cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carmaux (stacidomo)
Carmaux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Carmaux, en departemento Tarn, regiono.
Kastelo de Beled
Konstruaĵo
La unuetaĝa kastelo kun keloj kaj mansardo situas sola laŭ ĉefvojo de Beled. La keloj estas iomete pli alte, ol kutime. Tie funkciis la servaj ĉambroj (kuirejo, lavejo). En la teretaĝo loĝis la posedantoj. Nepre menciindas la centra halo, kies plena plafono estis kovrita per nur vitro. El tio estis atingebla 9 ĉambroj. En la mansardo loĝis la servistoj.
Koelreuteria paniculata
Disvastigo
La planto estas vintrorezista en meza Eŭropo, kie ĝi estas plantata oft en parkoj kaj ĝardenoj.
Sistematiko
La unuan priskribon publikigis en la jaro 1772 la suoma botanikisto Erich G. Laxmann. sinonimoj por Koelreuteria paniculata LAXM. estas: Koelreuteria apiculata REHDER & E.H.WILSON, Koelreuteria bipinnata FRANCHET var. apiculata HOW & HO, Koelreuteria chinensis (MURRAY) HOFFMANNSEGG, Koelreuteria paniculata var. apiculaTA (REHDER & E.H.WILSON) REHDER, Sapindus chinensis MURRAY..
Kastelo de Beled
Ĝardeno
En la ĝerdeno diversaj maloftaj arboj kreskis, krome estis aleo de kaŝtanoj. Ĉiuj arboj estis hakitaj en fino de la 1940-aj jaroj.
Carmaux (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Castelnaudary - Rodez (736000).
György Gurics
György Gurics [djordj guriĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gurics György estis hungara luktisto, trifoja olimpiano, mondĉampiono, trejnisto.
naskiĝis la en Dunapentele, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
frekventis bazlernejon loke, mezlernejon en Adony. Li akiris seruristan licencon en Budapeŝto, en 1960 trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li edziĝis en 1964, lia edzino naskis filon. Li ricevis premiojn inter 1951-2009.
Sporta kariero
estis futbalisto ekde 1943 en Dunapentele, luktisto ekde 1948 en Budapeŝto. Li estis hungara ĉampiono naŭfoje inter 1951-1961 en klasik-stila luktado, sepfoje en liberstila luktado inter 1949-1958, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1952-1963. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952, Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1960 kun bronza medalo (1952), krome en mondĉampionumo en 1961 li estis la unua en klasik-stila luktado. Ekde 1960 li estis ankaŭ trejnisto. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1964.
Roche VD (stacidomo)
Roche VD estas fervoja stacidomo en Roche, Svislando.
NGC 2790
NGC 2790 (aliaj indikoj — MCG 3-24-16, IRAS09122+1954, MK 1228, ARAK 198, ZWG 91.34, NPM1G +19.0206, PGC 26092) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
30347 Pattyhunt
30347 Pattyhunt estas tre malgranda treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Patricia Hunt, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la Hathaway Brown School de Shaker Heights (Ohio).
Jedlina (Klášterec nad Orlicí)
Jedlina (Tannbusch) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Klášterec nad Orlicí en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Klášterec nad Orlicí. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 19 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Jedlina situas en katastra teritorio Klášterec nad Orlicí kun areo 17,91 km².
Historio
Jedlina estiĝis en la dua duono de la 18-a jarcento kiel domaro por arbarlaboristoj destinitaj por laboro en senjorujaj arbaroj. Ties nomo estiĝis verŝajne de foje kreskanta granda abia arbaro.
Bolo-tranĉilo
Oni uzis tiujn tranĉilojn ankaŭ kiel armilojn dum jarcentoj.
Vicente Aranda
Vicente Aranda Ezquerra (Barcelono; 9-a de novembro de 1926 - 26-a de majo de 2015) estas kinreĝisoro hispana.
Li famiĝis per komercaj produktaĵoj, ekzemple de fantasta kaj erota kino: Las crueles (la krudelulinoj) (1969), La novia ensangrentada (la sangomakulita fianĉino) (1972), Clara es el precio (Klara estas la prezo) (1974).
Poste li eniris pli serioze en temoj pli kvalitaj nome la transekseco en Cambio de sexo (seksoŝanĝo) (1977), krimromanoj kiaj La muchacha de las bragas de oro (la knabino kun oraj kalsonetoj) (1980), adaptaĵo de la samnoma romano de Juan Marsé, Asesinato en el Comité Central (krimo en la centra komitato) (1982) baze sur la romano de Manuel Vázquez Montalbán, krimromano kun politika nuanco, kaj Fanny Pelopaja (1983), portreto de ĉeurba junulino kaj korupta policano.
Denove historia filmo, Aranda poste faris adapton de la mezepoka historio de Tirante el Blanco.
Cejano
Cejano (Centaurea cyanus) estas floro el la familio de asteracoj. Ĝi ofte akompanas grenkampojn, kaj agrokulturistoj konsideras ĝin trudherbo. Pro la apliko de kemia sterko cejano maloftiĝis sur kampoj. Per la nomo de la planto oni nomas verd-bluan koloron, kiu gravas en la kolormodelo CMFN.
Gardhundoj
Gardhundoj aŭ Gardohundoj estas kategorio de hundorasoj, kiuj aparte bonas por gardado de havaĵo kontraŭ nedezirata aŭ subita penetro de homoj aŭ bestoj. Gardhundoj estas iuj ajn hundrasoj trejnitaj por alarmi siajn posedantojn kontraŭ eblaj minacoj (gardistoj), kaj ankaŭ trejnitaj por forpeli tiajn danĝerojn.
Multegaj el ili estas dogoj.
Petrov (distrikto Blansko)
Petrov estas vilaĝo en distrikto Blansko en Ĉeĥio. En ĝi havis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374.
Ulrich von Jungingen
Ulrich von Jungingen estis la 26-a Alta Majstro de la Ordeno de germanaj kavaliroj en la jaroj 1407-1410. Lia konflikta politiko kontraŭ Grandprinclando Litovio kaj Pola Reĝlando kaŭzis la pol-litov-teŭtonan militon, gvidis la ordenon al katastrofo kaj lin mem - al morto dum la batalo de Grunwald. Frato de la antaŭa alta majstro Konrad von Jungingen. Rezidis en Człuchów, en la jaroj 1396-1404 estis granda komandoro de Balga, kaj poste alta marŝalo kaj granda komandoro de Kaliningrado. De 1407 plenumis funkcion de alta majstro de la Ordeno de germanaj kavaliroj. Laŭ Kroniko de Gdańsk, mortanta Konrad von Jungingen estis avertanta krucmilististajn altrangulojn antaŭ elekto de sia batalema frato kiel posteulon, nomante lin stultulo.
