cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ISO 3166-2:MK
ISO 3166-2:MK estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Nord-Makedonion. La kodojn havas 71 komunumoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>MK</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Nord-Makedonio. La dua parto estas du ciferoj.
Novgoroda veĉeo
Antaŭ la ekzistis 84 komunumoj, dek el ili estis partoj de Skopje, la ĉefurbo. Poste aperis la kodo MK-85 por tuta Skopje kaj estis forigitaj sekvaj kodojn:
Alteo (mitologio)
Laŭ la helena mitologio, Alteo (el la greka Ἀλθαία, alteo) estis filino de la reĝo de Etolio, Testio, kaj de lia edzino Eŭritemiso, do gefratoj ŝiaj estis, inter aliaj, Ledo, Hipermnestro, Ifiklo kaj Evipo.Ŝi edziniĝis al Eneo, reĝo de Kalidono, kun kiu ŝi havis multnombran idaron. Tamen, ŝi ankaŭ havis am-rilatojn kun diversaj dioj. Pro tio kelkaj versioj asertas ke Meleagro vere estis filo de Areso, kaj Dejaniro de Dionizo, anstataŭ de Eneo. Ŝi ankaŭ rilatis al Pozidono, kun kiu ŝi iĝis patrino de Anceo.
Post fari tion, Alteo pendumis sin de arbo-branĉo, aŭ enpuŝis ponardon en sian koron. Ŝiaj filinoj, konataj kiel la Meleagridoj, estis transformitaj en numidojn fare de Artemiso, ĝenita pro tio ke ili ploradis la forpason de ilia frato. Nur Dejaniro kaj Gorgo sukcesis konservi ilian homan korpon, danke al la ĝustatempa interveno de ilia patro, Dionizo.
La asteroido 119 Alteo ricevis sian nomon honore al tiu mita rolulino.
Popolismo
Popolismo (de la vorteroj popolo kaj -ismo) origine estas politika doktrino, kiu subtenas la rajtojn kaj la povojn de la komuna popolo dum ĝia lukto kontraŭ la privilegia elito . Simila vorto "populismo" estas ofte uzata por diversaj politikaj direktoj, kiuj havigas al la popolanoj tre simpligitajn, emocie aktivigajn sloganojn kaj agadojn por la solvo de sociaj problemoj.
La koncepto
La germana vortaro Duden klarigas, ke temas pri "oportunisma politiko, kiu [per ĉiaj manieroj] provas akiri la simpatiojn de la homamasoj". En politikaj diskutoj la vorto estas uzata por trafi malamikajn partiojn aŭ politikistojn: Aparte en Eŭropo kritikindas esti "popolisto", do manipuli kaj instrumentigi la civitanaron por propraj celoj. La "popolistoj", atakas la politikajn malamikojn, provas per sensencaj aŭ tute malrealismaj promesoj kapti balotajn voĉojn, kaj laŭ la malamikoj agas pro privata strebo je potenco, pro manka respondeco pri la politika estonto de la lando kaj pro manko de veraj solvoj de aktualaj problemoj.
La politikistoj atakataj pro "popolismo" kontraŭe ofte substrekas, ke male al "establiĝintaj" politikistoj ili mem havas proksiman kontakton al la simplaj civitanoj, la "popolo", kaj atakas la kontraŭantojn esti dogmaj, maldemokratiaj aŭ elitismaj.
Pro tio, ke la nazia reĝimo en Germanio kaj Aŭstrio aparte forte misuzis popolismajn teknikojn (majstro pri tio krom Adolf Hitler estis la ministro pri propagando, Joseph Goebbels), esti atakata pri "popolismo" nuntempe en tiuj landoj estas aparte forta ofendo. Ĉar tamen en demokratioj ĉiuj gravaj politikaj fortoj varbas pri subteno inter la civitanoj, kaj cele al tio uzas ĉiujn eblojn de varbado inkluzive de la amaskomunikiloj, iugrade ĉiuj politikaj grupoj estas popolismaj.
Lorentzen
(jen france, origine germane kaj alemane Lorenzen, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Kaposhomok
Situo
Kaposhomok situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de tre mallonga sakovojo, laŭ fervojo Dombóvár-Kaposvár. La lasta urbo troviĝas 14, Dombóvár 21 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1332 laŭ tiama ortografio "Humek". En 1948 parto de la germanoj estis deportitaj al Germanio, dume alvenis deportitaj hungaroj el Ĉeĥoslovakio. En 1555 la plena departemento apartenis al la Osmana Imperio, sed la vilaĝo ne senhomiĝis, eĉ la loĝantoj restis katolikaj. La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservo estas junulara domo, migra poŝto.
Triĥodermo
Specioj
Oni konas 33 speciojn, inter ili kelkaj gravaj specioj estas la jenaj:
Faizabad
Faizabad (perse kaj paŝtoe فيذ آباد, ankaŭ latinliterigata Feyzabad kaj Fayz Abad respektive Fejzabad kaj Fajz Abad) estas urbo en la nordoriento de Afganio. La urbo estas la administra centro de la provinco Badaĥŝan. Laŭ takso en la jaro 2006 Faizabad havis proksimume 27 200 loĝantojn (laŭ la lasta oficiala censo, antaŭ jam pli ol 30 jaroj, en 1979 temis nur pri 9 098). La plej multaj el ili estas taĝikoj kaj uzbekoj, krome ekzistas malplimultoj da paŝtooj kaj turkmenoj.
Faizabad situas 1 200 metrojn super la marnivelo. Proksimaj montoj altas ĝis 2000 metrojn super la marnivelo kaj do je 800 metroj superas la urbon. La rivero Kokĉa trafluas kaj dividas la urban teritorion: norde de la rivero situas la historia urbocentro, sude la nova urbokerno.
Luz Casal
Luz CASAL (Boimorto, Galegio 11-a de novembro 1958) estas hispana kantistino. Ŝi kreskis en Asturio kaj poste ŝi iris al Madrido.
En la 1980-aj jaroj ŝia akiris grandan sukceson en la hispana muzika panoramo, kun konataj kantoj kiel Rufino, verkita de Elena Santonja aŭ Un nuevo día brillará (Nova tago brilos), versio de Duel au Soleil de Étienne Daho. Ŝi fariĝis konata ankaŭ eksterlande per la kinmuziko de la filmo Tacones Lejanos, de Pedro Almodóvar. Ŝi kantis en la 1990-aj jaroj kantoj kiel Besaré el suelo (Mi kisos la plankon) de Carlos Goñi aŭ Negra sombra (Nigra ombro) de la galega poetino Rosalía de Castro.
Fine de 2006 ŝi estis operaciita pro mamkancero en madrida kliniko. En junio de 2007 ŝia anoncas ke ŝi finis la kuracadon, kvankam ŝi ankoraŭ ne revenis al la muzika aktivado.
