cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afrika montetosilvio
Tiu afrotropisa specio troviĝas en subsahara Afriko nome en Angolo, Burundio, Kameruno, Demokratia Respubliko Kongo, Ekvatora Gvineo, Etiopio, Kenjo, Malavio, Mozambiko, Niĝerio, Ruando, Sudano, Tanzanio, Ugando kaj Zambio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montararbaroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbustaroj.
La distinga nigrakapa subspecio estis foje disigita kiel Ruvenzoria montetosilvio, Pseudoalcippe atriceps, sed Fry et al. (2000) asertas, ke ĝi havas la samajn voĉon kaj kutimaron kiel la aliaj rasoj, kaj ne akcetas tiun statuson de separata specio.
Lajos Fialovszky
Lajos Fialovszky [lajoŝ fialovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fialovszky Lajos estis hungara oficiro, geodeto, profesoro, armeinĝeniero.
Lajos Fialovszky naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Nagybecskerek (nuntempa Zrenjanin en Serbio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Fialovszky frekventis militakademion en Budapeŝto, inter 1916 kaj 1918 li batalis en la 1-a mondmilito. Li laboris en armea instituto ĝis 1937, sed li esploris ankaŭ en Zuriko (1922), Parizo (1925), Vieno (1933). Li akiris armeinĝenieran diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1932. Inter 1937 kaj 1940 li havis postenon en ministerio pri industrio, poste en diversaj fabrikoj. Post la 2-a mondmilito li laboris en la defenda ministerio kiel kolonelo. Li aĝis 50. kiam li edziĝis, baldaŭe havanta 2 filojn. Tiam li okupiĝis 2 jardekojn pri geodeziaj mezuriloj en fabriko en rango ĉefinĝeniero. Li instruis en kampuso en Sopron inter 1955-1959, en la teknikuniversitato ekde 1961. En 1951 li doktoriĝis en la universitato, li kandidatiĝis en Hungara Scienca Akademio en 1955, poste samloke doktoriĝis en 1961. Li aĝis 72, kiam laŭjure li pensiuliĝis, tamen li estis aktiva ĝis sia aĝo 85.
Pro la politiko li estis arestita trifoje: 1941, 1949, 1957, sed poste ĉiam ĝi nuliĝis. Li tre ŝatis pianludadi. En 1976 li ricevis memormedalon.
Brindisi Montagna
Brindisi Montagna estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Albano di Lucania, Anzi, Potenza, Tricarico (MT), Trivigno kaj Vaglio Basilicata.
Benny Goodman
Benny GOODMAN [Beni Gudman] naskita Benjamin David GOODMAN je la 30-a de majo 1909 en Ĉikago, Ilinojo, mortinta je la 13-a de junio 1986 en Novjorko, estis posteulo de judoj kaj hungaroj, fama ĵaza klarnetisto, komponisto, kaj bandestro.
Infanaĝo kaj fruaj jaroj
Liaj fruaj influantoj estis ĵazaj klarnetistoj de Ĉikago, rimarkinde Johnny Dodds, Leon Roppolo, kaj Jimmy Noone.
La patro de Goodman, David, estis laborist-klasa enmigranto. David Goodman mortis pro trafika hazardo iom post Benny aliĝis al la Ben Pollack Orchestra. Benny jam petegis al sia patro ke li retiriĝu ĉar li (Benny) kaj lia frato (Harry) eksukcesis kiel profesiaj muzikistoj. Laŭ artikolo de James Lincoln Collier, "Paĉjo rigardis al la okuloj de Benny kaj diris 'Benny, vi zorgu vin, mi zorgos min.'"
Kariero
Goodman foriris al Novjorko kaj fariĝis sukcesa muzikisto dum la mulfruaj 1920-aj jaroj kaj la fruaj 1930-aj jaroj. Li faris bonan reputacion kiel bona ludanto kiu estis preparinta kaj fidinda. Li ludis kun la nacie konataj muzikistaroj de Red Nichols, Isham Jones, kaj Ted Lewis antaŭ ol fondante sian muzikistaron en 1932.
Muzika ekzemplo
La Benny-Goodman-kvaropo prezentas la muzikaĵon "Avalon" la 16-an de januaro 1938 en la koncertejo Carnegie Hall en Novjorko.
Kemia elemento
Okdek procentoj el la elementoj estas metaloj, nome, ili bone konduktas varmon, estas flekseblaj aŭ streĉeblaj, kaj estas brilaj. La nemetaloj inklusivas gasojn, likvojn, kaj solidojn. La metaloidoj kombinas la proprecojn de la metaloj kaj la nemetaloj.
Oni povas grupigi la kemiajn elementojn laŭ vivneceso, bezonata kvanto por homo: oligoelementoj, polielementoj, makroelementoj.
Ĉiu elemento havas atomnumeron kaj atommason. La atomnumero de la elemento estas la nombro da protonoj en la atomo; la atommaso aŭ atompezo estas la maso de la atomo kompare kun la maso de atomo de karbono-12.
Perioda tabelo de la elementoj
En la jaro 1869, la rusa sciencisto Dmitrij Mendelejev aranĝis la elementojn laŭ ilia subkuŝanta naturo. Ĉi tio evoluis al la perioda tabelo, kiu montras la atomnumerojn en kolumnoj kun kemia kaj elektrona simileco.
La perioda tabelo de kemiaj elementoj estas tabela prezento de ĉiuj konataj kemiaj elementoj. Kvankam variantoj de la tabelo ekzistis jam antaŭe, la honoro de ĝia invento estas atribuita al rusa kemiisto Dmitrij Mendelejev, kiu proponis tiun tabelon en 1869. Mendelejev proponis la tabelon por ilustri la ripetiĝantajn („periodajn“) ecojn de kemiaj elementoj. La ĝusta strukturo de la tabelo estis plurfoje precizigata dum malkovro de pliaj kemiaj elementoj, kaj dum oni evoluigis pliajn teoriajn modelojn por klarigi la eco-ŝanĝojn de jam ekzistantaj elementoj.
La perioda tabelo nun estas universala en ĉiuj branĉoj de kemio, ĝi donas ekstreme utilan referencon por klasigi, sistemigi kaj kompari diversajn formojn de kemiaj ecoj. La tabelo ankaŭ trovas vastan aplikon en fiziko, biologio, inĝenierado kaj industrio. La nuntempa norma tabelo, laŭ ties versio de februaro 2010, enhavas 118 elementojn (elementoj 1H ĝis 118Og).
La strukturo de la tabelo ilustras la ripetiĝantajn („periodajn“) kemiajn ecojn. La elementoj estas listigitaj laŭ pligrandiĝanta sinsekvo de iliaj atomnumeroj (t.e. la kvanto de protonoj en la atoma kerno). La vicoj estas aranĝitaj tiel, ke elementoj kun similaj ecoj formu vertikalajn kolumnojn („grupoj“). Laŭ la teorioj de kvantuma mekaniko de elektrona distribuo de la atomoj, ĉiu horizontala vico („periodo“) en la tabelo rilatas al la plenigo de certa kvantuma ŝelo per elektronoj. La iam pligrandiĝantaj periodoj dum oni alproksimiĝas al la fundo de la tabelo grupigas elementojn en la s-, p-, d- kaj f-blokojn, kiuj respegulas ilian elektronan konfiguraĵon.
Listo de la elementoj laŭ atomnumero
La elementoj estas (vidu ankaŭ etimologio de la kemiaj elementoj de AIS):
Deveno de la nomoj de la kemiaj elementoj
La nomoj de la elementoj derivas el la greka, latina aŭ aliaj lingvoj, ĉefe el la angla aŭ portas la nomon de sia malkovrinto aŭ de la urbo en kiu ili estis malkovritaj.
