cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tresjuncos
Historio
Estas en la areo multaj restoj el Neolitiko kaj el la epoko de la Romia Imperio survoje el la mino de kristala ŝtono (nunaj Osa kaj Belmonte al la urbo Segobriga. La kristanoj konkeris laareon el la islamanoj fine de la 12a jarcento kun Alarkono. Multaj feŭdaj konfliktoj okazis en la areo eĉ ekzekuto de du partianoj de la rivaloj de la reĝino Isabel la 1-a (Kastilio).
Komence de la 20a jarcento loĝanto de Tresjuncos kromnome "El Cepa", malaperis, kio okazigis unu el plej dramaj eraroj de la historio de la hispana juĝsistemo, konata kiel la Murdo de Kvenko, kiu siavice inspiris romanon de Ramón J. Sender kaj filmon de Pilar Miró.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Tresjuncos, sed poste okazis elmigrado (ĉefe al Barcelono, nome al la komarko Malsupra Jobregato, je 600 km kaj al Valencio je 300 km), senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Tresjuncos kie oni falis al la nunaj 346.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj. Ĉasado.
Peruaj jungaoj
La peruaj jungaoj estas tersupraĵa ekoregiono el la centr-anda ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj kiuj etendiĝas ĉefe laŭlonge de la orientaj flankoj de Andoj en Peruo ekde la valo de Maranjono ĝis Inambari-Rivero. Tiu ĉi konstituas la limon inter la peruaj jungaoj kaj la boliviaj jungaoj ĉar la jungaoj norden kaj suden de la rivero havas diferencajn ekologiajn karakterizaĵojn. La du jungaoj konstituas tutmondaj 200-regionon, kiu nomiĝas "centr-andaj jungaoj". La peruaj jungaoj ankaŭ situas en la biodiverseco-riĉaĵejo Tropikaj Andoj laŭ la organizaĵo Naturprotekto Internacie.
Priskribo
La ekoregiono troviĝas ekskluzive en Peruo kaj okupas areon de 188 735 km2. La klimato varias ekde mezvarma ĝis tropika kun fortaj pluvoj kiuj povas superi 6000 milimetrojn jare kaj malpliiĝas inter majo kaj aŭgusto. Je altitudoj super 2500 metroj, averaĝaj temperaturoj varias inter 6 kaj 12 °C ( en la norda sekcio ) kaj inter 8 kaj 22° C ( en la suda sekcio ). En malaltaj areoj, la averaĝa temperaturo estas 25° C. La ekoregiono plejparte troviĝas en la montara regiono kiu iras paralele al orienta montarĉeno de Andoj. Ĝi primare konsistas el mezozoikaj-kenozoikaj sedimentoj. Plimulto de la grundoj estas acidaj, malmulte disvolviĝitaj, kaj neprofundaj kun diversa litologio surbaze de sedimentaj petroj. Aluviaj grundoj superregas en la pejzaĝo. Ĝi havas kompleksan orografion kies komponantoj inkluzivas montaran surfacon plene de klifoj, krestoj, deklivoj kaj valoj, kun kruta kaj tre dispecetigita topografio.
Jazzmeile Thüringen
Jazzmeile Thüringen (laŭvorte: Turingia ĵazmejlo) estas sukcesa germana federaciŝtata ĵazfestivalo de tuta Turingio kiu okazas ĉiujare de la komenco de oktobro ĝis la fino de novembro kun ĝis 22 miloj da spektantoj.
Historio
Jazzmeile estas organizata ekde 1992 fare de AG Jazzmeile Thüringen, interurba laborgrupo en kiu partoprenas 18 turingiaj municipoj. LAG Jazz, la ŝtata laborgrupo de turingiaj ĵazkluboj kaj ĵazistoj, troviĝas unuiĝinte ene de AG Jazzmeile. Administra direktoro kaj estro de programo estas Thomas Eckardt el Jena.
Okcidenta Kristanismo
Okcidenta kristanismo estas la formo de kristanismo kiu evoluis en la teritorio de okcidenta parto de Romia Imperio kaj najbaraj landoj.
Peruaj jungaoj
Vegetaĵaro
La ekoregiono ampleksas montarbarojn kun pli ol 3 000 plantospecioj kaj pli ol 200 specioj de vertebruloj. Estas minimume 200 orkidospecioj (kiaj la genroj Epidendrum kaj Maxilar). Sub 3 500 metroj, oni trovas la tiel nomatajn nubarbarojn kie ĉeestas Chusquea-bambuoj kaj arbaj filikoj (Cyathea spp.). Sub 2 700 metroj, la arbaro estiĝas pli specioriĉa, kun ekzemple Cedrela kaj parencoj de papajo (Carica spp). Super 3 500 metroj, estas arbustaroj kaj humidaj rokaj veprejoj kune kun arbaroj de podokarpo (Podocarpus) ).
Jazzmeile Thüringen
Historio
En 1994 okazis sub tiu ĉi titolo la unua komuna festivalo de la urboj Vajmaro kaj Jena, kiu kunigis lokan ĵazfestivalon de Jena kaj la Internacian Ĵazan Laborrenkontiĝon en Vajmaro. Tiu ĉi eta festivalo estis tuja sukceso, tiel ke en la sekvaj jaroj pli kaj pli multe da urboj aliĝis al tiu kunlaboro rezultigante la Turingian ĵazmejlon. Ĵazfestivaloj de aliaj grandurboj estis integritaj, kiel ekzemple la Internaciaj Sonneberg-Ĵazo-Tagoj, la Nordhausen-Ĵazo-Festivalo, la Altenburg-Ĵazo-Tagoj kaj la Ĵazo-Festivalo de Jena. Laborkunvenoj kiel ekzemple Internacia Ĵaza Laborrenkontiĝo Vajmaro ankaŭ okazas kiel parto de la Ĵazo-Mejlo. Ekde 1998 la festivalo estas administrita fare de plentempa projektestro. En decembro 2011, la projekto estis honorita per Turingia Kulturpremio pro siaj multjara kultura engaĝiĝo.
Okcidenta Kristanismo
Skismo okazis inter la Okcidenta aŭ Latina eklezio kaj la Orientaj ortodoksaj eklezioj post la Koncilio de Kalcedono (451). Alia skismo okazis rilate al la Bizanca ortodoksa eklezio post la Orienta skismo (1054). En la 16-a jarcento alia grava dividiĝo okazis interne de la latina eklezio rezulte de la Protestanta Reformacio.
Peruaj jungaoj
Stato de konservado
La ekoregiono estas kvazaŭ krize endanĝerigita kaŭze de migra kampokultivado, kokao-kultivado, senarbarigo, selekta arbarekspluatado kaj iompostioma urbanizado.
Jazzmeile Thüringen
Organizantoj
Nuntempe organizadas Liszt-muzikaltlernejo vajmara kaj la sekvaj urbo:
Subteno venas i.a. de la Turingia ministerio pri edukado, sciencoj kaj kulturo.
10481 Esipov
10481 Esipov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomoNikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, de 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝia nomo honoras Valentin Fjodoroviĉ Esipov (cirile : Валентин Федорович Єсипов), estro de la departemento pri radioastronomio de la Astronomia Instituto Ŝternberg de la Moskva Ŝtata Universitato. Fakulo pri farado de astronomiaj instrumentoj kaj elstara observanto, li estas ĉefe konata pro sia spektroskopaj esploroj pri galaksioj kaj malstabilaj steloj.
