cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ido (lingvo)
El Enciklopedio de Esperanto
La Ido-gvidantoj celis anstataŭigi la ”liberan”, tio estas kolektivan, ”popolan” kreadon de la internacia lingvo per regulado fare de Akademio, konsistanta el limigita grupo de kompetentuloj. Kaj estas karakterize, ke dum preskaŭ 20 % da E-gvidantoj aliĝis al la lingvo, el la Esperantistaj amasoj ĝi povis altiri apenaŭ 3–4 %. La grandega plimulto de la Esperantistoj ĝuste taksis la forton de la libera evoluo kaj malkonfide rilatis al ĉiuj provoj reformi kaj reguligi la lingvon desupre (Ni memoru pri simila malsukceso de provoj samaj koncerne al Volapük kaj Idiom-Neutral). La ”desupra revolucio” fiaskis per la fideleco de la amasoj. Jen, kio plej bone montras la internan forton de Esperanto. En ĝi povas ekzisti nur iom-post-ioma, natura evoluo, sed nepre ne perforta rompo aŭ ŝanĝo. Ĉiujn similajn provojn la Esperantistaro eliminas el si mem. Ido ankaŭ dum sia plua ekzisto ne sukcesis malhelpi la progreson kaj disvastiĝon de Esperanto. Dudek jarojn post la nasko de la lingvo, en 1927, la Ido-ĉefoj, perdinte la esperon pri la triumfo de sia afero kaj estante tro miopaj por vidi la sociajn kaŭzojn de la fiasko, komencis serĉi ties kaŭzojn en la lingvostrukturaj mankoj de Ido. Rezulte aperis dudeko da novaj lingvoprojektoj, kies aŭtoroj sin lasis rekonduki en la epokon de la individuisma utopia projektado. Ili ne povis rekoni la eble plej genian principon de Zamenhof: fari nur fundamenton kaj lasi al kolektivo la ellaboron: la konstruon de la lingvo-palaco.
Literaturo
Claude Gacond, Granda bibliografio de Ido, Literatura Foiro, n-ro 314, decembro 2021, paĝoj 369-375
Rjukju-insularo
La Rjukju-insularo, Rjukju-insuloj aŭ Riukjuoj, konataj ankaŭ kiel Nansei Islands (南西諸島), estas ĉeno de insuloj en okcidenta Pacifiko, en la orienta limo de la Orientĉina Maro kaj sudokcidente de la insulo de Kiuŝuo en Japanio. De ĉirkaŭ 1829 ĝis meze de 20-a jarcento, ili estis alternative nomataj Luĉu aŭ Ljuĉju, laŭ la mandarena prononcmaniero. Ili etendas sudokcidenten de la japana insulo de Kjuŝuo ĝis 120 km de la insulo de Tajvano.
Pro ties izoleco ĉiu insulo posedas apartan dialekton aŭ lingvon ene de la rjukjua lingvaro.
Same estas tre riĉa biologia diverseco kun multaj endemioj.
Ekologio
Biogeografie la insularo troviĝas en la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi ampleksas tutmondaj 200-regionon, nomatan "subtropikaj ĉiamverdaj arbaroj de la Rjukju-Insularo", kiu apartenas al la biomo de la tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj. Fitogeografie, Rjukju-Insularo estas aparta flaŭra provinco el la Orientazia Regiono de la Holarktisa Regno.
Sinono
Sinono (latine Sinon) estas en greka mitologio aĥaja soldato, kiu kredigis Trojanojn, ke ili entiru lignan ĉevalon malantaŭ urbaj muregoj kaj per tio venigu la urbon al pereo. Al Odiseaj planoj Sinono konvenis, ĉar li estis same aŭdaca kiel klera. Kiam la greka ŝiparo fornavigis en kaŝejon, militista tendaro estis malkonstruita kaj bruligita kaj sur esplanado antaŭ la urbo restis nur grandega ligna ĉevalo, kreitaĵo de ĉarpentista majstro Epejo. Trojanoj vidante vakan bordon ĝojiĝis, amase elkuris eksteren kaj rigardis la ĉevalon. Kiam iu rekomendis, ke ili detruu kaj forbruligu ĝin, alvokis sur sin atenton Sinono kaj rakontis, ke grekoj antaŭ sia forveturo volis oferi lin, Sinonon, por bono de sia vojaĝo hejmen, sed ke li forkuris de ili. La ĉevalo estas donaco de aĥajoj al diino Atena, kiel pardonpeto pro ŝtelo de ŝia statuo el la urbo. Kompreneble trojanoj volis la donacon al Ateno entiri en la urbon, sed montriĝis, ke ĝi estas tro granda kaj oni ne povas traveturigi ĝin tra iu ajn el la urbaj pordegoj.
Preoetino Kasandra laŭtvoĉe avertis, ke en la evalo estas kaŝitaj armitaj batalantoj, sed kiel ĉiam neniu kredis al ŝi. Profeto Laokoonto admonis, ke oni de Danaoj nenion akceptu, eĉ se tio estus donaco - de ĉi tio estas sentenco Danaa donaco. Sed tion ankaŭ neniu volis aŭdi. Plie dioj sendis kontraŭ Laokoonto du grandajn venenajn serpentojn, tiuj mortpremis lin kaj liajn du filojn. Tio al Trojanoj ŝajnis esti siggno de diaj favoroj. Plie Sinono ĉiam fortigis ilian favoron per io nova.
La ĉevalo estis entirita post le urbaj muregoj, eĉ se tiuj devis esti parte malkonstruitaj. La viroj interne de la ĉevalo sidis mallaŭte kaj en timzorgoj. Trojanoj solenis finon de la milito kaj kiam la urbo iom post iom silentiĝis, grekaj batalantoj elsaltis el inter la ĉevalo, mortigis la plej proksimajn gardistojn, malfermis la pordegojn kaj donis signon por atako de ekstere. Kiam la grekoj perforte eniris internen, sekvis nur furioza murdado kaj bruligado de ĉio interne de la muregoj. Viroj el la reĝa Priama familiaro estis mortigitaj inkluzive de lulinfanojn, virinoj sklavigitaj, kastelo kaj konstruaĵoj bruldetruitaj.
Duan tagon matene la neniigo de Trojo estis finfarita. La Troja milito finiĝis.
Maroka muro
La Maroka muro estas 2.720 kilometrojn longa sistemo de defendaj muroj/remparoj, iranta plejparte tra la Okcidenta Saharo regata per Maroko. Nerimarkinda sekcio troviĝas en la sudorienta parto de Maroko. Ĝi estas kromnomata La Muro de honto de la Fronto Polisario kaj la saharanaj sendependemuloj.
