cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperanto-movado en Skotio
Esperanto en Skotaj Lernejoj
Post la unua mondmilito je la pedagogia kampo multe laboris Harry Dyer unu el la honoraj prezidantoj de la Glasgova Lerneja Konsilantaro. La ŝtata registaro kaj la edukaj instancoj akceptis la ekziston de Esperanto kaj subtenis ĝin. Aperis novaj kursoj en vesperaj lernejoj kun ŝtata subvencio. La kursoj estis amasaj kaj gvidataj de la societaj membroj. Ducent personoj studis Esperanton en diversaj lokoj en kaj ĉirkaŭ Glasgovo.
Esperanto estis instruata en la lernejo en Blairhill, Coatbridge, kie ĝin instruis la lernejestro S-ro Redpath.
De 1954 ĝis 1956 okazis eksperimento pri la instruado de Esperanto en lernejoj de Midlothian.
Esperantaj lernolibroj
James Charles O'Connor, irlandano, d-ro de filozofio kaj unu el la fondintoj de la Londona Esperanto-klubo (1903), eldonis lernolibron en 1904 sub la titolo: O' Connor's Textbook of Esperanto. Tiu lernolibro estis la sola libro uzata por kursgvidado tra la tuta lando.
En 1904 O' Connor kunverkis kun Ch. F. Hayes la unuan angla-esperantan vortaron. ĉirkaŭ 1908, eldoniĝis lernolibro Esperanto for the Million. James Robbie, el Leith, verkis lernolibron The Esperanto Home Student.
Skota verkistoj kaj literatura en Esperanto
Notinda verkoj de skotaj verkistoj en Esperanto:
Vidu ankaŭ: Listo de skotaj literaturaj verkoj tradukitaj en Esperanton
One of the Hollywood Ten
One of the Hollywood Ten (Unu el la Holivuda Dekopo, en hispana Punto de mira) estas filmo verkita kaj reĝisorita de la kimra Karl Francis, premierita en 2001. Estis kunproduktoraĵo inter Unuiĝinta Reĝlando kaj Hispanio, mezvoje inter la biografia dramo kaj la politika trilero.
Kadre de la nomita Ĉasado de Sorĉistinoj organizita de la usona senatano Joseph McCarthy, rakontas la agititan artan karieron de la reĝisoro Herbert J. Biberman, kiu estis inter la nomitaj Dekopo de Holivudo, grupo de kinistoj akuzitaj je aparteno kaj apologio de komunismo. Biberman formis parton de la nigraj listoj kun sia edzino, la aktorino Gale Sondergaard, kaj famiĝis ekde sia filmo de 1954 La tersalo, unu de la malmultaj filmoj konservitaj de la Kongresa Biblioteko de Usono pro sia historia kaj kultura gravo.
La geaktoraro inkludas Jeff Goldblum kiel Biberman, Greta Scacchi kiel Gale Sondergaard, Ángela Molina kiel Rosaura Revueltas kaj Antonio Valero kiel Juan Chacón. Humphrey Bogart, Edward Dmytryk kaj Howard Hughes estas kelkaj el la realaj roluloj kiuj aperas priskribitaj en la filmo.
Oni filmis en Madrido, Hispanio, kaj la minejajn scenojn en la Regiono Murcio, de sudorienta Hispanio.
Porecatu
Porecatu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 14.183 loĝantojn en 2010.
Vestfold
Vestfold ("Okcidenta Fold") ĝis la fino de 2019 estis provinco de orienta Norvegio, lime de Buskerud kaj Telemark. En en ĝi loĝis  homoj, aŭ  de la totala loĝantaro de Norvegio. La areo estas kvadrataj kilometroj. La administra centro estas la urbo Tønsberg. Ekde la komenco de 2020 ĝi kun la antaŭe najbara provinco Telemark konsistigas novan provincon Vestfold og Telemark.
Federacia vojo 10
La federacia vojo 10 - germane Bundesstraße 10 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi vojas ĉ. 240 kilometrojn tra la federaciaj landoj Sarlando, Rejnlando-Palatinato, Baden-Virtembergo kaj Bavario. La plej okcidenta punkto estas la komunumo Eppelborn en Sarlando, en distanco de 30 kilometroj al la limo al Francio kaj 4 kilometrojn de la germana aŭtovojo A1, kaj la plej orienta la komunumo Nersingen apud Neu-Ulm, kie la vojo konektatas al la germana aŭtovojo A7. Gravaj urboj survojaj estas Pirmasens, Landau in der Pfalz, Wörth am Rhein, Karlsruhe, Pforzheim, Stutgarto, Esslingen am Neckar, Plochingen, Göppingen, Geislingen an der Steige, Ulm kaj Neu-Ulm. Post la unuaj 4 kilometroj la vojo jam estas anstataŭata per la germana aŭtovojo A1 kaj poste la germana aŭtovojo A8, ĝis la urbo Pirmasens, kaj poste inter Landau in der Pfalz kaj Wörth am Rhein ĝi ankoraŭfoje estas anstataŭata per la germana aŭtovojo A65. En la informkesta mapo dekstre tiuj du aŭtovojaj partoj estas markitaj blue, dum la "normala" federacia vojo estas markita ruĝe.
Esox
Esox estas genro de fiŝoj, la sola nun vivanta genro en la familio ezokedoj. Ĝia plej konata kaj tipa specio estas Esox lucius, la ordinara aŭ norda ezoko. Ekzistas tamen pluraj aliaj specioj, interalie
Linnaeus difinis la genron en 1758.
Oni ne konfuzu la genron Esox kun la genro Sander (angle, "Walleye", "pikeperch"), kiu ofte misnomiĝas "ezoko" sed apartenas al la perkedoj, nek kun la genro Ptychocheilus (ofte nomataj ekozaj foksenoj)
Kalirhoo
Kalirhoo (helene Καλλιρρόη, latine Callirhoe) estas en la helena mitologio nomo de kelkaj figuroj.
Kalirhoo - filino de Titano
Kun la giganto Ĥrisaoro, kiu naskiĝis el la korpo de morta Meduzo, ŝi naskigis monstran Eĥidnon, duone virinon, duone serpenton, kaj giganton Gerionon, monstron kun tri korpoj. Gerionon mortigis Heraklo, kiam li plenumis unu el siaj malfacilaj taskoj.
Kalirhoo - filino de Aĥeloo
Ŝia patro estis la rivera dio Aĥeloo. Ŝi fariĝis la dua edzino de la heroo Alkmeono, unu el Epigonoj, filo de la profetanto Amfiarao. Ŝi ne konjektis, ke li jam estas edziniĝinta kun Arsinoo, filino de la reĝo Fegeo, ke li mortigis sian patrinon, ke li al sia unua edzino donacis raran kolringon kaj robon. Ŝi volis tiujn donacojn por si. Alkmeono iris al sia unua edzino kaj fraŭde ellogis la donacojn de ŝi. Sed kiam ŝia familio eksciis, ke li edziniĝis duafoje, la reĝo Fegeo mortigis lin. Arsinoo ne konjektis tion kaj sian patron kaj fratojn damnis. Kiam pri la murdo de Alkmeono eksciis lia dua edzino Kalirhoo, sendis kontraŭ la murdintoj siajn du filojn Akarnanon kaj Amfoteron kaj tiuj mortigis Fegeon kaj ambaŭ fratojn de Arsinoo. La rarajn donacojn ricevis la dio Apolono.
