cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĝukiko Todoroki
Ĝukiko Todoroki aŭ Yukiko Todoroki (轟 夕起子 Todoroki Yukiko; 11a de Septembro, 1917 – 11a de Majo, 1967) estis japana aktorino. Ŝia reala nomo estis Curuko Niŝiĝama. Ŝi partoprenis en la muzikala trupo de Takarazuka. Tie, ŝi estis konata ne per sia reala nomo, sed per la artista nomo Toruko (Turkizo). Ŝiaj du eks-edzoj estis kinreĝisoroj Masahiro Makino kaj Koji Shima. Ŝia filo estas Masayuki Makino, estro de la Okinava Aktorlernejo. Anna Makino, iama membro de la idolgrupo Super Monkey's, estas ŝia pranepino.
Filmante Edo no Araŭaŝi (1937), ŝi renkontiĝis kun reĝisoro de Nikkatsu nome Masahiro Makino. Ili geedziĝis en 1940. La saman jaron naskiĝis ilia plej aĝa filo, Masayuki Makino.
En 1942, Todoroki translokiĝis al Toho, kun sia edzo Makino. En 1943, ŝi akiris popularecon portretante heroinon Sayo Murai en la debuta filmo de Akira Kurosawa, nome Sanshiro Sugata. Tiun saman jaron ŝi sukcesis per la temkanto de Hanako-san, Otsukai wa jitensha ni notte.
Post la milito, ŝi divorcis disde Makino (1950), kaj poste edziniĝis al Koji Shima (1953), kaj poste divorcis lin (1965). En la postmilita periodo, ŝi dikiĝis kaj estis laŭgrade devigita ludi nur duarangajn rolojn. Por ekzemplo, ŝi ludis la rolon de patrino de Hideki Takahashi en la televidserio Otoko no monshō el 1963 ĝis 1966.
Berinjek
Berinjek estas vilaĝo situanta en la orienta parto de Občinoj Litija en la centra parto de Slovenujo, proksimume 25 km for de Litija.
Ĝi situas proksimume 620 m ĝis 765 m super marnivelo. La areo estas 1,3 km². En 2005 ĝi havis 11 loĝantojn.
Najbaraj vilaĝoj estas: norde Zagozd kaj Dobovica, oriente Gradišče-k.o.St.Lovrenc, sudoriente Slavina, sudo Suhadole, okcidento Dole pri Litiji kaj Kal pri Dolah.
Lueg
Lueg en la alemana kaj bavara lingvoj signifas rigardu.
Lueg estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Branzoll
Branzoll - por kiu aldona itallingva nomo Branzolo estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio. La komunumo troviĝas borde de la rivero Adiĝo, 13 kilometrojn sude de Bolcano / Boceno.
Laŭ la censo de 2001, 59 procentoj de la loĝantoj konsideris sin itallingvanoj, 39 procentoj germanlingvanoj, kaj eta malplimulto parolantoj de la ladina lingvo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Aldein, Leifers-Laives, Deutschnofen, Auer kaj Pfatten-Vadena.
Treis-Karden
Treis-Karden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Cochem-Zell de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Ĝis junio 2014 la loĝloko estis la centro de administra komunumaro, nomata Verbandsgemeinde Treis-Karden - ekde tiam ĝi apartenas al pligrandigita komunumaro Cochem.
Ludoviko la 1-a (Flandrio)
Ludoviko la 1-a (ĉ.  1304 – 26a de Aŭgusto 1346, reganto 1322–1346) estis Grafo de Flandrio, Nevers kaj Rethel.
Historio
Li estis filo de Ludoviko la 1-a, Grafo de Nevers, kaj de Johanino, Grafino de Rethel, kaj nepo de Roberto la 3-a de Flandrio. Li sukcedis sian patron kiel grafo de Nevers kaj sian avon kiel grafo de Flandrio en 1322. Li heredis la graflandon de Rethel el sia patrino.
En 1320 Ludoviko edziĝis al Margareta, dua filino de la reĝo Filipo la 5-a de Francio kaj de Johanino, kiu iĝos poste Grafino de Burgonjo kaj de Artois en 1361. Tiu geedza alianco faris lin rompi la kontraŭ-Francian politikon de sia avo Roberto la 3-a kaj pra-avo Gwijde.
Liaj pro-Franciaj politikoj kaj troa impostado okazigis ribelon en 1323. Komece per serio de disaj ruraj insurekcioj, la Kamparana Ribelo akriĝis en plena ribelo kiu dominis la publikajn aferojn en Flandrio dum preskaŭ kvin jaroj ĝis 1328. La ribeluloj, estritaj de Nicolaas Zannekin, konkeris la urbojn Nieuwpoort, Veurne, Ieper kaj Kortrijk. En Kortrijk, Zannekin kapablis kapti la grafon Ludovikon mem. En 1325 la reĝo de Francio, Karlo la 4-a intervenis por ke Ludoviko estu liberigita el kaptiteco en Februaro 1326 kaj oni subskribis la Pacon de Arques. Tiu pactraktato ne multa daŭris kaj tuj reiĝis malamikeco kio devigis la grafon fuĝi al Francio. Ludoviko kapablis konvinki sian novan senjoron Filipo la 6-a de Francio veni helpe kaj Zannekin kaj liaj sekvantoj estis definitive venkitaj de la Franca reĝa armeo en la Batalo de Cassel (1328).
Kiam la Centjara milito startis, Ludoviko restis en sia pro-Francia politiko, kvankam lia graflando estis ekonomie dependa el Anglio. Lia agado rezultis en angla bojkoto de la lankomerco kiu siavice rezultis en nova insurekcio sub Jacob van Artevelde. En 1339 la grafo devis fuĝi kaj neniam revenis. Ludoviko estis mortigita en la Batalo de Crécy en 1346.
Voutré (stacidomo)
Voutré estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Voutré, en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Dieldrino
Dieldrino estas klorizita hidrokarbono, originale produktita kiel insekticido. La kemia formulo de dieldrino estas C12H8Cl6O. La molekulo havas ringan strukturon bazitan je naftalino.
Originale ĝi estis evoluigita en la 1940-aj jaroj kiel alternativo al DDT.
Matilda la 1-a (Essen)
Matilda la 1-a (mortinta la 7-an de januaro de nekonata jaro) estis abatino de Abatinujo Essen en la 10-a jarcento. Matilda la 1-a eble estus abatino de 907 ĝis 910. Ŝian mortotagon dokumentas la nekrologo de Essen. Frumodernepokaj abatinolistoj atribuas al ŝi parencecon al la Reĝino Matilda de Ringelheim. Ŝi estis posteulo de Vikburga kaj antaŭulo de Hatviga.
Dieldrino
Ĝi estas ekstreme rezista kemiaĵo kaj malkombiniĝas en la biosferon nur post tre longa tempo. Ĝi povas akumuliĝi tra la nutroĉeno. Ĝi pruviĝis venena por animaloj.
Les Ollières
estas loĝloko kaj malaperinta komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
La 1-an de januaro 2017, ĝi estis kombinita kun Aviernoz, Évires, Saint-Martin-Bellevue kaj Thorens-Glières por formi la novan komunumon Fillière.
