cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homeopatio
Dinamizado
(*) Estas sugestata la teknika termino “sukusio” devenantan el la latina “sukussio”, termino jam ekzistanta en la teknika homeopatia vortaro, anglalingve “sucussion”, france “sucussion”, itale “sucussione”, hispane “sucusión” kaj portugale “sucussão”.
Minimumaj dozoj
Post sperti toksiĝon dum la aŭto-eksperimento de kinkono, Hahnemann komencis dilui la substancojn kaj observis, ke je minimumaj diluaĵoj la medikamento konservis siajn povojn malsanigi la organismon kaj, plie, la diluaĵo mildigis la simptoman akrigon observatan post la preno de la medikamento dum klinika uzado.
Homeopatia eksperimentado - Patogenezioj
Estas la metodo estigi nenaturajn malsanojn ĉe sana homo pere de dinamizitaj medikamentoj, dank’ al la “fiziopatogena leĝo de la naturo”, kiu ebligas la rivelon de la kuraca povo de la substancoj kaj ĝian kontaĝon al la homa organismo. Hahnemann proklamas la aŭtoeksperimenton (eksperimentado en si mem) kiel la plej bonan manieron koni la kuracajn povojn de la substancoj. Tion ĉi li asertas en noto ĉe la § 141 de sia Organono. La simptomoj estigitaj en la eksperimentado konsistigas la patogeneziojn (aŭtopatogeneziojn), tio estas, la kolekton de simptomoj propraj al ĉiu medikamenta substanco. La kolekto da patogenezioj konsistigas la homeopatian medicinan materialon ĉiutage manumata de la tutmondaj homeopatoj.
(*) La aŭto-eksperimentadon la docentoj kaj lernantoj de Instituto Minasa de Homeopatio (IMH) – provinco Minas-Ĝerajso/Brazilo, sisteme efektivigas kiel lernobjekton de la specialiga kurso por kuracistoj. http://www.imh.com.br
Oficiala agnosko
Homeopatio estis oficiale agnoskita en Brazilo en jaro 1980 de Brazila Kuracista Konsilantaro (BKK) pere de la rezolucio nº1000 kaj en 1988 la Brazila Homeopatia Kuracista Asocio estas akceptita en la Medicina Konsilantaro por Fakoj de BKK.
Scienca kritiko
La homeopatio baziĝas sur konsideroj nesciencaj, kaj ĝiaj atingoj neniam estis testataj laŭ la scienca metodo. Ĝi devenas de tempoj, en kiuj ne estis konata la atoma karaktero de la materio, kaj tial oni ne sciis, ke tiaj diluadoj kondukas al la fakta malapero de la kuraca substanco. Nuntempe vendiĝas homeopatiaj medikamentoj kun koncentrado 30C, tio estas tridekfoje diluo de 1 al 100, kio kondukas al kompleta malapero de ĉiuj molekuloj de la substanco en la fina preparaĵo.
La teorioj de Hahnemann baziĝis sur tre maloftaj kaj sensignifaj observadoj, kaj neniu protokolo estis sekvita por kontroli, ĉu la efikoj observitaj havis ian rilaton kun la medicinaĵo aŭ la malsano. Homeopatio apenaŭ ŝanĝis sian bazon en 200 jaroj, kaj la grandaj modifoj en la fiziko, ĥemio, biologio kaj medicino ne modifis la bazan manieron pretigi la homeopatiajn kuracilojn.
La homeopatio povis funkcii en la tempo de Hahnemann, kiam la medicino posedis tre malfortajn sciencajn bazojn kaj la ĝeneralaj medicinistoj uzis tre agresajn kuracilojn, dum la ekstrema diluiĝo de homeopatio ne nocis la korpon kaj permesis la normalan naturan memsaniĝon de la korpo. Tamen, por infektaj aŭ pli gravaj malsanoj, la homeopatio estas tute senefika.
Sukcesa homeopatia kuracado, kiam ĝi okazas ĉe ne tiom gravaj malsanoj, baziĝas sur la efiko placeba.
Incidentoj
En la 1870-aj jaroj al Tobolsko (Rusio) translokiĝis Stefan Ivanoviĉ Gaŝinskij, kiu eklaboris tie kiel instruisto de vira gimnazio. Junaĝe li grave malsaniĝis, kuracistoj ne povis kuraci lin, do li provis miraklajn pilolojn de barono Vrevskij kaj resaniĝis. Ekde tiam li iĝis adepto de homeopatio, malŝparante grandan parton de sia modesta salajro por aĉetado de la Vrevskij-piloloj per kiuj li kuracadis la urbanojn — malriĉulojn senpage, riĉulojn nur koste de la piloloj. Kiel poste raportis loka ĵurnalo, en 1911 la barono mem venis al Tobolsko kaj malkovris al sia adepto ke fakte temas pri ĉarlatanaĵo. Laŭ atesto de lokano tio rompis lin. Li verŝis sur sin kerosenon kaj ekbruligis sin. Pasiginte kelkajn tagojn en loka hospitalo, Stefan Gaŝinskij mortis la pro gravaj brulvundoj kaj estis sepultita en la tombejo Zavalnoje.
13494 Treiso
13494 Treiso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la itala vilaĝo Treiso, proksime de Alba en Piemonto. Ĉiu jaro, tago celebras ambaŭe la astronomion kaj la lokalan vinon Barbaresco. La evento estas nomita "Gustumu la Universon".
Progreso 2-5-1
La progresio 2-5-1 estas la plej ofta akordprogresio resp. kadenco en ĵazo. Toniko povas esti maĵora aŭ minora akordo. La bas-tono moviĝas laŭ kvintfaloj. La progresio ankaŭ ofte aperas sen dissolvo en la tonikon. Ĝi estas deduktebla de la klasikmuzika plenkadenco kun aldonita sesto sur la subdominanto.
Uzado en maĵortonalo
La kadenco kun septakordoj estas en maĵoro:
Oni uzas la minoran septakordon de la dua ŝtupo, la dominantseptakordon de la kvina kaj la maĵoran akordon de la unua ŝtupo kun egaj septo aŭ sesto.
Se C estas la tonala centro, oni ricevas la akordoprogresion:
Uzado en la minorgamo
La akordprogresio 2-5-1 estas aplikebla ne nur je maĵora, sed ankaŭ je (harmonia) minora gamo. Jen la kadenco de tia minorgamo:
Ĉiuj tri akordoj uzas malsamajn minorgamojn: 2m7♭5 naturan minoron, 5dominanta7♭9 harmonian minoron, 1m melodian minoron. La minora toniko enhavas grandajn septon aŭ seston kaj  ne la etan septon el la natura minorgamo.
Attila Zoller montris sur tiun oftan eraron de aranĝistoj. Wolf Burbat kunigas la kompletan tonmaterialon: 1, 2, ♭3, 4, 5, ♭6, 6, ♭7, maj7. El tiu li formas diversajn gamojn. Jungbluth uzas la gamojn melodia minoro supren. En ĵazo okazas aŭdeble konfrontado kun la tonoj de ĉi tiu gamo. Por melodiformado taŭgas melodia minoro; harmonian minoron uzas nur la akordo 5dominanta7(♭9, ♭13), kompreneble nur vertikale.
