cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nigraventra arbanaso
Dieto
Manĝo ofte okazas noktule, sed ili povas esti trovataj manĝantaj je ĉiu ajn horo de la tago. Nigraventraj arbanasoj manĝas ampleksan varion de planta materialo, sed ankaŭ konsumas artropodojn kaj akvajn senvertebrulojn kiam disponeblas. Ili ofte manĝas submerĝitan vegetaĵaron per vadado tra neprofunda akvo. Kaj kiel ties meksika nomo implicas, ili estas komune vidataj plukantaj en ĵus rikoltitaj maizejoj preterlasitajn semojn kaj senvertebrulojn alportitajn de la rikoltistoj per ties grundomovaro.
Reproduktado
La Nigraventra arbanaso estas tre unika inter anasoj pro sia forta monogama parligo. Ties paroj ofte restas kune dum multaj jaroj, trajto plej ofte asocia kun anseroj kaj cignoj. Ambaŭ gepatroj kunhavas ĉiujn taskojn asociajn kun idozorgado, el kovado al zorgado de anasidoj. Tiuj anasoj, ĉefe kavonestumantoj, preferas la enojn de kava arbo, sed nestumas ankaŭ surgrunde se necese. Ili povas uzi ankaŭ kamenojn, abandonitajn konstruaĵojn aŭ nestoskatolojn, tiuj lastaj estis pliiĝantaj por ili dum la lastaj jardekoj, ĉefe en sudorienta Teksaso kaj Meksiko. Anasidoj saltas el la nestokavo du tagojn post eloviĝo, povas manĝi tuje per si mem kaj restas kun la gepatroj dum ĝis ok semajnoj.
Statuso kaj konservado
Tiu nearktisa kaj neotropisa specio ne estas konsiderata de konserva zorgo fare de la IUCN kaj de la National Audubon Society; ties tutmonda populacio estas ĉirkaŭkalkulata je 1,550,000 birdoj. La populacioj de Nigraventra arbanaso estas nune stabilaj aŭ pliiĝantaj. Ili etendis siajn teritoriojn ege dum la lasta duono de la 20a jarcento, kaj profitis lastajn jarojn el la lokigo de nestoskatoloj ĉe ŝlosilaj partoj de la nordo de siaj teritorioj. Ambaŭ enketoj kaj dum reproduktado kaj dum Kristnasko, nome Christmas Bird Count, konfirmas, ke la populacioj de tiu specio ege pliiĝis dum la pasintaj 30 jaroj.
La ekzisto de sanaj marbordaj humidejoj grande bonfaras al Nigraventra arbanaso. Dum pasintaj jaroj, troĉasado estis drasta minaco, ĉefe pro la relative fidema naturo de la specio. Nunaj populacioj tamen ŝajnas sufiĉe sekuraj por elteni ĉasadon je nunaj niveloj, kiuj estas pli malaltaj ol pasinte kaj ĉefe ĉele eviti grandajn nombrojn de tiuj birdoj are sur kampoj kie ili povus damaĝi rikoltojn.
Monobloco
Monobloco estas brazila „karnavala bloko“, do stratmuzika bando, kiun en la jaro 2000 fondis Celso Alvim, Mário Moura, Sidon Silva, C.A Ferrari kaj Pedro Luís (membroj de grupo Pedro Luís e a Parede) en Rio-de-Ĵanejro. Krom la sambaj ritmoj tipaj por karnavalaj stratobandoj la gruppeo adaptigis ankaŭ aliajn ritmojn tipe brazilajn kiel ekzemple koko, cirando, marŝo, ŝoteo, ĉarmosambon kaj aparte rokmuzikan sambon same kiel funkon. Trans la jaroj la populareco de la grupo kreskis kaj per tio samtempe ankaŭ la populareco de brazilaj muziko kaj karnavalo.
La nomo Monobloco simbolas unue la blokon, kiu ekestis per lernprojekto kaj aliaflanke la profesian bandon Monobloco Show, kiu per spektakloprogramo vojaĝas en kaj ekster Brazilo. Monobloco Show vojaĝis en 2007, 2008 kaj 2009 tra Britujo kaj ankaŭ koncertis en Portugalujo, Danujo, Aŭstralio kaj Nov-Zelando.
Hattenhofen (Bavario)
Hattenhofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Fürstenfeldbruck kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al administra komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Mammendorf, kiu krome konsistas el la najbaraj komunumoj Adelshofen, Althegnenberg, Mammendorf, Jesenwang, Landsberied, Mittelstetten kaj Oberschweinbach.
26842 Hefele
26842 Hefele estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Lutz D. Schmadel kaj Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Laŭ propono de Lutz D. Schmadel, ĝi estis nomita en honoro de Herbert Hefele, emeritiĝinta astronomo en la personaro de la Astronomisches Rechen-Institut. Li servis dum jardekoj kiel eldonisto de la famkonata bibliografio  Astronomy and Astrophysics Abstracts kaj ankaŭ kiel bonega bibliotekisto de la ARI.
Homeorezo
Homeorezo, derivita el la greka por "simila fluo", estas koncepto kiu enhavas dinamikajn sistemojn kiuj revenas al trajektorio, diference al sistemoj kiuj revenas al partikulara stato, kio ricevas la terminon "homeostazo".
Homeorezo estas stabila fluo. Ofte biologiaj sistemoj estas erare priskribitaj kiel homeostazaj, spite la fakton ke ili estas en stabila stato. Stabila stato postulas ekvilibron kiu estas neniam atingita nek estas organismoj kaj ekosistemoj en fermita medio.
En ekologio la koncepto estas grava kiel elemento de la Teorio Gaja, kie la sistemo konsiderota estas la ekologia ekvilibro de diferencaj formoj de vivo en la planedo.
(13361) 1998 UM8
(13361) 1998 UM8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Hvalvík
Hvalvík (dane Kvalvig) vilaĝo sur insulo Streymoy de Ferooj, kun ĉ. 200 loĝantoj. Administre, ĝi apartenas al distrikto Sundini. La vilaĝo situas en orienta parto de Streymoy, en valo. Ĝin dividas al la najbara Streymnes la rojo Stórá.
Ĝia unua skriba mencio okazis en la hundoletero, verkita en 1350-1400.
(10530) 1991 EA
(10530) 1991 EA estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Hvalvík
Ĝia tradicia ligna preĝejo estis konstruita en 1829, tiel ĝi estas la plej malnova el tiu tipo sur Ferooj. Ĝin konstruis Joen Michelsen, ĉarpentisto el Velbastaður, kiu kunagadis ankaŭ ĉe aliaj preĝejaj konstruadoj. La malnovan preĝejon – konstruitan en ĉ. 1700, detruis tempesto, tiel neceis konstruo de nova. La predikejo estis pretigita en 1609, ĝi estis pli frue en la preĝejo de Tórshavn.
Ĝi estas ekde la 1-a de januaro 2005 parto de distrikto Sundini, antaŭ tio ĝi apartenis al distrikto Hvalvík.
