cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vlčkovice (Mladkov)
Vlčkovice (Wollfsdorf) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mladkov en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas sudokcidente de Mladkov. En la jaro ĉi tie estis registritaj 60 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
Jam en duono de la 17-a jarcento fondis en kyšperka senjorujo grafo Ignác Jetřich Vitanovský z Vlčkovic vilaĝojn Studené, Vlčkovice kaj Vitanov (nun parto de Pastviny) kiel agrikulturaj bienoj, por ke li plialtigu profitojn de sia senjorujo.
Ekde la 19-a jarcento en la vilaĝo vivis plejparte germana loĝantaro kaj ili vivtenis sin precipe per agrikulturado. El tiu ĉi tempo ĝisnun konserviĝis 5 bienoj kun fermita korto, pluaj estis detruitaj.
Evidente la plej malnova konstruaĵo estas eksa bieno n-ro o. 1, kie sur sabloŝtona balustro de pordego estas erao 1800. Plua konstruaĵo estas kapelo el la jaro 1836.
En la jaro 1902 estis malfermita lernejo, kiun vizitadis infanoj de la germanaj loĝantoj. Ekde la 1919 estis establita klasĉambro ankaŭ por ĉeĥaj infanoj. Tiutempe Vlčkovice havis proksimume 300 loĝantojn. Post milito la nombro de loĝantoj iom post om sinkis. La vilaĝo estis en la jaro 1975 kunigita kun Mladkov, la lernejo estis nuligita; en la liberigitajn spacojn transloĝiĝis infanĝardeno. Pro manko de infanoj pereis en la jaro 1993 eĉ la infanĝardeno. En la konstruaĵo estas nun lignoĉizado.
En la tempo de la dua mondmilito la vilaĝo apartenis al Sudetio kaj estis establita antaŭ ĝi doganejo.
Post ellandigo de parto de germanaj loĝantoj ĉi tie restis nur kelke da private mastrumadaj bienuloj kaj la vilaĝon loĝigis novaj loĝantoj (alloĝintoj).
Nuntempo
Nuntempe (la jaro 2008) la vilaĝo havas 110 loĝantojn. Estas ĉi tie jam preskaŭ nenia labor-okazo. Necesas vojaĝi al laboro. Ekde la 1980-aj jaroj estas ĉi tie iom post iom konstruata kabana regiono en lokoj de eksa kortobirdejo. Preskaŭ duonon de domoj proprumas dometistoj, pro kio la vilaĝo servas pli al refreŝigejaj celoj. Avantaĝo estas proksimeco de Valbaraĵo Pastviny.
Edward Hicks
Edward Hicks (naskiĝis en 1780; mortis en 1849) estis usona pentristo. Li estis ano de kvakerismo kaj pentris naive.
1478 Vihuri
1478 Vihuri estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Edward Hicks
Vivo
La patrino de Edward Hicks mortis kiam li estis ankoraŭ suĉinfano kaj la familio, kiu akceptis lin estis kvakeroj. Hicks adoptis tiun religion. Li eklaboris ĉe ĉarkonstruisto kaj lernis pentri enajn ornamojn sur la veturilojn. Pli poste li sendependiĝis kaj kreis entreprenon por ornami meblojn kaj diversajn objektojn.
Verko
La plej famaj pentraĵoj de Edward Hicks estas certe la diversaj versioj de Peaceable Kingdom (paca reĝlando). Ili ilustras la versojn de la libro de Jesaja en la 11-a ĉapitro: "Kaj loĝos lupo kun ŝafido, kaj leopardo kuŝos kun kaprido; kaj bovido kaj leonido kaj grasigita bruto estos kune, kaj malgranda knabo ilin kondukos." Multaj el la pentraĵoj de Hicks montras ankaŭ fone la faman traktaton de William Penn por fondi la ŝtaton Pensilvanio.
1478 Vihuri
Nomo
Ĝia nomo honoras la finnlandan ŝipentreprenestron kaj mecenon A. Vihuri
Thatcham
'Thatcham estas urbo de Britio, situanta proksimume 90 kilometrojn okcidente de Londono. Thatcham apartenas al la nuna administra regiono Sud-orienta Anglio kaj la historia provinco Berkshire, borde de la rivero Kennet kaj de la kanalo Kennet kaj Avon. Iusence temas pri kunkreskinta orienta antaŭurbo de Newbury: inter la du urbocentroj estas apenaŭ 5 kilometroj. Historiistoj tamen elstarigas ke Thatcham estas la historie pli malnova loĝloko.
la Naturmalkovra Centro
Loka vidindaĵo estas interalie la la Naturmalkovra Centro (angle The Nature Discovery Centre), kiu situas ĉe la lago Thatcham, inundigita areo proksime de natura kaneja malsekejo nomata Thatcham Reed Beds. La Naturmalkovra Centro malfermiĝis en 1995 kaj nun ĉiujare altiras pli ol 75 000 vizitantojn. Sama aldona nombro da homoj uzas la ĉirkaŭan aron por libertempaj aktivecoj. Ekzistas pluraj "edukaj" padoj, vojo da lignaj skulptaĵoj kaj birdokaŝejo. La areo havas kafejon kaj ofertas vastan gamon da edukaj eventoj.
Blovinstrumento
Blovinstrumento estas muzika instrumento kiu ofte estas tubo kun buŝpeco kaj ofte fingrotruoj uzata por fari muzikon. Ton-alto dependas de longo de la tubo kaj ĝia intera areo.
Du oftaj specoj de blovinstrumento estas la latuna blovinstrumento kaj ligna blovinstrumento. Ekzemploj:
Historiaj instrumentoj estas la jenaj:
Pri la malutilo de la tabako
Pri la malutilo de la tabako (ruse О вреде табака ; 1886) estas unuakta teatraĵo de Anton Ĉeĥov de unu personaĵo, la rolo Ivan Ivanoviĉ Njuĥin. Unue publike prezentita en la origina ruslingva versio en 1886, la teatraĵo estis reviziita fare de Ĉeĥov kaj plej bone konatas la versio de 1902. La esperantlingva versio de la teatraĵo unuafoje publike prezentiĝis kadre de la 42-a UK 1957 en Marsejlo, Francio, per la aktoro Srdjan Flego de la Internacia Arta Teatro. La sama enscenigo ripetiĝis kadre de la 48-a UK 1963 en Sofio, Bulgario kaj kadre de la 51-a UK 1966 en Budapeŝto, Hungario.
Enhavo
La teatraĵo okazas en urbodomo. Sinjoro Njuĥin estis premata de sia edzino fari prelegon pri "la malutilaj efikoj de tabako," kvankam li estas fumanto. Li substrekas ke temos pri seka kaj enuiga prelego, sed ĉiam prokrastas la temon, parolante pri liaj problemoj kun lia edzino dominema.
