cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rekordoj de serpentoj
Evolue la plej novaj serpentoj
Male, evolue la plej novaj estas viperedoj (Viperidae), inter kiuj apartenas ankaŭ krotaloj (Crotalinae). Ni trovos viperedojn preskaŭ sur ĉiuj mondpartoj krom Aŭstralio, kio atestas pri tio, ke ili evoluis nur post ties apartiĝo de la ceteraj mondpartoj.
La plej maljuna serpento
La longeco de vivo ĉe serpentoj diferenciĝas specio de specio. Malgraŭ tio eblas diri, ke serpentoj kiel tiaj estas proporcie longaĝaj. Krotaloj ĝisvivas en kaptiteco mezproksime 10 - 15 jarojn, unu ruĝkolora elapo (Elaphe guttata) ĝisvivis en kaptiteco nekredeblajn 21 jarojn. Grandaj serpentoj en kaptiteco, kie ili havas idealajn kondiĉojn, ĝisvivas preskaŭ kelke da dekoj de jaroj. Masklo de kutima specio de boao (Boa constrictor), pereis en la jaro 1977 en aĝo 40 jaroj, 3 monatoj kaj 14 tagoj en zoo Philadelphia, en Pensilvanio en Usono.
La plej peza serpento
Sendube la plej peza serpento estas anakondo (Eunectes murinus), vivanta en Sud-Ameriko kaj sur Trinidado. Dum la plej longa dokumentita mezurita ekzemplero longa 9,15 m pezis nekredeblaj 227 kg. Sudamerikaj indianoj ĉasas anakondojn pro viando.
La plej peza venena serpento
La plej peza venena serpento estas onidire krotalo (Crotalus adamanteus), kiu ĉe proksimume 2,5 metra longeco, povas atingi preskaŭ 13 kg.
La plej ega vipereda serpento
La plej ega vipereda serpento ne nur de Afriko, sed fakte de la tuta mondo, estas sendube gabona vipuro (Bitis gabonica). Ĝi ĝiskreskas longecon pli ol du metroj kaj ĝi povas esti pli forta ol homa femuro.
La plej malofta krotaleda serpento
La plej malofta krotaleda serpento estas evidente Corallus cropanii, konata nur laŭ tri ekzempleroj ĉasitaj proksime de Sao-Paŭlo.
La plej venenaj serpentoj
La plej multe venena mara serpento estas evidente hidropso (Hydropsis belcheri) kaj enhidrino (Enhydrina schistosa). Tiuj ĉi serpentoj havas tre abruptan venenon. Inter la plej venenaj surteraj serpentoj apartenas sendube serpento tajpano (Oxyuranus scutellatus), kies venenaj glandoj povas atingi kvanton preskaŭ 400 mg da veneno, kaj tio estas en alikalkulo 94 112 mortaj dozoj por musoj. (Oni indikas la dozojn en mg de seka veneno je 100 g da muso subhaŭte.)
Laŭ plene plej novaj esploroj kiel la plej venena serpento en la mondo estas konsiderata aŭstralia serpento de specio Parademansia microlepidota. La efikeco de ĝia veneno estis perlaboratorie konfirmita nur en la jaro 1975. Ĝi vivas en maldense loĝataj regionoj de sudokcidenta Queensland kaj ĝia veneno estas onidire 4foje pli efika ol la veneno de tajpano. Inter la plej venenaj serpentoj de la mondo apartenas ankoraŭ Notechis scutatus, aŭ elapideda serpento Acanthophis antarcticus. La timigata nigra mambo (Dendroaspis polylepis) estas sur ŝtupetaro de venenco proksimume nur sur la kvina loko.
La plej granda disvastiĝo de venenaj serpentoj
Unuaecon en kvanto de venenaj serpentoj havas sendispute Aŭstralio. Tiu ĉi kontinento havas tre riĉan kaj tre nekutiman serpentan faŭnon, kiu diametre diferenciĝas de la ĉirkaŭa mondo - cetere tiel kiel ankaŭ la cetera faŭno de Aŭstralio. El 143 specioj ĉi tie vivantaj serpentoj estas nur 11 specioj de natrikenoj, kvankam sur ĉiuj ceteraj kontinentoj la natrikoj dominas. Sed ĉi tie vivas ĉirkaŭ 65 specioj de elapidedaj serpentoj, kio estas plena triono de ilia tutmonda nombro. Tiuj ĉi serpentoj eluzis konvenajn kondiĉojn kaj neĉeeston de naturaj predantoj kaj loĝigis preskaŭ ĉiun liberan biotopon. Aŭstralio tiel fariĝis kontinento, kie aperas plej multe da specioj de venenaj serpentoj en la mondo.
La plej longaj venenigaj dentoj
La plej longaj venenigaj dentoj havas viperedoj kaj boaedoj (Solenoglypha). Ili troviĝas antaŭe sur makzelo, ili estas kavaj kiel injektilo kaj en trankvilo ili celas malantaŭen. Nur mordinte, kiam la serpento malfermos faŭkon, la dentoj elstaros en vertikalan pozicion. Rekordulo en la longeco de la venenigaj dentoj estas gabona vipuro (Bitis gabonica), kiu estas preterpase ankaŭ la plej ega vipuro de la mondo. Ĝiaj dentoj atingas longecon preskaŭ 50 mm!
La plej granda imuneco kontraŭ serpenta veneno
El serpentoj estas denove specioj, ĉasantaj venenajn serpentojn. Ekz. usonaj lapropeltedoj (Lampropeltis) estas pli ol 100 foje rezistemaj kontraŭ la veneno de krotaloj ol muso. Proksimume same rezistema estas sudamerika musurano (Clelia clelia) kaj ankoraŭ kelke da specioj. Sed nenia animalo ne estas absolute rezistema kontraŭ la serpenta veneno kaj eĉ la venenaj serpentoj mem ne estas plene imunaj kontraŭ la propra veneno. Sed ilia rezistemo estas granda.
La plej rapida serpento
Nigra mambo (Dendroaspis polylepsis) el Afriko estas onidire la plej rapide moviĝanta serpento. Ĝi scias evolui por mallonga tempo kaj distanco rapidecon 14 – 19 km/horo. La plej rapide naĝantaj serpentoj estas maraj hidropsoj el hindopacifika regiono. Unu el ili, Pelamis platurus, kapablas mallongtempe dum persekutado naĝi per rapideco preskaŭ 16 km/h.
Rekorduloj en naĝado
Ĉiuj serpentoj senescepte scias naĝi. Ĉe maraj serpentoj la naĝado estas memkomprenebleco, sed ankaŭ sekteraj aŭ arbaj serpentoj estas eminentaj naĝantoj. Unu boao (Boa constrictor) ĝisnaĝis el sudamerika kontinento ĝis insulo St. Vincent, kio estas distanco pli ol 320 km. Post tiu ĉi plenumo la serpento estis en tre bona korpa stato.
