cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grosshöchstetten (stacidomo)
Grosshöchstetten estas fervoja stacidomo en Grosshöchstetten, Svislando.
Hornillos de Cerrato
Hornillos de Cerrato [orNIljos dezeRAto] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Hornillos de Cerrato estas etimologie komprenebla kiel Fornetoj de Cerrato, alude al la komarkonomo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 35,36 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 143 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 240 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 29 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. En 1507 la reĝino Johanino de Kastilio, nomita «la frenezulino» (1479-1555), tria filino de la Katolikaj Gereĝoj, paradis kun la kadavro de sia edzo Filipo tra la teroj de la loĝlokoj, kaj tranoktis en la kastelo, survoje al Tordesillas.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la ruinoj de la kastelo, la preĝejo de Sankta Mikaelo, la ermitejo, gipsaj elfosejoj ktp. Ventogeneratoroj estas helpo al la loka ekonomio kaj malhelpo al la naturo.
Ferenc Táray
Ferenc Táray [tArai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Táray Ferenc estis hungara aktoro, reĝisoro, teatrestro. Lia origina familia nomo estis Bundialek.
Somogyi
La familia nomo Somogyi [ŝomodji] apartenas al la oftaj familiaj nomoj en Hungario. La nomo signifas: devenanta el Somogy. En 2020 ĝi estis la 51-a plej ofta familia nomo en Hungario (15 759 da homoj portis ĉi tiun familian nomon). La nomo aperis ankaŭ eksterlande en la diasporo.
Ferenc Táray
Ferenc Bundialek naskiĝis la  en Tápiószele, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Táray studis 2 jarojn en Reĝa Akademio pri Teatro, sed li ne akiris diplomon. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro de Győr en 1909. Inter 1911-1912, 1919-1924 kaj en 1927 li estis membro de teatro en Kolozsvár. En 1912 li ricevis filman rolon en Berlino, poste li ludis en Teatro Magyar. Dum la 1-a mondmilito li estis soldato. En la 1920-aj jaroj plej ofte li apartenis al Teatro Renaissance aŭ Teatro Belvárosi, sed inter 1927-1929 li denove filmis en Berlino. Inter 1929-1933 li apartenis al Nacia Teatro (Szeged), poste al Nacia Teatro (Budapeŝto), inter 1941-1944 denove al Kolozsvár (tiam denove hungara urbo) kaj li estis ankaŭ teatrestro. Depost la 2-a mondmilito li havis rolojn en Teatro Madách, en 1948 li pensiuliĝis. Li edziĝis dufoje en 1911 kaj 1958.
Dullin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Les Échelles
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis. Unu el la fontriveretoj de la rivero Guiers trafluas ĝin.
École
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Entrelacs
estas nova komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
India (III) hidroksido
India (III) hidroksido aŭ hidroksido de indio (III) estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratagado de la india oksido aŭ hidrolizo de indiaj saloj kaj esteroj. India (III) hidroksido estas blanka aŭ flava solidaĵo, nesolvebla en akvo kaj uzata en kemiaj sintezoj. India (III) hidroksido prezentas tri hidroksilajn grupojn ligitajn al indiatomo. Ĝi konsistas je 1 indiatomo, 3 hidrogenatomo kaj 3 oksigenatomoj.
Entremont-le-Vieux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Obed-kulturo
La Obed-kulturo (ankaŭ foje nomata Al-Ubaid-kulturo) estas arkeologia nomigo por kulturo de la malfrua Ĥalkolitiko en Mezopotamio. Ĝi daŭris de proksimume 5500 ĝis 3500 antaŭ nia erao - tiuj dudek jarcentoj sekve nomatas la Obed-epoko aŭ Obed-periodo.
Esplora historio
La Obed-kulturo kaj -epoko estas nomita laŭ la loko Tell el-Obed, setleja tumulo en Mezopotamio.
Kronologio
La Obed-kulturo estas difinita per la ceramikaĵoj. Ilia ornamado konsistas el malhelaj, cirkonferencaj bandoj kaj ŝablonoj enmetitaj inter ili. La plenumo de la desegnaĵoj indikas la uzon de turnebla laborplato, sed ankoraŭ ne turniĝanta potista rado. Ceramikaĵoj estis komence nur produktitaj en suda Babilonio. Poste la tekniko disvastiĝis tra la tuta Proksima Oriento ĝis Mersin (Kilikio), Sirio kaj Orienta Anatolio.
Kvar periodoj estas distingitaj surbaze de la ornamado kaj la kolorigo de la ceramiko:
Tiam komenciĝas la plej malnova etapo de la Uruk-epoko.
Dolní Domaslavice
Dolní Domaslavice (Domasłowice Dolne, Nieder Domaslowitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Dolní Domaslavice troviĝas sur bordo de akva rezervujo Žermanice. Ĝi situas en du katastraj teritorioj, Dolní Domaslavice kaj Volovec. Vivas ĉi tie.
Obed-kulturo
Setlejoj
En ĉi tiu periodo, agrikulturo estis jam praktikita en centra Mezopotamio kun la helpo de artefarita irigacio. La plej konataj loĝlokoj de tiu ĉi periodo estas Eridu, Ur kaj la samnoma Tell el-Obed. Domo kun nova arkitektura plano aperas, kiu estos senŝanĝ dum la tuta periodo kaj ankaŭ la poste Uruk-epoko - en ĝi, granda meza salono funkciis kiel funkcia centro kaj distribuejo al la apudaj ĉambroj. Restaĵoj de bitumo kiel fragmentoj de sigelmaterialo por ŝipoj, pli ol 7000 jarojn aĝaj, estis malkovritaj de arkeologoj ĉe neolitika vilaĝo ĉe la rando de laguno apud Kuvajto, ĉe la moderna loko as-Sabijah. Ekzistis verŝajne alteriĝejo por mezopotamiaj komercistoj tie. Estas indicoj ke la ceramiko de la Obed-kulturo, trovita laŭ la Araba Duoninsulo al Barejno kaj Kataro kaj trans la Persa Golfo, estis transportita tien prefere per maro ol per tero.
