cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(7882) 1993 FL6
(7882) 1993 FL6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la UESAC, aŭ Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, (angla por "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj") elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Mosonszentmiklós
Mosonszentmiklós (moŝonsentmikloŝ) estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Mosonmagyaróvár. El la loknomo oni rekonas Sankta Nikolao.
Situo
Mosonszentmiklós situas sur ebenaĵo flankovoje inter Győr, Csorna kaj Mosonmagyaróvár. La aŭtoŝoseo M1 kaj fervojo inter Budapeŝto kaj Vieno estas ne tro for.
Famuloj
En Mosonszentmiklós naskiĝis monaĥo Damján György Vargha.
Batalo de Leipzig
La Batalo de Leipzig aŭ batalo de popoloj (germane Völkerschlacht bei Leipzig) daŭris de la 16a ĝis la 19a de oktobro 1813 kaj estis la decida batalo en la milito de liberiĝado de la eŭropaj popoloj aŭ de la Napoleonaj Militoj. Batalis la trupoj de la aliancitoj Aŭstrio, Prusio, Rusia Imperio kaj Svedio kontraŭ la trupoj de la franca imperiestro Napoleono kaj ties aliancanoj.
Ĉar estis batalantaj ĉirkaŭ 600 000 soldatoj el pli ol 12 popoloj, tiu batalo estis ĝis la komenco de la 20-a jarcento la plej granda en la mondhistorio. En ĉi tiu plej grava batalo de la milito de liberiĝado kontraŭ la napoleona fremdestreco, la aliancitaj, laŭnombre pli fortaj armeoj de la aŭstroj, prusoj, rusoj kaj svedoj aldonis al Napoleono la decidan malvenkon, kiu devigis lin retiriĝi el Germanio kun la resta armeo kaj sen federitoj.
En la batalo estis ĉirkaŭ 90 000 de la 600 000 soldatoj partoprenintaj aŭ mortigitaj aŭ vunditaj – sub kiuj en ambaŭ flankoj estis multaj germanoj.
En la jaro 1913 – ekzakte cent jaroj poste – estis pretigita en Lepsiko la Monumento por la Batalo de Leipzig, kiu havas alton de 91 metroj. Tiu monumento estis konstruita ĉe tia loko, kie la plej akraj bataleroj okazis kaj la plej multaj soldatoj mortis.
Antaŭa historio
Post la katastrofa malvenko de Napoleono en la militiro al Rusio 1822, generalo Yorck, kiu komandis la prusan helpkorpuson, faris kun la Rusa generalo Diebitsch la 30-an de decembro 1812 la konvencion de Tauroggen. Per tiu konvencio la bataloj inter Prusio kaj Rusio ekĉesis. La aŭstra helpkorpuso sub generalo Schwarzenberg faris armisticon kun la rusoj la 30-an de januaro 1813, post Aŭstrio jam antaŭe estis deklarinta al Napoleono, ke ĝi neniukaze plialtigu la fortecon de la kontingento de trupoj por Francio. La 28-an de februaro, Rusio kaj Prusio subskribis kontrakton kaj deklaris militon al Francio la 16-an de marto. Jam la 24-an de februaro okazis tumultoj en Hamburgo kontraŭ la franca okupo; rusaj trupoj enmarŝis la 18-an de marto en Hamburgon, sed ili baldaŭ devis ree malokupi la urbon. La 19-an de marto la rusa caro kaj la prusa reĝo alvokis en proklamacio al la germana popolo kaj al ĉiuj princoj, ke ili aliĝu al la batalo kontraŭ Francio, kaj nuligu la Rejnan Federacion. Sole Meklenburgo sekvis al tiu alvoko, ĉiuj aliaj regantoj ankoraŭ timis Napoleonon. Aŭstrio sin tenis neŭtrale kaj klopodis esti peranto por paca solvo de la konflikto, sed klarigis, ke ĝi, se la intertraktoj fiaskus, enbatiligos militare. La 26-an de aprilo, Saksio subskribis traktaton por ligo kun Aŭstrio.
La 29-an kaj 30-an de aprilo transpasis la francaj trupoj la riveron Saale ĉe Merseburg kaj Weißenfels. Ili havis tiam pli ol 150 000 soldatoj. Kontraŭ ili nur staris je tia tempo 43 000 prusoj kaj 58 000 rusoj. Post la batalo ĉe Möckern la saksa reĝo ŝanĝis la flankojn kaj iĝis sia armeo disponebla por Napoleono. En la sekvaj bataloj ambaŭ flankoj havis gravajn perdojn. La 4-an de junio estis kontraktita armistico, rusaj kaj prusaj trupoj retiriĝis al Silezio. Aŭstrio faris la 24-an de junio ligon kun Rusio kaj Prusio, kiu sed nur tiam estu valida, kiam la intertraktoj kun Napoleono fiaskus. Por pluaj intertraktoj la Aŭstra kanceliero Metternich la 26-an de junio renkontiĝis kun Napoleono en Dresdeno, la armistico estis plilongigita ĝis la 10a de aŭgusto. La 10-an de aŭgusto Aŭstrio rompis la intertraktojn, ĉar oni ne povis interkonsentiĝi kaj ĉar Napoleono evidente nur volis gajni tempon. La 12-an de aŭgusto sekvis la deklaracio de milito de Aŭstrio al Francio. La armeo de la koalicio estis transpasinta la Odron kaj ree aliĝis al milito. Ambaŭ flankoj estis uzintaj la armisticon por rekruti soldatojn kaj fari plifortigadojn. Napoleono havis ĉi tie pli ol 442 000 soldatoj, de kiuj 40 000 soldatoj estis kavalerianoj. Kontraŭ li staris 184 000 rusoj, 160 000 prusoj, 127 000 aŭstroj, 23 000 svedoj, 6000 meklenburganoj, kaj pluaj 9000 soldatoj el la restaj germanaj ŝtatoj, ĉefe la "KGL”, angle King's German Legion aŭ germane Königlich Deutsche Legion, el la eksa elektoprinclando Hanovro, kiu estis en persona unio kun Britio. En la okazado de la milito sekvis pluaj plifortigoj. La hansana legio estis jam formiĝinta en majo.
Tri armeoj estis formitaj el la trupoj de la koalicio. La bohema armeo sub la aŭstra generalo Schwarzenberg konsistigis el 127 000 aŭstroj, al kiuj plie venis 82 000 rusoj kaj 45 prusoj. La silezia armeo sub la prusa generalo Blücher konsistis el 66 000 rusoj kaj 38 prusoj. La “norda armeo” sub la sveda kronprinco Bernadotte konsistis el 73 000 prusoj, 29 000 rusoj kaj 23 000 svedoj.
La malvenkoj de la francaj trupoj en aŭgusto kaj septembro igis Napoleonon retiriĝi el Dresdeno kaj unuigi sian armeon la 14-an de oktobro ĉirkaŭ Lepsiko, al kiu nun ankaŭ la armeoj de la aliancitoj koncentre sin almovadis.
