cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Liszt-domo (Weimar)
Kolektoj
La impreson, kiun la nobla unua etaĝo faris al la gastoj kaj disĉiploj de Liszt, sentas la vizitanto ankoraŭ hodiaŭ. En ĝi dominas Bechstein-pianego, la Ibach-piano kaj septo ruĝa-blanka-verda, kolorita eble laŭ la hungara flago. Sed en letero verkita en la franca fare de Liszt kaj adresita al la iama amikino la dukino Wittgentein li parolis pri "vandtapiŝeto en alĝeraj ruĝo kaj verdo". Tie ĉi li plurajn fojajn posemajne instruis la sekretojn de pianoregado al grandega aro da lernantoj el al tuta mondo. Dum la ankaŭ tie ĉi faritaj dimanĉaj koncertoj antaŭtagmeze rajtis ludi nur la plej talentitaj instruotuloj kiel ekz. Vera Timanova aŭ Eugen d'Albert.
Liszt ege interesiĝis pri la komponistoj de la t.n. Moderna rusa skolo, al kiu apartenis ankaŭ Aleksandr Porfirjeviĉ Borodin kaj Nikolaj Rimskij-Korsakov.
En 1954 oni reproduktis la dormoĉambron laŭ inventarlisto de 1887. La nuna meblaro konsistas el mebloj kiuj laŭdire iam troviĝis en la unua vajmara loĝejo (Altenburg-domo). En la apuda mallarĝa ĉambreto, kie loĝis i.a. ankaŭ la servisto Fortunato, elmontratas nun kelkaj muzeaj objektoj, kiel muta klaviaro kun ses oktoj, kiun prenis Liszt kun si dum vojaĝoj.
Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81
'''Is There Anybody Out There? The Wall Live 1980-81''' estas la dek-sesa albumo de Pink Floyd, publikigita la 23-an de marto 2000. Ĝi estas duobla koncerta albumo surbendigita dum la turneo, sekvinta la albumon The Wall, en aŭgusto 1980 kaj junio 1981 en la koncertejo Earl's Court en Londono.
Noci
Noci estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Apulio kaj al la provinco Bari. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alberobello, Castellana Grotte, Gioia del Colle, Mottola (TA) kaj Putignano.
Packanjovo
Bazaj informoj
Packanjovo, ukraine Пацканьово, hungare Packanjovo estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.
Historio
La historiaj loknomoj estis "Potokos", "Potkonovci" kaj "Patskanove". Ĝis Traktato de Trianon Patakos apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto Munkács, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1945 Packanjovo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Anamorfozo
Anamorfozo estas artaĵa esprimo, kiu signifas tiujn nerekoneble deformitajn bildojn, kiuj estas rekoneblaj nur el aparta vidpunkto, aŭ per spegulobjekto, metita sur/apud ilin.
Origino de la esprimo
La vorto devenas el la grekaj vortoj ana- (reen-) kaj morphosis (transformiĝo), la esprimo mem estis uzata unuafoje en la libro Magia Universalis (aperinta en 1650) de greka jezuito Gaspar Schott.
Ostendo
Ostendo ( Oostende, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, kiu en 1267 akiris la urbajn rajtojn. Ĝi situas borde de la Norda Maro, kaj pro la lokaj plaĝoj estas populara feriejo. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo estas la administra centro de samnoma distrikto.
Anamorfozo
Tipoj de la anamorfozo
Plej ofte la anamorfozo estas opta aŭ perspektiva, ĉe kiuj oni devas trafi nur la konvenan vid-angulon. La spegulaj anamorfozoj malkaŝas la sekreton de la bildo per uzo de spegula cilindro aŭ konuso. Okaze de dioptraj anamorfozoj, oni devas uzi specialan, poligonalan lenson aŭ spegulon.
Ostendo
Ekde 1977 la municipoj Mariakerke, Stene kaj Zandvoorde apartenas al Ostendo, la ĉefa municipo.
Anamorfozo
Historio
Oni ĝenerale konsideras du skizojn de Leonardo da Vinci en Codex Atlanticus kiel unua konata apero de la ĝenro. El konvena vidpunkto, oni povas vidi bebokapon kaj okulon.
Ostendo
Veneciaj kaj Reĝaj galerioj
La Veneciaj Galerioj estas dezajnitaj de Henri Maquet (1839-1909) laŭ peto de reĝo Leopoldo la 2-a de Belgio. La unua de de reĝaj galerioj estas konstruita inter 1900 kaj 1903. La Veneciaj Galerioj ligas la reĝan ĉaledon kun granda salono en okangula formo. Nun tiu salono estas urba ekspoziciejo. La galerioj estas renovigitaj en 1998.
Anamorfozo
Historio
La plej fama anamorfozo aperas en la ĉi-apuda pentraĵo de Hans Holbein la malpliaĝa, la ambasadoroj, kiu estis pentrita en 1533, Londono. La pentraĵo figurigas du vivgrandan viron kaj iun longigita, amorfan aĵon, kiu ŝajne sensence regas la suban parton de la pentraĵo. Se oni rigardas tiun amorfaĵon el oblikva angulo, tiam ni ekvidas bildon de homa kranio. La imit-ontoj de Hans Holbein disvastigis la metodon de „oblikve rigardinda bildo” en Anglio, poste en Eŭropo. Menciinda estas Erhard Schön, kies plej konata anamorfozo estas ligna gravuraĵo, prezentante gravajn regantojn de Eŭropo.
Patrino Teresa
Patrino Teresa (ordena nomo, laŭ civitana nomo Agnes Gonxhe Bojaxhiu, prononco, naskiĝis la 26-an de aŭgusto 1910 en Skopjo / nuntempe Nord-Makedonio; mortis la 5-an de septembro 1997 en Kolkato / Hindio) estis katolika monaĥino de albana deveno.
Ostendo
Veneciaj kaj Reĝaj galerioj
La Reĝaj Galerioj estas dezajnitaj laŭ peto de Leopoldo II de franca arkitekto Charles Girault (1851-1932). Ili estas konstruitaj inter 1902 kaj 1906. Ili ligas la reĝan ĉaledon kun la enirejo de la Wellington-vetkurejo.
Patrino Teresa
Ŝi estis fondintino de la ordeno "Misiistinoj de Karitato". Laŭreatino de la premio Templeton (1973) kaj en 1979 de la Nobel-Premio pri Paco. La 19-an de oktobro 2003 papo Johano Paŭlo la 2-a beatigis ŝin. La 4-an de septembro 2016 papo Francisko sanktulproklamis ŝin.
Anamorfozo
Historio
La florepoko de la anamorfozoj estas la 17-a jarcento, kiam eĉ libro aperas pri la metodo, unuafoje Jean Francois Niceron franca minimita monaĥo, la "La perspective curieuse, ou magie artificielle des effets merveilleux", en 1638, Parizo.
Ostendo
Veneciaj kaj Reĝaj galerioj
Je ambaŭ ekstremaĵoj ankaŭ estas du pavilonoj. Unuflanke estas privata galerio por moderna arto. Je la alia flanko estas libera ejo kie maljunuloj povas senstreĉiĝi.
Patrino Teresa
Kontraŭstaranta al aborto kaj prizorganta senhejmulojn pere de ĉ. 600 domoj en la mondo por malsanuloj pri lepro, tuberkulozo, aidoso, ktp.
