cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ekvivalentklaso
Ĉi tiu operacio povas esti konsiderata neformale kiel la divido de la aro per la ekvivalentrilato kaj la rezulto estas ne interkovrantaj ekvivalentoklasoj. De ĉi tie estas la nomo "kvocienta aro" kaj la skribmaniero. Se rezultiĝas finia kvanto de ekvivalentklasoj ĉiuj de la sama amplekso, do amplekso de la kvocienta egalas al amplekso de X dividita je amplekso de ĉiu ekvivalentklaso.
Por ĉiu ekvivalentrilato, estas kanona projekcio π de X al X/~ donita per π(x) = [x]. Ĉi tiu funkcio ĉiam estas surĵeto. En okazoj, kiam X havas iun aldonan strukturon, oni povas konsideri ekvivalentrilatojn, kiuj konservas ĉi tiun strukturon. Tiam oni diras, ke la strukturo estas bone difinita (aŭ kohere difinita), kaj la kvocienta aro heredas la strukturon kaj estas objekto de la sama kategorio en natura maniero. Vidu en kongrueca rilato.
Pli ekzakta notacio [a]R povas esti uzata por priskribi, kiu rilato R difinas la ekvivalentklason.
Johano Sigismundo (Brandenburgio)
Johano Sigismundo, Margrafo de Brandenburgio (naskiĝinta la 8-an de novembro 1572 en Halle; mortinta la 2-an de januaro 1620 en Berlino) el la dinastio Hohencolernoj estis de 1608 ĝis 1619 elektoprinco de Brandenburgio; administranto de Duklando Prusujo, per kiu li estis feŭdata en 1612.
Ekvivalentklaso
Se ~ estas ekvivalentrilato sur X, kaj P(x) estas tia eco de elementoj x de X, ke por x~y la valido de P(x) garantias validon de P(y), tiam oni diras, ke la eco P estas bone difinita aŭ klasa invarianto sub la rilato ~.
Johano Sigismundo (Brandenburgio)
Pretendoj pri Jülich-Kleve-Berg
Post la formorto de la duka dinastio de Kleve januaron de 1609 Johano Sigismundo kiel kuratoro de sia edzino Ana de Prusujo anoncis pretendojn pri la ekskluziva heredorajto al la Unuiĝintaj Duklandoj Jülich-Kleve-Berg.
Kontraŭ lia volo lia frato Ernesto, kiun li estis sendinta kiel guberniestro al la malsupra Rejno, faris en junio de 1609 kontrakton kun Volfgango Vilhelmo de Palatinato-Neuburg, kiu ankaŭ pretendis heredorajtojn, pri komuna regado en la disputataj regionoj.
Ekvivalentklaso
Pli ĝenerale, por funkcio f el aro X al alia aro Y: se x1 ~ x2 implicas validon de f(x1) = f(x2), tiam f estas klasa invarianto sub ~, aŭ simple invarianto sub ~.
Johano Sigismundo (Brandenburgio)
Pretendoj pri Jülich-Kleve-Berg
Post la fiaskinta atako de brandenburgiaj soldatoj sur Duseldorfon por forpremi Volfgangon Vilhelmon kaj la enmarŝo de hispana armeo sub Ambrogio Spinola en 1614 realiĝis la Kontrakto je Ksanteno, en kiu Johano Sigismundo ricevis provizore la ekskluzivan regecon en Duklando Kleve kaj en la graflandoj Mark kaj Ravensberg.
Ekvivalentklaso
Vidu ankaŭ
Äquivalenzrelation Equivalentierelatie
Johano Sigismundo (Brandenburgio)
Pretendoj pri Jülich-Kleve-Berg
Ĉar la imperiestro ne agnoskis la heredopretendojn de Brandenburgio kaj Palatinato-Neuburg, la tenado de la titoloj „Duko en Jülich, Kleve kaj Berg“ fare de Johano Sigismundo sur imperia nivelo jure ne estis allasebla. Ĉe imperiaj dietoj pro tio al Brandenburgio ne konvenis balotrajto en la princokunveno por Duklando Kleve.
(13186) 1996 UM
(13186) 1996 UM estas asteroido de la hungaria familio (aŭ interna asteroida zono), malkovrita la de la usona astronomo Carl W. Hergenrother elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward. ĉirkaŭ 29 km nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono).
Korsika lingvo
La korsika lingvo (a lingua corsa) estas latinida lingvo nun parolata en la insulo Korsiko, kiun Francio entenas. La lingvo, kiu havas po 400.000 parolantoj, montras similecojn kun la Sarda lingvo kaj la lingvo de Toskanio. Ĝi viglas en tiu insulo, kie ĝi kunvivas kun la franca lingvo, kaj iome norde de Sardio. Malgraŭ la fakto ke la korsika popolo tre ligiĝas kun la lingvo, gi estus laŭ Unesko malaperiĝanta. Ĝi estas dividebla en du malsamajn dialektojn : la cismonticu (alinome cismontano), en la nordo kaj simile al la Toskana lingvo, kaj la pumuntincu (alinome oltramontano), en la sudo, kaj logike pli proksima el la sarda lingvo.
La lingvo estas evidente la plej bona rimedo por malkovri la korsikan kulturon. La korsika estas cetere tre riĉa en proverboj kaj kantoj.
Specimeno
Patro Nia (PATER NOSTRU)
Pater nostru chì stai in i celi, ch'ellu sia santificatu u to nome; ch'ellu venghi u to regnu; ch'ella sia fatta a to vuluntà, in celu cum'è in terra. U pane chì ci abbisogna, dà ci lu oghje, è togli ci i nostri debbiti, cum'è no l'avemu tolti à quelli chì ci devianu. È ùn ci purtà micca ver di a tentazione, ma franca ci da u male. Ame.
Muziko
Aŭdeblis kanto en la korsika (O Generale) dum la Eurovision minorities languages 2022 .
Gougenheim
(jen france, origine germane kaj alemane Gugenheim, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
74 (nombro)
Sepdek kvar (74) estas la natura nombro kiu sekvas 73 kaj antaŭas 75.
La nombro 74 en la dekuma sistemo havas alternativajn formojn:
Chutnovka
Chutnovka estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mírová pod Kozákovem. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sude de Mírová pod Kozákovem. Estas ĉi tie registritaj 88 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Chutnovka situas en katastra teritorio Sekerkovy Loučky kun areo 5,99 km².
Flago de Suda Karolino
Oni kredas ke la nuna Flago de Suda Karolino (subŝtato de Usono) estis dizajnita en 1775 por ĝia uzado dum la Revolucia Milito.
La bluo de la milito estis prenita el la uniformoj de la milico kaj la duonluno el la emblemo de ĝiaj ĉapoj. Tamen, la elementoj kiuj konsistigas la nunan pavilionon venas de la jaro 1765, en flago uzita de manifestaciantoj en Suda Karolino kontraŭ la Stamp Act. La flago de Suda Karolino estas la 10a plej bone dizajnita flago subŝtata en Nordameriko laŭ klasifiko de la Nordamerika Veksilologia Asocio en 2001.
Moskva skolo
Moskva skolo de originala Esperanto-poezio ekzistas sufiĉe memstare de la cetera Esperanto-poezio en Rusio, ĉar ĝi prezentas certan unuecon de la rondo, kaj la aliaj E-poetoj de Rusio ekzistas ĉiuj aparte kaj nek konstantajn kontaktojn, nek konstantan periodaĵon nun havas. Jen estas la ĉefaj karakterizaĵoj de la Moskva skolo.
