cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
József Kiss (hidrologo)
József Kiss [jOĵef kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kiss József estis hungara hidrologo, armeinĝeniero.
József Kiss naskiĝis la  en Buda. Li mortis la en Zombor (nuntempa Sombor en Serbio).
Biografio
József Kiss akiris inĝenieran diplomon pri armeo en akademio en Vieno. Komence li okupiĝis pri pontoj por la armeo, poste pri hidrologiaĵoj laŭ la hungara etapo de Danubo. En 1788 li estis nomumita ĉambelana inĝeniero de Zombor. Li faris projektojn pri ĉesigoj de marĉoj. Li ekvidis konstrui navigeblan kanalon inter Danubo kaj Tiso (nun parto de Kanalo Danubo-Tiso-Danubo). Li fondis akcian societon, kiu komencis la laboron en 1793. Post 4 jaroj la societo eksigis lin kaj li mortis malriĉa.
Liaj skribaĵoj
Restis manuskriptoj kaj projektoj en hidrologiaj temoj.
Sic transit gloria mundi
Sic transit gloria mundi estas esprimo de la latina kiu signifas "tiel pasas mondfamo".
Antikva Romo
En Romio - dum triumfaj paradoj, sklavo staris apud la venkinta komandanto sur la ĉaro, kiu tenas oran kronon super sia kapo kaj flustris al li "Memento Mori" ("Memoru la morton", signifante "Memoru, ke vi estas mortonta") aŭ "Tiel mondfamo pasas".
Kronado de la Papo
En la pasinteco, dum ceremonio por inaŭguro de nova papo, monako tenis brulantan tolon ĉe la piedoj de la papo kaj deklaris al li: "Sancte Pater, sic transit gloria mundi" ("Sankta Patro, ĉi tio estas kiel pasas mondfamo"). Ĉi tiu procezo ripetiĝis tri fojojn dum la ceremonio.
La unuaj mencioj pri ĉi tiu kulto en Vatikano datiĝas de la 13-a jarcento en la verkoj de la dominikana Ethin el Burbono. Pri tio ankaŭ parolas la pastro kaj historiisto Adam Du Osc ĉe la kronado de papo Inocento la 7-a en 1404. La kulto ĉesis en la tempo de Johano Paŭlo la 1-a, kiu rezignis pri la rajto al tondado kaj kronado.
Ĉi tiu kultado inspiris tion, ke bizancanoj alportis al la imperiestro ostojn kaj cindrojn de homo kaj memorigis la grandan kristanan aŭtoritaton, do la papon, ke li estas nur homo, kaj konsiderante ĉi tiun fakton, li devas esti gardanta de ĉiuj aroganteco kaj fiereco.
Eksteraj ligoj
Unu el la anoncoj de la kronado de Johano la Dudek-tria
Flavbrusta kalidro
La Flavbrusta kalidro, Calidris aŭ Erolia bairdii estas eta kalidro kaj eta vadbirdo de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj.
Disvastiĝo
Ties reprodukta medio estas norda tundro en arktaj regionoj de Kanado kaj Alasko, kiel la Blankpuga kalidro, sed eĉ en pli ampleksa zono el orienta Siberio ĝis okcidenta Gronlando. Ili estas longdistance migrantaj birdoj tra lagaj regionoj kaj vintras en diversaj humidejoj kiel strandoj, dunoj, ktp., de suda Suda Ameriko, tio estas el suda Brazilo kaj el Peruo ĝis Fuegio kaj Ĉilio. Ili estas raraj vaguloj en okcidenta Eŭropo. Pli precize la migrado okazas tra la centraj ŝtatoj de Kanado kaj Usono, Centra Ameriko -sen insuloj de la Karibo- kaj la tuta marbordo de la sudamerika Pacifiko. Poste la birdoj eniras en pli internaj regionoj ĝis lagoj en montaraj regionoj de Andoj.
Aspekto
Temas pri etaj kalidroj longaj nur je 14 ĝis 18 cm kun enverguro de 35 ĝis 46 cm kaj pezo de 27 ĝis 63 g. Inoj estas iomete pli grandaj. Plenkreskuloj havas nigrajn krurojn kaj mallongan maldikan malhelan bekon. Ili estas malhelbrunaj supre kaj ĉefe blankaj en subaj partoj kun nigra makulo en pugo kaj vosto. La kapo kaj brusto estas helbrunaj kun malhelaj strioj en brusto kaj ĝenerala okra koloro -kio nomigas la specion- kaj hela supraokula strio. En vintra plumaro, tiu specio estas pli pala grizbruna supre. Tiu birdo malfacile diferenciĝas el aliaj similaj etaj vadbirdoj; ĉiuj estas konataj kiel kalidroj.
Unu el la plej certigaj ecoj estas la longaj flugiloj, kiuj estas pli longaj ol la vosto, kiam la birdo staras surplanke kaj aspektas specifa kalidro kun pli longeca starmaniero. Nur ankaŭ Blankpuga kalidro montras tion, sed tiu diferenciĝas klare pro la blanka pugo kio nomigas ĝin, dum la Flavbrusta kalidro havas malpli ruĝecan kaj skvamecan dorson.
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝas ĉe kotejoj -sed ankaŭ ĉe pli sekaj lokoj ol aliaj kalidroj- bekoplukante per rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn, kaj ankaŭ etajn krustulojn. Vintre ili ariĝas laŭ grupoj de 20 aŭ 30 por manĝi kaj defendi teritorion.
Ili konstruas neston surplanke, kutime en sekaj lokoj kun malalta plantaro; temas pri surplanka truo kovrita de likeno aŭ planta materialo. La ino demetas 4 ovojn kovotajn de ambaŭ gepatroj dum 3 semajnoj. Ambaŭ ankaŭ zorgas la idojn, sed la ino formigras antaŭe.
Estas loĝantaro de ĝis 100,000 birdoj.
Flavbrusta kalidro povas hibridiĝi kun la Stepkalidro.
The A.V. Club
The A.V. Club  [] estas interreta gazeto kaj distra retejo kun recenzoj, intervjuoj kaj aliaj artikoloj kiuj ekzamenas filmojn, muzikon, televidon, librojn, ludojn kaj aliajn elementojn de popmuzika kulturo. La A.V. Club estis kreita en 1993 kiel suplemento al The Onion, malgraŭ minimuma ĉeesto en sia retejo dum siaj fruaj jaroj. Restrukturado de retejo en 2005 metis ĝin en pli elstara pozicio, permesante ke kreskis sia reta identeco. Male al ties origina publikigo, The A.V. Klubo ne estas satira.
San Fernando
San Fernando estas la hispanlingva nomo de Ferdinando la 3-a (Kastilio), reĝo de Kastilio (1217-1252) kaj de Leono (1230-1252), sanktigita fare de la romkatolika eklezio.
The A.V. Club
La nomo de la eldono estas referenco al lernejaj aŭdovidaj kluboj.