Insulo Cité
La insulo Cité (prononcu [site]), aŭ Île de la Cité, estas unu el la du insuloj de Parizo. Ĝi konsistigas la historian kaj geografian centron de la franca ĉefurbo : tie estis fondita la antikva urbo Lutetia. La insulo troviĝas en la riverego Sejno. La alia insulo de Parizo, Saint-Louis, situas oriente de la insulo Cité.
Ostendo
Kursaal
Kursaal signifas "kuracsalono", sed nun ĝi estas sinonimo de "kazino". Origine ĝi estis do kunvenejo por kuracgastoj, aranĝita de la ostenda urbestraro en la urbodomo en 1836. La bangastoj venis en Oostende por ĝui la kuracan efikon de la marakvo. Kelkajn jarojn poste estis konstruita kazino sur la mardigo. Temis pri ligna konstruaĵo, kiu estis vendita en 1878 al la franca urbo Malo-les-Bains, kie ĝi staris ĝis 1940. De 1875 ĝis 1878 estis konstruita la 2-a kazino, kiun oni alikonstruis en 1905-1907. Ĝi estis do la 3-a kazino. La tiutempa direktoro Marquet organizis grandegajn festojn, kiuj akre konstratis kun la malriĉeco de la loĝantaro. Dum la Dua Mondmilito, la germanaj soldatoj detruis la kuracsalonon kaj konstruis bunkron surloke. La nuntempa «Kursaal», la 4-a, malfermiĝis en 1953 kaj estis renovigita en 2004.
Patrino Teresa
La vokiĝo kaj la komenco de la religia vivo
Ŝi naskiĝis la 26-an de augusto 1910 en bonstata familio de albanaj gepatroj de katolika religio. Je aĝo de ok jaroj ŝi perdis la patron kaj ŝia familio suferis gravajn financajn malfacilaĵojn. De sia 14-a vivojaro ŝi partoprenis en grupoj de karitato organizitaj de sia paroĥo, kaj en 1928, dum ŝi estis dekokjara, ŝi decidis monaĥiniĝi, aliĝante al la Monaĥinoj de Karitato.
Insulo Cité
Ekde la romia periodo, la okcidenta pinto de la insulo gastigis palacon, dum la orienta parto estis dediĉita al religio, precipe post la konstruo je la 10-a jarcento de la unua katedralo, kiu antaŭvenis la nunan katedralon Dipatrino de Parizo. Inter tiuj du areoj etendiĝis ĝis la mezo de la 18-a jarcento loĝejoj kaj butikoj. Ekde tiam estis starigitaj variaj konstruaĵoj rilataj al juro, ekzemple la polica prefektejo, la tribunalo de Parizo, la malsanulejo Hôtel-Dieu kaj la tribunalo pri komerco.
Anamorfozo
Historio
Pliaj gravaj artistoj antaŭ la 20-a jarcento: Samuel van Hoogstraten, Marcel Duchamp.
Zelkovo
Zelkovo (Zelkova) estas genro de monoikaj arboj kaj trunkarbustoj parencaj al ulmo el ulmacoj.
En Kreto kaj Azio estas konataj 6 specioj, kultivataj por ornamo kaj ankaŭ por ligno, uzataj por konstruado de domoj, ŝipoj kaj vagonoj.
Stacio Yokkaichi
Stacio Yokkaichi (japane: 四日市駅 [Jokkaiĉi-eki], angle: Yokkaichi Station) estas fervoja stacio en Jokkaiĉi, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Centra: Linio Kansai (ĉefa).
Insulo Cité
Hodiaŭ, nur la okcidenta kaj norda pintoj de la insulo konservas loĝejojn. El tiuj ĉi, kelkaj belegaj domoj datiĝas de la 16-a jarcento.
Pontoj
La Île de la Cité estas ligita al la resto de Parizo per pontoj al ambaŭ bordoj de la rivero kaj al la insulo Saint-Louis.
Anamorfozo
Artistoj en la 20-a jarcento
Max Ernst, Salvador Dalí, Jean Cocteau, juna Adalbert Ames, Jan Dibbets, Hans Hamngren, Patrick Hughes, Fujio Watanabe, Shigeo Fukuda, Adrian P. Goddijn, Justen Ladda, Felice Varini, Kelly Houle, Stella és Gianni Miglietta, Stephen and Timothy Quay, István Orosz (grafikisto).
Kelkaj artistoj de la "strat-arto" uzas prefere la deformigan efikon de anamorfozo, plej efike Kurt Wenner kaj Julian Beever.
Patrino Teresa
La vokiĝo kaj la komenco de la religia vivo
Sendita en 1929 al Irlando ŝi plenumis la unua parton de sia novica stato. En 1931, post kiam ŝi monaĥiniĝis kaj nomiĝis Maria Teresa inspiriĝinte el Sankta Tereza de Lisieux, ŝi ekveturis al Hindio por kompletigi la studadon. Ŝi iĝis instruistino en la katolika edukejo de St. Mary's High school apud Entally, antaŭurbo de Kolkato, frekventita ĉefe de la filinoj de la anglaj kolonuloj. En la jaroj kiuj pasis, ŝi distingiĝis pro siaj organizaj kapabloj, tiel ke ŝi iĝis direktorino en 1944.
La Misiistinoj de la Karitato
En 1946, dum trajna vojaĝo al monaĥejo en Darĝilingo, Teresa vidis homojn tre malriĉajn kaj malfartantajn, kaj ŝi sentis ke ŝi devis helpi ilin. Sed nur en 1948 ŝi ekhavis la permeson vivi sola en malriĉa kvartalo de Kolkata. Baldaŭ tamen ŝi ne plu estis sola, ĉar aliaj junulinoj ankaŭ emis partopreni sian agadon.
En 1950 ŝi fondis la "Misiistinojn de la Karitato".
Omaĝaj lokoj
Patrino Teresa estas la temo de speciala memorigaĵo en sia patrujo, Balkanio. Iu doma monumento estas dediĉita al ŝia memoro en la centro de Skopjo, Makedonio; ĝi enhavas multajn restaĵojn de la monaĥino, kaj rekonstruon de ŝia infanaĝo hejme. Patrino Teresa donis sian nomon al la internacia flughaveno de Tirano en 2001, kaj al la plej granda civila malsanulejo kaj ankaŭ al la dua pli granda placo en tiu urbo. En Albanio, Patrino Teresa eĉ havas sian ferion, Dita e Nënë Terezës la 19-an de oktobro. En Kosovo, najbara lando, la ĉefa strato de la ĉefurbo, Priŝtino, estis nomita Bulvardo Patrino Teresa (Rruga Nena Tereze).
En multaj landoj, Patrino Teresa pruntis sian nomon al diversaj lokoj. Tiel, ŝi donis sian nomon al strato en la Bronkso, Nov-Jorko, en areo kun albana plimulto.
Patrino Teresa ankaŭ iĝis la patronino de multaj edukaj institucioj, kaj kultaj ,.
Ostendo
Merkator
La trimastulo Merkator ankrumas en Ostendo. Tiu ĉi markomerca velŝipo estis dezajnita de polusa vojaĝanto Adrien de Gerlache (1866-1934) kiel eduka ŝipo por la markomerco. Ĝi estis konstruita en Skotlando kaj enakviĝis en la jaro 1932. Oni la ŝipon ankaŭ uzis por sciencaj observadoj.
Teknikaj donitaĵoj:
Krom porinstrua velŝipo, Merkator ankaŭ estis ŝipveturanta ambasadoro je mondaj ekspozicioj kaj solenaĵoj, partoprenis en konkursoj (ĝi gajnis Oslo-Ostendo). Merkator en 1936 reportis la senvivan restaĵon de Patro Damiano el Havajo.