La sorto de Moskva skolo estas nun tute certa. Verkoj de ĝiaj aŭtoroj komencas eldoniĝi kaj ricevi agnoskon en Esperantujo. Feliĉe, nun jam atingeblas ĉiuj originalaj beletraj verkoj de Tornado-Tokarev; aperis libroj de Giŝpling, I.Naumov kaj Bronŝtejn. Verkoj de moskvaj aŭtoroj, krom en la eldonataj en la urbo mem "Moskva Gazeto" kaj "Scienco kaj Kulturo", aperadis en "Monato", "Literatura Foiro", "La Ondo de Esperanto" kaj aliaj renomaj revuoj. Tiu ĉi libro, prezentanta aldonan kvaron da moskvaj poetoj, faras ekziston de la skolo nerefutebla fakto. (Nikolao Gudskov, el postparolo al "Moskvaro")
Listo de poetoj, apartenantaj al Moskva skolo
Verŝajne, por krei plenan bildon pri la skolo, necesas eldoni antologion pri ĉiuj poetoj, kiuj al ĝi apartenas. malsupre estas prezentataj nur la nomojn de ĉefaj ĝiaj protagonistoj el diversaj generacioj (en ĉiu grupo estas farata listo laŭ la alfabeta ordo). 1. "Protoperiodo" – poetoj,vivintaj kaj verkin-toj ĉefe antaŭ la 1960-aj jaroj: Georgo Deŝkin, Nikolaj Ĥoĥlov, Aleksandr Logvin, Nikolaj Nekrasov.
2. Pliaĝa generacio – poetoj, kies ĉefa kreado aŭ poezia maturiĝo okazis en la frua periodo de Moskva skolo, inter fino de de la 1950-aj kaj mezo de la 1980-aj jaroj: Miĥail Bronŝtejn, Konstantin Gusev, Isaak Ĥoves, Ludmila Novikova, Ivan Lubjanovskij, Vladimir Samodaj, Bonifatio Tornado (Boris Tokarev).
3. Nova generacio – poetoj, disfloro de kies talentoj okazis en kadroj kaj sub influo de MLEK: Grigorij Arosev, Oleg Ĉajka, Miĥail Giŝpling, Klara Ilutoviĉ, Valentin Melnikov, Ivan Naumov, Miĥail Povorin, Solomon Vysokovskij.
4. Moskvaj esperantistoj, konstante ne okupiĝantaj pri poezia kreado aŭ tradukado, sed sporade verkantaj poemojn, plejparte prezentante ilin al MLEK-anoj (ankaŭ komencantaj poetoj, kies talento ankoraŭ en sufiĉe evoluis): Viktoro Aroloviĉ, Andreo Jakovlev, Aleksej Besĉastnov, Vladimir Edelŝtejn, Irina Gonĉarova, Nikolao Gudskov, Vadim Ĥmelinskij, Lubovj Motyljova, Arkadij Rjabov, Natalja Soljakova (Barabaŝka), Aron Zisman.
Clackmannanshire
Clackmannanshire (jen angle, Siorrachd Chlach Mhannainn) estas unu el la 32 lokaj administraj regionoj ("konsiliaj areoj") de Skotlando, krome ĝi estas historia brita graflando (en Skotlando nomata ŝiro). Administra centro estas la urbo Alloa. Laŭ takso meze de 2016 en la regiono vivis loĝantoj.
La konsilia regiono bordas la regionojn Stirling, Fife kaj Perth kaj Kinross.
Hidroksiklorokino
Hidroksiklorokino (komerca marko Plaquenil) estas kontraŭmalaria kuracilo, derivaĵo de 4-aminokinolino. Ĝi havas ankaŭ moderan imunosubpreman, specifan kaj nespecifan kontraŭinflaman efikon ĉe aŭtoimunaj malsanoj. Ĝi estis kreita en 1955.
Mekanismo
Hidroksiklorokino estas malforta bazo, do ĝi povas troviĝi en medio kun neŭtrala pH (ekzemple en sero) senŝanĝe kaj facile penetras tra ĉelaj membranoj. Enirinte la ĉelon kaj interagante kun jonoj de hidrogeno de acida medio de enĉelaj lizosomoj, ĝi ne povas folasi ilin. Depende de la ĉela pH ĝi povas penetri internen en granda kvanto tiel ke ĝia koncentriĝo ene de la ĉelo povas 100-oble superi tiun en sero. Pro detenado de jonoj de hidrogeno fare de hidroksiklorokino, enĉela pH altiĝas, kaŭzante gravajn fiziologiajn sekvojn: malkreskas sintezo de certaj proteinoj (inkluzive de aŭtoantikorpoj), rompiĝas interago kun certaj receptoroj, malaltiĝas proliferado de limfocitoj kaj interago de naturaj mortigantoj, malkreskas produktado de citokinoj — faktoro de tumora nekrozo α (iFTNα), interleŭkinoj 1 kaj 6. Tio klarigas imunoaltigan, kontraŭinflaman, sendolorigan, antiagregan, hipoglikemian, hipolipidemian kaj antiproliferadan efikojn de hidroksiklorokino. Ĝi havas ankaŭ lumprotektan efikon rilate haŭtdamaĝojn, eble klarigeblan per antioksida efiko de la kemiaĵo.
Lupuso
Efikecon de hidroksiklorokino en kuracado de lupuso konfirmis en 1955-1957 tri esploroj.
Mekanismo de tiu efiko estas malklara. Kompare al glukokortiroidoj kaj kemioterapiaj agentoj hidroksiklorokino havas prokrastitan efikon, kiu komenciĝas 4 ĝis 12 semajnojn post ĝia ekuzo. Pacientoj kuracataj per ĝi malpli ofte suferas je akompanaj infektoj, inkluzive virusajn kaj fungajn. Ĉe pli ol 50% de la pacientoj ĝi malaltigas aktivecon de lupuso. Kaze de gravaj akutiĝoj de lupuso (kun engaĝiĝo de la renoj, la centra nerva sistemo, gravaj hematologiaj perturboj) hidroksiklorokino ankaŭ donis pozitivan, sed malpli fortan efikon. Al pacientoj kun lupusa nefrito ĝi estas preskribata kiel helpa kuracilo, ebliganta pli rapide atingi remiton. Rimarkindas ke pacientoj, kiuj ekde komenco de lupuso ne havis nefriton kaj estis kuracataj per hidroksiklorokino, kun tempopaso malpli ofte suferis je renaj damaĝoj ol pacientoj, kiuj ne ricevis ĝin (ОR 0,35, 95% CI 0,19—0,65; p=0,001). 24-semajna epidemiologia duobla hazardigita esploro en Kanado montris ke ĉe pacientoj kun minimuma aktiveco de lupuso, ĉesigintaj prenadon de hidroksiklorokino, modera klinika akutiĝo okazis 2,5-oble pli ofte. Oni rekomendas preskribi hidroksiklorokinon al ĉiuj pacientoj kun lupuso kaj daŭrigi ĝian uzadon eĉ se aktiveco de lupuso mankas — por subteni remiton.
Esploroj montris ke ĝi ankaŭ plibonigas lipidan profilon ĉe ĉiuj pacientoj, inkluzive tiujn kiuj uzis glukokortiroidojn. Hidroksiklorokino malaltigas nivelon de ĝenerala kolesterolo, kolesterolo de lipoproteidoj de malalta kaj malaltega denseco, trigliceridoj, kaj kontribuas al grava altiĝo de nivelo de kolesterolo de alta denseco, do ĝi transformas proaterogenan lipidan profilon je tiu antiaterogenan. Tamen C. Chung kun kunaŭtoroj, esplorintaj 102 pacientojn kun lupuso kaj trovintaj ĉe 30% el ili metabolan sindromon, ne rimarkis protektan efikon de hidroksiklorokino rilate tiun sindromon. Eble ĝi efikas ankaŭ rilate aterosklerozon kaj trombozojn, sed datumoj pri tio ankoraŭ malmultas.