Rajdistbatalo ĉe Liebertwolkwitz la 14-an de oktobro enkondukis la grandajn batalojn de la sekvantaj tagoj. La feliĉa rezultaĵo por la aliancitoj el la rajdistbatalo vidiĝis kiel bona signo. Napoleono serĉis batalon por decidi la militon. Li havis kun la gardistaroj kaj ok korpusoj 210 000 soldatoj, el kiuj 14 000 estis rajdistoj kaj 7000 pafilegoj, disponeblaj. Pro la mankaj informacioj li dubis, ke la tuta Bohema kaj la tuta Sileza armeo estu ĉeestantaj, ĉar li unue ankoraŭ ne kredis, ke Aŭstrio estu partoprenanta, kaj due ĉar li kredis, ke la Sileza armeo estu plue en la nordo.
Unua tago (16-a de oktobro)
La 15-an de oktobro enpoziciigis Napoleono kun 110 000 soldatoj la plej grandan parton de siaj trupoj sude de Lepsiko, de Connewitz kaj Markkleeberg ĉe la rivero Pleiße preter Wachau kaj Liebertwolkwitz ĝis Holzhausen. Generalo Henri-Gratien Bertrand staris ĉe Lindenau flankinte, al la ŝoseo okcidante, en la nordo de Lepsiko estis marŝalo Marmont kaj Michel Ney. La aliancitoj unue nur havis 200 000 soldatojn, ĉar la korpusoj de Colloredo-Mansfeld kaj Levin de Benningsen ankoraŭ estis en la anmarŝado kaj la kronprinco de Svedio la “nordan armeon” ankoraŭ retenis. La ĉefa amaso formis la Bohema armeo sub Karolo Schwarzenberg kun 130 000 soldatoj, kiuj antaŭeniris ĉi tien kaj akompanis la caron Aleksandron la 1-an de Rusio kaj reĝon Frederikon Vilhelmon la 3-an de Prusio.
La plano de Schwarzenberg estis, ke, dum Gyulai ekiris kun 20 000 soldatoj al Lindenau kaj Blüchner de Schkeuditz al Lepsiko, li mem antaŭenpenetru kun la ĉefa potenco al la marĉa malaltaĵo inter Elster kaj Pleiße al Connewitz, ĉirkaŭiri la dekstran alon de la Francoj kaj konkeri Lepsikon tra la plej mallonga vojo.
Post la protesto de caro Aleksandro pro la malfacila grundo, Schwarzenberg transdonis la plenumadon de sia plano al la 35 000 aŭstroj sub Merveldt kaj princo Friedrich la 4-a de Hesio-Homburg. La korpusoj de Johano de Klenau, Ludoviko Sayn-Wittgenstein kaj Friedrich de Kleist sub la ĉefkomando de Barclay de Tolly estu atakantaj la francojn en la fronto kaj puŝu ilin al Lepsiko. Tiel la bohema armeo estis dividita en tri, per riveroj kaj marĉoj disigitaj, batalkampoj.
Ankoraŭ antaŭ la mateniĝo de la 16a de oktobro la armeo de Barclay ekmovis kaj komencis ĉirkaŭ je la 9a pafi per pafilego. Mallonge poste la sturmkolonoj agis kontraŭ la franca okupo. Kleist forŝiris la urbon Markkleeberg el la manoj de Józef Antoni Poniatowski; kvarfoje li estis forpuŝita, kvarfoje li estis reokupinta ĝin kaj devis defendi ĝin kun klopodo. Ankaŭ Wachau, kie Napoleono mem estis komandinta, estis konkerita per Prusoj kaj Rusoj sub la princo Eugen de Virtembergo, sed ĝi ree devis esti forlasita pro la plej gravaj perdoj per la supera Franca artilerio. Ankaŭ ne sukcesis al Gortschakow kaj Klenau la konkerado de Liebertwolkwitz. Ili ankaŭ perdis la montopinton; la tuta linio de la aliancitoj estis per bataleroj tiel malfortigita, ke ĝi apenaŭ defendis sian okupon. Ankaŭ la operacioj de la aŭstroj ĉe Connewitz ne havis sukceson. Poste, posttagmeze, Schwarzenberg rapidiris kun sia korpuso Hesio-Homburg al Barclay por helpi al li.
Napoleono, kiu estis enkuraĝigita per la ĝistempa sinsekvo de la batalo, decidis nun transiri al la atakon mem. Je la 3a posttagmeze provis 8000 Francaj rajdistoj disrompi la centron de la aliancitoj ĉe Wachau. Ili aliris al la monteto, sur kiu la monarĥoj kaj Schwarzenberg estis. Sed la rajdistoj povis esti rebatitaj per la Rusa infanterio kaj per la rajdistaro aliancita, kiu alrapidiris por helpi. Dua atako de la Franca infanterio, de la Korpuso Lauriston, sur Güldengossa ankaŭ ne sukcesis. Ankaŭ Napoleono ne povis elsendi freŝajn trupojn en la ardon, kaj la nokto estis finiginta la batalerojn. La atako de la aliancitoj al la kontraŭa okupo estis, kun perdo de 20 000 soldatoj da mortintoj kaj vunditoj, malsukcesa.
La mallaŭta atako de Gyulay al Lindenau estis barita de Bertrand intertempe. Decidan gajnon sed havis la ago de la Sileza armeo. Sen atendi je la norda armeo, estis Blüchner laŭkomande, ke li kunagu la komunan atakon al Lepsiko, ekiranta. Ĉe Wiederitzsch kaj Möckern oni akre kontraŭstaris je li. Apud la unua vilaĝo staris Jan Henryk Dąbrowski kun malforta divizio, per kiu Alexandre Andrault de Langeron estis la tutan tagon firmtenita. Ĉe la lasta vilaĝo staris Marmont kun 17 000 soldatoj, kiu ĵus estis ricevinta la komandon, iri al Wachau por helpi tie, kaj tial jam estis abandoninta sian antaŭe havintan, pli bonan okupon plue nordan. Kiam li eksciis, ke la malamiko estis venonta, li decidis atendi ties atakon, kaj petis marŝalon Ney je sia subteno.
Generalo Yorck de la aliancitoj direktis la atakon de la korpuso, kiu havis ĉirkaŭan fortecon de 20 000 soldatoj, kontraŭ la per sia pozicio kiel natura fuorto efikinta vilaĝo Möckern, kiu post pliaj nesukcesaj atakoj kun perdo de 7000 soldatoj estis konkerita. Post la korpusoj de Marmont estis eliminata marŝalo Ney ankoraŭ en la vojo por helpi al Marmont, sin turnis, sed venis ankaŭ tro malfrue por la enbataligo ĉe Wachau.
Dua tago (17-a de oktobro)
La 17-an de oktobro, dimanĉo, estis precipe silenta. Estis paŭzo en batalo, nur en la nordo konkeris Blücher la lokojn Eutritzsch kaj Gohlis kaj antaŭenpenetris dense ĝis la limo de Lepsiko. La aliancitoj faris je la 2a horo en la vilaĝo Sestewitz militan koncilion; oni decidis, ataki la venontan matenon je la 7a.
