cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Andranik Ozanjan
1904 Ribelo de Sasun kaj eliro
En 1903, Andranik postulis al la otomana registaro ĉesi la ĉikanadon kontraŭ la armenoj kaj efektivigi la reformojn en la armenaj provincoj. La plejmulto el la armenaj milicoj koncentriĝis en montara regiono de Sasun, areo de ĉirkaŭ 12.000 km 2 kun granda armena plimulto: 1,769 armenaj hejmoj kaj 155 kurdaj kiuj estis tradicie konsiderita la ĉefa operaca areo. La regiono estis en "stato de revolucia tumulto" ĉar la lokaj armenoj rifuzis pagi impostojn dum la pasintaj sep jaroj. Andranik kaj dekoj da aliaj fidajoj inkluzive de Hrajr kaj Sebuh kunvenis en la vilaĝo Gelieguzan en la tria trimestro de 1903 por administri la estontan defendon de la armenaj vilaĝoj kontraŭ eblaj turkaj kaj kurdaj atakoj. Andranik proponis vastan ribelon de la armenaj regionoj Tarono kaj Vaspurakano ; Hrajr kontraŭis lian opinion kaj sugestis malgrandan lokan ribelon en Sasuno, ĉar al la armenaj neregulaj trupoj mankis rimedoj. La sugesto de Hrajr estis fine aprobita de la fidaja kunveno. Andranik estis elektita kiel ĉefa estro de la ribelo.
La unuaj kolizioj okazis en januaro 1904 inter la fidajoj kaj kurdaj neregulaj trupoj subtenataj de la otomana registaro. La turka ofensivo ekis komence de aprilo kun ĉirkaŭ 10.000 ĝis 20.000 soldatoj kaj 7.000 kurdaj neregulaj trupoj kontraŭ 100 ĝis 200 armenaj fidajoj kaj 700 ĝis 1.000 lokaj armenaj viroj. Hrajr estis mortigita dum la intensa batalado. Andranik pluvivis kaj rekomencis la batalon. Inter 7 000 kaj 10 000 armenaj civiluloj estis mortigitaj dum la du monatoj de la ribelo, dum ĉirkaŭ 9 000 restis senhejmaj. Ĉirkaŭ 4.000 vilaĝanoj de Sasun estis devigitaj ekziliĝi post la ribelo.
Post semajnoj da batalado kaj kanonbombado de la armenaj vilaĝoj, la otomanaj trupoj kaj kurdaj neregulaj trupoj subpremis la ribelon antaŭ majo 1904; ili pli multis ol la armenaj trupoj plurfoje. Negravaj kolizioj okazis poste. Laŭ Christopher J. Walker, la fidajoj venis "proksima al organizado de ribelo kaj skuado de otomana potenco en Armenio", sed "eĉ tiam estis nepenseble ke la imperio perdus ion el ĝia teritorio, ĉar la ideo de interveno estis malproksime de Rusio". Trockij skribis, ke internacia atento estis pri la Rusa-Japana Milito kaj la ribelo pasis plejparte nerimarkita de la eŭropaj potencoj kaj Rusio.
En julio-aŭgusto 1904, Andranik kaj liaj fidajoj atingis la lagon Van kaj atingis la insulon Aĥtamar per velŝipoj. Ili eskapis al Persio tra Van en septembro 1904, "lasante nur heroan memoron." Trockij deklaris ke ili estis devigitaj forlasi turkan Armenion por eviti pliajn mortigojn de armenoj kaj malaltigi la streĉitecojn, dum Catur Aghajan skribis ke Andranik forlasis la Otomanan Imperion ĉar li serĉis "kolekti novajn rimedojn kaj trovi praktikajn programojn "por la armena lukto".
Enmigrado kaj konflikto kun la ARF
El Persio Andranik translokiĝis al Kaŭkazo, kie li renkontis la armenajn estrojn en Bakuo kaj Tbiliso. Li tiam forlasis Rusion kaj vojaĝis al Eŭropo, kie li okupiĝis pri pledado por subteni la nacian liberigan lukton de la armenoj. En 1906 en Ĝenevo, li publikigis libron pri militaj taktikoj. La plej granda parto de la laboro temis pri liaj agadoj kaj la strategioj kiujn li uzis dum la la ribelo de Sasun en 1904.
En februaro-marto 1907, Andranik iris al Vieno por partopreni en la kvara kongreso de la Armena Revolucia Federacio. La ARF, kiu asociiĝis kun politikaj grupoj de enmigrintoj en Eŭropo ekde 1902, diskutis kaj aprobis la intertraktadon kun la Junaj Turkoj, kiuj poste faris la Armenan genocidon, por faligi la sultanon Abdul Hamid la 2-a. Andranik forte denuncis ĉi tiun kunlaboron kaj forlasis la partion. En 1908, la ARF petis al Andranik translokiĝi al Konstantinopolo kaj nomumi sian kandidatecon en la elekto de la otomana parlamento, sed li malakceptis la oferton, dirante "Mi ne volas sidi tie kaj fari nenion". Andranik distanciĝis de aktivaj politikaj kaj militaj aferoj dum kelkaj jaroj.
