cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Pradieto
Genetiko
Melvin Konner diris, ke la defio al la hipotezo ne multe gravas, ĉar la veraj defioj al homa neadaptado okazis kun la pliiĝo de ĉiam pli rafinitaj manĝaĵoj en la lastaj 300 jaroj.
10569 Kinoshitamasao
Nomo
Ĝia nomo honoras Masao Kinoshita, kiu malkovris, ke la radio-eĥo sur meteoroj malkreskas kiam la radianto proksimiĝas al la meridiano. Tio estas vaste konata kiel « Efiko Kinoŝita ».
Batalo de Chancellorsville
La kampanjo finis la 7an de Majo kiam la kavalerio de Stoneman atingis la liniojn de Unio oriente de Richmond. Ambaŭ armeoj revenis al siaj antaŭaj pozicioj trans la rivero Rappahannock ĉe Fredericksburg. Post la perdo de Jackson, Lee reorganizis sian armeon, kaj sekvis la luktadon ĝis la Kampanjo de Gettysburg unu monaton poste.
Henri Bergson
Henri Bergson, precize Berekson, estis filo de pola judo kaj irlanda judino. Lia patro estis genia muzikisto, unu el la plej bonaj lernantoj de Fryderyk Chopin. Post solida memedukado kaj laboro en multaj liceoj Bergson komencis verki siajn solvojn filozofiajn. Li estiĝis profesoro de Collège de France kaj li estis elektita por Académie des sciences morales et politiques. Li kreis sian unikan sistemon filozofian. La plej grava estas tie la ontologio.
Bergson ĉerpis multe de neracionalistoj slavaj (mesianismo, slava fenomenologio, slava hegelismo - ekzemle Lev Ŝestov). Lia filozofio havas karakteron ekzistencialan. Laŭ li oni ne povas koni la eston laŭ ĝia esteco, sed laŭ ĝia esenco. Tiu esenco estas mema forto vitala élan vital. Tiu esenco estas vera pruvo por esteco. La manieroj por koni eston estas laŭ intuicio, tial la sistemo de Bergson estas nomita intuiciismo. Tiu filozofio estas do ankaŭ certa dialektiko - la rega elemento de mondo ne estas esto, sed la "elan vital" - la interna, kaŝa formo de movo kaj ago de esto. Tial ĉia filozofado laŭ Bergson komencas de la sentado. Ĝi estas do neracia formo de empirismo apogita sur fenomenologia dialektiko. Malakordantoj opinias, ke elan vital aŭ simple ne ekzistas, aŭ oni ne povas ĝin koni. Se oni povas ĝin koni, oni ne povas tamen ĝin esprimi. La teorio de Bergson do falas pro manko de pruvoj.
Skotaj ŝprucoj
La skotaj ŝprucoj apartenas inter hidrokuracajn procedurojn, dum kiuj alternas ŝpruco de varma kaj malvarma fluo de akvo. Oni faras ĝin el distanco proksimume 3 metroj dum premo 3 atmosferoj. La varma skota ŝpruco havas temperaturon 40°C kaj ĝi daŭras 30 sekundojn, sekvas la malvarma ŝpruco kun temperaturo 15 - 20°C dum tempo 5 - 10 sekundoj. Ambaŭ skotaj ŝprucoj ripete alternas 6 - 10 foje kaj ĉiam ili finiĝas per la malvarma fluo.
Pradieto
Kulturo kaj socio
Vivmaniero kaj ideologio disvolviĝis ĉirkaŭ la dieto. "Paleolitikaj" produktoj inkluzivas vestaĵojn, poŝtelefonajn programojn kaj kuirvestaĵojn, kaj multaj paleolitikaj kuirlibroj estas furorlibroj. La merkato por produktoj kun la vorto "Paleo" en ilia nomo valoris ĉirkaŭ $ 500 milionojn da usonaj dolaroj, kun fortaj kreskaj perspektivoj malgraŭ repuŝo de la scienca komunumo. Iuj produktoj ekspluatis la tendencon sin propagandante kiel "pale-aprobitaj" malgraŭ tio, ke ili laŭŝajne ne havas rektajn ligojn al la principoj de la pradieta movado. Kiel multaj aliaj dietoj, la paleolitika dieto estas antaŭenigita de iuj per alvoko al naturo kaj rakonto pri konspiraj teorioj pri kiel nutra esplorado, kiu ne subtenas la supozatajn avantaĝojn de la palelita dieto, estas regata de malica manĝaĵa industrio. pradietaktivulo John Durant kulpigis subpremon de la vero pri dieto en Usono al "la vegetara lobio". Saĝe, la paleolitika dieto trovis favoron ĉe la alt-dekstro kiel opozicia punkto al tio, kion oni vidas kiel pli maldekstra veganismo.
Henri Bergson
La plej granda ilustranto de tiu filozofio estis la poeto Bolesław Leśmian, kiu estiĝis fama per kreado de multaj neraciaj mondoj kaj personoj. Lia lingvo estas perfektigita per neologizacio. Leśmian tamen enfine malakordis kun Bergson kaj skribis poeziaĵojn pruvantajn siajn opiniojn.
Sternaĵo
Reala projekcia ebeno
Komenci kun sfero centrita sur la fonto. Ĉiu linio tra la fonto trapikas la sfero en du kontraŭaj punktoj nomita (antipodoj, antipodas). Kvankam estas ne vojo al fari do fizike, ĝi estas ebla al matematike kunfandi ĉiu antipoda paro enen unulita punkto. La fermita surfaco do produktis estas la reala projekcia ebeno, ankoraŭ alia ne-orientebla surfaco. Ĝi havas nombro de ekvivalento (priskriboj, priskribas) kaj konstruoj, sed ĉi tiu vojo eksplikas ĝia nomo: ĉiuj punktoj sur (ĉiu, iu) donita linio tra la fonto (projekcias, projektoj, projektas) al la sama "punkto" sur ĉi tiu "ebeno".
(Ĝeneraligoj, Ĝeneraligas) de (sternaĵoj, duktas)
-->
The Final Cut
Recenzoj
La recenzoj estis ege diversaj, iuj tre positivaj, aliaj tre negativaj. Melody Maker kvalifikis la albumon kiel "mejloŝtno en la historio de la nuleco" dum Rolling Stone priskribas ĝin kiel "absoluta majstroverko de artroko".
Retromemoro
Retromemoro (angle : Flashback) estas koncepto en rakontologio (la studo de la maniero kiel rakontoj estas rakontitaj precipe) kiu estas konstruita kaj rakontita en filmoj kaj priskribas okazaĵojn en la intrigo kiuj antaŭis la okazaĵon kiun la intrigo atingis en la antaŭa sceno, montrante la "pasintecon" kiu antaŭis tiun scenon. La retromemoro ankaŭ nomiĝas "analepsis", kaj ĝia malo estas la "prolepsis" (kopio por la estonteco, aŭ la postpenso) kiu montras la pli malproksiman "estonton" de la tempo en kiu okazas la intrigo, kun la intenco reveni al la temposinsekvo post la fino de la sceno. En filmo kaj televido, retromemorscenoj kutime daŭras kelkajn sekundojn aŭ kelkajn minutojn.
