cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Terorisma atako en Beslano
Proceso de la Dekstraborda milicejo
En marto 2006 samtempe kun la Kulajev-proceso komenciĝis la proceso de milicanoj de la Dekstraborda milicejo. Milicestro Miroslav Ajdarov, liaj vicestroj Tajmuraz Murtazov kaj Guram Drjajev estis akuzitaj pri krima neglekto, rezulte de kiu la teroristoj sukcesis senĝene traveturi de Psedaĥ al Beslano kaj okupi la lernejon. Tiumomente ĉiuj tri jam eksiĝis el la milico.
Laŭ prokuroro, Murtazov, Ajdarov kaj Drjajev ne faris decajn agojn por preventi, riveli kaj ĉesigi la terorajn agojn. Ekzemple al la milicejo de julio ĝis aŭgusto 2004 alvenis kelkaj teletajpaĵoj, inkluzive tiun de vicministro pri internaj aferoj de Nord-Osetio Mairbek Mouraov. Unu el la teletajpaĵoj avertis pri neceso igi neveturebla por aŭtoj la vojon ĉe la limo kun Inguŝio, dum en alia oni sciigis pri transloko de la gerilanoj al arbara montaro de Inguŝio kun intenco kapti civilan objekton en Nord-Osetio. Ajdarov kaj liaj vicestroj ne plenumis tiujn ordonojn kaj la teroristoj sukcesis senĝene alveturi la lernejon, gardatan nur de unu senarma inspektoro pri neplenkreskuloj Fatima Dudijeva. Skipo el du trafikpolicanoj, kiu devis troviĝi apud la lernejo, ankaŭ forestis, kion dum la Kulajev-proceso plurfoje menciis la ostaĝoj. Matene la 1-an de septembro la trafikpolica skipo estis revokita kaj sendita al la federacia ŝoseo «Kaŭkazo», laŭ kiu tiutempe devis veturi eskorto de Aleksandro Dzasoĥov. Ajdarov, Murtazov kaj Drjajev malaprobis la akuzojn kaj malagnoskis sin kulpaj.
La proceso daŭris ĝis la mezo de 2007, tamen la 2006 la Ŝtata Dumao aprobis la ordonon N 3498 «Pri amnestio rilate personojn, farintaj krimojn dum la kontraŭterorismaj operacoj en teritorioj de la subjektoj de Rusia Federacio ene de la limoj de Suda federacia regiono». La post peto de advokato kaj ĉe foresto de la akuzitoj la ĉefjuĝisto Valerij Besolov voĉlegis la decidon pri ĉesigo de la proceso la milicanoj, ĉar ili estas amnestiitaj laŭ la ordono N 3498. La eksaj ostaĝoj kiuj ĉeestis dum la voĉlego de la verdikto, malkonsentis pri ĝi kaj damaĝis la juĝejon.
Proceso de milicanoj de la Malgobeka milico
En junio 2007 komenciĝis la proceso kontraŭ la estro de la Malgobeka milico Muĥaĵir Evlojev kaj lia vicestro Aĥmed Kotijev. Same kiel liaj osetaj kolegoj, Evlojev kaj Kotijev estis akuzitaj pri neglekto, kaŭzinta pezajn sekvojn. Enketistoj asertis, ke Evlojev kaj Kotijev kiel oficiuloj de la Ministerio pri internaj aferoj de Inguŝio ne faris decajn agojn por gardi la ordon en la teritorio de Malgobeka distrikto, kie apud vilaĝoj Sagopŝi kaj Psedaĥ troviĝis la bazo de la teroristoj. La afero de Evlojev kaj Kotijev estis traktita de la Supera Kortumo de Inguŝio en la teritorio de la Supera Kortumo de Kabardio-Balkario, en Nalĉiko. Ĵurianoj estis elektitaj el inguŝoj, speciale transportitaj al Nalĉiko per buso. Loko de la proceso kaj elekto de la ĵurianoj kaŭzis dubojn pri senpartieco de la juĝo, aparte ĉar multaj teroristoj estis inguŝoj, do parto de la viktimoj de la terora ago bojkotis la proceson.
La proceso daŭris pli ol kvar monatojn kaj finiĝis je senkulpiga verdikto por la ambaŭ akuzitoj. Organizaĵo «Voĉo de Beslano» apelaciis tiun verdikton, sed la Supera Kortumo de Rusia Federacio agnoskis ĝin valida.
Raporto de la parlamenta komisiono de la Federacia Konsilio de Rusio
La 2004 ekfunkciis la Parlamenta komisiono pri enketado de kialoj kaj cirkonstanoj de la terora ago en Beslano subestre de vic-prezidanto de la Federacia Konsilio de Rusio Aleksandro Torŝin. Ĝi fukciis ĝis la kiam estis publikigita fina raporto. Kvarono de la fina raporto estas dediĉita al kronologia priskribo de la eventoj de la 1-a ĝis la 3-a de septembro. En aliaj tri kvaronoj de la raporto oni priskribas agadon (dum kaj poste de la terora atako) de pluraj institucioj: la operacia stabo, la Ministerio pri internaj aferoj, militistoj, la Ministerio pri esktremaj situacioj, prokurorejo. Laŭ la komisiono: La operacia stabo ordonis komenci la savoperacon nur post la teroristoj eksplodigis bombojn kaj komencis mortpafi forkurantajn ostaĝojn;
La raporto de Torŝin estis akre kritikata. Multaj viktimoj diris, ke la komisiono ne plenumis siajn taskojn kaj anstataŭ plenvalora raporto prezentis nur la projekton kun nebulaj frazoj, nek nomis oficiulojn, kiuj ebligis la teroran atakon. Retejo «Vero de Beslano» publikigis la artikolon, kiu asertis ke iuj partoj de la raporto estis laŭvorte kopiitaj de la materialoj de la situacia ekspertizo pri enketado de la agado de la operacia stabo.
Raporto de Savelev
Deputato de la Ŝtata Dumao de Rusio, doktoro pri la teknikaj sciencoj Jurij Savelev, kiu estis ano de la parlamenta komisiono pro enketado de la cirkonstancoj de la terora atako, havis alian opinion, diferencan de aliaj komisionanoj. Li prezentis apartan raporton «Beslano: vero de la ostaĝoj», laŭ kiu la eventoj disvolviĝis tiel:
En la atako partoprenis 56 ĝis 78 teroristoj, kiuj alveturis je almenaŭ kvar aŭtoj. Je la tria tago de tegmento de apuda al la lernejo domo iu pafis al la subtegmentejo de la sporthalo pere de [termobara grenado]]. Sekve de tio en la tuta subtegmentejo okazis incendio, kiu transiris al la sporthalo. 22 sekundojn post la unua pafo okazis la dua pafo kontraŭ la sporthalo, jam pere de splita-fugasa genado je TNT-ekvivalento je 6,1 kg. Granda nombro de la ostaĝoj en la sporthalo pereis nome pro tiuj du unuaj eksplodoj, post kio la specialaj taĉmentoj komencis la antaŭe planitan sturmon de la lernejo. Dum la sturmo kontraŭ la lernejo pafis fajroĵetiloj, bombokanonoj kaj tankoj dum la ostaĝoj troviĝis interne. Krome en la raporto oni asertas, ke la estingado de la incendio komenciĝis pli ol du horojn post la ekbrulo kaj multaj teroristoj sukcesis foriri.
