Miroslav_Bulešić
Martiro pro la fido
En aŭgusto 1947 Miroslav Bulešić, vicrektoro de la Seminario de Pazin kaj sekretario de la pastra asocio Sta Paŭlo, akompanas la delegiton de la Sankta Seĝo mons. Jakob Ukmar por la disdono de la konfirmacio en Buzet kaj en la ĉirkaŭaj parokoj. “En tiuj tagoj, kiam mi iradis de unu paroĥo al la alia por la konfirmacio, li volonte helpis min. Kie estis suspekto pri danĝero, li antaŭeniris por kontroli la terenon”, tiel esprimiĝas rilate sian akompananton Bulešić d-ro Ukmar en letero sendita al mons. Mario Pavat en Romo la 5an de septembro 1954. Sabaton la 23an de aŭgusto 1947, kiam la komunistoj, furiozaj, enrompis en la paroĥan preĝejon de Buzet por malhelpi la konfirmacion, Bulešić stariĝis antaŭ la tabernaklo por defendi la Plejsanktan Sakramenton. “Tra ĉi tie vi povos pasi nur post mia morto” li diris, kun pala vizaĝo, sed kun voĉo klara kaj rezoluta, estante sur la antaŭaltaro, turnite al tiuj kiuj estis invadintaj la sacerdotejon. La tagon antaŭ ol iri al Lanišće, kiam aŭdigis sin seriozaj minacoj fare de la komunistoj, al iu persono kiu demandis ĉu li timas iri tien, Miroslav Bulešić respondis: “Oni mortas nur unu fojon”. Kaj li ekiris doni sian ateston al Kristo kaj al lia Eklezio, obee al la Sankta Seĝo, kiu en somero 1947 estis reprezentita en Istrio de la konata pastro laŭ slovena nacieco mons. Jakob Ukmar. La konfirmacio estis celebrita en Lanišće dimanĉon la 24an de aŭgusto 1947, en la festotago de apostolo sankta Bartolomeo. Koncerne la martirigon de Miroslav Bulešić, d-ro Ukmar, en sia oficiala raporto sendita al la Episkopa Kurio de Triesto la 12an de novembro 1947, tiel esprimiĝis: “Post la fino de la konfirmacio kaj de la meso celebrita de resp. Miroslav Bulešić, ni ekiris al la paroĥa domo. Post horkvarono, post la konfirmacio ankaŭ de la malfruintoj – estis ĉirkaŭ la dekunua – la agresantoj eniris en la domon kaj mortigis per tranĉilo sac. Bulešić kiu troviĝis apud la pordo. Mi persone eliris el la paroĥa oficejo al la halo kaj mi vidis lin mortinta surtere, inter la fiuloj kiuj estis okupintaj la domon; mi retiriĝis al la dormoĉambro, kie, post nelonge, mi estis serioze batita kaj restis kuŝanta sur planko en mia propra sango. Opiniante, ke mi estas mortinta, ili lasis min serĉante la paroĥestron, sed ili ne trovis lin, ĉar li estis sin kaŝinta. Mi restis svene dudek horojn...”. La morto de Bulešić estis kaŭzita de kelkaj tranĉilaj trapikoj je la gorĝo kaj lia sango makulis la muron de la halo de la paroĥa oficejo. Laŭ la deklaroj de kelkaj vidatestantoj, Bulešić, sentante ke li mortas, eldiradis la alvokon: “Ho Jesuo, akceptu mian animon!”. La tiamaj aŭtoritatuloj ne permesis, ke ĉi tiu kuraĝa atestanto de la fido estu entombigita en lia naskiĝloka paroĥo de Svetvinčenat, sed ili devigis lian entombigon en Lanišće. Nur en 1958 estis eble transporti liajn mortajn restaĵojn al la naskiĝloka paroĥo, kie ili estis demetitaj apud la ĉefa enirejo de la preĝejo de s. Vincento martiro, en la tombejo; de tie en 2003 ili estis transportitaj en la paroĥan preĝejon, kie ili daŭre troviĝas. Tiel konkludiĝis la surtera vivo, kiel martiro pro la fido kaj la agadlibero de la Eklezio, de Miroslav Bulešić, sentima pastro, kiu, kiel diris ĉefepiskopo Pavlišić la 24an de aŭgusto 1987, “kun escepta fervoro atestis la Evangelion kaj la Regnon de Dio”. Kaj, jam en aŭtuno 1947 la apostola nuncio en Jugoslavio Joseph Hurley estis dirinta al la superuloj de la Seminario de Pazin: “Per la morto de ĉi tiu juna pastro vi ricevis plimulte ol vi perdis, ĉar vi ricevis sanktulon, martiron”. (La sama nuncio Hurley, en oktobro 1946, ekstaris kaj kliniĝis antaŭ ĉefepiskopo Stepinac kiam li, kiel akuzito, eniris en la juĝoĉambron de la komunista tribunalo). Kaj beata Stepinac, kiu persone konis Bulešić, en letero skribita el la kaptiteco de Krašić al d-ro Ivan Pavić en 1953, difinis Miroslav Bulešić “juna pastro bona kaj idealisma”.