cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Petrogradskaja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Petrogradskaja (Петроградская) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Moskovsko-Petrogradskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
Ornitiskioj
Ornitiskioj (Ornithischia) estas ordo de bek-havantaj, herbovoraj dinosaŭroj. La nomo "ornitiskio" venas de la malnovgrekaj vortoj ορνιθειος 'birda' kaj ισχιον 'kokso'. Oni nomas la orniskiajn dinosaŭrojn "bird-koksaj" pro iliaj birdecaj koksostrukturoj, kvankam birdoj efektive devenas de la saŭriskioj. Estante herbovoroj kiuj ofte vivis grege, la ornitiskioj estis pli multnombraj ol la saŭriskioj. Ili estis predobestoj de la teropodoj kaj malpli grandaj ol la saŭropodoj.
Taksonomio
Lineaj rangoj laŭ Benton (2004):
Filogenio
Oni dividas la orniskiojn inter du kladoj: la tireoforoj (Thyreophora) kaj la cerapodoj (Cerapoda). Inter la plej konataj tireoforoj estas la stegosaŭroj (kiel stegosaŭro (Stegosaurus)), kaj la ankilosaŭroj (kiel ankilosaŭro (Ankylosaurus)). Inter la plej konataj cerapodoj estas la margincefaloj (ceratopoj kiel la kolkrispaj ceratopoj kaj pakicefalosaŭroj) kaj la ornitopodoj (inter ili hadrosaŭroj kiel edmontosaŭro (Edmontosaurus)). La cerapodoj estas grupo identigita relative lastatempe (Sereno, 1986), kaj povas esti ke ĝi povos montriĝi identa kun la pli malnova grupo de Ornitopoda.
Popĵazo
La muzikaj ĝenroj ĵazo kaj popmuziko kutime formas kontrastan paron, ĉar popmuziko kutime estas tre teksto- kaj kantigita, ĵazo tamen estas pli instrumenteca, eĉ la kantistoj uzas sian voĉon parte instrumentece, aparte ĉe skatkantado. Kiam interpretantoj nomas sian muzikon popĵazo (aŭ ankaŭ ĵazpopo), tiam ĵazo kutime kontribuas la ĵaztipajn harmoniojn kaj instrumentojn, kaj la popmuziko la pli bone kapteblajn melodiojn.
Ornitiskioj
Filogenio
Ornithischia |-?Pisanosaurus `--+-?Fabrosauridae `--Genasauria |--Thyreophora | |--Scutellosaurus | `--Thyreophoroidea |    |--Emausaurus |    `--Eurypoda |       |--Stegosauria |       `--Ankylosauromorpha |          |--Scelidosaurus |          `--Ankylosauria `--Cerapoda |--Stormbergia |--Agilisaurus |--Hexinlusaurus |--Heterodontosauridae `--+--Ornithopoda `--Marginocephalia |--Pachycephalosauria `--Ceratopsia
2386 Nikonov
2386 Nikonov estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Popĵazo
Provoj de tia kunfando de popmuziko kaj ĵazo estis observeblaj jam en la 1960-aj jaroj. Aparte sukcesaj interproksimiĝoj okazis ekde proksimume la ŝanĝiĝo de la jarmiloj, kiam kantistinoj kiel Norah Jones, sed ankaŭ kelkaj kantistoj kiel Jamie Cullum estis merkatigataj kiel iaspeca „amasaperaĵo“ en ĵazo kaj kiel popĵazmuzikistoj. Sed ne nur kantistinoj reprezentas ĉi tiun sukcesan popĵazan ondon, ankaŭ renomaj ĵazmuzikistoj kiel Nils Landgren elpaŝis per pomuzikaj projektoj kiel ekzemple per sia ABBA-albumo kaj sia subteno de kantistinoj de fonmuzika ĵazo kiaj Viktoria Tolstoy.
2386 Nikonov
Nomo
Ĝia nomo honoras la sovetan astronomon Vladimir Borisoviĉ Nikonov (cirile Владимир Борисович Никонов, 1905–1987).
Bischleben
Bischleben estas kvartalo de Erfurto (Germanio; vere ĝi nomiĝas Bischleben-Stedten; kunfandiĝo kun Stedten an der Gera estiĝis jam en 1923. En la 31.12.2016 ĝi havis 1633 loĝantojn. Ĝis detruo fare de komunistoj ekzistis tie Kastelo Stedten.
Geografio
Bischleben situas ĉ. 6 km sudueste de la urbocentro ĉe la Gera-rivero en ĉ. 210 metroj (ĝis 233 m) de alteco. Gera kreas tie ĉi valan trarompon inter la montetoj de Steiger-arbaro eoste kaj altebenaĵo kiu ascendas ĝis la Altebenaĵo Fahner nordueste. Ĉe Schmiraer Höhe ĝi atingas altecon de 312 metroj, dume Steiger-arbaro supreniĝas apud Bischleben ĝis alteco de 330 metroj. Najbaraj vilaĝoj en Gera-valo estas Hochheim (norde) kaj Möbisburg-Rhoda (sude). Nordoriente troviĝas Schmira, dume estas Nesse-Apfelstädt/Ingersleben sudokcidente. La deklivoj de Gera-valo donas spacon al multaj etĝardenoj kaj legom- kaj plantkulturejoj. Pli eoste ni havas la arbojn de Steiger-arbaro, dume terenoj envale kaj la resto de la uesta altebenaĵo utiligitis terenkultive. La malnova kerno estas ĉirkaŭ la kirko ĉe la eosta parto de la stacidomo, dume la kerno de Stedten distancis pli sude je 1 km ĉe la orienta valorando. Pro sia situo envala Bischleben relative ofte tuŝatas de akvegoj kaj tiam la malkulvitataj apudriveraj ebenaĵoj atakatas. Tiu ĉi pejzaĝo havas cetere gravan protektorolon por la pli envalen situanta erfurta urbocentro: sekve oni zorgadis diligente pri daŭraj kontraŭinundaj plibonigoj.
Historio
Bischleben menciitis la unuan fojon en 1184 endokumente. Samtempe ŝajne ankaŭ konstruitis la Benigno-kirko kies turo ankoraŭ atestas parte pri sia romanika pasinteco. Ekde 1298 estis Bischleben sidejo de la Senjoroj de Bischofsleben. En 1333 la loko venis en la posedo de la Gleichen-grafoj, en 1385 al la Regujo Gleichen-Tonna, inter 1403 kaj 1423 garantiaĵe al Erfurto, en 1426 reen al la Gleichen-oj kaj en 1444 al la saksaj dukoj. Sub saksia kontrolo la Gleichen-grafoj longe posedis la vilaĝon kiun ili daŭre ludonis. Post la dividokontrakto de Lepsiko la loko venis en la posedon de la Ernestidoj kaj aneksitis de Administradujo Amt Wachsenburg. Ĝis 1920 ĝi apartenis al la duklando kaj liberŝtato Saksio-Gotha; inter 1920 kaj 1952 Bischleben estis parto de Turingio. En 1626 furiozis en Bischleben grava pestepidemio kiu mortigis ne tute centon da loĝantoj.
