cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Choisy-le-Roi
Vidindaĵoj
La preĝejo Saint-Louis et Saint Nicolas estis konstruita far Ange-Jacques Gabriel pro iniciato de la franca reĝo Ludoviko la 15-a. Restas nur hodiaŭ la enirejo de la kastelo de Choisy.
Mikepércs
Historio
La unua mencio devenis pri la komunumo el 1270 havanta preĝejon. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Gabrielo Báthory fondis urbon por hajdukoj. La kalvinana preĝejo konstruiĝis en 1795. En 1919 la rumanoj okupis la regionon. Katolika kapelo omaĝe al Koro de Jesuo konstruiĝis en 1930 kaj pligrandiĝis al preĝejo en 2001. Apud la vilaĝo fiŝkaptista lago kaj manaĝejo troviĝas. Ne menciita vidindaĵo estas muzeo pri fornoj.
Choisy-le-Roi
Ĝemelurboj
Choisy-le-Roi estas ĝemelita kun :
Lokaj famuloj
Claude Joseph Rouget de Lisle vivis en Choisy-le-Roi kaj mortis tie je la 26-a de junio 1836.
Mikepércs
Historio
Vilaĝservoj estas gimnazio, lernejo.
Choisy-le-Roi
Esperanto en Ĉuazio
La urbo gastigas la sidejon de la departementa asocio "La Verda Stelo - Esperanto 94" ĉe n-ro 3 de la avenuo Pablo Pikaso. Tie longjare loĝis aktiva esperantisto el la SAT-movado Klaŭdo Ĝikelo, sed la asocio plu agadas (en 2011) post lia foriro provincen.
Sur la placo antaŭ la stacidomo staras busto de Zamenhofo identa al tiu, kiu estas en Bulonjo-ĉe-Maro. La tria ekzemplero de tiu busto troviĝas en la sidejo de SAT en Parizo.
Alkroĉa galio
Alkroĉa galio aŭ Galio kroĉa (Galium aparine) estas planto el la familio de rubiacoj. Ĝi kreskas ĉie, do eble ankaŭ en via ĝardeno aŭ sur via balkono. Ĝi facile kroĉiĝas (pro tio la nomon) al la haŭto de bestoj kaj vestaĵoj.
Manĝado
La tuta planto estas manĝebla, kvankam la plej junaj ŝosoj estas la plej bongustaj. Manĝu ĝin kruda aŭ vapore kuirita, ekz. aldone al supo. La semojn vi povas sekigi kaj rosti por anstataŭigi kafon.
Trinkado
Sekigu la tutan planton por elfari teon. Iuj ankaŭ hakas la planton kaj elpremas la sukon por trinki.
Kuraca efiko
La planto helpas peli urinon, vekas apetiton, kontraŭas inflamojn, stimulas limfo-drenadon kaj purigas la sangon.
Atentu!
Ne uzu kune kun sango-maldensigiloj aŭ diurezilo.
Dua Kabineto Orbán
Dua Kabineto Orbán estis la naŭa registaro depost fino de la socialismo. Tiu kabineto gvidis la landon Hungario inter 2010 kaj 2014. La kabineto deklaris sin Kabineto de la Nacia Kohero, krome ĝi estas vaste konata kiel kabineto kun 2/3 da plimulto.
Historio
Post la kriza Kabineto Bajnai la balotantoj revokis Viktor Orbán. Laŭ la konstitucio kun 2/3 da plimulto la parlamento rajtis fari ion ajn, ja tio okazis, eĉ oni kreis novan konstitucion, kion ili nomis fundamenta leĝaro. La registaro faris gravajn ŝanĝojn en la sistemo de ministerioj, kaj ekskludis raportistojn el kabinetaj kunsidoj. Kiam la Konstitucia juĝejo malpermesis leĝojn, la kabineto tuj forprenis iom da rajtoj de la Konstitucia juĝejo. Sekvis plena regado en la amaskomunikiloj, poste la universitatoj perdis la memstarecon. Kontraŭ tiuj politikoj studentoj kaj lernantoj protestis en la ĉefurbo kaj en la pli grandaj urboj. Tio restis sen rezultoj, ĉar la opozicio estis tre malforta. Nemirinde post 4 jaroj denove Viktor Orbán kreis sian trian kabineton.
Vének
Vének [vEnek] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Győr. La loknomo estas hungare: maljunuloj.
Historio
Post la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo senhomiĝis, germanoj fondis tie Apfeldörf.
En 1920 la kontraŭa insulo de Danubo Csallóköz (ĉalokoz) iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. La vilaĝo trovis sin ĉe la nova ŝtatlimo. En 1954 okazis granda inundo. En 1959 formiĝis kolĥozo pri Ambaŭ Danuboj.
En Vének migra poŝto servas. La komunumo havas katolikan preĝejon, apud la vilaĝo infana someruma tendaro funkcias. Pramo iam funkciis, sed nuntempe ne estas trafiko.
Tankviro
Tankviro (ankaŭ konata kiel nekonata protestanto aŭ nekonata ribelanto) estis la kromnomo de ĉina viro, kiu staris antaŭ la tankan kolonon en Tiananmenaj placaj protestoj la 5-an de junio 1989.
La unua tanko provis manovri, sed la viro translokiĝis kaj blokis la tankon. La epizodo estis filmita, kaj iĝis furora ĉie en la mondo. Ĝi estas konsiderata ikoneca bildo internacie. En Ĉinio, la bildo estis cenzurita.
Ne estas realaj informoj pri la identeco aŭ sorto de la tankviro. La plej konata foto de la viro estis farita de raportisto de Associated Press Jeff Widener el la 6-a etaĝo de la Pekina Hotelo. En la bildo, senarma viro vidiĝas antaŭ la Tipo 59 tankkolono. La bildo de simpla ĉino kun sako opozicianta la tankojn eldonita en centoj da gazetoj kaj revuoj ekestis la simbolo de protesto kontraŭ la tiraneco de totalisma ŝtato.
1626 Sadeya
Nomo
Ĝia nomo, "Sadeya", estas la akronimo de Sociedad Astronómica de España y América (Socio pri Astronomio de Hispanio kaj Ameriko), fondita de J. Comas i Solá.
Fletcher Henderson
James Fletcher „Smack“ HENDERSON, Jr. 18-an de decembro 1897 en Cuthbert, Georgio; 28-an de decembro 1952 en Novjorko) estis Usona (ĵaz-)pianisto, bandestro kaj komponisto.
1626 Sadeya
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de V. Benishek, P. Pravec, A. Marchini, R. Papini, F. Salvaggio, V. G. Chiorny kaj M. Husarik, uzinte observojn de  elde diversaj observatorioj, anoncita la
6792 Akiyamatakashi
6792 Akiyamatakashi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Makio Akiyama kaj Toshimasa Furuta elde la observatorio de Susono (apud Miŝima en gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Eta domo de la Dia Providenco
Eta domo de la Dia Providenco, ankaŭ konata kiel Cottolengo (prononcu [Kotolengo]), estas karitata institucio aganta en Torino (Italio), kie estas loĝataj kaj flegataj plurmiloj da fizikaj kaj mensaj handikapuloj, mizeruloj, eksterlandanoj, toksiĝemuloj, senhejmuloj ankoraŭ ne sufiĉe protektataj de la publika asistado.
