cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mărcușa
Mărcușa (hungare: Kézdimárkosfalva ) estas vilaĝo en Rumanio laŭ unu el la dekstraj flankriveretoj de Pârâul Negru, sud-sudokcidente de Târgu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al la komunumo Catalina.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 830 loĝantojn (hungaroj); en 1992 624, 97 % da hungaroj.
En la censo de 2002 el la 653 loĝantoj 649 deklaris sin etnaj hungaroj kaj la hungaran sia precipa lingvo.
Historio
En la unua skriba menciaĵo el 1332 ĝi figuras kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Háromszék vármegye).
Renomaj personoj
= Eksteraj ligiloj =
(7653) 1991 UV
(7653) 1991 UV estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Dezize-lès-Maranges
Geografio
Ruĝa vino nomata "Côte de Beaune" aŭ "Maranges" estas produktata.
18783 Sychamberlin
18783 Sychamberlin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sydney JoAnne Chamberlin, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Ŝi estis lernantino ĉe la Bingham High School en South Jordan (Utaho Usono).
10476 Los Molinos
10476 Los Molinos estas tre malgranda, treege hela kaj malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
La Observatorio Los Molinos estas astronomia observatorio norde de Montevideo, Urugvajo, kiu aktive partoprenas al la sekvado de asteroidoj kaj kometoj. Tiu observatorio apartenas al la Ministrejo pri Eduko kaj Kulturo.
Žužemberk
Žužemberk (Ĵuĵemberk) estas vilaĝo en la Regiono Sudorienta Slovena‎ de Slovenujo. Ĝi estas administra centro de la Občina Ĵuĵemberk  (Občina Žužemberk). En la vilaĝo komence de 2018, tuta de 1.040 loĝantoj vivis.
Loko, priskribo
La centro de la vilaĝo konsistas el placo kun fera fonto, lokita antaŭ la kastela enirejo, kaj la ĉirkaŭaj duetaĝaj domoj kun ŝtonaj portaloj.
En la vilaĝo super la rivero staras kastelo, kiu estas unu el la plej famaj en Slovenio. Appearanceia plej malnova aspekto originas de la 13-a jarcento. En februaro 1945 Žužemberk estis bombardita de aliancaj bombistoj per raketoj.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/en/slovenia/jugovzhodnaslovenija/
Titu Maiorescu
Parto de lia edukado okazis en Akademia Gimnazio en Vieno. Li studis en Vieno, Berlino, Gießen, Parizo kaj iĝis en 1872 profesoro pri filozofio en Iași, 1884 en Bukareŝto. Maiorescu estis kunfondinto de la kulturrondo „Junimea“ kaj revuo „Convorbiri literare“.
Žužemberk
Referencoj
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T13_F410:10121990_x494826.25_y75628.25_s13_b4
Titu Maiorescu
Maiorescu havis fine de la 19-a jarcento gravan influon sur la spirita vivo de Rumanio. Li apogis la rumanan literaturon kaj estas rigardata kiel pioniro de la rumana literatura kritiko. Li ankaŭ partoprenis en reformado de la rumana ortografio.
Li estis plurfoje ministro ĉefe pri edukaj aferoj; kiel ĉefministro, li gvidis la landon en la duan balkanan militon. Tiu finiĝis por Rumanio per teritoria gajno de ĉ. 7500 km² malfavore al Bulgario.
Oni nomumis laŭ Maiorescu la Rumanan Kulturinstituton en Berlino same kiel la Universitaton Titu Maiorescu en Bukareŝto.
Derendingen
Derendingen havas plurajn signifojn:
4402 Tsunemori
4402 Tsunemori estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en Gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Taira no Tsunemori (japane 平経盛, 1125–1185), japana militestro kaj filo de Taira no Tadamori.
Parit Unas
Parit Unas estas malgranda vilaĝo en Muar, Ĝohoro, Malajzio. Ĝi proksimumas 2 km de la urbeto Parit Bakar.
Germania reunuiĝo
La Germania reunuiĝo (Deutsche Wiedervereinigung) estas la historia okazo en la, kiam Germana Demokratia Respubliko (GDR) aliĝis al Federacia Respubliko Germanio (FRG).
Kune kun revolucioj de 1989, la germania reunuiĝo estas ofte rigardata kiel simbola fino de la malvarma milito.
Historio
Post la divido de Germanio en 1949, Federacia Respubliko Germanio kaj Germana Demokrata Respubliko daŭrigis klopodojn por reunuiĝo. En 1973 FRG kaj GDR ambaŭ aliĝis en UN. Post la aliĝo en UN kaj internacia rekono, GDR rekonis FRG kiel "ekstera lando", Malgraŭ dum la malvarma milito, GDR permesis viziton de FRG-civitanoj en GDR. Du Germanioj daŭrigis kunlaboradon ĝis fino de 1980-jaroj.
En marto 1985, Miĥail Gorbaĉov estis elektita kiel Soveta ĝeneralsekretario. Komence politikan reformon en Sovetunio, Gorbaĉov ŝangis tradician sovetan politikon pri socialismaj ŝtatoj, kiuj estis sub la influo de Sovetunio. Tiuj reformoj kreskis reforman movadon en socialismaj ŝtatoj, kiuj rezultis Revolucioj de 1989 en Orienta Eŭropo. En GDR ankaŭ protestoj komenciĝis en GDR kontraŭ reĝimo de Erich Honecker.
En aprilo 1989, Hungara registaro decidis malfermi landlimon kun Aŭstrio. Tio provokis amasan foriron de civitanoj el GDR al FRG. Dum la septembro 1989, pli ol 13 000 orientgermanoj lasis GDR, aliris en FRG. Protestoj por liberaligo de GDR okazis en ĉefaj urboj de GDR, kiel Berlin kaj Leipzig.
La 9-an de oktobro 1989, funkciulo de SED, Gunter Schabowski anoncis la liberigon de vojaĝo. Dum la gazetara konferenco, pri politiko Schabowski respondis ke vojaĝo permesiĝis senprokraste. Post lia anonco, multaj orientgermanoj provis foriron el GDR tra landlimo kun Okcidenta Germanio. La landlimaj trupoj de GDR ne haltigis civitanojn. En sama tago, Berlina muro estis faligita de civitanoj.
Post la falo de Berlina muro kaj unua libera parlamenta baloto de GDR la, GDR kaj FRG kulminis en la Unuiĝa Traktato. La 23-an de aŭgusto 1990, Popola ĉambro de GDR decidis aliĝi en FRG. En septembro 1990 en Moskvo, FRG kaj GDR, la kvar aliancanaj ŝtatoj (Usono, Sovetunio, Britio, Francio) subskribis la "Du-Plus-Kvar-Traktato" (Zwei-plus-Vier-Vertrag), kiu rekonis reunuiĝintan germanian ŝtaton. La 3-an de oktobro 1990, GDR aliĝis en FRG.
Post la unuiĝo, la registaro de Germanio komencis reformon por unuigi novajn landojn en FRG. Tri aliancanaj militfortoj forlasis Germanion en 1994.