Haveblas pruvoj ke osta minerala denseco ĉe pacientoj, kiuj prenis dum longa tempo hidroksiklorokinon, estas pli alta, speciale en vertebraro, do ĝi utilas por preventado de ostoporozo.
Esplorado farita en Israelo averaĝe dum 45 monatoj kun 151 pacientoj kaj bazita sur SLICC/ACR Damage Index montris rean kaj sendependan ligon inter uzado de hidroksiklorokino kaj indekso de damaĝo (p=0,02). Oni konstatis ankaŭ pli altan postvivadon sen nerenverseblaj damaĝoj de organoj kompare al pacientoj, kiuj ne ricevis la kuracilon (p<0,001). Granda pluretna esploro LUMINA («Lupus in Minorities: Nature vs Nurture»), inkludinta 518 pacientojn kun lupuso, ankaŭ montris protektan efikon de hidroksiklorokino rilate kreskon de organaj damaĝoj (ОR 0,73, 95% CI 0,34—0,87). Dum tiu ĉi esploro mortis 17% de la pacientoj, ne ricevintaj hidroksiklorokinon kaj nur 5% ricevintaj ĝin (p<0,001). Do du menciitaj esploroj montris malaltiĝon de morteco je pli ol 50%.
Plej oftaj kaj malgravaj flankefikoj estas stomako-intestaj (naŭzo, ventrodoloro, diareo), kiuj renkonteblas ĉe 0-2% de la pacientoj, kaj la haŭtaj (urtikario, juko, morbilosimilaj erupcioj), kiuj renkonteblas ĉe 2-10%. Flankefikoj rilataj al la centra nerva sistemo kutime estas malgravaj kaj renverseblaj, kutime temas pri kapdoloro (1,3% de la pacientoj) kaj kapturniĝo. Ege malofte povas aperi tinito, sendormeco kaj incitiĝemo. La plej grava flankefiko estas retinopatio: dum esploroj kiuj inkludis 2043 pacientojn, ricevintajn hidroksiklorokinon pli ol 10 jarojn, retinopatio estis trovita ĉe 0,1%. Pro tio oni rekomendas dozon ≤6,5 mg/kg kaj regulan oftalmologian ekzamenadon post ses monatoj. Kaze de apero premakulopatio kaj makulopatio necesas provizore nuligi hidroksiklorokinon. Ĉiuj ŝanĝoj de la retino kutime estas renverseblaj. Foje pacientoj, antaŭnelonge komencintaj prenadon de hidroksiklorokino, plendas pri malfacileco fokusi rigardon je iu aĵo. Tio estas kaŭzata de influo de la kuracilo sur la okulajn muskolojn, kio estas ne progresonta kaj ne minacas vidadon. Kutime kun tempopaso tiu efiko malprogresas. Kaze de alta dozo povas aperi sedimentiĝoj sur korneo, kiuj ne estas prediktoroj de retinopatio kaj ne devas sekvigi ĉesigon de la terapio.
Foje aperas neŭromiopatio, kies diferenco de inflama miopatio estas ke malofte (≈ ĉe 18%) kaj tre malgrave altiĝas nivelo de muskolaj fermentoj. Definitive diferencigi ilin eblas nur per histologia ekzameno, esplorata sub elektronika mikroskopo (luma mikroskopio ofte donas false negativan rezulton). Se miopation kaŭzis hidroksiklorokino, formiĝas citoplamsaj lipidaj enkludaĵoj (korpoj de malregula formo kaj mjeloidaj korpoj ligitaj al lizosomoj de miocitoj). Tio estas nekaraktera por aliaj muskolaj malsanoj escepte de lipofuscinozo — malofta malsano, rilata al akumuliĝo de lipidoj en diversaj histoj.
Malsame ol klorokino, ĝi ne kaŭzas perturbojn en la kora konduktiveco.
Esploroj de lupuso kaj gravedeco montris ke gravedulinoj, kiuj ĉesigis hidroksiklorokinon antaŭ koncipo aŭ en la unua trimestro, alfrontis pli aktivan lupuson ol tiuj, kiuj daŭrigis la terapion (200-400 mg/tage). Sed tio rilatas al malgravaj akutiĝoj, ĉar pli gravaj kiel kresko de proteinurio kaj trombocitopenio okazis same ofte. Krome gravedulinoj, kiuj plu prenis hidroksiklorokinon, uzis malpli altajn dozojn de glukokortiroidoj. Hidroksiklorokino penetras tra placento kaj potenciale povas kaŭzi denaskajn difektojn. Tamen esploro de Kirk Sperber kun kunaŭtoroj montris ke tiaj difektoj renkontiĝas ĉe idoj de patrinoj kuracataj per hidroksiklorokino (n=515) ne pli ofte ol ĉe la aliaj virinoj.
Hidroksiklorokino povas akumuliĝi en la histoj, tempo de ĝia duoniĝo estas longa (6-8 semajnoj), do oni opinias ke ĉesigi ĝin antaŭ aŭ komence de gravedeco ne havas sencon. En ĉiuj esploroj oni substrekas ke uzado de hidroksiklorokino ne asociiĝas kun senintencaj abortoj, morto de la feto kaj antaŭtempaj akuŝoj. Sekureco de hidroksiklorokino dum mamnutrado estas plu diskutata. Hidroksiklorokino kaj ĝiaj bioaktivaj metabolitoj penetras patrinan lakton, sed hidroksiklorokino estas 2-3-oble malpli toksa ol klorokino kaj malpli longe restas en la histoj. Periodo de ĝia duoniĝo en plasmo estas 5 tagoj (klorokino — 5-9 tagoj). Kiel malforta bazo ĝi dissolviĝas en patrina lakto, joniziĝante en ĝia neŭtrala medio. Kun patrina lakto bebo ricevas 0,06—0,2 de hidroksiklorokino, kio estas malpli ol la sekura dozo (6,5 mg/kg) por plenkreskuloj. Observado de infanoj, kies patrinoj ricevadis hidroksiklorokinon dum gravedeco, daŭrinta pli ol kvar jarojn, konfirmis sekurecon de ĝia uzado.
Pompejo
Pompejo (Pompeji, Pompei) estis unu el la tri urboj de Antikva Romio en la Golfo de Napolo en la imperiestra provinco Italia (hodiaŭ regiono Kampanio, Italio), kiujn la 24-an de aŭgusto 79 detruis erupcio de la vulkano Vezuvio. En 1997 Pompejo enskribiĝis en la liston de la Monda Kulturheredaĵo de UNESKO en Eŭropo.
Kune kun Pompejo detruiĝis ankaŭ urboj Herculaneum kaj Stabio. La vulkancindro, kiu kovris la urbojn, perfekte konservis la konstruaĵojn kaj objektojn kaj tiel ebligis al ni ekkoni la aspekton de mezgranda urbo de Antikva Romio kaj la vivon de ties loĝantoj.
Hidroksiklorokino
Lupuso
Esploro de J. James kaj kunaŭtoroj montris, ke ĉe 130 pacientoj kun lupussimila sindromo uzado de hidroksiklorokino grave altigis periodon ĝis apero de novaj simptomoj, ebligintaj diagnozi lupuson (1,08 kontraŭ 0,29 jaro, p=0,018).
