cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fenila 4-vinilbenzoato
Fenila 4-vinilbenzoato aŭ fenila 4-stireno-karboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Vinilbenzoata acido kaj fenolo. Fenila 4-vinilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fenila 4-vinilbenzoato prezentas fenilan grupon ligitan al 4-vinilbenzoata grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 12 hidrogenatomo, 2 oksigenatomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Natria tiolaktato
Natria tiolaktato aŭ natria 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido kaj natria hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Natria tiolaktato posedas 3 karbonatomojn, 5 hidrogenatomojn, 1 sulfuratomon, kaj 1 natriatomon. Natria tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj natriaj derivaĵoj.
Richard Cockburn Maclaurin
- naskiĝis la 5-an de junio 1870 en Selkirk, Selkirkshire, Skotlando, mortis en aĝo de nur 49 jaroj la 15-an de januaro 1920 en Kembriĝo - estis usona sciencisto, nome fizikisto kaj matematikisto. Li komence de la 20-a jarcento estis la prezidanto de la renoma Masaĉuseca Instituto de Teknologio. La instituto, kies unuaj konstruaĵoj en Bostono nur finiĝis dum la 1860-aj jaroj, fine de la 19-a jarcento tre kreskis kiel ankaŭ kreskis la grandurbo Bostono. Kiam la spaco iĝis ĉiam pli malsufiĉa, en la fruaj jaroj de la 20-a jarcento gvide de Richard Cockburn Maclaurin estis novkreita universitata kampuso ĉe riverbordo en la bostona antaŭurbo Kembriĝo kiu estis tute libera.
William Barton Rogers
- naskiĝis la 7-an de decembro 1804 en Filadelfio, mortis la 30-an de majo 1882 en Bostono - estis usona sciencisto, nome fizikisto kaj geologo. Li en 1846 proponis kreon de politeknika institucio. En 1859, la ŝtatestro de Masaĉuseco proponis ke iom el la nova tero en Bostono kreita el la haveno estu por edukaj celoj. Rogers estris komitaton kiu submetis peticion por krei kaj muzeon de natura historio kaj novan altlernejonje nomo Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Akton, kiu instalis la instituton kaj donis la landon, aprobis la parlamento kaj subskribis la ŝtatestro je la 10-a de aprilo 1861. En 1862 okazis la unua kunveno de la estraro, kaj elektiĝis Rogers al la posteno de la unua prezidento de la Masaĉuseca Instituto de Teknologio. Konstruado de konstruaĵo en Bostono komenciĝis en 1863. Post du jaroj, la konstruaĵo ankoraŭ ne finiĝis, do nepacienca Rogers malfermis kursojn la 20-an de februaro 1865, en la Komerca Biblioteko en la urbocentro. La Masaĉuseca Instituto de Teknologio kaj Bostono kreskis kaj en la fruaj jaroj de la 20-a jarcento, estis novkreita universitata kampuso ĉe riverbordo en la bostona antaŭurbo Cambridge kiu estis tute libera.
Alar del Rey
Alar del Rey [aLAR delREJ] estas municipo en la nordoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles, pli precize en la oriento de la subkomarko Boedo-Ojeda. La municipo estas ligata al la konstruo de la Kanalo de Kastilio kiel elirejo de la kanalo. La municipo estas inkludita en la Geoparko Las Loras, nome unua geoparko de Unesko en la regiono.​
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 57,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 908 loĝantojn. Ĝi ne perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono; male la loĝantaro stabiliĝis super milo, sed perdis 200 loĝantojn el la jaro 2000. Ĝi distas 80 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Aguilar de Campoo, Herrera de Pisuerga, Prádanos de Ojeda kaj Santibáñez de Ecla (Provinco Palencio) kaj Sotresgudo en sia loĝloko Rebolledillo de la Orden en la Provinco Burgoso. Al Alar apartenas la loĝlokoj Becerril del Carpio, Nogales de Pisuerga, Barrio de San Vicente kaj San Quirce de Riopisuerga.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La urbo estis fondita en 1657, fare de la reĝo Filipo la 4-a, en la loko kiu estis senjorlando de monaĥinoj de San Andrés de Arroyo kaj kie estis muelejo ĉe la rivero Pisuerga.
Meze de la 19-a jarcento oni konstruis la fervojon kiu ligis Alar (kaj la varojn kiuj venis laŭ la Kanalo) al Reinosa, por posta pluvojo al.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la kanalo ĉefe, preĝejo de stilo novromaniko, okarka ponto "de la monaĥinoj".
Bildoj
Jen bildoj de la romanika preĝejo de Puebla de San Vicente, loĝloko de la submunicipo Becerril del Carpio de la municipo Alar del Rey:
RCTV
RCTV (akronimo por Radio Caracas Televisión, esperante kiel Radio Karakasa Televido) estis venezuela dissenda televidkanalo fondita la 15-an de novembro 1953 fare de komercisto kaj esploristo William Phelps Tucker, posedata fare de Empresas 1BC. Ĝia dissenda signalo estis fermita fare de la registaro de la prezidanto Hugo Chávez en 2006, tiel finante ĝiajn elsendojn la 27-an de majo 2007.
Ĝi estis la tria plej malnova kanalo en la lando, kaj en la momento de ĝia fermo en 2007 ĝi estis la tekevidstacio kun la plej longa historio post la malapero de Televisora ​​​​Nacional (fondita en 1952 kaj fermita en 1991) kaj TeleVisa (fondita en junio 1953 kaj fermita en 1960, kvankam ĝia rivalo Venevisión asertas esti sia posteulo).
Finiĝo de elsendoj
La 28-an de decembro 2006, prezidanto Hugo Chávez raportis ke li ne renovigus la koncesion de RCTV, kiu finiĝus la 27-an de majo 2007. La prezidanto asertis ke la rifuzo renovigi ŝuldiĝis al la kvazaŭa pozicio prenita fare de RCTV dum la 2002. puĉo.Al ĉio ĉi, RCTV respondas "¡No nos callarán! (Vi ne silentigos nin!)".
