cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Logo: Allogaj bildhistorioj
LOGO: Allogaj Bildhistorioj estis projekto de Zamenhof Editores por eldoni bildhistoriojn originale verkitajn en Esperanto. Oni tamen publikigis nur unu numeron (17 paĝoj, San-Paŭlo 1995) kun kvar historioj verkitaj de Maria Sobral Elison kaj desegnitaj de Elison de Novais Simas (Akvero, Flava Rozo, La Baletistino kaj Ilo).
Marŝkurado
Marŝkurado estas long-distanca fako ene de sportaro de atletiko. Kvankam temas pri perpieda konkurenco, ĝi estas diferenca el kurkonkurenco en tio ke unu piedo devas ŝajni ĉiam kontakte kun la grundo en ĉiu momento. Tio estas konstante kontrolita de oficialaj juĝistoj. Tipe ĝi okazas sur ŝoseoj aŭ sur kurejoj, kaj oftaj distancoj varias el 3000 metroj ĝis 100 kilometroj.
Estas du marŝaj distancoj uzataj por la Someraj Olimpikoj: nome 20 kilometra (kaj viroj kaj virinoj) kaj 50 kilometra (por nur viroj). Ambaŭ estas okazigitaj kiel ŝoseaj eventoj. Ankaŭ la duajara Atletika Monda Ĉampionado uzas la samajn tri eventojn. La Monda Marŝkura Pokalo de IAAF, unuafoje okazinta en 1961, estas sendependa tutmonda konkurenco por la fako kaj ĝi havas 10 kilometran marŝadon por junaj atletoj, aldone al la Olimpi-normigaj eventoj. La Monda Subtegmenta Ĉampionado de IAAF uzas 5000 m kaj 3000 m marŝkurajn variojn, sed tio estis diskonstanta el 1993. Altnivelaj atletikaj ĉampionadoj kaj ludoj tipe uzas 20 km marŝkuradajn eventojn.
David Healy (astronomo)
Li komence laboris por la banko de aferoj Drexel Burnham Lambert en Novjorko, antaŭ retiriĝi en Arizonon. Dum li estis en Novjorko, li estis longtempe ano de la Astronomia Societo de Long Island. Kiam li estis en Sierra Vista (Arizono), li estis valora ano de la Astronomia Klubo Huachuca.
Li estis bone konata pro sia pionira laboro en astrofotografio (precipe per malvarmigitaj kaj plibonigitaj, antaŭ la tempo de la cifereca fotilo) kun multnombraj kontribuoj al gravaj eldonaĵoj pri astronomio. Li establis la Observatorion Junk Bond en 1996 en Arizono por observado kaj retrovo de asteroidoj. Inter 1999 kaj 2008 li malkovris aŭ kunmalkovris 197 asteroidojn el kiuj 3 kun Jeffrey S. Medkeff. Post la morto de sia kolego Jeffrey S. Medkeff en 2008, David Healy decidis partopreni al la serĉo de.
La asteroido 66479 Healy estis nomita en lia honoro.
Fibiș
Fibiș (hungare: Temesfüves [temeŝfuveŝ], germane: Fibisch) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. Administre ĝi apartenis al Mașloc, sed ekde 2004 ĝi estas memstara komunumo.
En la centro de Fibiș ĉiuj stratoj estas aranĝitaj laŭ ortaj anguloj.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 430 loĝantojn (rumanoj, germanoj, hungaroj), en 1992 1 630 (rumanoj, 6,6 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1234. Ĝis 1919 Temesfüves apartenis al Hungario (Arad , poste Temes).
Kvardek martiroj de Anglujo kaj Kimrujo
Kvardek martiroj de Anglujo kaj Kimrujo (angle: Forty Martyrs of England and Wales) nomiĝas grupo de sanktuloj romkatolikaj.
Historio
Pro malvolo (ĵure) akcepti la gvidpovan akton de reĝo Henriko la 8-a. Konsekvence multaj el suferis, inter 1535 kaj 1540, ekzekutiĝon - parte post kruelaj torturoj. Inter la martiroj en la 1537-a jaro anoj de la kartuzio de Londono kaj la prioroj de la kartuzioj de Beauvale kaj Axelhome. Sume temis pri 18 monaĥoj.
En 1970 lia papa moŝto Paŭlo la 6-a sanktigis ilin. Ilia festotago liturgie estis komence la 25-a de oktobro, dum nuntempe oni flegas memori ilian martirecon la 4-an de majo, la tagon de la Okdek kvin martiroj de Anglujo kaj Kimrujo. La kimria regiona kalendaro krome enhavas memortagn pri la ses kimriaj kredatestintoj kaj de iliaj kompanoj (por Philip Evans kaj John Lloyd, John Jones, David Lewis, John Roberts kaj ilia instruisto Richard Gwyn). Specialan atentigon pri la menciitaj eventoj faradas la benediktina branĉo de la Adoradfratinoj de la Tre sankta koro de Jesuo (latine: Congregatio Adoratricum Sanctissimi Cordis Iesu de Monte Martyrum) en la klostro de Tyburn.
Aliaj martiroj
Ankaŭ pro la sama "krimo" de ĵuro-nefaro devis morti (per senkapigo) la iama kanceliero Thomas More kaj la episkopo de Rochester, John Fisher. Pri ili memorigas oni en la 22-a de junio.
Ulič
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1492. Origine ĝi apartenis al nobelara familio el Humenné, poste al aliaj nobelaraj familioj. Origina kastelo de 19-a jarcento esis nenigita en la jaro 1967. Restas nur partoj de kastela parko. En 1910 loĝis en la vilaĝo preskaŭ mil da precipe rutenoj. Ĝis Traktato de Trianon Utcás apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Snina, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Dum unua disfalo de Ĉeĥoslovakio en 1939 la hungara armeo okupis tiean limozonon loĝatan de ankaŭ rutenoj. Tiu loko estis parto de aŭtonomio rutena kune kun iama Karpata Ukrainio. Tio apartenis al Hungario ĝis apero de Ruĝa Armeo fine de 1944. En 2001 loĝis en Ulič 1078 da homoj, (765 slovakoj, 227 rutenoj, 49 ciganoj, 29 ukrainoj).
Naturprotekto
Parto de vilaĝa teritorio troviĝas en Nacia parko Poloniny, la vilaĝo mem kuŝas en ŝirma zono de ĉi nacia parko. Sur la teritorio kuŝas protektita teritorio - naturrezervejo Uličská Ostrá.
Preĝejo Patrono de Hungaroj (Szolnok)
Preĝejo Patrono de Hungaroj (hungare Magyarok Nagyasszonya kaj konata ankaŭ Vártemplom (Fortikaĵa kirko ĉar iam ĝi situis en la fortikaĵo)) estas historia monumento en Hungario, en Szolnok.