Ĉar Napoleono estis batalakiranta nenian decidan venkon kaj ĉar li ne povis bari la aliancitojn, post la alveno de 100 000 soldatoj da plifortigo renovigi la atakon, dum li mem nur ankoraŭ atendis la korpuson Reynier de Düben, li estu malokupadita sian okupadon ĉe Lepsiko, kiu estis iĝanta netenebla, kaj aliloke rekomencinta la batalon. Pro politikaj respektemoj li ne faris tiun; li esperis, ke lia parenceco kun Francisko la 1-a, kiu estis lia bopatro, estus helpo. Per generalo Merveldt, kiu estis kaptita ĉe Connewitz, li lasis la 17-an de oktobro oferdoni armisticon al la monarĥoj sub kondiĉoj, kiuj estus aldonintaj al li pacon jam en aŭgusto. Sed nun la aliancitoj ne reagis je tiu armistico kaj ne almenaŭ donis al Napoleono respondon.
Tria tago (18-a de oktobro)
La 18-an de oktobro je la 2-a horo matene, Napoleono abandonis la malnovan, pro sia larĝeco ne pli longe defendeblan pozicion kaj iradis ĉirkaŭ unu horon da vojo ree pli proksime al Lepsiko. La dekstra flanko sub Poniatowski staris ĉe la Pleiße de Connewitz ĝis Dölitz, la centro formis ĉe Probstheida konveksan angulon, la maldekstra flanko etendiĝis ĝis la rivereto Parthe kaj estis fleksita al la enbuŝiĝo de la Parthe en la riveron Pleiße en la nordo de Lepsiko. La nova pozicio estis - kvar horojn kaj nur okupita per 150 000 soldatoj - almenaŭ sufiĉe forta por defendi la atakon de la aliancitoj, kiuj estis fortiĝintaj per 300 000 infanterianoj kaj per 1400 pafilegoj.
Tamen, ankaŭ la 18-an de oktobro la batalo estis akra kaj ne ĉie la aliancitoj estis venkintaj, ĉar Napoleono defendis sian pozicion de la tabakmuelejo ĉe Stötteritz pli forte kaj pli longe ol estis necesa por la nura defendo de la retiriĝo. La atakaj kolonoj de la aliancitoj moviĝis nur iom post iom, parte tre malfrue, por ke la atako ne povis okazi tuj kun ĉia potenco. Je la maldekstra flanko la aŭstroj sub Hesio-Homburg atakis la poziciojn de la francoj dekstre de la Pleiße en Dölitz kaj Lößnig, kiuj sed ne povis esti kaptitaj. Ankaŭ Probstheida estis defendita per la francoj sub la persona prezido de Napoleono kontraŭ la sturmprovo de la kolono de Barclay.
Sed la dekstra flanko de la bohema armeo sub Benningsen unue posttagmeze enbataligis. Li konkeris Zuckelhausen, Holzhausen kaj Paunsdorf, post kiu 3000 ĝis 4000 saksoj kaj 500 virtembergaj rajdistoj sub generalo de Normann transkuris al la alia batalinta flanko. Ĉe la sturmo de Paunsdorf jam kunagis Bülow kaj Wintzingerode de la norda armeo, kiuj malgraŭ la rifuzo de Bernadotte estis alvenintaj. Langeron kaj Sacken de la Sileza armeo konkeris Schönefeld kaj Gohlis, kaj kiam la nokto komencis, la Francoj en la oriento kaj nordo de Lepsiko estis reirintaj kvaronan horon plue al Lepsiko. Se Gyulay estus okupinta kun sufiĉe da trupoj la pasejon de Lindenau, tiam estus la ringo ĉirkaŭ Napoleono fermita kaj la retiriĝo estus ne ebla por li. Dume Schwarzenberg havis pripensojn, devigi la ankoraŭ timitan kontraŭulon al batalo de senespereco, kaj Gyulay ricevis la komandon, nur rigardadi la malamikon kaj eviti la atakon ĉe Pegau. Tio okazis, kaj tiel Bertrand povis iri la straton al Weißenfels senprobleme, kien ekde tagmezo ĉe la trajno la veturiloj kun vunditoj kaj la artileriaro sekvis al li. En la nokto ekis la elmarŝo de la armeo mem, la gardistaroj, la rajdistaro, la korpuso Claude Victor-Perrin kaj Charles Pierre François Augereau, dum Jacques MacDonald, Ney kaj Alexandre-Jacques-Bernard Law de Lauriston estu defendintaj la urbon kaj sekurigintaj la retiriĝon; ĉiuj lokoj ekster Lepsiko estis malokupitaj.
Retiriĝo de la francoj
Napoleono estis, malvenkon evidente ne enkalkulinte, farinta nur almenaŭ sufiĉajn preparojn por retiriĝo. Tial li procedis nur iom post iom, ankaŭ ĉar nur unu strato estis preta por iri sur ĝi al Weißenfels. Dume estis malakceptita la propono de caro Aleksandro, transpasi la riveron Pleiße kun unu parto de la armeoj kaj bloki tiun straton. Ankaŭ ne akceptita estis la propono de Blüchner, persekuti la malamikon kun rajdistaro da 20 000 soldatoj. Oni prepariĝis por nova batalo la 19an de oktobro. Post la matena nebulo dissolviĝis kaj la Franca retiriĝo montriĝis, oni komencis kun la sturmo de Lepsiko. La Franca armeo retiris trorapidinte al la Ranstädt-pordego, unu el la Lepsikaj urbpordegoj, kaj Napoleono mem nur kun klopodego povis atingi la straton Ranstädter Steinweg. Dume la Rusa truparo sub la komando de Langero kaj Sacken estis konkerinta la antaŭurbon Hallesche Vorstadt, Bülow estis konkerinta la antaŭurbon Grimmaische Vorstadt; ĉi tie la kenigsberga landdefenda bataliono sub majoro Friccius unue povis eniri en la urbon; alia Lepsika pordego, la Peterstor en la Sudo estis kaptita per Bennigsen. Poste la Elster-ponto antaŭ la Ranstädt-portego, sur kiu la retiriĝo okazis, estis eksplodigita, la defendantoj ne plu povis koordini. Multoj mortis fuĝinte, ankaŭ marŝalo Poniatowski; alioj devis kapitulaci kaj iĝis mitilaj kaptitoj.
Sekvoj
Post la retiriĝo de la Franca armeo, baldaŭ ankaŭ venis la caro de Rusio, la reĝo de Prusio kaj la kronprinco de Svedio al la urbo. La ĝenerala jubilado forgesigis por iom da tempo la suferon, kiu estis kaŭzita per la granda nombro da vunditoj kaj malsanoj en la urbo. La tritaga batalo estis finiĝinta kun akrega perdo je ambaŭ flankoj: La Prusoj havis 16 000 soldatoj kaj 600 oficiroj vunditaj aŭ mortintaj, la imperia Rusa armeo 21 000 soldatoj kaj 860 oficiroj, la aŭstroj 14 000 soldatoj kaj 400 oficiroj. Je la franca flanko estis mortintaj aŭ vunditaj 38 000 soldatoj kaj 15 000 Francoj estis kaptitaj. Ili perdis 300 pafilegojn kaj forlasis 23 000 soldatojn vunditajn en lazaretoj. Multaj da la vunditaj soldatoj de ambaŭ flankoj mortis en la sekvaj tagoj pro siaj vundoj, mankaj kuracistaj terapioj kaj pro la nesufiĉaj higienaj operacioj. Post la batalo furiozis tifo-epidemio en Lepsiko, pro kiu multaj vunditoj kaj Lepsikaj loĝantoj mortis.
