cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erotiko
Erotiko estas estetike fokusita seksa deziro, specife la anticipa sentado de seksa aktivado. La nocio signifas ankaŭ la arton de amoro kaj la per tio priskripitan (erotikan) literaturaĵon.
La erotika priskribo, prezento jam aperis en la antikva epoko en Grekio, Romio, Hindio, sed preskaŭ ĉesis en la mezepoko kaj reaperis en la epoko de Ludoviko la 14-a kaj de 15-a de Francio (naturalismo).
La vorto erotiko (el la greka lingvo ἔρως: érōs) origine priskribis la pasian amon kunigita al la seksa deziro, sentimento personigita en la dio Eroso. Ĝi havas klaran rilaton kun la volupt-amo, kun la sekseco kaj kun la kapabloj pri seksallogeco inter la homoj.
En pluraj modernaj lingvoj, la vorto «erotiko» estas kompleksa kaj povas havi du sencojn, ĉar ĝi estas difinita per du malsamaj konceptoj, kaj distingas du specojn de erotiko:
Sanktamarta parulio
La Sanktamarta parulio (Basileuterus basilicus) estas neotropisa specio de birdo de la familio de Paruliedoj kaj genro de Basileuterus ĉefe reprezentata en Centra kaj Sudameriko, de ĉefe fortikaj parulioj kun fortikaj bekoj kiuj havas olivecajn aŭ grizajn suprajn partojn kaj flavajn subajn partojn.
Erotiko
Unuflanke, la petolado kaj la flirtado, kiu povas esti konsiderata kiel poetika eritiko aŭ romantika erotiko, kaj povas esti komprenata kiel respondo al la serĉado de la socia interagado.
Aliflanke, la pornografio, kiu ankaŭ estas nomata seksa erotiko, ĉar ĝi rekte rilatas al la antaŭaĵoj de la amorado, (specife la seksludoj) per kiuj oni intencas ekscitigi la paron kaj lubriki la seksorganojn, kio faciligas la koiton kaj aliajn seksaĵojn.
La plej konataj erotikaj verkistoj estis:
La plej konata erotika gazeto de la 20-jarcento estis Playboy.
Graŭvaka zono
La Graŭvaka zono estas la lima linio inter la Centraj Alpoj kaj la Nordaj Kalkalpoj. Kiel montarformanta materialo tie superregas la graŭvako. Ĝi riĉas je tertrezoroj (fero, kupro, magnezito, grafito ktp.). Kaŭze de la mola rokaĵo la montoj plejparte havas rondecajn, nekrutajn, senarbarajn suprojn.
Sanktamarta parulio
Ĝi estas endemia de norda Kolombio nome de Sierra Nevada de Santa Marta de kie devenas la nomo de la specio. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo kaj habitatofragmentado. Estas nur 1,000 al 2,500 individuoj kaj tiu populacio malpliiĝas tendence en malgranda kaj fragmentata habitato de nur 4,540 km². Ili loĝas ĉe subkreskaĵaro kaj bordoj de ĝenataj humidaj montararbaroj kaj duarangaj, ĉefe ĉe malgrandaj montorojoj kaj ravinoj, kaj en arbustaro super la arbolimo. Ili ankaŭ ege asociiĝas kun densaj aroj de bambuo Chusquea. Ĉiuj vidaĵoj estis el 2,100 al 3,000 m, kun majoritato super 2,300 m. Ŝajne ili toleras moderan degradadon de sia biotopo.
Ĝi estas 14 cm longa parulio ege rimarkinda kaj olivverdeca supre kaj flava sube, kun tre markata nigrablanka kapobildo. Ĝi estas nekonfuzebla kaj eble la plej distinga membro de ties genro. La alvoko estas mallonga milda trilado, dum la kanto restas nedokumentata.
Graŭvaka zono
La Graŭvaka Zono kiel mallarĝa strio etendiĝas de la monto Arlberg laŭ la supera valo de Inn, larĝiĝas en la regiono de la Alpoj de Kitzbühel kaj la Alpoj de Tux kaj denove mallarĝegas laŭ la valo de Enns. En la Alpoj de Eisenerz ĝi denove estas pli larĝa, etendiĝas laŭ la valo de Mürz ĝis la montpasejo de Semmering kaj finiĝas en la pelvo de Vieno.
Geologie la Graŭvaka Zono dum la suprenfaldiĝo de la Alpoj formiĝis el la margrundo de la pramediteraneo Tetiso, kaj la kalkaĵoj, sedimentigitaj sur ĝi, formis la Nordajn Kalkalpojn.
Dolarduona monero (Usono)
La Dolarduona monero aŭ en angla Half dollar estas monero kiu estis produktita en Usono ĉiujare ekde la kreo de la Usona Monstampejo en 1794. Foje referencata kiel fifty-cent piece (kvindekcenda monero), temas pri la ununura usona monero kiu estis stampita tiom estas la unucenda. Nunaj montras la vizaĝon de Prezidento John F. Kennedy.
NGC 4116
NGC 4116 (aliaj indikoj — UGC 7111, IRAS12050+0258, MCG 1-31-22, UM 476, ZWG 41.41, KCPG 322A, PGC 38492) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Limoux (stacidomo)
Limoux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Limoux, en departemento Aude, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Carcassonne - Rivesaltes (676000).
Urbo de Literaturo (Unesko)
Urbo de Literaturo estas koncepto ene de la UNESKO-programo Reto de Kreemaj Urboj de Unesko (Creative Cities Network), kiu estis lanĉita en 2004 por antaŭenigi kunlaboron inter urboj, kiuj uzas krepovon kiel gravan faktoron por sia urba disvolviĝo.
Diversaj literaturrilataj instancoj (ekz. PEN-sekcio, bibliotekoj, libroeldonejoj) povas kandidatiĝi por fariĝi Urbo de Literaturo. La ideo de internacia reto de literaturaj urboj ekestis en Edinburgo en la fruaj 2000-aj jaroj.
La Reto havas membro-urbojn rilate al diversaj kreivaj kampoj: krom pri Literaturo ankaŭ pri Vidaj artoj, Metiaj kaj popolaj artoj, Dezajno, Gastronomio, Muziko, Kino.
Kriterioj por fariĝi Urbo de Literaturo
Por esti aprobita kiel Urbo de Literaturo, urbo devas plenumi kelkajn kriteriojn difinitajn de Unesko.
Literaturaj urboj agnoskitaj de Unesko havas similajn karakterizaĵojn, kiel:
-137
En la jaro 137 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Amadeo de Souza-Cardoso
Amadeo de Souza-Cardoso​ (Mancelos, 14-a de Novembro 1887 - Espinho, 25-a de Oktobro 1918) estis portugala pentristo, pioniro de la moderna arto, kiu pluigis la tendencon markita de la artistoj de avangardo de sia epoko. Kvankam li vivis malmulte, lia verkaro estas elstara referenco en la portugala pentrarto. Li apartenis al la unua generacio de portugalaj modernistaj pentristoj. Li ricevis influon de movadoj kiel kubismo, futurismo kaj ekspresionismo, kaj li atingis ofte nivelon egaleblan al la plej elstara arta produktado de la epoko. Li mortis estante 30-jaraĝa kio markis subitan finon al promesplena pentrokariero. Poste li estis iom forgesita ene kaj ĉefe ekster Portugalio.