Aŭ kiel aliigita variaĵo:
La unua akordo el ĉi tiu progresio estas duondiminuita akordo sur la dua ŝtupo, kaj la dua akordo estas el harmonia vidpunkto dominantseptakordo en harmonia minoro, kio rezultigas la malaltigon de naŭto kaj dektrito, aŭ alternative plejofte aliigitan dominantseptakordon, kiu aldone povas enhavi aŭgmentitan naŭton (♯9). En la bazotonalo a-minoro la akordprogresio estas jene:
♭9 ĉikaze estas la f, ♭13 la c, la g mankas, aŭ
Ĉikaze oni havas f♯♯ kiel ♯9, kiu konformas enharmonie al g (do al la blusa tono).
Rilato al la kvintfala sekvenco
La bazotonoj de ĉi tiu akordprogresio formas kvintfalan sekvencon:
Inversakaze la pura kvintfala sekvenco estas preskaŭ nure progresio 2-5-1, kiel ekzemple en la komenco de Autumn Leaves:
Tipe finakadenco
Oni trovas la progresion 2-5-1 je la fino de kanto aŭ de rekantaĵo.
Ĵazimprovizado
Repertuaro de solofrazoj kaj akordmetadoj pri la progresio 2-5-1 apartenas al la ilaro de ĉiu ĵazmuzikisto, ĉar
Gyula Borbándi
Gyula BORBÁNDI [djula borbAndi], hungare Borbándi Gyula, Esperante Julio Borbándi estas hungara verkisto kaj ĵurnalisto.
Progreso 2-5-1
2-5
Ankaŭ forfendaĵo 2-5 volonte estas uzata: Ekzemple la unuaj ses taktoj de "Satin Doll" (Duke Ellington) aplikas nur ĉi tiun turnon. Je tio la sepa takto prezentas etan surprizon, ne finante laŭatende la rekte antaŭan progresion 2-5. Nur la harmonia ciklo en la oka takto estas kompleta progresio 2-5-1, kiu kondukas al la ripeto.
Gyula Borbándi
Gyula Borbándi naskiĝis la 24-an de septembro 1919 en Budapeŝto. Li mortis la 23-an de julio 2014 en Budapeŝto.
Progreso 2-5-1
2-5
Ofte ofte instrulibroj prezentas gaman materialon kiel bazo por la improvizado de melodioj pri 2-5-1. En la supra ekzemplo komencanto povas kontentiĝi senprobleme per la tonmaterialo el la gamo C-maĵora (ionia modalo). Ankaŭ kvintona gamo sur C bone taŭgas. La aliigoj, kiuj fakte donas al melodilinio veran spicon, devenas aŭ el la blustonoj de la bazotonalo, el tritonaj anstataŭaĵoj aŭ el paralelŝovaĵoj de la indikitaj akordoj.
6-2-5-1
Ankaŭ ŝatata estas la ampleksa progresio 6-2-5-1, ankaŭ en variaĵoj. Kiam oni komencas la progresion per la unua ŝtupo, oni ricevas: 1-6-2-5-1, je kio 1-6 estas toniko kaj minora tonikoparalelo. Krome 6 kaj 2 estas kontraŭparalelo kaj minorparalelo de la subdominanto, per kio oni alprksimiĝas laŭfunkcie al plenkadenco. En populara muziko ekzistas variaĵo, en kiu la 2-a ŝtupon anstataŭas la 4-a: 1-6-4-5-1.
Gyula Borbándi
Biografio
Gyula Borbándi frekventis universitaton en Budapeŝto, poste eklaboris en ŝtata oficejo. En 1949 li migris al Svislando pro politikaj kaŭzoj. Post 2 jaroj li ricevis postenon en Munkeno en hungarlingva dissendo de Radio Libera Eŭropo, kie lia voĉo estis aŭdebla. Lia pseŭdonimo estis Gyulai Ernő. Li redaktis ankaŭ diversajn hungarlingvajn revuojn. Post ĉeso de la radio li daŭre vivas en Munkeno, kiel emerito. Li ricevis diversajn premiojn depost la socialismo.
Progreso 2-5-1
2-5-2-5
Akordoj en kvinta distanco de la bazotono ofte ankaŭ viciĝas kiel ĉeno el progresioj 2-5: ekzemple Em - A7 - Dm - G7 ( - C). La unua progresio 2-5 Em - A7 staras en D-maĵoro, dissolviĝas tamen al d-minoro (varianta akordo), kiu siaflanke enkondukas la duan progresion 2-5 en C-maĵoro.
Variaĵoj de 4-2-5-1
Oni povas anstataŭ la akordon de la 5-a ŝtupo per taŭga variaĵo (miksolidia, aliigita, 5 7♭9 kun ♭9, ♯11, 13). Por 6m7 ekzistas jenaj anstataŭeblecoj:
La lasta variaĵo rezultigas, se oni komencas ĝin per la sestakordo de la toniko kaj ekipas per la aliigita dominanto, kromatan basfalon ekde la trito ĝis la bazotono de la toniko.
Berton L. Stevens
Berton L. STEVENS (naskiĝis en 1951) estas usona amatora astronomo.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris 49 asteroidojn inter 2002 kaj 2011.
Li estas, kun sia edzino Janet Stevens, kun-direktoro de la Observatorio Desert Moon en Las Cruces (Nov-Meksiko, Usono).
La asteroido 38540 Stevens estis nomita en lia honoro.
Zbruĉa idolo
Zbruĉa idolo (ĉirkaŭ 9-a jarcento) – slava ŝtona statuo, trovita en 1848 ĉe vilaĝo Liĉkivci apud urbeto Husjatin en Ukrainio ĉe rivero Zbruĉ (alfluanto de Dnestro). La idolo de Svitovido staris sur la monto Bohit meze de kapiŝĉe (sanktejo). La lasta troviĝis je la alteco de 417 m super la marnivelo kaj cirkloforma kun diametro de 17 m. Laŭ esploroj, la statuo de Sviatovido ne estis ruinigita fare de batalantaj kristanoj. Bone konservita monumento atestas pri tio, ke ĝi estis kaŝita de kredantoj. Nun la Zbruĉa idolo troviĝas en la Krakova muzeo. En Kievo, Ternopilo kaj Husjatin estas ĝustaj kopioj de la statuo.
Priskribo de la idolo
La idolo mem estas kvar-edra fosto (kun kvadrato en sekco), farita el korala kalkŝtono proksimume en 9a jarcento, kun ĉizitaĵoj sur ĉiuj kvar vertikalaj flankoj. Figuron kronas kvarvizaĝa kapo sub unu ĉapo kaj ĉiu vertikala bildo konsistas el tri zonoj. Bildojn de la idolo provis deĉifri multaj sciencistoj – germanaj, polaj, rusaj, sovetiaj, ukrainaj. Ne ĉio estas klara eĉ nun, sed senduba estas fakto, ke la tuta kompozicio respegulas tri spacojn de antikve imagata mondo: ĉielo (supra zono), tero (meza) kaj subtera mondo-infero. Interese, ke unu faceto de malsupra zono ne surhavas bildon. Pro tio esploristoj konsideras tiun tutan fostflankon kiel malantaŭa. Tri aliaj facetoj de pieda zono surhavas tri bildojn de, supozeble, unu surgenuiĝinta persono, kiu estas montrita de antaŭa, dekstra kaj maldekstra flankoj. Tiu homfiguro subtenas la tutan supran “mondon”.
