cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sudtirola Muzeo pri Arkeologio
La  Sudtirola Muzeo de Arkeologio (germane: Südtiroler Archäologiemuseum; itale: Museo archeologico dell'Alto Adige) estas faka muzeo en la urbo Bolzano, la ĉefurbo de Sudtirolo (norda Italio). Ĝi estas la hejmo de la mumio nomata Ötzi.
La muzeo situas en bankkonstruaĵo de la 19-a jarcenta kaj kovras la historion kaj arkeologion de la suda alpa regiono de la Paleolitiko kaj Mezolitiko (15.000 a.K.) ĝis la periodo de la elorienteŭropaj popolmigradoj (800 p.K.).
La muzeo estis specife establita en 1998 por enhavi "Ötzi", bone konservitan naturan mumion de viro de proksimume 3300 a.K. (antaŭ 53 jarcentoj). Ĝi estas la plej maljuna natura homa mumio de la mondo kaj ofertis senprecedencan vidon de la eŭropa kulturo en la kuproepoko. La plej malnova kompleta kuprepoka hakilo de la mondo estis trovita inter lia ampleksa ekipaĵo kiu ankaŭ konsistis el sufiĉe kompleksa ilaro por ekflamigi fajron, sagujo ŝarĝita per dek du sagoj, vestaĵoj kaj siliktranĉilo kompleta kun ĝia ingo.
Simfonia Eduka Fondaĵo
La Simfonia Eduka Fondaĵo (Sinfonia Educational Foundation) estas la filantropia filio de la Phi Mu Alpha Sinfonia muzika frataro.
Misio
La misio de la Simfonia Eduka Fondaĵo estas riĉigi la vivojn de kolegiaj Simfonianoj kaj akceli muzikon en Usono per helpi lernitecon, instruadon, kaj la evoluo de gvidanteco kaj noblaj idealoj inter venontaj generacioj de muzikistoj kaj subtenantoj de muziko en Usono.
La misio estas plenumata per jene:
Historio
La SEF komencis en 1954 kiel la ’’Sinfonia Foundation’’. Dum ĝia unua kvindek jaroj, la SEF ŝanĝis ĝian direkton kelkfoje. Ofte, la misio de la SEF estis pli orientiĝata al akceli muzikon en Usono, usonajn artistojn, kaj usonajn muzikajn profesiulojn. En la 21-a jarcento, la misio de la SEF estas evoluanta pli orientiĝata al la evoluo de la povoj gvidantaj de la membroj kolegiaj de la frataro Phi Mu Alpha Sinfonia. En 2003, la fondaĵo ŝanĝis ĝian nomon en la Simfonia Eduka Fondaĵo por liniigi pli proksime la nomon kun ĝia misio.
En 2006, la Direkcio de Kuratoroj dungis la unua Direktanto de Evoluo por kreskigi la dotecon de la fondaĵo kaj disetendi ĝiajn programojn.
Ĝardenoj de Herrenhausen
Laĝardenoj de Herrenhausen aŭ Herrenhäuser Gärten en la germana urbo Hanovro konsistas el Granda ĝardeno, montara ĝardeno (Berggarten), la Georga ĝardeno (Georgengarten) kaj la velfa ĝardeno (Welfengarten).
La Granda ĝardeno  en Herrenhausen, urboparto de Hanovro em Germanujo estas unu el la plej famaj barokĝardenoj en Eŭropo. Ĝi estas la historia kerno de la ĝardenoj de Herrenhausen. La montara ĝardeno (Bergarten evoluiĝis de legomĝardeno al Botanika ĝardeno. La iama plantdomo kun pluvarbaro hodiaŭ estas akvario. La Georga ĝardeno (Georgengarten) situas oriente de la Granda ĝardeno. Ĝi kaj la velfa ĝardeno (Welfengarten) estas ĝardenoj en la stilo de la anglaj peizaĝĝardenoj.
Historio
Hodiaŭ en la ĝardeno troviĝas i.a. artaĵoj de la artistino Niki de Saint Phalle.
Montara ĝardeno
Ĝi estas unu el la plej maljuna el la botanikaj ĝardenoj en Germanujo. Hodiaŭ tie kreskas i.a. ĉ. 11000 orkideoj.
(11994) 1995 YP
(11994) 1995 YP estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Ŝm-duobligo
La ŝm-duobligo ( shm-reduplication) estas formo de la duobligo en la angla lingvo, ĉe kiu la origina vorto estas ripetata, ortografie komenciĝanta per antaŭmetatia shm- (prononco: 'ŝm' [ʃm]), kiu kelkfoje ankaŭ estas skribata schm-. La konstruo estas ĝenerale uzata, por esprimi ironion, mokon aŭ skeptikecon rilate al la priparolata objekto. Ekzemple:
La konstruo ŝajnas diveni el la Jida kaj estis poste transigata de parolantoj de la Jida en la anglan, antaŭ ĉio la amerikan anglan de la urboj en la nordoriento de Usono. Nuntempe ĝi ankaŭ estas uzata kaj komprenata de multaj parolantoj, kiuj mem ne parolas la Jidan.
Phi Mu Alpha Sinfonia
Phi Mu Alpha (ΦΜΑ) Sinfonia [faɪ mju ˈælfə sɪnˈfoʊniə] estas usona kolegia socia frataro por viroj, kiuj havas interesojn pri muziko. La frataro ankaŭ estas nomata Phi Mu Alpha, Sinfonia, aŭ la Simfonia, kaj ĝiaj membroj estas nomataj Simfonianoj (angle Sinfonians). La frataro aktuale havas 224 funkciantajn sekciojn (angle: chapter), 17 koloniojn kaj 15 regionajn ekslernantulajn asociojn en tuta Usono. Al Phi Mu Alpha Sinfonia estas inicitaj pli ol 150 000 viroj depost ĝia fondo en 1898, tial ĝi estas la plej granda kaj plej malnova sekreta societo de muziko. Phi Mu Alpha Sinfonia funkcias sendepende de la ĉefaj gvidaj koncilioj por kolegiaj frataroj kia la nordamerika interfratara koncilio, kvankam ĝi estas membro de alia interfrataraj organizoj kiaj la asocio de frataraj konsilantoj, la asocio de kolegiaj frataraj editoroj, kaj la nacia interfratara muzika koncilio. Ekde 1970, ĝia centro estas ĉe Lyrecrest, bieno en la norda periferio de Evansville en Indianao.
Historio
Phi Mu Alpha Sinfonia estis fondita kiel la "Simfonia Klubo" je la 6-a de oktobro 1898 de Ossian Everett Mills kaj dek tri lernantoj de la Novanglia Konservatorio de l' Muziko en Bostono (Masaĉuseco). Tradicie, la origino de la nomo "Simfonia" estas atribuata al George Whitefield Chadwick, kiu estis la direktanto de la Novanglia Konservatorio de Muziko kaj la dua honora membro post Ossian Mills. Chadwick proponis la nomon laŭ klubo, de kiu li estis membro en Lepsiko (Germanio).
Phi Mu Alpha Sinfonia iĝis nacia frataro en 6-a de oktobro 1900 per la inico de aro de viroj de la Broad-Strata Konservatorio de Muziko en Filadelfio (Pensilvanio). Sub la gvido de Percy Jewett Burrell (sesa plej supera prezidanto, 1907–1914), kies skribaĵoj kaj paroladoj daŭras esti influaj por instrui simfonianajn idealojn ĝis nun, la frataro kreskis.
