cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sanĉio
Sanĉio (साँची, Sām̐cī) estas budhisma loko, fama pro sia granda stupao sur holmopinto en la urbeto Sanĉi, en la distrikto Raisen en Madja-Pradeŝo, Barato. Ĝi troviĝas 46 km nordoriente de Bopalo, la ŝtata ĉefurbo.
La granda stupao estas unu el la plej malnovaj ŝtonkonstruaĵoj en Barato, kaj grava monumento de Barata arĥitekturo.
Ĝi estis komisiita de la imperiestro Aŝoko en la 2-a jarcento a.K. Ĝia kerno estis simpla duonsfera brikostrukturo konstruita sur la relikvoj de la budho Gotamo. Ĝi estis kronita per ŝtona "ĉatra" (ombrelformo), simbolo de alta rango, honore la relikvojn.
La originala konstruaĵo estis farita el brikoj kaj inspektita de Aŝoko, kies edzino Devi estis filino de komercisto el la proksima urbo Vidiśā. Sāṃcī estis ankaŭ ŝia naskiĝloko kaj la loko de ilia nupto.
En la 1-a jarcento a.K., oni aldonis kvar ornamitajn pordegojn kaj balustradon ĉirkaŭantan la tutan konstruaĵon. La loko prosperis ĝis la 11-a jarcento.
Sanĉi estas la centro de regiono kun multaj stupaoj, ĉiuj nur kelkajn kilometrojn for de Sanĉi, inkluzive Satdhara, Bhojpur kaj Andher.
Mandrillus
Mandrillus estas genro de la mandrilo, el la familio de Cerkopitekedoj, kaj de ties plej proksima parenco, nome la Senkolora mandrilo. Tiuj du specioj estas tre proksime rilataj al la Pavianoj, kaj ĝis jŭse ili estis kunigitaj kune kiel ununura specio de paviano. Ambaŭ specioj de la genro Mandrillus havas longajn fendojn ambaŭflanke de iliaj longaj muzeloj. La fendoj de la maskla plenkreska mandrilo estas bluaj, dum tiuj de la Senkolora mandrilo estas nigraj. Ambaŭ specioj estas surteremaj, kiuj vivas surgrunde de pluvarbaroj kaj eventuale ĉe herbejoj de Centra Afriko.
Preĝejo Sankta Egidio (Windehausen)
Historio
Unua mencio de la loko estis endokumente en la jro 1158. Tie ankaŭ legeblas ke la Konvento Sankta Kruco de Nordhausen estis la doninto patrona de la kirko en Windehausen. Temas pri unu el la malmultaj slavaj setlejoj de ĉe Goldene Aue havinte rondan cirklon defendan kun foso. La alveno de slavaj koloniistoj okazis inter la jarcentoj 7-a kaj 9-a. La nomo Windehausen mem aludas al tio (Wenden, Windische estas en la germana lingvo vorto por slavaj gentoj]].
Cinamo
Cinamo estas la aroma trunkoŝelo de la cinamarbo, nomo por ĉiu arbo aŭ trunkarbusto de genro cinamomo (latine: Cinnamomum).
Preĝejo Sankta Egidio (Windehausen)
Priskribo
La ardeze kovrita, alta kirkoturo leviĝas super la domojn de la vilaĝo. Ĝi faritis en la mezo de la 13-a jarcento el brikŝtonaĵo kun speciala angularo ĉirkaŭĉizita. Belegas la interno baroka, kiu nove faritis en 1725. En ĝi estas ankaŭ ambona altaro de ĉirkaŭ 1700. Kulturhistorie gravega estas pietato el tilia ligno nomiĝanta slave Pomaj Bog (Dio helpu). Verŝajnas pri artaĵo el la 14-a jarcento, do la figuro nombriĝas inter la plej malnovaj plastikoj siaspece en la lando. La madono-figuro havas altecon de 1,20 metroj, la filo Jesuo Kristo nur ege malpli malgrandas: lia kapo rigardas la patrinon, ne la fidelulon, kio malmultas ĉe tiaj artaj aĵoj.
Cinamo
En la kuirarto uzatas la muelita ŝelo de la planto kaj la cinamoleo, kiun oni produktas el la forĵetaĵoj de la ŝelo. Cinamo fajnigas ĉefe dolĉaĵojn, kukojn, biskvitojn, keksojn, fruktosalatojn, dolĉajn laktaĵojn, punĉon kaj likvorojn. Kelkaj homoj ŝatas ĝin por spici viandojn, ĉefe kokaĵojn kaj bovaĵojn.
Pro la intensa odoro cinamoleo ankaŭ estas uzata en la parfumindustrio.
Oni uzas infuzaĵon de cinamomo en tradiciaj medikamentoj ĉefe por helpi en gripo kaj post-nasko. Ĉar cinamomo stimulas tiriĝon de muskoloj de utero, ĝi ankaŭ estas uzita por fari abortojn en neindustriaj regionoj.
Ĝia precipa aktiva substanco estas volatila oleo el cinamata aldehido.
Sandanĝero
Ekde junio 2006 la germana instituto por riskotaksado (BfR) avertis kontraŭ troa konsumo de kasio-cinamo (cinnamomum cassia). Tia cinamo malpli kosta ol la Srilanko-cinamo enhavas kumarinon, kiu estas taksita sanendanĝeriga. Kasio-cinamo enhavas po 2 gramojn da kumarino en ĉiu kilogramo, srilanka cinamo nur 0,02 gramojn.
Malbonaj efikoj trovitaj ĉe ratoj estis kapdoloroj, hepatdamaĝoj, hepatinflamoj kaj post granda konsumo eĉ kancero.
Pro la malalta prezo cassia-cinamo troviĝas en multegaj industriaj manĝaĵoj, kiel ekzemple kristnaskaj kuketoj. Konsumante nur 20 gramojn de tiaj kuketoj, t.e. ofte nur tri kuketoj, dum longa tempo, oni atingas la tolereblan kvanton por infanetoj.
