cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kansasurba ĵazo
La blusvokistoj
Ankaŭ la bugio-tradicio kontrastas kun tiu de Ĉikago. Ragtimo en Kansasurbo estis populara, ekzemple per Blind Boone (*1864, †1927), koncertpianisto, kiu ludis kaj instruis simplan ragtimon, kaj per komponisto James Scott, kiu direktis bandojn en Eblon kaj Lincoln Theater. Tiamaniere ekformiĝis aparta rekta sinkopigo en Kansasurbo. . Johnson ludis paŝan pianon, blusvoko-pianon kaj kamparajn stilojn ekde „skiffle“ ĝis pulsanta bugio. Basie admiris lin kaj ekprenis lian modelon. Dum siaj komencojaroj Basie ludis pli agreseme kaj defiis multajn artistojn al konkursoj. Ĉi tiu konfrontado de aliaj muzikistoj estis por lia laboro en Kansasurbo bona antaŭkondiĉo. Sian ŝpareman stilon li evoluigis poste. La ritma disciplino de bugio kaj paŝa piano firmigis la koncepton de Basies por la ĵazritmo, kiam li enprenis la bluson en la orkestrajn aranĝaĵojn. La tuta evoluo transira trans Basie liberigis la bluson de la impreso, ke ĝi estas malsupera al aliaj stiloj. La esprimo de bluso tiutempe ege plilarĝiĝis per la ekzemplo de multaj muzikistoj, multaj blusstiloj povis esti reekprenataj, pliampleksigataj kaj prilaborataj.
Pete Johnson ludis en bugio paŝantan bason en dektoj kun interaj kvintoj (aŭ sen ili) kaj havis ritme tute aliajn basfigurojn por la bugio, ol kiaj ili estas kutimaj kaj el Ĉikago konataj. Sur bugio-kompilaĵoj kune kun la ĉikaganoj Albert Ammons kaj Meade Lux Lewis oni povas aŭdi tion. Parte enkonduko de li sonas kiel pura klasika muziko, kiu senpene trovas la transiron al la bluskantado de Turner, sen intertempe forgliti en bugio-frazaĵadon.
Mary Lou Williams estis viva ekzemplo por ĉi tiu kunigo de la stiloj. Ŝi regis bugion, bluson, svingon, bibopon kaj aliajn stilojn. Ŝian sperton ŝi elmontris en mallonga historio de ĵazo eĉ unu fojon antaŭ la usona prezidanto Jimmy Carter. Ŝi influis kelkajn bibopmuzikistojn kaj aranĝis por Duke Ellington, kiu ŝin ŝatis.
Teritoriaj bandoj
Kansasurbo estis centro, kiun vizitis la regionaj „teritoriaj bandoj“ el la sudokcidentaj ŝatoj de usono. Ĉi tiuj bandoj loĝis en malgrandaj urboj kaj vojaĝis por ununoktaj dungitecoj ĉirkaŭ ĉi tiuj centroj, je kio ili ofte devis trapasi plurajn centojn da kilometroj inter la prezentadoj. La bandestroj ĵaluze defendis siajn teritoriojn. Se bandestro volis prezenti en la influosfero de alia muzikisto, li devis peti lian permeson. Ĉi tiuj bandoj ofte havis por pagataj prezentadoj en la „provinco“ iaspecan monopolon; ili akcelis la evoluon de la kansasurba stilo per akra konkurado. En la malfruaj dudekaj jaroj pli kaj pli teritoriaj bandoj iris al Kansasurbo; La influosferoj de la bandoj parte supermetiĝis, la selekto da muzikistoj kaj la elŝanĝo de muzikistoj pliiĝis. La konkurado pri la populareco je kaj influo sur la publiko kondukis al publikaj bando-konkursoj, al la t.n. „battles“ (bataloj).
Dimanĉon, la 18-an de aprilo 1929 ekzemple la bando de George E. Lee venkis tiun de Bennie Moten dum batalo en St Joseph, Misurio, ĉar ĝi akiris la favoron de 4000 spektantoj pro siaj pli bonaj aranĝajoj de Jesse Stone. Tio kondukis al tio, ke Moten enprenis Bill-on Basie kaj Eddie-on Durham en la bandon, por plibonigi la aranĝaĵojn kaj la organizadon de la bando. Kun Moten la bando jam havis bonan pianiston, pro kio Basie, por eniĝi en la bandon kiel aranĝisto, prezentis al Durham ion je la piano, kion tiu poste aranĝu.
Teritoriaj bandoj estis ekzemple la bando de Alphonse Trent en Teksaso kaj tiu de Troy Floyd ĉirkaŭ San Antonio, kiu faris nur malmultajn sonregistraĵojn, kiuj tamen ne kontentige respegulis la bandon de Floyd. La Blue Devils vojaĝis en la ĉirkaŭaĵo de Oklahomo: Walter Page havis en sia bando muzikistojn kiel Jimmy Rushing, Count Basie, Buster Smith kaj Hot Lips Page. Pluaj bandoj estis George Ewing Lee and His Novelty Singing Orchestra en Kansasurbo, kiu ludis ekde 1927 unu jaron en Oklahomaurbo kaj poste en la sudokcidento, Harlan Leonard and his Rockets ankaŭ en Kansasurbo , Lloyd Hunter en Omaha kaj Don Albert en San Antonio. Andy Kirk and the Twelve Clouds of Joy vendis de Oklahomaurbo (al Dallas), la George Morrison Orchestra el Denvero, Jesse Stone and His Blues Serenaders el Atchison (Kansaso).
Union Local 627 okazigis ĉiujaran muzikistobalon kaj en 1929 benefickoncerton kun ses teritoriaj bandoj, por enspezi monon (50 Cendo da enirpago) por la nova sindikatodomo. Ses bandoj ludis en la tute troplena Paseo Hall antaŭ proks. 2200 homoj ekde fruvespere ĝis frumatene. La publiko inspiris la bandojn al ĉiam novaj kulminoj. Krom la pli konataj bandoj de George E. Lee, Bennie Moten, Andy Kirk kaj Walter Page ludis Paul Bank’s Rhythm Aces kaj George Wilkerson and his Musical Magnets.
Spontankoncertoj
Gravaj estis la spontankoncertoj inter 1933 kaj 1936, per kiuj la muzikistoj povis evolui, sen esti konsumataj de la produktistoj. La plej bonaj muzikistoj de la urbo, ĉiuj nigruloj, sentis sin devigitaj partopreni kaj investis siajn renomon kaj ambicion por mezuri sin kun aliaj muzikistoj kaj novuloj kaj por improvizi.
