cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento
Peticio de 1977 adresita al la franca Parlamento
En 1977 oni adresis al la franca Parlamento peticion kiu petas nuligon de pluraj artikoloj de la leĝoj pri aĝo de konsento kaj malkrimigon de ĉiuj konsentaj rilatoj inter plenkreskuloj kaj personoj malpli ol 15-jaraj. La dokumento, titolita Lettre ouverte sur la révision de la loi sur les délits sexuels concernant les mineurs ("Nefermita letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne al neplenaĝuloj"), estis subskribita de la filozofoj Michel Foucault, Jacques Derrida, Louis Althusser, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir kaj André Glucksmann, de la filozofo kaj semiologo Roland Barthes, de la romanisto kaj aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, de la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, de la verkisto kaj kinisto Alain Robbe-Grillet (elektita membro de la Franca Akademio en 2004), de la verkisto Philippe Sollers, de la pediatro kaj infana psikanalisto Françoise Dolto kaj de aliaj homoj apartenantaj al diversaj politikaj tendencoj.
Debato en la Pariza radio
La 4an de aprilo 1978 oni elsendis per la Pariza radio fundan debaton inter Michel Foucault, Jean Danet kaj Guy Hocquenghem, en kiu tiuj klarigas siajn kialojn favore al nuligo de la aĝo de konsento, kontraŭ kiu ili signis la peticion de 1977. La konversacio aperis en la franca kun la titolo La Loi de la pudeur ("La leĝo de l' pudoro"), kaj pli poste en la angla kun la titolo Sexual Morality and the Law. Pli poste ĝi estos represita, en la lasta lingvo, kun la titolo The Danger of Child Sexuality.
Le Monde – 26a de januaro 1977
La ĵurnalo Le Monde publikigis nefermitan leteron la antaŭan tagon al la juĝo kontraŭ tri francaj civitanoj, Bernard Dejager, Jean Claude-Jean kaj Gallien Burckhardt, akuzitaj pri esti havintaj seksajn rilatojn ​​kun geadoleskantoj 13- kaj 14-jaraj. Du el ili restis en preventa aresto jam de 1973, fakto kiun la letero kvalifas "skandala". La letero estis subskribita de 69 homoj, inter ili Jack Lang (estonta ministro pri kulturo kaj edukado), Bernard Kouchner (iama ministro pri sano kaj kunfondinto de Kuracistoj Sen Landlimoj), Michel Bon (eksa prezidanto-direktoro ĝenerala kaj prezidanto de la direkcia konsilo de Carrefour kaj France Télécom kaj iama vicprezidanto de la Instituto Pasteur) kaj famaj intelektuloj kiel Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Roland Barthes, André Glucksmann kaj Guy Hocquenghem, kaj ankaŭ naŭ specialistoj (kvin psikiatroj, unu kuracisto, unu psikologo, unu psikanalisto kaj unu specialisto pri sociaj sciencoj).
La dokumento asertas, ke ekzistas granda misproporcio inter la konsidero kiel krimo de iliaj agoj kaj la naturo de la faktoj pri kiuj ili estas akuzitaj, kaj ankaŭ iu kontraŭdiro tial, ke en Francio la adoleskantoj estas jure respondecaj pri siaj agoj ekde la aĝo de 13 jaroj. La teksto ankaŭ atentigas, ke se la junulinoj 13-jaraj havas la rajton sin apliki la antikocipan pilolon, ili ankaŭ devus havi la kapablon povi doni sian konsenton.
Catherine Millet
Ŝi fondis la ĉiumonatan revuon pri arto Art Press fine de 1972. Ŝi verkis multajn verkojn kaj eseojn pri arto kaj la polemikan aŭtobiografian romanon La vie sexuelle de Catherine M., en kiu ŝi rakontas siajn seksajn spertojn, ekde la infana masturbado ĝis la grupa seksumado.
János Ádám Gensel
János Ádám Gensel, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gensel János Ádám estis hungara kuracisto, meteologiisto. János Ádám Gensel naskiĝis la  en Sopron. Li mortis la en Sopron.
Biografio
János Ádám Gensel lernis en sia naskiĝurbo, poste li akiris medicinan diplomon en Jena, fine li frekventis italajn universitatojn, en Padovo li akiris pliajn diplomojn en 1703. Hejmenveninta li kuracadis en Vasvár, poste en Sopron. En 1710 li estis nomumita ĉefkuracisto de Sopron (historia departemento), ankaŭ al Vas (historia departemento). Li estis ankaŭ kortega kuracisto de familio Esterházy. Supozeble li estis la unua, kiu faris meteologiajn observojn en Hungarlando en la 1710-aj jaroj. Li okupiĝis ankaŭ pri la botaniko. Li mortis pro pesto.
Monotipo (Monotype)
Monotipo estas kompostmaŝino por presejoj inventita en 1887 de la usona inĝeniero Tolbert Lanston. En la historio de la presindustrio ĝi formas ĉeneron inter la mana tipografio kaj la fotokompostado.
117652 Joséaponte
117652 Joséaponte estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Mount Lemmon Survey elde la Observatorio de Monto Lemmon norde de Tucson (Arizono, Usono).
Monotipo (Monotype)
Principo
Kontraŭe al tiuj de la linotipo (Linotype), la etapoj de kompostado kaj fandado estas disigitaj ĉe la monotipo. La tajpisto kopias la manuskripton per klavaro, kiu ŝtancas truojn sur papera bendo. Samtempe li alĝustigas la liniofinojn. La kompostisto povas elekti grandan varion de tipargradoj. La fandisto okupiĝas pri la fandmaŝino. Monotipaj tajpisto kaj fandisto estas kutime apartaj profesioj.
Klavaro
La klavaro konsistas, unuflanke, el klavoj de tru-mekanismo, kaj aliflanke, el aparato de registrado kaj alĝustigo, vera kalkulilo (interalie set-tamburo bone videbla sur la foto). La monotipo posedas propran set-sistemon por kalkuli la larĝecon de ĉiu unuopa tipo kaj adicii ĝin dum la tajpado. La set-sistemo baziĝas sur la angla colo: ekzistas ekzemple 9- aŭ 10-set-tiparoj. Por la aŭtomata alĝustigo de linioj per la klavaro kaj en la fandmaŝino oni kalkulas per unuoj. Unuo ne estas fiksa mezuro kaj sendependa de la preslitera grandeco. Ekzemple kvadrato (em) entenas 18 unuojn, duonkvadrato (en) 9 unuojn, malpli larĝaj tipoj proporcie malpli.
117652 Joséaponte
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de José Aponte, astrobiologiisto ĉe la Goddard Space Flight Center por la Misio OSIRIS-REx. Lia esplora ĉeftemo estas la en la meteorŝtonoj.
Monotipo (Monotype)
Klavaro
La klavararanĝo prezentiĝas kiel tajpilo, sed pli grandformata, konsistanta el pli ol 300 klavoj: por la alfabeto kun ciferoj kaj signoj ekzistas majuskloj, majuskletoj kaj minuskloj, kaj por la tiparfasonoj rekta, kursiva kaj grasa. Aldoniĝas en la supra parto du vicoj de po 15 ruĝaj klavoj kun ciferoj, per kiuj oni regas la alĝustigon de la linioj. Sub la klavaro troviĝas la interaga kadro kun lamenoj, kiuj funkciigas la truŝtancilojn. Ili ŝtancas trukombinojn sur la paperbendon en malsamaj lokoj laŭ respektive litero, signo aŭ spaceto. La movorforto estas komprimita aero, kiu funkciigas la klavaron kaj diversajn partojn de la fandmaŝino.
