cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vertou (stacidomo)
Vertou estas franca stacidomo sur linio Nantes-Orléans -, situanta en Vertou, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj, precipe Tramtrajno Nantes-Clisson.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Saintes (530000).
Hugo Pratt
Hugo Pratt, reala nomo Ugo Eugenio Prat (naskiĝinta en Rimini Italio, la 15-an de junio 1927, mortinta en Pully, proksime de Lausanne, en Svisio, la 20-an de aŭgusto 1995) estis desegnisto de komiksoj, kies plej konata bildstrio estis Corto Maltese.
Hugo Pratt naskiĝis proksime al Rimini (Italio) sed loĝis infanaĝe en Venecio. Poste li translokiĝis al Etiopio, kie lia patro soldatis. Fine de la Dua Mondmilito li estis malliberigita en prizono, kie li komencis fari desegnojn de la gardistoj.
Profesia kariero
Post la milito li aliĝis al la nomita Grupo Venecio kun aliaj praktikantoj de la arto de la bildstrio, kiel Alberto Ongaro, Dino Battaglia kaj Mario Faustinelli. Ili eldonis la revuon Asso di Picche kiu komencis aperi en 1945.
En 1949 Pratt translokiĝis al Buenos Aires, Argentino, kie li laboris kiel editoro por la Eldonejo Abril. En la aventurgazeto Misterix li konis argentinajn artistojn kiel José Luis Salinas, José Muñoz kaj Francisco Solano López, sed ĉefe la personon kiu plej influos lin, la kreanton de la ofico de verkanto de historioj de komiksoj (kaj esperantiston), Héctor Germán Oesterheld kun kiu li kunlaboros en la kreado de la historioj de Sargento Kirk, Ticonderoga kaj Ernie Pike.
Pratt revenis al Italio en 1962, kaj en 1967 li komencis verki Corto Maltese, serion de komiksoj pritraktantaj la aventurojn de romantika pirato, kiu donos grandan faman al la aŭtoro.
Inter siaj plej ŝatataj aŭtoroj, Pratt citis la nomojn de Joseph Conrad, Fenimore Cooper, Herman Melville, Jack London, Milton Caniff (de Terry kaj la Piratoj) kaj Will Eisner.
Szágy
Situo
Szágy situas en valo de rojo, fine de longa sakovojo. Sásd troviĝas 17, Pécs 48, Budapeŝto 202 kilometrojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1554 en formo "Aszágy". La vilaĝo senhomiĝis dum la turka erao. En 1770 germanoj refondis la komunumon. En 2001 krom la hungaroj 9 ciganoj kaj 2 germanoj vivis en Szágy. En Szágy migra poŝto servas.
43955 Fixlmüller
43955 Fixlmüller estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la aŭstraj  Erich Meyer kaj Erwin Obermair elde ties privata observatorio Meyer/Obermair, apud Kirchschlag bei Linz en Aŭstrio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Placidus Fixlmillner (realnome Josef Fixlmüller ; 1721–1791) direktoro de la observatorio de la Abatejo Kremsmünster en Supra Aŭstrio. Li laboris pri la orbito de Urano kaj kalkulis precizan valoron por la suna paralakso per observoj tutmonde kolektitaj dum la pasado de Venuso en 1769.
Budho Kaŝjapo
La budho Kaŝjapo (Kassapa Buddha; Kaśyapa Buddha) estas unu el la praaj budhoj kies biografio estas kronikita en la ĉapitro 24 de la Budavanso, unu el la libroj de la Palia Kanono.
Laŭ teravada budhismo, la budho Kaŝjapo estas la dudek-sepa el la dudek ok budhoj, la sesa el la sep prabudhoj kaj la tria el la kvin budhoj de la nuna eono.
La kvin budhoj de la nuna eono, kiu en Sanskrito nomiĝas bhadrakalpa (aŭspicia eono), estas la jenaj:
Vivo
La budho Kaśjapo naskiĝis en Sarnato, urbo en la nuntempa ŝtato Utar-Pradeŝo en norda Barato. Liaj gepatroj estis brahmanoj de la gotro Kaŝjapo, Brahmadato kaj Danavatio.
Laŭ la legendo, lia korpo estis dudek ulnojn alta kaj li vivis du mil jarojn en tri malsamaj lokoj, Hamso, Jaso kaj Sirinando. Lia ĉefa edzino estis Sunando, kiu donis al li filon nomita Viĝitaseno.
La budho Kaŝjapo rezignis sian socian vivon kaj praktikis severan asketismon dum nur sep tagoj. Ĝuste antaŭ atingi budhecon, li akceptis kiribaton (laktigitan rizon) kiel manĝaĵon de sia edzino kaj greson kiel sidkusenon de hordefarmanto nomita Somo.
Lia bodiarbo (la arbo sub kiu li atingis budhecon) estis banjano kaj li donis sian unuan instruon en Isapatano al aro de bikŝuoj, kiuj rezignis la mondon kune kun li.
Liaj ĉefaj disĉiploj estis la bikŝuoj Tiŝjo kaj Baradvajo, kaj la bikŝuinoj Anulo kaj Uruvelo. Lia helpanto estis Sarvamitro kaj, el liaj patronoj, la plej eminentaj estis Sumangalo, Gatikaro, Viĝitaseno kaj Badro.
La budho Kaŝjapo forpasis kiam li estis kvardek-mil-jaraĝa en Kaŝio. Sur liajn relikvojn estis konstruita stupao unu leŭgon alta, ĉiun brikon valoranta dek miljonoj de rupioj.
Laŭ la komentarioj de la Angutaranikajo, la kaŭzo de la ora haŭtkoloro de Mahakaŝjapo estis lia donacado de ora briko por la konstruado de la stupao de la budho Kaŝjapo.
Daniel Chagnoux
Daniel CHAGNOUX (mortis 75-jara la 17-an de januaro 1971) estis franca esperantisto kaj honora membro de UEA.
Li finance kontribuadis al UEA kiel membro-subtenanto kaj al Esperantista Interhelpo. En 1946 li denove laboris kiel kotizperanto de UEA por Francujo. Samjare la Estraro nomis lin inter dek novajn honorajn membrojn, por "esprimi sian dankemon pro fideleco en kriza tempo".
Vernonia amygdalina
Vernonia amygdalina, estas specio de la Asteracoj (Asteraceae). Ĝi estas malgranda arbusto, kiu kreskas en tropika Afriko.
V. amygdalina kreskas ĝis alteco de 5 metroj. La folioj estas elipsaj kaj ĝis 20 cm longaj. La arboŝelo estas malfajna. V. amygdalina nomiĝas ankaŭ amara folio pro la gusto de la folioj. La kuiritaj folioj estas uzataj en supoj en ekvatora Afriko. La afrikaj nomoj estas anhare “grawa”, jarube “ewuro”, ibibie “etidot”, igbe ”onugbu”, tive “ityuna”, ede “oriwo”, haŭse “ĉusar-doki”, lugande “labwori”, aĥole “olusia” kaj kamerune “ndoleh”.