Historio
Stefano la 1-a (Hungario) fondis en tiu loko paroĥon en la 11-a jarcento. Ĝi funkciis, kiel preĝejo de la fortikaĵo. Dum dominado de turkoj ĝi estis moskeo. Tiu konstruaĵo estis malkonstruita en 1820 kaj profitanta la ŝtonojn oni konstruis poste novan kirkon en la proksimeco. La orgeno alvenis en 1902. En 1919 dum militado inter hungaroj kaj rumanoj la kirko ruiniĝis, eĉ la turo falis al la altaro. En 1922 la kirko plene estis renovigita. En 2001 oni metis skulptaĵon pri Stefano la 1-a antaŭ la preĝejon.
Konstruaĵo
La kirko situas sola laŭ placo. Malantaŭ la konstruaĵo estas videbla skulptaĵo pri Johano Nepomuko. Ĝi estis farita en 1804, sed origine ĝi staris ĉe la ponto. En mezo de la fasado malsupre estas la enirejo, la plej supre la turo altiĝas. Interne la ĉefaltaro, predikejo kaj mebloj estis faritaj en la 1820-aj jaroj.
Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.
Haus zur Windmühle (Erfurt)
La Domo Ĉe la ventmuelejo (germane: Haus Zur Windmühle) estas unu el la multnombraj patriciaj domoj en la urbokerno de Erfurto, Germanio (Allerheiligen-strato nr. 6). Hodiaŭ ĝi estas la sidejo de la Muziklernejo.
Priskribo
La domo konstruitis en 1560 sur malnovaj keloj kaj servis i.a. kiel loĝejo de la konsilanto Herbert Nacke. Ĝi restaŭritis inter 1982-87. Ĝi estas teretaĝa domo kun impona renesancstila portalo, kies vandoj estis ronde oblikvigitaj por plifaciligi la enveturon de la ĉaroj. La fenestroj estas belege enkadritaj. En la interno troviĝas ĉepordaj ornamaĵoj de 1623 kaj diloĉambro.
Kulturaĵoj
En la korto estas ofte aranĝitaj kulturaj eventoj (ekz. teatraj prezentadoj sub libera ĉielo) kaj la domo gastigas la Muziklernejon de Erfurto (2.400 lernantoj, 100 instruistoj). La domo servis - kiel multaj aliaj - ankaŭ kiel bierfarejeto kun rajto je publika biervendado. Tion klare atestas la du truoj ĉe la portalo, en kiujn oni ŝtopis pajlofaskojn kiel signon de freŝe farita biero. Pluse t.n. bierproklamistoj (Bierausrufer) iris de domo al domo por laŭtvoĉe informi pri la kvalito de la produktoj de la diversaj bierfarintoj urbaj. Tiaj tipaj biertruoj videblas ĉe multaj domoj en Erfurto.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la muziklernejo
Listo de prezidentoj de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj
Ĉi tiu listo de prezidentoj de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj inkluzivas ĉiujn Prezidentojn de la Mormona Eklezio.
Nógrádmarcal
Nógrádmarcal estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en subregiono de Balassagyarmat.
Zoltán Barta
BARTA Zoltán estas rumania hungara lokhistoriisto. Li naskiĝis en Reghin la 10-an de oktobro 1948.
Nógrádmarcal
Situo
Nógrádmarcal situas sur mildaj deklivoj en valo, laŭ traira flankovojo. La fervojo troviĝas 4 km-ojn en Szügy. Balassagyarmat distancas 11, Szécsény 14 km-ojn.
Zoltán Barta
Kariero
Zoltán Barta komence akiris diplomon pri historio-geografio en Padagogia Altlernejo de Târgu Mureș, poste en 1979 pri historio-filozofio en UBB de Kluĵo. Inter 1969–1990 li instruis en Voivodeni (Mureş), poste en Târgu Mureș. Li loĝas nuntempe en Târgu Mureș.
Nógrádmarcal
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio devenis el 1281. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, paroĥo, kuracejo, poŝto, futbalejo kaj aliaj sportejoj.
Famuloj
En Nógrádmarcal mortis ministro Sándor Sztranyavszky.
Una (Bahio)
Una estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 24.110 loĝantojn en 2010.
Tamás Molnár
Tamás Molnár [tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Tamás estis hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto, orkestrestro).
Tamás Molnár naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Pri lernojaroj de Tamás Molnár plene mankas informoj. Li fondis ŝlagrorkestron jam en aĝo 14, kiu ekzistis ĝis 2015. En la sekva jaro li fondis similan, pli novan orkestron. Ekde 2008 li verkas ŝlagrotekstojn ankaŭ al aliaj kantistoj aŭ orkestroj. Kun la menciitaj orkestroj li ofte koncertis kaj iliaj registritan sonbendoj estis aŭedeblaj en radioj. Li ricevis muzikpremiojn ekde 2008.
NGC 2746
NGC 2746 (aliaj indikoj — UGC 4770, MCG 6-20-23, ZWG 180.32, KARA 298, IRAS09028+3535, PGC 25533) estas galaksio en konstelacio Linko.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Béla Ternovszky
Béla Ternovszky [ternovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ternovszky Béla estis hungara reĝisoro pri desegnofilmoj, animaciisto, koresponda membro de Hungara Arta Akademio (2015). Lia nobela antaŭnomo estis kelemenfalvi.
Biografio
Béla Ternovszky maturiĝis en industriarta gimnazio en sia naskiĝurbo en 1961, poste li estis desegnisto pri desegnofilmoj en la filma produktejo. Intertempe en 1964 li akiris estetikan diplomon en vespera instruado. Baldaŭ li jam estis planisto pri filmaj movoj, poste jam reĝisoris. En 1979 li laboris en televido en Okcidenta Germanio. En 1995 li estis kunposedanto de filma firmao, en 2003 li pensiuliĝis. Li ricevis premiojn ekde 1983, fine premion Kossuth en 2022. Li edziĝis en 1968, ili havas 3 filinojn.
1 E21 m
Por bildigi la grandecon de unu zetametro, tiu ĉi paĝo estas listo de iuj aĵoj longaj inter 1 zetametro (Zm) kaj 1 jotametro (Ym) (1021—1024 m).
Vidu ĉi tie pri signifoj de zeta-, jota-.
Distancoj pli mallongaj ol 1 Zm
Distancoj pli longaj ol 1 Ym.
Raul Montanari
Raul Montanari (Bergamo, la 19-an de Januaro 1959) estas itala verkisto kaj tradukisto.
Li estas estimata kiel "patro de la post-noir".
Châtillon - Montrouge (Tramtransporto en Parizo)
Châtillon - Montrouge [ʃɑtijɔ̃ mɔ̃ʁuʒ] estas haltejo de Tramvojo T6, situanta inter komunumoj kaj Montrouge kaj proksima al komunumo Malakoff, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio.
Club de Regatas Vasco da Gama
Club de Regatas Vasco da Gama ComC • MHM • EmMJK • MNVG • MMDM • MAPAM • MT • MSFA (pli bone konata nur kiel Vasco kaj kies akronimo estas CRVG ) estas brazila soci-multsporta ento kun sidejo en la urbo Rio-de-Ĵanejro, fondita la 21-an de aŭgusto 1898 de grupo de remistoj. Inspirite de la festadoj de la kvara centjariĝo de la malkovro de la marvojo al Indioj, kiu okazis en 1498, ili baptis la novan asocion kun la nomo de la portugala navigisto kiu atingis ĉi tiun heroaĵon, Vasco da Gama.