Jessica Tandy
Jessie Alice TANDY (7a de junio 1909 – 11a de septembro 1994) estis angl-usona aktorino. Tandy aperis en ĉirkaŭ 100 teatraj produktoraĵoj kaj havis pli ol 60 rolojn en kino kaj televido, kaj ricevis honorojn kiel Oskar-premio, kvar Premioj Tony, premio BAFTA, premio Ora Globo kaj premio Primetime Emmy.
Naskiĝinta en Londono, ŝi estis nur 18-jaraĝa kiam ŝi faris sian profesian debuton en la londona teatraro en 1927. Dum la 1930-aj jaroj, ŝi aktorinis en multaj teatraĵoj en la West End de Londono, ludante rolojn kiel Ofelia (kun la legenda ludado fare de John Gielgud por la rolo de Hamleto) kaj kiel Catherine de Valois (kun Laurence Olivier en la verko pri Henriko la 5-a).
Dum tiu periodo, ŝi laboris ankaŭ en nombraj britaj filmoj. Post la fino de sia geedzeco kun la brita aktoro Jack Hawkins, ŝi translokiĝis al Novjorko en 1940, kie ŝi kuniĝis al kanada aktoro Hume Cronyn. Li iĝis kaj ŝia dua edzo kaj ofta partnero en teatro kaj kino.
Ŝi ricevis la Premion Tony al Plej Bonkvalita Ludado de Ĉefaktorino en Teatraĵo pro sia ludado de la rolo de Blanche DuBois en la originala produktorado en Broadvejo de A Streetcar Named Desire en 1948. Tandy kunhavis la premion kun Katharine Cornell (kiu ricevis ĝin pro la ĉefaktorinado en Antony and Cleopatra) kaj kun Judith Anderson (pro la portreto de Medea) en triopa premiigo. Dum la venontaj tri jardekoj, ŝia kariero pluis sporade kaj inkludis helpan rolon en la horora filmo de Alfred Hitchcock nome The Birds (1963), kaj Tony-premiitan ludadon en The Gin Game (1977, kun Hume Cronyn). Kun Cronyn, ŝi estis membro de la origina aktorkompanio de Teatro Guthrie.
En la mezo de la 1980-aj jaroj ŝi havis karieran revivigon. Ŝi aperis kun Cronyn en la teatraĵo de Broadvejo nome Foxfire en 1983 kaj en ties televida adapto kvar jarojn poste, atingante premion Tony kaj Primetime Emmy pro Elstara Ĉefaktorino - Serieto aŭ Filmo pro sia portreto de Annie Nations. Dum tiuj jaroj, ŝi aperis en filmoj kiel Cocoon (1985), ankaŭ kun Cronyn.
Ŝi iĝis la plej aĝa aktorino kiu ricevis la Oskar-premion al la Plej Bonkvalita Aktorino pro sia rolo en Driving Miss Daisy (1989), pro kio ŝi ricevis premion BAFTA kaj Ora Globo, kaj estis nomumita por Oskar-premio al la Plej Bonkvalita Helpaktorino en Fried Green Tomatoes (1991). Pinte de sia sukceso, ŝi estis nomumita kiel unu el la "50 Plej Belaj Personoj" fare de la gazeto People. Ŝi ricevis diagnozon de ovaria kancero en 1990, kaj plue laboris ĝis tuj antaŭ sia morto.
Distrikto Grenviĉo
En ĝi estas fama astronomia observejo, la Reĝa Observatorio de Greenwich. Parto de la urbodistrikto estas samnoma, pli malgranda, kvartalo Grenviĉo, alia la tradicia kvartalo Woolwich.
Grenviĉo estis deklarita Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.
Partneraj rilatoj
Greenwich havas partnerajn rilatojn interalie kun
Löhningen
Löhningen estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 1188 loĝantojn je la 9-a de februaro 2009.
Geografio
Löhningen situas en la orienta parto de Kantono Ŝafhaŭzo en la regiono Klettgau en montareta regiono. La vilaĝo vivas kiel la tuta regiono de vinkulturado.
Najbaraj komunumoj
Löhningen limas en nordo al Siblingen, en oriento al Beringen, en sudo al Guntmadingen kaj en okcidento al Neunkirch.
Trafiko
Löhningen atingeblas de la stacidomo de Ŝafhaŭzo per loka aŭtobuso H21 de Verkehrsbetriebe Schaffhausen en 16 minutoj.
Historio
La unua certigita dokumenta mencio de Löhningen datiĝas el la jaro 1112. (Pri pli malnova mencio el la jaro 778 aŭ 781 oni ne kun certeco povas diri ĉu ĝi rilatas al Löhningen en Kantono Ŝafhaŭzo aŭ al Löhningen en Steintal en la germana komunumo Ühlingen-Birkendorf.)
La malalta jurisdikcio pri Löhningen apartenis al la Libersinjoroj de Tengen kaj aliaj germanaj nobeloj, ĝis en la jaro 1540 ĝin akiris la urbo Ŝafhaŭzo.
Ĝinzo
Ĝinzo aŭ Ĵinso estas pantalono el ĝinzoŝtofo aŭ dreliko. Origine laborvestaĵo de vakeroj kaj ministoj, ĝi populariĝis inter junuloj ekde la 1950-aj jaroj kaj troveblas nun en ĉiuj partoj de la mondo.
La nomo venas de la franca vorto Gênes ("Ĵe:ns") por la itala urbo Ĝenovo, kie oni uzis bluĝinon en pantalonoj de fiŝistoj aŭ maristoj. Komence ili estis el kotona ŝtofo, poste oni tajloris ilin el ŝtofo "Serge de Nîmes" (tial: Denim). En 1873 Levi Strauss kaj Jacob Davis registrigis sian patenton pri uzado de nitoj por fortigi la kudrojn ĉirkaŭ la poŝoj.
En 1873 Jacob Davis, tajloro en Sanfrancisko, kreis la modernan ĝinzon, aldonante kuprajn nitojn por fortikigi la poŝangulojn. Ĉar mankis al li mono por patentigi sian inventon, li kunlaboris kun Levi Strauss, germandevena drapisto en la sama urbo. La nomo Levi poste fariĝis mondkonata kiel ĝinzmarko.
La originan ĝinzon oni produktis en nur tri grandoj. Establiĝis tradicio, ke aĉetinte novan ĝinzon, oni portu ĝin en akvo por taŭge redukti ĝin.
En la 1950-aj jaroj, usonaj junuloj adoptis la ĝinzon kiel mildan protestilon kontraŭ la konformigaj tendencoj de la socio. Tra la 1960-aj jaroj, ĝinzoj tamen fariĝis pli akcepteblaj. Ekster Usono, la ĝinzo furoriĝis kiel kultura simbolo pri la bona vivo.
Ekzistas ankaŭ la ĝinzeto en la formo de ŝorto. Magreca ĝinzo estas ĝinzo kiu estas tre strikta ĉirkaŭ la korpo kaj speciale la gamboj.