Hradiště (distrikto Rokycany)
Hradiště (Hradischt) estas municipo situanta en distrikto Rokycany en Ĉeĥio kaj situanta sur altaĵo super la dekstra bordo de rivero Berounka proksimume 12 km norde de Zbiroh kaj 16 km sude de Rakovník. Vivas ĉi tie, per kio la municipo enviciĝas, simile kiel la najbara municipo Čilá, inter municipoj en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1318.
Ringo CTR
Dum la pasintaj jaroj CTR ringoj fariĝis popularaj ĉe infanoj kaj plenkreskuloj en la Mormona Eklezio. Ili estas hodiaŭ haveblaj en diversaj dizajnoj en pli ol 30 lingvoj.
Santiago de los Caballeros
Santiago de los Caballeros, esperante Kavaliroj de Sankta Jakobo estas metropolo kaj universitata urbo en Domingo, kie estas la dua plej granda urbo de la lando kaj ĉefurbo de provinco Santiago.
Longvosta minao
La Longvosta minao aŭ Krefta minao (Mino kreffti ) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj en la genro de Minaoj kiuj estas la plej grandaj el la familio. Ĝi estas indiĝena endemio de Bismarkoj kaj nordaj Salomonoj. Ĝi ege similas al la samgenra Flavvizaĝa minao, kaj ambaŭ estis iam konsiderataj samspeciaj.
La latina scienca nomodunoma nomo rememoras la gracan Gerard Krefft, aŭstralia zoologo kaj paleontologo.
Aspekto
Estas granda minao, 29–32 cm longa, kun ĉefe purpurbrila nigreca plumaro. Ĝi havas brilajn flavoranĝecajn makulojn de nuda (senpluma) haŭtaĵo ĉirkaŭ ĉiu okulo kaj ĝis la orelareo. Ĝi havas ankaŭ flavan suban ventron kaj blankajn flugilmakulojn, kiuj estas videblaj dumfluge. Pugo, vosto kaj subvosto estas blankaj (sed nigreca vostofino) kaj la fortika beko estas brilflava.
Kutimaro
La Longvosta minao nestumas en arbotruoj, ofte en palmoj. La ovoj estas palbluaj kun fajnaj ruĝecaj aŭ grizaj markoj.
Tiu minao estas arboremaj, kaj troviĝas sole aŭ en paroj en malfermaj arbaroj kaj plantejoj de malaltaj teroj. Ili manĝas ĉefe fruktojn kaj berojn kaj foje araneojn, insektojn, ovojn, birdidojn, ranojn kaj lacertojn. Ili estas facile videblaj kaj estas ankaŭ voĉemaj specioj kun amplekda gamo de fajfoj kaj grakoj.
Santiago de los Caballeros
Geografio
Santiago de los Caballeros situas en valo, en norda parto de la lando.
Historio
Santiago de los Caballeros fondiĝis en 1495 laŭ tiama nomo "Jacagua". Baldaŭe ĝi dufoje ruiniĝis pro tertremo. En 1844 estis grava strategia urbo dum milito por sendependeco.
Klimato
Santiago de los Caballeros havas tropikan klimaton. Uraganoj ofte minacas la urbon. En julio kaj en aŭgusto estas la plej varmaj temperaturoj. En ĉiuj monatoj pluvas.
Trafiko
Santiago de los Caballeros havas flughavenon kaj aŭtovojon. En la urbo estas nur privataj aŭtobusoj.
Granda Kanalo
Granda Kanalo povas esti:
Divan-e Ŝams-e Tabrizi
La Divan-e Ŝams-e Tabrizi (perse دیوان شمس تبریزی Dīvān-e Ŝams-e Tabrīzī) aŭ Ŝams-gazalaro (perse غزلیات شمس) estas majstroverko de Rumi, lirika kolekto de gazaloj kaj aliaj versformoj. Li nomis ĝin tiel por honorigi sian amikon kaj instruiston Ŝams-e Tabrizi. La poemaro estas fama ankaŭ je aliaj nomoj kiel "La granda poemaro" (perse دیوانِ کبیر Dīvān-e Kabīr) kaj "Poemaro de Ŝams" (perse یوانِ شمس Dīvān-e Ŝams).
Sněhov
Sněhov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malá Skála en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 1 km norde de Malá Skála. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 44 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Sněhov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,39 km². En la katastra teritorio Sněhov situas ankaŭ Bobov, Labe kaj Malá Skála.
Stefano D'Arrigo
Stefano D'ARRIGO (Alì Terme, en la provinco Mesino, la 15-an de oktobro 1919 - Romo, la 2-an de majo 1992) estis itala verkisto. Li publikigis tri librojn, nome la kolekton de poezio Codice Siciliano (La sicilia kodo), la epopeon Horcynus Orca (Murdobaleno, ISBN 88-17-87228-8) kaj la romanon Cima delle Nobildonne. Li diplomiĝis ĉe la Universitato de Mesino, kie parko estas nomita liahonore.
Sungai Karas
Sungai Karas estas malgranda nova vilaĝo en Segamat, Ĝohoro, Malajzio, kie loĝas ĉinoj.
Geografio-Loko
La malnova vilaĝareo havas proksimume 100 domojn, dum du novaj loĝigareoj havas proksimume 70 domojn. Ekzistas unu ĉina baza lernejo, SJK (C) Kara. La plej multaj vilaĝanoj estas kaŭĉukofrapetistoj ĉe siaj ses kaŭĉukarbejoj.
Demografio
En la lastaj 10 jaroj kelkaj kaŭĉukarboj estis anstataŭigitaj per tiuj produktantaj palmoleon. La plej multaj taskoj en la kaŭĉuka ĝangalo estas faritaj de maljunaj vilaĝanoj, dum la plej multaj junularoj forlasis sian hejmon kaj supre laboras en Singapuro, Kuala-Lumpuro aŭ Johor Bahru.
Lernejo
La unu lernejo estas SJK (C) Kara.
Naracze
Naracze aŭ Czevraqis estas arta lingvo kreita de Yoon Ha Lee en 1996. La fonetiko kaj ortografio estas tre influita de la angla kaj la morfologio de la korea lingvo. Sintaksa strukturo estas SOV.
Ekzemploj:
Eksteraj ligiloj
http://pegasus.cityofveils.com/naracze.phtml
HMS Terror
HMS Terror estis Hekla-klasa bombardoŝipo konstruita de la Reĝa mararmeo en 1813. Tiu ŝipo partoprenis en kelkaj bataloj de la Anglusona Milito de 1812, inklude la bombardadon de Fort McHenry. Poste ĝi estis konvertita en polusesplora ŝipo, kaj partoprenis en la arkta ekspedicio de George Back de 1836–1837, la Ross ekspedicio de 1839 al 1843, kaj la katastrofa klopodo de Sir John Franklin por la Nordokcidenta Pasejo en 1845, dum kiu ĝi perdiĝis kun HMS Erebus. Ĝi estis abandonita dum tiu Perdita ekspedicio de Franklin kaj ties vrako estis malkovrita en Septembro 2014 post longa esplorado.
