cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La dubo de Sankta Jozefo
La preferata interpreto
Oni cedu la vorton al Sankta Bernardo de Clairvaux: “Kial Jozefo volas sin distancigi de ŝi?”. Bernado legas en la sinteno de Jozefo la samajn sentojn de la apostolo Sankta Petro kiu antaŭ Jesuo kriis: “Sinjoro, foriĝu de mi ĉar mi estas pekulo” (Luko 5,8); kaj de la centrestro kiu invitis Jesuon ne eniri lian domon dirante: “Sinjoro, mi ne estas inda ke vi venu sub mian tegmenton” (Luko 7,6).
Valvo (blovinstrumento)
Intonaciproblemoj
Se oni uzas du aŭ pli valvojn kombinite, la intonacio de la sonanta tono ne samvaloras al la kalkula sumo de iliaj intervaloj, sed la tono estas tro alta. Tion kauzas, ke la tubolongeco aldone per ĉiu valvo ŝaltita en la resonanckorpon nur estas kalkulita je tio, malaltigi pokaze la aerkolonon de la malferma intrumento je certa intervalo, sed ne konsideras la aerkolonon jam plilongigitan per alia valvo.
(Pro la sama kialo la glitpozicioj de trombono je ŝaltita kvartvalvo ne plu egalas al tiuj de malferma instrumento, sed pokaze situas progrese pli malantaŭe – La tuta glittubo-longeco nun nur sufiĉas por entute ses pozicioj, el kiu la lasta kunfalas kun la sepa de malferma instrumento.)
Ekzempla kalkulo
Por malaltigi la tonon je duontono, la tubolongeco devas estis proksimume ses elcentojn pli longa. Je instrumento kun malferma tubolongeco de 100 cm la tubo de la dua valvo do longas ses centimetrojn.
Por malaltigi la tonon je du duontonoj, oni denove devas aldoni ses elcentojn. Ĉi-foje tamen tio estas ses elcentoj de la nova bazvaloro 106 cm, de 6,36 cm, tiel ke rezultas entute 112,36 cm. Pro tio la tubo de la unua valvo ĉi-ekzemple longas 12,36 cm.
Por malaltigi la tonon je plua duontono, aliĝas denove ses elcentoj – de la bazvaloro 112,36 cm, de 6,74 cm. La necesa tuta longeco do estas 119,1 cm, la tubo de la tria valvo devas esti 19,1 cm longa.
Nun komencas la problemoj: Por plimalaltigi la tonon je kvar duontonoj, pluaj ses elcentoj estas bezonataj – de la nova bazvaloro 119,1 cm. La ĝusta valoro estus 7,15 cm. La unua valvo estas klare pli longa, la dua tamen iomete pli mallonga ol la postulata valoro. La valvokombinaĵo (1+2), kiun oni fakte uzas, preskaŭ atingas la bezonatan tubolongecon, sed fakte la tono estas iomete tro alta.
Simila validas por ĉiuj aliaj valvokombinaĵoj. La intonacio je samtempa uzado de pluraj valvoj do principe estas pli malpli malklara, se ne okazas iaspeca kompensado.
Solveblecoj
Je la malmultaj diferencoj de la „mallongga“ valvokombinaĵo (1+2) la kompensado okazas kutime laŭ aŭdo per la almetado.
Je instrumentoj de pli mallonga tuta longeco kiel je trumpeto la diferencon oni kompensas la diferencon en kombinadoj per la tria aŭ unua valvo plejofte per simpla eltirado de la valvotubo.
Je klasikaj konstruformoj de la tubjo la ĉefa agordotubo estas tiel konstruita, ke la ludanto povas eltiri ĝin dum la ludado per la maldekstra mano por kompensado.
Kvara valvo (kvartvalvo)
Je trumpeto la tonoj koncernataj de la problemo troviĝas en la pli malofte postulata malalta registro, malmulton supre de la dua naturtono.
Instrumentoj, kiujn oni pli ofte ludas en ĉi tiu registro, aplikas kiel relative malalkostan rimedon ofte kvaran valvon, kiu plilongigas la tubon je la valoro necesa por kvarto (ekz. ettrumpetoj, baritonkornoj, eŭfonoj kaj simplaj tubjoj, malofte ankaŭ flugilkornoj.)
Ĝi anstataŭas per tio la valvokombinaĵon (1+3), tiel ke oni povas intonacii pura la ofte postulatan kvarton sub la tria naturtono. La malofte postulata auĝmentita kvarto sub tiu intonacias per kombinaĵo (2+4) ĉiukaze multe pli bona ol per (1+2+3). Ĝi estas, kiel la ankaŭ pli malofte postulata diminuita kvarto sur (2+3), urĝakaze kompensebla per agordotubo.
Kompensitaj valvoj, kompensosistemo
La angla instrumentfaristo D. J. Blaikely patentigis al si 1878 aŭtomatan kompensosistemon. Je tio la du unuaj valvoj de trivalva instrumento ricevas kroman tubomaŝon ĉe la dorsflanko; iliaj valvokorpoj havas tri anstataŭ du kanalojn.
Se je ĉi tiu sistemo oni ŝaltas la kompensitan trian valvon kombinite kun aliaj valvoj, la aero estas kondukata tra ties normala valvomaŝo kaj krome tra la kompensmaŝoj, tiel ke la tuta tubolongeco laŭas la bezonatan sumon.
Rezulte tiamaniere kompensitaj instrumentoj havas je ĉiuj kombinaĵoj kun la kompensita valvo almenaŭ alproksime la ĝustan tubolongecon. Kvarvalvaj instrumentoj eĉ havas la klaran avantaĝon de ĝusta intonacio trans la tuta okto inter baza tono kaj la dua naturtono. Ĉi tiu formo de kompensado do estas aparte grava por malaltaj instrumentoj kiel tubjo kaj eŭfono.
Pro konstruaj kaŭzoj ĉi tiu solvo taŭgas aparte por instrumentoj kun pumpvalvoj.
Malavantaĝo de kompensitaj valvoj povas esti, ke la instrumentoj per ili sonas pli obtuzaj kaj pli malbone eksonas. La kaŭzoj por tio estas supozeble maloportune muntitaj tubomaŝoj de la kompensosistemo samkiel turbulentoj, kiuj ekestas ĉe koloj, ekzemple ĉe la valvoj.
Dum kiam en la frutempo de ilia evoluo tio koncernis ĉiujn instrumentojn, tio nuntenpe validas ĉiokaze por kompensitaj kornoj, la ununuraj kutimaj turnvalvaj instrumentoj, kiuj ankaŭ estas faritaj kun kompensiloj.
