cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kōtoku-in
Kōtoku-in ( estas templo de budhista lernejo Pura lando, fondita de Honen, en urbo Kamakura en Kanagaŭa prefektujo en Japanio. Ĝi estas fama danke al granda statuo de Budho Amitabha, farita en 1252 de Ono Goroemon kaj estas la dua laŭ grandeco bronza statuo de Budho en Japanio post Dajbucu en Tōdai-ji troviĝanta en Nara. Ĝiaj dimensioj estas: 14 m - alteco, 11 m - larĝo kaj 3 m alteco de la vizaĝo, pezo 103 tunoj.Budha sidas en pozicio de lotuso. Maksimuma dikeco de bronzaj platoj de la skulptaĵo estas 10 cm. Malfronte de la statuo estas pordo kaj du vidaĵ-fenestroj, interne - ŝtupetaroj atingantaj linion de ŝultroj. La skulptaĵo staras sub la ĉielo, sed komence ĝis staris en granda ligna pavilono, kiu estis detruita de cunamo en 1495.
Braggio
Pri la komunumo
Braggio estas komunumo de la komunumaro Calanca kaj la distrikto Moësa en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 64 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La vilaĝetoj de la komunumo Braggio situas sur teraso 500 metrojn super la valfundo ĉe la orienta flanko de la Valo de Calanca. La komunumo konsistas el la ĉefsetlejo Stabbio, Mezzana, Golva, Refontana, Aira, Niaddi, Cürach kaj Mondent. La okcidentan limon de la komunumo formas la rivero Calancasca. En oriento la limon formas la montoj Piz de la Molera (sur kies kulmino sur alteco de 2603 m s.m. situas la plej alta punkto de la komunumo) kaj Rifugio (kun alteco de 2247 m s.m.).
Najbaraj komunumoj
La komunumo Braggio limas en nordo al Selma, en oriento al Santa Maria in Calanca, en sudo al Buseno, kaj en okcidento al Arvigo.
Trafiko
La komunumo Bragĝio situas komplete flanke de la trafikvojoj. Ĝi atingeblas nur per tre mallarĝa vojo ek de Cauco kaj per aertelfero de Arvigo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Braggio datiĝas el la jaro 1419 kiel Bragio. Ĝis la administracia reformo de Kantono Grizono de 1851 Braĝio estis duondegano de la komunumo Calanca. Per la administracia reformo ĝi fariĝis memstara politika komunumo de la komunumaro Calanca en la distrikto Moësa. La pastra preĝejo Sankta Bartolomeo, kiu kune kun la tombejo estis konsekrtia en la jaro 1633estis la unuan fojon menciita en la jaro 1611. La lernejo de la komunumo estis fermita en la jaro 1973 kaj nuntempe servas kiel junulargastejo. Ekonomie la komunumo dum longa tempo vivis de kontribuoj de formigrintoj kaj de alpopaŝtado.
Tichý
Tichý, Tichy:
Charles Estienne
Charles Estiene (1504-1564) (naskiĝis en Parizo, en la 1504 - mortis en Parizo, en la 1564) estis franca anatomiisto, kuracisto, botanikisto, humanisto, kaj presisto.
Li studis medicinon. De 1551 ĝis 1561 li transprenis la mastrumadon de la fama presejo de sia patro.
23322 Duyingsewa
23322 Duyingsewa estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Du Ying Sewa, kiu gajnis en 2007 la duan rangon de la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri ĉela kaj molekula biologio. Ŝi estis lernantino ĉe la National Junior College de Singapuro.
Chepniers
Chepniers estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 675 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Chepniers situas en la sudo de Charente-Maritime, nordoriente de Bordeaux.
Ambrosius Frobenius
Ambrosius FROBENIUS (1537-1602) estis svisa publikigisto, libristo, hebreisto kaj eldonisto. Li estis filo de la librovendisto Hieronymus Frobenius (1501-1563), frato de Aurelius Frobenius (1539-1587) kaj nepo de Johannes Frobenius (1460-1527), kiu estis la eldonisto de Erasmo de Roterdamo.
Biografio
Filo de Hieronymus Frobenius (1501-1563) kaj Anna Lachner. La 14-an de marto 1557 li eniras en la Gildo de la safrano. Kune kun sia frato Aŭreljo Froben la 1-a, ekde 1563, ili daŭrigis la komercon de sia patro ("Officina Frobeniana") en la "Haus zum Lufft". En 1557 Ambrosius edziĝas kun Salome Rüdin (1539-1610).
En 1574 aperis la lasta klare konata komuna presaĵo de la du fratoj (Ambrosius kaj Aŭreljo). Ili disiĝis antaŭ 1575 plej malfrue kaj Aŭreljo komence daŭre presis sola. En 1578, Ambrozio transprenis la "Officina Frobeniana" kaj koncentriĝis pri la hebreaj verkoj (inkluzive de grava Talmuda eldono inter 1578-1581 kun signifa subteno de Israel Ben Daniel Sifroni, el Italio, kiun li venigis al Bazelo specife por tiu celo). Pro komercaj kialoj li deklaris en Romo, en 1581, al la Papo, ke li ĉiam estis katoliko.
En printempo 1583 li estis vokita al Friburgo en Brisgovo kiel presisto, du jarojn poste li revenis al Bazelo, kie li transdonis la komercon al sia filo Hieronymus Frobenius la 2-a kaj bofilo Jonathan Meyer (1557-1633). En 1587 ili vendis la "Oficejo-n" inkluzive la respektindan kompanian ĉefsidejon, la "Haus zum Lufft", al Leonhard Ostein (1538-1593), kaj tiel en 1587 la nomo Froben lastfoje estis en la ekspozicia katalogo de Frankfurto. Ambrosius Froben fariĝis urba funkciulo, en Bazelo, en 1590, kiel Birsmeister (direktoro de la preĝejo de Santa Jakobo).
Devis al Friburgo 1585 ĉe la insisto de d. Aŭstraj aŭtoritatoj (Froben, lia edzino kaj multaj el liaj dungitoj ne estis katolikaj) denove kaj en la sama jaro transdonis sian (dume malsatantan) bazelan komercon al sia filo Hieronimo la Juna. kaj lia bofilo Jonathan Meyer zum Hirzen, kiu vendis ĝin - kune kun Haus zum Lufft en 1587 - al Leonhard Ostein. 1590 Birsmeister (direktisto de la preĝejo en Sankta Jakobo).
Hédi Váradi
Hédi Váradi, laŭ hungarlingve kutima nomordo Váradi Hédi estis hungara aktorino, voĉoaktoro.
Hédi Váradi naskiĝis la 1929, Újpest - mortis la  1987, Budapeŝto.
La Heunière
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Heuniérois.