Kansasurbo estis la fina celloko de multaj vodevilo-koncertvojaĝoj, kiujn organizis la nure usona ligo de blankulaj teatrejo-posedantoj por nure nigrula publiko, kaj je kiuj ankaŭ partoprenis ĵazbandoj. Unu el la plej famaj spontankoncertoj estis tiu de 1934, kiam Coleman Hawkins, kiu estis kun la travojaĝanta bando de Fletcher Henderson en la urbo, alpaŝis kontraŭ Lester Young, Ben Webster kaj Herschel Evans kaj malvenkis. Li tiel intense ludis, ke li maltrafis la forvojaĝon de la bando de Fletcher Henderson kaj dum la rapidega veturado por sekvi ĝin rubigis sian novan Cadillac-aŭton. Count Basie forrifuzis la dramecon de ĉi tiu spontankoncerto; estis almenaŭ io speciala, ke Hawkins prenis sian saksofonon kaj kunludis, kion li alikaze neniam faris.
Prezentejoj
Por dancbandoj kaj blusvokistoj ekzistis diversaj eblecoj prezenti.
En la 18-a kaj en la Vine-distrikto estis kelkaj grandaj dancohaloj kaj grandaj marŝoj okazantaj ĉiun jaron je la Tago de la Laboro. Labor Temple proponis je danceventoj lokon por 2000 personoj. En tia medio okazis la „bataloj“ inter la bandoj. Lincoln Theatre kun programo por nigruloj estis membro ĉe TOBA, ligo de blankulaj teatroposedantoj, kaj prezentis vodevilon kaj bluson. Eblon Theatre malfermis en 1923 kaj proponis lokon por 1000 homoj, en 1928 la orkestron anstataŭis orgeno, sur kiu ludis Basie. En 1933 ĝi estis alikonstruita en pompaĉan noktoklubejon nome Cherry Blossom Club. Pla-Mor Ballroom, malfermita en 1928, estis unu el la unuaj eventejoj, kiu prezentigis nigrulan bandon, la Chauncy Downs and his Rinkey Dinks (1927–1929), en „blankula“ eventejo.
Ĉi tiuj grandaj eventejoj estis precipe gravaj por la bandegoj kiel enspezofontoj.
Paseo Hall malfermiĝis en 1924. Bennie Moten organizis ĝin per programo por nigruloj. Paseo Hall havis gigantan dancoplankon kaj spacon por proksimume 2000 homoj. Fletcher Henderson kaj Duke Ellington finis tie siajn koncertvojaĝojn per lundovesperaj prezentadoj (kaj la bandoj el Kansasurbo transprenis iliajn aranĝoteknikojn kiel modelo). Ankaŭ oni tie festis karnavalon. En 1941 ĝi estis vendita al eklezio kaj alikonstruita en prelegejon.
Ekde 1931 ĝis 1933 filmo kaj radio pligraviĝis, ĉar dum la Granda Depresio sondiskaj registraĵoj estis relative favorpreze akireblaj. Ekzemple Lester Young kaj John Hammond aŭskultis Count-on Basie en la radio, kaj Lester Young rekte kontaktis lin. Tamen multaj sendostacioj havis tre limigitan riceveblecon; la muzikistoj provis plejeble ludi je tiu radiostacioj, kiuj dissendis tutlande.
Krome TOBA ĉiam altiris muzikistojn, blusvokistojn, komediistojn, dancistojn kaj apartajn prezentadojn en la urbon.
La bluso, komence ludata ĉe stratanguloj kaj frontaj enirejoj, kiel unua trovis sian vojon en la varieteajn teatrojn, restoraciojn kaj noktoklubejojn. Mono ja estis sufiĉe disponebla en la klubejoj pro la vendado de alkoholo dum la alkohol-malpermeso (1919–1933), impostreduktado de la Granda Depresio (1929), la hazardludo kaj vetoj. Ĉi tiuj klubejoj estis gravaj kiel enspezofontoj por pli malgrandaj bandoj. Count Basie kaj Jimmy Rushing tie volonte prezentis post la laboro en la pli grandaj bandoj. Dum kiam Rushing „oficiale“ kantis baladojn, tie li kantis bluson.
Fino kaj efikoj
La florepoko de ĵazo en Kansasurbo finiĝis en 1940. Unuflanke ekde 1938 precipe John Hammond kontraktis kun multaj muzikistoj, kiuj forlasis Kansasurbon, kiel la Count Basie Orchestra. Aliaflanke finiĝis la erao de Pendergast, en 1938 la nova guberniestro finis diboĉon kaj koruptadon. La policaj traŝerĉadoj senlaborigis la muzikistojn, kaj ĉesis la bonaj gajneblecoj. En 1938 ondo de muzikistoj iris al Novjorko, iom pli malfrue per dua ondo Charlie Christian kaj Charlie Parker, kiuj ne plu influis la svingon, sed la bibopon.
La blustradicio eniĝis post tiu tempo en la ritmenbluson. La ĵaztradicio el Kansasurbo nerimarkite estis enigita en la tutan ĵazon. Je Count Basie kaj Jay McShann ekzemple oni aŭdas de pli malfruaj sonregistraĵoj post 1940 la kansasurban stilon de la pli frua tempo, kiu estis parte rekta kaj ne prilaborita. Je Mary Lou Williams kaj Charlie Parker oni ne plu aŭdas ĝin, sed ambaŭ multe okupiĝis pri la bluso.
La erao de Pendergast en Kansasurbo estis mita („Se vi volas konatiĝi kun la peko, forgesu Parizon, iru al Kansasurbo“ skribis ĵurnalisto) kaj estis priflimata de Robert Altman en 1996 per la filmo Kansas City. Laŭ propraj eldiroj li konis la etoson el sia junaĝo kaj provis rekapti ĝin helpege de nuntempaj ĵazmuzikistoj. En lia filmo tri agadolinioj estas interplektitaj: muziko, Pendergast kaj la mafio, kaj historio pri krimulo kun personstudoj i.a. pri la medio de Charlie Parker. Multklariga estas la sceno pri falsaj balotantoj subaĉetitaj per brando kaj kelkaj dolaroj kaj alportataj el la ĉirkaŭaĵo per ŝarĝaŭtoj al la balotoj. Fasadoj, konstruitaj por la filmo je originallokoj, staris ĝis fine de la 1990-aj jaroj.
Bruce Ricker produktis en 1980 la dokumentofilmon The Last of the Blue Devils, kiu esprimigas multajn atestantojn el la tiama epoko.
En 1997 fondiĝis la Usona Ĵaz-Muzeo en Kansasurbo. Ekzistas ankoraŭ la asocio Kansas City’s Local 627, the African-American Musicians Union, jam fondita en 1917. Ĝi nun konatiĝis sub la nomo Mutual Musicians Foundation, troviĝas tamen kiel iam en la historia distrikto 18-a kaj Vine de Kansasurbo ĉe Highland Avenuo 1823.
Cologno al Serio
Cologno al Serio estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Brignano Gera d'Adda, Ghisalba, Martinengo, Morengo, Romano di Lombardia, Spirano kaj Urgnano.
