cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bigarado
Priskribo
La blankaj floroj odoras forte. kvin ĝis dekdu procentoj de la floroj havas nur stamenojn, sed ne gineceo.
La fruktoj estas rondecaj kaj brilas en matura stato oranĝkolore. La fruktŝelo estas pli dika kaj malpli glata ol tiu de oranĝo. La ekstera flava parto de la ŝelo estas facile forigebla. La interno de la frukto konsistas el 10 ĝis 12 segmentoj. Multaj varioj enhavas multnombrajn semojn. La fruktkarno estas acida, la blanka tavolo sub la ŝelo, mezokarpo, kaj la haŭtoj inter la segmentoj gustas amare. La centra akso de la matura frukto estas kava. Rikolttempo ĉe la Mediteraneo estas januaro ĝis februaro.
Utiligado
La ekstera fruktŝelo estas uzata por fari oranĝaton kaj el la tuta frukto estas farata marmelado. Krome ŝelo kaj suko estas uzataj por fari likvoron Curaçao kaj en Italio kaj Malto la bigaradan limonadon Aranciata Amara kaj Kinnie.
La bigarado liveras tri gravajn odoraĵojn por fari parfumon:
Sinefrino estas substanco el bigarado, kiu estas uzata kiel grasoforbruliganco.Hesperidino estas obtenita el sekigitaj fruktoj. Ĝin oni uzas kiel aldonaĵo por plibonigi la guston kaj odoron de teo.
Nomo
Carl von Linné elektis por bigarado la sciencan nomon Citrus aurantium. Hodiaŭ oni scias, ke temas pri kruciĝo. Tial aldonigas X kiel signo por hibridoj: Citrus × aurantium.
Trofeo Fyne
La Estraro de Universala Esperanto-Asocio (UEA) aljuĝis ĉiun duan jaron la Trofeon Fyne, memore al Adam kaj Erica Fyne el Kanado, al la landa asocio aliĝinta al UEA kaj kun pli ol 150 membroj, en kies lando okazis la plej granda proporcia kresko de la nombro de individuaj membroj de UEA dum la antaŭaj du kalendaraj jaroj, aŭ kiu alimaniere grave kontribuis al la plifortigo de UEA.
La trofeon donacis s-ino A.E.G. Otterby el Montrealo, Kanado, memore al Adam kaj Erica Fyne.
Sarapuí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Macro Metropolitana Paulista kaj en la mikroregiono Sorocaba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Stains
Stains [] estas franca komunumo en la departemento Seine-Saint-Denis, en la regiono Francilio. Ĝi havis 34,830 loĝantojn en la jaro 2011.
Baguio
Baguio (elparolita Bagio), oficiale la Urbo Baguio (filipine: Lungsod ng Baguio), estas duaklasa urbego en la nordo de la insulo Luzono, kiu estas en la Filipinoj. Ankaŭ la urbo iafoje estas konita kiel "La Urbego de Pinoj" (angle: City of Pines, ĉar ĝi havas grandajn arbarojn de ĥasi-pinoj) aŭ kiel "La Somera Ĉefurbo de la Filipinoj" (angle: Summer Capital of the Philippines, pro sia klimato). Geografie, la urbo estas en la provinco de Bengeto, kaj inter 1901 kaj 1916 ĝi estis fakte la provinca ĉefurbo de Bengeto. En la jaro 1916, Baguio iĝis memrega kiel ĉart-urbo. La urbo nuntempe estas la centro de komerco kaj eduko nord-Luzone. Laŭ la popolnombrado de 2015, 345,366 da homoj loĝas en Baguio.
En la jaro 1900, Baguio estis fondita de la imperiistoj Usonaj kiel "monteta stacio" (hill station) ĉe la loko de ibaloja vilaĝo nomita Kafagway. Ĝi estis la sola monteta stacio de la Usonanoj en Azio. La nomo de la urbo estis devenita de la vorto ibaloja bagiw, kiu signifas "musko". La urbo situas ĉe alto de 1500 km.
Sub rego Hispania
Sub la rego hispana, en la jaro 1846, la Hispanoj kreis "comandancia"-n en la apuda urbeto La Trinidad, kaj dividis Bengeton je 31 da "rancheria", unu inter kiuj estis Kafagway, vasta herba kampo kie nuntempe staras Burnham Park. Bagiw, tiea termino por "musko" kie antaŭe estis abunda en la areo, iĝis "Baguio", kaj Baguio iĝis la nomo de la rancheria.
Dum la Filipina Revolucio de julio de 1899, filipinaj soldatoj sub Pedro Paterno liberigis la urbon La Trinidad kaj kaperis la registaron: Bengeto estis deklarita kiel provinco de la Unua Respubliko Filipina. Baguio iĝis "urbeto", kaj Mateo Cariño iĝis ĝia urbestro.
Sub rego Usona
Kiam Usono kaperis la Filipinojn post la Hispana-Usona Milito, Baguio estis elektita kiel la somera ĉefurbo de la nova ŝtato. La tiutempa Filipinestro, William Taft, notis ke, "la vento estas kiel freŝa tiel tiu de la Adirondacks... la temperaturo dum la monato plej varma en la Filipinoj estas nur 68°F (20°C)."
En la jaro 1903, laboruloj filipinaj, japanaj kaj ĉinaj estis dungitaj por konstrui la Vojon Kennon, la unua vojo kiu ligis Baguion kun la malalta areo de Pangasinan. Antaŭ la konstruo, la nura vojo al Bengeto estis la Vojo Naguilian, sed ĉe ĝiaj plej altaj punktoj ĝi estis nur ĉevalvojo. En la 25 de oktobro de 1903, prezidanto Theodore Roosevelt subskribis dekreton kiu ordonis la konstruon de la militbazo de Camp John Hay. En la jaro 1904, la cetero de la urbo estis planita fare de la usona arĥitekto Daniel Burnham, kiu estas unu inter la modernaj kaj sukcesaj urboplanistoj.
Dum la jaro 1908 estis konstruita "La Domego" (angle: The Mansion), kiu poste iĝis la loĝejo de la usona Filipinestro dum la someraj monatoj.
Dua mondmilito
Kiel la cetero de la Filipinoj, Baguio estis kaptita de la japanoj en 1941 — ironie ili uzis la militbazon Camp John Hay kvazaŭ ĝi estus ilia propra militbazo. La apuda bazo de la Philippine Constabulary (tiutempa filipina polico), Camp Holmes, iĝis militprizono kien estis metitaj kaptitaj soldatoj, plejparte usonanoj, kiuj troviĝis tie inter aprilo de 1942 kaj decembro de 1944.
La urbo estis rekaptita de la usonanoj post la batalo de Baguio en 1945.
Muzeo pri Teksaĵ- kaj Vestaĵindustrio en Budapeŝto
La Muzeo pri Teksaĵ- kaj Vestaĵindustrio funkcias en la eksa sidejo de unu el la plej malnovaj entreprenoj de la teksaĵa industrio, en la centra konstruaĵo de la firmao Goldberger, fondita en 1784. La domo estas pli ol 200 jaraĝa. La teretaĝo servis kiel blupresanta fabriko, la familio Goldberger loĝis en la unua etaĝo. La fabriko daŭre kreskis dum kvar generacioj kaj ĝiaj presitaj teksaĵoj estis vendataj en la enlanda markato kaj merkatoj de ceteraj landoj de Eŭropo ĝis la alŝtatigo de la firmao post la dua mondmilito.
