cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fenestro de Gerhard Richter en la Katedralo de Kolonjo
Fenestro de la Katedralo de Kolonjo estas la nomo kiun oni uzas lastatempe por aludi al la fenestra vitralo en la suda transepto de la Katedralo de Kolonjo desegnita de la kolonja artisto Gerhard Richter. Sur surfaco de 106 m² 11.263 vitraj kvadratoj de 72 koloroj 9,6 cm × 9.6cm grandaj estis hazarde aranĝitaj. La fenestro estis inaŭgurita la 25an de aŭgusto 2007 kiel parto de eŭkaristia celebro; la abstraktismo de la verko estis kaj laŭdita de kelkaj kaj tre kritikita de aliaj. La moderneco de la vitralo ege kontrastas kun la formala gotikeco de la fenestra kadro.
Maurice Allais
Maurice ALLAIS [Moris ALE] (naskiĝis la 31-an de majo jare 1911 en Parizo, mortis la 10-an de oktobro jare 2010 en Saint-Cloud) estis franca ekonomikisto, kiu ricevis en la jaro 1988 la Nobelan Premion de ekonomiko.
Néma (Maŭritanio)
Nema (arabe النعمة), estas ĉefurbo de la administra unuo Hod-eŝ-Ŝarki en sudoriento de la okcident-afrika ŝtato Maŭritanio kaj situas ĉe la limo al najbara ŝtato Malio. Ĉ. 120 km sudokcidente situis Koumbi Saleh, ĉefurbo de la Imperio de Ganao. Nema estas finpunkto de la Route de l'Espoir, la sola maŭritania longvojo en la okcidenta-orienta direkto.
100 vortoj de la 20-a jarcento (Germanio)
La 100 vortoj de la 20-a jarcento estas kolekto de precize 100 vortoj, kiuj estis elektitaj en Germanio kiel aparte tipaj por la 20-a jarcento.
Néma (Maŭritanio)
La loĝantaro de la urbo duobliĝis en la 1970-aj, 80-aj jaroj, 7.949 de 1977 al 15.747 en 1988 kaj tie stabiliĝis. En 2000, en la urbo vivis 13.759 loĝantoj, en 2005 oni kalkulas je 15.310, tiel ĝi estas la kvina plej granda urbo en tiu regiono de Maŭritanio, post urboj Adel Bagrou kiel plej granda, Boû Gâdoûm, Timbédra kaj Boû Steïlé.
100 vortoj de la 20-a jarcento (Germanio)
La elekto okazis in kunlaboro kun la Gesellschaft für deutsche Sprache (Asocio por la germana lingvo) per: Friedrich Dieckmann (literatursciencisto), Hans Helmut Hillrichs (estro de la ZDF-ĉef-redaktejo kulturo), Walter Jens (profesoro pri retoriko), Friedrich Küppersbusch (TV-moderatoro), Sigrid Löffler (ĉefo de la felietono-sekcio de la gazeto Die Zeit), Peter von Matt (literatursciencisto), Johannes Willms (ĉefo de la felietono-sekcio de la gazeto Die Zeit).
Maurice Allais
Li finstudis politeĥnikan lernejon en Parizo jare 1933 kaj post laboris en nacia ofico de ministoj. Dum la Dua mondmilito li partoprenis la operaciojn en italaj frontoj. Poste li servis en la statistika buroo de montminaj aĵoj en Parizo. De jaro 1946 li estiĝis profesoro en universitato de statistiko en Parizo. Li ankaŭ laboris en Usono, Svisio kaj en aliaj landoj. Jare 1980 li demisiis, sed ĝis nun li daŭrigis lian aktivan sciencan agadon.
Verkoj de Allais estas dediĉitaj al ĝenerala teorio de ekvilibro kaj komuna optimumo, al teorio de ekonomika kresko, teorio de maksimuma efikeco, teorio de distribuo, teorio de monoj kaj teorio de elekto. Li estas aŭtoro de teoremo de ekvivalenteco, paradosko de Allais.
Miklós Palkovits
Miklós Palkovits [miklOŝ palkoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Palkovits Miklós estas hungara kuracisto, anatomo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995), membro de Academia Europaea (1993).
Miklós Palkovits naskiĝis la  1933 en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Palkovits frekventis universitaton en sia naskiĝurbo inter 1952-1958, poste samloke li ekinstruis. Li doktoriĝis en 1973 antaŭ la akademio. Li profesoriĝis en 1980, li pensiuliĝis en 2003, tamen li instruas plu. Inter 1969-1982 li instruis ankaŭ en Italio, Nederlando, Usono. Li partoprenas en redaktadoj de diversaj fakrevuoj, interalie Neuroendocrinology. Li okupiĝas pri nervoj en la cerbo. Li ricevis hungarajn premiojn inter 1976-2005, en 1993 eksterlandan premion.
Roccacasale
Roccacasale estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Akademia Muzika Teatro Stanislavski kaj Nemiroviĉ-Danĉenko de Moskvo
La Akademia Muzika Teatro Stanislavski kaj Nemiroviĉ-Danĉenko de Moskvo (Московский Академический Музыкальный Театр имени народных артистов К. С. Станиславского и В. И. Немировича-Данченко) estas muzika teatro en Moskvo.
Turnoplilongigita kvinlatera kupolo
En geometrio, la turnoplilongigita kvinlatera kupolo estas unu el la solidoj de Johnson (J24). Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti konstruita per turnoplilongigo de kvinlatera kupolo (J5) per aldono de deklatera kontraŭprismo al ĝia bazo. Ĝi povas esti konsiderata ankaŭ kiel turnoplilongigita kvinlatera dukupolo (J46) de kiu unu el ĝiaj kvinlateraj kupoloj estas forprenita.
Křižíkova (Praga metroo)
Křižíkova estas stacio de Metroo en Prago sur Linio B, malfermita en jaro 1990.
Gibonoj
La gibonoj estas homoideaj simiuloj vivantaj en arbaroj de Sudorienta Azio. Ili estas nun ege minacita pro detruo de siaj vivlokoj. La gibonoj estas senvostaj, kaj elstaraj pro sia lerteco saltegi de branĉ-al-branĉo pere nur de la brakoj (tamen okazas foje akcidentoj, kaj ke ili mortas). Alia konduttrajto aparta estas iliaj "kantoj", kiun ili eligas socie en la vespero.
Jean-Sifrein Maury
Jean-Sifrein (aŭ Siffrein) Maury, naskiĝinta ĉe Valréas (Papa Ŝtato) la 26an de junio 1746 kaj mortinta en Romo (Italio) la 10an de majo 1817, estis franca verkisto kaj ekleziulo, kardinalo kaj arkiepiskopo de Parizo.
Al Ĝaŭf (Libio)
Al Ĝaŭf (arabe الجوف, latinliterigo laŭ DMG al-Ǧauf) estas urbo de 17 320 loĝantoj (laŭ la censo de 1984) en la sudokcidento de Libio. Ĝi estas la ĉefurbo de la distrikto Al Kufra. La urbo estas oazo en la dezerto Saharo kaj apartenas al la historia regionego Cirenio. La urbo preskaŭ ne ricevas pluvon, nur 2,5 milimetrojn po jaro, kaj somere la tagaj temperaturo ofte superas 38 celsiusajn gradojn.