Unua Balkana Milito
En 1907 Andranik ekloĝis en Sofio, kie li renkontis la gvidantojn de la Interna Makedona Revolucia Organizo, inkluzive de revoluciulo Boris Sarafov, kaj la du promesis labori kune por la subpremataj popoloj de Armenio kaj Makedonio. Dum la Unua Balkana Milito (1912-1913), Andranik gvidis kompanion de 230 armenaj volontuloj, parto de la Makedona-Adrianopola Volontula Korpo de Aleksandar Protogerov ene de la bulgara armeo, kontraŭ la Otomana Imperio. Li kundividis la komandadon kun Garegin Nĵdeh. Sur la kontraŭa flanko, ĉirkaŭ 8.000 armenoj batalis por la Otomana Imperio. Andranik ricevis la rangon de ĉefleŭtenanto fare de la bulgara registaro. Li distingiĝis en pluraj bataloj, inkluzive en la Batalo de Merhamli, kiam li helpis la bulgarojn kapti turkan komandanton Javer Paŝao. Andranik estis honorita per la Ordeno de Braveco fare de generalo Protogerov en 1913. Tamen, Andranik dissolvis siajn trupojn en majo 1913,  kaj antaŭvidante la militon inter Bulgario kaj Serbio li "demisiis al vilaĝo proksime al Varna, kaj vivis kiel kamparano ĝis aŭgusto 1914".
Unua Mondmilito
Kun la ekapero de Unua mondmilito en julio 1914 inter Rusio, Francio kaj Britio sur unu flanko kaj Germanio, la Otomana Imperio kaj Aŭstrio sur la alia, Andranik forlasis Bulgarion kaj vojaĝis al Rusio. Li estis nomumita komandanto de la unua armena volontula bataliono fare de la rusa registaro. De novembro 1914 ĝis aŭgusto 1915, Andranik partoprenis en la militkampanjo en Kaŭkazio kiel ĉefkomandanto de la unua armena bataliono de ĉirkaŭ 1200 volontuloj ene de la Imperia Rusa Armeo. La bataliono de Andranik aparte elstaris en la Batalo de Dilman en aprilo 1915. Per la venko ĉe Dilman, la rusaj kaj armenaj trupoj sub la ordonrajto pri generalo Nazarbekjan, efike maldaŭrigis la turkojn invadi Kaŭkazon tra irana Azerbajĝano.
Laŭlonge de 1915, la Armena genocido estis survoje en la Otomana Imperio. Antaŭ la fino de la milito, praktike ĉiuj la armenaj loĝantoj en sia praula patrujo estis aŭ mortigitaj aŭ devigitaj ekziliĝi fare de la otomana registaro. Laŭtakse 1,5 milionoj da armenoj mortis en la procezo, tiel metante finon al, minimume, du mil jaroj da armena ĉeesto en Okcidenta Armenio. La sola grava rezisto al la turkaj abomenaĵoj okazis en Van. La turka armeo sieĝis la urbon sed la lokaj armenoj, sub la gvidado de Aram Manukjan, tenis ilin eksteren ĝis la armenaj volontuloj atingis Van, devigante la turkojn retiriĝi. Andranik kun sia trupo eniris en Van la 19-an de majo 1915. Andranik poste helpis al la rusa armeo ekregi super Ŝataĥ, Moks kaj Tatvan sur la suda bordo de Lago Van. Dum la somero de 1915, la armenaj volontulaj trupoj diseriĝis kaj Andranik iris al Tbiliso por varbi pli da volontuloj kaj daŭrigis la batalon de novembro 1915 ĝis marto 1916. Kun la subteno de Andranik, la urbo Muŝ estis kaptita de la rusoj en Februaro 1916. En rekono de generala leŭtenanto Theodore G. Chernozubov, la sukcesoj de rusa armeo en multaj lokoj estis signife asociitaj kun la batalado de la unua armena bataliono, estrita de Andranik. Ĉernozubov laŭdis Andranikon kiel kuraĝan kaj spertan ĉefon, kiu bone komprenis la batalsituacion; Ĉernozubov priskribis lin kiel estron de milico, ĝuante grandan prestiĝon inter la volontuloj.
Rusia revolucio kaj turka reokupado
La Februara Revolucio estis pozitive akceptita de la armenoj ĉar ĝi finis la aŭtokratecan regadon de Nikolao la 2-a. La Speciala Transkaŭkaza Komitato (konata kiel OZAKOM) estis starigita en la Suda Kaŭkazio fare de la Rusa Provizora Registaro. En aprilo 1917, Andranik iniciatis la eldonadon de la ĵurnalo Hajastan (Armenio) en Tbiliso. Vahan Totovenc fariĝis la redaktoro de ĉi tiu nepartia, otomana armen-orientita gazeto. Ĝis decembro 1917, Andranik restis en la Suda Kaŭkazio, kie li klopodis helpi la armenajn rifuĝintojn de la Otomana Imperio serĉi bazajn bezonojn. La dekreto de la provizora registaro de la 9-a majo 1917 metis turkan Armenion sub civilan administracion, kun la armenoj tenante ŝlosilajn poziciojn. Ĉirkaŭ 150 000 lokaj armenoj komencis rekonstrui detruitan turkan Armenion; tamen la rusaj armeaj unuoj iom post iom diseriĝis kaj multaj soldatoj dizertis kaj revenis al Rusio. Post la Oktobra Revolucio de 1917, la kaosa retiriĝo de rusaj trupoj el Okcidenta Armenio pliiĝis. Bolŝevika Rusio kaj la Otomana Imperio subskribis la Armisticon de Erzincan la 5-an de decembro 1917, metante finon al la malamikecoj. La soveta rusa registaro formale agnoskis la rajton je memdecido de la otomanaj armenoj en januaro 1918, sed la 3-an de marto 1918, Rusio subskribis la Traktaton de Brest-Litovsk kun la Centraj Potencoj, cedante Okcidentan Armenion kaj grandajn areojn en Orienta Eŭropo por koncentrigi ĝiajn fortojn kontraŭ la blankuloj en la Rusia enlanda milito.
