cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Izotopoj de jodo
Je multaj flankoj, 129I estas simila al kloro 36Cl. Ĝi estas solvebla halogeno, ne tre reakciokapabla, ekzistas ĉefe kiel ne-sorbanta anjono, kaj estas produktata pro kosmaj radioj, fuziaj, kaj en-_situ_ reagoj. En akvikaj studoj, koncentriteco de 129I estas kutime raportita kiel la rilatumo de 129I al tuteca I (kiu estas preskaŭ tute 127I). Same kiel estas en okazo de rilatumo 36Cl/Cl, la rilatumo 129I/I en naturo estas sufiĉe malgranda, inter 10−14 al 10−10. La maksimumo estis dum la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj pro fuzio, kaj la rilatumo 129I/I estis tiam proksimume 10−7. 129I diferencas de 36Cl en ĝia pli longa duoniĝotempo (15,7 anstataŭ 0,301 milionoj jaroj), ĝi estas pli ema eniri biologiajn substancojn kaj okazas en multaj jonaj formoj (kutime, I− kaj IO3−) kiuj havas malsamajn kemiajn kondutojn.
Angèle
Filantropio
Tra sia muziko kaj siaj tekstoj, Angèle montras sin engaĝita kontraŭ la seksismo, notinde en sia kanzono Balance ton quoi, pri kiu ŝi faris video-filmeton kunlabore kun Charlotte Abramow kaj Ophélie Secq, kun la partopreno de Pierre Niney, Antoine Gouy kaj de Nikita Bellucci.
Izotopoj de jodo
Pli grandaj kvantoj de stabila 129Xe en meteoritoj estas rezulto de disfalo de la denaska 129I produktita per la supernovaoj kiuj kreis la polvon kaj gason el kiu la suna sistemo estis formita. 129I estita la unua estinginta radioaktiva izotopo kiu estis identigita kiel estinta en la frua suna sistemo. Ĝia disfalo estas la bazo de la I-Xe radiomezura datigo projekto, kiu kovras la unuajn 83 milionojn jarojn de sunsistema evoluo.
Angèle
Filantropio
En majo 2019a, ŝi anoncis sian kunlaboron kun la fondaĵo KickCancer (asocio kiu aktivas kontraŭ la kancero ĉe infanoj kaj rikoltas monon okaze de alvokoj al projektoj aŭ okaze de mon-kolektaj kuradoj tiaj kiaj Run to Kick). Ŝi fariĝis ties ĉef-subtenanto por la jaro 2019 kaj partoprenis la kuradon la 29an de septembro 2019a.
Izotopoj de jodo
Iuj el la jodaj izotopoj estas uzataj kiel radioaktivaj izotopoj en atomkerna medicino: jodo-123 kaj jodo-131 estas uzita por sola fotona eliga komputila tomografio kaj jodo-124 por pozitrona emisia tomografio. Ili povas rezulti je malsamaj bildaj kvalitoj.
La norma atompezo estas 126.90447(3) u.
Angèle
Aliaj agadoj
Angèle donis sian voĉon al Gabby Gabby en la franclingva versio de la filmo Toy Story 4 publikigita en junio 2019a.
Okaze de la Festivalo de Cannes 2019, Angèle kantis « Sans toi » (Sen vi) omaĝe al la filmisto Agnès Varda kaj al la komponisto Michel Legrand.
Tradukoj en Esperanton
Du tradukoj estas konataj en Esperanto, sed ne publikaj (tradukis Christian Rivière). Temas pri :
Katedralo Elizabeto de Hungario (Košice)
Katedralo Elizabeto de Hungario estas impona romkatolika konstruaĵo en Slovakio, en urbo Košice.
Historio
En la tiutempa hungara urbo Kassa estis konstruita simpla kirko en la 1250-aj jaroj, kiu estis pilgrimejo. En la 14-a jarcento ĝi ruiniĝis pro incendio, tial la kirko estis malkonstruita. Baldaŭe oni konstruis pli novan preĝejon, en 1420 jam estis preta baziliko kun 5 navoj. Dum la baldaŭa historio ĝi ofte suferis pro incendioj (ekzemple en 1566) kaj inundoj. En 1461 turo kun reĝa balkono, post 6 jaroj 2 flankokapeloj, en 1496 plia turo konstruiĝis.
Inter 1604-1687 anstataŭ la katolikoj luteranoj profitis la konstruaĵon. Inter 1857-1863 la kirko renoviĝis. En 1804 ĝi ricevis la rangon katedralo. Inter 1877-1896 Imre Steindl trakonstruis la katedralon. Tiam konstruiĝis kriptoj, kien oni metis restaĵojn de Francisko Rákóczi la 2-a, Helena Zrínyi, Antal Esterházy, Nikolao Bercsényi en 1906. Depost Traktato de Trianon la katedralo apartenis al Ĉeĥoslovakio, nun al Slovakio. La lasta renoviĝo okazis en 2013.
Konstruaĵo
La katedralo situas sola en mezo de la urbo. La ĉefenirejo troviĝas en mezo de la fasado, kie ankaŭ 2 turoj altiĝas. Super la ĉefenirejo estas videbla skulptaĵo pri Elizabeto de Hungario kaj blazono de la urbo. Estas alia pordo en la norda flanko de la katedralo, kiu estas konata „ora pordo”. Ankaŭ tie estas videbla statuo pri Elizabeto de Hungario, krome pri Stefano la 1-a (Hungario), Ladislao la 1-a (Hungario), Emeriko de Hungario, fine diversaj reliefoj. Dum la frua historio apud la kirko tombejo etendiĝis, tial en la suda parto de la konstruaĵo alia pordo funkciis. La fera pordo estis farita en 1904. Ankaŭ tie estas statuo pri Elizabeto de Hungario, krome Konstantino la 1-a de la Romia Imperio, Francisco Xavier, Aŭgusteno de Hipono, fine plej supre Matiaso la 1-a (Hungario).
Interne la bapta vazo devenis el la 13-a jarcento.
Ĉefaltaro
La ĉefaltaro estis farita inter 1474 kaj 1477 kun 48 bildoj. Ĝi estas 12,5 m alta, 8,1 m larĝa kun malfermitaj flankopartoj. La altara bildo pri Sankta Antonio de Padovo estis pentrita de Ferenc Klimkovics en 1860.
Fontoj
hungare kun fotoj
hungare
Vinko Bitenc
Vinko Bitenc [vínko bítenc] (naskiĝis la 19-an de julio 1895 en Ljubljana, Slovenio, mortis en 1956) estis slovena junulara verkisto, poeto, dramisto kaj esperantisto.
