cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nacha Guevara
Biografio
Komence de la 1970-aj jaroj en diktatorecaj tempoj, ŝiaj etosoj estis subpremitaj, kaj ŝi plue versiigis poemojn de Pablo Neruda, José Agustín Goytisolo, Mario Benedetti kaj Nicolás Guillén. En 1974 ŝi ekekziliĝis, revenis kaj en 1975 pro minaco de la ekstremdekstra terorisma asocio AAA ŝi definitive ekziliĝis kun siaj filoj, al Peruo, Meksiko, Brazilo kaj Hispanio (inter 1978 kaj 1982). Post eniro en usona merkato, ŝi revenis, kun la demokratio, al Argentino en 1984. Tie ŝi koncertis kaj publikigis diskojn kaj ekde la fino de la 1980-aj jaroj ŝi partoprenis en kinaj filmoj. En la 1990-aj jaroj, ŝi personigis la figuron de Evita Perón.
Inter 2000 kaj 2002 ŝi aktivadis en Hispanio kaj en 2003 ŝi revenis al Argentino kaj poste turneis internacie. En la sekvaj jardekoj ŝi foje partoprenis en artaj ĵurioj kaj en televidaj programoj.
Neusa Priscotin Mendes
Neusa Priscotin Mendes estis brazila esperantistino. Ŝi naskiĝis la 15-an de majo 1949 kaj mortis 71-jara la 21-an de marto 2021 en Ribeirão Preto, San-Paŭlio, Brazilo.
En 2005-2006, ŝi estis unu el la kunfondintoj de Brazila Asocio de Spiritismaj Esperantistoj (BAES), faka institucio, kiu havas seĝon en la nacia konsilio de la Brazila Spiritisma Federacio (FEB). Rezulte de tiu iniciato ŝi helpis organizi la unuan Brazilan Renkontiĝon de Spiritismaj Esperantistoj, kiu okazis en oktobro 2006, en Ribeirão Preto. Ŝi verkis multajn artikolojn por la spiritisma gazetaro kaj esperantigis la libron Homeopatio Populara de Izao Carneiro Soares.
Pierre Georges
Pierre Georges, konata kiel Kolonelo Fabien, (naskiĝis en Parizo, mortis  en Habsheim) estis franca komunista aktivisto kaj rezistanto, mortinta dum milita operaco en Alzaco. Li estis deklarita mortinta por Francio.
Pierre Georges estas fama pro tio, ke li estis, dum la okupacio de Francio fare de la germanoj, aŭtoro de la unua atako kontraŭ germana soldato: la murdo de la mararmea kadeto Alfons Moser, la, en stacio  de la Metroo de Parizo. Li ankaŭ milite estris la Parizan insurekcion en aŭgusto 1944.
Smolné Pece
Smolné Pece (Pechöfen) estas municipo en Ĉeĥio, situanta en distrikto Karlovy Vary, en Regiono Karlovy Vary proksimume 11 km nordokcidente de urbo Karlovy Vary kaj 4,5 km sudoriente de Nejdek. Vivas ĉi tie.
Historio
La domaro estis fondita en la jaro 1872.
Barbejacoj
La barbejacoj (Barbeyaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo rozaloj (Rosales). Ĝi enhavas ununuran genron (barbejo) kaj ununuran specion (oleeca barbejo),.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (22 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
San Pelegrín
San Pelegrín estas vilaĝo en la komarko Somontano de Barbastro, kiu apartenas al la municipo Alquézar en la Provinco Huesca de la regiono Aragono, en Hispanio.
Geografio
Ĝi situas je alteco de 873 m sur la marnivelo. En 2021 ĝi havis 7 loĝantojn. Ĝia poŝtkodo estas 22145.
Norde de Alquézar, estas la izolita vilaĝo "San Pelegrín". En la centro de la urbo troviĝas la placo, de kiu komenciĝas ĝiaj nuraj du stratoj. En ĉi tiu sama placo troviĝas la paroĥa preĝejo.
Ĉi tiu malgranda vilaĝo situas sur la suda deklivo de la "Sierra de Sevil". Ĝia domaro, kunpremita ĉirkaŭ la preĝejo de la "Natividad de Nuestra Señora" (Naskiĝo de Nia Sinjorino), kiu datas de la 18-a jarcento, kaj ĉirkaŭita de kverkoj, sukcesis konservi la aspekton, kiun havis montaraj vilaĝoj ĝis la mezo de la 20-a jarcento.
La nuraj materialoj uzitaj en la muroj de la konstruaĵoj estas kalkoŝtono kaj arabaj tegoloj por la tegmentoj. La vojo al antikva "Mesón de Sevil" komenciĝas de "San Pelegrín".
Historio
La unua citaĵo de la loko estas en la 16-a jarcento, kolektita en la verko de Antonio Durán Godiol, nome "Geografía medieval de los obispados de Jaca y Huesca" (Mezepoka geografio de la episkopejoj de Jaca kaj Huesca), eldonita en la jaro 1962, kaj dokumentas la formojn "Sanct Pelegrín" kaj "Sanct Plerín".
Estas menciinde
San Pelegrín estas la plej bona elirpunkto de multnombraj ekskursoj tra la "Sierra de Sevil", kiel: ermitejo "Virgen de Viña", "Mesón de Sevil", kaj "Castillo de los Santos" aŭ al surrokaj prahistoriaj pentraĵoj.
Proksime de "San Pelegrín" estas la elstaraj prahistoriaj pentraĵoj de skema arto kiel tiuj de "Quizáns" kaj de orientiberia arto kiel tiuj de la grandioza cervo de "Chimiachas".
Geranila pirofosfato
Geranila pirofosfato aŭ C10H20P2O7 estas organika kombinaĵo konsistanta je unu grupo geranila ligita al alia grupo pirofosfata. Ĝi estas blanka solidaĵo nesolvebla en akvo kaj uzata en kemiaj sintezoj. La molekulo de geranila dufosfato enhavas 10 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn, du fosforatomojn kaj 7 oksigenatomojn. Geranila pirofosfato estas rezulto el interagado de la pirofosfata acido kaj la alkoholo geraniolo. Ĝi ankaŭ estas peraĵo en la produktado de terpenoj, terpenoidoj, steroloj kaj karotenoidoj, tiel kiel mentolo, kamforo, limoneno, geraniolo, citralo, ktp. Geranika pirofosfato konsistas el polimerigo de du izoprenaj unuoj. Ĝi estas peraĵo en la mevalonata vojo, metabola vojo por la biosintezo de dimetilalil-pirofosfato kaj isopentenil-pirofosfato, antaŭuloj precipe de terpenoj, terpenoidoj kaj steroidoj.
San Pelegrín
Estas menciinde
La vilaĝo ankoraŭ pluvivas sen akvoliverado aŭ aŭtovojoj. La sep loĝantoj de ĉi tiu distrikto de Alquézar faras vojaĝon de preskaŭ 2 kilometroj kun grandaj kruĉoj por provizi per baza servo: akvo. Ili postulas ankaŭ, ke la aliroj al vilaĝo estu pavimitaj.