Markolo de Juan de Fuca
La markolo de Juan de Fuca (angle Strait of Juan de Fuca) estas markolo inter la kanada provinco Brita Kolumbio kaj la usona ŝtato Vaŝingtonio. Ĝi konsistigas la ĉefan elirejon el la Georgia Markolo, kiun ĝi kunligas kun la Pacifika Oceano. La internacia landlimo inter Usono kaj Kanado estas meze de la markolo. La markolo nomiĝas laŭ la ŝipisto Juan de Fuca, kiu vivis dum la 16-a jarcento.
Andranik Ozanjan
Rusia revolucio kaj turka reokupado
En decembro 1917, ĉar la rusaj sekcioj amase forlasis la regionon, la rusa komando rajtigis la formadon de la Armena Korpuso sub la Transkaŭkaza Komisariato. Sub la komando de generalo Tovmas Nazarbekian, la Korpuso estis poziciigita en la unua linio de Van al Erzincan, urbo kun ĉirkaŭ 20 000 homoj. Du el la tri sekcioj de la trupoj konsistis el rusaj armenoj, dum Andranik komandis la turkan (okcidentan) armenan divizion. La kartvelaj trupoj patrolis la areon inter Erzincan kaj Nigra Maro. Hovannisian deklaras, ke la solaj "pluraj miloj da viroj nun defendis 300-mejlan fronton antaŭe garantiitan de duonmiliono da rusaj ordinaruloj". Ekde decembro 1917, Andranik komandis la armenajn trupojn en Erzurum. En januaro 1918, li estis nomumita komandanto de la okcidenta armena divizio de la Armena Korpuso kaj ricevis la rangon de generala majoro per la komando de Kaŭkaza Fronto. Andranik ne povis defendi Erzurum por longa tempo kaj la pli multaj turkoj konkeris la urbon la 12-an de marto 1918, devigante la armenajn loĝantojn evakui la urbon.
Ferlach
Ferlach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Klagenfurt. Fine de en la komunumo vivis.
Andranik Ozanjan
Rusia revolucio kaj turka reokupado
Dum la transkaŭkaza delegacio kaj la turkoj okazigis konferencon en Trebizond, ĝis marto kaj aprilo la turkaj trupoj, laŭ Walker, "superis la provizoran starigon de armena regado en turka Armenio, estingante la esperon tiel lastatempe levitan". Hovannisian skribis, "la batalo por turka Armenio estis rapide decidita; la lukto por rusa Armenio nun estis proksima". Post kiam la turkoj kaptis Erzurum, la plej grandan urbon en turka Armenio, Andranik retiriĝis tra Kars, pasis tra Aleksandropol kaj Ĝalaloghli, kaj alvenis en Dsegh antaŭ la 18-a de majo. Komence de aprilo 1918, la turkaj trupoj atingis la antaŭmilitajn internaciajn limojn. Andranik kaj lia trupo en Dsegh ne povis partopreni en la bataloj de Sardarapat,Aparan kaj Karakilisa.
Lulilo de Henriko la 5-a
Dum la 18-a kaj frua 19-a jarcentoj la lulilo estis fama loke kaj ĝia postulo pri aŭtentika relikvo de la infanaĝo de Henriko la 5-a estis ĝenerale akceptita. Ĝi estis privata posedaĵo, kvankam ofte montrita al vizitantoj. Vendita en la meza 19-a jarcento kaj tial perdita por Monmouth, ĝia lokiĝo estis retrovita de William Watkins Old, kiu raportis pri sia enketo al la "Royal Historical Society" en 1876. La lulilo estis aŭkciita ĉe Christie's en Londono en 1908 kaj estis aĉetita por 230 gineoj fare de Guy Laking, armilisto de la Reĝo Eduardo la 7-a, proponante nome de la Reĝo mem. La lulilo poste iris al Kastelo Windsor kaj restis tie dum kvar jaroj. En 1912 "London Museum" estis establita en Palaco Kensington sub la instrukcioj de Guy Laking kaj la lulilo estis donita al la Muzeo fare de la posteulo de Eduardo la 7-a, Reĝo Georgo la 5-a. La "London Museum", nun konata kiel la Muzeo de Londono, translokiĝis al sia nuna situo en Barbican en 1950.
Andranik Ozanjan
Unua Respubliko Armenio
Ĉar la otomanaj trupoj estis efike haltigitaj en Sardarapat, la Armena Nacia Konsilio deklaris la sendependecon de la rusaj armenaj teritorioj la 28-an de majo 1918. Andranik kondamnis ĉi tiun movon kaj denuncis la Armenan Revolucian Federacion. Kolera kontraŭ la Daŝnakoj, li preferis bonajn rilatojn kun bolŝevika Rusio anstataŭe. Andranik rifuzis agnoski la Respublikon Armenio ĉar pro la Traktato de Batumo ĝi "estis nur polvokovrita provinco sen turka Armenio kies savon la armenoj serĉis dum 40 jaroj." Komence de junio Andranik foriris de Diliĝano kun miloj da rifuĝintoj; ili vojaĝis tra Jelenovka, Nor-Bajazet kaj Daralagyaz , kaj alvenis en Naĥiĉevano la 17-an de junio. Li poste provis helpi la armenajn rifuĝintojn de Van en Ĥoj, Irano. Li serĉis ligi la britajn trupojn en norda Irano, sed post renkontado de granda nombro da turkaj soldatoj li retiriĝis al Naĥiĉevano. La 14-an de julio 1918, li proklamis Naĥiĉevanon integra parto de Rusio. Lia movado estis bonvenigita de armena bolŝeviko Stepan Ŝahumjan kaj sovetia gvidanto Vladimir Lenin.