Fizika strukturo
Ĝi estis laŭpaŝe konstruata ekde 1983, kun la ĉefa planata funkcio estanta protekti la partojn de Okcidenta Saharo regataj de Maroko kontraŭ la gerilaj batalantoj de la Fronto Polisario, kiu strebis pri Okcident-Sahara sendependeco ekde antaŭ Hispanio finis sian kolonia okupadon tie en 1975. Fakte, la Polisario regas ĉiujn lokojn oriente de la baro, sed ĉi tiuj lokoj estas plejparte neloĝataj. Unuoj de la misio MINURSO de la Unuiĝintaj Nacioj tenas la du flankojn aparte.
Multaj de la Okcident-Saharaj indiĝenoj - la Saharanoj - vivas kiel rifuĝintoj en tendaroj en la provinco Tindouf de Alĝerio, kie la Polisario estas bazita. Ĉar la baro estas duobligita en multaj lokoj, kun signifa interspaco inter la du duonoj, multaj Saharanoj loĝas en ĉi tiu nenieslando, profunde limigitaj je movebleco kaj alirebleco.
Internacia reago
Okcidenta atento al la Maroka muro, kaj al la Maroka aneksado de la Okcidenta Saharo ĝenerale, estas minimuma, krom en Hispanio. Unu fojon ĉiujare, malgranda manifestacio estas organizata kontraŭ la baro fare de kelkaj homrajtaj aktivuloj, de kiuj multe estas Italoj.
Sunjang baduk
Sunjang baduk aŭ laŭprononce Sunĝang baduk (순장 바둑) estas variaĵo de la ludo Goo (konata kiel baduk en la korea) ludata en Koreio kiu datiĝas de la 16-a jarcento. Ĝi fariĝis malplikonata en la 1950-aj jaroj, kiam ĝi estis plejparte anstataŭigita per moderna Goo pro japana influo. Ekzistas ĉirkaŭ 45 pluvivaj ludpriskriboj de Sunjang baduk, plejparte el la 1880-aj jaroj. La plej malnova konata priskribo de ludo estis publikigita en la korea gazeto Ĉosun Ilbo (조선일보; Hanĝa 朝鮮日報) en marto 1937, kvankam la ludo estis ludita multe pli frue. Sunjang baduk estas ludita sur tabulo de 19x19 linioj kun 17 markitaj punktoj, kiuj estas uzataj kiel indikiloj. La unuaj 16 ŝtonoj estas metitaj en antaŭpostenan ŝablonon sur la markitaj punktoj kaj nigraj devas fari sian unuan movon sur la centra punkto sur la tabulo, nomata Tengen. Pro la preskribita naturo de la malfermo, ludoj tendencas esti agresemaj, kio kondukas al furioza meza ludado.
Maroka muro
Internacia reago
En Afriko, la aneksado de Okcidenta Saharo de Maroko allogis iom pli atento: Alĝerio, kiu subtenas la Polisarion, kaj la Organizaĵo por Afrika Unueco/Afrika Unio kaj la Unuiĝintaj Nacioj proponis diversajn solvojn.
Konstruo de la muro
La muro estis konstruita en ses etapoj, kaj la loko malantaŭ la muro estis vastigita ekde malgranda loko apud Maroko en la nordo, ĝis la plejmulto de la okcidenta kaj centra partoj de la lando laŭpaŝe. La konstruitaj muroj estis:
Nanuque
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Mucuri (esperante: Valo de la Rivero Mukurio) kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Nanuque. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝi akiris la statuson de municipo la 27-an de decembro 1948.
Eksteraj ligiloj
<!--
Meksika anaso
La Meksika anaso (Anas diazi, kaj vidu sube) estas birdospecio de la grupo de la plaŭdanasoj de la genro Anas kiu reproduktiĝas en Meksiko kaj suda Usono. Plej populacioj estas de loĝantaj birdoj, sed kelkaj nordaj birdoj migras suden al Meksiko vintre.
Ĝi estas birdo ĉefe de humidejoj, inklude lagetoj kaj riveroj, kaj kutime manĝas per plaŭdado plantomaterialon aŭ per paŝtado. Ili nestumas kutime ĉe riverbordo, sed ne ĉiam precize ĉe akvo.
Ambaŭ seksoj de tiu 51–56 cm longa birdo similas al ino de Platbeka anaso, sed kun iome pli malhela korpo. La Meksika anaso estas ĉefe bruna, kun blua speguleto kun blankaj bordoj, evidenta dumfluge aŭ eĉ ripoze. La masklo havas pli brilflavan bekon ol la ino.
La masklo havas nazecan alvokon, dum la ino havas tre familiaran kvakadon komune asocia al anasoj.
Tiu specio estis iam – kaj foje ankoraŭ estas - konsiderata subspecio de la Platbeka anaso, kiel Anas platyrhynchos diazi (AOU 1983). Tio povas esti ne ĝusta, tamen, ĉar zorgaj analizoj de DNA – inklude hibridiĝajn kazojn – indikas, ke ĝi estas la sudokcidenta parenco de la Oranĝkrura anaso kaj kunhavas ĵusan komunan praulon kun tiu specio (McCracken et al. 2001).
Krome ĉe tiuj birdoj ĝi indikas tre ĵusan alopatrian radiadon, kiu ankoraŭ ne starigis solidajn barilojn kontraŭ genofluo je molekula nivelo; la elekto de partnero rilatas al aferoj pri konduto kaj plumaro ĉe la anasoj mallardine, kaj tio, laŭ naturaj kondiĉoj, malakceptis fortan premon por selekto al starigo de genetika malkongruo.
Konservostatuso
Kvankam temas pri specio Malplej Zorgiga, la Meksika anaso estas suferanta malrapidan sed markatan malpliiĝon pro habitatodetruo kaj troa ĉasado. Ĝi hibridiĝas kun la Platbeka anaso kiu estas pli bone adaptata uzi habitatojn tuŝitajn de homa agado kaj tiele disvastiĝis tra sia tuta teritorio. Oni asertis, ke tiu kombinado de faktoroj povas finfine konduki al malapero de la Meksika anaso kiel rekonebla taksonomia entaĵo (Rhymer & Simberloff 1996, McCracken et al. 2001, Rhymer 2006), sed limiga politiko kia konservado de humidejoj kaj prefera ĉasado de maskloj de Platbeka anaso evitus tion. La Meksika anaso estis listita kiel endanĝerita specio ĉe la United States Fish and Wildlife Service (Fiŝkapta kaj Natura Servo de Usono) en 1967 sed estis forigita en 1978.
San Juan de Gredos
San Juan de Gredos [sanĤŬAN deGREdos] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo San Juan de Gredos estas komprenebla etimologie kiel Sankta Johano de Gredos, alude al la montaro Gredos.
