cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Flavio Cotti
Flavio Cotti, (n. 18-an de oktobro 1939, m. 16-an de decembro 2020) estis svisa politikisto, kiu naskiĝis en Muralto, Kantono Tiĉino, kaj estis civitano de Lavizzara. Li estis membro de la Federacia Konsilio de Svislando de 1986 ĝis 1999.
Vivo
Flavio Cotti estis la filo de la komercisto Leone Cotti kaj de Agnese naskiĝinta Chiappini. Post gimnazio en Ascona kaj Sanro li studis juron en la Universitato de Friburgo kaj poste malfermis advokatejon kaj notariejon en Locarno. De 1967 ĝis 1975 li estis membro de la Granda Konsilio de Kantono Tiĉino. En la jaro 1975 li fariĝis membro de la kantona registaro de Svislando. En la jaro 1981 li fariĝis prezidanto de la Kristana popo-partio de Svislando. Ek de 1983 li estis membro de la Nacia Konsilio de Svislando. En la jaro 1986 li elektiĝis membro de la Federacia Konsilio. En la jaro 1991 kaj 1998 li estis federacia prezidanto de Svislando.
Guénin
(jen france, bretone Gwennin) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 6463
NGC 6463 (aliaj indikoj — MCG 11-21-22, ZWG 321.37, ZWG 322.7, NPM1G +67.0152, PGC 60755) estas galaksio en konstelacio Drako.
Le Fauga
Le Fauga estas franca situanta en departemento Haute-Garonne, regiono.
Flavio Cotti
Fischhof-Premio
En la jaro 1999 Falvio Cotti ricevis la Fischhof-Premion de la Asocio de la Malplimultoj en Svislando por lia konstanta lukto kotraŭ rasa, etna kaj religia diskriminacio.
Malita
Malita, - Bayan ng Malita - estas kvinaklasa, universitata urbego en Filipinoj, en insulo Mindanao, en Dabaa Regiono, kie ĝi estas ĉefurbo de provinco Okcidenta Dabao. La urbego konsistas el 30 distriktoj, inter ili nur tri estas urbaj distriktoj. Laŭ la popola etimologio la loknomo devenas de la hispana vorto "maleta" signifanta valizon. Malita estas konata pro diversaj kulturaj heredaĵoj kaj triboj.
Le Fauga
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Faugatiens.
Malita
Geografio
Malita situas en suda parto de la insulo sur la marborda ebenaĵo ĉe enfluejo de rivero. General Santos troviĝas 59, Dabao 71, Kotabato (urbo) 175, Pagadiano 287, Cebuurbo 472, Legazpio (Albajo) 776, Puerto Princesa 842, ĉefurbo Manilo 1040, Kezonurbo 1045 kilometrojn (aere).
Historio
Malita estas la plej malnova komunumo en la provinco. La unua mencio okazis en 1904, kiam jam Usono havis la insulon. Tamen estas aliaj opinioj, ke dum dominado de hispanoj Malita estis apartenaĵo de alia municipo. La oficiala fondo de la municipo okazis en 1936. Mallonga japana okupo okazis inter 1942-1945. Malita atingis la internacian klasifikadon grandurbo (pli granda ol cent mil loĝantoj) en 2000. Dum la historio ondoj da migrantoj alvenis. La unua ondo venis antaŭ la oficiala fondo el Cebuurbo aŭ ties proksimeco, la sekva ondo el Luzono jam post la fondo. Alvenis multe da migrantoj depost la 2-a mondmilito el Dabao.
Ekonomio
Malita estas la ĉefa ekonomia centro de la provinco. Agrikulturo kaj fiŝindustrio estas la ĉefa industrio de la komunumo. Estante malproksime de aliaj ĉefaj urbaj centroj kiel Dabao, Digos kaj General Santos, Malita ankaŭ funkcias kiel la ĉefa urba centro de la provinco. Malita fariĝos komponenta urbo dum la venontaj jaroj pro la ekonomia potenco.
Religio kaj eduko
En Malita la loĝantoj sekvas plurajn religiojn, plej ofte kristanajn. En la urbego universitato, kolegio kaj akademioj funkcias.
Trafiko
Malita estas atingebla laŭ la marborda ĉefvojo ambaŭdirekte, krome kuras flankovojo al interno de la insulo. La urbo havas malgrandan flughavenon. Enurbe motorizitaj tricikloj kaj busetoj trafikas.
Klimato
Malita situas en la savanoklimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas po 1194 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo kaj oktobro pli ofte. La averaĝa jara temperaturo varias inter 24-30 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
NGC 6463
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
11669 Pascalscholl
Nomo
Ĝia nomo honoras Pascal Scholl, pli juna filo de la germana astronomo Hans Scholl.
Stanisław Mikulski
Vivo
Stanislao Mikulski pasigis siajn infanaĝon kaj junaĝon en Lodzo kaj ĉi tie en 1950 havis maturekzamenon. Post 1953 li ludis en teatroj en Lublino (1952-1964) kaj en Varsovio (1964-1988).
Multfoje li estis prezentanto en Festivalo de kanzono soldata (ankaŭ li kantis) kaj en Festivalo de kanzono soveta. Politike li estis socialisto kaj ekde 70-aj jaroj li apertenis al Pola Unuiĝinta Laborista Partio. Kiam en milita stato en 80-aj li ne aliĝis al bojkoto de televizio de aktoroj, liaj teatraj spektakloj estis konfuzitaj. En 1983 igis li membro de Societo de Amikeco Pola-Soveta. En jaroj 1988-1990 Mikulski estis direktoro de Pola Centro de Kultoro ĉe ambasado en Moskvo. Poste igis li emerito.
Kiel pensiulo li estis prezentanto en televizia hazardludo Rado de la fortuno kaj en programo Superpoliciaĉistoj, ludis en filmserioj kaj en sia lasta kino-filmo ''Hans Kloss. Ludcelo pli granda ol morto''.
Stanislao Mikulski mortis post kelkmonata malsano je 5:15 matene kaj unusemajna restado en hospitalo. Li havis kanceron.
Interese
En Eŭropa historio filmspiono Kloss renkontis vizaĝo al vizaĝo alian legendan filmspionon el Orienta Bloko Ŝtirlic: Vjaĉeslavo Tiĥonov el filmserio Deksep momentoj de printempo.
Familio
Stanislao Mikulski estis trifoje edzigita. La vidvino post li estas Margareta, 23 jarojn pli juna ol li, kiun ekkonis en Moskvo, kiel muzikedukistino ĉe pola ambasado, sola patrino de Katarina (grafikistino). La unua edzino estis opereta primadono Vanda, kun kiu Mikulski estis 12 jarojn kaj havis filon Petro (filo de Petro, nepo de la aktoro, estas muzikisto Jakobo Mikulski). La dua edzino estis kostumografistino Hedviga Rutkjeviĉ-Mikulski, kiun ekkonis dum filmado de Ludcelo pli granda ol vivo. Ili estis edzeco ĝis morto de Hedviga en 1985. Ŝi malsanis je, tiam nekuracebla, kancero, kio kaŭzis morto de dua filo de Mikulski ĵus post akuŝo.
