cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Magny-Montarlot
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Magny kaj la vilaĝeton Montarlot.
Historio kaj vidindaĵoj
Tie estas arboreto t.e. kolekto de arbecaj plantoj.
Pesnjari
Kreado
La ensemblo multe gastrolis, ĉefe en USSR kaj landoj de Orienta Eŭropo.
Magny-Montarlot
Historio kaj vidindaĵoj
Tie la 25-an de aprilo 1784, surteriĝis la aerŝipo de la kemiisto Guyton de Morveau kaj de la ekleziulo Betrand.
Pesnjari
Kreado
Nuntempe la ensemblo perdis plian parton de sia populareco, ĉefe pro secesio en 1998, kaj pro morto en 2003 de fondisto kaj multjara gvidanto Vladimir Muljavin, sed havas fortan omaĝon pro sia grava enmeto en kulturo de Belorusio.
Signifo de vorto "Pesnjari"
Kiel nomo por la ensemblo estis prenita multnombro de belorusa vorto "pesnjar" - vaganta kantisto. Ĉi tiu vorto renkontiĝas en versoj de belorusa poeto Janka Kupala, de kie ĝi eble estis prenita.
Vidu ankaŭ
La oficiala retpaĝo
Stratvendisto
Stratvendisto estas vendisto de facile moveblaj aĵoj. Je la plejmulto de la lokoj kie oni uzas la terminon, la vendisto vendas malmultekostajn varojn aŭ nutraĵon. Kaj vendistoj kun fiksa kaj kun migra vendoloko ofte uzas laŭtan kriadon aŭ kantadon, kaj klopodas per ŝercoj aŭ trukoj persvadi klientojn por aĉeto.
Ĝi estas multjarcente malnova profesio kaj ĝis hodiaŭ en multaj kazoj ne regulita.
340 Eduarda
340 Eduarda estas mezgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la 25-an de septembro 1892. Ĝi estis nomita honore al la bankisto kaj amatora astronomo Heinrich Eduard von Lade.
La antaŭnomo "Eduard" estis inigita en "Eduarda", por respekti la tradicion de doni virinajn latineskajn nomojn al la asteroidoj.
Gvadalaharo
Gvadalaharo aŭ Gvadalaĥaro (Guadalajara en la hispana lingvo, el araba origino, laŭ la samnoma hispana urbo) estas la ĉefurbo de la ŝtato Ĥalisko (Jalisco), en Meksiko.
Ĝi estas la dua plej granda urbo en Meksiko, kun ĉirkaŭ 1.600.984 loĝantoj en 2005, sen enkalkuli la aglomeraĵon. Ĝi posedas gravan kolonian monumentan patrimonion, kaj estas la sidejo de multnombraj teknologiaj firmaoj.
Historio
Post la venko de Tonalá (okazinta la 25an de marto 1530), Nuño de Guzmán ĝuis la omaĝon kaj omaĝon de ĉiuj komunumoj de la valo Atemajac, kie hodiaŭ sidas la ĉefurbo Jalisco. La konkeranto eĉ aspiras esti nomumita de Karolo la 5-a kiel la unua markizo de la Valo de Tonalá.
La urbo havis kvar loĝlokojn antaŭ ol ekloĝi en menciita ĉefurbo, unue ĝi estis en Nochistlán en la loko konata kiel el zapote, hodiaŭ konata kiel San-Juano. Ĝi estis fondita de Kristoforo de Oñate la 5-an de januaro, 1532, kiu estis komisiita de Nuño de Guzmán. Li volis havi urbon, kiu servos lin por certigi liajn konkerojn. Inter La Villa de Guadalajara ĝi estis fondita de 42 najbaroj; La nomo de Gvadalaharo estis prenita memore al la samnoma hispana urbo, la naskiĝloko de Nuño de Guzmán. La Vilao ne daŭris longe sur ĉi tiu retejo, kun la konsento de Guzmán, Juan de Oñate (filo de Kristoforo de Oñate), Miguel de Ibarra kaj Sancho Ortiz, la 19-an de majo, 1533, ili planis movi ĝin. Tiel, la 8-an de aŭgusto, 1533, Gvadalaharo estis en sia dua sidejo.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Kiskunmajsa)
Kirko Naskiĝo de Maria estas Monumento historia en Hungario, en urbo Kiskunmajsa, en mezo de placo.
Historio
Jam dum la mezepoko funkciis kirko en la komunumo. La nun videbla preĝejo estis konstruita en mezo de la 18-a jarcento. Ĝi estis trakonstruita kaj pligrandigita en la 1800-aj jaroj, ĝi renoviĝis en 1903. La lasta renoviĝo okazis en la malfruaj 1980-aj jaroj.
La orgeno ekfunkciis en 1908, ĝi moderniĝis en 1943 kaj 1994.
Gvadalaharo
Historio
La nova urbo estis atakita la 28-an de septembro, 1535, de la aborigenoj, kiuj partoprenis la Militon Mixtón. Kristoforo de Oñate, tiama guberniestro de la urbo, organizis batalon kontraŭ la aborigenoj, de kiuj venkis la novaj loĝantoj de Gvadalaharo. Ili tiam pensis movi ĝin al la valo de Atemajac, tra ĉi tiu valo kuris la rivero San Juan de Dios kaj ĝi estis pli sekura loko defendenda kontraŭ ĉia atako de la indiĝenoj.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Kiskunmajsa)
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola kaj ĝi havas 4 partojn: Du skulptaĵoj (pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario)) ornamas la fasadon. Aliaj 2 lignaj skulptaĵoj kreitaj en la 18-a jarcento pri Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo ornamas la turon. Interne la altaraj bildoj estis penritaj en la 1810-aj jaroj. La ĉefaltaro prezentas Naskiĝon de Sankta Maria, la flankaltaraj bildoj prezentas Stefanon la 1-an kaj Johanon Nepomukon. La predikejo estis farita en 1818. Sur la plafono estas videblaj bildoj, la plej menciinda pri Sankta Triunuo.
Kermeso okazas en la 8-an de septembro.
Gvadalaharo
Historio
Iuj translokiĝis de Tlacotán al Tonalá kaj aliaj al Tetlán kie la 9-an de oktobro 1541 estis proklamita la registro de la novaj najbaroj. Kristoforo de Oñate, la 5-an de februaro, 1542, nomumis la membrojn de la nova urbestraro, kiu regos la destinon de la nova urbo. Fine, la 14-an de februaro, 1542, la urbo Gvadalaharo estis fondita sur la loko, kie ĝi nuntempe staras; loĝigante, krom Kristoforo de Oñate, 63 hispanajn familiojn (inkluzive Portugalion tiutempe). La unua urbestraro de la nuna Gvadalaharo estis instalita, prezidita de Bizkaia de Miguel de Ibarra. Ĝis la monato aŭgusto 1542, la reĝaj atestiloj eldonitaj de la imperiestro Karolo la 1-a de Hispanio kaj V de la Sankta Romia Imperio, en novembro 1539, en kiuj li donis Gvadalaharon la urba titolo kaj blazono. Tiun saman monaton ambaŭ atestiloj estis proklamitaj en la ĉefa placo de la nova kaj definitiva Gvadalaharo.
En 1560 la papo Paulo III rajtigis la starigon de la episkopejo de Nova Galegio en Gvadalaharo, kaj en tiu sama jaro la aŭdienco de la regado ankaŭ estis translokigita al tiu urbo, kiu tiutempe gastigis ĉirkaŭ 500 hispanojn, kiel multaj nigraj sklavoj kaj ĉirkaŭ 2200 indiĝenaj familioj disiĝis en areo de kvin km ĉirkaŭ la unuaj fundamentoj de la Katedralo.