Inter kvar bildoj de la plej supra zono troviĝas du inaj kaj du viraj figuroj. Ili respegulas kvar sezonojn kaj kvar ĉefajn praslavajn gediojn. Ino kun ringo (laŭ G. Lenczyk) estas Lada – diino de printempo, semado, amo kaj familio. Najbaras ŝin alia ina figuro kun korno de abundeco kaj eta bebo – diino Mokoŝa – patrino de rikolto. Postsekvas ŝin “vira” flanko, kie oni povas vidi soldaton kun glavo kaj ĉevalo. Sendube, tiu estas imago de Perun – dio de fulmotondro, milito, je kies nomo praukrainaj princoj ĵuris, tenante manon sur glavo.
Kaj sur la malantaŭa flanko, kies malsupra zono restas senbilda, estis ĉizata alia ula figuro, posedanta sur la brusto sun-signon, t.e. rado kun ses radioj. Tiu povus esti aŭ Ĥors – dio de suno, aŭ Daĵdboh – dio de la blanka (taga, suna) lumo. Laŭ akademiano B. Ribakov, Daĵdboh, kiu ne estis suno mem, havis menciitan sun-signon sur sia vestaĵo.
Sur la meza zono estas kvar figuroj, kiuj kune kreas dancrandon, en kiu homoj tenas unu la alian per manoj. 3,5:1 estas la proporcio inter figuroj de la supra zono kaj de la meza, tio substrekas la diversecon inter dioj kaj simplaj homoj.
Bildo de surgenuiĝinta figuro kun tri vizaĝoj en la plej malsupra apartenas al dio (se “rektigi la figuron, ĝi egalos laŭ alteco al figuroj de la supra zono), supozeble, Veles (aŭ Volos). Malgraŭ ke li estis kunligata kun subtera mondo, antikvaj slavoj ne konsideris lin “malamika” (fremda) dio, eĉ male, li estis dio de brutaro kaj riĉeco. Lia nomo oftis en kontraktoj inter Kijiva Rusio kaj Bizanco.
Ĉapo, plejverŝajne, apartenas al ĉefdio – Svjatovid(t), lin admiris ne nur prauloj de nuntempaj ukrainoj, sed ankaŭ nordaj praslavoj ĉe Balta maro kaj sudaj – sur nuna kroata insulo Braĉ. Svitovid – tiu, kiu vidas mondon. Tiun trajton povas havi nur unu – la plej alta dio, kiu devas unuigi la tutan ĉirkaŭaĵon, t.e. universon.
YUD
La vorto havas plurajn signifojn:
Amonia arsenato
Amonia arsenato aŭ (NH4)3AsO4 estas neorganika kombinaĵo kaj salo rezultanta el reakcio inter la amoniako kaj arsenata acido. Ĝi estas senkolora aŭ blanka kristalo, toksa per ingestado, tre solvebla en akvo kaj malkomponiĝas en varma akvo kun liberigo de amoniako. Ĉar ĝiaj solvaĵoj estas acidaj, ĝi neŭtraligas bazojn en reakcioj kie varmo generiĝas, tamen malpli aŭ tre malpli ol kiam generita de neŭtraligo fare de la neorganikaj acidoj, neorganikaj oksoacidoj kaj karboksilataj acidoj.
Ĝi estas alte toksa kaj povas esti fatala kiam inhalita, enspirita aŭ per haŭtokontakto. Efikoj pro kontakto aŭ inhalado povas longe daŭri. Fajro povas kaŭzi iritajn, korodajn kaj toksajn gasojn. Elversiĝo el fajrokontrolo aŭ arsena akvosolvaĵo povas esti koroda aŭ/kaj toksa kaj polui. La substanco ne estas bruliva, tamen ĝi malkomponiĝas per varmigo kaj produktas korodajn kaj toksajn fumojn. Ujoj povas eksplodi en la ĉeesto de varmo.
Sintezo
Reakcio inter saturita solvaĵo de amoniako kaj "arsenata acido":
Yuki Nishiya
Yuki Nishiya (西谷 優希, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Tochigi SC.
Miksbatalo
Miksbatalo (aŭ korpabatalo) estas mortiga aŭ nemortiga fizika kontraŭstaro aŭ luktado inter du aŭ pliaj personoj je tre mallonge (kaptodistanco) kiu ne inkludas la uzadon de pafiloj aŭ de alidistancaj armiloj. La batalo povas esti kiel luktado, tiel ankaŭ inkludi uzadon de fraparmiloj uzatajn je kaptodistanco tiaj kiaj tranĉiloj, bastonoj, improvizitaj armiloj aŭ eĉ iloj uzataj kiel armiloj. Kvankam la esprimo "miksbatalo" origine aludas ĉefe al bataloj fare de militistoj en la batalkampo, ĝi povas aludi ankaŭ al ajna fizika grupo engaĝiĝinta fare de du aŭ pliaj batalantoj, ekz. policistoj kaj civiluloj.
Adam Darius
Adam DARIUS (naskita 10 majo 1930) estas usona dancisto, pantomimisto, verkisto kaj koreografo. Kiel prezentisto, li ekaperis en pli ol 85 landoj tra ses kontinentoj. Kiel verkisto, li publikigis 13 librojn kaj skribis 21 prezentaĵojn.
En programo dediĉita al lia kariero, la BBC Mondservo priskribis lin kiel "unu el la plej esceptan inteligenton de la 20-a jarcento".
Adam Darius nuntempe loĝas en Helsinko, Finnlando.
Baletokariero
Adam Darius ricevis sian baleton kaj nuntempan dancon trejnantan de, inter aliaj, Anatole Obouĥov, George Gonĉarov, Olga Preobrajenska kaj José Limón. Kiel aktoro, Adam Darius studis kun Raikin Ben-Ari de la Moskvo Habimah Teatro, Akademia Premio gajnanta aktorinon Shelley Winters kaj Herbert Berghof.
Li daŭriĝis por danci en dekdu baletofirmaoj inkluzive de la Internacia Baleto de Britio, la Royal Winnipeg Ballet de Kanado, la Rio de Janeiro Ballet de Brazilo kaj la skandinava Baleto de Danio. Li ankaŭ estis koreografo de la Israelo Nacia Opero kaj tiam direktoro de sia propra firmao, la israela Baleto. Li koreografiis baletojn por usonaj soldancistinoj Cynthia Gregory kaj Melissa Hayden kaj, por operstelulo Plácido Domingo, li koreografiis kvar operojn.
La panorama galerio de Adam Darius de tragediaj kaj komikaj roloj intervalis de la vagabondo en la irlanda filmo Stigmato ĝis tiu de Puck, kiuj li agis en Shakespearean Swedish en la skandinava premiero de la opero de Benjamin Britten, Somermeznokta sonĝo.
Tiu de Adam Darius ankaŭ kunlaboris kun la plej antaŭa kinoreĝisoro de Svedio Ingmar Bergman, la plej granda aktoro de Francio Jean-Louis Barrault kaj la belga kantisto kaj komponisto Jacques Brel.
Inter la plej memorindaj baletoj de Adam Darius estis ebeniga laboro de Marilyn, bazita sur la vivo de Marilyn Monroe, kiu estis sponsorita fare de la rokmuzika grupo Jethro Tull kaj kuris dum kvin semajnoj en la Okcidenta Kvartalo de Londono kie, ne ekde la Sleeping Princess de Diaghilev estis vidita en 1921, havis baleton ludita tiel amplekse sur nokta bazo. Lia plej bonkonata kreaĵo, aliflanke, estas The Anne Frank Ballet, poste produktita kiel vidbendo, en kiu li dancis la rolon de la patro de Anne Frank, tiu de Otto Frank.