La «aparta opinio» de Savelev estis publikigita en retejo «Vero de Beslano» kaj mallongigita versio aperis en speciala numero de «Novaja gazeta». La raporto elvokis plurajn kritikajn reagojn de ĵurnalistoj, atestantoj kaj fakuloj. Multaj kritikantoj rimarkigis adaptadon de faktoj al la antaŭe kreita koncepto, selektadon de bezonataj atestoj kaj ignoradon de tiuj kontraŭaj al la pruvata teorio, plurajn kontraŭlogikajn konkludojn kaj malkongruaĵojn. Ekzemple laŭ la Savelev-versio, inter 14:50 kaj 15:05 oni pafis kontraŭ la tegmento de konstruaĵo, apuda al la sporthalo, de sur fluganta helikoptero Mi-24, termobaran grenadon TBG-7V. Tiun grenadon oni pafas de bombokanono RPG-7, ĉe tio parto de pulvoraj gasoj de elbata kartoĉo elflugas de la bombokanona faŭko malantaŭen, kreante malantaŭ pafisto danĝeran zonon pli ol 20 metrojn profundan. Do ne eblas pafi tiun grenadon de sur helikoptero.
Por rekontroli asertojn de la raporto, la Ĝenerala prokurorejo de Rusio ordonis okazigi kriminalan juĝekspertizon. En la komisiono aniĝis ekspertoj de la Scienca-esplora instituto de Karbiŝev kaj de scienca-produkta kompanio «Bazalt». La ekspertizo, parto de kiu estas publikigita en retejo «Vero de Beslano», malkonfirmis la konkludojn de la Savelev-raporto. Interalie oni refutis liajn konkludojn pri kialoj de la unuaj eksplodoj en la sporthalo. Laŭ la ekspertizo, la unua eksplodo ne povis sekvi de bombokanona pafo, ĉar estus difektitaj metalaj apogiloj de la sporthala tegmento, kio reale ne okazis. Ankaŭ neniu el la viktimoj konfirmis, ke la eksplodo okazis sur la tegmento. Dume kaze de la pafo de reaktiva sturma grenado eksplodo devas okazi nur post renkontiĝo de la grenado kaj baro, do post trafi la duoblan vitradon el polikarbonato. Tiun version konfirmas ankaŭ manko de postlasaĵoj de la pafo de reaktiva sturma grenado en la sporthalo.
Raporto de komisiono de la parlamento de Nord-Osetio
La 10-an de septembro 2004 dum kunsido de la parlamento de Nord-Osetio estis fondita la deputita komisiono pri esplorado kaj klarigado de la cirkonstancoj de la terora atako, subestre de Stanislav Kesajev. Post analizi raportojn de la viktimoj kaj atestantoj, informojn de rusiaj kaj eksterlandaj amaskomunikiloj, haveblajn filmetojn, fotojn kaj sonregistraĵojn, kaj post peti informojn de milico, FSB kaj armeo, la 29-an de novembro 2005 la komisiono prezentis sian raporton dum kunsido de la parlamento de Nord-Osetio. La prezentita sur 35-40 paĝoj versio de la eventoj antaŭis publikigon de la raporto de Torŝin kaj grave diferencis de ĝi. En iuj kazoj ĝi koincidis kun la «aparta opinio» de la Savelev-raporto. Interalie la raporto asertas:
La raporto elvokis negativan reagon de reprezentantoj de komitato «Patrinoj de Beslano». Aktivulino Ella Kesajeva deklaris en intervjuo, ke la deputitoj el tiu ĉi komisiono sciigis nenion novan pri kialoj de la tragedio, nek klarigis sencon de la agado de la vic-direktoroj de FSB. Deputitoj de la Nord-Osetia parlamento ankaŭ esprimis malkontenton, deklarinte ke la beslana tragedio postulas pli vastan kaj profundan enketadon. Estro de la federacia komisiono Aleksandro Torŝin diris, ke malgraŭ granda laboro farita de la nordosetia komisiono, la raporto estigis pli da demandoj ol respondoj.
Reago de la amaskomunikiloj
Post la terora atako, oni pli ofte diris ke la aŭtoritatoj malhelpis laboron de la amaskomunikiloj en Beslano kaj limigis parolliberecon tie. Kiel ekzemplon oni montris arestojn de ĵurnalistoj de la kartvela televidkanalo Rustavi 2, tiu araba статья Al-Arabia kaj demision de la ĉefredaktoro de Izvestija, статья Raf Ŝakirov. En la raporto de la OSKE pri laboro de amaskomunikiloj en Beslano oni asertas, ke malgraŭ firmiĝinta en Rusio parollibereco, ĵurnalistoj estis plurfoje atakitaj pro kvazaŭ farita de ili misinformado, dum la registaro ne prezentis ĝustajn informojn pri solviĝo de la krizo. Fine de 2004 la internacia organizaĵo Raportistoj sen landlimoj publikigis la tutmondan rangoliston de la gazetarlibereco, en kiu Rusio okupis la 140-an lokon el 167.
Vero de Beslano (ruse Правда Беслана) estas retejo en Rusio aperinta post la terorisma atako en Beslano de septembro 2004, por kolekti materialojn rilatajn al la esploro de la atako kaj por sendepende de registara cenzuro raporti pri detaloj de la atako, pri ties politikaj fonoj kaj la sekva evoluo post la fino de la terorisma tragedio.
Helpo al la viktimoj
La terora atako en Beslano estigis la akran reagon tra la mondo, sekve de kio jam la 3-an de septembro al Beslano ekalvenis humanitara helpo de la tuta Rusio kaj de aiaj landoj. Ĝis la 20-a de septembro al Nord-Osetio alvenis pli ol 250 tunoj, inkluzive kuracilojn, manĝaĵojn, medicinan aparataron. Alfluis ankaŭ pluraj mondonacoj, aparte en la unuaj tagoj: ekzemple aŭskultantaro de radiostacio статья Arĝenta Pluvo oferis de la 7-a ĝis la 10-a de septembro pli ol 1,2 miliono da dolaroj, kaj ĝis februaro 2005 privatuloj kaj bonfaraj firmaoj superis 33 milionojn da dolaroj.