Eratosteno de Kireno
Li iĝis bibliotekestro de la Biblioteko de Aleksandrio ĉirkaŭ -230 laŭ peto de Ptolemeo la 3-a, faraono de Egiptio.
Pasia astronomo, blindiĝinte li lasis sin morti per malsato, ĉar li ne plu povis admiri la stelojn. .
La asteroido 3251 Eratosteno portas lian nomon.
Ĉirkaŭmezuro de la tero
Eratosteno en la jaro 225 kalkulis la ĉirkaŭmezuron de la tero.
Lia metodo
Eratosteno sciis, ke ĉiujare je la 21-an de junio en Syene (nuntempe Asuan) la suno staras tagmeze ekzakte vertikale. Por unu momento tie la suno lumigis ĝis la grundo de la vilaĝa puto. En Aleksandrio, 800 km pli norde, li mezuris la angulon de la sunradioj kiel 1/50 de tuta cirklo devianta de la vertikala, kio estas 7,2 gradoj. Se 1/50 de cirklo estas 800 km, la tuta cirklo, do la ĉirkaŭmezuro de la Tero estas 50 foje 800 = 40 000 km. Li mezuris kaj raportis per la tiam kutima mezurunuo "stadio".
Pliaj desegnoj pri la metodo troviĝas en la ekstera ligilo menciita sube. En ĝi fig.3 donas la plej bonan klarigon. La angulon α (7,2 gradoj) li povis mezuri per instrumento, sed pli simple li povis kalkuli ĝin, se li mezuris la altecon de alta domo kaj la distancon de ties ombro de la vertikala muro sur la grundo.
Komento pri la maldekstra bildo: en ĝi bedaŭrinde ne estas klare indikita, ke inter la punktoj 1 kaj 2 estas la sama angulo α = 7,2 gradoj.
Precizo kaj bazoj
Lia kalkulo estis tre preciza, malpli ol 10% neekzakta. Tiutempe anguloj ne povis esti mezuritaj tre ekzakte, kaj ankaŭ la distanco inter Syene kaj Aleksandrio certe ne estis konata tre ekzakte.
La kalkulo baziĝas sur du supozoj:
Mezurilo kaj rezulto
La unusola fonto pri la metodo de Eratosteno, Kleomedo, atestas, ke Eratosteno uzis iuspecan sunhorloĝon kiel mezurilon. Ĝia bazo havis la formon de kapsulo, kaj ĝia montrilo (gnomono ) staris vertikale. En la kapsulo estis skalo, tiel Eratosteno tagmeze dum somera solstico mezuris la ombran angulon formiĝantan ĉe la pinto de la gnomono. Ke je la sama tempo la suno super Syene staras vertikale, estis ĝenerale konate. Eratosteno do nur mezuris la ombran angulon en Aleksandrio.
Laŭ indiko de Kleomedes la rezulto estis, ke la ĉirkaŭmezuro de la tero egalas al 250 000 stadioj. Bedaŭrinde ne klaras, kiun stadion Kleomedes uzis: Ekzistis diversaj stadioj; la egalvaloroj en metroj varias de 177,6 m ĝis 192,3 m. Tio signifas, ke laŭ la mezurmetodo de Eratosteno la ĉirkaŭmezuro de la tero varias inter 44 250 kaj 48 075 km. La reala ĉirkaŭmezuro de la tero (laŭ meridiano) estas 40 008 km. Do la diferenco estas ja konsiderinda, sed tre malnete la rezulto de Eratosteno estas tamen trafa.
La scio de Kolumbo
1700 jarojn pli poste, kiam Kolumbo planis vojaĝi al Hindio per la okcidenta vojo, gravis scii, kiom longa estas la distanco. Laŭ la raportoj li supozis ege tro mallongan distancon. Ŝajnas, ke oni tute forgesis la metodon de Eratosteno. Fakte la distanco de Eŭropo al Hindio estas ĉirkaŭ kvarfoje pli longa ol tiu al Ameriko.
Sed efike tiu nescio favoris lian vojaĝon. Se li estus sciinta, ke la distanco estas tiom longa, li certe ne estus kuraĝinta vojaĝi. Kaj la hispana reĝino ne estus kuraĝinta riski la financadon de la vojaĝo.
Eksteraj ligiloj
En tiu vidu bildon 3, en kiu la angulo α estas klare videbla.
Die Rheinpfalz
Superrigardo
Ĉefredaktoro estas aktuale (2008) Michael Garthe, anstataŭanto Andreas Bahner. La gazeto havas du ĉefajn kaj dek regionajn eldonojn, kiuj laŭenhave kovras la tutan Palatinaton; entute ekzistas 19 lokaj redakcioj. Parte la lokaj redakcioj plu portas la nomojn de antaŭaj lokaj gazetoj, kiujn iam transprenis Die Rheinpfalz. Krome la eldonejo havas redakciojn en la federacilanda ĉefurbo Mainz kaj en la germana ĉefurbo Berlino. Ekzistas anonca komunumo kun la gazetoj Mannheimer Morgen kaj la Rhein-Neckar-Zeitung el Heidelberg.
Ĉiuĵaŭde la gazeto aldonas la libertempecan magazinon LEO, kiu enhavas la aktualan kinejan kaj televidan programon kaj informojn pri gravaj eventoj de la regiono.
Novaĵoj speciale prezentitaj por infanoj kaj aparte markitaj troviĝas dise en la tuta gazeto; sabate oni eldonas paĝon por infanoj kun la kastoro Nils Nager (Nils, la ronĝanto).
Posedantoj de la karto Rheinpfalz-Card havebla per aldono al la abonprezo ĝuas diversajn avantaĝojn ĉe la partoprenantaj firmaoj; ili povas pli malmultkoste aĉeti varojn aŭ servojn kaj povas ensaluti en la kodvorte protektitan parton de la gazeta retejo.
En 2006 la eldonejo de la gazeto transprenis la eldonejon Delta Medien, kiu eldonas la urban magazinon Meier el la Rejn-Neckar-regiono.
En la 4-a de oktobro 2008 la gazeto ŝanĝis sian paĝaspekton; tiu antaŭe laste ŝanĝiĝis en 1995.
Discus engonatus
Discus engonatus estas formortinta specio de pulmohavaj, surteraj helikoj, en la familio Diskedoj.
Ili loĝis en Tenerifo, Kanariaj insuloj.
Thomas Platter la Maljuna
Thomas PLATTER (1499-1582) estis svisa humanisto, latinisto, helenisto, hebreisto kaj erudiciulo. Li estis patro de la renomaj kuracistoj Felikso Platero la 1-a (1536-1614) kaj Tomaso Platero la Juna (1574-1638).
UEA (apartigilo)
UEA povas esti:
Thomas Platter la Maljuna
Biografio
Li estis filo de Anthoni Platter kaj havis plurajn duonfratojn okaze de postaj edziĝoj de sia patro. En sia infaneco li multe suferis kiel kaprobredisto en la domo patraj parencoj. Li estis konstante ĝenata de sia kuzo, Paulus Summermatter, kaj li devis petegi por supervivi (vivante kiel almozulo) dum siaj okjaraj vojaĝoj al Pollando, Hungario, Ŝvabio kaj Bavario.
