cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marija Dmitrivna Rajevska-Ivanova
Biografio
Marija Dmitrivna estis unu el la plej kleraj virinoj de sia tempo. Ĉar ŝi ne povis eniri la Sankt-Peterburgan Akademion de Arto (nur viroj estis akceptitaj tie), ŝi celkonscie okupiĝis pri memedukado. Ŝi kompletigis la sciojn akiritajn hejme per prelegoj ĉe la Milana Akademio de Sciencoj, kie ŝi studis lingvistikon, historion, teknikan zoologion kaj geologion en la itala. Ŝi studis en Dresdeno sub gvido de profesoro Adolf Erhard. Ŝi studis germanan lingvon kaj literaturon.
En 1869 ŝi malfermis privatan desegnolernejon en Ĥarkivo. En 1896, urba lernejo de desegnaĵo kaj pentraĵo estis establita sur ĝia bazo, kiu estis transformita en artlernejon en 1912.
Ŝia edzo, Serhij Oleksandroviĉ Rajevskij, estis aktivulo en publika eduko, kuratoro de la Ĥarkiva instrua distrikto. La filo Oleksandr Serhijoviĉ Rajevskij iĝis dezajnisto de vaporlokomotivoj.
La klasoj en la privatlernejo de la artisto malfermitaj en Ĥarkivo komenciĝis jam en februaro 1869. La artisto aliris la instrumetodon kun plena respondeco. La artisto determinis la direkton de la lernejo - la reanimado de manfaritaĵoj, la plibonigo de la kvalito de industriaj varoj, kiuj rekte dependis de la larĝaj amasoj de la loĝantaro ricevantaj artan edukadon. Laŭ Igor Ŝarov, Rajevska-Ivanova, konsiderante, ke Ĥarkivo iĝas industria centro, elektis artan kaj industrian direkton por sia lernejo, kio igis tiun ĉi edukan institucion unu el la unuaj ligiloj en la tiama ĉeno de edukaj institucioj kun arta kaj industria direkto. Marija Dmitrivna opiniis, ke arto mem estas vokita ludi gravan rolon en la transformo de la socio, ke per la disvastigo de arta scio oni povas atingi altnivelan industrion, kaj tio devas kontribui al progreso kaj plibonigo de la vivo de ordinaraj homoj.
Infanoj el ordinaraj familioj studis en la lernejo de la artisto, kaj ilia nombro konstante pliiĝis. Studentoj studis ledon kaj lignobruladon, ledan reliefon, pentradon sur porcelano, pentradon sur silko kaj veluro, pentradon de kahelfornoj, murpentradon.
Verkoj
La verkoj (oleoj kaj akvareloj) estas markitaj per la influo de akademiismo:
Verkinto de la lernolibro "Desegna alfabeto por la familio kaj lernejo" (Азбука рисования для семьи и школы, 1879).
Kemia kaj scienc-teknika vortaro
La Kemia kaj Scienc-teknika Vortaro estas trilingva fakvortaro en la lingvoj Esperanto, angla kaj germana.
La aŭtoroj estis Doug Portmann kaj Donald Rogers, la libron eldonis Doug Portmann, ĝi aperis en Naperville, Usono, 1993. Ĝi havas la formaton de 28 cm kaj entenas 297 paĝojn.
La libro enhavas trilingvan enkondukon, poste ĉiuj instrukcioj, klarigoj aperas en Esperanto. La libro entenas ankaŭ la la periodan tabelon, sistemon de SI, proponitajn transskribadojn de nekutimaj naciaj fakaj esprimoj, leksikonetojn pri heterociklaj kemiaj kombinaĵoj.
La sistemo de la vortara parto estas konstruita jene:
La fakan identigon kaj la lingvan devenon de iu vorto montras - se necesas klarigi - mallongigoj.
Pontifika Instituto Johano Paŭlo la 2-a por Studoj pri Geedziĝo kaj Familio
La Pontifika Instituto Johano Paŭlo 2-a por Studoj pri Geedziĝo kaj Familio (latine: Pontificium Institutum Joannes Paulus II Studiorum Matrimonii ac Familiae) estas Romkatolika instituto de teologiaj studoj kun filioj ĉirkaŭ la mondo.
La Instituto estis fondita de la papo Johano Paŭlo II en 1981 per la apostola konstitucio Magnum Matrimonii Sacramentum.
La Instituto donas la pontifikajn titolojn de Doktoro kaj Licenciulo de Sankta Teologio kun emfazo en geedzecaj kaj familiaj studoj.
Filioj
La filioj de la Instituto inkludas:
Gábor Kulcsár
Gábor Kulcsár [kulĉAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kulcsár Gábor estas hungara kajakisto, mondĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
estis kajakisto en ĉefurba sportklubo (same kiel lia patro). Li estis hungara ĉampiono naŭfoje inter 1985-1992 teame, krome li estis la unua en mondĉampionumo en 1986 duope kaj la dua post tri jaroj kvarope. Tio ne sufiĉis esti olimpiano. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1999, poste li estis trjnisto krom Budapeŝto en Irlando, Kanado, Grekio kaj Turkio.
Komunumaro Siek
Amt Siek estas komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Administra centro estas la komunumo Siek. Fine de la komunumaro Siek havis  loĝantojn.
Membraj komunumoj
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Antoine-Jean Gros
Antoine-Jean GROS ( – ) estis franca pentristo naskiĝinta en Parizo.
Li dediĉis sin al pentrado de portretoj de generaloj kaj aliaj militistoj kaj gravuloj, bataloj, okazaĵoj gravaj por la historio de Francio, pro kio ili estas konsiderindaj fontoj por ties studo.
Li en 1808 kreis faman pentraĵon pri la batalo de Eylau, kiu nun troviĝas en la pariza muzeo de Luvro (Louvre).
Heringsdorf
Heringsdorf (germane: "haringa vilaĝo") estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, borde de la Balta Maro, kaj precipe estas feriejo kun belega kuracloka arkitekturo en la kvartalo Bansin (vidu la subajn fotojn). Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo Heringsdorf havas limojn kun pola komunumo Świnoujście.
Naskiĝintoj en Heringsdorf
Cornelia Falken (* 1956 en Heringsdorf) germana politikino de partio La Maldekstro (Linke) en la parlamento de Saksio.
Lhota (Háj ve Slezsku)
Lhota estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta meze de Moraviasilezia regiono, en distrikto Opava kaj ĝi falas sub municipo Háj ve Slezsku. La vilaĝo situas proksimume 2,5 km de sia patrinmunicipo. Sur ĉi tiea fervojo, kuniganta la vilaĝon kun urboj Ostrava kaj Opava, troviĝas fervojstacio kun nomo Lhota u Opavy. La saman nomon kiel la fervojstacio havas ankaŭ la katastra teritorio de la vilaĝo. Vivas ĉi tie.