Kiek in de Kök (Talino)
Kiek in de Kök (prononco, platgermane, en Esperanto "rigardo en la kuirejon") estas malaltgermana nomo, kiun en la eŭropa mezepoko ricevis pluraj gardoturoj de urbaj remparoj, interalie ankaŭ mezepoka kanona turo en la estonia ĉefurbo Talino, kiu ĝis la nuntempo gardis sian malaltgermanan nomon. Por malgrandigi la riskon de incendioj en la lignaj, trabfakaj konstruaĵoj de la historia urbocentro, se iel la vetero ebligis oni kuiris en grandaj kaldronoj sur fajroj en internaj kortoj de la domoj, kaj de la alta turo eblis vere rigardi en la kaldronojn de la ĉirkaŭaj domoj.
La turo de Talino konstruiĝis en 1475, altas 38 metrojn, havas diametron de 17 metrojn kaj murojn de 3 ĝis 4 metrojn dikajn. Siatempe ĝi estis la plej granda tiuspeca turo en norda Eŭropo.
En la Livonia Milito, parto de la Nordiaj militoj, la turo parte detruiĝis (la poste en la muro enkonstruitaj kanonaj kugloj memorigas pri la damaĝoj), sed post la milito rekonstruita. Nuntempe ĝi estas komplete restaŭrita kaj gastigas parton de la urba muzeo.
Zotes del Páramo
Zotes del Páramo [ZOtes delPAramo] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Páramo (Altebenaĵo aŭ Stepo), en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Villaestrigo del Páramo, Zambroncinos del Páramo kaj Zotes del Páramo, okupas totalan areon de 53,94 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 419 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 000 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 44 km de Leono, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Valdefuentes del Páramo, Laguna Dalga, Pobladura de Pelayo García, Roperuelos del Páramo, Laguna de Negrillos kaj La Antigua.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (iam vitejoj, poste maizo kaj aliaj irigaciaj cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Rabia Balĥi
Rābi'a bint Ka'b al-Quzdārī, populare konata kiel Rābi'a Balkhī (رابعه بلخی) aŭ Rabia Balĥi kaj Zayn al-'Arab (زین العرب), estas duon-legenda figuro de Persa literaturo kaj estis eble la unua virino poeto en la historio de persa poezio. Referencoj al ŝi povas troviĝi en la poezio de Rūdakī kaj Attar. Ŝia biografio estis dekomence registrita de Zāhir ud-Dīn 'Awfī kaj rerakontata de Nūr ad-Dīn Djāmī. La precizaj datoj de ŝia nasko kaj morto estas nekonataj, sed oni informis ke ŝi estis indiĝena de Balĥo en Ĥorasano (Afganio). Kelkaj pruvoj montras ke ŝi vivis dum la sama periodo kiel Rūdakī, la kortega poeto de Samanida Emiro Nasr la 2-a (914-943).
Heidegrund
Heidegrund estas ekse administre sendependa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la komunumo Osterfeld en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Burgenland de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2008 la loĝloko havis 667 loĝantojn. La komunumo konsistis el la loĝlokoj Kleinhelmsdorf, Roda kaj Weickelsdorf, kiuj ĉiuj ĝis februaro 2004 mem estis sendependaj komunumoj.
Podluží
Podluží estas tradicia mikroregiono, kiu troviĝas en la suda parto de la turisma regiono Moravia Slovakio, en la plej suda angulo de Ĉeĥio surlime kun Slovakio kaj Aŭstrio. Administre ĝi apartenas al la iamaj distrikto Břeclav kaj parto de la distrikto Hodonín. La tuta regiono baziĝas precipe sur tradicioj, folkloro kaj vinproduktado. Areo Lednice-Valtice estas parto de Monda kulturheredaĵo de UNESKO.
Administra divido
Antaŭa parto de la foklora Podluží estis ankaŭ aŭstriaj komunumoj ekz. Rabensburg (Ranšpurk), Bernhardstahl (Pernital), Waltersdorf (Přílety), Hohenau an der March (Cáhnov).
Naturo
Podluží situas en ebenaĵo ĉirkaŭ la rivero Morava kaj estas por ĝi tipaj, eĉ eŭropnivela unikaj ĉeriveraj arbaroj. Esprimo por ili en la ĉeĥa lingvo estas luh aŭ lužní les, tial Podluží signifas laŭvorte regiono sub kaj ĉe la ĉeriveraj arbaroj.
Troviĝas tie valoraj naturrezervejoj, ekz. Skařiny, Stibůrkovská jezera, Ranšpurk, Cahnov-Soutok, birda regiono de eŭropa graveco Tvrdonicko-Soutok (sub protekto de NATURA 2000). En Lanžhot troviĝas la plej ampleksa ĉasarbaro en Ĉeĥio.
Folkloro
En ĉiuj municipoj de Podluží estas viva popoltradicio, homoj ofte surmetas tradiciajn folklorkostumojn. La popolmuziko de Podluží, kompare kun la aliaj regionoj de Moravio, estas karakterizata kiel relative pli malrapida kaj emocie pli trankvila.
Turismo
En la regiono ne tiom troviĝas burgoj kaj kasteloj, sed multaj pitoreskaj vilaĝoj kun bele pentroornamitaj vinkeloj kaj enirpordoj ĉe loĝdomoj, kapeletoj, vojkrucoj kaj preĝejoj. En Mikulčice troviĝas restaĵo de la konata malnovslava setlejo, kiu nun estas aliĝinto por akcepto al listo de la Monda kulturheredaĵo de UNESKO. La setlejo kaj la muzeo havas sian oficialn retejon ankaŭ en esperanta versio.
Viktor Kadler
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Kadler Viktor estas hungara kajakisto, mondĉampiono, trejnisto. Lia patro estis hu:Kadler Gusztáv.
naskiĝis la en Győr.
Biografio
inter 1989-2014 estis kajakisto sur Danubo en sia naskiĝurbo. Li neniam estis hungara ĉampiono, sed en mondĉampionumoj li estis la unua en 2005 kaj 2007 kvarope en distanco 200 m, krome en eŭropaj ĉampionumoj same li estis la unua en 2004 kaj 2005 kvarope en distanco 200 m. Tio ne sufiĉis esti olimpiano. Ekde 2012 li estis ankaŭ trejnisto, ekde 2020 li havis postenon en la hungara akvasporta vivo.
Preĝejo Sankta Johano la Evangeliisto (Salomvár)
Paroĥa preĝejo Sankta Johano la Evangeliisto estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Salomvár.
Historio
Romanika preĝejeto estis konstruita en ĉ. 1230. Ĝi estis pligrandigita en 1270 laŭ gotiko. Laŭ dokumento en 1366 la kirko havis paroĥon. En 1718 la preĝejo barokiĝis. La turo estis plialtigita en 1752. En la 1770-aj jaroj la sanktejo estis pligrandigita, sakristio kaj kripto estis konstruita. La orgeno alvenis en 1866. Restaŭraj laboroj okazis en 1970.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed apude monumento pri sankta Triunuo (1756) estas videbla. Ĝi havas unusolan kvadratan turon en centro de la fasado, sube estas la enirejo. Fenestroj de la turo prezentas la mezepokan originon. La tegmento estas sela kaj kovrita per ardezoj. La absido estas plurlatera. Interne la mebloj estis faritaj en la 19-a aŭ la 20-a jarcentoj.