San Fernando
La nomo en hispanlingvaj landoj signas multajn geografiajn lokojn. Interalie temas pri
Esperantlingva Verkista Asocio
La Esperantlingva Verkista Asocio (EVA) estis Esperanto-asocio fondita en 1983. Ĝia ĉefa celo estis “stimuli kaj plialtniveligi la Esperantlingvan verkadon kaj agnoskigi la Esperantan literaturon en kaj ekster la Esperanto-movado„. Ekde 1984 la asocio kunlaboris kun la Universala Esperanto-Asocio. Ekde 2008, la Akademio Literatura de Esperanto daŭrigas ĝian laboron.
Agadoj
Membrokunvenoj tradicie estis dum la Universalaj Kongresoj de Esperanto.
Laŭ propono de Manuel de Seabra en la jarkunveno 1998 de EVA, William Auld estis proponita kiel kandidato por la Nobel-premio pri literaturo en 1999. La originalan leteron por tio subskribis ankaŭ reprezentanto de Esperanta Pen-Centro kaj de Internacia Esperanto-Muzeo en Wien, Aŭstrujo. Poste nur EVA kandidatigis lin ĝis la morto en 2006.
En novembro 2001 kiel kroma kunlaborilo ekestis Yahoo-grupo de la asocio, kiu laŭ la stato fine de la jaro 2012 havis iom pli ol 140 membrojn.
Historio
La unua prezidanto estis la ĵurnalisto kaj verkisto Tibor Sekelj. Prezidanto de EVA de 1993 ĝis 2003 estis Gerrit Berveling; dum tiu periodo plurajn jarojn oficis kiel sekretario d-ro Willem Verloren Van Themaat. Post la morto de dr Willem Verloren Van Themaat la nova sekretario fariĝis Spomenka Ŝtimec, kiu plu laboris ankaŭ kun la sekva prezidanto: en 2004 tio fariĝis Mauro Nervi, kaj en 2008 sub ilia gvidado oni transformis EVA-n al Akademio Literatura de Esperanto.
La 24-an de julio 2008 en Roterdamo naskiĝis la Akademio Literatura de Esperanto (ALE), kiu daŭrigas la laboron de la asocio, kaj pluprezidatas de Mauro Nervi. La novaĵgrupo de la asocio en la retejo Yahoo senŝanĝe plufunkciis.
Mirotínek
Mirotínek (1869–1910 Měrotín, Merotein) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Tvrdkov en distrikto Bruntál. Ĝi situas sur dislimejo de regionoj Olomouc kaj Moraviasilezia regiono. Tra la vilaĝo trafluas rojo Dražůvka. Vivas ĉi tie.
Mirotínek estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1381.
Ekipaĵaro
La municipo havis ankaŭ sian vakeron, kiu zorgis pri sia "ranĉo". En la municipo estas nenia vendejo. Tiu ĉi problemo estis solvita per veturebla vendejo kun bazaj nutraĵoj kaj bezonaĵoj. Plej proksima vendejo estas malproksima 3 km piede en monteton en Tvrdkov. Simile tio estas kun transporto, al kiu necesas iri ĝis Tvrdkov.
Evoluo de nombro de loĝantoj
Nombro de loĝantoj de Mirotínek laŭ kalkuladoj aŭ aliaj oficaj registroj:
En Mirotínek estas registritaj 62 adresoj: 30 daŭraj objektoj kaj 32 dumtempaj kaj refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 30 domoj, el tio 6 daŭre loĝigitaj.
Stampe kaj Vertongen
Constructions Aéronautics J.Stampe & M.Vertongen estis unu el la plej sukcesaj belgaj aviadil-konstruaj firmaoj. La entrepreno estis fondita en 1922 de Jean Stampe (n. la - m. la ) kaj Maurice Vertongen. Ili iĝis la sola entrepreno belga, kiu iam eksportis aviadilojn kaj kun permesilo ebligis ilian konstruadon eksterlande. La instru-aviadilo SV.4b iĝis tre konata inter la pilotoj, kaj ankoraŭ nun, tri kvaronjarcentojn poste, pluraj SV.4b-aviadiloj regule flugas.
Historio
Jean Stampe kaj Maurice Vertongen estis du soldatoj el la unua mondmilito, kiuj post la milito volis establi aviad-lernejon. Ĉar post la milito ne ekzistis bonaj aviadiloj, Jean Stampe serĉis iun, kiu povas desegni kaj fabriki unu. Tiu persono estis Alfred Renard. Ilia unua aviadilo, kiun oni nomis RSV (Renard-Stampe-Vertongen), iĝis tuja sukceso. Ĝi iĝis la unua postmilita aviadilo de la belga aerarmeo.
La unua ekzemplero estis konstruita en kelo en Evere, sed poste ili translokis la atelieron al la flughaveno de Deurne apud Antverpeno. En 1927 Alfred Renard forlasis la skipon kaj anstataŭis lin la ruso George Ivanow (fuĝinta el Rusio pro la rusa revolucio). La unua vere funkcipova aviadilo, kiun ili komune kreis estis SV.3. Post SV.3 venis SV.4 el kiuj la unuaj 5 ekzempleroj estis venditaj al la ankoraŭ nun ekzistanta Royal Antwerp Aviation Club. La belga armeo tiam serĉis novan esploraviadilon kaj Stampe proponis la plej lastan tipon 'SV.5. La armeo tamen petis ofertojn ankaŭ eksterlande, kaj, laŭ la kutima belga tradicio aĉetis la eksterlandajn aviadilojn anstataŭ la propraj. Tiuj eksterlandaj aviadiloj tamen montriĝis malsukceso, kaj finfine la armeo aĉetis ankoraŭ kelkajn ekzemplerojn de la tipo SV.5.
Grava antverpena riĉulino dume interesiĝis pri aviado kaj mendis ĉe Stampe kaj Vertongen specialan aviadilon por virinoj. Ĝi iĝis la modelo SV.4b de kiu nun ankoraŭ pluraj estas flugkapablaj.
1935 estis por Stampe kaj Vertongen la plej trista jaro el sia ekzisto. La belga armeo petis, ke ĝi eksperimentu pri bomboaviadiloj. La unua flugo de la aviadilo SV.10 estis sukcesa, sed la, kiam SV.10 duan fojon flugis, ĝi perdis la ekvilibron kaj falis teren super Borsbeek. En la aviadilo estis George Ivanov kaj la filo de Jean Stampe, Leon. Neniu el la du postvivis.
B. Demidoff anstataŭis Ivanow kaj plulaboris pri la konstruado de la porvirina tipo SV.4b. Pro malgranda misinterpreto de la konstrudesegnaĵoj la flugilo havis iomete pli malgrandan surfacon. Kaj montriĝis ke tio donis al SV.4b la idealajn flugkapablojn. I.a. pro tio Francio mendis SV.4b-aviadilojn en Deurne. Por tamen eskapi la devigon pri neŭtraleco, oni konstruis ilin sur franca teritorio ĉe Henri Farman sub la nomo de SV-4c. Kiam la mondmilito atingis Belgion, Jean Stampe fuĝis al Francio kaj restis tie la tutan militon. La fabrikoj de Stampe kaj Vertongen estis bombitaj de la germanoj en 1940.
