cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Isso
Isso estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Barbata, Camisano (CR), Castel Gabbiano (CR), Covo kaj Fara Olivana con Sola. Kristana patrono de la komunumo estas la sankta Andreo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Vandières (stacidomo)
Vandières estas franca stacidomo sur linio - Novéant, situanta en , en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
(17425) 1989 AM3
(17425) 1989 AM3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Vandières (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Frouard - Novéant (090000).
Tamás Örley
Tamás Örley [tamAŝ orlei], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Örley Szabolcs Tamás [sabolĉ], en Usono Thomas Orley estis hungardevena usona kemiisto, skermisto, golfludisto.
Tamás Örley naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Berno.
Biografio
Tamás Örley komencis frekventi piaristan gimnazion en Szeged en 1944. Dum la frua socialismo li rekte ne povis studi en universitato pro la familia deveno (ili ne estis laboristoj). Örley estis talenta sportisto, li atingis bonajn rezultojn en skermo. Pro la bona sporta kariero li komencis studi kemion en 1955. Kiel studento, li partoprenis en la revolucia movado dum la Hungara revolucio de 1956, post la falo li disidis al Usono. Li akiris kemian diplomon en Universitato Stanford, dum li daŭris la skermon. Li havis postenon en kemia firmao, plej ofte li estis komercisto pri kemiaĵoj, depost 35 jaroj li pensiuliĝis kaj vivis plu en Svislando. En 1964 li estis usona olimpikano, en la sama jaro li edziĝis. Iom poste li forlasis la skermon kaj li iĝis golfludisto. Depost fino de la socialismo li partoprenis en reorganizado de la hungara golfludo.
3930 Vasilev
3930 Vasilev estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Ebla
Ebla (arabe: إبلا) estas la antikva nomo de la hodiaŭa Tel Mardiĥ, je ĉirkaŭ 60 km sud-ueste de Halepo, urbo de la norda Siria, kie en 1964 komenciĝis la prifosa kampanjo fare de arkeologia itala misio gvidata de Paolo Matthiae de la Roma Universitato "La Sapienza". La “tell” estis elektita pro la fakto ke ĝi situis en punkto preskaŭ meza inter Mezopotamio, Anatolio kaj Palestino, kie Ebla povis ĝui de la avantaĝoj de la komerco kun tiuj zonoj, tra kiuj transiradis krudaj materialoj kiaj kupro, ligno, arĝento...
Malkovro
La prifosaĵoj ekis, en 1964, sur sennoma zono. En 1968 estis malkovrita statuo de Ibbit-Lim, unu el la reĝoj de Ebla, pro kio oni rajtis pensi ke la arkeologia situo vere estus la vera Ebla. En 1975 alvenis la konfirmo sekve de la malkovro de la reĝaj arĥivoj. Argilaj tabletoj kaj fragmentoj estis elfositaj en du apartaj arĥivoj, antaŭe 15.000 kaj poste aliaj 2.000 ĉirkaŭ entenantaj “Eblalingvajn” kunejformajn skribaĵojn, reirantajn al la epoko de la 3-a jarmilo a.K., pliprecize al la jarcentoj inter 2500 kaj 2200 a.K. El tiuj dokumentoj – kies lingvo estis studita kaj substance alproksimigita al la malĉifro de epigrafisto de la itala misio, nome Giovanni Pettinato, de la Roma universitata “La Sapienza” – liveriĝis la pruvo pri la ekzisto de granda urba kulturo ankaŭ en la Sirio de la 3-a jarmilo a.K., konsiderita ĝis tiam tro periferia rilate la mezopotamia kulturo de centroj kiel Sumero kaj Akado kaj ebliĝis enkadrigi Eblan kiel gravan komercan nodon krom kiel internacian potencon en la mondo ĉirkaŭa: la reĝo estis elektita de aristokrataro tipe komerca. Oni elfosis trovaĵojn atestantajn kontaktojn kaj komercajn interŝanĝojn, ĝenerale, kun la tuta areo de la antikva Proksima Oriento, kun Persio kaj Afganujo. Apartan atenton meritas la kontaktoj kun la Egiptio de la Faraonoj. En iu tombo, fakte, nomita “Sinjoro de la kapridoj”, estis trovita egipta milita sceptro, surskribata per la nomo de la egipta reĝo Hetepibra, krome eburaj fragmentoj de egiptaj bildoj de diaĵoj kiaj Hatoro, Sobeko, Amon-Reo.
Fondo de la urbo Ebla
La regno de Ebla troviĝis en strategia pozicio inter la gravaj regnoj de la antikveco. Estas atestataj kontaktoj kun Egiptio ekde la antikva aŭ prasiria bronzepoko (2600-2300 a.K.), danke ankaŭ al la interilatoj kun la Biblo, granda kosmopolita urbo de la libana marbordo. Je tiu epoko datiĝas, fakte, iuj ŝtonaj fragmentoj, diorita lampo kun kartuŝo de Raĥef (4-a dinastio, 2500 a.K.) kaj cirkla alabastra kovrilo kun kartuŝo de Pepi la 1-a (4-a dinastio, 2300 a.K.), elfosita ene de la tieldirita Palaco de la Unua Urbanizigo.
Urbo
La prifosaĵoj de la itala arkeologia misio ekaperigis la urban strukturon de Ebla: ampleksa murzono cirkloforma, fortikigita per grandangulaj fortegaj bastionoj, kie malfermiĝas kvar pordegoj kun, centre, la akropolo. La radiala strukturo povus deveni el koncepto pri cirkla universo. Restas ankaŭ murspuroj de la reĝa palaco kun ĉiuj ĝiaj sektoroj, kie estis trovita la ŝtataj arĥivoj, krom miloj da tabletoj kaj objektoj de komuna utiligo.
Registaro
La urbo estis gvidata de reĝo indikata per la sumera “en” anstataŭ “lugal” kiel en Mari kaj en Mezopotamio. La suvereno estis helpata de ministro. Estas menciataj la nomoj de tri reĝoj reĝantaj dum la fazo registrita en la arĥivoj, nome de Igrish-Halab, Irkab-Damu kaj Ish'ar-Damu, kaj tiuj de iliaj ministroj, nome ArruLUM, Ibrium kaj Ibbi-Zikir.
Religio
En la tabletoj de Ebla aperas la nomoj de ŝemidaj dioj (Dagan, Iŝtar, Reŝef, Kamiŝ, Hadado, He(l)bato Adamma), kaj aliaj nekonataj kiel ”Kura”, “Adabalo”, “Barama”, “Ganana; krome aperas nomoj de sumeraj dioj kiel Enki (Enki, Ninki, kaj TU), kaj [Hititoj|hititaj]] kiel Aŝtapi.