Liberpensulo (gazeto)
La gazeto Liberpensulo estis la Oficiala Gazeto de la Internacia Ligo de Liberpensuloj kreita en 1925. La Internacia Ligo de Liberpensuloj estis kreita en 1923.
La Liberpensulo estis ankaŭ la Bulteno de la Liberpensula Frakcio de S.A.T.  redaktita de André Gay inter 1954 kaj 1957.
29760 Milevsko
29760 Milevsko estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la sudbohemia urbo Milevsko fondita en la 12-a jarcento ĉe la kruciĝo de du komercaj vojoj. Premonstrata monaĥejo estis tie fondita en 1187. La romanika baziliko Dipatrino, la konstruaĵoj de la konvento kaj la romanika-gotika preĝejo Sankta Egidio estas ĉiam videblaj.
Johann Walter
Johann Walter (* 1496 en Großpürschütz ĉe Kahla; † 25-a de marto 1570 en Torgau), alinome Johann Blankenmüller, ankaŭ Johannes Walther estis kantoro kaj eldonisto de la unua evangela ĥorkantaro („Geistliches Chorgesangbüchlein“, 1524).
Vivo
Unu el liaj lernantoj en Torgau estis Georg Otto, instruonto de Heinrich Schütz.
La kantoro Johann Walter validas kiel "prakantoro" de la evangela eklezio. Multaj melodioj al Luteraj kantoj ekestis kunlabore kun Johann Walter.
La solaj melodioj al tekstoj de Lutero, kiu hodiaŭ enestas la evangelan kantaron sub la propra nomo de Johann Walter, estas tiuj al Es spricht der Unweisen Mund wohl (tamen kun la teksto Herr, für dein Wort sei hoch gepreist de David Denicke, EG 196) kaj Mitten wir im Leben sind mit dem Tod umfangen (EG 518), por kiu li prilaboris pli malnovan ŝablonon el Salzburg. Krome el lia plumo originas la melodioj Der Herr ist mein getreuer Hirt (EG 274) kaj All Morgen ist ganz frisch und neu des Herren Gnad und große Treu (EG 440), la tekstoj Herzlich tut mich erfreuen (EG 148) kaj Allein auf Gottes Wort will ich mein Grund und Glauben bauen (EG 195), samkiel teksto kaj melodio al Wach auf, wach auf, du deutsches Land (EG 145).
En Torgau/Elbe ekzistas Johann-Walter-Gimnazio. La lernejo unue estis menciita en 1371. Kiel kantoro Johann Walter tie edukis ĥorknabojn kaj ekde 1534 li estis daŭre dungata instruisto.
Ekzistas Johann-Walter-plakedo, kiun oni disdonas al personoj por meritoj pri la flegado de la muziktradicio kaj la muzika vivo en Saksonio kaj aliaj meritaĵoj.
Verkoj
Walter skribis siajn motetojn kaj kantojn de ofte alta kvalito en du diversaj stiloj. Unuflanke li aplikis manieron de polifonia stilo derivata de la Francoflama skolo, speciale montrante influojn de Josquin des Prez kaj Heinrich Isaac. En la tenorvoĉo de tiuj komponaĵoj situis la kanto firma kiel sinsekvo de longe eltenataj sonoj resp. notoj, interrompitaj ĉe la finaĵoj de la ĥorallinioj. Supre kaj malsupre de la kanto firma la aliaj vocoj kontrapunkte imitis la ĥoralmelodion aŭ kantis sendependajn melodiojn. La diversaj voĉoj interplektiĝas tiel ke la kanto neniam haltas antaŭ la finaĵo.
En la alia stilo Walter faras la ĥoralmelodion (kanto firma, latine cantus firmus) la gvida voĉo. La aliaj voĉoj rezignas kontrapunktajn imitadojn, sed nur izoritme, t.e. laŭritme de la ĉefa melodio akompanas la kanton firman. Kelkfoje la ĥoralmelodio ne estas en la tenoro, sed en la sopranvoĉo, maniero kiu estos la favora komponmaniero por ĥoraloj en la 17-a jarcento kaj poste.
Jen kelkaj verkoj de Johann Walter:
Oranĝakrona iktero
La Oranĝakrona iktero (Icterus auricapillus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn.
Tiu estas birdo, kun ĉefe sulfurflava plumaro kaj tre oranĝa nuanco en kapo, kio nomigas la specion kaj rekte en la komuna nomo kaj metafore en la latina scienca nomo kie auricapillus signifas precize “kun oreca krono”. Dume Icterus aludas al la ĝenerala flava koloro. Maskla plenkreskulo havas mezgrandan nigrajn okulmaskon kiel brido el la bekobazo al la okulo, kiu pluas kaj kovras la gorĝareon kaj eĉ la supran bruston. Estas nigraj ankaŭ la vosto kaj la flugiloj kiuj montras ne blankan flugilstrion sed ja tre flavan ŝultromakulon. La beko estas fortika kaj griza (sed ne tiom markata eburblanka unua duono de la suba makzelo), dum ankaŭ la kruroj estas grizaj.
La junuloj estas malhelruĝecaj kun tre markata hela kaj larĝa suba makzelo de la beko.
Aŭtonoma Muziknotado
EdE-M Aŭtonoma Muziknotado, elpensita de belga esperantisto kaj komponisto Jean Hautstont, celas ĝeneralan revizion de la muzika signaro. Laŭ aserto de ĝiaj adeptoj A. M. N. estas "la ununura plena solvo de la problemo de la reformo de la muzikskribo per la reguligo kaj la plisimpligo de la signaro.“ Por disvastigo de A.M.N. servas internacia societo kiu uzas ankaŭ Esperanton kaj kies gvidanto estas L. Cogen.
Paul Potts
Paul POTTS ( en Bristol) el Port Talbot en Suda Kimrio) estas brita tenoro, kiu akiris monadan konatecon en 2007, per partopreno kaj gajno en la angla Castingshow Britain’s Got Talent de la televida kanalo ITV.
Inter 1999 kaj 2003, li prezentis sin sur scenoj kiel tenoro, senpage. Li ludkantis en la amatora opero Bath Opera en 2001 kiel Don Carlos en la opero Don Carlos kaj kiel Radames en opero Aida, ĉiu de Giuseppe Verdi. Kvankam liaj sinprezentoj estis spekteblaj en la televido kaj radio, oni ne priatentis lin.
Pro malfacilaj sortobatoj kaj financaj problemoj, li finis tiurilatan agadon en 2003. Ekde tiam ĝis junio de 2007, li laboris kiel vendisto en Tesco (ĝis 2005) kaj poste kiel poŝtelefona vendisto en The Carphone Warehouse. En 2006, li iĝis gvidanta dungito.
Li paŝis surscenen la 8-an de junio 2007 – post trijara paŭzo – kaj prezentis mallongan arion Nessun dorma de Giacomo Puccini. Kvankam lia prezento estis kritikita fare de la ĵurio (Simon Cowell, Piers Morgan kaj Amanda Holden) kaj la publiko, sed baldaŭ li – la 14-an kaj 17-an de junio) atingis sukcesojn per Con te partirò de Francesco Sartori kaj plena Nessun Dorma kaj gajnis la konkuron.