La 18-an de novembro, 1791, fondiĝis la Universitato de Gvadalaharo en la samnoma urbo, ĉefurbo de la Nova Regno de Galegio. La inaŭguro de ĉi tiu kultura centro okazis la 3-an de novembro 1792, kun la sidejo de la iama Colegio de Santo Tomás.
Por la Sendependeca Milito, Gvadalaharo ludis gravan rolon, ĉar ĝi estis en ĉi tiu urbo kie la pastro Miguel [Hidalgo kaj Costilla] deklaris la abolicion de sklaveco. Ankaŭ ĉi tie li publikigis la ĵurnalon "The American Alarm Clock" kie li publikigis siajn ideojn. En la ĉirkaŭaĵo de la loko, sur la ponto Calderón, okazis la batalo, kie la ribelantoj estis venkitaj. Gvadalaharo ankaŭ atestis la morton de la ribelulo José Antonio "El Amo Torres"], kiu helpis al hidalgo preni la urbon. Fine de la sendependeca milito, kaj kun la proklamo de la libera kaj suverena ŝtato Jalisco, Gvadalaharo fariĝis la ĉefurbo de la ŝtato.
Postrevolucia periodo
La Porfiriato finiĝis kaj la Meksika Revolucio eksplodis. Tiam Guadalajara ŝajne estis trankvila (ĉar la konflikto koncentriĝis en la ĉefurbo). Post la konflikto Cristero, paco revenis al Gvadalaharo. Dum longa periodo la urbo floris kaj ĉar ĝi komencis kreski ekde la kolonio, novaj arkitekturaj konceptoj naskiĝis, kiuj ornamus la urbon per stiloj de la 1920-aj ĝis la 1980-aj jaroj.
20-a jarcento
Gvadalaharo kreskis rapide por okupi lokon kiel meksika industria, turisma kaj servo metropolo kaj kiel la dua ekonomio en Meksiko post Meksikurbo. Kun la Revolucio de 1910, Gvadalaharo fariĝis la dua plej loĝata urbo en la lando, sed dum la sekvaj jardekoj ekestis regionaj militoj en la ŝtatoj Jalisco, Michoacán kaj Guanajuato. Same, la sekvo de kraŝo de 29 havis multe pli da efiko ol dezirata. La 1940-aj jaroj estis de socia kaj politika trankvilo, kaj konsiderinda kresko en komerco, industrio kaj demografio.
Distrikto Lippe
La distrikto Lippe situas en la nordoriento de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Detmold. La distrikta teritorio grandparte korespondas al la eksa princlando Lipo, kiu, historie, formale kaj laŭ la memkompreno de siaj enloĝantoj, krom Vestfalio kaj Rejnlando estas la tria landoparto de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio (en la blazono de Nordrejn-Vestfalio, la eta rozo de la lando Lipo troveblas tute sube, dum la simbola rivero de Rejnlando maldekstre kaj la blanka ĉevalo de Vestfalio dekstre okupas multe pli da loko).
Leisach
Leisach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Tirolo kaj al la distrikto Lienz, ties orienta parto. Komence de en la komunumo vivis.
La teritorion trafluas la rivereto Dravo - de Assling okcidente survoje al Lienz oriente - kaj trapasas la landa vojo B100. Geografie la areo apartenas al la orienta parto de la alpa Puster-Valo, kiu okcidente daŭriĝas en Sudtirolo ĝis la komunumo Mühlbach apud Brixen.
Geslau
Geslau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ansbach kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Distrikto Lippe
Ene de Nordrejn-Vestfalio, najbaras la distriktoj Herford kaj Minden-Lübbecke norde, Höxter kaj Paderborn sude kaj Gütersloh kaj Paderborn plus la eksterdistrikta urbo Bielefeld okcidente. Krome de la najbara federacia lando Malsupra Saksio oriente najbaras la distriktoj Schaumburg, Hameln-Pyrmont kaj Holzminden.
Administra divido
Urboj
Pliaj komunumj
Le Malesherbois
Le Malesherbois estas nova komunumo kreita la. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono Malesherbes.
Ĝi devenas de la kungrupigo de komunumoj Coudray, Labrosse, Mainvilliers, Malesherbes, Manchecourt, Nangeville kaj Orveau-Bellesauve.
Gvadalaharo
20-a jarcento
Dum ĉiu registara periodo, la urbo trapasis strukturajn planojn, kun kiuj naskiĝis novaj areoj kaj komercaj centroj kaj kun kiuj transnaciaj kompanioj kaj internaciaj industrioj alvenis en la urbon. La urbo komencis disetendiĝi ĝis ĝi trovis la teritorian union kun la municipo Zapopan. Inter la evoluoj kreitaj dum ĉi tiu periodo estas la Internacia Ekspozicio Gvadalaharo, la malpeza fervojo, la ekspansio de stratoj kaj avenuoj. La unua komerca centro en Latin-Ameriko, la unua urba elektra trajnosistemo en Latin-Ameriko, kaj la unua aŭtonoma universitato en Meksiko.
Klimato
La urba klimato estas humida temperita subtropika kun pluvoj somere de meza humideco kaj plejparte seka vintro (Cwa) laŭ la Köppen-klimata klasifiko.
Printempaj tagoj estas la plej sekaj kaj plej varmaj de la jaro. Estante dum majo kaj komence de junio, la plej varma de ĉi tiu tempo kaj do de la jaro, kun maksimumoj, kiuj foje superas 35 ° C, kaj kun minimumoj, kiuj varias inter 13 ° C kaj 20 ° C dum plej multaj noktoj. varma.
Poste (somere) venas la pluvsezono, kiu okazas post la unua dekkvino de junio ĝis la fino de oktobro, prezentante ŝtormon intensan elektran agadon, fortajn ventojn kaj kelkfoje hajlorojn, sekve de tio la temperaturoj Maksimumoj falas al averaĝe 26,5 ° C en ĉi tiu tempo de la jaro. De ĉi tiu sezono, la monato julio elstaras pro esti la plej malseka, pluva kaj kun la plej nubaj tagoj tra la jaro, tial ĝi kutime estas la plej reprezenta de la sezono.
En la pluvsezono tornadoj okazis. La plej detrua estis la tiel nomata "Tornado de Talpita" registrita la 27an de junio 2018 je la 20:30, <formita de funela nubo kun intensa pluvo akompanata de hajlo kaj ventoj ĝis 120 km / h> kaŭzitaj damaĝoj en la orienta parto de la urbo, sed precipe en la samnoma kvartalo (Talpita), kie estis preskaŭ tuta detruo, kaj kiel aparta konsekvenco, pli ol 200 falintaj arboj estis taksitaj en la urbo.
Naturaj rimedoj
La natura riĉeco de Gvadalaharo estas reprezentata de la Printempa Arbaro, Los Colomos, kaj la Barranca de Huentitán. La flaŭro elstaras pro mikaokaj pinoj, diversaj specioj de kverkoj, dolĉgumo, fraksenoj, salikoj; kaj enkondukis arbojn kiel tabakinojn, jakarandojn kaj fikojn, same kiel orkideojn, rozojn kaj diversajn speciojn de fungoj. La faŭno reduktiĝas al la tipa urba faŭno, krom 106 specioj de mamuloj, 19 specioj de reptilioj kaj ses specioj de fiŝoj.