El la atom-numero 113, oni nomas la elementojn per la provizora nomenklaturo de la IUPAC, en kiu al ĉiu elemento korespondas kiel nomo ties latinlingva numero.
Villieu-Loyes-Mollon
Villieu-Loyes-Mollon estas komunumo en Francio, en la regiono de Rhône-Alpes, en la departemento Ain, proksime de Liono.
Ĉina ropofilo
La Ĉina ropofilo (Rhopophilus pekinensis) estas specio de birdo de la familio de Cistikoledoj lastatempe trapasita al la familio de Silviedoj, en la monotipa genro Rhopophilus. Ĝi troviĝas en Ĉinio kaj Koreio.
Villieu-Loyes-Mollon
En la jaro 1999 vivis en Villieu-Loyes-Mollon 2 431 personoj.
Ĉina ropofilo
Temas pri tre longvosta paserina birdo kun grizbrunaj supraj partoj el la frunto tra la krono kaj laŭ la tuta dorso tre markataj de grandaj nigrecaj vertikalaj strioj, dum la subaj partoj estas blankecaj el la gorĝo al la ventro, sed kun la flankoj ankaŭ tre markataj per ruĝecbrunaj strioj. La vizaĝo estas helgriza sed montras bildon konsistantan el malhelan traokulan strion kio lasas supran helan superokulan strion kaj alian pli malhelan strion subvangan el la bekobazo limigante kun la gorĝo al la kolflanko kie supreniras tra la orelareo por kuniĝi kun la alia horizontala strio. La beko estas helflaveca kaj la kruroj rozkolorecaj.
Villieu-Loyes-Mollon
Historio
La komunumo estiĝis per kunigo de la tri vilaĝoj (videblaj en la nomo).
Ĝemelurboj
Ĝemelurbo de Villieu-Loyes-Mollon estas (inter krampoj ekde kiu jaro):
Malvarmondo
Laŭ la Nacia Veterprognoza Servo en Usono, malvarma ondo rilatas al rapida falo de temperaturo ene de 24 horoj en maniero kiel kiu postulas specialajn antaŭzorgojn preni en la kampoj de agrikulturo, industrio, komerco kaj sociaj agadoj. La preciza kriterio por la ekzisto de "malvarma ondo" estas determinita surbaze de la rapideco ĉe kiu la temperaturo falas, kaj surbaze de la fakta minimuma temperaturo ĉe la pinto de la malvarmondo. Ĉi tiu minimuma temperaturo dependas ĉefe de la loko kaj de la tempo de jaro.
Alois Mrštík
Alois MRŠTÍK (naskiĝis la 14-an de oktobro 1861 en Jimramov - mortis la 24-an de februaro 1925 en Brno) estis ĉeĥa verkisto, frato de Vilém Mrštík.
Malvarmondo
Antaŭzorgoj
En iuj lokoj (ekzemple Siberio) dum ekstrema malvarmo, multaj homoj elektas igi veturilojn, kiuj funkcias per fuelo, daŭre funkcii dum la malvarma ondo, kaj lasi la akvokranon kuri senĉese por ke la akvotuboj ne frostiĝu kaj difektiĝu.
Alois Mrštík
Laŭprofesie pedagogo. Lia ĉefverko estas Jaro en vilaĝo kaj dramo Mariŝa, kiun li verkis kun sia frato Vilém. La dramo apartenas al plej gravaj dramoj en la ĉeĥa literaturo.
Malvarmondo
Antaŭzorgoj
En antaŭzorgo de malvarmaj ondoj, homoj kutime provizis per manĝaĵo, akvo kaj aliaj necesaj aĵoj.
Alois Mrštík
En Brno ekzistas Teatro de Fratoj Mrštík.
Verkoj
La dramon Mariŝa esperantigis Eva Seemannová.
Revolucia Direktiga Soveto
Revolucia Direktiga Soveto, origine hungare Forradalmi Kormányzótanács, foje malofte Kabineto Garbai estis la registaro en Hungario dum la Hungara Sovetrespubliko. Ĝi gvidis la landon en 1919 nur 133 tagojn.
Malvarmondo
Malvarmondoj dum la 21-a jarcento
Malsupre estas kelkaj el la malvarmaj ondoj kiuj okazis en la 21-a jarcento.
Revolucia Direktiga Soveto
Listo de membroj
Post deklaro de la konstitucio ŝanĝoj okazis en la komisararo. La novaj ministerioj:
Kaiseraugst (stacidomo)
Kaiseraugst estas fervoja stacidomo en Kaiseraugst, Svislando.
Jenő Lendvai
LENDVAI Jenő estis hungara ekonomikisto, juristo, verkisto, tradukisto naskita en Temeŝvaro en 1883 kaj mortinta 1946 en Temeŝvaro.
Kariero
Lendvai finis la Orientan Akademion, poste juron en Budapest kaj Kolozsvár. Li estis ĉefsekretario de la Komerca kaj Industria Ĉambro de Temeŝvaro, sekretario de Unuiĝo de Fabrikposedantoj de Banato, ĉefredaktoro de ekonomikfakrevuo Keleti Lloyd, rep. ĝia respondecredaktoro (1922-35).
Tuŝa sistemo
La tuŝa sistemo estas la sensa sistemo de la nerva sistemo, kiu permesas al organismo sensi spertojn kiel tuŝon aŭ premon, temperaturon (malvarmo aŭ varmo), dolorojn (inkluzivante jukojn kaj tiklojn). Ĝi ankaŭ inkluzivas la sensaĵojn de muskola movado kaj la situo de artikoj, sintenado, internajn sensojn, kaj vizaĝan esprimon. Internaj sensoj informas pri internkorpaj sensaĵoj, kiel stomakdoloron. La tuŝa sistemo ampleksas tra ĉiuj ĉefaj partoj de la nerva sistemo.
Großengottern
Großengottern estas loĝloko kaj eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unstrut-Hainich de la federacia lando Turingio, kaj ekde januaro 2019 estas parto de nove kreita komunumo Unstrut-Hainich, kiu baze kreiĝis el la antaŭa komunumaro Unstrut-Hainich. Fine de la jaro la loĝloko havis  loĝantojn.
Ilona Kassai
Ilona Kassai [kaŝai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kassai Ilona (laŭ edza nomo Zana Józsefné) estas hungara aktoro, voĉaktoro. Ŝia origina familia nomo estis Hiller, ŝia edzo estis József Zana, ŝia filo Zolee Ganxsta.
Ilona Hiller naskiĝis la 1928 en Szeged.
Bahamoj
Bahamoj (The Bahamas [bahamaz]), oficiale la Komunumo de Bahamoj, estas lando ene de la Lukaja Insularo kaj ŝtato en la Atlantika Oceano, norde de la insularo Grandaj Antiloj, norde de Kubo, nordokcidente de la insulo Hispaniolo (dividita inter Haitio kaj Domingo) kaj de Turkoj kaj Kajkoj, sudoriente de Usona ŝtato Florido, kaj oriente de la Floridaj Rifoj. La ŝtato konsistas el pli ol 700 insuloj kaj insuletoj, inter kiuj nur 300 estas loĝataj. Ĝi estas 97% de la areo de la Lukaja Insularo, kaj enhavas 88% de la loĝantaro. La Reĝa Defenda Forto de Bahamoj priskribas, ke Bahama teritorio ampleksas 470,000 kvatrataj kilometroj da oceano.