Per la batalo estis la ambicioj de Napoleono havi potencon en germanaj regionoj fiaskinta finfine. Nur 100 000 soldatoj retiriĝis kun li el Germanio. Pluaj 80 000 Francoj estis kiel fortoj de garnizono kaptitaj en citadeloj kaj tial ankaŭ perditaj. La reĝlandoj Bavario kaj Saksio estis ŝanĝintaj la flankojn je la lasta minuto kaj tiel ankaŭ estis kiel aliancitoj de Napoleono perditaj. Ankaŭ Svisio permesis al la aliancitaj armeoj liberan pasaĝon. En tia momento, kiam la Franca Imperio statis en senordo, princo Metternich oferdonis al Napoleono pactraktaton sub malakraj cirkonstancoj, kiu ne estus forminta la teritorion Francan. Sed Napoleono ne akceptis la traktaton ne forkonsentinte la cirkonstancojn. Je la komenco de la jaro 1814 ekis la aliancita ofensivo al Francio, kiu finfine estu finiginta la regadon de Napoleono.
Germana memoro al la batalo
Je la unua datreveno de la batalo okazis malcentraj festoj ĉe multaj lokoj en Germanio. Ernst Moritz Arndt estis tial kunrespondeca por tiaj festoj, ĉar li en sia verko publikigita septembre 1814 Ein Wort über die Feier der Leipziger Schlacht (eo. Unu vorto pri la festo de la Lepsika batalo) postulis teutsche Nationalfeste (eo. Germanajn Naciajn Festojn).
La festoj mem montriĝis je multaj lokoj kiel miksado el tradicia nacia festo, eklezia festo kaj adopto de nacia festtago en Francio kaj Usono: Procesioj, publikaj paroladoj, ofte kun patriotaj enhavoj, pafoj de saluto, tendofajro, la sekvan tagon diservo kaj vespere balo aŭ dancfesto. La festoj estis teme ofte rilatita al la naturo kaj historio de Germanio, havis religiajn etosojn kaj estis direktitaj per fortaj kontraŭ-francaj sentoj. La Vartburga festo 1817 estis nur unu varianto de tiuj festoj.
En la Germanaj ŝtatoj la 18-a de oktobro estis festita por longa tempo kiel komenco de renaskiĝo. Multaj memorŝtonoj signifas la plej pensindajn lokojn de la batalo, tiel la gisfera Spitzsäule (ekde 1847) sur la holmo de monarĥo, la monumento de Schwarzenberg (kubo el ŝtono ne malproksime de Meusdorf), la Napoleona ŝtono ne malproksima de Thon-monto, la tiel nomataj Apel-ŝtonoj kaj pluaj en la urbo konstruitaj monumentoj precipe memorante je la aliancitaj trupoj.
Kultura Centro Gabriela Mistral
-33.43908°N, -70.63973°W La Kultura Centro Gabriela Mistral (Centro Gabriela Mistral aŭ mallonge GAM) estas komplekso lokita en Santiago de Ĉilio konsistanta el du konstruaĵoj —pli ol — kun «dek ĉambroj por spektakloj, eseoj, ekspozicio kaj seminarioj; biblioteko kaj studio de registrado; kaj ankaŭ kunvenejoj kaj studio, kaf-trinkejo, restoracio kaj grandaj subĉielaj kortoj»; tiuj spacoj «estas haveblaj por spektakloj, kulturaj aŭ akademiaj kunvenoj, publika uzo kaj privataj aŭ kompaniaj agadoj. Ĉiuj tiuj disponas pri senpaga WiFi». Ĝi estis inaŭgurita kiel tia en 2010.
Historio
Ĝi formis iam aron kun la 23-etaĝa turo —la Konstruaĵo Diego Portales—, kie en la unuaj tempoj de la militreĝimo estrita de Generalo Augusto Pinochet funkciis la Plenuma Povo, poste la Leĝdona Povo kaj fine la Ministerio pri Defendo. GAM okupis tion, kio estis la Kongresejo, dum la turo —Strato Villavicencio 364— restis en la manoj de la Ministerio pri Defendo ĝis la jaro 2016 inkluzive; en januaro 2017, Defendo transdonis la konstruaĵon al Naciaj Bienoj kaj la ministro de industrio, Nivia Palma, anoncis ke ĝi fariĝos spaco malfermita al kulturaj kaj sociaj organizaĵoj.
Ekkonstruita en decembro 1971, ĝi estis inaŭgurita la kiel sidejo de la tria Konferenco de la Unuiĝintaj Nacioj pri Komerco kaj Disvolvado (UNCTAD). Post tio, ĝi estis transdonita al la Ministerio pri Edukado, kiu alinomis ĝin "Centro Cultural Metropolitano Gabriela Mistral"; post la Puĉo de Pinochet la, ĝi estis adaptita kiel sidejo de la diktatoreco tial ke la palaco de "La Moneda" estis serioze damaĝita pro la atakoj de aviadiloj kaj tankoj.
GAM situas sur Avenuo del Libertador Bernardo O'Higgins, 227, apud la stacio Universidad Católica de la Metroo de Santiago
23059 Paulpaino
23059 Paulpaino estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Paul Paino, mentoro de unu finalist(in)o de la scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo Intel Science Talent Search de 2005. Li instruas ĉe la Wheatley School en Old Westbury (Nov-Jorkio).
Lagoa dos Patos
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Pirapora. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Rafinejo
Rafinejo estas industria kemia entrepreno, kiu per purigo kaj transformigo el natura materialo produktas home pli bone utiligeblan prilaboritan produkton.
La du plej konataj ekzemploj de rafinejoj estas:
Ordinara enotero
Ordinara enotero, dujara enotero aǔ latine Oenothera biennis, estas plantspecio de la genro Enotero (Oenothera) en la familio Onagracoj (Onagraceae). Ĝi estas en Mezeǔropo neofito, ĉar ĝi estis enkondukita ĉ. 1620 kiel ornamplanto el Nordameriko.
Ekstera aspekto kaj folio
Ordinara enotero estas dujara herba planto, kiu estas 0,8 ĝis 1,8, en ideala kreskejo ĝis 2 m alta. Ĝi formas en la unua jaro sur la grundo folirozeton kun karneca aksradiko. En la dua jaro el ĝi kreskas verda kaj malsupre ruĝeca, senmakula tigo ; ĝi estas simpla aǔ malofte disbranĉa kaj dense ĝis maldense harhava.