Ewa Siemaszko
Vivo
De 1990 kolektas kaj prilaboras dokumentojn pri sorto de la pola loĝantaro en Volinio dum la dua mondmilito. Ŝi estis kunaŭtorino de la ekspozicioj "Krimoj de NKVD sur Orientaj Lim-Regionoj de la Dua Pola Respubliko: junio-julio 1941" en Sendependiga Muzeo en Varsovio en 1992 kaj "Volinio de niaj antaŭuloj" organizitan oktobre 2002 en Dom Polonii (Domo de Pola Diasporo) en Varsovio. De 2002, kune kun Jarosław Kosiaty, gvidas interretan servon pri Volinio de niaj antaŭuloj, kie videbligis pli ol duonmilon da malnovaj fotoj, rememoroj kaj aliaj dokumentoj, dediĉitaj al la vivo de tieaj poloj. Ŝi kunlaboras kun Asocio de Ŝatantoj de Volinio kaj Polesio, Asocio "Wspólnota Polska" ("Pola Komunumo") kaj kun Instituto pri Nacia Memoro.
Premioj kaj distingoj
Pro monografio "Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945" (Genocido farita de ukrainaj naciistoj kontraŭ pola loĝantaro de Volinio 1939-1945) kune kun la patro Władysław estis honorigita per Literatura Premio je la nomo de Józef Mackiewicz. Septembre 2010 estis kun la patro premiita per Medal Pro Memoria. En 2011 ili ambaŭ estis distingitaj per premio de Gardanto de Nacia Memoro.
Ortodoksa preĝejo Metamorfozo de Kristo (Szentendre)
La grek-katolika serba ortodoksa preĝejo Metamorfozo de Kristo (serbe Преображењска црква/Preobraženjska crkva, malofte Табачка црква/Tabačka crkva) estas signifa historia monumento en Szentendre.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas ĉe piedo de monteto tre proksime de Danubo. La preĝejo troviĝas en korto (inter altaj arboj) ĉirkaŭita per ŝtonmuro. La strata enirejo estas ornamriĉa laŭ klasikismo. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, pli supre la turo altiĝas. En la fasado estas ankaŭ po unu niĉoj. La navo kaj la oklatera absido havas apogpilierojn. La turopinto estas bulbofirma. La riĉa ŝtona dekoracio sur la okcidenta muro estas transiro de baroko al klasikismo. En la muro estas ankaŭ tombo de ĉefpastro el 1788. La ikonostazo estas konsiderata unu el la plej belaj el la serba ortodoksa eklezio de la 18-a jarcento.
Kermeso okazas en la 19-an de aŭgusto.
Mary Tudor
Mary TUDOR pli juna fratino de Henriko la 8-a de Anglio kaj Reĝino de Francio pro ŝia edziĝo kun Ludoviko la 12-a (la 18-a de marto, 1496 - la 25-a de junio, 1533).
Ŝi estis la kvina infano de Henriko la 7-a (Anglio) kaj Elizabeta de York kaj naskiĝis ĉe Richmond Palace apud Londono. Ŝi kaj ŝia pil aĝa frato la estonta Henriko la 8-a forte amikiĝis kiel infanoj, kaj li nomis laŭ ŝi sian filinon (la estontan reĝinon Marian la 1-a kaj la militŝipon la Mary Rose.
Fama pro sia beleco, Mary fianĉiĝis en decembro 1507 al Karlo la 5-a, Sankta Romia Imperiestro, sed pro politikaj evoluoj en Eŭropo ili neniam edziĝis. Anstataŭe Kardinalo Wolsey konkludis pac-traktaton kun Francio kaj, la 9-an de oktobro 1514, kiam ŝi havis dek-ok jarojn, Mary edziĝis ĉe Abbeville kun la 52-jara Ludoviko la 12-a de Francio, kiu antaŭe dufoje edzoĝis, tamen sen vivantaj heredontoj. Ili klopodis produkti heredonton, sensukcese, sed Ludoviko mortis la 1-an de januaro 1515. Malgraŭ la mallongo de ŝia edzineco, la samtempuloj ofte priparolis Mary Tudor kiel "Reĝino de Francio".
Mary Tudor nekontente eniris tiun edziĝon, kaj verŝajne eĉ tiam enamiĝis al Charles Brandon, la unua Duko de Suffolk, sed ŝia frato Henriko la 8-a kontraŭis ilian amon, ĉar li deziris ke lia fratino edziĝus nur avantaĝe por li mem kaj por Anglio. Malgraŭ tio en januaro 1515 li sendis Charles Brandon por kunporti Mary Tudor reen al Anglio. Mary kaj Charles Brandon sekrete edziĝis en Francio la 3-an de marto, 1515. Laŭleĝe tio estis ŝtatperfido, ĉar Brandon estis edziĝinta kun reĝa princino sen la permeso de la reĝo, kiu ege koleriĝis. La Privata Konsilio proponis ke Brandon aŭ enkarceriĝu aŭ estu ekzekutata, sed pro la interveno de Wolsey kaj la amo de Henriko al lia fratino, oni nur peze monpunis la paron, kiu poste oficiale edziĝis ĉe Greenwich Palace la 13-an de majo, 1515. Post tio Mary Tudor pasis la pejparton de sia vivo ĉe la kampara domego de Brandon, Westhorpe Hall, Suffolk.
Dum la 1520-a jardeko ŝiaj rilatoj kun Henriko la 8-a tikliĝis, ĉar ŝi kontraŭis lian divorcon disde Katarina de Aragono, de kiu ŝi estis amikino, kaj ŝi ankaŭ malamis Anne Boleyn, kiun ŝi ekkonis en Francio.
Mary Tudor mortis ĉe Westhorpe Hall la 25-an de junio, 1533. Unue oni enteriĝis ŝin en la abatejo de Bury St Edmunds. Kiam tiu estis detruata en 1539, dum la fermo de la anglaj monaĥejoj, oni re-entombiĝis ŝin en la preĝejo de Sankta Maria.
Tonalo
En muzika teorio, la tonalo estas la tona mezo de verko. Ĝi difiniĝas de nota nomo (la tonika aŭ radika noto), ekzemple C, kaj estas la bazo de la muzika gamo, el kiu plimulto de la notoj de la verko estas prenita. Plej kutime, tiu gamo estas aŭ en maĵora aŭ minora modalo. Ankaŭ aliaj modaloj estas eblaj, ekzemple: doria modalo, frigia modalo kaj lidia modalo, sed granda parto de populara muziko uzas aŭ la maĵoran (ionia modalo) aŭ la minoran (eolia modalo) modalon. La muziko de la 18-a kaj 19-a jarcentoj ankaŭ fokusas sur ĉi tiuj modaloj.
Mary Tudor
Ŝi kaj Charles Brandon havis tri infanojn:
Tonalo
Tonalo difinas la gamon, el kiu tuto de la diatonaj notoj de la verko venas. Ĉi tio estas iomete pli kompleksa en minora tonalo, ĉar la tonalto de la sesa kaj sepa gamgradoj en minora tonalo povas ŝanĝiĝi depende de sia akorda aŭ harmonia kunteksto. La primara tonalo de verko de muziko indikiĝas ĉe la eko de la verko per tonalsigno.
