cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Histamino
Histamino estas amino (C3N2H3)-CH2-CH2-NH2, devenanta el histidino, ĉeesta en diversaj animalaj histoj kaj en sekalergoto. La nomo devena de la στός histos, tie: „histo“ kaj -amino por nitrogen-entenaj organikaj kombinaĵoj karakterizataj de aminogrupo. En vivo, la histamino devenas de la malkonstruo de histidino.
Historio
Unue Adolf Windaus sintezis ĝin en 1907. En 1910 Henry Dale kaj George Barger trovis ĝin en skleroto de ergotfungo.
Rolo
Histamino estas signalkemiaĵo, kiu dilatigas la sangvaskuletojn, pliigas la sekreciojn kaj grave rolas en alergioj kaj anafilaksio.
Lignodomo de Peter Whitmer
En la lignodomo de Peter Whitmer, okazis multaj fundamentaj eventoj de la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Dum la ses monatoj, kiam Joseph Smith Jr. kaj Emma Smith vivis kun la Whitmer-oj, granda parto de la Libro de Mormon estis tradukita tie. Apud tiu loko, al La Tri Atestantoj estis montritaj la platoj fare de anĝelo Moroni. Ankaŭ, estis dirite de iuj, ke la oficiala organizado de la Eklezio de Kristo (poste alinomita al la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj en 1838) okazis tie la.
Peter Whitmer Sr., lia edzino Mary Musselman Whitmer, kaj iliaj ok infanoj, Christian, Jacob, John, David, Catherine, Peter Jr., Nancy kaj Elizabeth Ann loĝis ĉi tie.
Aladár Kettesy
Aladár Kettesy [keteŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kettesy Aladár estis hungara kuracisto, oftalmologo, profesoro. Lia origina nomo estis Kreiker Aladár ĝis 1939, lia plej konata filo estis Gusztáv Kettesi. Aladár Kettesy  naskiĝis la  en Szeged. Li mortis la en Debrecen.
Barges (Haute-Saône)
Barges estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Aladár Kettesy
Biografio
Aladár Kettesy frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Dum la 1-a mondmilito li faris medicinan armean servon. Li akiris medicinan diplomon en Universitato Erzsébet en 1919, sed li jam pli frue laboris en kliniko en Pozsony. Post la diplomo li laboris en hospitalo en Budapeŝto. Ekde 1921 li laboris kaj instruis en kliniko de Debrecen, kie li estis nomumita privata profesoro en 1923, publika ordinara profesoro en 1929. Li estis ankaŭ klinikestro en Universitato de Debrecen (1926–1951), katedrestro (1951–1969), dekano en la studjaro 1938, rektoro en la studjaro 1948. Li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1952, li pensiuliĝis en 1969, sed poste li restis kiel konsilisto. Li okupiĝis pri ĉiuj branĉoj de kuracado de la okuloj, li ankaŭ operaciis. Li enkondukis tabulon pri ekzameno pri vidokapablo, kiu estas konstante uzata en la tuta lando.
Prouvy
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas prouvysien(ne)s.
Aladár Kettesy
Biografio
Li ricevis 2 premiojn, li havis membrecon en Leopoldina (akademio) ekde 1966.
Gallinero de Cameros
Gallinero de Cameros [galjiNEro dekaMEros] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la suda komarko Nova Kamero. La loknomo Gallinero estas etimologie komprenebla kiel Kokinejo.
Geografio
Ĝi estas tre aparta loko komunikita nur laŭ la montara tre malfacila regiona ŝoseo LR-454 okcidente kun Pradillo.
Historio
La plej frua dokumento en kiu aperis citita Gallinero estas la Katalogo de la senjoroj de Biskajo. En ĝi oni mencias doña Goda López, senjorino de Gallinero, filino de don Lope, senjoro de Alavo, Biskajo, Gipuzko kaj Nájera, mortinta en 1093.
Dum la Moderna Epoko, Ortigosa prosperis pro la protekto fare de la Mesta kaj la industrio de la lano. La tolaĵoj fabrikitaj en la 18-a jarcento estis konsumitaj de la lokanoj, sed ankaŭ estis liveritaj al la reĝaj trupoj aŭ eksportataj al la cetero de Iberio.
Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tial oni malaltiĝis el 136 loĝantoj ĝis 24 en la 1980-aj jaroj kaj tiel stabiliĝis la loĝantaro.
NGC 2283
NGC 2283 (aliaj indikoj — ESO 557-13, MCG -3-18-2, IRAS06436-1809, CGMW 1-369, PGC 19562) estas galaksio en konstelacio Granda Hundo.
Gallinero de Cameros
Aktualo
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, forstado, la industrio pri ligno kaj la rura turismo.
NGC 2283
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mariánské Údolí (Hlubočky)
Mariánské Údolí (Marienthal) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlubočky en distrikto Olomouc. Fabrika domaro de ferfabriko akcia kompanio Moravia en Mariánské Údolí unue falis sub Velká Bystřice kaj etendiĝis sur eksaj parceloj de Metropolita olomouca kapitulo, ekde la jaro 1846 la domaro fariĝis konsisto de municipo Mrsklice/Nirklowitz (Mrsklesy). En la jaroj 1919-1938 Mariánské Údolí estis domaro de Velké Bystřice kaj post rezigno pri ĉeĥoslovaka limregiono de Imperia regiono Sudetio. Post ellandigo de germana loĝantaro estis la fabrika domaro nove loĝigita kaj la akcia kompanio Moravia estis ŝtatigita. En la jaroj 1945-1956 la fabrika domaro fariĝis denove konsisto de Velké Bystřice. En la jaro 1956 Mariánské Údolí estis kunigita kun municipo Hlubočky, al kiu estis integritaj en la jaro 1974 Posluchov kaj en la jaro 1976 ankaŭ municipo Hrubá Voda. Tiutempe municipo Hlubočky kun domaro Mariánské Údolí havis 3 014 loĝantojn kaj 886 domojn sume. Ĉe Hlubočky estiĝis ampleksa loĝdomaro Dukla, en la jaroj 1974-1975 poste nova loĝdomaro ĉe Mariánské Údolí.
Pánuco
Interalie temas pri
Mariánské Údolí (Hlubočky)
Imperia regiono Sudetio - limpasejo
La municipoj de la eksa olomouca distrikto Mrsklesy-Mariánské Údolí (Nirklowitz-Marienthal), Hlubočky (Hombok), Hrubá Voda (Grosswasser), Jestřabí (Habicht), Varhošť (Haslicht,), Nepřívaz (Epperwagen) kaj Posluchov (Posluchau) estis alvicigitaj al regiono Sudetio kaj al Amtsgericht Libavá-Město. Ekde julio de 1939 ankoraŭ municipoj Kozlov (Koslau), Slavkov (Schlock) kaj Prosenice (Pussinowitz). Ekde la 31-a de oktobro 1938 estis denove komencita transporto de varo inter stacioj de Ĉeĥoslovakaj ŝtataj fervojoj kaj germanaj stacioj. Por transporto inter Germanio kaj Ĉeĥoslovakio estis ekde la 31-a de oktobro 1938 malfermita limpasejo Velká Bystřice — Marienthal (Mariánské Údolí).