6792 Akiyamatakashi
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Takashi Akiyama, edukisto en Kanaya. Interesita pri sciencoj, li instruis la junulojn de tiu urbeto pri la mirindaĵoj de la bestoj, de la plantoj kaj ĉefe de la kosmo.
Eta domo de la Dia Providenco
Ekde ĝia naskiĝo (1832), iniciate de sacerdoto Jozefo Benedikto Cottolengo nun kanonizita sanktulo (1786-1842), ĝi estis helpata kaj bonfarita de la kristana popolo, kaj ne nur, kaj filie aŭ imite rekreiĝis diversloke kaj diverslande kaj diverskontinente. Ĉe ĝia origina staras komuna sperto: pastro Cottolengo estis elvokata asisti mortantan virinon: tiu ĉi, graveda kaj trafita de kancero, kuŝadis refuzita de du malsanulejoj pro evidenta malkuracebla malsano. La pastro havis tuj impulson krei lokon por ĉiuj malakceptitoj de la publikaj strukturoj kaj de antaŭjuĝoj.
Dum sia kreskiĝo kaj multeflanka karitata entrepreno en diversaj kampoj, ĝi disvolviĝis kaj adaptiĝis al novaj sociaj kaj edukaj orientiĝoj kiujn ofte helpis al ekzemplodona aplikado. Kaj nun, ĉie, la principo moviganta estas: “kiel plej eble, la asistado okazu hejme inter familianoj provante integrigi en la socio; eksterhejme nur kiam alia solvo ne eblas”.
Ĝia intensa, kaj kapilara, per kunlaborantoj kaj estimantoj, agado sente kaj koncepte tuŝis la publikajn instancojn kaj registarojn por ke la asistado al ĉiuspecaj handikapuloj estu unuaranga tasko de la ŝtato.
La moto ĉion konformiganta estas: Caritas Christi urget nos (2Kor 5,14) = Ĉar la amo de Kristo nin devigas!
Nun Cottolengo estas engaĝita liberigi el novaj sociaj kaj individuaj homaj malfeliĉaĵoj. Nun (2009) en la mondo la kotolengaj strukturoj estas 35 (ekzemple, en Florido, Kenjo, Tanzanio, Indiaj Keralao, Kantatako kaj Tamil Nadu); en Torino, Borgo (Kvartalo) Dora, en avangardaj flegejoj, estas asistataj 1700 malbonŝanculoj per 1200 volontuloj.
Fletcher Henderson
Biografio
Henderson naskiĝis en kantono de Randolph en Georgio. Li originis el la meza klaso, lia patro estis lernejestro, lia patrino instruis pianludadon. Li studis ĉe l' universitato je Atlanto kaj diplomiĝis en la jaro 1920. Henderson transloĝis al Novjorko, por magistriĝi tie ĉe Universitato Kolumbio pri la fako ĥemio.
Tankviro
En Aprilo 1998, la Time-gazeto inkludis la bildon de "tanka homo" en sia listo de la 100 plej influaj homoj.
Fletcher Henderson
Biografio
Li provis, vane pro la rasdiskriminacio, trovi laborpostenon en ĥemia entrepreno. Li ludis pianon sur unu el la multaj riverŝipoj sur la rivero Hudsono kaj decidis fariĝi muzikisto. Laboron li finfine trovis en la firmao Harry Pace/W.C. Handy's Music Publishing Company. Ankaŭ Henderson estis dungito de la nigrula Swan Recording Company, kompetenta kiel muzikdirektisto kaj pianisto. Li organizis prezentadojn de bluskantistino Ethel Waters kaj ludis kun la bando Black Swan Troubadours dum ĝiaj koncertoj. Lia sukceso sur la muzika kampo forgesigis al li la studon de ĥemio.
La muzikon de Henderson inspiris Paul Whiteman. Henderson fordungis en 1924 la suprenstrebantan trumpetiston Louis Armstrong de la King Oliver’s Creole Jazz Band kaj ekhavis dank' al Armstrong novajn ideojn pri instrumentado kaj pri aranĝado. Sukcesaj titoloj meze de la 20-aj jaroj estis „Sugerfoot Stomp“ (Novversio de „Dippermouth Blues“ de King Oliver), „Carolina Stomp“ kaj „Dinah“. Iom post iom ankaŭ muzikis en la bando de Henderson krom Armstrong ankaŭ Henry „Red“ Allen, Joe Smith, Rex Stewart, Tommy Ladnier, Jimmy Harrison kaj Roy Eldridge. La ĵazo-elstaruloj Coleman Hawkins, Buster Bailey, Benny Carter kaj Chu Berry gastmuzikis ankaŭ en lia ĵazbandego. Komence de la tridekaj jaroj de la 20-a jarcento la pli juna frato de Fletcher, Horace Henderson (1904-89), helpis je la aranĝadoj. Kvankam la bando estis ege populara, Henderson meme havis nur malmultan negocan sukceson. Post trafikakcidento en 1928 li tute perdis la negocan intereson kaj neniam plu elprovis sin kiel aferdirektisto. Anstataŭe li fariĝis renoma aranĝisto, kies verkado daŭre influis la ĵazmuzikan mondon.
Krom por sia propra bando Henderson verkis por la bandoj de Teddy Hill, Isham Jones kaj Benny Goodman. En 1934 la orkestro de Benny Goodman estis dungita por la radioelsendo Let’s Dance. Ĉar la elsendo devis prezenti ĉiusemajne novajn titolojn, ĝi aĉetis kelkajn el la aranĝaĵoj de Henderson. Multaj sukcesoj de Goodman devenis el la plumo Fletcher Henderson. Lastan sukcesan titolon laŭ la ranglistoj li atingis majon de 1937 per „Great Caesar’s Ghost“. En la jaro 1939 Henderson malfondis finfine sian propran bandon kaj laboris nure por Benny Goodman kiel pianisto kaj aranĝisto; unuafoje je tio „blankula“ bando ludis kune kun „nigrula“ muzikisto sursceneje. De 1948 ĝis 1949 Henderson kelkfoje koncertis kune kun Ethel Waters. Henderson suferis en 1950 apopleksion, estis parte paralizita kaj ekde tiam ne povis ludi. Li mortis en 1952 je Novjorko.
Henderson estis la unua ĵazmuzikisto, kiu fondis proran ĵazbandegon. Liaj aranĝaĵoj kaj por „nigruloj“ kaj ankaŭ por „blankulaj“ orkestroj formis la komencon de la svingerao. Henderson foje estas nomata „Reĝo de svingo“.
Diskografiaj indikoj
La surdiskigoj de Fletcher Henderson aperis, komencantaj en la jaro 1921 kaj finiĝantaj en 1938, ĉe diskeldonejo Reissue Classics. Reliefigendaj estas la eldonaĵoj The Complete Louis Armstrong with Fletcher Henderson ĉe Forte kun sonregistraĵoj el 1924/25; The Harmony and Vocalion Sessions, Vol 1 und 2 ĉe Timeless Records kun registraĵoj el 1926 ĝis 1928. Ĉe eldonejo Columbia Records aperis A Study in Frustration: The Fletcher Henderson Story kun registraĵoj el la jaroj 1923 ĝis 1938.
