cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Walter Ulbricht
Gvidrolo partia kaj ŝtata
En 1946 li realigis kun la socialdemokrato Otto Grotewohl la (nelibervolan) kunfandon de la socialdemokratia partio SPD kaj KPD al Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED). De 1946-50 li estis vicpartiestro kaj forĝis tiam decide la kurson estontan de SED. De 1949-60 li estis vica ministroprezidanto de la nove fondita ŝtato Germana Demokratia Respubliko (GDR); ekde 1949 li estis paralele membro de la politburoo, ekde 1950 ĝenerala sekretario kaj ekde 1953 Unua sekretario kaj tiel ankaŭ ĉefo de SED.
Intime orientiĝadante pri la kurso de Sovetunio Ulbricht malfunkciigis ĉiujn eblajn kontraŭulojn ene kaj ekstere de la partio kaj igis GDR-on modela komunisma popoldemokratio kun politike kaj ekonomie strikta ligiteco al aliaj ŝtatoj de la Orienta Bloko.
Post la morto de la ŝtatprezidanto Wilhelm Pieck en 1960 Ulbricht transprenis la estradon de la nove fondita Ŝtata konsilio (Staatsratvorsitzender) kaj iĝis sekve ŝtatestro. De 1960-71 li krome funkciis kiel estro de la nove fondita Nacia defendkonsilio (Nationaler Verteidigungsrat) kaj iĝis sendube la absolute plej influa homo de GDR. Post la konstruo de la Berlina muro li engagiĝis pri internacia agnosko de GDR. Li jam dum la 1950-aj jaroj estis konvikite pri la neceso havi du germanajn ŝtatojn. En 1971 li devis demisii pro la kvazaŭe puĉa premado de Erich Honecker kiel Unua sekretario de SED kaj ludis poste kiel nura Prezidanto de la Ŝtata konsilio sole reprezentan, malgravan rolon.
Eldiroj
Dum regado de Walter Ulbricht estis ekkonstruita la Berlina muro la. Famiĝis kiel proverbo lia eldiro nur du monatojn antaŭe:
Granda rombo-sesedro
En geometrio, la granda rombo-sesedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U21.
Ĝi komunigas la situon de verticoj kun la konveksa senpintigita kubo. Ĝi ankaŭ komunigas la situon de lateroj kaj la kvadratajn edrojn kun la unuforma granda rombokub-okedro.
Dial 1119
Dial 1119 estas usona krima filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Gerald Mayer. Dial 1119 estis originale filmita en la angla lingvo. La intrigo temas pri malsana murdisto, kiu sukcese sin forsavas kaj ostaĝigas plurajn personojn en trinkejo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Marshall Thompson, Virginia Field, Andrea King.
La filmo entute daŭras 75 minutojn.
NGC 3989
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
14010 Jomonaomori
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Ĵomon-epoko, la japana neolitika kulturo (-14000 – -300) konata pro ĝia delikataj kulturoj kaj ceramikoj. Restaĵoj de Ĵomon, kiel la situejo de Sannaj Marujama, estas vaste trovitaj en gubernio Aomori.
Béla Bercsényi
Béla Bercsényi [berĉEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bercsényi Béla estis hungara aktoro, altlerneja instruisto, membro de Societo Petőfi (1888). Lia origina familia nomo estis Helfer ĝis 1862, lia pseŭdonimo estis Koppantó.
Béla Helfer naskiĝis la en Miskolc, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Béla Bercsényi frekventis lernejojn en sia naskiĝurbo kaj Miskolc. Li debutis kiel aktoro en 1863 en teatra trupo de Endre Latabár (1811 - 1873), poste li estis trupano en pluraj migraj teatroj province. Inter 1873 kaj 1901 li estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), tamen okazis dujara interrompo (1889-1891). Inter 1877-1900 li instruis en Teatra Akademio. Li verkis kelkajn poemojn, kritikojn, teatraĵojn. Li edziĝis dufoje.
Jimmy Jones
Vivo kaj verkado
Jimmy Jones ludis komence gitaron kaj transiris poste al piano. Li laboris ekde 1936 en diversaj okestroj en Ĉikago kaj vekis atenton en la triopo de Stuff Smith, al kiu li apartenis ekde 1943 ĝis 1945. Post tio li laboris kun Don Byas, Dizzy Gillespie en 1945, J. C. Heard en 1945/47, Buck Clayton en 1946 kaj Etta Jones. Ekde 1947 li fariĝis akompanmuzikisto de kantistino Sarah Vaughan. Li laboris kun ŝi ĝis 1952, post iom longa malsaneco denove ekde 1954 ĝis 1957. En la jaro 1954 li ankaŭ kunverkis ŝian mitan albumon kun Clifford Brown kaj akompanis ŝin je ŝia koncertaro en Eŭropo aŭtunon de ĉi tiu jaro. Tiutempe ankaŭ okazis lia kunlaboro kun Brown, Helen Merrill kaj Gil Evans. En 1959 li akompanis kantistinon Anita O'Day je ŝia prezentado sur la Novporta Ĵazfestivalo, en 1959 ankaŭ la kantistinojn Dakota Staton, Pat Suzuki kaj Morgana King.
Post tio Jimmy Jones laboris plejparte kiel liberprofesia pianistoj kaj aranĝisto en Novjorko. Tie li kunlaboris en la 1960-aj jaroj kun Harry Belafonte, Johnny Hodges, Budd Johnson, Nat Gonella kaj Clark Terry, kun kiu li en 1960 akompanis kantistinon Chris Connor (Where Flamingoes Fly), direktis la bandon de Ellington kaj anstataŭis Djukon Elingtenon en ties orkestro (akompane de Ella Fitzgerald je ŝia koncertaro en Eŭropo) kaj vojaĝis en 1967 kun la koncertaro Jazz at the Philharmonic. En la 1970-aj jaroj li kunverkis la albumon Ellington Is Forever de Kenny Burrell, sur kiu li ludis du solopianaĵojn. Krome li muzikis en la lasta bando de Cannonball Adderley antaŭ ties morto, kun kiu en 1974 ekestis la albumo Pyramid.
Dumpase de sia kariero Karriere Jimmy Jones kunverkis krom la jam menciitaj la surdiskigojn de Harry Sweets Edison, Ben Webster, Big Joe Turner, Coleman Hawkins, Frank Wess, Milt Jackson, Sidney Bechet, Sonny Rollins, Sonny Stitt, Thad Jones kaj kiel aranĝisto de Wes Montgomery, Nancy Wilson, Shirley Horn, Joe Williams, Billy Taylor kaj Chris Connor. Meze de la kvindekaj jaroj li surdiskigis en Parizo kelkajn triopaĵojn, kiuj ekzemplece dokumentas lian ludon. Jones estis kiel pianisto, aranĝisto kaj bandestro ege ŝatata, kvankam sur multaj diskoj, kiujn li kunverkis, li estas aŭdebla preskaŭ ne aŭ nur malmult-tone. Kiel Duke Ellington kaj Count Basie li regis la grandan arton, "dirigenti", t.e., influi per malmultaj markaj tonoj la humoron de muzikpeco. Malgraŭ lia certe limigita ludotekniko la pianosolaĵoj de Jimmy Jones apartenas kune kun tiuj de Ellis Larkins kaj multaj de Tommy Flanagan al la plej lirika kaj sentema, kio surdiskiĝis en la rubriko "tradicia ĵazpiano".