Gallinero de Cameros
Aktualo
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, kvar ermitejoj, kaj mirindaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
(76837) 2000 SL316
(76837) 2000 SL316 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, ano de la tiel nomata « Troja Tendaro ». Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Dénes Szécsi
Barono Dénes SZÉCSI [dEneŝ sEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szécsi Dénes estis hungara pastro, kardinalo, primaso, ĉefepiskopo, episkopo, kanceliero, politikisto, barono. Dénes Szécsi naskiĝis en 1410? en Hungara reĝlando en Felsőlendva (nuntempa Grad (Slovenio)), Li mortis la 1465 en Esztergom.
Biografio
Dénes Szécsi lernis ekde 1426 en Vieno, ekde 1433 en Bologna, kie en la sekva jaro li doktoriĝis, fine li plulernis 2 jarojn en Padovo. Li iĝis episkopo en 1438 en Nyitra. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Li estis lerta oratoro kaj politikisto. Li kronis 3 hungarajn reĝojn:
Lia tombo kaj skulptaĵo estas videbla en Primasa Baziliko de Sankta Adalberto kaj Dipatrino.
SS 12 (Italio)
SS 12 (Strada Statale 12 dell'Abetone e del Brennero) estas italia regna ŝoseo, kiu nomiĝas laŭ la pasejoj Abetone kaj Brenero, kiujn ĝi ligas.
En sia norda parto, en la adiĝa valo inter Brenero kaj Verono, ĝi apudas la aŭtovojon A22. Tra la Pada Ebenaĵo la du vojoj sekvas apartajn itinerojn al Modena. De tie SS 12 transas Apeninon laŭ pasejo Abetone kaj atingas Lucca.
Disulfidponto
Disulfidponto estas grupo de sulfuraj atomoj ligitaj (-S-S-), kiu vestas rimarkindan gravecon en la stabiligo de la terzara strukturo de multaj proteinoj. Oni vidu la ĉi-suba bildon en kiu R reprezentas la amnoadidan reziduon. La rezulta molekulo de la ligo estas la cistiino
Temas pri peptida ligilo kiu estas la kemia ligilo gvidanta la unuigon de aminoacidoj kaj la sekvan formiĝon de poplipeptidoj kaj protejnoj. Same kiel preskaŭ ĉiuj realiĝantaj en la organikaj milekuloj kaj generale en la biologia kemio temas pri kovalenta ligilo.
La formiĝo de disulfidpontoj realiĝas per Oksidado de la tiolaj (merkaptanaj) grupoj de la aminoacido cistina.
La efikoj de tiuj kombinaĵoj videblas en traktado de jaroj. La disulfidponto plenumas gravan rolon en la determino kaj de la strukturon kaj de la stabiligo de la haroj, kaj en la konsistiĝo de ungoj, kiu realigiĝas grandparte per proteinaj ĉenoj de keratino. Tiuj ĉenoj estas kunigitaj ĝuste per la formiĝo de disulfidpontoj. En iuj personoj, la formiĝo de tiuj pontoj igas, pro apartaj cirkonstancoj, la proteinajn ĉenojn parte refaldiĝantaj sur sin mem, originante tiel la fenomenon de buklaj haroj".
La fenomeno de "gladado" de la haro, male, fariĝas per traktado de la haroj per komponaĵoj reduktaj (bisulfitoj] kiuj dekomence malfermiĝas la disulfidpontojn de la keratino; la posta traktado per febla oksidilo puŝas la disulfurajn pontojn de la keratino al la meĥanika regeneriĝo post la efektivigo de la "gladado".
Barbodes bunau
Barbodes bunau estas specio de ciprineda fiŝo indiĝena al Indonezio.
Ĝi estas nesala nesalakva fiŝo.
Ĝi estas unu el 47 agnoskitaj specioj de sia genro Barbodes.
22843 Stverak
22843 Stverak estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Arktienoj
La arktienoj (science: Arctiinae), antaŭe nomiĝis la arktiedoj (science: Arctiidae), estas granda kaj diversa subfamilio de noktopapilioj, enhavanta 1,400–1,500 genrojn kaj ĉirkaŭ 11,000 speciojn trovitajn tutmonde, kies 6,000 neotropisajn speciojn. Ĉi tiu subfamilio incluzivas la grupojn ĝenerale konitajn kiel tigraj noktopapilioj, kiuj normale havas helaj koloroj, kaj footmen, kiu ofte estas pli griza. Multaj specioj havas "harkovritajn" raŭpojn kiuj populare koniĝas kiel "lana urso" aŭ "lana vermo" en la angla kaj aliaj eŭropaj lingvoj. La scienca nomo referas al ĉi tiu ursa nomo (greke αρκτος, "urso"). La raŭpoj ankaŭ nomiĝus "tussock moths" (herbotufaj noktopapilioj), sed ĉi tio pli ofte referas al Lymantriidae.
Taksonomio
La subfamilio antaŭe klasiĝis kiel la familio de arktiedoj el la superfamilio de Noctuoidea kaj estas unufiluma grupa. Lastaj filogenetikaj pristudoj montris ke la grupo estas la plej proksime rilata al la Herminiinae kaj la Aganainae, subfamilioj de la familio de Erebidae. La arktiedoj tutece reklasiĝis por reprezenti tiun rilaton. La familio estis malaltigata al subfamiliostatuso kiel la arktienoj en la Erebidae. La subfamilioj kaj triboj de arctiedoj malaltiĝis taksone al triboj kaj subtriboj, respektive, de ĉi tiuj novaj arctienoj por konservi la internan grupstrukturon de la antaŭaj arktiedoj.
San Pablo Coatlán
San Pablo Coatlán estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Pablo Coatlán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 291.
Jaroslavo la Saĝa
Jaroslavo la 1-a la Saĝa (Jaroslav Mudrij) (ĉ. 978, Kievo - 20-an de februaro 1054, Kievo) (orienta slava: Ярослав Мудрый; kristana nomo: Georgo; atikva nordia lingvo: Jarizleifr) - devenanta de Dinastio Rjurik, filo kaj posteulo de Vladimiro la 1-a de Kievo. Trifoje estis Granda Princo de Novgorodo kaj Kievo portempe kunigante ambaŭ princlandojn. Dum lia longa regado, la Kieva Regno atingis sian kulturan pinton kaj militistan potencon.
San Pablo Coatlán
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 52 indiĝenoj. El tiuj 43 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 43 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Titgaŭdo
Titgaŭdo aŭ Teŭtgaŭdo aŭ Tojtgaŭdo estis ĉefepiskopo de Treviro kaj sukcedis al sia pripatra onklo Hetono kiu estis episkopo de Treviro inter 847 kaj 868. Li ekprenis la postenon post tri jaroj sed historiistoj asertas ke li estis malbone trejnita pri teologio kaj nekapabla politika administranto. Titgaŭdo estis abato de Mettlach, antaŭ ol sukcedi al sia onklo.