Malgraŭ esti fondita kiel "vetkurklubo", konsekrante sin en remado kiel unu el la plej grandaj ĉampionoj sur la kontinento, Vasco da Gama daŭre kovras aliajn kategoriojn kiel ekzemple atletiko, plaĝa voleibalo, basketbalo, plaĝa futbalo, inter aliaj, havante piedpilkon kiel la plej tradicia sporto. La koloroj de Vasco tenas fortan signifon: nigra rilatas al la nekonataj maroj de la Oriento, iniciatitaj fare de Vasco da Gama, dum la blanka de la diagonala strio rilatas al la itinero malkovrita fare de la admiralo. Krome, ĉi tiuj estas koloroj kiuj kongruas kun la ideo de komuneco de etnoj (ĉar ĝi estis la unua klubo en Brazilo, kiu batalis kontraŭ rasa kaj socia antaŭjuĝo ), estinte la unua en la historio de sportaj kluboj en Brazilo. esti elektinta prezidanton "ne blanka" (en 1904, en tempo kiam rasismo kontraŭ nigruloj estis ofta praktiko en sporto, la Vasco da Gama havis la honoron gvidi la mulaton Cândido José de Araújo al la plej alta ŝtupo de la klubo. ). La Kruco, la ĉefa simbolo, havas fortan religian aspekton, ĉar la Milita Ordeno de Kristo estis kaj religia kaj militisto.
Cruzmaltino estas dufoje ĉampiono en interkontinentaj piedpilkaj turniroj de granda historia graveco ( 1953 kaj 1957 ). En 1953, Vasco gajnis la Torneio Octogonal Rivadávia Corrêa Meyer, oficialan konkurson de la CBD, organizita kun la subteno de FIFA- direktoro Ottorino Barassi, posteulkonkurso al la Copa Rio Internacional, traktita en Eŭropo kiel eldono de la Copa. Rio     kaj serĉata de la 4 grandaj kluboj en Rio. En la Pariza Turniro de 1957, Vasco eniris en la historion kiel la unua kaj nur neeŭropa klubo se temas pri venki ĉampionon de la Pokalo de Ĉampionoj de UEFA ekde la unua titolo de tiu eŭropa konkurso (gajnita fare de Realo-Madrido la 13-an de junio 1956) ĝis la unua disputo de la Interkontinenta Pokalo (la 3-an de julio 1960), kun la finalo de la Pariza Turniro de 1957 estanta konsiderita fare de la franca gazetaro kiel la finalo inter la eŭropa ĉampiono kaj la teamo. konsiderita la plej bona en Sudameriko, en prezento kiu ravis publikon kaj la francan gazetaron, donante prestiĝon al Vasco kaj brazila piedpilko antaŭ la eŭropa kaj monda publiko.
Sur la kontinenta nivelo, la klubo estas dufoje sudamerika ĉampiono, venkis en la nura konkurado rekonita fare de CONMEBOL kiel antaŭulo al la Copa Libertadores da América, la 1948-datita Suda Amerika Ĉampioneco de Ĉampionoj, en statuso ekvivalenta al tiu de Libertadores, havante la Vasco partoprenis en 1997 en la Superpokalo de Ĉampionoj de la Libertadores (konkurado rezervita por la ĉampionoj de la Libertadores) pro la titolo de 1948; kaj la 1998-datita Copa Libertadores (konkerita en la centjara jubilea jaro). Ankoraŭ en sudamerikaj titoloj, Vasco gajnus la Mercosul Pokalon en 2000, kun 4x3 venko super Palmeiras, en ludo kiu iĝis konata kiel A Virada do Século, konsiderita unu el la plej grandaj matĉoj en la historio de piedpilko.
Vasco da Gama ankoraŭ havas, inter sia taĉmento de idoloj, la plej grandajn poentintojn en la Brazila Ĉampioneco de ĉiuj tempoj, kun Roberto Dinamite, la plej granda, kun 190 goloj, sekvata de Romário kaj Edmundo, kun 154 kaj 153 goloj respektive. La unua granda idolo de la klubo estis strikisto Ademir de Menezes, kiu gvidis la memorindan " Expresso da Vitória ", iĝante la plejgolinto de Vasco kun 301 goloj trafitaj, nombro nur superita fare de Dinamite kaj Romário jardekojn poste.
Laŭ enketo farita de la Datafolha- instituto laŭ peto de Folha de S.Paulo en 2019, Vasco havas la kvinan plej grandan fanbazon en Brazilo, kun 4.0% de respondantoj kun marĝeno de eraro de 2.0 pp, teknike ligita en kvara. loko kun la Palmeiras.
La 2-an de julio 2007, la tiama guberniestro de Rio-de-Ĵanejro, Sérgio Cabral Filho, sankciis leĝproponon n-ro 5052, kiu kreis Vasco Day, memordaton kiu honoras la fondon de la klubo.
Batu
Batu estas urbego en oriento flanko de la ĉefa insulo Javo en provinco Orienta Javo en Indonezio. La loknomo signifas roko indonezie kaj aludas la montaron. Batu konsistas el 3 distriktoj.
Geografio
Batu situas en mezo de orienta parto de la insulo inter montoj 1000-3000 metrojn altaj. Malang troviĝas 17, Mojokerto (urbo) 47, Kediri 57, provinca ĉefurbo Surabajo 73, Surakarta 191, Jogjakarto 238, Semarang 252, Bandungo 552, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 656, Tangerang 677, Serang 730, Makassar 821, Palembang 1016, Batam 1373, Pekanbaru 1542, Padango 1552, Medano 1996, Banda Aceh 2423 kilometrojn (aere).
Historio
Ekde la 10-a jarcento la areo de Batu estis konata kiel ripozejo por la reĝa familio, ĉar la regiono estas montara areo kun komforta aero, ankaŭ subtenata de la beleco de naturaj pejzaĝoj. En la 19-a jarcento la registaro de Nederlandaj Orienthindiaj Insuloj evoluigis Batu kiel monta feriejo. Vilaoj kaj feriejinstalaĵoj estis konstruitaj ofte kaj La loko estis distra loko por la nederlandaj koloniaj oficiroj ĝis la japana okupo en 1942.
Ekonomio
La ekonomio de Batu dependas de turismo kaj agrikulturo. Tiu lasta konsistas precipe pri produktoj de pomoj, iomete pri legomoj kaj ajloj. Menciindas ankaŭ la komerca sektoro.
Trafiko
Batu havas pro la altaj montoj nur trairan vojon.
Klimato
Batu havas tropikan musonan klimaton (Am), sed en la pli altaj lokoj subtropikan altebenaĵan klimaton (Cwb). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2583 mm. Inter junio-septembro iomete malpli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 17 °C kaj varias inter 13-22 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Eduko
Batu havas nur baz- kaj mezlernejojn.