1626 Sadeya
Satelito
Tiu satelito havas diametron de 3,81 ± 0,32 km, orbitan de ĉirkaŭ 54 km kaj orbitan periodon de 51,312 horoj (2,138 ± 0,008 tagoj).
Unistalda
Unistalda estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.450 loĝantojn en 2010.
NGC 3005
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Anja Salomonowitz
Anja Salomonowitz naskiĝis en Vieno kaj startis studi artan historion kaj teatran kaj kinan teorion ĉe la Universitato de Vieno, sed rompis la studon poor ŝanĝi al kinakademio, baze ĉe la Universitato de Muziko kaj Teatro, Vieno. Tie ŝi specializiĝis ĉe la studobjektoj de reĝisorado kaj filma muntado. Kiel muntistino ŝi ĉeestis ankaŭ ĉe la Hochschule für Film und Fernsehen (altlernejo por kino kaj televido) en Potsdam-Babelsberg, Germanio.
Filmaro
dokumentaj filmoj:
filmoj:
kurtoj:
Kozlovka
Kozlovka (ruse Козловка) estas urbo en Ĉuvaŝio en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 97219501.
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1967.
La interurba telefona kodo estas 83534, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Volgo.
En jaro 1959 la urbo havis 8,5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 13,1 mil loĝantojn.
Oscar Pizarro
Laŭ Minor Planet Center, li kunmalkovris la  asteroidon 2567 Elba la  kun sia frato Guido Pizarro
La asteroido 4609 Pizarro estis nomita en honoro de ambaǔ fratoj Oscar kaj Guido Pizarro, en rekono de ilia laboro kiel operaciantoj de la Schmidt-teleskopo de 1 m de la Eŭropa suda observatorio.
Distrikto Schweinfurt
La distrikto Schweinfurt situas en la distrikaro Malsupra Frankonio (Unterfranken) de la germana federacia lando Bavario. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Schweinfurt [prononco"Ŝvajnfurt"], kiu mem tamen estas eksterdistrikta urbo kaj sekve ne apartenas al la distrikta teritorio.
Geografio
La distrikto situas centre de la distriktaro. Najbaras norde la distrikto Bad Kissingen kaj la distrikto Rhön-Grabfeld, oriente la distrikto Haßberge kaj la distrikto Bamberg, sude la distrikto Kitzingen kaj la distrikto Würzburg kaj okcidente la distrikto Main-Spessart. La eksterdistrikta urbo Schweinfurt plene ĉirkaŭiĝas per la distrikto.
La distrikta areo kovras parton de la arbarego Steigerwald sudoriente kaj la arbarego Haßberge nordoriente. La rivero Majno trafluas la distriktan areon de oriento okcidenten.
(17394) 1981 ER42
(17394) 1981 ER42 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Carmen Amaya
Carmen Amaya (naskiĝis en Barcelono, mortis  en Bagur, Ĝirono) estis flamenko-dancistino kaj kantistino, de Romaa deveno, naskiĝinta en la kvartalaĉo Somorrostro de Barcelono, Hispanio, Vila Olímpica hodiaŭ.
Ŝi estis nomita "la plej granda hispana cigana dancistino de sia generacio". kaj "la plej eksterordinara personeco el ĉiuj tempoj en flamenko-danco".
Frua vivo
Carmen Amaya naskiĝis en kvartalaĉo de Somorrostro, Barcelono, Katalunio, filino de José Amaya kaj Micaela Amaya Moreno. Ŝi venis el tre malriĉa familio kiu vivis en vagono. Ŝi naskiĝis sub ilia vagono fariĝinta hejmo dum frua vintra ŝtormo. Amaya estis la dua el ses pluvivintaj infanoj de siaj gepatroj. Ŝi havis tri fratinojn kaj du fratojn. Ŝi lernis flamenkon en tre frua aĝo el siaj patrino, onklino kaj multaj aliaj famaj dancistoj de tiu tempo.
Kariero
Amaya unue dancis en kelo apud Granado, Hispanio. Ŝi dancis ekde kiam ŝi estis 5-jaraĝa. Akompanita de la gitaro de sia patro, ŝi dancis en havenkvartalaj tavernoj en Barcelono. Juna homo kiu vidis ŝin danci kiel knabinon estis Sabicas (Agustín Castellón Campos), kiu poste diris "Mi vidis ŝin danci kaj ĝi ŝajnis kvazaŭ io supernatura al mi... Mi neniam vidis iun danci kiel ŝi. Mi ne scias kiel ŝi faris ĝin, mi tute ne scias!". Sabicas fariĝis granda flamenko-gitaristo kaj akompanis ŝin dum multaj jaroj. Li registris Queen of the Gypsies (1959) kaj Flamenco! kun Amaya.
En 1929, ŝi debutis en Parizo kun notinda hispana dancistino Raquel Meller, kun varma aklamo kaj admiro al ŝia danca lerteco. Ŝi poste spektaklis en Folies Bergère. Ŝi malakceptis oferton spektakli en Bonaero ĝis kiam ŝi estis vokita por aperi en Madrido. Post tiu aklamita spektaklo, ŝi akceptis la Bonaeran oferton, spite la protestojn de sia onklo Sebastian, unu el la 16 membroj de sia ĉirkaŭaĵo. Argentinaj ĉeestantaroj estis tiel impresitaj ke ili nomis teatron laŭ ŝia nomo. Ŝi poste turneis en pluraj landoj de Sudameriko, kaj en Meksik-urbo ŝi estis kontraktita de S. Hurok, kiu kondukis ŝin al Novjorko. Ŝi translokiĝis al Usono en 1936, kie ŝi ekrolis en pluraj filmoj kiuj gajnis recenzan aklamon kaj superis ĉart-rekordojn, inkluzive de Los Tarantos, adapto de Romeo kaj Julieta, kaj kurtfilmo Danzas Gitanas ( por Ciganaj dancoj).
Amaya estis invitita de prezidanto Franklin Roosevelt por danci en la Blanka Domo en 1944, kaj ankaŭ de Harry S. Truman en 1953.
Amaya estas entombigita en la tombejo de Ciriego en Santandero.
Filmaro
________
Drietoma
Drietoma, hungare Drétoma estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Drietoma situas en valo sub monto 737 m-ojn alta, laŭ ĉefvojo inter aŭtovojo-Ĉeĥio, proksime de la ĉeĥa landlimo, kie limpasejo funkciis.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1244, poste en 1321 en formo "Drethma". Ĝis 1902 la oficiala hungara loknomo estis Drietoma. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Famuloj
En la vilaĝo naskiĝis hungara geologo János Pettkó.
Kola
La vorto Kola povas signifi:
vidu ankaŭ kolao
Traktilaro
Ludotraktilaro
Abstraktoj (tiriloj) kelkfoje ankaŭ estas fabrikataj el latuno, aluminio aŭ eĉ ŝtalŝnuro (ŝtalŝnurtraktilaro). La ludotraktilaro estas la ligo inter la klavoj kaj la fajfilvalvoj. Ĝi kaŭzas, ke la movado de klavo produktas tonon de unu difinita aŭ ankaŭ pluraj fajfiloj.