Kiam la registaro informis la kanalon ke la koncesio por ĝia malferma elsendosignalo devis eksvalidiĝi en 2007 kaj ne estus renovigita, RCTV kaj la venezuela novaĵa televidkanalo, Globovisión akuzis la registaron je fermado de la kanalo. Por apogi tiun aserton, la direktoroj argumentis ke la koncesio ne eksvalidiĝos ĝis 2021, sed tiu interpreto ne estis dividita fare de la venezuela registaro, kiu deklaris ke la koncesio eksvalidiĝos en 2007. La venezuela opozicio eĥis la unuan vidpunkton, kaj efektivigis stratmovojn por malakcepti la mezuron prenita de la registaro de Chávez, kun la krio "Un corazón que grita (Koro kiu krias)", "Un amigo es para siempre (Amiko estas eterne)" kaj la aklamita "Libertad de expresión (Esprimlibereco)".
Je 23:55 dimanĉe la 27-an de majo 2007, oni montris filmeton en kiu dungitoj, aktoroj kaj aliaj figuroj de RCTV kantis la venezuelan Nacian Himnon por adiaŭi la kanalon post 53 jaroj dissendi. Je 11:59 p.m. dimanĉe, la 27-an de majo 2007, RCTV finis ĝiajn dissendojn. Tuj post kiam la signalo de la kanalo estis estingita, la registaro eksproprietigis la dissendajn ekipaĵojn de la stacio por komenci elsendi, minutojn poste, la signalon de nova publika servo ŝtatkanalo nomita TVES. Post tiu fakto, RCTV rekomencis operaciojn tra abonaj televidsistemoj en julio 2007, kun la nomo de RCTV Internacional.
Budkov
Nomon Budkov havas pluraj setlejoj:
Bušanovice
Bušanovice estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Prachatice en Sudbohemia regiono proksimume 4 km nord-nordokcidente de Vlachovo Březí, 6,5 km sudoriente de Volyně kaj 12,5 km nord-nordokcidente de Prachatice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1315.
Vitějovice
Vitějovice estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice, proksimume 6,5 km nordoriente de Prachatice. Tra la municipo trafluas rojo Zlatý potok. Vivas ĉi tie.
Kornél Mundruczó
Kornél Mundruczó [mundrocO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mundruczó Kornél estas hungara aktoro, reĝisoro, scenaristo. Unu el liaj edzinoj estis Kata Wéber.
Vitějovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1283.
Kornél Mundruczó
Kornél Mundruczó naskiĝis la  en Gödöllő.
Biografio
Kornél Mundruczó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1998, poste reĝisoran en 2003. Liaj plej gravaj instruistoj estis Gábor Zsámbéki, János Zsombolyai kaj János Szász (reĝisoro). Li komencis sian aktoran karieron en teatro por infanoj en la teatra jaro 1997, poste li estis membro de Teatro Radnóti kaj Teatro Katona József. Ekde 2000 li estis filma, ekde 2003 teatra reĝisoro, eĉ ankaŭ eksterlande. En 2003 kaj 2005 li ricevis stipendiojn. En 2003 li fondis filman produktejon, en 2009 novan teatran trupon. Li estis premiita plurfoje inter 2003-2020. Li edziĝis dufoje kaj havas 2 idojn.
Benzila 4-vinilbenzoato
Benzila 4-vinilbenzoato aŭ benzila 4-stireno-metanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 4-Vinilbenzoata acido kaj benzanolo. Benzila 4-vinilbenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Benzila 4-vinilbenzoato prezentas benzilan grupon ligitan al 4-vinilbenzoata grupo. Ĝi konsistas je 16 karbonatomoj, 14 hidrogenatomo, 2 oksigenatomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Butika Administrado de Novula Alĥemisto
Shinmai Renkinjutsushi no Tenpo Keiei (新米錬金術師の店舗経営, ) aŭ Butika Administrado de Novula Alĥemisto estas japana interreta mem-eldonita romano verkita de Mizuho Icuki; en 2019 ĝi iĝis mangailustrita romano, ilustrita de Fuumi, kaj eldonata de Fujimi Shobo sub la etikedo Fujimi Fantasia Bunko. Mangaa versio ilustrita de kirero estas eldonata en la magazino Comic Valkyrie. Estas ankaŭ animea adaptaĵo far Studio ENGI, ĝi estis dissendita inter oktobro kaj decembro 2022.
Křišťanov
Křišťanov (Christianberg) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Prachatice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1694. La municipo tre senhomiĝis post la dua mondmilito, kiam ankaŭ pereis granda parto de la konstruareo (en la jaro 1921 vivis en Křišťanov 1464 loĝantoj ), precipe apud ŝoseo al Ktiš. Krom tio parto de la katastra teritorio fariĝis konsisto de la najbara armea spaco Boletice. Ekde la jaro 2016 male sekve de malgrandigo de la arma spaco konsisto de la municipo fariĝis malgranda katastra teritorio Hájenky.
Inter Křišťanov kaj Arnoštov situadis domaro Vyšný (Miesau), menciata unuafoje en la jaro 1343. Post forŝovo de la germana loĝantaro la restaĵoj de konstruaĵoj estis egaligitaj kun la tero en la 1970-aj jaroj. Antaŭe estis konsisto de Bělá ankaŭ domaro Schoberstätten (post la jaro 1949 Seníky).
Ignaz von Kürsinger
Vivo
Devenante el en 1627 nobiligita familio li frekventis lernejojn en Linz antaŭ studo de filozofio ekde 1814 ĉe konventa gimnazio de Kremsmünster kaj de jurscienco (inter 1816 kaj 1819) ĉe la Universitato de Vieno. Poste li ekdeĵoris por la ŝtato. Unue li laboris je Innviertel antaŭ ol iĝi ĉefadministranto en Mittersill kaj ekde 1842 en Schärding. Atakite per intrigo li vivis ekde 1847 en plena retiriĝo en Salzburg. En 1848 li senditis kiel nepartia deputito fare de la urbo kaj de la Lando Salzburg Frankfurton al la parlamento. Inter 1850 ĝis emeritiĝo en 1858 li redaktistis ĉe "Salzburger Zeitung".
Estante ĉefa oficicsto en Mittersill li konstruigis ĉirkaŭ la jaro 1835-a vojon de la piedo de la komunumo Krimml supren ĝis la akvofaloj de Krimml por ke vizitemuloj pli efike kaj pli facile povu ĝui la ravajn aspektojn. Krome li engaĝiĝis en la reformo de instruado kaj en la restaŭrado de kirkoj, lernejoj kaj paroĥejoj. Ankaŭ sekigo de ŝlimoj laŭlonge de Salzach kaj la riverreguligo gravis por li. Danke al li konstruitis inter Mittersill kaj Hollersbach digo kiu nomiĝas Kürsingerdamm.
