cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
19426 Leal
19426 Leal estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eddy Leal, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri scienco de la medio. Li estis lernanto ĉe la Academia del Perpetuo Socorro de San-Juano (Porto-Riko, Usono).
1966
Ĉi tiu jaro estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1966 post Kristo okazis, interalie:
Gloria Patri
En Okcicento
Ĝi devenas de la 4-a jarcento. Tiu ĉi preĝo estas ankaŭ parto de la rozario.
En la latina lingvo: <ul> Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto. Sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in saecula saeculorum. Amen. </ul>
En Esperanto:
Traduko laŭ Adoru:
kaj al la Filo kaj al la Sankta Spirito, kiel en la komenco, tiel nun kaj ĉiam, kaj en eterno. Amen.''
Sessa TI
Sessa estas komunumo de la Komunumaro Sessa kaj la Distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 671 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,87 km², de kiuj 58,9% estas kovritaj de arbaro, 26,1% servas por agrikulturo kaj 13,2% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sessa limas en nordo al Astano, en nordnordoriento al la eksklavo Bombinasco de la komunumo Curio, en nordoriento al Bedigliora, en sudoriento al Croglio, en sudo al Monteggio, kaj en okcidento al Dumenza (VA, Italio).
Trafiko
Sessa situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Sessa pasas kurboriĉa konekta vojo de Monteggio al Bedigliora. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 estas Lugano-Sudo, kiu situas proksimume 20 kilometrojn nordoriente de la komunumo. Pere de buslinio de Ponte Tresa al Termine la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Sessa datiĝas el la jaro 1335 kiel Sexa. En la frua mezepoko en Sessa instaliĝis la langobarda nobela familio de Sessa, kies senjorujo apud la najbararo plu ekzistis ĝis la okupiĝo fare de la Svisa Ĵurkomunumo finde de la 15-a jarcento. La kapitanoj de Sessa estis vasaloj de la imperio, kaj ĉar Sessa estis rekte submetita al la Sankta Romia Imperio la episkopo de Como, kiu en la cetera regiono estis grava bienposedanto, ne havis havaĵojn en Sessa. Sub la regado de la Svisa Ĵurkomunumo la serĝenta kapitano oficis kiel juĝisto kaj vokto en la tribunalejo de Sessa. En la 19-a jarcento en Sessa estis ekspluatitaj torf- kaj orminejoj.
Masegoso de Tajuña
Masegoso de Tajuña estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La censita loĝantaro en 2016 estis de 60 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,45 loĝ/km².
Situo
Masegoso de Tajuña situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la centro de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 897 m super marnivelo; je 60 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 17,39 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°49′30″N 2°41′46″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 60, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Masegoso de Tajuña, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Masegoso de Tajuña kie oni falis al la nunaj 60.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
(15254) 1990 QM4
(15254) 1990 QM4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Daŭgavo
La rivero Daŭgavo (Daugava; Дзьвiна; Западная Двина, Düna) estas grava rivero de orienta Eŭropo, kiu longas kilometrojn kaj enfluas la Golfon de Rigo, do la Baltan Maron.
17222 Perlmutter
17222 Perlmutter estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Daŭgavo
La rusa nomo "Zapadnaja Dvina" laŭvorte signifas "Okcidenta Dvino", kontraste al la Norda Dvina.
Vojo
La rivero fontas en Rusio proksime de la fontoloko de la rivero Volgo. Post mallonga vojo ĝi trafluas la lagon Dvinjec. Poste ĝi tuŝas la urbon Vicebskon kaj laŭ la Belorusa Altaĵo fluas okcidenten tra la norda Belorusio. Poste ĝi atingas la sudorientan parton de Latvio, trafluas la urbon Daugavpils ("Daŭgava kastelo") kaj poste survojas al la Golfo de Rigo, kie ĝi en la urboparto Daugavgrīva de Rigo enfluas la Baltan Maron.
17222 Perlmutter
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Frances Perlmutter, kiu mentoris unu finaliston de la konkurso de sciencaj mezlernejoj Intel Science Talent Search de 2002. Frances Perlmutter instruas ĉe la Horace Mann School en Bronkso, Novjorko (Nov-Jorkio, Usono).
Daŭgavo
Vojo
Aiviekste estas rivero kiu longas 114 kilometrojn kaj enfluas la Daŭgavon. Dubna estas rivero de orienta Latvio, kiu longas 105 kilometrojn kaj enfluas al Daŭgavo.
Kasselburg
La burgo Kasselburg estas la ruino de altaĵburgo sur 490 m alta bazaltroko supre de la komunumo Pelm proksime de Gerolstein en la distrikto Vulkaneifel, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Daŭgavo
Vojo
Je plej granda parto de sia longeco la rivero Daŭgavo estas ŝipe veturebla.
Urboj trafluataj
Interalie la sekvaj urboj troviĝas borde de la rivero:
Elvira Oláh-Gál
Elvira OLÁH-GÁL [olA-gAl] rumania hungara ĵurnalistino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 2-an de oktobro 1954. Ŝi estas la edzino de matematikisto Róbert Oláh-Gál.
Kariero
Elvira Oláh-Gál akiris diplomon pri filozofio-historio en 1979 en UBB de Kluĵo kaj ĝis 1989 ŝi instruis en Miercurea Ciuc. Inter 1990–1995 ŝi estis raportisto de Radio Târgu Mureș, inter 1995–2000 gazetarreferantino de konsilio de Distrikto Harghita, de 1995 raportisto de hungara sekcio de Radio Bukareŝto, poste (1996–2001) de Televido Duna, de 2002 de Hungara Radio. De 1998 ŝi publikigis intervjuojn pri vivkareiroj en revuo Székelyföld, estis kunlaborantino de Moldvai Magyarság, de Csíki Hírlap.
Ĝuangzio
Ĝuangzio (-369 al -286) (ĉine, 莊子 Zhuangzi ankaŭ Zhuang Zhou) estis grava ĉina filozofo kiu disvolvis la taoismon de Laŭzio kaj, per tio, la unuan metafizikon de Ĉinio (la sola en Ĉinio ja ĝis la alveno de budhismo). Li povas esti konsiderata kiel la Sankta Paŭlo aŭ Platono de taoismo. Spite lian severan logikon, li instruis per fabeloj ĉarmaj kaj imagoplenaj. Same kiel la verkoj de Platono, lia verko estas konsiderata profunda filozofio kaj ankaŭ tre bona literaturo.
Ĝuangzio staris forte kontraŭ la ideo de la bona vivo kiel afero de moralo kaj reguloj, de devo kaj amo, la ideo de Konfuceo. Li instruis relativismon kaj la negravecon de la mondo — "la polvo de la mondo".
Foje Ĝuangzio sonĝis, ke li fariĝis fluganta papilio. Vekiĝinte li ekdubis: "Ĉu mi fariĝis papilio en mia sonĝo aŭ la papilio fariĝis Ĝuangzio en sia sonĝo?"
