cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĝermolisto de iranaj esperantistoj
Abolghasemkhan Rastegar
Abolghasemkhan Rastegar estis irana esperantisto. Aperis lia artikolo en iu revuo en la jaro 1931 (=1310) pri Esperanto en la persa lingvo. Ankaŭ en la revuo Nova epoko, 1916 aperis lia nomo kiel konribuanto pri Esperanto, kvankam ne aperis lia artikolo pro manko de paĝo.
Mohammad Ruhani Raŝti
Mohammad Ruhani Raŝti ekkonis Esperanton per sia amiko Ahmad Jazdani kaj partoprenis kune en la 20-a UK en Belgio en la jaro 1928. En la jaro 1925 lia nomo aperis en jarlibro kiel UEA-delegito en la urbo Raŝt.
Ebrahim Sadr
Ebrahim Sadr instruis Esperanton senpage en Tehrano dum la jaro 1916 kaj poste.
Reza Sadr
Reza Sadr estis ĵurnalisto, kies artikoloj tradukitaj el Araba lingvo aperis en famaj ĵurnaloj siatempe. Li instruis Esperanton senpage en Tehrano dum la jaro 1916 kaj poste.
Kazem Saffari
Kazem Saffari estis estrarano (sekretario ) de PEA. Lia letero aperis en la libro de Bahman Ŝejdani. Li rakontas ke li lernis Esperanton nur dum 2-3 tagoj.
Ĵila Sedighi
Ĵila SEDIGHI estis la dua UEA-ĉefdelegitino en Irano, oficinta inter la jaroj 1986 kaj 1996. Ŝi ankaŭ multajn jarojn estis (kaj eventuale daŭre estas) Esperanto-instruistino.
Vaghinak Serkisian
Vaghinak Serkisian estis armena-irana esperantisto. Lia letero aperis en la libro de Ŝejdani. Li rakontas tie pri sia esperantovivo. Li tradukis iranan fabeleton en Esperanto kaj sendis ĝin al revuo "Kavkaza e-isto" en la jaro 1911. La artikolo aperis en jena revuo sub la pseŭdonimo "Vasaro". Serkisian verkis multajn artikolojn pri Esperanto en la Armenlingva revuo.
Behruz Servatian
Behruz Servatian naskiĝis en la jaro 1937 en la urbo Miandoab. Lia edzino estas fama esperantistino Parvin Servatian. Li verkis libron en Esperanto por instrui la persan alfabeton al neperslinganoj.
Javad Rafi-Zadeh Shahi
Javad Rafi-Zadeh SHAHI (naskiĝis en 1933, mortis en julio 1989 post longa malsano) estis irana esperantisto kaj dum pluraj jaroj estis la UEA-delegito en Teherano, Irano.
Mirza Ebrahimkhan Ŝabani
Mirza Ebrahimkhan Ŝabani (naskiĝis en 1880 en Haĝitarkhan) estis irana esperantisto. Li laboris kiel tradukisto en la ministero pri eksteralandaj aferoj.
Hamzeh Ŝafii
Hamzeh ŜAFII (, naskiĝis en 1965) estas irana esperantisto kaj inĝeniero pri telekomunikado. Li esperantistiĝis 23-jara en 1988, iĝis unu el la aktivuloj de IREJO kaj ekde 1994 ĝia sekretario. UEA fakdelegito ekde 1997. Vicprezidanto de Irana Esperanto-Asocio, en la periodo de ekde aprilo 2007 ĝis aprilo 2010 membro de ties komitato ok-membra, kiu subtenas la formale nur tri-membran estraron. Dum la dua serio de la magazino Irana Esperantisto ekde printempo 2012 li kontinue estas unu el ties redaktoroj kaj ofte nomatas ĉefredaktoro.
Bahman Mirza Ŝejdani
Bahman Mirza Ŝejdani estis unu el instruistoj kiuj instruis Esperanton senpage en Tehrano dum la jaroj 1916 kaj poste. Sed lia fameco kiel "Patro de Esperanto movado en Irano" estas pro liaj lernolibroj, "Internacia lingvo" (perse → Lesane Omumi) kaj "Esperanto en 20 lecionoj. Li laboris en la ĵurnaloficejo "Tondro" (perse → Raad). Li ankaŭ estis honora prezidanto de PEA (= Persa Esperanto Asocio).
Ali Ŝirazpur
Ali Ŝirazpur naskiĝis en la urbo Kangavar kaj iam estis irana diplomato en Hindio. Li instruis Esperanton en lernejo. Li estis ĵurnalisto kaj lia artikolo pri Esperanto aperis perslingve en konata ĵurnalo Ettelaat numero 947 – la 12an de la januaro 1930.
Sejjed Ŝafi Tabatabai
Sejjed Ŝafi Tabatabai verkis lernolibron en la persa lingvo en la jaro 1920 (1299 sunhiĝria). Ŝajnas ke lia libro estas unua lerno libro de Esperanto en la persa lingvo. Tamen d-ro Sahebzamani en sia fama libro "la dua lingvo" skribas ke la lernolibro Esperanto en 40 lecionoj estas la unua E-libro en Irano. Sed sinjoro Tabatabai eldonis sian libron en la jaro 1920, dum la libro Esperanto en 40 lecionoj aperis en la jaro 1921.
Ali Reza Taheri
Ali Reza Taheri estis irana esperantisto. Li estis reprezentanto de la revuo Amikeco dum i.a. jaro 1926. Lia nomo aperis en Jarlibro kiel delegito en la urbo Arako (Soltanabad) dum la jaroj 1926 kaj 1932. Li profesie estis komercisto de tapiŝoj.
Habibollah Taherzade
Habibollah Taherzade estis uea-delegito en la urbo Masĝedsolejman en la jaro 1932 (=1311).
Ali Morad Talebi
Ali Morad Talebi estis uea-delegito en la urbo Gonbadkavus en la jaro 1939 (=1318).
Reza Torabi
M. Reza TORABI (naskita en 1968) estas irana esperantisto kaj aktivulo ekde la jaro 1992. Li estis motora fondinto de Irana Esperantista Junulara Organizo (IREJO) en 1993 kaj de Irana Esperanto-Asocio (IREA) en 1996. Ekde 1994 li estis komitatano kaj inter 1997 kaj 1999 estrarano de la Tutmonda Esperantista Junulara Organizo. Ekde 1994 li instruas Esperanton aŭ en kulturcentroj de Teherano aŭ en la oficejo de IREJO kaj IREA. Krome li interalie funkcias kiel ĉefredaktoro de la revuo Irana Esperantisto, kiel IREA-komitatano, UEA-komitatano kaj membro de la Azia Komisiono de UEA. Ekde 2005 li studis interligvistikon en la Universitato Adam Mickiewicz de Poznano, kaj ekde 2006 plurajn jarojn estis sekretario de la Internaciaj Ekzamenoj de ILEI kaj UEA. Li nune loĝas en Teherano.