Ekde 1847 troviĝas stacidomo surloke ĉe la linio inter Halle kaj Bebra. Tiu ĉi evento ekflorigis la vilaĝon: tiam multaj novaj stratoj faritis kaj la nombro de la loĝantoj kvinobligitis en la tempo ĝis la Dua mondmilito. Pluraj entreprenoj industriaj ankaŭ venis. Krome Bischleben estis tre ŝatata ekskursocelo de la erfurtanoj. Ekzistis ne malpli ol 7 gastejoj pormigremulaj: "Bergschlösschen" (eksplodigite en 1945), "Cafe Bachstelzenweg", "Schloss Lindenhöhe", "Gasthaus zum Löwen", "Deutscher Kaiser", "Cafe Friedenstein", "Gasthaus Stedten". En 2016 restis el tia gamo nur Bachstelzen-kafejo; "Deutsche Kaiser" iĝis deponejo por agrikultura kooperativo.
En 1923 okazis la enkorpigo de Stedten; post la Dua mondmilito la unuan fojon ne plu estis landlimo inter Bischleben kaj Erfurto kaj en 1950 Bischleben iĝis erfurta. Jam antaŭe Bischleben iĝis aloga loĝadzono por erfurtanoj pro la proksimeco kaj bonaj koneksoj per publika trafiko. En la 11.6.1981 okazis ĉe la stacidomo gravega akcidento, la plej grava de ĉiuj en malmilitaj tempoj en Turingio kun 14 mortintoj kaj 93 vunditoj post eltrakiĝo de eksprestrajno disde Düsseldorf al Karl-Marx-Stadt.
Alia katastrofo okazis en apud Bischleben en la 10.5.1945, kiam eksplodis en la stacidomo usona municitrajno. Tiam mortis du homoj kaj damaĝitis multaj konstruaĵoj proksime de la stacidomo. Ekz. la alte situanta ekskursogastejo "Bergschlösschen" deŝiritis kiu troviĝis en la spaco inter stacidomo, preĝejo kaj Gera-reivero. Pli granda dimensio katastrofa povis esti preventita danke al la spiritpreteco de la fervojisto Ernst Kühne kiu, malgraŭ vivdanĝero, malkunligis parton de la vagonoj. Je ties honoro nomitis en 1999 strato ĉe la stacidomo.
Dum la GDR-tempo la enloĝantaro malkreskis denove. Post Turniĝo ĝi stabiliĝis denove je la mobro de ne tute 1700 homoj. Alie ol en la plejmulto de la erfurtaj vilaĝoj ne faritis en Bischleben grandaj loĝdomoblokoj, ĉar la pejzaĝo jam antaŭe estis tuŝita de malcentra ĉioajn-setliĝo; krome simple ne estis je dispono sufiĉe da kontraŭakvegprotektitaj lokoj. En 1994 estis inondo kiam en la apuda vilaĝo Möbisburg la nivelo akva estis ĝis 4,18 metroj.
Ekonomio kaj infrastrukturo
Post la malekfunkciigo de la plejmulto de la industriaĵoj (ekz. de la muelejo Bischlebener Mühle, kiu ŝanĝitis je loĝejoj) difinas sin la hodiaŭa Bischleben kiel ŝatata loĝvilaĝo por Erfurto. Krome ludrolas iomete ankaŭ la hortikulturo. Okcidente de la stacidomo estis ĝis 1990 fabriko de la entrepreno Artur Jungk KG respektive de VEB Feuerungsanlagenbau Erfurt; ties areo eĉ hodiaŭ parte utiligatas metie.
Ekde 1847 Bischleben havas stacidomon kaj bonege atingatas vagonare en la direktoj de Erfurto, Halle, Ilmenau, Meiningen kaj Eisenach. Krome diversaj buslinioj venigis busveturiĝemulojn ĝis Arnstadt, Erfurt-Hochheim, Möbisburg, Ingersleben kaj Molsdorf. Ankaŭ la federacia aŭtoŝoseo A 4 ne malproksimas. Biciklistoj ĝoju pri la biciklovojo Thüringer Städtekette (Eisenach-Altenburg) kaj Gera-Radweg (Schmucke-Erfurto). Proksimas ankaŭ - memkompreneble sen haltejo - nordeoste la rapidegtrajnlinio inter Nurenbergo kaj Erfurto (tunelo Augustaburg; Gera-valoponto Bischleben).
Kantono Palo Alto (Iovao)
Kantono Palo Alto (Palo Alto County, ) estas unu el la 99 kantonoj de la usona subŝtato Iovao (Iowa). Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 10.147 loĝantojn. La areo estas 1.518 km2. La kantona ĉefurbo estas Emmetsburg.
Municipoj kaj komunumoj
Jenaj urbaj municipoj (cities) situas en la kantono:
Bohumín
Transporto
En Bohumín estas fervoja vojkruciĝo de tri linioj:
En Starý Bohumín, parto de la urbo, troviĝas internacia fervoja kaj ŝosea limpasejoj Bohumín – Chałupki, kiu apartenas en Silezian vojevodion en Pollando kaj en komunumon Krzyżanowice. Plua limpasejo estas limpasejo Olza-Kopytov en Kopytov, parto de Bohumín.
Esperanto
En 1917 propagandis Esperanton en Bohumín s-ro Hugo Steinhauer, fervoja ĉefinspektoro el Vieno. Post la unua mondmilito okazis kelke da kursoj, sekvis rondeto, kiu ekfloris post veno de trajnmanipulanto Jan Raszka (post dua mondmilito loĝanta en Racibórz).
Okazis la 8-an de majo 1932 ĉi tie kunveno de Regiona Ligo Silezia partoprenata de 54 gesamidenoj el 21 lokoj. Ekslernejestro Karl Adamek parolis pri la historio de la loka movado, kiun fondis per sia kurso s-ro Steiner. Gekursanoj deklamis poemojn. Jaroslav Hladký atentigis pri krizo de UEA kaj proponas, ke la Ligo aliĝu kiel MS; por tiu celo la kunveno kolektis 75 Kĉ. La partoprenintoj kontentis pri la alta kvalito de literaturaj tradukoj alportitaj al la aranĝo. Lernejestro Franciszek Skulina proponis, ke REL-anoj alparolante unu la alian uzadu la esprimojn frato kaj fratino. Estis decidite, ke oni restu ĉe „samideano”.
Hóp
Hóp estas lago lokigita en la nordo de Islando proksime de Blönduós je Húnafjörður.
Reale, la objekto estas pli laguno ol lago. Ĝia surfaca areo dependas sur la tajdoj kaj oscilas inter 29 kaj 44 km2. Ĝia plej granda profundo estas 9 m.
Horní Sedlo
Horní Sedlo (Paß) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hrádek nad Nisou en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sude de Hrádek nad Nisou. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 16 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Horní Sedlo situas en katastra teritorio Dolní Sedlo kun areo 9,44 km².
Historio
Horní Sedlo estas unuafoje menciata en la jaro 1628. La devena ĉeĥa nomo estis sole Sedlo. La hodiaŭa Dolní Sedlo nome nomiĝis ĝis la jaro 1947 Spittelgrund aŭ ĉeĥe Špitální Grunt. Nur en la jaro 1947 Spittelgrund estis alinomita, kio tuŝis ankaŭ Sedlon.