Javier de Burgos
De familio nobela kvankam ne riĉa, li estis destinita al la Eklezio, sed abandonis tuje la religiaj studoj en Granado, kaj translokiĝis al Madrido por dediĉi sin al studoj de juro. Dum la napoleona invado li servis ĝin okupante en Andaluzio diversajn postenojn. Pro sia kondiĉo de afrancesado, en 1812 li translokiĝis al Parizo kie li kompletigis sian edukadon pere de la studado de klasikaj verkoj, ĉefe de Horacio, el kiu li tradukis al la kastilia. Tio estis poste komentita de Andrés Bello per fama artikolo pri tradukado. Bello konsideras Javier de Burgos kiel «débil traductor y excelente comentarista de Horacio» (febla tradukisto kaj eminenta komentisto). Poste, en 1844, li publikigis revizion de tiu verko kiu eĉ enhavante malperfektojn pluestas referenco, inter alia pro uzado de la sapfa strofo en senrimaj versoj.
Revenis al Madrido en 1819 kaj en 1822 li estis nomumita direktoro de El Imparcial, ĵurnalo ĉirkaŭ kiu ariĝis la afrancesado portantoj de novaj ideoj. Lia laboro kiel ĵurnalisto kongruis kun elstara laboro kiel verkisto, ekzemple pri lia Biografía universal antigua y moderna, nome traduko de la franca kiun li publikigis reformita kaj ampleksigita en diversaj volumoj. De 1827 al 1833 plenumis diversajn gravajn postenojn en la Administracio. En 1833, komence de la infanaĝo de Isabel la 2-a, sub la regenteco de Maria Kristina Burbono, ricevis altrangan postenon sub ministreco de Cea Bermúdez kaj laŭ tiu posteno oni starigis la teritorian dividon laŭ provincoj, baze sur postuloj de la Nova Reĝimo sed ankaŭ baze sur la antikva divido laŭ regnoj de Hispanio. Tiu dekreto estis aprobita en 30-a de novembro kaj la 22-a de decembro samjare li estis nomumita ministro pri trezoro. Li estis ankaŭ senatano kaj reĝa konsilisto kaj en 1846 ĉe la unua registaro de Narváez ministro de internaj aferoj, posteno kiun li abandonis kiam samjare estis nomumita Francisco Javier de Istúriz estre de la registaro.
Dum siaj lastaj jaroj li rekultivis poezion krom la revizio de la traduko de Horacio jam menciita li verkis poezion de cirkonstanco elstare funebra kanto pro la morto de la reĝino Isabel de Braganzo, odo al geedziĝo de la reĝo Fernando la 7-a kun Maria Kristina Burbono, sed elstaris inter ĉiuj ili Oda a la Razón (odo al racio) kaj Al porvenir (al estonteco). Li elstaris ankaŭ kiel komediverkisto kaj fakte lia komedio Los tres iguales (tri samuloj), estis tialo de ekziligo de la granda aktoro Isidoro Máiquez. Mortanta li lasis senfinaj Anales del reinado de Doña Isabel II (historio de la regado de Isabel la 2-a), kiun konkludis lia filo Augusto.
Žampach
Nomon Žampach havas pli da lokoj:
Ošupe
Ošupe (latve formale Ošupes pagasts) estas administra paroĥo en centra Latvio. La komunumo situas en la distrikto Madona restrukturita en 2021, kaj apartenas al la historia regiono Livonio. Laŭ stato de la jaro, en la urbo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Centro de la paroĥo estas samnoma, pli eta loĝloko Ošupe.
La loka blazono cetere montras vadbirdon el la familio de skolopedoj.
Jan Šebela
Jan ŠEBELA (naskiĝis en 1932) estis ĉeĥa esperantisto kaj instruanto en Set Lančov.
Distrikto Bóly
La Distrikto Bóly [bOj] (hungare Bólyi járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya. Ĝi situas en la sudorienta parto de la departemento (en la suda parto de la lando). La distrikta ĉefurbo estas Bóly, kiu estas urbo, la ceteraj 15 komunumoj estas vilaĝoj. La areo estas 220,03 km², kie loĝas 12 055 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturoj, (fruktoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto estis kreita nur en 2013. Pli frue la komunumoj apartenis al Distrikto Mohács. La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Béla Pogány
Béla Pogány [pogAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pogány Béla estis hungara fizikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1931). Béla Pogány naskiĝis la  1887 en Budapeŝto. Li mortis la 1943 en Budapeŝto.
Kastelo de Halásztelek
Historio
Oni konstruis la teretaĝan kastelon en 1892. Dum la 2-a mondmilito bombo trafis la apudan alon de la kastelo, poste ĝi estis prirabita. Longe ĝi ne estis uzata, baldaŭ la kolĥozo kaj la proksima uzino profitis ĝin. Baldaŭ la nova posedanto estis la municipo, tamen la kastelo ruiniĝis, ĉar mankis kapitalo por la renoviĝo. En 2005 aŭstra-hungara entrepreno renovigis la kastelon, escepte kelkajn partojn ĝi rericevis la originan aspekton. Nun la kastelo estas luebla por aranĝaĵoj, konferencoj, edziĝfestoj, koncertoj.
Béla Pogány
Biografio
Béla Pogány frekventis universitaton en sia naskiĝurbo kaj Göttingen. Ekde 1908 li instruis en Scienca Universitato de Budapeŝto, poste en Scienca Universitato Ferenc József, post la translokiĝo en Szeged, fine en 1923 li revenis al Budapeŝto. Li estis dekano en 1934. Li instruis fizikon ankaŭ en la veterinara fakultato inter 1934-1943. Li instruis ĝismorte. Li okupiĝis pri optiko kaj akustiko.
Kastelo de Halásztelek
Konstruaĵo
La eklektika, sed ĉefe novbaroka kastelo situas sola en la jam preskaŭ tute malaperinta parko. La kastelo konsistas el la ĉefkonstruaĵo kaj antaŭ la fasado, sed flanke 2 apartaj aloj. La ĉefkonstruaĵo havas mansardon kaj kelojn. En la mansardo etendiĝas granda baloĉambro, en la kelo ĉambroj, en la teretaĝo diversaj ornamriĉaj ĉambroj.
Malsimiliĝo
En fonetiko malsimiliĝo estas tia ŝanĝiĝo de parolsono, ke tiu ĉi iĝas malpli simila al apuda parolsono samtipa (aŭ egala). La inversa procezo estas similiĝo.
Kastelo de Halásztelek
Parko
En la restinta parko longe malaperis la fontano kun la arbustoj. En proksimeco de la kastelo restis arboj, sed en la ceteraj partoj jam loĝkvartalo etendiĝas.
Malsimiliĝo
Ekz-e en Latino la sufikso -alis, aldonate al radikalo finiĝanta je [l], akceptas pli kontrastan formon -aris: «pluralis» (plurnombra) — sed «singularis» (ununombra).
Trilogio Qatsi
La Trilogio Qatsi estas filmaro, kiu kombinas talentojn de Godfrey Reggio (reĝisoro), Philip Glass (muzikisto) kaj Ron Fricke (ĉefa fotografisto). Ĝia farado daŭris pli ol 25 jarojn.