Horacio Ferrer
Horacio FERRER naskita la duan de junio 1933 en Montevideo en Uruguay mortis la 21-an de decembro 2014 en Buenos Aires en Argentino. Li estis argentin-urugvaja verkisto, esploristo kaj poeto, estis unu el la plej gravaj figuroj en la poezio, muziko kaj la ĝenerala rioplatena kulturo, precipe en la tango-sfero.
San Pelegrín
Vidu ankaŭ
Alquézar, Radiquero, San Pelegrín. -
Horacio Ferrer
Biografio kaj kariero
Li naskiĝis en tre artema familio en Montevideo. Li unue studis arkitekturon sed tre frue interesiĝis pri muziko kaj okaze de restadoj en Buenos Aires malkovris la faman dancon tango.
Lia vasta verkaro inkluzivas kunlaborojn kun grandaj muzikistoj, kun la Majstro Astor Piazzolla kiel la ĉeffiguro. Kune, ili komponis multajn verkojn, inkluzive la mondkonatan opereton “María de Buenos Aires”. Ilia intensa kunlaboro daŭris de 1955 ĝis 1973. Ferrer evoluigis personan stilon en sia poezio, kombinante la heredaĵon de la tango ekde ĝiaj originoj kun propraj surrealismaj elementoj. Liaj verkoj traktas temojn, kiuj inkluzivas la mitologion de la rioplatena tango kaj elmontras tiun ĉi arton kiel popolfilozofian respondon de la eŭropaj migrantoj, tiuj kiuj formis la kulturon de Buenos Aires. Li esploris aliajn muzikajn stilojn kaj temojn en verkoj kiel "Mil versos a Picasso", "Shakespeare es mío" kaj "Sonetos Mozart" (inspiraciones de un lego), inter aliaj maturaj verkoj, kiuj ankoraŭ ne ricevis la necesan disvastigon. Li ankaŭ verkis akademie influitajn verkojn, kiel la oratorion "El pueblo joven" kun Astor Piazzolla.
Kiel esploristo, liaj verkoj "El libro del tango" kaj "Inventario del tango" estas nemalhaveblaj referencoj por ĉiu esploranto de la populara muziko en Argentino. Krome, en sia laboro kiel biografiisto kaj historiisto, li prilaboris la libron "El gran Troilo", dediĉitan al unu el siaj plej kare amataj personoj en la tango-mondo, la Majstro Aníbal Troilo. Kun Astor Piazzolla ili jam dediĉis al li unu el la plej elstaraĵaj tangoj, "El gordo triste".
Li estis unu el la fondintoj kaj prezidanto de la "Nacia Akademio de Tango". Naskiĝinte en 1933, Horacio Ferrer mortis en Buenos Aires en la jaro 2014, lasante ankoraŭ ne tute konatan verkon. Lia vivo estis, sendube, punkto de svingo en la historio de la tango kaj en la argentina literaturo de la dua duono de la 20-a jarcento.
Emil Zöldy
Biografio
Emil Zöldy studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo (1933-1939) kaj Akademio de Belartoj de Vieno (1941-1943). Li estis arkitekto ĉe rekonstrua komisiono (1945-1948), poste li havis postenon en la koncerna ministerio, fine li laboris en pluraj ŝtataj arkitekturaj entreprenoj. Li estis ĉefarkitekto de "socialista urbo" Komló, sed tiam li estis memservanto en rekonstruado de Pjongjango (1954). Li ricevis 3 premiojn inter 1943-1953.
Radu Lupu
Radu Lupu (la 30an‏ de novembro 1945 en Galați, Rumanio - la 17-an de aprilo 2022) estis rumana juda pianisto kiu loĝis en Britio kaj Svislando. Rekonita kiel unu el la plej eminentaj pianistoj de lia generacio.
Lupu registris multajn albumojn. Li estis nomumita por du Grammy-Premio kaj gajnis unu, en 1996, por albumo kiu inkludis du Schubert- piansonatojn. Inter la honoroj kiujn li ricevis estis Komandanto (CBE) en la Ordeno de Brita Imperio.
Vivo
Radu Lupu estis regule invitita por ludi kun ĉiuj plej gravaj orkestroj en la mondo, inkluzive de la Berlina Filharmonio, (kun kiu li malfermis la Festivalon de Salcburgo en 1986, kondukita fare de Riccardo Motti), la nederlanda Concertgebouw Orkestro, ĉiuj gravaj Londonorkestroj, kaj ĉiuj. la ĉefaj usonaj orkestroj. Lia unua grava prezento en Usono estis en 1972, kun la Cleveland Orchestra kaj Daniel Barenboim en Novjorko kaj kun la Ĉikaga Simfonia Orkestro kaj Carlo Maria Giolini. Lupu ludis ĉe ĉiuj gravaj muzikaj festivaloj kaj estis regula gasto ĉe la Festivalo de Salcburgo kaj la Festivalo de Lucerno.
En junio 2019, li deklaris sian deziron fini sian artan karieron ĉe la fino de tiu sezono.
Lupu malofte donis intervjuojn al raportistoj pro timo distordi siajn vortojn aŭ citi eksterkuntekston. estis edziĝinta dufoje. Unue edziĝinta al violonĉelisto Elizabeth Wilson en 1971. Li vivis en Laŭzano kun sia dua edzino, Dalia, naskita en Rumanio, violonistino en la loka orkestro.
Lupu mortis en Laŭzano post longa malsano, en la aĝo de 76 jaroj.
Catherine Schell
Catherine Schell [ketrin ŝel], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schell Catherine estis hungardevena brita filmaktoro. Lia origina nomo estis Katherina Freiin Schell von Bauschlott. Ŝi ne estas parenca al la aŭstraj - svisaj aktoroj Maria Schell kaj Maximilian Schell. Catherine Schell naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
La patro de Catherine Schell estis barono kaj hungara diplomato, la patrino estis hungara grafino. Ĉe la komenco de la 2-a mondmilito iliaj havaĵoj estis konfiskitaj fare de la nazioj. La familio rifuĝis pro la proksimiĝanta Ruĝa Armeo el Budapeŝto al Vieno, kie ili vivis en malriĉeco. En 1950 la familio elmigris al Usono, Catherine frekventis katolikan lernejon en Novjorko. En 1957 la familio translokiĝis al Munkeno, ĉar la patro ekhavis postenon en Radio Libera Eŭropo. Catherine studis en de:Otto-Falckenberg-Schule. Ŝi debutis en kinfilmo en 1964, en televidfilmo post 3 jaroj. Schell pasigis multon da ŝia kariero en brita televido en ĉirkaŭ 47 serioj dum 3 jardekoj. Ŝi estis edzino de en:William Marlowe inter 1968-1977, poste de en:Bill Hays (director). Ŝi retiriĝis en la 1990-aj jaroj kaj malfermis hoteleton en Francio.
Kulverto
Kulverto estas subvoja kondukilo aŭ eta ponteto, kun spano suba je 1,50 m, difinita por lasi trapason al akvo daŭra aŭ okaza, sed ordinare ne pura. (NPIV)
Kulverto ankaŭ povas esti konstruita se akvovojo transiras akvovojon. Principe, la fundo de la akvovojo estas interrompita en kanalo, kontraste al ponto aŭ akvedukto.
