cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Plena floro
Ĉe plenaj solfloroj ofte nur la stamenoj ŝanĝiĝis kaj la inaj florpartoj plene funkcias. Tial kratago povas formi fruktojn, se apudas ĝin dustilusa kratago kiel polenodonanto. Ĉe tuberbegonioj nur la masklaj floroj estas plenaj. Ĉe tulipo la plusaj prigonfolioj ne transformiĝis el stamenoj, sed mem multiĝis. Ĉe la „radiantaj“ asteracoj (Asteroideae, ekzemplo vidu supre) la langofloroj estas sterilaj.
Kritiko
La reduktitaj kaj nealireblaj stamenoj en plenaj floroj ne donas nutraĵon al abeloj kaj aliaj polenigaj insektoj. Asocioj de medioprotektantoj kaj abelistoj tial postulas la uzadon de neplenaj floroj.
Reĝa Prusio
Ne konfuzu kun Reĝlando Prusio
eta|240px|dekstra|La teritorio de la [[Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
]] Reĝa Prusio (pole Prusy Królewskie; germane Königlich-Preußen aŭ Preußen Königlichen Anteils) aŭ Pola Prusio (pole Prusy Polskie ; germane Polnisch-Preußen ) estis historia teritorio en la nordo de la nuna Pollando, kiu de 1454 ĝis 1772/1793 apartenis al la tiama Pollando-Litovio. Reĝa Prusio konsistis el tiuj iamaj distriktoj de la Ŝtato de Ordeno de germanaj kavaliroj inkluzive Gdanska Pomerio) kun Danzig / Gdańsk, Chełmno-Lando / Kulmerlando kun Michałów-lando / Michelauer-Lando kaj Thorn / Toruń, ĉe la elfluo de la rivero Vistulo kun Elbląg / Elbing kaj Marienburg / Malbork, kaj la Episkopujo de Varmio (Ermland) kun Olsztyn / Allenstein - kio post la Dua Paco de Toruń de 1466 estis cedita al la Regno Pollando.
"Reĝa Prusio" kaj ĝia orienta najbaro "Duka Prusio" (Duklando Prusio) estis posteuloj de la iama historia regiono "Prusio". Ili ambaŭ estiĝis el la iama Ŝtato de Ordeno de germanaj kavaliroj, kaj estis forte germane dominitaj, kun minoritato pola kaj kaŝuba. Ĉirkaŭ 1525 ambaŭ la Reĝa kaj la Duka Prusio akceptis la Reformacion kaj iĝis protestantaj, kun escepto de Varmio kiu restis strikte katolika kaj eĉ forta aganto de la Kontraŭreformacio.
Ĝis la Lublina unio de 1569 Reĝa Prusio ĝuis substancan aŭtonomion. Post 1569 ĝi venis sub rekta administrado de la Krono de la Regno de Pollando en la Respubliko de Ambaŭ Nacioj. Administre Reĝa Prusio estis parto de la Provinco Granda Pollando kun Granda Pollando mem, Mazovio, kaj Łęczyca kaj Sieradz, kun provinca ĉefurbo en Poznań.
En 1772 dum la Dispartigoj de Pollando-Litovio, la teritorio estis akirita de Prusio kaj fariĝis prusia provinco kun la nomo "Okcidenta Prusio". (Escepte de Varmio kiu estis aligita al la iama Duka Prusio, kiu eknomiĝis "Orienta Prusio".) Ĝi apartenis al Prusio ĝis 1918, ekde tiam denove al Pollando.
Andlau
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Korno de abundeco
La korno de abundeco – cornu copiae – estas mitologia simbolo de feliĉo. Ĝi estas plena per floroj kaj fruktoj kaj signifas fekundecon, riĉecon kaj universalan plenecon.El la helena mitologio la korno estis propraĵo de la nimfo Amaltejo, kiu kreskigis Zeŭson per kaprina lakto. Zeŭso donis al ĝi la povon liveri kiom ajn ĝia posedanto deziris.
Ankaŭ multaj aliaj helenaj dioj figuriĝas kun la korno de abundeco. Ĝi iĝis populara denove en la renesanco kaj ofte citiĝas ĝis nuntempe.
Alexis Debat
Alexis DEBAT (n. en 1972) estis longtempa onidira terorisma fakspertulo, ĵurnalisto, kiu verkis falsajn intervjuojn kun famaj politikistoj. Li senvualiĝis kiel trompisto en 2007, kiam kunlaborantoj de Barack Obama rifuzis okazinton de intervjuo inter Obama kaj Debat. Post tio anoncis Nancy Pelosi, Alan Greenspan, Kofi Annan, ke ili ne donis intervjuon al Debat.
Same evidentiĝis, ke okazis nenia intervjuo kun Bill Gates kaj Michael Bloomberg. Post tio, Debat devis eksiĝi (septembro de 2007) el la Nixon Center. Lin maldungis la ABC jam en junio de 2007, post kiam evidentiĝis mensogo pri lia PhD-grado en la pariza universitato Sorbono.
Dilok (Mukaĉeve)
Dilok (ukraine, rutene kaj ruse Ділок Dílek, Beregpapfalva) estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Mukaĉeve, en distrikto de Babiĉi.
Alexis Debat
Liaj plej gravaj falsaj asertoj estis, ke George Tenet ĉiam plenumis dezirojn de George Bush; ke la polico trovis laptopon, kiu entenis kodojn por rompi komunikadon de Osama bin Laden.
Kaboverda petrelo
La Kaboverda petrelo estas oceana marbirdo de la familio de ŝtormopetreloj troviĝanta en Atlantika Oceano, ĉefe ĉe la insularo de Kaboverdo. Ĝi estis iam konsiderata subspecio de la Madejra petrelo, sed ĝi estas nune konsiderata separata specio fare de la British Birding Association, la Nederlanda Birdasocio kaj aliaj fakuloj.
Vojkovce
Vojkovce, hungare Vojkfalva, germane Woikensdorf estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Kaboverda petrelo
Ili reproduktiĝas en multe de la jaro sed plej nestumas vintre.
Aspekto
Tiu birdospecio estas pli malhela laŭ plumaro kaj la blanka pugareo estas malpli videbla ol ĉe la Forkvosta petrelo.
Vojkovce
Geografio
Vojkovce situas laŭ traira flankovojo. Spišské Podhradie troviĝas je 13 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1290 en latina formo "Villa Voyk", poste en 1300 en hungara formo "Wyfolua", poste en germana formo Wojkenadorf. En 1787 loĝis tie 211 vilaĝanoj en 33 domoj. Ĝis 1892 la oficiala hungara loknomo estis Vojkócz, poste ĝi rericevis sian mezepokan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vojkfalva 290 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesváralja, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vojkovce 460 homoj, (454 slovakoj).