Vartan Vartanijan
Vartan Vartanijan estis esperantisto en Tabriz. En Jarlibro 1912 aperas lia nomo sur la paĝo 166.
Emiro Zokaoddole
Emiro Zokaoddole estis ano de Irana Delegacio ĉe La ligo de Nacioj. Li subskribis unuan proponon la 11an de decembro 1920. Dokumento A.194.
Porte de Vincennes (Tramtransporto en Parizo)
Porte de Vincennes [pɔʁt də vɛ̃sɛn] estas haltejo de Tramvojo T3a ( 48.84701°N, 2.4103°W )
Porte de Vincennes estas ankaŭ haltejo de Tramvojo T3b ( 48.84739°N, 2.40966°W )
Ambaŭ situas inter la 12-a kaj 20-a arondismentoj de Parizo.
Heŭglina enanto
La Heŭglina enanto (Oenanthe heuglini) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi loĝas en zono tra Afriko sude de Saharo. Ĝi estis iam klasita kiel subspecio de la Ruĝecbrusta enanto (O. bottae) en la altaj teroj de Etiopio kaj Arabio sed ĝi estas nuntempe konsiderata kiel separata specio. Ties nomo omaĝas la germanan esploriston kaj ornitologon Theodor von Heuglin.
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. .
Ĝi estas 13–14 cm longa. Plenkreskulo havas malhelgrizbrunajn suprajn partojn, nigran maskon kaj blankan superokulan strion. La brusto estas oranĝasablokolora nuance al pli palaj gorĝo kaj ventro. La vosto estas nigra escepte la blankaj flankoj de la baza duono. La kovriloj de supra vosto estas blankaj kaj la subflugiloj estas rozasablokoloraj.
La kanto de tiu birdo estas longa kaj kompleksa kaj la alvoko estas akra ĉak.
La parenca Ruĝecbrusta enanto havas pli palan gorĝon kaj pli ruĝecan bruston kun pli granda kontrasto inter ili ol ĉe la Heŭglina enanto. Ĝi estas ankaŭ pli granda kaj havas pli palajn, grizajn suprajn partojn kaj kremokolorajn subflugilojn.
La Heŭglina enanto loĝas en la regiono de la Sahelo el Maŭritanio orienten tra Malio, Niĝero, Ĉado kaj Sudano al Eritreo. Ili etendas suden tiom kiom ĝis nordaj partoj de Ganao, Togolando, Benino, Niĝerio, Kameruno, la Centrafrika Respubliko, Ugando kaj nordokcidenta Kenjo. Ĝi troviĝas en malferma kamparo kun rokoj kaj mallonga herbo kaj ofte estas visata en brulita grundo. Kelkaj estas loĝantaj birdoj, dum aliaj faras migrantajn movojn.
Gaal
Gaal estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Murtal. Fine de en la komunumo vivis.
Massy - Verrières (stacidomo)
Massy - Verrières, plennome Massy - Verrières-le-Buisson estas franca fervojo de Linio de Sceaux kaj de linio - Massy - Verrières, situanta en komunumo  (departemento Essonne).
Kunekzistas stacidomo de Régie autonome des transports parisiens (RATP) priservata de trajnoj de linio B (branĉo B4) kaj, paralele, stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj de linio C de RER de Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Choisy-le-Roi - Massy-Verrières (985000).
23-a de oktobro
La 23-a de oktobro estas la 296-a tago de la jaro (la 297-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 69 tagoj restas.
7807 Grier
7807 Grier estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
23-a de oktobro
Je la 23-a de oktobro okazis, interalie:
7807 Grier
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jennifer Grier, dungixinta en multnombraj aspektoj de edukado kaj esploro pri planedoscienco. Ŝia esploroj centriĝis en datigo de la planedaj surfacoj par kalkulo de la krateroj kaj radiometrika datigo. En 2006 ŝi iĝis la Respondulino pri Edukado por la Divido pri Planedaj Sciencoj de la American Astronomical Society.
Biarritz (stacidomo)
Biarritz (antaŭe: Biarritz-la-Négresse, el la nomo de kvartalo "La Négresse") estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Biarritz, en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Bordeaux-St-Jean - Irun (655000).
Károly Róbert Kertész
Károly Róbert Kertész [kAroj kertEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kertész Károly Róbert estis hungara arkitekto, subministro, profesoro. Lia nomo foje aperis en pli mallonga formo Kertész K. Róbert.
Károly Róbert Kertész naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Károly Róbert Kertész akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József. Inter 1900 kaj 1908 li instruis en la menciita universitato, poste li havis postenon en ministerio pri religio kaj eduko. Post jaroj li estis eĉ subministro. En 1918 li estis nomumita privata profesoro. Li studvojaĝis al Eŭropo, Azio, Ameriko. Krom la okupiĝoj li faris ankaŭ projektojn, ekzemple pri logdomoj, gimnazio, urbocentro de Budapeŝto, ofte kune kun Gyula Sváb.
Katalin Incze G.
INCZE G. Katalin [ince] estas rumania hungara komponistino, dirigentino. Ŝi naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 19-an de aprilo 1952.
Kariero
Katalin Incze G. diplomitiĝis en Kluĵo pri muzikkomponado kaj muzikscienco en 1977 kaj ŝi doktoriĝis en 2012 laŭ disertaĵo Retorica vocalităţii între declamaţie şi cânt, fundament al expresiei muzicale teatrale
Jaransk
Jaransk (Яранск) estas urbo en Kirova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 33250501.
La urbo estis fondita en jaro 1584.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1780.
Blankavanga pintvostanaso
La Blankavanga pintvostanaso aŭ Bahama pintvostanaso (Anas bahamensis) estas anaso, tio estas birdo el la grupo de plaŭdanasoj de Karibio, Sudameriko, ĉefe Argentino, Urugvajo, kaj Galapagoj.
Jaransk
La interurba telefona kodo estas 83367, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Blankavanga pintvostanaso
Tiu specio estis unuafoje priskribata de Linnaeus en sia verko Systema naturae de 1758 laŭ ties nuna scienca nomo.
Estas tri subspecioj: A. b. bahamensis en Karibio, kaj vaganta en suda Florido. A. b. galapagensis en Galapagoj, kaj iome pli granda A. b. rubirostris en Sudameriko. Tiu lasta raso povas esti parte migranta, kiu reproduktiĝas en Argentino kaj vintras pli norde.
