cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Barata pavo
Konservado kaj statuso
Kruciĝo inter masklo de Verda pavo, Pavo muticus kaj pavino produktas stabilan hibridon nome "spalding", laŭ Mrs. Keith Spalding, birdoŝatanto de Kalifornio. Povas esti problemo se oni liberigas en naturo birdojn de nekonata pedigro, ĉar la vivebloj de tiaj hibridoj kaj ties idaro estas ofte malpligranda.
Ŝtelĉasado de pavoj por viando, plumoj kaj akcidenta venenigo per manĝo de pesticidtraktitaj semoj estas konataj minacoj por naturaj birdoj. Oni disvolvigis metodojn por identigi ĉu la plumoj estis plukitaj aŭ estis nature ŝanĝitaj, ĉar la barata leĝaro permesas la kolektadon de plumoj se ili estis ŝanĝitaj.
En partoj de Barato la birdoj povus esti ĝenado por agrikulturo ĉar ili damaĝas la rikoltojn. Ili povas ankaŭ iĝi problemo en ĝardenoj kaj hejmoj kie ili damaĝas plantojn, atakas siajn reflektojn rompante vitrojn kaj spegulojn, ripozas kaj skrapas aŭtojn aŭ lasas siajn fekaĵojn. Multaj urboj kie ili estis enmetitaj kaj iĝis sovaĝaj havas pavokontrolajn programojn. Tiuj inkludas eduki civitanojn kiel eviti ke la birdoj kaŭzu damaĝon per humana tratado de la birdoj.
En kulturo
Elstare en multaj kulturoj, la pavo estis uzata en nombraj bildaj reprezentaĵoj, inklude elekton por nacia birdo de Barato en 1963. La pavo ĝuis fabelan lokon en Barato ĉar ĝi estis ofte reprezentata en templa arto, mitologio, poezio, folklora muziko kaj tradicioj. Multaj Hinduaj deaĵoj asocias kun la birdo, Kriŝno estas ofte bildita kun plumo en sia kapo, dum adorantoj de Ŝivo asocias la birdon kiel ĉevalo de la Dio de milito, Karthikeja (konata ankaŭ kiel Skanda aŭ Murugan). En Budhisma filozofio, la pavo reprezentas saĝon. Pavoplumoj estas uzataj en multaj ceremonioj kaj ornamaĵoj. Pavaj bildoj estas disvastigataj en barata templa arkitekturo, malnova moneraro, tolaĵoj kaj plu estas uzata en multaj modernaj artaĵoj kaj ilaĵoj.
Tiuj birdoj estis ofte tenitaj en bestaroj kaj kiel ornamo en grandaj ĝardenoj kaj bienoj. Referenco en la Biblio mencias pavon apartenantan al reĝo Salomono (I Reĝoj, ĉap X 22 kaj 23). En mezepoko, ĉevaliroj en Eŭropo prenis "pavovoton" kaj ornamis siajn helmojn per ties plumoj. Plumoj estis enterigitaj kun vikingaj militistoj kaj oni diris, ke la viando de tiu birdo kuracas serpentan venenon kaj multajn aliajn malsanojn. Oni dokumentis nombrajn uzojn en Ajurvedo. Oni diras, ke pavoj havas areon senserpentan.
La koloroj de la pavo kaj la kontrasto kun la multe pli senkolora pavino estis pensigilo por fruaj pensantoj. Charles Darwin skribis al Asa Gray ke "sight of a feather in a peacock’s tail, whenever I gaze at it, makes me sick!" (vido de plumo de pava vosto, kiam mi rigardas ĝin, malsanigas min) ĉar li malsukcesis vidi adaptan avantaĝon por la rimarkinda vosto kiu ŝajnas nur balasto. Darwin klopodis disvolvigi duan principon de "seksa selekto" por solvi la problemon. La usona artisto Abbott Handerson Thayer klopodis montri el sia propra imago la valoro de la okulmakuloj en kamuflado en pentraĵo de 1907. Nur en la 1970-aj jaroj tiu ŝajna kontraŭdiro estis solvita baze sur evoluo de la malavantaĝa principo de Amotz Zahavi, kvankam la vera mekanismo povus esti malpli simpla ol ĝi ŝajnas – la kosto pliiĝas eble pro la fakto ke la hormonoj kiuj plibonigas la plumodisvolvon malpliiĝas la imunan sistemon.
En Anglo-Hinda uzado de la 1850-aj jaroj, “pavi” signifis fari viziton al sinjorinoj kaj sinjoroj matene. En la 1890-aj jaroj, la termino "peacocking" (virpavi) en Aŭstralio aludis al la praktiko de aĉetado de la plej bonkvalitaj terenoj ("picking the eyes", pluki okulojn) dum la ĉirkaŭa tereno estas senvalora. La angla vorto "peacock" (virpavo) uziĝas por priskribi viron kiu ege fieras aŭ atentas al sia vesto. Simile okazas en aliaj lingvoj.
716
En la jaro 716 post Kristo okazis, interalie:
Yoshiyuki Takemoto
Yoshiyuki Takemoto (竹元 義幸, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe NKK, Avispa Fukuoka, Tokyo Gas, Fukushima FC, Mito HollyHock kaj Sagan Tosu.
JUN
La vorto havas plurajn signifojn:
Sakrado
Sakrado estas uzo de vortoj, kiuj povas esti konsiderataj ofendaj. Sakroterminoj estas ofte konsiderataj tabuaj, sed kelkaj estas pli oftaj.
Oftaj sakroterminoj en Esperanto: legu en sakro
Stacio Shōjaku
Stacio Shōjaku (japane: 正雀駅 [Shōĵaku-eki], angle: Shōjaku Station) estas fervoja stacio en Seccu, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kyōto (ĉefa).
Golgota kapelo (Miskolc)
Golgota kapelo, oficiale Kapelo de Apoteozo de Sankta Kruco estas romkatolika kapelo en la urbo Miskolc, Hungario. Ĝi estis konstruita en la 1860-aj jaroj, kaj situas sur deklivo de Avas.
Historio
Oni aĉetis parcelon por la kapelo en neloĝata, sed pitoreska loko en 1857. En la sekva jaro oni konstruis vojon, la kapela konstruado mem okazis en la 1860-aj jaroj. Post la konstruo la loko iĝis ŝatata por la ekskursantoj.
Post la 2-a mondmilito oni establis tie soldatajn tombejojn por rusoj kaj rumanoj, la arboj estis dishakitaj. Baldaŭe oni konstruis diversajn domojn sur la malplenajn lokojn, dum la socialismo la kapelo forlasiĝis.
Ekde la 2000-aj jaroj estas plano pri la renovigo, sed okzis nur malgranda laboro. Foje okazas mesoj kaj rememoraj kunvenoj apud la kapelo.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas tute sola. La fasado enhavas meze la grandan enirejon. Super la navo malalta, svelta turo altiĝas, krome en la kvar anguloj malaltaj turetoj situas. La sanktejo estas plurlatera. La altaro estis farita el ligno.
Korveto
Korveto ekde la 18-a jarcento estas la nomo por vico da tipoj de malgrandaj militŝipoj.