Li povas danki la mond-konatecon grandparte al YouTube. Potts ricevis monpremion de £ 100.000 kaj eblecon prezenti sin la 3-an de decembro en Royal Variety Performance 2007 antaŭ la brita reĝino Elizabeta la 2-a.
Paul Potts estas ekde 2003 vivas en geedzeco kun Frau Julie-Ann, kiun li konis en interreto.
Flu-reguliga valvo
Flu-reguliga valvo estas regelemento, ĉe kiu la alĝustigita flu-kvanto estas preskaŭ sendependa de la enira, eventuale de la elira premo, laŭ maniero de la alkonekto.
Kapostacio
Kapostacio estas fervoja stacio, kiun trajnoj povas atingi nur de unu flanko. La esprimo estas uzata precipe, se tamen venas linioj de pluraj direktoj. Kapostacioj ekzistas ĉefe en grandaj urboj, kie oni tiel povis pli alproksimiĝi al la centro, tamen kun la malavantaĝo, ke trajnoj devas ŝanĝi direkton.
Trafika efiko
Pro la neceso inversigi la direkton de trajnoj ties restad-tempoj emas esti pli longaj ol en trairebla stacio, do mezume necesas iom pli da trakoj kaj da kajoj. Aliflanke necesas nur unu trakokampo anstataŭ du. Ĉar ne eblas havi rezervitan spacon malantaŭ la trakofinoj por la okazo de trorapideco, pro sekureco necesas alveturi malrapide.
Pasaĝeroj komencante aŭ finante sian vojaĝon profitas de kapostacio, ĉar eblas al-/foriri laŭ tri direktoj, kaj ĉiuj kajoj povas esti atingeblaj samnivele. Por trajnoj kaj pasaĝeroj nur trairantaj estas eta perdo de tempo.
La situacio estas malsama en urboj kun pluraj kapostacioj dise situantaj, ekzemple Parizo, Londono kaj Vieno (kie oni nun plibonigas la situacion). Tie ofte ne estas trajnaj ligoj inter la stacioj, kaj necesas trairi la urbon per taksio, tramo, buso aŭ metroo por atingi trajnon je la alia flanko.
Baur au Lac
Baur au Lac estas kvin-stela hotelo en Zuriko. Ĝi estis fondita en 1844 kaj estas ĝis nun familia posedaĵo. Baur au Lac estas membro de la kvalitorganizaĵoj Leading Hotels of the World kaj de Swiss Deluxe Hotels.
Fernand Léger
Fernand Léger (plennome: Joseph Fernand Henri Léger) (naskiĝis, mortis ) estis franca pentristo, skulptisto, kaj kinisto. En siaj fruaj verkoj li kreis propran formon de kubismo kiun li iom post iom ŝanĝis en pli popularan figuritan stilon. Lia aŭdace simpligita traktado de moderna subjekto faris el li antaŭulon de Poparto.
Baur au Lac
La hotelo disponas pri 120 ĉambroj kaj estis komplete renovigita lastan fojon inter 2008 kaj 2010. Al Baur au Lac apartenas la frandorestoracio Pavillon kaj la restoracio Rive Gauche kun propra drinkejo. En somero oni povas manĝi kaj trinki sur la teraso en la propra parko.
Rafajlovo
Rafajlovo (Рафайлово) estas vilaĝo en Isetska distrikto (Tjumena provinco, Rusio), centro de Rafajlova kampara municipo (Рафайловское сельское поселение).
Historio
En 1898 Rafajlovskoje (Рафайловское) estis konsiderata malgranda, sed riĉa. Ĝi havis preĝejon, kies arkitekturon admiris vojaĝanto Konstantin Nosilov.
Apud la preĝejo estis popola lernejo kaj ĉirkaŭ ĝi eta ĝardeno.
Fajlilo
Fajlilo estas ilo por fajli — disigi facan tavolon de materialo per frotado per speciala malglata faco de la fajlilo.
Priskribo
La malglata faco de la fajlilo estas kutime farata per du kruciĝantaj aroj de sulkoj. Fajlilo estas kutime farita el malmola ŝtalo kaj aldone plimalmoligita per hardado.
Formoj de fajliloj estadas diversaj — plata, kvadrata, ronda, duonronda, triangula, ktp. Ankaŭ ekzistas kruda, delikata, delikatega fajliloj.
Normala fajlilo havas longon ĉirkaŭ 30 ... 40 cm kaj dikon ĉirkaŭ 5 ... 15 mm. Ankaŭ ekzistas fajliletoj kun longo ĉirkaŭ 15 cm aŭ malpli kaj diko ĉirkaŭ 3 ... 4 mm.
Simila aĵo (kun akraj, tranĉaj elstaraĵoj pli altaj ol ĉe fajlilo) estas la raspilo, uzata ekz. por legomoj.
Emil Julius Gumbel
Emil Julius Gumbel (naskiĝinta la 18-an de julio 1891 en Munkeno; mortinta la 10-an de septembro 1966 en Novjorko) estis germana matematikisto kaj politika publikigisto, kiu devis fuĝi el Germanujo dum la epoko de naziismo.
Familio
Emil Julius Gumbel estis filo de Hermann (naskiĝinta en 1857, mortinta en 1916), privatbankisto, ekde 1887 en Munkeno, kaj Flora (naskiĝinta en 1869 je Bruchsal, mortinta en 1916 je Munkeno), denaska Gumbel. (Fonto: Brenner (2001), p. 13-14) Liaj geavoj estis Isaak Gumbel (naskiĝinta la 15-an de decembro 1823 en Stein am Kocher; mortinta la 15-an de januaro 1891 en Heilbronn) kaj Güta, denaska Stern (naskiĝinta la 15. Januar 1829, mortinta la 16-an de septembro 1897 en Heilbronn). Li geedziĝis kun 1930 Marieluise, denaska Czettritz, eksedziniĝita Solscher (naskiĝinta en 1891/92 en Hau; mortinta en 1952 je Novjorko). Ŝi enigis sian pli junan filon Harald (naskiĝinta en 1921), pli malfrue nomiĝantan Harold, en la novan familion, dum kiam ŝia pli aĝa filo Jürgen restis ĉe la patro.
Vivo
Post la abiturienta ekzameno en 1910 ĉe la Vilhelmo-Gimnazio je Munkeno Gumbel studis en la sama urbo nacian ekonomion kaj doktoriĝis la 28-an de julio 1914 per la tezo Über die Interpolation des Bevölkerungszustandes (Pri la interpolado de la loĝantara stato). Malmultajn tagojn poste li partoprenis kiel volontulo la Unuan Mondmiliton, sed la realeco de la milito baldaŭ ŝanĝis lin al pacisto. Je preteksto Gumbel igis sin senfunkciigi de la militservo printempon de 1915. Aŭtunon de 1915 li aliĝis en la pacisma Bund Neues Vaterland (Ligo Nova Patrujo), kiu en 1922 alinomiĝis en Deutsche Liga für Menschenrechte (Germana Ligo por Homaj Rajtoj). Ĝis la militfino li laboris ĉe la maŝinflugo-tereno Johannisthal, poste, subtenate de Georg Graf von Arco de la Bund Neues Vaterland, ĉe la radiotelegrafia entrepreno Telefunken. Krom tio li aktivis politike. En 1917 li aligis al la USPD, kun kies restanta plimulto (post unua disiĝo de la maldekstrema alo en la jaro 1920) li transiris en 1922 al la SPD. Precipe li tamen aktivis sendepende de sia respektiva partianeco kiel pacisto ankaŭ sur internacia nivelo.
