cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Izotropa prema modulo
Varmodinamiko
La izotropa prema modulo estas varmodinamika kvanto, kaj estas necese precizigi kiel la temperaturo variiĝas por precizigi izotropan preman modulon: KT je konstanta temperaturo (izotemperatura procezo), KS je konstanta entropio (izovarma procezo aŭ adiabato), kaj la aliaj variantoj eblas. En praktiko, ĉi tiaj distingoj estas kutime nur taŭgaj por gasoj.
Por ideala gaso, la izotemperatura izotropa prema modulo KT estas:
kaj la adiabata izotropa prema modulo KS estas donita per:
kie κ estas la eksponento de izovarma kurbo;
Por fluaĵo, la izotropa prema modulo K kaj la denso ρ difinas la rapidon de sono c de p-ondoj (premaj ondoj), laŭ la formulo
Ĉi tiu formulo malveras por solidoj. Solidoj povas ankaŭ disvastigi transversajn ondojn, ilia rapido estas difinita per la tonda modulo.
Izotropa prema modulo de iuj substancoj
Materialoj
Akvo
La izotropa prema modulo de akvo estas 2,08 GPa je temperaturo de 10 °C kaj normala premo.
En profundo 12000 m pro la kunpremo de akvo la reala premo estas je proksimume 3,5% pli granda, kompare al kalkulado kiu konsideras la akvon kiel nekunpremeblan. Ĉi tie, tamen, la temperaturaj efikoj kaj ankaŭ aliaj faktoroj devus esti koncernataj.
Neŭtronaj steloj
En neŭtrona stelo pro premo de la gravita estas kolapso de ĉiuj atomaj ŝeloj kaj la elektronoj estas kombinitaj kun la protonoj de la atomaj kernoj kaj formis neŭtronojn. Neŭtronoj estas la plej nekunpremebla sciata formo de materio. Ilia izotropa prema modulo estas je 1020 fojo pli granda ol la modulo de diamanto.
Euphausia crystallorophias
Euphausia crystallorophias estas specio de krilo, foje nomita glacikrilo, kristalkrilo, aŭ antarktomarborda krilo. Ĝi vivas en marbordaj akvoj ĉirkaŭ Antarkto, pli sude ol aliaj specioj de krilo. La specimenoj por la origina priskribo de la specio estis kolektitaj tra truoj tranĉitaj en la frosto fare de la Ekspedicio Discovery de Robert Falcon Scott, el kiuj miloj estis donacitaj de Thomas Vere Hodgson.
Maĥiro (grundo)
Machair estas gaela vorto. En Esperanto oni povus diri maĥiro.
Maĥiro estas tre fekunda, grunda mikstipo kiu situas proksime al la marbordo. Ĝi troviĝas en Skotlando kaj Irlando.
Grava komponentoj de la grundtipo estas alta procentaĵo de konka sedimentaĵo kaj ia procentaĵo de organika substanco, ofte torfo. La baza efekto de la konkodevenaj sabloj kaj la acida efekto de la torfo neŭtraliĝis reciproke. La rezulto estas fekunda grundo. Grava parto de la skota maĥiro troviĝas sur la foraj Hebridoj kaj estis tie la bazo de agro- kaj paŝteja landoj. Tiu grundtipo estis dum jarcentoj la bazo por la nutrado de la loĝantoj
NGC 987
NGC 987 (aliaj indikoj — PGC 9911, UGC 2093, MCG 5-7-21, MK 1180, ZWG 505.23, IRAS02338+3306) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
An Essay Concerning Human Understanding
An Essay Concerning Human Understanding (Eseo pri la homa kompreno) estas eseo de la angla filozofo John Locke kiu traktas la sciteorio, la fundamentojn de homa scio kaj kompreno kaj iliajn limojn. La eseo unue estis presita en 1689, kaj Locke poste redaktis tri reviziitajn eldonojn, kies plej lastatempa estis publikigita en 1700. La eseo estas konsiderita fondteksto en la historio de moderna empirio. Locke kritikas en ĝi la ideon ke ekzistas universalaj konceptoj enecaj en ĉiuj homoj ekde naskiĝo. Li asertas ke la fonto de ĉiu homa scio estas en la sperto de la sensoj kaj la sperto. Laŭ Locke, homoj ne spertas aferojn en la mondo rekte, sed per la peranteco de la ideoj kiuj estas kreitaj en siaj mensoj, laŭ li kiel rezulto de sperto. La eseo ankaŭ diskutas la rolon de lingvo kaj la malfacilaĵoj kreitaj pro la bezono uzi vortojn por kompreni kaj transdoni scion. Locke diskutas malsamajn manierojn akiri scion, distingas inter malsamaj specoj de scio, kaj uzas la potencon de juĝo por distingi inter malsamaj gradoj da certeco.
La verko estas ne nur detala funkcia priskribo de la ago scii, sed ankaŭ havigas dividon de la sciencoj kaj konkampoj (fakoj) de la tuta sciaro dum samtempe proponas vivan bildon de la naturo de la homa racio. ​ En la libro troveblas la unuaj bazoj de la nomita angla empiriismo, kiun George Berkeley kaj ĉefe David Hume kondukos al ties plej altaj pintoj.
Latuna blovinstrumento
Latuna blovinstrumento estas muzika instrumento (specife, blovinstrumento) el kiu muzikanto produktas sonojn per vibrado de lipoj ĉe la buŝpeco. Ofte, ĉi-tiuj muzikiloj estas farata el latuno aŭ alia metalo kun latuna aspekto. Laŭ multaj muzikspertuloj, la terminon "latuna blovmuzikilo" oni difinas laŭ maniero, kiu la tono soniĝas per lipoj sen anĉo. Tiel, "latuna blovinstrumento" povas esti farata el alia metalo (aŭ eĉ el ligno, kiel la diĝeriduo kaj klariono), kaj ligna blovinstrumento povas esti farata el latuno (kiel la saksofono).
An Essay Concerning Human Understanding
Locke malakceptis la teorion de Descartes pri "denaskaj ideoj" kaj asertis, ke antaŭ la sperto, la kompreno (sciaro) estas malplena kiel blanka papaerfolio. Estas denaskaj ideoj nek en teoria nivelo nek en praktika aŭ morala. La sensaj kvalitoj de la objektoj estas transmigitaj al la menso tra la sensoj. Tiu estas la unua scifonto, nome la senso aŭ ekstera sperto. La dua scifonto estas la penso, aŭ interna sperto, kiu estas la percepto kiun la menso havas pri sia propra mensa aktiveco.
