cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(14769) 2175 T-1
(14769) 2175 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Regiono Nitra
Regiono Nitra estas unu el la ok regionoj de Slovakio. Ĝi situas en la okcidenta parto kaj estas la plej suda de Slovakio. Pro la varma klimato sukcese kultivatas greno kaj legomoj.
La regiona ĉefurbo estas Nitra. Sude ĝi limas al Hungario, trans Danubo; okcidente situas regiono Trnava, norde regiono Trenčín, oriente regiono Banská Bystrica.
Distriktoj:
Gottfrieding
Gottfrieding estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dingolfing-Landau kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Gottfrieding situas borde de la rivero Isar.
Enareto
Laŭ la helena mitologio, Enareto (el la greka Ἐνάρετη, virta) estis filino de Deimako kaj edzino de Eolo, reĝo de Eolido (Tesalio) kaj eponimo de la eolianoj. Kun li, ŝi havis multnombran idaron, origine kvar, kiu simbolas la diversajn eoliajn tribojn: Kreteo (fondinto de Jolko), Sizifo, Salmoneo kaj Atamanto. Sed postaj verkistoj klopodis pravigi la apartenon de la diversaj lokaj reĝoj al la Eola genealogio, kaj pro tio oni atribuis al ŝi pli da filoj, kiaj Dejoneo, Periero, Cerkafaso kaj laŭ kelkaj aŭtoroj, Magneso (kiun kutime oni prezentas kiel frato de Macedono kaj Etlio) kaj Makareo. Filinoj ŝiaj estis Kanaco, Kalico, Pisidico, Perimelo kaj eble Arno kaj Alkiono.
33667 Uttripathii
33667 Uttripathii estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Uttkarshni Tripathii, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2016 pro sia projekto pri terscienco kaj scienco de la vivmedio. Ŝi estis lernantino ĉe la Dalton School de Nov-Jorko (Nov-Jorkio, Usono).
Nižná Rybnica
Bazaj informoj
Nižná Rybnica (niĵna ribnica), hungare Alsóhalas (alŝOhalaŝ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Sobrance. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Alsó-Ribnicze, post pro hungariga politiko la vilaĝo ricevis novan nomon, kies signifo estas "suba fiŝa".
Situo
Nižná Rybnica situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Michalovce-Uĵhorodo. Sobrance troviĝas 2 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1333. En 1910 loĝis en Alsóhalas 375 da homoj, (275 slovakoj, 63 hungaroj, 29 rutenoj, 8 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Alsóhalas apartenis al Hungara Reĝlando, al Ung, al distrikto de Szobránc, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean zonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. En 2001 loĝis en Nižná Rybnica 411 da homoj, (407 slovakoj, po 1 cigano kaj ukraino).
François Maspero
François Maspero (naskiĝis en 1932 en Parizo, mortis ) estis franca verkisto, tradukisto kaj antaŭe eldonisto, libristo kaj revudirektoro.
Junaĝo
Adolesko de François Maspero estas signita de familia partoprenado en Franca rezistado. Lia patro, Henri Maspero, ĉinologo kaj profesoro en Collège de France, estis arestita en 1944 kaj mortis en koncentrejo Buchenwald. Lia frato mortis dum batalo en 1944. Lia patrino, aŭtoro de studoj pri Franca revolucio estis forkondukita en Ravensbrück sed postvivis.
Eldonejo Maspero
En 1955, je aĝo de dudek tri, François Maspero iĝis librovendisto en Latina Kvartalo en Parizo. Li kreis en 1959, dum Milito de Alĝerio, la Eldonejon Maspero (les Éditions Maspero) kun maldekstra emo. Komenca teamo enhavis Marie-Thérèse Maugis, poste Jean-Philippe Bernigaud kaj Fanchita Gonzalez Batlle, kaj poste Émile Copfermann.
La du unuaj kolektoj « Cahiers Libres » (Liberaj Kajeroj) kaj « Textes à l'Appui » (Apogilaj Tekstoj)estas signitaj de la historia kodiĉo : la milito en Alĝerio kaj kontestado de stalinismo de la Franca Komunista Partio. Libroj de Frantz Fanon - L'An V de la révolution algérienne (La jaro kvina de la alĝera revoluvio), Les Damnés de la terre (La Damnitaj de la Tero), kun prefaco de Jean-Paul Sartre — kaj atestoj de oponantoj al la milito de Alĝerio estis malpermisata. Tiuj libroj kondukas por François Maspero al multnombraj justicaj akuzoj kaj eĉ atakoj. Li reeldonas librojn de Paul Nizan, Les Chiens de garde (La gardhundoj), Aden Arabie (Aden Arabujo) ankaŭ kun prefac de Jean-Paul Sartre. Li kreis la revuon Partisans (Samideanoj) kiu aperos ĝis 1973. Junaj senfamuloj komencas karieron en « Cahiers libres » : tiel Régis Debray en 1967 kaj Bernard-Henri Lévy en 1973. Georges Perec publikigas siajn unuaj tekstojn en la revuo Partisans. Dum la sesdekaj jaroj, eldonaĵoj ĉe Maspero donas apartan gravecon al subdisvolviĝo kaj novkoloniismo, kun interalie libroj de Che Guevara.
Post jaroj, aldoniĝis novaj kolektoj : serio « Histoire classique » (Historio klasika) direktita de Pierre Vidal-Naquet ; serio « Pédagogie » (Pedagogio), vigligita de Émile Copfermann, kiu eldonas verkojn de Célestin Freinet, de Fernand Deligny kaj Liberaj infanoj el Summerhill de A.S. Neill. Serion « Bibliothèque Socialiste » (socialista biblioteko) zorgis la historiisto Georges Haupt : enestis Paul Lafargue, Roza Luksemburg, Lev Trockij, Aleksandra Kollontai, l'Histoire de l'anarchisme (Historio de Anarkiismo) de Jean Maitron, studoj pri historio de komunismo.
En 1965, Louis Althusser konfidis al François Maspero kolekton « Théorie » kie li publikigis liajn verkojn — Pour Marx (Por Markso), Lire le Capital (Legi la Kapitalon) — et tiuj de liaj disĉiploj — Pierre Macherey, Étienne Balibar, Dominique Lecourt, Alain Badiou, Jacques Rancière. Aperas ankaŭ kolektoj « Économie et Socialisme » (Ekonomio kaj socialismo) direktita de Charles Bettelheim kaj « Bibliothèque d'anthropologie » (Biblioteko pri antropologio) de Maurice Godelier. En kolekto « Voix » (voĉoj), Fanchita Gonzalez Batlle famigas verkistojn el la tuta mondo : Nazim Hikmet, Tahar Ben Jelloun, Taos Amrouche, Salvador Espriu, Chris Marker, Roque Dalton, John Berger, Victor Serge, John Reed... Je la sama epoko ekaperas « la petite collection Maspero » (la kolekteto Maspero), kun poŝformato.