Lia grava temo fariĝis la multaj politikaj murdoj dum la ĥaoso de la intermilita tempo. Kiel statistikisto li eldirigis la nombrojn mem. Per du publikaĵoj li dokumentis, ke la nombro de murdo el la destrema medio klare superpezis – ekzemple li povis montri, ke en la tempospaco de 1919 ĝis 1922 el 376 politike motivitaj murdoj 354 estis atribuendaj al la dekstrema medio, nur 22 al la maldekstrema. La partieco de la justeco-administrado en la Vajmara Respubliko, kiel li montris, je tio estis okulfrapa: La juĝistoj traktis murdistojn el la maldekstra tendaro per ekstreme senindulga severeco, do per dek mortpunoj por 22 murdoj. Murdistoj el la dekstrema tendaro ili tamen traktis per grandega indulgo: je 354 murdoj ili nur unufoje aljuĝis dumvivan malliberecon, neniun ekzekuton kaj entute 90 jarojn da mallibereco – averaĝe kvar monatojn por murdo. Multaj murdoj de dekstremuloj restis je tio tutplene senpunaj. Liaj publikaĵoj atingis treege altajn eldonkvantojn kaj kaŭzis eĉ esplorkomitaton en la landa parlamento de Prusujo, post kiam studaĵo laŭ komisio de regna justecoministro Gustav Radbruch konfirmis la rezultojn de la libro Vier Jahre politischer Mord (Kvar jarojn da politika murdo) de Gumbel.
Media Mix
Media Mix (メディアミックス [media mikkusu]) estas termino de reklamo en Japanio (ne Anglalingva vorto sed pseŭd-angla), originale signifanta rimedon ke "reklami per diversaj amaskomunikiloj por ili kompensu siajn malaranĝojn reciproke". Freŝdate, Media Mix ankaŭ signifas ke "reverkado unu originalan verkon en plurajn reverkojn".
Emil Julius Gumbel
Vivo
Verŝajne pro la analizoj de politikaj murdoj Gumbel ankaŭ fariĝis fakulo pri naciismaj sekretaj organizoj, kiuj evoluis el la liberaj korpusoj kaj respondecis multajn murdojn el la dekstrema medio. Aparte internaj linĉadoj dumtempe estis kutimaĵoj en tiuj ĉi organizoj. En siaj libroj Verschwörer (Konspirantoj; 1924) kaj Verräter verfallen der Feme (Perfidintoj estas liĉendaj; 1929) (la titolo estas citaĵo el la regularo de la Organisation Consul) Gumbel analizis ties strukturojn kaj ankaŭ atentigis pri la Schwarze Reichswehr, kontraŭleĝaj armitaj fortoj de la Vajmara Respubliko. Tio portis al li procesojn pro ŝtatperfido, kiuj – kiel la plej multaj tiaj procesoj – finiĝis senrezulte kaj ja precipe servis al tio, meti sub premon neplaĉajn ĵurnalistojn kaj verkistojn.
Media Mix
Media Mix sukceso en Japanio
En 1970-aj jaroj, Kadokawa Shoten reverkis siajn romanojn en kinojn, kaj sukcesis disvastigi la originalajn romanojn. Nun oni konsideras tion, la unua sukceso de Media Mix.
Emil Julius Gumbel
Vivo
Kvankam kiel politika aktivulo en la plimulte konservema-monarĥisma profesoraro jam treege pridisputata, Gumbel habilitiĝis 1923 en Hajdelbergo. Gumbel estis komence libera universitata instruisto, poste ekde 1930 eksterordinara profesoro por matematika statistiko ĉe la Universitato de Hajdelbergo. Krom tio li antaŭ ĉio daŭrigis siajn pacismajn aktivecojn. Kiam li en 1924 dum aranĝo de la pacisma asocio Deutsche Friedensgesellschaft okaze de la deka jaro de la militeksplodo diris Feld der Unehre [(Batal-)kampo de malhonoro], la universitato portempe senfunkciigis lin. La universitato tamen devis kontraŭvole nuligi la senfunkciigon, ĉar Gumbel tie kaj ankaŭ pli malfrue ĝuis certan protekton fare de la badena kulturministro el la liberala Germana Demokratia Partio DDP. Aparte por la pli kaj pli naziisma studentaro Gumbel estis „ruĝa tuko“. Postekve lian nomumadon kiel eksterordinara profesoro en 1930 okazis je la tiel nomataj Gumbel-Tumultoj okupado de la universitato fare de naziaj studentoj kaj malokupado fare de la polico. Kiam Gumbel dum interna kunsido de la hajdelberga Socialisma Studentaro memore al la malsatmortintoj de la „napovintro“ 1917/18 diris, ke napo pli bone taŭgas por militmonumento ol malmultvestita virgo, oni forprenis de li somere de 1932 la instrupermeson. Je tio certe rolis, ke Gumbel estis judo.
Post la nazia potencopreno en Germanujo en 1933 Gumbel iris ekzilen en Francujo. Dum kiam la nazioj elrabis lian loĝejon en Hajdelbergo kaj bruligis lian verkojn dum la tutgermana ceremonia bruligo de „judaj, maksismaj kaj kontraŭgermanaj“ libroj, li publikige agadis kontraŭ la naziismo en Germanujo kaj subtenis elmigrintojn poste venintajn el Germanujo. Aŭguston de 1933 li perdis pro eniĝo en la unua listo de sennaciigitoj el la Germana Regno sian germanan civitanecon. En 1940 post la entrudiĝo de la germanaj trupoj en Francujo li sukcesis fuĝi en Usonon.
Media Mix
Media Mix sukceso en Japanio
En malfruaj 1990-aj jaroj, oni evidente ekreverkis unu originalan verkon precipe mangao en dramon, animeon k.a.. Nuntempe, diversaj verkoj havas siajn diversajn reverkojn reciproke : romano (inkludas light novel), mangao, animeo muzika KD, komputilludo, televida dramo, radia dramo, kino (inklude kina animeo), interreto (interreta radio, interreta televido) k.c.
Emil Julius Gumbel
Vivo
En la 1950-aj kaj 60-aj jaroj li kelkfoje revenis gaste al Germanujo. La deziratan rean dungitecon ĉe la Universitato je Hajdelbergo li tamen ne ricevis; pro tio li restis en Usono, ricevis la usonan civitanecon kaj akceptis en 1953 profesorpostenon ĉe la Universitato Kolumbio.