Dolní Domaslavice
Historio
Dolní Domaslavice estis kiel plimlto da municipoj en tiu ĉi loko posedaĵo de teŝinaj princoj. Grava mencio el la jaro 1250 parolas pri aĉeto de bieno en Domaslov. La bieno nomiĝis Sobergarden. En la jaro la tuta Dolní Domaslavice estis vendita al princo Adam Sczypian el Kretezin. En la jaro 1848 Domaslavice estis rekonita kiel memstara municipo.
Obed-kulturo
Socia strukturo
La statusaj diferencoj esprimitaj per malsamaj konstruaĵoj ankaŭ ŝajnas esti novaj. Ekzistis ankaŭ centraj komunumaj konstruaĵoj kiuj evidente ne estis uzitaj por kultaj ritoj. La tute elfosita tumulo Tell Abade estas aparte instrua por la arkeologoj - estas tre verŝajne ke la evoluo de politika kaj/aŭ religia elito jam okazis, t.e. okazis kreo de socia hierarkio.
Ekonomio
Kontrolmekanismoj jam estis uzataj en la ekonomio, kiel pruvas la trovaĵoj de nombriloj kaj sigeloj en larĝa gamo de dezajnoj, precipe el terakoto. La instalo de la kanaloj de irigacio - kvankam en pluva agrikulturo - estis pruvita.
Dolní Domaslavice
Interesaĵoj
Troviĝis ĉi tie ankaŭ kastelo, resp. malgranda klasicisma kasteleto, kiun lasis konstrui en la jaro 1804 kavaliro Jiří Ohm Janušovský z Vyšehradu kaj ĝi situadis sur bordo de rivero Lučina sur limo kun municipo Soběšovice. En la jaroj 1951 estis rifuzita peto je kontribuo pri riparo de la objekto. La kastelo servis dum mallonga tempo kiel deponejo dum konstruado de valbaraĵo Žermanice. Akvigote la valbaraĵon la kastelo estis detruita kaj ĝia loko englutita de akvo.
Obed-kulturo
Samtempaj kulturoj
La evoluo en la iranaj altebenaĵoj estis parte simila. La ceramiko estis pentrita kiel en la aliaj partoj de okcidenta Azio - kvankam la ornamaj motivoj estis kutime pli metaforaj ol aliloke. Jam ĉi tie ŝajnas komenciĝi la tradicia ligo inter Mezopotamio kaj Irano. Unuflanke, ekzistos ĉiam kultura ligo en la sekvaj periodoj, kun samtempa sendependa individua evoluo.
Eŭropa Kontrolanto pri Datumprotektado
La Eŭropa Kontrolanto pri Datumprotektado (EKDP) estas sendependa kontrola aŭtoritato de la Eŭropa Unio, kies ĉefa misio estas certigi, ke eŭropaj institucioj kaj instancoj plenumas la leĝon pri privateco kaj datuma protektado dum prilaborado de personaj datumoj kaj disvolvado de novaj politikoj.
La 6-an de decembro 2019, Wojciech Wiewiórowski enoficiĝis kiel Eŭropa Kontrolanto pri Datumprotektado. Li estis nomumita por kvinjara mandato per komuna decido de la Eŭropa Parlamento kaj la Konsilio.
La Reglamento (EU) 2018/17252 difinas la funkciojn kaj povojn de la Eŭropa Kontrolanto pri Datumprotektado (Ĉapitro VI) same kiel ties institucian sendependecon kiel kontrola aŭtoritato. Ĝi ankaŭ difinas la regulojn por datumprotektado ene de la EU-institucioj.
Esserts-Blay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Eŭropa Kontrolanto pri Datumprotektado
Praktike, la agadoj de la EKDP povas esti dividitaj en tri ĉefajn funkciojn: kontrolado, konsultado kaj kunlaborado.
Épierre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
151997 Bauhinia
151997 Bauhinia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 2:7 kun la Tero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio Desert Eagle en Benson (Arizono, Usono).
Bauhinia blakeana estas la emblema floro de Honkongo.
Hracholusky
Nomon Hracholusky havas pluraj lokoj:
William W. Mann
William Walter Mann (1881 - 1972) estis brita Esperantisto. Li verkis lernolibrojn pri Esperanto kaj tradukis al Esperanto interalie verkojn pri bahaismo kaj la novelon Doktoro Jekyll kaj sinjoro Hyde de Robert Louis Stevenson.
Laŭ numero 1365 de Esperanto (februaro 2022, paĝoj 28–29), li priskribis la vojaĝon al Ameriko kun d-ro Zamenhof al la 6-a UK en artikolo titolita "La Sesa Internacia Kongreso de Esperantistoj (Bildoj el la Notlibro de Ĉeestinto)" publikigita en la numero de British Esperantist (oktrobro 1910, paĝoj 184-197).
Laŭ numero 1367 de Esperanto (aprilo 2022, paĝo 76) li vivis de 1881 ĝis 1972.
Teatraĵo 1910 (2022)
En la teatraĵo 1910, kiu premieris dum la 107-a Universala Kongreso de Esperanto en Montrealo en 2022, Mann estas la ĉefrolulo kiu parolas pri sia propra sperto vojaĝante al Ameriko kun doktoro Zamenhof sur la transoceana ŝipego Georgo Vaŝingtono por la 6-a Internacia Kongreso de Esperanto antaŭ pli ol jarcento.
Freney
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Kalvinana preĝejo (Sárospatak-Bodroghalász)
La kalvinana preĝejo estas sakrala historia monumento en Sárospatak (Hungario), pli precize en Bodroghalász, kiu ĝis 1950 estis memstara vilaĝo.
Historio
En la iama vilaĝo estis katolika kirko, kiun la protestantoj okupis, sed la katolikoj reokupis en 1681. La kalvinanoj konstruis propran kirkon inter 1771 kaj 1774 kun sonorilostablo. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1823-1826 sen turo. En 1857 la plafono estis trakonstruita, la turo konstruiĝis en 1872. La kirko estis plene renovigita en la jaroj 2017 kaj 2018.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto. El la strato la nava flanko montriĝas. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo situas tra la turo, tamen ĉe la maldekstra flanko. La turo havas 2 sonorilojn. La brikoforma navo finiĝas en kuboforma aldonaĵo. Interne 2 galerioj estas videblaj, unu por la orgeno. La predikejo estis kreita en 1874.