Zangezuro
La neregulaj trupoj de Andranik restis en Zangezuro ĉirkaŭitaj de islamaj vilaĝoj, kiuj regis la ŝlosilajn itinerojn ligantajn la malsamajn partojn de Zangezuro. Laŭ Donald Bloxham, Andranik iniciatis la ŝanĝon de Zangezuro en firme armenan landon detruante islamajn vilaĝojn kaj provante etne unuecigi ĉefajn areojn de la armena ŝtato. Malfrue en 1918, Azerbajĝano akuzis Andranikon je mortigado de senkulpaj azeraj kamparanoj en Zangezuro kaj postulis ke li retiru armenajn unuojn de la areo. Antranig Chalabian skribis ke, "Sen la ĉeesto de la generalo Andranik kaj lia Speciala Ataka Divizio, kio nun estas la distrikto Zangezuro de Armenio estus hodiaŭ parto de Azerbajĝano. Sen generalo Andranik kaj liaj viroj, nur miraklo povus savi la sesdek mil armenajn loĝantojn de la distrikto Zangezuro de kompleta neniigo fare de la turk-tataraj fortoj en la aŭtuno de 1918"; li plue deklaris, ke Andranik "ne masakris pacajn tatarojn". La agadoj de Andranik en Zangezuro estis protestitaj fare de otomana generalo Halil Paŝa, kiu minacis la Daŝnakan registaron kun reprezalio pro la agoj de Andranik. La ĉefministro de Armenio Hovhannes Kaĉaznuni diris, ke li ne havas kontrolon pri Andranik kaj liaj fortoj.
Montara Karabaĥo
La Otomana Imperio estis oficiale venkita en la Unua Mondilito kaj la Armistico de Mudros estis subskribita la 30-an de oktobro 1918. La otomanaj trupoj evakuis Montaran Karabaĥon en novembro 1918 kaj antaŭ la fino de oktobro de tiu jaro, la fortoj de Andranik estis koncentritaj inter Zangezuro kaj Karabaĥo. Antaŭ moviĝi al Karabaĥo, Andranik certigis, ke la lokaj armenoj subtenos lin batali kontraŭ la azeroj. Meze de novembro 1918, li ricevis leterojn de karabaĥaj armenaj oficialuloj petantaj al li prokrasti la ofensivon por 10 tagoj por permesi intertraktadojn kun la islamanoj de la regiono. Laŭ Hovannisian, "la perdita tempo rezultis kerna". Fine de novembro, la fortoj de Andranik direktis sin al Ŝuŝo, La ĉefa urbo de Montara Karabaĥo kaj ĉefa armena kultura centro de la regiono. Post intensa batalo kontraŭ la kurdoj, liaj fortoj trarompis Abdalljar kaj la ĉirkaŭajn vilaĝojn.
Antaŭ frua decembro, Andranik estis 40 kilometrojn for de Ŝuŝo kiam li ricevis mesaĝon de brita generalo WM Thomson en Bakuo, sugestante ke li retiriĝu el Karabaĥo ĉar la mondmilito finiĝis kaj ĉiu plia armena armea agado influus en la solvo de la armena afero, kiu baldaŭ estis pripensota de la paca konferenco de 1919 en Parizo. Fidante la britojn, Andranik revenis al Zangezuro. La regiono estis lasita sub limigita regado de la Armena Karabaĥa Konsilio. La brita misio sub komando de Thomson alvenis en Karabaĥon en decembro 1918. Thomson insistis, ke la konsilio "agu nur en lokaj nepolitikaj aferoj", kio estigis malkontenton inter la armenoj. "Arda tutturkisma" Ĥosrov bej Sultanov baldaŭ estis nomumita kiel la guberniestro de Karabaĥo kaj Zangezuro fare de Thomson por "dispremi ajnan agitadon en la regiono". Christopher J. Walker skribis ke "[Karabaĥo] kun sia granda armena plimulto restis azera dum la tuta antaŭsovetia kaj sovetia periodo" pro "la fido de Andranik pri la vorto de brita oficiro".
Foriro
Dum la vintro de 1918-1919, Zangezuro estis izolita de Karabaĥo kaj Erevano pro neĝo. La rifuĝintoj intensigis la malsatojn kaj epidemiajn kondiĉojn kaj cedis al inflacio. En decembro 1918, Andranik retiriĝis de Karabaĥo al Goris. Survoje, li renkontiĝis kun britaj oficiroj, kiuj sugestis, ke la armenaj unuoj restu en Zangezuro dum la vintro. Andranik konsentis tian proponon kaj la 23-an de decembro 1918, grupo de armenaj gvidantoj kunvenis en konferenco kaj konkludis, ke Zangezuro ne povas trakti la enfluon de rifuĝintoj ĝis printempo. Ili konsentis ke la unua logika paŝo por trankviligi la streĉitecon estis la riparo de kondiĉoj por pli ol 15,000 rifuĝintoj el Naĥiĉevano, la apuda distrikto evakuita de la otomanaj armeoj. Andranik kaj la konferenco alvokis la britojn provizi la rifuĝintojn dumtempe. Generalo WD Gibbon alvenis kun limigitaj provizoj kaj mono donacita de la armenoj de Bakuo, sed tio ne sufiĉis por subteni la rifuĝintojn. Fine de februaro 1919, Andranik estis preta forlasi Zangezuron. Gibbon sugestis, ke Andranik kaj liaj soldatoj foriru per Baku-Tbilisa fervojo en la stacio Jevlaĥ. Andranik malakceptis ĉi tiun planon kaj la 22-an de marto 1919, li forlasis Goris kaj vojaĝis trans Sisian tra profundaj neĝkovritaj zonoj al Daralagjaz, poste translokiĝis al la ebenaĵo Ararat kun siaj malmultaj miloj da viroj el la neregulaj trupoj.