Konversationsbuch / Konversacia libro Deutsch Esperanto
La publikigaĵo Konversationsbuch / Konversacia Libro Deutsch Esperanto estas frazaro dulingva, evidente en la germana lingvo kaj en Esperanto, helpa kaj por germanlingvaj lernantoj de Esperanto kaj por esperantlingvaj lernantoj de la germana. Ĝi publikiĝis en 1990, malmultajn monatojn antaŭ la malapero de la ŝtato GDR, en la ŝtata eldonejo Verlag Enzyklopädie en Lepsiko, kaj republikiĝis en 2-a, kompletigita eldono de Internacia Esperanto-Muzeo (IEM) de Vieno, Aŭstrio en 1998. La informkesta bildo maldekstre bildigas la librokovrilon de la unua eldono de 1990, la nuna kovrilpaĝa aspekto estas montrata en la priskribo de la lingvoinstruilo en la retejo de la libroservo de UEA, videbla kiel ekstera ligilo.
Koĝe
Geografio
Koĝe situas sur insulo en sudorienta parto de la lando. Pusano troviĝas 53, Seulo 333 km.
Historio
En Koĝe arkeologoj trovis restaĵojn el la epoko neolitiko. La unua skriba mencio okazis en 757. Koĝe funkciis kiel strategia loko en konstruado de ŝipoj por orienta ekspedicio (기해동정) en 1419. Okazis granda mara venko en la proksimeco en 1592 kontraŭ japanaj invadantoj. Dum la Korea milito ne okazis ĉi tie bataloj, sed estis tie koncentrejo por militkaptitoj. En 1989 Koĝe ricevis urban statuson.
Ekonomio
En la malfrua 20-a jarcento en Koĝe la ŝipkonstruado graviĝis. Pro la marborda subtropika klimato en la areo oni kultivas ananasojn kaj fungojn. La fiŝkaptistoj kolektas diversajn marmanĝaĵojn.
Klimato
En Koĝe jare pluvas po 2007 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter marto-septembro pli ofte pluvas pro la musono. La averaĝa jara temperaturo estas 14 °C, tio varias dum jaro inter 9-19 °C. Inter decembro-februaro ofte frostas. Tamen, la insulo konservas la varmon pro la varmaj marfluoj.
NGC 264
NGC 264 (aliaj indikoj — PGC 2831, ESO 295-6, MCG -7-2-16) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Tavda
Tavda (ruse Тавда) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1910 kiel loĝejo por lignopeklado.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1937.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Tavda (Тавда) (baseno de rivero Obj).
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1916).
En jaro 1959 la urbo havis 48 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 40,7 mil loĝantojn.
Pali (Raĝastano)
Pali, laŭ (पाली) estas urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en subŝtato Raĝastano, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo.
Demografio
Pali havis populacion de en 2021 kun legopovo de 68%, sub nivelo de la landaveraĝo.
Historio
Pali apartenis al reĝlando fondita en la 6-a jarcento. Post 7 jarcentoj la areo apartenis al alia reĝlando. Sub brita rego Pali ludis gravan rolon en la regiona liberecbatalo.
Ekonomio
Pali estas konata kiel teksa nabo de Raĝastano. kotonoj, vestaĵoj kaj fadenoj estas eksportitaj al la aliaj subŝtatoj. Kelkaj novaj industrioj ankaŭ estis evoluigitaj kiel ekzemple marmorprilaborado, granitprilaborado, led-bazitaj industriaĵoj, agrikulturaj instrumentoj, kemiaĵoj, produktoj de cementoj, paperoj, celulozoj.
Religioj
En Pali plejparto de la populacio estas hinduoj (76%), krome islamanoj (20%), iomete aliaj.
Klimato
En Ĝodpur la vetero ĝenerale estas varma kaj senpluva. La pluvosezono daŭras inter junio-septembro pro la musonoj.
Trafiko
Al Pali kuras kvin vojoj, krome la urbego havas trairan fervojan linion. La plej proksima flughaveno funkcias en Ĝodpuro.
Erich Karkoschka
Li estas filo de la germana komponisto Erhard Karkoschka.
Li estas esporisto pri planedologio en la Lunar and Planetary Laboratory de la Universitato de Arizono en Tucson. Li malkovris la sateliton de Urano S/1986 U 10, pli malfrue nomita Perdito) sur fotoj per la kosmosondilo Voyager 2
Li faris filmojn inter kiuj de la surteriĝo sur Titanon, de la sezonaj ŝanĝoj sur Urano kaj de triobla eklipso sur Jupitero.
Lia verko: The Observer's Sky Atlas estas referenca libro por tiuj, kiuj interesiĝas pri ĉielobservo.
Tajga
Tajga (ruse Тайга) estas urbo en Kemerova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32440.
La urbo estis fondita en 1898 dum konstruado de fervojo.
Ĝi havas statuson de urbo ekde 1925.
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1898).
Traduko de nomo de la urbo estas "pinglarbaro" aŭ "tajgo".
En 1959 la urbo havis 33,9 mil loĝantojn.
En 2008 la urbo havis 24,8 mil loĝantojn.
Tajŝet
Tajŝet (ruse Тайшет) estas urbo en Rusio. Ĝi situas ĉe riveroj Birjusa (Бирюса) kaj Tajŝet (Тайшет) (kiu dedekstre fluas en riveron Birjusa).
En 1959 la urbo havis proksimume 33.500 loĝantojn.
Aŝramo
Aŝramo el la sanskrita vorto por 'fazo de la vivo', estas religia lernejo, komparebla al okcidenta monaĥejo (kaj ofte tiel nomita), kie disĉiploj vivas en komunumo kun aŭ ĉirkaŭ guruo, sed kie ofte iu ajn povas tranokti aŭ restadi por meditado, jogo, danco, prelegoj ekz. En ĉiu aŝramo oni praktikas jogon.
Cerefolio
La cerefolio (anthriscus cerefolium) botanike apartenas al la apiacoj (apiaceae).
En la kuirarto uzatas la folioj de la planto. Cerefolio fajnigas ĉefe salatojn, saŭcojn (interalie la Frankfurtan verdan saŭcon), supojn, ovaĵojn, kokaĵojn kaj fiŝaĵojn.
Anathema
Anathema estas angla progresiv-roka grupo fondita en Liverpool fare de Darren White, la fratoj Cavanagh, John Douglas kaj Duncan Patterson. Komencinte kiel doom-roka grupo, ili iom post iom ŝanĝis sian stilon por nuntempe muziki progresivan rokon.
Diskaro
Studiaj albumoj:
Sława
Sława estas urbo en Lubuŝio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Sława en distrikto Wschowski.
Vazin
Vazin (Wazin, Wazzin, Ŭazin) estas komunumo en okcidenta Libio, kiu estas la limtrapasejo inter Tunizio kaj Libio. Vazin situas 360 km okcidente al Tripoli.