Religio
Plimulto de Batu estas islama.
Piĵamo
Historio
Moderma piĵamo originas en Brita Hindio, de kie ĝin disvastigis Britoj dum koloniigo. Antaŭe estis en Eŭropo uzataj precipe noktoĉemizoj.
Piĵama festo aŭ dormfesto estas festo kie la gastoj estas invititaj tranokti ĉe la domo de la festa organizanto. Piĵamofestoj estas plejparte okazigitaj por knabinoj aŭ adoleskulinoj.
Specoj
Ĝi ofte konsistas el du pecoj (ĉemizo / T-ĉemizo kaj pantalono) aŭ el unu peco (unupeca piĵamo).
Bisaurri
Bisaurri (Bisagorri aŭ Bisaúrri ​) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordo de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la nordo de la komarko Ribagorza, inter la samnoma rojo Bisaurri, kiu alfluas al la rojo Urmella siavice alfluanto de la rivero Ésera, kaj la rojo Gabás siavice same alfluanto de Ésera. Ĝi enhavas la loĝlokojn Arasán, Bisaurri (municipa ĉefurbo), Buyelgas, Dos, Gabás, La Muria, Renanué, San Feliu de Veri, San Martín de Veri, San Valero kaj Urmella. Ĝi limas norde kaj okcidente kun Castejón de Sos, sude kun Seira kaj Valle de Bardají kaj oriente kun Laspaúles. Oni parolas variaĵojn de la aragona, nome benaskesa.
La klimato estas malvarma, nome montara.
Historio
La loknomo Arasán devenas de latina "Ara-Sancta" (Sankta Altaro) kaj estis loko de senjorlando de la cistera monaĥejo de Lavaix (Pont de Suert), laŭ dokumento de 23a de marto 1265. En 1571 ĝi pasis el episkopeco de Ilerdo al tiu de Barbastro.
Urmella estis menciita jam en la komenco de la 11-a jarcento.
Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Bisaurri kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 173 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro (montogrimpado). La kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj. En Bisaurri estas boteliga fabriko de akvo el la fonto de Veri, en San Martín de Veri.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejoj kaj ermitejoj, kelkaj el kiuj romanikaj (en foto de la tabelo tiu de Gabás), mezepokaj domegoj, naturaj lokoj kiel padoj por montogrimpado, ktp.
IJK 2002
La 58-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis inter la 21-a kaj la 26-a de julio 2002 en la urbo Pato Branco de Brazilo. La kongreson partoprenis 100 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ties komitato.
Gyula Kómár
Gyula Kómár [djula kOmAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kómár Gyula estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto. Gyula Kómár naskiĝis la en Aszód, li mortis la  en Budapeŝto.
Gota Biblio
Gota Biblio aŭ Biblio de Ulfilo estas tieldirita unu el la versioj de la Biblio realigita en la 4-a jarcento intreprene de aria episkopo Ulfilo (aŭ Vulfilo 311-388), evangelizanto de Gotoj. Tiu Biblio estas gotlingva, nome en germana lingvo nun maleprinta.
Gyula Kómár
Biografio
Gyula Kómár akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1928, en la sekvanta jaro li doktoriĝis. Post la diplomo li estis asistanto samloke, sed en 1931 li studis bestkuracistan kirurgion en Vieno. Inter 1934 kaj 1945 li estis bestokuracisto unue en Gyoma, poste en Orosháza, poste li estis ĉefbestokuracisto de Csongrád, inter 1948-1957 li estis kirurgia klinikestro, katedrestro kaj profesoro en la altlernejo. Li apogis la hungaran revolucion en 1956, tial post la fiasko li estis forigita kaj poste li estis simpla veterinaro en Nyársapát, poste inter 1958–1968 hospitalestro en Cegléd. Lia filo kaj nepo same estis bestokuracistoj. Li ricevis premion en 1953. Li okupiĝis plej ofte pri kirurgio de bestoj.
Gota Biblio
La traduko de Ulfilo
La Ulfila traduko estas kultura evento je eksterordinara graveco, ebligita per la salto de kavalito efektivigita de la gota mondo en la momento en kiu, danke al dulingvaj perantoj, ĝi sin montris kapabla ricevi kaj igi siajn la instruojn de la greka civilizo kaj rilate kristanismon kaj rilate la uzon de la skribsistemon.
En la kazo de la gotoj de la 4-a jarcento, la konscio pri la utileco de la uzo de la skribita Biblio ne haltiĝis, same kiel ĉe aliaj germanaj triboj, en la pasiva akcepto de skribosistemo jam ekzistanta (kiel tiu de latina) al kiu aldoni minimumajn ŝanĝojn por ĝin adekvatigi al sia fonologia sistemo, sed en la “vola” kreado di sia propra alfabeto kiu, malpli rigida ol tiu de la Runaj alfabetoj, respondus al la fonologiaj postuloj de la gota lingvo.
Ulfilo sukcesis koncepti alfabetan sistemon profitante de skribaj tradicioj al li konanataj : tiu sistemo havis klaran grekan matricon, kun intermitaĵoj latinaj kaj runaj; tiu aspekto gravas ne nur paleografie: la fakto ke la gota alfabeto memorigas tiuj grekan kaj en la sinsekvo kaj en la formo, kiel ankaŭ en la nombra valoro asociita al la literoj, elmontras superinfluon de la greka en la zonoj orientaj de la germaneco kompare kun la influo de la latina.
Cetere, ke kristanismo kaj kulturo atingis la Gotojn en siaj grekaj vestoj estas pruvata ankaŭ per la fakto ke la traduko estis spertata sur liturgiaj grekaj tekstoj, malsame ol tradukoj al aliaj germanaj lingvoj realigitaj sur latinaj tekstoj de la Vulgata. Tio estas atestata de iuj ortografiaj, sentaksaj kaj leksikaj apartaĵoj de la Ulfila teksto; tamen oni ne sukcesas ligi la tradukon al neniu el la ekzistaj tekstoj; eble tiu malfacilaĵo ŝuldas al la traduka metodo de Ulfilo, kiu sendube integris la tekston kun “legoj” de la latina tradicio. Aliflanke la latinismoj de la gota teksto povas esti inokulitaj de kopiistoj kiuj perkopie transdonis la tekston.
Malkovri la originon de tiuj malsamaĵoj inter la diversaj gotaj kodeksoj malfacilas ĉar ofte ili estas apartaj vortoj, mallongaj sintagmoj aŭ etaj frazoj kiuj rivelas la malsaman lingvan originon ofte identigeblan en la Vetus Latina. Kritikistoj diskutas ĉu tiuj latinismoj estas frukto de Ulfilo mem, kun emo al neo ĉar la Vulgato naskiĝis inter la jaroj 391 kaj 406 (post, do, la Ulfila versio).
Manuskripta dokumentaro
La manuskriptoj estas ostrogotaj dum la originalo estas visigotaj: estas onia opinio ĉe la esploristoj ke la tuta gota manuskripta tradicio de la Biblio devenas el Nordo de Italio kaj ke estas datebla je ka ostrogota regado.