Historia kaj intelekta fono
Locke estis edukita kaj laboris en Universitato de Oksfordo, kie li estis eksponita al la skolastika pensado kiu karakterizis la institucion. Studoj en Oksfordo emfazis anglikanismajn interpretojn de la skribaĵoj de Aristotelo. Locke atestis al si, ke la lernejaj studoj ne aparte interesis lin. Aliflanke, li estas tirita al la filozofio de Rene Descartes. Poste en la vivo Locke skribis, "mi devas ĉiam esti dankema al tiu sinjoro [Kartezio], kiun li prave honoris, por savado de mi de la sensignifa vojo de filozofia debato praktikita en universitatoj. En 1668, jaron post aliĝado al de la domo de Anthony Ashley Cooper, li estis akceptita kiel membro de la Reĝa Societo de Londono. Li interesiĝis pri medicino kaj kemio kaj lernis de siaj rilatoj kun la fama kuracisto Thomas Sydenham kaj kun la sciencisto Robert Boyle. Liaj rilatoj kun membroj de la Reĝa Societo alproksimigis Luke al la aliro de la scienca metodo en la spirito de Francis Bacon. Kaj la filozofio de Kartezio kaj la spirito de la scienca revolucio influis la direkton de la penso de Locke en la eseo pri la homa kompreno. Ekzemple, kiel Kartezio Locke donis grandan gravecon al ideoj, sed li malakceptis la ideon ke kelkaj el la ideoj en niaj mensoj estas denaskaj, kaj en la spirito de la eksperimenta scienco de Bacon li vidis ilin kiel produkto de sperto. Luko priskribas la cirkonstancojn kiuj igis lin skribi la eseon en letero al la leganto: Kvin aŭ ses amikoj, kiuj kunvenis en mia ĉambro, kaj diskutis pri afero tre malproksima de ĝi, baldaŭ troviĝis antaŭ senelirejo pro la malfacilaĵoj, kiuj estiĝis de ĉiuj flankoj. Starinte dum iom da tempo embarasita sen iam alproksimiĝi al solvi la dubojn, kiuj nin konfuzis, venis al mi en la kapon, ke la vojo, kiun ni iris ne estas ĝusta, kaj ke antaŭ ol ni turni sin al esploroj de tia naturo, ni devis unue ekzameni la niajn. kapablojn, kaj vidu kiajn objektojn niaj mensoj estis taŭgaj aŭ netaŭgaj por okupiĝi. Mi proponis ĝin al la bando, kaj ĉiuj konsentis tuj, kaj sekve ankaŭ estis interkonsentita, ke tio estu nia unua pridemandado. Per kelkaj rapidaj kaj nedigesteblaj pensoj pri temo, pri kiu mi antaŭe neniam pensis, kiun mi skribis por nia venonta renkontiĝo, ni unue eniris en ĉi tiun diskuton, kiu komenciĝis, kiel dirite, hazarde, kaj daŭris danke al la pledoj de miaj amikoj.
- John Locke, Eseo pri la homa kompreno, Letero al la leganto, p. 10. De la rimarko de alia intelektulo kiu partoprenis en la konversacio, la filozofo James Tyrell, estas konata ke ĝi okazis en 1671 en la domo de la patrono de Luko, Anthony Ashley Cooper, kaj traktis temojn ligitajn al moraleco kaj kredo bazita sur Dia revelacio.
Influoj
Eseo pri la homa kompreno fariĝis konsistiga kaj influa teksto en la filozofio de ekkono kaj en aliaj areoj, kiel metafiziko, la filozofio de lingvo, religio kaj teorioj de la memo. Dank' al la eseo, kiu estis la sola teksto, kiun Locke ne publikigis anonime, lia nomo antaŭis lin, eĉ dum lia vivo, kiel granda filozofo. La eseo, aliflanke, provokis konflikton kaj estis peze kritikita fare de klerikoj kaj moralistoj kiuj kredis ke ĝi instigis ateismon kaj malmoralecon. En la 18-a jarcento, la teorio de Locke pri Klerismo iĝis eĉ pli influa. Precipe pri filozifiaj pensuloj el diversaj scifluoj, kiel la intelektuloj de la skota Klerismo kaj la enciklopediistoj en Francio. Voltaire nomis Locke'n "Heraklo de Metafiziko" kaj en la 19-jarcenta historiisto Leslie Stephen nomis lin "la intelekta reganto de la 18-a jarcento".
Reagoj de la samtempuloj de Locke
La eseo ricevis relative multe da atento tuj post sia publikigo, kaj recenzoj de ĝi estis publikigitaj en intelektaj ĵurnaloj. Gilbert Ryle skribis ke la efiko de la eseo al la samtempuloj de Locke estis tiel tuja kaj profunda ke oni povas diri de legado de pluraj linioj en ĉiu deksepa-jarcenta eseo ĉu ĝi estis skribita antaŭ aŭ post la publikigo de la eseo. En 1700 aperis traduko de la eseo al la franca kaj en 1701 aperis traduko al la latina. Ambaŭ tradukoj kontribuis al la vasta disvastigo de la ideoj de Locke ekster Britio, kaj precipe en Francio. Locke gajnis multajn laŭdojn pri la eseo, sed ankaŭ recenzojn. La plej granda parto de la kritiko venis de eklezianoj kaj estis direktita kontraŭ la malakcepto de la ideo de denaskaj konceptoj, la teologiaj implicoj de ĉi tiu argumento kaj la skeptiko, kiun la aliro de Locke elvokas.
La filozofo Gottfried Wilhelm Leibniz verkis responde sia eseo "Novaj eseoj pri homa racio" (france: Nouveaux essais sur l'entendement humain). En tiuj eseoj la verkisto refutas ĉapitro-post-ĉapitre la asertojn de Locke. Locke estis konscia pri la kritiko de Leibniz, kiu ankaŭ korespondis kun li, sed Leibniz decidis ne publikigi la eseojn mem post eksciado pri la morto de Locke. Ili estis finfine publikigitaj en 1765
Alessandro Santos
Alessandro Santos (japane 三都主 アレサンドロ, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2002 ĝis 2006 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis unu el la teamanoj kiuj partoprenis en plej multaj matĉoj, nome en 82 kaj li atingis 7 golojn.
Ohučov
Ohučov (Autschowa) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Staňkov en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km norde de Staňkov. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/26. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 43 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Ohučov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,83 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1271.
Masuzo Madono
(laŭ sistemo Hepburn kaj en Esperanto same, japane 真殿益蔵, n. kaj m. nekonataj) estis japana futbalisto. En 1925 li membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Mirtaloj
La mirtaloj (Myrtales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 7 familiojn, pli ol 400 genrojn kaj ĉirkaŭ 12 200 speciojn,. Ĝia tipa genro estas mirto.
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (7 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Michael Hesemann
Vivo
Liaj 34 libroj (ĝis nun: 2011) estis publikigitaj almenaŭ en 14 lingvoj (certe en la germana, angla, hispana, itala, ĉeka, slovaka, hungara, rumena, kroata, greka, pola, rusa, nederlanda, franca) kun mondo-presado de ĉirkaŭ du milionoj da ekzempleroj. Hesemann prelegis en konferencoj kaj internaciaj kongresoj en almenaŭ 30 universitatoj de la kvin kontinentoj, inter kiuj precipe la Pontifika Laterana Universitato kaj ĝiaj filioj.
