cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Somogyvár
Situo
Somogyvár situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Fonyód-Kaposvár. Marcali troviĝas 22, Fonyód 25 km-ojn.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Ladislao la 1-a (Hungario) fondis tie imponan abatejon en 1091. La abatoj estis nur francoj. La grava loko iĝis ankaŭ departementejo ĝis 1721, dume oni konstruis ankaŭ defendajn murojn. En 1410 la loko ricevis la titolon "reĝa urbo". En 1543 la turkoj okupis kaj disrabis la urbon. La reokupo okazis en 1677. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto, kuracejo, dentokuracejo.
Famuloj
En Somogyvár naskiĝis baletisto Endre Jeszenszky.
NGC 118
NGC 118 (aliaj indikoj — PGC 1678, UGC 264, IRAS00247-0203, MCG 0-2-32, KUG 0024-020B, MK 947, UM 244, 3ZW 9, NPM1G -02.0006, ZWG 383.16) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Clara Luciani
Clara Luciani (naskiĝis en Martigues, Bouches-du-Rhône) estas franca kantaŭtoro.
Najbarodumalkreskigita rombo-dudek-dekduedro
En geometrio, la najbarodumalkreskigita rombo-dudek-dekduedro estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J81). Ĝi povas esti konstruita kiel rombo-dudek-dekduedro kun du ne-oponantaj kvinlateraj kupoloj forprenitaj.
Cahiers du cinéma
Cahiers du Cinéma (Kajeroj de Kino) estis influa franca film-gazeto.
Ĝi fondiĝis en 1951 de André Bazin, Jacques Doniol-Valcroze, kaj Lo DUCA. Ĝi evoluis el la pli frua gazeto Revue du Cinéma (Revuo de Kino) kaj la membroj de du parizaj film-kluboj, Objectif 49 (kies membraro inkluzivis inter aliaj Robert Bresson, Jean Cocteau, kaj Alexandre Astruc) kaj Ciné-Club du Quartier Latin. Redaktite de Maurice Scherer (pli konata kiel Éric Rohmer), la gazeto de la klubo Gazette du Cinéma prezentis la verkojn de tri junaj viroj kiuj fariĝis tre gravaj al Cahiers: Jacques Rivette, Jean-Luc Godard, kaj Claude Chabrol. Kuniĝis kun ili Francois Truffaut, iama juna deliktulo al kiu amikiĝis Bazin kaj lia edzino Janine.
La unua eldono dediĉiĝis al Jean-Georges Auriol (kiu mortis en aŭto-akcidento), kaj Sunset Boulevard prezentiĝis sur la kovrilo.
La kritikemaj verkaĵoj de Cahiers re-inventis la bazajn doktrinojn de film-kritikado (auteur, mise-en-scène, la critique des beautés, ktp) kaj film-erudicio. La gazeto kreis ankaŭ la Francan Novan Ondon, kiu estis plejparte gvidita de eks-verkistoj de la gazeto.
Coatréven
(jen france, bretone Koatreven) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Chamesey
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Lépaud
Lépaud estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 356 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. Sur la teritorio de la komunumo situas la flughaveno Montluçon Guéret.
Geografio
Lépaud etendiĝas sur 24,12 km², kaj havis 356 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 15 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Lépaud situas je alteco de 457 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Lépaud apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Maurice Jolicard, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Lépaud apartenas al la kantono de Chambon-sur-Voueize, kies ĉefurbo estas Chambon-sur-Voueize. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
(19105) 1981 EB15
(19105) 1981 EB15 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Tramelan (stacidomo)
Tramelan estas fervoja stacidomo en Tramelan, Svislando.
Popism: La Warhol Sixties
Popism: The Warhol Sixties (Popartismo: La varholaj sesdekaj) estas memorlibro de 1980 de la usona artisto Andy Warhol (1928-1987). Ĝi estis unuafoje publikigita de Harcourt Brace Jovanovich.
Tiu libro estis kun-aŭtorita de la ofta kunlaboranto kaj longdaŭra amiko de Warhol nome Pat Hackett, kaj kovras la jarojn 1960-1969, fokuse ĉefe pri la arto kaj filmaro de Warhol. Ĝi inkludas anekdotojn pri famuloj kaj roluloj de The Factory. la materialo devenis el la multnombraj registraĵoj kiujn Warhol obsede registris dum tiu periodo.
Mythimna l-album
La Mythimna l-album estas noktopapilio aŭ tineo el la familio de Noctuidae aŭ Noktuedoj vivanta en la malnovarkta ekozono.
Priskribo
La imagino larĝas de 29 ĝis 37 mm. Blankaj L-formaj makuloj estas sur la antaŭaj flugiloj.
Vivmaniero
Mythimna l-album estas dugeneracia specio.
La raŭpo manĝas Bromus sterilis, Brachypodium pinnatum, Dactylis glomerata, Deschampsia flexuosa kaj Phleum pratense.
La imagino rikoltetas sur floroj de Hedera helix, Buddleja, Fallopia aubertii, Phragmites australis, Solidago canadensis aŭ ankaŭ mielroson de Claviceps purpurea sur blua molinio.
Pierre Jean Robiquet
Pierre-Jean Robiquet (1780-1840) estis franca kemiisto, apotekisto kaj studemulo pri la identigo de la aminoacidoj, la fundamentaj konstituantoj de la proteinoj. Li estis unu el la unuaj identigi la asparaginon en 1806, la alizarinon en 1826, kaj la kodeinon en 1832. Li estis membro de la Societo de Farmacio, pli malfrue konata kiel Nacia Akademio de Farmacio, membro de la Akademio pri Medicino (1820), kaj de la Akademio pri Sciencoj (1833). Krom tio, li estis fondinto kaj unua prezidanto de la Providenca Societo de la Farmacioj.
Caminito del Rey
El Caminito del Rey ("La padeto de la reĝo") estas promenpado kiu iras de teritorio de Álora en Málaga (Hispanio) al Campillos tra la gorĝo de El Chorro kaj teritorioj de Ardales kaj Antequera. La nomo ofte estas mallongigita al El Camino del Rey.
Historio
Dum la 20-a jarcento la pado kadukiĝis, pro kio multaj partoj fariĝis danĝeraj. La pado longas 3 kilometrojn, kaj larĝas proksimume unu metron kaj troviĝas je alto de 100 metroj super la laŭlonga rivero. Je preskaŭ nenia loko estas apogiloj. Je kelkaj lokoj la pado nur konsistas el mallarĝa metala trabo. En 1992 la pado oficiale fermiĝis, por preventi ke homoj ankoraŭ surpaŝas ĝin oni malkonstruis la komencan parton de la pado. Malgraŭ tio aventuristoj ankoraŭ scias trovi la vojon al la pado. Kvar homoj mortis dum du akcidentoj en 1999 kaj 2000, en februaro 2010 24-jaraĝa svisa montgrimpanto mortis post falo.
