cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Biero
Historio
Grava punkto en la historio de bierfarado estis la malkovro de la bierfarmaniero de Pilsen. Ĝi devenis de la tiam jam fama bavaria bierfarmaniero, kiu baziĝis je nur iom rostita malto kaj malrapida fermentado per stokado en malvarmaj kavoj kaj profundaj keloj. Josef Groll preparis la la unuan miksaĵon laŭ la maniero de Pilsen. La bieron oni servis publike unuafoje la kaj tiel malfermis la venkovojon de tiu aparta biero, kiu ekzistas ĝis nun sub la nomo Pilsner Urquell.
Le 2007, la bierfarada industrio estas tutmonda negoco, kiu konsistas el kelkaj hegemoniaj transnaciaj entreprenoj kaj multaj miloj da pli malgrandaj produktistoj kiuj gamas el bierproduktaj trinkejoj al regionaj bierfarejoj. Je 2006, pli ol 133 mil milionoj da litroj (35 mil milionoj da galjonoj), nome ekvivalento de sitelo 510 metrojn flanke, de biero estas vendataj jare, produktante totalan tutmondan enspezaron de 294.5 mil milionoj da usonaj dolaroj (147.7 mil milionoj da britaj pundoj). En 2010, la bierkonsumado de Ĉinio atingis 450 milionojn da hektolitroj (45 mil milionoj da litroj), aŭ preskaŭ duoble tiu de Usono, sed nur 5 procento estis vendita el premkrankoj, kompare kun 50 procento en Francio kaj Germanio.
Uzado
La ideala trinktemperaturo de la biero dependas de la bierspeco. Helaj bieroj estas plej bongustaj inter 6 kaj 8 °C; malhelaj bieroj havu temperaturon de 15 ĝis 18 °C (escepte se temas pri kolorigitaj helaj bieroj). Biero ne estu tro rapide varmigita aŭ malvarmigita, ĉar tiel suferas la gusto kaj la formiĝo de la ŝaŭmo. Ankaŭ taglumo estas damaĝa. Oni stoku bieron do en malhela loko. Antaŭ ol plenigi la glason, oni tralavu ĝin per malvarma akvo, por ke ĝi havu pli/malpli la saman temperaturon kiel la biero.
En la kuirarto oni uzas bieron ankaŭ por fajnigi supojn kaj saŭcojn. Biera pasto (farita el biero, faruno, ovoj, oleo kaj spicoj) bone taŭgas por friti fruktojn, legomojn aŭ viandaĵojn.
Bierfarado
Ĉe la bierfarado la ingrediencoj akvo, malto kaj lupolo estas miksataj kaj kemie modifitaj parte per gisto.
Post kiam el cerealoj, kutime hordeo, oni preparis malton, ĝi estas ŝrotita. La bierfarado mem komenciĝas per la miksaĵo de la malto kun akvo de:Maischen. La akvo estas hejtita ĝis ĉirkaŭ 60 °C, la ŝrotita malto aldonita kaj tia miksaĵo per konstanta turnado hejtigita ĝis ĉirkaŭ 75 °C aŭ partoj de la miksaĵo eĉ boligitaj. Ĉe diversaj temperaturoj enzimoj ŝanĝas amelon de la malto al maltozo. Per jodo-testo oni kontrolas, ĉu la amelo estis tute transformita al maltozo. Poste tiam la miksaĵo estas klarigita en klariga ujo: temas pri la disigo de la malto kaj la likvaĵo. Per aldono de varmega akvo, la likvaĵo estas elpelita el la klariga ujo kaj poste boligita kun la lupolo en kaldronego.
La sekvanta etapo estas la fermentado kiu povas esti alta aŭ malalta.
Alta fermentado uzas Saccharomyces cerevisiae. Dum la fino de fermentado, la gisto altiĝas en la fermentujo.
Malalta fermentado uzas Saccharomyces uvarum. Dum la fino de fermentado, la gisto malaltiĝas en la fermentujo.
Sano kaj danĝeroj
Kiel alkoholaĵo, biero povas estigi fortan psikologian kaj precipe korpan dependecon ĝis alkoholismo. Ĉar en multaj regionoj la konsumo de biero kaj vino, eĉ sufiĉe grandkvante, estas socie tolerata, dependiĝo ofte ne rimarkiĝas frue.
Preskaŭ ĉiuj kutimaj bieroj enhavas pro la uzataj cerealoj glutenon kaj tiel ne utilas por homoj, kiuj suferas glutenalergion. Tamen per uzo de ne-glutenenhavaj cerealoj, kiel ekzemple maizo, rizo, milio, fagopiro aŭ sorgo, estas eble fari senglutenan bieron.
Alkoholo
La rezultoj de iuj internaciaj sciencaj esploroj rilate al la temo biero, laŭ kiuj limigita uzo de biero estu saniga, estas ofte menciitaj en amaskomunikiloj. Tiaj rezultoj estas tamen diskutitaj. Kutima alkoholkonsumo kreskigas la riskon malsaniĝi pri kancero kaj jam malgrandaj tagaj kvantoj de alkoholo, malplibonigas la memorkapablon.
Koro kaj kardiovaskula sistemo
Dumlonge oni supozis, ke la pozitiva efiko de vino kaj biero al sangvaskuloj devenas de la alkoholo. Esploro de la universitata kliniko de Ulm tamen montris, ke senalkoholaj biero kaj ruĝa vino havis same bonan efikon rilate al arteriosklerozo kiel la alkoholenhavaj variantoj.
Koan
Kōan (japane: 孝安天皇, Kōan-tennō; naskiĝis dum 427 a.K.; mortis la 9-an de januaro 291 a.K.) estis laŭ la malnovaj historilibroj Kojiki kaj Nihonshoki la 6-a imperiestro de Japanio (392 a.K.– 291 a.K.). Lia historia vivo estas pridubinda. Li estas unu el la tiel nomitaj ok imperiestroj sen priskribo (欠史八代).
Loděnice (Holasovice)
Loděnice (Lodenitz, Łodzienica, Lodzienice) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Holasovice en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km okcidente de Holasovice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 123 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Loděnice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,77 km².
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1280.
Vajro
Fakvorto de heraldiko, vajro estas pelto, prezentanta helmetformajn bildojn jen el arĝento, jen el lazuro, alterne arigitaj en horizontalaj linioj (bildo 1). En normala grandeco, la ŝildon kovras kvar linioj. Vajro bildigas la peltoj de siberia sciuro - (Sciurus vulgaris varius), kun blanka ventro, kaj blu-griza dorso.
Ekzistas multaj variantoj :
Kaj ekzistas multaj aliaj:
La bazaj formoj postulas ke la helmetoj el lazuro havas pinton ĉe la supro. Oni duobligas la nombroj de la variantoj nur renversante ilin
Se oni uzas alian koloron ol arĝento kaj lazuro, ne plu temas pri vajro sed pri "vajrumita" (kun la respondaj variantoj: kontraŭvajrumita, trabe vajrumita, vajretumita...) el <nomo de la koloro de la duon-helmeto supre dekstre> kaj :
La uzado de helmetoj kiel desegn-motivo estas relative moderna. Antaŭe uziĝis ondaj formoj, foje T-formoj. Tio ŝajne dependas nur de modo aŭ kutimo, kaj ne modifas la identigan valoron de la blazono.