Ĉi tiuj verkteknikoj, kiam tiuj estas aplikataj en kino, permesas havi informojn pri la estonteco kaj pasinteco de la roluloj, kio estas necesa en scenaro, kie la informoj, kiujn la spektantaro ricevas, estas nur la informoj, kiuj aperas sur la ekrano. Do, ekzemple, kiam la rolulo de la maljuna drinkemulo aperas en la filmo en la drinkejo, retrosceno ebligus malkovri, ke la drinkulemo iam estis milionulo, kiu perdis sian riĉecon kaj posedaĵojn. Alia ebleco estas "planti" la informojn en la dialogo seed tiu maniero povas igi la dialogon ŝajni artefarita kaj nenecese longa.
Ankaŭ multaj romanoj uzas tiun teknikon de retromemoro. Ekzemplo de tio estas la romano de Thornton Wilder The Bridge of San Luis Rey, kiu malfermiĝas kun priskribo de la kolapso de ponto, kaj revenas ĝustatempe al la agoj de la viktimoj de la katastrofo, kaj la priskribo de la agoj kiuj alportis ilin al la ponto ĝuste en la tago kaj tempo kiam ĝi kolapsis.
La retromemoro povas montri okazaĵon, kiu okazis antaŭ la komenco de la rakonto, por doni gravajn informojn pri pasintaj agoj, do, ekzemple, la retromemorscenoj en Kazablanko donas al la spektanto informojn pri la amrakonto inter Rick kaj Ilsa. (Humphrey Bogart kaj Ingrid Bergman) kiu okazas dum la nazia invado de Parizo En 1940, sed kiam la "nuna" rakonto okazas en 1942. Retromemoro povas montri eventon, kiu jam estis prezentita el alia vidpunkto, por klarigi eventon, kiu restis kaŝita ĝis nun. Ekzemple, en detektivaj filmoj de la tipo "kiu faris ĝin" (angla slango: whodunit) kutimas montri la krimon kaj kaŝi la kriminton, kaj post malkaŝado de la identeco de la kulpulo, montri la krimon en ĝia tuteco, inkluzive de la kriminto, en alia retromemorsceno.
The Final Cut
Efikoj al la grupo
Neniu turneo okazis post la publikigo de la albumo, la anoj de la grupo estinte preferi dediĉi al soloaj projektoj: la albumoj About Face por David Gilmour kaj The Pros and Cons of Hitch Hiking por Roger Waters, kaj la produkto de la albumo Profiles de Rick Fenn por Nick Mason. En 1985, Roger Waters decidis foriri el la grupo, konsideranta ĝin kiel "kreate foruzata forto". Sed Gilmour kaj Mason decidis kontinuigi la grupon, tion kion Waters estis vane provonta malhelpi per juĝafero.
Kantoj
La eldonoj post 2004 enhavas aldonatan kanton: "When the tiger broke free", eltirita de la filmomuziko de Pink Floyd The Wall, kaj lokata post "One of the few". Ĝi estis verkata kaj kantata de Roger Waters kaj daŭras 3 minutoj kaj 16 sekundoj.
Retromemoro
Scenoj de "Retromemoro-ene-de-Retromemoro" estas scenara ilo, kiu devas esti zorge uzata por konservi la kapablon sekvi tion, kio okazas.
Alia opcio estas uzi kadrorakonton kie la scenaro komenciĝas en la "estonteco" de la intrigo, kaj poste revenas al deirpunkto en la pasinteco, de kie ĝi progresas ĝis ĝi revenas al la punkto prezentita en la unua sceno. Ekzemple, la filmo Sunset Boulevard (1950) komenciĝas per fokuso sur kadavro flosanta en naĝejo. La voĉo de la aktoro William Holden, kiu rolas la heroon en la filmo, invitas la spektantaron vidi kiel li alvenis al ĉi tiu malĝoja stato, kaj la filmo reiras en la tempo al la okazaĵoj kiuj antaŭis la murdon, kaj kondukis al ĝi. La pioniro de la uzo de ĉi tiu tekniko estas la germana ekspresionisma filmo el 1919 La Kabineto de D-ro Caligari. Tiaj retromemoroj povas esti pli longaj ol kutime.
Ernesto Halffter
En 1925 per lia verko Sinfonietta para orquesta li akiris la Nacian Premion de Muziko de Hispanio, kiun li reatingos en 1984. Halffter veturis al Parizo kie li plibonigis sian muzikarton danke al la influo de Maurice Ravel.
Kvankam kutime tiu grupo rilatas ĉefe al Literaturo eblas inkludi na Ernesto Halffter ene de la Generacio de 27 pro ties personaj kaj kulturaj rilatoj.
Estas aŭtoro de multnombraj verkoj por orkestro, krom por instrumentoj soloistaj.
Li edziĝis al la pianistino portugala Alice Câmara Santos, kaj sentis ĉiam intereson por la popola muziko de Portugalio, kie li longe loĝis. La plej elstara pruvo de lia muzika portugalemo estas Rapsodia portuguesa para piano y orquesta, de 1938. Eĉ oni nomis lin la portugala Halffter kontraste kun sia frato Rodolfo Halffter la meksika. Li komponis krome baletojn kaj filmomuzikojn.
La Atlántida: verko por la tuta vivo
Post la morto de Manuel de Falla en 1946, liaj heredintoj proponis al Halffter fini la kantaton kiun Falla ne finis, la Atlántida, inspirata en la poemo de Jacint Verdaguer, kiun Halffter premieros en 1962, kaj revizios en 1976.
Tiu tasko obsedis Halffter okupe el 1954 al 1960, kaj poste reviziis antaŭ la definitiva kaj fina versio, en 1976. La konkludo de la nefinita verko de Falla, okazigis grandan polemikon, sed, ne pro la kvalito de la verko de Halffter, sed en la eblo finigi partituron tiom plenan de fragmentoj problemaj aŭ malfacilaj.
Ĉefaj verkoj
Scena muziko
Sonatina, baleto, 1928. Dulcinea, hazarda muziko, 1944. El cojo enamorado, baleto, 1955. Fantasía galaica, baleto, 1956. Entr'acte, mimodramo, 1964. Otelo, hazarda muziko, 1971.
Kinmuziko
Carmen, 1925. Bambú, 1945. Don Quijote de la Mancha, 1948. El amor brujo, 1949. La princesa de Éboli, 1954. Viaje romántico a Granada, 1955. Historias de la radio, 1955. Los gallos de la madrugada, 1970.
Simfonia muziko
Dos bocetos sinfónicos (Deux esquisses symphoniques), 1922-25. Sinfonietta en Re mayor, 1925. Suite de la "Sonatina", 1928. Nocturno, 1928. Habanera, 1931. Amanecer en los jardines de España, 1937. Rapsodia portuguesa para piano y orquesta, 1937-1940. Suite de "Dulcinea", 1944. Concierto para guitarra y orquesta, 1969.