Jaransk
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 57°18' norde, longitudo 47°53' oriente.
Hohentauern
Hohentauern estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Murtal. Fine de en la komunumo vivis.
Jaransk
La urbo estas ĉe rivero Jaranj (Ярань) (baseno de rivero Vjatka (Вятка)), je 7 km de fervoja stacio kun la sama nomo.
Blankavanga pintvostanaso
Aspekto
Kiel ĉe multaj sudaj anasoj, ambaŭ seksoj estas similaj. Ĝi estas ĉefe bruna kun blankaj vangoj (kio nomigas la specion) kaj ruĝbaza (pli longe en suba makzelo) brilgriza beko (junuloj ne havas tian ruĝecon). La dorso havas tre grandajn nigrajn makulojn (plumoj kun nigra centro kaj malhelbrunaj bordoj) kaj estas ankaŭ nigreca makuleteco en brusto kaj ventro. En vosto videblas blankeca al kremokolora areo.
Jaransk
En jaro 2002 la urbo havis 19.7 mil loĝantojn.
Blankavanga pintvostanaso
Aspekto
Ĝi ne povas esti konfuzata kun iu ajn alia anaso en sia teritorio, ĉefe pro la bunta kapobildo. En Afriko estas simila pintvostanaso nome la Ruĝbeka kreko kiu havas ankaŭ blankecan al sablokoloran vangon kaj similan brunecan korpon sed kun pli da ruĝo en beko, kiel sugestas ties nomo.
La speguleto estas verda kaj bruna. Ĝi estas de 46 al 51 cm, kaj pezas de 400 al 700 g.
Kutimaro
Tiu specio loĝas prefere ĉe akvo kun ia grado de saleco, kiaj salecaj lagoj, estuaroj kaj marĉoj de mangrovoj, sed ankaŭ ĉe nesalaj lagoj kaj lagunoj.
La nesto estas surgrunde inter vegetaĵaro kaj ĉe akvo. La ino demetas 6 al 10 ovojn, kies kovado daŭras 25 tagojn. Tiu specio adaptiĝas bone al kaptiveco.
Ili videblas soleca aŭ en aroj kun individuoj samspeciaj. Ili povas formi ankaŭ grupojn kun la Flavbeka pintvostanaso (Anas georgica), kun kiu ĝi iome similas, sed diferenciĝas facile pro sia blanka gorĝo.
Eksteraj ligiloj
Blankavanga pintvostanaso, filmetoj, fotoj kaj sonoj ĉe Internet Bird Collection
Nijolė Gelžinytė
Biografio
En 1956 ŝi finis la mezlernejon "Simonas Daukantas" en Šiauliai, kaj de tiam ĝis 1960 studis en la nacia konservatorio Lietuvos muzikos ir teatro akademija. De 1960 ĝis 1965 ŝi estis aktorino de la televida kanalo LTV (Lietuvos televizijos kaj radijo), de 1965 de la teatra ensemblo Jaunimo teatras ("teatro de juneco"). En pluraj kinejaj filmoj ŝi aktoris, kaj ekde la jaro 1997 kunlaboras kun la Keistuolių teatras. Ekde la jaro 1998 ŝi en la Vilna Universitato estas docento pri aktorado kaj fondis la teatran studion „Teatriukas“ ("teatreto"), kies anoj siavice regule kunlaboras en la ensemblo Keistuolių teatras.
Aktoraj aperoj
Teatre:
Kine:
Televide:
Béla Páter
PÁTER Béla (pa:ter) estis hungara botanikisto, kuracplant-esploristo naskita en Eperjes la 4-an de septembro 1860 kaj mortinta en Kluĵo la 21-an de junio 1938.
16760 Masanori
16760 Masanori estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Hiroshi Abe elde la observatorio de Jacuka (gubernio Ŝimane, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Masanori Sato, ano de la Astronomia Klubo de Macue. Li popularigis astronomion en gubernio Ŝimane kaj estas observada partenro de la malkovrinto.
Butila sorbato
Butila sorbato aŭ C10H16O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sorbata acido kaj butila alkoholo. Butila sorbato estas senkolora likvaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Butila sorbato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Butila sorbato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
Hesperornitoformaj
Hesperornitoformaj (Hesperornithiformes) estas formortinta kaj alte specialigita ordo de dentohavaj birdoj vivintaj en la kretaceo. Inter la hesperornitoformaj birdoj, evidente limigitaj al akvomedioj en la norda hemisfero, estis genroj kiel Hesperornis, Parahesperornis, Baptornis, Enaliornis, kaj verŝajne Potamornis, ĉiuj predantaj akvobirdoj. Multaj, se ne ĉiuj, specioj estis sen flugopovo. La plej granda hesperornitoforma birdo, priskribita en 1999 kaj nomata Canadaga arctica, eble atingis maksimuman longecon de pli ol 1,5 metroj.
Sistematiko
Kladogramo de birdoj fondita el Chiappe, 2007
Pedro Martínez
Pedro Martínez estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 137 km2 kie loĝas 1189 geloĝantoj, do loĝdenso estas 8.7 loĝ./km2. Pedro Martínez situas je 79 km de la provinca ĉefurbo Granada.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1189 geloĝantoj de la municipo Pedro Martínez estas 598 inoj kaj 591 viroj. En la 137-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 1158 geloĝantoj, kaj aliaj 31 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 6, 2 inoj kaj 4 viroj, kaj mortis 20, 11 inoj kaj 9 viroj. Tiel la natura kresko estis -14 (-1.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 560 homoj (47.1%).
Boé (Lot-et-Garonne)
Boé estas franca situanta en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Boétiens.
La-Valo
La-Valo, oficiale The Valley, estas la ĉefurbo, samtempe la plej granda urbo de Angvilo.
Situo
La-Valo situas sur insulo same tiel nomata Angvilo.
Historio
Dum regado de la angloj la grava administrado okazis en Sankta-Kito kaj Neviso. Tial la loĝantoj ofte petis memstarecon. En 1967 referendumo jesis. Post 2 jaroj la brita armeo okupis la kolonion, post popola ribelo proteste al la nekoncedo de la aprobita memstareco en la referendumo. Finfine estas aŭtonomio, tial La-Valo prenis la taskon ĉefurbo.
Rahaĉoŭ
Rahaĉoŭ (Рагачоў, Рогачёв) estas urbo en Homela regiono, Belorusio, administracia centro de Rahaĉoŭa distrikto. Situas je 121 kilometro nordoriente de Homel. Fervoja stacio je linio Mahiljoŭ-Ĵlobin. aŭtovoja nodo. Kajo sur rivero Dnepro. Loĝantaro estas da homoj (2009).