Laŭ Ĝuangzio, la saĝulo vidas preter la trompema multeco de la mondo — dekstra kaj maldekstra, bona kaj malbona, la malmola kaj la blanka, eĉ papilio kaj homo, vivo kaj morto — kaj vidas la Unuon, la Taon. Li unuigas sin al ĝi kaj iras preter la vivo kaj morto al stato de nenieco kaj perfekteco.
Tiele Ĝuangzio senintence pretigis la teron de Ĉinio por budhismo kaj zenismo. Taoismo poste fariĝis religio de dioj, kultoj, temploj, monaĥoj, alĥemio, sed la vera baptofilo de Ĝuangzio ne estis tia popola taoismo, sed zenismo.
Ĝuangzio estis malriĉa — li ofte subtenis sin per fiŝhokado kaj ŝufarado. Sed li legis ĉiujn librojn troveblajn. Kaj super ĉiuj, li ŝatis la mallongan sed tre profundan libron de Laozio. Li fariĝis saĝulo, kiu disvolvis la filozofion de Laozio, fondinte taoismon kiel filozofia skolo, la ĉefa kontraŭ konfuceismo. Kie konfuceismo estis laŭmonda, Ĝaungzio estis mistika; kie konfuceismo sin okupis pri leĝo, moralo kaj regnestro, Ĝuangzio sin okupis pri la plej alta realo — la Tao — kaj kiel homo povu unuigi sin al ĝi.
Verkoj
Ĝuangzio estas ankaŭ la titolo de lia sola verko. Ĝi enhavas 33 ĉapitrojn. La unuaj sep ĉapitroj, la "internaj ĉapitroj", sendube venis el lia plumo, sed la ceteraj, laŭ kleruloj de nia epoko, estis verkitaj de liaj lernantoj: la ĉapitroj parolas pri personoj, kiuj vivis post la morto de Ĝuangzio, kaj ilia kontraŭ-konfuceismo estas pli forta. Sed la stilo kaj ĉarmo de iuj postaj ĉapitroj ŝajnas tiu de Ĝuangzio.
Ĝuangzio, per demandoj, diskutoj kaj fabeloj, kondukas la leganton al kompreno pri la Tao, kompreno super vortoj, kaj montras kiel la Tao estas atingita en la nuna vivo.
Vi ne povas paroli pri glacio al somera insekto,
kiu estas limigita de sia mallonga vivo.
Vi ne povas paroli pri tao al klerulo,
La Tao ne estas afero de vortoj aŭ difinoj, sed sperto pri la plejalta realo.
Vi pensas, ke vi povas trovi la veron per senĉesa diskuto kaj disputo!
Tio estas kvazaŭ alrigardo al la ĉielo per tubo.
Laŭ Ĝuangzio, riĉo, famo, potenco, virto, eĉ nigro kaj blanko, bono kaj malbono, vivo kaj morto, estas efemeraj kaj supraĵaj. La saĝulo iras preter la multeco de la mondo por atingi ĝian surbazan unuecon, la Taon, la radiko, la koro, la centra, plejalta realo de la mondo, de nia esteco mem, la celo de nia vivo. En ĝi ni trovos pacon, en ĝi ni trovos la plejaltan ekzistecon. Kiam ni unuiĝas kun la Tao, la blanka kaj la nigra, vivo kaj morto, malaperos, jam ne gravas, kaj ni ekzistas en stato de perfekteco kaj nenieco.
— Ne-penso kaj ripozo en nenio estas la unua paŝo al ripozo en la Tao.
— Rigardu la fenestron: ĝi nur estas truo en la muro,
Ĝingŝan-parko
Turismo > Gvidlibro pri Pekino > Ĝingŝan-parko
Vizitinte la Imperiestran Palacon oni eliras el la norda pordo Sen'u de la palaco kaj eniras en Ĝingŝan-parkon, kiu kun areo de 16 hektaroj estas ĉirkaŭita de ruĝa muro. En ĝi la arta monteto nomata Ĝingŝan havas sur siaj kvin pintoj kovritaj de cipresoj, pinoj, herboj kaj floroj kvin kioskojn forme diferencajn unu de alia.
Ĝuangzio
Verkoj
Tial kiam la menso estas malplena
Ĝingŝan-parko
La formiĝo de Ĝingŝan-parko strikte ligiĝis kun la feŭda regado de Jŭan-, Ming- kaj Ĉing-dinastioj.
Ĝuangzio
Verkoj
la koro estas plena de lumo.
Ĝingŝan-parko
En la 13-a jarcento p. K. la unua imperiestro de Jŭan-dinastio kublaj-Ĥano fondis sian ĉefurbon Dadu en Pekino kaj konstruigis Ĝingŝan en kortegan distrejon. Tiam en la distrejo troviĝis malgranda teramaso kun verdaj herboj, tial oni nomis ĝin Verda Monteto.
Ĝuangzio
Verkoj
Malgranda scio multiĝas.
Ĝingŝan-parko
En la 15-a jarcento la imperiestro Jongle de Ming-dinastio rekonstruigis Pekinon. Laŭ lia ordono oni fosis riveron Ĉrkaŭ la Malpermesita Urbo (t.e. la Imperiestra Palaco) kaj forportis la fositan teron sur la proksiman Verdan Monteton. Tiel formiĝis monto kun kvin altaj pintoj, kiun siatempe oni nomis Monto de Longa Vivo.
En Ming-dinastio sur la monto estis multaj arboj kaj aro da gruoj kaj cervoj. Ĉirkaŭ ĝi prosperis diversaj fruktarboj. Pro tio oni nomis ĝin fruktoĝardeno. Ĉe la nord-orienta parto de la parko troviĝas halo, kiu antaŭe servis kiel loko por sagpafado.
Ĝuangzio
Verkoj
— Se vi povas malplenigi vian boaton
Ĝingŝan-parko
En la 14-a jarode la regado de la imperiestro Ĉjanlong de Ĉing-dinastio (1748) oni konstruis halon ĉe la norda flanko de la monteto, por kulti la portreton de la imperiestro Kangŝji (la avo de Ĉjanlong). Poste la halo servis kiel loko por kulti la portretojn de la forpasintaj prauloj de la imperiestra familio.
Sten Johansson
Li loĝas en Norrköping. Johansson laboris en urba administrejo, pri statistiko, prognozoj, analizado pri publikaj servoj.
Ĝuangzio
Verkoj
neniu kontraŭstaros vin,
Ĝingŝan-parko
En la 15-a jaro de la regado de la imperiestro Ĉjanlong oni konstruis kvin kioskojn sur la monteto, el kiuj la kiosko Ŭanĉun sur la meza pinto estas la plej granda. Ĝi havas 3-oblajn tegmentrandojn el flaveglazuritaj tegoloj. Ĝi estas la centro de la interna urbo de Pekino kaj la plej alta loko de la malnova Pekino. Starante tie, oni havas panoraman vidon de la tuta urbo.