Nur en 1517, li sukcesis vizitadi la latinan lernejon en Schlettstadt apud la germana humanisto Hans Sapidus. En 1523, li studis en Zuriko kiel lernanto kaj adopta filo de Oswald Myconius en la lernejo de la Abatejo de Fraumünster. En tiu urbo li iĝis asistanto de la reformisto Huldrych Zwingli (1484-1531).
Li lernis la latinan, hebrean kaj la grekan, sed poste li komencis faradon de ŝnuroj kun la helpo de Rudolf Collinus. Post labori kiel ŝnurfabrikanto kaj hebreprofesoro en Bazelo, li reiris al Zuriko kaj partoprenis en la 1-a Batalo de Kappel (1529). En tiu sama jaro li edziĝis al Anni Dietschin von Dübendorf, al kiu li konis kiel servantino en la domo de Oswald Myconius.
El tiu unua geedziĝo li havis unu filon kaj tri filinojn. Liaj tri filinoj mortis pro pesto. Post 1529, li laboris kiel instruisto en Vispo kaj kiel episkopa kuracisto-asistanto, kaj iĝis persona kuracisto de Epiphanias Venetus en Pruntrut. En 1531, li reiris al Bazelo, kie li iĝis profesoro pri la greka en la Pedagogia Kolegio kaj laboris kiel librorevizianto en la presejo de Johannes Hervagius.
Platero fondis grafikejon kune kun Johannes Oporinus (1507-1568), Ruprecht Winter kaj Balthasar Ruch (ankaŭ konata kiel Balthasar Lasius), kie li sendepende presigis interalie "Christiane religionis institutio" de Kalvino (1536), kaj klasikuloj kiel Cicerono, Plutarko kaj aliaj.
En 1544, la grafikejo estis vendita al la libristo Pietro Perna (1522-1582). Post la vendo de la grafikejo al Pietro Perna li iĝis rektoro en la Universitato de Bazelo kaj tie li restis ĝis 1578. Li eĉ administris pensionon por kvardek studentoj. Thomas Platter riĉiĝis kaj orgojladis pri sia ascendo. En Bazelo li aĉetis tri domojn kaj en 1534 li akiris siajn civitanajn rajtojn.
Inter 1541 kaj 1575 li estris Latinan Lernejon en la Kastelo de Bazelo. Post la morto de sia unua edzino, li edziĝis, en 1572, kun Hester Gross, filino de Nicolaus Megander, kiu laboris kiel sacerdoto en Lützelflüh.
Microsoft SwiftKey
SwiftKey estas eniga metodo por Android kaj iOS-aparatoj, kiel saĝtelefonoj kaj tabulkomputiloj. SwiftKey uzas miksaĵon de artefaritaj inteligentaj teknologioj, kiuj ebligas al ĝi antaŭdiri la sekvantan vorton, kiun la uzanto intencas tajpi. SwiftKey lernas de antaŭaj mesaĝoj kiujn vi tajpis en Gmail, Facebook ktp.
La kompanio malantaŭ SwiftKey estis fondita en 2008 fare de Jon Reynolds, D-ro Ben Medlock kaj Chris Hill-Scott. Ĝi laboras kun pli ol 100 homoj. La sidejo estas ĉe la oficejoj de Microsoft en Paddington, Londono, kaj aliaj oficejoj situas en San Francisco, Usono, kaj Seulo, Sud-Koreio. En septembro 2013, SwiftKey anoncis serion de financaj serioj B totalaj USD 17.5 milionoj kaj gvidita de Index Ventures kune kun Octopus Investments kaj Accel Partners. En februaro 2016, SwiftKey estis aĉetita fare de Microsoft, por $ 250 milionoj.
Subtenataj lingvoj
Swiftkey ekzistas por pli ol 100 lingvoj. Por Android maksimume kvin lingvoj estas samtempe uzeblaj, por iOS maksimume du.
Cypress Semiconductor
estas usona komputika firmao, kiun en 2020 transprenis la germana konzerno Infineon. Ĝi produktas duonkonduktantoj por komputiloj kaj aliaj elektronikaj aparatoj. La antaŭa ĉefsidejo kaj nuna sidejo estas en (Kalifornio). La ĉefsidejo kaj estas parto de la tiel nomata Silicia Valo.
Jaun
Jaun (en la franca lingvo Bellegarde) estas komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 644 loĝantojn je la 31-a de decembro 2018.
Geografio
Jaun situas en la Friburgaj Alpoj 17 kilometroj oriente de la distriktĉefloko Bulle kaj 30 kilometrojn sudsudoriente de la kantonĉefurbo Friburgo. Tra la komunumo fluas la montara rivereto Jaunbach (en la franca lingvo Jogne). Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Jaun la vilaĝetoj Im Fang (franca nomo La Villette), Zur Eich, Kappelboden, Oberbach kaj Weibelsried.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 55,21 km², de kiuj 38,8% estas kovritaj de arbaro, 42,5% servas por agrikulturo kaj 1,7% por setlado.
Titiribí
Titiribio aŭ Titiribí hispane, estas urbeto ĉe la Antjokio departamento ĉe Kolombio. En la okcidento estas Concordia, en la nordo Armenia kaj Angelópolis, en la oriento Angelópolis kaj Amagá kaj en la sudo Venecia.
Jaun
Najbaraj komunumoj
La komunumo Jaun limas en nordo al Plaffeien, en oriento al Boltigen, en sudo al Saanen, kaj en okcidento al Val-de-Charmey.
(18784) 1999 JS47
(18784) 1999 JS47 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Jaun
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 180 de Friburgo trans la Jaun-Pasejo al Saanen kaj Boltigen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas proksimume 20 kilometrojn orientnordoriente de la komunumo apud Bulle. Per la buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga de Bulle al Boltigen kaj de Friburgo al Jaun la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Lingvoj
Jaun estas la sola komunumo de la distrikto Grejerco kies ĉefa lingvo estas la germana, kiun fine de 2011 parolis 89.5% de la loĝantaro kiel denaska lingvo, dum 9.8% parolis la francan.
Historio de arta sketado
Komencoj de sketado
Kiam kaj kiel homo ekpensis eluzi rapidan kaj simplan moviĝon sur frostiĝinta glacia areo, ni ne scias. La arkeologiajn trovaĵojn de diversaj ostaj sketiloj, produktitaj el bestaj, plejparte el femuraj ostoj ni povas trovi en teritorioj de Rusio, Skandinavio, Granda Britio, en pereintaj valbaraĵoj de Svisio kaj eĉ en teritorio de Ĉeĥio.
Bronisław Szczepankiewicz
Bronisław Dziryt SZCZEPANKIEWICZ estis pola pioniro de Esperanto, librovendisto kaj socia aganto. Li naskiĝis en 1843 en la regiono Grandpollando kaj en 1869 transloĝiĝis al Kalisz. Lia edzino estis Genowefa el Dąbkowski; la naskiĝis lia plej aĝa filino Stanisława. En 1878 Szczepankiewicz malfermis librovendejon kun legejo kaj muziknotejo, kiu dum 36 jaroj de sia funkciado estis alte taksata pro diversa temaro kaj alta kvalito.