En la urbo situas entreprenoj produktantaj manĝaĵojn kaj konstrumaterialojn. Gastejo "Dnepr", baseno kaj biblioteko.
Pornassio
Pornassio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Ligurio kaj al la provinco Imperio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Armo, Cosio di Arroscia, Montegrosso Pian Latte, Ormea (CN), Pieve di Teco kaj Rezzo.
Okazis ĉi tie la 21-a Internacia Junulara Festivalo de Itala Esperantista Junularo, en 1997, kaj denove la 35-a IJF ekde la 20-a ĝis la 26-a de aprilo 2011.
Ŝtato Kebbi
Ŝtato Kebbi aŭ en la angla plenforme Kebbi State - en Esperanto eble Kebbi-Ŝtato - estas unu el la 36 ŝtatoj respektive fakte subŝtatoj de Niĝerio, situanta en la nordokcidento de la lando.
La ĉefurbo kaj registara sidejo estas Birnin Kebbi. Limoj estas norde kaj nordoriente la subŝtato Sokoto, okcidente Niĝero kaj Benino, oriente estas Zamfara Ŝtato, kaj sude estas Niĝera Ŝtato.
La indiĝena etna grupo hegemonia en Kebbi-ŝtato estas la Haŭsoj, sed estas ankaŭ aliaj grupoj.
Ripoux contre ripoux (filmo de 1990)
Ripoux contre ripoux estas franca polica komedio aperinta en 1990 reĝisorita de Claude Zidi. Temas pri daŭrigo de filmo Les Ripoux, de la sama reĝisoro, aperinta en 1984.
Neudorf bei Landsee
Neudorf bei Landsee, kroate Tjespuh, hungare Lánzsérújfalu estas ne memstara vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Markt Sankt Martin. Landeshere germane signifas: lando de la honesto.
Situo
Neudorf bei Landsee situas antaŭ montoj. Centro de Markt Sankt Martin troviĝas je 2 km-oj.
Historio
En 1910 vivis tie 300 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 Lánzsérújfalu apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Neudorf bei Landsee aliĝis al Markt Sankt Martin.
17240 Gletorrence
17240 Gletorrence estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Glenda Torrence, kiu mentoris unu finaliston de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Intel Science Talent Search de 2002. Glenda Torrence estas instruistino ĉe la Montgomery Blair High School en Silver Spring (Marilando, Usono).
ASSITEJ
ASSITEJ, la Asocio internacia pri teatrado por infanoj kaj junuloj (mallongigo laŭ la franca nomo Association Internationale du Théâtre de l’Enfance et la Jeunesse, angle International Association of Theatre for Children and Young People) fondiĝis en 1965 kiel internacia alianco de profesiuloj pri teatrado por infanoj kaj adoleskuloj. Tutmonde, laŭ la stato de aŭtuno 2010 estas 83 naciaj centroj de la asocio.
La asocio tutmonde faciligas kontaktadon kaj la interŝanĝon de ideoj kaj kulturaj tradicioj al profesiuloj produktantaj teatron por infanoj kaj adoleskuloj.
== Mondaj kongresoj de la asocio ==
Icaraí de Minas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Januária. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
At War with the Army
At War with the Army estas usona filmo aperinta en 1950 kun la komedia duopo Martin kaj Lewis. Ĝi estis reĝisorita de Hal Walker. At War with the Army estis originale filmita en la angla lingvo. Rilate sian ĝenron, At War with the Army estas rigardebla kiel muzika filmo.
Pontoise
Pontoise [] estas franca komunumo en la regiono Francilio. Ĝi havis 29,885 loĝantojn en la jaro 2011.
Pontoise estas la ĉefurbo de la departemento Val-d'Oise, sed la prefektejo troviĝas en la najbara urbo Cergy. Tio estas unika kazo en Francio. Aldone, Pontoise estas la subprefektejo de la arondismento Pontoise.
At War with the Army
En la filmo interalie aperas la aktoroj Dean Martin, Jerry Lewis, Mike Kellin.
Pontoise
Geografio
Pontoise situas nordokcidente de Parizo, ĉe la rivero Oise.
At War with the Army
La filmo havas entutan daŭron de 93 minutoj.
Pontoise
Transporto
Pontoise havas stacidomon, kiu estas haltejo en tri regionaj linioj: Transilien H, Transilien J kaj RER C.
Mogelsberg
Mogelsberg estas iama politika komunumo de la elektodistrikto Togenburgo en Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 2192 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Ek de la 1-a de januaro 2009 Mogelsberg estas parto de la nova komunumo Neckertal.
Geografio
Mogelsberg siutas ĉe la bordo de la rivero Necker kaj la montetoj oriente de la Necker-Valo. Ĝi estas grandteritoria komunumo, kiu konsistas el pluraj malgrandaj municipoj, vilaĝoj kaj vilaĝetoj, nome Mogelsberg, Dicken (partoj de Dicken siutas sur la teritorio de la komunumo Sankt-Peterzell), Necker, Nassen, Dieselbach, Hoffeld, Ebersol, Hofstetten, Furth kaj Wolfensberg. La plej malalta punkto de la komunumo troviĝas je alteco de 600 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Necker kaj ĝis plej alta punkto je 1175 m s.m. sur la monteto Wilkethöhe. Pro la vasteco de la komunumo, ĝia stratreto havas totalan longecon de pli ol 200 km.
Trafiko
La kernvilaĝo Mogelsberg posedas stacidomon de la Svisaj Sudorientaj Fervojoj ĉe la trajnlinio de Sankt-Galo, tra Rapperswil al Lucerno. La ceteraj komunumpartoj atingeblas per diversaj poŝtaŭtolinioj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mogelsberg datas sub la nomo Magoldesberch el la jaro 1152. En la jaro 1224 jam estis menciita unua saniga banejo.
En baloto de la 21-a de oktobro 2007 la popolo kunsentis al kunfando de la komunumo Mogelsberg kun Sankt-Peterzell kaj Brunnadern al la nova komunumo Neckertal.
Sluck
Sluck (Слуцк) - urbo en Minska regiono, Belorusio, administrada centro de distrikto. Fervoja nodo ĝis Asipoviĉi, Baranaviĉi, Salihorsk. Aŭtovojoj ĝis Minsko, Babrujsk, Salihorsko. Loĝantaro estas 61,444 homoj (2009).
Industrio
En la urbo ekzistas entreprenoj de nutrindustrio, malpeza industrio, lignprilaborado, metalprilaborado. En la urbo en la jaro 2004 estis kalkulitaj 21 ŝtataj entreprenoj kaj 126 privataj. Gastejo "Sluck".