Geografio
San Juan de Gredos estas formata per kunigo de tri iamaj municipoj nome Navacepeda de Tormes, La Herguijuela kaj San Bartolomé de Tormes. La ĉefurbo estas en Navacepeda de Tormes, kie estas la urbodomo. Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 95,91 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 255 loĝantojn. Ĝi perdis 450 loĝantojn el 1981 je la formado de la nova municipo pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 75 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Santiago del Collado, Navaescurial, San Martín de la Vega del Alberche, Navalperal de Tormes, Hoyos del Collado, Candeleda, Arenas de San Pedro kaj Hoyos del Espino.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Ene de la municipa teritorio estas unu de la ĉefaj «pordoj» de aliro al la Sierra de Gredos, nome «la Plataforma» (la platformo), elirejo de la vojoj por piedirado al la montaro. Apude estas spektakla torento Barbellido, banejo Pozo de las Paredes ktp.
Doubravice u Volyně
Doubravice u Volyně estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Čestice en distrikto Strakonice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Čestice dismetita sur maldekstra flanko de valo de rojo Peklov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/170. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 50 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Doubravice u Volyně estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo de 2,13 km². Doubravice u Volyně situas ankaŭ en katastra teritorio Počátky u Volyně kun areo 0,85 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1251.
Ravindra Prabhat
Ravindra PRABHAT (naskiĝis la ) estas hinda poeto, erudiciulo, ĵurnalisto, romanisto kaj verkisto de mallongaj rakontoj de Barato. Li laboris kiel administranto, eldonisto, kaj priserĉisto, krom kiel verkisto por scenaroj. Li verkas ankaŭ por gazetaro kiel historiisto. Li ricevis kelkajn premiojn.
György Fejes
FEJES György [fejeŝ] estas jugoslava hungara aktoro naskita en Turda la 30-an de marto 1927.
Kariero
Li venis al Subotica en 1945 kiel amatora aktoro. Ekde 1966 li laboris ĉe la Radio de Novisado, ekde 1987 li iĝis ano de la Teatro de Novisado.
Petriĥoro
Iuj sciencistoj kredas, ke homoj ŝatas ĉi tiun odoron, ĉar iliaj malproksimaj pragepatroj dependis de pluvo por pluvivado.
Wimpassing im Schwarzatale
Wimpassing im Schwarzatale estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Neunkirchen. Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Kantono Cherokee (Teksaso)
La kantono Cherokee - nomata evidente laŭ la ĉerokoj - situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ la censo de 2010 ĝi havis loĝantojn. Ĝia ĉefurbo nomiĝas Rusk.
Historio
La kantono nomatas omaĝe al la ĉerokoj (ĉeroke: ᎠᏂᏴᏫᏯᎢ, latinigite: Aniyvwiyaʔi, aŭ ĉeroke: ᏣᎳᎩ, latinigite: Tsalagi), unu el la indiĝenaj popoloj de la Sudorientaj Arbaroj de Usono.
Marienhagen (Malsupra Saksio)
Marienhagen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildesheim de la federacia lando [[Malsupra Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Artkritikisto
Artkritikisto, foje artrecenzisto, estas homo, kiu vivtenas sin per publikigo de opinioj, ideoj kaj pensoj pri la artaĵoj kaj distro. Iuj artkritikistoj ankaŭ estas artistoj, prelegantoj en artaj universitatoj kaj la limo inter ĉi tiuj profesioj devas esti klara ĉar oni atendas profesian objektivecon je la plej alta grado. Multaj el la artaj kritikistoj estas ĵurnalistoj, kaj moralaj ĵurnalistoj promesas deteni sin de personaj opinioj. Sed volenevole iam artkritikisto ne povas eviti ĝin, kaj tiel ĝia kritiko kutime ja estas subjektiva.
La profesia fono de artkritikistoj preter ilia trejnado kiel ĵurnalistoj, universitataj prelegantoj aŭ esploristoj estas diversa. Plej multaj el ili eble havas malsamajn art-rilatajn profesiojn kiel kuratoro, eldonisto, muzika redaktoro, arta direktoro de teatro, aktoro, reĝisoro kaj pli. Iuj estas artistoj mem antaŭ ol ili fariĝis kritikistoj, tamen nur kelkaj el la kritikistoj vivtenas sin kiel artistoj kaj kritikistoj samtempe. Plej multaj kritikistoj havas la esperon prezenti profesian scion kaj ekkoni plej diversan artaĵon de la ĝenro, kiun ili vizitas. Tamen estas kritikistoj, kies specialaĵo prezentas la perspektivon de la simpla konsumanto de arto kaj distro. La kritikisto devas do esti profesia, por permesi filtrilon kaj havigi sciaron al la spektantoj. Spektantoj ekzamenos ĝian kritikon laŭ la verkoj, kiujn ili vidas. Kaj tiam eble daŭre aŭskultos la kritikiston. Ili eble ankaŭ ne traktas ĝiajn kritikojn, kiam ili trovas malakordon inter ĝi kaj ilia persona gusto.
La graveco de kritiko
Iuj artistoj ne konsideras la kritikistojn. Estas fama frazo tiele "la kritikistoj ploras kaj la giĉeto ridas". Kontraŭe estas multaj artistoj, kiuj alte konsideras la verkon de artkritikistoj kaj emas ofendi ilin per malbonaj recenzoj kaj eĉ reagi al ĉi tiuj recenzoj severe.
Laŭ kritikisto David Sperber artverko estus konsiderata "kvalita" danke al la subteno de kelkaj flankoj, unu el kiuj artkritikistoj, kaj kiel difinita de sociologo Pierre Bourdieu: "Juĝo de la kreaĵo dependas de la kvalito de diskurso aperanta al ĝi en la kampoj de kultura produktado". La historia evoluo de la recenzo reprezentiĝas per la gvidprincipoj de la tri ĉefaj recenzologoj.
H. Aspremont (16-a jarcento): „La recenzo estas superflua kaj malutila akcesoraĵo de l' literaturo, ĝia parazito.“
Hippolyte Adolphe Taine (1828-1893): „Recenzi estas nepre necese. La tasko de l' konstrua kritiko estas klarigi la jam ekzistantan literaturon, evoluigi la verkistojn kaj tiel plibonige efiki je l' estiĝantaj verkoj.“
Oscar Wilde (1854-1900): „Kritiko estas arto potencumita, ĉar dum la materialo de l'arto estas la naturo, tiu de l' kritiko estas la arto mem.“
Konto Espero
Konto Espero estas donackonto malfermita de UEA por helpi esperantistojn el la tuta mondo kiuj suferas pri la militoj. Estis kreita speciale pri la milito de la eksa Jugoslavio.
