cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
En Rusujo per Esperanto
En Rusujo per Esperanto estas libro, en kiu la aŭtoro priskribas sian vojaĝon faritan en 1905 al urboj de nuntempa Ukrainujo danke al Esperanto.
La verkisto precize skizas la karakteron de la personoj kiujn li renkontis kaj la socian situacion en tiama Rusujo. Kiam li parolas pri la pejzaĵoj kaj pri la vesperaj renkontiĝoj la rakonto iĝas poezia. La etoso kiun li spertis en la domoj, en la kortoj, en preĝejo, sur riveroj kaj herbejoj estas priskribita en impresa maniero. Entute la rakonto de Rivier donas la impreson, ke en la de li vizitata urbo Sumio kaj la ĉirkaŭanta regiono, li trovis relative bonfartan kaj evoluitan societon.
Johann Georg Wagler
Wagler mortis pro akcidenta mempafo dum kolektado.
Kantono Tulle-Urbo-Nordo
La kantono Tulle-Urbain-Nord (france canton de Tulle-Urbain-Nord) estas franca kantono lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 14 kantonoj de la arondismento de Tulle. Ĝia ĉefurbo estas Tulle.
Komunumoj
Apartenas al la kantono Tulle-Urbain-Nord parto de la jena franca komunumo :
Penco
Penco (el la angla: pence, pluralo de penny) estas mona subunuo, egala al centono de pundo. Antaŭe estis samnoma monunuo nedekona.
Kanza
Kanza (ventaj homoj, ankaŭ Kav, Konca aŭ Kaza) estas nordamerika indiana popolo el la Siu-lingvofamilio, kiu vivis ĉe la rivero Kansaso kaj ĉe la rivero Saline en la nuna centra Kansaso. La angla loknomo Kansas estis unu el la angligoj de la franca transskribo Cansez (prononco ) de la originala. La urbo Kansasurbo en Misurio estis nomita laŭ la rivero, kiel estis poste la urbo Kansasurbo (Kansaso) kaj la subŝtato Kansaso.
Stachelberg (artileria fuortaro)
Artileria fuortaro Stachelberg (germane "dorna monto") (estis uzata ankaŭ ĉeĥa nomo Ježova hora) estis en la jaroj 1937 kaj 1938 konstruata kiel parto de ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj. Ĝi troviĝas sur orienta lango de Gigantmontaro (koto 632 Hřebínek) proksime de Rýchorský prales super municipa parto Babí inter urboj Trutnov kaj Žacléř. Ties celo estis ŝirmi Libavské sedlo, landan pordegon inter montodorso de Gigantmontaro kaj Vraní hory, kiun en la pasinteco eluzis armeoj por invadoj ĝis Bohemio eĉ male (ekz. en la jaro 1866 dum Prusia-Aŭstria milito la 1-a armea korpuso de generalo Adolf von Bonin) aŭ husanoj dum siaj rejsoj ĝis Silezio. La fuortaro ne estis konstrue finita kaj hodiaŭ estis aranĝita en ĝi armehistoria muzeo.
Racoș
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 973 loĝantojn (hungaroj); en 1992 2 369 (rumanoj, 90 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas 1377. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő).
Fontoj
En Racoș troviĝas unitariisma fortresopreĝejo el la 18-a jarcento kaj la kastelo Sükösd-Bethlen.
Gudo Visconti
Gudo Visconti - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Winfried Engler
Winfried Franz ENGLER (naskiĝinta la en Saulgau,  mortinta la  en Berlino) estis germana romanistikisto.
Vivo
Studinte inter 1955 kaj 1960 en Tübingen, Munkeno kaj Parizo romanistikon, historion kaj filozofion li doktoriĝis en Tübingen en 1960 pro disertacio pri Henri Michaux. Li estis asistanto scienca kaj poste akademia konsilisto ĉe la Fremdlanda kaj tradukista instituto de la Universitato de Majenco en Germersheim.
En 1968 li vokitis je eksterorda profesoreco ĉe la Pedagogia altlernejo berlina kaj en 1971 li iĝis tie orda profesoro pri francaj lingvo kaj literaturo. En 1980 li iris al la Libera Universitato Berlino kiel katedrestro kaj posta direktoro ĉe la Instituto pri latinida filologio. Li estis ankaŭ vicdekano kaj dekano fakultata. Emeritiĝo lia estis en 2004.
Inter 1955 kaj 2010 li apartenis al la katolika studenta korporacio A.V. Cheruskia Tübingen ene de Cartellverband der katholischen deutschen Studentenverbindungen.
Agado scienca
Liaj ĉefaj esplorkampoj estis la literaturhistorio sub literaturĝenraj aspektoj, problemoj de interteksteco de la historia romano ekde la komenco de la pluvivigo kaj imitado de aĵoj de Walter Scott, krome la demando pri rakontebleco de historio ĝenerale kaj pri leksikografio.
Engler engaĝiĝis ekde 1989 ĉefe en la rolo de komisiito de la berlina urbestro pri la urba ĝemeliĝo inter Berlino kaj Parizo. Multajn jarojn li prezidantis ĉe la Germana-franca societo de Berlino kaj aktivulis ĉe Union Interalliiée kaj ĉe Cercle Franco-Allemand. En 1995 li estiĝis reprezentanto de ARD en la programadjunktaro de ARTE.
Engler plurokaze honoritis estante vicestro de la Germana societo de la membroj de la Honora legio kaj de la portantoj de la Nacia Ordeno de Merito (Francio).
La tombo de Vergilio
La tombo de Vergilio (: Virgil's Tomb) estas la titolo de tri pentraĵoj faritaj de Joseph Wright of Derby inter 1779 kaj 1785. Ili troviĝas inter la fruktoj de lia rondiro tra Italio farita en 1773-1775. Ĉiuj tri bildigas la ruinitan konstruaĵon apud Napolo kiu estis tradicie identigita kiel la tombo de Latina poeto Vergilio. La plej frua el la tri, datiĝanta de 1779, inkluzivas la figuron de Silio Itala (Silius Italicus), iom posta poeto konata kiel admirinto de Vergilio.
Malsame al pentraĵoj de kandel-lumaj scenoj de Wright, la vidaĵoj de Vergiliaj tomboj estas "inunditaj de prema lunlumo" (Nicolson, p. 83). Ili respegulas etapon de la artista disvolviĝo de Wright kiam "li tenis delikatan ekvilibron inter kio vere estis tie, kaj kion li ŝatus elfari el kio estis tie" (Nicolson, p. 83).
Benko
Benko povas signifi
Aliaj:
Licenedoj
Licenedoj estas la dua plej granda familio de papilioj (post nimfaledoj), kun pli ol 6 000 specioj en la mondo, kies anoj nomiĝas filandroflugilaj papilioj. Ili konsistigas ĉirkaŭ 30% de la konataj papiliaj specioj.