Al-Hakim la 2-a
Al-Hakim la 2-a (الحاكم بأمر الله الثاني) (m. 1352) estis Abasida Kalifo de Kairo, Egiptio en la epoko de la Mamelukaj Sultanoj. Lia estado en posteno pluis inter 1341 kaj 1352. Li sukcedis al Al-Ŭatik la 1-a kaj estis sukcedita de Al-Mu'tadid la 1-a.
1937
En la jaro 1937 post Kristo okazis, interalie:
Kosmaj planlingvoj
Kosmaj planlingvoj estas nomo donita de Sergej N. Kuznecov al kelkaj artefaritaj planlingvoj kiu havas la radikon kosm-, aŭ ekivalenton, en ĝia nomo. Laŭ la aŭtoro, tiu elekto ne estas hazarda, sed spegulas kelkajn ideojn de kosma komunikado, t. e., apero de tutmonda ne nur internacia, sed universala lingvo. Pro tio, Kunezcov opozicias kosmoglotikon, la scienco de kosmaj planlingvoj" kaj "interlingvistiko", scienco de internaciaj lingvoj.
La elpensinto de Volapuko, Johann Martin Schleyer, foje tradukis la nomon de sia lingvo per la grekorigina termino Kosmoglosse, ripetante la inventaĵon de la franco Lucien de Rudelle, kiu en 1858 donis la nomon Cosmoglossa al sia projekto de aposteriora internacia lingvo (alinomita ankaŭ Pantos Dimu Glossa).
Vinila salikato
Vinila salikato aŭ C9H8O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la salikata acido kaj vinila alkoholo. Vinila salikato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Vinila salikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Vinila salikato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Contrada delle Capre (Milano)
Contrada delle Capre (laŭlitere, Kvartalo de la Kaproj) estis distrikto de Milano, aparteninta al la antikva urbosesono "Porta Romana" (Romana Portego). Oni disputas ĉu la nomo rilatas al familio nome Capra aŭ inverse tiu nobela familio prenis la nomon de la areo. Kapro aperas en la blazono.
Bibliografio
Alessandro Colombo, I trentasei stendardi di Milano comunale (PDF), Milano, Famiglia Meneghina, 1935.
Herbert Wells
Herbert George WELLS (naskiĝis la  en Bromley, Kent, mortis la  en Londono), pli bone konata kiel H. G. Wells, estis brita verkisto, romanisto, historiisto kaj filozofo. Li estis fruktodona aŭtoro, kiu verkis en diversaj ĝenroj dekojn da romanoj, noveloj, verkoj de socia kritiko, satiroj, biografioj kaj membiografioj. Li estas renomita pro siaj sciencfikciaj romanoj kaj ofte estas menciita kiel la “patro de la sciencfikcio” kune kun Julio Verne kaj Hugo Gernsback.
Tamen dum sia vivo Wells estis rekonita kiel socia kritikisto kun vizio de estonteco, eĉ profeta, kiu dediĉis siajn talentojn literaturajn al la disvolvado de perspektivo progresema je tutmonda skalo. En sia rolo de futuristo li verkis diversajn utopiajn verkojn kaj antaŭvidis la alvenon de aviadiloj, tankoj, spacaj vojaĝoj, atombomboj, televido persatelita kaj io simila al la interreto. En sciencfikcio li imagis tempvojaĝojn, eksterterulajn invadojn, nevideblecon kaj biologian inĝenierarton. Inter liaj plej elstaraj verkoj estas La tempo-maŝino (1895), La insulo de D-ro Moreau (1896), La nevidebla viro (1897), La milito de la mondoj (1898) kaj La milito en la aero (1907). Li iĝis fama precipe pro siaj sciencfikciaj verkoj, sed verkis ankaŭ nefikciaĵojn kiel la fama kaj influa Outline of History (1920, Skizo de historio), kiu estis la unua ĝenerala historio verkita surbaze de antropologio kaj sociologio. Li estis nomumita kvar fojojn por la Nobel-premio pri literaturo.
Antaŭ ol sia kariero kiel verkisto, Wells studis biologion kaj liaj ideoj pri etikaj aferoj disvolviĝis laŭ kunteksto specife kaj fundamente darvinisma. Li ankaŭ estis malkaŝa socialisto, kiu ofte (kvankam ne ĉiam, kiel dum la komenco de la unua mondmilito) kunakordis kun pacismaj sintenoj. Liaj postaj verkoj estis pli politikaj kaj didaktikaj dum li forlasis la sciencfikcion kaj samtempe asertadis en oficialaj dokumentoj, ke lia metio estis ĵurnalismo. Romanoj kiel Kipps aŭ La historio de S-ro Polly, kiuj priskribas la vivon de la malsupera mezklaso, sugestis, ke li estis inda posteulo de Charles Dickens, kvankam Wells pentris la portreton de multaj sociaj tavoloj kaj eĉ klopodis, en Tono-Bungay (1909), fari diagnozon de la tuto el la brita socio. Malsana pro diabeto, Wells kunfondis en 1934 la Diabetan Asocion por karitataj celoj. Pro liaj verkoj rilatigitaj al la scienco en 1970 oni decidis nomi H. G. Wells krateron situantan en la kaŝita flanko de la luno.
Wells estis amiko de Gilbert Keith Chesterton.
Biografio
H. G. Wells naskiĝis en la Domo Atlaso, High Street numero 47-a, en Bromley, Kent, la 21-an de septembro 1866, la kvara filo de Joseph Wells kaj lia edzino Sarah Neal. La familio apartenis al la malriĉiĝinta meza–suba klaso de la epoko. Ili havis vendejon malprosperan, aĉetitan danke al heredaĵo, kie ili vendadis sportajn varojn kaj fajnajn telerarojn.
En 1874 la juna Herbert George Wells travivis sperton, kiu havis notendajn konsekvencojn en lia estonteco: li suferis fatalaĵon, kiu lasis lin enlita kun rompita krur-osto. Por pasigi la tempon li komencis legi librojn de la urba biblioteko, kiujn lia patro alportadis al li. Li iĝis literaturamanto kaj komencis deziri verki. En tiu sama jaro li enskribiĝis en la komerca akademio Thomas Morley´s Commercial Academy, kie li studis ĝis 1880.
En 1877 lia patro suferis akcidenton, kiu malebligis lin perlabori sian vivon kiel li faris ĝis tiu tempo. Tio okazigis, ke Herbert kaj liaj fratoj komencis labori en diversaj metioj. Tiel estis kiel, inter 1881 kaj 1883, li iĝis metilernanto en tolaĵvendejo nomita Southsea Drapery Emporium Hyde's, travivaĵo spegulita en liaj romanoj The Wheels of Chance (1896) kaj Kipps: The Story of a Simple Soul (1905), kies ĉefrolulo estas tolaĵa metilernanto. ​ En 1883 li enskribiĝis en la lernejo de gramatiko Midhurst de Okcidenta Sussex kiel studento kaj guvernisto, kie daŭris lia amo por la legado.