Pompejo
Pompejo, kies historio originas de la 9-a jarcento a.K., do finis sian ekiston en la jaro 79 p.k. kiam pro la erupcio, ĝi estis kovrita per tavolo 6 metrojn alta de cindroj kaj lafoŝtonetoj.
Hidroksiklorokino
Lupuso
Hidroksiklorokino (same kiel klorokino) helpas preventi malignajn tumorojn. G. Ruiz-Irastorza kun kunaŭtoroj observis 235 pacientojn kun lupuso kaj konstatis, ke inter ne ricevintaj kontraŭmalariajn kuracilojn malignaj tumoroj aperis ĉe 13%, dum inter kuracataj per ili — nur ĉe 1,3% (p<0,001).
Pompejo
Ĝia remalkovro kaj la arkeologiaj elfosejoj de Pompejo, komencitaj en 1748, ekigis arkeologian lokon, kiu en 1997 fariĝis parto de la listo de Mondaj Heredaĵoj] ] de Unesko, kaj kiu estas la dua itala monumento por vizitoj post [[muzeo | muzea sistemo de Koloseo, Roma Forumo kaj Palatino.
La originoj kaj la oska, greka kaj etruska periodo
La unua evidenteco de vivo, kvankam malabunda, en la teritorio de Pompejo, kies nomo derivas aŭ de la greka  pémpo  aŭ  pompé , aŭ de la osko  pompe , datiĝas ĝis la fino de la 9-a jarcento a.K., kiam la Opicia popolo, kvankam ankoraŭ en formo ne-stabila, okupas la teritorion en strategia pozicio sur altebenaĵo preskaŭ tridek metrojn alta, formita post lava fluo de Vesuvio, kun krutaj muregoj vidantaj la maron, kun vido al la tuta golfo de Napolo kaj proksime al la riverfino de la rivero Sarno, bonega akvorezervejo, konsiderante la mankon de fontoj en la.
La unuaj konstantaj setlejoj datiĝas ĉirkaŭ la 8a jarcento a.K.: ĉi tie stariĝas kvin oskajvilaĝoj, kiuj ĉirkaŭ la 6a. jarcento a.K., fandiĝas en ununura aglomeraĵo, ĉirkaŭita de muregoj) kaj por regi gravan vojan akson; komenciĝas ankaŭ la unuaj komercaj interŝanĝoj per maro, kun la konstruado de malgranda haveno lokita proksime al la enfluejo de la rivero. La oska urbo estas rekonata en la regionoj VII kaj VIII de la elfosejoj de Pompejo : tio estis difinebla danke al stratigrafaj studoj efektivigitaj sube de la konstruoj de  samnitaj epokoj kaj romia, dum kiu fragmentoj de ceramiko estis trovitaj plejparte apartenantaj al nekropolo kun tomboj de fosaĵa tipo.
Hidroksiklorokino
COVIM-19
La 18-an de majo 2020 usona prezidanto Donald Trump rakontis al ĵurnalistoj, ke li uzas hidroksiklorokinon por eviti la KOVIM-19. Tio estisgis vastan kritikon fare de fakuloj, ĉar efikeco de tiu ĉi kuracilo kontraŭ la nova kronviruso estis nepruvita.
Pompejo
La originoj kaj la oska, greka kaj etruska periodo
Kun la alveno de la grekoj en Kampanio, kiu fondis la kolonion de Pithecusa sur la insulo Ischia, inter 780 kaj 770 a.K., kaj tiu de Kumo, (Cuma en la itala), ĉirkaŭ 740 aK, eĉ Pompejo, kvankam neniam konkerita arme, eniras la orbiton de la helena popolo; la plej grava konstruado de ĉi tiu periodo estas tiu de dorika templo: ĉi tio ne estas konstruita proksime al la centro, sed en pli izolita pozicio, en kio tiam fariĝos la Triangula Forumo, ĉar la intenco de la grekoj estas ne ekloĝi definitive en Pompejo, sed simple regi la vojojn kaj la havenon; en la sama periodo la kulto de Apolono. En 524 a.K., la alvenon de etruskoj, kiu fondis Kapŭa (Capua): ĉi tiuj serĉante rilaton kun la landinterno ekloĝas ankaŭ en la regiono de Pompejo, trovante en la rivero Sarno la vojon de komunikado inter la maro kaj la interno. kiel por la grekoj, eĉ la etruskoj ne militkapablis la urbon, sed simple sin limigis al regi ĝin: en ĉi tiu periodo Pompejo ĝuas ian aŭtonomecon. Sub la etruskoj konstruiĝas primitiva forumo, kiu rezultas esti simpla kvadrato uzata por merkato, la Templo de Apolono, en kiu troveblas ceramikaj fragmentoj de bukro, pluraj domoj estas ekipitaj kun la tiel nomata 'Atrium arkitekturo'.
Hidroksiklorokino
Referencoj
.
Pompejo
La originoj kaj la oska, greka kaj etruska periodo
De 474 a.K., tempo de la malvenko de la etruskoj fare de la Kumanoj, en 424 a.K. Pompejo revenas denove sub la influo de la grekoj: la templo de Apolono estas restarigita kaj ankaŭ la  templo de Jupitero, oni plifortigas la murojn en la parto inter pordo Ercolano kaj pordo Vezuvo, kaj nova loĝcela kerno estas fondita, videbla en la regiono VI; pri ĉi tiu lasta punkto la arkeologoj esprimis konfliktajn opiniojn: iuj argumentis, ke la aspekto de la urbo restis senŝanĝa ĝis la alveno de la samnitoj, dum dank 'al la stratigrafaj studoj faritaj de Amedeo Maiuri, oni sciiĝis, ke la kvartalo estas protektita. el grekaj muregoj kaj estis ankaŭ neverŝajne, ke la samnitoj sukcesis ellabori tiel altan urban planon, karakterizitan de reto de perfekte ordigitaj stratoj.
La samnita periodo
Diodoro Siculo kaj Tito Livio parolas pri la falo de Kumo, fare de la samnitoj, popolo venanta el la enlandaj regionoj de Abruzzo kaj Molise, aliancanoj de romianoj, inter 423 kaj 420 aK : estas do kredeble, antaŭ ol lanĉi la finan atakon kontraŭ la grekoj, la tuta ĉirkaŭa teritorio, kaj tial ankaŭ Pompejo, estis konkerita ĉirkaŭ la 424 aK. La eksplodo de la unua Samnita milito kondukas al renversiĝo de frontoj, kun malferma malamikeco inter la samnitoj kaj la romianoj, finita kun la paco de 340 a.K.: tamen, ĝis 343 a.K. unua romia armeo eniris la ebenaĵon de la Kampania regiono, kunportante la uzojn kaj kutimojn de la romia; en la milito de la romianoj kontraŭ latinaj, la samnitoj restas fidelaj al Romo, dum en 310 a.K., kiam la romianoj militis kontraŭ  Noceranoj, la pompejaj samnitoj favoras ĉi-lastan, kiuj post unua venko estas devigitaj kapitulaci: Pompejo, kvankam regata de la samnitoj, eniras al ĉiuj efikoj en la romian orbiton, al kiu ĝi restas fidela eĉ dum la tria samnita milito kaj  Batalo de Benevento (275 a.K.) milito kontraŭ Pirro.