Dompierre FR
Dompierre estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 807 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Dompierre situas en la valo de la rivero Brojo proksimume 3 kilometrojn sudoriente de Payerne kaj 5 kilometrojn okcidente de Avenches. La komunumon senakvigas la rojoj Ruisseau de la Baume kaj L'Arbogne, kiuj alfluas en nordo de la komunumo al Brojo. En nordokcidento la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la bordo de Brojo. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Dompierre la setlejoj La Baume kaj Le Donchire.
Licenedoj
Priskribo, manĝo, kaj vivciklo
La papilioj estas malgrandaj, plej ofte malpli ol 5 cm, kaj brilkoloraj, iuj kun metaleca brilo.
Dompierre FR
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,45 km², de kiuj 0,9% estas kovritaj de arbaro, 87,2% servas por agrikulturo kaj 10,1% por setlado.
Licenedoj
Priskribo, manĝo, kaj vivciklo
La larvoj ofte estas ovalaj anstataŭ cilindraj, kun glandoj kiuj povas produkti sekreciaĵojn kiuj allogas formikojn. Iliaj kutikloj tendencas esti dikaj. Iuj larvoj kapablas produkti vibrojn kaj malaltajn sonojn kiuj dissendiĝas tra la subtavoloj en kiuj ili loĝas. Ili uzas tiujn sonojn por komuniki kun formikoj.
Dompierre FR
Najbaraj komunumoj
La komunumo Dompierre limas en nordo al Missy (VD), en oriento al Dompierre, en sudo al Russy, kaj en okcidento al Corcelles-près-Payerne (VD).
Licenedoj
Priskribo, manĝo, kaj vivciklo
Unuopaj papilioj ofte havas harkovritan anten-similan voston kun nigraj kaj blankaj ringoj. Multaj specioj ankaŭ havas punkton ĉe la bazo de la vosto kaj iuj turniĝas kiam ili surteriĝas por konfuzi eblajn predantojn pri la vera orientiĝo de sia kapo. Tio igas predantojn alproksimiĝi de la vera kapdirekto, donante fruan vidan detekton.
Dompierre FR
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Ĝenevo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 2 kilometrojn sude de la komunumo apud Payerne. Per stacidomo ĉe la trajnlinio de Morato al Payerne la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Licenedoj
Priskribo, manĝo, kaj vivciklo
Licenedoj havas diversajn kutimojn pri manĝaĵoj kaj krom herbovoruloj, iuj estas insektomanĝuloj, kaj manĝas afidojn, koĉoideojn, kaj formikajn larvojn. Iuj licenedoj eĉ ekspluatas sian asocion kun formikoj instigante formikojn nutri ilin per resputo (trofalakso).
Dompierre FR
Historio
La unua dokumenta mencio de Dompierre datiĝas el la jaro 587 kiel Domnus Petri Dum mezepoko Dompierre apartenis al la Senjoroj de Montagny. En la jaro 1405 ĝi estis akirita de la Grafoj de Savojo kaj en la jaro 1478 aĉetita de Friburgo kaj atribuita al ties Voktejo Montagny. Dum la epoko de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 ĝi apartenis al la Distrikto Avenches, poste ĝis 1830 al la Distrikto Montagny. De 1831 ĝis 1848 Dompierre estis ĉefloko de la samnoma distrikto, kiu en la jaro 1848 surbaze de la nova friburga konstitucio estis integrita al la nova Distrikto Brojo.
Licenedoj
Priskribo, manĝo, kaj vivciklo
Ne ĉiuj licenedoj bezonas formikojn, sed ĉirkaŭ 75% de specioj asocias kun formikoj. Tia rilato nomiĝas (vidu ĉe Mirmekofito). Tia asocio povas esti reciproka, parazita, aŭ predanta, depende de la specio.
Ĉe iuj specioj, larvojn vartas formikoj dum ili manĝas la gastigantan planton, kaj la formikoj ricevas sukerriĉan mielroson de ili, tra la vivo de la larvo, kaj ĉe iuj specioj dum la pupa stadio. Ĉe aliaj specioj nur la unua pupa stadio. Ĉe aliaj specioj, la larvo pasigas nur la unuajn kelkajn stadiojn sur la planto, kaj la ceterajn stadiojn ili pasigas kiel predanto en la nesto de la formikoj.
Ĝi iĝas parazito, manĝante la resputon formikan, aŭ predanto je la formikaj larvoj. La raŭpoj pupiĝas en la nesto de la formikoj kaj la formikoj daŭre prizorgas la pupojn. Ĵus antaŭ kiam la papilioj ekaperas, la flugiloj de la papilio en la pupa ŝelo apartiĝas de ĝi, kaj la pupo iĝas arĝenteca. La pupa stadio daŭras tri ĝis kvar semajnojn kaj la papilio elŝeliĝas en la nesto. Ĝi devas rampi el la nesto antaŭ ol etendi la flugilojn.
Pluraj evoluaj adaptiĝoj ebligis tiajn asociojn, inkluzive malgrandajn glandojn sur la haŭto de la raŭpo nomitajn "poraj kupolaj organoj". Raŭpoj de multaj specioj havas glandon sur la sepa abdomena segmento kiu produktas mielroson kaj nomiĝas la "dorsa nektara glando".
Invertebla organo nomita la "tentakla organo" troviĝas sur la oka abdomena segmento kaj tiu estas cilindra kun ringo de pikiloj ĉe la supro, kiuj eligas kemiajn signalojn kiuj eble helpas komuniki kun la formikoj.
Subfamilioj
Iuj pli malnovaj klasigoj inkluzivis aliajn subfamiliojn, ekzemple Liphyrinae (nun Liphyrini, tribo en Miletinae), Lipteninae (nun Liptenini, tribo en Poritiinae), aŭ Riodininae (nun aparta familio: Riodinidae).
La fosilia genro Lithodryas plej ofte troviĝas ĉi tie; Lithopsyche iam estas ĉi tie, sed iam en Riodininae.