(16133) 1999 XC100
(16133) 1999 XC100 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Monotipo (Monotype)
Fandmaŝino
La tipografia plumbo fandiĝinta (alojo el plumbo, stano kaj antimono) produktis nocajn vaporojn kaj kaŭzis kazojn de saturnismo. La fakto ke la klavaro estas disigita de la fandmaŝino protektas la tajpiston de la nocaj efikoj el la fandujo. Poste la linotipoj ankaŭ aplikos la sistemon de trubendaj legiloj.
Alia avantaĝo de la monotipo estis la eblo korekti la tekston mane: okaze de tajperaro eblis anstataŭi mane tipojn freŝe fanditajn per aliaj, ĉar kontraŭe al tiuj de la linotipo, la tipoj  de la monotipo ne estis kunfanditaj. Efektive, se linio ĉe linotipo enhavis eraron (koboldaĵon), necesis rekomenci la tutan linion, inkluzive ĉiujn liniojn de la alineo (se la korekto superis la longecon de la erara linio). Kompense, la linotipo havis la avantaĝon produkti liniojn facile manipuleblajn dum la enpaĝigo, kio estis aparte utila por la ĉiutaga gazetaro. La monotipo estis sekve privilegie uzata por eldono de kvalitaj kaj komplikaj laboroj.
Krom la norma fandmaŝino de Monotype, la societo produktis la modelon Monotype-Supra, kiu ebligis fandi tipojn ĝis la grado de 72 Didot-punktoj kaj krei stampilojn por la alfabeto Brajlo. La unua serio, la tiel nomata Tipo A, sendube neniam estis instalita en Eŭropo. La unua modelo alveninta sur la kontinento estis la Tipo C. Ekde 1910, la Tipo D konis la plej grandan disvastiĝon.
Per la fandmaŝino eblas fandi po 8 000 tipojn hore (depende de la grado, eĉ po 10 000 por la lastaj modeloj). La monotipon kiel komposttekniko superis baldaŭ la teknika progreso de fotokompostado, sed en iuj atelieroj ĝi postvivis ĝis la epoko de la komputiloj. En la komenca periodo de la perkomputila eldonado, la usona societo produktis la modelon Monophoto, kiu, anstataŭ kunmeti tipojn, ebligis eksponadon sur filmo uzante ankoraŭ la kodadon per paperbendo.
La sorto de la societo Monotype
La Lanston Monotype Machine Company fondiĝis en 1887 kaj, post pluraj nomŝanĝoj (ekz. Monotype Typography), estis aĉetita en 1998 de la societo Agfa-Gevaert. La sekvan jaron, la departemento mekanografio kaj tipografio estis disigita por formi la filion Agfa Monotype. La plimulto de la akcioj de Agfa Monotype estis vendita en 2004 al la investfonduso TA Associates sub la nomo de Monotype Imaging Inc.
La aktivecoj de Monotype Imaging ampleksas la distribuon respektive deponon de patentoj por ciferecaj tiparoj, la disvolvon de peliloj por printiloj kaj komputilaj ekranoj, speciale por la konto de fabrikantoj de operaciumoj aŭ de porteblaj aparatoj  (ekz. poŝtelefonoj). Monotype Imaging akiris plurajn societojn, inter aliaj Ascender Corporation.
Ekde aŭgusto 2006, Linotype GmbH (Bad Homburg) estas la posedaĵo de grupo de investantoj. Ekde 2013 la firmao Linotype GmbH ŝanĝis la nomon al Monotype GmbH.
Deleni
Deleni estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Lütisburg (stacidomo)
Lütisburg estas fervoja stacidomo en Lütisburg, Svislando.
Sumbo
Sumbo (aŭ Sumba) estas insulo en orienta Indonezio. Ĝi estas unu el la Malgrandaj Sundaj Insuloj kaj troviĝas en la provinco Orientaj sudorientaj insuloj. Sumbo havas surfacon de 11 153 km², kaj la loĝantaro sumiĝis oficiale je 685 186 en 2010. Al la nordokcidento de Sumbo estas Sumbavo, en la nordoriento, trans la Sumba Markolo (Selat Sumba), estas Floreso, en la oriento, trans la Savu-Maro, estas Timoro, kaj en la sudo, trans parto de la Hinda Oceano, situas Aŭstralio.
Historio
Historie, tiu insulo eksportis santal-lignon kaj estis konata kiel Santal-ligno Insulo.
Antaŭ koloniigo, Sumbo estis enloĝita de pluraj malgrandaj etnolingvistikaj grupoj, kelkaj el kiuj eble havis tribajn rilatojn al la Maĵapahita Imperio. En 1522 la unuaj ŝipoj de Eŭropo alvenis, kaj de 1866 Sumbo apartenis al Nederlanda Hindujo, kvankam la insulo ne venis sub reala nederlanda administracio ĝis la 20-a jarcento. Malgraŭ kontakto kun okcidentaj kulturoj, Sumbo estas unu el la malmultaj lokoj en la mondo en kiu megalitaj entombigoj, estas utiligitaj kiel "vivanta tradicio" enterigi elstarajn individuojn kiam ili mortas. Entombigo en megalitoj estas praktiko kiu estis uzita en multaj mondopartoj dum la Neolitiko kaj Bronzepokoj, sed postvivas ankoraŭ nuntempe en Sumbo. Alia longdaŭranta tradicio estas la foje mortiga ludo de pasola, en kiu teamoj de ĉevalo-rajdantoj lance batalas.
Je la 19-a aŭgusto 1977, okazis tertremo mezurante 7,0 je la Skalo de Richter, mortigante 316 homojn, inkluzive de tiuj en la insuloj apud la okcidenta marbordo.
Loĝantaro kaj geografio
. La sumba loĝantaro parolas gamon da parencaj aŭstroneziaj lingvoj, kaj havas miksaĵon de malaja kaj melanezia deveno. Dudek kvin ĝis tridek pocentoj de la loĝantaro praktikas la animisman marapu-religion. La resto estas kristana, plimulto nederlanda kalvina, sed granda malplimulto katolika. Malmulte da sunaistoj troveblas en la marbordaj areoj. La plej granda urbo en la insulo estas la ĉefhaveno de Waingapu [Ŭajngapu], kun proksimume 10 700 da enloĝantoj. La pejzaĝo estas malaltaĵa, kalkoŝtono-monteta, kaj malsimilas de tiu de multaj indoneziaj insuloj kiuj ampleksas krutajn vulkanojn. Estas seka sezono de majo ĝis novembro kaj pluvsezono de decembro ĝis aprilo. La okcidenta flanko de la insulo estas pli fekunda kaj pli dense loĝita ol la orienta. Sumbo estas unu el la pli malriĉaj insuloj de Indonezio. La sano-situacio en la insulo estas bedaŭrinde drama ĉar alta pocento de la loĝantaro daŭre suferas de malario kaj infaneca morto estas alta. Franco disvolvigis novan programon por disponigi putojn al kelkaj malgrandaj kaj izolaj komunumoj.