Historiaj ruinoj
La komunumo estas loko de Gasr Vazin, kiu estis konstruita en 860 p.K.. Ĝi havis 360 ĉambrojn kaj 4 etaĝoj. La konstruaĵo havis rektangulan formon, kun cisterno en mezo por la akvo. Ĝi estis uzata kiel grenejo kaj fortikaĵo. La Gasr estas ĉirkaŭata ĉe la malnova urboparto de Vazin, kies konstruaĵoj estas ĉefe el gipso kaj masonaĵoj. La reto de specialaj tuneloj estas rezervitaj por virinoj kaj estus uzataj por trairi la malnovan urbon.
Salindres (stacidomo)
Salindres estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Salindres, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Teil - Alès (805000).
Siĉuan-pipro
Siĉuan-pipro, nomita laŭ la ĉina provinco Siĉŭano, estas konata pro sia akra gusto. Ĝi ne estas vera pipro sed familio de la citrusoj. La spico pro tio havas iomete citronecan guston. Ĝi konsistas el la ŝelo de fruktetoj de nombro da plantoj el la genro Zantoksilo (Zanthoxylum): Z. piperitum, Z. simulans, Z. sancho kaj Z. schinifolium. Krom en Ĉinio ĝi ankaŭ estas uzata en Tibeto, Butano, Nepalo, Japanio kaj de la Konkanoj, etno en Barato.
Pirarukuo
Pirarukuo (Arapaima gigas) estas la sola specio de genro arapajmo, ĝi estas granda rivera fiŝo en Amazonio, unu el la plej grandaj dolĉakvaj fiŝoj. Ĝi longas ĝis 2,6 m kaj pezas ĝis 150–200 kg, tiel ĝi estas la plej granda skvamfiŝo en Brazilo. Pro sia tre ŝatata, gadosimila viando, ĝi estas alnomata “la gado el Amazonio”.
Ĉar ĝi estas troe fiŝkaptata, la kaptitaj ekzempleroj malofte atingas la grandon de 2 m. Fontoj el 1820 parolas eĉ pri longo de 4 m.
Ĝi vivas en nordaj partoj de Suda Ameriko, kie la akvoj havas la temperaturon de 24 ĝis 29 °C. Oni transportis ĝin eĉ en Tajlandon por hobia fiŝkaptado. Ĝi nutras sin per fiŝetoj, amfibioj, birdetoj kaj eĉ etaj naĝantaj mamuloj.
La pirarukuo atingas la seksan maturecon en aĝo de 4-5 jaroj. Ĝia reprodukta periodo okazas verŝajne ĉiun duan jaron, inter aprilo kaj majo. La ina fiŝo demetas ĉ. 100.000 frajojn en ĉ. 15 cm profundan kavon, kun diametro de 50 cm kaj kiu situas 1,5 m sub la akvosurfaco. La frajojn gardas ambaŭ gepatroj.
Başkale
Başkale (jen turke, signifo "ĉefa fortikaĵo", Ադամակերտ, Elbak) estas urbo en la nuna Turkio. Ĝi situas en la provinco Van kaj en la administra regiono Orienta Anatolio, en la orienta parto de la lando.
Pirarukuo
La lango estas forta, osta, ĝia osto estas prilaborata al ungoraspilo. Ĝia supra skvamoparto estas tiel dura, ke eĉ piranjoj ne povas sukcese ataki ĝin.
Loray
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ordinara meleagro
La ordinara meleagro (Meleagris gallopavo) estas birdo de la familio de Fazanedoj kaj la plej peza membro de la ordo de Kokoformaj. Ĝi estas la sama specio kiel la Hejma meleagro, kiu estis enhejmigita el la sudmeksika subspecio de la natura meleagro. La ordinara meleagro, kies prahejmo estas parto de Nord-Ameriko kaj Mez-Ameriko estis kunportita al Eŭropo en la 16-a jarcento. Ĝia sovaĝa natura formo hodiaŭ jam apenaŭ estas trovebla, sed la hejmigitaj subspecioj disvastiĝis en la tuta mondo kaj oni bredas ilin ĉefe pro la viando.
Ĝi havas diversajn kolortipojn, el kiuj la plej oftaj estas la bronza, blanka kaj nigra tipoj. La meleagron karakterizas la kornoforma karnaĵo super la beko, kiu estas tre forte evoluinta ĉe la masklaj birdoj. Ĝia kapo, kolo estas preskaŭ senplumaj, verukaj. Ĝia kapo estas malgranda, la kolo svelta, la korpo granda, la kruroj longaj. La ino demetas jare 30–60 ovojn. La kovado daŭras 28 tagojn, la eloviĝantaj meleagridoj estas sentemaj ĝis aĝo de 7–10 semajnoj, kiam ilia kapo kaj kolo ruĝiĝas.
Aspekto
Plenkreskuloj de ordinara meleagro havas longajn ruĝecflavajn al grizecverdajn krurojn kaj nigrecan korpon. Maskloj havas grandan, senpluman, ruĝecan kapon, ruĝan gorĝon kaj ruĝajn bridojn en gorĝo kaj kolo. La kapo havas karnecajn protuberancojn nome karunkloj. Kiam maskloj ekscitiĝas, karneca kovraĵo en la beko ŝvelas, kaj tio, la bridoj kaj la nuda haŭto de la kapo kaj kolo ŝvelas pro sangofluo, preskaŭ kaŝante la okulojn kaj la bekon. La longa karneca aĵo super la maskla beko nomiĝas karunklo. Dum ekscitiĝo la maskla kapo iĝas blua, kaj kiam li pretas lukti iĝas ruĝa. Ĉiu piedo havas tri fringojn, kaj maslkloj havas spronon malantaŭ ambaŭ el la malsuproj de la kruroj.
