cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Entjera elemento
Ekzemploj
Konsideru la algebran nombrokorpon. Super la subaro de entjeroj \mathbb Z, la entjeraj elementoj estas la gaŭsaj entjeroj
4315 Pronik
4315 Pronik estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1976 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la geedzoj Vladimir Ivanoviĉ Pronik kaj Iraida Ivanovna Pronik, geastronomoj en la Krimea astrofizika observatorio.
Caterina Benedicta Grazianini
Caterina Benedicta Grazianini (1685-1715) estis itala komponisto de oratorioj en Vieno. Ŝi estis inter la virinaj komponistoj de oratorioj en Vieno kiu, laŭ Wellesz, estis regula kanonikino, prefere ol utiligita ĉe la kortego. Ĉi tiu grupo inkluzivis Maria de Raschenau, Maria Margherita Grimani kaj Camilla de Rossi.
Grazianini estas konata nur pere de siaj du postlasitaj laboroj, la oratorioj S Gemignano vescovo e protettore di Modena (prezentitaj 1705 kaj 1715) kaj S Teresa. Sur unu el ĉi tiuj notindas ke ĝi estis elfarita por la sinjorinoj de Modeno kaj Brunsvigo kaj estis tre bone ricevita. Ŝiaj laboroj estas en du sekcioj kaj itala uverturo, por kvar solistoj kaj ŝnura orkestro.
(11663) 1997 GO24
(11663) 1997 GO24 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Troja Tendaro".
Jenő Vargha
Jenő VARGHA [varga] estis rumania hungara kemiisto, tradukisto. Li naskiĝis en Lisnău la 9-an de januaro 1924 kaj mortis la 19-an de julio 2007 en Kluĵo. Li estis la patro de psikologo Jenő László Vargha.
(11663) 1997 GO24
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jenő Vargha
Kariero
Jenő Vargha diplomitiĝis en Universitato Bolyai de Kluĵo (1945–49), li estis doktoro de kemiaj sciencoj (1964). De 1949 li estis instruisto de sia iama universitato. De 1993 li redaktis la eldonaĵon de EME Múzeumi Füzetek kaj la porinfanan sciencan revuon Firka de EMT.
Valdemorillo
Valdemorillo estas municipo de la okcidenta parto de la Madrida Regiono (Hispanio), situanta je 42 km de la ĉefurbo kaj je 13 km de El Escorial. Ĝi limas norde kun ĉi lasta municipo, okcidente kun Robledo de Chavela kaj Navalagamella, oriente kun Kolmenareĥo kaj sude kun Villanueva de la Cañada kaj Quijorna.
Valdemorillo estas unu el la plejaj akvoproviziantoj de la Madrida Regiono. En ĉi loko troviĝas parto de la akvorezervujo de Valmayor, kiu ankaŭ okupas parton de El Escorial kaj Kolmenareĥo.
Adamov (distrikto Kutná Hora)
Adamov (Admannsdorf) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Kutná Hora. Vivas ĉi tie. Ĝi situas 7 kilometrojn sude de Čáslav, 14 kilometrojn sudoriente de Kutná Hora kaj 32 kilometrojn sudokcidente de Pardubice. En valo apud orienta rando de la municipo trafluas rivereto Brslenka, sur la supra fluo nomata ankaŭ Čáslavka, kiu estas maldekstraflanka alfluanto de rivero Doubrava.
Historio
La municipo estis fondita en la jaro 1784 por laboristoj el kotonfabriko en la proksima Tupadly. La domaro estis konstruita meze de arbaroj kaj ĝi konsistis el lignaj domoj, konstruitaj sur regula bazplano.
Predazzo
Predazzo estas komunumo de Italio.
Jenő László Vargha
Jenő László VARGHA [varga] estas rumania hungara psikologo. Li naskiĝis en Kluĵo la 7-an de oktobro 1954. Li estas la filo de kemiisto Jenő Vargha.
Kariero
Jenő László Vargha diplomitiĝis en la UBB de Kluĵo (1974-1978). Inter 1991–2004 li instruis en la sama universitato. De 1994 li estas redakcikomitatano de la revuo Korunk.
Fest-noz
Fest-noz (bretonlingva vorto signifanta « noktofesto », male al fest-deiz por « tagfesto » ) estas tipo de « revivigisma » festo (precipe balo), inventita en la 1950-aj jaroj centre de Okcidenta Bretonio (precipe en Supera-Kernevo), cele rekrei la festajn ariĝojn de la kampara socio, kiuj markis la tagojn de kolektiva laboro kaj malaperis en la 1930-aj jaroj. La renasko de fest-noz povas esti atribuata al Loeiz Roparz.
La bretona pluralo estas festoù-noz, sed la fratinoj Goadec diris festnozoù, kaj la franca pluralo estas ankaŭ fest-noz.
Tradicio el la kampara socio
La bretonoj pasie amas la dancon de tre longa tempo : multaj aŭtoroj mencias ĝin en la 17-a kaj 18-a jc,. En sia verko Breiz Izel, Bouet skribis neniu popolo portis tiom alten la pasion pri danco.
En la bretona kampara socio antaŭ 1930, la kamparaj laboroj (grenrikoltoj, draŝoj, terpoma kaj cidropoma rikoltoj, ŝiradoj…) estis la ĉefaj okazoj por danci. Tiuj ariĝoj, kie videblis interhelpo kaj solidareco finiĝis per dancoj, esence kolektivaj, kiuj tiel fariĝis la esprimmaniero de personaro. Tiuj dancoj estas ankaŭ la tempo por « rompi la lacecon » post la lacegiga laboro sur la kampoj. La virinoj, same kiel la viroj, partoprenas en la manaj laboroj. Tiu tedega aŭtuna laboro estis kaŝita per kantado, kvietiganta lacecon kaj humorsaltojn. La kunvivema manĝo, en kiu estas invitataj nur tiuj kiuj partoprenis en la taskoj, estas kutime tre gaja : kantataj rondoj, parolaj turniroj (malaperintaj), improvizado de kantataj komplementoj (kan ha bôz), fortludoj (baz yod) kaj dancaj konkursetoj, rekompensataj per tabako por la viroj kaj rubandoj por la virinoj. Poste, ĝis malfrue en la nokto, la dancoj transdonas kreskan escitiĝon de la kantantoj al la dancantoj, poste de la dancantoj al la kantantoj. La strikta kohereco de la rondo aŭ de la ĉeno estigas superiĝon de ĉiu kaj ebligas al la grupo atingi iun staton de kolektiva konscienco. La noktofesto estas la esprimo de ĝoja personaro, kie la kolektiva dimensio alproksimiĝas al tranco. La soniganto estas stimulata de la bonaj dancantoj kun kiuj li povas komuniki siajn dancariojn. Ĉiuj partoprenas en la danco, akompanante sin ofte per siaj kantadoj.