Post trisemajna marŝo, liaj viroj kaj ĉevaloj atingis la stacidomon de Davalu. Lin renkontis Dro, la Helpministro pri Militaj Aferoj kaj Sargis Manasian, la Helpministro pri Internaj Aferoj, kiu proponis konduki lin viziti Erevanon, sed li malakceptis ilian inviton ĉar li kredis, ke la registaro Daŝnako perfidis la armenojn kaj respondecis pri la perdo de la granda patrujo kaj la neniigo de lia popolo. Zangezuro fariĝis pli vundebla pro azeraj minacoj post kiam Andranik forlasis la distrikton. Krome, antaŭ la foriro de Andranik kaj liaj soldatoj, la lokaj armenaj trupoj petis subtenon de Erevano .
La 13-an de aprilo 1919, Andranik atingis Eĉmiadzin, kie troviĝas la sidejo de la Katolikoso de ĉiuj armenoj kaj seve la Patrina Seĝo de la Armena Apostola Eklezio, kiuj helpis la trupojn prepariĝi por dissolvado. Lia 5.000-forta divizio malpliiĝis ĝis nur 1.350 soldatoj. Kiel rezulto de la malkonsentoj de Andranik kun la daŝnaka registaro kaj la diplomatiaj intrigoj de la britoj en Kaŭkazo, Andranik dissolvis sian divizion kaj donis siajn havaĵojn kaj armilojn al la Katolikoso Georgo la 5-a. La 27-an de aprilo 1919, li forlasis Eĉmiadzin akompanata de 15 oficiroj, kaj iris al Tbiliso per speciala trajno. Laŭ Blackwood, "novaĵoj pri lia vojaĝo vojaĝis pli rapide il li. Ĉe ĉiu stacio homamasoj atendadis por ekvidi sian nacian heroon." Li forlasis Armenion la lastan fojon; en Tbiliso li renkontiĝis kun la Ministro pri Eksteraj Aferoj de Kartvelio Evgeni Gegeĉkori kaj diskutis pri la kartvela-armena milito per traduko de Hovhannes Tumanjan .
Lastaj jaroj
De 1919 ĝis 1922, Andranik vojaĝis tra Eŭropo kaj Usono serĉante subtenon por la armenaj rifuĝintoj. Li vizitis Parizon kaj Londonon, kie li provis persvadi la aliancajn potencojn okupi turkan Armenion. En 1919, dum lia vizito en Francio, Andranik ricevis la titolon de Legio de Honoro-Oficiro fare de prezidanto Raymond Poincaré. Malfrue en 1919, Andranik gvidis delegacion al Usono por celvarbi ĝian subtenon por mandato por Armenio kaj monkolektado por la armena armeo. Lin akompanis generalo Jaques Bagratuni kaj Hovhannes Kaĝaznuni. En Fresno, li gvidos la amasan kampanjon, kiu kolektis 500.000 usonajn dolarojn por la helpo de armenaj milit-rifuĝintoj. Reveninte al Eŭropo, Andranik edziĝis al Nevarte Kurkĝjan en Parizo la 15-an de majo 1922. Boghos Nubar estis ilia atestanto. Andranik kaj Nevarte translokiĝis al Usono kaj ekloĝis en Fresno, Kalifornio en 1922. En sia novelo de 1936, Andranik de Armenio, armen-usona verkisto William Sarojan priskribis la alvenon de Andranik. Li skribis, "Ŝajnis, ke ĉiuj armenoj de Kalifornio estis ĉe la suda Pacifika deponejo en la tago, kiam li alvenis. " Li diris, ke Andranik "estis viro ĉirkaŭ kvindekjaraĝa kun elganta armena kostumo. Li estis iom malpli ol ses futojn alta, tre solida kaj tre forta. Li havis malnovstilan armenan liphararon blankan. La esprimo de lia vizaĝo estis kaj feroca kaj afabla". En sia romano Call of the Plowmen (1979), Ĥaĉik Daŝtenc priskribas la vivon de Andranik en Fresno; li ŝanĝis la nomon de Andranik al Ŝapinand:"Post interbatalado kun la gvidantoj de la Ararata Respubliko kaj forlasado de Armenio, Ŝapinand ekloĝis en la urbo Fresno, Kalifornio. La kelo de lia domo transformiĝis en hotelon. Lia glavo, la fusilo Mosin-Nagant kaj lia milita uniformo pendis de la muro. Ĉi tie ankaŭ li konservis sian ĉevalon, kiun li venigis al Usono sur vaporŝipo. Tiuj armiloj, tiu uniformo, la griza papaĥo, la nigraj botoj kaj leoneca rajdĉevalo, jen la persona riĉeco, kiun li posedis dum sia vivo. Lia komerco ne plu rilatis al armiloj. Ŝapinand pasigis sian liberan tempon farante malgrandajn lignajn seĝojn en sia hotelo. Multaj homoj, rifuzantaj aĉeti la kvalitajn usonajn fotelojn, aĉetis liajn simplajn, unuj por uzi, aliajn kiel memoraĵojn."