Nortrup
Nortrup estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Osnabrück de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La kompare malgranda komunumo estas parto de la komunumaro Artland, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
27563 Staceychristen
27563 Staceychristen estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Stacey Christen, fakulinon pri la arkivo kaj muzeo de la Observatorio Lowell. Ŝi estas responsulino por la traktado kaj katalogado de la kolektoj da manuskriptoj kaj la kreo de publikaj ekspozicioj, kiuj substrekas la homojn kaj eventojn rilatajn al la historio de la Observatorio.
Krčmaň
Krčmaň estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Ĝi situas apud rojo Loučka netutaj 11 km sudoriente de Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri vilaĝoj Lipina kaj Stachov devenas el la jaro 1252.
Crăciunelu de Jos
Crăciunelu de Jos [krəĉunelu de ĵos] (hungare: Alsókarácsonfalva) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Alba Iulia. En 1910 ĝi havis 1 404 loĝantojn (rumanoj), en 1956 1 934. Ĝia unua mencio estas el 1324. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér vármegye).
Administre ĝis 2006 apartenis al ĝi Bucerdea Grânoasă, Cornu, Pădure kaj Pânca, kiuj nun konsistigas la komunumon Bucerdea Grânoasă.
Lee Miller
Lee Miller (naskiĝis la 9-an de januaro 1952) estas usona esperantisto. Li magistriĝis en la fako de Profesia Flegado ĉe la Universitato de Missouri-Columbia. Post kariero en tiu fako, li komencis labori profesie kiel interpretisto de la Usona Signo-lingvo, aparte en diplomaj kaj postdiplomaj universitataj kursoj. Nun emerito. Usona esperantisto (kiu lernis la lingvon aŭtodidakte en 1968), li partoprenis en NASK ekde 2000 (en San-Francisko, Brattleboro, San-diego kc), unue kiel redaktisto de la tagĵurnalo La NASKa Fasko kaj poste kiel instruisto. Komence de 2019, li aniĝis en la Akademio de Esperanto por 9-jara oficperiodo.
Li estas dumviva membro de Esperanto-USA kaj UEA. Li estas aktiva en lokaj kaj regionaj Esperanto-grupoj. Li estis membro de la LKK por la landa kongreso en Sankta-Luiso en 1999, kaj estis redaktisto de la Bulteno de la Esperanto-Asocio de Sankta-Luiso. Li, kune kun Tim Westover, pretigis novan eldonon (2017) de la lernolibro "Esperanto: Learning and Using the International Language". Li estas membro de la teamo por Duolingo (angla-Esperanto), kaj aktivas en la ĉefa grupo de Facebook por Duolingo-lernantoj.
Provinco Équateur
Provinco Équateur respektive Provinco Ekvatora estis unu el dek provincoj de Demokratia Respubliko Kongo, kovranta la nordokcidentan parton de la lando. Laŭ oficiala takso el la jaro 2010 ĝi havis loĝantojn. Konsiderante ke la provinca areo estas kvadrataj kilometroj, el tio rezultas loĝdenso de 19 homoj po  kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Mbandaka. Aliaj urboj estas Gemena, Bumba, Lisala, Binga kaj Gbadolite, inter aliaj. Oficiala lingvo en la provinco estas la franca, nacia lingvo la lingala.
Kalvinana preĝejo (Căpuşu Mic)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en Rumanio, en Transilvanio, en vilaĝo Căpuşu Mic (ĝis Traktato de Trianon la loknomo estis laŭ tiama oficiala hungara lingvo: Magyarkiskapus).
Historio
Romkatolika romanika preĝejo de Sankta Maria konstruiĝis en la 13-a jarcento. Baldaŭe oni konstruis novan navon. La gotika sanktejo pretiĝis en 1503. En nekonata tempo la kalvinanoj transprenis la preĝejon. La belega kasona plafono estas videbla ekde 1743, same la galerio. Lorenco Umling faris la pentradojn. La benkoj estis pretaj en 1773. En 1885 pli nova galerio pretiĝis. La orgeno funkcias ekde 1873. La nuna aspekto de la preĝejo estas videbla ekde 1931.
Konstruaĵo
La preĝejo ne havas turon, nur apartan sonorilostablon.
Étang-sur-Arroux (stacidomo)
Étang-sur-Arroux estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Étang - Santenay, situanta en  Étang-sur-Arroux, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nevers - Chagny (760000).
Sebeș (Alba)
Sebeș [sebeŝ] (hungare: Szászsebes sAsŝebeŝ, germane: Mühlbach, latine: Sabesium) estas urbo en Rumanio laŭ la rivero Sebeș sude de Alba Iulia. Administre apartenas al ĝi Lancrăm, Petreşti, Răhău, Sebeşel.
Loĝantaro
En 1910 Szászsebes havis 8 504 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 23 227 (rumanoj, 1,3 % hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas en 1245, en 1332 estis ekleziejo. La saksoj estis koloniigataj tien en la 12-a jarcento, post kiam la sikuloj estis translokitaj orienten. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Szeben vármegye). Tie mortis en 1540 Johano la 1-a (Szapolyai). Ĝi estis loko de pli multaj landkunvenoj de Transilvanio.
Komunumoj pri szász (= sakso) en Hungara reĝlando
Iam tie loĝadis saksoj.
897 Lysistrata
897 Lysistrata estas malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa zono, ano de la Maria familio.
Malkovris ĝin la germana astronomo Max Wolf la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Lisistrata, eponima rolulino de la komedio de Aristofano.
René Caillié
René Caillié (19-an de novembro 1799 en Mauzé-sur-le-Mignon, Francio - 17-an de majo 1838 en La Gripperie-Saint-Symphorien ĉe Rochefort) estis franca esploristo pri Afriko.
Caillié veturis en 1827 sola - kaŝante sin kiel islamano - de la nuntempa Sieraleono al supra parto de rivero Niger. Li atingis en 1828 kiel dua eŭropano - post Alexander Gordon Laing - Timbuktuon. De tie li traveturis la Saharon kaj revojaĝis al Maroko kaj al Eŭropo. Ĉar Laing estis murdita en Afriko, Caillié estis la unua kiu sciigis en Eŭropo pri Timbuktuo. Caillié suferis en Eŭropo akran kritikon kaj ĉefe la britoj akuzis lin, ke li neniam estis en Timbuktuo. Oni ne volis kredi, ke la iam tre riĉa Timbuktuo sengraviĝis al komerca bazpunkto. Lin rehabilitis nur la germana esploristo pri Afriko, Heinrich Barth, kiu restadis en la karavana urbo de septembro 1853 ĝis aprilo 1854.
Akira Saito
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Étang-sur-Arroux
Étang-sur-Arroux estas franca situanta en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Étangeois.