Cetere malgraŭ abundeco de la financa kaj aliforma helpoj, ilia distribuado plurfoje kaŭzis konfliktojn kaj skandalojn. Parto de la manĝaĵoj, vestoj kaj aparatoj malaperis en deponejoj malgraŭ kontrolado de la Sekcio pri lukto kontraŭ ekonomiaj krimoj, kaj klopodoj de sociaj komitatoj kaj ĵurnalistoj. Laŭ la registara ordono familioj de la pereintoj ricevis po 100 mil rublojn kaj po 18 mil rublojn por enterigo. Grave vunditaj kaj mezvundtoj ricevis po 50 mil rublojn. Distribuado de la monhelpo estis komplikigita pro nepra prezentado de dokumentoj, kiuj konfirmu parencajn ligojn kun pereinto kaj la fakton de morto aŭ vundo ĝuste pro tiu terora atako. Pro tiuj obstakloj kaj fuŝoj, multaj homoj, kiuj volis helpi al la damaĝitoj, alvenis al Beslano kaj memstare distribuis monon kaj alian helpon.
En 2006 ĉe la Epifania Alana ina monaĥejo en urbo Alagir malfermiĝis la rehabilita centro por la viktimoj de la terora atako. En 2011 de la federacia buĝeto oni donis 27 milionojn da rubloj por fini konstruadon de la Centro de socia asistado al la familioj de la viktimoj.
Kontraŭdiroj kaj konspirteorioj
Same kiel pluraj aliaj grandaj teroratakoj, tiu en Beslano estigis multnombrajn onidirojn kaj konspirteoriojn. Multaj el ili estis pridiskutataj en amaskomunikiloj kaj inter la beslananoj, pro kio ili disvastiĝis kaj plu estas priparolataj. Ĉefaj temoj estas la oficiale deklarita nombro de la ostaĝoj, kialoj de la unuaj eksplodoj, kialoj kaj cirkonstancoj de la incendio, nombro de la teroristoj kaj eventuala fuĝo de iuj el ili, uzado de la tankoj kaj fajroĵetiloj dum la sturmo, ktp.
Krome en Beslano aperis reprezentantoj de pluraj religiaj movadoj, inkluzive de alilandaj. La plej famiĝis skandalo, kiun partoprenis Grigorij Grabovoj kaj reprezentantoj de komitato «Patrinoj de Beslano». Posteuloj de la sekto de Grabovoj proponis resurektigi la pereintojn kontraŭ pago je 39,5 mil rubloj. Iuj parencoj, interalie de «Patrinoj de Beslano», aprobis tion. Grabovoj malsukcesis revivigi la infanojn kaj klarigis ke «la mortintoj malaprobis ke oni resurektigu ilin». La kunlaboro kun Grigorij Grabovoj kaŭzis fendiĝon de komitato «Patrinoj de Beslano» kaj establon de la nova organizo «Voĉo de Beslano». Tiun historion detale priskribis ĵurnalistoj Dmitrij Sokolov-Mitriĉ kaj Genriĥ Erliĥ en sia libro «AntiGrabovoj. Kiu resurektigas niajn mortintojn?».
Loko de la teroratako
Ĝis la mezo de 2011 la lernejo N 1 kaj apuda tereno restis neglektataj. Altrangaj ŝtatoficistoj frekventis la lokon nur kaze de datrevenoj de la tragedio. Ekster tiuj datoj ĝin vizitis nur amikoj kaj parencoj de la pereintoj. Laŭ asertoj de lokanoj, la duondetruitan konstruaĵon de tempo al tempo enloĝigis senhejmuloj kaj narkotikuloj, kaj dum la unuaj jaroj la lernejon ankaŭ disrabadis статья marodistoj.
Malgraŭ vigla diskutado pri la sorto de la konstruaĵo, dum longa tempo oni ne sukcesis interkonsenti pri tio. Interalie oni proponis starigi tie monumenton al la viktimoj kaj ortodoksan preĝejon. La ideon pri la templo oni rifuzis, ĉar multaj viktimoj apartenis al aliaj konfesioj. La detruon de la konstruaĵo kontraŭis komitato «Patrinoj de Beslano».
Fine de majo 2011 oni komencis malmuntadon de iuj konstrukciaj partoj de la lernejo kaj ekis laboron pri konstruado de la Memorialo al viktimoj de la terora atako. Dezajnon faris kompanio «Dr. Krekeler» (Germanio), kiu havis sperton pri restaŭrado de historiaj konstruaĵoj en pluraj landoj de Eŭropa Unio. Oni decidis, ke la centro de la memorialo estu la sporthalo ĉirkaŭ kiu oni aranĝos protektan ŝelon forme de elipso kiel simbolo de la memorkrono. Kiel apogilo de la travidebla tegmenta kupolo servos 103 kolonoj po 11 metrojn altaj. Post fini tiun ŝelon kaj aranĝi internon de la sporthalo por ties tutdiurna frekventado, konstruistoj okupiĝos pri konservado de la ĉefa lerneja konstruaĵo, en kies unua etaĝo oni planas aranĝi memorekspoziciojn.
Antaŭ komenco de la konstruaj laboroj, la sporthalo estis sola loko, kiun oni parte riparis post la atako: super la tegmento oni streĉigis plastan kupolon kaj plifortigis la murojn per ŝtalaj traboj. Centre de la halo oni starigis lignan ortodoksan krucon, al la muroj algluis fotojn de la pereintoj. Apud la kruco kaj laŭlonge de la muroj kuŝis floroj kaj infanaj ludiloj, staris preĝejaj kandeloj kaj malfermaj akvoboteloj.
Malgraŭ malpermeso paŝi laŭ la ruinoj, la lernejaj muroj estis dispentritaj de grafitaĵoj honore al la viktimoj. Iuj surskriboj dankas batalantojn de la specialaj fortoj kaj kondolencas al la viktimoj. Estas multnombraj insultoj al la teroristoj, potenculoj (Vladimiro Putin, Aleksandro Dzasoĥov kaj aliaj) kaj lernejestrino Lidija Calijeva. La lernejestrino ĉiujn tri tagojn pasigis en la sporthalo kun aliaj ostaĝoj, tamen iuj beslananoj akuzas ŝin kiel kompliculon de la teroristoj.
Konstruado de novaj lernejoj
Nova konstruaĵo por la lernejo (sen doni al ĝi numeron) estis finita en 2005 surloke de speciale por tio detruita internulejo, kiu situis malantaŭ de la malnova lerneja konstruaĵo. La nova ejo, pli bone planita kaj ekipita, estigis kontraŭdiran reagon de la urbanoj pro proksimeco al la restaĵoj de la malnova lernejo, kio kaŭzis psikologian streĉiĝon al la postvivintaj lernejanoj.
Krome en 2010 en Beslano malfermiĝis nova internulejo, konstruita kun financa helpo de Norvegio kaj Grekio kaj nomita honore al Ivan Kanidi. Tiu 74-jara sportinstruisto troviĝis inter la ostaĝoj. Li plurfoje riskis sian vivon, postulante de la teroristoj akvon por etuloj kaj klopodante faciligi vivon de la ostaĝoj. Kiam la 3-an de septembro post la eksplodoj en la sporthalo estiĝis pelmelo, li provis forpreni mitraleton de teroristo, sed estis pafmurdita.