Ernő Massány
Ernő Massány [maŝAni? maŝAnj?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Massány Ernő estis hungara meteologo, astronomo.
Ernő Massány naskiĝis la  en Hungara reĝlando en vilaĝo Kispalugya, kiu jam estas urboparto de Liptovský Mikuláš en Slovakio. Li mortis en 1946 (la fontindikoj pri la preciza dato estas malsamaj) en Budapeŝto.
Biografio
Ernő Massány akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Ekde 1902 li laboris en la tutlanda meteologia instituto en observatorio de Ógyalla, post 2 jaroj jam en Budapeŝto. Liaj artikoloj aperis ekde 1903 en Vasárnapi Újság, post longaj jaroj li parolis en Hungara Radio. En 1917 li provizore pensiuliĝis, tamen li estis direktoro de fabriko pri flugmaŝinoj. En 1927 li malpensiuliĝis kaj revenis al la meteologia instituto, kie li havis altan postenon. Li plene pensiuliĝis en 1943.
Spyro the Dragon
Spyro the Dragon (Esperante: Spajro la Drako) estas platforma videoludo por la PlayStation, fare de Insomniac Games kaj eldonita de Sony Computer Entertainment. La ĉefroluloj estas juna purpura drako, Spyro, kaj ĝia libela amiko, Sparx.
Resumo
Unutage, dum televida intervjuo, 2 drakoj tre kolerigas la antagonisto Gnasty Gnorc (vortludo je 'fiorko') per aĉaj rimarkoj. Do, Gnasty kolere faras sorĉon kiu enŝeligas ĉiujn drakojn en kristalon. Spyro estas la nura drako kiu spariĝis kaj li ekkomencas aventuron por savi la drakojn kaj venki Gnasty Gnorc.
Muziko
La muziko estis komponita de Stewart Copeland, la drumisto de la muzikgrupo The Police.
Nomo
La unua kodnomo de la projekto estis 'Pete', el la Disneja filmo Pete's Dragon, kaj poste dum la ellaboro la draketo estis alinomita al 'Pyro', el la latina kaj greka 'pyro' (fajro). Fine la nomo ŝanĝiĝis al 'Spyro'.
La originala prononco estas, kiel la angla pyro-, sed en la franca, hispana kaj itala dubladoj la nomo de la drako estas prononcita. En la 2018-a refaro la prononco en ĉiu dublado estis ŝanĝita al, krome de la franca versio.
Jean Joseph Marie Amiot
Jean Joseph Marie Amiot (foje Amyot; 錢德明, Pinĝine: Qian Deming; naskiĝis la, mortis la 8-an aŭ ) estis franca Jezuita misiisto.
Li eniris en la Societo de Jesuo en 1737 kaj estis sendita en 1750 kiel misiisto al Ĉinio. Li tuj atingis fidon de la imperiestro Kianlong kaj paŝis la reston de sia vivo en Pekino. Li estis korespondanto de la Académie des Sciences, oficiala tradukisto de okcidentaj lingvoj por la imperiestro Kianlong, kaj la religia estro de la franca misio en Pekino.
Inter liaj verkoj estas vortaro de la manĉura, traduko de La Militarto, kaj Mémoires concernant l'histoire, les sciences et les arts des Chinois inter kies volumoj elstaras la vivo de Konfuceo.
Mazeyrat-d'Allier
Mazeyrat-d'Allier estas franca situanta en departemento Haute-Loire, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Kati Rák
Kati Rák, laŭ hungarlingve kutima nomordo Rák Kati estas hungara aktoro, voĉoaktoro, fotomodelo, operetkantisto, primadono. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Czető Bernát Lászlóné.
Kati Rák naskiĝis la  en Budapeŝto.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1897
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 11897 estis ludita inter la mondĉampiono Emanuel Lasker kaj la defianto Wilhelm Steinitz iama mondĉampiono kies titolon Lasker prenis tri jarojn antaŭe. La matĉo okazis en Moskvo, Germanio inter la 6-an de novembro 1896 kaj la 14-an de januaro 1897. Lasker gajnis per poentaro de +10-2=5, tiel li retenis la titolon.
Lisp (programlingvo)
Lispo, LISP aŭ Lisp (mallongigo de angla LISt Processing = prilaboro de listoj) estas programlingvo kreita de John McCarthy, kaj eldonita en 1958 ĉe MIT, komence nur kiel matematika notacio, sed poste enkarnigita kiel komputila lingvo de studentoj. Ofte, sed ne ekskluzive, ĝi estas interpretata lingvo. Lispo estas plej ofte konata kiel la lingvo de artefarita intelekto. Lispo estas funkcia lingvo. Lispo ĉefe estas dediĉita por procezi simbolojn. Common Lisp estas populara dialekto de LISP.
Lispo ankaŭ estas la lingvo por konfiguri Emakson kaj AutoCad-on. Fakte, unu artikolo diris lastatempe ke nuntempe la plej ofta uzo de Lispo estas skribi etendaĵojn por tiuj iloj.
Atomoj kaj listoj
Lispo estas esprimo-orientita lingvo. En ĝi ĉio estas esprimoj - kaj datumoj kaj ordonoj (funkcioj). Ĉefaj datumoj estas atomoj - nombroj, konstantoj, signoĉenoj, kaj listoj (finhava vico de esprimoj - atomoj kaj/aŭ aliaj listoj, metita en rondajn krampojn). Ekzemple:  - listo el kvar elementoj, la kvara estas ankaŭ listo.
Ĉiu celo de listoj en lispo (nomata cons) estas paro de kapo kaj vosto. La kapo estas la unua elemento de la listo (t.n. car), kaj vosto estas resto de la listo (t.n. cdr). En la punkto-notacio tio skribatas:. La supra listo en la punkto-notacio aspektas jene:, kie nil estas speciala atomo, signifanta malplenan liston =.
Funkcioj
Funkcioj estas skribataj ankaŭ en formo de listo:, kie la unua elemento estas nomo de funkcio, kaj la ceteraj estas ties parametroj. Defino de funkcio estas voko de speciala funkcio  (kiu havas tri argumentojn: nomo de nova funkcio, listo de ĝiaj argumentoj, kaj ĝia korpo). Jen estas difino de rekursia funkcio faktorialo: Speciala funkcio "if" havas tri argumentojn, ĝi kalkulas la unuan (kondiĉo), se ties valoro estas vero (io ajn ne egala al ), tiam la rezulto estas la valoro de la dua argumento, alie la rezulto estas la valoro de la tria.