Boletice
La devena Boletice
La nomo de vilaĝo estas derivata de slava tribo de Boleticoj, kiu havis ĉi tie siajn sidlokojn. Boletice situis sur signifa vojkruciĝo de komercaj vojoj, jam ĉirkaŭ la 12-a jarcento estis sur monteto konstruita preĝejo kaj sur alia monteto burgo Raziberk. Ankoraŭ en duono de la 13-a jarcento restis ĉi tiea forestanta spaco krona posedaĵo. Venceslao la 1-a dediĉis la spacon al zvíkova margrafo Hirzo. En la jaro 1263 reĝo Přemysl Otakar la 2-a dediĉia la spacon al nove fondata cisterciana monaĥejo Zlatá Koruna. Al la boletica bieno apartenis ankoraŭ vilaĝoj Křenov, Kladné, Záhorné kaj Kájov kaj monteto Hradiště u Boletic, kio povis esti Raziberk. En la jaro 1281 la dediĉon konfirmis Ota V. Braniborský kaj en la jaro 1284 Venceslao la 2-a. En plua periodo sub ĉi tiea monaĥeja grandbieno, kie estis sidejo de vokto, falis vilaĝoj Dolany (Dolern), Býlovice, Podvoří (Podwurst), Beníkovice (Penkelitz), Český kaj Německý Křenov (Krenau), Záhorkov (Ahorn), Lazec (Losnitz), Dobrkovice (Turkowitz), Kladné (Kladen), Přelštice (Scholsnitz) kaj Hořičky (Horwitzl), fonditaj plejparte fare de cistercianoj. Al la jaro 1293 estas la unua mencio pri ĉi tiea paroĥejo, en la jaro 1400 poste papo Bonifaco la 9-a poste enkorporis la preĝejon komune kun aliaj al la monaĥejo.
Dum husmilitoj konkeris la senjorujon Oldřich z Rožmberka kaj en la jaro 1420 subuloj el Boletice partoprenis en husana rabigado de la monaĥejo. Dum Vladislao la 2-a Jogajlido akiris rajtojn super la monaĥejo kaj tenadon de plimulto de ties bienoj Vok kaj Petr z Rožmberka. Roku 1445 podle krumlovských register bylo v Boleticích 26 osedlých, většinou s českými jmény.
Konsisto de la armea spaco
Post la dua mondmilito la germana loĝantaro estis forŝovita, senpere poste la regiono estis enmembrigita en la armean spacon. Ankoraŭ en la jaro 1956 la preĝejo estis riparita, swed poste eĉ ĝi dezertiĝis kaj estis malkonstruata kiel ĉiuj pereiĝantaj vilaĝoj.
Post la jaro 2000 estiĝis civitana asociiĝo Boletice, klopodanta savi la preĝejon; en julio de 2005 komune kun skotlandaj volontuloj organizis purigadon en ĉirkaŭaĵo de la preĝejo. Oni pripensis alirebligi la regionon inkluzive de la preĝejo por civila turismo. Ekde la 1-a de julio 2006 estis dum sabatoj, dimanĉoj kaj de la ŝtato agnoskitaj festotagoj partoj de la armea spaco alirebligitaj. En konekso kun tio estis en la armea spaco kaj ties ĉirkaŭaĵo markitaj 75,5 km piedirantaj turismaj vojoj kaj 95 km biciklovojoj. Tra Boletice (preter la preĝejo) kondukas biciklovojo n-ro 1254 el Kájov ĝis Horní Planá, en Boletice ligas al ĝi biciklovojo n-ro 1253 el Chvalšiny.
Mito
En Boletice dum sia vivo senĉe kverelis du obstinaj kamparanoj. Ili maltoleris unu la alian. Kiam ili mortid, ili estis entombigitaj en loka tombejo ĉe la preĝejo de sankta Nikolao. Sed el la tombejo dum noktoj aŭdiĝis lamentado, insultado kaj minacado. La boleticanoj estis ridindaj por la tuta regiono, ke ili havas kverelemajn mortintojn. Eĉ ne loka paroĥestro ne sciis konsili al si kun tiu ĉi situacio, kaj tial li petis konsilon en Romon la papon mem. Li kondutis laŭ lia respondo. La krucoj sur la tomboj de la mortintoj devis esti lokigitaj perdorse al si. Ekde tiu tempo estis en la tombejo trankvilo. La kverelado ĉesis.
Liesle
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Lieslois.
Mad (magazino)
Mad ("freneza" en la angla lingvo) estas satira magazino dumonata, kiu anglalingve publikiĝas en Usono ekde oktobro 1952. Eldonas ĝin la firmao DC Comics, parto de la konzerno Time Warner. De la numero de novembro 2015 publikiĝis 267 174 ekzempleroj. En januaro 2016 atingiĝis la 540-a numero. Aparte akcentiĝas publikigi bildstriojn, kaj tekstoj samkiel grafikaĵoj aspektu laŭeble senrespektaj kaj primokaj. En multaj titolpaĝoj aparte elstariĝas helhaŭta knabo kun aparte grandaspektaj oreloj, manko de centra supra dento kaj multaj efelidoj sur la nazo, kiu bone personigas tiun senrespektemon kaj mokemon.
Ekde la fino de la 1950-aj jaroj la redakcia koncepto ankaŭ eksportiĝis al aliaj landoj, unue en 1959 al Britio, en eldono brite anglalingva kaj enhave malsama kompare al la usona originalo, kaj ekde la ekapero de svedlingva eldono en 1960 ankaŭ en komplete aliaj lingvoj ol la angla.
En okcidento nenio nova
En okcidento nenio nova, originala titolo Im Westen nichts Neues, estas kontraŭ-milita romano de Erich Maria Remarque aperinta en 1929. Jam dum la sama jaro ĝi estis tradukita en 26 lingvojn. En la jaro 2007 ekzistis eldonoj en pli ol 50 lingvoj, la vendokvantoj estas tutmonde pli ol 20 milionoj.
Jam frue en Nazia Germanio, la libro estis malpermesita kaj bruligata, kune kun la daŭrigo, Der Weg zurück, (La vojo returne) en la fruaj tagoj de la ascendo de la nazioj al potenco. Hodiaŭ ĝi estas konsiderata unu el la ĉefverkoj de germana literaturo kaj ĝenerale de literaturo.
Intrigo
La romano estas rakontita en la unua persono de Paul Bäumer, juna soldato, kiu estis rekrutita kun siaj amikoj ĉe la universitato por soldatiĝi en la germana armeo ĉe la eksplodo de la Unua Mondmilito. Li tre detale priskribas la vivmanieron kaj spertojn de la soldatoj sur la batalkampo, ĉar la milito daŭras kaj troviĝas en blokiĝo. La priskriboj de la soldato kombiniĝas kun liaj malfacilaj sentoj pri la vaneco de la milito, kaj la malfido, kiun li sentas rilate siajn instruistojn kaj gvidantojn, kiuj ofte parolas favore al la milito, sed ne konscias pri la kruelaĵoj okazantaj ĉe la fronto.
En okcidento nenio nova estis furorlibro kaj reflektis la voĉojn de multaj. Ĝi apartenas al ondo de verkoj verkitaj post la Unua Mondmilito kaj la malfacila sento, kiu regis en Eŭropo post ĝi. Ĉi tiuj verkoj havas kontraŭmilitan kaj kelkfoje eĉ pacisman karakteron. Ĉi tiuj inkluzivas la poemojn kaj teatraĵojn de Bertolt Brecht.