Tăure
Tăure (taure) hungare: Tóhát) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Beclean. En 1910 ĝi havis 772 loĝantojn (hungaroj, rumanoj); en 1992 580. Ĝia unua mencio skribe estas en 1693. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 la vilaĝo apartenis al Hungario, (Belső-Szolnok, de 1877 Beszterce-Naszód vármegye). Administre ĝi apartenas al Nimigea de Jos.
Bahamoj
Biogeografie la insularo apartenas al la kariba ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la WWF (Monda Natur-Fonduso).
La ĉefurbo estas Nasaŭo (Nassau) sur la insulo New Providence. Ĝia Indico de homa disvolviĝo kaj MEP faras ĝin unu el la plej disvoliĝintaj landoj en la Okcidentaj Indioj.
Nomo
La nomo Bahamoj plej probable devenas el aŭ la tainlingva ba ha ma ("granda supra meza lando"), kiu estis termino por la regiono uzata de la indiĝenaj popoloj, aŭ eble el la hispana baja mar ("malprofunda maro" aŭ "malalta tajdo") pro la malprofundaj akvoj de la areo. Alternative, ĝi eble devenas de Guanahani, loka nomo de neklara signifo.
En la angla, la vorto The ("la") estas havenda parto de la mallonga formo de la nomo kaj estas tial majuskla. La Konstitucio de la Komunumo de Bahamoj, la fundamenta leĝo de la lando, majuskligas la "T"n en la angla nomo "The Bahamas". En Esperanto, oni ne aldonas aŭ almenaŭ ne majuskligas la "La".
Antaŭkolonia erao
La unuaj loĝantoj de Bahamoj estis la tainoj, kiuj venis al la neloĝataj sudaj insuloj de Hispaniolo kaj Kubo proksimume 800-1000 K.E. Ili konatiĝis kiel la lukaja popolo. Oni taksas, ke 30 000 lukajoj loĝis en Bahamoj kiam Kristoforo Kolumbo alvenis en 1492.
Mrštík
Ĉeĥlingva literaturo
Bahamoj
Alveno de la hispanoj
La unua loko, al kiu Kristaforo Kolumbo venis en tio, kion eŭropanoj nomis "nova mondo", estas insulo, kiun ŝli nomis San Salvador (kaj kiun la lukajoj nomis Guanahani). Oni ĝenerale konsentas, ke la insulo estas inter Bahamoj, sed oni ankoraŭ debatas, pri kiu insulo specife temas. Iuj esploristoj kredas, ke la loko estas nuntempa Insulo San-Salvadoro (antaŭe Insulo de Watling), kiu situas en la sudorienta parto de Bahamoj, dum alternativa teorio kredas, ke Kolombo surteriĝis sudoriente ĉe Rifinsulo Samana, laŭ kalkulado en 1986 de Joseph Judge, aŭtoro kaj redaktisto de National Geographic, baze de la taglibro de Kolombo. Ĉe la surteriĝejo, Kolumbo unue kontaktis la lukajojn kaj interŝanĝis varojn kun ili, asertante, ke la Reĝlando Kastilio posedu la insulojn, kaj poste esploris la pli grandajn insulojn de la Grandaj Antiloj.
Mrštík
Mrštík estas familia nomo de du ĉeĥaj verkistoj, fratoj, kiuj parte verkis komune, nome Alois Mrštík kaj Vilém Mrštík, aŭtoroj de klasika dramo Mariŝa, esperantigita de Eva Seemannová.
Bahamoj
Alveno de la hispanoj
The Traktato de Tordesillas de 1494 teorie dividis la teritorion inter la Reĝlando Kastilio kaj la Reĝlando Portugalio, metante Bahamojn en la hispana areo. Tamen, oni ne multe efektivigis tiun posedon. La hispanoj ja sklavigis multajn lukajojn kaj sendis ilin al Hispaniolo por perforta laboro, kaj spertante malbonegajn kondiĉojn, la plejmulto el la sklavoj mortis pro malsanoj kontraŭ kiuj ili ne havis imunecon. Duono el la tainoj mortis nur pro variolo. Rezulte, la loĝantaro de Bahamoj multe malpliiĝis.
Santana de Parnaíba
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de São Paulo kaj en la mikroregiono Osasco. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Bahamoj
Alveno de la angloj
La angloj esprimis intereson pri Bahamoj ekde 1629. Tamen, nur en 1648 la unuaj angloj venis al la insuloj. Nomate la Eleuteraj Aventuristoj (de la greka ἐλεύθερος "libera") kaj gvidate de William Sayle, ili migris al Bermudo serĉanta pli multa religia libero. Tiuj anglaj puritanoj establis la unuan konstantan eŭropan enloĝejo sur la insulto, kiun ili nomis 'Eleuthera'. Ili poste loĝigis New Providence, donante al ĝi la nomon Sayle's Island (Insulto de Sayle). Vivo estas pli malfacile ol oni atendis, kaj multaj – inkluzive Sayle – elektis reiri al Bermudo. Por travivi, la restantaj loĝantoj prenis varojn el detruitaj ŝipoj.
Mrštík
En Brno estis unu el la teatroj nomita laŭ ili (Teatro de fratoj Mrštík).
Bahamoj
Alveno de la angloj
En 1670, Reĝo Karlo la 2-a donis la insulojn al la Lords Proprietors (posedantoj kaj regantoj laŭ reĝa leĝo) de la Karolinoj en norda Ameriko. Ili luis la insulojn de la reĝo kun rajtoj por komerco, imposto, elekti regantojn, kaj administri la landon de sia bazejo sur la insulo Nova Providenco. Piratoj kaj atakoj de malamikaj fremdaj landoj estis daŭra minaco. En 1684, hispana korsaro Juan de Alcon atakis la ĉefurbon Charles Town (poste renomite Nasaŭo), kaj en 1703, kuna franca-hispana ŝiparo mallongtempe okupis Nasaŭon dum la Milito de hispana sukcedo.
Ditriĥo la 4-a/6-a (Kleve)
Ditriĥo la 4-a/6-a de Kleve (naskiĝinta proksimume 1185; mortinta la 13-an de majo aŭ 26-an de junio 1260) (ankaŭ: Dietrich Nust) ununura filo de Grafo Ditriĥo la 3-a/5-a de Kleve kaj de Margareta de Holando, filino de Grafo Florenco la 3-a. Li estis Grafo de Kleve de proksimume 1202 ĝis 1260. Dum kiam la pli malnova esploro nomas lin Ditriĥo la 6-a (post Ditriĥo la 5-a), la pli nova esploro baziĝanta sur Kraus nombras lin kiel Ditriĥo la 4-a.
Bahamoj
La 1700-aj jaroj
Bahamoj fariĝis loko de piratoj, inkluzive Blackbeard (ĉirkaŭ 1680–1718). Por fini la "respublikon de piratoj" kaj restarigi ordeman registaron, Britio nomumis Bahamojn reĝa kolonio en 1718, kiujn ili nomis "La insuloj Bahama", sub la reĝa goberniesto Woodes Rogers. Post malfacila luktado, Rogers sukcesis ĉesigi piratadon. En 1720, Hispanio atakis Nasaŭon dum la Milito de la Kvaropa Alianco. En 1729, la asembleo establiĝis, kiu donis gradon de sinregado por anglaj loĝantoj.