La Barranca de Huentitán (ankaŭ konata kiel Barranca de Oblatos) situas norde de la komunumo Gvadalaharo. Ĝi mezuras ĉirkaŭ 1.136 hektarojn kaj havas mezan profundon de 600 metroj aparte. La diferenco en altecoj de la plej alta ĉirkaŭlinio (1520 msm) kaj la plej malalta (1000 msm) estas 520 metroj ĉe la punkto de la fonikula relo. Ĉi tiu kanjono ankaŭ nomiĝas Oblatos-Huentitán ĉar ĝi transiras 2 regionojn de la urbo nomataj Oblatos kaj Huentitán respektive.
La Akvofalo Cola de Caballo: ĝi situas ĉe la aŭtovojo Gvadalaharo al Zacatecas (km 15) kelkajn kilometrojn de la norda Periférico tuj post pasado de la urbo San Esteban. La akvofalo estas formita de rivereto venanta de la valo Atemajac sed nun, ĉar ĝi estas tiel proksima al Gvadalaharo kaj kvartalo kun tre malmulta evoluo, ĝi estas tre poluita.
Urba arbaro aŭ arbaro Colomos, kie situas la japana ĝardeno, situanta en la nordokcidenta parto de Gvadalaharo. Ĝi estis unu el la ĉefaj provizoj de la urbo, kaj hodiaŭ ĝi daŭre provizas ĉi tiun esencan likvaĵon al iuj ĉirkaŭaj kvartaloj. Nuntempe ĉi tiu arbaro havas 92 hektarojn da arbara maso, en kiuj elstaras pino, eŭkalipto kaj cedroj. Ĝi havas diversajn allogojn kiel: lagetoj, ludejoj kaj kampadejoj.
Inter aliaj lokoj estas ankaŭ: Parque natural Acuático Camachos. Barranca de Huentitlán La nogalera. Barranca de Oblatos, Barranca Colimilla aŭ Rio Grande, Japana Ĝardeno en la arbaro de kolonianoj.
Sportoj
La urbo havas du futbalajn teamojn en la unua divizio, la Klubo Deportivo Gvadalaharo, populare konata kiel Chivas aŭ la Sankta Rebaño kaj la Atlasa Klubo konata sub la kromnomoj de Rojinegros del Atlas. aŭ Vulpoj. En la Dua Divizio de Meksiko la Klubo Deportivo Oro kaj la Black Lions Club de la Universitato de Gvadalaharo; en la tria divido estas la legenda Nacia Sporta Klubo, kaj en la pasinteco ĝi havis aliajn teamojn kiel Jalisco-Socia kaj Sporta Klubo, ĉi-lasta jam malaperis.
En basbalo, la Charros de Jalisco ludis la Meksikan Basballigon de 1949 ĝis 1952, la Pacifika Marborda Ligo de 1952 ĝis 1955, denove la Ligo Meksikano de 1964 ĝis 1975, kaj nuntempe la Meksika Pacifika Ligo ekde 2014.
La ŝtato Jalisco estas landa gvidanto en la olimpika sportejo, ĉar ĝi gajnis la nacian olimpiadon 18 sinsekvajn fojojn, ĝi ankaŭ gajnis la plej altan nombron da medaloj en ĉiuj fakoj de la naciaj olimpikoj en 9 okazoj.
Stelera garolo
La Stelera garolo (Cyanocitta stelleri) estas garolo, tio estas birdo de la familio de Korvedoj kaj ordo de Paseroformaj, indiĝena de okcidenta Nordameriko, tre rilata al la Blua garolo, kiu estas la alia membro de sia genro kaj troviĝas en la resto de la duonkontinento, sed el kiu tiu diferenciĝas pro nigraj kapo kaj supra korpo. Ĝi estas konata ankaŭ kiel Longkresta garolo, Montogarolo kaj Pingarolo. Ĝi estas la ununura krestogarolo okcidente de la Roka Montaro.
Gvadalaharo
Politiko kaj registaro
Leĝdona povo estas posedata de la konsilio, konsistigita de la nomlisto elektita de la urbestra kandidato, konsistigita de konsilanoj, kiuj ne estas elektitaj de la civitanoj per rekta aŭ nerekta voĉdono, sed la nomlisto pasas aŭtomate se la urbestro venkas.
Stelera garolo
Aspekto
La Stelera garolo montras grandan gamon de regiona variado tra sia teritorio. Birdoj kun nigrecbrunaj kapoj el nordo grade iĝas pli blukapajn sude. La Stelera garolo havas pli malgrandan bekon kaj pli longajn gambojn ol la Blua garolo kaj havas multe pli markitan kreston. La kapo estas nigrecbruna kun tre kontrastaj helbluaj strioj en la frunto. Tiu malhela koloro nuanciĝas el la ŝultroj al suba ventro al helbluo. La unuarangaj flugilplumoj (suba dorso) kaj vosto estas tre bluaj kun malhela nigreca striado simila al tiu de la Blua garolo sed ne markanta tiom grandajn kaj rimarkindajn kvadratojn kaj ne tiom difinitaj; krome estas nenio blanka ĉe la Stelera garolo. Resume oni povas konsideri, ke temas pri tutblua birdo kun nigraj kapo kaj ĉirkaŭaj partoj.
Gvadalaharo
Politiko kaj registaro
La komunumo estas dividita en kvin elektodistriktojn por elekti urbajn reprezentantojn en la federacia leĝdona povo. Ĉi tiuj distriktoj estas la VIII, IX, XI, XIII kaj XIV de la ŝtato
Stelera garolo
Disvastiĝo kaj habitato
Ĝi loĝas ĉe la tuta okcidenta flanko de Nordameriko el Alasko norde al Centrameriko sude kaj oriente ĝis sudokcidenta Teksaso, tute anstataŭante la Bluan garolon en plej parto de tiuj areoj. Oni informis pri iom da hibrididado kun la Blua garolo en Kolorado. La Stelera garolo loĝas en arbaro de koniferoj kaj miksita, sed ne en komplete densaj arbaroj, kaj postulas malferman spacon. Ili kutime vivas en aroj pli grandaj ol de 10 individuoj. Ili foje vivas en malaltaj teroj kaj ĝis tiom alte kiom ĝis la arbolimo, sed tio estas rara. Ili estas komunaj en homaj setlejoj kaj agrikulturaj areoj se estas proksimaj arbaroj.
Dieto
Ili estas ĉiomanĝantaj kaj ties dieto estas ĉirkaŭ dutrione planta materialo kaj triatrione animala materialo. Ili manĝas kaj surgrunde kaj en arboj: la dieto de la Stelera garolo konsistas el ampleksa gamo de semoj, nuksoj, beroj kaj aliaj fruktoj. Ili manĝas multajn tipojn de senvertebruloj, ovojn, etajn rodulojn kaj birdidojn, dum glanoj kaj pinsemoj formas ĉefan mangoxresurson foje en la jaro. Ĝi estas ofta vizitanto je piknikoj kaj kampadejoj kie manĝas ĉion ajn kion homoj donas al ili.