Administracio
Sumbo estas parto de la provinco Orienta Nusa Tengaro. La insulo kaj la apudaj insuletoj estas partigitaj en kvar distriktoj (aŭ "regentejoj"); tiuj estas : Okcident-sumba Regentejo, Sudokcident-sumba Regentejo, Centra-sumba Regentejo kaj Orient-sumba Regentejo. La insulo enhavas 14,6% de la provinca loĝantaro en 2010. La provinca ĉefloko ne troviĝas en la insulo sed en Timoro.
Ekologio
Kaŭze de ties karakterizaj flaŭro kaj faŭno Sumbo estas klasifikita de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj de la Nacia Geografia Societo kiel la aparta ekoregiono "sumbaj deciduaj arbaroj".
Origine parto de la gondvana sud-duongloba superkontinento, Sumba troviĝas en la Wallacea-ekoprovinco, havante miksaĵon de plantoj kaj bestoj de orientalisa kaj aŭstralazia origino. La plejgranda parto de la insulo iam estis kovrita de decidua musona arbaro dum la al sudo turniĝantaj deklivoj, kiuj ne havas tian sekan sezonon, estis ĉiamverda pluvarbaro.
6142 Tantawi
6142 Tantawi estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la novzelandaj geastronomoj Alan C. Gilmore kaj Pamela M. Kilmartin elde la Universitata Observatorio de Monto John en Tekapo, Suda Insulo (Nov-Zelando).
Moloĉansk
Moloĉansk (Молочанськ) estas urbo en Zaporiĵa provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2019.
6142 Tantawi
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la egipta astronomo kaj matematikisto Muhammad Tantawi (1845–1889), naskita en Tanta kaj estabita en Damasko. Li estas konata pro esti rekonstruinta la antikva sunhorloĝo de la Umajida Moskeo en la antikva urbo Damasko, kiun origine faris la sira astronomo Ibn al-Ŝatir.
Kristana hebreismo
Hebraismo estas branĉo de judismaj studoj kiu temas pri la intereson de kristanaj akademiuloj en la 16-a kaj 17-a jarcentoj, precipe en Germanio, Italio kaj Anglio, kaj en juda kulturo kaj en la hebrea lingvo kaj ĝiaj influoj sur kristana kulturo kaj religio.
Proksimo b
Proksimo b, kiu nomiĝas ankaŭ Proksima Centaŭro b, estas ekzoplanedo sur orbito de ruĝa nano Proksima Centaŭro, plej proksima stelo al Tero (distanco de Tero ĉ. 4,25 lumjaroj).
Kristana hebreismo
Kristana hebreisto estas akademiano de la hebrea lingvo kiu venas de kristana familia fono/kredo, aŭ estas judkristano. La ĉefa studfako estas tiu ofte konata kiel la Malnova Testamento al kristanoj (kaj Tanaĥo al judoj), sed kristanoj foje interesiĝis pri la Talmudo, kaj Kabalo. La hebreismo de la Renesanco traktis plejparte la efikojn de talmuda pensado kaj de Kabalo sur la mondo de kristanaj konceptoj.
Proksimo b
Laŭ pritaksoj de esploristoj, la planedo troviĝas en la enloĝebla zono de Proksima Centaŭro.
Historio de malkovro
Trovita dum analizo de datoj kolektitaj per spektrografo HARPS kaj Tre Granda Teleskopo per Efiko de Doppler. La unua suspekto aperis en 2013. 24-n de aŭgusto 2016 la Eŭropa Suda Observatorio anoncis la malkovron.
Kristana hebreismo
Apud la kristana graveco de la praktiko de la hebrea lingvo, ĝia graveco ankaŭ staris kiel parto de la renovigita scienca intereso en la studo de klasikaj lingvoj kaj kulturoj de la antikva mondo. Tiamaniere, la studo de la hebrea estas ligita al la studo de la greka kaj la latina. Kun la transiro (ĉirkaŭ la 18-a jarcento) de scienca verkado en la klasikaj lingvoj al nuntempaj eŭropaj lingvoj, la renovigita scienca okupiĝo pri klasikaj lingvoj iom post iom forvelkis, inkluzive de la studo de la hebrea kaj ĝiaj skribaĵoj.
La malfrua hebreismo estas fluo en la studado de la hebrea lingvo kaj judismaj studoj kiuj ekestis inter protestantaj akademiuloj en Germanio en la frua 19-a jarcento. Tiu ĉi fluo fondis la modernan judisman studadon.
Proksimo b
Fizikaj karakterizoj
La maso egalas minimume 1,27 de la maso de Tero. Periodo de turniĝado egalas 11,2 tagoj. Tre verŝajne la periodo de turniĝo ĉirkaŭ la propra akso estas la sama, do ĉiam estas turnita al la centra stelo kun la sama flanko. La Radiuso de orbito egalas 7 milionoj da km. Laŭ diversaj pritaksoj la averaĝa temperaturo de la surfaco egalas de 0 ĝis 40 gradoj de Celsio. Tamen pro sinkrona turniĝo ĉirkaŭ centrala stelo la centra zono turnita al la stelo devus esti varmega, la mala flanko devus esti malvarmega.
Kristana hebreismo
Tradicio de la fruaj kristanoj
La fruaj patroj de la eklezio ricevis sian scion pri hebreaj tradicioj (Masora, Midraŝo, Agado) de siaj judaj instruistoj. Tio vidiĝas precipe en la ekzegezo de Justeno Martiro, Afraateo, Efrem Siro, kaj Origeno de Aleksandrio. La instruistoj de Hieronimo el Stridono estas eĉ menciitaj per siaj nomoj - ekz., Bar Ḥanina (Hanania).
La Kabalo
Dum la Renesanco en Eŭropo la Novplatonismo komencis akiri popularecon kaj disvastiĝis inter intelektuloj kaj klerikoj. Laŭ tiu ĉi filozofio, la vero estas sublima kaj neebla al kompleta kompreniĝo. Tiele la Kristanismo estas ilo por kompreni la dian veron, sed ĝi devas ankaŭ esti helpata de aliaj antikvaj tradicioj, precipe tiuj kiuj estas devenantaj en la antikva Proksima Oriento. Eŭropaj akademiuloj komencis studi la Kabalon flanke al studo de aliaj hebreaj tekstoj. Elstara inter tiuj intelektuloj estis Giovanni Pico della Mirandola, membro de itala aristokrata familio kiu iĝis bonkonata filozofo kaj humanisto. Laŭ li indas kaj endas lerni la hebrean kun la helpo de judaj instruistoj por esplori la kabalan tradicion, kiel parto de la sama koncepto de havado al ampleksa vero bazita sur aliaj antikvaj religioj krom Kristanismo.
Ekde tiam, "Kristana Kabalo", kiel ĝi estis nomita fare de la renesanculoj, fariĝis memstara scikampo sed tamen malfacile disiĝis de Judismo. Dum la 16-a jarcento, kristanaj akademiuloj daŭre lernis la sekretojn de Kabalo de judoj (inkluzive de tiuj kiuj konvertis al kristanismo), kaj ĝia uzo iĝis teologia ilo por pruvi la teologiajn principojn de Kristanismo kaj la dian originon de Kristo. Sekvante la disvastiĝon de la ideoj de Pico della Mirandola tra Eŭropo, kristanaj akademiuloj en Germanio, Francio, kaj Anglio ankaŭ komencis studi Kabalon. Unu el ili, franca multakulo nomita Guillaume Postel, konsideris la Zoharo-n, la bazan libron de Kabalo, kiel tekston enhavanta puran dian veron kaj tradukis ĝin en la latinan, por ke ĉiu klera kristano konatiĝu kun ĝia saĝo. Krome, li ankaŭ alparolis la judan publikon publikigante en la hebrea kabalista eseo nomita "Midrash Menorah" (Studo de la Menoro). Antaŭvide, la eseo aspektas kiel ordinara juda midraŝo, sed proksima ekzameno montras la uzon de kristanaj terminoj.
