cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Listo de francaj ministroj pri justico
En la registaro de la libera Francio, poste en la Franca Komitato por la Nacia Liberigo (CFLN)
(Notindas ke tiuj komisaroj ne administris juridikciojn kaj ne promulgis leĝojn)
Reebok
Historio
En 1958, du el la nepoj de Foster ŝanĝis la nomon de la firmao al Reebok.
Inter 2002 kaj 2012, la firmao produktis uniformojn kaj piedvestojn por la NFL. Ekde 2006, la firmao posedas la rajtojn produkti ŝuojn por la NHL. La firmao ankaŭ estas ĉefa provizanto de Grandaj Ligoj de Basbalo. En la pasinteco, la firmao ankaŭ produktis piedvestojn por Cruzeiro, Sport Club Internacional kaj São Paulo Futebol Clube.
En 2005, la germana sportvaro-firmao Adidas sciigis ke ĝi aĉetas Reebok por 3,8 miliardoj USD, tiel igante Reebok filio de Adidas.
Herrad de Landsberg
Herrad de Landsberg estis monaĥino kaj abatino de la 12-a jarcento. Ŝi estas konata kiel la aŭtoro de la ilustrita enciklopedio Hortus Deliciarum (La Ĝardeno de la Ĝuoj).
Vivo
Herrad de Landsberg naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 1130 en la Kastelo Landsberg, sidejo de nobela alzaca familio. En frua aĝo, ŝi eniris la abatejon Hohenburg, ĉirkaŭ dek kvin kilometrojn for de Strasburgo. En la abatejo, Herrad ricevis la plej ampleksan edukadon haveblan al virinoj dum la 12-a jarcento. Laŭ ŝi kreskadis, estis atinginta al pli altaj postenoj en la abatejaj respondecoj. En iu momento ŝi estis komisiita pri la regado kaj la edukado de siaj fratinoj.
Kelkaj fontoj informas, ke jam en 1159 Herrad ekkomencis la kolektadon kaj verkadon de tio pri kio ŝi estos plej konata: la Hortus Deliciarum, vera kompendio de ĉiuj sciencoj studataj tiutempe. Ĝi estis verkita por la monaĥinoj de la konvento, kiel pedagogia ilo por junaj novuloj, por antaŭenigi la instruadon de bibliaj, moralaj, kaj teologiaj temoj.
Olbramovice (distrikto Znojmo)
Olbramovice (Wolframitz) estas kampurbo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Vivas ĉi tie. Konsisto de Olbramovice estas ankaŭ vilaĝoj Babice, Lidměřice kaj Želovice.
Herrad de Landsberg
Vivo
En 1167 Herrad estis elektita abatino; ŝi daŭris en tiu rolo dum 28 jaroj, ĝis sia morto en 1195. Kiel abatino ŝi pruvis esti kapabla kaj multe amata. Ŝi laboris en la rekonstruo de la monaĥejo, same kiel en la plifirmigo de la posedaĵo de la teroj, kiuj ĉirkaŭis la konventon. Estis en tiu tempo kiam ŝi fortigis sian laboradon pri la Hortus Deliciarum, kiun ŝi finis en 1185. En ĝi Herrad prezentas la batalon inter Virto kaj Malvirto akompanataj de vivaj ilustraĵoj, kiuj antaŭas la tekstojn.
Hortus Deliciarum (La Ĝardeno de la Ĝuoj)
La originala manuskripto konsistis el 648 paĝoj sur 324 pergamenaj folioj. La plej granda parto estas verkita en la latina, kun proksimume 1250 klarigoj en la germana. La verko montras ampleksajn legadojn. La ĉefa distingo, la plej fama parto de la manuskripto estas la 336 ilustraĵoj, kiuj ornamas la tekstojn. Multaj estas simbolaj reprezentoj de teologiaj, filozofiaj, kaj literaturaj temoj. Iuj estas historiaj, aliaj reprezentas scenojn de vivaj spertoj de la artisto mem, kaj eĉ estas kolekto de portretoj de ŝiaj fratinoj de religio. La tekniko uzata estis vaste admirita kaj en preskaŭ ĉiuj kazoj ili montras artan imagpovon, malofta en la samtempuloj de Herrad.
Kelkaj artistoj kaj verkistoj kontribuis al la Hortus Deliciarum, eĉ estas tekstoj de klasikaj kaj arabaj verkistoj, sed la plej granda parto estis kompilita, verkita, kaj redaktita de Herrad mem. Interplektitaj per skribaĵoj el aliaj fontoj estas poemoj kaj himnoj muzikkomponitaj kaj verkitaj de Herrad, adresitaj al la monaĥinoj. Hortus Deliciarum estas unu el la plej fruaj fontoj de polifonio devenanta de monaĥejo. La manuskripto enhavis almenaŭ 20 kantotekstojn, kiuj ĉiuj estis origine akompanataj de muziko. Du kantoj kun muziko pluvivas sendifekta: “Primus parens hominum” (La unua konata patro), kiu estas monofonia kanto, kaj “Sol oritur occasus” (La suno kaŝiĝas) peco en du partoj.
Olbramovice (distrikto Znojmo)
Historio
En la jaro 1949 okazis kuniĝo de kvar proksimaj municipoj Babice, Lidměřice, Olbramovice kaj Želovice.
Ekde la 23-a de oktobro 2007 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Herrad de Landsberg
Hortus Deliciarum (La Ĝardeno de la Ĝuoj)
Post esti konservita dum jarcentoj en la Abatejo Hohenburg, la manuskripto Hortus Deliciarum estis transdonita al la urba biblioteko de Strasburgo dum la Franca Revolucio. Tie ĝi estis kopiita, inkluzive kun la koloraj ilustraĵoj de Herrad, kaj publikigita en 1818. Bedaŭrinde la manuskripto estis bruligita kaj detruita kiam la biblioteko, kiu gastigis ĝin en Strasburgo, estis bombita dum la sieĝo de la urbo en 1870 dum la Franci-Prusia Milito.
Hortus Deliciarum rezultis unu el la plej famaj ilustritaj manuskriptoj de sia tempo, kaj evidente la unua enciklopedio verkita de virino ...
Hiromasa Kanazawa
Hiromasa Kanazawa (金澤 大将, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Jokohama FC, Mito HollyHock kaj SC Sagamihara.
Júlia Balázs
Júlia Balázs [balAĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Balázs Júlia estis la unua hungara virina astronomo. Ŝia edzo estis László Detre, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Detre Lászlóné.
Júlia Balázs naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Júlia Balázs maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1925, poste ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1930, post 6 jaroj ŝi doktoriĝis. Post la diplomo ŝi praktikadis en universitata laboratorio, ekde 1933 ŝi laboris en astronomia instituto. En 1938 ŝi edziniĝis, poste ŝi duope okupiĝis pri la variantaj steloj. En 1959 ŝi publikigis teorion pri tio. Esence: periodaj erupcioj okazas ĉe magnetaj poloj de la steloj. Kie akso de la rotacio diferencas de la magneta akso, la rotacio modulas la ŝanĝon de lumigado. Ŝi naskis 4 gefilojn inter 1941-1947.