Kompreneble en tiu periodo estis ankaŭ memstara helpo de Esperanto-grupoj kaj de individuoj al esperantistoj en la eksa Jugoslavio. Kelkaj eble memoras pri la sendado de kuraciloj netroveblaj en Jugoslavio.
Post la lasta terura tertremo en Nepalo je 2015 estis ankaŭ uzita la Konto Espero de UEA por helpi la viktimojn.
Sekve de la Invado de Rusio en Ukrainion (2022) estis ankaŭ uzita la Konto Espero de UEA por helpi la viktimojn.
Balgotretanto
Balgotretanto en malnovaj temoj estis helpanto, kiu garantiis al orgenoj la provizadon de la instrumento per aero tretante balgojn. Ĉe malgrandaj pozitivoj aŭ rigaloj la balgoj estis funkciigeblaj permane de unu persono, parte de la ludanto mem; grandaj orgenoj klopodis dek aŭ pli balgotretantojn, kiuj per manoj piedoj, kaj siaj tutaj pezoj deĵoris ĉe la dorsflanko de la instrumento.
Hodiaŭ elektraj bloviloj anstataŭas la balgotretantojn. Ĉe historiaj instrumentoj kaj iliaj rekonstruaĵoj la aŭskultanto foje povas ĝui la malpli statikan t.n. „vivan venton“.
Lagranĝa mekaniko
Lagranĝa mekaniko estas reesprimo de klasika mekaniko far Joseph-Louis Lagrange. Ĝi esprimas la staton de klasika sistemo kiel iu aro de nombroj (ĝeneraligitaj koordinatoj), kiuj evoluas tra tempo laŭ iuj leĝoj. La leĝoj estas kondiĉoj minimumigi ian kvanton, la lagranĝianon L, kiu estas funkcio de la koordinatoj kaj la rapidoj (temp-derivoj de la koordinatoj). Do, la lagranĝiano determinas la evoluon de la sistemo.
Max Méreaux
Max Méreaux (*Saint-Omer, 13-an de oktobro 1946) franca komponisto. Li studis ĉe Jacques Castérède en Pariza konservatorio.
Verkoj
Catalogue sur le site de la bnf (catalogue BN-Opale Plus)
Lagranĝa mekaniko
Lagranĝa mekaniko provizas metodon aŭtomate certigi konserviĝon de energio kaj movokvanto (tamen lagranĝa mekaniko povas priskribi ankaŭ sistemon sen konserviĝo de energio aŭ movokvanto). Lagranĝa mekaniko kongruas kun speciala relativeco en la senco, ke ĝi povas esprimi relativecajn teoriojn en tia maniero ke la relativeco estas evidenta (kontraste kun hamiltona mekaniko).
3213 Smolensk
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la rusia urbo Smolensk, "Urbo-Heroo" de la granda patriota milito.
Lagranĝa mekaniko
Difino
Laŭ lagranĝa mekaniko, klasika fizika sistemo konsistas el:
Principo de senmova ago
La spaco estas la aro de kontinue deriveblaj kurboj  tia ke  kaj. Donu al ĝi la topologion generita de aroj
Unu-parametra familio de kurboj estas kontinue derivebla funkcio. Funkcionalo sur  estas senmova ĉe  s.n.s. por ĉiu unu-parametra familio de kurboj \gamma_s (0\le s\le 1) tia ke, do.
La ago estas la funkcionalo difinita kiel La lagranĝiano determinas la evoluon de la sistemo laŭ la principo de senmova ago, kiu asertas ke: Kelkaj aŭtoroj anstataŭe uzas la nomon principo de minimuma ago; tiu estas iom misnomita, ĉar senmoveco estas pli ĝenerala ol minimumeco. (Ekzemple, la trajektorio povas anstataŭe maksimumigi la agon aŭ simple esti sela punkto.)
Ekvacio de Euler–Lagrange
Oni povas pruvi ke la senmoveco de la ago estas ekvivalenta al la jena kondiĉo, la ekvacio de Euler–Lagrange: Tial la ekvacio de Euler–Lagrange estas ekvacio de movado de la sistemo. La ekvacio de Euler–Lagrange estas dua-orda diferenciala ekvacio. Do la komenca valoro de la problemo konsistas el la nula- kaj unua-ordaj derivaĵoj de la trajektorio,. Tial, ĝenerale, stato de la sistemo estas punkto (x,v)\in TM, konsistanta el koordinato kaj rapido.
Dilbeek
Dilbeek (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Halle-Vilvoorde.
Ekde 1977 la municipoj Groot-Bijgaarden, Itterbeek, Schepdaal, Sint-Martens-Bodegem kaj Sint-Ulriks-Kapelle apartenas al Dilbeek, la ĉefa komunumo.
Lagranĝa mekaniko
Ekvacio de Euler–Lagrange
La (ĝeneraligita) movokvanto (kovektora kampo) estas difinita kiel La (ĝeneraligita) forto (kovektora kampo) estas difinita kiel Do la ekvacio de Euler–Lagrange simpliĝas al kiu similas la duan leĝon de Newton.
Ekzemplo: Partiklo sur sternaĵo
Kiel ekzemplo, konsideru partiklon limigitan al la interno de iu (pseŭdo-) rimana sternaĵo (M,g) (la spactempo). La spaco de agordoj estas M per difino. (Se n distingeblaj partikloj ekzistas anstataŭe, la spaco de agordoj estus ; se la partikloj estas ne distingeblaj, do ni havas M^n/\sim, kie por iu ajn permutaĵo i.)
Supozu ke la partiklo estas libera, k.e., ne sentas iajn eksterajn fortojn. Do unu ebla lagranĝiano estas simple la kineta energio: kie m estas la maso de la partiklo. La movokvantoj estas iliaj derivaĵoj laŭ tempo estas kie estas la simbolo de Christoffel. La ĝeneraligitaj fortoj estas Do la ekvacioj de Euler–Lagrange fariĝas aŭ (uzante la alian simbolon de Christoffel ) Tiu ĉi estas la fama ekvacio de geodeziiko (angle geodesic, france géodesique, germane Geodäte): la trajektorio estas geodeziiko, la plej mallonga (aŭ, pli ĝenerale, ekstrema aŭ senmova) kurbo inter du punktoj. Tial alternativa ago por la libera klasika partiklo estas la longo de la trajektorio de la partiklo, kaj la respondanta lagranĝiano estas la rapido de kresko de la trajektorio: La respondantaj movokvantoj estas iliaj derivaĵoj estas kaj la ĝeneraligitaj fortoj estas Do la ekvacioj de Euler–Lagrange fariĝas Ĝenerale. Tial ni ree havas la ekvacion de geodeziiko. Ni vidu ke pluraj malsamaj lagranĝianoj povas priskribi la saman dinamikon.
