la jaro ĉi tie vivis. Hodiaŭ havas urbo.
En la jaro 1945 la sepan de majo libergis la urbon usonaj soldatoj, kiel la lastan urbon en nia lando. Sed en la urbo la armeo haltis kaj laŭ la pakto inter la grandpotencoj atendis, ĝis kiam venos Ruĝa Armeo. Ruĝa Armeo venis al Rokycany la dekan de majo. Sur la demarkacia linio staras momumento por rememorigi renkontiĝon de ambaŭ armeoj. La 9-an de majo 1945 estis malliberigita K.H. Frank.
Geografio
La urbon Rokycany ĉirkauas arbaroj sur tri montetoj Čilina, Kotel kaj la plej alta Žďár - 629m super la mar-nivelo, kie estas malgranda ŝtona maro. Kreskas ĉi tie maloftaj kreskaĵoj. Fontetoj - 13 bone signitaj kaj bontenataj. Ambaŭ estas ofte vizitataj.
Vizitindaĵoj
Pri historio de la urbo atestas multaj monumentoj ĉirkaŭ la placo. Sur la placo staras preĝejo de Sankta Maria Neĝa. Proksime de preĝejo estas Maria Kolono el la 18-a jarcento. Sur la placo estas kelkaj vizitindaj urbaj domoj.
Kompreneble ĉefa domo estas la urbodomo. Proksime de la ĉefa placo troviĝas grandaj restaĵoj tre malnovaj kaj ne servas al sia celo, nur kiel interesaĵo. Apud la preĝejo estas muregoj. Super ili kreskas tre belega granda saliko antaŭ la dekanejo en baroka stilo. Necesas vidi ne nur belegan arbon sed ankaŭ malgrandajn viandajn vendejojn en tuta strateto. Inter ili domo belege ornamita en 1784, unu el malmultultaj domoj, kiuj ne forbrulis. Apude estas tre malnova lernejo, kiu ankaŭ forbrulis dum la grandega fajro. El la placo eblas iri al la nuligita tombejo, kie estas hodiaŭ parko ĉirkaŭ granga belega vilao, kiu apartenis al direktoro de minejo en proksima urbeto Mirošov. Hodiaŭ ĝi apartenas al Polico. En nove aranĝita parko surloke de malnova tombejo, staras preĝejo de plej sankta Triopo. Ĝi estas la plej historia konstruaĵo.
Oni povas reiri al la urbo por belega promeno ĉirkaŭ rivereto Klabava kaj alta deklivo kun parko ĉirkaŭ Madlona tombo-monumento (jam menciita). Poste al relative nova banejo apud baseno en la naturo. Dum la vojo oni vidos Kalvarian vojon kaj finos la pilgrimon en la plej malnova gastejo kun bona biero. Kiel ĉevalŝanĝejo ĝi apartenis al familio de Keller de 1788 ĝis la 1926.
Proksime estas vizitinda kastelo Kozel (piede ĉirkaŭ 13 kilometrojn) kaj malnova belvidejo Radyně ĉe Pilzeno. Trajne oni povas viziti kastelon Zbiroh, kie pentradis Alfons Mucha.
Fine estas necese konstati, ke multaj mondkonataj entreprenoj, ekzemple Favorit Hamiro, Marila ktp. pereis kaŭze de tio, ke novaj eksterlandaj posedantoj tute ŝanĝis produktadon laŭ sia bezono.
Fluff Fest estas sendependa hardkora punka festivalo okazanta ĉiun julion en Rokycany.
Bartolomeu Dias
Bartolomeu DIAS (ĉ. 1450 – ) estis fama portugala navigisto kaj esploristo. Pri lia naskiĝo kaj liaj antaŭuloj nenio preciza estas sciata. Li estis la unua eŭropa esploristo, kiu atingis la sudan ekstremaĵon de Afriko. Lia frato estis Diogo Dias.
Kiel junulo li frekventis kursojn de matematiko kaj astronomio en Lisbono kaj soldatservis en la fortikaĵo São Jorge da Mina.
En 1481 li akompanis la navigiston Diogo de Azambuja dum ekspedicio al nuna Ganao (tiam "ora bordo"). Mallonge poste li iĝis kortega kavaliro, superulo de la reĝaj magazenoj kaj velmajstro de la militŝipo São Cristóvão.
En 1486 reĝo Johano la 2-a de Portugalio komisiis al Dias ĉirkaŭiri Afrikon sude kaj trovi la regnon de la mita kristana reĝo Pastro Johano, pri kiu ekzistis freŝaj informoj de João Alfonso da Aveiro. La reĝo deziris establi amikajn rilatojn kun tiu regno.
Post dekmonata preparo Dias ekvojaĝis en aŭgusto 1487 kun du karaveloj kaj unu provizaĵa ŝipo. Li veturis unue al la buŝo de rivero Kongo, trovita en 1486 de Diogo Cão kaj Martin Behaim, de tie li laŭiris la afrikan marbordon de Angolo kaj Namibio kaj venis al Walvisbaai. Fine de decembro 1487 li atingis lokon proksiman al la buŝo de rivero Oranjo kaj starigis ŝtonan kolonon, nomante la lokon Angra dos Voltas. En januaro, fore de la marbordo, ŝtormo lin tenis dum 30 tagoj; li preterpasis la Kabon de Bona Espero sen vidi ĝin.
István Hegedűs
HEGEDŰS István (hegedyŝ) estis hungara literaturhistoriisto, tradukisto, universitata profesoro, ano de MTA naskita en Koloĵvaro la 7-an de septembro 1848 kaj mortinta en Orosháza la 31-an de decembro 1925.
Bartolomeu Dias
En pliboniĝinta vetero li direktiĝis orienten, sed ĉar li ne vidis teron, li decidis iri norden kaj venis, la, al Mosselbaai kaj nomis ĝin Bahia dos Vaqueiros (golfo de la bovbredistoj). Irante orienten laŭ la bordo li atingis la riveron Groot Visrivier kaj nomis ĝin Río Infante laŭ la infanto Johano, komandanto de lia dua karavelo. Kvankam li planis iri plu al la Hinda Oceano, liaj ŝipanoj ribelis pro manko de provizaĵoj kaj la malbona stato de la ŝipoj post la ŝtormo; ili devigis lin reiri al Portugalio.