Dirakmacoj
La dirakmacoj (Dirachmaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo rozaloj (Rosales). Ĝi enhavas ununuran genron (dirakmo) kaj du speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (23 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Jean Jouzel
Esplorado de la glacioj
En 1968, Jean Jouzel samtempe preparis sian universitatan doktorecon kaj eklaboris en la laborejo pri izotopa geokemio, en CEA de Saklay, kie li renkontis Claude Lorius. La laborado de Jean Jouzel estis analizi la izotopojn de akvo, tra glacikernoj, kiujn Claude Lorius alportis post sia ekspedicio al Antartko. En 1970, Jean Jouzel multe interesis pri simulado de la izotopoj. La celo estis krei modelojn bazitajn sur la observado de faktoj : tra la pecoj da glacikerno venitaj de Gronlando kaj de Antarkto, Jean Jouzel konstatis, ke la kvanto da izotopoj rilatis al la temperaturo. Per multaj observoj, li kreis ĝeneralan modelon, kiu klarigis la variado de la temperaturo.
Je la komenco de la kariero de Jean Jouzel, la ĝenerala ideo pri klimato ĉe multaj sciencistoj estis, ke Tero rapide revenos en glaciepoko pro tio, ke la tria lastaj varm-epokoj (t.e. la epoko inter du glaciepokoj) daŭris jaroj. Sed tiu klimata hipotezo estis bazata nur la efiko de la sunaj radioj. Alimaniere, Jean Jouzel studis la izotopojn de akvo, tra glacikerno, kiu ebligis al li havi pli multajn informojn pri la klimato. Tiel la izotopo deŭterio ebligis al li dati glacian epokon, kaj la izotopo oksigeno-18 informas lin pri la precipitado : ju pli malvarme estas la temperaturo, des pli vaporas la molekuloj de akvo (kiuj konsistantas el oksigenoj-18). El la kombinado de tiuj du informoj (dati per deŭterio kaj mezuri temperaturon perj oksigeno-18) rezultis ĉi tiu informo : ĉiuj temperatur-ŝanĝoj dum iu periodo, kiel ekzemple glaciepoko. La konkludoj de Jean Jouzel estis, ke la pasintaj glaciepokoj certe rilatis al la sunradioj, ĉar la pozicio de la tero orbito ebligis al la Tero ricevi pli malpli sunenergion. Sed hodiaŭ tio ne estas, ĉar la Tero ĉirkaŭas ronde la Sunon : la ricevita sunenergio ne plu varias kiel antaŭe.
Inter 1995 kaj 2001, la Eŭropa Scienca Fondumo starigis la Eŭropean projekton EPICA (Eŭropean Project for Ice Coring in Antarctica), kiun prezidis Jean Jouzel. Tiu projekto ebligis forigi glacikernon, kiun sciencistoj datis antaŭ jaroj. Ilia konkludo estis, ke neniam ekzistis tiom da karbona dioksido kaj da metano, kiom estas hodiaŭ. Inter 1994 kaj 2015, Jean Jouzel multe kontribuis al la redaktado de la dua ĝis la kvina raporto de ISKŜ. Li komencis redakti ilin kiel la ĉefa aŭtoro, poste li iĝis ano de la estraro kaj fine, inter 2002 kaj 2015, li iĝis subprezidanto de la scienca grupo 1. Inter 2001 kaj 2008, li direktis Instucio Pierre Simon Laplace (ISPL), kiu grupigas parizajn laborejojn pri la studado de la klimato kaj de la naturmedio. La rezulto de tiu laboro estis, ke sciencistoj simulis precizan modelon pri klimatevoluo, bazantan sur multaj modeloj (atmosfer modelo, ocean modelo, ktp.).
Nebory
Nebory (Niebory, Niebory) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Třinec en distrikto Frýdek-Místek. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 466 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Jean Jouzel
Lukto kontraŭ la tutmonda varmiĝo
Jean Jouzel klarigis, ke la tutmonda varmiĝo efikas grave sur la socio. Partoprenante ofte en Konsilio pri ekonomio, socio kaj medio, li konkludis, ke la unua konsekvenco de klimata varmiĝo estas la kreskado de neegalecoj : kelkaj landoj malsukcesas kreski la vivkondiĉojn de siaj loĝantoj, ĉar la klimato ne favoras tion. Jean Jouzel klarigis, ke la varmiĝo ne nur malbonigos Afrikajn landojn sed ankaŭ la plej malriĉan loĝantaron en industri-landoj, kiel ekzemplis la uraganon Harvey en Teksaso aŭ kiel la ciklonon en Sankta Marteno dum la jaro 2017 : okazis multaj damaĝoj pro la inundo kaj la vento, kies la rapido estis almenaŭ 300 km/h. Tiel la konsekvenco de tutmonda varmiĝo efikis unue sur la malriĉaj sociklasoj, kiuj ne antaŭvidis ĝin, kiam ĝi detruis iliajn malfortikajn loĝejojn.
Nebory
Nebory estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,46 km².
Historio
Nebory estis alligita al urbo Třinec en la jaro 1980.
Pola minoritato
En Nebory agadas loka asociiĝo de Pola kulture-eduka asocio (PZKO), kiu estis fondita la 7-an de decembro 1947. Ekde la jaro 1954 ĝi aranĝas festivalon "Oszeldówka", rememoriganta figuron de Paweł Oszelda. En la jaro 1985 estis malfermita nove konstruita Domo de PZKO.
Zoltán Schmied
Zoltán Schmied [ŝmid], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schmied Zoltán estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia edzino estis Judit Schell.
Zoltán Schmied naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Schmied maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, dum li partoprternis en la lerneja teatra trupo. Post la maturiĝo li lernis en teatrostudio, inter 1995-2003 li apartenis al malgranda teatro, baldaŭ al Gaja Teatro, inter 2004-2009 al Nacia Teatro (Budapeŝto). Intertempe ekde 1999 li havis ankaŭ filmajn rolojn. Lia edzino naskis dufoje.
Kadov (distrikto Žďár nad Sázavou)
Kadov (Kadau) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĉi tie vivas. Tra Kadov trafluas rivero Fryšávka.
Historio
Municipo Kadov estis fondita en la 2-a duono de la 17-a jarcento kiel laborista kolonio en proksimeco de altforno kaj gisejo fondita fare de František Maxmilián Kratzer.
Platena (II) klorido
Platena (II) klorido aŭ klorido de plateno (II) estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la platena (II) hidroksido kaj klorida acido. Platena (II) klorido estas nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Platena (II) klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al platenatomo. Ĝi konsistas je 1 platenatomo, 2 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Malenovice (apartigilo)
Nomon Malenovice portas pluraj lokoj:
Municipo:
Partoj de municipoj kaj urboj:
Burgoj:
Zadní Zhořec
Zadní Zhořec (Hinter Zhoretz) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĉi tie vivas. La municipo troviĝas 11 kilometrojn nordokcidente de Velké Meziříčí.