Konservatoj kaj Teoremo de Noether
Simetrio de lagranĝa sistemo estas kontinue derivebla mapo, , tia ke: por iu.
La (unua) teoremo de Noether (far germana matematikisto Emmy Noether) asertas ke:
Skizo de pruvo. Ni neglektu indicon i pro klareco. Do, kaj Alivorte, la teoremo de Noether rilatas simetrion al konservato.
La plej grava ekzemplo de konservato estas la energio. Konsideru aŭtonoman sistemon (la lagranĝiano ne dependas de tempo rekte). Do ĝi havas la simetrion :, kiu verigas (K.e., \ell=L tie ĉi.) Do la kvanto, la hamiltoniano, konserviĝas: La estas la tuta energio de aŭtonoma sistemo. Se la sistemo ne estas aŭtonoma, do anstataŭe.
Rilato inter lagranĝa kaj hamiltona mekanikoj
Ĉe x\in M kaj, konsideru la bildigon difinitan kiel Pli ĝenerale, oni havas faskan mapon. Lagranĝa sistemo estas regula s.n.s. f formas difeomorfion inter TM kaj \lambda(TM) — alivorte, s.n.s. oni povas unike determini la rapidojn el la movokvantoj. Lagranĝa sistemo estas forte regula s.n.s. \lambda formas difeomorfion inter TM kaj T^*M (la lagranĝiano provizas naturan izomorfion inter la tanĝa kaj la kotanĝa faskoj). Klare, forte regula lagranĝiano estas ĉiam regula, sed la inversa implico ne estas vera ĝenerale.
Ni povas reformuli regulan lagranĝian sistemon kiel hamiltona sistemo jene. Difinu la fazan spacon. La faza spaco havas duoblan da dimensioj de la spaco de agordoj M. Kiel (subspaco de) la kotanĝa fasko T^*M, la faza spaco X portas naturan simplektan strukturon \omega jene. Konsideru la projekcion kaj ĝian derivaĵon. Do oni povas difini la unu-forman kampon \alpha sur T^*M kiel Laŭ loka koordinatsistemo, Do oni difinu Evidente \omega estas fermita (eĉ ekzakta) kaj ne degeneras.
Nune la hamiltonianon H=p\dot q-L, kiu estas funkcio, vidiĝas kiel funkcio (uzante la izomorfion TM\cong X). Do (X,H) formas hamiltona sistemo, kaj la ekvacioj de Hamilton povas esti pruvitaj el la ekvacioj de Euler–Lagrange.
Novsiberiaj Insuloj
La Novsiberiaj Insuloj, Nov-Siberiaj Insuloj aŭ Insuloj de Nov-Siberio (Новосибирские Oстрова) estas insularo en la Ekstrema Nordo de Rusio, norde de la marbordo de Orienta Siberio: Pli precize ili lokiĝas inter la Lapteva Maro kaj la Orientsiberia Maro norde de la Saĥa Respubliko (Jakutio).
Geografio
La Novsiberiaj Insuloj en pli malvasta senco, aŭ Anĵuaj Insuloj (острова Анжу, jakute: Анжу арыылара), kovrante teran areon de ĉirkaŭ 29 000 kvadrataj kilometroj, konsistas el:
Sude kaj pli proksime al la ĉeftero de Siberio kuŝas la Ljaĥovskij-Insuloj (6,095 kvadrataj kilometroj):
La malgrandaj De-Longaj Insuloj (228 kvadrataj kilometroj) kuŝas nordoriente de Novaja Sibir. Ĉi tiuj insuletoj kutime ne konsideratas parto de la novsiberia grupo:
La novsiberiaj insuloj malaltas: ilia plej alta punkto estas monto Malakatjn-Tas sur Kotelnjj-Insulo kun alto de 374 metroj.
Alajos Sajósy
Alajos Sajósy [alajoŝ ŝajOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sajósy Alajos estis hungara pentristo, instruisto. Alajos Sajósy naskiĝis la en Gyöngyös, li mortis la  en Eger.
Biografio
Alajos Sajósy studis en privata lernejo de Jakab Marastoni en Pest (urbo), arta akademio de Munkeno (1857-1859), Akademio de Belartoj de Vieno (1860-1861), Bruselo, Venecio. Hejmenveninta li vivis ĝismorte en Eger. Krom la pentrado li instruis desegnadon en la cisterciana gimnazio de Eger inter 1868 kaj 1895. Li pentradis plej ofte ekleziajn bildojn, pli malofte portretojn.
Ŝonaoj
La ŝonaoj (Shona) estas la nomo por etna grupo, kelkaj triboj en la suda Afriko, en la teritorio de la hodiaŭa ŝtato Zimbabvo, precipe en la nordo kaj oriento de la lando. Ili konsistas el la ses ĉefaj etnoj, la korekoreoj (Kore Kore), zezuruoj (Zezuru), karangoj (Karanga), manjikoj (Manyika), ndaŭoj (Ndau) kaj la rozvoj (Rozvi) kaj multaj aliaj plej malgrandaj triboj. La nocio en la 19-a jarcento origine estis pejorativa nomigo por ĉiuj, kiuj ne apartenis al la tribo ndebeloj.
Cincu
Cincu [ĉinku] (hungare: Nagysink nadjŝink, germane: Grossschenk grosŝenk) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Făgăraş. Administre apartenas al ĝi Toarcla.
Ŝonaoj
La ŝonaa lingvo apartenas al la bantuaj lingvoj.
Cincu
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 537 loĝantojn (germanoj, rumanoj, hungaroj); en 1992 1 518 (rumanoj, 5% hungaroj).
Ŝonaoj
La ŝonaoj en Zimbabvo estas la plejmulto de la loĝantaro. En Zimbabvo kaj Mozambiko kune vivas proksimume naŭ milionoj da ŝonaoj.
Cincu
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas 1328. Ĝis 1919 Nagysink apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).
Ŝonaoj
Krome ekde la 20-a jarcento la nocio ŝonaa evoluis al sinonimo por la ŝonaa arto, kiu precipe kun sia skulptarto apartenas al grava parto de la nuntempa afrika arto.
834 Burnhamia
834 Burnhamia estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Sherburne Wesley Burnham (1838–1921).
Sampio
Sampio (ϡ) estas arkaika litero de la greka alfabeto kaj en grekaj numeraloj havas valoron 900. Ĝi eble estas derivita de la pli malnova litero san. La nomo "sampio" aspektas al kiel de [o]sàn pî: "simile al pio".