Kromaj kutimaj valvoj
Por ĉirkaŭiri la vastajn sonajn kaj eksonajn problemojn de fruaj kompensosistemoj, kelkaj faristoj ŝanĝiĝis al tio, anstataŭe enkonstrui kromajn valvojn, kies tubolongecoj estas nure destinitaj por la uzo kombinite kun aliaj valvoj.
Ĉi tiu sistemo konserviĝis ĝis nun ĉe la tubjoj: Multaj altvaloraj kontrabastubjoj havas kvinan valvon, kiu estas kalkulita je tio, esti uzata anstataŭ la unua valvo kombinite kun la kvara valvo („eltirata granda duto“). Bastubjoj en F havas ĝis ses valvoj.
Kromaj valvomaŝoj
Alia alternativo konsistas en tio, doni al ĉiu valvo du tubomaŝojn. Inter ili oni povas transŝalti per kroma valvo, kiu samtempe ŝanĝas la bazan agordon je certa intervalo. Tiamaniere oni ricevas kvazaŭ du instrumentojn de malsamaj bazaj agordoj en unu. Por tonoj kun problema intonacio sur la unua flanko rezultas foje malpli problemaj alternativaj prenadoj sur la alia flanko.
Ĉi tiu sistemo nuntempe estas esence grava por kornoj, kiuj ekde la sistemo evoluigita fare de Eduard Kruspe kaj Bartholomäus Geisig unuafoje en Erfurto dum la 19-a jarcento kutime ekzistas kiel F/B♭- aŭ B♭/f-duoblokorno, malpli ofte kiel F/Bv/f-trioblokorno.
Kontraŭe kompareblaj plene elkonstruitaj duoblotubjoj nuntempe estas treege maloftaj.
Intonaciarkoj
Ĉano estas kompensilo, kiu ebligas ŝanĝi la longecon de valvotubo aŭ de la ĉefa agordotubo. Ĉi tiu instalaĵo, ankaŭ nomata intonaciilo aŭ intonacikompensilo, konsistas aŭ el ringo ligita kun la agordotubo aŭ el U-forma „selo“ movata perfingre aŭ el mekanika levilo, kiu estas premata perfingre kaj kutime havas retiran risorton.
Ĉanoj jam ofte troviĝas kiel kromaj intonaciilo serie ĉe trumpetoj, kornetoj, flugilkornoj same kiel je altvaloraj tubjoj kaj eŭfonoj. Ĉe malmultkostaj trumpetoj ofte mankas ĉanoj aŭ transagordiloj por la unua valvo. Tiuj instrumentoj havas anstataue pli longan tubomaŝon je la tria valvo, ĉar la faristoj supozas, ke intonaci-korektado necesas nur je uzado de la tria valvo.
Chianni
Chianni estas komunumo de Italio.
Aligatorejo
Tiu programero estas farita por ke la partoprenantoj havu okazon ankaŭ praktiki aliajn fremdlingvojn ol Esperanton dum internacia renkontiĝo. Ĝi estas unu el la malmultaj situacioj, en kiuj aligatorado kaj kajmanado estas socie akceptataj inter esperantistoj.
Marco Pezzaiuoli
Marco Pezzaiuoli (n. ) estas germana futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Cerezo Osaka.
Hallermund
Hallermund staras por:
Hallermund estas la nomo de jenaj personoj:
Cent-Tagoj
La kondamno al ekzilo
En februaro kaj marto 1814, la imperiestro Napoleono defendis siajn posedaĵojn, kontraŭ la tuta koaliciiĝinta Eŭropo. La aliancitoj fine alvenis antaŭ Parizo kiam Napoleono volis haltigi ilin en Saint-Dizier. Sed li alvenis tro malfrue kaj devis retreti al Fontainebleau.
La 20-an de aprilo okazas la « Adiaŭoj de Fontainebleau ». Napoleono surŝipiĝis en Saint-Raphaël kaj, alvenis en Portoferraio la 3-an de majo, tie albordiĝis la 4-an. La saman tagon, Ludoviko la 18-a eniris Parizon.
La revena vojaĝo
La traktato de Fontainebleau ne estis obeita, la rento ne estis pagita kaj Napoleono eksciis ke, en la Viena kongreso, estis antaŭvidite ekzili lin en Acoroj aŭ al insulo Sankta-Heleno. Aliflanke, lia favorulo Cipriani, sendita en Aŭstrion fine de 1814, sciigis al li pri la perfido kaj malfideleco de lia edzino Marie-Louise. Por Napoleono, la deiro estas nepra.
La 1-an de marto, la albordiĝo, antaŭvidita en Saint-Raphaël, okazis en Vallauris. Tio okazas en plena lumo, vidata de ĉiuj, antaŭ la mirigitaj doganistoj. Unua bivako okazis sur la bordo de la Golfo Juan.
Organizado de la franca armeo
Ekde sia reveno, Napoleono la 1-a reorganizas la armeon por fronti siajn malamikojn. Li konsistigas ok armeojn. La armeo enhavis 200,000 homojn. La nacia gvardio enhavis 180,000 homojn.
La Cent-Tagoj certe kontribuis al la legendo de Napoleono Bonaparte. Okaze de lia unua ekzilo, Napoleono estis forlasinta Francion tre malpopulara. La popolo kulpigis lin pro multaj francaj mortintoj en la kampanjo de Rusio, pro invado de Francio en 1814 kaj pro ĉiuj plagoj, kiujn ĝi suferigis al la popolo. Tamen la restarigita reĝa monarkio tre rapide igis sin malpopulara al la francoj, precipe pro atencoj al la franca revolucia heredaĵo, kiun Napoleono ĉiam garantiis. Fine, kun la tempo, la francoj bedaŭris la deiron de Napoleono por insulo Elbo.
Lia reveno revivigis la nacian esperon. La francoj akceptis lin kiel nacian heroon. La tuta Parizo ĝojegis kiam li triumfe revenis en la ĉefurbo. Fine, la reveno de Napoleono aldonas al la napoleona mito : la imperiestro fariĝis en la popola nekonscio malmorta, neiam tute venkita. Eĉ, kiam li abdikis por la dua fojo, fine de la Cent-Tagoj kaj estis ekzilita sur insulo Sankta-Heleno, multaj esperis baldaŭan revenon de la imperiestro de Sankta-Heleno.
Thaining
Thaining estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landsberg kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Parko Walygator
Walygator Grand Est estas parko lokita en Maizières-lès-Metz en la regiono Loreno en Francujo. Ĝi estis sinsekve nomita "Big Bang Smurf" ("Big Bang Schtroumphs"), poste "Smurf Walibi" ("Walibi Schtroumphs") kaj "Walibi Lorena" ("Walibi Lorraine").
Campénéac
(jen france, bretone Kempenieg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Chiesina Uzzanese
Chiesina Uzzanese estas komunumo de Italio.