Vivo
La tutan vivon li dediĉis al verkado de prozo, poezio kaj dramoj en la slovena lingvo kaj Esperanto. Antau la dua mondmilito li verkis por infanaj gazetoj Zvonček (Galanto), Mlado jutro (Juna mateno), Mladi Slovenec (La juna sloveno), Gruda (Terbulo), Vrtec (Infanĝardeno) kaj Naš dan (Nia tago), kies redaktoro li estis dum longa tempo. Post la milito li kunlaboris kun pluraj revuoj kaj verkis ankaŭ teatraĵojn por radio. Liaj plej konataj verkoj estas la lirika fabelo Zlati čeveljčki (Oraj ŝuetoj), kiu estis adaptita por televido, kaj la tre legata romano por plenkreskuloj Sončne pege (Lentugoj). Esperanto-revuoj publikigis liajn originalajn verkojn kaj tradukojn de slovenaj popolaj kaj partizanaj kantoj.
Zoltán Király
KIRÁLY Zoltán [kira:j] estas rumanuja hungara poeto, tradukisto, naskita la 3-an de majo 1977 en Kluĵo. Li estas ano de E-MIL. Li estas la filo de poeto László Király kaj de aktorino Éva Katona, pli aĝa frato de poeto Farkas Király.
Teodolito
Laŭ Francisko Azorín teodolito estas ''Topografia aparato por mezuri vertikalajn k. horizontalajn angulojn. Ĝiaj ĉefaj elementoj estas: lorno k. objektivo, fadenaro, rigardolenso k. fokusa ŝraŭbo; limbo gradumita, nivelilo k. stativo. Li indikas etimologion el la greka theaomai + dolotos'' (vidi malproksimen).
La aparato fakte ne estas pli ol lorno kiu turniĝas laŭ du aksoj: vertikala akso, ankaŭ nomata unua akso kaj horizontala akso, ankaŭ nomata dua akso.
Uhřice (Sedlec-Prčice)
Uhřice estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 0,5 km okcidente de Sedlec. Trafluas tra ĉi tie rojoj Sedlecký potok kaj Uhřický potok. Estas ĉi tie registritaj 31 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Uhřice situas en katastra teritorio Uhřice u Sedlce kun areo 2,34 km². En la katastra teritorio Uhřice u Sedlce situas ankaŭ Bolešín.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1388.
Muestro
En statistiko, muestro (aŭ specimeno) estas subaro de statistka populacio (superaro). Ĝi estas konsiderata cele akiri informon pri la totalo de la populacio. Tiele tiu devas esti sufiĉe granda, grava aŭ reprezenta, enhavante diversajn partojn de la totalo.
Bourseul
Bourseul (prononco, jen france, bretone Boursaout) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Lokoj kaj monumentoj
Bourseul enhavas tri monumentojn klasitajn historiaj (MH):
Muelejo de Pont Loyer
Muelejo de Pont Loyer
La muelejo ekfunkciis en 1821.
Jean-Baptiste Chesnais, posedanto, estas aŭtenta muelisto, kiu lernis sian metion en 1936 de sia onklo. La alveno de elektro en 1959 finis la agadon de muelisto.
S-ro Chesnais neniam vidis nek konis la originan radon de tiu muelejo, kiu ĉesis labori en 1920. Sed post baldaŭ unujarcenta dormo, S-ro Chesnais kaj lia bofilo rekonstruis tiun radon nun videblan.
En 1891 okazis batalo por la restaŭro de la muelejo.
Priskribo: 2 tabulradoj el kverko : unu, 7 metrojn diametra kun 48 tabuloj, dekstraflanke, restaŭrita, unu, 5 metrojn diametra kun 32 tabuloj, maldekstraflanke, refarita en 1988.
La muelejoj de Pont-Loyer ĉerpas sian movenergion de la rivero Arguenon. 400 metrojn pli alte, baraĵeto sur la rivero Arguenon kun kanaleto alportas akvon al la muelejo.
Tertremo de Halepo (1138)
La tertremo de Halepo (1138) estis tertremo, kiu okazis proksime al la urbo Halepo en norda Sirio la 11-a de oktobro 1138. La usona geologia agentejo (United States Geological Survey) taksas ĝin la tria plej mortiga tertremo en historio. Oni supozas, ke la nombro de 230.000 mortintoj rilatas ne nur al tiu tertremo sed estas sumo de ĉi tiu kun la tertremoj, kiuj okazis novembre de la jaro 1137 ĉe Al Jazira en Mezopotamio kaj la 30-an de septembro 1139 en la azerbajĝana urbo Ganĝa. La unuan mencion de 230.000 mortintoj starigis Ibn Taghribirdi en la 15-a jarcento.
Kunteksto
La tertremo estis la komenco de du gravaj sinsekvoj de tertremoj en la regiono: de oktobro 1138 ĝis junio 1139 kaj alia multe plej intensa de septembro 1156 ĝis majo 1159.
La unua serio suferigis regionojn ĉirkaŭ Halepo kaj la okcidentan parton de la regiono de Edesa en Mezopotamio (la nuna Şanlıurfa en Turkujo). La dua okazis en regiono de nordokcidenta Sirio, norda Lebanono ĝis la regiono de Antioĥio en suda Turkujo.
En la mezo de la 12-a jarcento la norda Sirio estis militdetruita lando. La krucistaj ŝtatoj starigitaj de okcident-eŭropanoj, kiel ekzemple la Antioĥa princlando estis daŭre en milito kontraŭ la islamanaj ŝtatoj de norda Sirio kaj mesopotamiaj regionoj, kiel ĉefe Halepo kaj Mosulo.
Priskribo
Tiutempa kronikisto en Damasko, Ibn al-Qalanisi, raportis pri la ĉefa tertremo merkrede la 11-an de oktobro 1138. Li skribis, ke ĝin antaŭis unua tremo la 10-an de oktobro kaj posttremoj vespere de la 20-a de oktobro, la 25-a de oktobro kaj en la nokto de la 30-a de oktobro al la 1-a de novembro, kaj fine lasta frumatene de la 3-a de novembro. Tamen Kemal al-Din, posta verkisto, raportis pri nur unu tertremo inter la 19-a kaj 20-a de oktobro, kio kontraŭas la raporton de Qalanisi. Ĉar Qalanisi verkis en la periodo de la tertremo kaj aliaj aŭtoroj subtenas la daton de la 10-a aŭ 11-a oktobro, lia dato de la 11-a de oktobro estas konsiderata nun la plej verŝajna.
La plej grave atingita areo estis ĉe Harem, kie krucistoj konstruis grandan fortikaĵon. Fontoj indikas, ke la kastelo estis detruita, kaj ke la preĝejo kolapsis. La fortikaĵo de Atarib tiam okupita de islamanoj estis detruita. La konstruaĵo kolapsis kaj mortigis 600 gvardistojn, nur la guberniestro kaj kelkaj servistoj supervivis kaj fuĝis al Mosulo. La urbo de Zaradna, jam detruita de militistoj estis ĝis funde detruita, kiel ankaŭ la malgranda fortikaĵo ĉe Shih.
