cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Varno
En la Mahabarato
Unu estas prezentita de la saĝulo Briguo, kiu priskribas varnon kiel sistemon de koloroj, en kiu bramanoj estas blankaj, kŝatrijoj estas ruĝas, vajŝjoj estas flavaj kaj ŝudroj estas nigraj. Post tiu priskribo, la saĝulo Baradvaĝo demandas kiel distingiĝas homoj de ĉiu varno, kaj la respondo estas ke me estas distingo inter varnoj, ke la tuta universo estas Brahmo, kreita de Brahmao, kaj klasigita per agoj.
La alia estas ke varno estas sistemo de ago, en kiu tiu, kiu emas koleron, plezuron kaj mortigadon fariĝas kŝatrijo; tiu, kiu emas bredi brutojn kaj terkulturi fariĝas vajŝjo; tiu, kiu ŝatis violenton kaj malpurecon fariĝis ŝudro, kaj la bramano estas la arĥetipo de homo dediçita al vero kaj pura konduto.
En budhismaj tekstoj
Budhismaj tekstoj mencias varnon, sed sugestas, ke la sistemo estis nerigida kaj ĝi ne ŝajnis esti sistemo de socia tavoligado.
En la Dīghanikāya troviĝas diskuto inter la budho Gotamo kaj bramano nomita Sonadando, kiu elmemore konis la Vedojn. La budho Gotamo demandas al la bramano Sonadando: "Per kiom da kvalitoj bramano rekonas alian bramanon? Kiel oni povas vere deklari, sen diri ion ajn malveran, ke oni estas bramano?" Sonadando unue listigis la jenajn kvalitojn: "li estas pura posteulo de ambaŭ patro kaj patrino; li elmemore konas la mantrojn; lia haŭto estas hela, kaj lia aspekto estas plaĉa; li estas virta, instruita kaj saĝa; kaj li estas la unua aŭ dua teni la oferĉerpilon (sujī)". La budho Gotamo tiam demandis al la bramano: "Se oni mankigus unu el la kvalitoj kiujn vi ĵus listigis, ĉu oni ne plu povus esti vera bramano?" Sonadando do mankigis unu kvaliton post la alia—la haŭtkoloron kaj aspekton, la familion en kiu oni naskiĝas, la kapablon elmemore reciti mantrojn kaj la vicon dum oferado— ĝis li asertis, ke nur du kvalitoj estas nepre bezonataj por esti vera bramano—la kvalitoj esti virta kaj esti instruita kaj saĝa, ĉar sen virteco, saĝeco ne eblas, kaj sen saĝeco, virteco ne eblas.
Laŭ Peter Masefield, en la epoko kiam la Nikajoj estis verkitaj (inter ĉ. la –3-a kaj 5-a jarcentoj), varno ne estis kasta sistemo. Laŭ li, la tekstoj en Palio listigas la kvar varnojn —bramanojn, kŝatrojn, vajŝojn kaj ŝudrojn—, sed homo el kiu ajn varno povis havi kiun ajn profesion. En budhismaj tekstoj, oni povas legi pri bramanoj kiuj laboris kiel terkulturistoj, aŭ kiuj havis aliajn profesiojn, kaj kiu ajn, el kiu ajn varno, povis esti pastro kaj bramanoj povis akcepti manĝaĵon de kiu ajn. Laŭ kion oni povas legi en la Nikajoj, geedziĝoj inter varnoj ne estis malpermesitaj en antikva Barato. Laŭ Masefield, se ekzistis ia tipo de sistemo de kastoj en Barato en la epoko de la Nikajoj, kredeble ĝi povintus ekzisti en ne-arjaj komunumoj, sed eĉ tio estas laŭ li dubinda.
Carl Bildt
Nils Daniel Carl BILDT estas sveda politikisto de la konservativa partio "La Moderuloj", estis ĉefministro de Svedio de 1991 kaj 1994, kaj estis ministro pri eksterlandaj aferoj ekde oktobro 2006 ĝis 2014 en la registaro de Fredrik Reinfeldt.
Parencoj
Alia parenco kaj samnomulo de li, Carl Bildt (1850-1931), estis diplomato kaj verkisto, kaj membro de la Sveda Akademio ekde 1901.
Fortunato Chelleri
Vivo
En 1722 la princepiskopo Johann Philipp Franz von Schönborn (princepiskopo 1719-1724) de Bamberg kaj Würzburg, pasia pri muziko kaj fascinata de la nova klavarinstrumentoj (fortepiano, martelpiano), venigis lin al Würzburg por transpreni la postenon kiel kortegokapelestro, samtempe kun la muzikisto kaj komponisto Giovanni Benedetto Platti devena el Venecio. Post la morto de a princepiskopo en 1725 Chelleri iĝis kortegokapelestro de la landgrafo Karl de Hessen-Kassel en Kassel. Li sekvis inter 1732 kaj 1734 ties filo kaj posteulo Frederiko, kiu samtempe estis reĝo de Svedio, al la kortego en Stokholmo. Kun la titolo kaj la ekonomia sekuriĝo kiel kortega konsilanto li revenis al Germanio kaj direktis ĝis sia morto en 1757 en Kassel la privatan kapelon de la frato de Frederiko, Vilhelmo la 8-a, kiu en Kassel unue administris la landgrafejon antaŭ ol li mem iĝis landgrafo.
Posta verkaro
En sia Germana kaj Sveda tempo post 1722 Chelleri eble komponis nur instrumentan kaj sakralan muzikon, interalie tamen ankaŭ oratoriojn en la Itala. En memstara presado aperis i.a. komponaĵoj por klavarinstrumentoj samkiel ses arĉinstrumentaj simfonioj. Kiel partituroj, kiel registraĵo resp. sur sonportilo ekzemple estas riceveblaj:
Géza la 1-a (Hungario)
Géza la 1-a (naskiĝis ĉ. 1040 en Pollando; mortis la ) estis reĝo de Hungario de 1074 ĝis 1077. Lia patro estis hungara reĝo Béla la 1-a, lia patrino estis pola princino Richeza. Liaj gefratoj estis Ladislao (pli poste Ladislao la 1-a), Lampert (Lambert) kaj kvar fratinoj.
Li devis dufoje (en 1060 kaj 1063) reveni al Pollando pro la bataloj por la trono. Li estis baptita kiel Magnus.
Li havis jam gravan rolon apud lia patro. Ekzemple en 1063 li organizis la defendon kontraŭ la invadanta Henriko la 4-a (Sankta Romia Imperio). Oni finis la lukton por la trono (daŭrante ekde 1059) en 1064, kiam Gejzo rekonis sian nevon Salomono kiel reĝon (li regis de 1063 ĝis 1074), de kiu li ricevis kiel kompenson la titolon ducatus (princo).