En 1884 li ricevis stipendion por studi biologion en la Royal College of Science de Londono, kie li havis Thomas Henry Huxley kiel profesoron. Li studis tie ĝis 1887. Rememorante ĉi tiun epokon, Wells asertis travivi malsaton tre ofte. En tiu tempo li eniras ankaŭ certan debato-klubon en la universitato nomitan Debating Society, kie li esprimis sian interesiĝon transformi la socion. Li apartenis al la aro da fondintoj de The Science School Journal, revuo per kiu li diskonigis sian vidpunkton pri literatura kaj sociaj temoj. Estis en tiu revuo, en kiu lia romano La tempo-maŝino estis prezentita unuafoje al la publiko sed kun la originala titolo The Chronic Argonauts (La argonaŭtoj de l' tempo).
Kiam Wells rifuzis sian ekzamenon pri geologio en 1887, li perdis la stipendion. Tial ne estis ĝis 1890, kiam li ricevis la diplomon pri zoologio de la Eksterna Programo de la Universitato de Londono. Sen la stipendio, tio estas sen enspezoj, li devis transloĝiĝi al la domo de parenco nomita Mary, kuzino de lia patro, kie li interesiĝis pri ŝia filino Isabel. Inter 1889 kaj 1890 li estis profesoro de la Henley High Shool. Li estis unu el la fondintoj de la Royal College of Science Association (Asocio de la Reĝa Lernejo de Sciencoj), kies unua prezidanto li estis en 1909.
Samtempe li interesiĝis pri la sociologia realo de la tempo, precipe pri la realo de la meza klaso, defendante la rajtojn de la marĝenuloj kaj batalante kontraŭ hipokriteco reganta. Tiun realaĵon li pentris kun amo, kompato kaj humuro en romanoj kiel Amo kaj S-ro Lewisham (Love and Mr. Lewisham, 1900), Kipps, la historio de simpla animo (Kipps, the Story of a Simple Soul, 1905) kaj S-ro Polly (Mr. Polly, 1910), romano kun larĝa portreto de la roluloj en kiu, kiel en Kipps, li prispribas kun rafinita ironio la malsukceson de la sociaj aspiroj de ĝiaj ĉefroluloj.
La grandan plimulton de liaj ceteraj libroj oni povas klasi kiel sociajn romanojn. Inter ili troviĝas Ana Veronika (Ann Veronica, 1909), kie li defendas la rajtojn de la virinoj, Tono Bungay (1909), atako kontraŭ la malrespondeca kapitalismo, kaj Mr. Britling iras ĝis la fundo (1916), kiu priskribas la reagon de la averaĝa brito fronte al la milito. Post la unua mondmilito (1914-1918) li redaktis la historion de la homaro en tri partoj, Skizo de historio (Outline of History, 1920), en kiu kunlaboris Julian Huxley.
Laŭlonge de sia tuta vivo Wells prizorgis, kaj lasis larĝan konstaton pri ĉi tio, pri la postvivado de la samtempa socio. Dum mallonga periodo li estis ano de la Fabiana Societo (The Fabian Society), societo laboranta por pacaj socialismaj idealoj. Kvankam li kredis firme je la utopio laŭ kiu la grandegaj kaj teruraj materiaj fortoj disponebligitaj por la homo povis esti regataj de la racio kaj uzataj por la progreso kaj egaleco inter la loĝantoj de la mondo, iom post iom li iĝis pli pesimisma kaj ĉesis sian membriĝon en la Fabiana Societo. Tiel li dediĉis sian verkon 1942 ĝis 1944 ('42 to '44, 1944) al la kritiko de multaj mondaj gvidantoj de la samtempo. Aliflanke, en La destino de la Homo sapiens (1945) li esprimis dubojn pri la ebleco de la postvivado de la homa specio. Li verkis ankaŭ Eksperimento en membiografio (1934) antaŭ sia morto, kiu okazis la 13-an de aŭgusto de 1946 en Londono.
Verkoj
Vidu ankaŭ:
NGC 2805
NGC 2805 (aliaj indikoj — UGC 4936, MCG 11-12-3, ZWG 312.2, PGC 26410) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ivangorod
Ivangorod (Ивангород) estas urbo en la pleja okcidento de la Leningrada provinco en Rusio, borde de la rivero Narva.
Kodo de OKATO de la urbo (en la jaro 2005) estas 41421.
La urbo estis fondita en la jaro 1492.
Ĝi havas statuson de urbo ekde la jaro 1954.
La interurba telefona kodo estas 81275, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en la jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel la moskva tempo (en la jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
En la urbo estas fervoja stacio.
En la jaro 1959 la urbo havis 14,4 mil loĝantojn.
En la jaro 2002 la urbo havis 11,2 mil loĝantojn.
34165 Nikhilcheerla
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Nikhil Cheerla, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto en teamo pri robotiko kaj inteligentaj maŝinoj. Li estis lernanto ĉe la Monta Vista High School de Kupertino (Kalifornio, Usono).
16881 Angelinmathew
16881 Angelinmathew estas malhela, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Teatromuzeo de Meiningen
La Teatra muzeo (Theatermuseum - Zauberwelt der Kulisse) troviĝas en Meiningen, rekte apud la Kastelo Elisabethenburg, en la ejoj de la iama duka rajdejo.
16881 Angelinmathew
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Angelin T. Mathew, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri materiala scienco. Ŝi estis lernantino ĉe la American Heritage School de Plantation (Florido, Usono).
Teatromuzeo de Meiningen
Historio
Tiu ĉi parto de la meining-a muzeopejzaĝo estas unu el la plej gravaj kaj ampleksaj teatrosciencaj kompleksoj de tuta Germanlando. La multo da objektoj bone respeguligas la evoluon de la teatra urbo Meiningen ĝis hodiaŭ. Per unikaĵoj dokumentatas la kulmino de la rolo de Meiningen en la mondo de teatro: kiel lulilo de teatraj reformoj en la 19-a jarcento.
Berrocalejo
Berrocalejo [berrokaLEĥo] (Rokejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Teatromuzeo de Meiningen
Historio
Surtroniĝinte en 1866 la duko Georg la 2-a de Saksio-Meiningen ekkoncentriĝis pasie pri sistema profiligo de la kortega Teatro je Meiningen. Rezulto estis sceneja arto de granda kvalito estanta plena de historia aŭtentikeco kaj iluziiga perfekteco. De 1874 ĝis 1890 la aktoroj de Meiningen reklamis por siaj reformoj en tuta Eŭropo, kio famigis la urbon kiel centron internacian teatran.
Berrocalejo
La loĝantoj nomiĝas berrocalejanos. La censita populacio en 2008 estis de 98 loĝantoj.