Kalirhoo - filino de Skamandro
Ŝia patro estis la rivera dio Skamandro. Ŝi fariĝis edzino de la dardania reĝo Troso. Ŝi estis la patrino de Ganimedo.
398
En la jaro 398 post Kristo okazis, interalie:
Alvaneu
Pri la komunumo
Alvaneu (en romanĉa lingvo Alvagni) estas komunumo de la komunumaro Belfort kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 383 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La vilaĝo Alvaneo situas sur teraso norde de la rivero Albulo. En la fundo de la valo ĉe la alfluo de la rivero Landwasser al Albulo situas la vilaĝeto Alvaneu-Bad, kiu ankaŭ formas parton de la komunumo.
Alvaneu-Bad
La sulfuran fonton en Alvenau-Bad jam la romianoj utiligis por saniga banejo. La unua dokumenta mencio de sulfura banejo datiĝas el la jaro 1474. En la jaro 2001 en Alvaneu-Bad estis malfermita nova kuracbanejo kaj bonfarthotelo.
Najbaraj komunumoj
Alvaneu limas en nordo al Arosa, en oriento al Schmitten, en sudoriento al Filisur, en sudo al Tiefencastel, en sudokcidento al Surava, en okcidento al Brienz/Brinzauls, kaj en nordokcidento al Lantsch/Lenz.
Trafiko
Tra Alvaneu pasas la kantona ĉefvojo n-ro 417 de Tiefencastel al Davos, kaj tra Alvaneu-Bad la vojo n-ro 749 tra Albulopasejo al Engadino. Sur la kantona ĉefvojo tra la vilaĝo pasas la poŝtaŭtolinio de Lenzerheide al Davos. En la valfundo en Alvaneu-Bad situas la stacidomo de Alvaneu ĉe la trajnlinio de la linio de la Retia Fervojo de Koiro tra Tiefencastel al Sankt-Maŭrico. Krome loka poŝtaŭtolinio de Tiefencastel al Alvaneu konektas la stacidomon kun la vilaĝocentro.
Ĉambro de Deputitoj (Italio)
Ekde la jaro 1871 la sidejo de la parlamenta ĉambro estas la palaco  Montecitorio en Romo. Antaŭe la Ĉambro de Deputitoj kunvenis en la palaco Carignano en Torino (1860-1865) kaj en la Palazzo Vecchio en Florenco (1865-1871). Inter la jaroj 1939 kaj 1943 la oficiala nombro estis "Ĉambro de Ligoj kaj Korporacioj" (itale Camera dei Fasci e delle Corporazioni).
Alvaneu
Lingvoj
Dum Alvaneu en la 19-a jarcento estis ankoraŭ grandparte romanĉlingva komunumo, la nobro de romanĉlingvanoj en 1980 ankoraŭ estis 41,42% de la loĝantaro. En la jaro 2000 tiu nombro jam falis sub 20% nome al 16,87, dum la germanan parolis en la jaro 2000 pli ol 3 kvaronoj de la loĝantaro, nome 76,43%, kaj la italan 3,47% (kompare al 7,92% en la jaro 1980).
Ĉambro de Deputitoj (Italio)
La du ĉambroj de la itala parlamento, Ĉambro de Deputitoj kaj Senato de la Respubliko (Senato della Repubblica) ankaŭ povas kunveni kaj diskuti komune.
Alvaneu
Historio
La unua dokumenta mencio de Alvaneu datiĝas el la jaro 1244 kiel Aluenude. En la 13-a jarcento en Alvaneu unuflanke setlis valzoj sur bieno de la Senjoroj de Vaz kaj aliflanke romanĉoj sur paŝtejoj de la episkopo de Koiro. Tiel Alvaneu jam dum mezepoko estis dulingva kaj situis sur la lingvolimo inter la germana kaj la romanĉa lingvoj. Kiel parto de la tribunalo Belfort Alvaneu fariĝis en la jaro 1338 posedaĵo de la Grafoj de Togenburgo. En la jaro 1436 estis formulita la landleĝaro por la duontribunalo Alvaneu, kiu ĝis la jaro 1850 estis membro de la Dektribunala Federacio. Ek de 1851 Alvaneu estas komunumo de la komunumaro Belfort en la distrikto Albulo.
Ĉambro de Deputitoj (Italio)
Ekde la jaro 2008 la prezidanto de la Ĉambro de Deputitoj estas la politikisto Gianfranco Fini.
NGC 2452
NGC 2452 (aliaj indikoj — PK 243-1.1, ESO 493-PN11) estas planeduma nebulozo en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lernejo Harrow
Lernejo Harrow, komune konata simple kiel "Harrow" kaj en la angla Harrow School, estas angla neŝtata lernejo por knaboj de la brita publika sistemo ege tradicia kaj situa en la urbo de Harrow, en nordokcidenta Londono. Harrow edukas knabojn el 1243 sed estis oficiale fondita de John Lyon laŭn Reĝa Ĉarto de Elizabeto la 1-a en 1572.
La lernejo havas lernantaron de ĉirkaŭ 800 knaboj dise en 12 gastohejmoj,.
Harrow havas multajn tradiciojn kaj riĉan historion, kiu inkludas la uzadon de kanotjero, frako, cilindro kaj bastono kiel uniformo same kiel tre longa linio de famaj ekslernantoj ekzemple 8 iamaj Ĉefministroj (ekzemple Winston Churchill, Jawaharlal Nehru kaj Henry John Temple), nombraj eksterkandaj politikistoj, iamaj kaj nunaj britiaj Lordoj kaj membroj de la Parlamento, du reĝoj kaj kelkaj aliaj membroj de diversaj reĝaj familioj kaj aliaj gravuloj kaj ĉe artoj kaj sciencoj.
Hlavnice
Hlavnice estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta en distrikto Opava proksimume 15 km okcidente de urbo Opava sur altaĵo de unu terlango de Nízký Jeseník, en malfermita, nuda kaj venta pejzaĝo. Tie vivas.
La unua skribmencio devenas el la jaro 1250, kiam papo Inocento la 4-a en franca Lyon enskribis Hlavnice-on inter bienojn, apartenanata aj monaĥejo en Velehrad.
Hlavnice estis lasta vilaĝo en direkto de Opava al Bruntál, kiu estis ĉiam ĉeĥa kaj kiu ĉiam sukcese defendis sian ĉeĥecon eĉ en tempoj de perforta germanigo.
Hlavnice estis kaj ĝis nun estas agrikultura vilaĝo.
