cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Salvador Dalí
Lastaj jaroj en Katalunio
La epoko de la postmilito malfermis por Dalí novan artan etapon, karakterizita per teknika supereco kaj uzado de optikaj iluzioj, same kiel ikonaro de scienco aŭ religio. Lia alproksimigo al katolikismo iĝis pli kaj pli markita, influite eble per la impreso okazigita de la atoma bombado de Hiroŝima kaj Nagasaki kaj la komenco de la nuklea epoko. Dalí mem nomigis tiun etapon de sia arto kiel periodo mistika-nuklea. Lia intenco aspektis sintezo de la kristana ikonografio kun putriĝantaj bildoj rilataj kun la nuklea fiziko, kiel videblas en verkoj kiel Krucumado (Corpus Hypercubus). Sub la klasigo de «nuklea mistikismo» estas ankaŭ La gare de Perpignan (1965) kaj El torero alucinógeno (la halucina taŭrludisto, 1968-1970). En 1960 Dalí eklaboris por persona teatro kaj muzeo, konstruita en la konstruaĵo de la iama Urba Teatro, konstruaĵo de la 19a jarcento, detruita fine de la Enlanda Milito; tiu estis la plej granda el liaj personaj projektoj, kaj al tio li dediĉos grandan parton de siaj energioj ĝis 1974. Eĉ poste, meze de la 1980-aj jaroj, li faris kelkajn malgrandajn reformojn en la konstruaĵo.
En sia maturaĝo, la artisto ankaŭ dediĉis sin al aliaj «ekster-artaj» agadoj kiuj montris iom sian enorman popularecon kiel publika personeco. En 1968 Dalí registris reklamaĵon por televido por la firmao de ĉokolado Lanvin, kaj en 1969 li desegnis la logoon de Chupa Chups. Samjare li laboris kiel krea respondeculo de la reklama kampanjo de Eŭrovido, kaj kreis grandan metalan skulptaĵon kiu estis instalita sur la scenejo de la Reĝa Teatro de Madrido. En 1971 Dalí inaŭguris Sala Gaudí Barcelona, nome la unua kaj plej granda artogalerio de Hispanio, kun aliaj gravuloj kiel Gabriel García Márquez.
En 1974 li inaŭguris la Teatron-Muzeon Dalí en sia naskiĝurbo Figueres.
En la programo Dirty Dali: A Private View (Dalí la malpurulo: intima rigardo), elsendita de la kanalo Channel 4 en 2007, la kritikisto Brian Sewell rakontis kiel fine de la 1960-aj jaroj estis petita de la artisto por pozi sen pantalonoj en feta sinteno sub la akzelo de figuro de Kristo, dum Dalí fotis lin kaj ŝajnigis tuŝi sin sub la pantalono.
En 1980 la sano de Dalí serioze ekdifektiĝis. Kun sia edzino, Gala — kiu jam estis montrinta simptomojn de senileco —, supozeble konsumis aron da kuraciloj kiu serioze damaĝis lian nervosistemon, kun la konsekvenco ke li jam ne kapablis praktike por arta kreado. Estante 76-jaraĝa, la sanstato de Dalí estis bedaŭrinda, kaj lia mano suferis konstantajn tremojn kiuj evidentigis la avancon de la Parkinsona malsano. Ĝis 1980 li estis zorgita de la psikiatro kaj profesoro Joan Obiols i Vié, kuracisto kun ampleksaj rilatoj en la arta etoso, kiu fakte mortis dum la zorgada epoko.
En 1982 la hispana reĝo Johano Karlo la 1-a donis al Dalí al titolon de markizo de Dalí de Púbol, kion la artisto dankis kaj korespondis per desegno, titolita Cabeza de Europa (kapo de Eŭropo), kio rezultis lia lasta desegno, kaj kiu li donis al li reĝo post lia vizito al la mortolito.
Gala mortis la 10-an de junio 1982. Post ŝia morto, Dalí perdis vivemon. Intence, li senakvigis sin serioze — supozeble kiel konsekvenco de klopodo de memmortigo —, kvankam li pravigis sian agon kiel metodo eniri en stato de suspendita animigo, same kiel faras kelkaj bakterioj. Li translokiĝis el Figueres al la kastelo de Púbol, kiun li estis aĉetinta por Gala, kaj kie ŝi estis mortinta. En 1984 incendio pro nekonataj kaŭzoj okazis en lia dormoĉambro. Denove oni suspektis pri klopodo de memmortigo, kvankam eble tio okazis pro neatentemo de la servistaro. Ĉiuokaze, Dalí estis savita kaj li revenis al sia hejmo en Figueres, kie grupo de artistoj, mecenatoj kaj kolegoj zorgis pri lia bonfarto ĝis liaj lastaj jaroj.
Oni denoncis, ke Dalí estis instigita de kelkaj el siaj «zorgantoj» subskribi blankajn tolaĵojn kiuj poste estus venditaj post lia morto kiel originalaj. Tiuj onidiroj okazigis, ke la arta merkato estis skeptika rilate al la verkoj atribuitaj al Dalí dum lia lasta epoko.
En novembro 1988 Dalí estis enhospitaligita pro grava kordifekto, kaj la 5a de decembro 1988 li estis vizitita de la reĝo Johano Karlo la 1-a, kiu konfesis al li, ke li estis ĉiam fidela admiranto de lia verkaro.
BKS
La vorto havas plurajn signifojn:
Salvador Dalí
Morto
En la 23a de januaro 1989, dum li aŭskultis ŝatatan muzikon — nome Tristano kaj Izoldo, de Richard Wagner— Dalí mortis pro kor-spira halto en Figueres, estante 84-jaraĝa, kaj fermante cirklon li estis entombigita en la kripto de Figueres, situa en sia teatro-muzeo (vidu bildon). Lia kripto troviĝas apud la preĝejo de Sankta Petro, kie li iam estis baptita, ricevis sian unuan komunion kaj kie kuŝas ekde tiam; je malmultaj metroj de distanco el sia naskohejmo.
Laŭ sia lasta deziro, manifestita la 1-an de decembro 1988 al tiam urbestro de Figueras, Marià Lorca, li estis entombigita enbalzamigita kaj kun la vizaĝo kaŝita de vualo sub la kupolo de sia muzeo en Figueres kaj ne apud Gala en Púbol, kiel li estis petinta foje antaŭe. Oni ekkonis je lia morto en 1982, kaj male al tio supozita, ke li heredigis favore al hispana ŝtato kiel «universala kaj libera heredanto de ĉiuj liaj havaĵoj, rajtoj kaj artaj kreaĵoj». Tuj antaŭ la subskribo de tiu testamento la hispana ŝtato estis aĉetinta al Dalí du verkojn kontraŭ cent milionoj kaj oni zorgis pri la repatriigo de liaj verkoj stokitaj en Parizo kaj Novjorko, kaj krome oni donis al li la titolon de markizo de Dalí de Púbol. Male, liaj rilatoj kun la Konsilanto de Kulturo de la Generalitato, nome Max Cahner, estis malfacilaj. Kiam oni publikigis tiun lastan testamenton, Jordi Pujol, tiama prezidanto de la Generalitato, kiu esperis ricevi la duonon de la heredo, deklaris senti sin trompita kaj Cahner kulpigis Dalí pro malkuraĝo, sed finfine oni atingis interkonsenton inter la hispana ŝtato kaj la Generalitato por disdividi la dalian heredaĵon.