La unua konstruaĵo de la muzeo kun vizitebla ekspozicio estis malfermita en 1986, sed en 1991 la posedanto vendis la konstruaĵon, kaj la ekspozicio estis fermita.
En 1992 iĝis ebla la relanĉo de la muzeo. Por lokigi la ekspozicion en nova konstruaĵo kaj funkciigi la muzeon tiam estis fondita aparta Fondaĵo pri Industria Historio de Teksaĵoj kaj Teksaĵvestaĵoj. La Fondaĵo aĉetis la antaŭan domojn de la familio Goldberger de la bankrotinta firmao Budaprint, kaj laŭ muzeaj kaj artkonstruaj vidpunktoj renovigis ilin. La renovigo daŭris ses jarojn kaj estis finacita parte per la kapitalo de la Fondaĵo, parte per mono, gajnita en diversaj konkursoj.
La Muzeo malfermiĝis por la publiko en 1999. En la preta konstruaĵ-parto estas vizitebla kvar konstantaj ekspozicioj kaj estas eblo ankaŭ por aranĝado de porokazaj ekspozicioj. La kvar konstantaj ekspozicioj estas la sekvaj:
Het Volk (Nederlando)
Het Volk: dagblad voor de arbeiderspartij ( La Popolo: ĵurnalo de la laborista partio, Het Volk) estis nederlanda socialdemokrata ĵurnalo ligita al la Socialdemokrata Laborista Partio (SDAP). La redaktejo kaj eldonejo troviĝis en Amsterdamo kaj la ĵurnalo ekaperis la 2-an de aprilo 1900.
Historio
Komence de 1899 la preparoj komenciĝis. La pli malnova kaj pli riĉa Socialdemokratia Partio de Germanio donis financan subtenon. La unua redaktoro iĝis partiestro de SDAP, Pieter Jelles Troelstra, kiu estis anstataŭigita en 1903 post konflikto de Pieter Lodewijk Tak.
En 1902 la redaktaro aldonis konkurson al la ĵurnalo por trovi desegniston por desegni semajnan politikan bildon en la ĉiudimanĉa suplemento Het Zondagsblad ( De Notenkraker). La konkuron gajnis Albert Hahn, kiu tiam ricevis permanentan kontrakton. Je la 15-a de februaro 1936, satira desegno pri Adolf Hitler fare de Piet van Reen kondukis al eksigo de politika ĉefredaktisto Johan Frederik Ankersmit pro insultado de amika landestro.
Post la germana invado de 1940, posedantoj kaj redaktistoj provis certigi la sendependecon, sed je la 20-a de julio 1940, Rost van Tonningen de la nazia organizaĵo Nationaal-Socialistische Beweging in Nederland transprenis Het Volk. La ĵurnalo daŭris post la dua mondmilito sub la nomo Het Vrije Volk.
Tuonela
Tuonela estas la submonda regno de morto aŭ submondo en Finnlanda kaj Estonia mitologioj. Tuonela, Tuoni, Manala kaj Mana estas uzataj sinonime. En Estonia mitologio, ĝi estas nomata Toonela aŭ Manala.
Tuonela estas konata ĉefe pro sia aspekto en la Finna nacia epiko Kalevala. En la 16a kanto de Kalevala, Väinämöinen, ŝamana heroo, veturas al Tuonela serĉi la konon pri morto. Survoje li trafas la boatisto (simila al Karono), nome junulino Tuonen tytti, aŭ Tuonen piika (morta virno), kiu prenas lin super la rivero Tuoni. En la insulo Tuoni, tamen, li ne ricevas la serĉitan konon kaj klopodas fuĝi. Post sia reveno li malbenas ĉiun ajn kiu klopodas eniri la lokon viva.
Tuonela estis uzata kiel traduko de la greka vorto ᾍδης (Hadeso) en Finnaj tradukoj de la Biblio. Ĉe Kristanismo ĝi estis ofte interpretata kiel loko de la morto antaŭ la Lasta juĝo.
Iszkáz
Iszkáz [iskAz] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Devecser.
Situo
Iszkáz situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Celldömölk troviĝas 19, Ajka 25, Sümeg 26, Pápa 27 km-ojn.
Alsóiszkáz (=Suba Iszkáz)
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1488 en formo "Thytens Izkaz". En la 16-a jarcento la turkoj dufoje disrabis la komunumon. Alsóiszkáz estis la plej granda inter la apudaj vilaĝoj.
Középiszkáz (=Meza Iszkáz)
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1488 en formo "Kapolnas Izkaz" (=kapela Iszkáz). En 1554 la komunumo detruiĝis, poste la loĝantoj estis nobeloj.
Felsőiszkáz (=Supra Iszkáz)
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1488 en formo "Myndzenth Izkaz" (=Ĉiuj Sanktuloj Iszkáz), ĉar la loko havis templon. La kampoj apartenis al abatejo. En la 16-a j.c. la turkoj dufoje disrabis la komunumon.
La triopo unuiĝis en 1947. En Iszkáz migra poŝto servas.
Tušice
Bazaj informoj
Tušice, hungare Tusa estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Tušice situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Ondava, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo preteriras. Michalovce troviĝas 15 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1221 en formo "Tuka". En 1910 loĝis en Tusa 624 da homoj, (537 slovakoj, 87 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Tusa apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Tušice 712 da homoj, (666 slovakoj, 39 ciganoj kaj aliaj).
Julie Pinel
Julie PINEL (fl. 1710–1737) estis franca komponisto kaj instruistino de klaviceno, devenanta de la Pinel familio de kortegaj muzikistoj. Aŭtoroj identigas ŝin kiel ‘membron de la liutistoj’ de la ‘dinastio Pinel’ de Séraphin Pinel. La muzikaj karieroj, kiel aliaj profesioj, estis starigitaj per familia sinsekvo, ĉar infanoj devis postsekvi la gepatrojn en iliaj postenoj.
Biografio
Julie Pinel klarigas, ke ŝi estas la aŭtorino de la plejmulto el la poemoj de sia kolekto, kaj la ceterajn ŝi prenis el anonimaj fontoj. La literatura kaj muzika produkto de Pinel ilustras ŝian evidentan scion pri tiutempaj tendencoj en Francio. La inkludo de ‘pastoralaj scenoj’ (scène pastorale) kaj kantatoj (cantatille) en ŝia ‘Nova Kolekto’ indikas tion. La plejmulto de ŝiaj versoj estas verkitaj por virina poezieca voĉo, montrante aktualajn temojn; dum ŝia muziko montras diversecon, de simplaj arioj ĝis opero kaj laŭmodaj rokokaj stiloj.
Fine de 1736 Pinel akiris privilegion, kiu permesis al ŝi eldoni kolektojn de melodioj, kantatojn kaj aliajn pecojn de voĉa kaj instrumenta muziko. Tiun kolekton ŝi dediĉis al la princo de Soubise, kiu supozeble estis Charles de Rohan, la patrono de ŝia familio.