Steenbecque (stacidomo)
Steenbecque estas franca stacidomo sur linio - -Locale, situanta en  Steenbecque (jen francigita nomo, origine okcidentflandre Steenbeke), en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Holivuda Dekopo
La Dekopo de Holivudo aŭ Holivuda Dekopo (en angla, Hollywood Ten) ​ estis la nomo kiun la gazetaro uzis por aludi al grupo de personoj rilataj kun la usona kinindustrio, kiuj estis inkluditaj en la nigra listo de Holivudo dum la Makartiismo, akuzitaj de opozicio al la laboroj de la Usona Kongreso pro malakcepto al la deklaro antaŭ la Komitato pri Kontraŭusona Aktiveco de John Parnell Thomas, destinita al "esplorado" de supozita enfiltrigo de komunismo en la kinistaro de Holivudo.
La nomita "Ĉasado de Sorĉistino" estis estrita de senatano Joseph McCarthy, akiris la apogon de la ĉefaj studoj, kiuj subskribis la konatan Declaracion Waldorf en kiu, kiel konsekvenco de la malakcepto deklari kaj de klopodo ataki la komisionon kiel kontraŭkonstitucia, la akuzitoj estis enprizonigitaj kaj maldungitaj senfine ĝis deklaro kaj pentomontro.
La dekopo
La dekopo estis formita de:
Szmul Zygielbojm
Szmul Mordechaj ZYGIELBOJM, pseŭdonomo Artur (jide: ‏שמואל זיגלבוים‎; naskiĝis la 21-an de februaro 1895 en Varsovio aŭ Borowica (distrikto Krasnostawski), mortis la 12-an de majo 1943 en Londono) – politikisto de Bundo, ĝenerala sekretario de la Juda Sekcio de Centra Komisiono de Sindikatoj, redaktoro de revuo "Arbeter Fragen" (jide ‏אַרבעטער פֿראַגן‎), municipa konsilano de Varsovio kaj Lodzo. De 1942 membro de Nacia Konsilio de Pollando en Londono.
Konsilia membro ĉe la pola ekzila registaro en Londono, kies vastaj raportoj pri la germana holokaŭsto de judoj en okupata Pollando direktitaj al Monda Juda Kongreso, Usona Juda Kongreso kaj leteroj al la usona prezidento Franklin D. Roosevelt restis sen reagoj.
Vivo
Fruaj jaroj
Gepatroj de Ŝmul estis Józef kaj Hena Pinkier. Li estis unu el deko da gefratoj, i.a. frato de Reuven Zygielbaum. Por eviti mizeron estis devigita komenci laboron en fabriko jam en la aĝo de 10 jaroj. Poste, kiam estis jam edziĝinta kaj havis du infanojn, komencis labori kiel metiisto, okupiĝanta pri farado de gantoj. De junaĝo li montris strebon al scio, diligente edukiĝante, dum mallonga tempo supervenkante la povran infanaĝon. En Chełm eniris al Bundo, en kiu montriĝis liaj organizaj kaj oratoraj talentoj. Rapide estis elektita al centra komitato de la partio.
Altlernejo de entreprenado
Altlernejo de entreprenado, a. s. (angle Business School Ostrava plc) estas la plej juna altlernejo sur teritorio de Ostrava. Ŝtatan konsenton donis la ĝi MLJG la 29-an de majo 2000. Nuntempe la lernejo havas akrediton por instruado de prezenta bakalaŭra programo Ekonomiko kaj manaĝerado kaj liganta magistra programo. Rektoro de la lernejo estas Doc. PhDr. Josef Jünger, CSc.
Szmul Zygielbojm
Distingoj
En 1998 Szmul Zygielbojm estis postmorte distingita per Komandora Kruco kun Stelo de la Ordeno Polonia Restituta.
Basostinato
Basostinato estas variaĵo de la muzika formprincipo ostinato, kiu atingis relative plej grandan plivastiĝon kaj popularecon. La basostinato ekestis fine de la 16-a jarcento, pli malpli kune kun la ekesto de la muzika baroko kaj estis ofte kaj volonte utiligata kompozicia rimedo.
Dum kiam ostinato celas ajnan ĉiam denove revenantan muzikan elementon, la basostinato ricevas pli grandan gravecon precipe dum la barokepoko. En la baroko, ankaŭ nomata ĝeneralbasa epoko, la baso fariĝas la fundamenta voĉo de la muziko, en kiu sin montras la harmonia strukturo. Simile al nuntempaj akordsignoj, kiuj montras ekz. al akompana gitaristo aŭ pianisto la harmonian pason de muzikaĵo, tiun ĉi funkcion tiam transprenis la basvoĉo ekipita per numerado. Sur la baso fundamentis do finfine la kompleta muzikado.
La per basostinato treege reglamentata paso de la basvoĉo kreas fundamento, sur kiu eblas al la supra voĉoj, des pli libere moviĝi. Ofte do komponaĵoj, kiuj baziĝas sur basostinato, staras proksimege al muzikaj variacioj.
(19522) 1998 XQ83
(19522) 1998 XQ83 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Porto Amazonas
Porto Amazonas estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 4.515 enloĝantojn en 2010.
410
En la jaro 410 post Kristo okazis, interalie:
NGC 2453
NGC 2453 (aliaj indikoj — OCL 670, ESO 493-SC12) estas malfermita stelamaso en konstelacio Pobo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Al-Mutavakkil la 3-a
Al-Mutavakkil la 3-a (المتوكل على الله الثالث) (m. 1543) estis kalifo de 1508 ĝis 1516, kaj denove en 1517. Li estis la lasta kalifo de la malfrua en Egiptio periodo de la Abasida dinastio. Ekde la Mongola rabado de Bagdado kaj la ekzekuto de la kalifo Al-Musta'sim en 1258, la Abasidaj kalifoj estis loĝantaj en Kairo, kiel teoriaj regantoj uzitaj por legitimi la faktan regadon de la Mamelukaj sultanoj.
Al-Mutavakkil la 3-a estis elpostenigita dum mallonge en 1516 fare de sia antaŭulo nome Al-Mustamsik, sed li estis restaŭrita en la kalifeco la venontan jaron. En 1517, la Otomana sultano Selim la 1-a sukcesis venki super la Mameluka Sultanlando, kaj faris Egiption parto de la Otomana Imperio. Al-Mutavakkil la 3-a estis kaptita kune kun sia familio kaj transportita al Istanbulo. Li formale redonis la titolon de kalifo same kiel ties eksterajn simbolojn — nome la glavo kaj la mantelo de Muhammad — al la Otomana sultano Selim la 1-a. Otomanaj regantoj antaŭ li, komence je Mehmedo la 2-a tamen, jam estis komencintaj postuli la kalifan aŭtoritaton.
Dóra Bársony
Dóra Bársony [bArŝonj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bársony Dóra estis hungara operkantisto, (mezosoprano, aldo). Ŝia origina familia nomo estis Báder, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Himmler Tiborné, ŝia filino estis Erzsi Bársony.
Dóra Báder naskiĝis la  (laŭ aliaj fontoj estas aliaj naskiĝjaroj) en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Dóra Bársony devenis el juda familio. Ŝi akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1910. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Reĝa Operejo de Budapeŝto. En la sekva jaro ŝi havis stipendion, en 1912 ŝi estis membro de la Operejo. Ŝi estis ankaŭ gastokantisto en Germanio, Italio, Nacia Teatro (Szeged). Inter 1939 kaj 1945 ŝi povis kantadi nur antaŭ juda publiko, poste denove en la Operejo. En 1945 ŝi ricevis la titolon "eterna membro de la Operejo", post kelkaj jaroj ŝi retiriĝis. Ŝi ofte estis aŭdebla en koncertoj.