Kelkfoje, la dancoj respondas al utileca funkcio, kiel okaze de rebonigo de la cerealdraŝaj areoj (per draŝilo). Tio estas la danco de la nova areo (dañs al leur nevez), kiu uzas la agon de la dancantoj por premdensigi la grundon. La martelado de la lignoŝuoj montriĝas aparte efika. Oni tiel faras por la premdensigita grundo de domo, sed kompreneble la dancantoj estas malpli multaj.
La kalendaraj festoj (pardonprocesioj, foiroj...) kaj la geedziĝoj estas alia grava dancokazo. Tiuj lastaj ofte etendiĝas laŭ tri, kaj eĉ kvar tagoj kaj povas arigi ĝis por la plej gravaj. Oni dancas ekde la eliro el la preĝejo, sur la vojo aliranta al la festeno kaj, al la farmobieno, atyendante la viandojn, tiam estas la danco de la rostaĵo, la dañs ar rost. Sonigantoj ĉeestas tiujn grandajn okazaĵojn. Tiuj festoj estas okazo por la junuloj kuniĝi kaj ankaŭ taksi sin, laŭ socia kriterio, dank'al vestoj, kaj pri rezisto al laceco, iu danco povas daŭri tre longtempe kun kompleksaj kaj rapidaj paŝoj, kiuj postulas klopodon kaj teknikon.
Loka renaskiĝo
Por instigi la kanerien eliri el ties vilaĝoj, kantkonkursoj estis organizitaj. Loeiz Ropars organizis la unuan konkurson de kan ha diskan en 1954 en Poullaouen, ĝia populara sukceso superis ĉiujn esperojn. Tio estis okazo por fari la unuajn registraĵojn de kan ha diskan, fare de la unua bretona diskokompanio Mouez Breiz. La 30-an de oktobro 1955, li organizis sian unuan fest noz en la dancejo de Poullaouen. <!--Cela marque à la fois le retour à la tradition et l'adaptation aŭ nouvelles conditions de la vie sociale et économique (exode rural, développement des communications...). Le premier fest-noz urbain se tient à Quimper en 1958. Quelques voix se font remarquer et la réputation de certains dépasse en peu de temps les limites de leur canton (sœurs Goadec, frères Morvan, Catherine Guern, Manu Kerjean et Lomig Donniou...). La collecte de chants du pays de Redon et Vilaine par Jean-Louis Latour et Albert Poulain donne un élan à la culture de Haute-Bretagne qui retrouve ses danses (Rond de Saint-Vincent, pilé-menu...).
Parti de haute Cornouaille (Rumengol, Spézet...), le modèle du nouveau fest-noz gagne dès 1957 d'autres « pays » pour conquérir Bretagne et diaspora, avec toujours cette vocation collective de la pratique de la danse et loin de la fête folklorique ou du spectacle (cercles celtiques) qui apparaissent au début du siècle. Il ne relève pas d'un mouvement folklorique mais évolue au contraire avec son temps en exprimant les valeurs culturelles de la société bretonne contemporaine et en fonction des modes musicales. Vu la dimension des nouvelles rondes et chaines, il fallu extraire les chanteurs de la danse et amplifier leur voix. Le Larsen est cependant mal maitrisé au départ. Le phénomène épouse son cadre culturel contemporain avec l'installation d'un podium et d'une sonorisation pour les chanteurs ou sonneurs, avec le soutien éventuel d'une rythmique folk rock, permettant une audience massive. En parallèle, quelques musiciens tentent de créer des formations utilisant des instruments modernes. Ainsi, vers 1958, le groupe brestois Son ha Koroll, sous l'égide de Per Yves Moign, enregistre deux disques avec accordéon, batterie, violon, pian, contrebasse, s'inspirant du mouvement musical écossais. À Rennes, Evit Koroll fait de même. En 1961, Henri Landreau et Tugdual Calvez fondent les Namnediz, premier groupe à intégrer une basse électrique. Dans une optique commerciale, des festoù-noz sont ensuite organisés avec force publicité et entrée payante. Mais à l'opposé des festoù-noz « touristiques », subsistent des occasions où un public averti aime à danser, à communiquer tout simplement. -->
Unuiĝo kaj malfermo
<!--L'absence de normes mais le respect de codes implicites qui assurent la transmission des pratiques a conduit à l'apparition de nombreŭ airs composés et de variantes chorégraphiques. Ainsi, depuis le revival, elle renouvelle cette pratique festive en acceptant les variations mais en refusant les innovations qui ne respectent pas l'esprit de la tradition. Par exemple, les Ramoneurs de menhirs ont introduit leur punk celtique dans les festoù-noz des années 2000. Dès le début des années 1970, Alan Stivell, qui obtient une reconnaissance à l'échelle nationale et internationale, popularise à grande échelle la musique bretonne et la danse pratiquée en fest-noz. Nombreŭ sont les groupes folk bretons qui par la suite animent les soirées dansantes : Diaouled Ar Menez, Sonerien Du, Bleizi Ruz... Dans les années 1990, Ar Re Yaouank (Les Jeunes) rajeunissent l'image traditionnelle avec une énergie rock qui attire la nouvelle génération.
D'un état d'une constellation de danses quasi uniques pour chaque terroir, le répertoire chorégraphique traditionnel est passé de 1955 à nos jours vers une sorte de tronc commun à tous les musiciens et danseurs bretons. Fruit de mouvement folklorique et de revival, la danse collective est devenue un des moyens privilégiés de l'expression contemporaine de l'identité bretonne (combinant danse, musique, langue voir gastronomie) et offre la possibilité à tout un chacun de vivre la musique populaire de l'intérieur. Les festoù-noz participent à l'organisation spatiale du territoire, en s'inscrivant localement dans la réalité quotidienne des rapports sociaŭ, génèrent des recettes financières pour les associations qui les organisent le plus souvent, et l'été en attirant les touristes avec un impact direct sur l'économie de la région. Aujourd'hui, les danseurs recherchent le plaisir de danser en groupe pour partager un moment privilégié, tous ensemble. D'une certaine façon, participer à un fest-noz de grande taille (comme il s'en organise souvent à proximité des grandes villes bretonnes ou en Île-de-France) se rapproche d'une sortie en boîte de nuit. -->
Monda agnosko
Forta historia elmigrado kreis bretonan diasporon interne de la francaj landlimoj kaj ĉie aliloke en la mondo (Usono, Kanado, Aŭstralio...). Multaj bretonoj iris ekloĝi en pariza regiono. Ili estas preskaŭ unu miliono da bretonoj ĉu denaskaj ĉu adoptaj por ekloĝi en Parizo kaj en Ile-de-France. For de sia historia grundo, ili ŝatas rekuniĝi sine de parizaj bretonaj asocioj (Bretona misio), de bagadoj (Bagad Pariz, Bagad Keriz,...) kaj keltaj kluboj (Cercle "Mibien ar mor" de Poissy, Dañserien Pariz, Seiz avel de Trappes,...) kaj multe partoprenas en la multaj fest-nozoj organizataj tutjare (Festival Pariz-Breizh en Argenteuil, Fest-noz en Cachan, en Villejuif aŭ dum la festo al sankta-Ivo en Parizo, ĉiu ariganta plurajn milojn da dancantoj). Ankaŭ la bretona muzika scenejo de Ile-de-France estas tre dinamika kun grupoj kiaj Dorn ha Dorn, Kafe Koefet, Kazdall, Kroazhent, Deskomp, Adrak, Ar Gazeg Veurzh...
