cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Droga dependeco
Laŭ la anglalingva Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders ekzistas tri klasifikoj de droga dependeco: anticipado, glutego/ebriigo, eltiraj simptomoj. Tiel, dependulo obsedas pri drogoj kaj malinteresiĝas pri normalaj aktivaĵoj de la vivo.
(66407) 1999 LQ28
(66407) 1999 LQ28 estas terrenkonta amora asteroido, malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia tera MOID estas 0,0959605 AU (14,355 milionoj da km).
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm
La melodio estas fare de Fredrik Pacius, kiun uzas ankaŭ la Finnlanda nacia himno, Maamme. La vortojn verkis Johann Voldemar Jannsen.
Estonaj vortoj
'' Mu isamaa, mu õnn ja rõõm, kui kaunis oled sa! Ei leia mina iial teal see suure laia ilma peal, mis mul nii armas oleks ka, kui sa, mu isamaa!
Sa oled mind ju sünnitand ja üles kasvatand; sind tänan mina alati ja jään sull` truuiks surmani! mul kõige armsam oled sa, mu kallis isamaa!
Su üle Jumal valvaku, mu armas isamaa! Ta olgu sinu kaitseja ja võtku rohkest õnnista, mis iial ette võtad sa, mu kallis isamaa! ''
Strengelbach
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,03 km², de kiuj 2,58 km² estas kovritaj de arbaro kaj 1,38 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas en la arbaro Dörfliwald sur alteco de 530 m s.m., dum la plej malalta punkto troviĝas sur alteco de 419 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Wigger.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Strengelbach limas en nordokcidento al Rothrist, en nordoriento al Oftringen, en oriento al Zofingo, en sudo al Brittnau, kaj en okcidento al Vordemwald.
Trafiko
Strengelbach estas konektita per lokaj buslinioj, kiujn funkciigas la Svisaj Federaciaj Fervojoj kun Zofingo kaj tiel bone konektita al la publika trafikreto.
La komunumo situas ĉe la kantona ĉefvojo de Zofingo al Langenthal. Tra la komunumo pasas de nordo al sudo la svisa aŭtovojo A2 paralele al la rivero Wigger. La plej proksimaj alveturejoj al la aŭtovojo troviĝas norde en Oftringen kaj sude en Reiden en distanco de malmultaj kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Strengelbach datiĝas el la jaro 1263 kiel Strangilbah.
En mezepoko Strengelbach estis posedaĵo de Grafoj de Frohburg kaj apartenis al la voktejo Arburgo, kiun la Froburgoj en la jaro 1299 vendis al la Habsburgoj. Per la konkero de Argovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo, Strengelbach falis sub berna servuteco. Kiam en la jaro 1798 okaze de la Helveta Revolucio francaj trupoj liberigis Argovion, Strengelbach apartenis unue ĝis la fino de la Helveta Respubliko al la distrikto Langenthal en la Kantono Berno. Per la restaŭracio la komunumo estis atribuita al la distrikto Zofingo de la nove fondita Kantono Argovio.
Otto Blumenthal
Ludwig Otto BLUMENTHAL (20a de julio 1876 – 12a de novembro 1944) estis germana matematikisto kaj profesoro en la RWTH Aĥena Universitato.
Biografio
Li naskiĝis en Frankfurto ĉe Majno. Studento de David Hilbert, Blumenthal estis redaktoro de la gazeto Mathematische Annalen. Kiam la nazioj "purigis" la universitatojn el judoj en 1933, post Adolf Hitler enpoviĝis, Blumenthal estis demisiita el sia posteno en la Aĥena Universitato.
En 1913, Blumenthal faris fundamentan, kvankam ofte trorigardita, kontribuo al aerodinamiko pri la verkaro de Nikolaj Ĵukovskij por ekhavi la kompleksan transformon kiu portas la nomon de tiu lasta, farante ĝin ekzemplo de Regulo de Stigler.
Ceuașu de Câmpie
Ceuașu de Câmpie [ĉeŭaŝu de kımpije] (hungare: Mezőcsávás [mezoe:ĉa:va:ŝ]) estas komunumo en Rumanio norde de Târgu Mureș. Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Bozed, Porumbeni, Câmpenița, Culpiu, Herghelia, Voiniceni kaj Săbed.
Situo
Tra Ceuașu de Câmpie pasas la nacia vojo DN15E.
La nomparto "de Câmpie" rilatas al la Ebenaĵo de Transilvanio (rumane Câmpia Transilvaniei).
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 108 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 423 (rumanoj, 44 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1505. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Mezőcsávás apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Valdastillas
Valdastillas estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas cuqueños [kukenjos]. La censita populacio en 2009 estis de 380 loĝantoj.
Situo
Valdastillas situas en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Jerte, je la deklivoj de la Sierra de Tormantos, je altitudo de 638 m; je 109 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 169 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ĝia teritorio estas de 8,1 km².
Historio
Ĝi iam sendependiĝis de la najbara vilaĝo Rebollar.
Ekonomio
Agrikulturo (ĉerizoj, kaŝtanoj) kaj brutobredado (bovoj, kaproj). Banloko.
Ĥaemŝahr
Geografio
Ĥaemŝahr situas ĉe limo de fekunda ebenaĵo kaj Elborz-Montaro. La urbego troviĝas ĉirkaŭ 30 kilometrojn sude de la Kaspio. Ĥaemŝahr estas 19 kilometrojn oriente de Babol, 21 kilometrojn sudokcidente de la provinca ĉefurbo Sario (urbo), 45 kilometrojn sudokcidente de 148 kilometrojn oriente de Amol, 155 kilometrojn nordoriente de Teherano, 603,5 kilometrojn de Maŝhado, 1080 kilometrojn de marhaveno Bandar Abaso.
Historio
Ĥaemŝahr estis origine Aliabad (Aliaurbo) kiel celo de la unua norda konstruada fazo de la Transirana Fervojo. Sub regado de la Pahlavi-dinastio la pli nova nomo estis Ŝahi (perse: شاهی). Depost la irana revolucio estas uzata la hodiaŭa loknomo. Ĥaemŝahr estis deklarita urbo en 1935.
En 1951 loĝis en la urbo proksimume 18,000, kreskante ĝis 123,684 en 1991. La grandurbo havas multajn problemojn pro la kreskanta loĝantaro. La malnovaj domoj kun ĝardenoj estis anstataŭigitaj per pluretaĝaj konstruaĵoj. La vojoj daŭre estas tro malgrandaj, precipe en la centro de la urbo, kaj la cetero de la infrastrukturo ne egalas la bezonon. Ĥaemŝahr estas la plej rapida kreskanta urbo en la provinco.
Klimato
Ĥaemŝahr situas en la mediteranea klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Csa).