''“Estas la sorto de mia familio dum pli ol kvindek kvin jaroj, esti ligita al via Glora Domo, en kiu ĝi ricevis la lumon,….. mi prenas la liberecon proponi al vi la unuan verkon, kiun mi elmontras…. Vi fariĝas la protektanto de mia muzo kaj de la produktaĵoj. … donu al mi la gracon ricevi ilin, unu kaj la alian, kiel pruvon de la netuŝebla lojaleco, kaj la profunda respekto kun kiu mi havas la honoron esti, mia sinjoro! Via tre humila kaj tre obeema servistino, Julie Pinel”''
Sendube, ŝi dankas pro la patroneco de la sinjoro Rohan, titola en la kolekto kiel "Princo de Soubise", pensita esti Karlo de Rohan, la patrono de sia familio. Ŝia flora dediĉo signifas, ke Rohan devis ludi esencan rolon en ŝia establiĝo kiel muzikistino; krom ŝia intenco eldoni postan libron de kantatoj ankaŭ evidentigas, ke akiri lian aprobon meritis la flaton.
Preskaŭ tuj, ŝi publikigis duan kolekton de kantoj en libro de melodioj, kiu estas ĝis nun la ekzistanta muziko de Pinel, eldonita en 1737. Julie Pinel aperas en diversaj fontoj kiel la komponistino de opero en kvin aktoj sub la titolo "Appollonius", sed ĝi ne estis ankoraŭ trovita.
Verkoj
Pinel eldonis ŝian kolekton de 31 kantoj, Nouveau receuil d'aeroj sérioux et à boire en 1737. Elektita laborojn inkluzivas:
Ŝia muziko estis registrita kaj eldonita sur KD, inkluzivanta:
Balotrajtisto
Balotrajtisto estas vira aŭ ina aktivulo kiu celas ampleksi balotrajton. Tio necesis aŭ necesas, kiam la balotrajto ne estas ĉiesa rajto kaj ekzemple ne havas ĝin plej malriĉaj homoj (en la komenco de demokratio), virinoj, iarasaj homoj (kazo de apartismo en Sudafriko aŭ de Usono meze de la 20a jarcento), junuloj de malpli da 21 jaroj (kazo de Hispanio dum la transiro al la demokratio), ktp.
Káptalanfa
Situo
Káptalanfa situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Devecser troviĝas 10, Sümeg 14, Ajka 20, Tapolca 26 km-ojn.
Historio
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1252. La kampoj apartenis al la eklezio. En 1552 la turkoj faris senhoma la komunumon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.
Ystad
Ystad estas urba areao kaj kun siaj 300 trabfakaj domoj unu el la plej bone konservitaj mezepokaj urbetoj en la Ystad-komunumo, Skåne distrikto, situanta sur la suda marbordo de Skanio (Skåne), Svedio. En Ystad plej bone konserviĝis konstruaĵoj de la fino de la mezepoko ĝis la 18-a jarcento. La strata reto en la malnova urbo restis plejparte senŝanĝa ekde la mezepoko kie konserviĝis kelkaj malfruaj mezepokaj konstruaĵoj, ekzemple la Kemnerska bieno. Apotekarhuset (domo de la apotekisto) el la 15-a jarcento estas unu el la plej malnovaj ankoraŭ loĝataj domoj en tuta Skandinavio.
La urbo kuŝas ĉe la maro kaj kalkulis ĉirkaŭ 19 130 loĝantojn (en 2016). Ĝi fariĝis densa pramŝipa haveno, kun pramtrafiko al Pollando kaj Bornholm, loka administra centro kaj turisma allogaĵo. Ĝi estas ankaŭ urbo kiu apartenas al la European Route of Brick Gothic (EuRoB) aŭ la Eŭropa Itinero de Brikogotiko, kiu estas turisma itinero kunligante urbojn kun brikgotika arkitekturo en tri landoj laŭ la Balta Maro: Danio, Germanio kaj Pollando. Post esti unu el la pioniraj urboj de la filmo en Svedio komence de la pasinta jarcento, Ystad nun reakiris sian lokon kiel filmurbo. Tio signifas ke unu el la tri filmcentroj en Svedio nun situas en urbo Ystad.
Esperanto
Ystad estas la naskiĝurbo de la esperantisto Gustaf Henrik Lundquist, kiu tradukis la Unuan Libron de L. L. Zamenhof al la sveda lingvo. En 1962 la 18-a Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis en Ystad.
Vidindaĵoj
La suda parto de la plej malnova konservita ligna domo de Skandinavio, Pilgrändshuset, estis konstruita en 1480. La brika domo "Brahehuset" estis konstruita en 1490.
Kineja Teatro Scala, la plej malnova kinejo de Svedio, restarigita en sia origina stato, kun moderna teknologio.
Ales stenar (Ŝtonoj de Ale), megalitoj.
La urbo disponas pri du grandaj mezepokaj preĝejoj; la preĝejo Sankta Petro (ankaŭ nomate Gråbrödraklostret), unu el la plej bone konservitaj franciskanaj monaĥejoj en Svedio, kaj la preĝejo de la Virgulino Maria (Mariakyrkan), ambaŭ tre influitaj de hansa brikgotika arkitekturo, tipa por la preĝejoj ĉirkaŭantaj la Baltan Maron.
Transporto
Ystads malfermiĝis por trajntransporto por personoj en 1990. De ĉi tie estas fervojaj trajnoj sur la Ystad-linio (Ystadbanan) rekte al Malmö kaj Simrishamn. Gravaj por Ystad estas ankaŭ la pramŝiplinioj al Świnoujście en Pollando kaj Rønne sur la insulo Bornholm. En Ystad estas ankaŭ urbobusaj linioj, kiuj funkcias en centra Ystad. Per regionaj busoj eblas atingi lokojn kiel Sjöbo, Simrishamn, Trelleborg kaj Skurup.
Famuloj
Malik Bendjelloul, dokumenta filmisto
Lykke Li, kantistino kaj filmaktorino
Frans Jeppsson Wall, kantisto kiu gajnis la Eŭrovido-kantkonkurson en 2016.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la urbo Ystad
Filmeto pri ekspozicio en la artomuzeo de Ystad, YouTube
Palmoli
Palmoli estas komunumo de Italio.
Loki Patera
Loki-Patera estas Vulkano sur la jupitera luno Io. Ĝi estas parttempe aktiva. Kiam la spacŝipo Vojager 1 pasis, ĝi estis aktiva. En la kratero eble estas lago el bazalto, kiu estas nomita Loki-lago.
Andrew Johnson
Andrew JOHNSON (naskiĝis la 29-an de decembro 1808 en Raleigh, Nord-Karolino; mortis 66-jaraĝa, la 31-an de julio 1875 en Vaŝingtono pro ĥolero kaj cerbarteriaj iktoj) estis la dek-sepa Prezidento de Usono.