La fest-noz estis elektita en 2012 por reprezenti ĉe UNESCO la bretonan voĉan kaj nematerian heredaĵon. Ĝi kunigas aron da elementoj el la bretona kulturo : la kanta repertuaro, la instrumenta praktiko, la dancoj kaj la socia dimensio ligita al la kunvivemo inter ĉiuj generacioj.
La dancoj
Estas centoj da tradiciaj dancoj, el kiuj la plej konataj estas : la gavotoj, la an-dro, la hanter-dro, la larideo, la plinn, la kost ar c'hoad, ktp. Dum fest-noz, oni dancas laŭ ĉeno aŭ rondo (ĉiu tenas la alian per la mano kaj la brako), pare kaj « kun movoj », kiaj la jabadao aŭ la multaj avant-deux de Supera-Bretonio. La dancoj de Suba-Bretonio estas plej ofte organizataj en sinsekvoj de du aŭ tri dancoj : tiel, por ekzemplo, la sekvo gavoto - balo - jabadao, karakterizas la regionon de la suda-Kernevo. Oni devas danci la kompletan sekvon kun la sama partnero.
La muziko
La muziko, kiun oni povs aŭdi en tiuj festoj, estas el tri tipoj : la kanto a cappella, (kan ha diskan), la akompanata kanto, aŭ la muziko nur instrumenta. Antaŭ la invento de la mikrofonoj kaj amplifitaj instrumentoj, la plej uzataj instrumentoj estis la baszumilo akompanata de sakfluto, pro ilia sonpotenco.
Estis ankaŭ la diatona akordiono, la klarneto, la violono kaj, pli malofte, la radvjelo. Post la dua mondmilito, la skota kornemuzo (nomata biniou bras « granda kornemuzo » en Bretonio) ĝeneraliĝis en Bretonio dank'al la bagadoj : ofte ĝi anstataŭis la saklfluton. La klarneto (bretonlingve treujenn-gaol, aŭ brasikstumpo), plej ofte laŭ malnova modelo je 13 klavoj, estis preskaŭ malaperinta sed ĝi profitas reinteresiĝon de kelkaj jaroj.
La disvolviĝo
Praktikata laŭ tradicia formo en la farmobienaj kortoj centre kaj okcidente de Bretonio aŭ sur la publikaj placoj okaze de geedziĝoj, ĝi eniris post sia renaskiĝo diversajn lokojn : festejoj aŭ socialaj-kulturaj ejoj sed ankaŭ sportejoj, concertejoj aŭ eĉ kapelplacoj dum somera periodo.
Por la tuta fest-noz, estas ĝenerale pluraj « grupoj », kiuj sin sekvas sur la scenejo, ofte kun la dancantoj.
La paroj da sonigantoj aŭ kantantoj ne ludas aŭ ne kantas dum pli ol duonhoro, plej ofte dum 20 minutoj.
Kultura evoluo
La asocio Dastum preparis dosieron por regsitrigi la praktikon de fest-noz kiel Voĉa kaj Nemateria Heredaĵo de la homaro, ĉe UNESCO,. La fest-noz estis registrita de UNESCO kiel bretona Voĉa kaj Nemateria Heredaĵo, la 5-an de decembro 2012.
La asocio Tamm-Kreiz publikigis la unuajn trimonatajn datumojn pri la fest-noza aktivado en 2012.
NGC 6415
NGC 6415 estas grupo de steloj en konstelacio Skorpio.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lösche
Lösche aŭ Loesche estas la familia nomo de jenaj personoj:
Pontokapo
La milita termino pontokapo indikas relative sekuran pozicion, ĉirkaŭatan je tri flankoj de malamike okupata tereno, plej ofte sur bordo. Pontokapo donu sufiĉan protekton al propraj trupoj surbordiĝantaj kaj ebligu defendon kontraŭ malamika (kontraŭ)atako. La nomo devenas el eblo ke ĝi konsistu je fortikaĵo kiu kontrolas kaj protektas ponton.
Stacio Iseshi
Stacio Iseshi (japane: 伊勢市駅 [Iseŝi-eki], angle: Iseshi Station) estas fervoja stacio en Ise, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Sangū kaj 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yamada.
Yudai Iwama
Li futbalis ĉe FC Korea, Arte Takasaki, V-Varen Nagasaki, Matsumoto Yamaga FC kaj Tochigi SC.
Eŭropa Kontraŭkapitalisma Maldekstro
La Eŭropa Kontraŭkapitalisma Maldekstro ( "Eŭropa Kontraŭkapitalisma Maldekstro", "European Anti-Capitalist Left" aŭ "EKM") estas reto de eŭropaj politikaj partioj klasitaj maldekstre ekstremaj, fondita en marto 2000 en Lisbono de la Socialista Partio (Skotlando), la Bloko de Maldekstro , la Ruĝa kaj Verda Alianco , la Nova Partio Kontraŭkapitalisma (eksa Ligo Komunista Revoluciista aŭ LCR)  kaj la Partio de Libereco kaj Solidareco.
Pluraj partioj estas samtempe membroj de EKM kaj de Eŭropa Maldekstro (EM).
Membroj
Kvar el tiuj partioj apartenas ankaŭ al Eŭropa Maldekstro : tio estas la kazo de "Bloko de Maldekstro", de "Esquerra unida i alternativa", de "Dei Lénk", de "Ruĝa kaj Verda Alianco" kaj de "ÖDP".
La Komunista Partio de Germanio estas observa membro de la Eŭropa Kontraŭkapitalisma Maldekstro.
Internacia Rugbea Ligo
La Internacia Rugbea Ligo, en angla International Rugby League, antaŭe konata kiel Rugby League International Federation (Rugbea Internacia Federacio) estas la internacia federacio kiu regas en la funkciado de la sporto rugbeo. Ties sidejo estas en Londono. La aktuala prezidanto estas Nigel Wood.
La ĉefaj tadkoj estas la studado por oficialaj decidoj kiuj estas validaj en la tuta mondo kaj administri serion de konkurencoj inter kiuj la plej grava estas la Rugbea Monda Pokalo. Inter la konkurencoj direktitaj de la IRL estas ankaŭ la Ĉampioneco de Kvar Nacioj kaj la Pokalo de Pacifiko, dum la eŭropaj konkurencoj kiel la Ĉampioneco de Ses Nacioj okazas sub superrigardo de la Eŭropa Federacio de Rugbeo (EFR).