Sampio estas plejparte prezentita en moderna skribanta per signobildo similanta π oblikvita dekstren, kiu estas la kaŭzo por ĝia nomo en novgreka lingvo. En antikva epigrafiko, tie estis aliaj formoj, inkluzivante unu formon similan al konscienca T. La Unikodo havas du arojn de kodoj por ĉi tiuj du uzadoj, ambaŭ kun majuskla kaj minuskla varianto: T-forma alfabeta U+0372/U+0373, kaj Π-forma nombra U+03E0/U+03E1 (Ϡ/ϡ, ).
28644 Michaelzhang
Nomo
Ĝia nomo honoras Michael Zhang, finaliston de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Smithtown High School East en Saint James (Nov-Jorkio).
Ruĝkresta kampefilo
La Ruĝkresta kampefilo (Campephilus melanoleucos) estas granda specio de birdo de la familio de Pegedoj, genro “Campephilus” aŭ Kampefiloj kaj subfamilio Picinae, kiu estas loĝanta reproduktulo en Ameriko, nome el Panamo suden al la nordaj bordoregionoj de Argentina, krom en Trinidado. La habitato de tiu ĉi specio estas arbaroj kaj pli malferma arbarkampo.
Priskribo
La Ruĝkresta kampefilo estas 36 cm longa kaj pezas 250 g. Ĝi similaspektas kun la Blankvizaĝa nigropego de Nordameriko, sed ene de ties teritorio la konfuziga specio povas esti la Strivizaĝa nigropego.
Plenkreskuloj estas ĉefe nigraj supre, kun ruĝa kresto (kio nomigas la specion) kaj blankaj tre markitaj linioj kiuj subiras el la nigraj kolo kaj ŝultroj, kaj kuniĝas laŭ formo de litero V en la centra dorso. La subaj partoj estas blankaj sed tre striitaj horizontale de nigro. Tiu ĉi specio montras blankon en flugiloj dumfluge. La okuloj estas flavaj kaj la fortika beko kaj la kruroj estas helgrizaj. La vosto estas nigra kaj fortika, ĉar helpas la grimpadon.
Masklaj plenkreskuloj havas ruĝan linion el la beko super la gorĝo al la nuko kaj ankaŭ ruĝon en la frunto de la krono. Ĉe inoj, tiu plumaro estas nigra, kaj same ĉe maskloj en malgranda resto de vizaĝo ĉirkaŭ la okulo.
La Strivizaĝa nigropego estas la ununura birdospecio de similaj plumaro kaj grando. En tiu specio, la blanka vizaĝa linio estas pli mallarĝa, kaj la blankaj ŝultrolinioj ne kuniĝas en dorso.
Kutimaro
Ruĝkresta kampefilo elfosas truojn, ofte tre grandaj, dum serĉado de insektoj en arboj. Ili manĝas ĉefe insektojn, inkludante larvojn de skaraboj, kaj kelkaj beroj. La ino demetas du blankajn ovojn en nestotruo de morta arbo, kiujn kovas ambaŭ gepatroj.
La voĉo de tiu disvastigita sed timida birdo etas laŭta, sonora ĉiiII-sik. Ambaŭ seksoj tamburas.
NGC 3078
NGC 3078 (aliaj indikoj — ESO 499-27, MCG -4-24-9, AM 0956-264, PGC 28806) estas galaksio en konstelacio Hidro.
Kazár
Kazár estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en subregiono de Salgótarján.
Situo
Kazár situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Salgótarján troviĝas 7, Bátonyterenye 9 km.
Historio
La loko estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1220 en formo Cazar. Meze de la 19-a jarcento minado de karbo komenciĝis. En 1893 tertremo, en 1873 ĥolero okazis. Fine de la 20-a jarcento la minado ĉesis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, biblioteko, kulturdomo, poŝto.
Famuloj
En Kazár estis pastro kaj fine tie mortis István Szabó (tradukisto). Estas ankaŭ memorĉambro pri li.
Senegala arbalciono
La Senegala arbalciono (Halcyon senegalensis) estas arbalciono, tio estas birdo de la grupo de Alcededoj, kiu enhavas ankaŭ la alcionon, kukabaraojn kaj aliajn arbalcionojn.
Aspekto
Tiu estas mezgranda arbalciono, 20–23 cm longa. La plenkreskulo havas brilbluajn dorson, flugilojn kaj voston. La kapo, kolo kaj subaj partoj estas blankaj, kaj la ŝultroj estas tre brilnigraj. La flugo de la Senegala arbalciono estas rapida kaj rekta. La granda beko havas ruĝan supran makzelon kaj nigran suban makzelon. La kruroj estas brilruĝaj. Kelkaj birdoj povas havi grizecajn kapojn, kio konfuzigas kun Mangleja arbalciono.
Tamen, la bridoj estas malhelaj, formante malhelan strion traokulan (la strio ne etendiĝas tra la okulo en la Mangleja arbalciono), kaj la subflugiloj, unuarangaj kaj duarangaj estas nigraj kun blankaj subkovrilajn (estas nigra makulo en la blankaj kovriloj en Mangleja arbalciono). La internaj retoj de la flugilplumoj estas blankaj, kreante distigigan blankan flugilstrion (tute ne estas blanko en flugiloj de Mangleja arbalciono). La brusto estas blanka (multe pli grizeca en Mangleja arbalciono). Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli senkoloraj ol plenkreskuloj kaj havas brunan bekon.
Distribuado kaj habitato
Tiu ĉi specio estas amplekse distribuita en tropika Afriko sude de Saharo kaj el Pretorio norden. Tiu arbalciono estas esence loĝanto ĉe 8° de la ekvatoro, sed pli nordaj kaj sudaj loĝantaroj estas migrantaj, movante al la ekvatora zono en las eka sezono.
Ĝi estas komuna specio de ampleksa vario de arbaraj habitatoj kun kelkaj arboj, ĉefe Akacioj, inklude ĉe homaj loĝejoj. Kvankam ĝi estas "alciono", ĝi preferas pli sekajn habitatojn en pli tradiciaj arbaroj kaj povas esti malproksime de akvo. Ĝi estas ofte soleca sed povas aperi en etaj grupoj.
Kutimaro
La Senegala arbalciono estas agreseme teritoria, atakante entrudulojn inklude homojn. Ĝi havas rimarkindan montroceremonion dum kiu la flugiloj malfermiĝas por montri la blankajn striojn.
Reproduktado
La nesto estas arbotruo elfosita de pego aŭ libiedo. Oni faras ununuran ovodemetadon de po 3 rondoformaj blankaj ovoj.
Manĝo
Ĝi ĉasas el videbla gvatejo, ofte sur morta branĉo de arbo, aŭ gvatas kviete en duonombro dum atendas predon. Tio estas ĉefe ampleksa vario de grandaj insektoj, sed ankaŭ aliajn artropodojn, serpentojn, fiŝojn kaj ranojn.