Aliaj funkcioj:
Ekzemploj
Kuino - programo, kies rezulto estas la teksto de si mem:
Saluton, mondo!:
1782
1782 estis normala jaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
Rudolf Bäumer
Rudolf Bäumer estas la nomo de la sekvaj personoj:
1782
En la jaro 1782 post Kristo okazis, interalie:
Petit Jouy - Les Loges (stacidomo)
Petit Jouy - Les Loges estas franca stacidomo sur Fervojo Grande Ceinture de Parizo, situanta en Jouy-en-Josas kaj Les Loges-en-Josas (departmento Yvelines) en regiono Francilio.
Domašov (Bělá pod Pradědem)
Domašov (Thomasdorf) estas estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu kreas mezan parton de municipo Bělá pod Pradědem. Vivas ĉi tie. Ĝi situas precipe laŭ flankoj de rivero Bělá; norde ĝi ligas al domaro Adolfovice, sude – direkte al Praděd – daŭrigas domaro Bělá.
Petit Jouy - Les Loges (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio C (branĉo C8) de RER.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Grande ceinture de Paris (990000).
Domašov (Bělá pod Pradědem)
Historio
Domašov estas menciata unuafoje en la jaro 1284 kiel Thomasbergk kaj ĝi verŝajne estas rezulto de koloniiga agado de vroclavaj episkopoj, kiu progresis de Frývaldov (Jeseník) kontraŭ fluo de rivero Bělá direkte al Jeseníky. Sed ĉu la lokigo de mezgranda vilaĝo (40 lanoj) vere sukcesis, ne estas certa; en 1410 ĝi estas menciata kiel dezertiĝinta kaj renovigita ĝi estis nur en duono de la 16-a jarcento (1550) jam kun plejparte segeja destino kaj iom ŝanĝita nomo Thomasdorf. Domašov en la 16-a –18-a jarcentoj tre evoluis: en la jaro 1689 estas ĉi tie registritaj honorinda nombro 67 bienuloj kaj 97 ĝardenistoj kaj dometuloj kaj Domašov tiel estis la plej granda vilaĝo de la frývaldova senjorujo de la vroclavaj episkopoj. En la jaro 1730 estis sur limoj kun Adolfovice konstruita preĝejo de sankta Tomaso kaj apud ĝi establita romkatolika paroĥo kun lernejo. Plua evoluo de la cismontara loĝigo kaj nefacila alirebleco eldevigis establo de plua lernejo (1793) kaj eklezia administrado (1796 lokalio, avancita je paroĥo 1843) en la supra parto de la municipo; iliaj falantaj lokoj firmigis distingadon inter Dolní kaj Horní Domašov (Nieder- und Ober-Thomasdorf).
Loĝantaro tiutempe vivtenis sin precipe per minado kaj prilaborado de ligno kaj aliaj agadoj kun granda uzo de brulmaterialo, samkiel ankaŭ per hejma tekstila produktado. Sed daŭra sinko de nombro de loĝantoj ekde la duono de la 19-a jarcento aludas ekonomian stagnon. Ekde komenco de la 20-a jarcento komencis gavi signifon turisma potencialo de la municipo.
Municipo Domašov estis en la jaro 1964 kunigita kun Adolfovice en la municipon Bělá pod Pradědem.
Evoluo de nombro de loĝantoj
Nombro de loĝantoj de Domašov laŭ kalkulado aŭ aliaj oficaj registroj:
En Domašov estas registritaj 381 adresoj : 345 daŭre loĝigitaj domoj kaj 36 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado el la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 289 domoj, el tio 250 daŭre loĝigitaj.
Natria fosfito
Natria fosfito aŭ trinatria fosfonato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la natria hidroksido kaj fosfita acido. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo, etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Natria fosfito posedas 3 natriatomojn, 1 fosforatomon kaj 3 oksigenatomojn. Natria fosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de fosfitaĵoj. Laŭ Zimmermann, trinatria fosfito enhavas unu natrian atomon ligitan al la fosforo, igante ĝin malstabilan kombinaĵon.
Raisting
Raisting estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weilheim-Schongau, proksime de la lago Ammersee, kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
radio-stacio Raisting
La Erdfunkstelle Raisting (tera radio-stacio Raisting) estas stacio por komunikado kun satelitoj. Ĝiaj larĝaj parabolantenoj estas de granda distanco videblaj.
La stacio estis konstruita en 1964 kaj uzata de la germana ŝtata telekomunikad-entrepreno Deutsche Bundespost.
2006 ĝi estis vendata al la Usona privata kompanio Emerging Markets Communications Inc. (EMC). EMC helpas pri komunikado al NGO-organizoj en evoluantaj landoj.
La stacio havas inter aliaj turnigeblan antenon parabolforman kun diametro de 25 m. Ĝi situas en kupolo nomita Radom, videbla en la foto maldekstre. Ĉar la stacio ne plu estis bezonata, oni planis, detrui ĝin. Sed en 1999 ĝi estis deklarita "industria monumento". 2009 estis decidita de la regiona aŭtoritato, konservi ĝin kiel teknika muzeo. Nun privata asocio (vidu sube je ligiloj "Förderverein") renovigas la tuton, la sendilojn, ricevilojn kaj la turnigilojn. Parto de tiu asocio estas radio-amatoroj, spertuloj pri sendado kaj ricevado, kaj pri la aparatoj.
Kelkaj datoj de la anteno (fonto: CQ DL 2010-04): Tiu anteno nur estas mezgranda, tamen liveras bonajn rezultojn. La anteno povas esti turnigita horizontale je 360 gradoj kaj vertikale preskaŭ je 180 gradoj, ĝi povas observi preskaŭ la tutan ĉielon de la norda tero. La gajno de 60 dBi signifas, ke send-povumo de 1 kW estas plifortigita al pli ol 65000 kW en la direkto de la plej forta elsendo.
Kompare al la pli granda anteno de la Arecibo-observatorio la turnigebleco estas avantaĝo. La anteno de Arecibo estas fiksita en la tero kaj turniĝas ĉiutage je konstanta rapideco kun la tero. Nur per kelkaj gradoj la direkto de ricevo povas esti ŝanĝita. Granda parto de la ĉielo ne povas esti atingita.
L'Isle-Adam - Parmain (stacidomo)
L'Isle-Adam - Parmain estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Parmain, apud L'Isle-Adam, en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita en 1846 de "Compagnie des chemins de fer du Nord".
Temas pri stacidomo de SNCF priservata de trajnoj de linio H de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Pierrelaye - Creil (329000).
Dürnkrut
Dürnkrut estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gänserndorf. La komunumo situas oriente de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Slovakio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel [VAJNfirtel] (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
La loĝloko situas rekte ĉe la limo inter Slovakio kaj Aŭstrio. Rekte najbaras la slovaka komunumo Gajary.