Trafiko
Ĥaemŝahr situas laŭ la ĉefvojo Babol-Sario (preskaŭ meze inter ambaŭ urboj), aliaj 2 malpli gravaj ó vojoj kuras al Kaspio. La urbego havas fervojan stacidomon, la linio trafikas inter Sario kaj Teherano.
Stacio Hiroden-nishi-hiroshima
Stacio Hiroden-nishi-hiroshima (japane: 広電西広島駅 [Hiroden-niŝi-hiroŝima-eki], angle: Hiroden-nishi-hiroshima Station) estas fervoja stacio en Niŝi-ku, Hiroŝimo, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Elektra Fervojo Hiroshima: Linio Hiroden (ĉefa), Linio Hiroden-Miyajima.
Shantiniketan
Shantiniketan (bengale শান্তিনিকেতন pr. Ŝantiniketan, ) estas urbeto en la nuna subŝtato okcidenta Bengalio de Barato, kie Rabindranath Tagore en 1901 fondis apartstilan universitaton, nomatan "Visva Barati". Komencita kiel aŝrama lernejo por 5 knaboj kaj financita per la propra mono de la poeto kaj lia edzino (kiam li ricevis monon pro la Nobel-premio pri literaturo, li donacis ĝin al Visva Barati, kaj poste la kopirajton de siaj poemoj), ĝi iĝis universitato en 1921, Barata Ŝtata Universitato de 1951, ĝi nun estas plenskala universitato nome Universitato Visva-Bharati, kiu (male al la komenca instituto de Rabindranath Tagore) liveras ĉiajn universitatajn diplomojn, sed plutenas la originalajn trajtojn kiujn donis al ĝi ties fondinto, kaj igas ĝin unika inter ĉiuj altlernejoj: kun klasoj subarbaj, preĝoseancoj, muziko, vilaĝa kaj agrikultura kromlaboro, lernejo por la vilaĝaj infanoj kaj tiel plu.
Ĝi estas fama precipe pro sia Arta Instituto, el kiu venis kelkaj el la plej renomaj barataj artistoj, ekzemple Somenath Hore, K. G. Subramanyan kaj Dinkar Kowshik.
La patro de Rabindranath Tagore, Debendranath, aĉetis tie terenon, ĉar plaĉis al li la regiono. La filo ekloĝis tie en 1901 kaj fondis unue lernejon kaj dudek jarojn poste universitaton kun la celo "igi ĝin konektilo inter Barato kaj la mondo".
Malnova vito
La malnova vito estas natura interesaĵo en la urobcentro de Maribor / Mariboro en Slovenio (en la kvartalo Lent, ĉe la suda fasado de la gastejo, apud la rivero Dravo). Ĉi vito je la skribitaj fontoj kaj ankaŭ pentraĵoj havas determinitan aĝon ĉirkaŭ 450 jaroj.
La esploroj pri la aĝo de la vito
La pruvo de la aĝo de la vito estas du pentraĵoj el la jaroj 1657 kaj 1681, kiuj montras la fasadon de la gastejo kun tiu vito. Nun tiuj pentraĵoj troviĝas en la Regiona Arkivo de Stirio en Graco kaj en la Regiona Muzeo en Mariboro.
En la jaro 1972 prof. d-ro Rihard Erker, dendrologo el la Universitato de Ljubljano, faris esplorojn pri la aĝo de la vito kaj konfirmis ke ĝi estas minimume eĉ 400 jaraĝa. La plej malnova vito en la mondo (laŭ la Guinness-libro de rekordoj, en kiu estas enskribita). La vito ornamas la sudan fasadon de la gastejo en Vojašniška ulica 8 kaj estas aŭtoktona slovena vito „žametna črnina“, "Modra Kavčina" (la traduko al Esperanto: velura bluino), CRNA KAVCINA (VIVC 6047), kiu nuntempe preskaŭ ne plu kreskas en la vinberejoj en la Drava vinregiono. La trunko de la vito havas diametron 25 cm, je la 2 metroj super la grundo kaj la plurjara ŝoso etendiĝas horizontale je la 15 metroj.
La multobligo de la greftobranĉoj kaj disvastigo en Slovenio kaj en la mondo
Antaŭ kelkaj jaroj mag. Tone Zafošnik pere de greftobranĉoj multobligis ĝin kaj la greftobranĉoj ekkreskis en multaj vinberejoj en Slovenio kaj kiel oficialaj donacoj de la urbo Maribor ankaŭ eksterlande, ekz. persone transdonita al papo Johano Paŭlo la 2-a en la Ĝardenoj de Vatikano (vidu la suban foton), Nov-Jorko en Usono persone transdonita Prezidento de Usono William J. Clinton, Berlino en Germanio, Kopenhago en Danlando, en la Ĝardenoj de la Kastelo de Keszthely en Hungario (vidu la suban foton) kaj du idoj de la Malnova vito kreskas de la jaro 2003 en Malbork en Pollando, t.e. en la esperantista PARKO de la MONDO kaj en la suda teraso de la Alta Kastelo de la Kastelo de Malborko (vidu la suban foton). Ekzemple Boris Sovič - la Urbestro de Maribor en la jaro 2003, ege popularigis eksterlande la malnovan viton, i.a. li gvidis la delegacion de la urbo kun la inĝ. Jovan Mirković (esperantisto) por planti la viton en la esperantista PARKO de la MONDO kaj en la Kastelo de Malbork (Pollando) kun la Urbestro de Malbork Jan Tadeusz Wilk kaj kun pola parlamentano, la Ministro de Internaj Aferoj Marek Biernacki.
Basarabi
Basarabi estas nomo de sekvaj lokoj en Rumanio:
Pernes - Camblain (stacidomo)
Pernes - Camblain estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Camblain-Châtelain, apud , en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Kantono Bayfield
Kantono Bayfield - angle Bayfield County - estas kantono en la usona subŝtato Viskonsino. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Washburn. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantono estis fondita la. La kantono situas ĉe la norda limo de la subŝtato, borde de la Supra Lago, unu el la Kvin Grandaj Lagoj de Nordameriko, kaj je 1 464 el la sume 5 288 kvadrataj kilometroj, do iom pli ol kvarono de la tuta teritorio, konsistas el akva areo. Proksimas la "Apostolaj Insuloj" en la lago, kiuj apartenas al la najbara kantono Ashland.
Pernes - Camblain (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Abbeville (289000).
Farra d'Isonzo
Farra d'Isonzo estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Gorizia, kiu ekde oktobro 2017 ne plu estas oficiala administra unuo. Ekde tiam la loko apartenis al intermunicipa aŭ interkomunuma teritoria unuo, nomata Collio - Alto Isonzo, sed jam fine de 2019 denove ŝanĝiĝis la administra strukturo: nun ĝi apartenas al tiel nomata malcentra regiona unuo Gorico, kiu laŭ amplekso identas al la antaŭa provinco - tial, pro praktikeco kaj plia koncizeco, tolereblas plutraduki la novan longan administran nomon Ente di decentramento regionale di Gorizia al Esperanto per "provinco Gorico".