Biografio
Peza ŝtormo falis sur la urbo Treviro en la 15-a de septembro 857, kiam Titgaŭdo celebris la meson, tiam granda hundo ludadis ĉirkaŭ la altaro, kaj tio donis al la tiamaj kronikistoj okazon por taksi la malbonajn signojn kiuj estis stampitaj sur la episkopeco de Treviro dum tiuj malgajaj tagoj.
Titgaŭdo estis amiko aŭ frato de Guntero, ĉefepiskopo de Kolonjo inter 850 kaj 863, kiu partoprenis en la Sinodo de Savonières, en la 14-a de junio 859, en Toul kune kun la reĝo Karolo la Kalva, samkiel la nevoj de ĉi-lasta Lotaro la 2-a el Lotaringo (835-869) kaj Karolo la Infano (847-866). Do la tuta historio de Titgaŭdo ligiĝas al lia aprobo de la edziĝo de Lotaro la 2-a al Valdrada malprofite de lia vera edzino Teŭtberga.
Okazas ke Lotaro la 2-a estis edziĝinta al Teŭtberga (mortis 875), filino de Bozo, la Maljuna (800-855), grafo de Torino, kaj fratino de Hukberto, abato de Sankta Maŭrico, en Valezo. Bedaŭrinde ili ne havis infanojn do, li decidis edziĝi al sia amantino Valdrada, kun kiu li jam havis unu filon kies nomo estis Hugo. Cetere, Valdrada estis fratino de Titgaŭdo kaj nepino de Guntero, la episkopo de Kolonjo.
Kvankam la hipotezoj estas apogitaj de nenia evidenteco, pli nuntempaj studoj sugestas ke ŝiaj prauloj ne estis konataj, kvankam ŝi devenis el aristokrata familio. Pro politikaj demandoj, la patro de Lotaro devigis lin edziĝi al Teŭtberga en la jaro 855. Okaze de la morto de sia patro, Lotaro ricevis la Mezan Francion, teritorio sidanta oriente de la Rejno kaj kiu etendiĝas el la Norda maro ĝis Ĵurasa montaro.
Tiu regiono iĝis konata kiel "Regnum Lotharii" kaj post la komenco de la 10-a jarcento kiel Lotaringo aŭ Loreno. Teŭtberga ne povis doni infanojn al Lotaro kaj dum lia tuta regado li okupiĝis ĉefe en siaj klopodoj por akiri la nuligon de ilia geedziĝo, kaj liaj interrilatoj kun siaj onkloj Karolo la Pia kaj Ludoviko la Germano estis influitaj de lia deziro akiri ilian apogon por liaj entreprenoj.
Kvankam disputoj kaj reakordigoj inter la tri reĝoj enviciĝis en rapidaj sukcedoj, laŭ ĝenerala vidpunkto oni povas diri le Ludoviko favoris al la nuligo, sed Karlo estis kontraŭa al ĝi, dum neniu el ili konsideris ke Lotaro ne havis infanojn por heredigi siajn terojn. Lotaro, kie deziro pri nuligo estis instigita de sia amemo al Valdrada, rifuzis Teŭtbergan, dirante ke ŝi adultis kun lia frato, sed lia ĉampiono devis lin reakcepti ŝin.
Tiamaniere ke Lotaro instigis du subservajn ĉefepiskopojn, Guntero el Kolonjo kaj Titgaŭdo el Treviro, plenumi ekleziajn rimedojn kontraŭ lia edzino. Du sinodoj en Aachen dissolvis la geedziĝon kaj en 862 Lotaro ricevis permeson por edziĝi al Valdrada. Li sukcesis konfirmadon pri ĉi-decido, plej eble per koruptado, en la Sinodo de Meco (junio 863).
La papo Nikolao la 1-a nuligis ĉi-decidon kaj faris la necesajn paŝojn por eloficigi la ĉefepiskopojn Gunteron kaj Titgaŭdon, en oktobro 863. En aŭgusto 865, alia papa legato devigis Lotaron ree akcepti Teŭtbergan. Titgaŭdo kaj Guntero daŭre defendis sian agon per seppaĝa dokumento kaj akuzis la papon pri nejusta forpelo el iliaj postenoj. La dokumento estis sendita al la ribelema Fotio la 1-a, patriarko de Konstantinopolo kaj al la episkopoj de Lotaringo.
Eĉ Ludoviko la 2-a (825-875) de Italio, kiu estis garantiinta la elekton de la papo, en 858, apogis la ĉefepiskopojn. Titgaŭdo, kiu kelkfoje estas konsiderata nura ludilo en la manoj de Guntero, revenis al sia diocezo por plenumi siajn episkopajn kaj pastrajn funkciojn okaze de la Pasko, malgraŭ la papa malpermeso. Post kiam la reĝo kaj liaj du episkopoj submetiĝis al la papo, la du prelatoj ne plu insistis kaj decidis iri al Romo en penitenco (novembro 864).
Tamen la papo Nikolao ne akceptis ilian peton. Titgaŭdo retiriĝis al sia izolo en la lando de la sabinoj. En la 31-a de oktobro 867, Nikolao sendis leteron al Ludoviko la Germano kaj al la tuta episkoparo de la "Orienta Francio", anoncante ke Guntero kaj Titbaŭdo estis kulpaj pri sep ofendoj kaj do ili devis eloficiĝi el iliaj respektivaj sidejoj kaj neniam elektiĝi por plenumi eklezian oficon denove.
Post la ascendo de la papo Hadriano la 2-a, Titgaŭdo kaj Guntero reiris al Romo en la fino de la jaro 867. Titgaŭdo estis pardonita de sia malpermeso, sed Guntero estis ekskomunikita ĝis la somero de 869, tiam kiam, post publika memkonfeso, li estis agnoskita de la papo kiel laika religiulo en Monto Kasino. Titgaŭdo ne longe ĝuis sian repaciĝon kun Romo, ĉar tie li mortis en la jaro 868.
Bikin (urbo)
Bikin (Бикин) estas urbo en Ĥabarovska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 08406.
Herb Caen
Herb CAEN (1916-1997) estis ĵurnalisto de San-Francisko, kies ĉiutaga kolumno de lokaj kaj internaj klaĉoj, sociaj kaj politikaj okazaĵoj, doloraj vortludoj kaj oftaj anekdotoj, "kontinua amletero el San-Francisko", aperis en la San Francisco Chronicle dum preskaŭ sesdek jaroj (escepte de relative mallonga tempo) kaj faris lin familiara nomo tra la areo de la Golfeto de San-Francisko. Speciala Premio Pulitzer nomis lin la "voĉo kaj konscienco" de San-Francisko."