Post la dua mondmilito Jean Stampe finis la nur parte konstruitajn aviadilojn en Francio kaj poste serĉis kontakton kun la eks-kolego Alfred Renard kaj ili konstruis novan fabrikon, kiu ricevis la nomon Stampe kaj Renard. Ĝi ekzistis ĝis en 1970.
Lupkavo
Lupkavo estas elemento de mezepokaj defendaj terenaj fortikaĵoj en la formo de konusforma fosaĵo en la tero, ofte maskita. En la fundo povis troviĝi vertikala pintigita fosto sur kiun enpikiĝu enfalinto. La celo de lupkavoj estis haltigi pezan kavalerion de la malamiko, kio ebligis al la arkistoj aŭ artilerio efike pafi, sed ankaŭ neŭtraligi malamikajn soldatojn.
34012 Prashaant
34012 Prashaant estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Kediri
Kediri estas universitata urbego en la ĉefa insulo Javo, en provinco Orienta Javo en Indonezio. La loknomo devenas de la sanskrita vorto Khadri, kiu signifas hindan moruson, kiuj kreskis en la areo. Kediri havas tri distriktojn.
34012 Prashaant
Nomo
Ĝia nomo honoras Prashaant Ranganathan, plej bonan en lia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri media inĝenierarto. Li ricevis ankaŭ la Memoriala Premion Philip V. Streich Li estis lernanto ĉe la Carmel Junior College en Jamshedpur (Ĝarkhando, Barato).
Kediri
Geografio
Kediri situas en interno de la insulo. Salatiga troviĝas 35, Madiun (urbo) 59, Mojokerto (urbo) 63, Malang 71, provinca ĉefurbo Surabajo 103, Surakarta 135, Jogjakarto 181, Semarang 198, Bandungo 495, tutlanda ĉefurbo Ĝakarto 601, Tangerang 621, Serang 674, Makassar 872, Palembang 966, Batam 1332, Padango 1500, Pekanbaru 1495, Medano 1949, Banda Aceh 2375 kilometrojn (aere).
NGC 2491
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kediri
Historio
Tradicie Kediri estis fondita en 879. La proksima rivervalo estis konata kiel loko de la klasika java kulturo kaj hindua regno, precipe inter la 10-a kaj 15-a jarcentoj. La urbo Dahanapura aŭ Daha (nuna Kediri) estis establita en 1042. Daha estis ĉefurbo de la reĝlando. Post la reĝa java epoko Kediri malkreskis pro erao de Nederlanda Orienthinda Kompanio. Okazis fiaska ribelo kontraŭ la nederlandanoj. Kediri ekfloris, kiam ĝi iĝis aŭtonoma areo en 1906, plena aŭtonomio estis donita en 1928. Dum la Indonezia Nacia Revolucio (1945–1949) la urbo estis celo de la partizana kampanjo. En 1965 post la malsukcesa puĉo Kediri suferis teruran sangoverŝadon, en kiu miloj da homoj estis mortigitaj.
Ekonomio
Kediri estas grava komerca centro por la indonezia sukerindustrio. La tabaka industrio estis establita en 1958 fare de ĉindevena homo. Nun la tabakfabriko estas la ĉefa dunganto de la urbo kun pli ol laboristoj.
Trafiko
Kediri havas trairan ĉefvojon, ankaŭ aliajn vojojn al la provinco. Ankaŭ fervojo funkcias.
Religio
Plimulto de Kediri estas islama.
Eduko
Kediri havas 3 naciajn universitatojn kaj aliajn privatajn universitatojn.
Klimato
Kediri havas tropikan savanan klimaton (Aw). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 1886 mm. Inter junio-oktobro iomete malpli ofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C kaj varias inter 20-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
La koloro de la granatoj
La Koloro de la granatoj (armene : Նռան գույնը, Nran gujne ; ruse: Цвет граната , Cvet granata) estas soveta armena arta filmo el 1969 verkita kaj reĝisorita de Sergej Paraĝanov. La filmo estas poezia traktado de la vivo de armena poeto kaj trobadoro de la 18-a jarcento Sajat-Nova. Ĝi aperis en iuj enketoj kiel unu el la plej bonegaj filmoj iam ajn faritaj. .
La Koloro de la granatoj estas biografio de la armena aŝiko Sajat-Nova (Reĝo de Kantoj), kiu provas malkaŝi la vivon de la poeto vide kaj poezie anstataŭ laŭvorte. La filmo prezentas malmultan dialogon per aktivaj scenoj, kiuj montras la vivon de la poeto per ĉapitroj: Infanaĝo, Junaĝo, Kortego de Princo (kie li enamiĝas al carino), La Monaĥejo, La Sonĝo, Maljuneco, La Anĝelo de Morto kaj Morto. Estas sonoj kaj muziko kaj foja kantado sed dialogo estas malofta. Ĉiu ĉapitro estas indikita per titolkarto kaj enkadrigita per kaj la fantazio de Sergej Paraĝanov kaj la poemoj de Sajat-Nova. Aktorino Sofiko Ĉiaŭreli precipe ludas ses rolojn en la filmo, kaj virajn kaj virinajn. Laŭ Frank Williams, la filmo de Paraĝanov festas la supervivon de armena kulturo antaŭ subpremo kaj persekuto, "Estas specifaj bildoj tre ŝarĝitaj, sangoruĝa suko disverŝiĝanta de tranĉita granato en tukon kaj formanta makulon en la formo de la limoj de la praa Reĝlando Armenio; tinkturistoj levantantaj lanajn fadenojn el kuvoj en la koloroj de la nacia flago, ktp. ".
Paraĝanov, la reĝisoro, diris, ke lia inspiro estas "la armena prilumita miniaturo", kaj ke li "volis krei tiun internan dinamikon, kiu venas de interne de la bildo, la formoj kaj la dramaturgio de koloro." Li ankaŭ priskribis ĉi tiun filmon kiel serion de persaj miniaturoj.
San Carlos
San Carlos estas la hispanlingva nomo de Karlo Borromeo, kardinalo, ĉefepiskopo de Milano kaj elstara reprezentando de la kontraŭreformacio, sanktigita fare de la romkatolika eklezio.
Kunlaboreca ekonomio
Malsamaj esprimoj estas uzataj en diversaj lingvoj por la kulaboreca ekonomio kiel kundivida ekonomio, kunlabora konsumado,  platforma ekonomio aŭ ekonomio je peto/demando.
De socia al komerca celo
La sociaj antaŭuloj en la kunlaboreca ekonomio estas la iniciatoj kiuj aperis de la deziro fari kontribuon al kvartalo aŭ al sana vivmedio. . Ekzemploj de tiuj sociaj kunlaborecaj ekonomioj estas la tn. repaircafe (ilara reparejo), hejmkolekto (manĝoj) kaj t.n. peerby (prunti aĵojn aŭ lupagi).
Monsavaj kunlaborecaj konsuminiciatoj turniĝas ĉirkaŭ la praktika kundivido de multekostaj propraĵoj kun aliaj homoj, ekzemple aŭtokundivido, organizita kunveturado kaj ĉambroluado al turistoj.