Famekonata li iĝis kiel organizanto kaj ano de grupo de 40 montogrimpistoj kiuj sukcesis unue atingi la pinton de Großvenediger-monto la 3-an de septembro 1841. El ili alvenis 26 viroj: i.a. Kürsinger mem kaj Paul Rohregger, Anton von Ruthner kaj la distrikta ĉefkuracisto Franz Spitaler. Tiel Kürsinger metis fundamentan sthonon por fremdultrafiko en Supra Pinzgau. En 1841 li deklaritis honora civitano de Mittersill kaj en 1842 konstruitis laŭ lia instigo la unua ŝirmokabano en la Obersulzbach-valo. Tre proksime troviĝas nuntempe Kürsingerhütte, montara kabano portante lian nomon.
Honoroj
Kürsinger plurfoje honoritis pro publika engaĝiĝo sia. De reĝo Frederiko Aŭgusto la 1-a (Saksio) li ricevis la ordenono Albrechts-Orden kaj fare de munkenanoj la oran medalon de la bestoprotektada klubo Münchner Vereins gegen Thierquälerei. Honora civitano li iĝis ne nur en Mittersill sed ankaŭ en Tamsweg. En Supra Pinzgau li nomumitis honora kamparano. Ĉiujare en la 31-a de julio estu krome memortago pri Kürsinger kaj liaj intencoj laŭ la decido de la urba konsilantaro de Mittersill.
Litia tiolaktato
Litia tiolaktato aŭ litia 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido kaj litia hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo. Litia tiolaktato posedas 3 karbonatomojn, 5 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn, 1 sulfuratomon kaj 1 litiatomon. Litia tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj litiaj derivaĵoj. Tiolaktatoj estas malstabilaj substancoj kaj facile hidroliziĝas en laktatojn, sulfidojn kaj sulfuron.
Holubice (distrikto Vyškov)
Holubice estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie. Konsisto de Holubice estas ankaŭ vilaĝo Kruh. La ĉirkaŭaj municipoj estas Blažovice, Kovalovice, Křenovice kaj Velešovice. La plej proksimaj urboj estas Slavkov u Brna kaj Rousínov.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1371.
Blesa
Blesa [BLEsa] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la nordo de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas.
Holubice (distrikto Vyškov)
Transporto
Tra la teritorio de municipo kondukas aŭtostrado D1 kun eliro 210 Holubice, el kiu eliras ŝoseo I/50 direkte al Slavkov u Brna. Plu tra ĉi tie kondukas ŝoseo II/430 en sektoro Brno - Rousínov kaj ŝoseoj de la III-a klaso:
Aŭtonoma Respubliko de Norda Epiro
La areo, konata kiel Norda Epiro (Βόρειος Ήπειρος) al grekoj kaj kun granda greka loĝantaro, estis prenita fare de la Greka Armeo el la Otomana Imperio dum la Unua Balkana Milito (1912–1913). La Protokolo de Florenco, tamen, asignis ĝin al la lastatempe establita albanan ŝtaton. Ĉi tiu decido estis malakceptita de la lokaj grekoj kaj ĉar la greka armeo retiriĝis al la nova landlimo, aŭtonoma registaro estis instalita ĉe Argirokastron (Αργυρόκαστρον, hodiaŭ nomita Gjirokastër), sub la gvidantaro de Georgios Ĥristakis-Zografos, distinginda loka greka politikisto kaj eksa Ministro de Fremdaj Aferoj kaj kun implica subteno de Grekio.
Blesa
Geografio
Ĝi estas je 107 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Moyuela (norde) kaj Muniesa (oriente). Ĝi estas en la nordo de la Iberia Sistemo. La loĝloko estas je 771 msm.
Aŭtonoma Respubliko de Norda Epiro
En majo, la memstareco estis konfirmita fare de la Grandaj Potencoj per la Protokolo de Korfuo. La interkonsento certigis, ke la regiono havos sian propran administracion, rekonis la rajtojn de la loka loĝantaro kaj provizis por mem-registaro sub nominala albana suvereneco. Tamen, ĝi estis neniam efektivigita ĉar en aŭgusto la albana registaro disfalis. La Greka Armeo reokupis la areon en oktobro 1914 sekvante la eksplodon de la unua mondmilito. Laŭ plano Norda Epiro estos cedita al Grekio post la milito, sed la retiriĝo de itala subteno kaj la malvenko de Grekio en Greka-turka milito (1919-1922) rezultis en ties fina cedo al Albanio en novembro 1921.
Blesa
Historio
Ĝi estis konkerita el islamanoj en 1137 (aŭ 1143). Plej frua dokumenta mencio estas de 1198 kiel loko de senjoro Miguel Luesia. Certe la zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. En 1328, Alfonso la 4-a vendis Huesa kaj ĝiajn domarojn, inter kiuj Blesa, al Pedro de Luna, farante parton de la komunumaro Sesma de la Honor de Huesa ene de la komunumaro Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
La 1an de Februaro 1430, la reĝo Alfonso la 5-a de Aragono ordonis okupadon de la kastelo (eble nur simpla tureto) de Blesa kaj oni aligu ĝin al la Krono.
En 1916 finiĝis la konstruado de la turo de la preĝejo de Sankta Kruco, tre malfrua ol la propra preĝejo.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Blesa kie oni malaltiĝis el 1 325 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 85 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj, olivarboj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj porkoj). Nune rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo kun baroka turo de la 18-a jarcento, krucmonumentoj, trinkujoj, domegoj, muelejoj, muzeo pri ĉarpentado kaj forĝejo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Zouvalka
Zouvalka estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Prusy-Boškůvky. Ĝi situas apud ŝoseo II/431 en direkto el Vyškov ĝis Bohdalice-Pavlovice, proksimume 3 km okcidente de Moravské Prusy. La ĉirkaŭaĵon de Zouvalka kreas multaj agrikulturaj kampoj kaj arbaretoj, nordokcidente de la domaro troviĝas samnomata naturrezervejo. Estas ĉi tie registritaj 9 adresoj. Daŭre ĉi tie vivas.