Historio de arta sketado
La unuaj skribmencioj
La unua konkreta mencio devenas de canterburga monaĥo William Fitzstephen, kiu en sia libro pri Thomas Beckett (1174) priskribas scenon ludanta malantaŭ nordaj remparoj:
Bronisław Szczepankiewicz
Post longa malsano Szczepankiewicz mortis la 31-an de oktobro 1922.
Esperanto-agado
En 1909 Szczepankiewicz estis elektita kiel prezidanto de la Esperanto-societo Lumo en Kalisz. Membro de UEA kun la numero 16627. Ekde 1920 li estis prezidanto de Pola Esperantista Societo, kiu en 1921 pro multjaraj meritoj nomis lin sia Honora Membro.
Historio de arta sketado
La unuaj skribmencioj
"...kiam marĉoj en Finsbury kaj Moorfields estas frostiĝintaj, kuras sur ili londona junularo. Kelkaj havas ostojn alfiksitaj al la kalkanumoj de plandoj kaj en la mano ili tenas forĝitan bastonon. Ili flugas sur la glacio kiel birdoj aŭ elpafitaj sagoj. Subite ekkuregos du junuloj kontraŭ si kun levitaj bastonoj, ili kunpuŝiĝas kun si, ke ili falas. Ofte ili vundos sin sur la kapo, kaj kiam falos unu sub la alian, ili rompos siajn manon kaj kruron..."
La ostaj sketiloj do ne havis akrajn eĝojn kaj por ekmoviĝi estis necese uzi bastonojn.
Oni provis diversajn manierojn – en Nederlando en la 13-a kaj la 14-a jarcento lignoŝuoj havis sur la suba parto feran lamenon – sed la maniero de sketado restis la sama. Helpis nur hazardo. Lignaĵista disĉiplo el holanda gildo por ŝipa kaj sketista ilaro ŝanĝis foje en unu tago pozicion en kaptigo de la fereto el la horizontala en vertikalan kaj jen sketilo en hodiaŭa aspekto estis en la mondo. La moviĝo fariĝis pli libera, sed precipe pli rapida kaj pli regebla kaj sketistoj povis meti flanken la bastonojn.
La vertikala kaptigo de la fereto estas dokumentita el la fino de la 15-a jarcento – holanda majstro Johannes Brugman bildigis sur entute la unua gravuraĵo kun sketista temo holandan patroninon de sketistoj, Lidvinon, dum ŝia falo sur glacio. Pli esenca ol la kuŝanta knabino estas viro en fono. Li estas sketanta kun la levita kruro, al kio li necese jam uzis sketilojn kun eĝoj.
Sketado por elituloj
Laŭ bildoj de malnovaj majstroj la sketado estis en Nederlando popola amuzo, sed en aliaj lokoj sole eksplicita rajto de nobelaro. Imperiestro Rudolfo la 2-a mem aranĝis en sia kortego en la jaro 1610 grandan karnavalon sur glacio, kiu sendube kontribuis al disvastiĝo de tiu ĉi tempopasigo.
Dum regado de Ludoviko la 16-a oni sketis ankaŭ en Parizo. Inter historiaj staturoj, kiujn la sketado ankaŭ ravegis, apartenis Madamo de Pompadour, Napoléon Bonaparte, Napoleono la 3-a aŭ Stuartidoj. Oni diras, ke angla reĝino Viktorino ekkonis sian estontan edzon princon Alberton ĝuste dum komunaj sketistaj promenoj.
Eĉ ankaŭ fama loganto Giacomo Casanova ne hezitis dum siaj amindumadoj surmeti sketilojn. Lian sencon por detalo konservis al ni ĝis hodiaŭ bildo de tiama modo. Persekutata knabino kaj ŝiaj amikinoj sketis en mallongaj jupoj (ĝis duono de femuroj), de sub kiuj estis videblaj nigraj veluraj pantalonoj.
Komencoj de moderna sketado
Pluan etapon de la evoluo de sketado komencis skota urbo Edinburgo, kie estis en la jaro 1742 fondita la unua sketista klubo kaj je kelke da jaroj pli poste aperis en Londono ankaŭ la unua libro pri instrukcioj de arta sketado.
La arta sketado jam komenciĝas dividiĝi en artan sketadon kaj rapidan sketadon.
Kiel fondinton de la moderna arta sketado ni povas konsideri usonanon Jackson Haines. Li gajnis la unuan usonan ĉampionecon en la arta sketado. Li ne venis nur kun nova stilo de sketado, sed ankaŭ kun novaj metalaj bastonoj. Li estis ofte kritikata kaj oni riproĉis al li, ke li tro koncentriĝas al la pozicioj de korpo kaj ekstremaĵoj ol al la sketado de difinitaj figuroj. Haines forveturis provi feliĉon en Eŭropon.
Sian sukcesan vojon li komencis en Stokholmo, kie li tiom ravegis svedan reĝon Karlon la 15-an, kiu ekde la jaro 1866 fondis en Stokholmo Reĝan sketistan rondeton. Li pliriĉigis sian sketadon per vico da novaj dancelementoj. Tio ne plaĉis al viktorina Anglio, kiu ekstaris kontraŭ li same kiel liaj kolegoj en Ameriko intencante toleri nenian intervenon en jam enkondukitan kaj disciplinitan stilon de la sketado. Vintre de 1868 li alveturis Vienon kaj denove li triumfis. Lia prezento estis impulso por fondo de viena lernejo, kiu baldaŭ egaligis la starton de angloj. La unua vera arta sketisto mortis en la jaro 1875 en aĝo de 31 jaroj pro pulminflamo. La lernantoj de Haines plu evoluigis la sketadon kaj tiel estiĝis la unuaj reguloj, la t.n. Regulativ, kiun poste transprenis Internacia sketista federacio (ISU).
Komenco de la 20-a jarcento
La unua olimpika konkurso en la arta sketado okazis en Someraj olimpiaj ludoj en 1908 en Londono.
Inter la du mondmilitoj
Grandaj konkursoj en arta sketado post la unua mondmilito okazis nur en la jaro 1922. Artaj sketisto de tiu tempo estis norvegino Sonja Henie kaj aŭstro Karl Schäfer.
Dekfoja majstrino de la mondo alportis en la artan sketadon ne nur novan modon – mallongan jupon ĝis la genuoj, kiun ŝi unuafoje prezentis en olimpiaj ludoj en 1924 en Chamonix – sed ankaŭ elegantecon kaj ellaboritajn movojn. Ŝi estis dum tutaj dek jaroj la plej admirata virino de la mondo.
Personeco de vira arta sketado estis en la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento aŭstro Karl Schäfer. En la jaroj 1929 – 1936 li fariĝis 8-foja majstro de Eŭropo kaj 7-foja majstro de la mondo.