Chanal
Chanal estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chanal. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07024.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 9050 loĝantojn. El tiuj estis 4455 viroj kaj 4595 virinoj. La komunumo havas surfacon de 296 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 2100 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3479 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1847 scipovis legi kaj skribi kaj 1624 personoj estis analfabetoj. Do 53% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 47% estis analfabetoj.
7568 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 5510 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 72.81% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Marĉa taksodio
La marĉa taksodio (Taxodium distichum) estas decidua konifero kiu vegetas en saturitaj kaj sezone inunditaj grundoj de Sudorienta Usono kaj de la ebenaĵo de Meksika Golfo de Usono.
Aimé Césaire (pariza metrostacio)
Aimé Césaire estas nova stacio sur linio 12 de la Metroo de Parizo, situanta en komunumo Aubervilliers, departemento Seine-Saint-Denis. Ĝi estis malfermita la.
Sportivnaja (metrostacio en Samara)
Sportivnaja (Спортивная) estas stacio de la unua linio de la Metroo de Samara. Stacio situas inter la stacioj ' kaj ' en Samara. "Sportivnaja" estis malfermita la. Longo de la platformo estas 102 metroj.
Aimé Césaire (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio, kies malfermo estis planita meze de 2019, situas sur Placo Henri-Rol-Tanguy en Aubervilliers, apud Kanalo Saint-Denis. Ĝi priservas malnovan industrian kvartalon en transformiĝo kaj dense loĝatajn areojn for de pezaj transportiloj. Ĝi etendiĝas sub Avenuo Victor-Hugo, ĝis Placo Henri-Rol-Tanguy en la angulo de Avenuo Victor-Hugo kun Strato de la Commune-de-Paris. Kun surfaco de ĉirkaŭ sur tri subteraj etaĝoj, ĝi kalkulas kvar alirejojn, unu norde kaj tri sude, el kiuj unu kun lifto.
Marĉa taksodio
Priskribo
La precipaj trunkoj estas ĉirkaŭataj de speco de "genuaj radikoj", eble spir-radikoj.
La plej granda individua arbo, ĉe Williamsburg (Virginio), havas alton de 44,11 m, kaj la konate plej dika arbo, troviĝas en la Kat-insula Nacia Faŭno-Rifuĝejo (Cat Island National Wildlife Refuge) apud Baton Rouge, havas diametron je brustalto de 521 cm. La plej maljuna ekzemplero, situanta en Bladen County (Norda Karolino), havas aĝon de pli ol 1 620 da jaroj, farante ĝin unu el la plej maljunaj vivantaj plantoj en orienta Nordameriko.
Taksonomio
La parenca lageta taksodio (Taxodium ascendens) estas pritraktata de iuj botanikistoj kiel diferencan specion, dum aliaj klasifas ĝin kiel nuran varion de marĉa taksodio , Taxodium distichum var. imbricatum (Nutt.) Croom. Ĝi diferencas per la pli mallongaj folioj sur rektstarantaj ŝosoj, kaj ekologie per esti limigita al malalt-nutraĵ-enhavantaj "nigr-akvaj" biotopoj. Kelkaj aŭtoroj ankaŭ pritraktas Taxodium mucronatum kiel varion de marĉa taksodio, T. distichum var. mexicanum Gordon, per tio konsiderante la genron kiel monotipan specion.
Disvastiĝo
La natura arealo etendiĝas ekde Delavara Golfeto sude de Florido kaj okcidente de orienta Teksaso kaj sudorienta Oklahomo, kaj ankaŭ landinterne river-supren de Misisipo kaj Ohio norde al suda Ilinojso kaj Indiano. Grandaj plantitaj ekzempleroj estas videblaj tiel fore norden kiel Picburgo. Marĉ-taksodiaj praarbaroj, kun iuj arboj pli majunaj ol 1 700 jaroj, iam estis dominantaj la marĉojn en sudorienta Usono. La plej vastaj postrestantaj praarbareroj troviĝas en Marĉrifuĝejo Kokskru (Corkscrew Swamp Sanctuary), apud Naples (Florido), kaj en Arbaro Tri Fratinoj (Three Sisters tract) laŭlonge de Nigra Rivero (Black River, Norda Karolino). La kokskru-aj arboj havas aĝojn de proksimume 500 da jaroj kaj iuj alte superas pli ol 40 m. La nigra-riveraj arboj estis ekzpertizitaj en 1986 de dendrologiistoj de la Arkansasa Universitato; la plej maljunaj arboj datiĝas de 364 A. D.. En la nordaj kaj pli landinternaj partoj de sia arealo ekde Delavaro kaj Marilando al Williamsburg (Virginio), ĝi grupe troviĝas en marĉoj kaj estas akompanata de foliarboj. En la sudaj partoj de sia arealo ekde ekstreme sudorienta Virginio, suden al Florido kaj okcidenten al Teksaso, marĉa taksodio povas esti trovata vegetante kun torĉpino kaj ĉiamverdaj kverkoj, kaj ĝi povas esti kovrata per Tillandsia usneoides (muskoj). Tiu povas esti observata en la ekstrem-norda parto de ĝia arealo, en Subŝtata Parko Unua Elŝipiĝejo (First Landing State Park), Virginia Beach (Virginio). Ekde orienta Norda Karolino tra Florido, marĉa taksodio povas esti akompanata en la arbaroj de Sabal minor (arekacoj. Ĝi hejmas en humidaj klimatoj kie la jara precipitaĵo varias inter ĉirkaŭ 760 mm (en Teksaso) kaj 1630 mm (laŭlonge de la Golfa marbordo). Kvankam ĝi plej bone vegetas en varmaj klimatoj, la natura norda limito ne estas kaŭzita de manko de malvarmo-toleremo, sed pro specifaj regenerado-postuloj; pli fore norde, la regenerado estas malebligita pro glacio-damaĝo al semidoj. Grandaj arboj kapablas toleri multe pli malaltajn temperaturojn kaj pli malaltajn humidecojn.
Grundoj kaj topografio
La plimulto de la marĉaj taksodioj vegetas en ebenaj aluviaj grundoj, kutime ĉe altitudoj de malpli ol 50 m, kvankam iuj arbareroj povas troviĝi altitude je 500 m en Teksaso. La marĉa taksodio precipe prosperas en ĉeriveraj malsekejoj kutime submetitaj al perioda inundado de silto-riĉaj 'brun-akvaj' riveroj, malsame kiel la parenca  Taxodium ascendens, kiu vegetas en silto-malriĉaj 'nigr-akvaj' riveroj kaj lagetoj. Marĉa taksodio toleras iomete da saleco, sed ĝi ne vivas en marbordaj salaj aŭ saletaj akvoj.
