cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gustav Mahler
Malsanoj, vivokrizo, morto
La manskribaĵo de la 10-a simfonio montras abundon da intimaj enskriboj, kiuj dokumentas, ke Mahler tiam trapasis la plej gravan ekzistokrizon de sia vivo. La kortuŝegaj elvokoj ekkonigas, ke la adresato de ĉi tiuj enskriboj estis Alma: ''„Nur vi scias, kion tio signifas. Aĥ! Aĥ! Aĥ! Adiaŭ mia kordinstrumento! Adiaŭ, Adiaŭ. Adiaŭ.“ (Je la fino de la kvara movimento) — „Vivi por vi! Morti por vi! Alnjo!“'' (je la fino de la finalo).
La 21-an de februaro 1911 Mahler dirigentis en Novjorko sian lastan koncerton. Li jam estis malsana. Komence oni supozis gripon, sed la malsano montriĝis kiel bakteria kormalsano. La kuracistoj en Usono, Parizo kaj finfine en Vieno nenion plu povis fari por li. Mahler mortis la 18-an de majo 1911 en Vieno kaj estis entombigita en la tombejo de Grinzing en honortombo. La muzikĵurnalisto Paul Stefan raportis pri la entombigo:
La komponisto, graveco kaj postefiko
Sian komponadon Mahler praktikis pleje apud sia dirigenta profesio en la somerferioj, kiujn li kutime pasigis en la aŭstra montaro. Vintre li ellaboris, orkestrigis kaj produktis partituron legeblan por la presado. Konforme al tio lia verklisto estas iomete mallonga kaj limigita je malmultaj ĝenroj. Krome oni trovas nekutime altan nombron da memcitaĵoj, tio signifas: En verkoj troviĝas — eĉ ofte egalnotaj — alineoj, kiujn li pli frue utiligis, ekzemple en la 6-a kaj 7-a simfonioj aŭ en la 1-a simfonio kaj en lidoj. Tiuj ĉi du ĝenroj ankaŭ konsistigas liajn plej gravajn komponaĵojn, je kio li ofte kombinas ilin unu kun la alia laŭ novspeca maniero.
La vere aparta ĉe Mahler tamen estas, ke li staras ĉe la sojlo al Nova Muziko; jen kion ankaŭ vidis ties fruaj reprezentantoj (Arnold Schönberg, Alban Berg kaj Anton Webern), kiuj ĉiuj apogis sin sur li. Mahler do komponis en epoko, kiam tradiciaj konvencioj ne plu kondukis pluen kaj pro tio la plej bonaj serĉis je novaj vojoj. Lia muziko grave influis tiun de Dmitrij Ŝostakoviĉ. Tio ĉi montriĝas en ties simfonia verkaro ĝuste en lia lasta fazo. Karakterizaj al tio estas la 12-a kaj la 15-a simfonioj.
Mahler ofte uzas nekutimajn sonregistrojn, ekzemple je la komenco de la 1-a simfonio, kie li notas por la violonoj tiom altan tonon, ke ĝi estas ludebla nur kiel flaĝoleto. Krome li postulas nekutimajn instrumentojn kiel ekzemple bovtintiloj, marteloj aŭ mandolino kaj gitaro, aŭ ekzemle la kornoj devas esti aŭdeblaj el de granda foreco, kio sekvigas dum prezentadoj lokadon je granda distanco malantaŭ la scenejo. Ofte ankaŭ aŭdeblas ekstremaj glitsonoj, aŭ la batado de la arĉo sur la korpon aŭ la kordojn (kun ligno). Ĉi tiuj parte ekstremaj efektoj ne plu estas bone komponeblaj ĉe la skribotablo. Mahler kiel dirigento povis elprovi ilin simple dum la kroma orkestrolaboro, kion kontraŭuloj (kiuj ne havis tiujn eblecojn) moke nomis „kapelmajstra muziko“. La dispecetiĝo de la konvencioj efikis ĝis sur la formoj, la nombro de la movimentoj en la simfonioj de Mahler oscilas inter du kaj ses, la kombinado kun la lidĝenro jam estas menciita.
Ankaŭ la regreso al „malnobla“ muziko estas karakterizaĵo, ekzemple en la 1-a simfonio, en kiu la „fajrobrigada kapelo“ same aŭdeblas kiel klezmero kaj birdokantoj, krome plej peza latunblovado kiel ĉe Wagner aŭ Bruckner. Kiel ties posteulo oni miskomprenis Mahleron tro ofte, aŭ simple kiel kvodlibetokomponiston. Ĉi tiu interna ŝiriteco de la verkoj, la malebleco plue skribi rondigitan, kompletigitan verkon, ankaŭ montriĝas en la ĉiama aliverkado de la komponaĵoj. Laŭ spirita enhavo la muziko de Mahler multege antaŭis sian tempon, pro kio liaj plej multaj samtempuloj povis klasifiki ĝin nur en la menciitajn negativajn kategoriojn. La komponisto konsciis pri tio plenplene, liaj eldiroj: «Je la fino de la mondo mi volas esti en Vieno, ĉar tie ĉio okazas 25 jarojn tro malfrue» kaj «la tempo por mia muziko ja alvenos» tion ja redonas. La 7-a simfonio de Mahler el 1905 kun siaj du noktomuzikoj kaj la makabra skerco „Schattenhaft“ (ombreca) valoras aparte kiel samtempe vojmontraj kaj antaŭsentaj la hororojn de la estonteco. La opinio de Adorno, ke ĉi tiu muziko prezentas en la formortado de la tradicio samtempe la eroziitan kaj la ĉiam veran, nur en la nuna socia situacio — la tiel nomata postmodernismo — fariĝas vere komprenebla.
Mahler, kiu multe legis, ĝis kiam sur la mortolito la laŭlitere lasta por li libro falis el lia mano, ĉiam denove interligis en siaj verkoj literaturon kaj muzikon. Aparte li utiligis por tio la popolpoezion kaj ankaŭ fabelajn kaj legendajn temojn, sed ankaŭ tekstojn de Grillparzer, Rückert, Nietzsche, ĉinlingvan poezion kaj Faŭston. de Goethe.