Per amasfinancado homoj kune arigas monon por iu celo, kiu cetere ne nepre estu je socia bezono. Regulaj bankoj ankaŭ povas fariĝi tre interesitaj en popolfinancado. Konataj estas diversaj amasfinancadoj por kolektiva aĉeto de sunpaneloj fare de individuoj, lernejoj kaj sportaj kluboj.
Komerce
Komercaj kaj surpetaj servoj por saĝtelefonoj sin foje prezentas kiel esprimo de la kunlaboreca ekonomio, sed pro ilia interrompa karaktero, skalo kaj dezajno en la praktiko ili prefere estas servoplatformoj. La plej sukcesaj kundividaj servoj limigas sin al la plibonigo kaj merkatigo de ilia apo, tiel ke memstaraj entreprenistoj povu oferti siajn servojn al pli da klientoj: la taksio-apo Uber kun variaj tarifoj estas ekzemplo de tio.
Krom servoj, sperto, scio, tempo aŭ spaco, la kundividaj iniciatoj proponas jenon :
Samoaj tropikaj humidaj arbaroj
La samoaj tropikaj humidaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la pacifika ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de Samoo kaj Usona Samoo kiuj troviĝas en Samoa Insularo. La ekoregiono troviĝas en la tutmondaj 200-regiono "sudpacifik-insulaj arbaroj" kaj en la biodiverseco-riĉaĵejo Polinezio-Mikronezio de la organizaĵo Naturprotekto Internacie.
Priskribo
Iam tropika pluvarbaro kovris ĉiujn areojn, escepte de tiuj kiuj estas marbordaj, salaj aŭ nutraĵ-malriĉaj. Ĝi ampleksas tri larĝajn tipojn en Samoo. Malaltaĵa arbaro estas la plej vasta, sekvite de montarbaro, nubarbaro, kaj pluraj aliaj pli malvastaj biotopoj inkluzive de montara arbustaro, pandano-arbedaro, marborda arbustaro, montaraj marĉarbaroj, kaj montopinta arbustaro.
Flaŭro
Malaltaĵa pluvarbaro estas superregata de Diospyros samoense kaj D. elliptica, Calophyllum inophyllum, Dysoxylum samoense kaj D. maota, Pometia pinnata, Planchonella samoense, Syzygium spp., kaj Myristica fatua. La pli humida kaj pli malvarmeta montara pluvarbaro estas dominata de Dysoxylum huntii, sed Syzygium spp., Weinmannia spp., Canarium harveyi, Rhus taitensis, kaj Astronidium spp. ankaŭ troveblas. Nubarbaro troviĝas super 650 m en areoj kiuj preskaŭ ĉiam estas ĉirkaŭkovrataj de nuboj. Komunaj specioj estas Reynoldsia pleiosperma, Weinmannia samoense, Dysoxylum huntii, kaj Coprosma savaiiense. La subarbaraĵo enhavas Dicranopteris linearis, Freycinetia storckii, kaj Cyathea spp. arbofilikojn.
Estas 536 angiospermaj specioj kun endemiismo de ĉirkaŭ 28%. Estas ankaŭ 228 filikospecioj kaj asociataj specioj. Kvankam nur unu plantogenro estas endemia (Sacropygme), estas iuj spektaklaj grupoj de plantoj, inkluzive de pli ol 100 specioj de indiĝenaj orkidoj. Multaj plantogenroj, komunaj en okcident-pacifikaj arbaroj, atingas sian orientan limon de distribuo en Samoo. Multaj el la samoaj plantoj estas limigitaj al unuopaj insuloj. Blumea milnei, Cordia aspera, kaj Acronychia retusa estas endanĝerigataj.
Faŭno
El la 37 indiĝenaj terbirdoj, 84 pocentoj estas endemiaj specioj aŭ subspecioj, kaj ĉeestas ankaŭ 4 enmetitaj specioj. Grandaj insuloj en Samoo subtenas ĝis 6 speciojn de frukto-manĝantajn kolombojn inkluzive de dentobekan kolombon (Didunculus strigirostris), monotipan genron kiu estas endemia en la insuloj. La raledoj Pareudiastes pacificus, Porzana tabuensis verŝajne estas formortaj. Anas superciliosi, Porphyrio porphyrio samoensis ( raledoj ), Ptilinopus perousii perousii, Gallicolumba stairi stairi ( kolombedoj ), Gymnomyza samoensis ( melifagedoj ), kaj insula turdo (Turdus poliocephalus samoensis) ĉiuj estas endanĝerigitaj.
La samoa fluganta "vulpo" (Pteropus samoensis, kiropteroj) estas specio listigita de la Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio (angle : CITES) kiu estas endanĝerigita kaŭze de ĉasado por postvivado aŭ por komerco en la okcidenta pacifika regiono. Ĉeestas almenaŭ naŭ specioj de terreptilioj inkluzive de gekoj kaj skinkedoj kaj Candoia bibroni (boaoj).
Templo de Dia Providenco en Varsovio
Templo de Dia Providenco en Varsovio (Świątynia Opatrzności Bożej w Warszawie) estas paroĥopreĝejo konstruata en Wilanów, la kvartalo de Varsovio. La templo estas parto de kultura institucio Centro de Dia Providenco, kiun konsistas ankaŭ Muzeo al Johano Paŭlo la 2-a kaj Primaso Wyszyński kune kun Panteono de Grandaj Poloj.
Samoaj tropikaj humidaj arbaroj
Konservado de la biodiverseco
En 1994, Samoo subskribis internacian leĝe devigan traktaton, la Interkonsenton pri Biologia Diverseco por disvolvi naciajn strategiojn por la konservado kaj daŭripova uzado de biodiverseco. En 2010, la protektitaj areoj kovras 5% de la lando.
Templo de Dia Providenco en Varsovio
Inaŭguro
11.11.2016: Solena inaŭguro dum la Nacia tago de sendependeco, post 225 jaroj ekde la voĉdono de Granda Sejmo - du tagojn post proklamo de la Konstitucio de la 3-a de Majo - laŭ iniciato de pola reĝo Stanislao Aŭgusto Poniatowski.
Samoaj tropikaj humidaj arbaroj
Konservado de la biodiverseco
Proksimume 30% de la samoa biodiverseco estas endemia, troviĝas nur en Samoo. Novaj specioj ankoraŭ ĉiam estas malkovrataj inkluzive de du novaj papilioj en 2009 kaj dolĉakvaj fiŝoj, novaj por la scienco. La lando havas pli da indiĝenaj specioj de filikoj kaj papilioj ol Nov-Zelando, lando 85 foje pli vasta.
Plejmulto de Samoo estas laŭkutima kunposedo, ĉirkaŭ 81 %, kiu estas adminstrata je loka nivelo far la matai, la ĉefoj de familioj. Tial konservadaj projektoj okazas kune kun la matai, kiel la malaltaĵa pluvarbara rezervejo en la vilaĝo de Falealupo, je la okcidenta fino de Savaii-Insulo kaj en la vilaĝo de Tafua je la sudorienta marbordo.