Filipo de Heinsberg
Filipo de Heinsberg (naskiĝis proksimume 1130; mortis la 13-an de aŭgusto 1191 ĉe Napolo) estis kiel Filipo la 1-a ekde 1167 ĝis 1191 ĉefepiskopo de la ĉefepiskopujo Kolonjo same kiel ĉefkanceliero de Germanujo kaj Italujo, krom tio ekde 1180 duko de Vestfalio kaj Engern, sekve de lia decida subteno por la faligo de Henriko la Leono.
Kimraj Liberalaj Demokratoj
La partia gvidanto estas Kirsty Williams, estro ekde 2008. La partio nun havas unu sidlokon en la Domo de Komunuloj kaj kvin da sidlokoj en la Nacia Asembleo por Kimrio. Kvankam la Liberalaj Demokratoj estas relative fortaj en Kimrio kaj ofte gajnis pli ol 10% de voĉdonoj en kimraj balotadoj, ili neniam havis kimrajn sidlokojn en la Eŭropa Parlamento.
Onnion
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Sarvastivada
Sarvastivada aŭ Sarvāstivāda (en sanskrito kaj palia: Sabbatthivāda ) estis unu el la skoloj de frua Budhismo establita ĉirkaŭ la regno de Aŝoko (3-a jarcento a.n.e.). Ĝi estis partikulare konata kiel Abidarma tradicio, kun unika serio de sep Abidarmaj verkoj.
La Sarvāstivād-anoj estis unu el la plej influaj budhismaj monaĥgrupoj, kiuj floris tra Norda Barato (speciale ĉe Kaŝmiro) kaj Centra Azio ĝis la 7-a jarcento. La ortodoksa Kaŝmira branĉo de la skolo komponis la grandan enciklopedion Mahāvibhāṣa Śāstra ĉirkaŭ la epoko de la regado de Kaniŝka (ĉirkaŭ 127–150). Pro tio, ortodoksaj Sarvāstivād-anoj kiuj subtenas la doktrinojn de Mahāvibhāṣa estis nomitaj Vaibhāṣika. ''
Zdzisław Stroiński
Leon Zdzisław Stroiński, pseŭdonomo Marek Chmura (naskiĝis la 29-an de novembro 1921 en Varsovio, mortis la 16-an de aŭgusto 1944 samloke) – pola poeto de la generacio de Kolumbanoj, soldato de Pola Enlanda Armeo.
Vivo
Li naskiĝis en familio de intelektuloj, lia patro Józef Stroiński estis jura konsilisto. Fruan junaĝon pasigis en Zamość.
En 1941 komencis studi juron kaj la polan lingvon en sekreta Varsovia Universitato. De 1942 apartenis al grupo de studentoj kolektitaj ĉirkaŭ konspira monatrevuo "Sztuka i Naród" (Arto kaj Nacio). Li estis soldato de Landa Armeo, finis sekretan lernejon de substandardistoj. Arestita dum meto de florkrono la 25-an de majo 1943 (kune kun Wacław Bojarski kaj Tadeusz Gajcy) apud la monumento al Koperniko (en la 400-an datrevenon de la morto). Enprizonigita en Pawiak. Neidentigita, estis liberigita la 19-an de julio 1943.
Pereis la 16-an de aŭgusto en la ribelo de Varsovio kune kun Tadeusz Gajcy en Malnova Urbo, post eksplodigo fare de germanoj de brikdomo ĉe la str. Przejazd.
Poezio
Sian kreemon disvolvis de 1942. Aludis la Krakovan Avangardon, tuŝis realojn de la milito kaj okupado, ankaŭ travivaĵojn el Pawiak (ciklo da lirikaĵoj proze Okno (Fenestro) 1943). Li kreis viziajn-metaforajn bildojn, plenaj de prometeismaj kaj mesianismaj akcentoj. Ankaŭ verkis prizonan rakonton "Pokolenie" (Generacio) kun patriota kaj humanisma signifo.
Westhofen (Schwerte)
Westhofen estas urboparto de Schwerte, Distrikto Unna, en la Ruhr-Regiono (Germanujo). Ĝi havas 6000 loĝantojn kaj situas norde de la rivero Ruhr. Laŭflue la rivero Lenne enbuŝiĝas en la Ruhr. Westhofen estas nomdona por la Westhofener Kreuz, kie interkruciĝas la aŭtovojoj A 1 kaj A 45.
Historio
Westhofen evoluis el kvin fortikigitaj kortoj, kiujn proksimume la jaron 500 estis fondintaj la Brukteroj. La nomo deduktiĝas de veste hofede (fortikaj kortoj). En la jaro 775 besuchte Karolo la Granda vizitis Westhofen, kiam li sieĝis kaj finfine konkeris la saksan Sigiburg, la nunan Hohensyburg, kiu lokas supre de Westhofen. Li rangaltigis la loĝlokon Westhofen en la rangon de Imperia Kortego. Post malfondo de la Amt Westhofen iris kune kun Schwerte al Distrikto Iserlohn. La 1-an de januaro 1975 finfine la ĉefa parto de Westhofen fariĝis parto de (6,71 km2 kun tiam 5279 loĝantoj) Schwerte, kiu ekde tiam apartenas al Distrikto Unna. La urboprto Buchholz (1,70 km² kun tiam 625 loĝantoj) estis alordigata al Dortmund.
En la jaro 1987 Westhofen kiel urboparto de Schwerte havis 5550 loĝantojn.
Blazono
La blazono de Westhofen montras la germanan imperian aglon en nigra, kun ruĝaj ungegoj kaj beko sur flava (ora) ŝildo. La blazono devenas je la Wappen geht zurück auf den von Karl dem Großen gegründeten Imperia Kortego Westhofen, kiun Karolo la Grand estis fondinta.
Trafiko
La stacidomo Westhofen (Westf) situis ĉe la fervojo de Hagen al Hamm. Ekde 1979 la vagonaroj tei ne plu haltas. Ĉe la norda aŭtovojkruciĝo Westhofener Kreuz interkruciĝas la A 1 kaj la A 45.
NGC 6251
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Brixen
Brixen, itale Bressanone (ladine: Porsenù aŭ Persenon) estas urbo en la plejparte germanlingva provinco Sudtirolo de norda Italio. Ĝi estas la tria plej granda kaj la plej maljuna urbo en la provinco (unue menciita en 901) kaj ĉefurbo de la valo de rivero Eisack (Isarco). En 2018 la komumuno honoriĝis per la titolo Alpa urbo de la jaro.
Geografio
La urbo situas ĉe la kunfluejo de la riveroj Eisack kaj Rienz, 40 km norde de Bolzano-Bozen kaj 45 km sude de la Montpasejo Brenero, limo inter Italio kaj Aŭstrio. Ĝi estas flankita oriente per la montaro de la Plose kun monto Telegrafo (2,504 m) kaj okcidente per la monto Königsanger (Monte Pascolo) (2,436 m).
Origino
La areo de Brixen estis loĝita ekde la paleolitiko (8-a jarmilo a.K.). Estis trovita anakaŭ sidejo de la malfrua ŝtonepoko. En 15 a.K. la areo estis konkerita fare de la romianoj, kiuj havis sian ĉefan sidejon en la proksima Säben (Sabiona). Ili tenis ĝin ĝis proksimume 590, kiam ĝi estis okupita fare de bavaroj.