Majstroj en malsatigado
Serpentoj post la satiĝo digestas kelke da tagoj aŭ semajnoj (laŭ la pezo de ĉasita ĉasakiraĵo). Sed ofte ili ne akiras nutraĵon regule kaj multfoje ili estas devigitaj malsatiĝi longan tempon. Grandaj serpentoj eltenos sen nutraĵo multe pli longe. Do ekzemple birma pitono (Python molurus molurus) ne akceptis nutraĵon 149 tagojn kaj dum tio ĝi perdis nur 10 % de sia pezo. En praga zoo ne akceptis nutraĵon retikulata pitono (Python reticulatus) 270 tagojn kaj dum tio ĝi perdis sole 12 % de sia pezo. En frankfurta zoo ne voris retikulata pitono plenajn 500 tagojn, poste mallongan tempon ĝi akceptis nutraĵon, por ke poste fastu sin péluajn 450 tagojn. Gabona vipuro (Bitis gabonica) ne voris 679 tagojn kaj brazila krotalo (Crotalus durissus) dum 780 tagoj. Seba pitono (Python sebae) eltenis sen nutraĵo plenajn 870 tagojn!
Sed la mondan rekordon tenas eble retikulata pitono (Python reticulatus),mezuranta 6,45 m kun la pezo komence de fasto 75 kg. Tiu ĉi serpento ne akceptis nutraĵon plenajn 910 tagojn, ĝis kiam ĝi ne mortis. Post sia morto ĝi estis nur 27 kg peza.
Unuseksa serpento
Ne ĉiuj serpentoj pro sukcesa reprodukto devas necese kopulacii. En Barato, sudorienta Azio, sed ankaŭ en suda Afriko kaj Aŭstralio vivas specio de primitiva serpento - Ramphotyphlops braminus, kiu estas unusola konata, partenogenetike reprodukcianta serpento en la mondo. Ĉe tiu ĉi serpento aperas sole femaloj, kiuj en la tempo de maturiĝado komencos aŭtomate demeti fekundigitajn ovojn eĉ ne kopulaciinte antaŭe. Sed el tiuj ĉi ovoj denove elkoviĝos denove nur femaloj, kiuj estas perfektaj genetikaj kopiaĵoj de siaj patrinoj. Sed tiu ĉi interesa ludo de la naturo ne havas el longdaŭra vidpunkto tro espero por sukceso. La genetika variableco, tiel grava por akomodiĝado de ŝanĝiĝantaj vivkondiĉoj, ĉi tie nome tute mankas.
Gare du Nord USFRT (pariza metrostacio)
Gare du Nord USFRT (unité spécialisée en formation et réglementation du transport, t.e. "specialigita unuo pri trejnado kaj reglamento de transporto") estas la nomo donita al la eksa finstacio  de linio 5, antaŭ la plilongigo nord-orienten en 1942. Tiu stacio situas en la 10-a arondismento de Parizo.
La stacio kaj najbaraj vojoj utilas hodiaŭ kiel centro de trejnado.
Santa Maria del Carmine
Santa Maria del Carmine estas preĝejo de la ordeno de Karmelanoj, en Oltrarno, nome distrikto de Florenco, en Toskanio, Italio. Ĝi estas fama kiel loko de la Kapelo Brancacci kiu estas hejmo de elstaraj freskoj de la Renesanco verkoj de Masaccio kaj Masolino da Panicale, poste finigita de Filippino Lippi.
Eksteraj ligiloj
43.768°N, 11.2439°W
Natria kaprato
Natria kaprato, kaprato de natrio aŭ CH3(CH2)8COONa estas natria salo de dekanata acido, salo derivita el dek-karbona grasacido kun karaktero amfofila kiu povas formi micelojn kaj likvajn kristalajn fazojn en akva solvaĵo. En biologiaj studoj, natria kaprato uzatas kiel aldonaĵo al hidrofilaj kaj hidrofobaj molekuloj por klarigo de transportado de biologie aktivaj molekuloj tra la ĉelmembranoj kaj hematoencefalaj barieroj. Natria kaprato same uzatas kiel surfaktanto, anti-aglomerigagento kaj emulsianto.
Referencoj
Nuna versio ekde 16:31, 6 jun. 2017
Gattaca
Gattaca estas 1997-jara sciencfikcia filmo de la reĝisoro/scenaristo Andrew Niccol, kun Ethan Hawke, Uma Thurman, Jude Law, Gore Vidal kaj Alan Arkin.
Ĝi temas pri vido de la futuro en kiu eŭgenika geninĝenierado ŝanĝis la homan genton ĝis ke infanoj koncipitaj seksume estas anoj de subklaso. La filmo temas pri Vincent, ano de la subklaso, kiu provas defii sian ŝajnan genan sorton. Li uzas DNA-spurojn de kripligita ano de la superklaso por ruze eniĝi en la spacan programon.
La nomo de la filmo venas de GATTACA, arbitra DNA bazpara sinsekvo (G=Guanino, A=Adenino, T=Timino, C=Citozino). La lastatempa eldono de la homa genaro rivelas ke GATTACA, kune kun plejparto de aliaj mallongaj bazparaj sinsekvoj, okazas ofte tra la homa genaro.
Por krei strangan etoson de ĉiea fizika perfekteco, la reĝisoro dungis modmodelistojn kiel kromaktorojn. Plia futureca etoso aldoniĝis per uzado de esperantlingvaj laŭtparolilaj anoncoj; la tradukon faris Miko Sloper el la Esperanto-Ligo por Norda Ameriko.
Serba preĝejo Sankta Georgo (Budapeŝto)
Serba ortodoksa preĝejo de Grandmartiro Sankta Georgo estas romkatolika kirko en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros en strato "Szerb" (=serba).
Historio
Serbaj rifuĝintoj konstruis la preĝejon en la 1690-aj jaroj, sed pli frue tie estis ruino de mezepoka kirko. La nova preĝejo malkonstruiĝis en 1731 kaj pli nova preĝejo konstruiĝis (laŭ alia informo nur trakonstruo okazis) post 2 jaroj. La kampanilo pretiĝis en 1752. La unuaj ikonoj fariĝis en 1760. En 1838 pro la granda inundo la mebloj neniiĝis. La nova ikonostazo estis farita en 1850. La ornama fera pordo pretiĝis en 1776, sed en 1932 pro teknikaj problemoj nova pordo konstruiĝis.
Preĝejo Kristo (Oberhof)
La Preĝejo Kristo (germane: Evangelische Christuskirche) estas la evangelia preĝejo en Oberhof (Turingio), Jäger-strato.
Historio
En Oberhof jam ekde la fondo de la "Herberge auff'm Schwarzwald" (= Oberer Hof, rifuĝejo) fare de la Malta Ordeno en Weißensee ekzistis eta komunumo da kristanoj. Post la Reformacio responsis pri la animzorgado la paroĥestro de Crawinkel.