Dobkovice
Dobkovice (Topkowitz) estas municipo de Ĉeĥio en disktrikto distrikto Děčín. Vivas ĉi tie. Dobkovice troviĝas sur maldekstra bordo de Elbo inter Ústí nad Labem kaj Děčín. Kondukas tra ĉi tie fervoja linio 090 kaj ŝoseo I/62. Sur la frekventata fervojlinio estas en la municipo loka haltejo Dobkovice. Tra Dobkovice trafluas rojo Poustka, kiu ĉi tie enfluas en Elbon. Tra la valo kondukas ŝoseo II/25377, apud kiu situas vilaĝoj Prosetín kaj Poustka, apartenantaj al municipo Dobkovice.
Sten Johansson
Li kolektas informojn kaj recenzojn pri originala Esperanta literaturo kaj aŭtoroj ĉe http://esperanto.net/literaturo/. (OLE)
Ĝuangzio
Verkoj
neniu celos malbonigi vin.
Dobkovice
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1383.
Partoj de municipo
Sub la municipon falas ankaŭ kasteleto kaj eksa domaro Skrytín.
Ĝuangzio
Verkoj
Kiu homo povas liberigi sin de atingoj, de famo,
Sten Johansson
En 2018 li ricevis la premion Grabowski pro lia tuta verkaro kaj ĝia valoro por la Esperanto-kulturo kaj pro liaj tekstoj, kiuj helpas aliajn homojn verki. En 2022 li ricevis la Laŭron de la Akademio pro la romano Sesdek ok.
Ĝuangzio
Verkoj
Li fluos kiel la Tao, ne vidita, li iros kiel Vivo mem
Sten Johansson
Originalaj
Noveloj aperis en Tempo Fuĝas (1995), Sferoj 10 (2000), Fervoja katastrofo (2000) kaj Mondoj (2001).
Ĝuangzio
Verkoj
Simpla estas li, sen distingo. Li ŝajnas malsaĝulo.
Sten Johansson
Aliaj
Kontribuis al Monato kaj al BA1, BA3, BA30, BA31 kaj BA32 interalie.
Ĝuangzio
Verkoj
Li atingas nenion, li ne havas bonfamon.
Tiele estos la homo perfekta.
Lia boato estas malplena.
Ĝuangzio tamen ne sidas sur monto en senĉesa meditado. Li fiŝhokis, manĝis, kantis, instruis, amikiĝis, ktp. Sed li ne sin okupis pri riĉo kaj honoro:
Ĝuangzio estis fiŝhokanta sur la Rivero Pu kiam la Princo de Ĉuo sendis du altajn oficistojn por viziti lin kaj diri, "Nia Princo deziras ŝarĝi vin kun la administrado de la regno Ĉuo." Ĝuangzio fiŝhokis sen paŭzo kaj ne turnis la kapon, sed diris, "Mi aŭdis, ke en Ĉuo estis sankta testudo kiu mortis kiam ĝi havis tri mil jarojn. La princo zorgeme konservis la testudon en kesto en la templo de siaj prapatroj. Nu, ĉu la testudo dezirus morton kun kadavro profunde respektata aŭ vivon kun vosto svinganta en la koto?"
"Ĝi dezirus vivon", respondis la du oficistoj, "kaj svingi la voston en la koto".
"Foriru!", kriis Ĝuangzio, "Mi ankaŭ svingos mian voston en la koto".
Naturo de homo: homa naturo kaj naturo ĝenerale estas bona, ĉar naturo senkonscie sekvas la Taon. Antaŭ la alveno de reĝoj kaj saĝuloj, antaŭ leĝo kaj moralo, homoj loĝis en paco en ora epoko, la epoko de Perfekta Naturo. La mizero de la mondo venis kiam la reĝoj kaj saĝuloj penis plibonigi homojn. (Komparu Rousseau). Sed la moralo, la amo kaj devo, kiu faras la sanktulon ankaŭ faras la ŝteliston. Bono naskas malbonon, kaj inverse.
Bono kaj malbono estas relativa, tial unu ne povas ekzisti sen la alia, kiel mastro kaj sklavo, patro kaj filo, reĝo kaj reĝlando.
Plue, amo kaj devo iras kontraŭ la naturo de homo, do faras homojn torditajn kaj perditajn kaj landon malfeliĉan.
Se sanktuloj ne mortos, rabistoj ne malaperos.
Vero: ekster la Tao, absoluta vero estas super la atingo de homo. En la multeco de la mondo, ĉio estas relativa. La filozofoj disputos senfine pri la bono kaj malbono ĉar ne ekzistas iu ajn universala, absoluta vidpunkto por juĝi prave. La absoluta moralo de Konfuceo estas vana revo. La parabolo pri la papilio estas la trafa esprimo de la relativismo de Ĝuangzio: ĉar la roko de lia vivo ne estas en la trompemaj efemeraĵoj de la mondo, ne estas en homo aŭ papilio, sed en la Tao.
22397 Minobe
22397 Minobe estas malgranda, tre hela, asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
Ĝuangzio
Post morto
Post la morto de Ĝuangzio, taoismo ne multe ŝanĝiĝis ĝis la alveno de budhismo al Ĉinio. Budhismo interpretita laŭ taoismo fariĝis zenismo.
22397 Minobe
Ĝi estis nomita en honoro de Tatsuo Minobe, japana amatora astronomo kaj direktoro de la Observatorio Tachibana en Mijakonoĵo, gubernio Mijazako. Li estas bona popularigisto de astronomio, bone konata en sia loĝa provinco. Liaj ĉefaj interesoj inkludas la observon de kometoj kaj planedoj.
Natalia Oreiro
Natalia OREIRO (naskiĝis la 19-a de majo, 1977 en Montevideo, Urugvajo) estas populara argentina kantistino kaj aktorino.
En la aĝo de 16, ŝi veturis al Argentino por labori tie kaj realigi siajn ambiciojn. Ŝi ekis sian karieron en telenoveloj. Ŝi atingis listopinton en 1998 kun sia unua albumo, Natalia Oreiro, post kantado de la tema kanto (Cambio dolor) de sia unua grava telenovelo Muñeca brava (Sovaĝaj anĝeloj). Ŝi plu agadis en pluaj popularaj telenoveloj.
Ŝi havas puli-hundon (2005).
Diskografio
<div style="background-color:#B3B7FF; line-height:1.5; border-width : 1px; border-style:solid; border-color:#CCCCCC; font-size: small; font-color:#ffffff; margin-right : 5px; margin-left : 5px; margin-top : 35px; margin-bottom : 5px; font-family: Verdana,Arial,Helvetica; padding: 5px;"> Natalia Oreiro  (BMG) (08/24/1999)
<div style="background-color:#B3B7FF; line-height:1.5; border-width : 1px; border-style:solid; border-color:#CCCCCC; font-size: small; font-color:#ffffff; margin-right : 5px; margin-left : 5px; margin-top : 35px; margin-bottom : 5px; font-family: Verdana,Arial,Helvetica; padding: 5px;"> Tu Veneno (BMG) (01/09/2001)
<div style="background-color:#B3B7FF; line-height:1.5; border-width : 1px; border-style:solid; border-color:#CCCCCC; font-size: small; font-color:#ffffff; margin-right : 5px; margin-left : 5px; margin-top : 35px; margin-bottom : 5px; font-family: Verdana,Arial,Helvetica; padding: 5px;"> Turmalina (BMG) (09/10/2002)
Tim Robbins
Tim ROBBINS naskiĝis estas usona aktoro, scenaristo, reĝisoro kaj produktoro.