Velŝipa epoko
Ili malpli grandis ol la fregatoj kaj estis antaŭviditaj por malpli longdaŭraj ŝipvojoj, sed en bataloj havis similajn taskojn kiel la fregatoj. Kontraste al la fregatoj, kie la kanonoj situas en fermita, pli suba ferdeko, la kanonoj de korveto situis sur la plej supra, subĉiela ferdeko. Pro sia rapideco kaj moveblo ili aparte uziĝis por kurieraj aŭ esploraj celoj. Pro la sama avantaĝo de rapideco kaj moveblo, ankaŭ multaj piratoj uzis korvetojn.
20-a jarcento
En la 19-a jarcento la tradiciaj tipoj de militŝipoj perdis sian signifon, kaj samtempe malkutimiĝis nomi ŝipojn korveto aŭ fregato. Tiutempe ankoraŭ estis la "blokadorompa korveto", malgranda militŝipo kun malprofunda ŝipa kilo kaj kirasa protekto, kies celo estis trarompi la armean blokadon de haveno.
Antaŭ la Dua Mondmilito fakuloj de la brita mararmeo pripensis, kiel en milita kazo eblis protekti komercajn ŝipojn kontraŭ atakoj de submarŝipoj. Unu el la rezultoj de tiuj pripensoj estis la evoluigo de malgranda militŝipo, laŭ modelo de balenŝipo. Tiaj ŝipoj estis malmultekostajn kaj ilin produkti povis ankaŭ malgrandaj ŝipfarejoj sen sperto pri konstruo de militŝipoj. Malantaĝo de la ŝipa modelo estis kompare al malamikaj submarŝipoj relativa malrapideco, malforta armila ekipo, la malnovspeca vapormaŝina motoro kaj malpreciza navigado.
La tradiciemaj gvidantoj de la brita mararmeo por la nova ŝipa tipo elektis la malnovan nomon "korveto". Kvankam tiuj novaj korvetoj origine nur havis la taskon akompani komercajn ŝiparojn, ili poste dum la Dua Mondmilito utiliĝis ĉiutaske kaj ĉiuvetere en la norda parto de la Atlantika Oceano. La ŝipa tipo sukcese partoprenis en la ĉasado de malamikaj submarŝipoj, sed kompare facile estis dronigebla per atakoj de malamikaj militaviadiloj.
Bicăcel
Bicăcel [bikǝĉel] (Pusztabikács pustabikaĉ) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 316 loĝantojn (rumanoj), en 1992 272. Ĝia unua skriba mencio estis en 1406. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar (reĝa departemento) vármegye). Administre ĝi apartenas al Lăzăreni.
Stanisław Żółkiewski
Stanisław ŻÓŁKIEWSKI, de blazono Lubiĉ (naskiĝis en Turynka apud Lvovo en 1547, mortis la 7-an de oktobro 1620 ĉe Mohylów Podolski, kelkajn kilometrojn apud limo ĉe Dnestro en Moldavio dum retiriĝo post batalo de Cecoro) – pola riĉegulo, verkisto, armeestro. Reĝa sekretario de 1573, lvova kastelestro de 1590, kieva vojevodo de 1608, krona kampa hetmano 1588–1618, de 1618 granda krona hetmano kaj granda krona kanceliero, venkinto de multaj kampanjoj kontraŭ Rusio, Svedio, Otomana Imperio kaj tataroj.
Komencoj de kariero
Estis filo de rutena vojevodestro Stanisław kaj Zofia Lipska el Goraj (Distrikto Biłgorajski). Politikan karieron komencis ĉe granda krona kanceliero Jan Zamoyski. En 1573 ekveturis Parizen kun delegitaro de deputitoj por anonci al Henriko la 3-a elekton al la reĝo de Pollando. Poste iris al la kortego de imperiestro Maksimiliano la 2-a. Fariĝis sekretario de la reĝo Stefan Batory.
Dum milito de la Unua Pola Respubliko kun Gdansk li distingiĝis en la batalo de Lubiŝev (apud Tczew) la 17-an de aprilo 1577. Li partoprenis militiron kun Stefan Batory al Rusio. Li batalis i.a. kun la frato Mikołaj kaj la patro sub la komando de Jan Zamoyski apud Zawołocze en Pskova provinco. La 12-an de majo 1584 li arestis la faman ekziliton Samuel Zborowski.
Żółkiewski dum enlanda milito favoris la flankon de Sigismondo la 3-a Vasa. En 1588 li distingiĝis en batalo de Byczyna, kie li serioze vundiĝis. Li estis konstanta konsilisto de Jan Zamoyski. Danke al ties protektado li ricevis kronan kampan marŝalbastonon kaj en 1590 fariĝis lvova kastelestro. En 1595 li partoprenis flanke de Zamoyski en militiro al Moldavio por surtronigi tie polan vasalon Ieremia Movilă. Li partoprenis la unuan batalon de Cecora. En 1596 li subpremis ribelon de Semen Nalivajko, ĉe kio en neklaraj cirkonstancoj oni murdis kozakajn militkaptitojn. Żółkiewski mem klarigis tion per malobeo de soldataro. La hetmano promesis al kapitulacanta Nalivajko vivosavon, sed poste li estis kondamnita al morto, kio okazis laŭ konsento de la reĝo, sed spite al Żółkiewski. En 1597 en la loko de vilaĝo Winniki fondis la urbon Żółkiew, kiu fariĝis familia sidejo.
En 1600 li militiris kun la pola armeo al Valaĥio kontribuante al la venko de Zamoyski kontraŭ Mikaelo de Valaĥio en la batalo de Bukovo. En 1602 li transigis siajn taĉmentojn al Estonio por partopreni pol-svedan militon, kie li faris multe da sukcesaj alkroĉaj operacoj kaj junie 1602 venkis svedojn en batalo de Talino (antaŭe Revel). Dum tiu ĉi kampanjo li distingiĝis per konkero de Valmiera kontribuante al kapitulaco de svedoj en Paide (Blanka Ŝtono).
En 1607 li venkis armitajn fortojn de kontraŭreĝa ribelo de Zebrzydowski en la batalo de Guzów. Unu jaron poste li estis premie nomumita kieva vojevodo.
Magnataj intervenoj
En 1609 li ekgvidis polan intervenan korpuson, senditan por savo de tiel nomata dimitriado, dum kiu soldataroj de polaj magnatoj implikiĝis en rusan enlandan militon. La interveno komencis oficiale pol-rusan militon 1609–1618. Li komencis longdaŭran sieĝon de Smolensk.
La 4-an de julio 1610 en la fama batalo de Kluŝino li sukcesis sian plej grandan venkon konkerante, per negranda 7.000-persona taĉmento, la rusan armeon nombrantan 30 000 kaj subtenatan de sveda korpuso 5.000-membra. Sekve por du jaroj li okupis Moskvon. Li malliberigis Bazilon Ŝujskij kaj ties du fratojn. Adepto surtronigi en la moskva trono filon de la reĝo Sigismondo la 3-a – Ladislaon la 4-an kaj adepto de unio inter Pollando kaj Moskvo. La 28-an de aŭgusto 1610 li subskribis kun rusaj bojaroj pakton, dank’ al kio la reĝido Ladislao estis proklamita caro de Rusio.
En 1611 al la Sejmo li solene alvenigis la kaptitojn Ŝujskij, kiujn li devigis omaĝi al la reĝo Sigismondo la 3-a (vidu la apudan bildon). Vic-kanceliero Feliks Kryski dankis al li je la nomo de la reĝo per la vortoj: Sola famo la nomon de via Moŝto diskonos al fora estonto, ĉar vi faris tion, kio estis super la fortoj kaj ĉia atendo.