Gábor Kolozsi Borsos
Gábor KOLOZS BORSOS [koloĵi borŝoŝ] rumania hungara aktoro. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 25-an de aprilo 1986.
Kariero
Gábor Kolozsi Borsos diplomitiĝis en 2004 en Târgu Mureș kaj li estas aktoro de Teatro Figura Stúdió de Gheorgheni.
Coarraze - Nay (stacidomo)
Coarraze - Nay estas franca stacidomo sur linio Toulouse -, situanta en Coarraze, apud , en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Bezares
Bezares [beZAres] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Nájera kaj precize en la centrokcidento de la regiono. La loknomo Bezares estas etimologie rilatebla al betulo, eble komprenebla kiel Betulejo, el regiona nomo biezo.
Coarraze - Nay (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Toulouse - Bayonne (650000).
Bezares
Geografio
Bezares estas je 28 km de Logronjo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 8 km de Nájera, komarka ĉefurbo.
Ĝi estas je 717 m.s.m. ĉirkaŭita de la municipoj Arenzana de Arriba, Manjarrés kaj Santa Coloma, kaj limas tra la monto, kun Castroviejo.
Ĝia malgranda municipa teritorio de 4,5 km havas pejzaĝon de terasoj de la valo de la rivero Yalde. Bezares estas ĉirkaŭita de diversaj montoj: nome Aserradero kaj Moncalvillo.
Ĝi estas tre aparta loĝloko kun komunikvojo nur laŭ la regiona ŝoseo LR-429 tra Arenzana de Arriba al Tricio nordokcidente kaj tra la montaro al pli proksima Santa Coloma oriente trans la rivero Yalde. Ĝi estas je 698 metroj super marnivelo.
Historio
La plej frua dokumenta mencio datas de la 1020: "Santa Columba de Bezares", kiu povas refernci ĉu al Bezares ĉu al Santa Coloma. En 1137 en donaco fare de Alfonso la 7-a al la monaĥejo de Santa María la Real de Nájera la loko estis nomita "Bizares".
En la 1960-aj jaroj la elmigrado iris al enlandaj centroj, unue al Bilbao, Barcelono kaj Madrido, kaj en la 1970-aj jaroj al Logroño. El la 1900-aj jaroj oni malaltiĝis el 132 loĝantoj ĝis la nunaj 25. Sed somere la loĝantaro pliiĝas.
Dimitr Simeonov
Dimitr SIMEONOV, bulgaro, oficisto. Nask. 7 aŭg 1898 en Gradec, loĝas en Sofia. Kiel sekr. de la enlanda organizaĵo de 1921 ĝis 1924 plifortigis ĝin finance kaj helpis multe por la vasta diskresko de la movado. Kapabla organizanto, sindona aganto. Agis aparte por E en vegetaranaj rondoj.
Ilona Varró
VARRÓ Ilona Balog Anna (la edzino de János Székely kaj la patrino de la skulptisto János Jenő Székely) estis rumanuja hungara verkistino naskita en Târgu Mureş la 6-an de novembro 1933 kaj mortinta samloke la 16-an de januaro 1993.
Premio
Premio de Verkista Ligo de Târgu Mureş, 1979.
Biografio
Ilona Varró abiturientiĝis en 1951 en sia naskiĝurbo kaj en 1955 ŝi havigis diplomon de instruisto pri hungara lingvo kaj literaturo en la Universitato Bolyai. Ŝi estis redaktorino de Dolgozó Nő, Utunk, ŝi laboris en libroeldonejo. Ekde 1958 ŝi estis senpostena. De 1961 ŝi instruis, de 1968 ŝi estis kunlaborantino de Új Élet.
Charlotte's Web
Charlotte's Web (anglalingve por "La araneaĵo de Charlotte") estas infana romano de amerika verkinto Elwyn Brooks White kaj ilustrita de Garth Williams. Ĝi estis publikigita la 15-an de oktobro 1952 per la eldonejo Harper & Brothers.
La romano rakontas la historion de porko nomata Wilbur kaj lia amikeco kun greneja araneo nomata Charlotte. Kiam Wilbur estas en danĝero de esti mortigita fare de la farmisto, Charlotte skribas mesaĝojn laŭdante Wilbur (kiel "Some Pig"; "Kia porko") en ŝia araneaĵo por persvadi la farmisto al li vivas. En 2000, la libroeldonista kaj -vendista magazino Publishers Weekly listigis la libron kiel la plej amase venditan infanan poŝlibron de ĉiuj tempoj.
Charlotte's Web estis adaptita en samnoma animacia filmo de Hanna-Barbera Productions kaj Sagittarius Productions en 1973. Paramount publikigis rekte vidbende vendatan daŭrigon, Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure, en Usono en 2003 (Universala liberigis la filmon internacie). Samnoma realaktora filma versio de la originala rakonto de E. B. White estis publikigita en 2006, kaj aldona samnoma videoludo ankaŭ estis publikigita en 2006.
Intrigo
Post kiam sia patro ŝparis la vivon de porkido el buĉado kiel la plej malgranda el la idaro, knabino nomita Fern Arable nutras la porkidon, nomante ĝin Wilbur. Kreskinte, Wilbur estas vendita al la onklo de Fern, Homer Zuckerman, kiu lasas ĝin en sia korto, kiel dorlotbeston, sed Wilbur estas ignorata de la ceteraj bestoj de la tenejo, ĝis ĝi amikiĝas kun araneo nomita Charlotte, kiu vivas en araneaĵo ĉe la porkejo de Wilbur. Malkovrante ke Wilbur estas destinita al buĉado, ĝi promesas klopodi ŝpari ĝian vivon. Tiucele, ĝi teksas en sia araneaĵo vortojn pri ĝi, kaj tiuj vortoj pri Wilbur (Kia porko!) estas atribuitaj al dia interveno de la najbaroj de Zuckerman. Ju pli pasas la tempo, des pli da enskriboj aperas sur la araneaĵoj de Charlotte, kio pligrandigas la famon. Sekve, Wilbur estas prezentita en la foiro de la konteo, akompanita de Charlotte kaj de rato Templeton, kiun ĝi dungas por inspiri siajn mesaĝojn. Tie, Charlotte demetas ovo-sakon entenantan sian naskotan idaron, kaj Wilbur, kvankam ĝi gajnis neniun premion, estas omaĝita de la organizantoj kaj vizitantoj de la foiro (do tro prestiĝa por esti buĉita). Verŝajne elĉerpita pro la demeto de siaj ovoj, Charlotte mortas malmultan tempon post la foriro de Wilbur. Reveninte al la farmbieno de Zuckerman, Wilbur konservas la ovo-sakon de Charlotte, kaj estas iomete malgaja kiam la novaj araneoj foriras iom post la eloviĝo. Nur la tri plej malgrandaj plurestas. Feliĉa trovi novajn amikojn, Wilbur nomas la araneojn Joy, Nellie, kaj Aranea, kaj la libro finiĝas menciante ke pluraj generacioj de araneoj akompanas ĝin en la postaj jaroj.