La unua mencio de Brixen datiĝas al 901 en dokumento emisiita fare de la Reĝo de Germanio Ludoviko la 4-a (la infano). En ĝi teritorio nomita Prihsna estas asignita al Zacharias, episkopo de Säben. Post iom da tempo el "Prihsna" iĝis la nuna nomo Brixen. La episkopoj moviĝis ĉi tien de Säben en 992, post kiam la katedralo estis finita.
Dum jarcentoj Brixen estis multinflua sidejo de princaj episkopoj, kiuj de 1027 ĝis 1803 estis princoj de Sankta Romia Imperio. En 1039 la episkopo de Brixen, Poppo, estis levita al Papo (Damaso la 2-a) fare de imperiestro Henriko la 3-a. Tamen lia regado daŭris nur 23 tagojn. En 1115 unua vico de muroj ĉirkaŭantaj Brixen estis kompletigita.
La episkopejo estis sekularizita en 1803 kaj aneksita fare de la Aŭstra imperio. Post la fino de Unua Mondmilito Brixen estis aneksita fare de Italio. Nuntempe ĝi dividas la episkopan sidejon kun la provinca ĉefurbo Bolzano-Bozen (Dioceso Bolzano-Brixen).
Blazono
La plej malnova blazono kun la ŝafido originas en 1297. En la aktuala formo ĝi prezentas ŝafidon kun aŭra aŭreolo sur ruĝa fono; kun la maldekstra antaŭa piedo ĝi enas flagon kun ruĝa kruco.
Ĉefaj vidindaĵoj
Ekster la urbo troviĝas Kastelo Rodeneck, unu el la plej potencaj el ĝia tempo. Ĝi havas altvalorajn freskojn de la frua 13-a jarcento. Ankaŭ grava estas la kastelo Trostburg en Waidbruck. En ĉi-lasta vivis la aventuristo kaj amkantisto Oswald von Wolkenstein.
Lingva distribuo
Laŭ la censo de 2011, la plimulto de la populacio parolas la germanan kiel gepatra lingvo (72.82%). La resto de la loĝantoj parolas la italan kaj la ladinan kiel gepatraj lingvoj, kun procentoj de 25.84% kaj 1.34%, respektive.
Kulturo
Brixen estas sidejo de la fakultato de pedagogio de la Libera Universitato de Bozen-Bolzano, kie prelegoj kaj seminarioj estas okazigitaj en la germana kaj la itala.
Hidetoshi Miyuki
Hidetoshi Miyuki (三幸 秀稔, n. ) estas japana futbalisto.
Brixen
Transporto
Brixen havas stacidomon sur la Brenner-fervojo, kiu ligas Veronon en la italia Veneto al Innsbruck en aŭstra Tirolo.
La urbo havas du elirejojn sur la Brenner Aŭtovojo al la Montpasejo Brenero.
Egipta pundo
La egipta pundo estas la oficiala monunuo en Egiptio. Unu pundo egalas al 100 piastroj. La ISO 4217-kodo estas EGP.
Struppen
La komunumo Struppen troviĝas en Saksa Svislando, la germana parto de Elba Grejsmontaro. Ĝi situas en larĝa valo maldekstre de rivero Elbo, kaj apartenas al la administra distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Egipta pundo
La araba nomo estas elparolata جنيه (ĝunaih, kaj egipte-arabe ginēh).
Ĉiu egipta banknoto estas dulingva kun arabaj kaj anglaj surskriboj.
Ayent
Ayent estas komunumo en la distrikto Hérens en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 3680 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Struppen
Vidindaĵoj en la vilaĝo
En la mezo de la vilaĝo staras paroka preĝejo el la 13-a jarcento. Tiu ĉi didomo estas arkitekturhistoria juvelo. La suda pordego, la kvadrata korusejo, la triumfa arko kaj la sakristio devenas ankoraŭ el la epoko de la romaniko. La volbo super la korusejo restis el la gotiko. La antaŭan fasadon ornamas antaŭkonstruaĵo renesanca kun surmetita ronda turo. La tegmento de la turo estas baroka. Tutan duonjarmilon reprezentas la stilepokoj, kiuj kontribuis al la konstruo de la preĝejo, kaj tamen ili harmonias. Apud la triumfa arko oni malkovris mezepokajn freskojn.
Egipta pundo
Historio
En 1834 aperis arĝentaj kaj oraj moneroj, en 1836 oni eldonis la unuajn banknotojn. La pundon eldonas ekde 1899 la Nacia Banko de Egiptio.
Struppen
Vidindaĵoj en la vilaĝo
Apud la preĝejo staras la baroka pastra domo. En ĝi naskiĝis Wilhelm Leberecht Götzinger, kiu en 1804 skribis la duan (post tiu de Nicolai) gvidilon por Saksa Svislando.
Ayent
Geografio
La komunumo Ayent situas en la franclingva Suba Valezo, kiel unika komunumo de la Distrikto Hérens sur la norda flanko de la Valo de Rodano, kiel eksklavo de la cetera distrikto. En nordo la komunumo etendiĝas ĝis al la monto Wildhorn en la Bernaj Alpoj, kie sur alteco de 3248 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo. Sur la komunuma teritorio situas granda parto de la Wildhorn-Glaĉero. En nordoriento de la komunumo situas la baraĵlago Lago de Tseuzier. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Anzère, Argnou, Blignou, Botyre, Fortunoz, La Place, Luc, Saint-Romain, Saxonne, Signèse kaj Villa.
Struppen
Vidindaĵoj en la vilaĝo
La "Malnova kastelo" de Struppen, konstruaĵo el la 16-a jarcento estas en malbona stato.
Ayent
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 55,13 km², de kiuj 19,7% estas kovritaj de arbaro, 22,6% servas por agrikulturo kaj 4,6% por setlado. Pli ol la duono de la komunuma teritorio konsistas el altmontara dezerto kaj glaĉeroj.
Struppen
Ĉirkaŭaĵo
Struppen ofertas sin kiel elirpunkto por jenaj turismaj celoj:
Ayent
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ayent limas en nordo al Lenk en Simme-Valo (BE), en oriento al Icogne, en sudoriento al Saint-Léonard, en sudo al la kantonĉefurbo Siono, en sudokcidento al Grimisuat, en okcidento al Arbaz, en nordokcidento al Savièse, kaj en nordnordokcidento al Lauenen (BE).
Trafiko
Ayent situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Ayent pasas konekta vojo de Icogne al Siono. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas rekte sude de la komunumo apud Siono. Pere de poŝtaŭtolinio de Icogne al Siono kaj de Siono al Anzère la komunumo estas konektita al la publika transportreto. De Anzère kondukas kabintelfero la Pas-de-Maimbré.
Struppen
Administra aparteno
La komunumo Struppen estas siavice parto de la administra asociiĝo Königstein.
Ayent
Historio
La unua dokumenta mencio de Ayent datiĝas el la jaro 1052 kiel Agent. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj tomboj el la neolitiko, la frua bronzepoko, la La-Tène-epoko kaj la frua Mezepoko. Dum mezepoko en Ayent ekzistis burgo, kiu estis la centro de la Senjorujo de Ayent, al kiu ankaŭ apartenis Arbaz. En la jaro 1877 la komunumo Arbaz disiĝis de Ayent.