La loĝantoj de Halepo, granda urbo de pluraj dekmiloj da homoj en la tiama epoko, ricevis anoncon per antaŭtertremoj kaj fuĝis al la kamparo antaŭ la ĉefa tremo. La muroj de la fortikaĵo kolapsis, kiel ankaŭ la muregoj oriente kaj okcidente de la fortikaĵo. Multaj domoj estis detruitaj kaj la ŝtonoj uzataj por la konstruado falis en la stratojn.
Aliaj damaĝoj okazis en Azrab, Bizaah, Tel Ĥalid kaj Tel Amar.
La ĉefa tertremo kaj ĝiaj posttremoj senteblis en Damasko, sed ne en Jerusalemo.
Göhl (Holstinio)
Göhl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Orienta Holstinio de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Galapaga burdopetrelo
La Galapaga burdopetrelo aŭ Galapaga petrelo (Pterodroma phaeopygia) estas granda, longflugila marbirdo de la grupo de burdopetreloj. Tiu specio estis iam konata kiel Malhelpuga petrelo, kvankam ĵusaj taksonomiaj ŝanĝoj nuligis tiun nomon el nuna uzado. (Vidu ankaŭ la specion Havaja petrelo, el kiu tiu ĉi specio disiĝis.) La lokanoj en Galapagoj ofte nomigas tiun specion en la hispana "patapegada" (nome gluita-kruro).
La Galapaga burdopetrelo estas endemia marbirdo kiu nestumas en areoj de granda humideco en altaj teroj (ĝenerale super 200 m alte) de kvin insuloj de Galapagoj (nome insuloj San Cristóbal, Santa Cruz, Santiago, Floreana, kaj Isabela). Iam la petrela populacio estis draste tuŝita pro enmetitaj mamuloj. Tiuj enmetitaj animaloj predis kaj efikis su la nestokolonioj, konduke al taksado de tiu petrelo kiel Draste Endanĝerita en la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Unu el ĉefaj minacoj kontraŭ la populacio de petreloj estas la Nigra rato (Rattus rattus), nome enmetita specio kiu estas ĉefa kaŭzo de malsukceso de ovoj kaj mortoj de petrelidoj de tiu ĉi specio. Ankaŭ enmetitaj plantoj ŝanĝis kaj malpliigis la reproduktan habitaton. La reprodukta periodo de petreloj kovras ĉirkaŭ ok monatoj de la jaro. Studo farita en 2002 montris, ke la ovodemetada periodo okazas inter marto kaj la fino de oktobro, kun pinto dum la unuaj du semajnoj de aŭgusto.
Permesilo
Permesilo estas dokumento aŭ signo atestanta, ke al ties posedanto estas permesite fari ion.
Permesiloj por transportiloj
Antaŭ ol vi rajtas stiri aŭton, vi ekzemple bezonas kondukpermesilon. Por povi stiri aviadilon, bezonata estas pilota permesilo.
Komputilaj permesiloj
Por komputilaj programoj kaj datumoj permesiloj ankaŭ estas uzataj. Por libera programaro estas ekzemple uzata Publika Permesilo de GNU, dum la Permesilo de GNU por Liberaj Dokumentoj estas simila al la GPL, sed por dokumentoj, ne programoj.
Krea komunaĵo estas neprofitema asocio, kiu disponigas diversajn permesilojn por datumoj en interreto.
La Mozilla Public License (angle, "Publika Permesilo de projekto Mozilo", angla mallongigo MPL) estas libera, malfermkoda kaj detala permesilo de komputilaj programoj. La licencaj difinoj estas evoluigitaj kaj subtenitaj per la Mozilla-Fondaĵo.
Ferenc Kovács
Ferenc Kovács
Civitella Alfedena
Civitella Alfedena estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Kateřina Neumannová
Kateřina Neumannová (naskiĝis la 15-an de februaro 1973 en Písek) estas ĉeĥa sportisto, duobla mondĉampionino en skikurado (en 2005 kaj 2007), gajninta plurajn olimpikajn medalojn (inkluzive la oran medalon en Torino 2006, en konkurso pri 30km liberstilaj).
Pri sporto ŝi okupiĝas profesie ekde 1991. Ŝi havas filinon Lucie (2003).
11823 Christen
11823 Christen estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
An Inse
An Inse (angle: Inch-island) situas en Lough Swilly, graflando Dún na nGal, Respubliko Irlando.
Vizitindaj konstruaĵoj
Por la restaĵoj de pordega tombo kun proksima tomba ĉambro eventuale oni uzis materialon de alia pli aĝa tombo en la sudokcidenta parto de la insulo. Burgo el la 15a jarcento staras sur la klifoj kun superrigardo al Lough Swilly. La presbiteria preĝejo estas unu el la plej malgrandaj de la ĉirkaŭaĵo (nur por 14 familioj). Ekzistas katolika preĝejo havante la nomon Nia Sinjorino de Lourdes. Ĝi estis konstruita en la jaro 1932.
Naturo
La insulo estas fama por la ebleco de la birdumado.
Cervera del Llano
Cervera del Llano [zerbEra deljAno] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2013 estis de 253 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,56 loĝ/km².
Situo
Cervera del Llano estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la centra parto de la Provinco Kvenko; je 79 km el Kvenko, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 55.49 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°46′57″N 2°25′2″O.
Historio
Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Cervera del Llano, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Cervera del Llano kie oni falis al la nunaj 253.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Paris Expo Porte de Versailles
Paris Expo Porte de Versailles estas ekspoziciejo kaj kongresejo en Parizo, Francio. Ĝi situas en la 15-a arondismento ĉe la metrostacio inter Boulevard périphérique kaj Boulevards des Maréchaux. Ĝi estas la plej granda ekspozicia parko en Francio.
Paris Expo Porte de Versailles havas  da ekspoziciejo, 8 pavilionojn, 2 aŭditoriojn, 32 kunvenejojn. La ekspoziciejo aranĝas pli ol 120 komercajn foirojn ĉiujare, same kiel eventojn, multajn produktolanĉojn kaj konvenciojn. La Tour Triangle, 180 metrojn alta vitra piramido, estas planita esti konstruita proksime de la ejo. Ĝi enhavas hotelon kun 120 ĉambroj kaj kvadrataj metroj da oficeja spaco.
La Pariza Ekspozicio gastigos la Somerajn Olimpikojn de 2024, kun manpilkado, flugpilko kaj tabloteniso konkursoj.
Vladimír Surovček
Vladimír Surovček (naskiĝis la ; mortis la , slovaka Esperantisto, organizanto, verkisto. Li estis kunfondinto kaj prezidanto de Esperanto-klubo en Liptovský Hrádok kaj kunfondinto de Liptova Esperanto-klubo kaj Mezslovaka Esperanto-Ligo (MEL). Sian artan senton li estis kapabla transformi en artajn bildojn, artfotografaĵojn kaj en Esperantajn tradukojn. Multe vojaĝis kaj partoprenis UK-ojn kaj naciajn kongresojn.