Ordinaraj meleagroj havas longan, malhelan, ventumilforman voston kaj brilbronzajn flugilojn. Kiel ĉe multaj aliaj specioj de la Kokoformaj, ankaŭ meleagroj montras fortan kazon de seksa dimorfismo. La masklo estas esence pli granda ol la ino kaj liaj plumoj havas areojn de ruĝaj, purpuraj, verdaj, kupraj, bronzaj kaj oraj irizaĵoj. La inaj plumoj estas pli senkoloraj ĝenerale kun brunaj kaj grizaj nuancoj. Parazitoj povas senkolorigi ambaŭ seksojn; ĉe maskloj, koloro povas utili kiel sansignalo. La unuarangaj flugilplumoj havas blankajn flugilstriojn. La ordinara meleagro havas 5000 al 6000 plumojn. Vostoplumoj havas la saman longon ĉe plenkreskuloj, sed diferencajn longojn ĉe junuloj. Maskloj tipe havas "barbojn", tufon de kruda “hararo” (modifitaj plumoj) kiuj kreskas el centro de la brusto. Barboj averaĝe estas 230 mm longaj. En kelkaj populacioj, ankaŭ 10 al 20 % de inoj havas barbon, kutime pli mallongajn kaj fajnajn ol tiuj de la maskloj. Maskla plenkreskulo kutime pezas el 5 al 11 kg kaj estas 100–125 cm longaj. Ina plenkreskulo estas tipe multe pli malgranda je 3 al 5.4 kg kaj estas 76 al 95 cm longa. La enverguro gamas el 1.25 al 1.44 m. La pleja granda maskla meleagro laŭ la usona National Wild Turkey Federation, pezis 17.2 kg.
Flugo kaj alvokoj
Malgraŭ sia pezo la ordinara meleagro estas surprize vigla fluganto kaj ruza, malkiel ties hejmaj similuloj. Maleagroj estas tre atentemaj birdoj kaj flugos aŭ kuros je la unua suspekto de danĝero. Ties ideala habitato estas malferma arbaro aŭ savano, kie ili povas flugi inter kanopeo kaj trovi ripozejojn. Ili kutime flugas ĉe grundo dum ne pli da mejlkvarono (400 m). Meleagroj havas multajn voĉojn: "glugloj," "klukoj," "frapoj," "rukuloj," "grakoj," "ĝemoj," ktp. Komence de printempo, masklaj meleagroj gluglas por anonci sian ĉeeston al inoj kaj konkurenci la rivalajn masklojn. La gluglado aŭdeblas je unu mejlo. Maskloj elsendas ankaŭ malaltatonan "tamburadan" sonon, produktitan el movo de aero en la aersako de la brusto, simila al resonado de prerikokoj. Aldone ili produktas sonon konatan kiel "kraĉo" kiu estas akra forpelo de aero el tiu aersako. Inoj "grakas" por permesi la gluglulojn scii ilian situon. Glugluloj ofte grakas inmaniere kaj inoj povas virglugli, kvankam tio rare okazas. Nematuraj maskloj ofte grakas.
Manĝo
La meleagroj estas ĉiomanĝantoj, kaj manĝas surgrunde aŭ grimpinte al arbustoj aŭ al malgrandaj arboj por nutri sin. Ili preferas manĝi fortajn arbarfuktojn kiaj glanoj, nuksoj, de diversaj arboj, inklude avelujojn, kaŝtanarbojn, hikoriojn, kaj pinsempinojn same kiel diversajn semojn, berojn kiaj tiuj de junipero kaj ursoberojn, radikojn kaj insektojn. Maleagroj foje konsumas ankaŭ amfibiojn kaj malgrandajn reptiliojn kiaj lacertetoj kaj serpentoj. Melagridoj povas manĝi insektojn, berojn kaj semojn. Maleagroj ofte manĝas en porbovaj paŝtejoj. Ili foje vizitas birdomanĝejojn de farmoj serĉe de semoj surgrunde aŭ en raraj kazoj terkultivejojn por pluki la restaĵojn lasitajn de kolektomaŝinoj en farmoj. Oni scias ke meleagroj manĝas ankaŭ ampleksan varion de herboj.
Mohács
Mohács [mohAĉ] (Mohač, Mohatsch, Moosach, Мохач [mohAĉ]) estas urbo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Mohács, kies centro ĝi estas.
Ordinara meleagro
Manĝo
La populacioj de ordinara meleagro povas atingi grandajn nombrojn en malgrandaj areoj pro ties kapablo manĝi diferencajn tipojn de manĝo. Mateniĝo kaj krepusko estas la preferataj manĝohoroj.
Mohács
Historio
Pri frue romianoj kaj avaroj loĝis en Mohács. La unua skriba mencio devenis el 1093, en 1394 la komunumo estis kampurbo. La turkoj venkis la hungaran armeon en 1526, kiu iĝis la plej grava okazintaĵo de la lastaj 1000 jaroj. Dum la turkoj la urbeto estis centro de la regiono. Ankaŭ en Mohács, la armeo de la germana imperiestro, kiun komandis Karolo la 5-a duko de Loreno, venkis la turkojn en 1687.
En 1857 privata fervojo konstruiĝis inter karbonminejoj de Pécs kaj haveno de Mohács. Poste tiu etapo estis parto de fervojo Transilvanio-Fiume linio. En 1920 la komunumo trovis sin proksime de la nova landlimo. Ekde 1924 ĝi iĝis urbo kaj distriktejo. La silkouzino en 1905 konstruiĝis. En la urbo vivas minoritatoj germanaj, serbaj kaj ciganaj.
Ordinara meleagro
Socia strukturo kaj pariĝaj kutimoj
Maskloj povas esti vidataj por pariĝado en grupoj, ofte kun la hegemonia masklo gluglanta, malfermanta sian voston (struteco), tamburanta/resonanta kaj kraĉanta. En iu studo la averaĝa hegemonia masklo kiu pariĝadis kiel parto de paro de maskloj, seksumis sesoble por pli da ovoj ol maskloj kiuj pariĝadis sole. Genetika analizo de paroj de maskloj pariĝintaj kune montris, ke estas proksimaj parencoj kun duono de la genetika materialo identa. La teorio pro la pariĝa teamo asertas, ke la malplej hegemonia masklo de masklaro havus pli grandan ŝancon trapasi kunhavantan genetikan materialon ol se li pariĝadas sola. Kiam pariĝado finiĝas, inoj serĉas nestolokojn. Nestoj estas neprofundaj fuŝaj skrapaĵoj iom kaŝitaj per arbara vegetaĵaro. Inoj demetas 10-14 ovojn, kutime po unu ĉiutage. La ovoj estas kovataj dum almenaŭ 28 tagoj. La meleagridoj estas frumaturaj kaj nestelirantaj, kaj elnestiĝo okazas post 12–24 horoj.