Arthur Marvin
Arthur MARVIN (n. en majo 1859 - m. la 18-an de januaro 1911) estis usona kameraisto, kiu laboris por la kinfirmao American Mutoscope and Biograph Company, kiun fondis lia frato Henry Marvin.
Li filmis 418 filmojn inter 1897 kaj 1911, inkluzive de The Adventures of Dollie (1908). Li cetere filmis Sherlock Holmes Baffled, la plej frue konata kina adaptigo de la detektivo Sherlock Holmes, kreita de la brita verkisto Arthur Conan Doyle.
Sëlva Val Gardëina
Sëlva Val Gardëina (ladine) - germane nomata Wolkenstein in Gröden, itale ekde la unua duono de la 20-a jarcento Selva di Val Gardena - estas komunumo de Italio.
Kleiton Domingues
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis kaj FC Gifu.
Sëlva Val Gardëina
Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Badia, Campitello di Fassa (TN), Canazei (TN), Corvara, San Martin de Tor kaj Santa Cristina-Gherdëina.
La ĉefa lingvo de la lokaj loĝantoj tamen nek estas la germana nek la itala, sed la ladina lingvo. La komunumo geografie kaj kulture estas parto de la Gardena Valo.
Izobuterata acido
Izobuterata acido estas organika karboksilata acido, senkolora likvaĵo kun malagrabla odoro. Ĝi estas izomero de la buterata acido, solvebla en akvo kaj organikaj solvantoj. Senprotonigo aŭ esterigo de la izobuterata acido donas derivaĵojn nomatajn izobuteratoj kiuj troveblas en liberstato en plantoj tiaj kiaj Ceratonia siliqua, Vanilla planifolia kaj Arnica dulcis, kaj sub ĝia esteroformo en la krotonoleo.
Reakcio 1
Kiam varmigita kun solvaĵo de kromiata acido kaj natria hidroksido, izobuterata acido estigas acetonon:
Reakcio 2
Se oni varmigas izobuteratan acidon kaj KMnO4, oni estigas hidroksibuteratan acidon.
Velden (Vils)
Velden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Landshut kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Velden, kiu krom la centra komunumo kovras la pliajn komunumojn Neufraunhofen kaj Wurmsham. La komunumaro ne konfuziĝu kun la samnoma Verwaltungsgemeinschaft Velden (Meza Frankonio) kaj ties administra centro Velden (Pegnitz) en Meza Frankonio.
Villacastín
Villacastín [biljakasTIN] estas municipo en la sudo de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Partido Judicial de Santa María la Real de Nieva. La loknomo Villacastín estas etinologie komprenebla kiel Urbo de Kastelo aŭ de Kastilio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 109,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 491 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, pro sia karaktero de komarka centro.
Ĝi distas 36 km de Segovio, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Muñopedro, Marugán, Monterrubio, Maello (Ávila), Santa María del Cubillo (Ávila), Ituero y Lama, Navas de San Antonio, Las Navas del Marqués (Ávila) kaj Navas de San Antonio.
Historio
Oni trovis restaĵojn de prahistorio kaj kuŝejo de iama setlejo okupita ĝis visigota epoko.
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Comunidad de Ciudad y Tierra de Segovia, ene de la Sexmo de San Martín. Dekomence la strategia loko faris, ke Villacastín ludis gravan rolon en la procezo de konkero de sudaj teritorioj el islamanoj. Sekve ĝi iĝis grava centro, unu el la plej loĝataj lokoj de la provinco, absorbinte loĝantojn el proksimeco kaj plej altrangajn gravulojn, rivalo de Segovio mem kaj ĉefa sidejo de la kastilia organizo de brutobredistoj Mesta. Pro la rivaleco kun Segovio, kiu apogis la ribelan flankon dum la Milito de Komunumoj de Kastilio, Villacastín apogis la imperian partion.
Dum la 17-a jarcento multaj lokaj nobeloj iĝis gravuloj en la kortego de Madrido kaj inter la regantoj de Venezuelo. De tiu epoko datas multaj monumentoj de la urbo.
Dum la Milito de hispana sukcedo la aŭstri-flanka armeo atakis la franc-flankan armeon ĉe la urbo, kiu iĝis rabita kaj malriĉigita. Pro tio kaj aliaj krizaj tialoj, la urbo absolute dekadencis dum la 18-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj, viandoproduktado) kaj konstruado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kultura kaj rura turismo kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Sebastiano, palacoj, blazondomoj, ponto, ermitejoj, monaĥejoj ktp.
Cheilly-lès-Maranges
Cheilly-lès-Maranges estas franca komunumo situa en la departemento Saône-et-Loire kaj en la regiono Burgonjo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Cheilly kaj la vilaĝeton Mercey. La vilaĝo Cheilly estas trafluata de la rivero Cozanne. La kanalo Canal du Centre kaj la rivero Dheune trafluas en la komunumo.
Vito estas ĉefa kulturo kaj estas dek vinproduktistoj. La vitejo situas sur argilaj kalkaj liasaj grundoj expozitaj sude aŭ sud-oriente.
La malnova fervoja linio de Santenay ĝis Nolay anstaŭiĝis per vojo verda tio estas vojo por bicikloj.
Flamenko
Flamenko estas la nomo de muziko, kantado kaj danco tipaj de Andaluzio. Multaj studoj aperis pri kiamaniere aŭ kiuj estis la pioniroj de ĉi tiu arto. Laŭdire, temas pri cigana kant-stilo, tamen ciganoj troviĝas tra la tuta mondo, ĉefe en Centreŭropo, sed la flamenka arto ekzistas nur en Andaluzio kaj rilataj areoj en apudaj aŭ neapudaj regionoj de Hispanio.
La kantado, la ludado kaj la dancado estas la ĉefaj aspektoj de flamenko.
Lastajn jarojn, la populareco de flamenko en Iberameriko estis tia ke en Gvatemalo, Kostariko, Panamo, Salvadoro kaj Puertoriko aperis diversaj grupoj kaj akademioj de flamenko. En Japanio flamenko estas tiom populara ke tie estas pli da akademioj de flamenko ol en Hispanio. En novembro de 2010 la Unesco deklaris la flamenkon kiel Nemateria kultura heredaĵo.