Regenerado kaj junaĝa kreskado
La marĉa taksodio estas monoika. La masklaj kaj femalaj strobiloj maturiĝas en unu kreskad-sezono ekde burĝonoj formitaj dum la antaŭa jaro. La masklaj amentoj havas diametron de proksimume 2 mm kaj estiĝas en maldikaj, purpuraj, pendantaj grupoj kiuj havas longon de 7 al 13 cm kaj estas okulfrapaj dumvintre ĉe tiu falfolia konifero. La poleno estas liberigata en marto kaj aprilo. La femalaj strobiloj estas troveblaj unuopaj, duopaj aŭ triopaj. La globaj konusoj estiĝas ekde verdo al brun-purpuraj kiam ili maturiĝas de oktobro al decembro. La strobiloj havas diametron de 13 al 36 mm kaj ili konsistas el 9 al 15 kvar-flankaj skamoj kiuj disfalas neregule post matureco. Ĉiu skamo povas porti du neregulajn, triangulajn semojn kun dika, kerateca, verukeca kovraĵo kaj elstarantaj flanĝoj. Po 16 al 34 semoj troviĝas en strobilo. Po ĉirkaŭ 5600 al 18 430 da purigitaj semoj enhavas kilogramo.
Semo-produktado kaj dissemado
Iuj semoj estas produktataj ĉiun jaron, kaj abundaj semorikoltoj okazas je intervaloj de tri al kvin jaroj. Kiam mature, la strobiloj kun siaj strobiloskvamoj, la rezino-kovrataj semoj alfiksitaj al ili, aŭ kelkfoje tutaj strobiloj falas en la akvon aŭ sur la grundon. Tiu defalo de maturaj semoj ofte estas rapidigita de sciuroj, kiuj manĝas marĉ-taksodiajn semojn, sed kutime faligas plurajn skvamojn kun sendifektaj semoj ankoraŭ alfiksataj al ĉiu strobilo kiun ili prenas. La inundantaj akvoj dissemas la skvamojn aŭ strobilojn laŭlonge de la riveroj kaj plejofte estas la plej gravaj manieroj de dissemado.
Ĝermoplanta disvolviĝo
En arbidejoj, taksodiaj semoj montras ŝajne internan ĝermadopaŭzon kiun oni povas haltigi per variaj pritraktadoj, kutime inkludantaj malvarman stratifikadon aŭ inundigon en akvo dum 60 tagoj.
Vegetativa reproduktado
La marĉa taksodio estas unu el la malmultaj koniferaj specioj kiuj prezentas ŝosojn post hakado de la arboj. Bone kreskantaj ŝosoj ĝenerale estas produktataj ekde trunkostumpoj de junaj arboj, sed arboj de 60 jaroj ankaŭ permesas kopsadon se la arboj estas hakataj aŭtune aŭ vintre.
Tamen, postvivo de tiuj ŝosoj ofte estas malbona kaj tiuj kiuj postvivas ofte havas malbonan formon kaj ne produktas altkvalitan seglignon. Stumpoj de arboj de pli ol 200 jaroj ankaŭ produktas ŝosojn, sed tiuj ĉi ne estas fortikaj kaj estas pli submetitaj al ŝtormofaligado kiam la stumpo putriĝas. Laŭ la sola konata raporto pri la ekradikado de marĉ-taksodiaj ŝtikaĵoj, tiuj ĉi el arboj de kvin jaroj pli bone ekradikiĝas ol tiuj de pli maljunaj arboj.
Ekologio
La semoj restas viveblaj dum malpli ol unu jaro, kaj estas dissemataj laŭ du manieroj. Unu estas perakva; la semoj flosas ĝis la fino de la inundo aŭ ĝis postrestado de la strobilo riverborde. La dua estas persciura.
La natura regenerado ne estas ebla en lokoj kiuj estas ĉiam inundataj dum la kreskado-sezono. Kvankam fortikaj junaj kaj kopsaj arboj povas produkti viveblan semon, la plimulto de la ekzempleroj ne produktas semon se ili ne aĝas almenaŭ ĉirkaŭ 30 jarojn.
En favoraj cirkonstancoj, marĉa taksodio rapide kreskas dum la junaĝo, malrapide dum la matureco. Iuj arboj estis mezurataj kiuj estis atingitaj 3 m da alteco en 5 jaroj, 21 m en 41 jaroj, kaj 36 m en 96 jaroj; la altokreskado grandparte haltiĝas je la aĝo de 200 jaroj. Iuj individuoj povas vivi pli ol 1 000 jarojn. La determinado de la aĝo de maljuna arbo povas esti malfacila kaŭze de ripete neekzistantaj aŭ de pseŭdaj jarringoj de la trunko originaj de variaj kaj malfavoraj kreskad-medioj.
Multaj damaĝantoj atakas la marcan taksodion. La precipa planta malsano (iukaze mortiga) estas la fungo Stereum taxodii, kiu kaŭzas brunan kavaĵan putriĝon, konatan kiel "peĉan cipreson" (angle pecky cypress). Ĝi difektas la duramenon de vivantaj arboj, kutime ekde la krono suben al la radikoj. Kelkaj aliaj fungoj atakas la alburnon de la arbo, sed kutime ili ne kaŭzas gravan damaĝon. Insektoj kiaj Systena marginalis kaj Archips goyerana (parenca de Archips argyrospila – damaĝanto de fruktoarboj) povas grave damaĝi la arbojn per neniigado de folioj, strobiloj aŭ arboŝelo. Kojpoj ankaŭ senŝeligas kaj elradidikigas marĉ-taksodiajn arbidojn, kelkfoje mortigante tutan plantejon en malmulte da tempo.
Kultivado kaj uzado
Tiu specio estas populara ornama arbo, kreskigata por sia maldensa, plumeca foliaro kaj oranĝkolore-bruna all malbrila aŭtuna koloro. Kultivite, ĝi prosperas en larĝa gamo de grundoj, inkluzive de bone-drenataj ejoj kie ĝi ne nature vegetus kaŭze de la nekapablo de la junaj arbidoj konkuri kun alia vegetaĵaro. Kultivado estas sukcesa malproksime en la nordo de ĝia natura arealo, norde ĝis suda Kanado. Ĝi ankaŭ komune estas plantita en Eŭropo, Azio kaj aliloke ĉe mezvarmaj al subtropikaj klimatoj. Ĝi postulas, tamen, varmajn somerojn por bona kreskado; kiam plantita en areoj kun malvarmetaj someroj (oceanaj klimatoj), la kreskado estas sufiĉa sed tre malrapida (iuj arboj en nordorienta Anglujo estas atingitaj nur 4–5 m en ĉirkaŭ 50 jaroj), kaj strobiloj ne estas produktataj.