Ditriĥo la 4-a/6-a (Kleve)
Vivo
Ditriĥo sekvis neplenaĝe al sia patro kaj fariĝis la vera fondinto de la teritoria ŝtato Kleve. Li tre antaŭenigis la koloniigon de la lando kaj fondis kastelojn kaj urbojn, interalie Wesel, Kleve, Kalkar kaj Grieth. En la Germana Tronmalpaco nur en 1214 li transiris definitive al la pli malfrua imperiestro Frederiko la 2-a, kiu al li konfirmis ĉiujn feŭdojn. En la jaro 1203 li intervenis en la heredsekvoordan militon favore al sia nevino Adelhejda (Ada), sen ke li povis helpi ŝin. Li apartenis al la opozicio kontraŭ Engelberto la 1-a de Kolonjo, sen partopreni ties murdadon en 1225. Li subtenis la ĉefepiskopon de Bremeno je ties „krucmilito“ kontraŭ la kamparanoj de Stedingen, partoprenis en 1234 la batalon ĉe Altenesch kaj restis kiel la aliaj granduloj de Vestfalujo en konflikto kun la ĉefepiskopoj de Kolonjo. En 1247 li subtenis Reĝon Vilhelmo de Holando, kiu konfirmis al li ĉiujn imperiajn feŭdojn. En1248 li intervenis en la heredsekvoordan militon en Flandrujo kontraŭ la dinastio Dampierre-Namur, gajnis interalie Gahlen, Castrop, Mengede ĉe Dortmund, Hülchrath ĉe Neuss kaj la voktecon de la Vilibrorda katedralo kaj Dinslaken kaj firmigis la pozicion de la dinastio ĉe la malsupra Rejno. Nach dem frühen Tod seines Sohnes Ditriĥo primogenitus Grafo Ditriĥo subdividis la regecon en 1255 inter siaj restantaj filoj Ditriĥo 5-a/7-a kaj Ditriĥo Lufo, kiuj devenis el lia dua geedzeco kun Hedviga de Meißen. Lia filino Agneta (~ 1232 – ~ 1-an de aŭgusto 1285) geedziĝis kun Bernhardo la 4-a je Lippe. Mallonge antaŭ sia morto Ditriĥo rekonstruigis Kastelon Monterberg ĉe Kalkar.
Mrštík
Mariŝa (marinjo) rakontas pri knabino, kiu amas junan, sed malriĉan knabon Francisko, tamen la gepatroj trudis al ŝi nejunan vidvon Vávra. Nur post la geedziĝo montriĝas, ke la edzo estas brutala homo, kiu batas Mariŝan kaj traktas ŝin kruele. La gepatroj bedaŭras, ke ili devigis la filinon al tia edziniĝo, Francisko reveninta el soldatservo proponas al Mariŝa komunan forkuron, sed Mariŝa vidas en fideleco al la malamata edzo sian religian devon kaj rifuzas. Fine ŝi tamen liberigas sin, kiam ŝi kuiras al Vávra venenitan kafon kaj mortigas lin. La impreson de la dramo altigas dialekta lingvaĵo.
Bahamoj
La 1700-aj jaroj
Dum la usona milito de sendependeco en la malfruaj 1700-aj jaroj, la insuloj fariĝis celon por la usona mararmeo. Sub la direktado de komodoro Esek Hopkins, la usona maramero okupis Nasaŭon en 1776, kaj foriris kelkajn tagojn poste. En 1782, hispana ŝiparo venis, kaj la urbo kapitulacis sen batalo. Poste, en aprilo 1783, kiam princo Vilhelmo de Britio (fariĝonte reĝo Vilhelmo la 4-a) vizitis Luis de Unzaga en Havano, ili konsentis pri interŝanĝo de kaptitoj kaj ankaŭ traktis la antaŭaĵojn de la Traktato de Parizo de 1783, en kiu oni interŝanĝos la antaŭnelonge konkeritajn Bahamojn kontraŭ Orienta Florido, kiu ankoraŭ devus konkeri la urbon St. Augustine en 1784 laŭ ordono de Luis de Unzaga. Post tio, ankaŭ en 1784, Bahamoj deklariĝos brita kolonio.
Post la sendependiĝo de Usono, la britoj translokigis proksimume 7300 lojalistojn kun iliaj afrikaj sklavoj al la Bahamoj, inkluzive 2000 de Nov-Jorko kaj almenaŭ 1033 eŭropdevenuloj, 2214 afrikdevenuloj, kaj kelkaj indiĝenaj amerikaj krikoj el Orienta Florido. La plejparto el la rifuĝantoj translokigitaj de Nov-Jorko estis fuĝintaj el aliaj kolonioj, inkluzive Okcidenta Florido, kiun Hispanio kaptis dum la milito. La registaro donis terenon al la kultivistoj por helpi kompensi pro iliaj perdaĵoj. La afrik-usonaj sklavoj estis pli multaj ol la eŭrop-usonanoj, kaj etnaj eŭropanoj restis nacimalplimulto en la teritorio.
Sklaveco en la 1800-aj jaroj
La Leĝo pri Komerco de Sklavoj de 1807 kontraŭleĝigis komerci sklavojn al britaj posedejoj, inkluzive Bahamoj. Britio metis premon al aliaj landoj kiuj komercis sklavojn, ke ili ankaŭ kontraŭleĝigu tion, kaj donu al la reĝa mararmeo la rajton haltigi ŝipojn, kiuj portas sklavojn. Miloj da afrikanoj liberigitaj de sklavŝipoj estis loĝigitaj en Bahamoj.
En la 1820-aj jaroj dum la Seminolaj Militoj en Florido, centoj da nordamerikaj sklavoj kaj afrikaj seminoloj eskapis el Kabo Florido al Bahamoj. Ili loĝiĝis plejparte en a nordokcienta Insulo Andros, kie ili disvolvis la vilaĝon Red Bays. Laŭ atestantoj, 300 eskapis kune en 1823, kun helpo de bahamanoj en 27 ŝalupoj, kun aliaj en kanuoj. Memorigas tion granda ŝildo ĉe Ŝtata Parko de Florido Bill Baggs. Iuj el iliaj posteuloj daŭrigas afrikaj seminolajn tradiciojn de korbofarado kaj tombomarkado.
En 1818, la Hejma Ofico en Londono decidis, ke "iu ajn sklavo venigita al Bahamoj de ekster la Britaj Okcidentaj Indioj estu liberigita." Tio rezultis je la libergo de preskaŭ 300 sklavoj posedataj de usonanoj inter 1830 kaj 1835. La usonaj sklavkomercaj ŝipoj Comet kaj Encomium detruiĝis proksime de Insulo Abaco en decembro 1830 kaj februaro 1834. Kiam la mastroj, pasaĝeroj, kaj sklavoj venis en Nasaŭon, doganaj oficisitoj prenis la sklavojn kaj liberigis ilin, malgraŭ la protestoj de la usonanoj. Britio fine pagis kompenson al Usono en tiuj du kazoj, laŭ la Traktato de Asertoj de 1853, kiu traktis kelkajn kompensajn kazojn inter la du landoj.
Sklaveco kontraŭleĝiĝis en la brita imperio je la 1-a de aŭgusto 1834. Post tiam, britaj kolonia oficistoj liberigis 78 nordamerikajn sklavojn de la Enterprise, kiu iris al Bermudo en 1835, kaj 38 de la Hermosa, kiu detruiĝis proksime de Insulo Abaco en 1840. La plej rimarkinda kazo estis la Creole en 1841: rezulte de sklava ribelo sur la ŝipo, la estroj decidis iri al Nasaŭo. Ĝi portis 135 sklavojn de la usona ŝtato Virginio kun la plano vendi ilin en Nov-Orleano. La bahama oficisto liberigis la 128 sklavojn, kiuj elektis resti en la insuloj. Estas dirite, ke la kazo de la Creole estas "la plej sukcesa sklava ribelo en usona historio". Ĉi tiuj okazaĵoj pliigis malamikajn sentojn inter Usono kaj Britio.