La baze kaj ĉe la tigo alterne starantaj aǔ sidantaj folioj estas hel- aǔ mezhel-verdaj. La foliplatoj de la bazaj folioj longas 10 ĝis 30 cm kaj larĝas 2 ĝis 5 cm. La foliplatoj de la tigaj folioj havas longecon de 5 ĝis 22 cm kaj larĝecon de 1,5 ĝis 5 (1 ĝis 6) cm. La formo estas mallarĝe inverse lanceta ĝis elipsa kun pinta folibazo kaj pinta supra fino. La rando de la tigaj folioj estas dentohava ĝis glata, kaj ofte loba proksime al la bazo. Ekzistas ruĝa meza vejno kaj ne bone videblaj flankaj vejnoj.
Floraro kaj floroj
En nedisbranĉa, dense spika floraro ĉe rekta glande harhava florarakso staras kune multaj floroj. En ĉiu akselo de brakteo sidas floro. .
La duseksa floro estas radisimetria kaj kvaropa kun duobla involukro. La hipantio estas malofte 2, ofte ĝis 2,5 ĝis 4 cm longa. Sur ĝi staras sepaloj kaj petaloj. La kvar verdaj ĝis flavaj, malofte pli aǔ malpli ruĝaj sepaloj estas 1,2 ĝis 2,2, malofte ĝis 2,8 cm longaj kaj la malsupren turnitaj kalikopintoj estas 1,5 ĝis 3 mm longaj. La petaloj estas intense flavaj kaj fariĝas dum velkado oranĝkoloraj. Ekzistas du cirkloj kun po kvar stamenoj. La anteroj longas 3 ĝis 6 (ĝis 9) mm. Malsupre en la malvasta florkaliko troviĝas la kvarfaka, harhava ovario. La plurajn centimetrojn longa pistilo finiĝas per kvar stigmoj.
Frukto kaj semo
La junan frukton kovras triĥomoj kaj pintaj haroj. La sidanta kapsulfrukto havas longecon de 2 ĝis 4 cm kaj diametron de 4 ĝis 6 mm kaj estas preskaǔ rekta. .
Kromosomnombro
La kromosoma baznombro estas n = 7; ekzistas diploidio, do 2n = 14.
Ekologio
Ordinara enotero estas hemikriptofito. Ĝi havas radikojn ĝis profundeco de 160 cm.
Disvastigo de la semoj
Ĉar ĉiu ĉefa kaj flanka ŝoso havas ĝis 120 florojn, ordinara enotero tre forte disvastiĝas.
En Ĉinio la fruktoj maturiĝas inter julio kaj novembro. Ĉiu semkapsulo havas ĝis 200 semojn. La disvastigostrategio estas la t.n. semaĥorio, la disigado per vento aǔ la movado de plantoj per bestoj. La nur unu milonon de gramo pezaj semoj elfalas el la kapsuloj kaj estas forblovataj de vento (tiel nomata meteoroĥorio).
Disvastiĝo
La origina hejmregiono de ordinara enotero estas orienta kaj meza Nordameriko.
Ĝi enkondukiĝis al Eŭropo kaj aliaj moderklimataj regionoj de la mondo simile kiel aliaj enoteroj en la 17a jarcento kiel ornamplanto (t.n. eteloĥorio). En Eǔropo ĝi estas hemeroĥoriaj neofitoj. Kiel nura ornamplanto ĝi jam havis grandan disvastiĝon. Post la malkovro, ke la radikoj kaj la folioj estas manĝeblaj, ĝi estas ofte kultivata kiel legomo. Kiel ĝardenfuĝinto la planto disvastiĝas rapide. Jam en 1766 ĝi estis rigardata en Brandenburgio kiel trudherbo. .
Por bone kreski ordinara enotero bezonas sekan ne tro nutraĵriĉan, sed kalkhavan grundon. Enotero kreskas bone, se ĝi havas altan temperaturon kaj sunon.
Nomo kaj sistematiko
Carl von Linné publikigis en 1753 la hodiaǔ akceptitan botanikan genronomon Oenothera, kiu venis de la grekaj vortoj oinos οῖνος por „vino“ kaj thēr ϑήρ por „besto“. Antaǔe antikvaj kaj mezepokaj aǔtoroj kiel Plinio la Maljuna kaj Paracelso uzis la saman nomon por epilobio (Epilobium), kiu apartenas al la sama plantfamilio Onagracoj (Onagraceae). Ili opiniis, ke plantpartoj de tiu planto kune kun vino igas la homon bonhumura kaj la sovaĝaj bestoj pli mildaj. La specia epiteto biennis signifas  dujara.
La unua priskribo de Oenothera biennis okazis en 1753 fare de Carl von Linné en Species Plantarum, 1, p. 346. Sinonimo por Oenothera biennis L. estas: Oenothera muricata L., Oenothera suaveolens DESF., Onagra biennis (L.) SCOP., Onagra muricata (L.) MOENCH
Uzado kiel nutraĵo
La folioj kaj radikoj de la planto estis uzataj de diversaj popoloj de la amerikaj praloĝantoj.
Krom la betforma aksradiko manĝeblas ankaŭ la folioj, floroj kaj semoj. La radikojn oni kuiru kiel skorzoneron aǔ pastinakon en buljono; oni povas ankaŭ tranĉi la radikojn kaj spici ilin per vinagro kaj oleo. La radikoj estas rikoltataj de aǔtuno ĝis printempo de la unua jaro (rozeta stadio).
Uzado kiel kuracplanto
Jam la nordamerikaj indiĝenoj uzis la semojn de ordinara enotero kiel kuracplanto n.
Malý Bor
Malý Bor (Klein Bor, en la jaroj 1939-1945 Kleinheid) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Labruguière (stacidomo)
Labruguière estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Labruguière, en departemento Tarn, regiono.
Malý Bor
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1243. Dum husanaj militoj estis ĉe ĉi tiea preĝejo de sankta Maria Magdalena la 12-an de oktobro 1420 okazinta batalo ĉe Panský Bor (alie ankaŭ nomata batalo ĉe Horažďovice). La husanoj sub Jan Žižka z Trocnova sukcese defendis sin al soldataroj de sud-okcidentbohemia nobelaro kaj ĝiaj eksterlandaj aliancanoj; ambaŭ flankoj dum tio suferis grandajn perdojn.
Ordinara enotero
Uzado kiel kuracplanto
En naturkuracado hodiaǔ estas uzata la oleo de enotero. Tiu el la semoj akirita oleo estas uzata por kuraci aǔ mildigi neǔriton. Oni uzas ĝin kontraǔ astmo, fojnokataro, alta sangopremo kaj kolesterolo, kapdoloro kaj reǔmatismo. La oleo de enotero estas uzata ankaŭ ĉe menstruaj problemoj kaj tro alta nivelo de glukozo en la sango; ĝi bone stimulas la korpon, agas kiel antidoto, reguligas metabolon, malgrandigas la riskon je trombozo, helpas en la unua stadio de multloka sklerozo. Haǔtaj problemoj mildiĝas per enotera oleo.