Tiu specio kaj sia kulturvario T. distichum var. imbricarium 'Nutans' (kapjesanta marĉa taksodio) estas gajnintaj la Premion de Ĝardena Merito de la Reĝa Hortikultura Societo.
La marĉa taksodio estas notinda por sia alta merkata produktadpovo. En praarbaroj, lignoprovizoj de 112 al 196 m³/ha estis komunaj, kaj iuj arbareroj estas povintaj superi 1000 m³/ha. La koncernaj marĉoj estas iuj el la plej produktadpovaj ekosistemoj en la mondo.
La senodora ligno de marĉa taksodio, tre simila al tiu de Cupressus spp., estas ekde longa tempo aprezata por sia akvo-rezistemo, kaj tial nomata "eterna ligno" (wood eternal). Ankoraŭ uzebla prahistoria ligno ofte estas trovata en marĉoj tiom malproksime norde kiom Nova-Ĵerzejo, kaj okaze tiom malproksime kiom Nova-Anglujo, kvankam ĝi estas pli komuna en la sudoriento. La iomete-mineraligita ligno estas minade ekstraktita el iuj marĉoj en la sudoriento, kaj estas alte aprezita por specialaj uzadoj kiaj lignoskulptaĵoj. "Peĉa cipreso", kaŭzita de la fungo Stereum taxodii estas uzata por ornama muropanelado.
La marĉa taksodio estis indikata kiel oficialan subŝtato-arbon de Luiziano en 1963. De iuj ĝi estas konsiderata simbolon de la sudaj marĉoj.
Marĉaj taksodioj povas esti uzataj por lignaj tegoloj. Joshua Brown, teksasa pioniro, la unua setlanto en Kerrville, estis gajnanta la porvivon per la produktado de lignaj tegoloj el marĉaj taksodioj vegetantaj laŭlonge de Rivero Guadalupe en la Regiono Texas Hill.
28569 Kallenbach
28569 Kallenbach estas malbone konata asteroido de la ĉefa zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Jonah Kallenbach, finaliston de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biokomputiko kaj genomiko. Li estis lernanto ĉe la Germantown Academy de Fort Washington (Pensilvanio).
Teufelsberg (Palatinato)
Geografia situo
La monto situas proksime al la suda fino de la Haardt, kiu formas la orientan randon de la Palatinata Arbaro. El la monto oni havas bonan elrigardon trans la Malaltebenaĵo de Supra Rejno.
Veterkruco
Sur la plej alta punkto de la monto, kiu estas rokaĵo, staras sur alta piedestalo ŝtona pintkruco aŭ veterkruco. Ĝi estis konstruita de la loka skulptisto Johannes Minges.
Anna-kapelo
Sur montsprono je la orienta deklivo, inter la pinto kaj Burrweiler, staras sur alteco de 428 m la katolika Anna-kapelo.Ĝi estis konstruata en la 19a jarcento laŭ la in novgotika stilo.
3896 Pordenone
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala pentristo Giovanni Antonio de' Sacchis, (1483–1539), dirita Il Pordenone, naskiĝinta en vilaĝo apud Pordenono.
Gentiana pneumonanthe
Kalika genciano (Gentiana pneumonanthe) estas flora planto de la familio gencianacoj.
Peciliedoj
Peciliedoj (Poeciliidae) estas familio de la Ciprinodontoformaj (Cyprinodontiformes)] en kiu estas pli ol 200 specioj kaj kelkaj subspecioj. Tiuj fiŝoj naskas vivajn idojn - ili ne estas ovogenaj. Ili vivas en nesala kaj saleta akvo en tropikaj kaj subtropikaj akvaĵoj. Kelkaj el ili kreskas ĝis longeco de 30 centimetroj.
Zvenigorod
Zvenigorod (Звени́город) estas urbo en Moskva provinco (Rusio) okcidente de Moskvo situanta sur ambaŭ bordoj de rivero Moskva en eka parto de Klin-Dmitrova altaĵo. Ĝi estas sola loĝloko de administra urboteritorio Zvenigorod.
Peciliedoj
Peciliedoj estas pro siaj buntegeco kaj adaptiĝemo amataj akvariofiŝoj.
Zvenigorod
La urbo okupas areon 48,1 km2. En 2015 ĝi havas 19 mil loĝantojn. Interurba telefona kodo estas 09632, enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj.
Zvenigorod estas historia urbo: ĝi ekzistas ekde 12-a jarcento. De plej frua epoko restis arkitekturaj vidindaĵoj, al ili apartenas restaĵo de kremlo kun kirko de Endormiĝo de Dipatrino konstruita en 15-a jarcento. Proksime al Zvenigorod situas malnova monaĥejo de Savva.
Ĉirkaŭaĵoj de Zvenigorod (ĉefe laŭ rivero Moskva) havas multajn arkitekturajn kaj naturajn vidindaĵojn; tie situas multaj ripozejoj kaj somerloĝejaroj de plej influaj aŭ riĉaj rusianoj (inter ili ĉefaj ŝtatagantoj).
Nomo
En rusa lingvo Zvenigorod (Звенигород) havas proksimuman signifon "sonora urbo" (город ruslingve signifas urbon): eble ĝiaj unuaj loĝantoj venis el samnoma urbo ĉirkaŭ Kievo kaj elektis saman loknomon. Pro la nomo blazono de Zvenigorod enhavas sonorilon.
Historio
Unuaj loĝlokoj de finn-ugroj kaj baltoj tie estis en 15-a — 5-a jarcentoj a.K.
Laŭ rezultoj de elfosado urbo Zvenigorod estis fondita de princo Georgo la Longbraka en 12-a jarcento kiel fortikaĵo (Kremlo) sur alta maldekstra bordo de rivero Moskva. Ĝi havis gravan signifon defendante Moskvon de okcidenta flanko. Unua skriba mencio tamen apartenas nur al jaro 1339 (en ordono de princo Ivano Kalita).
Situanta proksime al Moskvo Zvenigorod estis detruita de mongoloj en 1230-aj jaroj, poste dum atako de Toĥtamiŝ en 1382 kaj Jedigej en 1408. Malgraŭ tio ĝi plue kreskis kaj ekonomie evoluadis. En 14-a — 15-a jarcentoj la urbo estis centro de subprinclando Zvenigorod kiel parto de Grandprinclando Moskvo. En 1389 — 1434 Zvenigorod estis posedata de dua filo de Dmitrij Donskoj princo Jurij kaj estis lia ĉefa sidejo. Jurij de Zvenigorod estis tiom forta kaj influa ke li povis fariĝi Grandprinco de Moskvo. En 1433 li kun helpo de siaj filoj sukcesis senbatale atingi moksvan kaj tutrusian estrecon portempe forpelinte sian ĉefan kontraxŭulon Vasilij la 2-a; tamen lia morto en 1434 malebligis al li atingitan regaton kaj ekis longan militon inter mova princo kaj filoj de Jurij.