Robbins naskiĝis en West Covina, Kalifornio. Lia patro estis la folk-kantisto Gil Robbins. En la aĝo de 12 jaroj Tim Robbins aliĝis al la Theatre for a New City, krome li agadis en la drama klubo de sia lernejo.
Li studis aktoradon en Losanĝeleso, poste, en 1981, li kun kelkaj kunuloj fondis la avantgardisman teatran grupon Actors' Gang.
Post kelkaj televidaj roloj, li en la jaro 1984 ricevis sian unuan malgrandan kino-rolon: en la filmo Toy Soldiers. Sekvis aro da epizodaj roloj, sed grandan atenton li rikoltis per la sportista filmo Bull Durham en 1988. Dum la laboroj por tiu ĉi filmo li komencis amrilaton kun sia kolegino Susan Sarandon, kiu ĝis nun restas.
Aro da grandaj roloj sekvis, krome li komencis verki scenarojn kaj agi kiel produktoro kaj reĝisoro. La filmo Dead Man Walking donis al li la honoron, esti nomumita por la Oskaro en la fako reĝisorado. Li gajnis la premion en 2004 pro sia rolo en la filmo Mystic River.
Johannes Corputius
Johannes Corputius, vere Johan van den Corput, ankaŭ Cornput aŭ Johannes de Corput (naskiĝis aprilon de 1542 en Breda, mortis la 17-an de septembro 1611 en Groningen  ) estis nederlanda inĝeniero, militestro kaj kartografo. Li estas aŭtoro de la ankaŭ kolora Corputius-Plano, kiu montras la urbon Duisburg el birda perspektivo.
Vivo
Johannes Corputius estis filo de notario kaj urbosekretario de Breda Johan van den Cornput la pli maljuna kaj de Antonia Montens. La burĝa familio jam tiam estis influriĉa en Nederlando. Johan van den Cornput la pli maljuna fariĝis pli malfrue urbestro de Breda. Ankaŭ sekvaj generacioj de la familio ludis gravajn rolojn en la nederlanda historio. En nerekta linio ekzemple Johan kaj Cornelis de Witt estis parencaj per sia patrino Mutter Anna van den Corput kun Corputius.
La detalpreciza plano de Duisburg (Corputius-Plano), kiun Corputius produktis tiun tempon, ekestas surbaze de precizaj mezuradoj en la urba areo de Duisburg. La necesajn mezuradojn Corputius estis realiginta laŭ propraj indikoj en letero dum la jaroj 1562 kaj 1563 kaj produktintaj dsegnaĵon. La mezuradojn li faris ekde tri malsamaj punktoj per ilo nome quadratum geometricum, kiun li mem estis produktinta. La plej gravajn sondadojn Corputius faris Van den grooten tooren te Duysburg [ekde la granda turo je Duisburg], tio signifas, ekde la turo dela Salvator-Preĝejo. Kiel pluaj mezurpunktoj li uzis unu el la turoj de la Maria-Preĝejo kaj unu turon de la urbomurego inter Kuhtor kaj Stapeltor.
La elspezajn gravurojn por la kuprogravuraĵo de la plano Corputius estis evidente fininta ĝis 1565. Tamen la plano publikiĝis nur la 25-an de marto 1566, kiun oni vidas en ebla rilato kun la aktuala disdono de la privilegio por la fondado de universitato en Duisburg dum la regnokongreso en Aŭgsburgo fare de Imperiestro Maksimiliano la 2-a dum tiu ĉi monato. Fakte je la romia jarnombro MDLXVI indikita sur la plano la I sur la lasta loko estas pli malgranda. Eble Corputius sin ankaŭ mem portretis supre dekstre sur la plano.
La Corputius-Plano prezentas klaran impreson de la arĥitektura formo de la novepoka urbo. La notoj montras, ke la mezuradoj eĉ estis klare pli precizaj ol la posta plano. Kvar originalaj platoj de la plano ankoraŭ en 1740 en Dordrecht estis ofertataj por vendo. Longe malaperinta, oni remalkovris en 1894 koloritan originalon de la Corputius-Plano en la urba biblioteko de Breslau. Feliĉe tri jarojn poste oni faris por Duisburg kopion de ĝi, ĉar la orginala plano en Breslau perdiĝis dum la Dua Mondmilito. La ununura restinta originala presaĵo blankonigra troviĝas en la Kultur- kaj Urbohistoria Muzeo je Duisburg.
En 1566 Corputius forlasis la urbon Duisburg. Oni supozas, ke li unue translokiĝis al sia hejmurbo Breda. La 13-an de aŭgusto 1567 Corputius eldonigis de la urbestrantoj skribon, kiu atestas al li devenon de honorinda familio. Corputius evidente volis daŭrigi siajn studojn en Grekujo kaj Italujo. Estas tamen ne certe, ĉu li vere vizitis tiujn ĉi landojn. Jan Postema ekkonas en la pli malfruaj verkoj de Corputius tamen almenaŭ klaran italan influon.
Ekde decembro de 1568 Johannes Corputius restadis por studo en Strasburgo en la domo de Johannes Sturm. Leteroj de lia familio al Strasburgo kaj de Hugo Blotius el la urbo dokumentas la ĉeeston de Corputius ĉe Sturm. La perletera priskribo de Blotius laŭdas lian talenton kiel desegnisto kaj kuprogravuristo. Interalie, ke li estas portretinta la rektoron de la strasburga akademio, Johannes Sturm. Blotius ankaŭ laŭdis la lingvan kompetentecon de Corputius pri la latina, greka, franca kaj germana lingvojn.
Corputius partoprenis ekde proksimume 1578 kiel artilerio-kapitano la nederlanda sendependiga milito. Komence li estis komisiita per la finkonstruo de la fortikaĵo de Aalst. Gravan rolon li transprenis ĉeflanke de la grafo de Rennenberg, Georg de Lalaing, je la sieĝo de Deventer tiun jaron. Rennenberg skribe fiksis la rangon kaj funkcion de Corputius. Li nomis lin sia kapitano kaj fortificationeur, do fortikaĵkonstruisto. Ne laste pro la inĝenieraj atingoj de Corputius la urbo estis okupota. Laŭ konceptoj de Corputius oni instalis ĉirkaŭ la urbo novajn remparojn, kiuj malebligis la provizadon de la urbo de ekstere. Li proponis instali tranĉeojn, alidirekti la akvon de la fosaĵo de la urbo kaj finfine submini ties fortikaĵon.