Teatromuzeo de Meiningen
Kolektoj
Ege furoras kaj altvaloras 275 originalaj scenejaj fasadoj, kulisaj arkoj kaj pendaĵoj de gravaj enscenejigoj de dramoj de Shakespeare, Schiller aŭ Kleist faritaj en Meiningen. Plejparte la buntaj septoj produktitis en Coburg fare de la Fratoj Brückner, entrepreno kiu laboris ankaŭ por la realigo de operoprezentoj de Richard Wagner. Tiuj ne tute 300 mirindaj kaj sorĉantaj teatrejaĵoj prezentatas nuntempe per plej moderna prezentotekniko, tiel ke la muzeo kromnomiĝas "sorĉa mondo de kulisoj". La eksa rajdohalo de la dukoj, kiu nuntempe gastigas la kolekton, estas parto de ne finkonstruita ĉevaleja komplekso. Ankaŭ en la kolektoj de la apuda kastelo kelkfoje aludatas al la teatra vivo.
Berrocalejo
Situo
Berrocalejo estas situa en la nodorienta parto de Ekstremaduro inter la komarkoj aŭ distriktoj de Campo Arañuelo kaj Ibores, je altitudo de 368 m; je 142 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj pli proksime de Navalmoral de la Mata, plej proksima urbo. La surfaco de ties teritorio estas de 14,28 km². Ĝi troviĝas inter la municipoj de El Gordo kaj Valdeverdeja.
Teatromuzeo de Meiningen
Kolektoj
Krom kolekto de historiaj teatraj kostumoj, rekvizitoj kaj scenaj desegnoj de la duka moŝto mem prezentatas ankaŭ teatraj afiŝoj, la diversaj turneoj de la aktoraj trupoj, fotoj pri roloj/rolludantoj kaj scenoj, reĝisoraj notoj, libroj de sufloroj kaj ne malmultaj aŭtografoj.
Literaturo
Museumsverband Thüringen (eld.): Museen in Thüringen, Edition Leipzig 2006, ISBN 978-3-361-00612-0, p. 116-117
Berrocalejo
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Teatromuzeo de Meiningen
Eksteraj ligiloj
[http://www.meiningermuseen.de/pages/theater.php Hejmpaĝo. de la muzeo.]
Guneracoj
La guneracoj (Gunneraceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo guneraloj (Gunnerales). Ĝi enhavas ununuran genron (gunero) kaj 69 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (17 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Santa María Petapa
Santa María Petapa estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa María Petapa. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 427.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3744 indiĝenoj. El tiuj 2965 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2965 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Novosibirsko
Novosibirsko (ruse Новосибирск) estas la plej granda urbo de Siberio, kaj la tria plej granda urbo de Rusio. Novosibirsko estas ĉefurbo de la Novosibirska provinco kaj Siberia federacia distrikto ĉe la rivero Obo sur la Transsiberia fervojo.
En Novosibirsko troviĝas internacia flughaveno, enlanda ŝipa haveno, bushaveno kaj haltejo de la Transsiberia fervojo. La urbo estas la krucpunkto de la okcident-siberia nacia kaj internacia komerco, financaj kaj industriaj rilatoj. Tie troviĝas multaj universitatoj kaj altlernejoj (sume 13). Energion provizas interalie la granda Novosibirska hidroelektra centralo.
La urbo estis fondita en la jaro 1893 pro konstruado de ponto de la trasiberia fervojo tra la rivero Obo. Tiam ĝi estis nomita Novaja Derevnja (Новая Деревня). Jam en 1894 ĝi ricevis la novan nomon, Aleksandrovskij (Александровский). Sed ankaŭ ĝi validis nur unu jaron. En 1895 venis la tria nomo: Novonikolajevskij (Новониколаевский).
En 1903 Novonikolajevskij ekhavis la statuson de urbo — kaj jam denove iom alian nomon: Novonikolajevsk (Новониколаевск). En 1925 finfine oni donis la kvinan kaj ĝis nun lastan nomon, Novosibirsko. En 1959 la urbo havis 885.000 loĝantojn, en 2004 estis jam 1.434.000 homoj.
La interurba telefona kodo estas 383, la enurbaj telefonnumeroj estas sepciferaj (ekde la jaro 2005). Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj. Kodo de OKATO de la urbo (en la jaro 2005) estas 50401.
Inter plej famaj firmaoj de la urbo estas 2GIS, kiu nun agadas tra la tuta Rusio kaj deko de aliaj landoj, tamen ĝia ĉefsidejo plu troviĝas en Novosibirsko.
Măgurele (apartigilo)
Măgurele estas la nomo de pluraj lokoj en Rumanio kaj Moldava Respubliko:
Locarno (distrikto)
La distrikto Locarno estas administra unuo de Kantono Tiĉino. Ĝi havis 62275 loĝantojn la 31-an de decembro 2011. Ĝia ĉeloko estas la komunumo Biasca.
Geografio
La distrikto Locarno etendiĝas ĉe la norda bordo de la Majora Lago en la ebenaĵo de Magadino, kiu konsistas el delto de la rivero Tiĉino, la delto de la rivero Maggia kaj la valoj Centovalli, Onsernone kaj Verzasca.
Historio
Dum mezepoko ekzistis administra unuo kun la itala nomo Pieve di Locarno, libere tradukebla pere de Paroĥaro Locarno, kiu konsistis el 7 kampardekanujoj kaj apartenis al la Ĉefepiskopejo Milano kaj poste al la Duklando Milano. Surbaze de la pacakontrakto de Friburgo la Paroĥaro Locarno fariĝis voktejo sub la regado de la Svisa Ĵurkomunumo. Post la Helveta Revolucio la Voktejo Locarno en la jaro 1798 ricevis sian liberecon kaj akceptis la helvetan konstitucion. En la jaro 1803 estis kreita la Distrikto Locarno, kiu fariĝis administra unuo de la nove kreita Kantono Tiĉino.
Arbancón
Arbancón [arbanKON] estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 160 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,58 loĝ/km².
Situo
Arbancón situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montaro de Gvadalaĥaro en la nord-okcidenta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 903 m super marnivelo; je 57 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 34,93 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°57′57″N 3°06′49″Ok.
Historio
Dum pli ol duonjarcento Arbancón havis multe pli ol 600 loĝantojn ĝis mezo de la 20-a jarcento. Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 609 loĝantoj en 1940 al 160, tio estis oni perdis pli ol 400 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato, malproksimeco, malriĉo ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Arbancón, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Arbancón kie oni falis al la nunaj 160.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Březina (antaŭe distrikto Blansko)
Municipo Březina troviĝas en Ĉeĥio, regiono Sudmoravia, en distrikto Brno-provinco. Ĉi tie vivas.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1365.