Post 1968, la librejo ĝuas grandan sukceson sed la Eldonejo Maspero suferas krizon pro diversaj kialoj. Unue, novaj malpermisoj frapas verkoj kiel revuo Tricontinentale, Les Crimes de Mobutu de Jules Chomé, Main basse sur la Cameroun de Mongo Beti... La eldonisto estas kondamnita al imponaj monpunoj, prizono kaj perdo de civilaj rajtoj. Due, la librejo kaj la eldonejo estas celo samtempe de ekstremmaldekstraj atakoj kaj de maoistaj grupoj. En 1974, François Maspero vendas sian librejon kiu fermiĝas. La eldonejo estas savita per helpo de aŭtoroj kaj legantoj : la asocio de la amikoj de la eldonejo Maspero (« Association des amis des éditions Maspero ») kolektas monon kiu permesas daŭrigi la aferon kun plena ekonmia sendependecon.
En 1976, naskiĝis la revuo pri geopolitiko Hérodote direktita de Yves Lacoste. Malfermis ankaŭ kolektoj pri sociaj problemoj — « Malgré tout », direktita de Émile Copfermann, « Luttes Sociales » de Gérard Althabe — kaj pri historio. La kolekto « Actes et Mémoires du peuple », inaŭgurita per Memorlibro de Louise Michel, interalie akceptis Les Carnets de guerre de Louis Barthas, 1914-1918 kaj la Rakontoj pri Kolyma de Varlam Chalamov. En la poŝa kolekto « La Découverte » aperis vojaĝrakontoj : Kristoforo Kolumbo kaj Ibn Batuta, Bartolomé de Las Casas kaj Mungo Park, Charles Darwin kaj Teilhard de Chardin. Sendepende al sia eldonejo, François Maspero fondis en 1978 la revuon L'Alternative kiun li direktis ĝis 1984, por doni la parolon al « disidentoj » de la landoj de l'« reala socialismo ».
Post la eldonejo
En 1982, post malfacila periodo, li decidas transdoni la eldonejon al nova teamo direktita de François Gèze. Li demisiis kaj transdonas siajn difidaĵojn al la nova direktoro por unu simbola franko. Kvindek jaraĝulo, li forlasas la Eldonejon Maspero kiu iĝas Eldonejo La Découverte (La Malkovro) kun kiu li ne havos neniajn relitojn.
Post tiu eldona aventuro, François Maspero dediĉas sian tempon al verkado (vidu la bibliografion sube). Li ankaŭ tradukis plurajn famajn librojn al la franca lingvo (vidu sube).
Tradukoj
El la angla :
El la hispana :
Albert von Bamberg
Eduard Heinrich Albert von Bamberg (naskiĝinta en la 6-a de majo 1844 en Rudolstadt, mortinta en la 24-a de januaro 1910 en Gotha) estis germana klasika filologo kaj gimnaziestro en Eberswalde (1878–1883) kaj Gotha (1883–1910).
Studenta vivo
Estante filo de la juristo kaj registarkonsilisto Günther von Bamberg (1814–1868), Albert frekventis la gimnazion de sia naskiĝurbo kaj ekstudentis poste ĉe la universitato de Göttingen por la fakoj teologio kaj filologio ĉe Ernst Curtius kaj Hermann Sauppe).
Poste li ŝanĝis la studlokon kaj iris al Bonno kie influis lin Otto Jahn kaj aparte Friedrich Wilhelm Ritschl. De li estis ankaŭ la instigo je disertacio pri du manuskriptoj de Aristofano el Raveno kaj Venecio; danke al tio li doktoriĝis en la 1865-a jaro (De Ravennate et Veneto Aristophanis codicibus, Leipzig 1865). Dediĉis li la tezon al sia patro.
Instruista deĵorado
Poste Bamberg deĵoris kiel gimnazia instruisto en Berlino. En 1878 li iris al Eberswalde, kie li nomumitis lernejestro ĉe ĵus fondita publika gimnazio. Li organizis la tuton kaj post 5 jaroj la unuaj lernantoj trapasis la abiturientan ekzamenon. En 1883 li iĝis direktoro ĉe la tradiciriĉa gimnazio Ernestinum en Gotha kie li laboris kaj esploris ĝismorte. Samloke li subtenis ankaŭ la ligon Evangelischer Bund kaj la ideon unuigi ĉiujn germanajn landajn ekleziojn. Bamberg krome estis prezidanto de la ĉefa societo de Deutsch-Evangelischer Bund por la Duklando Gotha kaj ekde 1899 membro de Akademie gemeinnütziger Wissenschaften en Erfurto. Por liaj meritoj li nomumitis en 1902 Sekreta supera lerneja konsilisto kaj ricevis en 1905 omaĝan festlibron.
Lia morto en 1910 estis pro apopleksio kaj tute neatendita. Multaj homoj sekvis lian ĉerkon al la tombejo kaj la abiturienta festo en la 23.3.1910 faris en lia honoro. Liaj postlasitaĵo troviĝas en la Esplorbiblioteko de Gotha.
Graveco
Krom okupiĝo kun teksteldonado de Aristofano menciindas ankaŭ liaj esploroj pri Homero, la homeraj morfologio, la helena vortfarado kaj la malnovgreka sintakso. Inter la dialogoj de Platonoj interesis lin science i.a. Kriton, Lavhes kaj Euthyphron.
Bożena Mamontowicz-Łojek
Zenona Bożena Mamontowicz-Łojek (naskiĝis la 22-an de decembro 1937, mortis la 10-an de aprilo 2010 en Smolensk) – pola historiistino, teatrologo, socia aktivulino, prezidantino de Pola Fondaĵo de Katin, fondintino de Warszawska Rodzina Katyńska (Varsovia Katina Familio).
Biografio
Abiturientino de Ŝtata Baleta Lernejo en Varsovio, dancistino de Centra Ensemblo de Pola Soldataro kaj operaj scenejoj en la ĉefurbo kaj Lodzo. En 1966 finis Varsovian Universitaton. Ses jarojn poste defendis doktorigan tezon en la Katedro pri Klerigo-Historio kaj Kulturo surbaze de laboraĵo Polskie szkolnictwo baletowe w okresie międzywojennym (Pola baleta instrusistemo dum la intermilita periodo). Okupiĝis pri historio de pola teatro kaj baleto kaj pri koreografio. Publikigis laboraĵojn pri Antoni Tyzenhaus kaj François Gabriel Le Doŭ. En la jaroj 1971–1974 gvidis baletan trupon de Ŝtata Teatro Muzika en Lodzo. Ŝi estis edzino de historiisto Jerzy Łojek. De multaj jaroj engaĝita pri memorigo de la katina krimo. Kunfondintino de Katinaj Familioj (kune kun Varsovia Katina Familio), kaj ankaŭ la unua prezidantino de Federacio de Katinaj Familioj. Estis prezidantino de Pola Fondaĵo de Katin kaj sekretariino de Sendependa Historia Komitato por Esploro de la Katina Krimo.
Ŝi partoprenis socian kaj politikan agadon, sed ne sukcesis iĝi senatano en 1993.
Pereis la 10-an de aprilo 2010 rezulte de katastrofo de la pola aviadilo Tu-154M super Smoleńsk, survoje al Celebrado de la 70-a datreveno de Soveta Krimo en Katin. La 16-an de aprilo estis postmorte distingita per Oficira Kruco de la Ordeno Polonia Restituta.