Dum regado de Jurij urbo Zvenigorod atingis egan sukceson kaj eĉ faris proprajn monerojn. Tiam laŭ ordono de princo Jurij estis konstruita kirko de Endormiĝo de Dipatrino kaj fondita monaĥejo de Savva.
Fina aliĝo de Zvenigorod al Moskvo okazis en 1492. Dum malnova historio de Zvenigorod aperis du loĝataj urbopartoj: Malsupra (apud kremlo) kaj Supra (trans rivero Moskva).
Zvenigorod estis grave damaĝita dum Granda Malordo (eko de 17-a jarcento). En 1605 ĝin atakis taĉmentoj de Falsa Demetrio la 1-a. En 1607 ĝi estis pli detruita de Falsa Demetrio la 2-a. Portempe ĝi estis okupita de pollandanoj. Post la Malordo ne estis restarigita monaĥejo de Laŭdego situinta en Malsupra loĝloko kaj kelkaj preĝejoj.
Sed monaĥejo de Savva atingis novajn sukcesojn: en 17-a jarcento ruslanda caro Aleksej Miĥajloviĉ elktis ĝin por si kiel ĉefa kaj ordonis alikonstruadon. En mezo kaj fino de la jarcento estis starigitaj preskaŭ ĉiuj konstruaĵoj: muro, cara kaj carina palacoj, novaj kirkoj, manĝejo kaj aliaj. Ankaŭ poste en Savva monaĥejo okazis multaj gravaj historiaj eventoj.
En sama jarcento en Zvenigorod ekestis kaj funkciis kelkaj feruzinoj Post jarcento en 1781 imperiestrino Katerina la 2-a faris la urbon centro de distrikto; en 1784 Katerina ordonis orzanizi regulan planadon de urbo. En tia stato Zvenigorod restis ĝis 20-a jarcento.
En 1917 en Zvenigorod okazis revolucio. Dum postaj jaroj evoluado de Zvenigorod prirapigiĝis: en 1919 tien estis malfermita fervojo, en 1932 ekiĝis radioelsendado.
Dum Dua mondmilito proksime al urbo okazis bataloj.
Post milito Zvenigorod fariĝis ŝatata loko por vojaĝantoj (jam ekde multaj loĝantoj de moskva regiono atentigis pri bela apuda naturo kaj piedvojaĝideco de la regiono). Apude aperis multaj konataj ripozejoj.
Loĝantaro
Loĝantaro laŭ jaroj (en miloj) :
Ĉefa kaj sola oficiala lingvo estas rusa lingvo.
Urboteritorio Zvenigorod
Urboteritorio Zvenigorod estas subprovinca administra unuo de Moskva provinco, ĝia centro kaj sola loĝloko estas urbo Zvenigorod. Urboteritorio Zvenigorod estas plene ĉirkaŭigita de teritorio de distrikto Odincovo.
Politiko
Urbestro de Zvenigorod estas Leonid Stavickij.
Aŭtomobila transporto
Zvenigorod estas kunligita kun Moskvo per aŭtovojo laŭ bordo de rivero Moskva. En la urbo ĝi kruciĝas kun Eta Moskva cirklo.
Zvenigorod atingeblas de Moskvo per pasaĝeraj aŭtobusoj:
Krome ekzistas ofta veturado de aŭtomobila pasaĝera transporto de fervoja stacio "Golicino".
De Zvenigorod apudurbaj aŭtobusoj veturadas ĝis proksimaj loĝlokoj.
Fervoja transporto
Ĝis Zvenigorod ekzistas fervoja linio de noda stacio "Golicino" situanta en urbo Golicino. Stacio "Zvenigorod" estas fina en la linio; ĝi situas ĉe suda limo de Zvenigorod; centro de urbo atingeblas perpiede aŭ per strata pasaĝera transporto.
Stacio "Zvenigorod" estas kunligita kun Belorusia stacidomo per elektrotrajnoj (tempo de veturo estas ĉirkaŭ 1 horo 20 minutoj).
En okcidenta parto de la urbo estas ankaŭ linio de apudmoskva cirkla fervojo kun kelkaj elektrotrajnoj (stacioj "192 km", "190 km", "Djudjkovo").
Dogoj
La dogoj estas grupo de grandaj, fortikaj hundorasoj kun tipe pezaj ostoj, pendantaj oreloj, relative mallonga kaj muskola kolo kaj mallonga muzelo. Ili estas tradicie uzataj kiel gardhundoj, sed kelkaj dog-rasoj estis uzitaj por savado kaj serĉado, aŭ kiel ŝafhundoj.
Joseph Bengraf
Joseph Bengraf, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bengraf József estis germandevena hungara komponisto, korusestro, orgenisto. Lia familia nomo kelfoje aperis en hungareca formo Bengráf.
Joseph Bengraf naskiĝis la en Bad Neustadt an der Saale, li mortis la  (biografioj mencias ankaŭ aliajn datenojn) en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio).
Biografio
Pri vivo de Joseph Bengraf en Germanio plene mankas informoj. Li estis nomumita korusestro kaj orgenisto de la Preĝejo Ĉieliro de Maria (Belváros) en 1784. Li ankaŭ komponadis ĉefe ekleziajn verkojn, aliparte hungarecajn kantojn. Li edziĝis, lia edzino naskis kvarfoje.
NGC 2791
NGC 2791 (aliaj indikoj — ZWG 91.33, NPM1G +17.0249, PGC 26088) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
9837 Jerryhorow
9837 Jerryhorow estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Irwin Horowitz elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Jerome (Jerry) Horowitz (1928–2009), patro de la malkovrinto.
Cernier
Cernier estis ĝis la 31-a de decembro komunumo en la distrikto Val-de-Ruz en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Boudevilliers, Cernier, Chézard-Saint-Martin, Coffrane, Dombresson, Engollon, Fenin-Vilars-Saules, Fontainemelon, Fontaines, Le Pâquier, Les Geneveys-sur-Coffrane, Les Hauts-Geneveys, Montmollin, Savagnier, kaj Villiers estis kunigitaj al la nova komunumo Val-de-Ruz. Cernier havis 2222 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010. Ĝi estas la ĉefloko de la Distrikto Val-de-Ruz.