Bastonmuzikiloj
Bastonmuzikiloj estas agorditaj idiofonoj kaj apartenas al la frapinstrumentoj. Ili estas ludataj per ĝis kvar batiloj kun kerno el korko, ligno, metalo aŭ plasto, kiu je kelkaj estas ĉirkaŭ volvita per fadeno. La sonamplekso estas je iom grandaj instrumentoj proksima al tiu de la piano, ankaŭ la aranĝo de la platoj aspektas kiel klavaro. La bastonmuzikiloj estas kelkfoje aplikataj en orkestroj kiel solo- aŭ akompanvoĉoj.
Bikin (urbo)
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
Bastonmuzikiloj
Al la bastonmuzikiloj apartenas
Bikin (urbo)
La interurba telefona kodo estas 42155, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Asso
Asso estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Bastonmuzikiloj
Kelkfoje oni ankaŭ rigardas kiel bastonmuzikiloj.
Bikin (urbo)
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 7 horoj (en jaro 2005).
Bastonmuzikiloj
Percussion instrument
Asso
Najbaras la komunumoj Caglio, Canzo, Caslino d'Erba, Lasnigo, Rezzago, Sormano kaj Valbrona.
Bikin (urbo)
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 46°49' norde, longitudo 134°15' oriente.
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 18.5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 19.6 mil loĝantojn.
Stacio Kuroda (Nara)
Stacio Kuroda (japane: 黒田駅 [Kuroda-eki], angle: Kuroda Station) estas fervoja stacio en Taŭaramoto, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Tawaramoto.
Sateo
Sateo (indonezie sate) estas loka manĝaĵo de Singapuro, Indonezio, Malajzio kaj la Filipinoj. Kutime ĝi estas farita el rostita viando sur bambuaj rostostangoj kun cepoj kaj saŭco (plejofte arakida saŭco).
La manĝaĵo estas inventita de javaj stratvendistoj.
La plej konataj sateoj estas:
Nova Danubo
Nova Danubo (germanlingve Neue Donau) estas riverbrako de Danubo en Vieno, apartigata disde ĝi fare de la Danuba Insulo. Ĝia ĉefa funkcio estas malhelpado de inundoj - ĝi malpliigas la akvoŝarĝon en Danubo okaze de inundo.
Normale Nova Danubo ne fluas - nur dum inundoj malfermiĝas la enflua konstruaĵo norde de Vieno, ĉe Langenzersdorf, por tralasi akvon. Kiam ne estas inundo, la akvo de Nova Danubo estas sufiĉe pura por naĝado.
Pacy-sur-Armançon
La vilaĝo estas trafluata de la rivero Armançon.
Geografio
Pacy-sur-Armançon etendiĝas sur 13.35 km², kaj havis 233 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 17 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Metalofono
La metalofono apartenas al la gruo de la bastonmuzikiloj kaj ĝi konsistas el serio da metalbastono de diferenca, laŭ tonalta longeco. Oni batas tiujn per du lignobastonetoj kun plastokapo. Je iom grandaj instrumentoj oni povas daŭre teni la tonon per pedalo.
Pacy-sur-Armançon
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo Jean-Marc Stiller, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Metalofono
Lernejoj ofte aplikas tian instrumenton kiel lernilo.
Pacy-sur-Armançon
Administrado
Pacy-sur-Armançon apartenas al la kantono de Ancy-le-Franc, kies ĉefurbo estas Ancy-le-Franc. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Borod
La vorto havas plurajn signifojn:
6712 Hornstein
6712 Hornstein estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice (tiam en Ĉeĥoslovakio, nun en Ĉeĥa Respubliko).
Nivelle
estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Valenciennes (france Arrondissement de Valenciennes, okcidentflandre Arroundissement Valencyn), kaj al la kantono . La teritorio havas komunan limon kun.
6712 Hornstein
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karl Hornstein (1824–1882), oka direktoro de la observatorio de Clementinum de Prago. Li studis la orbitojn de la asteroidoj kaj notis la neregulaĵojn de ilia disdono, pli malfrue nomitaj malplenoj de Kirkwood.
Ploto
Ploto (Rutilus rutilus, sinonimo: Leuciscus rutilus) estas fiŝo el la familio de la Ciprinedoj. En Eŭropo la plej ĝenerale troviĝanta fiŝo, kiu en preskaŭ ĉiu akvotipo grandnombre aperas.
Rekono
Ĝenerale oni povas rekoni la ploton pro ĝia ruĝa makulo en la irido super la pupilo. En grandaj riveroj kaj aliaj akvotipoj la okuloj kelkfoje estas palaj. Ankaŭ la koloro de la naĝiloj povas varii, de pala ĝis ruĝa. La supra parto de la korpo havas iom bluecan koloron la malsupra parto estas blanka. La anusnaĝilo havas mallongan bazon (12-14 naĝilradioj) samkiel la dorsnaĝilo (12-14). La nombro da skvamoj laŭlonge la flanka linio varias de 39 ĝis 48. La ploto estas sufiĉe svelta fiŝo sed fariĝas malrapide iom pli alta de konstruo ĉe pli granda formato.
Per Brahe (la juna)
Grafo Per Brahe (la juna) (n. 18-an de februaro 1602 – m. 2-an de septembro 1680) estis svedia administranto kaj militestro, kiu evoluigis Finnlandon en la 17-a jarcento per siaj reformoj. Li estis guberniestro de Finnlando 1637–1640 kaj 1648–1654. Li fondis dek urbojn (i.a. Raahe kaj Ristiina), movis la urbon Helsinki al pli bona loko por martrafiko kaj malfermis la Akademion de Turku, la unuan universitaton de Finnlando (hodiaŭ Universitato de Helsinko).
Li nomatas "la juna" por distingi lin de lia avo, Per Brahe (la aĝa).
Antonis Samaras
Antonis SAMARAS, ofte ankaŭ latinliterigita Andonis Smaras, origine per greka alfabeto Αντώνης Σαμαράς (naskiĝis en Ateno, do nun -aĝa) estas greka ekonomikisto kaj politikisto. Li estas membro kaj ekde novembro 2009 gvidanto de la konservativa partio Nea Dimokratia. La 20-an de junio 2012 li oficiale fariĝis la nova ĉefministro de Grekio, sekve de Lukas Papadimos.
Sainte-Marguerite (stacidomo)
Sainte-Marguerite estas franca stacidomo sur linio - -France, situanta en , en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj  Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio La Madeleine - Comines-France (296000).