Leĝo de Biodiverseco de Kostariko
La Leĝo de Biodiverseco aŭ leĝo 7788 regulas la konservadon kaj daŭripovan uzadon de biodiverseco en Kostariko, kaj la justan distribuadon de tiurilataj avantaĝoj kaj malavantaĝoj. Ĝi estis iniciatita por efektivigi la devojn, kiujn Kostariko alprenis en 1994, kiam ĝi ratifis la Interkonsenton pri Biologia Diverseco. Ĝin aprobis la Leĝofara Asembleo la 23-an de aprilo de 1998 kaj konfirmis la prezidanto José Figueres Olsen la 6-an de majo de 1998.
Enhavo
Ĉapitro 1: Ĝeneralaj Disponoj
Difinas la aferojn regatajn de la leĝo kaj ĝiajn celojn, kaj starigas la jenajn ĝeneralajn principojn: respekton al la vivo en ĉiuj ĝiaj formoj; ke la eroj de la biodiverseco estas meritaj varoj; respekton al kultura diverseco; kaj juston ene de kaj inter generacioj. Laŭ interpreto de la juristo Mario Peña Chacón, la deklaro, ke ĉiu vivaĵo rajtas vivon, implice deklaras rajton de la naturo mem je ekzisto, prospero, kaj evoluo.
Ĉapitro 2: Administra Strukturo
Kreas unu parte sendependan organizaĵon, la Nacian Komision por Mastrumado de Biodiverseco, ene de la Ministerio pri Medio kaj Energio, kaj donas leĝan bazon al alia, la Nacia Sistemo de Konservareoj, kiu jam funkciis laŭ aŭtoritato de dekretoj ekde 1994.
Ĉapitro 3: Garantioj de Media Sekureco
János Háy
János Háy [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Háy János estas hungara poeto, verkisto, redaktoro, instruisto. János Háy naskiĝis la  en Vámosmikola.
Leĝo de Biodiverseco de Kostariko
Enhavo
Devigas ĉiujn, kiuj deziras labori pri genetika modifado de organismoj, unue akiri permesilon.
Ĉapitro 4: Konservado kaj Daŭripova Uzado de Ekosistemoj kaj Specioj
Devigas la ŝtaton kaj la civitanojn subteni la daŭradon de ekologiaj procezoj, starigas prioritatojn por la konservado de specioj laŭ endanĝereco kaj aliaj ecoj, kaj faras kromajn disponojn pri protektataj areoj.
Ĉapitro 5: Aliro al Genetikaj kaj Biokemiaj Eroj kaj Protekto de la Rilataj Konoj
Starigas kondiĉojn kaj procedojn por uzi kaj komerci biokemiajn materialojn. Baza kondiĉo estas, ke oni povas aliri biokemian materialon nur se konsentas la individuo, konservareo, aŭ indiĝena komunumo, kiu posedas la lokon, kie la organismoj troviĝas.
Ĉapitro 6: Edukado kaj Publika Konscio, Esplorado kaj Transdonado de Teknologio
Postulas, ke oni inkluzivu konsciigon pri la valoro de biodiverseco en edukaj programoj, kaj stimulu la eltrovon kaj konservon de mediaj konoj.
Ĉapitro 7: Takso pri Influo al la Medio
Rajtigas la Nacian Komision por Mastrumado de Biodiverseco postuli taksostudon pri influo al la medio de proponitaj projektoj.
Ĉapitro 8: Stimuliloj
Postulas, ke la ŝtato agu por stimuli daŭripovan uzadon kaj konservadon de biodiverseco.
Ĉapitro 9: Procedoj, Procesoj, kaj Punoj Ĝenerale
Disponas interalie, ke ĉiu homo povas ekigi proceson protekte al biodiverseco, ke la ŝarĝo de pruvo falas sur la akuzito pri mediaj damaĝoj, kaj ke la puno por nerajtigita uzo aŭ komerca esploro de biodiverseco estas monpuno.
Ĉapitro 10: Finaj kaj Transiraj Disponoj
Historio
Iniciatis la leĝon la asembleano Luis Martínez Ramírez, de la Partio Nacia Liberiĝo, en februaro de 1996, kunlabore kun la Internacia Unio por la Konservo de Naturo kaj konsultante diversajn fakulojn kaj civitanojn. Iuj sciencistoj oponis la projekton pro opinio, ke la neceso peti rajtigon malhelpos ilian esploradon. Ankaŭ la centraj instancoj de la Ministerio pri Medio kaj Energio oponis, maldezirante cedi parton de sia aŭtoritato al la novaj administraj organizoj starigotaj de la leĝo. La projekto tamen gajnis la konsenton de la necesa plimulto de asembleanoj kaj iĝis leĝo pli ol du jarojn post sia iniciatiĝo.
Tuj post la validiĝo de la leĝo, la Ministro pri Medio kaj Energio komencis proceson de kontraŭkonstitucieco pri ĝi, akuzante, ke ĝi transdonas funkciojn proprajn de la plenuma povo al parte sendependaj organizoj, specife la Nacia Konsilio por Mastrumado de Biodiverseco kaj la Nacia Sistemo de Konservareoj. La daŭra proceso limigis la efektivon de tiuj funkcioj ĝis 2006, kiam la Konstitucia Ĉambro fine deklaris sian juĝon, ke la leĝo estas laŭkonstitucia.
Malansac (stacidomo)
Malansac estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Malansac, en departemento Morbihan, regiono.
Leĝo de Biodiverseco de Kostariko
Historio
En 2010, la Leĝo de Biodiverseco gajnis la premion Estonteca Politiko, aljuĝatan de la NRO Monda Konsilio pri Estonteco.
Eksteraj ligiloj
Teksto de la leĝo (hispanlingva):
Malansac (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Savenay - Landerneau (470000).
Bretona naciismo
Bretona naciismo estas la naciismo de la tradicia provinco de Bretonio en Francio. Bretonio estas konsiderita kiel unu el la ses Keltaj nacioj (kune kun Kornvalo, Irlando, la Manksinsulo, Skotlando kaj Kimrio). Kiel ĉe la klopodoj de multaj najbaraj regionoj, bretona naciismo kombinas politikajn kaj kulturajn aspektojn.
La politikaj aspiroj de la Bretonaj naciistoj inkludas la deziron akiri la rajton al mem-regado, ĉu ene de Francio aŭ sendepende de ĝi, kaj por akiri pli da potenco en la Eŭropa Unio, Unuiĝintaj Nacioj kaj aliaj internaciaj institucioj.
Bretona kultura naciismo inkluzivas gravan lingvan eron, kaj la parolantoj de la bretona kaj de la galoa serĉas egalecon kun la franca lingvo en la regiono. Kulturaj naciistoj ankaŭ serĉas revivigon de la bretonaj muziko, tradicioj kaj simboloj, kaj la forĝadon de fortaj ligiloj kun aliaj Keltaj nacioj.