Historio
Ĝis la jaro 1960 ĝi apartenis la municipo Moravské Prusy kaj poste al Vyškov, sed ankaŭ poste ĝi situis en la katastra teritorio de Moravské Prusy, kiu tiel en la jaroj 1960–2016 dividiĝis inter du municipoj: Prusy-Boškůvky kaj Vyškov (la ĉirkaŭaĵo de Zouvalka apartenis al municipo Prusy-Boškůvky, sole sudokcidente ĝi havis mallongan limon kun la katastra teritorio de Terešov de municipo Hlubočany). La domaro ekde la 1-a de januaro 2017 ĉesis esti la loka parto de urbo Vyškov kaj post la jaroj ĝi fariĝis la loka parto de municipo Prusy-Boškůvky.
László Csendes
László Csendes [lAslO ĉendeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csendes László estis hungara aktoro, reĝisoro.
Biografio
László Csendes ekde 1945 vivis jam en Ĉeĥoslovakio, kie li apartenis al la hungara minoritato. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1961. Inter 1962-1969 li ricevis rolojn en hungarlingva teatro en Komárno, inter 1969–1983 same en hungarlingva Teatro Thália (Košice), inter 1983-1987 en Teatro de Kecskemét, ekde 1988 en Teatro Gárdonyi Géza, fine en 1990 li revenis al Košice. Li ankaŭ reĝisoris. Li ricevis premion en 1996. Lia edzino naskis filon.
Erik Varden
Erik VARDEN (naskiĝinta la en Sarpsborg) estas norvega romkatolika ordenanimzorganto kaj prelato de la teritoria prelatujo de Trondheim.
Vivo
Erik Varden frekventis inter 1990 kaj 1992 la lernejon Atlantic College en Suda Kambrio. En 1993 li konvertiĝis je katolikismo. Fininte siajn filozofiajn kaj teologiajn studojn je Kembriĝo li doktoriĝis danke al disertaĵdefendo pri Pierre de Bérulle. Post pliaj studoj pri orientaj eklezioj li akiris licencon ĉe la Pontifika Orienta Instituto en Romo. En la 20.4.2002 li aniĝis al la ordeno de la trapistoj je la Monaĥejo Mount St. Bernard en Leicestershire. En la 6.10.2007 li faris la duan religian voton. En la 16.7.2011 li ordinitis pastro fare de lia episkopa moŝto Malcolm McMahon; ordinacio diakona estis farita ankaŭ de li en la 9.9.2010.
Post sacerdotiĝo li instruis ĉe la benediktana altlernejo Ateneo Sankta Anselmo en Romo. Paralele li deĵoris en la skandinavia sekcio de Radio Vatikana. Post reveno Anglujon en la 2013-a jaro li transprenis provizore la gvidadon de la ununura trapista abatejo kies abato li iĝis en 2015 post elekto.
En la 1.10.2019 li nomumitis fare de papo Francisko prelato de la teritoria prelato de Trondheim. Konsekro episkopa planite por la 4.1.2020 pro sanecaj kialoj prokrastotis. Konsekriĝo faritis fare de Bernt Ivar Eidsvig en la 3.102020 helpite de Berislav Grgić kaj Czeslaw Kozon.
Muniesa
Muniesa [muNJEsa] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la nordo de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas. La lokonomo Muniesa devenas de la araba منية أيضًا, MUNJA​ ‘IṢA′, la kampardomo de Jesús (?). Simila loknomo en apuda provinco Zaragozo estas La Almunia de Doña Godina.
Geografio
Ĝi estas je 99 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, je 85 km de Zaragozo, regiona ĉefurbo, inter Leceda (norde) kaj Cortes de Aragón (sude) laŭ la ŝoseo A-222 kaj inter Blesa (okcidente) kaj Alacón (oriente). Ĝi estas en la nordo de la Iberia Sistemo. La loĝloko estas je 782 msm.
Historio
Estis restaĵoj de eneolitiko kaj de romianoj. La loknomo evidentigas setladon en epoko de Al-Andalus.
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. En 1328, Alfonso la 4-a vendis Huesa kaj ĝiajn domarojn, inter kiuj Minuesa, al Pedro de Luna, farante parton de la komunumaro Sesma de la Honor de Huesa ene de la komunumaro Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Muniesa kie oni malaltiĝis el 2000 loĝantoj en 1950 ĝis nunaj 571 loĝantoj; lastatempe pliiĝis la loĝantaro per alveno de magrebaj almigrantoj (15% de la loĝantaro).
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj, olivarboj), forstado kaj brutobredado (ŝafoj kaj porkoj). Nune rura turismo. Estis fabriko de ludiloj, kiu fermiĝis komence de la 1990-aj jaroj.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la trinava preĝejo apud svelta kaj bela oklatera mudeĥara turo de la 16-a jarcento, ermitejoj, domegoj, kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Tivadar Zichy
Grafo Tivadar Béla Rudolf Zichy [ziĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zichy Tivadar Béla Rudolf estis hungara aristokrato, aktoro, aŭtosportisto, fotisto, reĝisoro. Lia origina brita nomo estis Count Theodore Béla Rudolf Zichy de Zich et Vásonkeő,, liaj nobelaj antaŭnomoj estis zicsi kaj vázsonykői [ziĉi vAĵonjkOi].
Tivadar Zichy naskiĝis la  en Eastbourne (Britio), li mortis la  (laŭ aliaj informoj en 1987 aŭ 1988) en Londono.
Biografio
Tivadar Zichy devenis el hungara konata aristokrata familio kaj li vivis alterne en Britio kaj Hungario. Li estis ĉiam diboĉema ulo. Li aĝis 17, kiam li estis jam aŭtokonkursanto ofte per Bugatti. En 1928 li venkis en aŭtokonkurso en Rakamaz kaj en la sama jaro li iĝis hungara ĉampiono. Baldaŭ li longe estis fotisto, li specialiĝis pri piedoj kaj ŝuoj. Dum la 2-a mondmilito kaj poste li jam evitis Hungarion. Tiutempe li estis aktoro en britaj filmoj, baldaŭ li ankaŭ reĝisoris. Li edziĝis trifoje, fine li vidviĝis kaj mortigis sin.
László Csere
László Csere [lAslO ĉere], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Csere László Zoltán estas hungara operetkantisto, aktoro, voĉoaktoro.