Krom siaj libroj li publikigis regule en la kulturrevuo Die Weltbühne kaj estis tradukisto kaj eldonisto de verkoj de Bertrand Russell. Kiel matematikisto li akiris famon de fakulo por statistiko kaj kunagis decide je la evoluigo de la ekstremumo-teorio, pri kiu li en 1958 verkis sian matematikan ĉefverkon Statistics of Extremes. Laŭ li nomiĝas la Gumbel-Distribucio.
Verkoj
, Berlino 1927 (kun akompanparolo de A. Einstein); ree publikigita en A. Vogt (eldoninto, 1991), pj. 82-164.
Teofanio
Teofanio, el la antikva greka lingvo θεοφάνεια (= theophaneia teofaneia) siavice komponaĵo de Θεός (theos = dio) kaj phàinein (= manifestiĝi"), laŭlitere signifas manifestiĝon de la diaĵo laŭ formo de io sensebla. Kroma termino samsence uzata estas epifanio el la greka “επιφάνεια”, (epifaneia). Temas pri koncepto tipe religia ĉar komuna al multaj religioj kaj mitologioj.
Filozofisence teofanio estas manifestiĝo de la diaĵo pere de siaj eksteraj verskoj, kiel, kaze de Dio-kreinto, la mondo tuta.
Religisence teofanio distingiĝas en:
Diversaj uzoj de la vortoj “epifanio” kaj “teofanio”
Foje la vorto epifanio konservas nur la aspekton de la eksterodinareco kaj celeco de la origina signifo. Se por kristanoj la antonomazia Epifanio estas la “Epifanio de la Sinjoro”, por la versoj de la italaj Stilnovistoj epifanio estis la eniriĝo-enscenejiĝo de la virino disdonanta komforton de la belo.
Alia samtipa ekzemplo: la termino “epifanio” estis uzita de irlanda verkisti James Joyce por identigi apartajn momentojn de tuja intuicio ekfajreĝantajn en la menso; temas pri momento en kiu sperto, sepultita delonge en la memoro, surfaciĝas al la konscio reportante ĉiujn siajn detalojn kaj emociojn. Ekzemplo plej signifa de tiuj epifanioj estas entenata en la lasta rakonto de Dublin-anoj, titolita “La mortintoj”.
En la arto la termino teofanio larĝiĝas kaj etendiĝas ankaŭ, laŭ iuj, al la Missorium, la ora plato (aŭ arĝenta ktp), sendita de la suverenoj de unuaj kristanaj epokoj al la regantoj kunlaborantaj, kie estis cizelita la reĝo ĝuanta dian taskiĝon.
Kaposkeresztúr
Kaposkeresztúr estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár. Kapos estas nomo de rivereto.
Teofanio
Diversaj uzoj de la vortoj “epifanio” kaj “teofanio”
La mitologio plenplenas je teofanioj, kiel oni povas konstati en la ĉi-flanka bildo de Semele fulmomortigita pro la rekta vido de la dieco de sia amato Jovo.
Kaposkeresztúr
Situo
Kaposkeresztúr situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Kaposvár kaj Dombóvár troviĝas po 18 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1328. En 1843 pro incendio granda parto de la vilaĝo cindriĝis. En 1951 kolĥozo formiĝis. La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. En Kaposkeresztúr migra poŝto servas.
Metrostacioj de Budapeŝto
Metrostacioj de Budapeŝto
Listo de metrostacioj de la Metroo de Budapeŝto
Yeoman
Yeoman [joŭmen] estis membro de socia klaso en Anglujo dum mezepoko. En Usono ĝi estas ankaŭ milita rango.
Etimologio
La vorto unue estas registrita c. 1300. Ĝia etimologio ne estas klara, eble estas kuntiriĝo de la malnova angla iunge man, signifanta "juna viro", sed estas alternativaj sugestoj, kiel derivadoj de iu neatestita  * ġeaman  (hipoteza vorto de malnova frisa  gaman , el  gea- '"provinca", do yeoman signifus "provincano; rustikulo".
Anglujo
En fruaj registritaj uzoj, yeoman estis servisto ĉe nobelo; tial titoloj kiel "Yeoman de la ĉambro", "Yeoman de la krono", "Yeoman de la kofrego", "Yeoman de la reĝo", "Yeomen gardisto".
En la The Canterbury Tales de Geoffrey Chaucer montriĝas yeoman kiel servisto bone vestita, sed malriĉa. En la plej malnovaj rakontoj pri Robin Hood, kiel "Gest of Robyn Hode", Robin Hood estas yeoman, kvankam pli postaj rakontoj faras lin kavaliro.
Pli poste, de 15-a ĝis la 18-a jarcento, yeoman signifas plebulo, kiu posedas sian propran bienon. Yeoman povis okupi malgrandajn postenojn en publika administrado kiel konestablo, subjuĝisto (bailiff), kirkozorganto (churchwarden), kaj gardisto. En malproksimaj provincoj, yeoman povus anstataŭigi nobelojn en kelkaj okazoj.
Usono
En Usono, yeoman estis en la 18-a kaj 19-a jarcentoj kiel, malgrandaj terposedantoj, kiuj ne posedis sklavojn, nome familiaj farmistoj. Thomas Jefferson diris ke la yoman estis la bazo de la respubliko.
Milita posteno
La yeoman dum mezepoko konsistis el milita klaso aŭ statuso kutime konata kiel en la tria ordo de la batalanta klaso, inter varleto kaj paĝio. Ili ĉefe estis pafarkistoj. Tiu rango malaperis en la 19-a jarcento, sed ĝis hodiaŭ la ceremoniaj gardistoj de la Turo de Londono estas nomataj Yeoman Warder. En Brita Mararmeo komence de la 17-a jarcento, yeoman estis suboficisto, kiu zorgis provizojn.
En la Usona Mararmeo kaj en la Usona Marborda Gardistaro, la varbado de yeoman priskribas membron, kiu plenumas administran laboron en ŝipoj. Ili pritraktas protokolon, mararmeajn instrukciojn, rekrutigojn, rekomenditajn taŭgajn raportojn, ŝipajn mesaĝojn, vizitantojn, telefonvokojn. Ili organizas dosierojn kaj funkciigas oficejajn ekipaĵojn kaj mendas kaj distribuas oficejajn provizojn. Ili skribas kaj tajpas komercajn kaj sociajn leterojn, avizojn, direktivojn, formojn kaj raportojn.
Kordian
Kordian (Kordian: Część pierwsza trylogii. Spisek koronacyjny) estas dramo de Juliusz Słowacki verkita en 1833 en Ĝenevo en Svislando kaj eldonita en 1834 en Parizo en Francio. La ĉefa rolulo de la dramo estas Kordian. Parto de la dramo okazas sur Blanka Monto.
Ceglie Messapica
Ceglie Messapica estas komunumo de Italio.
Lisnău
Lisnău [lisnəŭ] (hungare: Lisznyó [lisnjo]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sfântu Gheorghe. Lisnău apartenas administre al Ozun.
Historio
Je ĝia unua skriba mencio estis en 1332 ĝi estis ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Lisznyó apartenis al Hungario, al Háromszék.