La Esperanto-traduko
Jam fine de la sama jaro, nome la 18-an de decembro 1929, aperis la Esperanto-traduko, "el germana lingvo trad. de kvar", ĉe la eldonejo Heroldo de Esperanto en Kolonjo (252 p.). Estas rimarkinda kaj malofta escepto, ke libro furoranta en la nacia libro-merkato tiel rapide ankaŭ estis disponebla en Esperantujo. Laŭ Enciklopedio de Esperanto (1934) ĝi (la traduko, sed simile ankaŭ la originalo) estis la "plej granda libro-sukceso post la Unua Mondmilito". La numero de Heroldo de Esperanto de la 21-a de februaro 1930 (n-ro 8 (556)), du monatojn post la apero, ĉeftitolas: "Unua milo de l'libro de Remarque elĉerpita". Kaj fakte la vendado grave stabiligis la financan situacion de la eldonejo Heroldo.
En la antaŭparolo de la libro troviĝas multaj detaloj pri la estigo de la la libro: Post multflankaj instigoj, precipe el Germanujo, Aŭstrio, Italujo kaj Britujo, kiuj montras la grandan intereson por la libro ankaŭ inter la esperantistaro, nia eldonejo decidiĝis prepari la eldonon de la mondfama aktuala verko en Esperanto. Sed la efektivigo de la decido estis malfacila. La kontrakto kun la germana eldonejo »Propyläen-Verlag« en Berlino efektiviĝis nur la 12-an de oktobro nunjara, Do, ĉar la libro estis aperonta okaze de la Esperanta Libro-Festo (je la 15-a de decembro 1929), la tempo por la preparo de la eldono estis tre mallonga. Estis jam neeble tradukigi ĝin de unu sola persono. "Pro tio ni komisiis la tradukon al kvar spertaj samideanoj, Nome al ĉefredaktoro Teo Jung, redaktoro Jos. Berger, Prof. D-ro Hans Ellinger kaj instruisto W. Hoffmann, kaj en la komenco de novembro ĉiuj manuskriptoj troviĝis en niaj manoj.
La prilaboradon de la manuskriptoj kaj la laŭeblan unuecigon de l' stilo prizorgis la redakcio de »Heroldo de Esperanto«. Ni esperas, ke la tradukintoj kaj prilaborintoj plenumis sian taskon kontentige, kaj ke la Esperanta eldono de la libro havos relative ne malpli bonan sukceson ol la nacilingvaj eldonoj. Se, krom tio, per la almontro, ke Esperanto taŭgas por traduki eĉ tiel malfacile tradukeblan verkon kia estas la libro de Remarque, oni sukcesos akiri al nia movado novajn adeptojn, ni estos duoble kontentaj niaflanke. La direktoro de Heroldo Teo Jung ludis gravan rolon aŭ kuntradukinte aŭ kunordiginte. En sia aŭtobiografio li mem juĝas pri la traduko "eble iom tro rapide farita". Alia tradukinto probable estis Joseph Ferdinand Berger, en 1929 redaktoro de Heroldo. Berger poste ankaŭ tradukis duan libron de Remarque, La vojo returne, kiu tamen ne havis similan sukceson kaj laŭ Jung estis "mis-investo".
Filmoj
En 1930 la romano estis prilaborita al samnoma filmo reĝisorita de Lewis Milestone, All Quiet on the Western Front. En 1979, refilmigo de la filmo estis reĝisorita de Delbert Mann. En 2022 tria filmo de Edward Berger aperis ĉe la videoservo Netflix.
Kolubredoj
Kolubredoj (Colubrid < latina: coluber 'serpento') estas familio de serpentoj. Ĝi estas vasta grupiĝo en kiu estas pli ol la duono de ĉiuj serpento-specioj. La korpon de kolubredo kovras skvamoj. Kvankam la kolubredoj plejparte ne estas venenaj (aŭ havas venenon ne danĝeran por homoj) kaj kutime estas sendanĝeraj, iuj, ekzemple tiuj de genroj Boiga, Coluber (kolubroj) kaj Rhabdophis, povas mordi kun rezultoj medicine traktendaj. Krome, kaj Dispholidus typus kaj la Afrika bastonserpento mortigis homojn. La venen-transdonantaj dentoj de la venenaj kolubredoj estas en la buŝ-malantaŭo, malkiel ĉe la viperedoj kaj elapedoj.
Klasado
Subfamilio Boodontinae Subfamilio Calamariinae Subfamilio Kolubrenoj Colubrinae Subfamilio Dipsadinae Subfamilio Homalopsinae Subfamilio Natrikenoj Natricinae Subfamilio Pareatinae Subfamilio Psammophiinae Subfamily Pseudoxenodontinae Subfamilio Pseudoxyrhophiinae Subfamilio Xenodermatinae Subfamilio Xenodontinae incertae sedis
69496 Zaoryuzan
69496 Zaoryuzan estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Impulso (telefonio)
Impulso estas en la elektroniko ia kvanto, plej ofte tensio, kiu abrupte pligrandiĝas, tiun nivelon daŭras, poste abrupte revenas al la ORIGINA stato.
69496 Zaoryuzan
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso, tio, kiu estas karakterizilo de la asteroidoj de la polana familio.
Impulso (telefonio)
Impulso povas esti signoflua aŭ paŭzoflua. En la unua kazo la origina stato estas 0 potenco, la laborstato estas tensio aŭ kurento, en la alia kazo estas inverse, nature komenco de la impulso estas malpliiĝo.
69496 Zaoryuzan
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la monto Zao Ryuzan, alta de 1362 metroj en la sudoriento de Jamagata-urbo. Tiu monto estas fama por la montgrimpantoj.
Impulso (telefonio)
En la telefonio kaj en la telegrafio impulso faras ekzemple tarifosignon, ekzemple minute po 3 impulsoj venas, se la telefonado kostas minute 3 stelojn (aŭ dolarojn).
Nuntempe elektronikaĵo generas la impulsojn.
Neuwied
Neuwied estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj estas la administra sidejo de la distrikto. La urba teritorio kovras areon de 86,50 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
La kastelo Engers situas tuj ĉe la Rejno en Engers, urboparto de Neuwied. La kastelo Monrepos estis baroka kastelo de la princoj de Wied en Neuwied, distrikto Neuwied. La Kastelo Neuwied estas la iama rezideja kastelo de la grafoj kaj princoj de Wied en la urbo Neuwied.