Gvadalaharo
Administra divido
Sektoroj, en kiuj dividiĝas la Gvadalahara metropola areo. Pro la kresko de la urba areo, la metropola areo konsistas el la jenaj komunumoj: Gvadalaharo, Zapopan, Tonalá, Tlaquepaque, Tlajomulco de Zúñiga, El Salto, Juanacatlan, Ixtlahuacán de los Membrillos kaj Zapotlanejo. Ĉiu municipo estas regata de populare elektita urbestro kun trijara oficperiodo. La urbestroj, kune kun grupo de konsilistoj nomataj Cabildo, formas Urbestraron. Tiusence ĉiu urba kaj antaŭurba komunumo estas aŭtonoma, kaj tio, kio kunigas ilin serĉante la metropolitenan areon, estas la Metropola Konsilio, kiu konsistas el la menciitaj municipoj kaj estas regata de la subŝtata guberniestro. La funkcio de ĉi tiu grupo estas vidi la problemojn kaj solvojn de la urba areo kaj ĉefe solvi ilin kune. Ĉiu komunumo estas dividita en zonojn,Ĉi tiuj havas la funkcion de la ordigado de urba planado ĝenerale, Gvadalaharo havas la jenajn sep areojn: Centro, Minerva, Huentitán, Oblatos, Olímpica, Tetlán kaj Cruz del Sur.Same la metropola areo dividiĝas en kvar sektorojn: Juárez, Hidalgo, Libertad kaj Reforma.
Stelera garolo
Reproduktado kaj nestumado
La nesto estas kutime en konifero sed foje estas konstruita en arbotruo. Simila laŭ konstruo al tiu de la Blua garolo, ĝi kutime estas iomete pli granda (25 al 43 cm), uzante multajn naturajn materialojn aŭ el restaĵoj, ofte miksita kun koto. La ino demetas 2 al 6 ovojn dum la reprodukta sezono. La ovoj estas ovoformaj kun ioma brila surfaco. La fonkoloro de la ovoŝelo estas palaj variantoj de verdoblua kun brunaj aŭ olivverdaj makuletoj. Kutime estas la ino kiu kovas dum 17 al 18 tagoj.
Voĉo
Kiel ĉe aliaj garoloj, ties alvokoj estas variaj kaj inkludas krakadon kaj gorĝecajn sonojn tro multnombraj por listigi. Ĉefe la alarmalvoko estas akra naza "gvao". Ili imitas ankaŭ la krion de la Ruĝvosta buteo, kio havas la rezulton ke aliaj bridoj kaj predantoj malplenigas la manĝareojn kiam alproksimiĝas la Stelera garolo.
Gvadalaharo
Religio
La urbo estas la sidejo de la dua plej grava katolika ĉefepiskopujo en Meksiko, la Arkidiocezo de Gvadalaharo, nur malantaŭ la Ĉefepiskopujo Primada de México. Ĝi ankaŭ havas la seminarion kun la plej granda nombro da studentoj, ne nur en Meksiko sed tutmonde kun 622 seminarianoj en la ĉefa seminaria stadio. La Arkidiocezo de Gvadalaharo raportis en 2009 la jenajn nombrojn: 432 paro parishoj, 1.100 diocezaj pastroj, 341 religiemaj pastroj, 25 diocezaj pastraj preskriboj kaj 21 pastraj preskriboj de religiaj parokanaroj. Tiutempe en la Arkidiocezo de Gvadalaharo estis unu dioceza pastro por po 6454 loĝantoj de la paŝtista teritorio. [ 37 ](...)
Stelera garolo
Nomo
Tiu birdo ricevas sian nomon laŭ la germana naturalisto Georg Wilhelm Steller kiu malkaŝis ĝin en 1741 (Evans 1986).
Gvadalaharo
Religio
Estas ankaŭ signifa nombro da kredantoj en la doktrinoj de budhismo, hinduismo kaj "novaj religioj" ( ĉielarko, rastafaria , nova epoko , kaj aliaj). La urbo estas la monda centro de la preĝejo La Luz del Mundo
Stelera garolo
Provinca Birdo
La Stelera garolo estas la provinca birdo de Brita Kolumbio.
Gvadalaharo
Katolika partio kaj tradicio
Kvankam la Patronoj de Gvadalaharo estas Sankta Mikaelo Arkianĝelo, Sankta Jakobo la Apostolo kaj la Virgulino de Gvadalupo, la plej granda religia festo en Gvadalaharo okazas la 12-an de oktobro, la tago en kiu la bildo de la Virgulino de Zapopan trairas la vojon, kiu iras de la Metropola Katedralo de Gvadalaharo al la Baziliko de Nia Sinjorino de Atendo en Zapopan. Ĉi tiu evento estas konata kiel " La Romería " kaj estas la alta punkto de religia festo, kiu konsistas el la vizito farita de la bildo de Nia Sinjorino de Atendo de Zapopan al la kapeloj kaj parokoj de Gvadalaharo. Oficiale la vizitoj komenciĝas en majo kaj la lasta vizitota templo estas la Metropola Katedralo, kie ĝi restas ĝis la mateno de la 12a, kiam ĝi komencas sian revenon al la baziliko Zapopan, ĝia sanktejo.
Domoj kaj stratoj estas ornamitaj per papero picado, luzerno kaj floraj aranĝoj tra kiuj la bildo pasas antaŭ ol atingi la paro parishon aŭ kapelon de ĉiu kvartalo. Ĉi tiu sindediĉo estas tre aparta al Gvadalaharo kaj havas neniun paralelon en Meksiko, nek en siaj formoj nek en sia historio, historio intime ligita al la fondo mem de Gvadalaharo en 1542, ĉar jam en 1531 Fray Antonio de Segovia vojaĝis tra la valo de Atemajac kaj Zapopan, evangelizante la originalojn de ĉi tiuj landoj, akompanataj de la bildo de la Virgulino de Atendo, kiu estas la originala bildo, kiu faras la turneon ĉiun 12an de oktobro.
Publika servo sistemo
Gvadalaharo havas ampleksan gamon de publikaj servoj dediĉitaj al civitanoj. Plej multaj estas financataj de la ŝtata registaro de Jalisco, kaj aliaj per privata iniciato.
La Ministerio pri Publika Sekureco estas rekta dependeco de la federacia registaro. Gvadalaharo nuntempe havas propran filian agentejon pri publika sekureco de la ŝtata sekretario pri publika sekureco. La Unuiĝo de Gvatado de Verdaj Areoj kaj Sportaj Centroj, ofte konata kiel Arbaraj Gardistoj, estas subunuo de la Ministerio pri Publika Sekureco, kaj zorgas pri prizorgado de gvatado en parkoj, arbaroj kaj verdaj areoj. La fajrobrigado estas agentejo zorge de la ŝtata registaro, kiu estas konsiderata unu el la plej gravaj agentejoj en la gvadalahara krizosistemo. Civila protekto estas urĝa sistemo, kiun kunordigas la fajrobrigada Gvadalaharo. Ĝi ankaŭ havas krizan numeron 066. Telefonante ĉi tiun numeron de iu ajn loka, publika aŭ poŝtelefono, telefonisto respondos kaj respondecos oferti telefonan helpon.
La Universitato de Gvadalaharo (hispane Universidad de Guadalajara) estis fondita en 1792 en la samnoma urbo Gvadalaharo. La universitato havas plurajn bakalaŭrajn kaj postdiplomajn kampusojn same kiel plurajn institutojn, kiuj estas distribuitaj ĉie en la subŝtato Ĥalisko.
Urboplanado
La urba ordigo ene de la municipo de Gvadalaharo povas esti konsiderata varia, ĉar ene de ĝi ekzistas diversaj formoj de stratoj, avenuoj, kvartaloj kaj subsekcioj, kiuj havas malsamajn liniojn kiel ortogonalaj, kun horizontalaj kaj vertikalaj linioj, kiuj kruciĝas, kaj neregulaj , tio estas sensencaj stratoj kaj avenuoj, sed ĝenerale ni povas diri, ke Gvadalaharo havas stelan spuron, kiuj estas kvin elirejoj, kun pluraj vojringoj ĉirkaŭ ĝi kaj transirantaj ilin.