Geografio
Cernier situas en la Neŭŝatela Ĵuraso 8 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo sur alteco de 820 m s.m. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 1410 m s.m. sur la kresto de Mont d'Amin. La norda limo de la komunumo sur la kresto de L'Envers des Convers, kiu atingas altecon de ĝis 1231 m s.m., estas samtempe la kantona limo inter Berno kaj Neŭŝatelo. Al la komunumo apartenas la vilaĝo Cernier, la vilaĝeto Montagne de Cernier sur alteco de 1190 m s.m. sur teraso de la suda deklivo de Mont d'Amin, kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,11 km², de kiuj 37,8% estas kovritaj de arbaro, 54,7% servas por agrikulturo kaj 7,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Cernier limas en nordo al Renan (BE), en oriento al Chézard-Saint-Martin, en sudoriento al Engollon, en sudo al Fontaines, en okcidento al Fontainemelon, kaj en nordokcidento al la eksklavo Vue-des-Alpes de la komunumo Fontaines.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cernier datiĝas el la jaro 1324 kiel Cernies. Dum mezepoko Cernier apartenis al la Senjorujo kaj poste al la Majorujo Valangin. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Cernier kun 14 aliaj komunumoj de la distrikto kuniĝos al la nova komunumo Val-de-Ruz.
Heroa flankulo
Heroa flankulo aŭ heroa akompananto, aŭ ankaŭ angle sidekick en pluraj lingvoj, estas tipa rolulo en aventuraj kaj similaj rakontoj. La flankulo estas fidela kunulo kaj helpanto de la heroo (ĉefrolulo, protagonisto) en ties aventuroj.
Aŭskultante la klarigojn de la heroo, la flankulo (kaj tiel ankaŭ la leganto) ekscias ties pensojn, sen bezono de iu alia rakontanto. La leganto povas ofte identiĝi kun la flankulo, kaj tiel kun-travivi la aventurojn proksime kun la heroo. Foje la flankulo estas mem la rakontanto.
Flankulo povas havi karakterizon kiu kontrastas tiun de la heroo, ekzemple havas pli da muskolforto sed malpli da ruza intelekto ol tiu, aŭ provizas humuran elementon kiu balancas kontraŭ la seriozeco de la ĉefrolulo.
Ekzemploj
Kelkaj literaturaj herooj kun siaj flankuloj:
En bildliteraturo:
En kino:
Mazamet (stacidomo)
Mazamet estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Mazamet, apud Aussillon, en departemento Tarn, regiono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Castres - Bédarieux (737000).
Sierra de Pela
La sierra de Pela estas la montaro plej orienta kaj plej malalta de la Centra Sistemo de Hispanio, kun deklivaroj al la baseno de la rivero Douro, norde, kaj al la baseno de la rivero Taĵo, sude. Ĝi etendas linie el okcidento orienten laŭlonge de ĉirkaŭ 35 km inter la provincoj Segovio, Sorio kaj Gvadalaĥaro, el Santibáñez de Ayllón al Romanillos de Atienza, kaj ĝi komponiĝas siavice el tri subsierras (submontaroj), tiu de Grado okcidente, tiu de Pela en la centro kaj tiu Bulejo oriente. ĝi limas okcidente kun la sierra de Ayllón; sude kun la valoj de la riveroj Pelagallinas, Bornova kaj Cañamares kaj kun la montaroj Alto Rey kaj Bodera; oriente kun la altaĵoj de Barahona kaj la sierra Ministra, kiuj estas ligiloj inter la sistemoj Centra kaj Iberia, kaj norde kun la komarko Tierras del Burgo.
Ĝiaj plej altaj altaĵoj troviĝas en la zonoj okcidenta kaj centra, kaj oni descendas laŭ oni etendas al oriento kie la altaĵoj estas malpli altaj. Elstaras, de okcidento orienten, la montopintoj Grado (1.513 m) kaj Rivilla (1.506 m) en la sierra de Grado; Ribalópez   (1.521 m), La Peñota (1.485 m), la Sima de Somolinos (la plel alta altaĵo de la sierra kun 1.548 m), Pico del Ceño (1.529 m) kaj Portillo (1.540 m) en la centra zono, kaj Cabeza Alta (1.475 m) kaj Torreplazo (1.427 m) en la sierra Bulejo.
Kalvinana preĝejo (Csetény)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Csetény.
Historio
AEn la frua 16-a jarcento la bienulo estis Bálint Török, kiu iniciatis prenon de la reformacia kredo. La loĝantoj konstruis kalvinanan kirkon ĉefe el ligno, sed la incendioj en 1665, 1774 kaj 1775, fine tertremo en 1790 detruis ĝin. Poste oni profitis restintajn partojn de la iama katolika preĝejo el la 12-a jarcento, do el la katolika kirko iĝis kalvinana en 1793. La turo estis konstruita nur en 1808. Post 2 jaroj la denova sismo faris detruojn, la renovigaj laboroj okazis nur en 1831 kaj 1893. La nun aŭdebla orgeno estis kreita en 1904. Denovaj renoviĝoj okazis en 1955 kaj 2004.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur montetopinto. En la fasado la turo reliefas meze, ankaŭ la enirejo funkcias tie. En la fasado nur la turo havas fenestron, la ceteraj partoj apartenanta al la navo mankas fenestroj aŭ aliaj ornamaĵoj. Interne laŭ la kalvinana kutimo la muroj estas blankaj.
Bob Ezrin
BOB EZRIN (nasknome Robert Alan Ezrin), naskiĝinta la 25an de marto de 1949 en Toronto, Kanado, estas muzikproduktisto. Li iĝis fama dum la 1970-aj jaroj per sia laboro kun la grupoj Aerosmith, Pink Floyd, Téléphone, Alice Cooper, Peter Gabriel.
Pli freŝe, li laboris kun Deep Purple, Nine Inch Nails kaj Deftones.
(16876) 1998 BV6
(16876) 1998 BV6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Inkaa kolombo
La Inkaa kolombo (Scardafella inca) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiuj inkludas kolombojn kaj turtojn. Ĝi estas eta kolombo de la genro Scardafella kiu vivas en Ameriko. Ĝi povus aparteni ankaŭ al la parenca genro Columbina.
Disvastiĝo
La specifa teritorio estas de sudorienta Usono kaj Meksiko tra Centrameriko ĝis Kostariko. La Inkaa kolombo vivas nur ĉe la Pacifika marbordo de Centrameriko. Spite la fakto, ke ĝia nomo devenas de la Inkaa imperio, tiu ĉi specio ne loĝas en iu el la landoj kiuj konsistigis tiun regionon. La Inkaa kolombo estas komuna aŭ abunda en sia teritorio kaj plivastiĝas norden kaj suden.