Tra la IIIa kaj IIa a.K. Pompejo ĝuas certan aŭtonomecon: la urbo spertas sian periodon de maksimuma florado kaj ekspansio, atingante sian definitivan perimetron: la forumo kaj multaj konstruaĵoj, publikaj kaj privataj, altkvalitaj estas konstruitaj  arkitekturo, same kiel la muroj estas plifortigitaj per ŝtono de Sarno, kun la forlaso de la duoble-barila sistemo, kiu tiam venis en vagonon denove de la dua jarcento a.K., kun la ŝtona enmeto de toba, sekvante la streĉojn pro la alveno de Hanibalo kaj la eksplodo de dua punika milito. Malgraŭ la politika necerteco pro ĉi tiuj eventoj kaj la progresiva migrado de riĉaj viroj al pli trankvilaj urboj de la Mediteranea, Pompejo daŭre ĝuas certan prosperon pro la produktado kaj komerco de vino kaj  oleo, kun la interŝanĝoj kiuj iras ĝis Provenco kaj Hispanio, krom intensa agrikulturo aranĝita en la bienoj konstruita ĉirkaŭ la urbo.
La romia periodo
La romiaj senatanoj, fascinitaj de la fekunda teritorio kaj de la milda klimato, komencas dividi la teritoriojn ĉirkaŭ la urbo: ĉi tiu evento, asociita kun la ekskludo de la rajto fariĝi romiaj civitanoj, kondukas Pompejojn partopreni kontraŭ Romo dum socia milito. konsiderante eblan batalon, la muroj fortikiĝas, novaj estas konstruitaj turoj kaj la pordegoj de Nola, Sarno kaj Capua estas malfermitaj kaj armeo estas instruita. La romia respondo baldaŭ alvenas: post kiam li konkeris Stabio kaj Erkolano, la armeo, gvidata de Lucio Cornelio Silla kaj el kiu probable ankaŭ estis parto Kadro Tullio Cicerone, rekuniĝas kun Pompejo, lanĉante la atakon kontraŭ la urbomuroj proksime al Porta Ercolano kaj Porta Vesuvio, kun grandaj ŝtonaj kugloj, kies spuroj de la markoj lasitaj en la interno de la masonaĵo; probable [mararmeo]. La defendo de la Pompeanoj estas streĉa, helpata, ankaŭ de keltoj kaptitaj de Lucio Cluenzio, sendita de Papio Mutilio: la romianoj estas tial devigitaj retiriĝi, sed baldaŭ ili raportas pri venko kontraŭ la keltoj proksime Nola, en batalo, en kiu perdis sian vivon, proksimume dek ok mil viroj ; la kapitulaco de Pompeanoj nun estas proksima kaj somere aŭ aŭtune de 89 a.K la urbo estas konkerita, interalie preskaŭ pace, sen kaŭzi konsiderindan damaĝon, iĝante tiel, je ĉiuj efikoj roma urbo.
La loĝantoj tiam fariĝas romaj civitanoj kaj la urbo, registrita en la Menenia, ricevas la statuson de   municipium , kaj poste en 80 a.K., Publius Cornelius Silla ŝanĝas la statuson de urbodomo al  kolonio, al kiu ĝi donas la nomon de Colonia Cornelia Veneria Pompeianorum administrita de grupo de  homines novi . Plue, terpecoj estis asignitaj al veteranoj de Silla: ĉi tiuj, sekve konstruas multajn farmojn formantajn iajn antaŭurbajn kvartalojn, probable jam ekzistantajn antaŭe, kiu portas la nomon de  Pagus Augustum Felix Suburbanus , situanta en la areo de la hodiaŭaj urboj de Boscoreale, Boscotrecase kaj Terzigno, kie loĝantoj kune loĝas kaj indiĝenoj. La romia konkero tamen ne aparte ŝanĝas la pompecan vivmanieron: la oficiala lingvo fariĝas la latino, sed la oska kaj la greka, daŭre estas parolataj, kiel pruvas la trovo de iuj grafitaĵoj; ankaŭ la unuoj de mezuro daŭre estas, dum ĉirkaŭ duonjarcento, la oskaj mezuroj ĝis la definitiva enkonduko de la romia piedo.
Forta impeto al romianigo estas donita de la alveno je la povo de Aŭgusto en 27 a.K. : la Sillanaj-trupoj estas anstataŭigitaj per la aŭgustanoj, la malnovaj samnitaj familioj, kiuj intertempe pere de Geedziĝo kaj adoptiĝoj, nun rilatas al la romianoj, nun estas reakceptitaj, kaj multaj patricioj alportas riĉajn terojn kaj komercajn agadojn al la urbo, flanke de novaj arkitekturaj kaj artaj modeloj kies ĉefa temo estas la figuro de Aŭgusto, igante Pompejon la plej ŝatata feriejo de la romia patricia. La Granda Teatro estas restarigita kaj dediĉita al Aŭgusto, la pastrino Eŭmakio, konstruas novan bazilikon, nomata Konstruaĵo de Eŭmakio, kiu enhavas  statuojn dediĉitaj al la aŭgusta familio kaj eĉ Templo de Fortuna Augusta: aldone al la konstruado de la romia akvedukto de la Serino, ligita al Pompejo per malĉefa dukto, la paco-periodo. favoras la komercon de la urbo, ĉefe tiun de la mara tipo dank'al la disvolviĝo de la haveno, kun eksportado, inkluzive de tiu de vino, precipe en Suda Gaŭlio, sed ankaŭ la importado de multnombraj eksterlandaj produktoj.
La tertremo de 62 kaj la erupcio de 79
La 5an de februaro, 62 perforta tertremo, kun laŭtaksa intenseco egala al V-VI grado de skalo de Mercalli, kun  freskoj de la domo de Lucio Cecilio Giocondo, precipe la damaĝo al Porta Vesuvio, al Castellum Aquae, al la forumo kaj al la templo de Jupitero; tertremo havas negativan efikon sur urba vivo: multaj el la plej riĉaj personecoj, timante sian propran sekurecon, translokiĝas al aliaj areoj, dum komerco falas akre. Pompejo tiel fariĝas konstruaĵejo, kie la ĉefa agado estas tiu de rekonstruado: estas ekzemploj de konstrua konjekto kaj multaj riĉiĝas per  lupagoj aŭ kun  kontraktoj de la verkoj. de restarigo; Oni ne scias, ĉu la imperiestroj Nerone kaj Vespasiano iel financis la rekonstruadon, sed la fakto estas, ke la riĉeco amasigita tra la jaroj de la loĝantoj favoras la konstruadon de luksaj konstruaĵoj, ofte kovritaj per marmoro: post nelonge la regionoj VI kaj VIII, tiuj kun la plej alta loĝdenso, estis restarigitaj, aldone al la  templo de Isis, dank 'al la ofertoj de liberto.
En la jardeko sekvanta la tertremon, ankoraŭ ekzistas politikaj kaj administraj malordoj: Vespasiano estas fakte devigita sendi la tribuno Titus Suedis Clemens al Pompejo, por solvi iujn situaciojn ligitajn al la privata posedo de urba tero.
Tohanu Vechi
Tohanu Vechi [tohanu vekj] (hungare: Ótohán, germane: Alt-Tauchen) estis vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Braŝovo.