Tibolddaróc
Tibolddaróc estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Mezőkövesd.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1337. En 1944 la judoj deportiĝis. Vilaĝservo estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
NGC 5956
NGC 5956 (aliaj indikoj — UGC 9908, MCG 2-40-3, ZWG 78.17, IRAS15326+1154, PGC 55501) estas galaksio en konstelacio Serpento.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kjudo
Ĝi estas unu el la tradiciaj japanaj batalartoj, kiu iĝis "nur" arto post apero de la pulvoraj pafarmiloj en la 16-a jarcento. Hodiaŭ jam ne gravas la trafa precizeco, pli gravas la formaj elementoj: ekstaro, moviĝo, teno, koncentriĝo. Ĝi havas plurajn skolojn, stilojn (ekz. Ogasavara, Heki).
La monaĥoj uzas ĝin hodiaŭ, simbole, ceremone pafante dum gravaj eventoj (geedziĝo, entombigo, naskiĝo de infano) aŭ plektrante la kordon de la arko (nomata jumi).
La kjudon karakterizas plue la nesimetria arko (jumi), la ceremoniaj vestoj.
Démocratie libérale
Démocratie Libérale (france, en Esperanto "demokratio liberala", mallonge DL) estis franca politika partio kiu pledis por konservativa liberalismo kaj estis gvidita fare de la politikisto Alain Madelin. La partio ekestis dum la jaro 1997 kaj daŭrigis la laboron de la antaŭa Respublikana Partio, kiu estis la liberala branĉo de la Union pour la Démocratie Française ("Unio por la Demokratio de Francio", mallonge UDF).
La partio dum la jaro 1998 distanciĝis de la UDF kaj iĝis sendependa. La kialo de tiu distanciĝo estis la elekto de kvar prezidentoj de regionaj konsilioj el la vicoj de la partio UDF kun subteno de la voĉoj de la elektitoj de la dekstre ekstremisma Nacia Fronto. Tiun subtenon la liberaluloj kondamnis.
Dum la prezidentaj balotoj de la jaro 2002, Alain Madelin ricevis nur 3.91% de la voĉoj. La 2-an de septembro 2002 la DL unuiĝis kun la partio Rassemblement pour la République kaj la plej multaj membroj de la UDF, por fondi "Union por Prezidenta Plimulto", kiu post mallonga tempo estis renomita "Unio por Popola Movado" aŭ france Union pour un mouvement populaire (UMP).
István Seregély
István Seregély [iŝtvAn ŝeregEj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Seregély István estis hungara pastro, ĉefepiskopo.
Pernambuco Esperantista
Pernambuco Esperantista estas dumonata unufolia bulteno de Pernambuka Esperanto-Asocio, kiu aperas ekde 1930-aj jaroj, kaj reaperis en dua fazo en 1956. Regule, en sia nova etapo, aperas ekde 1999, Esperante kaj Portugallingve.
József Teleki (guberniestro)
Grafo József Teleki [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Teleki József estis hungara guberniestro, historiisto, juristo, profesoro, honora membro (en 1838) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis széki. Kuratoro de László Teleki estis József Teleki.
13150 Paolotesi
13150 Paolotesi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Andrea Boattini kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
József Teleki (guberniestro)
József Teleki naskiĝis la  1790 en Pest (urbo). Li mortis la 1855 en urbo Pest.
Biografio
József Teleki frekventis universitaton sia naskiĝurbo, poste li iĝis subnotario. En 1810 li ekhavis postenon en la urba administrado de Buda. Inter 1812-1815 li studvojaĝis al Germanio, Nederlando, Svislando, Italio, krome li ankaŭ plulernis en Göttingen. Hejmenveninta li ricevis diversajn rangojn kaj postenojn, ekzemple en 1827 departementestro. Li multe strebis por fondo de Hungara Scienca Akademio, kies unua prezidanto li iĝis, krome li estus unu el la fondintoj de la akademia biblioteko. En 1840 li estis elektita krongardisto, post 2 jaroj guberniestro de Transilvanio. Post falo de la hungara revolucio de 1848 li okupiĝis nur pri la akademio.
13150 Paolotesi
Nomo
Ĝia nomo honoras Paolo Tesi, pliaĝan filon de la dua malkovrinto.
Pernambuka Esperanto-Asocio
Pernambuka Esperanto-Asocio (laŭleĝa nomo portugallingve Associação Pernambucana de Esperanto), estas oficiale Esperanto-Asocio de la ŝtato Pernambuko, sed fakte Esperanto-klubo de la urbo Recifo. Fondita en 1937 en Recifo kaj publike registrita en 1938. Eldonas bultenon Pernambuco Esperantista. Ĝi havas sidejon en Ŝtrato Siqueira Campos, 279, ĉambro 905 kie la anoj kuniĝas ĉiun merkredon. Koresponda adreso: C.P. 1139, CEP 50001-000.
Nieuwe Kerk (Amsterdamo)
La Nieuwe Kerk (nederlande: [ˈniʋə ˈkɛrk], Nova Preĝejo ) estas preĝejo de la 15-a jarcento en Amsterdamo, Nederlando, situa ĉe la Placo Dam, proksime al la Reĝa Palaco.
La Nieuwe Kerk jam ne plu estas uzata por religiaj servoj sed ĝi estas uzata kiel ekspoziciejo. Ĝi estas uzata ankaŭ por koncertoj de orgeno. Estas kafejo en unu el la konstruaĵoj ligitaj al la preĝejo kiu havas enirejon al la preĝejo (dum malfermaj horoj). Estas muzea vendejo ĉe la enirejo kiu vendas poŝtkartojn, librojn, kaj donacojn rilate al la preĝejo kaj al ties ekspozicioj.
La preĝejo estas uzata ankaŭ por ceremonioj koncernaj al la nederlanda reĝa familio.
Ĝi origine estis katolika preĝejo (kaj nomiĝis "Preĝejo de Nia Sinjorino"), kaj poste ĝis la jaro 1979 nederlanda-reformita kirko. Ĝi ekfunkciis en 1409, kaj finkonstruiĝis, fine en renesanca stilo, en 1540. La preĝejaj turoj neniam finkonstruiĝis, ilian konstruadon oni ĉesis en 1563. Trifoje la kirko forbruliĝis, sed ĉiam en origina stilo rekonstruiĝis.
Chaumont (stacidomo)
Chaumont estas franca stacidomo sur linioj Paris-Est - kaj  -, situanta en  , en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Caio Júnior
Caio Júnior (n. 8-an de marto 1965, m. 28-an de novembro 2016) estis brazila futbalisto kaj trejnisto.
Li trejnis ĉe Vissel Kobe.