NGC 2284
NGC 2284 estas kvaropa stelo en konstelacio Ĝemeloj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
28534 Taylorwilson
28534 Taylorwilson estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pink Floyd
La grupo formiĝis en 1965, kreita de la universitataj studentoj Roger Waters, Nick Mason, Richard Wright kaj Syd Barrett. Ili unue famiĝis koncertante en la ekstercirkvita muzika medio de Londono dum la lastaj jaroj de la 1960-oj. Sub la gvidado de Barrett, Pink Floyd eldonis du unuopojn, Arnold Layne kaj See Emily Play, aldone al sukcesa debuta albumo, The Piper at the Gates of Dawn (1967). La kantisto kaj gitaristo David Gilmour aliĝis al Pink Floyd kelkajn monatojn antaŭ la forlaso de Barrett pro lia malboniĝanta mensa sano. Post la perdo de la ĉefa verkisto de la grupo, la basgitaristo kaj kantisto Roger Waters alprenis tiun rolon, krom la intelektan komandon de Pink Floyd, dume Gilmour iĝis gvida gitaristo kaj kunpartigis la rolon de kantisto kune kun Waters. Kaj per ĉi-tiu anaro Pink Floyd akiris tutmondan sukceson, kaj pri kritiko kaj pri komerco, publikigante memorindajn albumojn, ekz. The Dark Side of the Moon, Wish you were here, Animals kaj The Wall.
Wright forlasis la grupon en 1979, kaj Waters en 1985, sed Gilmour kaj Mason pludaŭris fari albumojn kaj turneojn (poste kun Wright reaniĝinta). Waters plendis ĉe tribunalo, klopodante malebligi ilin pluteni la nomon "Pink Floyd", sed la disputo iĝis solvita per eksterjuĝa kompromiso, kiu permesis al Gilmour kaj Mason daŭriĝi kaj ankaŭ malligis Waters de liaj kontraktaj devoj al la bando. Du pluaj albumoj postvenis, A momentary lapse of reason kaj The division bell. Malgraŭ preskaŭ jardudeko de akreco, la grupo rekuniĝis en 2005 por prezenti sin dum la bonfara manifestacio Live 8.
Syd Barrett mortis en 2006 kaj Richard Wright en 2008. En 2014 estis eldonata lasta albumo The endless river, kombinata de komponaĵoj el la tempo de The Division Bell, kaj kiu estis dediĉata al Richard Wright.
La komenco
Post kiam The Tea Set perdis la voĉaj lertecoj de Noble kaj Metcalfe, Klose enkondukis la bandon al la kantisto Chris Dennis, teknikisto ĉe la Reĝa Aerarmeo. Dum la Dennis-a epoko, decembre de 1964, ili surbendigis  muzikon unuafoje en studio, sen la ĉeesto de Wright, kiu estis paŭzanta de siaj studadoj. Per unu el siaj amikoj, kiu lasis ilin profiti senpage de iom da neaktiva tempo, ili sukcesis sekurigi al si registradan kunsidon ĉe studio en Okcidenta Hampstead. Ĉi-tiu kvarkanzona sesio iĝis la unua montra registrado de The Tea Set, kaj enhavis la kantojn "I'm A King Bee", klasikan de la ĝenro ritmenbluso, du originalajn kantojn de Syd Barrett: "Butterfly" kaj "Lucy Leave", kaj "Double O Bo", grupan komponaĵon kiu, laŭ Mason, estis "Bo Diddley renkontanta melodion de filmo de 007". The Tea Set iĝis regule gasta bando ĉe la Klubo Countdown apud Kensington Avenuo en Londono, kie ekde malfrua nokto ĝis frumateno ludadis tri 90-minutajn prezentojn. Laŭ Mason, ĉi-tiu epoko "...estis la komenco de plena elpercepto, ke kanzonoj povis esti plivastigitaj per longaj solooj." Komence de 1965, Dennis estis enoficigita en Barejnon de la RAF, devigante Barrett iĝi kantisto de la grupo, kaj en julio, pro insistado de sia patro, kaj konsilo de siaj kolegiaj tutoroj, Bob Klose forlasis la grupon, kaj Barrett anstataŭis lin kiel gvida gitaristo. Fine de 1965, la bando estis unuafoje referencita kiel "The Pink Floyd Sound", nomo kreita tute abrupte fare de Barrett, kiam li eltrovis, ke alia grupo, ankaŭ nomita The Tea Set, estis prezentiĝonta dum unu el iliaj koncertoj. La nomo devenas de la baptonomo de du blusaj muzikistoj kies diskojn Barrett havis en sia kolekto, Pink Anderson kaj Floyd Council.
La profesiiĝo
En 1966, muzikante ĉefe ritmenblusajn kantojn, ili komencis ricevi pagatajn dungojn, el kiuj unu por elmontrado ĉe la Klubo Marquee dum decembro 1966, kie ili estis viditaj de Peter Jenner. Asistanto ĉe la London School of Economics, Jenner estis impresata de la sonaj efikoj kiujn Barrett kaj Wright kreadis, kaj kune kun sia negockunulo kaj amiko Andrew King li iĝis ilia agento. Tiam Jenner proponis al la grupo forlasi la "Sound"-parto de ilia nomo, por iĝi "The Pink Floyd". Kvankam ĉi-tiu duopo ne estis longosperta pri muzika industrio, ili uzis hereditan monon por fondi la societon Blackhill Enterprises, kaj aĉetis novajn instrumentojn kaj ekipaĵon por la bando. Sub ilia gvido, la bando iĝis parto de la londona ekstercirkvita scenmedio, komencis eksperimenti longajn muzikajn ekskursojn, elvolvatajn de rudimentaj sed vide tre efektaj lumaj efikoj el projekciataj koloraj diapozitivoj kaj hejmfaritaj lumiloj. Por soleni la lanĉon de la London Free School-a gazeto International Times, ili prezentiĝis antaŭ publiko de 2000 personoj dum la inaŭguro de la Roundhouse, ĉeeste de famuloj kiel Alexander Trocchi, Paul McCartney, kaj Marianne Faithfull. La aro da malsamaj sociaj rilatoj de Jenner kaj King helpis la bandon gajni gravan amaskomunikilan kovrilon en The Financial Times kaj The Sunday Times, kiu publikigis artikolon pri ĉi-tiu koncerto, legigante: "Ĉe la inaŭguro de la nova gazeto IT la pasintan nokton, pop-grupo nomata The Pink Floyd ludis pulsantan muzikon dum aro de strangaj koloraj formoj estis fulmantaj sur grandega ekrano malantaŭ ili. Iu estis farinta amason da gumaj bombonoj, kiujn la homoj manĝis je noktomezo, kaj alia persono estis parkinta sian motorciklon je la mezo de la ĉambro. Ĉio sendube tre psikedela.". Fine de 1966, ili komencis muziki koncerte malpli da klasikaj blusaĵoj, preferante la originajn kantojn verkitajn de Syd Barrett, kiuj estis formontaj la venontan albumon.
Eldonita la 5-an aŭgusto 1967, ilia unua albumo The Piper at the Gates of Dawn (nomo eltirita de libro de Kenneth Grahame) estas konsiderata kiel karakteriza ekzemplo de brita psikedela rokmuziko. Ĝi estis surbendigita en la Studioj Abbey Road, samloke kaj samtempe de la Beatles, kiuj estis surbendigantaj ilian memorindan albumon Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Ok kantoj estis verkataj de Syd Barret, unu de Roger Waters, kaj estas plue du kolektivaj komponaĵoj. La albumo estis sukceso en Anglujo (ĝi atingis la 6-an rangon en muzikaĵrangolistoj) sed ne en Usono.
