cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Judodevena miksrasulo (nazia Germanujo)
La naziismo kaj rasoteoria termino judodevena rasmiksulo (ger.: „jüdischer Mischling“ estis difinita en la Unua Dekreto pri la Regna Civitaneco-Leĝo de la 14-a de novembro 1935. „judodevenaj rasmiksuloj“ estis laŭ tio germanoj, kiuj devenis de unu aŭ du „plenjudaj“ geavoj, tamen ne havis vastan ligon kun la judismo. Kiu tamen – je egala deveno de du judaj geavoj – apartenis al la juda religia komunumo aŭ estis geedziĝinta kun judo, estis samrangigita kun plenjudoj kaj nomata „judo“.
Je la geedziĝo-malpermeso de judoj kun „germansanguloj“, elformita en la nurenbergaj rasleĝoj kaj realigitaj per dekretoj, estis esence, ĉu „juda miksito“ havis du judajn aŭ nur unu geavajn partojn. Cirkulero de la regna ministro por internaj aferoj, Wilhelm Frick, de la 26-a de novembro 1935 stampis por tio la nociojn „ juda miksito unuagrada“ respektive „ juda miksito duagrada“. Pli kaj pli leĝokomentoj, gazetoj kaj lernolibroj uzis por tio la pli facile kompreneblajn terminojn „Halbjude“ (duonjudo) kaj „Vierteljude“ (kvaronjudo), en ĉefa germanlingva vortaro Duden unuafoje trovebla en 1941.
La „judaj miksitoj unuagradaj“ suferis kreskan subpremon kaj persekuton: ĝisfundaj judmalamantoj en la NSDAP, partia stabo kaj en la naziaj policostrukturoj insistegis, enigi ankaŭ ĉi tiun grupon en la deportadon kaj en la amasmurdo.
Tribunalo
La gloso Tribunalo povas signifi la jenajn:
Brian Piccolo
Louis Brian PICCOLO (31-an de oktobro, 1943 – 16-an de junio, 1970) estis profesia uson-futbala ludisto en la Chicago Bears dum kvar sezonoj (1965-69). Li mortis pro embrio-ĉela karcinomo, kiu estis trovita kiel larĝa tumoro en lia brusta kavo. Lia sorto estis filmigita en 1971 per kinofilmo kanto de Brian. Piccolo estis ludita en la originala filmo fare de James Caan kaj Sean Maher en la rescenigo en 2001.
Li geedziĝis en 1964 kaj havis tri filinojn.
Johano Ricci
Johano RICCI (elp. RIĉi) (1875-1941) estis itala pastro, misiisto kaj esperantlingva poeto. Lia baptonomo estis Olinto, sed li alprenis la nomon Giovanni (Johano) kiam li iĝis franciskana monaĥo.
Li pastriĝis en 1898.
Li estis la aŭtoro de longa (en manuskripto 410-paĝa) originala eposo en Esperanto, Uranogedio. Fragmentoj el tiu manuskripto aperis en la unua eldono de Esperanta Antologio. Laŭ Auld tuta kanto aperis en la revuo Literatura Foiro en 1973.
Ricci estis romkatolika misiisto en Ĉinio de 1909 ĝis sia morto en 1941. Dum tiu tempo li ĉiam estis en Ĉinio, krom restado en Italio de 1915 ĝis 1918. La manuskripto nun troviĝas en la Kolekto Auld en la Nacia Biblioteko de Skotlando, laŭ kies katalogo "La uranogedio. 410p. bros. Manuskripto. 4T(22) Esperanta originala literaturo: Poezio".
Metrostacio Dangsan
Metrostacio Dangsan (당산역) estas metrohaltejo en Seula metrolinio 2.
Maano
La Gubernio Maano (معان‎), estas unu el la gubernioj de Jordanio, situante sude de Amano, la landa ĉefurbo. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Maano. Ĝi estas la plej granda gubernio de la lando kun, kaj loĝataj de pli ol personoj (laŭ censo de 2007).
Dámaso Alonso
Dámaso ALONSO (naskiĝis la en Madrido; mortis la ) estis hispana poeto kaj filologo. En 1978 li ricevis la Premion Cervantes.
Biografio
Dámaso Alonso naskiĝis en Madrido kaj vivis sian infanaĝon en La Felguera (Asturio). Li studis en Madrido ĉe la jezuitoj de Chamartín, tipa madrida kvartalo.
Dámaso Alonso, poeto
Lia poemaro estis malfrua. Li sekvis iome la spuron de la nomita pura poezio de inspiro juanramoniana ĉe Poemas puros, poemillas de la ciudad (1921). Sed lia grava havigo venis post 1939, kiam finis la Hispana Enlanda Milito, kie oni mortigis lian amikon Lorka kaj oni forpelis el la lando plej parton de liaj amikoj, kunlaborantoj, konatuloj, ktp. La teruraĵoj de la milito kaj eĉ de la postmilito kortuŝis lin profonde kaj publikis sian plej gravan verkon, Hijos de la ira (Filoj de kolero) (1944; dua eldono en 1946) kie, inspirata en la stilo de la paralelismo de ekzemple la biblia poezio de la pentopunaj psalmoj kaj en la filozofio ekzistadisma de la postmilito, esprimas elradikiĝan kaj umbran vidpunkton de la homa kondiĉo, uzante longajn versiklojn kaj perfortan lingvaĵon kiu kapablas enhavi eĉ la vulgarajn kaj malbelsonajn vortojn. Ekde religia bazo li malbenas la homaron kiu ebligis tiujn tiamajn teruraĵojn kaj postulegas al dio solvojn.
Post tiu mejlŝtono, kiu malfermis kaj inspiris la nomitan elradikigitan poezion (kune kun Sombra del paraíso (Paradiza umbro) de lia amiko Vicente Aleixandre), Hombre y Dios (Homo kaj Dio) (1955) kaj Oscura noticia (Malhela novaĵo) (1959), du lirikaj libroj de elradikigita poezio de tre persona religieco. La titolo de la lasta devenas el Johano de la Kruco: «La novaĵo kiun sendas al vi Dio, estas malhela». Oni notas ekzistadisman influon kaj videblas ankaŭ la influo de James Joyce, kies romanon Portreto de la adoleska artisto estis tradukinta Alonso sub la anagrama falsnomo Alfonso Donado en 1926. En tiu religia temaro faris lastan paŝon per Duda y amor sobre el Ser Supremo (Dubo kaj amo pri la Suprema Estaĵo)(1985).