Suchdol (distrikto Prostějov)
Suchdol estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Prostějov, en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie. Konsisto de la municipo estas ankaŭ vilaĝoj Jednov kaj Labutice.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
7452 Izabelyuria
7452 Izabelyuria estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio (ekde 1992, en Aŭtonoma Respubliko Krimeo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa lirika kantistino Izabella Danilovna Jurjeva (cirile : Изабелла Даниловна Юрьева, ĉ.1900–2000), Popola Artistino de la Rusa Federacio.
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Mérk)
Preĝejo Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en Mérk.
Historio
La pli frua kirko konstruiĝis en 1815. La paroĥo ekfunkciis en 1831. En 1839 la kirko bruldetruiĝis, sed en la fruaj 1880-aj jaroj oni konstruis pli novan preĝejon. En 1887 la ŝtormo terenfalis la turon, la pli nova turo pretiĝis en 1891 kaj en la sama jaro la preĝejo estis pligrandigita. La orgeno estas aŭdebla ekde 1893.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola, sed apude oni faris monumenton pri falintoj de la 2-a mondmilito en 1994. Ankaŭ la kalvinana preĝejo estas apude. La romkatolika preĝejo havas unu navon, el kio elstaras la turo ĉe la fasado. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1890 pri sanktaj Petro kaj Paŭlo fare de Károly Lotz. Ankaŭ la baldakeno estis pentrita tiutempe.
25817 Tahilramani
25817 Tahilramani estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mayank Tahilramani, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la  Peachtree Ridge High School de Suwanee (Georgio Usono).
Urmitz
Urmitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Distrikto Deggendorf
La distrikto Deggendorf (germane: Landkreis) situas en la suda mezo de la federacia lando Bavario de Germanio. Administra centro de la distrikto estas la urbo Deggendorf. En la distrikto sur areo de 861 km² fine de loĝis  homoj; do meznombre 134 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Bavario la koncerna nombro estas 176, en Germanio 231. En la sekva skema mapo la distrikto Deggendorf estas signita per 15.
Situo
La nordo kaj oriento de la distrikta teritorio apartenas al la mezalta arbaro [[Bavaria Arbaro. La centron de la teritorio de nordokcidento al sudoriento trafluas la rivero Danubo, sudokcidente de la urbo Deggendort la rivero Isar de sudokcidento enfluas la Danubon.
Najbaraj distriktoj estas (de nordo laŭ iro de horloĝo) Regen, Freyung-Grafenau, Passau, Rottal-Inn, Dingolfing-Landau kaj Straubing-Bogen.
Wiehle-Reston East (Metroo de Vaŝingtono)
Wiehle-Reston East estas stacio de la Metroo de Vaŝingtono. Ĝi aktuale estas la finstacio de la arĝenta linio.
La stacio havas insulan (intertrakan) kajon sube de la interetaĝo. La stacio troviĝas en la meza strio de la Dulles pagvojo. Ĝi havas du enirejojn. Estas 5 aŭtobusaj haltejoj ĉe la suda enirejo. Ĉe la norda, estas parkada garaĝo, 10 aŭtobusaj haltejoj, kaj 2 biciklejoj.
Ĝi estas alirebla al rulseĝoj.
Sunflora oleo
Sunflora oleo estas oleo ĉerpita el la semoj (botanike nomataj akenoj) de la planto nomata sunfloro (Helianthus annuus). Sunflora oleo estas ofte uzata por friti kaj, en kosmetikaĵo, kiel moliganto.
Ĥemia strukturo
Ĉi tiu oleo enhavas trigliceridojn, kun alta enhavo de linoleata acido. La konsisto de grasacidoj estas tre influita de la mediaj kondiĉoj de kresko de la sunflora planto. La British Pharmacopoeia donas la sekvan konsiston:
Sunflora oleo tipe enhavas lecitinon, tokoferolojn, karotenoidojn kaj vaksojn.
La nutra valoro estas: energio Kiloĵuloj, karbonhidrato 0 g, proteino 0 g, grasoj 100 g (el kiuj saturita, mononesaturita , polinesaturita .) vitamino E , vitamino K  (fonto USDA)
Estas tri sunfloraj kulturvarioj, kiuj provizas oleojn de malsama konsisto: alta en linoleata acido, alta en oleata acido kaj meza en oleata acido (komerca nomo NuSun).
Fizikaj propraĵoj
Ĝi estas likva oleo ĉe media temperaturo, kiu solidiĝas je konsiderinde pli malalta temperaturo ol oliv-oleo. Ĝi komencas fumi ekde 232°C. Se rafinita, ĝi estas travidebla, kun sukcena koloro kaj havas iomete grasan odoron. La denseco je 20°C estas inter kaj  kg/dm³ kaj je tiu ĉi temperaturo la refrakta indico estas inter  kaj.
Uzoj
Por fritado ĝi kondutas kiel tipa vegetaĵa oleo konsistanta el trigliceridoj.
Velký Karlov
Velký Karlov estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Znojmo en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1965. Temas pri novepoka vilaĝo konstruita ekde la jaro 1953 por bezonoj de okupitoj de iama UAK, fondita en la jaro 1950 en la norda parto de la devena katastro de municipo Dyjákovice. La nomo Velký Karlov estis derivita de nomo de proksima solejo Starý Karlov. Nur per balotoj, okazintaj la 26-a kaj la 27-a de novembro 1971, poste la nova vilaĝo Velký Karlov fariĝis memstara municipo.
Agrikulturo, industrio
En la municipo trafikas firmao ZEVO, filina kompanio de AGRO Jevišovice, a. s., la plej grandan biogasan stacion en meza kaj orienta Eŭropo, kun pojara povumo 2,7 megavato,
Estis plano konstrui en la municipo ampleksan krokodilan farmon (preskaŭ 800 bestoj) de kompanio AGRO Jevišovice, a. s.
Minoritata lingvo
Minoritata lingvo estas lingvo parolata de minoritato de la loĝantaro de iu lando. Minoritataj lingvoj kutime ne estas lingvoj oficialaj, tamen ankaŭ ili havas sian kulturon kaj literaturon, foje nur buŝan, foje ankaŭ skriban.
Kelkaj minoritatoj estas nur branĉoj de sia ĉefgento, kiu regas en propra ŝtato (ekz. polaj minoritatoj en Germanio, Usono ktp. estas branĉoj de la pola ĉefgento en Pollando), sed multaj nacioj ne posedas propran ŝtaton kaj ekzistas sole kiel naciaj minoritatoj.
Kelkaj minoritatoj ekzistas sole en unu ŝtato (ekz. soraboj en Germanio), aliaj diaspore en multaj ŝtatoj (ciganoj).
