cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zyplių dvaras
Historio
Post la morto de la bienulo, la grandbieno iris al sia duonfilino, de ŝi al Liudvika Ostrovskienė, kiu vendis la bienon al grafo Tomas Potockis, kiu de 1891 ĝis 1901 esence restrukturis la grandbienon - interalie li transformigis la unuetaĝan palacon al duetaĝa, kreis la okcidentan parton de la parko kaj konstruis vojojn kaj stratojn limantajn al la parko. Ĉirkaŭ 1897 pro bruliĝo de vapormaŝino ĉiuj lignaj kromkonstruaĵoj forbrulis, kaj brikaj masonaĵoj estis rekonstruitaj anstataŭ ili. En 1912 la grafo mortis subite; post lia morto ĝis la dua mondmilito, la grandbienon regis la grafa edzino. En 1919 katolika pastra seminario estis translokigita ĉi tien, kaj poste estis malfermita agrikultura lernejo. Post kiam Sovetunio en 1944 konkeris Litovion, ĉi tie estis hospitalo, oficejo de kolĥozo kaj distrikta plenuma komitato.
En 2002 komenciĝis vasta renovigo de la palaco, kaj en 2012 la restarigita grandbieno estis malfermita. Ekde 2014 etnografia muzeo Zanavykai situas en la iama kaleŝejo de la bieno. Nuntempe la grandbieno elmontras multajn artaĵojn: pentraĵojn, artmetiaĵojn, lignajn kaj ŝtonaj skulptaĵojn, ceramikaĵojn, forĝaĵojn kaj vitraĵojn. En la biena teritorio okazas koncertoj, artaj kaj etnografiaj prezentadoj, kursoj, tendaroj kaj komunaj subĉielaj pentrado-sesioj - en majo 2011, ankoraŭ antaŭ la oficiala malfermo, ankaŭ esperantista kunveno gastis tie. Ĉirkaŭ 10 mil homoj vizitas la grandbienon ĉiujare en normalaj cirkonstancoj sen pandemiaj limigoj.
Caselle in Pittari
Caselle in Pittari - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno.
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la ĉefanĝelo Miĥaelo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Casaletto Spartano, Morigerati, Rofrano, Sanza kaj Torre Orsaia.
Stacio Manazuru
Stacio Manazuru (japane: 真鶴駅 [Manazuru-eki], angle: Manazuru Station) estas fervoja stacio en Manazuru, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Tōkaidō (ĉefa).
You Xie
You Xie (謝盛友; naskiĝis la 1-an de oktobro 1958 en Hajnano, Ĉinio) estas germana politikisto, kandidato por elektado por Eŭropa Parlamento en 2019, ĵurnalisto kaj aŭtoro de ĉina origino.
En 2010, You Xie estis elektita inter la "Plej 100 Ĉinaj Publikaj Intelektuloj" de la ĉina gazeto Southern Weekly. La 20an de aprilo 2013, la membroj de la Kristana Socia Unio (CSU) en Bamberg elektis Xie al la gubernia estraro. Li akiris 141 el 220 voĉoj, la plej bona rezulto de ĉiuj guberniaj estraranoj. En 2014, Xie estis elektita al la Bamberg Urba Konsilio kun la plej multaj voĉoj de ĉiuj CSU-kandidatoj.
Linio 6 de la metroo de Barcelono
Linio 6 de la metroo de Barcelono, mallongigita al L6 konata kiel "Plaça de Catalunya - ", estas metrolinio en Barcelono. Ĝi estas ekspluatata de FGC.
Velké Němčice
Velké Němčice (Groß Niemtschitz) estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en Moravio, distrikto Břeclav situanta 23 km sude de Brno sur la maldekstra bordo de rivero Svratka. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1228. Ekde la 10-a de novembro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Lukšiai
Lukšiai - prononco - estas urbeto iom oriente de la centro de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Marijampolė, kaj daŭre estas parto de la komunumo Šakiai. Lukšiai situas 8 kilometrojn oriente de la administra centro Šakiai, 15 kilometrojn sude la la rivero Nemuno. En en la urbeto vivis.
Parto de la loĝloko estas la historia bieno Zyplių dvaras, kiu nun uziĝas kiel arta centro kaj loko de nacie konataj subĉielaj koncertoj, por kolekti monon por la plia renovigo de la vasta konstruaĵaro. Tamen la komparo de la ĉefa konstruaĵo en 2011 (fare de esperantista vikipediisto) kaj en 2014 jam montras la rapidan progreson de la renovigoj.
Mazuela
Mazuela estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.
Zoltán Gábor Szabó
Zoltán Gábor SZABÓ [sabO], hungare Szabó Zoltán Gábor estis hungara kemiisto, fizikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Mazuela
Ĝeneralaĵoj
Mazuela estas la ĉefurbo de la municipo. Ĝi havas areon de 13,41 km² kun 59 loĝantoj (2021).
Demografio
Ĝi perdis 250 loĝantojn el la 1910-aj jaroj, en procezo simila al tiu de aliaj loĝlokoj de la regiono.
Zoltán Gábor Szabó
Zoltán Gábor Szabó naskiĝis la 1908 en Debrecen. Li mortis la 1995 en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Gábor Szabó frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1926-1930 kaj li doktoriĝis eminente en 1935. Li eklaboris en 1931 en universitato de Szeged, kie li longe instruis. Inter 1936-1938 li studvojaĝis en Germanio, en 1962 en Usono. Li estis ankaŭ gastoprofesoro en Britio. Inter 1967-1979 li instruis en ELTE en Budapeŝto, poste li emeritiĝis. Li redaktis diversajn enlandajn kaj eksterlandajn fakajn periodaĵojn. Li ricevis premiojn Kossuth en 1950 kaj 1957, poste ankaŭ aliajn premiojn.
Bleikvatnet
Bleikvatnet estas lago de Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Hemnes kaj en la provinco Nordland. La lago kovras surfacan areon de 12,59 kvadrataj kilometroj kaj ĝia borda longo estas proksimume 35,31 kilometroj. Bleikvatnet situas ĉe la norda bazo de la monto Junkerfjellet, proksimume 40 kilometrojn rekte oriente de la urbo Mo i Rana.
Königsberg (Bavario)
Königsberg, formale Königsberg in Bayern, estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Haßberge kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
En 1436 ĉi-tie naskiĝis la matematikisto kaj astronomo Regiomontanus.
NGC 1007
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Notre-Dame-de-Lorette (pariza metrostacio)
Notre-Dame-de-Lorette [nɔtʁədam də lɔʁɛt] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 12, en la 9-a arondismento de Parizo.
Stacio
Ĝi priservas la Preĝejon Notre-Dame-de-Lorette (Parizo) al kiu ĝi ŝuldas sian nomon kiu referencas al itala urbo Loreto kie troviĝas domo, la Sankta Hejmo de Loreto, kie estus naskiĝinta Maria, la patrino de Jesuo.
Anna Breznay
BREZNAY Anna estis hungara aktorino naskita en Székelyudvarhely la 14-an de septembro 1858. La mortoloko kaj mortojaro ne estas konata. Ŝi estis la filino de aktoro Géza Breznay.