Brazila Beletristika Akademio
La Brazila Beletristika Akademio (Academia Brasileira de Letras) estas la ĉefa belliteratura institucio de Brazilo. Fondita la 20-an de julio, 1897, en Rio-de-Ĵanejro, laŭ la ŝablonoj de la Franca Akademio, ĝi estas kunmetita de 40 efektivaj kaj dumvivaj membroj, krom 20 ne-efektivaj eksterlandaj membroj. Ĝia ĉefa misio estas kulturi la lingvon kaj belliteraturon naciajn. Multe da geakademianoj, ankaŭ nomataj "Senmortuloj", estis aŭ estas geesperantistoj aŭ simpatiantoj.
Galerio de la Senmortuloj
La Brazila Beletristika Akademio havas 40 seĝojn, kiuj siavice havas unu patronon, unu fondinton kaj ceterajn sekvantajn okupantojn. La geakademianoj laŭ seĝoj kaj pozicio estas:
Itala (Italio)
Itala estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Najbaraj komunumoj estas Alì, Alì Terme, Fiumedinisi, Messina kaj Scaletta Zanclea.
Alexandria (Virginio)
Alexandria (Aleksandrio) estas sendependa urbo nord-oriente en la usona subŝtato Virginio. Ĝi situas sur la okcidenta bordo de rivero Potomako, ĉirkaŭ 10 km sud-okcidente de la centro de Vaŝingtono, aliflanke de la rivero.
Alexandria multflanke profitas de la proksimeco de Vaŝingtono, la usona ĉefurbo. La Usona Departmento de Defendo estas la plej granda dunganto de la urbo, ĉar la Pentagono situas norde de ĝi. Multaj firmaoj laboras precipe por la registaro. La nacia aŭtovojo 295 kaj la metroo de Vaŝingtono ligas la du urbojn. La enlanda flughaveno de Vaŝingtono distancas nur ĉirkaŭ 5 km de la centro de Alexandria.
La historia centro de Alexandria, angle nomata The Old Town (la malnova urbo), parte devenas el la kolonia epoko kaj estas allogaĵo por multaj turistoj.
Famuloj
En Alexandria mortis hungara inĝeniero Károly Pulváry.
Ĝemelaj urboj
Alexandria havas kvar ĝemelajn urbojn: La ĝemeliĝo kun Gyumri okazis en 1988 post tertremo tiea, por montri kaj praktiki solidarecon. (Pretere, Gyumri iam portis la nomon Aleksandropol, do eble oni sentis ian parencecon.) Kun Caen Alexandria ĝemeliĝis en 1991.
Látó
Inter 1953 kaj 1990 ĝi estis titolita Igaz Szó ("Vera Vorto"); ĝia tiama ĉefredaktoro estis Győző Hajdu. Sub la nuna titolo ĝi aperas ekde 1990, post la falo de la komunista diktaturo. Ĝia aktuala ĉefredaktoro estas Béla Markó.
Teritoria organizado de Kazaĥio
La teritorio de Kazaĥio estas administre dividata en 14 regionoj aŭ provincoj, kazaĥe nomataj oblıstar/облыстар (singulare oblısı/облысы/وبلىسى), du urboj kun aparta statuso (Almato kaj Astano, "urboj de respublika signifo", kazaĥe Republikalyq mangysy bar qala, Республикалық маңызы бар қала, singulare ...qalası/қаласы) kaj plie la urbo Bajkonur, ĝis 2050 ludonita al Rusio. Tiuj subŝtataj unuoj pludividiĝas al distriktoj (kazaĥe audandar/аудандар, singulare audan/аудан).
En la sekva listo, en komparo kun multaj aliaj vikipediaj paĝoj nekutime bunta, la koloroj de la provinconomoj korespondas kun la koloroj uzata en la kazaĥlingva mapo dekstre.
Cristești (Arad)
Cristești [kristeŝtj] (hungare: Keresztespatak) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Sebiș administracie apartenanta al komunumo Hălmagiu. En 1910 ĝi havis 248 loĝantojn (rumanoj), en 1992 — 137. Ĝia unua skriba mencio estas el 1464. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Angelo Badalamenti
Angelo BADALAMENTI (naskiĝis en Nov-Jorko, Usono - 11-an de decembro 2022) estis komponisto kaj muzika aranĝisto.
Kariero
Li kelkfoje subskribis siajn unuajn partoprenojn en kino per pseŭdonomo Andy Badale.
Li ankaŭ produktas kanzonojn por kantistoj kiel Liza Minnelli (albumo Results, 1989). Tamen lia plej granda referenco en tiu medio sendube restas lia kunlaboro kun David Lynch, rezulte de la telenovelo Twin Peaks kaj samnoma filmo, por la produkto de du albumoj de Julee Cruise, Floating Into The Night (1989) kaj The Voice Of Love (1993). Li ankaŭ komponis la tutan muzikon de A Secret Life, unu el la plej sorĉaj albumoj de Marianne Faithfull, Sinjorino kun raŭka voĉo (1995). Li ankaŭ komponis la originalan muzikon de videoludo "Fahrenheit" de Atari.
Gioacchino Laurenti
Gioacchino LAURENTI (naskiĝis la ; mortis la ) estis itala esperantisto, instruisto kaj oficisto. Li kunlaboris en filologiaj revuoj kaj al Roma Esperantisto.
Li estis esperantisto de 1905 kaj en la sama jaro kunfondis Esperanto-grupon „Imperiosa Civitas“ en Romo. Li estis vicsekretario de tiu societo ĝis 1908, kiam li translokiĝis al Nuoro sur insulo Sardinio por instrui beletron en tiea gimnazio. De 1920 ĝis 1947 oficisto ĉe la itala senato.
Aubigny-sur-Nère (stacidomo)
Aubigny-sur-Nère estas franca varstacidomo sur linio - Aubigny-sur-Nère, situanta en  Aubigny-sur-Nère, en departemento, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Auxy-Juranville - Aubigny-sur-Nère (682000).
Hararo (kometo)
La hararo de kometo estas la nebula ŝelo kiu ĉirkaŭas la kometan kernon. Ĝi formiĝas kiam la kometo proksimiĝas al Suno en ĝia tre elipsa orbito : pro varmiĝo, vaporiĝemaj substancoj de la kometo sublimiĝas. La ellaso de gaso kuntrenas fajnajn erojn de pulvo kreante nubon da gaso kaj polvo.
Granda Châtelet
La Granda Châtelet (kasteleto) de Parizo estis fortikaĵo konstruigita de Ludoviko la 6-a sur la dekstra bordo de la Sejno, ĉe la fino de la strato Saint-Denis. Ĝi estis malkonstruita komence de la 19a jarcento kaj estis anstataŭita de la nuna Placo Châtelet. Ĝi gastigis la sidejon de la polico, arestejojn kaj la unua mortintejo de la ĉefurbo.
Hararo (kometo)
La hararo komponiĝas ĉefe el akvo, karbona dioksido metanolo kaj aliaj gasoj. Akvo konsistas 90% el la ellasitaj gasoj kiam la kometo situas je 3 - 4 AU de Suno, La akva molekuloj estas detruitaj pro fotomalkombino kaj, en pli malgranda kvanto, pro fotojonigo. La pli grandaj eroj de polvo estas dispelitaj laŭlonge de la orbito de la kometo, dum ke plej subtilaj eroj estas pelitaj for de Suno fare de la premo de radiado.