Dum la 16-a jarcento, la Kabalo ankaŭ atingis la kortegojn de eŭropaj regantoj. Ekzemple, la imperiestro Rudolf la 2-a de la Sankta Romia Imperio, studis kaj traktis ĝin. La imperiestro ne kredis je Kabalo kiel teologia ilo en la sama maniero kiel Pico della Mirandola vidis ĝin, sed anstataŭe provis trovi uzojn por la magiaj elementoj kiujn supozeble ĝi enhavis. En ĉi tiu periodo, antaŭ la scienca revolucio, ekzistis neniu kompleta apartigo inter ekzakta scienco kaj mistikismo kaj la imperiestro kredis ke lernante la kabalistikan sekretan doktrinon en kombinaĵo kun sciencaj tekstoj li povis atingi politikajn kaj ekonomiajn atingojn. En lia kortego funkciis ankaŭ sperta kabalisto, same kiel mistikuloj kiuj estis helpitaj fare de la Kabalaj fortoj. La imperia trezorejo ankaŭ enhavis amuletojn, astrologiajn mapojn kaj librojn kun hebreaj kaj kabalistaj karakteraĵoj.
La evoluo de scienca pensado kaŭzis malkreskon en la prestiĝo de kristana Kabalo inter akademiuloj en Eŭropo, simile al aliaj misteraj kredoj. En la 18-a jarcento la ĉefaj okupantoj en la kampo estis ĉarlatanoj kaj alkemiistoj kiuj kredis ke per Kabalo pura oro povus esti kreita el baza metalo. Nur en la 20-a jarcento ke intereso en antikvaj sekretaj instruoj reekis kaj Kabalo ne plu estis la domajno de judismo sole, sed ankaŭ de novepokaj movadoj komencis okupiĝi pri ĝi ankaŭ. De tie la vojo al la mondfama kabalisto, Madonna, estis tre mallonga, kaj tiel la Kabalo disvastiĝis ankaŭ al la nuntempa popkulturo.
Moloĉansk (stacidomo)
Moloĉansk (Молочанськ) estas fervoja stacio en Moloĉansk (Zaporiĵa provinco), urbo en Ukrainio.
Roza Luksemburg
Tre juna ŝi aliĝis al revoluciaj movadoj kaj ankoraŭ 18-jara devis fuĝi al Svisio. En 1893, kun Leo Jogiches ŝi fondis la ĵurnalon Sprawa Robotnicza kaj poste la Socialdemokratan Partion de la Reĝlando de Pollando, kontraŭan al naciistaj tendencoj. En 1898 ŝi translokiĝis al Germanio kaj aliĝis al la Socialdemokrata Partio. Ŝi partoprenis en la teoriaj diskutoj, kiuj tiam havis lokon en la partio, kaj apogis komence la tezojn de Karl Kautsky, kontraŭ la reviziismo de Eduard Bernstein. Ŝi neniam subtenis la penojn de la socialdemokratoj akiri seĝojn en la Parlamento kaj favoris revoluciajn taktikojn.
Resume ŝi estis sinsekve membro de la Socialdemokrata Partio de la Reĝlando de Pollando kaj de Litovio (SDKPiL), de la Socialdemokratia Partio de Germanio (SPD), de la Sendependa Socialdemokratia Partio de Germanio (USPD) kaj de la Komunista Partio de Germanio (KPD). Ŝi ankaŭ atakis naciismon kaj verkis diversajn librojn kaj broŝurojn kontraŭ tiu tendenco. Ŝi eĉ havis polemikojn kun Lenin, pro la apogo de tiu ĉi al la rajto je memdispono de la popoloj. Tiu defendo de internaciismo estis la ĉefa forto de ŝia kontraŭo al la apogo de la socialista partio al la enmiksiĝo de Germanio en la Unua mondmilito. Ŝi estis malliberigita pro tiuj aktivaĵoj. Ŝi ankaŭ polemikis kun Lenin pro sia kontraŭo al la diktatoreco kaj antaŭvidis la eblecon ke la Rusa Revolucio prenus totalismajn trajtojn.
Kun Karl Liebknecht ŝi gvidis la spartakisman movadon, kiu naskis la Komunistan Partion de Germanio (KPD). Dum la Germana Revolucio ŝi kunfondis la gazeton Die Rote Fahne ("La Ruĝa Flago"), nome centra organo de la spartakisma movado. Ŝi konsideris tiun Spartakisman Insurekcion de Januaro 1919 grava eraro, sed subtenis ĝin kiel neevitebla evento. La registaro de la socialdemokrata Friedrich Ebert finigis la insurekcion kaj la trupoj de Freikorps (unuamondmilitaj veteranoj kunbandidante kun ekstremdekstraj grupoj), kaptis Luxemburg, Liebknecht kaj kelkajn aliajn subtenantojn. Ŝi estis arestita kaj murdita (poste ĵetita al kanalo) kune kun Liebknecht, dum la spartakisma provo de revolucio la.
Pro sia klara kritiko kaj de Marksismo-Leninismo kaj de la pli moderaj social-demokrataj skoloj de socialismo, Luxemburg havis iome ambiguan komprenon inter fakuloj kaj teoriistoj de politika maldekstro. Tamen, kelkaj marksistoj konsideris Luxemburgon kaj Liebknecht kiel martiroj: la rememoro de Rosa Luxemburg kaj de Karl Liebknecht plue ludas gravan rolon inter la germana politika maldekstro.
Kaj Roza Luksemburg kaj Karl Liebknecht estas tialoj de granda simbola ŝarĝo por marksismo, kompreneble speciale en Germanio. Aktuale, la duan aŭ trian dimanĉon de Januaro ĉiujare oni celebras en Berlinon la tagon de Roza Luksemburg kaj Karl Liebknecht, en rememorigo de la murdo de la du komunistaj estroj, okaziginta la 15an de Januaro 1919.
Pollando
Oni konas malmulte pri la praavoj de Rozalia, nome Elisza kaj Szayndla, sed laŭ historia pruvaro ple verŝajne ili loĝis en Varsovio. Ilia filo, nome la avo de Roza, nome Abraham Luksemburg probable loĝis en Varsovio antaŭ geedziĝi kun Chana Szlam (avino de Roza) kaj translokiĝi al Zamość. Abraham konstruis sukcesan lignonegocon tie, kun sidejoj en Zamość kaj Varsoviosed kun ligiloj tiom for kiom ĝis Gdańsk, Leipzig, Berlino, kaj Hamburgo; kvankam ili devenis el malriĉa origino, li iĝis riĉa negocisto kun transnaciaj konektoj kiuj povis havigi al siaj filoj edukadon eksterlande en la Germana Imperio. Li apogis la judan reformisman movadon, kaj iĝis elstara membro de la Maskilim de Zamość. Li engaĝiĝis al la juda emancipiĝo, parolis la polan kaj la jidan, kaj ebligism ke ankaŭ liaj filoj parolu tiujn lingvojn; ne klaris ĉu li partoprenis en la Novembra ribelo (1830–31) aŭ ne.