Fine de en la komunumo vivis. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Gorico, Gradisca d'Isonzo, Mariano del Friuli, Moraro, Mossa, Sagrado, San Lorenzo Isontino kaj Savogna d'Isonzo.
Q-kodo
Q kodoj estas aro de 3-literaj kombinaĵoj, komenciĝantaj je litero "Q" kaj uzataj en amatora radio por plirapidigi radian interkomunikiĝon. Ĉiu kodo povas esti uzata kiel demando kun signo "?" je fino kaj kiel la respektiva respondo sen signo "?".
La uzo de tiuj mallongaj kodoj estis grava dum la unua tempo de radiokontaktoj, kiam ĉiuj kontaktoj okazis per morsado. Tri literoj povas anstataŭi tutan frazon kaj pli rapide sendi mesaĝojn. Poste, kiam voĉaj kontaktoj eblis, nomita fonio, oni ankaŭ en ili uzis la Q-kodojn. Tio ankaŭ helpis al tiuj uzantoj, kiuj ne povis paroli la lingvon de siaj partneroj. Pri la uzo respektive ne-uzo en Esperanto vidu sube.
listo de Q kodoj
Pri "fakvorto" vidu sube en la alineo rekomendoj por Esperanto.
En praktiko nur parto de la listigitaj kodoj estas uzata kaj devas esti lernita:
QRG, QRL, QRM, QRN, QRO, QRP, QRQ, QRS, QRT, QRV, QRX, QRZ, QSB, QSL, QSO, QSP, QSY kaj QTH.
Aliaj kodvortoj
Por ŝpari tempon ankaŭ aliaj kodvortoj estis inventitaj, speciale bazitaj sur la angla lingvo.
Tiu alvoko estas tre klare rekonebla por samideanoj eĉ je tre forta intermikso kaj je tre malbonaj kondiĉoj.
Ekzemplo: kiel skedo mi proponas 20:30 UT 14.266 MHz
46539 Viktortikhonov
46539 Viktortikhonov estas malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la elstara sovetunia glacihokeisto kaj trejnisto Viktor Vasiljeviĉ Tiĥonov (cirile : Виктор Васильевич Тихонов, 1930 – 2014).
Bozdoğan
Bozdoğan estas urbo en Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Aydın kaj al la Egea regiono de Turkio, la sudokcidenta parto de la lando.
Q-kodo
Rekomendoj por Esperanto
La Q-kodoj estis inventitaj en la komenca tempo de la amatora radio, kiam oni nur uzis morson. Mallongaj kodoj anstataŭ longaj frazoj helpis ŝpari tempon. La Q-kodoj ankaŭ helpis al tiuj komuniki, kiuj ne konis fremdajn lingvojn.
Je voĉa komunikado la IARU rekomendis prefere ne uzi Q-kodon sed klaran lingvon.
En Esperanto la ILERA starigis liston de fakvortoj, kiujn oni preferu al Q-kodoj. Jen ekzemploj de la plej oftaj:
En la antaŭa tabelo ili aperas en la rubriko "fakvorto".
QTH loko
QRG frekvenco
QRN bruo
Sepen
Alia rekomendo: ses kaj sep dum intermikso aŭ bruo ofte estas miskomprenitaj. Zamenhof ne havis telefonon kaj tial ne atentis la problemon. Pro tio ILERA rekomendas uzi la vortojn sis kaj sepen. La vorto sepen nun estas oficialigita en NPIV.
Wasselonne
Wasselonne (jen france, origine germane Wasselnheim kaj alzace Wàssle) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin (Suba Alzaco), kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est. La komunumo etendiĝas sur kaj havis  laŭ la lasta oficiala nombro de.
Geografio
La komunumo situas 26 kilometrojn okcidente de Strasburgo, ĉe la orienta rando de la mezalta montaro Vogezoj.
Valdecañas de Tajo
Valdecañas de Tajo [baldeKAnjas de TAĥo] (Valo de kanejoj de Taĵo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Situo
Valdecañas de Tajo estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo. La areo de ties teritorio estas de 18,81 km².
Komunumoj de Nov-Kaledonio
[[Dosiero:New Caledonia administrative1.png|eta|Administraj dividoj de Nov-kaledonio.
Valdecañas de Tajo
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Komunumoj de Nov-Kaledonio
Norda provinco
NGC 275
NGC 275 (aliaj indikoj — PGC 2984, MCG -1-3-22, VV 81, ARP 140, IRAS00485-0720) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Komunumoj de Nov-Kaledonio
Suda provinco
Tut-Amerikaj Ludoj
La Tut-Amerikaj Ludoj estas multsporta evento kiun alfrontas ĉiun kvaran jaron la partoprenantoj de ĉiuj landoj de Ameriko; la evento estas aranĝita de la Tut-Amerika Sporta Organizaĵo.
Komunumoj de Nov-Kaledonio
Provinco de Lojaleca insularo]]
Jen la 33 komunumoj de la franca transmara kolektivo Nov-Kaledonio kun la tri provincoj, laŭ la ordigo en la mapo dekstre.
Tut-Amerikaj Ludoj
Historio
La ideo festi Tut-Amerikaj Ludoj devenas de la Mez-Amerikaj kaj Karibaj Ludoj, kiu festiĝis de la 1920-aj jaroj. En 1932, oni faris la unuan proponon. La unuaj Ludoj fariĝus ĉe Bonaero en 1942, sed pro la Dua mondmilito oni ne povis fari la ludojn ĝis 1951. De tiam, la evento ne haltis okazi ĉiun kvaran jaron. En la lasta evento partoprenis 5,000 atletoj de 42 malsamaj landoj.
Tra 50 jaroj, la Tut-Amerikajn Ludojn oni neniam ĉesis pridisputi kaj ĝi okazis en urboj de la tuta kontinento. De la nordo kiel Vinipego (Kanado), sidejo de la ludoj en du versioj, 1967 kaj 1999; ĝis la sudo, kiel Arĝentomaro (Argentino), kiu festis la ludojn en 1995. La ludoj ankaŭ vizitis la urboj de Meksikurbo, Ĉikago, Kaliurbo, San-Juano, Karakaso, Indianapolis, La Havano kaj Sankta Domingo. San-Paŭlo ricevis la ludojn en 1963 en sia 4-a versio. En la ceremonio de inaŭguro partoprenis preskaŭ 40 miloj da personoj, kaj la ceremonio okazis en Stadio de Pacaembu. En ĉiu versio, la Tut-Amerikaj Ludoj kreskis kaj ricevis gravecon. En malpli de mezjarcento, la evento duobligis la nombron de landoj, atletoj kaj sportoj, ĝis fariĝi unu el la ĉefaj sportaj eventoj de la mondo.