Historio
La unu skribmencio pri Lhota devenas el la jaro 1413. Ekde la jaro 1433 ĝi havis kumunajn posedantojn kun Smolkov. Malgranda parto de de la katastro (meandro de rivero Opava) estis en la jaroj 1742-1920 enkadre de Hluĉinio parto de prusia provinco Silezio. En la jaroj 1938-1939 la vilaĝo estis enkadre de Nazia Germanio parto unue de Sudetgermanaj teritorioj, poste en la jaroj 1939-1945 parto de Imperia regiono Sudetio.
Regau
Regaŭ - germane Regau, prononco - estas komunumo en distrikto Vöcklabruck  de Supra Aŭstrio, parto de Aŭstrio. La nomo signifas kampo de vitoj.
La komunumo situas en alteco de 429 metroj super marnivelo en la geografia regiono Hausruckviertel apud la renoma regiono Salzkammergut kaj en 2008 havis (en 36 setlejoj) 6000 loĝantojn. La setlejo plej granda estas Schalchham. La unua mencio en diplomo devenis el 801 en formo de Repagove, en 12-a jarcento Regaŭ estis centro de la Grafoj de Regaŭ. La glavo en la blazono de Regaŭ memorigas ĉi tiun historion kaj la vito en la blazono memorigas fazon antaŭan de vinkultivado en Regaŭ.
Regaŭ havas multajn kulturajn kaj tradiciajn asociojn. Gravaj vidindaĵoj estas muzeo de protestantismo en setlejo Rutzenmoos kaj la 3 preĝejoj en Regaŭ, Supra Regaŭ kaj Rutzenmoos.
29980 Dougsimons
29980 Dougsimons estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona astronomo Douglas A. Simons, kiu konstruis aŭ gvidis la disvolvon de pluraj infraruĝaj aŭ optikaj instumentoj por grandaj teleskopoj. Li ankaŭ kunlaboris kun aliaj por observi la, la kaj infraruĝajn duopajn stelojn.
AgroParisTech
La Instituto de Parizo de Teknologio por Manĝaĵaj, Vivaĵaj kaj Mediaj Sciencoj, franclingve Institut des sciences et industries du vivant et de l'environnement, ankaŭ nomata AgroParisTech , komune nomata « AgroParisTech »', anglalingve AgroParisTech or Paris Institute of Technology for Life, Food and Environmental Sciences'', estas franca establejo pri altlernado kaj scienca esploro, kies fako estas vivaĵoj kaj agronomio. Kun statuo de granda establejo, tiu instituto sidas en Parizo kaj lokiĝas en plurloke en Francilio (Grignon kaj Massy) kaj en provinco (Nancio, Clermont-Ferrand, Montpellier) kaj transmare (Kourou).
Faka centro pri vivaĵaj sciencoj de la ParisTech, li intencas esti « la plej granda eŭropa lernejo pri vivaĵaj sciencoj kaj teknologioj ».
Historio
En 1826, la reĝo Karlo la 10-a aĉetis la kastelon, la parkon kaj la kampojn por fondi reĝan agronomian instituton, kiu fariĝos poste la nacia altlernejon pri agronomio de Grignon. Ĝi kunfandiĝas kun la nacia instituto pri agronomio kreita en 1848 en Versajlo por fariĝi la nacia instituto pri agronomio Paris-Grignon en 1971.
Manĝaĵindustria inĝeniero
Tiu lernado lokiĝas en la situo de Massy.
Arbara inĝeniero
En 1824 estis fondita la rega arbara skolo ĉe Nancio.
Asociaj activecoj
Multnombraj asocioj vigligas studentan vivon kaj kunordigas ilin:
Administrada organizado
AgroParisTech dependas de la franca ministerio pri agrikulturo.
Wiler (Lötschen)
Wiler (Lötschen) estas komunumo en la distrikto Okcidenta Rarono en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 575 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Wiler (Lötschen) situas en Lötschen-Valo, flanka valo de la Rodan-Valo en la supra germanlingva parto de Valezlo. La komunumo troviĝas en aera distanco de proksiume 130 km oriente Ĝenevo kaj proksimume 68 km sude de Berno. En nordokicdento de la komunumo situas la Mühlbach-Glaĉero, kiu naskas apud Hockenhorn, kiu kun alteco de 3293 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. Al la komunumo krom la ĉefloko Wiler apartenas ankaŭ la turisma vilaĝo Fischbiel sur monta teraso de la alpopaŝtejo Lauchernalp atingebla nur pere de Lauchernalp-Aertelfero kaj mallarĝa kurboriĉa montarvojo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 14,66 km², de kiuj 20,0% estas kovritaj de arbaro, 20,8% servas por agrikulturo kaj 2,5% por setlado. La resto de la komunuma teritorio, tio estas pli ol ĝia duno, konsistas el altmontara dezerto kaj glaĉeroj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wiler (Lötschen) limas en nordo al Kandersteg (Berno), en nordoriento al Blatten, en sudoriento al Rarono, en sudo al Niedergesteln, kaj en sudokcidento al Kippel.
Trafiko
Wiler situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la loko kondukas sole la vala vojo tra Lötschen-Valo al Blatten, kiu komenciĝas ĉe la fervojstacidomo de Goppenstein. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksiume 20 kilometrojn sude de la komunumo apud Gampel-Steg. Pere de la poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Goppenstein al Blatten la komunumo estas konektita al la publika transportreto. De la vilaĝo Wiler aertelfero kondukas al Fischbiel.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wiler datiĝas el la jaro 1363 kiel Wyllere. La historio de Wiler estas forte konektita kun la historio de la Lötschen-Valo. La 17-an de julio 1900, incendio preskaŭ kompete forbrulis la vilaĝon.
Monda naturheredaĵo
Granda parto de la komunuma teritorio apartenas ed de 2007 al la regiono Jungfrau-Aleĉ-Bieĉhorno (germane: Jungrau-Aletsch-Bietschhorn), kiu estis la 13-a de decembro 2001 akceptita kiel unua alpa areo kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.
Vaglera iktero
La Vaglera iktero (Icterus wagleri) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn. Ĝi troviĝas en norda Salvadoro, suda Gvatemalo, suda Honduro, ĉefe okcidenta Meksiko, norda Nikaragvo kaj ie en suda Usono.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj humidaj montararbaroj.
Ĝi estas evidenta kazo de seksa duformismo. Masklo havas nigrajn kapon kaj suprajn partojn, dum estas flavaj la pugo, subaj partoj kaj ŝultromakulo. En la nigraj flugiloj videblas blankaj bordoj. La ino havas nigrecajn nur vizaĝon kaj gorĝareon, dum krono kaj supra dorso estas olivecaj. La flugiloj kaj vosto estas grizbrunaj.
Arpășel
Arpășel [arpaŝel] (hungare: Árpád (Feketebátor)) estas vilaĝo en Rumanio 10 km sudoriente de Salonta. Administre ĝi apartenas al Batăr.