Kariero
Li studis en Lisbono kaj ĉefe en Parizo kaj poste en Bruselo. Li amikiĝis kun artistoj kaj verkistoj kiel Gertrude Stein, Juan Gris, Amedeo Modigliani, Alexander Archipenko, Max Jacob, la paro Robert Delaunay kaj Sonia Delaunay, kaj Constantin Brâncuși, la germana artisto Otto Freundlich, la italaj futuristoj Gino Severini kaj Umberto Boccioni. Krome ankaŭ kontaktis kun portugalaj artistoj kiel Almada Negreiros, Santa-Rita Pintor kaj Teixeira de Pascoaes. Kaj ankaŭ kun Antoni Gaudí en Barcelono en 1914.
Senna alexandrina
Senao aleksandrina  aŭ Senna alexandrina estas plantspecio el la genro Senna en la  subfamilio de la Cesalpinioideoj (Caesalpinioideae) ene de la familio de la Fabacoj (Fabaceae). Ĝi hejmas en Afriko kaj Arabujo. La kuracdrogo senao aŭ senaaj folioj (Sennae folium) estis ĝenerale konata en la 19a jarcento kiel malforta laksigaĵo. La du kuraciloj enhavas senosidojn.
Kromosomnombro
La kromosomnombro estas  2n = 28.
Historio
La medicinaj pruvoj pri senaoj originas el la 8a jarcento kaj venis el la araba mondoregiono. La profeto Mohamedo estis citita per la vortoj: „Uzu senaajn foliojn kaj kavion, ĉar ambaŭ sanigas ĉiun malsanon, escepte la morto.“ (Sunna ibn Maaja, hadeeth sahih laŭ Shaikh Al-Albani)
En la 16a jarcento la planto ricevis signifon kiel laksigilo: Paracelsus rekomendis kombinaĵon el folioj de senaoj, ŝenoprazo kaj absinto kiel laksigilo.
Taksonomio
La unua priskribo de Senna alexandrina okazis en 1768 fare de Philip Miller en The Gardeners Dictionary: … eighth edition no. 1. Sinonimoj por Senna alexandrina MILL. estas: Cassia alexandrina (GARSAULT) THELL., Cassia acutifolia DELILE, Cassia angustifolia VAHL, Cassia lanceolata FORSSK., Cassia senna L., Senna angustifolia (VAHL) BATKA, Senna acutifolia (DELILE) BATKA, Senna alexandrina GARSAULt.
La specio Senna alexandrina troviĝis en du specioj Cassia senna (sin.: Cassia acutifolia) kaj  Cassia angustifolia.
Tinnevelly-Senna (antaŭe Cassia angustifolia VAHL) havas kvin ĝis ok foliojn kaj hejmas en Arabujo kaj Jemeno. Oni kultivas tiun varion en suda Barato (Distrikto Tinnevelio).
Aleksandrina- aŭ kartuma -Senao  (antaŭe Cassia senna L.) disvastiĝis en Sudano ĝis okcidenta Afriko. La folioj estas kvar ĝis kvinnombraj kaj nur duone tiom longaj kiel la Tinnevelia sennao. La Alexandrina senna oni kultivas en la regiono de la supra Nilo.
24409 Caninquinn
24409 Caninquinn estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Canin Quinn Christell, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2008 pro sia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estas hejminstruita en Springfield (Misurio, Usono).
János Lenkey
LENKEY János [lenkei] estis hungara honvedgeneralo. Li naskiĝis en Eger la 7-an de septembro 1807 kaj mortis en Arado la 7-an de februaro 1850.
Biografio
János Lenkey estis kapitano de la husaroj Württemberg, kaj li gvidis sian kompanion hejmen al Hungario en oktobro 1848 el Galicio kaj li partoprenis en la liberecbatalo de 1848-1849. Li estis la komandanto de la husarregimento Hunyadi, poste de 15-an de marto 1849 generalo kaj komandanto de Komárom. Post la senarmiĝo ĉe Világos li estis unu el akuzitoj en la proceso de Arad, sed li freneziĝis en la prizono, tial oni ĉesis procedaron kontraŭ li. Li mortis en prizono.
Jenő Incze
Jenő Incze [ince], laŭ hungarlingve kutima nomordo Incze Jenő estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, profesoro, inĝeniero, diplomato.
Jenő Incze naskiĝis la  1901 en Hungara reĝlando en Mikelaka (nuntempa Micălaca en Rumanio). Li mortis la 1969 en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Incze frekventis gimnazion en Arad, poste teknikuniversitaton en Budapeŝto. Inter 1924 kaj 1926 li estis samloke vicprofesoro, poste li estis inĝeniero en fabriko. Post la 2-a mondmilito li estis fabrikestro kaj li aliĝis al la socialdemokratoj. En 1950 li ekhavis postenon en ministerio pri ekstera komerco. Inter 1953 kaj 1957 li estis subministro, poste ĝis 1963 ministro, fine ambasadoro en Londono ĝismorte.
Liniilo
Liniilo estas helpilo por la desegnado de linioj, aparte de rektaj linioj (rektilo). En tiu kazo ĝi konsistas el rekta longa tabulo (kutime el ligno, metalo aŭ plasto), al kiu kutime aldonatas skalo kun mezuroj de distancoj, en onoj de metro aŭ en coloj (tiu-kaze nomata ankaŭ linimezurilo).
Ankaŭ ekzistas liniiloj por desegnado de kurbaj linioj (diverskurba liniilo ), ekzemple por paraboloj.
Specialaj kazoj estas liniiloj, kiuj samtempe ebligas mezuri angulojn (ofte en formo triangula).
Liniiloj estas uzataj aparte en geometrio kaj teknika desegnado, arkitekturo kaj ĝenerale en konstruado, sed ili povas principe esti utiligataj en ĉiu speco de desegna ago kaj interalie estas ĉiutaga helpilo de lernejanoj.
Uzo por helpi en legado
Estante malpeza kaj longforma objekto, la liniilo povas helpi spuri la liniojn de skribaj tekstoj. Ĉi tio estas esenca por praktiki kapablon de legado, kiu estas parto de legopovaj kapabloj.
La uzo de la liniilo povas helpi komencantajn lernantojn en la fruaj stadioj de legado kaj al homoj kun legaj malfacilaĵoj pro diversaj kaŭzoj kiel disleksio, atentmanko kaj malfacila fokuso de vidado.
5750 Kandatai
5750 Kandatai estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Atsushi Takahashi kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio sur la insulo Hokajdo (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Tai Kanda, ano de la personaro de la Nacia Japana Observatorio kaj eldonisto de la revuo de la observatorio : Rika Nenpyo (Kronologiaj Sciencaj Tabuloj).
Ĉenbendo
Sur la interna surfaco de la raŭpo estas kavoj aŭ elstaraĵoj, kun kiuj interagas pelradoj de veturilo. La ekstera surfaco de la raŭpo havas elstaraĵojn (grundokroĉiloj), kiuj garantias kunteniĝon kun grundo. La raŭpoj povas esti metalaj, kaŭĉuko-metalaj kaj kaŭĉukaj. Pli disvastiĝis metalaj raŭpoj kun malmunteblaj aŭ nemalmunteblaj ĉeneroj. Por plialtigi eluziĝrezistecon kaj daŭron de uzebleco de la raŭpo ties ĉenerojn kaj kunigajn elementojn (kamoj, mufoj) oni faras el speciala altmanganoza ŝtalo kaj hardas, oni ankaŭ uzas kaŭĉuko-metalajn artikojn, artikojn kun nadla lagro k.a.