De 1612 li gvidis karieron de venonta hetmano Stanisław Koniecpolski, al kiu li edzinigis sian filinon Katarino. En la sama jaro, pro atakminaco de tataroj li estis devigita apud Braha (polaj fortikaĵoj apud Dnestro, fronte al Chocim) pakti kun uzurpinto de la moldava trono hospodaro Ștefan Tomșa la 2-a.
Resumo
Li estis la unua eŭropano, kiu konkeris Moskvon kaj unusola, kiu okupis la ĉefurbon de Rusio. Postlasis la verkon Komenco kaj progreso de la moskva milito, popularigis ankaŭ la faman diraĵon "Kiel dolĉe kaj honore morti pro Patrujo", ĉerpita de la Odoj de Horacio (III 2, 13).
Interesaĵoj
En la loko de heroa morto de la hetman Żółkiewski (nuntempe vilaĝo Bierezovska en Moldavio, antaŭe pola vilaĝo Laszki) lia filo Jan en 1621 starigis monumenton ornamitan de tabulo kun konata citaĵo „Quam dulce et decorum est pro patria mori” (Kiel dolĉe kaj honore morti pro Patrujo). La monumento estis ĝis 1868. Danke al streboj de poloj estis rekonstruita en 1912, kaj en 2003 fundamente konservita danke al iniciato de Asocio „Wspólnota Polska” (Pola Komunumo) kaj monrimedoj atribuitaj de Pola Senato, konsekrita samjare de primaso de Pollando Józef Glemp. Nuntempe tie okazas patriotaj solenaĵoj de poloj loĝantaj en Moldava Respubliko. Ĝi estas pli ol 8 metra obelisko farita de kalkoŝtono, kronita per unu kaj duonmetra metala kruco.
Dániel Jób
JÓB Dániel (pr. jo:b da:niel) estis hungara verkisto, reĝisoro, teatrestro naskita en Arado la 22-an de decembro 1880 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de novembro 1955. Lia edzino Böske Simon estis belecreĝino de Hungario kaj Miss Eŭropo (1929).
Biografio
Dániel Jób devenis el juda familio, li debutis kiel ĵurnalisto ĉe Magyar Hírlap. Liajn novelojn eldonis la revuo Nyugat sub titolo Ifjúkor (1908). La Gaja Teatro prezentis lian teatraĵon Orgona en 1913, la teatraĵon Őszi vihar en 1918. De 1907 li estis reĝisoro, ĉefreĝisoro de la Gaja Teatro, inter 1921–1939, poste inter 1945–49 artdirektoro. Li reĝisoris la verkojn de Sándor Bródy, Ferenc Molnár, Dezső Szomory, Sándor Hunyady. La repertuaron de la teatro li riĉigis per pluraj verkoj de la mondliteraturo (Čapek, Shaw, Pirandello, Ibsen, Ĉeĥov, O'Neill, Brecht, Hauptmann, Maugham, Galsworthy ktp.).
Juniville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
JUP
La tri-litera kombinaĵo JUP povas signifi la jenajn:
Gotki
Gotki (گھوٹکی‎) estas urbego en provinco Sindo (Pakistano). Ĝi estas sidejo de la samnomaj kantono kaj distrikto.
Geografio
Gotki situas sur ebenaĵo malpli ol 8 mejlojn de la Induso. Karaĉio troviĝas 418, Fajsalabado 527, Lahoro 626, Peŝavaro 700, Rawalpindi 717, Islamabado 728 kilometrojn (aere).
Historio
Gotki estis fondita en 637, sed iom poste la vilaĝo forlasiĝis. En 695 fiŝkaptistoj alvenis kaj nomis la vilaĝon kiel "Miani". Sed kiam la rivero ŝanĝis sian kurbon, la homoj foriris. Post la brita konkero en 1847 la grundo estis irigaciita, la urbeto estis municipo kaj sidejo de distrikto en 1855. Fervoja akcidento okazis en 2005 kun iom pli, ol cent viktimoj.
Ekonomio
Gotki estas komerca centro pri agrikulturaj varoj. En la najbareco la fekunda grundo produktas tritikojn, kotonojn, rizojn, sukerkanojn. En la urbego oni produktas potojn, pipokapojn kaj ĉizitajn kaj kolorigitajn lignojn. Ĉirkaŭ 10 km for de Gotki estas gastavolo en la profundo.
Trafiko
Gotki situas laŭ la arteriaj fervojo kaj aŭtovojo Karaĉio-Lahoro.
Klimato
En Gotki somere estas varmego kun mezaj ĉiutagaj temperaturoj de 35 °C. La vintro estas milda, neniam frostas. La jara precipitaĵo ne estas sufiĉa por la agrikulturo.
717
En la jaro 717 post Kristo okazis, interalie:
Andropogoneae
Andropogoneae estas tribo de herboj de la familio Poacoj (Poaceae) disvastigita tra ĉiuj tropikaj kaj moderklimataj regionoj. Tiuj plantoj uzas la vojoj de 4 karbonoj pora realigi la fiksigo de la karbono per fotosintezo.
Temas pri ĉiujaraj aŭ permanentaj herboj kun tre maldikaj folioj longoformaj, rare lancoformaj. La infloreskoj formas finajn paniklojn kompostitajn eltenitaj de spatoj; la branĉoj estas formataj per du floraj spiketoj, unu fekunda kaj alia malfekunda.
Alosaŭro
Alosaŭro (Allosaurus < malnov-greka: αλλος 'stranga/alia' + σαυρος 'lacerto') estas genro de grandaj (ĝis 9,7m longaj) teropodaj dinosaŭroj. En la genro estas tri priskribitaj specioj, de kiuj la plej bone konata estas A. fragilis. Pluraj aliaj dinosaŭroj iam klasitaj kiel Allosaurus nun estas en apartaj genroj.
Alosaŭro estis dupieda karnomanĝanta dinosaŭro kun granda kranio kontraŭbilancita de longa, peza vosto. Kompare kun la grandaj kaj potencaj malantaŭaj kruroj, la tri-fingraj antaŭkruroj estis malgrandaj. Ĝi estis la plej disvastiĝinta granda rabobesto en la Formacio Morrison de tio kio nun estas Nordameriko, antaŭ 155 ĝis 145 milionoj da jaroj. Ĝi vivis samterene kaj samepoke kiel pluraj genroj de grandaj saŭropodoj, inter ili apatosaŭro (Apatosaurus), diplodoko (Diplodocus), kaj kamarasaŭro (Camarasaurus), kiel ankaŭ aliaj herbovoroj kiel stegosaŭro (Stegosaurus) kaj kamptosaŭro (Camptosaurus): ĉiuj servis kiel potencialaj predaĵoj por alosaŭro.
Priskribo
Alosaŭro estis tipa granda teropodo, kun granda kranio sur mallonga kolo, longa vosto, kaj reduktitaj antaŭkruroj. Ĝia plej elstara trajto estis paro de nepintaj kornoj tuj supre de kaj antaŭ la okuloj. Kvankam ili estis mallongaj kompare kun la malantaŭaj kruroj, la antaŭaj kruroj estis grandaj kaj havis grandajn, aglecajn ungojn. La kranio ŝajne konsistis el apartaj partoj, moveblaj unuj for de la aliaj, kio permesis la glutadon de grandaj viandopecoj. La skeleto de alosaŭro, kiel tiuj de aliaj teropodoj, havis birdecajn trajtojn kiel forkosto kaj kolovertebroj kavigita de aersakoj.