Poŝtkodoj en Usono
Poŝtkodoj en Usonon estas konataj sub la nomo ZIP code, mallongigo por Zone Improvement Plan. Poŝtkodoj en Usono konsistas el kvin ciferoj kaj estis enkondukataj en 1963. Tiuj kvin ciferoj ekde 1983 estas sekvataj per kuŝanta streketo kaj kvar ekstraj ciferoj, per kiu oni atingis plian fajnigon de la kodo je la nivelo de domblokoj.
Frederiko Kerényi
Frederiko KERÉNYI [kerEnji], hungare Kerényi Frigyes estis hungara advokato kaj poeto, ano de Societo de Dekopo.
Poŝtkodoj en Usono
Usonaj adresoj havas la sekvan aranĝon: nomo domnumero stratnomo loko ŝtato poŝtkodo do ekzemple: Wikimedia Foundation Inc. 200 2nd Ave. South #358 St. Petersburg, FL 33701-4313
Frederiko Kerényi
Vivo
Li naskiĝis en Eperjes, kiu nun estas Prešov Slovakio en la 1-an de januaro 1822. La gepatroj estis germanoj kaj okupiĝis pri komercado. Lia origina familia nomo estis Christmann, li loke eklernis la hungaran lingvon en 1834, poste li frekventis altlernejon por iĝi advokato en Pest. Tie li verkis ankaŭ poemojn sub kaŝnomo Vidor Emil. Li amikiĝis al Sándor Petőfi kaj Mikaelo Tompa. En 1846 li aliĝis al Societo de Dekopo. Post la revolucio en 1848 li estris la junulojn en Eperjes, poste servadis en Pest (urbo). En 1850 li elmigris al Usono, kie li malsaniĝis, eĉ freneziĝis. Lia vivo finiĝis pro sinmortigo en 1852.
Memorigiloj
Strato en Budapeŝto gardas memoron de la tragika poeto.
Culebra
Insulo Culebra (hispanlingva prononco: [kuˈleβɾa] [kuLEbra], Insulo Serpento) estas insulo-municipo de Puerto-Riko kaj geografie parto de la Hispanaj Virgulininsuloj. Ĝi estas proksimume 27 km oriente de la puertorika ĉeftero, 19 km okcidente de Sankta Tomaso (Usonaj Virgulininsuloj) kaj 14 km norde de Vieques. En Culebra estas 5 "barrios" (kvartaloj) kaj Culebra Pueblo (Dewey), nome urbocentra areo kaj la administracia centro de la insulo. La loĝaantoj de la insulo estas konataj kiel "culebrenses". Kun 1 818 loĝantoj en la usona popolnombrado de 2010, ĝi estas la puertorika malplej loĝata municipo.
Origine nomita Isla del Pasaje kaj Isla de San Ildefonso, Culebra estas konata ankaŭ kiel Isla Chiquita ("Malgranda Insulo"), Cuna del Sol Borincano ("Lulilo de la Puertorika Suno") kaj Última Virgen ("Lasta Virgulino", pro sia loko fine de la Virgulinsuloj).
Grünow (Meklenburgo)
Grünow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Giulietta Simionato
Giulietta SIMIONATO (naskiĝis la en Forlì, mortis la  en Romo) estis itala mezosoprano. Ŝia kariero daŭris el la 1930-aj jaroj ĝis 1966. En la linio de grandaj italaj mezosopranoj ŝi estis la sukcedanto de Ebe Stignani kaj antaŭanto de Fiorenza Cossotto.
Oni instigis ŝin fari kantan karieron jam en la religia bazlernejo, sed la patrino ne akceptis tion. Ŝi kreskiĝis en Sardio. Post la morto de la patrino ŝi ekstudis kanton en Rovigo, kaj poste en Padovo. Ŝi ekdebutis en 1927, per muzika komedio Nina, non far la stupida; sed malgraŭ kelkaj sukcesetoj dum la 1930-aj jaroj ŝi ricevis nur duarangajn rolojn dum tiu jardeko kaj dum la faŝisma epoko, ĉar tiu reĝimo ne apogis ŝin. Nur en 1947 ŝi atingis sian unuan unurangan rolon: Mignon, en la teatrejo Scala.
Daniel Filmus
Daniel Fernando Filmus (Bonaero, 3a de junio de 1955) estas sociologo, edukisto kaj politikisto argentina kiu enpostenigis kiel Ministro pri Edukado, Scienco kaj Teknologio de Argentino dum la unua prezidenteco de Néstor Kirchner. li enposteniĝis ankaŭ kiel ŝtata senatano por la urbo Bonaero dum la periodo 2007-2013.
Aktuale li estas Sekretario de Aferoj pri la Malvinoj, kun rango de ambasadoro, kaj membro de la Konsilio de la UNESCO.
Čepinci
Čepinci, hungare Kerkafő estas vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Šalovci. Ĝis 1889 la oficiala hungara nomo estis Csöpincz.
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ la hungara landolimo, laŭ flankovojoj, ankaŭ al Felsőszölnök kaj Kétvölgy.
Historio
La unua mencio devenis el 1414 en formo Chypencz. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Ekde 2002 la loko estis limotrapasejo. Depost 2007 Slovenio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senĝene.
Gabriela Michetti
Marta Gabriela Michetti (28a de majo de 1965 en Laprida, Provinco Bonaero) estas politikisto kaj licenciigita laŭ internaciaj rilatoj argentina apartenanta al la partio Propuesta Republicana. Ŝi estis vicĉefministro de Bonaero ĝis la 20a de aprilo de 2009, kiam ŝi rezignis por kandidatiĝi kiel ŝtata deputitino en la balotado de Argentino de 2009, kie rezultis elektita por la regotempo 2009-2013.
Esperanto-Fondaĵo Cesar Vanbiervliet
La Esperanto-Fondaĵo Cesar Vanbiervliet estis kolekto de esperantaj libroj, revuoj kaj objektoj, gastigita de 1970 ĝis 2020 en la urba biblioteko de Kortrijk, Belgio. Ĝi originis el la persona kolekto de Cesar Vanbiervliet (1905-1992), iama sekciestro de la registrejo de la urbo.
Origino
Cesar Vanbiervliet estis aktiva esperantisto de 1925 ĝis 1930, paŭzis dum pluraj jardekoj kaj reaktiviĝis iom antaŭ sia pensiiĝo en 1970. Li havis bonan rilaton kun la tiama ĉefo de la biblioteko Paul Vancolen kaj akceptis ties proponon transdoni sian etan Esperanto-kolekton al la urba biblioteko. Post la pensiiĝo li intense laboris por pligrandigi la kolekton kaj ricevis multajn donacojn, i.a. de Henri Sielens (1915-1974) kaj Juliette Terryn (1895-1972). Dum la postaj jaroj li agis ankaŭ internacie kaj interŝanĝis kun aliaj, precipe eŭropaj, bibliotekistoj kiel Luis Hernández Yzal kaj Árpád Máthé. En 1973 la kolekto iĝis sekcio de la urba biblioteko kun la nomo Esperantofonds Cesar Vanbiervliet. La oficiala inaŭguro okazis la 25-an de majo 1974. Laŭ gazetartikolo tiam la kolekto havis 5000 librojn kaj 5000 kompletajn jarkolektojn de revuoj.