Furfurila krotonato
Furfurila krotonato aŭ C9H10O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la krotonata acido kaj furfurila alkoholo. Furfurila krotonato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro je frukto uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Furfurila krotonato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Furfurila krotonato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Gusau
estas grandurbo, ĉefurbo de subŝtato Zamfara en Niĝerio.
Historio
kreskis post alveno de la fervojo en 1927. Ŝario estis deklarita en la grandurbo en 1999 fare de la guberniestro. Nuntempe joruboj, fulboj kaj igboj vivas en.
Ekonomio
estas centro de agrikultura regiono, kie oni kultivas kotonojn, tabakojn kaj arakidojn. En la urbo muelejoj por oleoj funkcias, krome oni okupiĝas pri teksaĵoj.
Klimato
situas en tropika klimato. La temperaturo varias inter 13 kaj 39 °C. Jare pluvas pli, ol 700 mm.
Trafiko
El ĉefvojoj kuras al Sokoto kaj Zaria. Estas malpli grava vojo norden. Trajno venas el Zaria.
Esperanto-fonto
La Esperanto-fonto estas fonto en la Pilis-montaro, en la komunuma tereno de la komunumo Piliscsév (Piliŝĉev) en la provinco Komárom-Esztergom. Ekzistas almenaŭ du aliaj fontoj en Hungario kun la sama nomo – en la Bükk-montaro, en la ĉirkaŭaĵo de Nagybakó respektive la Hámori-lago –, sed tiu de Piliscsév estas la unua kun tiu nomo.
Sinteza rezino
Arkitekturo > Betono > Ligento
Esperanto-fonto
Situo
Ĝi elteriĝas nordoriente de la monumenta kelovico de Piliscsév, en la Basina-valo sub la Csév-kavo, ĉe la kuniĝo de tri pli malgrandaj valoj, ĉe la piedo de la sudokcidenta montobloko de Pilis, nordokcidente de la pinto de la konsiderinde pli malgrandsurfaca, 386 metrojn alta Basa-monto. De la vilaĝo promenvojo sekvas la valon, tra kampo, laŭ kelovico kaj per eta deklivo iras ĝis la fonto. La akvo elfluanta la fonton nutras la Csév-rojon.
Sinteza rezino
Sinteza rezino estas makromolekula organika substanco, bazita sur hardeblaj polimeroj. Ĝi estas uzata por produkti plastojn, tekstilojn, farbojn kaj vernisojn. Aparte ĝi estas uzata kiel ligento por plastbetonoj. La unua sinteza rezino estis bakelito (1909).
Esperanto-fonto
Historio
Ĝi estis jam en la 19-a jarcento ŝatata fonto de la loka slovaka loĝantaro kun – laŭ la kolekto de Frigyes Pesty – la nomo Elleti ká studenka. En la 1920-aj jaroj la neleĝaj komunistoj, ministoj de la ĉirkaŭaĵo, elektis ĉi tiun fonton kiel ejon por siaj regulaj renkontiĝoj, kie ili partoprenis en seminariaj okupoj, tiel ke la aŭtoritatoj ne povis ilin rigardi nek subaŭskulti. La kunvenoj okazis sub la preteksto de instruado de la tiam populara Esperanto-lingvo, tiel iom post iom tiu nomo transiris ankaŭ al la fonto.
Sinteza rezino
Alilingvaj ekvivalentoj
Harz (Material)
Esperanto-fonto
Historio
En la 1960-aj jaroj la fonto kaj ĝia ĉirkaŭaĵo apartenis al la plej ŝatataj lokaj ekskursejoj: ŝirmejoj, parke ekipitaj terenoj kreiĝis, la herbon oni regule tondis, eĉ la loka buĉisto, Mihály Kukola semajnfine funkciigis plenaeran kuirejon ankaŭ kontraŭe al la fonto, en speciale por tio farita altejo. En junio 1966 la landaj esperantistoj, kiuj tiam en Budapeŝto organizis Universalan Kongreson, inaŭguris memortabulon ankaŭ en la nomo de sia asocio. Poste la loko perdis sian popularecon, en la okdekaj jaroj ĝi plene detruiĝis. Post pluraj malsukcesaj provoj de lokaj interesodefendantoj, oni fiksis la jaron 2006 por la renovigo de la Esperanto-fonto.
Sabiha Gökçen
Sabiha GÖKÇEN (n. 22-an de marto 1913 en Bursa; m. 22-an de marto 2001 en Ankara), estis la unua turka pilotino kaj la unua batalpilotino de la mondo. Ŝi estis unu el la ok adoptitaj infanoj de Mustafa Kemal Atatürk. Ŝi estis filino de vilajet-ĉefskribisto Hafız Mustafa İzzet, kiun Abdülhamid la 2-a sendis al ekzilo. Sabiha perdis sian patron en junaĝo, sed ŝiaj gefratoj apogis ŝian lernadon.
En aĝo de 12, ŝi renkontiĝis kun Atatürk, kiu en 1925 vizitis Bursa-n. Ŝi sciigias al li, ke ŝi volas lerni en altlernejo. Post kiam Atatürk ŝian vivkondiĉojn rekonis, adoptis li ŝin kaj ebligis por ŝi viziton de Çankaya Primary School en Ankara kaj pli poste Üsküdar American Girls' College en Istambulo.
Atatürk donis al ŝi la postnomon „gök" la 19-an de decembro 1934, kiu signifas „Ĉielo" en la turka. (La familiaj nomoj estis enkondukitaj nur en 1934.)
Sabiha Gökçen vizitis la istambulan Üsküdar-knabinkolegion kaj komencis en 1935 pilotlernadon en la turka civila fluglernejo en Ankara. Fine de la flugedukado, ŝi estis kun aliaj 7 viroj sendita al Sovetunio por pluedukado. Ŝi alpaŝis en 1936 la turkan aerarmeon en Eskisehir. Ŝi ricevis diplomon (Numero 372) kiel militistara pilotino.
Ŝia unua batalflugo okazis en somero 1937/printempo 1938 kontraŭ kurdoj en Dersim.
Ŝi partoprenis en 1951 en la Korea milito kaj pro sia kuraĝeco ŝi ricevis la rangon majoro. Ŝi aktive flugis ĝis 1964 kaj estis aktiva soldato ĝis 1955. Ŝi ankaŭ intruis novajn pilotojn.
Post ŝi oni nomumis la Istanbulan flughavenon en la azia parto.
Ŝi servis kiel ekzemplo kaj kiel propagandindaĵo en la tiama Turkio.
356 Ligurio
356 Ligurio estas granda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la franca astronomo Auguste Charlois elde la observatorio de Nico la. Ĝia nomo referas al la itala regiono Ligurio (itale : "Liguria").