Nicolas Demorand
Nicolas DEMORAND, naskiĝinta la 5an de majo en Vankuvero, estas franca ĵurnalisto. Parolisto de radio kaj de televido, li laboras por la redakcio de Francio Inter.
Familio kaj junaĝo
Filo de Jacques Demorand, siavice filo de ĉiovendistoj korinkliniĝantaj al la respublika lernejo fariĝinta diplomato, kiu estis ministro pri eksterlandaj aferoj kun Roland Dumas, kaj de Jacqueline Bouaniche, hejmvirino kiu kreskis en malriĉa familio de meblistoj nigrapiedulaj el Alĝerio, Nicolas Demorand kreskis en «profunde laika kaj juda mondo, sed de intelekta, kultura kaj libermora judismo kiu pasas multe tra la gastronomio», poste vivis en Kanado, en Usono, en Japanio, en Belgio kaj en Maroko. Li estas la frato de la gastronomia kritikisto Sébastien Demorand.
Li studis en Tokio, Bruselo, Rabato (gimnazio Descartes) kaj Parizo (gimnazio Henri-4a). Laŭreato de la ĝenerala konkurso de franca kaj eksa lernanto de la supera normala Lernejo de Fontenay-Saint-Cloud, li estas licenciinto en filozofio kaj diplomata de modernaj beletroj. Li estis, notinde, instruisto en profesia gimnazio en Cergy kaj en prepara klaso al la altlernejoj.
Li vivis kun Louise Tourret, ĵurnalistino de France Culture, kun kiu li havis du filojn naskiĝintajn en 2007 kaj 2009.
1997-2006 : France Culture
Post esti gastronomia kronikisto kaj pigisto por la Inrockuptibles, Nicolas Demorand eniris en France Culture en 1997, kaj kunlaboris al Staccato de Antoine Spire, poste de La Suite dans les idées de Sylvain Bourmeau antaŭ produkti Cas d'école
Ekde, li estis la parolisto de la matena tranĉaĵo de la stacio, Les Matins de France Culture, posteno kiun li okupis ĝis kaj sia eliro al France Inter.
2006-2010 : La matinale de France Inter
En aŭgusto de 2006, li kuniĝis kun France Inter tiame estrata de Frédéric Schlesinger kaj sukcedas al Stéphane Paoli por la prezentado de la matena aktualaĵa tranĉaĵo. Li prezentis la Sept neuf trente, iĝinta Le sept dix en septembro de 2007 poste Le six trente dix en januaro 2010.
Li forlasis al La matinale en junio 2010 en polemika kunteksto pri la nova prezidanto de la radiostacio Philippe Val, kaj forlasis la radiostacion komunsurprize, post 13 jaroj en Radio France. Li estis astantaŭata de Patrick Cohen.
Direkcio de Libération
De la 1-a de marto 2011, li sukcedas al Laurent Joffrin, kunredaktoro de la ĵurnalo Libération kune kun Nathalie Collin, kunprezidanto de la ĵurnalo ekde 2009.
En junio 2011, la dungitaro de Libération voĉdonas mocion de malfido por 78% da voĉdonoj, riproĉante lin pro lia "izolado", lia foresto kaj lia administrado. La redakcio kritikas lin pro akumulado de la direkto de la redakcio kaj de la prezidanteco de la direktorio, funkcio kiun li forlasas la 19an de junio 2013 profite de Fabrice Rousselot. La ĵurnalistoj ankaŭ riproĉas lin pro "Unuaj logaĉaj", kiel "Casse-toi riche con!" ("Vi foriru riĉa stultulaĉo!") alparolata la 10an de septembro 2012 al Bernard Arnault, poste tiu de la 8a de aprilo 2013, "Ebla afero Fabius" elsendanta famon pri svisa konto de Laurent Fabius, neita kelkajn tagojn poste.
La 6an de februaro 2014, la dungitoj lanĉas 24-horan strikon kaj petas trian fojon la foriron de Nicolas Demorand kaj la kunprezidanto de la direktorio Philippe Nicolas. Ili kontraŭas la sekvan tagon al la publikigo de teksto subtenanta projekton de la akciuloj diversigi la kompanion surbaze de ĝia marko, kaj respondi, la 8an de februaro per deklaro "Ni estas ĵurnalo. Ne restoracio, ne socia reto, ne kultura spaco, ne televido, ne trinkejo, ne ekfirmaa inkubatoro ".
Narcao
Narcao - jen itale, sarde Narcau - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj ekde aprilo 2021 al la provinco Sulcis Iglesiente. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Carbonia, Iglesias, Nuxis, Perdaxius, Siliqua (CA), Villamassargia kaj Villaperuccio.
Nicolas Demorand
Direkcio de Libération
La 13-an de februaro 2014, Nicolas Demorand anoncis sian eksiĝon en intervjuo kun la ĵurnalo Le Monde.
Narcao
La komunumo inter 2005 kaj 2015 apartenis al tiam malfondita provinco Carbonia-Iglesias kaj post tio de januaro 2016 ĝis aprilo 2021 apartenis al la provinco Sud-Sardio. Tiam tamen la malnova provinco reestiĝis, nur ricevis la novan nomon provinco Sulcis Iglesiente. Tiu provinco kovras kompare malgrandan teritorion en la sudokcidenta angulo de la insulo Sardio.
Nicolas Demorand
Ekde 2014: reiro al France Inter
Li revenas al France Inter komence de 2014, tiam kiam la administrado de publika radio ĵus ŝanĝiĝis. Ĉiun vesperon de 18h15 ĝis 19h00, li parolumas la radiostaciaĵon "Une journée dans le monde" ("Unu tago en la mondo"), internacian novaĵan revuon rememoriganta pri "Et poutant elle tourne" ("Kaj tamen ĝi turniĝas"), programo kiu estis prezentita samhore inter 2006 kaj 2010 de Jean-Marc Four, tiama direktoro de la redakcio de la radiostacio.
Dum la somero de 2015, li prezentas "Homo Numericus" dimanĉe inter 13h20 kaj la 14h00, elsendo dediĉita al la cifereca mondo.
En septembro 2015, pro la bonaj aŭdpublikokvanto, de lia programo kaj de la foriro de Hélène Jouan por la gazetara recenzo, li prezentas la tutan tranĉaĵon de la 18a ĝis la 20a horo de lundo al ĵaŭdo kun Mickaël Thébault kaj la mita "Téléphone sonne".
En septembro 2016, li prezentas la politikan programon "Agora" anstataŭ Stéphane Paoli, ĉiun dimanĉon de 12h ĝis 14h20.