La hararo povas atingi konsiderindan grandon : en oktobro 2007, la hararo de la kometo 17P/Holmes mallonge atingi diametron pli grandan ol tiu de Suno. Ankaŭ la Granda kometo de 1811 havis hararon proksimume grandan kiel Suno. La hararo poste malgrandiĝas kiam la kometo krucas la orbiton Marso (ĉirkaŭ 1,5 AU) : je tiu distanco, la suna vento iĝas sufiĉe forta por forblovi la gasojn kaj polvojn por formi la kometan voston.
La kosmosondilo Stardust, lanĉita de la NASA en 1999, kolektis erojn de polvo de la hararo de la kometo 81P/Wild (aŭ Wild 2) kaj revenigis ilin sur Teron en 2006.
Timirjazevskaja (Monorelo de Moskvo)
Timirjazevskaja (Тимирязевская) estas la okcidenta finstacio de la Monorelo de Moskvo. Ĝi situas en la distrikto Butirskij de la Nord-Orienta administra arondismento de Moskvo, 50 metrojn for de la stacio  de la Metroo de Moskvo.
Historio
La stacio estis malfermita la por eliro kaj 9 tagojn poste por aliro. Ĝi komencis funkciadon en "ekskursa modo". Nur du trajnoj veturis sur la linio, la intervalo inter trajnoj estis de 30 minutoj kaj la stacio estis malfermita de la 10:00 ĝis la 16:00 horo. La vojaĝantoj povis aliri la trajnojn nur en stacio .
Monaĥinejo Cronschwitz
Monaĥinejo Cronschwitz (germane: Kloster Cronschwitz) estas iama dominikanina konvento en Cronschwitz, kvartalo de Wünschendorf en Germanujo. Estante nura monaĥinejo de nobelulinoj ĝi estis ĝis Reformacio la plej riĉa en Vogtlando. De la iamaj klostraj ejoj ekzistas nun nur kelkaj muraj restaĵoj.
Fondo
Donacitis la klostro en la jaro 1238. Fondinto kaj unua priorino estis certa Jutta el la dinastio de la senjoroj de Straßberg. Ŝia edzo Henriko la 4-a (Reuß-Weida) jam estis kiel regna ministerio-vokto kaj ĉefo pri Plauen kaj Gera kiam li eniris - verŝajne pro peto de la ludovikidoj - la Germanan kavaliran ordenon. Jam inter 1241–1244 li karieris kiel landmajstro en la ĵus estiĝinta Ordena ŝtato Prusio. Lia ordenaniĝo necesigis antaŭe divorcon. La liberigo de la nupta voto faritis solene en la koventa kirko de Mildenfurth fare de episkopo Engelhard de Naumburg-Zeitz. Por la sociala sekureco de Jutta fonditis do la klostro en Cronschwitz kie ŝi ĉef-inis ekde 1251.
Dum vojaĝo al Mergentheim, administradujo de la Germana kavalira ordeno en Ŝvabio, grave ekmalsaniĝis Henriko. Post sia morto li entombigitis en Cronschwitz kaj sevke ĉi tiu konvento iĝis funebra kaj kutima de la menciita vogtlanda dinastio (kiu ankaŭ konatiĝas kiel Heinrichinger). Ekster tio ĝi servis kiel loĝejo de la maledziniĝintaj filinoj de la voktoj kaj de la tuta vogtlanda nobelaro.
Geedzeco
Unue planitis ke estu la konvento magdalenanina. Oni transprenis la regulojn de Aŭgusteno de Hippo kaj la kutimojn de la iama Siksto-klostro de la dominikaninoj de Romo. Inspektado kaj reprezentado ankaŭ estis ĉe la dominikaninoj - sekve Cronschwitz konsideritis ĉiam dominikanina. La sekularaj aferoj - ekonomiaj, kontraktfaraj, monaj - kuŝis tamen ekskluzive en la manoj de vokto de la Germana kavalira ordeno - certe laŭ la volo de la konventodonacinto Henriko. Tiu specialaĵo tamen jam ekde ĉ. 1250 tamen ne plu observatis. En 1246 ricevis la konvento protektleteron de papo Inocento la 4-a.
Laŭ la programo de Rudolf el Worms, la ordenfondinto de la magdalenaninoj (pro tipaj kostumoj siaj ili ankaŭ nomiĝis blankulinoj), temus pri ordeno almozanta. Pro la apartaj reguloj de la konkreta konvento la sekularaj havaĵoj de la nobelulinoj aŭtomate (plejofte) venis en la havaĵaron klostran. Danke al aliaj fondaĵoj kaj testamentaj postlasadoj la rajtoj kaj la posedoj de la Cronschwitz-konvento vere gigantis.
La konventa bieno de Cronschwitz estis la centro ekonomia havante en la ĉirkaŭaĵoj aliajn lokojn proprajn: i.a. en Meilitz, Straßberg, Wolfsgefärth; Lobeda (vitejoj); Syrau, Greiz kaj Schneckengrün (arbaroj). Mono venis ankaŭ el komunumoj en Schmölln, Nöbdenitz, Ronneburg (Turingio), Paitzdorf kaj Teichwitz.
Altvaloraj kalikoj kaj liturgiaj aferoj, libroj, manuskriptoj krome venis en la posedaĵaron klostran. La abatino de la kvedlinburga konvento sendis iam eĉ eron de la krano de Sankta Georgo kiel relikvon al Cronschwitz. Protekto de tiaj belaĵoj ne ĉiam eblis. Sekve la anoj de Reuß ofertis en 1525 venigi sub milita protekto altvaloraĵojn disde Cronschwitz al Gera. Nur en 1535 la aferoj redonitis pro volego de princelektisto Johano Frederiko la 1-a (Saksio) al la administranto klostra. Sed tiu ĉi fripono profitis de tia feliĉmomento kaj rabis la tezoron. Ĝia sorto restis obskura.
Reformacia tempo kaj nuligo
Pro Reformacio la konvento pli kaj pli perdis gravecon kaj ekomonian perlaboron. Inter 1542 kaj 1544 la bofrato de Marteno Lutero, Hans von Bora estis administranto tiea. La unua protestantisma predikisto surloke estis Laurentius Faber. Kelkaj monaĥinoj edziniĝis, aliaj simple deponis siajn ordenajn vestojn. La restintaj obstinulinoj rajtis ĝismorte loĝi tie.
Kadukiĝis la klostraj kaj agrikulturaj ejoj kaj riparoj necesaj malfaritis. En 1544 Matthes von Wallenrod, estante en la servoj de la duko de Saksio, aĉetis la tuton. Li antaŭe estis estinta urbestro en Sonneberg kaj burga kapitano de la fortikaĵo de Coburg. Li ankaŭ organizis la ekspluaton i.a. de la sekularigita Georgenberg-klostro en Bad Rodach kaj de la konvento en Mildenfurth.