La franca pozicio inkludas gamon de konsideroj, el permeso al Bretonio por havi propran registaron al limigado de deziroj por sendependeco.
Nuntempaj politikaj partioj aŭ movadoj tenantaj Bretonajn naciismajn vidpunktojn estas la Bretona Demokratia Unuiĝo, la Bretona Partio, Emgann, Adsav kaj Breizhistance.
Ollon VD
Ollon estas komunumo en la distrikto Aigle en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 7,144 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Ollon situas inter Aigle kaj Bex kaj etendiĝas de la bordo de Rodano, kiu formas ĝian okcidentan limon ĝis al la Vaŭdaj Alpoj. La komunumo konsistas krom la ĉefvilaĝo Ollon el multnombraj vilaĝoj, vilaĝetoj kaj setlejoj, nome: Antagnes (sur alteco de 567 m s.m.), Auliens (sur alteco de 807 m s.m.), Arveyes (sur alteco de 1231 m s.m.), Bretaye (sur alteco de 1806 m s.m.), Chesières (sur alteco de 1208 m s.m.), Ensex (sur alteco de 1787 m s.m.), Forchex (sur alteco de 748 m s.m.), Glutières (sur alteco de 773 m s.m.), Huémoz (sur alteco de 1004 m s.m.), La Croix (sur alteco de 1753 m s.m.), Les Combes (sur alteco de 884 m s.m.), Les Ecovets (sur alteco de 1300 m s.m.), Les Fontaines (sur alteco de 502 m s.m.), Paluaires (sur alteco de 765 m s.m.), Panex (sur alteco de 935 m s.m.), Plan d'Essert (sur alteco de 655 m s.m.), Plambuit (sur alteco de 1123 m s.m.), Saint-Triphon (sur alteco de 429 m s.m.), Sala (sur alteco de 469 m s.m.), Verchiez (sur alteco de 543 m s.m.), Villars-sur-Ollon (sur alteco de 1253 m s.m.), kaj Villy (sur alteco de 411 m s.m.).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 59,54 km², de kiuj 38,8% estas kovritaj de arbaro, 46,3% servas por agrikulturo kaj 10,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ollon limas en nordo al Ormont-Dessous, en oriento al Ormont-Dessus, en sudoriento al Gryon, en sudo al Bex, en sudokcidento al Monthey (VS), en okcidento al Collombey-Muraz (VS), kaj en nordokcidento al Aigle.
Trafiko
Tra Ollon pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9, la kantona ĉefvojo n-ro 147 kaj la kantona ĉefvojo n-ro 201, kaj la svisa aŭtovojo A9, al kiu la komunumo disponas pri propra alveturejo en Saint-Triphon, kie ankaŭ situas la stacidomo ĉe la trajnlinio de Laŭzano al Brigo. Mallarĝspura trajnlinio kondukas de Saint-Triphon al Ollon. Tra la komunuma teritorio pasas ankaŭ la mallarĝspuraj trajnlinioj de Aigle al Diablerets kaj de Bex al Bretaye, krome diversaj buslinioj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ollon datiĝas el la jaro 1018 kiel Aulonum, temas pri kopio kies originalo supozeble datiĝas el la jaro 515. Diversaj trovitaj objektoj kaj restaĵoj el la neolitiko pruvas, ke la teritorio de Ollon jam estis loĝata en prahistoria tempo. Dum mezepoko la episkopo de Siono posedis rajtojn en Ollon. Dum la Burgonjaj Militoj la valezanoj bruligis la vilaĝon Saint-Triphon. Post la Burgonjaj Militoj Ollon estis konkerita de Berno kaj fariĝis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 mandatejo de la Voktejo Aigle. Post mallonga aparteno al la Kantono Lemano ĝi fariĝis kun la tuta Distrikto Aigle en la jaro 1803 parto de la nove fondita Kantono Vaŭdo.
Bolelouc
Bolelouc estas vilaĝo en Ĉeĥio, norda parto de kampurbo Dub nad Moravou en distrikto Olomouc. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/435. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 163 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Bolelouc situas en katastra teritorio Dub nad Moravou kun areo 15,21 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1232.
Gœrlingen
(jen france, origine germane Görlingen, alemane Geerlinge) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
(16343) 2326 T-3
(16343) 2271 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Nicoleni
Nicoleni [nikolenj] (hungare: Székelyszentmiklós se:kejsentmiklo:ŝ) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Cristuru Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Şimoneşti.
Civitella Casanova
Civitella Casanova estas komunumo de Italio.
Nicoleni
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1497. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, al departemento Udvarhely.
Les Diablerets (stacidomo)
Les Diablerets estas fervoja stacidomo en Ormont-Dessus, Svislando.
Deleni (Ideciu de Jos)
Deleni [deleni] (hungare: Oroszidecs [orosideĉ], germane: Obereidisch) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Reghin. En 1910 ĝi havis 639 loĝantojn (hungaroj), en 1992[ nur 379 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1319. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (departmento Maros-Torda). Administre ĝi apartenas al Ideciu de Jos.
Luthern
Luthern estas komunumo en la distrikto Willisau en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 1369 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Luthern situas sude de la monto Napf en la valo de la samnoma rivero, kies fonto troviĝas sub la monto Napf sur la komunuma teritorio. La teritorio de la komunumo konsistas el monteta kamparo kun profundaj ravinoj. Ĝia longeco estas 12,5 km de sudo al nordo, ĝia larĝeco de oriento al okcidetno 5 km. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Luthern mem la vilaĝetoj Luthern-Bad, Hofstatt, Flühlen kaj krome multnombraj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 37,76 km², de kiuj 47,5% estas kovritaj de arbaro, 47,8% servas por agrikulturo kaj 3,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Luthern limas en nordo al Ufhusen, en nordoriento al Willisau, en oriento al Hergiswil ĉe Willisau, en sudo al Trub (Kantono Berno), sen okcidento al Sumiswald (Kantono Berno), kaj en nordokcidento al Eriswil (Kantono Berno).
Trafiko
Luthern estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Hüswil tra Luthern al Luthernbad. La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas nordoriente en Dagmersellen en distanco de 25 km.
Historio
La unua dokumenta mencio de Luthern datiĝas el la jaro 1275 kiel Lutrun.
En la jaro 1283 la tiamaj posedantoj la Baronoj de Affoltern vendis la valon al la Kavaliroj de Hünenberg, kiuj ĝin vendis en la jaro 1414 al Ueli Hugi kaj Hensli Bircher. Bircher pluvendis sian parton al la urbo Lucero, kial ĝi fariĝis parto de la lucerna voktejo Willisau, el kiu post la Helveta Revolucio en lajaro 1798 fariĝis helveta distrikto, kaj per la restaŭracio de la jaro 1803 la distrikto Willisau de Kantono Lucerno.