Distrikto Samce
Loĝlokoj
La distrikto Samce dividiĝas en 16 loĝlokoj:
Jacu
Jacu [ĵaku] (hungare: Oláhzsákod olaĵakod) estas vilaĝo en Rumanio norde de Sighişoara kiu administracie apartenas al komunumo Albeşti. En 1910 ĝi havis 373 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 22. Ĝia unua skriba mencio estas en 1301. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő vármegye).
21630 Wootensmith
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Lauren Wooten Smith, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto en teamo pri mikrobiologio. Ŝi estis lernantino ĉe la John S. Davidson Fine Arts School de Augusta (Georgio, Usono).
Príslop (apartigilo)
Príslop povas esti:
Yasutaka Jomori
Yasutaka Jomori (城森 康誉, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fujieda MYFC.
Silvina Luna
Silvina Noelia LUNA Stavrópulos (naskiĝis la en Rosario, Provinco Santa Fe, Argentino) estas argentina modelo kaj aktoro.
Kariero
Fininte lernejon 17-jaraĝe, ŝi translokiĝis al Bonaero kaj laboris kiel sekretario kaj modelo. Poste ŝi vivis en Miamo dum jaro, antaŭ ol reveni al Argentino, kie ŝi partoprenis en Big Brother 2.
En julio 2014 ŝi estis enmalsanulejigita pro renŝtonoj. Ŝi kulpigis sian kosmetikan ĥirurgon pro la problemo pro la uzo de metakrilato sur sia pugo.
(18762) 1999 HC9
(18762) 1999 HC9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Avishay Gal-Yam
Avishay GAL-YAM estas israela astronomo naskiĝinta la.
Li ricevis bakalaŭron en fiziko kaj matematiko en 1996 ĉe la Universitato de Tel-Avivo kaj doktorecon en samaj fakoj en 2003.
Li poste estris la grupon por eksperimenta astrofiziko de la Scienca Instituto Weizmann. Lia esplora aktivo centriĝas sur la observo kaj studo pri la supernovaoj.
Genay (Côte-d'Or)
Genay estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La vilaĝo estas trafluata de la rivero Armançon.
Historio
Tie - 80,000 a.K. vivis.
La unua skriba mencio de Genay datiĝas de 1139 kiel Juniacus.
La ponto super la rivero Armançon datiĝas de 1775.
La preĝejo Sankta Loup datiĝas de 1839.
Potiskum
estas grandurbo kaj ĉefsidejo de Emirlando Potiskum en Niĝerio.
Geografio
situas en la nordorienta sekcio de la lando.
Historio
La emirlando estis kreita en 1999, sed ankaŭ pli frue estis tie simila emirlando kun alia nomo.
Klimato
situas en tropika klimato. La averaĝa temperaturo estas ĉ. 28 °C. Jare pluvas pli, ol 600 mm. Inter novembro-marto neniam pluvas.
Trafiko
El ĉefvojoj kuras al Kano (urbo), Maiduguri kaj Bauchi. Krome estas malpli gravaj vojoj norden kaj suden.
Harry John Lawson
Henry John LAWSON, konata ankaŭ kiel Harry Lawson, (1852–1925) estis brita desegnisto de bicikloj, kurkonkurencisto, pioniro de pormotora industrio kaj trompoŝtelisto. Kiel parto de sia klopodo por krei kaj kontroli britian motorindustrion, Lawson formis kaj funkciigis "The Daimler Motor Company Limited" en Londono en 1896. Ĝi poste ekfabrikis en Coventry. Lawson organizis la Emancipation Day de 1896 nune rememorata ĉiujare per la aŭtirado de Londono al Brighton en la sama itinero.
Vogelsang
Vogelsang estas germana nomo, kiu signifas en Esperanto birdokanto.
Fumsignalo
Fumsignalo estas komunikilo per nuboj da fumo. Ĝi estas uzebla sur grandaj distancoj. Malvolvis ĝin ĉefe la Indianoj kaj Ĉinoj. Sed ankaŭ en Eŭropo ekesto de fajro markis avertojn pri malproksimado de malamikoj ekzemple dum mezepokaj invadoj, transmaraj atakoj ktp.
Oni faras fumsignalojn kovrante kaj malkovrante fajron per granda peco da tuko. Eblas (post ekzercado) regi la formon, grandon kaj ritmon de la fumnubojn. Ili estas observeblaj al granda malproksimeco.
Ĉinio
La gardistoj de la Granda Ĉina Muro avertis de malamika atako per fumo de fajroj en kiuj ili almetis fekaĵojn de lupo. Tiel, kaj helpe de relajsoj, mesaĝo povis esti sendita al pluraj centoj da kilometroj en kelkaj horoj.
Ameriko
Ĉiu indiana tribo havis sian propran fum-kodon. La situo de la fajro portis mesaĝon: se la fumo supreniris el la mezo de deklivo de monto aŭ holmo, signis ke ĉiu estis bone; se ĝi supreniris el la kulmino de monto, ĝi signis danĝeron.
En Sudameriko, la Jahganoj uzis fumsignalojn, ekzemple por signali grundatan balenon kies viando estu partigota inter pluraj triboj.
Wolfgang Zdral
Wolfgang ZDRAL (Nurenbergo, 1958) estas germana verkisto kaj ĵurnalisto.
Vivo
Li kreskis en Supra Bavario kaj studis ekonomikon, politikon kaj komunikadosciencon. Poste, li studentiĝis en la Deutsche Journalistenschule. Li laboris por publikaĵoj Wirtschaftswoche kaj Capital. Li loĝas en Munkeno.
Sungai Limau
Sungai Limau estas urbeto en Yan, Kedaho, Malajzio.
Geografio-Loko
Estas la naskiĝloko de la forpasinta Ibrahim Hussein, eminenta moderna artisto en Malajzio.
Gächlingen
Gächlingen estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 779 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Najbaraj komunumoj
Gächlingen limas en nordo al Schleitheim, en oriento al Siblingen, en sudo al Neunkirch kaj en okcidento al Oberhallau.
Trafiko
Gächlingen estas atingebla ek de Ŝafhaŭzo per loka buso H21 de Verkehrsbetriebe Schaffhausen de Schleitheim al Ŝafhaŭzo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gächlingen datiĝas el la jaro 1049 kiel Gehtelinga.
La unuaj homaj setlejoj ekzistis en Gächlingen, kiel pruvas arkeologiaj elfosaĵoj en la lokoj Niederwiesen-Goldäcker, sur la teritorio de la komunumo. Tio estas la plej malnovaj spuroj de setlantaj kamparanoj en Svislando.
La jurisdikcio pri la komunumo venis en la jaro 1381 al la ŝafhaŭza familio Im Thurn. La alta jurisdikcio apartenis ĝis 1656 al la Grafoj de Klettgau kaj tiam transiris al la urbo Ŝafhaŭzo.