Dum la jaro 1967 la mensa sano de Syd Barrett kolapsis iom post iom. Pli kaj pli neprognozinda, pli kaj pli forestanta (eĉ kiam korpe ĉeestanta), li iĝis nekondukebla de la aliaj anoj de la grupo, ĉefe dum koncertoj. La 29-an de aprilo, dum koncerto en Alexandra Palace, Roger Waters kaj June Child, sekretario de Blakhill Enterprise, devis posttiri lin sur la scenejon kaj surpasigi lian gitaron, kaj kiam la grupo komencis muziki, li nur staris, kun brakoj pendantaj. En novembro, koncertante en Venice Beach, en mezo de kanto, li malagordis sian gitaron, poste forlasis la scenejon, forlasante siajn kunulojn elturniĝi pri la cetero de la koncerto.
Gilmour anstataŭas Barrett
Decembre de 1967, por ebligi la grupon serene koncerti, Nick Mason proponis al David Gilmour, longtempa amiko de Syd Barrett ĵus reveninta en Anglion el Francio, koncerti kun ili. Gilmour oficiale aniĝis al la grupo je la 12-a de januaro 1968. Sed la koncertoj de la kvin muzikistoj kune daŭris nur kelkajn semajnojn: de la 26-a januaro Syd Barrett ne plu partoprenis la koncertojn. Gilmour rakontas: "Ni devis forkonduki lin aŭte (al koncerto), kaj ni ne faris tion. Tiele. Iu diris ‹ Ĉu ni estas irontaj preni je Syd? › Iu alia respondis ‹ Ne, ne embarasiĝu. › Jene."
Sed eĉ en studio, kiam Pink Floyd surbendigis sian duan albumon A Saucerful of Secrets, Syd, kiu estis la kreemega gvidanto de la grupo, iĝis nur balasto kaj bremso. Laŭ Gilmour: "La lastaj fojoj, kiam li estis kun la grupo, estis katastrofo… Li venis nur kun sia gitaro, sidiĝis, ne eĉ prenis tempon por meti sian maldekstran manon sur la kolon, kaj gratis ĝin dekstramane dum horoj. » .  La gazetaro estis oficiale informata pri la foriro de Syd Barrett el la grupo je la 6-a de aprilo 1968.
Kosmroka tempo
La forestanto de Syd Barrett devigis la aliajn anojn engaĝiĝi pri la verko de komponaĵoj. Richard Wright, kaj ĉefe Roger Waters verkis kaj donis al la albumo sian stilon, pli malluman ol tiun de Syd, subskribanta gravajn komponaĵojn kiel "Set the Control for the Heart of the Sun". Nur la titolnoma komponaĵo estas kolektiva, kaj la albumo finiĝas per la lasta kanto de Syd Barrett por Pink Floyd: "Jugband Blues". David Gilmour rakontis: "Fakte la albumo estis komencita sen mi kaj "Jugband Blues" estis jam surbendigita en alia studio. Syd gitaris sur "Remember a day" kaj ni ambaŭ aperas sur "Set the control for the Heart of the Sun". Mi gitaris la ceteron."
A saucerfull of Secrets estis la unua albumo de Pink Floyd kies jaketo estis desegnata de Storm Thorgerson. Ĝi atingis la 9-an rangon en la angla muzikaĵrangolistoj.
La unua albumo de Pink Floyd plene sen Syd Barrett estis filmomuziko por la filmo More, de la kinisto Barbet Schroeder, prezentata al la festivalo de Cannes en 1969. Tiuokaze David Gilmour unuafoje verkis por Pink Floyd, subskribanta la kanton "A Spanish Piece". Barbet Schroeder tre kontentis pri la laboro de la grupo: "Pink Floyd faris al mi tute idealan muzikon. Mi estis montrinta al ili la filmon kaj petinta al ili fari muzikon, kiu estu laŭa, sen doni al ili alian direktivon (…) estas vere muziko, multe pli ol simplaj kantoj. Tial mi devis mallaŭtigi ĝin ĉar la kvalito de la muziko laŭvorte detruis kelkajn scenojn (…) Por la surbendigo, ili verkis la komponaĵojn dum la posttagmezo, rigardante la filmon, post surbendigis vespere, dum kvin sekvantaj tagoj, inter noktomezo kaj la 9-a, sur 16-traka magnetofono. La ulo de la studio diris al mi, ke li neniam estis vidanta tiom diligentajn muzikistojn!". La albumo More estis eldonita je la 13-a de junio 1969.
Fine de 1969, Pink Floyd publikigis ĝian kvaran albumon: Ummagumma, duoblan albumon kies unua duono estis surbendigita dum koncertoj en aprilo 1969 en Birmingham kaj majo 1969 en Manĉestro, kaj la dua duono estis surbentigita en studio, kaj enhavas komponaĵojn verkitajn de ĉiu muzikisto sole. Ĉi-tio estis ideo de Wright, kiu opiniis ke tio estus formo de libereco se ĉiu muzikisto povus esprimi siajn proprajn ideojn, unu post la alia. Ummagumma atingis la 5-an rangon en anglaj muzikaĵrangolistoj.
La grupo partoprenis al la filmomuziko de la filmo de Michelangelo Antonioni Zabriskie Point, ĉeestante du semajnojn en Romo por verki, sed Antonioni, malmulte kontenta pri la komponaĵoj de la grupo, finfine uzis nur tri el ili.
De Atom Heart Mother al Meddle
Pink Floyd trapasis grandan parton de la jaro 1970 verki kaj surbendigi sian kvinan albumon Atom Heart Mother, kiu alportis ŝanĝojn en la stilo de la muziko de la grupo. Tiu albumo forlasas la psikedelajn eksperimentaĵojn por alproksimiĝi al progresiva roko, miksante klasikajn, popolajn kaj ĵazajn influojn. La jaketo, kreita de Storm Thorgerson, iĝis tre fama: ĝi bildigas bovinon fotitan de Thorgerson en Essex. Thorgerson volis surprizi la fanojn de avangarda muziko per la malplejebla psikedela jaketo.
Tiu albumo malfermiĝas kaj fermiĝas per du longaj komponaĵoj. La unua, "Atom Heart Mother", 23 minutojn longa, estis verkata de la grupo kun Ron Geesin (kun kiu Roger Waters estis partopreninta al la filmomuziko "The Body") kaj estas la sola orkestra komponaĵo de la grupo. Ĝia surbendigo iĝis malfacila provado por la grupo, kiu neniam volis reprovi tiun sperton. Geesin rakontis: "Ni trapasis sendormajn noktojn, tre angorajn (...) Mi ja ekvidis ke la grupo kaj la orkestro ne estis samfazaj, sed mi ne estis orkestrestro. Tio malbone prognoziĝis, neniu sciis tion, kio estis okazonta". Feliĉe la surbendigo bone finiĝis dank' al la helpo de la ĥoralestro John Aldis. La dua, "Alan's psychedelic breakfast", enhavas sonojn surbendigitajn senpere en la kuirejo de Nick Mason. Ĝi omaĝas turneiston de la grupo, nome Alan Styles. Inter tiuj du komponaĵoj troviĝas tri kantoj: "If" de Roger Waters, "Summer'68" de Richard Wright, kaj "Fat old sun" de David Gilmour.