Sinfonia iĝis profesia frataro en 1970. Kiam la Usona Kongreso akceptis la 9-an titolon de la instruadaj amendoj de 1972, Phi Mu Alpha Sinfonia komencas permesi, ke virinoj havu membrecon (ĉar 9-a titolo devigis ĉian profesian organizon fari tio). Ĉirkaŭ 250 virinoj estis inicitaj dum ĉi tiu tempodaŭro, ĝis 1985, kiam Sinfonia reiris esti socia frataro, limigi membrecon je viroj denove. Malgraŭ ne esti profesia frataro depost 1985, la frataro estis membro de la Asocio de Profesiaj Frataroj ĝis 2007.
Celo
La cela deklaro de la frataro, nomita The Object, estas jena:
La celo de la frataro estis akceptita komence de 1901 kaj evoluis kun la frataro. Kredeble la versio plej simila al la hodiaŭa celo estis uzato dum la 1960-aj jaroj:
En la unuaj 1970-aj jaroj, kiam Sinfonia iĝis profesia frataro, la celo estis reskribata ankoraŭfoje por emfazi profesiecon kaj instruadon de muzikon:
Pli malfrue, versio, kiu estis simila al la kvar celoj, estis uzata, sed Sinfonia aldonis kvinan celon pri profesieco. La Kvin Celoj estis uzataj eĉ post kiam Sinfonia ĉesis esti profesia frataro, ĝis 2003 dum la Simfonia Nacia Kunvencio en Vaŝingtono, kiam la origina celo de 1901 estis restaŭrita.
Nacia filantropio
La nacia filantropa fondaĵo de Phi Mu Alpha Sinfonia estas la Mills Music Mission (esperante Muzika Misio de Mills). Kreita en 1998, ĝi estis inspirata de agado, kiu originis de la fondinto de la frataro, Ossian Everett Mills, en la malfrua 19-a jarcento. Mills estis la organizinto de la Paska Kanto kaj Flora Misio en Bostono, en kiu muzikistoj kaj helpantoj de Bostonaj malsanulejoj kantadis, ludadis muzikon, kaj donadis recitojn dum Kristnasko kaj Pasko. En 2003, la Mills Music Mission estis akceptita kiel la oficala nacia filantropa fondaĵo de Phi Mu Alpha Sinfonia. Ĉi tiu projecto estas malofta inter frataraj filantropaj asocioj, ĉar anstataŭ kolekti monon por asisti elektitan karitatan organizaĵon, la frataro uzas la unikajn talentojn kaj interesojn de siaj membroj por interagi persone kun senhavuloj.
Engaĝiĝo de ekslernantoj
Komuna parolturno aŭdanta tra la frataro estas "Once a Sinfonian, Always a Sinfonian!" ("Unufoje Sinfoniano, ĉiam Sinfoniano!"). Membreco en la frataro estas intencita esti dumviva sindevontigo, malsame de alia kolegiaj organizoj, en kiu ceremonia membreco ĉesas post kiam membro foriras la universitaton. La frataro estas provanta kreskigi multe engaĝiĝon de ĝia ekslernantaj membroj. Regionaj ekslernantulaj asocioj, unue organizitaj en 1996 kaj dissemitaj tra Usono, provizas facilajn metodojn por ekslernantoj kunveni kaj akceli la idealojn kaj celojn de la frataro. Tiaj grupoj estas aktivaj en Atlanta (Georgio); Centra Florido; Centra Ohio; Dalaso (Teksaso); Hjustono (Teksaso); Novjorko (Nov-Jorkio); Filadelfio (Pensilvanio); Sankta-Luizo (Mizurio); Tulso (Oklahomo); kaj Vaŝingtono. Ekslernantoj povas esti engaĝataj laŭ aliaj metodoj. Ili povas partopreni en eventoj de regionaj kolegiaj sekcioj, kaj povas volonti en gvidaj oficoj kaj membrecoj en komitatoj. Ili estas instigataj ke ili helpu la frataron finance per kontribui al la Sinfonia Eduka Fondaĵo.
Sinfonia Eduka Fondaĵo
La Sinfonia Eduka Fondaĵo estas la filantropia filio de Phi Mu Alpha Sinfonia. Ĝi estis fondinta kiel la "Sinfonia Foundation" en 1954 kun la celo akceli muzikon kiel kaj arton kaj profesion. Ĝi estis reorganizita en 2004 por pli modeli sin laŭ la edukaj fondaĵoj de aliaj grandaj frataroj. La fondaĵo ebligas ke la frataro havu liberigon de impostoj, kio ebligas ke la frataro akceptu imposto-dekalkuleblajn donacojn, kiujn la frataro povas uzi por akceli la edukajn programojn de la frataro kaj ankaŭ por doni stipendiojn, helpon por vojaĝi al naciaj frataraj eventoj, esplorajn stipendiojn, kaj stipendiojn por studi eksterlande. Sekve, la Sinfonia Eduka Fondaĵo akcelas la filozofion de la frataro, ke muzikaj viroj iĝas viroj de altaj idealoj kaj aspiroj, kiuj do eliros al la mondo kiel subtenantoj de muziko en siaj ĉiutagaj vivoj.
Distingeblaj Sinfonianoj
Aĝante pli ol jarcenton, Phi Mu Alpha Sinfonia estas iniciginta multajn virojn, inkluzive de viroj, kiu estas atingintaj rimarkindecon en muziko, televido, filmo, scienco kaj literaturo. Iuj estas Fred Rogers, John Philip Sousa, Duke Ellington, Krzysztof Penderecki, Arnold Schönberg, Percy Grainger, Andrew Carnegie, George Whitefield Chadwick, Enrico Caruso, Jan Kubelík, Luciano Pavarotti kaj Aaron Copland.
Sekcioj (chapters)
Phi Mu Alpha Sinfonia havas 224 aktivajn sekciojn kaj 15 koloniojn tra Usono. Sekcio Alfa je la origina Novanglia Konservatorio de l' Muziko estis aktiva de 1898 al 1977. Ĝi reaktivigis sin en 1991, sed ĝi malaktiviĝis en 1995. Sekcio Delta je la Ithaca College en Itako (Nov-Jorkio), estis ĉartita en la 28-a de januaro 1901, kaj estas la plej malnova sekcio en la frataro, kiu ne malaktiviĝas.
Sekcioj de la frataro partoprenas en multaj agadoj, kiuj emfazas fratecon, servadon kaj muzikan koncertadon. Sekcioj alportas muzikon en la komunumon per la Mills Music Mission, patronas koncertojn de usona muziko, havigas muzikajn ensemblojn, instigas novajn komponaĵojn, alportas distingindajn muzikistojn en la lernejojn kaj partoprenas en aliaj agadoj.
József Demian
DEMIAN József estas rumania hungara, aŭtralia film- kaj teatra reĝisoro, kameristo. Li naskiĝis en Oradea la 26-an de majo 1941. Li estas la edzo de ĵurnalistino, muzikistino Erika Józsa.