Komence de Gvadalaharo, ĝi havis ortogonalan spuron, t.e., kun horizontalaj kaj vertikalaj linioj, kiuj intersekcas, tamen tra la jaroj kaj dum ĝi kreskis direkte al la rivero San-Juano de Dios, ĉi tiu spuro klinis kvankam ĝi daŭris. kun la sama tendenco, male al la norda, okcidenta kaj suda flanko, kie la samaj stratlinioj estis sekvitaj.
Ĉi tio ŝanĝiĝus kiam la fervojo al Gvadalaharo estis enkondukita en 1888, ĉar en la dudeka jarcento kiam urbanizita en la sudo, ĝi spertis alian inklinon, la saman kazon kiel en San-Juano. Kun la paso de la tempo kaj la aneksado de urboj, unue Analco, Mexicaltzingo, Mezquitan kaj San Juan de Dios, kaj poste ili igis Gvadalahararon havi diversan spuron, al tio aldoniĝas ĝia akcelita kresko en la 20a jarcento, kiu generis la spuro menciita en la unua alineo.
Dum la registaro de José de Jesús González Gallo, inter 1947 kaj 1953, Gvadalaharo estis la temo de gravaj publikaj verkoj, kiuj parte ŝanĝis la urban pejzaĝon de la historia centro de la urbo.
Elstaras la etendaĵoj de la avenuoj Alcalde-16 de Septiembre kaj Juárez, kiuj ne plu sufiĉis por la kreskanta nombro da aŭtoj, kiuj, tagon post tago, cirkulis tra la urbocentro. Tiel, por pligrandigi la avenuojn necesis malkonstrui konstruaĵojn kaj kongrui kun la strato. Tiuj malkonstruoj ne ĉesis generi diskutadon, ĉar, kvankam oni provis modernigi kaj pliefikigi la centron de Gvadalaharo, la neriparebla perdo de multaj malnovaj konstruaĵoj kun arkitektura kaj historia valoro ankoraŭ bedaŭras.
Iuj aliaj konstruaĵoj ĉirkaŭ la gvadalahara katedralo estis malkonstruitaj kun la celo lasi grandajn liberajn spacojn ĉe la kvar flankoj de la episkopa sidejo, formante grandan latinan krucon en kies centro elstaras la katedralo.
La Kruco de Placoj estis formita de la ekzistanta Placo de Armiloj, sur la suda flanko de la preĝejo. Malkonstruoj ne necesis en ĉi tiu spaco. Aliflanke, antaŭ la ĉefa fasado de la katedralo, necesis malfermi la spacon por la Placo de la Komunumo (poste konata kiel Placo de la Fundamento, Placo de la Laŭroj kaj Placo Gvadalaharo, sinsekve). Same, norde, malnova preĝejo de la 17-a jarcento anstataŭiĝis per la Placo de la Rotondo de la Homoj Ilustraj (maŭzoleo, kie estas deponitaj la restaĵoj de elstaraj loĝantoj de Jalisco). Fine, por kompletigi la krucon en ĝia plej longa parto, la malnovaj domegoj, kiuj okupis la du blokojn inter la malantaŭa fasado de la katedralo kaj la antaŭa fasado de la Teatro Degollado, estis tute detruitaj.estigante la Placon de la Liberigo (ankaŭ nomata Placo de la Tri Poderoj, kaj pli konata kiel Placo de la Du Kopoj).[ 42 ]
colonias (kvartaloj)
Gvadalaharo konsistas el pli ol 2300 kvartaloj, en kiuj etendiĝas la Metropola Areo, la unua placo de la urbo konsistas el domoj plejparte de pli ol 2 niveloj kun arkitekturaj stiloj, kiuj iras de ĉurrigereska, baroka kaj eŭropa stiloj de la 19-a jarcento. , la unua placo de la urbo konsistas el la centraj areoj kaj iliaj ĉirkaŭaĵoj, kiel la kvartaloj Santuario, Mezquitan, Analco, San Juan de Dios kaj Colonia Centro.
István Koós Kovács
Kariero
Koós Kovács István estis studento pri hungara lingvo kaj literaturo de Universitato de Kluĵo. Li estis kunlaborinto de gazetoj Friss Újság, poste de Keleti Újság kaj Magyar Újság, de 1935 li estis respondecredaktoro kaj eldonisto de la unua serio de revuo Hitel.
Gvadalaharo
colonias (kvartaloj)
La urbo havas loĝajn evoluojn kaj privatajn komunumojn. Ĉi tiuj kolonioj situas kaj en la komunumo Guadalajara, kiel en ĝia najbara komunumo Zapopan kaj iuj en la sudo de la urbo, en la komunumo Tlajomulco. Iuj el ĉi tiuj kolonioj estas: Colinas de San Javier, Puerta de Hierro, Providencia, Chapalita, Jardines de San Ignacio, Ciudad del Sol, Valle Real, Lomas del Valle, Santa Rita, Monraz, Santa Anita Club de Golf, El Cielo, Santa Isabel, Virreyes, Bugambilias, Las Cañadas, La Estancia, ktp.
Militŝipbazo Roosevelt Roads
La Militŝipbazo Roosevelt Roads estas iama Usona Mararmea aerbazo en la urbo de Ceiba (Porto-Riko). La loko estas nun sidejo de Flughaveno José Aponte de la Torre, publika flughaveno. Inter la Unua kaj la Dua Mondmilitoj la armeaŭtoritatoj de Usono planis starigi en la areo bazon por aviadiloj. Finfine la bazo estis inaŭgurita en 1944 kaj de tiam ĝi estis fonto de laborpostenoj por la areo. Dum la jaroj ĝi suferis multajn ŝanĝojn kaj en 1957 ĝi iĝis Militŝipbazo.
Je la fino de la 20a jarcento multaj protestoj okazis en la tuta lando kontraŭ la usonaj militbazoj, foje pro mortoj kaj plialtigo de kazoj de kancero. En 2005 la loko iĝis publika flughaveno.
Thurzo
Thurzo aŭ Turzo (baza formo Turzo, historia slovaka skribado Thurzo aŭ Turzo, germane Thurzo aŭ Turzo, hungare Thurzó), kun nomaldono de Bethlenfalva, estis hungara nobela dinastio, devena de Bethlenfalva (hodiaŭ Betlanovce en Slovakio). Iliaj historie plej signifaj anoj havis plejparte slovakaj-germanajn gepatrojn.
Zápolya
Zápolya estis hungara magnata dinastio de kroata deveno, kiu devenis el kroata domaro Zapolja, de kiu ili derivis sian familian nomon.
Karakterizo
Inter la signifajn dinastiojn de Hungara reĝlando ili venis nur en la dua duono de la 15-a jarcento. Ties familianoj iom post iom akiradis grandegajn posedaĵojn en la tuta teritorio de la Hungara reĝlando. En Slovakio krom bazaj familiaj posedaĵoj, senjorujoj Spiŝo kaj Kežmarok, ili akiris pluajn senjorujojn, burgojn kaj posedaĵojn, precipe en Nitra, Trenĉina, Oravia, Liptova, Spiŝa kaj Ŝariŝa departementoj. Ili karakterize intervenis ankaŭ en publikan administradon de regionoj, ili oficis en la plej superaj funkcioj kaj Johano en la jaro 1526 fariĝis hungara reĝo. La dinastio formortis en la jaro 1571 de filo de Johano Johano Sigismondo.