La 20-an de aprilo 2010 estis entombigita en la Tombejo Powązki en Varsovio.
Mátyás Csányi
Kariero
Csányi studis en Szeged, Budapeŝto kaj Vieno. Li estis longtempe dirigento ĉe la diversaj teatraj trupoj de Arado, kie li restis depost Traktato de Trianon. En 1937 la rumana ŝtato forigis lin el la jam rumana urbo, tial li translokiĝis al sia naskiĝurbo. Liaj artikoloj aperis en Aradi Közlöny.
Aŭta terminaro
La aŭtoro estis Eyama Tokiziroo, la libron eldonis Asake-Syoboo, ĝi aperis en Tokio, Japanio, 1969. Ĝi havas la formaton de 21 cm kaj entenas 142 paĝojn.
Benalauría
Benalauría [nenalaŭRIa] estas hispana municipo de la provinco Malago, regiono Andaluzio. Estas en la okcidenta parto de la marborda provinco Malago, kiu siavice estas en la Costa del Sol, borde de la Mediteranea Maro kaj sur la deklivaro de montaro. Ĝi estas en la komarko Montĉeno de Arundo. Estas 456 loĝantoj (INE 2016). Estas je 667 metroj super marnivelo (ekde la vilaĝo videblas Ĝibraltaro kaj la nordafrika marbordo), distas 30 km de Arundo. Stratoj kaj domoj konservas la tipan ruran andaluzan etoson de la vilaĝoj de la Montĉeno de Arundo, komarko al kiu ĝi apartenas.
Tejupá
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Assis kaj en la mikroregiono Ourinhos. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Benalauría
Estas romiaj restaĵoj kaj la ekonomio estas bazata sur la agrikulturo: vitejoj, migdalarboj, citrusoj, olivarboj, kverkoj... Estas produktado de korko kaj etnografia muzeo.
Pola Partizana Ŝtato
Ekesto kaj agado
Nokte de la 26-a ĝis la 27-a de septembro 1939 fondiĝis en sieĝata Varsovio Służba Zwycięstwu Polski (Servo al Venko de Pollando – konspira militista organizo kun la celo batali kontraŭ ambaŭ okupantoj. La 13-an de novembro 1939 ĝi estis transformita al Związek Walki Zbrojnej (ZWZ - Asocio de Armita Batalado), subigita al Pola Registaro en Ekzilo. Tiamaniere oni konservis politikan-militistan daŭrigon de la regopovoj kaj peran influon de ŝtataj regopovoj al situacio de la lando. La 14-an de februaro 1942 generalo Władysław Sikorski transformis ZWZ en Landan Armeon (AK). Ĝia ĉefa komandanto iĝis generalo Stefan Rowecki, dum la septembra kampanjo komandanto de Warszawska Brygada Pancerno-Motorowa (Varsovia Brigado Kiras-Motora), aŭtoro de soldata lernolibro de stratbataloj. Kreo de AK devus servi por reunuigi ĉiujn militistajn grupojn, subigitaj ĝis nun al diversaj subteraj politikaj grupiĝoj en unu organizon subigitan al la Pola Registaro en Ekzilo.
12.08.1943: Speciala taĉmento de Pola Enlanda Armeo forkondukis en Varsovio bankan aŭton kun pli ol 105 milionoj da zlotoj - dum 2,5 minutoj likvidis kelkpersonan germanan eskorton, du polaj soldatoj vundiĝis - la Operaco Montarano („Akcja Góral”) apartenas al la plej bone aranĝitaj flanke de Pola Subtera Ŝtato, preparoj daŭris 14 monatojn kaj partoprenis ĝis ĉirkaŭ 50 personoj.
Pola Subtera Ŝtato en Ĝenerala Gubernio de junio 1942 ĝis la 30-a de novembro 1944 3 258 fojojn atakis fervojojn, trajnojn, pontojn kaj stacidomojn.
Ĉefa tasko de Armia Krajowa konsistis en grupigo de fortoj por ataki en la momento de rompiĝo de Germanio. Armitaj bataloj kondukis al kruelaj reprezalioj – germanoj pafmortigis po dekkelke da poloj kontraŭ unu mortigita germano. Nur fine de 1942 AK plifortigis flankajn atakojn: atakis germanajn gardejojn, elreligis armeajn transportojn por la orienta fronto, eksplodigis pontojn, rekonkeris arestitojn. La ŝanĝo eblis pro haltigo de sukcesoj de Wehrmacht kaj plibonigo de organiza lerteco de AK.
Pollando, kvankam troviĝis dum okupado, posedis laŭleĝan kaj agnoskitan internacie registaron rezidantan en Londono. Ekzistis Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento kaj la subtera Pola Enlanda Armeo. En Varsovio oni nomumis Delegiton de Registaro por la Lando en rango de vic-ĉefministro.
Monumento al Eta Insurekciano en Varsovio — la monumento ĉe la strato Podwale apud Defendaj Muregoj de la Malnova Urbo. Ĝi memorigas plej junajn partoprenantojn de la Ribelo de Varsovio en 1944.
Cold Lake
Cold Lake estas urbo en nordorienta Alberto (Kanado. Ĝi prenas sian nomon laŭ Lago Cold (angle "cold" = malvarma), apud kiu ĝi situas; la lago mem iam nomiĝis Lago Coldwater (angle "coldwater" = malvarm-akva).
8578 Shojikato
8578 Shojikato estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Bazilo la 1-a
Bazilo la 1-a, nome la Makedonia (en Greka: Βασίλειος ὁ Μακεδών, Basíleios ō Makedṓn; 811 – 29a de Aŭgusto, 886) estis Bizanca Imperiestro kiu regis de 867 ĝis 886. Naskiĝinta kiel malriĉa kamparano en la provinco Makedonio, li prosperis en la Imperia kortego, kaj uzurpis la Imperian tronon el Imperiestro Miĥaelo la 3-a (r. 842–867). Spite sian malaltan originon, li montris grandan kapablon regante aferojn de ŝtato, kio kondukis al revivigo de la Imperia povo kaj al renesanco de Bizanca arto. Ĝi estis vidita de Bizancanoj kiel unu el ties plej grandaj imperiestroj, kaj la Makedonia dinastio, kiun li fondis, regadis super tio kio estas rigardita kiel la plej glora kaj prospera epoko de la Bizanca Imperio.
Mata de Alcántara
Mata de Alcántara estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas matiegos. La censita populacio en 2008 estis de 343 loĝantoj.
Situo
Mata de Alcántara estas situa en la okcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Alcántara, je altitudo de 332 m; je 63 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 143 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 34 km². Ĝi troviĝas je 18 km de la landlimo kun Portugalio, en la ebenaĵo de la rivero Salor kaj je la maldekstra flanko de la rivero Taĵo.
Historio
En la municipa teritorio, ekzistas diversaj arkeologiaj restaĵoj reprezentataj ĉefe de antropomorfaj tomboj situaj ĉe la ermitejo de Sankta Laŭrenco.