8631 Sherikboonstra
8631 Sherikboonstra estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita de la usona astronomo Schelte J. Bus la elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Arpășel
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 686 loĝantojn (hungaroj), en 1992 905 (rumanoj, 83 % da hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1214. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).
8631 Sherikboonstra
Ĝi estas en 5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Nomo
Ĝia nomo honoras Sheri Klug Boonstra, kontribuantinon de la NASA-a misio Lucy kiel gvidantino por la Studenta Kunlaboro al Lucy, L´SPACE. Ŝi provizis trejnon al la laborforto por miloj da studentoj per L´SPACE, kiel Direktorino de la Eduka Programo pri Marso kaj kiel gvidantino de la NASA-a Esplora Programo por Unuaciklaj Studentoj.
2251 Tikhov
2251 Tikhov estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 19-an de septembro 1977 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la belorusan-sovetan astronomon Gavriil Adrianoviĉ Tiĥov (cirile Гавриил Адрианович Тихов), pioniro de la astrobiologio.
Veszprémfajsz
Veszprémfajsz [vesprEmfajs] estas malgranda vilaĝo (kun sola strato) en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Veszprém.
Situo
Veszprémfajsz situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Veszprém (urbo) kaj Csopak troviĝas po 9, Balatonfüred 11, Berhida, 24, Budapeŝto 114 kilometrojn.
Stria vespobuteo
La Stria vespobuteo (Pernis celebensis) estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kaj genro de Vespobuteoj, el kiu ĝi estas unu el la tri specioj. Ĝi estas el la tri samgenranoj la plej rara specio kaj kun plej limigita teritorio.
Veszprémfajsz
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj vivis en la ĉirkaŭaĵo. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. Baldaŭe germanoj refondis la komunumon. Vilaĝservoj estas kuracejo kaj migra poŝto.
Stria vespobuteo
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en Indonezio kaj Filipinoj. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj aŭ montarbaroj; ankaŭ arbarbordoj kaj parte klarigitaj arbaraj areoj.
Aspekto
Temas pri tre malhelbruna birdo supre kun helaj subaj partoj tre fajne striecaj ĉe flugoplumoj kaj du malhelaj vostaj bendoj, la plej antaŭfina plej larĝa. La okulo estas flaveca kaj estas malhela superokula strio. Super ruĝecbruna nuko estas malhelbruna kresteto.
Taksonomio
La genro Pernis estas praa akcipitredo sen proksimaj rilatoj al genro Buteo (Seibold kaj Helbig 1995). Wink (1995) trovis, ke ĝi kuniĝas al klado de malnovmondaj vulturoj Neophron/Gypaetus. Baze sur molekulaj sekvencoj de la citokromo b, Gamauf kaj Haring (2004) trovis, ke la kukolagloj de la genro Aviceda formas fratan grupon de Pernis, sed tiu analizo indikis, ke Henicopernis kaj la malnovmondaj vulturoj, Gypaetus kaj Neophron ŝajnas nur malproksime rilataj al Pernis. Tiuj aŭtoroj rekomendis ankaŭ separi la populaciojn de Filipina vespobuteo iam inkluditaj kiel parto de P. celebensis kiel plena specio. Ties molekulaj trovoj koincidas kun evidentaj morfologiaj diferencoj, nome la Filipinaj birdoj estas palaj kaj krestaj, dum la Sulavesaj populacioj de P. celebensis estas koloraj kaj ne havas kreston.
Peters (1931) agnoskis nur unusolan specion de Pernis (P. apivorus) kun kvin subspecioj. Li lokigis la genron Pernis kune kun la genroj Aviceda, Henicopernis, Leptodon, Chondrohierax, kaj Elanoides en nova subfamilio, nome Perninae (Pernenoj). Baze sur plumara disvolviĝo, morfologio, kaj osteologia karaktero (Jollie 1977) kaj skeletaj kaj plumopedikaj karakteroj (Holdoway 1984), Pernis estis konsiderata kiel baza stirpo de Akcipitredoj kaj kuniĝas al malnovmondaj vulturoj, Gypaetus kaj Neophron. De Boer kaj Sinoo (1984) proponis ankaŭ rilaton inter Pernis kaj Gypaetus, baze sur karilogia analizo. Fine Wink (1995) kaj Wink kaj Sauer-Gürth (2000) konfirmis tiujn rilatojn, uzante molekulajn sekvencojn de mitokondria citokromo b.
Kutimoj
Ĝi regule ŝvebas super arbaroj kaj klarejoj kaj valoj en meztago, sed alitempe malfacile videblas kaj facile senvide preterpasata. Foje ripozas sur elstaraĵoj ĉe arbarbordoj aŭ en arbara subkreskaĵaro, sed ĉefe ripozas inter densa foliaro en alta aŭ mezalta arbo. Ĝi kutime videblas sole aŭ en paroj, foje en malgrandaj grupoj (Coates kaj Bishop 1997). Manĝo inkludas abelojn, abellarvojn, abelujojn, kaj foje birdojn (Coates kaj Bishop 1997). Nemigranta specio, sed junuloj disiĝas el reproduktaj areoj (Bildstein 2006).
Bibliografio
Wink, M. 1995. Phylogeny of Old and New World vultures (Aves: Accipitridae and Cathartidae) inferred from nucleotide sequences of the mitochondrial cytochrome b gene. Verlag der Zeitschrift für Naturforschung 50c:868-882.
Spirulino
Spirulino aŭ Spirulina estas mikroalgo, kiu povas esti konsumata de homoj kaj animaloj. Ĝi estas kutime manĝata de homoj kiel dieta suplemento kaj estas produktata ĉefe el du specioj de cianobakterio: Arthrospira platensis kaj Arthrospira maxima.
Arthrospira estas kultivata tutmonde; uzata kiel dieta suplemento same kiel normala manĝo; kaj estas disponebla en lozanĝoj, flokoj kaj pulvoro. Ĝi estas uzata ankaŭ kiel furaĝa suplemento ĉe akvokulturo, akvarioj kaj industrioj de kortobirdoj.
Distrikto Kunhegyes
La distrikta ĉefurbo estas Kunhegyes, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 5 estas vilaĝoj.
La areo estas 464,58 km², kie loĝas 19 352 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam en la malfrua 19-a jarcento, sed laŭ nomo „Supra Tiso”. En 1950 ĝi prenis la nunan nomon. Tiu distrikto ĉesis en 1965, poste la komunumoj apartenis parte al Distrikto Tiszafüred, parte al Distrikto Törökszentmiklós. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Breil/Brigels
Pri la komunumo
Breil/Brigels (la duobla nomo estas dulingva, nome Breil en la romanĉa kaj Brigels en la germana) estas urbo kaj komunumo de la komunumaro Cadi/Disentis kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 1277 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Breil/Brigels situas ĉe la bordo de la Antaŭa Rejno. En nordo la komunumo etendiĝas ĝis la kresto de la Glarusaj Alpoj. La komunumo konsistas el la frakcioj Breil/Brigels, Danis-Tavanasa, Dardin-Capeder, kaj la vilaĝetoj Vali kaj Cathomen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Breil/Brigels datiĝas el la jaro 765 kiel in Bregelo. En la jaro 765 la koira episkopo Tello per sia testamento donacis Breil/Brigels al la Monaĥejo Disentis.