Hindoceana albatroso
La Hindoceana flavbeka albatroso aŭ simple Hindoceana albatroso (Thalassarche carteri) estas marbirdo de la familio de albatrosoj kaj la plej malgranda el la Talasarkoj. En 2004, BirdLife International disigis tiun specion el la Atlantika flavbeka albatroso; tamen Clements ne disigis ilin ankoraŭ, kaj ankaŭ ne la Komitato por Sudamerika Klasigo de la AOU, sed tiu agnoskas ke necesas tia propono.
Taksonomio
Talasarkoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.
Ili havas ankaŭ salglandon situanta super la naza trapasejo kiu helpas sensaligi ties korpojn, pro la alta kvanto de oceana akvo kiun ili englutas. Ĝi elpelas altan salan solvaĵon el sia nazo.
La tipa specimeno estas nigrabeka junulo, kiu kaŭzis konfuzon pri ties statuso ĝis ĵuse.
Aspekto
La Hindoceana flavbeka albatroso pezas 2.55 kg, estas 76 cm longa kaj estas 2 m inter flugiloj. La plenkreskulo havas palgrizajn aŭ blankecajn kapon kaj nukon, kun malhelgrizaj dorso, supraflugiloj kaj vosto. Ties pugo kaj subaj partoj estas blankaj, kaj ties subflugiloj estas blankaj kun nigra pinto kaj mallarĝa nigra bordo antaŭe. Ties beko estas nigra kun flava supra bordo kaj ruĝa pinto. La junulo havas blankan kapon kaj tutnigran bekon. Malfacilas distingi ĝin el la proksime parenca Grizkapa albatroso kaj la Atlantika flavbeka albatroso, tiu lasta kun kiu ĝi estis dumlonge konsiderata samspecia kaj ĝi estas ankoraŭ konsiderata de kelkaj ties subspecio. Ĝi povas esti distingata el la Atlantika flavbeka albatroso pro ĝia kapo, kaj la griza plumaro kiu estas pli hela ol tiu de la Hindoceana albatroso.
Reproduktado
Kiel ĉiuj albatrosoj, ankaŭ la Hindoceana albatroso estas kolonia reproduktulo. Ili reproduktiĝas ĉiujare, kaj la plenkreskuloj ekreproduktiĝas je aĝo de ok jaroj. Oni konstruas kotan neston sur nudaj rokaj areoj aŭ en herbejoj de herbotufoj aŭ filikoj, kaj la ino demetas ununuran ovon. La reprodukta sezono ekas en aŭgusto, kaj la ovodemeto okazas ĉirkaŭ septembro aŭ oktobro. La kovado daŭras ĉirkaŭ 70 tagoj. Post eloviĝo la ido postulas ĉirkaŭ 115 tagojn antaŭ elnestiĝo.
Manĝo
Ili manĝas fiŝojn, krustulojn kaj cefalopodojn.
Teritorio kaj habitato
Ili reproduktiĝas en Princeduardaj Insuloj, the Krozetoj, Kergelenoj, Amsterdama Insulo (ĉe la klifoj Entrecasteaux) kaj Insulo Sankta-Paŭlo en la Hinda Oceano. Kiam oni manĝas por la kovada periodo, la birdoj manĝas for ĝis 1500 km el la la kolonio. Ĉemare ili havas teritorion el Sudafriko al la Pacifika Oceano ĝuste trans Novzelando, kun teritorioj el 30° S al 50° S.
Konservado
Ĝi estas konsiderata endanĝerita specio fare de la IUCN, pro drama malpliiĝo en la lastaj sepdej jaroj, kaŭzita de interagado kun multhokadaj fiŝkaptejoj kaj eko de enmetitaj malsanoj, kiaj la birdoĥolero kaj la Erysipelothrix rhusiopathiae.
Ili havas loĝan teritorion de 35,300,000 km² kaj reproduktan teritorion de 1400 km². Ĉirkaŭkalkulo de la populacio de 2004 asertis totalon de 65,000 plenkreskuloj vivantaj. Tio baziĝas sur pli fruaj kalkuloj jene: 27,000 reproduktaj paroj reproduktiĝis en Insulo Amsterdamo, kaj 7,500 paroj en Princeduarda Insulo, 7,030 en Krozeto, 50 en Kergeleno, kaj nur 3 paroj en Insulo Sankta-Paŭlo por totalo de 41,580 paroj aŭ 83,000 maturuloj. Poste oni devas elkalkuli pro malpliiĝanta tendenco ĝis la indikita nombro.
Monitorado de tiuj birdoj kaj studado de ties manĝo estas eka projekto en Insulo Amsterdamo, kaj en Princeduardaj Insuloj estas naturrezervejo. Oni disvolvigis vakcinon sed tio restas senekzamene. Fine en 2006, La Hindoceana Tinusa Komitato adoptis decidon por postuli ke multhokadaj ŝipoj uzu birdoapartigilojn sude de 30°S, kaj Sudafriko postulas al siaj ŝipoj uzi varion de malpliigaj procezoj.
Etimologio
La nomo Thalassarche derivas el la grekaj vortoj thalassa” kaj “arche aŭ arĥe, kiuj signifas respektive maro kaj ĉefo aŭ “plej grava”, do plej gravaj en la maro. La porspecia vorto carteri aludas al la angla ornitologo Thomas Carter.
32734 Kryukov
32734 Kryukov estas malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la elektran inĝenieron Vladimir Vladimirovicx Krjukov (Владимир Владимирович Крюков), fakulon pri media kaj teknologia sekureco en povuma elektra industrio. Li estas unu el la gvidantoj de la federacia servo pri ekologia, teknologia kaj nuklea regado de la Rostova provinco en Rusio.
Rokpinglo
Rokpinglo, rokturo aŭ   rokdento estas izolita de alia roko staranta roko, kiu havas pintan formon.
Ekzemploj estas la pintoj de Aiguille du Midi en la masivo de la Blanka Monto, la montpinglo Barbarine en la Elba Grejsmontaro, la  Bischofsmütze, la  Drei Zinnen kaj la  Vajolet-turoj en la dolomitoj. En la dolomitoj troviĝas multaj rokpingloj.
Lobith
Lobith estas nederlanda vilaĝo konata kiel la punkto kie la Rejno eniras Nederlandon je 863,4 km ekde la fonto. En realo tiu rivero eniras Nederlandon ĉe Spijk kaj poste preterpasas la vilaĝon Tolkamer, kaj Lobith ne situas ĉe la rivero sed iom pli al la interna lando. Ĝi estas parto de la municipo Zevenaar en la provinco Gelderlando. Lobith apartenis ĝis la 1-a de januaro 2018 al la municipo Rijnwaarden. En 2010 ĝi havis 3 195 loĝantojn.
Frigyes Berecz
Frigyes Berecz [fridjeŝ berec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berecz Frigyes estis hungara politikisto, vicĉefministro, ministro, inĝeniero.