Esprimplena mimo
En tempo, tiu de Adam Darius komencis evoluigi sian propran fuzion de danco kaj mimo en nova stilo, priskribis kiel "esprimplenan mimon". En la unika solistaĵo kiu rezultis, li prezentiĝis ĝenerale en la mondo, inkluzive de tiaj malproksimaj teroj kiel Afganio, Tajvano, Indonezio, Svazilando, Papuo-Nov-Gvineo kaj Aŭstralio. Lia turneo de 1971 de la antaŭa Sovetunio, senekzempla de iu sollude usona dancartisto ekde Isadora Duncan, kulminis per 27 kaŭzoj ĉe la Leningrada Koncertejo.
Kiel kredanto en la povo de arto por transponti diversspecajn kulturojn, li rezultis plurfoje ĝenerale en la araba mondo; en Damasko, Kazablanko, Bejruto, Kairo, Aleksandrio, Amano, Teheran, Esfahano, Ŝirazo, Istanbulo kaj Tunizo.
La koncepto de Mr. Darius de fizika teatro ankaŭ estis realigita en la Londono-produktadoj de Babela turo kaj Rimbaud kaj Verlaine, en kunlaboro kun Kazimir Kolesnik. Kune, ili daŭriĝis por produkti Yukio Mishima, kio estis unua prezentis ĉe la Holloway Malliberejo por Virino en Londono kaj poste vidita en Finnlando, Slovenio kaj Portugalio. Inter iliaj pliaj komunaj produktadoj estis A Snake in the Grass (Serpento en la Herbo), prezentita en Amano, Jordanio, kaj agnoskita per la Noor Al Hussein Award (Noor Al Hussein-Premio).
Kune kun Kazimir Kolesnik, li ĉiujare direktis la Teatron de la Ŝetlandaj Insuloj Infanoj de 1989 ĝis 1998, en la plej norda ejo de Britio, la Garnizono-Teatro, iliaj produktadoj inkludis The Search for Shirley Temple (La Serĉo pri Shirley Temple), Santa Claus Goes to Las Vegas (La kristnaskviro Iras al Las Vegas) kaj The King of Rock n' Roll (Reĝon de Roko "n" Rulo).
Tiu de Adam Darius daŭre turneas la mondon kun Kazimir Kolesnik en ilia duopefikeco, Death of a Scarecrow (Morto de Birdotimigilo).
Instruisto
Tiu de Adam Darius instruis, aldone al rezultado, ekde la fruaj jaroj de lia kariero.
En 1978, tiu de Adam Darius kaj Marita Crawley fondis la Mimo-Centron en Londono, loko kie studentoj de ĉirkaŭ la mondo povis studi la sistemon de Adam Darius de "esprimplena mimo". Tiu kurso formis la bazon de la aklamita libro de Mr Darius The Adam Darius Method (La Adamo Dario-Metodo). En Britio li instruis, inter aliaj, pantomimo, dancisto kaj direktoro, Kazimir Kolesnik, rokstelon Kate Bush, Hollywood-filmostelon Kate Beckinsale, Okcidenta Kvartalo-rektoroj tiu de Warren Mitchell kaj Clarke Peters, same kiel sirian dramiston, direktoron kaj kritikiston, Riad Ismat. Li ankaŭ trejnis kinostelon Jennifer Beals, de Fulmdanco famo, por la filmo The Bride (La Novedzino).
En 1994, la mimo Centro translokiĝis al Helsinko, Finnlando. Ricevantoj de la kuratoreco de Adam Darius daŭre inkludas multajn eminentajn membrojn de la dancomondo kiel ekzemple honesta Andersen, iaman direktoron de la Reĝa Dana Baleto, Dinna Bjørn, iaman direktoron de la finna Nacia Baleto, Fernando Jhones de la Nacia Baleto de Kubo, kaj Carolina Agüero kaj Dario Franconi de la Hamburgo-Baleto.
La gasto de Adam Darius instruas kiam ajn li estas sur turneo. Dramofirmaoj ĝenerale en la afrika kontinento profitis el lia instruado, kiel havi aktorojn en Azio, de Malajzio al Japanio. En Nordameriko, li instruis amplekse en Novjorko, Florido kaj Kalifornio.
Etila bromoacetato
Etila bromoacetato estas etila estero de la bromoacetata acido, senkolora aŭ flaveca brulema likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj, kiel larmiga gaso en militaj demandoj, kiu posedas fortan fruktodoron kaj estas alte toksa kiam inhalita. Ĝi estas ankaŭ koroda irita substanco per haŭtokontakto kaj kiam englutita. Ĝi estas suspekta kiel karcinomogena. Ĝi reakcias kun akvo estigante toksajn gasojn. Ĝi uzatas en la produktado de farmaciaĵoj, kiel averto-gaso en venenaĵoj aŭ senodoraj gasoj.
YUG
La vorto havas plurajn signifojn:
Šulinci
Šulinci, hungare Sándorvölgy (pli frue Sülincz) estas malgranda vilaĝeto en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo de Gornji Petrovci.
Situo
Šulinci situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Gornji Petrovci troviĝas 3, Murska Sobota 25 km.
Historio
La unua mencio okazis en 1387 en formo „Sulynch”, tiam apartenanta al Hungara reĝlando. Dum la hungara regado oni nombris en Sülincz 70 domojn kaj 451 homojn. La domoj dise situis. En 1910 oni nombris en Sándorvölgy 467 homojn, plejparte slovenojn. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1932, 1956, 1966, 1971 kaj en 2003 vilaĝaj festegoj okazis.
Dreis-Brück
Dreis-Brück estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Saljana distrikto
Saljana distrikto estas distrikto (rajono) en Azerbajĝano, kies administra centro same nomiĝas Salyan.
YUI
La vorto havas plurajn signifojn:
Saljana distrikto
Geografio
La distrikto havas la surfacon de 1.811 km². Malproskime al Kursenge situas vulkano kun sama nomo. La provinco konsistas ĉefe el stepo, en oriento etendiĝas la Nacia parko Ŝirvan.
Monda Kunagado
Monda Kunagado estis internacia esperantista asocio por esperantlingva informado pri UNESKO kaj por subteno de pli intensa kunlaboro de esperantistoj en UNESKO-projektoj aktiva en la 1990-aj jaroj. Ĝi ĝis 1992 fariĝis faka asocio de Universala Esperanto-Asocio. Fondaj "motoroj" estis interalie Ulrich Becker (eldonisto, ĝis 1999 en Berlino, ekde tiam en Novjorko), Mark Fettes kaj Märtha Andreasson. Ĝis plej laste 1992 ĝi fariĝis faka asocio de Universala Esperanto-Asocio. Dum kelkaj jaroj la asocio eldonis la revuon „Monda Forumo“. Reprezentantoj de la asocio en la komitato de UEA estis
Saljana distrikto
Loĝantoj
La distrikto havas 109.500 loĝantojn, kiuj loĝas en komunumoj
Ekonomio
En la nordo situas la naftokampoj de Kursenge kaj Karabaghli. Tiujn ekspluatas la Nafokompanio Salyan.