Templo de Dia Providenco en Varsovio
Historia skizo
Historio de ĝia konstruado superas 200 jarojn kaj ligiĝas kun Konstitucio de la 3-a de Majo, kiam per voĉdono de parlamentanoj de la Granda Sejmo oni ekdecidis ĝin konstrui kiel dank-voton pro la konstitucio. Entreprenitajn laborojn sur hodiaŭa Botanika ĝardeno de Varsovia Universitato rompis la tria dispartigo de Pollando.
Kun reakiro de sendependeco post 123 jaroj en 1918 oni elektis Mokotów por la konstruo, sed eksplodo de la dua mondmilito malebligis la realigadon, kiu ne eblis ankaŭ en komunista Pola Popola Respubliko.
Kun laŭvica iniciato elpaŝis en 1989 primaso Józef Glemp. Konstruo de la Templo en Wilanów estis finita, sed ankoraŭ daŭras finlaborado. La unua meso estis celebrita la 11-an de novembro 2016.
Laŭrokrono
Laŭrokrono estas krono plektita el branĉoj kaj folioj de la planto laŭro. Ĝi estas sinonimo por aparta honorigo aŭ premio.
Templo de Dia Providenco en Varsovio
Panteono de Grandaj Poloj
Subetaĝe en 2011 ekfunkciis Panteono de Grandaj Poloj, kie estis entombigitaj:
Tiuparte troviĝas ankaŭ relikvoj de:
Laŭrokrono
Historio
En antikva Grekio laŭrokronoj ornamis elstarajn sportistojn kaj poetojn. Aparte la venkintoj en la sportaj konkursoj de Olimpio honoriĝis per ili.
En antikva Romio la laŭrokrono estis signo de milita venko dum la triumfa reveno de armeestro al Romo. Poste la romiaj imperiestroj konstante portis laŭrokronoj kiel signo de sia gloro.
La laŭrokrono kiel motivo
En la arkitekturo ne nur dum la klasikisma epoko la laŭrokrono estas ofte uzata dekora motivo.
La itala aŭtoprodukta kompanio Alfa Romeo uzas la laŭrokronon ekde la jaro 1925 en sia firmaa emblemo.
La krono ankaŭ estas elemento de multnombraj blazonoj kaj ordenoj, ekzemple en la ŝtata blazono de Grekio.
Parolturno
La parolturno "ripozi sur siaj laŭroj" (PIV) signifas pro pasintaj sukcesoj nuntempe montri tre limigitan engaĝiĝon.
1738
1738 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
Lépanges (stacidomo)
Lépanges estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Lépanges-sur-Vologne, en departemento, regiono Grand Est.
1738
En la jaro 1738 post Kristo okazis, interalie:
Lépanges (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Arches - St-Dié (062000).
4739 Tomahrens
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Thomas (Tom) J. Ahrens (1936–2010), usona profesoro pri terfiziko en la Kalifornia Instituto de Teknologio. Li estris laboratorion por studo pri alfrapoj kaj kolizioj per malpeza gasa pafilo, kiu studis la transformiĝojn de la mineraloj sub tre alta premo kaj alfrapo, kaj la formiĝon de alfrapa kratero.
Jacob Sprenger
Jacob Sprenger estis teologo de la katolika eklezio.
Côte de l'Heute
La Côte de l'Heute (prononcu "kot de leŭt" ) estas monto, kiu longas 40 km, kaj situas en la centro de departemento Jura, en regiono Franĉ-Konteo. La plej alta punkto estas 754m, kaj ĝi staras inter la komunumoj Bonnefontaine, Montigny-sur-l'Ain kaj Pont-du-Navoy. Ĝi apartigas Unua altebenaĵo de Ĵuraso kaj Combe d'Ain kaj Dua altebenaĵo de Ĵuraso. La faŭltaro estas kompleksa rompofendo. Norde estas premita fosaĵo, sude kovrita strukturo kie staras la plejaltoj. La nomo "Côte de l'Heute" estis ĉefe uzita pri la suda parto.
Jacob Sprenger
Biografio
Jacob Sprenger naskiĝis en 1435 aŭ 1436 en Rheinfelden de kantono Argovio ĉe limo kun Margravio de Baden (nun Germanio). Li estis akceptita kiel novico en la loka konvento de Dominikanoj en 1452. En la sama ordeno li fariĝis unu el la plej influaj subtenantoj de la katolika reformo (Kontraŭreformacio) iniciatita de la Koncilio de Trento kaj Majstris pri teologio en la Teologia Fakultato de la universitato de Kolonjo kies ankaŭ elektiĝis dojeno. Interalie li fondis ankaŭ la kunfrataron de la Sankta Rozario en Strasburgo en 1474.
Subtenite de papo Inocento la 8-a kiel ĉefinkvizitoro en Germanio, pri tio Sprenger taskiĝis per la ofico de inkvizitoro de la provincoj de Majenco, Treviro kaj Kolonjo.
Oni diskutas pri lia kontribuo en la kompilado de Malleus maleficarum en kiu la aŭtoro Kramer lin citas kiel kunaŭtoron dum pri tiu kunlaborado ekzistas neniu alia spuro. Eble Sprenger limiĝis liveri informojn pri sorĉistaro menciita en la Sanktaj Skriboj
Dudirekta grafeo
En grafeteorio, dudirekta grafeo estas grafeo en kiu al ĉiu latero estas donita sendependa orientiĝo (aŭ direkto, aŭ sago) je ĉiu fino.
Tial, estas tri specoj de dudirektaj lateroj:
Lateroj de ĉi tiuj tri specoj povas nomiĝi, respektive, kiel eksteren-direktitaj, enen-direktitaj, kaj direktitaj. La direktitaj lateroj estas la samaj kiel ordinaraj direktaj lateroj en orientita grafeo; tial, orientita grafeo estas speciala speco de dudirekta grafeo.
Estas iam dezirinde havi ankaŭ laterojn kun nur unu fino (duono-lateroj); ĉi tiuj havas nur unu sagon. lateroj sen finoj (laksa latero) ne havas sagojn. Lateroj kiuj estas nek duono-lateroj nek laksaj lateroj estas ordinaraj lateroj.
NGC 2492
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Süddeutsche Zeitung
La Süddeutsche Zeitung (germane: "sudgermana gazeto") estas la plej granda superregiona ĉiutaga gazeto de Germanio: en la tri finaj monatoj de 2012 ĝi havis ĉiutage averaĝe 411 798 venditajn ekzemplerojn, la plej multaj el ili en abonoj. La gazeto ekde la jaro 1945 aperas en Munkeno. Ekde la 1990-aj jaroj ĝi aparte atentas pri kulturaj temoj.
Lépanges-sur-Vologne
Lépanges-sur-Vologne estas franca situanta en departemento, regiono Grand Est.
Süddeutsche Zeitung
Longe estis karikaturisto de la ĵurnalo Gábor Benedek.
Lépanges-sur-Vologne
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Lépangeois.