Vogelsberg (apartigilo)
Vogelsberg (germane, en Esperanto "birda monto") havas diversajn signifojn:
Ginsweiler
Ginsweiler - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj ekde julio 2014 apartenas al administra Lauterecken-Wolfstein kreita el du antaŭaj grupiĝoj de najbaraj komunumoj. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Horšovský Týn (kastelo)
Burga kelaro
Burga kelaro en Horšovský Týn troviĝas en burgo kaj kastelo en historia centro de urbo Horšovský Týn (prononcu Horŝovski Tin), 10 km norde de urbo Domažlice (prononcu Domaĵlice).
La hodiaŭa kelaro estas devene teretaĝo de la episkopa palaco. Du grandaj spacoj havas konservita devenajn, ĝis nun neriparitajn plafonojn el la 13-a jarcento. La episkopa gotika burgo havis super ili sole unu etaĝon. Sub la burgo troviĝas plua sistemo de keloj, kiuj ne estas ĝis nun dokumentigitaj kaj alirebligitaj. Dum estis ekkonita unu longa kelo kun ĉeloj, kondukanta sub kortego.
El la devena burgo konserviĝis ankaŭ pluaj teretaĝaj spacoj, parto de turo kaj frue gotika kapelo, kiu parte eskapis al katastrofa incendio en 1547.
La frue gotika burgo en la loko de hodiaŭa kastelo, kies konstruon finigis en la 2-a duono de la 13-a jarcento episkopo Jan la III-a el Dražice, apartenis al pragaj episkopoj ĝis husanaj militoj. Ĝi ja rezistis al husanoj, sed reĝo Sigismondo la 1-a enlombardigis ĝin al tiama burggrafo en Horšovský Týn al Zdeněk el Dršťky kontraŭ granda financa pruntepreno kaj ekde tiu tempo ĝi jam ne plu revenis al la episkopoj. Post incendio, el vico da posedantoj Jan pli juna Popel el Lobkovice meritis en la 16-a jarcento pri ties alikonstruo en reprezentantan renesancan sidejon.
11813 Ingorichter
11813 Ingorichter estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras Ingo Richter, sciencisto ĉe la Brunsviga Universitato de Teknologio (Germanio), kies esploroj inkludas detekton kaj analizon de la interago de la suna vento kun la magneta kampo de asteroidoj kaj kometoj, uzante mezurojn elde kosmosondiloj.
10466 Marius-Ioan
10466 Marius-Ioan estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Marius-Ioan Piso, prezidento de la Rumania Kosma Agentejo (ROSA) kaj gvidanta advokato de la kosmoesploro en Rumanio. Dum du jardekoj, li organizis la procezon de aniĝo de Rumanio al la Eŭropa Kosma Agentejo.
Bluaj korvoj
Cyanocorax estas genro de garoloj de Ameriko, tio estas paserinaj birdoj de la familio de Korvedoj. Popolaj nomoj estas bluaj korvoj (tio estas la signifo de Cyanocorax) aŭ korvogaroloj, ĉar ili kunhavas ecojn de ambaŭ tipoj de birdoj kaj ĉefe kiel genra marko la kombinon de bluo (garoloj) kaj nigro (korvoj) kiun havas plej parton de la membroj de la genro.
La genro enhavas kelkajn tre rilatajn speciojn kiuj ĉefe troviĝas en arbaraj habitatoj de Meksiko kaj Centra kaj Sudameriko, dum du specioj, la Bruna garolo kaj la Verda garolo, tute en Usono. Koincide estas tiuj ankaŭ la du nuraj specioj de tiu genro kie la supraj partoj ne estas ĉefe bluaj aŭ purpurbluaj.
Dobeni
Dobeni [dobenj] (hungare: Székelydobó [se:kejdobo:]) estas vilaĝo en Rumanio okcident-sudokcidente de Odorheiu Secuiesc. Ĝi administre apartenas al Mugeni.
Loĝantaro
En 1910 Székelydobó havis 773 loĝantojn; en 1992 599 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1333. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Székelydobó apartenis al Hungario, departemento Udvarhely.
Shota Suzuki (1996)
Shota Suzuki (鈴木 翔太, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fujieda MYFC.
4398 Chiara
4398 Chiara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Walter Ferreri elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chiara Maria Faletti, edzino de la malkovrinto.
Aleksejevskij (distrikto de Moskvo)
ALEKSEJEVSKIJ (Алексеевский) estas distrikto de la Nord-Orienta administra arondismento de Moskvo, Rusio. Ĝia areo okupas ĉirkaŭ 529.0 hektarojn, sur kiu loĝas proksimume 78000 rezidantoj (2017j).
Oriente ĝi limas kun Ostankino distrikto, norde kun Rostokino, okcidente kun Jaroslavskij, sude kun Meŝĉanckij.
Ĝin penetras Prospekt Mira, unu el plej longaj avenuoj de Moskvo, kiu enfluas en Jaroslavskoje ŝoseo kondukanta al la antikva sanktulejo de rusaj ortodoksuloj urbo Sergijev Posad, kie funkcias monakejo Troice-Sergieva Laŭro.
Antaŭe teritorion de la distrikto okupis densaj arbaroj, ene de kiuj estis vilaĝeto "Kopitovka". Ekde 1621 ĝin posedis princo "Dmitrij Trubeckoj". Poste lia vidvino "Anna Vasiljevna" ordonis establi la novan preĝejon omaĝe al sanktulo "Aleksej" (saman nomon havis tiama caro Aleksej Miĥajloviĉ), kiu tre ŝatis tiujn lokojn, pro riĉaj ĉasadoj kun falkoj. Ekde 1647 la setlejo nomiĝas "Aleksejevskoe".
En 1680 oni inaŭguris la preĝejon de Tiĥvina ikono de Dipatrino, kies luksa fasado okulfrapas spektantojn ĝis nun.
Komence de la 20-a jarcento Aleksejevskoe iĝis parto de Moskvo.
Listo de mondaj heredaĵoj en Afriko
Jen listo de Monda Heredaĵo en Afriko laŭlanda.
Matthias de l'Obel
Matthias de L’Obel (1538-1616) estis botanikisto kaj persona kuracisto de du altranguloj, nome Jakobo la 1-a kaj Vilhelmo la Silentulo. Li estis lernanto de Vilhelmo Rondeleo (1507-1566) en la Universitato de Montpellier.
Biografio
Li estis filo de la advokato Jean L'Obel kaj ĉirkaŭ 16-jara li jam estis disvolviĝinta fortan intereson pri botaniko kaj medicino. En 1551 li iris al Italio en studvojaĝo kien li revenis inter 1563 kaj 1564 antaŭ ol studi medicinon en Loveno kaj Montpellier.
Li preferis Montpellier-on pro la reputacio de la botanika profesoro Guillaume Rondelet tiel kiel faris lia samtempulo Carolus Clusius (1525-1609). Oni diras ke L'Obel estis la preferata lernanto de Rondelet, kaj okaze de la morto de lia profesoro, L'Obel heredis ĉiujn liajn manuskriptojn. Ĉiuj liaj verkojn en la botanika kampo estis sub superregado de la bofilo de Rondelet, kies nomo estis Jacques Salomon d'Assas.