Memorialoj
La 3-an de septembro 2005 en la memoriala tombejo Urbo de anĝeloj, kie estis enterigita plejparto de la viktimoj, okazis solena malfermo de la memorialo Arbo de funebro. Bronza skulptaĵo fare de Alan Kornajev kaj Zaurbek Dzanagov, prezentas arbotrunkon, formitan de kvar inaj figuroj. La krono de la arbo estas formita de disetenditaj manoj de inoj, kiuj tenas anĝelojn — simboloj de la pereintaj infanoj. Proksime situas monumento al la pereintaj batalantoj de «Alfa» kaj «Vimpel»: sternita militmantelo sur kiu staras kasko kaj kirasveŝto, kiu kovras infanan ludilon kaj libron. En 2012 la urba administracio alinomis straton proksiman al la lernejo al «Strato de herooj de CSN», kio kaŭzis protestojn de iuj urbanoj, kiuj opinias ke la kontraŭterora operaco kaŭzis la pereon de la ostaĝoj. La decido estis aprobita post la publikaj debatoj, kiujn partoprenis ankaŭ la damaĝitoj, krome estis invititaj ĉiuj societoj.
Memore al la viktimoj estis starigitaj monumentoj en Vladikavkazo, Castelnovo di Sotto (Italio), Sankt-Peterburgo, San-Marino, Moskvo, Uljanovsko, Orsko kaj Lipecka provinco.
La terora atako en la kulturo
La beslana tragedio respeguliĝis en pluraj verkoj. Oni povas ekzempligi kantojn de Iosif Kobzon («Так не бывает»; «Tiel ne okazas»), статья Natalja Vlasova («Beslan»), grupo «Alisa» («Звери»;  «Bestoj») kaj pluraj aliaj. Pri tiu ĉi evento verkis ankaŭ alilandaj artistoj. Grupo статья After Forever kreis kanton «Living Shields» ( Vivaj ŝildoj), статья «Tactical Sekt» — kanton «Beslan», itala komponisto статья Giovanni Allevi verkis muzikaĵon por simfonia orkestro «Foglie di Beslan» ( Folioj de Beslano).
Krome pluraj ĵurnalaj publikaĵoj aperis ĉirkaŭ deko da libroj pri la Beslana tragedio. Iuj estas dediĉitaj al la memoro de la ostaĝoj: (ekzemple Murato Kabojev «Pluvo larmis je malvarmaj larmoj»), aliaj analizas la okazintaĵojn (ekzemple John Giduck, autoro de «Terror at Beslan: A Russian Tragedy with Lessons for America's Schools»;  Terora atako en Beslano: rusia tragedio kaj ĝiaj lecionoj por usonaj lernejoj) au esploras ligitajn temojn (ekzemple Sergej Gorjainov en «Mono de teroro: kio pagis Beslanon?»).
Pri la terora atako estis filmitaj pli 15 dokumentaj filmoj. En 2006 oni informis pri intencoj aperigi en 2009 aktorfilmon «Lernejo» surbaze de publikaĵo de usona ĵurnalisto статья C. J. Chivers, kiu troviĝis en Beslano dum la ostaĝigo. Tamen ĝis 2015 tiu ĉi filmo ne aperis. En decembro 2011 amaskomunikiloj informis pri baldaŭa apero de filmo «Patra filino» ( Папина дочка) dediĉita al la Beslana tragedio.
Santanyí
(jen katalune) estas municipo de la mediteranea insulo Majorko, en la aŭtonoma komunumo de la Balearaj Insuloj apartenanta al Hispanio kaj al la Eŭropa Unio. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Birkfeld
Birkfeld ("betula kampo") estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Weiz. Fine de en la komunumo vivis.
Jatxou (stacidomo)
Jatxou (Jatsu) estas ne priservata franca stacidomo sur linio -, situanta en  Ustaritz, apud Jatxou, en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
City of Westminster
City of Westminster (Urbo Westminster, historie kaj esperante Civito de Vestminstro) estas interna urbo kaj "borough" de Londono, Britio. Ĝi estis la ĉefurbo de facto de multaj registaroj de Britio. Historie en Middlesex, ĝi estis tuj okcidente de la antikva Urbo Londono. La suda limo de la urbo kaj de la "borough" estas la rivero Tamizo. Ĝi okupas grandan areon de la centro de Granda Londono, inklude plej el la West End. Je ties okcidento estas la Royal Borough of Kensington and Chelsea, kaj je ties nordo estas Holborn en la London Borough of Camden.
La "borough" de Londono Westminster estis kreita en 1965 per establado de Granda Londono. Post la kreado, ĝi heredis la urban statuson kiu ĝis tiam havis la Metropolitan Borough of Westminster el 1900, kiu estis dekomence atribuita al Westminster en 1540.
Spite la neloĝejojn de nombraj grandaj parkoj kaj malfermaj distrejoj, kiel Hyde Park kaj plej el la Regent's Park, la loĝdenso de la distrikto estas alta. Multaj lokoj ofte asociaj kun Londono estas fakte en la "borough", kiel la Palaco Buckingham, la Palaco de Westminster (Houses of Parliament aŭ Palamentejo), la Abatejo Westminster, Whitehall, 10 Downing Street, kaj Trafalgar Square. La "borough" estas dividita en nombraj lokoj kiel la antikva politika distrikto Westminster; la vendejaj areoj ĉe Oxford Street, Regent Street, Piccadilly kaj Bond Street; kaj la vesper-hora distrejo de la distrikto Soho. Multo de la "borough" estas loĝejo, kaj en 2008 oni ĉirkaŭkalklis 236 000 loĝantojn. La loka registara instanco estas la Westminster City Council, kie majoritatas la konservativuloj.
Multaj grandaj entreprenoj havas sidejojn en la areo, inter kiuj BBC, BP, Rio Tinto Group, Marks & Spencer, Rolls-Royce, Google, Gulf Oil International, AstraZeneca kaj multaj aliaj. Same ankaŭ la Universitato de Westminster havas siajn tri kampusojn en la "borough"; 309 Regent Street (kun 4–12 / 16 Little Titchfield Street kaj 32 / 38 Wells Street), 115 New Cavendish Street, kaj 25 Marylebone Road. Krome estas la konsulejoj (high commissioner) de la landoj de la Komunumo de Nacioj kaj multaj aliaj gravaj institucioj.
Franciskana lernejo (Erfurto)
La Franciskana lernejo (germane: Barfüßerschule) estas publika elementa lernejo en la urbokerno de Erfurto, Barfüßerstraße nr 21.
Henning von Tresckow
Henning Hermann Robert Karl von TRESCKOW (n. 10-an de januaro 1901 en Magdeburg; m. 21-an de julio 1944 en Ostrow ĉe Białystok, Pollando) estis generalmajoro de la germana Wehrmacht kaj samtempe aganto en la kontraŭstaro al la naziismo.