Kelkaj minoritatoj formiĝis el almigrintoj (ekz. en Usono), aliaj estas originaj indiĝenoj. Ekzemple multaj afrikaj ŝtatoj konsistas el nombraj lokaj etnoj, kies lingvoj ofte eĉ ne havas skriban formon kaj kies kulturo estas transportata buŝe de generacio al generacio, tial ili uzas kiel komunan ŝtatan lingvon iun el la iamaj koloniaj lingvoj (anglan, francan, portugalan ktp.).
Kvankam oni ĝenerale agnoskas, ke ĉiu lingvo havas rajton je ekzisto kaj ĉiu homo rajtas kleriĝi en sia gepatra lingvo, nur sufiĉe fortaj minoritatoj kapablas establi proprajn lernejojn, eldonadi librojn en sia lingvo kaj disvolvadi sian kulturon. Ĉiam oni renkontas la klopodon de la ĉefgento kaj de ĝiaj burokratoj sufoki la minoritatan lingvon, likvidi ties lernejojn kaj kulturon kaj la junan generacion eduki en la lingvo de la ĉefgento.
Ĉu Esperanto mem estas minoritata lingvo?
La opinioj pri tio diversas. La Manifesto de Raŭmo (1980) emfazas, ke "la serĉado de propra identeco igis nin koncepti esperantistecon kvazaŭ la aparteno al mem elektita diaspora lingva minoritato."
Ankaŭ diversaj aŭtoroj traktas la demandon, ĉu Esperanto estas minoritata lingvo. Mark Fettes verkis la artikolon: The Esperanto Community: A Quasi-Ethnic Linguistic Minority? (1996). Sabine Fiedler skribis en artikolo sub la titolo "Zu Merkmalen der Esperanto-Sprachgemeinschaft" (Pri ecoj de la Esperanto-lingvokomunumo; 1998), ke la tuteco de tiuj faktoroj, kiujn la parolantoj komprenas kiel distingajn kaj por ili pozitivajn karakterizaĵojn, formas kune kun la malalta rekono de la parolantoj flanke de la 'plimulto' la bazon por evoluinta propra identeco, laŭ kiu ŝajnas ĝuste karakterizi la lingvokomunumon de Esperanto kiel specifan specon de lingve-kultura malplimulto. (Originalo en la germana)
KIMURA Goro Christoph (2009) publikigis artikolon sub la titolo "Esperanto als Minderheitensprache: Eine sprachsoziologische Betrachtung" (Esperanto kiel minoritata lingvo: Lingvosociologiaj konsideroj). Al tiu artikolo Johannes Klare (2012) respondis malaprobe. Laŭ Klare Esperanto ne havas 'historian kompaktan loĝoregionon' ene de pli granda teritorio de plimulto - kaj sekve laŭ li ne povas esti minoritata lingvo. Konsiderindas tamen, ke laŭ tiu difino ankaŭ la jida, la romaa k.a. ne estus minoritataj lingvoj. Tiuj lingvoj tamen estas konsiderataj kiel minoritataj lingvoj, nome 'teritorie ne ligitaj lingvoj', laŭ la difino de la Eŭropa Ĉarto pri la Regionaj kaj Minoritataj Lingvoj. Krome konsiderindas, ke Klare ŝajne ne konscias, ke Esperanto estas denaska lingvo; li skribas ke Esperanto ekzistus nur kiel fremdlingvo kaj tial ne kiel denaska lingvo.
"Iom speciala minoritata lingvo"
Ankaŭ John Edwards (2010) parolas pri Esperanto kiel "iom speciala minoritata lingvo". Al Edwards la afero ŝajne estas tiel evidenta, ke li ne motivigas la esprimon. Laŭ Brian Kaneen "Esperanto estas nova speco de lingvo, kiel evolua plibonigo en tutmondaj komunikadoj, kiel neŭtrala internacia lingvo, planita kaj kreita intence por defendi kaj protekti minoritatajn lingvojn, vera pontolingvo de komunikado inter etnoj".
LIET Internacia
LIET Internacia, kantfestivalo por minoritataj lingvoj. Laŭ intervjuo en 2006 de Libera Folio kun reprezentanto de la LIET Internacia, kanto en Esperanto eble estus allasata laŭ aparta decido, kvankam ĝi ne estas oficiale agnoskita kiel minoritata lingvo.
En 2022 kanto en Esperanto (Mozaiko, de la itala kantistino Chiara Raggi ) estis allasata en la alternativa eŭrovida konkurso por minoritataj lingvoj (angle: Eurovision minorities languages).
Aŭ ne minoritata lingvo...
Laŭ la "Lingvopolitikaj pozicioj de TEJO" (2011) "TEJO ne volas rigardi Esperanton kiel minoritatan lingvon." La teksto ne traktas la demandon, ĉu Esperanto intertempe estas minoritata lingvo. Laŭdire TEJO preferas esti sendependa internacia organizaĵo kadre de junularaj asocioj; se Esperanto estus oficiale "minoritata lingvo", eble oni metus TEJO-n al la grupo de asocioj de minoritataj lingvoj, kiuj havas sufiĉe alian celaron ol TEJO.
Ĝis nun Esperanto ŝajne en neniu ŝtato aŭ regiono estas rekonita kiel minoritata lingvo. En Eŭropo la Eŭropa Ĉarto pri la Regionaj kaj Minoritataj Lingvoj (1992) ne allasas Esperanton, ĉar tiu lingvo ne estas "tradicie" parolata en Eŭropo (nek en iu regiono, art. 1 a, nek "ne teritorie ligite", art. 1 c).
Ĉu la angla kaj la rusa estas minoritataj lingvoj?