Labruguière (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Castres - Bédarieux (737000).
Ordinara enotero
Uzado en kosmetiko
La oleo de enotero estas uzata ankaŭ en kosmetikaĵoj por sentivaj haǔtoj.
Daniel Radcliffe
Daniel Jacob RADCLIFFE (naskiĝis la 23-an de julio, 1989 en Londono) estas brita aktoro.
Sian unuan rolon li ricevis en la aĝo de dek jaroj: En la televidproduktaĵo David Copperfield li prezentis la junan David Copperfield. Du jarojn poste li unuafoje aperis sur kino-ekrano (The Tailor of Panama).
Plej grandan famon li tamen gajnis en la rolo de Harry Potter.
Colonno
Colonno estas komunumo de Italio, ĉe la bordo de la lago de Como. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo ĉefanĝelo Miĥaelo.
Najbaras la komunumoj Argegno, Laino, Lezzeno, Ossuccio, Pigra, Ponna kaj Sala Comacina.
Jágónak
Jágónak [jAgOnak], germane Jagenak estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Dombóvár. La loknomo ne havas sencon en la hungara.
Situo
La vilaĝo situas en montetaro sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Dombóvár troviĝas 11, Kaposvár 28, Pécs 38, Szekszárd 67, Budapeŝto 180 km.
Historio
Post la turkoj germanoj fondis la vilaĝon. Iliaj posteuloj estis deportitaj post la 2-a mondmilito.
En Jágónak migra poŝto kaj migra biblioteko servas, la lernejo kaj infanĝardeno funkcias en Kaposszekcső.
Bramano
Bramano (ब्राह्मण) estas membro de tradicia pastra varno de malnovhinda socio, kiuj specialiĝas pri la konservado de sanktaj instruoj tra generacioj. La hinda socio dividis sin en varnojn (laŭvorte, kolorojn de la vivo) kaj apud la bramanoj apartenas al tiu dividado de la bazaj manieroj (koloroj) de la vivo kŝatrijo - membro de tradicia klaso de militistoj, vajŝjo - membro de tradicia klaso de komercistoj kaj metiistoj kaj ŝudro - membro de tradicia klaso de laboristoj kaj servistoj. Teorie, bramanoj estis la plej alta rango el la kvar sociaj klasoj.
Laŭ la hinda tradicio, la dio Brahmao estigis tiun ĉi aranĝon de la socio. Ĉiun varnon li kreis el alia parto de sia korpo; el lia buŝo estiĝis kasto de bramanoj studantaj sanktajn tekstojn, el liaj brakoj naskiĝis kŝatrijoj, el la femuro vajŝjoj kaj el liaj plandoj estiĝis ŝudroj. La hindoj, kiuj apartenis al neniu el la varnoj, estis konsiderataj kiel nepuraj kaj oni diris al ili netuŝeblaj parjoj.
Varno en Barato jam ekde la jaro 1947 oficiale ne validas. sed malgraŭ tio en certaj regionoj de Barato en ties nepura aspekto plu daŭras.
Okupiĝo
La tradicia okupiĝo de bramanoj estis esti pastroj ĉe hinduismaj temploj aŭ socioreligiaj ceremonioj kaj ritoj, kiel geedziĝoj; sed barataj tekstoj indikas, ke bramanoj ankaŭ povis esti agrikulturistoj, militistoj, komercistoj, kaj havis plurajn aliajn okupiĝojn.
Ferenc Pfaff
Ferenc Pfaff, laŭ hungarlingve kutima nomordo Pfaff Ferenc estis hungara arkitekto, profesoro. Ferenc Pfaff naskiĝis la  1851 en Mohács. Li mortis la 1913 en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Pfaff akiris diplomon en Teknikuniversitato József en 1880, li lernis ĉefe de Imre Steindl. Komence li faris planojn pri kirkoj kaj aliaj konstruaĵoj. En 1887 li eklaboris en Hungaraj Ŝtatfervojoj, post jaroj li estis ĉefarkitekto de Hungaraj Ŝtatfervojoj. Li instruis ankaŭ en la menciita universitato. Baldaŭe li laboris en ministerio pri komerco.
Baria salikato
Baria salikato aŭ baria 2-hidrokso-benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la salikata acido kaj baria hidroksido. Baria salikato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Baria salikato prezentas salikatan grupon ligitan al baria grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 6 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Chézard-Saint-Martin
Chézard-Saint-Martin estis ĝis la 31-a de decembro komunumo en la distrikto Val-de-Ruz en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Boudevilliers, Cernier, Chézard-Saint-Martin, Coffrane, Dombresson, Engollon, Fenin-Vilars-Saules, Fontainemelon, Fontaines, Le Pâquier, Les Geneveys-sur-Coffrane, Les Hauts-Geneveys, Montmollin, Savagnier, kaj Villiers estis kunigitaj al la nova komunumo Val-de-Ruz. Chézard-Saint-Martin havis 1795 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Chézard-Saint-Martin situas en la Neŭŝatela Ĵuraso 8 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo sur alteco de 764 m s.m. ĉe la suda deklvio de la kresto de Mont d'Amin. En sudoriento la limon de la komunumo formas la rivero Seyon. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Grand Chézard sur alteco de 771 m s.m., Petit Chézard sur alteco de 764 m s.m. kaj Saint-Martin sur alteco de 746 m s.m., kaj diversaj izolitaj bienoj.
Kosma idiomo
Kosma Idiomo (Kosmal Idioma aŭ Orba) estas miksa (parte apriora, parte aposteriora) internacia planlingvo. Ĝi estas unu inter la kosmaj planlingvoj kreita en 1893 de la kataluno José Guardiola, kromnomo de Josep Guardiola i Grau, en Parizo.
Chézard-Saint-Martin
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,05 km², de kiuj 38,1% estas kovritaj de arbaro, 56,4% servas por agrikulturo kaj 5,3% por setlado.
Kosma idiomo
Nombroj (1-10): u, du, tre, kat, hin, sei, set, ot, nou, sen;
Chézard-Saint-Martin
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chézard-Saint-Martin limas en nordo al Renan (BE), en nordoriento al Sonvilier (BE), en oriento al Dombresson, en sudoriento al Savagnier, en sudo al Engollon, kaj en okcidento al Cernier.
Kosma idiomo
Laŭ la aŭtoro, lia projekto estas propono de internacia lingvo por vojaĝistoj, ĉefe maristoj, bazita sur latinidaj lingvoj, sed oni kritikis ĝin kiel tro fantazia.