Elfositaĵoj
La dinastianoj de Reuß financis en 1905 la de Berthold Schmidt ekigitajn elfosadlaborojn de sur la klostra areo. Oni volis determini la ekzaktan situon kaj etendiĝon de la plejparte forigita monaĥinejo pere de la kelkaj engrunde restintaj fundamentaj muroj. En 1939 rekomenciĝis elfosadoj - kun aliaj intencoj - kaj trovitis ankaŭ kelkaj tomboŝtonoj de anoj de la familio fondinta.
Atestilo pri al klostra tempo konsideratas la hodiaŭa paroĥestrejo de la komunumo de Wünschendorf, malfrugotika ŝtona domo. Ankaŭ memorigas onin je la historia konvento la gastejo Zum Klosterhof en la centro de Cronschwitz. Rekte ĉe la murorestaĵoj (intertempe sub privata posedo) troviĝas ankoraŭ refektorio kies teretaĝo datumas el la 13-a jarcento. Ankaŭ multe pli malfrue starigita droŝkistejo framskeleta surlokis. La kaj nun daŭrigataj elfosadoj respektive sekuriglaboroj ĉenava kaj ĉeambita financitis centprocente private.
Timirjazevskaja (Monorelo de Moskvo)
Historio
La la linio komencis regularan funkciadon akceptante vojaĝantojn de la 6:50 ĝis la 23:00 horo kaj ebligante al ili aliri trajnojn en ĉiuj stacioj de la linio. La kosto de la bileto estis ankaŭ malaltigita de 50 al 19 rubloj.
Fenikso (Arizono)
''Tiu ĉi paĝo priskribas la urbon Fenikso. Por legi pri la aliaj signifoj de la vorto, vidu ĉe Fenikso.''
Fenikso (Phoenix [fi:niks]) estas la ĉefurbo, la plej granda urbo, kaj la plej granda metropola areo en la ŝtato Arizono en Usono. Ĝi estas ankaŭ la ĉefurbo de la konteo Maricopa. La tereno, kie situas hodiaŭ la urbo, estis aĉetita en oktobro 1870. Ĝi laŭleĝe urbiĝis la 5-an de februaro 1881. Laŭ la censo de 2000, Fenikso estas:
Ĝi kuŝas en la koro de la Sonora-dezerto en la Valo de la suno (Valley of the Sun). La metropola areo inkluzivas la urbojn Mesa, Scottsdale (Arizono), Glendale (Arizono), Tempe (Arizono), Chandler (Arizono), Gilbert (Arizono), Peoria (Arizono), kaj multajn aliajn komunumojn.
Rivero Agüera
La rivero Agüera estas rivero en la nordo de Hispanio, en la Kantabra Kornico. Ĝi fluas tra la provincoj Kantabrio kaj Biskajo en la Kantabran Maron.
La elfluejo de la rivero situas ĉirkaŭ la rivereto Burgueño, inter la municipoj Valle de Villaverde kaj Artzenales, kaj fluas en la maron tra la estuaro de Oriñón, inter la municipoj Guriezo kaj Castro Urdiales.
Ties ĉefaj alfluantoj estas la riveroj Remendón, Andino kaj Rioseco. Ties tutjara akvofluo estas 112 hm³. La rivero donas sian nomon al la kantabra distrikto Asón-Agüera, kune de la rivero Asón.
26295 Vilardi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Virginia Vilardi, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Wetumpka High School de Wetumpka (Alabamo).
Brassica rapa
Brassica rapa L. (sin. Brassica campestris L.) estas planto, kiu havas variajn vastajn kultivatajn subspeciojn, inkluzive la rapo (ĝi estas radiklegomo), kaj la Brassica rapa nipposinica, Brassica rapa pekinensis, kaj Brassica rapa ruvo (ili estas foliaj legomoj), kaj Brassica rapa oleifera (ĝi estas olesema).
Dum la 18a jarcento, Carolus Linnaeus pensis, ke la rapo kaj la olesem-produktantaj variantoj estis malsamaj specioj. Li nomis ilin B. rapa kaj B. campestris. Taksonomiistoj de la 20a jarcento elkovris ke la plantoj estas alogamiaj (fremdpolenaj), kaj do estas de la sama specio. Ĉar la rapo estis unue nomata de Linnaeus, oni decidis uzi la nomon Brassica rapa.
Subspecioj
Estas kelkaj konataj subspecioj:
Pekinensis
Ĉina aŭ napa brasiko, (Brassica rapa subsp. pekinensis), estas unu el la ĉinaj brasikoj, origine de la regiono apud Pekino (Ĉinio), kaj estas ofte uzate je la orientaj aziaj kuirartoj. Napa brasiko estas pli malhela de aliaj ĉinaj brasikoj, ekzemple Brassica rapa chinensis.
La nomo "napa" originas de regiona komunuza japana. Nappa (菜っ葉) signifas la folioj de ia ajn legomoj, precipe kiam ĝi estas uzata kiel manĝaĵo. La japana nomo de tiu ĉi vario de brasiko estas hakusai (白菜), signifante "blanka legomo", samsignife de la ĉina nomo.
Je la Korea kuirarto, ĝi estas la ĉefa enhavo de baechu kimchi, la plej ofta kimĉio, sed ĝi ankaŭ estas manĝata nekuirite por ĉirkaŭvolvi porkaĵon aŭ ostrojn, kun la gochujang tremposaŭco. La eksteraj folioj estas pli malmolaj, kaj estas uzataj por supoj.
Kelkaj homoj priskribas la aramon kiel pli delikata kompare kun Brassica rapa chinensis aŭ brasiko.
Napa brasiko estas uzata kiel prospera simbolo en Ĉinio. Ĝia bildo do ofte aperas simbole je vitraj kaj porcelanaj figuroj. La fama Jadeita Brasiko skulpturo de la Nacia Palaca Museo de Tajvano estas figuro de ia vario de napa brasiko.
Béla Götz
Béla GÖTZ [goc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Götz Béla estas hungara dekoraciisto, universitata instruisto. Lia filino estis Anna Götz.
Béla Götz naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Götz abiturientis en 1958 en sia naskiĝurbo, poste li havis postenon en Teatro Madách, kie li havis diversajn taskojn. Intertempe li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo, kie lia ĉefinstruisto estis Kálmán Nádasdy. Post jaroj li estis vicreĝisoro, ekde 1989 dekoraciisto, fine ĉefdekoraciisto. Li kreis dekoraciojn ankaŭ al aliaj teatroj, liaj verkoj (pli, ol tricent) estis videblaj en operoj, dramoj, muzikaloj, filmoj. Li instruis dekoraciteknikon en la menciita altlernejo, lumteknikon en la Arta Universitato Moholy-Nagy. Li ricevis premiojn en 1984 kaj 2013. Lia filino estas aktoro.