Ili komence bone kunlaboris, sed la rilato inter ili poste malboniĝis. La interna milito komenciĝis en 1074. Gejzo komence estis venkita (ĉe Kemej, la 26-an de februaro 1074), sed en la sekva batalo Gejzo atingis decidan venkon per helpo de la moravaj princoj Ladislao kaj Ottó (ĉe Mogyoród, la 14-an de marto 1074). Salomon perdis la tronon kaj retiriĝis al okcidenta rando de la lando.
Gejzo bezonis leĝigon de sia potenco, trono. Tial li komence traktis – sensukcese - kun la papo. Poste en 1075 li petis kaj ricevis kronon de la bizanca imperiestro Miĥaelo Dukas (corona graeca, „greka krono” – suba parto de la nuna sankta krono).
De lia unua edzino – Ĵofia – naskiĝis du filoj (Kolomano kaj Álmos). Lia dua edzino estis Sünaden, imperiestra princino.
Oni entombigis lin en Vác.
Sociaj retejoj
Socia retejo estas uzata por kundividi ekzemple personajn spertojn, opiniojn, novaĵojn kaj aliajn informojn kun aliaj. Membriĝi kutime okazas per la malfermo de konto kaj profilo, kiu povas esti ligita al la profiloj de aliaj membroj.
Ĉar pli kaj pli multaj sociaj retejoj ekestis lastatempe, aperis ankaŭ iloj kaj platformoj por kombini la plej bonan el diversaj sociretejoj kaj eviti perdi tempon konservante ĉiun profilon individue. Ekzemploj de ĉi tiuj platformoj estas Tweetdeck, Yoono kaj la Interreta Pasporto.
Ekonomikisto Xavier Wauthy (UCL) argumentas ke ĉiu, kiu opinias ke li aŭ ŝi estas senpage membro de socia retejo, tamen pagos la membrecon pro pli multekostaj produktoj de kompanioj kiuj pagas por varbi sur tiuj retejoj. Wauthy atentigas ke uzantoj de tiaj retejoj fordonas personajn informojn, kiujn la retejoj povus vendi, vidpunkto kiun ankaŭ Jaron Lanier disvastigas.
Kelkaj konataj ekzemploj de sociaj medioj estas Amikumu, Facebook, VKontakte, WeChat.
Socia retejo "MiaVivo" tute en Esperanto
MiaVivo.net estas ekskluzive 'esperantista' socia retejo kaj estas la daŭrigo de la antaŭa retejo "Nubo.re".
Polemiko
MozFest (Mozilla Festivalo) estas forumo por pridiskuti pli humanan interreton en kiu oni pledas por travidebleco, ankaŭ prilumante la bezonon je sekureco kaj sekurigo de uzantoj pro damaĝaj tendencoj en sociaj retejoj.
Celgrupoj
Sociaj retejoj uzas enhavon kiun uzantoj enretigis ("uzanto-generita enhavo"). Ĉi tio igas ĝin tipa ekzemplo de la tiel nomata Web 2.0 kaj kreskigas la scion pri klientoj kaj ilia konduto por kompanioj, amaskomunikiloj kaj esplororganizaĵoj.
Estas pli kaj pli da sociaj retejoj en rilato al specifa temo aŭ niĉo; ekzemplo estas LinkedIn, kie uzantoj povas resti en kontakto kun komercaj partneroj kaj serĉi projektojn aŭ homojn kun specifa kompetenteco pere de siaj kontaktoj.
Krom la pure sociaj retejoj, kie la profilo kaj la amikaro estas la kerno, ekzistas ankaŭ multaj alicelaj retejoj kiuj prilaboras elementojn de sociaj retejoj. Ekzemple, homoj kun konto en Flickr kaj YouTube ankaŭ povas indiki, kiuj estas iliaj kontaktoj por resti informitaj pri nova materialo de ĉi tiuj kontaktoj.
Listo de sociaj retejoj
Jen listo de rimarkindaj sociaj retejoj
Karlo la 1-a de Savojo
Karlo la 1-a de Savojo kromnomita "la Militisto" (france : Charles Ier de Savoie dit "le Guerrier" kaj itale : Carlo I di Savoia detto "il Guerriero") naskiĝis en Carignano (Karinjano) je la 29-a de marto 1468 kaj mortis en Pignerol je la 13-a de marto 1490.
Li estis la filo de la 3-a duko Amadeo la 9-a de Savojo (1435-1472) kaj de lia edzino Jolando de Francio (1434-1478).
Li edziĝis je la 1-a de aprilo 1485 kun Blankino de Montferato (1472-1519), kiu estis la filino de la markizo Vilhelmo la 8-a de Monferato kaj de Elizabeto Sforza. Ŝi naskis al li du gefilojn :
Breznica (apartigilo)
Breznica povas esti:
Radio Aktiva
Radio Aktiva estis interreta radiostacio en Esperanto. Ĝi elsendis de la 21-a de septembro 2006 ĝis junio 2008, el Montevideo, Urugvajo. Ĝi elsendis ĉiutage, dum la tuta tago. La programaro daŭris kutime inter 2 kaj 3 horoj kaj ripetiĝis dum la tago, kaj ŝanĝiĝis ĉiutage. La plimulto de la elsendo estis dulingva: en Esperanto kaj la hispana, kiel maniero diskonigi Esperanton inter la parolantoj de la hispana lingvo.
Radio Aktiva apartenas al UES (Urugvaja Esperanto Societo), sed inkluzivas informojn kaj novaĵojn de la tutmonda movado.
Diskonigado de Urugvajo kaj Latinameriko
Kaj ĉiam estas novaj programeroj, kaj diverstilaj muzikaĵoj en Esperanto inter la programeroj.
A Hard Day's Night
A Hard Day's Night (Esp: "Nokto de akra tago") estis la tria albumo de The Beatles. La unua duono de la albumo aperis en la filmo A Hard Day's Night, en kiu ĉefrolis la grupo. En Usono, la albumo entenis kvar instrumentajn versiojn fare de George Martin de kantoj de Lennon kaj McCartney inkluditaj en la filmo.
La usona versio estis eldonigita de United Artists Records ĝis 1980, kaj Capitol Records poste.
Brita traka listo
Flanko 1:
Flanko 2:
Usona traka listo
(*) instrumenta muziko
Flanko 1:
Flanko 2:
Vidu ankaŭ
Something New
Edgar Morin
Vivo
ununura filo de komercisto de Tesaloniko, Edgard Nahoum, kaj orfiĝis je patrino dum infanaĝe. Frutempe li ŝatis difini sian identecon kiel nov-maranon (de sefarda origino) kaj ateisto.
En Francio, li akiris doktoriĝon pri Historio kaj Geografio, kaj licencion pri juro (1942), sed tuj poste aliĝis al la rezistmilito de 1942 ĝis 1944 kiel leŭtenanto de la francaj batalantaj partizanoj. Tiam li ludis gravan aktivan rolon kaj, interalie, renkontis François Mitterrand kun kiu li starigis estonte daŭran konfidencon. Finmilite li, konservante la partizanan kaŝnomon «Morin», agadis kiel aligito al la franca armea stabo en Germanio (1945), poste kiel direktanto de oficejo «propagando» de la franca milita registaro (1946), Tiam li verkis L’An zéro de l’Allemagne (la jaro nulo de Germanio) kie li priskribas la tiaman situacion de la germana popolo.