Deveno de la nomo
Unu teorio asertas ke flamenko dankas sian nomon al flandroj. En la hispana lingvo, la adjektivo "flandra" estas "flamenco". En Hispanujo, dum la 13a jarcento, oni uzis tiun adjektivon por ruĝvizaĝuloj, ĉar flandroj estis la prototipo de loĝantoj de nordaj landoj. Poste la sama adjektivo donis nomon al la rozkolora birdo flamengo (aŭ fenikoptero; hispane "flamenco"). Simile ĝi utilis por rozvizaĝaj virinoj, pro kio ĝia signifo transiris al tiu de "bel-aspekta, gracia" kaj, laŭvice, "eleganta, distinginda", "defia" kaj, fine, "ciganeca", kio aplikiĝis al tiu tipo de muziko, kantado kaj danco (laŭ la etimologia vortaro de la hispana de Joan Corominas).
Laŭ Demófilo, nome patro de la poetoj Antonio kaj Manuel Machado, kaj la unua kiu pristudis serioze la flamenkon, tiamaniere oni nomis la ciganojn en Andaluzio, ĉar ili estis nek maŭroj nek kastilianoj. La popola tradicio konis nur maŭrojn, kastilianojn kaj centr-eŭropanojn, ĉi tiuj lastaj flandroj, tio estas en hispana "flamencos". Ankaŭ George Borrow en sia libro Los Zincali: los gitanos de España de la jaro 1841 asertis ke la ciganoj estis konataj en Andaluzio kiel "flamencos", tio estas flandroj.
Ne certas kial la ciganoj estis nomitaj "flamencos", tamen estas multaj informoj pri la fakto ke tio havis ĵargonan originon, kun la termino "flamenco" ene de la vorttrezoro kutima al la slango de ŝtelistoj. Tiu teorio asertas, ke "flamenco" derivas el flamancia, nome vorto kiu devenas el "flama" (flamo) kaj kiu slange aludas al la arda temperamento de ciganoj. En tiu senco la vortaro de la Real Academia Española diras, ke "flamenco" signifas populare "chulo o insolente" (insolenta, impertinenta), kiel ekzemple ĉe la esprimo "ponerse flamenco" (flamenkiĝis kiel impertinenti). Laŭ signifo simila, la termino "flamenco" estas uzata kiel sinonimo de "tranĉilo" kaj de "kverelo" fare de Juan Ignacio González del Castillo, en sia sainete El soldado fanfarrón (ĉ. 1785). Tamen, Serafín Estébanez Calderón, kiu en siaj Escenas andaluzas (1847) montris la unuajn priskribojn de situacioj klare flamenkaj, ne uzis tiun nomon por difini ilin.
Ankaŭ Blas Infante, patro de la andaluzia patrujo, studis la aferon. Laŭ li, la moriskoj kiuj ne kristaniĝis komence de la 16a jarcento, tio estas mudeĥaroj, devis fuĝi. Do, ili kuniĝis al alia popolo ankaŭ persekutata kaj marĝenata, kvankam akceptata: la ciganoj. Tiuj moriskoj, konataj kiel fellah min gueir ard (kamparanoj sen tero), integriĝis al la cigana popolo kaj ilian kanto-stilon asimilis la ciganoj. Nenia pruvo pravigas tiun teorion, tamen oni devas agnoski, ke la flamenka kantado estas multe pli simila al tiu de la moriskoj ol al tiu de la ciganoj mem.
Ankaŭ laŭ alia esploristo, nome pastro García Barrios, la vorto flamenko devenus el arabaj vortoj fellah mangu signifantaj "kanto de kamparanoj". Fakte la flamenka kantado neniel rilatas al la kantado kaj dancado de aliaj ciganaj popoloj, kiel tiuj de Centreŭropo, sed al tiu de la islamanoj.
Tamen ankaŭ ne ekzistas simileco inter la andaluzia muziko kaj flamenko. Andaluziaj muziko kaj dancado devenas de la kastilia konkero nome Reconquista de la lando. Tiele, ekzistas fandangoj kaj en Andaluzio kaj en Kastilio; la verdiales, tipa malaga dancado kaj kantaĵo, ne estas flamenko; kaj aliaj stiloj, kiel vito aŭ sevillanas ne estas pure flamenka arto. Do, oni povas aserti, ke la flamenko estas moriska-cigana kanto-stilo kiu de antaŭ kelkaj jarcentoj kunloĝis kun aliaj muzikoj en Andaluzio kaj kompreneble, ambaŭ intermiksiĝis, sed la flamenko ne estas esence andaluzia, sed cigana arto, cigana kaj moriska. Fakte la flamenka kantado estis ĝis antaŭ kelkaj jardekoj esence minoritata arto, pli malpli disvastigita. La kultura mikso kiu okazis en Andaluzio (indiĝenaj, islamanoj, ciganoj, kastiliaj enmigrintoj, judoj ktp.) helpis le aperon de tiu ĝenro.
Cante jondo
Laŭ la oficiala hispana vortaro de la RAE, "cante jondo" estas "el más genuino cante andaluz, de profundo sentimiento" (la plej pura andaluza kantado, de profunda sento). Tiu vortaro akceptas same la esprimojn "cante jondo" aŭ "cante hondo", ĉar la termino "jondo" ne estas pli ol la andaluza dialekta parolmaniero de la vorto "hondo" (profunda), kun la karaktera ho-prononcado de la /h/ devena el la latina /f/ kiu iĝas sensona en la nuna hispana. Tamen Máximo José Kahn asertis, ke la termino "jondo" devenas de la hebrea esprimo "jom-tob" aŭ "yom-tob", finaĵo uzita por kelkaj sinagogaj kantoj. Laŭ García Matos kaj Hipólito Rossy, ne ĉiu flamenka kanto estas cante jondo. Manuel de Falla konsideris, ke cante jondo estis la antikva kantado, dum flamenko estas la moderna kantado.
Distingo inter flamenko kaj andaluza folkloro
La stilo flamenka formiĝis dum la 19a jarcento, super la subtavolo de la tradiciaj muziko kaj danco de Andaluzio, kies deveno estas ege antikvaj kaj diversaj. Tamen la flamenko ne estas la folkloro de Andaluzio (komponita de seguidillas, sevillanas, fandangoj, verdiales, trovoj, chacarrá [ĉakaRA], vito...), sed arta ĝenro fundamente sceneja.
La flamenko, kvankam baziĝas ĉefe sur la andaluza folkloro, estas ĝenro tiom stiligita kaj kompleksa ke la averaĝa andaluzo, eĉ se bone trejnita por muziko, estas malkapabla ĝuste ludi flamenkon. Fakte, en iu ajn momento de sia historio la flamenko ĉesis esti muziko fare de minoritato, pli malpli disvastigita. La apero de profesiaj kantistoj nome cantaores (anstataŭ la ĝuste hispanlingvaj cantantes aŭ almenaŭ cantadores) kaj la transformado de la popola kantado fare de ciganoj, faris, ke ilia stilo malproksimiĝis konsiderinde el la tradiciaj kantotipoj. La flamenko submetas ĉion popularan al stiligo tiom grandan ke ĝi direktas sin al ĉio klera, sed sen perdi sian popolan guston.