La nomo de iuj dioj kaj de iuj lokoj ŝajnis unuamomente similaj al tiuj registritaj en la Biblio (Vidu personajn bibliajn nomojn (kies samsone oni opiniis ekzistantaj en la lingvo de Ebla): Adamu, H’à-wa, Jabal, Abarama, Bilhah, Ishma-el, Isûra-el, Esau, Mika-el, Mikaya, Saul, David, kaj aliaj; kaj lokonomojn: Ashtaroth, Sinai, Jerusalem Sodom and Gomorrah, (Ye-ru-sa-lu-um), Hazor, Lachish, Gezer, Dor, Megiddo, Joppa, Ur. Kulmine de tio ŝajnis konfirmi ĉion la kunejforma skribita radiko “Jah” estis interpretita kiel praradiko de la Biblia tetragramo YHWH (kies prononco ne restis en la onia memoro), nome de Javeo laŭ la hebrea aludo. Ĉu, do, kultura ligo inter la Eblaa kulturo kun tiu de la Biblio, kie nomoj ŝajnas samsoni kiel tiuj de Ebla?
Sed postaj reanalizoj de elfositaj dokumentoj ne permesis ke tiu interpreto rezistu al la kritiko. Ĉiukaze, hodiaŭ la pridiskuto inklinas al la “nea interpreto”, kvankam la unua trovus puŝon en la triversia eblalingva himno “de la kreado”: Sinjoro de la ĉielo kaj de la tero:
la tero ne estis, ĝi estis kreita,
la matena lumo ne jam estis, ekzistas.
Lingvo
La reĝa arĥivo de Ebla atestas la uzon de ŝemida lingvo, nome la Eblaa, kiun oni skribadis per kunejformaj karaktroj kiu hodiaŭ ebligas ke ni observu sekcon de la aktivecoj en la Palaco, ke ni konu iujn literaturajn verkojn kaj ke ni disponigu de la pli antikva vortaro de la historio: serio da argilaj tabletoj kun leksika dulingva (eblaa kaj sumera) vortlisto.
Historio
Kvankam estas signoj de homa setlado ekde la 4-a jarmilo a.K., okazas nur inter 2500 kaj 2400 a.K. ke Ebla fariĝas centro de granda urba civilizo (je tiu epoko datiĝas la arĥivoj elfositaj) kiu sukcesas kontroli vastegan teritorion etendiĝas el la rivero Eŭfrato, oriente, ĝis Taŭruso, nord-ueste, kaj la nuna urbo Hama sude, kaj konkurencante kun la sumeraj urboj. Datiĝas je tiu epoko la konstruo de la “reĝa Palaco”. En 2300 a.K., Ebla estis detruita de Sargon de Akado, sinjoro de malgranda regno marĝene de la sumera areo kaj formita de ŝemida popolo: Sargom sukcesas unuigi la sumerajn urbo-ŝtatojn originante la unuan ”universalan regnon” (la dua estos tiu fondita de Hamurabi de Babilonio) kiu unuigas ĉiujn mezopotamiajn popolojn. Sekve de tiu unuiga evento, Ebla estis detruita ĉar evidente vidita kiel malhelpo al la imperia politiko de Sargono.
La vivo en Ebla reestabliĝis preskaŭ tuj kaj ĝuste en tiu epoko, kiu estendiĝas ekde 2300 al 2000 a.K., oni starigis la “arkaikan palacon” ĉe la norda flanko de la akropolo. Sed la urbo trafas en duan detruon, ĉirkaŭ en 2000 a.K.
Sur la restaĵoj de Ebla enloĝiĝis nomadaj popoloj, nome la Amoridoj, kiuj asimilis la lokan kulturon kaj, inter la 2000 kaj 1800 a.K., en la epoko prasiria, elstarigis novan urbon kiu, renaskiĝinta kun ŝemidaj gentoj, dotiĝis je nova reĝa palaco, nova potenca zonmuro kaj novaj temploj, kaj kiu, kvankam vasaliĝinta al la potenca regno de Jamĥad de Halepo, prosperis ĝis la dua duono de la -17-a jarcento kiam ĝi estis verke de Ĥattusili la 1-a denove detruita.
Dum la periodo de la tieldirita “renaskiĝo” (1800-1750 a.K.), Ebla kreskigas la kontaktojn kun Egiptio ĝispunkte ke estis trovitaj kompletaj lotoj de egiptaj fabrikitaj objektoj en la tomboj de la reĝa nekropolo, situanta sub la areo de la norda palaco. Al la sama periodo apartenas, se konfirmi la intensajn rilatojn kun Egiptio, egiptostilaj objektoj kiel eburaj intarsoj reprezentantaj egiptajn diaĵojn, elfositajn en Eblaa areo destinita al laboratorejoj. Oni pridiskutas ĉu tiuj egiptaj diaĵoj estas lokaj kun egiptaj atributoj aŭ diaĵoj propraj de la egipta kulturo “importitaj” en la Eblaa kulturo.
Post 1600 jaroj Ebla ĉesis esti granda urba centro kaj sur ĝiaj gravegaj ruinaĵoj instaliĝis malgrandaj setlejaj grupoj dum la aramea epoko kaj dum tiu persa (ĝi estis sidejo de palaceto kaj de ruraj konstruaĵoj inter la -6-a kaj la –4-a jarcentoj kaj helenisma. Dum la periodo romia-bizanca (3-6 jarcentoj p.K., Ebla famiĝis kiel sidejo de stilita monaĥejo. Fine ĝi estis lastafoje citita dum la Krucmilitoj kiam Ebla fariĝis, laŭ mallonga tempo, kristana kantonmento.
La reĝa palaco de la prabronzepoko
La plej grava kaj impona monumento de la arkeologia areo de Tell Mardikh - Ebla estas la Reĝa Palaco G. La prifosaĵoj en la okcidenta deklivo de la akropolo allumigis grandan reĝan palacon, nomitan de arkeologoj G (pro la areo G en kiu ĝi revenis al la lumo), reiranta al la ora epoko de Ebla: 2400-2250 a.K. La arkeologia teamo esploris grandparton de la Palaco G, kiu devis etendiĝi al eoste; la precipan kortegon, la eniran ŝtuparegon, la salonon de la arĥivoj kaj eron de la loĝa ĉambraro.
La palaca areo tiel dividiĝis:
1 – La ceremonia alo, konsekrita al la reĝaj akceptoj, formita de precipa kortego parte kovrita per tegmento subtenita de lignaj kolonoj, kiuj lasis spurojn de iliaj ekzisto, konsistantajn en grandaj cirklaj regularaj truoj.
2 – La administra alo, kie troviĝis intarsitaj perlamotaj objektoj. Superaj ĉambroj servis por loĝado kaj konservado de nutraĵoj, muelado de cerealoj, dispremo de olivoj kaj kuirado de manĝaĵoj...
3 – Reĝaj arĥivoj: en 1975 oni malkovris la reĝan bibliotekon. Temas pri kvadrata ĉambro en kiu oni trovis 17.000 argilajn tabletojn aŭ samspecaj fragmentoj. La tabletoj havas diversajn dimensiojn: iuj estas grandaj, kvadratoformaj kaj dimensias 45 cm. ĉiuflanke; aliaj, malpli grandaj, estas cirklaj. Tie konserviĝis, kaj esploristoj ilin trovis, administraj tekstoj, ekonomiaj, historiaj, juraj, religiaj. La lingvo apartenas al la familio de la ŝemidaj lingvaĵoj same kiel la grandparto de la akada lingvo de Mezopotamio. La incendio, provokita de la konkerantoj de Sargono, senvole “bakis” la tiujn tabletojn pro kio ili sin konserviĝis ĝis la malkovro de la arkeologia teamo.