Gusztáv Pálfy
Gusztáv Pálfy [gustAv pAlfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pálfy Gusztáv estis hungara skulptisto, medalisto, platetisto. Gusztáv Pálfy naskiĝis la en Kiskunfélegyháza kaj mortis la 25-an de novembro 2021.
Biografio
Gusztáv Pálfy abiturientis en industriarta mezlernejo en Budapeŝto en 1961, lia ĉefinstruisto estis József Somogyi. Li studis en Industriarta Altlernejo inter 1963 – 1965 (liaj plej gravaj instruistoj estis András Dózsa-Farkas, Bálint Józsa, Ferenc Kovács (skulptisto)), poste en Hungara Belarta Altlernejo inter 1965 – 1969. Liaj majstroj estis Pál Pátzay kaj Jenő Barcsay. Ekde 1970 li vivas kaj kreas en Kecskemét. Li studvojaĝis al Japanio (1973), Suomio (1976), Pollando (1986), Egiptio (1988), Francio (1989). Li ricevis premiojn inter 1962-2017. Li havas edzinon.
Eŭtenio
Laŭ la helena mitologio, Eŭtenio (el la greka Ευθηνια, prospero) estis dajmonino kiu personigis prosperon kaj abundon. Pro tio, ŝia kontraŭa spirito estis Penio (Malriĉeco). Laŭ la orfea tradicio, Eŭtenio estis filino de Hefesto kaj Aglajo, do fratino de Eŭklejo (Bona Reputacio), Filofrozino (Ĝentileco) kaj Eŭfemo (Aklamo). Kune kun siaj fratinoj, oni konsideris ŝin unu el la plej junaj karisoj.
Stanley Sadie
Stanley John SADIE, CBE (naskiĝis en Londono; mortis  en Cossington, Somerset) estis grava brita muziksciencisto, muzikkritikisto kaj redaktoro. Sadie doktoriĝis en 1958 ĉe la Universitato de Kembriĝo. Lia doktoriĝo havas la titolon “The British Chamber Music 1720-1790” (La Brita Ĉambra Muziko 1720-1790).
Sadie estis profesoro ĉe la Trinity College of Music en Londono de 1957 ĝis 1965. Ekde 1964 li laboris ĝis 1981 por la ĵurnalo The Times kiel muzika kritikisto kaj de 1967 ĝis 1987 kiel kuneldonisto de la magazino The Musical Times. Sed lia plej grava okupo estis la eldonado de la sesa eldono de la Grove Dictionary of Music and Musicians, origine publikigita de George Groove, en la jaro 1980. Sadie tralaboris la verkon, pluigis ĝin aldoninte al la 9 jam ekzistintaj ankaŭ 11 novajn volumojn, kaj donis al ĝi la adician titolon The New, do ĝi nun nomiĝis The New Grove Dictionary of Music and Musicians. La sepa eldono, kiun li ankaŭ redaktis, nun kun 29 volumoj, estis publikigita en la jaro 2001. La Grove Dictionary estas hodiaŭ laŭ la ĝenerala opinio la plej grava enciklopedio de la muzikscienco.
Honoroj
En la jaro 1982 li estis farigita CBE (Commander of the Ordeno de Brita imperio). Li ricevis honoran doktorgradon de la Universitato de Leicester, kaj estis elektita honora membro de la Royal Collage of Music kaj de la Gonville and Caius College, Kembriĝo.
Leusden
[[Media:Nl-Leusden.ogg|Leusden]] estas municipo kaj loĝloko en la nederlanda provinco Utrecht. La municipo havis (je la 1-a de julio 2006) 28 731 loĝantojn kaj havas areon de 62,02 km² (de kiu 0,34 km² estas akvo).
Sado
La insulo Sado (佐渡島, elparolita: Sado-ga-ŝima) troviĝas ĉirkaŭ 60 km nordokcidente de la urbo Niigata en la gubernio Niigata en la japana maro. Ĝia surfaco estas ĉirkaŭ 900 km². La pejzaĝon karakterizas vulkanoj, la plej alta monto estas pli ol 1000 m alta. La loĝantoj nombras ĉirkaŭ 70.000, kaj jare preskaŭ unu miliono da turistoj vizitas la insulon.
En 2004, municipoj de la urbo kuniĝis en la urbon Sado. Antaŭ la kuniĝo, ekzistis la urbo Rjocu, urbetoj Aikaŭa, Kanai, Saŭata, Hatano, Mano, Hamoĉi, Ogi, vilaĝoj Niibo kaj Akadomari.
Historio
Tra jarcentoj la insulo estis rifuĝejo por politikaj persekutitoj, inter ili la imperiestro Juntoku, la pastro Nichiren kaj Zeami, Noo-aktoro kaj aŭtoro. En la jaro 1601 oni malkovris oron; en la tiam malfermitaj minoj laboris ĉefe punkaptitoj.
Alfred von Wolzogen
Alfred von WOLZOGEN (naskiĝinta la en Frankfurto ĉe Majno, mortinta la  en San Remo) estis germana juristo, poeto kaj teatrointendanto.
Vivo
Estante filo de la leŭtenanto Ludwig Julius Adolf Friedrich von Wolzogen li studis ekde 1841 jursciencon en Berlino kaj Heidelberg antaŭ ekdeĵoro ĉeŝtata en la jaro 1844-a. Laborinte kiel registara asesoro en la ministerio pri internaj aferoj li transigitis en 1854 ĉe la registaro en Vroclavo. Tie li iĝis en 1863 registara konsilisto. Ekde 1868 von Wolzogen vivis kiel kortega teatro-intendanto en Schwerin.
En 1851 li eldonis la rememorojn de sia patro; poste li publikigis »Freiherr von Schillers Beziehungen zu Eltern, Geschwistern und der Familie von Wolzogen« (Stuttgart 1859) kaj »Aus Schinkels Nachlaß« (Berlino 1862–1864). El lia verkaro menciindas: »Preußens Staatsverwaltung mit Rücksicht auf seine Verfassung« (Berlino 1854), »Reise nach Spanien« (Leipzig 1857), »Geschichte des reichsfreiherrlich von Wolzogenschen Geschlechts« (Leipzig 1859), »Über Theater und Musik« (Vroclavo 1860), »Über die szenische Darstellung von Mozarts ›Don Giovanni‹« (Vroclavo 1860), »Wilhelmine Schröder-Devrient« ((Leipzig 1863), »Schinkel als Architekt, Maler und Kunstphilosoph« (Berlino 1864), »Rafael Santi« ((Leipzig 1865), »Peter v. Cornelius« (Berlino. 1867).
Kiel poeto li sin eksperimentis en la komedio »Nur kein Ridicul« (Berlino 1864) kaj en la kune kun Ludwig Albert von Winterfeld skribitaj dramoj »Blanche«, »Sophia Dorothea« kaj »Fürstin Orsini« (»Dramatische Werke«, Leipzig 1866), scena pritraktaĵo de »Sakuntala« de Kalidasa (Schwerin 1869).