Grizbrusta parulio
Ĝi troviĝas en Kolombio kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj. Ĝi iĝis rara pro habitatoperdo. Ĝi estas loka kaj nekomuna al rara tra plej parto de sia disa distribuado en Andoj de pleja okcidenta Venezuelo (Mérida kaj Táchira) kaj nordorienta Kolombio (sude al Kundinamarka kaj okcidenta Meta); ĝi estas pli komuna en Sierra de Perijá ĉe la limo Kolombio-Venezuelo, but ties habitato en tiuj deklivoj estis akre degradita sub 2,000 m. Ĝi troviĝas en densa subkreskaĵaro en montara ĉiamverda arbara subkreskaĵaro, arbarbordoj kaj duarangaj kreskaĵaroj je 800-2,100 m.
La latina scienca nomo cinereicollis signifas “kun griza (cindra) kolo” sed fakte temas pri birdospecio kiu havas grizajn kapon, kolon kaj tre ofte supran bruston. Kiel kutime ĉe ĉi genro, la supraj partoj estas olivverdecaj kaj la subaj flavaj. En la griza kapo videblas flava al blankeca okulringo.
Raubach
Raubach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Mompantero
Mompantero estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Usseglio, Novalesa, Venaus, Bussoleno, Giaglione kaj Susa.
Etiopa kalendaro
La Etiopa kalendaro (Amhare: የኢትዮጵያ ዘመን አቆጣጠር ) estas la ĉefa kalendaro uzata en Etiopio kaj servas ankaŭ kiel la liturgia kalendaro por kristanoj en Eritreo en la Eritrea Ortodoksa Eklezio, la Etiopa Katolika Eklezio, kaj la (luterana) Evangelia Eklezio de Eritreo.
Monatoj kaj tagoj
Same kiel la kopta kalendaro, la etiopa kalendaro havas dek du 30-tagajn monatojn, plus kvin (aŭ ses) supertagoj, kiuj konsistigas dek-trian monaton. La etiopaj monatoj komenciĝas samtage kiel la koptaj, sed iliaj nomoj venas el la lingvo geeza. La sesan supertagon oni aldonas ĉiun kvaran jaron, sen escepto, je la 29-a de aŭgusto laŭ la julia kalendaro, do ses monatojn antaŭ la julia supertago. Tiel la unua tago de la etiopa jaro, 1 Mäskäräm, ĉe jaroj inter 1901 kaj 2099 (inkluzive), estas plej ofte la 11-a de septembro, sed fariĝas la 12-a de septembro en jaroj antaŭ la julia (kaj gregoria) supertago.
Novjara tago
La Novjaro nomiĝas Enkutataŝ en la amhara (la oficiala lingvo de Etiopio), kaj Ri'se Awde Amet (Ĉefa Jara Datreveno) en la geeza lingvo (preferata de la Etiopia Ortodoksa Eklezio). Ĝi okazas en la 11-a de septembro (sed en la 12-a de septembro en superjaroj). Tiel ekzemple la etiopia jaro 2000 kaj 2002 ("AM":  'Amätä Məhrät, t.e. "Jaro de Kompato") komenciĝis la 11-an de septembro, 2007 kaj 2009 resp., sed la jaro 2001 AM komenciĝis la 12-an de septembro, 2008. Ĉi tiu datorilato validas ĉe la gregoria jaroj de 1900 ĝis 2099. Sed ĉar 2100 estos superjaro laŭ la etiopia kalendaro (kaj la julia) sed ne laŭ la gregoria, la rilato inter iliaj datoj tiam ŝanĝiĝos je unu tago, kaj tio validos ĝis 2200.
Eraoj
Pluraj aliaj eraoj estis uzitaj en Etiopio kaj la Aksuma Reĝlando por la nombrado de jaroj.
Jaroj de la Evangeliistoj
Kutime la etiopa eklezio asocias la kvarjara (superjara) ciklo kun la kvar bibliaj evangeliistoj. Tiel la unuan jaron post superjaro oni nomas la jaro de Johano, la duan la jaro de Mateo, la trian la jaro de Marko, kaj la kvaran, la superjaron, la jaro de Luko.
Listo de la monatoj
Notu ke ĉi tiuj datoj validas por la Gregoria kalendaro nur de marto 1900 ĝis februaro 2100.
Fonto
"Ethiopian calendar" (en la angla Vikipedio)
Kastelo de Marcali
La Kastelo de Marcali (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Széchenyi [sEĉEnnji]) estas nun hospitalo, ankaŭ historia monumento en Hungario, en urbo Marcali.
Historio
En tiu loko la unua baroko kastelo estis konstruita en la 18-a jarcento. La nun videbla kastelo konstruiĝis en 1912 por la familio Széchenyi. La iama malsanulejo de Marcali ricevis bombotrafon en 1944, posta tuj la hospitalo translokigix al la ĵus malplena kastelo. Ekde tiam la hospitalo funkcias en tiu kastelo senĉese.
Konstruaĵo
La unuetaĝa konstruaĵo situas sola en parko. La fasado estas simetria, meze estas la enirejo, antaŭe kelkaj ŝtupoj. Ĉe la fasadaj flankaj anguloj same estas enirejoj, sed antaŭe estas po unu vestibloj kun 6 kolonoj. Interne spite la nunan funkcion restis originaj la stukoj, sed la plej belega parto estas la ligna ŝtuparejo. Origine en la kastelo 85 ĉambroj estis.
Parko
Ankaŭ la parko restis origina kun malnovaj kverkoj, Fagus sylvatica-oj, platanoj, pinoj, Juglans nigra-oj. En la parko estas videblaj bustoj de István Széchenyi kaj Ágoston Rafael Tóth.
Paŭlo Yi Do-gi
Paŭlo Yi Do-gi (koree: 이도기 바오로; naskiĝis en 1743 en Cheongyang, Koreio; mortis la 24-an de julio 1798 en Jeongsan) – korea martiro, beatigita en Katolika Eklezio.
Yi Do-gi en sia familia loko renkontiĝis kun katolika kredo kaj iĝis kristano. Post kelka tempo translokiĝis kun la familio al Jeongsan, kie okupiĝis pri farado de ceramikaĵoj.
En 1797 en Koreio komenciĝis reprezalioj de katolikoj. Foje al Paŭlo Yi Do-gi alvenis najbaro, kiu minacis, ke denuncos lin al polico, ke li estas gvidanto de lokaj katolikoj. Timigita edzino de Paŭlo provis lin inklini al fuĝo, sed li rifuzis. La 8-an de julio estis arestita. En la hejmo persekutantoj trovis krucon kaj kelke da religiaj libroj. Plurfoje estis torturata, por ke li rezignu pri sia kredo kaj perfidu restadlokon de aliaj kristanoj. Oni ankaŭ proponis al li oficialan postenon. Malgraŭ ĉio li restis senfleksebla. Pereis kiel martiro.