Krista Preĝejo (Barbado)
Krista Preĝejo (angle: Christ Church [krajst ĉerĉ]) estas la dua plej granda kaj la dua plej loĝata paroĥo de Barbado. Ĝi estas la plej suda paroĥo de la insulo, kaj havas areon de 57 km². Krista Preĝejo estas unu de la originaj ses paroĥaj nomoj de 1629.
Ordinara meleagro
Socia strukturo kaj pariĝaj kutimoj
La teritorioj kaj nombroj de la ordinara meleagro malpliiĝis komence de la 20a jarcento pro ĉasado kaj habitatoperdo. Ĉasadministrantoj ĉirkaŭkalkulas, ke la tuta populacio de la ordinara meleagro en Usono estis tiom malgranda kiom de 30,000 komence de la 20a jarcento. Ĉirkaŭ la 1940-aj jaroj, ili estis preskaŭ entute neniigitaj el Kanado kaj restis nur malmultaj en malproksimaj lokoj de Usono. Kelkaj funkciuloj penis por protekti kaj kuraĝigi la bredadon de la survivanta natura populacio. Kiam la nombroj de la ordinara meleagro rekuperiĝis, ĉasado estis denove laŭleĝigita en 49 usonaj subŝtatoj (eksklude Alasko). En 1973 la totala usona populacio estis ĉirkaŭkalkulita je 1.3 milionoj, kaj lastatempaj ĉirkaŭkalkuloj situas la tutan meleagran populacion je 7 milionoj da individuoj. En ĵusaj jaroj projektoj de "trap and transfer" (kaptado kaj transportado) reenmetis la ordinaran meleagron ankaŭ en kelkaj provincoj de Kanado, foje el trans la limo kun Usono.
Subspecioj
Estas subtilaj diferencoj en koloro, vivejo, kaj kutimaro de la diferencaj subspecioj de tiu nearktisa specio. La ses subspecioj estas la jenaj:
Orienta ordinara meleagro (Meleagris gallopavo silvestris)
Tiu estis la meleagra subspecio unuafoje trovata en naturo de la Puritanoj aŭ usonaj praloĝantoj, la fondintoj de Jamestown, kaj la Akadianoj; ties teritorio estas unu el la plej grandaj de ĉiuj subspecioj. Ties teritorio kovras la tutan orientan duonon de Usono; etende ankaŭ al sudorienta Manitobo, Ontario, Kebekio, kaj la Maraj Provincoj de Kanado. Ili estas el 5.1 al 5.3 milionoj da birdoj. Ili estis dekomence nomitaj kiel 'arbaraj meleagroj' en 1817, kaj povas kreski ĝis 1.2 m alte. La supraj vostokovriloj havas brunajn pintojn. La maskloj povas atingi pezon de 30 futoj. La Orienta meleagro estas tre ĉasata en Orienta Usono kaj estas la plej ĉasata meleagra subspecio.
Riogranda meleagro (M. g. intermedia)
La teritorio estas tra Teksaso al Oklahomo, Kansaso, Nov-Meksiko, Koloradio, Oregono, kaj ĝis centra kaj okcidenta Kalifornio, same kiel ĝis partoj de kelkaj nordorientaj ŝtatoj. La Riogranda meleagro estis ankaŭ enmetita en Havajon fine de la 1950-aj jaroj. La populacio estas ĉirkaŭkalkulata por tiu subspecio el 1,022,700 al 1,025,700. Tiu subspecio estas indiĝena de la centraj ebenaĵaj ŝtatoj. Ili estis unuafoje priskribitaj en 1879, kaj havas relative longajn krurojn, pli bone adaptitaj al la preria habitato. Ties korpoplumoj ofte havas verdeckupran nuancon. La vostopintoj kaj malsupraj dorsoplumoj estas pli sablokoloraj al tre helaj ol koloraj. Ties habitatoj estas arbustecaj areoj ĉe rojoj, riveroj aŭ arbaroj de prozopo, pino kaj kverkarbustaroj. La Riogranda meleagro estas gregema.
Halver
Halver estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mark de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ordinara meleagro
Meriama meleagro (M. g. merriami)
La teritorio estas tra la Roka Montaro kaj la najbaraj prerioj de Vajomingo, Montano kaj Suda Dakoto, same kiel multe de la altaj teroj de Nov-Meksiko. Ili estas el 334,460 al 344,460 birdoj. La Meriama meleagro loĝas en arbaroj de Ponderoza pino kaj aliaj montaraj regionoj. La subspecio estis tiele nomata en 1900 honore de Clinton Hart Merriam, la unua estro de la usona biologia kontrolservo. La vosto kaj malsupraj dorsoplumoj havas blankajn pintojn. Ili havas purpuajn kaj bronzkolorajn brilreflektojn.
Goulda meleagro (M. g. mexicana)
Indiĝena el centraj valoj al nordaj montoj de Meksiko kaj la plej sudaj partoj de Arizono kaj Nov-Meksiko. La Gouldaj meleagroj estas tre protektitaj kaj regulitaj. Tiu subspecio estis unuafoje priskribita en 1856. Ili ekzistas en malgrandaj nombroj en Usono sed estas abundaj en nordokcidentaj partoj de Meksiko. Malgranda populacio setlis en suda Arizono. La Gouldaj meleagroj estas la plej grandaj el la kvin subspecioj. Ili havas pli longajn krurojn, pli grandajn piedojn kaj pli longajn vostoplumojn. La ĉefaj koloroj de la korpoplumoj estas kupraj kaj verdecoraj. Tiu subspecio estas tre protektata pro sia timema naturo kaj minacata statuso.
Sudmeksika meleagro (M. g. gallopavo)
La Sudmeksika meleagro estas konsiderata nomiga subspecio, kaj la ununura kiu troviĝas nek en Usono nek en Kanado. La Aztekoj enhejmigis la sudan meksikan subspecion, M. g. mexicana, kiu kondukis al la estigo de la Hejma meleagro. La hispanoj reenportis tiun hejmigitan subspecion al Eŭropon kun ili meze de la 16a jarcento; el Hispanio ĝi disvastiĝis al Francio kaj poste al Britio kiel kortobirdo, kutime uzata kiel centra peco de festo por riĉuloj. Ĉirkaŭ 1620 ĝi estis tiom ofta ke la Pilgrimaj setlantoj de Masaĉuseco alportus meleagrojn kun ili el Anglio, senkonsciaj ke ili havas pli grandan parencon jam okupintan la arbarojn de Masaĉuseco. Ĝi estas unu el la plej malgrandaj subspecioj kaj estas en Hispanameriko plej konata laŭ la Aztekdevena nomo, guajolote [guaholOte]. Tiu meleagra subspecio estas supozeble draste endanĝerita en 2010.