3384 Daliya
3384 Daliya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 19-an de septembro 1974 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon "Daliya", en omaĝo al la rusa leksikografo Vladimir Ivanoviĉ Dal (cirile : Владимир Иванович Даль, 1801–1872).
Yuta Otsuka
Yuta Otsuka (大塚 雄太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe.
8169 Mirabeau
8169 Mirabeau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca revoluciulo kaj verkisto Honoré Gabriel Riqueti, grafo de Mirabeau (1748–1791). En 1789 li estis elektita parlamentano en la Ĝeneralaj Statoj por reprezenti Marsejlon kaj Aix-en-Provence. De majo al oktobro 1789, li ludis gravan rolon en la batalo inter la Tria Stato kaj la la privigeliitaj klasoj (nobelaro kaj klerikaro). Pro tio li iĝis tre populara en Parizo, sed liaj intrigoj kun la kortego kaj lia apogo al Ludoviko la 16-a gvidis lin al politika malvenko ; ĉar li estis tro monarkiisto por la revolucio kaj tro revolucia por la monarkio. Tamen, li riceis grandiozan funebron en la nova preĝejo de Sainte-Geneviève, kiun, honore al li, estis renomita "Panteono", por la entombigo de emimentuloj.
1706
En la jaro 1706 post Kristo okazis, interalie:
Segre
Geografio
Ĝia fonto situas en la regiona naturparko Pyrénées Catalanes sur la teritorio de la komunumo Llo, en la departemento Pyrénées-Orientales. Poste kelkaj montaraj rojoj enfluas en ĝin. Post la eksklavo Llívia ĝi trapasas la limon al Hispanio ĉe Puigcerdà kaj plu fluas okcidenten ĝis La Seu d’Urgel, kie ĝin enfluas Valira. La rivero Segre plu fluas en Katalunio en sudokcidenta direkto ĝis iom antaŭ sia enfluo en la Ebron, apud la urbeto Mequinenza.
La plej granda urbo apud la rivero estas Ilerdo, ĉefurbo de la samnoma provinco.
Infikso
Infikso estas afikso enigita en alian morfemon. Tio ofte okazas en ŝemidaj lingvoj, kie vortradikojn estigas tri aŭ eĉ kvar fiksaj konsonantoj kun variaj interaj vokaloj. La vortoj fleksiiĝas per ŝanĝoj de la intermetitaj vokaloj kaj kelkfoje per aldono de infiksa kroma konsonanto.
Conrad Schumann
Hans Conrad SCHUMANN (naskiĝis la 28-an de marto 1942 en Leutewitz, Germanio; mortis la 20-an de junio 1998 en Oberemmendorf ĉe Kipfenberg) estis unu el la unuaj fuĝuloj post la konstruo de la berlina muro. La foto de lia salto super la pikdratrulaĵo estas unu el la plej famaj bildoj pri la malvarma milito.
Infikso
Oni povus kredi, ke ĉiu sufikso de Esperanto vere estas infikso: Ekzemple en la vorto hundeto la afikso -et- metatas inter hund- kaj -o. Tamen kaj hund- kaj -o estas morfemoj: La unua estas leksika morfemo, dum la lasta estas gramatika morfemo. Do la elemento -et- neniel "rompas" memstaran morfemon, nur trudas sin inter du morfemojn kaj post la leksikan, kiu portas la semantikan signifon. Per elizio tio pli klaras: hundet'. Veran infiksadon en Esperanto oni trovas ekzemple en la kelkfoje uzata vorto baldegaŭ, kie la afikso -eg- aperas ene de unueca morfemo baldaŭ. Alia ekzemplo en Esperanto estas la proponita infikso -j- por krei singularajn genre neŭtralajn substantivojn el tiuj, kiuj estas baze viraj aŭ inaj: patro - pajtro, edzo - ejdzo. En ili la infikso vere interrompas la radikon, metate tuj post la unua vokalo de ĝi: -pa-j-tr-, -e-j-dz-.
Conrad Schumann
Vivo
Schumann servis komence de la 1960-aj jaroj ĉe la popolpolico. Post tri-monata edukado en Dresdeno li estis sendita al suboficira lernejo al Potsdam. Poste li volontulis por servi en Berlino.
Infikso
En matematiko oni nomas "infikso" ĉiun operacian signon, kiu staras inter la operaciatoj. Ekzemple en la esprimo "8−3" la minuso-signo estas infikso; en la esprimo "−22" ĝi estas prefikso.
Conrad Schumann
Vivo
La 15-an de aŭgusto 1961 li gvatis ĉe la berlina muro, kiu staris tiam de du tagoj inter la Ruppiner Straße kaj la Bernauer Straße. Tie la muro estis nura malalta pikdratbarilo. Schumann kaptis la okazon kaj saltis super la pikdraton. Tuj post la salto li formetis sian maŝinpafilon kaj kuris al policveturilo, kies malfermita pordo kuraĝigis lin riski la salton.
Peter Leibing, fotografisto, fotis la famiĝintan foton dum la salto. Li supozis, ke io stranga okazos, kaj fotis ĝuste kiam Schumann troviĝis super la pikdrato. Tiu bildo iĝis unu el la plej famaj fotoj de la malvarma milito.
Post la falo de la berlina muro Conrad Schumann diris: "Nur ekde la 9-a de novembro 1989 mi sentas min vere libera."
Dum sia tuta vivo li timis venĝon de iamaj kunlaborantoj de la ministerio pri ŝtata sekureco.
Li memmortigis sin en 1998 ŝajne pro personaj problemoj kaj timoj.
5722 Johnscherrer
5722 Johnscherrer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la International Near-Earth Asteroid Survey elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras John Randell Scherrer, kiu helpis al la planeda esplorado per sia rolo kiel estro de projekto pri la telemezuroj de bildigo kaj spektroskopio de la misio New Horizons de la NASA. Li estis ankaŭ adjunkta mastrumanto de la utila ŝarĝo de New Horizons.
János Győrvári
János Győrvári [jAnoŝ djorvAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győrvári János estis hungara aktoro. Lia familia nomvarianto estis Győrváry.
János Győrvári naskiĝis la  en Tényő, li mortis la  en Eger.
Biografio
János Győrvári akiris aktoran diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1946. Post la diplomo li estis membro ekzemple de Nacia Teatro (Szeged), Nacia Teatro (Pécs), Teatro Kisfaludy, Teatro Petőfi (Sopron), Nacia Teatro (Miskolc). Ekde 1986 ĝis sia morto li apartenis al Teatro Gárdonyi Géza. Li ricevis premion de Eger kaj titolon "eterna membro de Teatro Gárdonyi".