Pompejo
La tertremo de 62 kaj la erupcio de 79
La renovigoj ankoraŭ ne finiĝis, kiam matene la 24an de aŭgusto aŭ ĉiuokaze inter aŭgusto kaj novembro de 79, perforta erupcio de Vesuvio definitive metas fino de la vivo de Pompejo: antaŭvidita de antaŭaj tagoj per tertremoj, pina-forma nubo leviĝas de la supro de la vulkano , ĝis, ĉirkaŭ la 13a, muĝado anoncas la rompadon de la solidigita magma haltejo, kiu obstrukcas la  krateron, ekfluante senĉesan pluvon de cindro kaj lvŝtonetoj sur la urbo, kiu en ĉirkaŭ kvin horoj atingas altecon de unu metro, kaŭzante la unuajn kolapsojn de la tegmentoj ; ĉirkaŭ 6 en la sekva tago, kiam la alteco de la vulkana materialo egalas al du metroj,  piroklasta fluo atingas la murojn de Pompejo: jen sekvas alia ĉirkaŭ 7, ripetita kelkajn minutojn poste , kaj lasta, pli potenca, ĉirkaŭ la 8a, definitive kaŭzanta la morton de ĉiuj, kiuj travivis. Je la 10-a la erupcia furiozo komencas malfortiĝi, eĉ se pluvo de cindroj daŭras ankoraŭ kvar tagojn, tiam la evento finfine finiĝas : Pompejo estas entombigita sub litkovrilon de ĉirkaŭ ses metroj da vulkana materialo, el kiu eliras nur la restaĵoj de kolumnoj kaj la plej alta parto de la konstruaĵoj. La preciza nombro de loĝantoj de la urbo en 79 ne estas konata; laŭ iuj taksoj, ĉi tiuj varias de ses mil ĝis dudek mil, kaj la nombro de la viktimoj trovitaj estas ĉirkaŭ mil cent kvindek: ĉiuokaze, la parto de la urbo ankoraŭ esplori devas esti aldonita kaj oni kalkulas, ke entute la viktimoj povas esti ĉirkaŭ mil sescent; ĝi ankaŭ devas konsideri, ke la plej granda parto de la loĝantaro sukcesis eskapi, eskapante, en la fruaj stadioj de la erupcio.
Tohanu Vechi
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 657 loĝantojn (rumanoj).
Pompejo
La tertremo de 62 kaj la erupcio de 79
El la proksimume mil cent kvindek konfirmitaj viktimoj, tricent naŭdek kvar estis trovitaj en la tavoloj de malsupera lapilli, preskaŭ ĉiuj mortis ene de konstruaĵoj, kiuj disfalis sub la pezo de la vulkanaj materialoj deponitaj sur la tegmentoj, dum aliaj sescent kvindek estis trovitaj en la supra parto de la piroklastikaj kuŝejoj. , ekstere morta, atingita per brulantaj nuboj en la dua fazo de la erupcio. Multaj Pompeanoj provas eskapi de la cindroj kaj lapilli kovrante sian buŝon per kapkuseno; tiuj serĉantaj rifuĝon eskapi al Porta Herculaneum trovas certan morton, dum savo estas pli probabla por tiuj, kiuj kuras tra Porta Stabia kaj tiam per maro, eĉ se plaĝo estas batita de [ [Maro | ondoj]], kaŭzita de kontinuaj tertremoj, kaj la boatoj estis preskaŭ ĉiuj detruitaj. Post la arkeologiaj elfosadoj kaj uzante la teknikon de la rolantoj, eblis rekonstrui la lastajn momentojn de la vivo de iuj homoj, kiel ekzemple de virino, kiu portis kun ŝi multnombrajn juveloj, akompanata de knabino de dek kvar jaroj kun la kapo volvita en littuko, tiuj de almozulo kun bastono kaj sako plenigita kun manĝaĵoj, tiuj de geedza paro tenante manojn, tiujn de viro, eble de atleto , tenante botelon da oleo , tiuj de grupo de dek tri homoj, inkluzive de unu  sklavo, du infanoj kaj malsana virino , tiuj de la pastroj de la templo de Isis, el kiuj unu estis trovita kun ŝarĝo de oro, probable la trezoro de templo kaj tiuj de grupo de sklavoj trovitaj en ĉambro de kvar kvadrataj metroj kun rompitaj ostoj, post provado eskapi tra  ŝtuparo de la tegmento. . Krom homoj, morto ankaŭ troviĝas bestoj: inter la plej okulfrapaj ekzemploj estas  hundo, kiu provas liberigi sin.
Tohanu Vechi
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1294. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Fogaras). Oni aligis ĝin en 1964 al Zărneşti.
Pompejo
Kiam Vezuvio estas sepultanta la urbon
La la katastrofa vulkana erupcio kiu sepultis la tutan urbon kaj ombrigis la sunon okazis la 24-an de aŭgusto je tagmezo. Koincide tio estis dato de Vulkanalio, festotago de romia dio de fajro Vulkano.
Cocullo
Cocullo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Abruco kaj la provinco de La-Aglo.
Sistematiko
Sistemiko estas la scienca fako pri la biologia klasado aŭ biologia taksonomio: la grupigo de animaloj kaj plantoj laŭ ilia reciproka parenceco.
Vidu: Biologia klasado
Arcueil
Arcueil [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 19,775 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Arcueil situas apenaŭ sude de Parizo.
Transporto
En Arcueil troviĝas la stacidomo, haltejo de la linio RER B.
Soglosedoj
La Sejŝelaj ranoj aŭ Soglosedoj (Sooglossidae) estas familio de ranoj kiuj troviĝas en la Sejŝeloj kaj Barato. Ĝis ĵuse, oni kredis, ke tiu familio inkludas la genrojn Nesomantis and Sooglossus, sed sekve al la ĉefa revizio de amfibioj en 2006, la genro Nesomantis estis nomita juna sinonimo de Sooglossus; male, la ĵus malkovrita Nasikabatrako, kiu estis dekomence atribuita al la distinga monotipa familio (Nasikabatrachidae), estas nune inkludata en Soglosedoj.
Ĉiuj specioj estas relative malgrandaj surteremaj ranoj, ĉirkaŭ 4 cm longaj, kiuj kaŝas sin sub falitaj folioj aŭ en rokfendoj. Ili estas malkutimaj ĉe novbatrakoj, en tio ke ili entreprenas ingvenan amplekson, primitiva versio de amplekso, nome perforta pariĝado de masklo sur ino. Escepte ĉe Nasikabatrako N. sahyadrensis, ili demetas siajn ovojn super humida grundo, pli ol en akvo. Kelkaj specioj ne havas ranidojn, kaj la ovoj eloviĝas rekte al junrana stato. La ranidoj de S. sechellensis estas portataj, nenormale, sur la dorsoj de raninoj ĝis metamorfozo.
26681 Niezgay
26681 Niezgay estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Augusto Germán Niez Gay, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri mikrobiologio. Li estis lernanto ĉe la Instituto San José Adoratrices de Concordia (Entre Ríos, Argentino).
Soglosedoj
Ne estas fosilia registro por la familio. La prauloj diverĝis kiam la Sejŝeloj disiĝis el Barato antaŭ ĉirkaŭ 100 milionoj da jaroj.
Víska (Sedlec-Prčice)
Víska estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas prokimume 3 km oriente de Prčice. Estas ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Víska situas en katastra teritorio Dvorce u Sedlce kun areo 5,14 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1564.
Flago de Misurio
La flago de Misurio (subŝtato en Usono) estis dizajnita kaj kudrita en Jackson, Misurio, de Marie Elizabeth Watkins Oliver (1885-1959), edzino de la eksa Ŝtata Senatano RB Oliver. Ĝia dizajno estis adoptita en 1913 kaj ĝis nun ĝi ne suferis ŝanĝojn.