Morto
En februaro 1926, Andranik forlasis Fresnon por ekloĝi en San-Francisko en malsukcesa provo reakiri sian sanon. Laŭ lia mortatesto trovita en la registroj de Butte County, Kalifornio, Andranik mortis pro angino la 31-an de aŭgusto 1927 en Richardson Springs, Kalifornio. La 7-an de septembro 1927, tut-urba publika atento estis al li donita por lia entombigo en la Tombejo Ararat, Fresno. The New York Times raportis, ke pli ol 2,500 membroj de la armena komunumo ĉeestis funebrajn ceremoniojn en Carnegie Hall, Novjorko.
Li estis komence entombigita en la tombejo Ararat en Fresno. Post lia unua entombigo, estis planite preni la restaĵojn de Andranik kaj sendi al Armenio por fina entombigo. Tamen, kiam ili alvenis en Francio, la sovetaj aŭtoritatoj rifuzis permeson por ke liaj restaĵoj eniru en sovetan Armenion. Anstataŭe ili restis en Francio kaj, post dua funebraĵo aranĝita en la pariza armena katedralo, estis entombigitaj en la tombejo Père Lachaise en Parizo la 29-an de januaro 1928. Frue en 2000, la armena kaj franca registaroj aranĝis la translokigon de la korpo de Andranik de Parizo al Erevano.Asbarez skribis, ke la translokigo estis komencita de la ĉefministro de Armenio, Vazgen Sargsjan. La korpo de Andranik estis sendita al Armenio la 17-an de februaro 2000. Ĝi estis metita en la Sportan kaj Koncertan Komplekson en Erevano dum du tagoj kaj tiam estis portita al la katedralo de Eĉmiadzin, kie Garegino la 2-a aranĝis la funebran ceremonion. Andranik estis reentombigita ĉe milita tombejo de Jerablur en Erevano la 20-an de februaro 2000, apud Vazgen Sargsjan. En sia parolado dum la reentombiga ceremonio, la prezidanto de Armenio Robert Koĉarjan priskribis Andranikon kiel "unu el la plej grandaj filoj de la armena nacio". Ĉefministro Aram Sargsjan, ĉeestis ankaŭ ministro pri Eksterlandaj Aferoj Vardan Oskanjan, kaj unu el la soldatoj de Andranik, 102-jara Grigor Ghazarjan. Monumento estis konstruita sur lia tombo kun la frazo "Zoravar Hajoc" - "Generalo de la armenoj", gravurita sur ĝi.
Publika bildo
Andranik estis konsiderita heroo dum sia vivo. La Literatura Komisiono, influa usona ĵurnalo, priskribis Andranikon en 1920 kiel "Robin Hood de la armenoj, Garibaldi kaj Vaŝingtono, ĉio en unu". La saman jaron, The Independent skribis, ke li estas "adorata de siaj samlandanoj pro sia heroa batalado defende kontraŭ la turkoj". En letero al Andranik, la konata armena verkisto Hovhannes Tumanjan laŭdis lin, dum bolŝevika kaj soveta ŝtatisto el armena origino Anastas Mikojan skribis en siaj memuaroj ke "la nomo Andranik estis ĉirkaŭita de aŭreolo de gloro".
Andranik estas konsiderata popola heroo de armenoj tutmonde. Li ankaŭ estas vidita kiel legenda figuro en armena kulturo. Kvin enketoj faritaj de Gallup, Inc., Internacia Respublikana Instituto kaj la Armena Sociologia Asocio de 2006 ĝis 2008 demandis, "krom la elstaraj armenaj homoj kaj roluloj en armena historio kaj popola kulturo, kiu estas la plej taŭga por esti nacia heroo aŭ gvidanto nuntempe? ". Andranik estis la dua post Vazgen Sargsjan; 9–18% el la enketitoj donis la nomon de Andranik.
Dum la sovetia periodo, lia heredaĵo kaj tiuj de aliaj armenaj popolaj herooj malpliiĝis kaj "ĉiu ajn referenco al ili estis danĝera ĉar ili reprezentis la strebon al sendependeco", precipe antaŭ la Ĥruŝĉova degelo. Parujr Sevak, eminenta soveta armena aŭtoro, verkis eseon pri Andranik en 1963 post legado de unu el la notoj de sia soldato. Sevak skribis, ke lia generacio scias "malmulte pri Andranik, preskaŭ nenion." Li daŭrigis, "scii nenion pri Andranik signifas scii nenion pri moderna armena historio. "  En 1965, la 100-jariĝo de Andranik estis festita en sovetia Armenio.
Kritiko
La agadoj de Andranik ankaŭ altiris fojajn kritikojn. Akademiulo fariĝinta politika aktivulo Rafael Iŝĥanjan kritikis la konstantan dependon de Andranik de Rusio. Efektive, Andranik estas ĝenerale vidata kiel por-rusa/sovetia figuro. Iŝĥanjan karakterizis Andranikon kaj Hakob Zavrjevon kiel gvidantoj de la tendencoj ene de armena politika penso senkondiĉe dependante de Rusio. Li kontrastis ĝin kun la memfidaj opinioj de Aram Manukjan. Verkisto Ruben Angaladjan deklaris, ke Andranik "ne rajtas" havi statuon en Erevano, ĉar li ne faris "ion realan" por la Unua Respubliko kaj li forlasis Armenion. Angaladjan skribis, ke Andranik estas populara heroo; tamen li trovas la esprimon "nacia heroo" priskribante lin neakceptebla.