En 2006 la regiona aŭtoritato de Andaluzio priparolis planon por restaŭri la padon. La kostoj tiam estis taksitaj je 7 milionoj da eŭroj. En januaro 2009 la kostoj estis taksitaj je 18 milionoj da eŭroj.
En 2011–2015 oni fine riparis la padon kaj la malfermiĝo estis je la 29-a de marto 2015. Nuntempe oni povas iri la padon tute senprobleme. Venas trajnoj al El Chorro el Sevilo kaj Malago kaj busoj portas el la enirejo al la elirejo aŭ inverse. La enirbileto kostas 10 eŭroj en 2020.
Benedikt-kasteleto (Hallein)
Benedikt-kasteleto (germane: Benediktschlößl, Lebzelterhaus, pli frue ankaŭ Kriossenschlöß respektive Berneggerschlöß) estas loĝejo el la 16-a jarcento en Hallein, Aŭstrio (Krautgasse 9). Temas pri monumentprotektotaĵo.
Historio
Ĝi apartenis al la Arkiabatejo Sankta Petro; la unua mencio estis en 1662 kun atesto de disponigo pri domo kaj ĝardeno (kun heredaj rajtoj) al la arkiabateja ĉefadministranto Petrus Pachler kaj ties edzino Maria Jakobe Faberin. Sekvantaj posedantoj estis Ruepp Riedl (1664), Michael Fuchsberger kun edzino Anna Magdalena (1673), Georg Angerer kaj Helena Wisenauer (1692), Georg Kreis (1700, profesie kandelfabrikanto kaj sapfaristo).
Post la morto de Marie Elisabeth Khreiss heredis en 1706 filino ŝia, poste Johann Michael Rieder (1745) kaj post 1773 ties idoj; en 1822 ĉeestis Franz Wallner.
Ĉirkaŭ la 1840-a jaro alvenis familio Benedikt, kiu ene estas ĝis nuntempe.
Arkitekturo
Situis ĝi ekstere de la ĉirkaŭfortikaĵo de Hallein. Temis pri rondumita, duetaĝa ĉefkonstruaĵo kaj du alaj partoj laŭlonge de la strateto Krautgasse. Ĉirkaŭas ĝi korton sen muro suden. Teretaĝe oni havas barelvolbon fajne ellaboritan dume en la supra etaĝo troviĝas barokaj stukaj plafonoj. Unu ĉambro havas vandpentraĵojn el la 17-a jarcento kun pejzaĝoj kaj paŝtistaj scencoj.
Hitzacker (Elbo)
Hitzacker estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lüchow-Dannenberg de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Metila tioacetato
Metila tioacetato aŭ S-Metila tioacetato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la tioacetata acido kaj metanolo. Metila tioacetato estas senkolora aŭ flava likvaĵo, uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Metila tioacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Metila tioacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn. Krom tio ĝi uzatas kiel konservaĵo.
István Wargha
WARGHA István (varga) estis hungara instruisto, korespondanta ano de la MTA (1840) naskita en Nádudvar la 28-an de julio 1808 kaj mortinta en Nagyvárad la 12-an de marto 1876.
Kariero
Wargha post siaj studoj estis ĉefadministranto de lernejo, poste ĉefnotario de la urbo Nadjvarado. Li estis en 1837 en Tolna la direktoro de la unua lernejo por infanĝardenistinoj, poste li estis posedanto de privata edukejinstituto.
Ruffec (stacidomo)
Ruffec estas franca stacidomo sur linio Paris-Austerlitz -, situanta en , en departemento Charente, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Paris-Austerlitz - Bordeaux-St-Jean (570000).
Rimana kurbectensoro
En diferenciala geometrio, la rimana kurbectensoro estas tensora kampo, de rango (1,3), kiu priskribas la kurbecon de glata sternaĵo kun lineara konekto sur ĝia tanĝa fasko.
Difino
Se M estas glata sternaĵo kaj estas la lineara konekto de la tanĝa fasko \mathrm TM, do la rimana kurbectensoro de (M,\nabla) estas la jena tensora kampo: En la ĉi-supra difino, la krampo estas la krampo de Lie: Tio ŝajne dependas de la konekto, sed fakte ne dependas.
La rimana kurbectensoro estas, laŭ difino, ŝajne diferenciala operatoro de dua ordo; sed fakte la diferencialaj partoj nuliĝas inter si, kaj la "operatoro" fakte estas simpla tensora kampo, de rango (1,3).
Uzante la indican notacion, kutiman je fiziko, kun implicita sumado, la konekto estas kaj la difino de la rimana kurbectensoro estas (En tiu notacio, oni implicite uzas koordinatajn vektorajn kampojn, kaj la krampo de Lie estas aŭtomate nul.)
Propraĵoj
La rimana kurbectensoro ĝuas la jenan malsimetrion: Se la konekton difinas rimana metriko sur la tanĝa fasko, do la jena ekvacio validas:
Historio
La rimanan kurbectensoron difinis la germana matematikisto Bernhard Riemann (Esperante Rimano ).
San Lazzaro di Savena
San Lazzaro di Savena estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 29318 loĝantojn.
NGC 119
NGC 119 (aliaj indikoj — PGC 1659, ESO 150-8) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĝenerala Sekretario de la Konsilio de Eŭropo
La Ĝenerala Sekretario de la Konsilio de Eŭropo estas elektata de la Parlamenta Asembleo laŭ rekomendo de la Komitato de Ministerioj por kvinjara periodo. Li aŭ ŝi respondecas por la plenumiĝo de la celoj laŭ kiuj la Konsilio de Eŭropo estis fondata la 5-an de majo 1949 en Londono, t.e. atingi pli da unueco inter la membroŝtatoj kaj gardi kaj disvastigi la principojn kaj idealojn kiel komuna heredaĵo kaj la evoluigo de la ekonomio kaj la socio.
Coëtlogon
(jen france, bretone Koedlogon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Aramo
La Aramo aŭ Karao, Aramus guarauna, estas birdospecio kiu aspektas kiel granda ralo sed estas skelete pli proksima al la gruoj. Ĝi estas la ununura viva specio en la genro Aramus kaj en la familio Aramedoj. Ĝi troviĝas ĉefe en humidejoj de varmaj partoj de Ameriko, el Florido al norda Argentino. Ĝi manĝas moluskojn, kun dieto kie hegemonias Ampulariedoj de la genro Pomacea.