Les Fins
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ernst Friedrich von Schlotheim
Ernst Friedrich von SCHLOTHEIM (naskiĝinta en la 2-a de aprilo 1764 en Ebeleben-Allmenhausen, mortinta en la 28-a de marto 1832 en Gotha) estis germana geologo kaj paleobotanikisto.
Vivo
Post privata instruado Schlotheim frekventis de 1779-82 la gimnazion Ernestinum (Gotha). Poste li studis juron en Göttingen kaj aŭdis natursciencajn prelegojn de Johann Friedrich Blumenbach (1752–1840) kolektante fosiliojn.
Ekde 1791 Schlotheim laboris por la ŝtato Gotha kaj studis en 1791/92 ĉe la Porminista akademio en Freiberg (Saksio). Li vizitis minejojn kaj metiejojn, i.a. en 1792 en la harca regiono, en 1793 en la mezgermana kuproskista regiono. Krom la minaĵoj Schlotheim responsis ankaŭ por la muzeoj, la duka biblioteko kaj la monerkolektoj. Ekde 1805 li estis Reganta konsilisto, ekde 1817 prezidanto de la Ĉambra kolegiaro en Gotha kaj nomumitis en 1828 Supera administradĉefo (Oberhofmarschall). La saman jaron li evis ekretiriĝi pro apopleksio.
Graveco
Konsideratas Schlotheim kvazaŭ fondinto de paleobotaniko. La riĉaj fosilitrovejoj de Turingio (ekz. apud Bilzingsleben) formis la bazon pro liaj privataj esploroj. Unue li okupiĝis pri la fosiliaj kreskaĵoj el la stratumoj de ruĝaj permiaj sabloŝtonoj kiuj ekalireblis danke al la ekspluato de ŝtonkarbo apud Ilmenau-Manebach. Baldaŭ Schlotheim ekkolektis multe da animalaj fosilioj, aparte el konkokalko. El tiaj fosilioj (je la fino ĝi ampleksis 1741 speciojn: ĝin akiris la prusia Ŝtato en 1832 por elmontrado en Berlino) li faris diversajn konkludojn sed restis tre singarda konsciante la tiutempe ankoraŭ tre malgrandajn konojn.
Schlotheim nomis (seninterrompe ekde 1820) fosiliojn de formortintaj specioj bestaj kaj kreskaĵaj laŭ la sistemo de Karolo Lineo. La plej elstara faro de li estis la malkovro de la konekto inter fosilioj kaj iliaj ekzisto en certaj stratrumoj. Tion observis, nedepende de Schlotheim, ankaŭ William Smith kiu ĉ. 1816 evoluigis la t.n. ĉeffosilimetodon. Ekkoninte ke samtempaj stratumoj estas parte fosiliriĉaj parte senfosiliaj Schlotheim antaŭprenis la fakterminon facies.
El la karakterizaĵoj de la plantofosilioj Schlotheim deduktis iaman pli varman klimaton kaj sekve iliajn vivkondiĉojn. Schlotheim ne ŝatis la siatempe regantan katastrofan teorion de Georges Cuvier kaj proponis eblan transformon de iamaj specioj en modernajn. En 1804 li nomis "eksspeciigitaj" kelkajn modernajn kontraŭe al la fosiliaj specoj En 1820 li pensis ke kelkaj pro la longa tempo klimate kaj alie tiom estus modifitaj ke en ili ne plu rekonatus la prapatraj specioj. En tio oni povus vidi la ideon de evoluo kaj de specia konstruo. De kelkaj Schlotheim taksas kvazaŭ antaŭulo de darvinismo. Sed oni devas scii ke jam antaŭ 1860 estus konata la fakto pri restrukturoj ene de unu specio. Tion verŝajne oni ne rajtas egaligi al evolua teorio validanta por ĉiuj organismoj.
Eksteraj ligiloj
Biografio ĉe NDB
Nozières - Brignon (stacidomo)
Nozières - Brignon estas franca stacidomo sur linio - -Courbessac, situanta en  Boucoiran-et-Nozières, apud Brignon, en departemento Gard, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Germain-des-Fossés - Nîmes-CRB1 (790000).
10663 Schwarzwald
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Nigra Arbaro (germane : Schwarzwald), kiu kuŝas oriente de Rejno kaj etendiĝas de Bazelo ĝis Baden-Baden. Ĝis la arbarlimo ĉe ĉirkaŭ 1200 m, ĝia vegetaĵaro konsistas ĉefe el cipresoj kaj piceoj.
Nevado Mismi
Mismi estas 5597 m alta montopinto de vulkana origino situanta en la Ĉila montaro en la Andoj de Peruo. Elglacia fluaĵo ĉe Mismi estis firme identigita kiel plej dista fonto de Amazono en 1996; tiu trovo estis konfirmita en 2001 kaj denove en 2007. La akvoj el Mismi fluas el la riveretoj Karhuasanta kaj Apaĉita, kiuj fluas al la rivero Apurimako. Ĝi estas alfluanto de Ukajali kiu poste kuniĝas al la Marañón por formi la Amazonon propre dirite.
Blukapa arbarkolombo
La Blukapa arbarkolombo, Turtur brehmeri konata ankaŭ kiel Blukapa kolombo estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome Turtur, iom simila al genro Streptopelia, sed kun pli longa vosto.
Disvastiĝo
La Blukapa arbarkolombo estas disvastigata tra la sovaĝaj pluvarbaroj de ekvatora mez-okcidenta Afriko, kaj pli precize en la landoj de la tuta marbordo de la Golfo de Gvineo nome en Sieraleono, Gvineo, Liberio, Eburbordo, Ganao, Togolando, Niĝerio, Kameruno, Gabono, Ekvatora Gvineo, Respubliko Kongo, Angolo, kaj nur en unu interna lando nome Centr-Afrika Respubliko.
Aspekto
Ĝi estas ĝis 25 cm longa, ruĝbruna arbarkolombo de longa vosto kaj blugriza kapo, brilegajn verdajn makulojn en la flugiloj, ruĝeca beko, malhelbruna irizo kaj mahelruĝaj kruroj. Ambaŭ seksoj estas similaj. La junuloj estas pli senkoloraj ol la plenkreskuloj.
Kutimoj
La Blukapa arbarkolombo konstruas neston en arboj el bastonetoj, folioj kaj alia vegetala materialo. Ties dieto konsistas ĉefe el semoj, faliĝintaj fruktoj, insektoj kaj aliaj etaj animaloj kaptitaj en la manĝogrundoj. La ino plej ofte demetas unu aŭ du ovojn.
Tiu ĉi specio estas tre disvastigata kaj loke komuna tra ties granda teritorio kaj pro tio la Blukapa arbarkolombo, estas konsiderata kiel ĉe Ple Malgranda Zorgo ĉe la IUCN, Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj.
Goðafoss
Goðafoss (Akvofalo de dioj) estas unu de la plej konataj akvofaloj en Islando. Ĝi troviĝas en la nordoriento de la lando, proksime al la ĉefa aŭtomobilvojo rond la insulo.