Upsala Katedralo
Upsala Katedralo (Uppsala domkyrka) estas katedralo situanta inter Upsala Universitato kaj la rivero Fyris en la centro de Upsalo, sudorienta Svedujo. Kontrolita de la luterana Eklezio de Svedujo, la katedralo de Upsalo estas sidejo de la ĉefepiskopo de Upsalo, nome primaso de Svedujo. La ĉefepiskopo ĝis junio de 2014 estis Anders Wejryd, kaj Antje Jackelén estis selektita kiel anstataŭanto. La nuna episkopo estas Ragnar Persenius. Krom tio la katedralo estas kaj kronigejo kaj ankaŭ entombigejo de multaj svedaj reĝoj. Per alteco de 118.7 m, ĝi estas la plej alta eklezia konstruaĵo en nordiaj landoj kaj Skandinavujo.
Historio
La katedralo datiĝas el la fino de la 13-a jarcento. Post brulego en la katedralo de Malnov-Upsalo la papo donis la permeson transloki la episkopan sidejon sur la nunan lokon. Unuaj planadoj por la nova preĝejo ekzistis jam en 1258. Post metado de la Unua Fundamentŝtono en 1260 la konstruo prokrastiĝis plurfoje pro militoj, tronkvereloj kaj kunfalego de konstrupartoj. Ankaŭ la pesto longtempe malebligis kontinuan konstruadon. Nur en la jaro 1435 ĉefepiskopo Olaus Laurentii povis konsekri la katedralon.
La preĝejo estis desegnita laŭ franca gotika stilo de la francaj arĥitektoj kiaj Étienne de Bonneuil. Ĝi estas en formo de kruco formita de navo kaj transversa domo. Plej el la strukturo estis konstruita inter 1272 kaj 1420 sed la okcidenta pinto estis kompletita nur en la mezo de la 15a jarcento. Oni konstruis ĝemelajn turojn tuj poste en la okcidenta pinto de la preĝejo. La altaj tur-pintoj estis aldonitaj poste, sed post la katastrofa urbobrulego en 1702, arĥitekto Carl Hårleman en 1735 ornamis ilin per pli malaltaj barokaj kupoloj. Tiujn ĉi arĥitekto Helgo Zetterwall en la 19-a jarcento anstatauis per pintaj turkaskoj. Krome li entreprenis substancajn ŝanĝojn en la konstruaĵo en la 1880-aj jaroj. La ĉefa katedrala konstrumaterialo estas briko sed la pilieroj kaj multaj detaloj estas de kalkoŝtono el Gotlando.
La volboj estis ĉiuj konstruitaj laŭ la origina plano de la 13a jarcento, kvankam kelkaj el ili estis starigitaj tiom malfrue kiom ĝis ĉirkaŭ 1440. Kelkaj el la plej malnovaj artaĵoj de la funebraj kapeloj estas videblaj en la Trezora Muzeo. En 1702, multaj eroj estis detruitaj en grava incendio. Dum la renoviga laboro farita en la 1970-aj jaroj, multaj el la mezepokaj freskoj kiuj estis surkaŝitaj per blanka farbo post la Reformacio estis malkovritaj kaj restaŭritaj.
Origine romkatolika, la katedralo estis uzata por kronigoj de svedaj monarkoj dum longa periodo sekve al la reformacio. Kelkaj el ties kapeloj estis konvertitaj en tombejoj de svedaj monarkoj, kiaj Gustav Vasa kaj Johano la 3-a. Ankaŭ Karolo Lineo, Olaus Rudbeck, Emanuel Swedenborg, kaj kelkaj ĉefepiskopoj estas entombigitaj tie.
Detaloj en la konstruaĵo
La ciferoj tie ĉi rilatas al mapo, kiu estas baldaŭ publikigota en tiu ĉi paĝo.
1. Oni ekkonstruis la katedralon ĉirkaŭ 1270. Nur en 1435, post preskaŭ ducent jaroj, oni povos inaŭguri ĝin. Multaj homoj vojaĝis tien ĉi por vidi la relikvojn de Sankta Eriko. La katedralon oni intencis kiel pilgriman kaj festan preĝejon; tie ĉi estis kronitaj la reĝoj de Svedio dum pluraj jarcentoj.
La katedralo konservis sian mezepokan bazan planon. Dum la urba fajrego en 1702 difektiĝis la turoj, la tegmento kaj la instalaĵoj. Ampleksa restaŭro en la fino de la 19-a jarcento karakterizas la nunan aspekton de la preĝejo. Tiam estis konstruitaj la altaj turpintoj kaj la muroj ricevis novajn pentraĵojn.
2. En la memoriga kapelo teksaĵoj de Ann-Marie Forsberg rakontas la historion de la katedralo. La malluma ĉelo sur la muro super la maldekstra teksaĵo montras la malpuran staton de la pentraĵoj antaŭ la purigado en la 1970-aj jaroj.
3. La sciencisto Karolo Lineo (1707-78) estis entombigita en la katedralo (3a). La monumenton (3b) starigis liaj disĉiploj.
4. Lignaj skulptaĵoj de Eva Spångberg daŭre estas ŝanĝitaj dum la eklezia jaro kaj rakontas pri la naskiĝo de Jesuo, la okazaĵoj de la pasko kaj pri la beno de la infanoj fare de Jesuo.
6. La fenestroj super la tri pordegoj de la katedralo rakontas pri la triunuo – Dio estas unu, sed priskribeblas en tri manieroj:
okcidente, super la pordego de Sankta Eriko, Dio kiel Patro kaj Kreinto, meze la flava suno, bluaj kosmo kaj maro, floroj kiel simboloj por ĉio vivanta;
sude, super la pordego de Sankta Laŭrenco, Dio kiel homo, la Filo, kun kvar bildoj el la vivo de Jesuo;
norde, super la pordego de Sankta Olavo, Dio kiel Sankta Spirito, kun ties simboloj kolombo kaj fajro.
7. La baroka predikejo estis inaŭgurita en 1710. Desegnita de Nikodemo Tessin la pli juno kaj realigita de la skulptisto Burchardt Precht.
8. La orgeno en la okcidenta parto estas de 1871 kaj la plej granda el Svedio el tiu tempo kaj havas romantikan sonkarakteron. La nova Rufatti-orgeno en la norda transversa navo estis inaŭgurita en la 2009-a.
La altara kruco el arĝento kaj kristalo estis inaŭgurita en 1976, artisto Bertil Berggren-Askenström.
Sub la planko troviĝas la tombo de la ĉefepiskopo kaj la ricevinto de la Nobela premio pri paco Nathan Söderblom (1866-1931).
10. La kapitula halo de la mezepoka preĝejo estis alikonstruita je tomba kapelo por reĝino Katarina Jagellonica (1526-83) fine de la 16-a jarcento.