Paŭlo Yi Do-gi estis beatigita de la papo Francisko la 16-an de aŭgusto 2014 en grupo de 124 koreaj martiroj.
Li estas rememorigata la 31-an de majo kun la grupo de 124 koreaj martiroj.
8942 Takagi
8942 Takagi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana planedologo Yasuhiko Takagi, kiu studis la fenomenojn de diseriĝo pro alfrapo kaj la deveno de la bazitaj sur eksperimentoj en laboratorio. Li ankaŭ kontribuis al la proksiminfraruĝa spektroskopio sur la kosmosondilo Hajabusa.
Traira tono
Traira tono ligas du akordajn tonojn kun unu aŭ pluraj tonoj sur neakcentita taktotempo.
Ekz. je la akordo C-maĵoro d estas traira tono inter c kaj e, f la traira tono inter e kaj g.
Eksteraj ligiloj
Nonchord tone
Esenoj
La Esenoj (aramee: la piuloj) estis juda sekto fondita proksimume en la jaro 150 a.K., en tempo de la Makabeoj, kaj kies membroj, loĝantaj en kvazaŭaj monaĥejoj formis inter si ian moralan kaj religian asocion. Ili distingiĝis per dolĉaj moroj kaj severaj virtoj, instruadis moralon, amon al Dio kaj al proksimulo, la senmortecon de l' animo, kaj kredis je la reviviĝo. Ili vivis en celibato, malaprobis la sklavecon kaj la militon, havis komunajn havaĵojn kaj laboradis en la terkulturo. Kontraŭaj al la Sadukeoj, kiuj neis la senmortecon, kaj al la Fariseoj, rigoraj pri eksteraj formalaĵoj, la Esenianoj neniun partion prenis en la kvereloj, kiuj dividis tiujn du sektojn. Ilia maniero de vivado alproksimiĝis al la vivo de unuaj kristanoj, kaj la principoj de moralo, kiujn ili praktikis, igis multajn personojn pensi, ke Jesuo apartenis al tiu sekto antaŭ la komenco de sia publika misio. Certe li konis, eĉ apenaŭ, eseniismon, sed nenio pruvas, ke li estis ĝia membro, kaj ĉio, kon oni skribis pri tiu temo, estas hipotezo. Esenianoj partoprenis en ribelo kontraŭ romio en la komenco de kristana erao kaj estis detruitaj de venkantoj. Ili estis ĝis ĉirkaŭ la jaro 70 p.K. la tria plej grava juda grupo post la Fariseoj kaj la Saduceoj.
Laghuat
Laghuat aŭ en franca Laghouat (Laghwat Laghouat الأغواط) estas la ĉefurbo de la Provinco Laghuat, Alĝerio, 400 km sude de la Alĝeria ĉefurbo Alĝero. Je 2005, la urbo havis 126,291 loĝantoj. Najbare, en Hassi R'Mel, estas la plej grandaj rezervejoj de natura gaso en Afriko.
Esenoj
Esenoj verkis la faman pergamenaron de Morta Maro.
Laghuat
La urbo estis fondita en la 11a jarcento. En 1852, la francoj konkeris la urbon. Ekde 1974, ĝi estas provinco.
Esenoj
Etimologio
Pinchas Lapide supozas ke la nomo Esenoj devenas de Ossé (Ha-Torah), kio eble estis la nomo por la loĝantoj de Kumran. Tiu vorto transformiĝus al Osenoj kaj poste Esenoj. Epifanio de Salamis sciis pri ili.
Laghuat
La urbo disponas el flughaveno nome L'Mekrareg (IATA: LOO, ICAO: DAUL).
Soraba muzeo
La Soraba muzeo, Serbski muzej, troviĝas en la "saldomo" de la historia burgo Ortenburg/Hród en Bautzen/Budyšin. Kun proksimume 23 000 inventariitaj eroj, ĝi estas la plej grava muzea instalaĵo pri la kulturo kaj historio de la soraboj.
Historio
En la daŭro de la ĝeneralaj naciidentigaj tendencoj en Eŭropo ekde la komenco de la 19-a jarcento oni povis rimarki ankaŭ la estiĝon de soraba nacia movado. La scienc-kultura societo Maćica Serbska fondita en Bautzen, krom eldonado de libroj, faris ankaŭ etnologiajn studojn kaj historiajn esplorojn. Jam en 1856, estis fiksita en programo la celo iam konstrui soraban muzeon.
Ekspozicioj estis kunvenigitaj por la Ekspozicio de Saksaj Metioj kaj Artoj kaj Metioj 1896 en Dresdeno kaj tial la soraboj jam prezentis specon de muzeo tie en la tiel nomata "soraba vilaĝo". Kiam la soraba domo estis inaŭgurita ĉe la strato Lauengraben en Bautzen en 1904, samtempe nua soraba muzeo malfermiĝis sur la tria etaĝo de la sama domo. Kiam la soraba domo estis fermita fare de la nazioj en 1937, tio ankaŭ signifis la finon de la soraba ekspozicio. En 1942 la kolekto estis integrigita en la urban muzeon Bautzen. En 1957 en Hoyerswerda estis fondita muzeo por soraba historio kaj folkloro. Kiel parto de la laŭpaŝa reveno de la ekspoziciaĵoj de la antaŭa soraba muzeo, la muzeo estis translokigita reen al Bautzen. En 1976, la saldomo sur la burgo Ortenburg estis fiksita kiel la nova domicilo, ĉar la malnova soraba domo estis detruita en la kurso de la pezaj bataloj fine de la Dua Mondmilito. Ĝis 1988, la soraba muzeo apartenis al la Asocio de Muzeoj en la Urbo Bautzen. Post restrukturado de la ekspozicio, la muzeo estis remalfermita en junio 1989 kiel sendependa muzeo.
Gasparino Barzizza
Gasparino de Bergamo (1360-1431) (naskiĝis en Bergamo, 1360 - mortis en Milano, en februaro 1431) estis itala humanisto, filozofo, latinisto, gramatikisto, pedagogo, filologo, leksikografo kaj retorikulo. Li famiĝis dank'al la enkonduko de nova stilo por la latina epistolaro inspirita en la verkaro de Cicerono. Kune kun Pier Paolo Vergerio, la Maljuna (1370-1445), li influs la movadon de la humanismo en Padovo. Kiel unu el lal unuaj italaj humanistoj, li instruis retorikon, gramatikon kaj moralan filozofion, riĉigante per tio la renesanco de la itala beletro.
Knicjanin
Knicjanin, serbe Книћанин, slave Knićanin, germane Rudolfsgnad, hungare Rezsőháza [reĵOhAza] estas vilaĝo en Serbio, en provinco Vojvodino, en distrikto Meza Banato, en municipo de Zrenjanin.
Gasparino Barzizza
Biografio
Li studis retorikon kaj gramatikon en la Universitato de Pavio, kaj tie li restis kiel profesoro inter 1403 kaj 1407, kaj sekve, li translokiĝis al Venecio kie li aktivis kiel mentoro ĉe la familio Barbaro.
Róbert Wegenast
Róbert Wegenast, laŭ hungarlingve kutima nomordo Wegenast Róbert estas hungara pentristo, dekoraciisto.