Listo de renomaj personoj de Baia Mare
Listo de renomaj personoj de Baia Mare
Deurne
Deurne estas la nomo de diversaj municipoj en Belgio kaj Nederlando:
Soldatludilo
Soldatludilo aŭ Ludilsoldato estas ludilo aŭ ankaŭ statueto kiu reprezentas dekomence soldaton sed ankaŭ similajn homajn figurojn. La termino aplikiĝas al priskriboj de uniformita militista personaro el ĉiaj epokoj, kaj inkludas kavalirojn, vakerojn, piratojn, samurajojn kaj aliajn similaĵojn kiuj implicu militrilatajn temojn, ĉefe se estus modaj, fajrestingistoj, policanoj, ninja, hom-monstroj, sciencfikciuloj ktp. Ludilsoldatoj varias el simplaj ludaĵoj al tre realismaj kaj detalaj modeloj. Tiuj lastaj estas de pli ĵusa disvolviĝo kaj estas foje nomataj modelfiguroj por distingi ilin el la tradiciaj ludilsoldatoj. Ankaŭ pli grandskalaj ludiloj tiaj kiaj pupoj kaj aktivfiguroj povas veni en militistaj uniformoj, sed ili ne estas ĝenerale konsiderataj ludilsoldatoj.
Soldatludilo estas faritaj el ĉiaj tipoj de materialo, sed la plej ofta amasproduktitaj varioj estas metalaj kaj plastaj. Estas multaj diferencaj tipoj de ludilsoldatoj, kiaj stansoldatoj aŭ fandometalaj muldofiguroj, kompozitaj figuroj, kaj plastaj armeanoj. Metalaj soldatludiloj estis tradicie vendataj en serioj; plastaj figuroj estis venditaj en ludilvendejoj individue en Britio kaj en Eŭropo kaj en grandaj enskatoligitaj serioj en Usono kaj aliaj landoj. Kolekteblaj figuroj estas ofte vendataj individue.
Britains estas entrepreno kiu fabrikas ludilojn inter kiuj famas ties metalaj mulditaj soldatludiloj. La varomarko W. Britain de ludiloj kaj kolekteblaj soldatoj derivis el entrepreno fondita de William Britain Jr., nome brita fabrikanto de ludiloj, kiuj en 1893 inventis la procezon de fandomuldado en plumbo, kaj revoluciigis la produktadon de ludilsoldatoj. La entrepreno tuj iĝis la ĉefa industrio, kaj estis imitata de multaj aliaj entreprenoj, kiaj Hanks Bros. kaj John Hill and Co. Ekde tiam en kelkaj lingvoj oni parolas pri plumbosoldatoj aŭ stansoldatoj.
Abaújszolnok
Abaújszolnok [abaUjsolnok] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó. Újszolnok signifas: nova-Szolnok.
Soldatludilo
Soldatludiloj iĝis tre populara aĵo en la tuta mondo kaj ili povas aperi en ĉiaj kulturoj kiel elemento ofta en hejmoj kie loĝas infanoj, bazlernejoj (spite la moderna pacisma tendenco kontraŭ militinstruaj aĵoj), ludejoj, parkoj ktp.
Abaújszolnok
Situo
Abaújszolnok situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Encs troviĝas 20, Szikszó, Abaújszántó kaj Edelény po 24, Miskolc 35 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1256 en formo "Zonuk". Tiam la kampoj apartenis al nobelaro de Szolnok. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. Dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a rutenoj refondis la komunumon. Vilaĝservo ne estas en Abaújszolnok, nur migra poŝto servas.
Soldatludilo
La dana verkisto Hans Christian Andersen famigis sian rakonton Den Standhaftige Tinsoldat (La brava stansoldato) kun soldatludilo kiel ĉefrolulo.
Berlanga del Bierzo
Berlanga del Bierzo [berLANga delBJERzo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Berlanga del Bierzo estas etimologie rilatebla al Alta Citadelo de la Bierzo, kiel aludo al iu antaŭromia setlejo. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan kaj la leonan.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Berlanga del Bierzo, Langre, San Miguel de Langre kaj Barrio de Langre, okupas totalan areon de 27,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 347 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 750 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 122 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 918. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. El 1917 la ekonomio ekdependis de la minado de karbo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Mohammad Davoudi
Mohammad DAVOUDI, perse: محمد داوودي, estas irana reĝisoro. Li naskiĝis en Teherano, Irano jare 1958 kaj finstudis Televizia kaj Kina universitato. Li estis ankaŭ instruisto de fotografiscienco kaj kinarto. Liaj filmoj ricevis premioj en Fajro, Holy Defense, Seda kaj Sima, kaj en aliaj filmaj festivaloj.
Michałowo
Michałowo (Міхалова, Miĥalova) estas urbo en Pollando en la Podlaĥia provinco, distrikto Białostocki, komunumo Michałowo ĉe la provinca vojo n-ro 686.
En la jaroj 1975–1998 ĝi apartenis al la Bjalistoka provinco. Tra la urbo fluas la rivero Supraśl. Ĝi estas la ĉefurbo de la komunumo Michałowo.
Demografio
Laŭ la unua censo en Dua Pola Respubliko en 1921, en Michałowo loĝis 2176 homoj, inter kiuj 458 estis katolikoj, 534 – ortodoksuloj, 291 – protestantoj, 887 – hebreoj kaj 6 – de alia religio. 873 deklaris polan naciecon, 129 – belorusan, 251 – germanan, 782 – hebrean kaj 141 – alian. En la urbeto troviĝis 288 loĝdomoj.
Piramido de la aĝo el la jaro 2014:
Maŭroj
La maŭroj (el la romia provinco Mauretania Caesariensis) estis indiĝena berbera popolo, kiu dum la 7-a jarcento islamiĝis.
Historio
Araboj kaj maŭroj invadis en la jaro 711 la kristanan Iberion, regatan de okcidentaj gotoj (visigotoj). Ili konkeris grandan parton de la lando regitaj de Tariq ibn-Ziyad en okjara batalo. Ili perdis la batalon ĉe Tours en la jaro 732 kontraŭ la franka reganto Karlo Martel, kiam ili volis transpasi la Pireneojn. La maŭroj regis Hispanion dum jarcentoj (escepte de kelkaj malgrandaj partoj en la nord-okcidento, la eŭska regiono de la Pireneoj. En 750-aj jaroj skuis intercivitana milito la maŭran ŝtaton. La lando dispartiĝis al muslimaj feŭdoj de la Kaliflando de Kordovo. La kristanoj dumtempe ekspansiis, okupis norde kaj okcidente partojn de Hispanio. Tiel ili konkeris, rekristanigis dum la venontaj jarcentoj Galegion, Leonon, Navaron, Aragonon, Katalunion kaj laste Kastilion. Tiu ĉi periodo estas konata pri la paca kunekzisto, tolero de kristanoj, judoj, islamanoj.
La Kaliflando de Kordovo kolapsis en 1031 kaj komenciĝis denove la regado de la nordafrikaj maŭroj. La alianco de la kristanaj reĝoj sub la gvido de Alfonso la 8-a de Kastilio forpelis en la jaro 1212 la islamanojn el centra Hispanio. Tamen la maŭra Reĝlando de Granado prosperis ankoraŭ en la 3 sekvontaj jarcentoj. Tiu ĉi reĝlando iĝis konata pro siaj miraklaj arkitekturaĵoj kiel Alhambra.