Chuderovec
Chuderovec estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chuderov en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi situas proksimume 1 km norde de Chuderov. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 50 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chuderovec estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,3 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Pordego blankenburga
La Urbopordego blankenburga (germane: Blankenburger Tor) nombriĝas inter la ne malmultaj restintaj pordegoj de Saalfeld, Germanio.
Historio
La unua mencio endokumenta estis jam en 1372. La tre ofta mencio ĝia ŝuldiĝas al grava situo post la malnova antaŭurbo Breite Gasse kun malsanulejo kaj la Marteno-kapelo kaj publika banejo. Ĉirkaŭ la jaro 1500 la pordego havis kvadratan turon kun mallarĝa ogivarka transpasejo kaj tri supraj etaĝoj kun groptegmento. Maldekstre de la antaŭpordego troviĝis granda blazona ŝtono (hodiaŭ enmuzea). En la jaroj 1726/27 okazis parta novkonstruo, kiam oni forigis la du suprajn etaĝojn kaj supredonis barokan konstruaĵon en formo de bulba kupolo kun pinto. Tamen konserviĝis ĉe la flanko de la kampoj gotika ŝajnigarko kaj herso-fundamentoj.
Pliaj alikonstruoj estis en 1738/39, 1827 kaj 1862: pro novaj postuloj trafikaj la transpasejo iĝis rondarka kaj aldonitis pilastroj. Tiam ankaŭ la restaĵoj de la iama antaŭpordego malaperis. En 1892 malkonstruitis faktraba domo domo estante transversa je la strato. En 1965 traboritis transpasejeto por piedirantoj (nuntempe parto de butiko).
Kantono Dickinson (Iovao)
Kantono Dickinson (Dickinson County, ) estas unu el la 99 kantonoj de la usona subŝtato Iovao (Iowa). Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Pordego blankenburga
Komerca vojo
Tra Saalfeld kondukis la malnova komercvojego inter Lepsiko kaj Nürnberg, trans la Pordego supra kaj la Pordego blankenburga. Doganrajtojn akiris la urbon jam en 1458. Ĉe la pordego troviĝas la Domo Hiltmann (germane: Hiltmannhaus; strato Blankenburger Straße 18). Ties unua mencio estis en 1485 (posedis ĝin i.a. la urbestro Nicolaus Leutenberger); en 1549 ĝi ricevis la nunan aspekton, en 1928/29 duan novan etaĝon.
Kantono Dickinson (Iovao)
La teritorio situas tute norde en la subŝtato kaj norde havas limon al la najbara subŝtato Minesoto.
Pordego blankenburga
Fonto
Informtabuloj en la urbo.
Kantono Dickinson (Iovao)
Municipoj kaj komunumoj
Jenaj urbaj municipoj (cities) situas en la distrikto:
Jena neligita komunumo (unincorporated community) situas en la kantono:
Vladimir Ŝuĥov
Vladimir Grigorjeviĉ ŜUĤOV (Владимир Григорьевич Шухов) naskiĝis la 28-an de aŭgusto n.s. 1853 en urbo Grajvorono, Belgoroda provinco, Rusia Imperio, mortis la 2-an de februaro 1939 en Moskvo. Li estis eminenta rusa sciencisto, inĝeniero, arkitekto kaj inventinto. Iufoje oni nomas lin "Rusa Edison".
Dum lernado en loka gimnazio oni rimarkis lian telenton kaj pasion al inventado. Tial laŭ rekomendo de la patro Vladimir komencis studi en Moskva Imperiestra Teknika Lernejo (nun Teknika Universitato Bauman), kiun li sukcese finis en 1876 meritinte la Oran medalon. De tiam li flue parolis en la angla, la franca kaj la germana lingvoj.
En 1894 li edziĝis al Anna Nikolajevna Medinceva. La geedzoj havis kvin gefilojn: Ksenia, Sergej, Fabij, Vera kaj Vladimir.
Sferoj de lia agado estis multe diversflankaj. Laŭ liaj inventoj kaj projektoj oni kreis naftajn destilojn, specialajn duktojn kaj ujojn por naftaĵoj kaj gasoj, fornegojn, metalajn tegmentojn kun vitroj, fervojajn pontojn, noriojn por greno, kablotramojn k.t.p. Li estas kreinto de la rusia naftoŝiparo. Laŭ lia projekto ĝis nun funkcias rotaciebla sceno de fama Moskva Arta Ĉeĥov Teatro.
Lia ĉefa inventaĵo estas metalaj turoj kun unika hiperbola strukturo, kiun li unue prezentis en urbo Niĵnij Novgorod en 1896. Li patentigis sian inventaĵon, kiu havis grandan sukceson. La akvoturon aĉetis lia amiko, fama mecenato Jurij Neĉajev-Malcov kaj establis en sia bieno Polibino. Ĝi konserviĝis ĝis nun.
En 1919-1922 laŭ projekto de Vladimir Ŝuĥov oni konstruis la metalan turon en Moskvo por brodkasti radion. Ĝi aspektas kiel teleskopa konstrukciaĵo, kies alteco atingas 160 metrojn. Ĝin konsistigas ses sekcioj. La 19-an de marto 1922 ĝi ekfunkciis. Ekde la 10-a de marto 1939 ĝin oni uzis ĉefe kiel TV dissendilo.
La 2-an de februaro 1939 en la moskva familia apartamento okazis incendio pro la falinta kandelo, kio mortigis la scienciston.
Vladimir Ŝuĥov estis sepultita en moskva Novodeviĉje tombejo.
En 2008 okazis inaŭguro de grandioza monumento omaĝe al Vladimir Ŝuĥov en Turgenev placo de Moskvo.
Romário
Romário de Souza Faria (la 29-an de januaro 1966 en Rio-de-Ĵanejro), konata sub lia antaŭnomo, Romário, estas iama brazila futbalisto. Li trafis 772 golojn dum sia kariero, kaj estas konsiderita unu el la plej bonaj futbalstrikistoj de ĉiuj tempoj. Romário estis elektita de Pelé kiel unu el la 125 plej bonaj vivantaj futbalistoj en la mondo en marto 2004. Romário estis elektita kiel Futbalisto de la jaro en 1994 post atingi la duan lokon en 1993.