Apartaĵoj de la trilogio
Unu efikeco de tiuj filmoj venas de la fakto ke ili ne uzas parolon; la reĝisoro konfesas ke li eĉ ne volis doni titolon al ili. Tio ne estis ebla pro leĝaj kaŭzoj, do li elektis kulture neŭtralajn titolojn, ĉiuj kunmetitajn de du hopilingvaj vortoj. Ili enhavas spektaklajn bildojn, kaj muzikon, kiu intensigas la draman efekton.
Klein Rönnau
Klein Rönnau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Trave-Land, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas la urbo Bad Segeberg, kiu tamen mem ne apartenas al la komunmara teritorio.
Partneraj urboj
Inter alie
NGC 718
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Oria (Almerio)
Oria estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio, en la komarko Valo de Almanzora.
La areo de la municipo estas 234 km2 kie loĝas 2777 geloĝantoj, do loĝdenso estas 11.9 loĝ./km2. Oria situas je 150 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2777 geloĝantoj de la municipo Oria estas 1323 inoj kaj 1454 viroj. En la 234-kvadratkilometra teritorio estas 32 setlejoj, kie loĝas 2286 geloĝantoj, kaj aliaj 491 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 16, 6 inoj kaj 10 viroj, kaj mortis 33, 13 inoj kaj 20 viroj. Tiel la natura kresko estis -17 (-0.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 790 homoj (28.4%).
Bazilisko (mitologio)
Bazilisko (el malnova greko βασιλίσκος / basilískos tradukebla kiel Reĝeto) estas fabela fikcia reptilio tre danĝera por homoj.
Trajtoj
La formo kaj potenco de tiu imaga besto varias laŭ la origino de la legendoj. Tamen, kelkaj trajtoj similas en ĉiuj:
En antikvaj legendoj, se bazilisko ekvidas iun, kiu ne vidas ĝin, ĝi povas mortigi tiun per sia nura rigardo. Ĝi ankaŭ povas forpreni ies vivon per sia elspiraĵo kies odoro estas neelteneble naŭza, kaj eĉ pereigi homon per haŭta kontakto ĉar ĉiuj ĝiaj skvamoj estas saturitaj je mortiga veneno, kiu estas sen antidoto. La nura rimedo por sin defendi kontraŭ tiu monstro estas uzi ĝiajn proprajn mortigilojn kontraŭ ĝi mem, kiel ekzemple svingi spegulon antaŭ ĝia rigardo por ke la mortigaj radioj reflektiĝu kaj atingu la atakanton. Onidire, ankaŭ la odoro de Mustelkato aŭ la kokeriko de Koko povas venki la baziliskon.
Tiu fabela estaĵo bildigas laŭ kelkaj la reĝan potencon kiu povas laŭvole decidi je ies estonteco per senparola riproĉrigardo. Ĝi ankaŭ personigas la mortigan minacon kiun oni ne povas antaŭeviti sen la protekto de favora anĝelo (religia kromsignifo).
Laŭ la poeto Nikandro, kiu vivis en la 2-a jarcento a.K. en Kolofono, temas pri malgranda serpento kun brilanta haŭto.
Rhopalocera
Ropaloceroj (science Rhopalocera) estis subordo de plenkreske flugantaj insektoj el la ordo lepidopteroj (Lepidoptera). Ĝi ne estas natura klado.
Kulturaj signifoj
En Brazila folkloro la papilio rilatas al kvara nombra grupo, t. e. ĉiuj nombroj finitaj per 13-14-15-16. La papilio ankaŭ rilatas al infanoj, ĉefe al knabinoj. Ankaŭ en Brazilo papilio estas unu el simbolo de kristnasko.
La esprimo "havi papiliojn en la stomako" laŭ ekvivalento ekzemple en la germana lingvo signifas esti ege ekscitita, emociita, aŭ esti enamiĝinta en iu. Per la esprimo papilia amo de L. L. Zamenhof por aparte neserioza kaj nekonstanta amo tiu ideo iom nuancite ankaŭ respeguliĝas en la klasika literaturo de Esperanto.
Konataj papilioj
Zigeno, Apolono-papilio, admiral-papilio
Emilie Suchardová
Emilie SUCHARDOVÁ, post edziniĝo Wildmannová (naskiĝis la 28-an de februaro 1893 en Řeheč apud Jičín - mortis la 1-an de aŭgusto 1934) estis ĉeĥa esperantistino, blindulino, poetino, komitatanino de SOĈNE.
Laboro en la blindula movado
Ŝi naskiĝis en Řeheč kiel sepa el ok infanoj de muelisto. En frua infaneco ŝi perdis vidpovon kaj kiel 8-jarulino estis akceptita en instituto por nevidantaj infanoj en Hradčany (Prago). La instituton ŝi forlasis ne preparita por la praktika vivo kaj transiris al rifuĝejo de blindaj junulinoj sur la insulo Kampa. La vivo estis tie pasiva kaj monotona, sed ŝia aktiva intereso pri movadoj por blinduloj kaj por Esperanto helpis ŝin.
En 1926 ŝi iĝis sekretariino de Subtena Societo de Memstaraj Blinduloj en Prago kaj preparis sukcesan internacian kongreson de blinduloj, kiu akceptis rezoluciojn postulantajn, ke blinduloj estu liberigitaj de mizero kaj almozado kaj povu sin vivteni per memstara laboro. La societo poste fondis filiojn en Brno, Ústí nad Labem kaj en Slovakio. Inter la jaroj 1914–1921 Suchardová verkis du ĉeĥlingvajn poemarojn: Muzikaj etosoj aperis nur en brajla skribo, dum En ŝtormaj tagoj en normala skribo (1920). La dua kolekto estis socialiste politika. En Kalendaro de Blindul-Amikoj ŝi publikigis eseon Ecce homo (1930).
En 1932 ŝi edziniĝis al blindulo Ferdinand Wildmann (1895-1980) kaj baldaŭ naskis filinon Světluše. Sed jam en 1934 ŝi mortis pro malsano de hepatoj. Ŝia edzo estis instruisto de muziko kaj redaktoro de blindula gazeto Zora (Aŭroro). La filino Světla Solarová laboris kiel profesorino de speciala pedagogio en Dortmund, germane verkis Historion de Speciala Pedagogio (Geschichte der Sonderpädagogik, 1983) kaj ĉeĥe Historion de la plej malnova lernejo por nevidantoj en Bohemio (Dějiny nejstarší školy pro nevidomé v Čechách, 1966). La Asocio de Invalidoj en Ĉeĥoslovakio en la 1970-jaroj lanĉis Medalon Emilie Suchardová, per kiu estis honorigataj aktivuloj de blindula movado la 12-an de novembro (Tago de Blinduloj). En 1972 ĝin ricevis Vuk Echtner, redaktoro de Aŭroro, la esperantlingva versio de la brajla gazeto Zora.