Estis ĝuste tiu libro kiu gajnigis al li la estimon de Maurice Thorez, tiam la unua sekretario de la franca komunisma partio, kiu lin ŝarĝis kontribui en la verkado de periodaĵo Les Lettres françaises (Francaj Leteroj); el tiu revuo, tamen, li estis iom post iom flankenmetita ĉar riveliĝis ĉiam pli lia kontraŭstalina rezistado 1949: pro tio li malaproksimiĝis, plivere li estis malproksimigita, el la Franca Komunisma Partio. En 1955, li animis rondon kontraŭan al milito en Alĝerio kaj aktivis en maldekstraj movadoj kontribuante, al la kreado de PSU (Partio Socialista Unuigita)
Konsilte de Georges Friedmann, konita dum la germana okupacio, kaj apogite de Maurice Merleau-Ponty, Vladimir Jankélévitch kaj aliaj intelektuloj, li okupiĝis ĉe la CNRS (Centro Nacia por sciencaj esploroj) (1950), kie elaboris plurdisciplinan eseon pri popolaj moroj (1967): verko taksata la uverturo de la multaj postaj eseoj pri etnologio inter la novaj sociaj sciencoj
En 1960 li partoprenis en la filmado de dokumenta filmo pri la vivo de Francio, kune kun Jean Roche.
Li interesiĝis pri modoj kulturaj kiuj jam elstariĝis sed ankoraŭ ne estis konsideritaj ĉe intelektularo: L'Esprit du temps (La Spirito de la tempo, 1960), La Rumeur d'Orléans (La Voĉo de Orléans, 1969). Li kunfondis kaj direktis CECMAS (Centro de studoj pri amaskomunikoj), en kiu li elaboris kaj publikigis esplorojn pri televido, la kanzonaro ktp en la revuo Communications (Komunikadoj)
Dum sesdekaj jaroj Morin pasigis kelkan tempon en latinameriko kie lekciis ĉe fakulatoj de sociaj sciencoj. En 1969, li akceptis inviton profesori ĉe Institut Salk de San Diego (Usono), kie li rekontis Jacques Monod, aŭtoro de la fama verko Hasard et la Nécessité (La hazardo kaj la Neceso), kaj ekkonceptis la fundamentojn de la «kompleksa penso» sur kiu li elaboris sian «esplormetodon».
Nuntempe (2010) li honore membras ĉe diversaj naciaj kaj internaciaj akademioj, esplorcentroj kaj penscentroj, dum liaj verkoj daŭre ekzercas fortan influon en diversaj landoj eĉ ekstere de Eŭropo. Kaj kontribuas al la disvastigado de la celoj de la pacismaj kaj neviolentaj movadoj. Spure de tiuj idealoj, li apogis kaj subtenis, dum la franca porprezidenta balotado (2007), la kandidaton (ĉi-kaze Christian Garino) de la movado Esperanto-Liberté (Esperanto-Libereco).
Ankaŭ, eble plie, interesas lia pensa itinero kaj filozofia evoluo, kiu filtriĝas el diversaj liaj verkoj (ekzemple en «Autocritique» de 1959). Sume, li startis el la plej sincera juna adhero al marksismo kiel respondo al la mondviziaj demandoj de la homo, por ĝin fine elimini kiel mondvizion aŭ kiel scienca metodo por la solvo pri la sociaj problemoj ,sed finiĝis por denunci ties antiscencecon kaj kontraŭraciecon. Intertempe, male, li portis sian atenton al religio: religio, tamen, sen preciza dieco kiel povus esti Budhismo aŭ io simila. Tia elekto dependas precipe el lia juĝo pri monoteismo, kiu laŭ li estas grava kaŭzo de konfliktoj. Tiu juĝo, severa kaj, laŭ kelkaj liaj estimantoj/kritikistoj, ankoraŭ bezona je kompara esploro, kondiĉis lian menssintenon rilate la amplekson de la religia fenomeno: tiu ĉi, eĉ ne sufiĉe analizita, ne permesus akuzi pri perforto monoteismon pli ol politeismojn, dum prihomaj sciencoj pelus distingi religiojn el la homa ruza pasio kiu tiujn fleksas ankaŭ al siaj egoismaj maljustaĵoj.
Oni kreis ankaŭ centron por studoj pri la pensado de Edgar Morin, kiu celas konigi ties penson kaj samtempe orienti la junularon.
Delfim Moreira (Minas-Ĝerajso)
Delfim Moreira estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Itajubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Delfinópolis
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Passos. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Muzikalbumo
Muzikalbumo estas disko aŭ kompaktdisko prezentita en ujo kaj enhavante plurajn erojn de kantisto aŭ muzikisto. Muzikalbumo entenas muzikon kaj foje skribitajn tekstojn por kunkanti aŭskultante la muzikon.
Difinoj de albumo kaj unuopaĵo
Difino de albumo kaj unuopaĵo temas pri longeco kaj nombro de sontrakoj.
Datas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha (foje esperantigita: Valo de Ĵekitinjonja) kaj en la mikroregiono Diamantina. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Datas iĝis municipo fine de 1962. Ĝi situas sur altaĵo de 1.340 metroj super la valo de rivero Jequitinhonha, 27 km sude de Diamantina, al kiu ĝin ligas la federacia ŝoseo BR-367.
Descoberto
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Juiz de Fora. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Novjorka Borso
La Novjorka Borso (angle New York Stock Exchange, NYSE) estas la plej granda borso de la mondo. Ĝi troviĝas ĉe Wall Street en Novjorko, Usono; tre ofte oni referencas la borson simple aludante al Wall Street, kio fakte estas nur la nomo de la strato.
La Borsa Katastrofo de 1929, aŭ en angla The Wall Street Crash of 1929, konata ankaŭ kiel Stock Market Crash aŭ Great Crash, estis grava krizo en la borso kiu okazis fine de oktobro 1929.
Miranda lingvo
Miranda lingvo (propralingve mirandés) estas minoritata latinida lingvo parolata en Portugalio, kiu estas dua oficiala lingvo. Oni uzas ĝin ĉe la landlimo inter Portugalio kaj Hispanio, en komunumo Miranda do Douro, en tri vilaĝoj de komunumo Vimioso kaj kelkaj vilaĝetoj en komunumoj Mogadouro, Macedo de Cavaleiros kaj Bragança. Ĉirkaŭ 15 mil homoj parolas la lingvon en 484 km². Preskaŭ ĉiuj ĝiaj uzantoj estas dulingvaj (miranda-portugala).
Nur en 1882 José Leite de Vasconcelos demonstris ke la miranda estas memstara lingvo, kaj ne simpla dialekto de la portugala. La miranda estas tre simila al la portugala.