Kariero
Anna Breznay estis infanaktorino inter 1875 kaj 1883, pli poste ŝi fariĝis multflanka aktorino de provincaj teatroj.
Almadina
Almadina estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 6.357 loĝantojn en 2010.
Senatus consultum de Bacchanalibus
La senatus consultum de Bacchanalibus ( senata dekreto koncerne la bakanaloj) estas surskribo verkita en malnova latina lingvo, kiu datas el -186. Enskribita sur bronza tabuleto, ĝi estis malkrovita en Tiriolo (sudo de Italio) en 1640.
618 Elfriede
618 Elfriede estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Julius Lohnert elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La deveno de ĝia nomo estas nekonata.
Zita Harmath
Biografio
Zita Harmath finis siajn artstudojn en 1972 Arta Altlernejo de Kluĵo. Ŝi instruis en plurajn vilaĝajn lernejojn. De 1990 ŝi instruis en la Porinstruista Lernejo Benedek Elek de Odorheiu Secuiesc. Ŝi ilustraciis lernolibrojn, fabellibrojn. Ŝi ekspozicias de 1966.
Dosdorf
Dosdorf estas urboparto de Arnstadt, Germanio. Ĝi estas 312 metrojn alta, havas 256 loĝantojn kaj troviĝas ĉ. 5 km sude de Arnstadt en la teritorio Plauescher Grund. La loko estas ĉe malkomenciĝo de Tieftal, interkrutejo 2 km longa en kalkroko. Sudokcidente estas la monto Schweinsberg (495,3 m), oriente troviĝas la montaro Reinsberge (ĝis 600 metroj da alteco).
Historio
Unua mencio estis en 1272. Verŝajne la loko pli oldas ĉar la Kirko Sankta Otmaro estas el la frua 13-a jc. Ĝi famiĝis kiel plej granda loĝejo de la speco Myotis myotis de la kiropteroj. En ĉiu somero vivas en la trabaro tegmenta ĉ. 3000 bestoj. Ĉirkaŭ la jaro 1890 la kirko ricevis novan orgenon konstruitan fare de Adam Eifert el Stadtilm. Tre frue oni kultivas vitojn sur la sunajn deklivaĵojn. Ĉefaj klientoj estis la grafoj de Käfernburg. En la 1.8.1975 la vilaĝo iĝis parto de Siegelbach; Siegelbach iĝis parto de Arnstadt en la 14.4.1994.
Elstaruloj
Inter 1720 kaj 1733, antaŭ la translokiĝo al Dornheim, loĝis surloke la konata geografo kaj pastoro Melissantes kiu verkis multajn gravajn fakverkojn kaj regionhistoriaĵojn. Dume li zorgis pri nova lernejo kaj restaŭrado de la preĝejo.
Politiko, ekonomio, trafiko
La kvartalestro Rüdiger Carnarius kaj lia teamo da kvar helpantoj responsas ankaŭ por Espenfeld. Nuntempe gravas agrikulturo, sed iam la muelejoj multis ĉe la Gera-rivero. La ununura hodiaŭ ekzistanta muelejo (Hartmann-Mühle, 17-a jc) alikonstruitis je eta akvenergia centralo. Ĝis la 1990-aj jaroj estis ĉe la alia flanko de la taluso fervoja, brikejo. Samloke ekpluatitis argilo. La vilaĝo situas ĉe landa ŝoseo kondukanta al Plaue/Ilmenau respektive Arnstadt. Estante ĉe la fervojlinio inter Neudietendorf kaj Ritschenhausen la vilaĝo ne havas haltejon.
Madame Bovary
Madame Bovary (Sinjorino Bovary) estas franclingva romano de Gustave Flaubert, aperinta en 1857.
Intrigo
Filino de riĉa farmisto, Emma Rouault edziniĝas kun Charles Bovary, san-oficiro kaj ĵusa vidvo de tiraneca edzino.
Edukita en monaĥinejo, Emma aspiras al vivo en reva mondo pri kiu parolis la am-romanoj, kiujn ŝi legis tie. Balo en kastelo de Vaubyessard persvadas ŝin, ke tia mondo ekzistas, sed la diferenco, kiun ŝi malkovras kun sia propra vivo kaŭzas al ŝi nervan malsanon.
Ŝia edzo tiam decidas instali sin en alia urbo, sidejo de renomaj agrikulturaj kunvenoj, Yonville-l'Abbaye. La geedza vivo estis senkolora kaj enuiga, kaj iom post iom kondukis la edzinon al iluzioj kaj netolerebla malkontento.
Tie, ŝi konatiĝas kun la lokaj eminentuloj, Homais, progresema kaj ateista apotekisto, paroĥestro Bournisien, Léon Dupuis, notaria aktisto, Rodolphe Boulanger, kamparana ĝentilhomo, al kiu ŝi malfremdiĝas. Naskiĝo de filino iom distras ŝin, tamen Emma baldaŭ cedas al la proponoj de Roldolphe. Ŝi volas forfuĝi kun sia amanto, kiu tamen rifuzis alpreni ŝin kiel konstantan parulinon kaj kovarde forlasas ŝin.
Emma kredante morti pro tio, unue trairas krizon de mistikismo, kaj poste, en teatro de Rouen, revidas Léon, reveninta de Parizo. Ŝi rapide fariĝas lia amatino, dum promeno en fiakro.
Instalita en sia nova amrilato, Emma Bovary eltrovas mensogojn por revidi Léon, kaj elspezas grandajn monsumojn, kiujn ŝi pruntas de tro komplezema negocisto, Lheureux (nome la feliĉulo). Ŝia vivo evoluis al senekvilibraj kondutoj rilate al la financa aspekto. Iun tagon, tiu ĉi petas repagon de la ŝuldo. Emma, pro timo de la juĝo, kiu estos farita kontraŭ ŝi, provas pruntepreni de Léon, poste de Roldolphe. Ambaŭ forpuŝas ŝin kaj Emma mortigas sin per arseniko ŝtelita en la apoteko.
Ricevo
Sendube, la ĉefverko de Gustave Flaubert — almenaŭ la plej fama — estas Madame Bovary. Parte ĝi furoris pro la skandalo, kiun ĝi kaŭzis. Hodiaŭ certe ne okazus la samo.
Pro tiu grava verko, kreiĝis la termino “bovarismo”, kiu priskribas psikan staton de seksa frustracio, kun malkontenteco pri la socio kaj emocioj, kun vanaj ambicioj kaj inklino al iluzioj.
Flaubert estis jure procesita, sub akuzo de publikigo de malmorala verko. Pro kompetenta defendo, oni lin absolvis. Fine, konsiderante la realisman figuron de Sinjorino Bovary, oni demandis lin: Kiu estas Madame Bovary?
Stacio Nebukawa
Stacio Nebukawa (japane: 根府川駅 [Nebukaŭa-eki], angle: Nebukawa Station) estas fervoja stacio en Odaŭara, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Tōkaidō (ĉefa).