La flago konsistas el tri horizontalaj stangoj: ruĝa, blanka kaj blua. Tiuj ĉi koloroj etas reprezento de la valoro, pureco, la viglado kaj la justico. La koloroj ankaŭ estas reflekto de la historia pozicio de la subŝtato kiel parto de la franca teritorio de Luiziano. En la centro de la blanka stango troviĝas la blazono de Misurio, ĉirkaŭata de blua cirklo kun 24 steloj, kiu estas simbolo de la akcepto de Misurio kiel la 24a ŝtato de Usono.
Stigia orelstrigo
La Stigia orelstrigo, Asio stygius estas mezgranda malhela strigo, tio estas specio de birdo el la ordo de strigoformaj, familio de strigedoj, kun plumtufo super ĉiu okulo. Ĝi estas indiĝena de Centra kaj Suda Ameriko. Ĝi havas brilflavajn okulojn, nigran bekon, havas la karakteran malhelbrunan vizaĝan diskon, kie kontrastas la brilegaj okuloj kaj inter ili unue blankaj strioj kiuj venas el la oreltufoj kiel brovoj en formo de litero vo kiuj konvergas al la beko, krome estas malhelgriza angula spaco kiu venas el la frunto. La subaj partoj estas malhele sablokoloraj kun malhelbruna striado. La supraj partoj estas inverse, sablokolora striado sur pli malhela fono.
Tiu ĉi neotropisa specio manĝas varion de predoj inkludante birdojn, etajn mamulojn, reptiliojn, amfibiojn, krustulojn kaj insektojn. Ĉiu tiu ĉasado estas farita dumnokte.
Tiu orelstrigo ne estas tutmonde minacata, kvankam ĝia statuso varias grande tra sia tuta teritorio. Ĝi vivas en Sudameriko, kaj en partoj de Centrameriko. Ĝi estis dokumentite vidata dufoje en Teksaso.
Venturi Fétish
Venturi Fétish estas la unua dusideja elektra sporta aŭtomobilo de la mondo. Ĝi estas produktita fare de Venturi en Monako. Oni produktis el ĝi nur kelkdekojn.
Teknikaj proprecoj
Ĝi havas la ĉ. 250 ĉevalpovumon (180 kW) ĉe maksimuma povumo, kun akceliĝo de 4,5 je 0-100 km/h. Ĝia maksimuma rapido estas 160 km/h), havas la turnomomanton de 220 Nm.
La aŭtomobilo havas la litio-jonajn akumulatorojn kaj oni povas reŝargi ilin dum tri horoj aŭ unu horo (30 kW, trifazo). Ĝi havas la atingopovon de 250 km.
Kastelo de Puymartin
La Kastelo de Puymartin situas en la urbo Marquay, proksime al Sarlat-la-Canéda (departemento Dordogne, en la regiono Nov-Akvitanio).
Ĝi estas la temo de protekto kiel historia monumento.
Vintraj Cikloj
La Vintraj Cikloj estis fama internacia prelegserio organizita de la antverpena Esperanto-grupo La Verda Stelo en la periodo 1973-1981.
Kastelo de Puymartin
Dum la 19a jarcento, la markizo Carbonnier de Marzac restaŭris la kastelon en novgotika stilo.
Vintraj Cikloj
La cikloj estis iniaciatitaj de Jo Haazen celante alti­ron de konataj, famaj, eksterlandaj esperantistoj, kiujn La Verda Stelo invitas al Antverpeno por paroladi.
Ĝi igis kompleta sukceso; ne nur pro la internaciaj kontaktoj aŭ rilatoj, sed ankaŭ pro la financa subteno de la ministerio pri kulturo, kiu subvenciis la vojaĝkostojn de la eksterlandanoj, kaj pro la subteno de la urbo Antverpeno kiu ĉiujare per granda afiŝo apud la centra stacidomo anoncis la prelegojn.
Jen superrigardo pri la longa vico de gastoj kaj iliaj prele­goj:
1978-1979
TEMO: EDUKADO
1979-1980
TEMO: ESPERANTO EN LA LITERATURO
1980-1981
TEMO: LA PACIDEO
Ekde 1981 la tradicio daŭriĝis sub la nomo „Internaciaj Vesperoj". Pro la posedo de propra domo, la eblecoj fariĝis pli grandaj. Tial la Estraro decidis inviti eksterlandan gaston en ĉiu monato de septembro ĝis junio. Sekve la antaŭa titolo „Vintra Ciklo" ne plu taŭgis.
-782
En la jaro 782 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Zsuzsa Széll
Biografio
Zsuzsa Széll alvenis kune kun siaj gepatroj en 1938 en Jugoslavion, poste en Rumanion. Oni deportis ilin el Oradea al Aŭŝvico en 1944. Ŝi ekfuĝis, de ŝi dume vundiĝis. Reveninte al Oradea, ŝi fariĝis aktivistino de masorganizoj. De 1946 ŝi pristudis filozofion en la Universitato Bolyai, dume ŝi estis kunlaborantino de gazeto Utunk. En 1959 oni malpermesis al ŝi la publikadon. De 1960 ŝi laboris en la katedro de germana lingvo de UBB de Kluĵo. En 1964 ŝi translokiĝis en Hungarion, kie ŝi fariĝis lekciistino de ELTE de Budapeŝto. Ŝi recevis la docenttitolon laŭ sia laboraĵo pri romano Das Glasper­lenspiel de Hermann Hesse.
Jón Sigurðsson (apartigilo)
Jón Sigurðsson estas la nomo de kelkaj islandanoj:
Salama Moussa
Salama Moussa (سلامة موسى saLAma MUsa) (naskiĝis en 1887 en Zagazig; mortis la 4-an de aŭgusto 1958) estis egipta verkisto, ĵurnalisto kaj reformisto.
Verko
Salama Moussa estas la aŭtoro de El akl el batin aw mokawamat el nafs (La kaŝita racio aŭ la eroj de la animo, 1929) kaj Tarbiet Salama Moussa (La edukado de Salama Moussa, 1948). En La virino ne estas ludilo de la viro, li subtenas de avantgardista maniero, ke stariĝu la egaleco inter viroj kaj virinoj en socioj, ĉefe egalecoj ekonomiaj kaj rilate al heredo.
Lovčica-Trubín
Lovčica-Trubín, hungare Lócsakürtös [lOĉakurtoŝ] estas unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom.
Situo
Lovčica-Trubín situas laŭ rojo, kiu dividas la iamajn vilaĝojn, laŭ ĉefvojo Handlová-Žiar nad Hronom. La lasta urbo troviĝas 6 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1253. En 1910 vivis en Garamkürtös [garamkurtoŝ] 894, en Kislócsa [kiŝlOĉa] 705 homoj, en ambaŭ plejparte slovakoj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝoj apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1971 la vilaĝoj unuiĝis. En 2001 loĝis en Lovčica-Trubín 1469 homoj (1451 slovakoj, 10 ciganoj, 4 ĉeĥoj).
Ĥaĉeno
La Princlando de Ĥaĉeno (armene: Խաչենի իշխանություն) estis mezepoka armena princlando en la teritorio de historia Arcaĥo (nuna Montara Karabaĥo). La regionoj de Arcaĥo kaj Utiko estis ligitaj al la Reĝlando Armenio en Antikvo. En la frua mezepoka periodo kie ili estis sub la sasanida aŭ araba superregado ĝis la establado de la Bagratida Armenio en la 9-a jarcento. De la 12-a jarcento la armena princlando de Ĥaĉeno dominis la regionon. La bizanca imperiestro Konstanteno la 7-a adresis siajn leterojn al la princo de Ĥaĉeno per la surskribo "Al princo de Ĥaĉeno, Armenio".