La florado de manuskriptoj eble estas frukto de la kultura ekveleviĝo de Teodoriko la Granda, spronita al la konservado de la gota literatura heredaĵo meze de la latina tradicio.
Krome supozeblas ke la manuskriptoj nin atingintaj estas signo de la “populareco” ĝuita de tiu Biblio, kiu spite de sia aria origino, do baldaŭ ignorita se ne skrapitaj, tamen konserviĝis en tiom da manuskriptoj. Post la ripetita kondamno de Arianismo tiuj kodeksoj estis minacaj kaj do evitendaj.
Ŝosekurado
Ŝosekurado, stratokurado aŭ vojkurado estas la sporto kuradi mezuritan distancon sur establita vojo (male al stadiona kaj transterena kuroj).
Gota Biblio
Manuskripta dokumentaro
Escepte de la Codex Argenteus, fakte, la aliaj manuskriptoj (la Codex Carolinus, la Codices Ambrosiani A, B, C, D, la Codex Taurinenis) estas ĉiuj palimpsestoj.
Bibliografio
A. M. Guerrieri, Introduzione allo studio della Filologia Germanica - vol. I Le lingue germaniche, Roma, Edizioni Kappa, 1980
Ŝosekurado
Ŝosekurado povas proponi al tiuj koncernitaj gamon de defioj kaj interesoj kiaj baraktado ĉe montetoj, akraj krutaĵoj, variaj surfacoj, malbona vetero, kaj enĝagiĝo en granda grupo. Aeroba ekzercado, aŭ la kapablo de la korpo por uzi oksigenon, estas la plej grava faktoro kiu kontribuas al la sukceso.
La efiko de ŝosekurado metas pli da emfazo sur la piedoj, genuoj kaj malsupra dorso ol kuradi sur tero aŭ herbo. Oni ne tiom atentas pri la Aĥila tendeno. Antaŭ engaĝiĝi en ŝosekurado, oni elektu ŝuon kiu bone kongruu kun la piedotipo kaj la kura stilo.
Ŝosekurado estas unu el kelkaj formoj de ŝosesporto, kiu inkludas ankaŭ vojan bicikladon kaj motorvehiklan kuradon.
Cesana Brianza
Najbaras la komunumoj Annone di Brianza, Bosisio Parini, Canzo (CO), Civate, Eupilio (CO), Pusiano (CO) kaj Suello.
Beloslava
Beloslava Borislavova Jonova (Белослава Бориславова Йонова, naskiĝinta la en Sofio, Bulgarujo), pli konata nur kiel Beloslava, estas bulgara kantistino.
Infaneco kaj lernejaj jaroj
Beloslava estas la filino de la aktorino Aneta Sotirova kaj la psikiatro Borislav Stojanov.
Ekde sia infaneco ŝi okupis sin pri kantado kaj ludis pianon. Kiam ŝi estis duaklasanino, ŝiaj gepatroj enskribis ŝin en la infanan ĥoron de la Bulgara nacia radio, en kiu ŝi partoprenis dum 8 jaroj, sed poste ili elskribis ŝin, ĉar ŝia voĉo raŭkiĝis pro la denaska faringito.
Sian mezedukon ŝi ricevis en la 133-a mezlernejo „A. S. Puŝkin“ en Sofio. En 1991 ŝi iris en Los-Anĝeleson, kie ŝi studis reklaman fotografion ĉe la Santa Monica College dum 3 jaroj. Kiam ŝi revenis en Bulgarujon, ŝi unue komencis studi merkatikon kaj administradon, sed pro manko de intereso pri tio kaj influita de siaj samaĝuloj, ŝi kandidatis por studi kantadon en la fakultato pri pop- kaj ĵazmuziko en la Nacia muzika akademio „Panĉo Vladigerov“ en la klaso de profesoro Najden Andreev. Post kiam ŝi finis sian edukon tie, Beloslava sin donis tute al la muziko.
Komenco de la kantista kariero
La muzika kariero de Beloslava komenciĝis en la jaro 1998, kiam ŝi formis propran muzikgrupon, „Trip“. Samjare ŝi partoprenis en la festivalo „La ora Orfeo“ kaj gajnis unuan premion en la kategorio „Junaj artistoj“ por la kanto Захарен панаир („Sukera foiro“). En ĝi ŝi partoprenis ankaŭ en 1999, kiam ĝi okazis lastafoje.
En 2001 estis eldonita ŝia unua studialbumo, Улици („Stratoj“). La tekstoj de ĉiuj kantoj en ĝi estas skribitaj de ŝi mem. Aŭtoroj de la muziko kaj de la aranĝoj estas Petar Dundakov kaj la pianisto Ĵivko Petrov, kun kiu ŝi kunlaboras ankaŭ nuntempe. Unuopaĵoj de la albumo iĝis la samnoma Улици kaj Между две луни („Inter du lunoj“). Inter la pli sukcesaj kantoj estis Между две луни, Където си ти („Tie, kie estas vi“), Само с теб („Nur kun vi“) kaj Падам и не потъвам („Mi falas kaj ne dronas“).
Post 7-jara periodo, en kiu ŝi daŭrigis sonregistri kantojn, Beloslava eldonis sian trian albumon, Когато има защо… („Kiam estas kialo…“), en 2012. En ĝi unuafoje aperis ankaŭ anglalingvaj kantoj. Unuopaĵoj iĝis Всяка година по същото време („Ĉiujare samtempe“), kantita duete kun Orlin Pavlov, Why („Kial“), Supergirl („Superknabino“) kaj Празен поглед („Malplena rigardo“).
Ŝia kvara albumo, Красотата („La beleco“), estis eldonita en aprilo 2016. Tiu ĉi estas ŝia unua duobla albumo: la unua parto entenas tute novajn kantojn, dum la dua entenas rearanĝitajn versiojn de kantoj, publikigitaj en antaŭaj albumoj. Por disvastigi ĝin ŝi donis du koncertojn: unu en la Koncertejo 1 de la Nacia palaco de la kulturo en Sofio je la 23-a de aprilo, kaj unu en la Ŝtata operejo en Burgaso je la 25-a de aprilo. El ĝi unuopaĵoj iĝis la kantoj Времето за мен си ти („La tempo por mi estas vi“), kantita duete kun VenZy, Няма („Ne estos“), Красотата, Мама („Panjo“) kaj Сън („Sonĝo“), kantita duete kun Grafa.
Departementoj de Ebur-Bordo
Departementoj de Ebur-Bordo (départements de Côte d'Ivoire) estas aktuale la tria-nivela administracia subdividâjo de la lando. Ĉiu el la 31 dua-nivelaj regionoj de Ebur-Bordo estas dividita je du aŭ pli departementoj. Ĉiu departemento estas dividita je du aŭ pli subprefektujoj. Post 2020, ekzistas 109 departementoj en Ebur-Bordo.