Du ekzemploj:
''Atentu, hom'! Kion diris meznokto? Mi dormis! Profundsonĝis, vekiĝis mi! Profundas mond', Pli profunda ol pensis tag'! ''Profunda! hom'!'' Profundas ve'! Em' pli profunda ol sufer'! Ve' diras — for! Volas eternon ĉiu em', ''profundegan eternecon! Friedrich Nietzsche aldo soloo en la 3-a simfonio'' el „Also sprach Zarathustra“
''Kien iri? Mi iras, mi migras montaren.'' Trankvilon mia koro serĉas nun. Mi migras al hejmlando, mia loko! Neniam iros mi en malproksimon. Trankvilas la kor', ĉu venas la hor': La kara ter' ĉie ekfloras, ekverdas dum printemp' ''Denove! Ĉie kaj ĉiam helbluas foraj lokoj!'' ''Ĉiam ... Ĉiam ... Ĉiam ... Ĉiam ...'' „Der Abschied“ en Lied von der Erde por aldo kaj orkestro, ĉina liriko: „Die chinesische Flöte“, tradukite de Hans Bethge
Mahler muzikigis ankaŭ proprajn tekstojn. La Lieder eines fahrenden Gesellen baziĝas plejparte sur poemoj el lia junaĝo; en la finalo de la 2-a simfonio li kombinis strofojn el Die Auferstehung de Klopstock kun propraj versoj.
Jam dum sia vivo Mahler estis ĝenerale rekonata kiel unu el la plej gravaj dirigentoj de sia generacio. Lia laboro ĉe la Viena Kortegopero validas epokelstara. La muzikaj kaj scenaj interpretadoj de Mahler elstaris — kompare kun tiamaj normoj — pro alta verka fideleco. Li tamen ne ĝenis sin fari ŝanĝojn en la partituroj, se tio servis al efiko intencita de li. Lia ekzemplo rekte influis la pli junan generacion de dirigentoj (Bruno Walter, Otto Klemperer, Willem Mengelberg k. a.).
Nur en la 1960-aj jaroj lia verkaro povis finfine venki kadre de la tiel nomata „Mahler-renesanco“. Gravan rolon je tio ludis la dirigentoj Leonard Bernstein kaj Rafael Kubelik, kiuj ankaŭ samtempe sonregistris la unuajn stereo-kompletregistraĵojn de la simfonioj (Kubelik unua komencis fari tion per sia kompletregistrado, Bernstein tamen pli rapide finfaris la sian). Kiel same gravaj kontribuoj al Mahler-renesanco validas la registraĵoj de Georg Solti, Bernard Haitink kaj Wyn Morris.
Nuntempe oni ofte prezentas la verkaron de Mahler, kaj renomaj interpretistoj disvastigas ĝin per sonregistraĵoj. Mahler mem validas kiel modela artista personeco de la fino de la 19-a jarcento. Tion opiniis jam liaj samtempuloj: Thomas Mann ekzemple starigis monumenton al Mahler jam jaron post ties morto en la novelo Der Tod in Venedig, (La morto en Venecio) kies ĉefrolulo, la verkisto Gustav Aschenbach, havas trajtojn de la komponisto — kaj kiun la novelisto (kaŝe) datigas en la jaron 1911. En la grandioza maljuneca verko de Mann Doktor Faustus enkarniĝo de la diablo (tiu de muzikteoriisto en la tiel nomata diabloĉapitro) estas alordigebla al la fizionomio de Mahler, la teorio tamen — eĉ laŭvorte — de T. W. Adorno, parte kun ties aktiva partopreno je la ekesto de la romano. Luchino Visconti fortigas en sia filmo Morto en Venecio de 1971 ĉi tiun impreson, formante el Aschenbach komponiston. Ken Russell enfokusiĝas en 1974 en sia filmbiografio Mahler je la lasta vojaĝo de morte malsana Mahler al Vieno kaj kompletigas ĝin per retroscenoj kun memoroj al la biografio de la artisto samkiel liberaj asociadoj submetitaj per muziko de Mahler. Je la fino de la filmo Mahler alkuras sian kuraciston, kiu konas la sanstaton de la komponisto, kaj jubilas: «Mi vivos por ĉiam!». Kiel akustika trako Russell utiligis sonregistraĵojn de muziko de Mahler far Reĝa Koncertdoma Orkestro sub Bernard Haitink.
Verkoj
''Vd. ankaŭ: Kategorio:Verkaro de Gustav Mahler''
Simfonioj
La subtitolo Titan (Laŭ la romano de Jean Paul) samkiel la pri tio formulita programo poste estis forlasita. Ensemblo: granda orkestro Unua prezentado: 20-ahn de novembro 1889 en Budapeŝto sub dirigentado de la komponisto. Tiam ankoraŭ kun kroma movimento Blumine. Ensemblo: granda orkestro, orgeno, du kantsoloistoj (soprano kaj aldo) kaj ĥoro Unua prezentado: 13-an de decembro 1895 en Berlino sub dirigentado de la komponisto. Ensemblo: granda orkestro, kantsoloisto (aldo), virina kaj knaboĥoro Unua prezentado: 9-an de junio 1902 en Krefeld sub dirigentado de la komponisto. Ensemblo: orkestro, kantsoloisto (soprano) Unua prezentado: 25-an de novembro 1901 en Munkeno sub dirigentado de la komponisto. Ensemblo: granda orkestro Unua prezentado: 18-an de oktobro 1904 en Kolonjo sub dirigentado de la komponisto. Ensemblo: granda orkestro Unua prezentado: 27-an de majo 1906 en Essen sub dirigentado de la komponisto. la foje uzata nomado Lied(er) der Nacht (Lido de la nokto) ne devenas de la komponisto. Ensemblo: granda orkestro Unua prezentado: 19-an de septembro 1908 en Prago sub dirigentado de la komponisto. La nomado Sinfonie der Tausend (Simfonio de la milo), kiun ĉi tiu verko ricevis pro sia elnorma persona elspezo (ĉe la unua prezentado pli ol milo da kunagantoj partoprenis), ne devenas de la komponisto. Ensemblo: tre granda orkestro, orgeno, ok kantsoloistoj, du grandaj miksitaj ĥoroj kaj knaboĥoro Unua prezentado: 12-an de septembro 1910 en Munkeno sub dirigentado de la komponisto. Ensemblo: granda orkestro kaj du kantsoloistoj (aldo/tenoro aŭ baritono/tenoro). Ekzistas ankaŭ pianoversio de la komponisto. Unua prezentado: 20-an de novembro 1911 en Munkeno (postmorte); Dirigento: Bruno Walter (Soloistoj: Sarah Cahier & William Miller). La ĉambrensembla versio, fragmente postlasita de Arnold Schönberg, kompletigita de Rainer Riehn, de Lied von der Erde (UP Toblach 1983) dum la lasta jardeko estas prezentita preskaŭ tiel ofta, parte eĉ pli ofte, ol la originala versio kun granda orkestro de Mahler. La aranĝaĵo far Schönberg iras ĝis ĉ. meze de la unua movimento; la aranĝado de ties dua duono samkiel de la kvin restaj movimentoj devenas de Rainer Riehn. Ensemblo: granda orkestro Unua prezentado: 26-an de junio 1912 en Vieno (postmorte); dirigento: Bruno Walter Ensemblo: granda orkestro Unua prezentado de la adaĝo & purgatorio-movimento: 12-an de oktobro 1924 en Vieno (postmorte); Dirigento: Franz Schalk Prezentita kiel koncertversio laŭ la partiĉelo samkiel la skizoj de Deryck Cooke; pluaj versioj de Clinton Carpenter, Joseph Wheeler, Remo Mazzetti, Rudolf Barschai kaj Nicola Samale/Giuseppe Mazzucca. Ankaŭ Hans Wollschläger laboris pri kompletigo, sed rezignis la laboron en 1962.