11. La kapelo de Sture funkcias kiel malgranda preĝejo en la granda katedralo. Mesoj kaj liturgioj de horoj okazas ĉiutage.
La altara triptiko de la 1520-aj jaroj unue troviĝis en la preĝejo de Skånela, Uplando.
12. Sankta Eriko mortis ĉirkaŭ 1160 (vidu ĉe punkto 15). Liaj relikvoj estas konservataj en la katedralo ekde 1273. La nuna relikvokesto devenas de 1579.
La provinca juĝisto Birger Persson de Finsta kaj lia edzino Ingeborg Bengtsdotter, la gepatroj de Sankta Birgitta, estis entombigitaj en la kapelo komence de la 14-a jarcento.
Relikvo de Sankta Birgitta estis metita en la kapelo de Finsta en 1990.
14. Gustavo Vasa (1498-1560) estis entombigita en la mezepoka kapelo de Nia Sinjorino, kune kun siaj reĝinoj. En la sama kripto ripozas lia filo Johano la 3a kun sia dua reĝino. Murpentraĵoj de la 1830-aj jaroj rakontas pri la vivo de Gustavo Vasa.
Ekster la kapelo troviĝas ekde 2005 Maria (La reveno) de Anders Widoff.
15. La pentraĵoj en la kapelo de Eriko baziĝas sur la Legendo de Eriko. Eriko Jedvarsson estis reĝo en Svedio meze de la 12-a jarcento. Laŭdire la dana malamiko mortigis lin tie ĉi sur la katedrala monto. Laŭ la legendo fonto de freŝa akvo ekŝprucis en la loko de lia morto. Pro tiu ĉi kaj aliaj mirakloj Eriko estis honorata kiel sanktulo. Multaj homoj pilgrimis al Upsalo por vidi liajn relikvojn.
16. La tomba kapelo de Oxenstierna estas la ununura alkonstruaĵo, kiu estiĝis post la mezepoka konstruado. Antaŭe tie ĉi estis nur fenestrego, kiu enlasis lumon al la ĉefaltarejo.
17. El pacaktivuloj kiel ĉefepiskopo Nathan Söderblom (1866-1931) kaj la ĝenerala sekretario de UN Dag Hammarskjöld (1905-61) oni inspiriĝis al la murtapiŝo en la kapelo de paco.
19. La unua kanceliero de Upsala Universitato, fondita en 1477, estis Johan Skytte (1577-1645). Lia tomba monumento troviĝas dekstre en la kapelo.
20. La sciencisto kaj la religia mistikulo Emanuel Swedenborg (1688-1772)  inspiris al la fondo de la kongregacio La Nova Eklezio. Lia korpo estis entombigita en la ruĝa granita sarkofago komence de la 20a jarcento.
21. La pompa monumento pri ĉefepiskopo K F Mennander (1712-86) kreiĝis de la skulptisto Angelini, Romo. La kapelo uziĝas kiel interparolejo.
22. La kandelabrego La arbo de popola repaciĝo kreiĝis de la Upsala artisto Olof Hellström en 1968. Duobla kruco kreskas kiel arbo tra la terglobo. ”Arbor Inversa”, La inversa arbo, de la sama artisto kreiĝis en 2004.
23. En la okcidenta parto de la katedralo, en la nuna vestiblo, pli frue ekzistis du kapeloj.
La katedrala butiko estas ĉiutage malfermita.
En la trezorejo troviĝas unu el la plej bonaj kolektoj de mezepokaj teksaĵoj kaj krome objektoj el la arĝentejo kaj el la reĝaj tomboj de la katedralo.
La katedralo estas la plej granda preĝejo de Nordio:
Ekstera longeco 118,7 m
Tura alteco 118,7 m
Plafona alteco 27 m
La domoj de la 18-a jarcento tuj apud la enirejo de la katedralo antaŭe estis ejoj por la estraroj de la universitato kaj de la eklezio. Hodiaŭ tie ĉi troviĝas kafejo kaj necesejoj.
Familia cerkomelo
Aspekto
La Familia cerkomelo estas diketa mallongvosta birdo 14-15 cm longa. La supraj partoj de plenkreskulo estas malhelbrunaj, kaj la vangoj sub la okuloj estas oranĝecaj. La subaj partoj varias el blankecaj al palgrizbruna, kaj ankaŭ pugo kaj eksteraj vostoplumoj (ĉebaze) estas oranĝecaj. La flugilplumoj kaj centraj vostoplumoj estas malhelbrunaj al nigrecaj. La mallonga rekta beko kaj kruroj kaj piedoj estas nigraj. Okuloj estas nigraj kaj estas hela okulringo. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas malhelbrunaj supre kaj sablokoloraj sube, tre markitaj sablokolore en supraj partoj, kaj skvamecaj ĉebruste.
Upsala Katedralo
Eksteraj ligiloj
59.85806°N, 17.63333°W
Familia cerkomelo
Aspekto
La Familia cerkomelo havas mildan alarmalvokon "ŝek-ŝek". La kanto estas trileca.
Kutimaro
La Familia cerkomelo kosntruas tasforman neston de haro, lano, plumoj aŭ milda plantomaterialo sur bazo de pli malmilda vegetala materialo. Ĝi estas konstruita en truo engrunda, rokfendo aŭ konstruaĵo. Ili povas uzi nestoskatolojn aŭ jam neuzatan neston de Socia teksulo. Ili kutime nestumas el julio al aprilo, sed reproduktiĝas iam ajn kiam kondiĉoj taŭgas, ĉefe en la plej aridaj areoj.
La Familia cerkomelo estas plej ofte vidata stara sur roko, aŭ haltanta sur nudaj makuloj surgrunde. Ĝi havas kutimon rapide movi siajn flugilojn unu aŭ dufoje kiam moviĝas. Ĝi videblas en malgrandaj familiaj grupoj de ĝis 5 birdoj (kio nomigas la specion en Esperanto kaj en la scienca nomo), kaj estas senvaria maltimida kaj alproksimigebla. Ili manĝas insektojn, fruktojn, animalan grason kaj elhomajn rubaĵojn.
La nomo en Afrikansa de tiu specio "spekvreter" signifas "grasomanĝulo", kaj devenas el la fakto ke ili disvolvigis la kutimon manĝi lardon uzitan por grasigi vagonajn aksojn fare de buraj pioniroj.
Partitivo
La partitivo estas gramatika kazo en kelkaj lingvoj, ekzemple en la finna kaj estona, kiu esprimas unu parton de tutaĵo aŭ kolektivo. Ankaŭ prepozicioj aŭ/kaj postpozicioj povas regi la partitivon.