Entute la ŝipo faris 54 vojaĝojn. De la Paskinsulo ĝi reportis du Moai - gigantaj statuoj. La lasta vojaĝo estis al Lisbono en Portugalio. Ekde 1964 Merkator estas aranĝita kiel muzeŝipo kaj ŝi troviĝas en la jaĥthaveno antaŭ la urbodomo de Ostendo. Intertempe ĝi sendube estas la plej konata ŝipo de Belgio.
Amandine
Amandine estas la lasta ŝipo kiu veturis regule al Islando. Ĝi konstruiĝis inter 1960 kaj 1962. Kiam Ostendo en 1995 ĉesis kapti fiŝojn en la islanda maro, la ŝipo estis renovigita. Ekde la jaro 2000 la muzeŝipo estas vizitindaĵo en aparta doko ĵus antaŭ la stacidomo.
Petit Nice (eo: Eta Nico)
Tio estas la nomo de la promendigo ĉe la okcidenta flanko de la kazino ĉar estas la plej suna, do la plej varma loka por ripozi sur benkoj. Tiel la ostendanoj, konsciaj pri la ‘malgranda’ sameco, aludas la klimaton kaj la etoson de la franca urbo Nice ĉe Mediteraneo.
Fortikaĵo Napoleon
Kiam Napoleono en 1810 timis atakon el Anglio, li konstruigis imponan fortikaĵon.
La stacidoma placo
La tuta rearanĝo de tiu ĉi placo estas unu el la gravaj novaj projektoj en la urbo: kunlaboris la urbo mem, la Flandra Regiono, la publika transportkompanio De Lijn kaj la ŝtata kompanio de la belgaj fervojoj ‘NMBS’.
La kirko Sanktaj Petro kaj Paŭlo
La katolika kirko Sanktaj Petro kaj Paŭlo estas la ĉefa preĝejo de Oostende. Tiu ĉi dekana, novgotika preĝejo estas konstruita inter 1905 kaj 1907 sur la sama loko de la antaŭa preĝejo (el 1478), kiu forbruliĝis en 1896. Leopoldo la 2-a masonis la unuan ŝtonon. La 2 turoj altas 72 m kaj la arkitekto De la Censerie inspiriĝis el la kolonja katedralo en Germanio. Rimarku ke la turoj ne similas. En la riĉa ornamita kapelo troviĝas la tombomonumento de la reĝino Maria-Luiza. La maŭzoleo el blanka marmoro ne estis difektita de la fajro en 1896.
Malantaŭ la preĝejo staras la turo Sankta Petro, la sola restaĵo de la antaŭa 15-jarcenta preĝejo. Ĝi estis konstruita en 1729 sur fundamentoj datiĝantaj de antaŭ la sieĝo de la urbo. Ĉu la loĝantoj trovis denove tipan nomon por tiu monumento? Certe! Ĝi nomiĝas «de peperbusse» (la piprujo, renversu ĝin por kompreni!). La «Kalvarimonteto kun purgatorio» datiĝas de 1764.
Ĉe la Jozef-la-2-a-strato staras la statuo de «Paster Pype», vikario de la preĝejo kaj militpastro por la maro. Li starigis fiŝistan lernejon kaj konatiĝis pro sia agado favore al la malriĉa fiŝistloĝantaro.
La banturismo
Jam en 1783 angla drinkejestro komencis sur la ‘eta strando’ la luigadon de banĉaroj, en kiuj la banontoj povis transvesti sin. En 1784 li ricevis permeson de la imperiestro Jozefo la 2-a por vendi trinkaĵojn en malgranda tendo sur tiu strando, kiun oni atingis per ponteto trans la urba fosaĵo. En tiu loko ekestis la ostenda banturismo, kiu poste translokiĝis okcidenten, al la strandoj ĉe la kazino kaj la reĝa restadejo. Ĉu por plezuro, ĉu por la sano, la marbanado daŭre pli populariĝis.
En 1820 aperis sur la strando la unuaj banĉaroj tirataj de ĉevaloj ĝis en la maro. La bangastoj pagis por transvesti sin en ĉaro kaj ili povis eliri nur kiam ĝi estis tirita ĝis en la maro. Profesiaj bangardistoj certigis la sekurecon. Ili akompanis la banantojn, tenis ilin aŭ subakvigis ilin. La banhoroj estis de la 7-a matene ĝis la 7-a vespere, sed inter la 11-a kaj la 12-a la strando estis multokupita. Sunumi jam ne estis laŭmode, ĉar nur kampanaroj estis sunbrunigitaj; la alta klaso devis ŝirmi sin kontraŭ la sunradioj.
Laŭregule estis malpermesite bani sin sen vestoj sur la strando inter la palisaro kaj la fino de la mardigo. Por eviti monpunon pro delikto kontraŭ la moraleco, la banvesto devis esti: a) por viroj: kolora lana bankalsono retenita ĉe la ŝultroj; b) por la virinoj: longa lana banrobo aŭ banĉemizo. Nu, tiuj vestoj nenion plu kaŝis kiam la banintoj venis el la akvo…
En 1890 la direktoro de la Kursaal lanĉis la famiĝintan sloganon: «Ostende, la reine des cités balnéaires - Ostendo, la reĝino de la banurboj».
Testerep
Jam en la plej fruaj tempoj ekzistis fiŝistaj kolonioj laŭlonge de la marbordo. En la 8-a kaj 9-a jarcentoj oni fiŝis la haringon, supozeble ankaŭ en la domaro Oostende. Testerep (poste nomita Ter Streep) estis insulo, strio de poldertero kun ĉe la du ekstremaĵoj Westende okcidente kaj Oostende oriente (facile komprenebla etimologie: ende / fino; west / okcidento; oost / oriento). Ĉe la maro dunoj protektis ĝin kaj larĝa kreto, apartiganta ĝin de la ceteraj polderoj, estis natura haveneto, kiu jam ekzistis en la 10-a jarcento.
En 1267 Oostende ricevis de la grafino Margareta de Konstantinopolo la urbajn rajtojn kaj ankaŭ la permeson konstrui kovritan fiŝvendejon kaj havi liberan bazaron.
14-a jarcento
En la 14-a jarcento la fiŝista vilaĝeto – aŭ ĉu ni diru, la mezepoka urbo? – preskaŭ tute malaperis pro sinsekvaj ŝtormflusegoj. Ĝi estis rekonstruata pli sude, pli malproksime de la maro. La malnova urbo estis definitive forlasita en 1477. Por la nova urbo komenciĝis multeventa historio, kun militoj kaj detruoj, sed ankaŭ kun kulturaj kaj ekonomiaj apogeoj.
15-a jarcento
En la 15-a jarcento okazis 2 gravaj eventoj. En 1443 la grafo Filipo la Bona permesis la konstruon de haveno kun fiŝista doko, okcidente de la urbo. La havenŝanelo troviĝis, kie nun staras la kazino. Tamen ĉi tiu haveno plenŝlimiĝis. En 1584 ekestis ŝanelo oriente de la urbo en la loko de la nuntempa haveno.