Frigyes Berecz  naskiĝis la  1933 en Budapeŝto. Li mortis la 2005 en Budapeŝto.
Biografio
Frigyes Berecz frekventis metilernejon, poste li soldatiĝis, sed li frekventis ankaŭ oficiran lernejon. Li restis ĝis 1956 en la armeo, poste li eklaboris en fabriko pri telefonio. En la 1960-aj jaroj li akiris inĝenieran diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto. En 1962 li aliĝis al la komunistoj, poste li frekventis partian altlernejon. En la 1970-aj jaroj li havis paŝo post paŝo pli altajn postenojn en la fabriko, fine inter 1981 kaj 1986 li gvidis ĝin. En 1987 Li estis vicĉefministro unu jaron, poste ministro pri industrio. Tiutempe li havis ankaŭ signifajn partiajn postenojn.
Stadt Wehlen
Stadt Wehlen estas urbo en Germanio. La kuracloko situas apud ambaŭ bordoj de la rivero Elbo meze de Saksa Svislando, la germana parto de la Elba Grejsmontaro. La urbo apartenas al la distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
Historio
En la jaro 1269 okazis la unua dokumentita mencio de Wehlen. La setlejo ekestis ĉe la piedo de burgo. Ĝin Heinrich der Erlauchte ricevis de Ottokar la unua, reĝo de Bohemio. Jam 1346 Wehlen estis menciita en la rolo de urbo. Ekde 1972 la urbo estas ŝtate rekonita ripozloko. Ekde la jaro 1547 neniu plu loĝis en la burgo. Poiome ĝi iĝis kaduka.
La loĝantoj perlaboris sian vivtenon per ŝipado, metioj kaj ŝtonrompado. En la jaro 1850 la fervoja linio de Dresdeno atingis la urbon. En la sekva jaro ekfunkciis la kompleta fervoja ligo ĝis Prago. Ekde la romantika tempo disvolviĝis turismo. En 1860 jam laboris 48 "fremdul-gvidistoj".
La sekva skemo montras kiel evoluis la nombro de la loĝantoj:
Trafiko
La urbeto havas stacion de la fervoja linio Dresdeno-Prago (kie ne haltas rapidaj trajnoj), personpramon, kaj ŝiphaltejon. Ĝi estas atingebla ankaŭ per buso.
Domo de Esperanto
La Domo de Esperanto aŭ france La Maison de l'Espéranto estis Asocio de Amikoj de Esperanto, fondita en 1928, laŭ la iniciato de Ernest Archdeacon kaj Georges Warnier, kaj ties konstruaĵo. La asocio havis la patronadon de eminentuloj aŭ gravaj personoj en ĉiuj fakoj de scienco, tekniko, komerco, turismo, aviado, ktp. Laŭ informoj de la Enciklopedio de Esperanto el 1934 la asociaj kotizoj post la fondiĝo altis minimume mil francajn frankojn ĉiujare. Ĝenerala celo de la asocio faciligi la internaciajn rilatojn kaj helpi pli fruktodonan interkonatiĝon, malgraŭ la barilo de la lingvoj; propagandi Esperanton en la medioj speciale bezonantaj komunan lingvon. La asocio ĝis la Dua Mondmilito organizis senpagajn kursojn, subvenciis gazetojn kaj diversajn esperantistajn organizaĵojn kaj helpis al la ĝenerala informado pri Esperanto. Ĝenerala sekretario laŭ la stato de 1934 estis Celestin Rousseau.
10273 Katvolk
10273 Katvolk estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kathryn Volk, kiu plenumis sian Ph.D. ĉe la Universitato de Arizono, enketinte pri la long-tempa dinamika evoluo de la Centaŭroj kaj de la Kujper-zono.
Bruna koturno
La Bruna koturno distribuiĝas en agrikulturaj areoj, humidaj herbejoj, arbustaroj kaj fluakvaj humidejoj tra multe de Novgvineo kaj la Malgrandaj Sundoj same kiel en norda, orienta, sudorienta kaj sudokcidenta Aŭstralio kaj Tasmanio, kvankam foresta el aridaj regionoj. Tiu aŭstralazia specio estis enmetita en Fiĝio kaj Novzelando.
Kiel la nomo sugestas, temas pri koturno tre terkolore bruna, pli malhela supre, kun tre fajna strieco tutkorpe kun kombino de nigra, blanka kaj sablokolora. La vizaĝo estas hela kun pli malhelbruna krono kiu havas supre tre fajnan blankan kronostrion. Ankaŭ la iriso estas bruna. La gorĝareo estas hele sablokolora.
Disvastigata kaj komuna en sia granda teritorio, la Bruna koturno estas pritaksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
13200 Romagnani
13200 Romagnani estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Gabriele Cattani kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Sauro Romagnani, profesoron ĉe la Mezernejo de San Marcello Pistoiese, kiu estis selektita por partopreni en la esplorada instrua teamo por la Eduka Eŭropa Centro. Li kontribuis al la fondo de la loka publika biblioteko kaj al la establado de la Astronomia Observatorio en la regiono de Pistojo.
Carentoir
(jen france, bretone Karantoer) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Reĝa Palaco de Amsterdamo
La Reĝa Palaco de Amsterdamo (Koninklijk Paleis Amsterdam) estas unu el tri palacoj en Nederlando kiuj estas je la dispono de la monarko laŭ Leĝo de la Parlamento.
Ĝi konstruiĝis dekomence kiel urbodomo dum la ekonomie plej prospera epoko de la urba historio, inter la jaroj 1648 kaj 1665, de la riĉiĝintaj urbaj civitanoj, nome dum la Ora jarcento de Nederlando. Kiam la franca armeo de Napoleono estis konkerinta Nederlandon kaj li donis al si la titolon "reĝo de Holando", li alproprigis al si la palacon kaj nomis ĝin sia "reĝa palaco". Ĝi iĝis la rezidejo de la reĝo Louis Bonaparte. Kiam la franca armeo forpeliĝis en 1813, la palaco estis redonata al la urbanoj, sed en 1939 la reĝa familio de Nederlando aĉetis ĝin kaj sekve ĝi reiĝis reĝa palaco. La reĝa familio tamen uzas la konstruaĵegon nur por iuj reprezentaj festoj - ĝi loĝas en la palacoj Huis ten Bosch rande de kaj Paleis Noordeinde centre de Hago.
La palaco situas en la okcidenta flanko de la Placo Dam en la centro de Amsterdamo, kontraŭ la Nacia Monumento kaj ĉe la Nieuwe Kerk.
5996 Julioangel
5996 Julioangel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi ricevis la hispanajn antaŭnomoj "Julio Angel" en honoro de la urugvaja astronomo Julio Angel Fernández, de la Universitato de la Respubliko de Montevideo.