Madame Bovary
Ricevo
Lia respondo eniris la historion de literaturo: “Madame Bovary estas mi!”
Corberon
Corberon estas franca komunumo situanta en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La riveroj la Meuzin kaj la Sereine trafluas sur la komunumo. Estas ankaŭ la lageto Champs-Jarley. Ses bienoj estas en la vilaĝo (2012). Estas ankaŭ panbutiko kaj restoracio.
Historio
La preĝejo Sankta Hilaro datiĝas de la 15-a jarcento.
Tie estis kastelo, kiu estis ĉefloko de feŭdo enhavinta Marigny, Villy-le-brûlé kaj Glanon.
Esperantio
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 0 voĉon en 2004, kaj 0 voĉon en 2009, kaj 0 voĉon en 2014.
Kuriozaĵoj
Tie estas la punkto
(13659) 1997 FH4
(13659) 1997 FH4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jeanne Champillou
Jeanne Champillou estas franca artistino, muzikisto, pentristo, gravuristo kaj ceramikisto; ŝi naskiĝis la 4-an de aprilo 1897 en Saint-Jean-le-Blanc, en la departemento Loiret, kaj mortis la 22-an de majo 1978 en Orleano.
La ĉefa parto de ŝia kreaĵo troviĝas en la departemento Loiret kaj, plej malgrandkvante, en la apudaj departementoj, en la pariza regiono, en la norda regiono de Francio kaj en eksterlando.
Eecke
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas eeckois(es).
Hajnal F. Halay
F. HALAY Hajnal estas rumania hungara porteatra kostumistino, desegnistino. Ŝi naskiĝis en Teiuș la 1-an de julio 1929.
Biografio
Hajnal F. Halay finis siajn artstudojn en 1955 Arta Altlernejo de Kluĵo. Ŝi estis ĝis 1970 la kostumdizajnistino de la teatro Kolozsvári Állami Magyar Színház de Kluĵo. De 1970 ĝis sia pensiuliĝo en 1984 ŝi instruis kaj ŝi partoprenis la popolartajn kolektvoajaĝojn kune kun Károly Kós (etnografo), Judit Szentimrei, Jenő Nagy, József Faragó kaj ŝi faris desegnaĵojn al pluraj pripopolartaj libroj.
Staňkov II
Staňkov II (Stankaŭ II) estas unu el partoj de urbo Staňkov en distrikto Domažlice en Ĉeĥio. Temas pri parto situanta sude kaj oriente de rivero Radbuza. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/185. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 519 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1233.
Memorindaĵoj
En parto Staňkov II troviĝas kultura memorindaĵo:
NGC 1008
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
(16616) 1993 FB44
(16616) 1993 FB44 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Lviva Universitato
La Lviva Universitato, plennome Lviva Nacia Universitato nome de Ivan Franko (Львівський національний університет імені Івана Франка), estas la plej malnova universitato en Ukrainio.
Fondo kaj frua historio de la universitato
La universitato branĉiĝis el du fakoj (fakultatoj) – filozofia kaj teologia. Meza instruanta instituacio ĉe la Lviva universitato estis kolegio, kiu estis preparanta etapo por dezirantaj plustudanti. Historiaj fontoj pruvas, ke 1667-an jaron je filozofia kaj teologia fakoj studis ĉ. 500 studentoj kaj instruis ok instruistoj. En mezo de 18-a jarcento kvanto de studentoj pliiĝis al 700 personoj, kvanto de instruistoj – al 15-17. 75% de studentoj estis poloj, restaĵo estis ukrainoj kaj reprezentantoj de aliaj nacioj.
Polaj lekciistoj
Aliaj
Bras (Var)
Bras (jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Trideklatero
Trideklatero estas plurlatero kun 30 lateroj kaj 30 verticoj.
Trideklatero regula
Trideklatero regula estas trideklatero kiu estas regula plurlatero.
Areo
La areo de trideklatero regula de flanka longo a estas:
Mecerreyes
Mecerreyes [mezeREĝes] estas vilaĝo kaj municipo, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.
La deveno de Mecerreyes, estas plej probable, de deveno etimologie araba (maza rais) kio signifas herbejon aŭ paŝtejon. La unuaj skribaj mencioj de la ekzistado de "Mezerese" estas de la 10-a jarcento, en la fonda dokumento de la Infantlando de Covarrubias de la jaro 978, kiel apartenanta al la graflando de Lara.
De la historia kaj arta heredaĵo elstaras la dolmeno de Mazariegos -de prahistorio-, la arkeologia kuŝejo de la potfarado de terra sigillata de Valdarcos –de romia epoko– kaj la artaĵoj kaj konstruaĵo de la preĝejo de Sankta Marteno.
La loĝloko estas ĉe la Vojo de la Lano kaj ĉe la Vojo de Cid, kvankam ne estas historiaj pruvoj, ke Rodrigo Díaz de Vivar pasis tra tiu loko.
Ĝi estas norde de Puentedura kaj nordokcidente de Covarrubias.
Servoj
La vilaĝo havas du trinkejojn, viandvendejon, fruktovendejon, restoracion kaj apotekon.
Blerekvatnet
Blerekvatnet estas lago de Norvegio. Ĝi situas en la komunumo Rana kaj en la provinco Nordland. Supermara alteco estas 681 metroj, surfaca areo 2,61 kvadrataj kilometroj kaj la borda longo proksimume 31,41 kilometroj.
Königsborn (apud Magdeburgo)
Königsborn estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la komunumo Biederitz en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la tiutempa komunumo havis 569 loĝantojn.
Instituto Geográfico Nacional (Argentino)
La Instituto Geográfico Nacional (Nacia Geografia Instituto de Argentino) estis oraganizaĵo sencentrigita, dependa el la Ministerio de Defendo, kiu identiĝas kun la nasko de la Oficina Topográfica Militar (Topografia Militservo) okazinta la 5an de decembro de 1879 (antaŭ 144 jaroj). Tio estis rezulto de Ekspedicio al Dezerto, pro kio Julio Argentino Roca, tiama Militministro de la prezidanto Nicolás Avellaneda, kreis la oficejon (agentejo) kies estro estis la leŭtenento Manuel José Olascoaga, kiu estris la realigon de la topografia mapo de la Dezerta Kampanjo. Tiele la Oficina Topográfica naskiĝis kiel reago al la neceso de rekonigo de la teritorio nacia kreita pro la antaŭeniro de la landlimoj ĉefe sude.
En majo de 2009, la Instituto Geográfico de la República Argentina aliris al nova etapo: post 130 jaroj je militista medio, ĝi pasis al civila etoso, nome Instituto Geográfico Nacional (IGN).
Arataca
Arataca estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 10.392 loĝantojn en 2010.
Etila dufenilacetato
Etila dufenilacetato aŭ C16H16O2 estas organika estero de la dufenilacetata acido kaj etanolo, blanka solidaĵo uzata kiel kemia reakciaĵo en organikaj sintezoj. Etila dufenilacetato estas solvebla en akvo, kloroformo, acetono, duetila etero, metanolo kaj etanolo. Dufenilacetatoj estas uzataj en kemiaj sintezoj por fabrikado de medikamentoj kaj kosmetikaĵoj.