Ĥorverkoj
Simfonia kantato por soloistoj, ĥoro kaj orkestro pri propra teksto laŭ Ludwig Bechstein Ekesto: 1878–1880 (en tri partoj), 1893 kaj 1898 prilaborita Unua prezentado: 17-an de februaro 1901 en Vieno (prilaborita versio, en 2 partoj. 1-a parto: Waldmärchen forstrekita) sub dirigentado de la komponisto.
Dubinda atribuado
Ekesto: 1876 en vieno publikigita je 1981 en orkestrigita versio fare de Albrecht Gürsching; atribuado tamen malcerta (disĉiplo de Anton Bruckner?)
Aranĝaĵoj
Unua prezentado: Novjorko la 10-an de novembro 1909. Dirigento: Gustav Mahler (Novjorkaj Filharmoniistoj) Unua prezentado: Kortega Operteatro Vieno la 30-an de marto 1906. Dirigento: Gustav Mahler Unua prezentado: Vieno la 15-an de januaro 1899. Dirigento: Gustav Mahler (Vienaj Filharmoniistoj) Unua prezentado: Hamburgo la 11-an de marto 1895. Dirigento: Gustav Mahler Unua prezentado: Urboteatro Lepsiko la 20-an de januaro 1888. Dirigento: Gustav Mahler Unua prezentado: Hamburgo la 19-an de novembro 1894. Dirigento: Gustav Mahler (2-a movimento sola) n-o 1: Unua prezentado: Hamburgo la 21-an de januaro 1895. Dirigento: Gustav Mahler n-o 2: Unua prezentado: Novjorko la 22-an de novembro 1910. Dirigento: Gustav Mahler (Novjorkaj Filharmoniistoj) n-o 3: Unua prezentado: Novjorko la 31-an de januaro 1911. Dirigento: Gustav Mahler (Novjorkaj Filharmoniistoj) n-o 4: Unua prezentado: Vieno la 14-an de januaro 1900. Dirigento: Gustav Mahler (Vienaj Filharmoniistoj)
Respublika kaj Civitana Movado (Francio)
La Respublika kaj Civitana Movado ( "Mouvement républicain et citoyen" aŭ MRC) estas franca politika partio de respublika maldekstro fondita en 2003, kiu postsekvis la Movadon de Civitanoj kaj antaŭ ĝi la Centro pri Studoj, Esploroj kaj Socialisma Edukado. De 2002 ĝis 2004, ĝi estis parto de la Respublika Poluso. La partio advokatas moderan protektismon same kiel fortan ŝtatismon.
Historio
En januaror 1991, Jean-Pierre Chevènement demisiis pri sia posteno de ministro pri defendo por montri sian opozicion al la franca engaĝiĝo flanke de la usonaj trupoj en la golfa milito en Kuvajto (1990-1991), kvankam ĝi estis decidita de François Mitterrand. La Movado de Civitanoj (MDC) estis kreita la sekvantan jaron, postsekvanta "Socialismo kaj Respubliko", kaj antaŭ ĝi CERES (maldekstra alo de la Socialisma Partio). Denove malkonsente kun PS pri la Traktato de Mastriĥto, MDC eliĝis por fariĝi sendependa politika partio komence de 1993.
Okaze de la prezidenta baloto de 2002, en kiu Jean-Pierre Chevènement, kandidato de la Respublika Poluso, akiris 5,33 % de la voĉoj, la Movadon de Civitanoj transformiĝis en Respublikan Poluson. Post la malvenko de tiu ĉi en la deputitaj balotoj (ĝi akiris neniun elektiton, kontraŭ 7 elirantaj elektitoj por MDC), disidentoj fondis la Asocion por Respublika Maldekstro (AGR).
Okaze de la senatanaj balotoj, MRC gajnis seĝon. Jean-Pierre Chevènement gajnis la seĝon de Teritorio de Belfort en trikandidata baloto kontraŭ la socialisma kandidato Yves Ackermann (PS) kaj UMP, la 21-an de septembro 2008. Fine de novembro, la senatano de Loire-Atlantique, François Autain, forlasis MRC por kuniĝi al la Maldekstra Partio, tiel reduktante la nombron de sentanoj por la partio al nur unu kaj nuligante la komunan grupon kun la Komunisma Partio, la Komunisma, Respublika kaj Civitana Grupo (CRC).
En 2009, manke de « interkonsento kun ĉiuj maldekstraj fortoj » por la eŭropaj balotoj kaj post senfruktaj traktadoj kun la Socialisma Partio kaj la Maldekstra Fronto, MRC rezignis pri partopreno en tiuj balotoj.
Okaze de la regionaj balotoj de marto 2010, MRC subskribis interkonsenton kun la Socialisma Partio (PS) kaj akiris 19 elektitojn.
La 15-an kaj la 16-an de decembro, okaze de sia 6-a kongreso, MRC reelektis Jean-Luc Laurent kiel prezidanton.
Deklaro de principoj
La ideologio de MRC baziĝas sur la respublikaj principoj : libereco, laikeco, egaleco de rajtoj kaj ŝancoj (kio signifas lukton kontraŭ diskriminacioj, same kiel respublika redirektado de la ŝtataj lernejoj, kontraŭ la pedagogismo advokata de iuj aliaj maldekstraj partioj), sociala justeco kaj frateco (kiu aldoniĝas al la rilata nocio de civitismo), kiaj ili estas skribitaj en la Deklaracio pri Homaj kaj Civitanaj Rajtoj kaj en la antaŭparolo de la konstitucio de 1946.
MRC aktivas ankaŭ por eŭropa Konfederacio (« Eŭropo de nacioj » je varia formo), anstataŭanta la Eŭropan Union, kiun ĝi konsideras kiel la ilo de liberala tutmondiĝo. Tiu eŭropa Konfederacio estus malfermita al la orientaj landoj, aparte al Rusio, kaj agus per kunevoluigo kontraŭ malriĉeco kaj por justeco, aparte en la sudaj landoj (projekto de Mediteranea Unio).