Ĉu leĝe protektita kolekto?
En dokumentoj de la Fondaĵo kutime estas menciite ke ĝi estis leĝe protektita kolekto. Efektive estas pluraj dokumentoj (kopioj de korespondado, invitiloj de la urbo...) kiuj sugestas ke tia protekto estus ekzistinta, sed malgraŭ pluraj esploroj oni neniam trovis iun ajn tian decidon de la urbestraro.
La post-Vanbiervliet-epoko
La paperaj sliparoj de libroj kaj revuoj estis registritaj en komputilaj datumbazoj (sed la revuo-katalogo poste ne plu estis ĝisdatigita). Okazis kelkaj grandaj ekspozicioj kaj regulaj ekspozicietoj bazitaj sur la kolekto de la Fondaĵo. Estis kreita retpaĝaro kaj ekde 2011 la ĉefaj belgaj Esperanto-revuoj estis disponigitaj kiel traserĉeblaj pdf-dosieroj. En 2011 kaj 2013 la Fondaĵo Vanbiervliet estis kuniniciatinto de tutmondaj inventaradoj de Esperanto-kolektoj.
La raporto de kultur-intendanto Wim Vanseveren
En 2010 la urbestraro donis al Wim Vanseveren la taskon analizi la kulturon vivon de la urbo Kortrijk kaj ellabori longtempan strategion. En 2011 li prezentis sian raporton. En ĝi estis i.a. la sugesto ke Esperantokolekto ne plu estu inter la estontaj ĉeftaskoj. La urbestraro aprobis la raporton kaj tiel donis la startsignalon por la efektivigo de la sugestoj.
La volontuloj ricevis neformalan komunikon de la direktorino (direktoro estas la nova titolo de ĉefbibliotekisto) ke la kolekto rajtas resti en la nuna ejo, sed ke en nove konstruota biblioteko ne plu estos spaco por ĝi. Ili decidis akcepti la verdikton, konsiderante ke estos sufiĉe longa transirperiodo kaj ke ne troveblis la originala decido de la urbestraro pri la protekto.
La fino
Rapide estis trovitaj AMSAB (socialista) kaj KADOC (katolika), privataj arĥivoj kiuj havis intereson por eroj kiuj povos kompletigi la propran kolekton. Ĉefa transprenanto estis la Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience en Antwerpen. Je la 16a de oktobro 2020 ĉirkaŭ 4000 libroj kaj granda kvanto da revuoj transportiĝis al Antwerpen. Pro la kronvirusa pandemio ne plu eblis kontaktoj kun aliaj transprenontaj, sed iom post iom partoj de la kolekto estis transportitaj al provizora stokejo ĉe privata persono.
Ankaŭ en oktobro venis peto de la direktorino por tuj, plej laste ĝis novjaro, forigi la tutan kolekton el la biblioteko, ĉar estis planitaj gravaj konstrulaboroj. La biblioteko ne povis proponi alian stokejon.
Pro la urĝeco jam embrie ekzistanta projekto estis plirapidigita kaj la 22an de januaro 2021 estis fondita la asocio sen profitdona celo Internacia Esperanto-Arkivo por transpreni la restaĵojn de la Esperanto-Fondaĵo Cesar Vanbiervliet kaj - finfine - doni iun juran bazon al la kolekto. IEA daŭrigos la kontaktojn kun transprenontoj.
Estas la intenco virtuale pluvivigi la Fondaĵon, metante en la nunan retpaĝon informojn pri la historio kaj la fina enhavo de la kolekto (ĉirkaŭ 9400 libroj kaj 5000 kompletaj revujaroj, arĥivaĵoj, afiŝoj, objektoj...)
Lago de Meduzoj
La Lago de Meduzoj (Ongeim'l Tketau) aŭ ankaŭ Jellyfish Lake estas salet-akva lago, kiu situas sur la insulo Eil Malk je 25 km de insulo Koror, en la sudpacifika insula ŝtato Palau.
Antaŭ ĉ. 18.000 jaroj fermiĝis la atolo kaj la tie vivantaj meduzoj alkutimiĝis al tiu specifa ekosistemo. La tieaj meduzoj estas subspecioj de Mastigias papua, apartenas al la planktonfiltra ordo de radikbuŝaj meduzoj. Tiu specio ne manĝas planktonon, sed transformiĝis al "bredado" de algoj (zooksanteloj), kiujn kunportas en si. Ĉar la algoj bezonas sunlumon, la meduzoj ĉiumatene leviĝas supren kaj tiel „nutras“ siajn algojn. En la mallumeco ili sinkas, ĝis ili atingas profundon de ĉ. 20 m, kie aperas la venena sulfura hidrogeno. Cetere, ili ne povas tuŝi la lagogrundon, kie onin manĝas la maranemonoj (Entacmaea medusivora).
Nov-Moskva administra arondismento
Nov-Moskva administra arondismento estas arondismento de Moskvo situanta sud-oriente. Ĝi estas unu el du arondismentoj (la dua estas arondismento Troick), aperintaj la, kiam al Moskvo estis aldonita vasta teritorio ĝis limo kun Kaluga provinco.
Al la arondismento apartenas estinta urbo Moskovskij.
Preĝejo de Pluresto (Nagygéc)
La Kirko de Pluresto estas kalvinana historia monumento en Hungario, en ekstera parto de Csengersima, kiu estis iama vilaĝo Nagygéc.
Nov-Moskva administra arondismento
La estro estas Dmitrij Nabokin (enoficigita la ).
Vidu ankaŭ
Aliaj administraj arondismentoj de Moskvo: Centra; Orienta; Sud-Orienta; Suda; Sud-Okcidenta; Okcidenta; Nord-Okcidenta; Norda; Nord-Orienta; Zelenograda; arondismento Troick.
Preĝejo de Pluresto (Nagygéc)
Historio
Tiu ĉi romanika kirko estis konstruita en la 13-a jarcento, post 2 jarcentoj pli nova oklatera sanktejo estis konstruita jam en renesanca stilo, ankaŭ la navo pligrandiĝis. La samtempe konstruita sakristio estis malfrugotika. La unua mencio okazis pri preĝejo Sankta Petro en 1339. En la 17-a jarcento la vilaĝo kalviniĝis, la kalvinanoj interne pentris la kirkon. Nova ligna plafono estis konstruita en 1765, oni supozas, ke tiam estis konstruita la aparta ligna sonorilostablo. En la 18-a jarcento nova predikejo estis konstruita. La nun videbla turo konstruiĝis en 1896. En 1957 plena renoviĝo okazis. En 1970 okazis granda inundo de Someș, vilaĝo Nagygéc restis neloĝebla. La ŝtato tiel decidis, ke ne okazas rekonstruo de la vilaĝo, ĉar la apuda landlimo malpermesas la defendon kontraŭ inundo. Nun kelkaj feriejaj domoj estas tie. En 1986 arkeologoj esploris la kirkon. En 2014 Nacia Memorparko estis konstruita, la kirko renoviĝis, apude elvidejo konstruiĝis. En la kirko elektronika orgeno alvenis.