László Csere naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Csere akiris operetkantistan diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1983. Lia ĉefinstruisto estis István Kazán. Li komencis sian aktoran karieron en Operetoteatro (Budapeŝto), kie dum jaroj li kantis preskaŭ en ĉiuj operetoj, samtempe li havis rolojn en filmoj kaj televidoj. Li ofte turneis en Germanio. Li ricevis premiojn inter 1994-2021.
Imidazolosulfonila klorido
Imidazolo-1-sulfonila klorido estas organika-sulfura funkcia grupo apartenanta al la familio de la sulfonilaj kloridoj. Ĝi estas senkolora substanco tre sensebla al akvo, bazoj, aminoj, fortaj oksidigagentoj. La sulfuro de la molekulo okupas la centron de la strukturo ĉirkaŭita de la kloro, du oksigenatomoj kaj la imidazolo. Sulfonilaj kloridoj hidroliziĝas al la ekvivalenta sulfonata acido. Kun amoniako ĝi donas sulfonamidon kaj kun hidroksidoj ĝi produktas la respektivan salon.
Walden Bello
Walden Bello - naskiĝis la 11-an de novembro 1945 en Cardona - estas filipina sociologo kaj politikisto de la socialdemokratia partio "civitana agado". Li laboras kiel profesoro de la universitato de la Filipinoj kaj aktivas en la kontraŭ-tutmondiga movado kritika al la tutmondiĝo farita de korporacia kapitalismo. En 2003 al li kun Nicanor Perlas estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Kruh (Holubice)
Kruh (germane Kruch) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Holubice en distrikto Vyškov. De la propra Holubice Kruh estas apartigita per branĉtrako el Blažovice ĝis cementejo Mokrá.
Kruh situas en katastra teritorio Holubice kun areo 7,39 km2.
Historio
La unua skribmencio pri Tři Dvory (germane: Dreihöfe), kiel la vilaĝo devene nomiĝis, estas el la jaro 1349. En la jaro 1371 apartenis parto de la vilaĝo al Vildenberk, parto estis feŭdo de olomouca episkopujo. Fine de la 17-a jarcento aĉetis la vilaĝon Dominik Ondřej z Kounic kaj enmembrigis ĝin en sian slavkovan senjorujon. Post nuligo de patrimonia administrado Kruh fariĝis parto de l proksima Holubice, kun kiu en la antaŭaj jarcentoj havis la samjn sortojn. Komence de la 20-a jarcento Kruh estis katastre kunigita kun Holubice kaj kiel memstara loka parto ĝi pereis en la 1920-aj jaroj.
Martín Almada
Martín Almada - naskiĝis la 30-an de januaro 1937 en Puerto Sastre, Paragvajo - estas advokato kaj homrajta aktivulo en Paragvajo. En 2002 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“. La premia komisiono pri li aparte laŭdis lian eksterordinaran kuraĝon kaj persistajn klopodojn elmontri kaj alporti al justeco torturistojn - precipe dum la milita diktaturo sub Alfredo Stroessner - kaj meti sian hejmlandon Paragvajon sur novan demokratian kurson kiu inkluzivas respekton por homaj rajtoj kaj daŭripova evoluo.
Ayuela
Ayuela [aĜUEla] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles. La loknomo Ayuela eble povas esti komprenata etimologie kiel Fageto.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 19,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 54 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 200 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 81 km de Palencio, provinca ĉefurbo, kaj 125 km de Valadolido, regiona ĉefurbo.
Alfred von Henneberg
Alfred Gottlieb Maria HENN von HENNEBERG (naskiĝinta la en Hanau, mortinta en 1945 en Wiesbaden) estis germana kolektisto (kaj eble eĉ fabrikanto) de puntoj kaj oficiro.
Ayuela
Geografio
Ĝi estas inter gravaj municipoj Cervera de Pisuerga, Guardo kaj Carrión. Sed Saldaña estas pli proksima (17 km), kaj kun tiu ĝi estas pli klare identigita kaj rilatita. Estas multaj fontoj kaj ĉefa rivero estas Avión.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Alfred von Henneberg
Vivo
Von Henneberg ankaŭ verkis libron pri la historio de puntaĵkreo kiu eĉ hodiaŭ gravas. Tradukoj en la lingvojn angla kaj franca ne mankis. Je Vajmaro li famiĝas pro sia domo kiun planis Henry Van de Velde (Haus Henneberg). Ĉe ties starigo (1913/14) Henneberg estis retiriĝinta kapitano. Tiel li figuris en vajmara adreslibro. Li faris kolekton de puntoj kiuj eksponitis ekz. en 2018 en Gotao je Kastelo Friedenstein. La kolekto mem de 800 objektoj troviĝas ekde 1942 en la Duka muzeo (Gotao).
Ayuela
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Alfred von Henneberg
Domo vajmara
Temas pri unu el tri vilaoj en Vajmaro faritaj laŭ planoj de Van de Velde, krom Domo Hohe Pappeln kaj Vilao Dürckheim. Karakterize avankorpe elsaltas meza kolono. Malantaŭe tia konolo eĉ pli grandas. Tegmenteje estas antaŭe kiel ankaŭ malantaŭe lukarnoj. Ne forgesendas du interesaj kamentuboj.
Ekde 1990 ĝi uzatas kiel valdorfa infanĝardeno. Ĉe la enirejo kiu spektas la straton estas ŝildeto kun la jena enskribaĵo pri apoganta fondaĵo: Diese Einrichtung wurde unterstützt von der gemeinnützigen Stiftung Herzog Engelbert-Charles und Herzogin Mathildis von Arenberg Düsseldorf. Loĝas tie ankaŭ la pentristo Otto Herbig. Ĝi figuras sur listo de monumentprotektotaĵoj.
Nicanor Perlas
Nicanor Perlas - naskiĝis la 10-an de januaro 1950 en Manilo - estas filipina sociologo, aktiva kiel politikisto, mediprotektulo kaj sindikatisto. Pro lia kontraŭnuklea laboro, li devis forlasi la ladon en 1978. Post la fino de la reĝimo de Ferdinand Marcos en 1986, Perlas revenis. Li fondis la Centron por Evoluaj Alternativoj (CADI), kiu promocias ekologie orientitan agrikulturon (permakulturo, biodiverseco...) kaj daŭripovon, venkante la nedezirindajn formojn de senbrida kresko.