Lia tasko kiel filologo kaj eldonisto
Li fondis la kolekton Biblioteca Románica Hispánica ene de la Eldonejo Gredos kaj estis direktoro de la Revista de Filología Española. Kiel direktoro de la Real Academia Española de la Lengua klopodis unuigi en komuna tasko la restantajn akademiojn pri la hispana lingvo, tio estas la amerikajn akademiojn, por eviti kaj prokrastigi la timitan lingvan disigon. Lia grandega biblioteko estis donacita je lia morto al la Real Academia Española.
En Esperanto aperis
''Virin' kun ole-lampo. Preĝo por la belo de knabino. En: Sentempa simfonio,'' poem-antologio hispana. Paĝoj 131-137.
Karow
Karow havas diversajn signifojn:
Libano en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1948 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento krom en tiu de 1956, kiam estis la sueza krizo. En vintraj olimpikoj ankaŭ ekde 1948 plej ofte estis libanaj partoprenantoj, krom en la eventoj de 1994 kaj 1998.
La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte kvar medalojn: Temas pri 2 arĝentaj kaj  2 bronzaj medaloj. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 120-an rangon.
Kunordigas la teamon la Libana Olimpika Komitato.
Lídia Fülöp
FÜLÖP Lídia (fyloep) estas rumanuja hungara poetino, verkistino naskita la 22-an de majo 1925 en Balinco. Ŝi vivas en Lugoj.
Ĝismorta duelo kaj kontraŭreformacio
Ĝismorta duelo kaj kontraŭreformacio aŭ proceso per ĝismorta duelo dum la kontraŭreformacia epoko, havis apartajn rilatojn ĉar kontraŭreformacio influis ĝis ĝin ĉesigi kelkelande. Dum la renesanca epoko, Eŭropo kaj ties kolonioj estis patrujo de elegantaj sed mortigaj dueloj, kaj objekto de klera, precipe itala, literaturo normiganta la kondutojn en la afero ekzaltita kiel signo de nobleco kaj grandanimeco. La italaj, kaj ne nur, manlibroj pri la "kavalireca" arto lanĉis la staton kaj la normojn de la proceso per duela batalo. Sed la kristanaj moralistoj ĝin taksadis praktiko kontraŭkristana ĉar detruanta vivojn pro senutila honoro, nome pro nura kaprico signata ofte per malamo. Sed la ĝismorta duelo ne daŭris ĉiam sammaniere en ĉiuj landoj, kiel montras diversaj historiistaj esploroj. En Italio, patrujo de la normiga konduto en duelo, kaj ne sola tamen, gravan bremsigan influon havis la kontraŭreformacio, aŭ katolika reformo, kiel estas montrate de verko de historiisto Steven C. Hughes (Politics of the Sword. Dueling, Honor kaj Masculinity in Modern Italy, Ohio University Press). Tiu historiisto, komfortita tamen de la episkopaj kaj parokaj tiutempaj raportoj, memorigas ke estis la posttrenta eklezio kiu sukcesis ĉesigi tiun plagon per simplaj armiloj: nome per la homilioj, jam devigaj en ĉiuj parokoj post la Trenta Koncilio, per specifaj leĝoj (kiel malpermeso, por mortinto en ĝismorta duelo, enteriĝi en loko benita), kaj per apartaj devotaĵoj.
La ligo inter Eklezio kaj kadukiĝo de “kavalireca” ĝismorta duelo en Italio, provokis malŝatigajn taksojn inter eŭropanoj plutenantaj estimon al tiaj bataloj. En protestantaj landoj kaj aparte ĉe liberpensuloj oftis mokado al itala aristokracio ĉar “feminigita" pro politika sklaveco kaj pro influo de la kontraŭreformacia Eklezio kiu preskaŭ ĉesigis procesojn per sanga batalo. Sed komence de la dekoka jarcento estis la invadintaj napoleonaj armeoj la remetantoj en prestiĝon la “viran” duelan praktikon, kaj la lamoj rekomencis interkruciĝi kaj, iom post iom, riskis reveni la malnova kutimo de la proceso per ĝismorta batalo: kaj aperis, ke la novaj generacioj ekreakiris kuraĝon kaj “virismon”, kiuj tamen, laŭ opiniistoj, almenaŭ servis al sendependiga patriotismo. NOTO: Kazo de tia patriotismo estis la defio de Gabrielo Pepe kiu duele defiis Alphonse Lamartine lanĉinta la “feminismajn” kliŝaĵojn kontraŭ italoj: bonŝance la duelo ne okazis, kaj se eble ĉesis la “feminisma” mokado revenis la antikva iluzio laŭ kiu la venkanto estas en la justo kaj vero. Sed, bonŝance, la duelomanio restis reviviĝinta preskaŭ ekskluzive ĉe socialistoj, liberaluloj kaj framasonoj, inter kiuj foje ĝi revestiĝis je emancipiĝo el religio.
En Italio la ĝismorta duelo aperis en operaj muzikaĵoj de Vincenzo Bellini, Gioacchino Rossini kaj Pietro Mascagni, kaj en literaturaĵoj, inter kiuj elstaras la Gefianĉoj de A. Manzoni kie duelo estas juĝata sub nevidebla lupeo de la nova sinteno de frato Kristoforo konvertiĝinta ĝuste post mortiga duelo.
Listo de famuloj mortintaj en Eger
Jen, listo de elektitaj famuloj, kiuj mortis en Eger:
Nové Zámky u Litovle
Nové Zámky (antaŭe ankaŭ Nový Zámek, germane: Neuschloss) estas baroka kastelo konstruita en la ajro 1690 fare de Lichtenštejnidoj. Ĝi troviĝas en domaro Nové Zámky, parto de municipo Mladeč, proksimume 3 km okcidente de municipo Litovel. Nuntempe ĉi tie havas sidejon instituto de socia zorgo. Apartaĵo de la kastelo estas precipe eksteraj nedifektitaj empiraj fasadoj.
Svojanov (Bouzov)
Svojanov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bouzov en distrikto Olomouc. Ĝi situas proksimume 2,5 km okcidente de Bouzov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 23 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Svojanov situas en katastra teritorio Svojanov u Bouzova kun areo 7,56 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1382.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo kaj ankaŭ por ties unuopaj partoj.
Naturaj rilatoj
La vilaĝo situas meze de arbaroj de Zábřežská vrchovina. La okcidentan limo de la katastro kreas rivereto Věžnice, kiu estas samtempe limo de Naturparko Bohdalov-Hartinkov, sude ĝi najbaras kun Naturparko Kladecko.
San Lorenzo (metroo de Madrido)
San Lorenzo (Sankta Laŭrenco) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Avenuo de la Barranquilla, en kvartalo Pinar del Rey, distrikto Hortaleza.