La 2-an de januaro, en 1492 konkeris la trupoj de la tiam unuiĝanta kristana Hispanio la lastan granadan fortikaĵon. La restantaj islamanoj kaj la hispanaj judoj (sefardoj) devis fuĝi aŭ kristaniĝi. La posteulojn de la kristaniĝintaj islamanoj oni nomis moriskoj. Ili formis gravan parton de la vilaĝa loĝantaro, precipe en Aragono, Valencio aŭ Andaluzio ĝis la 17-a jarcento, kiam oni sisteme forpelis ilin (inter 1609-1614 pli ol 300 mil loĝantojn).
Kulturo
Laŭ Francisko Azorín Maŭra arto estas Araba arto disvolviĝinta en Maroko, Hispanio, Tunesio, Algerio [tiele ambaŭ] k. Sicilio. Li indikas etimologion el la latina maurus (nord-afrikano).
Stacio Sumiyoshi (Osaka)
Stacio Sumiyoshi (japane: 住吉停留場 [Sumijoŝi-tejrjūĝō], angle: Sumiyoshi Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Sumijoŝi, Osako, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de la trama reto Tramvojo Hankai: Linio Hankai, Linio Uemachi.
Guldeno
] Guldeno (el la mezaltgermana lingvo guldin (pfenni(n)c/florin) ‚ora monero‘) estas historia monero kaj monunuo de pluraj ŝtatoj.
Historio
La oficiala mallongigo estas fl. aŭ f. por Fiorino, lat. florenus aureus, france Florin, hungare Forint. Ĝi deduktiĝas de la florenca Fiorino d'Oro, kiu en la 13-a ĝis 16-a jarcentoj fakte estis stampita kiel ormonero. Ĝiaj imitaĵoj en aliaj landoj de Eŭropo komence ankaŭ estis ormoneroj. Poste oni transprenis la nomojn „Guldeno“ kaj „Florino“ ankaŭ por arĝentaj moneroj, ekz. dum la 19-a jarcento en Anglio.
Ekzistis Guldeno el oro kaj ekde la 16-a jarcento plejparte kiel arĝenta ekvivalento (ekz. kiel Joachimsthaler Guldengroŝo, la posta Talero). Guldengroŝoj estis stampitaj en tuta Eŭropo kun diferencaj pezoj. En la germana lingvospaco oni konis Guldenon ĝis la enkonduko de la Ormarko en la jaro 1871. Specialan gravecon akiris krom la Imperia Guldeno la Nederlanda Guldeno, la hungara Forinto same kiel la pola Guldeno, kiu ankoraŭ nun pluekzistas per la Złoty. Oni distingis en la 17-a jarcento ĝis la frua 19-a jarcento ekzakte inter la fakta Orguldeno, la (rejnlanda kaj sudgermana) Arĝenta Guldeno, la Talero kaj la (virtuala) Konto-Guldeno. Lingva paradokso ekzistis ekz. en Saksio dum la 18-a jarcento, kie la Konvencia Talero ekvivalentis du Guldenojn (duonajn Talerojn), kvankam ambaŭ nomoj historie fakte devenas de la (or-)Guldeno. La Orguldeno suferis male al Dukato ekde la frua novepoko malplivalorigon, kio malpliigis ĝian popularecon.
Aŭstria guldeno, ekde la jaro 1867 aŭstria-hungara guldeno aŭ ankaŭ zlatko, florino aŭ guldeno estis valuto uzata en la jaroj 1754 ĝis 1892 sur teritorio de Habsburga monarkio.
Diedorf
Diedorf havas diversajn signifojn:
Burgdorf (distrikto)
La distrikto Burgdorf estis ĝis la 31-a de decembro 2009 administra unuo de Kantono Berno. Ĝi havis 46127 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefurbo estis la samnoma urbo Burgdorf. La sidejo de la prefekto troviĝas en la Kastelo Burgdorf en la distriktĉefurbo.
Geografio
La distrikto Burgdorf troviĝas en la Svisa Mezlando nordoriente de la federacia urbo Berno en la suba Emme-Valo. La rivero Emme trafluas la distrikton de sudoriento al nordokcidento. La distrikto etendiĝas sur areo de 205 km², ĝia loĝantardenseco estas 225 loĝantoj po km².
Trafiko
Tra la distrikto Burgdorf pasas okcidento al oriento la linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Zuriko kaj la urbo Burgdorf estas haltejo de rapidtrajnoj. De Burgdorf eliras ankaŭ fervojlinioj al Soloturno kaj al Konolfingen.
Eumyias
Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
Burgdorf (distrikto)
Trafiko
Paralele al la trajnlinio pasas tra la distrikto la svisa aŭtovojo A1 de Ĝenevo tra Berno, Zuriko kaj Sankt-Galo al Sankt-Margreto.
Historio
Ek de la fondiĝo de la urbo Burgdorf ĝis la jaro 1384 Burgdorf estis senjorujo sub la regado de la Grafoj de Kiburgo. Tiam ĝi fariĝis berna voktejo ĝis la Helveta Revolucio de la jaro 1798. Dum la tempo de la Helveta Respubliko ĝi estis helveta distrikto, poste ek de 1803 berna ĉefdistrikto kaj ek de 1831 distrikto de Kantono Berno.
Komunumoj de la distrikto Burgdorf
La distrikto Burgdorf konsistas (stato en 2009) el 24 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Burgdorf estas la plej granda kaj unika urbo. Jen la listo:
Ignacio de Luzán
Ignacio de LUZÁN Claramunt de Suelves y Gurrea. (Zaragozo, 28-a de marto de 1702 - Madrido, 19-a de majo de 1754) estis verkisto kaj kritikisto hispana, ĉefa teoriisto pri la idearo de la Novklasikismo en Hispanio.
La Rivière (Ĝirondio)
La Rivière - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone La Ribièra - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània).
Ignacio de Luzán
Biografio
El nobela familio, orfiĝis 4jara kaj devis vivi kun diversaj parencoj en Barcelono kaj poste en Palma de Majorko kun onklo kun kiu veturis ankoraŭ juna tra Italio, studis en Milano kaj en la Universitato de Katanio, kie li gradiĝis pri Filozofio kaj doktoriĝis pri Juro en 1727. Poste li translokiĝis al Napolo kun frato grafo kaj kastelestro kaj tie ekkonis Gianbattista Vico, kies disĉiplo li estis. Reveninte al Hispanio en 1733 li setlis en Monzón (Osko) kiel administristo de la frata havaĵaro, kaj li trafis landon praktike nekonata post sia longa itala veturado. Laŭ tiu impresio li verkis sian unuan eldonon de sia fama Poética (1737). En 1741 li estis elektita honora membro de la Real Academia Española kaj venontjare de la Akademio de Historio definitive en 1745. Tre influita de la Klerismo kiun li konis pli en Italio ol en Hispanio, estis ĉiam ĉe la Kortego kaj enposteniĝis en la ambasadejo de Hispanio en Francio inter 1747 kaj 1750; venontjare pri sia sperto li verkis Memorias literarias de París. Krome li estis kasisto de la Reĝa Biblioteko kaj membro de la Akademio Buen Gusto. Li subite mortiĝis la 19-an de majo de 1754.