Fréterive
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Rovná (distrikto Sokolov)
Rovná (devena nomo Ebnode, Ebmeth) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Sokolov en Regiono Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1370. Post la dua mondmilito la loka germana loĝantaro estis ellandigita kaj la teritorio de la municipo, komune kun pluaj en la ĉirkaŭaĵo, estis enmembrigita en nove establitan armean ekzercspacon Prameny en spaco de Slavkova arbaro. La vilaĝo, portanta ekde la jaro 1947 ĉeĥan nomon Rovná, sufiĉis esti dum mallonga agado de la armeo komence de la 1950-aj jaroj en la fundamentojn neniigita.
Flumet
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Vilmos Tarján
Vilmos Tarján [vilmoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tarján Vilmos estis hungara ĵurnalisto, kabaredisto. Lia origina familia nomo estis Klein ĝis 1900.
Rovná (distrikto Sokolov)
Historio
Post nuligo de la armea spaco en la jaro 1954 la katastro de Rovné estis alligita al Kostelní Bříza kaj nur en la 1960-aj jaroj estis decidite pri ekkonstruo de nova setlejo en tiuj ĉi lokoj. La gvidantaro de la ŝtato venis kun ideo konstrui ĉi tie "socialisman vilaĝon" laŭ modelo de tiama Sovetunio. La nova municipo el paneldomoj estiĝis sur monta plataĵo super loko de la pereinta municipo. Municipo Rovná tiel estis renovigita en la jaro 1969. Sed en la novan municipon loĝantoj ne rapidis kaj pro kaŭzo de allogado de junularo ĉi tie estiĝis en la 1980-aj jaroj studiga centrejo de FF UK por eksterlandaj studentoj. La neintereso de homoj pri ĉi tiea kruda klimato kaŭzis sinkon de nombro de loĝantoj. La sinkado haltis nur post la revolucio en la jaro 1989, kiam la ŝtato en la liberajn loĝejojn transloĝigis Voliniajn ĉeĥojn el la eksa Sovetunio.
Kampa flughaveno Rovná
Sudoriente de la municipo troviĝas kampa flughaveno ULROVN kun areo 600 x 12 m (proksimume okcidento – oriento) kiel labora glughaveno por LCHČ Rovná. Nun ĝi estas en posedaĵo de la municipo kiel firmigita savalterigejo.
Vilmos Tarján
Vilmos Klein naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Vilmos Tarján devenis el juda familio. Li frekventis komercan lernejon, ekde 1903 li estis ĵurnalisto en signifaj gazetoj. En 1907 li aranĝis kabaredan trupon kaj ili prezentis kabaredon en suda parto de Hungara reĝlando. En la sekva jaro li aliĝis al kabaredo en Budapeŝto, sed li estis ankaŭ daŭre ĵurnalisto. Dum la 1-a mondmilito li estis bataleja raportisto, poste li estis partoposedanto de elita kafejo. En 1924 li estis kabaredestro. Li edziĝis en 1922, lia edzino naskis filon.
Fourneaux (Savoie)
Fourneaux estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Tetratiofosfata acido
Tetratiofosfata acido aŭ fosfora tetratioato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiofosfata acido kaj sulfida acido. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, solvebla en akvo. Tetratiofosfata acido posedas 3 hidrogenatomojn, 1 fosforatomon, 2 sulfuratomojn, kaj 4 sulfuratomojn. Tetratiofosfatoj rekomendiĝas kiel antioksidigaĵoj, antikorodaj aldonaĵoj por motoroleoj kaj polimeraĵoj, kaj ankaŭ kiel insekticidoj, fungicidoj kaj pesticidoj.
Calle Mayor
Calle Mayor [KAlje maĜOR] —en franca, Grand Rue, en Esperanto estus Ĉefstrato— estas hispan-franca filmo de 1956 reĝisorita de Juan Antonio Bardem en kiu ĉefrolis Betsy Blair kaj José Suárez.
Ĝi estis iom inspirita el la teatraĵo de Carlos Arniches nome La señorita de Trevélez, foriginte ĝiajn komediajn elementojn fokuse al dramo, nome portreto de la vivo en provinceca urbo de la epoko de la frankisma diktaturo. Post barakti kontraŭ la cenzuro, ĝi ricevis diversajn naciajn kaj internaciajn premiojn kaj ĝi estas ĝenerale konsiderata kiel la plej bonkvalita filmo de sia reĝisoro.
Intrigo
Burĝaj diboĉuloj organizas trompojn. Ili celas oldfraŭlinon Isabel (nur tridekjarula!) per ŝajna pretendanto Juan. Ŝi enamiĝas, la falsa pretendanto deklaras sian falsan amon dum procesio kaj la paro ekfaras planojn por geedziĝo. Samtempe, Juan seksrilatas kun Tonia, nome prostitutino kiu same enamiĝis de li. Juan ne scias kiel rompi la planon, dum la paro planas anonci sian engaĝiĝon dum balo.
Tio ne okazas, kaj kiam Isabel ekscias pri la trompo komprenas kaj bedaŭras sian situacion: en la epoko fraŭleco estas domaĝo por virinoj, sed povas esti envia statuso por viroj.
Kunteksto
Temas pri filmo kiu intencas kritikon kontraŭ la socia diskriminacio de la epoko kontraŭ virinoj, kaj partikulare pri iliaj sociaj roloj kiel (ne)fraŭloj. Tial la cenzuro dekomence agadis kontraŭ la projekto: oni nuligis dudek scenojn kaj oni insistis, ke tio okazas ne nepre en Hispanio sed en iu ajn lando; tamen multaj detaloj evitas tion. Inter aliaj trudoj, la cenzuro ankaŭ malakceptis diversajn montrojn de la katolika eklezio en la filmo (kiel kunkulpa), sed ankaŭ tiukadre diversaj teknikaj detaloj evitis tion.