(19049) 1105 T-1
(19049) 1105 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
József Demian
Biografio
József Demian diplomitiĝis en 1969 en Bukareŝto pri reĝisorado. De 1968 ĝis 1985 li estis reĝisro, kameristo, inter 1974-1976 instruisto en la aktora altlernejo de Bukareŝto. De 1985 li vivas en Aŭstralio. Inter 1988 kaj 1995 li estis katedrestro de Filmarta Altlernejo de Aŭstralio, inter 1994-1996 reĝisoro, kameristo de la hungara tv de Sidney. Li ricevis plurajn premiojn kiel reĝisoro kaj kameristo.
Provinco Aydın
Aydın estas provinco de Turkio. Ĝi situas en la Egea regiono de la lando. La provinca ĉefurbo same nomiĝas Aydın. Parto de la provinco interalie ankaŭ estas la urbo Didim, apud kiu situas la ruinoj de la antikva urbo Didima. Inter pliaj urboj de la provinco aparte menciindas Bozdoğan, Buharkent, Çine, Didim, Germencik, Güzelçamlı, İncirliova, Karacasu, Karpuzlu, Koçarlı, Kuyucak, Kuşadası, Köşk, Nazilli, Sultanhisar, Söke kaj Yenipazar.
1383 Limburgia
1383 Limburgia estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nederlanda astronomo Hendrik van Gent, elde la Suda Stacio de la Observatorio de Leiden en Johanesburgo.
Kantono Washington (Nov-Jorkio)
Kantono Washington aŭ plene esperantlingve kantono Vaŝingtono (Washington County) estas kantono de Usono en la subŝtato Novjorkio. La administra centro estas la urbo Fort Edward. La kantono estis fondita la. Kiel ĉiuj samnomaj kantonoj de Usono ĝi estas nomata laŭ George Washington, aŭ laŭ PIV esperantigite Georgo Vaŝingtono, la unua prezidanto de Usono (1789–1797).
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Blua preĝejo (Bratislavo)
Preĝejo Blua aŭ preĝejo de Elizabeto de Hungario estas romkatolika kirko en Slovakio, en Bratislavo.
Historio
En la tiama urbo Pozsony apartenanta al Hungara reĝlando komence de la 20-a jarcento oni konstruis domojn en la orienta urborando. Jen tiu impona preĝejo fare de Ödön Lechner estis konstruita en tiu urboparto inter 1909-1911. Ĝi iĝis unu el la plej impona konstruaĵo de la hungara secesia stilo. Ĝi estis dediĉita ankaŭ al Elizabeto de Aŭstrio-Hungario, tial interne pri la reĝino oni metis reliefon, kiun en 1921 la slovakoj forigis kaj metis en la paroĥon.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola havanta po 1 cilindran turon kaj navon. Inter la turoj estas la ĉefenirejo. Ekstere oni konstruis ornamaĵojn pri hungaraj motivoj. Ceramikoj de Vilmos Zsolnay donas bluon al la konstruaĵo. Super la ĉefenirejo estas videbla mozaiko pri Elizabeto de Hungario. Interne ĉe la enirejo 2 memortabuloj troviĝas pri Francisko Jozefo la 1-a (Aŭstrio) kaj Pio la 10-a. La ĉefaltara bildo prezentas Elizabeton de Hungario. Estas menciinda la flanka altaro pri Tereza de Lisieux, kie estas ligna reliefo pri Sankta Maria. 2 skulptaĵoj gravas en la interno: pri Koro de Jesuo kaj Sankta Antonio el Padovo.
Peter Griffin
Peter Löwenbräu GRIFFIN, Sr. estas fikcia ĉefrolulo de la televidserio Family Guy. Li estas la patro de la samnoma familio. Kun lia edzino Lois, ili havas tri infanojn: Chris (15-jaraĝa), Meg (14-jaraĝa) kaj Stewie (1-jaraĝa).
Keely Smith
Keely SMITH, naskonome Dorothy Jacqueline Keely, (naskiĝis en Norfolko, Usono) estas usona muzika kantistino de Ĵazo. Ŝi estas de irlanda kaj ĉeroka originoj. Ŝi kunlaboris kun Louis Prima kaj Frank Sinatra.
Biografio
Ŝi ekmuzikis en 1947. En 1958, Ŝi kun sia tiama edzo Louis Prima faris la kanton That Old Black Magic.
Gustav Wyneken
Gustav Adolf WYNEKEN (*naskiĝinta la en Stade, mortinta la  en Göttingen) estis germana pedagogo kaj verkisto.
Agadoj porjunulaj
En la senco de progresema edukado Wyneken fondis en 1906 FSG Wickersdorf apud Saalfeld. Gravan rolon gvidan li plenumis intertempe ene de la Junulara movado, ĉefe okaze de la Unua libergermania junulartago festita en 1913 sur Hoher Meißner apud Hessisch Lichtenau.
Post la Novembra Revolucio en 1918 li eĉ mallongan tempon politikistis edukadrilate. Baldaŭ post li revenis al Wickersdorf kaj - enkarcerigitis pro seksa misuzo de infanoj. Liaj postprizonaj klopodoj reinfluadi pedagogike fiaskis. Ankaŭ kiel verkisto kja oratoro li ne plu sukcesis revivigi siajn reformpedagogiajn ideojn.
Terrasson-Lavilledieu
(jen france, okcitane Terrasson e la Vila Diu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Dordogne (jen france, okcitane Dordonha), en la administra regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria), kaj historie apartenas al la landoparto Perigordo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarlat-la-Canéda (france arrondissement de Sarlat-la-Canéda, okcitane Arrondiment de Sarlat e La Canedat) kaj estas la centro de la samnoma kantono . Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas terrassonnais.
Aumale (stacidomo)
Aumale estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport - Mers, situanta en , en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Épinay-Villetaneuse - Le Tréport-Mers (325000).
Kantono Mézières-sur-Issoire
Komunumoj
Apartenis al la kantono de Mézières-sur-Issoire la jenaj 9 francaj komunumoj :
Pseŭdofrazo
Pseŭdofrazo estas frazo, kiu konsistas el pseŭdovortoj kaj vortetoj (pli ĝenerale: helpaj aŭ funkciaj vortoj) kaj strikte sekvas la normalan frazostrukturon de la lingvo. Krom uzo de pseŭdovortoj mem, pseŭdofrazoj povas esti kuriozaj pro tio, ke el la leksikaj kaj gramatikaj afiksoj kaj el la gramatika strukturo ofte eblas rezoni pri tio, kion la pseŭdofrazo priskribas. Por plia efekto, pseŭdovortoj aŭ ties partoj povas aperi plurfoje en pseŭdofrazo.
Renkonteblas ankaŭ eĉ plenaj tekstoj kaj poemoj el pseŭdofrazoj, t.e. pseŭdotekstoj kaj pseŭdopoemoj. Same kiel pseŭdovortoj, kaj pseŭdofrazoj kaj pseŭdotekstoj kaj pseŭdopoemoj povas supraĵe ŝajnigi sin realaj normalaj frazoj, tekstoj aŭ poemoj en la lingvo.
Plej ofte pseŭdofrazoj uziĝas en lingvistikaj eksperimentoj, dum pseŭdotekstojn kaj pseŭdopoemojn uzas verkistoj por specialaj efektoj en literaturo.