Li ekoficiris en 1918 kiel leŭtenanto kaj restis ĝis novembro de 1920 oficiro de Reichswehr. Poste li studis kaj eklaboris en borso (1923), en 1924 komencis mondvojaĝon, sed rompis tion. Li iĝis afergvidanto de malgranda fabriko, geedziĝis en 1926 kun Erika von Falkenhayn, filino de Erich von Falkenhayn. Li ekoficiris denove en 1926 en la Reichswehr.
Franciskana lernejo (Erfurto)
Historio
Komence la lernejo estis planata por la knaba supera lernejo kaj kelkaj klasoj kun knabinoj. Inter 1844-1885 gastis tie ĉi la Urba realisma lernejo kaj la Supera burĝa lernejo por knaboj. Inter 1885-1930 venis 20 klasoj de la suda asocio de evangeliaj bazlernejoj. En 1895 ekgastis la Katolika burĝa lernejo. En 1902 venis tien ĉi la evangelia bazlerneja asocio 4. Inter 1930-1944 gastis ĉi tie la Bazlernejo 4. La detruo de la Franciskana kirko en 1944 malebligis lernejajn agadojn. Tamen rekomenciĝis instruado en ĉiuj lernejoj de Erfurto en la 24.7.1945. En 1950 venis la Erfurta lernejo pri desegnado. Poste venis lernantoj de Politeknika supera lernejo (POS) ĝis 1981. Ekde 1981 la konstruaĵo servis kiel internulejo de POS 21 kaj 12. Post restaŭrado post la Turniĝo rekomenciĝis instruado en 1992. Nomdono "Barfüßerschule" oficiale faritis en la 24.7.1993.
Blatná na Ostrove
Blatná na Ostrove, hungare Sárosfa estas vilaĝo en Slovakio en regiono Trnava, en distrikto Dunajská Streda.
Henning von Tresckow
Von Tresckow apogis la naciajn socialistojn pro malamo pri traktato de Versailles. Lia kritiko kontraŭ la nazioj aperis post la Röhm-puĉo, en 1934.
Blatná na Ostrove
Situo
la vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Komárno-Bratislavo. La plej proksima urbo estas Dunajská Streda 12 km-ojn for.
Henning von Tresckow
Inter 1934 kaj 1936 li studis en la Militara Akademio kaj estis unu el la eminentuloj de la samjaraĝuloj.
Blatná na Ostrove
Historio
En 1910 loĝis en la vilaĝo 369 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Dunaszerdahely, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 823 da homoj (726 hungaroj kaj 84 slovakoj).
Henning von Tresckow
Ekde septembro de 1936, li laboris en la 1-a departemento de la generalstabo de la Imperia ministerio. Li tie ekkonis, ke fortoj de Germanio ne sufiĉas por dufronta batalado. Li ekkonis ankaŭ eksteraferan politikon de Hitler, kiun li nomis vabank-ludo.
La krueleco de la komisara ordono, traktado de kaptitoj en la koncentrejoj, li trovis kontakton al la Berlinaj kontraŭstaraj grupoj deLudwig August Theodor Beck, Carl Friedrich Goerdeler kaj Hans Oster.
Li laboris en la generalstabo kaj ricevis la plej altan distingon, la Feran Krucon en Oro.
Li kontrabandis kun Fabian von Schlabrendorff eksplodaĵon en konjaka glaso – la 13-an de marto 1943 – en la aviadilon de Hitler, sed la atenco ne sukcesis, la eksplodaĵo ne aktiviĝis. Kelkajn tagojn poste, volis Tresckow eksplodigi dum ekspozicio, sed Hitler restis tro malfrue – 2 minutojn – tiel li devis malakrigi la eksplodaĵon.
Oni nomumis lin en 1944 generalmajoro. Li apogis la puĉon kontraŭ Hitler (okazintan la 20-an de junio de 1944), sed li devis iri al la orienta fronto. Kiam li eksciis tie pri la fiasko de la komploto, li mortigis sin per grenado.
Maksim Gorkij
Maksim GORKIJ (Максим Горький, aŭ realnome: Aleksej Maksimoviĉ PEŜKOV, ruse Алексей Максимович Пешков; naskiĝis la, mortis la ) estis rusa kaj sovetia verkisto kaj socia aganto.
Li naskiĝis en Niĵnij Novgorod. De 1906 ĝis 1913 kaj de 1921 ĝis 1931 li vivis eksterlande; post sia reveno al Sovetunio li ja akceptis la tie regantan kulturpolitikon, tamen pro problemoj kun Stalino ne plu rajtis forlasi la landon. En 1936 li mortis en Moskvo. Lia naskiĝurbo honore al li de 1932 ĝis 1990 nomiĝis Gorkij.
Li plurfoje esprimis sin pri Esperanto, ekzemple: "La konservativa penso obstine asertas, ke Esperanto estas utopio. La viva, evoluanta realeco iom post iom, sed ĉiam pli energie refutas la opinion de la konservativuloj". Pluraj liaj negrandaj verkoj aperis en Esperanta traduko.
Deveno
Patro, Maksim Savvatijeviĉ Peŝkov (1840—71) filo de soldata, degradita el oficiro, meblisto-mahagonisto. Antaŭ la morto laboris kiel administranto de vaporŝipa kontoro, mortis kaŭze de ĥolero. Patrino, Varvara Vasiljevna Kaŝirina (1842—79) el burĝa familio; frue vidviniĝis, ree edziniĝis, mortis kaŭze de ftizo. Dum la infanaĝo la verkisto vivis en domo de avo Vasilij Vasiljeviĉ Kaŝirin. Dumjunece la avo de Maksimo Gorkij laboris kiel burlako, poste pliriĉiĝis, sed dummaljunece ree iĝis malriĉa. La avo instruis la knabon per klerikaj libroj, la avino iniciis la nepon al popolaj kantoj, fabeloj, sed ĉefe anstataŭigis patrinon.
Klerigo
Gorkij ne ricevis bonan klerigon, li nur finis metilernejon. Li instruis sin mem por satigi sian soifon pri scioj. Peza laboro (li lavis manĝilaron sur vaporŝipo, estis "knabo" en ŝuvendejo, laboris en ikonmetiejo kaj ĉe foirej-konstruado) kaj dumjuneca mizero donis al li bonan scion de la vivo kaj naskis revojn pri mondreorganizo. "Ni venis en la mondon por ne konsenti", deklaras konserviĝinta fragmento de neniigita poemo de juna Peŝkov Kanto de maljuna kverko.
Ŝintoo
Ŝintoo, aŭ pleonasme Ŝintoismo, (japane 神道 shintō) estas unu el la indiĝenaj religioj de Japanio kaj verŝajne la plej malnova. La nomo signifas "la vojo de la dioj," aŭ pli ĝuste, "la vojo de la kamioj" (la japanaj -tō kaj -dō egalas al la ĉina -tao en taoismo). Kamioj (naturaj dioj) estas estas, ekzemple, montoj, arboj, akvofaloj, homoj, ... Oni komencis uzi la nomon nur kiam la budhismo (japane butsu-dō, "la vojo de la Budho") atingis Japanion; ĝis tiam, la religio estis sennoma.