Il diavolo in convento
Il diavolo in convento (La diablo en monaĥinejo) estas itala filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Nunzio Malasomma. Il diavolo in convento estis originale filmita en la itala lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Gilberto Govi, Carlo Ninchi kaj Mariella Lotti.
La filmo entute daŭras 98 minutojn.
Monaĥejo de Sant Jeroni de Cotalba
La Monaĥejo de Sankta Ĵeromo de Cotalba, (hispane Monasterio de San Jerónimo de Cotalba) estas konstruaĵo de renesanca stilo konstruita inter la 14-a jarcento kaj la 18-a jarcento, kiu situas en Alfahuir, Valencilando, Hispanio.
Pölzig
Pölzig estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Am Brahmetal. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Monaĥejo de Sant Jeroni de Cotalba
Priskribo
La monaĥejo staras en Cotalba en Alfauir. Ĝi estas unu el la monaĥaj konstruoj pli konsiderindaj de la Valencia Komunumo. Ĝia stilo estas gotika, renesanca, baroka kaj novklasika. Ekde la alienado ĝi apartenas al la familio Trénor, al kiu ĝi devas ĝian bonan konservadon kaj la plibonigon de la ĝardeno.
Integrigaj partoj
Povas elstari ene de la konstruaĵo kvar grupoj constructivos kun homogenaj karakterizaĵoj: la turo de la omaĝo aŭ de la sonoriloj, la Preĝejo, la klostro en liaj du plantoj kaj la dependecoj de la propre koncerna monaĥejo.
Vizitoj
Iuj dependecoj estas prirabitaj sed povas viziti la klostron, la preĝejo, la almazara, la kuirejo kaj la romantikaj ĝardenoj, por tio ĝi konvenas meti en kontakto kun la Urbodomo de Alfauir.
Interkontinenta Pokalo
La Interkontinenta Pokalo - hispane Copa Intercontinental aŭ Copa Europea-Sudamericana, angle Intercontinental Cup - estis interkontinenta ĉiujara futbala konkurso, kiu okazis inter la jaroj 1960 kaj 2004 kun po nur du teamoj: la teamo gajninta la Ligon de Ĉampionoj de UEFA kaj tiu gajninta la sudamerikan pokalon Copa Libertadores. Laŭ organizaj reguloj la konkurso kompareblis al la iamaj konkursoj Copa Interamericana inter norda kaj suda Amerikoj, kaj la Afrika-Azia Pokalo, sed ĝi estis senkonkurence pli populara.
La 12-an de decembro 2004 ĝi lastfoje okazis. La teamoj de kvin futbalaj kluboj po trifoje gajnis la pokalon - tiuj de A.C. Milan, Real Madrid, Peñarol, Boca Juniors kaj Nacional Montevideo. Sume eŭropaj teamoj gajnis la pokalon 21-foje kaj sudamerikaj 22-foje. Ekde la jaro 2005 ĉiujare okazas la Kluba Mondpokalo de FIFA, en kiu krom la gajnintoj de la Eŭropa kaj Sudamerika Pokaloj ankaŭ partoprenas la gajnintoj de la Afrika, Azia, Nordamerika kaj Oceania Pokaloj, kaj krome la teamo gajninta la nacian pokalon de la lando gastiganta la Kluban Mondpokalon. Tiu evento ne konfuziĝu kun la simila Pokalo de FIFA-konfederacioj de naciaj teamoj, en kiu ĉiun kvaran jaron konkuras la ses teamoj gajnintaj la diverskontinentajn konfederaciajn pokalojn, plus la gajninto de la Futbala Mondpokalo kaj la nacia teamo de la gastiganta ŝtato. En 2017 ĉiuj teamoj estis oficiale nomumitaj mondĉampionoj de la FIFA.
Vidu ankaŭ
Futbalaj kluboj mondĉampionoj de FIFA
Humanisma komedio
Tiu ĝenro startis en la 15a jarcento kaj kultiviĝis en la limoj inter la Mezepoko kaj la Renesanco.
La intrigo estas simpla kaj disvolviĝas malrapide el la dialogo kun malmultaj aŭ nulaj reĝisoraj indikoj. La uzado de la tempo kaj de la spaco estas tre fleksebla, ĉar tiuj verkoj ne estis destinitaj al ludado.
Ili havas, kiel ĉe la latina komedio, feliĉan kaj agrablan finon por la publiko, kongrue kun la eduka celo. Nehazarde la antaŭaĵojn de tia humanisma komedio oni serĉu ĉe la latinaj komedioj de Plaŭto kaj Terentio.
Árpád Matics
Árpád Matics naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Árpád Matics akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1914. Post siaj studoj li samloke helpis la instruadon de Károly Zipernowsky, inter 1915 kaj 1925 li havis postenon en fabriko pri ŝtaloj. Inter 1926-1951 li laboris en alia fabriko, kie li okupiĝis pri longdistancaj energiaj konduktiloj. En la jaroj 1935 kaj 1936 li gvidis konstruadon de akvoenergia centralo en Diyarbekir. Depost 1951 li laboris en projekta firmao pri elektraj retoj, li pensiuliĝis en 1963. Li havis edzinon, kiu naskis filinon.
Cirkumfikso
Cirkumfikso, cirkumflekso aŭ ĉirkaŭafikso estas afikso, kiu estas metata ĉirkaŭ alian morfemon. Do, la komenca parto staras antaŭ la radiko de la vorto, dum ke la fina parto sekvas ĝin.
Ekzemploj
Ekzemple la radiko de la Hebrea magdelet "pligrandigilo" estas gdl "granda" (kun H-fleksio hagdel "pligrandigi") kaj ĝia cirkumfikso estas m---et. Simile oni en la klasika Franca negas pere de cirkumfikso ne ... pas ĉirkaŭ aŭ la ĉefa aŭ la helpa verbo de verba frazo. Similan cirkumfikson por la negado havas la gvarania lingvo, nome nd---i resp. nazale n---i.
Cirkumfiksoj oftegas en la Indonezia lingvo.
NGC 3990
NGC 3990 (aliaj indikoj — UGC 6938, MCG 9-20-43, ZWG 269.24, PGC 37618) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Granda dekdu-dudekedro
En geometrio, la granda dekdu-dudekedro estas nekonveksa unuforma pluredro, indeksita kiel U63.
Ĝi komunigas sian situon de verticoj kun la senpintigita dekduedro. Ĝi aldone komunigas sian situon de lateroj kun la granda dudek-dudek-dekduedro kaj la granda du-tritranĉa dekdu-dudek-dekduedro.
Latinida lingvaro
La latinidaj lingvoj estas la posteaĵoj de la latina lingvo. Ili rezultis pro la disa evoluo de la vulgara latino post la falo de la Okcident-Romia Imperio en 476.
La ĉefaj trajtoj komunaj estas:
Klasifiko
Unu el la eblaj klasadoj de latinidaj lingvoj:
Detala priskribo
La galega similas plej al la portugala, kvankam ĝi estas precipe parolata ne en Portugalio, sed en la nordokcidenta Hispanio, en la regiono Galegio. Tradicie la latinida lingvistiko konsideras la galegan dialekto de la portugala.