Róbert Wegenast naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Róbert Wegenast post la abituriento frekventis belartan liberan lernejon. Lia ĉefinstruisto estis József Csáki-Maronyák. Inter 1949-1954 li studis en Industriarta Altlernejo, liaj plej gravaj instruistoj estis Gusztáv Oláh kaj Pál Miháltz. En la teatra jaro 1954 li estis dekoraciisto kun stipendio en Teatro de Hungara Armeo. Liaj sekvaj teatraj stacioj estis Teatro Gárdonyi Géza (1955-1957), Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) (1958-1961), Nacia Teatro (Miskolc) (1961-1964), Teatro József Attila (1964-1971). Inter 1971 kaj 1990 li laboris en la Hungara Televizio, poste li pensiuliĝis. Li ricevis 4 premiojn inter 1863-2010.
Gasparino Barzizza
Biografio
Ĉar li ne trovis apogon en Venecio, kie li deziris starigi lernejon en tiu urbo, Gasparino instruis en Padovo, inter 1047 kaj 1421, kaj parto de la tempo li ĝuis per skribado, tiamaniere ke iom post iom lia reputacio kiel profesoro kaj klerulo enradikiĝis. En la 16-a de septembro 1413, li akiris sian diplomon je doktoreco pri artoj. En la 13-a de aŭgusto 1414 li estis nomumita apostola sekretario al Johano la 23-a. En la 6-a de junio 1417 oni donas al li la titolon de civitano de Venecio, kvankam li jam estis omaĝita kiel civitano de Padovo en la antaŭa jaro.
Knicjanin
Historio
Germanoj fondis la vilaĝon en 1866. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, al distrikto de Nagybecskerek, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la komunumon ĝis 1944. Fine de la 2-a mondmilito la jugoslaviaj komunistoj tie aranĝis lageron precipe por germanoj. Oni deportis tien 20000 homojn, el ili mortis supozeble 11000. Post la deportiĝo serboj alvenis en la malplenajn domojn de la vilaĝo. En 2002 loĝis en Knicjanin 2034 homoj, (1981 serboj (97 %), 17 hungaroj, 9 jugoslavianoj, 4 slovakoj, 3 kroatoj kaj aliaj).
Gasparino Barzizza
Biografio
En 1418, lia edzino, Lukrezia, mortis dumnaske. Post nemulte da tempo, li nomumiĝis profesoro pri retoriko, kaj fakiĝis pri latinaj aŭtoroj tiel kiel Seneko, Cicerono, Vergilio kaj Terentio. Li ankaŭ fondis primaran lernejon, kie kurso pri homa scienco instruiĝis. Tiel Vittorino da Feltre, kiel Leono Battista Alberti (1404-1472) estis edukitaj de li. Antonio Beccadelli, same konata kiel La Panormito, ankaŭ estis lia lernanto. Post iom da tempo, li instruis en Ferrara, kaj kontentigante inviton de Filippo Maria Visconti (1392- 1447), li malfermis primaran lernejon en Milano, en 1418, kaj ĝi organiziĝis laŭ la sama stilo de lia lernejo en Padovo. Li instruis en Milano, la lecionoj komenciĝis en la 27-a de oktobro 1421 kaj li ankaŭ aktivis kiel oratoro en la kortego de la familio Visconti. Inter liaj lernantoj en Milano troviĝas Angelo Decembrio, filo de la humanisto Uberto Decembrio kaj frato d Pier Candido. Gasparino ankaŭ plenumis la oficon kiel sekretario de la papo Marteno la 5-a kaj ĉe tiu posteno li partoprenis en la Koncilio de Konstanco. Gasparino mortis en Milano, ĉirkaŭ 1431, kaj lia filo doktoriĝis en Padovo en la 31-a de julio 1444.
László Bárdossy
Li lernis en Budapeŝto, Berlino, Parizo juron. Li eklaboris en 1913en la Religi-afera kaj Publikeduka Ministerio. Poste li laboras ekde 1922 en la Eksterafera Ministerio kiel vic-estro de la gazeta departemento kaj post 1924 kiel estro de tiu. Li estis 1930-1934 ambasadeja konsilisto en Londono, 1934-1941 ambasadoro en Bukareŝto.
-138
En la jaro 138 antaŭ Kristo okazis, interalie:
László Bárdossy
Li iĝis la 4-an de februaro 1941 Eksterafera Ministro kaj post sinmortigo de Pál Teleki eĉ ĉefministro (3-a de aprilo 1941).
Óbidos
Ne konfuzenda kun Óbidos (Brazilo)
Óbidos estas urbo kaj komunumo en la portugala distrikto Leiria. La komunumo havas suman areon de 142 km² kaj havis 10.875 loĝantojn en 2001. Óbidos estas Literatura Urbo de Unesko.
László Bárdossy
Post interdiskutoj kun Ribbentropp kaj Keitel (januare de 1942), li ofertis la hungaran armeon por la kontarxusovetunia milito.
Óbidos
Historio
De ĉirkaŭ 713 la urbo estas en la manoj de la islamanoj de Al-Andalus, kiuj konstruis fortikaĵon sur la monteto. En marto 1147, la urbo falas en la manoj de Alfonso la 1-a de Portugalio, kiu kaptis ĝin de la islamanoj. La legendo rakontas pri la kavaliro Gonçalo Mendes da Maia, kiu sola respondecas pri la venko super la kastelo. La kapto de Óbidos markis la finon de la Rekonkero en Ekstremaduro.
László Bárdossy
Li akceptigis la 3-an prijudan leĝon, kiu malpermesis geedziĝon inter kristanoj kaj judoj. Miklós Horthy forigis lin en marto de 1942 pro premo de la angla-amika ĉirkaŭuloj. Poste li plu apogis la german-amikan direkton. Li partoprenis en la sagokrucista parlamento en Sopron.
Óbidos
Vidindaĵoj
La plej malnova parto de Óbidos, kiu estas ankoraŭ tute murita, estas grava allogaĵo entute. La Kastelo ( Castelo de Óbidos ) el la 12-a jarcento situas en ĉi tiu ĉirkaŭmurita parto de la urbo. Tre tipaj estas la blankkalkitaj domoj, preskaŭ ĉiuj konturitaj per bluaj, ruĝaj aŭ flavaj strioj. En la stratoj estas tre agrabla promeni (kaj relative malvarmeta en varmaj periodoj). De la remparoj vi ne nur havas spektaklan vidon de la malnova urbo, sed ankaŭ de la ĉirkaŭa regiono.
László Bárdossy
Oni juĝis lin je morto kiel militkrimulon.
La hungara eksterdekstrula partio MIÉP provis lin rehabiliti en 2001, sed sensukcese.
Localidades de Bogotá
La Ĉefurba Distrikto de Bogoto estas dividita en 19 localidades el kiuj ĉiuj urbaj krom unu rura, kelkaj el tiuj estis iam vilaĝoj najbaraj de la ĉefurbo de Kolombio. La termino localidad povas esti tradukita kiel suburbo, submunicipo, kvartalo aŭ kvartalaro.
Historio
Ses el la 20 localidades estis municipoj de la Departemento Kundinamarko nome: Engativá, Fontibón, Suba, Usme, Usaquén kaj Bosa. La 17an de decembro 1954, kiam oni difinis la definitivan limon de la kreita Speciala Distrikto de Bogoto, estis integritaj en tiu ento.