Korusa kaj voĉa muziko
Cinco canciones de Heine, voĉo, piano, 1920. Dos canciones de Rafael Alberti, voĉo, piano, 1923. Automne malade, por soprano kaj naŭ instrumentoj, 1927. Oraciones, por koruso, 1935. Canciones portuguesas, voĉo, piano, 1943. Canciones españolas, voĉo, piano, 1945. Canticum in memoriam P.P. Johannem XXIII, por soprano, baritono, koruso kaj orkestro, 1964. Elegía en memoria de S. A. S. Príncipe Pierre de Polignac, por koruso kaj orkestro, 1966. Atlántida, kompletante la verkon de Manuel de Falla, por koruso, soloistoj kaj orkestro, 1954-1976.
Homenajes, trio, kordoj, 1922. Peacock Pie, gitaro, 1923. Sonatina-fantasía, kordokvarteto, 1923. Cuarteto de cuerda, 1923. Preludios románticos, por kvar violonoj, 1924. Suite de las Doncellas, por blovinstrumentoj, 1932. Fantasía española, por violonĉelo kaj piano, 1953. Madrigal, por gitaro kaj violono, 1969. Pastorales, por fluto kaj klavikordo, 1973. Tiento, por orgeno, 1973.
El cuco, 1911. ''Crepúsculos. Tres piezas líricas'', 1920-1921. Marche joyeuse, 1922. Sérénade a Dulcinée, 1944. Preludio y Danza, 1974. Homenaje a Joaquín Turina, 1988. Homenaje a Rodolfo Halffter, 1988.
Estimo
Estimo laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel PIV aŭ Reta Vortaro estas kaj la ago estimi, do alte taksi ies moralan aŭ spiritan valoron, kaj la rezulto de tiu ago. Malestimo koresponde estas la ago aparte malalte taksi ies moralan aŭ spiritan valoron.
Estimo ne necese nur temas pri alia persono: En psikologio profunde studatas la fenomeno de memestimo, en ĉiutaga lingvaĵo tamen pli ofte sinonime nomata memfido.
Oscar Ustari
Óscar Ustari (naskiĝis la 3-an de julio de 1986) estas argentina futbalisto. Li partoprenis en Futbala Mondpokalo 2006 kun la argentina nacia teamo.
Dobříš
Dobříš estas urbo en Ĉeĥio en la meza Bohemio sudokcicente de Prago sub la montetaro Brdy. Ĝi havas.
Memorindaĵoj
La ĉefa vidindaĵo estas rokoka kastelo Dobříš.
Vivo de Joseph Smith, Jr. de 1827 al 1830
La vivo de Joseph Smith, Jr. de 1827 al 1830 inkluzivas kelkajn el la plej gravaj partoj de la historio de la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, La restaŭrisman religian movadon li iniciatis dum ĉi tiu periodo. Ĉi tiu movado donis altiĝon al mormonismo kiu inkluzivas konfesiojn kiel la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. La periodo kovrita de ĉi tiu artikolo komenciĝas en lasta 1827, post kiam Smith anoncis ke li akiris libron de Oraj Planĉoj entombigita en monteto, gardita de anĝelo, proksime al lia hejmo en Menĉesto, Nov-Jorko (proksime al Palmyra vilaĝo). Pro kontraŭstaro de eksa trezoro-serĉanta kolego kiu kredis ke ili posedis interŝanĝadon de la Oraj Teleroj, Smith planis forlasi la areon de Palmyra al la hejmurbo de sia edzino en Konkordo, Pensilvanio (nun Oakland). De lasta 1827 al la fino de 1830, Smith tradukis la Orajn Planĉojn, eldonis la Libro de Mormon kaj establis la Eklezion de Kristo.
Tradukinte la Orajn Planĉojn, Smith aliĝis al la helpo de Martin Harris, riĉa bienhavanto de Palmyra kiu agis kiel ĵurnalisto de Smith. Por traduki, Smith uzis vidantajn ŝtonojn (kiujn Smith nomis la Urimo kaj Thummimo) Smith diris ke la ŝtonoj montris al li la tradukon. Traduko ĉesita, tamen, kiam Harris perdis 116 paĝojn de nekopiita teksto. Traduko rekomenciĝis serioze kiam Smith estis aliĝita en majo 1829 de Forĝista familia asociito nomita Oliver Cowdery. Traduko estis kompletigita proksimume en la fino de julio 1829 kaj la rezultinta manuskripto estis eldonita kiel la Libro de Mormon la 26-an de marto 1830 en Palmyra.
En la tempo kiam la Libro de Mormon estis eldonita, Smith baptis plurajn adeptojn kiuj vokis sin mem la Eklezio de Kristo. La 6-an de aprilo, aliaj formale establitaj kiel la Eklezio de Kristo en okcidenta Nov-Jorko. Inter la plej rimarkinda frua transformado estis Sidney Rigdon, Eklezio de Kristo (Campbellite) ministro de Kirtland, Ohio, kiu jam kundividis multajn fruajn kredojn de la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Kun Rigdon venis la kongregacio de plejparto de Rigdon fine de 1830, Smith decidis ke ĉiuj membroj de lia nova Eklezio devus moviĝi al Kirtland.
Žydrūnė
Žydrūnė estas litovlingva virina persona nomo. La vorto estas nomo de la blue floranta planto cejano, kaj etimologie temas pri variaĵo de la litova vorto žydras (en traduko "ĉiele blua"). La vira formo estas Žydrūnas.
Bochnia
Bochnia estas urbo en Malgrandopolio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Bochnia en distrikto Bocheński.
Esperanto
En 1890 en Bochnia naskiĝis Leopold Kronenberg.
Reci
Reci reĉ (hungare: Réty retj) estas komunumo en Rumanio oriente de Sfântu Gheorghe. Administre apartenas al ĝi Bita, Aninoasa (Covasna), Saciova.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 903 loĝantojn (hungaroj) kaj en 1992 1417 (hungaroj).
Helena Zrínyi
Vivo
Ŝia patro estis banuso Petar Zrinski. En 1666 ŝi edziniĝis al Francisko Rákóczi la 1-a, baldaŭe ŝi naskis 3 gefilojn. En 1676 lia edzo mortis kaj ŝi heredis multe da fortikaĵoj kaj aliaj havaĵoj. En 1682 ŝi edziniĝis al Emeriko Thököly baldaŭe ŝi naskis filinon. Poste la Habsburgoj sukcese sieĝis fortikaĵojn de Helena Zrínyi, sed la lastan fortikaĵon ŝi defendis heroece dum 2 jaroj. Ŝi atingis amnestiojn kaj la havaĵoj restis ĉe la filoj, tamen ŝi devis iri al Vieno, kie ŝi estis arestita. Ĝis 1691 ŝi vivis en abatejo, poste okazis ŝanĝo de kaptitoj kaj ŝi iris al Turkio al Thököly.
Memorigiloj
Pri Helena Zrínyi oni faris pentraĵojn, la hungara historio taksas ŝin, kiel heroino.
La Libre Belgique
La Libre Belgique (eo:"La Libera Belgio") estas belga franclingva gazeto. Same kiel ĝia nederlandlingva ekvivalento, De Standaard, La Libre Belgique dum longa periodo estis katolike inspirita gazeto. En la jaro 1999 ĝi malfermiĝis al aliaj vidpunktoj. Ĝi momente apartenas al la grupo SA IPM.