Jozo Marević
Jozo Marević, prof. d-ro sc., estis kroata leksikografo, tradukisto, klasika filologo kaj esperantisto. Li naskiĝis la 25-an de aprilo 1940 en Metković (Kroatio) kaj mortis la 11-an de aprilo 2021 en Velika Gorica (Kroatio).
Zadní Zhořec
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1446.
Jozo Marević
Vivo
Post klasika gimnazio en Dubrovnik (Collegium Ragusinum) li diplomiĝis pri la germanaj lingvo kaj literaturo kaj pri la latinaj lingvo kaj literaturo en la Filozofia Fakultato en Zadar. Dum kelkaj jaroj li laboris en baz- kaj mezlernejoj, post kio ĝis la emeritiĝo li laboris ĉe la eldonejo Školska knjiga, gvidante la socian-humanistikan sekcion. Li membris en pluraj asocioj. Li aŭtoris interalie Kroatan-latinan enciklopedian vortaron kaj Latinan-kroatan enciklopedian vortaron. Pro la lasta verko li ankaŭ ricevis premion. Ĝis sia morto li estis inter la redaktoroj de la revuo Zagreba Esperantisto, kaj fine de 2020 aperis la Oklingva Proverbaro, al kiu li kontribuis la materialon el la latina lingvo.
Lia vivoverko tamen estas Oklingva medicina enciklopedia vortaro (latina, angla, esperanta, franca, germana, hispana, itala kaj kroata). Nepre estas akcenti, ke la vortaro faka kaj fundamenta, baza kaj dumviva lernilo, estas skribita ne nur por medicinistoj. Ĝi estas dediĉita al multnombra uzantaro, kiel al medicinistaro, tiel al pacientoj, ĉar la vortaro kunportas vortojn kaj esprimojn el la ĉiutaga medicina uzado. La enhavo estas ege impona: preskaŭ 50 000 medicinaj kaj paramedicinaj kapvortoj, ordigitaj laŭ la latina terminologio.
Malenovice
Malenovice (Malenowice, Malenowitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta sub monto Lysá hora en Beskidoj en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie.
Ĉe la municipo troviĝas skitreniloj kaj skideglitejoj.
Historio
La unua mencio pri la municipo devenas el la jaro 1611.
János Bányai (redaktoro)
János Bányai [jAnoŝ bAnjai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Bányai János estis jugoslavia, serbia hungara redaktoro, kritikisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Liaj nomvariantoj estis (escepte la unuan ĉiuj laŭ la hungarlingve kutima nomordo) Janoš Banjai, Banjai Ivan, liaj pseŭdonimoj estis Szebek Miklós aŭ Tóth Emil.
János Bányai naskiĝis la en Subotica, li mortis la  en Novi Sad.
Biografio
János Bányai apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio, poste en Serbio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo. Li akiris diplomon en Universitato de Novi Sad en 1963, baldaŭ li doktoriĝis en 1974. Li instruis en la universitato inter 1964-1984 kaj ekde 1991. Ekde 1993 li estis katedrestro ĝis la pensiuliĝo, krome li prelegis ankaŭ en Sombor, Szeged kaj Beogrado. Inter 1967-1991 kun interrompoj li estis ankaŭ redaktoro de pluraj eldonejoj. Li ricevis jugoslavian kaj hungarajn premiojn inter 1972-2011.
Domenico Tintoretto
Domenico Robusti, konata ankaŭ kiel Domenico TINTORETTO, (1560 – 17a de majo 1635) estis itala pentristo el Venecio. Li edukiĝis sub tutorado de sia patro, la pli fama pentristo Jakopo Tintoretto.
András Schlanger
András Schlanger [andrAŝ ŝlanger], laŭ hungarlingve kutima nomordo Schlanger András estis hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro, teatrestro.
Domenico Tintoretto
Kariero
Estante 17-jaraĝa, li iĝis membro de la Venecia pentristaro kaj, por pluigi sian trejnadon, li laboris kun sia patro plenumante pentraĵojn en la Doĝo-palaco en Venecio. Domenico poste eklaboris sendepende en la palaco, fokusante sian verkaron al historiaj temoj, kiel kompleksaj aranĝoj de multoblaj figuroj en batalscenoj. Sed laŭlonge de sia vivo, Domenico ankaŭ pentris kelkajn religiajn komisiojn. Kelkaj el liaj famaj altarpecoj estas "Sankta Georgo mortigante la drakon" en San Giorgio Maggiore, Transigo de la korpo de Sankta Marko al Venecio en Scuola de San Marco, Apero de Sankta Marko en la Duka Preĝejo, kaj altarpecoj en Modeno kaj Rimini. Menciindaj estas ankaŭ la murpentraĵoj de Domenico en la Duka Palaco kaj en la Scuola di San Giovanni Evangelista, kaj la Pesto de Venecio en San Francesco della Vigna.
András Schlanger
András Schlanger naskiĝis la  en Budapeŝto.
Internacia flughaveno Mariupol
Internacia flughaveno Mariupol (Міжнародний аеропорт «Маріуполь», Международный аэропорт Мариуполь) (IATA: MPW, ICAO: UKCM) estas la internacia flughaveno en Mariupolo, Donecka provinco, Ukrainio.
András Schlanger
Biografio
András Schlanger akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1984. Lia ĉefinstruisto estis Zsuzsa Simon. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro de Nyíregyháza, kie li estis aktoro kaj reĝisoro, post jaroj arta gvidanto. Ekde 1988 laŭvice li estis membro de Teatro Radnóti, Nacia Teatro (Miskolc), Nova Teatro (Budapeŝto), teatro de Veresegyház. Inter 2015-2016 li estis teatrestro de Teatro de Nyíregyháza. Intertempe li havis ankaŭ filmajn rolojn. Lia edzino naskis dufoje.
Internacia flughaveno Mariupol
Post grandskala rekonstruo en 2003, la kapacito de la flughaveno estas 200 pasaĝeroj je horo. La flughaveno situas 5 km de la urbo.
Statistikoj
Estis neniuj regulaj flugoj ekde 2009, kaj la flughaveno estis fermita la, pro la milito de Donbaso en la regiono.
Záblatí (distrikto Žďár nad Sázavou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1376.
Ruda (distrikto Žďár nad Sázavou)
Ruda (Eisenberg) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĉi tie vivas.
Bílsko (distrikto Strakonice)
Bílsko (Bilsko) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono proksimume 4,5 km nord-nordokcidente de Bavorov kaj 8,5 km okcidente de Vodňany. Vivas ĉi tie.
Ruda (distrikto Žďár nad Sázavou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353.
Bílsko (distrikto Strakonice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Kuřimany
Kuřimany (Kurschiman) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 8 km sudoriente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Herbert Hunger
Herbert HUNGER (naskiĝinta la en Vieno, mortinta samloke la ) estis aŭstria fakulo pri bizanciaj studoj.