Ekzistas diferencaj specoj de ton- aŭ ludotraktilaroj:
mekanika
La tradicia kaj plej elprovita speco estas la mekanika ludotraktilaro. Je tiu la klavo estas ligita per variaj mekanikoj kun la fajfilvalvo; la mekaniko konsistas plejofte el maldikaj bendoj el ligno de malrapide kaj egale kreskinta piceo (ĉ. 10 mm larĝaj kaj 1 mm dikaj), la t.n. abstraktoj, krome el anguloj kaj ŝaftoj el ligno, aluminio aŭ ŝtalo, kiuj estas arigitaj sur t.n. ŝaftotabuloj. La rekta mekanika ligo inter klavo kaj valvo ebligas al la orgenisto kompare kun la aliaj konstrumanieroj la plej bonan kontrolon pri la eksonigo de la fajfiloj, limigas tamen la grandecon de la ludeblaj suborgenoj aŭ „verkoj“. La mekanika traktilaro estas kaj la plej malnova kaj nuntempo denove preferita ludotraktilaro.
Gravaj ludhelpiloj por malpliigo de la prempunkto estas la balancilo samkiel la antaŭvalvo. <br clear="all" style="clear:both;" />
pneŭmatika
La pneŭmatika ludotraktilaro ekestis en la romantiko. Ĝi ebligis kompare al la mekanika traktilaro pli grandan distancon inter ludotablo kaj ventokesto, pli grandajn suborgenojn („verkojn“) kaj variajn ludhelpiloj. Malavantagaj estas la evidenta prokrasto inter klavopremo kaj eksonigo de la fajfiloj samkiel la malbona prizorgebleco (denseco).
''Vd. ankaŭ: Barker-levilo'' <br clear="all" style="clear:both;" />
elektropneŭmatika
Kun la ekesto de la elektrotekniko fine de la 19-a jarcento oni parte anstataŭis la pneŭmatikajn traktilarojn per elektrikaj elementoj. Per tio ankaŭ foraj verkoj estis ludeblaj sen tonprokrasto. La kombinado de elektrotekniko kaj pneŭmatiko konsilindas antaŭ ĉio je membrano-ventkestoj, je kiuj la relajsovalvo estas elektrike mastrumataj. <br clear="all" style="clear:both;" />
elektra
Ekde meze de la 20-a jarcento oni ekipas orgenojn ankaŭ per nurelektrikaj traktilaroj. Sub ĉiu ludovalvo troviĝas malgranda elektromagneto, kiu malfermas la valvon. La sistemo estas nepre necesa lige kun la malofta unuĉambra ventokesto kaj estas alikaze preskaŭ ekskluzive estas uzata ĉe la frotumŝablona ventokesto. La elektra traktilaro funkcias senhezite kaj povas mastrumi valvojn laŭplace grandajn. La traktilarvojo estas nelimigita, tiel ke oni prefere utiligas ĝin por foraj suborgenoj, sed ankaŭ en koncerthaloj kaj ĉe ruleblaj ludotabloj. Ĝis nun la ekmalfermado de la valvoj nek estas influebla nek palpebla flanke de la orgenisto. <br clear="all" style="clear:both;" />
Registrotraktilaro
La registrotraktilaro aŭ Registrilaro estas la ligo inter la registrotiriloj kaj la registroj mem. La registrotiriloj troviĝas en la ludotablo de orgeno garnitaj per nomŝildetoj indikantaj la sonkoloron kaj futotonan nombron de registro.
Samkiel je ludotraktilaro ankaŭ ekzistas diversaj specoj de registrotraktilaro:
mekanika
Ĉe la mekanika registrotraktilaro la tirado de registrotirilo ekfunkciigas mekanikon de tirstangetoj kaj ŝaftoj, kiu rezultigas, ke la registroŝablono en la ŝabloningo super la tonĉambretoj estas tiel translokata, ke difinita registro de la orgeno estas ludebla.
pneŭmatika
La pneŭmatika registrotraktilaro estas trovebla en multaj historiaj orgenoj, plejofte lige kun konusvalva ventokestoj; nuntempe ĝi preskaŭ neniam estas fabrikata. Je tiu ĉi kaj ankaŭ ĉe la sekva speco la registro estas ekfunkciigata per malgrandaj balgetoj. La elektro- pneŭmatika registrotraktilaro ankaŭ hodiaŭ preskaŭ ne estas konstruata; oni trovas ĝis ofte kombine kun la membrana ventkesto.
elektra
Je la elektra registrotraktilaro tiu fariĝo estas elektre regulata, kio havas la avantaĝon, ke oni povas uzi registradohelpilojn k.e. liberajn kombinilojn, ofte lige kun sekvencigilo, kiuj ebligas antaŭprogamadon de registrokombinajoj. Ofte oni muntis krom la kutimaj registrotiriloj ankaŭ baskulojn. Elektromagneto estas ekfunkciigata, kiu forŝovas la registroŝablonon en la ŝabloningo; plejofte magnetbremsilo estas kontraŭŝaltata, kiu garantiu senbruan forŝovadon de la ŝablono kaj bremsas tiun ĉi je la fino de la proceso, tiel ke ne ekestas ĝena klakado.
Je la t.n. registroŝablono-tirmotoro de la firmao Heuss la forto de elektromotoro forŝovas la ŝablonojn. Je tiu ĉi sistema tamen oni foje ne plu povas movigi la ŝablonon per mano kaze de difekto.
Duobla registrotraktilaro
Ĉe la duoba registrotraktilaro plene funkciebla mekanika traktilaro estas ankaŭ mastrumebla elektre per helpo de magnetoj. Tiel oni povas ankaŭ realigi elektronikajn ludhelpilojn.
Novaj evoluoj
Eĉ se ĉitage precipe ĉe la ludotraktilaroj venkas la mekanika varianto, de fojo al fojo ankaŭ je novkonstruaĵoj ekzistas suborgenoj neatingeblaj per abstraktoj. Tie lumkabloj flankenŝovas la elektrajn traktilarojn en orgeno-novkonstruaĵoj.
Oni ankaŭ esploras, kiel realigi specon de „frapdinamiko“ sur la orgeno kaj kiel mekatronike rekonstrui la interaktivan agadon de mekanika traktilaro.
Doubrava (Aš)
Doubrava situas en katastra teritorio Doubrava u Aše kun areo 3,83 km².
Historio
Doubrava estas unuafoje menciata jam en la jaro 1392 kiel posedaĵo de Konrád el Neuberg. En interŝanĝo de la 14-a kaj la 15-a jarcentoj akiras Doubravon familio de Zedtwitz, kiuj proprumas ĝin dum pluaj 500 jaroj, ĝis la jaro 1945. Ĉirkaŭ la jaro 1600 estis en Doubrava konstruita kastelo, kiu estis en la 18-a jarcento alikonstruita en la novgotikan stilon. Super la enirejo estas enmetita blazono de Zedwitzidoj, devenanta el ruinoj de kastelo en Kopaniny. En a jaro 1990 la konstruaĵo de kastelo estis riparita kaj hodiaŭ ĝi servas kiel restoracio. En la 17-a jarcento ĉi tie ekzistis paperfarejo, kiu eksportis paperon en la tutan Eŭropon, sed post la dua mondmilito ĝi pereis.
Preĝejo Ĉieliro de Jesuo (Szekszárd)
La Preĝejo de Ĉieliro estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Szekszárd, en la ĉefplaco.
Historio
En 1794 la pli frua preĝejo cindriĝis pro incendio. La pli nova preĝejo konstruiĝis en la 1800-aj jaroj. Post 8 jardekoj ĝi estis renovigita. La fenestraj bildoj estas videblaj ekde 1905. En 1925 infanoj kaŭzis fajron kaj la bildoj parte neniiĝis. La lasta rekonstruo okazis inter 1983–1992.
Konstruaĵo
La preĝejo havas unu navon, ĉefaltaron, 2 flankoaltarojn kaj unu turon super la enirejo. La sankteja fresko prezentas naskiĝon de Jesuo, la 4 profetojn kaj la 3 reĝojn. Iom for estas fresko pri la 4 evangeliistoj. Poste sekvas freskoj pri Ĉieliro kaj pri 4 katedraloj. La preĝejo estas Monumento historia.
Raúl Castro
Raúl CASTRO RUZ (naskita la 3-an de junio de 1931) estas la dua prezidento de Kubo. Li estas frato de Fidel Castro kaj eksa vicprezidanto de la Ŝtata Konsilio kaj ministro de la armitaj fortoj de 1959.
Raúl partoprenis la revoluciajn eventojn dekomence kun sia frato. Interalie, li estis enprizonigito pro la atako al la fortejo Moncada kaj en 1956 li estis unu el la navigantoj en la ŝipo Granma, kiu portis la unuan grupon de revoluciuloj en la insulon. Li partoprenis la kampanjon de Sierra Maestra kaj gvidis unu el la grupoj, kiuj venkis la reĝimon de Batista en 1959.
Li estis konsiderata la numero 2 de Kubo, kaj la reprezentanto de ĝiaj plej duraj defendantoj. Je la 24-a de februaro 2008 la Ŝtata Konsilio elektis lin kiel posteulon de Fidel Castro.
Victor Meirelles
Victor Meirelles de Lima (naskiĝis en Nossa Senhora do Desterro, nune Florianópolis la 18-an de aŭgusto 1832, mortis en Rio-de-Ĵanejro la 22-an de februaro 1903), estis brazila pentristo pri historio, pejzaĝoj, portretoj kaj bataloj, instruisto kaj desegnisto. Li studis en la Imperia Akademio pri Belartoj en Rio-de-Ĵanejro kie li estis lernanto de Félix Taunay. Li sin dediĉis al la pentraĵoj de historiaj scenoj kaj bataloj. En 1852 li ricevis stipendion por studi kaj pliperfektiĝi en Eŭropo. Tie li pentris unu el siaj verkoj pli konataj: La unua meso en Brazilo. Li laboris en Italio ĉe la studioj de Tomaso Minardi (1787-1871) kaj Nikola Konzoni (1814-1884), kaj en la Lernejo pri Belartoj de Parizo. Reirinte al Brazilo (1862) li fariĝis unu el la preferataj pentristoj de la imperiestro Petro la 2-a kaj estis nomumita profesoro de la akademio, kie li estis respektita kaj admirita de ĉiuj.
Mainhausen
Mainhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Offenbach de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Victor Meirelles
Biografio
Viktor Mejreles estis filo de portugalaj elmigrintoj Antonjo Meirelles de Lima kaj Maria da Conceição, kiuj vivis per limigitaj ekonomiaj vivrimedoj. Laŭraporte, la knabo Viktor pasis sian tempon desegnante virpupojn kaj pejzaĝojn kun insuloj. Lia antaŭtempa talento estis rimarkita kaj stimulita de la familio krome de la lokaj aŭtoritatuloj kaj en 1845 li komencis havi regulajn lecionojn kun instruisto pri geometriaj desegnoj, la argentina inĝenjero Marciano Moreno. Kelkaj el liaj desegnoj estis viditaj kaj aprecitaj de la imperia konsilisto Jerônimo Coelho (1806-1860), kiu ilin montris al la tiama direktoro de la Imperia Akademio pri Belartoj , Felikso-Emiljo Taunay. La direktore seprokraste akceptis la junulon kiel lernanton de la institucio, kiu tiam estis nur dekkvar jara. Translokiĝinte al Rio-de-Ĵanejro en 1847, li ekĉeestis la kurson pri desegnado, kaj la komencaj elspezoj estis pagitaj je grupo de mecenoj kaj liaj instruistoj estis Manuel Joaquim de Melo Corte-Real kaj Joaquim Inácio da Costa Miranda. En la venonta jaro li konkeris ormedalon kaj iom poste li revenis sian naskiĝurbon por viziti siajn gepatrojn. Je tiu epoko datumas la unuaj el siaj plej konataj pentraĵoj: pejzaĝo de la Insulo de la Ekzilo (portugale: Ilha do Desterro).
En 1849 li reiris Rion kaj studis en la Akademio el inter aliaj la disciplinon historia pentrado, genro en kiu li akiris siajn plej grandajn sukcesojn, studante kun José Correia de Lima (1814-1857), kiu estis disĉiplo de la franca pentristo Johano Baptisto Debret (1768-1848). Oni diras ke, Viktor estis brila lernanto, kaj elstariĝis en ĉiuj disciplinoj. En 1852 li venkis Premion de Vojaĝo al Eŭropo dank'al sia pentraĵo Sankta Johano en la karcero.