La filo de Abraham nome Eduardo estis la patro de Róża. Li naskiĝis en Zamość la 17an de Decembro 1830, la plej aĝa el dek fratoj kaj heredanto de la lignonegoco de sia patro. Edward Eliasz Luxenburg perdis sian patrinon estante 18-jaraĝa. Li renkontis sian estontan edzinon Lina Löwenstein tra sia duonpatrino Amalia, kiu estis plej aĝa fratino de Lina. Lina kaj Amalia estis filinoj de la rabeno de Veliki Meĵiriĥi, nome Isaak Ozer Löwenstein, kaj ilia frato estis la reformisma rabeno Isachar Dov Berish (Bernhard) Löwenstein de Lemberg. Lina kaj Edward geedziĝis ĉirkaŭ 1853 kaj kunloĝis en Zamość, kie Edward laboris kun sia patro. Kiel sia patro, Edward estis ĉefa membro de la juda reformisma komunumo en la urbo. Kiam ekokazis la Januara Ribelo, Edward liveris armilojn al la polaj partizanoj kaj organizis financistojn por la insurekcio. Post la falo de la ribelo li iĝis celo de la carisma polico kaj devis kaŝiĝi en Varsovio, lasante sian familion en Zamość. Dum la 1860-aj kaj 1870-aj jaroj, Edward ofte translokiĝis kaj suferis financajn malfacilaĵojn; finfine la cetero de la familio, inklude la dujaran Roza, aliĝis al li en Varsovio en 1873.
Luksemburg estis naskita kun la naskonomo Rozalia Luksenburg al tiu juda familio la 5an de marto 1871 ĉe 45 Ogrodowa Strato (nuntempe 7a Kościuszko Strato) en Zamość, en la rus-kontrolita Kongresa Pollando, post la lando estis dispartigita fare de Prusio, Rusio kaj Aŭstrio preskaŭ unu jarcenton pli frue. Ŝi estis la kvina infano de la ligno-negocisto Eliasz Luxemburg kaj Line Löwenstein. Luksemburg poste asertis, ke lia patro transdonis al ŝi intereson en liberalaj ideoj dum ŝia patrino estis religiema kaj klera leganto de la libroj kiuj estis hejme.
La familio translokiĝis al Varsovio en 1873. Pola kaj germana estis parolataj hejme; Luksemburg lernis ankaŭ rusan. Post estado lite pro koksa malsano en la aĝo de kvin, ŝi estis forlasita kun permanenta lamado kaj unu kruro pli longa ol la alia. Kvankam laŭlonge de tempo ŝi iĝis flua en rusa kaj franca, pola restis la ĉefa lingvo de Róża kaj ankaŭ germana parolata je denaska nivelo. Roza estis konsiderata inteligenta tre frue, skribis leterojn al sia familio kaj impresis siajn parencojn per deklamado, ekzemple de la pola klasikaĵo Pan Tadeusz.
Rory Castle skribis, ke: "El sia avo kaj patro [Roza] heredis la kredon, ke ŝi estas pola unue kaj juda duarange, sian pasian opozicion al carismo kaj sian emocian konekton al la polaj lingvo kaj kulturo. Kvanakm ŝiaj gepatroj estis religiaj, ili ne konsideris sin judaj laŭ nacieco, sed 'Poloj de la Mosea kredo'". Li indikis ankaŭ, ke pli ĵusa esplorado de la familio Luxemburg kaj de ŝiaj fruaj jaroj montras, ke "Roza Luksemburg ricevis el sia familio multe pli ol dekomence miskomprenita fare de ŝiaj biografiistoj. Ne nur pri edukado, financa apogo kaj helpo dum ŝiaj oftaj enprizonigoj, sed ankaŭ pri ŝia identeco kaj politiko. Ŝia familio estis tre forte ligita subtena reto, eĉ kiam ties membroj estis disigitaj tra tuta Eŭropo. Tiu solida bazo, kiu apogis kaj kuraĝigis ŝin je ĉiu paŝo, donis al Luksemburg la intelektan kaj personan memfidon por pluiri kaj klopodi ŝanĝi la mondon". Speciale el la privata korespondadon de Roza kie videblas, ke ŝi fakte restis tre proksima al sia familio laŭlonge de la jaroj, spite la fakton esti separata per landlimoj kaj disigitaj tra landoj.
Edukado kaj ekaktivado
Komencante en 1880 aŭ 1884, Luksemburg aliĝis al porvirina gimnazio (mezlernejo) en Varsovio, kie ŝi restis ĝis 1887. Tiu porvirina gimnazio estis lernejo kiu rare akceptis polajn kandidatojn kaj akceptado de judaj lernantinoj estis eĉ pli escepta. La lernantoj rajtis paroli nur la rusan. En tiu lernejo, Róża kunvenis sekrete kun etosoj kiuj studis la verkojn de polaj poetoj kaj verkistoj; oficiale tio estis malpermesita pro la politiko de Rusigo kiu estis plenumita en la Rusa Imperio tiam.
De 1886, ŝi apartenis al la pola, maldekstrema proletarpartio (fondita en 1882, anticipante la rusajn partiojn per 20 jaroj). Ŝi komencis en politiko organizante ĝeneralan strikon; kiel rezulto, kvar el la gvidantoj de la partio estis mortigitaj kaj la partio estis dissolvita, kvankam ceteraj membroj, inkluzive de Luksemburg, renkontiĝis en sekreto. En 1887, ŝi sukcesis ĉe maturigaj ekzamenoj.
Róża estis serĉata de la carisma polico pro sia aktiveco en Proletariat; ŝi kaŝiĝis en la kamparo, laborante kiel privata tutoro ĉe dworek, nome kampardomoj de pola nobelaro. Post fuĝado al Svislando por eviti areston en 1889 tra la "verda landlimo" en 1889. , ŝi ekzameniĝis por la Zurika Universitato (kiel same faris la socialistoj Anatolo Lunaĉarskij kaj Leo Jogiches), studante filozofion, historion, politikon, ekonomikon kaj matematikon. Ŝi specialiĝis pri Staatswissenschaft (la scienco pri formoj de ŝtato), la Mezepoko kaj ekonomiaj kaj bors-krizoj. Ŝia doktoriga disertacio, La industria evoluo de Pollando, estis oficiale prezentita en printempo 1897 al la Universitato de Zuriko, kiu aljuĝis al ŝi la titolon de doktoro pri juro. Ŝia disertaĵo sub la titolo Die Industrielle Entwicklung Polens estis publikigita de Duncker kaj Humblot en Leipzig en 1898. Raraĵo en Zuriko, ŝi estis unu el la unuaj virinoj en la mondo kun doktoreco en ekonomiko kaj la unua polino kiu atingis tion.