Eĉ tiele la flamenko estas konsideratas turisma allogaĵo unuaranga por Andaluzio, kaj kiel spektaklo kaj kiel arto studota kaj studenda eĉ por doktoriĝo.
Historio
En la jaro 1783 la reĝo Karlo la 3-a promulgis leĝon por reguli la socian situacion de la ciganoj en Hispanio. Temis pri tre grava afero, ĉar ĝis tiam la ciganoj estis persekutitaj, vere danke al tiu leĝo la socia afero de la ciganoj ne solviĝis definitive, tamen, almenaŭ, pliboniĝis. Post la napoleona invado de Hispanio aperis nacia konscio en la lando; fronte al tiuj kiuj admiris la francan liberecan kulturon aperis tiuj kiuj sentis rasan fierecon, jen fronte al la francumitaj intelektuloj troviĝis la popol-tradiciuloj. Krome, la unuaj romantikaj vojaĝantoj, ĉefe britaj kaj francaj, elstarigis la ciganan kaj andaluzian popolojn kiel tiu pleje hispana. Do, la flamenka arto estis internacie ekkonata.
Kiam George Borrow vizitis Andaluzion en la jaro 1850 li skribis pri flamenkaj familiaj spektakloj en la grotoj de Sacromonte en Granado kaj en Triano en Sevilo. Ankaŭ estis tre konata la flamenka arto en Jerezo. En la jaro 1842 malfermiĝis la unua "flamenka kanto-trinkejo" en Sevilo; temis pri noktaj salonoj kie oni okazigis flamenkajn spektaklojn, kvankam ili ne estis tre rekomendindaj lokoj por la ĝenerala publiko, ĉar ene de ĝi kutime okazis akraj disputoj.
Pont-Marcadet (stacidomo)
Pont-Marcadet estas malaperinta fervoja stacidomo situinta en la 18-a arondismento de Parizo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Flamenko
Historio
Fine de la 19a jarcento kaj fare de la hispanaj intelektuloj, ĉefe ĉirkaŭ la nomata Generacio de la 98a, aperis kultura rifuzo kontraŭ ĉio kio povis aspekti hispaneska, inter tiuj aferoj la taŭrludado kaj la flamenka arto, aktivaĵoj kiuj tre ofte iris kune. Oni eĉ diris, ke ĉi tiuj estis la origino de la malboneco en Hispanio, pro la fakto, ke en Eŭropo ekzistis nek la taŭrludado nek la flamenko kaj ĉiuj eŭropaj ŝtatoj estis kulture kaj socie pli progresemaj ol Hispanio. La tiutempaj intelektuloj konsideris, ke la flamenka arto estis io apartenanta al la plej malsupraj sociaj klasoj. La ĉefa kontraŭanto ĉefe de la taŭrludado estis Eugenio Noel, ĉe kiu flamenko estis ankaŭ same malinda. Esceptoj inter tiuj tiamaj intelektuloj estis la fratoj Manuel kaj Antonio Machado, kiuj lernis la gravecon de flamenko jam de la patro kaj de aliaj parencoj flamenkologoj.
La 20a jarcento
Tamen, komence de la 20a jarcento la flamenka stilo altiris la atenton de muzikistoj kaj poetoj. Tiel, Federico García Lorca kaj Manuel de Falla organizis konkurson pri cante jondo (profunda kanto). Ambaŭ artistoj vidis la flamenkon, ne kiel scenan artan ĝenron, sed male kiel popolan folkloron. La celo de ĉi tiu unua konkurso estis favorigi la partoprenon ne de profesiaj kantistoj, sed de tiuj tute amatoraj, ĉar, laŭ la organizantoj, nur fore de la profesieco estis eble trovi la plej profundajn kaj purajn radikojn de la flamenko.
Atingis la unuan premion de tiu konkurso "El Tenazas" kaj Manuel Ortega, tiam nur 8-jaraĝa kaj kiu post kelkaj jaroj estus amase konata kiel Manolo Caracol (manĉjo heliko). Kvankam vere, la konkurso ne estis ege sukcesa, ja oni altiris la atenton de la tiutempaj intelektuloj, la tiel nomata generacio de la 27a, kiuj agnoskis la flamenkan arton kiel manifestadon de la popola kulturo.
La epoko de la flamenka opero estis ora epoko de la flamenka kantado ĉefe fare de famaj kantistoj kiaj Antonio Chacón, Manuel Torre, La Niña de los Peines, Pepe Marchena kaj Manolo Caracol.
Post la Hispana Enlanda Milito la flamenko intermiksiĝis en la scenejo kun la koplo, kiu estis adoptita de la politika reĝimo de la frankismo kiel la plej grava kaj taŭga arta manifestacio por la tiutempa hispana popolo. Fakte la nova reĝimo ne fidis je la fidindeco de la flamenko rilate al la nova kulturo.
Dum la 1980-aj jaroj aperis nova generacio de flamenkaj artistoj, influigitaj de kantistoj kiaj Camarón de la Isla aŭ Morente kaj gitarludistoj kiaj Paco de Lucía. Ĉi tiuj artistoj ankaŭ interesiĝis pri aliaj muzik-stiloj, kiaj popo, rok-muziko, ĵazo ktp. Tiele naskiĝis la nova flamenko, kiu estas tute malsimila al tiu antikve pura flamenka kantado.
La flamenkologio
El la 1950-aj jaroj ekpublikiĝis multaj studoj kaj antropologiaj kaj muzikologiaj pri la flamenko. En 1954 Hispavox publikigis la unuan flamenkan antologion nome Antología del Cante Flamenco, sonregistraĵo kiu estis enorma disvastigilo en sia epoko, dominita de la orkestrita kantado kaj, konsekvence, senesencigita. En 1955 la argentina intelektulo Anselmo González Climent, publikigis eseon nome Flamencología, per kiu termino li nomigis la "aron de konoj, teknikoj ktp., pri la flamenkaj kantado kaj dancado". Tiu libro dignigis la studadon de flamenko per aplikado de la metodologio akademia propra de la muzikologio kaj utilis kiel bazo por la postaj studoj pri tiu ĝenro.
Sekve, en la jaro 1956 oni organizis en Kordovo la Nacian Konkurson pri Cante Jondo (profunda kantado) kaj nur du jarojn poste fondiĝis en Jerezo la Katedro de Flamenkologio, nome la plej antikva institucio akademia dediĉita al studado, la enketado, konservado, helpo kaj defendo de la flamenka arto. Simile, aperis la libro Mundo y formas del cante flamenco de la kordova poeto Ricardo Molina kaj la sevila flamenka kantisto Antonio Mairena. Sur tiu ĉi verko, biblio de la flamenko, oni rakontas la historion de ĉiuj flamenkaj kantoj kaj oni diferencas la grandajn kantojn, tiuj pure ciganaj, de la malgrandaj kantoj, kiuj estus nur andaluziaj kaj amerikaj folkloraj kantoj flamenkigitaj. Tamen oni defendas erare ke la flamenko estis verko nur de ciganoj, kiuj tenis ĝin intime ĝis kiam ili faris el ĝi profesion. Same tiu libro diferencas inter la granda kantado (pure cigana) kaj la malgranda kantado (flamenkigo de la folkloraj andaluzaj kaj koloniaj kantoj). Tiele la verko de Molina kaj Mairena, enkondukis en flamenkologion la "ciganisman tezon" kaj la "neojondismo" (novprofundismon) kiel studlinioj.