Ostrava universitato en Ostrava
Ostrava universitato en Ostrava estas la plej malnova publika universitato en Ostrava. Ĝi konsistas el ses fakultatoj kaj du institutoj. Ĝi donas kompletan altlernejan klerecon al studentoj en prezenta kaj kombina manieroj de la studado en bakalaŭraj, magistraj, ligantaj magistraj kaj doktoraj studaj programoj.
Historio
En la jaro 1953 estis en Opava malfermita Plejalta Pedagogia Lernejo, kiu klerigis instruistojn por la 2-a grado de la bazaj lernejoj. Ties agadon transprenis en la jaro 1959 establita Pedagogia Instituto, kies sidejo fariĝis Ostrava. En la jaro 1964 tiu ĉi instituto akiris statuton de memstara pedagogia fakultato, kiu dum la kvarjara studado instruis la estontajn instruistojn por la 1-a kaj la 2-a gradojn de la bazaj lernejoj. Je iom pli poste la fakultato enkondukis ankaŭ la kvinjaran studadon por lernejoj de la t.n. 3-a grado. La mestara universitato mem estis fondita la 28-an de septembro 1991.
Fakultato de sociaj studoj
La fakultato de sociaj studoj estis fondita la 1-an de aprilo 2008. Ĝi ebligas al interesantoj studon de socisciencaj (precipe sociaj) sciencoj.
Fakultato de arto
La fakultato de arto estis fondita la 1-an de aŭgusto 2007. Ĝi realigas studajn programojn de muzikaj artoj kaj belartoj kaj en konekso kun tio artan, sciencan kaj alian kreeman agadon.
Fakultato de sanitaraj studoj
La fakultato de sanitaraj studoj estiĝis kiel sekvanto de Sanitare-socia fakultato.
Pedagogia fakultato
La pedagogia fakultato estiĝis surbaze de leĝo n-ro 314/1991 Sb. per unuigo de Pedagogia Fakultato en Ostrava kun Ostrava Universitato. Ties konstruaĵo B estas secesia duetaĝa konstruaĵo kun bazplano de ĉevalhufo konstruita en la jaro 1898-1901. Konstruita ĝi estis laŭ propono de la viena arkitekto Artur Streit. Atentemon katenos ties asimetria enirejo, riĉe ornamita fasado kaj tegmenta kupolo. Origine havis sidejon en ĝi germana gimnazio.
Eŭropa esplora instituto de socia laboro
La eŭropa esplora instituto de socia laboro (EVIS) estiĝis en la jaro 2007 per kunlaboro de Fakultato de sociaj studoj de Ostrava universitato, Katolika universitato Eichstätt-Ingolstadt, Universitato Hertfordshire, Katolika universitato Lille, Universitato Kuopio, Universitato en Trnava kaj Katolika alta faklernejo Kolonjo. La celo de EVIS estas realigi en la partneraj landoj kaj ekster ili projektojn kaj krei klerigajn materialojn por la studaj programoj de la socia laboro.
Instituto por esploro kaj aplikado de neakra modelado
La instituto por esploro kaj aplikado de neakra modelado esploras teoriajn bazojn de progresintaj metodoj de prilaborado de informoj pezigitaj de necerteco kaj evoluigas instrumentojn por modelado de sistemoj, por kies priskribo estas je dispono informoj pezigitaj de malcerteco.
Stefan Kudelski
Stefan KUDELSKI (naskiĝis la 27-an de februaro 1929 en Varsovio, mortis la 26-an de januaro 2013 en Cheseaux-sur-Lausanne) – pola elektronikisto kaj inventisto, kreinto de la serio de profesiaj magnetofonoj Nagra, baza tipo de la magnetofono uzata de radiaj kaj televidaj raportistoj kaj de filmaj studioj en la mondo, laŭreato de Oskar-premioj, distingita per honora doktoreco de la Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Laŭzano.
Familio
Stefan Kudelski naskiĝis en pola intelektula familio ligita kun antaŭmilita Stanisławów. Avo de Stefan – Jan Tomasz estis diplomito de Politekniko de Lvovo kaj urba arkitekto de Stanisławów, kiu postlasis grandan kontribuon al arkitekturo de la urbo, la patro de Stefan – Tadeusz, defendanto de Lvovo kontraŭ ukrainoj en 1918, post arkitekturaj studoj en Politekniko de Lvovo laboris en kemia industrio, la patrino – Irena Ulbrich estis antropologo. Bapto-patro de Stefan Kudelski estis la lasta antaŭmilita prezidanto de Varsovio Stefan Starzyński. En 1939 la familio Kudelski evakuigixs de militanta Pollando kaj tra Zaleszczyki (Podolio), Rumanio kaj Hungario atingis sudan Francion. Post germana invado en Fracion ili ektroviĝis en teritorioj administrataj de la reĝimo de Vichy. La patro de Kudelski, kiel pola oficiro soldatservanta partoprenis la francan rezistadon, sed post malkovro fare de germanoj de la loka konspira grupo laŭvican fojon devis fuĝi kun la familio, ĉi foje al Svislando. Pro siaj meritoj ambaŭ gepatroj de Kudelski estis distingitaj de la franca Milit-Kruco.
Lernado
En Svislando juna Stefan Kudelski frekventis mezlernejon École Florimont en Ĝenevo kaj ankoraŭ antaŭ sia finlerno li serioze ekinteresiĝis pri tekniko kaj elektroniko. Li konstruis propran laboratorion, en kiu okupiĝis interalie pri aparatoj por ekstraktado de polvoj de la aero aŭ por mezuro de precizeco de horloĝoj – kelke da ili Kudelski patentis, kvankam ili ne trovis komercan aplikon. De 1948 li studis fizikon kaj fizikan inĝenierion en la Politekniko.
Ecoparc (Metroo de Barcelono)
Ecoparc estas stacio sur linio 10 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono. Ĝi estis malfermita la.
16817 Onderlička
16817 Onderlička estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov, proksime de Prago.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la elstara ĉeĥa astrofizikisto Bedřich Onderlička (1923–1994), fervora pedagogo, estro de la departemento pri astrofiziko de la Masaryk-Universitato en Brno. Li fakiĝis en stela kinematiko kaj kemio de la steloj de malfrua tipo.
Malnova Zurika Milito
La Malnova Zurika Milito, ankaŭ nomita Togenburga Heredaĵomilito estis milita konflikto inter Zuriko kaj la ceteraj tiam 7 membroj de la Svisa Ĵurkomunumo inter 1439 kaj 1450. La milito eksplodis post la morto de la lasta Grafo de Togenburgo, Friederich la 7-a, kiu ne postlasis testamenton. La havaĵon de la togenburganoj unue mastrumis lia vidvino, sed unuflanke Zuriko, kiu en tiu sub sia urbestro Rudolf Brun multe grandigis sian influon kaj teritorion kaj kiel libera imperia urbo fariĝis la plej potenca urbo en la regiono de orienta Svislando, kaj aliflanke Ŝvico postulis la heredaĵon por si. Ĉar Zuriko alianciĝis kun la Habsburganoj la milito akiris superregionan dimension. La efektivaj militaktivecoj dauris de la 2-a de novembro 1440 ĝis la 12-a de junio 1446. La milito oficiale finiĝis per la arbitra juĝo de Einsiedeln la 13-an de julio 1450. La militon perdis Zuriko, kiu estis tiel bremsita en sia ekspansia politiko. La militperdo samtepe estis unu el la faktoroj kiuj duonan jarcenton poste kondukis la la reformacio kaj religia divido de Svislando.