Árpád István Borsos
Árpád István Borsos [iŝtvAn borŝoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Borsos Árpád István estis hungara geografo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia pseŭdonomo estis B. Léránt Árpád.
Árpád István Borsos naskiĝis la en Sopron.
Biografio
Árpád István Borsos maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1962, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1967, kinejsciencan diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1991, ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx en 2000. Jam inter 1967-1971 li instruis en Abaújszántó, poste li estis gimnaziestro en Szikszó. Ekde 1975 li estis pedagogia inspektoro, iom poste li havis postenojn en ministerio aŭ libroeldonejo. Ekde 2001 li estas sendependa entreprenisto. En 2009 li akiris sciencan gradon Ph.D. en Universitato de Pécs. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis 2 filinojn en 1968 kaj 1971.
Sebastián Miñano
Sebastián de MIÑANO y Bedoya (Becerril de Campos, provinco Palencio, 20-a de januaro de 1779 - Bajono, Francio, 6-a de februaro de 1845) estis verkisto, ĵurnalisto, geografo, historiisto kaj politikisto afrancesado hispana.
Biografio
De hidalga deveno, ties patra familio devenis de Corella, Navaro, kie estis la familia sidejo. Meze de la 18a jarcento la patra avo, Baltasar de Miñano, pasis al Valadolido okupi la postenon de trezoristo. La patro, Andrés de Miñano y Las Casas (1756-1811), studis juron en Valadolido, edziĝis en 1775 en Becerril kun Margarita de Bodya, de familio setliĝinta en Kampartero. Andrés Miñano estis registo de Becerril kaj de Trujillo, kaj estis poste nomumita oidor de Kanarioj, posteno kiun ne ekplenumis. Estis klera homo, de tendenco klare klerisma, kiu ege influis super sia filo, la estonta verkisto. En 1791 la filo eniris en la seminario de Palencio, kie li estis ĝis 1794, kiam ekstudis juron en la Universitato de Salamanko.
En 1795 Miñano translokiĝis al Toledo, kie lia patro enirigis lin en la servistaro de la klerisma kardinalo Lorenzana kaj privata instruisto de la nepo de Karlo la 3-a, nome la infanto Luis María de Borbón y Vallabriga. Estis tie tri jarojn kaj duonon, kiujn li profitis por fini siajn jurajn studojn. Tiam iris al Sevilo akompane la infanton, kiu ĵus estis nomumita arkiepiskopo de Sevilo. Sed iom poste tiu estis nomumita arkiepiskopo de Toledo, en 1800, kaj Miñano revenis kun li al Toledo.
Post la falo de Urquijo en 1801 la Inkvizicio serĉis supozatajn jansenistojn kaj li estis procesata pro denonco; tio ne malhelpis ke li iĝis subdiakono en 1802 kaj ricevis laŭ propono de la kardinalo postenon de la katedralo de Sevilo. Inter 1801 kaj 1804 dediĉis sin al la aferoj de la Kardinalo Burbono en la Kortego. En 1804 la sevila kanonikaro nomumis lin sia negocdiputito en la Kortego, sed aŭguste samjare li ricevis ordonon reveni al Sevilo, de kie li ne foriris ĝis la franca invado. Tie amikiĝis kun Alberto Lista, Félix José Reinoso, José María Blanco White, Cea Bermúdez kaj aliaj kleristoj.
Post la Insurekcio de Aranjuez en 1808 oni sendis lin al la Kortego por gratuli la novan reĝon, kaj tie ĉeestis la insurekcion de la dua de majo. En Sevilo, lia patro estis nomumita membro de la Junta Suprema (provizora registaro), kiu komisiis Sebastián al diversaj komisioj. En unu el ili li akompanis la generalon Castaños en sia enirejo en Madrido (aŭgusto de 1808). Kiam la francoj eniris en Sevilon, Miñano iĝis kunlaboristo. Li aliĝis al la bonapartista framasonismo. Ne nur agnoskis Jozefo la 1-a sed ankaŭ li iĝis lia palaca konsilisto kaj devis elmigri al Francio; li alvenis en Bajonon en marto de 1813 kaj la venontan monaton li estis en Parizo. Li veturis tra diversaj lokoj de Francio.
En 1815 la eklezia tribunalo de Sevilo pristudis Miñanon pro esti afrancesado, kaj en marto de 1817 oni lin deklaris "purigita". Sed jam fine de 1816 li estis en Hispanio, dediĉata al literaturo, el la traduko de la Compendio histórico de las revoluciones de la ideologo Jean Cabanis, kiun li finis en 1818 sed povis esti publikata nur en 1820.
En 1820 li publikis ankaŭ kelkajn artikolojn en El Constitucional kaj ekspastrigita, dum la Liberala Jartrio kunlaboris en la 102 numeroj de El Censor, probable la revuo plej intelekta de tiu epoko, kun Alberto Lista kaj José Mamerto Gómez Hermosilla, kaj publikis tiam la dek broŝurojn kiuj konstituas ties plej faman verkon nome Lamentos políticos de un pobrecito holgazán (1820), unu el la grandaj sukcesoj de la satira kaj antiklerikala ĵurnalismo de la epoko, kie li miksas ĝenrismon kun kritiko al la klerikaro kaj al la Antikva Reĝimo, montriĝante sin kiel liberala konvinkita, same kiel la kvin leteroj Cartas de don Justo Balanza al Pobrecito Holgazán, ia pluigo de la Lamentos kaj la dekok leterojn Cartas del madrileño, tiuj du lastaj publikitaj en El Censor (1820-1822). Li kulaboris ankaŭ en El Imparcial, kiun ĉefredaktoris lia amiko, same afrancesado Francisco Javier de Burgos.
Iom post iom li seniluziiĝis el la liberalismo jartria, ĉefe post vidi la limigitan amnestion kontraŭ la jozefanoj, sed ankaŭ pro la denoncoj kiujn li devis fronti pri kelkaj el siaj artikoloj, unu el kiuj kaŭzis kondamnon al unu jaro de prizono; tiele finfine li iĝis partiano de la absolutismo ferdinandana. Ekde marto al julio de 1823 li publikis diversajn broŝurojn kontraŭ la liberaloj.
Springfield (Ohio)
Springfield (angla prononco laŭ sistemo IFA []) estas loĝloko de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Ohio, kaj apartenas al la. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
En Usono ekzistas urboj nomitaj Springfield en 34 subŝtatoj. Tiel Springfield estas nomo tre uzata por fikciaj urboj, ekzemple, en The Simpsons.