En 1893, kun Leo Jogiches kaj Julian Marchlewski (kaŝnomo Julius Karski), Luxemburg fondis la gazeton Sprawa Robotnicza ("la celo de la laboristoj"), por kontraŭbatali la naciismajn politikojn de la Pola Partio Socialista, kredante, ke nur tra socialisma revolucio en Germanio, Aŭstrio kaj Rusio povos sendependa Pollando ekzisti. Ŝi asertis ke la lukto devus esti kontraŭ kapitalismo, ne nur por sendependa Pollando. Ŝia pozicio de neado de nacia rajto de memdeterminado sub socialismo provokis filozofan streĉitecon kun Vladimir Lenin. Ŝi kaj Leo Jogiches kunfondis la Socialdemokratan Partion de la Regno de Pollando (Socialdemokrata Partio de la Regno de Pollando kaj Litovio, Sdkpil, post kunfalado kun la social-demokrata organizo de Litovio). Malgraŭ porvivaĵo en Germanio por la plej granda parto de ŝia plenkreskula vivo, Luksemburg estis la ĉefa teoriulo de la polaj socialdemokratoj kaj gvidis la partion en partnereco kun Jogiches, sia ĉefaranĝanto. Ŝi restis emocie ligita al la pola kulturo, ŝia preferata poeto estis Adam Mickiewicz, kaj ŝi arde opoziciis kontraŭ la Germanigo de poloj dum la dispartigo de Pollando fare de Prusio; en 1900 ŝi publikigis broŝuron kontraŭ tio en Poznań. Jam antaŭe, en 1893, ŝi verkis ankaŭ kontraŭ la rusigo de poloj fare de la absolutisma registaro de la Rusa Imperio.
La revolucio de 1905
Post la eksplodo de la Revolucio de Pollando (1905–1907), kontraŭ la opinio de siaj polaj kaj germanaj kamaradoj, Luksemburgo foriris al Varsovio. Se ŝi estus rekonata, la carismaj aŭtoritatoj estus enprizonigintaj ŝin, sed la politika striko de Oktobro/Novembro kiel parto de la insurekcio en Rusio kun partikularaj aktivaj elementoj en la Kongresa Pollando, konvinkis Róża ke tiam ŝia loko estu en Varsovio anstataŭ en Berlino. Ŝi alvenis tie la 30an de Decembro danke al la pasporto de sia germana amikino Anna Matschke kaj kuniĝis kun Jogiches, kiu estis reveninta al Varsovio unu monaton pli frur ankaŭ pere de falsa pasporto; ili loĝis kune en pensiono ĉe la angulo de la stratoj Jasna kaj Świętokrzyska, el kiu ili verkis por la eksterleĝa gazeto de la SDKPiL nome Czerwony Sztandar (La ruĝa flago). Luksemburgo estis unu el la unuaj verkistoj kiuj notis la potencialon de la revolucio de 1905 por la demokratiigo ene de la Rusa Imperio. Nur en la jaroj 1905-1906, ŝi faris en pola kaj en germana ĉirkaŭ 100 artikolojn, broŝurojn, alvokojn, tekstojn, kaj diskursojn pri la revolucio. Kvankam nur la plej proksimaj amikoj kaj kamaradoj de Jogiches kaj Luksemburgo sciis pri ilia reveno al la lando, pere de agento enŝovita de la carismaj aŭtoritatoj ene de la estraro de la SDKPiL, la Oĥrano sukcesis aresti ilin la 4an de Marto, 1906.
Ili tenis ŝin malliberigita unue en la prizono ratusz, poste en la Pawiak kaj poste en la Deka Paviliono de la Varsovia Citadelo. Luksemburg plue verkis por la SDKPiL sekrete ene de la prizonmuroj; Ŝiaj verkoj estis kontrabanditaj for de la instalaĵo. Post du oficiroj de la Oĥrano estis subaĉetitaj de ŝiaj parencoj, provizora liberigo estis atingita por ŝi la 28an de Junio 1906 pro santialoj ĝis la tribunala juĝo; komence de Aŭgusto, tra Sankt-Peterburgo ŝi foriris por Kuokkala, tiam parto de la Grandprinclando Finnlando (kiu estis aŭtonoma parto de la Rusa Imperio). El tie, meze de Septembro, ŝi sukcesis sekrete foriri al Germanio.
Germanio
La ĵus publikigitaj Leteroj de Roza Luksemburg deĵetis gravan lumon sur la vivo de Roza Luksemburg en Germanio. Kiel Irene Gammel skribas en recenzo de la angla traduko de la libro en la kanada gazeto The Globe and Mail: "La tri jardekoj kovritaj per la 230 leteroj en tiu kolekto disponigas la kuntekston por ŝiaj plej gravaj kontribuoj kiel politika aktivulo, feministo kaj verkisto. Ŝia reputacio estis malbriligita pere de la kinikismo de Josif Stalin en Demandoj pri la historio de Bolŝevismo. En sia reverkado de la rusaj okazintaĵoj, li metis la kulpon de la teorio de la permanenta revolucio ŝur la ŝultrojn de Luksemburgo, kun svagaj laŭdoj al ŝiaj atakoj al Karl Kautsky kion ŝi startigis en 1910.
Rossens
Rossens estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Roza Luksemburg
Germanio
En ŝia kontestata volumo de 1913, La akumulado de kapitalo, same kiel tra sia laboro kiel kunfondinto de la radikala Spartaka Ligo, Luxemburg helpis formi la junan demokration de Germanio avancante internacion, prefere ol naciista perspektivo. Tiu hipermetropeco parte klarigas ŝian rimarkindan popularecon kiel socialisma ikono kaj sian daŭran resonancon en filmoj, romanoj kaj monumentoj dediĉitaj al ŝia vivo kaj verko." Gammel ankaŭ notas, ke por Rosa, "la revolucio estis vivmaniero", kaj tamen ke la leteroj ankaŭ defias la stereotipon de "Ruĝa Rosa" kiel senkompata batalanto. Tamen, La akumulado de kapitalo rezultis en akraj akuzoj el la Komunista Partio de Germanio. En 1923, Ruth Fischer kaj Arkadi Maslow denoncis la verkon kiel "eraroj", derivativa verko de ekonomikaj miskalkuloj konata kiel "spontanea".
Luksemburg plue identigis sin kiel pola kaj malamis loĝi en Germanio, kion ŝi vidis kiel politika neceso, kaj ŝi faris variajn negativajn komentojn pri la tiutempa germana socio en sia privata korespondado kiu estis verkita en pola; samtempe, ŝi amis la verkojn de Johann Wolfgang von Goethe kaj montris aprezon al la germana literaturo. Tamen, ŝi ankaŭ preferis Svision al Berlino kaj ege mankis al ŝi estis ĉirkaŭita de polaj lingvo kaj kulturo.
Antaŭ la Unua Mondmilito
En majo 1898 Luksemburg geedziĝis kun Gustav Lübeck, akiris germanan ŝtatanecon kaj moviĝis al Berlino, kiel dirite. Tie, ŝi estis aktiva en la maldekstra flanko de la Sozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD), en kiu ŝi akre difinis la limon inter sia frakcio kaj la Reviziisma Teorio de Eduard Bernstein atakante lin per sia broŝuro, publikigita en septembro 1898, titolita Sociala reformo aŭ revolucio. La retorika kapablo de Luksemburg igis ŝin plej elstara reprezentantino en kondamnado de la reformisma parlamenta sinteno de la SPD. Ŝi argumentis, ke la kritika diferenco inter kapitalo kaj laboro povus esti rebatita nur se la proletaro akiras potencon kaj realigas revoluciajn ŝanĝojn en produktadmetodoj. Ŝi volis havi la reviziistojn forigitaj de la SPD. Tio ne okazis, sed la gvidado de Karl Kautsky retenis marksistan influon en sia programo.