Finna
En la finna lingvo ĝi estas kutime objekta kazo, kies finaĵo dependas de la deklinacio kaj povas esti interalie -a resp. -ä, -ta resp. -tä aŭ -tta resp. -ttä. La vokalo dependas de la vokalharmonio, dum ke la lasta konsonanto povas varii laŭ konsonanta alterno. La partitivo estas uzata:
Estona
En la estona lingvo ĝi estas kazo, kies finaĵo kutime estas -t aŭ -d, plurale -it aŭ -id. Ĉe multaj vortoj krome la konsonantoj povas ŝanĝiĝi laŭ konsonanta alterno.
Latva
En la latva lingvo la genitivo povas ludi rolon de partitivo. Kutime la genitivo antaŭiras la rilatan vorton, sed en partitiva funkcio ĝi sekvas.
Litova
En la litova lingvo la genitivo havas la funkcion de la partitivo:
Anstataŭantaj prepozicioj
Multaj lingvoj ne havas partitivon kaj anstataŭ ĝi uzas prepozicion.
En la franca kaj itala lingvoj la partitivo konstruiĝas per prepozicio esprimanta la devenon (de respektive di) kaj la difinita artikolo:
Jan Peregryn Haczela
Jan Peregryn Haczela (naskiĝis la 26-an de decembro 1865 en Odrzykoń (distrikto Krosno), murdita la 26-an de julio 1942 en Stanisławów) – pola minoritano, monaĥestro, doktoro pri filozofio kaj teologio.
Vivo
Jan Peregryn Haczela naskiĝis en kamparana familio. En Krosno frekventis lernejojn. Ordiniĝis en 1890. Doktoriĝis pri teologio kaj filozofio. De 1905 monaĥestro en Galicio. En 1908 iĝis nova helpokanonizanto de beatigita Kinga. En 1914 iĝis la unua anstataŭanto de la ordena generalo.
Femto-ĉelo
Femto-ĉelo (de la SI-kategorio femto) estas privata ĉelo de la radia reto UMTS. Ĝin nutras malgranda UMTS-a stacio, kiu ricevas kaj sendas signalojn en malgrandaj, ĝenerale privataj areoj kaj tiel plivastigas la reton de radi-telefona provizanto, kiu alie ne atingus tiun areon aŭ atingus ĝin nur je malalta kapacito. Tiun ĉi mankon la ĉel-posedanto kompensas per drata ligo al la Interreto.
Jan Peregryn Haczela
Vivo
Dum misio, kiun plenumis en Pabianice, inspiris Rajmund Kolbe (la posta sanktulo), tiel ke li kun la frato Franciszek Kolbe trairis kordonon al la aŭstra aneksaĵo kaj anoncis sin al animzorga seminario de franciskanoj en Lvovo. Tie patro Haczela ne nur akceptis lin al la seminario, sed poste sendis al Romo por studoj.
Dum la dua mondmilito estis arestita en Halicz (la nuna Ivanofrankivska provinco) kun riproĉo kaŝi judojn kaj murdita de germanoj en Stanisławów (aŭ survoje de Halicz al Stanisławów) kune kun fratulo Stefan Kosiorek kaj patro Remigiusz Wójcik.
Femto-ĉelo
Ĉar femto-ĉelo estas suplementa parto de publika raditelefona reto, eblas sen-interrompa transdono de konekto inter la ĉelo kaj la ekstera UMTS-reto.
1456
En la jaro 1456 post Kristo okazis, interalie:
Predore
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Johano la Baptisto, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Navaleno
Navaleno [nabaLEno] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, nordokcidente de la provinco Sorio kaj en la Komarko Pinares (Komarko Pinaroj) en la nordokcidento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 25,03 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 755 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed male akiris preskaŭ 500 loĝantojn dum la jarcento.
Ĝi distas 47 km de Sorio, provinca ĉefurbo.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Ĝis 1985 estis fervoja stacidomo. Tie oni filmis scenon de la filmo de 1965 Doctor Zhivago de David Lean.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj lignoproduktado, fungokolektado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Stefano, la urbodomo ktp.
Tuŝpuea
Tuŝpuea estas urarta diino el la urbo Tuŝpo de kie venas ŝia nomo. Verŝajne ŝi estis la edzino de la sundio Ŝivino estis estis la tria en la listo el gedioj ĉe la surskribo Mheri-Dur. La diino aperas bildigita en pluraj urartaj ornamaĵoj kaj kaldronoj.
Referencoj
Piotrovsky, Boris B. (1969) The Ancient Civilization of Urartu: An Archaeological Adventure. Cowles Book Co. ISBN 0214667936 (isbn13: 9780214667930)
Galda de Jos
Galda de Jos (galda de ĵos) (hungare:Alsógáld) estas komunumo en Rumanio norde de Alba Iulia. Administre apartenas al ĝi Benic, Cetea, Galda de Sus, Mesentea, Lupşeni kaj Poiana Galdei.
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1280. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Alsó-Fehér).
Kastelo de Gaasbeek
La kastelo de Gaasbeek estas mezepoka akvoburgo. Dum la 17-a jarcento ĝi parte detruiĝis pro incendio kaj poste ĝi estis trakonstruita al romantika loĝkastelo. Ekde 1921 ĝi fariĝis propraĵo de la ŝtato kaj ĝi estas malferma al la publiko. La kastelo situas en Lennik en la regiono Pajottenland, proksime al Bruselo.
La ĝardeno tie estas leĝe protektita.
Naruchika Ariwara
Naruchika Ariwara (在原 業親, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Mittelbergheim
Mittelbergheim (jen germane kaj alzace) estas franca komunumo en la departemento Bas-Rhin, en la historia regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est. Ĝi havis 655 loĝantojn en la jaro 2011. Ĝi apartenas al la asocio “La plej belaj vilaĝoj de Francio”.
Geografio
Mittelbergheim situas meze de Alzaco, sudokcidente de Strasburgo.
Denia
Dénia (en kataluna/valencia kaj oficiale Dénia) estas urbo de Valencilando, Hispanio, situa en la norda marbordo de la provinco Alakanto. Temas pri la ĉefurbo de la komarko (distrikto, regioneto) Marina Alta, konata ankaŭ kiel «Markizlando de Dénia». Ĝi havis 41.553 loĝantojn censitajn la 1an de januaro 2015 (INE), sed somere ĝia loĝantaro obliĝas, eĉ ĝis kvinobliĝas, kaj oni atingas 200.000 loĝantojn. Estas la municipo de Hispanio de malpli ol 50.000 loĝantoj kiuj plej nombraj somerumantoj ricevas laŭ la kalkuloj de laŭsezona loĝantaro fare de la Ministerio de Trezoro kaj Publika Administracio.
La 11a de decembro 2015 la urbo estis deklarita Kreiva Urbo de Gastronomio fare de Unesko.