Dum multe da tempo la mairenismaj principoj estis tenitaj praktike kiel nedisputeblaj, ĝis la respondo de aliaj fakuloj kiuj prilaboris la "andaluziisman tezon", kiu defendis, ke la flamenko estis produkto pure andaluza, ĉar disvolviĝis entute ene de tiu regiono kaj ĉar ties bazaj kantotipoj derivas el la andaluza folkloro. Same tiuj defendis, ke la ciganoj andaluzaj estis kontribuintaj rimarkinde al ties formado, substrekante la esceptecon de la flamenko inter la ciganaj muzikoj kaj dancoj de aliaj partoj de Hispanio kaj Eŭropo. La uniigo de la ciganisma kaj la andaluzisma tezoj rezultis al ĝenerala akceptado nuntempe. Resume, inter la jaroj 1950 kaj 1970, la flamenko iĝis el simpla spektaklo studcelo.
La flamenka fuzio
En la 1970-aj jaroj en Hispanio sentiĝis deziroj de sociaj kaj politikaj ŝanĝoj kaj la hispana socio jam estis sufiĉe influita de diversaj muzikaj stiloj venitaj el la resto de Eŭropo kaj ĉefe el Usono. Same ekzistis nombraj kantistoj kiuj estis kreskintaj per aŭskultado al Antonio Mairena, Pepe Marchena kaj Manolo Caracol. La kombino de ambaŭ faktoroj rezultis en periodo revolucia ankaŭ por la flamenko nome Fusión Flamenca (flamenka fuzio).
La muzikmanaĝero José Antonio Pulpón ludis gravan rolon tiudirekte, ĉar pelis la kantiston Agujetas al kunlabodo kun la sevila grupo de andaluza rok-muziko nome Smash, nome la paro plej revolucia ekde Antonio Chacón kaj Ramón Montoya, iniciante novan vojon por la flamenko. Same oni permesis la artan unuigon inter la fama gitarludisto algecira Paco de Lucía kaj la fama kantisto insulana Camarón de la Isla, kiuj havigis kreivan plialtigon al la flamenko, kio rezultis en definitiva rompo kun la konservatismo de Mairena. Kiam ambaŭ artistoj ekkarieris soloe, Camarón iĝis mita kantisto kaj pro sia arto kaj pro sia personeco, kun multnombraj sekvantoj, dum Paco de Lucía refigurigis la muzikan mondon de flamenko, malferme al novaj influoj, kiaj la brazila, aŭ araba muziko aŭ ĵazo kaj ekuzante novajn muzikajn instrumentojn kiaj la frapskatolo, la transversa fluto, ktp.
Aliaj elstaraj ludantoj en tiu procezo de forma renovigo de la flamenko estis Juan Peña El Lebrijano, kiu kunigis la flamenkon kun la al-andalusa muziko, kaj Enrique Morente, kiu laŭlonge de sia longa arta kariero moviĝis inter la purismo de siaj ekaj registraĵoj kaj la mikseco kun la rok-muziko.
En 2011 tiu fuzia stilo ekkoniĝis en Barato danke al María del Mar Fernández, kiu aperas en la prezenta filmeto de la filmo Zindagi Na Milegi Dobara, titole Señorita. Tiu filmo estis vidata de pli ol 73 milionoj da spektantoj.
La nova flamenko
En la 1980-aj jaroj aperis tiele nova generacio de flamenkaj artistoj kiuj jam estis ricevintaj la influon de Camarón, Paco de Lucía, Morente, ktp. Tiuj artistoj montris pli grandan intereson por la popola urba muziko kiuj tiam estis renoviginte la muzikan panoramon en Hispanio, nome estis la epoko de la Madrida Movida. Inter ili elstaras Pata Negra, kiuj fuziigis flamenkon kun la bluso kaj la roko, Ketama, de inspiro el pop-muziko kaj kuba muziko kaj Ray Heredia, kreinto de propra muzika universo kie la flamenko okupas centran lokon.
Fine de tiu jardeko kaj dum la tuta venonta la sonentrepreno Nuevos Medios lanĉis multajn muzikistojn laŭ la etikedo Nova Flamenko, per troa kaj neĝusta uzado de la etikedo "flamenko" kun celo pure komerca. Tiele tiu nomo grupigis muzikistojn tre diferencajn inter si, kaj ludistoj de orkestreca flamenko, kaj muzikistoj de rok-, pop- aŭ kuba muziko kies unika ligo kun la flamenko estas la similo de ties voĉa tekniko kun tiu de la veraj flamenkaj kantistoj, foje ties familiaj devenoj aŭ eĉ cigana origino; ekzemploj estas Rosario Flores, filino de Lola Flores, aŭ la fama kantistino Malú, nevino de Paco de Lucía kaj filino de Pepe de Lucía, kiu spite simpatii kun la flamenko kaj teni ĝin en sia diskaro pluis per persona stilo kaj restis en la muzika industrio per siaj propraj meritoj. Krome, tiuj foriras el ĉiu ajn strukturo de klasika flamenko, dum malaperis ĉiuj restoj de la flamenka ritmo, tonaj manieroj kaj de la melodiaj strukturoj propraj de la palos (flamenkaj kantotipoj).
Tamen la fakto ke multaj muzikistoj de tiu nova stilo estas krome rekonitaj kantistoj, kiaj José Mercé, El Cigala kaj aliaj, helpis konsiderigi kiel flamenko ĉion kion ili mem ludas, kvankam ilia ĝenro estas sufiĉe diferenca el la klasika flamenko. Male, aliaj nuntempaj artistoj, kiaj la grupoj O'Funkillo kaj Ojos de Brujo, sekvinte la vojon de Diego Carrasco, uzas muzikajn stilojn neflamenkajn sed respektante la muzikan mezuron aŭ metrikan strukturon de kelkaj tradiciaj kantotipoj. Same ekzistas kantistoj enciklopediaj kiaj Arcángel, Miguel Poveda, Mayte Martín, Marina Heredia, Estrella Morente aŭ Manuel Lombo kiuj, sen rezigni pri la artaj kaj ekonomiaj profitoj de la fuzio kaj de la nova flamenko, plutenas en siaj ludadoj pli grandan pezon de tio flamenka konsiderita en la plej klasika senco de la termino, kio supozigas gravan revenon al origino.
Krome, la andaluzaj aŭtoritatoj pri eduksistemo studas enmeti flamenkon en siaj devigaj edukaj planoj.