Alosaŭroj de la specio Allosaurus fragilis havis mezan longecon de 7-9 metroj; la plej granda specimeno certe apartenanta al la alosaŭra genro (AMNH 680) estis 9,7m longa. Pluraj grandegaj specimenoj atribuiĝis al la alosaŭra genro sed eble apartenas al aliaj genroj. La proksime parenca genro Saurophaganax (OMNH 1708) atingis longecon de 10,9m kaj foje klasiĝis en la alosaŭra genro kiel Allosaurus maximus, sed lastatempaj esploroj subtenas la vidpunkton ke ĝi devus esti en aparta genro. Alia specimeno, iam atribuita al la genro epanterio (Epanterias) (AMNH 5767), eble atingis longecon de 12,1m. Epanterio eble estis specio de alosaŭro aŭ Saurophaganax.
Trovaĵoj
Alosaŭro estas la teropodo plej ofte trovata en tiu vasta rokaro enhavanta dinosaŭrojn en la usona sudokcidento kiun oni konas laŭ la nomo de Formacio Morrison. Oni trovis fosiliajn restaĵojn de alosaŭroj en usonaj ŝtatoj Montano, Vajomingo, Suda Dakoto, Kolorado, Oklahomo, Nov-Meksiko, kaj Utaho. Oni ankaŭ trovis iujn restaĵojn en Portugalio. Alosaŭro dividis la ĵurasiajn terenojn kun pluraj aliaj teropodoj, inter ili ceratosaŭro (Ceratosaurus) kaj la grandega torvosaŭro (Torvosaurus).
Fama fosilia bedo troviĝas en la Dinosaŭra Ŝtonminejo Cleveland Lloyd en Utaho. En ĉi tiu fosilia bedo estas pli ol dekmil ostoj, plejparte de alosaŭro kune kun la restaĵoj de aliaj dinosaŭroj kiel stegosaŭro kaj ceratosaŭro. Ankoraŭ estas mistero kiel la restaĵoj de tiom da bestoj kolektiĝis en unu loko. La rejŝo de karnovoraj fosilioj al herbovoraj fosilioj kutime estas tre malgranda. Oni povas klarigi ĉi tian trovaĵon per hipotezo pri grupa ĉasado, sed ĉi tio estas malfacile pruvebla. Alia ebleco estas tio ke la Ŝtonminejo Cleveland Lloyd reprezentas kaptilon por predantoj, simile kiel la Grudrejoj La Brea, kiuj igis multajn predantojn kaptiĝi en neeskapebla substanco.
"Big Al"
Unu el la plej gravaj trovaĵoj estis la malkovro en 1991 de "Big Al" (MOR 593), 95-procente kompleta, parte artikigita, specimeno 7,5-8 metrojn longa. Dek naŭ ostoj estis rompitaj aŭ montris atestaĵojn de infektiĝo, kio verŝajne kontribuis al la morto de Big Al. Ĉi tiu alosaŭro havis apartan rolon en "The Ballad of Big Al", speciala programo en la televidoserio Walking with Dinosaurs de BBC. Sciencistoj de la Muzeo de la Rok-Montaro kaj la Universitato de Vajomingo trovis la fosilian skeleton proksime de Shell (Vajomingo). La kompleteco de ĉi tiu skeleto donis al Big Al ĝian nomon — la unuopulo mem estis sub la meza grandeco de Allosaurus fragilis kaj eble estis ankoraŭ ne plenkreska aŭ de nova, malpli granda specio. La specimenon priskribis Breithaupt en 1996.
Isola del Piano
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Kristoforo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Alosaŭro
"Big Al"
Ĉi tiun skeleton unue malkovris svisa teamo sub la gvidado de Kirby Siber. La sama teamo poste elfosis duan alosaŭron, "Big Al Two", kiu estas la plej ĝis nun bone konservita siaspeca skeleto.
Isola del Piano
Najbaras la komunumoj.
Alosaŭro
Klasado kaj historio
La unua alosaŭra fosilio priskribita estis 'ŝtoniĝinta ĉevala hufo', kiun donis al Ferdinand Vandiveer Hayden en 1869 la indiĝenoj de Middle Park apud Granby (Kolorado). Ĝi fakte estis vosta vertebro, kiun Joseph Leidy provizore klasigis en genro Poekilopleuron kaj poste en nova genro Antrodemus. Tamen estis Othniel Charles Marsh kiu donis la formalan nomon Allosaurus fragilis al la genro kaj tipo-specio en 1877 surbaze de multe pli bonaj materialoj, inkluzive partan skeleton trovita en Garden Park, norde de Cañon City (Kolorado).
Isola del Piano
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Alosaŭro
Klasado kaj historio
La specia epiteto fragilis estas la latina vorto, kiu signifas 'rompiĝema' aŭ 'malforta', kio rilatas al la maldensigaj trajton en la vertebroj.
Ne estas klare kiom da alosaŭraj specioj estis. La specimeno de la Dinosaŭraj Ŝtonminejo Cleveland Lloyd estas multe pli malgrandaj kaj pli malpeze konstruita ol la granda kaj robusta alosaŭro de la Ŝtonminejo Dry Mesa de Universitato Brigham Young. Oni trovis unu alosaŭran specion en Portugalio, A. europaeus.
En la populara kulturo
Alosaŭro estas ĉefa rabobesto kaj en la romano de Arthur Conan Doyle The Lost World kaj en la filma adaptiĝo de 1925 (ne konfuzu kun tiranosaŭro, kiu ankaŭ aperas en la filmo). En la pionira filmo de 1933 King Kong, la simiego King Kong batalas alosaŭron por savi la heroinon de la filmo, Ann Darrow. En la filmo de 1969 The Valley of Gwangi, Gwangi laŭdire estas alosaŭro (sed Ray Harryhausen bazigas sian modelon por la heroa besto je tiranosaŭro; Harryhausen ofte konfuzas la du kaj eĉ diris en intervjuo "They're both meat eaters, they're both Tyrants... one was just a bit larger than the other." [Ili ambaŭ estas viandomanĝantoj, ambaŭ estas tiranoj... unu nur estis iom pli granda ol la alia.])
Duonregula plurĉelo
En geometrio, duonregula plurĉelo (aŭ duonregula 4-hiperpluredro) estas konveksa plurĉelo kiu estas vertico-transitiva kaj kies ĉeloj estas regulaj pluredroj. Aro de duonregulaj plurĉeloj estas subaro de aro de la unuformaj plurĉeloj, kiuj estas komponita de kaj regulaj kaj neregulaj unuformaj ĉeloj.
(15667) 5046 T-3
(15667) 5046 T-3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Duonregula plurĉelo
Ankaŭ duonregulaj kahelaroj de eŭklida 3-spaco estas listigitaj ĉi tie por pleneco.
Pri regulaj plurĉeloj kaj kahelaroj rigardu en listo de regulaj hiperpluredroj
Ekzistas duonregulaj:
Plurĉeloj
Estas 3 duonregulaj plurĉeloj.