En sia studo Tom Kamusella de la skota Universitato St. Andrews analizas la ekeston de naciŝtatoj unuflanke surbaze de etnolingvaj (etnoreligiaj), alivortumita kiel 'nacia memdeterminado' en Sovetunio, Barato, Ĉinio kaj Hindoĉinio. En la intermilita Sovetunio, minoritataj lingvoj de facto anstataŭigis la rusan en la respektivaj aŭtonomaj teritorioj (oblast) ies kiel la ĉefa amaskomunikilaro de edukado, administrado kaj kulturo. Post 1938 tamen tiuj lingvoj fariĝis duarangaj vidalvide de la rusa. Aliflanke en okcidenta kaj orienta Eŭropo la naciŝtatoj ne formiĝis surbaze de etnolingvaj (etnoreligiaj) konsideroj. En 1998 ekvalidis la Eŭropa Ĉarto pri la Regionaj kaj Minoritataj Lingvoj, kvankam kvankam la subskribintoj restis liberaj elekti la ampleksecon de proponita protekto de minoritataj (aŭ regionaj) lingvoj. Tiel Pollando ekzemple protektas la lingvojn armenan kaj tataran, kiuj estas ne parolataj en Pollando, kaj ne plu estis en uzo sur la teritorio de Pollando ekde la Mezepoko. Aliflanke, en okcidenta Eŭropo (ŝtatcentrita) civita naciismo superregas kaj lingvo ne konsistigas iun legitiman bazon por politikaj projektoj kiuj povus rompi la teritorian integrecon de ŝtato. Tiel Pollando malagnoskas la silezian lingvon, kvankam ĝi estas la dua plej parolata lingvo (3% de la pola loĝantaro) post la pola mem. Parolantoj de la silezia ne celas krei propran naciŝtaton sed sole deziras libere uzi sian lingvon en Pollando. Konforme al la politiko de Francio, ne ekzistas (etnolingvaj aŭ etnoreligiaj) minoritatoj en Francio, ĉar ĉiuj estas francaj civitanoj kaj kiel tiaj apartenas al la franca ŝtato. Tiu ĉi civita naciismo, bazita sur la principo ke la ŝtato pli gravas ol la etnolingva nacio, kaŝas nedeklaritan etnolingvan politikon de subpremado de ĉiuj aliaj lingvoj krom la francan. Malgraŭ ke oni aldonis en la Ĉarto la koncepton 'regionaj lingvoj' por indiki la minoritajn lingvojn ekster Orienta Eŭropo kaj Mezŭropo, Francio tamen decidis ne ratifi la ĉarton. Same kiel Francio, la Rusa Federacio subskribis sed ne ratifis la Ĉarton kaj tial tie neniu lingvo estas protektata sub la kriterioj de ĉi tiu Ĉarto. En Ukrainio, la kontestita lingva leĝo el 2012 (kiu en 2014 estis nuligita) estintus ebligi ke la rusaj etnaj minoritatoj, kiuj nur en Krimeo havis plimuton, anstataŭigus la ukrainan lingvon per la rusa kiel la superforta lingvo de la publika vivo, ŝtata administrado kaj edukado. Kiel la angla, hispana aŭ franca, ankaŭ la rusa estas postimperia lingvo kaj ne estas ajna minoritata aŭ regiona lingvo kiu bezonus esti protektataj sub la kondiĉoj de la Eŭropa Ĉarto pri la Regionaj kaj Minoritataj Lingvoj. Kontraŭe al la vidpunktoj kiujn reprezentas 'Russkii Mir " (Rusa Paco kiel eksterpolitika doktrino ) por la parolantoj de la mondlingvoj angla, la franca kaj hispana la koncepto "ŝtato" estas la ĉefa kriterio de ilia nacia identeco, ne "lingvo".
Literaturo
(angla) Kimura, G. C. 2012. Esperanto and minority languages: A sociolinguistic comparison. Language Problems & Language Planning 26(2). 167–181.
Eksteraj ligiloj
(angla) Eŭropa Konsilio: Reservations and Declarations for Treaty No.148 – European Charter for Regional or Minority Languages.
Junki Kanayama
Junki Kanayama (金山 隼樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe V-Varen Nagasaki, Hokkaido Consadole Sapporo kaj Fagiano Okayama.
Aldo Fabrizi
Aldo FABRIZI ([elp. Aldo Fabrici], naskiĝis la 1-an de novembro 1905 en Romo, mortis la 2-an de aprilo 1990 samloke) estis itala aktoro, reĝisoro kaj scenaristo.
Aktoro diverstalenta, dotita de granda esprimkapablo; dum sia kariero havis rolojn komikajn sed ankaŭ dramajn. Li estis, kune kun Alberto Sordi kaj Anna Magnani, grava aktoro esenca pri reprezentado de la ecoj de la roma popolo de la pasinta jarcento.
Biografio
De malriĉa origino (lia patrino deĵoris ĉe vendobudo de fruktoj kaj legomoj en Campo de' Fiori), je nur dekunu jaroj li restis orfo de la patro Giuseppe, koĉero, mortinta pro pneŭmonio, post kiam li falis kun ĉevalo kaj ĉareto en roma kanalo. Aldo devis do tuj komenci labori por kontribui al la vivteno de la familio, li havis ses fratinojn - inter kiuj Elena Fabrizi (1915-1993), poste konata kiel 'sora Lella'.
La komenco
Malgraŭ la malfacilaĵoj, Fabrizi ne subpremis sian art-emon: li eldonis en 1928 libreton de poeziaĵoj en la roma dialekto titolita Lucciche ar sole, kiu estis recenzita sur la ĵurnalo Il Messaggero, kaj kunlaboris al la redakciado de la dialekta ĵurnalo Rugantino. En la sama periodo komencis teatrumi, unue kun la Filodramatiko Tata Giovanni, poste kiel elparolanto en teatro de siaj propraj poeziaĵoj, kiel ankoraŭ estis kutimo en tiuj jaroj. En 1931, je 26 jaroj, debutis kiel komika karikaturo en la malgrandaj teatroj de Romo kaj de Italio, proponante karikaturojn de kelkaj tipaj romaj 'karakteroj': la koĉero, la tramkondukisto kaj la skianto. Iĝinta populara, li kreis sian propran Teatran trupon en kiu en 1937, aperis dum mallonga tempo ankaŭ la tiam ankoraŭ tre juna Alberto Sordi.
Urnshausen
NE PLU AKTUALAS, SED ONI POVUS AKTUALIGI KAJ POSTE REVIDIGI:
Basílio da Gama
Basílio da GAMA (1741-1795) (* São José do Rio das Mortes, Minas-Ĝerajso, en la 8-a de aprilo 1741 - Lisbono, en la 31-a de julio 1795) estis brazila poeto, kiu verkis sub la pseŭdonimo Termindo Sipílio. Li celebriĝis pro sia epika poemo O Uraguay, kreita en 1769, kaj estas la patrono de la seĝo 4 en la Brazila Beletristika Akademio.
Urnshausen
Urnshausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wartburg de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo apartenas al la administra komunumaro Verwaltungsgemeinschaft Dermbach, ligo de pluraj najbaraj komunumoj cele al komuna plenumo de difinitaj servoj kaj taskoj.
Basílio da Gama
Biografio
En 1757, jam pripatra orfo, li ekis vizitadi la Kolegion de la Jezuitoj en Rio-de-Ĵanejro. Du jarojn poste, en 1759, Gomes Freire de Andrade, 1-a Grafo de Bobadela, ordonis la fermadon de la kolegio, kiel parto de la kampanjo je persekutado farita de la Portugala Krono kontraŭ la Kompanio de Jesuo, la juna Baziljo tenis sin fidela al sia alvokiĝo kaj iris al Romo, serĉe de la apogo de la katolika eklezio por sia kredo.
Inter la jaroj 1760 kaj 1766 li estis akceptita en la Romia Arkadio, dank'al la itala poeto Michele Giuseppe Morei (1695-1767).