14959 TRIUMF
14959 TRIUMF estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Ordinara meleagro
Benjamin Franklin kaj la usona nacia birdo
La ideo ke Benjamin Franklin preferis la ordinaran meleagron kiel nacia birdo de Usono devenas el letero kiun li sendis al sia filino Sarah Bache la 26an de januaro de 1784, kritikante la elekton de la Blankkapa maraglo kiel nacia birdo kaj sugestante ke meleagro povus esti pli taŭga alternativo.
NGC 265
NGC 265 (alia indiko — ESO 29-SC14) estas malfermita stelamaso en konstelacio Tukano.
14959 TRIUMF
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la kanada laboratorio de partikla fiziko TRIUMF (Tri-University Meson Facility : Tri-Universitata Instalaĵo pri Mezonoj) en Vankuvero (Brita Kolumbio). Malfermita en 1974, tiu laboratorio kunlaborigas dekunu kanadajn universitatojn kaj donas al esploristoj kaj terapiistoj pri kancero diversaĵon da radiadoj, inklude da protonoj kaj mezonoj, de ĝia ciklotrono.
NGC 265
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Halver
Halver estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Saŭalant"] kaj historie apartenis al la Graflando Mark (germane Grafschaft Mark), al kio ankoraŭ aludas la distrikta nomo.
Ĉoto Katra
Ĉoto Katra (ছোট কাটারা; nome Malgranda Katra) estas unu el du Karavanejoj konstruitaj dum la Mogola reĝimo en Dako, Bangladeŝo. Ĝi estis konstruita en 1663 fare de Subahdar Ŝaista Ĥan. Ĝi estas ĉe strato Hakim Habibur Rahman sur la bordo de la rivero Buriganga. Esence ĝi estis konstruita por gastigi kelkajn funkciulojn kaj la etendan familion de Ŝaista Ĥany. Ĉoto Katra estas iom pli malgranda ol Bara Katra, sed simila laŭplane kaj ĝi estas ĉirkaus 185 metrojn oriente de tiu.
Gordy
Gordy estas usona dramkomedia filmo de la jaro 1995. Temas pri porkido nomita Gordy, kiu serĉas sian mankantan familion. La filmo estis publikigita al kinteatroj la 12-an de majo de 1995. Ĝi estis distribuita de Miramax Family Films.
Carl Zuckmayer
Carl ZUCKMAYER [karl CUKmajer] (naskiĝis la en Nackenheim, Germanio; mortis la  en Visp, Svislando) estis juddevena germana verkisto kun pacifismaj idealoj. Plej famaj estas liaj socikritikaj komedioj.
Ordinara meleagro
Signifo por nordamerikaj indiĝenoj
La ordinara meleagro, tra sia ampleksa teritorio, ludas gravan rolon en la kulturoj de multaj usonaj indianoj tra la tuta Nordameriko. Krom por la Dankofesto, ĝi estas preferata manĝo por orientaj triboj. Orientaj nordamerikaj triboj konsumis kaj la ovojn kaj la viandon, foje igante tiun lastan kiel ia tipo de peklaĵo por konservi ĝin kaj daŭrigi ĝin dum malvarma vetero. Ili eĉ havigis habitaton per bruligado de partoj de arbaroj (Senarbarigo) por krei artefaritajn herbejojn kiuj allogu masklaron kaj tiele permesi la ĉasistojn pafi kontraŭ la birdoj. La plumoj de meleagro ofte estis uzataj por ceremonioj kaj por kapornamo de multaj triboj. Multaj estroj, kiaj tiuj de Kataŭboj, tradicie vestis meleagroplumajn kapornamaĵojn. Gravaj homoj de kelkaj triboj, inklude tiujn de Krikoj kaj Ŭampanoagoj, vestis mantelojn faritajn el meleagraj plumoj. La Meleagra Klano, Turkey Clan, estas unu el la tri klanoj de Lenapoj. Movoj de la ordinara meleagro inspiris la meleagran dancon de la tribo de la Kadooj.
Glovera Ĝardeno
La Glovera Ĝardeno (aŭ en angla Glover Garden kaj en japana グラバー園 Gurabāen) estas parko en Nagasako, Japanio, konstruita por Thomas Blake Glover, nome skota komercisto kiu kontribuis al modernigo de Japanio en ŝipkonstruado, karbominado kaj aliaj kampoj. En ĝi staras la Glover Domo, la plej antikva okcidentstila domo survivanta en Japanio kaj elstara turisma allogaĵo de Nagasaki.
Carl Zuckmayer
En la jaro 1933 la naziaj regantoj en Germanio malpermesis liajn verkojn. En 1938 li elmigris al Svislando kaj unu jaron poste al Usono. Ekde 1958 li denove vivis en Svislando.
Glovera Ĝardeno
La parko estas malferma al la publiko kaj allogas preskaŭ 2 milionojn da vizitantoj jare.
Orienta Timoro en la Olimpikoj
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon.
Kunordigas la teamon la Olimpika Komitato de Orienta Timoro (portugale Comité Olímpico Nacional de Timor-Leste).
Madama Butterfly
Historio
La mallonga rakonto de Long estis teatrigita de David Belasco kiel unu-akta teatraĵo, nome Madame Butterfly: A Tragedy of Japan (1900). Post premiero en Novjorko, la teatraĵo de Belasco translokiĝis al Londono, kie Puccini vidis ĝin somere de 1900.
La origina versio de tiu opero, en du aktoj, havis sian premieron en la 17a de Februaro 1904 ĉe La Scala de Milano. Ĝi ne multe sukcesis spite la ludon de elstaraj kantistoj kiaj Rosina Storchio, tenoro Giovanni Zenatello kaj baritono Giuseppe De Luca en la ĉefaj roloj. Tio okazis grandparte por la malfrua kompletigo kaj maltaŭga tempo por provludoj. Puccini reviziis la operon, disigis la duan akton en du aktojn kaj faris aliajn ŝanĝojn. La 28an de Majo 1904, tiu nova versio estis prezentita en Brescia kaj estis ege sukcesa.