La stacio estis malfermita la.
Pozorrubielos de la Mancha
Pozorrubielos de la Mancha estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo. Temas pri tri apartaj domaroj nome Rubielos Bajos, la plej loĝata, Rubielos Altos, la dua plej loĝata, kaj Pozoseco (seka puto), la tria.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas pozorrubieleño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 204 loĝantoj kaj la denseco estas de 2,78 loĝ/km².
Situo
Pozorrubielos de la Mancha estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 798 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 73,51 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°28′41″N 2°02′19″Ok.
Ĝi limas kun la municipoj Villanueva de la Jara, El Peral, Motilla del Palancar, Valhermoso de la Fuente, Alarcón, Tébar kaj El Picazo. Tra ties municipa teritorio pasas la aŭtovojo A-3, la CM-3114 kiu iras el Motilla del Palancar al La Roda kaj la N-310.
Turo Valencio
La Turo Valencio estas nubskrapulo de Madrido en Hispanio.
Pozorrubielos de la Mancha
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto al 204, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Pozorrubielos de la Mancha, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Pozorrubielos de la Mancha kie oni falis al la nunaj 204.
Turo Valencio
La nubskrapulo Turo Valencio troviĝas en la vojkruciĝo de la Avenuo Menéndez Pelayo kun la Strato O'Donnell, fronte al unu el la stratanguloj de Retiro. Kun 94 metroj alte kaj 28 etaĝoj, ĝi estas la 15-a plej alta konstruaĵo de la hispana ĉefurbo. Ĝi estis planita kiel rezideja konstruaĵo en 1968 de la arkitekto Javier Carvajal, kaj konstruita en la jaroj 1970 kaj 1973, estante urbestro la estonta prezidanto de la Registaro sub Franco, Carlos Arias Navarro.
Pozorrubielos de la Mancha
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Lastatempe startis rura turismo.
(18694) 1998 HQ24
(18694) 1998 HQ24 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Prokrasto
Prokrasto estas ĝenerale malfruigo de ago kompare al plano aŭ devo.
Kiel termino de privata juro prokrasto signifas, ke ago (ofte, sed ne nepre, pago de mono), kiun iu alia persono postulas kaj rajtas postuli, ne okazas ĝustatempe. Plej ofte la postulrajto baziĝas sur kontrakto. En la kontrakto povas esti difinitaj la juraj sekvoj de la prokrasto, alikaze tion difinas la leĝoj de la koncerna ŝtato. La sama validas pri la kondiĉoj, kiam ekestas prokrasto, ekzemple ĉu ĝi okazas aŭtomate je iu dato aŭ ĉu la postulanto devas admoni la kontrakto-partneron.
Sekvoj de prokrasto povas esti:
Dividaĵoj de Bangladeŝo
La nacia teritorio de Bangladeŝo estas dividita en sep regionoj, nomataj dividaĵoj: Bengale ili nomiĝas বিভাগ (singularo), latinliterigite bibhag, angle uzatas la termino division. Ĉiu el ili havas la nomon de la respektiva regiona ĉefurbo:
Ĉiu dividaĵo estas subdividata en distriktoj, nomataj ziloj, kiuj samtempe estas dividataj en subdistriktoj nomataj upaziloj aŭ tanaoj.
13113 Williamyeats
13113 Williamyeats estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la irlanda poeto William Butler Yeats (1865–1939), ricevinto de la Nobel-premio pri literaturo 1923. Li estis konata pro lia tre arta formo, kiu donis esprimon al la spirito de tuta nacio. Sur lia tombo en la graflando Sligo estas la konsilo "Ĵetu fridan Okulon al la vivo, al la morto. Rajdanto, forpasu!".
Puebla del Salvador
Puebla del Salvador [pŭEbla del salBAdor] (Urbeto de la Savinto) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas puebleño. La censita loĝantaro en 2016 estis de 204 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,26 loĝ/km².
Situo
Puebla del Salvador estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉeto en la sudorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 850 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 47,92 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°33′59″N 1°40′25″Ok.
Historio
Ĝi estis loĝata el la Bronzepoko, sed ankaŭ en epoko de Romia Imperio, araboj kaj kristanoj.
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto de 901 loĝantoj en 1950 al 204, tio estis oni perdis pli ol 700 loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Puebla del Salvador, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Puebla del Salvador kie oni falis al la nunaj 204.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte el la maldekstra partio PSOE, sed el 2017 estas Jaime Martínez Gabaldón (PP).
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Tibeta Parlamento en Ekzilo
Tibeta Parlamento en Ekzilo – unuĉambra emigracia parlamento subigita al la Centra Tibeta Administrejo en Barato.
Historio
Ĝi estas postvenaĵo de fondita en la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento Nacia Asembleo - Congdu. Kreita la 2-an de septembro 1960 de la 14-a Dalai-lamao kiel Komisono de la Tibetaj Popol-Reprezentantoj (en la jaroj 1979 – 2006 Tibeta Kunveno de Popol-Reprezentantoj, la nuna nomo ekde 2006). Ĝian ekeston antaŭis daŭrantaj preskaŭ unu jaron interparoloj kaj negocoj kun barata registaro. Deputitoj de la unua kadenco elektiĝis dum balotoj organizitaj kelke da monatoj pli frue. La kadenco komence daŭris 3 jarojn, en 1985 estis plilongigita ĝis 5 jaroj.
Kompetentoj
Rajtojn kaj devojn de la Parlamento nun difinas la Ĉarto de Tibetanoj en Ekzilo de la 14-a de junio 1991.
Kaoma
Kaoma estis popmuzika grupo formiĝinta en Francio el membroj de grupo Touré Kunda: Chyco Dru (basgitaristo), Jacky Arconte (gitaristo), Jean-Claude Bonaventure (producento kaj klavarinstrumentisto), Michel Abihssira (drumisto kaj frapinstrumentisto), Fania (voĉa muziko), kaj Braz Loalwa (gvidanta kantisto), Chico kaj Roberta (dancistoj). Chyco Dru estas el Martiniko, Jacky Arconte el Gvadelupo, kaj Braz Loalwa el Brazilio.
En la jaro 1989 estis ilia granda danca furorkanto Lambada.
Cornățel (Sâncraiu de Mureș)
Cornățel [kornacel] (hungare: Egerszeg [egerseg], germane: Erlenheim) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Târgu Mureș. En 1910 ĝi havis 175 loĝantojn (rumanoj, hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1306. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye). En 1930 oni aligis ĝin al Sâncraiu de Mureș.