Jean-Sifrein Maury
Li estis elektia deputito de la pastraro ĉe la Ĝeneralaj Ŝtatoj de 1789 por Péronne. Li defendis la interesojn de la pastraro kaj de la nobelaro kaj li iĝis kontraŭanto de Mirabeau, elektita de la tria stato. Li luktis kontraŭ la emancipiĝo de la Judoj de Francio en 1789 kaj 1790. Li protestis ĉefe kontraŭ la civila konstitucio de la pastraro kaj defendis la papan aŭtoritaton. Poste li elmigris al Romo.
Al Ĝaŭf (Libio)
Dum la libia revolucio de 2011, la urbo rapide aliĝis al la opoziciantoj kaj ne plu estis regita fare de la ŝtata armeo de Muamar Kadafi.
Maria Luiza (Parmo)
Maria Luiza de Aŭstrio, Marie-Louise d'Autriche, plennome Maria Ludovica Leopoldina Franziska Therese Josepha Lucia von Habsburg-Lothringen, arkidukino de Aŭstrio, princino de Hungario kaj Bohemio (naskiĝis en Vieno; mortis  en Parmo) estis (progeedza) imperiestrino de la Francoj de 1810 ĝis 1814, poste (reganta) dukino de Parmo kaj Piaĉenco ĝis 1847.
Pliaĝa filino de imperiestro Francisko la 1-a de Aŭstrio, ŝi estis edzinigita en 1810 al imperiestro de la Francoj kaj reĝo de Italio Napoleono la 1-a por sigeli la Traktaton de Schönbrunn (1809) inter Francio kaj Aŭstrio, post la malvenko de Aŭstrio en la batalo de Wagram en 1809.
Nevole irante al la imperia kortego de Tuileries, Marie-Louise baldaŭ komencis aprezi sian novan pozicion kvankam Francoj ne amis ŝin kaj ŝi ne sentis sin hejme en tiu lando, kiu dudek jarojn antaŭe, senkapigis alian aŭstran arkidukinon, nome ŝian praonklinon Marie-Antoinette.
Kiam Napoleono estis venkita de la Sesa Koalicio, Marie-Louise decidis ne sekvi lin en lia ekzilo al insulo Elbo, sed revenis kun sia filo Napoleono la 2-a al la kortego de Vieno. Post la Cent-Tagoj kaj la definitiva malvenko de Napoleono en Batalo de Waterloo, la imperiestrino, por pli bone defendi la aferojn de sia filo, decidis resti fidela al sia devena familio Habsburgo-Loreno. La Viena kongreso konsentis doni al ŝi, en 1815, la duklandon de Parmo, Piaĉenco kaj Guastalla. Ŝi estis nur 24-jaraĝa.
Severe kritikita de la Francoj pro tio ke ŝi forlasis Napoleonon dum la malvenko, Marie-Louise, kiu guberniis dum perturbita periodo, male sukcesis, per klara kaj socia politiko streĉe gvatata de Aŭstrio, esti amata de Parmanoj kiuj nomis ŝin "la bona dukino".
Amoro
Amoro (aŭ koito, kopulo, kopulacio, sekskuniĝo) estas seksuma ago plej ofte pri la enigo kaj puŝado de peniso en vaginon por plezuro aŭ reproduktado. Aliaj formoj de penetra koito inkluzivas anusan seksumadon (enigo en anuson per peniso), buŝa seksumado (enigo en buŝon de peniso aŭ inseksorgano), fingrumado (seksuma enigo de fingroj) kaj la uzo de gadmeso. Ĉi tiuj agoj havas fizikan intimon inter du aŭ pli da individuoj kaj homoj ofte faras ilin por fizika aŭ emocia plezuro kaj povas kontribui al ligiĝo inter homoj.
Vidpunktoj varias pri la konsisto de koito aŭ alia seksumaj agoj, kio povas influi vidpunktojn pri seksuma sano. Kvankam koito ĝenerale indikas penisan eniron en vaginon kaj la eblecon krei infanon, ĝi ankaŭ ofte indikas eniran buŝan seksumadon kaj penisan eniron en anuson. Ĝi kutime ampleksas seksuman penetron, sed oni povas ankaŭ konsideri masturbadon koito. Seksumado povas signifi ian ajn formon de seksuma agado.
Varie lokoj restriktas certajn seksajn agojn, kiel incesto, seksaj agoj kun neplenaĝuloj, prostituado, seksperforto, seksumo kun nehomaj bestoj, anusa seksumo, antaŭgeedziĝa kaj ekstergeedziĝa seksumo. Religiaj kredoj ankaŭ influas personajn decidojn pri seksumado, ekzemple decidojn pri virgeco aŭ leĝaj kaj politikaj aferoj. Religiaj vidpunktoj pri sekseco varias grave inter malsamaj religioj kaj inter sektoj de la sama religio, kvankam estas oftaj temoj, kiel malpermeso de adulto.
Ĉe la homoj amoro ofte estas ligita al amo, kaj en la plej multaj socioj ekzistas apartaj leĝoj aŭ reguloj pri amorado. Ekzistas kaj la amoro inter homoj de malsamaj seksoj (alisekseme), kaj la amoro inter homoj de la sama sekso (samsekseme).
En Esperanto ekzistas ankaŭ la pli sciencaj esprimoj koito, kopulacio kaj sekskuniĝo, la pli neformala seksumo kaj la pli vulgara fiko.
Fakte amoro povas esti en 5 kazoj:
Koito
Koito estas teknika vorto por la plej mekanika parto de seksumado ĉe homo. Koito okazas inter du individuoj de malsamaj seksoj kaj konsistas en la penetrado de la peniso de la viro en la vaginon de la ino. Kompleta koito finiĝis post la ejakulado de spermo en la vagino (kaj ofte okazas orgasmo ankaŭ je la virino).
Koito donas okazon por du korpaj konsekvencoj, gravediĝoj kaj seksaj malsanoj (aidoso, gonoreo, sifiliso, ktp). La kondomo povas malhelpi ambaŭ ĉi tiujn konsekvencojn, sed ĝi ne estas garantio. Aliaj kontraŭgravediĝaj sistemoj (ekzemple, la postkoita pilolo) povas malhelpi gravediĝon sed ne preventas infektiĝon per virusoj nek bakterioj.
Kontraŭ komuna mito, la metodo de interrompita koito, kiam la viro eltiras la penison antaŭ ejakulado, ne preventas gravediĝon! Ofte, spermoj estas en la klara likvo, kio lubrikas la penison je la komenco de koitado.
Ĉe bestoj oni parolas pri kopulacio kaj nur malofte, erare, pri koito, kiam la bestoj kopulacias penise.
Acero
Acero (science: Acer ) estas genro de falfoliaj arboj, el kiuj pluraj rimarkeblas per aŭtune buntaj koloroj. La blanka aŭ helruĝa ligno estas utiligata precipe por mebloj kaj tornaĵoj.
Manglo
La manglo (Rhizophora mangle), origine neotropisa kaj afrotropisa arbospecio, nuntempe estas disvastigita en la estuaraj ekosistemoj tra la Tropikoj. Ĝiaj vivonaskaj "semoj", nomitaj propageroj, iĝas tute maturaj plantoj antaŭ ol defali de la patrina arbo. La propageroj estas dissemitaj per akvo ĝis eventuala enradikiĝo en la neprofunda maro. Manglo vegetas sur aeraj radikoj, kiuj arke leviĝas super la akvonivelo, prezentante la tipan mangrovoaspekton.