Kulturo
En la distrikto ekzistas pluraj arkeologiaj fondlokoj kie la nekropoloj de Marimli kaj Gursanga aŭ la ruinoj ĉe Nohudlu kaj Mahmudabad.
Trafiko
La urbon trairas la M3, kiu ligas de Bakuo ĝis la irana limo. Tra la urbo kondukas fervoja linio al sudo de Azerbajĝano.
Max Planck
Max Karl Ernst Ludwig PLANCK (naskiĝis la 23-an de aprilo 1858 en Kilo, mortis la 4-an de oktobro 1947 en Göttingen) estis germana fizikisto. Li studis fizikon en Munkeno kaj Berlino kaj doktoriĝis en la jaro 1879 pri termodinamika temo. Post kelkaj jaroj kiel docento en Munkeno, li en 1885 fariĝis profesoro pri fiziko en Kilo, kaj poste (1889 - 1928) li okupis samspecan postenon en Berlino. Li estis aktiva membro de diversaj sciencaj asocioj.
En 1948, the germana scienca institucio Kaiser-Wilhelm-Societo (de kiu Planck estis dufoje prezidanto) estis renomita Max-Planck-Societo (MPS). La MPS nuntempe inkludas 83 instituciojn reprezentantajn ampleksan gamon de sciencaj direktoj.
Ekkariero
Planck venis el tradicia, intelektula familio. Lia patroflanka pra-avo kaj avo estis kaj ambaŭ pri teologiaj profesoroj en Gotingeno; lia patro estis profesoro de juro en la Universitato de Kiel kaj Munkeno. Unu el liaj onkloj estis ankaŭ juĝisto.
Planck naskiĝis en 1858 en Kiel, Holstein, al Johann Julius Wilhelm Planck kaj lia dua edzino, Emma Patzig. Li estis baptita kun la nomo Karl Ernst Ludwig Marx Planck; el tiuj nomoj, Marx (nune eksmoda varianto de Markus aŭ eble simple eraro por Max, kiu estas fakte mallongigo por Maximilian) estis indikita kiel la "alvoknomo". Tamen, je la aĝo de dek li subskribis per la nomo Max kaj uzis tiun por la cetero de sia vivo.
Li estis la sesa filo en la familio, kvankam du el liaj fratoj estis el la unua geedzeco de lia patro. Milito estis io ofta dum la fruaj jaroj de Planck kaj inter liaj plej fruaj memoroj estis la irado de Prusiaj kaj Aŭstriaj trupoj en Kiel dum la Dani-Germana Milito en 1864. En 1867 la familio translokiĝis al Munkeno, kaj Planck aliĝis al la gimnazio de Maksimilianoj, kie li venis sub la tutorado de Hermann Müller, matematikisto kiu prenis intereson en la junulo, kaj instruis al li astronomion kaj mekanikon same kiel matematikon. Estis el Müller de kiu Planck unuafoje lernis la principon de konservado de energio. Planck gradiĝis frue, estante 17-jaraĝa. Tiel Planck unuafoje venis en kontakto kun la fako de fiziko.
Planck ĝuis kiam li eklernis muzikon. Li ekhavis kantolecionojn kaj ludis pianon, organon kaj violonĉelon, kaj komponis kantojn kaj operojn. Tamen, anstataŭ muzikon li elektis studi fizikon.
La munkena profesoro pri fiziko Philipp von Jolly avertis Planck kontraŭ eniri en fizikon, dirante, "en tiu fako, preskaŭ ĉio estas jam malkovrita, kaj ĉio kio restas estas plenigi kelkajn truojn." Planck respondis, ke li ne volas malkovri novajn aferojn, sed nur kompreni la konatajn fundamentojn de la fako, kaj tiel komencis studojn en 1874 en la Universitato de Munkeno. Sur la superrigardo de Jolly, Planck plenumis la nurajn eksperimentojn de sia scienca kariero, studante la difuzon de hidrogeno tra varmigita plateno, sed transigis al la teoria fiziko.
En 1877 li iris al la Friedrich Wilhelms Universitato en Berlino dum unu lernojaro kun fizikistoj Hermann von Helmholtz kaj Gustav Kirchhoff kaj matematikisto Karl Weierstrass. Li verkis, ke Helmholtz neniam estis tre preparita, parolis malrapide, miskalkulis senfine, kaj enuigis siajn aŭskultantojn, dum Kirchhoff parolis zorge en preparitaj klasoj kiuj estis sekaj kaj monotonaj. Li tuj amikiĝis kun Helmholtz. Estante tie li entreprenis programon de ĉefe mem-studo pri la verkoj de Clausius, kio kondukis lin elekti termodinamikon kiel sian fakon.
En oktobro 1878 Planck aprobis siajn kvalifikajn ekzamenojn kaj en februaro 1879 defendis sian disertacion, Über den zweiten Hauptsatz der mechanischen Wärmetheorie (Pri la dua leĝo de termodinamiko). Li por mallonge instruis matematikon kaj fizikon en sia iama lernejo en Munkeno.
Ĉirkaŭ la jaro 1880, Planck estis atinginta la du plej altajn akademiajn gradojn proponitajn en Eŭropo. La unua estis doktoriga grado post li kompletigis sian publikaĵon ppost detaligi sian esploron kaj teorion de termodinamiko. Li poste prezentis sian disertacion nome Gleichgewichtszustände isotroper Körper in verschiedenen Temperaturen (Ekvilibraj statoj de izotropaj korpoj je diferencaj temperaturoj), kio havigis al li habilitigon.
Akademia kariero
Per la finkompletigo de sia habilitiga disertacio, Planck iĝis nepagita Privatdozent (germana akademia rango komparebla al la helpanta profesoro) en Munkeno, atendante ĝis oni proponu al li akademian postenon. Kvankam li estis dekomence ignorita fare de la akademia komunumo, li pluigis sian laboron en la fako de teorio de varmo kaj malkovris unu post alia la saman termodinamikajn formalismojn kiel Gibbs sen konstati tion. La ideoj de Clausius pri entropio okupis centran rolon en sia verkaro.
En aprilo 1885, la Universitato de Kiel nomumis Planck kiel helpoprofesoro pri teoria fiziko. Sekvis plia laboro pri entropio kaj ties traktado, speciale aplikita en fizika kemio. Li publikigis Traktaton pri termodinamiko en 1897. Li proponis termodinamikan bazon por la teorio de Svante Arrhenius pri elektrolita disociacio.
En 1889 li estis nomumita sukcedanto al la posteno de Kirchhoff en la Friedrich Wilhelms Universitato en Berlino – supozeble per interveno de Helmholtz – kaj ĉirkaŭ 1892 iĝis plena profesoro. En 1907 al Planck oni proponis la postenon de Boltzmann en Vieno, sed li malakceptis por resti en Berlino. Dum 1909, kiel profesoro de la Universitato de Berlino, li estis invitita iĝi la profesoro Ernest Kempton Adams pri Teoria Fiziko en la Kolumbia Universitato en Novjorko. Serio de liaj klasoj estis tradukita kaj kun-publikigita de la profesoro de la Kolumbia Universitato nome A. P. Wills. Li retiriĝis el Berlino la 10an de januaro 1926, kaj estis sukcedita de Erwin Schrödinger.