Miranda lingvo havas tri dialektojn: mirandês central (norma), raiano (norda) kaj sendinês (sude).
Ekzemplo
''L mirandés ye ua lhéngua falada ne l stremo nordeste de Pertual, na frunteira cun Spanha, nua region que ten al redor de 450 (quatro cientos i cinquenta) km², formada por quaije to l cunceilho de Miranda de l Douro, i por alguas aldés de l cunceilho de Bomioso, ne l çtrito de Bregança, region de Trás-ls-Montes. Stima-se que haba acerca 15.000.''
Traduko: La miranda estas lingvo parolata en la ekstremo norda de Portugalio, en la landlimo kun Hispanio, en regiono, kiu havas ĉirkaŭ 450 (kvarcent kvindek) km², konsistanta preskaŭ tute el la komunumo de Miranda de l Douro, kaj de kelkaj vilaĝetoj de la komunumo de Bomioso, en la distrikto Bregança, regiono Trás-ls-Montes. Oni kalkulas, ke estas ĉirkaŭ 15.000 parolantoj.
Eksteraj ligiloj
Ekde 12.08.2009 ekzistas Vikipedio en miranda lingvo.
(portugala) Colóquio Internacional sobre Ecolinguismo e Línguas Minoritárias (bitlibreto 'Kolokvo internacia pri ekolingvistiko kaj minoritataj lingvoj), PDF)
(portugala) Lhéngua i cultura mirandesa
Listo de ĉefministroj de Portugalio
Post la iro de kortego al Brazilo
- Ne oficiala registraro en Lisbono:
Testamento
Testamento (el la latina: testamentum, el testari „atesti“) havas diversajn signifojn, inter ili:
Listo de ĉefministroj de Portugalio
Post la iro de kortego al Brazilo
En Rio de januaro, sub la titolo Ministros e Secretários de Estado dos Negócios do Reino
Junta Provisional do Governo Supremo do Reino (Proviza Kunigo de Suprema Registaro de Regno)
Revolucia ne-oficiala regado en Lisbono, kiu ne akceptas la regado en Brazilo.
Jeanne Mas
Jeanne MAS [ĵan mas] (naskiĝis en Alicante, Hispanio) estas franca kantistino.
Biografio
Naskiĝinte en Alicante, hispanio, Jeanne Marie Mas studadas en Francio kaj absolvas licencion en la hispana kaj itala lingvoj en Beletra Fakultato de Nanterre. Por perfektiĝi, ŝi aliras vivi en Romo, kie ŝi vizitas danco-kursojn kaj fariĝas prezentistino en televida kanalo.
Ŝi ankaŭ ekkantas kun rok-bando, registras plurajn diskojn kaj konatiĝas kun Romano Musumarra kun kiu ŝi verkos ŝiajn unuajn ŝlagrojn.
Ŝi revenas al Francio kaj tuj sukcesas en 1984 dank'al sia kanzono "Toute première fois". Ŝi plu kantas ŝlagrojn laŭlonge de la 1980-aj jaroj, interalie "Johnny, Johnny" en 1985. Ŝi kunlaboras kun Daniel Balavoine, kiu realigas du titolojn de ŝia unua albumo: "Cœur en stéréo" kaj "Oh Mama".
Ŝi sursceniĝas en Olympia en Parizo. Pro la sukceso, datoj estas aldonitaj kaj ŝi gajnas du rekompencojn en "Victoires de la musique" (por malkovro kaj plej bona interpretistino).
En 1986, ŝi konfirmas sian statuson de nova idolo per sia dua albumo Femmes d'aujourd'hui, el kiu estas eltiritaj ŝlagroj: "En rouge et noir", "L'enfant" kaj "Sauvez-moi", unua muzik-video realigita de Jeanne Mas.
Ŝi trairas grandan turneon de 80 datoj kaj unu semajnon en Palais des Sports de Paris. Duobla albumo registrita dum koncerto kaj video estas vendataj same kiel unuopaĵo "La bête libre" kune kun muzik-video.
En 1989, patrino de eta Victoria, ŝi revenas kun pli engaĝita albumo: Les crises de l'âme, kies vendoj ankoraŭ estas multaj, eĉ se malkreskanta vendonombro aŭguras la estonton... Tiu engaĝiĝo montriĝas en la unua eltiraĵo de la albumo "Y'a des bons..." kaj ankaŭ "J'accuse", kiu pritraktas seksperforton. Ŝi fariĝas samjare la unua franca artistino, kiu ekkantis en Bercy!
Aperinta fine de 1990, la rimarkinda albumo L'art des femmes restos... nerimarkita. Kvankam troviĝas belegaj kanzonoj kiel "L'amour du mal", "Les bras en croix"... Gloraj jaroj jam forpasis.
En 1992, forlasinte sian unuan muzikfirmaon (EMI), Jeanne Mas, patrino de dua infano (Christopher), revenas kun albumo Au nom des rois la koron plenan de tenero. Ŝi denove turneas kaj kantas en Casino de Paris.
Post paŭzo, Jeanne Mas surprizas en 1996 per nova longa kuprokolora hararo kaj rok'a albumo: Jeanne Mas et les égoïstes. Nur fanatikuloj aprezos, ne la granda publiko.
En 2000 ŝi subskribas kontrakton ĉe 13bis, sendependa marko, kiu ebligos al ŝi aperigi albumon Désir d'insolence kaj denove kanti sur la scenejo de Olympia la. Ĉi-okaze ŝi aperigas mini-albumon Je vous aime ainsi, reinterpretadon de All by Myself de Eric Carmen.
En 2003 aperas Les amants de Castille, koncepta albumo pri la temo de Le Cid de Corneille.
2004... Jam 20 jaroj pasis. Ĉi-okaze Jeanne Mas revenas al sia unua muzik-firmao kaj aperigas kompilaĵon kun remikso de sia unua ŝlagro: "Toute première fois".
En aprilo 2005 aperas tekno-danca remikso de "Johnny, Johnny" dum ŝi estas en studio kun sia komponisto kaj amiko Piero Calabrese.
En julio 2006 aperas "Más allí más allá", kanzono interpretita en la hispana, remiksita de DJ Esteban (Boy George, Daddy DJ, Black Box). Ŝia nova albumo The Missing Flowers aperis en novembro 2006 kaj estas havebla en muzik-butikoj VIRGIN, ITUNES kaj per importa mendo tra onredrocks.com.
En Januaro 2007, aperis maksimuma 12" de la kanzono "Un air d'Argentine" kun tri remiksoj. Havebla en Virgin Megastore kaj specialigitaj muzik-butikoj (Lucky Records).
Desterro de Entre Rios
(oficiale tute formale Município de Desterro de Entre-rios kun aldona streko kaj lasta minuskla vortero) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Conselheiro Lafaiete (en esperanta prononco: Konseljejro Lafajete). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Karlo la 2-a de Savojo
Karlo la 2-a Johano Amadeo de Savojo (france : Charles II Jean Amédée de Savoie kaj itale : Carlo II Giovanni Amedeo Duca di Savoia ), naskiĝis en Torino je la 23-a de junio 1488 kaj mortis en Moncalieri je la 16-a de aprilo 1496.