Fruaj 1900-aj jaroj
La fruaj jardekoj de la 1900-aj jaroj spertis ne kreskantan ekonomion, kaj vastan malriĉecon. Multaj travivis per porviva agrikulturo kaj fiŝkaptado.
En aŭgusto 1940, princo Eduardo, la duko de Windsor fariĝis guberniestro de la Bahamoj. Li alvenis en la kolonion kun sia edzino. Eduardo ne ŝatis la postenon, diris, ke la insuloj estas "triagrada brita kolonio." Li malfermis malgrandan lokan parlamenton je la 29-a de oktobro 1940, kaj eksiĝis je la 16-a de marto 1945.
Post la dua mondmilito
Moderna politika disvolviĝo komencis post la dua mondmilito. La unuaj politikaj partioj kreiĝis ne la 1950aj jaroj, dividitaj laŭ etnaj linioj—la Unuiĝinta Bahama Partio (UBP) reprezentis la anglidevenajn bahamanojn, kaj la Pregresema Liberala Partio (PLP) reprezentis la afrikdevenan plimulton.
Nova konstitcio donante al Bahamoj internan aŭtonomion efektiviĝis je la 7-a de januaro 1964, kaj Sir Roland Symonette de la UBP fariĝis la unua ĉefministro. En 1967, Lynden Pindling de la PLP fariĝis la unua nigrula ĉefministro de la bahama kolonio. En 1968, Pindling anoncis, ke Bahamoj petos plenan sendependiĝon. Nova konstitucio donis al Bahamoj plian sindirekton en 1968. En 1971, la UBP kaj malfeliĉa parto de la PLP kuniĝis kaj kreis novan partion, la Libera Nacia Movado (FNM), neraseca, centrodekstra partio, kiu celis kontraŭi la kreskantan potencon de la PLP de Pindling.
La brita Ĉambro de Lordoj voĉdonis por doni al Bahamoj sendependecon je la 22-a de junio 1973. Princo Karlo liveris oficialajn dokumentoj al ĉefministro Lynden Pindling, oficiale deklarante, ke Bahamoj estas plene sendependa lando je la 10-a de julio 1973, kaj la lando nun festas tiun daton kiel ĝia Tago de Sendependiĝo. Ĝi aliĝis al la Kounumo de Nacioj je la sama tago.
Post sendependiĝo
Post sendependiĝo, Bahamoj aliĝis al la Internacia Monuma Fonduso kaj la Monda Banko je la 22-a de aŭgusto 1973, kaj poste al la Unuiĝintaj Nacioj je la 18-a de septembro 1973.
Politike, la unuajn dudek jarojn dominis la PLP de Pindling, kiu venkis en serio de balotoj. Asertoj de koruptado, ligoj kun drogkrimaj organizaĵoj, kaj financa malfarado en la registaro de Bahamoj ne malpliigis la popularecon de Pindling. Dumtempe, la ekonomio spertis kreskegon pro turismo kaj
Politically, the first two decades were dominated by Pindling's PLP, who went on to win a string of electoral victories. Allegations of corruption, links with drug cartels and financial malfeasance within the Bahamian government failed to dent Pindling's popularity. Meanwhile, the economy underwent a dramatic growth period fuelled by the twin pillars of tourism and eksterlanda financo. La ekonomio allogis multajn enmigrantojn, precipe de Haitio.
En 1992, Pindling malvenkis, kaj anstataŭigis ŝlin Hubert Ingraham de la FNM, kiu denove venkis en 1997. Perry Christie de la PLP venkis en 2002, Ingraham revenkis en 2007, Christie denove en 2012, kaj en 2017, Hubert Minnis de la FNM fariĝis la kvara ĉefministro.
Geografio
Bahamoj havas pli ol insulojn kaj insuletojn, kaj  rifinsulojn, disigitaj trans distanco de 800 kilometroj, kaj kun entuta tera areo de  kvadrataj kilometroj. Ili konsistigas la plejparton de la Lukaja Insularo; la resto estas la brita transmara teritorio de Turkoj kaj Kajkoj, Sablejo Mouchoir, Sablejo Silver, kaj Sablejo Navidad. Nur pli malpli dudek el ĉi tiuj insuloj estas konstante loĝataj. La plej proksima insulo al Usono, Suda Bimini, estas nur km oriente de Miamo ĉe la sudorienta marbordo de Florido. La plej suda insulo, Granda Inagua, situas km nordoriente de Punta Azules, ĉe la orienta flanko de Kubo.
La lando enhavas tri terajn ekologiajn regionojn: bahamaj sekaj arbaroj, bahamaj pinaroj, kaj bahamaj mangrovoj.
Klimato
Laŭ la klimata klasifiko de Köppen, la klimato de Bahamoj estas plejparte tropika savanoklimato, kun varmega pluva sezono kaj varmeta seka sezono. La malalta latitudo, varmeta tropika Golfa Marfluo, kaj malalta alteco donas al la lando varmetan kaj senvintran klimaton.
Kiel en aliaj tropikaj klimatoj, laŭsezona pluvokvanto sekvas la sunon, kaj somero estas la plej pluva sezono. En la plejparto de la bahamaj insuloj, la diferenco inter la plej varma kaj plej malvarmaj monatoj ests nur 7 °C. Unu fojon en kelkaj jardekoj temperaturoj falas sub 10 °C dum kelka horoj. Tamen, neniam en sciata historio ekzistis froston en Bahamoj. Bahamoj estas ofte sunbrilaj kaj sekaj dum longa tempo. La lando averaĝe havas pli ol 3,000 horoj aŭ 340 tagoj de sunbrilo ĉiujare. Multe el la natura vegetaĵaro estas tropika vepro, kaj la plejzaĝo ofte havas kaktojn kaj sukulentajn plantojn. Tropikaj ŝtormoj kaj uraganoj foje trafas Bahamojn. En 1992, Uragano Andrew pasis la nordajn partojn de la insularo, kaj Uragano Floyd pasis proksime al la orientaj partoj de la insuloj en 1999. Uragano Dorian de 2019 pasis super la insularo je detrua forto de kategorio 5, la plej forta tropika ciklono oficiale en la insuloj Grand Bahama kaj Abaco.
Geologio
La Platformo Bahamoj, kiu inkluzivas Bahamojn, sudan Floridon, nordan Kubon, Turkojn kaj Kajkojn, kaj Altebenaĵon Blake, kreiĝis proksimume antaŭ 150 miliono da jaroj, ne longe post la kreiĝo de la norda Atlantiko. La kalkoŝtonoj, dikaj je km, kiuj estas ĉie en Bahamoj, kreiĝis en la Kretaceo. Ĉi tiuj kalkoŝtonoj estis metitaj en malprofundaj maroj, kiujn oni supozas streĉita kaj maldikiĝinta parto de la nordamerika plato. Sedimentoj kreiĝis je la sama rapideco kiel la plato malsupre malsupreniris pro la plia pezo. Tiel, la tuta areo estis granda mara ebenaĵo kun kelkaj insuloj. Post tio, proksimume antaŭ  miliono da jaroj, la golfa marfluo inundis la areon, kaj tial la Altebenaĵo Blake subakviĝis, Bahamoj apartiĝis disde Kubo kaj Florido, sudorientaj Bahamoj apartiĝis al aparataj sablejoj, kaj la kreiĝo de sablejo Cay Sal kaj sablejoj Granda kaj Malgranda Bahamoj. Sedimento de la "karbonata fabrikejo" de ĉiu sablejo, aŭ atolo, daŭras hodiaŭ je rapideco de proksimume  mm ĉiun jarmilon. Koralaj rifoj estas la "retenaj muroj" de ĉi tiuj atoloj.