16-a jarcento
En la 16-a jarcento, en la Nederlandoj (Flandrio, Brabanto, Holando) estiĝis nekontenteco kontraŭ la Habsburgoj, kiuj regis super tiuj regionoj kaj daŭre plialtigis la impostojn por siaj militoj. El la ekprospero de la protestantismo kaj la kontraŭaganta inkvizicio rezultis la 80-jara milito. Oostende iĝis vera Geŭzobastiono («Geŭzo», almozulo, estis la kromnomo de la rezistantoj kontraŭ la hispana regado. Kial? Dum akcepto de la ribelaj nobeluloj ĉe la vicreĝino, Margareta de Parmo, la 5-an de aprilo 1566, iu el ŝiaj amikoj malestime kaj laŭte diris: «Voilà de beaux gueux» (Jen belaj almozuloj), aludante la senhavan kondiĉon de kelkaj nobeluloj. Ekde tiam «geŭzo» estis la honora nomo de la ribelanta nobelaro). Apud la kristanaj flandroj, judaj familioj estas grava parto de la urbanaro.
Falo de Antverpeno
Post la falo de Antverpeno en 1595, Oostende estis la sola ribela urbo en la Sudaj Nederlandoj. Apogita de la holandanoj kaj de la angloj, la urbo transformiĝis en fortresan urbon. Tio estis makulo en la okuloj de la vicreĝoj Alberto kaj Izabela. En julio 1601 Alberto eksieĝis la urbon, sub la gvidado de la admiralo de Aragono kaj poste de la generalo Spinoza. Nur la 22-an de septembro 1604 la urbo honorplene kapitulacis, post 3 jaroj kaj 77 tagoj. La 24-an de septembro 1604 la vicreĝoj unuafoje eniris la urbon: nur amaseto de tero restis…
La ‘izabelakoloro’, speco de pala, grizflava kolornuanco, havus sian originon en tiu sieĝo. Laŭ la legendo la arkidukino Izabela faris la promeson ne ŝanĝi sian ĉemizon ĝis la konkero de Oostende. Ankaŭ la baziliko de Scherpenheuvel (Flandra Brabanto), la unua baroka preĝejo en la Nederlandoj, estis parto de la sama promeso.
La ‘Ostenda Kompanio’ (1723-1727)
La imperiestro Karolo la 6-a de Aŭstrio starigis ĝin en 1723. La sidejo estis en Antwerpen, sed ĉiuj aŭkcioj fariĝis en Oostende. La komercaj aktivecoj direktiĝis al Ĉinio kaj Bengalo. La ŝipoj transportis al Ĉinio arĝentajn piastrojn kaj revenis kun silko, porcelano, spicaĵoj kaj plejparte teo. La grandegaj profitoj de la Ostenda Kompanio incitis la envion de Anglio kaj Holando, kiuj eltrudis la ĉesigon de la Kompanio. La patento estis nuligita. La havenaktivecoj preskaŭ haltis. En 1781 la imperiestro Jozefo la 2-a proklamis, ke Oostende estis senimposta haveno. Tio havis pozitivajn sekvojn.
Oostende, moderna banurbo
La 1-a mondmilito kaŭzis grandegajn detruojn en la urbo, sed ĉi tiuj damaĝoj baldaŭ post la milito estis riparitaj, kaj la elitoturismo iom reviviĝis. La turismo tamen ekdemokratiĝis kaj post la 2-a mondmilito ĝi estis vere ĝuebla por ĉiuj. Sur la loko de pro la milito detruitaj hoteloj aperis multetaĝaj konstruaĵoj kun apartementoj. Anstataŭ aristokratoj venis la unutagaj turistoj, speciale kiam en 1958 malfermiĝis la aŭtoŝoseo Bruselo-Gento-Oostende. Ankaŭ la rapida kaj rekta pramŝipa servo al Britio alportis multajn feriantojn. Kun nova kazino, plibeligita ĉevalvetkurejo, riparita kaj adaptita haveno kaj mardigo kun apartamentaro anstataŭ luksaj hoteloj, Oostende estas nun moderna banurbo.
Eminentaj gastoj
La unua reĝo de la belgoj, Leopoldo la 1-a, havis preferon por la urbo kaj restadis en bela burĝodomo, kiun la ostendanoj nomis «la reĝa palaco». En la sama domo Napoléon Bonaparte jam havis sian stabejon. La reĝino Luiza-Maria havis malfortan sanstaton. La 2-an de septembro 1850, Leopoldo la 1-a transportigis sian tre malsanan edzinon al Oostende. La 11-an de septembro, je la aĝo de 38 jaroj, mortis la unua kaj tre populara reĝino. Ĉi tiu domo estas nun protektata monumento. En la preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo estis poste instalita maŭzoleo por Luiza-Maria de Orleano.
En 1865 Leopoldo la 2-a postsekvis sian patron. Li havis grandan intereson por urbanizado kaj parkaranĝo, kiun li praktikis en la urbo. Tio prosperigis la turismon en lia «Reĝino de la banurboj», dum lia propra reĝino plej ofte restadis en Spa. Li estis pasia sinbananto, sed havis almenaŭ unu alian pasion: tiun por Blanche Delacroix, kiu estis 50-jarojn pli juna kaj por kiu li aĉetis la titolon «baronino de Vaughan». Li donacis al ŝi la ‘Vilaon Karolina’ kaj, kun la celo plifaciligi la amorajn kunestojn, li konstruigis tunelon inter ŝia vilao kaj la reĝa ĉaleto. Nun la tunelo ne plu ekzistas. La reĝa ĉeesto altiris multajn homojn al Oostende. En 1900 ĉirkaŭ 300.000 turistoj feriis en la urbo.
Alia fama vizitanto estis la ŝaho de Persio Moussafer-Ed-Dine. La unuan fojon en 1900 li alvenis per speciala trajno. Li luis tutan etaĝon de la hotelo «Palace», promenis sur la mardigo, aĉetis du aŭtojn kaj klopodis delogi lokajn belulinojn. Oni rakontis ke li volis aĉeti pramŝipon por sia privata kolekto. Liaj konsilantoj atentigis lin, ke mankis maristoj en Persio por stiri tian aĵon. Malavara kaprico decidigis lin aĉeti ankaŭ la maristojn! Nur post kiam li sentis naŭzon dum marvojaĝo, li forlasis la ideon. Li revenis al Oostende ankoraŭ dufoje.
Ostendo kaj Esperanto
La Konko estas la nomo de la Esperantogrupo de Ostendo. La Konko estis fondita en 1987. Ĝi nun havas +/- 30 membrojn. La nuna prezidanto estas Marc Cuffez. Aliaj estraranoj estas Flory Witdoeckt, Else Huisseune kaj Anne Brabant. Alia grava persono en la grupo estas Germain Pirlot. Pli da informoj: www.lakonko.be aŭ info@lakonko.be.
Kelkaj membroj estas ankaŭ estraranoj en aliaj asocioj:
- Marc Cuffez: Sekretario de Flandra Esperanto-Ligo, Sekciestro de ILEI-Belgio, ĝenerala sekretario de Esperantotur en Bydgoszcz, Pollando.
- Flory Witdoeckt: Vicprezidantino kaj kasistino de EEU, prezidantino de Belga Esperanto-Federacio.
La 4-a kongreso de Eŭropa Esperanto-Unio okazis en Oostende en 2000.
La 48-a ILEI-Konferenco 2015 okazis de la 17a ĝis la 24a de julio 2015 en Oostende. En komparo kun alijaraj aranĝoj, temis pri rekorda konferenco kun pli da 150 aliĝintoj kaj 140 partoprenantoj.
Ĝemelaj urboj: La urbo mem ĝemeliĝis kun la urboj Monako en Monako kaj Banjul en Gambio. La Esperantogrupo La Konko aldone ĝemeliĝis kun la urbo Qingdao en Ĉinio.
Rahim Moeini Kermanŝahi
Rahim Moeini KERMANŜAHI (naskiĝis en 1922 en Kermanŝaho, Irano) estas irana kantokomponisto.
Li estas unu el la pioniraj kantokomponistoj en la historio de irana tradicia muziko. Moeini Kermanŝahi naskiĝis en 1922 en religia familio en Kermanŝaho kaj dum juna aĝo migris al Teherano por plutrakti pentraĵon. Sed lia talento kaj kreivo en poezio faris lin unu el la plej grandaj kantokomponistoj, poetoj kaj historiistoj de Irano. Lia majstra poemo estas dek kvar voluma "historio de Irano post Islamo" en la formo de bela persa klasika poezio kiu nomiĝas SHAHKAR kiu enhavas pli ol 160,000 linioj de poezio kaj pli ol 5000 paĝoj. En 2007 li estis honorita kiel "Lordo de Parolado" de la Nacia organizaĵo de iranaj poetoj, muzikistoj, artistoj, historiistoj, filozofoj kaj literaturaj majstroj. Dum 60 jaroj li dediĉis sin al la persa literaturo kaj poezio, eldoninte pli ol 20 librojn kaj pli ol 500 kantojn.
Groß Kummerfeld
Groß Kummerfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Segeberg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Boostedt-Rickling, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Sueca
Sueca [SŬEka] estas hispana municipo kiu apartenas al Valencia Komunumo kaj estas en oriento de provinco Valencio. Tiu estas marborda, etendas 95,52 km2 kaj estis rezidejo de 27566 personoj en 2020.
Ĉar ties municipa teritorio estas dediĉata grandparte al kultivo de rizo, la urbo estas hejmo ekde 1961 de la prestiĝa Internacia Konkurso de Valencia Paelo de Sueca.
Kálló
Kálló estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Pásztó. Tiu loknomo troviĝas ankaŭ en Kállósemjén, Nagykálló kaj en Szuhakálló.
Situo
Kálló situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Hatvan kaj Aszód troviĝas po 20, Isaszeg kaj Pásztó po 30 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1246 en tiama ortografio "Pithcalo" (jam tiam ĝi havis kirkon). En 1461 la husanoj detruis la vilaĝon. Inter 1562-1683 la komunumo apartenis al la Osmana Imperio. En 1849 pro ĥoleroj mortis 151 vilaĝanoj, en 1866 same 134. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.
Famuloj
En Kálló naskiĝis kanoniko Mihály Korbélyi.
Walkringen
Walkringen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1847 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Walkringen situas proksimume 13 kilometrojn sudoriente de la federacia urbo Berno en la monteta kamparo inter la Emme-Valo kaj la Aro-Valo. En la sudo de la komunumo etendiĝas la Marĉo de Walkringen, kiu ankoraŭ ĝis en mezepoko estis lago, kiu intertempe landiĝis. Ĝin trafluas kaj senakvigas la rivereto Biglenbach, kiu alfluas al Emme. Al la komunumo apartenas krom la ĉefa vilaĝo Walkringen ankaŭ la vilaĝoj kaj setlejoj Bigenthal (sur alteco de 669 m s.m.), Wikartswil (sur alteco de 772 m s.m.), Rüttihubelbad (sur alteco de 735 m s.m.), Niderwil (sur alteco de 727 m s.m.), Metzgerhüsi (sur alteco de 699 m s.m.) kaj Schwändi (sur alteco de 848 m s.m.).
3761 Romanskaya
3761 Romanskaya estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Grigorij Nikolajeviĉ Neujmin elde la Simeiza observatorio en Krimeo (Ukraino), tiam en Sovetunio.
Walkringen
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 229 de Burgdorf al Thun. La komunumo disponas en kaj  pri stacidomoj ĉe la fervojlinio de Thun al Hasle-Rüegsau. Poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Walkringen pasas tra Rüttihubelbad al Worb.
3761 Romanskaya
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan astronominon Sofja Vasiljevna Voroŝilova-Romanskaja (cirile Софья Васильевна Ворошилова-Романская, 1886–1969).
Walkringen
Rüttihubelbad
En Rüttihubelbad la antropozofoj posedas centron, kie troviĝas hotelo, restoracio, maljunulejo, laborejo por handikapitaj homoj kaj kulturcentro kun koncerthalo.
Mezpunkto
En geometrio, mezpunkto estas la meza punkto de segmento. Ĝi estas samdistanca de ambaŭ finaj punktoj. La karteziaj koordinatoj de mezpunkto de segmento en ebeno, kun la finaj punktoj (x1, y1) kaj (x2, y2), estas
En tri dimensioj, la karteziaj koordinatoj de mezpunkto estas
Manĝebla algo
Manĝebla algo estas algoj kiuj povas esti manĝataj kaj uzataj por la preparado de manĝaĵoj. Ĝi tipe enhavas grandajn kvantojn da fibro kaj ili enhavas kompletajn proteinojn. Ili povas aparteni al unu el kelkaj grupoj de multĉelaj algoj: nome ruĝaj algoj, verdaj algoj, kaj brunaj algoj.
Algoj estas ankaŭ rikoltitaj kaj kultivataj por la elpreno de alginato, agaragaro kaj karageno, nome gelatinecaj substancoj kolektive konataj kiel hidrokoloidoj aŭ fikokoloidoj. Hidrokoloidoj atingis komercan gravon, ĉefe ĉe manĝoproduktado kiel manĝaldonaĵoj. La manĝindustrio espluatas la geligeblon, akvoretenkapablon, emulsigon kaj aliajn fizikajn proprecojn de tiuj hidrokoloidoj.
Plej manĝeblaj algoj estas maralgoj dum plej nesalakvaj algoj estas venenaj. Kelkaj maralgoj enhavas acidojn kiuj ĝenas ĉe la digesta kanalo, dum kelkaj aliaj povas funkcii kiel laksigiloj aŭ elektrolit-ekvilibriloj.
La plado ofte servata en okcidentaj ĉinaj restoracioj kiel 'krakalgo' ne estas algoj sed brasiko kiu estis sekigita kaj poste fritita.
Nociglia
Nociglia estas komunumo de Italio.
Robert Altman
Robert Bernard Altman ( – ) estis usona reĝisoro konata pro filmoj kiuj estis naturalegaj, sed kun stila perspektivo. En 2006, la Akademio de Movbildaj Artoj kaj Sciencoj (kiu donas la Oskar-premiojn) donas al li la Honora Premio de la Akademio.
Lia filmoj MASH kaj Nashville estis elektita por konservado en la Usona Nacia Film-Registro.
En 2002 li kadre de la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en Germanio ricevis la premion Honora Ora Urso pro sia vivoverko.
Stacio Ōsakasayamashi
Stacio Ōsakasayamashi (japane: 大阪狭山市駅 [Oosakasajamaŝi-eki], angle: Ōsakasayamashi Station) estas fervoja stacio en Osakasajama, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai-Kōya.
(10564) 1993 XQ2
(10564) 1993 XQ2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) en la kadro de la programo Planet-Crossing Asteroid Survey aŭ "PCAS".
Aelfthryth
Aelfthryth (naskiĝis ĉ.945, mortis ĉ.1000) estis la dua (aŭ eble la tria) edzino de Edgaro, reĝo de Anglio, kaj estas konata pro la murdo de Eduardo la Martiro, ŝia duonfilo.
Ŝi estis la filino de anglosaksa nobelo nomata Ordgar, kaj tra sia patrino devenis de la reĝa familio de Wessex. Ordgar entombiĝis en Exeter, kaj lia filo Ordwulf fondis aŭ refondis la abatejon de Tavistock (Devon).
Alefthryth edziĝis unue al Aethelwald, nobelo de East Anglia, kiu mortis ne post 962 kaj entombiĝis en Abatejo Ramsey, Cambridgeshire. En 964 aŭ 965 ŝi edziĝis al Edgaro, reĝo de Anglio. Ŝi naskis Edmundon, kiu mortis dum sia infanaĝo, kaj poste Ethelred.
Edgaro mortis en 975. El sia unua edzino Ethelfleda li havis preskaŭ plenaĝan filon Eduardon. Ne estis klare ĉu Edgaro deziris ke Eduardo aŭ Ethelred heredu la tronon. Tamen Sankta Dunstan, ĉefepiskopo de Canterbury, kaj Oswald, ĉefepiskopo de Jorko, subtenis kaj kronis Eduardon, kontraŭ la volo de Aelfthryth.
En marto 978 Eduardo vizitis sian duonpatrinon Aelfthryth ĉe Corfe Castle. La 18-an de tiu monato li estis murdata de servantoj de Aelfthryth, kies filo Ethelred tuj iĝis reĝo. Ĉar tiu ankoraŭ junis, Aelfthryth servis kiel regento ĝis 984, kiam ŝia filo plenaĝis kaj ŝi portempe eliris de la reĝa kortego. Tamen ŝi prizorgis la infanojn de Ethelred kaj lia unua edzino Aelfgifu.
Dum ŝiaj lastaj jaroj ŝi loĝis en benediktana abatejo ĉe Whewell, Hampshire. Ŝi mortis la 17-an de novembro inter 999 kaj 1001.
Vittorio Gassman
Vittorio Gassman (Ĝenovo, 1-a de septembro de 1922 - 29-a de junio de 2003) estis fama itala aktoro, reĝisoro kaj scenaristo. Kun Marcello Mastroianni, Ugo Tognazzi, Nino Manfredi kaj Alberto Sordi li estis unu de la grandaj figuroj de la commedia all'italiana en la itala kino.
Kiel aktoro
Daniele Cortis Le avventure di Pinocchio La figlia del capitano
Pluredra kombinaĵo
En geometrio, pluredra kombinaĵo estas kombinaĵo de kelkaj pluredroj kun komuna centro. Pluredra kombinaĵo estas la tri-dimensia analogo de du-dimensia stelo kun ne interprimaj kvanto de verticoj kaj la parametro de konekso ({6/2}, {8/2}, {9/3} ktp).
Najbaraj verticoj de kombinaĵo povas esti koneksigitaj al formo de konveksa pluredro kiu estas la konveksa koverto de la kombinaĵo. La kombinaĵo estas facetigo de sia konveksa koverto.
Alia konveksa pluredro estas formita per la malgranda centra spaco komuna al ĉiuj membroj de la kombinaĵo. Ĉi tiu pluredro povas esti la kerno por aro de steligoj inkluzivantaj ĉi tiun kombinaĵon. (Vidu en listo de pluredroj de Wenninger por ĉi tiuj kombinaĵoj kaj pliaj steligoj.)
Regulaj kombinaĵoj
Regula pluredra kombinaĵo povas esti difinita kiel kombinaĵo kiu, simile al regula pluredro, estas vertico-transitiva, latero-transitiva, kaj edro-transitiva. Kun ĉi tiu difino estas 5 regulaj kombinaĵoj.
La plej bone sciata estas la kombinaĵo de du kvaredroj, la stelokangulopluredro, nomo estas donita al ĝi de Keplero. La verticoj de la du kvaredroj difinas kubon kaj la komunaĵo de ili estas okedro, kiu havas la samajn edrajn ebenojn kiel la kombinaĵo. Tial ĝi estas steligo de la okedro, kaj fakte, la sola finia steligo de okedro.
La stelokangulopluredro povas ankaŭ esti estimita kiel dualo-regula kombinaĵo.
La kombinaĵo de kvin kvaredroj estadas en du nememspegulsimetriaj versioj, kiu kune konsistigas la kombinaĵon de 10 kvaredroj. Ĉiu el la kvaredraj kombinaĵoj estas mem-duala, kaj la kombinaĵo de 5 kuboj estas duala al la kombinaĵo de 5 okedroj.
Dualo-regulaj kombinaĵoj
Dualo-regula kombinaĵo estas komponita el regula pluredro kaj ĝia duala, aranĝitaj reciproke ĉirkaŭ komuna intersfero aŭ mezosfero, tiel ke lateroj de unu pluredro sekcas la dualajn laterojn de la duala pluredro. Estas kvin ĉi tiaj kombinaĵoj.
La kubo-okedro kaj dekduedro-dudekedraj dualo-regulaj kombinaĵoj estas la unuaj steligoj de la kubokedro kaj dudek-dekduedro respektive.
La kombinaĵo de la malgranda steligita dekduedro kaj granda dekduedro aspektas de ekstero same kiel la malgranda steligita dekduedro, ĉar la granda dekduedro estas plene ene.
Uniformaj kombinaĵoj
Unuforma pluredra kombinaĵo estas vertico-transitiva kombinaĵo de unuformaj pluredroj.
En 1976 John Skilling publikigis liston en kiu li numerigis 75 kombinaĵojn (inkluzivante de 6 kiel malfiniaj prismaj aroj de kombinaĵoj, №20 ... №25) faritaj de unuformaj pluredroj kun turna simetrio. Ĉi tiu listo inkluzivas la 5 regulajn kombinaĵojn.
Urbodomo de Iława
En la urbodomo estas ankaŭ:
La konstruaĵo estas ŝtate gardata monumentaĵo de 19-a de novembro 1994 (enskribita sub numero 1534).
Arkitekturo
La urbodomo konsistas el kelkaj partoj kaj ties plano estas komplika, simila al litero „C”. Unu el la plej interesaj partoj estas granda ŝtuparo, gvidata al ĉefa enirejo. La malsupraj partoj de la ŝtuparo estas ornamitaj de du flankoj per grandaj volvaĵoj, ĉiu el ili estas finita per skulptita leona kapo kun malfermata faŭko. En supra parto de centra parto de la konstruaĵo troviĝas tri altaj fenestroj, inter ili oni lokigis pilastrojn. Super la fenestroj estas skulptitaj viraj kapoj. En la tegmento troviĝas tri fenestretoj. Tutan konstruaĵon superas turo kun balkono kaj turhorloĝo.
La flankajn partojn (la orienta kaj la okcidenta) de la urbodomo komence estis duone grandaj kompare kun la nunaj. En lastaj jaroj oni pligrandigis ilin konservante kaj ripetante arkitekturajn detalojn. Al la partoj ĉeas arkadaro sur kiu troviĝas balkono. De la suda parto troviĝas nuntempe konstruita parto.
{{Kategorio:Historiaj monumentoj en Pollando|Iława]]
Gerő Mály
Kariero
Gerő Mály infanaĝis en Arad. Post debuto en provinco li ludis en Budapeŝto en Vígszínkör, Angolpark, Apolló Kabaré. Poste ekde 1921 en la Városi Színház, en jaroj 1923, 1929; 1931-32 en la Teatro Belvárosi, en jaroj 1924, 1928-35 en la Gaja Teatro, en jaroj 1927, 1930, 1932 en la Teatro Magyar, en jaroj 1936-37 en la Pesti Színház. En 1946 li elmigris en Usonon, kie komence li figuris figurantojn en kelkaj filmoj, poste inter 1949-1952 li laboris en kuirejo de hungara restoracio de Novjorko. Li ludis same en multe da filmoj.
Georg Ernst Stahl
Georg Ernst Stahl (1659-1734) estis germana alkemiisto, kemiisto, kuracisto kaj metalurgisto, kiu prilaboris, en la komenco de la 18-a jarcento, la Teorion pri la Flogistono, defendante ke la bruligeblaj substancoj posedas materion al kiu li nomis flogistono, kiu liberiĝas en la aeron dum la brulprocezo. Tiu teorio baziĝis sur la verko de la germana kemiisto Johann Joachim Becher, kaj estis refutita en la fino de la 18-a jarcento, far la franca kemiisto Antoine Lavoisier.
Denbighshire
Denbighshire (angla prononco [denbigŜAJ], Sir Ddinbych [ˌsiːr ˈðɪnbɨ̞χ]) estas graflando en nordorienta Kimrio. Ties limoj diferencas el la samnoma historia graflando. Tiu parto de Kimrio enhavas la plej antikvajn pruvojn de konata homloĝado – Pontnewydd (Bontnewydd-Llanelwy) estas kuŝejo el Paleolitiko kiu havas restaĵojn de Neandertaloj el antaŭ jaroj. Estas ankaŭ gravaj kasteloj kiel tiuj de Denbigh, Rhuddlan, Ruthin, Castell Dinas Bran kaj Bodelwyddan. St Asaph, unu el la plej malgrandaj urboj de Britio, havas unu el ties plej malgrandaj anglikanaj katedraloj. Denbighshire estas limigita per marbordo norde kaj montetoj oriente, sude kaj okcidente. La rivero Clwyd dominas larĝan fekundan valon kun malmulta industrio. Ekzistas agrikulturo en la Valo de Clwyd kaj bestobredado de bovoj kaj ŝafoj en la supraj teroj. La marbordo allogas turistojn; piedirantoj vizitas la montaron Clwydian, formante Areon de Elstara Natura Beleco kun la supra valo de Dee. Llangollen estas hejmo de la Internacia Eisteddfod muzikfastivalo ĉiun julion.
Georg Ernst Stahl
La asteroido 8154 Stahl estis en memoro de li.
Jan Zieja
Jan Zieja (naskiĝis la 1-an de marto 1897 en Ossa (distrikto Przysuski), mortis la 19-an de oktobro 1991 en Varsovio) – pola kleriko, socia aganto, tradukisto de la sveda literaturo, publicisto kaj religia verkisto, soldato de la pola-bolŝevika milito de 1920, defendo de Varsovio de 1939, kapelano de Grizaj Taĉmentoj kaj de Pola Enlanda Armeo, partoprenanto de la ribelo de Varsovio, aktivulo de demokratia opozicio en Pola Popola Respubliko, subkolonelo de Pola Soldataro, kunfondinto de la Komitato por Defendo de Laboristoj (KOR) kaj Komitato de Socia Memdefendo „KOR”.
Vivo
Filo de malriĉaj kamparanoj el Kielce-regiono. De la plej fruaj jaroj aparte interesiĝis pri lernado. En 1905 danke al helpo de paroĥestro Antoni Aksamitowski el lia gepatra vilaĝo, kaj ankaŭ stipendio donita de unu el bienuloj, li povis edukiĝi tiudirekte, eĉ malgraŭ kontraŭstaro de la patro, kiu opiniis, ke edukado ne estas necesa por mastrumado. Samjare Zieja estis atestanto de eventoj de la Rusia revolucio de 1905: naciaj marŝoj, okaziĝantaj i.a. sub gvido de la pastro, kiu pro iro al tomboj de januaraj ribelintoj estis arestita de la regopovoj. En 1907 Jan eklernis en Varsovia gimnazio, kion poste daŭrigis en 1910, post dujara paŭzo kaŭzita de financaj problemoj, ankaŭ en varsovia gimnazio je la nomo al sankta Stanisław Kostka.
Jam dum lernado agis socie – estis skolto, aktive partoprenis eldonadon kaj distribuon de la periodaĵo „Lud Polski” (Pola Popolo) kaj eniris al Nacia Kamparana Asocio. En 1915 finis la gimanzion, sed pro politikaj kaŭzoj ne ricevis abituron.
Malgraŭ tio, samjare eniris al animzorga seminario en Sandomierz. La 5-an de julio 1919 ricevis de la manoj de episkopo Marian Ryx la ordinon. Samjare ekstudis teologion ĉe Varsovia Universitato.
Kvadrata matrico
En lineara algebro, kvadrata matrico estas matrico kies ambaŭ dimensioj estas la samaj, do m-per-n matrico kun m=n.
Kvadrataj matricoj havas iujn propraĵojn, kiun ne havas ne kvadrataj matricoj:
Por kvadrataj matricoj estas difinitaj iun nocioj, kiuj ne estas difinitaj por ne kvadrataj matricoj:
Kvadrataj matricoj estadas de iuj pli specifaj specoj:
Matrix (mathematics)
Siriaj Demokratiaj Fortoj
La Siriaj Demokrataj Fortoj (arabe قوات سوريا الديمقراطية, latinliterigo norma Quwwāt Sūriyā ad-dīmuqrāṭīya, kurde Hêzên Sûriya Demokratîk, aramee ܕܣܘܪܝܐ ܕܝܡܩܪܛܝܬܐ, mallongigita al SDF) formis armean aliancon en la enlanda milito de Sirio.
Komplementa al la armea alianco de la Siriaj Demokrataj Fortoj, la politika ombrela alianco de la Siria Demokrata Konsilio estis fondita kaj elektita la 10-an de decembro 2015. Ambaŭ celas al sekulara, demokratia kaj federacie organizita Sirio.
Ĵudro
Ĵudro (ĉeĥe: žudro) estas volbita alkonstruaĵo uzata ĉe la enirejoj en domoj en popola konstruafero de Moravia Slovakio kaj parto de Slovakio. Ĝiajn flankajn partojn kreas rondaj aŭ prismaj pilieroj portantaj super si arkan volbaĵon, kiu estadas de supre kovrita per tegmentaj tegoloj aŭ per alia ŝirmo kontraŭ klimataj kondiĉoj. Ties celo estis ŝirmo de eniro en la domon antaŭ malfavora vetero. Kutime ĝi estadas ornamita per koloraj pentritaj ornamaĵoj kun kreskaĵaj kaj popolaj motivoj.
En suda Bohemio ĝi estadas nomata "ŝijo".
Regionisma Partio de Kantabrio
La Regionisma Partio de Kantabrio (hispane Partido Regionalista de Cantabria aŭ mallongige PRC) estas la plej malnova politika organizaĵo de Kantabrio (Hispanio). Ĝi estas kerna partio de kantabrismo.
La origino de la partio kuŝas en la Asocio por la Defendo de la Interesoj de Kantabrio, fondita la 14-an de majo de 1976 kun la celo apogi, ke Kantabrio iĝu aŭtonoma komunumo. En 1978, kiam oni debatadis la kreon de la diversaj aŭtonomaj komunumoj en Hispanio, sed Kantabrio ne estis unu el ili, ADIC decidis krei regionisman partion sendependan por stimuli la kreon de komunumo kaj konkuri en la regiona baloto de 1979. La 10-an de novembro 1978, PRC estis fondita de Miguel Ángel Revilla, Manuel Izquierdo Nozal, José Luis Oria Toribio, Eduardo Obregón Barreda kaj Juan José García González.
Inter 2003 kaj 2011, la ĝenerala sekretario de la partio, Miguel Ángel Revilla, estis la prezidento de Kantabrio, koalicie kun PSOE.
Cehăluț
Cehăluț [ĉeheluc]] (Magyarcsaholy) estas vilaĝo en Rumanio sude de Tășnad. En 1910 ĝi nombris 1162 loĝantojn (hungaroj), en 1992 869 (85 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1330. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Cehal.
Cehăluț situas ĉe la distrikta vojo DJ109P, la sola voja ligilo inter la komunuma centro Cehal kaj la urbo Tășnad. Ĝi estas la sola parto de la komunumo kun signifa, eĉ majoritata hungara loĝantaro, laŭ la censo de 2002 :
Belialo
Belialo, aŭ Belial aŭ Beliar aŭ Baalial. Tiel estas nomata demono en la antikva juda kulturo, kvankam dekomence en la profeta literaturo per la hebrea בליעל estas indikata ulo senvalora, eble morale deficita. Eble kiel demono ĝi ĝuis kulton ĉe la loĝantaro de Sidono. Ĉe iuj hebreaj sektoj, laŭ la apokrifa malnova testamenta literaturo, ĝi indentiĝis eĉ kun Satano kaj kun Serpento, eble aludanta al tentinto de Evo. En apokrifaĵoj de la judeca epoko, la nomo aperas kiel ĉefo de la demonoj aŭ de multaj demonoj; en marmorta Qumrana manuskripta restaĵo Belial gvidas la Filojn de Mallumo kontraŭ la Filoj de Lumo (1QM). En la novtestamenta literaturo, Belial estas eksplicite difinita kiel diablo kontraŭanto de Kristo (2kor 6,15).
Balial en okcidenta literaturo funkcias kiel pereiga ulo; John Milton, en sia Paradizo Perdita, ĝin ludigas demono de malĉasteco ĝin distingigante el Satano. Aliloke en la mezepokaj rakontaroj ĝi hierarkie supreniras ĝis la digneco de reĝo de la Infero kie disponas je okdek legioj da demonoj.
Nocioj kunrilataj
Eksteraj ligoj
Marborda ammodramo de la Kabo Sable
La Marborda ammodramo de la Kabo Sable (Ammodramus maritimus mirabilis) estas subspecio de la Marborda ammodramo endemia birdo de suda Florido. La plej grandaj populacioj troviĝas en Taylor Slough en la Nacia Parko Everglades kaj en la Nacia Rezervejo Big Cypress. La specio estas konsiderata endanĝerita pro habitatoperdo pro vegetaĵaj ŝanĝoj, incendioj, disvolvigo, ŝanĝo de akvofluo kaj uraganoj. Marborda ammodramo de la Kabo Sable estas ĉirkaŭ 13 cm longa. La dorso estas malhele olivecgriza kaj la vosto kaj flugiloj estas olivecbrunaj. Plenkreskuloj estas helgrizaj ventre al preskaŭ blankecaj kun malhela olivecgriza strieco en brusto kaj flankoj.
La Marborda ammodramo de la Kabo Sable loĝas en prerioj de Everglades kaj de Big Cypress. (Prerioj estas herbejoj kie okazas ofte incendioj kiuj limigas la kreskon de arboj. Sekaj prerioj inondiĝas post fortaj pluvoj. Humidaj prerioj inondiĝas 2 al 5 monatojn ĉiujare. ) Specifaj habitatoj de paseroj en prerioj estas herbotufoj de Muhlenbergia filipes, Cladium jamaicense, kaj altaj tufaj Spartina kaj relative disaj malaltaj similaj herboj.
Tomás Luis de Victoria
Tomás Luis de VICTORIA (naskiĝis en 1548, mortis la ) estis talentplena hispana komponisto de la malfrua Renesanco. Li estis la plej fama komponisto de la 16-a jarcento en Hispanio, kaj multoj konsideras lin kiel la dua, nur post Palestrina, plej bona komponisto de sakra polifonio de la tempo.
Vivo
Tomás Luis de Victoria naskiĝis en Sanchidrián. Frue en sia vivo, li verŝajne studis kun Bartolomé de Escobedo ĉe Segovio. Li iris al Romo ĉirkaŭ 1564, kie li eniris la monaĥejon, kiun fondis sankta Ignaco Lojola kiel parto de la batalo kontraŭ Luteranismo. Eble li tiutempe studis kun Palestrina; certe li estis influiĝata de la stilo de tiu italo. Post periodo de servo ĉe la monaĥejo kiel kapelmajstro (maestro di capello), en 1575 li pastriĝis. Li tamen ne restis en Italio, sed en 1586 revenis al Hispanio, tiam regata de la imperiestrino Maria, kaj eniris la monaĥinejon de Descalzas Reales en Madrido. Victoria restis ĉe la monaĥinejo ĝis la fino de sia vivo, tenante diversajn rolojn - pastro, komponisto, direktoro de la ĥoro, kaj orgenisto.
Muziko
Victoria estis la plej grava komponisto de la Kontraŭreformacio en Hispanio, kaj unu el la plej bonaj komponistoj de sakra muziko dum la malfrua renesanco. Liaj verkoj reviviĝis en la 20-a jarcento, kun multnombraj freŝaj registradoj. Multaj komentariistoj aŭdas mistikan intensecon kaj rektan emocian ŝaton en lia muziko, ecoj kiu iuj skribistoj pensas esti malhavantaj en la teknike perfekta sed emocie sinretenema muziko de lia granda itala samtempulo Palestrina.
Stile lia muziko evitas la elaboratan kontrapunkton de multaj de liaj samtempuloj. Li preferis simplajn liniojn kaj homofoniajn teksojn. Li ankoraŭ serĉis ritman varidadon. Iom da liaj verkoj incluzivis intensajn kaj surprizajn kontrastojn. Lia melodia verkado kaj uzado de disonanco estas pli libera ol tiu de Palestrina; okaze li uzas intervalojn kiu estis malpermesata en la severa aplikado de 16-a jarcento kontrapunktaj reguloj. Ekzemple, li uzis plialtiĝantajn majorajn sestojn kaj eĉ fojaj malpliiĝanta kvarojn (eksemple, melodia malpliiĝanta kvaro okazis en pasejo reprezentanta ĉagrenon en lia moteto Sancta Maria, succurre). Victoria iom uzas draman vortpejntradon, de speco kutime troviĝas nur en madrigaloj. Iom da lia sakra muziko uzas instrumentojn (estis kutima en hispania sakra muziko de la 16-a jarcento), kaj li ankaŭ verkis poliĥorajn verkaĵojn por pli ol unu space apartiganta grupoj de kantistoj, en la stilo de la komponistoj de la Venecia skolo kiuj verkis ĉe la Kirko de Sankta Marko en Venicio.
Unu el liaj plejbonaj, plej belaj, kaj plej delikataj komponaĵoj estas la granda Rekviemo Meso kiun li verkis en 1603 por la entombigo de Imperiestrina Maria, kiu estis lia dunganto ĝis 1586, kaj kiu estis la fratino de Filipo la 2-a.
Robert J. Whiteley
Robert J. WHITELEY (naskigxis en 1971) estas usona astronomo, kiu laboras ĉe la Universitato de Havajo.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 11 asteroidojn inter 1998 kaj 2000, preskaŭ ĉiuj en kunlaboro kun David J. Tholen.