Fantomvorto
Fama ekzemplo estas la vorto dord, kiu estis vortara eraro en leksikografio. La Vortaro Webster estas la plej grava kaj ampleksa vortaro de usona angla. Eldonejo Miriam-Webster, kiu respondecas pri la vortaro, estas konata pro la ekvilibro de la strikta aliĝo de ĝiaj redaktistoj al ĉiu eniro kaj difino. Tamen la dua eldono de la vortaro, aperinta en 1934, inkludis vorton tute ne ekzistantan en la angla: nome Dord, vorto sen dokumentita uzo aŭ etimologio, difinita kiel "denseco (en kemio)". Fakte ĝi estis la rezulto de serio da eraroj. La intenco de la difinanto estis diri, ke denseco ofte estas indikata per la literoj D aŭ d, kiu estas la komenca litero de la angla vorto Density, sed la redaktoro komprenis la vorton kiel Dord (D or d). La difekto forglitis el la okuloj de la ceterto de redakcio kaj spertuloj kaj eniris la vortaron presitan kiel difinon. La eraro estis korektita nur en presaĵo de 1947."dord (dôrd), n. Physics & Chem. Density."
Origino
La esprimon unue uzis profesoro Walter William Skeat en 1886 en sia ĉiujara diskurso kiel prezidanto de la Londona Filologia Societo, en kiu li mencias: El ĉiuj verkoj, en kiuj la socio plurfoje partoprenis, neniu el ili tiom interesis nin, kolektive, kiel la Nova Vortaro de la Angla. D-ro Murray, kiel vi memoras, vi iam skribis artikolon por pravigi, ke la vortaro preterlasis la esprimon "abacot", difinita de Webster kiel "la ŝtata ĉapelo antaŭe portita de anglaj reĝoj formita de la figuro de du kronoj.", estis saĝe kaj konvene malakceptita de nia redaktoro pro la fakto, ke ĉi tiu vorto ne ekzistas, asertante, ke ĝi estas kompleta eraro ... pro malĝusta movo de la presistoj aŭ skribistoj aŭ la imagoj de mallertaj aŭ sensciaj redaktoroj ...
Mi proponas, tamen, ke vi atentu kelkajn vortojn similajn al "abacot"; vortoj, kiuj atingos nian redaktoron tra la tempo kaj pri kiuj mi dubas, ke li rifuzos. Ĉar estas oportune havi etan nomon por vortoj de ĉi tiu tipo, mi rajtos nomi ilin "fantomaj vortoj" ... Mi lasos la titolon de "fantomvorto" nur al tiuj vortoj, aŭ similaj formoj, ĉar ili ne havas ĉiuokaze signifon.
Momperone
Momperone estas komunumo de Italio.
John Meredyth Lucas
John Meredyth Lucas (1-an de majo 1919 - 19-an de oktobro 2002) estis usona verkisto, ĉefe por televido. Li estis filo de scenaristino Bess Meredyth kaj de verkisto/reĝisoro Wilfred Lucas, kaj post la divorco de siaj gepatroj adoptita filo de reĝisoro Michael Curtiz, nova edzo de sia patrino.
Lucas kreskis en Suda Kalifornio, kie li ĉeestis kelkajn lernejojn, inkluzive de la Urban Military Academy, la Milita Akademio de la Sudokcidento, kaj la Beverly Hills Altlernejo. Post malsukcesa provo ĉe fakultato, li komencis sian karieron en Holivudo kiel metilernanto-scenaristo ĉe Warner Brothers. Li kunlaboris en la kinofilmoj Dark City (1950), Red Mountain (1951) kaj Peking Express (1951).
Araŝ Sadeki
Araŝ SADEKI (Perse: آرش صادقی) estas irana politika aktivisto pri homaj rajtoj kaj malliberulo. Li estas plej bone konata pro sia malsatstriko kiel ago de protesto kontraŭ la aresto de sia edzino sen ajnaj juraj pruvo aŭ garantio. Araŝ estis universitata studento en Universitato Allameh Tabatabaei en Teherano el kiu li estis elpelita fare de la aŭtoritatoj pro sia politika agado.
John Meredyth Lucas
Dum 1959-1960 li laboris en Aŭstralio ĉe la televidserio Whiplash, kiam li ekkonis la kreonton de Star Trek Gene Roddenberry.
Lia ĉefa laboro estis ĉe Star Trek kiel verkisto, produktoro kaj reĝisoro. Li verkis la epizodojn The Changeling", "Patterns of Force", "Elaan of Troyius", kaj "That Which Survives". Li reĝisoris la epizodojn "The Ultimate Computer", "The Enterprise Incident" kaj "Elaan of Troyius".
Li ankaŭ verkis scenarojn por Mannix, The Fugitive, The Silent Force, Harry O,The Six Million Dollar Man, Planet of the Apes kaj Logan's Run.
NGC 4117
NGC 4117 (aliaj indikoj — UGC 7112, MCG 7-25-27, ZWG 215.29, PGC 38503) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Malnovmuzika Festivalo de Miercurea Ciuc
Malnovmuzika Festivalo de Miercurea Ciuc Csíkszeredai Régizene Fesztivál estas muzikfestivalo en Miercurea Ciuc de 1980 en ĉiu julio, kiu en 1986 estis malpermesita, sed post 1989 denove daŭrigata. Unu el iniciatintoj de la festivalo kaj ĝia fakgvidinto estis István Pávai.
-141
En la jaro 141 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Oceana klimato
eta|250px|Teraj klimatozonoj (iom simpligite laŭ la [[Klimata klasifiko de Köppen|Klimata klasifiko de la geografo kaj esperantisto Köppen):
]]
La oceana klimato aŭ mara klimato precipe diferenciĝas de la klimato de proksimaj kontinentaj areoj en tio, ke la oceana akvo funkcias kiel "bufro" de temperaturoj. Pro tio ke la akva temperaturo pro la granda specifa varmokapacito ŝanĝiĝas malpli rapide ol la grundo kaj la aero de la proksimaj kontinentaj areoj, la grunda teritorio proksime de la marbordo en varmaj sezonoj estas malvarmigata fare de la aero super la oceana surfaco, kaj en malvarmaj sezonoj estas varmigata fare de ĝi. Krome la alta kvanto de akva vaporo en la aero super la oceana surfaco bremsas la sunradiadon, kiu multe pli facile atingas la kontinentan tersurfacon. Tial kompare al la kontinenta klimato estas signife malpli fortaj temperaturaj diferencoj kaj inter tago kaj nokto kaj inter somero kaj vintro.
Charles Plumier
Charles Plumier (naskiĝis la 20-an de aprilo 1646 - mortis la 20-an de novembro 1704) estis franca botanikisto, laŭ kiu la genro Plumeria de la biologia familio Apocinacoj estas nomita. Plumier konsideriĝas unu el la plej gravaj botanikaj esploristoj de sia tempo. Li faris tri botanikajn ekspediciojn al la Okcidentaj Hindioj, kiuj rezultis en grandega laboraĵo Nova Plantarum Americanarum Genera (1703-04), kaj estis nomumita botanikisto al la reĝo Ludoviko la 14-a de Francio.