Disvastiĝo
La manglo estas aprezita planto por la marbordaj ekosistemoj de Florido, Luiziano, kaj Teksaso. En sia hejma vivmedio Brazilo, ĝi estas minacata de invadaj specioj kiel ekzemple la ruĝa pipro Schinus terebinthifolius. La manglo mem estas konsiderata kiel invada specio en iuj lokoj kia Havajo, kie ĝi konstituas unuspeciajn densaĵojn. Densaĵoj de R. mangle, tamen, estas konataj por provizi je oportunaĵoj de nestado kaj ĉasado favore al diversa gamo de organismoj, inkluzive de fiŝoj, birdoj, kaj krokodiloj.
Vivmedio
Mangloj troviĝas en subtropikaj kaj tropikaj areoj en ambaŭ duongloboj, etendiĝante ĝis proksimume 28°. Ili marborde vegetas en saleta akvo kaj en salaj marĉoj. Ĉar ili estas bone adaptitaj al sala akvo, ili prosperas kie multaj aliaj plantoj fiaskas, kaj kreas siajn proprajn ekosistemojn, la mangrovojn aŭ manglejojn. Rhizophora mangle ofte estas trovata kune kun Laguncularia racemosa, Avicennia germinans, kaj Conocarpus erectus. Danke al stabiligado de siaj ĉirkaŭaĵoj, mangloj kreas komunumon por aliaj plantoj kaj bestoj (kiel mangrovaj kraboj) por postvivi. Kvankam radikite en grundo, mangrovaj radikoj ofte estas inunditaj en akvo dum pluraj horoj aŭ ĉiam. Ĝenerale la radikoj ankriĝas sur sabla aŭ argila bazo kiu iome protektas kontraŭ la ondoj.
Priskribo
Mangloj estas facile rekoneblaj pro siaj unikaj aeraj radiksistemoj kaj vivonaskaj semoj. La aeraj radikoj de manglo pendigas ĝin super la akvo, per tio prezentante al arbo plian subtenon kaj protekton. Ili ankaŭ helpas la arbon por kontraŭi mankon de oksigeno permesante al ĝi direktan enprenadon de aero tra la radika strukturo.
La manglo povas atingi altecon ĝis 24 metroj je idealaj cirkonstancoj, tamen kutime havas pli modestan altecon de 6 metroj. Ĝia arboŝelo estas dika kaj je koloro griz-bruna. La folioj larĝas 2,5 ĝis 5 centimetrojn kaj longas 7,5 ĝis 13 centimetrojn, estas glat-randaj kaj formoelipsaj. Ili estas pli malhel-verdaj pinte ol baze. Printempe la arbo montras pal-flavajn florojn.
Reproduktado
Kiel vivonaskanta planto, R. mangle kreas propageron kiu fakte estas vivanta arbo. Kvankam similante longigitan guŝon, la plenkreskita propagero en la mangrovo kapablas radiki kaj produkti novan arbon. La arboj estas monoikaj, kapablaj de najbara polenado aŭ ventopolenado. La frukto ne trapasas letargian fazon kiel semon, sed fakte progresas al viva planto antaŭ ol forlasi sian patrinan arbon. Mangla propagero povas flosi en saleta akvo pli ol jaron antaŭ ol radikiĝi.
Gábor Jelinek
Gábor Jelinek, laŭ hungarlingve kutima nomordo Jelinek Gábor estis hungara operkantisto, altlerneja instruisto, tradukisto.
Gábor Jelinek naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Jelinek maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1967, poste li studis pianadon, orgenadon kaj komponadon en muziklernejo. Ekde 1968 li kantis en koruso de Hungara Radio, en 1970 li ricevis kantolecionojn de Ilonka Farkas. Li akiris pedagogian diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1976. Liaj plej gravaj instruistoj estis Erika Sziklay, József Réti kaj Boldizsár Keönch. Inter 1974–2011 li instruis en la menciita altlernejo (ankaŭ en muziklernejoj), poste li pensiuliĝis. En 1977 li akiris kantistan licencon, poste li kantadis en koncertoj, ankaŭ eksterlande, pli malofte en operejoj, teatrejoj. Li ankaŭ tradukis muziktekstojn.
Industrial and Mining Water Research Unit
Unua strukturo
La stabanaro traktas transversajn disciplinajn akvotemojn. Kiel tia la grupo inkludas ekspertojn en Kemia inĝenierado, Mikrobiologio kaj aliaj sciencoj.
Kunlaboro
La stabanaro aktive kunlaboras kun Juro, Kemio, Civila kaj Mina Inĝenieradoj en la universitato. Ili ekspoziciis kun pluraj aliaj grupoj en Mine Closure 2014.
Loko
La stabanaro estas gastigita en pluraj konstruaĵoj tra la universitato, plej precipe en la Richard Ward Building de orienta kampuso.
Christoph Klawe
Klawe studis medicinon en la universitatoj de sia hejmurbo Majenco kaj en Dublino en Irlando. Li kvalifikis sin kiel neŭrologo, psikiatro kaj psikoterapiisto. Nuntempe Klawe loĝas en Treviro (Trier) (Germanio) kaj tie estras grandan centron por la kuracado de malsanuloj, kiuj suferas de multobla sklerozo. Ekde la 100-a jubilea eldono li estas vicĉefredaktoro de Medicina Internacia Revuo (MIR), la oficiala scienca revuo de Universala Medicina Esperanto-Asocio (UMEA). Depost la 19-a Internacia Medicinista Esperanto Kongreso, kiu okazis en la jaro 2014 en Budapeŝto, Klawe ankaŭ estas prezidanto de tiu Asocio.
Flanke de siaj profesiaj devoj Klawe ĉefe interesiĝas pri la Japana kulturo kaj estas entuziasmulo pri la Japana Go-ludo kaj la luktarto Aikido. Tiurilate li aktivas en Esperantista Go-Ligo Internacia (EGLI) kaj estas kunfondinto kun Mireille Grosjean de la movado AikidEo, kiu celas kunigi la fortojn de Esperantistoj kaj Aikido-praktikantoj.
Inter 2012 kaj 2019 Klawe estis estrarano de la Internacia Esperanto-Instituto en Hago. En 2018 li honoriĝis per la premio Pirlot pro lia recenzo "Pri medicina terminologio en Esperantujo" de la Oklingva Medicina Enciklopedia Vortaro (OMEV) de Jozo Marević el 2016.
Saint-Aignan-de-Cramesnil
Saint-Aignan-de-Cramesnil estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Aignanais.
Ĝi nun formas parton de Le Castelet.
Agbor
(ankaŭ konata, kiel Agbor Boji Boji) estas grandurbo en Niĝerio.
Geografio
situas sur ebenaĵo en la suda sekcio de la lando.
Historio
Laŭ dubaj informoj apartenis al reĝlando Benin, kie longe okazis sklavokomercadoj. La britoj okupis la urbon en la 19-a jarcento.