István Hegedűs
Biografio
István Hegedűs studis en la reformita kolegio de Koloĵvaro, poste teologion en Peŝto, Berlino, pli poste en Lepsiko, kaj de 1872 li estis instruisto de la reformita kolegio de Koloĵvaro, inter 1881–87 ĝia direktoro. De 1886 li estis privatprofesoro de la Universitato de Koloĵvaro. Inter 1890–1919 li prelegis klasikfilologion en la Universitato de Budapeŝto. De 1893 li estis membro de la Societo Kisfaludy. Li estis dum longa tempo prezidanto de la Philologiai Társaság, fondinto de Popolakademio Erzsébet. Li publikis plurajn studojn pri klasikfilologio, kompara mitologio, literaturhistorio kaj pri la historio de la hungara humanismo. Liajn drampoemojn (A költő leánya, Éjféli párbaj) prezentis la Kolozsvári Nemzeti Színház (1881). Li tradukis multe, precipe el verkoj de Esĥilo, Menandro, Janus Pannonius, Goethe, Schiller, Grillparzer.
Bartolomeu Dias
Dum la revojaĝo li trovis la Kabon Aguljas, la plej sudan ejon de Afriko, kaj la Kabon de Bona Espero, kiun li nomis "Kabo de la Tempestoj" pro la malfacilaĵoj spertitaj. En decembro li post 16 monatoj kaj 17 tagoj revenis al Lisbono; pro la bona sukceso de la ekspedicio reĝo Johano alinomis la kabon Bonespera Kabo (Cabo da Boa Esperança), ĉar li esperis, ke ĝi estu la pordo al itinero orienten.
Dias dum sia vojaĝo esploris ĉ. 2.030 km de afrika marbordo antaŭe ne konata en Eŭropo.
Dias partoprenis en pliaj ekspedicioj kiel subulo de Vasco da Gama (1497, Barato) kaj Pedro Álvares Cabral (1500, Brazilo). Dum la reveturado li trafis en ŝtormon ĉe la Bonespera Kabo, kaj lia ŝipo dronis kun ĉiuj anoj.
Proceno
Proceno estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Viterbo. Fine de en la komunumo vivis.
Kilto
Kilto estas el lano teksita, malantaŭe faldita vind-jupo kiun ĉefe viroj portas en Skotio. La longo estas tia, ke la kilto tuŝas la genuojn, sed la portanto genuiĝanta, la kilto ne devas tuŝi la plankon. Tradicie la kilto estas por viroj, virinoj portas tiel nomataj kilted skirts, kiltecaj jupoj kiuj povas esti pli longaj aŭ pli mallongaj ol veraj kiltoj.
Historio
La nuna kiel kilto (fèileadh beag, malgranda plejdo) konata vestaĵo estis elpensita en 1725 de la angla fabrikposedanto Thomas Rawlinson. Ĉar en sia ŝtalfabriko li estis dunginta kelkajn skotojn, kaj pensis ilin endanĝeritaj pro la porto de la volumena plejdo, li mallongigis la great belted plaid (fèileadh mor, granda plejdo) kaj kunkudrigis la faldojn en la vestaĵo.
Pri certeco de la plejdo kiel vestaĵo oni certas nur ekde la 16-a jarcento. Ĝi kreiĝis, kiel indikas la nomo, el kovrilo, kiujn komence de la 17-a jarcento, skotoj portis sur la ŝultro super siaj kiteloj, nomitaj cotte. Iom poste oni trovas la vorton por nomi la ŝtofon el kiu estis farita la vestaĵoj de la skota armeo dum la popolmilito de 1693: ŝtrumpoj, pantalonoj kaj kamizoloj. El tekstoj el tiu epoko tamen evidintiĝas ke ili estis unue unukolora kaj ne kvadratitaj.
Sciindaĵoj
La porto aŭ neporto de subvestoj sub la kilto estas foje temo de debatoj. Iuj pensas ke necesas porti subvestojn en ĉiuj cirkonstancoj, kaj se oni ne faras tion, temas pri formo de ekshibicio aŭ eĉ pri sibarismo. Aliuloj kontraŭas ke oni neniam portu subvestojn, ĉar tio kontraŭus la tradicion. La plejmultaj kiltoportantoj havas sian propran preferon, kaj ĝenerale ne zorgas pri kio la aliaj povas porti - aŭ ne porti - sub iliaj kiltoj. La uniformoj kiujn portas anoj de kelkaj militistaj regimentoj ne toleras subvestojn; la porto de la kilto sen subvestoj estas tiel ofte nomita "regimenta".
En iuj cirkonstancoj, subvestoj povas esti necesaj. Ekzemple kiam oni dancas aŭ sportas, kiel dum la "Highland Games" (Altlandaj Ludoj). Estas ofte malfacile al iu, kiu ne kutimas la porton de kilto, konservi sian dececon, kiam li portas ĝin "regimente", ĉefe dum ventego. Unu el la unuaj kilto-fabrikistoj, kaj ankaŭ la plej malnova perpoŝtvendejo de Skotlando, proponas subvestojn specifajn por kiltoj, sed la plejmultaj kiltoportantoj preferas uzi tradiciajn kalsonojn aŭ subvestojn.
Fine, la decido porti, aŭ ne porti, subvestojn ĉiam revenas al la kiltoportanto. Ĉiel, tio, kion ĝentlemano portas sub sia kilto, rigardas nur lin mem. Ekzistas neskribita regulo, laŭ kiu viro bonedukita estu diskreta pri la afero. Tiel, respondo al la demando pri ĉi tiu temo ebligas konjekton de la respondo, sed malofte respondas rekte.
Eblaj respondoj estas:
Irpin
Irpin (Ірпінь) estas urbo situanta ĉe la rivero Irpin en Kieva provinco tuj apud la urbo Kievo en norda Ukrainio. Parto de Irpin, la setlejo Kocjubinske (Коцюбинське), estas eksklavo ene de Kievo.
El administra vidpunkto, ĝi estas asimilita al urbo de oblasta signifo kaj funkcias kiel administra centro de la municipo de Irpin, kiu inkludas la urbon Irpin kaj tri urbotipajn setlejojn. La urbo havas populacion de (2021 est.)
La urbo havas stacidomon konstruitan en 1899. Ekde 2003, la "Filmfestivalo de Irpin" por alternativa kinematografio okazas ĉiujare.
La 13-an de marto 2022 en Irpin pereis Brent Renaud, usona ĵurnalisto, mortpafita de rusiaj soldatoj.
La 24-an de marto 2022 la urbo ricevis titolon Urbo-Heroo de Ukrainio.
Militkrimoj de rusiaj soldatoj
Ukraina polico fiksis, ke en la tagoj 5-6 de marto 2022 rusia armeo pripafis 10 veturilojn sur la stratoj Oleh Koŝevoh kaj Nezaleĵnosti. Rezulte de la atakoj pereis 9 personoj provantaj evakuiĝi, 12 estis vunditaj. Rusiaj soldatoj ĵetis grenadon en la unuan veturilon de la evakua konvojo, en kiu troviĝis familio kun 1,5-jara infano. Ŝoforo pereis surloke, pasaĝero poste pro vundoj. Virino kun la infano travivis.