Biografio
Naskiĝinte en Marsejlo, en la aĝo de dek ses jaroj li eniris la religian Ordenon de la Minimuloj. Li dediĉis sin al la studado de matematiko kaj fiziko, faris fizikajn instrumentojn kaj estis bonega projektisto, farbisto kaj tornisto.
Li sendiĝis al la franca monaĥejo La Trinité-des-Monts (itale Trinità dei Monti) en Romo, kie Plumier studis botanikon sub du membroj de la ordeno, kaj precipe sub la botanikisto cisterciana Paolo Boccone. Post sia reveno al Francio, li fariĝis lernanto de Joseph Pitton de Tournefort, kiun li partoprenis en botanikaj ekspedicioj.
Li ankaŭ esploris la marbordojn de Provenco kaj Langvedoko. En 1689, laŭ ordono de la franca registaro, li akompanis la botanikan kolektiston Joseph Donat Surian al la francaj Antiloj, kiel ilustristo kaj dkumentisto. Ili restis jaron kaj duonon. La vojaĝa raporto, kiun de Plumier publikigis kiel Description des Plantes d'Amérique (1693), akceptiĝis de la publiko tre sukcese, kaj sekve li estis nomumita reĝa botanikisto. En 1693 laŭ ordono de la franca reĝo li faris sian duan vojaĝon, kaj en 1695 sian trian vojaĝon al la Antiloj. La materialo kolektita estis abunda: krom la libroserio Nova Plantarum Americanarum Genera ĝi plenigis la volumojn de la libroserio Filicetum Americanum de Plumier (1703) kaj plurajn pli mallongajn artikolojn por la fakaj gazetoj Journal des Savants kaj la Memoires de Trevoux.
En 1704 preparante sian kvaran vojaĝon, intencante viziti la hejmon de la arbo kinkono en Peruo, li malsaniĝis pro pleŭrito kaj mortis en la hispania urbo El Puerto de Santa María proksime de Kadizo.
Iom da historio
Ĉirkaŭ 1690, Ludoviko la 14-a el Francio subskribis traktaton kun Karlo la 2-a el Hispanio por kuna batalo kontraŭ la britoj. Revene, la hispanoj estis devigataj transigi la orientan bordon de la Hispaniola insulo al la francoj. Tiu regiono pli malfrue iĝus la nuna Respubliko de Haitio. Tuj kiam la kontrakto estis subskribita, Ludoviko la 14-a sendis jesuitan sacerdoton Charles Plumier por ekspluati kaj kolekti plantojn.
Post kelkaj monatoj, Ludoviko la 14-a sendis ŝipoficiston kiel guberniestron, Michel Bégon (1638-1710), kiu ankaŭ estis enamiĝinta botanikisto, kaj kunaj la du homoj pluigis la botanikan ekspluatadon de la insuloj. Plumier kolektis multajn plantojn, inklude de ananasoj kaj aliaj bromeliacoj, tiele komencante sian taksonomion. Multaj el liaj desegnoj estis pli malfrue publikigitaj de Johann Burmann (1707-1779) en lia "Plantarum americanarum". La fuksio alvenis en Eŭropon dank'al la komplezemo de Charles Plumier dum liaj tri botanikaj ekspedicioj al la Francaj Antiloj.
Liaj lastaj jaroj
Martin Lister (1639-1712) angla naturalisto kaj kuracisto, kiu vizitis lin en Parizo, en la Monaĥejo de la Minimuloj, de la Reĝa Palaco, raportis pri liaj komplezaj kaj sinĝenaj manieroj, kaj pri liaj desegnoj kaj pentraĵoj de plantoj, birdoj, fiŝoj kaj insektoj el la Orientaj Hindioj, ĉiuj faritaj de li mem kaj tre precizaj.
Laŭŝajne, malgraŭ ke li ĝuis la reĝajn favorojn, li estis devigata peti ripetitajn fojojn, kaj plejmulte vane, pri publikigado de siaj desegnoj en la reĝa presejo. Ĉiam malrespekte estas la registaroj rilate al sciencoj en ĉiuj okazoj, kaj en ĉiuj landoj.
La efikoj de la aŭstera regulo defendita de la Minimuloj estis vaste rimarkata de Martin Lister, en 1698, dum sia vizito al bibliotekoj, monaĥejoj, ĝardenoj kaj salonoj de la beletra kaj scienca Parizo. Lister ŝokiĝis pro la febranta stato de la monaĥo, observinte ke: "li elkore bedaŭris ke tiel genia kaj honesta homo, kiel la Patro Plumier, post sia reveno el la Hindioj, estis nenio alia ol haŭto kaj osto.
Raubling
Raubling estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rosenheim kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Leksikono
Leksikono (de la greka vorto λεξικό, leksiko, "vortaro", de λέξη, leksi, "vorto") ĝenerale estas nomo de referencverko, enciklopedio aŭ vortaro en vasta senco. En moderna lingvaĵo kutime temas pri ampleksa kolekto de alfabete ordigitaj, unuope relative koncizaj ĉapitroj pri unuopaj temoj, kiuj sume kolektu "superrigardon pri la universala scio". Eblas diferencigi inter pli konciza leksikono, pli ampleksa enciklopedio kaj specifa biografia leksikono fokusanta pri la biografioj de konataj homoj, sed aliflanke eblas ankaŭ sinonime uzi la vortojn "leksikono" kaj "enciklopedio": aspektas ke ne ekzistas klara lingva difino pri diferencigo inter la vortoj "leksikono" kaj "enciklopedio". Tradicie ĝis la fino de la 20-a jarcento leksikonoj kaj enciklopedioj estis grandaj libroj, kutime serioj de pluraj libraj volumoj. Ekde la 1980-aj jaroj pli kaj pli kutimiĝis ankaŭ eldonoj de elektronikaj tekstoj, leksikonaj kaj enciklopediaj datumbazoj atingeblaj per lumdiskegoj, per muzeaj komputilaj ekranoj konektitaj al centra malmoldisko aŭ per retejoj.
Ankaŭ la projektoj de la Fondaĵo Vikimedio kompreneblas kiel leksikonoj: inter la diversaj projektoj vikipedio klare difiniĝas kiel enciklopedio kaj vikivortaro kiel multlingva vortaro.
Zoologia parko de Beauval
La zoologia parko de Beauval (parc zoologique de Beauval) estas zoologia ĝardeno lokita en la franca komunumo Saint-Aignan, en la departemento Loir-et-Cher. Ĝi entenas pli ol 3 000 bestojn de 600 malsamaj specioj. La parko entute etendiĝas sur 35 hektaroj en 2016. Ĝi viciĝas inter la plej gravaj zoologiaj ĝardenoj de Eŭropo.
Pandoj
La naskiĝis pandido « Mini-Yuan Zi » filo de Yuan Zi kaj Huan Huan. Brigitte Macron, edzino de prezidanto Emmanuel Macron, akceptis sponsori ĝin. La pandido estis oficiale nomita « Yuan Meng » (圆梦) fare de Brigitte Macron la.