Komjáti
Situo
Komjáti situas sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Sajószentpéter-Turňa nad Bodvou, laŭ fervojo Tornanádaska-Miskolc. Szendrő troviĝas 21, Miskolc 54 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1283. Dum la turka erao la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. En 1896 la fervoja linio atingis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kulturdomo, interretejo, kuracejo, familihelpa servo, kuratoro, 2 vendejoj, migra poŝto.
Cismon
Cismon [t͡ʃis.ˈmoŋ] (itale kaj primiere: Cismon; germane: Sismun) estas rivero en la provinco de Trento kaj en la Veneto (Italio), kun longo de 51 km kaj akvokolekta areo de 663 km². Fine ĝi finas en la riveron Brenta.
La rivero estis en la piava akvokolekta areo antaŭ 589, kiam indundo movis ĝin al la brentan. Laŭ legendo la lokŝanĝiĝo estis estigata pro sanktulo, kiu devis transiri riveron. Li ne povis pagi imposton al proprietulo de ponto, tial li miraklas movante riveron tiel ke li povos transiri.
Cismon ne estas multe pli malgranda ol Brenta, tial ĝi estas konsiderita ĝia supra branĉo. Primiera proverbo diras: El Brènta no 'l sarìe 'l Brènta se 'l Cismon no 'l ghe dese na penta: Brenta ne estus Brenta se Cismon non donas al ĝi puŝon.
Disdona ekonomio
Eltiraĵo el prelego[1] okazinta dum la 9a Internacia Kongreso de BIEN[2]
« La disdona ekonomio unue estas la agnosko, ke ĉiu el ni estas kunheredanto de la rezultoj de la laboro de antaŭaj generacioj. Ĝi estas ekonomio de la abundeco, male al la aktuala ekonomio plu bazita laŭ leĝoj hereditaj de malabundeca ekonomio ».
Enhavo
« Tuj antaŭ la Unua Mondmilito, la aŭtomatigo de energikreaj maŝinoj tiel forte disvastiĝis, ke klera menso kiel tiu de (france Jacques Duboin) povis antaŭvidi « la grandan transprenon de la homa laboro fare de la maŝino ». Sed li ne povis imagi, ke meze de la 20a jarcento, la homoj estos akirintaj la kapablecon uzi, laŭ la aperofteco de la materio en spaco kaj tempo, novan eblecon: oni malkovras apud pezo kaj energio, novan fizikan mezureblan grandecon (ne senchava). Nombrata per « », ĝi mallerte estas nomita:. Ĝi funkcias per signaloj, kodoj, memoriloj, lingvoj. Tutnovaj naskiĝas el tiu nova scio:, , informa ,.
« Post la energi-erao progresive instaliĝas la inform-erao kaj post aŭtomatigo de iloj kaj maŝinoj instaliĝas ĝeneraligita informadikigo en retojn de la artefaritaĵoj kreitaj fare de la homo. Apud multaj aliaj forŝanĝiĝoj, kiujn ni ne pritraktos ĉi-tie, la logiko de la nune aplikataj ekonomiaj sistemoj kaj la salajrita laboro mem, konstatas progresivan dissplitiĝon de siaj meĥanismoj:
« La merkata al kiu gluiĝas la informadika mutacio ne bone agordiĝas kune; ĝi tiel montras sian naturan nekapablecon reguligi la eblan abundecon pri kreado de grandkvantaj riĉaĵoj kaj kompensi la malekvilibrigojn kaŭzitajn; tial la senlaborecon, la labormalsekureco, la disvastiĝas rapide en la precize tie, kie oni strebas gardi kaj la de jarcento akiritan vivmanieron. Kaj tio estas nur komenco, ĉar la teĥnika mutacio plu okazas. Ĉie en la mondo, malhela estonto prepariĝas: vivmalsekureco por nekredeble granda nombro da civitanoj kompense al skandale granda pliriĉiĝo de kelkaj. La pligraviĝo de perfortoj ĉiaspecaj, kiu akompanas tiun situacion prave timigas pri ĝenerala katastrofa eksplodo.
« Tiel longe, kiel la konsekvencoj de la informadika teĥnika mutacio estos nek prikonsideritaj de la respondeculoj nek klarigita al la publiko, la tiel por ĉiuj riĉa estonto, kiun ĝi povus proponi, estos blokita; kaj tio nome de la defendo de la nature nekapabla reguligi ĉian situacion de abundeco kaj disdoni la riĉaĵojn, kiuj senĉese kreskas per malpli kaj malpli da homa laboro ».
La ebla abundeco
[…] Jen kelkaj ciferoj. En, inter 1850 kaj 1997, la nombro da laborhoroj jare de salajrulo transiris de 5 000 ĝis proksimume 1 600. Kompare kun la entuta daŭro de vekeco dum la tuta vivo, la labortempo, kiu egalis 70 procentojn en 1850 egalas nun nur 14 procentoj. Tiu evoluo konstateblas en ĉiuj industriaj landoj. Kaj malgraŭ tio, de 1960 ĝis 1990, la monda produktado de enloĝanto, do spite al la demografia kresko, multobliĝis je 2,5. En Francio, en 10 jaroj, la EJE kreskis je 1.350 miliardoj da frankoj, do averaĝe je 30,5 eŭroj unuopule kaj monate. En, ĝi kreskis en 20 jaroj je 2.000 miliardoj da dolaroj, do je 75 procentoj. Ni memorigu ankaŭ, ke en 30 jaroj, la monda nutroproduktado kreskis de 2 300 tage por unuopuloj ĝis 2 700, do respektive 90 procentoj ĝis 109 procentoj de la fundamentaj bezonoj, kaj tiuj rezultoj aperis per nombro da pli kaj pli eta.
La socia enspezo
Ĉar la riĉeco kreskas dum la produkta laboro malkreskas, oni devas organiziĝi por certigi la egalecan dividon de la produktitaj riĉaĵoj. Ĝuste tion efektivigas la disdona ekonomio donante « socian enspezon » al ĉiu, de la naskiĝo ĝis la morto. Ĝi estas propra parto el la komuna heredaĵo! « La komunumo do devas doni eblecon al ĉiuj membroj dece vivi, ĉar, danke al ili, ĝi definitive tion povas. Ĝia rolo ne estas kaj neniam estis provizi ilin per laboro (ĥimera entreprenaĵo eĉ dum la malabundeca erao), sed provizi ilin per produktaĵoj.