Censo de 1750 registris en Cornățel 317 loĝantojn.
Tamás Néda
NÉDA Tamás [pr. ne:da] estas rumanuja hungara fizikisto naskiĝinta en Kluĵo la 3-an de majo 1969. Li estas la filo de fizikisto Árpád Néda, de matematikistino Ágnes Néda kaj la pli juna frato de fizikisto Zoltán Néda.
Kariero
Tamás Néda estas ekde 2003 universitata adjunkto de la Sapientia EMTE en la fako de mediscienco.
Laupen (distrikto)
La distrikto Laupen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 administra unuo de Kantono Berno. Ĝi havis 14507 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefurbo estis la samnoma urbo Laupen.
Geografio
La distrikto Laupen situas ĉe la transiro de la Antaŭalpoj al la Svisa Mezlando sude de la lago Wohlensee, baraĵlago de la rivero Aro kaj norde de la rivero Sense. En okcidento ĝin trafluas de nordo al sudo la rivero Sarino, kiu en la nordo de la distrikto alfluas al Aro. Vaste konata estas la komunumo Mühleberg, ĉar tie situas la unua komerce uzata nuklea centralo de Svislando.
Najbaraj distriktoj
La distrikto Laupen limas en nordo kaj oriento al la distrikto Berno, en sudo al la distrikto Sense (Kantono Friburgo), en okcidento al la Lagodistrikto (Kantono Friburgo), kaj en nordokcidento al la distrikto Aarberg. La eksklavo Clavaleyres tute en okcidento ankaŭ limas al la distrikto Broye-Vully (Kantono Vaŭdo).
Trafiko
La distrikto Laupen situas inter la svisa aŭtovojo A1 en nordo kaj la svisa aŭtovojo A12 en sudo. En la sudo de la distrikto pasas la grava trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Laŭzano, en la nordo trapasas la distrikton la trajnlinio de Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Berno tra Kerzers al Bielo. Krome de Neuenegg al la urbeto Laupen cirkulas flanka fervojlinio.
Komunumoj de la distrikto Laupen
La distrikto Laupen konsistas (stato en 2009) el 11 komunumoj, el kiuj la Neuenegg estas la plej granda. La unika urbo en la distrikto estas la ĉefurbeto Laupen, kiu posedas historian urborajton. Jen la listo de la komunumoj:
Engenville
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loiret, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pithiviers kaj al la kantono . Ĝiaj loĝantoj nomiĝas engenvillois.
Bonneville (stacidomo)
Bonneville estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj kaj Léman Express (L3).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio La Roche-sur-Foron - St-Gervais-les-Bains-Le Fayet (895000).
Kantono Auxonne
La kantono Auxonne (france canton de Auxonne) estas franca kantono lokita en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Ĝi estas unu el la 23 kantonoj de Côte-d'Or. Ĝia ĉefurbo estas Auxonne. En 2015 la komunumoj de la forminta kantono Pontaillier-sur-Saône eniris en la kantono de Aŭxonne.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Auxonne la jenaj 35 francaj komunumoj :
Saint-Laurent-d'Arce
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Sent Laurenç d'Arce - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
55418 Bianciardi
55418 Bianciardi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Giorgio Bianciardi, esploristo ĉe la Universitato de Sieno. Lia kampo de esploro estas la biomedicino kaj la astrobiologio. Li estas direktoro de la Provinca Observatorio de Montarrenti kaj longe aktiva en popularigo de astronomio kaj rilataj kampoj.
Karstädt
Karstädt havas diversajn signifojn:
Varniai
Varniai estas urbeto en la nordokcidento de Litovio. Ĝi situas en la urba komunumo Telšiai de samnoma distrikto. Dum la jaro 2005, la tuta urba komunumo havis 56 000 enloĝantojn, el tio la urbeto mem 1.310. Varniai situas en la historia litova regiono Ĵemajtio.
Historio
La urbo fondiĝis dum la 14-a jarcento, borde de la river Varnelė, proksime de grava mezepoka ĵemajtia kastelo. Kiam post longaj luktoj dum la 15-a jarcento la lokuloj, kiuj estis konvinkitaj anoj de la tradicia prakristana litova religio, fine cedis kristaniĝi, Varniai iĝis la centro de la katolika eklezio de Ĵemajtio: La episkopo de Ĵemajtio ricevis sian sidejon en la urbeto, inter la jaroj 1414 kaj 1416 la unua preĝejo konstruiĝis, kaj ĉirkaŭ la jaro 1464 la unua katedralo. Varniai restis la centro de la katolika diocezo ĝis la mezo de la 19-a jarcento, kiam la (mem ruse ortodoksaj, ne katolikaj) okupaj aŭtoritatoj de la Rusia Imperio ordonis translokigi ĝin al la urbo Kaŭnaso.
Kulturo
En Varniai translokiĝis kaj pretiĝis por publikigo la verko Katechizmas ("kateĥismo"), la unua libro en la litova lingvo printita en la Granda Duklando Litovio.
Lingvoj
Lingvistike, subdialekto de la ĵemajtia dialekto de la litova lingvo nomiĝas laŭ la urbeto.
Usona censo de 2000
La Dekdua Censo de Usono, farita de la Usona Buroo de la Censo, determinis ke la homoj loĝantaj en Usono ĝis la 1-a de aprilo 2000 estis 281 421 906, 13,2%e pli multaj ol la 248 709 873 registritoj dum la censo de 1990.
La loĝantoj de Usono inkluzivas ĉiujn homojn el la 50 usonaj ŝtatoj kaj el Kolumbia distrikto. Ankaŭ estis kalkulitaj la loĝantoj de la libera aliĝinta ŝtato Portoriko, kies loĝantaro estis 3 808 610, kresko de 8,1% super la antaŭa jardeko.
Afrika Nacia Kongreso
La Afrika Nacia Kongreso (ANK) estas la reganta partio en Sud-Afriko. Ĝi havas tiun rolon de 1994, kiam falis la sistemo de Apartismo kontraŭ nigruloj. Antaŭe, la ANK estis la plej grava el la multaj organizaĵoj kiuj batalis kontraŭ Apartismo en Sud-Afriko.
Alexander Pope
Alexander POPE aŭ esperante Aleksandro POPO (naskiĝis la 21-an de majo 1688, mortis la 30-an de majo 1744) estis brita verkisto kaj tradukisto de novklasikismo.Li estis unu el la unuaj profesiaj verkistoj de verkoj kiuj ne estis dramoj. La eldono de liaj kolektitaj verkoj, en 1717, faris lin la ĉefa reprezentanto de la letera verkado. Lia plej citata verko estas la filozofa poemo Essay on Man, sed liaj majstroverkoj estas vers-satiroj. Li konatiĝis ankaŭ per sagacaj-satirikaj kaj amare-agresaj disputoj kun aliaj verkistoj.