Kvankam Britio ne naskis latinidan lingvon, la angla lingvo prenis multe de sia vortstoko el la franca kaj la latina ekde 1100. Same, grandega parto de la Esperanta vortprovizo venas el latinidaj lingvoj aŭ rekte el la klasika latina.
La potenco de ŝtato kaj lernejo mankis al la kataluna, galega kaj sarda, tial ili restas lingvoj malmulte konataj kompare al la pli grandaj lingvoj. El ili, la kataluna estas nun la plej forta. La okcitana estis mezepoke la plej granda kultura lingvo el tiu grupo de latinidaj lingvoj, danke al multnombraj verkoj de la trobadoroj. Sed la historio favoris la aliajn latinidajn. Aliflanke, la franca kreskis el la latinida de Parizo, kaj la hispana el la latinida de Kastilio. Se Portugalio estus restinta parto de Hispanio, eble la portugala restus subnacia lingvo, simile al la kataluna, kaj Brazilo hodiaŭ parolus la hispanan. La itala ne estas simple la lingvo de Romo pro la frua potenco de Florenco kaj Venecio kaj pro la longdaŭra naciisma malforteco de Romo sub la papoj.
El la latinidaj, la plej vaste uzataj estas la hispana kaj la franca. La hispana havas pli da denaskaj parolantoj, sed la franca multe pli da dualingvanoj, kio faras ĝin kun la angla unu el la du veraj mondlingvoj.
Krom la geografia, aliaj kriterioj taŭgas por klasi la latinidajn lingvojn:
Pluraloj
Kelkaj pluraligas per aldono de s (el latina akuzativo) kaj alia per ŝanĝo de fina vokalo o kaj e al i aŭ a al e (el latina nominativo).
Perdo de finaj vokaloj
Kelkaj perdis la finajn senkacentajn vokalojn ĉe la latinaj etimoj. Ekzemple: Latinaj lupus, luna iĝis italaj lupo, luna sed francaj loup, lune [lün] (kaj Esperante lupo kaj luno).
Pli
Kelkaj tiras la vorto por "pli" el PLUS, aliaj el MAGIS.
SEDECIM, DECEM ET SEX kaj aliaj
En kelkaj lingvoj, la vorto por numero 16 etimas 'ses-dek' laŭ la modelo de la numeroj 11 ĝis 15. En aliaj, ĝi etimas 'dek kaj ses', kiel ĉe la numeroj de 17 ĝis 19.
Havi kaj teni
La vortoj habere kaj tenere evoluis malsame por signifi "teni", "havi", "esti (farinta)" kaj "ekzistas".
La respondaj francaj vortoj estas je tiens, j'ai, j'ai (fait), il y a: respektive evoluintaj el tenere, habere, habere, habere. Ni simbolu tion per "THHH".
Havi kaj esti
Kelkaj uzas "havi" kiel helpverbo por formi perfektan tenson de ĉiuj verboj (pli-ol-perfekta en la portugala). Aliaj uzas "esti" por verboj pri movo aŭ iĝo.
Kelkaj ekzemploj
Leksikaj kaj gramatikaj similecoj inter la latinidaj lingvoj, kaj inter la latina lingvo kaj ĉiu de ili, estas evidenta el la sekvaj ekzemploj:
Etnoj
AKADIANOJ
ARGENTINANOJ
BOLIVIANOJ
BRAZILANOJ
ĈILIANOJ
Podilsk (stacidomo)
Podilsk (Подільськ) (ĝis la Kotovsk, Котовськ) estas fervoja stacio en Podilsk (Odesa provinco), urbo en Ukrainio.
Latinida lingvaro
Etnoj
EKVADORANOJ
FRANCOJ
FRANKO-KANADANOJ
FRANKO-SVISOJ
Koji Morisaki
Koji Morisaki (森﨑 浩司, n. ) estas japana futbalisto.
Latinida lingvaro
Etnoj
GVATEMALIANOJ
HAITIANOJ
HISPANOJ
HONDURANOJ, Hondurasanoj
ITALO-SVISOJ
ITALOJ
KATALUNOJ
KOLOMBIANOJ
KORSIKANOJ
KOSTARIKANOJ
KUBANOJ
MEKSIKANOJ
MOLDAVOJ
NIKARAGVANOJ
Prizonkolonio
Prizonkolonio aŭ punkolonio estas instalaĵo uzita al ekzilkaptitoj por apartigi ilin de la ĝenerala loĝantaro metante ilin en malproksiman lokon, ofte insulon aŭ malproksiman kolonian teritorion. Kvankam la esprimo povas esti uzita rilate al prizoninstalaĵo situanta en malproksima loko ĝi kutimas pli ofte rilati al komunumoj de kaptitoj kontrolitaj fare de prizonestroj aŭ guberniestroj havantaj absolutan aŭtoritaton.
Latinida lingvaro
Etnoj
OKCITANOJ
Prizonkolonio
Historie pun-kolonioj ofte estis uzitaj por puna laboro en ekonomie subevoluinta parto de ŝtato (kutime koloniaj teritorioj), kaj je multe pli granda skalo ol ĉe prizonbieno. En praktiko tiaj punkolonioj povas esti pli malgrandaj ol sklavkomunumoj. La brita, franca, kaj aliaj koloniaj regnoj peze utiligis Nordamerikon, Aŭstralion, Francan Gujanon, Nov-Kaledonion kaj aliajn mondopartojn kiel punkoloniojn je ŝanĝiĝantaj gradoj, foje sub la alivestiĝo de kontraktligita sklaveco aŭ similaj aranĝoj.
Latinida lingvaro
Etnoj
PANAMANOJ
PERUANOJ
PORTUGALOJ
PUERTORIKANOJ
REUNIANOJ
RUMANOJ
SALVADORANOJ
URUGVAJANOJ
VALONOJ
VENEZUELANOJ
Baté
Baté estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Kaposvár.
Situo
Baté situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Dombóvár-Kaposvár. La lasta urbo troviĝas 16, Dombóvár 18 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio devenis el la 14-a jarcento laŭ tiama hungara ortografio "Batej". Dum la turka erao la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, interretejo, kuracejo, poŝto.
Kosova Milito
La Kosova Milito okazis inter la 24-a de marto kaj la 10-a de junio 1999 pri la provinco Kosovo, inter koalicio de internacia soldataro de la organizaĵo NATO, gvidita de la armeo de Usono, unuflanke kaj la armeo de la federacia respubliko Jugoslavio aliflanke. Antaŭe jam ekde la komenco de 1998 ekzistis armitaj konfliktoj inter la separisma kosova organizaĵo UÇK kaj la armeo de la ŝtato Jugoslavio en sia tiutempa formo (praktike de Serbio).