Internacia flughaveno Ŝeremetjevo
La Internacia flughaveno Ŝeremetjevo (Международный аэропорт Шереметьево) estas unu el ĉefaj flughavenoj de Moskva regiono kaj la dua laŭ kvanto da pasaĝeroj en Rusio (post Domodedovo). Ĝi situas norde de Moskvo sur teritorio de urba municipo Ĥimki (Moskva provinco) inter la urboj Ĥimki kaj Lobnja. La flughavenon uzas pli ol 26 milionoj da pasaĝeroj dum unu jaro.
En Ŝeremetjevo estas bazata rusia flugkompanio "Aeroflot".
Historio
La unua (milita) aerodromo tie estis konstruita jam en 1950-aj jaroj. En 1959 ĝi estis transdonita al civila aviado; la tie surteriĝis la unua aviadilo el Leningrado. Sian nomon ĝi ricevis de loĝloko Seremetjevskij kaj fervoja stacio "Ŝeremetjevskaja".
La Internacia flughaveno Ŝeremetjevo-2 estis konstruita okaze de Somera Olimpiko 1980. Ĝi aldoniĝis al la flughavena komplekso de Ŝeremetjevo-1, kiu malfermiĝis en 1964.
Ekde 2011 "Ŝeremetjevo" apartenas al Moskva provinco (antaŭe ĝi apartenis al Moskvo).
Aerodromo
Nuntempe estas du kurejoj: 07R/25L (longo 3,7 km) kaj 07L/25R (longo 3,550 km), tamen pro kurta distanco inter ili (280 m) oni ne povas uzi ilin sendepende. Ekzistas projekto pri konstruado de nova kurejo, kio, tamen, kaŭzas protestojn de naturdefendistoj.
Stacidomoj
La flughaveno havas 6 pasaĝerajn stacidomojn: A (komerca aviado), B, C (antaŭe "Ŝeremetjevo-1"), D, E, F (antaŭe "Ŝeremetjevo-2"). Krome, ekzistas karga stacidomo. La unuaj tri situas en norda parto, la ceteraj - en suda parto; ili estas kunligitaj per senpaga aŭtobuso (por uzado bezonatas flugbileto).
Distanco ĝis Moskva ĉirkaŭiganta aŭtovojo estas 9 km de D, E, F kaj 13 km de A, B, C.
Transporta kunligo kun Moskvo
Oni povas atingi la flughavenon de Moskvo kaj reen diversmaniere.
Nokte (1:00 - 5:30) funkcias ankaŭ aŭtobuso Н1 laŭ itinero Ozjornaja strato - Lenin-avenuo - Tverskaja strato - Leningrada avenuo - flughaveno "Ŝeremetjevo".
Krome, la flughaveno atingeblas per sia aŭtomobilo laŭ la federacia aŭtovojo M10 (alveturo per Meĵdunarodnoje aŭ Ŝeremetjevskoje ŝoseo) aŭ laŭ la Dmitrova ŝoseo.
Aviadaj akcidentoj
Estis ankaŭ aliaj akcidentoj.
László Wagner (arkitekto)
László Wagner [lAslO vagner], laŭ hungarlingve kutima nomordo Wagner László estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto.
László Wagner naskiĝis la en Eger, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
László Wagner maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li akiris arkitektan diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József en 1935. Liaj plej gravaj instruistoj estis Iván Kotsis, Károly Csányi, Gyula Wälder (arkitekto), Dezső Hültl, Gyula Sándy, Győző Mihailich, Pál Csonka, László Warga (arkitekto), Géza Pattantyús-Ábrahám. Inter 1935 kaj 1942 li laboris en pluraj arkitektaj atelieroj, en 1939 li estis akceptita plenrajta arkitekto. Inter 1943-1948 li estis asistanto en la universitato, poste en diversaj ŝtataj entreprenoj. Li multe vojaĝis ekde jam la studentaj jaroj. Li pensiuliĝis en 1972, tamen li laboris plu ankoraŭ 3 jarojn. Li ricevis plurajn premiojn en la 1960-aj jaroj. Lia edzino naskis 3 filinojn.
1792
1792 estis superjaro komenciĝanta dimanĉe (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1792 p.K. okazis interalie :
Imre Szabó (trejnisto)
Imre Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Imre estas hungara politikisto, ministro, parlamentano, instruisto, trejnisto.
Imre Szabó naskiĝis la  1953 en Esztergom.
Biografio
Imre Szabó abiturientis en sia naskiĝurbo en 1971, poste li akiris pedagogian diplomon, fine gimnastikan diplomon en 1980 (samtempe diplometon pri trejnisto de futbalo). Inter 1975 kaj 1980 li instruis en Sárisáp, Tokodaltáró kaj Szentendre. Li aliĝis al Hungara Socialista Laborista Partio en 1983, poste li havis ankaŭ partiajn taskojn kun postenoj. Li aliĝis al Hungara Socialista Partio en 1992, post du jaroj li estis elektita partiestro de Szentendre. Li estis parlamenta deputito inter 1998 kaj 2014, ministro pri medio kaj akvo inter 2008 kaj 2010 en Dua Kabineto Gyurcsány kaj Kabineto Bajnai. Li havas edzinon, kiu naskis 6 gefilojn.
Confracourt
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ervin Plány
Ervin Plány [plAni ?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Plány Ervin estis hungara pentristo. Ervin Plány naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ervin Plány studis pentradon en Parizo, poste en la jaroj 1906 kaj 1907 en Artistkolonio (Nagybánya) de István Réti, fine li studvojaĝis al Italio. Hejmenveninta li havis postenojn en redaktejo, poste en bildgalerio. En 1909 li ekspoziciis en Budapeŝto. Dum la 1-a mondmilito li batalis, li estis morte vundita kaj li mortis en Budapeŝto.
Aulon
Aulon estas la nomo de pluraj geografiaĵoj.
Violette Nozière
Violette NOZIÈRE (naskiĝis la en Neuvy-sur-Loire (Nièvre), mortis la ) estas franca virino, kiu markis juĝan kaj kriman kronikojn de la 1930-aj jaroj.
Rakonto
La, Violette Nozière, 18-jara, estis arestita de polico. La junulino estis akuzita pro venenado de siaj gepatroj pere de "Soménal" - dormigilo - unu semajnon antaŭe, dum la nokto de la 21-a de aŭgusto. Ŝi poste malfermis gason en la apartamento, por kredigi, ke ŝiaj gepatroj provis memmortigi sin tiamaniere. Ŝia patrino estis reanimita, sed ŝia patro mortis.
La 6-an de septembro, en kabineto de instrukcia juĝisto, Violette deklaris, ke nur ŝia patro estis celita kaj akuzis lin pro incesto: Baptiste Nozière, fervoja lokomotivestro, sekse perfortus ŝin ekde ŝia 12-a jaraĝo.
Francoj estis ŝokitaj. Bon-pensantoj rifuzis kredi diraĵojn de Violette, kies duobla vivo skandalis ilin: mitomania, ŝtelanta, libertina, provoka, ŝia bildo ne emigis ilin al indulgo. La venĝulino neniam sintenis kiel viktimo.