Edrotranĉo
En geometrio, edrotranĉo estas operacio en kiu tranĉatas samtempe la edroj, lateroj kaj verticoj de hiperpluredro aŭ kahelaro. Estas kreataj novajn facetojn anstataŭ la originalaj edroj, lateroj kaj verticaj. Edroj estas tranĉataj kune kun la paralela tavolo, tiel ke la nova edro estas paralela al la malnova, sed situas pli profunde en la eno de la ĉelo. Noto ke diference de ekzemple edroverticotranĉo, lateroj kaj verticoj estas tranĉataj nur ĝis minimuma bezonata grado, kiam en la edroverticotranĉo la verticoj estas tranĉataj ankaŭ plu. Ĝi estas de pli alta ordo tranĉa operacio, sekvante post laterotranĉo kaj tranĉo.
Ĝi estas priskribata per etendita simbolo de Schläfli t0,3{p,q,...}. Ĉi tiu operacio nur ekzistas por plurĉeloj {p,q,r} kaj pli alte dimensiaj hiperpluredroj.
Taktostreko
Taktostreko estas streko vertikale tirita tra notliniaro, kiu limigas takton kaj samtempe markas la noton starantan post la taktostreko kiel ĉefa pezocentro de la takto.
Edrotranĉo
Ĉi tiu operacio estas dualo-simetria por regulaj plurĉeloj kaj 3-spacaj konveksaj uniformaj ĉelaroj.
Taktostreko
La moderna ritmo inkluzive taktstrekoj ekestis fine de la 17-a jarcento.
Edrotranĉo
Por regula {p,q,r} plurĉelo, la originalaj {p,q} ĉeloj restas, sed iĝas apartigitajn. La breĉoj inter la apartigitaj edroj iĝas p-laterajn prismojn. La breĉoj inter la apartigitaj lateroj iĝas r-laterajn prismojn. La breĉoj inter la apartigitaj verticoj iĝas {r,q} ĉelojn.
Por regulaj plurĉeloj/kahelaroj, ĉi tiu operacio estas nomata ankaŭ kiel ekspansio aŭ elvolvaĵo, ĉar se per preni la ĉelojn de la regula formo kaj dismovi ilin for de la centro kaj enspacigi la novajn edrojn en la breĉojn fakte estas la sama rezulto, kiel se tranĉi edrojn de la celoj.
Edrotranĉita regulaj plurĉeloj kaj /kahelaroj
Andrew Smith (zoologo)
Sir Andrew Smith (3a de decembro 1797 – 11a de aŭgusto 1872) estis skota kuracisto, esploristo, etnologo kaj zoologo. Li estas konsiderata patro de zoologio en Suda Afriko, el kie li priskribis multajn speciojn de ampleksa gamo de grupoj en sia ĉefa verko, Illustrations of the Zoology of South Africa.
Smith naskiĝis en Hawick, Roxburghshire. Li diligente edukiĝis kaj gradiĝis en medicino ĉe la Edinburga Universitato kie li akiris medicinan doktoriĝon en 1819, post kio li aliĝis al la Medicinaj Armeservoj en 1816.
Li rilatis kun Charles Darwin.
Bulza
Bulza (hungare:Bulza) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 577 loĝantojn (rumanoj); en 1992 69 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1366. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Margina.
3809 Amici
3809 Amici estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala astronomo, matematikisto kaj optikisto Giovanni Battista Amici (1786–1863).
Indre Sildvikvatnet
Indre Sildvikvatnet estas norvega lago kiu kuŝas en municipo Narvik en Nordland.
Komputilujo
Komputilujo aŭ komputilkorpo estas komputila aparataro kiu enhavas la ĉefajn komponentojn de komputilo. La ujo estas kutime fabrikita el ŝtalo, aluminio aŭ plasto. Sed ekzistas ankaŭ komputilujoj el alia materialo (kiel ligno) por dizajnaj ujoj.
Grandeco kaj formo
Komputilujoj ekzistas en diversaj grandecoj kaj formoj. En 2005 la plej populara formo de ujo estis ATX.
Jean Ruel
Johano Ruelo (1474–1537) estis franca humanisto, filologo, kuracisto, botanikisto, helenisto, privata kuracisto de Francisko la 1-a (1494-1547) kaj profesoro pri Medicino de la Universitato de Parizo. Li notindiĝis dank'al sia publikigado en Parizo de la verko "De Natura Stirpium" (Pri la Natureco de la Plantoj), iu renesanca traktaĵo pri botaniko, kaj siaj tradukaĵoj pri la verkoj de Dioskorido.
Komputilujo
Grandeco kaj formo
Oftaj formoj estas tiel nomataj "turoj", kiel minituro, midituro kaj maksituro, surtablaj horizontalaj modeloj kaj ujoj en kiuj la komputilo estas integrita. Turoformaj komputilujoj estas pli grandaj kaj okupas pli da spaco.
Konservativismo
Konservativismo estas politika ideologio ekzistanta en multaj kulturoj, kiu celas subtenon de la tradicia ordo de socio kaj de ties kulturaj, politikaj kaj religiaj kutimoj. Kompreninde, la precizaj postuloj de konservativuloj varias laŭ la karakterizaĵoj de la unuopa kulturo; kelkaj konservativaj grupoj kaj politikaj partioj pledas por restarigo de pasintecaj kutimoj kaj kredoj, dum aliaj defendas la nun ekzistantan sistemon.
Komputilujo
Grandeco kaj formo
La diversaj malpli grandaj komputilujoj plipopulariĝas. Ili estas fabrikitaj de entreprenoj kiel Shuttle Inc. kaj AOpen. La ĉeftabulo Mini-ITX estas ofte uzata tabulo kiu estas dizajnita speciale por tiu ĉi tipo de ujoj. Ankaŭ la Mac mini de Apple estas tipa ekzemplo.
Konservativismo
En politiko, konservativaj partioj estis kaj plu estas plej ofte dekstremaj. Kelkaj el iliaj ĉefaj trajtoj estas naciismo, patriotismo, la subteno de la establita ordo (komune konata kiel "Leĝo kaj ordo"). Dum la 19-a kaj multe de la 20-a jarcentoj la ekonomia ideologio estas favora al protektismo (la doktrino mala al ekonomia liberalismo); sed fakte ekde la 1980-aj jaroj la konservativaj partioj pli kaj pli forte subtenas novliberalismon kaj per ties ideologioj kaj la efektivaj politikoj.
Jean Ruel
Biografio
Post la morto de la edzino de Ruelo, Étienne de Poncher (1446-1524), Episkopo de Parizo, indikis Ruelon kiel kanoniko de la Katedralo de Nia Sinjorino de Parizo, en la 12-a de decembro 1526, ebligante lin daŭrigi siajn studojn. Ruelo mortis en Paris kaj estis sepultita en tiu katedralo. Charles Plumier (1646-1704), notinda botanikisto el Marsejlo omaĝis lin per la plantogenro "Ruellia", kiel respekto al lia memoro.
John Gaddum
. De 1927 ĝis 1935, li laboris en National Institut for Medical Research (Nacia Instituto pri Kuraca Esploro) en Londono kun Henry Dale. Unue, li malkovris agado agonistoj kaj antagonistoj kun ricevantoj. Interalie li montris kiel LSD agis kun la ricevanto de la serotonino kiel antagonismo.