Laŭ alfabeta ordo
Alboreá | Alegrías | Bambera | Bandolá | Bulerías | Cabales | Campanilleros | Cantiña | Caña | Caracoles | Carcelera | Cartagenera | Colombiana | Andaluza koplo | kordobo | Corríos | Debla | Fantazio | Fandango | Fandanguillo | Farruca | Galeras | Garrotín | Granaína | Guajira | Jabegote | Jabera | Jota | Liviana | Malagueña | Mariana | Martinete | Media | Media granaína | Milonga | Mineras | Mirabrás | Murciana | Nana | Petenera | Polo | Romance | Romeras | Rondeña | Rumba | Saeta | Seguiriya aŭ Siguiriya | Serranas | Sevillana | Soleá | Tango | Tanguillo | Taranta aŭ Taranto | Tientos | Toná | Trillera | Verdiales | Vidalita | Zambra | Zorongo
Aliaj kanto-stiloj
Temas pri miksaĵoj inter kantoj kun flamenka deveno kaj aliaj amerikaj kaj andaluziaj stiloj kiel la bambera, campanilleros, colombiana, farruca, garrotín, guajira, mariana, milonga, nana, rumba, sevillanas, trillera, vidalita, villancico, zambra…
La dancado
La dancado, kune kun la kantado kaj la gitarludado, estas alia maniero esprimi la sentojn ene de la flamenka arto. Tamen, verdire, la dancist(in)o ludas la sentojn esprimatajn de la kantisto, pro tio ne ĉiuj kanto-stiloj estas danceblaj.
Kiel esprimiloj la dancist(in)o posedas sian proprajn brakojn, pojnojn, manojn, la korpan balanciĝon, la rond-irojn kaj la pied-klakadon. Ĉiu kanto-stilo havas sian propran ritmon por la dancado kaj kvankam en la plej pura flamenko ekzistas reguloj por tiuj movoj, nuntempe ĉiaj reguloj estas tute forgesitaj kaj la dancist(in)o eblas esprimi sin per la movoj kaj kvietiĝoj de li/ŝi preferata. Tio okazas, ekzemple, ĝuste en la momento kiam la kantist(in)o ekdancas, ĉar li/ŝi rajtas elekti tiun momenton, ekz. ĝuste antaŭ ekkanti, tuj post la unua verso de la kanto aŭ okaze de la falseto de la gitaro.
La plej superba momento estas la escobilla (balaileto)¸ temas pri la momento kiam la dancist(in)o ludas rapidan ritmon pere de pied-klakado. La dancado povas havi unu aŭ du el tiuj momentoj kaj okaze de la fino de la dancado la dancist(in)o eĉ plirapidigas la ritmon.
La gitaro
La gitaro estas la plej populara muzik-instrumento ĉe la flamenka arto. Verdire, ĝis antaŭ kelkaj jaroj temis pri la sola instrumento kapabla akompani la kantiston, tamen lastatempe kaj ĉefe okaze de la apero de la “nova flamenko” oni ekuzis aliajn muzikilojn, kiaj la pianon aŭ la muzik-skatolon.
En Esperanto
Oni vidis kiam naskiĝis la flamenka arto, kiamaniere la kantisto ludas en la scenejo, sed ĉu povas ekzisti ia rilato inter flamenko kaj esperanto? Jes, sendube. Kaj flamenko kaj esperanto estas esprimiloj kapablaj superi kian ajn landlimon, ne ekzistas bariloj kapablaj haltigi la esprimo-povon de la homo kaj onian kapablon dissendi tion kion oni sentas, ĉar ambaŭ aferoj estas internacie kompreneblaj. Se oni sin demandas kion oni sentas kiam oni ĉeestas flamenkan spektaklon aŭ kion oni sentas kiam oni uzas internacian lingvon, plejeble la respondo estos simila. Flamenko estas la maniero pere de kiu la animo esprimiĝas kaj tio povas okazi ankaŭ en esperanto. Ne temas nur pri ĝojoj aŭ feliĉoj, ankaŭ pri tristoj, seniluziigoj, misfortunoj, ĉio povas esti esprimata, la afero estas nur trovi la plej taŭgan esprimilon, pro tio inter flamenko kaj esperanto povas ekzisti rilaton nome inter la flamenko kiel kulturaĵo kaj esperanto kiel lingvo.
Joachim Gießner
Joachim Gießner aŭ Joachim Giessner ( en Dresdeno — en Trippstadt, Rejnlando-Palatinato) estis germana fervojisto deĵorinta ĉe Germana Federacia Fervojo. Kiel esperantisto li konatiĝis mondoskale pro sia faka kaj kultura laborado.
Profesio kaj familio
Joachim Gießner komencis sian profesian karieron en la supermeza administra servo ĉe la tiama Germana Regna Fervojo. En majo 1933 li ekdeĵoris kiel inspektoro-aspiranto en la distrikto Dresdeno. Lia unua inspektora posteno estis de 1936 ĝis 1938 la lim-transira stacio Franzensbad (: Františkovy Lázně). Poste li deĵoris kiel instruisto pri fervoja mastrumado en Dresdeno kaj la distrikto.
Dum la Dua Mondmilito li deĵoris kiel estro de la mastrumada fervoja servo en Francio kaj Pollando. Postmilite li laboris en la tiama reltrafika mastrumejo por la okcidenta regiono en Bielefeld. Ekde 1954 li estis stacia oficejestro en la urboj Brunsvigo kaj Elze kaj de 1966 ĝis 1978 staciestro en la urbo Herzberg am Harz.
Joachim Gießner edziĝis al Irene Löser la 11-an de Junio 1938, en sia hejma urbo Dresdeno. En 2003 la geedzoj povis festi sian „feran“ (65-an) nuptojubileon. Ili havis du filojn kaj unu filinon. Irene Gießner laboris inter 1970 kaj 2001 kiel jogo-instruistino en Herzberg, ŝi prizorgis belan natur-ĝardenon ĉe ilia domo kaj helpis al najbaroj kiel „plant-kuracistino“.
Post 34 jaroj kiel civitanoj de Herzberg la geedzoj translokiĝis al maljunulejo en la Palatinata Arbaro (en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato), kie Joachim Gießner mortis unu jaron poste. La lastan ripozejon li havas en Otterbach.
Esperanto-agado
Joachim Gießner interesiĝis pri la Internacia Lingvo en la jaro 1950 pere de la kultura grupo Esperanto de la Fervoja Sociala Organizo. Li fariĝis ties grava akcelanto kaj aplikanto. Li fondis Esperanto-grupojn en la urboj Bielefeld, Braunschweig, Elze kaj Herzberg. Laŭ lia iniciato la urbo Herzberg ekde 2006 portas la nom-aldonon „Herzberg – die Esperanto-Stadt“ (Herzberg – la Esperanto-urbo).