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol 20. Leipzig 1909, p. 745 (tie ĉi interrete)
Albertyna Szczudłowska-Dembska
Albertyna Ewa Szczudłowska-Dembska (naskiĝis la 9-an de decembro 1934, mortis la 17-an de septembro 2013) – pola egiptologo, koptologo, profesorino d-ro habilita, specialistino pri historio kaj kulturo de Antikva Proksima Oriento.
Vasa (dinastio)
La Vasa dinastio estis dinastio de svedaj reĝoj de 1521 ĝis 1654, kaj de polaj reĝoj de 1587 ĝis 1668. La simbolo de la dinastio estas garbo aŭ fasko (sveda: vase).
Historio
La sveda familio Vasa ekis per Gustav Eriksson, poste Gustav Vasa, post la disiĝo de Danlando, nome la unua reĝo de Svedio post la Kalmar-Unio. Tiu regno fariĝis hereda sub Gustav Eriksson.
Albertyna Szczudłowska-Dembska
Vivo
Albertyna Dembska estis plurjara gvidantino de Egiptologia Fako de la Orientalistika Fakultato de Universitato de Varsovio, profesoro de Histori-Instituto de Histori-Sociologia Fakultato de Universitato en Bjalistoko, en la jaroj 1987-1997 membro de Komitato de Orientalistikaj Sciencoj ĉe Pola Scienca Akademio kaj en la jaroj 1962-1972 de Pola Orientalistika Societo.
Vasa (dinastio)
Historio
En la listo de la reĝoj de Svedio troviĝas tiu kronologia listo: Johano la 3-a geedziĝis kun princino Katarina Jogajlido de Pollando kaj kombinis la dinastion de la pol-litova reĝa domo de la Jogajlidoj, kun la sveda. De li venis la pola linio de la domo de Vasa, kaj, siavice, la polaj regantoj: Kiam senfila Kristina mortis en 1689 la pli juna kaj pli bone-konata sveda linio de la domo de Vasa estis jam en la virina linio, post kiam Gustavo la 2-a Adolfo, jam en 1632, la vira linio iĝis formortinta. La plej aĝa linio formortis el Eriko la 14-a, filo de Gustavo, en 1607. La meza linio, kiu, kun Johano la filo de Sigismondo en 1587 reĝis la polan tronon, perdis la svedan tronon en 1599, kaj mortis en 1672, kun Johano la 2-a Kazimiro.
La domo de Palatinato-Zweibrücken-Birkenfeld, branĉo de la Vitelsbaĥoj, en la virina linio posteuloj de la domo de Vasa, gajnis nun kun Karlo Gustavo en 1654, la reĝan kronon. En Pollando komencis kun Johano la 2-a Kazimiro la malpliiĝo de la regno. Militoj kontraŭ la Otomana Imperio, Rusio, Brandenburg-Prusio, Transilvanio, kaj Svedio malfortigis la ŝtaton socie, ekonomie kaj politike. En enlanda politiko estis por la unua fojo en la jaro 1652 en la pola Sejmo, la Liberum Vetoo kontraŭ decido de la Parlamento. La Sejmo nur povus unuanime fari decidojn, kio fakte estis ne ebla. El 1657 al 1660, la Duklando de Prusio, kies suvereneco esti donita poste al la Reĝlando Prusio, evoluiĝis. La batalpaŭzo de Andrussowo 1667 kun Rusio kostis grandegajn areojn. Urboj kiel Smolensko kaj Kievo, kaj Ukrainio ĝis la Dnepro iĝis rusiaj landoj. Jaron poste, post kiam Johano Kazimiro abdikis, kaj supreniris alia reĝo (princo Mikaelo Wiśniowiecki), al la trono de la pola rego, neniu Vasa estis, kvankam la (en Svedio) abdikanta Kristina, tiam katolikino, por tempo, planis deveni kandidatino por la elekto de pola reĝo. La lasta viro de Vasa, Johano la 2-a Kazimiro, mortis en 1672 en Francio, kaj lasis malantaŭ si landon detruita de la milito.
Posteuloj de la Vasa venis en la virina linio (la unua, de la Palatinata Wittelsbach, poste, la dinastio de Holstein-Gottorp) kaj regis en Svedio ĝis 1818. La lasta princino nomita Vasa, estis reĝino Karola de Saksio (1833-1907), edzino de reĝo Alberto de Saksio, kaj nepino de la en 1809 senpovigita sveda reĝo Gustavo la 4-a Adolfo. Gustavo la 5-a en la virina linio de Gustavo la 4-a Adolfo estis posteulo.
Albertyna Szczudłowska-Dembska
Vivo
Ŝia edzo estis orientalisto Wojciech Dembski, spertulo pri Arabaj Kristanoj.
Entombigita en la Tombejo Bródnowski en Varsovio.
Bakteriozo
Bakteriozo estas ĝenerale malsano, kiun kaǔzas bakterioj. La esprimo oni uzas ĉefe ĉe plantmalsanoj, kies ekesto estas pro bakteria atako.
La disvastigo de bakteriozo povas esti kontolata per la kontrolo de la infektovojoj. Male al la terapio de bakteriaj malsanoj ĉe homoj kaj bestoj, la uzado de antibiotikoj ĉe plantoj en la Eŭropa Unio estas malpermesita.
21686 Koschny
21686 Koschny estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana amatora astronomo André Knöfel elde la Publika Observatorio de Drebach (Saksio, Germanio).
(14716) 2000 CX81
(14716) 2000 CX81 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
21686 Koschny
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana aerospaca inĝeniero Detlef Koschny, ano de la Scientista Teamo de la projekto Rosetta de la Centro pri Kosma Esploro kaj Teknologio de la Eŭropa Kosma Agentejo. Li estas ankaŭ aktiva amatora astronomo kaj laboras pri observado de meteoroj elde la grundo per intensigitaj video-fotiloj.
Akvoŝoso
En la fruktkultivado oni nomas fortajn, preskaŭ vertikalajn ŝosojn „akvoŝosoj“ sur kiuj kreskas horizontalaj branĉoj. Tiuj ŝosoj estas depende de la pozicio lasataj por formi novan akson aŭ estas fortranĉita, se ili kreskas tiel, ke ĝi donas tro da ombro al la interno de la arbo. El tiuj ŝosoj povas fariĝi valoraj fruktbranĉoj.
Blanka narciso
Poeta narciso (Narcissus poeticus) estas plantospecio el la genro narciso, el la familio Amarilidacoj (Amaryllidaceae).
Priskribo
La poetaj narcisoj estas bulbaj plantoj kaj kreskas 40 ĝis 50 cm alte, la folioj larĝas nur 5-8 mm. La floroj estas kreme blankaj kaj havas meze flav-ruĝan pluskorolon. La floroj staras unuope surtige kaj aperas ekde aprilo. La planto estas venena kaj entenas en la bulboj la alkaloidon narcisino kaj narcipoetino.