Dum lia administrado okazis;
Ŝtata Granda Asembleo
La Ŝtata Granda Asembleo - mongole Улсын Их Хурал, Ulsin Iĥ Ĥural, ankaŭ Ŝtata Granda Ĥuralo - estas la unuĉambra parlamento de Mongolio. Ĝi situas en la Registaro Palaco centre de la ĉefurbo Ulan-Batoro. Laŭ mongola tradicio ankaŭ la parlamentoj de la rusiaj respublikoj Burjatio kaj Kalmukio nomiĝas "Их Хурал" respektive "Granda Ĥuralo" aŭ pli internaciigite "Granda Asembleo", kaj ankaŭ la subŝtataj dividaĵoj de Mongolio havas siajn asembleojn nomatajn "Ĥural". Emblemo de la Ŝtata Granda Asembleo de Mongolio estas la tradicia simbolo sojombo.
Strukturo
La parlamento havas 76 deputitojn. 48 seĝoj estas asignitaj tra rektaj balotoj en la 48 balotaj distriktoj, la ceteraj 28 seĝoj estas disdonataj laŭ proporcia reprezento al la naciaj partioj, kiuj en la koncerna parlamenta baloto ricevas almenaŭ 5% de voĉdonoj. Baloto estas valida nur se 50% de la registritaj voĉdonrajtaj civitanoj de la distrikto efektive voĉdonis. La rajton voĉdoni havas mongoliaj civitanoj super 18 jaroj, kiuj loĝas en Mongolio. Kandidato por la posteno de parlamenta deputito devas havi minimuman aĝon de 25 jaroj.
En la parlamenta periodo de 2012 ĝis 2016, el la 76 deputitaj lokoj
Albi
La vorto Albi havas plurajn signifojn:
Orkrona regolo
Orkrona regolo estas tre eta paseroforma birdo de Norda Ameriko. Ĝi estas membro de familio regoledoj, kies scienca nomo Regulidae devenas el la latina vorto regulus aŭ "eta reĝo" aŭ princo, kaj derivas el la koloraj kronoj de plenkreskuloj, kaj apartenas al la malpligrandaj birdoj de paseroforma grupo.
Aspekto
Plenkreskuloj estas olive-griza supren, blanka suben, kun maldika beko kaj kun mallonga vosto. Ili havas blankan zonon sur flugiloj, nigra stripeto tra okuloj, kaj flava krono sur kapo ĉirkaŭita per nigra koloro. La plenkreskaj virseksuloj havas oranĝan makulon en la mezo de la flava korono.
Troviĝo
La birddo loĝas en koniferaj arbaroj tra Kanado, nordorienta kaj okcidenta Usono, Meksiko kaj Centra Ameriko. Nordaj birdoj migradas al Usono. Iuj birdoj estas nemigrataj en bordaj regionoj en la sudaj partoj de ĝia troviĝo. Nordaj birdoj restadas pli norde vintre, ol Rubenkrona regolo.
Nestado
Ĝi nestas en bonkvalite plekta nesto kiu aspektas kiel taso kaj estas enplektita inter penditaj branĉetoj de arbo.
Nutrado
Ĝi serĉadas aktive insektojn, insektovojn, araneojn en arboj kaj arbedoj.
Voĉo
La birdo resonas per serio de altintenzaj sonoj je unu noto.
Göpfersdorf
Göpfersdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenburger Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Wieratal, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Oklatero
En geometrio, oklatero estas plurlatero kun 8 lateroj.
Regulaj oklateroj
Regula oklatero estas oklatero kiu estas regula plurlatero.
Ĉe konveksa regula oklatero ĉiuj lateroj estas egalaj kaj ĉiuj enaj anguloj estas 135°. Ĝia simbolo de Schläfli estas {8}.
Eŭropa arborano
La Eŭropa arborano (Hyla arborea iama Rana arborea) estas malgranda arborano de familio de Hiledoj kaj genro Hyla troviĝanta en Eŭropo, Azio kaj parto de Afriko. Baze sur molekula genetiko kaj alia informaro, nombraj taksonoj iam traktitaj kiel subspecio de H. arborea estas nune ĝenerale agnoskitaj kiel plena specio.
Oklatero
Regulaj oklateroj
Nekonveksa regula oklatero estas 8-latera stelo, stelooklatero. Ĝia simbolo de Schläfli estas {8/3}.
Eŭropa arborano
Priskribo
La Eŭropa arborano estas malgranda; maskloj gamas el 32-43 mm longe, kaj inoj gamas el 40-50 mm longe. Ili estas sveltaj, kun longaj kruroj. Ties dorsa haŭto estas milda, dum ties ventra haŭto estas granula. Ties dorsa haŭto povas esti verda, griza aŭ bruneca depende al la temperaturo, humideco aŭ eĉ bonfarto. Ties ventra haŭto estas blankeca, kaj la dorsa kaj ventra haŭtoj estas separataj de malhelbruna flanka strio el la okuloj al la ingveno. Inoj havas blankaj gorĝojn, dum maskloj havas flavbrunajn gorĝojn kun grandaj (falditaj) voĉosakoj. La kapo de la H. arborea estas rondoforma, la palpebro forte falas, la pupilo havas la formon de horizontala elipso, kaj la timpana membrano estas klare rekonebla. La diskoj de la fingroj, kiujn ĝi uzas por grimpi al arboj kaj arbustoj, estas karaktera trajto de H. arborea. Kiel ĉe aliaj ranoj, ties malantaŭaj kruroj estas multe pli grandaj kaj fortaj ol la antaŭaj, kio permesas al tiu ranoj salti rapide.
Distribuado kaj habitato
Membroj de la specikomplekso de H. arborea estas la nuraj reprezentantoj de la disvastigata arborana familio de Hiledoj indiĝena de kontinenta Eŭropo. kaj ili troviĝas ĉe plej de Eŭropo (escepte Irlando),  nordokcidenta Afriko, kaj moderklimata Azio ĝis Japanio. Tiu specikomplekso estas indiĝena de la jenaj landoj:
Albanio; Armenio; Aŭstrio; Azerbajĝano; Belarusio; Belgio; Bosnio kaj Hercegovino; Bulgario; Kroatio; Kipro; Ĉeĥio; Danio; Francio; Kartvelio; Germanio; Grekio; Hungario; Israelo (ĉe Ajalon Valo); Italio; Liĥtenstejno; Litovio; Luksemburgio; Macedonio; Moldavio; Montenegro; Nederlando; Pollando; Portugalio; Rumanio; Rusia Federacio; Serbio; Slovakio; Slovenio; Svedio; Svisio; Turkio; Ukrainio.
Ĝi estis ankaŭ enmetita en Unuiĝinta Reĝlando, kaj reenmetita en Latvio.
Oklatero
Regulaj oklateroj
La lasta formulo estas pruvata per konsidero de kvadrato, kiu estas konstruita plilongigo de du paroj de paralelaj lateroj de la oklatero. Tiam inter la kvadrato kaj la oklatero aperas kvar 45-45-90 trianguloj. Se meti la triangulojn kune tiel ke la ortoj estas kune rezultiĝas la pli malgranda kvadrato, latero de kiu estas egala al latero de la oklatero. Areo de la unua kvadrato estas S2, areo de la dua kvadrato estas t2, areo de la fonta oklatero estas diferenco inter areoj de la kvadratoj.