Verko povas ŝanĝi tonalon ĉe ia punkto. Ĉi tio nomiĝas modulado. Modulado kelkfoje komenciĝas en la nova tonalo sen preparo – ĉi tiu speco de tonala ŝanĝo estas kutima en variaj specoj de populara muziko, kie subita ŝanĝo al tonalo je duonduto aŭ plenduto pli alta estas ofte aŭdebla efekto ĉe la fino de kanto. En klasika muziko, tamen, "pli glata" speco de tonala ŝanĝo estas pli kutima. Pli mallongaj moduladoj konsideriĝas tonalecoj.
Certaj muzikaj instrumentoj diriĝas ludi en certa tonalo, aŭ havi sian muzikon verkatan en certa tonalo. Instrumentoj, kiuj ne ludas en la tonalo de C, konatas kiel transponantaj instrumentoj. La plej komuna speco de klarneto, ekzemple, diriĝas ludi en la tonalo de B bemolo. Ĉi tio signifas, ke gamo verkita en C-maĵoro en partituro efektive sonos kiel B-bemola maĵora gamo, kiam ĝi ludiĝas; la notoj sonas je plentono malpli alte ol skribate. Simile, la korno, norme en la tonalo de F, ludas notojn je perfekta kvinto malpli alte ol skribate.
Simile, iuj instrumentoj diriĝas konstruataj en certa tonalo. Latuna blovinstrumento konstruata en, ni diru, B bemola, ludos fundamentan noton de B bemola, kaj povas ludi notojn en la harmonia serio ekanta sur B bemola sen uzo de valvoj, fingrotruoj, glitoj aŭ en alimaniera ŝanĝo de la longeco de la vibranta aerkolono. Instrumento konstruita en certa tonalo ofte, sed ne ĉiam, havas sian muzikon skribata en la sama tonalo (vidu trombonon por escepto).
Svojkovice (distrikto Rokycany)
Svojkovice (Swojkowitz) estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio proksimume 4,5 km orient-nordoriente de Rokycany. Vivas ĉi tie.
65357 Antoniucci
65357 Antoniucci estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:4 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (La-Aglo, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Simone Antoniucci, kiu ricevis diplomon pri fiziko ĉe la Universitato 'Sapienza' de Romo en 2003 per disertaĵo pri la infraruĝa spektroskopio de protosteloj. Li poste estis studento por Ph.D. pri Astronomio ĉe la Universitato de Romo "Tor Vergata", studante Junajn Stelajn Objektojn per infraruĝaj spektroskopio kaj interferometrio de alta distingokapablo.
Beinwil ĉe la lago
Beinwil ĉe la lago (germane Beinwil am See) estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2756 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Beinwil situas sur la orienta deklivo de la montoj Ischlag kaj Homberg super la okcidenta bordo de la Lago de Hallwil proksimume 70 metrojn pli alte ol la nivelo de la lagosurfaco. La komunumo portas por distingiĝi de la komunumoj Beinwil (Freiamt) kaj Beinwil (Soloturno) en la nomo la aldonon Beinwil ĉe la lago.
Trafiko
Beinwil ĉe la lago situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita Seetal-Fervojo. De Beinwil ekzistis en la 20-a jarcento flanka trajnlinio al Beromünster, kiu en la jaro 1991 estis fermita por la persontransporto kaj en 1999 ankaŭ por la vartransporto. La persontransporton de Beinwil al Beromünster nun funkciigas poŝtaŭtolinio.
Historio
En mezepoko la posedantoj de Beinwil ĉe la lago estis unue la Grafoj de Kiburgo kaj poste ties heredantoj la Habsburgo. Per konkero kaj vendo la regado kaj jurisdikcio pri Beinwil en la 15-a kaj 16-a jarcento transiris al la urbo Berno, kiu tie regis per siaj voktoj ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798, kiam per la helpo de la armeo de Napoleono la Argovio liberiĝis de la servuteco fare de la Svisa Ĵurkomunumo kaj Berno. La komunumo nun estis integrita al la nove fondita Kantono Argovio kaj ties distrikto Kulm.
Občina Mozirje
Loko, priskribo
Občina situas proksimume 27 km nordokcidente de Celje aŭ eĉ 48 km nordoriente de Ljubljano.
La centra parto de la municipo kuŝas en la valo de la rivero Savinja sur ĝia centra fluo. Norde de la valo, ĝi leviĝas al la montetoj kaj montoj de la Alpoj de Kamno-Savinj. La alteco estas proksimume 330 m de la valo al 1588 m (Monto Boskovec) sur la nordokcidenta rando komunumo.
La apudaj municipoj estas:
Občina Šoštanj la nordo kaj nordoriento, Občina Šmartno ob Paki en la oriento, Občina Braslovče en la sudoriento, Občina Nazarje sudo, Občina Reĉica ob Savinji en la sudokcidento kaj Občina Ljubno okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 8 vilaĝoj:
Brezje, Dobrovlje pri Mozirju, Lepa Njiva, Ljubija, Loke pri Mozirju, Mozirje, Radegunda, Šmihel nad Mozirjem
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:79_x498112.09349999996_y133914_s13_b4
21730 Ignaciorod
21730 Ignaciorod estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ignacio Gabriel Rodriguez, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Escuela n° 139 de Tecnica de Producción Agroindustrial en Viale (Entre Ríos, Argentino).
La serblingva teatro en Hungario
La serblingva teatro en Hungario komenciĝis en la 18-a jarcento. Tiam serboj vivis kiel minoritato en Hungara reĝlando en suda parto de la lando kaj laŭ la Danubo.
Ágnes Veronika Ferencz
FERENCZ Ágnes Veronika [ferenc] estas rumanuja hungara ceramikistino naskita la 14-an de junio 1942 en Sfântu Gheorghe.
La serblingva teatro en Hungario
Historio
Laŭ restinta dokumento la unua amatora spektaklo okazis en Veliki Bečkerek en 1787 fare de Mark Jelisejić. En 1802 en Osijek serbaj oficiroj aranĝis teatron por siaj amuziĝoj. Tamen la unuan veran teatron kreis Joakim Vujić (1772–1847), kiu estis instruisto en Szentendre. Li tradukis teatraĵon de August von Kotzebue kaj prezentis ĝin en 1813 kun sukceso en Pest (urbo), en konstruaĵo Rondella jam longe malkonstruita. Post 2 jaroj li ripetis ĝin en Baja, Szeged kaj en aliaj sudaj urboj. Intertempe Vujić tradukis 23 teatraĵojn, kiujn li prezentis jam en la 1820-aj jaroj en pluraj sudaj urboj. La sekva teatrestro estis Nikola Djurković, kiu en 1844 en Panĉevo establis teatran trupon. Li ripetis ĝin en 1850, la trupo prezentis spektaklojn en pluraj sudaj urboj. En 1860 en Kikinda Jovan Knezević fondis trupon, en la sekva jaro li fondis la unuan serban Nacian Teatron en Novi Sad. La teatro estis stabila vintra loko de la trupo. En 1867 la trupo faris turneon en Beogrado, kie Jovan Djordjević fondis en la ĉefurbo la unuan profesian konstantan teatron. Depost la 1-a mondmilito la serblingva teatro ĉesis en rest-Hungario.