Jean Ruel
Vidu ankaŭ
<Gallery> Hippocrates_rubens.jpg| Hipokrato (460 a.K. - 370 a.K.) Theophrastus.jpg| Teofrasto (371 a.K. - 287 a.K.) Euklid-von-Alexandria_1.jpg| Eŭklido (365 a.K. - 300 a.K.) Dioscorides01.jpg| Dioskorido (40 - 90) Galen_detail.jpg| Klaŭdo Galeno (121--216) Etienne_de_Poncher.jpg| Étienne de Poncher (1446-1524) Thomas_Linacre_2.jpg| Thomas Linacre (1460-1524) Holbein-erasmus.jpg| Erasmo de Roterdamo (1467-1536) Guillaume_Bud%C3%A9_by_Jean_Clouet.jpg| Guillaume Budé (1468-1540) Simon_Grynaeus_(1493-1541).jpeg| Simon Grynaeus (1493-1541) Francis1-1.jpg| Francisko la 1-a (1494-1547) Lazare de Baïf (1496-1547).png| Lazare de Baïf (1496-1547) Renaissance_C14_F%C3%BCllmaurer_Leonhart_Fuchs.jpg| Leonhart Fuchs (1501-1566) Melchior van Brauweiler-engraving after van Calcar.jpg| Andreas Vesalius (1514-1564) Gessner_Conrad_1516-1565.jpg| Conrad Gesner (1516-1565) Plumier_Charles_1646-1706.jpg| Charles Plumier (1646-1704)]] </Gallery>
Konservativismo
La aro de nuntempe ekzistantaj konservativaj partioj konsistas interalie el la Liberaldemokrata Partio en Japanio, la Respublikana Partio en Usono, la Konservativa Partio en Britio, la Unuiĝo por Popola Movado en Francio, la Liberala Partio de Aŭstralio en Aŭstralio, Kuomintango en Tajvano, la Konservativa Partio en Kanado, kaj la Bharatiya Janata en Barato. Preskaŭ ĉiuj aliaj demokrataj landoj ankaŭ havas konservativan partion, kiu sufiĉe ofte enpotenciĝas.
Historio de pensado
La komenca paŝoj de la konservativa politiko kaj kultura tradicio baziĝas en la anglia-usona socipolitika tradicio. Tiuj komencoj de konservativismo povas esti trovitaj en la kolektoj de la plej fruaj ankoraŭ restantaj angliaj laŭleĝaj skribaĵoj, kiuj datas al la 12-a jarcento, kaj povas esti konsiderata kiel la prapatroj de la konservativa tradicio. La unua eminenta pensulo estanta identigita kiel gvidanto de la anglia konservativa tradicio estas siro John Fortescue (1394-1479). La statuso de Fortesco en la konservativa anglia-usona tradicio estas iom simila al tiu de John Locke en la pli malfrua liberalisma tradicio. Kvankam Fortesco ne estas la fondinto de la konservativa tradicio, li estas ĝia unua eminenta desegnisto kaj faris por ĝi la modelon laŭ kiu la pli posta tradicio formiĝis. Dum lia restado en ekzilo, Fortesco verkis plurajn eseojn pri la konstitucio de Anglio (kiuj poste disvolviĝis al la konstitucio de Unuiĝinta Reĝlando) kaj ĝiaj leĝoj. Unu el tiuj estas mallonga eseo titolita De Laudibus Legum Angliae (Commendation of the Laws of England, Laŭdo al la leĝoj de Anglio). Kiel la pli malfrua konservativisma tradicio, Fortesco ne kredas ke la Sanktaj Skriboj aŭ la homa racio povas disponigi iun universalan leĝon konvenan al ĉiuj nacioj. Oni trovas ke li ofte tiras el la Leĝo de Moseo kaj de la "kvar libroj de Reĝoj" (tiujn oni nomas la librojn: la 1-a kaj 2-a libroj de Samuelo, kaj la 1-a kaj 2-a libroj de la Reĝoj) kaj uzas ilin por kompreni la politikan ordon kaj la anglian konstitucion.
Samtempe, Fortesco emfazas, ke en ĉiu regno, la leĝoj reflektas la historian sperton de la nacio kaj ĝia karaktero, same kiel la angla kutima juro respondas al la angla historia sperto. Fortesco argumentas, ekzemple, ke nacio kiu havas memdisciplinon kaj kutimon de libervola obeemo al leĝoj (prefere ol devigo) estas nacio kapabla profiti de ĝia reĝimo. Tia karaktero, li deklaras, estas de la sia anglia popolo. Tiutempe, dum la 17-a jarcento, okazis granda lukto de la defendantoj de la tradicia anglia konstitucio - kontraŭ politika absolutismo (solrego) unuflanke, kaj kontraŭ la unuaj adeptoj de universala raciismo en la spirito de Locke aliflanke. Ĉi tiu lukto estas signifa parto de la procezo de la forĝado de konservativa tradicio. Inter la gravaj pensuloj kiuj gvidis tiun ĉi lukton estas John Selden (1584-1654). Selden - altranga juristo de sia generacio de la kutima juro kaj eminenta politika pensulo iĝis gvidanto en la anglia parlamento kaj aliĝis al Edward Cooke en serio de konfliktoj kun la reĝo pri liaj potencoj. Dum tiu ĉi periodo la parlamento malakceptis kelkajn tielnomitajn reĝajn rajtojn: la rajto malliberigi angliajn ŝtatanojn sen esti alportita antaŭ tribunalo; La rajto trudi impostojn kaj devigaj pruntedonojn sen parlamenta aprobo; loĝado de soldatoj en civilaj hejmoj; kaj la rajton trudi militreĝimon por ke la reĝo evitu la leĝojn de la regno. En 1628 Selden havis gvidan rolon en redaktado, kaj alportado al la aprobo de la parlamento, de grava dokumento konata kiel la "Peticio de Rajto" - dokumento kiu serĉis restarigi "la diversajn rajtojn kaj liberecojn de ŝtatanoj" rekonitajn sub la tradicia anglia konstitucio.
Selden sin konsideris kiel la heredanto de la tradicio en kiu Fortesco funkciigis, kaj eĉ estis implikita en represo de nova eldono de "Laŭdo al la leĝojn de Anglio" en 1616. Lia defendo de anglaj naciaj tradicioj estis publikigita en serio de mallongaj eseoj pri la historio de angla juro kaj en serio de plilongaj eseoj, ekzameninte demandojn de leĝo (kiujn Selden komencis verki en malliberejo, sub neklara akuzo de ribelemo en la parlamento) kaj de politika pensado, en dialogo kun la klasika judisma leĝa tradicio. La plej fama el tiuj verkoj estas The Law of Nature and Nations According to the Hebrews (La leĝo de naturo kaj nacioj laŭ la hebreoj, 1640). En tiuj ĉi eseoj, Selden klopodis defendi la konservativaj tradicioj - inkluzive de la anglia - ne nur de la absolutismaj instruoj fare de la Stuartoj sed ankaŭ de la argumentoj prezentitaj de universala raciismo - ke sufiĉas, ke la homoj konsultu sian komunan prudenton, tute identan en ĉiuj, por determini la plej bonan konstitucion por la tuta homaro. Tiu ĉi raciisma vidpunkto komencis kolekti subtenon inter la angliaj disĉiploj de la granda politika pensulo, Hugo Grotius, kiu en sia eseo De jure belli ac pacis (La juro de la milito kaj paco, 1625) sugestis ke la konstitucioj de la diversaj nacioj povus esti forigitaj rezulte de fidante ekskluzive je la saĝo de la individuo.