Boris Mosolov
- ruse Борис Мосолов, naskiĝis la en, do nun -jara - estas sovetunia eksa internacie konkuranta sportisto. Li aparte specialiĝis pri moderna pentatlono, kombinaĵo de la kvin sportaj fakoj naĝo, pafado, rajdo, skermo kaj transkuro. Interalie li en la somera Olimpiko 1976 en Montrealo akiris la 8-an rangon individue en tiu olimpika kombinaĵo.
Brazila tinamo
La Brazila tinamo (Crypturellus strigulosus) estas tipo de tinamo nome birdospecio de humidaj arbaroj de malaltaj teroj en subtropikaj kaj tropikaj regionoj de Amazonia Sudameriko.
Etimologio
Crypturellus estas formata el la grekaj vortoj κρυπτός (kriptós), "kovrita" aŭ "kaŝita", οὐρά (urá), "vosto", kaj -ellus, latina diminutiva sufikso. La genronomo Crypturellus entute signifus "malgranda kaŝvostulo". La specinomo strigulosus aludas al strigoj pro ties kaŝema kutimaro.
Taksonomio
La  Brazila tinamo estas monotipa specio. Ĉiuj tinamoj estas el la familio Tinamedoj, kaj en pli granda skemo estas ankaŭ Paleognatoj. Malkiel la tre konataj neflugaj birdoj el Paleognatoj nome Strutoformaj kiaj la Struto, la Emuo kaj aliaj, la tinamoj povas flugi, kvankam ĝenerale ili ne estas fortaj flugantoj. Ĉiuj Strutoformaj evoluis el prahistoriaj flugantaj birdoj, kaj la Tinamoformaj estas la plej proksimaj vivantaj parencoj de tiuj birdoj.
Aspekto
La Brazila tinamo estas proksimume 28 cm longa. Ĝi havas ruĝecbrunajn suprajn partojn, rufan gorĝon, grizan bruston, blankecan ventron kaj brunajn krurojn. La ino havas distingan nigran striecon kaj estas okreca en ties supraj partoj.
Kutimaro
Kial ĉe aliaj tinamoj, ankaŭ la Brazila tinamo manĝas frukton falintajn sur la grundon aŭ el malaltaj arbustoj. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn kvantojn de senvertebruloj, florburĝonoj, freŝaj folioj, semoj, kaj radikoj. La masklo kovas la ovojn kiuj povas veni el tiom multaj kiom el ĝis 4 diferencaj inoj, kaj poste li mem zorgas la idojn ĝis ili pretas de si mem, kutime 2–3 semajnoj. La nesto estas situanta surgrunde en densa arbustaro inter altaj apogradikoj interplektitaj.
Teritorio kaj habitato
La Brazila tinamo loĝas en tropikaj aŭ subtropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj de ĝis 500 m super marnivelo. Tiu specio estas indiĝena de nordokcidenta Bolivio, suda Amazonia Brazilo kaj orienta Peruo.
Konservado
La IUCN listigas tiun birdon kiel Malplej Zorgiga, kun loĝa teritorio de 2,600,000 km2.
Marion (Indianio)
Marion [mErjen] estas urbo en centra Indianio kun 31.320 loĝantoj (censo de 2000). Ĝi estas ĉefurbo de kantono Grant.
Marion estas nomita laŭ Francis Marion, generalo el Suda Karolino dum la Usona Revolucio.
La urbo estas la nasko-loko de James Dean. En proksima Fairmount naskiĝis la bildstriisto Jim Davis.
Geografio
Marion situas ĉe, ĉe rivero Mississinewa [misisiniŭa]. La urbo havas areon de 34,6 km², el kio 0,3 % (0,1 km²) estas akva.
Hattula
Hattula estas komunumo en Finnlando en provinco Origina Tavastio. Ĝia areo estas, el kio estas akvo. En la 31-a de decembro 2020 la komunumo havis 9,398 loĝantojn.
Tyrväntö estas eksa komunumo, kiu estis ligita al Hattula en 1971.
Schönfeld
Schönfeld staras por:
Schönfeld estas la nomo de jenaj geografiaj kaj astronomia objektoj:
komunumpartoj en Germanujo:
komunumpartoj en Aŭstrio:
Konstruaĵoj
krome:
Vidu ankaŭ:
Vincenzo Bellini
Vincenzo BELLINI (naskiĝis en Katanio (Sicilio), Italio, mortis  en Puteaux (Seine, nun Hauts-de-Seine), Francio) estis itala romantika kaj belkanta komponisto de operoj.
Vera Zasuliĉ
Vera Ivanovna ZASULIĈ (en rusa: Ве́ра Ива́новна Засу́лич; 8-a de Aŭgusto [malnovstile 27-a de Julio] 1851 – 8-a de Majo 1919) estis rusa socialista aktivulino, menŝevika verkisto kaj revoluciulo.
De malriĉiĝinta familio, ŝi radikaliĝis en Sankt-Peterburgo. En kontakto kun la rusa revoluciulo Sergei Neĉaev, ŝi estis arestita kaj enprizonigita en 1869.
Liberigita en 1873, ŝi setliĝis en Kievo, kie li aliĝis al grupo de Kievaj Insurekciuloj sekvantoj de la anarkiisto Miĥail Bakunin, kaj iĝis respektita estro de la movado. Januare 1878 ŝi atencis kontraŭ subpremantemulo Fjodor Trepov. En jura proceso ŝi estis senkulpigita, dum Trepov estis konsiderita kulpulo; tial ŝi iĝis heroo por revoluciuloj. Tamen, poste ŝi kontraŭis la terorkampanjon kiu rezultis en la murdo de la caro Aleksandro la 2-a en 1881.
Poste Zasulich iris al Svisio, kie ŝi iĝis marksisto kaj kunfondis grupon por Emancipigo de Laboro kun Georgij Pleĥanov kaj Pavel Akselrod en 1883. Tiu grupo komisiis Zasulich traduki nombrajn verkojn de Karl Marx en rusan, kio kontribuis al la kresko de la marksisma influo inter rusaj intelektuloj en la 1880-aj kaj 1890-aj jaroj kaj estis unu el la faktoroj kiuj kondukis al la kreado de la Rusia Socialdemokrata Partio (RSDLP) en 1898. Meze de 1900, la estroj de la radikala alo de la nova generacio de rusaj marksistoj, Julius Martov, Vladimir Lenin kaj Aleksandr Potresov, aliĝis al Zasulich, Pleĥanov kaj Akselrod en Svisio. Spite la tensiojn inter ambaŭ grupoj, la sesopo fondis Iskra, revolucia marksisma gazeto, kaj formis la redaktora teamon. Ili estis opoziciantaj al la pli moderaj rusaj marksistoj (konataj kiel "ekonomikistoj") same kiel al eks-marksistoj kiel Peter Struve kaj Sergei Bulgakov kaj pasigis multon de 1900–1903 debatante en Iskra.
La malkonsento en la interno de la gazeto rezultis en la apartigo de du grupoj, nome Bolŝevikoj de Lenin kaj Menŝevikoj de Martov. Zasulich estis en tiu lasta, revenis al Rusio post la Revolucio de 1905, sed ŝia intereso en revolucia politiko vanuis. Zasulich subtenis la rusan militklopodon dum la Unua Mondmilito kaj opoziciis al la Oktobra Revolucio de 1917.
Lavant (Tirolo)
Lavant estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Tirolo kaj al la distrikto Lienz, ties orienta parto. Fine de en la komunumo vivis.