La relikva Tabuleto de Romo (INRI)
Temas pri la tabuleto sur kiu estas inskribita la titolo motivanta la verdikton de krucumo. (Vidu bibliografion), kiun iu tradicio asertas esti ĝuste tiu uzita en tiu kazo.
Kun speciala permeso de la Apostola Seĝo, Hesemann science esploris la historion de la hipoteza, laŭ ia tradicio, skribaĵo sur la kruco de Jesuo, kiu restis neesplorita laŭ ĉirkaŭ 1700 jaroj. Per helpo de sep paleografiaj israelaj spertuloj aplikantaj la plej ĝis tiam sciencajn metodojn, li datigis tiun relikvon je la 1-a jarcento proponante ĝian aŭtentikecon (Vidu bibliografion).
Tiu konkludo, krom la admiro de la papo Johano Paŭlo la 2-a, ricevis konfirmon de la samtipaj studoj de Maria Rigato kaj konsenton de profesoro Carsten Peter Thiede de la universitato de Bazelo kaj de esploristoj de la israela arkeologia situo Beer-Sheva. Sekve de tiu konkludo, konigita per furorlibro (Germanio 1999) kaj Italio (2010) “Titulus Crucis” (Surkruca Skribaĵo), la relikva tabeleto, ĉiam konservita en la Baziliko de Sankta Kruco en Romo, fariĝis objekto de vizito kaj de pilgrimuloj kaj de spertuloj.
Fàtima
Hesemann profesie interesiĝis, kaj verkis, pri la eventoj de la Mariaj aperoj en Fàtima por pruvi kaj konigi la mesaĝon de la “sekreto” konfidita al la, tiam knabino, fratino “Lucia”. Tiukaze li havis specialan permeson enketi rekte ĉe la tiama vivanta viziulino.
Sudario de Oviedo
En la verko “La silentaj atestaĵoj de Golgoto” (2000) li subtenas ke per sciencaj pruvoj oni rajtas aserti ke la “sudario” (ŝvitotuko) konservita en la katedralo de Oviedo montras figuron koincidantan kun la vizaĝo de la Mortotuko de Torino. Pro tio unu apogus historian gravecon de la alia, ĝuste kiel sugestas popolaj kaj literaturaj tradicioj.de kristanaj komunumoj.
La tombo de Sankta Petro
La ĉeeston de la tombo de Sankta Petro en Romo apogis tradicio, sed ne historia dokumenta konstato. Sed, fine, arkeologoj elfosis en la vatikanaj grotoj, ĝuste sub la ĉefaltaro siatempe establita, laŭtradicie, super la tombo de la ĉefapostolo en la Baziliko de Sankta Petro en Romo, kaj trafis ostojn kaj skribaĵon konfirmantajn la tradicion. Nu Hesemann fascinmaniere priskribas la diversajn stadiojn de la elfosaĵo kaj de la malkovro ĝin dokumentante per fotoj neniam publikigitaj ĝis tiam. Tiu verko estas aranĝita kun la kunlabora apogo de episkopo Vittorio Lanzani, nome responsulo pri la “administrantaro de la konstruaĵo de la Baziliko de Sankta Petro” kaj de profesoro pri historio Eva-Maria Jung-Inglessis. .
La nigraj legendoj
En sia libro “Kontraŭ la Eklezio. mitoj, nigraj legendoj, mensogoj”, 2007 fascine Hesemann diskonigas la rezultojn de kelkaj nuntempaj historiistoj reviziantaj aŭ diversforme prezentantaj la supozajn misfarojn de la Kristana Eklezio, precipe de ĝia Konfesio Katolika. Aparte rimarkindaj la pritraktoj pri Albigensoj, La ĉasado de sorĉistinoj, Krucmilitoj, Johana (papino)...
Sankta Paŭlo
Sekve de tiu verko, kaj ĝenerale pro sia historiesploro, li estis ŝarĝita instrui pri historio la diakonojn de la Ratisbona Diocezo, kaj ekdocentis pri la sama objekto en la seminario de Kolonjo.
Bibliografio
Bibliografion pli kompletan oni povas konsulti ĉe
Les Petits Chanteurs de Saint-Marc
Les Petits Chanteurs de Saint-Marc (en Esperanto La malgrandaj kantistoj de Sankta Marko) estas pli-ol-nur-regione konata lerneja ĥoro el la urbo Liono en Francio, fondita en 1986. Temas pri infana ĥoro el kaj knaboj kaj knabinoj. Per sia partopreno en la premiita kineja filmo Les Choristes de 2004 ĝi tuteŭrope konatiĝis.
La ĥoron fondis Nicolas Porte, kiu daŭre ĝin gvidas. Ĝi konsistas el 75 ĝis 80 infanoj inter la aĝo de 10 kaj 15 jaroj. Ĉiuj kantistoj estas lernantoj en la mezlerneja centro Saint-Marc en Liono.
Teș
Teș [teŝ] (hungare: Tésfalu) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 580 loĝantojn (rumanoj, slovakoj, hungaroj); en 1992 165 (rumanoj, slovakoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1247 (laŭ aliaj: 1337). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Brestovăţ.
Loĝantaro
En la censo de 2002, 116 loĝantoj deklaris sin rumanoj, 40 slovakoj. Same 40 deklaris la slovakan sia precipa lingvo. 4 loĝantoj ne indikis etnecon aŭ lingvon.
Borová
Borová estas nomo por pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj Slovakio:
En Ĉeĥio:
En Slovakio:
Guido Van Damme
Li estas la edzo de Gerd Jacques kaj la patro de Karlijn Van Damme kaj Melinde Van Damme. Lia nomo cetere indikas familian radikon en la mezepoka urbo Damme proksime de Bruĝo.
Levínská Olešnice
Levínská Olešnice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie. La municipon kreas du partoj, nome municipo Levínská Olešnice kaj municipo Žďár u Staré Paky.
Joseph Ruskin
Joseph RUSKIN estas artnomo de Joseph Richard Schlafman (1924 – 2013) usona aktoro.
Li komencis sian karieron en televido per The Honeymooners en 1955 kaj daŭrigis ĝin per Alfred Hitchcock Presents, Naked City, Bronco, inter aliaj. En kino li ekaperis en filmo Hell Bent for Leather (1960)
Dum la 1960-aj jaroj li aperis en televidserioj kiel Cain's Hundred, Lawman, The Twilight Zone, The Untouchables, Voyage to the Bottom of the Sea, Burke's Law, Get Smart, The Time Tunnel, Gunsmoke, The Wild Wild West, The Man from U.N.C.L.E., Star Trek, The High Chaparral kaj Land of the Giants krom kinfilmoj The Rise and Fall of Legs Diamond, The Magnificent Seven, Escape from Zahrain, Diary of a Madman (voĉe), Robin and the 7 Hoods, inter aliaj.