Monumentoj
Statuoj kaj monumentoj de Andranik estis starigitaj ĉirkaŭ la mondo, inkluzive en Bukareŝto, Rumanio (1936), Tombejo Père Lachaise en Parizo (1945), Melkonjan Eduka Instituto, Nikozio, Kipro (1990), Le Plessis-Robinson, Parizo (2005), Varno, Bulgario (2011), kaj Armaviro, Rusio. Monumento ekzistas en Richardson Springs, Kalifornio, kie Andranik mortis. En majo 2011, statuo de Andranik estis starigita en vilaĝo Volonka proksime al Soĉi, Rusio; tamen ĝi estis forigita la saman tagon, ŝajne sub premo de Turkio, kiu pli frue anoncis, ke ili bojkotos la Vintrajn Olimpikojn de Soĉi en 2014 se la statuo restus staranta.
La unua statuo de Andranik en Armenio estis starigita en 1967 en la vilaĝo Uĵan. Pli da statuoj estis starigitaj post la sendependeco de Armenio disde Sovetunio en 1991; tri el kiuj troveblas en distrikto Malatjo-Sebastio (2000), proksime al la katedralo Sankta Gregorio (de Ara Ŝiraz, 2002) kaj ekster la Muzeo de Fidaja Movado (2006) en la armena ĉefurbo Erevano. Ankaŭ en Armenio, la statuoj de Andranik staras en vilaĝoj Voskevan kaj Navur en Tavuŝo, en Gjumri en la Parko de la Venko (1994), Arteni, Angeghakot, kaj aliaj loĝokoj.
Multaj stratoj kaj placoj kaj ene kaj ekster Armenio, inkluzive en Kordobo, Argentino, Plovdiv kaj Varna en Bulgario, Meudon, Parizo kaj sekcio de Konektikuta Itinero 314 ŝtatvojo kuranta tute ene de Wethersfield, Konektikuto nomiĝas laŭ Andranik. La metrostacio Generalo Andranik de la Metroo de Erevano estis malfermita en 1989 kiel metrostacio Hoktemberjan kaj estis renomita por Andranik en 1992. En 1995 fondiĝis la Muzeo de Generalo Andranik en la Parko Komitas de Erevano, sed baldaŭ estis fermita ĉar la konstruaĵo estis privatigita. Ĝi estis remalfermita la 16-an de septembro 2006, fare de Iljiĉ Beglarjan kiel la Muzeo de Armena Fidaja Movado, nomita laŭ Andranik.
Laŭ Patrick Wilson, dum la milito en Montara Karabaĥo, Andranik "inspiris novan generacion de armenoj". Volontula regimento de Masis nomita "Generalo Andranik" operacis en Armenio kaj Montara Karabaĥo dum la konflikto.
Multaj organizoj kaj grupoj en la armena diasporo nomiĝas laŭ Andranik. La 11-an de septembro 2012, dum la futbala matĉo Bulgario kontraŭ Armenio en la Nacia Stadiono Levski de Sofio, armenaj fanoj alportis gigantan afiŝon kun bildoj de Generalo Andranik kaj armena oficiro Gurgen Margarjan, kiu estis murdita en 2004 de azera leŭtenanto Ramil Safarov. La teksto sur la afiŝo tekstis: "Ankaŭ la infanoj de Andranik estas herooj... La laboro estos plenumita".
La 65-paĝa manuskripto de Generalo Andranik, la sola konata memoraĵo verkita de li, estis resendita al Armenio en majo 2014 kaj sendita al la Nacia Historia Muzeo en Erevano pere de la Kultura Ministro Hasmik Poghosjan, preskaŭ jarcenton post kiam Andranik disiĝis de ili. .
En kulturo
Andranik estis elstara figuro en la armena literaturo, foje kiel fikcia figuro. La okcident-armena verkisto Siamanto verkis poemon titolitan "Andranik", kiu estis publikigita en Ĝenevo en 1905. La unua libro pri Andranik estis publikigita dum lia vivo. En 1920, Vahan Totovenc, sub la plumnomo Arsen Marmarjan, publikigis la libron Generalo Andranik kaj liaj militoj (Զոր. Անդրանիկ և իր պատերազմները) en la Konstantinopolo okupita de la Entento. La fama armen-usona verkisto William Sarojan verkis romanon titolitan Andranik de Armenio, kiu estis inkluzivita en lia novelaro Enspiru kaj elspiru (1936). La romano The White Horseman de alia uson-armena verkisto Hamastegh (Սպիտակ Ձիավորը, 1952) baziĝis sur Andranik kaj aliaj fidajoj. Hovhannes Ŝiraz, unu el la plej elstaraj armenaj poetoj de la 20-a jarcento, verkis almenaŭ du poemojn pri Andranik; unu en 1963 kaj alia en 1967. Ĉi-lasta, titolita Statuo al Andranik (Արձան Անդրանիկին), estis publikigita en 1991 post la morto de Ŝiraz. La romano Andranik de Sero Ĥanzadjan estis subpremita dum jaroj kaj estis publikigita en 1989 kiam la malloza sovetia kontrolo de publikaĵoj estis malstreĉigita. Inter la 1960-aj kaj 1980-aj jaroj, aŭtoro Suren Sahakjan kolektis popolajn rakontojn kaj kompletigis romanon, "Rakonto pri Andranik" (Ասք Անդրանիկի մասին). Ĝi unue estis publikigita en Erevano en 2008.