Konstruaĵo
La kirko situas sola en kampo. En la fasado reliefas la larĝa kvadrata turo kun la enirejo. Sur la ekstera muro en alteco de genuo estas videbla memortabulo: "en 1970 la inundo atingis tiun altecon". Apogpilieroj apogas la murojn.
Geneviève Thiroux d'Arconville
Marie-Geneviève-Charlotte Thiroux d'Arconville (1720-1805) estis franca kemiistino kaj aŭtorino, kiu ekmalsaniĝis pri variolo, kies makuloj restis dum sia tuta vivo. Tiamaniere ke ŝi foriĝis de la publikaj spektakloj, ĉirkaŭbrakis aŭsteran vivon kiel Jansenistino kaj sin dediĉis al la studado dum sia tuta vivo. Li vizitadis la Ĝardenon de la Reĝo, en Parizo, kie nur kelkaj virinoj aliriĝis. Ŝi tradukis kaj verkis pri diversaj temoj kaj estis forte influita de Pierre-Joseph Macquer kaj Antoine de Jussieu.
Vidu ankaŭ
<Gallery> dosiero:George_Savile_-_1er_Marquess_von_Halifax.jpg| 1-a Markizo Halifax (1633-1695) dosiero:Aphra_Behn.jpg| Aphra Behn (1640-1689) dosiero:Hevelius_and_wife.jpg| Elisabeth Hevelius (1647-1693) dosiero:House,_Bekesbourne,_Kent_-_geograph.org.uk_-_328976.jpg| Stephen Hales (1677-1761) dosiero:Andr%C3%A9_Guillaume_Dartus_par_Hyacinthe_Rigaud.jpg| André-Guillaume Darlus (1683-1747) dosiero:Lyon_vue_depuis_fourviere.jpg| Antoine de Jussieu (1686-1758) dosiero:LacurnedeSainte-PalayeBros.jpg| Sainte-Palaye (1697-1781) dosiero:Alexander_Monro_primus.jpg| Alexander Monro, la 1-a (1697-1767) dosiero::John_Pringle.jpg| John Pringle (1707-1782) dosiero:Jean-Baptiste_Gresset_by_Alexandre-Vincent_Sixdeniers.jpg| Jean-Baptiste Gresset (1709-1777) dosiero:Pierre_Joseph_Macquer.jpg| Pierre-Joseph Macquer (1718-1784) dosiero:Chretien-Guillaume_de_Lamoignon_de_Malesherbes.jpg| Chrétien de Malesherbes (1721-1794) dosiero:Graincourt, attributed to - Turgot - Versailles MV 3923.jpg| Jacques Turgot (1727-1781) dosiero:Paris_-_Eiffelturm_und_Marsfeld2.jpg| Hubert-Pascal Ameilhon (1730-1811) dosiero:Palais_de_justice_de_Rouen,_cour.JPG| Valmont de Bomare (1731-1807) dosiero:Chateau_de_Versailles_Petit_appartement_du_roi_Statue_de_Louis_Thiroux_de_Crosne_2.jpg| Louis Thiroux de Crosne (1736-1794) dosiero:Antoine_Fran%C3%A7ois,_comte_de_Fourcroy.jpg| Antoine de Fourcroy (1755-1809) dosiero:Collooney_-_The_Owenmore_Inn.jpg| William Higgins (1763-1825) dosiero:Fran%C3%A7ois_G%C3%A9d%C3%A9on_Bailly_de_Monthion_(1776-1850).jpg| Bailly de Monthion (1776-1850) </Gallery>
Granda Homfarita Rivero
La projekto Granda Homfarita Rivero estas grandega kanalsistema projekto en Libio - la plej granda trinkakvo-dukto en la mondo - por plibonigi la akvoprizorgon de la loĝantaro kaj agrikulturo. La projekto komenciĝis en 1984, sen eksterlanda mono financita de la registaro de Muamar Kadafi, kaj estis planita esti finita en 2015. Tamen la Libia enlanda milito de 2011 kun forta interveno de NATO-unuoj signife damaĝis kaj endanĝerigis la projekton.
En la kvar metrojn altaj tuboj fosilia grundakvo transportiĝas el subteraj akvorezervejoj el la glaciepoko - la nubia sabloŝtona akvejo, la Kufra-baseno, Sirt-baseno, Murzuk-baseno, Hamadah-baseno kaj Jufrah-baseno de la dezerta Saharo direkte al la libia mediteranea marbordo. Oni ekis la laboron en 1984 kaj transdonis en 1991 unuan parton de la kvinfaza konstruado, kiu estas kanalsistemo, longa je 1500 km. La projekto provizis la du ĉefajn urbojn Tripolo (ekde 1996) kaj Bengazi kaj la tutan marbordan regionon per akvo dum pluraj jaroj de la 2000-a jardeko. La dukto kuras paralele al grandaj partoj de la marbordo de Libio kaj transportas pli ol 6 milionojn da kubaj metroj da trinkakvo ĉiutage. La kvalito de akvo kaj la rilata vivokvalito tie pliboniĝis konsiderinde ekde la realigo de la projekto.
La rezervujoj de la nubia sabloŝtona akvejo ne havas enfluojn, do la elpreno estas konsumo de nerenovigebla rimedo. Kiom longe daŭros la akvorezervoj estas diskutebla. Laŭ kalkuloj de la tiam aktuala libia registaro, la kvanto de fosilia akvo daŭros almenaŭ pliajn 4000 ĝis 5000 jarojn. Optimismaj taksoj hodiaŭ skribas pri ĝis 250 jaroj da utila vivo, internaciaj fakuloj, aliflanke, de 30 ĝis 50 jaroj ĉe maksimuma produktadvolumo.
Lubawka
Lubawka (ĝis 1945 germane Liebau in Schlesien) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Lubawka en distrikto Kamienna Góra (Landeshut).
Stelookangulopluredro
La stelookangulopluredro (stelo-ok-angulo-pluredro aŭ stela 8-angula pluredro), aŭ steligita okedro aŭ ok-angula stelo aŭ kombinaĵo de du kvaredroj estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de 2 kvaredroj. Ĝi estas ankaŭ steligo de la regula okedro.
Unesko-Kuriero
Unesko-Kuriero estas la ĉefa kaj oficiala revuo de UNESKO (Organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj por Edukado, Scienco kaj Kulturo). Ĝi havas la plej grandan kaj plej vastan legantaron el ĉiuj ĵurnaloj publikigitaj de la Unuiĝintaj Nacioj kaj ĝiaj specialiĝintaj institucioj. Ĝi adoptis sloganon: "pluraj voĉoj, unu mondo". Ĉiu numero rigardas ununuran temon el malsamaj vidpunktoj.