Azia stumpovostulo
La Azia stumpovostulo (Urosphena squameiceps) estas specio de birdo de la familio de Ĉetiedoj. Ĝi estis iam inkluditaj en la Silviedoj. Ĝi formas parton de la sudazia genro Urosphena kiu enhavas nur aliajn du speciojn, ĉiuj el ili nomataj stumpovostuloj pro ties mallongegaj vostoj. Tiu troviĝas en Ĉinio, Japanio, Koreio, Laoso, Birmo, Nepalo, Filipinoj, sudorienta Rusio, Tajvano, Tajlando kaj Vjetnamio. Pro ties ampleksa teritorio la specio nomigas Azia stumpovostulo. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj.
Agbor
Ekonomio
Loĝantaro de okupiĝas pri terkultivado kaj fiŝkaptado.
Frankismaj Vertikalaj Sindikatoj
La Frankismaj Vertikalaj Sindikatoj, en hispana origine Organización Sindical Española aŭ pli simple Organización Sindical (Hispana Sindikata Organizo) aŭ Organización Nacionalsindicalista (ONS, Nacisindikata Organizo), konata komune kiel Sindicato Vertical (Vertikala Sindikato), estis la unika sindikata organizo laŭleĝa en Hispanio (1940-1976) dum la frankismo. La antaŭaj sindikatoj, kiaj la anarkosindikatista CNT kaj la UGT socialista, estis malpermesitaj kaj iĝis kontraŭleĝaj. La frankismaj nomiĝis vertikalaj male al la kutimaj sindikatoj kiuj estas organizoj de laboristoj por defendi sin el ekspluatado fare de la dungistoj aŭ por luktado kontraŭ reĝimo kiu favoras la kapitalismon; en ili ambaŭ tavoloj funkcias sendepende kaj kiel malamikaj nekunigeblaj instancoj. Male en la Frankismaj Vertikalaj Sindikatoj ambaŭ tavoloj nepre estas kune kaj laŭteorie devas amikeme solvi diferencojn. Praktike la laboristaro devis akcepti kion la dungistoj kune kun la diktatorecaj aŭtoritatoj decidis pri laborkondiĉoj aŭ eĉ pri aliaj aferoj.
Agbor
Klimato
situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo varias inter ĉ. 25 °C. Jare pluvas preskaŭ 2000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.
Frankismaj Vertikalaj Sindikatoj
Historio
Tiu sistemo estis inspirita el la modelo de la itala faŝismo.
Agbor
Trafiko
El kuras ĉefvojoj al Onitsha kaj Beninurbo, krome estas ankaŭ flankovojoj al la proksimaj vilaĝoj.
Frankismaj Vertikalaj Sindikatoj
Historio
La Leĝo de 26a de januaro de 1940 pri Sindikata Unuigo koncentris en la Sindikata Organizo de la Hispana Falango ĉiun sindikatan aktivecon. Tiu leĝo ne nur kunigis laboristojn kaj dungistojn ene de sama organizo, sed ankaŭ proklamis devigan aliĝadon de ĉiuj el ili en tiu organizo, kiu funkciis laŭ sektoroj kaj laŭ geografiaj niveloj.
Azia stumpovostulo
Maskloj kaj inoj vivas kuna aŭ separate en arbustaroj aŭ deciduaj arbaroj. Rare sidas sur arbopinto kaj kaŝas sin inter herboj. Flugas per flugilfrapdo, sed ne flugas longdistance aŭ alte.
Ili faras bulformajn nestojn el sekaj folioj kaj likeno sub falitaj mortintaj arboj. Reprodukta periodo estas el majo al julio. La ovoj estas blankaj kun ruĝecbrunaj punktoj. La ino demetas 5 al 7 ovojn.
Frankismaj Vertikalaj Sindikatoj
Historio
En la 1960-aj jaroj la strukturo estis enfiltrita de sindikatanoj reale apartenantaj al la Komunista Partio de Hispanio kiuj uzis tiun strukturon por klopodoj defendaj al laboristoj aŭ eĉ por politika propagando cele al restaxuro de demokratio aŭ al maldekstra politiko.
Egga
Egga estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Belegiŝ
Belegiŝ, serbe Белегиш, aŭ Belegiš estas granda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Stara Pazova.
Geografio
Belegiŝ situas laŭ dekstra bordo de Danubo, laŭ traira flankovojo.
Historio
En la 16-a jarcento 23 familioj fondis vilaĝon. Ĝis Traktato de Trianon la loko havis laŭvice hungaran, turkan kaj aŭstrian-hungaran kontrolojn, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis. En 2002 loĝis en Belegiŝ 2910 serboj (93 %), 100 ciganoj, 14 slovakoj, 10 kroatoj kaj aliaj.
Duault
(jen france, bretone Duaod) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Duaultois.
Pôtor
Pôtor, hungare Nógrádszentpéter estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Veľký Krtíš.
Situo
La vilaĝo situas ĉe kunfluejo de rojoj, laŭ ĉefvojo Lučenec-Veľký Krtíš. La lasta troviĝas 8 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1297. Inter 1554-1593 la turkoj havis la vilaĝon, dume en 1559 luterana grupo fondiĝis. En 1910 loĝis tie 53 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Balassagyarmat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 806 da homoj, (778 slovakoj, 15 hungaroj).
120153 Hoekenga
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de B. Christine Hoekenga, kiu laboris por la misio OSIRIS-REx kiel responsulino pri la sociaj komunikiloj ĉe la oficejo la Ĉefa Enketisto.
Silto
Silto estas detrita sedimento aŭ speco de fajngrundo, el eroj (silteroj) ĉirkaŭ 0,004 ĝis 0,06 milimetrojn dikaj, do pli grandaj ol argileroj, malpli grandaj ol sableroj, devenanta el la diseriĝo de diversaspecaj koheraj petroj, plej ofte precipe konsistanta el kvarco.
Mediaj influoj
Silto facile estas transportata en akvo kaj estas sufiĉe malpeza por esti portata per aero kiel polvo. Dikaj sedimentoj de silta materio rezultante el eola sedimentado ofte estas nomataj lomo. Silto kaj argilo kontribuas al la malklareco en akvo. Silto estas transportata per riveroj aŭ per akvaj fluoj en la oceanon. Silto, sedimentado dum jaraj inundoj laŭlonge de la Nilo, kreis la riĉan kaj fertilan grundon kiu subtenis la Egiptan civilizon. Silto sedimentita per la Misisipo dum la 20-a jarcento estas malpliiĝinta kaŭze de sistemo de digoj, kiuj kontribuas al la malaperigo de protektaj marĉoj kaj sablejoj en la riverdelta regiono ĉirkaŭante Nov-Orleanon.
Karakoruma Ŝoseo
La ŝoseo, liganta la Nordaj Areoj de Pakistano al la antikva Silka Vojo longas 1.200 km de Kashgar en la Ŝinĝango regiono de Ĉinio al Haveliano en Pakistano.
Antaŭludo (sekseco)
Antaŭludo estas aro de intimaj psikologiaj kaj fizikaj agoj inter du (aŭ pli) personoj, intencita por eksciti ilian amoran viglecon. Ĝi pretigas la partoprenantojn por koito aŭ por alia ago rezultanta je orgasmo.