En jaro 1000 la ĉefulo (ankaŭ pri religiaj aferoj) de tiu regiono, Þorgeir, ricevis la taskon en Althing decidi ĉu islandanoj kristaniĝu. Li decidis favore al la kristanismo. Laŭdire la akvofalo tiel nomiĝis pro tio, ke kiam Þorgeir venis hejmen li ĵetis la statuojn de la malnovaj dioj en la akvofalon.
Verda Partio (Ĉeĥio)
La Verda Partio - ĉeĥe Strana Zelených - estas nacia ekologia-alternativa politika partio en Ĉeĥio. Ĝi fondiĝis dum la jaro 1990. Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.
Câmpenița
Câmpenița [kımpenica] (hungare: Mezőfele) estas vilaĝo en Rumanio norde de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al la komunumo Ceuașu de Câmpie.
Croy
Croy estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 316 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Câmpenița
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 661 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 820 (99 % da hungaroj).
Croy
Geografio
La komunumo Croy situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro proksimume 16 kilometrojn sudkokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains en la valo de la rivereto Nozon. En sudokcidento de la komunumo troviĝas okcidente de la monteto Echilly arbara eksklavo, kiu ankaŭ apartenas al la komunuma teritorio. La komunumo konsistas el la vilaĝo Croy kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,48 km², de kiuj 46,9% estas kovritaj de arbaro, 46,4% servas por agrikulturo kaj 6,0% por setlado.
Câmpenița
Loĝantaro
En la censo de 2002, 767 el la 785 loĝantoj (97,7 %) deklaris sin etnaj hungaroj.
Croy
Najbaraj komunumoj
La komunumo Croy limas en nordoriento al Bofflens, en sudoriento al Arnex-sur-Orbe, en sudo al La Sarraz, kaj en okcidento kaj nordokcidento al Romainmôtier-Envy. La eksklavo apud la monteto Echilly krome limas en okcidento, nordo kaj oriento al Romainmôtier-Envy, en sudoriento al Ferreyres,kaj en sudokcidento al Moiry.
Câmpenița
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1349. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Croy
Trafiko
Tra Croy pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 de Laŭzano al Vallorbe. En nordo de la vilaĝo kruciĝas kun la kantona ĉefvojo n-ro 9 la kantona ĉefvojo n-ro 130 de Orbe trans la montopasejo Pétra Félix al la Lago de Joux. Trans la komunumo pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Cossonay al Vallorbe. La komunuma stacidomo situas sur la norda komunumlimo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Croy datiĝas el la jaro 1498 jam sub la aktuala nomo. Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj ferofandfornoj el la gaŭla, romia kaj frua mezepoko. Dum mezepoko Croy apartenis al la Abatejo Romainmôtier, el kiu post la reformacio sub la berna regado ĝis la Helveta Revolucio de 1798 fariĝis voktejo. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Orbe, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Lučany nad Nisou
Lučany nad Nisou (Wiesenthal an der Neiße) estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. En la urbo vivas.
Situo
Najbaraj municipoj estas Jiřetín pod Bukovou nordokcidente, Smržovka oriente, Nová Ves nad Nisou sude kaj Jablonec nad Nisou kun loka parto Jablonecké Paseky sudoriente.
Historio
La unu skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1623.
Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de urbo.
Transporto
Tra Lučany nad Nisou kondukas ŝtata ŝoseo I/14 kaj ankaŭ fervojlinio 036 el Liberec ĝis Harrachov.
Bálint Kiss (pentristo)
Bálint Kiss [kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss Bálint estis hungara pentristo, grafikisto. Lia patro estis la samnoma Bálint Kiss. Bálint Kiss naskiĝis la  en Szentes (Hungara reĝlando), li mortis la  en Pest (urbo) (Hungara reĝlando).
Biografio
Bálint Kiss frekventis lernejojn en sia naskiĝurbo kaj ekde 1819 en Debrecen, poste li studis pentroarton en Akademio de Belartoj de Vieno (1827-1830). Dum la studentaj jaroj li konatiĝis kun Miklós Barabás. Hejmenveninta li estis portretisto en Szentes. Inter 1830-1832 li studvojaĝis al la tiamaj Italio, Svislando, Germanio, poste li pentradis en Debrecen 3 jarojn, ekde 1837 en urbo Pest. En 1843 li ricevis postenon en Hungara Bildgalerio. Lia tasko esis zorgadi pri pentraĵoj. En 1850 li estis forigita el la muzeo pro apogo de la Hungara revolucio de 1848, li reposteniĝis en 1861. En tiu periodo li ofte kreis litografiaĵojn.
Kampanjo de Salomonoj
La Kampanjo de Salomonoj estis grava kampanjo de la Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. La kampanjo komenciĝis per japanaj surteriĝoj kaj okupado de kelkaj areoj en la Britaj Salomonoj kaj en Bougainville, en la Teritorio de Nov-Gvineo, dum la unuaj ses monatoj de 1942. La japanoj okupis tiujn lokojn kaj komencis la konstruadon de kelkaj ŝip- kaj aviadil-bazoj kun la celoj protekti la flankon de la japana ofensivo en Nov-Gvineo, establante sekurecan barieron por la ĉefa japana bazo en Rabaul en Nova Britio, kaj havigante bazojn por malhelpi liveradon inter la potencoj de Aliancanoj de Usono, Aŭstralio kaj Novzelando.
La Aliancanoj, por defendi sian komunikajn kaj liverigajn liniojn en Suda Pacifiko, subtenis kontraŭofensivon en Nov-Gvineo, izoligis la japanan bazon en Rabaul, kaj kontraŭatakis la japanojn en la Salomonoj pere de surteriĝoj en Guadalcanal (vidu artikolon Kampanjo de Guadalcanal) kaj en malgrandaj najbaraj insuloj en la 7a de Aŭgusto 1942. Tiuj surteriĝoj iniciatis serion de kombin-armaj bataloj inter ambaŭ kontraŭantoj, dekomence per la surteriĝo en Guadalcanal kaj plue per kelkaj bataloj en centraj kaj nordaj Salomonoj, en kaj ĉirkaŭ la insuloj Nov-Georgio kaj Bougainville.
Per eroda kampanjo luktita surtere, surmare kaj en aero, la Aliancanoj elĉerpis la japanojn, okazigante neanstataŭeblajn perdojn en la japanaj militistaj havaĵoj. La Aliancanoj rekaptis kelkajn el la Salomonoj (kvankam la rezistado pluis ĝis la fino de la milito), kaj ili ankaŭ izoligis kaj neŭtraligis kelkajn japanajn poziciojn, kiuj estis poste pretepasitaj. La Kampanjo de Salomonoj poste kunverĝis en la Kampanjo de Nov-Gvineo.