Violette ankaŭ volis mortigi sian patrinon, kiu dum jaroj persistis nenion vidi nek aŭdi. Mortigante ŝin, Violette volis ŝpari honton, kulpecon kaj rimorsojn al sia patrino.
Ŝia amafero kun iu Jean Dabin, de dubinda reputacio ankaŭ ne altiris la simpation de ĵurianoj al ŝi. Laŭ ili, ŝi agus tiel nur por ekhavi la cent sesdek mil frankojn ŝparitajn de siaj gepatroj, kiujn ŝi antaŭe komencis priŝteli, celante daŭre vivteni sian amanton.
Tiun tezon adoptis akuzantaro. Kvankam apartenanta al la kontraŭa partio, ŝia patrino fine pardonis al sia filino kaj eĉ propetis la ĵurion: "Kompaton, kompaton al mia infano!"
Malgraŭ ĉio, Violette Nozière estis kondamnita al mortpuno la, puno kvalifikita kiel simbola de la ĝenerala advokato tial ke, tiam oni ne plu gilotinis virinojn. La mortpuno oficiale prononcita kontraŭ Violette estis oficiale ŝanĝita al porĉiama enkarcerigo la. La, marŝalo Philippe Pétain reduktis ŝian punon al 12 jaroj da punlaboroj kaj, dank'al bonega sinteno en karcero, Violette estis liberigita pli frue ol antaŭvidite, la. La 15-an de novembro samjare, generalo Charles de Gaulle eĉ nuligis ŝian malpermeson loĝi en la plejparto de la franca teritorio.
Poste, Violette edziniĝis kun la juĝeja librotenanto de la karcero de Rennes, kie ŝi estis enkarcerigita. Ŝi renaskiĝis al vivo, repaciĝis kun sia patrino, kaj eĉ naskis 5 infanojn al kiuj ŝi neniam parolis pri sia pasinto. La, Violette estis rerajtigita de la kortumo de Rouen kaj konsekvence retrovis civitanajn plenrajtojn kaj denove virgan kondamno-dosieron.
Ŝi mortis tri jarojn poste, la, en paco kun si mem kaj siaj familianoj.
Superrealistoj ekdefendis ŝin en kolektiva verko, "Violette Nozières", publikigita en decembro 1933 en Bruselo ĉe Editions Nicolas Flamel estritaj de E. L. T. Mesens (kun interalie poemoj kaj desegnoj de André Breton, René Char, Paul Éluard, Maurice Henry, E. L. T. Mesens, Benjamin Péret, Salvador Dali, Yves Tanguy, Max Ernst, Victor Brauner, René Magritte, Hans Arp kaj Alberto Giacometti).
Filmo
Ŝia vivo estas la temo de la filmo Violette Nozière, reĝisorita de Claude Chabrol, aperinta en 1978. Ŝia rolo estis interpretita de Isabelle Huppert.
Kokluktado
Kokluktado aŭ pli precize luktado de virkokoj estas batalo inter du virkokoj kutime de la sama speco aŭ raso, okazinta ne nature, sed organizita de homoj por plezuro kaj vetado.
La plej antikvaj kokluktoj el kiuj oni havas registrojn okazis en Azio. En Ĉinio jam okazis antaŭ du mil kvin cent jaroj kaj eble mil jarojn antaŭe estis okazigitaj en Hindio. En Antikva Romo ili estis uzataj por akiri kuraĝon. La kokoluktoj estis floranta en la antaŭkoloniaj Filipinoj antaŭ la alveno tien de hispanoj, laŭ registroj fare de Antonio Pigafetta, nome la itala kronikisto formanta parton de la ekspedicio de Fernão de Magalhães en 1521, kiam tiu praktiko estis registrita por la unua fojo. Tiu praktiko estis en tiu mondoregiono normale se oni konsideras, ke la specio plej verŝajne devenas el Sudorienta Azio. Poste, tiu praktiko estis portita de hispanoj al Hispanameriko, kiam ĉefaj rilatoj de Filipinoj estis faritaj al pacifika marbordo de Meksiko. De tie plej verŝajne la praktiko migris al suda Hispanio, kie same populariĝis.
Konsiderante, ke la praktiko konsistas en la trejnado de la virkokoj al mortigo de la rivalo, tio inkludas batalemon, uzadon de drogoj, uzadon de artefaritaj spronoj ktp., la propra batalo rezultas unue en suferado de ambaŭ luktantoj, tre ofte en gravaj vundoj kaj foje eĉ de morto de unu aŭ eĉ de ambaŭ rivaloj. Temas pri fitraktado kontraŭ bestoj. Pro tio la kokluktado estas malpermesita en multaj landoj (tolerita en aliaj), kvankam foje okazas ĉu esceptoj ĉu eksterleĝaj bataloj. Ĉar la praktiko celas monvetadon, tre ofte estas grandaj ekonomiaj interesoj en la bredado de la virkokoj, la organizado de la bataloj, la vetorganizado ktp.
Gustav Meyrink
La verkaro de Meyrink konsistas el satiraĵoj kontraŭ la filistraro siatempa kaj el fantasto. Krome li tradukis verkojn de Charles Dickens kaj Rudyard Kipling.
Makulo
Makulo estas areo de (sen)kolorigo per koloro diferenca kiu ĝenerale estas facile distingebla disde la cetero de la surfaco, materialo aŭ medio sur kiu ĝi estas. Ties distribuado kutime ne estas uniforma, kaj ĝenerale estas farita hazarde (ekzemple sur tolo, papero aŭ aliaj materialoj), kvankam povas esti ankaŭ intencaj makuloj: ekzemple makuloj uzitaj en esplorado, teknologio kaj arto.
En PIV oni listigas tri similajn difinojn: nome "Malpura aŭ difekta loko sur io", "Natura kolora punkto" kaj "Malbona parto, difekta punkto". Tiukadre eblas ankaŭ naturaj makuloj ekzemple en feloj aŭ haŭto kaj pli metaforaj.
Kelkaj makuloj malaperas el toloj per lavado pli malpli forta, sed ekzistas diversaj teknikoj por speciala lavado cele al nuligo aŭ minimumigo de pli rezistaj makuloj. Temas pri makulpurigiloj, kiuj estas grava tipo de lavilaj kemiaj produktoj uzataj foje en specialaj instalaĵoj. Pli tradicie oni uzis alkoholon, benzinon, ktp.
János Kardos-Horváth
János Kardos-Horváth [jAnoŝ kardoŝ-horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kardos-Horváth János estas hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, gitaristo, kantisto, tekstopoeto).
János Kardos-Horváth naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
János Kardos-Horváth ricevis gitaron en 1994, iom poste li fondis ŝlagrorkestron kaj ili debutis en la bazlerneja vivo. Li maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo, sed ne ĉesis lia gitarista vivo. Li pasis la kutiman militservon, poste li eklernis en Altlernejo Edutus, kiun li ne finis pro la ofta muzikado. En 2006 li edziĝis, 3 idoj naskiĝis, inter ili 2 estas ĝemeloj. Tiutempe nelonge li laboris en hotelo. En la fruaj 2010-aj jaroj li sensukcese provis la politikan vivon, tamen ankaŭ la gitarista vivo daŭriĝis. Li ricevis ŝtatan premion en 2008.