Tiam kiel nuntempe, konservativuloj ne povis kompreni kiel fido je universala racio povus esti farebla. Sekve, la unuaj paĝoj de "Natura Juro kaj la Juro de Nacioj" inkluzivas ampleksan polemikan atakon kontraŭ tiaj teorioj. Selden argumentas tie ke tra la historio, "senlima uzado de pura kaj simpla racio" kondukis al konkludoj kiuj estas "esence malkonsekvencaj al homoj kaj malsimilaj inter ili." Se ni farus registaron sole bazitan sur pura racio, tiu ĉi registaro kondukus - finfine - ne nur al disfalo de politika registaro sed ankaŭ al vasta konfuzo, profunda diskutado kaj konstanta malstabileco (ĉar unu registaro estus anstataŭigita per alia en momento kiam ĝi ŝajnas pli inteligenta elekto). Fakte, malaprobante la ideon ke sistemo de rajtoj, kiu estus universale plenumebla, estus entute ebla, Selden sekvis la paŝojn de Fortesco. Kiel Selden verkis en siaj notoj al la eldono de "Laŭdo de la leĝoj de Anglio" de 1616, "kio estas ebla kaj plej konvena aŭ justa en unu lando povas esti same maljusta aŭ malkongrua en alia, kaj tamen, ilia konstitucio kaj registaro estas bonegaj por ili". Koncerne tiuj, kiuj kredas, ke sia propra inteligenteco produktis la universalajn verojn, kiuj supozeble estas memkompreneblaj por ĉiuj homoj, Selden avertas ke "kutimo ofte portas maskon esti la naturo mem, kaj ni estas kaptitaj en ĝi ĝis tiu mezuro, ke agadoj kiujn nacioj adoptis surbaze sole de kutimo, ofte emas aperi kiel homaj, naturaj kaj universalaj leĝoj."
Selden respondas al asertoj pri universala racio argumentante por pozicio kiu povas esti nomita "historia empirio". Laŭ tiu pozicio, nia pensado en aferoj de ŝtato kaj juro devus baziĝi sur la heredo de nacia tradicio. Tio ebligas al ŝtatisto aŭ juristo venki la magran aron de observado kaj sperto, kiun individuoj kapablas akumuli dum siaj vivoj "Kiel sci-malriĉa infanaĝo kiu nur nia mallonga vivo permesas al ni" kaj profito de "multaj pasintaj generacioj de observado kaj sperto", kiuj permesas al ni "akumuli por ni jarojn, kvazaŭ ni vivintus ekde la komenco de la tempo".
Evoluo
La nocion konservismo enkondukis en la politikan vortaron François-René de Chateaubriand, en 1819, kiu elpensis tiun vorton por difini tiujn, kiuj kontraŭis la idealojn de la franca revolucio de 1789 kaj poris restarigon de la Malnova Reĝimo. Tia politika sinteno jam ekzistis antaŭ la revolucio, sed konsiderinde fortiĝis post ĝi kaj okaze de la sekvaj napoleonaj militoj.
Britio
En Britio konservativaj ideoj (kvankam ankoraŭ ne nomitaj tiele) aperis en la konservativa movado, dum la periodo de Angla resurtronigo (1660-1688). Konservativismo subtenis hierarkian socion kun monarko kiu regis per dia rajto. Konservativuloj kontraŭbatalis la ideon ke suvereneco estis derivita de la homoj, kaj repudiis la aŭtoritaton de parlamento kaj religian liberecon. La verko de Robert Filmer nome Patriarcha: or the Natural Power of Kings, kiu estis verkita antaŭ la Angla enlanda milito, iĝis akceptita kiel la deklaro de sia doktrino. Tamen, la Glora Revolucio de 1688 detruis tiun principon certagrade establante konstitucian registaron en Anglio, kondukante al la hegemonio de la kontraŭa ŭiga ideologio. Alfrontita kun malvenko, la konservativuloj reformis sian movadon, tiam dirante ke suvereneco estis transdonita al la tri statoj nome La Krono, Lordoj, kaj Komunuloj prefere ol sole en la krono. Konservativismo iĝis marĝenigita dum la longa periodo de ŭigo-potencpreno en la 18-a jarcento.
Baldaŭ post la morto de Burke en 1797, konservativismo estis revivigita kiel ĉeftendenca politika forto kiam la ŭig-liberaloj suferis serion de internaj separiĝoj. Tiu nova generacio de konservativuloj derivis sian politikon ne de Burke sed de sia antaŭulo, la Vicgrafo Bolingbroke, kiu estis jakobito kaj tradicia konservativulo, malhavante la simpatiojn de Burke por ŭigec-politikoj kiaj ekzemple la katolika emancipiĝo kaj la usona sendependeco (fame atakita fare de Samuel Johnson en "Taxation No Tyranny" (Impostoj, ne tiraneco)). En la unua duono de la 19-a jarcento ekzistis multaj gazetoj, revuoj, kaj ĵurnaloj antaŭenigantaj obeemajn aŭ dekstrulajn sintenojn en religio, politiko, kaj internaciaj aferoj. Burke malofte estis menciita sed William Pitt (1759-1806) estis evidenta heroo. La plej elstaraj ĵurnaloj estis The Quarterly Review, La Jarkvarona Revuo, fondita en 1809 kiel kontraŭpezilo al Edinburgh Review, de la ŭig-liberaloj kaj la eĉ pli konservativa Blackwood's Edinburgh Magazine. Sack trovas ke La Jarkvarona Revuo antaŭenigis ekvilibran kanningitan konservativismon; estis neŭtrala pri katolika emancipiĝo kaj nur iom kritika kontraŭ Nekonformisman Opozicion; ĝi kontraŭbatalis sklavecon kaj apogis la nunajn pormalriĉajn leĝojn. Ĝi estis "ofensiva imperiisto." La alta hierarkiularo de la Eklezio de Anglio legis la Orthodox Churchman's Magazine kiu estis same malamika al judoj, katolikoj, jakobenoj, metodistoj, kaj unitaraj reprezentantoj. Ankrite ĉe la ultraj konservativuloj estis Blackwood's Edinburgh Magazine, kiu staris firme kontraŭ katolika emancipiĝo, kaj preferis sklavecon, malmultekostan monon, merkantilismon, la navigadajn leĝojn, kaj la Sanktan Aliancon.
En la 19-a jarcento, konflikto inter riĉaj komercistoj kaj la aristokrataro disfendas la britan konservativan movadon, kie la aristokrataro postulas reveno al mezepokaj ideoj dum la komercistaj klasoj postulis kontraŭaŭtoritatan kapitalismon.
Kvankam konservativuloj kontraŭbatalis provojn permesi pli grandan reprezentadon de la burĝa klaso en parlamento, en 1834 ili koncedis ke elekt-reformo ne povus esti inversigita kaj promesita por apogi plu reformojn tiel longe kiel ili ne eroziu la instituciojn de eklezio kaj ŝtato. Tiuj novaj principoj estis prezentitaj en la Tamworth Manifesto kiu laŭ historiistoj estas la baza deklaro de la kredoj de la nova Konservativa Partio.