Li estis la filo de la 5-a duko Karlo la 1-a de Savojo (1468-1490) kaj de lia edzino Blankino de Montferato (1472-1519).
Post la morto de sia patro en 1490, li heredis la Domestrecon de Sajovo kaj fariĝis la 6-a duko de Savojo, princo de Piemonto, grafo de Aosto kaj de Maurienne, kun la titolo de reĝo de Kipro kaj de Jerusalemo.
Tiu malfacila epoko ĉesis, kiam mortis la juna duko kaj lia praonklo Filipo de Breso heredis la Domestrecon de Savojo.
Listo de Markizoj de Pombal
La titolo Markizo de Pombal estis kreita de reĝo Jozefo la 1-a (Portugalio), kromnomata "La Stultulo" al sia ĉefministro Sebastião José de Carvalho e Melo, antaŭ Grafo de Oeiras. Ĉiuj markizoj de Pombal ankaŭ estis grafoj de Oeiras, ĝis 1955, kiam Sebastião José de Carvalho Daun e Lorena rezignis al Markizeco kaj restis nur grafo.
Kodekso
Kodekso havas diversajn signifojn, inter ili:
Laŭ Francisko Azorín kodekso estas Manskribita antikva libro, ofte bele iluminita. Li indikas etimologion el la latina codex, codicis el caudex (trunko).
Emeriko (Hungario)
Emeriko de Hungario (n. 1174 en Hungario – m. 30-an de novembro 1204) estis reĝo de Hungario kiu regis 1196–1204.
Li estis plej aĝa filo de Béla la 3-a kaj Anna de Chatillon (Antioĥia princlando). Oni kronis lin en aĝo de 8 jaroj kiel oficialan tronheredanton. Pro premo de la fortiĝantaj hungaraj ĉefnobeloj, Béla la 3-a komisiis lin en 1194 pri regado de Kroatio kaj Dalmatio.
Oni kronis lin reĝo la 23-an de aprilo 1196, post morto de la patro. Komence de lia regado, lin atakis la pli juna nekontenta frato, Andreo (posta Andreo la 2-a). Fine de 1197, Emerikon venkis Andreo en la batalo de Macsk, Andreo ricevis la dalmat-kroatan princlandon. Andreo ne kontentiĝis kun la donitaĵoj kaj strebis al la trono. La komploto senvualiĝis, en la interna milito Emeriko venkis en la batalo de Rád, 1199. En 1200, la legato de la papo Inocento la 3-a pacigis la fratojn, tiel Emeriko eblis efektivigi pli aktivan eksteran politikon. Li edziĝis en 1200 kun Konstanca, filino de reĝo Alfonso la 2-a de Aragono.
Emeriko volis konkeri partojn de la Balkano inter 1200 kaj 1203. Je peto de la papo, li ekagadis kontraŭ la bosnaj bogumiloj (1200–03). Li helpis surtronigi sian kandidaton en Serbio, li mem alprenis la titolon reĝo de Serbio (1201–02). Li atingis nur provizorajn sukcesojn en Bulgario (1202).
Partoprenantoj de la kvara krucmilito okupis en 1202 – je venecia premo – Zadaron, sed je interveno de la papo, la urbo baldaŭ reiris al Hungario. Emeriko partoprenis en 1203–04 en flanko de la papoapogantaj fortoj en la germana interna milito.
Andreo denove atakis Emerikon en printempo de 1203, sed Emeriko senarmile vizitis la bivakon de la ribelantoj kaj per sia pura kuraĝa elpaŝo devigis kapitulacon de ili, dum Andreo estis kaptita kaj enprizonigita. La 26-an de aŭgusto 1204, li kronis al reĝo sian junfilon, Ladislaon. Li estis tiam jam grave malsana, tiel li igis regento Andreon, dumtempe liberigitan. Oni entombigis lin en Eger.
Francesca Caccini
Francesca Caccini (* 18-a de septembro 1587 en Florenco; † 1640 samloke) estis Itala kantistino, poetino kaj komponistino de la frua baroko.
Ilustraĵo
Ilustraĵo (el la latina: illustrare, klarigi) estas bildo aldonita al la teksto por klarigi ĝin. Kelkaj teknikaj aŭ abstraktaj tekstoj povas bezoni klarigajn ilustraĵojn; aliajn fojojn ilustraĵoj povas utili kiel distraĵoj aŭ simplaj helpiloj por nekleraj legantoj, ekzemple en porinfana literaturo. Foje la kondiĉo enhavi ilustraĵojn povas esti grava por la priskribo aŭ reklamado de specifa verko; foje tio eĉ venas al la titolo, kiel en Plena Ilustrita Vortaro.
Francesca Caccini
Ŝi estis la sola virino kies komponaĵoj estis publikigitaj en Eŭropo de la 17-a jarcento kaj la unua virino kiu komponis operojn.
Vivo
Francesca Caccini ricevis sian unuan muzikan edukadon ĉe sia patro, la komponisto kaj kantisto Giulio Caccini (1545-1618), pri kantado kaj liuto.
Ŝia unua publika prezentado kiel kantistino estis ĉe la geedziĝo de Henriko la 4-a de Francio kaj Maria de 'Mediĉi en la jaro 1600, kiam ŝia patro kunlaboris en la komponado de la muziko por la ceremonio.
Verŝajne Francesca kantis en tiu evento la operojn "La kidnapo de Cefalo"(Il rapimento di Cefalo), kaj “Euridice” (L'Euridice).
Komence de sia kariero ŝi agis kune kun siaj gepartoj kaj gefratoj sub la nomo Concerto Caccini, tamen poste ŝi formis grupon kun sia fratino Settimia kaj la Roma muzikisto Vittoria Archilei. En tiu ĉi epoko ŝi kelkfoje ricevis la nomon Cecchina.
Por la tempo de 1604/1605 laŭvole de reĝino Maria (de Medici) la familio Caccini estis forpermesita al la kortego de Henriko la 4-a al Parizo. Ĉi tie la reĝo estis tiel imponita de ŝi, ke li proponis al ŝi resti daŭre ĉe la kortego en Parizo. Tamen grandduko Ferdinando de Medici ordonis la familion reen al Florenco, kie ŝia famo pli kaj pli kreskis. Malmultan tempon poste ŝi altiris la atenton de Claudio Monteverdi, kiu estis impresita de ŝia kantado. En 1607 ŝi edziniĝis kun membro de la Camerata Florentino, Giovanni Battista Signorini.
Dum tiu tempo disvolviĝis ŝia lerteco kiel komponisto. Kune kun la libretisto Michelangelo Buonaroti (nevo de la grandioza artisto) ŝi verkis muzikon por interludoj ĉe la kortego de lo Medici kaj komencis ankaŭ verki operojn. Jam antaŭ la jaro 1618 ŝi estis unu el la dungitoj plej bone pagataj ĉe la kortego kaj ŝi gajnis pli ol sia patro. La plej signifaj el ŝiaj komponaĵoj, estis produktita dum tiu ĉi periodo, ĉe la kortego en Florenco.