La Rivière (Ĝirondio)
Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono . Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Islama bankado
Islama banko estas banko kiu funkcias laŭ la leĝoj de Islamo. La koncepto pri islamaj bankoj devenas de la Korana malpermeso pri pruntedono kontraŭ interezo aŭ rentumo. (Fakte, tiu malpermeso ĉeestas ankaŭ en kristanismo, sed ĝi ne plu estas obeata.)
La banko uzas kelkajn teknikojn por pruntedoni monon sen interezo. Ekzemple, se kliento volus prunti monon por aĉeti domon, anstataŭ pruntedoni la monon rekte al la kliento, la banko aĉetus la domon, kaj vendus la domon al la kliento por pli alta prezo. La kliento povas repagi per partpagoj. Ĉar la banko (ne la kliento) aĉetis la domon, la banko posedas la domon, por protekti sin se la kliento ne povas repagi. Kiam la tuta prezo estas pagita, la kliento posedas la domon.
Ignacio de Luzán
Verko
Luzán estas konata ĉefe por sia monumenta traktato pri literatura teorio, nome La Poética o reglas de la poesía en general y de sus principales especies (poetiko aŭ regularo por poezio ĝenerale kaj de ties ĉefaj specoj), kiu aperis en 1737 sed montriĝis definitive influa en dua eldono en 1789, post lia morto kaj presita de Eugenio de Llaguno y Amírola, korektita kaj pligrandigita. Tiu dua eldono plimarkigis la novklasikajn trajtojn de lia estetiko foriginte multajn el nombraj laŭdoj al la literaturo de la Hispana Ora Jarcento de la unua eldono kaj konsiderata teoria modelo de poetiko novklasika en la hispana literaturo kaj sendube la plej influa sur la 18a jarcento.
Islama bankado
La unua provo pri islama banko okazis en Pakistano fine de la jaroj 1950-aj, sed fiaskis. La dua okazis en Egipto inter 1963 kaj 1967. Post malfacilaĵoj ĝi fine fariĝis la "Nasser-a socia banko" en jaro 1971.
Imite de la Egiptia modelo aliaj islamaj bankoj estiĝis en Malajzio jare 1963 kaj Dubajo jare 1975. En 1985 ekestis islama banko en Sauda Arabio: Al-Rajhi Banking Investment Corporation, kaj en 1975 la aro de islamaj landoj fondis multnacian islaman bankon pri disvolviĝo.
En Bangladeŝo islama banko estas reprezentata per Islami Bank Bengladesh Ltd.
21456 Myers
21456 Myers estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Elbingerode (Harco)
Elbingerode estas loĝloko en Germanio. Ĝis la 1-a de januaro 2010 ĝi estis sendependa urba komunumo, de tiam ĝi apartenas al la nova urbo Oberharz am Brocken kaj estas ties administra centro. Ĝi troviĝas en la distrikto Harco de la federacia lando Saksio-Anhalto.
21456 Myers
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Robert Myers, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Manzano High School de Albuquerque (Nov-Meksiko, Usono).
Ĵ. Dan' kaj B. Hor'
'''Ĵ. Dan’ kaj B. Hor’''' estas esperantista duopo el Francio kiu ludas kantaŭtorajn kanzonojn. Ili eldonis du kompaktdiskojn kiuj ambaŭ estas esperantigitaj versioj de franclingvaj originaloj. Ambaŭ kompaktdiskoj publikiĝis en 2000. Malantaŭ la pseŭdonimo ''Ĵ. Dan’ kaŝiĝas la muzikisto Jean Waterkeyn''.
2-a libro de Makabeoj
La 2-a libro de Makabeoj (greke B' Μακκαβαίων, 2 makkabaíon; latine: liber II Machabaeorum) estas teksto hodiaŭ entenata en la kristana Biblio (deveninta el la antaŭa Septuaginto kaj akceptita en la Vulgato. Ĝi ne estas akceptata en la Tanaĥo (hebrea Biblio). Kiel la aliaj Dua-kanonaj libroj, ĝi estas konsiderata inspiritaj en la katolika kaj ortodoksa tradicio, dum la protestanta tradicio ĝin taksas apokrifa.
Temas pri resumo aranĝita rekte en la greka lingvo malmulte post la jaron 120 a.K., eble en Aleksandrio de Egiptio, el verko de iu Jazono de Cireno redaktita kompilita nemalmulte post la jaro 160 a.K.
Ĝin dividas 15 ĉapitroj kiuj rakontas la lukton por sendependo de Judujo de la fratoj Makabeoj (Judaso, Jonata, Simono) kontraŭ la seleukiaj reĝoj de Sirio, rakontante ventojn okazintajn inter 180 a.K. kaj161 a.K.
Aŭtoro, dato kaj lingvo
La aŭtoro restas nekonata. Certe ne temas pri la aŭtoro de la 1-a libro de Makabeoj. Oni opinias ke li povus esti aleksandria judo aŭ influito de la literatura egipta skolo. El la verko, datebla je la fino de la 2-a jarcento a.K. kaj verkita en akurata kaj klerulara retorika greklingvo, elfluas tuta kaj konpleta adhero al la Torao
Enhavo kaj rilato de la 2-a libro kun la 1-a
La libro sin prezentas, kiel dirite, rakontas la samajn eventojn de la unuaj sep ĉapitroj de la 1-a libro de Makabeoj nome eventoj aparte militajn de la jaroj ekde 176 al 160 a.K. La aŭtoro, Jazono el Cireno, estas nekonata (2Mak 2, 19-32).
Malsame ol kio imagebla, tiu 2-a libro ne estas la daŭrigo de la 1-a libro, sed pritrakstas nur parton de la samaj eventoj. Fakte, malsame ol la 1-a libro, kiu rakontas pri la historia periodo ekde 175 a.K. ĝis 135 a.K., la 2-a libro haltas sur la eventoj ekde 176 a.K. ĝis 160 a.K..
Enhava aparta aspekto
La libro koncentriĝas sur du religiaj festoj: la dediĉo de la Templo kunligita kun la rekonstruo kaj la festo promemora pri la tago en kiu Nikanoro, oficiro de la reĝo siria, minacis la Templon kaj estis mortigita. La aŭtoro rakontas la originojn de la makabea movado kiu sin proponas elimini la grekajn idolojn. En la libro havas elstaran spacon la sakrilegia konduto de la seleŭkia ministro Heliodoro.
Historieco
Legita kune kun la 1-a libro, tiu 2-a de Makabeoj skizas precizan historian portreton pri la juduja regiono kaj pri la senĉesa lukto por konservi pura kaj senmakula sian monoteisman religion.