7622 Pergolesi
7622 Pergolesi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten.
Glurizo
Glurizo estas speco da rizo kiu enhavas multe da amelo kaj tial post la kuirado kungluiĝas. La preparmaniero estas kuiri ĝin proksimume 15 minutojn en akvo. La rilatumo estas 1 taso da rizo je 3/4 taso da akvo. Ankaŭ per vaporiĝo de bolanta akvo oni povas kuiri la rizon, kiel uzebla en Tajlando kaj Laoso. Glurizo antaŭ ĉio celatas por permane manĝi ĝin. Ĉar ĝi gluiĝas estas facile fari buletojn el ĝi. Glurizo estas manĝata en kombinaĵo kun ĉiuspecaj aliaj manĝaĵoj. Unue oni devas fari buleton da rizo, sekve oni prenas per la buleto en la mano ion alian de la tablo kaj tiel enbuŝigas ĝin por manĝi.
Partio OWL (Vaŝingtonio, Usono)
Partio OWL (angle OWL Party of Washington) estis malgrava, esence ŝerca politika partio fondita en ĵazmuzikejo (the Tumwater Conservatory) en Tumwater (Vaŝingtonio), Usono, por proponi kandidatojn por la balotado de 1976. Ĝin fondis muzikisto (kaj posedanto de la klubo) Red Kelly. La nomo de la partio estis vortludo pri duobla akronimo: "owl" = "strigo", sed OWL = "Out With Logic, On With Lunacy" ("For Logikon, Antaŭen la Frenezo"), kaj la devizo de la partio estis "We don't give a hoot!" ("Ne valoras ululon al ni!")" Kelly (kandidatante por la ofico de Vaŝingtoniestro) ricevis malpli ol unu procenton el la voĉoj. La plej sukcesa el la ok OWL-partiaj kandidatoj, Ruthie McInnis, kiu kandidatis por ŝtata kontrolisto, ricevis ĉ. 3,35%. La facileco de balotila aliro, kiun tiu ĉi ŝerca partio ekspluatis, instigis la vaŝingtonian parlamenton malplifaciligi la aliron. Tiuj ŝanĝoj malhelpis al pli seriozaj, jam establitaj partietoj, ekzemple la trockiana Socialist Workers Party, kiuj reagis per juraj apelacioj, tamen plejparte sen sukceso.
Anger 57 (Erfurto)
Anger 57 nomiĝas komplekso loĝeja kaj komerceja konstruita en 1857/98 en Erfurto, Germanio, ĉe la uesta parto de Anger.
Partio OWL (Vaŝingtonio, Usono)
Fontoj
(la artikolo estas bazita sur la anglavikipedia artikolo)
Anger 57 (Erfurto)
Historio
En 1857 videblis surloke antaŭula konstruaĵo. Al ĝi konstruitis malantaŭen granda festosalono trabfakaĵa kiu brilis per multaj bildoj. Verŝajne jam tiam uzitis la antaŭa domero gastronomie. En 1898 la antaŭaĵo malkonstruitis kaj anstataŭigitis per la ĝis hodiaŭ ekzistanta trietaĝa loĝeja/komerceja domo. La fortimpresa sabloŝtona fasado ricevis kvin fenestro-aksojn spektantaj ĉestraten kaj orielon ĉeangulan. La grandaj vitrinoj teretaĝaj ripetitis en la unua supera etaĝo, tial ke la tuto ekaspektis tre noble. La dua supera etaĝo ricevis kvin fenestroparojn. Ankaŭ la tegmento tre interese aranĝitis kiel la fasado laŭ eklektismaj modoj tiutempaj: barokaĵoj kaj renesancaĵoj ĉefis. Unue la ĉefa enirejo estis meze kaj indikitis per ornamaĵo gabla kun enskribaĵo eleganta.
Antaŭ la Unua mondmilito gastigis la Anger-57-domo la gastejon Spaten-Bräu. , kie trinkeblis produktoj de la mondfama bavara bierfarejo Spatenbräu. Samloke kunvenis en la 30.3.1908 unuafoje la rondeto de Societo historia de Erfurto. Poste la gastejo alinomiĝis je Riebeck-Bräu laŭ lepsika bierfarejo.
En 1920 Julius Ritter el Halle (Saale) akiris la komplekson kaj igis la festhalon kinejo nomita Anger-Theater. Tie jam antaŭe de tempo al tempo estis projekciitaj filmoj. Kun 900 sidlokoj temis tiutempe pri la plej granda filmteatro erfurta. En 1924 ĝi pligrandiĝis kaj gajnis kapaciton de 1000 sidlokoj. Mallonge post tio ekposedantis Karl Liebrich, kineja reĝo de Erfurto kiu jam posedis la Alhambra-kinejon en Johannes-strato. En 1930 revenis Julius Ritter kaj en 1938 ĝis la eksplodo de la Dua mondmilito Gustav Schneider, eksa partnero de Liebrich, ekdisponadis surloke. Dum la GDR-tempo la kinejo nomiĝis Anger-Theater, Filmtheater am Anger kaj Kino am Anger. En 1974 gvidis la tuton kulture Gabriele Regenstein. En la 6.2.1986 brulis la tegmenta trabaro. Inter 1975 kaj 1991 estis surloke ankaŭ la administradejo de la Popolaltlernejo de Erfurto.
Post la Turniĝo instalitis en la antaŭa domo komercaĵoj kaj gastronomiaĵoj, ekz. filio restoracia Nordsee. La kinejon akiris en 1992 Kinoabspielstätte GmbH 2000 (Cinestar/Familio Kieft el Lübeck). La salonego alikonstruitis kaj taŭgigitis por 1026 sidlokoj, en 1993/94 Anger Filmpalast enhavis jam 1295 sidlokojn en ne malpli ol sep projekciejoj. Post finfaro de moderna Multiplex-kinejo ĉe proksima Hirschlachufer la Anger-57-kinejo eksuperfluis kaj fermitis en 2001.
Malkinejaj tempoj
En 2005–06 la tuto restaŭritis kaj aliaranĝitis. Tiam la historia karaktero de la teretaĝa fasado detruitis per fermo de la meza enirejo historia. La eksa filmteatreja salono komplete malkonstruitis. Anstataŭe faritis nova alkonstruitaĵo. Antaŭe ekhejmis modaj ĉenoj kun vendejoj siaj (Benetton, Zara), malantaŭe filioj de la ĉenoj komercaj KiKkaj Pfennigpfeiffer.
Listo de asteroidoj (109001–110000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 109001 ĝis 110000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Gyula Pávai
PÁVAI Gyula (pa:vai) estis rumanihungara instruisto, publicisto, redaktoro, lokhistoriisto naskita en Dej la 17-an de januaro 1939 kaj mortinta en Debreceno la 9-an de aprilo 2011.
Kariero
Gyula Pávai diplomitiĝis en UBB de Kluĵo (1963). Li instruis hungaran linvon kaj litraturon. li estis pedagpgp pri speciala edukado (logopedio). De 1990 li fariĝis prezidanto de la societo Kölcsey Egyesület de Arad, kaj li ankaŭ reĝisoris teatraĵojn.
Pierre Louis Moreau de Maupertuis
Li iĝis musketisto sed poste abandonis tiun profesion por dediĉi sin al la matematiko kaj al naturaj sciencoj.Li estris ekspedicion al Laplando en 1736-1737.