Laŭ Abū Dulaf, tiama araba vojaĝanto, Ĥaĉeno estis armena princlando tuj sude de Barda. La armena princa familio Hasan Ĝalaljan komencis regi grandan parton de Ĥaĉeno kaj Arcaĥo en 1214. En 1216, la ĝalaljanoj fondis la monaĥejon Gandzasar kiu iĝis la sidejo de loka Katolikoso subigita al Barda pro la konstanta islamiĝo de la urbo. La armena princlandoj konservis armenan aŭtonomion en la regionopost la bataloj inter persoj kaj otomanoj. En 1603 la persoj establis protektoraton super la armenaj princoj kaj sponsoris la starigon de loka ĥanlando en 1750.
La nomo Ĥamsa, kiu estis uzita de araboj por la ŝtato, rilatas al la kvin armenaj Melikdomoj (armenaj princaj dinastioj), kiuj regis la ŝtaton.
Telmatobius
Telmatobius estas genro de ranoj indiĝena de la altaj teroj de Andoj en Sudameriko, kie ili troviĝas en Ekvadoro, Peruo, Bolivio, nordokcidenta Argentino kaj norda Ĉilio. Ĝi estas la nura genro en la familio Telmatobiedoj aŭ Telmatobiidae. Kelkaj fontoj agnoskas Batrachophrynus kiel valida genro distinga el Telmatobius.
Radioteleskopo
Strukturo
En radioteleskopo plejofte la kaptataj ondoj estas enfokusigataj per parabola reflektoro en kies fokuso estas anteno. La tuta aranĝo estas ĝenerale nomata anteno. Estadas radioteleskopoj konsistantaj el kelkaj aŭ multaj kunŝaltitaj parabolaj antenoj.
Wilbur Scoville
Wilbur L. SKOVILLE (22-an de januaro 1865 - 10-an de marto 1942) estis usona kemiisto kiu antaŭ ĉio konatiĝis pro la de li disvolviĝinta skalo de Scoville (origine The Scoville Organoleptic Test). Li elpensis la teston kaj la skalo - per kiu oni determinas la akrecon de kapsikoj - en 1912 por la farmacia kompanio Parke-Davis (absorbita de la hodiaŭa Pfizer).
Radioteleskopo
Strukturo
Ĝenerale la radioteleskopoj estas moveblaj, same kiel optikaj teleskopoj, por ebligi observadon de la tuta ĉielo.
Wilbur Scoville
Li gajnis la Ebert-premion (1922), ricevis la Remington honormedalon (1929) kaj la honordoktorecon de la Universitato Kolumbio (1929).
Radioteleskopo
Taskoj
La radioteleskopoj plenumas diversajn taskojn.
Historio
La unua anteno por identigi astronomajn radiosignalojn estis konstruita en 1931 de Karl Guthe Jansky, ingeniero laboranta ĉe Bell Telephone Laboratories. Lia tasko estis identigi signalojn kiuj intermiksis kun signaloj de radiotelefonoj. La antenoj de Jansky estis aranĝo de dipoloj kaj reflektiloj taŭgaj por ricevi signalojn je 20,5 MHz. Ĉio estis muntita sur tablo turnigebla en ĉiujn direktojn. La diametro estis ĉirkaŭ 30 m, la alteco ĉirkaŭ 6 m. Post kiam li mezuris signalojn el ĉiuj direktoj dum kelkaj monatoj Jansky listigis ilin en tri grupojn: proksimaj fulmotondroj, malproksimaj fulmotondroj kaj malforta daŭra sono de nekonata fonto.
Radioamatoro Grote Reber konstruis en 1937 parabolan antenon kun diametro de 9 m,kiu povis ricevi pli altajn frekvencojn ol tiu de Jansky. Pionire li faris kompletan superrigardon de radiosignaloj en la por li videbla ĉielo.
La granda progreso de la radar-teknologio dum la dua mondmilito ebligis ties uzon ankaŭ en radioastronomio, kiu poste rapide evoluis.
Elstaraj teleskopoj
La plej grandaj radioteleskopoj de la mondo estas
Jean Zay
Jean ZAY  ( en Orleano- pafmortigita de milicanoj la en Molles (Allier)) estis franca politikisto, ministro de edukado de 1936 ĝis 1939
Profesiaj ekoj
Kun kelkaj amikoj (René Berthelot, Roger Secrétain) li fondis en aprilo 1925 orleanan literaturan revuon, "Le Grenier" (la subtegmento), kiu, post 18 numeroj, iĝis "Le Mail" (la korso). Por pagi siajn jurajn studojn, Jean Zay laboris laŭokaze kiel ĵurnalisto kaj proceduroficisto. Iĝinta advokato, li registriĝis en la orleana advokataro, kie li baldaŭ iĝis unu el la plej elstaraj parolantoj.
La (mallonga) politika kariero
Jean Zay engaĝiĝis tre frue en politiko. Ekde siaj mezlernejaj studoj, li aliĝis al la respublika kaj laika junularo, kaj kiam 21-jara, li enskribiĝis en la radikala partio. Li vizitis respublikanajn kaj liberpensulajn rondojn, iĝis ano de la Ligo pri Homrajtoj, respondeculo pri la Ligo de Instruado kaj estas inicita al la framasona loĝio Étienne Dolet en 1926. En 1932, 27-jaraĝa, li estis elektita kiel radikal-socialista deputito de Loiret.
En 1936, Albert Sarraut nomumas lin subministro en la estraro de la Konsilantaro. Post kelkaj monatoj, li estis denove elektita, kaj iĝis, je 32 jaroj, la 4-an de junio 1936, ano de la registaro de la Popolfronto, kiel ministro pri Nacia Edukado kaj Belartoj. Li konservos sian postenon en la diversaj postaj registaroj, ĝis sia eksiĝo la 2-an de septembro 1939, por kuniĝi kun la batalanta armeo, opiniante ke li devas suferi kun siaj samaĝanoj.
La milito
Malgraŭ sia malbona sanstato, li petas sian enigon en batalantan trupunuon. Lia kuraĝo kaj lia sindonemo estos substrekitaj de liaj superuloj: ĉiam volontulo por la tiklaj aŭ riskaj misioj. En 1940, petita en Bordozo por parlementa sesio, li devas forlasi sian taĉmenton por ĉi tien iri, kaj tie li ricevas la ordonon enŝipiĝi en la "Massilia" kun Georges Mandel kaj Pierre Mendes-France por kuniĝi kun la registaro, kiu laŭdire retiriĝos en Nordafrikon.
Alveninte en Marokon, la embusko riveliĝas: la tro influaj parlamentanoj estis forigitaj, por ne malhelpi la voĉdonon de la plenaj povoj al marŝalo Pétain. Li estis arestita poste, kaj juĝita pro dizertado en la ĉeesto de malamiko, laŭ ordono de la registaro de Viŝio.
En junio 1940, li estas kondamnita, de la militista juĝistaro de la urbo Clermont-Ferrand, al punekzilo kaj militista degrado, dum sendifina daŭro. Tio estis intence la sama puno kiel en la afero de Dreyfus, ekde tiam neniam verdiktita. Li estas malliberigita unue en la fortikaĵo Sankta Nikolao en Marsejlo, kaj poste en la malliberejo de la urbo Riom. Li suferas fortegan gazetkampanjon organizitan de Philippe Henriot, ministro pri Informado de la registaro de Viŝio, petanta la mortkondamnon de la "judo Jean Zay".