Kelkaj konservativuloj priploris la morton de pastoraleca mondo kie la etoso de nobeleco devis antaŭenigi respekton por la malsuperaj klasoj. Ili vidis la Anglikanan Eklezion kaj la aristokrataron kiel ekvilibroj kontraŭ komercista riĉeco. Ili laboris direkte al leĝaro por plibonigi laborkondiĉojn kaj urban loĝigon. Tiu vidpunkto poste estus nomita Toria Demokratio. Tamen ekde Burke ĉiam ekzistos malamikeco inter tradicia aristokrata konservativismo kaj la riĉa komercista klaso.
Post periodo de liberala dominado antaŭ la Unua Mondmilito, la Konservativuloj iom post iom iĝis pli influaj en registaroj, reakirante plenan kontrolon de la kabineto en 1922. En la intermilita periodo konservativismo estis la plej grava ideologio en Britio, kiam la Liberala Partio konkuris kun la Laborista Partio pri kontrolo de la maldekstro. Post la Dua Mondmilito, la unua laborista registaro sub Clement Attlee komencis programon de ŝtatigo de industrio kaj socialsubtena ŝtato. La politikoj estis ĝenerale akceptitaj fare de la Konservativuloj ĝis la 1980-aj jaroj. Multaj el la programoj de laboro estis inversigitaj en la 1980-aj jaroj fare de la konservativula registaro de Margaret Thatcher, kiu estis gvidita per novliberala ekonomiko.
Germanio
Konservativa pensaro formiĝis kune kun naciismo en Germanio, kulminante per la venko de Germanio super Francio en la Francia-Prusia Milito, la kreado de la unuigita Germana Imperiestra Regno en 1871, kaj la samtempa ascendo de Otto von Bismarck sur la eŭropa politika scenejo. La potenc-ekvilibra modelo de Bismarck konservis pacon en Eŭropo dum jardekoj ĉe la fino de la 19-a jarcento, kaj lia "revolucia konservativismo" kaŭzis signifajn popularajn reformojn en asekurjuro, laborokondiĉoj, kaj salajroj. Tiuj kaj aliaj politikoj igis socialismon ŝajni malpli dezirinda al la meznivela germana familio, kaj propulsis Bismarck al alta renomo dum lia vivdaŭro.
Kun la pliiĝo de Naziismo je 1933, agrara konservativismo fadis kaj estis anstataŭita per pli komand-bazita ekonomio kaj devigis socian integriĝon. Kvankam Adolf Hitler sukcesis pri rikoltado de la subteno de multaj germanaj industriuloj, eminentaj tradiciistoj malkaŝe kaj sekrete kontraŭbatalis liajn politikojn de eŭtanazio, genocido, kaj atakoj al organizita religio, inkluzive de Claus von Stauffenberg, Dietrich Bonhoeffer, Henning von Tresckow, episkopo Clemens August von Galen, kaj la monarkisto Carl Friedrich Goerdeler.
Pli lastatempe, la laboro de konservativa CDU gvidanto Helmut Kohl helpis atingi Germanan Reuniigon, kune kun la pli proksima integriĝo de Eŭropo en la formo de la Traktato de Maastricht. Hodiaŭ, germana konservativismo ofte estas asociita kun kanceliero Angela Merkel, kies permanenta ofico estis markita per provoj eviti la forpason de la komuna eŭropa valuto (eŭro).
Bregenzer Tagblatt
Bregenzer Tagblatt, kiu nomiĝis inter 1899 kaj 1907 Vorarlberger Tagblatt, estis germanlingva taggazeto kiu aperis en Bregenz, Aŭstrio, inter 1896 kaj 1915. La partio al kiu la redaktistaro proksimis estis liberalisma, Deutsche Freisinnige Partei, kiu aktivis en la Germana Imperiestra Regno.
Konservativismo
Usono
En Usono, konservativismo estas fiksiĝinta en la Usona Revolucio kaj ĝia engaĝiĝo al respublikanismo, suvereneco de la homoj, kaj la rajtoj kaj liberecoj disde angloj forpelante la reĝon kaj liajn subtenantojn. La plej multaj eŭropaj konservativaj verkistoj ne akceptas usonan konservativismon kiel originalan; ili konsideras ĝin kiel diverseco de liberalismo. Modernaj usonaj liberaluloj en la koalicio New Deal ne malkonsentas kun tiu interkonsenta vido, sed konservativuloj foruzas multe pli da emfazon sur la revoluciaj originoj, kaj la Tea Partio rekomendas utiligi epizodon de la 1770-aj jaroj por sia nomo kaj kelkaj eĉ survestas tiuepokajn kostumojn ĉe siaj amaskunvenoj.
Bregenzer Tagblatt
Historio
Fondis tiun ĉi ĵurnalon Anton Flatz; provnumero surmerkatiĝis jam en la 12.12.1895 dume la vera apero ekis en la 1.1.1896. Anton Flatz estis ankaŭ posedanto, presisto, eldonisto kaj respondeca redaktoro. En 1899 ĝi kunfandiĝis kun Vorarlberger freie Rundschau kaj alinomiĝis Vorarlberger Tagblatt kun subtitolo Deutschfreisinniges Organ für das Land Vorarlberg. La unua Tagblatt-numero estis de la 25.3.1899 sub la estrado de Karl Merschinsky kiu antaŭe estis publicinta Vorarlberger freie Rundschau. En la 8.11.1891 rekomencis ĉefi kaj en la 1.1.1907 oni adoptis denova la malnovan nomon dume la subtitolo germaniema kaj liberalismema restis.
Konservativismo
Usono
Historiisto Gregory Schneider identigas plurajn konstantojn en usona konservativismo: respekto por tradicio, subteno de respublikanismo, "la jurŝateco kaj la kristana religio", kaj defendo de "okcidenta civilizo de la defioj de modernisma kulturo kaj totalismaj registaroj." La usona konservatismo kiel reflektita en la respublikana partio estas la partio de "Leĝo kaj ordo" kaj de la "malgranda familia entrepreno". En usona politiko ĉiam ĉeestas tensio inter federacia jurisdikcio (la usona konstitucio) kaj ŝtataj guberniestroj kaj iliaj lokaj registaroj (tiel nomataj rajtoj de ŝtatoj). Tiu tensio reflektiĝas en la federala politiko en ambaŭ partioj.
Bregenzer Tagblatt
Historio
En la kolofono tiam legeblis pri eldonisteco kaj ĉefredaktoreco de Franz Honsig: la presadon kontinue prizorgis la posedanto Flatz.
Konservativismo
Usono
En la komenco de la 21-a jarcento, usona konservatismo fariĝis pli kaj pli kontraŭa al multkulturismo, la perdo de nacia, blankula, kristana, hetroseksa, uson-anglalingva identeco kontraŭ la enmigrantoj kaj rifuĝintoj, neblankaj, nekristanaj, aliaseksaj kaj ne-angla parolantaj. La pinto de tiu sinteno estas en la gvideco de Donald Trump.