L'Obel ricevis sian doktoriĝan diplomon en la 22-a de marto 1565 estinte 27-jara. Li restis en Montpellier du pliajn jarojn, profundigante siajn studojn, inklude de botanikaj ekspedicioj en la regiono de Langvedoko. Post tio, li pasis kelkan tempon vojaĝante kaj dum kvin jaroj (1566-1571) li, kune kun lia kunulo Pierre Pena (1535–1605) (probable iu protestanta rifuĝinto), establiĝis en Anglio sub regado de la reĝino Elizabeto la 1-a.
Li loĝis en la Strato Lime, en Londono, areo enhavanta multajn protestantajn rifuĝintoj el la Eŭropa kontinento (pro religiaj kaŭzoj), inter ili James Garrett (floris inter 1591-1636), iu londona apotekisto, kiu cetere estis amiko de Carolus Clusius. En Londono, L'Obel ankaŭ konatiĝis kun la angla botanikisto John Gerard (1545-1612).
Li kaj Pena alportis el Nederlando ilian botanikan kolekton kaj disvolvis botanikajn esplorojn en Anglio antaŭ ol reiri al la Malaltaj Landoj inter 1571 kaj 1574. Inter 1571 kaj 1581 li praktikas medicinon en Antverpeno kaj Delft, kie li iĝas privata kuracisto de la princo de Oranĝo. L'Obel edziĝis al Isabeau Laigniez (1576-1642), en Lille, en 1596.
Unu el liaj infanoj, unu filino, Mary l'Obel, edziniĝis al Louis Le Myre (Ludovicus Myreus), kiu estis lia kunlaboranto, kaj alia filino, Anne l'Obel edziniĝis al Wolfgang Rumler. Ambaŭ gefiloj liaj estis renomaj apotekistoj, kun bonaj reputacioj en la londona societo. En 1595 eventuale li permanente translokiĝis al Anglio.
Inter la anglaj botanikistoj, lia plej intima amiko estis Thomas Penny (1532-1589), kiun li konis en Montpellier, kaj al kiu li faras omaĝon en sia verko "Stirpium adversaria" (1571). l'Obel mortis en Highgate, Londono, en 1616 estante 78-jara kaj estis sepultita en la tombejo de Sankta Denizo.
La reĝino Elizabeta la 1-a forte interesiĝis pri liaj verkoj, kiuj estis eldonitaj de Christoffel Plantijn kaj estis ĉiuj bonsukcesaj. Al li oni atribuas la unuan provon klasi la plantojn laŭ iliaj naturaj afinaĵoj, anstataŭ laŭ la medicinaj uzoj kiel antaŭe. Charles Plumier baptis la genron "Lobelio" liaomaĝe kaj la botanika familio de la "Lobeliacoj" estis kreita por honorigi lian rememoron.
Vilhelmo la 1-a (Germana Regno)
Vilhelmo la 1-a (naskiĝis 1797 kiel Wilhelm Friedrich Ludwig en Berlino; mortis  1888 samloke) estis ekde 1858 regento (anstataŭulo por sia malsana frato) kaj ekde 1861 reĝo de Prusio kaj ekde 1871 Germana Imperiestro. Lia edzino estis Augusta von Sachsen-Weimar-Eisenach.
Vilhelmo estis konservativa kaj havis pro la sufokado de la marta revolucio de 1848 negativan reputacion. Tamen lia ekregado en 1858 signifis certa liberaliĝo. Malgraŭ sia propra volo li fariĝis en 1871 germana imperiestro kaj atingis poste grandan popularecon. Dum lia epoko la prusa ĉefministro kaj poste germana kanceliero Otto von Bismarck ricevis tre grandan influon.
Butanosulfonata acido
Butanosulfonata acido aŭ butanosulfonato de hidrogeno estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el hidrolizo de la butanosulfonila klorido. Butanosulfonata acido estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Butanosulfonata acido prezentas acidan grupon ligitan al butanosulfonata grupo. Ĝi konsistas je 4 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj, 1 sulfuratomo, kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Tăietura
Tăietura [tǝjetura] (hungare: Vágás va:ga:ŝ) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Odorheiu Secuiesc. Ĝi administre apartenas al Mugeni.
Budho Vajroĉano
La budho Vajroĉano (वैरोचन) estas ĉiela budho, kiu estas ofte interpretita, en tekstoj kiel la Girlanda Sutro, kiel la Darma Korpo  de la historia budho, la budho Gotamo.
En Ĉina, Korea kaj Japana budhismoj, Vajroĉano estas rigardata kiel la enkorpiĝo de la budhisma koncepto de vakueco. En la formado de la kvin saĝecaj budhoj de mahajana kaj vaĝrajana budhismoj, la budho Vajroĉano estas ĉe la centro kaj estas konsiderita prabudho.
Nivillac
(jen france, bretone Nivilieg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Domenico Tempio
Domenico TEMPIO, ankaŭ nomata Micio, (Katanio, 22-an de aŭgusto 1750 – Katanio, la 4-an de februaro de 1821) estis itala poeto kiu esprimis sin en la sicilia lingvo. Kune kun Giovanni Meli, li estis la plej bona sicililingva poeto de tiu epoko. Dum sia vivo, li estis konsiderata grava poeto, kaj estis multe laŭdata, sed post lia morto lia laboro estis plejparte forgesita, ĝis revigligo de intereso post la dua mondmilito. Lia poemo La Caristia ("La malsatego"), priskribante malsaton kaj tumultojn en Katanio en 1797-98, estas konsiderata kiel lia ĉefa verko.
Saint-Sébastien-Frêne-Rond (stacidomo)
Saint-Sébastien-Frêne-Rond estas franca stacidomo sur linio Nantes-Orléans -, situanta en Saint-Sébastien-sur-Loire, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj, precipe Tramtrajno Nantes-Clisson.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Saintes (530000).
Pipea
Pipea [pipja] (hungare: Pipe, germane: Weppesdorf) estas vilaĝo en Rumanio norde de Sighişoara. Ĝi administracie apartenas al la komunumo Nadeş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 336 loĝantojn (hungaroj) kaj en 1992 105 (94% hungaroj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1325. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Kis-Küküllő ).
Punktoventra koturno
La Blankavanga koturno aŭ Punktoventra koturno, Colinus leucopogon, estas malgranda surgrunde loĝanta birdo de la familio de Amerikaj koturnoj aŭ Odontoforedoj. Ĝi estas foje konsiderata samspecifa kun la Krestokoturno, Colinus cristatus. Ĉar tiu lasta specio etendas norde al Kostariko, verŝajne ambaŭ specioj koincidos en teritorioj future, sed la subspecio de la Blankavanga koturno de Kosta-Riko estas la malplej simila al la Kresta. Krome kaj male ofte diversaj subspecioj estis konsiderataj plenaj specioj.