Ekde 1714 ĝin administris la vicparoĥestro de la komunumo Sankta Blazio de Zella; li estis samtempe aŭtomate paroĥestro de Oberhof. Por la tiama komunumo konsistanta el malpli ol 10 bienoj jam ekzistis eĉ propra instruisto: lia tasko estis ankaŭ, se la paroĥestro ne povis veni vilaĝen, fari la diservojn en la Eskortejo kaj ekde 1704 en la ĝis hodiaŭ videbla lernejo. La provizora kapelo en ties unua etaĝo baldaŭ iĝis tro malgranda kaj la fideluloj konstruigis en 1783 etan preĝejon.
Kiam Oberhof je la fino de la 19-a jarcento rapide evoluiĝis al ŝatata vintrosporta turisma kaj kuraca loko oni decidis en 1937 konstrui pli grandan kaj reprezentan preĝejon. Ne realigitis tiu ĉi plano pro la eksplodo de la Dua mondmilito. En 1950 la komunum denove aŭdacis proponi novkonstruon. Landa episkopo Moritz Mitzenheim petitis peri la intertraktojn kun la ŝtataj komunismaj aŭtoritatoj.
Permesoj estis faritaj sed poste deklaritaj malvalidaj pro la akriĝanta politika situacio antaŭ la Laborista insurekcio de 1953. Ekzistas skribita protokolo pri parolado inter Otto Grotewohl kaj Walter Ulbricht, kie Grotewohl jesis la projekton, dume Ulbricht vehementege kontraŭis ĝin. Malgraŭ tiaj malkonsentoj kaj ĉiam denove ŝanĝantaj konstrukondiĉoj povis esti metita la fundamenta ŝtono en la 26.7.1953. La konsekro okazis fare de Mitzenheim en la 17.11.1957.
Priskribo
La preĝejo estas hala preĝejo kun nordorienta turo. Ĝi estas el ruĝa sabloŝtono.
Eksteraj ligiloj
Pri la preĝejo sur eklezia retpaĝaro.
Val Brembilla
Val Brembilla estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Ĝi estis establita de la regiona konsilio la 4-an de februaro 2014 el la fandado de la komunumoj Brembilla kaj Gerosa. Referendumo por krei ĉi tiun komunumon estis okazigita la 1-an de decembro 2013. La referendumo estis pasigita kun 77% jes- kaj 23% ne-voĉdonoj. La unuaj urbaj elektoj estis okazigitaj la 25-an de majo 2014.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Berbenno, Blello, Capizzone, Corna Imagna, Gerosa, San Pellegrino Terme, Sant'Omobono Imagna, Sedrina, Ubiale Clanezzo kaj Zogno.
Hochkelberg
La monto Hochkelberg en la distrikto Vulkaneifel (Rejnlando-Palatinato) estas kun sia alteco de 674,9 m supe marnivelo la tria plej alta monto en Hocheifel. Ĝi estas iama tavolvulkano,
La Hochkelberg situas inter Köttelbach, Bereborn, Kolverath, Sassen kaj Mosbruch. Ĉe la suda piedo oriente de Mosbruch situas la lageto Mosbrucher Weiher. Monto kaj lageto troviĝas en la Naturprotektejo Hochkelberg kun Mosbrucher Weiher.
La deklivoj de la monto estas kovrataj de densaj kaj specioriĉaj fagaroj. Tie troviĝis ankaŭ restaĵojn de romiaj konstruaĵoj. Sur la suda kupolo staras dissendoturo.
Ĉefpoŝtejo de Essen
Antaŭa domo (1903–1932)
La malnova poŝtoficejo estis konstruata en la jaroj 1900 ĝis 1903 laŭ vilhelminisma eklektikismo kun angulturo. La rapida kresko de la urba loĝantaro komence de la 20-a jarcento, ĉefe pro la almigrado de laboristoj por la minekspluato kaj la ŝtalindustrio de Krupp, kaŭzis, ke la domo ne plu sufiĉis al la bezonoj. Sekve la poŝtadministrado je Duseldorfo decidis komence de la 1920-aj jaroj novkonstruon. En 1932, kiam komenciĝis la lasta konstrufazo, oni malkonstruis la malnovan poŝtejon.
Nuna ĉefpoŝtejo
La nuna ĉefpoŝtejo staras proksimume ok respektive dek kvar metrojn metita malantaŭen kompare kun sia antaŭa konstruaĵo. Tiel ekestis, vidate ekde la ĉefa stacidomo, pompa enirkampo en la urbocentron, kiu ekde 1994 nomiĝas Willy-Brandt-Placo kaj nur ekde tiam estas piedira zono. Vidavide de la ĉefpoŝtejo trans ĉi tiu placo staras Hotelo Handelshof en la oriento. La poŝtodomo ekestis proksimume en la jaroj 1924 ĝis 1933 en apartaj konstrufazoj. La arĥitekto Architekten Hoeltz planis ĝin kun fasado el brikaj kaj kalkaj ŝtonoj kiel kontrasto al la borso, la nuna Haus der Technik. La enveturejon al la strato An der Reichsbank, kiu kondukas en la malnovan bankokvartalon, surpontas premita pintarko.
La stilo de la unuaj du konstrufazoj kun brikŝtona fasado jam tiam estis kritikata kiel ne plu aktuala. Post tio arĥitekto Lindemann planis en la jaroj 1930 kaj 1931 la trian konstrusekcion laŭ la stilo de la nova objektivismo kun fasado el prilaboritaj muŝelkalko-ŝtonoj, kiu fermis la longecan alon ĉe Hachestraße al la nuna Willy-Brandt-Placo kaj malfermiĝis januaron de 1933. La tuta domaro estis grave difektata dum la Dua Mondmilito kaj poste riparata. La domo estas monumentprotektata ekde 1988, tial ĝis somero de 2009 oni riparis ĉiujn proksimume 440 lignokadrajn fenestrojn.
Akvofalo Rusumo
Akvofalo Rusumo estas akvofalo de rivero Kagero en Afriko. Ĝi situas sur la landlimo inter Ruando kaj Tanzanio kaj altas ĉirkaŭ 15 metrojn.
Ĝiaj koordinatoj estas. Ĝia alto super maro estas 1.290 metroj.
Fertőhomok
Fertőhomok estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Sopron. La loknomo estas hungare Fertő-sablo, la kroata nomo estas Umok.
La komunumo situas laŭ la flankovojo proksime de lago Fertő kaj krome fervojo Sopron-Győr estas ne tro for.
Dum la kontraŭturkaj bataloj kroataj rifuĝintoj alvenis. Post disiĝo de Aŭstrio-Hungario en 1918 mallarĝa koridoro de Okcidenta Hungario aldoniĝis al Aŭstrio, la vilaĝo trovis sin proksime de la nova ŝtatlimo.
Post 1946 konstruiĝis Fera Kurteno, en la lago oni instalis minojn. Tio malebligis la kutiman laboron kanorikoltadon. En 1989 la fera kurteno ĉesis.
Vidindaĵo estas romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna el 1906. En Fertőhomok migra poŝto servas.