Beloslava
Privata vivo
Krom al la muziko, Beloslava sin donas ankaŭ al la kulinaraj artoj. Ŝi kaj ŝia edzo, Evgeni Jonov, administras restoracion en Sofio kaj hotelon en Lozenec. Ilia filino, Boĵidara, estas pentristino kaj havas sian propran vestmarkon.
Departementoj de Ebur-Bordo
Nomoj kaj administrado
Departementoj havas la nomon de la ĉefurbo kie loĝas ĝia registraro. Plej ofte tio estas la loko kie loĝas la plej granda kvanto da homoj.
Ĉiun departementon estras prefekto, kiun la ministraro de la landa registaro nomumas. Por departementoj en kiuj troviĝas ĉefurbo de regiono, la prefekto de la departemento estas la prefekto de la regiono, kvankam la du postenoj estas apartaj.
Eksaj departementoj
Ses departementoj ne plu ekzistas:
Verdaj fringoj
Specioj
La specioj kiuj kutime estas konsiderataj membroj de tiu grupo estas la jenaj:
Etimologio
Chloris el la antikva greka Ĥloros signifas "verda" aŭ "flavec-verda".
Nigrakapa kardelo
La Nigrakapa kardelo (Spinus notatus, iam Carduelis notata) estas malgranda paserina birdo, membro de la familio de Fringedoj.
Ĝi troviĝas en altaj regionoj de Centrameriko el norda Meksikio al Nikaraĝo je altitudoj inter 2000-3000 m, kaj pli precize en Belizo, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko, kaj Nikaragvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj.
Aspekto
La Nigrakapa kardelo estas tre malgranda birdo, iom pli granda ol la Ruĝa kardelo. Kaj masklo kaj ino havas nigrajn kapojn. Ili estas preskaŭ identaj al masklo de Kapuĉa kardelo sed pli malgranda. La masklo estas facile identigebla pro siaj nigraj kapoplumoj etendaj al brusto. Tiu nigra areo estas tre kontrasta kun flavaj nuko, suba brusto kaj ventro, dum la dorso estas olivverdeca kun nigraj flugiloj kiuj montras tre flavajn kaj kontrastajn flugilmarkojn. La beko estas helgriza (ankaŭ kontraste kun la nigra kapo), tre larĝa baze kaj tamen tre akrapinta. La suba vosto estas flava kaj la vosto nigra.
Subspecioj
Estas tre agnoskataj subspecioj nome:
Tamen ne estas disponebla multa informo pri la diferencoj inter ili.
Tito Livio
Li naskiĝis en Padovo kaj pasigis la plejparton de sia vivo en Romo, ŝajne sen iam havi publikan postenon. Li famas pro sia historio de Romo, Ab urbe condita (Ekde la fondiĝo de Urbo), kiun li verkis en 142 libroj. Restas tridek kvin libroj (el kiuj pluraj estas nekompletaj) traktantaj la periodon ekde la urba fondiĝo al 292 a.K. kaj ekde 219 a.K. al 168 a.K.. Krom malmultaj fragmentoj, la aliaj libroj tute perdiĝis. Tamen lia historio estas grava fonto por modernaj historiistoj.
Tito Livio ne pretendis fari originalajn esplorojn, sed bazis sian verkon sur antaŭaj historioj kaj kronikoj. Rilate la fruan historion de Romo, li ne klopodis distingi fakton de legendo. Li verkis en relative simpla latina stilo. Kiel aliaj antikvaj historiistoj, li inkluzivigis fikciajn paroladojn.
Epistolae obscurorum virorum
La Leteroj de obskuraj viroj estas titolo de fikciaj leteraroj el la 16-a jarcento.
Tito Livio
Lia Historio estis tuj laŭdata, kaj multe legata dum postaj jarcentoj. Dum la Renesanco verkistoj kiel Ŝekspiro uzis anekdotojn kaj paroladojn el la verko.
Epistolae obscurorum virorum
Enhavo kaj kreintoj
Skolastikistoj en tiu verko ŝajne adresis leterojn al certa profesoro de belartoj ĉe la Universitato de Kolonjo. Fakte ili estis verkitaj de humanistoj kiel satiro pri la krustokovrite velkinta ideo pri sciencoj dum la malfrua mezepoko, speciale en grupoj ĉirkaŭ dominikanoj. Motivo estis skribe kaj jure okazanta kverelo inter la konvertiĝinta judo Johano Pfefferkorn kaj Johano Reuchlin pri la valoro de juda literaturo (kiel la Talmudo) por la kristana doktrino. Reuchlin favoris ĝin, dume Pfefferkorn postulis bruligon de la Talmudo. Ideon de la leteroj havis Crotus Rubeanus, dua parto estas de Ulrich von Hutten, helpis ankaŭ Eobanus Hessus.
Momoko Tsugunaga
Momoko TSUGUNAGA (japane 嗣永桃子 Tsugunaga Momoko) naskiĝis, estas japan-popmuzika kantisto. Ŝia kariero komenciĝis en 2002 kiam ŝi sukcese estis aŭdicita por la ''Hello! Project Kids, solevirina adoleskanta popmuzika grupo ene de la Hello! Project''. Ekde tiam, ŝi daŭris kanti en tiu grupo kaj partoprenis en du pli malgrandaj grupoj el membroj de ''Hello! Project Kids'', ZYX kaj Berryz Koubou.
Epistolae obscurorum virorum
Stilo
Verkitaj intence en neklasika stilo kun enmiksitaj germanaj vortoj, la leteroj estas plenplena de mordaca sarkasmo kaj krude amuza komedio. La dua parto estas eĉ rekta polemiko pri aroga nescio, hipokriteco kaj senmoraleco. La verko estis kondamnata de la papo en 1517.
(11024) 1986 QC1
(11024) 1986 QC1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
NGC 2747
NGC 2747 (aliaj indikoj — ZWG 90.70, NPM1G +18.0220, PGC 25507) estas galaksio en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Trojko (politiko de EU)
La Trojko - en Esperanto: "Triopo" - estas esprimo uzita plejparte en amaskomunikilaro, por aludi kontrolkomisionon por trakti la financojn de diversaj eŭropaj landoj okaze de la krizo de 2008. Ĝi konsistis el reprezentantoj de la Eŭropa Centra Banko, de la Internacia Monunua Fonduso kaj de la Eŭropa Komisiono. La trojko havas kiel taskon intertrakti kun membroŝtatoj de la Eŭrogrupo, kies ŝtataj buĝetoj atingis krizan staton.
Kritiko
La trojko konstituas unu el plej gravaj ekonomiaj povoj ene de la Eŭropa Unio. Ĉar tiu institucio laŭcele premas la ekonomiojn de la ŝtatoj koncernitaj, oni ofte kulpigas ĝin pro la malbonigo de la krizaj situacioj en la membrolandoj. Unu el plej influaj ŝtatoj tiukadre estas Germanio. En marto 2014 la Eŭropa Parlamento akceptis post esplorraporto nedevigan rezolucion, kiu kritikas la strukturon kaj la metodojn de la EU-trojko.
Virna Lisi
Virna Lisi (naskiĝis en Ankono, mortis ) kiel filino de italoj. Ŝia filmkariero komenciĝis en la jaro 1954.