Vivo
Hunger studis ĉe la Universitato de Vieno klasikan filologion kaj germanistikon doktoriĝonte en 1936. Post soldatado dum la Dua mondmilito kaj kaptiteco en Sovetio inter 1939 kaj 1947 li eniris la servojn de la Aŭstria Nacia Biblioteko. En 1949 li ekzameniĝis pri bibliotekista scienco. Inter 1956 kaj 1962 li estris la kolektojn de papirusoj. En 1954 li habilitiĝis kaj fariĝis en la 1958-a jaro eksterorda profesoro. Inter 1962 ĝis pensiuliĝo en 1985 li estis orda universitata profesoro kaj la unua katedrestro de la Instituto pri bizanciaj studoj. Li fondis la faman Vienan Skolon ĉi-fakare.
Kuřimany
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1327.
Bílsko (distrikto Strakonice)
Partoj de municipo
Municipo Bílsko konsistas el tri partoj sur tri katastraj teritorioj:
Francaj deputitaj balotoj de 2022
La deputitaj balotoj de Francio en 2022 okazis la kaj  (kelkajn tagojn antaŭe por la eksterlandaj francoj) por renovigi la 577 anojn de la Nacia Asembleo, malsupera ĉambro de la franca Parlamento.
Sergej Ignatov
Sergei IGNATOV (en la rusa Сергей Игнатов) (naskiĝis en 1950 en Chemnitz, Germanio) estas rusa ĵonglisto, konata kiel "La Poeto de Ĵonglado". Liaj plej famaj prezentadoj okazis dum la periodo de 1970-1990, kiam li laboris per ĝis 7 grandaj pilkoj en sia prezentado, kaj 9 en trejnado. Li ofte prezentis 11 ringojn en sia ago, kaj ilin ĵonglis por 22 prenoj en trejnado. Ankaŭ en lia spektaklo estis 5 bastonoj. Ignatov estas rimarkinda pro siaj kvin bastonoj, dum ludo en kiu li ĵetis la bastonojn krucante malantaŭ sia dorso kaj super sia ŝultro dum li iris en cirklo.
Li estas la onklo de la fama ĵonglisto Burt Blague.
Mauriz Schuster
Vivo
Estante filo de fervojinĝeniero li pasigis la junulajn jarojn en Břeclav kaj Vieno. Poste li studis ĉe la Universitato de Vieno jursciencon komence. En 1897 li ŝanĝis la fakultaton, sub la influo de Karl Schenkl kaj ekstudis klasikan filologion; krom ties prelegoj li ankaŭ ĉeestis prezentadojn de la filologoj Hans von Arnim, Theodor Gomperz, Edmund Hauler kaj Friedrich Marx kaj de la arĥeologoj Otto Benndorf, Eugen Bormann kaj Emil Reisch. En 1902 li ekzameniĝis ŝtate por ricevi la instruadrajton gimnazian por la lingvoj helena, latina kaj germana. En majo 1903 li doktoriĝis pri (neniam presita) disertaĵo pri la horaca imito ĉe Sidonius Apollinaris.
Poste li deĵoris en gimnazioj de Wels, Ostrava, Wiener Neustadt kaj Vieno. Paralele daŭris liaj sciencaj laboroj. Inter la 1.9.1924 kaj 31.8.1926 li havis forpermeson de la ministerio pri edukado por dediĉi sin al helpo elfari la korpusegon Thesaurus Linguae Latinae. Li verkis artikolojn por la sesa volumo. En 1930 li habilitiĝis Viene pri klasika filologio kaj faris tie privatdocentece prelegojn, ekde 1935 kiel eksterorda profesoro. En 1937 li retiriĝis de ĉiuj lernejaj taskoj kontinuigonte ĉeuniversitatan agadon ĝis la somera semestro 1945.
Graveco
Schuster ĉefe okupiĝis pri romia poezio de la klasika kaj postklasika epokoj, ĉefe de Katulo, Propercio, Tibulo kaj Plinio la Juna (leteroj). Por la menciitaj poetoj li kreis utilelgajn teksteldonojn kaj tradukojn. Tre furors la plinia leterantologio lia kiun eldonis Reclam. Schuster krome verkis artikolojn por la enciklopedio Paulys Realenzyklopädie der klassischen Altertumswissenschaft (RE). Tamen li estis familiara kun la kompleta latinlingva literaturo de malnova Latino ĝis postrenesanca Latino. Tio bone videblas ĉe la prilaboro de la literaturhistorio de Alfred Kappelmacher (1934) aŭ la multo da porlernantaj eldonoj de romiaj verkistoj. Schuster propagandis por tekstoj el ĉiu ajn epoko de latinlingva literaturo. Kune kun la kolego Emil Gaar li verkis eĉ lernolibrojn (ekz. Liber Latinus, Liber Graecus) kaj gramatikojn kiuj parte uzitis ĝis la 1980-aj jaroj.
Ekstere de la klasika filologaro Schuster furoris pro oldula verko - leksikono pri la malnova viena dialekto (1951). Ĝi taksatas fundamenta eĉ hodiaŭ.
Henryk Jasiczek
Henryk JASICZEK (naskiĝis la 2-an de marto 1919 en Kottingbrunn, mortis la 8-an de decembro 1976 en Český Těšín) - estis pola ĵurnalisto, verkisto, poeto kaj socie-nacia aktivulo en Zaolzie. Konsiderata unu el la plej gravaj polaj verkistoj en Zaolzie post la Dua mondmilito, li estas unu el la plej popularaj poetoj de la regiono.
Vivo
Henryk naskiĝis en Kottingbrunn proksime de Vieno. Sian infanaĝon li pasigis en Oldrzychowice apud Třinec. Ekde 1934 li studis ĝardenadon en Třinec kaj Chrudim. Poste li laboris kiel ĝardenisto en Hradečno apud Kladno. En 1938 li revenis al Zaolzie sed ne povis trovi laborpostenon tie. Ekde marto 1939 li laboris kiel laboristo en la siderurgioj de Třinec.
Dum la dua mondmilito, li okupiĝis pri la pola rezistomovado. Li redaktis la polan subteran gazeton kaj traktis disdonadon. Post la milito, li fariĝis redaktoro de "Głos Ludu" (La Voko de Popolo) ĝis 1957. La verkisto eldonis en revuoj por polaj infanoj en Ĉeĥoslovakio kaj en la kultura kaj literatura gazeto "Zwrot" (Reveno). Jasiczek estis ankaŭ aktiva membro de la Pola kulture-eduka asocio (PZKO), en kiu de 1945 ĝis 1968 li administris la literaturan kaj artan sekcion.
Dum la Praga Printempo, la verkisto subtenis la flugilon de la komunista partio rekomendante reformojn. Lia sinteno kaj publika manifestiĝo de liaj vidpunktoj kaŭzis lian forigon de la publika vivo en majo 1970. Jasiczek pasigis la lastajn jarojn de sia vivo sole, devigita labori en la presejo kiel provleganto. Li mortis en 1976 en malsanulejo en Český Těšín.
En la PPR, informoj pri Henryk Jasiczek estis submetitaj al cenzuro. Lia verkista laboro populariĝis nur en Pollando post 1989.