En la 1970-a jardeko Ruskin aktoris en televidaĵoj Night Gallery, Mission: Impossible, The Doris Day Show, Planet of the Apes, The Six Million Dollar Man, Serpico, The Bionic Woman, Starsky and Hutch, Wonder Woman, Quincy M.E. kaj Captain America, inter aliaj kaj ankaŭ en kinfilmoj Bogard kaj The Gypsy Warriors.
Ruskin en la 1980-aj jaroj partoprenis televidaĵojn B.J. and the Bear, The Munsters' Revenge, Charlie's Angels, Knight Rider, The Wizard, Stingray, Max Headroom, Smurfs (voĉe), DuckTales (voĉe), Murder, She Wrote, Snorks (voĉe), Original Sin inter aliaj, krom kinfilmojn kiel The Sword and the Sorcerer, The Man Who Wasn't There, Prizzi's Honor, The Longshot kaj Saturday the 14th Strikes Back.
En la fino de la 20-a jarcento li laboris en televido per Spider-Man (voĉe), Star Trek: Deep Space Nine, The Last Don, Star Trek: Voyager, ER inter aliaj kaj en kino per Indecent Proposal, Firepower kaj Star Trek: Insurrection.
Ruskin en la komenco de la 21-a jarcento aktoris en televidaĵoj Enterprise, Alias, Smokin' Aces kaj Bones krom en kinfilmoj Wishcraft kaj The Scorpion King.
PEGIDA
La organizaĵo Patriotische Europäer gegen die Islamisierung des Abendlandes (mallonge PEGIDA aŭ Pegida), en Esperanto "Patriotaj Eŭropanoj kontraŭ la Islamigo de la Okcidento", estas registrita klubo en Germanio, kiu antaŭvidas kaj kontraŭas laŭdiran "islamigon" de Germanio kaj de tuta Eŭropo. La gvidaj membroj de la klubo ekde la 20-a de oktobro 2014 ĉiusemajne en la orientgermania urbo Dresdeno organizas demonstraciojn kontraŭ la laŭ ilia opinio malĝusta politiko de la registaro de Germanio kaj de la Eŭropa Unio pri akcepto de enmigrintoj kaj pri la dono de azilo. Similaj demontracioj kelkajn semajnojn poste ankaŭ ekokazis en aliaj urboj de Germanio, kaj aldoniĝis demonstracioj kontraŭ la ksenofobia movado, ofte – ekzemple jarfine en Kolonjo – laŭ la nombro de protestantoj multe pli grandaj ol la protestoj de la ksenofobiuloj.
Dum la unuaj semajnoj de la protestoj la gvidantoj de la klubo rifuzis publikajn dialogojn kun eblaj malsamideanoj, malakceptis intervjuojn kun ĵurnalistoj kaj nomis la germaniajn amaskominikilojn "mensoga gazetaro". Tial kritikantoj de la klubo malsamopinie diskutis, ĉu oni penu pri dialogo kun la klubanoj kaj ĉu eblus tia dialogo. Sociaj scencistoj juĝas la demonstracianojn parte burĝe konservativaj, parte dekstre populismaj ĝis dekstre ekstremismaj. La prezidanto de Germanio Joachim Gauck, la federacia kancelierino  Angela Merkel, reprezentantoj de religiaj organizaĵoj en Germanio kaj pliaj organizaĵoj avertas pri la sociaj danĝeroj, kiujn povas krei la ksenofobio kaj parte rasismo subtenata en la demonstracioj, kiuj riskas radikaligi partojn de la socio fakte plurkultura kaj por kaj kontraŭ ksenofobio.
Politikaj postuloj
Ekde novembro 2014 la organizantoj en la demonstracioj prezentis politikajn postulojn, kiuj estis disdonitaj sur paperfolioj. Inter la postuloj estas la jenaj: La kutime lasta postulo de novembro kaj decembro 2014 estis la frazo: „Es muss für uns wieder normal sein, öffentlich die Liebe zu seinem Vaterland zum Ausdruck zu bringen! Gegen Antipatriotismus!“ ("Devos por ni denove esti normala, publike esprimi la amon je sia patrolando! Kontraŭ kontraŭpatriotismo!"). Tiu frazo ekzemple en la demonstracio de la 17-a de novembro ricevis la plej fortan aplaŭdon. Publikaj parolantoj en la demonstracioj krome postulis finon de la "misuzo de azildono", sed esprimis subtenon je "akcepto de militaj fuĝintoj".
Preĝejo Katarina de Aleksandrio (Budapeŝto)
Kirko Katarina de Aleksandrio estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Budapeŝto, en Vár (distrikto), en kvartalo Tabán.
Historio
En la mezepoko supozeble estis tie jam kirko, ĉar arkeologoj trovis restaĵon de timpano. Estas fakto, ke en tiu ĉi loko dum dominado de turkoj moskeo funkciis. La katolikoj reokupis ĝin en 1686 kaj ili trakonstruis ĝin kapelo. La paroĥo ekfunkciis en 1702. Inter 1728-1736 oni alkonstruis navon, en 1738 la orgeno ekfunkciis, en 1749 kriptoj, en la sekva jaro turo estis konstruita. En 1765 lasta parto de la moskeo estis malkonstruita kaj oni konstruis novan sanktejon. Signifaj damaĝoj okazis dum incendio en la 1810-aj jaroj, poste dum la Hungara revolucio de 1848. Renoviĝo okazis en 1881, poste pro la 2-a mondmilito en la malfruaj 1940-aj jaroj.
Konstruaĵo
La kirko situas laŭ la trotuaro en proksimeco de Erzsébet-ponto. La fasado estas malsimetria, maldekstre altiĝas la turo. Antaŭ la turo estas videbla ŝtonkruco ekde 1806. En la fasado oni konstruis 3 niĉojn. En la meza niĉo Sankta Katarina de Aleksandrio, en la aliaj du Karolo Borromeo kaj Sankta Gerardo estas videblaj. La absido estas duonronda. László Kimnach pentris la freskojn. Ene estis entombigita Dénes Perczel.
Travná
Nomo Travná havas kelkajn sidejojn:
Camille Claudel (filmo)
Camille Claudel estas franca filmo de Bruno Nuytten, aperinta en 1988.
Evangelio laŭ Luko
La evangelio laŭ Luko estas la tria libro de la nova testamento en la kristana biblio. Ĝi estas la unua parto de du-voluma verko. La dua parto estas la Agoj de la Apostoloj. Ambaŭ volumoj kune nomiĝas la Historia Verkaro de Luko.
Camille Claudel (filmo)
Temo
Biografio de skulptistino Camille Claudel, fratino de poeto, dramaturgo kaj diplomato Paul Claudel kaj egerio de Rodin.
Evangelio laŭ Luko
Aŭtoro
Laŭ frua kristana tradicio la verkinto de tiuj ĉi libroj estas Luko, klera helena pagandevena kuracisto, helpanto, eble ankaŭ kunvojaĝanto de Sankta Paŭlo.