Psikologie, antaŭludo helpas la simpation inter amorontoj. Fiziologie, ĝi stimulas rigidecon de la peniso kaj librikecon de la vagino por faciligi koiton.
Antaŭludo estas ne nur fizika afero pri seksa stimulo. Unue, ĝi ofte konsistas de subtilaj amoraj ludoj per konversacio, vestaĵo, gestoj, ktp (vidu amindumo). Ĝi eble komencas en publika etoso per seksrilata komentoj, parolado pri seksemaj agoj aŭ deziroj, aŭ vestoj montrantaj la kurbojn de la korpo aŭ multe da haŭto. Oni gajnas la atenton de alia per nekutima proksimeco aŭ longa rigardo. Ies amora invito klariĝas per kombineco de tiaj aferoj kaj la diverseco estas senfina. La komuna trajto estas ke la partoprenantoj konscias ke ili sin ekscitas amoren.
Je iu etapo, antaŭludo kutime iĝas fizika. Subtila tuŝo aŭ kareso, flustrado ĉe la orelo, tenado de manoj, kisado, eĉ gratado kaj mordado povas esti antaŭludo.
Ju pli la komforto kaj privateco de la amorontoj kreskas, des pli kreskas la intimeco de iliaj agoj.
Tuŝado de nudaj erotikaj zonoj estas la fina etapo de antaŭludo antaŭ ia seksuma ago. Oni povas stimuli la alian per manoj, buŝo, seksludiloj, aŭ ordinaraj hejmobjektoj kiel birdplumoj aŭ glacikuboj.
Antaŭludo povas varii ekstreme laŭ aĝo, religio, kaj kulturoj.
Tapiratiba
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono São João da Boa Vista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Rondonio
Rondonio (Rondônia) estas ŝtato respektive subŝtato en la nordo de Brazilo. Ĝia nomo estas omaĝo al marŝalo Cândido Mariano da Silva Rondon. Ĝia ĉefurbo estas Porto Velho.
Baetica
Baetica /bajtika aŭ betika/ estis provinco de la Romia Imperio en la suda parto de la Iberia duoninsulo. Ĝi estis nomata laŭ la rivero Baetis, kiu nuntempe nomiĝas Gvadalkiviro.
Ĝi estis fondita kiel imperia provinco dum la jaro 19 per la imperistro Aŭgusto Cezaro. La imperiestroj Trajano kaj Hadriano naskiĝis en ĉi tiu provinco, en Italica. Baetica estas nune la suda parto de Hispanio, kaj la ruinoj de Italica estas vizitebla proksime de Sevilo. La nomo venas de la rivero Baetis, la nuna Gvadalkiviro.
Baetica pagis imposton annona de olivoleo al Romo. La eroj de rompitaj amforoj formis tie la monteton Testaccio inter la 1-a kaj la 3-a jarcentoj.
10515 Old Joe
"Old Joe" estas la nomo, kiun la studentoj donas al la Turhorloĝo Joseph Chamberlain en la Universitato de Birmingham, kiu ricevis sian ĉarton en 1900 kaj en 2000 festis sian centjaran jubileon. Birmingham, "dua urbo" de Anglio, prosperis per komerco de metal-laboraĵo, de kiu kleremaj industriestroj fondis la universitaton.
Itala komika opero
Itala komika opero (it. opera buffa) estas opero mala al la itala Opera seria (serioza opero). Ĝi konsistas el du aŭ tri aktoj kaj recitativoj inter la muziknumeroj (malsame al la parolataj intertekstoj de la franca komika opero). Ĝiaj ĉefroluloj ne estas nobeloj, sed kamparanoj, servistoj aŭ burĝoj. Kelkaj el ĉi tiuj figuroj estas transprenitaj el la Commedia dell'arte. La itala komika opero ekestis dum la 18-a jarcento samtempe en Napolo (Giovanni Battista Pergolesi) kaj Venecio (Baldassare Galuppi).
Frutempo
La intermezo, kiu estas proksima al la itala komika opero, servis kiel amuza intermetaĵo inter la aktoj de la serioza opero, kiun oni prezentis je la kortegoj. Ĉar ofte estis tendencoj, intermiksi komikajn kaj seriozajn agadojn, libretistoj kiel Apostolo Zeno kaj Pietro Metastasio klopodis klare apartigi tragedion kaj komedion. La memstaran komikan operon separitan de la serioza opero oni rigardis ĝis la pli malfrua 18-a jarcento distraĵo por la Tria Stato, ĝin do malestimis la nobeloj.
Supervivo de la plej taŭgaj
Supervivo de la plej taŭgaj (angle: survival of the fittest) estas termino origine elpensita de Herbert Spencer en la libro Social Statics (Sociaj statikoj) el 1851. Spencer tezis ke, kiam la registaro ne intervenus, la plej lertaj (riĉaj) homoj finfine postrestus kaj ekestus supercivilizacio el kiu la pli malfortuloj estus eliminitaj.
La termino estas iom pli poste uzita de Charles Darwin en la libro The Origin of Species (La origino de la specioj) el 1859, en kiu li esplikis siajn ideojn pri evoluismo.
Itala komika opero
Frutempo
Ĉiutagaj, realismaj agadoj estis grava karakterizaĵo de la komika opero itala. Ekde Napolo ĝi disvastiĝis ĝis Romo, kiu dum la 1730-aj jaroj ankaŭ fariĝis centro de ĉi tiu operĝenro. Gravaj komponistoj estis Niccolò Jommelli, Niccolò Piccinni aŭ Giovanni Paisiello. Oni tamen rigardis la ĝenron entute kiel duaranga. Kun pli granda energio la libretistoj kaj komponistoj sin dediĉis al la serioza opero.
Efikoj ekster Italio
Se oni rigardas la opera buffa kiel supernocio por la itala komika opero, oni povas rigardi La serva padrona de Pergolesi (1733) kiel fruaj sukcesoj de ĉi tiu ĝenro. Ĉi tiu peco fariĝis tipa por la opera buffa, ĉar ĝi ekigis en Parizo la t.n. buffonisto-disputon. Parizo iĝantis eŭropa opercentro kaj defendis sin kontraŭ la italaj urboj kun siaj pli antikvaj tradicioj. Pro tio rivalecoj inter italaj kaj francaj operensembloj estis politikaĵo. Alvenis politikaj ŝanĝoj antaŭ la Franca revolucio de 1789, kiuj sekvigis plivalorigon de popolecaj teatroĝenroj, kio koncernis nur la italan kaj francan komikan operojn.
En 1752 itala operensemblo ekigis en Parizo disputon inter la „buffonist-oj“ kaj la defendantoj de la serioza lirika tragedio. Tiaj disputoj estis dum jardekoj, sed nun oni metaĉis „malnoblan“ italan kontraŭ la „nobla“ franca ĝenro (anstataŭ eble kompari la lirika tragedion kun la samranga serioza opero aŭ la francan kun la itala komika opero). Per tio socia kontrasto kovris nacian kontraston. La opera buffa „el la rubakvo-defluo“ al Jean-Jacques Rousseau ŝajnis pli valora ol la tragédie lyrique de la altnobelaro, kio sekvigis furiozajn reagojn.