La malfermo al 30% de franca kapitalo ebligis la dungadon de eksterlanda stelulo Betsy Blair, edzino de Gene Kelly kaj la enkondukon de la filmo en la internacia merkato.
La filmado okazis en urbaj centroj de Cuenca, Palencia kaj Logroño, sed kadre de diversaj malfacilaĵoj. Ĉefa filmado okazis en Palencia, sed februare 1957 okazis politika maltrankvilo en Madrido kaj Bardem kiel komunisto estis arestita kaj venis premo por ke li estu anstataŭita en la projekto. Nur post internaciaj reagoj oni sukcesis atingi liberigon de Bardem.
Ĉiuokaze la filmoteamo ne revenis al Palencia, kie estis maltrankvilo pro la afero, kaj ĝi serĉis alian similan urbocentron (portikara ĉefstrato) en Logroño.
Lotzwil (stacidomo)
Lotzwil estas fervoja stacidomo en Lotzwil, Svislando.
Prazeodima hidroksido
Prazeodima (III) hidroksido aŭ trihidroksido de prazeodimo estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratagado de la prazeodima oksido aŭ hidrolizo de prazeodimaj saloj kaj esteroj. Prazeodima (III) hidroksido estas verdaj kristaloj, nesolveblaj en akvo kaj uzata en kemiaj sintezoj. Prazeodima (III) hidroksido prezentas tri hidroksilajn grupojn ligitan al prazeodimatomo. Ĝi konsistas je 1 prazeodimatomo, 3 hidrogenatomoj kaj 3 oksigenatomoj.
Ali de Heĝazo
Ali bin Husejn (علي بن حسين; 1879 - la 13-an de februaro 1935) estis la reĝo de Heĝazo kaj la Ŝarifo de Mekko inter oktobro 1924 kaj decembro 1925.
Li estis la majoratulo de Husejn bin Ali, la unua Reĝo de Heĝazo en modernaj tempoj, kaj posteulo de la Haŝemita dinastio. Post kiam lia patro transdonis siajn sekularajn titolojn al li, li estis rajtigita porti la religian titolon de Kalifo ankaŭ, sed elektis ne fari tion. Liaj posteuloj estis membroj de la reĝa familio en Irako, sed ĉi tiu branĉo de la reĝa domo estis detruita en la revolucio de la 14-a de julio 1958.
Vivo
Ali estis la majoratulo de Husejn bin Ali, reĝo de Heĝazo. Li naskiĝis en Mekko kaj kreskis en Istanbulo. Lia patro estis nomumita Ŝarifo de Mekko fare de la otomana sultano en 1908. Tamen, la rilatoj de la patro kun la turkaj aŭtoritatoj iĝis pli kaj pli malbonaj, kaj en 1916 lia patro estis unu el la gvidantoj de la araba ribelo kontraŭ la otomana rego. Ali komandis unu el la militfortoj kiuj sieĝis Medinon, kaj lia ĉefa kontribuo al la milito estis la sabotado de la Heĝaza fervojo kiu ligis la regionon Heĝazo al la cetero de la Otomana Imperio. Kvankam la armea utileco de la ribelo estis limigita, la britoj serĉis la helpon de la Ŝarifoj por faciligi kontrolon de la Proksima Oriento. Sekve, Husejn deklaris sin Reĝo de Heĝazo, kaj en marto 1924 li prenis la religian titolon de Kalifo. Dum la pli junaj fratoj de Ali, Abdullah kaj Faisal la 1-a estis regitaj fare de la britoj en Jordanio kaj Irako respektive, Ali restis en Arabio, atendante heredi la tronon de sia patro.
En la fruaj 1920-aj jaroj, reĝo Husejn trovis sin ĉiam pli izolita fare de la Brita Imperio, kaj en konflikto kun la Al-sauda dinastio, kies centro estas en Riado. En septembro 1924, Ibn Saud kaptis Taif de la Ŝarifoj, kaj Husejn estis devigita prirezigni siajn titolojn, esperante ke tio alportus finon al la atako de la Al-saudio. Ali prenis la sekularajn titolojn de sia patro, kaj evitis preni la titolon de kalifo. Li forlasis Mekkon por ne alporti la militon al la Sankta Urbo, kaj fortikigis sin en Ĝido kie li sieĝis dum ok monatoj.
En decembro 1925, la Domo de Saud gajnis finan venkon, kaj Ali estis devigita forlasi la Arabian Duoninsulon kaj translokiĝi al Irako, kie lia pli juna frato Fajsal regis. La Regno de Heĝazo estis aneksita al la Regno de Sauda Arabio, kaj la titolo de Reĝo de Heĝazo estis aboliciita. Dum pluraj jaroj, li negocis kun la francoj por la titolo de Reĝo de Sirio kiu estis neita al lia frato Faisal en 1921, sed finfine tio ne realiĝis.
Ali pasigis la ceteron de sia vivo en Bagdado, kie al li estis koncedita reĝa biendomo. Li pasigis grandan parton de sia tempo en Eŭropo, kie li konsultis kuracistojn pro kormalsano kiun li havis, kaj foje restis kun sia frato Abdullah en Amano kaj Jerusalemo. Post la morto de Fajsal, li funkciis kiel tutoro al reĝo Razi, kiu geedziĝis kun sia filino Alia. La 13-an de februaro 1935 Ali mortis en Bagdado.
Liaj posteuloj de la iraka reĝa domo
De lia geedziĝo ĝis Nafisa Khanum en 1906, li havis kvar filinojn kaj filon.
Unu el liaj filinoj, Alia, geedziĝis kun Razi, reĝo de Irako, la filo de lia frato Fajsal. Post la morto de Razi, en 1939 ŝi funkciis kiel Reĝino Patrino de Irako. Lia filo, Abd al-Ilah funkciis dum multaj jaroj kiel regento de Irako, dum la juna reĝo, la filo de Alia kaj la nepo de Ali, Fajsal la 2-a estis nur infaneto kiam lia patro estis mortigita. En 1958, milita puĉo okazis, kiu kondukis la oficiron Abd al-Karim Kasim al potenco. En la puĉo, Abd al-Ila kaj Fajsal la 2-a estis murditaj, kaj la dinastio de Ali estis fortranĉita.