En la mateniĝo de la 20a de julio 2017 lia kadavro estis eltombigita cele al akiro de specimenoj de DNA laŭ ordono de la Juĝejo de Unua Instanco numero 11a de Madrido, rilate al plendo de patreco kiu rezultis senbaza. Lia enbalzamigisto, Narcís Bardalet, estanta en la momento de la eltombigo, deklaris, ke retirita la silkan tolon kiu estis kaŝinta lian vizaĝon li povis vidi «kiel lia mustaĉo restis tute egale, indikante la 10a kaj 10 [holoĝe], kiel li deziris».
Frua periodo (1917–1927/28)
La unua ekspozicio de la pentraĵoj de Dali okazis en 1917 en la domo de liaj gepatroj. Influita de Ramon Pichot, pentristo kaj frato de Josep Pichot, la juna Dali evoluigis impresionisman pentraĵstilon, kiel videblas en lia pentraĵo Vido de Cadaques avec ombro de la monto Pani (1917). Dum sia edukado ĉe la akademio San Fernando li pentris siajn unuajn kubismajn kaj punktismajn bildojn influite de Juan Gris kaj de la italaj futuristoj. Krom malmultaj esceptoj li uzis nur la farbojn nigra, blanka, siena kaj olivverda, kontraŭe al bunteco de bildoj el la pasintaj jaroj. En 1923 li verkis sian Kubisman memportreton, kiu videblas en la Teatro-muzeo en Figueres.
En siaj verkoj inter la jaroj 1925 kaj 1928 Dali sekvis la metafizikan skolon („Scuola Metafisica“), de la pentroarto, gvidita de Giorgio de Chirico kaj Carlo Carrà. La masivaj korposkulpturoj de Pablo Picasso el la komenco de la 1920-aj jaroj influis lin en la pentraĵoj Venus kaj maristo (1925), Staturo inter la rokoj kaj Dormantaj virinoj sur la strando (1926). Krome estiĝis realismaj bildoj kiel Portreto de mia patro kaj Knabino ĉefenestre, kiu montras Ana Maria Dali, ambaŭ el la jaro 1925.
Superrealisma periodo (1929–1940)
Ofte oni distingas du fluojn de superrealismo:
Dalí volis montri la enigman, la neteneblan; superrealismo estis al li "revolucio de la vivo kaj de la moralo.". Li uzis en siaj superrealismaj bildoj majstre regitajn teknikojn kaj pentris "trompokulajn fotografiojn". Li antaŭenirigis tiel la arton de la hiperrealistoj 25 jarojn. Ekzemploj estas Nekvietigita emo (1928), La granda masturbanto (1929) kaj La konstanteco de memoro (1931), lia plej konata verko, en kiu Dali uzis simbolajn motivojn. Disfluantaj molaj horloĝoj ilustras la malsekurecon pri tempo, kiu estas akceptita sama al ĉiuj en la ĉiutaga vivo, dum tamen en la relativecteorio de Einstein ne samas. La ideo pentri tiajn horloĝojn devenis laŭ Dali mem ĉe vido de mola kamemberto.
En la jaroj 1929 ĝis 1939 Dali verkis ĉirkaŭ 700 olepentraĵojn, pliofte malgrandformatajn; tio estas proksimume la duono de lia tuta verkaro. Ili estas liaj plej konataj pentraĵoj kun la motivoj 'frititaj ovoj', 'molaj horloĝoj', 'brulanta ĝirafo', 'Venus kun tirkestoj' kaj 'longkruraj elefantoj'.
Alte taksas la superrealismajn verkojn de Dali same arthistoriistoj, artkritikistoj kaj artŝatantoj. En la antologio de arto el la 20-a jarcento aperas ĉefe liaj verkoj el tiu periodo. Observantoj spertas la senfinan spacon kaj la haltigitan tempon. Ili "vidas" same la paradokson de la senfina momento.
Klasika periodo (1941–1983)
En la 1960-aj jaroj Dali turniĝis al historia pentrado de la 19-a jarcento, simile al la kataluno Marià Fortuny kaj la franco Ernest Meissonier. Lia grandega pentraĵo La batalo de Tetuán el la jaro 1962, nomita laŭ la verko de Fortuny estis konsiderata kiĉo de liaj kontraŭuloj, li mem nomis ĝin dali-a pop-arto. En siaj 3×4 metraj grandaj historiaj bildoj (entute li pentris 18 tiajn bildojn) kaj en la ornamado de plafonoj kaj vandoj de siaj domoj, li atingis la limon inter kiĉo kaj arto.
La grandformata pentraĵo La tinuskaptado (1966/67) montras kuniĝon de la diversaj stiloj de Dali, superrealismo, superdelikatigitan pompierismo, punktismo, agad-pentrado, makulismo, geometria abstrakto, pop-arto, op-arto kaj psikadela arto. Laŭ Dali okazu la revivigo de la aĵa pentrarto, kiun oni neglektis en la avangarda arto.
En la 1970-aj jaroj Dali interesiĝis pri stereoskopaj bildoj de Gerard Dou, samtempulo de Jan Vermeer, en kies pentraĵoj li kredis vidi duoblan bildon. Ekipita de Fresnel-lenso, li kreis diversajn stereoskopajn verkojn.
''Holos! Holos! Velásquez! Gabor!'', hologramo de 1972/73, estas la unua tridimensia kolaĝo de Dali, verkita kune kun la novjorka holografiisto Selwyn Lissac. Ĝi estas kunigo de Las Meninas de Velázquez kun varbbildo kun kartludistoj por bierreklamo. La artisto esperis per tia tekniko, realigi la trioblan aspekton de totala vido. Kubismo reprezentis la unuan provon tiudirekten.
Skulptaĵoj
Sian tridimensian verkon Dali komencis kiel superrealisma artisto el la 1930-aj jaroj kaj daŭrigis ĝin dum sia tuta vivo. Skulptaĵoj estis grava parto de la superrealisma verko de Dali kaj montras lian intereson pri la tridimensieco.
Grafikaĵoj
La litografioj, serigrafioj, akvafortoj kaj lignogravuroj de Dali estas inter la plej venditaj objektoj de la internacia artmerkato. Antaŭ ĉiu grafikaĵo venis longaj antaŭlaboroj. Estiĝis grafikaj cikloj por libroilustrado, kiel ekzemple la Dia komedio de Dante Alighieri en 1963, Alico en Mirlando de Lewis Carroll en 1969, Dekamerono de Giovanni Boccaccio en 1972, La oldulo kaj la maro de Ernest Hemingway en 1974, ktp.