Petrischule
Petrischule (germane St. Petri-Schule [petriŝule] “la lernejo de Sankta Petro”; ruse Петришуле) estas unu el la plej malnovaj lernejoj en Rusio kaj la unua lernejo de Sankt-Peterburgo, fondita en la jaro 1709. Ĝi havis sekvajn nomojn: Lernejo ĉe la lutera paroĥo de Sanktaj Apostoloj Petro kaj Paŭlo; la Ĉefa germana lernejo de Sankta Petro (gimnazio); post 1918 – Unueca soveta labora lernejo № 4, № 14, № 28, № 41; la 222-a kaj la 217-a lernejoj de Kujbyŝeva distrikto de Sankt-Peterburgo. En 1991 oni redonis al la lernejo ĝian historian nomon – “Petrischule”.
Historio
La unua mencio pri la lernejo datiĝas de 1709. L’Arkivo de Mararmeo de Rusio (fondaĵo 234) gardas leteron de la admiralo Cornelius Cruys al Petro la Granda, kie temis pri organizado de preĝejo kaj lernejo en lia bieno, situinta tiam sur la placo de nuna Nova Ermitejo flanke de Germana (Miliona) strato.
La nuna konstruaĵo de la lernejo (Nevskij avenuo, 22—24) estis konstruita en komenco de la 1760-j jaroj, rekonstruita plurfoje – en 1799, en 1876—1877 (arkitektoj A. Ĥ. Pjolj и J. F. Bruni) kaj en 1913—1915 jaroj (arkitekto V. E. Kollins).
Dum trijarcenta historio de la lernejo instruis en ĝi bonegaj fizikistoj kaj matematikistoj: N. D. Braŝman (1796—1866), E. H. Lenz (1804—1865) kaj O. D. Hvolson (1852—1934); la kompilinto de unu el l’unuaj lernolibroj de rusa lingvo I. M. Born (1778—1851), filologo kaj pedagogo N. I. Greĉ (1787—1867), filozofo kaj latinisto, licea instruisto de Aleksandr Puŝkin – A. I. Galiĉ (1783—1848), literaturisto kaj poeto V. V. Popugaev (1778—1816), spertulo en antikvaj lingvoj kaj kreinto de medaloj J. B. Iversen (1823—1900), zoologo kaj vojaĝanto K. G. Laksman (1737—1796) kaj multaj aliaj reprezentantoj de rusa scienco kaj kulturo.
Antaŭ la revolucio
La lernejo situis sub zorgo de la preĝeja konsilio kaj ne havis financajn malfacilaĵojn. Oni eĉ planis grandigi ĝin kaj superkonstrui la lernejan konstruaĵon, sed la komencita baldaŭ Unua mondmilito ŝanĝis la vivon de lernejo plene.
Nun laŭ direktivo de Ministerio pri la klerigado oni kondukis lernejan dokumentaron kaj ĉiujn fakojn en rusa lingvo (anstataŭ la germana). Oni komencis ankaŭ skribi la nomon de lernejo cirile. La instruistoj, kiu parolis ruse ne sufiĉe bone, lasis la lernejon, kaj la instruisto pri gimnastiko Anton Preis estis deportita el la ĉefurbo, kiel regnano de Germana imperio. L’infanoj de germanaj kaj aŭstraj regnanoj ankaŭ devis lasi la lernejon, ĉar iliaj gepatroj devis esti deportitaj. Tiam manifestiĝis en rusa socio antaŭjuĝoj kontraŭ germanoj, kaj kelkaj gepatroj transigis siajn infanojn en aliajn lernejojn. Krom tio, multaj lernantoj de superaj klasoj lasis la lerneojn, ke enpaŝu propravole en rusan armeon.
En nuntempo
En komenco de la 21-a jarcento lernas en la lernejo pli ol 500 lernantoj, laboras ĉirkaŭ 60 instruistoj, ekzistas sciencaj asocioj kaj fakultativoj. Oni studas profunde germanan lingvon kaj kondukas internaciajn lernejajn interŝanĝojn. La lernejo komunikiĝas kun multaj lernejoj de Germanio kaj Nederlando. La nuna direktoro de la lernejo estas Anna Viktorovna Poljakova.
En 2006 estis eldonita la libro “St. Petrischule. La lernejo en Nevskij avenuo malantaŭ la kirko”, kiun verkis eksa lernanto de la lernejo, profesoro pri arkitekturo V. V. Smirnov. Oni ankaŭ preparas al ellaso novan libron pri sorto de la lernejo kaj pri ĝiaj famaj lernantoj: “Petrischule – alma mater de talentuloj: tri jarcentoj de la plej maljuna privata lernejo de Sankt-Peterburgo”.
2151 Hadwiger
2151 Hadwiger estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svisan matematikiston Hugo Hadwiger.
Akropolo (Simferopola distrikto)
Akropolo estas vilaĝo en la Trudova komunumo de la Simferopola distrikto (Aŭtonoma Respubliko Krimeo). Akropolo aperis en la 1990aj jaroj kiel la loko de amasa loĝado de grekoj, revenintaj en Krimeon post la deporto de la krimeaj grekoj (kiu okazis en la jaro 1944), kaj ricevis la statuson de vilaĝo la 15an de majo 2007. Laŭ la informoj de la jaro 2007 en la vilaĝo loĝis 262 homoj.
La loĝloketo situas tre proksime al Simferopolo (fakte ĝi estas ĝia nord-orienta antaŭurbo) tuj ĉe la aŭtoŝoseo Simferopolo-Teodozio. Forme kaj aspekte ĝi tre similas ordinaran somerdoman terenon. Okcidente ĝi najbaras «nacian» loĝloketon Ajkavano.
La nomo de la loĝloketo havas helenan devenon (Ακρόπολη, akropolo).
Fosfino
Fosfino, PH3 aŭ fosfano estas estas neorganika komponaĵo de fosforo kaj hidrogeno, senkolora toksa gaso kun malagrabla fiŝo-, ajlo- simila odoro aŭ putra ovo. Pura fosfino estas senodora sed teknikaj specimenoj ĉiam havas malagrablan odoron kaj iom da P2H4 ankaŭ konata kiel dufosfano.
Fosfino ne spontanee sparkiĝas malsupre ol 38°C, sed ĝi ankaŭ enhavas iom da dufosfano (aŭ P2H4) kiu povas malaltigi la ekflaman temperaturon de la miksaĵo al meditemperaturo. Tio estis klarigata en 1845 de la franca kemiisto Paul Thénard (1819-1884) kiu estigis dufosfanon laŭ preskaŭ pura formo per hidrolizo de kalcia unufosfido.
Fosfino ankaŭ estas krudmaterialo por manufakturado de diversaj organofosforaj komponaĵoj kun formul R3P (kie R estas organa derivaĵo). Organofosfinoj estas gravaj substancoj uzataj kiel kataliziloj kie ĝi partoprenas en diversaj kompleksaj kombinaĵoj kun pluraj metalaj jonoj. Fosfino estas solvebla en alkoholoj, eteroj, karbona dusulfido, kaj iomete solvebla en benzeno, kloroformo kaj etanolo. Fosfino povas esti trovata en homaj histoj, sango, urino, salivo, ktp.
Kalvinana preĝejo (Perőcsény)
La Kalvinana preĝejo estas religia monumento historia en vilaĝo Perőcsény (Hungario).
Historio
Origine mezepoka katolika, gotika kirko dediĉita al Sankta Mikaelo estis konstruita supozeble en la 14-a jarcento. La unua mecio okazis nur en 1469. La katolika kirko funkciis tie ĝis fino de la 16-a jarcento, poste la kalvinanoj akiris ĝin. En sinodo en 1592 jam partoprenis kalvinana pastro el Perőcsény. En 1680 oni konstruis lignan galerion, en 1698 pentritan kasonan plafonon. En 1790 kaj en la jaroj 1856, 1857 trakonstruoj okazis. La unua estis laŭ baroko, la dua laŭ romantikismo.