Federacia vojo 11
La federacia vojo 11 - germane Bundesstraße 11 - estas parto de reto de duarangaj interregionaj vojoj en Germanio, kiuj kompletigas la unuarangan reton de la germanaj aŭtovojoj. Ĝi origine post la dua mondmilito vojis 312 kilometrojn tra la federacia lando Bavario (ĝis 1945 la vojo ankoraŭ iom pli longis oriente, sed intertempe du vastaj partoj estas anstataŭigitaj per partoj de la germana aŭtovojo A92, tiel ke nun kiel "normala" federacia vojo restas nur duono de la kilometroj - en la informkesta mapo dekstre tiuj du aŭtovojaj partoj estas markitaj blue, dum la "normala" federacia vojo estas markita ruĝe. La plej okcidenta punkto estas la komunumo Bayerisch Eisenstein ĉe la limo al Ĉeĥio kaj la plej orienta la komunumo Krün ĉe la limo al Aŭstrio. Gravaj urboj survojaj estas Deggendorf, Landshut, Freising, Munkeno kaj Wolfratshausen. Norde eblas pluvoje al Pilzeno aj sude al Insbruko.
Víska
Nomon Víska havas pluraj setlejoj:
Nomo Víska estas ankaŭ enhavita en la nomoj de tiuj ĉi setlejoj:
Opština Ohrid
Opština Ohrid estas unu el 80 komunumoj de norda Makedonio. Fine de 2002 tie vivis 55.749 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas la urbo Ohrid.
Loko, priskribo
Opština Ohrid situas en la okcidento de la stato en la Sudokcidento regiono. Opština Ohrid, kun areo de 389,93 km², situas en la orienta parto de la Lago de Ohrid-Valo. Proksime de la lago estas alteco de ĉirkaŭ 700 m. Direkte al la nordo, sed ĉefe oriente, ĝi leviĝas alte en la montojn (montoj Galičica) ĝis pli ol 2000 m.
Opština konsistas el la urbo Ohrid kaj aliaj 28 vilaĝoj:
Dolno Lakočerej, Elšani, Elešec, Gorno Lakočerej, Konjsko, Kosel, Kuratica, Lagadin, Leskoec, Livoišta, Ljubaništa, Openica, Orman, Peštani, Plakje, Podmolje, Rača, Ramne, Rasino, Rečica, Sirula, Skrebatno, Sveti Stefan, Sviništa, Šipokno, Trpejca, Vapila, Velestovo, Velgošti kaj Zavoj.
Najbaraj komunumoj estas:
Opština Debarca norde, Opština Demir Hisar nordoriente kaj Opština Resen oriente.
Loĝantaro
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 55.749 homoj.
El tiuj: makedonoj 47 344 (84,9%), albanoj 2 962(5,3%),  turkoj 2 268 (4,1%) kaj aliaj.
Laŭ religio: Ortodoksaj 47 468 (85,1%), islamanoj 7 684 (13,78%), katolikoj 132 (0,23%) kaj aliaj.
Referenco
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Ferenc Tost
TOST Ferenc (toŝt) estis hungara ĝardenisto naskita en Temeŝvaro en 1875 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-an de oktobro 1933.
Brignano Gera d'Adda
Brignano Gera d'Adda estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Caravaggio, Castel Rozzone, Cologno al Serio, Lurano, Morengo, Pagazzano, Spirano kaj Treviglio. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sankta Francisko el Asizo, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Belarta muzeo de Beaune
Belarta muzeo de Beaune ( Musée des beaux-arts de Beaune) estas belarta muzeo situanta en Beaune.
Ekspozicioj
La kolektoj temas pri belarto kaj arkeologio.
Arkeologio
Estas lokaj trovaĵoj kiel potaĵoj el "neolitiko meza burgonja" de la groto molle-Pierre en Mavilly-Mandelot aŭ gaŭla-romia trikapa Hermeso el la komenco de la 1-a jarcento.
Estas ankaŭ malnovaj egiptiaj malnovaĵoj.
Referencoj
Paĝaro de la urbo Beaune
34000 Martinmatl
34000 Martinmatl estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Martin Matl, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Gimnazio Brno, třída Kapitána Jaroše 14 en Brno (Ĉeĥa Respubliko).
Jacques Tuinder
Jacques TUINDER (laŭ plena nomo Jacobus Antonius TUINDER) naskiĝis la 10-an de januaro 1933 en Hago, Nederlando kaj estas iama prezidanto de la kristanaj Esperanto-asocioj IKUE kaj KELI. Li mortis la 18-an de junio 2011 en Heemskerk, Nederlando.
Li eklernis Esperanton aŭtodidakte en 1951 kaj redaktis de 1959 ĝis 1960 la gazeton Birdo de la junulargrupo de IKUE. De 1966 ĝis 1971 li estis prezidanto de Internacia Katolika Unuiĝo Esperantista (IKUE). Li ĉiam fervore engaĝiĝis por ekumenismo kaj entuziasme organizis (kune kun Stefan Maul, la tiama redaktoro de Espero Katolika, kaj Adolf Burkhardt, la tiama prezidanto de KELI), la unuan Ekumenan Esperanto-Kongreson en 1968 en Limburg (Germanio). Kiel progresema katoliko, kiu ĉiam sentis sin unuavice kristano kaj ne ano de iu specifa konfesio, li pretis transpreni la prezidantecon de la ĉefe protestanta asocio Kristana Esperantista Ligo Internacia (KELI) de 2000 ĝis 2004.
Bonfaraj agadoj kaj tutmonda helpo al malriĉaj malbonvidantoj
Laŭ profesio, li estis sociala helpisto. Li multe okupiĝis pri bonfaraj agadoj kaj klopodis ligi tian agadon kun Esperanto kiel iniciatinto de projekto kontraŭ nenecesa vidhandikapo. Ĉi tiu projekto komenciĝis en 1966 sub la nomo Agado E3 - Esperantistoj esperigas Esperantojn, kaj li daŭrigis ĝin sub la nomo E-vid-ente ĝis sia morto, post kiam la fondumo 'Stichting Zienderogen ' transprenis la agadon. Ekzistas ankaŭ fratina asocio de Stichting Zienderogen en Ukrajnio kun la nomo Evidente Ukraina.
Premioj
Esperanto Nederland aljuĝis al li la premion Verloren van Themaat kaj la nederlanda reĝino kavalerigis lin en la Ordeno de Oranje Nassau.