Ideo de lingvo internacia
Same kiel lia samtempulo Leibniz (1646-1716), li ankaŭ interesiĝis pri la ideo de konstruita internacia lingvo, ne nacia. Lia eseo (1740) "Réflexions philosophiques sur l’origine des langues" (Filozofiaj pripensoj pri la origino de la lingvoj) estas legebla en la malnova franca sur la retejo Gallica de la Nacia Biblioteko de Francio. En lia “Dissertation sur les differents moyens dont les hommes se sont servis pour exprimer leurs idées“ (Disertacio pri la apartaj rimedoj, kiujn uzis la homoj por esprimi siajn ideojn — 1756) sub ĉapitro XLV aperas kelkaj bazaj reguloj aŭ proponoj de tiu sciencisto por internacia lingvo, ekzistantaj en Esperanto — publikigita 131 jarojn poste, en 1887. Kaj Esperanto estos 131-jara en 2018.
Publikaĵoj
Liaj ĉefaj verkoj estas la jenaj:
Liaj Œuvres estis publikigitaj en 1752 en Dresdeno; en 1756 kaj en 1768 en Liono.
Kelkaj tekstoj en la reto
Cornwall (Ontario)
Cornwall (2001 enloĝantaro = 45.640, kun ĉirkaŭaĵo la loĝantaro = 57.581) estas urbo en sud-orienta Ontario (Kanado) kaj administra centro de Unuiĝintaj Distriktoj Stormont, Dundas kaj Glengarry (Ontario). Ĝi situas sur la Rivero Sankt-Laŭrenco, apud la Ŝoseo 401 proksime de la limo inter Ontario kaj Kebekio. Cornwall estas 100 km-ojn sud-oriente de Otavo, atingebla per Ŝoseoj 417 kaj 138, kaj 100 km-ojn okcidente de Montrealo.
Ryfylke
Ryfylke [RIfilke] estas norda subregiono de Rogaland. La ĉefaj komunumoj, desude norden, estas Forsand, Strand, Rennesøy, Finnøy, Hjelmeland, Suldal, kaj Sauda.
Dresdena Majribelo
La Dresdena Majribelo ekde la 3-a ĝis la 9-a de majo 1849 – ankaŭ nomata Dresdena Majrevolucio – estis je la fino de la Revolucio de 1848 en Germanujo la provo de la revoluciuloj, detronigi kadre de la regnokonstitucia kampanjo reĝon Frederiko Aŭgusto la 2-a de la Reĝlando Saksujo kaj instali saksan respublikon. Post sufokado de la ribelo la Martorevolucio en Saksujo estis finita, preskaŭ 3 monatojn antaŭ la definitiva sufokado en la ŝtatoj de la germana ligo per la malkonstruado de la fortikaĵo Rastatt en Badeno.
Antaŭhistorio
Jam en la antaŭa jaro, komence de la Marta Revolucio, estis okazintaj en 1848 en Saksujo same kiel en multaj aliaj ŝtatoj de la Germana Ligo kaj de Mezeŭropo – deire de la burĝa Februara revolucio en Francujo, liberale kaj demokratie motivitaj revoluciaj eksplodoj, kiuj celis krom la liberaligo de la germanaj princlandoj ankaŭ la nacian unuiĝon de la ŝtatoj de la Germana Ligo en unuecan germanan regnon. Esenca paŝo tiudirekten estis la postulo de tutgermanuja konstitucio, kiun la novformita, demokratie elektita Nacia Asembleo en la Paŭlo-Preĝejo en Frankfurto.
La revoluciaj ribeloj en Saksujo kiel en aliaj princlandoj sekvigis en 1848 relative rapide cedadon de la regantaj princoj. Okazis la instalado de liberalaj t.n. Martoministrejoj, la ĉesigo de la cenzuro, liberigo de la kamparanoj de la feŭdaj devoj kaj aliaj por la epoko relative progresemaj rimedoj. Precipe deire de la plej potencaj princlandoj de la Germana Ligo, la Reĝlando Prusujo kaj la Aŭstra Imperio, venkis tamen jam ekde somero de 1848 iom post iom la kontraŭrevolucio. La frankfurta nacia asembleo disponis pri neniuj propraj potencrimedoj por venkigi sian segitimecon. Kiam la nacia asembleo post longaj disputoriĉaj debatoj tamen prezentis konstitucion, kiu antauvidis tutgermanujan konstitucia monarĥio en malgrand-germanuja kadro (= sen Aŭstrujo) sub estrado de la reĝo de Prusujo, Frederiko Vilhelmo la 4-a von Preußen rifuzis la imperiestran kronon proponitan al li. La prusaj kaj aŭstraj delegitoj estis forlasintaj la nacian asembleon. Ankaŭ Frederiko Aŭgusto la 2-a de Saksujo apartenis al la malamikoj de ĉi tiu konstitucio kaj de konstitucia tugermanuja monarĥio. La konstitucio kaj per tio ankaŭ la unuigo de Germanujo en la tiama momento estis fiaskintaj.
Por protekti la plej gravajn liberalajn progresojn en la unuopaj ŝtatoj, en kelkaj ŝtatoj okazis la tiel nomata regna konstitucia kampanjo. En ties kadro sekvis en kelkaj ŝtatoj denove radikaldemokratiaj revoluciaj puŝoj, la tiel nomataj Majribeloj de 1849. Krom en Saksujo tio ankaŭ okazis en la Ĉefduklando Badeno. La Dresdena Majribelo estis la lasta provo en Saksujo, tie venkigi la atingaĵojn de la Marta Revolucio.
Okazado
La 3-an de majo 1849 en Dresdeno eksplodis la publika ribelo. En la urbo troviĝis nur 1.800 da regulaj armitaj fortoj kun ses ĉevaltiritaj pafilegoj. Revoluciuloj atakprenis la armildeponejon, armitaj anoj de la gimnastikisto-movado okupis la landan parlamenton. La 4-an de majo, frue je la 4.30 horo, la reĝo, la reĝino kaj ĉiuj ministroj forlasis la urbon kaj iris al la fortikaĵo Königstein. La lando estis sen registaro, la administrejoj eĉ ne estis informitaj pri la forvojaĝo de la ministroj. Tzschirner, Heubner kaj Todt – membroj de la disiĝinta planda parlamento – nomumis „provizoran registaron“. La iama greka oficiro Heinze estis elektita kiel ordonestro de ĉiuj saksaj milicioj. La rusa revoluciulo Miĥail Bakunin alvenis la saman tagon en Dresdeno kaj partoprenis la estradon de la ribelo. Prusaj kaj saksaj trupoj sub generalo Friedrich von Waldersee subpremis dum la bataltagoj de la 7-a, 8-a kaj 9-a de majo la ribelon. La estroj Tzschirner, Heubner, Bakunin komence eskapis. Ankaŭ la tiama kortega kapelmajstro Richard Wagner partopreninta la ribelon, kiu estis amiko de Bakunin, kaj la arĥitekto Gottfried Semper, amiko de Wagner, same kiel Friedrich Herman Semmig povis fuĝi el la urbo. Por Dresdeno oni proklamis la sieĝostaton, kiu tamen ne estis realigita. La plej multaj bartalmortintoj estis junuloj, kiuj formis la kernon de la batalantoj. El la 99 identigitaj mortoj proksimume 40 ne devenis el Dresdeno, troviĝis 98 nekonataj mortintoj. El la 114 vunditoj nur 67 estis dresdenanoj. La kompleta nombro de la mortintoj kaj vunditoj surflanke de la popolbatalantoj sumiĝis per tio je 343 homoj.