Li estas konsiderita la plej elstara media aktivulo en la Filipinoj, membro de la kontraŭ-tutmondiga movado, kaj iĝis esenca persono tie en laboroj por formi tutmondiĝon en partoprena maniero sur ĉiuj niveloj de socio. En ĉi tiu kunteksto, li fondis bankan sistemon (Lifebank), kiu celas certigi la supervivon de malgrandaj kamparanoj. En 2003 al li kun Walden Bello estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Korsika Respubliko
Ekiĝo
En 1757 la korsikanoj sukcesis forpuŝi la fortojn de Ĝenovo direkte al la fortikigitaj marbordaj urboj, dum la revoluciemaj fortoj akiris defaktan kontrolon de la insulo tra la ĉefurbo Corte. Kiel signo de suvereneco, universitato estis establita sur la insulo kaj ordeno en la nomo de la sankta Devota, la protekta sanktulo de la insulo.
Estis establita nacia dieto, en kiu deputitoj de ĉiu distrikto estis elektitaj por periodo de tri jaroj. La voĉdonrajto estis etendita al ĉiuj viroj pli ol 25-jaraj, tamen ĉar virinoj ricevis tradicie la voĉdonrajton en vilaĝbalotoj , la voĉdonrajto estis etendita ankaŭ al fraŭlaj virinoj baldaŭ poste. Tiel la Korsika Respubliko iĝis la unua ŝtato kiu donis al virinoj la voĉdonrajton. En 1761 la respubliko stampis la unuajn monerojn en la urbo Murato, nuntempe ĉe franca departamento Haute-Corse, kaj sur ili estis stampita la profilo de la maŭra kapo, la populara simbolo de Korsiko ankaŭ elmontrita en la flago kaj emblemo.
La ideoj de Paoli pri egaleco, sendependeco kaj libereco ricevis akcelon de multaj filozofoj. Jean-Jacques Rousseau, Voltaire, Raynal, kaj Mably esprimis subtenon por la juna Respubliko. La respubliko daŭre estis fama kiam ĝi estis menciita en la libro An Account of Corsica de James Boswell, kaj ricevis internacian rekonon fare de la bejo de Tunizio.
La Konstitucio
La unua korsika konstitucio estis skribita en 1755 por la nova respubliko kaj estis adoptita ĝis la franca anekso de la insulo en 1769. Ĝi estis skribita en la itala, kiu estis la lingvo parolita en Korsiko ĝis la 19-a jarcento. La Konstitucio estis verkita de Paoli inspirita de la verkadoj de Jean-Jacques Rousseau. La unikeco de la konstitucio estas ke ĝi estas unu el la unuaj naciaj kodeksoj skribitaj en la spirito de la Klerismo.
Post la invado
Multaj en Britio vidis la falon de la respubliko kiel brita fiasko, ĉar la respubliko povus estinti aliancano de la angla krono en la mediteranea regiono en la potencrivaleco kontraŭ la Regno de Francio. Tiu ĉi krizo, nomita la "Korsika Krizo" havis implicojn por la ŝanĝo de registaro en la Regno. Korsikaj ekzilitoj ekziliĝis al Britio, kaj eĉ deĵoris en la armeo en kelkaj sistemoj. En 1794 korsiksaj ekzilitoj gviditaj fare de Paoli kun la subteno de la britoj rekonkeris la insulon, kaj establis la Anglo-Korsikan Respublikon, sed Francio (apogita fare de Hispanio) sukcesis reakiri kontrolon de la insulo en 1796.
Hodiaŭ, multaj insulanoj vidas ĝin kiel kulture kaj geografie apartan provincon de kontinenta Francio kaj interesiĝas pri sendependeco (ekzemple, tra la historio, la Tour de France pasis tra ĉiuj provincoj de Francio krom Korsiko). Ĉi tiuj separistoj preferas paroli la italan, kaj eĉ kreis terorisman organizon, nomatan Armata Corsa, kiu nun estas dissolvita.
Budkov (distrikto Prachatice)
Budkov (Budkau) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Prachatice en Sudbohemia regiono. Vivas ĉi tie. Tra la municipo trafluas rojo Libotyňský potok.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1354.
Baria tiolaktato
Baria tiolaktato aŭ baria 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido kaj baria hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo. Baria tiolaktato posedas 6 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 1 bariatomon, 2 sulfuratomojn kaj 4 oksigenatomojn. Baria tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj bariaj derivaĵoj.
Alcaine
Alcaine [alKAJne] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la oriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas.
Geografio
Ĝi estas je 104 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Josa (okcidente) kaj Obón (sude), kun kiu ĝi estas apartenanta al la Kultura Parko de la Rivero Martín. Ĝi estas en la nordo de la Iberia Sistemo. La loĝloko estas je 649 msm kun maksimuma alto de 1023 msm. La teritorio estas trapasata de la rivero Martín en la montaro de los Moros apud la akvorezervejo Cueva Foradada. Estas du rojoj, alfluantoj de Martín, nome Estercuel kaj Ocino.
Historio
Estas 56 figuroj en rokpentraĵoj, desegnitaj ruĝnigre, en la Cueva de Marco. Elstaras grupo formata de homo kaj kapraro.
La zono venis al posedo de kristanoj post la venko de Alfonso la 1-a la Batalema. En 1328, Alfonso la 4-a vendis Huesa kaj ĝiajn domarojn, inter kiuj Alcaine, al Pedro de Luna, farante parton de la komunumaro Sesma de la Honor de Huesa ene de la komunumaro Domaroj de Daroca, kiu pluis ĝis 1838.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Alcaine kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 46 loĝantoj.
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, la kastelo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
47054 Jacquesblamont
47054 Jacquesblamont estas malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS), la elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan astrofizikiston Jacques Blamont (1926 – 2020), unu el la "patroj-fondintoj" de la kosmaj aktivoj en Francio. Li kreis la unuan nacian laboratorion pri kosmo (nun LATMOS). Li iniciatis kunlaboron kun Usono, Sovetunio kaj Barato.