La Sankta Areo de Iŝtar dum la bronzepoko
En la Malalta Urbo, nord-ueste, troviĝas la vasta areo dediĉita al la kulto de la precipa diino, nome Iŝtar. .
La areon (1800-1600 a.K.) formas tri malsamajn monumentoj: la templo de Iŝtar kaj serio de akcesoraj malgrandaj konstruaĵoj, monumenta ŝtono tipe unika en la tuta Proksima Oriento, kaj placo de la akvocisternoj, sur kies fundo estis trovitaj multaj votaj objektoj dediĉitaj al la diino Iŝtar.
Nuna stato de la arkeologia situo
La arkeologiaj prifosoj de Ebla, ĉiam zorge de la itala misio gvidata de profesoro Paolo Matthiae, plu daŭras. Ĵuse estis prezentitaj du oraj kaj arĝentaj statuetoj, elfositaj dum la lasta prifosa kampanjo ,la objektoj estis trovitaj en la reĝa magazeno ŝirme de la arĥivoj. Eble temis pri reĝa standardo ĉar samokaze kaj samloke estis trovita ankaŭ bronza incensilo.
23257 Denny
23257 Denny estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Beaver en Eloy (Arizono, Usono).
(19733) 1999 XA166
(19733) 1999 XA166 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Andy Goldsworthy
Andy Goldsworthy (naskiĝis en 1956 en Cheshire, Anglio) estas artisto, kiu uzas en la naturo trovitaj materialoj por krei plejofte efemeraj verkoj, kaj memorfiksas ilin per fotografio. Ĝi estas unu el la plej gravaj reprezentantoj de naturarto, varianto de landarto.
Verkado
La artmaterialoj de Goldworthy estas materialoj de naturo kiel ekzemple floroj, glaciaĵoj, folioj, koto, pinkonusoj, neĝo, ŝtonoj, branĉoj, kaj dornoj kaj estas karakterizitaj per sia bunteco kaj efemereco. Li estis citita dirante: "Mi pensas, ke estas tre kuraĝe labori kun floroj, folioj kaj petaloj sed mi devas. Mi ne povas filtri la materialojn kun kiuj mi laboras. Estas mia respondeco labori kun naturo kiel tutaĵo."
Goldworthy estas ĝenerale rigardita kiel la fondinto de la moderna tekniko de ekvilibrado de rokoj (Rock balancing).
En siaj provizoraj verkoj li ofte uzas siajn nudajn manojn, dentojn kaj improvizitajn ilojn, tamen por siaj konstantaj skulptaĵoj li uzas ankaŭ mekanizitajn ilojn.
Lirika tenoro
Lirika tenoro estas speco de tenoro. Li havas pli molan, malpli brilan voĉon ol herotenoro, anstataŭe li estas pli modulkapabla kaj estas pli proksime al la artkanto, ĉar liaj roloj estas malpli dramaj.
Lirika tenoro krome estas nomo por voĉfako, en kiu estas kunigitaj la rilataj opero- kaj oratoriopartioj. Ekzemple por tiu estas:
Andy Goldsworthy
Verkado
Laŭ komisiio fare de la De Young Muzeo en San Francisko, Goldworthy kreis verkon nomitan "Drawn Stone", kiu traktas la oftajn sismojn kaj iliajn efikojn. La verko inkluzivis enorman fendeton en la trotuaro kiu fendetiĝis en pli malgrandajn fendetojn kiuj funkcias kiel benkoj. La malgrandaj fendoj estis kreitaj per la martelo, kiu aldonis dimension de necerteco en la kreadprocezo.
Manzaneque
Manzaneque estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Toponimio
La termino "Manzaneque" devenas el la hispana vorto manzana (pomo) rilate al abundo de pomarboj kiuj estus tie en la momento de ties fondo aŭ nomigo, nune neekzistantaj. En la 13a jarcento ĝi nomiĝis Manzanech kaj en la 16a jarcento aperas skribita kiel mançaneque. La finaĵo "-que" [ke] aperas ankaŭ en aliaj lokoj de la provinco, kiaj Tembleque, Palomeque, Turleque ktp.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Manzanequeño. La censita populacio en 2011 estis de 463 loĝantoj kaj la denseco estas de 38,58 loĝ/km².
Situo
Manzaneque situas en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj de Toledo en la suda centra parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 715 m; je 37 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 666 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°38′08″ N 3°47′30″ Ok.
Geografio
La municipo troviĝas situanta «en llanura» (sur ebenaĵo) lime sude kun kelkaj deklivaroj de la Montoj de Toledo. Ĝi apartenas al la komarko Montoj de Toledo kaj limas kun la municipaj teritorioj de Mora norde kaj oriente, Los Yébenes sude kaj Orgaz okcidente, ĉiuj de la provinco Toledo.
De okcidente al sudoriente ĝi estas trafluata de la rojo Riánsares kiu devenas de Orgaz, seka plejparte de la jaro, kiu enfluas en la rivero Algodor.
Historio
La reĝo Ferdinando la 3-a donis ĝin en 1220 al la senjoro Fernando Ibáñez de Alfarilla kun aliaj vilaĝoj. Meze de la 15a jarcento, Iñigo de Avalos, kiu estis posedanto de la senjorlando de Manzaneque, konstruigis la kastelon de Manzaneque, kiun ekposedis poste don Álvarez de Toledo, sekretario de la Katolikaj Gereĝoj, kaj poste al la grafoj de Cedillo, kiu finfine abandonos ĝin.
Meze de la 19a jarcento estis 75 domoj kaj la municipa buĝeto estis de 6.845 "reales" el kiuj 1.460 estis por pago al la sekretario.
Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj same ĉe Manzaneque kun pli da milo da loĝantoj, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj la populacio falis al la nunaj 463, tio estas sub 500, nome ĝi pli ol duoniĝis.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj pro proksimeco de ĉefurbo Toledo.
Tetano
En fiziologio, tetano estas la stato de daŭra kontrahiĝo de muskoloj.
Priskribo
Tetano estas la daŭra muskola kontrahiĝo, kiu okazas kiam la motora nervo konektita al skeleta muskolo emisias agpotencialojn ĉe alta frekvenco. Dum ĉiu livero de la agpotencialo, la muskolo kontrahiĝas kaj poste malkontrahiĝas; tamen, se la frekvenco de la agpotencialo estas tre alta, do la muskolo restas en kontrahita stato.
Okazoj
Tetano estas ordinare normala — ekzemple, dum levado de pezaĵo. Kelkaj sidformoj postulas tetanon por stabileco.
Volonta tetano estas normala, sed nevolonta tetano povas esti aŭ fiziologia aŭ patologia. Patologia nevolonta tetano nomiĝas tetanio.
Velenice (distrikto Česká Lípa)
Velenice (Wellnitz) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa situanta inter municipoj Zákupy, Cvikov kaj Brniště. Vivas ĉi tie. La municipo situas en valo de rojo Svitávka aůpud loka komunikilo Zákupy–Svitava. Laŭlonge laŭ tiu ĉi ŝoseo situas kelke da montoj – Velenický, Brnišťský kaj Kamenický vrch.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1399.