En la daŭro de 1768 li ree troviĝas en Brazilo, en urbo Rio de Ĵanejro, tamen, li reiras al Eŭropo, kaj sin direktas al Koimbro. En tiu okazo, li estis enketretenita en Lisbono, akuzita kiel simpatianto de la jezuitoj. Interŝanĝe de la libereco, li promesis vivi en Angolo. Tuj poste, penante eviti la ekzilon, li kapitulaciis antaŭ la povo ekzercita de la estonta Markizo de Pombal, senpera respondeculo de la persekutado al la jezuitoj. Baziljo do verkis epitalamon, dediĉitan al la filino de la Markizo, kaj tie li laŭdis la markizon, kaj en 1769, li estis favorita de la nobelulo. En tiu sama jaro, li publikigis la epikan poemon O Uraguai, dediĉita al la frato de la markizo Francisco Xavier de Mendonça Furtado (1700-1769), kie oni rimarkas la intencon je plaĉado al la forta administranto de la tiama Portugalio.
Épagny Metz-Tessy
Epagny Metz-Tessy estas komunumo de Francio, kiu kreiĝis la 1-an de januaro 2016 el la antaŭaj komunumoj Épagny kaj Metz-Tessy. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la loĝloko vivis.
Basílio da Gama
Biografio
En tiu epoko striktiĝas lia rilato kun Pombal, kaj poste kelka tempo li fariĝas administra oficisto kaj sekretario de la markizo. Okaze de la politika falo de lia protektanto, Baziljo komencis suferi politikajn persekutadojn, kaj estis devigata translokiĝi el la Portugala Kortego al la Kolonio de Brazilo, kaj inverse, kiel formo de liberiĝo de la arbitraĵoj faritaj kontraŭ lin.
Miksa lingvo
''Ĉi tiu artikolas parolas pri planlingvo. Se vi ne serĉas la konstruitan lingvon, vidu mikslingvo.''
Basílio da Gama
Biografio
En okazo kiam li estis en Lisbono li mortis en la 31-a de julio 1795, kaj estis sepultita en la Preĝejo de la Bona Horo.
Miksa lingvo
Miksa lingvo, laŭ la klasifiko de Louis Couturat, estas konstruita lingvo kiu restas inter apriora lingvo kaj aposteriora lingvo.
Neniu planlingvo estas tute aposteriora, ĉiuj el ili, eĉ naturalismaj planlingvoj, havas apriorajn elementojn. Distingi inter aprior-aposterioraj kaj aposterior-aprioraj lingvoj, dependas de tio, ĉu pli multaj estas respektive aprioraj aŭ aposterioraj trajtoj. Estas kelkaj planlingvoj, kies aprioraj kaj aposterioraj elementoj ekvilibriĝis kaj oni ne povas decidi pri ĝia apriora aŭ aposteriora naturo. La plej konata miksa lingvo estas Volapuko, kaj ankaŭ Dil, Dilpok kaj kelkaj volapukidoj. Lingvo blua havas aposterioran vortprovizon kaj aprioran gramatikon.
László Gyurkó
László Gyurkó [lAslO djurkO], hungare Gyurkó László, Esperante ’’Ladislao Gyurkó’’ estis hungara ĵurnalisto, teatrestro kaj politikisto.
Miksa lingvo
Ankaŭ estas arĥajaj lingvistikaj teorioj kiuj postulis la ekziston de naturaj miksaj lingvoj. La angla lingvo estus miksa lingvo inter la germanaj kaj latinidaj lingvoj, ekzemple. Ĉi tiu koncepto ne estas plu uzata tiel ekde la komenco de scienca lingvistiko en la eko de 20-a jarcento.
NGC 6416
NGC 6416 (aliaj indikoj — OCL 1031, ESO 455-SC32) estas malfermita stelamaso en konstelacio Skorpio.
László Gyurkó
László Gyurkó naskiĝis la 1930 en Budapeŝto. Li mortis la 2007 en Budapeŝto.
NGC 6416
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
László Gyurkó
Biografio
László Gyurkó pro orfiĝo ne povis finfrekventi gimnazion. Li eklaboris en Budapeŝto, kie debutis kiel novelisto en 1956. En 1963 li eklaboris en grava literatura revuo. Li estis teatrestro inter 1970-1979, inter 1971-1985 parlamentano. Baldaŭe li estis vicĉefredaktoro en revuo, poste li ĵurnaladis. Li ricevis premion Kossuth en 1980, en 1968 ankaŭ 2 aliajn premiojn.
Maria Anna de Raschenau
Maria Anna de Raschenau (fl. 18-a jarcento) estis aŭstra komponisto kaj kanonikino (tipo de Aŭgustena monaĥino). Ŝi estis aktiva en Vieno, sed ne estis membro aŭ servanto de la kortego. Ŝi estis la ĥorestrino ĉe la monaĥinejo de St Jakob auf der Hülben en Vieno. Raschenau verkis oratorion laŭ libreto de MA Signorini, Le sacre visioni di Santa Teresa, kiu estis unue prezentita en 20-a de marto 1703. La partituro estis unufoje en la Österreichische Nationalbibliothek, sed ne estis en la katalogo de 1991 kaj estas supozita kiel perdita. Ŝiaj du oratorioj kaj du laikaj verkoj estas nuntempe konataj nur de la libretoj eldonitaj ĉe prezentoj.
Raschenau estis samtempulo de samranga virina oratorio-verkistoj Caterina Benedicta Grazianini, Maria Margherita Grimani kaj Camilla de Rossi, kiu estis ankaŭ kanonikino.
Prad am Stilfserjoch
Prad am Stilfser Joch - por kiu aldona itallingva nomo Prato allo Stelvio estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Glurns, Laas, Schluderns, Stilfs kaj Taufers im Münstertal.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (97,5%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 2,5% parolas denaske la italan.
Stacio Ujiyamada
Stacio Ujiyamada (japane: 宇治山田駅 [Uĝijamada-eki], angle: Ujiyamada Station) estas fervoja stacio en Ise, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yamada, Linio Kintetsu-Toba.
Distrikto Dillingen
Najbaraj distriktoj estas (de la nordo laŭ iro de horloĝo) Donau-Ries, Augsburg, Günzburg kaj la baden-virtemberga distrikto Heidenheim).
Listo de asteroidoj (143001–144000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 143001 ĝis 144000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Mónika Ullmann
Mónika Ullmann naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Mónika Ullmann jam en sia aĝo 3 ricevis rolojn en filmoj kaj televizio, ekde sia aĝo 8 jam en Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1981 ŝi tutlande debutis kiel ŝlagrokantisto. Ŝi akiris baletistan diplomon en Hungara Dancarta Altlernejo en 1991, poste ŝi rolis 3 jarojn en baleta trupo de Ferenc Novák. Ŝi akiris muzikalaktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1997. Ŝia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. Inter 1996–2011 ŝi estis membro de Teatro József Attila, inter 2013-2016 de Nacia Teatro (Miskolc), dum ŝi foje-foje ricevis rolojn ankaŭ en aliaj teatroj, se ne paroli pri filmaj roloj. Ŝi ricevis premiojn inter 2003-2016. Ŝi naskis filon en 1996.