Komence de septembro 2017, li transprenis la "7/9" tranĉon kun Lea Salame, post la foriro de Patrick Cohen. La Inrockuptibles dediĉas al li ĉi-foje sian unuan pagon, sub la titolo "Morning Star" (Angle: "Matena stelo"), farante la "portreton de sprita intelektulo, stakanovisto de la mikrofono kaj granda konstruanto de aŭdpubliko".
Premioj
La 18-an de novembro 2009, Nicolas Demorand ricevas la Premion Philippe-Caloni por la plej bona intervjuanto
NGC 5090B
NGC 5090B (aliaj indikoj — ESO 269-88, MCG -7-27-52, AM 1317-433, DCL 561, IRAS13173-4335, PGC 46528) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Meruelo
Meruelo estas municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio. Laŭ censo de 2013, ĝia loĝantaro estas 1878 homoj en areo de 16.37 km². Ties limaj municipoj estas: norde, Bareyo kaj Arnuero; okcidente, Bareyo kaj Ribamontán al Mar; sude, Hazas de Cesto; kaj oriente, Arnuero kaj Escalante.
Tra la municipo fluas la rivero Campiazo, kreanta valon, nomitan ankaŭ Valo de Meruelo. En la ekonomio de la municipo plej aktivas la unuaranga sektoro, sed ankaŭ konstruado, pro la amaso de turistoj vizitantaj la municipon dum somero kaj volantaj duan loĝejon. Plie, en aparta malgranda valo de la municipo estas la plej granda kontrolita rubodeponejo de Kantabrio.
La municipo situas en la historia komarko Trasmiera. Mezepoke, ĝi estis parto el la vilaĝaro Sep Vilaĝoj, kiu disiĝis en plurajn municipojn laŭ la nuna. De la municipo devenas pluraj artistoj, kiel ŝtontajlistoj, skulptistoj kaj sonorilistoj, inter aliaj, kiuj kreis konstruaĵojn kaj artaĵojn kaj en la municipo kaj en aliaj partoj de Iberio.
Trhová Kamenice
Partoj de kampurbo
Al la kampurbo apartenas urbetpartoj:
Historio
La urbeto ekestis verŝajne en la 13-a jarcento, kiel domaro sur grundo de monaĥejo Vilémov. Tiam ĉi tie staris fortikaĵeto, kiu gardis vadejon trans la rivero Chrudimka kaj Trhová Kamenice estis natura centro de tiu ĉi parto de montaro Železné hory. Fine de 14-a jarcento ĉi tie komenciĝis disvolviĝo de ferproduktado kiu rezultis fondadon de martelmaŝinejoj, de diversaj akvokonstruaĵoj, lignorikoltadon en ĉirkaŭaj arbaroj kaj fondadon de lignohakistaj domaroj. En la jaro 1460 la reĝo Georgo el Poděbrady renovigis al Trhová Kamenice rajton aranĝi dek merkatojn en la jaro kaj de la reĝo Ludoviko la 1-a Jogajlido Trhová Kamenice ricevis urbajn rajtojn. La plej grandan disvolvon la urbeto spertis en la 16-a jarcento, kiam en la urbeto kaj ĉirkaŭo estis fondataj novaj muelejoj, martelmaŝinejoj, vitrofarejoj, bierejoj, lignosegejoj kaj fiŝlagoj. Des pli multe suferis la loĝantoj dum la tridekjara milito, post kiu duono de ĉi tieaj bienoj restis forlasita. Ekonomian disvolvon de la urbeto en la 19-a jarcento influis granda incendio, kiu en la jaro 1834 trafis preskaŭ tutan urbeton kaj ŝanĝis ĝian aspekton. La urbeto estis nove konstruata laŭ la urbaniza plano, ĉiuj domoj el tiu tempo estas malfruklasikismaj.
Preĝejo
Dominanto de supra parto de la urboplaco estas baroka preĝejo de Sanktaj Filipo kaj Jakobo. La origina gotika preĝejo el la jaro 1350 estis ruinigita kaj nove konstruita en la jaro 1747. Ĝi estas ununava kun trilatere fermita presbiterejo kaj sakristio en suda flanko. La presbiterejo kaj la navo havas malalte volbitajn plafonojn. Freskaj ornamoj estas el la jaro 1790. Sur ĉefaltaro estas bildo de Sanktaj Filipo kaj Jakobo kun vido al la urbeto. Sur ambaŭ flankoj de la altaro estas statuoj de Sankta Venceslao kaj Sankta Ludmila. Sur tri flankaj altaroj estas bonkvalitaj klasikismaj bildoj de Sankta Veronika, Sankta Johano la Evangeliisto kaj bildo de Sankta Johano Nepomuka, tiu lasta de V. Hrdlička el la jaro 1748, bildoj de Kalvaria vojo estas de J. Papáček el la jaro 1773 kaj gotika tomboŝtono el la jaro 1419.
Pluaj vidindaĵoj
La urbodomo estas el la jaro 1835, unuetaĝa kun prismoforma turo.
La paroĥejo ekestis en la 17-a jarcento kiel rekonstruo de estinta fortikaĵeto. Nun en la domo estas urba muzeo.
Domoj sur urboplaco estas aranĝitaj plejparte klasikisme.
Super la urboplaco kaj sur maldekstra flanko de la rivero estas kelkaj trabkonstruaj dometoj.
En malsupra parto de la placo estas akvujo kun statuo de Sankta Johano Nepomuka.
Natura rezervejo
Sur teritorio de Trhová Kamenice troviĝas ŝtata natura rezervejo Mlýnský rybník (Mueleja fiŝlago). Gardata ĉi tie estas aro de akvaj kaj marĉejaj ekosistemoj, signifaj plantasocioj. El raraj kaj gardataj specioj oni povas ĉi tie trovi nufaron flavan (Nuphar lutea), viandmanĝan utrikularion sudan (Utricularia australis L.), arumon marĉan (Calla palustris), drozeron rondfolian (Drosera rotundifolia), iridon flavan (Iris pseudacorus). La teritorio estas signifa ankaŭ el zoologia vidpunkto. Preskaŭ 100 specioj de vertebruloj sur teritorio de la rezervejo karakterizas ĝian natursciencan valoron.
Zubří
Super malgranda domaro Zubří, kiu situas sudokcidente de Trhová Kamenice staras sur supro kapeleto de Sankta Johano Nepomuka el la jaro 1705. De la kapeleto estas bela panoramo. En la domaro estas kelkaj popolaj arĥitekturaĵoj.
Carlos Molina
Carlos Molina (naskiĝinta en 1946 je Havano) estas renoma gitaristo kaj profesoro kuba.