Arta sketado post la dua mondmilito
Periodo post la dua mondmilito fariĝis la plej grava evolua etapo de la arta sketado, kiu spertis nekutiman kreskon. Konstruado de novaj glitejoj, kiuj iom post iom ŝanĝiĝis en tegmentitajn halojn ebligante pli intensivan trejnadon, kio memkompreneble influis ankaŭ sportajn rezultojn. Libera sketado akiris iom post iom signifon kontraŭ ĝis nun preferata deviga sketado, kiu ne estis por spektantoj tro alloga.
La militaj jaroj, sen ebleco konkursi, signifis por la eŭropa arta sketado malfruiĝon, kiun ne estis simple kompensi. Usonanoj plene eluzis eblecon senĝene daŭrigi en la laboro kaj dank‘ al intensa psika preparo ili enportis en la artan sketadon pli da dinamiko, rapideco kaj persistemo.
La una arta sketisto, kiu en la postmilita periodo realiĝis en la libera sketado, estis populara usonano Richard Button, kiu suverene priregis duoblajn saltojn kaj trejnante li provis trioblan Salchow-on.
Inter virinoj realiĝis simpatia kanadanino Barbara Ann Scott, Peggy Fleming kaj germanino Gabriele Seyfert.
Ekde la jaro 1952 en la internaciaj konkursoj aperis nova disciplino – dancoj sur glacio. Venkintoj estis precipe anglaj dancaj geduoj kun sia karakteriza maniero de prezentiĝo, la t. n. "angla danco-skolo".
Fino de la 20-a kaj komenco de la 21-a jarcento
Inter virinoj kolektis la plej grandan gloron germana arta sketistino Katarina Witt. Ŝia stela kariero komenciĝis per olimpika venko en Sarajevo en 1984, daŭrigis per kelke da eŭropaj kaj mondaj titoloj kaj ŝi kulminis, kiam ŝi sukcesis reakiri la olimpikan titolon en Calgary en 1988. Al pluaj sukcesaj virinoj apartenas Midori Ito, Kristi Yamaguchi, Lu Chen, Maria Butyrskaja, en hodiaŭa tempo tio estas Michelle Kwan kaj Irina Slutskaja.
En sportaj geduoj dum longaj jaroj eminentis sovetaj geduoj. Al tiuj plej sukcesaj apartenis Ludmila Bělousová kaj Oleg Propotonov, Irina Rodnina unue kun kunulo Alexej Ulanov kaj poste kun Alexander Sajcev, Jekaterina Gordeeva kaj Sergej Grinkov, Elena Bereŝnaja kaj Anton Sicharulidze. Samtempe tio estas 4 fojaj majstroj de Eŭropo kaj 2 fojaj majstroj de la mondo Tatiana Totmiania kaj Maxim Marinin. Sed aperas ankaŭ eminentaj geduoj el Usono kaj Azio, ekz. Xue Shen kaj Hongbo Zhao.
Al dancoj sur glacio, la plej juna disciplino de arta sketado, dukis dum longaj jaroj anglaj kaj poste sovetaj geopoj Ludmila Pachomova kaj Alexander Gorschkov, kiuj akiris en la jaroj 1970 – 1976 sume 6 orajn medalojn en ĉampioneco de la mondo, pliajn 6 orajn en ĉampioneco de Eŭropo kaj valoran titolon de olimpikaj majstroj en dancoj sur glacio en 1976. Iliaj sekvantoj estis Irina Mojsejeva kaj Andrej Minenko kaj Natalia Linitshuk kaj Gennadi Karponosov. Serion da venkoj de sovetaj dancistoj interrompis por kelkaj jaroj angla danca geduo Jayne Torvill kaj Christopher Dean. Kvarfoje ili gajnis ĉampionecon de la mondo kaj en la jaro 1984 oran olimpikan medalon. Denove sovetaj geduoj venis post ili, el kiuj la plej sukcesaj estis Paŝa Griĵuk kaj Jevgenij Platov, kiuj eĉ dufoje (1994, 1998) gajnis olimpikan titolon. Post ilia foriro tenantoj de la titolo de la majstroj de la mondo ŝanĝiĝas ĉiujare – Anjelika Krylova kaj Oleg Ovsjannikov, Marina Anissina kaj Gwendal Peizerat, Barbara Fusar-Poli kaj Maurizio Margaglio, Irina Lobacheva kaj Ilja Averbuch, Shae-Lynn Bourne kaj Victor Kraatz. Post longaj jaroj fine dufoje sinsekve post si fariĝis majstro de la mondo la sama geopo – rusoj Tatiana Navka kaj Roman Kostomarov.
Ranido
La ranido estas la larva stadio de ranoj, kies ontogenezo okazas per plena transformiĝo. Ranido - laŭ PIV - ankoraŭ ne havas krurojn kaj spiras per brankoj. Tiel oni povas nomi la besteton raneto en la krurohava stadio de la rana ontogenezo.
Lingva noto
En multaj naciaj lingvoj ekzistas ofte komuna esprimo por larvoj de amfibioj (ranidoj kaj salamandridoj), kiuj aspektas simile. La suba priskribo por ranidoj validas grandparte ankaŭ pri salamandridoj. (Escepto: La amfibia specio aksolotlo vivas sian tutan vivon en la branka larvoformo, en la akvo.)
Ĝenerala priskribo
El ovoj de la ranoj (kaj de amfibioj) elkoviĝas brankaj larvoj, kiuj plej multe estas tiel devigataj vivi en la akvo. La kombilaj brankoj ne similas al la internaj brankoj de la fiŝoj. La ranida branko estas en fakto apendico apud la du flankoj de la kapo, abunde retumita per sangovaskuloj kaj kapabla por gasoŝanĝo. Tiuj organoj rudimentiĝas dum la ontogenezo, fine plene atrofiiĝas. En la dua duono de la ranida ontogenezo evoluas la pulmo - paralele kun atrofiiĝo de la kombilaj brankoj - kaj la ranidoj pli kaj pli ofte alvenas surfacon de la akvo por enspiri aeron.
La korpokonstruon de la ranidoj karakterizas, ke la membroj mankas ĉe naskiĝo, sed ili havas longan remilan voston. En la suba kaj supra mezlinio de la korpo estas naĝiloj, per kiuj ĝi popvas naĝi kiel fiŝo. La vosto estas samptempe rezervejo por vitelo. Dum forkonsumo de la vitelo, la vosto reevoluas, formiĝas la kruroj.
Plimulto de la ranidoj estas plantovoraj, ili manĝas algojn. Ekzistas do ĉiovoruloj, kiuj povas esti kanibaloj. La kanibalismo mem malofte aperas, ĉar en aro de la ranidoj kunvivas samgrandaj kaj samaĝaj individuoj.
La ranida stato estas diveresa ĉe la ranoj, la ranido de kelkaj specioj de Scaphiopodidae restas en tiu stato dum 12 tagoj, la ranido de Bufo calamita dum 17 tagoj, tiu de la Lithobates catesbeianus dum 2-3 jaroj kaj poste ili aliras la sekan teron.