NGC 3166
NGC 3166 (aliaj indikoj — UGC 5516, MCG 1-26-24, ZWG 36.64, KCPG 228A, IRAS10111+0340, PGC 29814) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Le Pecq
Le Pecq estas franca komunumo situanta en departemento Yvelines en la regiono Francilio. Ĝi estas lokita en la okcidenta ĉirkaŭurbo de Parizo kaj ĝia areo ampleksas 2,84 km². En 2009 ĝi kalkulis 16 342 loĝantojn nomatajn "Alpicois".
Geografio
La komunumo de Le Pecq situas en kurbo de la rivero Sejno, 19 km-ojn okcidente de Parizo, ĉe la piedo de la Kastelo de Saint-Germain-en-Laye.
Le Pecq najbaras al la komunumoj de Saint-Germain-en-Laye kaj Mareil-Marly en la okcidento, Montesson kaj Le Mesnil-le-Roi (distrikto de Carrières-sous-Bois) en la nordo, Croissy-sur-Seine kaj Le Vésinet en la oriento kaj Marly-le-Roi kaj Le Port-Marly en la sudo.
Historio
La unua mencio pri Le Pecq datiĝas de 704. Tiun jaron, la Merovida reĝo Childebert la 3-a konsentis ĉarton al Abatejo de Fontenelle, kiu inluzivis teritorion en Aupec - la moderna Le Pecq.
La, parto de Le Pecq estis apartigita kaj kunfandita kun partoj de Chatou kaj Croissy-sur-Seine por krei la komunumon de Le Vésinet.
Transportoj
Le Pecq estas priservata de stacidomo, troviĝanta sur Linio A de Pariza RER: Le Vésinet - Le Pecq, kiu fakte situas sur la teritorio de Le Vésinet.
Busoj de kompanio Veolia priservas haltejojn en la urbo (linio 21M) kaj ligas la stacidomon Le Vésinet - Le Pecq kun stacidomo de Marly-le-Roi (linio 21).
Busoj de RATP priservas kelkajn haltejojn en la periferio de la urbo (linio 259) kaj ligas ĝin al stacidomo de Saint-Germain-en-Laye unuflanke kaj al stacidomo de La Défense aliflanke.
Kampogvidilo
Kampogvidilo estas libro dizajnita por helpi la leganton identigi naturon (ĉu plantoj aŭ bestoj) aŭ aliajn objektojn de natura kazo (ekz. mineraloj). Estas ĝenerale dizajnitaj por esti alportita en la "kampon" aŭ lokan ĉirkaŭaĵon kie tiaj objektoj ekzistas por helpi distingi inter similaj objektoj. Kampogvidilo ofte estas dizajnitaj por helpi uzantojn karakterizi bestojn kaj plantojn kiuj povas esti similaj en aspekto sed estas ne nepre parencaj.
Ĝi tipe inkludos priskribon de la objektoj kovritaj, kune kun pentraĵoj aŭ fotoj kaj indekso. Pli gravaj kaj sciencaj kampaj identigolibroj, inkluzive de tiuj celitaj por studentoj, verŝajne inkludos identigoŝlosilojn al helpo kun identigo, sed la publike plej alireblaj kampogvidiloj plej ofte estas konsultebla bildogvidilo organizita laŭ familioj, koloroj, formoj, lokoj aŭ aliaj identigiloj.
Mokošín
Vilaĝo Mokošín situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, sur monteto ĉe ebenaĵo de rivero Elbo, 3 km sude de la urbo Přelouč. Vivas ĉi tie.
Historio
Mokošín estas unu el la plej malnovaj komunumoj en la regiono. La unua mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1073. En la jaro 1086 la vilaĝo apartenis al monaĥejo de Opatovice, al kiu donacis ĝin reĝo Vratislav. Nomo de la vilaĝo estis derivita verŝajne de malnovslava diino Mokoša, kiu estis gardantino de virinoj kaj de ilia laboro. Historio de la vilaĝo estis kompreneble ligita al la klostro Opatovice kaj al proksima urbo Přelouč.
Kantono Tulle-Urbo-Sudo
Komunumoj
Apartenas al la kantono Tulle-Urbain-Sud parto de la jena franca komunumo :
Mokošín
Historio
Nuntempe en Mokošín situas moderna akvopreparejo de subtera akvo por provizado de Přelouč kaj vilaĝoj en vasta ĉirkaŭaĵo.
Guidizzolo
Guidizzolo estas komunumo de Italio.
Kantono Tulle-Urbo-Sudo
Komunumoj
(1) parto de komunumo.
(51157) 2000 HB57
(51157) 2000 HB57 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝia tre discentra orbito krucas tiun de Marso; pro ĝia malgranda orbita klinangulo ĝi pasas proksime de tiu planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,0296124 AU, tie estas 4,430 milionoj da km.
28660 Derbes
28660 Derbes estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de David Derbes, mentoro en 2013 por unu finalisto de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estas instruisto ĉe la  University of Chicago Laboratory High School de Ĉikago (Ilinojso).
(17419) 1988 RH13
(17419) 1988 RH13 estas troja asteroido de Jupitero, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero; ano de la tiel nomata "Troja Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.
Stacio Uematsu
Stacio Uematsu (japane: 植松駅 [Uemacu-eki], angle: Uematsu Station) estas fervoja stacio en Minami-ku, Okajama, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Honshi-Bisan.
René Lalique
René Jules Lalique (Aÿ, departemento de Marne, Francio, 6-a de aprilo de 1860 - Parizo, 1-a de majo de 1945) estis privitraartisto kaj juvelisto de Francio. Li estas entombigata en la Tombejo Père-Lachaise.
Li estis grave rekonita pro siaj originalaj kreaĵoj de juveloj, potoj de parfumo, glasoj, kandelabroj, horloĝoj ktp., ene de la stilo modernisma (Art nouveau kaj Arto Deko). La fabriko kiun li fondis ankoraŭ estas funkcianta (populara pro ties parfumoj) kaj la familinomo Lalique restis asocia al la kreativeco kaj al la kvalito.
Granda admiranto kaj kolektisto de la verko de Lalique estis Calouste Gulbenkian, nafta entreprenisto de armena deveno sed loĝanta en Portugalio, kiu kreis faman institucion Muzeo Calouste Gulbenkian en Lisbono, kie oni ekspozicias bonan montraĵon de la verko de René Lalique.
Magdalena Yodocono de Porfirio Díaz
Magdalena Yodocono de Porfirio Díaz estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Magdalena Yodocono de Porfirio Díaz. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 562.
Geografio
Magdalena Yodocono de Porfirio Díaz apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1195 loĝantojn. El tiuj estis 582 viroj kaj 613 virinoj. La komunumo havas surfacon de 26,79 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2310 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 17 indiĝenoj. El tiuj 13 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Ucea de Jos
Ucea de Jos [uĉa de ĵos] (hungare: Alsóucsa, germane: Unter-Utscha) estas komunumo en Rumanio okcidente de Făgăraş. En 1910 ĝi havis 1 054 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 968 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas 1413. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Fogaras vármegye). Administre apartenas al ĝi Corbi, Feldioara, Ucea de Sus.