La germanlingvaj operoj ĝis tiam nur estis tradukoj aŭ imitaĵoj de ĉi tiuj formoj. Vieno estis por la evoluo de la ĝenro flanka scenejo. Ankaŭ la pli alfruaj muzikkomedioj Così fan tutte (1790) kaj Le nozze di Figaro (1786) de Wolfgang Amadeus Mozart estis sensignifaj por la evoluo de la itala komika opero, fariĝis tamen vojmontra por „burĝa opero“ en la urbaj teatrejoj de la 19-a jarcento. Mozart kreis per Le nozze di Figaro ĝenrosintezon, transdonante karakterizaĵojn el la serioza opero al la komika opero.
Pluevoluo ekde 1800
La interligo de komedio kaj tragedio en la jaroj de la franca revolucio ne plu estis signo de nezorgemo, sed politika-estetika programo. Sub franca influo fine de la 18-a jarcento evoluis el la opero la ĝenro de la opera semiseria. Difini la dramma giocoso kiel miksaĵo el seriozaj kaj serenaj elementoj, estas vaste disvastigita eraro, kiun la lingvouzo de la 18-a jarcento ne subtenas. Ankaŭ la operon Don Giovanni (1787) de Mozart oni komence rigardis kiel komika opero, kaj nur en la 19-a jarcento oni alimaniere interpretis ĝin. La socia dislimo kaj la emancipoklopodoj de la komedio estis pli gravaj ol la diferenco inter serioza kaj serena. La gaje ruzeta fripono Don Juan kiel nobelo estas surflanke de la potenculoj, kio kontraŭdiris la konvenciojn de la komedio kaj povis pro tio provoki kaj interesigi. Mozart tiam liveris nur kontribuaĵon al la tiama Don-Giovanni-modo en la komika opero dum la antaŭrevolucia jardeko.
Gioachino Rossini renovigis la komikan operon kaj kreis verkojn, kiuj eĉ nuntempe eras la repertuarojn, kiel Il barbiere di Siviglia (1816) kaj La Cenerentola (1817). En la frua 19-a jarcento, la epoko de la romantismo, la graveco de la opera buffa rapide malpliiĝis. Ĝi perdintis sian socikritikan eksplodforton, kaj Rossini ŝajne kondukintis ĝian komikecon kaj dramecon al nesuperebla kulmino.
Romantisma verkaro, kiu ankoraŭ apartenas al ĉi tiu operĝenro, estas L’elisir d’amore (1832) de Gaetano Donizetti. Li ne plu ridindigas avidon kaj riĉecon kiel atributoj de vanitas (vanteco), sed festas ilin kiel burĝa amo kaj bonstato. Giuseppe Verdi nur komponis ununuran italan komikan operon (Un giorno di regno, 1840), kiu ne plu rolas en la medio de simpluloj.
Kelkaj karakterizaĵoj de la itala komika opero enfluis en la opereton: Jacques Offenbach nomis kelkajn el siaj komponaĵoj Opéra bouffon aŭ Opérette bouffe. Serenaj italaj operoj ekestis kompreneblaj ankaŭ pli poste, ekzemple Falstaff (1893) de Verdi, Gianni Schicchi (1918) de Giacomo Puccini aŭ Il cappello di paglia di Firenze (1955) de Nino Rota. Tamen ili rezignas plejparte la seko-recitativon.
Urtenen-Schönbühl
Urtenen-Schönbühl estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Fraubrunnen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 5646 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
La komunumo Urtenen-Schönbühl situas en la Svisa Mezlando, proksimume 10 kilometrojn nordoriente de la federacia urbo Berno. En okcidento de la komunumo ĉe la limo al Moosseedorf troviĝas la Lago de Moossee, el kiu elfluas la rivero Urtenen, laŭ kiu nomiĝas unu el la vilaĝoj de la komunumo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Schönbühl kaj Urtenen. Al Schönbühl apartenas la kvartaloj Längenrüpp, Chüemoos kaj Waldegg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,18 km², de kiuj 30,2% estas kovritaj de arbaro, 48,5% servas por agrikulturo kaj 20,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Urtenen-Schönbühl limas en nordo al Jegenstorf, en oriento al Mattstetten, en sudo al Mattstetten, en okcidento al Moosseedorf, kaj en nordokcidento al Wiggiswil.
Trafiko
En Urtenen-Schönbühl kuniĝas la kantona ĉefvojo n-ro 12 kun la kantona ĉefvojo n-ro 1. Krome tra la komunumo pasas pluraj aliaj trafikoriĉajvojoj, kiel al Grauholz-Vojo al Berno kaj la vojo al Lyss. Tra la komunuma teritorio ankaŭ pasas la svisa aŭtovojo A1 kaj la svisa aŭtovojo A6 kies vojnodo situas sude de Schönbühl. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Zuriko kaj pri du haltejoj ĉe la etspura trama fervojlinio de Berno al Soloturno. Krome pasas tra la komunumo diversaj buslinioj.
Historio
La unua dokumenta mencio de la komunumo Urtenen-Schönbühl, kiu ĝis 2001 nomiĝis Urtenen, datiĝas el la jaro 1249 kiel Urtinun. Sur la teritorio de la komunumo estis trovitaj objektoj el la neolitiko kaj tombomontetoj el la Hallstatt-epoko. Dum mezepoko Urtenen estis feŭda senjorujo de la Grafoj de Kiburgo. Inter la jaro 1371 kaj 1374 ĝi fariĝis havaĵo de bernaj civitanoj, kiuj ĝin administris kiel aparta tribunalejo ĝis la Helveta Revolucio de 1798. La alta jurisdikcio apartenis al la berna kampartribunalo Zollikofen. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 Urtenen estis atribuita al la distrikto Fraubrunnen kaj post ties malfondo en la jaro 2010 al la administra distrikto Berno-Mezlando.
La setlejeto Schönbühl post la konstruo de la fervojo kaj la aŭtovojoj en la 20-a jarcento enorme kreskis kaj fariĝis la efektiva centro de la komunumo. En Schönbühl stituas nuntempe multnombraj entreprenoj, aĉetocentroj kaj selbanejo.
Graptolito
Graptolito, aŭ graptolitedoj laŭ la klado, estas animaloj studataj de la Paleozoologio inter la Senvertebruloj. Ili estas fosilioj troveblaj tutmonde. Ĝi utilas por datigi kuŝejojn de la epoko Paleozoiko. Ĝi estas formortintaj specioj.
Priskribo
La vorto "graptolito" signifas laŭvorte el la greka "ŝtono kun skribaĵo", ĉar kelkaj ardezoj de la Paleozoiko. Tiu ardezoj similas al lernejaj ardezoj sur kiu iu infano estus skribinta aŭ desegninta geometrikaĵojn, fakte ili aspektas kvazaŭ nehoma skribaĵo. La supozataj "literoj" estas fakte kelkmilimetraj restaĵoj de animaloj kun formo de folioj de foliaro aŭ branĉo, bretaro, dentaro, segilo, ktp., foje spiralaj foje kurbaj foje branĉataj. Tiuj restaĵoj konsistas el kitino. Temas pri koloniaj organismoj kiuj disvolviĝas el unu embrio, sed kiuj restas interkonektitaj laŭ komuna akso.
Kelkaj el ili estis surfunde vivintaj kolonioj kaj kelkaj kreskis kun algoj kiuj vivis libere en la maro. La plej evoluintaj posedis vezikojn por ŝvebi en la akvo.