Stelookangulopluredro
Ĝi estas la plej simpla el kvin regulaj kombinaĵoj kiuj povas esti konstruitaj el identaj platonaj solidoj.
Unesko-Kuriero
Ekde 2010 ĝi aperas ankaŭ en la portugala, kvankam la portugala ne estas oficiala lingvo de UN kaj Unesko, ĝi estis akceptita de Unesko kiel lingvo de la Kuriero kaj de la retejo. La revuo estas ankaŭ tradukita al la lingvoj kataluna, korea, kaj foje sarda kaj sicilia.
Stelookangulopluredro
Ĝi povas vidiĝi kiel okedro kun kvaredraj piramidoj sur ĉiu edro. Ĝi estas simila al la konveksa katalana solido, la trilateropiramidigita okedro, kiu havas pli mallongajn piramidojn.
Unesko-Kuriero
La Unesko-Kuriero servas legantojn disĵetitaj tra la mondo kaj haveblas rete en la ses oficialaj lingvoj de la organizaĵo (angla, araba, ĉina, franca, hispana kaj rusa). En ili la revuo estis publikigita ekde 1948, kun kompleta interrompo inter 2012 kaj 2017 pro financaj problemoj. En 2016, Ĉina Registaro decidis doni subvenciiojn al Unesko por subteni la eldonon de la Unesko-Kuriero en 6 UN-lingvoj dum 5 jaroj.
Stelookangulopluredro
Ĝi estas ankaŭ la sola steligo de okedro, kaj estas tiel pluredro de Wenninger W19.
Budinci
Budinci, hungare Bűdfalva estas vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Šalovci. Ĝis 1889 la oficiala hungara nomo estis Büdincz.
Unesko-Kuriero
Historio
Unesko-Kuriero estis redaktita unuafoje en 1948 fare de Sandy Koffler (1916–2020). Inter 2012 ĝis 2017 estis kompleta interrompo de la papera eldonado pro financaj problemoj.
Dudu Tucci
Vivo
Dudu Tucci alkreskis en muzikisto-familio kaj tamburis jam kiel junulo dum umbando-ceremonioj. Li studis perkutadon, fluton kaj muziksciencon ĉe konservatorio en San-Paŭlo. Vastaj vojaĝoj tra Sudameriko same kiel la studo de afrikobrazilaj ritmoj pliampleksigis lian muzikan horizonton.
Unesko-Kuriero
Historio
Dum la jaroj la revuo multe ŝanĝiĝis enhave kaj laŭforme. Tamen ĝi plue ludas gvidan rolon por antaŭenigi la originalan mision de la organizaĵo en la kampoj pri kiuj ĝi respondecas kaj konforme al ĝia mandato: diskonigi ideojn pri internacie gravaj temoj, dialogo inter kulturoj kaj provizi forumon por internacia debato.
Budinci
Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ la hungara landolimo (kontraŭe troviĝas Apátistvánfalva), laŭ flankovojoj.
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 Slovenio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senĝene.
Unesko-Kuriero
Historio
Havebla rete ekde marto 2006,  La Unesko-Kuriero servas legantojn tra la mondo: Ĝi estas senpage havebla en PDF en la ses oficialaj lingvoj de la organizo (angla, franca, hispana, araba, rusa kaj ĉina), kiel same kiel en la portugala kaj Esperanto.
Dudu Tucci
Vivo
En 1978 Dudu Tucci ricevis la inviton, ludi kiel perkutinstrumentisto en la simfonia orkestro de lia hejmurbo. Samtempe li renkontis la brazilan danciston Ismael Ivo, kun kiu li fondis eksperimenteman nigrulan dancgrupon. Post kunlaboro kun komponisto Arrigo Barnabé Tucci akceptis en 1982 inviton al la JazzFest en Berlino, kie li vivas ekde tiam.
Unesko-Kuriero
Paperaj eldonoj
Limigita nombro da presitaj numeroj ankaŭ estas produktita. La tekstoj de aktualaj numeroj haveblas en formo de Malfermita Aliro sub la permesilo Atribuite-Samkondiĉe 3.0 IGO (CC-BY-SA 3.0 IGO).
Dudu Tucci
Vivo
En 1990 Dudu Tucci publikigis sian unuan lumdiskon, al kiu ekde tiam sekvis naŭ pluaj. Inter ili estas du, kiuj sin plene dediĉas al la muzikoj de kandombleo respektive de umbando.
Kiel komponisto li ligas modernajn kun tradiciajn stilojn de brazila muziko, enprenas tamen ankaŭ eksterbrazilajn tendencojn. Dudu Tucci ludas mem ĉiujn perkutinstrumentojn sur siaj lumdiskoj, kantas kaj ludas transversan fluton. Precipe je la pandero kaj je la kongao li apartenas al la elstaraj muzikistoj. Ofte lin akompanas gastkantistoj, gitaristoj, basistoj kaj saksofonistoj. Grandan signifon li atribuas al la kvalito de siaj kantotekstoj. Tucci ankaŭ aktivas kiel produktisto, li ekzemple eldonis lumdiskon de kubaj frapskatolo-muzikistoj (Iré Otonoguá: Cajónes para los Orichas).
Unesko-Kuriero
Unesko-Kuriero en Esperanto
La oficiala retejo de Unesko ne havas propran paĝon pri la Unesko-Kuriero en Esperanto, kontraste al la informpaĝo de Unesko pri la portugala eldono en kiu facile troveblas kaj elŝuteblas ĉiuj aperintaj retaj numeroj kaj en la arkivo eĉ filmeto pri la iamaj paperaj kovertiloj. Kvankam la Esperanto-eldono de Unesko-Kuriero troviĝas en la retejo de Unesko mem, ĝi tamen nur troveblas (nur ekde 2017) per kromvojo ekde ĉiu nacilingva eldono klakante sur ' archives ' (arkivoj) kaj poste sur 'download ' (elŝuti) por vidi liston de la elŝuteblaj alilingvaj eldonoj inter kiuj ankaŭ tiu en Esperanto.
Dudu Tucci
Vivo
Kiel instruisto li renomiĝis precipe per la projekto Raízes do Brasil, en kiu li instruis grandparton de la samboinstruistoj en Germanujo kaj aliaj landoj en Eŭropo. Kun Tiago de Oliveira Pinto li eldonis en 1992 la lernolibron Samba und Sambistas in Brasilien.
Unesko-Kuriero
Historio de Unesko-Kuriero en Esperanto
Antaŭ jaroj, multaj esperantistoj amase superŝutis funkciulojn de Unesko kun retmesaĝoj por alvoki ke Unesko eldonu la Unesko-Kurieron ankaŭ en Esperanto ke ili kelkfoje respondis: «Se UEA aŭ iu alia pretas mem financi ĉion, UNESKO pretas doni permeson al Esperanta eldono de Unesko-Kuriero ». Bedaŭrinde la revuo devige ĉesis ekde 2012 pro manko de financaj rimedoj. Ekde tiam ne plu alstrebis realigi tiun deziron.
Tamen, en majo 2017, post reapero de la 76-paĝa plenkolora Unesko-Kuriero en aliaj lingvoversioj, UEA tuj lanĉis projekton pri eksperimenta eldono de Unesko-Kuriero en Esperanto, laŭ iniciato de la UEA-komitatano Trezoro Huang Yinbao, direktoro de la Esperanto-Centro Ora Ponto en Ĉinio. Dank’ al kunlaboro de 36 tradukintoj kaj provlegintoj en 23 landoj, kaj financa subvencio de la Esperanto-centro Ora Ponto, eblis eldoni la 1-an numero de la Unesko-Kuriero en Esperanto. La sekvaj numeroj en Esperanto estis ankaŭ samaspektaj kiel la UN-lingvaj versioj.
Laŭ Trezoro Huang Yinbao, direktoro de la Esperanto-Centro Ora Ponto, Unesko dissendas unue la publikigotajn tekstojn en la angla kaj franca samtempe al ĉiuj redaktoroj de la aliaj versioj de la revuo. La redaktoro aŭ la vic-redaktoro sendas la tekstojn al ĉiuj kiuj helpas traduki ĝin al Esperanto, sed nur la anglaj kaj francaj tradukistoj povas komenci la tradukadon (de tekstoj kiujn ili elektas inter la publikigotaj). La alilingvaj tradukantoj devas principe atendi ĝis la apero de artikoloj en sia gepatra lingvo. Tamen, ĉar ne estas sufiĉe da tradukantoj kiuj estas denaskaj parolantoj de la angla aŭ franca, oni akceptas aliajn voluntulojn – se ili bone regas la anglan aŭ francan.
Presita eldono
Ekde marto 2006, Unesko reduktis la presadon de sia papera eldono, sed distribuas senpagan version de sia Kuriero en PDF-formato.
Limigita nombro da presitaj numeroj produktiĝis i.a. ankaŭ en Esperanto. Unesko-Kuriero en Esperanto ankaŭ aperu kvarfoje jare kiel por la alilingvaj eldonoj.
La presita Unesko-Kuriero ĝuis jam la admiron de fidelaj legantoj dum jardekoj pro siaj altnivelaj ĵurnalismaj normoj kaj malfermaj aliroj al universalaj temoj pri alfabetismo, homaj rajtoj, vivmedio, kulturo, scienco kaj artoj.
Arkivoj
La arkivoj de la revuo en la angla, franca kaj hispana estas katalogitaj ekde la unua numero, publikigita en 1948 kaj haveblaj en la retejo de la revuo sub la titolo "Arkivoj". La paperaj arkivoj donas aliron al pli ol 700 numeroj.
La kompletaj arkivoj de la Kuriero, ekde la unua numero publikigita en 1948, troveblas en Interreto. Pli ol 700 numeroj haveblas en la angla, franca kaj hispana. Ekde 2008, Unesko-Kuriero ankaŭ ofertas senpagan aliron al siaj artikoloj en la portugala: 2008-2009 Arkivo
La versioj en la araba, ĉina kaj rusa disponeblas ekde 2010. Aliaj lingvoj estas aldonitaj ekde 2017. Konsultu la numerojn de la Kuriero en PDF-formato en la cifereca arkivo de Unesko Kuriero.
Ĉefredaktistoj
Usona ĵurnalisto Sandy Koffler (1916-2002) estas ĝia fondinto, direktoro kaj unua redaktisto. Li restis en posteno de 1948 ĝis 1977. Li ankaŭ estis unu el la respondeculoj pri la Unesko-Deklaracio pri Raso (1950).
Nuntempe ĝia direktoro estas Matthieu Guével kaj ĉefredaktoro Agnès Bardon.
Antaŭaj direktoroj:
Numeroj en Esperanto elŝuteblaj senpage ĉe unesco.org
Numeroj en Esperanto ĉe la retejo de Cifereca Biblioteko de Unesko
Jen ne kompleta listo de aperintaj numeroj en Esperanto:
Teodoziaj dekretoj
La Teodoziaj dekretoj estas serio da dekretoj elmetitaj de Teodozio la 1-a inter 391 kaj 392 por sufoki kaj elimini paganismon, Ili, fakte, reprezentas la aktualigo de la Edikto de Tesaloniko, promulgita de Teodozio en 380, kiu deklaris Kristanismon ŝtata religio de la Romia Imperio, sen tamen establi tiurilate specifan direktivon. Jen la latinaj originaj tekstoj kun la relativa, laŭliera kiam eblas, esperantigo:
Dekreto de 24-a de februaro 391: Nemo se hostiis polluat
La unua dekreto, Nemo se hostiis polluat (Neniu sin makulu pri oferoj), elemtita en Milano la 24-an de februaro 391, kiu flankenmetis ĉiaspecan paganan oferon, ankaŭ privatforman, sankciis malpermeson aliri templojn, malpermesis eĉ alproksimiĝi al paganaj sanktejoj kaj la adoradon de statuoj aŭ religiaj malfaritaĵoj. La puno antaŭvidita estis de dekkvin oraj funtoj. La dekreto estis adresita al Ceionio Rufio Albino, [[Praefectus urbi (Prefekto de la urbo Romo en 391).
Aŭgusta Imperiestro Teodozio al Albino, prefekto de la pretorio:
''' “Neniu makulu sian puron per oferaj ritoj, neniu oferu senkulpajn viktimojn, neniu alproksimiĝu al sanktejoj, nebiu eniru templojn kaj pie adresiĝu al statuoj skulptitaj de homa mano ĉar li sin igas puninda per diaj kaj homaj sankcioj. Tiu ĉi dekreto devigu la juĝistaron tiel ke, se iu cele de profana rito eniras templon de iu ajn loko, dum vojaĝo aŭ en sia propra urbo, por preĝi, estu devigata tuj pagi dekkvin orajn funton kaj tiu puno ne estu estingita se ne antaŭ juĝisto transdonante senprokraste tiun sumon kun publika atestilo. Kontrolu la respekto de tiu normo, por egala rezulto, la ses konsulaj regantoj, la kvar direktantoj kaj ties subuloj,” '''
Milano, en dato de 6-a martaj kalendoj sub la konsulado de Flavio Eŭtolmio Taciano kaj Kvinto Aŭrelio Simako. La Teodozia kodo, aŭ latine Codex Theodosianus Liber XVI X.10, xvi.10.10. Idem AAA. ad Albinum praefectum praetorio.
Nemo se hostiis polluat', nemo insontem victimam caedat, nemo delubra adeat, templa perlustret et mortali opere formata simulacra suspiciat, ne divinis atque humanis sanctionibus reus fiat. Iudices quoque haec forma contineat, ut, si quis profano ritui deditus templum uspiam vel in itinere vel in urbe adoraturus intraverit, quindecim pondo auri ipse protinus inferre cogatur nec non officium eius parem summam simili maturitate dissolvat, si non et obstiterit iudici et confestim publica adtestatione rettulerit. Consulares senas, officia eorum simili modo, correctores et praesides quaternas, apparitiones illorum similem normam aequali sorte dissolvant.'' (Dat. VI Kal. Mart. Mediolano Tatiano et Symmacho)
Dekreto de la 11-a de majo 391
Promulgita en Concordia kaj adresita al prefekto de la pretorio Virio Nikomako Flaviano, prefekto de la pretorio de Italio Ilirio kaj Romia Afriko.
La dekreto establas administrajn punojn por la tieldiritaj lapsi, "falintoj", nome paganoj fariĝintaj kristanaj kaj poste revenintaj al paganismo.
La aŭgustaj imperiestroj Valentiniano Teodozio la 1-a kaj Arkadio al Flaviano, prefekto de la pretorio:
A Portuguesa
A Portuguesa (La Portugala, La Kanto de Portugalio) estas la nacia himno de Portugalio ekde 1910.
Teodoziaj dekretoj
Dekreto de la 11-a de majo 391
Tiuj kiuj perfidis la sanktan kristanan kredon kaj profanis la sanktan bapton, estu forigitaj el la komuna socio: de la rajto atesti (en tribunalo) estu senigitaj, kaj kiel ni jam dekretis ili ne partoprenu en testamentoj, nenion heredu, kaj neniu ilin indiku kiel heredantojn.
A Portuguesa
Ĝi estis farita en 1891 kiel revolucia kanto i.a. kontraŭ politiko de la reĝo, kiu aprobis traktaton kun Unuiĝinta Reĝlando (1890). Aŭtoro de teksto estas Henrique Lopes de Mendonça kaj melodion ekkomponis Alfredo Keil.
Teodoziaj dekretoj
Dekreto de la 11-a de majo 391
Tiuj al kiu estis ordonite iri for kaj estis ekzilitaj laŭlonga tempo, se ili ne estas viditaj transdoni kompenson pli grandan ol tiuj farataj de aliaj homoj, ankaŭ de la avantaĝa propeto de la homoj ili estu senigitaj.
Se eventuale en la antaŭan staton (paganismon) revenas (la novkonvertiĝintoj revenintaj al paganismo), nek estu kaŝita la honto de moroj per la penitenco, nek estu rezervita por ili aparta defenda protekto aŭ ŝirmo, ĉar certe tiuj kiuj makulis la kredon, per kiu ili Dion konfesis, kaj orgojle transformis la diajn misterojn al profanaĵoj, ne povas persisti en la aferoj kiuj estas fantaziaj kaj laŭplaĉaj.
Por ke estu helpo al la lapsoj (falintoj) kaj al la eraruloj, ne estu penitenca rimedo al la vera perdiĝo (= al la reveno al paganismo de la ĵuskonvertiĝintoj), nome al la profanado de la sankta bapto: (penitenco) kiu okaze de aliaj krimoj vere helpas.
(En Concordia, en dato de 5-a de la martaj iduoj, sub la regado de Taciano kaj Simako Codex Theodosianus Liber XVI#VII.4, xvi.7.4, Imppp. Valentinianus, Theodosius et Arcadius aaa. Flaviano praefecto praetorio.
Ii, qui sanctam fidem prodiderint et sanctum baptisma profanaverint, a consortio omnium segregati sint, a testimoniis alieni, testamenti, ut ante iam sanximus, non habeant factionem, nulli in hereditate succedant, a nemine scribantur heredes.
''Quos etiam praecepissemus procul abici ac longius amandari, nisi poenae visum fuisset esse maioris versari inter homines et hominum carere suffragiis. ''
''Sed nec umquam in statum pristinum revertentur, non flagitium morum oblitterabitur paenitentia neque umbra aliqua exquisitae defensionis aut muniminis obducetur, quoniam quidem eos, qui fidem quam deo dicaverant polluerunt et prodentes divinum mysterium in profana migrarunt, tueri ea quae sunt commenticia et concinnata non possunt. ''
''Lapsis etenim et errantibus subvenitur, perditis vero, hoc est sanctum baptisma profanantibus, nullo remedio paenitentiae, quae solet aliis criminibus prodesse succurritur. '' (Dat. V id. mai. Concordiae Tatiano et Symmacho conss.)
Dekreto de la 16-a de junio 391
'''Al neniu estu konsentita la rajto plenumi oferajn ritojn, al neniu ĉirkaŭvagadi najbare de la temploj, al neniu pie atenti pri la sanktejoj. Oni identigu, kun aparta skrupuleco, tiujn alirejojn kiuj obstaklas la plenumiĝon de nia leĝo tiel ke se io incitas kiun ajn al malobservo de tiuj malpermesoj, koncernantaj diaĵojn kaj sanktajn aferojn, oni postulu ke la malobeanto devas esti senigita de iu ajn jura protekto. Ankaŭ la juĝisto, se dum la disvolviĝo de sia ofico aliris kiel sakrilegia malobeanto tiujn koruptitajn lokojn fidante en la privilegioj de sia ofico, estu devigata pagi al niaj kasoj sumon de 15 oraj funtoj, se li ankoraŭ ne trovis rimedon kontraŭ sia kulpo okaze de kuniĝo de la soldataro.'''
(Aquileia, en dato de 16-a de juliaj kalendoj, sub la konsulado de Flavio Eŭtolmio Taciano kaj Simako. Codex Theodosianus Liber_ XVI#X.11|xvi.10.11, Idem AAA. Evagrio praefecto augustali et romano comiti Aegypti:)
''Nulli sacrificandi tribuatur potestas, nemo templa circumeat, nemo delubra suspiciat. Interclusos sibi nostrae legis obstaculo profanos aditus recognoscant adeo, ut, si qui vel de diis aliquid contra vetitum sacrisque molietur, nullis exuendum se indulgentiis recognoscat. Iudex quoque si quis tempore administrationis suae fretus privilegio potestatis polluta loca sacrilegus temerator intraverit, quindecim auri pondo, officium vero eius, nisi collatis viribus obviarit, parem summam aerario nostro inferre cogatur. '' (Dat. XVI Kal. Iul. Aquileiae Tatiano et Symmacho Coss.)
Elstrekado de paganaj temploj
La malpermeso de la pagana kulto ĉe la paganaj temploj ne estis kompreneble facile akceptita de paganoj, kiuj ankoraŭ representis la plej grandan parton de la loĝantaro de la Romia Imperio. Okazis veraj kaj propraj armitaj okupoj de la kultaj lokoj kiuj provokis la intervenon de la kristana imperia armeo kaj kun la disrabado kaj detruado de statuoj kaj temploj flanke de kristanaj monaĥoj elirintaj el monaĥejoj kaj fanatikuloj foje gviditaj de kelka episkopo sankvante fanatika. Aparte signifa estas la kazo da la Serapeo de Aleksandrio, kie okazis masakroj kun reciprokaj kulpigoj. Alia "elstara" malfermo estis tiu de templo de Artemiso de Efezo, unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo.
Dekreto de la 8-a de novembro 392: Gentilicia constiterit superstitione
La kvara dekreto, leĝigita la 8-an de novembro 392 en Konstantinopolo, malpermesis la paganajn privatajn kultojn (tiu de la Laroj, de la Genioj kaj Penatoj. La edikto antaŭvidis la krimon de majestatenco por la efektivigantoj de oferoj, kuntrenanta la perdon de la civilaj rajtoj. Kaj foje estas ankaŭ antaŭvidita la moortopuno.
'''La loĝejoj en kiuj estus disvolviĝintaj tiuj ritoj estis konfiskitaj, kaj submetitaj al pezaj monpunoj. Kaj monpunoj faladu ankaŭ sur la dekurionojn ne altrudantajn la observon de la leĝo. '''
Aŭgustaj Imperiestroj Teodozio la 1-a, Arkadio kaj Flavio Honorio al Rufino prefekto de la pretorio:
Neniu, de kiu ajn genro, klaso aŭ socia pozicio aŭ honora rolo, kaj nobela pro naskiĝo kaj kondiĉe humila, en iu ajn loko eĉ fora, en neniu urbo skulptu statuojn, kiuj ne ĝuas sensaciojn, kaj oferu iun ajn senkulpan viktimon (al la dioj) aŭ sekrete bruligu al la Laroj, al la Genioj kaj al la Penatoj, vivigu fajron, incensu, metu kronojn al tiuj dioj.
'''Ĉar se oni aŭdos ke kelka estis oferinta viktimon aŭ estis konsultinta viscerojn, tiu estu akuzita pri krimo de majstatenco kaj alfalu sur lin la juĝista sentenco kvankam li nenion provis kontraŭ la principo de la savo (Dio) aŭ kontraŭ (Lia) savago. '''
'''Se kelka plue veneris mortecajn verkojn kaj mondumecan statuaron per incenso kaj, abomena ekzemplo!, eĉ timas tiujn kiujn ili reprezentas, aŭ kronis arbojn per strioj, aŭ starigis altarojn, per terbuloj elfositaj, al la vanaj imagoj, malpli severa eblas monpuno; kiu lanĉis insulton al la vera religio (kristana), estu deklarita kulpa pri profanita religio. Estu pune damaĝata en la hejmilaro aŭ havaĵoj ĉar li sin igis servisto de la pagana superstiĉo. '''
'''Ĉiuj lokoj en kiuj estis plenumitaj incensaj oferoj, se la fakto estas jure pruvita, estu akumuligitaj al nia fisko. '''
Se plue en temploj kaj en publikaj porkultaj lokoj aŭ en ruraj establaĵoj kelka provas oferi al Genioj, se la dommastro tion ne sciis, 25 punaj oraj funtoj estas proponite alijuĝi (al la oferanto); utilas, male, esti indulgaj al li (la dommastro) kaj la punon preterlasi.
'''Ĉar plue ni volas gardi la integrecon de la juĝistaro kaj advokatoj kaj oficuloj de la diversaj urboj, estu senpreterlase denuncitaj la malkovritaj (neglektantoj), kaj tiuj kulpigitaj estu punataj. Se tiuj, fakte, estas taksataj kaŝe favori aŭ neglekti, estu tuj juĝataj. Kiuj, plue, absolvas (la akuzitojn pri idolkulto) kun ŝajnigo, estos punataj per 30 oraj funtoj krom la per puno pro ilia damaĝa sinteno'''. (Konstantinopolo, en dato en la 6-a de novembraj iduoj, sub la konsolado de Arcadio kaj Rufino. Codex_Theodosianus Liber_XVI#X.12|xvi.10.12, Imppp. Theodosius, Arcadius et Honorius aaa. ad Rufinum praefectum praetorio:) ''Nullus omnino ex quolibet genere ordine hominum dignitatum vel in potestate positus vel honore perfunctus, sive potens sorte nascendi seu humilis genere condicione ortuna in nullo penitus loco, in nulla urbe sensu carentibus simulacris vel insontem victimam caedat vel secretiore piaculo Larem igne, mero Genium, Penates odore veneratus accendat lumina, imponat tura, serta suspendat. Quod si quispiam immolare hostiam sacrificaturus audebit aut spirantia exta consulere, ad exemplum maiestatis reus licita cunctis accusatione delatus excipiat sententiam competentem, etiamsi nihil contra salutem principum aut de salute quaesierit.'' Sufficit enim ad criminis molem naturae ipsius leges velle rescindere, illicita perscrutari, occulta recludere, interdicta temptare, finem quaerere salutis alienae, spem alieni interitus polliceri.
Si quis vero mortali opere facta et aevum passura simulacra imposito ture venerabitur ac ridiculo exemplo, metuens subito quae ipse simulaverit, vel redimita vittis arbore vel erecta effossis ara cespitibus, vanas imagines, humiliore licet muneris praemio, tamen plena religionis iniuria honorare temptaverit, is utpote violatae religionis reus ea domo seu possessione multabitur, in qua eum gentilicia constiterit superstitione famulatum. ''Namque omnia loca, quae turis constiterit vapore fumasse, si tamen ea in iure fuisse turificantium probabuntur, fisco nostro adsocianda censemus. ''
''Sin vero in templis fanisve publicis aut in aedibus agrisve alienis tale quispiam sacrificandi genus exercere temptaverit, si ignorante domino usurpata constiterit, viginti quinque libras auri multae nomine cogetur inferre, coniventem vero huic sceleri par ac sacrificantem poena retinebit. ''
''Quod quidem ita per iudices ac defensores et curiales singularum urbium volumus custodiri, ut ilico per hos comperta in iudicium deferantur, per illos delata plectantur. si quid autem ii tegendum gratia aut incuria praetermittendum esse crediderint, commotioni iudiciariae, subiacebunt; illi vero moniti si vindictam dissimulatione distulerint, triginta librarum auri dispendio multabuntur, officiis quoque eorum damno parili subiugandis. '' (Dat. vi id. nov. constantinopoli arcadio a. ii et rufino conss.)
Meklenburgo
Meklenburgo aŭ Meklenburgio, germane Mecklenburg, estas regiono en la nordoriento de Germanio. Ĝi estas la okcidenta kaj pli granda parto de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. La alia parto estas Antaŭpomerio.
Landopartoj
En la historio Meklenburgo estis plurfoje dividita en kelkajn pli malgrandajn landopartojn, kiuj estis unuopaj membro-ŝtatoj de la Sankta Romia Imperio. De 1701 ĝis 1918 ĝi konsistis el la du duklandoj (pli poste grandduklandoj) Mecklenburg-Strelitz kaj Mecklenburg-Schwerin.
Meklenburgo-Schwerin
Meklenburgo-Schwerin, Mecklenburg-Schwerin, estis la pli granda, centra landoparto de Meklenburgo. Ekde 1871 ĝi estis membroŝtato de la Germana Regno.
Meklenburgo-Strelitz
Meklenburgo-Strelitz, Mecklenburg-Strelitz, estis la dua landoparto de Meklenburgo. Ĝi konsistis el du geografie disaj partoj, ambaŭflanke de la pli granda Meklenburgo-Schwerin. Ekde 1871 ankaŭ ĝi estis membroŝtato de la Germana Regno.
Reunuigo
La, la du landopartoj estis (re-)unuigitaj ene de Nazia Germanio al unusola lando Meklenburgo.