Mark Catesby
Mark Catesby (24a marto 1682 - decembro 1749) estis angla naturalisto. Inter 1731 kaj 1743 Catesby publikigis sian verkon Natural History of Carolina, Florida and the Bahama Islands (Natura Historio de Karolino, Florido kaj la Bahamoj), nome la unua publikigita klarigo de la flaŭro kaj faŭno de Nordameriko. Ĝi inkludis 220 platojn da birdoj, reptilioj kaj amfibioj, fiŝoj, insektoj, kaj mamuloj, same kiel plantoj.
Vivo kaj verkoj
Catesby estis naskiĝinta la 24an de marto 1682 kaj baptita ĉe Castle Hedingham, Essex. Lia patro, John Catesby, estis advokato kaj farmisto. Lia patrino estis Elizabeth Jekyll Catesby de Hedingham Castle, Essex. La famili-posedata bieno kaj domo estis Holgate, en Sudbury, Sussex. Kono de la naturalisto John Ray kondukis al Catesby al intereso pri natura historio. Li studis naturhistorion en Londono antaŭ iri por resti kun sia fratino, Elizabeth Catesby Cocke, en Williamsburg, Virginio, Usono, en 1712. La morto de lia patro, ses jarojn pli frue, lasis Catesby sufiĉe da rimedo por vivteni sin. Elizabeto estis edzino de Dro. William Cocke, kiu estis membro de la Konsilio kaj ministro por eksteraj aferoj por la Kolonio de Virginio. Laŭ familia popolscio, Elizabeto geedziĝis kun Dro. Cocke, kontraŭ la deziroj de ŝiaj gepatroj, antaŭ elmigrado al Virginio. Post lia restado en Williamsburg, Catesby vizitis Karibion en 1714, kaj revenis al Virginio, kaj poste hejme al Anglio en 1719.
Catesby kolektis semojn kaj botanikajn specimenojn en Virginio, kiujn li sendis al plantisto de Hoxton nome Thomas Fairchild. Tio famigis lian nomon konate al aliaj sciencistoj en Anglio, kaj en 1722 li estis rekomenditaj fare de William Sherard por entrepreni plantokolektadan ekspedicion al Karolino laŭ nomo de la Reĝa Societo de Londono. Catesby ekloĝis en Charlestown, kaj vojaĝis al aliaj partoj de orienta Nordameriko kaj Karibio, kolektante plantojn kaj birdojn. Multaj el tiuj specimenoj estis senditaj al Hans Sloane en Londono. Catesby revenis al Anglio en 1726. Catesby foruzis la venontajn deksep jarojn preparante sian Naturhistorion. Publikigo estis financita per senintereza prunto de unu el la uloj de la Reĝa Societo de Londono, nome la kvakero Peter Collinson. Catesby estis la unua uzanto de grandfoliaj kolorplatoj en naturhistoriaj libroj. Li lernis kiel grati la telerojn mem. La unuaj ok teleroj neniun fonon havis, sed de tiam Catesby inkludis plantojn kun siaj bestoj. Li kompletigis la unuan volumon en 1731, kaj en februaro 1733 li estis elektitaj ulo de la Reĝa Societo de Londono. La dua volumo estis kompletigita en 1743, kaj en 1746 li produktis aldonon de materialo sendita al li de amikoj en Ameriko, precipe John Bartram. Catesby mortis ĵus antaŭ Kristnasko 1749 kaj estis entombigitaj la 23an de decembro.
Eksteraj ligiloj
Verkoj
Celebrado de la 600-a datreveno de la Batalo de Grunwald
Celebrado de la 600-a datreveno de la Batalo de Grunwald – solena memorigo de unu el mezepokaj bataloj, en kiu partoprenis unuigita pola-litova kavaliraro, farita en 2010.
En 2010 okazis la 600-a datreveno de la batalo apud vilaĝo Grunwald, en kiu armeo de la ordeno de germanaj kavaliroj estis venkita fare de unuigitaj polaj-litovaj fortoj. Lige al la celebro multe da ŝtataj kaj sociaj institucioj decidis memorigi tiun ĉi gravan eventon laŭ vidpunkto de la historio de Mez-Orienta Eŭropo.
Nacia Pola Banko
Nacia Pola Banko eldonis arĝentan moneron kun valoro de 10 zlotoj, nomitan Grandaj bataloj – Grunwald. Krom tio ĝi eldonis ankaŭ por kolektantoj, ĉi-foje rondan duzlotan moneron, nomitan Grandaj bataloj – Grunwald, Kłuszyn de alojo nordic gold.
Programo "Grunwald"
Celoj de la programo "Grunwald" estis jenaj:
Konuseto
Konusetoj, aŭ konusaj ĉeloj, estas lumkaptaj ĉeloj de la retino de la okulo, kiuj responsas pri la kolorvido; ili pli bone funkcias sub relative brila lumo, male al la bastonetoj, kiuj plibone funkcias sub milda lumo. Konusetoj estas dense arigitaj en la foveo, sed laŭgrade iĝas pli disaj je la periferio de la retino.
4854 Edscott
4854 Edscott estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Konuseto
Iama citata kvanto da 6 milionoj en la homa okulo estis asertita de Osterberg en 1935. Sed la lernolibro de Oyster (1999) citas verkojn de Curcio et al. (1990) indikante averaĝe kvantojn pli proksimajn al 4.5 milionoj da konusetoj kaj 90 milionoj da bastonetoj en la homa retino.
4854 Edscott
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la usona scientisto Edward R. D. Scott, profesoro ĉe la Universitato de Havajo, kiu studis kiamaniere la kerno de la malgrandaj planedoj kristaliĝis por generi la diversajn speciojn de observitaj ferometeoritoj. Li ankaŭ laboris pri la fizikaj kaj keliaj procezoj okazintaj en la suna nebulozo.
Ku (kanao)
く (hiragana) aŭ ク (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [ku]. Tiu litero estas 8-a litero de Goĵūon, 28-a litero de Iroha.
Gu
ぐ (hiragana) aŭ グ (katakana) estas prononcata kiel [gu]. Tiu litero estas signifata Ku kun Dakuten, Sekve voĉa [ku]
Ngu
く゚ (hiragana) aŭ ク゚(katakana) estas uzata por lingvistiko, fonologio. Ne uzata por ĝenerala sentenco. Tiuj literoj havas [ŋu (IFA)] sonon. Ankaŭ tiuj literoj ne ekzistas en la Unikodo sed JIS X 0213.