En la sekvatempo li fariĝis guberniestro en Coevorden. Lia tasko estis, finkonstrui la tiean fortikaĵon. La planon, kiun li por tio pretigis, aprobis la nederlanda parlamento. Sed por la kvin bastionoj planitaj de Corputius unue oni nur povis konstrui la fundamentojn, nur bastionojn oni finkonstruis. Pli malfrue sur la antaŭkonstruaĵoj de Corputius la hispanoj finkonstruis la fortikaĵon en Coevorden.
Proksimume 1580 Johannes Corputius plurfoje distingiĝis kiel soldato. En la batalo pri la urbo Steenwijk li estis trovebla ĉe la pinto de la sieĝatoj. Lia batalkuraĝo estis glorata: li validis kiel „homo, kiu egalvaloris kiel mil“. Je la defendado de Steenwijks Corputius kontraŭstaris al la grafo de Rennenberg, kiu intertempe estis transirinta al la hispana tendaro. Sub direktado de Corputius Steenwijk sin povis defendi, la hispanaj trupoj rezignis la sieĝadon en 1581.
La militagojn ĉirkaŭ Steenwijk Corputius bildigis per kuprogravurado. Kiel aŭtoro Reinico Fresinga van Frennicker li pretigis en 1584 raporton pri la okazantaĵoj de la milito en la provincoj Frislando, Overijssel, Ommelanden, en Drenthe, Groningen kaj en Graflando Lingen. Jan Postema povis alordigi al ĉi tiu kaŝnomo la nomon Corputius. Tion ĉi je la turniĝo de la 16-a al la 17-a jarcento jam estis espriminta kiel supozo la historiisto Emanuel van Meteren, kiu en dua geedzeco estis edzo de Hester van den Cornput, filino de la Nicolaas, frato de Johannes Corputius. Van Meteren venis al ĉi tiu konkludo, ĉar pli ol triono de la verko nure okupiĝas pri la sieĝo de Steenwijk kaj je tio glorkantas pri la grandiozeco de komandanto Johan van den Cornput.
En 1585 Corputius restadis vizite je siaj parencoj en Heidelberg. Kelkaj familianoj kiel kalvinistoj estis pretertempe forlasintaj Nederlandon. Sekvan jaron Corputius fariĝis kapitano de kompanio da piedsoldatoj de la grafo Adolf von Neuenahr, kiu ekde la antaŭa jaro estis guberniestro de Overijssel. En 1587 Corputius estis nomumata superintendanto, garnizonestro, de Hasselt. Tiun ĉi pozicion li tenis ĝis post 1590.
Corputius komencis dungitecon ĉe Vilhelmo Ludoviko de Nassau, tiam guberniestro de Frislando, pli malfrue ankaŭ de Groningen kaj Drento. Postema vidas influon de Corputius sur la nederlandan arme-reformon trans ties konsila funkcio por Vilhelmo Ludoviko. Kiel jam Hans Delbrück notas, Corputius per tio kunpreparis la sekvajn rekonkerojn sub Maŭrico de Oranien. La humanisma edukiĝo de Corputius je tio estus bona bazo, laŭ konkludoj de Jan Postema.
En 1599 Corputius estis unu el du komandantoj de trupo forta je 600 soldatoj de la nederlanda parlamento en Emden. En la konflikto inter la civitanoj de Emden kaj Enno la 3-a de Orientfrislando Corputius estis partiano de la civitanoj. En 1603 la grafo lin do rifuzis post la Haga Kompromiso kiel komandanto en Emden.
La 4-an de februaro 1600 Vilhelmo Ludoviko nomumis Corputiuson superintendanto de Coevorden. Jam en 1602/03 Corputius loĝis en Groningen. Laŭ propraj leteraj indikoj lia sanstato dum ĉi tiuj jaroj jam estis plimalboniĝinta. En 1605 li estis rangaltigata al komandanto de la kastelo Groningen. Li tenis sian militistan rangon ankaŭ, kiam la kastelo en 1607 estis malfermata al la civitanoj de Groningen kaj ankaŭ post la batalhalto en 1609. En 1611 Johannes Corputius mortis en la aĝo de 69 kiel kapitano de Groningen. Li estis entombigata en la Martenpreĝejo je Groningen. Lia tombŝtono konserviĝis kiel tombo n-ro 39 en la ĥorejo de la preĝejo.
Nomvariaĵoj
La membroj de la familio de Johannes Corputius tenis la nederlandan nomon van den Corput. Corputius men tamen subskribis leterojn per Johan van Kornput. En Nederlando nuntempe por lia persono la variaĵo Johan van den Kornput destas vaste disvastiĝinta, sed ankaŭ la formo direktita al lia familia origino Johan van den Corput. La nomumado al garnizonkomandanto en Coevorden en la jaro 1600 tekstis la nomon Johan van den Cornput. La ofte latinigita formo Johannes Corputius aperis jam en la jaro 1570, kaj en Strasburgo Hugo Blotius uzis ĝin en letero. Corputius mem latinigis sian nomon sur la Duisburg-Plano kiel J. De Corput.
Omaĝoj
En Germanujo Corputius estas precipe konata en la Ruhr-Regiono, tie aparte en Duisburg, kaj krome en resta Nordrejnvestfalio kiel kreinto de la plano de Duisburg nomata laŭ li. Tio ĉi reeĥas en larĝa spektro da publikaĵoj pri ĉi tiu verko en germana lingvo. En la urbocentro de Duisburg la Johannes-Corputius-Platz nomiĝas laŭ la kartografo.
En Nederlando la memoro pli forte emfazas la militan agadon de Johan van den Corput. Li validas ekzemple kiel „defendinto de Steenwijk“. En la urbo oni nomis laŭ li en 1939 kazernon, kiun la nederlanda armeo uzis ĝis 1998. Kiam oni komencis surkonstrui la terenon de la iama soldatejo per loĝdomoj, oni nomis la kvartalon Van den Kornputkwartier.
En Steenwijk staras ankaŭ monumento por Corputius, kiun en 2003 verkis Hans Kuyper. En Zoetermeer en la 1990-aj jaroj nomiĝas loĝostrato Van den Corputschans laŭ Corputius benannt, kaj ankaŭ Delfzijl ekzistas la placo Johan van den Kornputplein.
En la jaro 2016 la plej aĝa skalofidinda urboplano norde de la Alpoj, ĝuste ĉi tiu supre menciita plano, fariĝos 450 jarojn aĝa.
Verkoj
Mapoj Bücher
Literaturo
Literaturo pri la Duisburg-Plano el 1566
Chianti
La regiono Chianti [], aŭ itale plennome Colline del Chianti, "montetoj de Chianti", en Esperanto Kiantio, estas tradicia vinkultiva regiono, kiu ampleksas proksimume trionon de la suma areo de la politika regiono Toskanio kaj en kiu jam ekde multaj jarcentoj produktatas konata vino nomata laŭ la regiono.