Sebastián Miñano
Biografio
Ĉiukaze li preferis ekziliĝi ĉar estis absolutistoj kiuj ne pardonis al li lian antikvan liberalan pasinton. En Parizo li publikis anonime sian Histoire de la révolution d'Espagne de 1820 a 1823, kie li montras seniluziiĝon el la hispana revolucio, sed verkita ankaŭ intence atingi permeson por reveno; post kelkaj klopodoj, li atingis permeson en 1824. La eldono de lia monumenta Diccionario geográfico y estadístico de España y Portugal (geografia vortaro, 1826-1829), en 11 volumoj, akirigis al li postenon de akademiano en la Reĝa Akademio de Historio en 1825. Polemikis tamen pri la nesufiĉo de tiu verko kontraŭ la geografo Fermín Caballero.
5231 Verne
5231 Verne estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro la franca verkisto Jules Verne (1828 – 1905), unu el la fondintoj de la sciencfikcio.
Sebastián Miñano
Biografio
Sub la protekto de la moderaj absolutistoj de López Ballesteros, li povis organizi kaj ĉefredakti la Gaceta de Bayona kaj La Estafeta de San Sebastián, gazetoj destinataj defendi la interesojn de tiu premgrupo kontraŭ tiu de Francisco Tadeo Calomarde, inspiranto de la absolutismaj diskursoj de Mariano Carnerero en La Quotidienne. Inter 1828 kaj 1830 li veturis al Francio por plenumi komisiojn laŭ ordonoj de la registaro: negoci pruntojn kun la bankisto Aguado, vigli ĉe la elmigrintaj liberaloj aŭtune de 1830...; li ankaŭ informis pri la franca gazetaro.
Li estis nomumita direktoro de la geografia servo de la Sekretario de Ŝtato. Tiam li estis tre bone rilata al la franca diplomataro kaj akiris la Honoran Legion en 1828, kaj en Hispanio la Ordenon de Karlo la 3-a (1830). La kalomardanoj, tamen, konspiris kontraŭ li en 1831 kaj tiele la ekleziaj aŭtoritatoj devigis lin reveni en Sevilon. Oni forigis lian postenon de direktoro de la geografia servo de la Sekretario de Ŝtato. Pro ĉio tio li decidis fiksi loĝejon en Bajonon, kie li estis aĉetinta domon en 1830.
La reenpovigo de la liberaloj suponis lian forpelon de la politika vivo, kaj oni nuligis definitive la komision kiun li estis ĝuinta. Li reverkis historion de la hispana revolucio, kiun li publikis en franca en 1836, Révolution d'Espagne-Examen critique, ampleksigante ĝin la venontan jaron kiel Examen critique des révolutions d'Espagne. Publikis ankaŭ kelkajn artikolojn, inter 1837 kaj 1839, en Le Phare de Bayonne, kulaboris per ses artikoloj en la Revuo Enciklopedia de la Civilizo Eŭropa de Parizo (1843) kaj tradukis du historiajn verkojn de Thiers, inter ili la Historia de la Revolución Francesa, San Sebastián, 1840-1841, 12 volumoj. Dum tiuj jaroj faris li veturojn al Cauterets, Bordozo, Chateau Margaŭ (por viziti Aguado) ktp. Li revenis en Hispanion en 1842 por akompani Aguadon al veturo kiun tiu faris tra Asturio, veturo dum kiu mortiĝis la bankisto.
En 1844, maljuna kaj malsana, vendis siajn propraĵojn en Bajono intence reveni en Hispanion por setliĝi en Donostio, kaj donis siajn librojn a tiu municipo por la kreo de publika biblioteko, sed li ne povis vidi la realigon de tiu projekto ĉar mortiĝis en Bajono la 6an de februaro de 1845.
Litova Olimpika Komitato
La Litova Olimpika Komitato (Litove Lietuvos tautinis olimpinis komitetas, LTOK) estas neprofitdona organizaĵo, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Litovio. Ĝi kreiĝis en 1924 kaj estis internacia agnoskita sekvajare; post la okupo de Litovio fare de la Ruĝa Armeo de Sovetunio en junio 1940 kaj la sekva anekso de la ŝtata teritorio al Sovetunio, la komitato nur refondiĝis en novembro 1991, plurajn monatojn post la resendependiĝo de Litovio, ŝtate deklarita jam en marto 1990. Kiel NOK, la Litova Olimpika Komitato celas subteni Litoviajn atletojn, sporton en Litovio kaj organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazas en Litovio, kvankam ĝis la jaro 2023 ankoraŭ nek okazis nek estonte antaŭvidatas Olimpikaj Ludoj en la lando. La emblemo de la Litova Olimpika Komitato cetere montras la heraldikan simbolon Kolonoj de la Gediminidoj.
Andasol
Andasol estas komplekso el tri suncentraloj, situanta je 10 km sudoriente al Guadix, provinco de Granado, Andaluzio, Hispanio, kaj kies maksimuma povumo - post la kompleta elkonstruo, ekfunkciigo - estos ĉirkaŭ 150 megavattoj (MW). La suncentralon iniciatis kaj evolugis la entrepreno Solar Millennium. la nomo Andasol venas el kombinado de Andaluzio kaj Sol (suno en la hispana).
Monda Ĉampionado pri Volejbalo
La Mondaj Ĉampionadoj pri Volejbalo respektive Mondaj Ĉampionadoj pri Flugpilkado estas turniroj, organizataj fare de la Federacio Internacia de Volejbalo (Fédération Internationale de Volleyball, FIVB) ĉiun kvaran jaron, kiuj troviĝas al unu el la naciaj teamoj la titolon de monda ĉampiono de vira respektive virina flugpilkado.
Andasol
La Andasol 1 funkcias ekde mezo de 2009, Andasol 2 kaj la Andasol 3 funkcias ekde septembro de 2011.
Monda Ĉampionado pri Volejbalo
Regularo
La regularo de la Monda Ĉampionado de Volejbalo plurfoje adaptiĝis al la aktuala nombro de partoprenantaj teamoj. La nuna versio enhavas la sekvajn regulojn:
Königstein
La nomo Königstein povas signifi la jenajn lokojn:
Andasol
Oni kalkulas, ke ĉiu centralo produktas 50 megavattojn da elektro, povumon de 180 gigavatt-horoj (GW·h) per jaro. Ĉiu centralo okupas surfacon de 51 hektaroj, la tuta komplekso ĉirkaŭ 200 ha.
Gyula Czimra
Gyula Czimra [djula cimra], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czimra Gyula estis hungara pentristo.
Biografio
Gyula Czimra laboris en fabriko, poste en la sama loko li estis industria desegnisto. Vespere li frekventis kurson de Industriarta Altlernejo. En 1923 li translokiĝis al Parizo, kie li lernis en arta altlernejo de Lucien Simon. Li konatiĝis kun Jenő Paizs Goebel kaj ili kune pentradis en Barbizon. En 1928 li hejmenvenis kaj aliĝis al Artistkolonio (Szentendre). En 1930 li edziĝis, ekde 1933 li vivis en Rákoshegy (apud Budapeŝto). Li ricevis postmortan premion en 2007.