Eŭropa arborano
Distribuado kaj habitato
Eŭropaj arboranoj povas troviĝi en marĉoj, neprofundaj herbejoj, kareksejoj, parkoj, ĝardenoj, vitejoj, fruktoĝardenoj, rojobordoj, lagobordoj, aŭ humidaj aŭ sekaj arbaroj. Ili tendencas eviti malhelajn aŭ densajn arbarojn, kaj ili kapablas tolerati kelkajn periodojn de sekeco; tiele, foje ili troviĝas ankaŭ en sekaj habitatoj.
Limigita animacio
Limigita animacio (angle: limited animation) estas produktmaniero de animacio per malpli multaj movigataj bildoj, kompare kun animacio per multaj movigitaj bildoj.
Limigita animacio estis unue praktike uzata de Usona animacio-produktanto UPA.
Teknikoj de limigita animacio estis uzataj dum 1960-aj kaj 1970-aj por produkti amason de malmultekostaj malbonkvalitaj televidaj animacioj. Malgraŭ la malbonkvalito de la limigita animacio, la televid-animaciaj studioj "Hanna-Barbera" kaj "Filmation" sukcesis kun ĝi dum tiu epoko. En frua epoko de japana animacio (animeo), la manga- kaj anime-verkisto Tezuka Osamu praktike uzis tiun teknikojn por krei la animeon Tecuŭan Atomu. Limigita animacio estas nun komunuza en japana animeo, aparte en animeaj televidaj serioj.
Oni uzas malmultekostigan teknikon por amasproduktataj animacioj tiel:
Ede Géber
GÉBER Ede (ge:ber) estis hungara kuracisto (dermatologo), universitata profesoro naskita en Körmend la 19-an de novembro 1840 kaj mortinta en Koloĵvaro la 1-an de oktobro 1890.
Kariero
Ede Géber diplomiĝis en Vieno en 1866 kaj li estis tie asistanto de profesoro Hebra. En 1873 li iĝis privatprofesoro, en 1874 eksterordinara profesoro, en 1879 publika ordinara profesoro de la Universitato de Koloĵvaro (la unua kun tiu titolo pri dermatologio en Hungario). Li faris esplorojn pri la kolesterolenhavantaj tumoroj (xanthoma) de dermo kaj pri dermatozo molluscum contagiosum kaŭzita de virusinfekto. Li priskribis jam antaŭ Móricz Kaposi la patologiimagon de xeroderma pigmentosum, sed ne rekonis ĝian esencon. Li publikis plurajn artikolojn kaj studaĵojn kaj en Hungario kaj eksterlande.
Móstoles Central (metroo de Madrido)
Móstoles Central estas stacio sur de la Metroo de Madrido kaj Móstoles estas stacio sur linio  de Proksimaĵoj Madrido. Ambaŭ formas interŝanĝejon situantan apud Promenejo de la Estación, okcidente de la centro de Móstoles.
La metrostacio estis malfermita la.
Ukraina avangardo
Ukraina avangardo estas esprimo vaste uzita por rilati al la plej novigaj metamorfozoj en ukraina arto de la fino de la 1890-aj jaroj ĝis la mezo de la 1930-aj jaroj kune kun rilataj artistoj. Vastasence, ĝi estas ukraina arto sinkronigita kun la internacia avangardo en skulptaĵo, pentraĵo, literaturo, kino, teatro, scendezajno, grafiko, muziko, arĥitekturo. Kelkaj ukrainaj avangardartistoj kiuj estas sufiĉe konataj inkludas Kazimir Maleviĉ, Alexander Archipenko, Vladimir Tatlin, Sonia Delaunay, Vasil Ermilov, Aleksandr Bogomazov, Aleksandra Ekster, David Burljuk, Vadim Meller, Anatolij Petrickij, ĉiuj el ili estis proksime ligitaj al ukrainaj urboj Kievo, Ĥarkivo, Lvivo, Odeso laŭ naskiĝo, edukado, lingvo, naciaj tradicioj aŭ identeco.
Unu el la plej fruaj uzoj de la esprimo "Ukraina avangardo" koncerne pentrarton kaj skulptarton dum sovetia cenzuro estis en la arta diskuto ĉe la ekspozicio Tatlin's dream, kuratorita fare de pariza arthistoriisto Andréi Nakov, en Londono, 1973, kiu ekspoziciis verkojn de ukrainaj artistoj Vasil Ermilov kaj Aleksandr Bogomazov. La unuaj internaciaj avangardaj ekspozicioj en Ukrainio, kiuj inkludis francajn, italajn, ukrainajn kaj rusajn artistojn, okazis en Odeso kaj Kievo ĉe Izdebsky Salon; poste la pecoj estis montritaj en Sankt-Peterburgo kaj Rigo. La kovrilo de "Izdebsky Salon 2" (1910-1911) enhavis abstraktan verkon de Vasilij Kandinskij.
La unua formala arta grupo nomis sin "Avangardo" (Avant-garde), kiu estis fondita en Ĥarkivo en 1925.
Homorod
Homorod estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Vozerovice
Vozerovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 5 km norde de Prčice. Estas ĉi tie registritaj 2 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Vozerovice situas en katastra teritorio Bolechovice I kun areo 3,14 km².
Benedek Varga
Benedek Varga, laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Benedek estas hungara muzeestro.
Vozerovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Benedek Varga
Benedek Varga naskiĝis en 1962 en Budapeŝto.
Biografio
Benedek Varga akiris diplomon pri historio-arĥivado en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1989, poste li studis helpe de internacia stipendio en Londono, Kembriĝo (Britio) kaj Wolfenbüttel. Hejmenveninta li laboris en muzeo-biblioteko-arĥivo de Universitato Semmelweis. Li iĝis vicmuzeestro en 2000, muzeestro inter 2008-2016. Intertempe li estis ankaŭ lektoro en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Li estis nomumita muzeestro de Hungara Nacia Muzeo en 2016.
Max Pechstein
Max PECHSTEIN (naskiĝinta en la 31-a de decembro 1881 en Zwickau, mortinta en la 29-a de junio 1955 en Berlino) estis germana pentristo kaj grafikisto ekspresionisma.
Vivo
Post trejnado metiista li studis ĉe la Dresdena Artmetilernejo kaj de 1902-06 ĉe la tiea universitato. En 1906 li aliĝis al la artista grupo Die Brücke kaj kunfondis en 1910 la Nova Secesio en la germana ĉefurbo Berlino. Ekde 1923 li docentis ĉe la berlina Akademio de la artoj sed maldungitis fare de la nazioj. Liaj verkoj konsideritis degenerita arto.
Post 1945 li estis profesoro ĉe la berlina Altlernejo de plastikaj artoj. Sub la influo de vojaĝo al Palaŭo (1913/14) - kio rezultigis okupiĝon intensan pri la indiĝena arto - Pechstein ekpentris en helaj, nediluitaj koloroj kaj per fortaj penikstrioj. Liaj temoj estis pejzaĝoj, aĵpentraĵoj, portretoj, figuraj bildoj kaj marbordaj scenoj. Lia per faŭvismo incitia inklino al dekoraciaĵoj videblas kaj en la pentraĵoj kaj en la grafikaĵoj.
Judeo
Judeo estas la nomo de historia regiono en Israelo kaj Palestino. Ĝi estas monteta regiono, kiu situas en la suda parto de Israelo kaj de la Cisjordanio.
En la regiono situas la Judea dezerto.
Iom el la historio
Judeo estis nomo por la antikva teokratia lando de la judoj en suda Palestino. Alia nomo por ĝi estas Judajo (vidu sube), Judio respektive Judujo.
Laŭ oficiala historio, la regno Judeo ekekzistis, kiam ĝin starigis la judoj revenintaj el la babilona ekzilo, kvankam klare ankaŭ jam antaŭ la babilona ekzilo judoj vivis en la regiono. Dum la jaro – 63 la regno estis konkerita de Pompeo kaj iĝis dependa de Romio. Ekde jaro 6 ĝi estis romia provinco (kun la latina nomo Iudaea).
Inter la jaroj 41 kaj 44 la regiono estis laŭnome aŭtonoma reĝlando sub Herodo Agrippa, sed poste denove romia provinco. Ĉirkaŭ la jaro 70 okazis ribelo kaj bataloj kun Romio, partoj de la provinco estis detruitaj.
Dum 135 la nomo de la provinco, kies teritorio variis, estis ŝanĝita al Syria Palaestina (latine siria Palestino).
En Judeo troviĝis interalie la granda templo de Jerusalemo. En epoko de Jesuo estis sufiĉe ofte tensioj inter la norda regiono Galileo kaj Judajo. Multaj homoj el Judajo konsideris sin pli aŭtentaj religiuloj ol la galileanoj. Inverse oni ankaŭ ne multe aprezis la sudulojn.
En la nova traduko de l' bibliaj evangelioj, Gerrit Berveling ekuzis tiun ĉi formon Judajo kaj la adjektivan formon la Judajaj por la tieaj homoj, por substreki, ke la tensioj en ekzemple la evangelio laŭ Johano ne temas pri tensio inter kristanismo kaj judismo, sed inter nordaj (Galileaj) kaj sudaj (Judajaj) Judoj.
Heruloj
La heruloj estis ĝermana tribo kiu invadis la Romian Imperion en la 3-a jarcento, devenaj el Skandinavio, plej verŝajne post estis elpelita. ​
Laŭ kelkaj mezepokaj historiistoj, ties anoj alianciĝis kun gotoj kaj partoprenis kun ili en variaj ekspedicioj de rabado laŭ la marbordoj de la Nigra kaj Egea Maroj (260). Komence de la 6-a jarcento, la lombardoj venkis super la heruloj kaj dissolvis ilian regnon, situa ĉe la baseno de la rivero Elbo. Kelkaj el ties integrantoj elmigris al Skandinavio kaj aliaj aliĝis kiel pagosoldatoj en la armeo de la Orienta Romia Imperio. Herulestro, Odoakro, elpostenigis la lastan romian imperiestron de Okcidento, Romulo Aŭgustulo (476), kaj estis nomumita reĝo de Italio fare de siaj trupoj. Li regis en Italio el 476 al 493, kiam la ostrogotoj venkis super lian armeon kaj instaliĝis en la Itala Duoninsulo.
Kiam ili setlis en Italio ili estis inter 30 kaj 35 mil personoj, laŭ Edward Arthur Thompson en Romans and Barbarians.
Aloxe-Corton
Historio
La nomo de la komunumo datiĝas de 1847, antaŭ ĝi nomiĝis Aloxe.
La preĝejo Sankta Médart datiĝas de 1890.
Okaze de la eŭropaj balotoj 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 0 voĉdonon (0% de voĉoj) kaj ankaŭ en la eŭropaj balotoj 2009 kaj eŭropaj balotoj 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 0 voĉdonon.
Vidindaĵoj
Keleroj datiĝas de la 14-a jarcento.
Vinoj
Vinoj el granda vinorigino estas estas Corton (Charlemagne : ruĝaj kaj blankaj ; Clos du roi, Les Renardes, Le Corton, Les Bressandes, Les Grèves : ruĝaj)
Famuloj
Henri Poisot estas kolektanto kaj verkisto.
Jesús de Monasterio
Jesús de Monasterio y Agüeros estis violonisto kaj komponisto hispana, naskiĝinta en Potes (Kantabrio) en 1836 kaj mortinta en Casar de Periedo (Kantabrio), en 1903. Laŭ lia nomo nomiĝis unu de la du konservatorioj de Santandero, Kantabrio (dum la alia nomiĝas laŭ Ataúlfo Argenta).
Mangana (II) acetato
Mangana (II) acetato aŭ mangana (II) etanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la organikaj saloj, rezultanta el interagado de la acetata acido kaj mangana (II) hidroksido. Mangana (II) acetato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Mangana (II) acetato prezentas (II) acetatan grupon ligitan al mangana grupo. Ĝi konsistas je 4 karbonatomoj, 6 hidrogenatomoj, 4 oksigenatomoj, 1 manganatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Jesús de Monasterio
Biografio
Kun Pablo Sarasate li estis la plej grava reprezentanto de la violona hispana skolo, kie li elstaris kiel klasikista. Post unuaj studoj li translokiĝis al Bruselo kie li studis ĉe Charles-Auguste de Bériot. Poste li komencis brilan karieron kiel koncerta violonludisto tra la tuta Eŭropo antaŭ reveni en Hispanio por esti la plej eminenta profesoro pri violono. En Madrido li estis direktoro de la Konservatorio, muzikisto de la Reĝa Kapelo kaj akademiano fondinto de la Muzika Fako en la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando.
Max Beckmann
Max BECKMANN (naskiĝinta en la 12-a de februaro 1884 en Lepsiko, mortinta la 27-an de decembro 1950 en Novjorko) estis germana pentristo kaj grafikisto kies verkaro estas simbolo kaj analizo de la homoj subigitaj al la detruantaj fortoj de tiu tempo. Li anis ĉe Berlina secesio.
Jesús de Monasterio
Eksteraj ligiloj
Konservatorio Jesús de Monasterio
Max Beckmann
Vivo
Beckmann ekstudentis en 1900 ĉe la Arta akademio de Vajmaro, iris en 1903 Parizon kaj unu jaron poste Berlinon. Tie li aliĝis en 1907 al la Berlina Secesio. En 1906 li ricevis la Premion "Villa Romana" por sia pentraĵo Junge Männer am Meer (1905, Kunstmuseum Weimar). En 1914 li partoprenis la fondon de la Libera Secesio Berlino kaj pretiĝis kiel libervola batalanto ĉe la eskplodo de la Unua mondmilito. Liaj teruraj travivaĵoj kiel lazaretisto en Orienta Prusio kaj Belgio gvidis al psika kolapso en 1915. De 1925-32 li docentis ĉe "Städelsches Kunstinstitut" en Frankfurt am Main, kie en 1929 li profesoriĝis.