Adoptismo
Adoptismo estas parto de la unitarisma aŭ kontraŭtrinitarisma branĉo de kristanismo; ĝi unue aperis dum la unuaj jarcentoj post Kristo. Ĝia ĉefa tezo diras ke Jesuo naskiĝis nur perfekta homo kaj estis poste adoptita filo de Dio dum lia bapto, dum lia transfiguriĝo, dum lia releviĝo aŭ dum lia ĉieliro, depende de sekto. Ĉefa formo de adoptismo estis proponita de Teodoto kaj Paŭlo de Samosato. Adoptisman kristologion havis poste, dum la 16-a kaj 17-a jarcentoj, la Polaj fratoj, ofte erare nomitaj "socinanoj". Ĝi estas malsama al la kristologio de la arianismo, laŭ kiu Kristo estas nek dio nek homo, sed la unua kreitaĵo.
La termino "adoptismo" aŭ "adoptianismo" iĝis aktuala kiam la hispana episkopo Elipando de Toledo, kaj iom poste ankaŭ la episkopo Felikso de Urgell, advokatis tian teologion en la 8-a jarcento, sed la ideo estas pli aĝa; ĝi troveblas jam en tiel frua teksto kiel la Paŝtisto de Hermaso, apokrifa apokalipso kiun oni kredas estis verkita de frato de la episkopo de Romo ĉirkaŭ 150 p. Kr.
Lukács Hodászi
HODÁSZI Lukács, Pap (hoda:si) estis hungara reformita episkopo naskita en Nadjvarado en la mezo de la 16-a jarcento kaj mortinta en Debreceno la 13-an de majo 1613.
Biografio
Lukács Hodászi studis inter 1580–85 en Wittenberg kaj Heidelberg, de 1585 li estis kortega pastro de reganto Stefano Báthori en Eĉedo, en 1596 pastro kaj dekano en Debreceno. En 1604 li returnis sin al Eĉedo, kaj en tiu jaro oni elektis lin episkopo de la transtisa eklezia diocezo. De 1607 li iĝis denove pastro en Debreceno. Li estis en kadro de la eklezio unu el la plej decidemaj opoziciulo de la sendependuloj.
Róbert Ragnar Spanó
Róbert Ragnar Spanó (naskiĝis la ) estas islanda juristo. Li estis juĝisto kaj instruis en la Universitato de Islando. En 2013 li iĝis membro de la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj, kiun li prezidis de 2020 ĝis 2022.
NGC 2442
NGC 2442 (aliaj indikoj — ESO 59-8, AM 0736-692, IRAS07367-6924, PGC 21373) estas galaksio en konstelacio Flugfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kenneth la 3-a
Kenneth la 3-a, Cináed mac Duib aŭ Coinneach mac Dhuibh (naskiĝis antaŭ 967 kaj mortis la ) estis reĝo de Skotlando de 997 ĝis 1005. Li estis la kuzo de sia sekvanto, Malkolmo la 2-a kaj la filo de la reĝo Dub mac Maíl Coluim (mortis en 967). Li havus tri idojn.
Malkolmo la 2-a mortigis lin dum la batalo de Monzievaird en 1005.
Ariono de Metimno
Ariono de Metimno estis duone legenda poeto kaj muzikisto en Antikva Grekio de la 7-a jarcento a.K., rigardita kiel la eltrovinto de la ditirambo.
Dún Laoghaire
Dún Laoghaire ([ˌd̪ˠuːn̪ˠ ˈl̪ˠeːɾʲə, - ˈl̪ˠiːɾʲə]) estas marborda urbo en Graflando Dún Laoghaire–Rathdown, Irlando.
5544 Kazakov
5544 Kazakov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo. (Tiam en Sovetunio.)
Ariono de Metimno
Li estas ĉefe konata por esti minacita je morto far de maristoj kaj savita far de delfenoj.
Dún Laoghaire
La urbo fondiĝis en 1816 kun la nomo Dunleary, poste ĝi estis alinomita Kingstown, honore al reĝo Georgo la 4-a. En 1920 ĝi estis ankoraŭ alinomita al la nuna nomo.
Ariono de Metimno
La konstelacio Delfeno honoras la delfenon, kiu savis Arionon.
15338 Dufault
15338 Dufault estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Michele Dufault (1988–2011), elstara studentino pri fiziko kaj astronomio ĉe la Kolegio Yale, kiu mortis pro akcidento kelkaj semajnoj antaŭ ricevi sian akademian titolon. Michele estis pasia pri scienco kaj kuraĝigis aliajn, ĉefe junajn virinojn, por ke ili sekvu sciencajn karierojn.
Gagarin (Smolenska provinco)
Gagarin (Гагарин) estas urbo en Smolenska provinco en Rusio. La urbo estas ĉe rivero Gĵatj (Гжать) (baseno de rivero Volgo). En la urbo estas fervoja stacio en linio Moskvo–Smolensk.
Propila pirofosfato
Propila pirofosfato aŭ tetrapropila dufosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la propila alkoholo kaj pirofosfata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, solvebla en akvo. Propila pirofosfato posedas 12 karbonatomojn, 28 hidrogenatomojn, 2 fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Propila pirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de propilaj derivaĵoj.
Gagarin (Smolenska provinco)
La komunumo estis fondita en 1719. Ĝi havas statuson de urbo ekde 1776. De 1776 ĝis 1968 la nomo de la urbo estis Gĵatsk (Гжатск). En 1959 la urbo havis 9.9 mil loĝantojn; en 2010 jam estis 31.7 mil.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo. Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Domokos Szász
Domokos Szász
Gagarin (Smolenska provinco)
La interurba telefona kodo estas (+7) 48135, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005). Kodo de OKATO de la urbo estas 66208501.
(143303) 2003 AF40
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso sed ĝia orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo : ĝia marsa MOID estas 0,4588 astronomia unuo, tie estas 68,636 milionoj da km.
Gadĵijevo
Gadĵijevo (Гаджиево) estas fermita urbo en Murmanska provinco de Rusio. Bazo de la rusia milita ŝiparo.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 47529.
La urbo antaŭe estis nomita kiel Skalistij (Скалистый) ĝis 1999, kiam ĝi estis renomita omaĝe al Magomet Gadĵijev, dagestandevena heroo de la Dua mondmilito.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 69°15' norde, longitudo 33°19' oriente.
István Szabó K.
SZABÓ K. István estas rumanuja hungara reĝisoro naskita en Jibou la 21-an de junio 1977.
Kariero
Li finis en 2000 la fakon pri reĝisorado de la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş kaj ŝi dungiĝis al la Tomcsa Sándor Színház Odorheiu Secuiesc ĝis 2006 kiel reĝisoro, artgvidanto, poste direktoro. Poste li estis ĉefreĝisoro de la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház Temeŝvaro (2005-2007), ekde 2007 direktoro de la sendependa teatro ARCA de Bukareŝto, ekde 2009 ĉefreĝisoro de la teatro Piatra Neamţ.