Rusiaj soldatoj plue pafis al aliaj veturiloj, malgraŭ ke ili ne estis por ili minaco. Poste forkondukis traivintojn kaj tenis ilin dum kelkaj horoj en okupita domo, sed „al neniu permesis kunporti serioze vunditajn, kiuj kuŝis sur la tero kaj malrapide mortis, ankaŭ ne permesis forporti korpojn de la mortintoj”, laŭ atestantoj.
La 6-an de marto 2023 enketistoj anoncis identigon de 3 rusaj soldatoj miksitaj en la militkrimoj en Irpin. Inter ili estas komandanto de la rekognoska plotono de 173-a apartigita rekognoska bataliono kaj du soldatoj de 137-a Paraŝutista Regimento de Gvardio el 106-a Aerparaŝutista Divizio de la Gvardio.
3843 OISCA
3843 OISCA estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita per la akronimo "OISCA" por Organization for Industrial, Spiritual and Cultural Advancement, (Organizo por Industia, Spiriteca kaj Kultura Antaŭeniro), "frata organizo" de la International Foundation for Cultural Harmony(Internacia Fondaĵo por Kultura Harmonio) de kiu dependas la Observatorio Gekko.
Limbach (Vogtland)
Limbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogtland de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Kun la najbara komunumo Netzschkau ĝi formas administran komunumaron, nomata Verwaltungsgemeinschaft Netzschkau-Limbach.
Komunumo (Pollando)
Komunumoj estas partoj de distriktoj.
Ferran Adrià
Ferran Adrià Acosta naskiĝis la 14-an de majo 1962 en Hospitalet de Llobregat, Barcelono, Hispanio. Li estas hispana kuiristo konsiderata dum pluraj jaroj kiel la plej bona ĉefkuiristo de la mondo. La usona revuo Time inkludis lin en la listo de la 10 personoj plej novigaj de la mondo en la jaro 2004. Adrià estas la ĉefkuiristo kaj kunposedanto de la restoracio El Bulli, en Cala Montjoi, (Rosas) (Ĝirono, Katalunio, Hispanio), kiu ricevis la plejajn kuirartajn distingaĵojn
Július Bielik
Július Bielik (n. ) estas slovaka futbalisto. Li de 1983 ĝis 1990 membris en la ĉeĥoslovaka nacia teamo de futbalo.
Ruĝventra paruo
La Ruĝventra paruo aŭ Cinamobrusta paruo (Parus rufiventris) estas paserina birdo de la familio de Paruedoj kaj genro Parus, sed en la subgrupo Melaniparus, kiuj estas nigrecaj paruoj kiuj loĝas en Afriko.
Ĝi troviĝas en Afriko el Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo kaj norda Namibio orienten al Tanzanio kaj norda Mozambiko.
Ties habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj.
Tiu specio estas 15 cm longa kaj nigreca birdo kiu havas nigrajn kapon, bruston, flugilojn kaj voston, grizajn suprajn partojn, blankajn bordojn en flugilplumoj, kaj ruĝecajn subajn partojn, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie rufiventris signifas precize “de ruĝeca ventro”. Plenkreskuloj havas flavajn okulojn, dum junuloj havas brunajn akulojn kaj estas pli senkoloraj.
La orienta raso havas malhelan grizan bruston, “malpurajn” subajn partojn kaj brunajn okulojn je ĉiuj aĝoj. Ili estas foje separataj kiel Cinamobrusta paruo, Parus pallidiventris.
Villa Hidalgo (San Luis Potosí)
Villa Hidalgo estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Hidalgo. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24051.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13966 loĝantojn. El tiuj estis 6852 viroj kaj 7114 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1558,65 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1670 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 336,0 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 18,6 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 13374 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 23 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,17 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 13374 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 12330 apartenis al la katolika religio kaj 285 al la evangelia religio. 759 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Vagabondo kaj Sinjorino
Vagabondo kaj Sinjorino (germane: Der Vagabund und die Dame) estas romano de Walther Kloepffer. Ĝin tradukis el la germana Ludwig Goppel. Ĝi aperis en Kolonjo ĉe Heroldo de Esperanto en la jaro 1931.
Wittersheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Mormona Centro por Vizitantoj
La Mormona Centro por Vizitantoj situanta en Independence, Misuro, Usono, estas unu el la plej rimarkindaj centroj por vizitantoj posedita kaj funkciita de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj troviĝanta sur la mormona Granda Tereno de la Templo dediĉita kaj aĉetita de Joseph Smith, Jr. kaj ties societanoj en 1831. Ĝi situas je kelkaj metroj de la rivala "Hedrickita", la preĝeja sidejo kaj la rivala templo de la Komunumo de Kristo kaj ties Sideja konstruaĵo.
La proprieto sur kiu la Vizit-Centro staras unue aĉetita de Edward Partridge agadis nome de Joseph Smith, Jr en novembro 1831. Ĝi estis aĉetita je la 14 de aprilo 1904, de James G. Duffin, prezidanto de la Centraj usonaj ŝtatoj, agante nome de la Unua Prezidanteco de la SLT eklezio.
Lajos Hegedüs (juristo)
HEGEDÜS Lajos (hegedyŝ), Candid estis hungara jurfakverkisto, ano de MTA naskita en Nadjvarado la 3-an de oktobro 1831 kaj mortinta en Rákospalota la 13-an de junio 1883.
Prossedi
Prossedi estas komunumo de Italio.
Glandon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Řepiště
Řepiště estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Moraviasilezia regiono, en distrikto Frýdek-Místek. Ĝi situas en duono de vojo inter urboj Ostrava kaj Frýdek-Místek sur dekstra plialtigita bordo de rivero Ostravice, ĉirkaŭigita per ringo de arbaroj. La vilaĝo devene nomiĝanta Barutov estis fondita fine de la 13-a jarcento en la tempo de koloniigo fare de luzaciaj soraboj. Areo de la vilaĝo estas 802 ha. En la vilaĝo vivas. Plimulto de produktivaj loĝantoj el la vilaĝo vojaĝas al laboro en la proksimaj urboj Ostrava, Vratimov aŭ Frýdek-Místek.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1545.
Béla Barabás
Béla Barabás
Rifo
Rifo estas
1-e enmara danĝera roko (aŭ similforma objekto), kies supro preskaŭ elstaras el la akvo: 2-e (figure) danĝerigilo, risko de malsukceso
La vorto venas el la ĝermanaj lingvoj (angle reef, dane rev, germane Riff, origine el la malaltgermana ref, "ripo").