Voĉo
La voĉo de tiu bruema arbalciono estas laŭta trilo.
(15437) 1998 VS35
(15437) 1998 VS35 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Unua germania ligo de futbalo (Bundesliga)
La Unua germania ligo de futbalo - germane nomata Fußball-Bundesliga (prononco laŭ sistemo IFA ), laŭvorte "Futbala Federacia Ligo", ofte mallongigata Bundesliga - estas la plej alta ligo de klubaj teamoj el viraj, plenaĝaj, profesiaj futbalistoj en Germanio. Temas pri la nacia futbala ligo kun la sume plej alta nombro de matĉaj spektantoj tutmonde. Ĉe la supro de la liga sistemo de la Germana Futbal-Asocio (germane Deutscher Fußball-Bund, DFB), la Bundesliga estas la plej grava futbala konkurado en Germanio. En ĝi 18 teamoj inter aŭgusto kaj junio konkuras unu kontraŭ la alia, kaj ĉiuj teamoj en tiu periodo renkontiĝas po dufoje, unufoje en la stadiono de la unua kaj duafoje en la stadiono de la dua teamo. Kutime la matĉoj okazas sabate, malpli ofte vendrede vespere aŭ dimanĉe posttagmeze, tiel ke plej eble granda nombro da spektantoj havu libertempon kaj povu senprobleme spekti la konkurojn. Post junio, la du teamoj de plej malbona rezulto cedas sian lokon al la du plej bonaj teamoj de la dua germania ligo de futbalo, kaj mem sekvajare konkuras en tiu dua ligo. Krome ekde la jarsezono 2008/2009 la tria malplej bona teamo de la unua ligo kaj la tria plej bona teamo de la dua ligo en po du apartaj matĉoj decidas kiu el ili sekvajare konkuru en la unua kaj kiu en la dua ligo.
Ĉiuj klubaj teamoj el la unua germania ligo de futbalo kvalifikiĝas por la turniro pri la pokalo de la Germana Futbal-Asocio (germane DFB-Pokal). La gajninta teamo de la Bundesliga kaj la gajninta teamo de la DFB-Pokal en plia matĉo decidas pri la titolo de DFL-Supercup (superpokalo de la "germania futbala ligo", la aparta asocio de profesiaj futbalklubaj teamoj, dum la Germana Futbal-Asocio principe reprezentas ĉiujn futbalklubojn en Germanio kaj ties membrojn, kiuj kompreneble je plej granda parto ne estas profesiaj futbalistoj).
Atentindas ke principe la vorto "Bundesliga" nur signifas "Federacia Ligo", en senco de "nacia sporta ligo", kaj en germanlingvaj federaciaj ŝtatoj Germanio kaj Aŭstrio signas multajn ligojn de diversaj sportaj disciplinoj, de viraj kaj de virinaj teamoj, de plenkreskuloj kaj de junuloj en diversaj aĝgrupoj. Kvankam kutime en la germana lingvo subkompreniĝas ke la vorto "Bundesliga" sen precizigo aludu al la unua germania ligo de futbalteamoj el viraj, plenaĝaj, profesiaj futbalistoj, fakte ekzistas multaj pliaj tiunomaj sportaj ligoj.
Nyúl
Nyúl (njUl) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Győr. La loknomo signifas hungare: leporo.
Situo
La komunumo situas laŭ la fervojo kaj ĉefvojo Győr-Veszprém. Pannonhalma troviĝas 7, Győr 15, Tét 18 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1086. Dum la turka okupado la vilaĝo senhomiĝis. En 1739 pesto, en 1763 tertremo, en 1831 ĥolero, en 1942 incendio okazis. La fervojo atingis la vilaĝon en 1896. La loĝantaro okupiĝas precipe pri vinkultivado.
Famuloj
En Nyúl naskiĝis pentristo Joseph Szabo.
Hannogne-Saint-Martin
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
23197 Danielcook
23197 Danielcook estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel Kenneth Cook, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2007 pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Li estis lernanto ĉe la Lake Highland Preparatory School de Orlando (Florido, Usono).
Stacio Hachihama
Stacio Hachihama (japane: 八浜駅 [Haĉihama-eki], angle: Hachihama Station) estas fervoja stacio en Tamano, Gubernio Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Uno.
NGC 3079
NGC 3079 (aliaj indikoj — UGC 5387, MCG 9-17-10, ZWG 266.8, IRAS09585+5555, PGC 29050) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Parafiletika
En taksonomio grupo estas parafiletika kiam tiu inkludas komunan praulon de ties membroj, sed ne ĉiujn posteulojn de tiu. Grupo konstituiĝas kiel parafiletika kiam al klado (evolua branĉo) oni forprenas unu aŭ pliajn grupojn holofiletikajn.
La tradiciaj klasigoj plenplenas je parafiletikaj grupoj, kiaj la kriptogamoj, senvertebruloj aŭ Pongedoj. En ĉiu kazo la grupo difiniĝas per la ekskludo de malpligranda grupo ene de alia pligranda: la kriptogamoj estas plantoj kiam oni ekskludas la fanerogamojn; la senvertebruloj estas la animaloj kiam oni ekskludas la vertebrulojn; la pongedoj estas la Homoideoj kiam oni ekskludas la homedojn. Tiele ĉiu grupo aperas difinita negative, laŭ trajtoj mankantaj, anstataŭ pozitive, laŭ trajtoj kunhavataj de ties membroj.
Georges Lautner
Georges LAUTNER (naskiĝis en Nice, mortis  en Parizo, Francio) estis franca film-reĝisoro kaj scenaristo.
Li estis la filo de aktorino Renée Saint-Cyr.
Bibliografio
On achève bien les cons !, estas trilera bildstrio verkita de Georges Lautner kaj desegnita de Phil Castaza, eldonita de Soleil Productions la. Tiu bildstrio estis antaŭ nelonge adaptita al kino fare de SystemD Productions.
Blazono de Sirio
La blazono de Sirio (arabe شعار سوريا) inkluzivas la Falkon de la Kurajŝoj apogante sin je ŝildo portanta la nacian flagon de Sirio (en vertikala formo), kaj libro de la vortoj "Siria Araba Respubliko" en la araba (الجمهورية العربية السورية). Ĝi estis adoptita en 1980, sekve de la malfondo de la Federacio de Arabaj Respublikoj en 1977, kies blazono la antaŭajn ses jarojn de 1971 ĝis 1977 estis uzita por tri federaciaj ŝtatoj Libio, Egiptio kaj Sirio.
Pro la daŭranta interna milito en Sirio, opoziciaj grupoj kreis alternativajn blazonojn.