Kahelaroj
Estas 2 duonregulaj kahelaroj de eŭklida 3-spaco.
Ekzisto
Konveksa regula aŭ duonregula plurĉelo aŭ kahelaro de eŭklida 3-spaco havas vertican figuron kiu estas platona solido (konveksa regula pluredro), duonregula pluredro aŭ solido de Johnson.
Latera konfiguro de konveksa formo estas limigita per sumo de duedraj anguloj de la ĉeloj laŭ la latero. Se la sumo de duedraj anguloj estas malpli ol 360 gradoj (la angula difekto estas pozitiva) la plurĉelo povas ekzisti. Se ĝi estas egala al 360 gradoj (la angula difekto estas 0), la vertica figuro kuŝasi en 3-spaco kaj do povas rezultiĝi kahelaro.
La duedraj anguloj de platonaj solidoj estas:
kie φ = (1 + √5)/2 estas la ora proporcio.
Estas 17 eblaj lateraj konfiguroj formitaj per la 5 platonaj solidoj, kiuj havas nenegativajn angulajn difektojn.
Vertico-transitivaj formoj (kun la sola vertica figuro) kun iuj el ĉi tiuj 17 lateraj konfiguroj estas 6 regulaj konveksaj plurĉeloj, 3 duonregulaj plurĉeloj, 1 regula kahelaro (kuba kahelaro), 2 duonregulaj kahelaroj.
Eksteraj ligiloj
Verticaj/lateraj/edraj/ĉelaj datumoj Eksploditaj/malfalditaj ĉelaj bildoj Datumoj kaj bildoj (http://www.polytope.de)
Kamparkruco
Kamparkruco (aŭ: vojkruco) estas kruco ĉe vojo aŭ ŝoseo, ĉe rando de la kampo aŭ en arbaro. Ĝi povas esti el ligno, ŝtono aŭ metalo. Ofte kamparkrucoj estas en formo de krucifikso. En partoj de Germanio oni ankaŭ nomas tiajn krucojn „sveda kruco“, rememorante pri la suferadoj dum la Tridekjara milito.
Offenau
Offenau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Brian Urquhart
Brian Urquhart (28-a de februaro 1919 - 2-a de januaro 2021) estis brita diplomato. Li estis i.a. asista Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj. En 1991 li ricevis la Premion Zamenhof.
Kiyotaka Ishimaru
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, Kyoto Purple Sanga kaj Ehime FC.
Teufelsstein
Teufelsstein estas germana vorto kiu signifas „diabloŝtono“. Ĝi staras por:
Teufelsstein estas la nomo de jenaj montoj aŭ rokformacioj:
en Svisio:
Teufelssteine estas la nomo de jenaj megalitaj instalaĵoj:
Vidu ankaŭ:
Brunorela arasario
La Brunorela arasario, Pteroglossus castanotis, estas mezgranda kaj kolora birdo el la familio de la Ramfastedoj kaj ordo de Pegoformaj de Sudameriko, kiu enhavas la tukanojn, tukanetojn, arasariojn, ktp. Temas pri specio simila al la Nigrokola arasario sed tiu ĉi estas pli granda kaj kolorplena ol tiu P. aracari.
Aspekto
Tiu ĉi specio estas 37 al 47 cm longa inklude la 10 cm de la beko kaj pezas 220 al 310 g. Estas tukano kun tre impresa bildo ĉe la beko (ege granda kiel ĉe la aliaj tukanoj) kaj en vizaĝo. La okuliriso estas blanka kaj ĉirkaŭ la okulo estas granda nuda haŭtaĵo tre helblua kaj triangulforma kun pinto malantaŭen. La krono, gorĝo kaj dorso estas nigraj kaj inter tiuj partoj estas malhelbruna zono (“orelo”) el la gorĝo ĝis la nuko, kiu nomigas la specion kaj kiu foje estas ne facile diferencebla el la nigra ĉirkaŭo sed alifoje estas klare videbla kun ruĝecaj nuancoj aŭ briloj. Estas bruno ankaŭ en plumoj kovrantaj la supraj kruroj. La pugo estas ruĝa kiel ĉe aliaj arasarioj. La brusto kaj la ventro estas flavaj, sed separitaj de iom larĝa ruĝa bendo pli larĝa ambaŭflanke. Krome en la centro de la brusto estas iom da ruĝeca nuanco. La beko estas vere bunta, impresa kaj eĉ minaca. Kiel ĉe aliaj specioj de tukanoj estas dividita ne nur laŭ makzeloj sed ankaŭ diagonale: pli nigra en suba makzelo, sed ankaŭ ĉe la bazo, dum la supra makzelo estas ĉefe brunflava pli hela en la pinto. Krome la supra bordo, ĉefe en la baza duono, estas bruna, kiel aliaj nuancoj ĉe la bazo, ĉefe malhela. Tamen la bazobordo estas tre klare markita flave kiel pentrita linio. Kaj finfine kvankam la segila bordo inter ambaŭ makzeloj estas en la nigra zono, la segilecaj “dentoj” estas klare flavaj, kio minacigas la mienon.
Kutimoj
Ili vivas en grupoj de ĝis 12 individuoj kiuj flugas laŭ linio. Ili manĝas ĉefe fruktoin, sed ankaŭ artropodojn kaj ovojn.
Distribuo
La teritorio de la Brunorela arasario estas en centra kaj sudorienta Sudameriko. Kaj pli precize en la suda Amazona baseno, ĉefe en la sudokcidenta parto de tiu regiono. Ĝi troviĝas ankaŭ en la orienta montetoj de Andoj; pli mallarĝa teritoria zono eniras en centra-suda Kolombio ĉirkaŭ 900 km.
La suda teritorio de la Amazona baseno limiĝas en la sudorienta parto, tio estas la alfluantoj de la Amazono el la nordo. Tiu teritorio pluas sudirienten al centra kaj suda Cerrado kaj finas en la regiono de Rivero Paranao en orienta Paragvajo, sudorienta Brazilo kaj la plej malproksima nordoriento de Argentino.
Travesseiro (Suda Rio-Grando)
Travesseiro estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.314 loĝantojn en 2010.
Pavezo
Pavezo estas la supra rando de ferdeko sur ŝipo. Ĝi konsistas el fera plato aŭ kradaĵo por preventi defalon de homoj kaj aliaj aĵoj. Fakte ĝi iom similas al balustrado.
718
En la jaro 718 post Kristo okazis, interalie:
(12558) 1998 QV63
(12558) 1998 QV63 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
28853 Bukhamsin
28853 Bukhamsin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Liescher Berg
Liescher Berg, aŭ Löschemer Berg, estas ĉ. 350 m alta monto en Sargovio, la norda atendaĵo de la  Lorena ŝtupolando, kiu etendiĝas preskaŭ ĝis  la enbuŝiĝo de la  Saro en la Mozelon. Ĝi malaltiĝas en nordorienta direkto, parte trans pluraj terasoj, en la valoj de Saro kaj mozelo. En nordokcidenta direkto aliĝas la altaĵoj de Sargovio.
La monto „Liescher Berg“ konsistas el la dua duono de la nomo de la rejnlando-palatinata komunumo Wasserliesch, kiu situas ĉe la nordorienta dklivo de la monto. La lokanoj konservis la malnovan nomon "Löschem". Ankaŭ la pilgrima kapelo sur la "Löschemer Berg". nomiĝas Löschemer Kapelle.
Sur la monto troviĝas altebenaĵo, kies sudokcidenta parto konsistas el la regione fama naturprotektejo Perfeist. La tiea areoj ebligas la kreskon de multaj raraj plantoj kaj bestoj, ekzemple pulsatilo, printempa primolo, multaj orkidacoj, kiel purpurorkido, Aceras anthropophorum, Himantoglossum hircinum, Orchis militaris, krome Cornus mas, timiano, Colchicum autumnale kaj blua genciano.
Je la orienta fino de la altplataĵo staras la Löschemer Kapelle, pilgrima kapelo de sankta Maria. De antaŭ la kapelo ekzistas belega elrigardo en la mozelan valon kaj al la apudaj mezmontaroj Ardenoj, Ejfelo kaj Hunsrück, al la vidalvida vilaĝo Igel, la urbo Konz kaj la urbo Trier.
Geologie la Liescher Berg estas dividita. Parte ĝi konsistas el konka kalko (Muschelkalk), parte el ruĝa sabloŝtono.
Menado
En helena mitologio, la Menadoj (el la greka μαινάδες, «delirantinoj») estis la sekvantinoj de la vina dio Dionizo (Bakĥo en la romia panteono) kaj la plej elstaraj membroj de la Tiaso, tio estas, la akompanantaro de tiu dio.Laŭlitere, tiu nomo signifas «la delirantinoj». Oni ofte prezentas ilin en ekstaza frenezo, inspirita de la dio kaj akompanata de delira dancado kaj drinkada toksiĝo. En tiu stato, ili ofte forgesis memregadon, komencis krii plenekscitite, senbride seksumadis kaj rite ĉasis kaj disŝiris bestojn kaj (almenaŭ en la mitaj rakontoj) kelfoje homojn kaj infanojn, forkonsumante ilian krudan karnon. En tiuj ritoj, la menadoj vestiĝis en haŭtoj cervidaj aŭ panteraj, la plej ŝatata besto de la dio ĉar panteroj estis la plej eksciteblaj estaĵoj. Ili ankaŭ kunportis tirsojn, longan bastonon envolvitan per hedera aŭ vina foliaro kaj kronita per pliaj folioj aŭ per konuso. La menadoj ankaŭ teksis hedero-girlandojn ĉirkaŭ siaj kapoj kaj ofte ankaŭ serpentojn, pro imitado de la sceno kiam Zeŭso kronigis ĵusnaskitan (el lia femuro) Dionizon per serpentaro. Estis malkonsilite haltigi ilian dancadon kaj muzik-ludadon, ĉar verŝajne eĉ la muzoj ŝatis kaj respektis la flut-ludadon de tiuj virinoj, dio-inspiritaj.
La lingv-sciencisto Walter Friedrich Otto konsideris ke Eŭripido, en sia verko Bakĥantinoj, montris la plej taŭgan bildon de la mirindaj cirkonstancoj danke al kiuj, kiel Platono priskribis en sia Jono, "la dio-ebriaj festantinoj ĉerpis lakton kaj mielon el la riveretoj kaj fluigis akvon el ŝtono kaj vinon el grundo per tirso-frapo. Se ili deziris lakton, ili simple fingro-gratadis la grundon kaj eltiris laktecan fluidon, dum mielo gutadas de la heder-farita tirso. Ili zonigis sin per serpentoj, kaj mam-nutris cervidojn kaj lupidojn kvazaŭ ili estus beboj. Fajro ne bruligis ilin, neniu fer-armilo kapablis vundi ilin, kaj la serpentoj sendanĝere lekadis la ŝviton de iliaj ekscititaj vangoj. Ferocaj virbovoj falis surgrunde viktime de iliaj sennombraj virinecaj manoj, kaj fortikaj arboj estis disŝiritaj ĝisradike per iliaj kombinitaj klopodoj". Tiu mirakla agado de la menadoj iĝis pruvo pri la konsisto de ilia ekstazo: ĝi ne temis pri simpla perdroga trompado de ŝiaj sentoj, sed pri vera enirado de la dia spirito en ŝiajn korpojn.
Diverseco kaj epitetoj de la menadoj
La nomo menado fine de la mita evoluo rilatiĝis al diversaj specoj de virinoj, ĉu supernaturaj, mitaj aŭ eĉ historiaj, rilantaj al la dio Dionizo kaj lia kultado.
En la sfero de supernaturo troviĝas la kategorio pri nimfoj, kiuj vartis kaj zorgis pri la juna Dionizo kaj daŭrigis sian servadon eĉ kiam la dio plene kreskis. Verŝajne, la mesaĝista dio Hermeso prenis la ĵusnaskitan Dionizon kaj portis lin al la nimfoj de la monto Niso. Tamen, en la versio laŭ kiu la patrino de Dionizo, Semelo, mortis pro la senpera apero de Zeŭso, ŝiaj fratinoj zorgis pri li. Ili (Ino, Agavo kaj Aŭtonoo) estis poste prezentitaj partoprenantaj la ritojn kaj gvidantaj la ceterajn menadojn.
La frenezigitaj helenaj virinoj en reala vivo estis mitologiigitaj kiel «la frenezulinoj», vartistinoj de Dionizo en Niso: "Likurgo postkuris la vartistinojn de la freneza Dionizo tra la sanktaj montetoj de Niso, kaj la sakralaj iloj falis surgrunden el la manoj de ĉiuj el ili, ĉar la murdema Likurgo pinĉadis ilin per sia por-oksa pintbastono.". Ili vagadis tra la montoj dumnokte kaj praktikadis strangajn ritojn tie.
La vorton menado oni ankaŭ uzis por priskribi tiujn virinojn en la mita rakontaro kiu rezistis la kultadon de Dionizo, freneziĝis pro tio, kaj estis kontraŭvole devigitaj partopreni liajn ofte terurajn ritojn. La dubantaj tebaninoj (prototipaj menadoj, «frenezaj virinoj») forlasis siajn hejmojn por sovaĝe vivi en la arbaro de la proksima monto Kiterono. Kiam ili malkovris Penteon, kiu gvatadis ilin ankaŭ alivestite en menado ili feroce dismembrigis lin. Tio okazis ankaŭ al la tri filinoj de Minio, kiu rifuzis honori Dionizon kaj daŭrigis siajn hejmajn devojn. Mirigis ilin nevideblaj tamburoj, flutoj kaj cimbaloj, dum hedero kreskis pendigante el iliaj teksiloj. Kiel puno pro ilia rezisto, ili freneziĝis, hazarde elektis filon de unu el ili kaj disŝiris lin, same kiel la ceteraj menadoj faris en la monto al junaj bestoj. Similan finon suferis la filinoj de Proeto.
Tamen, ne ĉiuj virinoj rifuzis la alvokon de Dionizo. Menadoj, inspiritaj fare de la spirito de tiu dio, akompanis lin el Trakio al la kontinenta Grekio serĉante la rekonon de lia dieco. Dionizo mem dancadis ĝis Parnaso, akompanata de delfaj virgulinoj, kaj eĉ la junulinoj el Beotio partoprenis ne nur la fermitajn ritojn, sed ankaŭ la portadon de tirso kaj dancadon.