Ariza
Ariza [aRIza] estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
La loĝloko Ariza mem estas je 123 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, je 771 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la limo kun la provinco Sorio. Ĝi estas norde de Torrehermosa kaj inter Ariza oriente kaj Santa María de Huerta sudokcidente laŭ la aŭtoŝoseo A-2 laŭ la fluejo de la rivero Jalón. Monreal estas la unua loĝloko de Aragono ĉe la aŭtoŝoseo A-2 kiu venas el Madrido.
Historio
De romia epoko estas restaĵoj de ŝoseo kaj de vilaoj; kaj de visigotoj nekropolo. Dum la islama epoko, Ariza havis moskeon, kiel atestas la nomoj de kelkaj stratoj, kaj muregon kun tri pordegoj. Fine de la 11-a jarcento estis unu de la plej gravaj loĝlokoj de la valo de la rivero Jalón.
La areo estis konkerita el islamanoj en 1120 fare de Alfonso la 1-a de Aragono. Tamen portempe ĝi estis de Kastilio; ekzemple en 1172 Alfonso la 2-a de Aragono cedis Ariza al la reĝo de Kastilio, sed poste ĝi estis reklamita en 1178. Ĝi apartenis poste al Sanĉa, vidvino de Alfonso la 2-a, kiu cedis ĝin al Petro la 2-a. Tiu en 1213 havigis al la lokanoj privilegiojn kontraŭ impostado. En la Milito de la du Petroj inter kastilianoj kaj aragonanoj, estis okupita de Petro la 1-a de Kastilio en 1362.
En 1381, Petro la 4-a vendis Ariza kaj ĝiajn domarojn al Guillén de Palafox cele al monakiro por milito en Sardio. Ekde tiam okazis klopodoj de lokanoj por liberigi sin el senjora sistemo por reaparteni al la reĝo. Ribelo de 1490 rezultis en ekzekuto de la ribelestroj.
Je la unuigo de Kastilio kaj Aragono fine de la 15-a jarcento, Ariza perdis gravon pri teritoriaj konfliktoj. Sed surloke pluis la kontraŭsenjora ribelo kontraŭ la familio Palafox, sed kaj Filipo la 2-a kaj Filipo la 3-a ratifis la senjorajn privilegiojn de tiu familio. Estis epoko de ekonomio prospero, kiel atestis la konstruado de la preĝejo de Sankta Maria. Ĝis la 17-a jarcento la senjoroj loĝis en la kastelo, simbolo de la senjora povo. En 1701 dum la Milito de Hispana Sukcedo, la Palafoksoj kaj Ariza mem partianiĝis por la estonta reĝo Filipo la 5-a, kiu en 1708 dankeme donis privilegiojn ekzemple kontraŭ impostodevo. La retiriĝantaj aŭstri-istoj bruligis la moskeon, kiu estis uzata kiel stokejo.​
En la 19-a jarcento pluis la konflikto por liberigo de la senjorlando de Palafox. La dissolvo de la senjorlandoj fare de la Kortumo de Kadizo ne finigis la konflikton, ĉar oni miksis vasalrajtojn kun posedrajtojn. En 1811, dum la Milito de Hispana Sendependigo, okazis en Ariza batalo inter trupoj de la hispana generalo Durán kaj francaj trupoj. En la 19-a jarcento gravaj enspezofontoj estis lino kaj lano. Fine de la jarcento alvenis la fervojo Madrid-Zaragoza kiu helpis la lokan ekonomion.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Ariza kie oni malaltiĝis el pinto de 3 000 loĝantoj en 1930 ĝis nunaj 1 068 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la trinava preĝejo de Sankta Maria kun krucvolboj kaj retablo de la 18-a jarcento; la ununava preĝejo de Sankta Petro (nun ruina); la preĝejo de la Konvento de Sankta Francisko; ermitejo; restaĵoj de la kastelo kun ĉirkaŭ 80 vinkeloj en la deklivo de la kastelmonto; la Palaco de la Markizoj de Ariza; mezepoka ponto super la rivero Jalón de la 15-a jarcento; kaj naturaj lokoj ĉefe en la montaroj kaj ĉe la rivero.
Ciklopentila benzoato
Ciklopentila benzoato aŭ benzoato de ciklopentilo estas organika kombinaĵo, ciklopentila estero de la benzoata acido, palflava likvaĵo kun balzam- flor- odoro uzata en kemiaj sintezoj kaj odora ingredienco. Benzoatoj estas naturaj akaricidoj kaj baktericidoj.
Kehrsatz Nord (stacidomo)
Kehrsatz Nord estas fervoja stacidomo en Kehrsatz, Svislando.
Magaz de Pisuerga
Magaz de Pisuerga [maGAZ depiSŬERga] estas municipo en la sudo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Magaz de Pisuerga aludas al la rivero Pisuerga, kiu faras limon kun Reinoso de Cerrato.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 27,84 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 024 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 1 150 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. Ĝi distas 11 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Villalobón, Villamediana, Palencia, Villamuriel de Cerrato, Reinoso de Cerrato, Venta de Baños kaj Soto de Cerrato.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Sur la monteto konata kiel Castillo de Magaz estis en la 10-a jarcento gvatoturo, el kio restis elfositaj loĝejoj el kiuj ankoraŭ kelkaj konserviĝis. La grotoj de tiu monteto estis jam loĝataj de keltoj kaj romianoj, el kiuj oni trovis restaĵojn de ceramiko de tiuj epokoj. Fine de la 11-a jarcento oni konstruis la fortikaĵon, kiu estis donita de la reĝino Doña Urraca al la episkopo de Palencio. En la Milito de Hispana Sendependigo, Magaz estis okupita de la francaj trupoj, pro strategio ĉe ĉefa vojo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kun romanika absido, la ermitejo ĉe la tombejo ktp.
Kehrsatz (stacidomo)
Kehrsatz estas fervoja stacidomo en Kehrsatz, Svislando.
Sándor Terhes
Sándor Terhes [ŝAndor terheŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Terhes Sándor estas hungara aktoro. Sándor Terhes naskiĝis la  en Vértes.