Ágnes Veronika Ferencz
Kariero
Ágnes Veronika Ferencz diplomiĝis en 1967 en Kluĵo pri ceremikarto. Ŝi laboris en Târgu Mureş kaj Miercurea Ciuc kiel dizajnisto inter 1967 kaj 1972. Poste ŝi ses jarojn instruis en Săcele, poste en Braŝovo.
Kapelo de Loreto
La Kapelo de Loreto (angle Loretto Chapel) estas kapelo en Santa Fe (Nov-Meksiko) konata pro ties unika spirala ŝtuparo, kiu estas elstara produkto de la ĉarpentado. La konstruaĵo kaj la konstruisto de la ŝtuparo estas konsiderataj kiel miraklo de la monaĥinoj.
Historio
La rom-katolika episkopo Jean-Baptiste Lamy komisiis en 1872 pri konstruado de kapelo nomota Nia Sinjorino de Lumkapelo kaj kiun devis prizorgi la Monaĥinoj de Loretto. La kapelon planis la franca arkitekto Antoine Mouly en novgotika stilo, simile al Sainte-Chapelle (Sankta Kapelo) en Parizo.
La ŝtuparon konstruis nekonata ĉarpentisto el ne-indiĝena ligno. La ŝtuparo ŝajnas, ke ne apogas sin (ŝajne mankas centra apoga akso) kaj pendas en la aero. Pri la alveno, konstruado de tiu ŝtuparo estas ligitaj miraklaj, misteraj eventoj. La ŝtuparo havas 33 ŝtupojn, numero de aĝo, kiam Jesuo mortis.
Laŭ legendo, la ŝtuparon konstris Sankta Josefo mem responde al preĝado de monaĥinoj.
La kapelo nuntempe
La kapelo nun funkcias kiel preĝejo, posedata de privata kompanio, kiu funkciigas hotelon en la proksimo. La enirado de la kapelo kostas 3 USD.
Stacio Kire-Uriwari
Stacio Kire-Uriwari (japane: 喜連瓜破駅 [Kire-Uriŭari-eki], angle: Kire-Uriwari Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Hirano, Osako, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Osaka Urba Subtera Fervojo: Linio Tanimachi.
404 Arsinoo
404 Arsinoo estas granda asteroido de la ĉefa asteroida zono, kun malhela karboneca surfaco. Ĝi estis malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois, la elde la observatorio de Nico.
En la helena mitologio, Arsinoo estis la filino de Fego, reĝo de la urbo Psofiso en Arkadio. Alia Arsinoo estis la filino de Leŭkipo.
Hanna Bokorné Szegő
Hanna Bokorné Szegő [segO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bokorné Szegő Hanna estis hungara juristo, altlerneja instruisto. Ŝia pli simpla nomo ekde 1947 estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Bokor Péterné, ŝia dua edzo estis Péter Bokor (dramaturgo).
Hanna Szegő naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Hanna Bokorné Szegő devenis el juda familio. Ŝi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1943, poste ŝi akiris ŝtatsciencan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1949. Intertempe dum la nazia erao ŝi estis simpla laboristo, eĉ Gestapo arestis ŝin, sed poste ŝi havis postenon en ŝtata entrepreno. Inter 1951-1956 ŝi estis oficisto en la ministerio pri eksteraj aferoj, poste en simila laborejo, inter 1960–1997 en akademia instituto. Intertempe en 1955 ŝi akiris plian diplomon en altlernejo pri eksteraj aferoj, en 1959 internacian juran diplomon. Ŝi kandidatiĝis en 1960, doktoriĝis en 1973 ĉe Hungara Scienca Akademio. Ŝi ankaŭ instruis en Ekonomia Universitato Károly Marx kiel docento (1963–1974), profesoro (1974–1995), emeritita profesoro (1995-). Ŝi ricevis premiojn inter 1967-2005. Ŝi edziniĝis en 1944, pro holokaŭsto ŝi vidviniĝis en la sekva jaro, denove edziniĝis en 1947. Ŝi naskis 2 filinojn en 1945 kaj 1949.
Torn Curtain
Torn Curtain (Rompita kurteno) estas usona politika trilera filmo de 1966 reĝisorita de Alfred Hitchcock en kiu stelulis Paul Newman kaj Julie Andrews. Verkita de Brian Moore, la agado de la filmo okazas en la kunteksto de la Malvarma Milito. La filmo temas pri usona sciencisto kiu ŝajnas dizerti trans la Fera Kurteno en Orientan Germanion.
Intrigo
Michael Armstrong (Paul Newman) estas prestiĝa usona nuklefizikisto kiu intencas atingi formulon el sciencisto de la Germana Demokratia Respubliko. Por atingi tion li pasas trans la Fera Kurteno kaj ŝajnigas proponi siajn servojn al la komunisma reĝimo. Lia fianĉino (Julie Andrews), konfuza pro la sinteno de Michael, ne kreda, ke li klopodas perfidi sian landon kaj ŝin mem, kiu sentas ŝin fakte perfidita. Pro tio ŝi sekvas lin ĝis Orienta Berlino, kie ŝi malkovros la veron de liaj celoj - reale li volas servi sian landon - kaj ŝi helpos lin. Sed la fuĝo el la GDR, ankaŭ de aliaj roluloj, estos ege malfacila.
Komentoj
Rompita kurteno estas la nura filmo en kiu Paul Newman laboris kun reĝisorado de Alfred Hitchcock, en filmado en kiu aktoro kaj reĝisoro ne precize estis amikaj. Ĝi sukcesis kritike kaj ekonomie akceptebla nur dum premierado, kaj la filmo ne estas konsiderata kiel unu el la plej bonkvalitaj de Hitchcock, sed ĝi almenaŭ enhavas du memorindajn momentojn: kiom malfacile estas murdi personon (nome referencita sceno, kiun ekzemple Ang Lee omaĝis en Sik Gaai) kaj la fina fuĝado perbusa.
Rompita kurteno estas iome inspirita en la historio de la malapero de du britaj diplomatoj, nome Guy Burgess kaj Donald Maclean, kiuj dizertis al la Sovetunio.
Kvankam Hitchcock ne estis kontentigita pro la elekto de Julie Andrews - li konsideris ŝin nur kantistino -, la kompnaio Universal trudis ŝin al li pro ekonomiaj motivoj.
En sia kutima memapero, Hitchcock aperas en la akceptejo de la hotelo kun blonda infano sur siaj genuoj (minuto 08ː00).
Elastano
Elastano estas sinteza fibro konata pro sia neordinara elasteco: eblas streĉi ĝin je pli ol 500% sen ke ĝi rompas.
Elastanaj vestaĵoj estas striktaj kaj, malkiel kotonaj, bonege sorbas la ŝviton. Pro tio oni ofte trovas elastanon en subvestaĵoj kaj sportkostumoj.