Interesaj tipoj
Ĉe la vivnaskaj ranoj (kaj ĉe la salamandroj) okazas, ke la ranido eloviĝas jam en la ovodukto, tiam naskiĝas la ranido. En ekstrema okazo, kiam la rano tute alkutimiĝis al la seka tero, el la ovo naskiĝas plene evoluigita rano. La ranidoj de la Hemiphractidae koviĝas sur dorso de la femalo, la ranidoj de (Rheobatrachidae) koviĝas en ties stomako (stomakokovaj ranoj). La Rhinoderma darwinii apartenas al la buŝokovaj ranoj.
Rabobestoj
La ovojn kaj la larvojn de la ranoj (kaj amfibioj) detruas la fiŝoj. Krom tiuj gravaj damaĝantoj estas la akvobirdoj kaj la pli grandaj insektaj larvoj, ekzemple la timiga larvo de la odonatoj.
Krom la naturaj malamikoj, danĝerigas ilian vivmedion la homa agado, tio estas sekigo de la marĉoj, venenigo de la akvoj per diversaj poluaĵoj. Oni ankaŭ ekstermas la ranidojn en la fiŝ-produktaj lagoj pro tiu erara konvinko, ke la ranidoj konsumas la nutraĵojn de la fiŝoj.
Distrikto Ŭangdue Podrang
Ŭangdue Podrang (dzonke དབང་འདུས་ཕོ་བྲང་རྫོང་ཁག) estas unu el la 20 distriktoj de Butano. Ĝi kovras areon de 5.025 km² kaj havis 47.152 loĝantojn en 1985. La ĉefurbo estas Ŭangdue Podrang.
Loĝlokoj
Ŭangdue Podrang estas dividita en 15 loĝlokoj:
Adolf zu Hohenlohe-Ingelfingen
Adolf Karl Friedrich Ludwig (29-a de januaro 1797, en Breslau, Prusio – 24-a de aprilo 1873, en Koschentin, Prusio) estis Prusia nobelo, militisto kaj politikisto. Li dum mallonge servis kiel Ministro-Prezidento de Prusio en 1862 kaj estis sukcedita de Otto von Bismarck.
Hesperia epoko
Hesperia estas geologia sistemo kaj tempoperiodo sur la planedo Marso karakterizita per ampleksa vulkaneca aktiveco kaj katastrofaj inundoj kiuj ĉizis enormajn elfluajn kanalojn tra la planeda surfaco. Hesperia estis intermeza kaj transira periodo de la Marsa historio. Dum la Hesperia, Mars ŝanĝiĝis el pli malseka kaj eble pli varma mondo de la Noaa epoko al la seka, malvarma, kaj polvoplena planedo vidata nuntempe. La absolute aĝo de la Hesperia Periodo estas necerta. La komenco de la periodo sekvis la finon de la malfrua forta bombardado kaj probable korespondas al la starto de la luna malfrua Imbria periodo, antaŭ ĉirkaŭ 3 700 milionoj da jaroj (Mya). La fino de la Hesperia Periodo estas multe pli necerta kaj povus gami el 3200 ĝis 2000 Mya, kaj 3000 Mya estas pli ofte citata. La Hesperia Periodo estas iom koincida kun la frua Arkeano, nome Eono de la Tero.
Ĉe la malpliiĝo de fortaj frapoj fine de la Noaa epoko, vulkaneco estis la ĉefa geologia procezo sur Marso, kio produktis ampleksajn ebenaĵojn de tavoloj el bazalto kaj grandajn vulkanajn konstruaĵojn. Ĉe Hesperia epoko, ĉiuj el la grandaj ŝildaj vulkanoj en Marso, kiel Olympus Mons, ekformiĝis.
Polinezia sturno
La Polinezia sturno (Aplonis tabuensis) estas birdo de la familio de sturnedoj kaj genro de Pacifikaj sturnoj aŭ Aplonis. Ĝi troviĝas en Usona Samoo, Samoo, Fiĝio, Niuo, Tongo, la Insuloj Santakrucoj kaj Valiso kaj Futuno.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj kaj humidaj arbaroj. Diversaj subspecioj ekzistas en tiu ampleksa teritorio, kelkaj pli malhelaj kaj kelkaj pli helaj. Ties alvoko estas raspaj zumado aŭ sonorilado. Dieto estas frukto kaj insektoj.
Ĉe insuloj kie ĉeestas la Samoa sturno, la Polinezia sturno estas malpli videbla kaj restas enarbare, manĝante pli malmolajn kaj nemanĝeblajn fruktojn.
Roger Perrinjaquet
Roger PERRINJAQUET (naskiĝis antaŭ 1935; mortis la 9-an de marto 2000) estis svisa inventisto. Li inventis la elektran stangomiksilon.
Invento de la stangomiksilo
En 1950 Perrinjaquet petis patenton por «appareil ménager portatif» (portebla kuirilo). La nova miksilo ricevis la nomon Bamix kiel kunmetaĵo de la francaj vortoj «battre et mixer» (batado kaj miksado). En 1954 Perrinjaquet vendis sian patenton al la firmao ESGE AG, kiu unu jaron antaŭ estis establita de la sinjoroj Gschwend kaj Spingler. Ekde la fino de 1954 tiu firmao produktis la unuan stangomiksilo en iliaj fabriko en Germanio. Laŭ informoj de ESGE AG Perrinjaquet akiris en 1950 patenton por la unua portebla stangomiksilo en la mondo.
Nuntempe ESGE AG produktas en Mettlen Svislando la Bamix-on kiel ankaŭ la ESGE Zauberstab (sorĉbastono) por Germanio en Svislando. La Bamix estas reprezentata en pli ol 40 landoj de plejofte ekskluzivaj distribuistoj.
Aliaj patentoj
Perrinjaquet akiris plurajn patentojn, ekzemple je la 17-a de februaro 1959 por la kudromaŝino kun la angla nomo Drop-Head Machine.
Lannemezan (stacidomo)
Lannemezan estas franca stacidomo sur linioj Toulouse - kaj Lannemezan - Arreau - Cadéac, situanta en  Lannemezan, en departemento Hautes-Pyrénées, regiono.
(16321) 4225 T-1
(16321) 4225 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Ollantaytambo
Ollantaytambo estis grava administra, religia, agrokultura kaj milita centro de la inkaa imperio. Nuntempe la ruinoj de tiu ĉi grava kaj belega fortreso en la valo de rivero Urubamba altiras turistojn el multaj landoj. Ĝi situas en distanco de tri trajnhoroj de Cuzco, kaj je unu horo kaj duono de Macchu Picchu.
Ollantaytambo estis la lasta fortreso kie la lasta reĝo Manko Inka rezistis kontraŭ la hispanoj. La nomo signifas "ripozejo de generalo Ollantay"
Benedikto la 10-a
Papo Johano la 10 aŭ kontraŭpapo Benedikto la 10.a, konata ankaŭ kiel Johano de la Grafoj de Tuskolo (... – 1074), estis itala kardinalo kiu estis laŭregule elektita papo en la konklavo 1058 kaj estas konsiderata kontraŭpapo.