Memorindaĵoj en la municipo kaj ĉirkaŭaĵo
Inter la plej sign ifaj memorindaĵoj en la municipo apartenas precipe baroka paroĥa preĝejo de La plej sankta Triuunuuo el la jaro 1735, ĉe kiu situadis paroĥo. La preĝejo estas en malbona teknika stato, trafaliĝas la plafonokaj en la pasintecio ĝi estis ŝtelita.
Kavernoj Pusté kostely
Proksime de la municipo ĉe rivereto Svitávka troviĝas sistemo de artefaritaj kavernoj, profundigitaj en la grejsajn rokojn. Estis ĉi tie filmitaj eĉ filmoj, ekz. fabelo S čerty nejsou žerty. Estas ĉi tie ankaŭ motorciklista kaverno Inferaj minejoj, kiu estas ekde la jaro 2003 reguligita kiel restoracio, kien povas enveturi motorcikloj, ĉe la ŝoseo inter municipo Svitava kaj Velenice. Ĝia devena nomo estas Nautilus kaj ĝi estas konsisto de komplekso Pusté kostely sur katastro de proksima municipo Svitava u Cvikova.
Gameleira de Goiás
Gameleira de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.275 loĝantojn en 2010.
Émile-Charles Achard
Emile-Charles Achard (24a de julio 1860 - 7a de aŭgusto 1944) estas franca profesoro de medicina kliniko de la Medicina Fakultato de Parizo, kuracisto en la hospitalo Cochin, membro de la Akademio de Medicino, elektita kiel membre de la Akademio de sciencoj la 18an de marto 1929 (sekcio de medicino kaj kirurgio).
Li kun Raoul Bensaude (1866-1938) identigis la mikroban aganton respondeca pri la paratifoida febro en 1896. Li evidentigis la "haran virecon asociita al diabeto“ (sindromo de Achard-Thiers). Kun Joseph Castaigne, li eksperimentis urinan teston per metilenbluaĵo por ekzameni la funkciadon de la renoj (Achard-Castaigne-testo). Ambaŭ kunverkis manlibron pri la malsanoj de la digesta tubo Manuel des maladies du tube digestif.
Vandières (Meurthe-et-Moselle)
Vandières estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Vandiérois.
Mercedes Sosa
Mercedes Sosa (naskiĝis la en Tucumán, mortis la  en Bonaero) estis argentina kantistino kun forta popola trajto en Latinameriko. Ŝi gajnis kromnomojn kiel "La Voĉo de Sudameriko", "La Voĉo de la Senvoĉaj" sed ŝi estis plej konata kiel "La Negra", pro siaj longaj kaj glataj nigraj haroj.
Ŝia talento estis eltrovita kiam ŝi estis 15-jaraĝa kaj venkis konkurson en loka radio de sia naskurbo. Tiam estis proponita al ŝi dumonata kontrakto. Admirata pro ŝia profunda kontralda tembro, ŝi registris sian unuan diskon - Canciones con Fundamento – laŭ argentinfolklora stilo. Ŝia poezio fontas el argentinaj popolkantoj.
Ŝi famiĝis internacie en Usono kaj Eŭropo ekde 1967, kaj en 1970, kune kun Ariel Ramírez kaj Félix Luna, registrante Cantata Sudamericana kaj Mujeres Argentinas. Ŝi produktis ankaŭ diskon kiel tributon al la ĉilianino Violeta Parra.
Sosa interpretis vastan repertuaron, sonbendigante kanzonojn de pluraj stiloj. Ŝi kantis ofte kun multaj argentinaj muzikistoj, kiel León Gieco, Charly García, Antonio Tarragó Ros, Rodolfo Mederos kaj Fito Páez, same kiel kun aliaj latinamerikanoj, ekzemple Milton Nascimento, Fagner kaj Silvio Rodríguez.
De la komenco de ŝia kariero, ŝi estis konata de siaj maldekstremaj opinioj per protestaj kantoj kaj politika aktivismo, estinta peronisto dum la junaĝo. Antaŭnelonge, ŝi manifestiĝis kiel forta opozicianto al la figuro de Carlos Menem kaj subtenis la elektiĝon de Néstor Kirchner kiel ŝtatprezidanton. La soci-politika agado speguliĝis en la interpretata repertuaro, igante ŝin unu el la elstaruloj de Nueva Canción (Nova Kantado), - latinamerika muzika movado en la 60-a jardeko, kun afrikaj, kubaj, andaj kaj hispanaj radikoj. En Brazilo, Caetano Veloso, Gilberto Gil, Chico Buarque, inter aliaj artistoj, estis diskonigantoj de Nueva Canción, difinita per ideologio de protesto kontraŭ tio, kion ili opiniis usona imperiismo, konsumismo kaj kontraŭ socia malegaleco. Depost devigita ekzilo de ŝia lando, tiel ŝi fariĝis unu el la klaraj simboloj de la lukto kontraŭ la regado de la milita militarajunto en Argentino.
"La Negra" faris dueton (Sólo le pido a Dios), kun la brazila samb-kantistino Beth Carvalho, en kiu ĉiu kantis en sia lingvo. Ankaŭ reliefiginda estas ŝia dueto kun la brazila kantisto Fagner, en la kanzono Años, sonbendigita en 1981.
Tarascon (Bouches-du-Rhône)
Tarascon (jen france kaj okcitane, esperante Taraskono) estas urbo kaj komunumo de suda Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis. Nuntempe la urbo estas rigardata kiel pordo al la Alpilles, la kalka montaro de la suda Provence.
La urbo estis fondita en la jaro 48 de la romianoj. Sudoriente en la kvartalo Saint-Gabriel troviĝas la romia Ernaginum, kie estis la plej granda gaŭloromia vojkruĉiĝo: La Via Domitia antaŭ la transiro de la Rodano renkontis kun Via Aurelia, kiu gvidis orienten al Salon-de-Provence kaj suden al Arles.
Jean Monnet
Jean Omer Marie Gabriel MONNET (naskiĝis la 9-an de novembro 1888, mortis la 16-an de marto 1979) estis franca ŝtatulo.
Tarascon (Bouches-du-Rhône)
Laŭdire la nomo de la urbo estis Nerluc, kiu signifas nigra loko. La nomo supozeble devenis de la densaj arbaroj ĉirkaŭ la loko.
Jean Monnet
Li naskiĝis en Cognac, Francujo; lia familio estis likvoraj komercantoj kaj li eklaboris en la familia firmao. Poste, li iĝis alta ŝtatoficisto, kaj kunlaboris la kreaĵon de la Ligo de nacioj. Post la dua mondmilito, li iĝis la patro de la "franca planigado", kaj unu el patroj de la eŭropa unuigo.
Tarascon (Bouches-du-Rhône)
La drako Tarasque kaj Marta
Oni diras, ke la nomo de la urbo rilatas al la drako, kiu vivis apud la bordo de la rivero Rodano. La drako ĝenis la ŝipveturadon kaj formanĝis veturantojn.