Superrigardo pri la regiono
La suma regiono Chianti etendiĝas de la urbo Pizo nordokcidente ĝis la urbo Montalcino en la sudoriento. Ĝi oficiale – aparte rilate al la vinkultivado – estas partigita en naŭ subregionojn:
Subregiono Chianti Classico
La subregiono Chianti Classico, kie produktiĝas la vino rajtigita porti la nomon "klasika Chianti-vino", estas limigita norde de la antaŭurboj de Florenco, oriente de la Chianti-montoj, sude de Siena kaj okcidente de la valoj de la riveroj Pesa kaj Elsa. 70 kilometrojn longa "vina strato", la Via Chiantigiana, "Kiantia Vojo", ŝtata ŝoseo 222) ligas la du grandajn urbojn kaj gvidas tra impresa kultura pejzaĝo. Stratorande situas multaj konataj vinkultivaj urbetoj, vicigitaj kiel perloj je ŝnuro. Nur dekono de la tre arbara teritorio (entute proksimume 70.000 hektaroj) estas uzata por vitejoj. La "klasikaj Chianti-vinoj" signiĝas per la emblemo de nigra koko (Gallo Nero) sur la botela etikedo. La konsilio pri la marko historia Chianti Classico (Consorzio del Marchio Storico Chianti Classico) gardas la obeon de aparte striktaj reguloj por kvalitaj vinoj.
Historio
La teritorio komence estis setlata de la etruskoj kaj poste de la romianoj. Ambaŭ kulturoj lasis multajn spurojn, ankaŭ rilate al la vinkultivado. Dum la mezepoko la du urboŝtatoj Florenco kaj Siena batalis pri la regado de la regiono. La nomo "Chianti" komence signis militan aliancon de la urboj Radda, Castellina kaj Gaiole. Pli poste la nomo ampleksiĝis al ĉiam pli granda regiono. Vilaĝoj kaj monaĥejoj, fortikaĵoj kaj kasteloj estis starigitaj dum tiu tempo, kaj pli poste, kiam venis pacaj tempoj, la fortikaĵoj transformiĝis al reprezentaj bienoj kaj al vilaoj. Grandkvante arbaro estis forprenita, por instali olivarbarojn kaj vitetojn. Kaj la rikoltita olivoleo kaj la vino regionaj akiris la renomon de eksterordinara kvalito, kaj portis internacian konatecon al la regiono.
Konataj vinkultivaj lokoj de la subregiono Chianti Classico
Vidindas tie: la fortikaĵo de la Palazzo Ugolino kaj la nekropoloj de etruska monta tombo sur la Monte Calvario Ĉefurbo de la Chianti-regiono ekde la 13-a jarcento. Favora situo ĉe la kruciĝo de du stratoj, de la nord-suda ligo inter Florenco kaj Siena, kaj de la orienta-okcidenta ligo inter la valoj de la riveroj Arno kaj Elsa. Vina foiro kun prezento de la nova Chianti-vino ĉiujare meze de septembro sur la urba placo Piazza Matteotti. Tiu placo estas triangula kaj ĉirkaŭita de pitoreskaj arkadoj, en kiuj troveblas vendejoj, kafejoj kaj restoracioj. En la ĉirkaŭaĵo proksimas la mezepoka fortikaĵo Montefioralle (vidu la fotojn). Krome en la ĉirkaŭaĵo troveblas du pliaj pitoreskaj setletjoj: La urba placo kun urbodomoj, balkonoj kaj fontano estas inter la plej pentrindaj lokoj de la regiono. Radda estas ideala tranoktejo por vinemuloj, ĉar ĝi situas en la geografia centro de la vina regiono kaj la plej famaj vinkultivejaj bienoj tre bone atingeblas de tie. En la urbo ankaŭ la emblemo de la regiona vino, la nigra koko, estis evoluigita kaj la vinkultivista ligo dum la 19-a jarcento fondita. Vidindas ankaŭ multaj ĉirkaŭaj vilaĝoj de la komunumo.
Lindgraben
Lindgraben, kroate Lindgrab, hungare Kishársfalva [kiŝhArŝfalva] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Kobersdorf. La historia hungara loknomo estis Lindgraben, post 1899 pro la hungariga politiko la vilaĝo prenis tradukan hungarecan loknomon. La hungara hárs kaj la germana Linde signifas: tilio.
Situo
Lindgraben situas sur mildaj deklivoj laŭ rojo, de Kobersdorf je 2 km-oj.
Varia enanto
La Varia enanto aŭ Trifaza enanto (Oenanthe picata) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas tre aparta specio ĉar montras tri diversajn fazojn aŭ formojn.
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. .
Aspekto
Temas pri mezgranda birdo 17 cm longa kun enverguro de 26–27 cm kaj pezo de 21-25 g la maskloj kaj de 18-23 g la inoj. Kiel jam dirite, tiu specio montras tri diversajn fazojn aŭ formojn, krom multaj intermezaj formoj ĉe inoj. Ĉiuj havas blankajn pugojn kaj nigrajn renversitajn T en la vostofino, kiel multaj aliaj enantoj.
Ĉe la fazo de 'nigra ventro' (opistholeuca), la masklo estas preskaŭ tute jadnigra, escepte la pugo, la vostobazo kaj la eksteraj vostoplumoj kiuj estas blankaj. La vostofino montras nigran renversitan T. Ĉe inoj, la jadnigraj partoj estas anstataŭataj de fuma nigro.
Ĉe la fazo de 'blanka ventro' (picata), kiu estas la plej disvastigata, la masklo estas simila al la opistholeuca, sed kun blanka ventro. La ino estas simila al masklo. Tamen la nigraj partoj estas anstataŭataj de grizeca bruno. La ventro estas pli bruneca.
Ĉe la fazo de 'blanka kapuĉo' (capistrata), la masklo estas identa al tiu de la fazo picata, kun blanka ventro kontrasta kun nigra gorĝo. Tamen la krono kaj nuko estas blankaj. La ino similas al masklo, sed la nigraj partoj kaj la blanka krono iĝas terbrunaj aŭ sablokoloraj. La ventro estas ruĝecbruna. Ĉe la tri fazoj, la iriso estas bruna, la beko, la kruroj kaj la piedoj estas nigraj.
Vintre la tri fazoj estas separataj kaj ĉiu ino iras ĉe ties maskloj; sed dum la reproduktado inoj miksiĝas inter la zonoj de la diversaj fazoj de maskloj.
Kutimaro
Tiu birdo kantas el ripozejo aŭ dumfluge; imitas multajn speciojn. Kantas ĉefe vintre. Ili multe ŝatas altajn ripozejojn el kiuj eksaltas por kapti predojn surgrunden aŭ dumfluge. Ili estas teritoriaj kaj forpelas samgenranojn aŭ birdojn de aliaj specioj se tiuj manĝas same. Ili manĝas ĉefe insektojn (formikoj, raŭpoj, koleopteroj ktp.). Ili manĝas ankaŭ berojn de la figarbo de la pagodoj aŭ de arbustoj grevia.