129988 Camerondickinson
129988 Camerondickinson estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Inkaa kolombo
Aspekto
La Inkaa kolombo atingas longon de 16.5 cm kaj pezon de 47-48 g. Ili estas sveltaj, kun grizbruna korpo kovrita de plumoj kiuj aspektas skvamecaj (pli grizblua ĉekape kaj iom ruĝecnuanca ĉebruste). La vosto estas longa kaj kvadrata, bordita de blankaj plumoj kiuj povas svingiĝi dumfluge. Tiam la subflugiloj estas ruĝecaj kile ĉe aliaj grundokolomboj kaj ĉe ekflugo la flugiloj produktas diferencigan kaj malbrueman brueton.
129988 Camerondickinson
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Cameron S. Dickinson, Teknika Gvidanto pri la Lasera Altimetro de OSIRIS-REx. Antaŭ tio, Cameron estis Gvidanto pri Operacioj por la Veterstacio de la marsa misio Phoenix.
Inkaa kolombo
Kutimoj
Temas pri surterema specio kiu ariĝas en etaj aroj en malfermaj areoj inklude de arbustejoj kaj terkultivejoj. Ili povas manĝi en urbaj areoj, nutrante sin per herbosemoj kaj profitante facilan disponeblon je akvo pro agrikultura kaj suburba akvumado. La kanto, laŭta kverado kiun homo aŭdas kiel "kaŭ-kuu" aŭ "PUU-pap", aŭskulteblas el arbo, kablo aŭ alia malferma alta ripozejo kiel eĉ televida anteno.
Reproduktado
Tiu ĉi specio konstruas feblan neston el bastonetoj 1–8 m altan en arbo, ofte en dorna specio, kie la ino demetas du blankajn ovojn en plej oftaj ovodemetadoj.
6812 Robertnelson
6812 Robertnelson estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego en Kalifornio, Usono).
Gyulaj
Gyulaj [djulaj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Dombóvár.
Codogno
Codogno - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Lombardio kaj al la provinco Lodi. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Casalpusterlengo, Camairago, Terranova dei Passerini, Cavacurta, Maleo, Somaglia, Fombio kaj San Fiorano.
Gyulaj
Situo
La vilaĝo situas inter mildaj deklivoj kaj ebenaĵo, fine de sakovojo. Tamási troviĝas 18, Dombóvár 22 km-ojn for.
Codogno
Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Blazio, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Gyulaj
Historio
Post la turkoj hungaroj kaj serboj fondis po unu vilaĝojn. La hungaroj okupiĝis precipe pri vinkulturoj, iom aparte vivis la serboj, kiuj estis bredistoj. La hungara nomo estis Gyula, la serba estis Jovánca. Ili fine unuiĝis, la nomo iĝis Gyulaj. Nuntempe la vilaĝo havas tutlandan famon, kie estas impona ĉasejo, precipe la damaoj famas.
Codogno
En printempo 2020 la komunumo estis inter la plej forte afektitaj de la virusa pandemio de COVID-19 - tial en marto por du semajnoj ĝi deklariĝis komplete fermita zono.
Gyulaj
Historio
Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, poŝto.
Tenali
Tenali estas urbo en la distrikto Guntur, en la gubernio Andra-Pradeŝo en suda Barato. La ŝatata nomo de Tenali estas Andra-Parizo (Parizo de la Andra-Pradeŝo). La urbo estas fama por multaj artoj kaj kulturoj. Tenali Ramakrishna estis unu el la plej famaj ok poetoj ĉe la reĝo Maharaĝa Krishnadevaraja kiu apartenis al Tenali.
Baldr
Praislande/pranorvege Baldr, novislande Baldur, novskandinave Balder, esperante Balduro: en nord-ĝermana mitologio unu el la filoj de Ódhinn kaj Frigg.
Gyulaj
Famuloj
En Gyulaj naskiĝis bestokuracisto János Csek.
Baldr
Baldr estis plej bona inter azoj; nenion malbonan oni povis diri pri li; tamen, liajn juĝojn oni ne obeis.
Edzino de Baldr estis Nanna; ilia filo nomiĝis Forseti.
Stříbrné Hory (apartigilo)
Nomon Stříbrné Hory havas pluraj setlejoj:
Baldr
En la mitologio, Baldr rolas nur en unu rakonto, kune kun sia frato Hodhr kaj la de la dioj adoptita giganto Loki, nome tiu pri lia morto.
Laŭ tiu mito, Baldr havis serion da malbonaj sonĝoj. Tiuj tre maltrankviligis la azojn. Ódhinn sidiĝis sur sia okkrura ĉevalo Sleipnir kaj iris al la mortintoregno de Hel. Tie li parolis kun mortintan sorĉistinon, kiu malkaŝis al li ke oni tie jam preparis loĝejon al Baldr, kies alvenon oni jam atendis.
Ódhinn reiris al Azbieno kaj rakontis. Lia edzino Frigg, la patrino de Baldr, rondvojaĝis en ĉiujn mondojn kaj petis ĉiun kaj ĉion promesi ne fari malbonon al Baldr; ĉiu kaj ĉio ja promesis.
Problemo solvita, ŝajne, kaj la dioj amuzis sin kunveninte kaj pafante kaj ĵetante al Baldr sagojn, lancojn kaj ŝtonojn; nenio ja vundis lin.
Lázně Kundratice
Lázně Kundratice (Bad Kunnersdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Osečná en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1 km okcidente de Osečná. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 129 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Meyreuil
(jen france, okcitane Mairuelh) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
József Bozsik
József Bozsik [jOĵef boĵik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bozsik József estis hungara futbalisto (mezulo), membro de la hungara orteamo, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.
József Bozsik naskiĝis la en Kispest, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
József Bozsik debutis en 1936 en loka klubo de Kispest (baldaŭa Budapest Honvéd FC), kie li ludis ĝis 1962. Intertempe li estis hungara ĉampiono kvinfoje. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1947–1962 resume 101-foje kun 11 goloj. Li estis la unua hungaro, kiu iĝis centulo. En la Somera Olimpiko 1952 lia nacia teamo ricevis ormedalon, post jaro en Londono li venkis por la unua ne-brita nacia teamo, se temas pri venki Anglion hejme. En 1954 en la mondĉampionumo li akiris arĝentan medalon. Li estis trejnisto de Honvéd en 1966 kaj de nacia teamo en 1974. Lia filo estis trejnisto.
Lázně Kundratice
Lázně Kundratice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,89 km².
Historio
La unuua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1549.
Baldr
Loki tamen estis malamiko de ĉio bona. Li maskis sin kaj demandis al Frigg ĉu vere ĉio promesis. Ŝi respondis ke jes, kun nur unu tre eta escepto: malgranda visko (mistilteinn) ŝajnis al ŝi tro juna, por ke ŝi postulu de ĝi ĵurpromeson.