La anoj de Pink Floyd konservis malbonan memoron pri ĉi-tiu albumo. Waters pretendis li preferus ke la albumo estu "ĵetata en rubujon, kaj neniam ankoraŭ aŭskultata de iu.". Malgraŭe, Atom Heart Mother estis granda sukceso, kaj iĝis la unua numero unu por Pink Floyd en la anglaj muzikaĵrangolistoj.
Ekde januaro 1971, Pink Floyd reiris en studion por prilabori ĝian sesan albumon Meddle. Ili kune verkis longan komponaĵon, formate el multaj sonaj eroj, kaj komencante kaj finante per sola piana noto, sonante kiel eĥolokalizilo: ĉi-tio iĝis "Echoes", unu el la plej famaj komponaĵoj de la grupo. Por la cetero de la albumo, la grupo unue volis verki konkretan muzikon, efektivigata sen muzikilo, sed per sonoj el la ĉiutaga vivo, sed ili rapide forlasis tiun ideon, kaj reiris al iliaj muzikinstrumentoj. Ili finfine verkis kune instrumentan rokan komponaĵon: "One of these days", en kiu oni povas aŭdi la unuan kaj nuran voĉan partoprenon de Nick Mason, kaj "Seamus", en kiu oni povas aŭdi je Seamus, la hundon de amiko de Gilmour. Tri aliaj kantoj plenigas la albumon: "A pillow of winds" kaj "Fearless" subskribataj de Waters kaj Gilmour kaj "San Tropez" subskribata de Waters. "Meddle" markis novan ŝanĝon en la muziko de la grupo: pli roka, pli melodia, kaj David Gilmour trudiĝis pri la sono de la albumo per siaj ideoj kaj gitaraj solooj. Ĝi atingis la trian rangon en la anglaj muzikaĵrangolistoj.
En oktobro 1971, Pink Floyd partoprenis al projekto de Adrian Maben, franca reĝisoro kiu volis filmi la grupon koncertante en la ruinoj de la antvika teatrejo de Pompejo. Nick Mason rakontas: "Komence, ni devis fari reprodukton, sed la cirkonstancoj estis tiaj, ke ni ludiĝis kaj muzikis reale. Kaj mi kredas ke la muziko, en tiu areno plena de polvo, suno, poste de vento kaj tenebroj, estas de granda kvalito.". Prezentita en la film-festivalo de Edinburgo dum la somero 1971, la filmo estis publikigita en 1973. En 2003, DVD de ĉi-tiu filmo (Pink Floyd: Live at Pompeii) estis eldonata.
De The Dark Side of the Moon al Animals
La oka albumo de Pink Floyd, The Dark Side of the Moon, estis flekso en kariero de Pink Floyd. Surbendigita en la Studioj Abbey Road inter majo 1972 kaj januaro 1973 kun la soninĝeniero Alan Parson, ĉi-tiu albumo estis kune komerca sukcesego, muzika majstroverko kaj, per siaj tekstoj, konceptalbumo rilatanta inteligente ĉiuhomajn temojn. Komerce, The Dark Side of the Moon estas la tria el la tutmonde plej venditaj albumoj. Pli ol 45 milionoj da ekzempleroj estas venditaj. Numero unu en Usono, numero du en Britio, ĝi restis en la Billboard 200 dum pli ol 19 jaroj. En aŭgusto 2006, la Wall Street Journal skribis ke 7 milionoj da ekzempleroj vendiĝis de 1991, do inter dek-ok jaroj kaj tridek-tri jaroj post la eldono de la albumo. Muzike, The Dark Side of the Moon forlasis la longajn komponaĵojn por mallongaj kantoj ligataj unu al la aliaj, kunfarantaj grandan muzikan eron, koncerte muzikatan sen intermito. La verkoj estas pli kolektivaj, pli simplaj pri iliaj strukturoj sed pli riĉaj kaj plenaj da detaloj. Pink Floyd uzis unuafoje inan kantaĵon (ĉefe en "The Great gig in the sky", kantata de Clare Torry), kaj saksofonon (sur "Money" kaj "Us and them", muzikata de Dick Parry). La grupo faris ankaŭe plian grandan uzadon de nova sintezilo, jam iomete uzita sur Obscured by Clouds: la EMS VCS3. La tuta albumo estas plenigata de diversaj ĉiutagaj bruoj (bruoj de paŝoj, de tiktako de koro, de kariljono, de monkesto, de aviadilo, ktp) kaj de parolataj frazoj, kiuj estis surbendigataj respondoj de uloj de la studio al demandoj, kiujn Waters estis skribinta sur paperojn. Ĉiuj tekstoj estis verkitaj de Roger Waters, kaj aperis unuafoje en la jaketo de la albumo. Waters verkis pri "Tio, kio frenezigas homojn", tra universalaj temoj kiel forkuranta tempo ("Time"), politika mensmanipulado ("Us and Them"), mono ("Money"), mensa malsano ("Brain damage").
De ĉi-tiu albumo, Pink Floyd iĝis mondfama rokgrupo, tio kio kaŭzis malbonajn postsekvojn al la amikaj rilatoj en la grupo, kaj pri la disdono de la roloj en la grupo: la graveco de Waters, la tiama plej kreema ano, grandiĝis. La sukceso de la albumo estis eĉ kunsentata de la grupo kiel ia fino. Waters rakontas: "Ni estis kredantaj ke tial ke "Dark Side of the moon" estis tiom sukcesa, tio estis la fino. Ni estis atingintaj la celon kiun ni deziris de nia adolesko, kaj por ni, estis nenio alia plua roke farinda." Fakte, ili poste reprovis fari konkretan muzikon per projekto nomata "The household object", sed denove rapide forlasis ĉi-tiun ideon.
Post The Dark Side of the Moon, la anoj konsediĝis kelkajn monatojn da ferioj. Nick Mason deprofitis por produkti albumon de Robert Wyatt kaj David Gilmour por malkovri la junan kantistinon Kate Bush. .