La ŝintoon oni povas priskribi kiel formo de animismo. Grava estas la kulto de naturaj animoj, nomataj kamioj (japane kami) el kiuj tre grava estas la sundiino Amaterasu.
Ĝis la dua mondmilito, unu formo de ŝintoo estis ŝtata religio en Japanio. En la ŝtata ŝintoo tre gravis la kulto de la imperiestro (japane tennō), rigardata kiel dio ĝis la imperiestro Hirohito devis rezigni tiun titolon post la kapitulaco en 1945.
Hodiaŭ, la ŝintoo konsistas el multaj sektoj, el kiuj la plej bone konata inter esperantistoj estas Oomoto. En Brazilo, ŝintoaj Mesiana Eklezio kaj Sejĉo-No-Je estas tre konataj.
Ŝintoo dividiĝas en kvar malsamaj tipoj:
Sejîo-No-Je, kaj Mesiana Eklezio.
Fuentelviejo
Fuentelviejo [fŭentelBJEĥo] (Fonto de la Maljunulo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas fuentelviejero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 57 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,43 loĝ/km².
Situo
Fuentelviejo situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la sudokcidenta kvarono de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 884 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 12,88 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°31′33″N 2°59′01″Ok.
La setlejo estas sur bela natura teraso en angulo de la alkaria paramo kaj la valo de la rojo Prá aŭ de Tendilla, alfluanto de la rivero Tajuña. Ĉe la setlejo estis fonto fama pro la kvalito de ĝiaj akvoj kaj tio estas probable la tialo de la deveno de la nomo de la urbeto. Limas ĝia municipa teritorio kun la teritorioj de Tendilla, Moratilla de los Meleros, Renera, Armuña de Tajuña kaj Romanones.
Historio
Estas antaŭromiaj arkeologiaj restaĵoj dise en la ĉirkaŭoj de la loko de la monteto de la Olivarbeto. Tie restas la enorma sarkofago el ŝtono kun formo de kripo, kie, laŭ antikva legendo kolektita meze de la 17-a jarcento de Francisco de Torres, trinkis la ĉevalo de Alvar Fáñez de Minaya, sed kio laŭ aliaj aŭtoroj okazis en la najbara Romanones.
En marto de 1428 tiu tiam ankoraŭ nur domaro estis apartigita el la alfoz de Gvadalaĥaro fare de la reĝo Johano la 2-a de Kastilio kaj donita al lia fratino la infantino doña Catalina. Venontjare la reĝo rekuperis la kontrolon pri ĝi, kaj poste donis ĝin la 18an de aŭgusto de 1430 al sia kortegano, Íñigo López de Mendoza, plej konata laŭ la markizo de Santillana. Je la morto de tiu en 1458, heredis liajn teritoriojn lia dua filo, la unua grafo de Tendilla kaj, ekde tiam la grafoj de Tendilla kaj, ties heredantoj, la markizoj de Mondéjar estos la senjoroj de la villa ĝis la Kortumo de Kadizo nuligis la feŭdajn senjorlandojn en 1811.
En la Milito de Sendependiĝo, el la somero de 1809, la gerila roto de Juan Martín Díez El Empecinado oftis en la villa kaj uzis ĝin sisteme kiel bazo por kontroli la movadojn de la francaj trupoj, pro ĝia privilegie strategia situo kiu kontrolas la ŝoseon Gvadalaĥaro-Kvenko je ties pasado tra tri valoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 1950 al 57, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Fuentelviejo, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Fuentelviejo kie oni falis al la nunaj 57.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Maeve Binchy
Maeve BINCHY (naskiĝis la 28-an de majo 1940 en Dalkey, Irlando, mortis la 30-an de julio 2012 en Dublin) estis irlanda verkistino.
En siaj verkoj ŝi priskribis ĉefe la kontrastojn inter Anglio kaj Irlando, la ŝanĝojn en Irlando ekde la 2-a Mondmilito kaj la malharmoniojn inter vilaĝa vivo kaj urba vivo en sia patrujo.
NGC 1856
NGC 1856 (alia indiko — ESO 56-SC73) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Botond Benedek
BENEDEK Botond Farkas estas rumanuja hungara aktoro naskita en Braŝovo la 30-an de marto 1981.
Kariero
Botond Benedek estas ekde 2007 aktoro de la Tomcsa Sándor Színház de Odorheiu Secuiesc. Li estas posedanto de pluraj premioj.
Pataja
Pataja, oficiale พัทยา, angle Pattaya estas urbo, provinca sidejo, havenurbo, feriejo kaj banloko de Tajlando.
Situo
Pataja troviĝas laŭ la marbordo apud aŭtovojo. Bankoko troviĝas je 165 km-oj.
Historio
Longe la loko estis fiŝista vilaĝo. En 1961 trupo de usonaj soldatoj alvenis por refreŝiĝi. De tiu komenco Pataja iĝis populara banloko, kiu nun altiras la turistojn. En la 21-a jarcento tiu urbo apartenas al la plej konataj turistaj celoj.
Trafiko
Fervojo trafikas al Bankoko. En la urbo aŭtobusoj trafikas. Flughavenoj troviĝas iom fore.
Kaverno de la Adaŭro
Kaverno de la Adaŭro (en itala: Grotta dell'Addaura) estas komplekso de tri naturaj grotoj en la nordorienta flanko de la Monto Pellegrino en Palermo, Sicilio, suda Italio. La gravo de la komplekso rilatas al groto-muraj gravuraĵoj datitaj de la fina Epigraveto (samtempa kun la Magdalenio) kaj de Mezolitiko.
Sur la flanko de la Monto Pellegrino, rigarde al Palermo, sudoeirnte de la strando Mondello je 70 metroj usper marnivelo, estas kelkaj mafermaj grotoj kaj kavaĵoj kie oni trovis ostojn kaj ilojn uzitajn por ĉasado, kio atestis pri la iama ekzisto de homoj kiuj loĝis en ili ekde la Paleolitiko ĝis la Mezolitiko. La trovaĵoj estas nune konservataj en la Regiona Arkeologia Muzeo de Palermo. Ties gravo rilatas al la eksterordinara komplekso de rokaj gravuraĵoj kiuj ornamas la rokomurojn, konstituante unikan okazon en la panoramo de prahistoria grotarto. La loka nomo Addaura derives al la araba: الدورة‎ al-daŭrah, 'la cirkvito'.
Almgren
Almgren estas la familia nomo de jenaj personoj:
Fera Piliero de Delhio
La Fera Piliero de Delhio aŭ Fera Kolono de Delhio estas 7.2 metrojn alta strukturo, kiu estis konstruita de "reĝo Ĉandra", probable Ĉandragupto la 2-a, kaj estas nuntempe stara en la Kutaba komplekso en Mehrauli en Delhio, Barato. Ĝi estas fama pro la rusto-rezista kompono de la metaloj uzitaj en sia konstruado.