Chézard-Saint-Martin
Trafiko
La komunumo situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Chézard-Saint-Martin pasas la vojo n-ro 2372 de Boudevilliers al Villiers tra la Valo de Ruz kaj ekzistas vojo konekta tra Cernier al Fontainemellon, kie troviĝas alveturejo al la svisa aŭtovojo n-ro 20 en distanco de proksimume 4 kilometroj okcidente de la vilaĝocentro de Cernier. Per la buslinioj de Villiers al Neŭŝatelo kaj linio al Les Hauts-Geneveys la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Saint-Martin datiĝas el la jaro 998 kiel Sancto Martino, de Petit Chézard el la jaro 1143 kiel Esser kaj de Grand Chézard el la jaro 1285 kiel Chesas. jam en la 14-a jarcento la tri vilaĝoj kunlaboris por la konservado, de vojoj, putoj, arbaroj, paŝtejoj, kaj bakfornoj. Dum mezepoko Chézard-Saint-Martin apartenis al la Senjorujo kaj poste al la Majorujo Valangin. Kun efiko de la 1-a de januaro 2013 Chézard-Saint-Martin kun 14 aliaj komunumoj de la distrikto kuniĝos al la nova komunumo Val-de-Ruz.
Krivoklát
Krivoklát (hungare Széppatak [sEpatak]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Krivoklát situas en valo de rojo laŭ la ĉeĥa landlimo, fine de longa sakovojo. Ilava troviĝas je 8 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1439 en formo "Kriwokla". En 1784 loĝis tie 293 vilaĝanoj (50 familioj) en 41 domoj, en 1828 366 vilaĝanoj en 47 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Krivoklát, poste ĝi ricevis tre belsonan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Széppatak 340 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Krivoklát 302 homoj, (299 slovakoj).
NGC 2806
NGC 2806 estas stelo en konstelacio Kankro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cendejas de Enmedio
Cendejas de Enmedio estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo. La submunicipo Cendejas del Padrastro apartenas al la municipo Cendejas de Enmedio.
Schmitten GR
Schmitten (en la romanĉa lingvo Ferrera) estas komunumo de la komunumaro Belfort kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 261 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Cendejas de Enmedio
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 75 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,93 loĝ/km².
Schmitten GR
Geografio
Schmitten situas ĉe la norda flanko de la Albulovalo ĉe la suda bordo de la rivero Landwasser. La vilaĝo mem situas sur suna teraso alte super la valofundo sur alteco de 1301 m s.m.
Cendejas de Enmedio
Situo
Cendejas de Enmedio situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 915 m super marnivelo; je 58 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 19,09 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°59′00″N 2°52′17″Ok.
Schmitten GR
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schmitten limas en nordo al Arosa, en oriento al Davos (frakcio Wiesen), en sudo al Filisur, kaj en okcidento al Alvaneu.
Cendejas de Enmedio
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 470 loĝantoj en 1930 al 75, tio estis oni perdis preskaŭ 400 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Cendejas de Enmedio, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Cendejas de Enmedio kie oni falis al la nunaj 75.
Schmitten GR
Trafiko
Tra Schmitten pasas la kantona ĉefvojo n-ro 417 de Tiefencastel al Davos. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Lenzerheide al Davos.
Cendejas de Enmedio
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Forstado, ĉasado. Rura turismo.
Schmitten GR
Historio
La unua dokumenta mencio de Schmitten datiĝas el la jaro 1447 kiel Schmiten. La vilaĝo Schmitten estis fondita en la 15-a jarcento de valzoj, kiuj tie setlis venante origine de Valezo tra Davos. Ĉar Schmitten estis valza fondaĵo, ĝi malgraŭ ĝis situo meze en romanĉlingva regiono ĉiam je pli ol 90% estis germanlingva. La teritorio de Schmitten antaŭ la setlado de la valzoj apartenis al la Senjoroj de Vaz kaj ĝi formis parton de la Senjorujo Belfort kaj de la Dektribunala Federacio. Schmitten situis sur la tereno de la tribunala komunumo Alvaneu. Kiel ties parto ĝi kun la tuta Senjorujo apartenis ĝis 1477 al la Grafoj de Togenburgo kaj tiam fariĝis havaĵo de Aŭstrio. En la jaro 1652 la regiono sin liberaĉetis de Aŭstrio. De 1470 ĝis 1490 en Schmitten estis konstruita la preĝejo Allerheiligen, sed nur en la jaro 1718 Schmitten fariĝis memstara paroĥo. En la jaro 1851 Schmitten fariĝis propra komunumo de la komunumaro Belfort en la distrikto Albulo.
Al-Mutavakkil la 1-a
Al-Mutavakkil la 1-a (المتوكل على الله الأول) estis Abasida kalifo de Kairo, Egiptio en la epoko de la Mamelukaj Sultanoj. Lia estado en posteno pluis inter 1362 kaj 1406, sed vere laŭ du postentempoj, el kiuj la unua en 1362–1383 kaj la dua en 1389–1406. Li sukcedis al Al-Mu'tadid la 1-a kaj poste al Al-Musta'sim kaj estis sukcedita de Al-Ŭatik la 2-a kaj poste de Al-Musta'in.
Ezequiel Garay
Ezequiel Garay estas argentina futbalisto en la pozicio de golisto. Li naskiĝis en Rosario, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2014 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la rusia klubo Zenit Sankt-Peterburgo - antaŭe li kvar jarojn aktivis en la portugala klubo Benfica Lisbono. Krome ekde la jaro 2007 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. En 2008 li paralele ankaŭ membris en la olimpika nacia teamo de sub-23-jaruloj, kiu gajnis la oran medalon en la Somera Olimpiko 2008. Kadre de la vira nacia teamo li ankaŭ kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la argentina teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li en la nacia teamo de 2014 rekoneblis per la numero "2".
Parazita rabmevo
La Parazita rabmevo, Arkta rabmevo aŭ Arkta lestro, Stercorarius parasiticus, estas granda birdo de la familio de rabmevoj, nome Sterkorariedoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Tiu holarktisa specio reproduktiĝas en la nordo de Eŭrazio kaj Norda Ameriko, tio estas en Alasko, norda Kanado, Gronlando, Islando, nordaj Skandinavio kaj Rusio kun gravaj loĝantaroj tiom sude kiom ĉe norda Skotio. Ĝi nestas en seka tundro, altaj montetoj kaj insuloj. En Britio, ili reproduktiĝas en Ŝetlandoj kaj Orkadoj, la Foraj Hebridoj, Sutherland, Caithness kaj kelkaj insuloj en Argyll (Argajlo) kaj Bute.
Ĝi estas migranta birdo somerfine kiu vintras en maro de tropikaj kaj sudaj oceanoj. En Ameriko la specio povas ĉeesti la marbordojn de orienta Usono, Kalifornia Duoninsulo (Meksiko) kaj en Suda Ameriko ekde Ekvadoro, Peruo kaj Ĉilio al marbordoj de Atlantiko en Argentino, Urugvajo kaj ĝis pli suda Brazilo. El Eŭropo ili migras al marbordoj de Afriko. Junuloj povas resti tie du jarojn antaŭ reveno.