Laboro en Esperanto-movado
Emilia Suchardová-Wldmannová estis ankaŭ entuziasma esperantistino, laboris en SOĈNE (Slepecká organizace českých nevidomých esperantistů = Blindula organizo de ĉeĥaj nevidantaj esperantistoj) kiel komitatanino kaj mortis kiel ĝia prezidantino.
Tropika Ŝtormo Erika
Tropika Ŝtormo Erika estis la kvina nomita ŝtormo de la uragana sezono en 2015. Ĝi estis la plej mortiga natura katastrofo en Dominiko ekde la Uragano David en 1979. Poste ĝi iris al Domingo.
592 Bathseba
592 Bathseba estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
35370 Daisakyu
35370 Daisakyu estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Saĵi (nun en Tottori, Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Dunoj de Tottori (japane : 鳥取砂丘, Tottori-Dai-Sakyu), plej granda sabla duno en Japanio, longa de 16 km oriente-okcidente, larĝa de 2 km kaj alta de 92 metroj. La vilaĝo Saĵi, kie estas la Observatorio de Saĵi, kunfandiĝis kun Tottori en 2004, kaj la asteroido estis nomita okaze de la kunfandiĝo.
Rubuja genro
Rubuja genro (el rubujo, aŭ ĉioenhava taksono ) estas termino uzata en kelkaj taksonomiaj medioj por aludi al taksono kiu havas ununuran celon klasigi organismojn kiuj ne kongruas aliloke. Ili estas tipe difinitaj pro sia manko de unu aŭ plia distinga karaktero aŭ pro sia neaparteno al unu aŭ plia alia taksono. Rubujaj genroj estas pro difino ĉu parafiletika aŭ polifiletika, kaj estas tiele ne konsidertaj validaj taksonoj laŭ strikta kladistika regularo de taksonomio. La nomo de Rubuja genro povas en kelkaj kazoj esti retenita kiel difino de evolua gradado, tamen.
Esperanto-teatraĵoj en Hungario
Dum pli ol jarcento da Esperanto-kulturo en Hungario estis diversokaze prezentitaj teatraĵoj aparte dum UK-oj kaj dum teatraj Festivaloj.
Antaŭkongresoj, kongresoj kaj postkongresoj
Antaŭ ol estis Universala Kongreso de Esperanto en Hungario, okazis du postkongresoj en Budapeŝto. La unua estis en 1921 post la 13-a UK en Prago en 1921. Tiam estis prezentita La paĝio de la Reĝino de Heltai Jenő kaj MAKAI Emil en Teatro Coloseum. Ludis profesiaj kaj amatoraj aktoroj el Budapeŝto, interalie Julio Baghy, Kálmán Kalocsay kaj Mihály Sárossy. Reĝisoris la spektaklon Julio Baghy.
Ankaŭ post la 16-a UK en Vieno en 1924 amatora kabareda trupo Vesperto prezentis kabaredan vesperon.
Budapeŝto gastigis la 21-an UK en 1929, kiam du teatraĵoj estis surscenigitaj: Samumo, originalaĵo de Julio Baghy, kaj La kronprinca ĉambro de László Vadnay, elstara hungara dramaturgo kaj scenaristo. En ambaŭ rolis profesiaj aktoroj, kaj tre valora estis la kontribuo de Baghy kiel aŭtoro, reĝisoro, aktoro kaj organizanto.
Ankoraŭ unu budapeŝta postkongreso sekvis la 23-an UK en Krakovo en 1931. Tiam estis spektita Kabaredo de Literatura Mondo, kies plenumantoj estis Baghy kaj Kalocsay, kiuj verkis kaj aktoris, kaj Sárossy kaj fraŭlino Akos, kiuj kantis.
Dum la postkongreso de la 28-a UK en Vieno en 1936 okazis en la Hungara Muzik-Akademio prezentajo de Post la maskobalo, originala verko de Julio Baghy, kiu reĝisoris la ludadon de amatoraj artistoj.
1966
Impona festivalo de la Esperanta teatro okazis dum la 51-a UK en Budapeŝto en 1966. Jen la listo de spektakloj, aŭtoroj kaj rolantoj:
1983
La sukceso de 1966 ripetiĝis ankaŭ en 1983 dum la 68-a UK en Budapeŝto, kiam estis surscenigitaj la sekvaj teatraĵoj en la kulturcentro "István Pataky":
Artaj kaj kulturaj festivaloj, kaj alispecaj renkontiĝoj
Dum la sekvaj jaroj multaj teatraĵoj estis prezentitaj en la kadro de Hungaraj Kulturfestivaloj kaj Internaciaj Artaj Festivaloj, kiel okazis en Budapeŝto en julio 1972, kiam estis surscenigitaj La granda dramverkisto de Frigyes Karinthy kaj Bösendorfer de Ferenc Karinthy. Plenumis la rolojn Zoltán Gera kaj Lilla Mikes, ambaŭ profesiaj aktoroj. Okaze de la 10-a Vintra Esperantista Festivalo (VIF) en Budapeŝto en 1980, Esperanto-Teatro "Thespis" el Timiŝoara, Rumanio, prezentis la originalan unuaktaĵon Pureco de Sango de Bernard Golden. Ankoraŭ unu unuakta dramo de Bernard Golden, Saluto al Paradizo, estis surscenigita de la Drama Sekcio de Studenta EsperantoKlubo, Zagrebo, kies programero de la Junulara Esperanto-Renkontiĝo (JER) en Szombathely en 1981, kaj samjare denove dum la 11-a Vintra Esperantista Festivalo en Budapeŝto.
1982
La Tria Renkontiĝo de Esperanto-Teatroj disvolviĝis dum dek tagoj, de la 19-a ĝis la 28-a de marto 1982 en la kadro de la Budapeŝta Printempa Festivalo. La Printempan Festivalon iniciatis la Landa Turisma Oficejo, kies vicdirektoro estis Márton Lengyel. Ĝi celis krei tipe kulturan turisman aranĝaĵon, kiun dominas precipe teatraj kaj muzikaj programoj. Estas la unua fojo, kiam neesperantista instanco surprenis organizadon kaj financadon de tiel grandskala Esperanta teatro-evento. La impona programo de dek du spektakloj estis prezentita plejparte en Teatro Radnóti kun aktoroj el kvar landoj.
Ĉiuj programeroj estis registritaj per magnetofono, kaj nigraj-blankaj video-kasedoj estis faritaj por «Ĉu vi vidis iam la piedsignon de l'Profeto?» kaj «La aŭroroj ĉi tie estas silentaj.»
1983
Denove en Teatro Radnóti inter la 18-a kaj 27-a de marto 1983 okazis prezentado de teatraĵoj dum la Budapeŝta Printempa Festivalo, kiu inkludis la Internacian Renkantiĝon de Esperanto-Teatroj. La Landa Turisma Oficejo de Hungario kovris proks. 90 % de la kostoj kaj Hungara Esperanto-Asocio pagis la reston.