Biografio
Sándor Terhes maturiĝis en gimnazio en Kőbánya, poste li estis membro de malgrandaj teatroj en Budapeŝto. Li ricevis premion en 2004.
Svedio en la Somera Olimpiko 2016
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Gastejo de Zartner
Gastejo de Zartner (ĉeĥe: Zartnerův hostinec; de tempo al tempo malĝuste nomata Senjora domo) estas trabfaka konstruaĵo en Kostelní Bříza, parto de urbo Březová en distrikto Sokolov en Regiono Karlovy Vary. Ĝi situas sur dekliva vilaĝplaco en proksimeco de preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo.
Objekto de la gastejo estas protektata kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Fontcouverte-la-Toussuire
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Savojo (france Savoie, arpitane Savouè), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), kaj en la samnoma historia regiono Savojo. Fine de en la komunumo vivis.
Unua Sudana Enlanda Milito
La unua sudana enlanda milito estis civita milito en Sudano kiu okazis inter ĝiaj islamaj civitanoj, la plej multaj el kiuj estas en la nordo, kaj kristanoj, kiuj estas koncentritaj en la sudo de la lando. Ĝi eksplodis en 1955 kaj finiĝis en 1972 kiam la interkonsento de Adis-Abebo estis subskribita, laŭ kiu por unua fojo oni regulis la statuson de Suda Sudano kiel sendependa aŭtonomio.
Stratinfana Mondpokalo
La Stratinfana Mondpokalo (Street Child World Cup) estas tutmonda movado, kiu kunigas stratinfanojn el kvin kontinentoj antaŭ la Futbala Mondpokalo. La turniro disponigas platformon por pledi la rajtojn de stratinfanoj - rajton al identeco, rajton al protekto kontraŭ perforto kaj rajton al edukado - kaj defii la negativajn perceptojn kaj traktadon de stratinfanoj tra la mondo.
Stratinfana Mondpokalo en Doho 2022
Doho, Kataro gastigos la kvaran Stratinfanan Mondpokalon.
La dek-taga evento kunvenigos stratjunulojn el la tuta mondo por partopreni en futbala turniro, arta festivalo kaj pledi por iliaj rajtoj kaj protekto per infan-fokusita Kongreso kaj Ĝenerala Asembleo.
Kostelní Bříza
Kostelní Bříza (Kirchenbirk) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Březová, troviĝanta en distrikto Sokolov. Ĝi troviĝas 2,5 km sude de Březová. Estas ĉi tie registritaj 18 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kostelní Bříza estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5 km². Kostelní Bříza situas ankaŭ en katastraj teritorioj Bystřina, Krásná Lípa u Březové, Ostrov u Březové, Smrkovec u Březové kaj Žitná u Březové.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1370.
Historio post la dua mondmilito
Post ellandigo de la germana loĝantaro la ŝtato klopodis enloĝigi la municipon. Sed en la jaro 1946 la municipon troviĝis sur teritorio de nove estiĝinta armea ekzercspaco Prameny. Sed la municipo ne estis fare de la armeo tute neniigita, en la jaroj 1947 ĝis 1953 ĝi servis kiel enloĝiga spaco por la soldatoj.
Sed el 613 domoj en Kostelní Bříza kun apudaj domaroj dum la tempo de daŭrado de la armea spaco estis da ili detruitaj 560.
Anna Boch
Anna BOCH (10a de februaro, 1848 – 25a de februaro, 1936) estis belga pentristo, naskiĝinta en Saint-Vaast, La Louvière, Henegovio, kaj pli aĝa frato de Eugène Boch. Ŝi estis fondinta membro de la grupo Les XX. Ŝi estis entombigita en la Tombejo Ixelles, Bruselo, Belgio.
Arta stilo
Boch partoprenis en la Nov-impresionisma movado. Ŝiaj plej fruaj verkoj uzis punktisman teknikon, sed ŝi estas plej bone konata pro sia impresionisma stilo kiun ŝi adoptis dum plejparto el sia kariero. Lernantino de Isidore Verheyden, ŝi estis influita ankaŭ de Théo van Rysselberghe kun kiu ŝi renkontiĝis en la grupo "Les XX".
Kolekto
Krom siajn proprajn pentraĵojn, Boch tenis unu el la plej gravaj kolektoj de impresionismaj pentraĵoj de sia epoko. Ŝi helpis multajn junajn artistojn, kiel Vincent van Gogh, kiun ŝi admiris pro lia talento kaj kiu estis amiko de ŝia frato Eugène Boch. La ruĝa vitejo, aĉetita de Anna Boch, estis dumlonge supozita la nura pentraĵo kiun van Gogh vendis dum sia vivo. La kolekto de Anna Boch estis vendita post ŝia morto. En sia testamento, ŝi donacis monon por pagi la retiron de malriĉaj artistaj amikoj.
Svedio en la Somera Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Sveda Olimpika Komitato.
Horní Domaslavice
Horní Domaslavice (Domasłowice Górne, Ober Domaslowitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono en historia teritorio de Teŝina Silezio. Vivas ĉi tie.
Pozuel de Ariza
Pozuel de Ariza [poZŬEL deaRIza] estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono). La loknomo Pozuel de Ariza estas etimologie komprenebla kiel Puteto de Ariza, alude al apuda urbo Ariza.
Štěpánov nad Svratkou
Štěpánov nad Svratkou (ĝis la jaro 1951 sole Štěpánov, Stiepanau) estas kampurbo en Ĉeĥio, en Regiono Vysočina, en distrikto Žďár nad Sázavou. Tra la kampurbo trafluas rivero Svratka, en kiun ĉi tie enfluiĝas rivereto Hodonínka. Vivas ĉi tie.
Historio
Štěpánov fondis Štěpán II. z Medlova (indikata en fontoj en la jaroj 1234–1256) verŝajne en la 1-a duono de la 13-a jarcento.