En 1625 ŝi akiris unu el siaj plej grandaj sukcesoj per la opero "La liberazione di Ruggiero dall'isola d'Alcina", komponita por la vizito de la princo Ladislaus Sigismondo. Tiu ĉi opero estis ankaŭ interpretata en Varsovio en 1628, estante tiel la unua opero Itala prezentata en la eksterlando.
Florenco tiutempe estis unu el la plej elstaraj kulturaj centroj. Ĉi tie Francesca do restis ĝis sia vivofino. La datoj de ŝiaj lastaj vivojaroj estas malabundaj, ekzistas dokumentoj, en kiuj aperas ajna Francesca Caccini, edzino de senatoro, mortinta en 1640, kvankam aliaj fontoj datas ŝian morton en 1630.
Francesca Caccini estis rigardata kiel unu el la plej bonaj kanstistoj de sia tempo. Ŝi ĉiam akompanis sin mem per klaviceno aŭ per liuto. Kiam en 1618 mortis ŝia patro, ŝi estis krom Jacopo Peri la plej grava muzikisto en Florenco.
La kompona verko
Francesca Caccini verkis muzikon por multnombraj ĝentilaj distraĵoj, por la Karnavala sezono aŭ por marki gravajn okazaĵojn en la vivo de siaj sponsoroj. Estis per ŝia muziko por la Karnavala distro de 1607, en kiu estis prezentata “La Sklavino” (La stiava), kiam la Mediĉi nomumis ŝin al ilia servo.
Ŝi estis virtuoza kantisto, ŝia ĉefa tasko estis ludi en scenejo. Sed ŝi ankaŭ ludis gitaron, liuton, harpon, kaj klavaron. Do Francesca havis diversajn rolojn en la kortego: Ŝi instruis kantadon, instrumentan prezentadon, kaj komponaĵon al junaj virinoj de la kortego, de la plej altaj sociaj rangoj ĝis la serva klaso.
Ŝi ankaŭ komponis religiajn kaj sekularajn instrumentajn verkojn, muzikon por teatraĵoj, kaj verkis poeziojn en la itala kaj la latina, sed malmultaj el ŝiaj verkoj pluvivas. Kiel kantverkistino ŝi kontribuis al la kulturaj kaj politikaj programoj de sia mecenato.
En 1618 aperis ŝia unika libro kun komponaĵoj de madrigaloj, "La unua libro de muziko" (Il primo libro delle musiche), kiu havis artan kaj pedagogian celon. Ĝi estas interesa pro tio, ke ĝi ofertas komprenon pri ŝia metodo kiel instruisto. La libro enhavas ampleksan varion de muzikaj ĝenroj sekularaj kaj sanktaj tekstoj. Krome ĝi inkludas eksplicitan notacion por voĉa ornamado, kiu ŝajnas estis la ĉefa rolo de kantinstruisto.
La libro de Francesca Caccini probable reprezentas nur malgrandan parton de la kantoj, kiujn ŝi komponis por sia propra uzo en interpretadoj, aŭ kiel instrua materialo por siaj lernantoj.
Ekde la fino de la 20-a jarcento, tiu libro madrigal ricevis akademian atenton, ĉar ĝi eble enhavas aŭtobiografiajn elementojn per kiuj la komponisto prezentas sin al la publiko. Sed ankaŭ, ĉar ĝi povas klarigi la historion de la “romaneska”: ripeta harmonia-melodia formulo, kiu servas kiel bazo por pluraj el ŝiaj komponaĵoj.
Estas dankenda la esplorlaboro de la direktistino Elke Mascha Blankenburg, ke La liberazione di Ruggiero post 355 jaroj travivis reprezentadon okaze de la "Internacia Komponistina Festivalo" en la jaro 1980 per la Kolonja operejo. La reĝion havis Andrea von Ramm.
En oktobro 1990 la "baleto" unuafoje refoje estis prezentita kiel kompletartaĵo. La praktikantoj estis Julia Henning ("Alcina"), Knut Schoch ("Ruggiero") kaj aliaj solistoj, la Kammerchor Fontana d'Israel kaj ensemblo kun historiaj instrumentoj. Muzika gvidado: Isolde Kittel-Zerer, enscenigo: Christa Leiffheidt, scenaranĝo: Matthias Moebius, kostumoj: Ralf Christmann. Konzertejo: enirhalo kaj ŝtuparejo de la muzeo por Hamburga historio, Holstenwall, Hamburgo.
Kuala-Lumpuro
Kuala-Lumpuro estas ĉefurbo kaj la plej granda urbo de Malajzio. Ĝi estas milionurbo, universitata urbo, ekonomia kaj komerca centro, unu el tri malajziaj federaciaj teritorioj.
En la urbo situas la nubskrapuloj Menara Petronas, kiuj inter la jaroj 1998 kaj 2004 povus fanfaroni per titolo la plej altaj konstruaĵoj de la mondo.
Situo
Kuala-Lumpuro situas sur ebenaĵo inter du riveroj. La maro troviĝas je 35 km.
Klimato
Kuala-Lumpuro havas tropikan klimaton. En ĉiuj monatoj pluvas inter 150–280 mm. La temperaturo estas averaĝe 30 °C.
Trafiko
Kuala-Lumpuro havas internacian flughavenon. En la urbo tunelo helpas la trafikon.
Toronta Borso
La Toronta Borso aŭ Toronto Stock Exchange (TSX) estas la plej granda kanada borso. Multaj entreprenoj kanadaj, usonaj kaj alilandaj aliĝas al tiu borso. La sidejo estas en Toronto kaj la oficejoj en Montrealo, Calgary, Winnipeg kaj Vankuvero.
Sekco
Sekco estas bildo, kiu prezentas la internon de objekto (ekz-e konstruaĵo, organo, ks), desegnante ĝin tia, kia ĝi aperus, se oni tranĉus ĝin laŭ ia ebeno.
Laŭ Francisko Azorín sekcio [tiel: anstataŭ sekco] estas Desegno de imagata tranĉo tra konstruaĵo, tereno, objekto, k. c. Li indikas etimologion el la latina sectio, el secare (sekcii). Kaj li aldonas la tipoterminojn laŭlonga kaj laŭlarĝa.
Tridimensia sekco
Tridimensia sekco montras sekcon en la tri-dimensia spaco.
Beatles for Sale
Beatles for Sale (Esp. "Beatles Vendotaj") estis la kvara albumo de the Beatles. La albumo estis eldonita je la 4-a de decembro 1964. La plejmulto de la albumo aperis en Beatles '65 en Usono.