Li eksedziĝis kaj edzinigis Mathilde (Quappi) von Kaulbach. Poste li fondis duan atelieron en Parizo, kie li ofte restadis. En 1933 la nazioj maldungis lin, tamen li vivis en la germana ĉefurbo ankoraŭ ĝis 1937. La saman jaron okazis la migrada ekspozicio Degenerita arto en Munkeno kaj aliaj urboj, kie montritis ankaŭ liaj verkaĵoj. Post tio Beckmann elmigris, unue Amsterdamon kie li devis, post la okupo de Nederlando fare de Wehrmacht, vivi kaŝite. De 1947-49 li instruistis en Usono ĉe Washington University de Saint Louis kaj ekde 1949 ĉe Brooklyn Museum en Novjorko. Post la finfarado de sia lasto triptiko Argonauten (Kolektoj Beckmann, New York) li mortis.
Graveco
Karakterizo de la ege dramaj kaj parte monumentaj pentraĵoj estas facoj de intensegaj koloroj kaj scenoj de sufero. Kiel unu el la plej gravaj germanaj ekspresionistoj li samtempe restis solulo. En la verkaro li reprenis tradiciojn de mezepoka religia arto kaj prunteprenis figurojn de sanktuloj de en gotikaj preĝejvitraloj. Laj melankoliaj figuroj alidesegnitis kun por Beckmann tipaj nigraj-bluaj konturoj. Malgraŭ la distanco farita per la nigro inter la figuroj la tuto aspektas kiel ekspresiva, nedissolvebla bildteksaĵo. Liaj okupiĝoj pri la sin altrudinta nacisocialismo evidentiĝis en naŭ triptikoj (faritaj inter 1930-50).
Ankaŭ kiel grafikisto Beckmann eminentis en la 20-a jarcento. Por li iĝis grafikaĵoj gravega ilo de esprimo kaj de reprodukto por maltrankvilaj tempoj (biografie ekz. kiel sanitaristo milita, maldungo, ekzilo). Estante kie ajn li portis skizlibretojn kun si kaj adoptis la medion per desegnado. Lia desegno-arto korespondis al la intencoj de la pentrado, tamen ĝi havis pli rapidajn rezultojn. La pentrado do estis konsekvenco de grafiko: tiel eblas ekspliki la oftan skizan karakteron de multaj olepentraĵoj, malgraŭ ilia grandeco.
Estiĝis litografioj kiuj ne povis esti distingitaj de tuĉaj desegnaĵoj kaj temis ofte pri literaturo. Kiam Beckmann kapitulaciis antaŭ temo en olepentrado, li daŭrigis la laboron per ĉina inko aŭ paŝtelo. Tiaj alternaj ŝanĝoj faras la verkojn de Beckmann tre allogaj. Spuroj de lia tekniko klarege malkovreblas ĉe neakademiaj junaj pentristoj de eksa GDR kiel Helge Leiberg, A. R. Penck, Strawalde kaj Michael Voges.
Fonto
"Max Beckmann", en: Microsoft Encarta 2007, DVD 2006.
Baal Ŝem Tov
Jisrael ben Eliezer (hebree רבי ישראל בן-אליעזר, naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1698 en la tiam pollingva vilaĝo Okopy Świętej Trójcy, nun simple Окопи, latinlitere Okopy, hebree אקופ, en nuna Ternopila provinco de okcidenta Ukrainio, mortis la 22-an de majo 1760 en la tiam pollingva urbeto Międzybóż, hebree מז'יבוז', nun Меджибіж en Ĥmelnicka provinco de Ukrainio), pli konata sub alnomo Baal Ŝem Tov (hebree הבעל שם טוב; estas diversaj tradukoj: Majstro de Sankta Nomo, Sinjoro de Bona Nomo aŭ Viro de Bona Famo) – konata ankaŭ sub reduktita alnomo: Beŝt (hebree בעש"ט) – estis rabeno, cadiko kaj unu el la kreintoj de la ĥasidismo sur la terenoj de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj en la 18-a jarcento. Li estis majstro de Dov Ber el Międzyrzec Korecki (דב בער ממזריטש), la instruisto de Elimeleĥ Vajsblum (אלימלך מליז'נסק) el Leżajsk.
Li esprimiĝis per simpla lingvo, konata al ĉiu judo. Dum sia vivo li jam tre populariĝis inter la malplej riĉa juda popolo. Baal Ŝem Tov ĉefe aktivis en Podolio, kie li poste setlis en urbeto Międzybóż (inter la riveroj Suda Bugo kaj Okcidenta Bugo). Li estis ĉarmita de la juda mistikismo, nomata kabalo, kiu estis parto de la juda talmuda tradicio.
Lia instruo estis provo de sintezo de la tradicio kun nova mistikismo kaj samtempe atako kontraŭ la juda ortodokseco. Baal Ŝem Tov estis kvazaŭ ekvivalento de Lutero el kristanismo, ĉar li opiniis perantecon de rabenoj kaj enprofundiĝadon al komplikaĵoj de Talmudo superfluaj. Pro tio konfrontis kritikon flanke de Ortodoksa Judismo.
Li predikis kontraŭbatalon de malbono ne per malbono, sed per bono, kiun oni devas ekvidi kiel diecan aspekton kaj sekve direkti ĝin al la bono. Ĉiu povis kalkuli je mempurigo kaj premio, ĉar la homo (pli ĝuste ties animo) estas ligita al Dio per amo (hebree devekut - "algluiĝo", "kuniĝo"). Kuniĝo kun Dio estis intelekta akso de ĥasidismo. Beŝt instruis, ke la Dion oni laŭdu ne per martiriĝo kaj asketismo, sed prefere pere de saĝa kaj ĝoja profito de la vivo kaj ties donacoj, kiujn ĝi portas kun si. Pieco estis ĉi-koncepte afirmado de la vivo.
De tio rezultis nekonata pli frue larĝskala formo de Di-adoro per danco kaj kanto kaj ankaŭ karakteriza por ĥasidoj formo de ekstaza preĝo kondukanta al stato de ĝoja raviĝo kaj fascino (hebree hitlahavut - "entuziasmo"). Tia preĝo devus alporti al la homo ĝojon kaj serenon de la spirito, kio signifas kuniĝon kun la Dio.
Tio ne ekskludas kontempladon kaj senĉesan servon al la Dio, kio plenigas la tutan vivon de ĥasido. En la instruo de Beŝt oni povas ankaŭ rimarki eĥojn de panteismo de apudrejnaj ĥasidoj, ĉar simile al ili li provis ekvidi ĉieeston de Dio en ĉiu aspekto de la vivo, ne nur homa.
(18866) 1999 RA208
(18866) 1999 RA208 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Burgo Ehrenstein (Westerwald)
La burgo Ehrenstein (ne intermiksu ĝin kun la samnoma burgo en Turingio kaj la kastelo Ehrenstein en Gotha) estas malgranda ruino en la urboparto Ehrenstein de la komunumo Asbach (Westerwald) en la distrikto Neuwied, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Asbach estas komunumo en la norda mezmontaro Westerwald.
Situo
La deklivburgo estas ĉirkaŭ 170 m s.m. kaj 25 m super la riverfluejo de la rivero Mehrbach, kiu enfluas la riveron Wied post kelkaj cent metroj. Tuj apudas la monaĥejo Ehrenstein. Proksimas Neustadt (Wied) (ĉ. 3 km malsupren) kaj Peterslahr (ĉ.3 km supren).