Mi rakle felbis
Ekzemplon de pseŭdofrazo Esperanta prezentas Claude Piron en sia libro Esperanto: Ĉu eŭropa aŭ azia lingvo?
Tiu pseŭofrazo aperas en la ĉapitreto sesa, en kiu li enkondukas la ideon rigardi la lingvon ne kiel unu tuton, sed laŭ pluraj (laŭ li, almenaŭ tri) lingvoniveloj. Fine de la ĉapitreto li proponas la jenan hierarĥion de niveloj:
Por ilustri la malsamecojn de la niveloj, Claude uzas diversajn frazojn kiel ekzemplojn. Komence li argumentas, ke la efektivajn formojn de la vortoj ni atentas nur supraĵe: Ni ne havas la senton, ke ni parolas alian lingvon, se ni transiras de «la vagonaroj fariĝis pli kaj pli malnovaj» al «la trajnoj iĝis pli kaj pli oldaj».
Poste li montras iom plian gravecon de vortordo, per ŝanĝimpresa «por ke homo la juna homojn la maljunajn respektu, necesas ke komprenu li ilin», kaj eĉ plian malaŭtentigon kaŭzatan de ŝanĝo de sintakso, per «por ke juna homo respektas je la maljunaj, necesas ke li komprenas ilin».
Fine, Claude evidentigas la kernecon de la strukturo kaj la gramatiko: ''Kaj tamen ni ne havas la saman impreson, ke la lingvo estis atakita en sia profunda bazo, kiel se ni renkontas la frazon «por ke juno homo maljunos homines respektet, necesat lim komprendere ellos». Ĉi tiu frazo ne plu estas Esperanto, eĉ malbona, kvankam preskaŭ ĉiuj radikoj estis konservitaj.''
Resume li revenas al la supraĵa nivelo kaj ilustras per la ekstrema ekzemplo la malsamecon de la niveloj.
Miklós Erdélyi (dirigento)
Miklós Erdélyi [miklOŝ erdEji], laŭ la hungara skribmaniero Erdélyi Miklós estis hungara dirigento.
Miklós Erdélyi naskiĝis la 1928 en Budapeŝto. Li mortis la 1993 en Budapeŝto.
Wittumspalais (Weimar)
La Wittumspalais (tradukite: Vidvina palaco) estas nobla loĝdomo en la centro de Vajmaro, Am Palais nr 3. La plej elstara enloĝintino estis sendube dukino Anna Amalia. Eta Wieland-muzeo pluse troviĝis en la domo antaŭ transloĝiĝo al Wieland-bieno (Oßmannstedt).
Priskribo de la domo
La malfrubaroka palaco konstruitis de 1767-69. Komisiinto estis barono Jakob Friedrich von Fritsch, prezidanto de la Sekreta konsilio de registaro de la duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach, kies estradon plenumis la vidviniĝinta dukino Anna Amalia von Braunschweig-Wolfenbüttel. Post la incendio de la kastelo en 1774 ŝi serĉis novan loĝejon. Pro tio ŝi akiris de Fritsch la domon kaj uzis ĝin ĝismorte kun sia servistino Luise von Göchhausen. Ŝi pligrandigis ankaŭ la hodiaŭ ne plu ekzistantan ĝardenon kaj ŝanĝis ĝin laŭ la angla stilo. Restintan tureton de la eksa ĉirkaŭfortikaĵo ŝi alikonstruigis en pavilonon pentritan kun bildoj de ĉinaj pejzaĝoj kaj figuroj. Dum la tri jardekoj ŝi ŝanĝis la meblaron kaj la internon de la ejo kontinue laŭ la respektivaj tiamaj modoj. Rezulto estis relative modesta, burĝarstila interno sen troa pompo kaj mebloj de tre alta kvalito. La ankoraŭ hodiaŭ ekzistanta originala inventaro de ŝia privata tagĉambro Verda salono prezentitis en 1786 en la vajmara gazeto Journal der Moden.
Responsis pri la interna ekipado grandparte Adam Friedrich Oeser, akademiano kaj desegno-instruisto de Johann Wolfgang von Goethe en Leipzig. Li faris ĉiujn plafonajn pentraĵojn en la vivĉambroj de la nobla unua supra etaĝo kaj en la festosalonego de la dua supra etaĝo. Pentrante Minervon (diino de saĝeco, sciencoj kaj artoj) li aludis alegorie la kvalitojn de la dukino mem.
Agado de Anna Amalia post la retiriĝo politika
Post la transdono de ĉiuj registaraj ŝarĝoj al sia filo Carl August ŝi trovis la tempon dediĉi sin pli al la muzikaj emoj. Tion atestas ankaŭ la muzikinstrumentoj en la muziksalono kaj la desegnotablo en la pentrosalono.
Imitante sian faman onklon Friderikon la Grandan, kies portreto ornamas la festenosalonon, ŝi kutimis inviti regule tiel anojn de la kortego kiel burĝajn poetojn kaj artistojn por interŝanĝoj kulturaj kaj renkontiĝoj artistaj. La pentristo Georg Melchior Kraus faris en 1795 akvarelon pri tia sceno. Nur pli malfrue, ekde 1850, oni nomis la (vendredajn) renkontiĝojn vesperajn de societemuloj ĉe Anna Amalia Tafelrunden (laŭvorte: festenantaj rondoj). Tiuj seriozaj interŝanĝoj sciencaj inter fakuloj kaj scienculoj faris eblaj eĉ alvokojn al la Universitato de Jena, ekz. en 1792 de la medicinisto Christoph Willibald Hufeland. Fiksita tago por sciencaj mitingoj estis la unuaj vesperoj de monato. Daŭraj gastoj estis Friedrich Justin Bertuch, Carl Ludwig von Knebel, Johann Heinrich Meyer, Hufeland kaj Kraus. Spontanee venis i.a. Johann Caspar Lavater, Johann Georg Jacobi, Jakob Michael Reinhold Lenz. Friedrich Maximilian Klinger, Christian Graf zu Stolberg, Wilhelm von Humboldt, Alexander von Humboldt, Jean Paul, Madamo de Staël.
Uzo post la morto de la dukino
Post la morto de Anna Amalia la Vidvinan palacon nur malofte plue vizitis anojn de la duka familio. La framasona loĝio Anna Amalia zu den drei Rosen uzis la festosalonon inter 1808-48. La pranepo, grandduko Carl Alexander malfermis la komplekson al la publiko en 1875 post profundaj restaŭradlaboroj. Ekde tiam prezentas sin la dua Ruĝa salono (Zweiter Roter Salon) omaĝe al la klasikuloj kiel Poeta salono kun portretoj de la verkista kvaro Christoph Martin Wieland, Johann Gottfried Herder, Goethe kaj Friedrich Schiller. Meze troviĝas la bildo de la dukino kaj mecenatino mem.