Pozuel de Ariza
Historio
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a. Spite la landlima loko, ŝajne ne estis kastelo, eble pro manko de altaĵo taŭga por defenda fortikaĵo. La loĝloko disvolviĝis ĉirkaŭ preĝejo. Dum la Mezepoko, Pozuel estis la lasta loĝloko de la Regno Aragono antaŭ alveni al la Regno Kastilio. Kontraste la fortifikita apuda loko Monteagudo de las Vicarías, kiu distas nur 1 km, apartenis jam al la Regno Kastilio.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en tiu tiom aparta Pozuel de Ariza kie oni malaltiĝis ĝis nunaj nur 17 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Štěpánov nad Svratkou
Historio
Ekde la 24-a de januaro 2014 estis al la municipo renovigita statuso de kampurbo.
Pozuel de Ariza
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Štěpánov nad Svratkou
Partoj de kampurbo
Štěpánov nad Svratkou konsistas el du partoj, kiuj situas sur kvar katastraj teritorioj:
Interesaĵoj
Raraĵo de Štěpánov nad Svratkou estas nomoj de stratoj kaj partoj. Ja ne temas pri la nomoj oficialaj, sed la lokuloj ne diros al ili alie. Oni eblas komenci la vojon en Šumava, daŭrigi tra Slovakio, Balkano ĝis Tahitio.
Lokomotivo ČSD 310 076
Vaporlokomotivoj origine 97 kkStB estis produktataj en kelkaj lokomotivaj firmaoj en la tuta Aŭstrio-Hungario en jaroj la 1878-1913. La lokomotivoj servis ĉefe sur lokaj fervojoj, kie ĉiutage tiradis miksitajn trajnojn, kiuj konsistis el var- kaj pasaĝer-vagonoj. Ĉe ČSD (Ĉeĥoslovakaj ŝtataj fervojoj) post la jaro 1918 restis 138 tiuj lokomotivoj, nun indikitaj 310.0. Iuj el la lokomotivoj servis por trafikado ĝis la jaro 1945. Poste ilin anstataŭis tiam novaj lokomotivoj 422.0 kaj 423.0. Post la dua mondmilito ili ankaŭ longe servis por manovrado kaj ankaŭ por fabrikaj fervojoj. La lasta lokomotivo 310.0 estis nuligita en la jaro 1968. Lokomotivo 310.076 havis origine indikon 97.167 kkStB. Ĝia produktinto estis firmao  Wiener Lokomotivfabrik, Floridsdorf, kiu fabrikis ĝin en la jaro 1899 kaj longtempe staris kiel memoraĵo antaŭ stacidomo en České Budějovice, de kie estis transportita en la jaro 2009 al Fervoja muzeo Lužná u Rakovníka por renovigo.
Maksimuma rapideco estis 40 km/h, povumo 40t kaj deĵora pezo 30,0t
Franca prezidenta baloto de 2002
La Prezidanta baloto de 2002 en Francio estis la oka prezidanta baloto de la kvina respubliko de Francio.
Galia Shabanova
Galia Shabanova(5 novembro 1935) estas Rusion pentristo. Galya Shabanova estas konsiderita la plej gravaj artistoj de Magia realismo el la orientaj landoj de Eŭropo. Ŝi ankaŭ estis direktoro de fotarto en pluraj filmoj. Ŝi estis avangardo artisto: ŝiaj artstiloj estis influitaj de faŭvismo. Kiel dezajnisto ŝi estis rimarkinda pro sia aro kaj kostumo kreaĵoj por filmo. Ŝi ankaŭ estis direktoro de fotarto kaj scenografisto en pluraj filmoj.
Vivo
Galya Shabanova en 1951 ŝi estis registrita fare de la registaro kiel mirinfano ĉe la Moskva Lernejo de Pentrarto, Skulptaĵo kaj Arkitekturo, kiel okazis por Natalia Gonĉarova (vendita por vendita por 10,8 milionoj USD) kiu finiĝos en 1955. En 1955 ŝi frekventis la Gerasimov-Instituton de Kinematografio ĝis 1960. En 1962 ŝi komencis labori kiel scenografisto kaj direktoro de fotarto por Mosfilm-produktado.
Dum pluraj jaroj da dediĉo al la arta kreado de vitralo, el kiuj ŝi estos la unua en Sovet-Unio, kiu uzos la teknikon de tuba aŭ retpoŝta tubo sur kolora vitro.
Shabanova estis studento de Jurij Pimenov kaj ŝi evoluigis artajn esplorlaborojn kun Sergej Parajanov kaj Andrei Tarkovsky. Ŝi estis inspirita kaj de intereso en rusa popolarto, kaj de modernismo en arto. La filmo Nostalghia (1983) de Andrej Tarkovskij estis inspirita per la Magia realismo de Galina Shabanova.
De ŝiaj komencoj mem, fantaziareoj ofte estas prezentitaj en la verkoj de Shabanova malfermante imagajn portalojn al pejzaĝoj kaj grandurboj de Italio, antaŭ ol ŝi povis viziti la landon. Shabanova translokiĝis al Italio en 1997.
Premioj
Palazzo Vecchio, Florenco, 1999
(163026) 2001 XR30
(163026) 2001 XR30 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la 2:3 kun la Tero kaj 8:1 kun Jupitero.
Ĝia discentra, iom klinita orbito krucas la orbitojn de Marso, de la Tero kaj ekstere tanĝas tiun de Venuso. Ĝia suprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
• Ĝia marsa MOID estas 0,07406 astronomia unuo (11,079 milionoj da km),
• ĝia tera MOID estas 0,02206 astronomia unuo (3,2997 milionoj da km),
• ĝia venusa MOID estas 0,18101 astronomia unuo (27,07 milionoj da km).
• La ĝi pasos al 0,07769 astronomia unuo (11,622 milionoj da km) de Marso.
• La ĝi pasis al 0,03570 astronomia unuo (5,341 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,06076 astronomia unuo (9,080 milionoj da km) de la Tero,
• la ĝi pasos al 0,02952 astronomia unuo (4,416 milionoj da km) de nia planedo.
Población de Cerrato
Población de Cerrato [poblaZJON dezeRAto] estas municipo en la sudo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Población de Cerrato estas etimologie komprenebla kiel Loĝloko de Cerrato, alude al la komarkonomo.