Aspekto
Temas pri granda rabmevo ĉirkaŭ 41 cm longa, sen kalkuli la centrajn vostoplumojn de somera plenkreskulo, kiuj povus aldoni aliajn 7 cm pli malpli, kun enverguro de 97 ĝis 115 cm kaj pezo de 380 ĝis 600 g. Identigo de tiu rabmevo estas komplika pro ties similaĵoj kun la Larĝvosta rabmevo kaj kun la Longvosta rabmevo kaj la ekzisto de tri kolorfazoj en la sama specio Arkta rabmevo. Tiu ĉi estas pli granda ol la Griza mevo, sed malpli granda ol la Larĝvosta rabmevo aŭ la Granda rabmevo kaj pli fortika ol la Longvosta rabmevo. Ili estas multe malpli fortikaj, kun pli mallarĝaj flugiloj kaj pli falkoforma ol la Larĝvosta rabmevo, sed ĝi montras la saman ampleksan kolorvariadon. Kruroj kaj beko estas nigraj.
Junuloj estas eĉ pli probleme identigeblaj kaj estas malfacile diferencigi ilin el Larĝvosta rabmevo distance pro nur la plumaro; ĉiukaze ili estas pli malgrandaj kaj flugilmallarĝaj. Estas pli malfacile diferencigi ilin el Longvosta rabmevo, sed ili estas pli fortikaj kaj mallongflugilaj. Ili flugas pli falkoforme.
Kutimoj
Parazita rabmevo manĝas lemingojn kaj aliajn ronĝulojn en reproduktejoj kaj ankaŭ kleptoparazitas aŭ rabas mevojn kaj ŝternojn el ties predoj; ĝi ankaŭ mortigas birdojn. Kiel plej granda parto de la rabmevoj, ĝi estas kleptoparazita la tutan jaron, montrante grandan lertecon kiam ili atakadas siajn viktimojn. Ili povas manĝi ankaŭ aliajn birdojn, ovojn, fiŝojn, insektojn, kadavraĵojn kaj eĉ semojn aŭ berojn. Kiel aliaj rabmevoj, ĝi superflugas la kapon de homo aŭ alia entrudulo kiu alproksimiĝu al ĝia nesto. Kvankam tiu birdo ne povas damaĝi homon, tiu sperto kun birdo tiom granda estas almenaŭ iom timiga kaj povas estis eĉ doloriga.
Ili estas ofte koloniaj. Antaŭ pariĝado okazas montranta ceremonio eĉ kun manĝofero, poste la paro iĝas longdaŭre. La masklo elektas nestolokon kaj la ino konstruas ĝin, malofte per kovrado. La ino demetas unu ĝis kvar brunverdecajn ovojn (plej ofte du). Ambaŭ gepatroj kovas dum unu monato. La idoj rapide elnestiĝas; kelkaj antaŭ eloviĝo de gefratoj. Se ili estas en danĝero, la gepatroj povas ludi konfuzigan ceremonion por malproksimigi fremdulon ŝajnigante sin vunditaj, kio ne okazas ĉe aliaj rabmevoj. Ili estas silentaj birdoj escepte salutadon kaj hurladon ĉe reproduktejoj.
Ili vivas ĝis 18 jarojn.
Colorina
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Lombardio kaj la provinco Sondrio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Berbenno di Valtellina, Buglio in Monte, Forcola kaj Fusine.
Osljanka
Osljanka (Ослянка) estas monto en Uralo. Ĝi altas 1119 metrojn kaj situas inter la norda kaj meza Uralo kiel plej alta monto de la Meza Uralo aŭ unu monto de Norda Uralo, laŭ geografia partigo de Uralo.
La monto situas 50 km oriente de urbo Kizel kaj etendiĝas de nordo al sudo tra 16 kilometroj. La monto havas larĝe etendantan formon, sed ekzistas loke ankaŭ krutaj kaj rokaj areoj.
Vegetaĵo
La monto situas grandparte super la arbolimo. Ĝis alto de 750 ĝis 800 metroj, Osljanka estas kovrata ĉefe per abia kaj picea arbaro. En plia alto, kreskas ankoraŭ betulo, kripla arbo kaj plantoj de la monta tundro.
Kalvinana preĝejo (Korlát)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en vilaĝo Korlát (Hungario), kie ĝi estas la plej malnova konstruaĵo.
Historio
La iama katolika preĝejo iam inter la jarcentoj 12-a kaj 14-a. Dum la reformacia erao ankaŭ tiu ĉi gotika kirko iĝis posedaĵo de la kalvinanoj. La turo estis konstruita en 1925, en la sama jaro interne galerio konstruiĝis. En la 2000-aj jaroj oni komencis restaŭri la kirkon, sed la laboro longe haltis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en mezo de la vilaĝo en korto, kiu estas ĉirkaŭita per ŝtona muro. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. La enirejo estas tra la turo, sed estas ankaŭ alia enirejo en flanko de la navo (farita en 1816). La navo finiĝas en oklatera absido, apogpilieroj apogas kaj la navon kaj la absidon. Interne la muroj estas blankaj kaj kovras mezepokajn freskojn.
Starkomedio
Starkomedio aŭ tujkomedio (angle: Stand-up Comedy, laŭvorte "starantula komikaĵo"), ankaŭ nomebla improvizita aŭ spontanea komedio, estas ŝerca teatra formo. Kompare al moderna kabaredo, la teatra elemento en starkomedio estas limigita. Kie en kabareda spektaklo estas ofte klaraj nombroj, aktoraj kaj muzikaj partoj, starkomedio estas nur humura monologo, ofte kun malstrikta kaj persona karaktero. La nomo tujkomedio celas akcenti la spontaneecon de la prezento.
Organizo de prezento
La spektaklo konsistas el pluraj skizoj. Ĉiu skeĉo estas komedio, kiu traktas ŝanĝitajn temojn de spektaklo al spektaklo.
Historio
La arto de starkomedio komenciĝis en Usono fine de la 19-a jarcento en vodevilaj spektakloj per prezentado de humuraj monologoj (unu el la elstaraj prezentistoj estis Mark Twain) kaj kiel peco en teatraĵoj kaj diversaj cirkaj kaj klaŭnaj spektakloj. La plej multaj komikuloj ne estis konsideritaj artistoj sed neformalaj "ŝercrakontistoj" kiuj "varmigis" la spektantaron kiel malfermaĵo aŭ distris la spektantaron dum paŭzoj en la spektakloj.
Esti komikulo estas konsiderita paŝo sur la vojo al kariero en la distra komerco kaj ne profesio en si mem kaj ŝercoj estis rakontitaj pri vasta gamo de temoj kie ĉiu spektaklo havis specifan temon pri kiu la ŝercoj traktis kiel ekzemple ŝercoj pri la. gepatroj de la gefianĉoj aŭ etna humuro kiu inkludis ŝercojn pri malsamaj rasoj kiel ekzemple nigruloj, blankuloj, hispanidoj kaj judoj. Spektakloj "blua humuro" ankaŭ estis enscenigitaj kie krudaj ŝercoj estis rakontitaj kaj la ĉeftemo de la spektakloj estis sekso kaj seksumado. La lingvo estis malgentila kaj tiuj spektakloj estis okazigitaj plejparte en noktokluboj kaj limigis la artistojn en sia kapablo avanci en la kampo ĉar spektakloj en tiu stilo estis konsideritaj nelegitimaj.