Temesvári Hírlap
Temesvári Hírlap [Gazeto de Temeŝvaro] estis 'sendependa hungara tagĵurnalo' aperinta en Temeŝvaro inter 1903 kaj 1939.
György Száraz
György Száraz [djordj sAraz], hungare Száraz György, Esperante ’’Georgo Száraz’’ estis hungara verkisto, ĵurnalisto kaj dramisto.
György Száraz naskiĝis la 1930 en Budapeŝto. Li mortis la 1987 en Budapeŝto.
Biografio
György Száraz estis soldato inter 1949-1952, poste li estis kondamnita je prizono. En 1956 (jam libera) li eklaboris en diversaj laborejoj. En la 1960-aj jaroj li komencis verki precipe historiajn dramojn, kaj li ankaŭ tradukadis. Ekde 1964 li jam profesie estis ĵurnalisto. Inter 1983-1987 li estis ĉefredaktoro de revuo. Li ricevis premion Kossuth en 1985, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.
Johann Pontanus
Johann Brückner (1515-1572) estis germana kuracisto kaj alkemiisto, profesoro pri medicino, fiziko kaj filozofio. Li estis filo de Hans Brückner kaj Hedwig Heidelberg. Lia fratino Klara edziniĝis al Matthäus Ratzenberger (1501-1559). En 1534-35 li enmatrikuliĝis en la Universitato de Wittenberg kie li ricevis sian akademian diplomon pri Filozofio en la 15-a de septembro 1541. En 1544, li eniris en la ĵus fondita Universitato de Königsberg, kie li fariĝis profesoro pri Filozofio. En la sekvanta jaro, li vojaĝis por studi en Italio kie li ricevis sian diplomon pri Medicino en la Universitato de Padovo. Alberto, Duko de Prusio (1490-1568) lin invitis por esti lia privata kuracisto kaj en 1552-53 li fariĝis rektoro de la universitato.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Andreas-Osiander.jpg| Andreo Osiandro (1498-1552) Fotothek_df_tg_0004055_Vers_%5E_Note.jpg| Matthäus Ratzenberger (1501-1559) Georg_Sabinus._Illustration_from_Acta_Borussica.jpg| Georg Sabinus (1508-1560) Johann-Schneidewein.jpg| Johann Schneidewein (1519-1568) </Gallery> <Gallery> Johann_Frederick_II_of_Saxony.jpg| Johano Frederiko la 2-a (1529-1595) Jean-Guillaume-de-Saxe-Weimar.jpg| Johano Vilhelmo (1530-1573) Christian Gottlieb Jöcher.jpg| Christian Gottlieb Jöcher (1694-1758) Zedler_-_Luthers_s%C3%A4mtliche_Schriften.jpg| Johann Heinrich Zedler (1706-1751) </Gallery>
Kasejovice
Kasejovice (en loka dialekto Kasouce, Kassejowitz, arĥaike Kassegowitz, Tarßewitz) estas urbo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Antaŭe la urbo estis konsisto de Praĥenia regiono kun ĉefurbo en Písek. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1264. Kun efikeco ekde la 1-a de decembro 2006 estis la 10-an de novembro 2006 al la municipo redonita statuso de urbo.
Calia
Calia estas genro de tri aŭ kvar specioj de arbedoj kaj malgrandaj arboj en la subfamilio Faboideae de la pizedoj, Fabacoj. La genro estas apartenanta al sudokcidenta Nordameriko de okcidenta Teksaso ĝis Nov-Meksiko kaj Arizono en Usono, kaj sude ĝis Ĉiuaŭo, Koaŭilo kaj Novleono en norda Meksiko. Membroj de la genro estas ofte konataj kiel Meskalfaboj, aŭ Frijolito-soforoj.
Kvankam daŭre ofte traktita en la genro Sophora, lastatempa genetika indico montris ke la meskalfaboj estas nur fore rilatitaj al la aliaj soforoj.
Supra Hauenstein-pasejo
Supra Hauenstein-Pasejo (en la germana lingvo Oberer Hauensteinpass) estas montpasejo en Soloturna Ĵuraso, kiu ligas Waldenburg en Kantono Bazelo Kampara kun Balsthal en Kantono Soloturno.
Calia
Priskribo
Calia spp. kreskas ĝis 1 - 11 m, kun trunko ĝis 20 cm en diametro, ofte en densaj arbustaroj kiuj kreskas de bazaj ŝosoj. La folioj estas ĉiamverdaj, ledecaj, 6 - 15 cm longaj, pinataj kun 5-11 ovalaj folietoj, 2 - 5 cm longaj kaj 1 - 3 cm larĝaj. La floroj, produktitaj en printempo, estas bonodoraj, purpuraj, tipe papilio-formaj, portitaj en vertikala aŭ disvastiĝantaj grapoloj 4 - 10 cm longaj. La frukto estas malmola, ligneca koleoptilo 2 - 15 cm longa, enhavante 1-6 ovalajn helruĝajn semojn 1 - 1.5 cm longajn kaj 1 cm en diametro.
Supra Hauenstein-pasejo
Vojo
Tra la Supra Hauenstein-Pasejo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 de Bazelo al Soloturno. En nordo la grimpado al la pasejo komenciĝas en Waldenburg. La maksimuma grimpo norde estas 9,5%, la altecdiferenco de Waldenburg ĝis la pasejkulmino estas 197 m kaj la longeco de la rampo 4,72 km. La suda rampo komenciĝas en Balsthal. Ĝi pasas tra Holderbank. La altecodiferneco de Balsthal ĝis la pasejkulmono estas 234 m. La maksmimuma grimpo estas 4,9% kaj la longeco de la suda rampo 7,9 km.
Calia
Priskribo
Ĉiuj partoj de meskalfabo estas tre venenaj, enhavante la alkaloidon citisino (ne meskalino, kiel sugestite de la nomo). La semoj aŭ aliaj partoj de la planto laŭdire uziĝas kiel halucinigilo fare de kelkaj indianoj, sed la informo necertas pro la nomkonfuzo. La simptomoj de citisina veneniĝo estas tre malagrablaj, inkluzive de naŭzo kaj konvulsioj. Eĉ nur unu semo povas esti mortiga.
Supra Hauenstein-pasejo
Pasejkulmino
La pasejkulmino situas sur alteco de 731 m s.m. sur al teritorio de la komunumo Langenbruck. Rekte sude de la pasejkulmino situas la centro de la vilaĝo Langenbruck, kiu ofertas diversajn restoraciojn kaj hotelojn.
Infrasturkturo
Trans la pasejo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 12, kiu estas la plej rekta konekto inter Soloturno kaj Bazelo. Inter Balsthal kaj Waldenburg cirkulas poŝtaŭtolinio.
Ursberg
Ursberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Günzburg kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 6417
NGC 6417 (aliaj indikoj — UGC 10945, MCG 4-42-1, ZWG 141.4, IRAS17397+2341, PGC 60709) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.