Vidu ankaŭ
Zentaj (korpostreĉaj kostumoj)
7649 Bougainville
7649 Bougainville estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca admiralo kaj esplorvojaĝisto Louis Antoine de Bougainville (1729–1811), famkonata por lia ĉirkaŭnavigado en La Boudeuse (1766–1769) kaj lia malkovro de pluraj insularoj en Polinezio.
Ĝoni Ramonov
En sia rakonto Revaz li priskribas la vivon de elita junularo en Norda Osetio en sudo de Rusa Federacio. Estas tiom da realismo en tiu rakonto, ke oni rekonas fontojn de tiuj similaĵoj. Tradukis tiun rakonton Slavik Ivanov kaj publikiĝis en Beletra Almanako, nº 7.
Arpeĝo
Arpeĝo estas muzika fakvorto por akordo, je kiu la unuopaj tonoj ne eksonas samtempe, sed unu post la alia en mallongaj distancoj. Oni ankaŭ diras rompita, aŭ dissolvita akordo.
Difino kaj sono
La vorto devenas de arpa, ital. por harpo, signifas do laŭvorte, ke oni ludu la akordon „harpece“, kiel per harpo. Se arpeĝo ne estas elnotita per precizaj notvaloroj, ĝi estas markita per vertikala serpentuma linio antaŭ la arpeĝenda akordo.
Plivastasence „arpeĝata“ aŭ „arpeĝenda“ estas formo de akompanado en la tonmetado: La akompanadon ne konsistigas memstaraj kontrapunktaj voĉoj nek homofoniaj akompanakordoj, sed akordoj fenditaj en okono- aŭ deksesono-serioj, ofte ankaŭ punktitaj. Tio sekvigas pli grandan eventodensecon en la akompanaĵo kaj per tio pli dense efikan tonmetaĵon. Ĉi tiu formo de akompanado estis aparte ŝatata en la muziko de la frua klasikismo.
Historio
En pli nova tempo elektrogitaristoj kombinas por alceli pli altan ludorapidecon ofte arpeĝon kun ekonomia viŝplukado (arpeĝo sur du aŭ pli kordoj por ludi melodion). En elektronika muziko, ekzemple en sinteziloj oni uzas arpeĝilon por registri arpeĝon, kiu estas deludebla per unu frapo aŭ signalo.
Referencoj
Abbellimento
Francisko de Paola
Sankta Francisko de Paola (naskiĝis en Paola, Kalabrio (Italio), mortis  en monaĥejo de Plessis-lès-Tours (Francio) estis itala religia ermito, fondinto de Ordeno de la Minimuloj en 1493. El liturgia vidpunkto, li estas festata la.
Hufumludo
La ludantoj laŭvice ĵetas la hufumojn al la palisetoj, kiujn oni tradicie starigas en la teron je distanco de 12,19 metroj (40 futoj).
Francisko de Paola
Vivo
La gepatroj de Francisko, ne havintaj gefilojn, preĝis sanktan Franciskon. Kiam filo naskiĝis, ili nomis lin Francisko. (Poste unu aŭ du pluaj gefiloj naskiĝis.)
Ankoraŭ infano, Francisko grave malsaniĝis ĉe la okulo kaj la gepatroj denove preĝis Franciskon, promesante ke la infano restos dum unu jaro ĉe franciskana monaĥejo se li resaniĝos. Tiel okazis. Post la jaro ĉe la monaĥejo, Francisko revenis hejmen.
En 1430 la tuta familio faris longan pilgrimadon ĝis Asizo. Dum la vojaĝo, la 14-jara Francisko ekkonis la ermitojn de Monteluco apud Spoleto kaj, reveninta en Kalabrion, decidis iĝi ermito en la apudaj montoj, en groto ene de la bienoj de liaj gepatroj.
Post malmultaj jaroj, aliaj junuloj aldoniĝis al Francisko. La grupo, aprobata de la episkopo de Kosenco, konstruis kapelon kaj tri dormejojn. Ĝi estis, sub la nomo de "Ermitoj de frato Francisko", la neoficiala komenco de la Ordeno de la Minimuloj, kies oficiala aprobo venis en 1474 de papo Siksto la 4-a.
Nun oni petis Franciskon, ke li fondu novajn monaĥejojn por la ordeno, kaj li ekis vojaĝi. Lia famo iĝis granda; oni asertis ke li faras eĉ verajn miraklojn. En 1483 Francisko iris en Francion, invitita de la reĝo Ludoviko la 11-a, grave malsana en la Kastelo de Plessis-lès-Tours. Kvankam la frato ne resanigis la reĝon, li estis bone akceptata ĉe la francaj reĝoj kaj restis en Francio ĝis sia morto en 1507.
18880 Toddblumberg
18880 Toddblumberg estas asteroido de la ekstera asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Kalkulita por la epoko de la, ĝia orbita granda duonakso estis 3,20590191 , ĝi do tiam orbitis cirkaŭ 883 000 km trans la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Todd James Blumberg, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Plano Senior High School en Plano (Teksaso Usono).
Tione degli Abruzzi
Tione degli Abruzzi estas komunumo de Italio.
Tabakfumado
Tabakfumado estas fumi ardantan cigaredon, cigaron aŭ tabakon en pipo. Indianoj uzis la tabakon eĉ por siaj ceremonioj (ekz. pacopipo) kaj ili kredis je ties kuraca efiko. Kristoforo Kolumbo kaj aliaj fruepokaj malkovristoj kunportis la tabakplanton al Eŭropo. Spite al la sociaj, teologiaj kaj nunaj kuracistaj kontraŭargumentoj, tiu kutimo disvastiĝis. Tabako havas ankaŭ malgrandan narkotikan efikon. Ĝin kaŭzas la nikotino kaj la parencaj alkaloidoj. Fumado estas danĝera, ĉar ĝi povas malsanigi la fumanton (ekzemple je kancero, bronkito, trombozo, emfizemo, hipertensio, gangreno, impotenteco, astmo, buŝulceroj, denta malsano, kataraktoj, rena malfunkcio) kaj, per tiel nomata pasiva fumado, ĉirkaŭajn homojn. Malgraŭ tiu risko al la publika sano, granda parto de la homaro provas fumadon. Multaj famaj homoj estis ofte videblaj kun cigaredo aŭ alia fumilo en sia buŝo: Che Guevara, Humphrey Bogart, ktp. La kaŭzo estas, ke eĉ tabaka fumado estas iom narkotiko kaj oni ne povas facile lasi ĝin. Iuj fumuloj tamen ĉesigis sian kutimon fumi (ekzemple Majakovskij). Oni eldonas multajn librojn, helpantajn ĉesi, kaj eĉ proponas helpilojn por ĉesi (ekzemple elektran cigaredon).
Efikoj pri la sano
Jam en la 19-a aperis sciigoj pri tio, ke la cigarado kaj pipado kaŭzas buŝan kanceron. Oni povis pruvi nur en 1950 la fakton pri interligiteco de tabakfumado kaj pulmokancero, sed tion povas kaŭzi eĉ la pasiva fumado.