La piliero altiris la atenton de arkeologoj kaj fakuloj pri materialoj pro sia alta rezisto al korodo kaj ĝi estis nomita "atestilo de la alta nivelo de teknika kapablo atingita de la feraĵistoj de antikva Hindio en elfosado kaj procezado de fero". La kontraŭkoroda rezisto rezultas el homogena tavolo de kristala fer-hidrogena fosfata hidrato en la kompono de fero kun alta enhavo el fosforo, kio utilas por protekti ĝin el la damaĝaj efikoj de la Delhia klimato.
La piliero pezas ĉirkaŭ 6,000 kg kaj oni supozas, ke ĝi estis starigita en tio kio estas nuntempe Udaĝagiri kaj reuzita fare de unu el la monarkoj de la Gupta imperio proksimume en la jaro 402, kvankam la preciza dato kaj loko estas ankoraŭ pridisputata.
(19382) 1998 BH25
(19382) 1998 BH25 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Saint-Cyr-l'École
Ĝi estas konata interalie pro sia armea gimnazio.
Geografio
Saint-Cyr-l'École troviĝas proksimume okcidente de la centro de Parizo, apud la ĝardenoj de la kastelo de Versailles. La najbaraj komunumoj estas Versailles oriente, Guyancourt sude, Montigny-le-Bretonneux, sudoriente, Bois-d'Arcy sudokcidente, Fontenay-le-Fleury okcidente kaj Bailly norde.
Saint-Cyr-l'École havas stacidomon ĉe la trajnlinioj Transilien N, Transilien U kaj RER C. Ĝi ankaŭ havas flughaveneton (IATA-kodo: XZB).
Rimportreto
Rimportreto estas poezia formo tradiciiĝinta en Esperanto, priskribo de iu persono (kutime aktivulo de Esperanto-movado kaj/aŭ kulturo) en formo de rondelo. La tradicion lanĉis Kálmán Kalocsay per sia libro "Rimportretoj" (1931). Poste rimportretojn verkis ankaŭ William Auld, Reto Rossetti (en "Kvaropo"), Jorge Camacho, Valentin Melnikov, Hu Guozhu kaj aliaj poetoj.
Tra La Mondo (periodaĵo)
Tra la Mondo, "Tutmonda Ilustrita Revuo Esperantista" (1905-1908), estis periodaĵo kun "aktualaj, ĝeneralinteresaj, artaj, sportaj, modaj, sciencaj, edukadaj, junulaj ktp. artikoloj, demonstritaj per multaj bonaj bildoj". La redaktoro estis Auguste Capé-Montrosier, la presejo A. J. Witteryck.
De julio 1905 ĝis decembro 1908 en Meudon aperis 4 volumoj kun 196, 212, 192 kaj 96 paĝoj kaj multaj kovrilpaĝoj kaj pli ol 90 bildoj, 29x22 cm. La januara numero de 1908 ekzemple enhavis fruan (partan) tradukon de La Metamorfozo de Franz Kafka, faritan de P. Oreŝkof. Bibliografio de Internacia Lingvo (BIL, 1929) ne mencias la ĉefkunlaboranton, fraŭlino Oxenford.
Zgribești
Zgribești (hungare: Krassógombás) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 2004 loĝantojn (rumanoj, ukrainoj); en 1992 300 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1584. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Știuca.
Laŭ la censo de 2002 el la 298 loĝantoj 29 (9,7 %) estis ukrainoj ; 18 parolis precipe la ukrainan lingvon.
Postkolonia feminismo
Postkolonia feminismo aŭ triamonda feminismo estas intersekcisma formo de feminismo, kiu evoluis kiel respondo al akuzita fokuso en la dominanta formo de feminismo nur pri la spertoj de virinoj en okcidentaj kulturoj. Postkolonia feminismo strebas inkludi en sia ekzamenado la maneriojn, kiel rasismo kaj la longdaŭraj politikaj, ekonomiaj, kaj kulturaj efektoj de koloniismo tuŝas neblankajn, neokcidentajn virinojn en la postkolonia mondo. Postkolonia feminismo originis kiel kritiko de feminismaj teoriistoj en evoluantaj landoj, rimarkante la universaligan tendencon de popularaj feminismaj ideoj kaj argumentante, ke virinoj, kiuj loĝas en neokcidentaj landoj, estas misreprezentataj.
Postkolonian feminismon ofte kritikas anoj de la dominanta formo de feminismo laŭ la rezono, ke ĝi malfortigas la pli vastan feminisman movadon per divido de ĝi. Ĝi ofte estas kritikata ankaŭ en la postkolonia mondo pro akuzitaj propraj okcidentaj biasoj.
Kataldo (persona nomo)
Kataldo estas vira persona nomo keltdevena. Virina ekvivalento estas Katalda
Liberala feminismo
La celo de liberalaj feministoj en la malfruaj 1800-aj kaj malfruaj 1900-aj jaroj estis gajni la balotrajton de virinoj laŭ la ideo, ke ili poste gajnos individuan liberecon. Ili koncerniĝis ĉefe pri la gajno de libereco per egaleco, la fino de la vira krueleco al virinoj, kaj la gajno de libereco kaj oportunoj por iĝi plenaj personoj. Ili kredis, ke neniu registaro aŭ kutimo malpermesu la ekzercon de persona libereco. Fruaj liberalaj feministoj devis kontraŭi la supozon, ke nur blankaj viroj meritas plenan civitanecon. Feministoj kiaj Mary Wollstonecraft, Judith Sargent Murray, kaj Frances Wright advokis la plenan politikan inkludon de virinoj.
Kataldo (persona nomo)
Diverslandaj variantoj
Cataldo, Catoaldo , Cataldino , Dino , Aldo , Catald , Cathal , Cahal , Cathal , Cathlarm , Cathalarm , Cataldus (latine), Catoaldus (latine)
Liberala feminismo
Hodiaŭ aferoj gravaj por liberalaj feministoj inkludas egalan traktadon, reproduktajn rajtojn kaj atingeblon de aborto, leĝojn kontraŭ seksa ĉikanado, egalajn salajrojn, edukadon, mone permeseblajn infan-prizorgon kaj medicinon, kaj konsciigon de la socio pri la ofteco de seksaj kaj hejmaj atencoj kontraŭ virinoj.
Multaj kritikantoj de liberala feminismo, kiaj social-anarkiismaj, marksismaj, kaj radikalaj feministoj, argumentas, ke ĝiaj individuismaj supozoj malfaciligas la komprenon de la manieroj, kiel fundamentaj sociaj strukturoj kaj valoroj donas al virinoj malavantaĝon. Laŭ ili, eĉ se virinoj ne dependus de individuaj viroj, ili ankoraŭ dependus de patriarkeca ŝtato. Tiuj kritikantoj argumentas, ke instituciaj ŝanĝoj kiel la enkonduko de virina balotrajto ne sufiĉas por emancipi virinojn. Nigraj feministoj, postkoloniaj feministoj, kaj aliaj intersekcismaj feministoj asertas, ke liberala feminismo reflektas nur la valorojn de mezklasaj, aliseksemaj, blankaj virinoj kaj grandparte ignoris virinojn el aliaj rasoj, kulturoj aŭ klasoj.