La savo venis de Marta, kiu laŭdire estas fratino kaj de Maria Magdalena kaj Lazaro. Ili fuĝis post la morto de Jesuo Kristo per eta boato kaj atingis la bordon de la Provence. Tie ĉiuj tri estas rigardataj kiel esence gravaj sanktaj personoj.
Marta sukcesis kvietigi la drankon per sankta akvo kaj ŝi montris la krucon al ĝi. Nun ŝi povis gvidi la drakon kiel hundo per rimeno al la loĝantaro, kiu mortigis ĝin. Kelkaj diras per ŝtonoj, aliaj per lancoj.
Marta restis en la urbo kaj fondis monaĥejon por inoj. Ŝi mortis en la jaro 81 kaj la loko iĝis celo de pilgrimado. La loka preĝejo Collégiale Royale Sainte Marthe, kiu estas konstruita sur ŝia domo kaj kie laŭdire estas la tombo, estas unu el la plej belaj preĝejoj de Provence.
Tartarin de Tarascon
Tartarin de Tarascon aŭ esperante Tartarino de Taraskono estas famaj rolulo kaj respektive romano de la franca verkisto Alphonse Daudet. Tartarino estas vantema ĉasisto kiu veturas al Afriko por ĉasi leonon, kio ebligas lin travivi aventurojn. La rolulo kaj la romano (plus du sekvaĵoj) famigis ne nur la verkiston, sed ankaŭ la urbon, kie nuntempe estas domo dediĉita al la verkisto kaj oni celebras per festo la rolulon de Tartarino.
Georgurbo (Kajmaninsuloj)
<div style="margin-bottom: 1em; margin-left: 4em; margin-right: 4em; border: 1px solid #ccc; padding: 5px; background: #DDDDDD; text-align: left; font-size: 95%;"> ''Por aliaj urboj kun la nomo Ĝorĝtaŭno respektive angle "Georgetown" vidu la paĝon Ĝorĝtaŭno.
Espero Katolika
Espero Katolika estas katolika Esperanto-revuo, eldonata de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista.
Georgurbo (Kajmaninsuloj)
Georgurbo, (George Town) estas la ĉefurbo de la Kajmaninsuloj, teritorio dependa de Britio en la Kariba Maro, do la geografia regiono Karibio. La urbo situas sur la insulo Granda Kajmano kaj dum la jaro 1999 havis 20.626 loĝantojn. La saman nomon ankaŭ havas la ĉefurbo de la ŝtato Gujano, Ĝorĝtaŭno, kiu situas sude de la regiono Karibio en Sudameriko.
La kajmaninsula ĉefurbo estas la banka centro de la insularo. Proksime de la urbocentro troviĝas haveno por grandaj krozŝipoj kaj internacia flughaveno. La ekzakta geografiaj koordinatoj estas 19° 17′ norde, 81° 22′ okcidente.
Espero Katolika
Unuafoje eldonita en 1903, krom la interrompoj dum la du mondmilitoj daŭre eldonata, ĝi estas la plej malnova Esperanto-gazeto daŭre aperanta ĝis hodiaŭ.
Ĝia fondinto estas la pastro Emile Peltier, el Tours (Francujo), kiu la unuan numeron eldonis en oktobro 1903 kaj estis la animo de la gazeto ĝis 1908. Poste redaktoro estis ĝis 1911 Claudius Colas, el Parizo. De 1911 al 1923 redaktoris J. Smulders, el Nederlando (en 1921 F. Meŝtan el Vieno), de 1924 al 1932 G. Ramboux el Parizo, de 1932 Joan Font i Giralt el Hispanujo.
Ĝia formato en 1933 estis 27x18, kun varianta paĝonombro.
Jam en la unua numero aperis alvoko akcentita: "For la neŭtralismon!"; Espero Katolika restis ĉiam konscia, eĉ ofte "militanta" defendanto de la katolika dogmaro kaj eklezio. La revuo aperis ĉiam kun la aprobo de la ekleziaj aŭtoritatoj kaj akiris trifoje apostolan benon de la papo.
Nuntempa redaktoro estas Carlo Sarandrea.
Emile Gsell
Gsell naskiĝis en Sainte-Marie-aux-Mines, Haut-Rhin, Francio je la 31-a de decembro, 1838. Li servis en la armeo de 1858 ĝis 1866, dum kiu tempo li lernis fotadon kaj vojaĝis al Koŝin-Ĉinio (ĉu tio estas ĝusta esperantigita ortografio?) (nun Suda Vjetnamio).
En Koŝin-Ĉinio, Gsell dungiĝis per la Commission d'exploration du Mékong, direktita per Ernest Doudart de Lagrée (naskiĝinta 1823 - mortinta 1868), foti la ruinojn de Angkor. Gsell akompanis la ekspedicion al Kamboĝo kaj Siamo (nun Tajlando, kaj tiutempe posedo de Angkor) de junio ĝis septembro aŭ oktobro 1866, ofte ricevante sugestojn por fotaj vidpunktoj de Doudart de Lagrée.
Ankaŭ en 1866, post la ekspedicio, Gsell sin establis kiel komerca fotisto en Saigon, fariĝinte la unua profesia fotisto fari tion en tiu urbo.
Dum la unua duono de 1873 Gsell reiris al Angkor kaj vojaĝis tra Kamboĝo kun Louis Delaporte. Pro la forto de siaj Kamboĝaj fotoj Gsell estis premiita mdealon de merito ĉe la Viena Internacia Ekspozicio, kiu okazis de la 1-a de majo ĝis la 31-a de oktobro, 1873 kaj dum kiu Gsell ekspoziciis du albumojn da fotoj, unu de la ruinoj de Angkor kaj la alia de "la moroj, kutimoj, kaj specoj de la Anama kaj Kamboĝa popoloj."
En aprilo 1875, Gsell akompanis mision, estritan per Brossard de Corbigny, al Hue, kvankam li =estis permesita foti nek la homojn, kiujn renkontis li, nek la Citadelon. Tamen, du el liaj fotoj demonstras, ke li estis en Hanojo je la fino de 1875 kaj de novembro 1876 ĝis januaro 1877 Gsell povis kapti multe da vidoj de Tonkin (nun Norda Vjetnamio).
NGC 3197
NGC 3197 (aliaj indikoj — UGC 5500, MCG 13-8-9, ZWG 351.10, ZWG 350.45, PGC 29870) estas galaksio en konstelacio Drako.
Emile Gsell
La fotoj de Gsell vendiĝis per Auguste Nicolier, kiu vendis kemiaĵojn kaj fotajn provizojn en Saigon ekde 1876.
NGC 3197
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Emile Gsell
Emile Gsell mortis hejme en Saigon je la 16-a de oktobro 1879. Post lia morto, O. Wegener postvenis je Gsell, akirante kaj uzante lian kapitalon dum la fruaj 1880-aj jaroj kaj poste repassante ĝin al Vidal (ankaŭ konita kiel Salin-Vidal), kiu vendis ĝin kun la nomoj Vidal kaj Salin-Vidal ĝis sia propra morto en 1883.