1985
Inter la 22-a kaj 26-a de marto 1985 estis aranĝita en Budapeŝta la Tria Internacia Renkontiĝo de Esperantaj Teatroj kiel parto de la programo de la Kvina Budapeŝta Printempa Festivalo. La precipa emfazo denove estis donita al la prezentiĝo de hungaraj geaktoroj. Partoprenis en la programaro nur unu eksterlanda trupo: Bulgara Esperanto-Teatro. Ses spektakloj estis surscenigitaj en Teatro Radnóti:
1986
En 1986 la Kvara Budapeŝta Teatra Festivalo ankoraŭfoje partoprenis en la Budapeŝta Printempa Kultura Festivalo.
1994
Ankaŭ Ia Eŭropa Esperanto-Festivalo, kiu estis aranĝita en Százhalombatta de la 9-a ĝis la 15-a de julio 1994, havis teatran programon.
Mercedes-Benz
Mercedes-Benz [Mercedes Benc] estas germana marko de aŭtomobiloj, busoj, kamionoj kaj motoroj. Ĝi nun estas parto de Daimler AG; antaŭe ĝi estis posedaĵo de Daimler-Benz.
František Sviták
František SVITÁK (naskiĝis la 30-an de julio 1910 - mortis la 4-an de marto 1978 en Prago), inĝeniero, estis ĉeĥa esperantisto, prezidanto de Ĉeĥoslovaka Esperanto-Komitato antaŭ fondiĝo de ĈEA, ĉefdelegito de UEA por Ĉeĥio, vicprezidanto de CK ĈEA, visprezidanto de Porpaca sekcio de ĈEA.
Mercedes-Benz
Mercedes-Benz originis el la kreado de la unua aŭtomobilo de Karl Benz en januaro 1886 kaj la samjara konvertado de kaleŝo al aŭto per aldono de benzina motoro, fare de Gottlieb Daimler kaj Wilhelm Maybach. La unua aŭto de marko Mercedes atingis la merkaton en 1901. En 1926 la firmaoj Daimler-Motoren-Gesellschaft (kun la marko Mercedes) kaj Benz & Co. kuniĝis kaj kreis la markon Mercedes-Benz.
En 2016 la marko vendis 2,08 millionoj veturilojn.
František Sviták
Esperantisto ekde 1932, sekretario de EK en Praha, ekde 1958 sekretario de la unua Ĉeĥoslovaka Esperanto-Komitato, en la jaroj 1965-1968 la prezidanto de la dua ĈSEK. Aktive plenumante tiujn ĉi gvidajn postenojn, inĝ. Sviták grandparte meritas pri la renovigo de la memstara esperantista organizaĵo en Ĉeĥio (1969). Dum la lastaj 12 jaroj de sia vivo li estis membro de la redakciaj rondoj de Informoj de ĈSEK, Starto kaj Paco. Li verkis skizon pri la ĉeĥoslovaka Esperanto-movado inter 1952-1968. En 1973 la prezidanto de MEM transdonis al F. Sviták Honor-Insignon de MEM.
Waadhoeke
Waadhoeke estas ekde la 1-a de januaro 2018 nederlanda municipo, Ĝi ekestis el la antaŭaj municipoj Franekeradeel, het Bildt, Menaldumadeel (Menameradiel) kaj el kvar vilaĝoj el la antaŭa municipo Littenseradeel (Littenseradiel). Laŭ la stato de ĝi havis  loĝantojn.
Juiraoj-Pepesaoj
La juiraoj-pepesaoj (aliaj nomoj: Pepesa, Jwira aŭ Pepesa-Jwira) estas etno en Ganao. Tiu etno vivas en la sudokcidento de Ganao kaj konsistas el du grupoj, la juiraoj kaj la pepesaoj, kiuj estas separitaj per montarĉeno. La juiraoj vivas norde de Aksimo (Axim) inter Bamiankaŭo (Bamiankaw) kaj Humĝibereo (Humjibere) je la rivero Ankobrao (Ankobra) en 18 vilaĝoj. La pepesaoj vivas en la Vasalando inter la Agona-vojkruciĝo kaj Tarkwa. Dompim estas ilia plej granda vilaĝo.
La juiraoj-pepesaoj estas parencaj kun la nzemaoj kaj la ahantaoj.
Waadhoeke
Nomo
La nomo referencas al la Vadomaro, ĉar la municipo situas en angulo (hoek) ĉe la Vadomaro.
Geografio
La municipo Waadhoeke konsistas el 41 oficialoj loĝlokoj, kun Franeker kiel ĉefloko. En ne ĉiu antaŭa municipo la frislingvaj loknomoj estis la oficialaj, la oficialaj loknomoj en het Bildt kaj Franekeradeel estis nederlandlingvaj kaj en Littenseradeel kaj Menaldumadeel frislingvaj. La sekva listo listigas la nederland- kaj frislingvajn nomojn, aldone foje ankoraŭ nomojn en aparta loka dialekto nomata Bildts (en la listo simple nomata "dialekte"), kaj krome la nombrojn de loĝantoj laŭ la stato de januaro 2021: Fonto: Municipo Waadhoeke/Centra Buroo de Statistiko (CBS).
Saint-Nabor
(jen france, origine germane kaj alemane Sankt Nabor, prononco, loke ankaŭ nomata Sàm-Nawer, baptata laŭ la sanktulo Naboro, romia soldato en Afriko, martire mortigita sub Diokleciano ĉirkaŭ la jaro 304 en Lodi) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Diebling (stacidomo)
Diebling estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Diebling, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Haguenau - Hargarten-Falck (159000).
Lingva komunumo
Lingva komunumo estas homa grupo, historie loĝanta en difinita teritorio, agnoskita aŭ ne, kiu identigas sin kiel genton kaj disvolvis komunan lingvon kiel naturan kaj kulture koherigan komunikilon inter siaj anoj.
Dammartin
La nomo Dammartin povas interalie aludi al la francaj komunumoj
ISO 3166-2:DZ
ISO 3166-2:DZ estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Alĝerion. La kodojn havas 48 provincoj (vilaja). Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>DZ</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Alĝerio. La dua parto estas du ciferoj.
Formiĝo de la Nova Testamento
Formiĝo de la Nova Testamento aŭ pli komplete Formiĝo de la kanono de la Nova Testamento ĝuste pensigas kiel kaj kiam formiĝis la listo de la libroj, kiuj nun formas la kristanan kanonon diritan Nova Testamento.