Movado de junularo
La junuloj de la partio estis arigitaj en movado nomita, de 2003 ĝis 2006, « Civitanaj Junularoj », poste, post kelkaj jaroj sen aktiveco, en nova organizaĵo, kreita en 2009 kun nomo « La junuloj de MRC ».
411
En la jaro 411 post Kristo okazis, interalie:
Okcidenta mevo
La Okcidenta mevo, Larus occidentalis, estas granda blankokapa mevo, tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Virgulino de la Roso
La Virgulino de la Roso estas malgranda bildo el kiu nur estas skulptita la vizaĝo, la manoj kaj la infano Jesuo. Tiu bildo estas kultata en la ermitejo La Roso (Almonte, Huelva, Hispanio). Ĝia populareco estas granda en la tuta mondo, ĉar ĝia kultado naskigis la tutlandan socian agadon nome Pilgrimado de La Roso la plej grava de Hispanio, kiu ĉiujare allogas al duonmiliono da homoj. Ĝi ankaŭ estas konata kiel "Blanka Kolombo". La bildo estas tre kultata kaj amata ne nur en Sevilo sed ankaŭ en tuta Andaluzio. La loka kulturo kreis multajn rakontojn, legendojn kaj kantikojn, same kiel folkorajn kantojn, muzikon kaj dancon, pri la Blanka Kolombo kaj dum la pilgrimado miloj da homoj intencas tuŝi ĝin.
Placo Kim Il-sung
Placo Kim Il-sung estas placo en Pjongjango, Nord-Koreio, nomiĝinta de Kim Il-sung, eks-prezidento de Nord-Koreio. Ĝi situas sur okcidenta bordo de Taedong Rivero. Kontraŭe estas Ĉuĉe-turo. Malantaŭe estas La palaco de studado. Ĉi tie ofte okazas grandaj mitingoj kaj militaj paradoj. Ĝia areo estas 75,000 km². 39.01953°N, 125.75247°W
Okcidenta mevo
Aspekto
La Okcidenta mevo estas tipa kaj granda mevo, 60 ĝis 70 cm longa kun enverguro de 120 ĝis 144 cm kaj pezo de 800 ĝis 1250 g kaj blankaj kapo kaj korpo kaj grizaj flugiloj kun nigraj flugilpintoj. Ĝi havas flavan bekon kun ruĝa antaŭfina makuleto (kion la idoj bekofrapas por stimuli manĝigadon). La kruroj estas rozkoloraj kaj la okuloj malhelflavaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la masklo iomete pli granda; la junuloj atingas plenkreskan plumaron post kvar jaroj. Ili estas brunaj, kun beko, vosto kaj okuloj malhelaj.
Ĝi parence similŝajnas kun la Ardezdorsa mevo (Larus schistisagus). En la nordo de sia teritorio ekzistas hibridiĝa zono kun sia proksima parenco la Blugriza mevo (Larus glaucescens).
Kutimaro
La Okcidenta mevo estas nurmara mevo kiu tre rare troviĝas interne. Ĝi reproduktiĝas en marbordaj insuloj kaj rokoj kaj en insuloj de estuaroj; krome ekzistas grava kolonio en la insulo Alcatraz de la golfeto San Francisco. En kolonioj, longdaŭraj paroj agreseme defendas territorion kies bordoj povas iomete ŝanĝiĝi el jaro al jaro, sed kiu pluekzistos dum la vivo de la masklo. Tiu specio tipe vivas 15 jarojn, sed ĝi povas vivi ĝis 25 jarojn.
Tiu specio estas monogama kaj fidela kaj al partnero kaj al teritorio. La nesto estas konstruita el planteroj kaj ajna materialo en la teritorio foje protektita de rokoj. La ino demetas tri ovojn. Tiuj ovoj estos kovataj de ambaŭ gepatroj dum unu monato. La idoj post eloviĝo restas en la teritorio ĝis kiam ili ekflugas. Se unu el ili eniras eventuale en la teritorion de alia mevo, tre verŝajne estos mortigata de ties teritorio. La mortebleco de idoj estas alta kaj mezaveraĝe unu ido survivas ĉiun demetadon. Male, foje abandonitaj idoj povas esti adoptitaj de aliaj mevoj. Ankaŭ foje oni observis parojn formitajn ne de masklo kaj ino sed de du inoj, tiam unu el ili kondutis kvazaŭ masklece.
La Okcidenta mevo manĝas en pelaga (mara) kaj intertajda medio. En maro ili manĝas fiŝojn kaj senvertebrulojn kiel krilo, kalmaroj kaj meduzoj. Ili ne scipovas plonĝi kaj manĝas nur surface. Surtere ili manĝas kadavraĵojn de fokoj kaj korkonkojn, lapojn kaj helikojn en la intertajda zono; moluskojn forĵetas kontraŭ rokojn por rompi ilin. Ili ankaŭ profitas manĝaĵojn lasitajn de homoj. Foje ili povas predanti idojn kaj eĉ plenkreskulojn de aliaj specioj. La specio estas tiom oportunema kaj maltimida, ke oni diras, ke melkas lakton el la dormantaj fokopatrinoj.
Okcidenta mevo kaj homoj
La Okcidenta mevo ne estas nune konsiderata minacata. Tamen ili havas kiel mevo malampleksan teritorion. La loĝantaro malpliiĝis en la 19a jarcento pro ovokolektado por la kreskanta urbo San Francisco. Kolonioj de Okcidenta mevo suferis ankaŭ pro ĝenado kiam ili estis uzataj kiel lumturoj aŭ, ĉe kazo de Alcatraz, kiel prizono.
La Okcidenta mevo estas tre agresema defendante sian teritorion kaj pro tio ili povas esti forpleitaj kiel minaco. Ili povas suferi ankaŭ klimatajn malfacilaĵojn kiel El Niño aŭ pro petrola poluado.
La Okcidenta mevo estis “ĉefrolulo” en fama filmo de Alfred Hitchcock The Birds (La Birdoj), kiu estis filmita en Bodega, Kalifornio. La plej granda kolonio de Okcidenta mevo en insuloj Farallon situas je 35 mejlojn sudokcidente de Bodega.
Ciconio
Ciconio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas San Giorgio Canavese, Ozegna, Rivarolo Canavese kaj Lusigliè.
Taĝiri (Osaka)
Urbeto Taĝiri (田尻町 [taĝiri-ĉō], Hepburn: Tajiri, Kunrej: Taziri) estas urbeto en Gubernio Osaka en Japanio.
Urbeto Taĝiri havas parton de Kansaja Internacia Flughaveno.
Takuya Sato
Takuya Sato (佐藤 拓也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Okinawa Kariyushi FC, FC Ryukyu kaj Tokyo Verdy.