Latinida Eŭropo
Alia formo de konservativismo evoluiĝis en Francio paralele al konservativismo en Britio. Ĝi estis influita per kontraŭ-klerismaj verkoj de homoj kiaj ekzemple Joseph de Maistre kaj Louis de Bonald. Latinida konservativismo estis malpli pragmata kaj pli da reakciula ol la konservativismo de Burke. Multaj kontinentaj aŭ tradiciistaj konservativuloj ne apogas apartigon de eklezio kaj ŝtato, kun plej multe de la apoga ŝtata rekono de kaj kunlaboro kun la Romkatolika Eklezio, kio ekzemple ekzistis en Francio antaŭ la Revolucio.
Sinemorec
Sinemorec (Синеморец, „loko super la blua maro“) estas vilaĝo kaj banurbo ĉe la marbordo de la Nigra Maro de Bulgario, situanta ĝuste en la sudoriento de la lando ĉe la landlimo kun Turkio, kie la rivero Veleka fluas en la maron. Sinemorec estas parto de la Careva Municipo, Provinco Burgas, kaj havas loĝantaron de 216 en Septembro de 2005. Ties koordinatoj estas la jenaj.
Konservativismo
Latinida Eŭropo
Poste konservativuloj aldonis patriotismon kaj naciismon al la listo de tradiciaj valoroj kiujn ili apogas. Germanaj konservativuloj estis la unuaj se temas pri ampleksi naciismon, kiu antaŭe estis asociita kun liberalismo kaj la Revolucio en Francio.
Klasado
Pro la malfacilo are priskribi ĉiajn konservismojn per la samaj trajtoj, oni plurfoje klopodis enkonduki subkategoriojn. Ekzemple, oni ofte apartigas la anglan konservismon disde la (kontinent)eŭropa. Plej detale, eblas distingi inter franca konservismo, itala konservismo, nordamerika konservismo, kaj tiel plu. Fine, oni kelkfoje kontraŭstarigas moderan kaj malmoderan (ekstreman) konservismon.
Liberala konservativismo
Liberala konservativismo estas variaĵo de konservativismo kiu kombinas konservativajn valorojn kaj politikojn kun klasikaj liberalaj sintenoj. Ĉar tiuj lastaj du esprimoj havis malsamajn signifojn dum tempo kaj trans landoj, liberala konservativismo ankaŭ havas vastan gamon da signifoj. Historie, la esprimo ofte rilatis al la kombinaĵo da ekonomia liberalismo, kiu pledas por malkontrolemaj merkatoj, kun la klasika konservativisma sinteno por establita tradicio, respekto por aŭtoritato kaj religiaj valoroj. Ĝi komparis sin al klasika liberalismo, kiu apogis liberecon por la individuo en kaj la ekonomiaj kaj sociaj sferoj.
Dum tempo, la ĝenerala konservativa ideologio en multaj landoj adoptis ekonomiajn liberalajn argumentojn, kaj la esprimon liberala konservismo estis anstataŭigita per simple konservismo. Tio ankaŭ estas la kazo en landoj kie liberalaj ekonomiaj ideoj estis la tradicio, kiel ekzemple en Usono, kaj estas tiel konsideritaj konservativaj. En aliaj landoj kie liberal-konservativaj movadoj iĝis la politika ĉeftendenco, kiel ekzemple en Italio kaj Hispanio, la esprimoj liberalaj kaj konservativaj povas esti sinonimaj. La liberal-konservativa tradicio en Usono kombinas la ekonomian individuismon de la klasikaj liberaluloj kun Burkeana formularo de konservativismo (kiu ankaŭ fariĝis parto de la usona konservativa tradicio, kiel ekzemple ene de la verkaro de Russell Kirk).
Kromsenco por la esprimo liberala konservativismo kiu formiĝis en Eŭropo estas kombinaĵo de pli modernaj konservativaj (malpli tradiciistaj) vidoj kun tiuj de sociala liberalismo. Tio formiĝis kiel opozicio al la pli da kolektivistaj vidoj de socialismo. Ofte tio implikas emfazi kio nun estas konservativaj vidoj da libermerkata ekonomiko kaj kredo je individua respondeco, kun sociaj liberalaj videbloj en defendo de civitanrajtoj, ekologiismo kaj subteno por limigita sociala ŝtato. En kontinenta Eŭropo, tio foje estas ankaŭ tradukita en la anglan kiel sociala konservativismo.
Konservativa liberalismo
Konservativa liberalismo estas variaĵo de liberalismo kiu kombinas liberalajn valorojn kaj politikojn kun konservativaj sintenoj, aŭ, pli simple, temas pri la dekstra flanko de la liberala movado. La radikoj de konservativa liberalismo estas trovitaj komence de la historio de liberalismo. Ĝis la du Mondmilitoj, en la plej multaj eŭropaj landoj la politika klaso estis formita fare de konservativaj liberaluloj, de Germanio ĝis Italio. La okazaĵoj post la Unua Mondmilito ŝanĝis la pli radikalan version de klasika liberalismo al pli konservativan (t.e. pli moderan) specon de liberalismo.
Liberecema konservativismo
Libervolisma aŭ Liberecema konservativismo priskribas iajn politikajn ideologiojn ene de Usono kaj Kanado kiuj kombinas liberecemajn ekonomiajn temojn kun aspektoj de konservativismo. Ĝiaj kvin ĉefbranĉoj estas konstituciismo, paleoliberecanismo, novliberecanismo, konservativismo por malgranda registaro kaj kristana liberecanismo. Ili ĝenerale devias de paleokonservativuloj, en tio ke ili estas en favoro de pli persona kaj ekonomia libereco.
Agoristoj kiaj ekzemple Samuel Edward Konkin la 3-a etikedis libervolisman konservativismon kiel dekstra libertarianismo.
Imposta konservativismo
Imposta konservativismo estas la ekonomia filozofio de prudento en registarelspezoj kaj ŝuldo. Edmund Burke, en siaj Pensoj pri la Revolucio en Francio (Reflections on the Revolution in France), argumentis ke registaro ne havas la rajton prizorgi supren grandajn ŝuldojn kaj tiam ĵeti la ŝarĝon sur la impostopaganto.
Plej konservativuloj kredas, ke la registara agado ne povas solvi la sociajn problemojn, kiaj malriĉeco kaj senegaleco. Multaj kredas, ke la registaraj programoj kiuj celas havigi servojn kaj oportunojn por malriĉuloj fakte kuraĝigas dependecon kaj malpliigas memfidon. Plej konservativuloj kontraŭas afirmativan agadon ĉe politikoj, tio estas, politikoj pri dungado, edukado, kaj aliaj areoj kiuj celas koutraŭagadi pasintan diskriminadon per speciala helpo al membroj de malavantaĝitaj grupoj. Konservativuloj kredas, ke la registaro ne devas doni specialan traktadon al unuopuloj baze sur grupa identeco.
Multaj konservativuloj, speciale en Usono, kredas, ke la registaro ne devas ludi ĉefan rolon en la regulado de negocoj kaj administrado de la ekonomio. Ili tipe kontraŭas klopodojn por trudi altajn impostojn kaj por redistribui la enspezojn por helpi la malriĉulojn. Tiaj klopodoj, ili argumentas, ne ĝuste premias la homojn kiuj enspezis sian monon danke al pena laboro.