São José de Espinharas
São José de Espinharas estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 4.760 loĝantojn en 2010.
Pernes (Pas-de-Calais)
Pernes (kelkfoje nomita Pernes-en-Artois) estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Pernois.
Distrikto Szentgotthárd
La Distrikto Szentgotthárd [sentgothArd] (hungare  Szentgotthárdi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario). Ĝi situas sur malalta montetaro laŭ Rába en la plej okcidenta parto de la departemento (same en la plej okcidenta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Szentgotthárd, kiu estas urbo, la ceteraj 15 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 255,04 km², kie loĝas 15 180 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo kaj bestobredadoj, sed multaj laboras en Szentgotthárd aŭ en la najbara Aŭstrio.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam inter 1886-1969, sed post Traktato de Trianon la limoj ŝanĝiĝis. En 1969 la distrikto ĉesis, la komunumoj aliĝis al Distrikto Körmend. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Tibor Imre Baranyi
Tibor Imre Baranyi [baranji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Baranyi Tibor Imre estas hungara tradukisto, redaktoro, eldonisto.
Internacia maro
Internacia maro aŭ internaciaj akvoj (mare liberum) estas akvejo kiu estas ekster la teritoriaj akvoj de iu lando, kaj inkluzivas areojn de oceanoj, maroj kaj riveroj. Ŝipoj kaj aliaj akvoveturiloj navigantaj en internaciaj akvoj estas kutime sub la jurisdikcio de la mara flago kiun ili metas.
La ideo de internaciaj akvoj unue estis formulita de la nederlanda juristo Hugo Grotius (1583-1645), en sia libro Mare Liberum publikigita en 1633. Laŭ lia propono, la maro estu internacia teritorio kaj ĉiuj nacioj de la mondo povus navigi kaj komerci en ĝi. Ĉi tiu ideo de Grotius venis fone de la furioza rivaleco inter la Brita imperio kaj la Nederlanda Imperio en kontrolo de la maraj komercaj vojoj en la mondo, rivaleco kiu kondukis al la Anglaj-nederlandaj militoj en la 17-a jarcento.
Gruotius: "... do la maro ne povas iel fariĝi la privata posedaĵo de iu ajn, ĉar la naturo ne nur permesas, sed ordonas komunan uzon de ĝi."
Simila ideo estis adoptita por la ekstertero, por kiu estis determinite ke lando ne povas postuli posedon de iu areo en la spaco aŭ sur planedo.
Hess lighTram
Hess lighTram estas 24,7 metroj longa artika trolebuso produktita de svisa kompanio Carrosserie Hess, nuntempe uzataj en urboj en Ĝenevo, Lucerno, Sankt-Galo kaj Zuriko. Kapacito estas 200 personoj, de tio 68 homoj povas sidi.
Bozkurt (Denizli)
Bozkurt estas urbo kaj agra distrikto de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Denizli kaj al la Egea regiono de Turkio.
Stacio Higashi-takasu
Stacio Higashi-takasu (japane: 東高須駅 [Higaŝi-takasu-eki], angle: Higashi-takasu Station) estas fervoja stacio en Niŝi-ku, Hiroŝimo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hiroshima: Linio Hiroden-Miyajima.
Salamanko (Madrido)
Ĝi enhavas kvartalojn Rekoleto, Goya, Fontano de la Akvokreso, Gindalero, Lista, Kastilia.
Aŝtarako
Aŝtarako aŭ Ashtarak (Աշտարակ, en la senco de turo) estas industria urbo de Armenio ĉe la maldesktra bordo de la rivero Kasagh, proksimume je 20 km nordokcidente de Erevano, je 1110 metroj sur la marnivelo. Aŝtarako estas la ĉefurbo de la provinco Aragacotno. Ĝi havas ĉ. 21.000 loĝantojn kaj troviĝas inter la tri ĉefaj urboj de Armenio: Erevano, Gjumri kaj Vanadzor.
La urbo ludas gravan rolon en la nacia ekonomio kaj en la kultura vivo de Armenio, kie sidejas pluraj entreprenoj (naciaj kaj internaciaj) kaj kulturaj organizoj. Ĝi disvolviĝis kiel satelita urbo de Erevano. Aŝtarako estas unu el la plej antikvaj urboj de Armenio kun pluraj historiaj kaj kulturaj monumentoj kiuj pluvivigas la flamon de la antikveco kaj beleco en la urbo. Ĝi estis fondita en la 9-a jarcento kaj rekonstruita en la 17-a jarcento.
La prelato de la Diocezo de Aragacotn de la Armena Apostola Eklezio havas sian ĉefsidejon en Aŝtarako.
Etimologio
La nomo "Aŝtarako" estas la armena vorto por turo aŭ fortikaĵo. Tamen, laŭ lingvisto Grigor Ghapancjan, la nomo de Aŝtarako devenas de Iŝtar (Aŝtar); la asira kaj babilona diino de fekundeco. Male, la plej novaj historiaj esploroj pruvis, ke la nomo de Iŝtar neniam estis uzata en la armena mitologio dum la antikvaj tempoj. Anstataŭe, la diino de fekundeco estis konata kiel Ŝardi aŭ Sardi en la praa reĝlando Urarto, kaj poste iĝis konata kiel Astghik inter la armenaj monaĥoj.
Aliaj lingvistoj sugestas, ke la nomo de Aŝtarako rilatas aŭ kun la legenda figuro en la armena historio Ŝidar; la filo de reĝo Artavasdes la 1-a de Armenio, aŭ kun Sarduri la 2-a; la reĝo de Urarto.
Frua historio kaj mezepoko
La bronzepokaj tombejoj Nerkin kaj Verin Naver situas tuj ekster la moderna Aŝtarako. Arkeologo Hakob J. Simonjan kredas, ke ilin konstruis hindeŭropa kulturo, eble fruaj armenoj.
Laŭ Moseo de Ĥoreno, Armanak, la filo de la patriarko kaj fondinto de la armena nacio Hajko, kune kun lia klano, ekloĝis en la areo de nuntempa Aragacotno.
Historie, la areo de nuntempa Aŝtarako estis parto de la kanton Aragacotno de la provinco Ajrarato de la praa Reĝlando Armenio. La urbo estas unu el la plej malnovaj setlejoj en Armenio kun multaj historiaj kaj kulturaj monumentoj, kiuj montras la unikajn aspektojn de armena arkitekturo troviĝas ĉi tie.
En la historio de la Armena altebenaĵo, Aŝtarako estis menciita kiel kampara setlejo por la unua fojo dum la 9-a jarcento. Tamen la graveco de Aŝtarako malkreskis dum la sekvaj jarcentoj sub la regado de la eksterlandaj potencoj. Inter la 11-a kaj 15-a jarcentoj, la tuta regiono Aragacotno kune kun la resto de la historiaj teritorioj de Armenio suferis respektive de la invadoj de selĝukoj, mongoloj, ak-kojunloj kaj kara-kojunloj.