Konscio pri la neceso konservi kaj defendi la apostolajn verkojn
La unua kristana komunumo estis konscia pri la neceso distingi la sanktajn tekstojn el tiuj ne kanonaj. Tiujn kanonikajn oni reproduktadis por ke ilin povu legi ankaŭ la aliaj eklezioj kaj utiligi en la diversaj liturgioj. Estu ekzemplo la sugesto de Paŭlo (Kol 4,26): “Kaj kiam la epistolo estos legita ĉe vi, faru, ke ĝi estu legata ankaŭ en la eklezio en Laodikea; kaj ke vi ankaŭ legu la epistolon el Laodikea”. Ankaŭ la Didakeo, redaktita ĉirkaŭ en la jaroj 50-70 p.K., atestas la kutimon de la legado de tiuj sanktaj tekstoj dum liturgiaj ritoj. Justino Martiro en 155 skribis: “Kaj en la tago dirita de la suno (dimanĉo) [...] ili kuniĝas en la sama loko kie okazas la legado de la memoraĵoj de la apostoloj". Tertuliano (150-220) metas la sanktajn kristanajn librojn nivelen de tiuj juĝataj sanktaj de la hebreoj.
Paŭlo en la 2 Tes 2,1-2 asertas ke mem siamane signas siajn leterojn. Ŝajnas provo, do, eviti la riskon de falsado kaj, do, neceso konservi la aŭtentajn dokumentojn. Oni rimarkigas simile kiel la Patroj de la Eklezio ege strebas por atentigi pri la apokrifaj libroj, foje doktrine falsaj.
Gravegaj listoj de la libroj de la Nova Testamento
Krom tiuj supre cititaj meritas atenton, precipe ĉe esploristoj, la novtestamenta Eŭsebia Kanono de 318 p.K.: en ĝi Eŭsebio de Cezareo skribas: ''”Ĉipunkten alveninte, ni trovas konvene resumi (la liston) de la libroj de la Nova Testamento pri kiuj ni parolis. Kaj sendube oni devas unualoke citi la kvaropan aŭ kvarforman evangeliaron, al kiu sekvas la Agoj de la Apostoloj. Post tio, citendas la leteroj de Paŭlo, sekvataj de la unua atribuata al Johano kaj simile la unua de Petro. Al tiuj sekvu, se oni volas, la Apokalipso de Johano... Tio koncernas la librojn komune akceptitajn [...] Estas ankaŭ trasenditaj letero atribuita al Jakobo, unu de Judaso, la dua de Petro, kaj la tieldiritaj dua kaj tria de Johano” (Prieklezia Historio III, 26,1-7)"''. Eŭsebio prezentas ankaŭ liston de libroj ŝatataj sed juĝataj nekanonaj, kaj asertas ke tia estas la tradicia listo, kiu devenas de longa tempo: sume, ne estas li la aranĝinto de la listo.
La kanono de Atanazio el Aleksandrio (295-373), episkopo de Aleksandrio, listigas ĉiujn 27 librojn de la Nova Testamento opiniataj originintaj el Apostoloj. Al tiu kanono identas tiuj de koncilioj de Latakio (Sirio - 363), de Hipono (393), de Kartago (397).
Fine, en Romo papo Damaso la 1-a per la dekreto “De Explanatione Fidei” konfirmis la kanonon de Atanazio kaj startigis novan tradukon de la Biblio komisiitan al Hieronimo kiu fontiĝis en la Vulgaton.
Ankaŭ aliaj antikvaj kodeksoj kiel la (vatikana, Sinaja, Aleksandria, tiu de Efrem, tiu de Beza..., prezentas la saman (aŭ partan) liston.
Tiu kanona listo estos dogme konfirmita de la Koncilio de Trento.
Listo de la libroj de la Nova Testamento ĉe la diversaj kristanaj konfesioj
Kanono Katolika: ĉiuj 27 libroj.
Kanono Protestanta: la samaj, krom la letero de Jakobo, la letero de Judaso, la letero al la Hebreoj, la Apokalipso de Johano. Tiuj libroj, tamen, estas ĉiam eldonataj kune kun la aliaj en la biblioj ĉar “ŝatataj grande edifaj”.
Kanono Anglikana: ripetas pli/malpli tiun protestantan.
Kanono Kopta: la tradiciaj 27 kun, plie, la unua kaj dua de Klemento el Romo subretejo “pubblicazioni”.
Kanono Siria: ankoraŭ restas eroj de tiuj eklezioj kiuj akceptas nun 22 el la 27.
Kanono Armena: foje estas inkluzivitaj tria letero al la Korintanoj de Paŭlo, kaj esprimitaj, foje, duboj pri la kanonikeco de la Johana Apokalipso.
Kanono Ortodoksa:
Benavides
Benavides [benaBIdes] aŭ Benavides de Órbigo estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi estas en la centro de la provinco.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Antoñán del Valle, Benavides de Órbigo, Gualtares de Órbigo, Quintanilla del Monte, Quintanilla del Valle kaj Vega de Antoñán, okupas totalan areon de 74,07 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 2 426 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 2 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 34 km de Leono, provinca ĉefurbo.
En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, kaj ĉefe brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Petilia Policastro
Petilia Policastro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kalabrio kaj al la provinco Crotone. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cotronei, Mesoraca, Roccabernarda kaj Taverna (CZ).
Kristana patrono de la komunumo estas la sanktulo Sebastiano, kies memortago, la 20-a de januaro, sekve ankaŭ estas la komunuma festotago.
Tago de Solidareco kaj Libereco
Tago de Solidareco kaj Libereco (pole: Dzień Solidarności i Wolności – pola ŝtata festo, celebrata ĉiujare la 31-an de aŭgusto datrevene de la Aŭgustaj interkonsentoj, fiksita por memorigi historian ekmoviĝon de poloj al libereco kaj sendependeco de 1980, kiu komencis procezon de falo de komunismo kaj liberigon de la nacioj de Mezeŭropo kaj Orienta Eŭropo.
Signifo de la dato
Kulmina punkto de la Strikoj en la Pola Marbordo en 1980 estis subskribo de interkonsentoj laŭvice - en Szczecin (la 30-an de aŭgusto), en Gdańsk (la 31-an de aŭgusto) kaj en Jastrzębie-Zdrój (la 3-an de septembro). Kiel simbolan daton oni akceptas la tagon de 31-a de aŭgusto - subskribo de la interkonsento en Gdańsk.
Proklamo de la festo
La tago de 31-a de aŭgusto estis fiksita ŝtata festo fare de Pola Sejmo la 27-an de julio 2005.
Historio de celebrado
La festo la unuan fojon estis celebrata dum la 25-a datreveno de la aŭgustaj interkonsentoj la  31-an de aŭgusto 2005. Ĉefaj solenaĵoj okazis en Gdańsk.
15118 Elizabethsears
15118 Elizabethsears estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Katalin Sólyom
Biografio
Katalin Sólyom frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi estis rifuzita en Teatra kaj Filma Altlernejo, tial ŝi akiris kemian-fizikan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1964. Dum la studentaj jaroj en 1961 ŝi partoprenis en fondo de amatora universitata trupo. Post la diplomo ŝi estis lektoro en eldonejo, sed ŝi ankaŭ daŭre ludis en la universitata trupo. En 1968 ŝi akiris aktoran statuson en Nacia Teatro (Pécs). En 1981 ŝi akiris plian diplomon pri teatroteorio en la menciita altlernejo. Ŝi estis nomumita "etena membro de la teatro" en 2000, sed ŝi ricevis plurajn premiojn inter 1965-2017. Ŝi ankaŭ instruas en Universitato de Pécs.