Tuj post la milito, la poezio de Jasiczek temis pri sociaj aferoj. Poste en sia verko, la verkisto temis ĉefe pri popolaj motivoj kaj aserto de naturo de la regiono en kiu li loĝis. Li dediĉis multajn el siaj poemoj al la beleco de la naturo de Beskidoj. Li verkis en la pola, teŝina dialekto kaj ĉeĥe.
Kantono Bohain-en-Vermandois
La kantono Bohain-en-Vermandois ( canton de Bohain-en-Vermandois) estas franca balotdistrikto en la departemento Aisne kaj en la regiono Hauts-de-France. La kantono konsistas el 31 komunumoj. Ĝi havas entute loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en. Ĝia centraliza oficejo situas en Bohain-en-Vermandois.
Martinice (distrikto Žďár nad Sázavou)
Martinice (Martinitz) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Kantono Bohain-en-Vermandois
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Bohain-en-Vermandois la jenaj 31 francaj komunumoj :
Martinice (distrikto Žďár nad Sázavou)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365.
Kantono Bohain-en-Vermandois
Historio
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. La departementaj konsilantoj estas, eke de tiu baloto, elektataj per duvica plurnoma majoritata balotsistemo.
La elektantoj de ĉiu kantono elektas du membrojn de malsama sekso, kiuj prezentas sin kiel binomon. La departementaj konsilantoj estas elektitaj por sesjara mandato.
En la departemento Aisne, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 42 al 21. La nuna kantono Bohain-en-Vermandois estis kreita per aldono de komunumoj de la eksaj kantonoj Catelet (18 komunumoj). La kantono plene situas ene de la arondismento Saint-Quentin.
Dezső Zrumeczky
Dezső Zrumeczky [deĵO zrumecki], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Zrumeczky Dezső András Kálmán estis hungara arkitekto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis kistapolcsányi, zrumovai kaj csácai [kiŝtapolĉAnji, ĉAcai], lia familia nomvarianto estis Zrumetzky.
Dezső Zrumeczky naskiĝis la en Inárcs, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Zrumeczky maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto, poste li akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1907. Dum la studentaj jaroj li konatiĝis kun Károly Kós, kun kiu li ofte laboris kune. Dum la 1-a mondmilito li estis oficiro, sed li malsaniĝis kaj mortis jam en Budapeŝto. Li postlasis edzinon kun ido.
(96487) 1998 JU1
(96487) 1998 JU1 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakala (Havajo, Usono).
Mario Guiducci
Mario GUIDUCCI (Florenco, 18a de marto 1583 - Florenco, 5a de novembro 1646) estis itala saĝulo, advokato kaj verkisto. Amiko kaj kolego de Galilejo, li kunlaboris kun li en la Discorso delle Comete en 1618.
Polemiko
La argumentoj kaj konkludoj de Orazio Grassi, profesoro de matematiko en la Jezuita Collegio Romano ekis kiel disputo pri la naturo de kometoj; tiuj estis kritikitaj en posta teksto, nome Discorso delle Comete, publikigita sub la nomo de unu el la lernantoj de Galileo, nome florenca advokato nomita Mario Guiducci, kvankam la teksto mem estis amplekse verkita de Galileo mem. Galileo kaj Guiducci ne proponis propran definitivan teorion pri la naturo de kometoj, kvankam ili ja prezentis kelkajn provizorajn supozojn kiuj nun estas komprenataj kiel eraraj. (La ĝusta alproksimiĝo al la studo de kometoj estis jam proponita en la epoko fare de Tycho Brahe.) En sia malferma ĉapitro, la Discorso de Galileo kaj Guiducci sentiale insultis la Jezuiton Christoph Scheiner, kaj ankaŭ aliaj variaj malĝentilaj rimarkoj pri la profesoroj de la Collegio Romano estis disaj tra la tuta verko.
Mionší
Mionší estas nacia naturrezervejo en Ĉeĥio etendiĝanta en distrikto Frýdek-Místek, protektata ampleksan praarbaron de koniferaj kaj foliaj arboj. La areo de rezervejo estas 169,7 hektaroj, per kio Mionší enviciĝas inter la plej grandajn praarbarojn en Ĉeĥio.
Situo
Mionší etendiĝas en PPR Beskidoj proksimume unu kilometro oriente de municipo Horní Lomná. La supermara alteco de la rezervejo estas 720 ĝis 949 metroj – la plej alta punkto estas monto Úplaz. Krom tio en la teritorion de la praarbaro situas ankaŭ montopintoj de montoj Velká Polana kaj Mionší vrch. La nordan kaj la okcidentan randojn de la rezervejo en distanco proksimume 0,5 až 1 km ĉirkaŭfluigas rivereto Lomná. En la rezervejon mem estas eniro malpermesita, aliro al ĝi estas helpe de instrua pado establita en la jaro 2005, kiu komencas norde de la praarbaro sur bordo de Lomná.
Alirebleco
La teritorio de la praarbaro ne estas alirebla por publiko. En la spacon ĝis la limo de la nacia naturrezervejo kondukas markita instrua pado de informcentro nomata Matyščina louka en Dolní Lomná. Eniri en tiun ĉi padon, kio estas pagita, eblas nur kun kondukisto, nome ekde la 1-a de junio ĝis la 15-a de septembro nur dum semajnfinoj ĉiam je la 9-a kaj 30 minutoj kaj je la 13-a horo.
Fungoj
Praarbaro Mionší estas signifa ankaŭ kiel mikologia loko, precipe se temas pri tre ofta apero de diversaj specioj de fungoj kaj lignovoraj fungoj, kiel estas fomes fomentarius, hypholoma fasciculare, ostrofungo, ustulina deusta, gloeophyllum odoratum, kaj pluaj. En la jaro 1961 estis en praarbaro Mionší trovita ĝis nun la plej granda sporokarpo de ganoderma applanatum kun dimensioj 180 x 80 x 60 cm kaj pezo 96 kg. La trovaĵo estis metita kiel eksponaĵo en Silezia muzeo en Opava.
Mionší en fotografio
Praarbaro Mionší aperas en verkoj de antaŭaj fotografistoj, kiel estas: Josef Sudek, Rudolf Janda, Herbert Thiel, Jan Byrtus, Roman Burda, Vladimír Bichler kaj Petr Helbich. Kiel la unua fotografisto en la 1930-aj jaroj malkovris la sorĉon de praarbaro Mionší por publiko Rudolf Janda.
Jackie Mittoo
Donat Roy Mittoo (3a de Marto 1948 – 16a de Decembro 1990), pli bone konata kiel Jackie Mittoo, estis jamajk-kanada klavaristo, kantoverkisto kaj muzika direktoro. Li estis membro de The Skatalites kaj muzika direktoro de la registromarko Studio One.
En la 1960-aj jaroj, li estis membro de The Skatalites, The Sheiks, The Soul Brothers, The Soul Vendors kaj Sound Dimension. La komponoj de Mittoo en tiu periodo estis "Darker Shade of Black", "Feel Like Jumping", kaj "Baby Why". Li ludis kun Lloyd "Matador" Daley en 1968 kaj 1969.