Dániel Görgényi
GÖRGÉNYI Dániel (goerge:nji) estis hungara inĝeniero pri mekaniko, honvedgeneralmajoro naskita en Szászrégen la 11-a de aprilo 1898 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de februaro 1978.
Kariero
Dániel Görgényi abiturientiĝis en Marosvásárhely (1915). Post la komenco de la unua mondmilito li translokiĝis kune kun sia patrino al Cegléd kaj li estiĝis dungito de la Pesti Hazai Első Takarékpénztár (Unua Ŝparkaso Hungara de Peŝto). En aŭtuno de 1917 oni envokis la armeon; en 1918–19 li batalis en la sikula bataliono. En somero de 1920 li vojaĝis tra Vieno al Budapeŝto kaj enpaŝis la nacian armeon. Li havigis en teknikuniversitato diplomon de inĝeniero pri mekaniko (1928), poste en jaroj 1928-30 li finis aktivoficiran kurson. En la fronto li transiris al sovetaj taĉmentoj kun siaj restitaj kunuloj el bataliono (jan. 1943). Li revenis Hungarion en februaro 1945 kaj li partoprenis en la liberigo de Aŭstrio kiel batalionestro. En jaroj 1946–52 li estis sekciestro en la Ministerio pri Defendo, de 1948 generalmajoro. De 1952 li laboris en la Landa Planoficejo. En 1956 li estis komisaro en la Hungara Memvola Unuiĝo.
Ĵivĉiko
Ĵivĉiko (Живчик) estas ukraina marko de sukaj trinkaĵoj, kiu apartenas al ukraina kompanio «Obolono» (Оболонь). La kompanio aperis sur la merkato en 1999 (laŭ aliaj fontoj ― 2000 ) jaro.
Ĵivĉiko enhavas de 3% ĝis 10% da suko. Enhavo de karbonhidratoj ― 10% (poma Ĵivĉiko).
Amatora radio en Barato
Amatora radio estas hobio per kiu homoj el Barato povas interkomuniki per radiaj elsendoj faritaj el privataj elsendaparatoj. Estas ĉirkaŭ 16,000 radioamatoroj en tiu lando. Tio komencis en 1920 kaj ludis gravan rolon en la movado por la sendependigo kaj pro tio en la tuta historio de Barato.
Voksignoj por stacioj de Barato komencas per la literoj AT–AW, VT–VW, 8T–8Y.
Amateur radio
21825 Zhangyizhong
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Zhang Yizhong, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri komputado. Ŝi estis lernantino ĉe la Mezlernejo Kongjiang en Ŝanhajo (Ĉinio).
Vézelay
Vézelay estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 473 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Vézelay etendiĝas sur 21,83 km², kaj havis 473 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas po 22 homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Claude Michon, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Vézelay estas la ĉefurbo de la kantono de Vézelay. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Cesare Mori
Cesare Primo MORI (Pavio, la 22-an de decembro 1871 - Udine, la 5-an de julio 1942) estis itala prefekto kaj politikisto. Li poste iĝis senatano de la Itala Reĝlando, eniris en la historion kun la kromnomo fera prefekto pro la metodoj uzitaj de li en la batalo kontraŭ la mafio en la periodo kiam li estis prefekto de Sicilio. Li estas konsiderata de multaj kiel faŝisto, kvankam komence de la faŝisma periodo li arestis ambaŭ faŝistajn kaj socialismajn ekstremistojn kiam li estis prefekto de Bolonjo.
Li aliĝis formale al faŝismo nur en 1926 enskribiĝante en la Naci-Faŝisma Partio. Li estis figuro eble senigita de politikaj konotacioj, kiu montris kuraĝon, dediĉon kaj integrecon defendante la ŝtaton kaj instituciojn, precipe en la lukto kontraŭ la mafio. Tamen, la batalo kontraŭ la mafio efektivigita de Cezaro Mori montriĝis efika ankaŭ danke al la specialaj potencoj donitaj al li de Benito Mussolini. La reĝisoro Pasquale Squitieri en 1977 filmis filmon, nome La Fera Prefekto, dediĉita al sia agado de kontrasto de la mafia fenomeno dum lia periodo de agado en Sicilio.
Hidroksobenzila alkoholo
Hidroksobenzila alkoholo aŭ C7H8O2, ankaŭ konata kiel "gastrodigenino", estas fenola kombinaĵo, kristala lumsensiva solidaĵo, nature trovata en la tuberoj el kelkaj familioj de orkidacoj tia kia la "Gastrodia elata". Ĝia glukozido, konata kiel "gastrodino" estis izolita en la rizomo de la Galeola faberi. Alia derivaĵo de la gastrodigenino estas la "habenariolo", iu fenola antioksidigaĵo trovebla en la ĉeloj de la akva orkideo konata kiel "Habenaria repens".
Somera kinejo
Somera kinejo estas kultura ekipaĵo, servanta al projekciado de filmoj sub vasta ĉielo, eventuale por okazigado de diversaj malpli grandaj sociaj kulturaj agadoj.
Rilate al tio, ke spacon sub la vasta ĉielo ne eblas hejtigi kaj malheligi, ĝi estus en uzado sole en someraj monatoj, precipe en periodo de someraj ferioj. Nuntempe ĝi perdas sian iaman popularecon, precipe pro veno de novaj teknologioj (hejma kinejo) kaj manko de libera tempo de homoj. Sed por favorantoj ĝi senĉese malkaŝas sian certan romantikan sorĉon.
Bähr
Bähr estas germana familia nomo.
Navaconcejo
Navaconcejo [navakonzEĥo] (municipa altebenaĵo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas navaconcejeños oficiale, sed "ballenatos" populare laŭ legendo, ke la rivero Jerte pelis ion dum inundo kaj eble muloselon kaj iu ŝerce anoncis ke venas baleno en la riveron. La censita populacio en 2008 estis de 2.083 loĝantoj.
Situo
Navaconcejo estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Jerte, je altitudo de 455 m kaj fakte estas la unua vilaĝo kiun oni trafas kiam oni vojaĝas norden laŭ la malsupro de la valo norden kaj laŭ la nacia ŝoseo al la Provinco de Ávila; je 110 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 170 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 51,4 km².
Geografio
Temas pri vilaĝo konstruita laŭ la rivero Jerte (paralele) kaj laŭ la nacia ŝoseo ambaŭflanke. En la norda parto de la vilaĝo estas ponto kaj trnse estas alia strato kaj kvartaleto ege populara kaj tre tipa. En la ĉirkaŭaĵo estas montaraj pejzaĝoj kaj belaj naturaj lokoj.
Ekonomio
Agrikulturo (ĉerizoj) kaj brutobredado (kaproj). Turismo (printempo kaj Festo de la ĉerizfloro)
(44620) 1999 RS43
(44620) 1999 RS43 estas tre malgranda duopa asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Ĝia satelito estis malkovrita en 2014 de P. Pravec, P. Scheirich, P. Kušnirák, K. Hornoch kaj A. Galád per observoj de, anoncita la.