Kantolisto
Flanko 1:
Flanko 2:
Francesco Cavalli
Francesco CAVALLI, verdire Pier Francesco Caletti-Bruni (n. 14-an de februaro 1602 en Crema; m. 14-an de januaro 1676 en Venecio) estis Itala komponisto kaj orgenisto. Lia pseŭdonimo estas nomo de mecenato, de Venecia nobelo.
Vivo
Li estis disĉiplo de la monaĥo Giovanni Battista, orgenisto de la katedralo de Crema, li vojaĝis al Venecio en 1616, kie li membriĝis en la ĥoro de la basiliko de San Marco kiel kantisto (tenoro), iĝis lernanto de Monteverdi. En 1617 Claudio Monteverdi dungis lin kiel kantisto ĉe la katedralo San Marco en Venecio. Ĉi tie Cavalli 1639 iĝis vicorgenisto, iom poste li ricevis la funkcion de orgenisto en la preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo, en 1665 li iĝis ĉefa orgenisto ce San Marco kaj finfine en 1668 maestro di cappella. Nuntempe li ĉefe estas konata pro siaj operoj.
Cavalli komencis en la jaro 1639 verki operon por la scenejo de la teatro San Cassiano, Le Nozze di Teti e di Peleo, la unua opero Venecia, kies muzikon oni konservis. Ekde tiam li regule komponis por la teatrejoj Veneciaj. Kelkajn el siaj verkoj oni ankaŭ interpretis en aliaj urboj: L’Egisto (Vieno, 1643 kaj Parizo, 1646), Il Giasone (Parizo, 1649), L’Orione (Milano, 1653). Kaj baldaŭ li internacie tiel famiĝis, ke en 1660 Mazarino komisiis lin per komponado de opero prezentota okaze de la inaŭgurado de la teatro de la Tulerioj, konstruita de G. Vigarani. Tial li vojaĝis al Parizo, kie li komencis komponi Ercole amante. La 22-an de novembro de la sama jaro sia Serse, unuafoje prezentita en Venecio en 1654, estis prezentata en la Granda Galerio de la Louvre, kune kun baletoj de Jean Batiste Lully. La inauguradio de la teatro prokrastiĝis kaj la prezentado de Ercole amante ne iĝis granda sukceso en februaro 1662 postla morto de Mazarino. Post tio Cavalli revenis al Venecio, kie li sin dediĉis ĉefe al la sakrala muziko.
Graveco
Monteverdi fondis per L'Orfeo la operon Eŭropskale kiel developmentmuzika-literatura eksperimento kaj postlasis per sia fina verko L'Incoronazione di Poppea pompan draman spektaklon. La operoj de Cavalli estas ekzemplaj por kontinua muzika evoluo de unu komponisto ekde la komenco ĝis la fino de la 17-a jarcento in Venecio — nur malmultaj operoj de aliaj komponistoj transvivis, precipe tiuj de Monteverdi kaj Antonio Cesti. La evoluo estas aparte interesa por studantoj, ĉar kiam Cavalli komencis komponadon, la opero estis tute nova ĝenro kaj je la fino de sia kariero ĝi estis maturiĝinta al populara amuzo. Por la limigita spaco de la tiamaj teatroj li reduktis la ekstravagancan orkestron de Monteverdi je pli praktikeblaj mezuroj kaj enkondukis melodiajn ariojn en la muzikon samkiel amatajn tipojn en siajn libretojn. Siaj operoj montras ĉiujn karakterizajn troigojn kaj absurdecojn de la 17-a jarcento, sed ili enhavas ankaŭ rimarkindan senton kaj por dramecaj efikoj kaj ankaŭ por muzika facileco kaj groteskan humuron, kiu estis karakteriza por la granda Itala opero ĝis la morto de Alessandro Scarlatti.
Verkoj
Cavalli postlasis dudek sep operojn, el kiuj la mlejmultaj estas depotitaj en la Biblioteca Marciana de Venecio. Krom operojn Cavalli verkis muzikigojn de la magnifikato laŭ la granda Venecia plurĥora stilo, muzikigojn de la Marianaj antifonoj kaj aliajn muzikaĵojn laŭ konservativa maniero, speciale rekviemon, kiu estis verŝajne komponita por sia propra enterigo, kaj ankaŭ instrumentan muzikon.
Plinio
Du romiaj verkistoj, onklo kaj nevo, havis la saman nomon Plinio:
Divino
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Muriaé. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Forigita per la vento
La rakonto okazas dum la Usona Enlanda Milito kaj sekvas Scarlett O'hara (Vivien Leigh) kaj la du amantoj de ŝia vivo, Ashley Wilkes kaj Rhett Butler.
Ĝi estis unu el la plej famaj filmoj inter la unuaj kiuj uzis la revolucian sistemon Teknikoloro.
Francesco del Giocondo
Francesco di Bartolomeo di Zanobi del Giocondo (naskiĝis en 1460; mortis en 1539) estis florenca silkkomercisto kaj politikisto.
Li edziĝis en 1491, sed lia edzino mortis naskante. En 1493, li edziĝis al Camilla Rucellai, kiu same mortis naskante en 1494. La 5-an de marto 1495, li edziĝis al Lisa del Giocondo, kun kiu li havis kvin gefiloj, kaj kies de Leonardo da Vinci pentrita portreto famiĝis kiel Mona Lisa.
Lower Largo
Lower Largo (Malsupra Largo) aŭ Seatown of Largo estas vilaĝo en Fife, Skotlando kiu situas en Largo Bay (Golfeto de Largo} je la norda flanko de la Firth of Forth (Fjordo de la rivero Forth). La anktikva fiŝista vilaĝo, Lower Largo disfamiĝis kiel la naskiĝloko de Alexander Selkirk (1676), la inspiro por la libro Robinson Crusoe de Daniel Defoe. La apero de la relvojo en 1856 alportis multajn turistojn al la sabla strando de Lower Largo. Lower Largo konservis multajn historiajn konstruaĵojn, kaj en 1978 ĝi estis destinita kiel konservada areo.
La fervoja linio tra Lower Largo estis fermita en la 1960-aj jaroj kiel parto de aranĝo pri elspeza limigo de Dr. Richard Beeching, kaj kvankam oni ne plu uzas ĝin ekde tiam la viadukto, kiu dominas la vilaĝon, restas grava loka gvidmarkilo.
Lower Largo estas seninterrompa ligita kun Upper Largo kaj Lundin Links.
Divinésia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1962.
Diogo de Vasconcelos (urbo)
Diogo de Vasconcelos (oficiale Município de Diogo de Vasconcelos) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Ouro Preto (esperante: Oŭro Preto, kiu signifas Oro Nigra). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Asembleoj de Dio
La Asembleoj de Dio estas la plej granda konfesio de la Pentekosta Kristanismo. Ĝi estis fondita en 1914 ĉe Hot Springs (Arkansas).En 2004 ĝi havis dismonde 15 milionojn da anoj kaj 236 022 preĝejojn. Ĝia plej granda nacia branĉo estas la brazila asemblearo, kun 3,5-miliona kredantaro. En Usono ĝi havas 12 100 preĝejojn.