Ekzemplo de artteoriaj kaj aŭtobiografiaj verkoj
Salvador Dalí estis fascinita per la Anĝeluso de Millet, kaj li mem verkis prian analizon, La tragedia mito de la Anĝeluso de Millet. Anstataŭ vidi ĝin kiel verko de spirita paco, Dalí kredis, ke temas pri mesaĝo de subpremita seksa agreso. Dalí havis ankaŭ opinion ke la du figuroj preĝas pro enterigita infano, anstataŭ pro la Anĝeluso. Dalí estis tiom insista prie ke finfine oni faris ekzamenon per Ikso-radioj de la tolaĵo, kiu konfirmis lian supozon: la pentraĵo enhavas surpentritan geometrian formon rimarkinde simila al ĉerko. Tamen, ne klaras ĉu Millet ŝanĝis sian intencon pri la senco de la pentraĵo, aŭ ĉu la formo fakte estas ĉerko.
Kino kaj teatro
En teatro, Dalí konstruis la scenejon por romantisma teatraĵo de Federico García Lorca de 1927 nome Mariana Pineda. Por Bacchanale (1939), nome baleto bazita sur la muziko de la opero de Richard Wagner de 1845 nome Tannhäuser, Dalí havigis kaj la scenejon kaj la libreton. Bacchanale estis sekvita de scenaroj por Labirinto en 1941 kaj La tripinta ĉapelo en 1949.
Salvador Dalí havis kun la kinarto intensan rilaton, tion montris la kunlaboradojn kun Alfred Hitchcock, Walt Disney kaj Luis Buñuel. En lia kinarta partopreno estas referencoj el liaj verkoj, kiaj La putriĝinta azeno, Un chien andalou, La animo, La manĉaro el viando kaj Babaouo. Li kunlaboris kun Buñuel en Un chien andalou, kie estas montrita plastike materiigita la ikonaro de la La putriĝinta azeno kun elementoj kiel “merdo, sango kaj putriĝo”. Tiel li alvokis superrealismajn bildojn kiel la desaponto, la malplaĉo kaj la naŭzo. Li ankaŭ partoprenis en la scenaro de la filmo de Buñuel La orepoko.
Tuj post siaj kunlaboroj kun Buñuel, li publikigis Babaouo kie li ripetis aperadon de mortitaj aŭ senkapigitaj animaloj, de benditaj okuloj kaj granda pano sur la kapo. La makrostrukturoj kaj la gigantaj elementoj estas konstanto de la plastiko de Dalí, tio estas, dekkvinmetraj litoj kun kuŝantaj cipresoj, gigantecaj kuleroj, grandegaj littukoj pendantaj el fasadoj ktp. Tiuj elementoj kutime estas ripetataj en nombraj kinaj superrealismaj scenaroj. En 1997 Manuel Cussó-Ferrer faris filmon bazitan sur la scenaro de Salvador Dalí.
Se la verko La animo estus estinta filmita, ĝi estus estinta antaŭaĵo de la "nov-mistika kinarto" en la historio de la hispana kinarto, kun roluloj kiel Sankta Teresa kaj la raŭpo konvertita en papilio. Oni povas vidi ankaŭ ŝpuron en prisonĝa sceno kiun li prilaboris por Spellbound, reĝisorita de Alfred Hitchcock, kaj kiu restis ekster la fina eldono pro decido de unu de la produktoroj. Dalí ankaŭ partoprenis siavice en la animacia filmo Destino de Walt Disney. Li faris por tiu projekto centon da desegnoj, pentraĵoj kaj scenaroj, kvankam la filmo neniam estis premierita. Tamen, ĝi estis rekreita en 2003 en la galerio "Tate Modern" de Londono.
Kvankam li faris desegnojn, pentraĵojn, scenaroj kaj kelkajn eseojn rilatajn kun kinarto, multaj el liaj verkoj estis seniluziigo por la aŭtoro, kiel li verkis en sia verko Dalí kaj la kinarto, en kiu li priskribis la sepan arton kiel:
Dalí, modo kaj fotografio
Dalí ankaŭ konstruis repertorion en negocoj de modo kaj fotografio. Lia kunlaborado kun la itala mododesegnisto Elsa Schiaparelli estis bone konata, kiam Dalí ricevis komision produkti blankan veston kun presaĵo de omaro. Aliaj desegnoj kiujn Dalí faris por ŝi estis ŝuforma ĉapelo, kaj rozkolora zono kun lipoj kiel buko. Li ankaŭ partoprenis en la kreado de tekstilaj desegnoj kaj parfumujoj. En 1950, Dalí kreis specialan "kostumon por la jaro 2045" kun Christian Dior.
Unu el la plej neortodoksaj artokreaĵoj de Dalí eble estis tuta rolulo, aldone al si mem. En franca noktoklubo en 1965, Dalí renkontiĝis kun Amanda Lear, nome manekeno tiam konata kiel Peki D'Oslo. Lear iĝis lia protektitulino kaj muzo, kaj poste ŝi verkis pri tiu afero en sia rajtigita biografio My Life With Dalí (Mia vivo kun Dalí, 1986). Sorĉita pro la vireca, enorma Lear, Dalí organizis ŝian sukcesan transiron el manekeno al la muzika mondo, konsilante ŝin al mem-prezentadon kaj helpante teksi misterajn historiojn pri ŝia origino kiam ŝi eniris en la etoso de la diskoo. Laŭ Lear, ŝi kaj Dalí estis unuigitaj en "spirita geedzeco" sur senhoma montopinto. Ŝi estis foje referencata kiel la "Frankenstein" de Dalí, kaj kelkaj fakuloj opinias, ke la arta nomo de Lear estis vortŝerco laŭ la franca esprimo "L'Amant Dalí", nome "La amanto de Dalí". Lear ekhavis la lokon de pli frua muzo, Ultra Violet (Isabelle Collin Dufresne), kiu foriris el Dalí por aliĝi al The Factory de Andy Warhol.
Simbolekzemploj en la verkaro de Dalí
Dalí priskribis etendan kaj personan simbolaran mondon laŭlonge de sia verkaro. La «molaj horloĝoj», kiuj estis aperintaj en 1931, estis komprenitaj kiel referenco al la Teorio de la relativeco de Albert Einstein, kaj supozeble kreitaj post la observado de pecoj de kamemberto eksponitaj subsune dum varma tago de aŭgusto. Krome ili ĉiam indikas la sesan horon, nome la horo de la superrealismo. Alia de siaj ripetitaj simboloj estas la elefanto, kiu aperis por la unua fojo en la verko Sonĝo okazigita de la flugo de abelo super grenato unu sekundon antaŭ vekiĝi (1944). La daliaj elefantoj, inspiritaj de la Obelisko de la Piazza della Minerva de Romo de Gian Lorenzo Bernini, plej ofte aperas havantaj «longajn krurojn, preskaŭ nevidebleaj pro deziro», kaj portantaj obeliskojn surdorse. Kune kun tiuj fajnaj kruroj, la obeliskoj — en kiuj kelkaj volis vidi penisan simbolon — kreis senton de fantoma nerealo. «La elefanto estas distordo en la spaco», klarigis Dalí en Dalí kaj la Superrealismo, de Dawn Ades, «kun siaj akrigitaj kruroj kontraste kun la ideo de sengravito, difinita sen la plej malgranda stetika priokupo, mi estas kreante ion kiu inspiras al mi profundan emocion kaj kun kiu mi klopodas pentri honeste».
Alia el liaj ripetitaj simboloj estas la ovo. Ĝi ligas kun la konceptoj de antaŭnaska enutera vivo, kaj foje ĝi referencas al simbolo de espero kaj amo; kaj tiel ĝi estas interpretata en lia Metamorfozo de Narciso. Li turnis sin al bestaj bildoj laŭlonge de tuta sia verkaro: formikoj kiel simbolo de morto, korupto, kaj intensa seksa deziro; la heliko kiel homa kapo (li estis vidinta helikon sur biciklo en la ĝardeno de Sigmund Freud kiam Dalí iris viziti lin); kaj la langustoj kiel simbolo de dekadenco kaj teruro.
Eva (persona nomo)
Eva estas virina persona nomo sumerdevena (de Ava: vivo) kaj hebrea (de חוה: donanta vivon).
Szabolcsbáka
Szabolcsbáka [sabolĉbAka] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Kisvárda.
Eva (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Eva (,, , , , , , , , , , latine), Éva , Ева (, , , malnovslave), Єва , Ewa , Eve , Ève , 'Ευα , Efa ( – kimre), Eeva , Eevi , Évike , Evita , Evelia , Evie , Evvie , Ava , חַוָּה , חַוָה , Եվա , حواء (arabe), Éabha , Ieva , Heva (latine), Hava (latine)
Szabolcsbáka
Situo
Szabolcsbáka situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Kisvárda troviĝas 11, Vásárosnamény 16, Baktalórántháza 22, Dombrád 23, Nyíregyháza 58 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1217. Baldaŭe la vilaĝo disiĝis al Granda kaj Malgranda Báka. Ili unuiĝis en 1912. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Monzelfeld
Monzelfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bad Vigaun
Bad Vigaun estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Hallein (germane Bezirk Hallein aŭ simple Tennengau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Maldikbeka mevo
La Maldikbeka mevo, Larus genei, estas malgranda mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en tre precizaj lokoj ĉirkaŭ la Mediteraneo, nordokcidenta Afriko kaj nordokcidenta Hinda Oceano, tio estas ĉirkaŭ la Nigra Maro, la Kaspio kaj Centra Azio, Irako kaj ĝis Pakistano, en insuloj kaj marbordaj lagetoj. Plej granda parto de la loĝantaro estas migranta, kaj vintras en estuaroj kaj marbordoj pli suden ĝis norda Afriko, la Ruĝa Maro kaj ĝis Barato, kaj kelkaj birdoj iam vagis al okcidenta Eŭropo. Ununura vidaĵo estis informita en Antigvo, Aprilo 24a, 1976 (AOU 2000). Monda loĝantaro povus esti ĉirkaŭ 75.000 ĝis 110.000 paroj.
Aspekto
Tiu specio estas iomete pli granda ol la Ridmevo (40 ĝis 44 cm longa kun enverguro de 100 ĝis 110 cm kaj pezo de 220 ĝis 350 g), al kiu ĝi estas tre simila, sed kun blanka kapo kaj pli malgranda. La kapo kaj la malhela -preskaŭ nigra- ruĝa beko havas longecan akrapintan aspekton kaj krome tiu birdo ŝajnas longkola. La longaj kruroj estas ruĝegaj kaj la irizo flava kun ruĝa okulringo. Ĝi havas helgrizajn dorson kaj flugilojn kaj blankajn kapon, kolon, bruston kaj ventron. Somere la brusto kaj la ventro havas rozkoloran nuancon. Dumfluge la flugiloj montras rimarkindajn antaŭjan pintobordojn blankajn kaj malantaŭajn nigrajn. Tiu birdo atingas plenkreskan plumaron post du jaroj kiel ĉe aliaj mevoj. Unujaruloj havas nigran finan vostostrion kaj malhelajn zonojn en flugiloj.
Kutimoj
Kiel plej granda parto de mevoj ĝi estas tre socia vintre kaj dum manĝado kaj dum ripozado. Ĝi ne estas enmara specio kaj estas malofte vidata malproksime de marbordoj.
Ili vivas ĝis 23 jarojn.
Aliaj
La Maldikbeka mevo, Larus genei, estas specio protektita de la Traktato por la Konservado de Afrika-Eŭraziaj Migrantaj Akvobirdoj (AEWA).
La scienca nomo de tiu birdo rememorigas la italianan naturaliston Giuseppe Gené.
4003 Schumann
4003 Schumann estas asteroido de la ekstera asteroida zono, kiu, laŭ ĝia orbito, estus ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo al la germana komponisto Robert Schumann (1810–1856).
Badena Ŝtata Teatro je Karlsruhe
La Badisches Staatstheater Karlsruhe (eo: Badena Ŝtata Teatro je Karlsruhe) estas plurfaka teatro en Karlsruhe. Ĝi entenas operon, baleton kaj teatron. Aligita al la teatro estas la orkestro Badische Staatskapelle Karlsruhe kaj la ĥoro Badischer Staatsopernchor|Badische Staatsopernchor. La domo estas ĉefa okazejo de la ĉiujara Händel-Festivalo je Karlsruhe. Ĉefintendanto estas ekde 2011 Peter Spuhler. Kiel unu el du ŝtataj teatroj la Badena Ŝtata Teatro estas tenata fare de la federaciero Baden-Virtembergo. La urbo Karlsruhe kontribuas duonon de la bezonataj subvencioj.
Eŭmeno
Eŭmeno de Kardio (en greka Εὐμένης; ĉ. 362 – 316 a.K.) estis greka generalo kaj fakulo. Li partoprenis en la Militoj de Diadoĥoj kiel subtenanto de la macedonia Argeada reĝa domo.
Posf la morto de Aleksandro la Granda (323 a.K.), Eŭmeno ekkomandis grandan aron de grekaj soldatoj luktantaj subtene al la filo de Aleksandro, nome Aleksandro la 4-a. En la posta divido de la imperio, Kapadokio kaj Paflagonio estis atribuitaj al Eŭmeno; sed ĉar ili ne estis ankoraŭ malaltigitaj, Leonato kaj Antigono ricevis la mendon de Perdikkas kun lia sekureco. Antigono, tamen, ignoris la ordonon, kaj Leonato malsukcese klopodis instigi Eŭmenon akompani lin al Eŭropo kaj kunhavi siajn planojn.
Lingva Festivalo en Ivanovo
La unua Lingva Festivalo en Ivanovo estis organizita en oktobro 1999. La dua LF okazis en 2000, la tria kaj momente la lasta - en 2001. En 2001 en Ivanovo okazis ankaŭ alia simila aranĝo: Lingva Foiro. Kadre de la Foiro estis prezentantaj nur malgrandaj kursoj de lingvoj, sen ordinaraj por Lingva Festivalo kultur-historiaj enkondukoj pri la lingvo de la prezento.
La LF en Ivanovo neniam estis aparte granda, kutime kolektante de 200 ĝis 300 vizitantojn.