Komence de la 1960-aj jaroj ŝi ricevis aron da grandaj kaj malgrandaj roloj en renomaj filmoj, ekz. en Signore & signori (de Pietro Germi) kaj La Reine Margot (de Patrice Chéreau). En Usono ŝi interalie per How to murder your Wife gajnis sukcesojn.
En 1994 ŝi kadre de la Festivalo de Cannes ricevis la premion Prix d'interprétation féminine pro La Reine Margot.
Rita Lőrincz
Lőrincz Rita Annamária [løːrinc] estas rumanuja hungara aktorino naskita en Baraolt la 7-an de aŭgusto 1983.
Kariero
La aktorino ludas ekde 2005 en la teatro Temesvári Állami Csiky Gergely Színház de Temeŝvaro. Ŝi diplomiĝis en la Színművészeti Egyetem Szentgyörgyi István Tagozat de Târgu Mureş.
Apokatastazo
Apokatastazo (el la origina greka: αποκατάστασις, apokatástasis) estas termino multsenca depende de la kulturaj medioj en kiu ĝi estas profitata: la precipaj medioj kiuj lasis sian stampon estas tiuj religiaj kaj filozofiaj. Laŭlitere ĝi signifas "reveno al la origina stato", "reintegrado, restarigo ".
Filozofio
En la stoikisma doktrino, ekzemple, estas subtenata la "reintegrado" de la universo en ĝia origina stato, kiu sin kunigas al la doktrino pri la eterna reveno: kiam la astroj surprenos la saman pozicion kiuj ili havis ĉe la komenĉiĝo de la universo, okazos granda eksplodo (ἐκπύρωσις, ekpiroszo), kaj la tempo kaj la mondo rekomencos novan ciklon (πάλινγένεσις, (palingenezo, aŭ "kio naskiĝas denove"). Laŭ iuj stoikistoj tiu ciklo estos identa al tiu antaŭa, laŭ aliaj male nenecese ĝi estos identa.
En la novplatonisma per apokatastazo estas indikata la reveno de "unuopaj" estaĵoj al la origina unuo, nome al la sendiferenca Unuo el kiu la tuta realo devenas, reveno ebligita pere de la filozofia ekstazo.
Kristianismo
En la kristana doktrino, la koncepto pri apokastatazo eksplicite ĉeestas laŭ bibliistoj, precipe sed ne nure, en versego de la de la Biblio, nome en la Agoj de la Apostoloj 3, 21:
“Kriston, Jesuon, 21 kiun la ĉielo devas ricevi ĝis la tempoj de restarigo de ĉio, pri kiuj parolis Dio per la buŝo de Siaj sanktaj profetoj jam de antikva tempo.”
Ankaŭ se ankoraŭ daŭrigas duboj, en kristanismo de la unuaj jarcentoj la precipa subtenanto de la hipokatastazo estis taksata Origeno
Laŭ Origeno, ĉe la fino de la tempoj okazos la universala Elaĉeta Savo, en kiu ĉiuj kreitaĵoj estos reintegritaj en la dia pleneco inkluzive de Satano kaj de la morto: tiasence, tial, inferaj punoj, spite de ilia longo, havus ne definitivan starigon sed nur purigan. La kondamnitoj ekzistas certe, sed ne tiaj restos porĉiame, ĉar la dia sava plano ne povus realiĝi se malĉeestus ankaŭ unusola kreito. Laŭ li, la biblia bazo estas:
“28 Kaj kiam ĉio estos submetita al li, tiam la Filo ankaŭ mem estos submetita al Tiu, kiu submetis ĉion al li, por ke Dio estu ĉio en ĉio.”  (1Kor, 15, 28).
Oni ofte citas, kaj apogiĝas, sur la Parabolo de la erarinta filo.
Tiu doktrino estis akceptita de iuj orientaj Patroj de la Eklezio inter kiuj elstaris Gregorio de Nyssa, ĝis kiam ĝi estis kondamnita kiel hereza en la kvina ekumena koncilio nome en la Dua koncilio de Konstantinopolo de 553:
“Se kelka diras aŭ opinias ke la puno por la demonoj kaj malpiaj homoj estas dumtempa aŭ ke ĝi ĉesos post certa tempo, nome okazos restarigo (= apokatastazo) de la demonoj aŭ de malpiaj homoj, estu anatemo.”
Sekve troviĝas en kelkaj teologoj kaj pensistoj, inter kiuj, laŭ iuj komentistoj, Skoto Eriugena aŭ, en epoko pli proksima, Friedrich Schleiermacher, Karl Barth, Hans Urs von Balthasar, Adriana Zarri, Paolo De Benedetti. Inter la religian kristanaj pensfluoj, apokatastazo estas proksima al la ideoj de Anabaptismo kaj Universalismo.
Kristana gnostikismo
La kristanaj gnostikuloj ĝenerale subtenis ke la apokatastazo realiĝas kiam animo, kiu estas dia fajrero enkarcerigita en la materio, sin liberigas enirante specialan scion, aŭ gnozon, por kunigi al la vera Dio kiu staras super ĉiuj diaĵoj. Mesaĝistoj de Lumo, inter kiuj Jesuo Kristo estas la elstarega ekzemplo, anoncas ke la savo devenas el la malkovro de la Regno de Dio en si mem Vidu : Gnostikismo).
La gnostika Evangelio laŭ Filipo (n. 63, 67) montras tiun pozicion.
Protestantoj kaj katolikoj
Laŭ Amilcare Giudici, por la protestanta teologio de la 20-a jarcento, "la apokatastazo estas la konkludo plej logika [...de] la medito pri la Graco." Lutero, tamen, malsame pensis kaj laŭ li ne ekzistos apokatastatxo.
Rilate katolikismon, iuj katolikaj teologoj provas ĉirkaŭeviti la koncilian kondamnon de 553 apogiĝante sur la kontraŭdiro kiu, kaze la eterneco de la puno, kuŝus en la tri teologiaj virtoj; tio kio per la fido (dogma teologio) devas esti reĵetita traporde, per la Espero (teologio de la espero) devas esti ricevita kaj revenigita trafenestre, ĉar «la (karitato...) ĉion kredas, sed ankaŭ ĉion esperas» (vidu: 1Kor 13, 7). En Esperi por ĉiuj la katolika teologo Hans Urs von Balthasar akceptas tiun tezon kaj citas liston de aliaj teologoj kiujn li konsideras proksimaj al sia penso: Erich Przywara, Henri de Lubac, Gabriel Marcel, Joseph Ratzinger, Walter Kasper, Gisbert Greshake, Romano Guardini, Karl Rahner. "kompanio, li skribas, en kiu mi min sentas tre bone.".