Studoj en Eŭropo
Li ne estis ankoraŭ 21-jara kiam li elŝipiĝis en la haveno de Havro, en Francio, en junio 1853. Li faris baldaŭan halton en Parizo kaj sekve li establiĝis en Romo, lia origina destino. Tie li trovis du aliajn lernintojn de la Akademio, kiuj ankaŭ estis tie por pliperfektiĝi: Agostinho da Motta (1824-1878) kaj Paliére Grandjean Ferreira (1823-1887), kiuj cetere enkondukis lin en la artisma medio de la urbo kaj orientigis lin rilate la serĉon de la plej bonaj majstroj. Komence li frekventis la lecionojn de Tommaso Minardi, kiu malgraŭ sia famo, havis tro aŭsteran metodon, kie la gelernantoj estis treege subordigitaj al la preceptoj, ne povante elvolvigi siajn proprajn ideojn. Tiam, li forlasis la klasĉambron kaj enmatrikuliĝis en la ateliero de Nicola Konsoni, kiu estis membro de la prestiĝohava Akademio de Sankta Luko. Konsoni ankaŭ estis rigormora, tamen, Mejrelles faris bonan profiton el la sesioj kun vivaj modeloj, neforhaveblaj por la pliperfektiĝado de la desegnoj kun homaj figuroj, kaj esenca elemento en la genro de la historia pentrado. Paralele, li ezkercis en la uzo de la akvarelo kaj ekkontaktis kun la vasta amaso pri antikva arto de la itala ĉefurbo. En la dua etapo, li translokiĝis al Florenco, kaj konis la lokajn muzeojn, kaj li estis tre influita pri la arto de Veronese. Kiel studo, li kopiis kelkajn pentraĵojn de la renesanca majstro, same kiel el aliaj renomaj figuroj, tiaj kiaj Tiziano, Tintoretto, Lorenzo Sotto (1821-1863) kaj Campagnuolo. Obeante la postulojn de la Akademio, li regule ŝipsendadis siajn verkojn al Brazilo kiel rezulto pri sia progreso. Lia profitado estis tiel alta ke la brazila registaro decidis renovigi en 1856 lian stipendion pliajn tri jarojn, krom indiki al la artisto liston da novaj specifaj studoj kiujn li devis plenumi. Tiamaniere ke, en 1856, li foriris al Milano kaj baldaŭe al Parizo. Li provis esti akceptita kiel lernanto de Paul Delaroche (1797-1856), sed la majstro mortis neatendite. Do li devis preni novan orientiĝon, tiam kiam li trovis Léon Cogniet-on (1794-1880), romantika pentristo same fama, kaj membro de la Lernejo pri Belartoj , krom esti referenco por fremduloj kiuj venadis studi en Eŭropo. Poste li studis kun Andrea Gastaldi (1826-1889), kiu estis preskaŭ samjara kiel Mejrelles, tamen li posedis pli avangardan vizion pri l'arto kaj donis al li gravajn instruojn pri koloroj. Arauĵo Porto-Alegre, tiama direktoro de la brazila akademio, estis alia altvalora kaj atenta mentoro, kiu donis al li aldonan orientiĝon pere de konstanta interkorespondado. Lia rutino, laŭraporte, estis preskaŭ kvazaŭmonaĥa, ĉar li tute sin dediĉis al arto, kaj denove liaj studoj estis konsideritaj tiel bonaj ke lia stipendio estis alifoje prokrastita du pliajn jarojn. En tiu epoko, lia produktaĵaro estis multenombra, kie elstariĝis verkoj kiel La Unua Meso en Brazilo, kiu havigis al li spacon kaj laŭdojn en la Prestiĝa Salono de Parizo en 1861, cetere, tio estis okazintaĵo neniam vivita por la brazilaj artistoj, kaj tio eĥis tre positive en Brazilo.
Reiro al Brazilo kaj konsekrado
Kiam li reiris al Brazilo, okaze de la finiĝo de sia stipendio, oni jam celebris lin kiel geniulon. Li publike ekspoziciis La Unuan Meson kaj el inter la multaj omaĝoj al li faritaj, li ricevis el la imperiestro Petro la 2-a la Imperian Ordenon de la Rozo en la grado kiel kavaliro. Post iom da tempo li forvojaĝis al Sankta Katarino por viziti sian patrinon - bedaŭrinde lia patro mortis kiam li estis en Eŭropo. Kiam li reiris al Rio, li estis nomumita honoriga instruisto de la akademio, kaj post iom da tempo li estis promociita kiel provizora instruisto, kaj pli malfrue li fariĝis titulara instruisto. Atestoj de liaj gelernantoj konfirmas la respekton al la artisto, kiu ĉiam provmontris sian senpekan karakteron kaj sian grandegan sindediĉon al la instruado, estante rigardita kiel atentema pacienca instruisto kaj vere interesita pri la progresado de siaj disĉiploj. Lia famo plifirmiĝis kaj estas de tiu epoko la pentraĵo Moema, unu el la verkoj pli konataj de la brazila priindiĝena pentraĵoj, kiu en ĝia unua ekspozicio malfeliĉe ne sukcesis altiri la publikan atenton. Malgraŭ tio, li ricevis mendon de la imperia familio, kaj pentris la Edziniĝon de la Princino Izabela kaj portreton de la imperiestro en 1864, krom portretoj de membroj de la nobelaro kaj de la politikaro. Li ankaŭ fariĝis konata dank'al sia sindediĉo al la naciaj kaŭzoj, kaj tial li estis dungita em 1868 de la registaro por krei pentraĵojn pri la Milito de Paragvajo, kiu estis tiam okazanta, per kontrakto kiu honorigis lin kaj samtempe faris al li bonan laborpagon.
Senprokraste Mejrelles translokiĝis al la regiono de la konflikto por kolekti impresojn de la pejzaĝo kaj de la militisma medio. Kiam li reiris Rion, li prenis al si spacon en la Monaĥejo de Sankta Antono, kiun li transformis en atelieron kaj persistege sin donis al la laboro, izoliĝante el la mondo. El tiu klopodo, rezultis du el liaj plej gravaj verkoj, ambaŭ grand-dimensiaj: La Trairo de la Rivero Humaitá kaj La Marmilito de Riaŝuelo, krom La Sieĝo de la Vaporŝipo Alagoas. Dum li sin donis al tiuj laboroj, li ricevis la viziton de la imperia familio, kiun li tenadis kontaktojn, kies rezulto estis novaj pentraĵoj kaj la sendo de la Marmilito por reprezenti Brazilon en internacia foiro promociita en Usono. Malfeliĉe, reveninte el la ekspozicio, la pentraĵo ruiniĝis.
Katedralo de Ibizo
La Katedralo de la Virgulino de la Neĝoj aŭ de Ibizo, troviĝas en la urbo Ibizo, Balearoj, Hispanio. Ĝi estis konstruita sur la antikva moskeo Jebisaho. Ĝi estis konstruita en la 13-a jarcento el la stilo kataluna gotiko, kvankam la navo estas baroka. En tiu ĉi katedralo estas kultata Sankta Maria la Plejgranda kaj la Virgulino de la Neĝoj (ĉi lasta Patronino de Ibizo), ĉar ambaŭ estis festoj plej proksimaj al la 8-a de aŭgusto, dato de la konkero de Ibizo kaj la katalunoj volis starigi preĝejon por celebri tian eventon.
Kozelsk
En la urbo estas fervoja stacio.
Victor Meirelles
Lastaj jaroj
En 1889, kune kun la Proklamado de la Respubliko, la oficialaj artistoj dum la Monarkio ekis esti politike persekutataj kaj li estis anticipe eksigita el la Nacia Lernejo pri Belartoj, kiu anstataŭis la Imperian Akademion. Do, Viktor Mejrelles estis forigita de sia posteno sub la preteksto esti alte jaraĝa. En 1893, la artisto provis fondi sian propran lernejon, sed ne sukcesis. Sen rimedoj, la artisto instalis la Panoramon de Rio-de-Ĵanejro en barakon, kie li pagpostulis unu mil rejsojn por ĉiu vizitanto. Parto de tiuj rimedoj estis uzita por lia supervivaĵo kaj la alia parto estis donacita al la Sankta Domo de la Favorkoreco (portugale: Santa Casa de Misericórdia), ĉar tion decidis la artisto mem. La ĝojego kaj la agnosko de la artisto transformiĝis en mizeron. Multaj verkoj perdiĝis pro nescio de la tiamaj aŭtoritatuloj, kiuj esence ne sciis distingi la politikan ideologion disde la arto. Finfine la artisto preterlasis produktadi kaj daŭre vivis malsana kaj forlasita. En mateno de karnavala dimanĉo, en la 22-a de Februaro 1903, Viktor Mejrelles ne rezistis kaj mortis, estante 70-jara, en la simpla domo kie li vivis. Nenio ŝanĝis en la vigleco de la karnavaluloj en la ĉefurbo de la respubliko, eĉ ne la morto de unu el la plej grandaj pentristoj de la brazila historio.