Kiam la mara nivelo malsupreniris, tio kaŭzis la formiĝon de dunoj el oolitoj blovitaj de la vento. Koincidantaj dunoj formas oolitajn krestojn, kiuj rapide ŝtoniĝas pro pluvakvo. La Plejparto de insuloj havas kreskojn, kiuj varias inter 30 ĝis 45 metroj, kvankam Cat Island (Insulo Kato) havas kreston je alteco de 20 metroj. La tero inter krestoj faciligas la formiĝadon de lagoj kaj marĉoj.
Registaro kaj politiko
Bahamoj estas parlamenta konstitucia monarkio, kun la reĝino de Bahamoj (Elizabeto la 2-a) kiel ŝtatestro, loke reprezentata de ĝenerala guberniestro. Politikaj kaj juraj tradicioj proksime sekvas tiujn de Britio kaj la Westminster-sistemo. Bahamoj estas membro de la Komunumo de Nacioj kaj kunhavas sian ŝtatestron kun alia reĝlandoj de la komunumo.
La ĉefministro estas la registarestro kaj estas la estro de la partio kun la plej multaj membroj en la Domo de Asembleo. La ĉefministro elektas la ministraron kun plenuma povo el siaj subtenanoj en la Domo de Asembleo. La aktuala ĝenerala guberniestro estas Cornelius A. Smith, kaj la aktuala ĉefministro estas Hubert Minnis.
Dudoma parlamento havas leĝodonan povon. La Domo de Asembleo (la malalta domo) havas 38 membrojn el unu-membraj distriktoj, kaj la Senato havas 16 membrojn, kiujn la ĝenerala guberniestro elektas, inkluzive 9 laŭ la konsilo de la ĉefministro, 4 laŭ la konsilo de la estro de la lojalaj opozicio, kaj 3 laŭ la konsilo de la ĉefministro post kontrolo kun la estro de la opozicio. Kiel en la Westminster-sistemo, la ĉefministro povas ĉesigi la parlamenton kaj komenci ĝeneralan balotadon kiam ajn dum kvin jaroj.
La Guberniestro ĝenerala (Governor General) estas la reprezentanto en la Bahamoj de la krono de la Unuiĝinta Reĝlando, la ŝtatestro de la Bahamoj.
Politika kulturo
Bahamoj havas dupartian sistemon, kiun dominas la centra-maldekstra Progresema Liberala Partio kaj la centra-dekstra Libera Nacia Movado. Kelkaj aliaj politikaj partioj ne sukcesis elektiĝi al la parlamento, inkluzive la Bahama Demokrata Movado, la Koalicio por Demokrata Reformo, la Bahama Naciista Partio, kaj la Demokrata Nacia Alianco.
Fremdaj rilatoj
Bahamoj havas fortajn rilatojn kun Usono kaj Britio, kaj asocias proksime kun aliaj landoj de la karibia komunumo (CARICOM). Bahamoj apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de landoj el Afriko, Karibio, kaj la Pacifiko.
Armeo
La bahama mararmeo estas la Royal Bahamas Defence Force (RBDF), Reĝa Defenda Forto de Bahamoj, kiu inkluzivas teran grupon nomatan Komanda Eskadro, kaj aerarmean fakon. Laŭ la Leĝo de Defendo, la RBDF estas devigita, en la nomo de la reĝino, defendi Bahamojn, protekti ĝian teritoriton, kontroli ĝiajn akvojn, doni helpon en tempoj de katastrofo, daŭrigi ordon kune kun policagentejoj, kaj fari tion, kion la Nacia Sekureca Konsilio determinas. La RBDF ankaŭ estas membro de la regiona sekureca laborgrupo de la karibia komunumo (CARICOM).
La RBDF ekekzistis la 31-an de marto 1980. Ĝiaj devoj inkluzivas defendi Bahamojn, eviti komercon de drogoj, kontraŭleĝan enmigradon kaj ŝtelĉasadon, kaj doni helpon al maristoj. La RBDF havs ŝiparon de 26 marbordaj kaj kontrolveturiloj, 3 aviadilojn, kaj pli ol 1100 homojn, inkluzive 65 oficistojn kaj 74 virinojn.
Distriktoj
La distriktoj de Bahamoj estas sistemo de loka registaro ĉie krom Nova Providenco (kiu tenas 70% de la landa loĝantaro), kies aferojn la centra registaro traktas rekte. En 1996, la bahama parlamento aprobis la "Leĝon pri Lika Registaro" por faciligi la establon de familiaj insulaj administrantoj, lokaj registaraj distriktoj, lokaj distriktaj konsilantoj, kaj lokaj urbetaj komitatoj por la variaj insulaj komunumoj. La ĝenerala celo de la leĝo estas permesi al la elektitaj estroj regi kaj superrigardi la aferojn de siaj distriktoj sen enmiksiĝo de la centra registaro. Entute ekzistas 32 distriktoj, kun balotoj ĉiun kvinan jaron. Ekzistas 100 konsilantoj kaj 281 urbetaj komitatanoj elektitaj por reprezenti la variajn distriktojn.
Landa flago
La ŝtata flago de Bahamoj havas nigran triangulon direktitan dekstren, kaj tri egalajn horizontalaj striojn de marbluo, oro, kaj marbluo. La flago estis adoptita la 10-an de julio 1973, la tago de sendependiĝo de la lando.
Blazono
La blazono de Bahamoj enhavas ŝildon kun la naciaj simboloj. La naciaj bestoj de Bahamoj, flamengo kaj fiŝo (anlge: marlin), subtenas la du flankojn de la ŝildo. La flamengo staras sur tero, kaj la fiŝo sur maro, kio indikas la geografion de la insuloj.
Super la ŝildo estas konko, kiu reprezentas la diversan maran vivaĵaron de la insularo. Sub la konko estas kasko. Sub tio estas la ŝildo, kiu montras ŝipon velantan sub la suno, kiu reprezentas la Santa María de Kristoforo Kolumbo. Funde sub la ŝildo aperas rubando kun la landa devizo: "Forward, Upward, Onward Together." (Antaŭen, Supren, Pluen Kune.)
Ŝtata floro
La ŝtata floro de Bahamoj estas Tecoma stans, kiu floras dum la tuta jaro en la insuloj.
Ekonomio
Laŭ pokapa malneta enlanda produkto, Bahamoj estas unu el la plej riĉaj landoj de la Amerikoj. Ĝia valuto estas fiksita, ke unu bahama dolaro egalas unu usonan dolaron.
Turismo
Bahamoj dependas je turismo por generi la plejparton de sia ekonomia agado. La turisma industrio estas proksimume 50% de la bahama malneta enlanda produkto, kaj donas laboron al proksimume duono de la laborantoj de la lando. Bahamoj allogis 5.8 miliono da vizitantoj en 2012, pil ol 70% de kiuj sur krozoŝipoj.
Financiaj servoj
Post turismo, la sekva plej grava ekonomia agado estas bankoj kaj eksterlandaj insternaciaj financaj servoj, pli malpli 15% de la malneta enlanda produkto. En la Panamaj Dokumentoj, malkaŝiĝis, ke Bahamoj estas la loko kun la plej multaj eksterlandaj firmaoj en la mondo.
Kantono Scott (Arkansaso)
La kantono Scott (Scott County) estas kantono de Usono en la subŝtato Arkansaso. La administra centro estas la urbo Waldron. La kantono estis fondita la.