Péter Gál
Péter Gál, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gál Péter estas hungara kajakisto.
naskiĝis la en Szolnok.
Biografio
inter 2004-2022 estis kajakisto en sia naskiĝurbo sur Tiso. Ekde 2008 li akiris plurajn medalojn en junularaj internaciaj konkursoj. En 2011 li estis hungara ĉampiono duope en distanco 500 m. Li apartenis ankaŭ al la hungara nacia teamo. En 2020 kiel piediranto suferis aŭtoakcidenton, tial en tiu jaro li ne konkursis. En la sekva jaro li estis hungara ĉampiono individue en distanco 500 m. En 2022 li deklaris, ke li finas sian sportan karieron. Lia edzino jam estas graveda.
Karlo de Viano
Karlo de Viano (hispane Carlos de Trastámara y Évreux), ankaŭ konata kiel Karlo la 4-a de Navaro, n. en Peñafiel, Kastilio, la 29-an de majo 1421 – m. en Barcelono, la 23-an de septembro 1461, estis infanto de la Kronlando de Aragono kaj de Navaro, princo de Viano kaj de Ĝirono (1458–1461), duko de Gandio (1439–1461) kaj de Montblanko (1458–1461) kaj titola reĝo de Navaro (1441–1461).
Monte Albán
Monte Albán (hispane „Blanka Monto“) estis la ĉefurbo de la zapotekoj. Ĝi situas sur bone defendebla montopinto, 10 km fore de Oaxaca, la hodiaŭa ĉefurbo de la samnoma federacia ŝtato en suda Meksiko. La unuaj signoj pri ekzisto de la urbo venas el la 8-a jc. a.K. En la 1-a jc. a.K. montriĝas signoj de la setliĝo de la zapotekoj
Oni jam konas el la unua periodo (600-300 a. K.) skribojn kaj ciferojn. Inter 300 kaj 500 montriĝas kulturaj kontaktofadenoj al Teotihuacán. En la 5-a-6-a jc. atingis Monte Albán la pinton de sia potenco. Ĝis 30.000 homoj vivis tie sur deklivoj de la monto. Ekde 700 perdis la urbo grave sian signifon kaj en ĉ. 950 tute senhomiĝis. Pli poste servis ĝi nur kiel tombigejo. La ĉetombejaĵoj montras ekde la 14-a jc. gravan influon de la mikstekoj. El tiu tempo venas la fama tombejo nro. 7 kun siaj unikaj trovitaĵoj el oro, arĝento kaj jado.
En la lasta fazo antaŭ la hispana konkero, en Monte Albán ekloĝis la mikstekoj.
Plouëc-du-Trieux
(jen france, prononco, bretone Ploueg-Pontrev) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Plouëcois.
Ipolitas Cieška
Ipolitas Cieška (naskiĝis la en Vilnius; mortis la  en Vilnius) estis pedagogo; filo de simpla bienlaboristo, li impete strebis al supera klereco.
Dek jarojn li instruis en elementa lernejo kaj samtempe korespondmaniere finis Pedagogian Instituton en Vilnius. En la sama instituto li lekciis pri litova kaj eksterlanda literaturo, okupiĝis ankaŭ pri sciencaj studoj, verkis kaj defendis disertaĵon "La elementoj de verkoj de Adam Mickiewicz en litova literaturo". En periodaĵoj publikigis du apartajn E-kursojn. En 1959 kunaŭtore kun Juozas Petrulis li preparis kaj aperigis ampleksan E-lernolibron por litovoj. Instruis E-on en kursoj kaj rondetoj, propagandis per prelegoj kaj artikoloj. Lia lasta antaŭmorta laboro estis "La litovlingvaj elementoj en Esperanto", kiun li antaŭ morto prezentis al revuo "Esperantologio".
Dolinka (distrikto Veľký Krtíš)
Dolinka, hungare Inám estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Veľký Krtíš.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Veľký Krtíš troviĝas 30 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1260 en formo "Inam", la preĝejo menciiĝis en 1291. En 1910 loĝis tie 515 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1948 la nova vilaĝnomo estas Dolinka. En 2001 loĝis tie 513 da homoj, (496 hungaroj).
Jimbor (Homorod)
Jimbor (Homorod) [ĵimbor] (Székelyzsombor, germane: Sommerburg) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Baraolt. Administre ĝi apartenas al la komunumo Homorod.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 189 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 462 (98% hungaroj).
Rosalie Blum (filmo)
Rosalie Blum estas filmo laŭ bildstrio de Camille Jourdy. La reĝisoro estas Julien Rappeneau, kaj ĝi estis prezentita en 2015. Temo estas malfacila vivo de vendistino en provinceca urbo.
Palombaro
Palombaro estas komunumo de Italio.
Centra Masivo
Centra Masivo (Massif Central) estas mezalta montaro en la centro kaj sudo de Francio, kiu havas areon de, kio korespondas al 15 procentoj de la ŝtata teritorio. Ĝi altas averaĝe 700 metrojn, kaj la plej supra punkto altas preskaŭ 1900 metrojn: la monta masivo Monts Dore kun metroj da alteco. Nek geologie nek geografie la regiono havas ekzaktan limon. Se oni kunkalkulas al Centra Masivo la montoĉenon Cevenoj, la limo de la regiono en la oriento kaj sudo relative klaras, ĉar la ĉirkaŭe relative ebena teritorio abrupte altiĝas tie, kie komenĉiĝas la Cevenoj. Plej norda parto de la Masivo konsideriĝas la regiono Beaujolais ĝis preskaŭ urbo Mâcon, la plej suda punkto estas Montagne Noire (nigra monto) ĉe limo al departemento Aude - tamen ambaŭ partoj havas ankoraŭ altecon de pli ol 1000 metroj. En la nordo kaj okcidento la limo de la Masivo al ĉirkaŭaj pejzaĝoj estas pli laŭŝtupa. Limousin, Marche kaj Burbonio estas la nomoj de la najbaraj pejzaĝoj, kiuj enkadrigas Centran Masivon en formo duonluna.
Centra Masivo neniel estas geografie unueca regiono, sed pro diversaj klimataj kaj geologiaj cirkonstancoj konsistas el pluraj pejzaĝoj, kiuj inter si tre malsamas. Geologie la areon konsistigas la pejzaĝo Auvergne, la lando de vulkanoj, la altaj kaj krutaj montoj de la montoĉeno Cevenoj, la altebenaĵoj Causses, kiuj havas malmultajn vegetaĵojn sed tamen impresas iel mediteranee, kaj ne laste - tre en la sudo - la monta parto de la regiono Langvedoko-Rusiljono. Tiom diversaj kiom la naturaj cirkonstancoj ankaŭ prezentiĝas la historio, kulturo kaj ekonomio de la regiono Centra Masivo.
Blangy-Tronville - Glisy (stacidomo)
Blangy-Tronville - Glisy estas fermita franca stacidomo sur linio -, situanta en  Blangy-Tronville, apud Glisy, en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Amiens - Laon (261000).
Péter Nádas
Péter NÁDAS [nAdaŝ], hungare Nádas Péter, Esperante Petro Nádas estas hungara verkisto, dramisto kaj ĵurnalisto.