Ĝemeleco
Ayent havas ĝemelurbon :
Kazuko Kurosawa
Kazuko KUROSAWA (黒澤 和子, Kurosawa Kazuko, 29a de Aprilo, 1954) estas japana kostumdesegnisto. Ŝi ricevis la premion Genie de 2008 por la Plej Bonkvalita Atingo en Kostumdesegnado. Ŝi estas la filino de fama kin-reĝisoro Akira Kurosawa, kaj ŝi havas unu filon, nome aktoro Takayuki Kato. Ŝi havigis la kostumojn por la filmo "Zatoichi" de Kitano Takeshi.
La plej bela
La plej bela (一番美しく, Iĉiban ucukuŝiku) estas japana drama kaj propaganda filmo de 1944 verkita kaj reĝisorita de Akira Kurosawa. La agado de la filmo okazas en optika fabriko dum la Dua Mondmilito kiu estis okazanta dum la filmoproduktado. La filmo priskribas la luktadon de la laboristinoj de lensfabriko por atingi la produktcelojn dum la milito. Ii kontinue baraktas, kaj unuope kaj grupe, por superi la celojn planitajn por ili fare de la fabrikestroj.
Le Genest-Saint-Isle
Le Genest-Saint-Isle estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Genestois.
La plej bela
Historio
Post Sanshiro Sugata Akira Kurosawa tuj turniĝis al la temo de milittempa fabriko de laboristinoj en La plej bela, propaganda filmo kiun li faris en duon-dokumentfilma stilo komence de 1944. Por atingi realismajn ludojn el siaj aktorinoj, la reĝisoro faris ilin vivi en reala fabriko dum la filmado, manĝis la fabrikajn manĝaĵojn kaj alvoki unu la alian per siaj rolulaj nomoj. Li uzos similajn metodojn por siaj geaktoroj tra sia tuta kariero.
Dum la produktado, la aktorino kiu ludis la estrinon de la fabrikaj laboristoj, Joko Jaguĉi, estis elektita de siaj kolegoj por prezenti iliajn postulojn al la reĝisoro. Ŝi kaj Kurosawa estis konstante kverele, kaj estis tra tiuj argumentoj kiel ambaŭ, paradokse, alproksimiĝis. Ili geedziĝis la 21an de Majo, 1945, kaj Jaguĉi estis dumonate graveda (ŝi neniam pluigis sian aktorinkarieron), kaj la paro restos kune ĝis ŝia morto en 1985. Ili havis du gefilojn, ambaŭ survivantaj Kurosawa: nome filo, Hisao, naskiĝinta la 20an de Decembro, 1945, kiu servis kiel produktoro de kelkaj el la lastaj projektoj de sia patro, kaj Kazuko, filino, naskiĝinta la 29an de Aprilo, 1954, kiu iĝis kostumdesegnisto.
Komunista Partio de Nederlando
Skismo kun SDAP
Inter 1894 kaj 1909 la Socialdemokrata Laborista Partio (SDAP) estis la ununura maldekstra partio en Nederlando. SDAP havis du flankojn: reformista kaj ortodoksmarksista. La marksistoj havis propran enpartian revuon, De Tribune, per kiu ili — nomitaj la Tribunistojn — kritikis la reformistan ĉefvojon de SDAP. En la kongreso de la 13-a kaj 14-a de februaro 1909 en Deventer, la partiestraro de SDAP eksigis la Tribunistojn. La 14-a de marto 1909, la Tribunistoj kun kvarcent aliaj marksistoj fondis la Socialdemokratan Partion.
Nomo
Post la rusia revolucio de 1917, la bolŝevikoj en Rusio fondis la Rusan Komunistan Partion kaj en 1919 fondis la Trian Internacion. Ekde tiuj eventoj, multaj novaj komunistaj partioj fondiĝis tra la mondo. En Nederlando SDP simple renomis sin Komunista Partio Holando (CPH) kaj de decembro 1935 CPN.
En parlamento
En la Dua Ĉambro de la nederlanda parlamento, CPN havis diversnombrajn seĝojn:
Fiŝmuŝo
Fiŝmuŝoj estas insektoj membroj de la subfamilio Ĥaŭliodenoj, apartenanta al la megaloptera familio Koridaledoj. Ili estas plej facile distingitaj de siaj plej proksimaj parencoj, koridalenoj, per la mandibloj kaj antenoj. Kontraste al la grandaj (precipe en maskloj) mandibloj de koridalenoj, fiŝmuŝaj mandibloj ne estas aparte grandaj, minacantaj aŭ evidentaj, kaj la maskloj havas plumecajn antenojn similajn al tiuj de multaj grandaj tineoj. Chauliodes pectinicornis, la "somera fiŝmuŝo", estas tre konata specio en Nordameriko.
Male al efemeroj, kiuj estas malgrandaj kaj vivas nur 24 horojn kiel plenkreskuloj, fiŝmuŝoj estas tre grandaj, manĝas akvoplantojn same kiel malgrandajn bestojn inkluzive de vertebruloj kiaj leŭciscenoj kaj ranidoj, kaj povas vivi ĝis sep tagojn kiel plenkreskuloj. Ilia tuta vivotempo estas pluraj jaroj, sed la plej granda parto de tiu tempo estas foruzita kiel larvoj.
Bruneck
Bruneck (jen germane, Brunico) estas komunumo en la plejparte germanlingva provinco Sudtirolo en la nordo de Italio. Laŭ plebiscito de la jaro 2001 en la urbo 83,1 procentoj de la loĝantoj denaske parolas la germanan, 14,9 procentoj la italan kaj 2,0 procentoj la ladinan.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj [Pfalzen]], Gais, Mareo / Enneberg, Percha, Rasen-Antholz, [[St. Lorenzen]] kaj Olang.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Pfalzen, Gais, Mareo / Enneberg, Percha, Rasen-Antholz, St. Lorenzen kaj Olang.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (88%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 12% parolas denaske la italan.
Partneraj urboj
Bruneck kaj kvar aliaj urboj de Eŭropo interligiĝas kiel partneraj urboj:
Tasuku Ishikawa
Tasuku Ishikawa (石川 扶, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC.
Linio Verda (Jokohamo)
Linio Verda (グリーンライン [Gurīn-rain], Green line) estas metroa linio en Jokohamo, Japanio. Ĝi estas unu el 2 linioj de metroa sistemo Jokohama Urba Subtera Fervojo. La simbola koloro de linio estas verda koloro.
Treffurt
Treffurt estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Ekde la komenco de 2019 ankaŭ la antaŭe najbara komunumo Ifta apartenas al la teritorio. Fine de la jaro la urba komunumo havis  loĝantojn. Treffurt situas borde de la rivero Werra.
Historio
En 768 Karlo la Granda komisiis konstruon de la monaĥejo Homburg ĉe Unstrut apud Bad Langensalza. Li investis la senjorojn de Driefurt kiel voktojn super la monaĥejo. Treffurt havis sian unuan mencion en 1104 en dokumento de la majenca episkopo Ruthard.
Ekde 1336 la loko estis kuna heredaĵo en la manoj de la Elektoprinclando Saksio, de la Elektoepiskopujo Majenco kaj de la Landgrafujo Hesio-Kaselo, ĝis la 18-a jarcento kiam la majencanoj sole suverenis.