Timo Boll
Timo BOLL (n. la 8-an de marto 1981 en Erbach) estas germana tablotenisisto. Ekde la 5-a vivjaro li estis membro de la tablotenisa klubo de sia hejma komunumo Höchst im Odenwald. Li profesie ekludis la sportan disciplinon en Cangallo (Peruo), kie li gajnis sian unuan turniron. En 2003, li estis klasifikita kiel unurangulo en la tuta mondo. Li sekve obtenis la 2-an rangon je la 1-a de januaro 2006, kaj la 4-an rangon je la 7-a de septembro 2007.
En 2006, li venkis Wang Liqin en Ĉinio okaze de finalo de ĉina ĉampionturniro. Li cetere gajnis la eŭropan ĉampionturniron je la 1-a de aprilo 2007 kontraŭ Vladimir Samsonov. Boll estas subtenata de la firmao Butterfly, de kiu li estas plejofte la plej bona subtenata ludisto.
En la olimpiko de 2021 li kun sia teamo de Patrick Franziska kaj Dmitro Ovĉarov akiris la arĝentan medalon, fine nur superate per la aktuala individua olimpika ĉampiono Ma Long.
Les Hautes-Rivières
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Romainville - Carnot (pariza metrostacio)
Romainville - Carnot [ʁomɛ̃vil kaʁno] (la provizora nomo de la stacio estis Place Carnot) estas la nomo de estonta stacio sur linio 11 de la Metroo de Parizo.
Stacio
Jam fine de la 1920-aj jaroj, estis antaŭvidite fari el Placo Carnot, en Romainville, la finan stacion de linio 11.
En 2023, la stacio priservos komunumojn Romainville kaj Noisy-le-Sec.
La ĉefa alirejo situos en la ekstremo de tiu interŝoseo kaj havos du rulŝtuparojn kaj liftojn, apud la estonta haltejo de tramlinio T1. Dua alirejo troviĝos en la enirejo de Strato Carnot, kondukanta al la urbodomo kaj havos ŝtuparon kaj du rulŝtuparojn. Helpelirejo estas ankaŭ antaŭvidita sur Avenuo Kérautret.
Kajoj havos grandan profundon, ĉirkaŭ 25 m, kaj etendiĝos oriente ĝis Vilao de Brazza.
Tiu stacio priservos la kvartalon ĉirkaŭ Placo Carnot kaj situos je ĉirkaŭ sud-oriente de urbodomo de Romainville. Ĝi ankaŭ ebligos priservi Civiton Cachin, la estontan subĉielan bazon de amuzo kaj distro de la Kornico des Forts kaj iujn kvartalojn de Noisy-le-Sec.
Tatjana Auderskaja
Tatjana Viktorovna AUDERSKAJA (naskiĝis en Odeso, Ukrainio) estas ukraina verkisto, poeto kaj esperantisto. Ekde 2019, ŝi estas ano de la Akademio de Esperanto.
Biografio
Tatjana Auderskaja naskiĝis kaj loĝas en Odeso, studis biologion en la Odesa Ŝtata Universitato, kaj en la sama urbo laboris en Zoologia Ĝardeno.
Ŝi estis unu el fondintoj de la urba ekologia klubo en Odeso en 1987. Ŝi estas ano de odesa filio de Ekologia Centro de Ukrainio kaj volontulo de Tutmonda Fondaĵo de Sovaĝa Naturo (WWF), en la ukrainia branĉo.
Auderskaja regas, krom esperanton, ankaŭ la anglan, hispanan, germanan, polan, ukrainan; komprenas la italan, portugalan kaj francan.
Esperanto
Ŝi eklernis Esperanton en 1968 en la 8-a klaso, en rondeto ĉe junpionira palaco. Ŝia instruisto estis N. V. Blaĵkov, skulptisto kaj aŭtoro, dum longa tempo, de la nura monumento al L. L. Zamenhof en Sovetunio. Por la statuo, Auderskaja verkis poezion titole «Al la monumento».
En 2003 ŝi ricevis diplomon kiel profesia E-instruisto (IEI). Ekde 1991 ŝi instruas Esperanton kaj gvidas odesan junularan Esperanto-klubon nome Verdaĵo, kiu havas tri agaddirektojn: Esperanto, naturekkono kaj intelektaj ludoj. De 1999 ĝis 2007 ŝi okazigis ĉiujare du naturekkonajn okazaĵojn por esperantista junularo: Birdokalkulon kaj ekspedicion «Dnestro»; kaj du pure esperantajn: «Aprilaj ridetoj» kaj «Zamenhofaj Tagoj apud Zamenhofa monumento».
De 1992 ŝi partoprenas la movadon de intelektaj ludoj. Ŝi organizis intelektajn ludojn dum la Junulara Programo de la 86-a UK en Zagrebo, la 78-a Itala Kongreso de Esperanto en Torino, la 103-a UK en Lisbono; gvidis rubrikojn pri intelektaj ludoj en Rusia Esperanto-Gazeto kaj en La Ondo de Esperanto, kaj en 2005 okazigis internacian retan intelektan ludon por esperantistaj teamoj kaj kreis ttt-ejon pri tiu temo.
En intervjuo por Libera Folio, ŝi asertis, ke Esperanto malsamas de ceteraj lingvoj, ĉar ĝi havas trajtojn de intelekta ludo. «Esperanto estas facila nur por homoj kreaj kaj inventemaj», ŝi diris, «Tial ĝi neniam povos iĝi lingvo por ĉiuj». Laŭ ŝia opinio, «Esperanto estas ludo, granda krea ludo de plenpova intelekto», kaj «tial ajna nacia lingvo povus esti por multaj lernantoj pli facila ol Esperanto: ĝi ja ne postulas komprenemon, inventemon, kreemon, liberan pensadon, sed nur la konatan manieron, laŭ kiu oni agis dum miljaroj: laŭŝtupan memorfiksadon.»
De 2001 ŝi okazigas en Odeso lingvajn festivalojn (en 2001, 2003, 2005, 2008, 2010, 2012 kaj 2014). En la eldono de 2012, la kantisto Jean-Marc Leclercq akiris la rekordon kiel plenumanto de kantoj en maksimuma kvanto de lingvoj (30 lingvoj).
Verkoj
En 2008 publikigis tradukon de scienc-populariga libro de Ju. N. Sokolov "Ekologio de homo el sistema vidpunkto", AVE, 2008. Partoprenis tradukadon kaj reviziadon de la libro de Noam Chomsky "Imperiaj ambicioj", UEA, 2013. En 2017 publikigis tradukon de “Duonfabeloj (Mikrofabloj)" de Feliks Krivin en Beletra Almanako numero 29.
Auderskaja havas du eldonitajn librojn en Esperanto:
En 2018 ekkreis retan 6-lingvan biologian vortaron: rusa, latina, Esperanta, angla, germana, hispana.