Bakunin estis kaptita baldaŭ post la ribelo en Chemnitz kaj pli malfrue mortkondamnita, tamen en 1851 lia puno estis reviziita al dumviva mallibereco, kaj li estis finfine disportata al la Rusujo, kie li restis en malliberejo ĝis sia fuĝo pluajn dek jarojn.
Sulavesa minao
La Sulavesa minao (Basilornis celebensis) estas specio de sturno de la familio de Sturnedoj kaj genro Basilornis kiu estas nigrecaj birdoj kun blankaj markoj kaj krestecaj kronoj. Ĝi estas endemio de Indonezio kaj precize de la insulo Sulaveso, inklude la apudajn insulojn de Lembeh, Muna kaj Buton. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
Ĝi estas birdo nigreca kun malhelbluaj briloj kiu montras tre rimarkindajn blankajn areojn subvange kaj pli amplekse ambaŭflanke de ŝultroj. En kapo krom la blankaj subvangoj elstaras blankeca al ebureca beko kaj krispa krono, ne tiom kresteca kiom ĉe la proksima parenco la Longkresta minao. Ĉirkaŭ la okulo estas nuda nigreca haŭtaĵo. La kruroj estas helflavaj kaj la vosto estas mezlonga kaj rondofina.
Ĝi povus formi superspecion kun la tre similaj B. galeatus kaj B. corythaix. Ĝi estas monotipa.
Islas Filipinas (metroo de Madrido)
Islas Filipinas (Filipinaj Insuloj) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta sub Strato Cea Bermúdez, inter Placo de Cristo Rey kaj la interkruciĝo kun Avenuo de Filipinas, en distrikto Chamberí.
La stacio estis malfermita la.
Kastelo de Azay-le-Rideau
La kastelo de Azay-le-Rideau estas agnoskita Historia Monumento, kiu apartenas al la Ŝtato kaj situas en la komunumo samnoma, en Departemento Indre-et-Loire, en Francio.
Oni povas atingi ĝin per la TER fervojo Tours Chinon, kiu ĉiam haltas ĉe la komunumo.
La kastelo estas enklasigita en la historiaj monumentoj de la 11a de aŭgusto 1905.
Historio
La unua mezepoka kastelo de Azay estas konstruita ĉirkaŭ 1119 de unu el la unuaj senjoroj de la loko, Ridel (aŭ Rideau) el Azay, kavaliro de Philippe Auguste, kiu starigis defendan fortreson celantan protekti la vojon inter Tours kaj Chinon. Sed ĝi estis forbruligita de Karlo la 7-a en 1418, kiam la reĝo, dum sia restado en Azay survoje al Chinon, estis provokata de la burgonjaj trupoj, kiuj okupas la fortikaĵon. La kapitano kaj 350 soldatoj estis ekzekutataj. Cetere, la vilaĝo konservos la nomon Azay-le-Brûlé ĝis la 18a jarcento.
Martin Berthelot, estro de la ĉambro pri la reĝaj trezoroj, akiris la bienon fine de la 15a jarcento kaj ĝin cedis al sia filo Gilles.
La nuna kastelo estis konstruita inter 1518 kaj 1523 fare de la urbestro de Tours kaj kasisto de la reĝo Francisko la 1-a, Gilles Berthelot kaj ties edzino Philippa Lesbahy. Temas pri unu el ĉefverkoj de la unua franca Renesanco.
Kiam en 1527, la kuzo de Gilles Berthelot, Jacques de Beaune-Semblançay, estis ekzekutata, la paro decidis vakigi la lokon por iri al Metz. Gilles Berthelot forpasos en 1529 en Cambrai. En junio 1523, la reĝo konfiskis la nefinitan kastelon. Kvankam Philippa Lesbahy insistis por konservi sian kastelon, ŝi perdos ĝin definitive en 1535, kiam la reĝo donacis ĝin al unu el siaj kunbatalantoj, Antoine Raffin, kapitano de la gardistoj, kiu akompanis lin al Pavio.
La kastelo estos reale okupita nur ekde 1547. La nepino de Antoine Raffin, Antoinette, eksa honordamo de Marguerite de Valois, ekloĝis tie en 1583, kaj ekaktualigis la ornamaĵojn de la konstruaĵo per la helpo de sia edzo, Guy de Saint-Gelais. Ŝia filo Arthus heredis ĝin kun sia edzino Françoise de Souvré, kiu estos la guvernistino de la estonta Ludoviko la 14-a. Ludoviko la 13-a estos poste akceptata en la kastelo.
La Raffin-oj kaj ties aliancanoj en 1751, la Vassé-oj, estos posedantoj ĝis la Revolucio.
La Biencourt-oj aŭ «la vivo en kastelo» dum la 19a jarcento
En 1791, la kastelo «forlasita kaj tre difektita» estis vendata de Henry de Courtemanche, al Markizo Charles de Biencourt, Marŝalo de la reĝaj kampadejoj kaj armeoj, deputito de la nobelaro en la ĝeneralaj ŝtatoj de 1789, kaj de la konstitucia asembleo, kies posteuloj konservos ĝin dum unu jarcento. Tiu-ĉi havigis al ĝi ĝian aktualan aspekton, plenumante profundajn internajn kaj eksterajn ŝanĝojn.
En 1824, Charles de Biencourt aldonigis al la suda teretaĝo de la kastelo «ĉinan pavilonon» - detruita ĉirkaŭ 1860 ? – kaj ĉirkaŭ 1825-1826 la bibliotekon, kiu, kiel la salono situanta vidalvide, estas ornamita per stilaj malaltaj lignomurtabeloj, super kiuj, staras tapettolo kun grandaj vegetalaj desegnoj (konservita). Lia filo Armand-François-Marie komencis poste la unuan grandan restaŭradon de la konstruaĵo: restarigo de la volboj kaj lukoj, medalionoj kaj reĝaj insignoj de la ŝtuparo – hakfrapitaj dum la Revolucio ? – konstruado de nova turo kun Renesanca stilo «anstataŭ la malnova ĉefturo», de la arkitekto Dusillon. Li ankaŭ plivastigis la terbenkon superantan la riveron sude, tiel kreante grandan terason alirebla de la salono per perono, kiuj estis detruitaj dum la restaŭrado de la 20a jarcento.
Ekde 1840, la kastelo estis enskribita en la listo de la Historiaj Monumentoj, sed en 1845, la lastaj mezepokaj vestiĝoj estis detruitaj kaj anstataŭitaj per du novaj alkortaj angulaj turoj.
Kolektanta nobelo
«Sinjoro la Markizo de Biencourt zorge bontenas sian kastelon(…), tie oni visitas precipe kun intereso kolekton da historiaj portretoj atribuitan al la plej bonaj majstroj».(G. Touĉard-Lafosse, La Touraine historique, pittoresque et biographique, Tours, Lescene, 1856, p.289).
Tiu unika serio da 300 verkoj laŭ la inventaro post la forpaso de la markizo (1854) igas la kastelon unu el la plej belaj tiamaj francaj muzeoj malfermita al la vizitantoj.