4908 Ward
4908 Ward estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 17-an de septembro 1933 de la belga astronomo Fernand Rigaux elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steven Ward, teknikisto pri elektroniko en la komputilaro de la Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics, kiu permesis kalkuli la orbitojn de malgrandaj planedoj.
István Jánosfalvi Sándor
JÁNOSFALVI SÁNDOR István (ja:noŝfalvi ŝa:ndor) origina nomo Sándor estis hungara unitariisma pastro, lokhistoriisto naskita en Lókod en 1804 kaj mortinta en Jánosfalva la 16-an de decembro 1879.
Biografio
Jánosfalvi Sándor studis en Torockó, Székelykeresztúr kaj Koloĵvaro kaj en 1827 li iĝis pastro en Szentábrahám, ekde 1829 en Koloĵvaro, ekde 1836 en Magyarszovát, pli poste inter 24-a de julio 1937 kaj 2-a de majo 1841 en Árkos, pli poste en Karácsonfalva, ekde 1850 por 8 jaroj en Gyepes, kaj fine en 1856 en Datk. En 1867 li retiriĝis al sia bieno en Jánosfalva. Li estis eminenta oratoro, librokolektanto.
Deleitosa
Deleitosa (Plezurejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas deleitoseños. La censita populacio en 2008 estis de 850 loĝantoj.
Situo
Deleitosa estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Ibores, je altitudo de 564 m; je 95 km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 144 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Pri gastronomio gravas la ĉasado, kolbasoj, fromaĝoj kaj tipaj dolĉajoj.
Toponimio
La deveno de la nomo ne estas klara, kvankam la popola etimologio uzas du hipotezojn: ĉu estis karcero tie kaj tiele plezurejo estus ironia kiel "Valle Delitoso" (Plezura valo). Ĉu plezuro devenus el monaĥejo fondita de San Pedro de Alcántara kie punis la monaĥoj kiuj pekis karne.
Monumentoj
Krom la belega pejzaĝo, estas la Preĝejo de Sankta Johano la Evangeliisto de la 16a jarcento, kun skulptaĵo de la Kristo del Desamparo, laŭ onidiroj frato de la Kristo de Serradilla, ĉar ambaŭ estas faritaj el la sama ligno. La lokanoj atribuas al li miraklojn, la lasta dum sekeco la 9a de marto de 1949, oni procesiis la skulptaĵon kaj ekpluvegis.
421
En la jaro 421 post Kristo okazis, interalie:
2718 Handley
2718 Handley (aŭ 2718 Handlejo) estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sud-afrika astronomo Ernest Leonard Johnson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan humuriston Tommy Handley (1892–1949).
NGC 3759
NGC 3759 (aliaj indikoj — UGC 6581, MCG 9-19-136, ZWG 268.64, PGC 35945) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Kirov (Nord-Osetio)
La distrikto Kirov - osete Кировы район [kirovi rajon], ruse Ки́ровский райо́н [kirovskij rajon] - estas unu el ok distriktoj aŭ rajonoj de la respubliko Nord-Osetio, parto de la Rusia Federacio. Ĝi ricevis sian nomon en Sovetunio laŭ la bolŝevika funkciulo Sergej Kirov.
Ĝi situas en la nordo de la respubliko, borde de Kabardio-Balkario. La areo de la distrikto estas 360 kvadrataj kilometroj. Ĝia administra centro estas la kampara loko Elĥot aŭ Elĥotovo (osete Елхот, ruse Эльхо́тово). La nombro de loĝantoj laŭ la censo de 2010 estis 27 807. La loĝantaro de la administra centro Elĥot konsistigas 54 % de la tuta distrikta loĝantaro.
Stacio Tōji
Stacio Tōji (japane: 東寺駅 [Tōĝi-eki], angle: Tōji Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Minami, Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Kyōto.
79375 Valetti
79375 Valetti estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Vittorio Goretti elde la Observatorio de Pianoro, proksime de Bolonjo, Italio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la itala matematikisto kaj fizikisto Alvero Valetti (1923–2005),, instruisto ĉe la mezlernejo A. Calini de Breŝo. Direktoro de la Observatorio Specola Cidnea de 1970 ĝis 1985, li estis spertulo pri kronologio kaj sunhorloĝoj kaj preparis la jarlibron de Observatorio de Breŝo. La nomo estis proponita de Ulisse Quadri.
10097 Humbroncos
10097 Humbroncos estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 15-an de septembro 1991 de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de dekses homoj, inklude dek anoj de la Humboldt Broncos, teamo da junaj hokeistoj, kiuj mortis en akcidento de interurba aŭtobuso en Saskaĉevano, Kanado, la. La tragedio unuigis la komunumon kaj okazigis emocia reago en la tuta Kanado
Novoť
Novoť (hungare Novoty [novotj]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1691, poste en 1696 en formo "Gyurczekova". La nuna formo "Novotty" aperis en 1712. En 1715 250, en 1778 667 vilaĝanoj loĝis tie, en 1828 1180 vilaĝanoj loĝis en 186 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo ŝanĝiĝis al Árvaújhely pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis tie 1571 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Námestovo, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Novoť 3065 homoj, (3047 slovakoj).
Andrei Dumitrescu
Andrei Călin DUMITRESCU [andrej kəlin dumitresku] (naskiĝis en 1987 en Bukareŝto, Rumanio) estas rumana-finna esperantisto kaj muzikisto. En 2007 li estis vicprezidanto kaj ekde 2008 estas prezidanto de Finnlanda Esperantista Junulara Organizo (FEJO). Li estis ankaŭ kasisto kaj poste prezidanto de EsperHe (Esperanto en Universitato de Helsinko).
Andrei loĝas en Helsinko kaj studas ĝeneralan lingvistikon en la Universitato de Helsinko. Inter 2007 kaj 2011 li estis membro de Dolchamar.
Zádiel
Zádiel (hungare Szádelő (sAdelO)) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.
Situo
Zádiel situas sur malebenaĵo (noto: malebenaĵo estas verŝajne montaro), fine de mallonga sakovojo. Košice troviĝas 38, Turňa nad Bodvou nur 4 km.
Historio
La loko estis unue menciita en la jaro 1317 en formo "Zadeley", sed la vilaĝo fondiĝis ĉirkaŭ 1700 fare de rifuĝintaj kalvinanoj. En 1785, 1811 kaj en 1906 incendioj okazis. La lernejo ekfunkciis en 1863. En 1910 loĝis en Szádelő 202 homoj, (senescepte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Turňa nad Bodvou, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Szádelő rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Zádiel 187 homoj, (escepte 25 slovakojn ĉiuj hungaroj).
Ĝemelkomunumo
Ibrány, Hungario
(114553) 2003 BH42
(114553) 2003 BH42 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de la monto Haleakalā de la reto GEODSS (insulo Maui, Havajo, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo : ĝia marsa MOID estas 0,36132 AU, tie estas 54,053 milionoj da km.