Kulpo (juro)
En krima juro, kulpo estas la stato esti kaj senti responsa pro la faro de krimo. Jura kulpo estas tute ekstere difinita de la ŝtato, aŭ pli precize de “jura tribunalo”. Esti “kulpa” de krimo signifas ke oni faris perforton aŭ perfidon de krima juro, aŭ oni plenumis ĉiujn elementojn de la krimo priskribita de krima leĝaro. La determinado ke oni faris tiun perforton estas farita de ekstera korpo (nome “jura tribunalo”) kaj estas, tiele, tiom definitiva kiel la registro de la korpo. Tiele la plej baza difino estas fundamente cirkla: persono estas kulpa kontraŭ leĝo, se tribunalo diras tion.
Filozofie, kulpo en krima juro estas reflekto de funkcianta socio kaj de ties kapablo por kondamni individuajn agojn. Ĝi kuŝas fundamente sur la supozo de libera volo, en kiu individuoj elektas agojn kaj estas, tiele, subjektoj de ekstera juĝado pro la rajteco aŭ malrajteco de tiuj agoj.
György Csanádi
György Csanádi [djordi ĉanAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csanádi György estis hungara ekonomikisto, inĝeniero, politikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1958, ordinara en 1970) de Hungara Scienca Akademio. Lia origina familia nomo estis Czipszer [cipser].
György Csanádi naskiĝis la  1905 en Aŭstrio-Hungario en Laibach. Li mortis la 1974 en Budapeŝto.
Biografio
György Csanádi frekventis teknikuniversitaton en Budapeŝto akirinta inĝenieran diplomon en 1927, sed post 2 jaroj li akiris ankaŭ ekonomian diplomon. Inter la 2 diplomoj li instruis en la teknikuniversitato. Li eklaboris en 1929 en MÁV. En 1941 li soldatiĝis, sed li restis fervojisto en Dombóvár. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al la komunistoj kaj li havis diversajn postenojn rilate al la fervojoj. Li strebis multe pri refunkciado de la trajnoj. Inter 1949-1956 kaj 1962-1963 li estis ĉefdirektoro de MÁV. Dum la hungara revolucio de 1956 li estis ministro pri trafiko kaj poŝto, poste komisaro, fine denove ĝismorte ministro.
Li instruis en la teknikuniversitato inter 1951-1963 kiel katedrestro, poste ĝismorte kiel profesoro. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1952, li doktoriĝis en 1955 antaŭ la akademio. Li ricevis premion Kossuth en 1956, inter 1946-1973 aliajn premiojn, en 1969 finnan premion.
Orcera
Orcera estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Ĥaeno, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 126 km2 kie loĝas 1 811 geloĝantoj (2019), do loĝdenso estas 14,76 loĝ./km2.
Geografio
Orcera situas sur la centro de la komarko Sierra de Segura en la nordoriento de la provinco, lime kun la provinco Ciudad Real. Estas sur 795 m de altitudo, en tipa pejzaĝo de olivarbaroj kaj de montaroj de la provinco Ĥaeno. La geografiaj koordinatoj estas 38°19′04″N 2°39′40″O.
Sári Kürthi
Sári Kürthi [ŝAri kurti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kürthi Sári estis hungara aktoro. Ŝia familia nomo estis Kürthy ĝis 1945, ŝia geedziĝa nomo estis Jankovich G. Aladárné.
Orcera
Geografio
Orcera estas je 144 km de Ĥaeno, nome provinca ĉefurbo, kaj je 95 km de Úbeda, subcentro provinca por la orienta duono de la provinco. Apartenas al la jurisdikcio de Villacarrillo kaj al la natura komarko Sierra de Segura, kaj Orcera en la centro de la komarko. La ĉefa urba kerno estas sur 795 metroj super marnivelo, sur la deklivaro de la monteto Los Villares.
Sári Kürthi
Sári Kürthy naskiĝis la  en Kalocsa, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Orcera
Geografio
Orcera, pro sia loko en la natura parko plej granda de Hispanio, havas multajn vizitindajn zonojn kaj interesajn lokojn, inter kiuj menciindas Amurjo, kun enorma rivera naĝejo de la plej grandaj de la regiono, Estrechos, la akvofaloj de la Hueta, la Lageto de Orcera kaj la rivero Madera.
Sári Kürthi
Biografio
Sári Kürthy akiris aktoran diplomon en Akademio pri Teatroarto en 1894. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Ede Paulay, Ede Újházi kaj Mari Jászai. Ŝi komence havis rolojn province (Szabadka, Székesfehérvár, Sopron kaj Kecskemét). Inter 1901–1936 ŝi estis membro de Gaja Teatro, tamen kelkfoje ŝi rolis ankaŭ en aliaj lokoj. Pro la kontraŭjudaj leĝoj ŝi ne povis roli ekde 1938, tial ŝi retiriĝis en 1942. Dum la socialismo dufoje ŝi havis filmajn rolojn. Ŝi havis edzon.
Orcera
Geografio
La municipo formas parton de la zono de produktado de la plej grava varo de la provinco Ĥaeno: nome la altkvalita olivoleo "virgen extra", kiu estas produktata per unua premo kaj kiu estas komercita sub la nomo de deveno «Sierra de Segura».
Krom la ĉefa urba kerno, estas kvin aliaj kamparaj domaroj, kelkaj el kiuj jam senhomigitaj: Fontoj: INE (informo de 2018), Google Earth, Distancoj
Historio
La plej fruaj pruvoj de homa okupado en Orcera datas el la Bronzepoko (2a jarmilo a.K.). Dum la islama epoko de Al Andalus estis malgranda kampardomaro dependa de la kastelo "hins de Sakura" (Segura de la Sierra), dependeco kiu pluos dum jarcentoj. Kiam la setlejo estis konkerita de kristanoj Orcera estis atribuita al la Ordeno de Santiago en ties senjorlando "Encomienda de Segura" kiel domaro de tiu urbo. Grava momento de la historio de Orcera estis ties proklamo en 1748 kiel centro de la ekspluatado de la ligno forhakita en la arbaroj de la areo por fabrikado de ŝipoj. La sendependeco de Orcera disde Segura de la Sierra ne okazis ĝis la 19a jarcento.
La municipo enhavas gravan histori-artan heredon, nome bone konservita antikva kvartalo, de arkitekturo kaj popola kaj montara, la turoj fare de almohadoj de Santa Catalina, la renesanca preĝejo de "Nuestra Señora de la Asunción" kaj la monumenta Fontano "de los Chorros".
En la 1940-aj jaroj oni atingis pinton de 4000 loĝantoj; poste okzis elmigrado kaj oni falis al la nunaj 2000. Tio estas, oni perdis duonon.
Olga Szilágyi
Olga SZILÁGYI [silAdji] rumania hungara pupaktorino naskita la 22-an de aprilo 1951 en Arad.
Kariero
Olga Szilágyi havis trijaran internacian instruadon en Buziaș, Remetea (Rumanio) kaj Gyula (Hungario) sub gvidado de Ildikó Kovács.