Kumberg
Kumberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Graz aŭ formale distrikto Graz-Umgebung ("ĉirkaŭaĵo de Graz", germane: Bezirk Graz-Umgebung). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Campus Nord (Metroo de Barcelono)
Campus Nord estas estonta stacio sur linio 9 kaj linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Valle de Guadalupe
Valle de Guadalupe estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Valle de Guadalupe (Jalisco). La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 111.
Geografio
Valle de Guadalupe apartenas al la regiono Altos Sur kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco. Al tiu regiono apartenas 13 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6052 loĝantojn. El tiuj estis 2889 viroj kaj 3163 virinoj. La komunumo havas surfacon de 516,12 km². La meza alteco estas 1840 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 18,3 C. En la komunumo estas 814,3 mm da precipitaĵo jare.
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1638 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1438 scipovis legi kaj skribi kaj 199 viroj estis analfabetoj. Do 12.15 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1981 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1748 sciis legi kaj skribi kaj 228 virinoj estis analfabetoj. Do 11,51 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Valle de Guadalupe vivis 5061 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 3 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,059 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Orsolya Boér
BOÉR Orsolya [boe:r] estas rumanuja hungara aktorino naskita en Sfântu Gheorghe la 7-an de junio 1977.
Kariero
Ŝi dungiĝis al la Tomcsa Sándor Színház Odorheiu Secuiesc en 1999.
Flago de Kuracao
La flago de Kuracao estas blua kampo kun horizontala flava strio iomete sub la mezlinio kaj du blankaj, kvin-pintaj steloj en la kantono. La bluo simbolas la maron kaj ĉielon dividita per flava linio reprezentanta la brilan sunon kiu banas la insulon. La du steloj reprezentas ĉefinsulon Kuracaon kaj Klein Curaçaon, sed ankaŭ amon kaj feliĉon". La kvin pintoj sur ĉiu stelo simbolas la kvin kontinentojn de kiuj la popoloj de Kuracao venas.
Post la adopto de Arubo de propra flago, Kuracao ricevis aprobon por flago en 1979. 2 000 mil dizajnoj estis submetitaj al speciala konsilio. 10 estis selektitaj kaj la konsilio fine decidis ĉi lastan en 1982. Kun kelkaj modifoj, la flago estis adoptitaj la 2-an de julio 1984.
Starý Šachov
Starý Šachov (Alt Schokau) estas municipo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Děčín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1387.
Fiat X1/9
Fiat X1/9 estis malgranda sporta aŭto duseĝa, kiun konstruis la itala firmao Carrozzeria Bertone surbaze de komponantoj de Fiat.
Péter Erdős
Péter ERDŐS [erdOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erdős Péter estis hungara ekonomikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1979).
Fiat X1/9
Oni prononcas la nomon "fiat iks' unu naŭ" (itale: fiat iks uno nove). La nomo ne konformas al la aliaj nomoj de Fiat-aŭtoj, kiuj kutime havis tri-ciferan nombron; ĝi estas la interna kod-nomo el la evoluiga fazo (en kiu "X1" estis uzata por pasaĝeraj kaj "X2" por varaj aŭtoj), kiu iel transiris en la publikan vendon.
Péter Erdős
Péter Erdős naskiĝis la  1910 en Budapeŝto. Li mortis la 1990 en Budapeŝto.
Biografio
Péter Erdős frekventis universitatojn en Brno kaj Vieno. En la 1930-aj jaroj li ofte arestiĝis, en 1942 li estis kondamnita je 6 jaroj pro politikado. Post la 2-a mondmilito li estis inĝeniero, baldaŭe ekonomikisto kaj li ekinstruis en la universitato. Li partoprenis en redaktadoj de fakrevuoj Acta Oeconomica, Közgazdasági Szemle. Li ricevis premion en 1980.
Fiat X1/9
X1/9 ekzistis ankaŭ kiel kabrioleto kun protekta arko, kiu sekurigis la pasaĝerojn dum renversiĝo. Tiel ĝi sukcesis, kiel nur malmultaj kabrioletoj tiutempaj, plenumi la sekurecajn postulojn de la usonaj aŭtoritatoj de 1975, sed estis kompare tre peza.
Laŭ la motoro oni dividas X1/9 al du serioj: 1300 kaj 1500. La unua havis cilindraĵon de 1,3 litroj kun povumo de ĉ. 55 kW, la dua cilindraĵon de 1,5 litroj kun povumo de 63 kW; kun rubgasa katalizilo ĝia povumo estis 55 kW.
Komence de la 1980-aj jaroj Fiat ĉesigis la modelon, sed permesis al Bertone plu produkti ĝin sub la nomo "Bertone X1/9" kaj plu provizis la necesajn partojn.
En 1988 estis vendita la lasta X1/9, la 165.000-a.
Torre en Cameros
Torre en Cameros [TOre enkaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Malnova Kamero. La loknomo Torre estas etimologie komprenebla kiel Turo.
Geografio
Ĝi estas tre aparta loĝloko super la valo de la rivero Leza atingebla nur laŭ montara regiona ŝoseo LR-463, kiu komunikas kun Muro en Cameros kaj de tie laŭ la regiona ŝoseo LR-245 okcidente al la regiona ŝoseo LR-250 kaj aliaj lokoj de la komarko kaj oriente kaj laŭ tre montara areo al Almarza de Cameros kaj la komarko Nova Kamero. Ĉirkaŭe estas areoj de arbaroj, nome de kverkoj kaj fagoj, krom esceptaj ileksoj.
Historio
La prlej frua apero de la loko en dokumentoj datas de 1366. Tiam, Henriko la 2-a de Trastámara donis al la kavaliro Juan Martínez de Arellano kelkajn loĝlokojn, inter kiuj Torre, kiel premio al apogo havigita en la lukto kontraŭ sia frato la reĝo Petro la 1-a. Tiuj municipoj konstituis poste la Senjorlandon de Cameros.
Dum la Moderna Epoko, Torre en Cameros prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
Ĝi apartenis laŭvice al la provincoj Burgoso kaj Sorio ĝis la kreado en 1833 de la provinco Logronjo.
Ĝis 2006 ne estis elektro.
Aktualo
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la etenda brutobredado, krom agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo, arbaroj, kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
ECHO Jazz
Je la popmuzika ECHO ekzistis ekde 1992 fako nome Jazz Produktion national, ekde 2001 Jazz Produktion national/international. En 2010 oni kreis por la kampo de ĵazo apartan premion, kiun disdonas same kiel popmuzikaj kaj klasikmuzikaj ECHOj la Deutsche Phono-Akademie. Tiu ĉi disdonis la premion unuafoje la 5-an de majo 2010.
Oppland
La regurbo estas Lillehammer.
Inter la multaj lagoj de la teritorio estas Atnsjøen, Aursjøen, Avalsjøen, Breiddalsvatnet kaj Vågåvatn.
Santa Ana (Oaxaca)
Santa Ana estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo estas Santa Ana. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 353.