En 1898, monperdoj pro interalie la borsa bankroto de la Ĝenerala Unio (1882) malhelpantaj lin plenumi la bontenadon de la bieno, Charles-Marie-Christian, la 4a posteulo kaj posedanto de 1862, juna vidvo kaj sen rektaj heredontoj, estis devigata vendi la kastelon, ties meblaron kaj 540 hektaroj, akiritaj kontraŭ 517,000 frankoj de aferisto Achille Arteau, eksa advokado en Tours, kiu volas profite dispartigi la tuton. La meblaro, artaj verkoj kaj objektoj estis tiam disigitaj per pluraj vendoj, sed kelkajn elementojn de la kolekto da majstraj portretoj povis aĉeti la familio, kaj en 1939 la vicgrafino de Montaigne de Poncins, pranepino de la markizo, povis donaci al la «Condé muzeo» de Chantilly 52 portretojn desegnitaj de la Clouet, Corneille de Lyon, Holbein, Memling, Pourbus, Cranach, Rubens, Stella … donaco, kiu estis efektiva la 8an de Septembro 1946. (Henri Malo, Une journée à Chantilly, guide illustré, Braŭn, 1946, pp. 14 kaj 15).
Ekstere
Priskibita de Balzac, kiu venis tagmanĝi tie unufoje, kiel «facetita diamanto enfiksiita de la rivero Indre», Azay-le-Rideau estas unu el la plej famaj kasteloj de la Loire. Relative malgranda, la loĝkonstruaĵo konsistas el ĉefa parto kaj unu orta alo, kvadratita per horizontalaj bendoj, ĉirkaŭita de la rivero Indre, kaj de la arbokovrita parko. Ĉiu angulo estas provizita de tureto. La centro de la konstruaĵo estas indikata de la impona enirejo, same kiel de la honorŝtuparo kun rektaj manreloj, kiu perturbas la sinsekvon de la fenestroj: fakte ĝi enhavas tri etaĝojn kun duopaj aperturoj formantaj loĝietojn kaj ornamita frontono, malvicigitaj rilate al la alia fenestraro de la konstruaĵo. Tiu elemento kun granda ornamvaloro konsistas el pluraj ornamaĵoj laŭ la italia modo: kolonoj, pilastroj, konkaĵoj kaj medalianoj, ktp.
La enireja pordo, simila al la romiaj triumfarkoj est ornamita per komencliteroj de Gilles Berthelot kaj ties edzino, dum la malsupra parto de la aperturoj estas ornamita per la salamandro kaj de la ermeno, reference al la reĝo Francisko la 1-a kaj ties edzino Claude. La plafono de la ŝtuparo estas skulptita per antikvaj portretoj. Sed tiu italiga inspiro alternas kun feŭdaj referencoj iĝintaj dekoreroj. Tiel, oni observas la spuron de rundirejo sur la eksteraj muroj aŭ ankoraŭ ŝutotruoj sur la tegmentoj. Ĉio tio miksita kun altaj tegmentaroj, ornamitaj per konusaj akrepintaj tegmentoj kaj longaj lukoj.
Interne
La internaĵo restas tiu de kastelo de la itala Renesanco, kun ĝiaj skulpturaj riĉaj dekoroj, en kiuj restas postsignoj de la flandra Renesanco kun tapetoj el la 16a kaj 17a jarcento prezentataj en pluraj ĉambroj de la kastelo.
Notindas «verdaĵaj tapetoj» el Antverpeno kaj Tournai, scenoj de la malnova testamento teksitaj en Audenarde, la historio de Psiĥo realigita en Bruselo, aŭ ankoraŭ la tapeto de Renaud kaj Armide, plenumita en Parizo, en la atelieroj de la ĉirkaŭurbo Saint-Marcel, laŭ la ŝablonoj de Simon Vouet.
La meblaro kaj la dekoro estas ankaŭ tre riĉaj : elkverka baldakena katedro de la fino de la 15a jarcento, telerbretaroj, ktp., same kiel pluraj pentraĵoj, el kiuj Damo baniĝanta (Diane de Poitiers?) de François Clouet, la portreto de Catherine de Médicis, aŭ ankoraŭ pentraĵo bildiganta la scenon «Camp du Drap d'Or».
La interno konsistas interalie el pluraj solenecaj salonoj kaj apartamentoj, el kiuj la plejmulto estas reornamitaj en la novrenesanca stilo dum la 19a jarcento.
Blanka dormoĉambro meblita per lito kun brodita sateno el la fino de la 17a jarcento, kaj per murtapetoj, kiuj reprezentas ĉasoscenojn de la 17a jarcento kaj portreton ornamantan la kamenon.
La bibliotekĉambro enhavas kamenon, malaltajn murpanelojn, riĉan murdekoron kaj ŝirmas ensemblon da gravuraĵoj, planoj, desegnoj, kiuj montras la malsamajn restaŭradojn far la familio Biencourt.
La manĝoĉambro
La salono, malfermita per vitraloj de la 16a kaj 17a jarcentoj; kaj ornamita per reĝaj portretoj kaj pentraĵoj de la Renesanco kaj de la 17a jarcento, el kiuj portreto de Diane de Poitiers eltirita el la ateliero de Francisko la 1-a, portreto de la gedukoj des Longueville, portreto de Maria el Aŭstrio, fratino de Karlo la 5-a, kaj de Katarina de Mediĉoj. Tiu ĉambro enhavas monumentan kamenon ornamitan per salamandro.
Cindra merkredo
Merkredo de la cindroj estas la unua tago de la fastsezono de Karesmo por la plej multaj okcidentaj kristanaj eklezioj. Ĝi estas la kvardeksesa tago antaŭ Pasko, la plej granda festo de la Kristana jaro, (la kvardeka, se oni ne nombras la dimanĉojn (ĉar ĉiu dimanĉo estas festotago de la reviviĝo de Kristo, kaj do ne povas esti tago de fasto). Ĝi do ĉiam devas esti Merkredo.
Kastelo de Azay-le-Rideau
La manĝoĉambro
La reĝaj apartamentoj konsistantaj el antaŭĉambro kovrita per ruĝaj kaj orkoloraj murtapetoj, en kiu estas eksponitaj portretoj, kiuj reprezentas iujn francajn reĝojn kiel Francisko la 1-a, Henriko la 3-a aŭ ankoraŭ Ludoviko la 13-a; la granda reĝa cambro ornamita per tapiŝo el la komenco de la 17a jarcento.
Cindra merkredo
Ĝi nomiĝis Merkredo de la cindroj ĉar laŭ la liturgia tradicio por tiu tago, la sacerdoto metas cindrojn sur la kapon de la kredantoj, kaj diras al ili: "Konvertiĝu kaj kredu al la evangelio" aŭ "Memoru ke vi estas cindro, kaj cindro vi redevenos". Tiamaniere la sezono de Karesmo komencas kun rememoriĝo de nia morto--bonega kialo por la fasto kaj preĝado de Karesmo, kiuj estas por la kredantoj preparoj por la morto, ĉar ili celas remeti la kredanton en la bonan vojon kun Dio.
Kastelo de Azay-le-Rideau
La manĝoĉambro
La granda ĉambro de la unua etaĝo, ornamita per tapiŝoj de la 16a kaj 17a jarcentoj, kaj kies kameno estas ornamita per la salamandro de Francisko la 1-a kaj per foliara friso. La muroj estas kolorigitaj bluaj.