La 1-a kaj la 2-a LF-oj kaj la Lingva Foiro en Ivanovo estis organizitaj de junulara Esperanto-grupo "Teamo", la 3-a LF - de Ivanova Esperanto-klubo.
1037
En la jaro 1037 post Kristo okazis, interalie:
László Feszt (filo)
Biografio
Inter 1977-82 László Feszt studis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu. Inter 1983-89 li estis scenejdekoraciisto de Kolozsvári Állami Magyar Színház. En 1990 li translokiĝis Hungarujon.
Francisco de Montejo
Francisco de MONTEJO [monTEĥo] (Salamanko, 1479 - same, 1553) estis hispana militisto kaj esploristo, kiu konkeris Jukatanon laŭ titolo de adelantado, akompanata de sia filo kaj de sia nevo, la tri samnomaj.
En 1514, li enŝipiĝis voje al Ameriko, kaj alvenis al Sankta Domingo en la insulo Hispaniolo, kaj poste translokiĝis al la insulo Fernandina (Kubo) kaj partoprenis en 1518 en la ekspedicio de Juan de Grijalva; ĉar li estis riĉa, li kontribuis per unu el la ŝipoj kaj multaj provizoj, kaj tiel li estis kaj kapitalisma partnero kaj kaj kapitano.
En la vojaĝo ili faris vojon similan al tiu de Francisco Hernández de Córdoba, sed la fluo portis ilin al la malkovro de la insulo Kozumelo. Ili ĉirkaŭiris la marbordon de la duoninsulo Jukatano kaj dum la ekspedicio ili suferis luktadon kontraŭ la majaoj de Ĉakan-Putumo estritaj de la halaĉ-uinik Moĉ-Kouoh. Kvin hispanaj soldatoj rezultis vunditaj, sed ili sukcesis antaŭeniri ĝis atingi teritoriojn de Verakruco, el kie li revenis al Kubo per la ŝipo estrita de Pedro de Alvarado. Pro la suferitaj malfacilaĵoj, li malakceptis kun la kapitano Alonso de Ávila, lasi soldatojn por komenci setliĝojn sur la teritorioj ĵus malkovritaj.
La venontan jron li akompanis Hernán Cortés en lia ekspedicio. Ili sekvis la saman vojon de Juan de Grijalva kaj fondis la Villa Rica de la Vera Cruz, nuntempe konata kiel la Haveno de Veracruz, elirejo por la konkero de Meksiko. La 22an de aprilo 1519 li estis nomumita urbestro kun Alonso Hernández Portocarrero, posteno kiun ili plenumis dum mallonge.
Francisco de Montejo elstaris pro sia diplomatiemo, pro kio li estis sendita de Cortés al Hispanio por informi al la Reĝa Kortego pri la rezultoj de la ekspedicio. Kun Portocarrero kaj la piloto Antón de Alaminos elŝipiĝis la 26an de julio 1519 kun la unua el la famaj rakontaj leteroj de Cortés kaj la Reĝa Kvinono por defendi la interesojn de Cortés antaŭ Karlo la 1-a.
La 8an de decembro 1526, Karlo la 1-a rajtigis lin entrepreni la konkeron de Jukatano kun la titoloj de adelantado, guberniestro kaj general-kapitano, nome la samaj kiujn heredis lia filo Francisco de Montejo el Mozo (la Juna). En 1527 li eliris el Sanlúcar de Barrameda al amerikaj teroj.
BKT
BKT havas plurajn signifojn:
Hideo Suzuki
Hideo Suzuki (鈴木 秀生, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Radoniów
Radoniów [elparolu: radoniuv] estas vilaĝo en Pollando en Malsupra Silezio en Distrikto Lwówek Śląski en Komunumo Lubomierz en la izera montetaro.
Klitora frenulo
La frenulo de klitoro estas elasta histoligo, kiu konektas la klitoron al la malgrandaj vulvaj lipoj.
Tron Øgrim
Tron ØGRIM (naskiĝinta la  – mortinta la ) estis  norvega ĵurnalisto, verkisto kaj polititikisto. Li aktivis en (pli poste nomata Ruĝa Junularo) de 1965 ĝis 1973, kaj estis centra figuro en la  de 1973 ĝis 1984. Krom esti politikisto, Øgrim verkis politikajn eseojn kaj plurajn sciencfikciajn romanojn. Li estas rimarkebla pro sia uzo de nenorma orienta osloa dialekto, eĉ kiam oni atendus ke li uzu norman Bokmål.
Politiko kaj ĵurnalismo
Iĝinte ĵurnalisto estante forlasinta politikon en la 1980-aj jaroj, Øgrim redaktis teĥnologian rubrikon en la norvega versio de . Li estis fama pro sia aparta stilo, el kiu li forpelis norman norvegan kaj verkis tute same kiel li parolis, en laborista dialekto. Li ankaŭ verkis sciencfikciajn romanojn sub kaŝnomo Eirik Austey.
Tron Øgrim estis frua subtenanto de interreto en Norvegio, ofte prelegvojaĝante en la lando. En 1995 li argumentis por ke la Norvega parlamento aperu interrete, proklamante ke "Sen ĉeretaj politikistoj, estas nenia demokrata regularo pri informteĥnologio". Øgrim ankaŭ estis subtenanto de la malfermfonta movado. En sia libro Kvikksølv, Tron priskribis Linukson kiel "aplikitan komunismon". Tron estis piliera kontribuanto de la interreta novaĵgrupo Leftist Trainspotters  kie li publikigis milojn da mesaĝoj, plej multaj rilataj al politika evoluo en Nepalo.
Esperanto-movado
Longdaŭra ano de Norvega Esperantista Ligo (Norsk Esperanto-Forbund), li tamen neniam akceptis iun ajn postenon en la asocio. En Esperantaj rondoj li estas precipe konata pro sia radio-felietono «La revo pri la perfekta lingvo» (Drømmen om den fullkomne språk) ekde 1989, kiu temis pri lingva filozofio, planlingvoj kiel Esperanto, Volapuko ktp. Li regule aperadis en Universalaj Kongresoj kaj estis larĝe konsiderata kiel afabla kaj erudicia, kun sana porcio da memironio.
Ĉe lia funebra ceremonio Leikny Øgrim rakontis ke li kreskis kun pli aĝa frato kiu estus leginta vortaron de komenco ĝisfine kaj kapablus el lego eĉ de telefonlibro lerni ion sciindan. Douglas Draper, sekretario de Norvega Esperantista Ligo faris paroladeton nome de NEL en jen ŝerca jen serioza tono. Li diris ke estas tri specoj de Esperantistoj. Estas aktivuloj implikitaj en organizaj taskoj. Estas anoj kiuj kontentiĝas per kotizpago. Kaj estas Tron Øgrim. Povis okazi ke dum longa tempo NEL ne aŭdis pri li; tiam li telefonvokis por demandi: "Skylder jeg noe gryn?" ("Ĉu mi ŝuldas avenon ?" -- t.e., membrokotizon.) Li povis aperi en la sidejo de NEL en Oslo kaj aĉeti tie ne unu aŭ du librojn sed plenan ŝarĝon da. Dum plej multaj Esperantistoj kutime planas sian viziton al Universala Kongreso pli ol ses monatojn anticipe, Tron kapablis voki tri tagojn antaŭ la komenciĝo de la evento kaj demandi kiel li povus helpi.