La deveno ligiĝas al la Reconquista kaj al la Ordeno de Alcántara. La konkeron de tiuj teritorioj faris Alfonso la 9-a de Leono, kiu konkeris Alcántara en 1213 kaj donis ĝin al la Ordeno por ties defendo kaj organizo.
Dum la 14a jarcento okazis preskaŭ enlanda milito ene de la Ordeno kaj tio malfavoris la disvolvigon de la areo, kio devis atendi ĝis la fino de la 15a jarcento kiam entroniĝis la Katolikaj Gereĝoj kaj la zono disvolviĝis.
En la 17a kaj 18a jarcentoj suferis la damaĝojn de la militoj kontraŭ Portugalio kaj same komence de la 19a jarcento dum la Hispana Milito de Sendependiĝo. Dum tiuj epoko la vilaĝo nomiĝis simple La Mata ekde 1229. Nur dum la dua duono de la 19a jarcento oficiale oni nomas ĝin Mata de Alcántara, kvankam populare por la loĝantaro pluestas La Mata.
Dum la 20a jarcento Mata de Alcántara, kiel plej parto de la vilaĝoj de la regiono, suferis la negativan efikon de la elmigradon, kaj tiele el 1950 al 1980 perdis iom pli da 70 % de sia populacio kun la sociekonomiaj konsekvencoj.
Flaŭro kaj faŭno
Pri faŭno estas multaj birdoj, kiel la blanka cikonio, la gruo (vintre), la nigra milvo, la blua pigo kaj kolomboj. Inter mamuloj elstaras la vulpo, la kuniklo, la melo kaj la genoto.
Pro la kruta kanjono kie fluas la rivero multaj birdoj trovis tie protekton, kiaj la iberia imperiaglo, la nigra cikonio, la monaĥvulturo aŭ la reĝa aglo, kiuj profitaj klifojn kaj arbojn por konstrui siajn nestojn. Estas ankaŭ gipsoj, hirundoj, kadavrovulturoj, lutroj kaj ezokoj.
Monumentoj
Elstaras la preĝejo de Santa María de Gracia kun du diferencaj partoj. Estas belaj retabloj kaj restoj de murpentraĵoj de la 16a jarcento.
Mistrovice
Municipo Mistrovice (Mistrowitz, Meisterdorf) situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 3 km okcidente de urbo Jablonné nad Orlicí. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua aŭtentika raporto pri vilaĝo Mistrovice estas el la jaro 1371, kiam en restoj de Landaj dosieroj estas en havaĵo de Ota el Olešná nomata ankaŭ parto de Mistrovice. El diversaj notoj el jaroj 1392 - 1601 rezultas, ke Mistrovice estis dividita inter du posedantoj. Nur en la jaro 1650 tutan vilaĝon posedis unu posedanto, Mikuláš Vitanovský el Vlčkovice.
Nomo de la vilaĝo estis verŝajne derivita de persona nomo Mistr.
Preĝejo
En Mistrovice troviĝas pseŭdoromanika preĝejo de Sankta Johano kaj Sankta Paŭlo el la jaro 1876. Ĝi estas ununava, oblonga kun trilatere fermita presbiterejo kaj prisma turo en la fronto. La presbiterejo estas volbita barele kun segmentoj, la navo estas platplafona.
La ekipaĵo estas el la lasta kvarono de 19-a jarcento, pseŭdostila. Bildon sur ĉefaltaro kreis K. Neškudla en la jaro 1876, sur maldekstra flanko estas vota bildo de civitanoj kun sacerdoto, kopio de pli granda bildo el preĝejo en Jablonné nad Orlicí kaj Kalvaria vojo el la sama tempo. Sub la ĥorejo estas du bildoj de Bapto de Kristo kaj de Sankta Francisko el Asizo, origine verŝajne barokaj kaj en la 19-a jarcento repentritaj.
Kolono de Sankta Maria
Kolono se Sankta Maria estas el la jaro 1725.
Lernolibro de la lingvo Esperanto. Baza kurso.
'''Lernolibro de la lingvo Esperanto. Baza kurso.''' estas lernolibro de Boris Kolker. Multaj diverstitolaj versioj de tiu ĉi lernolibro eldonitaj en multaj urboj de Sovet-Unio ekde la jaro 1973; suma eldonkvanto ĉirkaŭ 50 mil ekzempleroj.
La simpla, maldika libreto enhavas bone strukturigitan, didaktike sperte aranĝitan kursmaterialon por rusparolantaj lernantoj de Esperanto. Ĝi estas destinita por komencantoj. La 20 lecionoj de la lernilo donas multajn informojn pri E-o: kaj en la cellingvo kaj en la rusa. Kelkaj tekstoj estas tro politikaj, sed eble necese pro la cirkonstancoj. La bazaj leciontekstoj, pli kaj pli longaj, trairas temojn de la ĉiutaga vivo ĝis E-literatura enhavo. La gramatiko estas konciza, per bonaj ekzemploj klarigita kaj en la taskoj plene ekzercigita. Unu el la karakterizaj metodikaj trajtoj de la libro estas la maksimuma ripetiĝo de afiksoj kaj helpaj vortoj en laŭeble ĉiu teksto kaj ekzerco de ĉiu leciono. Multe valoras, precipe por memstudantoj, la laŭŝtupe aranĝitaj, kvante ampleksaj ekzercoj: tradukigo de E-vortoj, esprimoj, poste frazoserioj kaj fine tradukigo de ruslingvaj tekstoj. Ekzistas estona kaj kartvela versioj de tiu ĉi lernolibro, adaptitaj al lokaj cirkonstancoj.
Ĉinĉilo
Ĉinĉiledoj, entenante ĉinĉilojn kaj viskaĉojn estas neotropisa familio de ronĝuloj escepte famaj pro sia fajnega felo, la felo de la ĉinĉilo estas rigardita la plej fajna kaj mola en tuta mondo, 30 oble pli ol la homa hararo.
Nun la ĉinĉiloj estas ankaŭ uzataj kiel dorlotbestojn; oni bredas ilin tre facile, kaj ĝi povas vivi ĝis 15 jaroj (multe pli ol tiom kiom kutimas inter la ronĝuloj).
En naturo ili estas noktovivaj bestoj en la Andoj en Sudameriko. Ili estas monogamaj kaj loĝas en ternestoj aŭ inter rokfendoj. Ili havas rondan orelon kaj cindrokoloran felon.
Ĉinĉilo estas malsovaĝa, ludema, 0,5-0,8 kg-ojn peza felbesto. Ĝi estas malsanrezista, obeema besteto. Oni povas kalkuli je 4-5 idoj jare de unu patrino. Oni povas bredi la inojn dum 8-10 jaroj. Graveda periodo estas 111 tagoj. Ilia korpolongo estas 23-27 cm, el kiuj la vosto longas 12-13 cm-ojn. La inoj, maturaj por bredo, vivas haremeske, al unu virĉinĉilo apartenas 4-5 inoj. La inoj pretas rekopuli jam la duan, trian tagon post la nasko.