Familio
En 1886 li geedziĝis kun Mary Merck, fratino de lia samklasano. La paro havis kvar infanojn, Carl (1888), ĝemelojn Emma kaj Greta (1889) kaj Erwin (1893). La hejmo de la Planck-paro estis socia salono de tiatempaj berlinaj sciencistoj, kaj iliaj amikoj inkludis Albert Einstein, Otto Hahn, Lisa Meitner, kaj Adolf von Harnack. Lia edzino mortis en julio 1909, kaj du jarojn poste li geedziĝis kun Marga von Haslin, kiu naskis sian filon Herman en 1911. Pliaj tragedioj trafis lian familion: lia majoratulo, Carl, estis mortigita en Unua Mondmilito (1916), kaj lia filo Erwin estis kaptita fare de la franca armeo en tiu milito; Lia filino Greta mortis naskante sian plej aĝan filinon en 1917, kaj ŝia ĝemela fratino mortis en similaj cirkonstancoj du jarojn poste; lia filo Erwin estis ekzekutita en 1945 fare de la nazioj, por lia parto en la bombatenco kontraŭ Adolf Hitler jaron pli frue.
Profesoro en la Berlina Universitato
Planck startigis ses-semestran kurson de prelegoj pri teoria fiziko, "seka, iom nepersona" laŭ Lise Meitner, "ne uzante notojn, neniam farante erarojn, neniam dubante; la plej bonkvalita preleganto kiuj mi iam aŭdis" laŭ angla partoprenanto, nome James R. Partington, kiu pluis: "Estis ĉiam multaj starantoj ĉirkaŭ la ĉambro. Ĉar la prelegejo estis bone varmigita kaj tre densplena, kelkaj el la aŭskultantoj de tempo al tempo falis surplanken, sed tio ne ĝenis la prelegon." Planck ne establis fakte "skolon"; la nombro de liaj gradiĝintaj studentoj estis nur ĉirkaŭ 20, inter ili:
Nigra-korpa radiado
En 1894, Planck turnis sian atenton al la problemo de la nigra-korpa radiado. Tiu problemo estis jam starigita de Kirchhoff en 1859: "kiel la intenseco de la elektromagneta radiado elsendita de nigra korpo (perfekta absorbanto, konata ankaŭ kiel kavaĵa radianto) dependas el la frekvenco de la radiado (t.e., la koloro de la lumo) kaj el la temperaturo de la korpo?". La demando estis esplorita eksperimente, sed neniu teoria traktado kongruis kun la eksperimentaj valoroj. Wilhelm Wien proponis la leĝon de Wien, kiu ĝuste antaŭdiris la kutimaron je altaj frekvencoj, sed malsukcesis je malaltaj frekvencoj. La Leĝo Rayleigh–Jeans, nome alia alproksimiĝo al la problemo, kongruis kun la eksperimentaj rezultoj je malaltaj frekvencoj, sed kreis tion kio estis poste konata kiel la "ultraviola katastrofo" je altaj frekvencoj. Tamen, kontraŭ multaj lernolibroj, tio ne estis motivado por Planck.
La unua proponita solvo de Planck al la problemo en 1899 sekvis el tio kion Planck nomis la "principo de elementa disordo", kio ebligis, ke li derivu la leĝon de Wien el nombraj supozoj pri la entropio de ideala oscililo, kreante tion kio estis referencita kiel la leĝo Wien–Planck. Tuj oni trovis, ke eksperimenta pruvaro ne konfirmis la novan leĝon entute, ĝis Planck alvenis al frustracio. Planck reviziis sian alproksimiĝon, derivante la unuan version de la fama Leĝo de Planck pri la nigra-korpa radiado, kiu bone priskribis la eksperimente observitan nigra-korpan spektron. Ĝi estis por la unua fojo proponita en kunsido de DPG la 19an de Oktobro 1900 kaj publikigita en 1901. Tiu unua derivaĵo ne inkludis energikvantigon, kaj ne uzis statistikan mekanikon, por kio li sentis malinklinon. En Novembro 1900 Planck reviziis tiun unuan alproksimiĝon, fidante al la statistika interpretado fare de Boltzmann de la dua leĝo de termodinamiko kiel vojo akiri pli fundamentan komprenon de la principoj malantaŭ sia radiad-leĝo. Ĉar Planck estis tre malfidaj de la filozofiaj kaj fizikaj implikoj de tia interpretado de la alproksimiĝo fare de Boltzmann, lia reago estis, kiel li mem poste asertis, "ago de malespero ... Mi estis preta oferi ajnan el miaj antaŭaj konvinkoj pri fiziko".
kie h estas la Konstanto de Planck, konata ankaŭ kiel kvantuma agado de Planck (jam enkondukita en 1899), kaj ν estas la frekvenco de la radiado. Oni notu, ke la elementaj unuoj de energio tie studitaj estas reprezentataj per hν kaj ne simple per ν. Fizikistoj nune nomas tiujn kvantumaj fotonoj, kaj fotono de frekvenco ν havos sian propran specifan kaj unikam energion. La totala energio je tiu frekvenco estas tiam egala al hν multobligita per la nombro de fotonoj je tiu frekvenco.
Dekomence Planck konsideris, ke la kvantigo estis nur "pure formala supozo ... fakte mi ne pensis multe prie ..."; nune tiu supozo, nekongruebla kun la klasika fiziko, estas koneiderita kiel la nasko de la kvantuma fiziko kaj la pli granda intelekta plenumo de la kariero de Planck (Ludwig Boltzmann estis studante en priteoria artikolo en 1877 la eblon, ke energiaj statoj de fizika sistemo estu diskretaj). La malkovro de la konstanto de Planck permesis lin difini novan universalan serion de fizikaj unuoj (kiel la longo de Planck kaj la maso de Planck), ĉiuj bazitaj sur fundamentaj fizikaj konstantoj sur kio multo de la kvantuma teorio estas bazita. Agnoske al la fundamenta kontribuo de Planck al nova branĉo de fiziko, oni atribuis al li la Nobel-premion pri fiziko en 1918 (li fakte ricevis la premion en 1919).
Sekve, Planck klopodis kapti la signifon de la energia kvantumo, sed malsukcese. "Miaj malsukcesaj klopodoj iome reintegrigi la ago-kvantumon en klasika teorio pluis dum kelkaj jaroj kaj faris al mi multan penadon." Eĉ kelkajn jaroj poste, aliaj fizikistoj kiel Rayleigh, Jeans, kaj Lorentz metis la konstanton de Planck en nulo por aliri al la klasika teorio, sed Planck bone sciis, ke tiu konstanto havas precizam nenulan valoron. "Mi ne kapablis kompreni la obstinecon de Jeans – li estas ekzemplo de teoriulo kiel neniam ekzistis, same kiel Hegel estis por filozofio. Multe pli malbone por la faktoj se ili ne koincidis."
Max Born skribis pri Planck: "Li estis nature konservativa menso; li havis neniom da revoluciulo kaj estis tute skeptika pri spekulativado. Krome lia kredo en la konvinka forto de la logika resonado el faktoj estis tiom forta ke li ne eltenis sin el anoncado de la plej revolucia ideo kiu iam skuis fizikon."