La priskribo, ke rifa "supro preskaŭ elstaras el la akvo", estas relativa: Rifoj povas kuŝi profunde sub la akva surfaco, situi nur centimetrojn sub la akvosurfaco aŭ laŭ la fluo de ondoj esti foje super kaj foje sub la surfaco. Kvankam laŭ la difino temu pri por ŝipoj danĝera roko, ofte ankaŭ enakvaj kaj por ŝipoj danĝeraj sablejoj nomatas "sabla rifo", kaj rifosimila objektoj el koraloj "korala rifo".
Ekzemploj
Aparte konatas la Granda Barilrifo en la Pacifika Oceano.
Aliaj povas esti menciitaj, kiaj la jenaj: Amazona Rifo
Stacio Kaminogō
Stacio Kaminogō (japane: 上之郷駅 [Kaminogoo-eki], angle: Kaminogō Station) estas fervoja stacio en Ŝima, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Shima.
Jurgis Matulaitis
Jurgis MATULAITIS (naskiĝis la 13-an de aprilo 1871 en Marijampolė, mortis la 27-an de januaro 1927 en Kaunas) estis litova ĉefepiskopo. Li estis la fondinto de la Kongregacio de Fratinoj de la Senmakula koncipiĝo kaj de Servistinoj de Jesuo en eŭkaristio. li estis beatigita fare de papo Johano Paŭlo la 2-a la 20-an de majo 1990 en Romo.
Biografio
Jurgis Matulaitis naskiĝis la en la malgranda vilaĝo Lūginė, 2 kilometrojn norde de la urba teritorio de Marijampolė kaj nun parto de la urba komunumo samnoma; li estis la lasta el ok infanoj. En 1889, pro la morto de siaj gepatroj, li translokiĝis al Pollando. Ankaŭ tiam li ŝanĝis sian nomon al Matulewicz - Jerzy Bolesław Matulewicz-Matulaitis.
En la aĝo de 3 jaroj perdis la patron, kaj kiam estis 10-jara mortis la patrino. Prizorgis lin pliaĝa frato Jan. li frekventis gimnazion en Marijampolė. Tie ekmalsanis je osta tuberkulozo, diagnozitan nur decembre 1899 en Kreuznach. Plu lernis en Kielce kaj Varsovio. 20-jara eniris Animzorgan Seminarion en Kielce. En Imperia Rom-Katolika Animzorga Akademio en Peterburgo akiris titolon de magistro pri morala teologio kaj la 20-an de novembro 1898 ordiniĝis por la Kongregacio de Polaj Mariistoj (Kongregacio de Mariistaj Patroj de Senmakula koncipiĝo de la Tre Sankta Virga Maria), Kongregacio kies Ĝenerala Superulo li fariĝis en 1911. Unu el liaj celoj estis interalie klopodi reakiri por la Eklezio la posedaĵojn kiujn la ŝtato estis konfiskinta de ĝi. En svisa Friburgo, julie 1902, akiris diplomon de doktoro pri dogma teologio.
En la jaroj 1902-1904 instruis en la Seminario en Kielce. Pro la malsano folasis ĝin translokiĝante al Varsovio. Kunlaborante kun pastro Marceli Godlewski disvolvis socian agadon. En la jaroj 1905-1907 estis nomumita al la Animzorga Akademio kiel gvidanto de la katedro pri sociologio.
Jurgis Matulaitis iĝis konsekrita Episkopo de la Ĉefepiskopujo de Vilno en 1918, posteno kiun li forlasis en 1925 por povi reveni okupiĝi pri la Kongregacio. Tiam la Papo Benedikto la 15-a nomumis lin titulara-ĉefepiskopo de Adulis. Li translokiĝis al la sidejo de la Kongregacio en Romo kaj li laboris por la konsisto de kvin novaj ĉefepiskopujoj en Litovio: post lia morto la projekto estis aprobita de la Apostola Seĝo en 1929.
En 1926, en Usono li vizitis 92 paroĥojn.
Jurgis Matulaitis mortis pro apendicito la. Li estis entombigita en la kripto de la katedralo de Kaŭno en Litovio. En 1934, lia korpo estis transigita al la preĝejo de Marijampolė.
Memorigo
La 27-an de januaro 2006 en Varsovio ĉe la str. Wileńska 69 estis malfermita Memor-Salono al beatigita Jerzy Matulewicz episkopo. La unua ekspozicio montras objektojn apartenantajn al li el la periodo de lia episkopeco en Vilno (Litovio), kiuj konserviĝis en Pollando. Ili posedas valoron de relikvoj de la 2-a grado.
En Kielce, Pasłęk kaj Konin troviĝas preĝejoj sub voknomo de beatigita Jerzy Matulewicz.
Károly Hegedűs
HEGEDŰS Károly (hegedyŝ) estis hungara inĝeniero pri mekaniko, la organizanto de la hungara industria fakinstruado naskita en Szatmár (nuntempa Satu Mare en Rumanio) la 4-an de majo 1849 kaj mortinta en Budapeŝto la 13-an de februaro 1925.
Biografio
Károly Hegedűs diplomitiĝis en la Joseph Polytechnicum. De 1874 li enpaŝis la servon de fervojo. En 1876 li studadis la industrian fakinstruadon en Aŭstrio kaj Germanio kiel ŝtata stipendiulo. Poste la faris similan studvojaĝon en Svislando, Francio, Belgio kaj Anglio. En 1878 komisiite de registaro li faris projekton pri organizo de la hungara industria fakinstruado. En 1879 oni nomumis lin direktoro de la industria ŝtatlernejo de Budapeŝto. Li organizis la Industrimuzeon pri Teknologio, kies li estis direktoro ĝis sia morto.
Kvinopo
Kvinopo ĝenerale konsiderita estas grupo de kvin homoj aŭ aroj kiuj faras iom komune, plej ofte ĉe muziko. La kvinopo pli precize uzata en historio de la muziko aŭ La potenca areto (ruse Moguĉaia kuĉka, cirile могучая кучка) estis grupo de rusaj komponistoj de la 19-a jarcento: Milij Balakirev, Aleksandr Borodin, Cesar Kjui, Modest Musorgskij kaj Nikolaj Rimskij-Korsakov. Ili mem sin nomis Novigantoj.
La komponistoj kuniĝis en 1862 en Sankt-Peterburgo. La grava artkritikisto Vladimir Stasov funkciis kiel ilia mentoro. Ili celis prosperigi nacirusan muzikon sukcede al Miĥail Glinka. La kvinopo per tio apartiĝis de aliaj rusaj komponistoj, kiu pli forte orientiĝis je okcidenteŭropaj modeloj. Al ĉi tiu alia rondo de komponistoj apartenis kiel plej famaj reprezentanoj Pjotr Ĉajkovskij kaj Sergej Rachmaninoff.