La ĉinĉiloj estas sentemaj pri la cirkonstancoj de la bredado. Baze grave estas la hejtebla kaj varmigebla ejo. Ili pretendas sekan ejon kun temperaturo vintre 16-18, somere 20-25 Celsius-gradoj. Oni povas bredi 4-5 bestojn sur unu kvadrata metro. Ilia nutraĵbezono estas minimuma, se kalkuli specialajn grajnaĵojn por ĉinĉiloj, nur 2-3 dekagramoj por unu tago. Ĝi ŝatas ronĝi, ĝi ŝatas la durtigan medikagon, ĝia ŝatataĵo estas la krevmaizo. Ĝi ronĝas ankaŭ karotojn kaj pomtranĉaĵojn.
(N.B. † signas mortinta genro aŭ specio)
Atrato
La rivero Atrato estas rivero de nordokcidenta Kolombio. Ĝi elfluas el deklivoj de Okcidenta Montaro kaj fluas preskaŭ norden al la Golfo Urabao (aŭ Golfo Darieno), kie ĝi formas grandan, marĉon kiel delto.
Ties fluejo trapasas la departementon Ĉokoo, formante la departementan limon kun najbara Antjokio dufoje. Ties totala longo estas ĉirkaŭ 650 km, kaj estas navigebla tiom for kiom ĝis Quibdó (400 km).
Fluante tra mallarĝa valo inter la Cordillera kaj la marborda areo, ĝi havas nur mallongajn alfluantojn, kies ĉefaj estas Truando, Sucio (malpura), kaj Murri. Estas minoj de oro kaj plateno kaj la riversabloj estas oroportantaj.
Nordokcidenta Kolombio havas areon de granda diverseco en naturo.
Fonto
Tiu article enhavas tekston el publikaĵo nune publika: Chisholm, Hugh, eld. (1911). Encyclopædia Britannica (11a eld.). Cambridge University Press.
Seleno (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Seleno (el la greka Σελήνη, «brileco»; dorie σελάνα, eolie σελάννα) estis arkaika luna diaĵo, filino de la titanoj Hiperiono kaj Tejo.
Ŝi ricevis la epitetojn Meno («monato»), Eŭrifaso («malproksima brilado»), Kintio (ĉar laŭ onidiro ŝi naskiĝis sur tiu monto), Eglo («radianta»), Pazifao («plen-brila»), Ilitio («helpo») kaj Febo, kiel fratino de la suna dio Febo. Ŝia ekvivalento en la romia mitologio estas la diino Luno.
Atributoj
Kvankam multaj diinoj rilatis al la brila satelito, nur Seleno iĝis plena personigo de la Luno laŭ la plejmulto de la antikvaj poetoj. Aliaj lunaj diinoj, malsamaj laŭ iliaj respektivaj nuancoj, estis: Pazifao, la Leŭkipidinoj, Ariadno, Ilitio, Hekato, Artemiso, Bendiso, Febo kaj Hero (kiu anstataŭas Selenon en la mito de Endimiono laŭ kelkaj rakontoj).
Tamen, kvankam ŝi estas ĉefe konata kiel titanino de la Luno, Seleno ankaŭ prezidis la nokton, oceanajn tajdojn, vidkapablon kaj observadon, magion, naskadon, roson, varianton de frenezo (lunatikecon), flegadon kaj la monatojn. Do, ŝia povo inkludis ĉion rilantan laŭ la grekoj al la tera satelito. Ŝi estis "la milda blua lumo kiu karesas la homaron nokte" kaj "aminde eklipsas la lumon de la steloj, divastiĝas tra floraj kampoj kaj maroj, verŝante roson kaj florigante rozojn".
Ŝi ofte estis akompanata de Hipno (dormemo), kaj agadas kiel vera reĝino de Nokto. Tamen, kelkaj verkistoj konsideras ŝin (kaj la ceterajn astrojn) sklavino de la sakralaj reguloj kiuj ordigas la firmamenton.
Pro tio, ke Helioso (Suno) kaj sia fratino Seleno (Luno) influis sur la aera temperaturo, oni imputis al ili pestojn, epidemiojn kaj mortojn. Tamen, per ilia identigo al sanigintaj gedioj Apolono kaj Artemiso, kiuj reprezentis sekurecon kaj kuracadon, oni ankaŭ preĝis al ili por eviti tiajn malsanojn, kvankam neniu kapablis kompreni la volon de la gedioj. Vergilio konsciis pri ŝi, ke ŝi ricevis sian lumon de ŝia frato kaj priskribis manieron diveni la veteron laŭ la aspekto de Seleno.
La grekaj monatoj komenciĝis per nov-luno kaj estis dividitaj en tri dektagaj periodoj (luno kreskanta, plena kaj malkreskanta), do ĉiuj festoj kaj (mal)favoraj tagoj dependis je ĝi. Pro tio, Seleno (laŭ la kromnomo Meno) prezidis kaj regulis la temp-kalkuladon kaj la dividon de la zodiako.
Laŭ la antikvaj grekoj, la lunaj eklipsoj kaj la ruĝ-lunoj devenis el magia influo de la tetalidinoj, perversaj tesaliaj sorĉistinoj, kiuj eligis la lunon el ĉielo por elĉerpi ŝian sangon. Por tion eviti, kaj restarigi la kosman ordon, la loka loĝantaro batadis cimbalojn kiuj senefikigis la malican povon de tiuj sorĉistinoj. Krom tio, oftas literaturaj referencoj al la rilato inter Seleno kaj la praktikado de malhela magio. La sorĉistinoj (kaj inter ili, la plej konataj Medeo kaj Kirko ) serĉis la influon de la Luno kaj ne dubis eĉ ataki Selenon por atingi sian deziron.
Oni kalkulis ĉiun etapon de gravedo laŭ la fazoj de la Luno, do Seleno ankaŭ aperis en la mitaro kiel protektantino de naskantaj virinoj, ofte laŭ la epiteto Ilitia Seleno, kiu idintigus ŝin al duo-ranga diino Ilitio. Ŝi kapablis rapidigi kaj faciligi naskadon, kaj pro tio la grekaj virino ofte alvokis ŝin dum tiu danĝera okazo. Fakte, la tradicio pri ke plen-luno helpas naskadon supervivis ĝis nuntempe. Tiun nuancon heredis la anstataŭlinoj de Seleno en romia mitologio: Juno Lucina (Lucina, kiel Seleno, signifis brileco) kaj Diano Omnivaga (vaganta, epiteto malsama ol tiu, pri ŝia ĉasista flanko).
Seleno ankaŭ okupiĝis pri nutrado de plantoj per la roso kiun ŝi verŝis ĉiunokte, kaj laŭ tiu vid-punkto ŝi rilatis al Ariadno (origine, ankaŭ luna diino). Tiujn atributojn ricevis ŝiaj filinoj Erso kaj Pandio (verŝajne identaj figuroj), kiuj maturigis plantojn kaj fruktojn. La fama bovaro de Seleno helpis al tiu maturado per sia varmiga kaj viviga muĝado.