Referenco
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio la 8-an de januaro, 2007.
Hidrato
Hidrato estas esprimo en la neorganika kaj organika kemio por signi, ke la kombinaĵo enhavas akvon.
Ekz. en la organika kemio, etanolo (CH3—CH2—OH) povas estis rigardata kiel hidrato de etileno (CH2=CH2), per akcepto de akvo en formo de H al C kaj OH al C.
En la neorganika kemio, la hidrato estas ofte ligita al centra metalatomo, kristalizite.
JR Okcidenta
Kompanio JR Okcidenta (japane: 西日本旅客鉄道株式会社 [niŝi-nihon rjokaku tecudo kabuŝiki-gaiŝa], laŭvorte: Okcident-Japania Pasaĝera fervoja Akci-kompanio) estas japana pasaĝera fervoja kompanio. Ĝi estas membro de grupo "JR" (aŭ "Japana Fervoja Reto"), do la linioj de la kompanio formas subreton de la tut-japania reto "JR". Ĝi heredis fervojajn liniojn de estinta ŝtata kompanio Japana Nacia Fervojo. Ĝia areo de servo estas la okcidenta parto de Honŝuo, kiu konsistas el regionoj Hokuriku, Kansajo kaj Ĉugoku. Centra oficejo de la kompanio estas en Osako.
Hispana Demokratia Respublikana Agado
Hispana Demokratia Respublikana Agado (hispane Acción Repúblicana Democrática Española - mallongigo: ARDE) estas la nomo de hispana politika partio kreita dum la 50-aj jaroj de la pasinta jarcento, kiel rezulto de la klopodoj por kunigi Respublikana Maldrekstro-n kaj Respublikana Uniono-n, la du plej gravaj respublikanaj partioj dum la Dua Hispana Respubliko.
Depost la restauracio de la demokratio en Hispanio, ĝi ĉeestis la lokajn balotadojn de 1979, atinginte la duan lokon laŭ la kvanto de balotoj en la urbo Sogorb, kaj kun la subteno de la PSOE atingis la unuan kaj ununuran respublikanan urbestron kiu regis la hispanan municipon depost la respublikana epoko. Dum la sekva balota konvokatorio ĝi iĝis la plej voĉdona partio en ĉi vilaĝo de Castelló.
Nuntempe, ĝi ŝainas integrita ĉe la nomumita Respublikana Klubo, kune kun aliaj samideanaj partioj inter kiuj Grupo Tria Hispana Respubliko, Liberalaj por la Respubliko kaj Federalaj Progresistoj.
The Pros and Cons of Hitch Hiking
The Pros and Cons of Hitch Hiking (eo: "La subtenantoj kaj kontraŭuloj de petveturado") estas la unua soloa albumo de la angla basgitaristo Roger Waters, eldonita en 1984, unu jaron antaŭ lia foriro de lia grupo Pink Floyd.
Karakteroj
En 1979, Roger Waters proponis du albumprojektojn al la aliaj membroj de Pink Floyd: The Wall kaj The Pros and Cons of Hitch Hiking. David Gilmour, Nick Mason kaj Richard Wright elektis la unuan, opiniante la alian tro persona. Ĉi-tiu albumo havas similecojn kun The Wall laŭ sia koncepto: ĝi rakontas realtempe la sonĝojn de homo post maltrankvila nokto, de 4h30 ĝis 5h11 matene, tial la divido laŭ horoj kaj minutoj. Ĉi-tiu viro sonĝas pri alia vivo kun alia virino, sed li estas rapide kaptita al la ĉiutaga vivo kaj amo allasas senrevigojn. Estas temoj karaj de Roger Waters, kiel amo, perfido, la limoj de frenezeco kaj la homa emo humiligi aliajn aŭ detrui propran verkon. Iuj fragmentoj estas tre krudaj kiel "4:41 AM (Seksa Revolucio)", kaj aliaj inkluzivas severajn kritikojn, ekzemple kontraŭ Yoko Ono en la titola trako. Ĝi estis surbendigata kun eminentaj gastoj kiel Eric Clapton, David Sanborn aŭ Michael Kamen. Ĝi atingis la 13-an lokon en la muzikaĵrangolistoj de Britio, kie ĝi restis 11 semajnojn. En Usono, la albumo situis en n-ro 31a de la Billboard 200 kaj estis atestita ora disko. La kovro de la albumo, desegnita de Gerald Scarfe, estis kaŭzo de polemikoj: ĝi bildigas nudan virinon (la erotika aktorino Linzi Drew), dorsoflanke petveturanta. Ekzistas "cenzurita" versio de ĉi-tiu jaketo kun nigra bando kaŝanta sian pugon.
Kantaro
Ĉiuj kantoj estas subskribitaj de Roger Waters.
Detrojto
Detrojto (Detroit) estas urbego en la subŝtato Miĉigano de Usono. Kun loĝantaro de ĉirkaŭ 688.701 (en 2013), ĝi estas la 21-a plej loĝata urbo de Usono; tamen ĉirkaŭ la jaro 1950 ĝi havis multe pli da loĝantoj. Pro tio, Detrojto estas la plej granda urbego en Miĉigano je loĝantaro. Ĝis la milito de 1812, Detrojto estis la ĉefurbo de la subŝtato, hodiaŭ la ĉefurbo estas Lansingo (Lansing).
Detrojto situas trans la rivero Windsor, Ontario, kiu ligas la Lagon de Sankta Claire al la Eria Lago kaj konsistigas la landlimon al Kanado. La koordinatoj de la urbo estas ; ĝia alto super la marnivelo estas 175 m kaj la urba areo kovras 370 km².
La urbo estas fama centro de aŭtomobilkonstruado kaj de muzik-negocado. Ĝi estas kromnomata "Motora Urbo" pro tio ke la tri plej grandaj usonaj aŭtofabrikantaj kompanioj (General Motors Corporation, Ford Motor Company, kaj Chrysler Corporation) situigis siajn centrajn oficejojn kaj multajn el siaj fabrikoj en aŭ ĉirkaŭ Detrojto. Ĝi estas parto de la Megalopolo Grandaj Lagoj.
Aŭtomobilkonstruado
La Detroit Automobile Company (DAC) estis frua usona aŭtofabrikanto fondita en la 5a de Aŭgusto, 1899, en Detroit, Miĉigano. Ĝi estis la unua projekto tiatipa en Detroit. Aŭtomobila mekaniko Henry Ford allogis la financan apogon de tri investistoj; la urbestro de Detroit nome William Maybury, William H. Murphy, kaj la senatano Thomas W. Palmer. Kiel ĉe multaj fruaj aŭt-entreprenoj, ankaŭ tiu kompanio baraktis kaj estis dissolvita en Januaro 1901.
Universitatoj
La Universitato de Miĉigano estis origine fondita en Detrojto en 1817, sed ĝi movis al Arbaro de Ana en 1837.
Vajna Ŝtata Universitato estis fondita en Detrojto en 1868.
La Universitato de Detrojto Kompato estis fondita en 1877.
Konfliktoj
La tumulto de Detrojto de 1943 okazis en Detrojto de la vespero de la 20-a de junio ĝis la frua mateno de la 22-a de junio. La rasa tumulto estis finfine subpremita per uzo de 6,000 federaciaj trupoj.