Bois-Grenier
- prononco laŭ sistemo IFA, jen france, historie nederlande respektive okcidentflandre laŭ nekonfirmita informo Houten Zolder - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Limbach (Westerwald)
Limbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Jamilena
Jamilena [ĥamiLEna] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
Priskribo
La areo de la municipo estas 8,99 km2 kie loĝas 3 293 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 371,86 loĝ./km2. Jamilena situas sur la centro de la komarko Metropola Areo de Ĥaeno en la okcidento de la provinco, lime kun Martos, Torredonjimeno, Torredelcampo kaj Los Villares. Estas sur 765 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj je 16 km de la provinca ĉefurbo Ĥaeno. Aliflanke de la montaro sur kiu kuŝas la setlejo (konata kiel Peña aŭ Pecho de la Fuente), estas la monteto Cerro Miguelico kaj la natura loko de la Arbaro La Bañizuela.
Estas kelkaj industrioj, ĉefe olivmuelejoj por produktado de olivoleo kaj ajloj, kaj entreprenoj de la sektoroj de metalo kaj konstruado. Estas ankaŭ minaj instalaĵoj, inter kiuj la ŝtonminejo de cemento kiun ekspluatis la entrepreno Holcim.
Historio
Kvankam en la areo estas restoj de multaj vilaoj de la epoko de la Romia Imperio, oni trovis en la teritorio kelkaj pli antikvaj restaĵoj, eble de iberoj. De la araba epoko de Al Andalus estis kastelo, kiu pasis poste al la Ordeno de Kalatravo, kiam la reĝo Fernando la 3-a donis la zonon al tiu Ordeno en 1228.
(19356) 1997 GH3
(19356) 1997 GH3 estas tre malgranda, tre hela amora asteroido, terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido. Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la programo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS de la United States Air Force sur la monto Haleakalā, en la havaja insulo Maui (Usono).
Ĝia spektra klaso "S" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Orbito
Ĝi passas pli proksima de Marso:
Vaghinak Sarkissian
Vaghinak Sarkissian (mortis en 1931) estis persa esperantisto.
Dum vojaĝo al Kaŝano Sarkissian malsaniĝis kaj nelonge post la reveno hejmen mortis. Lian entombigon ĉeestis esperantista grupo, kiu metis sur lian tombon florkronon kun la verda stelo. Bahmen Shidani, delegito de UEA, adiaŭis la mortinton memorigante pri liaj meritoj por Esperanto.
Mark Rutte
Li naskiĝis la 14-an de februaro 1967 en Hago.
Ekde 2006 li estis la prezidanto de la dekstre liberala partio VVD.
Lajos Kolozsváry
Lajos Kolozsváry [lajoŝ koloĵvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kolozsváry Lajos estis hungara-aŭstra pentristo. Lajos Kolozsváry naskiĝis la  en tiu loko, kie nun estas Budapeŝto, li mortis en 1937.
Biografio
Lajos Kolozsváry studis inter 1886-1890 en Akademio de Belartoj de Vieno de Christian Ludwig Griepenkerl, poste samloke inter 1890-1893 de August Eisenmenger. Kelkfoje li havis stipendiojn. Post siaj studoj li pentradis komence en Vieno, poste en Budapeŝto. Li plej ofte pentradis ĝenrojn kaj judojn, rabenojn.
Darwin-muzeo (Moskvo)
Darwin-muzeo (Государственный Дарвиновский музей) estas la ĉefa naturhistoria muzeo en Moskvo kaj unu el la plej grandaj kaj malnovaj muzeoj de la urbo.
Historio
La muzeo estis fondita surbaze de bestoscienca kolekto de profesoro Aleksander Kots. En 1907 li komencis legi lecionojn pri teorio de Charles Darwin pri evoluismo en Moskva supera virina lernejo kun uzado de sia propra kolekto de remburitaj bestoj; ĉi tiun jaron li konsideris kiel fondojaro de la muzeo. En 1913 li donacis sian bestosciencan kolekton al la lernejo.
En 1922 la muzeo aperis kiel memstara ŝtata organizaĵo. Kots gvidis ĝin ĝis 1964.
En 1995 la muzeo ricevis novan ejon, kiu estis konstruata dum 20 jaroj.
Gábor Amirás
AMIRÁS Gábor [amira:ŝ] estas rumania hungara pianisto, universitata profesoro. Li naskiĝis en Turda la 28-an de oktobro 1936.
Grañón
Grañón [graNJON] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada.
Geografio
La municipa teritorio limas okcidente kun la provinco Burgoso. Fakte ĝi estas inter Redecilla del Camino en la apuda provinco kaj Santo Domingo de la Calzada, en Rioĥo, kaj sude estas Villarta-Quintana, ankaŭ ĉe la provinca limo. La pejzaĝo oscilas inter montaro, arbaro kaj mildaj deklivoj. Akvo malabundas speciale dum tre varmaj someroj. La ĉefa uzado estas por agrikulturo. Nur 10% estas arbara. La kultivoj estas ĉefe senirigaciaj nome cerealoj, sed ankaŭ estas terpomoj, pizoj kaj fazeoloj. En arbaroj hegemonias kverkoj, pinoj kaj fagoj. Pri faŭno menciindas arbarbirdoj, rabobirdoj, sciuroj kaj lacertoj.
Historio
Pro la strategia situacio en la Mezepoko oni scias, ke estis kastelo sur monteto fine de la 9-a jarcento. Estis ankaŭ hospitaloj por pilgrimantoj. la tiam nomita Granionne suferis la teritoriajn luktojn inter la reĝo Sanĉo la 6-a de Navaro kaj Alfonso la 8-a de Kastilio, en la dua duono de la 11-a jarcento. En 1176, navaranoj kaj kastilianoj interpacigis per perado de la angla reĝo Henriko la 2-a: la navaranoj postulis la kastelon de Mirabel dum la kastelo de Grañón restis kastilia. En 1187, Alfonso la 8-a donis foruon al Grañón. La novaj kvartaloj ĉirkaŭis iaman monaĥejon de Sankta Johano, kie nun estas la preĝejo de Sankta Johano Baptista. Grañón havis muregojn, de kiuj neniom konserviĝis. Ankaŭ la kastelo perdis gravon. Iam okazis konflikto inter la lokanoj kaj tiuj de Santo Domingo de la Calzada pro la posedo de arbaro; laŭlegende okazis lukto inter du elektitaj lokanoj kiu decidis la posedon por Grañón.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento; tial oni descendeis el pli ol 1 100 en 1950-aj jaroj ĝis nunaj 250.