Malfrua evoluo de ŝia kultado en klasika epoko igis Selenon diino ankaŭ pri frenezo (ŝiaj viktimoj estis nomataj «lunatikoj»). La teba reĝo Penteo estis la plej fama el ili: laŭ peto de Dionizo (kiu rivecis mistraktadon fare de Penteo), Seleno frenezigis kaj konfuzigis lin tiel, ke li fine trovis morton pro sia stulta agado.
Etimologio kaj arta prezentado
La etimologio de la vorto Seleno ne estas certa. Se la vorto estas de greka origino, ĝi verŝajne rilatas al sela'oj (σέλας), signifante "brileco", tiu kiu aperas ekzemple en Boreion Selas (βόρειον σέλας), greka nomo por poluslumo, la "polusaj aŭroroj". Platono atribuas al Sokrato konversacion per kiu li klopodas diveni la originon de tiu nomo. Laŭ ĝi, Seleno devenus el Selanaia, mallongigo de Selaenoneoaeia (nova kaj malnova brilo), ĉar la tiutempaj anaksagoranoj asertis ke la luno ne brilis memstare, sed pro ricevado de suna lumo (nova ĉiunokte) dum la malnova restis lumanta unu monaton pli. En modernaj tempoj, Seleno iĝis la radiko de vortoj kiaj selenologio, la studo de la geologio de la Luno, kaj la kemia elemento seleno.
Oni priskribis Selenon kiel belega diino, kun longaj flugiloj kaj argenta diademo ; kaj Esĥilo nomis ŝin okulo en la nokto. Same kiel sia frato, Seleno trairis la ĉielon per ĉaro tirita fare de du blankaj ĉevaloj, bovinoj aŭ mulinoj, ofte flugilhavantaj.
En post-renesanca arto, Seleno estas ĝenerale prezentita kiel bela virino kun pala vizaĝo kaj longa, brilsurfaca kaj nigra hararo. Verŝajne elstaris ŝiaj grandaj okuloj, kaj pro tio oni nomis ŝin boôpis selênê (oks-okula). Oni bildigis ŝin veturanta per arĝenta armea ĉaro tirita per jugo da virbovoj (kreskanta luno similas al iliaj kornoj), paro da ĉevaloj aŭ serpent-formaj drakoj. Ofte, ŝi aperas rajdanta ĉevalon aŭ virbovon, kaj portanta torĉon aŭ duonlunon sur sia mantelo aŭ krono. Ŝi ankaŭ portis la blankegan Lun-ŝtonon, kies aspekto evoluadis paralele al Luno kaj instigis deziron en la homaj koroj.
Membrío
Membrío estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas membrilleros. La censita populacio en 2008 estis de 871 loĝantoj.
Situo
Membrío estas situa en la okcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko Distrikto de Valencia de Alcántara, je altitudo de 334 m; je 66 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 126 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 207,74 km² kio faras ĝin unu el la plej ampleksaj teritorioj de Hispanio. Ĝi estas je ĉirkaŭ 30 km de Portugalio ĉe Valencia de Alcántara.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Medio
Estas granda natura riĉo, el kio oni ekspluatas ĉefe korkon, la derivaĵojn de la lakto de kaprino kaj memuzan agrikulturon. Iam estis orminejoj, sed ne estis profitodonaj. Estas granda akvorezervujo kie eblas fiŝkaptadi kaj ĉeestas aproj, cervoj, rabobirdoj kaj aliaj protektitaj specioj.
Seleno (mitologio)
Etimologio kaj arta prezentado
Seleno aperis, rajdanta ĉevalon aŭ mulinon (laŭ Paŭzanio, oni rakontadis stultan historion pri tiu mulino), sur la piedestalo de la trono de Zeŭso en Olimpio, kaj per skulptaĵo en Eliso oni prezentis ŝin kun du kornoj. La dukorna formo de la Luno rilatigis ŝin ankaŭ al bovaro, kaj pro tio oftas prezentadoj ŝiaj rajdanta aŭ akompanata de bovo. Laŭ la rakontaro ŝi eĉ posedis bovaron, kies viv-varmiga muĝado iĝis proverba. Honore al tiu bovaro Kadmo, fondinto de Tebo, nomigis unu el la sep pordoj de la urbo (tiu Onkeana), dediĉita al Seleno.
En la lasta antikvo la figuroj de Seleno kaj Artemiso konfuziĝis, do ambaŭ diinoj ricevis unuiĝintan kultadon, sed kelkaj nuancoj diferencigis ilian prezentadon. La vizaĵo de Seleno estas ofte pli ronda, aspektante plenlunon, kaj ŝi kutime estas malplej alta. Seleno ĉiam portas longan tunikon, kaj ŝia vualo kutime formas arkon sur ŝia kapo, kun kreskanta luno sur la tuta figuro.
Mitaro
Kiel dirite, Seleno estis filino de Hiperiono, la titano kiu regis lumon, observadon kaj Orienton, kaj sia edzino kaj fratino Tejo (nomata ankaŭ Eŭrifeso kaj Etro), titanino pri vida kaj divena kapablo, kaj la brilanta blua lumo de la ĉielo (etro). Do, Seleno estis fratino de la aliaj du gravaj ĉiel-diaĵoj: Helioso (Suno) kaj Eoso (Tagiĝo). Tamen, alternativaj versioj (ĉefe patr-lineaj) konsideras ŝin filino de Palaso (filo de Megamedo ), de Helioso aŭ eĉ de Zeŭso kaj Leto.
Laŭ la tradicio, kiam ŝia frato Helioso estis preskaŭ plenumanta sian ĉiutagan vojaĝon tra la ĉielo, Seleno laviĝis en la akvo de la Ter-ĉirkaŭanta rivero Oceano kaj komencis sian propran rajdadon (ĉu per sia argenta ĉaro, ĉu sur bovo aŭ blanka ĉevalo) «kiam nokto falas al la tero, kiu iĝas klara fare de la radiado de ŝia senmorta kapo kaj ora krono». Li uzis dolĉan lumon kiu gvidis la vojojn kaj endormigis la homaron. Oni diris ke ŝi peris anoncon al mortontaj viroj, ĉefe kiam la luna brilo pliiĝis, post la duono de ĉiu luna monato. François Noël rakontas variaĵon de la historio, verŝajne atribuita al la atlantidanoj, laŭ kiu Seleno kaj Helioso estis mortemaj gefiloj de Hiperiono kaj Reo. Kiam Seleno eksciis pri ke sia amata frato droniĝis en Eridano, ŝi ĵetis sin el alta turo kaj sin mortigis. Sed la gedioj kompatis ilin, kaj metamorfozigis ilin en astrojn (Suno kaj Luno).
Ŝi aperas de tempo al tempo en kelkaj mitaj rakontoj. Ekzemple, Ampelo, amanto de Dionizo, ofendis ŝin kiam li rajdis bovon kaj duonmoke aŭ fanfarone kriis ke li similis al Seleno. La luna diino koleriĝis kaj sendis tabanon kiu pikis la bovon, provokante tiel la morton de la fiulo.