Cindra merkredo
La origino de la ceremonio kaj celebrado kunligas la memoron al penitenca disciplino de la unuaj kristanaj jarcentoj kiam en tiu tago la publikaj pekintoj nun petantaj la repacigon kun Dio kaj la eklezia komunumo ricevis cindrojn sur la kapo kaj komencis eĉ ekstere konduti laŭ pentofara penitenco, por fine ricevis la repacigon dum la Sankta Semajno.
Kastelo de Azay-le-Rideau
Hispana kabineto de la 16a jarcento kaj alia portugala de la 17a jarcento
La granda kuirejo volboforma kun ogivkruĉigo, plialtigita dum la 19a jarcento, kies kameno estas ornamita per la sigelo de la Bertthelot-oj. Dommastroĉambro, meblita kaj tapetita laŭ la modo de la 16a jarcento. La bilardocambro (bela meblo de la 19a jarcento), kun kameno de la 16a jarcento, muldaĵo, kies originalo estas en la kastelo de Montal (departemento Lot). Tiu ĉambro estas ornamita per du tapiŝoj de Beauvais de la 18a jarcento: anasĉaso kaj cervoĉaso.
Cindra merkredo
La surŝutado de la kapo per cindroj ripetas similajn gestojn priskribitajn en la edifaj popolecaj rakontadoj kiel en Jona kaj Judito de la Malvova Testamento.
Kastelo de Azay-le-Rideau
Ĝardenoj
La nunaj ĝardenoj estas reordigitaj dum la 19a jarcento de la Biencourt-oj, kiuj transformis ilin en pejzagan parkegon. Sude kaj okcidente troviĝas du akvaj speguloj, en kiuj spegulas sin la fasadoj.
Cindra merkredo
En kelkaj landoj kaj epokoj ekzistis ceremonioj rilate la cindrojn de la bruligitaj mortintoj, kiel ekzemple en Barato; en aliaj malpurigi la hararon aŭ la haŭton per cindro estas simbolo de ĉagreno aŭ religia doloro. La okcidentaj (t. e. latinaj) katolikoj celebras ankoraŭ la cindran merkredon, kiam pastro markas per cindro krucon sur la frunto de kredantoj, kiel simbolo de memoro, ke oni mortos kaj oni iĝos cindro. Tio okazas la unuan tagon de Karesmo, post karnavaloj, por marki la komencon de dolora epoko de memorigo de la morto de Kristo.
Kastelo de Azay-le-Rideau
Protekto
La kastelo estas unue enklasita historia monumento en la liston de 1875, ĝi estas ellistigita en 1888 antaŭ esti reenklasita per decido de la 11a augusto 1905 kun ties parko kaj kromkonstruaĵoj.
Cindra merkredo
En fama romano Cent jaroj da soleco de la kolombia romanisto kaj Nobel-premiito Gabriel García Márquez oni markas tiun cindran merkredon 13 samnomajn fratojn per nelavota cindro kaj tiuj malaperontaj krucoj markos la gefratojn al la malamikoj, kiuj per tio scios kiuj ili estas kaj mortigos ilin.
Panĝabo (Pakistano)
La historia Panĝabo (ਪੰਜਾਬ, panjāb, Punjab; „lando de la kvin riveroj“) estis iama provinco de Brita Hindio, kiu estis dividita en 1947 en okcidentan (pakistanan) kaj orientan (baratan) parton (vidu: Panĝabo (Barato)).
Ĉi tie temas pri la okcidenta parto, la pakistana provinco Panĝabo.
Geografio
Provinco Panĝabo limas al ĉiuj teritorioj de Pakistano krom al la Nordaj areoj, ĝi do najbaras al: la pakistanaj provincoj Sindo, Baluĉistano kaj Nordokcidenta limregiona provinco, kun kiu ĝi ĉirkaŭas la federacian distrikton Islamabado. En la okcidento ĝi havas mallongan komunan limon kun la Federacie administrataj tribaj areoj. Norda najbaro estas la duonaŭtonoma Azad Ĝamuo kaj Kaŝmiro.
Sándor Sára
Sándor SÁRA [ŝAndor ŝAra], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sára Sándor estis hungara reĝisoro kaj kameraisto. Liaj gefiloj estis Balázs Sára kaj Júlia Sára. Sándor Sára naskiĝis la 1933 en Tura, li mortis la  2019 en Budapeŝto.
Biografio
Lia familio estis deportita dum la frua socialismo. Sándor Sára frekventis lernejojn en Aszód, Jászberény, Berettyóújfalu, fine li abiturientis en Budapeŝto en 1952, poste li studis reĝisoradon en Teatroarta Altlernejo. Li apogis la revolucion en 1956, tial poste li ne ricevis grandajn eblecojn. Komence li faris malgrandajn kaj dokumentajn filmojn. Lia unua edzino estis Mariann Moór baldaŭe havanta filon, sed ankaŭ la dua edzino Erika Szegedi naskis filinon. En 1993 li apartenis al fondintoj de nova televizio. Liaj filmoj estis prezentitaj en pli, ol 50 landoj. Li ricevis premion Kossuth en 1978, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Liaj reĝisoraĵoj (elekto)
Li ofte havis taskojn en aliaj filmoj, plej ofte, kiel kameraisto.
Panĝabo (Pakistano)
Geografio
Gravaj urboj (ankaŭ kantonaj ĉefurboj) estas Atok, Bahavalpur, Bhakar, Ĉakval, Ĉiniot, Fajsalabad, Guĝranvalo, Guĝrat, Ĝang, Ĝelum, Hafizabad, Kasur, Lejah, Lodhran, Mandi Bahaudin, Mianvali, Multano, Muzafargaro, Nankana Sahib, Naroval, Okara, Pakpatan, Ravalpindio, Sahival, Sialkoto, Ŝejĥupura kaj aliaj. Ne tiom gravaj estas (nur distriktaj ĉefurboj) Arifvala, Bahaŭalnagar, Bhalval, Burevala, Ĉiŝtian, Daska, Dera Gazi Ĥano, Ferozevala, Goĝra, Ĝaranvala, Ĝatoi, Harunabad, Hasilpur, Ĥuŝab, Kamalia, Kamoke, Kot Adu, Mitankoto, Orienta Ahmedpur, Rahim Jar Ĥan, Sambrial, Samundri, Vah, Vazirabad, Vehario kaj aliaj. Kot Abdul Malik estas urbego sen esti kantona aŭ distrikta sidejo kaj Uch estas malgranda urbo kun historia graveco.
Ses grandaj riveregoj fontas en Himalajo kaj fluas suden: Induso, Beaso, Satleĝo, Ĉenabo, Ĝelum (rivero), Ravio.
Suda Panĝabo havas varmegan klimaton, la montetoj en la nordo estas varmetaj. Musono regule alportas pluvon en majo.
Popolo
La plej uzataj lingvoj en Panĝabo estas
La ĉefa religio estas islamo (97,2%) - kaj kristanismo (2,3%). - Antaŭ la divido de Panĝabo en 1947 estis minoritatoj de hinduoj (censo 1941: 13,3%) kaj sikoj (censo 1941 - "aliaj": 11,9%), sed ili ne restis en pakistana Panĝabo.