Yuji Hyakutake
Yuji HYAKUTAKE (japane : 百武裕司, Hyakutake Yūji, naskiĝita la en Nagasako, mortinta la  en Kagoŝima) estis japana amatora astronomo.
La amaskomunikiloj raportis, ke li komencis interesiĝi pri astronomio, vidinte la kometon C/1965 S1 (aŭ kometo Ikeya-Seki).
Komunumaro Bad Ems-Nassau
Bad Ems-Nassau estas komunumaro en Germanio, germane nomata Verbandsgemeinde Bad Ems-Nassau, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj ekestis nur komence de la jaro 2019 el la du antaŭaj komunumaroj Bad Ems kaj Nassau. Fine de decembro 2019 la komunumaro sume havis loĝantojn.
Yuji Hyakutake
Li mortis en 2002 pro aneŭrismo. La asteroido 7291 Hyakutake estis nomita en lia honoro.
Casola di Napoli
estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kampanio kaj la provinco Napolo. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Antonio de Padovo.
Najbaras la komunumoj Gragnano kaj Lettere.
Drongoj
Drongoj aŭ dikruredoj estas subfamilio de malgrandaj paseroformaj birdoj de la tropikoj de la Malnova Mondo.
Vidu ankaŭ
Dikruredoj
Kaserto
Kaserto (Caserta ) estas komunumo en la regiono Kampanio, en la suda Italio, ĉefurbo de la samnoma provinco de Kaserto. Ĝi havas ĉirkaŭ 80mil loĝantojn.
En Kaserto troviĝas reĝa palaco (Reggia) kiu estas monda kulturheredaĵo.
Geografio
Kaserto estas en norda Kampanio (Suditalio), ĉe la limo inter la nordkampana ebenaĵo kaj la unuaj montetoj de la kampana Apenino. La malnova urbeto kuŝas sur unu el tiuj montetoj, kaj la nova urbo en la apuda parto de la ebenaĵo.
Historio
La areo kie troviĝas hodiaŭ Kaserto estis enloĝata unue de la Etruskoj kaj poste de la Samnitoj. La urbeto Calatia estis inter nuntempa Kaserta kaj nuntempa Maddaloni.
Marao
Marao, (laŭvorte morto), iam nomata Sinjoro de morto, estas budhisma demono, kiu klopodis malhelpi al bodisatvo Gautamo (la estonta budho Gotamo) en vekiĝo.Marao regas al sansaro, do al ĉiuj estuloj, kiuj renaskiĝas. Se iu atingus la vekiĝon, tiu eksiĝos el tiu ĉi rando de renaskiĝado kaj Mara jam ne havas potencon super tiu. Kiam la bodisatvo Gotamo estis sidanta en Bodgajo sub la bodiarbo kaj li estis survoje al vervekiĝo, Mara ekkonis tion volante malebligi al li tion. Li sendis al la asketo siajn junajn filinojn, por ke ili forkonduku lian atentemon. Sed la bodisatvo Gotamo per movo de la mano ŝanĝis la filinojn de Marao en maljunulinojn. Simile li rezistis ankaŭ kontraŭ pluaj maŝoj de Mara, li atingis la vekiĝon kaj fariĝis budho.
En piednoto de la Darmopado tradukita de Gunnar Gällmo, Eldona Societo Esperanto Stockholm 2002, oni legas: « Marao: En budhismaj tekstoj, Marao estas ofte priskribata kiel la persona diablo, kiel devao misuzanta sian potencon, sed oni povas ankaŭ rigardi lin kiel simbolon por onia propra emo tenti kaj trompi sin mem. »
Akvofala apuseto
La Akvofala apuseto aŭ Giganta apuseto (Hydrochous gigas) estas specio de apuseto de la familio de Apusedoj. Ĝi estas la ununura specio ene de la genro Hydrochous. Ili estas unikaj inter apusetoj, ĉar nestumas ĉe akvofaloj, kiel kelkaj cipseloj. Krome kaj la genro kaj la specio estas intermeza inter Collocalia kaj Aerodramus, ĉar ĝi havas grizan plumaron, sed ne ekolokigon. Ŝajne ĝi estas parenco de la Aerodramus papuensis kaj de aliaj specioj de la genro Aerodramus. Temas pri eta birdo 16 cm longa kaj 37 g peza.
Disvastiĝo
Ĝi loĝas en kontinenta Malajzio, kaj en montaroj de Sumatro kaj Okcidenta Javo, en Indonezio, en trpikaj aŭ subtropikaj montetaj kaj montaraj arbaroj aŭ malfermaj kamparoj, sed ĉiam proksime de akvofaloj, kiujn uzas kiel nestolokoj (ĉefe apud aŭ eĉ malantaŭ ili) kaj kio nomigas la specion. Oni vidis tiujn birdojn ankaŭ en Borneo, en Saraŭako kaj Sabaho, en Malajzio, kaj en Brunejo, sed oni ne atingis ekzempleron tie kaj pro tio tiu informo ne estas certiga. Ŝajne ne estas kolonia specio, sed almenaŭ ĉe Gede-Pangrango, Javo, estis unu kolonio sufiĉe granda, sed kio poste malpliiĝis. La plej minaca danĝero estas senarbarigo, tio estas detruo de la arbaro hejmo de la specio. Ĉiukaze la specio aperas je 300 ĝis 2,400 m sur la marnivelo.
Kutimoj
Ĝi nestumas malantaŭ aŭ apud akvofaloj en rokofendoj. La nesto estas konstruita el musko kaj radikeroj kungluitaj per salivo, kiel ĉiu apuso. Ili manĝas dumfluge flugantajn insektojn.
Preĝejo Stefano la 1-a (Alsóújlak)
La preĝejo Stefano la 1-a (Hungario) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en Alsóújlak.
Historio
La supozeble gotika kirko estis konstruita en la 14-a aŭ 15-a jarcentoj. Ĝi plene barokiĝis en 1775.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola laŭ la vojo inter 2 arboj. Apud la preĝejo 2 skulptaĵoj estas videblaj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo troviĝas en mezo de la turo, super la enirejo estas pluvŝirmilo. Post la navo la oklatera absido troviĝas. Sakristio aliĝas al la navo ĉe la maldekstra flanko. Interne ĉe la enirejo estas galerio por la orgeno. Interne la freskoj estis pentritaj en la 18-a jarcento. Tiutempe oni kreis ankaŭ la meblojn.
Michiyo Taki
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Miĉijo Taki, japane 瀧 通世) estis japana futbalisto. Li en 1927 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Preĝejo Stefano la 1-a (Alsóújlak)
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.
22434 Peredery
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Walter Volodymyr Peredery, emeritiĝinta kanada geologo, kiu pristudis la areon de Sudbury, Ontario, kaj disvolvis la vidpunkton laŭ kiu, ĝi estas alfrapa baseno.
Stacio Hayakawa
Stacio Hayakawa (japane: 早川駅 [Hayakaŭa-eki], angle: Hayakawa Station) estas fervoja stacio en Odaŭara, Gubernio Kanagaŭa, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Orienta: Linio Tōkaidō (ĉefa).