La nesto estas taso konstruita el herboj, plumoj, lano kaj toleroj, kovrita per harj kaj lano. Ĉefe en rokofendoj, muro, inter ŝtonoj kaj plej malofte en arbotruo. La ino demetas 4 al 6 ovojn, kiuj estas helbluaj kun brunruĝecaj makuletoj en la plej larĝa pinto. Ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn. Kutime okazas du ovodemetadoj.
Disvastiĝo
Ĝi troviĝas en Afganio, Egiptio, Barato, Irano, Israelo, Kazaĥio, Libano, Nepalo, Omano, Pakistano, Rusio, Taĝikio, Turkmenio, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj kaj Uzbekio.
Magneta lenso
Magneta lenso estas aranĝaĵo, produktanta magnetan kampon kun speciala geometrio, uzata en aparatoj kiel la elektrona mikroskopo por fokusigi faskojn da elektronoj, samkiel optika lenso fokusigas lumon.
Historio
En la 1920-aj jaroj, Dennis Gabor eltrovis la unuan magnetan lenson, laborante en la Teknologia Universitato Berlino al projekto pri rapida osciloskopo. En tiu-ĉi universitato estos eltrovata la elektrona mikroskopo fare de Ernst Ruska.
Priskribo
La radiusa komponanto de la magneta kampo donas al la elektronoj (kies rapideca vektoro estas paralela al la akso) azimutan movon. La elektronoj, kun azimuta rapideco, tiam suferas disvojigon fare de la aksa komponanto de la magneta kampo, disvojigo kiu proksimigas ilin al la akso.
Por resumi, la trajektorioj de la elektronoj:
"volviĝas" de angulo θ ĉirkaŭ la akso,
pliproksimiĝas al la akso, sammaniere kiel fokusigita luma radio.
Fokusa distanco
kie:
Rotacio de la elektronaj trajektorioj
Tia lenso suferas pro sfera aberacio, kiu ne estas simple kalkulebla. Se oni analogas la rapidecon de elektro al la ondolongo de la lumo, oni vidas, ke la kolora aberacio estas tute simple egala al la fokusa distanco.
Pakicefalosaŭroj
Pakicefalosaŭroj (Pachycephalosauria = "dik-kapaj lacertoj") estas klado de ornitiskiaj dinosaŭroj. Inter la kandidatoj por la plej frue vivinta pakicefalosaŭro estas Ferganocephale adenticulatum de la meza ĵurasio de regiono kie nun estas Kirgizio kaj Stenopelix valdensis de la frua kretaceo de regiono kie nun estas Germanio, kvankam Sullivan (2006) opinias nek unu nek la alia specio estis pakicefalosaŭroj. La plej bone konataj pakicefalosaŭroj vivis dum la malfrua kretaceo tie kie nun estas Nordameriko kaj Azio. Ili ĉiuj estis dupiedaj herbovoroj kun dikaj kranioj; ĉe iuj specioj la kranio estas kupola kaj dikaj je pluraj coloj. Ĉirkaŭ la kupolo povas esti nodoj (kiel ĉe pakicefalosaŭro (Pachycephalosaurus)) aŭ spikoj (Stygimoloch).
Oni multe debatis pri la funkcio de la dika kraniokupolo. Oni ofte sugestis la la pakicefalosaŭroj batis la kapojn unu kun la alia, kiel tion faras aktuale oreamnoj kaj ovibovoj. La ronda formo de la kranio tamen rezultigus ke kapobatoj ne rekte trafus, kio vundus la kolojn. Krome, la kurbiĝo de la kolo malhelpus ke la pakicefalosaŭroj mallevu la kapojn por kapobatado. Inter aliaj eblecoj estas flankobatado per la kapo (kion oni observis ĉe la ĝirafoj) kaj defendado kontraŭ robobestoj.
Inter la pli bone konataj pakicefalosaŭraj genroj estas pakicefalosaŭro (Pachycephalosaurus), stegocero (Stegoceras), Stygimoloch, kaj Prenocephale. Oni nun rekonas ke la antaŭa inkluzigo de la tiel nomataj bazaj pakicefalosaŭredoj en ĉi tiu grupo estis malĝusta. Majungatholus, iam konsiderata estis pakicefalosaŭro, nun klasiĝas kiel abelisaŭreda teropodo (eble sampecia kiel Majungasaurus). Yaverlandia, alia dinosaŭro iam priskribita kiel pakicefalosaŭredo nun klasiĝas kiel teropodo (Naish en Sullivan 2006).
József Mester
József MESTER [meŝter] rumania hungara operkantisto (basbaritono). Li naskiĝis en Welland, Kanado en 1927.
Kariero
József Mester estis solistkantisto en Ŝtata Hungara Operejo de Kluĵo. Li gastrolis en Jugoslavio kaj Pollando.
Mazuecos
Mazuecos estas municipo de Hispanio, en la Provinco Gvadalaĥaro, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas mazuecano. La censita loĝantaro en 2016 estis de 289 loĝantoj kaj la denseco estas de 12,16 loĝ/km².
Situo
Mazuecos situas en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Alkario en la plej sudokcidenta pinto de la Provinco Gvadalaĥaro, je 58 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 23,77 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°15′50″N 3°00′33″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el pinto en 1950 al 289, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Mazuecos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro ĉefe dum la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj, kaj ankaŭ ĉe Mazuecos kie oni falis al la nunaj 289.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Čekanice
Nomon Čekanice havas pli da sidejoj:
Heroinoj de la Grekaj tragedioj
Tiu estas artikolo pri kelkaj el la ĉefaj heroinoj de la tragedio en la Antikva Grekio.
Antigona
Laŭ la helena mitologio ŝi estis filino de mistika teba reĝo Edipo. Akompanis sian patron en ekzilon kaj zorgis pri li ĝis lia morto. Kiam ŝiaj fratoj falis en fratmortiga batalo pri Tebo, malpermesis nova teba reĝo unun el ili sepulti, ĉar li batalis kontraŭ Tebo. Antigona la malpermeson ne obeis, kaj pro tio estis viva sepultita en roka kripto. Listo de literaturaj kaj muzikaj verkoj pri ŝi estas sur paĝo Antigona.
Ifigenio
Laŭ la greka mitologio Ifigenio estis filino de mikena reĝo Agamemnono kaj lia edzino Klitemnestro. Por sukceso de la greka ekspedicio kontraŭ Trojo estis Agamemnono devigita Ifigenion oferi. Sed diino Artemiso rabakiris ŝin kaj faris sian sacerdotinon en Taŭrido (nun Krimeo), de kie ŝin venigis reen en Grekion ŝia frato Oresto. Sed post reveno Ifigenio restis en Artemisaj servoj en nove fondita templo en Baŭrono kie situas ankaŭ ŝia imaginara kripto. Ŝi estas unu el la plej gravaj figuroj de grekaj mitoj en la literaturo (Euripides, Racine, J. W. Goethe – Ifigenio en Taŭrido), en muziko (D. Scarlatti, Ch. W. Gluck) kaj ankaŭ en belarto (murpentraĵoj en Pompejo).