Limigoj
Je la kampanjo pri la malsanigaj efikoj de la fumado, aperis la lumfiltrilo ĉe la cigaredoj kaj disvastiĝis la - ankaŭ la kultivado de - malpli fortaj (kun malpli da nikotino kaj gudro) tabakoj.
En la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj oni limigis reklamadon de tabakvaroj kaj en la 1970-aj jaroj en multaj okcidentaj landoj eĉ malpermesin ĝin en la televidaj reklamoj.
En la 1990-aj jaroj pli kaj pli multaj landoj malpermesas fumadon en publikaj lokoj, oficejoj, restoracioj, permesante fumadon nur en limigitaj, markitaj lokoj.
Ekonomio
Unu el la plej grandaj tutmondaj entreprenoj estas la tabaka industrio. La ses plej grandaj tabakaj kompanioj gajnis kombinitan profiton de $ 35,1-miliardo (Jha et al., 2014) en 2010.
En la e-lingva gazetaro
Ankaŭ en la esperantlingva gazetaro la temo prilumiĝis. Unu ekzemplo inter multaj estas la artikolo "Por kio utilas tabako?" de Alberto García Fumero (Kubo), publikigita en Kontakto 1995:4, paĝo 10.
Monsieur Klein (filmo)
Rakonto
En 1942 en Parizo, dum germana okupacio, la Alzacano Robert Klein pliriĉiĝas aĉetante artaĵojn de ĝenitaj Judoj, sub la normala vendoprezo. Dum li rekondukas ĝis sia pordo unu el ili, de kiu li aĉetis malgrandan pentraĵon de la nederlanda majstro Adriaen van Ostade, li malkovras inter siaj poŝtaĵoj ekzempleron de Judaj Informoj, gazeto normale havebla nur per abono.
La profitemulo ekkonscias, ke ekzistas alia Robert Klein, la Judo abonita al la gazeto kaj tiel signalita al la polic-prefektejo; ke nun lia familinomo kun juda sono, sub la formo de homonimo, igas lin suspektinda. Li fariĝas ĉasaĵo por la polico. Kaptita en kafka-a reto, provante senkulpigi sin, li nur pligrandigas la suspekton de aŭtoritatoj al si. Li malkovras ke lia duoblo estas rezistanta judo kiu uzas lian nomon kiel ekranon por fari misterajn aktivecojn. Provizita de falsaj dokumentoj, li provas forfuĝi; tamen sentante la bezonon ekkoni tiun kies homonimo li estas, li rendevuas kun li.
Denuncita, la rezistanto estas arestita. La heroo, simile al sia duoblo, trafas la saman sorton. Li estas arestita dum la Rastado de la Vintra Ciklodromo la. Kvankam advokata amiko akiris kaj lastmomento transdonis al li dokumentojn atestantajn ke li ne estas Judo, la ĉeesto de lia homonimo en la konvojo de deportitoj al Germanio pelas S-ron Klein resti por provi alparoli lin: kuntrenita de destino, kiu superas lian personecon, li finas en la trajnon de deportitoj, kaj retroviĝas en la sama vagono kiel la juda vendanto, kun kiu ĉio komenciĝis.
Nikolao la 1-a (Rusio)
Origino
Liaj gepatroj estis geimperiestroj de Rusio Paŭlo la 1-a kaj Maria Teodorovna. Li estis la tria filo en la familio, tial laŭ tiamaj leĝoj lia rajto por surtroniĝo estis ŝajna kaj nereala. Li titoliĝis kiel granda princo de la Rusia Imperio.
Preparo por militservo
Nikolao deinfanece preparis sin por la militservo, des pli, ke li post maturiĝo estis tre bela kaj forta viro. Lia staturo atingis 205 cm.
Sekreta testamento de Aleksandro la 1-a
Imperiestro Aleksandro la 1-a ne havis idojn kaj do heredinto devis esti granda princo Konstantino, la dua frato en la familio. Li ankaŭ ne havis gefilojn kaj preferis loĝi en Varsovio (tiam ĝi estis parto de Rusia Imperio, nun ĉefurbo de Pollando) kune kun sia morganata edzino grafino Grudzinska. Li rezidis tie kiel komisiita guberniestro.
En 1823 Konstantino informis la imperiestron, sian fraton, pri sia tronoabdiko. La 16-an de aŭgusto 1823 Aleksandro la 1-a subskribis la testamenton kaj heredigis la rusian tronon al sia frato Nikolao. La testamento estis kaŝita en la koverton kaj decidon de la imperiestro konis neniu, inkluzive ambaŭ liajn fratojn.
Konfuzo post morto de Aleksandro la 1-a
Subita morto de imperiestro Aleksandro la 1-a en fora suda urbo Taganrogo la 17-an de novembro 1825 (laŭ legendo li permanente turmentiĝis pro murdo de sia patro Paŭlo la 1-a kaj tial simulis sian pseŭdan morton kaj poste vivis kiel ermito sub kaŝnomo Fjodor Kuzmiĉ ĝis sia reala morto en 1864) okazigis konfuzon en la rusa socio.
Necesas rememori, ke tiama komunikado per la ĉevala poŝto estis tre longa kaj sekve sciigo pri morto de la imperiestro venis la ĉefurbon St.Peterburgon la 25-an de novembro kaj nur tiam oni rajtis malkovri la koverton kun la testamento.
Ĉar oficiala tronoabdiko de granda princo Konstantino forestis, do Nikolao kaj la mondumo ĵuris al li kiel la nova reĝo de la lando, kvankam tiu troviĝis en Varsovio.
Komploto de Norda Sekreta Asocio
Estis ellaborita la Revolucia Manifesto, en kiu ili skizis ŝanĝon de la registaro, abolicon de la servuta sistemo, ĉies egalajn rajtojn, gazetar-liberecon, elektitajn oficistojn, redukton de la 25-jara soldatservo ktp.
Ribelo sur Senata placo en St.Peterburgo
Lunde la 14-an de decembro sur Senata placo en St.Peterburgo kolektiĝis ĉirkaŭ 3000 soldatoj. La komandantoj de tiuj regimentoj apartenis al Norda Sekreta Asocio kaj provis uzi la konfuzon pri tronosukcedo por efektivigi siajn celojn.
Tamen antaŭtage vespere Nikolao subskribis la manifeston pri sia surtroniĝo kaj ordonis ĵuri al si, ĉar ĝis tiam nenia volo de granda princo Konstantino estis komunikita.
Kelkaj generaloj rajdis al Senata placo kaj informis la regimentojn pri la manifesto de nova imperiestro Nikolao la 1-a. Ili postulis ĵuri al li. La komandantoj kaj soldatoj tion ĉi ne plenumis, sed male indignis kaj eĉ murdis generalon Miloradoviĉ. Tiutempe alia parto de la armeo obeinta al Nikolao la 1-a ĉirkaŭigis Senatan placon kaj per kanonpafado disigis la ribelintojn.