Fonto
Magyar nagylexikon
Cavallino
Cavallino estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Caprarica di Lecce, la provinca ĉefurbo Lecce, Lizzanello, San Cesario di Lecce kaj San Donato di Lecce.
Silvestro
Silvestro aŭ jarfina tago estas la nomo, kiun ricevas la lasta tago de la jaro laŭ la Gregoria kalendaro uzata en kristanaj landoj, nome la 31-a de decembro. En aliaj kulturoj, la jarfino havas alian daton (vidu novjaro). En okcidentaj landoj, oni festas la jarfinan tagon per dancado, drinkado (ĉefe oni drinkas multekostajn kaj specialajn alkoholaĵojn kiel ĉampano), festena manĝado kaj artfajraĵaj spektakloj. Iuj kristanoj ĉeestas diservon celebratan meznokte. La festado daŭras la tutan nokton, ĝis post la novjariĝo.
Nomo
Silvestro estas vira persona nomo. Silvestro la unua estis papo en la 4-a jarcento, kies nomtago okazas la 31-an de decembro. En iuj Eŭropaj landoj kiel Germanio, Francio aŭ Pollando, la lasta tago de la jaro havas sian nomon laŭ Silvestro la unua. Ĉi tiu nomo ankaŭ estis uzata de Zamenhof en lia traduko de Fabeloj de Andersen.
Pro la malinternacieco kaj religieco de la nomo, iuj Esperantistoj ekuzis aliajn formojn pli priskribajn, kiel jarfina tago.
Vin Scully
Vincent Edward "Vin" SCULLY (n. - 2-an de aŭgusto 2022) estis populara usona prisporta ĵurnalisto kaj ĉefe pri la basbala teamo Los Angeles Dodgers de la Grandaj Ligoj de Basbalo. Li estis ĉefe konata pro sia voĉo kaj subskriba ekparolo "It's time for Dodger baseball! Hi, everybody, and a very pleasant good (afternoon/evening) to you, wherever you may be" (Estas tempo por la dodgera basbalo! Saluton, ĉiuj, kaj tre veran plezuran bonan vesperon al vi, kie ajn vi estas).
José Ramón Rodil
José Ramón Rodil y Gayoso (o Galloso) Campillo, vicreĝo de Navaro, Markizo de Rodil kaj Vicgrafo de Trobo (Santa María de Trobo, Lugo, 5-a de februaro de 1789 - Madrido, 20a de februaro de 1853), estis militisto hispana.
Biografio
Li partoprenis en la Milito de Hispana Sendependiĝo ĉe roto formita de volontuloj de la Universitato de Santiago de Compostela en 1808.
Poste iris al Peruo kie li iĝis komandanto (1817) kaj em Arekipa organizis batalionon, kun kiu li iris plifortigi la monarkisman armeon kiu rezistis en Ĉilio. Li partoprenis en la bataloj de Talka, Cancha Rayada kaj Maipú. Reveninte al Lima li iĝis kolonelo (1820) en Kajao.
La Batalo de Ajakuĉo finigis la vicreĝlandon peruan, sed Rodil, militkomandanto de la fortikaĵoj de Kajao, malkceptis la kapitulacon de Ajakuĉo fidante je la ricevo de helpaj trupoj senditaj el Hispanio. Sieĝata tere kaj mare, en la Fortikaĵo Real Felipe kaj la kasteloj de la haveno li rezistis sieĝon de preskaŭ du jaroj, kun sendependentistaj dizertuloj kiuj unuiĝis al li. Fine, la 22an de januaro de 1826 kiam preskaŭ ĉiuj soldatoj estis mortintaj kaj la supervivintoj nutris sin el ratoj Rodil akceptis kapitulaci antaŭ la komandanto de la sieĝo nome la generalo venezuela Bartolomé Salom. Rodil akiris dignajn kondiĉojn en la kapitulaco, kaj alportis kun si la hispanajn flagojn de siaj regixmentoj, kiuj estis la lastaj kiuj abandonis Peruon. Per la malvenko de Kajao, malaperis la lasta hispana armeo de Sudameriko. Li revenis al Hispanio en 1826.
Post la morto de Fernando la 7-a, li respondecis por la persekutado kaj kapto de la pretendanto al la hispana trono nome Karlo Maria Isidro de Burbono, frato de la mortinta reĝo, sed la tasko malsukcesis ĉar tiu rifuĝiĝis en Portugalio. Dum la Unua Karlisma Milito li estis nomumita ĉefgeneralo de la Norda Armeo kaj lasta vicreĝo de Navaro (1836-1843), lukits kontraŭ Zumalacárregui, kiu venkis lin, kio okazigis ties fulman elpostenigon.
Li estis fondinto kaj organizinto de la Cuerpo de Carabineros (dogangvardistoj) el 9a de marto de 1829 en tempo de la ministro de Trezoro Luis López Ballesteros. Poste li havis administrajn kaj politikajn postenojn kiaj Prezidanto de la Registaro de Hispanio en 1842, kaj antaŭe Ministro de Milito, Deputito kaj Senatano. Li apartenis al framasonismo ekde 1837 al 1851.
Li mortiĝis en Madrido la 20an de februaro de 1853, 64jaraĝa.
Max Schmeling
Li iris al reflektorlumo kiel 20-jarulo, kiam li nokaŭtis Max Dieckmann en la 30-a sekundo por la duonpeza ĉampiona titolo en la Luna parko de Berlino. Unu jaron poste li jam iĝis Eŭropa Ĉampiono: li venkis en 11 raŭndoj kontraŭ la belga Fernand DELARGE. januare de 1928 li venkis dum 2,5 minutoj kontraŭ la itala Bonaglia-on kaj tiel defendis la ĉampionan titolon.
Le Parcq
Le Parcq estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Marigvano
La Marigvano (Amblyrhynchus cristatus) estas igvano loĝanta nur sur Galapagoj kiu havas kapablon, unika inter modernaj lacertoj, loĝi kaj manĝi en la maro, kio faras ĝin marreptilio. La Marigvano povas plonĝi ĉirkaŭ 10 m en akvon. Ĝi etendiĝis al ĉiuj insuloj en la arkipelago, kaj estas foje nomata Galapaga marigvano. Ĝi loĝas precipe sur la rokaj galapagaj marbordoj, sed povas esti vidata ankaŭ ĉe marĉoj kaj strandoj el mangrovoj.
Le Parcq
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Parquois.
Max Schmeling
Ekde 1930 li boksis en la peza kategorio kaj la 12-an de junio en 1930 venkis kontraŭ la litvandevenan usonan Jack Sharkey en New York. En 1931, en Clevelandben li nokaŭtis William Stribbling, kiun neniu nokaŭtis dum 300 ludoj. Tiam li estis unuafoje sur la pinto.
Marigvano
Subspecioj
Listataj laŭ alfabeta ordo.
Max Schmeling
En 1932 Sharkey venkis lin inter disputitaj cirkonstancoj kaj deprenis la monĉampionan titolon. Unu jaron poste nokaŭtis lin Max BAER.