Einstein kaj la teorio de relativeco
En 1905, la tri epokfaraj artikoloj de Albert Einstein estis publikigitaj en la gazeto Annalen der Physik. Planck estis inter la malmultaj kiuj tuj rekonis la signifon de la speciala teorio de relativeco. Danke al lia influo, tiu teorio estis tuj amplekse akceptita en Germanio. Ankaŭ Planck kontribuis konsiderinde al etendo de la speciala teorio de relativeco. Por ekzemplo, li refaris la teorion laŭ terminoj de klasika agado.
En 1910, Einstein indikis la nenormalan konduton de la specifa varmo je malaltaj temperaturoj kiel alia ekzemplo de fenomeno kiu defias klarigon pere de la klasika fiziko. Planck kaj Nernst, serĉante klarigon de la pliiĝanta nombro de kontraŭdiroj, organizis la Unuan Konferencon Solvay (Bruselo, 1911). En tiu kunsido Einstein kapablis konvinki Planck.
Dume, Planck estis nomumita dojeno de la Berlina Universitato, kaj tiel li rajtis alvoki Einstein al Berlino kaj establi novan profesorecon por li (1914). Tuj la du sciencistoj amikiĝis kaj renkontiĝis ofte por ludi muzikon kune.
Unua Mondmilito
En la tagoj post la eksplodo de la Unua Mondmilito, Planck donis sian nomon al la Deklaracio-Manifesto de la Naŭdek Tri, kiu neis la akuzojn faritajn kontraŭ Germanio akuzata en la eksplodo de la milito, malobservanta neŭtralecon kaj faris militkrimojn, sen scii la vortumon de la Deklaracio, sed baldaŭ bedaŭris ĝin. Li emfazis la pozitivajn aspektojn de la milito, kiel ekzemple la unueco de ĉiuj partioj en Germanio kaj esprimis, ke li estas fiera esti germana en tia tempo. Frue en 1915, kiam Wilhelm Wein publikigis proklamon pledantan por la bojkoto de britaj sciencgazetoj en la akuzo ke la britoj ŝtelis eltrovaĵojn de germanaj sciencistoj kaj miksis veron kaj malveron, Planck rifuzis subskribi ĝin ĉar li vidis ĝin kiel senutila deklaro, eĉ kvankam li konsentis pri ĝia enhavo. Poste en 1915, sub la influo de Hendrik Lorenz, Planck komencis ŝanĝi siajn poziciojn. En marto 1915, en privataj konversacioj, li esprimis penton pro sia subskribo de la Naŭdek-tria Deklaracio, klarigante ke li subskribis nur ĉar li vidis en ĝi militon por la ekzisto de Germanio, kaj volis konservi germanan unuecon. Frue en 1916 li skribis leteron al Lorentz klarigante la Naŭdek-Trian Deklaracio en kiu li skribis ke li ne estis malantaŭ iu ago de la germana armeo. En junio 1915 li rifuzis subskribi deklaron de 1,347 akademiuloj postulanta aneksi teritoriojn okcidente kaj oriente de Germanio. Anstataŭe li subskribis kontraŭdeklaron postulanta defendajn limojn sed ne per aneksado, kaj por internaj reformoj en Germanio.
Post-milito kaj la Vajmara Respubliko
En la post-mondmilito jaroj, Planck tenis kelkajn altrangajn postenojn en germanaj fizikinstitucioj: Universitato de Berlino, Prusa Akademio de Sciencoj, (Germana Societo de Sciencoj, DSP) kaj la Kaiser-Wilhelm-Societo (nun la Max-Planck-Societo). En 1920, kune kun Fritz Haber, li starigis fondaĵon por apogi esploradojn kiuj havis malfacilecon akiri financadon. Liaj multaj roloj dum tiu ĉi periodo prirabis lin de lia plentempo kaj li apenaŭ okupiĝis pri esplorado. Li eĉ aliĝis kiel membro de la Deutsche Volkspartei, naciliberala partio fondita de Gustav Stresemann.
Juan Pérez de Pineda
Juan Pérez de Pineda (1500-1567) (pseŭdonimo: Juan Philadelpho) estis hispana predikisto, tradukisto de la Nova Testamento, ministro de la reformita eklezio en Francio kaj Svisio, kaj aŭtoro de sennombraj doktrinaj verkoj kaj tradukaĵoj. Li estis rektoro en la "Colegio de Los Niños de la Doctrina", iu orfejo kiu, kune kun la Katedralo kaj la Jeromita Monaĥejo de Sankta Isidro, fariĝis unu el la instituciaj fokusoj por la disvastigado de la reformismaj ideoj en Sevilo.
Max Planck
Kvantuma mekaniko
Fine de la 1920-aj jaroj Bohr, Heisenberg kaj Pauli estis laborante pri la Kopenhaga interpretado de la kvantuma mekaniko, sed ĝi estis malakceptita de Planck, kaj ankaŭ de Schrödinger, Laue, kaj Einstein. Planck esperis, ke la ondomekaniko tuj igu la kvantuman teorion nenecesa al lia propra filo. Tio ne okazis, tamen. Plua laboro utilis nur por emfazi la daŭre centran gravon de la kvantuma teorio, eĉ kontraŭ liaj kaj de Einstein filozofiaj malemoj. Planck spertis la pravon de sia propra pli frua observado de sia lukto kontraŭ siaj malnovaj komprenoj en siaj pli junaj jaroj: "Nova scienca vero ne triumfas konvinkante siajn opoziciantojn kaj farante ilin vidi la lumon, sed ĉar ties opoziciantoj finfine mortas, kaj kreskiĝas nova generacio kiu estas familiariĝinta kun ĝi."
Juan Pérez de Pineda
En Francio li estis kapelano de Renata, Dukino de Ĉartro (1510-1574), filino de Ludoviko la 12-a kaj Ana de Bretonio (1477-1514). Li same aktivis kiel episkopo de Osma kaj sekretario de Miguel de Herrera, ambasadoro de Karlo la 5-a apud la Sankta Seĝo, ĉirkaŭ 1520. Kune kun aliaj hispanaj reformistoj, li devis fuĝi el Hispanio por liberiĝi de la inkviziciaj flamoj.
Max Planck
Nazia reĝimo kaj Dua Mondmilito
Kiam la nazioj ekregis en 1933, Planck estis 74-jaraĝa. Li vidis multajn judajn amikojn kaj kolegojn humiligitaj kaj perdis siajn laborlokojn, kaj aliajn forlasis Germanion. Li provis persvadi siajn kolegojn resti en la lando, kredante ke la krizo estas provizora kaj baldaŭ pasos. Otto Hahn provis persvadi lin formuli deklaron kontraŭ la traktado de judaj sciencistoj, sed la respondo de Planck estis "se vi povas trovi 30 tiajn sinjorojn, 150 aliaj eliros morgaŭ kontraŭ ili, pro ilia deziro preni la laborlokojn kiuj estos vakigita." Sub la gvidado de Planck, la Kaiser Wilhelm Societo evitis konfliktojn kun la nazia partio, krom la persekuto de Fritz Haber: Planck eĉ provis diskuti la aferon kun Hitler mem sed malsukcesis; Haber estis devigita fuĝi de Germanio kaj mortis en ekzilo. En la sama tempo, li sekrete sukcesis konservi kelkajn judajn sciencistojn en iliaj pozicioj en la instituto. Kiam lia permanenta ofico kiel estro de la instituto devis finiĝi, en 1936, li estis premadita fare de la nazioj por ne peti postan mandaton.