Wieland-muzeo
En la orienta alo troviĝis ĝis ĉ. 2005 eta muzeo pri Wieland. Per pentraĵoj kaj gravuraĵoj tiutempaj oni skizis la vivon kaj la agadon de tiu gravega verkisto de germana racionalismo: en kvin ĉambroj eblis postflari la junajn jarojn de la verkisto kaj la fruajn verkojn (Geschichte des Agathon; Musarion oder die Philosophie der Grazien) kaj lian rilaton al la junaj verkistoj, la majstroverkojn de la vajmara epoko (Oberon; Geschichte der Abderiten) kaj lian adopton de ideoj de la Franca Revolucio. Memorigaĵoj elektitaj el la posedo de la verkisto kaj de lia familio (i.a. skribotablo, porcelanaĵoj altvaloraj) kompletigis la ekspozicion. Hodiaŭ ĉio ajn pri Wieland troviĝas en la Wieland-bieno en Oßmannstedt.
9449 Petrbondy
9449 Petrbondy estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Petr Kalas, alias Petr Bondy (1944–2000). Li estis estro de la skolta sekcio Maják ("lumturo") de Prago kaj amanto de la historiaj usonaj aŭtomobiloj. Bondy estis estimita de siaj amikoj pro sia manko de rezervo, sia forta menso, afableco kaj senso de humuro. Li mortis ekzakte tri jarojn post la malkovro de tiu asteroido.
Kantopasero
La Kantopasero, Melospiza melodia, estas mezgranda birdospecio membro de la grupo de la Amerikaj paseroj kaj de la genro de Melospizoj en la familio de Emberizedoj.
En naturo ili estas facile konfuzataj kun la samgenrano la Linkolna pasero, kaj kun la Paserkulo. La unua povas esti agnoskata pro ties pli mallonga kaj griza vosto kaj diferenca kapobildo, kies brunaj vangoj formas klaran angulan makulon. La Paserkulo havas forkoforman voston kaj flavecajn punktojn en la vizaĝo se vidata de proksime.
Kvankam pri biotopo ili estas ĝeneralistaj, ties preferata habitato estas arbustecaj areoj kaj marĉoj, inklude salmarĉojn, tra plej parto de Kanado kaj Usono. Ili loĝas ankaŭ ĉe homaj areoj, kiaj ĉe ĉeurboj, laŭlonge de bordoj de agrikulturaj areoj, kaj laŭlonge de ŝoseflankoj. En sudaj lokoj, ili estas la tutan jaron loĝantaj birdoj. Nordaj birdoj migras al suda Usono aŭ Meksiko, kie estas ankaŭ loka populacio de loĝantaj birdoj la tutan jaron. La Kantopasero estas tre rara vaganto en okcidentan Eŭropon, kun kelkaj vidaĵoj en Britio kaj Norvegio.
Tiuj nearktisaj birdoj manĝas surgrunde, en arbustoj aŭ en tre neprofunda akvo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj semojn. Birdoj de salmarĉoj povas manĝi ankaŭ malgrandajn krustulojn. Ili nestumas ĉue en ŝirmita loko surgrunda aŭ en arboj aŭ arbustoj.
Ovoj
La ino de la Kantopasero demetas 3-5 ovojn, kiuj estas brunaj kun verdecblanka punkteco.
Kanto
La masklo de tiu specio uzas sian melodian kaj tre komplikan kanton por deklari posedon de sia teritorio kaj allogi inojn.
La kanto de la Kantopasero konsistas el kombino de ripetecaj notoj, rapidaj izolecaj notoj kaj trilado. La kantoj estas tre kraka, klara kaj preciza, pro kio ili estas tre facile distingeblaj por homaj oreloj. Partikulara kanto estas determinata ne nur de tono kaj ritmo sed ankaŭ pro la tembro de la trilado. Kvankam unu birdo povas koni multajn kantojn – ĝis 20 diferencaj melodioj kun tiom multe kiom ĝis 1,000 improvizitaj variaĵoj de la baza temo -, malkiel turdoj, la Kantopasero kutime ripetas la saman kanton multajn fojojn antaŭ ŝanĝi al diferenca kanto.
Kantopaseroj tipe lernas siajn kantojn el kelkaj aliaj birdoj kiuj havas najbarajn teritoriojn. Ili plej verŝajne lernos kantojn kunhavatajn komune inter tiuj najbaroj. Krome ili elektos proksiman teritorion aŭ forigos la birdojn el kiuj ili lernis. Tio permesas la Kantopaseron adresi al siaj najbaroj per kantoj kunhavataj komune kun tiuj najbaroj. Oni pruvis, ke la Kantopaseroj kapablas distingi najbarojn el fremduloj pro la bazo de la kanto, kaj ankaŭ ke la inoj kapablas distingi (kaj preferas) la kantojn de siaj partneroj el tiuj de aliaj najbaraj birdoj, kaj ke ili preferas la kantojn de la najbarojn al tiuj de la fremduloj.
Aliaj birdoj kiaj mimedoj ne kapablas efike imiti la kanton de la Kantopasero.
Predantoj kaj parazitoj
Komunaj predantoj de la Kantopasero estas katoj, akcipitroj kaj gufoj. Serpentoj, hundoj, kaj la amerika turfalko estas traktataj ambigue, sugeste, ke ili estas malpli da minaco. La Kantopasero rekonas malamikojn fare de kaj instinktaj kaj lernitaj modeloj (inklude kultura lernado), kaj alĝustas futuran kutimaron baze sur la propra sperto en trafoj, kaj el rigardi aliajn birdojn interagi kun malamikoj. Komparoj de eksperimentoj en breditaj birdoj por observado de birdoj en naturo sugestas, ke timo al gufoj aŭ akcipitroj estas instinktaj, sed timo al katoj estas lernata.
La nestoj de Kantopasero estas parazitataj de la Brunkapa molotro. La molotraj ovoj estas tre proksime similaj al tiuj de la Kantopasero, kvankam la molotraj ovoj estas iom pli grandaj. La Kantopaseroj rekonas molotrojn kiel minaco kaj atakas la molotrojn kiam ili estas ĉe nesto. Estas iome da pruvo ke tiu kutimaro estas lernita pli ol instinkta. Pli ĵusa studo trovis, ke la kutimo ataki molotrinojn ĉe nestoj povas fakte allogi molotran parazitadon ĉar la molotrinoj povas uzi tian konduton por identigi la inojn de Kantopasero plej verŝajne pretaj sukcese zorgi molotridon. Alia studo trovis ke dum molotra parazitado rezultis en plia nesta malsukceso, ĉiukaze estis neglektindaj sekvoj sur la populacioj de Kantopasero kiam oni enmetis molotrojn en insulo. Tiu studo rimarkis ke nombraj eksplikaj faktoroj inkludas ke la Kantopaseroj faras multoblajn ovodemetadojn kaj la kapabloj de Kantopasero por zorgi la molotridojn.
Subspecioj
La Kantopasero estas unu el la birdoj kun plej nombraj subspecioj en Nordameriko, kaj eĉ je tutmonda skalo estas rivalo de specioj kiaj la Montalaŭdo, la Flava motacilo, la Flavabruna paĥicefalo aŭ la Insula turdo. Oni proponis 52 subspeciojn, el kiuj 24 estas konsiderataj validaj nuntempe. Ĝi estas kompleksa specio.
Orienta grupo
Malgrandaj, brunecaj, longflugilaj formoj kun fortaj nigra strieco.
Nordokcidenta grupo
Grandaj, malhelaj, kun svaga malhela strieco. Studo pere de DNA ĉe plej parto de formoj en tiu grupo konkludis, ke ili estas de kompare ĵusa deveno kaj ke la insulaj populacioj ŝajne devenas sendepende unu el alia.