Meze de la 1970-aj jaroj, li elmigris al Toronto, Ontario, Kanado. Tie li registris tri albumojn, Wishbone (Summus), Reggae Magic (CTL) kaj Let's Put It All Together (CTL). En 1970, lia kanto "Peanie Wallie" estis rekompnita en kanto nomita "Duppy Conqueror" kaj registrita de The Wailers. La kanto de Mittoo nome "Wishbone" estis sukceso en 1971.
En la 1980s-aj jaroj, li ofte laboris kun Sugar Minott. En 1985, li veturis al Ganao kun la brita bando Musical Youth, kaj tie li registris kantojn kiuj poste estis publikigitaj en la albumo Jackie Mittoo in Africa.
Eugène Ysaÿe
Eugène Ysaÿe (la 16an‏ de julio 1858 - la 12-an de majo 1931) estis belga violonisto kaj komponisto.
Vivo
Ysaÿe estis naskita en Lieĝo, Belgio, kaj komencis preni violonlecionojn kun sia patro, kaj poste kun Joseph Massar, Henryk Wieniawski kaj Henri Vieuxtemps.
Dum lia posteno kiel profesoro ĉe la Konservatorio, Ysaÿe daŭre iris sur koncertturneojn ĉie tra Eŭropo, Rusio kaj Usono. Malgraŭ sanproblemoj, precipe la kondiĉo de liaj manoj (verŝajne kaŭzita de diabeto), Ysaÿe estis ĉe lia plej bona dum ludado, kaj multaj bonkonataj komponistoj tie dediĉis kelkajn el iliaj plej bonaj verkoj al li. Tiuj komponistoj inkluzivis Claude Debussy, Camille Saint-Saëns, César Franck kaj Ernest Chausson.
Ĉar liaj fizikaj malsanoj pliiĝis kaj limigis liajn agadojn, Ysaÿe turniĝis pli kaj pli al instruado kaj al sia frua amo, komponado. Inter la plej famaj el liaj verkoj estas ses sonatoj por neakompanata violono, Opus 27, kiun li dediĉis al virtuozaj violonistoj, inkluzive de Josef Szigeti, Jacques Thibault, Fritz Kreisler kaj aliaj. Sonato sen akompano por violonĉelo, opus 28, sonato por du violonoj, ok poemoj por diversaj solistoj (unu aŭ du violonoj, violono kaj violonĉelo, arĉa kvarteto) kaj orkestro: elegia poemo, poemo de ekstazo, vintra kanto, nokta poemo ktp., aŭ eĉ por arĉa orkestro sen kontrabasoj (malkovrenda poemo), 2 arĉtriopoj, kvinopo, kaj unu opero en la valona : "Pier li Houyeu", verkita je la fino de lia vivo.
Kiel prezentisto, Ysaÿe estis alloga kaj tre originala violonisto. Pau Casals asertis ke li neniam aŭdis violoniston ludi puran kaj precizan muzikon antaŭ ol Ysaÿe kaj Károly Flesch priskribis lin kiel "la plej imponan kaj individuan violoniston kiun mi iam aŭdis."
Ysaÿe havis grandan kaj flekseblan sonon, kiun influis vasta gamo de vibratonuancoj, komencante de tute sen vibrato ĝis tre forta vibrato. Pri tio li diris: "Vi ne ĉiam devas vibri per vibrato, sed vi ĉiam devas vibri." Kvankam, kiel multaj el liaj samtempuloj, li uzis portamento pli ofte ol modernaj muzikistoj, li faris tion kun diskreteco kaj gusto kaj neniam kiel pure teknika helpo. Lia modus operandi estis, laŭ li: "neniu rimedo kiu ne celas servi emocino, poezion, koron."
La plej karakteriza trajto de la interpretoj de Ysaÿe estis, eble, lia lerta robato. "Kiam li ŝtelis tempon de unu noto, li resendis ĝin fidele en kvar taktoj," la dirigento Sir Henry Wood diris pri li, tiel permesante al lia akompananto konservi striktan ritmon apud lia libera cantilena. Tia rubato konvenas al la priskribo de la rubato de Frédéric Chopin, sed el ĉiuj fruaj prezentoj registritaj, nur la ludado de Ysaÿe fidele ekzempligas ĝin.
Ysaÿe kiel artisto ne estis same bona kaj sperta laŭ la mezuro de la tuta repertuaro; Kvankam li estis tre aprezita por liaj interpretoj de Bach kaj Beethoven, li estis ĉe sia plej bona en la verkoj de pli modernaj komponistoj, tiuj de la malfrua romantika periodo kaj de la frua moderna periodo. Max Bruch, Camille Saint-Saëns kaj César Franck, precipe, konsideris lin la plej bonega en iliaj interpretoj, kaj en la verkoj de tiuj kaj similaj komponistoj li estis sendube unua kaj ĉefe. Lia tekniko estis nekredeble brila kaj polurita, sed li neniam uzis ĝin sen muzika celo en menso. En ĉi tiu signifo, li povas esti vidita kiel la unua el la modernaj violonistoj, kies tekniko estas liberigita de la kaŝpasejoj kaj interspacoj de artistoj kiuj antaŭis ilin, sed ne estas celo en si mem, sed prefere servas la muzikon prezentitan en ĝi.
En 1931 fine venkis lin diabeto. Post kiam la akumula difekto necesigis la amputon de lia maldekstra gambo, Eugène Ysaÿe mortis kaj estis entombigita en Bruselo.
Elizabeth reĝino de la Belgoj fondis internacian violonkonkurson en Bruselo en lia nomo, en 1937. La unua gajninto de ĉi tiu konkurso estis David Ojstraĥ.
Elektita diskografio
[Released on CD, Sony Classical MHK 62337, 1996]
Hajany (distrikto Strakonice)
Hajany estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono. Ĝi situas proksimume 4 km nordokcidente de Blatná apud ŝoseo direkte al Lnáře kaj Kocelovice. Vivas ĉi tie. La plej proksimaj ĉirkaŭaj vilaĝoj estas Chlum, Tchořovice, Kocelovice kaj Lnáře.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Ekde la jaro 1558 Hajany apartenis al Blatná, kies konsisto ĝi estis ĝis la jaro 1993.
La 1-an de januaro 1994 Hajany memstariĝis.
Jarcentŝanĝo
Jarcentŝanĝo aŭ centjara turniĝo estas termino por indiki transiron de iu jarcento al la sekva. La termino priskribas nedifinitan tempodaŭron, kiu povas etendiĝi dum la fina periodo de unu jarcento, la komenco de la venonta jarcento, aŭ periodo kiu etendiĝas de la fino de unu jarcento ĝis la komenco de la sekva jarcento. Tio estas, se la frazo estas uzata en la 19-a-jarcenta turnopunkto ĝi rilatas al dato ĉirkaŭ la jaro 1800 (povas esti de 1781 ĝis 1820 kun etaj devioj al ambaŭ flankoj rezultantaj de historiaj okazaĵoj).