Li plej granda venko okazis en la Nov-Jorka Yankee-stadiono, la 19-an de junio en 1936, kie estis nur 40.000 scivolemaj spektantoj pri la ludo kontraŭ la nova mirakla usona boksisto Joe Louis. La fakspertuloj inaŭguris nur 2 raŭndojn por la kompatita, 30-jarula germano; oni pensis lin trejnpartnero. Louis surplankiĝis en la 4-a raŭndo, sed li povis daŭri; en la 12-a raŭndo - post grandega bato - li jam ne kapablis ekstari. Post la ludo, li ne entreprenis por ludo pri la mondĉampiona titolo kontraŭ James BRADDOCK.
Li ludis kontraŭ Joe Louis skandalan matĉon la 22-an de junio en 1938, en Nov-Jorko. La usonanoj rigardis la sporteventon batalo kontraŭ la nazia Germanio. Oni diris Schmeling-on naziamika, sed li fakte ne estis tia. Lin akompanis al la boksareno de la Yankee-stadiono 25 policistoj, kiuj ne povis lin defendi: la ekscititaj spektantoj prikraĉis, malgloris lin, ĵetis bananojn. En la stadiono furiozis 70.000 homoj; Louis volis boksi konvene al ili kaj tiel elektis eĉ fimetodojn: li celis la renon de la kontraŭulo, kiu pro la doloro ne kapablis defendi sin. Pro la rapidaj bategoj, la trejnisto Max MACHON enĵetis la tukon. La juĝisto DONOVAN neglektis la intencon kaj montris plu-on, pro kio la trejnisto saltis en la boksarenon por eviti la totalan neniigon. Schmeling kuŝis dum 8 tagoj post la matĉo en Nov-Jorka hospitalo, sed feliĉe li saniĝis sen restanta damaĝo.
Li la pinton denove neniam atingis.
Oni en 1940 soldatigis lin en la Wehrmacht-on, kie li estis tre poulara inter la soldatoj. Li tiam savis kelkajn homojn de la koncentrejoj per siaj bonaj kontaktoj.
"pos mia ludo kontraŭ Joe Louis, la Tria Imperio menciis min heroo, ia vera arjo. La nazioj provis eluzi mian nomon por ilia propagando, sed fakte mi uzis ilin por helpi aliajn." - rememoris la militajn jarojn Schmeling.
Li estas la unua sportisto post la dua mondmilito, kiu ricevis permeson por boksi en la usona okupita zono. Li konkursis ankoraŭ 43-jarule, sed ofte li tiel malkonstruis sian monumenton: "Necesis la mono" - pravigis la pli poste la "pluhorojn".
La sporta mondo neniam forgesis lin:
Li vivis kun sia aktorina edzino Anny Ondráková - ĝis ties morto en 1987 - dum 54 jaroj - en feliĉa geedzeco. Ili ne havis gefilojn.
"Max Schmeling estis ekzemplo por generacioj, ni neniam forgesos lin" - meritigis lin Gerhard Schröder germana kanceliero.
Algoritmo de Nagle
La algoritmo de Nagle estas algoritmo aplikata en la interreta komunikado per la protokolo TCP. Ĝi nomiĝas laŭ inĝeniero John Nagle kiu inventis ĝin; ĝi estis publikigita en 1984 en la dokumento IETF RFC 896.
La interreta protokolo sendas informojn en pakaĵoj. La algoritmo de Nagle kunigas malgrandajn pakaĵojn al pli grandaj kaj tiel povas pliefikigi la komunikadon. Tio utilas ekzemple kiam uzanto interaktive tajpas al fora komputilo, kreante apartan pakaĵon por ĉiu tajpita signo. Ĉar ĉiu pakaĵo enhavas administrajn informojn (adresoj ktp) de 40 bajtoj (por TCP/IPv4), la "utila parto" tiuokaze estas tre malgranda kompare al la tutaĵo. Aliflanke estas situacioj kiam necesas sendi la kolektitan pakaĵon, alie la uzanto ne ricevus respondon. Tiun decidon faras la algoritmo de Nagle.
Por la transsendo de grandaj pakaĵoj la algoritmo povas havi malavantaĝon kiu tamen estas malgranda.
Grimmelshausen
Grimmelshausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hildburghausen de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Feldstein. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Gemert-Bakel
Gemert-Bakel estas urbo kaj municipo en la provinco Norda Brabanto en Nederlando.
Bremer Beiträge
Bremer BEITRÄGE (tradukite: Kontribuoj bremenaj) estis mallonga titolo de semajngazeto "Neue Beyträge zum Vergnügen des Verstandes und Witzes". Ĝi aperis de 1744-59 dum la epoko de klerismo.
Historio
Fondis la gazeton la verkisto Karl Christian Gärtner en 1744 en Bremeno. Ĝi eldonitis ĉe la eldonejo Nathanael Saurmann kaj estis informilo de la Saksia poeta skolo. Kune kun Gärnter laboris por ĝi Johann Andreas Cramer, Johann Arnold Ebert, Gottlieb Wilhelm Rabener, Johann Adolf Schlegel kaj Konrad Arnold Schmid ekde la komenco.
Poste liveris kontribuojn ankaŭ Christian Fürchtegott Gellert, Nikolaus Dietrich Giseke, Friedrich Gottlieb Klopstock, Christlob Mylius kaj Justus Friedrich Wilhelm Zachariae, Klopstock publikigis tie ĉi la unuajn kantojn de sia verko Messias.
Eldono
Neue Beyträge zum Vergnügen des Verstandes und Witzes, Olms, Hildesheim 1978 (reprintaĵo).
Allenton
Allenton estas suburbo de la urbego Derby en la angla regiono East Midlands, kaj antaŭe estis parto de la provinco Derbyshire. La suburbo situas proksimume 5 kilometrojn sude de la urbocentro.
La ĉeurbo havas plurajn internaciajn restoraciojn kaj rapidmanĝejojn. Estas lernejoj, kuracistaj kaj dentokuracistaj praktikejoj, signifa vendeja centro, kosmetikejoj, frizejoj kaj pliaj servejoj. La malnova kanalo de Derby delonge transformiĝis al bicikla trako, kiu ebligas komfortan bicikladon de Allenton al la urbocentro de Derby kaj estas parto de la nacia bicikla reto de Britio. En Allenton vivas granda nombro de dungitoj de la aviadilmotora industrio, ĉar la aviadilmotora branĉo de la kompanio Rolls-Royce tre proksime havas sian ĉefan konstruejon.
Lochwiller
(jen france, origine germane kaj alemane Lochweiler, prononco  - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Nessun dorma
Nessun dorma (itala por neniu dormu) estas ario el opero de Puccini, la Turandot (1926).
Nessun Dorma aperis en multaj filmoj kiel La bato, Hannibal, American Princess, The Killing Fields, Yes, Giorgio, Kick it like Beckham, La maro en mi kaj mallonge en Man on Fire kaj aliaj.
La sceno
En la opero la arion kantas la "nekonata princo" (itale: principe ignoto), kiu atendas la tagiĝon por konkeri la amon de la "glacia princidino" Turandot.
Celenza Valfortore
Celenza Valfortore estas komunumo de Italio.