Willendorf
Willendorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Neunkirchen. Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Salajna
Salajna (ĝis la jaro 1948 Kunrátov, Konradsgrün) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dolní Žandov, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudokcidente de Dolní Žandov. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Plzeň – Cheb. Estas ĉi tie registritaj 57 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Salajna estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,01 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1299. Post la jaro 1945 la germana loĝantaro estis ellandigita.
Neuschoo
Neuschoo estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wittmund de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Holtriem, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
(15445) 1998 XE
(15445) 1998 XE estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Patricia Velásquez
Patricia VELÁSQUEZ naskiĝinta la 31-an de januaro 1971 en Guajira, Venezuelo estas aktorino kaj modelino konata plej multe el filmoj pri Mumio kaj Mumio revenas. Ŝi estis artisto por paco de Unesko.
Erzsébet Surány
Kariero
Erzsébet Surány faris siajn artajn studojn en privatskolojn. De 1945 ŝi vivis en Kluĵo. Inter 1950–55 ŝi estis artdirektorino de la pupteatro de Kluĵo, poste ĝis 1958 sekciestrino de la Transilvania Etnografia Muzeo. Ŝi ilustris plurajn porjunularajn librojn (Zoltán Veress: Irgum-Burgum Benedek. 1959; Jenő Kiss: Gépek erdeje. 1960; Kék virág. 1961; Cervantes: Don Quijote. 1971). Ŝi dizajnis ankaŭ afiŝojn kaj pupkostumojn.
835 Olivia
835 Olivia estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Higia familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
La kialigo de ĝia nomo estas nekonata.
Tabas
Tabas ankaŭ estis trafita per detruega tertremo je la 16-a de septembro, 1978, kiu lasis ĉirkaŭ 25000 mortaj. La tertremo estis mezurita inter 7,5 kaj 7,9 per la Skalo de Richter.
Wartmannstetten
Wartmannstetten estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Neunkirchen. Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Queich
La rivero Queich (prononcu: kvajŝ) estas 51,57 km longa maldekstra flankrivero de la Rejno, kiu fontas en la suda parto de la Palatinata Arbaro, la germana parto de la regiono Vasgovio, apuds Hauenstein. En la Malaltebenaĵo de Supra Rejno ĝi enlfuas apud Germersheim en la Rejno. Ĝia riversistemo apartenas apud tiuj de la riveroj Speyerbach, Lauter kaj Schwarzbach al la kvar grandaj deakvigaj sistemo de la Palatinata Arbaro. .
Rivervojo kaj Alfluantoj
Komence la Queich trafluas kiel mallarĝa rojo la valon Stephanstal en norda direkto al Hauenstein. Tie ĝi turniĝas al oriento kaj trafluas en granda arko tra la samnoma valo. Ĝi pasas la vilaĝojn Wilgartswiesen, Rinnthal kaj Annweiler-Sarnstall. Malantaŭ Rinthal ĝi ricevis akvon de maldekstre de sia plej akvoriĉa alfluanto, la 15 km longa rivereto Wellbach. Poste la Queich pasas Annweiler kaj Annweiler-Queichhambach. Tie alfluas de maldekstre la riveretojn Eußerbach, Dernbach kaj la Eisbach.
Post ĉ. 20 km ĉe Albersweiler komenciĝas la altebenaĵo de la supra Rejno. En Siebeldingen la rivero Queich subfluas la germanan vinstraton. Ĉe la antaŭurbo Godramstein la riveron atingas la urban teritorion de Landau. Tie ĝi grandparte fluas en tuboj kaj nur kelkloke oni povas vidi la akvejon en kanalo. En laantaŭurbo Queichheim la rivero forlasas Landau, post kiam ĝi atingas la ebenon je riverkilometro 30. Ĉi tie la rojo Birnbach enfluas de dekstr la riveron Queich.
Poste la Queich trafluas Offenbach an der Queich kaj Ottersheim. Ĉe la dividbaraĵo Ottersheimer Teilungswehr parton de la akvo fluas en la dekstra buŝbrako, kiu nomiĝas Spiegelbach, kiu fluas sudorienten trans Bellheim kaj la urboparto Sondernheim, urboparto de Germersheim al la Rejno. La Queich mem turniĝas pli al nordnordoriento kaj enfluaas en la nordo de la urbo Germersheim sur alteco de 95 m super manivelo en la Rejnon.
Erodado en la Palatinata Arbaro
Pri la signifo de la Queich por la geologia formo de la Palatinata arbaro la undefined skribas dum la prezento de la mapo de la regiono:
La sedimentitaj arealoj en la rejna ebeno
De la apudrandaj mezomontaroj de la Rejna altebenaĵo fluas multaj akvejoj direkte al la Rejno. Tial dum la lasta glaciepoko la degelakvo transportis grandan kvanton de ŝtonaĵoj de la Palatinata Arbaro trans la Haardt orienten. La degelakvo estis tiom abunda, ke multege da sabloj kaj ŝtonaĵoj estis transportita. En la ebenaĵo graveloj kaj sabloj estis deponitaj sur grandaj ventumilformaj aluviaj areoj, kiuj pli kaj larĝiĝis direkte al la Rejno.
La rivero Queich formis aluvian areon de la Palatinata Arbaro apud Albersweiler trans la Haardt apud Godramstein ĝis la Rejna ebeno.
Tiuj sablaj kaj gravelaj tavoloj ne estas fekundaj. Tial restis arbaroj tie kontraste al la areoj kun leŭso, kiuj jam tre frue estis senarbarigitaj La grandaj arbarkovrataj areoj en la regiion ŝuldas ilian ekziston al la riveo Queich.
Muelejoj, Flosado kaj paperindustrio
La utiligado de la akvoenergio de la rivero Queich po muelejoj estas malnova. Ekde la 13a jarcento la akvo krome estis uzata por flosigi mallongaj trunkoj. La ĉefa epoko por la flosado estis la mezo de la 19 jarcento. Por la flosado necesas sufiĉe altan akvonivelon. Tial oni konstruis baraĵojn kaj utiligis la baitan akvon por por orizori la riveron kun akvo kiam ĝi ne havas sufiĉe da ĝi. Ofte okazis kokurenca batalo inter la posedantoj de la muelejo kaj la flosistoj. Kiam la akvo por la flosado estis barita, ĝi mankis al la muelejoj kaj kiam la ligno flosis estis ofte tro da akvo. En la jaro 1881 la muelej-posedantoj sukcesis malpermesi la flosadon. Ekde tiam la akvo de la rivero nur estas uzata po funkciigi la muelejojn. escepte de unu paperfabriko en Sarnstall. Tiu fabriko uzas la akvon de la rivero por la farado de papero. La poluado de la rivero malsupre de tiu paperfabriko estas rimarkebla.