Molina studis muzikon en la konservatorioj Hubert de Blanck kaj Amadeo Roldán je Havano en Kubo. Li finstudis gitaron ĉe Isaac Nicola en 1969 kaj samtempe kiel advokato en la jurfakejo de la Universitato de Havano. Pli malfrue Molina daŭrigis sian profesiiĝon kiel klasika gitaristo ĉe Leo Brouwer, Abel Carlevaro, Alirio Díaz y Alberto Ponce. Li ankaŭ prezentis kune kun aliaj famaj gitaristoj, inter ili lia instruinto Leo Brouwer, kaj koncertis dum internaciaj gitarfestivaloj precipe en Eŭropo. Multaj komponistoj dediĉis al li komponaĵojn siajn, ekzemple Leo Brouwer kaj Armando Rodríguez Ruidíaz.
Molina estis nomumata kiel profesoro de gitaro ĉe la Supera Instituto de Arto ISA en 1976 kaj du jarojn poste kiel direktoro de la gitarluda fako.
Inter 1973 kaj 1975 Molina konceptis, direktis kaj produktis en Kubo televidserion nome Cinco Líneas y Cuatro Espacios [Kvin linioj kaj kvar interspacoj (vd. notacion)], muzikeduka programo, kiu kovris ĝeneralajn muzikajn aspektojn. Li ankaŭ verkis artikolojn pri la gitaro kaj direktis konferencojn pri gitarfakaj temoj en Kubo, Hispanujo, Usono, Germanujo kaj aliaj landoj. Krom tio li proponas majstrokursojn en diversaj landoj.
Walter Gale
Walter A. GALE (gejl) estis angla kolonelo kaj esperantisto. Li naskiĝis la 9-an de novembro 1855 kaj mortis la 20-an de decembro 1924. De 1875 ĝis 1911 li servis en la brita armeo, el tio 21 jarojn en Hindujo. Li esperantistiĝis en 1907, kaj multe literature verkis sub la plumnomo Ŭoago. Citinda estas lia Konkordanco al Sentencoj de Salomono kaj manuskripta Konkordanco al Marta (ĉe BEA).
Rafaelaj Kartunoj
La Rafaelaj Kartunoj estas sep grandaj kartunoj por tapiŝoj, apartenantaj al la Brita Royal Collection sed ekde 1865 pruntedonitaj al la Muzeo Viktoria kaj Alberto en Londono, desegnitaj de la renesanca pentristo Rafaelo en 1515–16 kaj kiuj montras scenoj el la Evangelioj kaj el la Agoj de la Apostoloj. Ili estas la nuraj survivintaj membroj de serio de dek kartunoj komisiitaj de la papo Leono la 10-a por tapiŝoj por la Siksta Kapelo en la Vatikana Palaco, kiuj estas ankoraŭ (en specialaj okazoj) pendigitaj ĉe la fama verko de Mikelanĝelo nome la plafonoj de la Siksta Kapelo. Reproduktitaj laŭ la formo de presaĵoj, ili rivalis kun la plafono de Mikelanĝelo kiel plej famaj kaj influaj desegnoj de la Renesanco, kaj estis bone konataj al ĉiuj artistoj de la Renesanco kaj de la Baroko. Admirado al ili atingis ties plej altan pinton en la 18a kaj 19a jarcentoj; ili estis priskribitaj kiel "la partenonaj skulptaĵoj de moderna arto".
Ĉefaj referencoj
Kartunoj Presaĵoj
Gvidanto de opozicio
Gvidanto de opozicio estas titolo tradicie alskribata al la gvidanto de la plej granda opozicia parlamenta partio en Sistemo de Westminster de la parlamenta registaro. La gvidanto de opozicio estas ofte ankaŭ komprenata kiel potenciala ĉefministro kaj iam li estas ankaŭ markata kiel ombra ĉefministro. Liaj partiaj kolegoj, kiuj estas fakuloj al unuopaj registaraj postenoj estas markataj kiel ombra registaro.
Podolí (distrikto Žďár nad Sázavou)
Podolí (Podol) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1333.
Akzivo
Akzivo estas nacia arkeologia parko en norda Israelo (15 km el Akko). La aĝo de trovaĵoj atingas tri mil jarojn. La plej maljunaj antikvaĵoj elfontas de Meza Kanaano (bronzepoko).
25099 Mashinskiy
25099 Mashinskiy estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Leonid Andrejeviĉ Maŝinskij, kiu gajnis la unuan rangon en 2008 en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Fizika kaj Matematika Liceo n°30 de Sankt-Peterburgo, Rusio.
Katalogo de la Esperanto-Gazetaro
Katalogo de la Esperanto-Gazetaro estas historie grava bibliografio de planlingvaj periodaĵoj, publikigita en Jablonné n. Orl. (tiama Ĉeĥoslovakio) ĉe la eldonejo Pražák en 1934, havanta 168 paĝojn en formato A6 (ĉ. 15x11 cm). Ĝin kompilis kaj komentariis József Takács, reviziis kaj kompletigis Paul Tarnow, helpis Ladislao Spierer.
Laŭ la antaŭparolo de Takács aldonoj estis planitaj. Kiam la baza verko aperis kun ioma malfruiĝo longe post manuskript-pretiĝo en 1934, la unua aldono kun 300 suplementaj titoloj jam estis prespreta, sed neniam publikigita. Ĉ. 1979 aperis pirata reeldono de la baza verko, probable en Hungario.
Enhavo
Krom la antaŭparolo kaj listo de mallongigoj la bibliografio konsistas el jenaj ĉapitroj:
La "Katalogo" celas suplementi la bibliografiajn indikojn pri la planlingvaj periodaĵoj troveblajn en la Bibliografio de Internacia Lingvo de Petro Stojan (1929).
Vaunaveys-la-Rochette
Vaunaveys-la-Rochette estas franca komunumo lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi havis 585 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2009.
Geografio
Vaunaveys-la-Rochette etendiĝas sur 21.93 km², kaj havis 585 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 27 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Drôme, en la okcidenta parto de la francaj Alpoj.
Miklós Pataky
Miklós Pataky [miklOŝ pataki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pataky Miklós estis hungara aktoro, reĝisoro. Lia familia nomo estis (laŭ alia fonto) Pakur, lia familia nomvarianto estis Pataki.
Vaunaveys-la-Rochette
Historio
La departemento Drôme estis oficiale kreita la 5-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Miklós Pataky
Miklós Pataky naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  (laŭ aliaj informoj la mortotago estas la 22-a aŭ 27-a) en Budapeŝto.
Biografio
Miklós Pataky lernis en privata aktorlernejo de Kálmán Rózsahegyi en sia naskiĝurbo, poste li komencis sian aktoran karieron en Makó en 1920. Li estis aktoro-reĝisoro en Újpest (1921), Teatro Kisfaludy (1923), Nacia Teatro (Pécs) (1925). Liaj pli gravaj teatraj stacioj estis: Ekde 1936 li plej ofte havis rolojn en filmoj.
Vaunaveys-la-Rochette
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Eric Chareyre, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Vaunaveys-la-Rochette apartenas al la kantono Crest-Nord, kies ĉefurbo estas Crest. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Die, unu el la tri arondismentoj de la departemento Drôme.