Juan Pérez de Pineda
Vivo
Liaepoke Sevilo estis konvertiĝinta en la ĉefa sidejo de protestantismo en Hispanio, ĉar kelkaj el la plej gravaj teologoj de la urbo simpatiis aŭ identiĝis kun la luteranismo, tiaj kiaj Juan Gil (1495-1556), pli konata kiel D-ro Egidio, kaj Constantino Ponce de la Fuente (1502-1560). Ankaŭ tie loĝis kelkaj erudiciaj monaĥoj, nome, Casiodoro de Reina, la unua tradukisto de la kompleta biblio en la kastilian rekte el la hebrea kaj greka lingvoj, kaj Cipriano de Valera kiu estis revizianto de la sama biblio.
Max Planck
Nazia reĝimo kaj Dua Mondmilito
En Aprilo 1938, en respondo al la demando de Ludwig Georg Biberbach koncerne Issai Schur, kial ekzistas daŭre judoj en la germana akademio, Planck skribis kiel sekretario de la instituto ke li traktus la aferon, sed post kelkaj tagoj Schur prezentis sian eksiĝon. Diversaj hipotezoj estis levitaj pri la motivo malantaŭ tiu ago de Planck, de kunlaborado kun la nazioj ĝis voli maldungi Schur en digna maniero.
Juan Pérez de Pineda
Vivo
Kiam okazis la persekutado, en 1551, en Sevilo, Juan Pérez eskapis kune kun la hieronimanaj monaĥoj kaj trovis rifuĝon en Ĝenevo. Ekde tiam, Julián Hernández, pli konata kiel "Juanillo" pro lia ĝibo kaj eta alteco, kunportis grandan kvanton da reproduktaĵoj de la kastilia Biblio ĝis Hispanio. En Ĝenevo, Pérez de Pineda presigis sian tradukaĵon de la "Nova Testamento" surbaze de la tradukoj far Francisco de Enzinas kaj Juan de Valdés (1490-1541). Li ankaŭ tradukis kaj presigis la Psalmaron de David kaj dum tri jaroj li estis predikisto en la hispan-parola kongregacio ekzistanta en tiu urbo. La tradukado de la Psalmaro kompletiĝis en 1557, kaj estis dediĉita al Maria de Aŭstrio (1505-1558), fratino de Karlo la 5-a, kaj regantino de la Malaltaj Landoj.
Max Planck
Nazia reĝimo kaj Dua Mondmilito
La statuso de Planck en Nazia Germanio daŭre plimalboniĝis; Johannes Stark vokis Planck kaj aliaj sciencistoj ĉesi instrui la teoriojn de Einstein, nomante ilin "blankaj judoj". La nazia registara institucio de scienco (Hauptamt Wissenschaft) komencis esplori la originojn de Planck, sed ĉio kion ili trovis estis ke li estis nur "1/16 judo." Fine de 1938 la Prusa Akademio de Sciencoj perdis sian sendependecon, kaj la nazioj transprenis ĝian estrecon. Planck protestis kiam li abdikis de la prezidanteco de la instituto.
Juan Pérez de Pineda
Vivo
Post kelkaj jaroj, aŭtodafeo okazis por la inkvizicio el Sevilo, kaj dudekunu homoj estis mortigitaj en la brulŝtiparo, estante inter ili pluraj hieronimanaj monaĥoj kaj kelkaj virinoj kiuj kuniĝis al ili por festi la protestantan kulton. En dua aŭtodafeo, okazita en 1560, Juan Pérez de Pineda estis figure bruligita kune kun D-ro Egidio, kies kadavro estis elterigita por la okazaĵo, kune kun Constantino Ponce. En tiu sama aŭtodafeo, kvardek homoj estis vive bruligitaj, inter ili Julián Hernández, akuzita pri kontrabando da protestanta literaturo en Sevilo.
Max Planck
Nazia reĝimo kaj Dua Mondmilito
En 1940 li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio.
Juan Pérez de Pineda
Vivo
Fuĝinte el Sevilo, Pineda elektis la ekzilon sed konservis la streĉajn laĉojn kun sia amikaro. Iu deklaro de la monaĥino Francisca de Chaves asertas ke Luiz Hernández de Castillo kaj Pérez de Pineda interkonatiĝis kaj havis komunan amikon, Gaspar Ortiz, kiun ili konsideris eminentan konanton de la Evangelio kaj apoganto en la movado de Francisco de Vargas (1490-1550), D-ro Egidio kaj Constantino Ponce de la Fuente. Ortiz estis la homo, kiu Julián Hernández, sendito de Pineda, sieĝis en 1557 por transdoni al li leterojn de lia amiko kaj kelkaj ekzempleroj de la protestanta propagando.
Max Planck
Religia kredaro
Pri la rilatoj de scienco kun religio, li skribis: "Scienco kaj religio ne kontrastas, sed unu bezonas la alian por harmonie kompletiĝi en la menso de homo serioze esploranta" (en Scio pri la fizika Mondo).
Juan Pérez de Pineda
Vivo
Post kelkaj monatoj ke li lasis Parizon, Pérez de Pineda, mallongatempe restis en Anglio kaj poste li rekuniĝis al Juan Morillo en Frankfurto ĉe Majno. Pli malfrue li iris al Antverpeno kun Diego de la Cruz kaj Luis Hernández. Ĉi-lastaj jaroj elstariĝis pro la sennombraj vojaĝoj plenumitaj serve de la reforma kaŭzo kaj la polemikaj datumoj pri loĝlokoj laŭŝajne estis kaŭze de la granda movebleco. En 1553, li partoprenis en granda ambasadejo en Frankfurto, kie la franca kongregacio estis viktimo de fortaj malkonsentoj inter la ministro Valérand Poullain kaj la membroj de lia komitato. Pineda ankaŭ partoprenis en la delegitaro pri arbitracio, kie ĉeestis interalie Johano Kalvino, Robert Horne (1510-1579), estonta episkopo de Winchester, Eustache du Quesnoy kaj Jean Crespin (1520-1572), ĉefa presisto el la plejmulto el liaj verkoj. Finfine. li restis du jarojn en Frankfurto, plenumante sian kalvinisman ministerion ĉe la eksterlandaj komunumojk aktive partoprenante en la vivo de urbo.
Pri la restado de Juan Pérez de Pineda en Romo, oni scias ke li tie troviĝis dum la disrabado de la urbo, en 1527, fare de la sankta romia imperiestro Karlo ka 5-a. En tiu jaro, li efike kontribuis kun la papo Klemento la 7-a, kiu, en la 1-a de aŭgusto 1527 sendis leteron al Alfonso de Valdéz, tiama ŝtata sekretario, malpermesantan atakojn kontraŭ la skribaĵoj de Erasmo ĉar ili estis kontraŭaj al la ideoj de Lutero. Alia referenco al Pineda kuŝas en letero, datita de la 28-a de aŭgusto 1530, kie li informas nin ke li estis atakita kiam li revenis el Napolo al Romo.
Kavaliroj de Kolumbo
La Kavaliroj de Kolumbo (angle: Knights of Columbus, mallongigita K de C) estas tutmonda katolika bonfara organizo kaj fratrio, kiu estis fondita fare de Mikaelo J. McGivney la 29an de marto, 1882. Membriĝo estas limigita al praktikadanta katolikajn virojn. Ĝi estas gvidita de Patrick E. Kelly, 14a Supera Kavaliro de la ordo.