Karakorumo (Mongolio)
Karakorumo (en la mongola lingvo Хархорин) estas urbo de Mongolio. La urbo situas 400 km okcidente de Ulan-Batoro.
Ĝi estis la ĉefurbo de la Mongola Imperio. En tiu epoko la mongoloj montriĝis tute toleremaj al aliaj kuluroj kaj religioj. En Karakorumo estis 12 temploj, du moskeoj kaj preĝejo por diversaj grupoj de loĝantoj.
31519 Mimamarquez
31519 Mimamarquez estas tre malgranda neordinare hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Michelle Marie Marquez, rekompensita kiel plej bona en ŝia katagorio kaj per la unua rango en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro ŝia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Math and Science High School ĉe Clover Hill, Midlothian (Virginio, Usono).
Opština Demir Hisar
Opština Demir Hisar ( Makedona: Oпштина Демир Хисар ) estas unu el 80 komunumoj de norda Makedonio. Fine de 2002 tie vivis 9 497 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas la urbo Demir Hisar.
Loko, priskribo
Opština Demir Hisar situas en la nordokcidenta parto de la regiono Pelagon. Ĝia suma areo estas 480,13 km².
Proksimume de nordo al sudo kaj poste oriente, la Nigra Rivero fluas tra la teritorio. La alteco estas ĉirkaŭ 620 m en la rivera valo ĝis preskaŭ 2000 m en la montoj.
La komunumo konsistas el la urbo Demir Hisar kaj 40 aliaj vilaĝoj:
Babino, Barakovo, Bazernik, Belce, Boiste, Brezevo, Cerevo, Dolenci, Edinakovci, Golemo Ilino, Graište, Kočište, Kutretino, Malo Ilino, Mrenoga, Murgaševo, Novo Selo, Obednik, Pribilci, Radovo, Rakitnica, Rastojca, Sladuevo, Slepče, Sloeštica, Smilevo, Sopotnica, Strugovo, Suvodol, Suvo Grlo, Sveta, Utovo, Vardino, Virovo, Velmevci, Zagorice, Zašle, Železnec, Zurče, Žvan.
Najbaraj municipoj estas:
Referenco
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
24146 Benjamueller
24146 Benjamueller estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Acetilbenzoato
4-Acetilbenzoato aŭ acetil-fenilmetanata acido estas saloj kaj esteroj de la acetilbenzoata acido, organikaj kombinaĵoj prezentantaj acetilbenzoatan grupon ligitan al metala aŭ alia radikala grupo. Ili rezultas el interagado de la acetilbenzoata acido kun alkoholoj aŭ kloridoj, kiuj povas esti alkilaj, ciklaj aŭ aromataj derivaĵoj. En akvaj solvaĵoj ili povas esti alkalaj (ekz:natria 4-acetilbenzoato aŭ acidaj (ekz:metila 4-acetilbenzoato).
5736 Sanford
5736 Sanford estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar, norde de San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona instruisto kaj amatora astronomo John Sanford (1939–2011), iama prezidento de Orange Country Astronomers.
441
En la jaro 441 post Kristo okazis, interalie:
Maria Holl
Maria estis la filino de la oficisto Jerg Löhlin el Altenstadt. La 20-an de majo 1586 ŝi edziniĝis al Michael Holl en la katedralo de Ulm. Ŝi translokiĝis kun li al Nördlingen, kie ŝi iĝis civitanino la 30-an de majo 1587. La geedzoj malfermis tie la gastejon "la ora krono" ĉe la vinbazaro. Pro ĵaluzo pri la bona gastejo, Maria estis akuzita kiel sorĉistino. Ŝi estis la unua virino akuzita kiel sorĉistino, kiu supervivis la torturon. Entute ŝi estis torturita 56-foje. Ŝi ĉiam konfesis dion. Nenia torturo sukcesis dirigi ŝin, ke ŝi estis ligata al la diablo. Multaj civitanoj parolis por ŝi. La 11-an de oktobro 1594 ŝi estis malkondamnita dde la akuzo pri sorĉoj.
Ŝia kazo estis unu el la lastaj sorĉistinprocesoj en Nördlingen. Maria Holl supervivis ĉiujn siajn torturintojn. Ŝi mortis en 1634, verŝajne pro la pesto.
Bibliografio
Dietmar-H. Voges, Nördlinger Hexenprozesse - Gesichtspunkte ihrer historischen Bewertung, in: ders., Nördlingen seit der Reformation. Aus dem Leben einer Stadt, München 1998, S. 46-88
Masamitsu Kobayashi
Masamitsu Kobayashi (小林 成光, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Sagan Tosu kaj Tochigi SC.
La dormanta Venuso
La dormanta Venuso, ankaŭ konata kiel la Dresdena Venuso, estas pentraĵo tradicie atribuita al la itala renesanca pentristo Giorgione, kvankam estas kutime pensite, ke Ticiano ĝin kompletigis post la morto de Giorgione en 1510. La pejzaĝo kaj ĉielo estas ĝenerale akceptitaj ĉefe de li. En la 21-a jarcento, multe da sciencaj opinioj plu moviĝis, por vidi la nudan figuron de Venuso kiel ankaŭ pentritan de Ticiano, lasante la kontribuon de Giorgione necerta. Ĝi estas en la Gemäldegalerie, Dresdeno.
La pentraĵo, unu el la lastaj verkoj de Giorgione (se ĝi estus tiel), portretas nudan virinon kies profilo ŝajnas eĥigi la ondajn konturojn de la montetoj en la fono. Ĝi estas la unua konata kuŝanta nudaĵo en okcidenta pentraĵo, kaj kune kun la La kamparana koncerto (Luvro), alia pentraĵo pridisputata inter Ticiano kaj Giorgione, ĝi establis "la ĝenron de erotika mitologia paŝtisto", kun inaj nuduloj en pejzaĝo, en tiu kazo akompanata de vestitaj maskloj. Ununura nuda virino en iu ajn pozicio estis nekutima temo por granda pentraĵo ĉe tiu dato, kvankam ĝi iĝus populara dum jarcentoj poste, kiam "la kuŝanta ina nudulo iĝis karakteriza trajto de Venecia pentrarto".
Sendependeco (probabloteorio)
En Probablo-teorio, sendependeco aŭ statistika sendependeco de du eventoj estas tio ke apero de la unua evento faras nek pli nek malpli verŝajnan tion ke la dua evento okazas.
La dormanta Venuso
Origine sidis figuro de Kupido apud la piedoj de Venuso, kiu estis tro-pentrita en la 19-a jarcento. Dum la pentrado, la pejzaĝo ankaŭ ŝanĝiĝis ĉe ambaŭ flankoj, same kiel la koloro de la tolaĵo, kaj la kapo de Venuso estis origine vidata profile, kio faris ĝin tre simila al la pli posta Venuso de Pardo de Ticiano.