Afrika Nacia Kongreso
Historio
La ANK estis fondita en 1912 en Bloemfontein, kaj ĝia celo estis batali por la raitoj de la nigruloj. La organizaĵo enkluzivis tradiciajn kaj modernajn elementojn, kiel tribaj estroj, religiaj gvidantoj kaj sindakalistoj.
Alexander Pope
Vivo
La patro de Pope estis tolkomercisto de Londono, kaj li kaj lia familio estis romkatolikoj. En 1700 la familio translokiĝis al vilaĝo en Berkshire, pro leĝo kiu devigis romkatolikojn loĝi pli ol dek mejloj for de Londono kaj Westminster. Kiam li havis 12 jarojn Pope eksuferis pro sepco de tunerkulozo kaj iĝi ĝibulo. Li neniam edziĝis sed havis multajn amikinojn, kun kiu li sprite korespondis.
Afrika Nacia Kongreso
Historio
Post la kreado de la sistemo de "Apartigismo" en 1948, la ANK organizis amasajn kampaniojn por batali kontraŭ la diskriminaciaj leĝoj per neviolentaj metodoj. En 1960, la ANK estis deklarita kontraŭ-leĝa. En la sama jaro, ĝia ĉefo Albert Lutuli gainis la Nobel-premio pri paco. Dum la postaj jaroj, la ANK reorganiziĝis kiel kontraŭleĝa movadon, kaj komencis uzi perfortajn metodojn por batali kontraŭ la registaro. En 1961 oni fondis Umkhonto we Sizwe, la militan sekcion de la ANK, kiu ĉefe faris atakoj kaj sabotado kontraŭ registaraj kaj armeaj objektoj. Tamen, dum la jaroj la ANK ankaŭ organizis kelkajn atakojn direktitajn kontraŭ sen kulpaj civiluloj. La plej fama el tiuj okazoj estis la bomba-atenco en Church Street, en Pretoria, la 20an de majo 1983 en kiu mortis 19 homoj, kaj pli ol 200 estis vunditaj. La ANK ankaŭ murdis multajn nigrulojn kiuj refuzis partopreni en bojkotoj aŭ strikoj komencitaj de la ANK. En 1962, la fama aktivulo Nelson Mandela estis arestita, kaj kondamnita al dum-viva mallibereco, ĉar li estis la estro de Umkhonto we Sizwe.
En la sepdekaj jaroj, la ANK kreis multajn militbazojn en naibaraj afrikaj landoj, kun la helpo de la Soveta Unio, kiun puŝis ĝin partopreni en la milito en Angolo, kune kun Kubaj trupoj. Dum ĉi tiu epoko, la ANK ricevis ĉiam pli da internacia subteno kaj simpatio, kaj Sud-Afriko estis ĉiam pli vaste bojkotata tra la mondo. Internaciaj kampanioj por la liberigo de Nelson Mandela fariĝis ĉiam pli grandaj dum la okdekaj jaroj. Tamen, la ANK ne estis la nura organizaĵo kiu reprezentis la nigruloj de Sud-Afriko, sed ĝi devis konkurenci kun aliaj movadoj kiel PAK, la Pan-Afrika Kongreso.
Post la falo de Soveta Unio en 1990, la ANK fariĝis pli modera kaj akceptis negoci kun la Sud-Afrika registaro, kiu estis preta forigi apartismo. En februaro 1990, la prezidanto Frederik Willem de Klerk leĝigis la ANK, kaj Mandela estis liberigita. En 1993, De Klerk kaj Mandela kune recevis la nobel-premion pri paco. En 1994 okazis la unuaj liberaj balotoj en Sud-Afriko kiuj estis universalaj kaj specife malfermitaj al homoj de ĉiuj rasoj, kaj la ANK gainis kun 62% de la voĉdonoj, en alianco kun la Sud-Afrika Komunisma Partio kaj la Kongreso de Sud-Afikaj Sindikatoj. Nelson Mandela fariĝis la unua nigra ĉef-ministro de Sud-Afriko. En 1999 la ANK denove gainis la balotojn, kaj Thabo Mbeki fariĝis la nova ĉef-ministro. La ANK estas akuzita pri larĝ-skala korupcio de pluraj flankoj dum ĝia regado, kaj ankaŭ pri autoritarismaj metodoj.
Alexander Pope
Vivo
En 1709 aperis lia unua poemaro, kiu enhavis pastoralajn poemojn, kaj tuj famis.
De 1715 al 1720 li tradukis la Iliadon de Homero. Per tiu laŭdegata traduko li gajnis pli ol mil pundojn. Poste li pliriĉiĝis per traduko de la Odiseo, por kiu li dungis helpantojn.
Ankaŭ popularis liaj satiroj kaj aliaj poemoj.
Kun la profitoj de lia traduko de la Iliado, li konstruigis domon kaj belan ĝardenon en Twickenham (nun suburbo de Londono). En tiu urbo li entombiĝis.
Verkoj
Plejparte, influate de John Dryden, Pope uzis la riman jamban pentametron. Liaj ĉefaj verkoj estas:
En Esperanto aperis
Eseo pri la kritikado, Angla Antologio, p.160 - 162, vol. 1
Langnau en Emme-Valo
Langnau en Emme-Valo (germane Langnau im Emmental) estas komunumo de Kantono Berno en Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la komunumo apartenis al la iama distrikto Signau. Ek de la 1-a de januaro ĝi estas parto de la nova administra distrikto Emme-Valo. Ĝi havis 8869 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Geografio
Langnau situas en la Emme-Valo ĉe la suba parto de la rivero Ilfis, kiu en Langnau alfluas al Emme. La plej malalta punkto de Langnau estas la alfluejo de de Ilfis al Emme sur alteco de 650 m s.m., ĝia plej alta punkto situas sur 1 328 m s.m.. La komunumoj konsistas el la vilaĝoj Langnau kaj Bärau kaj multnombraj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo limas en nordo al Trachselwald kaj Sumiswald, en oriento al Trub, en sudo al Trubschachen kaj Eggiwil, kaj en okcidento al Signau kaj Lauperswil.
Historio
La unua dokumenta mencio de Langnau en Emme-Valo datiĝas el la jaro 1139 Lanngnouw.
En la jaro 1386 Langnau falis sub la regado de Berno. De 1406 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Langnau apartenis al la kamparvoktejo Trachselwald.