Stacio Takamatsu (Kagaŭa)
Stacio Takamatsu (japane: 高松駅 [Takamacu-eki], angle: Takamatsu Station) estas fervoja stacio en Takamacu, Gubernio Kagaŭa, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de JR Ŝikokua: Linio Yosan, Linio Kōtoku.
Guarani de Goiás
Guarani de Goiás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 4.262 enloĝantojn en 2010.
69594 Ulferika
69594 Ulferika estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana amatora astronomo Gerhard Lehmann elde la Publika Observatorio de Drebach (Saksio, Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ulf Lehmann kaj Erika, gepatroj de la malkovrinto. Ili igis elbla, ke li faris de sia ŝatokupo profesion kiel instruisto pri fiziko kaj astronomio.
Bufontenoro
La bufontenoro (ankaŭ ludtenoro) estas malpeza tenorvoĉo enmetata en gajaj, malpli dramaj ludroloj en opero kaj antaŭ ĉio opereto. Li estas same movema kiel lirika tenoro, sed malpli peza kaj brila ol la herotenoro aŭ tenoro de la karakterfako.
La registro de la bufontenoro malofte estas ekstreme alta. Ĉar la plej multaj partioj estas riĉa je teksto, ili estas komponita en tekstkompreniga, ne tro alta registro. Kelkaj partioj postulas de la kantisto ne nur la aplikon de la brustvoĉo, ili utiligas ankaŭ lian falseton. En la Franca opertradicio la bufonfalseto estis speciale flegata.
Bufontenoro krome estas nomo por voĉfako en la opero, en kiu estas kunigitaj la ĉirilataj operopartioj. Ekzemploj por tiu estas:
Vilmos Pillitz
Vilmos Pillitz [vilmoŝ pilic], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pillitz Vilmos estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto.
Vilmos Pillitz naskiĝis en Pest (urbo) en 1849, li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Vilmos Pillitz devenis el juda familio. Li akiris diplomon kun doktoriĝo eksterlande. Hejmenveninta li komencis instrui kiel asistanto en Reĝa Teknikuniversitato József. Li atingis la instruan rangon privata profesoro en 1874, eksterordinara profesoro en 1883. Li okupiĝis plej ofte pri ekzamenado de hungaraj vinoj. Li kreis mezurilon pri sukeroj en mostoj.
Duobla ligo
tipaj duoblaj ligoj
(17426) 1989 CS1
(17426) 1989 CS1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Yoshiaki Oshima elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Mojné
Mojné estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Český Krumlov, en Sudbohemia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1315.
Naturo
En katastra teritorio Rájov-Černice estas naturmemorindaĵo Vultavo ĉe Blanský les, kiu estas envicigita kiel eŭrope signifa loko en sistemon de protektataj teritorioj Reto Natura 2000.
Amfiktiono
Laŭ la helena mitologio, Amfiktiono (el la greka Αμφικτυών, «tiu, kiu firmigas per unuigo») estis la dua filo de Deŭkaliono kaj Pirro, kvankam troviĝis ankaŭ tradicio laŭ kiu li estis aŭtoktono, tio estas, naskiĝinto el la tero , aŭ filo de Heleno (do li estus nepo, anstataŭ filo, de Deŭkaliono kaj Pirro) .Amfiktiono estis reĝo de la urbo Termopiloj, kaj edziĝis al Kranaa, filino de Kranao, reĝo de Ateno. Laŭ kelkaj versioj, la nomo de lia edzino estis Atisa (eponima de la regiono), kvankam tio malkongruos kun pliaj rakontoj laŭ kiuj ŝi mortis juna kaj virga. Fine, Amfiktiono detronigis sian bopatron Kranao, kaj proklamis sin reĝo de la atika ĉefurbo.
Li regis Atenon dum dek (aŭ en alternativaj rakontoj, dek du) jaroj, kaj fondis la Amfiktionan ligon, kiu tradicie renkontiĝadis en Termopiloj ĝis historiaj tempoj. Ĝi estis alianco de dek du grekaj regnoj, kies delegitoj (nomigitaj Amfiktionoj laŭ li) kunvenis origine en Delfo, po du ĉiu urbo, dufoje jare. Ĝiajn dekretojn oni konsideris kaj obeis kiel volo de la gedioj. Proksime al la Amfiktiona konsiliejo, en la urbeto Antelo, troviĝis heroa templo dediĉita al li, ĉe la rivero Asopo. Onidire, Amfiktiono estis la unua homo kiuj interpretadis la sonĝojn, kaj ricevadis taŭgajn aŭgurojn per tio. Laŭ kelkaj verkistoj, dum lia reĝado okazis la tiel nomata Deŭkaliona diluvo.
Amfiktiono gastigis Dionizon dum lia vizito al Ateno. Kompense, la vina dio instruis al sia gastiganto la ĝustan manieron miksi akvon kaj vinon laŭ taŭgaj proporcioj, kaj pro tio Amfiktiono dediĉis templon al Orta Dionizo (Dionizo la ĝusta) kaj al la muzoj. Paŭzanio priskribis etajn skulptaĵojn de Amfitriono, videblajn en konstruaĵo apuda al la atena Teatro de Dionizo, kiuj atestas la proksiman rilaton de tiu reĝo al la dio. Tamen, Amfiktiono estis detronigita fare de Eriktonio, plia aŭtoktono kiu iĝis reĝo de Ateno.
Amfiktiona, epiteto de Demetro
Amfiktiono aŭ Amfiktioniso estis epiteto de Demetro en la urbo Antelo, ĝuste ĉar ĉiu solena malfermo de la kunvenoj de la Amfiktiona ligo en tiu urbo komencis per oferado al la diino en la tiea templo dediĉita al ŝi.
Betula utilis
La Himalaja betulo (Betula utilis) estas plantspecio el la genro de la betuloj (Betula) en la familio de la Betulacoj (Betulaceae). Ĝia hejmregiono estas la altaĵoj de la Himalajo.
Vegetativaj karakterizaĵoj
La himalaja betulo estas somerverda arbusto aŭ arbo, kiu povas atingi altecon de ĝis 35 metroj. La blanke ruĝe ĝis blanke bruna aŭ malhelruĝe bruna ritidomo defalas je maldikaj tavoloj. Dum la branĉoj havas ruĝe brunan ŝelon la rezinaj branĉoj estas brunaj kaj dense harhavaj. La ligno estas nebrile rozkolora kaj havas silkan brilon.
La alterne ĉe la branĉoj starantaj folioj havas foliplaton kaj tigeton. La folitigetojn longas 0,8 ĝis 2 centimetrojn. La foliplato longas de 2,5 ĝis 9 centimetroj kaj larĝas de 1,8 ĝis 6,2 centimetroj.
Generativaj karakterizaĵoj
La arbo floras de majo al julio. La masklaj amentoj longas 3 ĝis 3,7 centimetrojn kaj havas dikecon de 4 mm. La inaj amentoj havas formon de ovo ĝis cilindro kaj grandecon de 3 ĝis 5 centimetroj kaj diametron de 7 ĝis 12 milimetroj.