Bahamoj
Ekonomio
Impostoj estas tre malaltaj. La registaro enspezas per importa imposto, aldonvalora imposto, licencaj kotizoj, kaj stampimposto, sed ne ekzistas enspezimposto, firmaoimposto, kapitalimposto, aŭ posedimposto. Salajraj impostoj financas asekuron je 3.9% pagata de la dungito kaj 5.9% pagata de la dunginto. En 2010, impostaj enspezoj estas 17.2% de malneta enlanda produkto.
Agrikulturo kaj fabrikado
Agrikulturo kaj fabrikado estas la tria plej grada parto de la bahama ekonomio, kun 5–7% de la tuta malneta enlanda produkto. Oni taksas, ke 80% de la bahamaj mangaĵoj estas importataj. Gravaj kultivaĵoj inkluzivas cepojn, gombojn, tomatojn, oranĝojn, pomelojn, kukumojn, sukerkanojn, citronojn, kaj batatojn.
Loĝantaro
Laŭ Unuiĝintaj Nacioj, la loĝantaro nombras je 406 000 loĝantoj en 2019 kaj stabiliĝus ĉirkaŭ 500 000 loĝantojn ĉirkaŭ 2050. En 2010, el la loĝantoj, 25.9% havas malpli ol 14 jaroj, 67.2% 15-64 jarojn, kaj 6.9% pli ol 65 jaroj, ĝi kreskas je 0.925% ĉiujare. Naskiĝoj kaj mortoj ĉiujare estas 1.781% kaj 0.935% de la loĝantaro. Ĉiujare 0.213% de la loĝantaro elmigras. Naskoj spertas 23.21 mortojn el 1000 vivantaj beboj. Loĝantoj havas atendatan vivlongon je naskiĝo de 69.87 jaroj: 73.49 jaroj por virinoj, 66.32 jaroj por viroj. Averaĝe ĉiu virino naskas 2.0 infanojn (2010).
La plej loĝataj insuloj estas Nova Providenco, kie situas Nasaŭo, la ĉefurbo kaj plej granda urbo, kaj Granda Bahamo, hejmo de la dua plej granda urbo, Freeport. Nassau havis 256 000 loĝantojn en 2012, kaj Freeport 46 000 loĝantojn.
Rasaj kaj etnaj grupoj
Laŭ la censo de 2010, 90.6% de la loĝantaro identigas sin nigruloj, 4.7% blankuloj, kaj 2.1% miksrasuloj (afrika kaj eŭropa). Antaŭ tri jarcentoj, en 1722 kiam la unua oficiala censo okazis, 75% de la loĝantaro estis eŭropa kaj 26% afrika.
La Haitia komunumo de 80 000 homoj en Bahamoj estas ĝenerale afrikdevena. Pro tre multa enmigrado de haitianoj al Bahamoj, la bahama registaro komencis ellandigi kontraŭleĝajn haitiajn enmigrantojn al Haitio je la fino de 2014.
La blankaj loĝantoj estas plejparte la posteuloj de anglaj puritanoj kaj usonaj lojalistoj, kiuj eskapis la usonan revolucion, alveninite en 1649 kaj 1783 respektive. Multaj sudaj lojalistoj iris al la insuloj Abaco, kie duono el la loĝantaro estis eŭropdevenaj en 1985. Iufoje bahamanoj priskribas anglodevenajn personojn per la termino "Conchy Joe" (Kanĉi Ĝo).
Lingvoj
La oficiala lingvo de Bahamoj estas la angla. Multaj personoj parolas kreolan lingvon de la angla nomatan "la bahama dialekto" (aŭ nur "dialekto"), ău "la bahama". Laurente Gibbs, bahama aŭtoro kaj aktoro, estis la unua persono uzi la nomon "la bahama" en poemo kaj ekde tiam kuraĝigis ĝian uzon. Haitianoj kaj iliaj posteuloj, kiuj estas 25% de la tuta loĝantaro, parolas la haitian kreolan, kiu estas kreola lingvo de la franca. Oni nomas ĝin "la kreola" por distingi ĝin de la bahama angla.
Religioj
Laŭ la Pew Research Center, en 2010, 96% da homoj en Bahamoj estas kristanoj. Protestantoj reprezentas 80% de la loĝantaro kaj katolikoj 14.5%.
Kulturo
Bahama kulturo estas miksaĵo de kulturo afrika (la plej granda etno), brita (la eksa kolonia potenco), kaj usona (la plej grava proksima lando kaj fonto de la plej multaj turistoj).
Iuj bahamanoj faras afrikdevenan tipon de folklora magio nomatan "obeah", precipe ekster Nova Providenco (la tiel nomataj "familiaj insuloj" aŭ "eksteraj insuloj"). Obeah estas kontraŭleĝa en Bahamoj kaj leĝe punebla.
En la malpli disvolvitaj familiaj insuloj (aŭ eksteraj insuloj), folkloraj artoj inkluzivas korbofaradon el palmfrondoj. Tiu ĉi materialo, komune nomata "straw" (pajlo), fariĝas ĉapeloj kaj bolsoj, kiuj estas popularaj por turistoj. Ĝi ankaŭ uziĝas por tiel nomataj "voduopupoj", êc se tiaj pupoj rezultas de fremdaj influoj kaj ne historiaj ligoj al la insuloj.
Junkanoo (Ĝankanu') estas tradicia afrika-bahama stratparado de muziko, danco, kaj arto, kiu okazas en Nasaŭo (kaj iuj aliaj urbetoj) ĉiun skatolan tagon kaj novjaron. Jankanoo estas uzata ankaŭ por festi aliajn festojn kaj okazaĵojn kiel Liberiĝan Tagon.
Regattoj (boatkonkursoj) estas gravaj sociaj okazaĵoj en multaj urbetaj de la familiaj insuloj. Ili kutime inkluzivas unu aŭ pli da tagoj de velado per malnovstilaj laborboatoj, kaj surtera festado.
Bahama kuirarto inkluzivas multajn manĝaĵojn, kiu spegulas karibian, afrikan, kaj eŭropan influojn. Iuj urbetoj havas festojn asociitajn kun la tradicia loka kultivaĵo aŭ manĝaĵo, ekzemple la "Ananasa Festo" de Urbeto Gregory, Eleuthera aŭ la "Kraba Festo" sur Andros. Aliaj tradicioj inkluzivas rakontadon.
Bahamanoj estas kreintaj riĉan literaturon de poezio, mallongaj historioj, kaj teatraĵoj. Komuna temoj en tiuj verkaĵoj estas (1) konscio de ŝanĝo, (2) strebado por altniveleco, (3) serĉo por identeco, (4) sopiro por la malnovaj manieroj, kaj (5) aprezo de beleco. Iuj gravaj aŭtoroj estas Susan Wallace, Percival Miller, Robert Johnson, Raymond Brown, O.M. Smith, William Johnson, Eddie Minnis, and Winston Saunders.
Bahama kulturo estas riĉa je kredoj, tradicioj, folkloro, kaj legendo. La plej konata folkloro kaj legendo en Bahamoj inkluzivas la estaĵoj nomataj "lusca" (luska) kaj "chickcharney" (ĉikĉarni) en Andros, Bela Molly en Exuma, kaj la Perdita Urbo de Atlantido en Bimini.
Eduko
Eduko en Bahamoj estas deviga inter la aĝoj de 5 kaj 18. En 2003, la lerneja ĉeesta procento estis 92%, kaj la legopova procento estis 95.5%. La registaro direktas 158 el la 210 baznivelaj kaj duagradaj lernejoj en Bahamoj. La aliaj 55 lernejoj estas privataj. 50 332 studentoj ĉeestas registarajn lernejojn, kaj pli ol 16 000 ĉeestas privatajn lernejojn.