Plue ili invitas vidi kion diras la la Apokalipso de Johano: en ĝi estas rakontate ke la klingo kiu elias el la buŝo de la Verbo de Dio, kiu eble simbolas la Evangelion, eksterminas ĉiujn pekulojn kaj kontraŭulojn kiuj finiĝas en ĉiamdaŭra fajra lako. Sed en la lasta sceno de la Nova Jerusalemo, kies pordoj estas ĉiam malfermitaj, en kiu la folioj de la arboj utilas por sanigi la naciojn, estas anoncite ke en ĝin eniros la reĝoj de la tero kun ilia gloro. Kiuj ili estas? kiel ne la ribeluloj eksterminitaj?
Oni citas kontente, krom la bibliaj pasaĵoj supre profititaj, la profetaĵon de Jesaja (19, 23-25, kiu antaŭanoncas ke la malamataj kaj malbenataj egiptoj kaj asirianoj havos pacon inter si kaj celebros kulton kune kaj “adoros al la Dio de Israelo. La ĉiopova Sinjoro ilin benos dirante Benataj estu la Egiptio, mia popolo, Asirio, verko de miaj manoj, kaj Izraelo mia heredaĵo.
Verkisto ortodoksa Fjodor Dostojevskij aludas al tiu hipotezo en ĉapitro de La ribelo kaj de Granda Inkvizitoro en la fratoj Karamazov.
Fitoplanktono
La nocio fitoplanktono (laŭvorte „plantoplanktono“) signifas fotoaŭtotrofajn planktonojn, precipe diatomeoj (Bacillariophyta), verdalgoj, oralgoj, dinoflageluloj kaj cianobakterioj (blualgoj). Ĝi konstruas per helpo de fotosintezo biomason (sian korpon) el karbona dioksido kaj aliaj nutromaterialoj. La fitoplanktono staras sur la plej suba grado de la nutropiramido en la akvoj.
La fitoplanktonojn manĝas zooplanktonoj kaj multaj bestoj, kiuj vivas je tavolo de la interna akvo kaj maroj. Plankton-manĝaj bestoj evoluigis miraklan retforman strukturon por filtri la akvon. Plej grava, menciinda kaj rekta nutroĉeno estas: fitoplanktono, krilo, cetaco.
Oni kalkulas, ke fitoplanktono donas 70 % – 80 % de la oksigena produktado de la atmosfero.
Le Grand-Village-Plage
Le Grand-Village-Plage [] (laŭvorte “la granda vilaĝo – strando”) estas marborda franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi estas en la suda parto de la insulo Oléron. Ĝi havis 999 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Le Grand-Village-Plage troviĝas ĉe la sudokcidenta bordo de la insulo Oléron. La najbaraj komunumoj estas Dolus-d’Oléron nordokcidente, Le Château-d’Oléron nordoriente kaj Saint-Trojan-les-Bains sude. Okcidente troviĝas la Atlantika Oceano.
La komunumo Le Grand-Village-Plage estis kreita en la jaro 1949 post disiĝo de parto de Saint-Trojan-les-Bains.
Wellen (Belgio)
Wellen (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Tungro.
Ekde 1977 la municipoj Berlingen, Herten kaj Ulbeek apartenas al Wellen, la ĉefa municipo.
Katalin Benedekffy
Katalin BENEDEKFFY [benedekfi] hungara aktorino naskita en Porumbenii Mari la 1977. Ŝi loksidiĝis en Hungario en 1998.
Kariero
Katalin Benedekffy diplomitiĝis en 2002 en Aktorakademio de Pesti Magyar Színház. En 2003 ŝi finis ankaŭ filmreĝisoradon Altlernejo Berzsenyi Dániel de Szombathely. Poste ŝi ludis en Teatro Csokonai (Debrecen), en Teatro Thália (Budapeŝto), en Teatro Szigligeti (Szolnok), en Hevesi Sándor Színház de Zalaegerszeg. En aprilo 2007 ŝi fondis propran lernejon (Szín-Varázs Színi- és Készségfejlesztő Iskola), kies ŝi estas gvidanto kaj instruisto. De 2010 ŝi lernas operkantadon. Nuntempe ŝi ludas en Ŝtata Hungara Operejo de Kluĵo.
Cavally (rivero)
La Rivero Cavally (ankaŭ konata kiel la Rivero Cavalla, Youbou kaj Diougou) estas rivero en okcidenta Afriko kiu fluas de la nordo de Monto Nimbao en Gvineo, tra Ebur-Bordo, al Zwedru en Liberio, kaj reen al la landlimo kun Ebur-Bordo. Ĝia fino estas ĉe la Gvinea Golfo je 21 km oriente de Harper, Liberio. Ĝi estas du trionoj de la internacia landlimo inter Liberio kaj Ebur-Bordo.
Ĝia longo estas 515 km, kaj ĝi estas la plej longa rivero en Liberio. La nomo devenas de la nomo de certa speco de fiŝo kiun oni trovas je ĝia buŝo.
IJK 1999
La 55-a Internacia Junulara Kongreso (IJK) de TEJO okazis dum somero 1999 en la urbo Veszprém de Hungario. La kongreson partoprenis 500 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO, interalie de ties komitato.
Dum la kongreso, je 11a de aŭgusto, okazis tuta suneklipso. La temo de la kongreso estis 'Komunikado en la informsocio.', la maskoto de la IJK estis Informuso.
Podlesí (Potůčky)
Historio
Tempo de estiĝo de la vilaĝo estas necerta, sed stanaj minejoj en la ĉirkaŭaĵo estas dokumentitaj jam en la jaro 1380.
Neagnoskita ŝtato
[[Dosiero:Limited recognition.png|thumb|400px|
]] Neagnoskita ŝtato, aŭ parte agnoskita ŝtato, estas teritorio kies suvereneco ne estas internacie agnoskita de unu, pluraj aŭ de ĉiuj aliaj ŝtatoj malgraŭ la parte aŭ tuta sendependa administrado fare de ia organizo kiu funkcias memstare.
La regionoj iĝas ŝtatoj kiam ili havas la tri elementojn postulatajn por tio laŭ la Internacia Juro: teritorio, loĝantaro kaj memstara registaro. La agnoskado flanke de la Internacia Komunumo nur havas politikan kaj deklaran efekton, sed la ekzistado de ŝtato teorie nur dependas de la volo de la loĝantaro de determinita regiono kiu volas iĝi sendependa socio, sekve, la koncepto "neagnoskita ŝtato" ne neas strikte ĝian ekziston, nur asertas ke ĝenerale, ĝi ne agnoskas la sendependecon aŭ suverenecon, verŝajne pro juraj, politikaj aŭ historiaj aferoj.
Sen ajna agnosko
Tiuj regionoj havas propran ŝtaton de facto, malgraŭ tio ke ili estas konsiderataj internacie kiel parto de agnoskata ŝtato. Tia kazo estas tiu de etnoj kiuj deklaris la sendependecon kaj gajnis militon, sed ties sendependeco estas konsiderata neleĝa fare de la internacia komunumo.
Somalilando, Somalio Situanta inter Etiopio, Ĝibutio, Puntlando kaj la Adena Golfo. En majo 1991, la klanoj deklaris la Sendependan Somalilandan Respublikon, kiu inkluzivas kvin el la dek ok regionoj de Somalio.