Andasol
La akvobezono de la centralo por la energia produktado estas 870.000 m³ pro jaro, kio estas kovrata el grundakvo, sed tio estas ne granda problemo pro proksimo de Sierra Nevada. La komplekso havas la maksimuman efikecon de ĉirkaŭ 28 %, en jara averaĝo ĉ.15 %.
Tekniko
la centralo uzas parabolajn suntrogojn, per kiu oni fokusas la sunradiadon je sunabsorbaj tuboj, kiuj entenas sintezitajn varmoportantajn oleojn. Tiu oleo estas varmigigita je 400 °C kaj transdonas la varmon al vaporo, kiu funkciigas la suncentralajn turbinojn.
La komplekso povas doni energion eĉ nokte, ĉar la enregio estas deponebla ankaŭ en varmodeponaj saloj (ĉ. 28.500 tunoj), kies kapacito sufiĉas je 7,5-hora plenlaboro. la likva salo konsistas el 60 % da natria nitrato (NaNO3) kaj el 40 % da kalia nitrato (KNO3). Tiu miksaĵo devas esti ĉiam en likva fazo (de 250 C° ĝis 350 C°). Se la salo malvarmiĝas sub 240 C°, la ekipaĵo detruiĝas neripareble. Por eviti tion, oni instalis ekipaĵon por gasa hejtado de la salo. Tio povas konsumi dum jaro 15 % da kalkulita produktebla energia kvanto.
La salo estas deponata en du turoj po centralo, kun alto de 14 kaj 36 metroj.
Monda Ĉampionado pri Volejbalo
Historio
La historio de la monda ĉampionado pri volejbalo komenciĝis tuj post la Dua Mondmilito. Unu el la unuaj konkretaj projektoj de la internacia federacio FIVB post ties fondiĝo en 1947 estis la enkonduko de internacia turniro kun teamoj el pli ol unu kontinento. En 1949 la unua monda ĉampionado por viraj volejbalistoj okazis en Prago. Tiu turniro tamen ankoraŭ limiĝis al teamoj nur el Eŭropo. Tri jarojn pli poste, en 1952, ankaŭ estis unua monda ĉampionado por virinaj volejbalistoj. La turniroj nun okazis ĉiun kvaran jaron. Post 1962 ekestis interrompo de tiu kvarjara ritmo, ĉar volejbalo en 1964 iĝis disciplino de la Someraj Olimpikoj kaj oni volis eviti samjaran okazigon de volejbalaj olimpika turniro kaj monda ĉampionado. Intertempe ankaŭ teamoj el Azio kaj Ameriko sukceses kunkonkurencis. Ekde 1970 ankaŭ partoprenas teamoj el Afriko, kaj de tiam la origina celo kunvenigi teamojn el ĉiuj kontinentaj konfederacioj de la internacia federacio FIVB estas atingata. Ĝis la jaro 1974 la gastiganta lando okazigis samtempe la mondan ĉampionadon kaj pri viroj kaj pri virinoj. Escepto nur estis en 1966 / 1967, kiam la turniroj okazis en malsamaj jaroj. Ekde la jaro 1974 nur escepte la vira kaj virina monda ĉampionado samjare okazas en sama lando - tiaj esceptoj ĝis nun estis la jaroj 1998 kaj 2006, ambaŭfoje en Japanio.
Viroj
La monda ĉampionado montras, kiom la internacia flugpilkado komence dominiĝis fare de eŭropaj teamoj - pli konkrete fakte komence fare de teamoj nur el la komuniste regataj ŝtatoj de oriente Eŭropo, la ŝtatoj de la Varsovia Traktato. La teamo de Sovetunio gajnis la unuajn du turnirojn. En 1956 la teamo de Ĉeĥoslovakio sukcesis. En la du sekvaj ĉampionadoj la teamo de Sovetunio dominis super tiu de Ĉeĥoslovakio, ĝis kiam la mezeŭropa konkuranta teamo en 1966 denove venkis.
South Gate
South Gate estas urbo en Usono. Ĝi situas en la subŝtato Kalifornio kaj en la kantono Los-Anĝeleso. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Monda Ĉampionado pri Volejbalo
Viroj
En 1970 la teamo de GDR venkis en la finalo kontraŭ la teamo de Bulgario. La teamo de Pollando en 1974 venkis kontraŭ tiu de la politike domina orienta najbara ŝtato Sovetunio, sed post tio la teamo de Sovetunio gajnis tri ĉampionajn titolojn sinsekve. Post la olimpikaj bojkotoj de la jaroj 1980 kaj 1984, en 1986 okazis finala konkuro de la teamo de Sovetunio kun tiu de Usono. La usona teamo venkis en tiu finalo, kaj same en la sekva Somera Olimpiko 1988.
South Gate
Geografio
South Gate situas sur ebenaĵo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato. La loĝloko havas komunan limon kun. Ĝis la urbocentra artista distrikto de Los-Anĝeleso estas 10 kilometroj norden, Downey (Kalifornio) troviĝas en distanco de 6 kilometroj.
Monda Ĉampionado pri Volejbalo
Viroj
En la 1990-aj jaroj dominis la teamo de Italio, kiu venkis en ĉiuj tri turniroj de la jardeko (1990, 1994 kaj 1998). Elstaraj sportistoj estis Lorenzo Bernardi kaj ''Andrea Giani'. En 2002 tamen ilin venkis la teamo de Brazilo. La sudamerikananoj triumfis en Argentino, kie ili jam en 1982 estis en la finalo. En la ĉampionado de 2006 en Japanio la teamo de Brazilo defendis sian ĉampionan titolon.
South Gate
Historio
En tiu areo la plej frue indianoj vivis ĝis apero de hispanaj terkultivistoj kaj bredistoj en 1769. En la 1850-aj jaroj oni konstruis dometon por bestobredisto. Inter la mondomilitoj la plej granda parto de la agrikulturaj teroj estis anstataŭigitaj per hejmoj kaj fabrikoj. Municipo formiĝis en 1923.
Monda Ĉampionado pri Volejbalo
Viroj
En la ĝis nun 17 mondaj ĉampionadoj 13-foje venkis eŭropaj teamoj, kaj nur kvar ĉampionaj titoloj atribuiĝis al amerikaj teamoj - tiuj de Usono kaj Brazilo.
South Gate
Preĝejoj
Ekzistas ĉirkaŭ 40 preĝejoj situantaj en South Gate.
Monda Ĉampionado pri Volejbalo
Turniroj
Stato: fine de 2022
Medala tabelo
Stato: fine de 2022
Rezultoj de ĉiuj viraj teamoj
Stato: fine de 2022