Trimalkreskigita rombo-dudek-dekduedro
En geometrio, la trimalkreskigita rombo-dudek-dekduedro estas pluredro, unu el la solidoj de Johnson (J83). Ĝi povas esti konstruita kiel rombo-dudek-dekduedro kun tri kvinlateraj kupoloj forprenitaj.
Navia lingvo
La navia estas kreita kun la celo ke ĝi estu parolebla de la roluloj, kaj ankaŭ de la fikciaj homoj, de la filmo. Ĝi do similas al homaj lingvoj, sed ne tre al iu unu homa lingvo. Ĝi havas ejektivojn px, tx, kx, kaj voĉajn v, z, sed ne troviĝas voĉaj *b, d, g. (Litero g estas nazala .) Oni povas kunmeti f, c, s ĉe la aliaj konsonantoj (krom ’  kaj la aliaj frikativoj) por vortoj kiel fgap  "metalo" kaj ckxe  "ŝtono", sed f, c, s, v, z, h ne povas fini vorton. Estas silabaj preskaŭvokaloj rr kaj ll. La dorsaj vokaloj u, o, a, ew, aw similas al esperantaj u, o, a, eŭ, aŭ, sed la maldorsaj i, ì, e, ä, ey, ay similas al anglaj. Oni povas kunmeti plurajn vokalojn, ekzemple en meoauniaea.
Nomoj havas kazojn absolutivan (sole ĉe netransitiva frazo; estas manko de postafikso), ergativan -ìl, akuzativan -it aŭ -ti, dativan -uru aŭ -ur, kaj genitivan -yä; oni povas ankaŭ postafiksi prepoziciojn kiel pluajn kazojn: hu oe aŭ oehu "kun mi". Estas ankaŭ temeca postafikso -ìri kiu enkondukas temon. Nomo je la tema rolo ne utiligas kazan postafikson. Nombroj estas unuopa, duopa me-, triopa pxe-, kaj plurala ay-. Post nombraj postafiksoj kaj unuaj prepozicioj, ejektivo komencanta nomon fariĝas plozivo, kaj plozivo fariĝas frikativo; tia ŝanĝo sufiĉas por indiki la pluralon. Do tokx estas "korpo", sokx (rare aysokx) "korpoj".
Verboj fleksias tute per infiksoj. Estas tri lokoj por infiksoj pri participoj; pri tempo (estonteco, baldaŭestonteco, nuntempo, ĵuspasinteco, pasinteco), moduso (subjunktivo), kaj aspekto (perfectivo k malperfectivo); kaj pri sinteno de la parolanto (pri sento agrabla aŭ malagrabla, formala, certa aŭ necerta). Do, el taron "ĉasas" troviĝas tayaron "ĉasos", tìmaron "ĵus ĉasis", tayareion "ĉasos (k mi ĝojas pri tio)", taruyon "ĉasas (ho sinjoro)", ktp.
Ekzemple,
Rozo
Rozo estas floro de arbedo el familio de rozacoj (genro Rosa L.). Estas pli ol 100 specioj da rozoj, miloj da kulturvarioj vaste kulturataj ĝardene pro la ornamaj, delikatpetalaj, brilkoloraj, ofte bonodoraj floroj. (citaĵo el L. L. Zamenhof en la unuaj paĝoj de Ekzercaro). En hortikulturo oni distingas inter sovaĝaj rozoj kaj kulturrozoj. La rozo havas ekde la greka antikveco la kromnomon „reĝino de la floroj“. Rozoj estis dum pli ol 2000 jaroj bredataj kiel Ornamplantoj. La el la rozpetaloj ekstraktita rozoleo estas grava resurso por la parfumindustrio.
Priskribo
La rozo estas arbedo aŭ grimpoplanto, ordinare dorna kun pinataj folioj havantaj sep, ĉe multaj greftataj varioj kvin, folierojn dentorandajn.
La floroj, ĉe la sovaĝaj formoj, estas kvinpetalaj kaj kvinsepalaj; ĉe la kulturformoj ili povas havi ankaŭ dek, dekkvin aŭ dudek petalojn. La floroj estas multestamenaj kaj enhavas ovolujon kune kun la stamenoj.
Kiel aliaj anoj de la familio (pomo, frago ktp), la rozo produktas ŝajnfruktojn (nomatajn rozfruktoj).
Pikiloj
Trunko, branĉoj kaj branĉetoj estas kovrataj de pikiloj, kiuj ofte estas nomataj de nefakulo dornoj. La pikiloj servas por la protekto de la planto kontraŭ bestmanĝado kaj estas helpiloj por grimpi. Kelkaj rozoj ja estas grimplantoj, aŭ precize „disetenda grimpplanto“.
Folioj
La alternessidantaj folioj estas diverslongaj. La nepara foliplato konsistas el kvin ĝis naŭ folietoj, povas esti tri ĝis 19. Nur ĉe Rosa persica la folioj estas simplak kaj stipuloj mankas. Ankaŭ la folioj povas havi harojn kaj glandojn. Ĉe la meza ripoj kelkfoje estas etaj pikiloj aŭ rigidharoj. La plumfolietoj havas diversajn formojn, plej ofte ili estas eliptaj ĝi ovformaj, renverse ovformaj aŭ rondaj. La randoj de la folietoj estas segilformaj, duoble segildentaj, malofte noĉitaj aŭ preskaŭ glataj. Stipuloj ekzistas.
Floraroj kaj floroj
La floroj staras terminale aŭ flanke en grapolaj, paniklaj, kelkfoje umbelaj infloreskoj. La infloresko povas esti ankaŭ reduktita je unu sola floro. Brakteoj ekzistas plej ofte. Eksteran kaliko ne ekzistas.
La floroj ofte havas petioloj kaj plej ofte estas belaspektaj kaj odorantaj. La duseksaj floroj estas radiosimetriaj kaj estas plej ofte kvinnombraj kan duobla involukro.
Ekszistas kvin sepaloj, nur ĉe Rosa sericea kvar. Ili estas plej ofte lancetaj, folisimilaj, nedividitaj. Ili povas havi harojn kaj glandojn. La sepalo estas retrofleksitaj post la ekfloro. Dum fruktmaturiĝo la sepaloj jam estas forfalitaj aŭ kronas la frukton.
La diametro de la florkrono estas plej ofte 3 ĝis 7 cm, pvas ankaŭ estis inter unu kaj dek centimetroj. La koloro de la petatoj estas rosea, ruĝa, blanka, malofte flava. Ĉe multaj floroj stamenoj ŝanĝiĝis al petaloj kaj formas tiele plenan floron.
La diversforma receptaklo estas pli kaj malpli urnoforma, kun aŭ sen glandoj, kelkfoje kun rigidharoj. La supra parto de la urna receptaklo estas pli mallarĝigita kaj estas disko: ĝi estas homologa al la nektarproduktanta)) glanda ringo de aliaj floroj. Nur malmultaj rozspecioj produktas nektaron La nombro de [[stamenoj estas plej ofte 50 ĝis 200, malofte 20 ĝis 265. Ili staras antaŭ la petaloj kaj deiĝas de la rando de la receptaklo. La anteroj estas direktitaj centren, flav- oranĝ ĝis brunkoloraj. La filamentoj havas alian koloron. Ili plej ofte estas blankaj aŭ fojnoflavaj. Ekzistas multaj liberaj karpeloj, plej ofte inter 10 kaj 50, povas esti ankaŭ inter 4 ĝis 140. Ĉiu karpelo portas un ĝis du ovolojn.
Fruktoj
La rozfrukto estas fruktaro. La unuopaj fruktoj estas unusemaj nuksetoj de flava ĝis bruna koloro. Ili estas ĉirkaŭitaj de pli aŭ malpli karnecaj urnforma receptaklo, kiu havas harojn je la interna flanko. Mature la fruktoj estas karnecaj ĝis ledraj, molaj ĝis malmolaj. Ili povas resti longe ĉe la planto aŭ povas frue defali. Mature ili ofte estas ruĝaj ĝis oranĝkoloraj, malofte brunaj ĝis nigraj.
La unuopa fruktoj –la nukseto, ofte nomata „kerno“ – estas plej ofte tri ĝis ok mm longaj, 2,5 ĝi 3,5 mm larĝaj kaj forte haraj aŭ preskaŭ kalvaj. La nombro de la nuksetoj varias ĉe mezeŭropaj specioj inter 10 kaj 30 po fruktaro, malofte inter 1 kaj 45. Ĉe Rosa rugosa estas pli ol 100, ĉe Rosa clinophylla ĝis 150.
Ĉelogio
La baza kromosomonombro de rozoj estas x = 7. Baze de tio ekzsistas diversaj ploidaj vicoj kun 2n= 14, (21), 28, 35, 42 kaj 56. En Mezeŭropo duploidaj specioj estas maloftaj: de 33 specioj estas 4 duploidaj, 5 kvarploidaj, 8 kvinploidaj, 11 havas pli ol unu ploida ŝtupo kaj de tri specioj oni ne konas la ploidan ŝtupon. La sola okploida specio en Eŭropo estas Rosa acicularis, kiu krome povas esti du-, tkvar- kaj sesploida. La okploidaj formoj nur troviĝas en la nordo, ekzemple en Jakutio. Multaj ploidaj ŝtupoj precipe aperas en la sekcio Caninae.
Semdisvastigado
La rozfruktoj estas manĝataj de multaj bestoj. La semoj pasas tra la digesta aparato nedamaĝite (endozooĥorio). Birdoj, musoj kaj vulpoj estas gravaj disvastigantoj de la rozsemoj.
Disvastigo
La genro limiĝis origine sur la norda hemisfero. Ĝi, do, estas holarktisa floro. Ĝi kreskis tie en ĉiu tri moderaj zonoj en la boreala, en la nemorala kaj en la meridionala zonoj. Nur malmultaj specioj entendiĝas ĝis la subtropikaj aŭ tropikaj montaroj: Rosa montezumae en Meksiko, Rosa abyssinica en Etiopio kaj la Arabio, Rosa leschenaultiana en la sudokcidenta Hindio, kaj Rosa transmorrisonensis kaj Rosa philippinensis sur Luzono. En la nordo kelkaj specioj kreskas ĝis la akta arbara limo aŭ eĉ trans la polusa cirklo: Rosa acicularis, Rosa majalis kaj mola rozo (Rosa mollis). En Eŭropo rozoj kreskas ĝis Islando kaj norda Skandinavio. En Ĉinio nature kreskas ĉirkaŭ 95 specioj, 65 nur tie. Ekzistas nur unu specio kie nature kreskas kaj en Eŭropo kaj en Nordameriko: Rosa acicularis.
Sistematiko
La genro “Rosa” estas la sola genro el la tribo Roseae. D. Potter k.a. metis ĝin 2007 post revizio de la plantfamilio en la nova subtribo Rosodae kune kun “Rubus”. La genra nomo “Rosa” estas la latina nomo por rozo. Ambau esprimoj baziĝas sur la hindeŭropa radiko *vrod aŭ *vard.
Interna sistematiko
La genro “Rosa” konsistas el ĉirkaŭ 100 ĝis 200 8eĉ ĝis 250) specioj. La genro estas dividita en kvar subgenroj, el kiuj kelkaj denove estas dividitaj en sekkcioj. Menciitaj estas la eŭropa specioj la HENKER 2003 (slekto, aldonoj estas signitaj). •	Subgenro „Hulthemia“. Ĝi estas kelkfoje memstara genro „Hulthemia“, ĝi estas laŭ molekulgenetikaj esploroj nedubeble parto de la genro „Rosa“. Ĝi nur entenas unu specio: •	Subgenro “Rosa” (sin.: “Eurosa” FOCKE): •	Subgenro „Platyrhodon“: Ĝi konsistas el nur unu specio: •	Subgenro „Hesperhodos“: Ĝi konsitas el jenaj du specioj el Nordameriko
La sekcioj tre similas unu al la aliaj en morfologiaj kaj molekulgenetikaj karakterizaĵoj. Multaj specioj verŝajne nur ekestis en Holoceno. La ofta apero de hibridoj estas signo por ankoraŭ ne finiĝinta evoluo. De la multspeciaj sekcioj verŝajne nur „Caninae“ estas monofila. La sekcioj „Carolinae“ kaj „Cinnamomeae“ kaj „Synstylae“ „Indicae“ estas ne la kladaj kriterio dividablaj kaj lasttempe oni rigardas ilin kiel propraj sekcioj.
Diversaj simboloj
Rozoj estas antikvaj simboloj de amo kaj beleco. La rozo estis sankta al konsiderinda nombro da diinoj (antikvaj diaĵoj) de antikva tempo, kaj ofte estas uzata kiel simbolo de la Virga Maria. Rozoj estas tiel gravaj, ke el ili derivas terminojn kiel rozkolorajn aŭ ruĝajn en multaj diversaj lingvoj.
Rozoj disvolviĝas laŭ diversaj koloroj, ĉiu kun malsama simbola signifo:
Krome estas iuj esprimoj:
Proverbo pri rozo ekzistas en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
La rozo ankaŭ estas la simbolo de du anglaj reĝaj dinastioj: Lankastroj (House of Lancaster) (ruĝa rozo) kaj Jorkoj (House of York) (blanka rozo), kiu estis alfrontitaj en la nomata Milito de rozoj.
Ĝi ankaŭ estas la emblemo de la rugbea teamo de Anglio, kiu estas nomata «la 15-a de la rozo».
La ruĝa rozo (kutime tenita kun la maldekstra pugno) estas la simbolo de demokrata socialismo.
KLEKS
KLEKS estas eldonejo de Georgo Handzlik.
KLEKS eldonis ekzemple :
9479 Madresplazamayo
9479 Madresplazamayo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis la ĉielon per la Schmidt-teleskopo de la Monto Palomar. En Leiden (Nederlando), la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis la dum la sekvantaj jaroj.
Tiu asteroido estis nomita en honoro de la Patrinoj de Plaza de Mayo (hispane : Madres de Plaza de Mayo), grupo da virinoj kiuj fariĝis simbolo de aktivo por la homaj rajtoj, denuncante la krimojn kaj abomenaĵojn de la militista junto kiu regis Argentinon de 1976 ĝis 1983. Vestitaj en nigro, ili kunvenis je ĉiuj ĵaŭdoj posttagmeze en la Placo Majo de Bonaero por postuli scii pri la sorto de siaj malaperitaj filoj kaj filinoj ; multe da ili mem iĝis viktimoj de la militista reĝimo. La Patrinoj de Plaza de Mayo elmontriĝis kiel brila ekzemplo por la mondo, ke la kuraĝo kaj la digno povas flori en la homa koro, eĉ sub plej opresaj reĝimoj.
Mór Antal Mártonffi
MÁRTONFFI Mór Antal [MARtonfi] (naskiĝis en Csíksomlyó la, mortis en Istensegíts la ) estis hungara minorita parokestro. Li studis en Csíksomlyó, Kanta, Eger. Post la siculicidium en 1764 li iĝis la pastro de sikuloj fuĝintaj en Moldavion. Li donis la nomon al novfondita vilaĝo en Bukovino en aŭtuno de 1776 Istensegíts. Li fondis lernejojn ankaŭ en kvar aliaj hungaraj vilaĝoj tie. Li estis la aklimatigo de vinkulturo en Bukovino.
Satara
Satara, marate सातारा estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo. La urbego ricevas sian nomon de la sep fortikaĵoj aŭ montoj (Sat-Tara), kiuj estas ĉirkaŭ Satara.
Geografio
Satara situas en okcidenta flanko de la Dekkana Altebenaĵo en alto 742 metrojn super la marnivelo. Sangli troviĝas 110, Kolhapur 113, Barŝi 188, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 190, Solapur 201, tutlanda ĉefurbo Delhio 1260, Kolkato 1594 kilometrojn (aere).
Demografio
Satara havis populacion de (laŭ alia fonto ) en 2011 kun legopovo de 80%, pli alta, ol la landaveraĝo.
Lussat
Lussat estas la nomo de pluraj geografiaĵoj.
Satara
Historio
La unua islama invado al Dekkana Altebenaĵo okazis en 1296. Satara estis establita en la 16-a jarcento kaj estis sidejo de la loka imperio. Baldaŭ la Mogola Imperio regis. En la 17-a jarcento fervoruloj de Afganio ofte vizitis malgrandajn templojn en la regiono. En la 2-a duono de la 19-a jarcento la britoj dominis praktike, tamen teorie en princlando Hajderabado, kiu estis aligita al la jam sendependa Barato en 1948.
Ekonomio
Sukerkanoj estas la ĉefa kultivaĵo de Satara kune kun kurkumoj kaj zingibroj. La britoj ekde 1905 produktigis mentolojn kaj sapojn, ekde 1922 kupraĵojn.
Lingvoj
La oficiala kaj plej vaste parolata lingvo estas la marata lingvo. La hindia lingvo estas parolata de 1.5% de la populacio.
Religioj
En Satara vivas majoritate hinduoj 83%, krome minoritate islamanoj 8%, kristanoj 4%, ĝainistoj preskaŭ 4%, budhanoj ĉirkaŭ 1%.
Edukado
Satara havas maljunan altlernejon por [inĝeniero]]j, alian instituton kaj kolegion.
Klimato
Satara kuŝas en savanoklimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (Aw) influitaj per relative granda alteco kaj musonoj. Jare pluvas averaĝe 905 mm depende de forto de la musono. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-oktobro pli ofte pluvas (pro la musono), dum inter decembro-marto apenaŭ pluvas. La meza ĉiujara temperaturo varias inter 18-31 °C.
Chaffois
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Suba kaj Supra Egiptio
Antikva Egiptio estis dividita en du regionoj, nome Supra Egiptio kaj Malsupra aŭ Suba Egiptio. Norde estis Suba Egiptio, kie la Nilo etendiĝis kun siaj pluraj branĉoj por formi la Nildeltoj. Sude estis Supra Egiptio, etendiĝante ĝis Asuano. La du regnoj de Supra kaj Malsupra Egiptio estis unuigitaj inter la jaroj 3100 kaj 3000 antaŭ nia erao, sed ĉiu regno tamen tenis siajn proprajn atributojn. Tiel, la faraonoj estis konataj kiel la regantoj de la Du Regnoj aŭ Du Landoj, kaj solene dekorigixs per la egiptia duobla krono, el kiu ĉiu duono reprezentis suverenecon de unu el la reĝlandoj.
La terminologio "Supra" kaj "Suba" devenas de la fluo de la Nilo de la altaĵoj de Orienta Afriko norden al la Mediteranea Maro, do Supra Egiptio situas sude de Suba Egiptio. Suba Egiptio plejparte konsistas el la Nildelto kaj el la granda oazo Fajumo.
Estis diferencoj inter Supra kaj Suba Egiptoj en la antikva mondo: ili parolis malsamajn dialektojn kaj havis malsamajn kutimojn. Multaj el tiaj diferencoj kaj la okaza streĉiĝoj kreas ankoraŭ ekzistas en modernaj tempoj. En la egipta araba, Subaj Egiptoj estas konataj kiel baḥarwa.
László Lakos
László Lakos [lAslO lakoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lakos László estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, bestkuracisto, inĝeniero.
László Lakos naskiĝis la  1945 en Furta.
Biografio
László Lakos maturiĝis en Nagykőrös en 1963, poste li akiris bestkuracistan diplomon en 1968 en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto. En 1969 li aliĝis al la komunistoj. Post lernado li estis soldato, poste li eklaboris kiel bestokuracisto en kolĥozo de Kőröstetétlen, kie li estis elektita kolĥozestro en 1972. Post 3 jaroj li estis kolĥozestro en Jászkarajenő. En 1985 li akiris plian diplomon en Gödöllő. En 1979 li kreis patenton. Tiutempe li havis postenojn ankaŭ en la municipo. Li estis parlamenta deputito inter 1985 kaj 1998. Li estis ministro pri agrikulturo inter 1994 kaj 1996. Depost 1998 li estas direktoro de agrikultura kooperativo de Kőröstetétlen.
Li edziĝis en 1967, poste li havis 2 filinojn.
46277 Jeffhall
46277 Jeffhall estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jeffrey C. Hall, direktoro de la Observatorio Lowell. Li laboris por la projekto de Suna Stela Spektrografo por longtempa superrigardo de Suno kaj de sunsimilaj steloj, kaj li interesiĝas pri la evoluo kaj la interago de la duopaj steloj.
Le Nhiem
Le Nhiem (1930 - 18-an de majo 2008, Ho-Ĉi-Min-urbo) estis vjetnama esperantisto, kiu lernis Esperanton dum studado en Gdansk en Pollando. Li estis direktoro de la Sajgona haveno.
Dum multaj jaroj, li estis prezidanto de la Esperanto-Asocio de sia urbo kaj membro de la Centra Komitato de la Vjetnama Esperanto-Asocio. En lastaj jaroj, li grave kontribuis al la aperonta Esperanta-vjetnama vortaro.
Fondo (Italio)
Fondo estas eksa komunumo de Italio, kiu ekde januaro 2020 apartenas al nova komunumo Borgo d'Anaunia. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj ĝis la fino de 2019 estis Sarnonico kaj Malosco.
Opština Debarca
La municipo enhavas malgrandan parton de la norda bordo de lago de Ohrid kaj kalkulas plurajn gravajn arkeologajn placojn, kiel tiu de Trebeniŝta kaj la prahistoria vilaĝo de Gorenci.
Loko, priskribo
Opština Debarca estas najbara al la jenaj komunumoj:
Opština Kičevo en la nordo, Opština Demir Hisar en la oriento, Opština Ohrid en la sudo kaj Opština Struga en la okcidento.
Administra centro de la komunumo estas la vilaĝo Belčišta.
La komunumo konsistas el entute 30 vilaĝoj, kiuj estas:
Arbinovo, Belčišta, Botun, Brejani, Velmej, Volino, Vrbjani, Godivje, Gorenci, Gorno Sredoreĉié, Grko Pole, Dolno Sredoreĉié, Zlesti, Izdeglavje, Klimeŝtani, Laktinje, Leŝani, Meŝeiŝta, Mramorec, Novo Selo, Ozdoleni, Orovnik, Pesoĉani, Slatino, Slatinski Ĉiflik, Slivovo, Soŝani, Trebeniŝta, Tourije kaj Crvena Voda.
Río Segundo
Río Segundo estas urbeto de la provinco de Kordobo en Argentino, kun 16.000 loĝantoj.
Río Segundo situas sur la norda limo de rivero Segundo. Sur la bulvardo Alem numero 1061, estas la provinca arkeologia muzeo Anibal Montes. Ĉe la kolektado de R. Tabares estas la objektoj de la indiĝenaj kulturoj saravinonaj kaj komeĉingonaj, plimulte elĉerpitaj el la kuŝejo proksime de la rivero. Statuetoj, ujoj, litiaj objektoj kaj homaj ostar-restaĵoj estas partoj kiujn oni permesas studi pri la antaŭhispanaj vivkutimoj en tiuj kulturoj.
Estas vizitinda la ĉefa placo de la urbo, la industria entrepreno “Del Maíz” tiu, kiu uzas parton de la konstruaĵo de la antikva bierfabriko Río Segundo.
Sur la avenuo Sarmiento, inter la stratoj Catamarca kaj Salta estas la konstruaĵo de la antikva olefabriko, hodiaŭ ternuksa senŝeligejo. La konstruaĵo prezentas bonegan ekzemplon de la industria arkitekturo el forta angla influo je la komenco de la dudeka jarcento.
Sankt-Laŭrenco (rivero)
Rivero Sankt-Laŭrenco (fleuve Saint-Laurent, Saint Lawrence River), riverego de orienta Kanado kaj Usono. Ĝi drenas la Grandajn Lagojn, fluas inter Ontario kaj Novjorkio kaj trans Kebekio, kaj enmariĝas en Sankt-Laŭrenca Golfo. Ĝi difinas la valon de la rivero Sankt-Laŭrenco, fekundega zono de prisemebla tero.
La lago Saint Pierre (france Lac Saint-Pierre) estas lago elfluanta el la Sankt-Laŭrenca rivero inter Sorel-Tracy kaj Trois-Rivières. Ĝi estas malsupre, kaj nordoriente, de Montrealo; kaj supre, kaj sudokcidente de, Kebekurbo. La fino de la lago limas kun la komenco de la estuaro de la rivero Sankt-Laŭrenco.
Geografio
Rivero Sankt-Laŭrenco formiĝis pro la drenado de la maro Champlain, kiu ekzistis antaŭ 13000-10000 jaroj kaj konstante ŝrumpis dum tiu tempo. Tiu procezo daŭras ankaŭ nun.
Hodiaŭ la rivero Sankt-Laŭrenco komenciĝas ĉe la elfluo de la lago Ontario, fluas apud Cornwall, Montrealo, Trois-Rivières, Kebeko kaj aliaj urboj kaj poste alfluas en la Sankt-Laŭrencan Golfon, la plej grandan estuaron en la mondo. La estuaro komenciĝas ĉe la orienta pinto de la Insulo Orleano, tuj post Kebeko. La rivero havas tajdon ĉe Kebeko.
La rivero Sankt-Laŭrenco inkluzivas la lagon Saint-Louis sude de Montrealo, la lagon Sankta Francisko ĉe Salaberry-de-Valleyfield kaj la lagon Saint-Pierre oriente de Montrealo. Ĝi enhavas kvar insularojn: la ĉeno Mil Insuloj proksime de Alexandria Bay, New York kaj Kingston (Ontario); la Hochelaga Insularo, inkluzive de la Insulo Montrealo kaj Île Jésus (Lavalo); la insularo de la Lago Saint-Pierre (klasigita kiel biosfera mondrezervejo de Unesko en 2000) kaj la pli malgranda Mingan-Insularo. Aliaj insuloj estas Île d'Orléans proksime de Kebeko kaj Antikostio norde de Gaspé.
Ĝi estas la dua plej longa rivero en Kanado.
Gorki Leninskije
Gorki Leninskije ( Го́рки Ле́нинские) estas urbotipa loĝloko en Moskva provinco (Rusio). Ĝi famiĝis pro tio, ke ĉi tie dum longa tempo vivis kaj mortis Vladimir Lenin. Nuntempe tie ekzistas muzeo de Lenin.
Železná Breznica
Železná Breznica (hungare Vaségető [vaŝEgetO]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Vilaĝeto "Huta" apartenas al la municipo.
Situo
Železná Breznica situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Zvolen troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1424 laŭ tiama hungara ortografio "Wasekethew". En 1517 ferominejo kun fornego ekfunkciis. Inter 1817-1849 uzino pri armiloj produktis. En 1828 loĝis tie 318 vilaĝanoj en 42 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Vasberzence, poste ĝi rericevis sian originan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vaségető 541 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Zvolen, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Železná Breznica 518 homoj, (514 slovakoj).
33034 Dianadamrau
33034 Dianadamrau estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana sopranino Diana Damrau, Kammersängerin de la Bavara Ŝtata Operejo. Ŝi havas tre larĝan repertuaron sed estas emblema en Reĝina de la Nokto en Die Zauberflöte de Mozart.
San Martino in Rio
San Martino in Rio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Campogalliano (MO), Correggio, Reggio nell'Emilia, Rubiera.
Uragano Katrina
Uragano Katrina estis uragano kiu atingis la kvinan gradon de la skalo de Saffir-Simpson antaŭ ol ĝi degradiĝis al la kvara grado antaŭ ĝia dua, plej signifa alteriĝo. La uragano kaŭzis signifan damaĝon trans regiono en usonaj ŝtatoj Alabamo, Misisipio, kaj Luiziano laŭ la marbordo de la Golfo de Meksiko en sudorienta Usono inkludante la plej grandan urbon en Luiziano, Nov-Orleano je la 29-a de aŭgusto, 2005.
Loĝantoj de Nov-Orleano estis sub deviga ordono forlasi la urbon dum tagoj antaŭ la uragano frapegis, sed multaj restis en la urbo. Granda plejmulto de tiuj kiuj restis verŝajne ne povis forlasi la urbon pro manko de veturilo, pro manko de aŭtobusa bileto, aŭ pro tio ke ili estis tro aĝaj aŭ tro malsanaj por vojaĝi.
Usonaj federalaj katastrofaj deklaroj kovris 233 000 km2 (90 000 mi2 ) da Usono, regiono pli granda ol la Unuiĝinta Regno. La uragano lasis taksitan kvin milionojn da homoj sen elektra povo; kaj estas taksite ke eble estos du monatoj antaŭ ĉies povo restariĝos. Planoj por katastrofa malŝarĝo funkcias en la trafitaj regionoj.
Frue je la mateno de la 30-a de aŭgusto, 2005 rekte rezulte de Uragano Katrina tri breĉoj en la diga sistemo en Nov-Orleano kaŭzis dua kaj eĉ pli grava katastrofo. Severa inundo kovris la 80% de la tuta urbo ĝis 7 metra profundo dum daŭra periodo, kaŭzante la tutan evakuadon de pli ol miliono da loĝantoj. La urbo estis nun neloĝebla pro estado sub mara nivelo signifanta ke la akvo havis nenie por forflui.
Je la 3-a de septembro, 2005, Usona Ministro pri Hejmlanda Sekureco Michael Chertoff priparolis la postefikojn de Uragano Katrina kiel "eble la plej grava katastrofo, aŭ aro da katastrofoj" en la historio de la lando, referante al la Uragano mem plus la inundo de Nov-Orleano.
Katrina eble estas la plej mortiga uragano en Usono de la Galvestona Uragano de 1900, kiu mortigis 8 000 (eble ĝis 12 000) homoj. Ĝis 19:00 CTT je la 1-a de septembro, 2005 pli ol 20 000 restis mankantaj. Novorleana Urbestro Ray Nagin diris je la 31-a de aŭgusto ke la mortsumo de Katrina eble estas "milaj", kiu estis konfirmita de krizrespondantoj tra deklaro de Ŝtatestro Kathleen Blanco je la 1a de septembro. Ekzaktaj nombroj ne sciiĝas. Damaĝo raportiĝis en almenaŭ 12 ŝtatoj.
Ŝtorma Disvolvo
La Usona Nacia Uragana Centro (NUC) eldonis deklaron je la 23-a de aŭgusto dirante ke Tropika Depremo Dekdu formiĝis super la sudorientaj Bahamoj. La numera sistemo debatiĝis ĉar Tropika Deprimo Dekdu parte formiĝis de Tropika Depremo Dek. La reguloj pri nomado kaj nombrado ĉe la NUC postulas ke la sistemo tenu la saman identecon se ĝi mortas kaj tiam reformas, kiu kutime kauzus tiun ĉi ŝtormo resti Tropika Depremo Dek.
Tamen, la NUC donis al la ŝtormo novan numeron ĉar dua perturbo kuniĝis kun la restaĵo de Tropika Depremo Dek je la 20-a de aŭgusto, kaj estis nenia maniero por determini ĉu la restaĵo de T. D. Dek devus esti kreditita kun tiu ĉi ŝtormo. (Tio ĉi malsamas de Uragano Ivan dum la 2004-a sezono, kiam NUC decidis ke Ivan ja reformiĝis; la restaĵo de Ivan kiu regeneriĝis en la Golfo de Meksiko estis aparta sistemo de la momento kiam Ivan originale disiĝis ĝis la momento kiam ĝi re-atingis la fortecon de tropika ŝtormo.) La sistemo pligradiĝis al Tropika Ŝtormo Katrina je la mateno de la 24-a de aŭgusto. Katrina fariĝis la kvara uragano dum la 2005-a sezono je la 25-a de aŭgusto kaj alteriĝis pli malfrue je tiu tago proksime ĉe 6:30 ptm inter Hallandale Beach kaj Aventura, Florido, Usono.
Katrina daŭris nur kelkaj horoj super suda Florido. Katrina estis prognozita iri trans suda aŭ sudorienta Florido. Tamen Katrina moviĝis pli suden ol anticipite kaj baldaŭ reakiris uraganan fortecon post deteriĝo en la Golfon de Meksiko matene de la 26-a de aŭgusto. Katrina tuj plifortiĝis al Grado 2 kaj ĝia premo falis al 791 mbar, kiu instigis specialan ĝistempiĝon de la NUC ĉe 11:30 atm. EDT (1530 UTC). Ĉe 5:00 atm EDT (0900 UTC) je la 27-a de aŭgusto, la premo de Katrina falis al 945 mbarkaj ĝi estis pligradita al Grado 3. Samtage, Prezidanto Bush deklaris krizostaton en Luiziano, du tagojn antaŭ la uragano alteriĝis.
Ĉe 12:40 atm CDT (540 UTC) je la 28-a de aŭgusto, Katrina estis pligradita al Grado 4. Pli malfrue tiu matenon, Kartina trairis periodo de rapida intensiĝo kun makimumaj daŭraj ventoj ĝis 280 km/h (175 mi/h) (facile super la sojlo de Grado 5 de 250 km/h) kaj premo de 906 mbar antaŭ 1:00 pm CDT (1800 UTC). Malgraŭ tio, je la 29-a de aŭgusto, la sistemo alteriĝis ĉe 6:15 am CDT (1115 UTC) kiel forta Grado 4 proksime al Buras-Triumph, Luiziano kun maksimumaj daŭraj ventoj ĉe 235 km/h.
Goranboja distrikto
Goranboja distrikto estas unu el la 59 distriktoj de Azerbajĝano. La ĉefurbo estas la samnoma urbo. Ekde 1991-1992 pro la milito en Montara Karabaĥo, ĝia suda strio apartenas al la memproklamita Respubliko Montara Karabaĥo. Ĝi havas 1.731 kvadratajn kilometrojn kaj 88.700 loĝantojn. La ĉefa ekonomia aktivaĵo estas la agrikulturo.
SOJO
SOJO (ソーヨ) estas kafejo en Tokio, Japanujo. Ĝi estas vegana, Esperanto-parolanta kafejo kaj malfermiĝis al la ĝenerala publiko en aprilo 2017. SOJO situas en la kvartalo Ŝinĝuku, kvin minutoj for de la Japana Esperanto-Instituto. La majstro de la kafejo estas la japana Esperantisto Yoshinori Saitō, kiu ankaŭ estas direktoro da la Japana Vegetarana Societo.
NGC 120
NGC 120 (aliaj indikoj — PGC 1693, UGC 267, MCG 0-2-33, ZWG 383.17) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Hagenbach
Hagenbach estas komunumo en Germanio, situanta ĉe la orienta bordo de la rivero Rejno. Ĝi troviĝas en la distrikto Germersheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj estas la centra loko de komunumaro, germanlingve nomata Verbandsgemeinde Hagenbach - administra unuo, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Centro-Valo de Luaro
Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire) antaŭe nomita Centro (Centre) estas regiono en centr-okcidenta Francio apud Pariza Regiono. Fine de en la regiono vivis.
Ĝi konsistas el la ses departementoj:
Ĉefurbo de la regiono estas Orleano Orléans. Aliaj aparte gravaj urboj estas Tours, Bourges kaj Blois. ISO-kodo de la regiono estas <tt>FR-F</tt>.
Trifingra buntpego
La Trifingra buntpego aŭ Eŭrazia trifingra buntpego, Picoides tridactylus, estas birdo de la genro Picoides kaj de la mezgrandaj buntpegoj, tio estas pego, kie ĉefas la koloroj nigra supre kaj blanka sube, sed ankaŭ aliaj (ĉikaze flava) en markoj supre.
Aspekto
Plenkreskulo estas 21.5-27 cm longa. Ĝi estas nigra en kapo (plej detale videblas du blankaj strioj, unu subokula kaj alia suprokula, krom la blanka gorĝo), flugiloj kaj suba pugo, kaj blanka el gorĝo al ventro; la flankoj estas blankaj kun nigraj strioj. La dorso estas tre blanka kun nigraj strioj, kaj la vosto estas nigra kun blankaj eksteraj plumoj striitaj de nigro. La plenkreska masklo havas flavan kronon tre kontrastan kun la ĝenerala malbunta nigroblanka koloro eĉ plej ofte ne disigita per klaraj limoj.
En Nordameriko, la Trifingra buntpego povas esti konfuzata kun la Nigrodorsa buntpego, kiu estas tre simila. Identigo estas pli facila en Eŭrazio, kie ĝi estas la ununura pego kun flava krono, la ununura kun tri fingroj kaj unu el la du nuraj nigroblankaj buntpegoj kun nenio ruĝa en la plumaro. La Trifingra buntpego povas esti distingita el la Nigrodorsa buntpego pro la ŝtupareca dorso.
Habitato
La reprodukta habitato estas arbaroj de koniferoj tra okcidenta Kanado, Alasko kaj la mezokcidenta Usono, kaj tra norda Eŭrazio el Norvegio al Koreio. Estas ankaŭ loĝantaroj en la Alpoj kaj la Karpatoj.
Ĵusaj priserĉadoj sugestas, ke Amerikaj kaj Eŭraziaj formoj povus esti disigitaj kiel separataj specioj, nome la Eŭrazia Trifingra buntpego, P. tridactylus kaj la Amerika Trifingra buntpego, P. dorsalis (Baird, 1858). La amerika formo havus siavice du subspeciojn, P. d. fasciatus en Alasko kaj la nomigan formon en la resto.
Kutimoj
La Trifingra buntpego nestumas en kavaĵo en morta konifero aŭ foje en vivanta arbo aŭ fosto. La paro elfosas novan neston ĉiujare.
Tiu birdo estas kutime konstanta loĝanto, sed nordaj birdoj povas translokiĝi suden kaj birdoj de altaj niveloj povas translokiĝi al pli malaltaj niveloj vintre.
La Trifingra buntpego manĝas ĉe koniferoj serĉe de lignotraborantaj larvoj de skaraboj aŭ aliaj insektoj. Ili povas ankaŭ manĝi fruktojn kaj arbosevon.
Tiuj birdoj ofte translokiĝas al areoj kun altaj nombroj de insektinfestitaj arboj, ofte sekvante arbarincendion aŭ inundon. En Nordameriko, tiu birdo lasas spacon al la Nigrodorsa buntpego, kie la du specioj konkurencas por la sama habitato.
(19106) 1981 EV15
(19106) 1981 EV15 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Frekventativo
Frekventativo (de frequentia "ofteco"; ankaŭ iterativo de  itēratīvum "ripeta") estas leksika aspekto de verbo, kiu esprimas ripetan, ofte okazantan resp. kutiman agon.
Verba frequentativa estas troveblaj antaŭ ĉio en malnovaj lingvoj kiel latina kaj Antikva greka lingvo. En la latina ili estas rekoneblaj per la sufikso -it. En la germana oni uzas por la redono adverbojn kiel „oft“ ("ofte") aŭ verbajn kompleksojn kiel „pflegen“ + „zu“-infinitivo.
Ekzemploj el la latina:
Ankaŭ en la germana ekzistas frekventativaj aŭ iterativaj verboj (de iterare „ripeti“). Tiuj estas ofte derivataj per la sufikso -eln aŭ -ern de la origina Verbo, kiel ankaŭ la diminutivaj verboj:
La rusa lingvo povas esprimi iterativon per la sufikso -ва- [-va-], ekz. говаривать [gowariwat'] "kutime diri".
Sámuel Wass
WASS Sámuel grafo (vaŝ) estis hungara geografia verkisto, ekonomikisto, politikisto korespondanta ano de la MTA (1861) naskita en Koloĵvaro la 13-an de januaro 1814 kaj mortinta en Budapeŝto la 20-an de marto 1879.