NGC 5091
NGC 5091 (aliaj indikoj — ESO 270-4, MCG -7-27-55, AM 1318-432, DCL 567, PGC 46626) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Moiporá
Moiporá estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 1.763 loĝantojn en 2010.
Neoneli
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Satoshi Yoshioka
Satoshi Yoshioka (吉岡 聡, n. ) estas japana futbalisto.
Vringilo
Vringilo estas uzata por elpremi akvon el lavitaĵo kaj konsistas el du reciproke proksimaj, kaŭcukaj rulaĵoj. Inter la du rulaĵoj, de kiu oni povas alĝustigi la spacon inter ili, oni trarulas la lavitaĵon, pro kio la akvo estas elpremata. Post la alveno de la centrifugilo la vringilo malaperis preskaŭ tute.
La vringilo en kombinaĵo kun tino estis en 1843 patentita de John E. Turnbull el Saint John, New Brunswick kun la indiko "Clothes Washer With Wringer Rolls." (vestlavilo kun vringrulaĵoj).
Silly
Silly (jen france, Opzullik) estas municipo en Belgio. Ĝi ricevis la titolon en 1825. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Soignies (nederlande Zinnik).
Ekde 1977 la municipoj Fouleng, Gondregnies, Graty, Hellebecq, Hoves, Thoricourt kaj Bassilly (nl: Zullik) apartenas al Silly, la ĉefa municipo.
Secret Service
Secret Service - estis sveda muzika grupo ludanta pop-rokmuzikon, tre populara en la 1980-aj jaroj. Ili kantis angle.
Pasiono (kristanismo)
Pasiono estas, en kristana teologio, termino uzata por la eventoj kaj suferoj – fizikaj, spiritaj, kaj mensaj – de Jesuo dum la horoj antaŭ kaj dum lia juĝado kaj ekzekutado surkruce. La Krucumo de Jesuo estas centra evento por la kristana kredaro.
La rakonto de la Pasiono estas en la Biblio, en la Evangelio laŭ Mateo, ĉapitroj 26 al 27, laŭ Marko ĉirkaŭ 14-15, laŭ Luko ĉirkaŭ 22-23, kaj Johano ĉirkaŭ 13-19.
Tiuj partoj de la kvar evangelioj, kiuj priskribas tiujn eventojn, estas konataj kiel "Pasionaj rakontoj". La ne-kanona Evangelio laŭ Petro estas ankaŭ Pasiona rakonto. En la Liturgia jaro, la Pasiono estas rememorata en Sankta semajno, komence ĉe Palmofesto kaj fine ĉe Sankta Sabato.
Secret Service
Ilia historio
En la jaro 1979 Ola Håkansson (konata ankaŭ kiel Oson), estinta kantisto de Ola & the Janglers, tre populara muzika grupo en Svedio en la 60-aj jaroj, ankaŭ kun komponisto Tim Norell kaj klavarinstrumentisto Ulf Wahlberg kreis kelkajn kantojn, kiujn ili sendis al Melodifestivalen - sveda elimino en eŭropan konkurson de kantoj Eurovisio. Ili ne forportis sukceson, sed ili kontinuigis kunlaboron, ŝanĝante la nomon de la projekto el Ola+3 je Secret Service. Komencita estis ankaŭ kunlaborado kun aŭtoro de tekstoj - Björn Håkanson.
Pasiono (kristanismo)
Kristanoj meditas la Pasionon ĉefe en la Vojo de la Kruco, la malĝojaj misteroj de la rozario, kaj dum Paska Semajno antaŭ Pasko. Tre observemaj kristanoj fastas ĉiuvendrede, en memoro de la Pasiono.
Secret Service
Ilia historio
Ili kunlaboris ankaŭ kun Agnetha Fältskog, kantistino de ABBA kaj kantis kanton "The Way You Are", kiu fariĝis ora singlo en Svedio.
Diskografio
Albumoj
Pasiono (kristanismo)
Nomo
La termino Agonio de Jesuo estis pli specife aplikata al la Angoro en la Ĝardeno (greka agon) nome pregado fare de Jesuo antaŭ sia aresto en Getsemano; simile kiel ĉe pasiono, ankaŭ la termino agonio etendiĝis al stato mensa.
5889 Mickiewicz
5889 Mickiewicz estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, nun en rusia Respubliko Krimeo).
Ádám Katona
KATONA Ádám estas rumanuja hungara literatur-kaj kulturhistoriisto, post 1989 politikisto. Li naskiĝis en Târnăveni la 12-an de oktobro 1935.
5889 Mickiewicz
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la pola poeto Adam Mickiewicz (1798–1855).
Ádám Katona
Biografio
Katona finis la liceon en Odorheiu Secuiesc (1954), li pristudis medicinon (1954–58), li instruis, li estis kulturdomdirektoro, li akiris diplomon de instruisto pri la hungara lingvo kaj literaturo en Universitato Babeş–Bolyai de Kluĵo (1968). Li laboris en redakcio de ĵurnalo Igazság de Kluĵo (1968–70), pli poste en la muzeo de Odorheiu Secuiesc (1970–81), ekde 1982 li instruis samloke, en Corund (Harghita), Mărtiniş. Post 1989 li redaktis en Odorheiu Secuiesc la mallongvivantan gazeton, Szabadság.
Nigra Madono
Nigra madono aŭ Nigra virgulino estas skulptaĵo aŭ bildo de Sankta Maria, kiu prezentas ŝin kun nigra haŭto.
La skulptaĵoj estas plejparte el ligno, sed foje ankaŭ el ŝtono, ofte pentritaj kaj estas proksimume 75 centimetrojn altaj kaj datiĝas de la 11-a ĝis 15-a jarcentoj. Ekzistas du ĉefaj grupoj en la skulptaĵspecoj, liberstarantaj kaj surtronigitaj.
La madonoj en formo de bildoj estas kutime bizancstilaj ikonoj, ofte faritaj en Italio en la 13-a aŭ 14-a jarcentoj. Ekzistas ĉirkaŭ 450 ĝis 500 nigraj virgulinoj en Eŭropo, depende de la klasifiko. Ekzistas almenaŭ 180 skultaĵoj de nigraj virgulinoj (france: vierge noires) en Francio, same kiel centoj da nemezepokaj kopioj. Kelkaj el ili estas en muzeoj, sed plej multaj troviĝas en preĝejoj aŭ sanktejoj kaj estas respektataj de kredantoj. Multaj el tiaj bildoj estas kultataj de katolikismo kaj estas objekto de pilgrimado kaj kulto pri mirakloj.
Motivoj
Ni povas serĉi eblan pravigon por la nigra koloro en la biblia Kanto de Kantoj : "Mi estas nigra, sed bela" (Pp 1,5).