1494 Savo
1494 Savo estas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Brenon
(jen france kaj okcitane) estas aparte malgranda komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol.
1494 Savo
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la finna regiono Savonio, Savo en finna lingvo.
Filippo Beroaldo
Filippo Beroaldo (1453-1505) estis itala humanisto, poeto kaj beletristo, instruis poezion kaj retorikon en la Universitatoj de Bolonjo, Parmo kaj Parizo, fekunda kaj tre klera, kvankam kun oftaj temodekliniĝoj, li faris komentojn pri multaj latinaj aŭtoroj, speciale pri Lucio Apulejo Saturnino (130 a.K. - 100 a.K.). Li ankaŭ komponis oratoriaĵojn. Li estis mentoro de la filo de sia malproksima kuzo Filippo Beroaldo la juna. Li studis kun Francesco dal Pozzo kaj estis profesoro de Polidoro Virĝilo (1470-1555).
Biografio
Li apartenis al nobela kaj antikva familio el Bolonjo. Post perdo de sia patro, en tre infana aĝo, li plej ame estas kreita de sia patrino. Tre lertaj majstroj respondecis pri lia edukiteco. Li estis tre studema kaj super ĉio li havis miregindam memorkapablon. Krom la lecionoj ricevitaj, li laboris tiom arde, ke pro sia malforta kompleksio, estante 18-jara, li suferis pri serioza malsano, kies kuracado postulis de li grandan klopodon por supervivi.
Kiam li konstatis ke li havis nenion plu por lerni el siaj majstroj, li decidis ke la plej bona maniero pri ampleksigo de sia konado estas la instruado de sia lernantaro. Kaj estante deknaŭjara, li malfermis lernejon, unue en Bolonjo kaj poste en Parmo kaj Milano. La reputacio venanta el la Universitato de Parizo lin instigas viziti ĝin. Li alvenas en Parizo kaj dum pluraj monatoj li publike instruas, kaj tio altiris la atenton de multaj lernontoj. Li estus restinta pli da tempo se li ne estus vokinta al sia naskiĝlando. Lia reiro al Bolonjo kaŭzis specon de publika ĝojego. La renoma poeto kaj religiulo Battista Spagnoli (1447-1516) tiuepoke dediĉis laŭdon al li.
Reciproke, Beroaldo eldonis la 5-an libron pri mikstema verko de ĉi aŭtoro. En la Universitato de Bolonjo estis al li konfidita iu Katedro kiel beletra profesoro, kiun li brile okupis ĝis la lastaj jaroj de sia vivo. Malgraŭ sia inklino al fermiĝo ene de siaj beletraj funkcioj kaj laboroj, publikaj honoraĵoj venis renkonte al li. En 1489, li estas nomumita unu el la Antikvaj Estroj de Bolonoj, kaj post kelkaj jaroj deputiton al la senato, kune kun Galeazzo Bentivoglio (1385-1437) de la papo Aleksandro la 6-a (1431-1503). Dum multaj jaroj li ankaŭ elektiĝis sekretario de la respubliko.
Inter siaj multaj okupoj, li ankaŭ sciis administri la amuzajn momentojn kaj la ripozajn horojn. Li amegis historion, ludojn kaj la virinojn. Longatempe li evitis la edziĝoligilojn, sed, en 1498, li finfine submetiĝas, estante 44-jara. La feliĉo kiun li trovas hejme, kondukis lin al rezigno de sia diboĉa sinteno, kiun li ĝis tiam li estis vivinta. Li kreis aliajn ligilojn krom tiujn, kiujn li konservis kun la plej distingiĝaj beletristoj de sia epoko. Lia modesta, milda kaj sociema karaktero, libera de zorgoj kaj amaraĵoj, igis lin amika al ĉiuj kiuj rilatis kun li. Li havis neniun alian malamikon, krom Georgo Merula (1430-1494), kiu laŭŝajne malbone interrilatis kun preskaŭ ĉiuj kiuj konis lin, kaj lia malamo al Beroaldo komencis pro la amikrilatoj de ĉi-lasta al Anĝelo Poliziano (1545-1494), al kiu Merula estis deklarinta militon. La kutima malforteco de lia sano pliiĝas kun la aĝo, kaj li estas kaptita de malforta febro, kiu principe ne kaŭzis pluajn zorgojn, sed pli malfrue estis al li neebla kuraci kaj li mortis.
Psiĥo
En la helena/ romia mitologio, Psiĥo aŭ Psiĥa (greklingve ψυχή psykhè) estas personigo de la homa animo. La greka vorto ankaŭ signifas "papilio", kaj Psiĥon foje artistoj bildigas kiel junan virinon kun papiliaj flugiloj.
Filippo Beroaldo
Biografio
Majesta funebro estis la li konsekrita. Li estis enterigita surhavante silkan vestaĵon, laŭrokronita, kaj reprezentantaro el la plej distingiĝaj kampoj de scienco kaj publikaj postenoj ĉeestis al lia sepultigo.
Psiĥo
Kvankam la nomo "Psiĥo" estas grekdevena, la klasika teksto pri ŝia mito estas en latino. Ĝi troviĝas en sekcio de la romano Metamorfozoj aŭ La Ora Azeno de Apuleo, romia verkisto de la dua jarcento KE. Grekaj sanktaj lokoj menciiĝas en la teksto -- kiel Kitero, unu el la Ioniaj insuloj, sankta al Afrodito; kaj Mileto, kie troviĝis orakolo de Apolono. Tamen, Apuleo ĝenerale nomas gediojn per iliaj kutimaj romiaj nomoj, kiel Venuso anstataŭ Afrodito, Kupido anstataŭ Eroso.
Filippo Beroaldo
Biografio
Lia ĉefa beletra valoro estis la eldonaĵoj de la latinaj aŭtoroj kun ties komentoj. Tamen li estis kritikata pro sia afektita latina malvirtema elesprimmaniero, kiu pli proksimiĝis al la stilo de Apulejo ol tiu de Cicerono. Li ne estis tiel bona kritikanto aŭ juĝanto kiel oni povas atendi el sia klereco, la temoj kelkfoje estis iom konfuzaj en sia kapo kaj alifoje en siaj skribaĵoj. Aliaj aŭtoroj lin komparis al iu neorganizita butiko, intencante pri tio doni ideon pri liaj kreaĵoj.
Psiĥo
Laŭ Apuleo, Psiĥo estis belega princino. Homoj diris, ke ŝi estas pli bela eĉ ol Venuso. Pro tio ŝi estis malamata de la diino de la amo. Neniu volis edziĝi kun Psiĥo. Ŝia patro konsultis la orakolon ĉe Mileto pri kion fari. La orakolo diris, ke oni devas lasi la princinon sur monto, kie ŝi trovos edzon nehoman kaj teruran.