Tiel la turno de la 18-a jarcento estas la jaroj de 1681 ĝis 1720; la turno de la 19-a jarcento de 1781 ĝis 1820; la turno de la 20-a jarcento de 1881 ĝis la komenco de la unua mondmilito en 1914 (aŭ ĝis la fino de tiu milito / Oktobra Revolucio en 1917); kaj la turno de la 21-a jarcento de 1981 ĝis 2020 (verŝajne la Kronvirusa pandemio de 2019-2021). Elstare, tiu periodo de 1980 ĝis 2020 ankaŭ estas nomita la Jarmilŝanĝiĝo, kiel ankaŭ la periodo inter 981 kaj 1020 estas same nomita. Kiam oni volas esti preciza, la periodo de la transiro al la 21-a jarcento estas nomata "turno de la tria jarmilo". Kiam oni ne rilatas al specifa jarcento, la referenco estas kutime al la turno de la 20-a jarcento aŭ en sia franca nomo Fin de siècle.
Frederick Russell Burnham
Frederick Russell Burnham (naskiĝis la 11-an de majo 1861, mortis la 1-an de septembro 1947) estis usona armea teren-esploristo kaj mondvojaĝanta aventuristo. Li estas konata pro sia servo al la Brita Kompanio de Sudafriko kaj al la Brita Armeo en kolonia Afriko, kaj por instruado al "arbaraj spertoj", do ĉasado, fiŝkaptado, kaj tendumado al Robert Baden-Powell en Rodezio. Li helpis inspiri la fondadon de la internacia Skolta Movado.
Štěchovice (apartigilo)
Nomon Štěchovice portas pluraj municipoj:
Frederick Russell Burnham
Burnham naskiĝis en Dakota rezervejo en Minesoto, kie li lernis la vojojn de usonaj indianoj kiel knabo. En la aĝo de 14 jaroj, li laboris en Kalifornio, kie li ankaŭ lernis teren-esploradon de iuj el la lastaj el la frontuloj de sudokcidenta Usono. Burnham havis malmultan formalan edukadon, neniam finante mezlernejon. Post translokiĝo al la Arizona Teritorio en la fruaj 1880-aj jaroj, li estis kaptita en loka milito inter familioj de bovaj kaj ŝafaj bredistoj. Li eskapis kaj poste laboris kiel civila spuristo por la usona armeo en la apaĉaj militoj. Sentante la bezonon de novaj aventuroj, Burnham prenis sian familion al suda Afriko en 1893, vidante la projekton de Cecil Rhodes pri fervojo de Kaburbo ĝis Kairo kiel la sekva aventuro.
Burnham distingis sin en pluraj bataloj en Rodezio kaj Sud-Afriko. Malgraŭ lia usona civitaneco, lia milita titolo estis brita kaj lia rango de ĉefskolto estis formale donita al li de reĝo Eduardo la 7-a. Li amikiĝis kun Robert Baden-Powell dum la Dua Milito de Matabeloj en Rodezio, instruante al li subĉielajn kapablojn kaj inspirante lin al tio, kio poste fariĝos konata kiel Skoltismo. Burnham revenis al Usono, kie li okupiĝis pri klopodoj pri nacia defendo, komerco, nafto, konservado kaj la Knabaj Skoltoj de Ameriko.
Ferenc Kardos
Ferenc Kardos [kardoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kardos Ferenc estis hungara reĝisoro, filma produktoro, scenaristo, filmomuntisto, altlerneja instruisto.
Ferenc Kardos naskiĝis la  en Galanta, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Kardos apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1961. Lia ĉefinstruisto estis Félix Máriássy. Post la diplomo li eklaboris en la filma produktejo, komence li estis helporeĝisoro, poste reĝisoro. Ekde 1976 li estis studiestro pri filmoj. Li ricevis premiojn en 1980 kaj 1990.
Štěchovice (distrikto Strakonice)
Štěchovice estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 10 km okcidente de Strakonice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/172 (Katovice–Strašín). Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1408.
All My Children
Ĉiuj Miaj Infanoj (angla : All My Children) estis sapopero de la usona televida reto ABC kiu unue estis elsendita la 5-an de januaro 1970. La serio rakontas la historion de la loĝantoj de fikcia burĝa urbo nomita "Pine Valley" situanta en Pensilvanio.
En pluraj kazoj, la serio estis avangarda tiam kiam temas pri traktado de temoj kiuj estis tabuo en la usona distra industrio. En 1983 ĝi estis la unua sapopero se temas pri malkaŝe trakti samseksemon kaj prezenti lesban rolulon, kaj en 1987 ĝi estis inter la unuaj se temas pri trakti aidoson kaj la sintenon de socio al infektitoj kaj pacientoj.
La serio estis saltotabulo por kelkaj el siaj partoprenantaj aktoroj, gviditaj fare de Sarah Michelle Gellar kiu rolis kiel Kendall Hart, kaj tiam ĉefrolis en la serio Buffy the Vampire Slayer. Jesse McCartney, kiu aktoris en la serio de 1998 ĝis 2001, kaj pro sia rolo gajnis du Premiojn Emmy. Shannon Kane ankaŭ aktoris en la serio. Unu el la ikonecaj roluloj de la serio estas Erica Kane, rolita fare de Susan Lucci dum 41 jaroj, de 1970 ĝis la nuligo de la serio en 2011.
En April 2013, kaj All My Children kaj kromverka sapopero nomata One Life to Live revenis por dissendi novajn epizodojn post kiam la firmao PROSPECT PARK aĉetis la rajtojn kaj historion de la sapoperoj de ABC kaj komencis dissendi novajn epizodojn tra iTune'oj kaj Hulu en Usono. La elsendoj de la serio finiĝis la 2-an de septembro 2013.
Thoothukudi
Thoothukudi (தூத்துக்குடி) pli frue konata ankaŭ Tuticorin estas marhavena kaj universitata urbego, ankaŭ katolika diocezo en Distrikto Thoothukudi (kie ĝi estas la distrikta sidejo), en subŝtato Tamilnado en sudorienta Barato. Ĝi estas la mara enirejo de Tamilnado.
Geografio
Thoothukudi situas laŭ Bengala Golfo en averaĝa alteco de 8 metrojn en suda parto de la lando (same de la subŝtato). Tirunelveli troviĝas 71, Maduraj 99, Nagerkoil 133, Thiruvananthapuram (kun okcidenta marbordo) 151, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 495, Mumbajo 1250, Kolkato 1849, tutlanda ĉefurbo Delhio 2180 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2011 Thoothukudi havis da loĝantoj.
Historio
La praa urbo de Korkai (la moderna Tuticorin) estis centro de mara komerco kaj perlobredado dum pli ol 2000 jaroj, tiutempe ekzemple estis komerca rilato kun la Romia Imperio. Thoothukudi apartenis al la portugaloj ekde 1548, poste al la nederlandanoj (1658), fine al la britoj inter 1825-1947. La havenurbo ricevis municipan statuson en 1866. Libereclukto okazis jam en la frua 20-a jarcento.
Ekonomio
Ekonomio de Thoothukudi konsistas el saloproduktado, fiŝkaptado, agrikulturo, karboenergia centralo, bankado, ŝipkonstruado, komerco kaj turismo.