Ladignac-le-Long
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
Anonacoj
La anonacoj aŭ sukerpomofamilio (Annonaceae) estas planta familio el angiospermoj konsistantaj el arboj, arbedoj aŭ malofte lianoj. Tiu familio apartenas al la ordo magnolialoj (Magnoliales).
Kun pli ol 120 genroj kaj ĉirkaŭ 2100 specioj, , ĝi estas la plej granda familio el magnolialoj. Nur kvin genroj, anono (la tipa genro), rolinio, uvario, melodoro kaj azimeno produktas manĝeblajn fruktojn.
La familio plejoftas en la tropikoj, kun la malmultaj specioj troveblaj en mezvarmaj regionoj. Proksimume 900 specioj estas neotropisaj, 450 estas afrotropisaj, kaj la aliaj specioj preskaŭ ĉiuj orientalisaj. Tia escepto estas triloba azimeno kiu estas nearktisa specio. Kompare kun la neotropisaj specioj, tre malmulto estas sciata pri multaj orientalisaj specioj. Nur kelkaj klopodoj estis faritaj pri la filogenetiko-bazita reklasifikado de la familio, kaj tiuj estis malhelpitaj per la neotropis-orientigita unuflankeco en la haveblaj informoj, kun la plej granda parto de la laboro estinta farita sur genroj kaj triboj.
Priskribo
La anonacoj estas plejparte tropikaj, iuj mez-latitudaj, falfoliaj aŭ ĉiamverdaj arboj kaj arbedoj, kelkaj lianoj, kun aromaj arboŝelo, folioj kaj floroj.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (1 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Sistematiko
Monofiletika kaj inter-familia sistematiko estis bone apogitaj por la anonacoj per kombinaĵo de morfologiaj kaj molekulaj indicoj. La APG II-sistemo lokas la anonacojn kiel plej parencajn al la eta Magnoliidae-familio Eupomatiaceae.
Nutraĵo
La grandaj, manĝeblaj, pulpaj fruktoj de kelkaj specioj tipe nomas "anona" ĉe la hispane kaj portugale parolantaj loĝantoj de la neotropika arealo de la familio; tiuj fruktoj rilatas al specioj de Annona : anono : Annona reticulata, ĉerimolio (Annona cherimola), graviolo (Annona muricata), sukerpomo (Annona squamosa), ilamo (Annona diversifolia), sonkojo ( Annona purpurea), atemojo ( hibrido inter A. cherimola kaj A. squamosa); kaj biribo (Rollinia deliciosa), kiu bezonus reklasifiko sub Annona. ).
La nomoj de multaj el tiuj fruktoj foje estas uzitaj interŝanĝeble. Freŝdate, konsumo de la neotropika moldorna anono (Annona muricata) estis forte asociita kun kaŭza aganto en "maltipa Parkinsonismo". La kaŭza aganto, anonancino, ĉeestas en multaj el la anonacoj. Ĝi supozeble kaŭzas ĝis 70% el la Parkinsonismaj afekcioj en Gvadelupo. Oni tipe sin endanĝerigas per tradiciaj manĝaĝoj kaj "naturaj" kuraciloj. .
La triloba azimeno (Asimina triloba) havas orient-usonan distribuon, kaj estas nuntempe sub agrikultura enketo kiel komerca kultivaĵo.
Farkas Kovacsóczy
KOVACSÓCZY Farkas (kovaĉo:ci) estis hungara humanisto, kanceliero de Transilvanujo naskita ĉ. en 1540 kaj mortinta en Szamosújvár la 11-an de septembro 1594.
Biografio
Farkas Kovacsóczy estis ido de nobila familio transloĝinta el Slavonio al Transilvanujo. Li studis en Francujo kaj Padovo. Reveninte li servis en kortego de reganto Stefano Báthori, kiun li sekvis ankaŭ al Pollando. En jaroj 1576–78 li estis la sekretario de kancelario transilvanuja de Krakovo. En somero de 1578 li estis ĉe Kristofo Báthori kanceliero de Transilvanujo. Ekde 1581 dum Sigmundo Báthori li estis ankaŭ ano de 12 anaj konsilantaro, poste de 1583 ano de trimembra regantkonsilantaro. Li estis kontraŭ de rompo kun turkoj, tial la reganto kaptigis lin kaj sufokigis lin en malliberejo.
Guto
Guto - malgranda kvanto de likvo, troviĝas en vakuo, gaso aŭ alia fluido, en kiu tiu likvo nesolvebliĝas. Kaŭze de intermolekulaj fortoj, tiu kvanto de likvo formas globforman objekton, kiu havas eble la plej malgrandan surfacon por tiu maso kaj kondiĉoj. Praktike la plej ordinaraj estas gutoj de akvo aŭ akvasolvoj en aero.
Pluvo estas likva akvo en formo de gutoj kiuj estis kondensitaj el la atmosfera akvovaporo kaj poste precipitiĝas — tio estas, iĝas sufiĉe peza por fali laŭ la forto de gravito.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri guto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Andor Csizmadia
Andor Csizmadia [ĉizmadia], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csizmadia Andor estis hungara juristo, profesoro, urbestro, ekstera membro de Aŭstra Scienca Akademio.
János Palkó
PALKÓ János (palko:) estis hungara instruisto, lernolibroverkisto naskita en Csobotfalva la 11-an de junio 1904 kaj mortinta en Kluĵo la 1-an de oktobro 1959.
Andor Csizmadia
Andor Csizmadia naskiĝis la  en Győr. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Andor Csizmadia frekventis benediktanan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány kaj Scienca Universitato Ferenc József. Li akiris juran diplomon en 1933, sed jam ekde 1929 li estis subnotario en sia naskiĝurbo. Tiutempe li jam ankaŭ kontribuis ĉefe en lokaj gazetoj. Depost rehungariĝo de Kolozsvár li partoprenis en reorganizado de la administrado, en 1944 li estis urbestro de Nagybánya. En la sama jaro li estis nomumita privata profesoro en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József. Dum la nazia erao li retiriĝis en vilaĝo. Post la 2-a mondmilito li havis postenon en la ministerio. Inter 1946 kaj 1949 li estis katedrestro en jura akademio en Eger, poste li instruis en Universitato Péter Pázmány kaj Universitato József. En 1951 li atingis la instruan rangon docento. En 1956 li kandidatiĝis, poste li estis konsilisto de ŝtata eklezia oficejo ĝis la pensiuliĝo. Ekde 1958 li instruis en Scienca Universitato de Pécs, kie li estis katedrestro, en la sekva jaro universitata profesoro, vicdekano (1962–1964), dekano kun rektorrajto (1964–1968). Li doktoriĝis en 1964, li pensiuliĝis en 1980. Li ricevis aŭstran kaj hungarajn premiojn. Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.