Denny Vrandečić
Zdenko "Denny" Vrandečić (naskiĝis la 27-an de 1978 en Stuttgart, Germanio) estas kroata-usona komputosciencisto, kunprogramisto de Semantic MediaWiki (SMW), kiu estis ankaŭ la inspirfonto por Vikidatumoj (Wikidata). Vrandečić estas iniciatinto-gvidanto de la projekto Abstract Wikipedia, novnomita Vikifunkcioj (Wikifunctions), kiu celas uzi strukturitajn datumojn de Wikidata por krei plurlingvan, maŝinostiritan scioplatformon. En lia eseo kiel kontribuaĵo al la 20-a datreveno de Vikipedio, Vikipedio@20 - Rakontoj de Nefinita Revolucio, li ellaboras kaj teknikan kaj propran rezonadon pri la urĝeco por vikipediaj eldonoj de pli malgrandaj lingvoj kaj por pli grandaj lingvoj.
Vrandečić ankaŭ laboras ĉe la Fondumo Vikimedio kiel administranto de specialaj projektoj kaj strukturitaj enhavoj. En 2008, li estis la gvidanto de la scienca programo Vikimanio. En 2015 kaj 2016, Vrandečić estis elektita al la direktoraro de la Fondumo Vikimedio.
Plurlingva maŝinstirita scioplatformo
En lia eseo kiel kontribuaĵo por la 20-a datreveno de Vikipedio, Vikipedia @ 20 - Rakontoj de Nefinita Revolucio, li ellaboras kaj teknikan kaj propran vidpunkton pri la urĝeco por reekvilibrigi la disvastigon de scioj ene de vikipediaj eldonoj inter la pli malgrandaj lingvoj kaj la pli grandaj lingvoj, ĉar la celo de Vikipedio estas ke ĉiuj lingvoversioj de Vikipedio (317 versioj en 2022) povu profiti de la kunhavigo de ĉiuj scioj.
La anglalingva vikipedio ekzemple havas pli ol 6 milionoj da artikoloj (en 2022) dum la amhara kiun parolas pli ol 20 milionoj da homoj havas malpli ol 15 000 artikolojn en la amharlingva vikipedio. Aliflanke, ĉe la germanlingva vikipedio (kun ĉ. 2,5 milionoj da artikoloj) sole 50% de la artikolaj temoj estas reprezentataj en la angla vikipedio kaj unu en 1 miliono de la artikolaj temoj en la germana vikipedio, estas temoj pri kiuj la angla vikipedio tute ne scias ion. Iuj artikoloj pri pli specifaj temoj ekzemple en la amharlingva vikipedio tute ne estas konataj de legantoj de la anglalingva vikipedio. Vikipedio pritraktas 20 milionojn da temoj en formo de artikoloj al kiuj eĉ la legantoj de la angla vikipedio havas sole aliron al triono de tiuj temoj (6 milionojn aŭ 1/3).
El kvanta vidpunkto notindas ankaŭ ke inter la 36 000 vikipediaj volontuloj, la anglalingva vikipedio havas 33 000 aktivajn kunlaborantojn, la germanlingva vikipedio 5 000, dum sole 11 vikipedioj povas kalkuli je pli ol 11 000 aktivaj kunlaborantoj kaj duono de la vikipediaj versioj (ĉ. 146) havas malpli ol 10 aktivajn volontulojn. La kosto por ĝisdata vikipedio kuŝas ĉefe en la nombro de temoj multoble la nombron de lingvoversioj.
Martin Green
Martin Green - naskiĝis la 20-an de julio 1948 en Brisbano - estas profesoro de la universitato de Novsudkimrio en Sidnejo, Aŭstralio, kiu aparte engaĝiĝas pri la progreso kaj vasta enkonduko de homa utiligo de sunenergio. En 2002 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero (la "alternativa Nobel-premio"), kiu aparte honorigas iujn ekzemplajn aktivulojn kiuj „agadas por praktikaj kaj ekzemplaj solvoj por la plej aktualaj problemoj kiujn la mondo alfrontas hodiaŭ“.
Škarez 2.díl
Škarez 2.díl (Skares 2.Teil) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Šumavské Hoštice, en distrikto Prachatice, parto de vilaĝo Škarez, kies 1. díl apartenas al municipo Drslavice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudoriente de Šumavské Hoštice. Estas ĉi tie registritaj 9 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Škarez 2.díl situas en katastra teritorio Šumavské Hoštice kun areo 4,82 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1551.
Kvina Kabineto Orbán
La Kvina Kabineto Orbán estis la dekdua registaro depost fino de la socialismo. Tiu kabineto nun gvidas la landon Hungario ekde 2022. Tiu estas politika rekordo en Hungario, ĝis tiam nenio kabineto estis kvinfoje elektita dum la demokrataj periodoj.
Historio
En la forpasintaj jaroj la opozicio kuniĝis, eĉ ili aranĝis antaŭbalotojn, kie ĉiuj opoziciaj deputitoj konkursis. Tamen tio faris nenion, Orbán firme tenis la potencon depost la baloto, eĉ li gajnis plian deputiton. La ukraina milito helpis lin, ĉar Orban ligiĝis al paco (komprenu: neŭtraleco) kaj ne akceptis opiniojn de NATO kaj Eŭropa Unio. Antaŭ la baloto Orbán diris, ke li estus kontenta pri venko, do li ne kredis tiel grandan sukceson. La opozicio venkis nur en la ĉefurbo kaj en 2 grandaj urboj. La voĉdonantoj ne interesiĝis pri koruptadoj aŭ skandaloj, oni opiniis, ke ĉiuj politikistoj estas koruptaj kun skandaloj, la opozicio ne estas escepto.
Dum la kronvirusa epidemio Orbán deklaris eksterordinaran staton, post la furora balota venko li etendis la eksterordinaran staton pro la ukraina milito. La ministroj plejparte restis plu.
Listo de membroj
La malforta opozicio akre kritikis la kabineton, ĉar daŭre mankas respondeca ministro pri eduko kaj sanstato.
Paul Deussen
Paul DEUSSEN (Oberdreis, Rejnlando, 7-a de Januaro 1845 - Kiel, 6-a de Julio 1919) estis germana filozofo, historiisto kaj orientalisto de la dua duono de la 19-a jarcento.
Liaj konoj de sanskrito helpis lin studi la filozofan pensaron de Hindio. Li estis granda admiranto de Arthur Schopenhauer (1788-1860), kiun li konsideris sia antaŭulo en Germanio kiel studanto de la hindua pensaro.