Alfred Kubin
Vivo
De 1892-96 li trejnitis kiel fotisto. Studon pri artoj ĉe la Akademio munkena komencitan en 1898 li interrompis tri jarojn poste. En 1902 li iĝis kunlaboranto de la satira gazeto Simplicissimus. Lia plej ŝatata artilo estis ekde tiam la desegno per la plumo trempita en ĉina inko. Jam en la fruaj verkoj - kiuj ege influitis per Francisco Goya, James Ensor kaj Max Klinger - rimarkindas lia proksimeco al la sombro, la fantasto kaj foje al la monstraĵo. Ekde 1905 liniaj teksaĵoj ŝajne malordaj kaj densaj iĝis tipaj por la tuta verkaro.
En 1906 la artisto retiriĝis al sia bieno Zwickledt en Distrikto Schärding, restante en familiaraj rilatoj kun munkenaj artistaj rondoj. En 1909 li membriĝis al la societo Neue Künstlervereinigung, en 1911 li partoprenis - kun la amikoj Paul Klee kaj Franz Marc la ekspozicion Der Blaue Reiter. Krom miloj da tuĉdesegnoj pri la temokompleksoj de libido, koŝmaro kaj morto (kun ofta troigo al la vizioso) lia verkaro kiel ilustristo iimponas ne malpli. Li ilustris pli ol 70 libroj de verkistoj same opiniantoj, ekz. E. T. A. Hoffmann, Edgar Allan Poe, Fjodor Dostojevskij, Gérard de Nerval kaj August Strindberg. Al liaj plej konataj dosieroj, per kiuj li prezentis sin kiel unu el la grandaj desegnistoj de la 20-a jarcento kaj antaŭiranto de surrealismo, menciindas Sansara (1911), Ein Totentanz (1925), Vom Schreibtisch eines Zeichners (1939) kaj Orbis pictus (1948).
Kubin ĉerpis inspiradon ankaŭ el amrilatoj kun multaj virinoj, ekz. kun la pentristino Emmy Haesele (ĝis 1936).
Kiel verkisto
Grava verko de Kubin estas ankaŭ lia - propramane ilustrita - romano Die andere Seite (1909), ĉefverko de literatura fantasto de la germanlingva literaturo. Intrigloko estas la nereala urbo Perle, centro de sonĝa regno regita fare de ĉiamĉeestanta superulo. Ĝi finfine nuliĝis en fluo da koto, rubaĵo, sango koagulita, intestaro, kadavroj homaj kaj bestaj.
Ödön Polner
Ödön Polner, laŭ hungarlingve kutima nomordo Polner Ödön estis hungara juristo, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (korespondanta (1908), ordinara (1930), honora (1945)).
Ödön Polner naskiĝis la  1865 en Békéscsaba. Li mortis la 1961 en Szeged.
Biografio
Ödön Polner frekventis universitaton en sia naskiĝurbo, poste li trovis postenon en la ministerio. En 1895 li profesoriĝis en Universitato de Budapeŝto, baldaŭe li instruis ankaŭ en universitatoj de Pozsony (kie li estis rektoro) kaj Szeged (kie li estis dekano). En 1931 li studvojaĝis al Germanio, Belgio, Nederlando, Svislando. Post 4 jaroj li pensiuliĝis. Dum la socialismo li ne havis eblecojn, spite tion li doktoriĝis en 1952.
Bernát Menner
Bernát Menner, laŭ hungarlingve kutima nomordo Menner Bernát estis hungara muzikisto (violonisto, orgenisto, komponisto, korusestro, orkestrestro). Lia nobela antaŭnomo estis mennersdorphi. Bernát Menner naskiĝis en 1786 ? en Tata (Hungario) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la en Tata.
Rokaĵo Morro
Rokaĵo Morro, en angla oficiale Morro Rock, estas vulkana kolo de 177 m situanta marborde ĉe Morro Bay (Kalifornio), ĉe la enirejo al la haveno de Golfo Morro. Svaga digvojo konektas ĝin kun la strando, efike igante ĝin ligata insulo. La areo cixrkaŭ la bazo de la Roko Morro povas esti vizitata. La roko estas protektata kiel Morro Rock State Preserve. Grimpi sur la roko aŭ ĝeni la birdan vivon tie estas malpermesita.
James Blunt
James Blunt (naskiĝis kiel James Hillier Blount, en Tidworth, Wiltshire, Anglio) estas brita kantaŭtoro.
Venante el familio kun longa tradicio de militistoj, James kontraktis kun la armeo tuj post finado de la lernejo. Sponsorite de la armeo li studis aviadoteknologion kaj poste sociologion en la Universitato de Bristol kaj post la bakalaŭriĝo en 1996 rekompense devis servi en la Brita armeo. Li fariĝis subleŭtenanto poste kapitano en elita regimento Life Guards. En 1999 li servis kiel armita informoficiro de la NATO-trupoj en Kosovo, kie li laboris antaŭ la frontlinioj por gvidi la NATO-atakojn kontraŭ serbaj celoj. En Kosovo li verkis sian kanton No Bravery. Li forlasis la armeon en 2002 post 6-jara servo.
Kiel muzikisto li jam famiĝis en 2004 per sia unua albumo Back to Bedlam (Reen en la frenezulejon - Bedlam estas konata brita frenezulejo, la vorto fariĝis eponimo). En la kantoj de tiu albumo li traktas siajn travivaĵojn el la milito en Kosovo. La kanto "You're Beautiful" atingis rangon 2 en la tutmonda listo de plej sukcesaj kantoj.
Blunt engaĝiĝas por Medicinistoj sen limoj kaj krome por Help for Heroes, karitata organizaĵo por helpi vunditajn kaj psikotraŭmatigitajn soldatojn. Li vivas en Ibizo, Hispanio.
Jaromír Šikula
Jaromír ŠIKULA (naskiĝis la 29-an de majo 1924 - mortis la 29-an de majo 2000) estis ĉeĥa esperantisto, universitata docento, botanikisto, kiu ofte prelegis pri sia fako ankaŭ por esperantistoj.
Diebling
Diebling estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Dieblingeois.
Uragano Erika (1997)
Uragano Erika estis la kvina nomita ŝtormo kaj tria uragano de la uragana sezono en 1997. Ĝi estis ege longdaŭra ĉar pluis dum pli ol du semajnoj. Ĝi formiĝis en Centra Atlantiko, venis al Karibio kaj poste turniĝis nordrienten al Norda Atlantiko. Ĝi estis la plej forta uragano de la sezono.
Andrej Sládkovič
Andrej Sládkovič (1820 – 1872) estis slovaka poeto.