Post turneo, Pink Floyd reeniris en studion en januaro 1975. La nova albumo, titolata Wish you were here, estas konceptalbumo kies temo estas la foresteco. Ĝi enhavas tre longan komponaĵon aludante al Syd Barrett: "Shine on you, crazy diamond", dividate en du partojn, komencante kaj finante la albumon kaj kunsubskribate de Gilmour, Waters kaj Wright. La aliaj kantoj estas subskribataj de Waters, escepte "Wish you here here" (la kanto) kunsubskribata kun Gilmour. Kvankam la surbendigo de la albumo estis okazanta en kondiĉoj de artaj konfliktoj, de malforta motivo kaj de malaperantaj amikecoj, Pink Floyd sukcesis naski albumon kiu estos la preferata de Gilmour kaj Wright, kaj kies etoso estas pli intima ol en The Dark Side of the Moon. Malgraŭ la dividata kritikistaro, la albumo ankoraŭ estis sukceso, atinganta 13 milionoj da ekzempleroj venditaj tutmonde, kaj estas nuntempe konsiderata kiel unu el la plej bonaj Floyd-albumoj. La influo de Roger Waters plue kreskis dum la farado de la venonta albumo, titolita Animals. Konceptalbumo inspirata de la libro de George Orwell "La Besto-Farmo", ĝi malgloras la sistemon de klasoj en Unuiĝinta Reĝlando per tri longaj komponaĵoj: "Dogs" (hundoj) kiu figuras la pragmatistojn kiuj ĉiupere serĉas la sekurecon kaj la komforton, "Pigs" (porkoj) kiu figuras diktatoremajn moralistojn, kaj "Sheeps" (ŝafoj) kiu figuras la pasivan homamason trouzatan de la hundoj kaj de la porkoj. Du malgrandaj kantoj de la stilo de Bob Dylan enkadrigas la albumon: "Pigs on the wings, Pt.1" kaj "Pigs on the wings, Pt.2". Ĉiuj komponaĵoj estas subskribitaj de Waters, escepte "Dogs", kunsubskribata kun Gilmour. Wright kaj Mason, malmulte inspirataj de tiu Waters-a projekto, malmulte partoprenis al la kreado de la albumo: sur la jaketo, la skribaĵo "Nick Mason" estas nur skribita ĉe la rubriko "Graphics" (grafikoj), kaj la nomo de Wright eĉ ne aperas. Wright komentis: ""Animals" ne estis agrabla farinda albumo... Estis kiam Roger vere komencis kredi ke li estis la sola verkisto de la grupo... ke estis nur pro li ke ni estis ankoraŭ kunlaborantaj... kiam li komencis havi siajn egocentrajn deliraĵojn, la homo kun kiu li estus havinta siajn konfliktojn devus esti mi.".
Animals estis eldonata dum la alveno de tre moda nova muziko: la punko, kiu subite malmodigis la progresivrokajn grupojn kiel Pink Floyd. Sed la grupo, per tiu albumo, sukcesis pruvi sian kreemon, kaj malgraŭ ke la albumo estu sekvo de tri longaj mallumaj rokaj komponaĵoj, sen ŝlagro, ĝi estis komerca sukseco.
Waters-a tempo
Post la turneo, David Gilmour kaj Richard Wright laboris pri iliaj unuaj solaj albumoj. Nick Mason produktis la albumon Green de Steve Hillage. Roger Waters komencis verki du muzikajn projektojn: The wall kaj The Pros and Cons of Hitch Hiking. Fine de 1978, la grupo estis perdinta multe da mono pro malbonaj financaj operacioj, kaj eldoni rapide novan albumon iĝis necesaĵo. Roger Waters proponis siajn du projektojn al la aliaj anoj, kiuj elektis The Wall. The Pros and Cons of Hitch Hiking estis iĝonta la unua soloa albumo de Roger Waters.
La surbendigo de la albumo The Wall iĝis la fino de Pink Floyd kiel kolektiva grupo. La kvar anoj tre malofte kune ĉeestis en la studioj (Studio Miraval, en Francio, kaj aliaj studioj en Nov-Jorkio kaj Los-Anĝeleso). Nick Mason sinkontentis pri drumi, kaj Rick Wright, verkanta nenion, postulis kaj ekhavis la rolon de muzikproduktisto, sed laŭ Mason "La kontribuaĵo de Rick estis veni, sidi dum la seancoj, kaj fari nenion, krom "esti muzikproduktisto"". David Gilmour proponis komponaĵojn por plenigi la sonan maketon kiun Waters estis prezentinta al la grupo, sed Roger Waters, volanta kontroli ĉiujn aspektojn de la albumo, nur konsentis kunsubskribi tri kantojn kun Gilmour (por la dudek-ses kiujn la albumo enhavas). Unu el ili estas ankaŭ kunsubskribita kun la muzikproduktisto Bob Ezrin, kiu estis trudita de la diskeldonejo al la grupo, kiel la soninĝeniero James Guthrie kaj la orkestrestro Michael Kamen. La misamikeco inter Waters kaj Wright ege grandiĝis dum la surbendigo, kaj Waters finfine trudis al Wright forlasi la grupon. Sed Wright estis dungata kiel salajrula muzikisto por la sekvanta turneo, do tiu fakto restis nekonata ĝis la sekvanta albumo The final cut. . La albumo The wall estis grandega monda komerca sukceso: 30 milionoj da ekzempleroj estis venditaj. Ĝia kanto "Another brick in the wall, Pt 2" iĝis la plej fama ŝlagro de la grupo. Ĝi estas la plej vendita duobla-albumo en la mondo. La tekstoj, ankoraŭ plene verkitaj de Roger Waters, rakontas la vivon de "Pink", rokfamulo kiu, sekve de psikologiaj vundoj, konstruas mensan muron inter si kaj la cetero de la mondo. Waters enmetis membiogafiajn pecojn kiel la morto de sia patro dum la dua mondmilito ("Another brick in the wall, Pt.1), la maledziĝo ("Don't leave me now"), kaj disvolvas kelkajn politikajn kaj filozofiajn temojn, kiel mensa perforto de plenkreskuloj al infanoj ("Another brick in the wall, Pt.2"), psikologiaj vundoj kaŭzataj de milito al la sekvantaj generacioj ("The thin ice"), faŝismo ("Run like hell"). Muzike, Pink Floyd forlasis la longajn komponaĵojn por mallongaj kantoj. La sono estas pli malvarma ol en la antaŭaj albumoj, pro la forestanteco de Wright, kiu estis la kreanto de la glisanta kaj melodia sono de Pink Floyd . La jaketo de The wall estas la unua, de la albumo The Piper at the Gates of Dawn, kiu ne estis fasonata de Storm Thorgerson. Waters elektis Gerald Scarfe, kiu verkis la faman blankan muron kaj la enajn desegnojn . La sekvanta turneo okazigis sensaciajn koncertojn, kiuj okazis nur en kelkaj urboj (Novjorko, Los-Anĝeleso, Londono kaj Dortmund) pro la grandeco de la aparataro bezonata por la enscenigo. Ĝia produkto tiom multkostis, ke nur Richard Wright, kiu tiam muzikis salajrule, gajnis monon pro la koncertoj. Kina adapto de la albumo kreita de Alan Parker estis eldonata en 1986. Simple titolata "Pink Floyd The Wall", ĝi estas bazata sur la rakonto kaj la muziko de la albumo. La kantisto Bob Geldof interpretis la rolon de Pink.