Kiam la olimpanoj kunordigis sian atakon al titanoj, patrino Geo klopodis defendi ilin per planto mortiga eĉ por gedioj. Tamen, Zeŭso ordonis al Seleno, Helioso kaj Eoso kasiĝi kaj ne aperi, do la tera diino ne sukcesis trovi tiun drogon en nokta mallumo. En versio de tiu rakonto estis Heraklo tiu, kiu devis serĉi la planton dum la batalo kontraŭ la gigantoj (laŭ orakolo la gedioj nur povis venki kun sia helpo kaj se li trovos tiun drogon) kaj Zeŭso ordonis Selenon malaperi por eviti ke siaj malamikoj trovu la heroon.
La monstra Tifeo atakis Selenon dum sia kampanjo kontraŭ la dia ordo. Per sia giganta mano, li prenis kaj ĵetis al ŝi vivantan bovon, kiu de tiam ŝvebas en la ĉielo kiel dua luno. Poste li atakis rekte la diinon, deĵetis ŝin el ŝia ĉaro kaj klopodis venenigi ŝin per sia sepenta salivo. Tamen, Seleno furioze reagis kaj frapis siajn kornojn kontraŭ tiuj de la bova kapo de Tifeo. El tiu batalado devenas la cikatroj sur la kornoj de Seleno (tio estas, la makuloj diveblaj sur la luna surfaco).
Post la teba milito, Hero petis Selenon helpi Argion (filino de ŝia devotulo Inaĥo) trovi la senentombigitan korpon de sia edzo Poliniko. Volonte, la luno brilis tiun nokton pli forte ol ordinare.
Same kiel la plej multaj lunaj diaĵoj en ĉiuj mitologioj, Seleno havis sufiĉe gravan rolon en la greka kultado kaj mitaro kiuj antaŭis la olimpan panteonon. Fakte, en la kolekto konata kiel Homeraj himnoj troviĝas unu dediĉita al ŝi, honoro nur akirita de la plej grava diaĵoj. Laŭ tiu-ĉi poemo, ŝi estis edzinita al sia frato Helioso, kaj ricevis la epiteton «flugilhava el malproksime», ofta por birdoj. Seleno estis speciale menciita fare de verkistoj kiel Nono, Paŭzanio kaj Strabono sed, kiel la ceteraj getitanoj, ŝi estis anstatuita en siaj atributoj per olimpano, ĉi-foje Artemiso. Paralele, la romianoj konsideris Lunon antaŭlino de Diano. Tamen, la plena anstataŭiĝo de Seleno per Artemiso ne estis facila, ĉefe por la proverba ĉasteco de tiu-ĉi lasta, malkohera kun la multnombra idaro kiun oni atribuis al Seleno. En fazo de tiu evoluo, dum la romia epoko, la roloj de la malsamaj lunaj diinoj devenis al triopo Hekato-Artemiso-Seleno, ĉefe en poem-arto. Tiam Seleno simbolis nur la plenlunon dum Artemiso rilatis al la kreskanta luno kaj Hekato al tiu malkrestanta.
Partneroj kaj idaro
Same kiel sia fratino Eoso, kiu enamiĝis al Kefalo (ebla respegulado de la sama historio ), la plej amata partnero de Seleno estis mortemulo. Temas pri Endimiono, ĉasisto aŭ paŝtisto el Monto Latmo (Kario) aŭ/kaj reĝo de Eliso, laŭ la diversaj versioj. Li pasigis ĉiun nokton rigardante la ĉielon, ĉar amegis astronomion, kaj li estis tiel bela, ke Seleno freneze enamiĝis al li. Ŝi petis Zeŭson doni al li eternan dormemon tiel ke li restos por ĉiam juna kaj malkapabla forlasi ŝin. Verŝajne, tiu interveno de la dia reĝo malkaŝigas la olimpan transformon de pli antikva mito, laŭ kiu Seleno agus sendepende. Laŭ alternativa versio, Endimiono (ĉi-foje filo de Zeŭso) elektis eternan dormadon kiel donaco de sia patro kaj de tiam ricevis la sekretan karesadon de la Luno, kiu vizitadis lin ĉiunokte en kaverno de Monto Latmo, proksime de Mileto. El tiu tenera rilato naskiĝis la fru-mortinta Narciso (laŭ kelkaj versioj), la nimfo Nakso (eponima de la egea insulo) kaj kvindek filinoj, la Menoj, kiuj regis ĉiun kvindek lun-monaton inter ĉiu Olimpia ludo. Ekde tiam, Seleno malĝoje memoradis pri sia amanto kaj kompatis la knabinojn kiuj freneze agadis pro amo, kiaj Enono kun Pariso.
Kvankam tiu rakonto pri Endimiono estas la plejbone konata, la Homera Himno al Seleno rakontas rilaton de Seleno al Zeŭso el kiu naskiĝis filino: Pandio, la «tute luma» plenluno, ankaŭ ligita al sunlumo. Laŭ kelkaj fontoj, la ros-diino Erso kaj la nimfo Nemeo estis ankaŭ filinoj iliaj, kaj troviĝis versioj laŭ kiuj ankaŭ la sovaĝa Nemea leono, kiun ŝi vartis, devenis el tiu rilato. Verŝajne ŝi naskis ĝin kun terura bruego kaj lasis ĝin sur la monto Treto por tiel puni la loĝantaron, ĉar ili ne plenumis devigan oferadon. Plia versio asertas ke Seleno kreis tiun monstron, laŭ peto de Hero, el mar-ŝaŭmo konservita en kofro, kaj poste Iriso portis la leonon al Nemeo.
Vergilio raportas renkontiĝon de Semelo kun la natura diaĵo Pajno, kiu trompis ŝin kovrante sin per blanka ŝaffelo kaj oferante rajdadon sur sia dorso. Kiam la luna diino akceptis, Pajno sukcesis seksumi kun ŝi. Poste li donacis al ŝi jugon da blankaj virbovoj por la armea ĉaro per kiu Seleno vojaĝadis tra la ĉielo. Tamen, laŭ la Homera Himno, ŝia armea ĉaro estis tirita de long-kruraj ĉevaloj.
Kultado
Seleno ricevis kultadon en Trakio kaj en la Peloponezo, granda duoninsulo en Suda Grekio. Elstaris la ritoj en Arkadio, Argo, Korinto, Aĥeo kaj Eliso. Laŭ Paŭzanio en la merkata placo de tiu lasta regiono troviĝis skulptaĵoj pri Helioso kaj Seleno. El la kapo de Seleno aperis kornoj, el tiu de Helioso, sunradioj.
Proksime al la urbo Talamaj, en Lakonio, troviĝis sanktejo kaj orakolejo dediĉitaj al Ino el kie spruĉis sakrala rojo. En ilia subĉiela korto troviĝis bronzaj statuoj de Pazifao (Seleno) kaj Helioso.
Dum la romia kultado, Seleno (Luno) havis templon dediĉitan al si en la Aventino. Oni starigis ĝin dum la 6-a jarcento a.K., sed la Granda fajrego en Romo detruis ĝin dum la regado de Nerono. Troviĝis plia templo, dediĉita al Luna Noctiluca (Luno kiu brilas dumnokte) en la Palatino. Oni okazigis religian festivalon honore al Luno ĉiun 31-an an de marto, 24-an de aŭgusto kaj 29-an de aŭgusto. Laŭ Ovidio, Seleno mastris la monatojn, kaj fermis tiun martan per sia festo sur la Aventina monteto.