En 1807 Treffurt iĝis parto de la napoleona Reĝlando Vestfalio kaj en 1815 de Prusio (Distrikto Mühlhausen), en 1871 de la Germana Regno. En 1945 la regiono iĝis parto de Turingio, kaj kun ĝi en 1949 ekapartenis al GDR. En 1950 Treffurt iĝis parto de subdistrikto Eisenach kaj ekde 1952 (kun novaj limoj) de subdistrikto Eisenach ene de distrikto Erfurto. Tio validis ĝis 1994.
La evoluon de Treffurt bremsis la separo de la du germanaj ŝtatoj ĉar ĝi situis rekte ĉe la landlimo inter la komunisma GDR kaj la libera okcidenta Germanio. Kresko ekonomia kaj turisma ekfloro venis post la tielnomata "Turniĝo", la soci-politika transformiĝo de GDR en 1989-90-
Eduardo de Woodstock
Eduardo de Woodstock, konata ankaŭ kiel la Nigra Princo (15-a de junio 1330 – 8-a de junio 1376), estis la plej aĝa filo de la reĝo Eduardo la 3-a, kaj tiele la heredonto de la Anglia trono. Li mortis antaŭ sia patro kaj tiele li neniam iĝis reĝo. Lia filo, Rikardo la 2-a, sukcedos en la trono. Eduardo tamen akiris distingon kiel unu el la plej sukcesaj anglaj komandantoj dum la Centjara milito, kaj estis konsiderita de siaj samtempuloj kiel modelo de kavalireco kaj unu el la plej grandaj kavaliroj siatempe.
En 1346 la Princo Eduardo komandis la avangardon en la Batalo de Crécy, kaj tiele lia patro intence permesis ke li venku en la batalo. Li partoprenis en 1349 en la Kaleza ekspedicio de Eduardo la 3-a. En 1355 li estis nomumita reĝa leŭtenanto en Gaskonio, kaj estris armeon en Akvitanion, dum kiu li rabadis Avignonet kaj Castelnaudary, rabdetruis Karkasonon, kaj ŝtelegis Narbonon. La venontaj jaron (1356) dum alia rabadinvado li rabadis Aŭvernjon, Limoĝion, kaj Berry, sed li malsukcesis konkeri Bourges. Li proponis pacon al la reĝo Johano la 2-a apud Poitiers, sed tiu malakceptis kapitulaci li mem kiel prezo de la akcepto. Tio kondukis al la Batalo de Poitiers, kie lia armeo venkis super la Francoj kaj kaptis la reĝon Johanon kiel prizonulo.
La venontan jaron, la Nigra Princo revenis al Anglio. En 1360 li negocadis la Traktaton de Brétigny. Li iĝis Princo de Akvitanio kaj Gaskonio en 1362, sed lia suvereneco ne estis agnoskita de la senjoro de Albret kaj de aliaj nobeloj el Gaskonio. Laŭ ordono de sia patro, li malpermesis la rabadon fare de Angloj kaj Gaskonaj liberaj trupoj en 1364. Li interkonsentis kun don Pedro de Kastilio kaj Karolo la 2-a de Navaro, laŭ kiu oni pruntis Castro Urdiales kaj la provincon Biskajo al li kiel sekurejo kontraŭ monprunto; en 1366 tiel trapasejo tra Navaro estis sekurigita. En 1367 li ricevis leteron de defio el Henriko la 2-a (Kastilio), duonfrato kaj rivalo de Don Pedro. Samjare, post obstina konflikto, li venkis super Henriko en la Batalo de Nájera. Tamen li akiris nek Bizkajon nek la redonon de la pruntita mono al Don Pedro, kaj li revenis al Akvitanio. Denove milite kontraŭ Francio nome kontraŭ Karlo la 5-a en 1369, li kaptis Limoges, kie en 1370 li ordonis masakron kiel revenĝo pro volonta kapitulaco de la urbo al Francoj fare de ties episkopo, kiu estis iam lia amiko.
Neau
Neau estas franca situanta en departemento Mayenne, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Néogillois.
Corona
Corona estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Riverside. Corona signifas en la hispana origine "krono". Laŭ stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Pantepec
Pantepec estas la nomo interalie de du komunumoj en Meksiko.
Corona
Geografio
Corona situas sur montetaro en la sudokcidenta parto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato. Najbaraj urboj estas Riverside en distanco de 18 kaj Ontario en distanco de 21 kilometroj.
Pantepec
Temas pri
Tremsbüttel
Tremsbüttel (platgermane Tremsbüddel) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stormarn de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Bargteheide-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies kaj la administra centro estas la urbo Bargteheide, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumara teritorio.
Corona
Historio
Corona fondiĝis en 1886 kiel ekstera parto de Riverside. La tiutempaj loĝantoj kulturis citronojn. Digoj kaj duktoj estis konstruitaj por porti la akvon al la kolonio, krome oni boris profindajn putojn. En 1896 la loko prenis nomon Corona. Antaŭ la 1980-aj jaroj la urbego estis plejparte agrikultura komunumo, poste grava antaŭurbo de Los-Anĝeleso.
Klimato
Corona situas en mediteranea klimatozono. La temperaturo averaĝe varias inter 10-26 °C, en septembro la rekorda varmo estas 46 °C, en decembro la malvarma rekordo estas -6 °C. Jare pluvas po 305 mm. La pluvo kulminas en januaro, inter junio-julio praktike ne pluvas.
NGC 6252
NGC 6252 (aliaj indikoj — MCG 14-8-11, ZWG 367.14, NPM1G +82.0086, PGC 58456) estas galaksio en konstelacio Malgranda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Warrenton (Virginio)
Warrenton estas urbo de la Kantono Fauquier, Virginio, Usono, kiu en 2011 estis la oka laŭ la usona censo de plej riĉaj kantonoj en Usono. Ties populacio estis 6,670 ĉe la censo de 2000, kaj 9,611 ĉe la censo de 2010. Ĝi estas la kantona sidejo de la Kantono Fauquier. Publikaj lernejoj en la urbo estas Altlernejo Fauquier, Mezlernejo Warrenton, Mezlernejo Taylor, kaj du bazlernejoj. Estas du privataj lernejoj en Warrenton: nome Highland School kaj la katolika lernejo St. John The Evangelist (sankta Johano la Evangelisto). Warrenton estas ĉe ŝosekruciĝon de usonaj aŭtovojoj numeroj 15, 17, 29 kaj 211. La urbo estas ĉe la regiono Piedmont de Virginio, ĉe la Blukresta Montaro. La tre bone konata Airlie Konferencejo estas ĉe la nordorienta limo de Warrenton, kaj la historia armebazo Vint Hill Farms estas kelkaj mejlojn oriente. Ankaŭ la malsanulejo Fauquier estas en la urbo. Ĉirkaŭita de la vin- kaj ĉeval-kamparo de Virginio, Warrenton estas populara allogo ĉe federala ĉefurbo Vaŝingtono.
Kiel multaj urboj en Virginio, Warrenton havas proprajn registaron kaj impostinstancon separate el la kantona. La urbo kaj la kantono kunhavas kelkajn servojn, kiaj lernejoj kaj la kantonan rubejon.