Kariero
Li komencis sian karieron en Vasco da Gama kun kiu li venkis en 2 distriktoĉampionecoj (1987/88). Inter 1988 kaj 1993 li ludis en PSV Eindhoven, kun kiu li gajnis la nederlandan ĉampionecon en 1989, 1991 kaj 1992, kaj la titolon Futbalisto de la jaro en Nederlando en 1989. En 1993 li translokiĝis al Barcelono, kaj en sia nura plena sezono kun ili li gajnis la ligoĉampionecon kaj la titolon de plejgolinto, danke al 30 goloj, inkluzive de tritrafo en la Klasiko kontraŭ Real Madrid. Komence de 1995 li revenis al Brazilo kaj ludis en Flamengo, en la venontaj du jaroj li ludis en Valencia CF kaj poste revenis al Flamengo.
En 2000 li revenis al Vasco da Gama kaj gajnis la Brazilan Ĉampionecon kun ŝi. De 2002 li ludis por Fluminense. La 21-an de oktobro 2004, li estis maldungita de la klubo post okazaĵo kun la trejnisto.
La 29-an de marto 2006, Romário translokiĝis por ludi en la unua USL-ligo post subskribado de kontrakto kun la miama teamo, kiu liberigis lin de sia teamo tiutempe, Vasco da Gama.
En decembro 2007, estis lernite ke Romário malsukcesis drogteston post prenado de medikamento por malhelpi kalvecon. Kiel rezulto, la strikisto estis suspendita dum 120 tagoj. La 28-an de marto 2008 42-jaraĝa Romário sciigis sian emeritiĝon de piedpilko.
Brazila nacia teamo
Romário ludis unuafoje en la Brazila nacia teamo de futbalo en amika turneo, kiun ĝi okazigis en Eŭropo, la 23-an de majo 1987 en matĉo kontraŭ la irlanda nacia teamo. Li trafis sian unuan golon en la uniformo de Brazilo en sia dua matĉo kontraŭ la finna teamo. Romário gajnis la arĝentan medalon ĉe la Seula Olimpiko en 1988. Kune kun Bebeto en la atako, li igis la teamon venki en la Futbala Mondpokalo 1994, kaj trafis 5 golojn en la turniro. Li sopiris la Futbala Mondpokalo 1998 pro vundo, kaj ne estis invitita Futbala Mondpokalo 2002 fare de trejnisto Luiz Felipe Scolari.
Emeritiĝo
En oktobro 2010, Romário estis elektita al la malsupra ĉambro de la Nacia Kongreso de Brazilo nome de la Brazila Socialista Partio.
Guelatao de Juárez
Guelatao de Juárez estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Guelatao De Juárez. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 035. Ĝi situas ĉ. 60 for de la ĉefurbo de la ŝtato, Oaxaca.
Geografio
Guelatao de Juárez apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 476 loĝantojn. El tiuj estis 229 viroj kaj 247 virinoj. La komunumo havas surfacon de 22.96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1780 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 288 indiĝenoj. El tiuj 255 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 255 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Târgușor
Târgușor estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
Universitato Károly Eszterházy
Universitato Eszterházy Károly [esterhAzi kAroj], (origine Eszterházy Károly Egyetem) estas malnova liceo en Eger, kie studas 8600 studentoj.
Historio de la Altlernejo
Ĉefepiskopo Ferenc Barkóczy en 1761 decidis en 1761, ke la seminario en Eger estos evoluigita al simila universitato kun 3 fakultatoj (teologio, filozofio, juro), kiel Universitato en Nagyszombat establita fare de Péter Pázmány. La sekva ĉefepiskopo Károly Eszterházy aldonis medicinan (jam la kvaran) fakultaton al la koncepto, kiu ekfunkciis en 1769. Tiu medicina fakultato estis la unua en Hungario. En Eger la altnivela edukado komenciĝis en 1774 jam en nova konstruaĵo. En la sekva jaro Maria Tereza forprenis la medicinan fakultaton kaj ŝi deklaris, ke povas ekzisti nur unu universitato en Hungario. La medicina fakultato funkciis plu en Nagyszombat. Post 2 jaroj la daŭre funkcianta lernejo de Eger ricevis la rangon liceo. Ankaŭ instruadoj de filozofio kaj juro estis forprenita en 1784, eĉ post 2 jaroj la seminario estis movita al Pest (urbo). Tamen, Eszterházy neniam rezignis pri siaj planoj, en 1790 la filozofia kaj jura fakultatoj estis reinstalita, same la seminario. En 1828 ĉefepiskopo János László Pyrker establis la unuan hungaran porinstruistan edukadon en Eger, kiu aliĝis al la liceo en 1852. Ekde 1921 la iniciato de Lajos Szmrecsányi ankaŭ komerca altlernejo funkciis en la konstruaĵo. La pedagogia altlernejo en Debrecen translokiĝis al Eger en 1948. En 1962 la altlernejo prenis la nomon Ho Chi Minh, fine Károly Eszterházy en 1989. En 2016 la altlernejo akiris universitatan statuson.
Konstruaĵoj de la altlernejo (pli frue foje kolegio) estas disaj tra la urbo, tamen la plej granda estas la iama baroka liceo. En la liceo funkcias ankaŭ episkopa biblioteko kaj astronomia muzeo.
Historio de la Universitato
Inter 2016 kaj 2021 aliĝis al Universitato Károly Eszterházy Fakultato Komenio de Altlernejo Eszterházy Károly.
Iŭaki
Iŭaki (いわき [Iŭaki-ŝi]), estas marborda havenurbo de Japanio, situanta en la sudokcidenta parto de la gubernio Fukuŝima. Ĝi estas parto de la regiono Tohoku, la norda parto de la insulo Honŝuo. Ekde marto 2011 la urbo en internaciaj amaskomunikiloj aparte ofte menciiĝas pro la tragika havario de la Nuklea centralo Fukuŝima 1 sekve de la tertremo de Sendajo en 2011, kaj situas rande de la evakua zono ĉirkaŭ la nuklea centralo. Dum en februaro 2011 la urbo ankoraŭ havis 341 711 loĝantojn, de marto multaj el ili forloĝiĝis pro timo de nuklea radiado. Pro la tertremo kaj cunamo mem laŭ kalkulo de la 20-a de majo mortis 303 kaj malaperis pliaj 82 urbanoj. La 31-an de julio 2011 okazis nova tertremo forta je 6,4 gradoj laŭ la skalo de Richter, kies epicentro troviĝis je 18 km sud-oriente de la urbo.
Marabuo
La Marabuo, Afrika marabuo aŭ Marabua cikonio, Leptoptilos crumeniferus, estas granda vadbirdo de la familio Cikoniedoj, kiu enhavas la cikoniojn. Ili reproduktiĝas en Afriko sude de Saharo, kaj loĝas kaj en humidaj kaj en aridaj habitatoj, ofte ĉe homaj setlejoj, ĉefe ĉe rubejoj. Ĝi estas foje nomata "Funebristo" pro sia formo el malantaŭe: mantelecaj flugiloj kaj dorso, maldikegaj blankaj kruroj, kaj foje granda blanka maso de "haro."