Inter 1915 kaj 1920, fama operkantistino de Japanio nome Tamaki Miura ricevis internacian famon por sia ludado kiel Cio-Cio San. Ŝia statuo, kun tiu de Puccini, troviĝas en la Glovera Ĝardeno en Nagasaki, la urbo kie okazas la historio de la opero.
Oldříš
Oldříš (germane Ullersdorf) estas nomo de la pereinta municipo en Ĉeĥio, en Ercmontaro, en distrikto Teplice. Oldříš troviĝis en monteto Oldřišský vrch (878) sude de municipo Moldava. Lavilaĝo havis domojn dissemitaj en vala ebenaĵo apud vojo el Nové Město kondukanta al hodiaŭ pereintaj vilaĝoj Pastviny, Mackov, Vilejšov kaj Fláje. En malnovaj gvidlibroj la municipo estas karakterizigata kiel komenco de montara promeno el stacidomo en Moldava kun freŝa aero, bona akvo kaj belega vido ĝis limregiona regiono. Vintre Oldříš estis centro de vintra refreŝigado.
Madama Butterfly
Historio
Madama Butterfly estas nepra ero de la norma opera repertuaro por kompanioj tutmondaj, range la 6a en la listo de Operabase de plej luditaj operoj tutmonde (dum la operoj de Puccini nome La Bohème kaj Tosca rangas 3a kaj 5a resp.).
Oldříš
Oldříš situis en katastra teritorio Oldřiš u Moldavy kun areo 2,49 km².
Madama Butterfly
Akto 1
En 1904 en Nagasako, Japanio, usona ŝipoficiro nome Pinkerton luas domon por ŝi kaj estonta edzino nome "Butterfly". Ŝia reala nomo estas Ciocio-san, (cio-cio, prononce "ĉoĉo": nome japana vorto por "butterfly" (papilio) estas ĉō 蝶). Ŝi estas 15jaraĝa japanino kiun li edziĝos nur konvene, ĉar li intencas abandoni ŝin kiam li trovos taŭgan usonan edzinon. Butterfly estis konvertinta al kristanismo. Post la nupto, neinvitita onklo, nome bonzo, denoncas ŝian konverton. Pinkerton kaj Butterfly kantas aman duon kaj prepariĝas por sia unua nokto kune.
Oldříš
Historio
En la jaro 1850 Oldříš fariĝis komune kun Pastviny domaro de municipo Moldava. Ĉiuj tri vilaĝoj havis en tiu ĉi jaro sume 1751 loĝantojn en 71 domoj. En la jaro 1885 estis en Oldříši 76 domoj kaj 386 germanaj loĝantoj. Fine de la 19-a jarcento Oldříš fariĝis memstara municipo.
Madama Butterfly
Akto 2
Tri jarojn poste, Butterfly ankoraŭ atendas la revenon de Pinkerton, kiu foriris post la nupto. Servistino Suzuki kaj geedzisto Goro klopodas konvinki ŝin reedziniĝi. Usona konsulo, Sharpless, alportas novaĵon pri baldaŭa alveno de Pinkerton. Butterfly anoncas ke ŝi naskis filon de Pinkerton. El la monteta domo Butterfly vidas la alvenon de la ŝipo de Pinkerton al la haveno kaj restas atendante lian revenon.
Oldříš
Historio
Plimulto da loĝantoj estis de germana nacieco. Post ellandigo de germanoj la nombro de loĝantoj estis en Oldříš minimuma kaj kiel domaro ĝi estis alligita al Moldava. La vilaĝo iom post iom forloĝiĝis kaj la domoj estis en la 1950-aj jaroj egaligitaj kun la tero. Oldříš tial jam ne plu ekzistas, sur la loko de la eksa vilaĝo estas paŝtejoj por brutaro kaj ŝafoj el la moldava bieno.
Madama Butterfly
Akto 3
Sharpless kaj Pinkerton alvenas matene, kun la nova usona edzino de Pinkerton, Kate. Ili venis ĉar Kate akceptis zorgi la infanon. Sed Pinkerton konstatas ke li eraris kaj malkuraĝas revidi sian japanan eksedzinon. Akceptinte fordoni sian filon se Pinkerton venas vidi ŝin, ŝi preĝas al siaj dioj, bendas la okulojn de la filo, metas ĉe li malgrandan flagon de Usono kaj harakiras. Pinkerton venas, sed malfrue, kaj Butterfly mortiĝas.
Referencoj
Notoj
Fontoj
Salindres
Salindres estas franca situanta en departemento Gard, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Salindrois.
Léon Agourtine
Léon AGOURTINE (naskiĝis la 27-an de aprilo 1895 en Bjalistoko kiel Лев Агуртин - Lev Agurtin, mortis la 7-an de februaro 1980 verŝajne en Berlino) estis franca ĵurnalisto kaj esperantisto.
Li esperantistiĝis en 1911, faris propagandajn broŝurojn en rusa kaj franca lingvoj. De 1922 sekretario de la gazetara Komisiono de SFPE.
En la 1970-aj jaroj li vivis en Okcidenta Berlino kaj fariĝis la 1-an de januaro 1974 membro de Esperanto-Ligo Berlino. Li uzis la titolon "Ministerialrat im Französischen Arbeitsministerium a.D." (Ministeria Konsilanto en Franca Ministerio pri Laboro ekster ofico).
Loveĉ
La urbo Loveĉ - bulgare Област Ловеч - situas en la centro de Bulgario, 150 km nordoriente de la bulgaria ĉefurbo Sofio. Ĝi estas la administra centro de samnoma provinco (oblasto) kaj havas loĝantaron de iom pli ol 50 000 homoj - pli-malpli 30 procentaĵoj el la sumaj loĝantoj de la provinco. Veturiloj registritaj en la urbo samkiel la ĉirkaŭaj municipoj de la provinco rekoneblas per la regiona aŭtokodo OB.
Radler
Radler estas familia nomo de jenaj personoj:
Zdeněk Svěrák
Zdeněk SVĚRÁK (1936, Praha) estas ĉeĥa scenaristo, dramaturgo, filma aktoro, aŭtoro de kantoj kaj verkisto. Li verkis multajn scenarojn por ĉeĥaj filmoj (plej konataj estas ekzemple Vesničko má středisková (Kara mia vilaĝinjo) aŭ Lotrando a Zubejda (Lotrando kaj Zubejda)). En kelkaj filmoj, por kiuj li verkis scenarojn, li ankaŭ aperis kiel aktoro (ekzemple Kolja, Tři bratři (Tri fratoj)).