Alkemia signo de sufero
En mezepoka alĥemio, mallumiĝo aŭ nigreco estis konsiderata kiel signo de sufero. Diversaj manieroj simbole prezenti la grandecon de la suferoj de Jesuo kaj la Virgulino Maria estis precipe popularaj en la 14-a kaj 15-a jarcentoj. Tamen ordinaraj homoj tute ne konis alkemiajn interpretojn, do la motivo de la tiel nomataj nigraj madonoj kiel suferantaj madonoj estus komprenebla nur por malvasta rondo de kleraj homoj.
Nova epoko
La usona aŭtorino de la Nova epoko Lucia Chiavola Birnbaum longe klarigis la spiritan signifon de la nigraj madonoj kiel veturiloj de antikvaj matriarkaj kredoj.
Nigra Sara
En la franca fiŝkaptista vilaĝo Saintes-Maries-de-la-Mer, la figuro de Nigra Sara estas honorata. Ŝi estas la patrona sanktulino de ciganoj Sintioj kaj Romaoj.
Famaj nigraj madonoj
La nigra madono de Częstochowa el Jasna Góra, konsiderata kiel nacia sanktaĵo de Pollando, eble estas la plej fama el la nigraj madonoj. Pola Sejmo okaze de 300-jariĝo de la kronado de ŝia bildo proklamis jaron 2017 la Jaro de Virgulino de Ĉenstoĥovo.
Aliaj famaj nigraj madonoj estas ekzemple:
Kvankam kristanaj aŭtoritatuloj ofte sugestas, ke la madonoj iam estis blankaj kaj nigriĝis pro fizikaj aŭ kemiaj influoj, certe la pliparto estis nigra dekomence. Probable ili aludas kultojn de ne-kristanaj diinoj nigraj, ekzemple Cibelo, Astarto, Izisa, Iŝtar, Artemiso, Demeter, Cereso kaj Freja.
Münchwilen AG
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,47 km², de kiuj 0,78 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,70 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 504 m s.m. sur la altebenaĵo de la monto Eickerberg, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 300 m s.m. sur la ebenaĵo Sisslerfeld.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Münchwilen limas en nordo al Sisseln, en oriento al Eiken, en sudo al Schupfart, en sudokcidento al Obermumpf, kaj en okcidento al Stein.
Trafiko
Münchwilen estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio de Frick al la stacidomo Stein-Säckingen.
Historio
La unua dokumenta mencio de Münchwilen datiĝas el la jaro 1306 kiel Munchwille.
En mezepoko en Münchwilen laŭdire ekzistis emeritejo de monaĥjoj de la proksima Monaĥejo Säkingen. La landaj regantoj estis la Grafoj de Habsburgo-Laufenburg kaj poste la ĉeflinio de la Habsburgoj. Post la Milito de Waldshut en la jaro 1468 la Habsburgoj pandigis la tutan Frick-Valon al Burgonjo, sed post la burgonja malvenko dum la Burgonjaj Militoj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, la regiono en 1477 revenis sub la kontrolon de la Habsburgoj.
En la jaro 1797 la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Münchwilen estiĝis komunumo de la argovia distrikto Laufenburg.
Galerio de Zamenhofoj
Galerio de Zamenhofoj estas 40-paĝa libreto pri la familianoj de Ludoviko Lazaro Zamenhof, kun 19 fotoj kaj diversaj datumoj kolektitaj de Edvardo Wiesenfeld. Ĝi estas eldonita de Heroldo de Esperanto en Kolonjo en la jaro 1925.
"La reciprokaj influoj ĉe l' familianoj estas tiom grandaj, ke por plene kompreni iun ajn el ili, estas utile ekkoni la tutan familion." (El la Enkonduko.)
Ŝvajoj
La ŝvajoj estas etno en sudano. La ŝvaja lingvo apartenas al la niĝer-kongaj lingvoj. Multaj ŝvajoj estas kristanoj. La ŝvajoj verŝajne estas pli ol 5.000 homoj. Ili devenas de la Nuba-montaro.
Antonio Guiteras Holmes
Antonio Guiteras HOLMES (n. en Filadelfio, Usono, la 22an de novembro 1906 - m. en El Morrillo, Kubo, la 8an de majo 1935) estis elstara kuba revolucia gvidanto kiu elstaris dum la revolucio de 1930. Lia pensmaniero naci-liberiga kaj kontraŭimperiisma troviĝas bone esprimita en la dokumentoj kiujn li verkis, kaj restis markitaj en lia mallonga sed intensa vivo de revolucia junulo.
Majoto
Majoto (Mayotte) estas transmara departemento de Francio en Hinda Oceano ĉe la norda rando de Mozambika Kanalo. Ĝi fariĝis la 101-a departemento de Francio la.
Bernardo la 1-a (Saksio-Meiningen)
Bernardo la 1-a (naskiĝinta la en Gotao, mortinta la  en Meiningen) estis germana politikisto kaj la unua duko de la Duklando Saksio-Meiningen.
Vivo
Bernardo estis la tria inter la sep filoj de lia duka moŝto Ernesto la 1-a (Saksio-Gotha-Altenburg). La sep filoj regis post la patra morto komune dum la daŭro de kvin jaroj antaŭ la finfina separigo de la teritoriaj suverenecoj. Bernardo do iĝis la fondinto de la linio Saksio-Meiningen kaj elektis Meiningen kiel rezidejan urbon.
Majoto
La departemento havas entute 17 komunumojn.
7300 Yoshisada
7300 Yoshisada estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Observatorio de Nihondaira en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).
Bernardo la 1-a (Saksio-Meiningen)
Vivo
Tuj li komencigis la konstruon de Kastelo Elisabethenburg kiu finitis en 1692. Laŭ la dua edzino duka Elisabeth ĝi nomitis. En 1690 li fondis la Kortegan kapelon je Meiningen kaj ordonis la faron de la bela Kastelparko Meiningen. La trogitia ĉekortega aparato tute ne kongruis kun la financaj rimedoj kaj baldaŭ oni devis vendi ĉambrajn bienojn. La enloĝantaro baldaŭ ĝemis sub impostoj plialtigitaj kaj labordevo kreskanta. Plendoj aliaj kaŭzitis pro la inklinoj bernardaj pri alkemio kaj armeaĵoj.
7300 Yoshisada
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana amatora astronomo Yoshisada Shimizu.
37°2 le matin (filmo)
37°2 le matin estas franca filmo de Jean-Jacques Beineix aperinta en 1986.
Bernardo la 1-a (Saksio-Meiningen)
Graveco
Bernardo estis tre klera kaj atentis aparte pri religio kaj edukado; li ankaŭ zorgis pri regulaj inspektadoj de publikaj institucioj. Politike lia regado suferis de tensioj kun aliaj ŝtatoj kaj militetoj, eĉ kun sia parencaro. Malgraŭ lia entestamenta malpermeso dividi la landon la filoj kune ekregis, kio ŝajne responsis ankaŭ pri la ekonomia deklino de la juna duklando en la kuro de la tempo.