Camille Claudel (filmo)
Komentaro
Projekto volita kaj inicita de Isabelle Adjani, ankaŭ kun-produktoro de la filmo, reĝisorita de ŝia tiama kunulo Bruno Nuytten, la filmo kontribuis konatigi la verkon de Camille Claudel. Pluraj biografioj estis verkitaj pri ŝi, tamen la filmo estas ĉefe adaptita de la libro verkita de ties pranevino Reine-Marie Paris, nepino de Paul Claudel.
Evangelio laŭ Luko
Tempo, loko, celgrupo
Hodiaŭ oni preskaŭ ĝenerale agnoskas, ke Luko skribis sian evangelion iam inter 80 kaj 90. Tutcerte Jerusalem jam estis detruita, kaj oni ne plu atendis la revenon de Jesuo Kristo kiel proksiman. Ĉu la evangelio estiĝis en Malgrandazio, ĉu en Grekio, tion oni ne plu scias. Ĝia celgrupo estas kleraj paganoj kaj elpaganismaj kristanoj.
Fontoj
Luko enkondukante en sian evangelion kaj samtempe en sian tutan historian verkaron, skribas, ke li antaŭe ĉion atente esploris (Luk 1,3). Do li intence kaj intense studis la fontojn.
Same kiel Mateo, li transprenis la tutan evangelion laŭ Marko, escepte de kelkaj versikloj. Aldone li havis je sia dispono kolekton de paroladoj de Jesuo, la tiel nomatan Q-Evangelion. Tiujn vortojn de Jesuo li enmetis en du blokoj en la tekston de Marko: la malgranda enŝovaĵo (Luk 6,20 - 8,3) kaj la granda enŝovaĵo, kiun li pliampleksigis al detala vojaĝ-raporto (Luk 9,21 - 18,14). Fine li uzis ankaŭ alian materialon, kiun oni nomas propraĵo de Luko. Ĝi estas konsiderinde pli multnombra ol tiu de Mateo. – Oni do povas "kun-vidi" Markon, Mateon kaj Lukon, kaj pro tio oni nomas ilin sinoptikaj evangelioj, de la greka σ υ ν = kun, kaj la radiko ο π τ = vid.
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla dispozicio de la enhavo:
Intenco
Luko ĉefe volas montri, ke Jesuo estas la savanto de la povruloj kaj mizeruloj. Pro tio Jesuo naskiĝas en simpla staltrogo. Pro tio la malestimataj paŝtistoj estas la unuaj adorantoj. La perdiĝinta filo estas denove akceptata. Ĝojo estas en la ĉielo pro la retrovo de la perdita. La neprivilegiitaj virinoj trovas atenton. Al la krimulo sur la kruco estas pardonata.
Grave por Luko estas, ke la eventoj pri Jesuo estas enplektitaj en la historion de la mondo. Ne la romia imperiestro, sed Jesuo estas la savo. Jesuo fakte dividas la tempon en tri partojn:
Efiko
La evangelio laŭ Luko forte influis la liturgian jaron kaj la popolan piecon en la kristanaj eklezioj:
La evangelio laŭ Luko jam meze de la 2-a jarcento kun la aliaj tri formis la kanonon de la kvar evangelioj. Tiu ĉi listo de sanktaj skriboj fariĝis ĝis meze de la 4-a jarcento pli ampleksa. Fine la romkatolika eklezio en 1546 per dekreto de la koncilio de Trento difinis la kanonon. La eklezioj el la reformacio havas alian konvinkon pri la kanono, sed tio neniam koncernis la evangelion laŭ Luko.
Enchenberg (stacidomo)
Enchenberg estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Enchenberg, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Evangelio laŭ Luko
Teksto en Esperanto
La traduko de la esperanta biblia komitato (John Cyprian Rust, John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) laŭ la unua eldono de la Nova Testamento, publikigita en 1912 ĉe la Brita kaj Alilanda Biblia Societo kaj Nacia Biblia Societo de Skotlando, kaj la unua eldono de la kompleta Biblio en Esperanto de 1927 estas trovebla
Enchenberg (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Haguenau - Hargarten-Falck (159000).
Endre Nagy (agronomo)
NAGY Endre (nadj) estas hungara agrikulturisto naskita en Kutyfalva la 25-an de novembro 1883 kaj mortinta en Odorheiu Secuiesc la 18-an de aprilo 1969.
(84709) 2002 VW120
(84709) 2002 VW120 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT (Near Earth Asteroid Tracking) elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Ĝi orbitas, kun ioma orbita klineco en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Střížov (apartigilo)
Nomon Střížov havas pluraj setlejoj:
Hebejo
Hebejo aŭ Hebei (ĉina: 河北; pinjine: Héběi; antikvamode: Hopeh) estas provinco de la Ĉina Popola Respubliko en norda Ĉinio. Hebejo ĉirkaŭas la municipoj de Pekino kaj Tjanĝino, kaj limas kun Ljaŭningo nordoriente, Interna Mongolio norde, Ŝanŝio okcidente, Henano sude kaj Ŝandongo sudoriente. La Bohaj-golfo kaj Flava Maro situas oriente. Malgranda parto de la provinco estas eksklavo inter Pekino kaj Tjanĝino.
Historio
La loko unua akiris la nomon Hebei (norde de la Flava Rivero) dum la Tang-dinastio (618 - 907). Dum la Ming-dinastio, la provinco estis nomita Beizhili (norda rekta-regadujo) ĉar estis regata rekte de la imperia korto, kiel ĝia suda kolego ĉirkaŭ nuntempa Anhujo. Kiam la Qing-dinastio enoficiĝis, ilin aboliciis la sudan rekta-regadujon kaj la loko fariĝis simple Zhili (rekta-regadujo). Kun la establo de la Respubliko de Ĉinio en 1912, la loko renomiĝis Hebei por reflekti la fakto, ke estis nun norma provinco.
Kiam la Popola Respubliko enoficiĝis, la landlimojn de Hebejo estis vastigita inkluzivi parto de la eks-provincoj de Rehe kaj Chahar, kaj la ĉefurbo estis transloĝiĝita disde Baodin de Ŝiĝjaĝvango.
George Murray Levick
George Murray Levick (1876–1956) estis brita antarkta esploristo, kaj fondinto de la Brita Esplorsocieto (iame British Schools Exploring Society).
Hebejo
Historio
Je la 28a de julio 1976, la urbo Tangŝano en Hebejo estis frapita de tertremo de grandeco 7,8 laŭ la riĥtera skalo, kiu estis la plej mortiga tertremo de la 20a jarcento kun 240,000 viktimoj.