Kunlaboro en la norvega Vikipedio
Tron Øgrim fariĝis kunlaboranto de Vikipedio en decembro 2005, kiam kalumniaj vortoj aperis pri kolego en artikolo en la novega Vikipedio. Øgrim plu kontribuis post la solvo de la diskuto, verkante pri planlingvoj precipe en 2006. Fine de 2006 lia fokuso ŝanĝiĝis al Nepalo ĝenerale kaj aparte al komunismo en Nepalo. Øgrim famiĝis en la norvega vikipedia komunumo pro sia verkado de longaj artikoloj pri iel obskuraj temoj. Li ankaŭ tre zorgis pri etaj projektoj kaj ties progreso. Li regule mesaĝis pri mejloŝtonoj en la diskutejo de la norvega vikipedio same kiel li partoprenis en la informpaĝo de Vikimediaj Novaĵoj.
Norvega informatika prelegisto memoris pri Øgrim kiel unu el la plej aktivaj norvegaj Vikipediistoj kiu elektis Vikipedion kiel tribunon por diskonigi sciaĵojn. Apud siaj artikoloj pri Nepalo, li verkis artikolojn pri planligvoj kiaj Esperanto kaj pri multaj aliaj temoj. Hannemyr diris : "Mi ankaŭ kredas ke li estis la unua norvega blogisto" kun sia paĝaro Under en stein i skogen ('sub ŝtono en arbaro')". La arkivoj de lia paĝaro entenas 107 artikolojn de li redaktitajn en la orientosloa idiolekto. "Li estis entute homo komprenanta teĥnologion kaj kiel teĥnologio ŝanĝas la socion" aldonis Hannemyr.
Tron Øgrim esti gravega por la norvega vikipedia movado kaj ofte estis intervjuata de ĵurnalistoj pri Vikipedio. Li prelegis pri vikipedio kiam ties fondinto Jimmy Wales vizitis Norvegion en majo 2006. Kiam ĵurnalistoj interpelaciis lin pri la foje erara informo kiun prezentas la enciklopedio, Øgrim respondis ke tio en si mem ne estas problemo – male ĝi povas esti vidata kiel avantaĝo : "Vikipedio postulas de ĉiu kontroli proprajn informojn kaj akcepti nenion laŭ ŝajna valoro. Se vi demandas min, estas demokrata problemo ke tiom malmulte da konscio pri kritikemo al fontoj ekzistas hodiaŭ en la norvega eduksistemo."
La norvega vikipedia komunumo, omaĝe al la verko de Øgrim decidis funebri al Tron elmontrante flagon duonmaste antaŭ vikipedia logobildo dum unu tago. Tio estis raportita en pluraj norvegaj taggazetoj.
Forpaso
Øgrim-on mortintan trovis unu el liaj tri filinoj la en Oslo. Li veŝajne mortis pro apopleksio.
Emmi Kosáry
Emmi Kosáry [koŝAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kosáry Emmi estis hungara operkantisto (koloratursoprano), operetkantisto, primadono, aktoro. Ŝia origina nomo (laŭ hungarlingve kutima nomordo) estis Kosári Emma Kornélia, ŝia edzo estis Ákos Buttykay, ŝia filino estis Emmi Buttykay. Emmi Kosáry naskiĝis la  en Kisszeben (Hungara reĝlando, nuntempa Sabinov en Slovakio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Emmi Kosáry debutis en la jam ne ekzistanta teatro Király [kirAj] en 1908. En la sekva jaro ŝi edziniĝis, ŝi naskis filinon en 1911. Inter 1912 kaj 1915 ŝi apartenis al Reĝa Operejo (Budapeŝto), poste ŝi revenis al Teatro Király. Baldaŭ ŝi havis rolojn ankaŭ en Gaja Teatro, Teatro Városi (1920), Operetoteatro (Budapeŝto) (1922, 1931), Teatro Magyar (1933), eĉ en Vieno, Dresdeno, Berlino, Usono (1923, 1929).
Aleksandera Arkipelago
La Aleksandera Arkipelago aŭ Aleksandra Arkipelago estas 500 km longa arkipelago, aŭ grupo de insuloj, de Nordameriko ĉe la sudorienta marbordo de Alasko. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 1,100 insulojn, kiuj estas la pintoj de la merĝita marborda montoĉeno kiu eliras el la Pacifika Oceano. Profundaj kanaloj kaj fjordoj separas la insulojn inter si kaj al la kontinento. La nordaj partoj de la Interna Trapasejo estas ŝirmitaj de la insuloj.
La insuloj havas neregulajn, krutajn marbordojn kaj densajn ĉiamverdajn kaj moderklimatajn pluvarbarojn.
La Tlingitoj kaj la Haidoj estas indiĝenoj de la areo. La Cimŝianoj kiu troviĝas en la insulo Annette ne estas devenaj el la areo, kaj enmigris al la regiono el Brita Kolumbio fine de la 19a jarcento.
Ketchikan en Revillagigedo kaj Sitka en Baranof estas la plej grandaj urboj de la insuloj. La plej loĝataj lokoj de la plej granda urbo en la regiono, nome Juneau, estas kontinentaj, kvnkam partoj de la urbo estas ankaŭ en la insulo Douglas, kiu estas parto de la arkipelago.
Turismo, fiŝkaptado kaj lignoproduktado estas la ĉefaj industrioj de la insuloj.
Andrej Grigorjevskij
Andrej GRIGORJEVSKIJ (Андрей Григорьевский; naskita Andrej ANANJIN la en Kapustin Jar, Astraĥana provinco ) estas rusia esperantisto.
Gianfranco Polerani
Gianfranco POLERANI estis itala esperantisto kaj ekonomikisto. Ekde la jaro 1992, do en la oficperiodoj 1992-1995, 1995-1998, 1998-2001, 2001-2004, 2004-2007, 2007-2010 kaj aktuale 2010-2013, do inter la UK 2010 en Havano kaj la UK 2013 en Rejkjaviko, li reprezente de Internacia Komerca kaj Ekonomia Fakgrupo (IKEF) estis membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio. Multajn jarojn, li krome estis estrarano de Itala Esperanto-Federacio, aktiva membro de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE) kaj de la Financa Komisiono de UEA.
Andrej Grigorjevskij
Li lernis Esperanton en 1979 en Volgogrado kaj preskaŭ tuj iĝis aktivulo. Mem instruis en pluraj E-kursoj, komence en Volgogrado, poste en kelkaj aliaj rusiaj urboj, inter ili Volĵskij, Taŝtagol, Novokuzneck, Moskvo, Ivanovo kaj Kostroma.
En 1988 li organizis la unuan festivalon EoLA kaj iniciatis refondiĝon de Sovetia Esperantista Junulara Movado (famiĝinta kiel SEJM-2), kiu post 1990 iĝis landa sekcio de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO) por Sovetunio. Estis organizanto de Lingva Festivalo en Ivanovo kaj de Festivalo de Interesoj, kiu unuafoje okazis en 1999 en Ivanovo.