Johano, malestime dirita Mincio (el la antikva franca lingvo "mince" nome nestiminda homo, senprudenca, hodiaŭ tradukebla per "stultulo"), estis filo de Gvido, eminentulo de la familio de la Grafoj de Tuskolo, frato de papo Benedikto la 9-a, familio kiu jam fieris pri, inter eminentuloj publike estimataj kaj eksteredzecaj filoj, almenaŭ deko de papoj.
Li estis elektita papo la 4-an de aprilo 1058, kun la helpo de liaj familianoj, gviditaj de onklo Gregorio la 2-a de la Grafoj de Tuskolo kaj de Gregorio de Galeria (la sama kiu, dektriajn jarojn antaŭe, estis helpinta la nobela familion Crescenzi en la elektado de papo Silvestro la 3-a; kaj precipe sen la eksplicita konsento de la kardinaloj.
Biografio
La ĉesigita suburba episkopa sidejo de Labico (Latio) fariĝis suburba sidejo de Velletri-Segni kie episkopis Johano la estonta Benedikto la 10-a promociita kardinalo sub la regado de papo Leono la 9-a.
La ascendo al la papa trono
Temis pri elekto decidita laŭ oportunaj kriterioj, ne nur ĉar ĝi donis al sia familio la okazon repreni la antikvan kontrolon sur la papado perditan per la papigo de Benedikto la 9-a, sed ĉar la elektito estintis bona amiko de la antaŭa papo Stefano la 9-a, la germana Frederik de la dukoj de Lorena, kaj plue pro la fakto ke li estis inter la kvin proponitaj de Frederik kiel ebla posteulo de antaŭa papo Viktoro la 2-a. Krome Mincio ĝuis la gradan estimon ĉe la reformemaj rondoj.
Certa nombro de kardinaloj tamen, poste, enŝovis ke la elekto estis kontraŭregula kaj per iuj simoniaj votoj kaj per minacoj kaj per manko de la konsento de kardinaloj. Eĉ la reformemuloj opone reagis kaj pro tio ili estis devigitaj forlasi la urbon kune kun ĉiuj mallaŭdantoj de la elekto.
Ankaŭ la konsekro kaj kronigo, celebrita la sekvan tagon, okazis kontraŭregule ĉar Petro Damiano, ŝarĝita ĝin prezidi kiel kardinalo episkopo de Ostia, rifuzis tion fari. Aldonendas ke la plej eminemtaj membroj de la Eklezio detuj sin deklaris kontraŭ Benedikto la 10-a, eble pro la fakto ke la elekto ne estis proponita de la altaj ekleziaj sferoj, sed de la popola premo instigita de la nobeloj.
Spite ke Mincio estis unu el la membroj plej estimataj en la Eklezio, Petro Damiano lin priskribi kiel senscia, kaj estis Leono de Ostia kiu igis uzata la kromnomon "Mìncio" (eble, tamen, jam familie uzata ankaŭ por alia gravulo de la familio).
La Krizo
Malmulte post lia papigo, revenis al Romo Ildebrando Aldobrandeschi de Soana, kiu estis sendita de Stefano la 9-a al la kortego de imperiestrino Agneta, (patrino kaj regantino por la tiama neplenaĝa Henriko la 4-a de la Sankta Romia Imperio, kiu konigis siajn dubojn pri la valideco de la elekto de Stefano la 9-a. Ildebrando, informite pri la papigo de Mincio, proponis la elekton de Gerard de Bourgogne, episkopo de Florenco kaj kolektis ĉe sin diversaj kardinalojn kaj fine obtenis la konsenton ankaŭ de imperiestrino Agneta. La kardinaloj, kiuj estis oponintaj al la elekto de Benedikto, kuniĝis en Sieno la 18-an de aprilo 1058 por unuanime elekti papon ĝuste Gerard de Bourgogne, kiu estos kronita kaj konsekrita apenaŭ solvitaj necertecoj kaj pliamplesigitaj la konsentoj.
De Papo al kontraŭpapo
La historiistoj kiuj subtenis la validecon de la papigo de Benedikto la 10-a estis subtenintaj ankaŭ ke lia papado ĉesis la 18-an de januaro kun lia ekzigo volita kaj subtenita unuanime de la absoluta majoritato de la kardinala kolegio, kaj ke tiu de Gerard komenciĝis la 24-an de samjara januaro, tago en kiu estis kronita kaj ensidejigita kun la nomo de Nikolao la 2-a.
Reformo de la proceduroj por la elekto de la papo
Fininte la Sinodon de Sutri, Gerard, jam antaŭ sia konsekro, anoncis la sinsekvan sinodon, tiun Lateranan, kiu disvolviĝus la Paskon de la sama jaro (ĉirkaŭ unu jaron post la la elekto de Benedikto la 10-a) kaj en kiu, krom provvizi dekretojn pri disciplino kaj kredo, reformis la procedurojn de la papa elekto ĝin delegante nur al la kardinaloj, ekskludante ĉiujn aliajn jen ekleziulojn jen nobelojn jen armeon jen la popolon. Pratike li aboliciis la Privilegium Othonis de papo Johano la 12-a de 962.
Kiam la suntenantoj de Nikolao okupis Romon, devigis Benedikton al forfuĝo kaj refuĝiĝo ekstere de Romo: okazis ankaŭ btatloj inter la subtenantaj rotoj: fine la papa armeo okupis Patestrino, Frascati kaj Mentana, kaj devigis Benedikton al kapitolaco, kvankam helpata de Normandoj.
Finiĝo de la kontraŭpapo
Al nenio utilis ke Benedikto deklaris ke mem estis devigita akcepti elekton nevolitan. Li estis denove forigita el la papeco kaj degradita. Eble, la proceso aperis necesa ĉar la roma popolo daŭrigis lin konsideri papo.
Leono de Ostia sciigas ke Johano, dekomence ekskomunikita, estis readmetita al la komunio kaj devigita rezidi ĉe la Baziliko Sankta Maria la Granda; Bonizone de Sutri informas ke Benedikto publike konfesis ĉiujn siajn kulpojn, unu post la alia, ne senkulpigante pri neniu el ili.
Benedikto mortis gasto de la kortego de Kanosanoj en 1074, sub papo Gregorio la 7-a, nome de Ildebrando Aldobrandeschi, lia senhezita enprizoniganto pro timo de publika reago. Jam repacigita kun li, Ildebrando dispoziciis ke li estu honore entombigita en la hospica preĝejo kie la popolo lin salutis kvazaŭ temus pri vera papo.
Historiistoj kaj kanonistoj foje sin demandas ĉu Benedikto estis vera papo aŭ vera kontraŭpapo. En 1303 vera elektita papo elektis sian nomon “Benedikto la 11-a]] kvazaŭ rekonante la validecon de la elekto de la 10-a.
Rotiferoj
Rotiferoj (Rotifera, ofte nomataj radanimaloj) formas filumon de mikroskopaj kaj preskaŭ-mikroskopaj fals-celomataj animaloj.