Provinco Bandundu
Provinco Bandundu estis unu el dek provincoj de Demokratia Respubliko Kongo, kovranta la centran okcidentan parton de la lando. Laŭ oficiala takso el la jaro 2010 ĝi havis loĝantojn. Konsiderante ke la provinca areo estas kvadrataj kilometroj, el tio rezultas loĝdenso de po 27 homoj laŭ kvadrata kilometro. Administra centro estas la samnoma urbo Bandundu (historie Banningville), kvankam la plej multe loĝata urbo de la provinco estas Kikwit. Oficiala lingvo en la provinco estas la franca, naciaj lingvoj la kituba kaj lingala.
Kabino
Laŭ Francisko Azorín kabino estas ĉambro por ia speciala celo (ekzemple la telefonkabinoj ĝis la jaro 2000) dum kabineto estas Ĉambro destinita al spirita laboro. Li indikas etimologion el kelta kaban (kabano).
Tiu termino aperas nek en NPIV nek en aliaj vortaroj, dum Reta Vortaro markas ĝin kiel evitinda kaj sinonima de kajuto. Tamen kabino aperas en la germana-esperantaj vortaroj de Onkelmann 1996, kaj Krause 1993.
Akanoj
La akanoj estas okcidentafrika etno kun pluraj subgrupoj, kiu hejmas precipe en la centra kaj suda parto de la hodiaŭa Ganao kaj en la centraj, orientaj kaj sudorientaj regionoj de la hodiaŭa respubliko Ebur-Bordo. Parto de la etno estas la abeoj.
La akanoj de Ganao kaj Ebura Marbordo ofte nomigas siajn infanojn laŭ la tago de la semajno kiam ili naskiĝis kaj laŭ la ordo en kiu ili estis naskiĝintaj. Tiuj "tagnomoj" havas pliajn signifojn pri la animo kaj karaktero de la persono. Aliaj nomoj havas multe pli da varieco kaj povas raporti pri sia naskiĝordo, ĝemeleco aŭ pri meza nomo de prapatro.
Vidu ankaŭ
Kwame Anthony Appiah
Izoamila propionato
Izoamila propionato aŭ C8H16O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la propionata acido kaj izoamila alkoholo. Izoamila propionato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Izoamila propionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Izoamila propionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Aurelius Frobenius
Aurelius Erasmus Frobenius (1539-1587) estis svisa libristo, eldonisto kaj humanisto. Li estis frato de Ambrosius Frobenius (1537-1602), filo de Hieronymus Frobenius (1501-1563), nevo de Johann Froben (1460-1527) kaj patro de Aurelius Erasmus Frobenius (1573-1637). En 1578 li kaj lia frato havis problemojn kun la imperiestro Rodolfo la 2-a, kiu malpermesis la presadon de ilia Talmudo, pro papaj ordonoj. La du fratoj disiĝis antaŭ 1575 plej malfrue kaj Aŭreljo komence daŭre presis sola. Lia filino Anna Frobenius (1541-1576) edziĝis al Hans Ludwig Meyer zum Pfeil (1539-1607), membro de la konsilio de Bazelo, filo de Junker Adelberg Meyer zum Pfeil (1474-1548), urbestro de Bazelo.
Alta modo
Alta modo estas profesia fako en kiu profesias dezajnistoj de luksaj laŭmezuraj vestoj. Tiuj dezajnistoj tiel forte influas la estontajn inklinojn de la modo.
Francio
En Francio, oni konas altan modon sub la termino Haute Couture (alta kudrarto) kaj estas nomo jure protektita kaj do la propraĵo de difinita nombro de firmaoj.
Oficiala listo de «Domoj de Haute couture»
Jen la oficiala listo de «Domoj de Haute couture»
7-a simfonio (Mahler)
La 7-a simfonio de Gustav Mahler estas simfonio por granda orkestro en kvin movimentoj.
Indikoj pri la verko
Ensemblo:
La unua prezentado de la simfonio okazis la 19-an de septembro 1908 en la praga koncerthalo sub direktado de la komponisto.
La prezentado daŭras ĉ. 80 minutojn.
Strukturo
La simfonio enhavas jenajn movimentojn:
Ekesto
La du noktomuzikoj ekestis someron de 1904, eĉ antaŭ pretigado de la kvara movimento de la 6-a simfonio. Someron de la sekva jaro okazis la notado de la movimentoj 1, 3 kaj 5 ene de kvar semajnoj, post kiam Mahler post iom longa fazo de hezitado estis inspirita per remobato al malrapida komenco de la unua movimento. La finfina instrumentado poste okazis en pluraj laborpaŝoj; la lastaj korektadoj okazis nur malmultajn tagojn antaŭ la unua prezentado.
La jam frue uzata kromnojo lido de la nokto ne devenas de Mahler.
Houlbec-Cocherel
Houlbec-Cocherel estas franca situanta en departemento Eure, regiono Normandio.
Flachsee
Flachsee (prononcu flaĥse; signifo de la nome en Esperanto: platlago) estas baraĵlago en kantono Argovio en Svislando. La lago havas longecon de proksimume 7 km kaj maksimuman larĝecon de 400 metroj. Ĝia areo mezuras 0,72 km². Ĉe la okcidenta bordo troviĝas marĉo kun kanaro. En la lago troviĝas kvin malgrandaj insuloj. Laŭlonge de la okcidenta bordo ekzistas protekta digo kontraŭ inundoj.
Houlbec-Cocherel
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Houlbecquois.
Flachsee
Estiĝo kaj utiligiado
La lago estis kreita per la novkonstruo de la rivera akvoelektrejo Zufikon apud Bremgarten en la 1970-aj jaroj. La konstruo de la baraĵlago permesis la estiĝon de granda reproduktejo de multnombraj minacataj birdospecioj. La regiono hodiaŭ estas naturprotekta areo. Ĉe la setlejo Geisshof ekzistas ŝnurpramo por transpasi la lagon. Inter Rottenschwil kaj Unterlunkhofen pitoreska ŝtalponto pasas la lagon. Observante certajn regulojn oni povas viziti la naturprotektan areon per boato.
Johann Heinrich Schmelzer
Johann Heinrich Schmelzer, ankaŭ Schmeltzer (n. ĉ. 1623 en Scheibbs; m. inter la 29-a de februaro kaj 20-a de marto 1680 en Prago) estis Aŭstra violonisto, komponisto kaj kapelestro kaj estis unu el la pli konataj violonistoj de Aŭstrio. Schmelzer estis la unuaranga komponisto de instrumenta muziko antaŭ Biber kaj decide influis la evoluon de sonato kaj suito.