Filippo Beroaldo
Biografio
Kiel komentisto, li donis pruvon pri sia saĝeco dank'al la sennombraj eldonoj da antikvaj aŭtoroj. Li eldonis kelkajn manuskriptojn de Plinio la Maljuna (23-79), Lucio Apulejo Saturnino (130 a.K. - 100 a.K.), Aullus Gellius (125-180), Svetonio (69-122), Katulo (84 a.K. - 54 a.K.) kaj Siksto Aŭlo Propercio (48 a.K. - 15 AD). Li aŭtoris plurajn skribaĵojn pri Bako, Piko de la Mirandolo (1463-1494) lin nomis "vivanta biblioteko". Beroaldo skribis kelkajn novlatinajn poeziojn tiel kiel "Osculum Panthiae", Fortuna, Dirae in Maledicam, Cupido, Peanes Beatae Mariae Virginis (laŭ poemo de Petrarko (1304-1374)), de die Dominicae Passionis, Fabula Tancredi - laŭ Giovanni Boccaccio (1313-1375) -, Vir Prudens, krom aliaj malpli konataj poezioj.
Psiĥo
La gepatroj ploris, sed la filino iris al la monto sen timo. Mirinda vento portis Psiĥon al arbaro, kie ŝi trovis palacon kun nevideblaj servantoj. Ili salutis ŝin kiel mastrinon, kaj alportis vinon kaj manĝaĵojn. Nokte, en plena malheleco, ŝi renkontis amantan junulon, la mastro de la palaco. Nokton post nokto, li revenis al Psiĥo, sed malpermesis ŝin vidi lin.
Filippo Beroaldo
Vidu ankaŭ
<Gallery> Lucius_Appuleius_Saturninus.jpg| Lucio Apuleio Saturnino (130 a.K.-100 a.K.) Cicerón denuncia a Catilina, por Cesare Maccari.jpg| Marcus Tullius Cicero (106 a.K.-43 a.K.) Catull_Sirmione.jpg| Katulo (84 a.K. - 54 a.K.) Prop_and_Cynth.jpg| Propercio (48 a.K. - 15 AD) Michelangelo_Caravaggio_007.jpg| Bako Pliny_the_Elder.png| Plinio la Maljuna (23-79) Nuremberg_chronicles_f_111r_1.png| Svetonio (69-122) Auli_Gellii_Noctium_Atticarum_1706.jpg| Aullus Gellius (125--180) Petrarch_by_Bargilla.jpg| Petrarko (1304-1374) Giovanni_Boccaccio.jpg| Giovanni Boccaccio (1313-1375) Anton_Galeazzo_Bentivoglio.jpg| Galeazzo Bentivoglio (1385-1437) Toscanelli_firenze.jpg| Paolo Toscanelli (1397-1482) Giorgio_Merula_(1430-1494).jpg| Georgo Merula (1430-1494) Alexander_VI_-_Pinturicchio_detail.jpg| Aleksandro la 6-a (1431-1503) BaptistaMantovanus2.jpg| Battista Spagnoli (1447-1516) Hermolaus_Barbarus.jpg| Ermolao Barbaro (1454-1493) Duerer_brant.jpg| Sebastian Brant (1457-1521) Seal of the University of Bologna.svg| Giovan Battista Pio (1460-1540) Pico1.jpg| Piko de la Mirandolo (1463-1494) Pietro_Bembo2.jpg| Pietro Bembo (1470-1547) Polydorus Vergilius (1470-1555).png| Polidoro Virĝilo (1470-1555) MII.png| Filippo Beroaldo (1472-1518) Tizian 056.jpg| Izabela Gonzaga (1474-1539) Antonio_Allegri_da_Correggio.jpg| Koreĝo (1489-1534) Angelo_Poliziano_-_Imagines_philologorum.jpg| Anĝelo Policiano (1454-1494) Girolamo_Tiraboschi.png| Girolamo Tiraboschi (1731-1794) </Gallery>
Psiĥo
Du fratinoj de la princino venis al ŝia nova hejmo. Ili iĝis enviaj. Ili diris al ŝi, ke ŝia mistera kunulo estas monstra serpento, kiu baldaŭ manĝos ŝin. Tiun nokton, dum li dormis, en la ĉambron ŝi portis akran tranĉilon kaj lampon. Tuj ŝi ekvidis, ke li estas la juna dio kun grandaj flugiloj, arko kaj sagoj -- Kupido, la filo de Venuso. La dio vekiĝis, diris adiaŭ al Psiĥo, kaj forflugis.
Venuso fine diris al Psiĥo, ke ŝi portu malgrandan keston en la landon de mortintoj sub la tero; ĉar Venuso bezonas iom de la beleco de la diino Proserpina (la romia nomo de Persefono). Psiĥo iris en la subteron, renkontis Proserpinan, kaj elvenis kun la beleco en la kesto. Sed antaŭ ol ŝi atingis la domon de Venuso, ŝi malfermis la keston, kaj ekdormis. Ŝi estis trovita de Kupido, kiu fermis la keston, kaj vekis ŝin.
Psiĥo naskis al Kupido filinon, kies nomo estas Volupta – la personigo de korpa, kora kaj spirita ĝojo.
C. S. Lewis verkis romanon kun titolo Till We Have Faces (Ĝis ni havos vizaĝojn) fonditan sur tio mito.
Horaĥti
Horaĥti aŭ Hor-Aĥti, "Horuso de la Du Horizontoj", estis la personigo de la matena suno en la egipta mitologio.
Most (2003)
Most (kiu en ĉeĥa signifas ponton) estas realbilda mallonga filmo reĝisorita de Bobby Garabedian. Ĉefaktoroj estas Vladimir Javorský, Linda Rybova, kaj Lada Onorej. Ĝi estis produktorita de William Zabka, Bobby Garabedian, Michael Deffert kaj Ed Bernard. La muziko estis komponita de John Debney (kiu komponis ankaŭ la muzikon de La Pasiono de Kristo.
Ĝi estis filmita en Ĉeĥio kaj Pollando.
La historio temas pri pontolaboristo de fervojo kaj lia filo, kaj tragedia tago en kiu ambaŭ klopodas eviti tujan fervojan katastrofon. Centoj de pasaĝeroj de vaportrajno estas nekonsciaj pri la danĝero, dum la vagonaro rapidas al la danĝera ponto. En foresto de la patro, la knabo baraktas en la maŝinaro kun risko de sia vivo, dum nur unu kompatinda junulino konscias pri la tragedio. La ponto mem ludas simbolan rolon.
NGC 1009
NGC 1009 (aliaj indikoj — PGC 9995, UGC 2129, MCG 0-7-65, ZWG 388.77, FGC 325) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
47164 Tiĉino
47164 Tiĉino estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde Gnosca (Svislando).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la svisa kantono Tiĉino. La Observatorio de Gnosca, elde kie ĝi estis malkovrita, troviĝas ĉe la centro de tiu bela regiono.
Blua Lago (Alasko)
La Blua Lago estas 5 km longa lago situanta proksime de la urbo Sitka sur insulo Baranof, en la ŝtato Alasko de Usono. La insulo apartenas al la "Aleksandra arkipelago" kaj situas en la sudoriento de Alasko.