La armea interveno de la organizaĵo NATO okazis sen mandato de la Unuiĝintaj Nacioj kaj estis reago al agoj de la jugoslava (serbia) armeo kontraŭaj al la homaj rajtoj en la regiono. La jugoslava armeo siatempe havis la vidpunkton kontraŭbatali la organizaĵon UÇK, kiu ekde la jaro 1997 laŭ starpunkto de la jugoslava registaro per terorismaj rimedoj agis en la regiono. Klaras ke la tiutempe serbia provinco Kosovo estas precipe loĝata de albanoj. La jugoslava registaro neis esti perfortinta la homajn rajtojn en la regiono, sed mem konfesis fortajn separismajn tendencojn inter granda parto de la albanoj en Kosovo, kiujn parto de tiuj albanoj substrekus per terorismaj rimedoj kaj kiuj el serbia vidpunkto devus esti kontraŭbatalataj.
La internacia soldataro de la organizaĵo NATO batalis en la milito nur per armeaj aviadiloj, sen tankoj aŭ aliaj armeaj unuoj surteraj. Komence flanke de la NATO batalis 430 armeaj aviadiloj, sed pro la neantaŭvidite longa batalado tamen ĝis la militofino iom pli ol 1200 armeaj aviadiloj el 14 NATO-membroŝtatoj devis esti aktivigitaj.
La rezulto de la milito estis, ke laŭ la Rezolucio 1244 de la Sekureca Konsilio de la Unuiĝintaj Nacioj internacia administrado de la provinco fare de la Unuiĝintaj Nacioj estis starigita, kaj samtempe la aparteno de la regiono al la ŝtato federacia respubliko Jugoslavio estis konfirmita.
Antaŭhistorio
En 1878 Serbio kaj Montenegro kadre de la Berlina Kongreso ricevis la ŝtatan sendependecon, Kosovo kaj Albanio kontraŭe restis en la Otomana Imperio. Dum la du Balkanaj Militoj de la jaroj 1912 kaj 1913 la ŝtato Serbio konkeris kaj aneksis la regionon Kosovo, kaj Albanio ricevis la ŝtatan sendependecon. En 1945 Kosovo iĝis parto de la Federacia Popola Respubliko Jugoslavio, respektive ekde 1963 en la Socialisma Federacia Respubliko Jugoslavio, ricevante la statuton de aŭtonoma provinco ene de la Respubliko Serbio. Dum la 1960-aj jaroj Adem Demaçi konsideriĝis gvida persono de la albana rezisto kontraŭ la serbia okupado en Kosovo. Per plurŝtupa malcentrigo de la administrado de la provinco, la jugoslavia ŝtata prezidento Josip Broz Tito sekve sukcesis dumtempe trankviligi la interetnajn tensiojn en la regiono. En 1974 la regiono Kosovo (kiel ankaŭ Vojvodino) ricevis ampleksajn aŭtonomiajn rajtojn kaj certagradan memadministradon. En 1981 albanoj en Kosovo por sia hejmregiono postulis la statuson de respubliko ene de la jugoslavia federacio, kaj sekve ekestis fortaj armitaj konfliktoj inter provincaj albanoj kaj la jugoslavia armeo, kaj la jugoslavia armeo decidis pri milita stato en la regiono. Fine la ribelo estis sufokigita.
Malinstalo de la aŭtonomio de la regiono Kosovo
La 28-an de marto 1989 la serbia parlamento malinstalis la aŭtonomion de la regiono Kosovo, malatentante la jugoslavian federacian konstitucion de 1974. Dum la sekvaj monatoj la jugoslavia ŝtata prezidento Slobodan Milošević ordonis la malinstalon de la parlamento kaj registaro de Kosovo, nomante tion "kontraŭburokratia revolucio", kaj liaj ordonoj estis plenumitaj. Preskaŭ ĉiuj albanoj, kiuj ĝis tiam havis publikajn postenojn en Jugoslavio, estis senpostenigitaj kaj anstataŭigitaj per anoj de la serba etno.
Dum la disfalo de Jugoslavio septembre 1991 post sekreta referendumo proklamiĝis la "Respubliko Kosova", kiu internacie ricevis nur agnoskon de la ŝtato Albanio. Establiĝis kvazaŭŝtataj, neoficialaj administraj strukturoj. Ekde tiam multaj el la albanoj de la regiono per pasiva rezisto provis atentigi la mondan atenton pri siaj separismaj deziroj.
En 1992 la kosovaj albanoj elektis la verkiston Ibrahim Rugova prezidento de la „Respubliko Kosova”.
Dum la Bosnia Milito la NATO-soldataro en 1995 unuafoje apligis fortajn elaerajn atakojn, por devigi la bosnian-serbian armeon (Vojska Republike Srpske) respektigi la protektajn zonojn de la Unuiĝintaj Nacioj. Sekve ekestis la traktato de Dayton kaj la poziciigo de NATO-soldataroj en Bosnio kaj Hercegovino. La paca rezisto en Kosovo al la rezistantaj albanlingvanoj ŝajnis pli kaj pli sensukcesa, kaj en 1996 formiĝis la UÇK por komenci armitan bataladon.
La plej multaj kosovaj albanoj bojkotis la balotojn por la serbia parlamento en septembro kaj oktobro 1997; ekestis fortaj interbataloj inter kosovanoj kaj la jugoslava polico. En la prezidentaj kaj parlamentaj balotoj de la „Respubliko Kosova” konfirmiĝis la prezidanta pozicio de Ibrahim Rugova.
Konflikto inter la organizaĵo UÇK kaj la jugoslavia ŝtato
Ekde printempo 1996 la organizaĵo UÇK armite atakis ŝtatajn instalaĵojn kaj ankaŭ civilulojn.
Marte 1998 la jugoslava speciala polico kaj unuoj de la jugoslavia armeo armite atakis la UÇK-batalantojn kaj siaflanke ankaŭ atakis kosovoalbanajn civilulojn.
La Unuiĝintaj Nacioj la 31-an de marto 1998 en Rezolucio 1160 de la Sekureca Konsilio de UN decidas pri embargo kontraŭ Jugoslavio, por devigi la jugoslavian registaron al kompromisado aŭ almenaŭ al intertraktado kun la kosovoalbana organizaĵo. Krome la Sekureca Konsilio en tiu Rezolucio postulis interalie de Jugoslavio, ke la unuoj de la speciala polico estu retirigitaj kaj ke atakoj kontraŭ la civila civitanaro ĉesu. La Eŭropa Unio (EU) decidis pri korespondaj sankcioj. Julie 1998 jugoslavaj unuoj denove amase atakis la UÇK-aktivulojn en Kosovo, kio mortigis multnombrajn homojn je ambaŭ flankoj de la konflikto. Ene de Kosovo proksimume 230.000 homoj – plejparte kosovoalbanoj – estis fuĝantaj. La UÇK alvokis al ĝenerala batalo kontraŭ la "serbia regado".