Loĝantaro
La plej grandaj urboj en Hebejo estas:
George Murray Levick
Ekspedicio Terra Nova
Li akompanis Robert Scott en sia katastrofa Ekspedicio Terra Nova. Parto de la Norda Grupo, Levick pasis la aŭstralan someron de 1911–1912 ĉe Kabo Adare meze de kolonio de Adeliaj pingvenoj. Ĝis Junio de 2012, tiu estis la ununura studo de la Birdarejo de Kabo Adare (nome la plej granda kolonio de Adelia pingveno en la mondo) iam plenumita kaj li estis la ununura kiu pasis tie la tutan reproduktan ciklon. Liaj observoj pri allogado, pariĝado, kaj idozorgado de tiuj birdoj estis registritaj en sia libro Antarctic Penguins. Liaj notoj pri la seksa kutimaro de la pingvenoj, kio inkludis seksan perforton, sekson inter maskloj kaj sekson kun mortintaj inoj, estis konsideritaj tro maldecaj por publikigo tiam; ili estis remalkovritaj kaj publikigitaj en la gazeto Polar Record en 2012. La malkovro grave konigis la kutimaron de specio kiu estas indikilo de klimata ŝanĝo.
Malhelpitaj de glacitero por elŝipiĝo en la Terra Nova en februaro de 1912, Levick kaj la aliaj kvin membroj de la grupo (Victor Campbell, Raymond Priestley, George Abbott, Harry Dickason, kaj Frank Browning) estis devigitaj vintrumi sur la insulo Inexpressible en malarĝega glacikavo. Apsley Cherry-Garrard priskribis la malfacilaĵojn suferitajn de la grupo dum la vintro de 1912:
They ate blubber, cooked with blubber, had blubber lamps. Their clothes and gear were soaked with blubber, and the soot blackened them, their sleeping-bags, cookers, walls and roof, choked their throats and inflamed their eyes. Blubbery clothes are cold, and theirs were soon so torn as to afford little protection against the wind, and so stiff with blubber that they would stand up by themselves, in spite of frequent scrapings with knives and rubbings with penguin skins, and always there were underfoot the great granite boulders which made walking difficult even in daylight and calm weather. As Levick said, "the road to hell might be paved with good intentions, but it seemed probable that hell itself would be paved something after the style of Inexpressible Island." (Ili manĝis fokograson, kuirita per fokograso, havis lampojn el fokograso. Ties vestoj kaj aĵoj estis trempitaj je fokograso, kaj la fulgo nigrigis ilin, ties dormosakojn, kuirilojn, murojn kaj tegmenton, strangolis ties gorĝojn kaj ŝveligis ties okulojn. Fokograsaj vestoj estas malvarmaj, kaj ties estis tuj tiom ŝiritaj ke ili havigis malmultan protekton kontraŭ la vento, kaj tiom rigidaj pro la fokograso ke ili staras per si mem, spite oftaj skrapoj per tranĉiloj kaj frotado per pingvenaj haŭtoj, kaj ĉiam estis subpiede la grandaj granitaj rokoj kiuj malfaciligis piediradon eĉ dum tagolumo kaj trankvila vetero. Kiel Levick diris, "la vojo al infero eble estas pavimita per bonaj intencoj, sed ŝajnas probable ke la infero mem estus pavimita iom laŭ la stilo de la insulo Inexpressible).
Reveninte, Levick servis en la Granda Fleet kaj ĉe Kalipolis dum la Unua Mondmilito, 1914–1918.
Post sia retiriĝo el la Reĝa Ŝiparo li pioneris la trejnadon de blinduloj al fizioterapio kontraŭ multa kontraŭo. En 1932, li fondis la Public Schools Exploring Society, kiu portis grupojn de studentoj al Skandinavio kaj Kanado, kies Prezidento li restis ĝis sia morto en Junio de 1956.
Dua Mondmilito
En 1940, li revenis al la Reĝa Ŝiparo (Royal Navy), aĝe de 64, por havi postenon kiel specialisto en gerilo, ĉe Speciala Trejnejo ĉe Lochailort, ĉe la okcidenta marbordo de Skotlando. Li instruis teknikojn por bonfarto, dieto kaj survivado, multaj el kiuj estis publikigitaj en lia trejnilo de 1944 nome Hardening of Commando Troops for Warfare.
Bacova
Bacova [bakova] (hungare: Bakóvár, germane: Bochovar) estas vilaĝo en Rumanio orient-sudokcidente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 2 037 loĝantojn (germanoj); en 1992 1 424. La germanoj estis koloniigitaj en 1783. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Buziaş.
12144 Einhart
12144 Einhart estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Pavel Naĥimov
Li estis komandanto de la ŝipaj fortoj kaj Terarmeoj de la Rusio en la Sieĝo de Sebastopolo, dum la Krimea Milito, en kiu distingiĝis por venki super la otomana floto en la Batalo de Sinope je la 30-a de novembro 1853.
Li komencis sian karieron ĉe la Balta Maro.
NGC 988
NGC 988 (aliaj indikoj — PGC 9843, MCG -2-7-37, UGCA 35, IRAS02330-0934) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lærdal
Lærdal estas komunumo de okcidenta Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Sogn og Fjordane. Fine de en la komunumo vivis. Parto de la komunumo estas la lago Eldrevatnet.
Latuno
Latuno estas alojo de kupro kaj zinko. Ĝi havas orkoloran aspekton kaj estas pli malmola ol kupro aŭ zinko.
Latuno estis konata al prahistoria homo, kaj estis malkovrita antaŭ zinko mem. Antikve, ĝi estis farita per fandado de kalamino (zinka erco) kun kupro. La kupro ekmiksiĝas kun la zinko kaj estiĝas latuno. Pura zinko estis tro reagema (rompas sin ĉe ĉambra temperaturo kaj facile oksidiĝas) por esti uzebla de antikvaj metalfaristoj.
Tombako estas alojo el 80 partoj da kupro kaj 20 da zinko, havanta oran koloron kaj uzata kiel materialo por malmultekostaj juveloj.
Enchenberg
Enchenberg estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Enchenbergeois.
Blazono de la provinco de Badajoz
La Blazono de la urbo de Badajoz kaj de la provinco de Badajoz en regiono Ekstremaduro, Hispanio, enhavas la jenan bildon:
Tiu blazono estas adoptita ankaŭ de la Diputación Provincial de Badajoz, kiu estas la administra instanco de la fonduso por la provinco.
Střížov
Střížov (Driesendorf) estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio proksimume 10 km sudoriente de České Budějovice. Etnografie ĝi apartenas al Doŭdlebio. Ĝi troviĝas en de malproksime videbla situo sur deklivoj de altaĵo (535 m s. m.) leviĝanta 2,5 km nordoriente super la kunfluejo de riveroj Malše kun Stropnice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1263.
Simultana politiko
Simultana politiko estas politika principo por solvi tutmondajn problemojn. Ĝin klopodas disvastigi tutmonda civitana iniciativo fondita de la brita komercisto John Bunzl fine de 1998.
Bazaj ideoj
Laŭ simultana politiko, politikistoj promesu tutmonde kunlabori por realigi samtempe (simultane) decidojn favore al la bono de la tuta homaro. Por instigi politikistojn sekvi tiun ĉi principon, civitanoj promesu elekti nur tiajn politikistojn, kiuj subskribis tiuspecan promeson. Oni tiamaniere superu la prizonulan dilemon.
Simultana politiko havas la samajn celojn kiel mondfederistoj, sed iras alian vojon. Ĝi klopodas progresigi la tutmondan kunlaboron (kaj superi la prizonulan dilemon) ne per fondo aŭ fortigo de tutmondaj institucioj (ekzemple per mondregistaro aŭ UN-Parlamento), sed per sindevigoj de civitanoj kaj politikistoj.
La Simpol-movado
La tutmonda movado por simultana politiko aktivas sub la nomo Simpol. Ĝia organizo – la Internacia Simultanpolitika Organizo ISPO (International Simultaneous Policy Organisation) – havas aktivulojn en ĉirkaŭ 25 landoj. Precipe en Aŭstralio kaj Britio jam kelkdek politikistoj subskribis la promeson de Simpol. En Germanio, la unua partio subtenanta simultanan politikon estis la partio UNU MONDO en 2012. Precipe en Germanio, Simpol trovis fortan subtenon en la integrala movado.
São Mateus (Espirito-Santo)
São Mateus estas municipo de la brazila subŝtato Espirito-Santo, kiu taksis 109.067 loĝantojn en 2010.
Casal Velino
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Najbaras la komunumoj Ascea, Castelnuovo Cilento, Omignano, Pollica, Salento kaj Stella Cilento.
Steve Sandor
Li militservis kiel milita policisto ĉe usona aerarmeo.
Dum la 1970-aj jaroj li partoprenis televidaĵojn kiel The Name of the Game, The Virginian, Alias Smith and Jones, Cannon, The Rookies, Barnaby Jones, Ironside, The Manhunter, Petrocelli, Matt Helm, Starsky and Hutch, The Six Million Dollar Man, Baretta kaj Charlie's Angels krom kinfilmojn One More Train to Rob, The No Mercy Man, Bonnie's Kids, ktp.
En la 1980-aj kaj la 1990-aj jaroj Sandor aktoris en televidaĵoj kiel Three's Company, CHiPs, The Dukes of Hazzard, Fantasy Island, T.J. Hooker, The Yellow Rose, The A-Team, The Fall Guy, Hardcastle and McCormick, Knight Rider, Lady Blue kaj Superman voĉe kaj ankaŭ en kinfilmoj The Ninth Configuration, Fire and Ice, Stryker kaj The Platinum Triangle, inter aliaj.
Dreux
Geografio
Dreux situas en natura pelvo, je la kunfluo de la riveroj Eure, Blaise kaj Avre. Lokita inter Normandio, Francilio kaj la natura regiono Beauce, Dreux ĉiam restis grava komerca vockruciĝo en nordokcidenta Francio. La urbo troviĝas ĉe la akso Parizo-Alençon, sed ankaŭ ĉe la akso Rueno-Chartres-Orleano.
Historio
Dreux estis la ĉefurbo de la gaŭla tribo Durokasoj.
Dreux estas hejmo de la dinastio de Dreux, branĉo de la Kapetidoj.
Kojnotombo de Munmahoge
La kojnotombo de Munmahoge situas sur kampa limo en la komunumo Móin Mhothóige (Munmahoge) apud Trá Mhór (Tramore) en la graflando Port Láirge en Irlando. Ĝi situas je la pinto de la norda deklivo, de kie oni povas vidi la portaltombon de Knockeen.
La kojnotombo de Munmahoge havas tri portantajn ŝtonojn je ĉiu flanko kaj unu kovrantan ŝtonon. Ekzistas du grandaj ŝtonoj en la tera remparo, kiuj eble estas kovroŝtonoj. La galerio longas ĉ. tri metrojn kaj larĝas ĉ. 0,9 metrojn.
La kojnotombo situas en okcidenta-orienta direkto. Krom tiu kojnotombo ekzistas dua kojnotombo en Port Láirge, la kojnotombo de Carrickavrantry. En Irlando estas konataj 505 kojnotomboj.
Listo de asteroidoj (111001–112000)
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Burgo Lemberg
La burgo Lemberg estas mezepoka burgo sur la teritorio de la komunumo Lemberg en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Fortikaĵo Erebuni
La Fortikaĵo Erebuni (Erebuni) estas antikva fortikaĵo de Urarto, konstruita de la reĝoj Argiŝto la 1-a kaj Sarduro la 2-a komence de la 8-a jarcento a.K. - la fundamento estas de -782. Ĝi troviĝas en la nuna Armenio, en la samnoma distrikto Erebuno. Kun la paso de la tempo la vorto Erebuni transmorfiĝis al Erevano nomo de la urbo kie troviĝas la fortikaĵo. Tiu ĉi urbo estas la ĉefurbo de Armenio ekde 1918. La fortikaĵo estis plurfoje esplorata de la sovetaj arkeologoj inter la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj.
Etimologio
Sur surskribo trovita en Karmir Blur, la urarta verbo erebu-ni estas uzita kun la senco "kapti, prirabi, ŝteli aŭ kidnapi" sekvita de ŝanĝiĝanta rekta objekto. Akademiuloj konjektis, ke la vorto, kiel senŝanĝa rekta objekto, ankaŭ povas signifi "preni" aŭ "kapti" kaj tiel ili kredas, ke la fortikaĵo Erebuni en la momento de ĝia fondo signifis "kapto", "konkero" aŭ "venko".
La ĉerkesa folkloristo Amĝad Ĝamuĥa donas alternativan etimologion: eri (rilatante al la Er-oj, hipoteza popolo sen referencoj en iu ajn historia registro) + buni. Laŭ Ĝamuĥa, buni devenas de la radiko naĥ, kiu naskis la ĉeĉenan vorton bun kun la signifo ŝirmejo aŭ kabano; la radiko tamen simple signifas "kaverno" aŭ "ŝirmejo" kaj havas hindeŭropan radikon. Ĉeĉena "bun" principe devenas de la armena vorto bujn (բույն) por "nesto" aŭ "kaverno", de la prahindeŭropa *bʰeuH-ne-, de * bʰeuH- ("esti; kreski"). Parencaj vortoj inkluzivas sanskritan भुवन (bhúvana, "mondo"), albana bun ("paŝtista kabano") kaj mezpersa بن bun ("fundo"). Ĝi eble generis la vorton van en la armena (lingvo kun forta urarta substrato), kiu simile signifas ŝirmon. Van kiel radiko ankaŭ ĉeestas en multaj aliaj loknomoj en historia Armenio, inkluzive de la urbo Van, Lago Sevan, Iĝevan, kaj Naĥiĉevan, do verŝajne la Van en Erevanoestas alia rekta traduko de la radiko. Ĝajmuĥa krome asertas, ke la nomo de la popolo Er funkcias ankaŭ kiel radiko por la valo Aras (la gorĝo Eraŝki) kaj por la mezepoka kartvela nomo uzata en la kartvelaj Kronikoj por la lago Sevan, "Lago Ereta". La teorioj de Ĝajmuĥa ne estas vaste akceptitaj de la ĉefaj lingvistoj, antropologoj aŭ historiistoj.