La Blankavanga koturno loĝas en Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Nikaragvo kaj Kosta-Riko en malferma savano kun arbustoj kaj arboj, kampoj, herbejoj kaj aliaj malfermaj arbaroj de malaltaj kaj mezaj teroj de norda deklivaro de Pacifiko kaj de Centra Valo, de altitudoj variaj de marnivelo ĝis 1500 m. La populacioj estas fragmentataj.
Aspekto
La kanto, plej ofte elsendita de maskloj printempe kaj somere, estas ascenda, aspra kanto ofte priskribita kiel bob-ŭaj!.
Kutimaro
La Blankavanga koturno estas diskreta birdo kiu kutime kaŝiĝas. Ili detekteblas pro siaj akraj krioj, kutimaj dum la reprodukta sezono el ripozejoj. Ili formas grupojn de 3 al 15 birdoj for de la reprodukta sezono. Kaze de ĝenado ili kuniĝas antaŭ kuri. Kaze de eksploda ekflugo ili faras nur mallongan distancon antaŭ kuniĝi en ŝirmejo.
Reproduktado
Tiu specio estas monogama. La reprodukta sezono okazas maje al septembro, iom pli malfrue en Salvadoro. La nesto estas grunda truo kovrita el herboj. Kaj maskloj kaj inoj kovas en nesto, sed ĉe plej parto de nestoj hegemonie kovas inoj. Ovaro estas de 10 blankaj ovoj. La idoj estas frumaturaj kaj elnestiĝo okazas proksimume 24 horojn post eloviĝo.
Tiu timida specio manĝas semojn kaj insektojn, tiujn lastajn ĉefe dum la reprodukta sezono. Ĝi estas aktiva ĉefe frumatene kaj vespere.
Subspecioj
Oni agnoskas kutime ses subspeciojn, kiuj estas la jenaj:
Křivoklát
Křivoklát estas kampurbo en Mezbohemia regiono en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie. Ĝi estiĝis en la jaro 1896 per kuniĝo de vilaĝoj Amalín kaj Budy. En Budy estas baroka muelilo el la 16-a jarcento. Ĉefa memorigaĵo de Amalín estas preĝejo de sankta Petro el la 16-a jarcento, barokigita en la jaro 1728 kaj novgotike alikonstruita en la jaro 1885.
Famuloj
En la iama Pürglitz naskiĝis operkantisto Irma Reichová.
161693 Attilladanko
Ĝia nomo honoras Attilla Danko, kanadan planiston de programaroj kaj. Li disvolvis kaj bontenas la Clear Sky Charts, kiuj estis unue planaj iloj por la astronomiaj observantoj en Nordameriko.
Internacia Kurejo Sepang
Internacia Kurejo Sepang estas kurejo por konkursoj de Formulo 1 en Sepang (Malajzio).
Longeco: 5,540 km
Kurbiĝoj: 15
Plej rapida giro: 1:34:175 de Lewis Hamilton (2010)
Poa annua
Poa annua, aŭ unujara herbeja herbo, unujara blueherbo aŭ simple poo), estas disvastigita malalt-kreska tufoherbo en moderaj klimatoj. Kvankam P. annua estas ofte konsiderata sole unujara planto pro sia nomo, ekzistas ankaŭ ĉiujaraj bio-tipoj. 'Poa' estas greka vorto por furaĝo. Ĝi estas unu el la plej dolĉaj herboj por verda furaĝo, sed malpli utila ol fojno. Tiu herbo povas estis originita kiel hibrido inter Poa supina kaj Poa infirma.
Priskribo
Poa annua havas paniklon kun senaristaj plurfloraj spiketoj. Ili estas staŭdaj, unu- aŭ dujaraj.
Sejĝi Ueda
Sejĝi UEDA (japane: 上田 清二 [Ueda Seiĝi], naskiĝis en 1952) estas japana astronomo. Li estas diplomita M.D. kaj Ph.D. de la Universitato Stanford kaj aniĝis en la teamo de la Doktora Universitato de Avana Esploro (総合研究大学院大学, Sōgō Kenkyū Daigakuin Daigaku) de Hajama, (Kanagaŭa).
En kunlaboro kun Hiroŝi Kaneda, li malkovris 705 asteroidojn inter 1987 kaj 2000.
La asteroido 4676 Uedaseiji estis nomita en lia honoro.
Antioĥo la 4-a Epifano
Antioĥo la 4-a Epifano (naskiĝis ĉ. 215, mortis 163 a.K.), Antiochus IV Epiphanes, estis reĝo de Seleŭkio de -175 ĝis -163. Li estis la filo de Antioĥo la 3-a sed ne fariĝis reĝo ĝis -175 kiam li venkis la uzurpanton Heliodoron.
Je -170 Antioĥo nomis sin dio: la nomo "Epifano" signifas "dio manifestita". La nomo de lia regno proklamis tion.
En -170 kaj denove en -168, Antioĥo atakis Egiption, la delongan rivalon de Seleŭkio. Sed spite de la ŝajna malforteco de Egiptio, Antioĥo fiaskis pro la protektado de Romio.
Reveninte de la dua kampanjo en Egiptio, Antioĥo venis al Jerusalemo je ŝabato en decembro -168. Li detruis la muron, prirabis kaj bruligis la urbon, masakris la virojn kaj forsendis multajn virinojn kaj infanojn al sklaveco. Li starigis citadelon kaj enmetis garnizonon de grekoj. Antioĥo rabis eĉ la oron kaj arĝenton de la Templo, inkluzive la oran kandelabron, kaj tie oferis sur la altaro de Dio porkojn al la grekaj dioj. Li dediĉis la Templon al Zeŭso kaj tie starigis idolon de tiu dio. La sanga detruo de la urbo estis bedaŭrinda al la judoj, sed la afero de la porkoj estis abomena kaj nepardonebla. Porko estas besto malpura laŭ judismo.
Poste, salo envunden, Antioĥo devigis la judojn kaj samarianojn en ĉiu urbo oferi porkojn al la grekoj dioj. Li malpermesis la Biblion, cirkumcidon, servon al Dio kaj li anstataŭigis la leĝon de Moseo per la leĝo de la grekoj. Multaj judoj martiriĝis, iuj sur krucoj, por sia fido.
La judoj delonge estis sub greka regado, ekde la tempo de Aleksandro la Granda, sed la pasintaj grekaj reĝoj nur deziris tributon, ne grekiĝon.
Dum multaj samarianoj kaj multaj judoj cedis al la grekigo pro timo, aliaj judoj ribelis sub la pastro Matatias je -167. Matatias mortis je -166, sed liaj filoj, ĉefe inter ili Jehuda la Makabeo, kondukis la ribelon. Je -165 ili venkis la multe pli grandan armeon de Antioĥo kaj liberigis Jerusalemon. Je la 25-a de kislevo, ili purigis la Templon. Laŭ la Talmudo estis sufiĉe da rituale pura oleo por lumigi la kandelabron nur dum unu tago, kaj necesis ok tagoj por prepari pli da oleo. Malgraŭ tio, la kandelabro lumis dum la tutaj ok tagoj. Oni memorfestas la venkon kaj la miraklon en la juda festo Ĥanuka. Tiel ekis la regado de la hasmonea dinastio, la dinastio de la makabeoj, kiu poste liberigis Judion entute.