Inter liaj amikoj estis Friedrich Nietzsche (1844-1900), kiu menciis lin en sia Genealogio de la moralo kaj korespondis kun li, kaj Sŭami Vivekananda (1863-1902), konata kiel la unua hinduo kiu parolis pri hinduismo okcidente, nome en la tutmonda parlamento de religioj en Ĉikago, Ilinojso, en 1893.
En 1911, li kreis la Schopenhauer-Socion (Schopenhauer Gesellschaft), ankoraŭ ekzistantan, kaj en 1912 la Schopenhauer-jarlibron (Schopenhauer Jahrbuch).
Deussen mortis en 1919 en Kiel, en kies universitato li laboris. Nietzsche diris pri li, ke li estas la lasta kiu alvenis al la saĝeco, kaj konsilis al li, ke alveninte tien, li alkutimiĝu al la soleco.
Bustillo de la Vega
Bustillo de la Vega [busTIljo delaBEga] estas municipo en la centro de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles, pli precize al la subkomarko Vega-Valdavia. Ĝi enhavas ankaŭ la submunicipon Lagunilla de la Vega.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,99 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 278 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 60 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj.
Kalcia tiolaktato
Kalcia tiolaktato aŭ kalcia 2-merkaptopropanato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiolaktata acido kaj kalcia hidroksido. Ĝi estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo. Kalcia tiolaktato posedas 6 karbonatomojn, 10 hidrogenatomojn, 4 oksigenatomojn, 2 sulfuratomojn, kaj 1 kalciatomon. Kalcia tiolaktato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiolaktataĵoj kaj kalciaj derivaĵoj.
Obón
Obón [oBON] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la oriento de la norda komarko Minbasenoj, kies komarka ĉefurbo estas Utrillas.
Geografio
Ĝi estas je 107 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, inter Josa (nordokcidente) kaj Estercuel (sudoriente). Ĝi estas en la nordo de la Iberia Sistemo. La loĝloko estas je 649 msm kun maksimuma alto de 1023 msm. La teritorio estas trapasata de la rivero Martín en la montaro de los Moros kiu kunfluas kun la rivero Cabra sude de la akvorezervejo Cueva Foradada.
Historio
En la Cueva de los Huesos (Groto de la Ostoj) estas paleontologia kuŝejo kun faŭno de la meza Pleistoceno. Estas tri kompleksoj de orienta surroka pentrarto: El Hocino de Chornas, El Cerrao kaj La Coquinera.
La plej frua mencio de Obón estas de 1177 kiel Ovonciello en teksto referenca al la Komunumo de Teruel kaj ties reloĝado. En 1179 estas alia mencio, jam kiel Ovon, kiam Alfonso la 2-a donas la urbon Alcañiz al la Ordeno de Kalatravo, kun limo en la rivero Martín sed kun Ovon ekster la teritorio kalatrava. En 1247 Obón kaj ĝia kastelo estis donitaj de Jakobo la 1-a de Aragono al Peregrín de Atrosillo. Poste la loko apartenis al Rodrigo Jiménez de Luna, Teresa Sánchez de Huerta kaj Fernando López de Luna, en 1401. Fine, Don Juan López de Luna, filo de Fernando López de Luna, vendis ĝin al Berenguer de Bardaxí ĉirkaŭ la jaro 1420 kaj ekde tiam ĝi apartenis al la familio Bardaxí [bardaĤI].
Aktualo
Bazo de ekonomio estas agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj, iam safrano), forstado, ĉasado kaj brutobredado (ŝafoj kaj kaproj). Nune rura turismo.
Estas altiraĵoj en la urbo, nome la preĝejo, la kastelo kaj piedirado tra proksimaj naturaj lokoj ktp.
Škarez 1.díl
Škarez 1.díl (Skares 1.Teil) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Drslavice, en distrikto Prachatice, parto de vilaĝo Škarez, kies 2. díl apartenas al municipo Šumavské Hoštice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km okcidente de Drslavice. Estas ĉi tie registritaj 5 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Škarez 1.díl situas en katastra teritorio Švihov u Lažišť kun areo 4,75 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1551.
Báscones de Ojeda
Báscones de Ojeda [BAskones deoĤEda] estas municipo en la nordo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Páramos-Valles, pli precize en la subkomarko Boedo-Ojeda, kaj sur la supra valo de la rivero Boedo, kiu dividas la loĝlokon en du kvartalojn. La loknomo Báscones de Ojeda eble povas esti komprenata etimologie kiel Eŭskoj (alude al deveno de reloĝantoj) de Ojeda (alude al subkomarka areo).
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 18,56 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 138 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 140 loĝantojn el la jaro 1900. Ĝi distas 85 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de La Puebla de Valdavia, El Indiviso (Olmos de Ojeda), Buenavista de Valdavia, Micieces de Ojeda, Revilla de Collazos kaj Oteros de Boedo (Collazos de Boedo).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fare de eŭskoj ĉirkaŭ la 9-a jarcetno, sed nur en la 14-a jarcento estas la plej frua mencio de "Váscones" apartenanta al la "Arciprestadgo de Ogeda". La Senjorlado de Báscones de Ojeda estis kunhavata inter la abatejo de la Monaĥejo de San Andrés de Arroyo kaj la dukoj de Frías. Tradicie oni diris, ke en Báscones de Ojeda estis iam gastejoj nome de San Bartolomé, en kiuj tranoktis la komercistoj veturantaj tra la komarkoj de Boedo kaj Ojeda.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Bartolomeo, kun diversaj retabloj de la 18-a jarcento kaj unu el la 17-a jc., romanikaj restaĵoj de la tombejo, muelejoj, lignoĉiza muzeo kaj etnografia muzeo.
La plej danĝera ludo
La plej danĝera ludo (originala angla titolo: The Most Dangerous Game) estas mallonga rakonto verkita de Richard Connell, unue publikigita en la gazeto Collier's la 19-an de januaro 1924. Oni ofte konsideras ĝin kiel la plej elstaran verkon de la aŭtoro.
La rakonto prezentas profesian ĉasiston el Novjorko nomatan Sanĝero Rainsfordo, kiu falas el jaĥto kaj naĝas al ŝajne virga insulo en la Kariba Maro. Tamen, tie li renkontas rusan aristokraton, kiu ankaŭ ŝategas ĉasadon. La rakonton inspiris la profesiaj ĉasekspedicioj en Afriko kaj Sudameriko, kiuj estis tre popularaj inter riĉaj usonanoj en la 1920-aj jaroj.