37°2 le matin (filmo)
Temo
Temas pri speco de kino-filmo kies ago disvolviĝas sur la strandoj de Gruissan (Aude), en Pariza regiono kaj en Marvejols (Lozère).
Urnäsch
Pri la komunumo
Urnäsch  estas komunumo en Kantono Apencelo Ekstera, Svislando. Ĝi havis 2259 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Urnäsch estas kun areo de 48,23 km² laŭ teritorio la plej granda komunumo de la kantono Apencelo Ekstera. La komunumo sitas inter Apencelo kaj Herisau ĉe la bordo de la samnoma rivereto. Al la komunumo apartenas multnobraj malgrandaj setlejoj kaj vilaĝetoj, el inter kiuj Grünau, Schönau, Färchen kaj Zürchersmühle.
Najbaraj komunumoj
Urnäsch limas en nordo al Waldstatt, en oriento al Hundwil, en sudo al Nesslau-Krummenau (SG), en sudokcidento al Hemberg (SG), en okcidento al Schönengrund, kaj en nordokcidento al Schwellbrunn.
Trafiko
Urnäsch disponas pri stacidomo de la mallarĝŝpura trama trajnlinio de la Apencelaj Fervojoj de Sankt-Galo al Apencelo. Poŝtaŭtolinio kondukas de Urnäsch tra Schwägalp al Nesslau. Alia poŝtaŭtolinio kondukas orienten al Hemberg. Sur Schwägalp situas tamen sur teritorio de la najbara komunumo Hundwil la vala haltejo de la Säntis-Aertelfero.
En Urnäsch estas la orienta elirpunkto de la pasejvojo tra Schwägalp al Malnov-Sankt-Johano en Togenburgo, nome la kantona ĉefvojo 462, kaj tra ĝi pasas ankaŭ la kantona ĉefvojo 448 al Apencelo.
Historio
Unua dokumenta mencio de la rivero Urnäsch datiĝas jam el la 9-a jarcento kiel Urnasca. La setlejo Färchen estis menciita la unuan fojon jam en la jaro 831 en donacodokumento kiel Farrichun. Dum mezepoko Urnäsch estis unue parto de la distrikto Herisau kaj poste de la distrikto Hundwil. En la jaro 1417 Urnäsch fariĝis memstara komunumo post la konstruo de la preĝejo en la jaro 1414. En la jaro 1525 Urnäsch aliĝis al la reformacio, kaj tial dum la landa divido en la jaro 1597 fariĝis parto de Apencelo Ekstera.
Flávio Elias Cordeiro
Flávio Elias Cordeiro (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
14135 Cynthialang
14135 Cynthialang estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Cynthia Lang, mentorinon de unu finalisto en 2002 de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Discovery Channel Young Science Challenge. Ŝi estis instruisto ĉe la Independence Home School de Yardley (Pensilvanio, Usono).
Kunio
Kunio (arabe ) estas honora, vaste uzata nomo en loko de interkonsentitaj nomoj tra la araba mondo kaj la mezepoka muslima mondo. Tio estas parto de arabaj nomoj, tipo de epiteto referanta pri la portanto, aŭ filo aŭ filino, ĉu tiu estis unuenaskita.
NGC 5092
NGC 5092 (aliaj indikoj — UGC 8376, MCG 4-31-23, ZWG 130.30, ZWG 131.1, PGC 46493) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Tirano
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 717 426 loĝantoj.
Courteix
Courteix estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 64 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.
Geografio
Courteix etendiĝas sur 10,09 km², kaj havis 64 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 6 homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Courteix situas je alteco de 846 metroj.
Historio
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Courteix antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Sylvain Arend
. Lia ĉefa studo estis la astrometrio, li laboris en la reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Courteix
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Michel Lefai, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Courteix apartenas al la kantono de Eygurande, kies ĉefurbo estas Eygurande. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.
Sylvain Arend
Li malkovris la periodan kometon 50P/Arend. Li kun-malkovris : kun Georges Roland, la kometon C/1956 R1 (Arend-Roland) ; kun Fernand Rigaux, la periodan kometon 49P/Arend-Rigaux.
La asteroido 1502 Arenda estis tiel nomata en lia honoro.
Walker Art Gallery
La Walker Art Gallery estas arta galerio en Liverpulo, Anglio, kiu estas hejmo de unu el plej grandaj artokolektoj en Anglio, krom Londono. Ĝi estas parto de la grupo de Naciaj Muzeoj de Liverpulo, kaj estas anoncata kiel "la National Gallery de la Nordo" ĉar ĝi ne estas loka aŭ regiona muzeo sed ĝi estas parto de la naciaj muzeoj kaj galerioj administrataj rekte per fondusoj el la centra registaro.
Branĉtrako
Branĉtrako estas fervojo, kiu servas al propra bezono de trafikanto aŭ de alia entreprenisto kaj ĝi estas enkondukita en tutŝtatan aŭ alian regionan fervojon aŭ en alian apudrelvojon. Kutime temas pri relvojo kuniganta fervojstacion kun industria objekto kaj samtempe relejon en areo de donita industria objekto.
La longo de la apudrelvojo povas esti kelke da dekoj de metroj, sed okaze de grandaj industriaj entreprenoj tio povas esti eĉ kelkcentoj da kilometroj.
Ĉeĥa Olimpika Komitato
Ĉeĥa Olimpika Komitato estas neprofitdona organizaĵo kreita en 1922, kiu funkcias kiel la Nacia Olimpika Komitato (NOK) de Ĉeĥio. Kiel NOK, la Ĉeĥa Olimpika Komitato celas subteni ĉeĥajn atletojn, sporton en Ĉeĥio kaj teorie ankaŭ organizi tiujn Olimpikajn Ludojn, kiuj okazus en Ĉeĥio - kvankam Ĉeĥio ankoraŭ neniam organizis Olimpikon. Ekde 1996, la prezidanto de la ČOV estas Milan Jirásek.
Richard Harrison
Richard Harrison, ofte mallongigata Rick Harrison, estas usonano, kiu de la 1980-aj jaroj ĝis proksimume 2002 - tiam vivanta en Orlando, Florido - engaĝiĝis pri interlingvistiko. Interalie li neregule eldonis la publikaĵon Journal of Planned Languages ("ĵurnalo de planitaj lingvoj"), da kiu aperis 15 numeroj. En 1990 li publikigis la planlingvan projekton Jigwa, kaj en 1991 la projekton Vorlin, kiu kreiĝis ekde 1989. Li estas ankaŭ la aŭtoro de Esperanto sen fleksio.