Kiel ĝia nomo supozigas, la blua lago posedas profunde malhelbluan akvokoloron kaj estas inter la plej puraj lagoj de la mondo. Ĝia akvo venas parte de neĝamasoj kaj malgrandaj glaĉeroj en valo nomata laŭ la lago. La valo havas formon de la litero "U" kaj formiĝis dum la lasta glaciepoko.
Hartmann von Aue
Hartmann von Aue (mortis probable inter la jaroj 1210 kaj 1220) krom Wolfram von Eschenbach kaj Gottfried von Straßburg konsideriĝas la plej signifa epika verkisto el la klasika periodo de la mezaltgermana lingvo, kaj unu el la plej signifaj mezepokaj eŭropaj verkistoj. Kune kun Hendrik van Veldeke li verkis la unuajn el Franclingvio transprenitajn "kavalirajn romanojn". El lia verkaro konserviĝis la versaj romanoj Erec, Gregorius oder Der gute Sünder ("Gregorio" aŭ "la bona pekinto"), Der arme Heinrich ("La povra Henriko"), Iwein, alegoria disputo konata sub la nomo Klagebüchlein ("Lamentolibreto") kaj pluraj mezepokaj kavaliraj amkantoj kaj krucmilitaj kantoj. La romanoj Erec kaj Iwein apartenas al la genro de artura literaturo.]
Vivo de la verkisto kaj historia datigo de la verko
La verkoj Erec et Enide kaj Yvain ou Le Chevalier au lion de la malnovfranclingva mezepoka verkisto Chrétien de Troyes, kiuj iĝis la fontoj de la verkoj Erec kaj Iwein de Hartmann, ekestis probable ĉirkaŭ la jaroj 1165 repsektive 1177. Tial oni deduktas, ke Hartmann publikigis siajn verkojn post la jaro 1180. Inter la jaroj 1205 kaj 1210 ĉiuj versaj romanoj de Hartmann estis publike konataj, ĉar la verkisto Wolfram von Eschenbach en sia verko Parzival referencas al la romano Iwein de Hartmann (253, 10–14; 436, 4–10), kiu pro stilismaj kialoj konsideriĝas la lasta el la kvar romanoj de Hartmann. Freskocikloj kun la Iwein-legendo ekzistas pluriloke i.a. en Schmalkalden.
La krucmilitaj kantoj ( Kreuzlieder) de Hartmann aŭ aludas al la tria krucmilito de la jaro 1189 aŭ al la de la germana imperiestro Henriko la 6-a preparita "germana krucmilito", kiu pro la morto de Henriko fine ne realiĝis. La morto de meceno, kiu en la krucmilitaj kantoj dufoje menciiĝas, interpreteblas kiel la morto de la reganto Berthold la 4-a el la dinastio Zähringer dum la jaro 1186.
Ĉirkaŭ la jaro 1210 la verkisto Gottfried von Strassburg en sia literatura ekskurso de la verko Tristan kaj Iseult nomas la kolegon Hartmann vivanta poeto (V. 4621–4635). Heinrich von dem Türlin iom post la jaro 1220 en la verko Crône prilamentas la morton de Hartmann (V. 2372–2437).
Statuso, eduko kaj deveno
La plej multajn informojn pri la vivokondiĉoj de Hartmann liveras la enkondukoj kaj postparoloj de liaj verkoj. Aparte en la enkondukoj de lia verko Der Arme Heinrich kaj apenaŭ ŝanĝite ankaŭ en la romano Iwein la verkisto informas pri si mem:
Hartmann nomas sin vasala kavaliro kaj akcentas sian edukon, kiun li ankoraŭ plivastigas pro legado de libroj. Laŭ la kompreno de la epoko "klera" (geleret) celas edukon pere de latinlingvaj verkoj en lernejo gvidita de teologaj instruistoj.
La legendecaj verkoj Gregorius kaj Armer Heinrich kaj la alegoria disputo Klagebüchlein montras filozofiajn, teologiajn kaj retorikajn konojn, kiuj fakte supozebligas edukon en katedrala lernejo. Ĉar la verkoj Erec kaj Iwein klare baziĝas sur malnovfranclingvaj fontoj, la verkisto ankaŭ devis havi bonegajn konojn de la siatempa franca lingvo.
Ne eblas klare lokigi la devenon aŭ la dumvivan loĝlokon de la verkisto. Li skribis en literatura lingvaĵo de la mezaltgermana lingvo, kiu evitis dialektajn esprimojn kaj tiel ebligis disvastiĝon de la verkoj en tuta Germanlingvio. La rimoj tamen supozigas devenon el Alemanio, kaj krome la kolego Heinrich von dem Türlin mencias, ke Hartmann estis von der Swâben lande, do "el la ŝvaba lando" (verko Crône, verso 2353). Do probablas deveno de Hartmann el la duklando Ŝvabio. La nomo Aue ("herbejo") estas tiom ofta toponimo, ke la ekzakta devenloko de Hartmann ne fikseblas.
Disenterio
Disenterio estas infekta malsano asocia al ventra doloro, febro, diareo, kaj inflamo kaj ulceriĝo de la buŝo. Ĝi povas esti kaŭzata de ameboj aŭ de baciloj de la genro Shigella kaj asociiĝi al gonoreo. Estas du grandaj tipoj:
Hartmann von Aue
Eksteraj ligiloj
literaturo de Hartmann von Aue en la germanlingva vikifontaro
Disenterio
Kuracado
Realiĝas ĉefe per antibiotikoj.
Maupiti
Maupiti estas unu el la plej okcidentaj insuloj de la Societa Insularo. Tiuj apartenas al Franca Polinezio. Tie loĝas proksimume 1200 homoj.
La vulkanisma insulo proksimume estas 13 km² granda. Ĝi estas formita per estingiĝinta vulkano (la ĉefinsulo) kiu tute ĉirkaŭiĝis per laguno. Tiu denove estas ĉirkaŭita per longa vico da koralinsuloj kiuj estas ĉirkaŭitaj per rifo. La plej alta punkto estas Monto Teurafaatui (380 metroj). Ekde tiu loko oni povas vidi la atolon Bora Bora. La ĉefurbo estas la vilaĝo Vaiea. Estas pramo kiu ligas la ĉefinsulon kun la insulo Motu Tuanai, sur kiu estas flughaveno. Estas mallarĝa pasejo en la rifo tra kiu ŝipoj povas atingi la lagunon.
La insulo ne havas hotelojn kaj ankaŭ estas apenaŭ aranĝoj por turismo. Tamen estas kelkaj pensionoj. Trifoje en semajno iras flugo de Air Tahiti al Tahitio.
La ekonomio forte dependas de la produktado de nonio.
Historio
Arkeologiaj trovaĵoj indikas ke la insulo jam havis loĝantojn en la jaro 850. Sur la insulo oni trovis 16 tombojn el tiu epoko. Ili estas la plej antikvaj trovaĵoj de la Societa Insularo.
En 1722 ĝi malkovriĝis fare de la nederlandano Jacob Roggeveen.