Pinchas Lapide
Pinchas LAPIDE (naskiĝis la 28-an de novembro 1922 en Vieno, Aŭstrio; mortis la 23-an de oktobro 1997 en Frankfurt am Main, Germanio) estis juda teologo kaj religiisto. Elstaraj estas liaj konoj pri la kristana nova testamento kaj lia partopreno en la kristanajuda dialogo.
Majorko (apartigilo)
Majorko estas esperantigo de la kataluna loknomo Mallorca, el kiu devenas diversaj elementoj:
Bálint Lépes
Bálint LÉPES [lEpeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lépes Bálint estis hungara pastro, ĉefepiskopo, episkopo, abato, verkisto, kanoniko, preposto. Éi estis grava figuro de la hungara kontraŭreformacio.
Bálint Lépes naskiĝis en 1570 en Győr. Li mortis la 1623 en Győr.
Biografio
Bálint Lépes lernis en sia naskiĝurbo, Nagyszombat, Vieno. En 1589 li iĝis preposto en Csorna, en 1593 kanoniko en Esztergom. Baldaŭe li estis predikisto en Sopron, dume li havis diversajn titolojn. En 1602 li estis nomumita abato. En 1604 li ricevis diplomatian taskon en Pollando, hejmenveninta li partoprenis en la juĝado. Unua li estis elektita episkopo en 1606, post 3 jaroj li estis episkopo de Veszprém (urbo), krome li plenumis la saman titolon en Nyitra, Fine li iĝis ĉefepiskopo en Kalocsa. En 1620 li denove estis diplomato en kortumo de Gabrielo Bethlen. Liaj verkoj apartenas al la komenca periodo de la hungara baroko.
Dave Lambert
Vivo kaj verkado
Dave Lambert komencis sian muzikistan karieron sensukcese kiel frapinstrumentisto kaj laboris pretertempe kiel arboĥirurgo. Post sia eksiĝo el la usona armeo, kie li militservis je la paraŝutoj, li kantis en 1944 en la bandego de Johnny Long, por kiu li ankaŭ verkis kiel aranĝisto. Poste li apartenis en 1944/45 al la orkestro de Gene Krupa, en kiu Buddy Stewart estis bandokantisto. Kune ili surdiskigis la numeron „What's This“, la unuan kantversion de bibopa titolo. Post kiam Lambert forlasis Ĝinon Krupa, li kontinue kunverkis kun Stewart, ekzemple en 1947 por Keynote je registrado kun Red Rodney kaj ĉiustelularo el bibopmuzikistoj kiel Al Haig, Curley Russell kaj Stan Levey, je kiuj ili aplikis sian unusono-teknikon, kiun ili estis enkondukinta je Krupa, sed nun ligis kun la elemento de improvizado, aŭdebla en titoloj kiel „Charge Account“ aŭ „Cent and a Half“.
Lambert direktis post foriro de Buddy Stewart en la malfruaj 1940-aj kaj 1950-aj jaroj plurajn kantensemblojn kaj verkis por brodveja spektaklo nome Are You with It?. La 26-an de februaro 1949 Stewart kaj Lambert estis per „What's This?“ gastoj je unu el la sonregistradoj por la albumo The Bird Returns de la kvinopo de Charlie Parker en ĵazklubejo Royal Roost. Komence de 1949 li verkis kun siaj Dave Lambert Singers du unuopaĵojn por diskeldonejo Capitol, du normkantojn kaj „Bebop Cubop“ kun sentekstaj silaboj, akompanate de Haig, Russell kaj Max Roach. Capitol utiligis la Lambert Singers ankaŭ en la kantensemblo Pastels de Stan Kenton kiel fonkanstistoj por kantistoj kiel Mel Tormé kaj Jo Stafford. Pete Rugolo, tiam laboranta por Capitol, instigis bandestron Charlie Barnet, surdiskigi por la nova eldonejo numerojn kun Lambert kaj Stewart, inter ili novversion de „What's This?“, kiu nun nomiĝis „Bebop Spoken Here“; „Post kiam ili estis enkondukintaj la pecon per longaj kaj detalaj kadencoj, kiujn ili alterne skatkantis, akompanate de disonanca kriado de la latunblovistoj, bandestro Charlie Barnet sursceniĝas kiel tedulo kaj ordonas: ''Atendu minuton! Pri kio vi uloj parolas?'' Por klarigi al la eksteruloj la biboplingvon, Lambert kaj Stewart komencas la kanton kun aro da komikaj sensencaj frazoj, ligataj per klarigaj, kvankam absurdaj tekstoj. (…) Post la unua rekantaĵo kaj trombonsolaĵo la knaboj revenas al ekscitaj skatkantosoladoj, ne unusone, sed ĉiu por si memstare improvizanta.“
Du jarojn post la akcidentmorto de Buddy Stewart februaron de 1950 Lambert aŭskultis la unuopaĵon „Moody's Mood for Love“ de kantisto King Pleasure, aperinta je Prestige; ĉi tiu nova vokalizostilo, tiam nomata manke de terminoj ritmenbluso, influis lin (kaj ja sendepende de li liaj ontaj kunmuzikistoj Jon Hendricks kaj Annie Ross); li kontaktis kun King Plaesure kaj kunverkis kun siaj kantistoj du sonregistraĵojn por Prestige, anstataŭe la kontrabason de Slam Stewart en „Sometimes I'm Happy“ de Lester Young kaj la pianon de Erroll Garner en la numero „This is Always“ de Charlie Parker.
Lambert laboris en 1951 ankaŭ por bandestro Georgie Auld, por kiu li formis ĥoron, krome por Neal Hefti kaj Carmen McRae; En 1953 okazis la katastrofa registrado de Clef kun Charlie Parker sub dirktado de Gil Evans („In the Still of the Night“), je kiu ankaŭ jam kunlaboris Annie Ross.
En 1953 li renkontiĝis kun Jon Hendricks, kiu estis ega admiranto de liaj verkoj en la 1940-aj jaroj kun Buddy Stewart; ekde 1957 li formis kun Hendricks kaj Annie Ross la triopon Lambert, Hendricks & Ross, per kiu aperis aro da sukcesaj albumoj. Laŭ Will Friedwald la roloj estis jene disdonitaj: „Lambert prizorgis la sonon, Hendricks verkis la tekstojn kaj Annie Ross donis al la tuto grandiozecon kaj erotikon“. Lambert reekprenis siajn spertojn el la tempo kun Buddy Stewart, kiam li estis elprovinta, „krei el la kombinaĵo de du voĉoj spirrabajn komplikajn kaj vigligajn sonojn. (…) Kiam al li kaj Hendricks fariĝis klare, ke ili povas atingi ĉiun deziratan efekton nur per tri voĉoj, Lambert ricevis la plej rimarkindan kantensemblan sonon ekde dudek jaroj.“ Je tio la du evitis orientiĝi je la tro malvasta harmoniaro de la tiam aktualaj ensembloj kiel Hi-Los kaj la Four Freshmen, sed verkis per alia harmoniskemo, kiu memoris pri la nigrulaj blus- kaj ĵazensembloj de la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, ekzemple pri Hokum Boys aŭ pri la duopoj de Lonnie Johnson kaj Spencer Williams. Tiel Lambert kunverkis la albumon Ellington per vertikalaj strukturoj, metante voĉojn super voĉojn, kie Duke Ellington metis klarnetojn super trombonojn kaj baritonsaksofonojn.