En Fervoja Sociala Organizo (Bahn-Sozialwerk) Joachim Gießner estis ĉef-komisiito pri Esperanto ekde 1953 ĝis la jaro 2000. De 1956 ĝis 2002 li estis prezidanto de Germana Fervojista Esperanto-Asocio (GEFA) kaj de 1968 ĝis 1990 ankaŭ prezidanto de Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF).
Li ekkonis, ke Esperanto – kiel ĉiu alia lingvo – ne nur servas al lingva interkompreniĝo, sed ke ĝi havas ankaŭ grandan kulturan valoron. Lia kontribuo por la Esperanto-kulturo estas la praktikata interpopola kompreniĝo en multaj germanaj kaj internaciaj kongresoj de fervojistoj kaj la Esperantigo de fervojaj fakaj tekstoj kaj de pli ol kvar cent kanto-tekstoj. Li prelegis pri fakaj temoj kaj verkis interalie Esperanto-lernolibron por turkoj. Li disvolvis specialan metodon por la tradukado de tekstoj el ĉiuj lingvoj en Esperanton kaj li utiligis tiucele siajn kontaktojn al Esperantistoj parolantaj la koncernajn naciajn lingvojn.
Menciinda estas ankaŭ lia traduko de la libro „La lastaj infanoj de Odrovalo“ (Die letzten Kinder von Schewenborn) verkita de Gudrun Pausewang. La libro temas pri la tempo de Malvarma Milito kaj la danĝero de atommilito, kaj ĝi estis tradukita eĉ en la ĉinan lingvon.
Frue li jam kontaktis kun Esperantistaj fervojaj kolegoj en la tiutempe ankoraŭ socialismaj landoj en orienta Eŭropo, ne kaŝante sian kritikan opinion. Liaj kontaktoj al homoj en tiuj landoj helpis al li post la disfalo de la orient-eŭropaj socialismaj reĝimoj, kiam li sukcesis gajni kiel novajn membrojn por F.I.S.A.I.C. (Fédération Internationale des Sociétés Artistiques et Intellectuelles de Cheminots = Internacia Fervojista Kultura Federacio) la fervojistajn organizojn de Rumanio, Bulgario, Ĉeĥio kaj Slovakio.
Petko Petrov Arnaudov
Petko Petrov ARNAUDOV (1931 – 31-a de marto 2004) estis bulgara esperantisto kaj iama bulgara ĉefdelegito de UEA. La honora membro de la Asocio de Bulgaraj Matematikistoj estis interalie prezidanto de la Internacia Asocio de Esperantistaj Matematikistoj.
Teluro
Teluro estas kemia elemento en la perioda tabelo kiu havas la simbolon Te kaj la atomnumeron 52. Ĝi estas arĝent-kolora metaloido, kiu estas utila en alojoj kaj ceramikoj.
Eperrais
Eperrais estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Belforêt-en-Perche.
Veldenz
Veldenz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bernkastel-Wittlich de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Konstrufako
<1> la fako, kiu okupiĝas pri konstruado kaj konstruaĵoj.
<2> la branĉo de la ekonomio, kiu plenumas ĉiajn ajn plan- kaj konstrutaskojn.
Dum arkitekturo pritraktas precipe formajn, soci-kulturajn kaj funkciajn aspektojn de la konstruado, la konstrufako koncentriĝas tute pri la konkreta realigo de konstruprojektoj.
Legu ankaŭ sub: arkitekturo, konstruarto, konstrutekniko, konstruindustrio, konstruado, rekonstruado, konstrumetio , konstruprojekto , konstrumaterialo , konstrumetodo , konstrumaniero
NGC 6464
NGC 6464 (aliaj indikoj — MCG 10-25-87, ZWG 300.65, KAZ 160, KUG 1745+609, IRAS17452+6054, PGC 60818) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kastelo de Zákányfalu
La Kastelo de Zákányfalu (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Zichy [ziĉi] estas lernejo, historia monumento en Hungario, en vilaĝo Zákányfalu.
Historio
En tiu loko estis konstruita bienocentra domego en 1835. La familio Zichy trakonstruis ĝin inter 1911-1914 al kastelo. Ekde 1945 la kastelo estas bazlernejo de la vilaĝo.
Konstruaĵoj
La unuetaĝa konstruaĵo kun mansardo situas sola en parko laŭ la ĉefvojo. En mezo de la malsimetria fasado granda teraso reliefas, kiun 3 kolonoj tenas. Sub la teraso la ĉefenirejo funkcias, sed estas ankaŭ aliaj enirejoj en la aliaj flankoj. Interne restis origina la ŝtuparejo, la ĉambroj estas lernoĉambroj.
Parko
La parko restis ankaŭ nun valora. La aleo konsistas el 30 tilioj. Menciindas en la parko Ginkgo biloba, kaŭkaza abio, taksusacoj, tujoj, cipresacoj.
Tombejo malnova de Buttstädt
La Malnova tombejo de Buttstädt (germane: Historischer Friedhof) estas unu el la malmultaj konserviĝintaj renesancaj tombejoj en Meza Germanio. Ĝi starigitis en 1591 en Buttstädt kaj funkciis ĝis 1861.
Priskribo
La de arkadoj ĉirkaŭita tombejo nombriĝas al la t.n. Camposanto-tombejoj, kiuj aranĝitis multloke ekde la 15-a jarcento laŭ itala modelo. Hodiaŭ tiaj ankoraŭ belaspektaj tombejoj de Germanlingvio troviĝas ankoraŭ en Halle (Saale), Eisleben kaj Salcburgo (Sebastiano-tombejo).
Mallonge estas la vojo disde la bazarplaco kun la malfrugotika Kirko Sankta Mikaelo al la Malnova tombejo: paŝon post paŝo senteblas de la marŝanto diversaj gravaj kulturhistoriaj etapoj. La tombejo troviĝas ekster la urbocentro kaj atestas tiel la post la Reformacio praktikata metodo: nuligi tombejojn ĉirkaŭ preĝejojn kaj transloki ilin eksteren (i.a. pro spacomanko kaj higienaj kialoj).
Samtempe la fortiĝanta burĝaro utiligis tiun ĉi eblecon por prezenti sin. En Buttstädt oni decidis unuigi la novan tombejon al la Komunumo de Sankta Johano. En 1591 pligrandiĝis la tereno kaj oni komencis la konstruon de la arkadaj haloj. Ankoraŭ hodiaŭ la dato 1592 legeblas sur la ĉefa pordego. La tuta komplekso forbrulis dum al incendio de 1684 kaj poste nur kelkaj elementoj (ekz. la sabloŝtonaj arkadokolonoj) reŭzitis. La turo de la Johano-kirko markas la situon de la tombejo malantaŭ la muroj de Buttstädt. La du kolonaj padoj kiuj limigas la tombejon de nordo al oriento kovras kelkajn el la plej belaj tomboj el ĉiuj epokoj. Sur la tomba kampo mem, kiu etendiĝas iomete dekliven al sudoriento, nur malmulto de la tomboj konserviĝis ĝis nun.