Aspekto
Enverguro de 3.7 m estis akceptata de Fisher kaj Peterson, kiu gamis la specion kiel havante la plej grandan enverguron inter vivantaj birdoj. Oni registris eĉ pli altajn mezurojn de ĝis 4.06 m, kvankam oni ne konfirmis mezurojn super 3.19 m. Oni lokigas ĝin ofte kun la plej etenda inter terbirdoj kun la Anda kondoro. Plej tipe, tiuj cikonioj mezuras 225–287 cm traflugile, kio estas ĉirkaŭ unu futon malpli ol la averaĝa enverguro de Anda kondoro kaj preskaŭ du futojn malpli ol la averaĝo de la plej grandaj albatrosoj kaj pelikanoj. Tipa pezo estas 4.5–8 kg, malkutime tiom malalte kiom ĝis 4 kg, kaj longo (el beko al vosto) estas 120 al 130 cm|. Inoj estas pli malgrandaj ol maskloj. Bekolongo povas gami el 26.4 al 35 cm. Malkiel plej cikonioj, la tri specioj Leptoptilos flugas havante la kolon kuntirite kiel ardeo.
La marabuo estas nekonfuzebla pro sia grando, nuda (senplumaj) brunmakuleca rozkolora kapo kaj rozkolora kolo, nigra dorso, kaj blankaj subaj partoj. Ĝi havas grandan bekon, rozkoloran gorĝosakon, kolumon, kaj nigrajn krurojn kaj flugilojn. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli brunaj kaj havas pli malgrandan beko. Plena matureco estas atingita nur post kvar jaroj.
Kutimaro
Kiel plej cikonioj, la Marabuo estas gregema kaj kolonia reproduktulo. En la afrika seka sezono (kiam manĝo estas pli facile disponebla kiam la flakoj malpliiĝas) ili konstruas arban neston en kiu la ino demetas 2 aŭ 3 ovojn.
Ili similas al aliaj cikonioj je tio ke ĝi ne estas tre voĉena, sed dediĉas sin al pariĝaj memmontroj per bekofrapado. Ankaŭ la gorĝosakon oni uzas por fari variajn bruojn tiam.
Manĝokutimo
La marabuo estas ofta kadavromanĝanto, kaj la nudaj kapo kaj kolo estas adaptoj al tio, kiel ĉe la vulturoj kun kiuj la cikonioj ofte manĝas. Ambaŭkaze kapo kun plumoj iĝus rapide malpura el sango kaj aliaj substancoj kiam la birda kapo estas ene de granda kadavro, dum senpluma kapo estas pli facile purigebla.
Tiu granda kaj povega birdo manĝas ĉefe kadavraĵojn, rubaĵojn kaj fekaĵojn sed oportuneme manĝas preskaŭ ĉiun ajn animalan materialon kiun ĝi povas engluti. Ĝi eventuale manĝas aliajn birdojn inklude idojn de teksbirdoj, kolomboj, turtoj, pelikanoj kaj kormoranoj, kaj eĉ de flamengoj. Dum la reprodukta sezono, plenkreskuloj forgesas pri kadavraĵoj kaj prenas ĉefe malgrandajn, vivantajn predojn ĉar idoj bezonas tiun tipon de manĝo por survivi. Komuna predo tiam povas konsisti el fiŝoj, ranoj, insektoj, ovoj, malgrandaj mamuloj kaj reptilioj kiaj idoj de krokodilo kaj ties ovoj. Kvankam ili manĝas putriĝintajn, fiodorajn kaj ŝajne nemanĝeblan manĝon, tiuj cikonioj povas foje lavi manĝerojn en akvo por forigi grunderojn. Manĝe kadavraĵon, marabuoj ofte sekvas vulturojn, kiuj estas bone ekipitaj per hokoformaj bekoj por siri tra kadavraĵa viando, kaj povas atendi ĝis kiam vulturoj forlasas pecon, ŝtelas pecon de viando rekte el vulturo aŭ simple atendas ĝis kiam vulturoj finas. Same kiel vulturoj, marabuoj plenumas gravan naturan funkcion per purigado de areoj danke al ties englutado de kadavraĵo kaj rubo. Pli kaj pli marabuoj iĝis dependaj el homa rubo kaj centoj de tiuj grandaj birdoj povas troviĝi ĉirkaŭ afrikaj rubejoj aŭ atendi oportunon en urbaj areoj. Marabuoj manĝantaj homan rubon estis vidataj vorante praktike preskaŭ ĉion kion ili povas engluti, inklude ŝuojn kaj pecojn de metalo. Marabuoj alkutimiĝintaj manĝi el homaj resursoj estis registritaj atakante kaze de malakcepto doni manĝon kaj eĉ mortigis geinfanojn kelkajn fojojn kaze de ĝenado.
Homa uzado
Plumoj de Marabuoj estas ofte uzataj en ornamado de variaj vestaĵeroj kaj ĉapeloj, same kiel allogaĵoj ĉe fiŝkanoj.
Hazarda variablo
Stokastika variablo aŭ hazarda variablo estas termino uzata en matematiko kaj statistiko. Ĝi signifas ke la nombra rezulto de operaciigo de ne-determina mekanismo aŭ plenumo de ne-determina eksperimento generas hazardan rezulton. Ekzemple, hazarda variablo povas priskribi la procezon de ĵeto de ĵetkubo kaj eblaj rezultoj estas { 1, 2, 3, 4, 5, 6 }. Alia hazarda variablo povus priskribi eblajn rezultojn de preno de hazarda persono kaj mezuro de lia aŭ ŝia alto.
Malversimile al komuna praktiko ĉe aliaj matematikaj variabloj, al hazarda variablo ne povas esti asignita valoro; hazarda variablo ne priskribas realan rezulton de aparta eksperimento, sed priskribas eblajn, ankoraŭ nedifinitajn rezultojn en terminoj de reelaj nombroj.
Hazarda variablo
Hazarda variablo estas ne variablo sed iom funkcio kiu mapas eventojn al nombroj. Estu A Σ-algebro kaj Ω spaco de eventoj kiuj estadas kiel rezulto de la eksperimento. En la ĵetado de ĵetkubo ekzemple, la spaco de eventoj estas Ω = { 1, 2, 3, 4, 5, 6 }, kaj A devas esti la aro de ĉiuj subaroj de Ω. En ĉi tiu okazo, adekvata hazarda variablo povus esti la identa funkcio X(ω) = ω, tia ke se la rezulto estas '1', tiam la hazarda variablo estas ankaŭ egalas al 1. Egale simpla ekzemplo estas unu en kiu oni povas ĵeti moneron: spaco de ebla eventoj estas Ω = { H, T } (por kapoj kaj vostoj)), kaj A egala denove al la aro de ĉiuj subaroj de Ω. Inter la multaj eblaj unu hazarda variablo difinita sur ĉi tiu spaco estas
Matematike, hazarda variablo estas difinita kiel mezurebla funkcio de probablospaco al iu mezurebla spaco. Ĉi tiu mezurebla spaco estas la spaco de ebla valoroj de la variablo, kaj ĝi estas kutime estas en la reelaj nombroj kun la borela σ-algebro. Ĉi tiu estas konsiderita, escepte ke precizigita.
Estu (Ω, A, P) probablospaco. Formale, funkcio X: Ω → R estas (reel-valora) hazarda variablo se por ĉiu subaro Ar = { ω : X(ω) ≤ r } kie r ∈ R, oni ankaŭ havas Ar ∈ A. La graveco de ĉi tiu teknika difino estas en tio ke ĝi permesas konstrui la distribuan funkcion de la hazarda variablo.
Distribuaj funkcioj
Se estas donita hazarda variablo difinita sur probablospaco (\Omega, P), oni povas demandi demandojn similajn al "Kiel verŝajnas ke valoro de X estas pli granda ol 2?". Ĉi tio estas la sama kiel probablo de evento kiu estas ofte skribita kiel P(X > 2).
Kunigo de ĉi ĉiuj probabloj por ĉiuj reelaj randaj valoroj por hazarda variablo X faras la probablodistribuon de X. La probablodistribuo forgesas pri aparta probablospaco de difino de X kaj nur konservas probablojn de diversaj valoroj de X. Tia probablodistribuo povas esti prezentita per la tuteca distribua funkcio
Funkcioj de hazarda variablo
Se ni havi hazarda variablo X sur Ω kaj mezurebla funkcio f: R → R, tiam Y = f(X) estos ankaŭ esti hazarda variablo sur Ω, ekde la komponaĵo de mezureblaj funkcioj estas ankaŭ mezurebla. La sama proceduro (tiu, ke) permesis unu al iri de probablospaco (Ω, P) al (R, _dF_X) povas kutimi ricevi la distribuo de Y. La tuteca distribua funkcio de Y estas
Ekzemplo
Estu X esti (reala, reela)-valoris, kontinua hazarda variablo kaj estu Y = X2. Tiam,
Se y < 0, tiam P(X2 ≤ y) = 0, do
Se y ≥ 0, tiam
do
(Momentoj, Momentas, Momantoj, Momantas)
La probablodistribuo de hazarda variablo estas ofte priskribita per areto de (parametroj, parametras), kiu ankaŭ havi praktika interpretado. Ekzemple, ĝi estas ofte sufiĉa al scii kio ĝia "averaĝa valoro" estas. Ĉi tiu estas (enkaptita, kaptita, kaptis) per la matematika koncepto de atendita valoro de hazarda variablo, signifis E[X]. (Tononomo, Noto, Noti) (tiu, ke) en ĝenerala, E[f(X)] estas ne la sama kiel f(E[X]). Iam la "averaĝa valoro" estas sciata, unu povita tiam (demandi, peti) kiel malproksima de ĉi tiu averaĝa valoro la (valoroj, valoras) de X tipe estas, demanda tio estas respondita per la varianco kaj varianca devio de hazarda variablo.
Matematike, ĉi tiu estas sciata kiel la (ĝeneraligis) problemo de (momentoj, momentas, momantoj, momantas): por donita klaso de hazarda variablo X, trovi kolekto {fmi} de funkcioj tia (tiu, ke) la ekspekto (valoroj, valoras) E[fmi(X)] plene karakterizi la distribuo de la hazarda variablo X.
Ekvivalento de hazarda variablo
Estas kelkaj malsama (sensoj, sensas, sencoj, sencas) en kiu hazarda variablo povas esti konsiderata al esti ekvivalento. Du hazarda variablo povas esti egala, egala preskaŭ certe, egala en (meznombro, signifi), aŭ egala en distribuo.
En pligrandiĝanta (mendi, ordo) de forteco, la preciza difino de ĉi tiuj (komprenaĵoj, nocioj, nocias) de ekvivalento estas donita pli sube.
Egaleco en distribuo
Du hazarda variablo X kaj Y estas egala en distribuo se ili havi la samaj distribuaj funkcioj:
Du hazarda variablo havanta egala (momanto, momento) generante funkcioj havi la sama distribuo. Ĉi tiu provizas, ekzemple, utila maniero de kontrolanta egaleco de certaj funkcioj de _iidrv_'s.
Al esti egala en distribuo, hazarda variablo (bezoni, bezono, necesa) ne esti difinita sur la sama probablospaco. La nocio de ekvivalento en distribuo estas asociita al la sekva nocio de distanco inter probablodistribuoj,
kiu estas la bazo de la Kolmogorova-Smirnova provo.
Egaleco en (meznombro, signifi)
Du hazarda variablo X kaj Y estas egala en pOno (meznombro, signifi) se la p(th, -a) (momanto, momento) de |X − Y| estas nulo, tio estas,
Egaleco en p(th, -a) (meznombro, signifi) (implicas, enhavas) egaleco en q(th, -a) (meznombro, signifi) por ĉiuj q<p. Kiel en la antaŭa (kesto, okazo), estas rilatanta distanco inter la hazarda variablo, nome
Preskaŭ certa egaleco
kie '_sup_' en ĉi tiu (kesto, okazo) prezentas la esenca preciza supra rando en la (senso, senco) de mezuri teorio.
Egaleco
Fine, du hazarda variablo X kaj Y estas egala se ili estas egala kiel funkcioj sur ilia probablospaco, tio estas,
Konverĝo
Multa de matematika statistiko konsistas en pruvantaj konverĝaj rezultoj por certa (vicoj, vicas) de hazarda variablo; vidi ekzemple la leĝo de grandaj nombroj kaj la centrala limiga teoremo.
Estas diversaj (sensoj, sensas, sencoj, sencas) en kiu vico (Xn) de hazarda variablo povas konverĝi al hazarda variablo X. Ĉi tiuj estas eksplikita en la artikolo sur konverĝo de hazarda variablo.
Ŝamlugh
Ŝamlugh estis vilaĝo ĝis 1938 kiam ĝi fariĝis urbo. En 1995 la registaro de sendependa Armenio reasertis la statuson de Ŝamlugh kiel urbo. Dum la reformo de 1995, la malgrandaj komunumoj de Bendik, Bughakar kaj Verin Aĥtala estis kunfanditaj ene de ĝi.
Großnaundorf
Großnaundorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bautzen de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Alta Velocidad Española
Alta Velocidad Española (AVE) estas grandrapida trajno kiu funkcias ĉe rapidoj de ĝis 300 kilometroj por horo sur dediĉa trako en Hispanio. En la hispana lingvo la nomo signifas laŭvorte "granda rapido hispana", sed estas ankaŭ vortludo sur la hispana vorto ave ("birdo").
Malsimila al la cetero de la hispana 1672 mm reto, la AVE uzas la normalan ŝpuron de 1435 mm.
Kristo en la dezerto (pentraĵo)
Kristo en la dezerto (Христос в пустыне) estas pentraĵo farita de la rusia artisto Ivan Kramskoj, bildiganta la Tentojn de Jesuo. Al Kramskoj estis ofertita profesora posteno por la pentraĵo de la Rusia Akademio de Artoj, sed eksciinte tion en la komenco de 1873, li rifuzis ĝin (li estis forpelita el la Akademio pli frue, kaj deziris konservi sian "junecan sindevontigon al sendependeco el la Akademio"). Sinsekve, ĝi fariĝis unu el la preferataj pentraĵoj de Paŭlo Tretjakov, kiu aĉetis ĝin por sia galerio en la jaro kiam la pentraĵo estis finita.
Historio
La temo de Tentoj de Jesuo jam altiris Kramskoj en la fruaj 1860-aj jaroj. En tiu periodo li faris la unuan skizon de la komponaĵo. La unua versio de Kristo en la dezerto estas datita de 1867, sed ĝi montriĝis malsukcesa. Kramskoj rimarkis, ke la elekto de vertikala formato estis malkonvena. Li elektis horizontalan formaton kaj enkondukis la palan rokan dezerton fone.
Pentraĵo
Kristo en la dezerto estas unu el la pentraĵo de Kramskoj pri la temo de Jesuo, la aliaj estas Saluton, Reĝo de la Judoj kaj Herodias. Kramskoj uzis malvarmajn primarajn kolorojn por bildigi la malvarman tagiĝon en la fono. La pripensema figuro de Kristo, surmetinta malluman mantelon kaj ruĝan tunikon sube estas iomete ŝovita dekstren de la centro. Kramskoj skribis: "Al la demando "tio ne estas Kristo, kiel vi scias ke li aspektis tiel?", Mi permesis al mi respondi "sed eĉ la vera, vivanta Kristo ne estis rekonita". La pentraĵo emfazas la homan flankon de hipostaza unuiĝo de Jesuo kaj prezentas mensan lukton anstataŭ ago. Ĉar la horizonto disigas la kanvason preskaŭ en duono, la figuro de Jesuo dominas la spacon de la pentraĵo kaj samtempe harmoniiĝas kun la severa sovaĝejo.
Kramskoj vendis sian verkon al Tretjakov por rubloj.
Akcepto
La pentraĵo ricevis grandan reeĥon kaj ekaperis en la dua ekspozicio de Peredviĵniki de 1873. Paŭlo Tretjakov skribis: "Mi tre ŝatis la Savinton de Kramskoj... tio estas kial mi rapidis aĉeti ĝin, sed multaj homoj ne estimis ĝin multe kaj la aliaj tute ne. Miaopinie ĉi tiu estas la plej bona pentraĵo en nia skolo antaŭ nelonge; eble mi eraras". Kritikisto Vladimir Stasov notis ke "Malgaja noto iomete reeĥas en la ĝenerala fiziologia aranĝo de la verko". Vsevolod Garŝin substrekis la "esprimon de grandega morala forto, de malamo kontraŭ la malbono kaj de plena decidemo por kontraŭbatali ĝin". Laŭ Ivan Gonĉarov, kiu verkis "Kristo en la dezerto. Pentraĵo de Kramskoj" ("Христос в пустыне. Картина г. Крамского"), "la tuta figuro ŝajnas malgrandigita iom de ĝia natura grandeco, kontraktita, ne de malsato, soifo kaj malbona vetero, sed de interna, nehoma kompreno al lia penso kaj volo dum la lukto de fortoj de spirito kaj karno". Li ankaŭ emfazis ke "ekzistas nenio festa, heroa, venka — la estonta sorto de la mondo kaj de ĉiuj vivantoj estas kaŝita en tiu mizera, malgranda estaĵo, en malriĉa aspekto, sub la ĉifonoj, en humila simpleco, nedisigeblaj de vera majesto kaj forto ". La rusa art-esploristo Georgy Wagner verkis artikolon "Pri la Interpreto de la pentraĵo de I. N. Kramskoj, Kristo en la dezerto" ("Об истолковании картины И.Н. Крамского "Христос в пустыне").
Alfred Marshall
Alfred MARSHALL (26-a de julio 1842-13-a de julio 1924) estis brita ekonomikisto.
Tiksotropio
Tiksotropeco estas tiu propreco de kelkaj neneŭtonaj fluidoj, kiuj montras tempodependan ŝanĝiĝon en la viskozeco, se la konstanta ŝera ŝarĝado ŝanĝiĝas. La nocio estas ligita al Herbert Freundlich.
Oni nomas la malon reopeksio, pri kiu okupiĝas reologio.
Osvaldo Cacciatore
Osvaldo Andrés CACCIATORE (Bonaero, 1924 - Bonaero, 28-a de julio de 2007) estis militisto argentina apartenanta al la Argentina Aerarmeo kiu atingis rangon de brigadero.
Tiksotropio
Miraklo de Napolo
Oni reproduktis tiun (ĉ. 1991) fenomenon per kreo de tiksotropa materialo el fera klorido, kalcia karbonato (kreto), natria klorido. Tiu traktita miksaĵo iĝis solida post unu horo kaj estas fluidebla per milda ŝutado.
Osvaldo Cacciatore
Li partoprenis en la masakra agado de la Bombardado de la Placo de Majo (16-a de junio de 1955).
Tiksotropio
Miraklo de Napolo
Dum la religia ceremonio oni kelkfoje turnas la relikvujon.
Osvaldo Cacciatore
Li estis guberniestro de la urbo Bonaero inter 1976 kaj 1982, nomumita de la militista diktaturo nomita Proceso de Reorganización Nacional kaj dum tiuj jaroj okazis modernigo de la urbanizado de la urbo.
Pigo
La pigo (Pica) estas genro de birdoj el la familio de korvedoj. Tradicie oni kredis la genron konsistanta el ununura specio (Pica pica) kun disvastiĝo tra Eŭropo, Azio kaj Nordameriko, sed genetikaj studoj kredigas nun ke vere temas pri kvar specioj. Foje oni ankaŭ uzas la nomon "pigo" por iuj similaspektaj korvedoj, kiel ekzemple la blua pigo (Cyanopica cyanus).
Disvastigo kaj specioj
Pigoj loĝas kaj en la Nova Mondo kaj en la Malnova Mondo. Ili havas longan voston kaj havas ĉefe nigrajn kaj blankajn partojn. Unu specio loĝas amplekse en Eŭropo kaj Azio, alia en Nordameriko kaj alia en Kalifornio. Ili estas kutime konsiderataj proksime parencaj de la bluaj kaj verdaj pigoj de Azio, nome Cissa kaj Urocissa, sed ĵusaj priserĉadoj (Ericson et al., 2005) sugestas ke ties parencoj estas tamen la Eŭraziaj korvoj.