Geografio
Kvankam apartenanta al la provinco Palencio, la aliroj devas esti faritaj el la provinco Valadolido, precize el la loĝloko Valoria la Buena, je 9 km kiu funkcias kiel ties serva centro.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la ermitejo, la vinkeloj ktp.
Ŭang Ĉiu-ĉiang
Ŭang Ĉiu-ĉiang aŭ Ŭang Ĝiu-ĝiang (tradicia kaj simpligita ĉina 王久江, siĉŭana latinigo Uang Chiu-chiang, bopomofo ㄨㄤˊ ㄐㄧㄡˇ ㄐㄧㄤ, Wade-Giles Wang Chiu-chiang, pinjino Wáng Jiǔjiāng; n. 1957, Santaj), ankaŭ konata kiel 王九江 (Wang Chiu-chiang aŭ Wang Jiujiang), estas siĉŭana pentristo kies artaĵoj plejparte baziĝas sur la pejzaĝoj de Siĉŭano kaj Tibeto, per reinterpretado de la tradicia Ŝanŝui-stilo.
Lia artaĵo Ĉanto de sutro, la «novŝanŝui»-stilo pentraĵo, pro kiu li ricevis en 2003 la superan premion de Ĉina Asocio de Artistoj. Li estas klasifikita kiel membro de naciaj unuaklasaj artistoj. Li ankaŭ estas antikvaĵkolektanto.
Melgar de Yuso
Melgar de Yuso [melGAR deĜUso] estas municipo en la oriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato.
Quintana del Puente
Quintana del Puente [kinTAna delPŬENte] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Quintana del Puente estas etimologie komprenebla kiel Domaro de la Ponto.
Melgar de Yuso
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 26,58 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 254 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 460 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 38 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado en 988 fare de Fernán Mentález, vasalo de Fernán González, kiuj same reloĝigis aliajn proksimajn lokojn kiel Melgar de Fernamental (iam Melgar de Suso). Melgar de Yuso estis nomita iam "de los Caballeros" (de la Kavaliroj) pro sia proksimeco al la Jakoba Vojo kaj sia rilato kun la Ordeno de Santiago. Ĝi ricevis saman foruon kiel Melgar de Suso (nun Melgar de Fernamental) konfirmita de la grafo de Kastilio la 8an de septembro 988. Melgar de Yuso estis ĉefurbo de graflando, kies titulo estis havigita de Henriko la 4-a de Kastilio al Fadrique Enríquez de Mendoza. Estas iama fortikaĵo, nome la Palaco de Ramírez, nun privata loĝejo. Iam en Melgar de Yuso, estis fama Hospital Regional de Romeros, al kiu oni atribuis miraklajn kuracojn.
Quintana del Puente
Geografio
La rivero Arlanza trapasas la urbon. La municipa teritorio limas kun Cordovilla la Real, Palenzuela, Villahán kaj Herrera de Valdecañas.
Melgar de Yuso
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la fasado de la kastelo, la preĝejo, la ermitejo ktp.
Quintana del Puente
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Stefano.
Sud-Sudana Enlanda Milito
La enlanda milito en Suda Sudano estis enlanda milito batalita en Sud-Sudano inter registartrupoj kaj opozicifortoj.
Fono
En decembro 2013, prezidanto Salva Kiir Mayardit akuzis sian iaman deputiton, Riek Machar, kaj dek aliajn je provi puĉon. La sekvan tagon ĉi-lasta neis ĝin, kaj fuĝis por gvidi la opozicion en la bataloj kiuj eksplodis inter ili kaj la popolliberiga movado de Sudano, kio ekbruligis la komencon de la civita milito. Ugandaj trupoj estis deplojitaj por batali kune kun la sudsudana registaro. Kadre de la ĉeesto de Unuiĝintaj Nacioj en Suda Sudano, estis soldatoj apartenantaj al la Pactrupo.
Ernesto Palomba
La asteroido 95951 Ernestopalomba estis nomita en lia honoro.
Palenzuela
Palenzuela [palenZŬEla] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Palenzuela estas etimologie komprenebla kiel Malgranda Palencio, el Pallantia Comitis aŭ Palencia del Conde (Palencio de la Grafo) kio diferencigis ĝin el la alia Pallantia, nome la aktuala Palencio (ĉar Palenzuela apartenis dekomence al la Graflando Kastilio kaj ne al la Reĝlando Leono kiel Palencio). La loknomo evoluis tra Palenciola kaj aliaj literumadoj ĝis la nuna formo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 75,72 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 214 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ milon da loĝantoj el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 42 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio havas la eksklavojn Aguanares (en la provinco Burgoso), Montemayor (kun du kernoj, nome Pajareros kaj Caserío de Magialengua) kaj Villarmiro.
Trafluas la teritorion la riveroj Arlanza kaj Arlanzón. Ĝi limas kun Castrojeriz (Burgos), Revilla Vallejera (Burgos), Valles de Palenzuela (Burgos), Cordovilla la Real, Quintana del Puente, Peral de Arlanza (Burgos) kaj Villahán.
Historio
Estas restaĵoj de antaŭromia setlado en la epoko de la militoj kontraŭ romianoj.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio ĉe la limo kun Leono. En Mezepoko okazis reloĝado. La situacio lima kaj inter riveroj rezultis en la fakto, ke la diversaj povoj klopodis posedi ĝin, ĝi fortikiĝis kaj partoprenis en la diversaj konfliktoj foje kiel ĉefurbo. Mezepoke estis grava juda komunumo.
Palenzuela estas unu el 24 hispanaj municipoj en kiuj tranoktis la imperiestro Karlo la 5-a en sia lasta vojaĝo cele al la Monaĥejo de Yuste (provinco Cáceres). Nuntempe ĝi formas parton de la komuna projekto de tiuj municipoj nomita Vojo de Karlo la 5-a.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la restaĵoj de la kastelo kaj de la muregoj, la preĝejo de Sankta Johano la Baptisto, la ruinoj de la preĝejo de Sankta Eŭlalia, la ermitejoj, blazondomoj en antikva urba kerno ktp.