Antioĥo ankaŭ batalis kontraŭ Partujo, kiu estis konkeranta orientan Seleŭkion.
Li mortis pro intesta malsano je -163, unu jaro post kiam li perdis Jerusalemon.
En Esperanto
Vidu la duakanonajn librojn 1 + 2 Makabeoj en traduko de Gerrit Berveling. La libro 3 Makabeoj ne temas pri ĉi tiu historio, sed pri la persekutado, kiun suferis la Judoj en Egiptio. La libro 4 Makabeoj, male, denove ja temas pri la supre menciita historio, sed kun pli filozofia aliro.
Vidu ankaŭ
Helenismo, juda kalendaro.
Gipperath
Gipperath estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Rolleville
Rolleville estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Kalceolariacoj
La kalceolariacoj (Calceolariaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lamialoj (Lamiales). Ĝi enhavas 4 genrojn kaj ĉirkaŭ 280 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kalceolario.
Rolleville
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Rollevillais.
Kalceolariacoj
La natura disvastiĝo estas nur la neotropiso.
Priskribo
La specioj de la familio Calceolariaceae estas plej ofte herbaj plantoj, malofte arbustoj. La kontraŭstarantaj folioj estas simplaj kaj havas dentaj malofte glataj randoj.
La foroj estas kvarnombraj. Ili havas normalkaze du stamenoj. Ili ne havas nektaron. La ovario estas duone epigina. La peltatoj enstas kunkreskinta al tipa „pantoflol“, tiu krontupo estas dulipa. La aparturo nomiĝas „buŝo“. Se la buŝo estasfermita, burdoj polenigas la florojn. Se la buŝo estas vaste malfermitaj abelo polonigas la florojn. La plolenigantoj ricevas de la planto oleon el oleglando kaj polenoj. La plantoj formas kapsulfruktoj.
Disvastiĝo
Ili disvastiĝis preskaŭ nur en la Neotropiso, tie ili hejmiĝas en Mezameriko kaj okcidenta Sudameriko. Nur unu aŭ du specioj de la genro Jovellana indiĝenas en la norda insulo de Novzelando.
Taksonomio
La tasksonoj antaŭe estis en la familio de la Skrofulariacoj. Laŭ ilia Genetika profilo ili estas ekde 2001 en Richard G. Olmstead, Claude W. de Pamphilis, Andrea D. Wolfe, Nelson D. Young, Wayne J. Elisons & Patrick A. Reeves: Disintegration of the Scrophulariaceae, en: American Journal of Botany, volumo 88, pp. 348-361 : Calceolariaceae sur paĝo 357 propra familio. La Basionym estas la tribo Calceolarieae D.Don kun la Tipo de la genro Calceolaria L..
Al la familio de la Kalceolariacoj (Calceolariaceae) apartenas nur du genroj kaj ĉirkaŭ 260 specioj:
La iamaj specioj de la genro Fagelia Schwencke, Porodittia G.Don ex Kraenzl., Stemotria Wettst. & Harms ex Engl. kaj Trianthera Wettst. estas enigita en la genro Calcealaria.
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (24 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Utiligado
De kelkaj specioj de la genro Calceolaria kultivaroj estis breditaj, kiuj estas uzataj kiel ornamplantoj en parkoj, ĝardenoj, balkonoj kaj ĉambroj.
Ĉambroplanto por malvarmetaj ejoj estas la ĉambra kalceolorio (Calceolaria Herbeohybrida).
San Juan de Girón
San Juan de Girón (loke estas konata nur Girón) estas urbego en nordorienta Kolombio, en departemento Santandero (Kolombio). La urbego apartenas al urbaro de Bucaramanga. La historia nomo estis Villa de los Caballeros de Girón.
Geografio
Girón situas en limo de montetaro kaj altebenaĵo en nordorienta parto de la lando. Bucaramanga troviĝas 7, Cúcuta 195, Bogoto 373 km.
Historio
Girón estis fondita en 1631, tiam hispanoj akiris la lokon de la indianoj. En la sekva jaro eĉ la fondinto mortis, la fondita vilaĝo neniiĝis. En 1636 pli nova fondo okazis, sed jam en alia loko. Post 2 jaroj denova kaj ankaŭ lastfoja fondo okazis en la tria loko. La paroĥo ekfunkciis en 1639. Pro la arkitekturo el la kolonia epoko Girón ricevis la rangon Nacia Monumento en 1959.
Trafiko
En la proksima Bucaramanga internacia flughaveno funkcias.
Klimato
Girón laŭ latitudo situus en tropika klimato, sed pro sia alto super marnivelo la varmo ne estas troa. Jare pluvas pli ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.
Jakab Marastoni
Jakab Marastoni, origine itale Jacopo Antonio Marastoni, laŭ hungarlingve kutima nomordo Marastoni Jakab estis itala, poste hungara pentristo, grafikisto, fotisto, instruisto, establinto de la unua hungara penrista akademio. Lia filo estis Jozefo Marastoni. Jacopo Antonio Marastoni naskiĝis la  en Venecio (Habsburga Imperio), li mortis la  en Pest (urbo) (Habsburga Imperio, Hungara reĝlando).
Biografio
Jakab Marastoni studis pentradon en akademio en sia naskiĝurbo de Natale Schiavoni kaj Teodoro Matteini, poste en Romo, fine li studvojaĝis al Eŭropo. En 1832 li vivis en Klagenfurt, post du jaroj en Vieno, kie li estis jam konata portretisto. Ekde 1836 li vivis en urbo Pest. Tiutempe li edziĝis, en 1834 kaj 1835 filoj naskiĝis. Li pentradis ĝenrojn, portretojn, altarajn bildojn, kreis ankaŭ litografiaĵojn. En 1846 li establis pentristan akademion, kiu funkciis ĝis morto de Marastoni. En 1859 li malsaniĝis, eĉ blindiĝis.
Li aparternis al tiuj, kiuj tre frue okupiĝis pri fotado helpe de dagerotipio. Ekde 1841 li havis dagerotipian atelieron.
1-Penteno
1-Penteno aŭ C5H10 estas alkeno aŭ nesaturita rektoĉena hidrokarbonido kun 5 karbonatomoj kaj 10 hidrogenatomoj. En normalaj kondiĉoj ĝi estas senkolora brulema likvaĵo kun odoro simila al benzino. Strukture ekzistas ses malsamaj kombinaĵoj kun la sama kemia formulo. Ĝiaj izomeroj povas prezentiĝi sub la cis aŭ trans formo aŭ kun branĉa kateno.