Llanos de Cáceres
Llanos de Cáceres (en Esperanto "Ebenaĵo de Cáceres) estas natura loko, komarko aŭ distrikto de la regiono de Ekstremaduro (Hispanio) en ties norda provinco de Cáceres.
Ĝi estas konsiderata kaj deklarita Zono de Sspeciala Protektado de Bidoj (ZEPA) en 1989.
Geografio
Etenda areo de ebenaĵoj kun mildaj deklivoj kiu etendiĝas ekde Brozas ĝis Trujillo, ĉe la duonebenaĵo de Cáceres kiuj estas enmarkitaj de la montoj de la Sierra de San Pedro, natura suda fino de Los Llanos.
Limoj
Norde la riveroj Taĵo kaj Almonte intermetiĝas antaŭ la deklivoj de la montaretoj kiuj komencas en Gredos kaj Villuercas kaj dekliviĝas al terenoj malpli krutaj. Sierra de Fuentes estas la ĉefa montareto ene de la ebenaĵo, kiel granda insuloa ene de paŝtejoj. En la centro de Los Llanos troviĝas la Akvorezervejo de Guadiloba, kun specifa formo de drako kaj kiu havigas akvon por la urbo Cáceres.
La protektita spaco por birdoj inkludas bonkvalitajn zonojn por birdoj (ĉefe stepbirdoj, otidoj, cikonioj, rabobirdoj ktp), kiuj estas grandparte limigitaj de la riveroj Tamuja kaj Almonte.
La surfaco de la ZEPA inkludas iom pli da 70.000 ha apartenantaj al la municipaj teritorioj de Cáceres, Sierra de Fuentes, Torreorgaz, Torrequemada, Torremocha kaj Aldea del Cano.
Esperantistenliefde
Kompleta teksto
<Gallery> Dosiero:1926 Esperantistenliefde 02-03.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 04-05.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 06-07.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 08-09.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 10-11.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 12-13.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 14-15.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 16-17.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 18-19.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 20-21.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 22-23.jpg Dosiero:1926 Esperantistenliefde 24.jpg
Norrköping
Norrköping (prononco ) estas urbo en la sveda provinco Östergötlands län kaj la historia provinco Östergötland de suda Svedio. La urbo estas la centro de samnoma komunumo. En Norrköping loĝas Sten Johansson.
Geografio
Norrköping situas borde de la Balta Maro, proksime de la golfeto Bråviken. La urbo estas trafluata de la akvoriĉa rivero Motala, kiu kondukas la akvon de la lago Vättern al la maro kaj kiu ĉi tie nur nomatas Strömmen.
En la urbo mem la rivero, kiu estas plurfoje transpontata, kreas signifajn akvofalojn, ĉar ene de la urba teritorio ĝi falas 22 metrojn. Norde, oriente kaj okcidente de la probable dum la frua mezepoko fondita loĝloko etendiĝas agrikulturaj areoj, dum en la sudo ekzistas ampleksaj arbaroj.
NGC 3168
NGC 3168 (aliaj indikoj — UGC 5536, MCG 10-15-52, ZWG 290.23, PGC 30001) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Vidkampo
La termino vidkampo estas foje uzata kiel sinonimo de vidaĵo, kvankam ili ne aludas la saman koncepton. La vidkampo estas la "spaca selektaĵo de vidaj sentoj disponeblaj al observado en eksperimentoj de psikologia introspekto", dum 'vidaĵo' "aludas al fizikaj objektoj kaj lumofontoj en la ekstera mondo kiuj tuŝas la retinon". Alivorte, vidaĵo estas ĉio kio (je preciza tempo) kaŭzas lumofalon en la retinon. Tiu produkto estas procesata de la vida sistemo, kiu enkalkulas la vidkampon kiej produktaĵo.
846 Lipperta
846 Lipperta estas mezgranda, malhela kaj tre malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Temisa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la sveda astronomo K. Gyllenberg elde la Observatorio de Hamburgo, en Hamburg-Bergedorf.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan entrepreniston Eduard Lippert kiu monhelpis la Observatorion de Hamburgo.
Ĝia rotacia periodo estas unu plej longa el tiuj de asteroidoj ; malfacile mezurebla, ĝi estas konata nur kun precizo de 30%.
Les Longevilles - Rochejean (stacidomo)
Les Longevilles - Rochejean estas franca stacidomo sur linio -  (landlimo), situanta en  Longevilles-Mont-d'Or, apud Rochejean, en departemento, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dijon-Ville - Vallorbe (frontière) (850000).
Marktleuthen
Marktleuthen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Wunsiedel kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
La komunuma teritorio situas en la mezalta montaro Fichtelgebirge.
Forstoincendioj en Portugalio 2017
Serio de arbaraj incendioj en Portugalio komenciĝis je la 17-a de junio 2017 en centra parto de la lando. La incendio mortigis almenaŭ 64 homojn kaj detruis kelkajn vilaĝojn, ĉefe ĉirkaŭ la municipo Pedrogâo Grande.
Fono
Antaŭ la ekesto de la incendioj estis en Portugalio varmondo kun temperaturoj super 40 °C. Dum nokto de la 17-a ĝis la 18-a de junio en la tuta lando aperis pli ol 60 diversaj incendioj. La kaŭzo de la incendioj estis je la 18-a de junio malklara, sed oni supozas la ekbruliĝo fare de fulmo dum tiel nomata seka ŝtormo.
Dogger-benko
La Dogger-benko estas grandarea, memstara submara sablobenko en la Norda Maro, je ĉirkaŭ 100 km de la nordokcidentaj bordoj de Anglio. Ĝi altas je 20 m pli ol la ĉirkaŭa marfundo, longas ĉirkaŭ 260 km, larĝas ĉirkaŭ 100 km (ĉe 35 m-a parto). Ĝia plej malprofunda parto troviĝas en la okcidenta fino, kie ĝi troviĝas nur je 15 m sub la marsurfaco.
La benko estas fakte grandega moreno, kiu kolektiĝis ĉe la plej suda limo de la lasta glaciepoko, kiam la marnivelo estis ĉirkaŭ 100 m pli malalta.
Ĝi famas jam de jarcentoj kiel elstara fiŝkaptejo. Ĉar la fiŝoj trovas tie abundan nutraĵaron, la fiŝkaptistoj povas kapti amase flesojn, gadojn, haringojn, eglefinojn kaj rombofiŝojn.
Norde de la benko kruciĝas la marlimoj de Britio, Nederlando, Germanio, Danio, kaj Norvegio. Ĉe la Dogger-benko rajtas fiŝkapti nur Norvegio.
La nomo verŝajne venas el la malnov-nederlanda vorto Dogge - fiŝkapta boato.