János Palkó
Kariero
Palkó János akiris diplomon de bazlerneja instruisto en la Ŝtata Porinstruista Instituto de Cristuru Secuiesc (1923). Li instruis en Mediaș, Petroșani, Borșa (Maramureș), Ózd?, Panticeu, poste en la praktikanta bazlernejo de la porinstruista lernejo de Aiud (1934-40). De 1940 li estis instruisto same de la praktikanta bazlernejo de la porinstruista lernejo de Kluĵo. Li akiris ankaŭ diplomon de mezlerneja instruisto (1958). Li redaktis kune kun Ödön Felszeghy la libroserion Vezérkönyv (1940-46), en kiu serio aperis ankaŭ lia verko kunmetita kune kun Károly Simon Hogyan tanítsunk?.
22613 Callander
22613 Callander estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Tiszafüred
Tiszafüred [tisafured] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Tiszafüred situanta sur bordo de la Tiso, rande de Hortobágy.
Historio
La rivero Tiso ankaŭ ĉiam havis gravan rolon en la vivo de la urbo. Tiszafüred estas la plej granda loĝloko kaj turisma centro de la Tiso-laga regiono. La urbo kaj sia ĉirkuaĵo estas favorata ripozejo kaj ĝi garantias trankvilecon por la gastoj, kiuj sopiras la kvietan belnaturon. La vizitantoj tie ĉi havas eblon por rajdi kaj partopreni rajdajn kaj biciklajn ekskursojn apude de la Tisza. Kiuj unufoje admiras ĉi tiun pitoreskan naturon, tiuj enamiĝinte de jaro ĝis jaro revenas ĉi tien. Apud la Tiso nia urbo havas alian grandan trezoron, la termoakvon, la turistojn atendas ankaŭ la termalbanejo, en kiu troveblas naĝbaseno, strandbaseno kaj kovrita termostrando, kies 39-grada alkala-hidrogena-karbonata akvo eminente taŭgas por regeneriĝi kaj kontraŭ diversaj movorganaj, reŭmatologiaj malsanoj. Pri la tranoktejoj por la gastoj zorgas unu belega riverborda hotelo, familecaj pensionoj, altnivelaj kampingoj kaj la privatsferaj loĝejoj.
Vidindaĵoj
La romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino de Hungaroj konstruiĝis en la 19-a jarcento. La interesiĝantoj pri la popolkulturo povas ekkonatiĝi kun multe da jaroj fama potfaristeco de Tiszaüred, oni povas spekti la Muzeon "Kiss Pál" kaj la regiona dom-muzeon "Nyúzó Gáspár".
Pierre Le Vigan
Pierre Le Vigan estas ĵurnalisto, eseisto kaj filozofo proksima de la franca Nova Dekstrularo (Novdekstrismo).
Naskiĝinta en 1956, li laboras kiel urba planisto. Multverka aŭtoro, li defendas la ideon de la federacia kaj sendependa Eŭropo, «Eŭropa imperio» kuniganta sen samigo la eŭropajn popolojn en komuna suvereneco.
La 1a de septembro 2008, post la milito en Sud-Osetio, li sendis petskribon pri la temo ke Eŭropo bezonas fortan Rusion, en kiu li defendas la ideon de proksimiĝo inter Eŭropo kaj Rusio.
Kun Alain de Benoist kaj Jacques Marlaud, Pierre Le Vigan agadas en la ideologia kaj kultura kampoj. Li asertas sin aparteni samtempe al dekstra kaj maldekstra movadoj, plendante pri persona respondeco kaj socia justeco.
Kunlaborado en revuoj
Pierre Le Vigan kunlaboras regule en Élements (Elementoj), revuo de GRECE (akronimo: Grekio). Li verkis aŭ verkas ankaŭ en Nouvelle École (nova lernejo), Krisis, Europe Maxima (maksimuma Eŭropo), L’Esprit européen (Eŭropa menso), Le Spectacle du Monde (la spektaklo de la mondo).
Legio de Bona Volo
Legio de Bona Volo, LBV, estas brazila institucio civila, spiritualista, filantropia kaj eduka. Ĝia oficiala celo estas "prepari la vojojn por la Triumfa Reveno de Jesuo", en praktiko, ĝi faras karitatan laboron per infanejoj, restejoj por maljunuloj, disdono de helpo al malriĉuloj, ktp.
La origino de LBV venas de la radioelsendo Horo de Bona Volo, kiun la fondinto de la organizo Alziro Zarur (1914-1979) kreis en la 4-a de marto 1949 ĉe Rádio Globo, en urbo Rio-de-Ĵanejro. La asocio estis oficiale fondita en la 1-a de januaro 1950.
Komence dediĉante sin al la Brigado de la Amikiĝintaj Religioj, daŭrigante la pioniran laboron de dissendado de Ekumenismo komencita de Zarur en la 1926, kaj la disdonadon de la Supo de l’ Malriĉuloj. La gazeto O Globo, ankaŭ en Rio-de-Ĵanejro, dediĉis du ĉefartikolojn, en januaro 1950, salutante la naskiĝon de Legio de Bona Volo. La ĉambregoj de ABI – Associação Brasileira de Imprensa (Brazila Asocio de Ĵurnalismo) ─ malfermiĝis por la unua publika kunveno de la nova institucio.
Post la morto de Zarur, José de Paiva Netto (1941-) prenis la regadon de Legio de Bona Volo.
Ĉiam atenta pri la seriozaj problemoj, estas programojn de LBV por la publiko, inter ili la Supo de l’ Malriĉuloj kaj la Rondiro de Karitato, kiuj helpas senhavulojn en la povraj regionoj de la ĉefaj urboj en Brazilo kaj Eksterlando. Partnere kun televidstacio Rede Bandeirantes de Televisão, li efektivigis la kampanjon "LBV – SOS Nordeste” (LBV – SOS Nordoriento), kiu okazigis unu el la plej amasaj solidaraj mobilizoj iam viditaj en Brazilo favore al terlaborantoj malhelpataj de la seko. En 1998 oni disdonis pli ol 4,1 milionojn da kilogramoj da nutraĵoj al ĉirkaŭ unu miliono da personoj en pli ol 1.100 lokoj.
LBV starigis lernejojn kaj Komunecajn Edukajn Centrojn kiuj oferas tra la tuta lando porinfanan edukadon, fundamentan, mezan kaj suplementan instruadon kaj profesiigajn kursojn al miloj da infanoj, junuloj kaj plenkreskuloj de malriĉaj komunumoj.