En la jaroj 1991-1993 Andrej Grigorjevskij estis estrarano de TEJO. En la estraro de Universala Esperanto-Asocio (UEA) li membris inter 2001-2004, respondecante pri informado, retaj aferoj kaj rilatoj kun TEJO.
Trifoje — en 1994-1995, 2000-2001 kaj 2005-2009 (dum du elektoperiodoj) — li estis prezidanto de Rusia Esperantista Unio (REU).
En diversaj etapoj de sia vivo li loĝis en kelkaj urboj de Rusio: ĝis 1977 - en Kapustin Jar, 1977-1988 - Volgogrado, 1988-1990 - Taŝtagol (Siberio), 1990-1997 - Moskvo, 1997-2002 - Ivanovo, ekde 2002 - Ŝumerlja (Ĉuvaŝio).
En la jaroj 1994-1997 li estis edziĝinta al Jelena Lebedeva (1965-1997), ekde 2000 - al Natalija Grigorjevskaja. Li kaj Natalija havas filon Aleksandr (naskiĝis en 2002).
Wessel Gansfort
Johann Wessel Gansfort (1419-1489) estis nederlanda teologo, reformisto, humanisto, hebreisto, helenisto kaj latinisto. Gansfort estas konata kiel unu el la reformistoj antaŭ la reformacio. Li protestis kontraŭ perceptita paganigo de la papofico, superstiĉaj kaj magiaj uzoj de la sakramentoj, la aŭtoritato de eklezia tradicio, kaj la eklezia emo al posta skolastika teologio meti pli grandan streĉon, en ia praviga doktrino, sur la instrumenteco de la homa volo anstataŭ la laboro de Kristo por homa savo.
Biografio
Post komenca edukado en la loka latina lernejo de Sankta-Marteno, li studis en la urba lernejo de Zwolle, kiu estis intime ligita al la "Fratoj de la Komuna Vivo" en kies domo, vivis la juna studento. Li disvolvis proksimajn ligojn kun la monaĥejo Monto Sankta Agneso ne malproksime de Zwolle, kaj iĝis intima amiko de Tomaso de Kempis.
Lia 16-a-jarcenta biografo de Gansfort, Albert Hardenberg, kiu konis la faman Goswinus van Halen (1468-1530), skribas, ke Wessel forlasis Zwolle rekte al Kolonjo, eble fine de 1449. En Kolonjo li restis en la "Bursa Laurentiana", kie li baldaŭ fariĝis instruisto. Li akiris la gradon "magister artium" (Magistro pri Arto) en 1452, kaj memoras kun granda dankemo, ke ĝuste tie li unue studis Platonon. Li lernis la grekan de monaĥoj kiuj estis elpelitaj el Grekio, kaj la hebrean de iuj judoj. Li estis precipe interesita pri la spirita teologio de Ruperto de Deutz (1075-1129), kaj li traserĉis lokajn benediktinajn bibliotekojn por laboroj ligitaj al lia sindediĉo.
Casas-Ibáñez
Casas-Ibáñez estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la nordo de la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 103,22 km². En 2019 estis 4 538 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE. Ĝi estas je 46 km de la provinca ĉefurbo Albacete.
Toponimio
La toponimo signifas Domoj de Ibáñez (familinomo).
Geografio
Casas-Ibáñez estas en la nordokcidento de la provinco Albacete lime kun la municipoj de la Provinco Albaceto Villamalea, Fuentealbilla, Alcalá del Júcar kaj Alborea, kaj kun la municipoj de la Provinco Valencio Requena kaj Venta del Moro. Casas-Ibáñez estas en la ebanaĵo inter la depresioj de du riveroj, nome Cabriel norde lime kun la provinco Valencio kaj sude Júcar. Ties plej alta punkto estas Cerro San Jorge, je 772 m super la marnivelo. Casas-Ibáñez estas la administracia ĉefurbo de la komarko. Ĝia averaĝa altitudo estas de 707 msm.
Ekonomio
La ekonomio de Casas-Ibáñez estas fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj, safrano kaj cerealoj, malgrandaj fruktoĝardenoj kaj naturaj fontoj. Estas diversaj entreprenoj.
Vilaĝeto
Serradiel
Homoj
Bonifacio Sotos Ochando
Csaba Ungor
UNGOR Csaba estas rumanuja hungara skulptisto, kiu naskiĝis en Tormac je la 1-a de majo 1949.
Biografio
Li studis en Universitato de Arto kaj Dizajno inter 1974-79 en Kluĵo ĉe András Kós. En 1993 li translokiĝis Hungarujon.
Svisaj Federaciaj Fervojoj
La Svisaj Federaciaj Fervojoj (Schweizerische Bundesbahnen, Chemins de fer fédéraux suisses, Ferrovie federali svizzere, Viafiers federalas svizras, oficialaj mallongigoj: SBB, CFF, FFS, SBB-CFF, SBB-FFS, SBB-CFF-FFS) estas la federacia fervojkompanio de Svislando kun ĉefsidejo en Berno. La Svisaj Federaciaj Fervojoj estas monde konata pro sia alta servo-kvalito. Fama estas la kompanio pro sia akurateco, kaj oni eksterlande ofte rakontas ŝerce, ke, se oni ne havas horloĝon, kaj deziras scii la horon ekzatan, oni studu en Svislando la trajnhoraron kaj rigardu, kiam la trajno ekveturas, kaj jam konas la ekzaktan horon je sekunda ekzakteco.
Historio
En la 19-a jarcento la fervojo-linioj de Svislando estis komplete en posedo de lokaj kaj regionoj fervojkompanioj. Per voĉdono de la 20-a de februaro de 1898 la svisa popolo akceptis fondiĝon de Federacia Fervoj-Kompanio. La la kompanio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj estis oficiale fondita. Por krei la federaciajn fervojojn la Svisa Federacio akiris kaj ŝtatigis la sekvantajn privatajn fervojkompaniojn:
Per la realigo de projekto Fervojo2000 oni per pli kapacitaj trajnlinioj en la triangulo Bazelo, Zuriko kaj Berno kaj altigo de la trafikrapideco al atingis idealajn veturdaŭroj inter la ĉefaj fervojnodoj, kaj tiel povis optimigi la kadencojn. Je la per granda horar-adapto oni ankoraŭ-foje povis multe plibonigi la densecon kaj kadencon de la svisa trajnreto.
Ĉefaj trafiknodoj
La ĉefaj trafiknodoj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj estas: Krome estas diversaj regionaj subnodoj ekzemple en, , , ktp.
Regionaj trafik-unioj
En la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento en diversaj kantonoj kaj regionoj de Svislandoj estis kreiitaj lokaj kaj regionoj trafik-unioj al kiuj la Svisaj Federaciaj Fervojoj aliĝis. La plej signifa kaj modela el inter ili certe estas la Zurika Trafik-Unio. La Svisaj Federaciaj Fervojoj ankaŭ firme kunlaboras kun la PoŝtAŭto Svislando AK kun kiu ĝi komune eldonas sian ĝeneralan kaj duontarifabonon.