Sendependeco (probabloteorio)
Ekzemple:
Simile, du hazardaj variabloj estas sendependaj se la kondiĉa distribuo de unu el ili kun ajna donita observita valoro de la alia estas la sama kvazaŭ la valoro de la alia ne estas observita.
La koncepto de sendependeco etendatas al kolektoj de pli ol du eventoj aŭ hazardaj variabloj.
Sendependaj eventoj
La norma difino de sendependaj eventoj estas:
Ĉi tie A ∩ B estas la intersekco de A kaj B, kio estas, ĝi estas la evento ke ambaŭ eventoj A kaj B okazas.
Pli ĝenerale, ĉiu kolekto de eventoj estas reciproke sendependa se kaj nur se por ĉiu finia subaro A1, ..., An el la kolekto
Ĉi tiu estas nomata kiel la multiplika regulo por sendependaj eventoj. La sendependeco postulas ke ĉi tiu regulo estu vera por ĉiu subaro de la kolekto; ekzistas tri-eventa ekzemplo en kiu kaj sed neniuj du el la tri eventoj estas duoplarĝe sendependaj.
Estas almenaŭ du kaŭzoj kial ĉi tiu frazo ne estas prenata kiel difino de sendependeco: (1) la du eventoj A kaj B ne havas simetriajn rolojn en ĉi tiu frazo, kaj (2) problemoj estas kun ĉi tiu frazo se eventoj de probablo 0 estas koncernataj.
La kondiĉa probablo de evento A donita B estas donita per
La frazo pli supre se Pr(B)≠0 estas ekvivalenta al
Evento estas sendependa de si se kaj nur se
Sendependaj hazardaj variabloj
Se X estas reelo-valora hazarda variablo kaj a estas nombro tiam la evento {X≤a} estas la aro de rezultoj kiuj respektivas al tio ke X estas malpli granda ol aŭ egala al a. Pro tio ke ĉi tiuj estas aroj de rezultoj kiuj havas probablojn, estas senco konsideri ĉu eventoj de ĉi tiu speco estas sendependaj de la aliaj eventoj de ĉi tiu speco.
Du hazardaj variabloj X kaj Y estas sendependaj se kaj nur se por ĉiuj nombroj a kaj b la eventoj {X≤a} kaj {Y≤b} estas sendependaj eventoj kiel estas difinite pli supre. Simile ajna kolekto de hazardaj variabloj estas sendependa se kaj nur se por ĉiu finia subaro X1, ..., Xn el la kolekto kaj ĉiu aro de nombroj a1, ..., an, la eventoj {X1≤a1}, ..., {Xn≤an} estas sendependaj eventoj kiel estas difinite pli supre.
En mezuro-teoriaj ĉirkaŭtekstoj oni povas preferi anstataŭi eventojn {X≤a} per eventoj {X∈A} en la pli supraj difinoj, kie A estas borela aro. Ĉi tiu difino estas akurate ekvivalenta al la donita pli supre se la valoroj de la hazardaj variabloj estas reelaj nombroj. Ĝi havas avantaĝon ke ĝi laboras ankaŭ por komplekso-valoraj hazardaj variabloj aŭ por hazardaj variabloj prenantaj valorojn en iu topologia spaco.
Se ĉiuj du el kolekto de hazardaj variabloj estas sendependaj, ili povas tamen ne esti ĉiuj kune reciproke sendependaj; ĉi tio estas nomata kiel duoplarĝa sendependeco.
Se X kaj Y estas sendependaj, tiam la ekspekta operatoro E havas la propraĵon
kaj la varianco havas la propraĵon
tiel la kunvarianco estas nulo: cov(X, Y)=0.
La reo estas ĝenerale ne vera, kio estas ke du hazardaj variabloj povas havi kunvariancon 0 sed ne esti sendependaj.
aŭ ekvivalente, kunan densecon
Similaj formuloj karakterizas sendependecon por pli ol du hazardaj variabloj.
Du sendependaj hazardaj variabloj X kaj Y havas la propraĵon ke la karakteriza funkcio de ilia sumo estas produto de iliaj apartaj karakterizaj funkcioj:
sed la reo estas ĝenerale ne vera. Subsendependeco de hazardaj variabloj estas tio ke la formulo pli supre por la karakterizaj funkcioj veras, sed ĝi ĝenerale ne implicas sendependecon.
Sendependeco de σ-algebroj
La ambaŭ difinoj pli supre estas ĝeneraligataj per jena difino de sendependeco por σ-algebroj. Estu (Ω, Σ, Pr) probablospaco kaj estu A kaj B du sub-σ-algebroj de Σ. A kaj B estas sendependaj se, por ĉiuj A ∈ A  kaj B ∈ B ,
La nova difino rilatas al la antaŭaj aĵoj senpere:
Uzante ĉi tiun difinon, estas facile montri ke se X kaj Y estas hazardaj variabloj kaj Y estas Pr-preskaŭ certe konstanto, do X kaj Y estas sendependaj.
Kondiĉe sendependaj hazardaj variabloj
Du hazardaj variabloj X kaj Y estas kondiĉe sendependaj ĉe donita Z se, kun Z estas sciata, la valoro de Y ne aldonas iun aldonan informon pri X.
Ekzemple, estu du mezuroj X kaj Y de la sama kvanto Z kun sendependaj mezuraj eraroj. Ĉi tio estas ke X-Z kaj Y-Z estas sendependaj. Do X kaj Y estas ne sendependaj, sed ili estas kondiĉe sendependaj se estas donita Z.
La formala difino de kondiĉa sendependeco estas bazita sur la kondiĉaj distribuoj. Estu X, Y, Z diskretaj hazardaj variabloj, oni difinu X kaj Y al esti kondiĉe sendependaj kun donita Z se
por ĉiuj x, y kaj z tiaj ke P(Z=z)>0. Se la hazardaj variabloj estas kontinuaj kaj estas kuna probablodensa funkcio p, tiam X kaj Y estas kondiĉe sendependaj kun donita Z se
por ĉiuj reelaj nombroj x, y kaj z tiaj ke pZ(z)>0.
Se X kaj Y estas kondiĉe sendependaj kun donita Z, do
por ĉiu x, y kaj z kun P(Z=z) > 0. Tio estas, la kondiĉa distribuo por X kun donitaj Y kaj Z estas la sama kiel la kondiĉa distribuo por X kun donita nur Z. Simila ekvacio veras por la kondiĉaj probablaj densecaj funkcioj en la kontinua okazo:
Sendependeco povas esti konsiderata kiel speciala speco de kondiĉa sendependeco, ĉar probablo povas esti konsiderata kiel speco de kondiĉa probablo kun donitaj neniuj eventoj.