Historio
En antikva historio de Panĝabo multaj popoloj ludas rolon. La Indus-vala civilizo (ĉ. 2600 ĝis 1700 a.K.) havis sian ĉefurbon en Harapo. Dum la sekva veda epoko fondiĝis hinduismo en la regiono kaj disvastiĝis tra la tuta Hinda subkontinento.
Aleksandro la Granda entreprenis militiron al Hindio kaj en 326 a.K. venkis la Panĝaban reĝon Raja Puru (Rupushotthama aŭ greke: Poro) en la Batalo de Hidaspo, sed ne sukcesis daŭre okupi la landon.
En 711 la Omajadoj konkeris Panĝabon kaj Sindh kaj alportis islamon. En 1206 stariĝis la sultanejo de Delhi, kiu daŭris ĝis 1526 kaj kiun sekvis la Mogola imperio.
Post sangaj bataloj Mahmud de Ghazni (10-a jc.) and Timur Lenk (14-a jc.) provizore integris Panĝabon en siajn regnojn, sed ne longe.
Komence de la 16-a jarcento sikismo estiĝis, sikoj fariĝis la ĉefa forto de la militistaro, kaj Ĉefhindreĝo Ranĝit Singh starigis la Sik-reĝejon de Panĝabo (fine de la 18-a jarcento), en kiu la panĝaba lingvo gajnis pli kaj pli grandan influon.
Post la morto de Ranĝit Singh la Sik-reĝejo rapide malfortiĝis. Profitis el tio la britoj, kiuj establigis sian kolonion Brita Hindio en 1858 kaj tenis ĝin ĝis 1947.
La sendependiĝo de Hindio la naskis du ŝtatojn pro religia maltoleremo: Baraton kaj Pakistanon. La limo inter ambaŭ fendis Panĝabon, kiu suferis pro preskaŭ intercivitana milito. Multaj religie motivitaj masakroj postulis viktimojn sur ambaŭ flankoj. Hinduoj kaj sikoj fuĝis orienten al Barato, islamanoj okcidenten al Pakistano.
Bendorf (Alzaco)
Bendorf (prononcu []) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, kiu apartenas al la historia regiono Alzaco kaj al la en 2016 kreita administra regiono Grand Est.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj kilometre alt du. La komunumo situas geografie en Ĵuraso (montaro) kaj adminitrative en regiono Grand Est departemento Haut-Rhin.
Historio
La unua skriba mencio de la vilaĝo kiel Penndorf datiĝas el 1179.
Banský Studenec
Banský Studenec, hungare Tópatak, germane Kolbach estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Kolpachy.
Situo
Banský Studenec situas inter montoj, laŭ traira flankovojo. Banská Štiavnica troviĝas je 5 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1266 en germaneca formo "Kulpah". En 1828 loĝis tie 398 vilaĝanoj en 66 domoj. Ĝis 1891 la oficiala hungara loknomo estis Kolpach, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tópatak 658 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Banský Studenec 477 homoj, (447 slovakoj).
Famuloj
En la iama Kolpach mortis hungara piarista monaĥo Alajos Hatala.
Safarida dinastio
La Safarida dinastio estis islama persiigita dinastio el Sistano kiu regis super partoj de orienta Irano, kun ĉefurbo en Zaranĝ (urbo nune en sudokcidenta Afganio). Ankaŭ super Granda Ĥorasano, Afganio kaj Baluĉio el 861 al 1003. La dinastio, de Persa origino,     estis fondita de Ja'kub ibn al-Lajth al-Saffar, kiu naskiĝis en 840 en urbeto nome Karnin (Qarnin), kiu estis oriente de Zaranĝ kaj okcidente de Bost, en kio estas nune Afganio - do natura el Sistano kaj loka ajjar, kiu laboris kiel kupraĵisto (ṣaffār) antaŭ iĝi militsenjoro. Li ekhavis kontrolon de la regiono Sistano kaj ekkonkeris plej el Irano kaj Afganio, same kiel partojn de Pakistano, Taĝikio kaj Uzbekio.
La Safaridoj uzis siajn ĉefurbon Zaranĝ kiel bazo por agresema etendo orienten kaj okcidenten. Ili unue invadis la areojn sude de Hindukuŝo en Afganio kaj poste superis la persan Tahiridan dinastion, aligante Ĥorasanon en 873. Je la tempo de la morto de Jakubo, li estis konkerinta la Kabulan Valon, Sindon, Baktrion, Makran (Baluĉio), Kermanon, Farson, Ĥorasanon, kaj preskaŭ atingis Bagdadon sed poste suferis malvenkon fare de Abasidoj.
F. Emil Boden
La firmao F. Emil Boden estis libropresejo en Dresdeno, kiu komence de la 20-a jarcento ofertis Esperanto-literaturon. La Esperanto-parto estis aĉetita (supozeble en 1910) de Friedrich Ader, kiu transprenis la kompletan stokon de Esperanto-libroj. Boden daŭrigis kiel presejo kaj eldonejo, sed sen Esperanto-literaturo.
Adreso: Bismarckplatz 12, Dresden (hodiaŭ Friedrich-List-Platz). La kvartalo sude de la ĉefa stacidomo estis detruita dum la Dua Mondmilito en 1945.
Fonto
Poŝtkarto sen dato
Falkenberg (Mark)
Falkenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Märkisch-Oderland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kizilkumo
Kizilkumo (Qizilqum, laŭvorte „ruĝa sablo“) estas gruzo- kaj sablo-dezerto situanta plejparte en la centra malaltejo de Turano. Ĝi vastas ĉirkaŭ 298.000 km² kaj apartenas al la ŝtatoj Turkmenio, Uzbekio kaj Kazaĥio. En 1932 respektive 1936 Kazaĥio cedis grandan parton de Kizilkumo, nome la regionon de Navoji, al Uzbekio.
Dacia Maraini
Dacia Maraini (naskiĝinta la en Fiesole) estas unu el la plej gravaj italaj verkistinoj de la dua duono de la 20-a jarcento.
Kizilkumo
Kizilkumo estas limigita en la nordo per rivero Sirdarjo, en sudokcidento de Amudarjo. Trans Amudarjo situas Karakumo, dezerto eĉ pli vasta ol Kizilkumo. Antaŭ 60 milionoj da jaroj okazis faltiĝo de la altegaj montaroj Himalajo, Tianŝano kaj Pamiro. La estiĝantaj montaroj forbaris la maran regionon de Kizilkumo kaj Karakumo for de la monda oceano, proceso kiu daŭris ĉirkaŭ 25 milionojn da jaroj.
Dacia Maraini
Biografio
Dacia Maraini naskiĝis en Fiesole la. La patro, Fosco Maraini, estis fama etnologo kaj orientalisto. La patrino, Topazia Alliata, estis pentristo kaj apartenis al familio de la sicilia aristokratio.
Kizilkumo
Resursoj: tergaso, oro (minejoj en Muruntaŭ-granitmontaro).
Dacia Maraini
Biografio
Fosco Maraini kune kun sia familio en 1938 transloĝiĝis al Japanio por studi la Hayinu, indiĝenan popolon. Inter 1943 kaj 1946 la familio Maraini, kune kun aliaj italoj estis internigitaj en koncentrejo en Tokio ĉar la  gepatroj ne subskribis aniĝon al la faŝisma Respubliko de Salò. En la kampo ili suferis malsaton ĝis 1945. Dacia en sia libro de poemoj Mangiami Pure (1978) rimarkas vivon plenan de rezignoj de tiuj jaroj.