Tiu satelito orbitas kun duona grandakso de 2 km. La respektivaj diametoj de ambaŭ komponantoj estas malbone konataj, sed oni taksas la rilaton de ties diametroj je 0,35.
Chardonne
Chardonne havas diversajn sigifojn:
Sacra Corona Unita
La Sacra Corona Unita (SCU) estas itala krim-organizo el mafiaj konotacioj, kiu havas sian sidejon en Apulio kaj kiu trovis en la krimaj interkonsentoj kun orient-eŭropaj organizoj ĝian specifecon por ekaperi kaj malligiĝi disde aliaj italaj mafioj.
Ĝi atingis sian pinton en la malfruaj 1980-aj jaroj kaj komencoj de la 1990-aj jaroj de la 20-a jarcento. Post la interveno de la Ŝtato, kaj granda nombro da arestoj, ĝi estis malfortigita kaj marĝenigita, por tiam trakti strategion de kamuflado kaj enfiltriĝo en la entreprenistan tavolon, serĉante maksimuman konsenton en ĉiuj la sociaj tavoloj, multfoje denuncitaj de Cataldo Motta, ĉefa prokuroro de la Distrikto Anti-Mafia Direkto (DDA) de Lecce. Ĝi havas rilatojn kun Ndrangheta, la Camorra kaj la Cosa Nostra, kaj okupiĝas pri la drogtrafikado, prostituado, ĉantaĝoj kaj monlavado.
Things Fall Apart
Things Fall Apart (Apartaj aferoj aŭ Aferoj disfalas) estas romano verkita de la niĝeria verkisto Chinua Achebe. Publikigita en 1959, ties rakonto kronikigas antaŭ-kolonian vivon en sudorienta Niĝerio kaj la alveno de eŭropanoj dum la fino de la 19a jarcento.
Umuofio (Umuofia) estas la vilaĝo de la romano "Things Fall Apart". Ĝia ekonomio konsistas ĉefe el ignamoj, kaj ĝia loĝantaro estas plejmulte el la igba etno.
(14824) 1985 CF2
(14824) 1985 CF2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Bretonnières
Bretonnières estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 212 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Bretonnières situas sur la monta tavolo inter la Ĵurasa Montaro kaj la ebenaĵo de la rivero Orbe, kiu formas la nordorientan komunumolimon. La komunumo situas kvin kilometrojn okcidente de la urbeto Orbe kaj 15 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bretonnières kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,45 km², de kiuj 44,0 % estas kovritaj de arbaro, 46,5% servas por agrikulturo kaj 9,1% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bretonnières limas en nordo al Les Clées, en nordoriento al Agiez, en sudoriento al Bofflens, en sudo al Romainmôtier-Envy, kaj en okcidento al Premier.
Trafiko
Tra Bretonnières pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 de Laŭzano al Vallorbe. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 3 kilometrojn norde de la komunumo en Les Clées, kien kondukas konekta vojo de Bretonnières. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Laŭzano al Vallorbe.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bretonnières datiĝas el la jaro 1154 kiel Bretoneres. En la komunumo estis trovitaj restaĵoj de menhiro el la neolitiko, restaĵoj de fortikaĵo ne datebla kaj de romia vojo. Dum mezepoko Bretonnières apartenis al la Monaĥejo Romainmôtier kaj la vilaĝon administris majoro de la monaĥejo. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 la komunumo apartenis al la Voktejo Romainmôtier. Poste ĝi estis parto de la Distrikto Orbe, kiu estis surbaze de la administra reformo de 2006 kun efiko de la 1-a de januaro 2008 integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Lozice
Vilaĝo Lozice situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en milde ondoforma regiono en valo de la rivero Novohradka, 3 km norde de la urbo Luže, 8 km oriente de la urbo Chrast. Vivas ĉi tie.
Historio
Pri malgranda vilaĝo Lozice estas la unua skriba mencio jam el la jaro 1131, kiam en nedatita dokumento, pere de kiu episkopo el Olomouc Jindřich la 2-a, nomata Zdík, verŝajne filo de ĉeĥa kronikisto Kosmas, konsente de papo Inocenc la 2-a, Majenca arĥiepiskopo kaj metropolito Adalbert la 1-a kaj de ĉeĥa princo Soběslav la 1-a transigas katedron de episkopejo Olomouc el la preĝejo de Sankta Petro en nove konstruitan templon de Sankta Venceslao. La templo estis konsekrita la 30-an de junio 1131 kaj la episkopo ekipis la novan katedron ankaŭ per sufiĉa havaĵo, inter aliaj per aĉeto de la vilaĝo Lozice. Per tio nerekte estas konfirmita tiama ekzisto de Lozice.
Fine de la 14-a jarcento Lozice jam ne estis en havaĵo de la katedro, sed ĝi apartenis al sinjorejo Rychmburk. Atestas pri tio enigo en landaj tekoj el la jaro 1392 per kiu Smil Flaška el Pardubice transigas la sinjorejon Rychmburk, urbojn Skuteč, Hlinsko kaj Svratka kaj 58 vilaĝojn al Otta el Bergov kaj Boček el Kunštát. Inter nomataj vilaĝoj estas ankaŭ Lozice "ĉe vadejo" (komprenu trans rivero Novohradka). La vadejo eble estis uzata ĝis la jaro 1886, kiam estis konstruita ŝtona ponto kun tri arkoj, kiu estas protektata kultura memorindaĵo.
La sinjorejo Rychmburk, ĉiam kun vilaĝo Lozice, poste apartenis al diversaj posedantoj ĝis la jaro 1850, kiam ĝi apartenis al familiaro Thurn-Taxis kaj kiam la patrimonia administrado estis anstataŭigita per nova administrado ŝtata.
La nomo Lozice verŝajne devenas de ĉeĥa (slava) vorto "loza" signata vergaĵon, plej ofte salikan aŭ vinberan.
Ferula assa-foetida
Ferula assa-foetida estas plantospecio ene de la familio de la Apiacoj (Apiaceae). La disvastigejo estas de la suda Irano, Afganio, Turkmenio, Uzbekio, okcidenta Pakistano kaj Barato.
Vegetativaj aspektoj
La planto estas multjara, monoika, monokarpa (planto, kiu nur unufoje floras kaj fruktas, antaŭ mortas) herba planto kaj atingas altecon de 1,5 ĝis 2(3) m. Ĝi formas rigidan, vertikalan kaj ĝis 10 cm dikan, kalvan, rondan, helverdan kaj sulkan tigon kun verdeca, sponga medolo (suka, kava). La planto havas grandan dikan, karnecan, longdaŭran pivotradikon. La tuta planto misodoras kaj havas malbonodoraĉan laktosukon, kio estas tialo por la lasta vorto de la scienca nomo, nome foetida, kio fakte signifas malbonodoraĉan.
La baze relative grandaj, rozedaj kaj alternestarantaj folioj havas foliingon, folitigon kaj foliplaton. La foliplato estas duoble pinata. La brilantaj, ledaj kaj malhelverdaj folietoj, estas mallarĝovoformaj kaj rondigitaj kun kompleta rando.