Religia sento
Gravegas tiu libro pro la religia doktrino de la Malnova Testamento. Estas celo, interalie, de la aŭtora resumanto montri la ekziston de la Anĝeloj kaj pritrakti du konceptojn jam konfesatajn de grandparto de la moderna kristano: la porpeto de la sanktuloj kaj la resurekto de la korpo.
Plue la aŭtoro konsiderigas la punojn rezervitajn en transtombo al la senpenta pekuloj (2Mak 7.14-36) kaj la helpon kiun la preĝo alportas forpasintaj fideluloj (2Mak 12, 42-45). Tiamaniere inokuliĝis en la spiritualecon unue hebrean kaj poste kristanan du novaj konceptoj: tiu de l' lasta juĝo, kiu ne ekskludas la punon, kaj tiu de transtera kondiĉo de la Purgatorio.
Laŭroj
Laŭroj estis kolekto de originale esperantlingvaj verkoj premiitaj de La Revuo. Eldoniĝis 1908, 139 paĝoj.
Enhavas rekontojn de René Artigues, Vicente Inglada Ors, Hector Hodler, Raymond Van Melckebeke, Ethelmer Ellis, Herman Boucon, s-ino Vallienne, Gambier, Ernest Deligny, Hendrik Bulthuis, Trinite.
Monthey (stacidomo)
Monthey estas fervoja stacidomo en Monthey, Svislando.
Vercors (montomasivo)
Vercors (prononce [ver-KOR]) estas montarmasivo en la departementoj Drôme kaj Isère, la plej okcidenta montargrupo de la francaj Alpoj. Ĝi administracie troviĝas en du departementoj kaj kvar kantonoj. Je ĉiu flanko ĝiaj deklivoj tre krute leviĝas, pro kio nur en la 20-a jarcento eblis fari ĝin atingebla por la strata trafiko. Por tio oni plurloke trarompis la rokojn per galerioj, formitaj de eksplodigoj. La masivo estas pro sia limigita utiligeblo por mastrumado, la plej granda franca naturrezervejo kun 17.000 ha.
Ibai Llanos
Ibai LLANOS estas hispana kreanto de audvidaj entenaĵoj en interreta videospektejo Youtube. Li famiĝis per sia laborado de rakontisto de League of Legends.
Vercors (montomasivo)
Vercors situas en la sudoriento de Francio, en la departementoj Drôme kaj Isère (apartenantaj al la regiono Rodano-Alpoj, france: Rhône-Alpes ) inter la urboj Grenoble kaj Die. La montomasivon limigas la riveroj Isère, Drac kaj Drôme. Oriente de ĝi situas la valo Trièves
Vercors estas aparte lokita montomasivo kun longa alte situanta valo, kiu sin etendas en la direkto de nordo al sudo.
La monto Grand Veymont havas la plej altan pinton (2.341 m) de la masivo. Range sekvas La Grande Moucherolle (2.284 m).
Mezozoiko
Komence de Mezozoiko (antaŭ ĉirkaŭ 230 milionoj da jaroj), la epoko de la dinosaŭroj, la landareo de Tero konsistis plejparte el unu kontinento: Pangeo kun Laŭrazio (Nordameriko, Norda kaj Meza Eŭropo, plejparto de Azio) kiel norda kaj Gondvano (Sudameriko, Afriko, Barato, Aŭstralio kaj Antarkto) kiel suda parto. Ambaŭ ĉi partoj malfermiĝis tondilsimile al oriento kaj en ĉi tiu malfermaĵo situis la granda oceano Tetiso. Tiu oceano estis la lulilo de la hodiaŭa montmasivo Vercors. Sur ĉi tereno demetiĝis maraj sedimentoj ĝis dikeco de 6.000 m.
En Mezozoiko, Pangeo tute disrompiĝis. Laŭrazio rotaciis horloĝmontrile, dekstrume en sudan direkton kaj Afriko ŝoviĝis norden. La "tondilo" ĉirkaŭ Tetiso fermiĝis. Dum Ĵuraso (antaŭ ĉirkaŭ 195-135 milionoj da jaroj) en la regiono de Vercors ankoraŭ etendiĝis profunda marbaseno. Tie argilo kaj marno kolektiĝis je tavolego 2.000 metrojn dika. La formiĝintaj profundmaraj argiloj troveblas precipe en formo de Terres Noires, tio estas en nigraj, delikatfoliaj tavoloj. Nordoriente de Vercors (proksimume ĉe la loko de la nuna Isère-valo) la baseno transiris je marborda regiono. Ĝis malsupra (tio estas pli aĝa) Kretaceo (antaŭ ĉ. 135-100 milionoj da jaroj) la bordolinio jam pluŝoviĝis al sudoriento. Ĉi tie sedimentiĝis alterne marno kaj kalko. Pri tio direblas, ke la marno tendence indikas pli malvarman respektive pli profundan akvon, la kalko pli varman resp. malprofundan. La kalkoj estas solidaj ŝtonaĵoj dum la marnoj estas sedimentaĵoj molaj kaj malkompaktaj. Tiu alternado de kalko kaj marno memorigas pri foliigita pasto de bakisto. Kie ĝi hodiaŭ nudas ĉe la tersurfaco, la striostrukturo de la sedimentoj prezentas ravan vidaĵon.
Post la supre priskribitaj procezoj la regiono de Vercors jam ne plu estis maro. Etendiĝis tie malprofunda, varma laguno kun enormaj rifoj. El ili poste formiĝis la masivaj blankaj klifoj altaj ĝis 300 metrojn, kiuj hodiaŭ donas al Vercors unikan ĉarmon. Ĝis supra (t.e. pli juna) kretaceo (antaŭ ĉ. 100 - 65 milionoj da jaroj) sub la kontinentan kruston ŝoviĝis platostrioj de la submara krusto (>subdukto). Alterne partoj de la regiono sekiĝis kaj rekovriĝis per maro.
Terciaro
En Terciaro (antaŭ ĉ. 65 - 2 milionoj da jaroj) la afrika kontinento tiom proksimiĝis al Meza Eŭropo, ke leviĝis la Alpoj kaj do ankaŭ la masivo Vercors. Dum suprenvolbiĝis la terkrusto (litosfero), jam ekis erozio. Demetiĝis sablo kaj ŝlimo. En Mioceno la kontinenta plato etendiĝadis, kio kaŭzis malleviĝon de la tersurfaco kaj malfermon de larĝa fosaĵo en la okcidento, en la regiono de la antaŭalpaj montoj kaj de la (nuna) valo de Rodano (Rhône). Lastan fojon maro subakvigis la regionon kaj demetis tie precipe eroziaĵojn, ekzemple sablon kaj rulŝtonojn. Fine la masivo Vercors ricevis sian hodiaŭan formon: dum la glaciepokoj elrabotiĝis la valoj je larĝaj trogoj. Akvo primordis la kalktavolojn, formis fendojn kaj faŭkojn. Baldaŭ penetris riveroj, kreante profundajn ravinojn. Kie la kalkaĵo kolapsis ekestis kavoj kaj stalaktitaj kavernoj.