La semoj grandas 2 ĝis 3 centimetrojn kaj havas flugilojn. La semoj maturiĝas de julio ĝis aŭgusto.
La kromosomnombro estas 2n = 56.
Disvastigejo
La natura kreskoregiono de la himalaja betulo etendiĝas de Afganio trans Pakistano, Hindujo, Nepalo kaj Butano ĝis Ĉinujo. En Ĉinujo la arbo nature kreskas en Gansuo, Hebejo, Ninĝia, Ĉinghajo, Shaanxi, okcidenta Siĉuano, orienta kaj suda Xizang respektive nordokcidenta Junano. En Hindujo la specio kreskas en Ĝamuo kaj Kaŝmiro, Himaĉal-Pradeŝo, Utarakando kaj Sikimo.
En Ĉinujo la specio kreskas en ne malvarmaj soliarbaroj en alteco de 2500 ĝis 3800 metrojn. En Kaŝmiro ĝi kreskas en altecoj de 3000 ĝis 4500 metroj. Ĝi kreskas en malgrandaj betularoj.
Sistematiko
La unua priskribo de Betula utilis faris David Don en Prodromus Florae Nepalensis, p. 58, de la jaro 1825.
Laŭ R. Govaerts oni distingas jenajn subspeciojn:
Linda Buck
Linda Brown BUCK, (naskiĝis la ) estas usona biologo. En 2004 ŝi partigis kune kun Richard Axel la Nobelpremion pri fiziologio aŭ medicino, pro ilia laboro pri flaraj perceptiloj.
Betula utilis
Uzado
La malmola sed tre rompiĝema ligno de la himalaja betulo ests en ĝia hejmlando valoran lignon. La arboŝelo efikas antisepsa kaj helpas kontraŭ flatulencoj. Krome ĝi helpu al doloroj en la oreloj.
Linda Buck
Buck naskiĝis en Seattle, Vaŝingtonio, Usono en 1947. Ŝi bakalaŭriĝis en 1975 ĉe la Universitato de Vaŝingtonio en Seattle, kaj doktoriĝis pri imunologio ĉe la Universitato de Teksaso (Sud-okcidenta Medicina Centro), en Dallas. Ŝi laboris post-doktoriĝe ĉe Universitato Kolumbio, Nov-Jorko sub la direktado de Axel.
En 1991 Buck kaj Axel klonigis flarajn perceptilojn, montrante ke ili apartenas al la familio de G-proteino-kuplitaj perceptiloj. Analizante ratan DNA, ili taksis, ke estas proksimume milo da malsamaj genoj por flaraj perceptiloj en la mamula genaro. Tiu esplorado malfermis la pordon al gena kaj molekula analizo de la mekaniko de flaro.
Ŝiaj nuntempaj esploradoj temas unuparte pri kiel feromonoj kaj odoroj estas kaptataj de la nazo kaj interpretataj de la cerbo; kaj duaparte pri la aĝiĝado de Caenorhabditis elegans, fadenvermo ofte studata de sciencistoj, ĉar ĝi estas unu el la plej simplaj organismoj, kiuj havas nervan sistemon.
Maranwez
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Nederlanda rezistado
La Nederlanda Rezistado kontraŭ la germana-nazia okupacio de Nederlando dum la Dua Mondmilito povis esti karakterizita kiel ne-violenta, kaj estis organizita de la Komunisma Partio, eklezioj kaj sendependaj grupoj. Ĝis ĉirkaŭ 300 000 personoj estis kaŝitaj el germanaj aŭtoritatoj aŭtune de 1944, fare de ĉirkaŭ 60 000 al 200 000 sekretaj zorgantoj, kun tolero de ĉirkaŭ unu miliono de sciantoj, inklude kelkajn hazardajn individuojn inter germanaj okupaciantoj kaj militistoj.
La Nederlanda Rezistado disvolviĝis relative malrapide, sed la februara striko kaj ties kaŭzo, la arbitra polica ĉikanado kaj la forportado de ĉirkaŭ 400 judoj, ege stimulis rezistadon. La unuaj kiuj organiziĝis estis nederlandaj komunistoj, kiuj tuj formis ĉel-sistemon. Aperis ankaŭ aliaj tre amatoraj grupoj, elstare De Geuzen, formita de Bernardus IJzerdraat, same kiel kelkaj milit-stilaj grupoj, kiel la Ordoservo (nederlande: Ordedienst). Plej el ili suferis grandajn problemojn por survivi al perfidoj en la du unuaj jaroj de la milito.
Marl (Dümmer)
Trafiko
per individua motora trafiko konektiĝas al la federacia vojo.
Pola Rezistomovado
La Pola Rezistomovado en la Dua Mondmilito, kun la Pola Enlanda Armeo fronte, estis la plej granda rezistomovado en la tuta okupaciita Eŭropo, kiu agadis en polaj zonoj okupaciitaj kaj de Tria Regno kaj de Sovetunio. Ĝia plej granda evento montriĝis la Ribelo de Varsovio. La Pola Rezistomovado famiĝis ĉar rompis la germanajn liverliniojn por la Orienta Fronto, havigis militan spionadon por Britio, kaj savis pli da vivoj de judoj en la Holokaŭsto ol ajna alia organizaĵo aŭ registaro de la okcidentaj Aliancanoj. Ĝi estis organizata en Pola Subtera Ŝtato.
Unuaj iniciatoj
1941
Elektitaj eventoj de la rezistado
1939
1940
1941
1942
1943
1944
Ekzemplaj reprezalioj kaj militkrimoj
1939
1940
1941
1944
Rezistado eksterlande
28.10.1943: En Proksima Oriento aperis libro "Historia ideo de la pola ŝtato" de Jan Szułdrzyński kiel unua volumo de la Biblioteko de "Blanka Aglo".
The Six Million Dollar Man
The Six Million Dollar Man (La viro sesmiliondolara) estas usona televidserio pri sciencfikcio kaj agademo en kiu ĉefrolas iama kosmonaŭto, nome kolonelo Steve Austin, portretita de la usona aktoro Lee Majors. Austin havas superhoman forton pro bionikaj enplantaĵoj kaj servas kiel sekreta agento por fikcia usonregistara oficejo nome OSI. La serio estis bazita sur la novelo de Martin Caidin nome Cyborg, kio estis la labortitolo de la serio dum la pra-produktado.
Post tri televidaj pilotfilmoj, kiuj estis elsenditaj en 1973, la televidserio The Six Million Dollar Man elsendiĝis en la kanalaro ABC kiel regula epizoda serio dum kvin sezonoj el 1974 ĝis 1978. La rolulo Steve Austin iĝis ikono de la populara kulturo de la 1970-aj jaroj.
Halingen
Halingen estas germanlingva toponimo.
Interalie temas pri
NGC 3198
NGC 3198 (aliaj indikoj — UGC 5572, MCG 8-19-20, ZWG 240.30, PGC 30197) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Katatonio
En medicino, katatonio estas neŭropsikiatria konduta sindromo de nenormalaj movoj, nenormalaj kondutoj, kaj nemoviĝemo.