Nomo
La nomo narciso devenas de la greka verbo νάρκειν (narkein), kiu havas la signifon "narkoti" (komparu la vorton narkozo). La poetnarciso, kiu kreskas en Grekio, fakte elradias tre intensan kaj narkotigan odoron. La romianoj transprenis la grekan plantonomon en la latina formo narcissus. Ovidio en sia verko "Metamorfozoj" rakontis la legendon de la memenamiĝinta junulo Narciso, kiu estis transformita al la floro narciso. En sia libro Ovidio skizis la planton tiom detale, ke sendube eblas identigi la planton.
Kiam Carl von Linné kreis sian sistemon de plantonomoj, li konservis la nomon narciso. La vorton narcissus poeticus por la poeta narciso tamen nur post tio kreis la biologo Matthias Lobelius.
Disvastiĝo
Poetaj narcisoj estis alhejmigitaj originale en la Mediteranea areo, sed poste surmonde disvastiĝis ties kultivado. La planto ŝatas la kalkomalriĉan kaj humidan lokon kiel humidaj kampoj kaj marĉoj.
La planto kiel sovaĝa planto estas tre danĝerita kaj konvene al tio tre protektita.
Plimultiĝo
La poeta narciso plimultiĝas vegetative per idbulboj.
Uzo
Poeta narciso estas – post flava narciso – la ekonomie plej gravaj narcisoj. Ĝi aperas ĉiujare en granda kvanto surmerkate kiel tranĉita floro el bedoj.
Augustinermuseum
La muzeo troviĝas en iama aŭgustenana klostro, rekonstruita inter 1914 kaj 1923. Pro la Unua mondmilito la rekonstrua buĝeto estis grave tranĉita, sekve la planoj devis rezigni pri multaj antaŭviditaj trajtoj. La aktuala renovigo komencis en 2004 kaj planas aldonon de novaj ekspoziciaj salonoj.
La muzea kolekto komenciĝis en la 1880-aj jaroj. Dum la muzea rekonstruiĝo videblas nur malgranda parto el ĝi.
La ekspozicio montras verkojn de Lucas Cranach la Maljuna, Anselm Feuerbach, Hans Baldung Grien, Matthias Grünewald, la Majstro de la domlibro, Hans Thoma, kaj Franz Xaver Winterhalter. Krome viziteblas la "halo de la profetoj" kun la 4-metrojn altaj skulptaĵoj prenitaj de la katedrala turo, kaj preĝeja orgeno el la 1730-aj jaroj kaj libraro pri art- kaj kultur-historio. La "muzeo pri urba historio" (Museum für Stadtgeschichte) estas sekcio de Augustinermuseum.
Momente ne aŭ nur parte viziteblas la granda kolekto de grafikaĵoj, dekoracia arto, hejma arto el Nigra Arbaro, moneroj kaj murtapiŝo el la 14-a jarcento.
La muzeo en 2010 atingis la 6-an rangon de la premioj por novaj iniciatoj en turismo de la "Brita gildo de vojaĝverkistoj".
Ferdinandshof
Ferdinandshof estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Antaŭpomerio-Greifswald de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Torgelow-Ferdinandshof de pluraj proksime kunlaborantaj najbaraj komunumoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Iza (rivero)
Iza estas rivero en la rumana distrikto Maramureș, maldekstra flankrivero de Tiso. Ĝi fontas en la montaro Munții Rodnei kaj okcidente de Sighetu Marmației enfluas en riveron Tiso.
6301 Bohumilruprecht
6301 Bohumilruprecht estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Zdeňka Vávrová elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
Iza (rivero)
Mara (hungare Mára) estas maldekstra flankrivero de Iza.
6301 Bohumilruprecht
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Bohumil Ruprecht, ĉeĥa popularigisto de astronomio, naturscienco kaj teknologio en la urbo Pardubice kaj ĉirkaŭ. Li precipe laboras kiel instruisto pri astronomio kaj konstruo de teleskopoj. En 1992, li estis grava partoprenanto en la fondo de la Observatorio Barono Arthur Kraus en Pardubice.
Mammoth Hot Springs
Mammoth Hot Springs - en Esperanto "Mamutaj Varmegaj Fontoj" - estas la ĉefa kaj administra loko de la Nacia Parko Yellowstone en Usono. Sian nomon la loko dankas al la proksimaj kalkoŝtonaj terasoj kaj varmegaj fontoj. Ĝi situas en alteco de 1902 metroj super la marnivelo.
Krom la administra konstruaĵo la loĝloko nur konsistas el restoracio, malgranda hotelo, vendejo por suveniroj, benzinejo, kapelo, poŝtoficejo kaj iuj loĝdomoj por parkaj dungitoj kaj turistoj.
Geografia situo
Mammoth Hot Springs estas la plej norda loko de la nacia parko, proksime al la norda parka enirejo kaj ene de la usona ŝtato Vajomingo senpere proksime al la najbara ŝtato Montano.
Historio
La kalkoŝtonaj terasoj kaj varmegaj fontoj apud Mammoth Hot Springs oficiale malkovriĝis dum la jaro 1871 kadre de geologia ekspedicio sub la gvido de Ferdinand V. Hayden. Dum la sama jaro la oroserĉisto James C. McCartney donis al ili la nunan nomon. Tamen certe longe antaŭ tiu jaro la fontoj estis konataj al iuj indianaj popoloj.
Inter la jaroj 1891 kaj 1913 apud Mammoth Hot Springs instaliĝis la armea fortikaĵo Yellowstone. La tiea soldataro ĝis aŭgusto 1916 respondecis pri la administro de la nacia parko. De tiam, definitive dum 1918, malarmea National Park Service (naci-parka servo) transprenis la administradon. La hotelo kiel tuto ekestis dum la jaro 1937 kaj laŭ kriterioj de la ŝtato Vajomingo estas historia konstruaĵo, parto de la hotelo eĉ jam ekestis dum 1911.
Kalkoŝtonaj terasoj
Apud la loko, varmegaj fontoj glitigas varman akvon super la ŝtonaj terasoj. La akvo havas pli altan kvanton de kalkaj mineralaj kombinaĵoj, kiuj dum la iomm-post-ioma malplivarmiĝo de la akvo kristaliĝas kaj kreas baze blankecan sedimenton sur la rokoj. Tial ekestis akvaj terasoj plenaj je kalke kovritaj ŝtonoj. En la kreiĝintaj malprofundaj basenoj kreskas algoj kaj bakterioj, kiuj diferencas laŭ la akva temperaturo kaj ŝanĝas la koloron de la akvo kaj la kalkaj sedimentoj. Pro la ĉiam novaj sedimentoj de jaro al jaro ŝanĝiĝadas la fluodirekto de la akvo kaj sekve la akvaj temperaturoj kaj koloroj - de blanko ĝis bluo, bruno, verdo, flavo, oranĝkoloro aŭ ruĝo.