Verda konservativismo
Verda konservativismo estas esprimo uzita por rilati al konservativuloj kiuj integrigis verdajn konzernojn en sia ideologio. Unu el la unuaj uzoj de la termino verda konservativismo estis fare de iama respublikana proparolanto de la Usona Domo de Reprezentantoj nome Newt Gingrich, en debato en mediaj temoj kun John Kerry. Ĉirkaŭ tiu tempo, la verda konservativa movado foje estis prisignita kiel la crunchy con (krusteca trompo movado), esprimo popularigita de la gazeto National Review kaj de la verkaro de Rod Dreher. La grupo Republicans for Environmental Protection (Respublikanoj por Mediprotektado) serĉas fortigi la sintenon de la Respublikana Partio en mediaj temoj, kaj apogas laborojn por konservi naturresursojn kaj protekti homan kaj median sanon.
Nacia kaj tradicia konservativismo
Nacikonservatismo estas politika esprimo uzita ĉefe en Eŭropo por priskribi variaĵon de konservativismo kiu koncentriĝas pli en naciaj interesoj ol norma konservativismo same kiel klopodas konfirmi kulturan kaj etnan identecon, dum ne aperas sincere naciisma aŭ apogas ekstremdekstran aliron. En Eŭropo, kadre de la Eŭropa Unio, naciaj konservativuloj estas kutime eŭroskeptikuloj..
Nacikonservatismo estas tre orientita direkte al la tradicia koncepto de familio kaj socia stabileco same kiel en favoro de limigado de enmigrado. Tiele naciaj konservativuloj povas esti distingitaj de ekonomiaj konservativuloj, por kiuj ekonomiaj politikoj por libera merkato, dereguligo kaj imposta konservativismo estas la ĉefaj prioritatoj. Kelkaj komentistoj identigis kreskantan interspacon inter nacia kaj ekonomia konservativismo: "la plej multaj partioj de La Dekstro [hodiaŭ] estas regataj de ekonomiaj konservativuloj kiuj, en ŝanĝiĝantaj gradoj, marĝenigis socialajn, kulturajn, kaj naciajn konservativulojn." Nacikonservatismo ankaŭ estas rilatita al tradiciisma konservativismo.
Tradiciisma konservativismo estas politika filozofio emfazanta la bezonon de la principoj de natura juro kaj transcendenta morala ordo, tradicion, hierarkion kaj organikan unuecon, agrikulturismon, klasikismon kaj altan kulturon, kaj la intersekcajn sferojn de lojaleco. Kelkaj tradiciistoj akceptis la etikedon de "reakciulo" kaj "kontraŭrevolucia", spitante la socian stigmaton kiu alkroĉis al tiuj esprimoj ekde la klerismo. Havante hierarkian vidon de socio, multaj tradiciistaj konservativuloj, inkluzive de kelkaj usonanoj, defendas la monarĥan politikan strukturon kiel la plej natura kaj utila socia aranĝo.
Kultura kaj socia konservativismo
Kulturaj konservativuloj apogas la konservadon de la heredaĵo de unu nacio, aŭ de komuna kulturo kiu ne estas difinita per naciaj limoj. La komuna kulturo povas esti same diverĝa kiel okcidenta kulturo aŭ ĉina kulturo. En Usono, la esprimo kultura konservismo povas implici konservativan pozicion en la kulturmilito. Kulturaj konservativuloj kliniĝas rapide al tradiciaj pensadoj eĉ spite al monumentaj ŝanĝoj. Ili kredas forte je tradiciaj valoroj kaj tradicia politiko, kaj ofte havas admonan senton de naciismo.
Dua signifo de la esprimo socia konservativismo evoluiĝis en la nordiaj landoj kaj kontinenta Eŭropo. Tie ĝi rilatas al liberalaj konservativuloj apogantaj modernajn eŭropajn socialajn Ŝtatojn.
Sociaj konservativuloj (en la unua signifo de la vorto) en multaj landoj ĝenerale preferas la kontraŭabortisman pozicion (tiel nomata Porviva movado kontraŭ la Porelekta movado) en la priaborta konflikto kaj kontraŭbatalas homan praĉelan esploradon (precipe se publike financite); kontraŭbatalas kaj eŭgenikon kaj homan pliigon transhumanismo) apogante biokonservativismon; apogas tradician difinon de geedziĝo kiel nur por unu viro kaj unu virino; rigardas la kernan familian modelon kiel la bazan unuon de socio; kontraŭbatalas vastiĝon de civila geedziĝo kaj infan-adoptajn rajtojn al paroj de samseksemuloj (vidu Infanadoptado de samseksaj paroj); antaŭenigas publikan moralecon kaj tradiciajn familiajn valorojn; kontraŭbatalas ateismon, aparte bataleman ateismon (Antiteismo), sekularismon kaj la apartigon de eklezio kaj ŝtato;  apogas la malpermeson de kontraŭleĝaj drogoj (Narkotaĵŝakrado kaj Narkoterorismo), prostituadon, kaj eŭtanazion; kaj apogas la cenzuron de pornografio kaj de tio kion ili pripensas esti obsceneco aŭ maldececo. La plej multaj konservativuloj en Usono apogas la mortopunon.
Religia konservativismo
Religiemaj konservativuloj ĉefe serĉas apliki la instruon de specialaj religioj al la politika- kaj sekve publika vivo, foje simple proklamante la valoron de tiuj instruoj, en aliaj tempoj havante tiujn instruan influoleĝojn.
En plej modernaj demokratioj, politika konservatismo serĉas elteeni la strukturojn de tradicia familio kaj de sociaj valoroj. Konservativuloj tipe kontraŭas abortadon, samseksemajn kutimarojn, droguzadon, kaj seksajn rilatojn antaŭ geedzeco kaj ekster geedzeco. Foje, konservismaj valoroj estas enradikitaj sur religiaj kredoj, kaj kelkaj konservativuloj klopodas pliigi la rolon de religio en la publika vivo.
Progresema konservativismo
Progresema konservativismo (pli ĝenerale kristana demokratio) asimilas progresemajn politikojn kune kun konservativaj politikoj. Substrekas la gravecon de sociala protekta reto por trakti malriĉecon, subtenon de limigita riĉecoredistribuo kune kun registara regulado por reguligi merkatojn je la avantaĝoj de kaj konsumantoj, entreprenistoj kaj produktantoj. Progresema konservativismo unue ekestis kiel klara ideologio en Britio dum la regado de la ĉefministro Benjamin Disraeli konita kiel "Ununacia Konservativismo".
Okazis gamo da progresemaj konservativaj registaroj. En Granda Britio, la ĉefministroj Disraeli, Stanley Baldwin, Neville Chamberlain, Winston Churchill, Harold Macmillan, kaj nuna ĉefministro David Cameron estas progresemaj konservativuloj. La encikliko Rerum Novarum de la Romkatolika Eklezio (1891) rekomendas progreseman konservativan doktrinon konatan kiel sociala katolikismo. En Usono, la administrado de prezidanto William H. Taft estis progreseme konservativa kaj li priskribis sin kiel "kredanton en progresema konservativismo" kaj prezidanto Dwight D. Eisenhower deklaris sin rekomendanto de "progresema konservativismo". En Germanio, kanceliero Leo von Caprivi reklamis progreseman konservativan tagordon nomitan la "Nova Fluo".