Cismontana Kalifornia grupo
Malgrandaj, tre markataj kaj mallongflugilaj brunecaj formoj. Ĉiuj estas loĝantaj birdoj, escepte eventualaj birdoj el populacioj de altaj teroj.
Sudokcidenta grupo
Malgrandaj, palaj, ruĝeca strieco; ĉiuj loĝantaj birdoj.
Meksikebena grupo
Nigra punkteco, blankaj gorĝoj; ĉiuj loĝantaj birdoj.
Konservostatuso
Vidata kiel tuto, la Kantopasero estas disvastigata kaj komuna kaj estas klasita kiel Specio Malplej Zorgiga fare de la IUCN. La taksonoj mailliardi, maxillaris, samuelis (ĉiuj kategorio 3), pusillula (kategorio 2) kaj graminea (kategorio 1) estas listataj kiel Specioj de Speciala Zorgo en Kalifornio.
Giosuè Carducci
La itala poeto kaj literatursciencisto Giosuè CARDUCCI [ĝosuE karduĉi] naskiĝis la 27-an de julio 1835 en Valdicastello (nuntempe parto de Pietrasanta, Toskanio) kaj mortis la 16-an de februaro 1907 en Bologna. Ekde 1860 li estis profesoro pri itala literaturo en la universitato de Bologna. En la jaro 1906 li gajnis la Premion Nobel de Literaturo.
En Esperanto aperis
La bovo ; Interparolo kun la arboj ; Panteismo ; Ĉe la stacidomo en aŭtuna mateno ; Fantazio ; La kanzono de Legnano / Giosuè Carducci. - En: Tutmonda sonoro. - p. 397 - 405, vol. 2
Novaj rimoj ; Antaŭ San Guido ; Antikva ploro ; Sankta Martena tago ; Interparolo kun la arboj ; La kanzono de Legnano ; Antaŭ la varmbanejoj de Karakalo / Trad. Enrico Dondi, Enrico de Montagú, Gaudenzio Pisoni, Kálmán Kalocsay. - En: Itala antologio : ekde la XIII-a ^gis la XIX-a jarcento ; p. 389 - 404
Hrabová (Ostrava)
Hrabová estas ekde la 24-a de novembro 1990 urba parto de la statuta urbo Ostrava en Ĉeĥio. Ĝi situas sur la suda flanko de la urbo. Vivas ĉi tie. Tra la urboparto trafluas rivero Ostravice.
Historio
La municipo mem estiĝis en duono de la 13-a jarcento. La unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1297 el kontrakto inter olomouca episkopo kaj teŝina princo. En teksto ni trovos skribaĵon Grabowa, kiu ligis al granda kvanto de karpenoj en ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo. La loĝantoj vivtenis sin per agrikulturo kaj precipe per fiŝkaptado. Municipaj fiŝlagoj tiriĝis de Paskov ĝis Hrabůvka. Ekde la 1-a de julio 1941 ĝi estis aligita al Moravia Ostrava. La municipo estis dum la dua mondmilito liberigita fare de Ruĝa Armeo la 1-an de majo 1945. En la jaroj 1954-1960 ĝi renovigis sian memstarecon, sed poste ĝi definitive fariĝis parto de Granda Ostrava.
Famaj naskiĝintoj
Al famaj naskiĝintoj apartenas poeto, publikisto, tradukisto kaj bibliotekisto Vilém Závada. En Hrabová estas sepultita verkisto, disidento kaj ĉartisto Jaromír Šavrda.
Kapelo Helena de Konstantinopolo (Teskánd)
La Kapelo Helena de Konstantinopolo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Teskánd.
Historio
La romanika preĝejo de Dobronhegy estis konstruita en la 13-a jarcento. Oni alkonstruis la turon en la sekva jarcento. Dum la kontraŭturkaj bataloj Dobronhegy estis detruita, la loĝantoj refondis la vilaĝon en pli nova loko. La kapelo estis renovigita en la 18-a jarcento laŭ baroko. Baldaŭ tiu ĉi kapela areo apartenis al ekstera parto de Teskánd. En 2010 plena renoviĝo okazis. Nuntempe loĝantoj de ambaŭ vilaĝoj komune zorgadas pri la preĝejeto. Ĉar la kapelo situas for de loĝlokoj, ĝi ne estas uzata.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur monteto ĉe forlasita tombejo de Dobronhegy. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iom reliefas. La turopinto estas piramido. Post la navo duonronda absido etendiĝas. Spite la barokiĝon restis partoj el la romaniko.
Gábor Mihály
Mihály Gábor [mihaj gabor] estas hungara skulptisto naskita en Székelyhíd la 9-an de septembro 1942.
Studoj
Mihály studis inter 1969-1974 en la belarta altlernejo de Budapeŝto. Li vivas en Hungario.
Asiria genocido
La asiria genocido okazis en la sama kunteksto kiel la armena kaj la greka genocidoj. Dum tiuj ĉi okazaĵoj, preskaŭ tri milionoj da kristanoj (asiriaj, armenaj kaj ortodoksaj kredantoj) estis murditaj de la reĝimo de la Junaj Turkoj.
Ĉar la asiria genocido okazis kune kun pli granda kaj vasta genocido kontraŭ la armenoj, apenaŭ ekzistas akademiaj esploroj pri ĝi kiel aparta okazaĵo, kun la esceptoj de David Gaunt kaj Hannibal Travis. En 2007, la Internacia Asocio de Esploristoj pri la Genocido atingis interkonsenton laŭ kiu "la otomana kampanjo kontraŭ la kristanaj malplimultoj de la Imperio inter 1914 kaj 1923 konstituis genocido kontraŭ la armenoj, asirianoj kaj grekoj (anatolaj kaj pontaj)"
Steag
Steag (propra skribmaniero majuskla STEAG, pli malfrue ankaŭ minuskla steag, mallongigo de la pli frua nomo Steinkohlen-Elektrizität AG) kun sidejo en Essen estas la kvina plej granda elektroproviza entrepreno en Germanujo; ĝiaj societanoj estas ekde 2011 la Stadtwerke-Konsortium Rhein-Ruhr (je 51 %) kaj Evonik Industries (je 49 %).
Stargate
Stargate (“Stelpordego”) estas filmo de Roland Emmerich kaj samtemaj televidaj serioj (Stargate SG-1, Stargate Atlantis kaj Stargate Universe) de Brad Wright kaj Jonathan Glassner.
Manipura fulveto
Tiu specio havas tre grizan kapareon kiu enhavas kapon, kolon kaj suprajn bruston, dorson kaj nukon. Tiu griza kapareo ege kontrastas kun la tre ruĝecbruna dorso kio nigriĝas en flugilplumoj kiuj havas blankajn bordojn same kiel la longa vosto. La iriso estas malhela. La plej klara distingilo estas blanka striado en la gorĝo kio nomigas la specion kiel Strigorĝa fulveto.
Stargate
La vorto, sinonimo de punkto de salto, estis uzita en la sciencfikcia literaturo antaŭ la kreado de la unua filmo, interalie en la komikso Legion of Super-Heroes publikigita de DC Comics.