Kozelsk
En jaro 1959 la urbo havis 12,1 mil loĝantojn, en 2002 kalkulis 19,9 mil.
Historio
La unuaj mencioj pri la loko devenas de 1146. Kozelsk estas tiam menciita kiel parto de Ĉernihova Princlando. La urbo famiĝis dum invado de mongoloj sub gvido de Batua ĥano printempe 1238. Loĝantoj, aŭdinte pri pli frua amasbuĉado fare de mongola armeo, defendis sin malespere dum 7 semajnoj, mortigante ĉirkaŭ 4000 da mongolaj soldatoj. Post konkero mongoloj preskaŭ tute detruis la urbon kaj ekstermis ĉiujn defendantojn kun ilia teoria gvidanto Vasil, dek-duaĝa filo de la princo Titus. Dum la jaroj 1446 - 1494 Kozelsk, post disfalo de la Ora Hordo, kiel unu el superokaaj princlandoj, fariĝis mallongtempe parto de la Granda Duklando de Litovio. Ekde 1494 estis konkerita de soldatoj de la Granda Duklando de Moskvo kaj fariĝis parto de Rusio.
La plej bone konata konstruaĵo de Kozelsk estas 18-jarcenta monaĥejo, Optina Ermitejo. Tie dum la jaroj 1939 - 1940 funkciis soveta internigejo por poloj. Militservaj kaj rezervaj oficiroj kune kun substandardistoj de Pola Armeo post anekso de orientaj partoj de Pollando fare de Sovetunio la 17-an de septembro 1939 fariĝis militkaptitoj. Inter la 1-a ĝis 4-a de novembro ĉiuj polaj militkaptitaj-oficiroj estis dislokitaj en sovetaj urboj Kozelsk kaj Starobilsk, funkciuloj de polico, limgardistoj kaj prizongardistoj en Ostaŝkov. Inter aprilo kaj majo 1940 NKVD transportis ĉirkaŭ 4500 al arbaro apud Katin, kie dispafis ĉiun per kuglo malfronte de la kapo dum tiel nomata masakro de Katin.
Wissous
Wissous ​[visu] estas franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Wissoussiens.
Dražičky
Dražičky (Klein Draschitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.
Marieluise Fleisser
Naskiĝinte en Ingolstadt, ŝi ekde 1919 studis teatran sciencon kaj germanistikon en Munkeno. En la jaro 1926 ŝi transloĝiĝis al Berlino kaj vivtenis sin de la verkado.
En 1932 ŝi reiris al Ingolstadt. La nazioj bruligis ŝiajn verkojn kaj ekde 1935 ŝi ne plu rajtis publikigi. Ŝi edziniĝis kaj eklaboris kiel vendistino. Post la Dua mondmilito ŝi daŭrigis sian verkistan karieron.
Marieluise Fleißer mortis en Ingolstadt.
Societo svisa de profesoroj de instruado sekundara
Societo svisa de profesoroj de instruado sekundara estas societo de svisa gimnazioinstruistoj; Gimnazio.
La societo
La 27-an de aŭgusto 2010 la societo festis en la Universitato de Berno la 150-an datrevenon. La societo estas la svisa ĉapa societo.
La gazeto
La societo eldonas la gazeton "Gymnasium Helveticum", "la gimnasio helveta" en germana kaj franca lingvo.
Aliaj kantonaj societoj
La svisaj kantonoj havas ankaŭ kantonajn societojn de gimnazioinstruistoj. La kantonajn societojn diskutas ofte problemojn de laborkontraktoj kaj financajn kaj rekompencajn demandojn.
3206 Vuhano
3206 Vuhano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Purpura Monto, apud Nankingo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉina urbo Vuhano (ĉine : 武汉, pinjine Wǔhàn) ĉefurbo de la provinco Hubejo.
2533 Fechtig
2533 Fechtig estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astrofizikiston Hugo Fechtig.
Újezd (distrikto Domažlice)
Újezd (antaŭe ankaŭ Kozinův Újezd aŭ Újezd u Domažlic) estas devena privilegiita ĥodia vilaĝo situanta en meza parto de distrikto Domažlice en Ĉeĥio. Ĝi senpere etandiĝas sub ĥodia memoriga monto Hrádek (585 m) kun statuo de ĉi tiea naskiĝinto Jan Sladký Kozina. Vivas ĉi tie. Ĝi situas 5 km okcidente de Domažlice. Sub administradon de vilaĝa oficejo apartenas ankaŭ proksima vilaĝeto Petrovice, troviĝanta proksimume en duona vojo inter Újezd kaj Domažlice.
Historio de la vilaĝo
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1325. En 1652 en Újezd naskiĝis konata gvidanto de ĥodia ribelo kontraŭ trhanova sinjoro Lamminger (Lomikar) Jan Sladký Kozina, kiu estis pro sia agado en novembro de 1695 en Plzeň ekzekutita. En la jaro 1873 la vilaĝon grave neniigis granda incendio.
Interesaj konstruaĵoj en la vilaĝo
En la vilaĝo estas pli granda nombro de belaj kaj interesaj konstruaĵoj de popola arkitekturo. La plej konata estas eble ĝuste Bieno de Kozina, en kiu hodiaŭ estas lia memorigĉambro kaj muzeo de ĥodiaj tradicioj. Tre bele riparita estas ankaŭ loka preĝejo.
Hrádek
Jam la menciita monumento de Kozina sur Hrádek (preskaŭ 1 km okcidente de la vilaĝo) estis konstruita en la jaro 1895 laŭ propono de F. Hošek kaj Č. Vosmík. La statuo sur la soklo estas alta 3,2 m.
Nuntempo
Hodiaŭ Újezd estas bele riparita vilaĝo. Danke al sia avantaĝa situo kaj interesaĵoj ĝi estas ofta celo de turistoj ekkonantaj Ĥodion.
Kozjmodemjansk
Kozjmodemjansk (ruse Козьмодемьянск) estas urbo en Mariio en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1583.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1781.
La interurba telefona kodo estas 83632, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
La urbo estas sur dekstra bordo de rivero Volgo.
En jaro 1959 la urbo havis 12,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 22,8 mil loĝantojn.
Carlo Saraceni
Carlo SARACENI (Venecio, 1570 - Venecio, 16-an de junio 1620) estis itala pentristo de la unua baroko, ligita al karavaĝismo.
Kvankam li naskiĝis en Venecio, liaj pentraĵoj estas pli romaj. Li translokiĝis al Romo en 1598, aliĝante al la Akademio de Sankta Luko en 1607. Li neniam vizitis Francion, kvankam li parolis flue la francan kaj havis francajn sekvantojn, kaj ankaŭ francajn vestojn. Liaj pentraĵoj, tamen, estis komence influitaj de la dense arbarkovrita pejzaĝo kun homaj figuroj de la germana pentristo (loĝanta en Romo) Adam Elsheimer. En formatoj similaj al tiuj de Elsheimer, Saraceni kreis ses pejzaĝojn kiuj ilustris La flugon de Ikaro (Museo di Capodimonte, Napolo); Moseon kaj la filinoj de Jetro (Nacia Galerio, Londono) kaj Marso kaj Venuso (Muzeo de Arto de San-Paŭlo).