Andrej Sládkovič (propranome Andrej Braxatoris), tiu ĉi elstara poeto de romantismo, diference de la poetoj de revolucio (Janko Kráľ kaj Samo Chalúpka) reliefigis kiel neniu antaŭ li kaj post li la sopirojn je belo, harmonio, vero kaj bono, la kredon je la fortoj de sia popolo, nacio, je la feliĉa futuro de la homaro. Li altigis la poezion de „la skolo de Štúr“ al la kulmino de arta perfekteco. Li devenis el nombra familio de patriota instruisto. Por povi studi, li devis vivteni sin per instruado de aliaj studentoj. Post la liceo en Banská Štiavnica kaj Bratislava kaj studoj en Halle li estis evengelia pastoro en la vilaĝoj Hrochoť kaj Radvaň. Lian poezian kreadon inspire influis lia restado en Halle - precipe lia konatiĝo kun la poezio de Goethe, Schiller kaj Puškin kaj kun la filozofio de Hegel – kaj lia malfeliĉa amo al Maria Pischl, filino de bonstata familio en Banská Štiavnica. Andrej Sládkovič fariĝis konata, respektata kaj ŝatata poeto precipe dank´ al la lirika poemo Marína (1846) kaj la lirika epopeo Detvano (1853). Li turnis sian atenton for de la objektivaj aĵoj, ĝeneralaj principoj kaj idealoj al la vivproblemoj de unuopulo, al la problemoj kaj beleco de la vivo de la popolo. La vivigo, liberigo de la subjekto, kontraste kun la ekzistintaj kaj ekzistantaj ideoj pri literaturo, estis kuraĝa, kvankam komence ne komprenita triumfo de la poeto ĝuste en Marína, la plej bela ciklika poemo pri la amo al virino kaj pere de ŝi al la patrujo, nacio kaj naturo. La amo kaj beleco, kiuj estas virtuoze apoteozataj ĉi tie, simbolas tion, kio altigas la homon kaj donas al lia vivo pli altan, nobligan celon. Ankaŭ en Detvano Sládkovič kreis romantikan am-rilaton inter du junaj homoj, brava slovaka junulo Marteno kaj bela junulino Elena; en ilia epizodo la poeto akcentas la belajn kaj bonajn ecojn de la popolo kaj pentras la belecon de la slovaka naturo. (laŭ tiu ĉi eposo V. Figuš-Bystrý komponis operon Detvan laŭ la libreto de E.B. Lukáč). Sládkovič ne partoprenis aktive en la revolucio 1848-9, sed ĝiajn celojn li subtenis en kelkaj poemoj (Ne kalumniu mian popolon, Reeĥoj, Mi kantos kanton pri libera patrujo.) Lia cetera poezio havas karakteron precipe porokazan; en ĝi bonvenigas iujn okazaĵojn en la vivo de la nacio, kiel ekzemple la fondon de la tutnacia kulturkleriga instituto Matica slovenská (La Patrino Slovaka) en la poemo Sankt-Martiniado (1861), aŭ reagas je la problemoj de sia epoko. En la pli postaj jaroj de sia kreado li prenis sur sin la taskon esti „la“ nacia poeto, kiu revivigadis la nacian konscion en la sufokiga atmosfero de la kontraŭrevolucia reakcio. Patrujo, nacio kaj slaveco estis por Sládkovič la plej altaj moral-sociaj valoroj. Marína kaj Detvan de Sládkovič reaperadas en ĉiam novaj amas-eldonoj, kio dokumentas la senmortecon de lia poezio.
M a r í n a
(fragmentoj)
1.
La dolĉsopirojn, strebojn al sublimo
Kantas de bel´mi ravita,
Kaj en reson´ de mia homanimo
Mond´ mia estas fermita;
Unua Koalicio-Milito
La Unua Koalicio-Milito, ankaŭ nomata unua revoluciomilito, estis la unua milito el granda koalicio komence el habsburga monarĥio kaj Prusujo kaj pli grandaj germanaj ŝtatoj kontraŭ la revolucia Francujo inter 1792 kaj 1797. La milito eksplodis kun komencaj sukcesoj de la aliancanoj, ĝis kiam la antaŭenmarŝo al Parizo haltis post la batalo de Valmy. La revolucia armeo lanĉis kontraŭofensivon kaj sukcesis okupante diversajn teritoriojn, inter ili Aŭstran Nederlandon (la nunajn Belgujo kaj Luksemburgio) kaj partojn de la Rejnlando. Ankaŭ sekve de la ekzekuto de Ludoviko la 16-a de Francujo la koalicio ege pligrandiĝis interalie per la aliĝoj de Grandbritujo, la nederlanda respubliko kaj Hispanujo. La princoj kaj korporacioj voĉdonrajtaj en la Imperia Kongreso deklaris la imperian militon kaj aliĝis la 22-an de marto 1793 al la kontraŭ-francuja koalicio. La minaco fare de preskaŭ ĉiuj eŭropaj monarĥioj estis unu el la kaŭzoj por la enkonduko de la ĝenerala deviga militservo (levée en masse). En la sekva tempo la situacio de Francujo stabiliĝis, sen ke unu el la du kontraŭuloj povis destini la militon al sia favoro. En la jaro 1795 Prusujo kaj Hispanujo ĉesis partopreni la militon post la Paco de Bazelo. Ankaŭ aliaj germanaj ŝtatoj sin retiris el la milito, nur Aŭstrujo daŭrigis la militon ne sensukcese.
Andrej Sládkovič
El Tatraj altoj ŝi al mi lumas,
Unua Koalicio-Milito
Per la itala militiro de Napoleon Bonaparte en 1796/97 eniris nova vigleco en la konfrontadoj. Aro da italaj ŝtatoj estis devigataj al packontrakto aŭ okupataj de la francoj. La venkoj de Napoleon en norda Italujo finfine devigis Aŭstrujon al la Traktato de Campo Formio, nur Grandbritujo daŭrigis la militon. Finfine revolucia Francujo venkis kontraŭ la aliancaj potencoj, akiris teritoriajn gajnojn kaj faris la Rejnon germana-franca landlimo.
Andrej Sládkovič
El ĉielfajroj ŝi al mi flugas,
Ŝi movas mondon senfinan;
Ŝi al mi svingas el vivoj cent´ :
Ĉiel´ kaj centro, senc´ kaj element´
De ĉiuj beloj – Marína !
41.
Povas mi seni je l´mano,
Povas mi ami kun vano,
Povas mi buŝon soifturmenti,
Povas mi tristi en sola drivo,
Povas mi dezerten min sendi,
Povas ne vivi mi en la vivo,
Ne povas mi vin ne ami ! –
72.
Juna nasktero, ter´ Slovakia,
Por miaj ostoj tombŝtono !
Du grandaj amoj la dono !
Ho kiel belas mia knabino,
Am´ al ŝi brulas en mia sino,
Al vi, patrujo, sent´ varmas !
Kiel vi belas, mia terpeco,
Kiel amindas via juneco :
Kiel Marína samĉarmas !