Ringofoko
La ringofoko, ringopuso (Pusa hispida aŭ Phoca hispida), konata ankaŭ kiel ocelfoko kaj kiel necik aŭ nattiq fare de Inuitoj, estas senorela foko (familio: Focedoj) kiu loĝas en Arkto kaj en ĉearktaj regionoj. La ringofoko estas relative malgranda foko, rare pli granda ol 1.5 m en longo, kun distigiga bildomodelo de malhelaj makuloj ĉirkaŭataj de helgrizaj ringoj, de kie venas ties komuna nomo. Ĝi estas la plej abunda kaj kun plej ampleksa teritorio inter glacifokoj en la norda hemisfero: kun teritorio tra la Arkta Oceano, en la Beringa Maro kaj la Oĥotska Maro tiom for sude kiom ĝis la norda marbordo de Japanio en la Pacifiko, kaj tra marbordoj de la Norda Atlantiko de Gronlando kaj en Skandinavio tiom for suden kiom ĉe Novtero. La specio enhavas du nesalakvajn subspeciojn en norda Eŭropo. Ringofokoj estas unu el unuarangaj predoj de polusaj ursoj kaj estis granda komponanto de la dieto de indiĝena popolo de Arkto.
La strukturo de la kranio de la Kaspia foko sugestas, ke ĝi estas tre proksime rilataj al la Bajkala foko. Krome, la morfologiaj strukturoj de ambaŭ specioj sugestas, ke ili descendis el la ringofoko, kiu migris el pli grandaj akvejoj antaŭ ĉirkaŭ du milionoj da jaroj.
Dudeksesuma sistemo
En matematiko, dudeksesuma sistemo estas cifereca sistemo kies cifereca bazo estas 26.
Bazo 26 estas natura vojo de prezentantado de nombroj kiel teksto per la 26-litera latina alfabeto. Tiel la uzataj ciferoj estas identigita kun literoj kiel 0=A, 1=B, 2=C, ... 25=Z. Ekzemploj de nombroj en la sistemo: 26 = BA, 678 = BAC.
Ĉi tiu sistemo estas de limigita praktika valoro, kvankam literoj uzataj en nominaloj aŭ numeroj povas esti konsiderataj kiel dudeksesumaj entjeroj por kalkulaj celoj se la tuta alfabeto estas uzata.
Frakcioj
Pro tio ke 26 estas komponita nombro kaj kuŝas inter du komponitaj nombroj (25 kaj 27) multaj frakcioj estas simplaj.
Ankaŭ frakcioj B/G, B/I, B/J, B/K, B/M, B/N, B/P, B/Q estas simplaj.
Provins
Provins [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Seine-et-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 12,301 loĝantojn en la jaro 2010.
La mezepoka urbocentro de Provins apartenas al la Monda heredaĵo de Unesko.
6741 Liyuan
6741 Liyuan estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Li Yuan, popularigo pri astronomio en Ĉina Popola Respubliko. Li ludis grandan rolon en la malfermo de la Planetario de Pekino en 1957 kaj gvidis la agadojn pri planetarioj en Ĉinio. Li publikigis pli ol 50 librojn pri sciencoj, inklude astronomio.
Provins
Geografio
Provins troviĝas en la oriento de la departemento Seine-et-Marne, proksimume sudoriente de Parizo. La najbaraj komunumoj estas Mortery, Rouilly, Saint-Brice, Vulaines-lès-Provins, Sourdun, Poigny kaj Chalautre-la-Petite.
Provins havas stacidomon , kiu ebligas iri al Parizo (linio Transilien P).
György Romhányi
György Romhányi [djordj romhAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Romhányi György estis hungara kuracisto, patologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1987).
György Romhányi naskiĝis kiel Reichenbach György la  1905 en Szár. Li mortis la 1991 en Pécs.
Biografio
György Romhányi frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1923-1928, poste laboris en patologia instituto. Li ricevis medicinan diplomon en 1929, poste li esploris en Vieno kaj Berlino, hejmenveninta li laboris plu en la instituto. En 1947 li eklaboris en malsanulejo en Szombathely, ekde 1951 en Pécs]] li instruis kaj esploris en la universitata instituto. En 1976 li pensiuliĝis. Li okupiĝis ekzemple pri amiloidoj. Li ricevis premiojn inter 1962-1991.
Lombarda Ligo
La Lega Lombarda aŭ esperante Lombarda Ligo estis alianco formata la 7a de aprilo de 1167 en la abatejo de Pontida, formata de Milano, Lodi, Ferrara, Piacenza kaj Parma. Decembre 1167 kuniĝis kun la Lega Veronese kaj kun aliaj komunumoj, kio enmetis en la Ligo ĝis 26 (kaj poste 30) urbojn de norda Italio, inter kiuj Crema, Cremona, Mantova, Piacenza, Bergamo, Brescia, Milano, Bologna, Padova, Modena, Reggio nell'Emilia, Treviso, Venezia, Vercelli, Vicenza, Verona, Lodi kaj Parma.
La Ligon oni formis por kontraŭstari la reĝon Frederiko la 1-a de Hohenstaufen nomata "Il Barbarossa", imperiestro de la Sankta Romia Imperio, je ties klopodo etendi sian imperian influon en la regiono pada. Frederiko reklamis la kontrolon de la itala duoninsulo en la kunsido de Roncaglia (1158), kaj invadis ĝin en 1158 kaj en 1166. La Lega ĝuis la helpon de la papo Aleksandro la 3-a, ankaŭ deziranta kontraŭstari la imperian povon en Italio. La urbo de Alessandria, fondita en Piemonto de la Lega Lombarda, prenis sian nomon de la Papo kaj naskiĝis kiel kontraŭimperia fortikaĵo ĉe la markizlando de Monferrato, aliancano de Barbarossa.
En la Batalo de Legnano de 29a majo de 1176, Frederiko la 1-a estis venkita de la komunuma armeo, gvidata de la condottiero Alberto da Giussano. Post aliaj malvenkoj, la imperiestro akceptis militrompon dum ses jaroj de 1177 al 1183, ĝis la Traktato de Costanza, kie la padaj komunumoj akceptis fidelon al Imperio sed kun tuta loka jurpovo en siaj teritorioj.
La Lega Lombarda estis renovigata en 1198 kaj en 1208. En 1226, la Lega renovigis sian iaman prestiĝon tiam kontraŭ Frederiko la 2-a de Hohenstaufen kiu klopodos pliigi sian povon en Italio per la konkero de Vicenza kaj la Batalo de Cortenuova sull'Oglio, kiu kreis famon de lerta strategisto de la imperiestro, kiu malakceptis ĉiujn pacoferojn de la milananoj. Milano kaj aliaj kvin urboj rezistis kaj oktobre de 1238 devis rompi la sieĝon ĉe Brescia. Denove helpata de la Papo, la Lega Lombarda sukcesis kontraŭstari la klopodoj de Frederiko, kaj solviĝis en 1250 post la morto de la imperistro.