Taksonomio
Dumlonge la sciencistoj lokigis la graptolitojn ene de la zoologia sistemo apud la koraloj, ĉar ambaŭ estas (aŭ estis respektive) kaj koloniaj kaj primitivaj animaloj. Tamen la pola paleontologo W. Kozlowski pruvis, ke la akso de la graptolitoj estas fakte indikilo de malproksima parenceco inter graptolitoj kaj vertebruloj, ĉar tiu akso sufiĉe similas al spin-kordo laŭ strukturo kaj laŭ funkcio. Pro tio ili havus pli superan lokon ol koraloj kaj pli proksiman al vertebruloj.
Tipoj
Tipoj de graptolitoj estas jenaj:
Referencoj
Endre Dudich, "Ĉu vi konas la Teron? Ĉapitroj el la geologiaj sciencoj", Scienca Eldona Centro de UEA, Budapest, 1983.
Delfina Bunge
Delfina Bunge de Gálvez (Bonaero, 24-a de decembro1881- Alta Gracia, 30-a de marto1952) estis argentina verkistino.
Ŝia edzo estis Manuel Gálvez (verkisto) kaj ŝia patro estis Octavio Bunge (ministro).
Ajun-el-Atrus
Ajun-el-Atrus (arabe العيون), estas la ĉefurbo de la administra regiono Hod-el-Garbi en sudo de la okcidentafrika ŝtato Maŭritanio.
La merkata urbo ĉe rando de klifmontoj situas ĉe Route de l’Espoir, ĉe la sola okcident-orient-dierekta asfaltita vojo de la lando, 215 km oriente de Kiffa kaj 280 km okcidente de Timbédra. Tie ekzistas simplaj tranoktaj eblecoj.
La loĝantaro de la urbo daŭre kreskis. Ĝi estis 8.528 en 1977 kaj 12.445 en 1988, en 2000 malpliiĝis je 11.867. Oni kolkulis en 2005 la loĝantaron je 12.635, tiel ĝi estis la 32-a plej loĝata urbo de Maŭritanio en 2005 kaj la 2-a en la regiono Hod-el-Garbi, post Tintane.
20096 Shiraishiakihiko
20096 Shiraishiakihiko estas malgranda meze hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Akihiko Shiraishi, verkisto-eldonisto ĉe AK Asahi Shimbun. Li ofte verkas pri astronomio kaj kosma disvolvo.
Amerika Universitato en Dubajo
La Amerika Universitato en Dubajo (AUD mallonge) estas universitato en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.
La universitato havas Lernejon de Ekonomiko, Lernejon de Inĝenierarto, Departementon de Informadiko, Departementon de Vida Komunikado, Departementon de Interna Arkitekturo, Divizion de Liberaj Artoj, kaj Centron por Angla Bonparolado. La universitato havas internaciajn kaj enlandajn studentojn.
Klementino (frukto)
La klementinoj ekestis en la mediteranea regiono. Similaj grupoj de kulturvarioj venas ankaŭ el orienta Azio. Ili havas la nomon sacumo.
Priskribo
Klementinoj kreskas kiel malgranda, ĉiamverda arbo kun rondeca kaj larĝa krono. La branĉoj estas relative maldikaj kaj havas malmultajn dornojn. La foliojestas lancetaj kaj diversgrandaj. La plantoj estas relative tolareblaj kontraŭ malvarmeco, ankaŭ la fruktoj ne bezonas altajn temoeraturojn por maturiĝi. La plantoj de Klementino tre similas al manderino. Klementinoj estas rikoltataj de novembro ĝis januaro.
La fruktoj estas rondaj. La ekstera ŝelo de la frukto (eksokarpo) estas oranĝkolora kaj brila kun multaj oleoglandoj, kiuj aperas kiel etaj truoj en la sufaco. La ŝelo de la frukto kun la blanka histo (mezokarpo) gluas ĉe la interno de la frukto. La interno konsustas el ok ĝis dekdu segmentojn. la centra akso estas ofte kava. La segmentoj estas plenaj de oranĝkolora fruktkarno. Depende de la kulturvario kaj ĉu okazis fremdpolonigado kreskas semoj. Ili estas interne verdaj kaj nur havas unu embrion.
Sistematiko
La Klementino havas sian nomon de la trapista monaĥo frato Clément (Vincent Rodier 1829–1904), kiu gvidias la hortikulturejon de la orfejo de Misserghin (apud Oran, tiam franca Alĝerio). li malkovris kaj priskribis unue la frukton. Eble ĝi estas pli frue jam konata en Ĉinio.
Kiel scienca nomo oni trovis ofte Citrus clementina aŭ Citrus reticulata ‚Clementine‘. Ĉar estas kruciĝo de specio mandarino kaj oranĝo kaj pampelmuso ĝi nomiĝu ''Citrus × aurantium Klemenino-grupo“.
Disvastigo
Klementino, sacumo (Citrus × aurantium) kaj fortunelo (Fortunella margarita) estas malvarmotolereblaj citrusoj. Tiu tolerebleco kaŭzis, ke en Florido post jaroj kun frosto la tradicia kultivado de oranĝoj estis anstataŭigitaj de klementinoj. La tolerebleco kontraŭ malvarmo ankaŭ estas la kialo, ke la planto estas la ununura ekonomie grava citruskulturo en Francio.
La klementino estas kultivata en Sudeŭropo, magrebo kaj Florido.
Marly-le-Roi
Marly-le-Roi [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis 16,614 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Marly-le-Roi situas okcidente de la centro de Parizo kaj  nordokcidente de Versailles.
Transporto
La stacidomo de estas haltejo de la regiona linio Transilien L.
Aerarmeo
Aerarmeo estas milita grupo de armitaj homoj organizitaj por batali sur la ĉielo. Aerarmeoj kutime formas parton de la militfortoj de ŝtato. Multaj nacioj havas aerarmeojn por defendi siajn terojn kaj elstarigi sian povon. Ano de aerarmeo normale nomiĝas aviadisto. Ne estas eble doni esperante egalaĵojn por ĉiuj mondaj aerarmeaj rangoj, sed la plej alta rango ĉe la aerarmeo ofte estas generalo.
Selenge
La rivero Selenge (mongole Сэлэнгэ мөрөн, Selenge mörön; burjate Сэлэнгэ гол, Selenge gol, Сэлэнгэ мүрэн, Selenge müren; ruse Селенга́) estas rivero de Mongolio kaj de la respubliko Burjatio ene de la Rusia Federacio. Ĝiaj fontoriveroj estas Ider kaj Delgermörön, aldoniĝas de maldekstre rivero Eg kaj dedekstre (la fakte en Mongolio pli longa) rivero Tuul, tuj poste ĝi pasas la limon inter Mongolio kaj la Rusia Federacio, plufluas norden, fine post la urbo Ulan-Ude okcidenten kaj enfluas la Bajkalon. La plena riverlongo estas 992 kilometroj, el ili 593 kilometroj en Mongolio, tiel ĝi estas la kvina plej longa rivero de Mongolio (post Orĥon, Ĥerlen, Tuul kaj Zavĥan).