Tial la rajto je produktoj kaj je servoj venas nur el tio, ke oni apartenas al la homa specio. Tio estas la nepriskribebla rajto je vivo, kiun la homo posedas en la naturo kaj pri kiu ĝi povas rezigni se la naskiĝa hazardo metas lin en moderne ekipitan. Ĉu la rajto je produktoj kaj je servoj devas esti egala por ĉiuj? Oni respondu jese, ĉar la homa laboro, per la ilaro kiun ĝi nun disponas, produktas ne plu proporcie al la laboro. Kiel, en tiuj kondiĉoj, distingi la parton kiun rajtas tiu aŭ tiu? Ja, mi konfesas, ke tiu pretendo ŝajnas nekredebla unuavide ĉar ĝi abrupte ŝokas la kutimojn, la antaŭjuĝojn kaj, ni diru la vorton, la antaŭvidojn. Ni tuj diru, ke la absoluta ekonomia egaleco por ĉiuj ne estas nepra al la abundeca ekonomio.
Eblas antaŭvidi, ĉefe komence, tiun aŭ tiun-ĉi disdonsistemon, kiu avantaĝigus ekzemple la daŭrecon, la kapablojn, la respondecon, la intelektan kunlaboradon. Fakte, mi ne vidas kriterion, kiun oni povus uzi, ĉar la ideo de abundeco hurlas por esti kunigita al tiu de disdonado varianta laŭ la individuoj, pro tio ke la abundeco nuligas la bezonon fari porciojn ».
Socia servo
Ĉar ni ĉiuj estas kunheredantoj de monda heredaĵo, kiun ni celas kiel eble plej plibonigi kaj transdoni al la sekvontaj generacioj post egaleca divido de la fruktuzo, ni devas partopreni en la vivo de la socio laŭ niaj respektivaj kapabloj kaj laŭ la bezonoj de tiu socio. « Ĉiu homo devas plenumi ian laboron por rajti, ne sian lokon sub la suno, sed sian parton el la socia pluso, kiun kreas la komunumo al kiu ĝi apartenas. Mi diras ĉiu homo; senescepte, samkiel hodiaŭ ĉiu homo ĝuas la nacian defendsistemon, eĉ se li estis konsterniga soldato dum la. Ankaŭ la ideo rekompensi la laboron valoras en malabundeca erao. Ĉio, kion la socio rajtas postuli de siaj membroj estas la klopodo, kia ajn efika ĝi estas, ĉar ĝi dependas de cirkonstancoj fremdaj al la homa volo. Kial la fakto, ke oni estas pli inteligenta aŭ pli vigla kreus rajton al pli alta salajro? Se la laboro de la bovo estas pli efika ol tiu de la azeno, ĉu vi rekompensas la bovon kaj punas la azenon? La estas bonfaro, kiun estigas la erao de la abundeco. Nur la klopodo estas petata, laŭ la ebloj, dum la rezulto dependas de la kapablecoj de ĉiu » (Dubŭeno J., 1936)
Alia mono
Por tiu nova ekonomio, kiu ne plu baziĝas sur interŝanĝado, necesas nova, kiu anstataŭos la aktualan. Ĝi estas la disdona mono farita laŭ la riĉaĵoj produktitaj, proporcie al ilia. Ĝi estas porkonsuma mono, kiu esence ne povas naski, kaj kiu nuliĝas postkiam ĝi utilis por transdoni materiajn kaj servajn riĉaĵojn de la produktanto al la konsumanto (samkiel fervoja kupono). Ĝi reprezentas nur aĉetpovon kaj ĝia nomo venas el tio, ke estas ĝia sola rolo.
Ekzistas neniu teĥnika baro al la instalo de la disdona mono: la kvanto de mono produktita dum preciza periodo egalas la suman prezon de riĉaĵoj vendotaj. Tiel, je ĉiu nova produktado korespondas eldono de nova kvanto da mono. Ĉiuj civitanoj havas individuan konton regule reenspezata. Tiuj kontoj elspeziĝas je ĉiu aĉeto, la koresponda sumo estante nuligita. Sufiĉas por tio, ke publika organizaĵo estu la sola rajtanta enspezi ĉiun el la personaj kontoj. La plimulto el la komercistoj jam estas ekipitaj per maŝinoj, kiuj elspezas la kontojn legante. Iuj, en Francio, estas eĉ ekipitaj per novaj maŝinoj ebligantaj pritrakton de tre malgravaj aĉetoj (pano, ĵurnaloj, ...) kadre de nuna eksperimentado de la tiel nomata « elektronika monujo ».
Aliflanke, la procedoj de monkreado kaj nuligo de kreditoj estas klasikaj agoj; la ilin aplikadas ĉiutage: ili disponigas krediton per simpla skriblertaĵo, t.e., ke ili registras en komputilo la monsumo « pruntedonita » kaj nuligas la korespondajn kreditojn, kiam la klientoj repagas, per alia skriblertaĵo kontada (tajpante minusan signon sur la klavaro). La diferenco estas, ke en la aktuala sistemo tiuj rimedoj estas la privilegio de la bankoj, kiuj kreas la monon laŭ propraj kriterioj kaj samokaze elsuĉas interezon, sub formo de procento; dum en disdona ekonomio, respondecas pri tio publikaj organizaĵoj, ekzekutante la decidojn alprenitajn laŭ kriterioj aliaj ol financaj. Krome, ili elprenas nenian interezon. »
Metroo-ponto en Kievo
Metroo-ponto (Міст Метро) estas ponto en Kievo en Ukrainio super la rivero Dnepro. Ĝi estis konstruita en 1965 dum pligrandigado de la metroo de Kievo. Ĉefa arkitekto de tiu projekto estis Heorhij Fuks. La ponto estas uzata ankaŭ de aŭta trafiko.
Bayonne (stacidomo)
Bayonne estas franca stacidomo sur linio -, situanta en komunumo Bajono, en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV kaj Nova Akvitanio.
Distrikto Lindau
La distrikto Lindau - germane oficiale "Landkreis Lindau (Bodensee)" - situas en la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Lindau, borde de la Bodenlago (aŭ Konstanca Lago). La distrikto havas areon de 323 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Ĝi estas parto de la distriktaro Ŝvabio.