Paiva Netto kreis la Insignon Ordeno de la Merito de Ekumena Frateco, premio kiu ekde 1996 estas ĉiujare donata ĉe ParlaMundi de LBV al tiuj, kiuj plej multe distingiĝas sur siaj agokampoj havantaj kiel baza principo la senliman solidarecon en siaj aktivecoj.
Religia aspekto
LBV estas ekumenisma asocio, kun emo al populara spiritismo, sed ne ligita al ĝi. La Templo de Bona Volo, kreita kaj konstruigita de la institucio helpe, estis inaŭgurita je 21-a de oktobro 1989. Nemulte poste ĝi fariĝis la plej vizitata monumento de Brasília, ricevante pli ol unu milionon da pligrimantoj ĉiujare, laŭ oficialaj informoj.
Apud Templo de Bona Volo, laŭ ebla inspiro de Bahaismo, stariĝis la Monda Parlamentejo de la Ekumena Frateco — (ParlaMundi), debatoforumo por kunvenigo de ĉiuj homoj kaj institucioj de Brazilo kaj de la mondo, kiuj laboras por valorigo de la Homo kaj de lia eterna Spirito. Ĝi havas la Salonon de Studantoj — loko kiu kunigas la homan sciaron kun la lumoj de spiritaj instruoj por formado de la Ekumena Civitano —, ĉiujare frekventata de pli ol 150 miloj da junuloj.
LBV kaj Esperanto
LBV havas departementon de Esperanto. LBV ofte eldonis en Esperanto, bultenojn kaj librojn. Ankaŭ LBV partoprenis en diversaj eventoj organizitaj de la Esperanto-movado, ekzemple en la 92-a Universala Kongreso de Esperanto, kiu okazis en Jokohamo, Japanio.
(48570) 1994 EA2
(48570) 1994 EA2 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kalifornio, Usono).
Anémone
Anémone, realnome Anne Bourguignon (naskiĝis en Parizo, mortis  en Poitiers) estis franca aktorino kaj scenaristino.
Ĉefe konata de la ĝenerala publiko dank' al ŝia rolo kiel Thérèse en Le Père Noël est une ordure en 1982, ŝi ricevis César-on por plej bona aktorino, en 1988, pro ŝia rolo kiel Marcelle en Le Grand Chemin.
Villarta-Quintana
Villarta-Quintana [biLJARta-kinTAna] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada.
Geografio
Villarta estas la ĉefa kerno, kie estas la urbodomo, la preĝejo, la sancentro kaj la centro por emerituloj. Sportaj instalaĵoj estas ĉe la rando de la vilaĝo. Je 800 m de Villarta estas Quintana, sur montara areo pli verda. Inter renovigitaj konstruaĵoj kontrastas ruinoj de abandonitaj domoj, atestilo de senloĝigado suferinta en la lastaj jardekoj. Ili estas sudokcidente de Grañón kaj tute apud la limo kun la provinco Burgoso.
Finfine Quintanar de Rioja estas sur la mapo kvazaŭ duoninsulo kiu eniras en la provinco Burgoso. Dakte laŭŝosee ĝi estas atingebla nur tra areo de tiu provinco.
Historio
En la Mezepoko, la pilgrimado al Compostela trairis tiun areon por ligi Santo Domingo de la Calzada kun Burgoso. La plej frua mencio datas de 1094 kaj temas pri donaco kiun doña Juliana de Fortúnez faris al la monaĥejo de San Millán de la Cogolla de siaj posedaĵojn en la Montoj de Oca. Fine de la 15-a jarcento, la posedanto de la vilaĝo, don Pedro Manrique, duko de Nájera kaj grafo de Treviño, vendis Villarta al sia onklino Contesina, filino de la konestablo don Álvaro de Luna, kaj al sia kuzo Bernabé Manrique de Luna. En 1711, Filipo la 5-a deklaris ĝin sendependa, kaj tiel oni rompis la ligojn kun Santo Domingo pri krimjuro kaj kun Grañón pri civila juro.
Rubanda alaŭdo
Tiu ĉi alaŭdedo estas birdo de dezertoj kaj duondezertoj. Ili nestumas surgrunde, kie la ino demetas 2 ovojn, kiuj estas kovataj de ambaŭ gepatroj. La tipa manĝo de semoj estas suplementita per insektoj dum la reprodukta sezono.
Villarta-Quintana
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj tiel oni pasis de 548 loĝantoj en la 1950-aj jaroj ĝis la nunaj 136.
Rubanda alaŭdo
Temas pri granda, svelta, longkrura alaŭdo. La plenkreskulo 19-22.5 cm longa estas ĉefe sablokolore bruna supre kaj pala sube, kun kelka brusta striado. Malkiel plej parto de aliaj alaŭdoj, la Rubanda alaŭdo estas distingebla specio dumfluge, pro nigroblanka rimarkinda bildo en ties larĝaj flugiloj, kio fakte havigas la specion de la nomo Rubanda alaŭdo.
Villarta-Quintana
Aktualo
Vizitindaĵoj estas preĝejoj kaj ermitejo.
Rubanda alaŭdo
La flugilbildo, longa kurba beko kaj la malrapida flugilfrapo de la kantoflugo rememoras la upupon, el kio la specio ricevas ankaŭ la nomon Upupalaŭdo. Maskloj, inoj kaj junuloj de tiu ĉi specio estas similaj en aspekto.
Vortordo en Esperanto
Vidate desupre kaj grandskale, la termino vortordo en Esperanto signifas «la kutima ordo de la frazpartoj en Esperanto».
Ĉar Esperanto estas «milde sinteza lingvo», tial la ordo de ĝiaj frazmembroj estas multe pli varia ol en la rigidordaj lingvoj analizaj, kaj estas uzata (de diversaj esperantistoj diversgrade) pragmatike, laŭ la tema-remaa dispozicio.
La principoj
La varia, «libera» vortordo Esperanta ne estas arbitra, ĝi esprimas logikajn kaj komunikajn rilatojn inter la vortoj. Parolantoj adaptas la vortordon
Komunika aranĝo
En la analizaj lingvoj la vortordo servas por apartigi la frazmembrojn (ekz‑e SVO), kaj tiun sian funkcion ĝi plenumas kadre de ĉiu unuopa frazo; priskribante la vortordon en tia lingvo oni ekzamenas apartajn frazojn izole.
Male, en Esperanto la vortordo spegulas la pensofluon kaj la parolsituacion, tial por esplori ties vortordon necesas atenti la kuntekston, plurajn frazojn. Kaj anstataŭ frazmembrojn oni apartigas elementojn komunikadajn, la temon (la konataĵon, pri kiu oni informas) kaj la remaon (la propre informan parton). Tiujn komunikadajn rolojn povas plenumi diversaj frazmembroj.