Lobiado
Lobiado (aŭ koridora agado aŭ intereso-reprezentado) estas provo de unuopuloj kaj interesgrupoj influi la decidojn de registaroj aŭ aliaj potenculoj. La nocio origine signifis, ke la lobiistoj provis influi voĉdonojn de la leĝfaristoj en la koridoro, antaŭĉambro (angle lobby) de la leĝfarada kamero. Ĝi aperas iugrade en ĉiu politika sistemo kaj estas ofte konsiderata kiel kunplektita kun korupteco.
Usono
La lobiado plej okulfrapa en Usono, kie leĝoj antaŭskribas kondutajn normojn, eblojn de la lobiistoj.
Reprezentanto de iu grupo povas aperi antaŭ la leĝfarada komisiono. Oni rajtas prilabori oficiston en buroo, hotelo, propra domo. Oni povas organizite skribi leterojn al la oficistoj, voki ilin per telefono, aŭ povas komenci kampanjon. Kelkaj organizoj povas mone kaj per servoj apogi siajn ŝatatajn kandidatojn.
Oni povas komenci propagandan kampanjon en la presita kaj elektronika medio por konvinki la publikon. La reprezentantoj de diversaj (ofte kontraxupuŝaj) interesoj povas transdoni esplorajn materialojn al la parlamentaj (kongresaj) komisionoj. Oni povas helpi la kongresanojn, reprezentantojn, ŝtatajn gvidantojn per elektokampanjaj donacoj.
Tiu lobiada rajto de simplaj civitanoj estas protektita per unua aldono de la usona konstitucio.
Alilande
Ĉar en aliaj landoj la lobiado ne estas reguligita per leĝoj, tio okazas malantaŭ la kurtenoj per simile granda koruptado.
Ekzemple en Germanio ekzistas forta lobio de la tabaka industrio kaj komerco, kies influo grave malhelpas en la protektado de nefumantoj. Tiaj lobiaj organizoj ("Verband der Cigarettenindustrie", "Bundesverband des Tabakwareneinzelhandels"), kunlabore kun la lobio de la varba industrio ("Zentralverband der deutschen Werbewirtschaft") eĉ igis la germanan registaron procesi en 2006 kontraŭ gvidlinio de Eŭropa Unio, kiu celas malpermesi varbadon por tabako en gazetaro, radio kaj interreto. Samtempe, la germana tabaka industrio sponsoras partiajn konferencojn de la partioj CDU, SPD kaj FDP.
Internacie
Grava lobia aranĝo, financata ĉefe de entreprenoj kaj lobiaj organizoj, estas la Monda Ekonomia Forumo.
Lobiado kaj Esperanto
Diversaj Esperanto-asocioj, kiel ekzemple UEA aŭ Eŭropa Esperanto-Unio, aktivas ankaŭ lobie. Relative sukcesa estis la lobiado de IKUE, kiu rezultigis diversajn agnoskojn de la katolika Esperanto-movado en la katolika eklezio.
Veľká Lehota
Veľká Lehota (hungare Nagyülés [nadjulEŝ], germane Großhau aŭ Großhay) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Veľká Lehota situas inter montoj laŭ traira flankovojo. Nová Baňa troviĝas je 10 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1345 laŭ latina formo "Nova plantatio". En 1601 oni komputis tie 23 domojn kaj 1 bienocentron. En 1828 vivis tie 627 vilaĝanoj en 101 domoj. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Nagy-Lehota, poste ĝi ricevis plene hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagyülés 968 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Zlaté Moravce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Veľká Lehota 1308 homoj (1295 slovakoj).
Kaverno en Strašín
Kaverno en Strašín troviĝas 1 km de vilaĝo Strašín (prononcu Straŝin), proksimume 10 km de urbo Sušice (prononcu Suŝice).
Kaverno en Strašín, nomata ankaŭ Nezdická, estas hodiaŭ jam forlasita minejo por fererco kaj okro. Ties spacojn kreis subteraj akvoj en tavolgrupo de kristalaj kalkŝtonoj, apartenantaj en la tn. suŝice-votica zono de metamorfozitaj mineraloj de bunta serio de la plej malnova ĉeĥa geologia unuo – moldanubiko.
La kaverno estas neregula sistemo de ĉambregoj, plataj koridoroj kaj rampvojoj kun suma longeco 200 m. La enirejo kun dimensioj 6 x 1,6 m kondukas en ĉefan spacon de la kaverno, klinigita ĉambrego 23 m longa, 12 m larĝa kaj preskaŭ 3 m alta. Ties la plej malaltan lokon verŝas subtera lageto. Malantaŭ ĝi la kaverno daŭrigas norden tra nove malkovritaj spacoj. Sed la ĉefaj sistemoj de koridoroj deflankiĝas al orienta kaj okcidenta flanko. Okcidente tio estas proporcie larĝaj koridoroj kun longeco pli ol 60 m, klinigitaj konsente kun la ĉefa ĉambrego. Orienten elkuras du koridoretoj, kondukantaj ĝis pli ol 80 m longa labirinto de mallarĝaj rampvojoj kaj pli malgrandaj ĉambretoj.
Post trafoso de mallarĝaj koridoroj de la kaverno kaj ties esploro de lokaj loĝantoj en la jaro 1930 kaj post geomorfologiaj observadoj, entreprenisto F. Krejza montris intereson pri la kaverno. En la jaro 1936 li fondis ĉi tie minejon nomata František (Franciso), la ĉefan ĉambregon de la kaverno li sekurigis per lignotruso, alirebligis ĝin per simpla ŝtuparejo kaj li komencis mini el kavernaj plenigaĵoj limoniton kiel ferercon, kiun li liveris en gisejojn. Pli malfrue li ĉi tie fosis por ceramikistoj okrojn, sed jam fine de aŭgusto de la sama jaro li haltigis la minadon. Ekde tiu tempo la kaverno estis nur objekto de intermitaj esploroj kaj speleologiaj esploroj. Ĝis hodiaŭ ne estas unusignife klarigita ties estiĝo kaj evoluo. Proksime nome situas periodaj mergiĝoj de lokaj rojoj, sed kolorigeksperimentoj ne montris ilian kunigon kun la subteraj lagetoj. Rimarkindaj estas ankaŭ perfektaj pladformaj kaj potformaj kavaĵoj en la plafono de la kavernaj spacoj, kiuj, same kiel plimulto de kavernoj en kristalaj kalkŝtonoj, tute malhavas karstan ornamaĵaron.
San Mateo
San Mateo estas urbo de Kalifornio, ŝtato de Usono. Ĝi situas en samnoma kantono San Mateo, kies administra ĉefurbo tamen estas la urbo Redwood City (angle, en Esperanto "sekvoja urbo"). Laŭ censa takso de la jaro 2018, la urbo San Mateo havas loĝantojn.
La kantono kaj urbo San Mateo nomiĝas laŭ historia hispana kristanisma misiejo, kiu dediĉiĝis al la kristana sanktulo Mateo.
Geografio
San Mateo situas sur la marborda ebenaĵo en la sudokcidenta landparto de Usono, en la okcidenta parto de la subŝtato.