Sergio Romero
Sergio Romero estas argentina futbalisto en la pozicio de golisto. Li naskiĝis en Bernardo de Irigoyen, provinco Misiones, do nun estas -jara. Ekde la jaro 2011 li profesie ludas futbalon en la unua vira teamo de la itala klubo Sampdoria Genova - antaŭe li kvar jarojn aktivis en la nederlanda klubo Alkmaar Zaanstreek. Krome ekde la jaro 2009 li estas membro de la vira argentina nacia teamo de futbalo. Kadre de la nacia teamo li ankaŭ kunkonkuris pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la argentina teamo atingis la duan pozicion. Matĉe li en la nacia teamo de 2014 rekoneblis per la numero "1".
Rozhled
Rozhled (antaŭe domaro Tolštejn, Tollenstein) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jiřetín pod Jedlovou situanta sub burgo Tolštejn, en supermara alteco 470 metroj, sur norda flanko de Luzacia montaro, en Ŝluknova terlango. Vivas ĉi tie.
Rozhled estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,99 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1471.
Listo de senatanoj de Ille-et-Vilaine
Tiu artikolo prezentas liston de senatanoj de la franca departemento Ille-et-Vilaine.
Besenbüren
Pri la komunumo
Besenbüren estas komunumo en la distrikto Muri de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 582 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Besenbüren estas kampara vilaĝo, kiu situas ĉe la orienta marĝeno de la ebenaĵo de la rivero Bünz.
Najbara komunumo
La komunumo Besenbüren limas en nordo al Hermetschwil-Staffeln en oriento al Rottenschwil, en sudoriento al Aristau, en sudokcidento al Boswil kaj en nordokcidento al Bünzen.
Trafiko
La plej proksima alvetorejo al aŭtovojo situas nordoriente en distanco de 12km apud Birmensdorf al la svisa aŭtovojo A4.
Historio
La unua dokumenta mencio de Besenbüren datiĝas el la jaro 1160 kiel Besenbürren en la Acta Murensia.
En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Besenbüren ek de tiam estis parto de la voktojeo Boswil en la Liberaj Distriktoj, kiu estis komune regita de la ok lokoj de la Svisa Ĵurkomunumo. La Senjoroj de Heidegg, kiuj jam antaŭe estis la mastrumantoj de Besenbüren ankaŭ sub la nova regado konservis siajn privilegiojn. En la jaro 1471 la svisoj vendis la vilaĝon al la Monaĥejo Muri por reaĉeti ĝin post malmultaj jaroj. En la jaro 1617 la vilaĝo estis denove vendita al la monaĥejo. En marto 1798 francaj trupoj liberigis Argovion de la svisa servuteco kaj kreis la Helvetan Respublikon, dum kies daŭro ĝis 1803 Besenbüren apartenis al la mallongviva Kantono Baden. Ek de 1803 Besenbüren apartenas al la distrikto Muri de Kantono Argovio.
János Sági
János Sági naskiĝis la  1882 en Cegléd. Li mortis la 1950 en Budapeŝto.
Biografio
János Sági akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1907. En la sekva jaro li ekinstruis en gimnazio en Makó, baldaŭe en Budapeŝto, sed dume li finbatalis la 1-an mondmiliton. En 1939 li estis nomita titulara direktoro kaj li edukis estontajn instruistojn. Li longe kolektis vortojn por la akademia granda vortaro, krome li okupiĝis ekzemple pri la hungara ortografio. Dum la socialismo li estis forigita de la akademio.
Varahamihira
Varahamihira aŭ Varahamihiro, ankaŭ Varāhamihira (ĉirkaŭ 505 – ĉirkaŭ 587), Varāha aŭ Mihira, estis Hindua astrologo, astronomo, kaj plursaĝulo kiu loĝis en Ujjain (Madja-Pradeŝo, Barato). Li naskiĝis en la Avanti regiono, iom koresponda al nuntempa Malŭa parto de Madja-Pradeŝo, nome al Aditĝadasa. Laŭ unu el liaj propraj verkoj, li estis edukita en Kapitthaka. La hindia tradicio kredas lin unu el la "Naŭ Juveloj" (Navaratnoj de la kortego de la reganto Ĝaŝodharman Vikramaditja de Malŭa. Tamen, tiu postulo aperis por la unua fojo en multe pli posta teksto kaj la fakuloj konsideras tiun postulon dubinda ĉar nek Varahamihira nek Vikramaditja vivis en la sama jarcento nek Varahamihira vivis en la sama jarcento as some of the other names in the "nine jewels" list such as the much older Kalidasa.
Verkaro
La plej elstara verko de Varāhamihira estas la Brihat Samhita, nome enciklopedia verko pri arkitekturo, temploj, planedaj movoj, eklipsoj, tempoprecizigo, astrologio, sezonoj, nuboformado, pluvo, agrikulturo, matematiko, gemologio, parfumoj kaj multaj aliaj temoj. Laŭ Varahamihira, en kelkaj versoj li estis simple resumante pli fruajn sciarojn de la ekzistinta literaturo pri astronomio, nome Ŝilpa Sastra kaj templarkitekturo, kvankam lia prezentado de diversaj teorioj kaj modeloj de desegno estas inter la plej fruaj tekstoj kiuj estis survivintaj. La ĉapitroj de la Brihat Samhita kaj versoj de Varahamihira estis cititaj de la persa veturisto kaj fakulo Al Biruni.
Varāhamihira estas ankaŭ konsiderata kiel verkinto de kelkaj aŭtoritataj tekstoj pri astronomio kaj astrologio. Li lernis la grekan lingvon, kaj laŭdis la greklingvajn (Ĝavanojn) en sia teksto ĉar ili estis "bone trejnitaj en sciencoj". Kelkaj fakuloj konsideras lin la plej taŭga kandidato por esti la unua kiu komprenis kaj enkondukis la zodiakajn signojn, antaŭdirajn kalkulojn por aŭspiciaj ceremonioj kaj astrologiaj komputoj.
Al-Mu'tadid la 1-a
Al-Mu'tadid la 1-a (المعتضد بالله) estis Abasida Kalifo de Kairo, Egiptio en la epoko de la Mamlukaj Sultanoj. Lia estado en posteno pluis inter 1352 kaj 1362. Li sukcedis al Al-Hakim la 2-a kaj estis sukcedita de Al-Mutavakkil la 1-a.
Ivantejevka
Ivantejevka (Ивантеевка) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46432.
La urbo estis fondita en jaro 1586.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Uĉa (Уча) (kiu enenfluas en riveron Klazjma (Клязьма)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 30,9 mil loĝantojn.
Lhotka (Klášterec nad Orlicí)
Lhotka (Freiung) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Klášterec nad Orlicí en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Klášterec nad Orlicí. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 86 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Lhotka situas en katastra teritorio Klášterec nad Orlicí kun areo 17,91 km².
Historio
La vilaĝo estis fondita kiel memstara municipo samtempe kun vilaĝo Orlík (Orlitz). En la jaro 1713 ĝi estis alligita al Klášterec nad Orlicí.