Ryogo Yamasaki
Li futbalis ĉe Sagan Tosu, Tokushima Vortis kaj Shonan Bellmare.
Partido Judicial de Cuéllar
La Partido Judicial de Cuéllar estas unu el la kvin (nº 2) partidos judiciales (jurisdikciaj partioj) el la provinco Segovio, Hispanio.
La ĉefurbo de tiu administracia partio estas la urbo kaj municipo Cuéllar.
Ĝi enhavas 25 414 loĝantojn (2010) kaj estas formata de 32 municipoj, kun reprezentado de 4 provincaj deputitoj.
Airbus A350 XWB
La Airbus A350 XWB estas larĝkorpa pasaĝeraviadilo de Airbus, ellaborita en 2013.
Historio
La unua modelo de A350 estis publikiĝita en 2006, post la Boeing publikigis novan pasaĝeraviadilon, Boeing 787. Originale Aribus intendis ellabori konkurantan modelon kontraŭ Boeing 787. Tamen la originala modelo de A350 estis kritikita de klientoj, ĉar dezajno de A350 estis tro simila kun originala dezajno de A330. Multaj klientoj demandis redezajnon de A350, speciale Singapore Airlines. La prezidanto de Airbus anoncis nuligon de originala modelo kaj prilaboron de nova modelo.
En julio 2006, Airbus montris novan modelon de originala A350, A350 XWB (Extra Wide-body) en Aviadekspozicio Farnborough. Singapore Airlines mendis 20 A350XWB.
Vidu ankaŭ
Konkurantaj aviadiloj :
Guern
(jen france, bretone Gwern) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Areolo (plantoj)
(Pri la signifo de la termino ĉe besta aŭ homa korpo vidu: areolo)
Walter Kolarz
Walter Kolarz (naskiĝis la 26-an de aprilo 1912 en Teplice, mortis la 21-an de julio 1962 en Londono) - pola historiisto ĉeĥdevena kaj sovetologo vivanta en Britio. Li studis en la Universitato de Karolo en Prago, poste translokiĝis al Berlino por labori kiel ĵurnalisto. De germanaj nazioj estis tamen forigita en 1936 kaj translokiĝis al Parizo, de kie en 1940 al Londono. Spertulo pri komunismo.
Marcos Renan Oliveira Santana
Marcos Renan Oliveira Santana (n. ) estas brazila futbalisto.
Areolo (plantoj)
Areoloj estas karakterizaĵo de du parencaj plantfamilioj, la kaktacoj (Cactaceae) kaj la Didiereacoj (Didiereaceae). Ili evoluis el kurtŝosoj kreskantaj el la foliaksoj. Dum la evolucio de la planto la folioj pli kaj pli reduktiĝis laŭ kvanto kaj grandeco por malgrandigi la forvaporiĝan surfacon. . La folioj transformiĝis en dornoj por repeli la bestojn.
Marcos Renan Oliveira Santana
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo kaj Fukushima United FC.
Areolo (plantoj)
Areoloj de la Didiereacoj
La kavaj areoloj de la didiereacoj formas verukecajn altaĵojn, el kiuj folioj kaj dornoj kreskas ĉirkaŭe. Oni povas vidi la devenon kiel kurtŝoso.
Areoloj de kaktoj
La areoloj de kaktoj estas rondaj ĝis ovalaj, rempuraĵoj, el kiu kreskas dornojn kaj ofte ankaŭ triĥomoj kaj haroj.
Konstruado
Konstruado estas agado, kiu produktas daŭrajn artefaritajn ejojn, firme ligitajn kun la grundo, kiuj ebligas restadi tie ŝirmita kontraŭ maloportunaj influoj el la ĉirkaŭaĵo (domojn) kaj ĉiajn substrukturaĵojn, sumatajn per la nocio konstruaĵo. Oni ĝenerale disdividas la konstruadon je surtera konstruado kaj subter(nivel)a konstruado.
Laŭ Francisko Azorín konstrui estas Kunmeti partojn en ĝusta loko k. ordo por formi tuton. Li indikas etimologion el la latina construere, el cum + struere (kun akumuli). Kaj li aldonas la terminojn konstruaĵo, por objekto konstruata, edifico, monumento, muro k.c.; konstruisto aŭ konstrulaboristo, konstruado, konstruarto, konstrumaterialo, konstrumaŝino, konstruŝtono, konstrugrundo, konstrutereno, konstruplano, konstruestro, rekonstrui, dekonstrui, subkonstrui.
Malkonstrui
Malkonstruado en konstruado estas aparta tekniko kaj arto kiu dependas de la specifa celo de la malkonstruota edifico aŭ parto, de la rekonstruota konstruaĵo, de la medio, de la disponeblaj resursoj ktp.
Laŭ Francisko Azorín Detrui estas Dekonstrui, malkonstrui, ĉu iom post iom, ĉu subtilforme. Kaj li indikas etimologion el la latina destruere, el de + struere (de construi).
Biokonstruado
La biologia konstruado aŭ biokonstruado baziĝas sur naturaj materialoj, eluzo de la naturaj energifontoj. Oni konstruas ekzemple domojn el adobo, ligno. La murojn oni kalkas per bovokazeo kaj kalcio; traktado de lignoj okazas per linoleo kun abelvakso. La tegmenton kovras preparita fragmito kaj ofte aperas tie sunkolektoro, sunĉeloj.
Litovio en la Somera Olimpiko 2004
Litovio konkurencis en la Somera Olimpiko 2004 en Ateno (Grekio), cent jarojn post la unua moderna somera olimpiko, kiu okazis en la sama urbo. Temis pri la sesa partopreno de litovia nacia teamo en somera olimpiko - en 1912 la litoviaj atletoj devis partopreni en teamo de la Rusia Imperio, kaj inter la Dua Mondmilito kaj la jaro 1990 en teamo de Sovetunio. La nacia Litova Olimpika Komitato (litove Lietuvos tautinis olimpinis komitetas, LTOK) sendis entute 59 atletojn, el ili 47 viroj kaj 12 virinoj, por konkuri en 13 sportaj fakoj.
Velen
Velen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Borken de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Ĝia teritorio apartenas al la historia regiono Monastera Lando.
Unsere Liebe Frau im Walde-St. Felix
Unsere Liebe Frau im Walde-St.Felix - por kiu aldona itallingva nomo Senale-San Felice estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Eppan an der Weinstraße, Castelfondo (TN), Fondo (TN), Nals, St. Pankraz kaj Tisens.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (99%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 1% parolas denaske la italan.
14318 Buzinov
14318  Buzinov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova kaj elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
25885 Wiesinger
25885 Wiesinger estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Christoph Wiesinger, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Lernejo HTL Braunau  en Braunau am Inn (Aŭstrio).