Ferenc Sütő
Ferenc Sütő [ŝutO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Sütő Ferenc estas hungara skulptisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Ferenc Sütő naskiĝis la en Mezőhegyes.
Biografio
Ferenc Sütő akiris diplomon en Universitato Janus Pannonius en 1986. Post la diplomo li estis asistanto ĝis 1992. Li plulernis en belarta majstrolernejo inter 1992–1996, lia majstro estis Sándor Rétfalvi. Intertempe en 1993 li debutis en ekspozicio, en la sekva jaro li ricevis du premiojn. En 1999 li ekinstruis en arta mezlernejo en Kaposvár kaj Universitato de Pécs.
Inkou
Inkou, ĉine 营口 / 營口 estas metropolo kaj havenurbo en Ĉina Popola Respubliko. La prefektejo administras ankaŭ 2 urbojn kaj 4 distriktojn.
Geografio
Inkou etendiĝas en la orienta parto de la lando laŭ rivero tre proksime al la maro nordokcidente de la Liaodonga Duoninsulo. Ŝenjango troviĝas 166, Dalian 204, Anŝan 84, Panczjin 70 km.
Historio
Inkou estis antaŭe konata, kiel angla "Newchwang" (牛庄). Laŭ Traktato de Tjanĝino en 1858 la britoj akiris en la proksimeco riveran havenon, sed poste ili plendis, ke la rivero ne sufiĉas por la grandaj britaj ŝipoj, tial la loko ŝanĝiĝis al la nuna Inkou.
Ekonomio
Evoluon de Inkou diversaj industriaj zonoj apogas.
Klimato
Inkou havas kontinentan klimaton kun fortaj influoj de musono. La temperaturo estas en januaro −9 °C, en julio 25 °C. Jare pluvas po 643 mm. En ĉiuj monatoj pluvetas (aŭ neĝas), sed plej ofte en julio kaj aŭgusto pluvas.
Ignác Darányi
Ignác Darányi [darAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Darányi Ignác estis hungara politikisto, ministro, juristo, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1909).
Ignác Darányi naskiĝis la  1849 en Pest (urbo). Li mortis la 1927 en Budapeŝto.
Biografio
Ignác Darányi frekventis universitaton en urbo Pest inter 1867-1871. Li komencis sian karieron kiel advokato. En 1874 li rondvojaĝis al Vieno, Munkeno, Berno. Hejmenveninta li eklaboris en banko, poste en diversaj lokoj. Inter 1881-1905 li estis elektita deputoto parlamenta, ekde 1895 li longe estis ministro pri agrikulturo. En 1892 li aĉetis bienojn, ankaŭ el ili li vivtenis sin. En 1897 li draste strebis kontraŭ la agrara striko.
Talking Heads
Talking Heads (Parolkapoj) estis usona rok-muzika bando formita en 1975 en Novjorko kaj aktiva ĝis 1991. La bando estis formita de David Byrne (voĉo, gitaro), Chris Frantz (drumoj), Tina Weymouth (baso), kaj Jerry Harrison (klavaroj, gitaro). Priskribita de la kritikisto Stephen Thomas Erlewine kiel "unu el la plej kritike laŭditaj bandoj de la 80-aj jaroj", la grupo helpis pioniri en la novonda muziko integrante elementojn de punko, arta roko, funko, kaj monda muziko kun avangardaj nuancoj kaj arde purema bildo.
Iamaj artostudentoj kiuj aliĝis en la 1970-aj jaroj al la Novjorka punketoso, Talking Heads publikigis sian debutan albumon, Talking Heads: 77, kaj atingis pozitivajn kritikojn en 1977. Ili kunlaboris kun la produktoro Brian Eno en trio de eksperimentaj kaj kritike laŭditaj publikaĵoj: nome More Songs About Buildings and Food (1978), Fear of Music (1979), kaj Remain in Light (1980). Post haltigo, Talking Heads atingis sian komercan pinton en 1983 per la sukceso en Usono de "Burning Down the House" kajk publikigis la koncerta filmon Stop Making Sense, reĝisorita de Jonathan Demme. Ili publikigis kelkajn pliajn albumojn, kiel sia bone-vendita LP Little Creatures (1985), antaŭ disbandiĝi en 1991.
En 2002, Talking Heads estis enmetitaj en la Rock and Roll Hall of Fame. Kvar el iliaj albumoj aperis en la listo de Rolling Stone pri la 500 plej grandaj albumoj el ĉiuj tempoj, kaj tri el iliaj kantoj (nome "Psycho Killer", "Life During Wartime" kaj "Once in a Lifetime") estis inkluditaj inter la 500 kantoj de Rock and Roll Hall of Fame. Talking Heads estis ankaŭ numero 64a en la listo de la televida kanalo VH1 de la "100 plej grandaj artistoj el ĉiuj tempoj". En la ĝisdatigo he 2011 de la "100 plej grandaj artistoj el ĉiuj tempoj" de la gazeto Rolling Stone, ili estis rangigitaj en la numero 100a.
Ḏāl
La ḏāl (arabe ﺫﺍﻝ, ḏāl ) estas la naŭa litero de la araba alfabeto. En la klasika araba reprezentas la fonemon. Tiele ĝi reprezentas sonon frikativan, alveolaran kaj voĉan.
En la abjad-numeraloj havas la valoron de 700.
Historio
Ĝi estas unu de la ses literoj de la araba alfabeto kiuj aldoniĝis al la 22 hereditaj de la fenica alfabeto (la aliaj estas ṯāʾ, dāl, ḍād, ẓāʾ kaj ġayn) kaj ĝi estas, esence, varianto de la dāl.
34717 Mirkovilli
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan amatoran astronomon Mirko Villi, en Cortina d'Ampezzo, kiu starigis programon de serĉo pri supernovaoj en 1990 kaj estas kreditita de la malkovro de la supernovaoj 1991T, 1994W, 1998bu, 2006F, 2007kc kaj 2007kd. Fondinto de la Internacia Reto pri Supernovaoj, li estis gvidanto por aliaj interesitaj de tiu laboro.
Urbodomo de Kisújszállás
La Urbodomo de Kisújszállás estas impona historia monumento en Kisújszállás, laŭ la ĉefvojo en la urbomezo.
Historio
La novbaroka urbodomo estis konstruita en la jaroj 1899 kaj 1900 kun aliaj konstruaĵoj (Juĝejo, gimnazio, stacidomo). Longe ĝi estis nomumita urbodoma palaco pro la bela aspekto. Dum la 2-a mondmilito la konstruaĵo signife difektiĝis, poste oni rekonstruis ĝin, tamen sen la 2 mezaj ornamturoj. En 2015 la urbodomo estis deklarita historia monumento, okaze de tio oni metis memortabulon sur la eksteran muron.
Konstruaĵo
La unuetaĝa urbodomo situas sola en granda parko. La konstruaĵo formas kvarangulon (preskaŭ kvadraton). La fasado estas simetria, meze estas 3 arkadoj por la enirejo. En la 4 anguloj estas kupolaj turetoj. En mezo de la konstruaĵo estas interna korto.
Calciano
Calciano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Basilikato kaj al la provinco Matero. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Accettura, Albano di Lucania (PZ), Campomaggiore (PZ), Garaguso, Grassano, Oliveto Lucano kaj Tricarico.
Zoltán Daróczy
Zoltán Daróczy [darOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Daróczy Zoltán (malofte Daróczy Zoltán Bálint) estis hungara matematikisto, profesoro, politikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1990).
Zoltán Daróczy naskiĝis la  1938 en Bihartorda.