Kelkaj ciferoj
Je la 31-a de decembro 2006 la Svisaj Federaciaj Fervojoj havis 23'933 gekunlaborantojn. La Svisaj Federaciaj Fervojoj transportis 253,6 milionojn da pasaĝeroj en la jaro 2006. La jara vendocifero 2006 estis 7'216,8 milionoj da svisaj frankoj. Kaj la bilanca sumo de la kompanio je la 31-a de decembro 2006 estis 30'067,9 milionoj da svisaj frankoj kun neta profito de 626,8 milionoj da svisaj frankoj.
Spinone al Lago
Spinone al Lago estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Bianzano, Casazza, Gaverina Terme, Monasterolo del Castello kaj Ranzanico. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Karlo Boromeo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Propila bromido
Propila bromido aŭ bromopropano estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la halogenidoj, rezultanta el interagado de la bromida acido kaj propanolo. Propila bromido estas senkolora brulema likvaĵo, malmulte solvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propila bromido prezentas bromatomon ligitan al propila grupo. Ĝi konsistas je 3 karbonatomoj, 7 hidrogenatomoj, 1 bromatomo kaj uzatas kiel reakciaĵo en kemiaj sintezoj.
Ramalaho
Ramalaho (arabe رام الله, Ramallah, laŭvorte "Altejo de Alaho") estas urbo kaj neoficiala kaj "de facto" ĉefurbo en Palestino aŭ Cisjordanio.
Situo
Ramalaho situas de Jerusalemo je 10 km-oj.
Historio
Kristanaj araboj fondis la komunumon. Ankaŭ poste la loko allogis la kristanojn. En 1850 ortodoksa kaj romkatolika eklezioj, krome lernejo de kvakeroj fondiĝis, sed tiutempe ankaŭ moskeoj konstruiĝis. Antaŭ la komenco de la 20-a jarcento Ramalaho estis aktiva agrikultura urbo. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la urbo apartenis al la Osmana Imperio, poste al la britoj, inter 1948-1967 al Jordanio, poste al Israelo. En 1987 ribelo konata Intifada komenciĝis.
Coronel João Pessoa
Coronel João Pessoa estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1963, la municipo havas 4 993 loĝantojn.
Adnet
Adnet estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Salcburgio kaj al la distrikto Hallein (germane Bezirk Hallein aŭ simple Tennengau). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
1038
En la jaro 1038 post Kristo okazis, interalie:
Atlanterhavsveien
La Atlanterhavsveien (Atlantika aŭtovojo) estas la norvega Aŭtovojo 64 kaj etendiĝas en la departemento Møre og Romsdal, inter Molde kaj Kristiansund.
Pli precize, ĝi longas 8274 metrojn inter Vevang en la komunumo Eide kaj sur la insulo situanta Kårvåg en la komunumo Averøy. La vojo estas turisma allogaĵo pro ties ok pontoj tra malgrandaj insuloj. La lokanoj ŝatas ĝin por fiŝkaptado.
Kvankam oni ekplanis la vojkonstruon en 1935, replanigo okazis nur en la 1970-aj jaroj. La konstrulaboroj komenciĝis en 1983, finiĝis en 1989 kaj kostis 122 milionojn da norvegaj kronoj. Por iom reakiri la elspezojn, oni devis pagi vojimposton dum 10 jaroj.
Saint-Marcel (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita la. Ĝi situas sub Bulvardo de l'Hôpital, sude de kruciĝejo kun Strato des Wallons.
Ĝia nomo devenas de Bulvardo Saint-Marcel, kiu omaĝas al Marcelo de Parizo, naŭa episkopo de Parizo, mortinta en 436, fama pro siaj mirakloj. Li liberigis Parizon de monstra drako, li transŝanĝis la akvon de Sejno al vino kaj amase konvertis paganojn.
Alirejoj
La stacio disponas pri du alirejoj antaŭ n-roj 50 kaj 83 de Bulvardo de l'Hôpital.
Koiro (komunumaro)
La komunuaro Koiro estas administra unuo de Kantono Grizono kaj parto de la distrikto Plessur. Ĝi havis 33377 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas Koiro.
Geografio
La komunumaro kaj komunumo Koiro situas ĉe ambaŭ flankoj de la rivero Plessur, kiu alfluas sur ĝia teritorio al Rejno. La rivero Rejno formas la nordokcidentan liman de la komunumaro.
Historio
La komunumaro Koiro estis formita surbaze de la nova konstitucio de 1851 el la malnova tribunalkomunumo Koiro, kiu konsistis tiam el la urbo Koiro kaj la komunumo Koiro-Korto. La komunumo Koiro-Korto en la jaro 1852 estis integrita al la urbo Koiro, tiel, ke ek de tiam la komunumaro konsistis el nur unu sola komunumo. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la jurisdikciaj kompetencoj de la komunumaro transiris al la distrikto, tiel ke al la komunumaro restas nun nur administraj taskoj. Krome ĝi estas kontrolinstanco pri la komunumaj aŭtoritatoj.
Nyírkarász
Nyírkarász [njIrkarAs] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en Distrikto Kisvárda. Nyír signifas: betulo.
Situo
Nyírkarász situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Baktalórántháza troviĝas 14, Kisvárda 17, Vásárosnamény 20, Dombrád 25, Mátészalka 28 km-ojn.
Historio
La unua mencio okazis en la malfrua 13-a jarcento. Ekde la sekva jarcento ofte okazis tie departementaj kunsidoj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Lajos Rácz
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en Budapeŝto, pli precize en Csepel (distrikto). Ekde 1973 li vivis en Székesfehérvár, kie li edziĝis en la sekva jaro. Li akiris du diplomojn en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1978 kaj 1983. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 2019.
Sporta kariero
ĝis 1971 estis luktisto en Csepel, poste en Székesfehérvár. Li estis hungara ĉampiono 11-foje inter 1974-1984 en pezkategorio 52 kg. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1980 kun arĝenta medalo, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 1979 kaj en eŭropaj ĉampionumoj same li estis la unua en 1977 kaj 1983. Lia plej konata trejnisto estis Géza Hollósi. Depost sia aktiva sporta kariero li estis trejnisto en Székesfehérvár.
Vermenton (stacidomo)
Vermenton estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Vermenton, en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Cravant-Bazarnes - Dracy-St-Loup (755000).
BLA
La tri-litera kombinaĵo BLA havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Katri Kulmuni
Katri KULMUNI (naskiĝinta 4-a de septembro 1987 en Tornio) estas finna politikisto de Finnlanda Centro. Ŝi estis ministro pri vivrimedoj en 2019, ministro pri financoj en 2019–2020 kaj prezidanto de sia partio 2019–2020. Ŝi akceptas, ke en ĉiuj partoj de sia lando devas esti ebloj vivi. Ŝi diris, ke oni devas altigi pensian aĝon.
1039
En la jaro 1039 post Kristo okazis, interalie:
Obernau (Westerwald)
Obernau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.