Kosmo (planlingvo)
Kosmo, Kosmos estas internacia planlingvo de bazo latina/ latinida, kreita en 1888 de E. A. Lauda, el Berlino, Germanio. Ĝi estas unu el kosmaj planlingvoj. Ĝi estas citita de Louis Couturat kaj Leopold Leau, en ilia Histoire de la langue universelle.
Benešov
Benešov estas distrikta urbo en Mezbohemia regiono en Ĉeĥio. Ĝi estas t.n. komunumo kun plivastigita kompetenteco kaj ankaŭ la plej granda urbo en la distrikto. Ĝi situas 40 km sudoriente de Prago, en averaĝa altitudo 368 m. Ĝia areo estas 4687 ha kaj vivas en ĝi.
Timna valo
La Timna Valo situas en suda Israelo en la sudokcidenta dezerto, proksimume 30 kilometrojn (19 mia) norde de la Akaba Golfo kaj la urbo Ejlato. La areo estas riĉa je kupra erco kaj estis minita ekde la 5-a jarmilo a.K.. Estas diskutado ĉu la minoj estis aktivaj dum la Regno de Israelo kaj la biblia reĝo Salomono.
Benešov
Historio
En la 11-a jarcento dum regado de Premislidoj okazadis koloniigo de ĝis tiam neloĝataj regionoj sude de Prago. La unua skriba mencio pri Benešov devenas el la jaro 1219. La unua restadejo de Benešov estis sur loko nomata Na Karlově, kie ekestis sinjora korto, preĝejo kaj apud ili domaro. Poste la centro pro konstruo de urba bazaro transiĝis sur loko de nuna Masaryk-placo. Sur Karlov estis fondita minoritana monaĥejo kaj posedanto fariĝis episkopo de Prago Tobio el Benešov, kiu post nelonga tempo konstruis sian novan sidejon – Konopiště. Post elmorto de Benešovanoj ekposedis Benešov Sternbergoj. Post ili restis al la urbo blazono – okpinta ora stelo en blua kampo. Husana militestro Jan Žižka el Trocnov bruldezertigis monaĥejon en la jaro 1420, kiam li militiris al Prago.
Kosmo (planlingvo)
Nombroj (1-10): un, du, tri, quar, quin, sex, sept, oct, nove, dece.
Timna valo
En julio 2011, la israela registaro aprobis la konstruon de internacia flughaveno, la Timna Flughaveno, en la Timna valo.
Benešov
Historio
En la jaroj 1541–1566 vivis en Benešov sonorilfaristo nomata Matěj Špic, el kies laborejo devenis multe da sonoriloj, kiujn li muldis por preĝejoj en ĉirkaŭo. Granda plago por la urbo estis la Tridekjara milito kaj speciale okupo de sveda armeo en la jaro 1648, pro kies sekvoj la urbo poste suferis multajn jarojn. En la jaro 1703 estis fondita piarista studenta hejmo, en kiu estis instruataj rundimentaj konoj kaj ekestis ankaŭ gimnazio. Benešov elaĉetis sin el servuteco en la jaro1802 kaj kiel etnike ĉeĥa urbo ĝi fariĝis loko de patriotaj aktivaĵoj. Ekde la jaro 1871 iras tra la urbo fervoja linio Prago – České Budějovice.
Sabate la 21-n de decembro 1918 estis en Benešova stacidomo solene bonvenigita prezidento de la respubliko Tomáš Garrigue Masaryk, kiu tra ĉi tie reveturis el emigracio al Prago per speciala trajno.
Kosmo (planlingvo)
La projekto recevis la bibliotekan kodon 417.7 “1888” LAU de Biblioteko Butler.
Estas ankaŭ alia projekto nomita Kosmo, de G. Schröder, Hago, 1949, kies konjugacio estas bazita sur la sveda lingvo.
Benešov
Historio
Dum la Dua mondmilito estis la urbo tute senpopoligota kaj estis fariĝonta SS-Stadt Böhmen. Sed parto de manovrejo de SS-trupoj fariĝis poste nur teritorio okcidente de la ŝoseo al Tábor. Tamen ĝis 15-a de aprilo 1943 devis elmigriĝi loĝantoj el vasta teritorio sudokcidente de fervoja linio kaj Mácha strato.
Partoj de urbo
La urbon kreas du katastraj distriktoj kaj dek kvin lokaj partoj:
Kulturo
En Benešov estas urba biblioteko kaj kinejo, malfermita estas ankaŭ Belarta Muzeo kaj filio de Muzeo de regiono sub Blaník, kiu troviĝas en secesia domo nr. 74. Tiun ĉi domon konstruis en la jaroj1904–1905 laŭ planoj de Marcel Dusil Okresní hospodářská záložna v Benešově (distrikta ekonomia monpruntejo). En la jaro 1992 ĉi tie estis al publiko alirebligita ekspozicio dediĉita al historio de la urbo kaj ĉirkaŭo, al artaj memoraĵoj de la regiono kaj al belartistoj, kiuj ĉi tie laboris. En Benešov funkcias ankaŭ la urba teatro kaj kulturdomo Karlov.
Sporto
En Benešov aktivas kelke da sportaj kluboj: hokea, futbala, florbala, korbopilka, retpilka, flugkikada, ĵuda, karatea.
En Benešov troviĝas glacistadiono, futbala ludejo, Sokola gimnastejo kaj naĝostadiono.
Esperanto en Benešov
Esperanto-rondeto en la urbo funkcias ekde 1983. Ĝia longjara prezidanto estas Václav Stibůrek. Inter la 12-a kaj la 14-a de oktobro 2018 Benešov estis gastiganto de la Konferenco de Ĉeĥa Esperanto-Asocio.
János Paget
PAGET János John Paget esquire estis angladevena hungara bienulo, vojaĝverkisto, verkisto, naskita en Loughborough en 1808 kaj mortinta en Aranyosgyéres la 10-an de aprilo 1892.
Biografio
János Paget havigis diplomon de kuracisto en Edinburgo, poste li studvojaĝis en Francujo kaj Italujo. Li konatiĝis en 1835 kun eksedzino de László Bánffy barono, Polixéna Wesselényi. Li alvenis en Transilvanujon, edziĝis al ŝi kaj ili loksidiĝis en Aranyosgyéres, kie li mastrumadis. En 1835 – 36 li travojaĝis Transilvanujon kaj Hungarujo kaj verkis libron. En 1847 li ricevis hungaran civitanecon. Li amikiĝis kun István Széchenyi. Li partoprenis en la hungara revolucio de 1848, tial post 1849 li fuĝis Anglujon. Li revenis en 1855 kaj per modernaj metodoj li organizis en la sia bieno modelmastrumon. Li estis fondintano de la Erdélyi Gazdasági Egylet kaj li faris multe ĉefe por la hungara vinkulturo. Li tradukis plurajn verkojn anglan lingvon.