Manipura fulveto
Tiu specio estis dumlonge inkludata en la F. cinereiceps kiel subspecio, kaj la komuna nomo "Strigorĝa fulveto" estis aplikata al tiuj birdoj. La tipa F. cinereiceps estas nuntempe nomata Grizkapa fulveto.
Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj. Ties statuso estis unue taksita de la IUCN Ruĝa Listo en 2008, kaj estis listata kiel Specio Malplej zorgiga.
Stargate
Elsendo
Ĝi estis elsendita dum 27-a de septembro 1997 sur la usona reto Showtime kaj poste sur Sci-Fi.
En Francio, la televida serio estis elsendita ekde 27-a de februaro sur Série Club kaj ekde 10-a de januaro 1999 sur M6.
La serio estas elsendita en Belgio sur la unua kanalo de la RTBF kaj ekde kelkaj jaroj sur M6 satelite.
Historio
Stargate estas fikcio pri la vojaĝoj inter planedoj de la galaksio (ekzemple la fikcia planedo Abydos) per aparato nomigita stelpordo.
La herooj, anoj de la usona aerarmeo, esploras la galaksion per unu el la pordegoj malkovritaj sur la Tero (en 1928 sur la altebenaĵo de Gizo). Ili malkovradas strangajn civilizaciojn, kaj ĉefe tiun de la parazitaj eksterteruloj nomitaj Goa'uld kiuj sklavigas la galaksion. Post la malkovro de Goa'uld, la esploristoj kontraŭbatalas ilin.
Kontraŭe de la plejparto de sciencfikciaj filmoj kaj televidserioj pri esplorvojaĝoj en la galaksio, la agadoj okazas ne en la estonteco sed en nia epoko.
Inspiro
La principo de eksterteraj civilizacioj, kiuj venis al la Tero por sklavigi la homojn kaj por iĝi iliaj dioj, venas de la teorioj de Zecharia Sitchin.
Mitaroj kaj religioj
En la fikcia universo de Stargate, la eksterteruloj de la specioj Goa'uld kaj Asgard havas nomojn kiuj devenas de dioj de diversaj mitaroj.
Derivitaj serioj
La serio Stargate SG-1 estas la fonto por tri derivitaj serioj: animacia la serio Stargate: Infinity (2002), Stargate Atlantis (2004) kaj Stargate Universe (2009).
30004 Mikewilliams
30004 Mikewilliams estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Catalina Sky Survey.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mike Williams, gvidanta inĝeniero ĉe la Luna kaj Planeda Laboratorio de la Universitato de Arizono. Li estis grava por la dezajno, la konstruo kaj la testo de instrumentoj kaj aparataro por grundaj observatorioj kaj multnombraj misioj de NASA al Marso, tiel kiel por la misio de asteroida specimena alvenigo OSIRIS-REx.
Castel Guelfo di Bologna
Castel Guelfo di Bologna estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 3474 loĝantojn.
Benjámin Rajeczky
Ferenc Rajeczky naskiĝis la en Eger, li mortis la  en Pásztó.
Biografio
Ferenc Benjámin Rajeczky frekventis lernejon en sia naskiĝurbo. Li ŝatis muzikon jam ekde la infanaĝo. Li aliĝis al la monaĥoj en Zirc en 1917, li prenis la personan nomon Benjamin. En 1920 li studis teologion kaj muzikhistorion en Innsbruck. Li pastriĝis en 1924, Li doktoriĝis post 2 jaroj. Hejmenveninta li instruis en gimnazio en Budapeŝto, li partoprenis ankaŭ en muzika kaj skolta vivoj de la gimnazio. Inter 1932-1935 li ankaŭ aŭskultis altlernejajn prelegojn de Zoltán Kodály. Inter 1945-1950 li estis prioro de Pásztó, samtempe li instruis en muziklernejo en Budapeŝto kaj estis lektoro en Scienca Universitato Péter Pázmány. Inter 1950-1960 li estis muzeologo en la etnografia muzeo, poste li estis vicdirektoro en popolmuzika instituto. En 1970 li pensiuliĝis, sed li restis plu aktiva, en 1974 li ekinstruis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Li ricevis muzikan premion en 1978, postmorte premio Kossuth (1990).
Hrochův Týnec
Hrochův Týnec (Hrochow-Teinitz) estas urbo situanta en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, 8 km oriente de urbo Chrudim apud la ŝoseo n-ro 17 el Chrudim al Zámrsk. Vivas ĉi tie.
Partoj de urbo
Al la komunumo apartenas vilaĝpartoj:
Historio
Domaro Týnec estas en skribaj dokumentoj memorigita unue en la jaro 1293. Dum la husanaj militoj akiris ĝin Hrochoj el Mezilesice, laŭ kiuj la urbo estas alnomata. En la jaro 1544 estis Hrochův Týnec promociita al urbeto kaj en la jaro 1853 al urbo. De la jaro 1623 estis la urbo havaĵo de la familio Zeller el Rosenthal, en la jaroj 1705 - 1786 havaĵo de premonstrata monaĥejo Hradiště apud Olomouc.
Herzfeld (Eifel)
Herzfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La 30-an de junio 2006 la komunumo havis nur 40 loĝantojn.
Hrochův Týnec
Historio
Je la fervojo estis Hrochův Týnec ligita en la jaro 1899, kiam estis funkciigita linio Heřmanův Městec - Chrudim - Hrochův Týnec - Moravany - Borohrádek kun flanklinio liganta Hrochův Týnec kaj Chrast. Sur tiu ĉi flanklinio estis nur malgrandaj transportpostuloj. Komence ekveturadis nur du trajnparoj miksitaj el person- kaj ŝarĝ-vagonoj tage, en la jaro 1929 ekveturadis ankoraŭ unu motorvagono. En la jaro 1934 estis la persona transporto pro malgranda utiligo haltigita. Ĝi estis renovigita nur en la jaro 1941 kaj funkciata ĝis la jaro 1978, kiam ĝi estis definitive haltigita. En la jaroj 1982 - 1990 estis la flanklinio definitive likvidita.
Butanono
Butanono aŭ metil etil ketono (MEK) estas organika kombinaĵo, senkolora likvaĵo, alte brulema, kun forta kaj agrabla dolĉeca odoro. Industrie ĝi produktatas grandskale kaj ankaŭ okazas nature en spurkvantoj. Ĝi estas solvebla en akvo kaj ordinare uzatas kiel industria solvanto kaj kiel katalizilo en la fotopolimerizado de la metakrilata acido.
Hrochův Týnec
Memorindaĵoj
La preĝejo de Sankta Marteno origine gotika, estis memorigata en la jaro 1349. En la jaroj 1723 - 1728 ĝi estis rekonstruita en barokan formon. Ĝi estas ununava kun duoncirkle fermita presbiterejo. En la preĝejo estas du centraj kapeloj, en la suda kapelo estas sur la volbo fresko de pentristo J. Kr. Handke el la jaro 1731. La ĉefa altaro estas portala kun statuoj de Sankta Venceslao kaj Sankta Norberto, sur la suda flanko de presbiterejo estas altaro el la jaro 1680 kun bildo de Virgulino Maria de J. Papáček.