Geografio
Santa Ana apartenas al la distrikto Miahuatlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1697 loĝantojn. El tiuj estis 789 viroj kaj 908 virinoj. La komunumo havas surfacon de 51,03 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1600 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8 indiĝenoj. El tiuj 8 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 8 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Loučná (Višňová)
Loučná (Lautsche) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Višňová en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 3 km norde de Višňová. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Skylon
Skylon estas plan-nomo de senhoma kosmoaviadilo de la brita firmao Reaction Engines Limited (REL).
Skylon - laŭ la planoj - longos 84 m, pezos 275 tunojn, kapablos ekflugi per propraj raketoj en horizontala ekflugo aŭ per ekstera, aldona akcela instalaĵo su desur granda aviadilo en la aero.
Ĝi kapablos transporti 15 tunojn da utila ŝarĝo en ĉirkaŭteran orbiton (300 km). Ĝi pezos nur 53 tunojn sen fuelo kaj ŝarĝoj kaj kun tiuj 345 tunojn.
Flago de Saba
La flago de Saba estis adoptita la 6-an de decembro 1985 (nacia tago de la insulo). 130 malsamaj deiajnoj estis prezentitaj al la Komisiono. La elektita flago estis dizajnita de 18-jaraĝa sabano nomita Daniel Johnson.
Skylon
La SABRE-motoro
La Skylon havos du novajn specialajn motorojn, la motoro estas hibrida motoro. La motoro funkcias kiel normala jetmotoro kun normala aero kaj ankaŭ kiel raketomotoro kun oksigeno.
Kongreso de Franca Kulturo en Florido
Historio
La konkurso disvolviĝis ĉe Ĵaksonvilo, Florido dum la aŭtuno 1952 de tri instruistinoj de franca: Lelia Alexander de la Julia E. Landon High School (nuntempe Julia Landon College Preparatory and Leadership Development School), Cornelia Burge de la Duncan U. Fletcher High School, kaj Doris McCleary de la Andrew Jackson High School. La unua konkurso okazis en aprilo 1953 en la « Provençal House » ĉe Rollins College kaj revenis tien jare.
Flago de Saba
Saba akceptis nederlandan suverenecon post 1816 kaj uzis la nederlandan flagon. Tamen, ĉar kelkaj insulanoj konsideris Saban "respubliko", ili aldonis specialan simbolon, verdan brasikon por emfazi ilian sendependecon, kaj tiu simbolo estis uzita verŝajne ĝis la 1920-aj jaroj.
Kongreso de Franca Kulturo en Florido
Suzanne Carrell
En 1962, Suzanne Carrell, profesorino de franca, faciligis translokiĝi la okazon al la Universitato de Ĵaksonvilo, kie ĝi restis dum kelkaj jaroj. Suzanne Carrell, civitanino el Francio, estis tre laŭdata por sia plifortigo de la kulturaj ligoj inter Usono kaj Francio, precipe inter la ĝemelurboj de Ĵaksonvilo kaj Nanto,. Ekde sia kreo en 1980, la bourse Suzanne Carrell estas propetata al ĉiuj studentoj ĉeestanta la Congrès. Kiel premio por ŝiaj klopodoj, la franca prezidanto Jacques Chirac dekretas al ŝi la Honoran Legion de Francio dum la kvindeka jaro de la Congrès (2002). Dum la sesdeka jaro (2012), Carrell estis dekorata ankaŭ kun la nacia Ordeno de Merito.
Spite sian retiriĝon en 1989, Carrell daŭrigis prezidi la asocion ĝis sia morto,.
Celo
Ĉiuj partoprenantaj studentoj konkuras en diversaj defioj kiuj mezuras iliajn kapablojn en la franca lingvo same kiel en la franca kulturo. La defioj ampleksas la lecture (kompreno per legi), le discours (improviza oracio), la déclamation (poezio-deklamo), kaj le casse-tête (quiz bowl; kvizo). Ĝenerale, la venkantoj ricevas conmemorativajn rubandojn aŭ platojn (plaques). Cetere, tiuj kiuj montras—per skribi—sian intencon de daŭrigi siajn studojn pri Francio aŭ ĝia lingvo (speciale ĉe universitato aŭ kolegio) povas akiri stipendioj, kiel la bourse Suzanne Carrell.
La retejo de la asocio asertas ke la okazo permesas ke studentoj kunvenas aliajn francoamantojn kiu povas motivi ilin.
Jelska distrikto
Jelska distrikto (belaruslingve: Ельскі раён, : Ельский район) estas administrada subdivido en sudorienta parto de Homela regiono. La distrikto estis fondita en 1928a jaro, en 1955a jaro estis inkludita en Homelan regiono (antaŭe eniris en konsisto de aliaj administradaĵoj). La areo de la distrikto estas 1400 da km2. Administrada centro estas urbo Jelsk. En la distrikto estas eldonada gazeto "Popola voĉo".
Naturo
La areo de la distrikto estas ĉefe ebena, nordorienta kaj nordokcidenta partoj estas pli altaj. Tra la distrikto fluas la rivero Slaveĉna kun flankriveroj. Arbaro okupas 51 % de la distrikto.
Loĝlokoj kaj administrada subdivido
Post Ĉernobila katastrofo loĝantaro de parto de tiatempaj loĝlokoj estis elmigrita pro forta radioakivaĵa malpurigado. La distrikto estas dividita je 9 vilaĝaj sovetoj, kaj nuntempe en la distrikto situas 74 da loĝlokoj, pli granda el kiaj estas Jelsk.
Agrokulturo
En la distrikto estas disvastiĝitaj bovbredado, porkbredado, ŝafbredado, cerealplantado, terpomplantado, furaĵplantado. Pro Ĉernobila katastrofo ĉi-tio estas iagrade ŝrumpita.
Komunikado
Tra la distrikto trairas fervojo kaj aŭtovojo inter Kalinkaviĉi kaj Ovruĉ.
Tanlay
Tanlay estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 1172 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Tanlay etendiĝas sur 38.66 km², kaj havis 1172 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 30 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jean-Pierre Bouilhac, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Monumentoj
La kastelo de Tanlay estas ekzemplo de renesanca stilo. Ĝi estis konstruita en la 16-a jarcento.
Voĉoŝanĝiĝo
La voĉoŝanĝiĝo (ankaŭ: mutacio) estas la fazo en la evoluo de puberulo, en kiu rimarkeble ŝanĝiĝas kaj pliperfektiĝas je ambaŭ seksoj la voĉo. Dum la voĉoŝanĝiĝo la laringo kreskas same kiel la tuta korpo kaj la voĉbendoj longiĝas, do la voĉo iĝas pli malalta.