Generativaj aspektoj
La oblongaj, multradiaj umbelaj inaj aŭ poligamaj miksseksaj floraroj estas kompaktaj kaj terminale starantaj. La unuopaj floraroj formas grandajn kugloformajn florarojn. La malsupraj umbelaj tigoj ofte havas grandajn brakteojn kun foliingoj. La floroj havas duoblan kvin-nombran perianton. La petaloj de la inaj floroj estas blankaj, la masklaj kaj la duseksaj estas flavaj. La masklaj kaj ofte sterilaj floroj havas kvin kurbajn stamenojn, kaj kurban ovarion, kiuj estas kunkreskintaj kun la  florbazo.
La kromosomnombro estas 2n = 22.
Taksonomio
La unua publikigo de Ferula assa-foetida estis en 1753 fare de Carl von Linné en Species Plantarum, 1, paĝo 248.: Ferula foetida ST.-LAG., Scorodosma foetidum BUNGE.
Rikolto
Ferulo havas en la „rizomo “ forte laŭ  ajlo gustumantan rezinon. El la radikoj estas malbonodoranta laktosuko, kiun oni sekigas sub la suno. La rikolto de la suko daŭras 2 ĝis 3 monatojn. Oni rikoltas po ĉirkaŭ 1 kg por planto.
Kuracado kaj spicaĵo
Ferulo estas ofte uzata en Afganio, Pakistano, Irano kaj Hindujo kiel spicaĵo.
Živilė
Živilė respektive Žyvilė, ambaŭ prononcataj, estas litovlingva virina persona nomo. Ĝi konsistas el la elementoj žy(g)- ("marŝo") kaj vil(t)- ("espero").
Melpignano
Melpignano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Apulio (itale Puglia) kaj al la provinco Leĉo (itale Lecce). Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Groß Dratow
Groß Dratow ekde la 1-a de januaro 2012 estas parto de la tiutage novkreita komunumo Schloen-Dratow en Germanio, antaŭe temis pri sendependa administra unuo. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro 2010 la komunumo havis 355 loĝantojn.
Ramskapelle
Ramskapelle estas la nomo de diversaj loĝlokoj en Nederlandlingvio. Interalie temas pri parto de la belgaj municipoj
Fuentes de Carbajal
Fuentes de Carbajal [FŬENtes dekarbaĤAL] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Esla-Campos, en la sudoriento de la provinco. Fuentes de Carbajal estas komprenebla etimologie kiel Fontoj de Kverkaro. Delonge estis fonto de trinkakvo en la vilaĝo kaj tio aperas simbole en la supra duono de la blazono inter du arboj alude al kverkoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Fuentes de Carbajal kaj Carbajal de Fuentes, okupas totalan areon de 32,13 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 81 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 500 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 53 km de Leono, provinca ĉefurbo; trapasas la municipan teritorion alfluanto de la rivero Esla. Ĝi limas kun Villaornate y Castro, Villabraz, Castilfalé, Valdemora, Campazas, Valderas kaj Gordoncillo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Horská Kamenice
Horská Kamenice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Železný Brod en distrikto Jablonec nad Nisou. Ĝi troviĝas proksimume 3 km oriente de Železný Brod. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 71 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horská Kamenice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,74 km².
Historio
La 25-an de aŭgusto 1990 okazis sur fervoja ponto trans rivero Kamenice sur limoj de katastroj Horská Kamenice kaj Spálov al kunpuŝiĝo de persona kaj ŝarĝtrajnoj, dum kiu pereis 14 personoj.
Ponto en Bystrá
Ponto en Bystrá estas ligna trusa tegmentita ponto en municipo Bystrá nad Jizerou. Temas pri kultura memorindaĵo de Ĉeĥio.
Historio
En la plej malnovaj tempoj por transiri la riveron oni uzis travadejon. En la jaro 1854 ĉi tie konstruis posedanto de proksima muelejo ponteton. En la jaro 1922 lasis konstrui la novan lignan ponton muelisto Janoušek el Vítkovice. Li persistis, ke grandegaj ĉeftraboj estos pro ilia kvalito alveturigitaj el Vítkovice v Krkonoších.
En la jaro 2016 estis decidite pri rekonstruo de la ponto. La 6-an de septembro 2017 la ponto estis denove solen malfermita.
Márton Lovászy
Márton Lovászy [lovAsi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lovászy Márton estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, ĵurnalisto.
Márton Lovászy naskiĝis la  1864 en Hungara reĝlando en Zenta (nuntempa Senta en Serbio). Li mortis la 1927 en Budapeŝto.
Krupuko
Krupuko (indonezie: kerupuk aŭ krupuk) estas almanĝaĵo el la indonezia kuirarto. Krupuko estas plata, kaj krakete fritita. La ingrediencoj estas, depende de la speco, tre diversaj.
Márton Lovászy
Biografio
Márton Lovászy akiris juran diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1895. Li komence eklaboris en juĝejo en Bács-Bodrog, poste li redaktis ĵurnalon en Budapeŝto. Inter 1901 kaj 1918 li estis parlamenta deputito. Li ne apogis la Unuan mondomiliton kaj la aliancon kun la Germana Regno. Li publikigis artikolon en sia gazeto, kiu bonvenigis la Oktobran revolucion en Rusa Imperio. Li partoprenis en la Kalistefa revolucio en 1918, eĉ li estis ministro pri religio kaj eduko. En 1919 en Kabineto Friedrich li estis ministro pri eksteraj aferoj nur monaton, poste li ne apogis politikon de Miklós Horthy, tial li migris al la jam okupita naskiĝurbo, poste en Vieno li redaktis hungaran gazeton. Spite la prokuroran akuzon havanta amnestion li hejmenvenis kun la kondiĉo, laŭ kio li ne plu okupiĝas pri politiko.
Krupuko
En Indonezio ekzistas proksimume 30 diversaj specoj de krupuko. La plej konata estas la krupuko farita el faruno kaj salikokoj, la kerupuk udang.
Aliaj specoj estas:
Vidu ankaŭ
Empingo
Turkiso
Turkiso estas relative malofta mineralo el akvo, aluminio, fosfato kaj kupro. Havante karakterizan bluverdan koloron, ĝia nomo estas uzata por difini la turkisan koloron. La mineralo konsideriĝas gemo, do valora ornama ŝtono, kaj havas la ĥemian strukturon CuAl6(PO4)4(OH)8 · 4 H2O. Anstataŭ aluminio, ankaŭ fero en la formo Fe3+ povas esti parto de la kristala strukturo, tial la ĥemia formulo ofte skribiĝas Cu(Al,Fe)6(PO4)4(OH)8 · 4 H2O.
Etimologio
La mineralo en antikva Grekio nomiĝis Kalláïnos ("blue kaj verde briletanta"). Variaĵo de tio estas la latina vorto Callaina. La germana sciencisto Fischer von Waldheim ankoraŭ dum la jaro 1806 uzis la germanan vorton Kallait, kiu tamen dum la 19-a jarcento malkutimiĝis.