En la jaro 1527 Langnau estis unu el la unuaj bernaj komunumoj, kiuj aliĝis al la reformacio. Dum jarcentoj ĝis 1730 en Langnau okazis persekutadoj de la anabaptistoj, kiuj ankaŭ aktivis en la regiono.
Dum la tempo de la Helveta Respubliko Langnau estis la ĉefloko de la distrikto Supera Emme-Valo, kiu kongruas kun la nuntempa distrikto Signau.
Sporto kaj aliaj sciindaĵoj
Langnau estas konata pro ĝia glacihoketeamo SCL Tigers, kiu ludas en la Svisa Nacia Ligo A.
Ek de 1836 estis fabrikitaj en Langnau la unuaj svisaj manorgenetoj (en la alemana lingvo Schwyzerörgeli respektive Langnauerli). Temas pri unu el la tradiciaj muzikiloj de la svisa popolmuziko.
Esperanto-Movado
De la 4-a ĝis la 6-a de oktobro 2013 en Langnau en Emme-Valo okazis la 6a SFERO.
Saint-Jacut-de-la-Mer
Saint-Jacut-de-la-Mer estas franca komunumo, en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio.
Historio
La paroĥo Saint-Jacut, antaŭlonge nomata Landouar, interne de la episkoplando de Saint-Malo apartenis al la dekanlando de Bobital, kiu dependis de la episkoplando de Dol kaj estis dediĉita al Jakobo la pli juna poste al Maria.
Lokoj kaj monumentoj
Turo de insulo Les Ebihens, 17-a jc, biblia puto de la manchette (nekonata dato), abatejo, mara tombejo, haveno de la houle causseul klasita kiel historia mara monumento, ŝipdeklivo de chatelet, la insulo Les Ebihens enhavas plurajn plaĝojn.
Vagono de la armistico
La armisticoj
La salon-vagono (ĝi estas fakte transformita restoraci-vagono, n° 2419 D) estis lokita en la Clairière de l'Armistice (ankaŭ nomita Clairière de Rethondes), en la arbaro de Compiègne (franca departemento Oise). En tiu loko estis subskribita la armistico de la 11-a de Novembro sekve de la peto de Germanio al Francio.
La armistico de la 22-a de Junio 1940, ĉi-foje petita de Francio al Germanio, estis subskribita en tiu ĉi sama vagono historia, tiu ĉi vagono lokita ekzakte en la sama loko kiel en 1918 pro la postulo de Hitlero. Tiu deziro por loki la vagonon en la saman lokon kiel dum la antaŭa armistico montras la revenĝo-spiriton, kiun havis Hitlero kontraŭ Francio, kiu humiligis Germanion en la fino de la Unua mondmilito.
La repliko
Post la subskribo de la armistico de la 22-a de Junio, la vagono estis transportita en Germanion. Ĝi estis detruita de la Schutzstaffel-anoj (SS), en 1945, en la fino de la Dua mondmilito kiam nenio povis plu retropaŝigi la aliancajn armeojn.
Unu vagono apartenanta al la sama serio kaj aranĝita kun identeco, la n° 2439 D, anstataŭas ĝin en la Clairière de Rethondes, depost la 11-a de Novembro 1950.
Historio de la historia vagono
Origine la vagono de la armistico estis la restoraci-vagon n° 2419 D de la Compagnie internationale des wagons-lits (CIWLT). Tiu vagono, liverita al la CIWLT la 20-an de Majo 1914, plenumis siajn unuajn vojaĝojn de la stacidomo Paris-Montparnasse al Bretonio (San Briego). Poste, tiu vagono plenumis diversajn servojn sur la ŝtata fervoja reto, aparte al Bordozo kaj al Renno, poste sur la reto de orientfrancio. Sian lastan servon ĝi plenumis sur la linio Paris-Thionville en Aŭgusto 1918.
En Oktobro 1918, estis decidite transformi ĝin en oficejan vagonon por enkorpigi ĝin en la trajnon de la stabo de marŝalo Foch. Ĝi estis metita efektive je la dispono de la stabo la 29-an de Oktobro 1918.
En Septembro 1919 okazis ĝia rekvizicio. Tiam la registaro gvidita de Georges Clemenceau petis de la CIWLT, ke ĝi cedu tiun vagonon por ekspozicii ĝin en la Muzeo de la armeo. La CIWLT decidis donaci ĝin al la ŝtato.
Post la Unua mondmilito, ĝi estis prezentita dum ses jaroj, de la 28-a de Aprilo 1921 ĝis la 8-a de Aprilo 1927, en la honora korto de la Invalidoj.
La 24-an de Junio 1940, la Germanoj transportis ĝin per vojo ĝis Berlino, kaj tie ĝi estis ekspoziciita dum unu semajno antaŭ la Pordo de Brandenburgo. Poste ĝi estis parkita sur neuzita vojo en Anhalt.
Piraquê
Piraquê estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 2.920 loĝantojn en 2010.
Grafenried
Grafenried estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Fraubrunnen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 978 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,72 km², de kiuj 34,7% estas kovritaj de arbaro, 54,9% servas por agrikulturo kaj 10,10% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Grafenried limas en nordo al Fraubrunnen, en oriento al Zauggenried, en sudo al Jegenstorf, en sudokcidento al Iffwil, kaj en okcidento al Etzelkofen.
Trafiko
Grafenried situas ĉe la kantona ĉefvojo n-ro 12 de Berno al Soloturno. Flankaj vojoj kondukas al Etzelkofen kaj Iffwil. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 kaj la svisa aŭtovojo A6 troviĝas en Schönbühl, proksimume 6 kilometrojn sude de Grafenried. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la etspura trama fervojo de Soloturno tra Zollikofen al Berno.
Historio
La unua dokumenta mencio de Grafenried datiĝas el la jaro 1258 kiel Gravenriet. Ekzistis en la vilaĝo jam dum mezepoko akvoprovizado. Dum frua mezepoko la bienoj, jurisdikcio kaj eklezia interezo apartenis al la Grafoj de Thierstein. En la 13-a jarcento tiuj privilegioj estis venditaj al la Monaĥejo Fraubrunnen. Post la reformacio Grafenried formis parton de la tiam el la antaŭa abatejo kreita voktejo Fraubrunnen.
Radioaktiva rubo
Radioaktiva rubo estas materialo, kiu havas radioaktivajn ecojn kaj kiu ne havas pluan valoran eluzon.
Specoj de la rubo
Oni kutime dividas la rubon laŭ ĝia aktiveco:
Laŭ deveno de la rubo oni eblas dividi ĝin:
21481 Johnwarren
21481 Johnwarren estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de John Warren, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la C. K. McClatchy High School de Sakramento (Kalifornio).