6277 Siok
6277 Siok estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj astronomoj Henry Lee Giclas kaj Robert D. Schaldach elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steve kaj Kathy Siok, iamaj geanoj de la Astronomia Klubo "Skyscrapers" de Rod-Insulo dum pli ol kvardek jaroj; dum tiu tempo ili tenis diversajn gvidantajn postenojn.
Gábor Tőrös
TŐRÖS Gábor (teOreOŝ) estis hungara skulptisto naskita en Turda la 12-an de junio 1934, mortis la 18-an de majo 2021.
József Aradi
ARADI József (Schreiner) estas rumanuja hungara redaktoro, eseisto, antropologo. Li naskiĝis en Arad la 18-an de aprilo 1943.
Biografio
József Aradi havigis al si diplomon de instruisto pri hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo. Li iĝis ĵurnalisto ĉe la Szabad Szó en Temeŝvaro. En antologio Vitorla-ének li publikigis poemojn (1967). Li verkis precipe sociologiajn-sciencajn publicistikaĵojn. Ekde marto 1968 li estis redaktoro de Ifjúmunkás, ekde majo 1972 de Korunk. En 1983 li elmigris en FRGon. Li laboris ankaŭ en Usono, Kanado, Mezoriento kaj Meksiko. Li prezentis en sia faklaboro la Alexis-de-Tocqueville-tradukiston Gábor Fábián. Li publikigis ankaŭ en Echinox kaj en junulara Fellegvár-aldonaĵo de Igazság. Li estis kunlaboranto de TETT, la scienca aldonaĵo de A Hét. En sia sociografia eseo (Sors és sorsforduló Mérában, Korunk 1967/11) li klarigas surbaze de popolaj aŭtobiografioj la la historion de transireco en Orient-Eŭropo. Nuntempe li vivas en Hungario.
Gábor Tőrös
Biografio
Gábor Tőrös inter 1958-1960 laboris en Baia Mare subdirekto de Géza Vida, inter 1960-1966 li studis en Belarta Altlernejo Ion Andreescu en Kluĵo kun Jenő Szervátiusz, András Kós. Ekde 1966 li instruis en Muzik-kaj Belartliceo de Baia Mare. Ekde 1976 li faris serion de bronzmedaloj pri la elstaruloj de universala kaj hungara kulturhistorio kaj historio (Matiaso la 1-a, Bálint Balassi, Miklós Zrínyi, Gábor Bethlen, Sándor Kőrösi Csoma, János Arany, Károly Kós, Endre Ady, László Nagy, Johann Sebastian Bach, Lev Tolstoj). Ekde 1989 li vivis en Hungarujo.
Lolo Ferrari
Lolo Ferrari (naskiĝis la 4-an de marto 1962 en Clermont-Ferrand; mortis la 5-an de marto 2000 en Grasse; naskiĝis kiel Eve Valois) estis franca pornoaktorino kaj kantistino.
Ŝi mondfamiĝis pro siaj ekstragrandaj mamoj (larĝeco de brusto 130 cm), kiuj alportis por ŝi la moknomon Miss Airbag (sinjorino Aersako) kaj aperon en la Guinness-libro de rekordoj.
Ŝia brusto estis plenigita ne kun silikono, sed per salakva implantaĵo, operaciita 3-4-foje. Ŝi estis 22-foje operaciita por beleco (lipoj, brovoj ktp.).
En 2000, oni trovis ŝin en la loĝejo morta. La mortokaŭzon oni ne diskonigis, oni supozas nur, ke la mama tropezo havis rolon en la morto (spir- kaj dolor-problemoj).
Pamela Anderson
Pamela Denise ANDERSON (n. la en Ladysmith, Brita Kolumbio, Kanado) estas kanada/usona aktorino kaj afiŝulino.
Ŝi laboris komence por la reklama industrio en Vankuvero kaj estis 7-foje kovrilknabino de la virmagazino Playboy. Post kiam oni malkovris ŝin dum futbal-ludo, ŝi translokiĝis al Los Angeles. Tie ŝi surprenis multajn beligajn operaciojn kaj kun nova dizajno ekis kiel aktorino.
En la televido ŝi iĝis konata unuafoje en la rolo de Lisa en la usona komedi-serio Home Improvement (esperante: Hejma Plibonigado). Plej fama ŝi iĝis en la TV-serio Baywatch, en kiu ŝi ludis kun David Hasselhoff dum 5 jaroj kiel savnaĝistino Casey Jean ("C. J.") Parker. Ŝi agadis en la filmo leĝere vestita sur la strando.
Ŝi ankaŭ sukcesis en la kineja filmo Barb Wire 1996, filmo estis komerce sukcesa, sed nur pro tio, ke ŝi ĉefrolis. Ŝi ricevis por sia aktorina ludo la "Oran Frambon". Post tio ludis ŝi en la serio "VIP-The Bodyguards" la ĉefrolon de apenaŭ-vestita galiona figuro de korpogardista entrepreno.
Por la kovrilpaĝoj de la gazetoj zorgis ŝia ŝturma geedzeco kun Tommy Lee, drumisto kaj skandala rokulo de hevi-metal-bando Mötley Crüe. Ŝi ankaŭ famiĝis pro sia geedziĝa porno, kiun ŝi surigis kun Tommy Lee en 1995. Antaŭe Pamela kolektis la spertojn de la porno-ĝenro kun Bret Michaels.
En 1999 ŝi akiris denove la kovrilpaĝojn, kiam ŝi forigigis la silikonajn kusenojn. Baldaŭ poste ŝi sentis la mankon de la grandaj mamoj kaj ŝi denove grandigis ilin. La Guinness-libro de rekordoj listigis ŝin en la sama jaro, kiel la plej ofte menciitan virinon en la interreto. Ŝi estas patrino de du infanoj (Brandon (1996) kaj Dylan (1997)). Pamela Anderson infektiĝis je hepatito C en 2002, kiam ŝi tatuigis sin per la sama pinglo, kiun uzis ŝia eks-edzo Tommy Lee. Pamela Anderson estas vegetarano.
Elemér Kopp
KOPP Elemér (kop) estis hungara kemiisto kaj farmakologo naskita en Koloĵvaro la 17-an de aŭgusto 1890 kaj mortinta en Târgu Mureș la 19-an de januaro 1964.
Kariero
Kopp akiris diplomon de inĝeniero pri kemio en la Teknikuniversitato de Budapeŝto kaj doktortitolon (1916). Li estis inĝeniero de la sukerfabriko de Bod, poste de 1923 kunlaborinto de la Kuracplanta Eskperimentstacio, pli poste ĝia lasta direktoro. De 1949 li estis estro de Farmakognozia Katedro de OGYI de Târgu Mureș. Li fondis la kuracplantejon de la instituto.
Oripää
Oripää estas komunumo en Finnlando en provinco Origina Finnlando. Ĝia areo estas, el kio estas akvo. En la 31-a de decembro 2020 la komunumo havis 1,334 loĝantojn. Najbora komunumoj de Oripää estas Loimaa, Pöytyä ja Säkylä. Eksaj najborkomunumoj estas Alastaro, Loimaan kunta ja Yläne. En Oripää estas Ĝenerala aviada flughaveno.
21587 Christopynn
21587 Christopynn estas mahela malgranda asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).