Kiam la fama Morto de la Virgulino de Caravaggio (hodiaŭ en Luvro) estis malakceptita en 1606 de la preĝejo de Sankta Maria de la Scala, Saraceni estis kiu faris taŭgan anstataŭanton, kiu restas tie. Ĝi estis influita de la drameca lumigo de Caravaggio, ĝiaj monumentaj figuroj, naturaj detaloj, tiel ke ĝi estas kalkulita inter la unuaj "tenebristaj" aŭ "karavaĝistaj". Lia laboro, kun karakteriza karavaga kandelo Judit kaj la kapo de Holofernes estas ĉe la Dayton Art Institute.
Saraceni maturiĝis rapide inter 1606 kaj 1610. Lia plene matura kariero disvolviĝis en la jardeko post 1610. En 1616-17 li kunlaboris kun la freskoj por la Reĝa Halo en la Kvirinalo, Romo. En 1618 li ricevis pagon por du pentraĵoj en la preĝejo de S. Maria dell 'Anima. Komponaj detaloj de lia fresko pri la Naskiĝo de la Virgulino en la Kapelo de la Anunciacio, S. Maria in Aquiro, estas ripetataj en panelo konservita en Luvro.
11067 Greenancy
11067 Greenancy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras Nancy Green, naskiĝintan en Bostono. Ŝi studis violonĉelon ĉe la Lernejo Juilliard kaj debutis en la Lincoln Center, studis en Londono kun Jacqueline du Pré kaj instruis la violonĉelon ĉe la Guildhall School of Music and Drama de Londono. Instruistino ĉe la Universitato de Arizono de 1995, ŝi internacie ludas kaj registras.
Listo de membroj de Academia Europaea
Jen listo de elektitaj membroj de Academia Europaea:
Eŭgeno de Savojo
Eŭgeno de Savojo, naskita la en Parizo, mortinta la  en Vieno, estis unu el la plej famaj militestroj de habsburga Aŭstrio. Li estis el la dinastio Savojo kaj uzis jenajn diverslingvajn formojn de sia nomo: En sia subskribo li uzis la mikslingvan formon "Eugenio von Savoy".
Gravaj bataloj
Inter 1707 kaj 1715 li estis guberniestro de Milano.
Inter 1716 kaj 1724 li estis guberniestro de la Habsburga Nederlando (nur laŭtitole, la efektivan regadon faris aliaj).
Diego de Almagro la Juna
Biografio
Filo de Diego de Almagro kaj de indianino de Panamo, li aliĝis al sia patro iom post la konkero de la Inkaa imperio en 1535. Post la ekzekuto de lia patro en 1538, li fariĝis lia sola heredanto. Tamen, la Pizarroj malhelpis al li ĝui pri siaj titoloj, kaj tenis lin sub gvatado en Limo.
Malgraŭ tio, kelkaj iamaj subtenantoj de Almagro federiĝis ĉirkaŭ li. En 1541, sub la gvidado de Juan de Rada, ili murdis Franciscon Pizarro. Diego de Almagro la Juna tiam rapide fariĝis agnoskata kiel guberniestro de la plimulto de urboj de Peruo.
19691 Iwate
19691 Iwate estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi ŝuldas sian nomo al la gubernio Iŭate en la regiono Tohoku, norde de la insulo Honŝu (Japanio). La tiea marborda regiono estis grave difektita pro la tertremo de Sendajo en 2011. Iŭate havas unu el plej malnovaj institucioj en Japanio (Observatorio de Mizusaŭa), kiu estas establita por mesuroj de la tera rotacio.
NGC 3006
NGC 3006 (aliaj indikoj — MCG 7-20-55, ZWG 210.37, NPM1G +44.0144, KUG 0946+442, PGC 28235) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Churfirsten
Churfirsten, en Esperanto ankaŭ Ĥurfirstoj, estas montoĉeno respektive montarmasivo konsistanta el 7 (aŭ depende de la nombradmaniero ĝis 13) rimarkindaj pintoj inter Togenburgo kaj Sarganslando respektive inter la valo de la supra Turo kaj Valenlago.
Nomo
La nomo kredeble venas de Chur = Koiro kaj First = montopinto(-ĉeno), kresto, firsto.
Geografio
La Churfirsten formas akvodislimon inter Turo kaj Stimmi norde kaj Valenlago, kiu apartenas al la riversistemo de Limato, sude. Al la Valenlago la rokvandoj de Churfirsten falas preskaŭ vertikale. La altecdiferenco inter la plej profunda loko de la lago kaj la pinto de Hinterrugg estas pli ol 2000 m.
La 7 pintoj
La 7 plej rimarkindaj pintoj estas de oriento al okcidento:
Turismo
En vintro la Churfirsten estas parto de grava ski- kaj neĝtabuladregiono. Ek de Wildhaus, Unterwasser, Malnov-Sankt-Johano, Nesslaŭ kaj Krummenaŭ la diversaj monto-pintoj estas alireblaj per diversaj aertelferoj, funikularoj kaj seĝtelferoj. Ankaŭ somere la regiono estas ŝatata por belaj montgrimpadoj kaj dank al la turisma infratstrukturo facile alirebla.
Iván Ruttkai
Iván RUTTKAI, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ruttkai Iván estis hungara aktoro, rapidsketisto, grafikisto. Lia origina familia nomo estis Russ, lia posta nomvarianto estis Ruttkay. Liaj gefratoj estis Éva Ruttkai kaj Ottó Ruttkai. Iván Ruttkai naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Stokholmo (pri la datenoj mankas konsento inter biografioj!).
Biografio
Iván Ruttkai komencis la aktoradon infanaĝe en infanteatro de Artúr Lakner. Ekde 1936 li ricevis filmajn rolojn. Post la 2-a mondmilito li apartenis al Nacia Teatro (Szeged), poste en pluraj ĉefurbaj teatroj. Tiutempe li estis ankaŭ rapidsketisto, hungara ĉampiono. Li partoprenis en Vintra Olimpiko 1948 en Sankta Maŭrico. En nekonata tempo li disidis al Svedio (eble dum la Hungara revolucio de 1956), kie li komence aktoradis, poste li estis grafikisto. En Hungario liaj grafikaĵoj ne estas troveblaj. Li havis svedan edzinon, kiu naskis 2 gefilojn.
Consuelo Velázquez
Consuelo Velázquez (* 29-an de aŭgusto 1916 en Ciudad Guzmán, Jalisco; † 22-an de januaro 2005 en Meksikurbo) estis meksika muzikistino kaj komponistino.
Vivo
La naskiĝdato ne estas precize konata. Malsamaj fontoj indikas jenajn datojn: 21-a (aŭ 29-a) de aŭgusto 1916 ( aŭ 1920 aŭ 1924). Supozeble pro tio kelkaj fontoj indikas, ke Consuelo komponis sian furoraĵon Bésame mucho jam en la aĝo de dek kvin jaroj.