Do Loki eliris, plukis la viskon kaj faris el ĝi sagon. Reveninte al la dikunveno, li proksimiĝis al Hodhr, blinda frato de Baldr, kaj demandis al li kial li ne amuzas sin kun la aliaj. Hodhr respondis ke li ne povas vidi, do ne kapablas pafi aŭ ĵeti ion. Tiam Loki donis al li la viskosagon, helpis lin direkti la pafarkon; kaj tio kaŭzis la morton de Baldr.
Por la lasta vojaĝo de Baldr, oni metis lin en lian ŝipon Hringhorni. Ĝin oni devus sendi almare kaj bruligi, sed neniu povis movi ĝin. La dioj devis venigi la gigantinon Hyrrokkin, kiu venis rajdante sur lupo, kun vipuro kiel kondukrimeno. Ŝi ektuŝis la ŝipon, kaj ĝi tuj iris en la maron. Thórr volis mortigi ŝin per sia martelo, sed la aliaj dioj sukcesis per siaj petoj tion malhelpi.
La koro de la edzino de Baldr, Nanna, nun ne plu eltenis; ŝi mortis, kaj ŝian kadavron oni metis apud tiu de Baldr, kaj kiel tiu de la ĉevalo de Baldr. Ódhinn metis tien sian ringon Draupnir, fonto de senlima riĉeco, ĉar el ĝi falis ĉiun naŭan tagon naŭ aliaj ringoj, same pezaj kiel ĝi mem. En la orelon de Baldr Ódhinn flustris ion, sed neniu scias kion; tio estas unu el la eternaj enigmoj.
Fine Thórr benis la ŝipon per sia martelo, kaj ĝi ekbrulis.
Sed ne ankoraŭ la dioj kapitulaciis. Ódhinn havis alian filon, nomitan Hermodhr, kiun li sendis al Hel, kun ordono fari ĉion laŭ sia kapablo por revenigi Baldr al la vivantaro. Naŭ tagnoktojn li rajdadis, tra malhelaj valoj kaj trans la mortorivero. Veninte al Hel, li vidis ke Baldr jam vivas tie, bone traktata.
Hel diris al Hermodhr ke Baldr povos reiri, kondiĉe ke ĉiu kaj ĉio promesos priplori lin. Kaj tion faris ĉiu kaj ĉio, denove kun nur unu escepto: maljuna gigantino, kiu prezentis sin kiel Thokk, rifuzis, dirante ke Baldr faris al ŝi neniun plezuron, do ŝi verŝos por li "sekajn larmojn".
Kaj unu rifuzo sufiĉis por ke Baldr devu resti en Hel ĝis ragnarökr, post kiu li revenos, kune kun Hodhr, por regi la novan mondon.
En la praĝermana religio, venĝo estis sankta devo, por dioj same kiel por homoj.
Rekta mortiganto de Baldr estis Hodhr, lia frato, kvankam senintence, kio ne tre gravis laŭ tiamaj leĝoj. Nerekta mortiganto de Baldr estis Loki, kaj oni kredis ke Thokk estis fakte Loki maskita; do li kulpis ankaŭ al la daŭra foresto de Baldr.
Parte kulpis cetere ĉiuj dioj, ĉar ilia ludado donis al Loki lian ŝancon. Tial, neniu el ili estis taŭga persono mortigi Hodhr. Necesis naski novan venĝanton, kaj Ódhinn akceptis la taskon.
Troveblis gigantinon, nomitan Rindr. Per sia inventemo, Ódhinn sukcesis proksimiĝi al ŝi, kvankam ŝi estis bone gardita; kaj naŭ monatojn poste naskiĝis ilia filo Váli. Je la aĝo de unusola nokto, eĉ ne ankoraŭ lavinte la manojn aŭ kombinte la harojn, li sendis Hodhr al Hel.
Kie li estis same bonvenigita kiel Baldr, kaj el kie ili kune, kiel jam dirite, revenos post ragnarökr.
Ĉefa kulpulo tamen estis Loki. Li fuĝis al la torento de Fránangr, kaj tie, en la formo de salmo, li naĝis tien kaj reen en la rivero.
Iam, tamen, dum en homa formo, li komencis cerbumi kiel la dioj povus kapti lin, kaj rezulte de sia cerbumado, li inventis la fiŝreton.
Ĝuste tiam, li vidis la azojn proksimiĝi, haste ĵetis la reton enfajren, saltis en la riveron kaj salmigis sin. Sed kiam la dioj venis, la reto lasis spurojn en la cindro; do ili faris novan kaj tuj ekuzis ĝin.
La dioj eniris la riveron kaj iris suben, laŭ ambaŭ bordoj. Sed Loki restis inter du ŝtonoj, kaj la reto glitis super li.
Kaj ekde tiu tago, ĉiuj salmoj estas malantaŭe maldikaj.
Super li, la dioj pendigis serpenton, kies veneno devus gute fali en lian vizaĝon; sed lia edzino Sigyn tenas ujon super lia vizaĝo, por kapti la gutojn kaj mildigi lian doloron.
Sed foje la ujo ja pleniĝos, kaj ŝi devas flankeniri kaj malplenigi ĝin. Tiam Loki havas la venenon envizaĝe, kaj ege tremas, kaj tremigas la teron; tio estas la kaŭzo de tertremoj.
Santa María Jalapa del Marqués
Santa María Jalapa del Marqués estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Jalapa del Marqués. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 418.
Geografio
Santa María Jalapa del Marqués apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11123 loĝantojn. El tiuj estis 5272 viroj kaj 5851 virinoj. La komunumo havas surfacon de 562,64 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 160 metroj super la marnivelo.
Juvenília
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Januária. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Santa María Jalapa del Marqués
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Juvenília
Eksteraj ligiloj
Oficiala
23437 Šíma
23437 Šíma estas tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť apud České Budějovice, en tiama Ĉeĥoslovakio (nun en Ĉeĥa Respubliko).
28570 Peterkraft
Nomo
Ĝia nomo honoras Peter Kraft , finaliston de la Intel Science Talent Search de 2013, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Munster High School en Munster, Indianao.
Kombinaĵo de granda dudekedro kaj granda steligita dekduedro
En geometrio, kombinaĵo de granda dudekedro kaj granda steligita dekduedro estas figuro kiu povas esti konsiderata kiel pluredra steligo aŭ pluredra kombinaĵo.
Ĝi havas dudekedran simetrion Ih kaj ĝi havas la saman situon de verticoj kiel romba tridekedro.
Kiel kombinaĵo
La figuro estas pluredra kombinaĵo de granda dudekedro kaj granda steligita dekduedro. Ĝi estas unu el kvar kombinaĵoj konstruitaj el regula pluredro kaj ĝia duala.
Kiel steligo
Ĉi tiu figuro estas pluredro, la 15-a steligo de la dudek-dekduedro, kaj ĝi estas donita en listo de pluredroj de Wenninger kun indekso 61 (???).