Tanlay
Administrado
Tanlay apartenas al la kantono de Cruzy-le-Châtel, kies ĉefurbo estas Cruzy-le-Châtel. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Voĉoŝanĝiĝo
La voĉoŝanĝiĝo je knabino okazas ekde la 10-a ĝis la 15-a vivjaro, ĉe knaboj ekde la 12-a ĝis la 16-a vivjaro (diferencoj dependas de la paso de la pubereco; tamen, la ĝenerala akcelado de pubereco en la lastaj jardekoj ankaŭ plifruigis la voĉoŝanĝiĝon. La plenkreskula kaj knaba voĉoj diferencas kutime je okto, (rilato 2 per 1). Ankaŭ la ina voĉo povas soni ĝis malgranda trito pli malalte rilate al la knabinvoĉo (rilato ĝis 1,2 per 1).
Tiuj ĉi ŝanĝiĝoj pleje rilatas al la evoluo de la seksorganoj. Se oni forigas de knabo antaŭ la voĉŝanĝiĝo la testikojn, ne estiĝas voĉŝanĝiĝo, li iĝas kastrito.
Antaŭjuĝoj
Vaste diskonata estas la zorgo, ke knabo dum tuta daŭro de la voĉŝanĝiĝo ne kantu, alikaze li ruinigus sian voĉon por ĉiam en sia vivo. Metodika esploro tamen nek konfirmis nek kontestis tiun ĉi opinion. Spertoj montras nur, ke knabo, daŭre kaj regule ekzercanta sian voĉon dum la voĉoŝanĝiĝo, ne havas voĉo-“rompiĝon“, la ŝanĝado tiam pli bone estas nur malrapidega proceso..
Brembio
Brembio estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Lodi de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Mairago, Ossago Lodigiano, Secugnago, Borghetto Lodigiano, Casalpusterlengo, Livraga kaj Ospedaletto Lodigiano. Kristana patroneco de la komunumo estas la naskiĝo de Maria, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Těškovice
Těškovice estas vilaĝo troviĝanta en distrikto Opava, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
Ĉe plimulto de vilaĝoj sur sudorienta regiono Opava ne ekzistas fidindaj fontoj pri ties estiĝo. Tiuj ĉi vilaĝoj enpaŝas en historion proporcie malfrue, kion kaŭzas precipe fakto, ke la ĉirkaŭaĵon kreis densaj arbaroj. Těškovice estis fondita de monaĥejo Hradisko u Olomouce proksimume fine de la 12-a jarcento aŭ komence de la 13-a jarcento. Sed la unua mencio devenas nur el la jaro 1377.
Ĝis la jaro 1850 la vilaĝo estis mallarĝe ligita kun najbara Kyjovice, kie estis sidejo de la sinjorujo, kien apartenis ankoraŭ dezertaj vilaĝoj Výškovice kaj Žebrákov. Těškovice ŝanĝis kun tiu ĉi sinjorujo ofte ankaŭ posedanton.
En 1850 Těškovice fariĝis memstara vilaĝo kaj ĝis 1896 ĝi estis parto de distrikto Opava, en la jaroj 1896 - 1960 poste parto de la eksa distrikto Bílovec. Dum teritoria reorganizo en 1960 finis aŭtonomio de la vilaĝo, estis destinita komuna nacia komitato por vilaĝoj Pustá Polom, Těškovice, Kyjovice, Hlubočec kun sidejo en Pustá Polom kaj en 1979 tiuj ĉi vilaĝoj estis kunigitaj sub unu - Pustá Polom kaj kreitaj lokaj partoj. Ekde 1990 la vilaĝo estas denove memstara.
Jill Hennessy
Biografio
Hennessy havas ĝemelan fratinon Jacqueline, pli junan fraton John Jr. kun kiuj ŝi plenkreskis ĉe sia vinado komercista patro. La patrino Maxine forlasis la familion. Pro iliaj diversnaciaj prauloj, la gefratoj parolas kvin lingvojn. Hennessy parolas krom la angla, la italan, hispanan, francan kaj germanan lingvojn.
Post la mezlernejo, Hennessy iĝis aktorino kaj aperis en multnombraj televidaj serioj kaj filmoj. En 1993, ŝi apartenis al plej strikta rondo de kandidatinoj pro la rolo Dana Scully en la serio The X-Files. la rolon ricevis do Gillian Anderson, post kiam Hennessy ekludis en la serio Law & Order, en kiu li ludis la rolon de advokatino Claire Kincaid kaj iĝis per tio populara. Tion sekvis la roloj en la holivudaj produktaĵoj kiel Molly (1999) kun Elisabeth Shue kaj Autumn in New York (2000) kun Richard Gere kaj Winona Ryder.
En la sama jaro, ŝi geedziĝis kun aktoro Paolo Mastropietro.
En 2001 la televida kanalo NBC ekis novan kimserion kun alloga patologiino kaj ŝia teamo. La serio Crossing Jordan iĝis granda sukceso, kun ĉefrolo de Jill Hennessy.
Hennessy iĝis en 2003 graveda kun filo, pro tio la eko de la tria jarkolekto de Crossing Jordan estis ŝovita je 6 monatoj. Pro la patrineco, poste ŝi ne aperis en ĉiu epizodo, tiam la serio koncentris je aliaj karaktroj. Ŝi havas du filojn (2003, 2007) kun la edzo Paolo Mastropietro.
En junio de 2009, aperis ŝia unua albumo Ghost In My Head.
Pentozono
Pentozono nun indikas ĉirkaŭflanka ŝnuro aranĝita por suferigi la ĝin ĉehaŭte vestanton. Origine ĝi estis dua vesto vestita de romiaj soldatoj dum eksterservaj deĵoraĵoj. Temis pri vesto inteksita per kapraj haroj malglata se surhaŭte allasata. La nomo devenas el la greka κιλίκιον kiu siavice referencas al Kilikio, regiono de suda Turkio
De la romiaj soldatoj la pentozono (plirespekte de la historio, “kilikio” (cilicio, cilice ktp) kiel en preskaŭ ĉiuj eŭropaj lingvoj) pasigis al la anakoretoj kristanaj, kiuj kutime ĝin vestis sur la nuda haŭto jen por praktiki malriĉecon jen por bremsi la bremsendajn (laŭvidpunkte de la uzanto) altiraĵojn de la korpo. De kie ĝi transformiĝis al sakaĵo aŭ al pentozono aŭ al ĉiuspeca suferigilo, uzata de certaj religiulaj ordenoj por ke la atento estu ĉiam al la superaj diaj donoj. El tio la pli taŭga difino per “pentozono”.
La vorto “pentozono”, pro la posttrenado de la similaĵoj, povas etendiĝi al rimeno hokforma aŭ formita per malglata kaj tratruita ŝnuro kiun la asketulo metas ĉirkaŭ la taliaj flankoj aŭ ĉe la femuroj tiamaniere ke ĝi provoku ĝenon kaj suferon, neekstremajn tamen, sed konstantajn.
La kaprahara sakaĵo estis ofte uzata de pilgrimantoj al la sanktejo kiel simbolo kaj montro de sia stato de pentanto. La historio memorigas elstarajn personojn vestitajn per tiu “humiliga” sakaĵo, sintene de pardonpeto antaŭ sanktejoj aŭ domoj de potenculoj. En tia situacio sintenis (1077), ekzemple, germana Henriko la 4-a antaŭ la pordo de la papa kastelo de Kanosa.