Medea
Laŭ la greka mitologio filino de kolĉida reĝo Aieto, kiu fuĝis kun Argonaŭtoj en Grekion kaj fariĝis edzino de Jasono. Kiam Jasono forlasis ŝin, ĉar li intencis edziĝi al filino de korintia reĝo Kreono Glaŭka, Medea (mitologio) mortigis la fianĉinon kaj murdis siajn kaj Jasonajn infanojn. Ŝi mem fuĝis en veturilo tirata de drakoj, en Atenon al la reĝo Egeo, de kie pli poste ŝi estis ekzilita fare de Tezeo kaj revenis en Kolĉidon. La miton dramigis Eŭripido en tragedion ´´Medea´´. Konserviĝis ankaŭ dramo de Seneko.
Petrus Forestus
Pieter van Foreest estis nederlanda kuracisto, unu el la plej elstaraj de la Nederlanda Respubliko. La nederlanda Hipokrato dum 37 jaroj okupis kuracistan postenon en la urbo Delft. Van Foreest rompis la kutimon fidi siajn traktaĵojn sur historiajn tekstojn, kaj anstataŭe li sekvis siajn proprajn observojn. Li registris siajn observojn en longa serio da publikaĵoj. Dum multaj jaroj post lia morto, multaj kuracistoj daŭre uzis liajn sciojn kaj lertecon. Li estis vere moderna kuracisto por sia epoko.
Biografio
Ĉirkaŭ 1536 li komencis studi en la Universitato de Loveno. En 1540 li komencis la tiam konata ‘’peregrinatio Academica’’, ia eduka vojaĝo en kiu li vizitadis diversajn Eŭropajn universitatojn ĝis kiam li gradiĝis pri medicino. Dum tri jaroj li restis en Bolonjo, poste li studis en Padovo, Universitato de Venecio kaj Ferrara. En la 29-a de novembro 1543 li diplomiĝis en la Universitato de Bolonjo. Tiam li laboris kelkatempe en Romo kaj Parizo. En 1546, li reiris al Alkmaar, kie li ekpraktikis medicinon. En 1546, li edziĝis al Eva van Teijlingen (1525 – 1595).
En 1558, Forestus nomumiĝis kuracisto de la urbo Delft, posteno kiun li okupis dum pli ol 37 jaroj. Post tio, Forestus ripete estis konsultita de membroj el la princa familio.
Forestus estis invitita de la Kuratoroj de la ĵus fondita Universitato de Lejdeno por ĉeesti la inaŭguran ceremonion en la 8-a de februaro 1575. Li partoprenis en la festa procesio kiel ‘’doktoro kaj profesoro pri medicino’’ kaj restis en Lejdeno ĝis la 12-a de februaro kiel signanto de la statutoj de la nova universitato. Post tio li reiris al Delft. Li plej ŝatis sian medicinan praktikon, kaj neniam decidis pri ia akademia pozicio.
Post la murdo de la Princo Vilhelmo la Silentulo, en la 10-a de julio 1584, Forestus estris la nekropsian procedon same kiel la embalzamigon kune kun sia amiko Cornelius Busennius (1542-1600). Krom tio ili faris ampleksan raporton pri la nekropsio al la Ŝtatoj de Nederlando.
Petrus Forestus mortis en la 10-a de marto 1597. Tiuepoke li estis 75-jaraĝa. Liaj restaĵoj sepultiĝis en la Granda Preĝejo de Sankta Laŭrenco, en Alkmaar en la 13-a de marto 1597. La lasta linio sur lia tomboŝtono tekstas: ‘’ Hippocrates batavus si fuit ille fuit’’ (Se iam estis nederlanda Hipokrato, tiu homo estis li.
Étienne Charles de Loménie de Brienne
Étienne-Charles de Loménie de Brienne (Parizo, 9a de oktobro 1727 - Sens, 19a de februaro 1794) estis franca ekleziulo kaj politikisto, nome kardinalo kaj ministro.
Inter liaj amikoj, famaj kaj nombraj, estis Turgot, la enciklopediisto André Morellet kaj Voltaire. Li estis elektita membro de la Franca Akademio en 1770. Liaepoke estis polemiko ĉu li, estante ekleziulo, vere sincere kredis je Dio kaj je la katolika eklezio.
En 1787 li estis prezidanto de la Asembleo de Gravuloj kaj iĝis ĉefa ministro pere de apogo de la reĝino Marie-Antoinette; li klopodis apliki fortajn reformojn en la ekonomio kaj ekestis forta kontraŭstaro kun la parlamentanoj kiuj malakceptis tion. La reĝo ekziligis ilin, reformoj estis aprobitaj, sed la kontraŭstaro daŭris, ĝis Brienne demisiis kondiĉe al kunvoko de la Ĝeneralaj Statoj. Poste li iris kiel kardinalo al Italio, sed nek iris al Romo nek vidis la papon.
NGC 2004
NGC 2004 (alia indiko — ESO 86-SC4) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Étienne Charles de Loménie de Brienne
Dum la Franca Revolucio li iĝis konstitucia episkopo, sed estis eks-kardinaligita fare de la papo; finfine li estis arestita dufoje, post kio li mortis ĉu pro apopleksio ĉu pro venenigo.
NGC 2004
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mariluz (Paranao)
Mariluz estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 10.224 loĝantojn en 2010.
48650 Kazanuniversitato
48650 Kazanuniversitato estas malbone konata malgranda ne tre hela tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomo Vladimir Jakovleviĉ Solovjov elde la stacio de Zelenĉukskaja de la Observatorio V. P. Engelgardt de la Ŝtata Universitato de Kazano.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Universitato de Kazano (Kazan University), fondita en 1804, unu el plej malnovaj universitatoj en Rusio. Inter ties unuaj sciencistoj estis la matematikisto N. Lobaĉevskij, la kemiisto A. Butlerov, la psikiatro V. Beĥterev kaj la astronomo kaj antarkta esploristo I. Simonov. La unua universitata observatorio de Rusio estis establita tie en 1837.
Baler
Baler, - Bayan ng Baler - estas sesaklasa urbo (municipo) kaj mara havenurbo en Filipinoj, en insulo Luzono, en regiono Centra Luzono, kie ĝi estas la ĉefurbo de provinco Aŭroro. Baler havas 13 distriktojn.
Geografio
Baler situas en orienta marbordo de la insulo ĉe rivero. Cabanatuan troviĝas 66, regiona ĉefurbo San Fernando (Pampango) 125, Kezonurbo 130, ĉefurbo Manilo 145, Tuguegarao 207, Legazpio (Albajo) 374, Cebuurbo 658, Dabao 1064, General Santos 1143 kilometrojn (aere).