Butanono
Butanono estas bonega ordinara solvanto kaj uzatas en procezoj pri fabrikado de gumoj, rezinoj, celuloza acetato, nitrocelulozaj kovraĵoj kaj vinilaj tavoloj. Pro tio, ĝi trovas uzojn en la fabrikado de plastaĵoj, tekstilaĵoj kaj parafina vakso, kaj en dompurigaj produktoj tiaj kiaj lakoj, vernisoj, farbo-forigiloj kaj purigagentoj.
Hrochův Týnec
Memorindaĵoj
En nikoj de baroka domo n-ro 143 estas valoraj statuoj de Sankta Anna kaj Sankta Josefo el la komenco de la 18-a jarcento.
Sur la tombejo estas kapelo de Sankta Anna el la jaro 1832. Ĝi estas negranda oblongforma konstruaĵo kun trilatera frontono. En la interioro estas pentrita arĥitekturaĵo de la ĉefaltaro kun pentritaj statuoj de Sankta Roĥo kaj Sankta Francisko.
Butanono
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Pinacolone-3D.png| Pinakolono Crotonyl_alcohol.svg| Krotila alkoholo 1-Butanethiol.svg| Butanotiolo Butan-2-ol 200.svg| 2-butanolo </Gallery> <Gallery> Butan-1-ol_Skelett.svg| 1-butanolo Butyraldehyde_200.svg| Butiraldehido Methacrylic_acid_200.svg| Metakrilata acido </Gallery>
Hrochův Týnec
Memorindaĵoj
Kiel kadavrejo estas uzata novrenesanca kripto de Lilienwald-gento el la jaro 1831.
Sur monteto nomata "Na Hrochově" estas negrandaj restaĵoj de estinta fortikaĵeto.
Kastelo, origine baroka el la fino de la 17-a jarcento konstruigita de la familio Zeller, estis en la jaro 1717 rekonstruita kaj pligrandigita de promonstratoj. El tiu tempo konserviĝis enirpordego kun statuo de madono. En la jaroj 1877 - 1879 la kastelo estis nove rekonstruita. La tria etaĝo estis alkonstruita kaj la interioro modernigita en la jaro 1925. La kastelo estas uzata por edukaj celoj kaj ne estas publike alirebla.
Skrochovice
Skrochovice (antaŭe Škrochovice, Skrochowitz, Skrochowice) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Brumovice en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km oriente de Brumovice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 107 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Skrochovice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,76 km².
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1377.
Dum invado en Pollando en septembro de 1939 estis en areo de eksa sukerfarejo establita dua nazia koncentrejo sur teritorio de hodiaŭa Ĉeĥio (la unua estis fondita en marto de 1939 en Ostrov), ties komandanto estis Heinrich Jöckel. Estis ĉi tie malliberigitaj poloj kaj judoj el Supra Silezio (el Teŝinio kaj ĉirkaŭaĵo de Katowice). Inter la malliberigitoj estis ankaŭ veterano de silezia ribelo Wiktor Siminski (1897-1966) kaj pola verkisto Gustaw Morcinek (1891-1963). En duono de januaro de 1940 la malliberigitoj estis deportitaj ĝis koncentrejo en Sachsenhausenu. En la koncetrejo estis post ili plutenigataj soldatoj de aliancanaj soldataroj. En majo de 1946 korprestaĵoj de 13 malliberigitoj (Jerzy Sutter, Szymon Windholz, Aleksander Wyżgoł, Michał Żabiński, Jan Zander, August Sekuła, Józef Żurowski, Józef Stachow, Jesuar Gerszel Goldstoff, Jan Pilarz, Dawid Liebman, Jan Mrozik kaj Ludwik Zemanek) eltombigitaj kaj sepultitaj en tombejo en Skrochovice, kie estis kostruita en la jaro 1967 monumento omaĝe al ili.
Transporto
Tra la vilaĝo kondukas fervojlinio Olomouc - Opava kaj ŝoseo I/57. En Skrochovice troviĝas ŝosea limpasejo Skrochovice - Boboluszki ĝis pola vilaĝo Boboluszki.
Árpád Miklós
MIKLÓS Árpád [mikloŝ] estas hungara animaci-filmreĝisoro, belartisto. Li naskiĝis en Târnăveni la 11-an de majo 1958. Li vivas ekde 1988 en Kecskemét.
Sviblovo (stacio de Moskva metroo)
Sviblovo (Свиблово) estas stacio de la Metroo de Moskvo nord-oriente de Moskvo. Ĝi estas stacio de Kaluĵsko-Riĵskaja linio kaj situas inter la stacioj ' kaj '.
Lipno
Lipno estas urbo en Kujavio-Pomerio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Lipno. Fine de en la urbo vivis.
Stacio Hōden
Stacio Hōden (japane: 宝殿駅 [Hōden-eki], angle: Hōden Station) estas fervoja stacio en Takasago, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).
Lidzbark Warmiński
Lidzbark Warmiński (germane: Heilsberg, prapruse: Lēcbargs) estas urbo en Varmio-Mazurio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Lidzbark Warmiński en samnoma distrikto Lidzbark.
Ĝis la jaro 1945 la urbo estis parto de Orienta Prusio kaj apartenis al Germanio: Ĝia nomo ĝis tiam estis Heilsberg.
La Batalo de Heilsberg okazis la 10an de Junio 1807, dum la Napoleonaj Militoj.
Urba historio
La unua mencio pri tiu loko devenas de la jaro 1240 kaj informas pri la ekokupo fare de la teŭtonoj de la setlejo Lecbarg, kiu situis ĉe la limo de la praprusoj, do la gentoj de varmoj kaj bartoj. Post la fino de la Dektrijara milito inter Pollando kaj la Teŭtona Ordeno en la jaro 1466 la urbo ekestis en la limoj de Pollando. En la dua duono de la 14a jc la urbo ekfloris kulture. Al la urbovenis interalie Nikolao Koperniko. Samtempe la urbo disvolviĝadis kiel komerca kaj metia centro.
Fine de la 15a kaj kaj komence de la 16a jarjentoj la urbo disvolviĝis ankaŭ kiel komerca kaj metia centroy. Post la unua dispartigo de Pollando en la jaro 1772 la apudaj terenoj ektroviĝis en la Reĝlando Prusio, kaj la urbo iom post iom perdis sian privilegian vojon.
La 10-an de junio 1807 dum la Napoleonaj Militoj okazis la batalo de Heilsberg, do unu el la plej grandaj napoleonaj bataloj sur la tereno de la nuna Pollando, venkis kaj gvidis en ĝi Napoleono Bonaparte. En la jaro 1945 Ruĝa Armeo ekokupis la urbon kaj sovetianoj komencis ruinigi kaj prirabi la urbon, 80% la urbo estis bruligita. En la jaro 1945 la urbo revenis al Pollando laŭ la decidoj de la Potsdama konferenco la germana loka loĝantaro forlasis Pollandon en la jaro 1945-46 kaj eĉ post la jaro 1956 elmigris parto de la loka loĝantaro. Al tiuj terenoj venis poloj el la centra Pollando kaj de la aneksitaj orientaj partoj de Pollando fare de Sovetunio. Oni ne rekonstruis la detruigitajn kaj bruligitajn domoj kaj sur tiuj ruinoj oni konstruis la loĝ-blokoj. Nur post la jaro 1989 oni rekonstruis la bruligitan 19-jarcentan urbodomon.
Bibliografio: