cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amacuzac
Sociogeografio
9985 de la loĝantoj de Amacuzac en la jaro 2000 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1468 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 14,7 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 17,04 % el 5376 virinoj, kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj estis 11,98 % el 4609 viroj.
János Wagner
János Wagner [jAnoŝ vagner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Wagner János estis hungara kuracisto, profesoro. János Wagner naskiĝis la  1811 en Hungara reĝlando en Komárom (nuntempa Komárno en Slovakio). Li mortis la 1889 en Budapeŝto.
Biografio
János Wagner frekventis universitaton en Vieno inter 1928 kaj 1935. Post la kuracista diplomo li eklaboris en Pest (urbo). En 1847 li ekinstruis en en Universitato de Pest. En 1861 li atingis la instruan rangon publika ordinara profesoro. En 1864 li estis nomumita katedrestro. En 1873 li ricevis la titolon reĝa konsilisto, post 2 jaroj li ricevis premion. En 1877 li pensiuliĝis.
Amacuzac
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Nagylengyel
Geografio
Nagylengyel situas en Montetaro Zala. Riĉiĝon de la vilaĝo komenciĝis en la 1950-aj jaroj kun la naftoekspluato. Loĝantoj de Nagylengyel hejtis jam ekde 1958 per tergaso.
SFOR
Historio
La 20-an de junio krome komenciĝis la "Operacio Komuna Gardado (angle Operation Joint Guard) surbaze de la traktato de Dayton de 1995, en kies kadro unuafoje ankaŭ aktivis multnacia speciala unuo, kies celo estis pli efike subteni la lokajn policajn fortojn, registarajn kaj neregistarajn organizaĵojn en la starigo kaj stabiligo de la publika sekureco.
Vilhelmo de Tiro
Junaĝo
Vilhelmo naskiĝis en Jerusalemo ĉirkaŭ la jaro 1130. Li devenis el dua generacio de eŭropanoj, kiuj ekloĝis en Palestino post la unua krucmilito. Li havis unu fraton, kiu nomiĝis Ralph kaj kiu estis komercisto. Ĉiuokaze Vilhelmo ne devenis el nobela familio. Kiel junulo li studis en Jerusalemo, kie li finstudis la latinan lingvon, la grekan lingvon kaj eble ankaŭ la araban lingvon. Lia kunlernanto estis la pli posta jerusalema reĝo Baldueno la 3-a. Ĉar en Jerusalema reĝlando ekzistis nenia universitato, Vilhelmo foriris en duono de la kvardekaj jaroj en Eŭropon, kie en Orleans kaj Parizo li studis teologion kaj liberajn artojn. Pli poste li en Bologna studis civilan kaj eklezian juron.
SFOR
Historio
La 2-an de decembro 2004 definitive finiĝis la mandato de la misio SFOR. Ĝi anstataŭiĝis per la programo Operation Althea de la Eŭropa Unio, sub la protekto de soldatoj de la misio EUFOR, el la armeoj de pluraj membroŝtatoj de la Eŭropa Unio.
Taskoj
La ĉefaj taskoj de la misio SFOR estis:
La soldatoj de la misio SFOR estis ĉiutage videblaj per strataj kontrolopunktoj kaj per armilokolektaj kaj -serĉaj kampanjoj, kadre de kio ankaŭ trarigardiĝis privataj loĝejoj. La soldataro proksime kunlaboris kun diversaj organizaĵoj de la Unuiĝintaj Nacioj cele al la rekonstruo de la lando. Entute en la misio aktivis pli-malpli 30.000 soldatoj. Reprezentiĝis ĉiuj (tiutempe) 16 NATO-membroŝtatoj.
Krome la (tiutempaj) ne-NATO-membroŝtatoj Albanio, Argentino, Aŭstralio, Aŭstrio, Bulgario, Ĉeĥio, Estonio, Finnlando, Hungario, Irlando, Jordanio, Latvio, Litovio, Maroko, Novzelando, Pollando, Rumanio, Rusio, Svedio, Slovakio, Slovenio, Sud-Afriko, kaj Ukraine sendis soldatojn aŭ civilajn (ekzemple medicinajn) kunlaborantojn kaj per tio reprezentiĝis en la misio.
Geria
Geria [ĤErja] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campiña del Pisuerga en la centro de la provinco. La loknomo Geria devenas plej verŝajne el araba, sed oni proponis diversajn signifojn: riverkunfluejo (fakte de Pisuerga kaj Duero en la municipo), insulo, murego, kampardomo ktp.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,18 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 512 loĝantojn. Ĝi perdis 200 loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono. Ĝi distas 15 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Robladillo, Simancas, Villán de Tordesillas, Velliza, Tordesillas kaj Villanueva de Duero. Ĝia municipa teritorio estas trapasata oriente de la rivero Pisuerga.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio.
SFOR
Strukturo kaj misiejoj
Grava parto de la misio estis unuo nomata "kombinita komuna psikologia operacia taska forto" (angle Combined Joint Psychological Operation Task Force, tutkomence Combined Joint Information Campaign Task Force). Ĝi provis konvinki la civitanojn de Bosnio kaj Hercegovino pri la utilo kaj bonaj intencoj de la internacia pripaca misio, per ĵurnaloj (inter alie la porjunulara magazino "Mirko" kaj la gazeto "Heroldo de Progreso", radioprogramoj (radio MIR, "paco") kaj televidaj programoj (TV-SFOR).
Multnaciaj divizioj 1996-2002
Komence la agoteritorio de la misio SFOR estis dividita en tri geografiajn zonojn:
Geria
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
SFOR
Post januaro 2003
De januaro 2003 ĝis aprilo 2004 la misianoj estis strukturigitaj laŭ 10 batalgrupoj en tri multnaciaj brigadoj. De majo ĝis decembro 2004 tri grupoj de "taskaj fortoj" (TF) kun po 1.800 ĝis 2.000 soldatoj rekte respondecis al misia komandisto. Grupo norda kun soldataro en Tuzla, grupo sudorienta en Mostar kaj grupo nordokcidenta en Banja Luka. Krome 1000 pliaj soldatoj moveble agis en militantaj areoj.
Kritiko pri la SFOR-misio
Kvankam la SFOR-soldatoj principe sukcesis starigi pacan etoson en Bosnio kaj Hercegovino, ili ne en ĉiuj kazoj sukcesis sekvi spurojn kaj malliberigi gravajn militkrimulojn kaj transportigi ilin al la Internacia Pun-Tribunalo por Eksa Jugoslavio en Hago. Aparte Radovan Karadžić ŝajnis neniel trovebla. Kaŭzo por tio probable estas, ke la plej multaj SFOR-kunlaborantoj estis normalaj soldatoj kaj ne policanoj; oni disdonis serĉilojn pri la plej gravaj militkrimuloj al ĉiuj soldatoj, sed la sistema serĉo pri tiaj krimuloj ne estis inter la ĉefaj taskoj de la unuo, sed de la policaj fortoj ITPF.
Geria
Historio
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo kaj arkeologia kuŝejo.
Nagylengyel
Historio
Nagylengyel estis unuafoje menciita en 1407 en formo de Lengel, en 1462 kiel Naghlengel por disigi de Kislengyel.
Oni trovis tie nafton (per borputo NL-2 (Nagylengyel-2)) la 11-an de marto 1951. Kvar jarojn poste oni elminis jam 1,2 milionojn da tuno. La pinto estis en 1963 kun 1,3 milionoj da tuno.
En Nagylengyel migra poŝto servas. Gravas tie preĝejo el la 18-a jarcento.
Komunumoj pri lengyel (=polo) en Hungara reĝlando
situo en Hungario
Passa Tempo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Oliveira. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Demokrata Eŭropa Forto (Francio)
Demokrata Eŭropa Forto (FED) ( "Force européenne démocrate") estas franca desktre centrisma partio lanĉita la de Jean-Christophe Lagarde, ,. La partio celas partopreni en la dektre centrisma konfederacio UDI (Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj), kaj reprezenti en ĝi la socialajn demokratojn kaj la humanismajn liberaluloj.
La movado Demokrataj Junaj Fortoj (JFD) estas la juna komponento de la partio. JFD estas parto de UDI Junuloj.
Historio
Eksaj membroj de Nova Centro, el kiuj la plenuma prezidanto Jean-Christophe Lagarde, nekonsenta kun la rega strukturo, fondas kun pluraj elstaruloj en dekstra centro, post la prezidento baloto de 2012, la partion Demokrata Eŭropa Forto (FED). Tiu strukturo celas, laŭ ĝiaj kreintoj, helpi al la kuniĝo de diversaj centraj movadoj. La deputitoj elektitaj en junio 2012 sub standardo Unuiĝo de Radikaluloj, Centristoj, Sendependuloj kaj Demokratoj (URCID), kaj anoj de FED, sidas en la nacia Asembleo en la grupo "Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj" (UDI). En septembro 2012, FED partoprenis en la kreo de la strukturo de Unuiĝo de Demokratoj kaj Sendependuloj (UDI) federanta dekstre centrismajn partiojn, el kiuj FED, Nova Centro, kaj Radikala Partio.
Distrikto Wetterau
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(inter krampoj loĝantoj laŭ stato fine de )
Eŭrovido-Kantokonkurso 1957
La 2-a Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la 3-an de marto 1957 en Frankfurt am Main. Ĝi estis prezentata de Anaid Iplikjan. La venkantino estis Corry Brokken (Nederlando) kun la kanto Net als toen.
Post la 1-a konkurso oni ŝanĝis kelkajn regulojn: De nun, la sekvantaj konkursoj okazos ĉiam en la lando kiu gajnis antaŭe. Cetere ankoraŭ paroj havis permeson partopreni sed ne grupoj. Kaŭze de tri novaj partoprenantaj landoj, ĉiu lando povis prezenti nur unu kanton (du en 1956) de nun.
La sistemo de juĝistaro estis renovigata : Ekde nun, ĉiu lando havis juĝistaron de dek juĝistoj kaj donis rezultaton per telefono. Ĉiu juĝisto povis atribui unu poenton, kune 100 poentoj el ĉiuj landoj estis atribuataj.
Blazono de Kroatio
La ŝtata blazono de Kroatio oficiale enkondukiĝis la 21-an de decembro 1990, kvankam antaŭaj formoj de ĝi jam estis en uzo ekde la jaro 1495. Ĝi baze konsistas el blazonŝildo de 25 kvadratoj el ruĝo kaj heraldika arĝento (fakta blanko), alterne metataj kvazaŭ en ŝakludilo. En la kroata lingvo tial ĝi neformale nomatas Šahovnica – "ŝakluda breto".
Post la ŝtata sendependiĝo de Kroatio per la konstitucio de la 21-a de decembro 1990 la blazonŝildo sen la blazona krono fiksiĝis kiel ŝtata blazono. La konstucio publigikita la sekvan tagon en artikolo 11 frazo 1 mencias "la historian kroatan blazonon, kies ĉefa parto konsistas el 25 alternaj ruĝaj-blankaj (argentaj) kampoj".
La uzo de la blazona krono kaj la detala prezento de la ŝtata blazono difiniĝis per la "leĝo pri la blazono, la flago kaj la himno de la Respubliko Kroatio, kaj pri la flago kaj skarpo de la prezidanto de la Respubliko Kroatio" de la 21-a de decembro 1990. Parto de la leĝo ankaŭ estis skizo de la kompleta blazono, produktita per la grafikisto Miroslav Šutej kaj konfirmita per ŝtata komisiono. En septembro 2011 la kroata parlamento Sabor fiksis novajn desegnaĵojn kaj grafikajn normojn por la detala prezento de la blazono de la respubliko kaj de la pre]idanto.
Ŝtontajlisto
Ŝtontajlisto estas profesiulo de la konstruado, metiisto, kiu faras arkitekturajn elementojn el konstruŝtono : murojn, arkojn, lintelojn, superlintelojn, volbojn, pilierojn, kolonojn, frontonojn, kornicojn, balustradojn, kamenojn, ŝtuparojn, ktp. La ŝtontajlisto ankaŭ starigas la tajlitajn ŝtonojn sur la konstruaĵo. Por tio, li kelkfoje devas starigi skafaldojn. Li laboras en metiejo aŭ sur la konstruejoj.
Konĉerto por hobojo kaj orkestreto D-maĵora
La Konĉerto por hobojo kaj orkestreto D-maĵora de Richard Strauss ekestis en 1945 kaj estis prezentata la 26-an de februaro 1946 en Zuriko. Ĝi estas dediĉita al la Tonhalle-Orkestro je Zuriko kaj ties direktisto Volkmar Andreae. Solisto de la unua prezentado estis Marcel Saillet, solo-hobojisto de la Tonhalle-Orkestro.
Ŝtontajlisto
Ŝtontajlistoj en gotika arĥitekturo
La gotika arĥitekturo postulis altan precizecon de la konvena formo de ĉiuj konstruŝtonoj unu kun la aliaj, pro kio oni bezonis kvalifikitajn ŝtontajlistojn por la konstruo de katedraloj. En la gotiko ekzistis tri organizaĵoj de ŝtontajlisto: la katedralkonstruaj metiejoj ĉe la katedraloj, la vagantaj ŝtontajlistaj frataroj kaj la gildoj. En la urbaj ŝtontajlistaj gildoj sin organizis nur majstro, male al la katedralmetiejoj kaj ŝtontajlistaj frataroj, kiuj havis apartajn regularojn.
Konĉerto por hobojo kaj orkestreto D-maĵora
Movimenta sinsekvo (seninterrompe traludendaj):
Ŝtontajlisto
Ŝtontajlistoj en gotika arĥitekturo
Krom la episkopoj, kiuj antaŭe rolis kiel konstruigantoj, ekde la 13-a jarcento ankaŭ alvenis katedralaj kapituloj kaj urbestraroj. La gotikaj ŝtontajlistoj estis altestimataj personoj; unuafoje en la historio metiistoj kapablis libere ŝanĝi siajn laborlokojn. Signo por la grandega memkonscio de la gotikaj ŝtontajlistoj estis ankaŭ, ke ili enbatis siajn personajn ŝtontajlistomarkojn en la gotikajn prilaboritajn ŝtonojn. Ili estis siatempe la plej bone salajrataj metiistoj.
Konĉerto por hobojo kaj orkestreto D-maĵora
Ekesto
La konĉerto ekestis tuj post la Metamorfozoj por 23 solo-arĉistoj, kaj ambaŭ verkojn nomis la komponisto du jarojn poste kiel unu el siaj „metiaj verkoj“, por ke la dekstra manartiko liberigita de la taktobastono ne ekdormas antaŭtempe“ (letero de la 1-a de aprilo 1947 al la argentina muzikverkisto Johannes Franze).
Ŝtontajlisto
Ŝtontajlistoj en gotika arĥitekturo
La gotikaj konstruestroj estis ŝtontajlistoj, ŝtonskulptistoj kaj samtempe planistoj kaj arĥitektoj. La konstruiganto projektis konstruaĵon, kiun la respondeca konstruestro sole aŭ kune kun alia plananto faris realigebla.
Konĉerto por hobojo kaj orkestreto D-maĵora
Ekesto
Inter la „Metamorfozoj“ komponitaj en deprimita animagordo kaj la jam esence pli optimistime sona hobojokonĉerto staris por Strauss la fino de la Dua Mondmilito kaj la unua kontakto kun la usonanoj mallonge antaŭe nomitaj „krimema fisoldataro“: iomete surprizite li konstatis, ke tiuj ĉi kontraŭstariĝis al li per respekto, petis de li aŭtografojn kaj protektis lian vilaon en Garmisch. La okupaj trupoj estis ekde tiam „treege afablaj kaj bonvolemaj“ (letero de la 10-a de majo 1945).
Unu el ĉi tiuj soldatoj estis la 24-jara hobojisto John DeLancie el Ĉikago, kiu rekte demandis Strauss, ĉu li iam ajn intencis komponi konĉerton por hobojo. Lia respondo estis klare „Ne!“ (DeLancie). Mallonge poste Strauss komencis la komponadon de sia hobojokonĉerto.
Dum la verkado Strauss translokiĝis pro sia atakita sanstato kaj la malbona provizosituacio en postmilita Germanujo en Svisujon, plano, kiun li jam karesis jam ekde la somero de 1944. En Hotelo Verenahof en Baden (Argovio), sia provizora restadejo, li finverkis la konĉerton en oktobro de 1945.
Unua prezentado
La 25-an de januaro 1946 la „Metamorfozoj“ estis unuafoje prezentataj en Zuriko – je foresto de la komponisto, kvankam li tagon antaŭe estis direktinta la provludon, eble pro la persona graveco, kiu tenis la verko por li, eble tamen ankaŭ pro la malhelpaĵoj, kiujn li daŭre travivis en Svisujo. La 26-an de februaro 1946 nun okazis, ankaŭ en Zuriko, la unua prezentado de la hobojokonĉerto, kaj ĉifoje la komponisto volis ĉeesti. La organizantoj donis al li – konscie lian mankan konfrontiĝon kun lia persona politika pasinteco – sidlokon en la malantaŭaj vicoj de la ĉambrego; aŭskultantino el la unua vico interŝanĝis tamen kun li la lokon kaj remetis lin per tio simbole sur la scenejon.
Strukturo
La Konĉerto por hobojo kaj orkestreto D-maĵora havas klasikan formon. La unuaj tri movimentoj transiras senpaŭze unu en la alian, antaŭ la lasta movimento fermato mallonge haltigas la muzikan pasadon. La soloparto trairas escepte kelkajn interludojn de la tuteco la tutan pecon. Ĝin akompanas delikate instrumentita orkestreto, foje ankaŭ solovjolo aŭ soloviolonĉelo, kio ĉiam reliefigas la solistan voĉon. La kontrapunkte same modeste kiel lerte priverkitaj temoj perfekte briligas la ecojn de la sonaj registroj de la hobojo.
Ŝtontajlisto
Ŝtontajlistoj en gotika arĥitekturo
La gotikaj ŝtontajlistoj ŝanĝis la ŝtonhakilon al instrumento kun aktiva larĝeco da proks. tri centimetroj, kiun ili majstre regis. En Germanujo ili unuan fojojn uzis dent-ĉizilojn. La tipa ŝtontajlista instrumento de gotiko estis platigoĉizilo, kiu ekestis supozeble en Francujo meze de la 15-a jarcento.
Blazono de Kroatio
Blazonŝildo
Laŭ plia historia interpreto la ruĝaj kaj blankaj areoj de la ŝakluda emblemo estu origine la historiaj provincoj (banovine) de "ruĝa Kroatio" kaj "blanka Kroatio", ekestinta pro la mezepoka divido de la kontinentaj malmaraj partoj ("ruĝaj") kaj la marbordaj partoj ("blankaj"), kiuj nur en 925 sub reĝo Tomislav unuiĝis al komuna kroata reĝlando.
Tamen la blazonŝildo fakte aperis nur fine de la 15-a jarcento kaj probable ŝuldiĝas al iniciato de la imperiestro Maksimiliano la 1-a, kiu post la pripaca traktato de Bratislavo el 1491 flanke de la reganta reĝo Vladislao la 2-a de Bohemio kaj Hungario iĝis la titola reĝo de la Reĝlando Hungario kaj ties flankaj landoj. Kadre de tiu novstrukturiĝo laŭ historiistaj interpretoj ekestis tipa "parolanta" aŭ "laŭnoma" blazono, kiu aludis al la simila sono de la vortoj "kvadrato" kaj "kroato".
La plej malnova konservita bildigo de la historia kroata blazonŝildo el la jaro 1495 estas parto de publike alirebla plafona fresko en arkaro de la historia domo Stadtrichter Zeller ´ en la tirola urbo Innsbruck. Tiu fresko montras la blazonon de la Reĝlando Kroatio, komencante per blanka areo kaj divido al 16 ruĝaj-blankaj areoj.
En la 19-a jarcento Kroatio estis parto de la landoj de la Hungara Krono kaj sekve ankaŭ iĝis parto de la regno Aŭstrio-Hungario. La kroata ŝakluda blazono en tiu tempo kune kun la blazonoj de Dalmatio kaj Slavonio uziĝis en komuna blazono.
En la jaro 1940 la ŝakluda blazono oficiale iĝis la blazono de la en 1939 fondita aŭtonoma regiono Banovina Hrvatska ene de la Reĝlando Jugoslavio, en du variaĵoj, pli granda kaj pli malgranda.
Post la Dua Mondmilito la Popola Respubliko Kroatio, antaŭaĵo de la Socialista Respubliko Kroatio, ne plu uzis la historian blazonŝildon. Anstataŭa ŝtata simbolo inter la jaroj 1945 kaj 1947 estis komunisma Ruĝa Stelo, ĉirkaŭate per faskeo da greno kaj per laŭra branĉo. La blazono de la Socialista Respubliko Kroatio (1947–1990) centre konsistis el ŝakluda emblemo komenciĝanta per ruĝa areo, ĉirkaŭata per faskoj de greno sube ligitaj per komunisma ruĝa stelo. La kolore variigita "Šahovnica" bildiĝas super maro kaj havas du rondajn "golfetojn" ĉe la supra parto, kiuj ekestigas tri pintojn. Fone videblas suno, kies radioj kovras la kompasajn direktojn okcidento, nordo kaj oriento.
Blazona krono
La blazonan kronon oni aldonis al la blazonŝildo probable por klarigi ke la Respubliko Kroatio nur ampleksu la teritoriojn reprezentatajn per la regionaj blazonoj bildigitaj en la krono.
En la blazona krono el heraldika sinsekvo de dekstre maldekstren (el spektanta vidpunkto de maldekstre dekstren) bildiĝas la blazonoj de la plej gravaj historiaj regionoj de la nuna teritorio de la Respubliko Kroatio. Temas pri:
Blazono de la prezidanto de la respubliko Kroatio
En la en 1990 enkondukita blazono de la prezidanto de Kroatio la unuopaj regionaj blazonoj de la blazona krono aranĝiĝas ĉirkaŭ la historia blazonŝildo.
Unua dispartigo de Pollando-Litovio
La Unua dispartigo de Pollando-Litovio en 1772 estis la unua el tri dispartigoj de Pollando-Litovio, kiuj okazis fine de la 18-a jarcento. Per ĝi pluraj teritorioj de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj konkeriĝis kaj transiris al la Reĝlando Prusio, la Habsburga monarkio kaj al la Rusia Imperio.
Historia fono de la dispartigo
La ideo pri dispartigo de unu ŝtato cele de kontentigo de pretendoj kaj interesoj de la aliaj ne estis io nova. Similaj planoj naskiĝis kontraŭ Aŭstrio dum la milito pri aŭstria sukcedo, Prusio dum la sepjara milito aŭ Otomana Imperio dum la 5-a rusa-turka milito. La diferenco konsistis en tio, ke la Respubliko estis unusola ŝtato, kiu ne kapablis reĵeti armitan konflikton kun alia ŝtato, ĉar estis tute nearmita kaj ne povis kontraste al pli supre menciitaj ŝtatoj defendi siajn proprajn interesojn. Dispartigo-koncepto de la pola-litova ŝtato ankaŭ ne estis nova. Ĝi aperis jam en la 17-a jarcento (traktato en Radnot).
Árpád István Hanauer
Árpád István Hanauer [iŝtvAn hanaŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hanauer Árpád István estis hungara pastro, episkopo, kanoniko.
Árpád István Hanauer naskiĝis la  1869 en Pápa. Li mortis la 1942 en Vác.
Biografio
Árpád István Hanauer frekventis katolikajn mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Kalocsa, poste en 1887 li lernis en pripastra lernejo en Veszprém (urbo). Li studis teologion en Innsbruck. Li pastriĝis en 1892. Ekde 1911 li gvidis kolegion. En 1917 li estis nomumita kanoniko, post 2 jaroj episkopo. Li refondis la seminarion en Vác. En 1927 li iĝis membro de supera ĉambro. En 1935 li ricevis la titolon reĝa sekreta konsilisto.
15763 Nagakubo
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la japana geografo kaj konfuceisma erudiciulo Nagakubo Sekisui (japane : 長久保赤水, 1717–1801). Li kreis la unuan mapon de Japanio kun linioj de longitudo kaj latitudo.
Sintra Nacia Palaco
La Sintra Nacia Palaco (konata ankaŭ en portugala kiel Palácio da Vila (Urba Palaco, kontraste al la Montopinta Palaco), en la freguesia de Sintra nome São Martinho, estis reĝa palaco nune posedaĵo de la portugala ŝtato, kiu uzas ĝin por turismaj kaj kulturaj celoj. Estas urba palaco, kies konstruado estis komencita komence de la 16-a jarcento, kies arkitekto estas nekonata.
Ĝi enhavas mikson de elementoj de diversaj arkitekturaj stiloj, nome mudeĥara, gotika, manuelisma, renesanca kaj historiisma. Ĝi estas konsiderata ekzemplo de organika arkitekturo, per aro de korpoj ŝajne separitaj, sed kiuj formas parton de artikita tuto, pere de kortoj, ŝtuparoj, koridoroj kaj galerioj.
Zsolt Gárdonyi
Zsolt Gárdonyi [ĵolt gArdonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gárdonyi Zsolt estas hungardevena germana komponisto, orgenisto, altlerneja instruisto. Li estas la filo de Zoltán Gárdonyi.
Sintra Nacia Palaco
La palaco formas parton de komplekso "Kultura Pejzaĝo de Sintra" deklarita Heredo de la Homaro fare de Unesko en 1995.
Zsolt Gárdonyi
Zsolt Gárdonyi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Zsolt Gárdonyi studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1964-1968. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Gergely, György Ferenczy (pianisto), Endre Szervánszky kaj Ferenc Farkas (komponisto). En la lernojaro de 1969 li akiris 3 diplomojn (eklezia muziko, orgeno kaj muzikteorio) en Muzikarta Altlernejo de Detmold. Post siaj studoj li vivis plu en Okcidenta Germanio, ankaŭ lia patro alvenis kun ŝtata permeso. Inter 1971 kaj 1976 Zsolt Gárdonyi estis preĝeja korusestro kaj orgenisto en Wildeshausen, krome li instruis en Altlernejo de Detmold, poste en simila lernejo de Würzburg inter 1975 - 2011. Li estis gastinstruisto en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt inter 2001 - 2004. Li ricevis germanan kaj hungarajn premiojn inter 1979-2016.
Sintra Nacia Palaco
Historio
Konstruita ĉefe en la 16-a jarcento, estas rakontoj pri ekzistado de alia antaŭa palaco ie tie. En 1489 oni iniciatis kampanjon de konstruado kiu malpezigis la iamajn vorkojn kaj pliriĉiĝis la internajn ornamaĵojn, aparte per andaluztipaj azuleĥoj. Inter 1505 kaj 1520 oni kreis la nomitan manuelisman alon kaj, en 1508, oni ekkonstruis la Sala dos Brasões (Salono de la Blazonoj). Dum la regado de Johano la 3-a (meze de la 16-a jarcento), oni konstruis la areon inter la johanisman kaj manuelisman. En la 17-a jarcento oni faris ŝanĝojn kaj ampleksigon kaj, inter 1683 kaj 1706 (regado de Petro la 2-a), oni plinovigis la pentraĵojn de la plafonoj de kelkaj salonoj.
En 1755 oni faris gravajn laborojn de restaŭrado, por ripari la damaĝojn okazigitajn de la Tertremo de Lisbono, kaj oni konstruis la alon inter la Jardim da Preta kaj la Pátio dos Tanquinhos. En 1863 oni entreprenis novan kampanjon de dekoradon.
Aspekto
La Palácio da Vila estas palaco situanta sube, ene de la vilaĝo mem, kontraste kun la Kastelo de la Maŭroj supre, meze de la monto, kaj la Palaco de la Roko pli supre sur la montopinto. Ĝi estis reĝa sidejo kaj nun turisma vizitindaĵo. Estas tipa la bildo de la palaco superregita de la du konusaj konstruaĵoj de la enormaj kamenoj videblaj de malproksime. Aliaj eroj de la palaco estas la salonoj (sep nomitaj laŭ specifa ornamaĵo), kapelo, lignaj tegmentoj kaj la enorma kuirejo. La fasado estas organziita kiel tri korpoj el kiuj tiu centra estas pli alta kaj granda. En la teretaĝo estas arkado. Inter salonoj menciindas la Sala dos Archeiros (de Pafarkistoj), la Sala Moura (de Araboj), la Sala das Pegas (de Pigoj), la Sala dos Cisnes (de Cignoj), la Sala dos Brasões — kun blazonoj de 72 nobelaj familioj portugalaj kaj de la ok filoj de Manuelo la 1-a —, la Sala das Sereias kaj la Sala da Audiência.
5681 Bakulev
5681 Bakulev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno (en tiama Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la sovetunia ĥirurgo Aleksandr Nikolajeviĉh Bakulev (cirile : Александр Николаевич Бакулев (1890–1967), premiita de la ordeno de Lenin en 1960. Pioniro de la nervoĥirurgio en Sovetunio, li faris ankaŭ antaxenirojn en ĥirurgio de la renoj, de la ostoj kaj de la stomaka ulcero.
4064 Marjorie
4064 Marjorie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 per kunlaboranta esploro de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden,
Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiaj platoj eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego). Tiuj platoj poste estis senditaj en Leiden (Nederlandon), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
Skalo de Mercalli
La Skalo de Mercalli estas skalo de 12 punktoj disvolvigita por pritaksi la intensecon de la tertremoj pere de la sekvoj kaj damaĝoj kaŭzitaj al diversaj strukturoj. Ĝi ŝuldas la nomon al la italia fizikisto Giuseppe Mercalli.
La malaltaj niveloj de la skalo asociiĝas al la maniero kiel la personoj sentas la tertremon, dum la plej altaj gradoj rilatas al la struktura damaĝo observita.
Historio
Tiu skalo de intenseco estis kreata de la vulkanologo italia Giuseppe Mercalli en 1883 kaj reviziita en 1902, kaj estis etendita al 12 gradoj de la germano August Heinrich Sieberg kaj estas la tertrema skalo taŭga por mezuri la energion kaj ne la sekvojn aŭ intensecon tra kio orientiĝis la ideo de Mercalli.
Tiu ideo permesas scii kiom da damaĝo kaŭzas tertremo.
Listo de asteroidoj (77001–78000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 77001 al 78000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Plejparte el la asteroido havas nenian menciindecon. Tamen, kelkaj raraj asteroidoj esceptokaze ricevis nomon.
Stavne
Stavne, ukraine Ставне, ruse Ставное [stavnoje], hungare Fenyvesvölgy [fenjveŝvoldj] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Velikij Bereznij.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1551 en formo "Zthawna". En 1904 pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungaran loknomon Fenyvesvölgy. En 1910 vivis tie 1128 loĝantoj, (894 rutenoj, 131 germanoj, 100 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagyberezna, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Stavne/Fenyvesvölgy. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Sanaag
Sanaag (Sanaag) estas regiono (gobol) en norda Somalio. Ĝi estas reklamata de la aŭtonomaj ŝatoj aŭ ŝtataĵoj Somalilando, Puntlando kaj Maĥiro, kiuj fakte estas makroregionoj de Somalio. Ĝi estis la plej granda regiono de la iama Brita Somalilando, kaj ties ĉefurbo estas Ceerigaabo (Erigavo).
Sanaag havas longan marbordon ĉe la Golfo de Adeno norde kaj limas kun la somaliaj regionoj de Woqooyi Galbeed, Togdheer, Sool kaj Bari. Ĝi interalie ampleksas la montaron Al Mado.
La plej ĉefaj urboj estas Ceerigaabo, Badhan, Las Khorey, Dhahar, Ceel Afweyn, Huluul, Fadhi-gaab Hadaaftimo, Mindigale, Xingalool, Yubbe, Buraan, Damala Xagare, Maydh, Ceelbuh, Gar Adag, Kaladhacda, Laas-doomaare kaj Awrboogays.
Medio
Akra trosekeco en la regiono en la komenco de la 21a jarcento kaŭzis perdo de ĉirkaŭ 80% de brutaro, kvankam du bonaj pluvsezonoj en 2004–2005 helpis restaŭri la areon. El analizperiodo de 15 jaroj, el 1988 al 2003, estis perdo de ĉirkaŭ 52% de arbaro kaj perdo de 40% de herbejoj kaj pliigo de 370% increase en nuda tero. Grunderozio pro vetero kaj homa agado kaj arbarklarigado por uzoj kiaj produktado de lignokarbo kaj nafto estas aferoj kiuj plimalbonigas la medion.
Teritoria konflikto
Sanaag estas disputata regiono, reklamita kiel suverena teritorio de du aŭtonomaj makroregionoj de Somalio nome Somalilando kaj Puntlando.
La disputo inter Somalilando kaj Puntlando venas el 1998, kiam Puntlando formis kaj deklaris la regionon kiel parto de sia teritorio. Antaŭ tio, ĝi estis reklamita de Somalilando ekde la okazaĵoj de 1991 en la Somalia Enlanda Milito.
Komence de 2003, la armeanoj de Puntlando eniris kaj okupis la regionon surbaze de iredentismaj deziroj, pro la ĉeesto de granda populacio de la klano de la Darodoj en la areo. Somalilando reklamis la teritorion kiel parto de la origina limaro de la Brita Somalilando. Tiu militeto kaŭzis vunditojn kaj prizonulojn, kiuj poste estis interŝnaĝitaj. En 2005 Puntlando klopodis vendi mineralrajtojn al eksterlandaj investistoj, inklude tiujn de la disputitaj teritorioj de Sool kaj Sanaag.
Julio de 2007, oni deklaris la ŝtaton de Maĥiro en la areo. Ĝi postulas sendependon el Puntlando kaj el Somalilando.
Distriktoj de la regiono Sanaag
Laŭ la federa registaro de Somalio, antaŭ 1991, Sanaag estis dividita en 5 Distriktoj kiuj estas la jenaj:
Laŭ la puntlanda administrado, la regiono Sanaag konsistas el 10 distriktoj kies ĉefurbo estas Badhan. La Transira Federa Registaro agnoskas ankaŭ Puntlandon kiel oficialan ŝtaton kun ties regionoj kaj distriktoj.
La Distriktoj de Sanaag estas:
Stacioj de exo
Stacioj de exo
La demando pri raso
La demando pri raso estas la unua de kvar komunikaĵoj de Unesko pri aferoj de raso. Ĝi eldoniĝis je la 18a de julio 1950 post la dua mondmilito kaj epoko de Nazia rasismo por klarigi tion, kion scienco scias pri raso, kaj kiel morala kondamno de rasismo. Ĝi kritikiĝis pro pluraj kialoj, kaj reviziitaj versioj eldoniĝis en 1951, 1967, kaj 1978.
Aŭtoroj
La komunikaĵoj estis subskribitaj de kelkaj eminentaj esploristoj de la tempo en sociologio, psikologio, biologio, kultura antropologio, kaj etnologio.
Redaktis la unuan version de la komunikaĵo Ernest Beaglehole, Juan Comas, Luiz de Aguiar Costa Pinto, Franklin Frazier (sociologo kiu studis rilatojn inter rasoj), Morris Ginsberg (fondinta prezidento de la Brita Sociologia Asocio), Humayun Kabir (verkisto, filozofo kaj dufoje Eduka Ministro de Barato), Claude Lévi-Strauss (unu el la fondintoj de etnologio kaj eminenta teoriisto de struktura antropologio), kaj Ashley Montagu (antropologo kaj aŭtoro de La Elefanta Viro: Studo en Homa Digno, kiu estis la raportisto).
Poste Ashley Montagu reviziis la tekston post kritikoj de Hadley Cantril, Edwin Conklin; Gunnar Dahlberg, Theodosius Dobzhansky (aŭtoro de Genetiko kaj la Deveno de Specioj 1937), L. C. Dunn, Donald Hager, Julian Huxley (unua direktoro de Unesko kaj unu el la multaj gravaj kontribuantoj al moderna evolua sintezo), Otto Klineberg, Wilbert Moore, H. J. Muller, Gunnar Myrdal (aŭtoro de Usona Dilemo: La Problemo de Negruloj kaj Moderna Demokratio 1944), Joseph Needham (biokemiisto de ĉina scienco), kaj genetikisto Curt Stern.
Enkonduko
La enkonduko deklaras, ke estis neeviteble ke Unesko havu opinion pri la polemiko. La antaŭklarigo de la konstitucio de Unesko deklaras, ke ĝi devas kontraŭbatali rasismon. La konstitucio mem deklaris ke "La granda kaj terura milito, kiu nun estas fininta, estis milito farebligita de la neado de la demokratiaj principoj de la digno, egaleco, kaj reciproka respekto de homoj, kaj per la disvastigado, anstataŭ de ili, pro nescio kaj antaŭjuĝo, de la doktrino de la malegaleco de homoj kaj rasoj."
Rezolucio de la Socia kaj Ekonomia Konsilio de la Unuiĝintaj Nacioj en 1948 petis al Unesko konsideri la ĝustatempecon "proponi kaj rekomendi la ĝeneralan efektivigon de programo de disvastigado de sciencaj faktoj celanta malaperigi tion, kion oni ofte nomas rasa antaŭjuĝo." En 1949, Unesko aprobis tri rezoluciojn, kiuj intencigis ĝin "studi kaj kolekti sciencajn materialojn koncerne demandojn de raso", "vaste disdoni la kolektitan sciencan materialon", kaj "prepari edukan kampanjon baze de tiu informo." Antaŭ ol komenci la kampanjon, oni devis klarigi la asertojn de scienco.
La enkonduko deklaris "Scio de la vero ne ĉiam helpas ŝanĝi emociajn sintenojn, kiuj fortiĝas el la subkonscio aŭ el kialoj ekster la vera afero." Sed ĝi povas "tamen evitigi raciigojn de malbonegaj agoj aŭ konduto instigataj de sentoj, kiuj homoj ne facile akceptos publike."
Unesko asertis morale: Unesko komencis kampanjon disvastigi la rezultojn de la raporto al "vasta publiko" ekzemple per la eldonado de broŝuroj. Ĝi priskribis, ke Brazilo havas "modelan situacion" koncerne rilatojn inter rasoj, kaj ke oni devas esplori por kompreni la kaŭzojn de ĉi tiu "konkordo".
Kritiko kaj polemiko
Malgraŭ la deklaro de la enkonduko, ke "La kapablecon kaj objektivecon de la sciencistoj, kiuj subskribis la dokumenton en ĝia fina formo, oni ne povas dubi", la unua versio de la komunikaĵo estis tre kritikita. Reviziita eldono en 1951 klarigis pri la polemiko, ke "Je la unua diskuto pri la problemo de raso, ĉefe sociologoj donis siajn opiniojn kaj kadris la 'Komunikaĵon pri Raso'. Tiu komunikaĵo havis bonan efikon, sed ĝi ne portis la aŭtoritaton de nur tiuj grupoj en kies speciala kampo troviĝas la biologiaj problemoj de raso, nome la fizikaj antropologoj kaj genetikistoj. Due, la unua komunikaĵo ne havis, en ĉiuj detaloj, la konvinkiĝon de ĉi tiuj grupoj kaj, pro tio, multaj aŭtoritatoj en ĉi tiuj du kampoj ne subtenis ĝin. Ĝenerale la ĉefaj konkludoj de la unua komunikaĵo estis daŭrigitaj, sed kun diferencoj en emfazo kaj kun kelkaj gravaj preterlasoj."
La unua versio ne malakceptis la ideon de rasa biologio, biologia bazo de rasaj kategorioj. Ĝi difinis la koncepton de raso laŭ grupo difinita de kelkaj anatomiaj kaj fiziologiaj trajtoj malsamantaj de aliaj grupoj; ĝi donas ekzemplojn kiel la kaŭkaza, mongoloida, kaj negroida rasoj.
La unua versio deklaris ke "Naciaj, religiaj, geografiaj, lingvaj, kaj kulturaj grupoj ne nepre koincidas kun rasaj grupoj: kaj la kulturaj trajtoj de tiaj grupoj ne havas montritan genetikan konekton kun rasaj trajtoj. Ĉar tiaj gravaj eraroj ofte okazas kiam la vorto 'raso' uziĝas en komuna parolado, estus pli bone, kiam oni priparolas homajn rasojn, tute forlasi la vorton 'raso' kaj priparoli etnojn." La reviziita versio anstataŭe deklaris, ke la spertuloj "konsentis rezervi rason por vorto uzita por antropologia klasifikado de grupoj, kiuj monstras sendubajn kombinaĵojn de fizikaj (inkluzive fiziologiaj) trajtoj en tipaj proporcioj."
La reviziita komunikaĵo de 1951
La reviziita komunikaĵon de 1951 deklaris ke Homo sapiens estas unu specio. "La koncepto de raso estas unuanime konsiderata de antropologoj kategoria ilo provizanta zoologian kadron en kiu la diversaj grupoj de la homaro povas aranĝiĝi kaj per kiuj studoj de evoluaj procezoj faciliĝas. En ĝia antropologia sento, la vorta 'raso' devus esti rezervita por grupoj de la homaro, kiuj posedas tre disvolviĝintajn kaj unuavice heredeblajn fizikajn diferencojn disde aliaj grupoj." Ĉi tiuj diferencoj estis kaŭzitaj parte de parta izoleco, kiu malhelpis intermiksadon, geografia grava klarigo de la vastaj rasoj, ofte kulturo de la malvastaj rasoj. Naciaj, religiaj, geografiaj, lingvaj, kaj kulturaj grupoj ne nepre koincidas kun rasaj grupoj.
Ekzistas neniu pruvaĵo de la ekzisto de onidiraj "puraj rasoj" kaj neniu scienca pravigo ekzistas por malkuraĝigi reproduktadon inter personoj de malsamaj rasoj.
Siget in der Wart
Siget in der Wart, hungare Őrisziget estas vilaĝeto en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando kaj en la distrikto Oberwart, en la komunumo Rotenturm an der Pinka.
Situo
Siget in der Wart troviĝas en valo, laŭ negrava flankovojo. Oberwart troviĝas 6, Szombathely 30 km-ojn.
Historio
La vilaĝo ricevis privilegiojn por gardado de limo en 1270. La unua mencio pri la loknomo devenis el 1352 en hungara formo "Zygeth", kiu signifas hungare: insulo. Tiutempe la vilaĝo situis inter marĉoj sur insulo. Tio defendis la loĝantojn de la malamikoj, neniam senhomiĝis, ankaŭ nun la loĝantoj estas hungaroj. En 1529 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 vivis en la komunumo 333 homoj (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Őrisziget apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio, inter 1938-1945 al Germanio. Dum la faŝisma periodo la hungaroj estis kruele subpremitaj, ili devis paroli nur germane. Estas menciinde, ke la komunumo longe troviĝis sur insulo, tial la militoj ne kaŭzis detruojn. La hungareco tie restis stabila, kontraŭe en la ceteraj vilaĝoj la hungaroj formortis pro la militadoj kaj alvenis precipe kroatoj kaj ankaŭ aŭstroj.
TLI
La vorto havas plurajn signifojn:
C. S. Lewis
Clive Staples LEWIS [si es luis] aŭ, plenforme, [klajv stejpelz luis], alnomata Jack [ĝek] (naskiĝis en Belfasto la 29-an de novembro 1898, mortis la 22-an de novembro 1963) estis brita verkisto. Plej konata pro sia fantasto por infanoj (Kronikoj de Narnio) kaj multaj religi-filozofiaj verkoj, li ankaŭ verkis poezion kaj sciencfikcion.
C. S. Lewis varbiĝis en la armeo en 1917 kaj estis vundita en la tranĉeoj dum la Unua mondmilito. Dum la batalado, li promesis al kamarado, ke se la junulo ne hejmeniros al Anglio, li zorgus pri lia patrino. LEWIS tenis sian promeson, vivtenante la vidvinon ĝis ŝia morto.
Post la milito, li vizitadis la universitaton de Oksfordo. Baldaŭ, li aliĝis al la fakultato de Magdalen College, kie li instruis la anglan lingvon mezepokan kaj renesancan.
La vundo, kiun li ricevis dum la Unua mondmilito, fizike afekciis lin dum la tuto de lia vivo, sed la Dua mondmilito pli profunde afekciis lian skribadon. La nova mekanikigita kaj burokratigita societo, kiu kreskis dum la militaj jaroj, fascinis lin. Liaj spritaj observoj pri tiu societo estas videblaj en lia libro The Screwtape Letters. Dum la Dua mondmilito li famiĝis pro siaj radio-elsendoj pri religiaj aferoj.
Dum la tuto de sia universitata kariero, li klare skribis pri la temon de religio. Liaj plej famaj verkoj inkluzivas The Screwtape Letters kaj la Kronikoj de Narnio. La etoso ĉe Oksfordo kaj Kembriĝo inklinis al la skeptikismo. Lewis uzis ĉi tiun skeptikismon kiel rapiron. Li intelekte vidis kristanismon kiel necesan fakton, kiu povas esti vidata en scienco.
Dum la plejparto de sia vivo, C. S. LEWIS estis membro de brila, kvankam neformala societo nomata la Inklings. Ĝi ofte kuniĝis ĉe malgranda taverno en Oksfordo The Eagle and Child. Ĉi tiu grupo inkluzivas J.R.R. Tolkien, verkisto de la trilogio de La Mastro de l' Ringoj kaj Charles Williams.
"Surprizita de Ĝojo" estas la aŭtobiografio de Lewis, kiu kronikas lian heziteman konvertiĝon de la ateismo al la kristanismo en 1931. La libro precipe temas pri liaj jaroj kiel ateisto, kaj prezentas la pensojn kaj okazojn, kiuj kondukis lin al lia konvertiĝo.
Malfrue en sia vivo — dum la 1950-aj jaroj — li renkontis usonan virinon, loĝantan en Anglio kun siaj filoj. Ŝi konvertiĝis per liaj verkoj. Ili enamiĝis kaj edziĝis. Kiam ŝi mortis, en 1960, li dubis pri sia fido. Tamen malgraŭ la tragedio, kaj post multe da pensado, lia fido, fakte, kreskis. Iuj el liaj plej bonaj verkoj pri kristanismo estis skribitaj post ĉi tiu peniga periodo de lia vivo. La kina filmo Shadowlands prezentas la ĉagrenon kaj doloron de la periodo.
Lewis mortis la 22-an de novembro 1963, same kiel Aldous Huxley kaj John F. Kennedy. La plejparto de liaj eldonitaj verkoj ankoraŭ estas liverebla.
Buroo Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj
Buroo Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj (BIPM) (esperanta nomo por Bureau International des Poids et Mesures (BIPM)) estas kunordiganta normiga organizaĵo pri metrologio. Ĝi estas unu el la tri organizaĵoj, kiuj estis establitaj por prizorgi la Sistemon Internacian de Unuoj (SI) laŭ la preskriboj de la Konvencio pri la Metro (Convention du Mètre).
BIPM estas la internacia mallongigo el la franca de Bureau internacional des poids et mesures, kiu estas uzata ankaŭ en anglalingvaj dokumentoj. Tiu regulo ankaŭ validas por ĉiuj mallongigoj rilataj al mezurado kiel SI, CGPM kaj CIPM. Okaze de dubo pri ĝusta interpreto, validas ĉiam la franca teksto de la dokumentoj, ne la angla traduko.
Laŭ ĝia oficala retpaĝaro:
"→ BIPM havas kiel misio certigi la tutmondan unuformecon de mezuroj kaj sian spureblecon al la Internacia sistemo de unuoj (SI).
Ĝi laboras sub la aŭtoritato de la Konvencio pri la Metro, kiu estas diplomatia traktato farita de kvindek unu nacioj. Ĝi plenumas sian aktivecon dank'al helpo de iom da Konsultaj Komitatoj, kies membroj estas naciaj laboratorioj pri metrologio en la Membraj Ŝtatoj de la Konvencio pri la Metro, kaj ankaŭ dank'al sia propra laboratoria laboro.
BIPM esploras rilate al mezurado. Ĝi organizas kaj partoprenas en internaciajn komparojn de naciaj mezurilaj etalonoj, kaj faras kalibraĵojn por la Membraj Ŝtatoj."
Ĝi lokiĝas en la Pavilono de Breteuil en Sèvres, kiu estas komunumo apud Parizo, Francio. La pavilono estis inaŭgurita de la reĝo Ludoviko la 14a en 1672.
BIPM ĝuas eksterteritorian statuson, kiu permesis al ĝi ne esti invadita fare de la germanoj dum la dua mondmilito. La prototipoj de la etalonoj de la metro kaj de la kilogramo estas daŭre konservataj tie.
La du aliaj organizaĵoj kiuj prizorgas la SI-mezurunuojn estas:
la Konferenco Ĝenerala pri Pezoj kaj Mezuroj (CGPM, Conférence générale des poids et mesures)
Ordinara ekvizeto
La ordinara ekvizeto (Equisetum arvense), ankaŭ nomata kampa ekvizeto, aŭ agra ekvizeto, estas planta specio el la klaso de la polipodiopsidoj (Polypodiopsida).
Buroo Internacia pri Pezoj kaj Mezuroj
Rilataj ligiloj
Konvencio pri la Metro
Sistemo internacia de unuoj
Ordinara ekvizeto
Priskribo
La ordinara ekvizeto estas rizomo-geofito. Ĝiaj multaj disbranĉitaj, harhavaj rizomoj kreskas ĝis 1,60 m profunde. La ŝosoj, kiuj portas sporangion (fekundaj ŝosoj) estas malsamaj al la sterilaj foliŝosoj. La verdaj sterilaj ŝosoj atingas alton de 10 ĝis 50 cm kaj diametron de (1 ĝis) 3 ĝis 5 mm. Ili havas vertikale starantajn, regulajn, verticilajn branĉetojn. La tigo havas 6 ĝis 20 ripojn, kiuj estas kovrataj de papiloj. La tigoj estas kavaj; la tigaj septoj longas 5 ĝis 12 mm.
La sporangioportantaj ŝosoj aperas antaŭ la sterilaj ŝosoj kaj formortas post la ellaso de la sporoj. Ili nur altas 5 ĝis 20 (malofte ĝis 40) cm. Ili estas helbrunaj. Mankas branĉetoj. La sporangiaj spikoj longas 1 ĝis 4 cm kaj estas nepintaj finoj.
La sporangioportantaj ŝosoj aperas de marto ĝis komence de majo, la foliŝosoj ekkreskas en majo. La kromosomonombro diploida kun 2n = 216 kromosomoj.
Ekologio
La flankaj grundŝosoj kreskas al bulbecaj ameloriĉaj rezervorganoj. La en la ĉelvandoj stokita silicia acido plifortigas la planton. Ĝi transprenas la funkcion de la lignino ĉe aliaj plantoj. Aerkanaletoj troviĝas tra la tuta planto. La fotosintezo okazas en la verdaj ŝosoj. La ŝosoj kiuj havas sporojn estas sen klorofilaj. Ili aperas printempe kaj post la eligo de la sporoj ili formortas. La radikoj kreskas el la ŝosoj.
La vegeta reproduktado okazas per subteraj stolonoj. Krome rizompartoj zorgas por repoduktado vegeta. La ordinara ekvizeto tial estas ĝena fiherbo en agroj kaj ĝardenoj kaj nur malfacie priluktata. . La ordinara ekvizeto estas indikplanto por tro kompaktaj grundoj kaj tro malsekaj grundoj. Ĝi ankaŭ indikas lomon kaj malsekecon de la subgrundo. La planto ja kreskigas radikojn ĝis profundeco de 160 cm.
Disvastigo
La ordinara ekvizeto kreskas en lomaj kaj malsekaj agroj kaj en lomaj kaj malsekaj herbejaj randoj. Ĝi disvastiĝas sur la norda hemisfero de la arktaj ĝis la mediteranaj zonoj de la maraj klimatoj ĝis la ekstreme kontinentaj zonoj />
Plantkuracado
La ordinara ekvizeto longtempe forgesita kiel kuracplanto, danke al Sebastian Kneipp oni hodiaŭ scias, ke la ordinara ekvizeto estas kuracplanto.
Enhavosubstancoj
La enhavosubstancoj de la planto estas ĉ. 10 % silika acido kaj la terapeŭte efikantaj substancoj flavonoidoj, plantaj acidoj, glikozidoj, kalio kaj karbonacidoj.
Preparado
Por la uzo kiel kuracherbo oni uzas nur la verdajn ŝosojn. . La drogo el la ordinara ekvizeto nomiĝas en apotekoj Equiseti herba.
Ecoj
La herbo de la ordinara ekvizeto estas uzata ĉe inflamaj malsanoj de la  renoj kaj urinaj duktoj ĉe renŝtonoj. Ĝi taŭgas ankaŭ por kuraci kronikan tusadon, por kuraci edemon aŭ por mildigi artrozon. Ekvizeto estas ingredienco de multaj preparaĵoj, ekzemple reŭmatisma-, tusada-, rena-, vezika- teoj kaj teo por purigi la sangon. Pro la alta procentaĵo de silika acido ekvizeto plifortigas la konektivan histon. Ĝi ankaŭ plibonigas la metabolon kaj la perfusion kaj efikas sangohaltige. Ĝi havas diurezajn, imunstimulantan efikojn kaj plifortigas la digestan sistemmon.
De ekstere oni uzas ekvizeton ekzemple ĉe la kuraco de malbone resanigaj vundoj.
Uzado en la kosmetiko
En la kosmetiko ekvizetaj ekstraktoj estas uzataj por fortigi la konektivan histon, por plibonigi la trasangadon kaj por sia adstringa efiko. Ankaŭ por kosmetiko de hararo.
Kisszőlős
Kisszőlős [kiŝsOlOŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Devecser. La loknomo signifas: malgranda vitejo.