Medișoru Mic
Medișoru Mic (hungare Kismedesér  estas vilaĝo en Rumanio norde de Cristuru Secuiesc. Ĝi administre apartenas al la komunumo Avrămești.
Loĝantaro
En 1992 ĝi havis 77 loĝantojn (hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1875. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Kismedesér apartenis al Hungario (Udvarhely).
Monolito
La vorto monolito devenas de la grekaj mono kaj lithos kaj do signifas unuŝtono. Oni nomas tiel rokojn, ŝtonegojn, kolonojn, monumentojn aŭ skulptaĵojn el nur unu kompakta bloko. En figura signifo ankaŭ unuanimaj homgrupoj - ekzemple partioj - povas esti "monolitaj". Kelkaj kulturoj ligas al monolitaj ŝtonoj signifon religian aŭ kultan.
Laŭ Francisko Azorín monolito estas Unupeca ŝtona konstruaĵo.
Kotovsk
Kotovsk (ruse Кото́вск) estas urbo en Tambova provinco en Rusio, kiu troviĝas sur la dekstra bordo de la rivero Cna (Цна).
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 68410.
En la urbo estas fervoja stacio Tambov-2 (Тамбов-2).
La urbo estis fondita antaŭ la Unua mondmilito kiel vilaĝo por konstruistoj de ŝtata pulva uzino (1912), kvankam oficiala jaro de fondo estas 1940. Ĝis jaro 1940 la vilaĝo estas parto de urbo Tambov. Kotovsk iĝis urbo en 1940. Nomo de la urbo estas farita de nomo de la partoprenanto de Intercivitana milito Grigorij Kotovskij, kiu en la jaro 1921 rezistis kontraŭsovetan kamparanan ribelon en Tambova gubernio.
Ekonomiko de la urbo bazitas ĉefe sur ĥemia industrio. En Kotovsk funkcias uzino de plastoj, laka fabriko, kaj aliaj fabrikoj kaj uzinoj.
Hassel (Weser)
Hassel estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nienburg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sinagogo en Debrecen
La ortodoksa sinagogo de Debrecen, Hungario, estas renovigita historia monumento de la urbo.
Historio
La juda komunumo de Debrecen estas la plej granda provinca komunumo juda en Hungario kun preskaŭ mil membroj. La unua juda familio venis en urbon en la 1840-aj jaroj. La pli kaj pli granda komunumo baldaŭe havis jam plurajn sinagogojn, lernejojn, hospitalon. En 1886 29 judaj familioj fondis apartan ortodoksan komunumon. Ilia sinagogo estis komstruita en 1894 en la urbomezo en parcelo de la juda lernejo. Antaŭ la 2-a mondmilito la judoj havis 12.000 membrojn, kiuj iĝis viktimoj de la holokaŭsto aŭ kelkaj migris al Israelo aŭ Usono. En 2000 la sinagogo oficiale estis deklarita historia monumento kaj en la sama jaro ĝi plene renoviĝis. La sinagogo estas funkcia sinagogo.
Konstruaĵo
La konstruaĵo laŭ la trotuaro. Ĝi apartenas al la eklektika arkitekturo, sed ĉefe elementoj de la romaniko estas videblaj. Pri la interna parto mankas informoj. En la korto oni planas monumenton aŭ memorejon por la viktimoj.
Francaj regionaj balotoj de 2010
La francaj regionaj balotoj de 2010 okazis la 14-an kaj la 21-an de marto kaj renovigis la 25 Regionajn Konsiliojn de ĉeflanda kaj transmara Francio same kiel la Asembleon de Korsiko.
Okaze de la unua balotvico, la parlamenta dekstro atingis sian plej malbonan rezulton en la 5-a Respubliko el ĉiuj balotoj, kun 27 % da esprimitaj voĉoj. Tiu unua balotvico estis markita per forta sindeteno (53,67 %), la disfalo de MoDem (4,20 %) kaj relativa resupreniro de FN (11,42 %) kompare al la lastaj balotoj, sed malkresko de 3,28 procentoj kompare al la regionaj balotoj de 2004. La maldekstro denove konkeris Gvadelupon.
Per la dua balotvico, la maldekstro konfirmis sian sukceson de la unua balotvico kun nacia rezulto de 54,1 % de voĉoj, kiam la parlamenta dekstro estis for malantaŭe kun 35,4 % de voĉoj. Siaflanke, la Nacia Fronto ricevis 9,2 % de voĉoj kaj progresis en la dek du regionoj, kie li rajtis konkuri en la dua balotvico. El la 25 ankoraŭ balotintaj regionoj, la maldekstro gajnis 22. En la ĉeflando, nur Alzaco restas dekstre.
Elektosistemo por la regionaj konsilianoj
Se listo konkeris absolutan plimulton de la esprimitaj voĉoj en la unua balotvico, kvarono de la seĝoj iras al ĝi, la resto estas proporcie disdonita laŭ la regulo de plej forta averaĝo. Listo kun malpli ol 5 % de la exprimitaj voĉoj ne rajtas al unu seĝo.
Alikaze, necesas dua balotvico, kie povas konkuri la listoj, kiuj ricevis almenaŭ 10 % de la esprimitaj voĉoj. La konsisto de tiuj listoj povas esti modifita por enhavi kandidatojn, kiuj estis en la unua balotvico sur aliaj listoj, kondiĉe ke tiuj listoj ricevis en la unua balotvico almenaŭ 5 % de la esprimitaj voĉoj kaj ne konkuras en la dua balotvico. Post la dua balotvico, la seĝoj estas disdonitaj sammaniere.
Post la disdono de seĝoj al ĉiu listo, necesas disdoni ilin laŭ departementaj sekcioj, proporcie al la voĉoj ricevitaj de la listo en ĉiu departemento.
La konsilianoj en la Asembleo de Korsiko estas elektitaj laŭ lista baloto kun du vicoj kun depono de kompletaj listoj kun nombro de nomoj egala al tiu de la seĝoj, sen aldono nek forigo de nomoj kaj sen modifo de la listanordo. La balotsistemo malsamas per la premio al la plimulta listo, kiu estas 9 seĝoj el 51. Plie, ne estas departementaj sekcioj kaj la limo por rajti konkuri en la dua balotvico estas 7 %.
Unua balotvico
Tabelo farita laŭ la oficialaj rezultoj de la ministère de l'Intérieur rekalkulitaj kaj reorganizitaj de Laurent de Boissieu por France Politique.
Sindeteno
Tre forta sindeteno (53,7 % en la unua balotvico kaj 48,8 % en la dua), bedaŭrita de plej multaj politikaj partioj, markis tiujn balotojn.
Alzaco
* liste du président sortant
Akvitanio
* liste du président sortant
Aŭvernjo
* liste du président sortant
Burgonjo
* liste du président sortant
Bretagne
* liste du président sortant
Centre
* liste du président sortant
Ĉampanjo-Ardenoj
* liste du président sortant