Prizono Carthage
Prizono Carthage, situanta en Carthage (Ilinojso), estis la loko de la morto de Joseph Smith, Jr., la fondinto de la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj (mormonoj), kaj lia frato Hyrum, fare de tumulto de proksimume 150 viroj. Amikoj John Taylor kaj Willard Richards estis ankaŭ membroj de la malliberigita partio, sed ne estis mortigitaj. Je la 27-a de junio 1844, tumultantaro sturmis la supran ĉambron de la prizono kaj mortigis Joseph kaj Hyrum.
Lohnweiler
Lohnweiler - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Kosma muziko
Kosma muziko, konata ankaŭ kiel kosmo-muziko aŭ kosma etosmuziko, estas subĝenro de etosmuziko priskribita kiel "trankvila, hipnota kaj kortuŝa". Ĝi originas el la 1970-aj jaroj en Germanio kaj Japanio.
Laŭ Stephen Hill, kun-fondinto de la radioprogramo Hearts of Space, la vorto priskribas muzikon kiu elvokas staton de kontemplado. La muziko povas gami multe, ĝi povas esti simpla aŭ kompleksa, instrumenta aŭ elektronika.
Le Plessis-Chenet (stacidomo)
Le Plessis-Chenet estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Le Coudray-Montceaux, departemento Essonne, regiono Francilio.
Malfermita en 1965 sub la nomo Le Plessis-Chenet - IBM, temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio D de RER.
2436 Hatshepsut
2436 Hatshepsut estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego) kaj sendis la fotografiajn platojn en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝia nomo honoras la faraoninon Hatŝepsut (~-1508 – ~-1457) de la 18-a dinastio.
Oberwil BL
Pri la komunumo
Oberwil estas urbo kaj komunumo en la distrikto Arlesheim en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 10368 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Oberwil situas 5 kilometrojn sude de la urbo Bazelo en la tiel nomita Leimenvalo ĉe la bordo de la rivero Birsig kaj la orienta deklivo de la monteto Bruderholz, sur kiu situas la kantona malsanulejo de Kantono Bazelo Kampara.
Trafiko
Bottmingen estas per la tramlinioj 10 kaj 17 de Baselland Transport AG kaj diversaj buslinioj bone konektita al la loka trafikreto de la regiono Bazelo. Dank al tiu-ĉi bona trafiksituacio la loĝantaro dum la lastaj jaroj enorme kreskis, kaj la iama kampara vilaĝo Oberwil transformiĝis al urbo.
Historio
Jam ĉirkaŭ la jaro 1000 post Kristo Oberwil fariĝis posedaĵo de la Princepiskopejo Bazelo. Ĝis la reformacio Oberwil estis unu el la tiel nomitaj 7 liberaj komunumoj. Pro la civitanrajto de Bazelo la komunumo reformaciiĝis en la jaro 1525, sed ĝi estis rekatolikigita de la episkopo en la jaro 1598. Ĝis la Franca Revolucio en la jaro 1792 ĝi nun apartenis al la Princepiskopejo Bazelo. Dum kelkaj monatoj Oberwil formis parton de la Raŭraĥa Respubliko, kaj ek de 1793 ĝi apartenis al Francio. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Oberwil al la malnova Kantono Bazelo kaj post la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1833 Oberwil apartenas al Kantono Bazelo Kampara.
Anger (Stirio)
Anger ("paŝtejo") estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Weiz. Fine de en la komunumo vivis.
Rakovac
Historio
En la 1520-aj jaroj la turkoj akiris la komunumon aŭ la abatejon de Hungara reĝlando. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém. Post la 1-a mondmilito la loko apartenis al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj (kiel parto de Kroatio, depost 1928 al Jugoslavio. En 1943 la faŝistoj bruldetruis la vilaĝon, dume multaj mortis. La rekonstruo okazis iom for de la ruinoj. En 2002 loĝis en Rakovac 1989 homoj, (serboj 1700 (86 %), jugoslavianoj 71, hungaroj 44, kroatoj 42, slovakoj 11 kaj aliaj).
Maksilopieduloj
Maksilopieduloj aŭ Maxillopoda estas diversa klaso de krustacoj kiuj inkludas ciripiedulojn, kopepodojn, arguledojn kaj nombro de rilataj animaloj. Ĝi ne ŝajnas monofiletika grupo, kaj ne estas sola trajto kiu unuigas ĉiujn membrojn.
Priskribo
Krom ciripieduloj, kiuj uzas siajn krurojn por filtromanĝado, plej maksilopodoj manĝas per siaj makzeloj. Ili havas korpokonsiston kiu enhavas 5 kapajn segmentojn, 6 torakajn segmentojn kaj 4 abdomenajn segmentojn, sekve de vostosegmento.
Terekaj kazakoj
Terekaj kazakoj estas etna grupo de rusoj en Norda Kaŭkazio, unu el pluraj kazakaj grupoj. Specifaĵo de la terekaj kazakoj estis kaj restas ĝia multetneco: krom rusdevenaj kazakoj en la grupo estis reprezentantoj ankaŭ de la aliaj popoloj, plej signife osetoj. Historie kazakaj grupoj estis ankaŭ specife rusiaj sociaj klasoj: viroj de la kazaka loĝantaro preskaŭ senescepte militservis en la imperia armeo kaj estis alte taksataj kiel profesiaj militistoj.
Ne estas precize konata la jaro, kiam ĉe la rivero Terek aperis la unuaj rusaj transloĝiĝintoj. Dekomence ili estis nomataj гребенцы [grebenCI] "montoĉenuloj", ĉar iliaj setlejoj komence de la 16-a jarcento situis sur la deklivoj de la Tereka montoĉeno. Oficiale la Tereka Kazaka Armeo ekzistas ekde la jaro 1577. Ĉe la komenco de la Unua mondmilito la Tereka Kazaka Armeo havis 260 mil homojn, ili uzis ĉ. 2,1 hektarojn da fekunda grundo.
Proksimeco de kazakoj al la kaŭkaziaj montaranoj, partopreno de la montaranoj en la kazaka armeo, multaj (kaj fakte instigataj, kontraste al aliaj etnaj grupoj) miksitaj geedziĝoj kaŭzis profundan penetron de la kaŭkazia kulturo en la ĉiutagan vivon de kazakoj. Tio speciale videblas laŭ tradicia vesto (burkoj, papaĥoj) kaj armilaro (ponardoj ka.), ankaŭ en popola muziko kaj kanta fokloro. Multaj kazakoj, kiel i. a. atestas Leo Tolstoj en sia verko "Kazakoj", parolis krom la rusa ankaŭ la lokajn lingvojn de siaj najbaroj: Tolstoj mencias "tataran" lingvon, subkomprenante tjurkan lingvon (eble la kumikan), kiu supozeble servis kiel interlingvo en la regiono.