Plia kategorio de menado enhavus la plej malfruajn referencojn al sacerdotinoj en la dioniza kultado. En la 3-a jarcento a.K., kiam malgrandazia urbo klopodis fundi menadan kultadon al Dionizo, la delfa orakolo konsilis ilin vojaĝi al Tebo kaj renkonti tri spertajn menadojn, el la familio de Ino (filino de Kadmo), ĉar ili instruos al la ekspediciantoj la ritojn kaj praktikajn konsilojn kaj establos bakĥecajn dancogrupojn (thiasoi) en la urbo. Tiun fondan miton oni celis ree sperti ĉiujare pere de la celebrado de la agrionia festo. En ĝi, la tebaj virinoj organiziĝis en tri danc-grupoj kaj freneze kuris al monto Kiterono kriante ritajn sprimojn kiajn «al la monto!». Kiel frenezulinoj, ili persekutadis kaj murdadis, verŝajne per dismembrigado (sparagmos) la «reĝon», ofte reprezentita de kapro. La menadoj manĝadis ĝian krudan karnon (omophagia) aŭ oferis ĝin al Dionizo. Kelkfoje, la virinoj liberiĝis per tio de sia freneza stato, do revenis hejmen kaj daŭrigis sian ĉiutagan vivon, sed almenaŭ dum tiu festo ili spertis ekstazon. Oni festis la agronion en pluraj grekaj urboj, sed precipe en Beotio. Ĉiu beotia urbo havis sian specifan fondan miton por ĝi, sed la agadmanieroj multe similis: alveno de Dionizo, rezisto al li, forkuro de la virinoj al monto, morto de la persekutanto de Dionizo kaj fina repacigo kun la dio.
Ekzistis ankaŭ aliaj grupoj de virinoj kiuj ofte estis karakterizataj kiel menadoj: la lafistinoj, la dioniziidinoj, la laŭkipidinoj, basarinoj, dismeninoj, inter aliaj. Rakontoj pri la tiaso kaj ilia cimbaloj, kiujn la loka loĝantaro asertis aŭskultadi, supervivis ĝis komence de la 20-a jarcento en la regiono de la monto Parnaso. Laŭ la tieaj kamparanoj, la partoprenantoj de la tiaso iĝis neredinoj, fantomaj virinoj kiuj laŭ la folklora onidiro asertis ricevi la povon propran de Dionizo mem.
Menadoj, la dioniza armeo
Ĝis Dionizo malkovris la trezoran nektaron de vinberoj, li trovis reziston fare de multaj rifuzantoj de la enkonduko de liaj ritoj. La menadoj, tiam, agadis kiel soldatoj, favoris la dion kaj lian ritaron, kaj bataladis kontraŭ liaj "malpiaj" malamikoj, kiaj Penteo, Likurgo aŭ la miniidinoj.
Laŭ la teatraĵo Bakĥantinoj de Eŭripido, tebaj menadoj murdas la reĝon Penteo, post li malpermesis kultadon de Dionizo en sia urbo. Puninte, la dio (kuzo de Penteo) mem altiris la reĝon al arbaro, kie la menadoj disŝiris lin. Eĉ pli fie, estis ĝuste lia patrino, Agavo, tiu kiu plej persiste mutilis lian kadavron kaj senkapigis ĝin, en la kredo ke ĝi temis pri leona korpo. El tie, Dionizo kaj sia tiaso translokiĝis al Argo, kie ĉiuj, krom la filinoj de Proeto, aliĝis al lia kultado. Frenezigitaj de la dio, tiuj virinoj murdis la infanojn kiujn ili estis nutrantaj sur siaj brustoj. Same agis la filinoj de Minio, reĝo de Orkomeno, konsekvence metamorfoziitaj en verpertojn.
Laŭ Opiano, Dionizo ŝategis, dum infanaĝo, disŝiri infanojn kaj revivigi ilin poste. Pro tio oni nomis lin «la furioza» aŭ «la freneza», kaj la inklino de la menadoj, kies nomo devenas el tio, similas do al tiu de Dionizo.
Iam (laŭlegende meze de la 3-a jarcento a.K.), la tiaso perdiĝis kaj alvenis en Amfiso, urbo proksima al Delfo. Meze de la tiea ĉefa placo, lacego dormigis ilin subite, kaj la virinoj el tiu urbo formis protektantan cirklon ĉirkaŭ la dormantaj menadoj, do post vekiĝo ili permesis la amfisaninojn reveni hejmen senĝene. En la monto Parnaso neĝo izoligis ilin ĝis tiu punkto ke oni sendis savintan ekspedicion. Tamen, la homoj kiuj partoprenis ĝin frostiĝis, dum la varmega naturo de la menadoj protektis ilin el malvarmo.
La menadoj estis konataj pro sia krueleco kontraŭ la malamikoj de Dionizo kaj liaj ritoj. Kiam eksterordinara forto posedis ilin, la menadoj atingis bakĥan ekstazon kaj kapablis disŝiri ion ajn kion ili trovis survoje, kiel okazis al reĝo Penteo de Tebo. Ili eĉ kapablis venki armeojn, ĉar dum tiu stato ili iĝis nevundeblaj kaj ofte atakis la malamikojn per siaj tirsoj. Onidire, ili ankaŭ kapablis porti pezegajn objektojn senprobleme, kaj eltenis fajron sen esti brul-vunditaj. Do, per tiaj kapabloj, ili sukcesis konkeri urbojn kaj katastrofi tra malamikaj landoj, ĉar neniu povis rezisti ilian atakon. Tamen, Likurgo, eĉ pli kruela homo ol ili (li, ekzemple, ŝatis dispecigi homojn kaj dekoracii la pordojn de sia palaco per membroj de siaj viktimoj), sukcesis malliberigi la menadojn kiam ili estis trapasintaj Trakion survoje al Barato. Tamen, Dionizo frenezigis Likurgon, kiu murdis sian propran edzinon kaj idaron kaj poste sin mortigis. Ankaŭ en Trakio, grupo de menadoj murdis Orfeon, pro kialoj diversaj laŭ la versioj.
En tiu dioniza ekspedicio al Oriento, la menadoj kaj la satirusoj agadis kiel vera soldatoj de la dio. Ili trapasis Frigion kaj Lidion en Malgrandazio, kaj sukcesis atingi la ekzotikan Baraton. Ili profitis la vojaĝon por enkonduki sian dancadon en tiujn landojn, stabli la dionizajn misterojn kaj ritaron kaj divastigi la ĝeneralan sciadon pri tiu nova dio. Tio ne estis facila tasko, ĉar Dionizo estis ĵusalveninta dio (li estis nepo de Kadmo, reĝo de Tebo) kaj la loĝantaro ofte timadis liajn ekztazajn ritojn. Tamen, la menadoj pruvis, per iliaj mirakloj, ke la ekztazo vere devenis el dia inspiro. Tiuj, kiuj eĉ tiel rifuzis honori la novan dion, trovis nur malĝojon kaj ruinon, plej efika instruo, fare de la menadoj, pri la rezulto ne partopreni en la dioniza ritaro kaj sekvantaro.