La 24-an de aŭgusto 1998 la Sekureca Konsilio de UN deklaris sian profundan zorgiĝon pri la "agresaj bataloj en Kosovo, kiuj havas terurajn efikojn al la civila civitanaro". Postuliĝis tuja armistico, kaj esprimiĝis la zorgiĝo, ke "la situacio en Kosovo rilate al la kreska nombro de rifuĝintoj kaj la proskimiĝanta vintro povus evolui ĝis ankoraŭ pli granda humanitara katastrofo.“
Rezolucio de la Sekureca Konsilio de UN kaj pluaj bataloj
En sia rezolucio 1199 la Sekureca Konsilio de UN la 23-an de septembro 1998 akre kondamnis la "ekscesivan uzon de perforto" pere de jugoslaviaj soldatoj kaj policanoj, kaj nomis tion "minaco al la paco". Krome la Sekureca Konsilio alvokis "la gvidantaron de la kosovoalbanoj, kondamni ĉiajn terorismajn agojn, kaj substrekis ke ĉiuj partoj de la kosovoalbana etna grupo devu atingi siajn celojn ekskluzive per pacaj rimedoj" La konsilio tiutempe tamen rezignis pri apliko de perforto kontraŭ la jugoslavia ŝtato cele al malebligo de perfortado de la homaj rajtoj.
La 13-an de oktobro 1998 la Nord-Atlantika Konsilio taskigis la NATO-sekretarion Javier Solana, ordoni la aktivigon de elaeraj atakoj al Jugoslavio. Samtage la jugoslava prezidento Slobodan Milošević esprimis sian pretecon, obei al la UN-rezolucio 1199, retiri la plej grandan parton de la serbiaj-jugoslaviaj soldatoj kaj policanoj el Kosovo, permesi la revenon al la rifuĝintoj kaj toleri la observadon de tiu proceso pere de 2000-persona komisiono de la Organizaĵo pri Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo (OSKE).
Januare 1999 la bataloj en Kosovo denove ekflamis. En Račak mortiĝis pli ol 400 kosovoalbanoj. Dum esploroj de la OSZE kaj la EU rezultigis, ke la viktimoj estis senarmilaj civiluloj, ekzekutitaj per celitaj pafoj en la kranion. La jugoslavia registaro asertis, ke la viktimoj estis UÇK-batalistoj, kies uniformojn kaj armilojn nur postmorte forigis iuj albanoj. La NATO refortigis sian anoncon de elaera atako kontraŭ Jugoslavio kaj rerajtigis sian ĝeneralan sekretarion Solana pri armeaj kampanjoj kontraŭ Jugoslavio; samtempe la "kontakta grupo pri Balkano" (reprezentantoj de la ŝtatoj Usono, Rusio, Britio, Francio, Germanio kaj Italio) ultimative pledis komenci rektajn intertraktadojn inter la jugoslavia registaro kaj gvidantoj de la kosovaj albanoj.
Isasca
Isasca estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Cuneo. Najbaraj komunumoj estas Brondello, Brossasco, Martiniana Po kaj Venasca.
Kosova Milito
Traktado de Rambouillet
Ekde la 6-a de februaro 1999 en Rambouillet (Francio) okazis pripacaj paroloj inter la jugoslavia registaro kaj gvidantoj de la kosovaj albanoj. NATO-reprezentantoj peris en tiuj paroloj. La 19-an de marto la paroloj estis interrompitaj. La delegacio de la kosovoalbanoj subskribis la traktatoproponon, laŭ kiu la regiono Kosovo ene de Serbio ricevu ampleksan aŭtonomion, sed restu en Serbio, la UÇK-batalantoj estu senarmigitaj kaj NATO-soldatoj estu poziciigitaj en Kosovo, sed la jugoslavia delegacio malakceptis ajnan poziciigon de eksterlandaj soldatoj en Kosovo aŭ iu alia parto de la Federacia Respubliko Jugoslavio kaj do rifuzis la subskribon.
La 22-an de marto la OSKE-observantoj estis evakuitaj el Kosovo pro atendeblaj NATO-atakoj, kaj la 23-an de marto la jugoslavia ŝtato pretis akcepti parton de la traktatopropono de Rambouillet, sed plue rifuzis la anekson B, kiu antaŭvidis la poziciigon de pac-kontrola NATO-soldataro en Kosovo kaj la transportadon de materialoj por tiu soldataro tra la teritorio de resta Jugoslavio. Kaj la NATO-gvidantaro kaj la kosovoalbana delegacio insistis pri NATO-soldataro en Kosovo, ne fidante al nekontrolataj asertoj de la jugoslavia registaro.
Laŭdire la jugoslavia armeo ekverkis strategian planon sisteme forpeli la albanojn el Kosovo, kvankam la ekzisto de tia plano ĉiam restis pridisputita. Ĉiukaze konsekvence al la antaŭaj deklaroj komenciĝis elaera NATO-atako al la teritorio de Jugoslavio ekster Kosovo.
La milito
Aparte al registaro de Rusio, kiu konsideriĝis la plej grava aliancano de Serbio, ĝis la komenco de la milito diplomatie puŝis eblan pacan solvon de la konflikto. La 24-an de marto 1999 la usona prezidento Bill Clinton informis la rusian prezidenton Boris Jelcin en letero kaj longa telefonalvoko pri la komenco kaj la celoj de la milito. La rusia ministro pri eksteraj rilatoj, Jevgenij Primakov, ĵus aviadile survoje al Vaŝingtono, post telefonado kun la usona vicprezidento Al Gore, spektakle turnigis sian aviadilon super la Atlantika Oceano kaj reflugis al Moskvo.
Vespere de la 24-a de marto 1999 la NATO-sekretario Javier Solana, ĝenerala sekretario de NATO, kaj la usona generalo Wesley Clark, supera komandisto de NATO, anoncis komencon de la aeraj atakoj. NATO-aerarmeanoj, kaj ankaŭ NATO-submarboatoj en la Adriatika Maro, ekde la 20-a horo ekatakis celojn de la jugoslavia armeo en Pančevo, Beogrado, Priŝtino, Novi Sad kaj Podgorica. Ankaŭ la germania armeo de la unua tago partoprenis la NATO-atakojn - por la soldatoj de Federacia Respubliko Germanio la kosova milito estis la unua batalado en la historio de tiu armeo, entute la unua batala aktiveco ekster Germanio ekde la Dua Mondmilito.
La rusia registaro tuj forte kritikis la NATO-atakojn kaj anoncis armee kontraŭkampanji, se la konflikto pluvastiĝus. Jam komenciĝinta armea subteno de Serbio fare de Rusio malebliĝis pro la ne-plu-permeso de flugado super la teritorioj de Rumanio kaj Bulgario, kaj pro interveno de la registaro de Azerbajĝano.