Ĉiuj membroj de Norda Sekreta Asocio estis arestitaj kaj akuzitaj. Ties ĉefajn gvidintojn: Rilejev, Pestel, Muravjov-Apostol, Kaĥovskij kaj Bestuĵev-Rjumin oni poste pendumis.
Interna politiko
Dum sia sufiĉe longa tridekjara reĝado Nikolao la 1-a permanente fortigis la aŭtokration en Rusio. Efektive tiam la lando grave vastiĝis kaj ĝia potenco videble pliiĝis.
Laŭ lia ordono aperis ses ĉefaj departementoj de la registaro, kiuj pozitive efektivigis evoluadon de Rusio.
Jam en 1839 aperis la unuaj fervojoj kaj en 1851 Moskvon kaj St.Peterburgon kunligis la rekta fervojo, kiun desegnis sur la mapo la imperiestro mem.
Ekstera politiko
Nikolao la 1-a provis revivigi ideojn kaj principojn de la Sankta Alianco, kiu aperis dum reĝado de lia frato Aleksandro la 1-a.
Interalie li laŭ peto de Aŭstrio donis al ĝi sian multenombran armeon por sufoki la hungaran revolucion en 1848. Ĝis tiam li sukcese ankaŭ sufokis la polan ribelon en 1831.
Bercher (stacidomo)
Bercher estas fervoja stacidomo en Bercher, Svislando.
Nikolao la 1-a (Rusio)
Ekstera politiko
Ĝuste dum reĝado de Nikolao la 1-a Rusio ricevis malafablan kromnomon – "Ĝendarmo de Eŭropo".
Rezulte de la rusia-turka milito en 1828-1829 Otomana Imperio grave malfortiĝis kaj kelkaj ĝiaj kristanaj provincoj (Grekio, Serbio k.a.) ricevis siajn sendependecojn danke al Rusio.
La militaj sukcesoj de Rusio rezultigis negativan reakcion en Okcidento. Britio kaj Francio alianciĝis kontraŭ Rusio kaj apogis la kadukiĝintan Otomanan Imperion dum ĝia nova rusia-turka milito komenciĝinta en 1853. Ĉefaj bataloj okazis en Krimeo kaj ĉirkaŭ ĝia fortreso Sebastopolo. Oktobre de 1854 la malamikoj eksieĝis la urbon. Heroa defensivo daŭris dek unu monatojn, sed la rusa armeo fiaskis.
Rezulte de la milito kaj la pariza traktato de 1856 Rusio perdis kelkajn siajn teritoriojn kaj influo en Eŭropo translokiĝis en Francion.
Puŝkin kaj Lermontov
Nikolao la 1-a premis iel ĉiujn aperojn de libereco, precipe en literaturaĵoj. Li mem cenzuris multajn verkojn. En 1826 li akceptis la eminentan rusan verkiston kaj poeton Aleksandron Puŝkin kaj post longa konversacio komencis plue apogi lin.
Ekde 1834 Puŝkin rangis Junkro de Lia Reĝa Moŝto, kvankam lia aĝo (35 jaroj) kaj familia statuso (li jam estis patro de kelkaj gefiloj) tute ne respondis al realaj faktoj. Post morto de Puŝkin en 1837 pro duelo la imperiestro kompensis ŝuldojn de la poeto kaj apogis lian familion.
Alia eminenta fruktodona rusa poeto, verkisto kaj dramisto Mikaelo Lermontov ankaŭ trafis en atenton de la imperiestro pro siaj eksterordinaraj verkoj. Ili ne plaĉis al la reĝo, tial li punis la poeton kaj dufoje ekzilis lin en Kaŭkazon, kie estis kontraŭribelaj militaj operacoj. Tie la poeto pereis ankaŭ kiel Puŝkin pro duelo. Li tiam estis ankoraŭ dudeksepjara junulo.
Familio
Post venko super Franca Imperio en 1814 granda princo Nikolao vizitis Berlinon, kien revenis la reĝa familio de Prusio.
Granda princo Nikolao kaj princino Ŝarlota interkonatiĝis kaj baldaŭ ekamis unu la alian. Post iom da tempo oni heroldis ties gefianĉiĝon. Preparo por la geedziĝo daŭris du jarojn, kiam la fianĉino adoptis la ortodoksismon kaj estis baptita en Rusa Ortodoksa Eklezio kiel Aleksandra Teodorovna.
La 13-an de julio 1817 Nikolao Pavloviĉ edziĝis al ŝi.
Dum tridekjara kunvivo naskiĝis sep ties gefiloj: Aleksandro – estonta imperiestro Aleksandro la 2-a, Maria, Olga, Aleksandra, Konstantino, Nikolao kaj Mikaelo.
Morto
La 2-an de marto 1855 li subite mortis pro pneŭmonito. Laŭ legendo Nikolao la 1-a veneniĝis, ĉar li tre turmentiĝis pro fiasko de la krimea milito.
Fosfora pentaklorido
Fosfora pentaklorido aŭ PCl5 estas kemia komponaĵo, halogena derivaĵo de fosforo, duonverde flava fumegantaj kristaloj kun malagrable penetrantaj odoroj, kaj unu el la plej gravaj fosforaj kloridoj kaj klorigagentoj. En pura stato, ĝi estas blanka sed ĝia duoverde flava koloro elmontras partan malkomponadon. Fosfora pentaklorido estas uzata en vasta gamo da industriaj procezoj.
Ĉi-tiuj inkluziviĝas manufakturon de heksakloro-fosfazeno, penicilino, kaj cefalosporinaj antibiotikaĵoj, industriaj kataliziloj, milda klorigagento, en la aluminia metalurgio kaj kiel antaŭaĵo por la mustarda gaso.
Okupacia ekspozicio al fosfora pentaklorido povas okazi per haŭtokontakto kun ĉi-komponaĵo en laborejoj kie ĝi estas produktata aŭ uzata. Fosfora pentaklorido konvertas alkoholojn en alkil-kloridojn. En laboratorio, tionila klorido estas pli ordinare uzata pro tio ke la sulfura duoksido estas pli facile separebla el la organikaj produktoj ol la triklorido de fosforilo.
Joseph Haydn
Franz Joseph HAYDN (, esperantigite Franc Jozef Hajdn), li mem neniam estas uzinta la nomon Franz; naskiĝis la en Rohrau, Malsupra Aŭstrio; mortis la  en Gumpendorf) estis gvida aŭstra komponisto de la Viena klasikismo. Li estis mejloŝtono en la disvolvigo de ĉambra muziko same kiel de la pianotrio.
Li estis frato de la komponisto Michael Haydn kaj de la tenoro Johann Evangelist Haydn.
Haydn pasigis la plej grandan parton de sia kariero kiel kortegomuzikisto kaj dirigentis la orkestron kaj la operon de la bienhava familio Esterházy je ties vilao, por kio li devis komponi la muzikon. La efikon de la izoliteco disde aliaj komponistoj kaj la tendencoj de la muziko li priskribis per la konata citaĵo: „Mi estis apartigita de la mondo, neniu en mia proksimeco povis frenezigi min je mi mem kaj torturi, kaj tiel mi devis originaliĝi.“