Centra ligo de kamenpurigistoj germanaj
La Centra ligo de kamenpurigistoj germanaj (germane: Zentralverband deutscher Schornsteinfeger. mallongigo: ZDS) estis la sola porparolanta asocio de germanaj kamentubistoj, estrata de Frank Weber. Ĝia sidejo estas en Erfurto.
Kenta Komatsu
Li futbalis ĉe Matsumoto Yamaga FC.
Centra ligo de kamenpurigistoj germanaj
Historio
En la 1874-a jaro fonditis unuafoje en Hamburgo amika societo por submajstroj. Ĝi jam du jarojn poste aboliciitis pro premoj fare de dungantoj. Je la komenco de 1907 klopodoj pri nova fondiĝo konkretiĝis. La berlina submajstraro intencis fondi tutgermanan asocion, kies celu estu la plibonigo da salajrado kaj laborkondiĉoj kiel ankaŭ la asekurado de la vivo de kolegoj tuŝitaj de dumlaboraj akcidentoj.
En la 19-a kaj la 20-a de majo 1907 kunvenis 37 delegitoj el tuta Germanujo en Berlino por formuli statuton kaj fondi centran ligon Centralverein der Schornsteinfeger-Gesellen Deutschands. Kiel liga organo eldonitis la gazeto "Der Schornsteinfeger", komence kunfinancita per akcioj.
Ĉe la fondo estis farita rezolucio apelacianta al la landoj pli bone reguligi la profesiajn kondiĉojn de la kamentubistoj. Por faciligi tion, kreatu distriktoj de sama grandeco kun egalaj salajraj strukturoj ĉie ajn. Laŭ la rango vivoaĝa de la majstroj tiuj distriktoj disdonatu al ili por estrado. Tia ĉi sistemo endkondukita en la jaro 1920-a funkciis ĝis 2008. En la kuro de la tempo pli kaj pli da landaj asocietoj membriĝis al la centra ligo, tiel ke ĝia influo grandiĝis. En 1921 la centra ligo metis je dispono monrimedojn por fakkursoj de la lokaj grupoj. Sekve la ligo komencis por la unua foje okupiĝi pri la pluklerigado de siaj membroj. En 1923 iĝis en Vroclavo por la unua fojo striko por plialtigi la salajrojn egaligontajn la inflacion. En 1933 ZDS integriĝis devige en la konstruista asociaro. Plua publikado d la organo Der Schornsteinfeger devis ĉesi.
Rekomenco post la Dua mondmilito
En 1946 refondiĝis la unuaj lokaj grupoj. En 1947 okazis en Frankfurt am Main la unua transzona kunveno de la dungitoj en la metio kamentubista. Tie oni ekzemple decidis reeldoni novan fakgazeton, kies unua numero aperis sub la malnova titolo. En 1949 estis alvoko ĝenerala finfine refondi la centran ligon. En majo samjare ZDF nove fonditis en Leutesdorf. Ekde aprilo 1950 ĉiuj landaj asocioj (80 % de la kamenpurigistoj) membris ĉe ZDS.
En 1957 aniĝis ankaŭ Sarlando kiel 11-a landa asocio. Tiam estis ankaŭ kreita fonduso por strikoj, kvankam evidentiĝis ke tiaj konfliktoj maloftas en la germana kamentubista mondo. En 1979 fonditis la eldonejo "Deutsche Schornsteinfeger Verlags-GmbH" (DSV) kie aperas la fakgazeto kaj ĉiuj aliaj publikaĵoj de ZDS. En 1984 oni aĉetis en Troisdorf konstruaĵon por havigi sidejon firman. En februaro de 1990 fonditis en Eilenburg la GDR-branĉo de ZDS, unite, nesplitiĝinte. Krome oni antaŭenpuŝis por pli bona pluklerigado la kreadon de instituto nomita "Schornsteinfeger-Bildungs- und Forschungsinstitut" (DSBF), kio realiĝis en septembro de la sama jaro. Tiam ankaŭ oni unuanime akceptis la postulon de la GDR-a asocio je kunfandiĝo kun la okcidentgermanoj. En 2001 oni transloĝigis al Erfurto vendinte la komplekson en Troisdorf.
Struktura ŝanĝiĝo fariĝis en la jaro 2006-a: de post tiam - sur la meza teritoria nivelo - jam ne laŭ landaj filioj sed laŭ regionaj filioj estas divido. Pro al centjara datreveno de la estiĝo, ZDS permesis al si porti novan emblemon.
Asocioj regionaj
Ekzistas branĉoj norda, meza, okcidenta, sudokcidenta, sudorienta (ekde 2006). La estraro federacia estis pligrandigita je 8 funkciuloj, el kiuj 5 estas samtempe regionaj sekretarioj.
Grupoj landa kaj distrikta
Splitiĝas la regionaj asocioj pluse en landajn respektive distriktajn grupojn. En pli grandaj federaciaj landoj ekzistas pluraj distriktaj anaroj, dume en landoj kun malgranda denseco da kamentubistoj estas ununura. Sekve Saksio havas nur unu landan, sed Bavario sep distriktajn grupojn (kiuj egalas al la registaraj zonoj).
Celoj kaj taskoj
Diversajn taskojn strebas plenumi ZDS. Ekster sindikataj aferoj ĝi penas havigi al ĉiuj membroj bonan trejnadon, klerigadon kaj pluklerigadon. Ĝi subtenas ĉiujn klopodojn plibonigi la protektadon kontraŭ nocaĵoj kaj la savgardon de la medio natura. Krome ĝi eldonas ĉiun jaron 11 numerojn de la organo "Der Schornsteinfeger".
Sorbata acido
Sorbata acido estas nesaturita organika acido ankaŭ konata kiel 2,4-heksanoduoata acido, konsistanta je blankaj nadloformataj kristaloj kun karakteriza odoro kaj uzata kiel nutro-konservanto. Ĝi estis unu ekstrakciita el la Sorbus aucuparia kaj el tiu planto venas ĝia nomo. Kiam longatempe ekspoziciita en aero, ĝi facile oksidiĝas kaj koloriĝas.
Ĝi estas nesolvebla en akvo sed miksebla kun glacia acetata acido (11,5%), etanolo (0,29%), duoksano (11%), acetono (9,2%) kaj izopropanolo (8,4%). Ĉi-netoksa kaj efika nutro-konservanto partoprenas en la normala metabola funkcio, povas oksidiĝi en akvo kaj karbona duoksido, kaj ne akumuliĝas en la homa korpo. Ĝia tokseco estas duono ol ĝia salo kaj 40-fojojn malpli ol la natria benzoato. Ĝi havas antioksidigajn kaj antimikrobajn proprecojn kaj uzatas en trink-fabrikado por preventi kontraŭ ŝimo, gisto kaj fungoj.
Historio
Sorbata acido estis unu priskribiita en 1859 de August von Hofmann (1818-1892) per hidrolizo de la distilitoleo de malmatura sorpo. En 1900, Doebner unue sintezis ĝin per kondensiĝo de la krotonaldehido kaj malonata acido en piridina solvaĵo. La antimikrobaj kaj konservaj proprecoj de la sorbata acido estis unue malkovritaj, kaj en Usono, kaj en Germanio de E. Miller kaj C. M. Gooding en la fino de la jardeko 1930 kaj en la komenco de la jardeko 1940. En 1945 C. M. Gooding akiris la unuan usonan patenton.