Vivo
Lia patro Daniel Schmelzer estis bakisto kaj civitano de Scheibbs. Schmelzer adoleskis en la bivako, ĉar lia patro estis oficiro dum la Tridekjara Milito. Kiam ekzakte J.H. Schmelzer venis al Vieno ne estas konate, samkiel je kiu li ricevis sian muzikan instruadon, sed estas verŝajne, ke li studis je Antonio Bertali, Burckhardt Kugler aŭ Giovanni Sansoni. La plej frua dokumento, kiu mencias lin, rilatas al sia geedziĝo je la 28-a de junio 1643 kaj nomas lin kornetisto ĉe la Viena Stefanokatedralo. Imperiestra rezolucio diras, ke li komencis sian laboron en la kortegokapelo en Vieno en 1635 aŭ 1636, verŝajne kiel violonisto. Je la 1-a de oktobro 1649 li estis oficiale dungata kiel violonisto ĉe la kortega orkestro. Lia pozicio kaj funkcioj dum la sekvaj du jardekoj ne estas tute klarigitaj. El ege limigita nombro da fontoj oni povas dedukti, ke li estis ege produktiva komponisto kaj ĝuis bonegan famon.
En 1658 li estris la instrumentan muzikon en la eskorto de Leopoldo la 1-a je ties kronado en Frankfurto. Lia intima rilato al la imperiestro ne nur donis al li financan avantaĝon, sed estis ankaŭ videbla je tio, ke la imperiestro lin ofte konsultis dum la komponado de propraj verkoj. En 1665 li estis nomumata kiel baletkomponisto kiu prizogu la korego per baletoj. Kelkaj el tiuj baletmuzikaĵoj estis enmetataj kiel Divertissements en operojn de Antonio Cesti kaj Antonio Draghi.
Je la 13-a de aprilo 1671 li iĝis vickapelestro en la kortegokapelo de Leopoldo la 1-a ekde tiu ĉi tempo li devis transpreni pli kaj pli taskojn de la malsaneta kapelestro Giovanni Felice Sances. Lia efikeco en ĉi tiu pozicio lige kun antaŭaj atingaĵoj kaj lia daŭre kreska famo por Leopoldo la 1-a estus prefere decidiga je la konsento al ties nobeligo ol la militservo de lia patro, kiun li priskribis en sia petskribo. En la nobelecon levis lin la imperiestro en 1673 kun la kromnomo "von Ehrenruef", titolo kiun ankaŭ transprenis siaj filoj, ekz. lia plej aĝa filo Andreas Anton (1653-1701), kiu ankaŭ estis komponisto kaj violonisto. Tamen J.H. Schmelzer nur je la 24-a de novembro 1679, post la morto de Sances, oficiale estis nomumata kapelestro kiel unua ne-Italo. Lia propono por la posteno, datigita de la 18-a de decembro 1679 kaj prezentata ĉe la imperiestro en Prago, kien la kortego estis fuĝinta pro la pesto, postulis la dungitecon reage ekde la 1-a de julio, tamen ĝi estis nur koncedata ekde la 1-a de oktobro. Longtempe li tamen ne tenis sian novan pozicion, ĉar en 1680 li viktimiĝis pro pesto, kiu intertempe ankaŭ atingintis Pragon.
Muziko
Kune kunsiaj pli maljunaj samtempuloj Sances kaj Bertali kaj kun la pli juna Draghi Schmelzer estis unu el la plej gravaj muzikistoj ĉe la Habsburga kortego inter 1655 kaj 1680. Li estis grava por la evoluigo de la sonato kaj de la suito. Sen sia kreado la sukcesoj de sia disĉiplo Heinrich Ignaz Franz von Biber aŭ de Johann Jacob Walther ne eblintus. En tiu lumo oni ankaŭ rigardu lian dungadon tie kiel unua Aŭstra kapelestro en la 17-a jarcento. Li postlasis tre riĉenhavan verkaron, sed estis influriĉa nur kiel komponisto de instrumenta muziko (baletmuziko, ĉambromuziko). Liaj multnombraj liturgiaj verkoj (el kiuj la plej multaj ne plu estas konservitaj; 173 verkoj estas listigitaj en la Distinta specificatione dell'archivio musicale per il servizio della cappella e camera cesarea, la katalogo de la privatkolekto de imperiestro Leopoldo) fontas el la 1670-aj jaroj, do el lia tempo kiel vickapelestro. La malmultaj konservataj ekkonigas Venecian influon dominantan inter siaj Italaj samtempuloj.
5-a simfonio (Mahler)
La 5-a simfonio de Gustav Mahler estas simfonio por granda orkestro en kvin movimentoj.
Indikoj pri la verko
Instrumentado:
La unua prezentado de la simfonio okazis la 18-an de oktobro 1904 en koncertejo Gürzenich en Kolonjo; ludis la Gürzenich-Orkestro sub direktado de la komponisto.
La prezentado daŭras ĉ. 70 minutojn.
Strukturo
La simfonio konsistas el jenaj movimentoj:
1-a sekcio 2-a sekcio 3-a sekcio
Pri la tonalo
En kelkaj konsultlibroj kaj sur diversaj sonregistraĵoj oni trovas la kvalifikon de la 5-an simfonio kiel verko en c♯-minora, laŭ la tonalo de la 1-a movimento. Ĉi tiu indiko tamen preteratentas la „progresantan tonalecon“ de la malfruaj simfonioj de Mahler, kiu allasas, kontraste al la formskemo de la klasika simfonio, ke la fina movimento estas en alia tonalo ol la unua. Mahler mem okupiĝis en letero al sia eldonisto detale pri la demando de la tonalo kaj rifuzis nomadon de la 5-a simfonio laŭ tonalo:
Ekesto
La simfonio ekestis grandparte en la jaroj 1901–1902 en Maiernigg kaj Vieno. Mahler faris la instrumentadon en 1903, sed prilaboris ĝin en 1904 kaj denove en 1911, la jaro de sia morto; la lasta versio tamen aperis presite nur en 1964, kadre de la eldono de la kompleta verkaro de Mahler.
Akceptohistorio
La 5-a simfonio estas unu el la plej ŝatataj simfonioj de Mahler. Al ĝia populareco konsiderinde kontribuis la filmo Morto en Venecio de Luchino Visconti (1970), en kiu plurfoje eksonas la Adaĝeto. La ĉi-filme centra rolo de la Adaĝeto staras tamen en kontrasto al ĝia nur intermeza karaktero ene de la simfonio.
Kesto
Kesto estas ia ujo kiu povas enhavi diversajn objektojn. Kestoj varias laŭ grando, formo kaj materialo, sed ĝenerale kesto havas brikan formon. Kesto povas havi kovrilon, kiu fojfoje sekurigeblas per seruro aŭ klinko. Malnovstila ŝlosebla kesto estas kofro. Kestoj povas esti ornamaj kaj utilaj. La kesto estas unu el la plej fruaj objektoj de doma meblo.