Moderna historio
Komence de la 16-a jarcento, Aŝtarako iĝis parto de la Erivan Beglarbegi ene de la safavida Persio. Dum la 17-a jarcento, la urbo estis tute rekonstruita. Dum la unua duono de la 18-a jarcento, Aŝtarako iĝis parto de la Ĥanato de Erevano sub la regado de la afŝaridoj kaj poste sub la kaĝaroj de Irano. Aŝtarako estis la loko de la Batalo de Oŝakan en aŭgusto 1827, kiu rezultigis persan venkon, dum la Rusa-Persa Milito de 1826-1828. Ĝi restis sub la persa regado ĝis 1827-1828, kiam Orienta Armenio estis cedita al la Rusa Imperio kiel rezulto de la sama Rusa-persa milito de 1826–28 kaj la subskribo de la Traktato de Turkmenĉajo.
Post la falo de la Rusa Imperio en 1917, Aŝtarako estis inkluzivita ene de la Unua Armena Respubliko deklarita la 28an de majo 1918. Tamen, post 2 jaroj de mallonga sendependeco, Armenio fariĝis parto de Sovetunio en decembro 1920. De 1930 ĝis 1995, Aŝtarako estis la centro de la Aŝtaraka Rajono. Dum tiu periodo, Aŝtarako ricevis la statuson de urbo en 1963.
Post la sendependiĝo de Armenio en 1991, Aŝtarako fariĝis la ĉefurbo de la nove kreita provinco Aragacotno kiel rezulto de la teritoria administracia reformo de 1995.
Geografio
Aŝtarako situas maldekstre de rivero Kasagh, 13 km nordokcidente de la ĉefurbo Erevano, je proksimuma alteco de 1110 metroj super la marnivelo.
La urbo okupas la centran punkton inter la Ararata ebenaĵo de la sudo kaj la monto Aragaco de la nordo. La areo estas riĉa je akvoresursoj. La fontanoj de Saghmosavan, Nazrevan kaj Ŝroŝor estas la ĉefaj fontoj de trinkakvo por la urbo.
La urbo dividiĝas en 4 distriktojn: Malnova Aŝtarako sur la dekstra bordo de Kasagh-rivero, Dzaĥap (laŭlitere signifanta maldekstra bordo ) sur la maldekstra flanko de Kasagh, Gitavan kaj Bagavan. La vilaĝo Mughni, inkluzive de la komunumo Aŝtarako, situas norde de la urbo. La valo de Aŝtarako ofte konata kiel Aŝtaraki-dzor estas grava celloko por vizitantoj de Erevano kaj aliaj proksimaj setlejoj.
Loĝantaro
Aŝtarako estas ĉefe loĝata de armenoj, kiuj apartenas al la Armena Apostola Eklezio. La reguliga korpo de la eklezio estas la Diocezo de Aragacotn kun la katedralo Sankta Mesrop Maŝtoc en Oŝakan. Tamen, la sidejo de la primaso troviĝas en la urbo mem, proksime al la Preĝejo Sankta Mariane.
En la fruaj 1970-aj jaroj, Aŝtarako ricevis grandan ondon de armenaj migrantoj, ĉefe el Samcĥe-Javaĥeti kaj sudokcident-aziaj landoj. Sovetstilaj loĝkonstruaĵoj estis konstruitaj en la urbo.
Post la detruo dum la Siria enlanda milito, multaj armenaj familioj de Halepo ekloĝis en Aŝtarako.
Kulturo
Aŝtarako havas kulturan palacon, 4 artlernejojn, kaj plurajn publikajn bibliotekojn, inkluzive de la regiona biblioteko Aragacotno nomita omaĝe al Vardges Petrosjan. La urbo ankaŭ estas hejmo de la domo-muzeo de romanverkisto Perĝ Proŝjan fondita en 1948, situanta en la centro de la urbo ene de la familia domo de Proŝjan. Ĝi laste estis restaŭrita en 2008. La 17-ajarcenta ponto de Aŝtarako ĉe la rivero Kasagh estas inter la interesaj lokoj de la urbo. Ĝi situas en la gorĝo tuj sub la preĝejo Sankta Sarkis. Ĝi estis konstruita en 1664 per la klopodoj de Mahdesi Ĥoĝa Grigor; riĉa komercisto de Kanaker. La ponto havas 3 arkojn neegalajn laŭ grandeco.
Preĝejoj Spitakavor, Karmravor kaj Ciranavor
Laŭ legendo, en Aŝtarako loĝis 3 fratinoj, kiuj ĉiuj enamiĝis al la sama viro, princo Sarkis. La 2 pli aĝaj fratinoj decidis sinmortigi favore al la plej juna. Unu estis portanto de abrikotkoloran robon kaj la alia surhavis ruĝan robon, ili ĵetis sin en la Aŝtarakan interkrutejon. Kiam la plej juna fratino eksciis, ŝi surmetis blankan robon kaj ankaŭ ĵetis sin en la gorĝon. Sarkis tiam fariĝis ermito kaj tri malgrandaj preĝejoj aperis ĉe la rando de la gorĝo, nomitaj laŭ la koloroj de la fratinoj. , 13a jarcento]] La plej bone konservita inter la tri kirkoj estas Karmravor (signifanta ruĝeta pro sia kupola koloro), devenanta el la 7-a jarcento, dediĉita al la Sankta Dipatrino (Surp Astvacacin). Ĝi havas malgrandan krucoforman centran planon, kun ruĝeta aŭ abrikota kolora kupolo, kaj okangula tamburo. Aliaj preĝejoj inkluzivas, Ciranavor (kun la signifo abrikotkolora) devenanta de la 5-a jarcento,  kaj Spitakavor (kun signifo blankeca) devenanta de la 13-a jarcento, ambaŭ situas laŭ la rando de la gorĝo.
Preĝejo Sankta Sarkis
La preĝejo Surp Sarkis konstruita sur malnova fundamento, el la 19-a jarcento, situas sur alloga punkto ĉe terkapo super la gorĝo kaj ofertas belan vidon al la supre menciitaj tri preĝejoj. La eksteraj muroj de la strukturo estis preskaŭ tute restaŭritaj lastatempe dum la internaj muroj restas samaj. Iuj pecoj de la eksteraj muroj restas sidantaj apud la preĝejo kun ĉizadoj sur ili.
Aŝtaraka Juglanda Festo
La Aŝtaraka Juglanda Festo okazas ĉiujare dum la monato oktobro por antaŭenigi la famon de la bongusta juglando de Aŝtarako. Ĝi estis festita unue en 2012. La festivalon organizas franc-armenaj posedantoj de la loka kafejo Pascal & Diodato.
Ekonomio
Aŝtarako estas unu el la ĉefaj industriaj centroj de la provinco Aragacotno. La industria sektoro de la urbo baziĝas sur nutraĵa prilaborado, laktaĵoj kaj trinkaĵoj, ĉefe prilaborante la hejmajn krudaĵojn kaj vinberojn.