Kinolino
La Kinolino estas kemia heterocikla aromata kombinaĵo kun kemia formulo C9H7N. Ĝi estas substanco higroskopa kaj kun forta odoro. Maljuniĝintaj specimenoj, ĉefe kiam elmontritaj sub la suno, fariĝas flavaj kaj poste brunaj. Kinolino estas malmulte solvebla en malvarma akvo sed facile dissolviĝas en varma akvo kaj en la plejmulto de la organikaj solvantoj.
Sorbata acido
Sintezo 1
Sorbata acido estiĝas per interagado de la ketenono kaj krotonaldehido en ĉeesto de boro-tri-fluorido:
Kinolino
La kinolino, samkiel multaj el ties derivaĵoj trovas multajn uzojn en la merkato, kaj la kinino, estas alkaloido trovata en plantoj. Tiel kiel la ozikinolino, ĝi estas izoelektra molekulo de la naftaleno. Sub la meditemperaturo ĝi prezentiĝas kiel likvaĵo kun alta bolpunkto kaj koloro palflava. Ĝi estas uzatas kiel solvanto en la reakcioj pri dekarboksiligo de la organikaj kombinaĵoj.
Sorbata acido
Sintezo 2
Sorbata acido ankaŭ prepareblas per kondensiĝo de la malonata acido kaj krotonaldehido:
Kinolino
Okazejoj kaj izolado
La kinolino estas unue ekstraktita el la karbogudro de Friedlieb Ferdinand Runge. La karbogudro restas la ĉefa komerca fonto por kinolino. Tiel kiel aliaj nitrogenaj heterociklaj kombinaĵoj, samkiel piridino-derivaĵoj, la kinolino ofte raportiĝas kiel vivmedia malpurigilo asociita al firmaoj produktantaj naftoardezojn aŭ ŝtonkarbo, kaj ankaŭ troveblas kiel restaĵo de lokoj por lignotraktado. Pro ties rilative malalta akva solvebleco, la kinolino posedas signifoplenajn potencialon por moviĝo en la vivmedio, kaj tio kondukas al akvomalpurigado. La kinolino estas facile malkomponebla de certaj organismoj, tiel kiel la Rhodococcus Tipo Q1, kiu izoliĝis el la grundo kaj kotoj de paperfabriko.
Kinolino ĉeestas en etaj amasoj da krudoleo ene de kruda petrolo kaj en nedistilitaj dizelaj frakcioj.
Uzoj
Kinolino estas uzata en la fabrikado de tinkturoj, en la preparado de hidroksokinolina sulfato kaj niacino. Ĝi ankaŭ uzatas kiel solvanton por rezinoj kaj terpenoj.
Kinolino estas ĉefe uzata krudmaterialo por la produktado de aliaj specialaj kemiaĵoj. Ĉirkaŭ 4 mil tunoj estas jare produktataj laŭ raporto publikigita en 2005. Ĝia ĉefa uzado estas kiel antaŭaĵo por la 8-hidroksokinolino, kiu estas multeuza kelata agento kaj antaŭaĵo por pesticidoj. Ĝiaj 2- kaj 4-metilaj derivaĵoj estas antaŭaj materialoj por tinkturoj surbaze de cianinoj. La oksidigo de la kinolinoj estigas la kinolinatan acidon aŭ piridino-2,3-dukarboksilata acido, kiu estas la krudmaterialo por herbicido kies komerca nomo estas "Assert".
Raja Zarith Sofia
Raja Zarith Sofiah binti Almarhum Sultan Idris Shah (naskiĝis la 14-an de aŭgusto 1959) estas la Permaisuri (Reĝino) de Johor. Ŝi naskiĝis kiel membro de la reĝa familio el Perak. Dum ŝi ankoraŭ vizitis la universitaton de Oksfordo (Somerville College), ŝi edziniĝis kun la tiama tronheredonto de Johor Ibrahim Ismail. Nun ŝi estas patrino de ses infanoj, ŝi partoprenas en la laboro de ne-registraraj organizoj kaj universitatoj, kaj verkas periodan rubrikon por gazeto.
Klaus Berger
Klaus Berger plenumis siajn studojn pri teologio kaj filozofio en Munkeno, Berlino kaj Hamburgo. Certamomente oni parolis pri lia transiro al protestantismo kiam 1967 la Teologia Fakultato de Munkeno rifuzis lian doktoran disertacion en kiu li subtenis ke Jesuo ne kontraŭis la hebrean leĝon sed li ĝin interpretis laŭ la nova interhebrea sento de sia tempo. Tiu ideo, kiu dekomence aperis krom ennoviga ankaŭ unuavide ne favora al kristanismo, fine estis akademie akceptita de la Fakultato de Munkeno 1991 kaj nun estas preskaŭ oficiala inter fakuloj de la katolikaj studcentroj. Reale la laika Berger dekaris ke mem neniam pensis forlasi la katolikan kredon. Ekde 1974 li profesoris pri evangelia teologio de la Nova Testamento ĉe la Fakultato de teologio de Hejdelbergo.
Li estas (2012) unu el la plej notindaj ekzegezisto de la germana lingvo, aŭtoro de tute enoviga traduko al la germana de la Nova Testamento (Das Neue Testament und frühchristliche Schriften). Lia verko Jesus (Jesuo) estis longatempe furora en la germanlingvaj landoj.
Karakterizaj tezoj de la Bergera ekzegezo
Apartaĵo lia emerĝas el la konstanta opono al la ekzegezo de Rudolf Bultmann, kies tezoj pri la Jesuo historia kunlimas kun tiuj de la Mita skolo, kvankam savantaj la historiecon de Jesuo. Laŭ K. Berger, la esploraj studoj pri figuro de Jesuo jam montris ke ĝi konturiĝas, el la evangelio kaj aliaj novtestamentaj dokumentoj, kun realaj karnaj kaj doktrinaj konotacioj nebezonantaj misformigajn mitajn interpretojn. Nur per destrukturalismaj kaj ideologiaj premisoj la metodo historia-kritika – el si mem science ĝusta - povas detrui la konkretecon de Jesuo, sed tio ne estas scienco.
Li aprobas ke ankaŭ papo interesiĝis, per la ĵusaj du libroj de Benedikto la 16-a, pri la “third Quest” (tria fazo) de la rekonstruo de la historieco de Jesuo, kaj trovas en la dialogo de la papo kun Jacob Neusner, la hebreista rabeno kiu parolas kun Jesuo, famega intelektulo de la juda medio, implicitan kunsenton kun sia doktora disertacio laŭ kiu Jesuo ne kontraŭis la hebrean leĝon.
Verkoj de Klaus Berger
Multaj el tiuj verkoj estis tradukitaj al diversaj lingvoj.
VMT
Transportunuiĝo mezturingia (germane: Verkehrsverbund Mittelthüringen, mallongigo VMT) estas koopera societo pri sekurigo de funkcianta publika transportado en Meza Turingio (Germanujo). Ĝi ĉirkaŭprenas de okcidento al oriento la urbojn Eisenach, Erfurto, Vajmaro, Jena kaj Gera kiel ankaŭ la distriktojn Gotha, Weimarer Land, Saale-Holzland, Saale-Orla kaj Saalfeld-Rudolstadt.