Norde najbaras la distriktoj Bodensee kaj Ravensburg de Baden-Virtembergo, oriente la distrikto Oberallgäu de Bavario kaj sude la federacia lando Vorarlberg de Aŭstrio. Sudokcidente la distrikto havas naturan limon pro la Konstanca Lago; la distrikta centro Lindau situas sur insulo de la lago.
Administra divido
La distrikto konsistas el 19 komunumoj, el kiuj 2 estas urboj.
Urboj:
Merkataj komunumoj:
Kastelo de Ráckeve
La Kastelo de Ráckeve (ankaŭ konato pri la posedanto Kastelo de Savoyai [savojai]) estas historia monumento en urbo Ráckeve. Nun la kastelo estas hotelo.
Distrikto Lindau
Administra divido
Kromaj neurbaj komunumoj:
Kastelo de Ráckeve
Historio
La kastelo estis konstruita por Eŭgeno de Savojo en la jaroj 1701 kaj 1702. Eŭgeno de Savojo mortis en 1736, la heredanto iĝis la hungara ŝtato mem. En 1750 oni konstruis pliajn alojn, tial la konstruaĵo formas kvarangulon, sed meze estas interna ĝardeno. En la sekvaj tempoj la ŝtato profitis la kastelon simpla grenejo. En 1814 incendio okazis, ĉefe la kupolo bruliĝis. En la 1960-aj jaroj ĝi preskaŭ kadukiĝis. En la sekva jardeko laŭ projekto de Jenő Rados la kastelo renoviĝis, sed oni ne trovis konvenan funkcion por la kastelo.
Distrikto Lindau
Administra divido
Iuj urboj kaj/aŭ komunumoj interkonsentis kune oferti partojn de la publikaj servoj kadre de administraj komunumaroj. Tiuj grupigoj en la supra listo (laŭ la nuna stato) ne aparte listiĝas.
Kastelo de Ráckeve
Kastelo
La teretaĝa baroka kastelo kun keloj situas sola en parko. La konstruaĵo spegulas italan kaj francan efikojn. Post la enirejo la vojo kuras en la interna korto ĝis la enirejo sub la kupolo. En la aloj ĉambroj por turistoj troviĝas, en la kelo restoracio funkcias.
Willems
- jen france, prononco laŭ sistemo IFA [], kaj okcidentflandre, [], nederlande Willem [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ŝuista submajstro de Weißenfels
Historio
La artisto Paul Juckoff el Schkopau komisiitis en la somero de 1905 fare de bebĉarfaranto el Zeitz pri la farado de tia statuo kaj liverado de ĝi al Zeitz. Al la tiama ĉefurbestro de Weißenfels la produkto tiom plaĉis, ke faritis dua muldaĵo. La statuo starigitis en la tiutempe aliaranĝota Urboparko.
Nekonata weißenfels-ano konservis la figuron, post farbado, en la kelo por eviti ties fandon dum la Dua mondmilito. Post la fino de la milito la knabo denove admireblis. Nenio ĉe la figuro estas ligita al ŝufarado, sed popolaj diroj tamen faris de "Urba knabo / Stadtjunge" ŝufaristan submajstron. Sed dirindas ke ŝufabrikado ĝenerale gravegis en la urbo. Trans la urbolimoj la monumento iĝas simbolo de la urbo kaj la kopiita knabo en Weißenfels estas pli konata ol la originalo en Zeitz.
Germana Oi!-muzikbando nomiĝis por tiu ĉi figuro "Die Schusterjungs".
Medaltabelo de la Vintra Olimpiko 1984
Tiu-ĉi listo estas medala tabelo de la Vintra Olimpiko 1984. La rango kalkuliĝas unuavice laŭ la nombro de gajnitaj oraj medaloj po ŝtato, duavice laŭ la nombro de arĝentaj kaj triavice de bronzaj medaloj. Se pli ol unu ŝtato havas identan nombron de olimpikaj medaloj, ili havas la saman rangon kaj listiĝas alfabete. Tio respegulas la sistemon uzatan de la Internacia Olimpika Komitato. La gastiganta lando de la Olimpiko estas markita per helblua fono de la koncerna tabela linio.
Ferreira
Ferreira estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 43 km2 kie loĝas 339 geloĝantoj, do loĝdenso estas 7.9 loĝ./km2. Ferreira situas je 76 km de la provinca ĉefurbo Granada.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 339 geloĝantoj de la municipo Ferreira estas 163 inoj kaj 176 viroj. En la 43-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 335 geloĝantoj, kaj aliaj 4 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 4, 1 inoj kaj 3 viroj, kaj mortis 4, 2 inoj kaj 2 viroj. Tiel la natura kresko estis 0 (0.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 106 homoj (31.3%).
Rennsteig-lageto
Rennsteig-lageto (Rennsteigteich) estas malseka biotopo kaj malgranda akvoareo en Schmiedefeld am Rennsteig en la Turingia Arbaro.
La lageto estas proksimume 350 metrojn sudokcidente de stacidomo Rennsteig en apuda arbarkovrita areo. La malsekregiono estis plejparte detruita en julio 2008 fare de nekonataj personoj kiuj fosis profundan fosaĵon por permesi al la akvo forflui neregeble.
La lageto origine funkciis kiel servoakvorezervujo kaj kiel fajroakvolageto por la antaŭa Gustloff-Rennsteigwerk, Schmiedefeld-filio de la en Suhl bazita armilfrabriko Gustloff-Werke - Waffenwerk Suhl. Post la Dua Mondmilito, la loko proksime de la fervoja stacidomo estis populara banlageto. En la vojaĝgvidilo de Turingia Arbaro el 1988 la lageto estas ankoraŭ menciita kiel arbara bano.
741 Botolphia
Nomo
Ĝia nomo referas al Sankta Botolph, angla abato de la 7-a jarcento, mita fondinto de Boston (Anglio).
Wiener Neustadt
Wiener Neustadt [vi:ner nojŝtat] (hungare Bécsújhely [be:ĉujhej] aŭ Bécsi Újváros) estas urbo en la nordokcidenta parto de Aŭstrio, sude de Vieno, en Malsupra Aŭstrio, ĉe la bordo de rivero Fischa, kun ĉirkaŭ 38.000 loĝantoj. La urbo estas grava fervoja punkto.
Ĝin fondis la Babenberga duko Leopoldo la 5-a 1194. Wiener Neustadt akiris urbajn rajtojn en 1277 kaj tiutempe havis faman monfarejon. La floranta epoko de la urbo estis en la 15-a jarcento, kiam ĝi estis sidejo de Frederiko la 3-a, romia kontraŭ-imperiestro. La urbo tiel ekmalgraviĝis en la 17-a jarcento, ke oni malpermesis la elmigradon per imperiestra dekreto.