El 1900, Luksemburg publikigis analizojn de tiutempaj eŭropaj sociekonomiaj problemoj en gazetoj. Antaŭvidante militon, ŝi forte atakis kion ŝi vidis kiel germana militismo kaj imperiismo. Ŝi deziris, ke ĝenerala striko veku la laboristojn al solidareco kaj malhelpu la baldaŭan militon; la SPD-gvidantoj rifuzis kaj ŝi rompis kun Karl Kautsky en 1910. Inter 1904 kaj 1906, ŝi estis malliberigita pro siaj politikaj agadoj trifoje. En 1907, ŝi iris al la Kvina Partiotago de la Rusaj Social-Demokratoj en Londono, kie ŝi renkontis kun Vladimir Lenin. Ĉe la la Kongreso de la Dua Internacio (socialisma), okazinta en Stutgarto, ŝi movis rezolucion, kiu estis akceptita, ke ĉiuj partioj de eŭropaj laboristoj devu kuniĝi en provado ĉesigi la militon.
Luksemburg instruis marksismon kaj ekonomikon en la Berlina trejncentro de la SPD. Studento ŝia, Friedrich Ebert, poste iĝis SPD-gvidanto kaj poste la unua prezidanto de la Vajmara Respubliko. En 1912 ŝi estis la SPD-reprezentanto ĉe la eŭropaj socialistaj kongresoj. Kun franca socialisma Jean Jaurès, ŝi argumentis, ke la partioj de eŭropaj laboristoj devus organizi ĝeneralan strikon kiam milito ekus. En 1913, ŝi faris grandan diskurson: "Ĉu ili pensas ke ni levos la armilojn de murdo kontraŭ niaj francaj kaj aliaj fratoj, tiam ni devas kriegi: "Ni ne faros tion!" "Sed en 1914, kiam naciismaj krizoj en Balkano erupciis al perforto kaj poste al milito, okazis neniu ĝenerala striko kaj la SPD-plimulto apogis la militon - kiel faris la francaj socialistoj. La Reichstag unuanime konsentis pri financado de la milito. La SPD voĉdonis en favoro de tio kaj jesis al armistico (Burgfrieden) kun la imperia registaro, esperante sindeteni de iuj strikoj dum la milito. Tio igis Luksemburgon plani memmortigon: La "reviziismo" kiun ŝi kontraŭbatalis ekde 1899 venkis.
En respondo, Luksemburg organizis kontraŭ-militajn manifestaciojn en Frankfurto, postulante konsciencan malaprobon de armea deviga militservo kaj la rifuzon obei ordonojn. Tiurilate, ŝi estis malliberigita por unu jaro pro "incitado al malobeemo kontraŭ la jura protekto de la aŭtoritatoj". Tuj post ŝia morto, ŝia famo estis aludita fare de Grigorij Zinovjev en la Petrograda Soveto la 18an de Januaro 1919 dum li deklaris ruza ŝian taksadon de Bolŝevismo.
Dum la milito
En Aŭgusto 1914, Luksemburg, kun Karl Liebknecht, Clara Zetkin kaj Franz Mehring, fondis la grupon Die Internationale; ĝi iĝis la Spartaka Ligo en Januaro 1916. Ili verkis kontraŭleĝajn, kontraŭmilitajn pamfletojn pseŭdonime subskribitaj "Spartacus" (laŭ la sklav-liberiganto trakia gladiatoro Spartako opozicianta la romianojn); Luksemburga pseŭdonimo estis "Junius" (laŭ Lucio Junio Bruto, fondinto de la Romia Respubliko). La Spartaka Ligo impete malaprobis la subtenon de la SPD al la parlamento por la milito, provante konduki la proletaron de Germanio al kontraŭ-milita ĝenerala striko. Kiel rezulto, en junio 1916 Luksemburg estis malliberigita dum du-kaj-duono jaroj, kiel estis Karl Liebknecht. Dum malliberigo, ŝi estis dufoje translokigita, unue al Posen (nun Poznań), poste al Breslau (nun Wrocław).
En 1917, la Spartaka Ligo estis aligita al la Sendependa Socialdemokratia Partio de Germanio (SSPG aŭ USPD) (de kontraŭ-militaj, eks-SPD-membroj, fondita fare de Hugo Haase). En novembro 1918, la USPD kaj la SPD ekhavis potencon en la nova respubliko post la abdiko de la Kaiser Vilhelmo la 2-a. Tio sekvis la germanan revolucion komencitan en Kiel, kiam laboristoj kaj la konsilioj de soldatoj konfiskis la plej grandan parton de Germanio, por meti finon al la Unua Mondmilito kaj al la monarkio. La USPD kaj la plej multaj el la SPD-membroj apogis la konsiliojn, dum SPD-gvidantoj timis, ke tio povis konduki al Räterepublik ("konsili-respubliko") kiel tiu de la sovetianoj de la rusaj revolucioj de 1905 kaj de 1917.
Germana Revolucio de 1918-1919 kaj murdo
Luksemburg estis liberigita de malliberejo en Breslau la 8an de novembro 1918, tri tagojn antaŭ la batalpaŭzo de la 11a de Novembro 1918. Unun tagon poste, Karl Liebknecht, kiu ankaŭ estis liberigita de malliberejo, proklamis la Freie Sozialistische Republik (Libera Socialisma Respubliko) en Berlino. Li kaj Luxemburg reorganizis la Ligon Spartako kaj fondis la Ruĝaflagan gazeton (Die Rote Fahne), postulante amnestion por ĉiuj politikaj kaptitoj kaj la forigo de mortpuno en la eseo Kontraŭ la mortpuno. La 14an de decembro 1918, ili publikigis la novan programon de la Spartaka Ligo.
De 29a ĝis 31a de Decembro 1918, ili partoprenis en komuna kongreso de la Spartaka Ligo, sendependaj socialistoj, kaj la Internaciaj Komunistoj de Germanio, (IKD), kio kaŭzis la fundamenton de la Kommunistische Partei Deutschlands (KPD, Komunista Partio de Germanio) sub la gvidado de Karl Liebknecht kaj Luksemburg mem la 1an de januaro 1919. Ŝi apogis la partoprenon de la nova KPD en la Vajmara Asembleo kiu fondis la Vajmaran Respublikon; sed ŝi estis supervotita kaj la KPD bojkotis la elektojn.
En januaro 1919, dua revolucia ondo balais Berlinon. En Novjaro, Luksemburg deklaris:
Same kiel Liebknecht, Luksemburg aprobis tiun puĉo, nome klopodo perforta provi usurpi povon. La Ruĝa Flago instigis la ribelantojn okupi la redakciojn de la liberala gazetaro kaj poste, ĉiujn poziciojn de povo. La 8an de Januaro, la gazeto de Luksemburg nome Ruĝa Flago presis publikan aserton ŝian, en kiu ŝi alvokis al revolucia perforto kaj sen negocadi kun la "ĝismortaj malamikoj" de la revolucio, nome la registaro de Friedrich Ebert kaj Philipp Scheidemann.
Morto kaj poste
Kiel reago al la ribelo, socialdemokrata gvidanto Friedrich Ebert ordonis al Freikorps detrui la maldekstreman revolucion, kiu estis subpremata ĉirkaŭ la 11an de Januaro 1919. La Ruĝa Flago de Luksemburg false plendis, ke la ribelo disvastiĝas tra tuta Germanio.