Proverboj
Ekzistas proverboj pri kesto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Provinco Kermano
La provinco Kermano aŭ provinco Kerman - - estas unu el tridek provincoj en la nuntempa ŝtato Irano. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Kerman. La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de oktobro 2006 havis  loĝantojn.
Geografio
La klimato de la maldense loĝata provinco estas dezerteca kun varmegaj, sekaj someroj, kaj malvarmaj sed same sekaj vintoj. La provinca ĉefurbo Kerman havas 320 000 loĝantojn, situas en alteco de 1 748 metroj super la marnivelo kaj havas relative agrablan klimaton.
Sub la provinca areo kontaktiĝas la arabia plato kaj la eŭrazia plato. Pro tiu kontaktiĝo, en la ŝtato Irano kaj aparte la regiono Kerman relative ofte okazas tertremoj.
Administra divido
La provinco konsistas el 21 distriktoj:
1201
En la jaro 1201 post Kristo okazis, interalie:
Komarkoj de la provinco Valadolido
En la provinco Valadolido, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio, ne estas klara komarka divido firmigita je oficiala nivelo. Tamen, ja estas historiaj komarkoj pli malpli enradikigitaj kiuj enhavas municipojn, submunicipojn kaj loĝejajn areojn kiuj unuiĝas por la administrado de komunaj servoj kiel tiu de rubokolektado, purigado kaj sanservoj. Pro tio oni devas distingi inter komarkoj de administracia divido kaj komarkoj de historia kaj turisma nomado.
La tradiciaj historiaj komarkoj estas jenaj:
Demografio
{| style="background:none;" cellspacing="2px"
Kateřinice (distrikto Nový Jičín)
Kateřinice (Kattendorf) estas municipo en Ĉeĥio, situanta 5 km norde de Příbor. Temas pri municipo pejparte agrikultura. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo aperas en la jaro 1358 kiel pri feŭdo de episkopujo el Olomouc. Tenantoj de la municipo estis: familio el Kateřinice, Chorynští el Ledská (Ledná), Orlíkidoj el Lažisko, Harasovidoj el Harasov kaj Grafen Vetter v.d. Lilie. La hodiaŭa nomo de municipo – Kateřinice – ekzistas ekde la jaro 1872.
Pregnana Milanese
Pregnana Milanese - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Rho, Pogliano Milanese, Vanzago, Cornaredo, Sedriano kaj Bareggio.
2007 TU24
2007 TU24 estas asteroido, trovita je 2007 per la Catalina Sky Survey. Apartenata al la grupo de apolonaj asteroidoj, ĝia elipsoforma orbito etendiĝas inter interne Tera orbito ĝis ekster la orbito de Marso. Ĝi estas sufiĉe larĝa por rezultigi regionajn katastrofojn, se ĝi falus sur la Teron.
Alproksimiĝo al la Tero
Mezuroj de ĝia orbito rezultis, ke ĝi pasos la orbiton de la Tero jam 29-a januaro 2008 08:33 UTC je distanco de nur ĉ. 1,44 radiusoj de la orbito de la Luno, ĉ. 538 000 km. Tio estas la plej proksima distanco de eble danĝera asteroido ĝis 2027. Tiel astronomoj diris ĝis lastatempe. Sed tio ne plu kredindas, vidu sube. Ĝi alproksimiĝos tiom, ke observoj per radaro, per radio-teleskopoj estos eblaj. Ankaŭ per simplaj amatoraj teleskopoj oni povos observi ĝin.
Oni asertis, ke neniu vera danĝero de kolizio estos dum la venontaj ĉirkaŭ 20 jaroj. Nun tiu surpriza apero de tiu asteroido falsas tiujn asertojn.
Legado de NASA
Oni observas plurajn milojn de la entute ĉ. 7000 objektoj proksimaj al la Tero. Averaĝe dum ĉiu 5 jaro unu objekto preterpasas tiom proksime. Kolizio okazas averaĝe ĉiujn 37 000 jarojn.
Stranga: malgraŭ la subita apero de antaŭe nekonata asteroido falsigis antaŭajn asertojn, tuj post tiuj frazoj NASA ripetas la aserton pri la neapero de iu danĝero ĝis 2027.
En listo de Harvard troviĝas ĉirkaŭ 100 asteroidoj kiuj alproksimiĝis al la Tero. Inter tiuj estas 56, kiuj alproksimiĝis pli proksime ol 0,0026 AU, la distanco de la Luno. Tiuj okazis dum la tempo inter 1991 kaj 2007.
Do 56 alproksimiĝoj dum 16 jaroj rezultas en unu alproksimiĝo dum ĉ. 3 monatoj. Tio draste diferencas de la supre menciita indiko de NASA, 5 jaroj.
Ŝton-sferoj de Kostariko
Priskribo
La sferoj konsistas plej ofte el gabro, intruzipetro simila al granito, ĉ. dekduo estas el konkokalko kaj sabloŝtono. Inter la sferoj ekzistas kelkcentimetraj kaj dumetraj en diametro. La plej grandaj pezas 15 tunojn.
Trovejoj
Ekzistas multaj trovejoj, plimulto en la Diquis-Delto kaj sur la insulo Isla del Caño, pliaj ĉe Río Térraba kaj ĉe Golfito; ĉiuj en la Provinco Puntarenas, kiu okupas la sudan kaj mezan partojn de la Pacifika flanko de Kostariko. Kelkaj ekzempleroj estas troveblaj ĉ. 300 km norde en Papagayo sur duoninsulo Nicoya en Provinco Guanacaste.
Produktado kaj aĝo
Kiel prilaboraj spuroj supozigas, la sferoj estis formitaj per batado kaj ŝlifo per ŝtonoj. Proksime de la sfero, oni trovis pruvojn el la Antaŭkolumba Ameriko: ceramikaĵojn el la Aguas-Buenas-kulturo (200-600 p.K.), ĉe aliaj skulptaĵoj de „Buenos-Aires-Poliĥroma tipo“ el la epoko de 1000–1500 p.K. La datadon malfaciligas, ke la sferojn oni movis el siaj originalaj lokoj dum la lastaj jarcentoj.
Produktintoj de la sferoj estis verŝajne antaŭuloj de la Boruca-indianoj.
Ried im Innkreis
Geografio
Ried situas en kavaĵo de la Alpaj promontoroj, en la nordo de la Hausruck-arbaro. La nomo de la grandurbo estas derivita de la mezaltgermana "Riet" (ankaŭ: Rieth, Reet, Rohr), kiu indikas la kanon kiu kreskas laŭ la marbordoj de marĉoj. Ried im Innkreis troviĝas 433 metrojn super la marnivelo. Ĝi mezuras 3.2 km de la nordo ĝis la sudo kaj 3.6 km de la oriento ĝis la okcidento.