Komence de la 13-a jarcento en la mezepoka franca lingvo ekaperis la vorto tukoys, kiu dum la 15-a jarcento ŝanĝiĝis al pierre turquoise, laŭ traduko "turkeca ŝtono". Tiu vortokreo tamen rezultis al miskompreno, ĉar la turkisaj gemoj tiuepoke nur eksportiĝis de Persio al Turkio kaj de tie pluvendiĝis al Eŭropo.
Sinonimo por turkiso estas la nomo "ĥalĥito".
Historio
Turkiso estis inter la unuaj mineraloj, kiuj troviĝis per minado, sed de la antikvaj minejoj nuntempe apenaŭ iuj funkcias. En plejparto el la ankoraŭ funkciaj minejoj ministoj laboras nur laŭsezone kaj ne intense, ĉar turkiso kiel menciite estas relative malofta materialo kaj sistema minado en serĉo de ĝi apenaŭ indas. En grandaj kuprominejoj, aparte en Usono, turkisoj tamen ofte troviĝas kiel kromprodukto de la kuproserĉado.
La plej signifaj trovejoj el historia kaj nuntempa vidpunktoj situas en la sudokcidento de Usono, en Meksiko, Sinajo, Irano (la antikva Persio), Ĉinio kaj la sudoriento de Aŭstralio. En Eŭropo kaj Afriko nur troveblas en malgrandaj kvantoj.
Persio
Jam antaŭ pli ol 2000 jaroj la tiama Persa Imperio estis inter la plej gravaj liverantoj de turkisoj. Tie ĝis la nuntempo troveblas la probable plej belaj ŝtonoj. La turkiso en Persio ekde jarmiloj estis la nacia gemo. Ĝi uziĝis por la dekoro de plej diversaj objektoj - ekzemple de turbanoj kaj moskeoj. Pli poste la gemo de Persio ankaŭ eksportiĝis al Barato, kie ĝi kun rubenoj kaj diamantoj uziĝis en valoraj oraj dekoraĵoj kaj en konstruaĵoj kiel la Taĝ-Mahalo.
Heinz Dopsch
Heinz DOPSCH (naskiĝinta la en Vieno, mortinta la  en Maria Wörth) estis aŭstra historiisto. Li profesoris inter 1984 kaj 2011 ĉe la Salcburga universitato.
Vivo
Inter 1969 kaj 1980 li astistantis ĉe Hans Wagner ĉe la katedro pri aŭstria historio ĉe la Salcburga universitato kie li habilitiĝis en 1977 pri mezepoko kaj kompara landohistorio defendinte la verkon Das Erzstift Salzburg im Mittelalter. En 1980 li iĝis eksterorda profesoro en Salcburgo rifuzonte en 1997 iri Munkenon. Inter 1991 kaj 1993 Dopsch filozofifakultate dekanis kaj inter 1999 kaj 2003 li plenumis la rolon de profesorara porparolanto en la senato. Retiriĝo estis en oktobro 2011.
Graveco
Dopsĉ prezentis pli ol 200 publicaĵoj eldonante, parte kun aliaj fakuloj, kronikojn de urboj kaj vilaĝoj. Ege gravis la verkego Geschichte Salzburgs – Stadt und Land kiu aperis (kunlaboris Hans Spatzenegger) inter 1981 kaj 1991 en ok volumoj. Ĉi-tio digne posteulis la ĝistiaman fundamentan verkon pri salcburgia historio de Hans Widmann, Landesgeschichte Salzburgs. Samrange valoras Die Geschichte der Stadt Salzburg, verko farita kune kun Robert Hoffmann de 1996. Praktika kompendio skribiĝis de li en 2009 kun la titolo Kleine Geschichte Salzburgs.
Dopsch estis ankaŭ kuneldoninto de trivoluma historio de Berchtesgaden. Pri la klerulo Paracelso li organizis du kongresojn kaj eldonis du kolektojn. Kromaj de li moderigitaj kunvenoj de fakuloj estis pri la rolo de Salcburgio ene de la eŭropa historio (Salzburg in der europäischen Geschichte) en 1977, Virgilio de Salcburgo (1984), pri Sankta Metodio (1985), pri 1200 Jahre Erzbistum Salzburg (ĝenerala historio de Salcburgio, 1998) kaj pri Das Tauerngold im europäischen Vergleich (ekspluatado de oro en salcburgiaj montoj kaj la komercado per ĝi, 2000). Krome li eldonis la festolibron por Kurt Reindel okaze de ties 75-a datreveno naskiĝtaga kie temis pri la rilatoj inter Bavario kaj Italujo inter la 8-a kaj la 15-a jarcentoj.
Verkoj (elekto)
Listo de la verkoj de inter 1968 kaj 2000: Gerhard Ammerer, Christian Rohr, Alfred Stefan Weiß (eld.): ''Tradition und Wandel. Beiträge zur Kirchen-, Gesellschafts- und Kulturgeschichte. Festschrift für Heinz Dopsch.'' Verlag für Geschichte und Politik, München u. a. 2001, p. 489–506.
Eldoniste
Roparz Hemon
Roparz HEMON, realnome Louis Paul Némo (naskiĝis la en Brest (Francio) – mortis la  en Dublino) estis bretona verkisto, erudiciulo pri la bretona lingvo kaj esperantisto.
Li estis aŭtoro de multaj vortaroj, gramatikoj, poemoj kaj noveletoj. Li ankaŭ fondis Gwalarn, literaturan gazeton en la bretona kie multaj junaj aŭtoroj publikigis siajn unuajn verkojn en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj.
Hemon militservis en la franca armeo en la komenco de la Dua mondmilito, kie li estis vundita kaj militkaptita de Germanoj.
Reen al Brest en aŭgusto 1940, li denove publikigis Gwalarn. En novembro 1940, li estis dungita direktoro de programoj ĉe Radio Roazhon-Breizh, bretonlingva semajna elsendo starigita de "Propagandastaffel". Ekde 1941, li direktis la semajnan publikaĵon Arvor. En oktobro 1942, Hemon estis dungita de Leo Weisgerber por helpi fondi la "Keltan Instituton de Bretonio". Hemon faris aliajn taskojn por la Germanoj, kiel helpi kompiladon de dosieroj kontraŭ prefekto Ripert.
Je la Liberigo, Hemon fuĝis al Germanio, kie li estis enkarcerigita. Post unu jaro da karcero li estis kondamnita de la Franca ŝtato al dek jaroj da nacia degradiĝo pro kulpo de nacia maldigno.
Li tiam decidis ekziliĝi al Irlando. Li laboris tie por "Institute for Advanced Studies". Li neniam revenis al Bretonio.
Malgraŭ ĉio tio li neniam ĉesis labori por la bretona lingvo, li ekzemple verkis A historical morphology and syntax of Breton en 1975.
Li kreis la magazinon Ar Bed Keltiek kiu similis al Kannadig Gwalarn aŭ Arvor.
Li mortis en 1978. Li estis entombigita en Brest.
Esperanto
Dum sia tuta vivo, Roparz Hemon estis fervora apoganto de esperanto, laŭ li la sola solvo por la problemo de "lingva imperialismo"; kaj esperanto estis laŭ li ĉiam atakata de totalismaj reĝimoj. Ekde 1928 li komencis redakti novan esperanto-revuon Nord-Okcidento kaj li verkis malgrandan gramatikon de esperanto en la bretona lingvo (en 1928) kaj esperanto-bretonan vortaron (en 1930).