Aerarmeo
Historio
Post la invento de aviadilo, multaj miltistoj intencis aviadilon kiel "Armilo". La unua organizaĵo kiel aerarmeo estis naskiĝita en Francio sub la nomo de Milita Aviado ( Aviation Militaire) en 1909. Dum la Itala-turka milito, Italia armeo uzis aviadilon por skolti kaj bombi malamikan vilaĝon.
Selenge
La rivero portas 935 m³ da akvo po sekundo en la lagon Bajkalo, kio konsistas preskaŭ duonon de la elrivera alfluado al la lago. En la loko kie ĝi atingas la lagon, la rivero formas ampleksan delton de 680 kvadrataj kilometroj.
Aerarmeo
Historio
La oficiala debuto de militaviadilo estis okazita dum la unua mondmilito. Dum la skolta flugo, aviadiloj kiel skoltaviadilo kunvenis malamikajn aviadilojn dum la flugo, kampis kun malamikan aviadilon kun armiloj. Dum la konflikto en ĉielo, "Milita aviado" naskiĝis por interkapti malamikajn aviadilojn, poste rezultis naskiĝo de armeo de aviadiloj, kiu nomita kiel aerarmeo (Laŭ franca nomo) aŭ aerforto (Laŭ angla nomo).
Cadbury
Cadbury estas firmao kun ĉefa branĉo en Britio kaj aliaj en Usono, Irlando, Aŭstralio kaj aliaj landoj. Ĝi estis nomita Cadbury Schweppes el 1968 ĝis 2008. Ĝia ĉokolado Cadbury Dairy Milk estas justkomerca en diversaj landoj.
Opština Gazi Baba
Opština Gazi Baba (makedona: Гази Баба, albana: Gazi Babës) estas unu el la 10 komunumoj kiuj formas Skopje, la ĉefurbo de Norda Makedonio. Fine de 2002 estis 72 617 loĝantoj.
Selenge
La nomo devenas de la Evenka lingvo kaj konsistas el la elementoj sele 'fero' kaj -nge (sufikso). La nomo de la provinco Selenge en norda Mongolio estas derivita de la rivera nomo. La mongola verbo "sele-" signifas naĝi.
Aerarmeo
Historio
Dum la dua mondmilito, la strategioj kaj taktikoj de aerarmeo pli rapide disvolviĝis: Strategia bombado, Terarmea-Aeramrea kunlaborado (Proksima aera helpo, CAS), Radaro, Radia navigado, Jetmotoraj aviadiloj estis aperita. Speciale, invento de jetmotoro kaj misilo, radaro rapide ŝanĝis koncepton de "Hundbatalo" (Batalo inter ĉasaviadiloj).
La Malvarma milito estis tempo por disvolviĝo de moderna aerarmeo kun elektronika teknologio. Dum la Korea milito, la unua batalo inter jetmotoraj ĉasaviadiloj estis okazita inter F-86 kaj MiG-15. En Vjetnama milito, unue gvidata misilo estis uzita kontraŭ ĉasaviadiloj. Ankaŭ la sistemo AEW&C ( Airborne Early Warning & Control) estis aperita. La apero de helikoptero naskiĝis armean aviadon por administri aeran operadon de helikopteroj. En Araba-israela konflikto, kontraŭaera forto kun ter-aeraj misiloj kaj radaroj estis aperita. En fino de 1980-jaroj, unua kaŝaviadilo flugita por aeroperado.
Aerarmeoj
Nuntempaj Aerarmeoj
Dissolviĝitaj Aerarmeoj
Opština Gazi Baba
Loko, priskribo
Opština Gazi Baba situas en la regiono Skopje, en la orienta parto de Skopje. La areo de la komunumo estas 110.86 km². Formas la sudan randon de la komunumo de la rivero Vardar. La alteco ĉi tie estas ĉirkaŭ 240 m. En la nordo tamen ĝi altas ĝis 1628 m. (Monto Ŝtona Svinský).
Najbaraj komunumoj estas:
Opština Butel en la nordokcidento, Opština Ĉair kaj Opština Centar en la okcidento, Opština Aerodrom la sudokcidento. Tiuj vilaĝoj estas partoj de Skopje. Plue, Opština Lipkovo norde, Opština Araĉinovo en la Nordoriento, Opština Ilinden oriente, Opština Petrovec la sudoriento kaj Opština Studeniĉani sude.
La komunumo Gazi Baba konsistas el 18 komunumopartoj respektive urbaj distriktoj. Ili estas:
Brnjarci, Bulacani, Čento, Creševo, Gazi Baba, Goce Delčev, Idrizovo, Inžikovo, Jurumleri, Kolonja Idrizovo, Madžari, Raštak, Singelikj, Smilkovci, Stajkovci, Stračinci, Trubarevo, Viniče.
La nomo de la Municipo Gazi Baba devenas de la tiam fama otomana poeto Aŝik Celebi - Gazi Baba, kiu vivis en la periodo de la 14-a jarcento. Poste tra la jarcentoj, la teritorio sur kiu etendiĝas la nuna komunumo estis rekonebla kiel loko, kiu abundas en religiaj konstruaĵoj kaj riĉaj akvofontoj.
Cadbury
La historio de la firmao ekis en 1824 kiam John Cadbury vendis teon, kafon, kaj trinkeblan ĉokoladon, kion li mem produktis, ĉe Bull Street en Birmingham, Anglio.
Opština Gazi Baba
Loĝantaro
Laŭ la censo en 2002 en la komunumo de ĉi tiu etna komponado:
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Judit Kocsis
Judit Kocsis [koĉiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kocsis Judit estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia edzo estis Imre Józsa, sed ili eksgeedziĝis.
Judit Kocsis naskiĝis la  en Cegléd.
Biografio
Judit Kocsis akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1985, sed ŝi jam dum la studentaj jaroj ŝi debutis en Teatro József Attila. Post la diplomo ŝi aliĝis al trupo de Teatro József Attila. Ŝi ofte havas rolojn en filmoj, same en la Hungara Televizio. Ŝi ricevis 5 premiojn inter 2001-2016.
Kultura antropologio
Kultura antropologio (aŭ socia antropologio, aŭ socikultura antropologio) estas la scienca studo pri kulturaj samoj kaj malsamoj, pri origino, historio, evoluo kaj disvolviĝo de kulturoj kaj ĝiaj strukturoj kaj funkciadoj.
Tiu branĉo de antropologio naskiĝis post la navigadoj de eŭropanoj al aliaj kontinentoj, pro la neceso kompreni kulturan malsamecon. Tiam, kultura antropologio servis al eŭropaj ŝtatoj dezirantaj kolonii aliajn popolojn. Komence, kultura antropologio studis nur kulturojn de senskribaj popoloj, sed lastatempe al ĝi ankaŭ interesas kulturoj de industriaj socioj.
Komencoj en la 19-a jarcento
Kultura antropologio komenciĝis fine de la 19-a jarcento por distingi inter ”primitivaj” kaj “civilizitaj” kulturoj. En la kolonia epoko, pli da eŭropanoj venis en kontakton kun neeŭropaj, “primitivaj” homoj kaj iliaj kulturoj. La unuaj antropologoj interesiĝis precipe pri la diferencoj inter socioj kun progresintaj teknologioj kaj socioj kun simplaj rimedoj.