Bakĥanalioj
Freneza dancado je la sono de laŭtega muziko kaj cimbala frapado verŝajne karakterizis la ritajn kultadojn omaĝajn al la vina dio, Dionizo (aŭ Bakĥo en la romia mitologio). En ĝi, la diboĉemaj partoprenantinoj, la bakĥantinoj, turniĝadis, kriadis kaj drinkadis incitante unu la alian al plia ekstazo. La celo estis atingi la entuziasman staton kiu ebligus la animojn de la partoprenantoj liberiĝi el siaj korpoj kaj komuniiĝi senpere kun Dionizo, kaj tiel pretiĝi kaj antaŭvidi postvivan eternon. La ritoj finis per montrado de eksterhomaj kapabloj, kiaj elradikigi arbon, disŝiri virbovon (simbolo de Dionizo) per nudaj manoj (ago nomita sparagmozo) kaj formanĝi ĝian karnon (omofagio). Tiu lasta ritero estis sakrala sperto simila al la nuntempa komunio, per kiu la partoprenantoj supozeble akiris la forton kaj karakteron de la dio, metafore manĝita per la karno kaj sango de sia simbola enkarniĝo. Tiamaniere, la menadoj sentis la esencon de la dio enirantan siajn korpojn.
Kvankam seks-praktikado dum la menadaj festoj iĝis proverba laŭ la literaturaj kaj artaj fontoj (el ĝi, ekzemple, devenas la vorto «bakĥanalio»), kelkaj verkistoj asertas ke ili ekstreme gardis sian ĉastecon. Nono, ekzemple, priskribas ilian kutimon zoniĝi per serpentoj antaŭ endormiĝo, por tiel eviti eblajn seks-atakantojn. En Sparto, dekunu ĉastulinoj, kiujn oni nomis dioniziidinoj, pied-konkuris ĉiujare dum la festoj de Dionizo. Pro ĉio ĉi, la Kortega antologio mencias du menadojn (Eŭrinomo kaj Porfirido) kiuj forlasis la dionizajn misterojn pro edziniĝo, kaj Eŭripido konsentas kun tiu teorio asertante ke la menadoj eĉ uzis perforton kaj tirsajn batojn por defendi sin el la lascivaj viroj kaj satirusoj. Tiuj lastaj aperas sur multaj artaj prezentadoj kun volupta intenco, verŝajne sensukcesa. Tamen, Juvenalo, inter aliaj, kontraŭas tiun aserton, kaj Likofrono eĉ uzas la vorton «menado» por alnomi ĉiesulinon.
Listo de menadoj
Kvankam la akompanantaro de Dionizo konsistis ĉefe en anonimaj virinoj, kiuj ofte revenis al sia normala vivo post la ekstaza sperto, kelkaj el la menadoj estis menciitaj en la literaturaj fontoj, ĉar ili ĉefrolis eksterordinaran okazintaĵon aŭ havis nekutiman devenon. Pro tio, ke Dionizio vojaĝis tra Oriento antaŭ eniri Grekion, multnombraj membroj de lia Tiaso devenis el tiuj ekztotikaj landoj. Oni mencias la «barbaran sekvantaron» de la dio, kiuj ludadis la frigian tamburon elpensitan de Dionizo dum siaj ritaj purigad-ritoj kaj inspirita dancado. Jen listo de kelkaj el tiuj elstaraj menadoj:
Arta prezentado
Petolada sceno de la menadoj kaj Dionizo iĝis ofta temo en greka vazopentrado, ekzemple sur krateroj, ujoj uzitaj por miksi akvon kaj vinon. Tiaj bildigoj montris la menadojn en siaj plej frenezaj dancadoj en la arbaro, ofte disŝirintaj la korpon de ajna besto kiun ili trovis survoje. Saman inspiron havas ilia arta prezentado, tre ofta, pere de skulptaĵoj kaj mozaikoj kaj dum la helena kaj dum la romia epoko. Kelkfoje, kiam la artaĵo celas prezenti ilin kiel sacerdotinoj de la vina dio, la bildigo iĝas pli sobra kaj montras nur ritan dancadon kaj ceremoniojn.
La ekstazo de la menadoj, aludante al manko de memregado kaj reveno al naturaj instinktoj ankaŭ oftas en la renesanca kaj baroka periodoj, ĉefe sur pentraĵoj. Oni ofte aldonas al la bildo grupon da ekstazaj satirusoj kaj bestoj, kun iom ĥaosa rezulto, moral-instruo, per sia komparo al ordo kaj trankvilo, pri la sekvoj agi laŭ instinktoj. La scenoj kadriĝas en natura medio (arbaro, herbejo kun rivereto, ktp.), por aludo al la naturaj instinktoj supre menciitaj kaj ĉar tie okazis ilia dancado, laŭ la diversaj fontoj.
Modernaj verkistoj, kiaj Nietzsche (en sia La naskiĝo de tragedio) kaj Julio Cortázar (La menadoj) interpretis la miton de la menadoj kaj ĉefe la murdon de Orfeo fare de ili kiel simbolo de la ĉiama kontraŭstaro inter la principoj apolona kaj dioniza, tio estas, inter sereneco kaj orgio, racieco kaj instinkto, ktp. Laŭ ĝi, Orfeo (elpensinto de la liro, medicino kaj aliaj artoj) provokis sian propran morton fare de la naturaj fortoj malliberigitaj de li mem.
La menadoj en la nuntempa kulturo
La mito de la menadoj aperas aŭ estas menciita de la jenaj nuntempaj kulturaĵoj:
3326 Agafonikov
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la rusa terfizikisto kaj polusa esploristo Askold Miĥajloviĉ Agafonnikov (cirile: Аскольд Михайлович Агафонников).
Centra Departemento
La Centra Departemento estas unu el 17 departementoj de Paragvajo, kiuj kun la Ĉefurba Distrikto de Asunciono konsistigas la ŝtatan teritorion. Sur areo de kvadrataj kilometroj laŭ la stato de la censo de 2012 vivis  loĝantoj, kio rezultigas loĝdenson de po  homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Areguá. La departemento pludividiĝas je 19 distriktoj.
The Rink (filmo)
The Rink (La sketejo), estas usona komedia filmo de 1916 de muta kino, nome la oka de Charlie Chaplin kun Mutual Film Corporation. En la filmo stelulas Edna Purviance, Eric Campbell, Henry Bergman, kaj Albert Austin, kaj ĝi estas konata ĉefe pro la montro de la kapabloj de Chaplin en sketado.
Intrigo
Charlie ludas la rolon de fuŝa kaj foje eĉ stulta kelnero en restoracio. Unu el la klientoj estas la kolerema Mr. Stout. Charlie determinas lian pagotan kalkulon ekzamenante tion kio restas sur lia vesto. Kvankam li ne estas granda servisto, Charlie estas elstara sketisto en apuda sketejo. Tie li trafas junulinon kaj savas ŝin el la nedezirata atento de la sama Mr. Stout kiun li ĵus trafis en la restoracio. La dankema junulino invitas Charlie al sketofesto. Charlie akceptas kaj dum la sketado, li denove trafas Mr. Stout kaj hazarde falas sur la junulino kaj malaltigas ŝian jupon. La sketofesto tuj iĝas kaoso. Oni alvokas la policon por refari ordon, sed Charlie fuĝas ligante sian bastonon al la malantaŭo de iranta aŭto.
Place-Saint-Henri (metroo de Montrealo)
Place-Saint-Henri estas stacio de la Metroo de Montrealo sur oranĝa linio, situanta en arondismento Le Sud-Ouest de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
(8825) 1988 MF
(8825) 1988 MF estas nerapide rotacianta asteroido de la hungaria familio, en la interna asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).