Jon Hendricks
Vivo
En Toledo (Ohio) Jon Hendricks estis unuafoje aŭdebla kiel kantisto en publikaj radioelsendoj. Tie li kantis en la 1940-aj jaroj ankaŭ kun la fama ĵazpianisto Art Tatum kiel akompananto. En Toledo li studis literaturon kaj poste jursciencon ĉe la altlernejo. Mallonga renkontiĝi kun Charlie Parker, kiu lin kuraĝigis plue aktivi kiel ĵazkantisto, igis Hendrikson realigi siajn muzikajn planojn sur profesia nivelo. En 1955 li evoluigis en Novjorko kun Dave Lambert kantistan variaĵon de la fama saksofonensemblo „Four Brothers“ de Woody Herman kaj fondis kun Annie Ross la kantotriopon Lambert, Hendricks & Ross, kies tekstverkisto li fariĝis. Dum la sekvaj ses jaroj la triopo koncertvojaĝis kaj surbendigis abundon da ĵazpecoj, je kio ĝi laŭkantis la instrumentajn improvizaĵojn de aliaj ĵazmuzikistoj kaj trivoĉajn ŝtrofojn per submetitaj tekstoj. La albumo Sing a song of Basie de 1957, kiu ekestis el la plano, kantigi kantistojn la blovinstrumentajn tonmetaĵojn el pecoj de la Count Basie Orchestra, treege sukcesis. Ĉar Hendricks kaj Lambert (kune kun la kantotrejnistino Annie Ross) ne trovis taŭgajn kantistojn, ili mem elprovis tion. Tio estis la naskiĝhoro de ilia triopo, kiu ekzistis ekde 1958 ĝis 1964. Annie Ross forlasis la ensemblon en 1962 pro sankaŭzoj; ŝin anstataŭis Yolande Bavan.
Poste Hendricks kantis soliste, ĝis kiam li en 1968 prezentis kun sia novfondita ensemblo „Jon Hendricks and Company“, al kiu krom Annie Ross ankaŭ apartenis Georgie Fame, en Eŭropo kaj Afriko. Hendricks loĝis ekde 1968 ĝis 1973 en Londono kaj ofte gastis en la brita televido. Li aktoris en la brita filmo „Jazz is our Religion“ same kiel en la franca filmo „Hommage à Cole Porter“ (Cole Porter).
Post sia restado en Eŭropo li reekloĝis en Usono je San-Francisko kaj verkis por la gazeto San Francisco Chronicle kiel ĵazrecenzisto, sed ankaŭ kiel instruisto ĉe la Kalifornia Ŝtata Universitato je Sonoma kaj ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Berklio. Ankaŭ dum ĉi tiu tempo Hendricks verkis pluajn diskojn, kelkajn sole, aliajn kune kun sia edzino Judith kaj siaj filinoj Aria kaj Michele Hendricks. En 1999 li refoje prezentis kun Annie Ross. Lia kunmuzikado kun kantensemblo Manhattan Transfer en 1985 por la albumo Vocalese rikoltigis al li kvin Gremiojn. En 2003 li koncertaris kun „Four Brothers“, kantkvaropo, kiu konsistas krom el li el Kurt Elling, Mark Murphy kaj Kevin Mahogany.
„New Grove Dictionary of Jazz“ tekstas pri Hendricks: „Li estas tiel bona skatkantisto kaj tiel lerta je la imitado de instrumentosonoj, ke li superas per siaj kantimprovizaĵoj la luditajn solaĵojn de siaj kolegoj.“
Cunamo
Cunamo (devenas el [cunami] - ondego en haveno), aŭ sisma marondego, estas ondego (aŭ serio de ondegoj) kaŭzita de neveteraj agadoj, kiaj submara sismo, grunda terenglito, vulkana agado, meteorŝtono, ktp., kiu okazigas movon de granda volumeno de akvo, ĝenerale en oceano aŭ granda lago. Krom la menciitaj kaŭzoj, menciindas ankaŭ aliaj subakvaj eksplodoj (kiaj eksplodigoj de subakvaj atomaj aparatoj, nome bomboj), rompo de glaĉero aŭ glacimonto, falo de meteorito, satelito aŭ aliaj eksterteraj objektoj kaj aliaj okazigoj el super aŭ sube la akvo, kiuj havas eblon generi cunamon. Malkiel normalaj oceanaj ondoj kiuj estas generataj de vento aŭ tajdoj kiuj siavice estas generataj de la gravita pelo fare de la Luno aŭ la Suno, cunamo estas generata de la movadego de akvo.
Jon Hendricks
Ĵazgravuloj
Dumpase de sia kariero Jon Hendricks kunverkis kun multaj ĵazgravuloj: Cannonball Adderley, Count Basie, Dizzy Gillespie, Art Blakey, Buck Clayton, Henry Grimes, Miles Davis, Thelonious Monk, Wes Montgomery, Wynton Marsalis, Bobby McFerrin.
Cunamo
Cunamaj ondoj ne similas al normalaj marondoj, ĉar ties ondolongo estas multe pli longa. Pli ol aperi kiel rompa ondo, cunamo povas anstataŭ dekomence aspekti kiel rapide supreinranta tajdo, kaj pro tiu tialo ili estas ofte referencataj kiel tajdaj ondoj, kvankam tiu uzado ne estas akceptita de la scienca komunumo ĉar cunamoj ne estas tajdaj nature. Cunamoj ĝenerale konsistas el serio de ondoj kun periodoj kiuj gamas el minutoj al horoj, alvenantaj laŭ tiele nomitaj "ondotrajno". Ondaltoj de dekoj da metroj povas esti generitaj de grandaj okazaĵoj. Kvankam la efiko de cunamoj estas limigitaj al marbordaj areoj, ties detrua povo povas esti enorma kaj ili povas tuŝi tutajn oceanajn basenojn; La cunamo de la Hinda Oceano de 2004 estis inter la plej mortigaj naturaj katastrofoj en la homa historio kun almenaŭ 230,000 personoj mortintaj aŭ malaperintaj en 14 landoj borde de la Hinda Oceano.
La greka historiisto Tucidido sugestis en sia verko de la fino de la 5a jarcento a.K. nome Historio de la Peloponeza Milito, ke cunamoj estas rilataj al submaraj tertremoj, sed la kompreno de la cunama naturo restis malmulta ĝis la 20a jarcento kaj ankoraŭ multo restas nekonata. Ĉefaj areoj de nuna esplorado estas la klopodoj determini kial kelkaj grandaj tertremoj ne generas cunamojn dum kelkaj aliaj pli malgrandaj ja generas cunamojn; klopodi akurate antaŭscii la pason de cunamoj tra la oceanoj; kaj ankaŭ antaŭscii kiel cunamaj ondoj interagas kun specifaj marbordoj.
Cunamo
La termino cunamo, internacie ankaŭ "tsunami", estas pruntovorto el la japana cunami 津波, kio signifas "havena ondego". Por la pluralo, oni povas sekvi la propran manieron de ĉiu lingvo aŭ male en la okazo de cunami aŭ tsunami subkompreni ke la esperantigo (aŭ alilingvigo) ne tute okazis kaj uzi nevarieblan pluralon kiel en la japana.