Luksemburg kaj Liebknecht estis kaptitaj en Berlino la 15an de januaro 1919 fare de Garde-Kavallerie-Schützendivision de la Freikorps. Ĝia komandanto, kapitano Waldemar Pabst (1880-1970), kune kun leŭtenanto Horst von Pflugk-Harttung (1889-1967), pridemandis ilin furioze kaj torture kaj poste donis la ordonon ekzekuti ilin tuje kaj senjuĝe. Luksemburg estis terenbatita per fusilokolbo fare de soldato Otto Runge (1875-1945), kaj poste ricevis pafon en la kapo, ĉu de leŭtenanto Kurt Vogel (1889-1967) aŭ de Leŭtenanto Hermann Souchon (1894-1982); ŝia korpo estis ĵetita en la Landwehr Kanalo de Berlino. En Tiergarten Karl Liebknecht estis pafita kaj lia korpo, sen nomo, alportita al kadavrodeponejo.
Post tiuj murdoj, komenciĝis nova serio de perfortaj koleregoj en Berlino kaj tra tuta Germanio, kaj miloj da KPD-membroj, aliaj revoluciuloj kaj civiluloj estis mortigitaj. Finfine la konsilioj de laboristoj kaj soldatoj kaj la Popola Mararmea Divizio (Volksmarinedivision), kiuj dume moviĝis al la politika maldekstro, estis dissolvita. Luksemburg estis alte taksata de Vladimir Lenin kaj Lev Trockij, kiuj agnoskis siajn revoluciajn kapablojn en la kunsidoj de la Tria Internacio.
Dum la lasta parto de la germana revolucio okazis nombraj armitaj perfortoj kaj strikoj ĉie en Germanio ĝis majo 1919, kiel ĉe Berlino, la Bremena Soveta Respubliko, Saksio, Saksio-Gotha, Hamburgo, Rejnlando kaj la Ruhr-regiono. Laste staris la Bavara Soveta Respubliko ĝis la 2a de majo 1919.
Pli ol kvar monatojn post la murdoj, la 1an de junio 1919, la kadavro de Luksemburg estis trovita kaj identigita post nekropsio en la Berlina Charité hospitalo. Otto Runge estis kondamnita al dujara malliberigo (pro "provita mortigo") kaj leŭtenanto Vogel al kvar monatoj (por malsukcesado raporti kadavron). Tamen, ĉi-lasta eskapis post mallonga aresto; Pabst kaj Souchon iĝis senpunaj. La nazioj poste kompensis Runge pro la fakto esti malliberigita (li mortis en Berlino en sovetia gardinstitucio post la fino de la Dua Mondmilito) kaj ili kunfandis la Garde-Kavallerie-Schutzendivision en la SA. En intervjuo kun germana novaĵmagazino Der Spiegel en 1962 kaj denove en siaj memuaroj, Pabst asertis ke du SPD-gvidantoj, defendministro Gustav Noske kaj kanceliero Friedrich Ebert, aprobis liajn agojn. Tiu deklaro neniam estis konfirmita, ĉar nek parlamento nek la tribunaloj ekzamenis la kazon. En 1993, esplorado de Gietinger per aliro al iame restriktitaj dokumentoj de Pabst, tenitaj en la Federaciaj Militarkivoj, trovis lin kiel ludanta ĉefan rolon en la planado de la murdo de Luksemburg kaj la protektado al tiuj implikitaj.
Luksemburg kaj Liebknecht estis entombigitaj en Friedrichsfelde Centra Tombejo en Berlino, kie socialistoj kaj komunistoj festas ilin ĉiun jaron, en la dua dimanĉo de januaro.
Citaĵo
"'Libereco estas ĉiam ankaŭ la libereco de tiu, kiu ne pensas kiel vi mem.'"
Herbert Hainer
Herbert Hainer (naskita 1954 en Dingolfing) estas nuna prezidanto CEO de la kompanio Adidas.
Unterweißbach
Unterweißbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saalfeld-Rudolstadt de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Schwarzatal. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Herbert Hainer
Kariero
1979-1987: Procter & Gamble GmbH, Division Manager Sales and Marketing Germany
Unterweißbach
La vilaĝo konatiĝis ankaŭ pro la Atelieroj pri porcelanarto en Unterweißbach. Vilaĝokvartalo industrihistorie ege interesa estas Mankenbachsmühle.
Herbert Hainer
Kariero
1987-1989: adidas Germany, Sales Director Hardware
Colmenar del Arroyo
Colmenar del Arroyo esperante "Abelujaro de la Rojo" estas municipo en la Madrida Regiono, Hispanio. Ĝi havas areon de 50,57 km² kun 1.348 loĝantoj kaj loĝdenso de 26,66 loĝ/km².
Herbert Hainer
Kariero
1989-1991: adidas Germany, Sales Director Field
Unterweißbach
Historio
Origino de la migrada kaj ripozuma komunumo Unterweißbach estis en la kvartalo Quelitz; ĝia unua mencio estis en 1370. Pasintece gravegis komrecado per ligno, flosado, produkto de kaj komercado per oleaĵoj, konstruado per ardezo, balailfaro kaj produktado de porcelanaĵo. Ankaŭ la unua distilejo de Turingio konstruitis en 1717 en Unterweißbach.
Herbert Hainer
Kariero
1991-1993: adidas Germany, National Sales Director
Colmenar del Arroyo
Urbodomo de Colmenar del Arroyo
Unterweißbach
Historio
Situas la komunumo je ĉ. 320 metroj de alteco; ĝia plej alta punkto estas la monto Quittelsberg kun 710 metorj. Pro la malekfloro de antaŭindustriigaj metioj kaj pluraj sinsekvaj malbonaj rikoltoj ekmizeris la enloĝantaro en en la 1740-aj jaroj. Ĉiam gravis la ĉedoma kreado de lignaj utilaĵoj: ekz. de tegmentaj ŝindoj, lavadaj kaj ventaj palisoj, balailoj.
La turismo evoluiĝis unue en la kvartalo Blechhammer; pioniris la familio Böttner ekde 1880. Eta naĝejo hejtebla, kegloludejo, rozĝardenoj kun fontano krome plialogigis la areon. Ekspluato de ardezo ekis ĉ. 1865 ĉe Schieferbruch-rompejo. En 1939 oni specialiĝis je la produkto de rompitaj pecetoj el ardezo. En 1992 la ardezejo fermiĝis. En 1882 alvenis gravega uzino al Unterweißbach kiu laboregis mutlajn lokulojn kaj laborpendulantojn el la najbaraj komunumoj. La restintaj ŝrumpintaj atelieroj hodiaŭaj apartenas al la kompanio "Königlich privilegierte Porzellanfabrik Tettau", filio de Seltmann Weiden.
Interesas la rilato inter la servisto Georg Gottfried Rudolph kaj Friedrich Schiller kiu akompanis la poeton en bonaj kaj malsanecaj tagoj kaj iĝis ties sekretario. De 1797 datumas fakturo liveritaj pri medikamentoj de Johann Nicolaus Rudolph, la patro de Georg Gottfried; Schiller unue aŭdis pri la sanigilfabrikado dum li estis en la domo de la Lengefeldoj en Rudolstadt. La sanigisto translokiĝis de Oberweißbach al Unterweißbach por lerni surloke la metio de komercado per medikamentoj.
Trafiko
Unterweißbach havas stacidomon ĉe Schwarzatalbahn.