Giorgio Vasari
Giorgio VASARI (naskiĝis la 30-an de julio 1511 en Arezzo, Italio; mortis la 27-an de junio 1574 en Florenco, Italio) estis arkitekto, kortega pentristo de la Mediĉoj kaj biografo de florencaj artistoj, inter ili Leonardo da Vinci, Rafaelo kaj Mikelanĝelo. Vasari estis fondinto de la florenca Accademia del Disegno (Arta Akademio) en 1562.
Junaĝe li estis instruato fare de Guglielmo de Marcillat, poste ĝuis li apogon kaj amikecon de la Mediĉo-familio. Li akiris pluajn spertojn apud Andrea del Sarto.
liaj pentraĵoj:
konstruaĵoj, planitaj de li:
lia ĉefa verko:
Ombro
Ombro estas
Proverbo
Ekzistas proverboj pri ombro en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Help! (albumo)
Help! (Esp: "Helpu!") estis la kvina albumo de the Beatles. La unua duono de la albumo aperis en la filmo Help! stelanta the Beatles. En Usono, la albumo estis sonospuro kun enmetitaj instrumentaj trakoj. La kanto "Yesterday" estas la plej registrita kanto en la mondo.
Brita traka listo
Flanko 1:
Flanko 2:
Usona traka listo
(*) Instrumenta
Flanko 1:
Flanko 2:
Mannerheim
Kelkaj familianoj:
Nomitaj laŭ marŝalo Mannerheim:
Blankventra tringo
La Blankventra tringo, Actitis hypoleucos, estas specio de la eta genro Actitis de vadbirdoj de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj, kiu enhavas nur du tre similaj specioj de birdoj. Kune kun ties frata specio Makula tringo, Actitis macularia -aŭ antaŭe Tringa macularia -, ĝi formas la genron Actitis. Ili anstataŭas unu la alian geografie; perditaj birdoj povas pariĝi kun reproduktuloj de la alia specio kaj hibridiĝi. Hibridiĝo estis iam priskribita ankaŭ inter la Blankventra tringo kaj la Blankpuga tringo, Tringa ochropus, de la parenca genro de tringo ĉe Tringa.
Aspekto
La Blankventra tringo estas eta vadbirdo, 18 - 21 cm longa kun enverguro de 32-35 cm kaj pezo de 40 ĝis 60 g. Tiu specio estas eta migranta vadbirdo, brungriza supre kaj blanka sube, kaj havas mallongajn flavajn aŭ flavecajn krurojn kaj mezgrandan bekon kun hela bazo kaj malhela pinto; koloro de beko kaj kruroj varias pro diversaj kialoj, ekzemple aĝo. Pli precize la plumaro de reproduktantaj plenkreskuloj estas bruna supre, tio estas dorse, ĉekape, nuke kaj ambaŭflanke de kolo -malpli densa-, sed gorĝe kaj bruste malfermas blanka larĝa vertikala makulo ĝis la ventro kio estas tute blanka, kio nomigas la specion. Estas blanka ankaŭ strieto inter la brunpartoj de la kolo kaj la flugiloj. La okulo estas nigra, ringokulo blanka, strio traokula nigra kaj strio super tiu blanka. Dumfluge videblas blanka strio tra la flugiloj kaj bruna vosto.
La Blankventra tringo estas tre simila al ties parenca amerika partnero, la iomete pli granda Makula tringo, Actitis macularia, en ties nereproduktanta plumaro, sed ĝi estas pli malhela kaj verdkrura, krome la krispa flugilbido malkoloriĝas; nebredantaj Blankventra tringo havas ankaŭ kelkan striadon ĉeflugile vidata de proksime. ĉi tie). Kiel tiu specio, estas karaktera diferenciga malalta flugo per rigidaj flugiloj super akvo.
Reproduktado
Tiuj birdoj nestumas surplanke inter herbaro kaj ties kutimoj ĉeestigas fluantan akvon. Ili ceremonias per malalta flugado kaj kantado kune de la ino kaj masklo super akvosurfaco. Ili defendas sian teritorion. La ino demetas 3 ĝis 5 griz- aŭ verdflavecajn ovojn. Ambaŭ gepatroj kovas dum pli ol 3 semajnoj. Post eloviĝo la gepatroj portas la idojn al manĝoriĉa apartejo kie ili zorgas la idaron dum du semajnoj la masklo kaj dum du pliaj la ino.
Kutimoj
La Blankventra tringo manĝas per rigardo ĉeplanke aŭ ĉe neprofunda akvo bekoplukante etajn manĝerojn kiel insektojn, krustulojn kaj aliajn senvertebrulojn. Ili povas predi ankaŭ insektojn dum ties flugo.
Ili vivas ĝis 10 jaroj.
Disvastiĝo
La Blankventra tringo reproduktiĝas tra plej granda parto de Eŭropo kaj Azio. Ĝi migras al suda Afriko, suda Azio ekzemple Barato aŭ Hindoĉinio kaj Aŭstralazio, ekzemple Aŭstralio. Ili ne estas sociaj birdoj kaj estas malofte vidataj en grandaj aroj. Ili profitas ĉiun ĉiutipan akvoparton, ĉefe dum migrado. La preskaŭ tuta eŭropa loĝantaro -ĉirkaŭ 900.000 reproduktaj paroj- reproduktas en Skandinavio.
Aliaj
La Blankventra tringo estas vadbirdo protektita de internacia traktato por konservado de afrikeŭraziaj migrantaj akvobirdoj (AEWA).
En la lingvo Nukumanu de la insularo Nukumanu, Papuo-Nov-Gvineo, nomo por tiu specio estas matakakoni, sed ĝi estas konsiderata iele tabuo; plej ofte la birdo estas nomata tiritavoi. Tio pro la fakto, ke matakakoni signifas "birdo kiu piediras iomete kaj poste fikas" (Hadden, 2004), kun rilato al nervaj movoj de vosto kaj kapo de la specio de Actitis dum manĝado.
Whoopi Goldberg
Whoopi GOLDBERG (naskiĝis kiel Caryn Elain JOHNSON la ) estas usona ŝercistino, komika aktorino kaj diskĵokeo. Ŝi estas unu de nur kelkaj homoj kiuj gajnis Akademian Premion kaj la premiojn Tony, Emmy, kaj Grammy. Ŝi ankaŭ estas la dua afrika‑usona aktorino kiu ricevis Akademian Premion pri aktorado; la unua estinte Hattie McDaniel. Ŝi ankaŭ gajnis Premion Golden Globe por subtena rolo en Ghost.
Familio
Goldberg trifoje geedziĝis: de 1973 ĝis 1979 ŝi estis edzino de Alvin Martin, de 1986 ĝis 1988 de David Claessen, kaj de 1994 ĝis 1995 de Lyle Trachtenberg. Goldberg kaj Martin havas komunan filinon (Aleksandrea, n. 1973), kiu same estas aktorino.