Historio
La tarifkoncepto ekvalidis en la 1.4.2006 anstataŭigante la iel provizoran RegioMobil-tarifon de Deutsche Bahn. La alteco de la bileto kalkulatas per la traveturitaj zonoj. La biletoj validas ĉe vagonaroj de Deutsche Bahn, Abellio Rail Mitteldeutschland, Süd-Thüringen-Bahn kaj Erfurter Bahn, ĉe mallongdistancaj movofertantoj enurbaj kaj enregionaj (buse) kaj de municipaj kaj de privataj entreprenoj. En februaro 2009 enkondukitis ĉe stacidomoj biletsenvalorigiloj kiuj eblis la aĉetadon de biletoj provize.
En la 12.12.2010 VMT pligrandiĝis je Distrikto Saale-Holzland, restajn partojn de Distrikto Gotha kaj la urbo Gera. Krome eblis uzi la fervojlinion ĝis Bad Langensalza kaj kelkajn liniojn fervojajn kaj busajn ĝis Sömmerda, Zeitz, Neustadt an der Orla, Rudolstadt, Oberhof, Schmalkalden kaj Eisenach. Ekde la 13.12.2020 la teritorio ege kreskis kaj ekamplekis Distrikton Saalfeld-Rudolstadt kaj Distrikton Saale-Orla. Aldonitis kelkaj vagonardistancoj plusaj al Eisenach, Sömmerda kaj Bad Kösen.
Tarifzonoj
VMT konsistas el 106 ĉeloj tarifaj, el kiuj kvar estas urbaj (Erfurt 10, Vajmaro 20, Jena 30, Gera 40) kaj 102 regionaj.
Bahnstrecken
Jenaj fervojlinioj aŭ komplete aŭ parte tuŝas la teritorion de la trafikunuiĝo:
Entreprenoj membraj
Buse/trame:
Vagonare:
Ocotepec
Ocotepec estas la nomo interalie de pluraj komunumoj en Meksiko.
Regiona regpovo
En internaciaj rilatoj, regiona regpovo estas ŝtato, kiu havas grandan potencon ene de geografia regiono. Ĝi determinas la staton de ajn speciala regiona sekureco-komplekso. Ŝtatoj, kiuj posedas nerivalan potencon kaj influon ene de regiono de la mondo, tiu havas regionan hegemonion.
Karaktizaĵoj
Regionaj regpovoj formas la strukturon de regiona loko. Tipe, regionaj regpovoj havas taŭgecojn, kiujn estas gravaj en la regiono, sed ne havas taŭgecojn je globa skalo. Ete diferencaj difinoj estas pri kio faras regionan regpovon. La Eŭropa Konsorcio por Politika Esploro difinas regionan regpovon: “Ŝtato apartenanta al geografie difinata regiono, kiu dominanta tiun regionon ekonomie kaj armee, kiu kapablas ekzerci hegemonian influon en la regiono kaj konsiderindan influon je la mondo, memvola uzi potencon kaj rimedojn, kaj agnoskita aŭ eĉ akceptita, kiel la regionestro laŭ ĝiaj proksimuloj.”
La Germana Instituto de Globalaj kaj Lokaj Studoj diras, ke regiona regpovo devas:
Iom ŝtatoj povas esti rigarditaj, kiel ambaŭ ega regpovo kaj regiona regpovo. Ankaŭ, iom ŝtatoj povas esti rigarditaj, kiel meza regpovo kaj regiona regpovo.
Nunaj Regionaj Regpovoj
Sube, ŝtatoj estas, kiuj priskribatas, kiel regionaj regpovoj laŭ internacie-rilataj kaj politikaj sciencaj akademiuloj, analizistoj, aŭ aliaj fakuloj. Tiuj ĉi ŝtatoj per iom plenumas la kriterion havi regionan regpovan statuson, kiel priskribite super. Malsamaj fakuloj havas diferencajn rigardojn pri ĝuste kiuj ŝtatoj estas regionaj regpovoj. Ŝtatoj estas ordigita per ilia regiono.
11620 Susanagordon
11620 Susanagordon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italaj astronomoj Andrea Boattini kaj Andrea Di Paola elde la stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Romo, en provinco de La-Aglo (Italio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Susana Gordon, flegistinon pri dializo ĉe la malsanulejo Good Samaritan  en Novjorko. Ŝi translokiĝis al Tucson (Arizono), en la komenco de la 1990-aj jaroj, kie ŝi estas masaĝistino. Ŝi interesiĝas pri gemoj kaj mineraloj, fotarto kaj danco.
Grigore Chiper
Grigore CHIPER [grigore kiper] (16a de aprilo 1959, Copanca, raionul Căuşeni) estas poeto, prozisto, eseisto kaj tradukisto en la rumana lingvo en la Moldava Respubliko.
Biografio
Li studis filologion en la ŝtata Universitato de Kiŝinevo kaj ek de 1982 laboris kiel universitata lekciisto ĉe la Ŝtata Universitato de Tiraspolo, poste Kiŝinevo. En 2011 doktoriĝis per disertacio pri moldavaj poetoj de la 1980-aj jaroj. En 1990 li publikigis sian unuan poezian libron.
Poezio
Volume:
En antologioj jeno:
Emuoleo
Emuoleo estas oleo produktita el la graso de emuo, Dromaius novaehollandiae, nome nefluga birdo indiĝena el Aŭstralio. Emuoleo estis uzita historie ĉe la tradicia medicino de aŭstraliaj aborigenoj kontraŭ febroj, tuso, doloretoj, artrozo, kaj vundoj.
Nepoluita emuoleo povas ege varii laŭ koloro kaj viskozeco, sed, se la emuo havis naturan dieton, estas ĝenerale flavan likvidon. Ĝi estas komponata de proksimume 70% nesaturitaj grasacidoj. La plej grava kompono estas oleata acido, nome ununesaturita Omego-9. Emuoleo enhavas ankaŭ ĉirkaŭ 20% el linolea acido (nome Omego-6) kaj 1-2% el linolena acido (nome Omego-3).
Du malgrandskalaj prianimalaj studoj sugestis, ke la emuoleo, aplikita surloke, povas havi kontraŭŝvelan efikon aŭ por vundokuracado laŭ diversaj testadoj ĉe roduloj. Emuoleo estas komercita kiel dieta suplemento kun ampleksa vario de celitaj kuracefikoj. Tamen oni konas malmulte pri ties riskoj kaj profitoj.
Komercaj emuoleaj suplementoj ne estas standardigitaj kaj ege varias laŭ efiko. La Manĝaĵa kaj Droga Administracio studis emuoleon en artikolo de 2009 ĉe "How to Spot Health Fraud," kaj indikis ke multaj produktoj el "pura emuoleo" estas neaprobitaj drogoj.
Caderzone Terme
Najbaras la komunumoj Pinzolo, Giustino, Spiazzo, Strembo, Carisolo, Massimeno kaj Bocenago.
128036 Rafaelnadal
128036 Rafaelnadal estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la elde la Observatorio de Majorko en Costitx (Majorko, Hispanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la hispana tenisisto Rafael Nadal, naskiĝita en Manacor, Majorko en 1986.