Uzo de la "pentozono" en la kristana medio
Diversaj sanktuloj kaj mistikuloj, ĝin uzadis laŭlonge de la jarcentoj kiel siatempe Ignaco Lojola; nuntempe oni scias ke ĝin uzadis ankaŭ Josemaria Escrivà). Sed ĉar temas pri persona kaj kaŝita praktiko malfacilas diri, hodiaŭ kaj hieraŭ, kiom ĝi estas praktikata. Kiel serioze atestate, ankaŭ modernega kaj ennoviga papo kiel Paŭlo la 6-a foje “ornamis” siajn flankojn per surhaŭta pentozono.
Por citi kazon de nuntempaj uzantoj, oni scias ke la membroj – diritaj “numeraroj” – de Opus Dei, laikoj en “apostola senedzeco” integriĝintaj en la organizo de la persona prelateco de la Katolika Eklezio kune kun delegitaj sacerdotoj, foje uzas - por humiligi sian korpon kaj per ĝi sian spiriton kaj por pli rapide “alproksimiĝi al la ofero de Kristo” – pentozonon, varimaniere ĉirkaŭpremeblan laŭ la “disponebleco” oferi adheron al la suferinta Kristo, kvankam ilia fondinto tion ne konsilis, male foje eĉ malkonsilis.
Sinteno de la Katolika Eklezio
La uzo de tiu instrumento de simpla humiligo de la korpo ne estas oficiale konsiderata ĉe la Katolika Eklezio ĉar ... la korpo de la homo partoprenas je la digno de la “bildo de Dio” kaj do ĝi ne estu mistraktata, sed konsiderata... bona kaj inda je honoro (n. 364 de la Katekismo de la Katolika Eklezio), kaj en la Gaudium et spes, n. 14 oni legas: Turmenti sian korpon estas... kontraŭ al justa amo al si mem. Oni vidu ankaŭ la Katekismon rilate la memmortigon en n. 2281 kie estas instruate ke la personaj suferoj kaj propravolaj rezignoj estas tamen permesitaj por akiri la plenan spiritan sanon, por esti pli vigle en la spirito kaj por plifortigi siajn rilatojn kun Dio kaj kun la proksimularo. La Patroj de la Eklezio, el tiuj rezignoj, proponas precipe tri: preĝo, almozdono, fasto.
Plurfoje katolikaj episkopoj instigis devotulojn forlasi dumprocesiajn “sinskurĝadojn, portempajn krucumadojn” ktp eĉ minacante malpermesi la liturgiajn ceremoniojn.
Proceso al Benjamin Netanjahu
Dum la kvara kaj kvina ĉefministrecoj de israela ĉefministro Benjamin Netanjahu, la israela polico prienketis kelkajn skandalojn pri korupto kiuj inkluzivis Netanjahu-n kaj ties proksimajn politikajn kunlaborantojn. La enketo komencis je decembro 2016. Ili rekomendis kulpigi Netanyahu-n, kaj je la 21an de novembro 2019, oni oficiale akuzis Netanjahu-n pro fidrompo, akcepto de subaĉetaĵoj, kaj fraŭdo. Pro tio, Netanyahu laŭleĝe devis rezigni siajn ministeriajn rolojn krom ĉefministro. La proceso en la Distrikta Tribunalo de Jerusalemo komencis je la 24an de majo 2020.
Pentozono
Sinteno de la Katolika Eklezio
Se en la kristana hagiografio oni ofte trafas en la uzon, foje eĉ ekĉesan, de la pentozono ĝis, foje, igi la praktikanton netaŭgan al la funkcioj kiujn la socio atendus de li, oni trafas ankaŭ en la principon laŭ la devotulo aŭ asketulo ne eniru tiun praktikon sen la permeso de la spirita gvidanto aŭ kun la permeso de la superulo. Ĝenerale la fondintoj de religiulaj ordenoj konsilas anstataŭi la suferon provokitan de la pentozonoj per vizito kaj servo al malsanuloj, helpo al prizonuloj, gajno por helpi bezonulojn...
Proceso al Benjamin Netanjahu
Superrigardo
Je la 21an de novembro 2019, Netanjahu oficiale akuziĝis pri trompo kaj fidorompo je kazoj 1000 kaj 2000, kaj pri trompo, fidorompo, kaj ricevo de subaĉetaĵoj je kazo 4000.
Pico (insulo)
Vidu pico por aliaj signifoj.
Pico [piko] ("pinta monto") estas la dua plej granda insulo de la portugala atlantika arkipelago de Acoroj (la plej granda estas São Miguel) kaj la plej granda insulo de la Mezaj Acoroj,situanta je 28º 20' okcidenta longitudo kaj 38º 30' norda latitudo.
Pico situas proksime al la insulo Faial (ĉ. 8 km for), kaj al la insulo São Jorge (ĉ. 15 km for). Ĝia areo estas 433,30 km² kaj sur la insulo vivas proksimume 15500 loĝantoj. La insulo havas longecon de ĉirkaŭ 90 km kaj larĝecon de ĉirkaŭ 20 km. Krom la haveno Madalena, kiu situas en la okcidento rekte je la alia flanko de la insulo Faial gravas iomete Lajes do Pico en la sudo kaj la haveno de São Roque.
Sur la insulo estas la plej alta monto de Portugalio, la Ponta do Pico kun alteco de 2351 metroj. La monto havas vulkanan originon. La marbordo estas tre kruta. Vidinda estas la rokaro Arco do Cachorro en la samnoma golfeto.
Post ĝia malkovro, oni nomis ĝin São Dinis. La nuna nomo venas de la alta monto, kiu finas per akra pinto (portugale pico). Pico estas la plej monteca insulo de la Acoroj. Oni ekloĝis la insulon en 1460, stabile ekde la fondo de São Mateus en 1482.
La insulo estas konata pro vinkultivado, kiu ĉefe troviĝas en ĝia okcidenta parto. La vino de la insulo ĝenerale estas ruĝa kaj peza kaj pro la vulkanceca tero ĝi havas unikan aromon. En la 19-a jarcento oni eksportis la vinon ĝis Sankt-Peterburgo. Unesko deklaris la kulturon de vinkultivado sur la insulo kiel monda heredaĵo. La vino Verdelho do Pico estas kultivata inter geometriecaj muroj en spaco inter ŝtonoj.
Breme
Breme estas komunumo de Italio.
Gaj
Gaj (Гай) estas minista urbo en Orenburga provinco en Rusio.
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 51°28' norde, longitudo 58°27' oriente.
La urbo estas en suda Uralo, ĉe rivero Uralo, 330 kilometrojn for de Orenburg.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 53413.
La urbo estis fondita en jaro 1959, kaj havas statuson de urbo ekde 1979.
La interurba telefona kodo estas 35362, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva horzonoj estas 2 horoj (en 2005).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 1,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 41,6 mil loĝantojn.