Eksteraj ligiloj
(eo) Retpaĝo pri Jacques Tuinder kaj '' E-vid-ente"
(nl) Stichting Zienderogen
Dreyse-monumento (Sömmerda)
La Dreyse-monumento (germane: Dreyse-Denkmal) en Sömmerda starigitis je la honoro de la inventisto de la fusilo Dreyse kaj senvualigitis en la 20.11.1909. Samtempe ĝi memoras la venkon de la soldatoj dum la germanaj unuiĝmilitoj de 1864, 1866 kaj 1870/71. Tiel ĝi nomiĝis ankaŭ porsoldata monumento. Konserviĝis nur la monumenta soklo kaj la kapo de la statuo de Johann Nikolaus von Dreyse.
Priskribo
Temas pri relative malofta duobla statuensemblo. Dreyse sidanta sur amboso kovrita de antaŭtuko leda ekplikas al ekmarŝanta soldato la teĥnikon de la de li elpensita nova pafilo. La grupo staras sur relative ebena kvadroŝtono el ŝlifita griza granito. La tuto troviĝas sur malsupra konstruaĵo el masonitaj kampŝtono. La statuaro havas altecon de pli ol 2 metroj, la tuto de ĉ. 4,5 metroj. Antaŭe estas enskribaĵo.
Ĉe la malantaŭo legeblas la nomoj de kvar falintaj soldatoj (1866 respektive 1870).
Historio
La origino estis jam je la fino de la 1880-aj jaroj. En multaj komunumoj starigitis pro patriotisma elano memorigiloj por soldatoj de la militoj de 1864, 1866 kaj 1870/71, ĉefe kiel aĵoj honorigantaj la viktimecon soldatan. Ankaŭ en Sömmerda la loka porsoldata klubo ekigis en 1883 tian iniciativon kiu fiaskis pro malsufiĉa financado. Dua klopodo havi enurbe monumemnton por kvar falintoj kaj ĉ. batalintoj malsukcesis en 1894.
Kiam en la najbara vilaĝo Leubingen admireblis ekde 1906 tiucela monumento ankaŭ la planoj por Sömmerda reprenitis kaj konkretiĝis. La solena ceremonio memori la Batalon de Sedan donis la unuan okazon de monkolektado. Jam du jarojn pli malfrue, en la 3.3.1904, kolektiĝis en Berlino aro de monumentiniciantoj kiuj estis kontaktantaj iamajn laboristojn de la Dreyse-fabriko; Dreyse kiel konate tre multon bonan por sia urbo atingis. Urbestro Enzmann peris la kunvenon de urbaj gravuloj en la 25.8.1907 formi komitaton pormonumentan, kies estro iĝis Enzmann mem. Rapide regravis la malnova ideo je kombino inter aĵoj pordreyse-a kaj porsoldata. Per tia ideo eblis ankaŭ peti la riĉan familion de la Dreyse-oj engaĝiĝi. Ili fakte donacis la sumon de 15.000 markoj, do de tri kvaronoj de la kompleta sumo. La urbaj aŭtoritatoj kaj la distrikta konsilio cedis sume 3.000 markoj. La resto venis el la monujoj de privatuloj.
Sen konkursomalfermo la monumenta komitataro komisiis en aŭgusto 1908 la skulptiston Wilhelm Wandschneider, kiu tiam estis sur la kulmino kreada, proponi tri diversajn planojn. La modelo de la plej plaĉa proponitaĵo finfaritis en Berlino kaj spekteblis ekde la 2.12. en Sömmerda. Post etaj ŝanĝoj oni mendis en la 22.6. gismodelon kiu jam en la 17.9. estis finita. Laŭ ĝenerala opinio nenio plu kontraŭis produkton en la artgisejo Lauchhammer. La inaŭgurceremonio planitis por la 20.11., naskiĝtaga datreveno de Dreyse. Lastmomente nur oni konsentis pri la kia de la enskribotaĵo. Ĉi-prie ankaŭ informitis imperiestro Vilhelmo la 2-a kiu esprimis skribe sian entuziasmon.
Ĉeestis la solenan feston multaj gastoj, i.a. anoj de la familio de Dreyse kaj la skulptisto Wandschneider. Ĉie ajn en la urbo estis hisitaj flagoj kaj la eksono de la sonoriloj je la horo 12:30 markis la komencon. Ĉeestis kiel honora gast generalo Reinhard von Scheffer-Boyadel sendite fare de lia imperiestra moŝto.
Sorto post la Dua mondmilito
La monumento restis netuŝita ĝis la fino de la Dua mondmilito. Jam mallonge post militofino postulis la loka t.n. kontraŭfaŝisma komitato la forigon de ĝi baziĝante sur direktivo nr. 30 de Aliancita Kontrolkonsilantaro - kvankam tie eksplicite la antaŭ la 1.8.1914 kreitaj artaĵoj malinkluzivigitis. En la 10.1.1947 la urbestro ricevis la ordonon de la sovetia urbokomandanto kiel eble plej baldaŭ detrui ĝin. Situo originalplace estis ĝis 1946.
Sekve la artaĵo malmuntitis kaj deponitis sub vualo sur la firmaa grundo de la sömmerda-a filio de Rheinmetall-Borsig ĉar ne estis tuja fand-eblo. Otto König, socialdemokrato kaj historiema kunlaboranto, provis malhelpi la detruon: sed la artaĵo separitis kaj ĝiaj partoj enfositis en ne plu funkcianta gruzejo firmaa. Dum konstrulaboroj laboristoj trovis en 1985 ambaŭ kapojn. Post kiam la sekvintan matenon la historia societo Interessengemeinschaft Stadtgeschichte Sömmerda informitis ĉi-prie oni ne povis prezenti al la societanoj nur la kapon de Dreyse dume la soldata kapo pereis. Koncerne la soklon: ĝi transportitis en 1947 en la ĝardenon de la tiama meza lernejo kaj pionirdomo de ĉe Kölledaer-strato. Sen iaj ŝanĝiĝoj ĝi poste uzitis kie bazaĵo de monumento por Ernst Thälmann. Post Turniĝo urboplibeligemuloj instigis la monumentan rekonstruon kaj restarigon: tiu ĉi plano ne realiĝis pro manko de intereso kaj monrimedoj. Okaze de la 100-a datreveno stariga en la 20.11.2009 faritis dum ĉeesto de idoj de la Dreyse-familio memorado kaj pri la inĝeniero kaj entreprenisto kaj pri la artisto. Por tio la soklo (sen Thälmann-busto kiu ne plu ekzistis) provizore venis al la iama loko de ĉe bazarplaco. Planoj finfine trovi novan lokon almenaŭ por la soklo ne plusekvitis pro ke la monumentfundamentoj ekde 2017 kuŝas inter malnovaj konstrumaterialoj sur deponejo de la municipa konstruaferdisponigejo.