La 29-an de marto 2017, dum solena transdono de esperantaj subtekstoj por teatra ludo Konkero de la Norda poluso el repertuaro de Teatro de Jára Cimrman, Zdeněk Svěrák akceptis honoran membrecon de Esperanta organizo E-mental´ kaj de Ĉeĥa Esperanto-Junularo..
Drenchia
Drenchia - prononco, jen itale, friule Drèncje, slovene Dreka - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, proksime je la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Kanal ob Soči/Canale d'Isonzo/Kanalburg (SLO), Kobarid (SLO), Grimacco kaj Tolmin (SLO).
Novklasikismo
Novklasikismo estas stila tendenco en la historio de arto, kiu historieme baziĝas sur klasikaj modeloj de antikvaj Romio kaj Grekio. La nocio havas malsamajn signifojn en diversaj lingvoj kaj kulturaj regionoj kaj pro tio facile konfuzas.
Stacio Kabe (Hiroŝima)
Stacio Kabe (japane: 可部駅 [Kabe-eki], angle: Kabe Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Asakita, Hiroŝimo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Kabe.
Novklasikismo
German-lingva koncepto
En la tradicio de german-lingvaj kulturoj novklasikismo estas historiema art-stilo en la frua 20-a jarcento, kiu precipe estis aplikata en arkitekturo.
Franc-lingva koncepto
En la tradicio de franc-lingvaj kulturoj novklasikismo estas stilo de eŭropaj kaj nordamerikaj belartoj, kiu daŭris de 1750 ĝis proksimume 1850. Ĝi estas iu el la periodaj resobriĝoj de okcidenta arto, kontrasta al la antaŭa rokoko kaj en sia lasta parto konkura kun romantikismo.
Malfruan novklasikismon aplikatan al meblarto kaj hejm-ornamo, kun influo de antikvaj egiptaj modeloj, kia ekzistis en Francio, oni kelkfoje nomas empiro.
Ecaro
Novklasikismo serĉas siajn modelojn precipe en antikva Romio. Ĝiatempaj arkeologiaj esploroj kaj eltrovoj provizis abundan materialon. Ekzemple la elfosado de la urbo Pompejo en Italio malkovris al novklasikistoj la forgesitan antikvan ornaman pentrarton.
Novklasikistoj ŝatis rektajn, simplajn formojn, vastajn kaj noblajn verkojn. Konstruaĵoj imitas malnovajn helenajn templojn, prefere laŭ la pli sobra doria stilo. Pentraĵoj prezentas solenajn scenojn per firma desegno, per ĝenerala geometria skemo el rektoj, per dampitaj koloroj.
En sia pli intima flanko novklasikismo produktis ankaŭ belajn realismajn portretojn, kaj la unuajn industriajn ŝtofojn, metalaĵojn kaj porcelanojn.
Haluchère-Batignolles (stacidomo)
Haluchère-Batignolles estas franca stacidomo sur linio Nantes-Orléans -, situanta en Nantes, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Châteaubriant (519000).
Bekilli
Bekilli estas urbo en la provinco Denizli de Turkio. La urbo situas proksimume 85 kilometrojn nordoriente de la provinca ĉefurbo Denizli, en la sudokcidenta landoparto, kaj estas parto de la Egea regiono de Turkio. Fine de decembro 2013 ĝi havis loĝantojn. Proksimas la akvobaraĵa rezervujo Adıgüzel.
Ursoparko alternativa Worbis
La Alternativa ursoparko Worbis (germane: Alternativer Bärenpark Worbis) troviĝas en Worbis, Germanio, Duderstädter Straße 36a.
Priskribo
La teritorio malfermiĝis en 1959 en iama distrikta ĉefurbo kaj ofertas hodiaŭ al ursoj, lupoj kaj aliaj bestoj vivon similigitan al naturaj vivomedioj. Post kiam oni vendis en 1995 la tuton fare de la urbo pro financaj kialoj grupo da bestoprotektemuloj kandidatis kun la celo starigi la unuan alternativan ursoparkon en tuta Germanlando. Ektenadis la tuton en la 15.4.1996 la societo Aktion Bärenhilfswerk e.V.. En 1997 faritis la unua tranĉo per la ŝpato por la unua liberaera ursozono centreŭropa sur 7000 kvadrataj metroj. Baldaŭ poste venis tri ursoj. Hodiaŭ al Worbis oni venigas de ĉie ajn endanĝerigitajn ursojn, ekz. el cirkoj malmodernaj. La teritorio kreskis je pli ol 40.000 kvadrataj metroj. Krom ursoj ankaŭ lupoj gastas tie ĉi.
En 2004 kreitis fondaĵo Stiftung für Bären; kune kun la grupo Aktion Bärenhilswerk ili agordas kaj kunordigas la diversajn helpofertojn. Por la helpo la aktivuloj ricevis en 2001 la premion Thüringer Tierschutzpreis kaj en 2006 la premion Hessischer Tierschutzpreis.
NGC 266
NGC 266 (aliaj indikoj — PGC 2901, UGC 508, MCG 5-3-9, ZWG 501.22, IRAS00471+3200) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(13324) 1998 SK2
(13324) 1998 SK2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Stafford elde la Observatorio Zeno en Edmond (Oklahomo, Usono)
Ventmuelejo
Ventmuelejo estas muelejo kiu konvertas la kinetan energion de la aero (vento) al rotacia energio de la aloj, kiu poste estas utiligata por la muelado de greno aŭ aliaj celoj.
En Eŭropo, la ventmuelejoj estis uzataj jam de Mezepoko, eble alportitaj fare de krucmilitistoj post sia alveno el Persio, kie ili ŝajne estis uzataj de la 7-a jarcento.
Famaj lokoj kie la klasikaj ventmuelejoj formas parton karakterizan de la pejzaĝo estas Nederlando kaj La Manĉo, en Hispanio. En tiu ĉi lasta, la famo devenas de sceno en la verko Don Kiĥoto de la Manĉo, kie la ĉefrolulo batalas kontraŭ ventmuelejoj, ĉar li pensas ke ili estas gigantoj.
Lingvo de la perventaj turniloj. Vidu la 2 bildoj flanke->
Vidu ekzemplojn
Molino
Taldom
Taldom (ruse Талдом) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46254504.
La urbo estis fondita en jaro 1677.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1918.
La interurba telefona kodo estas 09620 (ĝis 2005), 49620 (ekde 2006).