Andújar
Andújar [anDUĥar] estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Jaén, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 963 km2 kie loĝas 38 769 geloĝantoj, do loĝdenso estas 40.3 loĝ./km2. Ĝi estas industria kaj bone komunikata urbo, nome la tria plej loĝata de la provinco.
Andújar situas je 62 km de la provinca ĉefurbo Jaén kaj ĝi apartenas al la komarko Kamparo de Ĥaeno estante la plej etenda kaj plej nordokcidenta municipo de la provinco.
Historio
Estas restaĵoj de la Paleolitiko, sed ĉefe de la Neolitiko kaj Bronzepoko. En la epoko de Romia Imperio la prospero estis ligita al la ceramiko de terra sigillata. En epoko de Al Andalus jam oni uzis la nunaj nomo (en la emirlando de Mohamedo la 1-a (853) kaj setlejo (fortikita de almohadoj, en la 12a jarcento). La kristanoj akiris la urbon en epoko de la reĝo Ferdinando la 3-a.
Andújar estis okupita en 1808 de la francoj dum la Milito de Hispana Sendependiĝo. La franca generalo Dupont sidejis en Andújar, kaj de tie eliris la francaj trupoj al Bailén kie ili estis venkitaj. Post la malvenko en la Batalo de Bailén, oni subskribis la kapitulacon en Andújar en la palaco Gracia Real.
En 1873 oni deklaris federalan kantonon, dum liberala revolucio.
Gazipur
Gazipur, গাজীপুর estas universitata urbego, eĉ milionurbo en centra Bangladeŝo en Dako (regiono) proksime de la ĉefurbo Dako. Gazipur estas ĉefurbo de la samnoma distrikto.
Andújar
Historio
En la Hispana Enlanda Milito Andújar estis en la zono de la respublikanoj kaj civilgvardioj kaj iliaj familioj rifuziĝis en la Sanktejo de Nuestra Señora de la Cabeza; okazis sieĝo kaj akra batalo.
Gazipur
Geografio
Gazipur situas sur ebenaĵo en centra parto de la lando. Dako troviĝas 30, Ĉitagongo 235 km.
Andújar
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 38769 geloĝantoj de la municipo Andújar estas 19639 inoj kaj 19130 viroj. En la 963-kvadratkilometra teritorio estas 7 setlejoj, kie loĝas 37345 geloĝantoj, kaj aliaj 1424 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 409, 201 inoj kaj 208 viroj, kaj mortis 280, 138 inoj kaj 142 viroj. Tiel la natura kresko estis 129 (0.3%). La laborkapabla loĝantaro estis 14706 homoj (37.9%).
Gazipur
Historio
Gazipur estis deklarita komunumo en 1984.
Andújar
Ekonomio
Tradicie la unuaranga sektoro gravis por olivarboj, cerealoj, legomoj kaj kotono. Gravis ankaŭ la industrioj rilataj al tiuj. Menciindas la ekonomia gravo de grandformata ĉasado (cervoj kaj aproj) kaj la prilaborado de artmetioj. Gravis ankaŭ la ceramiko, antikva jam el pli ol 2000 jaroj.
Gazipur
Eduko
Ekzistas kvin universitatoj en Gazipur, inter kiuj menciendas Nacia Universitato de Bangladeŝo.
Andújar
Ekonomio
Iam estis minoj de uranio. Nuntempe agrikulturo kaj brutobredado kaj iom da industrio. En la mezo de la 20a jarcento estis grava industrio tekstila kaj de konservoj.
Gazipur
Trafiko
Gazipur estas ligita per ĉefvojo kaj fervojo.
Xaver Kutílek
Xaver KUTÍLEK (naskiĝis la 4-an de majo 1846 en Chrobouže - mortis la 4-an de majo 1925) estis ĉeĥa esperantisto, fondinto kaj la unua prezidanto de la klubo en Plzeň.
Gazipur
Klimato
Gazipur situas en tropika klimato kun influo de musonoj. En jaro pluvas 2376 mm. La averaĝa jara temperaturo varias inter 12-36 °C.
Xaver Kutílek
Li naskiĝis kiel filo de lerneja direktoro, studis en Chrudim kaj Praha kaj fariĝis instruisto. Post kelkaj jaroj li estis okupata kiel supera oficisto ĉe la leerneja konsilantaro en Polná, Ledeč, Královice kaj Plzeň, kie li transiris en la servojn de magistrato. Lastfoje li deĵoris kiel ĉefo de la urba paŭperisma oficejo.
(16617) 1993 FC48
(16617) 1993 FC48 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio)
Xaver Kutílek
Li posedis perfekte la germanan, latinan kaj francajn lingvojn. En la junaĝo interesis lin fremdaj lingvoj, kaj kiam Dro Zamenhof en la jaro 1887 eldonis la unuan lernolibron de Esperanto, s-ro Xaver Kutílek estis en Plzeň la unua homo, kiu komencis serioze kaj tre diligente studi Esperanton kaj dediĉis ĉiun liberan tempon al ĝi.
Komence li propagandis ĝin en malgranda rondo de siaj amikoj en Plzeň kaj skribis pri ĝi en lokaj gazetoj. Kiam la rondeto de esperantistoj ĉiam pligrandiĝis, li alpaŝis al la fondo de la unua klubo en Plzeň.
Radiatoro
La surfaco de la radiatoro estas aŭ riposimila aŭ aliforme pligrandigita. La materialo de la radiatoro estas plej ofte ŝtalo (ŝtallamena), gisfero aŭ aluminio. Ĝi estas plej ofte pasiva en la loĝejoj, dum en la aŭtomobiloj helpas la varmokonvekton aktiva ventolilo.
Xaver Kutílek
La reston de sia vivo li dediĉis sole al Esperanto, li abonis preskaŭ ĉiujn gravajn Esperanto-gezetojn kaj korespondadis kun la eksterlando. Prezidanto de la klubo li estis du jarojn. Pro malsano li rezignis je la prezidanteco kaj transdonis al funkcion al la vicprezidanto Jaroš Schwarz.
Radiatoro
La varmo estas produktita en hejtiloj, kiuj pumpas la varman akvon - helpe de reguliga termostato - tra la radiatoroj en fermita cirklo reen al la hejtiloj.
Oni povas uzi en la radiatoroj eĉ konvenan frostorezistan fluidon, plej ofte miksita kun akvo.
Ekzistas ankaŭ elektroradiatoro en kiu elektra energio varmigas necirkulantan oleon. Ĝi konvenas por hejtado de malgrandaj ejoj en ne tro malvarma termperaturo.
Laŭ Francisko Azorín radiadilo estas Aparato konsistanta el metala tubaro por centrigi k. distribui la varmon, kiun ĝi ricevas el kaldrono. Li indikas etimologion el la latina radiare (disĵeti).
Kálmán Sántha
Kálmán SÁNTHA [ŝAnta], laŭ la hungara skribmaniero Sántha Kálmán estis hungara kuracisto, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio.
Kálmán Sántha naskiĝis la 1903 en Hungario, en Nagybecskerek (nuntempa Zrenjanin en Serbio). Li mortis la 1956 en Budapeŝto.
(13660) 1997 GE8
(13660) 1997 GE8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).