Replikoj
De la Dreyse-artaĵo ekzistas replikoj etformataj. Verŝajne en kunteksto kun la inaŭguro en 1909 fariĝis 37 centimetrojn alta bronza repliko malnumerita kiu kun dediĉteksto donitis al familianoj de Dreyse. Ĝi donitis en 2009 kune kun aliaj dokumentoj kaj statuetoj el la postlasitaĵaro familio al la muzeanoj de Sömmerda. Laŭ gazetartikolo de Sömmerdaer Zeitung de la 16.11.1912 aliaj similaĵoj faritaj fare de la skulptisto Wandschneider servis kiel donacoj por retiriĝantaj oficiroj de la infanteria pafolernejo de Spandau; nombro ekzakta ne konatas. Unu ekzemplero signita sed sen soklo anoj de Sömmerdaer Heimat- und Geschichtsverein e.V. aĉetis en 1997 aŭkcie. Alia venditis en 2011/12 en Usono. Ekde 2018 unu ekzemplero troviĝas kiel ludonitaĵo en la Wandschneider-ekspozicio en la Burgomuzeo de Plau am See.
Ulaanbaataro
Ulanbatoro (Улаанбаатар, prononco Ulaanbaatar) estas la ĉefurbo de Mongolio. Ĝi situas nordoriente en Mongolio, ĉe la bordo de la rivero Tuul, en la valo de la montaro Bogdo Uul.
La urbo estis fondita en 1639 kiel Urgoo (ruse: Urga), ĝi prosperis en la 1860-aj jaroj kiel komerca centro inter Rusio kaj Ĉinio. Mongolio deklaris en 1911 sian sendependiĝon kaj en 1924, kiam la urbo iĝis la ĉefurbo de la Mongolia Popola Respubliko, la nomo estis ŝanĝita al Ulaanbaatar (ruĝa heroo en la mongola lingvo) honore al la nacia heroo Sukhbaatar, kiu forpelis de mongolia teritorio la trupojn de cara Rusio kaj Ĉinio kaj invitis la Ruĝan Armeon de Sovetunio. Lia statuo staras en centro de Ulanbatoro
La urbo havas trajnan konekton al Moskvo per la Tra-Siberia Fervoj(lini)o kaj ankaŭ al Pekino, tra la Ulanbatora stacio.
La urba blazono cetere bildigas la mitan duonbirdon Garudo, kiu ankaŭ bildiĝas en la naciaj emblemoj de Indonezio kaj de Tajlando.
Esperanto
Mongola Esperanto-Societo estas (fondita en 1970 en la urbo) la 70a Landa Asocio (en 2009) de UEA.
Ruston (Vaŝingtonio)
Ruston estas malgranda urbeto en Kantono Pierce, Vaŝingtonio, Usono. La loĝantaro estis 749 homoj en 2010. Ĝia poŝtkodo (ZIP) estas 98407. Ruston situas ĉe 47.29694°N, -122.51056°W (47.296906, -122.510513). Laŭ la Usona Buroo de la Censo, Ruston enhavas da areo, ĉiom sektera. La meza alteco estas 13 m super marnivelo. Ĝiaj kodoj laŭ la landaj normoj FIPS kaj GNIS estas 53-60510 kaj 1512629, respektive.
Ulaanbaataro
Esperanto
En junio, 2010, okazis en la urbo la 6a Azia Kongreso de Esperanto kun pli ol 200 kongresanoj el ĉirkaŭ 30 landoj.
Preĝejo de Unterweißbach
La Vilaĝa preĝejo de Unterweißbach (germane: Dorfkirche Unterweißbach) troviĝas en Unterweißbach, Germanujo.
Historio
La jardato 1845 videblas sur la ventoflago atentigante je la novigo de la turospajro; pri al antaŭa historio de kapelo en la komunumo malmulto konatas. Klaras ke devis esti la konstruaĵo pli aĝa; inter 1767 kaj 1779 la fideluloj el Oberweißbach rajtis uzi la kirketon en Unterweißbach. Laŭraporte iĝis la unua kapelo en 1490. Pligrandiĝo iĝis en 1703. Ekde alikonstruo en 1978/79 admireblas unuiĝo de malnova kaj nova sakrala arto tie.
La altaro de la Riemenschneider-disĉiplo Hans Gottwald faritis antaŭ 1510 kaj restaŭritis en 1980. Meze staras sur lunarko la Dipatrino kun pomtenanta Jesuo sur la dekstra brako. Kape estas du anĝeloj, maldekstre Nikolao de Mira kun du oraĵoj kaj dekstre Laŭrenco de Romo. La kvalito de la statuetoj imponas kaj malraras por tiaĵoj neenmuzeaj sed enkirkaj. Liv-ale videblas abato, malliv-ale Marteno de Tours. Ekstere de la altaro estas tabulaj pentraĵoj, kruco, ambono kaj alia kruco de la erfurta metalartisto Helmut Griese.
Meng Keo Pichenda
Meng Keo Pichenda estas populara kantisto de Kamboĝo naskiĝinta en 1974 kaj havis kontraktojn kun multaj entreprenoj. Ŝi estas la plej juna el du fratinoj, kiuj estas ankaŭ kantistoj kaj muzikistoj. Ŝi estas bonege konata pro sia unika kaj ekvilibrinta tonsono de sia voĉo. Ŝi komencis kun kmera tradicia muziko kiel danco jam en knabina aĝo, kaj kiam ŝi estis 17-jaraĝa, ŝi komencis sian muzikan karieron. Ŝia muzika stilo altiras same bone junulojn kiel plenkreskulojn de Kamboĝo. Meng estas konsiderita kiel unu el la plej popularaj artistoj en la hodiaŭa Kamboĝo. Ŝi kantas en la kmera lingvo.
1-a Nifai
La unua libro de Nifai: Lia reĝado kaj ministerio, mallongige nomita Unua Nifai aŭ 1-a Nifai, estas la unua libro de la Libro de Mormono. Ĝi estas rakontita unuapersone (interna rakontisto) kaj komencas ĉirkaŭ la jaro 600 a.K., kun la profeto nomata Nifai kaj lia familio. 2-a Nifai estas daŭrigo de la rakontado, de la sama aŭtoro.
58345 Mumintrolo
58345 Mumintrolo estas asteroido de la interna asteroida zono (do ano de la Hungaria familio) malkovrita la de la brita astronomo David J. Asher elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Mumintrolo estas la ĉefa rolulo de la klasika romano " Kometo en Muminlando " (svedlingva titolo Kometjakten) de la finnlanda verkistino Tove Jansson. Mumintrolo kaj liaj amikoj malkovris, ke kometo estas en kolizia orbito kun la Tero kaj la rakonto detalas iliajn aventurojn por eviti la minacantan katastrofon.
48909 Laurake
48909 Laurake estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de Laura ("Laurake") De Maeyer (1966–1979), filino de Myriam Kerkhofs kaj de la skulptisto Elmer De Maeyer, kiu tragike mortis kelkaj tagoj antaŭ sia dektria naskodato.
430
En la jaro 430 post Kristo okazis, interalie:
Iĥtiologio
Iĥtiologio (el la antikva greka: ἰχθύς, iĥzus, "fiŝo"; kaj λόγος, logos, "studo", foje ankaŭ literumata iktologio) aŭ fiŝoscienco estas la branĉo de zoologio dediĉita al studo de fiŝo. Tio inkludas skeletajn fiŝojn (Osteichthyes), kartilagajn fiŝojn (Chondrichthyes), kaj senmakzelajn fiŝojn (Agnatha). Dum majoritato de specioj jam estis probable malkovritaj kaj priskribitaj, ĉirkaŭ 250 novaj specioj estas oficiale priskribataj al la scienco ĉiujare.
Laŭ FishBase, 31,500 specioj de fiŝoj estis priskribataj ĝis januaro de 2010. Estas pli da fiŝospecioj ol la kombinata totalo de ĉiuj aliaj vertebruloj: mamuloj, amfibioj, reptilioj kaj birdoj.
Tria mondmilito
Historio
Jam sepjara milito estis fakte mondmilito, ĉar ne nur tiu milito disvolvis inter la tiamaj grandpotencoj sed ankaŭ eksplodis en iliaj kolonioj tra la mondo.
En la dua duono de la 20-a jarcento, dum la malvarma milito, super la mondo ŝvebis minaco, konata kiel reciproke garantiita neniigo, de la armila konfronto inter du mondpotencoj: Usono kaj Sovetunio. Ilian ŝtatan armean forton plifortigis respektive NATO kaj Varsovia Traktato. Tiutempe oni ĝenerale opiniis, ke pliintensigo de la konflikto inter la du ŝtatoj alkondukos al eksplodo de la tria mondmilito, en kiu homperdoj povus superi unu miliardon da personoj. La tria mondmilito estus unu el ĉefaj kaŭzoj de malapero de la homaro kaj eĉ la tuta vivo sur la Tero
Analizoj
Samuel Huntington en sia hipotezo pri kontraŭstaro inter Civilizacioj skribis, ke la venontaj armilaj konfliktoj dependos ne de la ideologiaj aŭ ekonomiaj konfliktoj, sed de la kulturaj.
La tria mondmilito estas ofte utiligata motivo en postapokalipsa spekulativa fikcio.
Estas multaj referencoj al la eblo ke tia milito okazu. Unu el la famaj deklaroj pri tia milito estis farita de Albert Einstein, kiu diris, ke li ne scias, kiajn armilojn oni uzos en la tria mondmilito, sed en la kvara ili uzos bastonojn kaj ŝtonojn. Ĉi tiu deklaro esprimis lian opinion, ke la tria mondmilito kondukos al detruo de la monda-homara civilizo. Ĉi tiu vidpunkto estis kontraŭdirita de artikoloj de fakuloj, kiuj efektive partoprenis en la usona nuklea programo, argumentante, ke la amplekso de la detruo de nekonvencia milito estus sendube, sed estus malproksima de la detruo de civilizo.
La franca filozofo Jean Baudrillard en sia libro La Spirito de Teruro argumentis, ke la Malvarma Milito estis la Tria Mondmilito, kaj la milito kontraŭ teroro estas la Kvara Mondmilito. Sed ĉi tiuj asertoj ne oftas inter esploristoj nek ĉe publiko.
Paparaco
Paparaco (paparazzi ) estas trudfotisto, kiu kaptas fotojn pri famuloj, precipe - sed ne ĉiam - el kaŝita situo aŭ maniero, klopodante, ke la ĉeesto kaj fotado ne estu rimarkitaj de la fotita homo, do, tre ofte tiu persono estas speciala klaso de paparacoj.
30308 Ienli
30308 Ienli estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Paparaco
La vorto paparaco venas de la familia nomo de la gazetara fotisto en la filmo La dolce vita de Federico Fellini. En tiu filmo Paparazzo ĉiam sin trudis dum li fotis personojn en la strato. El tio sekvas la esperanta vorto trudfotisto.
30308 Ienli
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ien Li, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2015, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Jericho Senior High School de Jericho (Nov-Jorkio).
Mikola Azarov
Mikola Janoviĉ AZAROV (Мико́ла Я́нович Аза́ров, Никола́й Я́нович Азaров; naskonomo Пахло, Paĥlo) estis ĉefministro de Ukrainio de la 11-a de marto 2010 ĝis la 27-a de januaro 2014. Li estis la Unua Vicĉefministro kaj ministro pri financoj de 2002 ĝis 2005 kaj denove de 2006 ĝis 2007. Azarov ankaŭ funkciis laŭofice kiel portempa ĉefministro en la Unua Registaro Janukoviĉ kiam Viktor Janukoviĉ kandidatis por prezidanteco kaj tiam post eksiĝo de lia registaro.
Švarnas
En la jaro 1254 edziĝis kun filino de Mindaugas. Partoprenis en militiroj kontraŭ Polio, Jatvagio. En la jaro 1264, post morto de la patro, ricevis parton de lia ŝtato. En sama jaro kune kun sia onklo Vasilko helpis al Vaišvilkas ricevi potencon en Litovio, konkeri novajn terojn, venĝi al kontraŭuloj. En la jaro 1267 ricevis de Vaišvilkis potencon en Litovio. Mortis en la jaro 1270, heredanton ne havis.
Mikola Azarov
Sekvante la venkon de Viktor Janukoviĉ en la prezidanta baloto en 2010, Azarov sukcedis Janukoviĉ kiel gvidanto de la Partio de Regionoj, kaj estis nomumita ĉefministro en marto 2010. En januaro 2014, post semajnoj da Eŭromajdano-protestoj kaj la tumultoj de la revolucio de digno, Azarov ofertis sian leteron de eksiĝo. Ekde julio 2014, Azarov estas en la internacia serĉata listo por misuzo de potenco. La 19-an de januaro 2015 ukraina juĝejo emisiis arestordonon kiel preventa iniciato por ebligi permeson postuli la transdonon ("ekstradicion") de Azarov de la Rusa Federacio. Azarov estas nuntempe la temo de internaciaj sankcioj de Usono, Eŭropa Unio, Norvegio, Kanado, kaj Svislando pro sia rolo en la Eŭromajdano-protestoj. En 2015, li starigis ekzilregistaron kiu estis vaste vidita kiel por-rusia pupo.
12325 Bogoto
12325 Bogoto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Bogoto (hispane Bogotá), kun de 8 milionoj da loĝantoj estas la ĉefurbo de Kolombio. Kun multenombraj universitatoj kaj bibliotekoj, Bogoto estis nomita "La Ateno de Sudameriko". Ĝiaj famaj inkludas kvin specialajn kolektojn dediĉitajn al la konservo de andaj plantoj minacitaj de formorto.
Paparaco
Por paparaco, la fotindaj homoj estas famaj aŭ gravaj homoj, pro kies fotoj, precipe kaptitaj en iliaj privataj vivoj, la gazetoj, ĵurnaloj kaj ceteraj amaskomunikiloj, verŝajne pagus altan monkvanton al la paparaco. Do, tiuj fotinduloj estas plej ofte aktoroj de kino kaj televido, kantistoj, fotomodeloj, manekenoj kaj elstaraj sportistoj.
Paparacoj kutime vendas siajn fotojn al tiu amaskomunikilo, kiu ofertas plej altan pagon.
Plej altnivelaj paparacoj havas eĉ komercajn agentojn kies tasko estas trovi foto-aĉetontojn, tiel ke la paparaco mem povas dediĉiĝi nur al la "ĉasado" de famuloj kaj al la fotado, sen perturbo pro pensado pri serĉado de aĉetontoj.