Golfo de Arcachon
La Baseno ankoraŭ havas ligilon al la maro eble pro la rivero Eyre kiu fluas el la Arbaro de Landes kaj elfluas (Delto de Eyre) en ties sudorienta angulo. Male, la Baseno estus blokita de sablobenkoj alportitaj de tajdoj.
Iam, similaj areoj iĝis lagoj (nome en franca lacs aŭ étangs) kaj estas nune plenaj je nesala akvo. En la franca marbordo de Atlantika Oceano, norde-sude inter estuaro de Ĝirondo al la elfluejo de la rivero Adour, estas la Lac d'Hourtin-Carcans, la Lac de Lacanau, la Étang de Cazaux et de Sanguinet, la Étang de Biscarrosse kaj de Parentis, la Étang d'Aureilhan, la Étang de Léon, la Étang de Soustons, la Étang Hardy, la Étang Blanc kaj la Étang de Garros. La Golfo de Arkaŝono estas la lasta akvareo kiu restas malferma al la oceano.
Basto
Basto estas ...
Kastl
Kastl havas diversajn signifojn:
Plášťovce
Situo
Plášťovce situas laŭ rojo sub monto 341 m alta, laŭ ĉefvojo Lučenec-Šahy. La lasta urbo troviĝas je 10 km.
26462 Albertcui
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Albert Cui, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Hillcrest High School de Midvale (Utaho, Usono).
(14636) 1998 VD44
(14636) 1998 VD44 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Cornățel (Roșia)
Cornățel [kornəcel] (hungare: Hortobágyfalu, germane: Harbach) estas komunumo en Rumanio oriente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 715 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 482 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1306. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Szeben vármegye). Administre ĝi apartenas al Roșia.
Paroĥo Iberville
La paroĥo Iberville (Iberville Parish, Paroisse d'Iberville) estas civila paroĥo de Usono en la subŝtato Luiziano, komparebla al usona kantono. La administra centro estas la urbo . La paroĥo estis fondita la. Prokimas la loka lago Verret, kies akvokolekta areo ankaŭ ampleksas parton de la paroĥo Iberville.
Laŭ la stato de la jaro en la paroĥo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Claude Debussy
Achille-Claude DEBUSSY (Esperantigite: Aĥilo-Klaŭdo Debusi) (naskiĝis la 22-an de aŭgusto 1862 en Saint-Germain-en-Laye, mortis la 25-an de marto 1918 en Parizo) estis franca komponisto kaj unu el la ĉefaj reprezentantoj de impresionismo. Lia muziko estas konsiderata kiel interligilo inter romantismo kaj modernismo.
Infaneco
La 22-an de aŭgusto 1862 naskiĝis, kiel unua de kvin gefiloj, Claude Debussy kiel filo de Manuel-Achille Debussy kaj lia edzino Victorine. Oni baptis lin nur du jarojn poste, eksterordinare malfrue laŭ tiamaj kutimoj. Liaj baptogepatroj estis bankisto Achille Arosa kaj Octavie de La Ferronière, onklino de Debussy.
Debussy alkreskis en la modesta mondo de fajenco- kaj porcelanovendejo en Saint-Germain. Lia patro tamen devis rezigni la vendejon malmultajn jarojn post naskiĝo de Debussy, ĉar ĝi montriĝis neprofitdona. Post rezignado de la vendejo Manuel-Achille Debussy translokiĝis kun sia familio al Parizo kaj laboris kiel librotenisto ĉe fervojentrepreno.
Muziko neniel rolis en la domo de Debussy, sed la patro ŝatis la opereton kaj kunirigis sian filon al kelkaj prezentoj. Claude neniam vizitis lernejon. La malmultajn bazaĵojn de la legado, skribado kaj kalkulado instruis lia patrino al li. Nur kiel plenkreskulo Debussy provis poste atingi partojn de la neniam ricevita klereco, sed ortografio kaj gramatiko dumvive malfacilis al li.
Kiel infano li iom ofte vizitis siajn baptogepatrojn en Saint-Cloud kaj en Cannes. La ĉirkaŭaĵo en libera naturo kontrastis la kutiman hejman malvastecon. Arosa estis tiu, kiu ebligis al Debussy unuan pianoinstruon. Estis hazardo, ke Mauté de Fleurville, virino el bonhavaj rondoj kaj iama lernanto de Chopin, atentiĝis pri la knabo. Ŝi ofertis zorgi por la edukado de Claude je la piano, kion liaj gepatroj volonte akceptis. Ene de du jaroj Mauté de Fleurville faris Claude sukcesan kandidaton por la akcepto je la Pariza konservatorio. Kaj jaron poste li jam anis la superan klason ĉe instruisto Antoine Marmontel.
Studo
La 13 jarojn de muzikstudado, kiujn Debussy ekde sia 10-a vivojaro pasigis ĉe la konsevatorio, stampis tre malsamaj spertoj. Estis 27-jara Albert Lavignac, kiu montris multan simpation al la ribeleco de sia juna lernanto. Kaj estis Marmontel, jam 30 jarojn instruisto de la konservatorio, kiu nepre volis ĉesigi la sovaĝecon de la muzika naturtalentulo. Sed li kondukis Debussy-on al kelkaj sukcesoj: en 1874 ĉi tiu gajnis dum konservatoria konkurso 2-an premion, prezentante la 2-an pianokonĉerton de Frédéric Chopin; per la balado F-maĵora de Chopin li sekvajare gajnis eĉ la 1-an premion. Ĉe Beethoven, Schumann, Weber kaj la konĉerto-alegro de Chopin li sekvatempe restis neatendite malsukcesa. „Debussy retroevoluiĝas“, mokis kronikisto de la konkursoj.
La malsukcesoj faris tranĉon en la vivo de Debussy: li rezignis fariĝi pianovirtuozo. Kompenson por tio li rapide trovis. En la klasanaro li ja estis ĝue celebrata viktimo de instruisto Émile Durand, kiun ĉagrenis la multaj ofendoj de Debussy kontraŭ la tradiciaj reguloj de la harmoniscienco, sed en la fako pianakompanado, kiu kondiĉas ioman improvizotalenton, li sukcesis. Unu 1-an premion en unu el la fakoj oni devis gajni por esti enigata en la kompoziciklason. Per la 1-a premio en la fako pianakompanado firmiĝis: Ĉi tiu junulo fariĝos komponisto.