Virgulino de Ĉikinkiro
La Virgulino de Ĉikinkiro (hispane Chiquinquirá) estas unu el la alvoktitoloj per kiu estas kultata la Virgulino Maria en la katolikismo. Ĝi estas la patronino de Kolombio, de la ŝtato Zulia (Venezuelo) kaj de la urbo Caraz, en la departemento Ankaŝo en Peruo.
Bildo de la Virgulino de Ĉikinkiro en Venezuelo troviĝas en la Baziliko de Maracaibo. En tiu urbo, ĉiujare, la 18-an de novembro, estas celebrata la tradicia "Foiro de La Ĉineta" kaj okazas diservo kaj procesioj honore al la Virgulino.
Taĝiri
Taĝiri povas esti:
Bobrovec
Bobrovec (hungare Nagybobróc germane Bobrowetz) estas vilaĝo en Slovakio, en distrikto Liptovský Mikuláš.
Situo
Ĝi situas ĉe piedo de Okcidentaj Tatroj, apud la rivereto de Jalovský potok en la Liptó-baseno.
Historio
Bobrovec estis unuafoje en 1231 menciita kiel Bobrouch. En la 13-a jarcento apartensi al ĝi la komunumoj Kisbobróc, Behárfalu kaj Jalóc. En 1482 ĝi ricevis urbajn rajtojn de Matiaso la 2-a, la rajtoj plivastiĝis en la 16-a jarcento. En la 18-a jarcento oni organizis tie semajnajn foirojn. En 1910 ĝi havis loĝantaron de 1478, ĉefe slovakan. Dum la 2-a mondmilito polaj rifuĝantoj alvenis. En 2001 Bobrovec havis 1805 loĝatojn el kiuj 1788 estis slovaka.
Misaki (Osaka)
Urbeto Misaki (岬町 [misaki-ĉō], Hepburn: Misaki, Kunrej: Misaki) estas urbeto situanta en plej sud-okcidenta parto de Gubernio Osaka en Japanio.
Gigliola Cinquetti
Gigliola CINQUETTI [ĉinKŬETti] (Verono, Italio; 20-a de decembro 1947) estas fama itala kantistino kaj prezentisto de televido.
Kariero
Tiu kanto estis internacia sukceso, kaj restis 17 semajnojn en la brita vendolisto kaj finis la jaron kiel la 88-a plej bone vendita disko en Britio en 1964, io malofta tiam por ital-lingva materialo. La kanto estis vendita en ĉirkaŭ tri milionoj da ekzempleroj kaj ricevis platenan diskon en aŭgusto 1964. En 1966, ŝi registris "Dio, come ti amo" ("Dio, kiom mi amas vin"), kiu iĝis alia internacia sukceso.
En 1974, Cinquetti partoprenis en la Eŭrovido-Kantokonkurso denove, tiam en Brighton, Sussex, Britio. Ŝia kanto nomiĝis "Sì" ('Jes'), kio iĝis polemika en Italio en la kunteksto de referendumo por la laŭleĝigo de divorco) tiel ke la kanto iĝis malpermesita en Italio kaj la kanto sukcesis esti la dua post la kanto de sveda kvarteto ABBA nome "Waterloo".
Rekinto
Rekinto, hispane kaj portugale Requinto, estas nomo por multaj muzikiloj ĉu kordinstrumentoj ĉu blovinstrumentoj, normale pli malgrandaj ol la kutimaj muzikiloj.
Rekinta gitaro
La rekinta gitaro estas iomete malgranda gitaro. Ĝi agordas A2-D3-G3-C4-E4-A4, kaj havas mezuron de 520-550 mm.
Rekinta ĥaroĉo
Vidu pli ĉe Ĥarano.
La rekinta ĥaroĉo aŭ rekinta ĥarano estas el Meksiko kaj havas kvar aŭ kvin nilonajn kordojn.
Rekinta tipleo
Vidu pli ĉe Tipleo.
La kolombia rekinta tipleo estas iomete malgranda kaj agordas D4 D4 D4, G4 G4 G4, B4 B4 B4, E4 E4 E4 (sama ol kolombia tipleo, sed sen la oktoj).
Multaj portorikaj rekintaj tipleoj ekzistas, ĉefe monta rekinta tipleo kaj marborda rekinta tipleo.
Portugalaj violoj
Ĉiuj la portugalaj violoj havas rekintajn specojn.
Rekinta klarneto
La rekinta klarneto estas malgranda klarneto agordanta en b-bemolo.
Rekinta fluto
La rekinta fluto estas multe pli malgrandaj flutoj el Hispanio.
Tamburo
La rekinta tamburo estas malgranda portorika tamburo.
Provinco Alborzo
La provinco Alborzo aŭ provinco Alborz (, latinlitere laŭ sistemo DMG Ostān-i Alborz) estas unu el la tridek unu provincoj en la nuntempa ŝtato Irano. Ĝia administra centro estas la urbo Karaĝo. Aliaj gravaj urboj estas Kamalŝahr, Mohamedŝahr, Fardis kaj Nazarabad.
Sian nomon la teritorio havas laŭ la Elburz- aŭ Alborz-montaro, La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj kreiĝis la 23-an de junio 2010 per disigo de la orienta parto de la provinco Teherano al nova, aparta provinco. Sekve temas pri al plej nova provinco de Irano. Laŭ la stato de oktobro 2011 ĝi havis loĝantojn.
461
En la jaro 461 post Kristo okazis, interalie:
NGC 3759A
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Kurgano de Mamaj
Kurgano de Mamaj (Мамаев курган; Mamajev kurgan) estas domina kurgano okcidente de Volgogrado (ekde 1925 ĝis 1961 — Stalingrado) en suda Rusio. Ĝia nomo deriviĝas de Mamaj, ĥano de tatara Ora rajdistaro (loko, kie li estas sepultita, ne estas konata). Nuntempe la kurgano de Mamaj estas monumento de batalo ĉe Stalingrado.
Historio
La kurgano fariĝis signifa dum la dua mondmilito. La kurgano de Mamaj, en topografiaj kaj armeaj mapoj markata ankaŭ kiel altaĵo 102, havis en bataloj je urbo Stalingrado kaj ties senpera ĉirkaŭaĵo grandan armean signifon kiel observejo. La bataloj komenciĝis je ĝi post tio, kiam oni komencis batali je la mezo de la urbo. Ĝi estis por ambaŭ batalantaj flankoj tiom grava, ke provis priregi ties supron ĉiumaniere, kies sekvo estis grandegaj perdoj en la vivoj.