Air New Zealand
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon NZ; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas ANZ.
Dacia Maraini
Biografio
En 1947 la familo revenis al Italio kaj enloĝiĝis en Sicilio, en la palaco de la patrinaj avoj en Bagheria. Post la separo de la gepatroj, Dacia restis kun la patrino en Palermo, kie ŝi vizitadis la mezlernejon.
Kizilkumo
Kizilkumo estas dezerto kun variaj pejzaĝoj. Multloke la ebenaĵoj estas kovritaj per gruzo kaj per la fajna ruĝa salo, kiu donis la nomon al Kizilkumo.
Dacia Maraini
Biografio
Ŝi montris pasian intereson por la teatro, kunlaboris kun pluraj avangardaj grupoj kaj fondis teatrajn ensemblojn.
Sagaca kaj sentema verkistino  de rakonta ĝenro, de versaĵoj, de teatraj tekstoj, de historiaj eseoj, ŝi pritraktas en sia verko  la kondiĉon historian kaj socian de la virinoj kaj temojn pri la infanaro kun stilo persona klara kaj realista.
Ŝi  gajnis la Premion Campiello en 1990 kun la romano La lunga vita di Marianna Ucria kaj la Premion Strega nel 1999 kun la kolekto de rakontoj Buio kaj aliajn  plurajn premiojn.
Dum lunga tempo Dacia  estis la partnero de la verkisto Alberto Moravia.
Verkoj
La sekva listo enhavas la verkojn de Dacia Maraini publikigitajn en la itala. De kelkai  el ili, ekzistas la traduko en pluraj lingvoj sed ĝis nun neniu estis tradukita al  Esperanto.
Eksteraj ligiloj
Ŝatantoj de  Dacia Maraini []
Ähtävänjoki
Ähtävänjoki estas rivero en Finnlando. Ĝi fluas el lago Lappajärvi al baraĵlago Larsmosjön. Apud la rivero estas multaj hidroelektraj centraloj. La plej grandaj lagoj, el kiuj Ähtävänjoki ricevas akvon, estas Lappajärvi, Evijärvi kaj Alajärvi. En la rivero vivas brunaj trutoj. Ĝi estas endanĝerita specio en Finnlando. Akvokolekta areo de Ähtävänjoki estas 2054 km².
Stefano Lanuzza
Stefano LANUZZA (Villafranca Tirrena, la 20-an de novembro 1946) estas itala verkisto kaj eseisto.
Li publikigis italajn studojn pri kompara literaturo, kaj ankaŭ plurajn tradukojn. Li gvidis la revuon ''Molloy. Trimestrale letterario'' (1988-1993), fondita en 1988 kun la germanisto Ferruccio Masini, kaj kunlaboris kun pluraj aliaj literaturaj revuoj (inkluzive de "Le Magazine Littéraire", "Carte segrete", "Yale Itala Poezio", "Il Ponte", "Les langues neo-latines"," Il Verri "," Aliaj terminoj "," Metaphorein " ktp.
Kiel metafora artisto, li limigis sian agadon al grafika ilustraĵo kaj al raraj ekspozicioj de pentraĵoj, inkluzive de la persona "La Arto de la Nokto" okazinta ĉe la Muzeo de Moderna Arto Gazoldo degli Ippoliti, Mantovo (16a de majo - 6a de junio 1999).
Stejnegera mezoplodo
La Stejnegera mezoplodo (Mesoplodon stejnegeri), konata ankaŭ kiel Beringa bekobaleno aŭ sabrodenta baleno, estas relative nekonata membro de la genro Mesoplodon kiu loĝas en la norda Nordpacifika Oceano. Leonhard Hess Stejneger kolektis la tipan specimenon (surstrandigita kranio) en la Bering-insulo en 1883, el kiu Frederick W. True havigis la priskribon de la specio en 1885. En 1904, la unua kompleta kranio (el maskla plenkreskulo kiu estis surstrandigita ĉe Newport, Oregono) estis kolektita, kiu konfirmis la validecon de la specio. La plej rimarkinda karaktero de maskloj estas tre granda, sabroformaj dentoj, kaj el tio la nomo.
Priskribo
La korpo de tiu specio estas tipa de mezoplodoj, longa kaj mallarĝa je ambaŭ pintoj. La beko estas mezlonga, kaj la buŝlinio formas arkon, kvankam multe pli milda ol ĉe aliaj specioj. La dentoj de maskloj estas multe pli grandaj ol tiuj de plej aliaj mezoplodoj kaj indikas antaŭen kaj internen rekte antaŭ la pinto. Nur la Zondenta baleno kaj la Glavodenta baleno havas pli longajn dentojn. La koloraro estas ĝenerale malhelgriza al nigra kun pli helas koloraro sube, kaj ĉirkaŭ la kapo kio havigas "kaskan" aspekton. La koloraro malheliĝas laŭ aĝo, sed inoj havas pli helan modelon ĉe la vosto kio iĝas pli evidenta post aĝo. Kiel ĉe plej specioj, estas cikatroj ĉe maskloj (pro mordoj fare de aliaj maskloj) kaj de ŝarkoj ĉe ambaŭ seksoj. La longo estas de almenaŭ 5.25 metroj ĉe maskloj kaj de 5.5 metroj ĉe inoj. Ili estas verŝajne ĉirkaŭ 2.1 al 2.3 metrojn longaj denaske.
Militatako de Toktamiŝo al Moskvo
Militatako de Toktamiŝo al Moskvo estas milita atako de orhorda ŝtatestro ĥano Toktamiŝo al Grandprinclando Moskvo okazinta en 1382 (2 jarojn post batalo de Kulikovo). En aŭgusto de 1382 post kelktaga sieĝo Moskvo estis kaptita kaj forbruligita de horda batalantaro.
Sportoligo de Turingio
La Landa sportoligo de Turingio (germane: Landessportbund Thüringen e.V., mallongigo: LSBT) estas la tegmenta organizaĵo de la gimnastikaj kaj sportaj societoj de Turingio. Ĝia sidejo troviĝas en Erfurto, apud la Turingio-halo, ĉe Werner-Seelenbinder-Straße nr 1.
Historio
En la 29.9.1990 renkontiĝis 189 delegitoj de la tiamaj distriktaj DTSB-estraranoj de GDR en la Landa sportlernejo en Bad Blankenburg. Por ĉiuj la nova organizado post la Turniĝo estis granda defio. Je la fino de la kunveno fonditis la Sportoligo de Turingio. En 1991 oni havis jam ĉ. 195.000 membroj. Turingiaj pintosportistoj gajnis ekde 1992 pli ol 90 medaloj ĉe Olimpikaj Ludoj. Krome oni sukcesis doni pozitivan bildon pri sportaj agadoj antaŭ gastoj kaj investantoj en la Liberŝtato Turingio. Por tio sendube plej responsas pli ol 60.000 honoroficuloj en diversaj funkcioj.
Statistiko
Laŭ la stato de januaro 2014 apartenis al LSBT 366.142 membroj kaj 3.434 societoj. Krome la landa sportoligo mem estas membro en la Germana Olimpika Sporta Asocio.
Vincenzo Consolo
Vincenzo CONSOLO (18-an de februaro 1933 - 21-an de januaro 2012) estis itala verkisto.