Vojaĝo tra Eŭropo kaj plua edukado ĉe la konservatorio
Debussy en 1880, 18 jarojn aĝa, ankoraŭ ne kapablis perlabori nur per muziko. Tial li profitis, akompanante Nadeĵda Filaretovna von Meck-on (kiu ankaŭ dumvive subtenis Pjotr Iljiĉ Ĉajkovski-on) tra Eŭropo kaj instruis al ŝiaj gefiloj pianludadon. Debussy akompanis ŝin tra Francio, Italio kaj Svisio. Ankaŭ sekvatempe la kontakto al familio Meck ne ĉesis, kio finance profitigis lin. Plikleriĝe Debussy studis ĉe la konservatorio ĉe Ernest Guiraud.
Prix de Rome
La „Prix de Rome“ estis dumtempe de Debussy la plej alta dekoracio, kiun franca komponisto povis akiri. Januare de ĉiu jaro estis allaso-ekzameno, se tiu ĉi sukcesis, la aspirantoj devis konkursi en unua etapo. Ili devis prezenti kvarvoĉan fugon kaj ĥoraĵon laŭ devige antaŭdonita teksto, pretigendaj ene de ses tagoj en fermiteco. Nur maksimume ses partoprenantoj estis allasitaj al la fina etapo. En ĉi tiu la tasko konsistis en muzikigo de same antaŭdonita teksto kiel du- aŭ trivoĉa kantato. La gajninto de la „Prix de Rome“ – la unua premio tamen ne devige estis fordonita – ricevis kvarjaran stipendion por la vizito de la Akademio de Belartoj de Francio.
Komence Debussy estis malmulte fervora pri la ideo partopreni la konkurson. Sed li partoprenis tre sukcese: En 1883 li atingis la duan lokon, en 1884 finfine li venkis per la kantato L’enfant prodigue. Nun li rajtis dediĉi sin dum kvar jaroj al siaj muzikaj studoj, ŝtate subvenciate, en la roma Vilao Mediĉo.
Vilao Mediĉo
La restadon en Vilao Mediĉo – kiun li cetere en 1887 antaŭtempe ĉesigis – Debussy sentis turmenta. Kun la kunstudentoj li ne povis aŭ volis amike rilati, plendis pri sia „punkaptitosorto“: Printempe 1886 li evitis la vilaan vivon kaj vojaĝis al Parizo. Tie li konatiĝis i.a. kun Franz Liszt, Giuseppe Verdi kaj Ruggiero Leoncavallo. La stipendio tamen ne estis donita por tio, pasigi la financitan tempon per neniofarado. Debussy devis prezenti rezultojn de siaj komponstudoj.
Unua sendaĵo el Romo, odo titolita Zuleima, estis akceptita malpasie. La Akademio rimarkis:
La sekvaj pecoj, kiujn prezentis Debussy kiel rezultaĵoj de siaj studoj, estis taksitaj preskaŭ ne pli bone, almenaŭ la akademio bonvolis atribui al la tri sendaĵo, La Damoiselle élue, „poeziecon“ kaj „ĉarmon“, kion pravigas la „nedifinebla karaktero de la subjekto“. Kiam en 1889 same kiel ĉiujare okazis studfina festo kun la absolventoj de la akademio, Debussy rifuzis la ceremonion.
Samtempaj kolegoj
La taksado de la muziko de Richard Wagner far Debussy ŝanĝiĝis dumtempe. Li studintis kelkajn el liaj operoj, sed diris pri si mem: Lia samtempulo Erik Satie ankaŭ ne estis modelulo por li. Pli grande influis lin tamen la rusa, la java kaj la klasika araba muziko, kiuj prezentiĝis en 1889 per la internacia ekspozicio en Parizo.
Debussy ankaŭ konatiĝis kun Maurice Ravel. Ilian distancan amikecon detruis kalkulita provoko de la muzikkritikisto Pierre Lalo (li imputis al Ravel, kopii la pli aĝan kolegon). Kompreneble la 12 jarojn pli juna Ravel ne modelis, Debussy delonge estis artiste matura. Kio tamen surprizas, ke ambaŭ ofte elektas la samajn temojn por muzika prilaborado. La plej stranga okazintaĵo ĉikuntekste okazis en 1913: Sub la samnoma titolo Trois Poémes de Stéphane Mallarmé kaj Ravel kaj Debussy muzikigis tri poemojn de la poeto, el kiuj du (Soupir kaj Placet futile) estis temigitaj en ambaŭ verkoj. Ĉar Ravel antaŭe akirintis la permeson por muzikigo je la heredantoj de la poeto, aspektis tiel, ke li havas la pli fortan aŭtoran rajton pri muzika prilaborado de la tekstoj. Debussy plendis en letero al amiko la 8-an de aŭgusto 1913:
Multe Debussy estimis Igor Stravinski, kiun li ekkonis en 1901. Ambaŭ renkontiĝis regule por reciproka informado pri kompozicio kaj tekniko.
Bohemia periodo
La tempo post lia restado en Vilao Mediĉo ĝenerale nomiĝas bohemia periodo. Ĝi estis karakterizata de flirtema vivstilo, je kiu Debussy sen fiksa dungiteco kaj sen la renomo, kiun li gajnis en la postaj jaroj, trabatis sin per malgrandaj komponaĵoj por vivteni sin. Aldonan financan subtenon li ricevis de la eldonisto Georges Hartmann. Dum tiu tempo li komponis operon neniam publikitan kun la titolo Rodrigue et Chiméne, sed ankaŭ pecon, kiu ĝis nun estas ero de pianista repertuaro: La Suite bergamasque kun la konata Clair de lune.
Private Debussy tenis amrilaton kun Gabrielle Dupont. Tiu tamen finiĝis en 1897 per disputo pri liaj kaŝitaj amrilatoj kun aliaj inoj, dum kiu Gabrielle direktis revolveron kontraŭ sin mem kaj, grave vundita, devis esti kuracata en malsanulejo. Tuj poste Debussy geedziĝis kun alia konatino, nome Lily Texier.
Ek al propra tonlingvo
Kadre de la monda ekspozicio en la jaro 1889 en Parizo Claude Debussy estis longdaŭre fascinita de la sonbildo de java gamelanorkestro. La renkonto kun orkestrece uzata kvintonisma agordo decide influis lian pluan kompozician evoluon. Li adaptis ĉi tiun „fremdecan“ muzikon kaj ĝian ŝveban sonidealon al sia komponstilo sen rekte kopii ĝin. Li ekrezignis celdirektitan dissolvon de harmoniaj streĉoj. Pro tio li validas muzikhistorie kiel ĉefreprezentanto de la impresionismo. En letero al Pierre Louys de 22-a de januaro 1895 Debussy skribas: