cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
3-a simfonio (Schumann)
Ekesto
Se oni pretervidas la prilaboradon de la jam en 1841 unuafoje prezentita simfonio en d-minoro, la tria restis ankaŭ la lasta simfonio de Schumann: La komenca eŭforio baldaŭ ŝanĝiĝis en malkontenton pri la nefidindeco de ĥoro kaj orkestro. Ankaŭ la publiko fariĝis al Schumann pli kritikema, alvenis gravaj sanaj problemoj, supozeble sekve de frua sifiliso-infektiĝo. Komence de 1854, tutcerte tri jarojn post la unua prezentado de la tria simfonio, Schumann provis sinmortigi saltante en la Rejnon, li mortis du jarojn poste en flegejo.
Unua movimento: „Lebhaft“ (vigla)
La unua movimento komencas per sia esprimplena, impeta ĉeftemo. Kvankam notita en 3/4-takto, la temo komence estas akcentata hemiole en duogrupoj. Nur en takto 7 ĝi ŝanĝiĝas en laŭtaktan ritmon, por en takto 14 denove reveni al la hemioloj. Kune kun la viglaj intervalsaltoj ĉi tiu ritmigo esence kontribuas al la energiplena karaktero de la movimento.
La movimento orientiĝas je la sonata ĉefmovimenta formo, deflankiĝas tamen en kelkaj punktoj de ĝia tradicia formo: ekzemple la flanka temo staras kutime en la dominanta tonalo, kiu ĉi tie estus B♭-maĵoro. Schumann tamen decidiĝas por tio, enkondukigi en takto 95 la hobojojn lirikan temon en g-minoro, paralela tonalo de B♭-maĵoro. La karaktera kontrasto al la ĉeftemo estas pro la malsamaj modaloj pli forta. La flanka temo komence efikas epizodeca, jam en takto 111 denove ribelas la origina temo. La eksponado tamen ja finiĝas en B♭-maĵoro, estas tamen – alimaniere ol kutime – ne ripetata.
La tralaborado ekde takto 185 estas pli ampleksa ol ĉiu alia formparto de la movimento. Ĝian enkondukon markas klaraj dinamikaj diferencoj, kaj ĝi reekprenas okonan motivon, unuafoje uzatan en taktoj 26 kaj 27. En taktoj 201–272 komence la flanka temo ricevas gravecon, tamen ne estas diserigata laŭsence de klasika motiva-tema laboro, sed metata en diferencajn harmoniajn kuntekstojn. Dufoje je tio la temo komencas en piano (taktoj 201 kaj 239) kaj markas en ambaŭ kazoj la komencon de intensiga proceso, en kies paso alvenas elementoj de la ĉeftemo: la antaŭen puŝiĝa motivo el taktoj 26 kaj 27 unuflanke, markantaj oktavsaltoj aliaflanke. En takto 273 finfine la ĉeftemo revenas, komence tamen adaptita al la karaktero de la flanka temo: reteneme kaj mistere ĝin prezentas en a♭-minoro fagoto kaj malaltaj arĉinstrumentoj, komencantaj je A♭. Ekde takto 281 ĝi ricevas forte, en B-maĵoro kaj komencata far la violonoj nun ekde b2, sian originan brilan efikon. Similan ŝanĝigon trairas la temo ekde takto 311 duan fojon, nun ekde e♭-minoro al F♯-maĵoro. Ambaŭkaze tamen mankas la triumfa naŭno supren el takto 14, anstataŭe la vervo de la temo ĉiloke estas bremsata per trifoje ripetata kromata movo malsupren. Ekde takto 337 denove revenas la flanka temo, antaŭ ol en takto 367 la kornoj signalece anoncas en la origina E♭maĵoro per plilarĝigita versio de la ĉeftemo la finon de la tralaborado. Ĉi tie Schumann kvazaŭe anticipas la komencon de la reekprenado kaj tiel forviŝas la limojn de la tradiciaj formpartoj.
Ekde takto 411 komencas la vera reekprenado, en kiu la ĉeftemo unuafoje denove aperas en sia origina formo. La flanka temo, kiu en ĉi tiu parto kutime staras en la ĉeftonalo (toniko), aperas en takto 457 en ties minorparalelo c-minoro. La reekpreno fariĝas per 117 taktoj iom mallonga, post kiam la tralaborado jam abunde sin okupis per la baza materialo de la kapa movimento: la elana ĉeftemo, dominanta la movimenton, la insista okona figuro el taktoj 26 kaj 27, samkiel la retenema flanka temo en minoro. Ankaŭ la kodo ekde takto 528 estas mallonga kompare kun la kapaj movimentoj en la restaj simfonioj de Schumann. Ĝi estas tenata de ritmo kaj melodio el la kapo de la ĉeftemo kaj konfirmas tiel finfine denove ties superregadon.
Dua movimento: „Scherzo: Tre modera“
La nomado de la dua movimento estas kontraŭdira: unuflanke ĝi estas titolita per „skerco“, kio kutime indikas rapidan tempon, aliaflanke Schumann aldonas la instrukcion „sehr mäßig“ (tre modera). Fakte la movimento estas pli trankvila kaj havas pli karakteron de Ländler (sudgermana popoldanco, antaŭulo de la valso). Ĝin destinas plejparte trankvila, popolmuzika temo, kiu estas enkondukata tuj je la komenco kaj ĉiam revenas. Oni vidis ĝin en rilato kun la ondoj de la Rejno, sed oni ne trotaksus ĉi tiun asocion rigarde la skeptikon de Schumann rilate programecan muzikon.
La movimento ŝajne havas simplan tripartan formon (A-B-A'), la unuopaj partoj tamen komplekse interrilatas. En taktoj 1–16 la temo en C-maĵoro komence estas plurfoje ripetata kaj variata, sed jam en takto 17 ĝin frontas kiel mala poluso maltrankvila 16-a figuro, plukata en la arĉinstrumentoj, ekde takto 29 komence kombinata kun la ĉeftemo. Formparto B sekvanta ekde takto 33 havas la karakteron de trio: Ĝi komencas per trankvila kornokvarteto en la paralela tonalo a-minoro kaj estas pregata per la diversaj sonkoloroj de ŝanĝiĝaj latunaj blovinstrumentoj. Ekde a komenco okono-trioletoj estas revena elemento. La 16-aj figuroj, en la fono daŭrigataj en pianissimo de la arĉinstrumentoj, tamen enigas movon en ĉi tiun parton kaj starigas ligon al la formparto A. En takto 50 dum 4 taktoj la komenca temo revenas, staras ĉi tie tamen en A-maĵoro kaj estas akompanata per la okonaj trioletoj karakterizaj por parto A. Poste estas reekprenataj denove ritmaj kaj motivaj elementoj el parto B, ĝis kiam en takto 77 finfine komencas la vojo al reprizo, sur kiu en parto A' ekde takto 79 denove sekvas la enirtemo, nun ree en sia origina tonalo kaj kun la variaĵoj konataj el parto A. Ekde takto 100 Schumann preparas la supropunkton de la movimento: komence la latunblovistoj ludas en pianissimo nur erojn de la temo, ekde takto 104 movoplenaj figuroj en la arĉinstrunentoj generas streĉo. En la nun sekva kresĉendo la suprenmovo el takto 1 estas trifoje ripetata en supreniraj tonaloj (F-maĵoro, B♭-maĵoro, G-maĵoro), ĝis kiam takto 108 denove atingis C-maĵoron kaj la temo revenas plenlonga en fortissimo. Signalece blovinstrumentoj enkondukas la nun sekvan mallongan kodon, finfine la komenca temo aperas lastan fojon en piano kaj dissolviĝas, pli kaj pli mallaŭtiĝanta, en supranta C-maĵora trisono.
Tria movimento: „Nicht schnell“ (ne rapida)
La trian movimenton Schumann origine nomis „intermezo“. La tempoindiko „ne rapida“ kutime estas realigata kiel andantino resp. allegretto. La mallonga movimento staras en A♭-maĵoro kaj havas mediteman, ĉambromuzikan karakteron. Schumann rezignis en ĝi pri la uzado de frapilaro kaj latunblovistoj.
La formo de la movimento estas triparta: Komence la temoj, kiuj donas al la movimento la muzikan materialon, estas laŭvice prezentataj (vd. notekzemplo). Ĉiu el ili ricevas krome per ŝanĝo de instrumentado propran sonkoloron: se je la komenco ankoraŭ regas la sono de la klarnetoj, nun jam en takto 4 la violonoj transprenas la regadon kaj prezentas ekde takto 6 la duan temon, la vjoloj ludas ekde takto 18, akompanate de la violonĉeloj la trian temon. La mezparto sekvanta ekde takto 22 uzas la fakton, ke la temoj parte estas harmonie kongruaj: ili nun estas ŝanĝataj kaj en ŝanĝa maniero interplektataj unu kun la alia. La parto komencas per la dua temo, al kiu aliras ekde takto 28 en alterna ludo la tria, sekvas kombinaĵo de la unuaj du temoj ekde takto 36. La fina parto ekde takto 45 estas markata pedaltono A♭-G. en ĝi komence alternas eroj de la tria kaj unua temoj, ĝis kiam en takto 52, jam en pianissimo, reaperas la komenco de la dua temo kaj la movimento finsonas kun pli kaj pli ŝpara instrumentado pli kaj pli mallaŭtiĝante.
Kvara movimento: „Feierlich“ (solena)
La kvaran movimenton Schumann origine surskribis per „Im Charakter der Begleitung einer feierlichen Ceremonie“ (Laŭ karaktero de solena ceremonio, sed poste forstrekis ĉi tiun nomadon. Tiu ĉi estis ofte rilatigata kun la konsekrado de Johannes von Geissel kiel kardinalo, kiu okazis la 12-an de novembro 1850 en la katedralo de Kolonjo. El la taglibroj de Schumann ni scias, ke li tiutage ne restis en Kolonjo; tiel nur lia imago pri ĉi tiu ceremonio povus roli. La movimentoj surprizas la aŭskultantoj plurfoje. En kvarmovimenta simfonio oni atendus anstataŭe rapidan finalmovimenton; anstataŭe komencas larĝa, horaleca temo, kiu pensigas pri eklezia ceremonio en reprezentativa konstruaĵo kaj kies patosa karaktero kontrastas kun la restaj partoj de la simfonio. Kroman sonan akcenton Schumann kreas, enmetante la unuan fojon en la tuta simfonio la trombonojn, kiuj tradicie estas asociataj kun eklezia muziko. Ĉi tiu eksterkutima movimento ofte estis sentata interpretenda, tion ankaŭ notis Clara Schumann: Ofte oni interpretas la movimenton kiel provo de Schumann, sonigi per reekpreno de malnovaj, striktaj komponteknikoj la „rejnlandan katolikismon“.
Post sforzato-bato, kiu rompas la trankvilon de la tria movimento, la temo evoluas komence en pianissimo en la blovinstrumentoj, akompanata de plukataj arĉinstrumentoj. Ĝi konsistas cefe el kvartoj kaj memorigas je la fugo ene de la preludo en E♭-maĵoro el la unua volumo de bontemperita klavarinstrumento de Johann Sebastian Bach. Ĝi staras en e♭-minoro, la ĉeftonalo de la movimento, kiu ne evidentiĝas senpere el la notbildo, ĉar Schumann notis nur tri antaŭsignojn. La temoeksponado finiĝas en takto 6 per markanta interludo de la arĉinstrumentoj, kiu estas deduktita de la ĉeftemo.
Kazanlako
Kazanlako aŭ Kazanlak (bulgare Казанлък) estas urbo lokita en la geografia centro de Bulgario. Ĝi estas la 10a pli granda industria centro en Bulgario, kaj enhavas loĝantaron de 71,779 loĝantoj (en 2005). Kazanlako estas ĉefurbo de la fama Valo de Rozoj aŭ Roza Valo.
3-a simfonio (Schumann)
Kvara movimento: „Feierlich“ (solena)
Ĉi tiuj du figuroj disponigas la bazan materialon por la arte polifonie trakomponita movimento, kiu foje estas interpretata kiel trifoje trakondukata fugo. La ĉeftemo aperas je tio komence en kanono en la kvinto, kiu post solena intensigoproceso, akompanata de la arĉinstrumenta okona figuro, kondukas en takto 22/23 al kulmino kaj finaĵo de la unua formparto. La dua parto (taktoj 23–44) ŝanĝiĝas ekde 4/4- en pli movatan 3/2-takton. En ĝi la temo estas stretata, tamen en pli laŭta kaj pli insista intonacio, kiu estas subtenata per la nun pli ofta kontrapunkte uzata flanka figuro. La fina parto ekde takto 45 staras en 4/2. Ĝis takto 51 ĝi estas pro trakuraj okonoj la plej flua parto de la movimento, en kiu la ĉeftemo nun aperas plilongigita. Signaloj de la blovinstrumentoj en B-maĵoro anoncas en taktoj 52 kaj 56 la finon de la movimento, kiu je la fino vivas tute de dinamikaj kontrastoj kaj finiĝas forte, sed en tre trankvila tempo.
Kazanlako
Historio
La regiono ĉirkaŭ Kazanlako estis loĝata dum miloj da jaroj, kaj povas montri spurojn de civilizado tiom frue kiom ĝis la 20-a jarcento a.K..
ESI
La vorto havas plurajn signifojn:
Kazanlako
Historio
En la 4a jarcento a.K., estis konstruita la eksterordinara Trakia Tombo de Kazanlako ĉe la antikva trakia ĉefurbo de Seŭtopolis kaj proksime de la urbo. Ĝi konsistas de volbita brikoverko simile al abelujo, nomata tolos, kaj enhavas, inter alia, pentritaj muroj kiuj respegulas trakiajn geedzojn ĉe funebra festo. La tombo estis deklarita Monda Heredaĵo de UNESCO en 1979.
3-a simfonio (Schumann)
Kvina movimento: „Lebhaft“ (vigla)
Post la tri pli malrapidaj movimentoj la finala movimento estas denove verva kaj serena. Ĝia facile alirebla strukturo kaj repertuaro de memorkonkeraj melodioj komence estas subita kontrasto al la trankvila kvara movimento, en tralaborado kaj kodo tamen estas transprenataj motivoj adaptitaj al tempo kaj karaktero el ĉi tiu movimento. La unua biografiisto de Schumann, Wilhelm Joseph von Wasielewski, rilatigas la finaĵon de la tria simfonio kun la gaja aktivemo de la Rejnlandanoj antaŭ la pordegoj de la katedralo.
Kazanlako
Historio
La nuna urbo de Kazanlako estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1300 kiel parto de strategia nodo por protekti la trapasejon Ŝipka.
Kulturo
La kultura centro de Kazanlako estas la Iskra Ĉitaliŝte, fondita en 1860. Ĝi enhavas bibliotekon, teatron, kinejon kaj muzeo. Tie okazis la unua bulgara opero, Siromahkinja.
3-a simfonio (Schumann)
Kvina movimento: „Lebhaft“ (vigla)
Same kiel la unua movimento ankaŭ la kvina orientiĝas je libere interpretata formo de sonata ĉefmovimento. Ĝi tuj komencas per markanta, vigla temo, kiu aperas pro antaŭtaktoj kaj akcentoj facilmova kaj ludema kaj per tio donas antaŭecon al la karaktero de la tuta movimento. En pluevoluo de la melodio (ekde takto 17) alvenas sinkopoj kiel kroma ritma elemento. Apoĝaturoj en A♭-maĵoro kaj pli longaj notvaloroj en takto 27 unuafoje bremsas la impeton. Poste ĝi ree pliintensiĝas iom post iom kaj kulminas en blovistofanfaraĵo (takto 47), kiun imitas la arĉinstrumentoj. Ĉi tiuj tiam prezentas en takto 57 stakate la flankan temon en B♭-maĵoro. Kiel la ĉeftemo ĝi aperas facilmova, kvankam malpli impeta.
Kazanlako
Esperanto en Kazanlak
Tie, Nejko Ivanov kaj Lazar Njagulov propagandis Esperanton en la komenco de la 20-a jarcento.
3-a simfonio (Schumann)
Kvina movimento: „Lebhaft“ (vigla)
En la nun sekva tralaborado ekde takto 99 senpere kaj en rapida tempo aperas la mallonga interludo, kies ĉiama ripetado pregis la kvaran movimenton. Ĝi estas komence ludata nur de la altaj arĉinstrumentoj kaj dum la plua paso enigita en la akompanaĵo. La tralaborado ĉi tie nur estas mallonga kaj kulminas en nova, suprenira motivo, kiu memorigas al la blovistosignaloj, kiuj enkondukis la finon de la kvara movimento. En takto 130 ĝi aperas unuan fojon en B-maĵoro kaj en malalta pozicio kaj estas aludata en 134 kaj 138 dufoje, komencante je b resp. d1. Post vojo de intensiĝa moveco kaj laŭteco ĝi elpaŝas en takto 150 en E♭-maĵoro brile, forte kaj je plena longeco kaj per tio anticipas la kulminon, kiu en sonata ĉefmovimento kutime signifas la reveno de la unua temo en la ĉefa tonalo (takto 154).
Kazanlako
Esperanto en Kazanlak
En Kazanlako okazis kaj la kongreso de SAT en 1993 kaj same la kongreso de SAT aŭguste de 2008.
3-a simfonio (Schumann)
Kvina movimento: „Lebhaft“ (vigla)
La kodo citas ekde takto 271 kun trioleta akompanado en la violonĉeloj la ĉeftemon de la kvara movimento en pli vigla formo kaj finfine alstrebas la kulminon de la movimento: la instrukcio „schneller“ (pli rapida) en takto 299 enkondukas furiozan akceladon, finanta finfine per du sforzato-batoj la simfonion.
Esperanto-movado en Serbio
Esperanto en Serbio – de 1892 ĝis la nuntempo estas esploro kompilita de Boriŝa Miliĉeviĉ kaj prezentita en la 1-a Kongreso de Serbiaj Esperantistoj en Niŝka Banja, de la 1-a ĝis la 4-a de majo 2008.
Komenca periodo
La unuaj esperantistoj aperis en Serbio baldaŭ post la publikigo de la unua lernolibro de internacia lingvo nomita Esperanto (en 1887).
En 1892 anoncis sin por la Zamenhofa Adresaro: Svjatoslav Azdejković el Brus, Dobrosav Kovačevic el Šabac kaj Č(edomilj) Marjanović el Paraćin. Ili studis tiam en la Spirita Akademio en Kievo (Ukrainio) kaj tie trafis la lernolibron de Zamenhof. Svjatoslav Azdejković forpasis en 1895, kaj D. Kovačević kaj Č. Marjanović fariĝis instruistoj de katekismo kaj rusa lingvo en Beogrado propagandante la internacian lingvon Esperanton inter la kolegoj kaj lernantoj.
En 1901 aperis en la Adresaro la instruistoj el Srbska skola (serba lernejo) en Beogrado: Srećko P. Stevanović, Dimitr J. Stojanović, instruisto kaj K. J. Glišić, prof. En 1903 aperis en Vojvodino (kiu estis tiam en Aŭstrio-Hungario) prof. Tholt Pal kun sia edzino. Du jarojn poste kun li aperis esperantista grupo de lernantoj en Reala Gimnazio en Vršac.
En la Adresaro de Zamenhof el 1907 estis notitaj 8 esperantistoj el Beogrado. Kompreneble, estis ankaŭ pluraj esperantistoj, kies nomoj ne figuris en la Adresaro. Inter ili estis inĝ. Dragomir M. Andonović kaj J. Nenadović (Beogrado), Paja Stanišić (Zemun), Jovan P. Jovanović (Kragujevac) kaj Radomir Klajić (Beogrado).
Esperanto-kursoj estis gvidataj en diversaj lokoj de Serbio kaj Vojvodino: Beogrado, Kragujevac, Zemun, Subotica, Petrovaradin, Titel, Pančevo, Novi Sad.
La esperantista grupo el 1908 en Beogrado transformiĝis en 1909 en la societon Drustvo srpskih esperantista – Serba Esperantista Societo, kiu ankoraŭ nun ekzistas (sub la nomo Esperanto-societo "Radomir Klajic"). Ties unua prezidanto estis inĝ. Dragomir M. Andonović, kaj vicprezidanto Radomir Klajić.
En 1910 kaj 1911 aperadis en Beogrado la dulingva gazeto "Serba Esperantisto" – Srpski esperantista. Ĝia redaktoro estis Dragomir M. Andonović.
La balkanaj militoj kaj la Unua Mondmilito malebligis esperantistan agadon. Dum la Unua Mondmilito pereis pluraj esperantistoj, inter kiuj du tre aktivaj junaj esperantistoj – fratoj Siniŝa kaj Mihajlo Budjevac, la unua en 1916 kaj la alia en 1917.
Inter la du mondmilitoj
Post la mondmilito ekestis Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj (ekde 1929 Jugoslavio), kiun eniris Serbio (kun Vojvodino, kaj Kosovo kaj Metoĥio), Montenegro, Kroatio, Slovenio, Bosnio-Hercegovino kaj Makedonio.
En 1920, la 2-a Kongreso de la Socialista Laborista Partio de Jugoslavio (komunistoj) aprobis en Vukovar tre favoran rezolucion al Esperanto. Tio instigis Esperanto-aktivadon en diversaj lokoj. La geesperantistoj relative rapide kolektiĝadis kaj komencis fondadi Esperanto-organizaĵojn je diversaj niveloj.
En Beogrado refondiĝis en 1923 Beograda Esperanto-Societo; en Novi Sad ekestis du Esperanto-societoj – en 1922 kaj 1924, en Zemun en 1924, kaj poste en pluraj aliaj lokoj, kiel societoj, kluboj au societ-filioj – Subotica, Veliki Beckerek (poste Petrovgrad kaj nun Zrenjanin), Senta, Kraljevo...
Menciindas almenaŭ kelkaj elstaraj esperantistoj el tiu periodo: Dragomir M. Andonović, Paja Stanišić, Radomir Klajić, Sreten M. Adžić, Marko Nešić, Stevan Stojnić, Jakob Štefančić, Stevan Živanović, Agor Agorić, Branko Rajšić.
3-a simfonio (Schumann)
Efiko
En Rejnlando la komenco de la unua movimento krome estas konata de vasta publiko pro ĝia uzo kiel ekkoniga melodio de la televidelsendo "Hier und Heute", produktata ekde 1957 de Westdeuscher Rundfunk, kvankam ekde 1998 anstataŭ la komenco de la simfonio nur estas uzata aranĝaĵo de la kaptemo reduktita je 16 sekundoj. La radioelsendo produktita ekde 1950 Zwischen Rhein und Weser krome uzis parte la ĉeftemon de la dua movimento kiel ekkonilo. Pro sia alta konateco la simfonio foje estas nomata "maloficiala himno de la Rejnlando“.
Kazanlako
Industrio
Elstara inter la industrio de Kazanlako estas Arsenal Corp. Fondita en 1924, ĝi produktas kaj disvolvigas ampleksan gamon de armiloj inkludante etajn armilojn (specife la modelon AK-47), kontraŭaaviadilajn misilojn kaj pezajn maŝinpafilojn. Estas ankaŭ en la urbo M+S Hydraulic kaj Kaproni LTD, produktantoj de hidraŭlikaj eroj.
3-a simfonio (Schumann)
Efiko
Post la morto de Schumanns lia tria simfonio trafis sur fervora publiko ankaŭ ekster Germanio: La unua prezentado en Anglio okazis la 4-an de decembro 1865 en Reĝa Operejo en Londono, baldaŭ sekvis koncertoj en pluaj urboj. George Grove juĝis en artikolo aperinta en 1909 en la revuo The Musical Times pri la unua movimento de la simfonio:
Kolegoj tamen ankaŭ kritikis unuopajn aspektojn el la simfonio: ekzemple Edvard Grieg kaj Hans von Bülow opiniis retrovi en la verko ideojn de Felix Mendelssohn Bartholdy, kaj Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij komentis pri la simfonio, ke en la malfrua verkaro de Schumanns "je plena forto de la enhavo la eksteraj formmankoj" fariĝas "pli kaj pli rimarkeblaj“. En tio li aludas precipe malfortecojn rilate la instrumentadon, kiu ĉiam denove estis riproĉata al Schumann. Multaj aliaj aŭtoroj tamen protektas la verkon kontraŭ tiu kritiko: ekzemple Spies opinias la ĉirilatan kritikon kiel troiga , Schlüren vidas en la tria simfonio nur je malmultaj lokoj balancoproblemojn en la orkestro kaj Dannenberg komentas, ke ĵus la "Rejnlanda Simfonio" ene de la malfrua verkaro de Schumann ne estas rigardenda kiel flankstara komponaĵo, sed akiris daŭran gravecon.
Kazanlako
Industrio
Kazanlako havas tri tekstilajn fabrikojn, unu por lanaĵoj, dua por fadenoj de diversaj tipoj kaj la lasta por sintezaj materialoj. Krome kaj kompreneble Kazanlako havas fabrikon de rozoleo.
Ĝemelaj urboj
Inter alie
Esperanto-movado en Serbio
Inter la du mondmilitoj
En 1923 okazis la unua tutlanda Esperanto-kongreso, dum kiu estis fondita Ligo de Esperantistaj Societoj. Inter la du mondmilitoj okazis dekdu tutlandaj Esperanto-kongresoj (en Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 Jugoslavio), el kiuj tri estis en Serbio – en Subotica (la kvara, 1931), Beogrado (la sesa, 1933) kaj Novi Sad (la 11-a, 1938).
Pluraj Esperanto-lernolibroj aperis en tiu periodo (de Siniša Buđevac en 1923, de A. Đ. Agorić en 1925, de Svetislav Petrović en 1926 kaj de Stevan Stojnić en 1936).
En 1933 kaj 1936 aperis "Ŝlosilo de Esperanto", de Stevan Živanović, kaj en 1934 Esperanta-serbokroata vortaro de la sama aŭtoro.
Niaj esperantistoj kunlaboradis en la revuo La Suda Stelo, kiu ekaperis en 1932 en Slavonski Brod.
Pro la progresemo, esperantistoj kaj esperantistaj organizaĵoj estis ĝenerale ĝenataj en la laboro, fare de ŝtataj organoj. Post la ekesto de la Dua Mondmilito Esperanto estis malpermesita kaj refoje pluraj geesperantistoj pereis.
Post la dua mondmilito
Post la liberigo ekestis la federacia ŝtato Jugoslavio. La Prezidanto de la Respubliko kaj la aŭtoritatoj favoris Esperanton. La kondiĉoj por renovigo de Esperanto-agado estis favoraj kaj oni atingis diversflankajn rimarkindajn rezultojn.
Pluraj Esperanto-societoj restarigis siajn agadojn, kaj naskiĝis novaj en diversaj lokoj de Serbio – Beogrado, Novi Sad, Subotica, Svetozarevo (nun Jagodina), Niŝ, Zaječar, Kraljevo, Zrenjanin k.a.
Jam en 1945 ree ekagis Laborista Esperanto-societo, Novi Sad, kiu estis malpermesita de la polico en 1940. Ĝi integriĝis en 1948 al la urba Esperanto-societo (ekde 1953 kun la nomo "Marko Nešić"). En 1946 ekfunkciis Jugoslavia Esperanto-Federacio (JEF, poste JEL), Serbia Esperanto-Ligo (SEL), en 1954 Vojvodina Esperanto-Ligo (VEL) kaj en 1955 – Jugoslavia Asocio de Fervojistoj-Esperantistoj (JAFE).
En 1956 estis fondita Esperanto-Instituto de Serbio kaj en 1960 anstataŭis ĝin Jugoslavia Esperanto-Instituto, kiu funkciis ĝis la fino de la 1960-aj jaroj kaj aperigadis la revuon Kajeroj. Ĝi reorganiziĝis kiel Instituto de SEL en la 1970-aj jaroj, sed efektive funkciadas regule ekde 1984.
En Serbio okazadis multaj Esperanto-kursoj kaj seminarioj kaj konsiderinda nombro de esperantistoj sukcese faris A- kaj B- (kaj malpli ofte C-) ekzamenojn.
Dum tiu ĉi tempo elstaris en la agado Branko Rajšić, D-ro Vuko Jovanović, D-ro Božidar Popović, Momčilo Šaponjić, Branko Maksimović, Tibor Sekelj, Antonije Sekelj kaj pluraj aliaj aktivuloj.
Dum tiu ĉi 60-jara periodo okazis en Serbio tri tutlandaj Esperanto-kongresoj: en Novi Sad (1958), en Niŝ (1970) kaj la lasta en Subotica (1991).
La internacia kunlaboro estis konstante grava por nia Esperanto-Movado, kvankam ĝi estis konsiderinde reduktita dum la plurjaraj sankcioj kontraŭ Serbio, en la naŭdekaj jaroj.
Internaciaj aranĝoj kaj serbaj aktivuloj en internaciaj organizoj (stato 2008)
En Serbio okazis 5 internaciaj Esperanto-kongresoj:
Krome okazis:
Mgr-o Radojica Petrović estas prezidanto de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj (ILEI). Nedeljka Ložajić estas prezidantino de Ligo Internacia de Blindaj Esperantistoj (LIBE). Cseh-instruistino Terezija Kapista restadis en diversaj landoj de Azio kaj Afriko (lastatempe en Burundio) por propagandi kaj instruadi Esperanton.
Boriša Milićević aktive kaj diversflanke kunlaboris kun Esperanto-societoj el Prilep (Makedonio), Kroatia Esperanto-organizajo, Rumania Esperanto-movado kaj la urba Esperanto-societo La Mondo en Banja Luka, RS, BkH, kun kiu kunaktivis ankaŭ Mgr-o Radojica Petrovic kaj Tereza Kapista. Dimitrije Janičić kunlaboris plurfoje en diversaj Esperanto-revuoj informe kaj literaturkampe.
Renato Petrović aktive kunlaboris kun TEJO kaj estis aktiva membro de BaJK (Balkana Junulara Konferenco) kunlaborante kun junaj esperantistoj el Rumanujo, Bulgarujo, Albanujo, Hungarujo. Krome, li kunlaboris kun pluraj Esperanto-revuoj.
Esperanto-societoj el Niŝ kunlaboras kun la esperantistaj organizaĵoj el Bulgario.
Pri ĉiuj rimarkindaj Esperanto-okazajoj en Serbio informadis interrete Dimitrije Janičić, Boriša Milićević, Renato Petrović, kaj sporade Zoran Ćirić, Marko Nikolić kaj Nedeljka Ložajić.
Internaciaj aranĝoj de internaciaj organizoj (stato 2019)
En Ĉaĉak okazis en julio 2019 la 52-a ILEI-Kongreso kun 60 partoprenantoj. Universitata Konferenco trovis lokon en la du lastaj tagoj de tiu evento. Pli ol dek prelegoj arigis kaj la kongresanaron kaj la profesorojn de la Fakultato pri Tekniko, kiu dependas de la Universitato de Kragujevac, ĉirkau la temo "Lernado en virtualaj komunumoj". Tiu Konferenco kontribuas al la progreso de la kariero de la serbaj profesoroj.
Eldonaĵoj
Tre rimarkinda estas la eldonaktivado en Serbio, ĉar aperis multaj informiloj, lernolibroj, vortaroj, beletraj kaj informaj verkoj, inter kiuj "Esperantistoj en Serbio", Beogrado (2006), sub la ĉefredaktorado de d-ro Pribislav Marinković.
Inter rimarkindaj beletraj verkoj elstaras:
Le Ménil-Scelleur
Le Ménil-Scelleur estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Emma Zunz
Emma Zunz estas la titolo de rakonto verkita de la argentina verkisto Jorge Luis Borges. Ĝi publikiĝis la unuan fojon en 1948, en la revista Sur, kaj post unu jaro ĝi estis inkludita en la rakontaro El Aleph.
Enhavo
Ĉio okazis komence de 1922. Emma Zunz, laboristino de fabriko de teksaĵoj, ricevis leteron per kiu oni komunikas la morton de ŝia patro pro troa dozo de barbituratoj. Kortuŝita, la junulino decidis venĝi kontraŭ kiu estas konsiderata de ŝi la vera kulpulo de la memmortigo de la patro: ŝia aktuala estro, Aarón Loewenthal. Ses jarojn antaŭe, estante Loewenthal administristo de la fabriko, okazis defraŭdo pro kiu oni akuzis la patron de Emma, la kasisto Emmanuel Zunz; rezulte de tio, la sinjoro Zunz devis fuĝi al Brazilo dum la administristo iĝis kunposedanto de la kompanio.
La venontan tagon, Emma ŝajnigis al siaj amikinoj normalecon, nome eviti rilaton kun viroj. Post du tagoj ŝi agadis: post detrui la leteron kiu povus fari ŝin kulpulo, telefonis al Loewenthal por diri al li ke ŝi havas informon pri striko preparata de la laboristaro kaj ke samnokte, profite de la malhelo kaj ke la instalaĵoj estos senhomaj, ŝi vizitos lin en la oficejo por malkovri ĝin al li. Por scii pri amaferoj, ŝi havis seksrilatojn kun nekonatulo kaj iris viziti Loewenthal. Dum la intervjuo, ŝajnige nervozecon dum malkaŝas la nomojn de koleginoj, la supozita denuncintino petas glason da akvo. Loewenthal forestis por momento kaj Emma profitis por serĉi en la tirkestoj faman pafilon pri kiu ĉiuj en la fabriko aŭdis. Kiam la estro revenis al la oficejo, ricevi tri pafojn kaj mortis.
Pupilo
La pupilo estas malfermaĵo aŭ aperturo en centra parto de la iriso por permesi la pason de la lumo, tio estas de la lumradioj. Temas pri aperturo dilatebla aŭ ampleksŝanĝebla de nigra koloro, kiu havas la funkcicelon de reguli la lumokvanton kiu alvenas al la retino, en la malantaŭa parto de la okulo. La grandon de la pupilo kontrolas du muskoloj: la sfinktero de la pupilo fermas ĝin kaj la dilatilo de la pupilo malfermas ĝin.
La fotomotoran reflekson de la pupilo oni ekzaminas per elektra torĉo dum neŭrologa eksplorado. Tiu reflekso, kie partoprenas la kraniaj nervoj 2 kaj 3, konsistas en la konstrikto de la pupilo kiel respondo al la lumigo. Kiam eniras lumo en okulon, la du pupiloj konstriktas ( kunsenta reflekso) ĉar ĉiu retino sendas fibrojn al la okulaj bendoj de ambaŭ flankoj. La muskolo sfinktero de la pupilo enhavas parasimpatiajn fibrojn kiel enmetitajn nervaĵojn; pro tio, la interrompo de tiuj fibroj implicas dilatadon de la pupilo pro la malinhibita rezulto de la muskolo dilatilo. La unua signo de kunpremo de la okulomotora nervo estas fotomotora reflekso malrapida kaj samflanka.
Ne en ĉiu besto kaj eĉ ne en ĉiu mamulo la movkapableco de pupilo estas simila. En kelkaj bestoj, kiel ĉe katoj ĝi estas pli vigla. En kaproj la pupilo estas pli horizontala kaj ne tiom rondoforma.
Nekutima lingva fakto estas, ke en multaj lingvoj la nomo de la pupilo signifas "hometo". Ĉi tio povas esti ĉar en la reflektado en la spektanto oni vidas etan version de si mem.
עין
Ciuguzel
Ciuguzel [ĉuguzel] (hungare: Fugad, germane: Fugaden) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Aiud. Administre ĝi apartenas al Lopadea Nouă.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1317. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér ).
Sanfranciska Urbodomo
Sanfranciska Urbodomo aŭ en angla San Francisco City Hall estas la urbodomo de San-Francisko, Kalifornio, Usono. Remalfermita en 1915 en sia malferma areo en la sanfranciska Civitana Centro, estas monument de la novklasikisma stilo Beaux-Arts por la movado City Beautiful (urbobeleco) kiu estas ekzemplo de la movado de Usona Renesanco de la 1880-aj jaroj al 1917. La kupola strukturo estas la kvina plej granda en la mondo — pli alta ol tiu de la Usona Kapitolo per 42 futoj. La nuna konstruaĵo anstataŭis antaŭan urbodomon kiu estis detruita dum la tertremo de 1906, kiu estis je 2 domblokoj el la nuna. Ĝi limiĝas kun Larkin Street, McAllister Street, kaj City Hall Avenue.
Armena Nacia Konsilio
La Armena Nacia Konsilio (armene: Հայոց Ազգային Խորհուրդ) estis konstanta plenuma organo formita de la Armena Nacia Kongreso en Tbiliso (tiam en la Rusa Imperio) en oktobro 1917. La Konsilio respondecis pri kreo de la Armena Demokratia Respubliko en majo 1918, la unua sendependa armena ŝtato post la mezepoko.
La Konsilio konsistis el 15 membroj, sub la prezido de Avetis Aharonjan. Kvankam la Armena Nacia Kongreso estis regita de la Daŝnaka Partio, por kompromisi kun aliaj politikaj grupoj, la Daŝnakoj nur prenis ses el la disponeblaj seĝoj en la konsilio.
Občina Renče-Vogrsko
Obĉina Renĉe-Vogrsko estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en Regiono Goriška. La municipo konsistas el 6 komunumoj kovrante areon de 29,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 4307 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Bukovica.
Loko, priskribo
Ĉirkaŭ la mezo de la municipo fluas de oriento al okcidento la rivero Vipava. La alteco estas ĉirkaŭ 50 m, plejparte ĉirkaŭ 100 m, sed ankaŭ ĝis 500 m ĉe la suda rando.
La komunumo tra la fervoja urbo de Nova Gorica al Ajdovščina kaj la urbon Sežana. Volčja Draga estas granda fervoja stacidomo. La norda sekcio ankaŭ trairas la H4-ŝoseon.
La apudaj municipoj estas: Urba municipo Nova Gorica en la nordo kaj oriento, Obĉina Miren-Kostanjevica en la sudokcidento, kaj Obĉina Ŝempeter-Vrtojba en la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 6 vilaĝoj:
Kálmán Benda
Kariero
Kálmán Benda diplomitiĝis en 1937 en Budapeŝto, poste en 1937–1938 kiel stipendiulo li studis en Vieno, Berlino kaj Parizo. Lia ĉefa esplorkampo estis la hungara kultura kaj politika historio en novepoko, la historio de Transilvanio.
Občina Renče-Vogrsko
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-goriska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:201_x397243.64_y84249.85500000001_s13_b4
Krátošice
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1250.
Dialog im Kamptal
Superrigardo
La Dialogo estis lanĉita ĉe la parlamentaj elektoj en 2019 por informi civitanojn pri Eŭropo, pliigi intereson por Eŭropa Unio kaj agi kiel por-eŭropa iniciatoro en la regiono Kamptal kaj Waldviertel. La loko, la arta studio Gräff en Kamptal, estis elektita por pruvi la gravecon de arto en Eŭropo por politiko kaj socio rilate al la proksimeco al la civitanoj. La platformo tiam disvolviĝis en lokon de informoj kaj diskursoj en politiko, diplomatio kaj interkultura interŝanĝo, kiu provas klarigi kaj antaŭenigi sociajn problemojn kaj kontribui al pli bona kompreno de nia socio kaj ĝia diverseco, kunlaboro kaj interŝanĝo. La eventoj okazas sen fiksita dato, sed volas certigi kontinuecon.
La Villedieu-en-Fontenette
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Dialog im Kamptal
Eŭropa Dialogo en Kamptal
La unua dialogo okazis la 6-an de majo, 2019 kiel parto de la eŭropaj elektoj. Ambasadoroj Wolfgang Petritsch (antaŭe Alta reprezentanto de Bosnio kaj Hercegovino), Nacia konsilisto Douglas Hoyos-Trauttmansdorff, Werner Groiß, Christian Schuh kaj Walter Kogler-Strommer partoprenis la diskuton moderitan de Josef Wiesinger. La temo de Eŭropa Unio ne nur estas aktuala pro la venontaj eŭropaj elektoj, sed komuna nomanto de malsamaj partioj. La rekomendantoj ne traktas la eŭropan ideon antagonike aŭ monopolitan kaj do eniras en konstruan dialogon.
Dialogo en Kamptal - Politik näher bringen
La dialogo okazis la 10an de septembro 2019 en la venontaj aŭstraj parlamentaj elektoj 2019 kun la maksimumaj kandidatoj de la balotdistrikto de Waldviertel. Krom la superaj kandidatoj kaj parlamentanoj Martina Diesner-Wais, Alois Kainz, Martin Litschauer, Günter Steindl kaj Herbert Kolinsky, la fizikisto Werner Gruber estis gasto de honoro sur la podio. La modereco denove estis gvidita de parlamentano Josef Wiesinger.
Politiko kaj diplomatio en la 21a jarcento
La tria dialogo okazis la 27an de januaro 2020 pri la politiko, diplomatio kaj interkultura interŝanĝo en la 21a jarcento. La dialogo inkluzivis ambasadoron Emil Brix, eŭropa politikisto Hannes Swoboda (Eksa Prezidanto de la Grupo de la Eŭropa Progresa Alianco de Socialistoj kaj Demokratoj en la Eŭropa Parlamento), historiisto Philipp Jauernik de la Paneŭropa Movado kaj moderiganto Eric Frey de Der Standard. La dialogo donis komprenojn pri modernaj evoluoj kaj defioj en politiko, diplomatio kaj socio same kiel la gravecon de interkultura komunikado.
Dialogo de la Libroj - Trovu tion, kion ni havas komune
La kvara dialogo ne povis okazi en majo pro la krizo Covid-19, sed estis postdatigita la 12-an de septembro 2020. Partoprenantoj estis la eksa aŭstra ministro pri eksterlandaj aferoj Karin Kneissl, ambasadoro Michael Breisky kaj la eksa kluba estrino de la teamo Stronach, Georg Vetter. Laŭ enhavo, ili prezentis siajn librojn, spertojn kaj pripensojn pri ŝanĝoj kaj efikoj en sekureco, geo kaj socia politiko kaj ankaŭ tutmondiĝo. La Niederösterreichische Nachrichten skribis pri la eventoj dum la krizo de Covid-19: Ankaŭ necerteco rimarkeblas: Iuj eventoj estis nuligitaj ekde vendredo, la Atelier Gräff vidis malpli da vizitantoj ol iam ajn ĉe la evento "Dialog der Bücher".
NEOS
La sesa dialogo okazis la 13-an de septembro 2021. La enhavo estis la prezento de NEOS Malsupra Aŭstrio, ĝia enhavo, ideoj kaj celoj. En la dialogo partoprenis Indra Collini, NEOS - ŝtata proparolanto kaj asocio-prezidanto kaj parlamentano, Helmut Hofer-Gruber, NEOS-parlamentano el Malsupra Aŭstrio, kaj moderanto Bernd Pinzer, NEOS-Klubo-direktoro Malsupra Aŭstrio.
Graveco de la aŭstra juĝistaro kaj konstitucio
La sepa dialogo okazis la 26-an de oktobro 2021. Ĉi-foje la dialogo traktis la temon de la aŭstra juĝistaro okaze de la socipolitika aktualeco same kiel sub la aspekto "100 jaroj de la aŭstra federacia konstitucio". La konstitucia fakulo iama aŭstra vickanceliero kaj justicministro Wolfgang Brandstetter dediĉis sin en detalo al la sendependeco de la juĝistaro, la trusto kaj justeco de la aŭstraj tribunaloj kaj ilia jurisdikcio. Tiu ĉi evento estis moderigita de Werner Groiß.
Karl von Habsburg - 100 jaroj Paneuropa
"100 jaroj Paneuropa", la plej malnova eŭropa unuiga movado kaj la historie kreskigita areo de Mezeŭropo. Kion Paneuropa povas kontribui al eŭropa unuiĝo kaj kion oni povas lerni el la ideo de Mezeŭropo. Gravaj geopolitikaj temoj kiel la nuna rusa politiko kaj invado en Ukrainio ankaŭ estis diskutitaj sur la podio.
Helmut Brandstätter en konversacio
La naŭa dialogo okazis la 19an de decembro. Ĝi estis la dua eldono de la salono "Personaĵoj en konversacio". Helmut Brandstätter, politikisto de NEOS kaj iama eldonisto kaj ĉefredaktoro de la ĉiutaga gazeto Kurier prezentis sian nunan libron "Heilung für eine verstörte Republik", kaj diskutis enlandpolitikajn problemojn kaj eblajn solvojn. Kiel eksterpolitika proparolanto de sia parti li ankaŭ dediĉis grandan parton de la vespero al eŭropa politiko, la rusa invado de Ukrainio kaj la demando de la rolo de Aŭstrio ene de ĝi, same kiel la demando de neŭtraleco kaj sekurec-armeaj diskutoj.
Malsupra aŭstra ŝtatbaloto
La deka dialogo okazis la 19-an de januaro 2023 okaze de la venontaj ŝtatbalotoj de Malsupra Aŭstrio en 2023. Partoprenis la kandidatoj de la partioj reprezentitaj en la ŝtata parlamento. La diskuto inkluzivas la membrojn de la Aŭstra Parlamento kaj la Malsupra Aŭstra Ŝtata Parlamento Lukas Brandweiner, Martin Litschauer, Elvira Schmidt, Helmut Hofer-Gruber kaj Reinhard Teufel. La moderigon efektivigis Martin Kalchhauser, redaktoro de Niederösterreichische Nachrichten.
Universidad de Concepción
Universidad de Concepción estas universitato situanta en Koncepciono, Ĉilio. Ĝi fondiĝis in 1919. Ĝia ĉefulo estas Sergio Lavanchy Merino.
Asheville (Norda Karolino)
Asheville (AŜ-vil) estas urbo en la okcidenta montara regiono de Norda Karolino. Ĝi situas sur altebenaĵo inter la montaroj Great Smoky kaj Blue Ridge de Sud-Apalaĉio ĉe la kunfluiĝo de la riveroj Swannanoa kaj French Broad. Ĝi estas la ĉefurbo de Kantono Buncombe.
Unue loĝis indianoj en la lando sur kiu situas la hodiaŭa Asheville, ĉefe la ĉerokoj. Arĥeologiaj datenoj indikas, ke oni unue okupis la lokon antaŭ 10 000 jaroj.
La skriba historio de la loko komenciĝis kiam Hernando De SOTO pasis tra la regiono en 1540. Komerco inter la ĉerokoj kaj la eŭropaj ekloĝantoj komenciĝis en 1643 laŭ jam establitaj indianaj padoj kiuj trais la hodiaŭan Asheville-sidejon.
Samuel W. Davidson kaj lia familio estis la unuaj eŭropanaj loĝantoj en la nuna Kantono Buncombe. Ili ekloĝis ĉe Christian Creek en la valo Swannanoa en 1784. Lin poste mortigis indianoj, kaj li estis enterigita sur monto Jones.
Daŭra setlejo establiĝis en 1785, tiam nomata Eden Land. La 5-an de decembro, 1791 establiĝis Kantono Buncombe. Post jaro, John Burton komencis novan setlejon, kiun li nomis Morristown. Tri jarojn poste, la urbo oficialiĝis kaj renomiĝis Asheville honore al la guberniestro Samuel Ashe.
En 1828 kompletiĝis vojo, kiu sekvas la fluon de la rivero French Broad, al orienta Tenesio. Homoj veturantaj laŭ tiu vojo povis trairi Asheville-on. En 1878 la urbo (kaj la regiono de okcidenta Norda Karolino) ricevis la titolon La Lando de la Ĉielo.
En 1880 la fervojkonstruistoj finfine sukcesis trapasi la montaran limon, kaj Asheville eniris novan epokon. Konstruiĝis multaj luksaj hoteloj, kaj ankaŭ la fama Biltmore House de George Vanderbilt.
Esperanto-movado
Estas gastiganto de Pasporta Servo tie.
ESK
ESK povas rilati al:
Kunova Teplica
Kunova Teplica, hungare Kuntapolca estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.
Situo
Kunova Teplica situas en valo de rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Slavošovce-Plešivec. La lasta troviĝas 8, Rožňava 23 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1243 en formo "Toplucha". En 1710 pro pesto restis en la komunumo nur 7 homoj. Baldaŭe ferogisejoj ekfunkciis en tiam nomata "Taplóc". En 1828 oni komputis tie 54 domojn kaj 694 homojn. En 1910 loĝis en Kuntapolca 831 homoj, (676 hungaroj, 138 slovakoj, 16 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rozsnyó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Kuntapolca rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Kunova Teplica 653 da homoj, (366 slovakoj, 269 hungaroj, 12 ciganoj kaj aliaj).
Famuloj
En la iama Taplóc naskiĝis luterana episkopo Pál Bilnitza.
17-a Kolombia Kongreso de Esperanto
La 17-a Kolombia Kongreso de Esperanto okazis el 8a al la 11a de decembro de 2011 en la Universidad Nacional de Colombia, en Bogoto, Kolombio.
Sinjoro Álvaro Cortés prelegis pri Germana Esperanto-Asocio kaj ties imitinda labormaniero.
Admirinda juna Esperantisto Adrián Martínez-Paris regalis per la deklamlegado de tri belsonaj kaj malsamstilaj poemoj: "Ek, ŝtelistoj" amuzega kaj iomete senkaŝa, "Kanzono de la vivo profunda" de Porfirio Barba-Jacob, fortemocia kaj muzikeca, en Esperantigo de Adrián mem, kaj "La Korvo" de Edgar Allan Poe, harstariga kaj mistera, en traduko de Kálmán Kalocsay.
Poste, li mem montris du videojn de Walt Disney, kun Esperantaj dubladoj siavoĉe: Belulino kaj la Besto, kaj Gargojloj.
Okasis interesa Diskutrondo cele al la elektado de la nova estraro de KEL, kaj S-ro Rubén Torres, estis elektita, kiel nova Prezidanto de Kolombia Esperanto-Ligo. Eksprezidanto Luis Jorge Santos Morales havis la honoron transdoni al li la Esperantan flagon, ankaŭ ĉar venontjare la 18a Kolombia Kongreso de Esperanto okazos en Kalio (Cali), ĝuste la urbo, kie Rubén loĝas.
Fine, Gonzalo Bermúdez, vestita en "charra" kostumo, kun larĝa-randa meksika ĉapelo, regalis orelojn per ritmaj kaj viglaj marjaĉaj Esperantigitaj kanzonoj. La aŭdantaro estis tiel feliĉa, ke preskaŭ neniu pretis adiaŭi. Tial la Kongreso ne finiĝis je tagmezo, kiel anoncite, sed je la 3:30 ptm.
Mitsuru Mukojima
Mitsuru Mukojima (向島 満, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight kaj Honda.
Verrua Po
Verrua Po estas komunumo de Italio.
Listo de asteroidoj (1–1000)
Jen la listo de asteroidoj de la sunsistemokun numeroj 1 al 1000, laŭ la oficiala numera ordigo de la Internacia Astronomia Unio.
Vidu "Liston de asteroidoj" por kompleta listo de la asteroidoj.
Suda fulmaro
Ĝi estas tre palgriza supre kaj blanka sube kun distingiga blanka makulo en la flugilo. Ĝi reproduktiĝas ĉe la marbordoj de Antarkto kaj en ĉirkaŭaj insuloj, moviĝante norden vintre. Ili nestumas en kolonioj sur klifoj, kaj la ino demetas ununuran ovon sur kornico aŭ fendo. Ties dieto inkludas krilon, fiŝojn kaj kalmarojn plukitaj el la akva surfaco.
Aspekto
Ĝi estas tre granda, fortika fulmaro, 45-50 cm longa kun enverguro de 110-120 cm. La masklo havas averaĝan pezon de 795 g dum la pli malgranda ino pezas ĉirkaŭ 740 g. Tiuj pezoj pliiĝantas al respektive 1005 kaj 932 komence de la ŝanĝo de vicoj en kovado de ovo. La masklo havas longon de flugilo de 34 cm, bekolongon de 44.6 mm, tarsolongon de 52.1 mm kaj vostolongon de 12.4 cm. La ino havas flugillongon de 33.9 cm, bekolongon de 43 mm, tarsolongon de 51.5 mm kaj vostolongon de 12.1 cm.
Tiu birdo flugas per mikso de neprofundaj flugilfrapoj kaj longa glitado, ofte rigardante suben la akvon. La flugiloj estas tre larĝaj kaj tenataj rigide. La plumaro estas ĉefe pale arĝentgriza supre kaj blanka sube. La kapo estas blanka kun helgriza krono. La flugilpintoj estas nigrecaj kun granda blanka makulo kaj la flugiloj havas malhelan malantaŭan bordon. La kruroj kaj piedoj estas helbluaj. La beko estas rozkolora kun nigra pinto kaj malhelbluecaj naztruoj. Unujaraĝaj birdoj havas pli sveltan bekon ol plenkreskuloj.
Ĝi estas kutime silentema sed havas laŭtajn, ridecajn alvokojn kiu estas elsendata ĉeneste aŭ en manĝantaj fulmararoj. Dum pariĝado tiuj birdoj produktas mildajn zumojn kaj gorĝecajn gakecajn alvokojn.
Taksonomio
Tiu specio estis unuafoje priskribita en 1840 de la skota naturalisto Andrew Smith baze sur specimeno kolektita ĉe la Kabo de Bona Espero. Ĝi origine havis la dunoman nomon Procellaria glacialoides sed ĝi estis sekve movita al la genro Fulmarus kun ties plej proksima parenco, nome la Norda fulmaro, F. glacialis. Molekula informaro sugestas ke ambaŭ specioj diverĝis dum la Pleistoceno.
Distribuado
Estas kolonioj en nombraj insuloj ĉirkaŭ Antarkto kiaj la Sud-Sandviĉinsuloj, Sudaj Orkadoj, Sudaj Ŝetlandaj Insuloj, Buvet-Insulo kaj Insulo Petro la Unua. Tiu birdo reproduktiĝas ankaŭ ĉe kelkaj lokoj laŭlonge de la kontinenta marbordo de Antarkto.
Ĉemare, ili loĝas ĉefe ĉe la ekstera bordo de la flosglacio somere kun akvotemperaturoj de −1.5 al 0.5°C. Vintre, iil regule havas teritorion norde ĝis ĉirkaŭ 40°S. Ili loĝas pli norde al la malvarmaj akvoj de la Humboldta Marfluo, kaj atingas Peruon. Oni vidas malgrandajn nombrojn ĉe la marbordoj de Sudafriko, suda Aŭstralio kaj Novzelando. Multaj birdoj povas esti alpelitaj al strandoj post ŝtormoj. Estas kelkaj nekonfirmitaj registroj el la okcidenta marbordo de Nordameriko.
Ĝi estas komuna specio kun populacio de almenaŭ 4 milionoj da individuoj. Ĉirkaŭ unu miliono da paroj reproduktiĝas nur ĉe la Sud-Sandviĉinsuloj. La specio supozeble ne estas je risko de formorto kaj estas klasita kiel Malplej Zorgiga fare de Birdlife International.