James Macpherson
James MACPHERSON (27-a de oktobro 1736 - 17-a de februaro 1796) estis skota poeto kaj aŭtoro de la verko Ossian, kiu estis eldonita en tri partoj inter la jaroj 1760 kaj 1763, kaj furoris en Eŭropo en la 18-a kaj 19-a jarcentoj.
Fortikaĵo Erebuni
Historio
Dum arkeologia ekspedicio farita en 1950 kaj gvidata de la armena sciencisto Konstantine Hovhannisjan, paro de ŝtonoj kun kojnskribaj surskriboj estis malkovrita en Arin Berd, unu el ili estis dediĉita al la fondado de la urbo dum la regado de Argiŝti la 1-a, kaj la alia rilatis la konstruadon de grenejoj fare de lia filo kaj posteulo reĝo Sarduri la 2-a. Argiŝti lasis similan surskribon en alia ĉefurbo de sia reĝlando, Tuŝpo, indikante ke li prenis 6 600 militkaptitojn de Ĥate kaj Cupani por ekloĝigi sian novan urbon.
James Macpherson
Macpherson naskiĝis en Invertromie, studis en Aberdeen kaj Edinburgo, kaj iĝis instruisto en la skota ĉefurbo. Li vojaĝis tra la Alteja regiono de Skotlando, kolektante tradician materialon. Fragmento, la unua parto de la verko, aperis en 1760; la dua Fingal (la plej grava sekcio de la libro) en 1761; kaj la lasta: Temora en 1763. Li pretendis, ke Ossian estas traduko el la originala gaela lingvo, kaj kiam estiĝis dubo pri ĝia aŭtenteco, li prezentis falsan "orginalon", kiu fakte estis traduko lia de lia angla teksto. Tiom estis la populareco de la verko, ke pluraj fremdlingvan tradukoj estis faritaj: en la italan (Cesarotti, 1764), en la germanan (1764), en la francan (1774), ktp. Eĉ hodiaŭ, de temp' al tempo aperas novaj versioj: en la japana (1971); kaj en la rusa (Juri D. Levin, 1983).
Mitsuo Ogasawara
Mitsuo Ogasawara (en Esperanto Micuo Ogasaŭara kaj japane 小笠原 満男, n. ) estas japana futbalisto. Li de 2002 ĝis 2010 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 55 matĉoj kaj atingis 7 golojn.
Fortikaĵo Erebuni
Historio
Pro la fakto, ke granda nombro da artefaktoj kun la surskribo "Erebuni" estis eltrovital dum elfoslaboroj en la najbara urbo samepoka Tejŝebano, iam aperis duboj, ĉu Erebuní vere estas en Arin-Berd: estis eblo, ke la fondaĵa memortabulo malkovrita de Hovhannisjan en 1950, estus atinginta la monteton hazarde. Post ok jaroj, en 1958, la disputo estis finfine solvita, kaj la fina hipotezo estis konfirmita: dum arkeologiaj elfosadoj alia surskribo de Argiŝti la 1-a sur la fundamentoj de Erebuni estis malkovrita sendamaĝa en ŝtono, metita sur praan muron. Tiel, ekde 1958, estis konfirmite, ke Erebuni situas sur la monteto Arin-Berd.
Kiel en aliaj tiamaj urboj de Urarto, ĝi estis konstruita surbaze de triangula plano supre de kolono instalita ĉirkaŭ 10 - 12 metrojn kun alta muro. Malantaŭ ĝi, la konstruaĵoj estis apartigitaj per centraj kaj internaj muroj. La muroj estis faritaj el diversaj materialoj, inkluzive de bazalto, tofo, ligno kaj adobo. Argiŝti konstruis grandan palacon kaj elfoslaboroj en la areo trovis aliajn rimarkindajn konstruaĵojn inkluzive de reĝa kunvenejo ĉirkaŭata de kolonoj, templo dediĉita al la urarta dio Ĥaldi, citadelo kie loĝis la garnizono, loĝejoj, dormoĉambroj kaj provizejoj. La internaj muroj estis riĉe ornamitaj per murpentraĵoj de religiaj kaj sekularaj scenoj. Sinsekvaj reĝoj de Urarto faris sian loĝlokon en Erebuni dum iliaj militaj kampanjoj kontraŭ la nordaj invadantoj kaj daŭrigis konstruajn laborojn por plisolidigi la defendoj de la fortikaĵo. Reĝoj Sarduri la 2-a kaj Rusa la 1-a ankaŭ uzis Erebuni kiel haltejon en siaj novaj konkeraj kampanjoj norde. En 735 a.K., Sarduri la 2-a estis venkita de la asiria reĝo Tiglatpileser la 3-a ĉe la kontraŭa parto de la lando okcidente de Erebuni, ĉi tiu malvenko estis la turnopunkto en la historio de Urarto, kiam li komencis perdi sian potencon kaj havaĵojn, Cetere, dum la regado de la filo de Sarduri la 2-a, Rusa la 1-a, la oftaj cimeraj atakoj de la nordoriento de Urarto en la valo Ararato rezultigis ĉesigon de ekonomia agado kaj trankvila kaj paca disvolviĝo en la valo ili faris administrajn reformojn kaj ŝanĝis la staton de Erebuni al najbara Argiŝtiĥinili. La regiono baldaŭ falis sub laregadon de la aĥemenida dinastio kvankam la strategia pozicio, kiun okupis Erebuni, ne malpliiĝis, ĝi fariĝis grava centro de la satrapio de Armenio. Malgraŭ multaj invadoj fare de sinsekvaj eksterlandaj potencoj, la urbo ne estis forlasita kaj estis kontinue loĝata dum la sekvaj jarcentoj, fine disvastiĝanta ekster la fortikaĵo por iĝi la urbo Erevano. En septembro 1968 la memorfesto de la 2750 jaroj estis festita la fondo de Erebuni proksime al Erevano.
Ekstera parto
La konstruado de la triangula strukturo de la kastelo-fortikaĵo Erebuni staris sur la supro de la monteto Arin Berd je 65 metroj alta, kun ĝenerala spaco de ĉirkaŭ ok hektaroj kaj strategia pozicio super la Ararat-ebenaĵo kaj la ĉefaj alirvojoj de la citadelo. Dum ĝia konstruado, la supro de la monteto estis artefarite ebenigita. Ĉirkaŭ ĝi muro estis konstruita kun grandegaj ŝtonaj blokoj, la bazo altas du metrojn kaj estas pintita per muro de sep ĝis ok metroj farita per argilaj brikoj subtenataj de murapogiloj el kvin metroj metitaj ĉiun ok metrojn. La ĉefa enirejo al la fortikaĵo situas en la sudoriento de la pli milda deklivo de la monteto, ĉi tiu enirejo estis protektita per altaj turoj. Tra ĝi eblas eniri en la centran korton de la citadelo mezuranta 14 x 17 metrojn.