Malfamigo
La reputacio de Hemon kiel erudiciulo kondukis al nomado de Institucioj en Bretonio laŭ lia nomo. En 2000 polemiko estiĝis pri tio, kiam la rolo de Hemon dum la milito fariĝis konata. Kelkaj el liaj tiamaj starpunktoj estis malkaŝitaj, interalie kontraŭ-francaj opinioj esprimitaj en Ni hon unan. Rezulte, la Diwan lernejo en Le Relecq-Kerhuon, kaj la Kultura Centro de Guingamp, kiuj estis nomitaj laŭ Hemon, devis ŝanĝi siajn nomojn.
Jules Renard
Jules RENARD ([ ʒyl ʁənaʁ] ; naskiĝis la 22-an de februaro 1864 en Châlons-du-Maine, mortis la 22-an de majo 1910 en Parizo; vera nomo Pierre-Jules Renard) estis franca verkisto kaj poeto.
Ŝipbazo
Ŝipbazo estas militbazo kie ŝiparmeo povas ŝirmi, ricevi liverojn, ripari ktp. Temas ĝenerale pri mara haveno.
La Ŝipbazo estas militbazo kiu estas hejmo de militkonstruaĵoj, ne konfuzinda kun normala haveno dediĉita al ŝarĝoŝipoj. La koncepto de Ŝipbazo estas tiom antikva kiom la mararmeo. Laŭ la admiralo Alfred Mahan «maltilas armeigi ŝipojn se oni ne havas bazojn kie ili povas apogiĝi». La Ŝipbazoj estas la apogejoj de la militŝparo de iu lando. Kvankam la nunaj kondiĉoj por tekniko permesas gravan aŭtonomion al ŝipoj kaj permesas limigi la nombron de Ŝipbazoj, ne ĉiam estis tia. El la 17a jarcento al la komenco de la 20a jarcento, ĉiu lando kun marintencoj devis posedi nombrajn apogejojn.
Bahiaj mangrovoj
Priskribo
La bahiaj mangrovoj troviĝas en la subŝtato de Bahio, en la nordoriento de Brazilo. Ĝi okupas golfetojn, estuarojn, kaj riverelfluejoj laŭlonge de la marbordo ekde Recôncavo je Baía de Todos os Santos (Golfeto de Ĉiuj Sanktuloj) en Bahio norde ĝis Doce-Rivero en Espirito-Santo. La totala ekoregiono ampleksas 2 100 kvadratajn kilometrojn de marbordaj akvoj kaj tersupraĵoj. La mangrovoj estas minacataj de urbanizada disvolviĝo kaj entreprenoj, kiaj salikokbienoj en Salinas da Margaridas, hakante la mangrovarbarojn por disvolvigi aranĝitan akvokulturon. Mangrovarbaj specioj inkluzivas tipajn tropikajn mangrovospeciojn de la Atlantika Oceano, kiajn manglon (Rhizophora mangle) el la Rhizophoraceae, Avicennia germinans el la Acanthaceae, kaj Laguncularia racemosa el la Combretaceae.
Ŝipbazo
Paradokse, la paso de la velnavigado al la vaporŝipoj okazigis strategian reeniron, ĉar «la dependo de la ŝiparoj rilate al ties bazoj pligrandigis multe fakte la neceson ofte liveri karburaĵo.»
Tiu situacio ŝanĝis pro la alveno de la atompelado kaj la disvolvigo de la asistado surmare al la militŝiparo.
La Ŝipbazo povas esti asocia al armilejo, al ŝipfarejo aŭ al armea aerbazo, kaj tiam temas pri aerŝipa bazo.
Jules Renard
Li estis urbestro de Chitry-les-Mines je la fino de sia vivo.
Vivo
Li hazarde naskiĝis en departemento Mayenne, tie kie lia patro laboris ĉe la konstruo de fervojlinio, kaj estis nedezirata infano. Li pasigis sian infanaĝon en Chitry-les-Mines, departemento Nièvre. Li lernis en la liceo de Nevers ĝis 1881, kaj iris Parizon por sekvi kursojn pri retoriko kaj filozofio en la liceo Charlemagne. Li trapasis sian bakalaŭrecon en 1883 sed rezignis lerni en École Normale Supérieure.
Li multe legis kaj frekventis la literaturajn kafejojn; li amikiĝis kun Alfred Capus kaj Lucien Guitry. En 1885 li komencis verki "Crime de village" (krimo en vilaĝo); la saman jaron li faris sian militservon en Bourges. En 1887 li komencis verki "Les cloportes", kiu estos eldonita nur post lia morto.
En 1889 kun Alfred Vallette li kontribuis al la rekreo de la magazino Mercure de France. La, li estis elektita skabeno en Chaumot, (vilaĝo apud Chitry-les-Mines, en kiu li luprenis domon). Li poste forlasis Chaumot kaj fariĝis ano de la municipa konsilantaro de Chitry-les-Mines en aprilo 1904, kaj urbestro de tiu komunumo en majo 1904 kun socialista etikedo.
En 1900 li iĝis kavaliro de la Honora Legio. En 1907, li estis elektita membro de la Akademio Goncourt danke al helpo de Octave Mirbeau.
Hendrick Goltzius
Hendrick GOLTZIUS (januaro aŭ februaro de 1558 - 1-a de januaro 1617) estis nederlanda litografisto, desegnisto kaj pentristo. Li estis la plej elstara gravuristo de la frua baroka periodo en nederlando, aŭ Norda manierismo, konata pro lia rafinita tekniko kaj la "superabundeco" de liaj kunmetaĵoj. Laŭ A. Hyatt Mayor, Goltzius "estis la lasta profesia gravuristo kiu desegnis kun la aŭtoritato de bona pentristo kaj la lasta kiu elpensis multajn pentraĵojn por ke aliaj kopiu". En lia mezaĝo Goltzius ankaŭ komencis produkti pentraĵojn.
Jules Renard
Vivo
Li mortis en 1910 pro arteriosklerozo, en sia pariza domo, 22 rue du Rocher.
Hendrick Goltzius
Privata vivo
Goltzius naskiĝis proksime al Venlo, en Bracht aŭ Millebrecht, vilaĝo tiam en la Duklando Jülich, nuntempe en la municipo Brüggen en Nordrejn-Vestfalio. Lia familio translokiĝis al Duisburg kiam li estis tri jarojn aĝa. Post studado de survitra pentrado dum kelkaj jaroj kun sia patro, li lernis kuprogravuradon de la nederlanda erudiciulo Dirck Volkertszoon Coornhert, kiu tiam loĝis en Kleve. En 1577 Goltzius migris kun Coornhert al Haarlem. En la sama urbo, li estis ankaŭ dungita fare de Philip Galle por gravuri aron de presaĵoj pri la historio de Lucretia.
Jules Renard
Vivo
La liceo de Nevers kie Jules Renard lernis, ricevis lian nomon.