Aŝtarako estas hejmo de la kompanio "Aŝtarak-Kat" (fondita en 1995), la ĉefa fabrikanto de glaciaĵoj kaj laktaĵoj en Armenio. La urbo ankaŭ estas hejmo de la ĉokoladfabrikejo "Gourmet Dourme" fondita en 2007, la "Grupo P & D Armenio" por plastaj ujoj fondita en 2007, same kiel la fabriko "Milen Art" kaj la "Kooperativo Ĥaram" por produktado de konstrumaterialoj.
Kun pluraj restoracioj kaj distrejoj, la valo de la rivero Kasagh, loke konata kiel Aŝtaraki dzor, estas ĉefa celloko por vizitantoj de Erevano kaj aliaj regionoj.
Edukado
2 ĉefaj scienc-esploraj institucioj de Armenio havas sidejon en Aŝtarako:
Sporto
FC Mika estis fondita en 1999 surbaze de la fuzio de 2 futbalaj kluboj: Mika Ashtarak kaj Kasagh Ashtarak sub la fuzio, la nomo de la nova klubo iĝis Mika-Kasagh Ashtarak. Tamen la fuzio daŭris nur 1 jaron; ĝis 2000. Kasagh Ashtarak restarigis sian originan nomon, konservante sian emblemon, historion kaj statistikon, dum FC Mika kontentiĝis esti nova klubo. En 2007, Mika translokiĝis de Aŝtarako al Erevano. La sola stadiono de la urbo estas Kasaghi Marzik kun kapacito por 3.500 spektantoj.
La sporta lernejo de Aŝtarako estas reguligita de la sporta publika organizo Sevan. La centro estis tute renovigita kaj malfermita en julio 2017, kun proksimuma kosto de 1 miliono da usonaj dolaroj. La lernejo havas ĉirkaŭ 350 junajn sportistojn fakiĝintaj pri olimpika luktado, halterlevo, boksado, luktosporto, flugpilko, korbopilko, piedpilko kaj ŝako.
Aŝtarako ankaŭ estas hejmo de la ĉevalvetkura klubo "Ajrudzi".
Filipov (Kameničky)
Filipov, (Phillippsdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kameničky en distrikto Chrudim. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Kameničky. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 49 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Filipov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,17 km².
Kastelo Hildburghausen
Kastelo Hildburghausen en la urbo Hildburghausen en Turingio estis la sidloko de la registaro de la dukoj de Saksio-Hildburghausen ĝis 1826. Ĝi malkonstruitis ĝis la jaro 1950.
Konstruo
La kastelo estis konstruita sur la sudokcidenta rando de la urbocentro, en la loko de pli frua akvokastelo. Sekvante la ekzemplon de Versailles, ĝi estis konstruita kiel hufumforma, trietaĝa konstruaĵo. La baroka strukturo harmoniis de centra ĉefkonstruaĵo kun du aloj ĉirkaŭantaj korton de honoro. La kastelo estis provizita per tri ĉefaj haloj kaj pluraj aŭdiencejoj per stukmuroj kaj parte pentritaj plafonoj en rokoko-stilo. La fasado estis karakterizita per solida gipslaboro, rektangulaj fenestroj, simplaj ŝtonopordfostoj kaj gudrita, sel-forma tegmento. Sur la korta flanko, la ĉefalo estis subdividita per du portaloj kun dorikaj pilastroj, pintitaj per triangulaj frontonoj kun metaforaj skulptaĵoj. La ĝardenoflanko havis 22 fenestraksojn kaj estis subdividita malsimetrie per du fenestraroj enkadrigitaj kun pilastroj, sed sen frontonoj.
Historio
La fundamento ŝtonumas ĉar la kastelo estis metita la 27an de majo 1685 fare de duko Ernesto de Saksio-Hildburghausen, en la ĉeesto de lia kortego. La urbo provizis lin per tero por kastelo kaj parko. Elias Gedeler gvidis la konstruprojekton. Li disfaligis parton de la urbomuro, kiu estis sendifekta ĝis tiam. Post la morto de Gedeler en 1693, la projekto estis gvidita fare de Johann Schnabel ĝis sia kompletiĝo la 24an de julio 1695.
Origine pli ludema versio de la kastelo estis planita, sed la kostoj eksplodis kaj ekstraj impostoj devis esti pagigitaj por financi la konstruon. La senornama okcidenta alo estis nur du etaĝojn alta, kaj estis kompletigita en 1707. Tiu alo enhavis la stalojn, la veturilejojn, la oficojn de la Supera administradĉefo (Hofmarschall) kaj la kastela Kirkon Sankta Spirito kun la duka kripto. La preĝejo estis formale inaŭgurita la 30an de aŭgusto 1705.
Post kiam la kortego translokiĝis en 1826, la kastelo funkciis kiel loĝejo por kelkaj oficistoj. La kastelkirko estis konvertita al tribunalejo en 1847. En 1867, la kastelo estis parte disfaligita kaj modifita por funkcii kiel kazerno por la Dua bataliono de la 6-a Turingia infanteriregimento nr 95.
La kastelo estis bruligita fare de amerika artilerio la 7an de aprilo 1945 kaj detruita preskaŭ tute. Nur la fasado kaj parto de la ŝtuparo restis starantaj. Inter 1947 kaj 1950, kio restis de la kastelo estis disfaligita.
La parko
La konstruado de la kastelparko komenciĝis en 1700. Ĝi estis kompletigita fare de duko Ernesto Frederiko la 1-a, kiu volis imiti la komplekson de Versailles. La parko estis provizita per kavernoj, fontanoj, belvederoj, skulptaĵoj, labirintoj kaj subĉiela teatro. En 1720, kanalo estis aldonita, provizita kun akvo de la proksima Werra-rivero. La duko financis la kanalon per la vendado la doto de al sia patrino, la grandurbon Culemborg al la provinco Gelderland.
La konservado de la parko estis tre multekosta. Kiam la imperiaj heredantoj transprenis ĝin en 1792, unu el iliaj unuaj agoj estis la transformo de la parko en anglan ĝardenon, en kies formo la parkon daŭre ekzistas ĝis hodiaŭ. En la centro de la parko, ni trovas monumenton por Louise, kiun dukino Charlotte konstruigis en 1811 en memoro pri sia fratino.
En 1867, la armeo komencis utiligi la parkon kiel ekzercejon. En 1890, proprieto de la parko estis transdonita reen al la urbo kaj la parko estis malfermita al publiko. Inter 1990 kaj 1993, tri pontoj estis reestigitaj, por igi la parkon pli alirebla.
Jindřichov (Lučany nad Nisou)
Jindřichov (Hennersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Lučany nad Nisou en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 2 km okcidente de Lučany nad Nisou. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 57 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.