La nomo de Andranik estis memorita en multaj kantoj. En 1913, Lev Trockij priskribis Andranikon kiel "heroon de kanto kaj legendo". Itala diplomato kaj historiisto Luigi Villari skribis en 1906, ke li renkontis pastron el turka Armenio en Erevano, kiu "kantis la militkanton de Andranik, la estro de armenaj revoluciaj bandoj en Turkio." Andranik estas unu el la ĉefaj figuroj prezentitaj en armenaj patriotaj kantoj, prezentitaj de Nersik Ispirjan, Harut Pambukĝjan kaj aliaj. Estas dekduoj de kantoj dediĉitaj al li, inkluzive Kiel Aglo de gusano Ŝeram, 1904 kaj Andranik paŝao de gusano Hajrik. Andranik ankaŭ aperas en la populara kanto kaŭkazaj bravuloj (Կովկասի քաջեր) kaj aliaj pecoj de armena patriota folkloro.
Pluraj dokumentaj filmoj pri Andranik estis produktitaj; ĉi tiuj inkluzivas Andranik (1929) de Armena-Film en Francio, reĝisorita de Aŝo Ŝaĥatuni, kiu ankaŭ ludis la ĉefan rolon;  Generalo Andranik (1990) reĝisorita de Levon Mkrtĉjan, rakontita de Ĥoren Abrahamjan; kaj Andranik Ozanjan, 53-minut-longa dokumenta filmo de la Publika Televido de Armenio.
Markolo de Juan de Fuca
Historio
La markolo ricevis sian nomon en 1788 danke al la angla kapitano John Meares, ŝipestro de Felice. Tiun nomon li elektis kiel omaĝo al Juan de Fuca, greka ŝipisto kiu ekis vojaĝon en 1592 kun hispanaj esploristoj, cele al la malkovro de la legenda markolo de Anián.
Internacia juro
La markolo de Juan de Fuca hodiaŭ restas kvereltemo inter Usono kaj Kanado, koncerne la precizan marlimon inter la du ŝtatoj.
Usonaj kantonoj
Jen la kantonoj lokitaj ĉe la bordoj de la markolo :
Football Club de Nantes
<mapframe text="Situo de la Stadiono de la Beaujoire kaj de la Sporta centro José-Arribas rilate al la urbo Nanto." latitude="47.22" longitude="-1.55" zoom="11" width="300" height="300" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": } La Futbala Klubo de Nanto (france Football Club de Nantes, mallongigita FC Nantes aŭ FCN) estas franca klubo de futbalo, fondita en Nanto en 1943 fare de Marcel Saupin kaj bazita en "La Jonelière" sur la komunumo La Chapelle-sur-Erdre, nord-oriente de la nanta aglomeraĵo. Deveninta de la fandado de malsamaj nantaj kluboj en la celo integri la eliton de la franca futbalo, la FCN havas ok titolojn de ĉampiono de Francio kaj tri pokalojn de Francio, kio estas unu el la plej belaj premiolistoj de la franca futbalo.
Premiolisto kaj statistikoj
La premiolisto de la Futbalo Klubo de Nanto estas la tria de Francio en nombro de titoloj de ĉampiono de Francio (8), malantaŭ AS Saint-Étienne kun 10 titoloj kaj Olympique de Marseille kun 9 titoloj, egalrange kun AS Monaco kaj Paris-Saint-Germain, kaj antaŭ Olympique Lyonnais, kiu havas sep titolojn. Aldonindas tri pokaloj de Francio, por kvin finaloj malvenkitaj. Al Nanto mankis la duopo pokalo-ĉampionado trifoje, malvenkinte la finalojn de 1966, 1973 kaj 1983. La FCN ankaŭ venkis en la Pokalo de la Ligo en 1965, kaj en tri trofekonkursoj aŭ trofeoj de la Ĉampionoj.
Koloroj kaj vestaroj
La koloroj de la klubo estas ekde ĉiam la flava kaj la verda kiuj estas la koloroj de la kazako kiun surmetis la ĵokeoj de la ĉevalejo de kurĉevaloj (unu el tiuj preskaŭ ĉiam venkis kaj ĝi nomiĝis "Ali Pacha") posedita de unu el la fondintoj de la klubo, Jean Le Guillou. Ĉi tiu konvinkis liajn amikojn ke la flava kaj la verda estus garantiaĵo de sukceso por la estonteco de la nova klubo.
Tiuj koloroj donis al la nantaj ludantoj la kromnomon de « kanarioj », kiu venas de Norwich City, klubo kun la samaj koloroj, de kiu la kanario estas la emblemo ekde la komenco de la por kialoj ligitaj al la historio de la urbo. Pluraj teamoj uzante samajn aŭ proksimajn kolorojn ankaŭ uzas tiun kromnomon, kiel JS Kabylie aŭ la turkoj de Fenerbahçe.
Primož Gliha
Primož Gliha (n. ) estas slovena futbalisto. Li de 1992 ĝis 1998 membris en la slovena nacia teamo de futbalo.
Finnegans Wake
Finnegans Wake estas novelo de la irlanda verkisto James Joyce kiu estas grava pro sia eksperimentema stilo kaj la rezulta reputacio kiel unu el plej malfacilaj fikciaj verkoj en la angla lingvo. Verkita en Parizo dum periodo de deksep jaroj, kaj publikigita en 1939, nur du jarojn antaŭ la morto de la aŭtoro, Finnegans Wake estis la fina verko de Joyce.
Post la publikado de Uliso James Joyce komencos verki kaj eldoni en gazetoj sian novan verkon nomitan unue "Work in Progress" kiu estiĝos la "Finnegans Wake" ("La Mortfesto de Finnegan"), laŭ multaj lingvistoj kaj literaturologoj la plej grava verko en la monda literaturo. La Mortfesto estas verko kun malcentralizita kunteksto kaj heterogena strukturo. Legante ĝin pejorative, la leganto kunigas nur kelkajn frazojn kaj kombinas al si eblan kuntekston de Mortfesto. Tiel la leganto estas ankaŭ la verkisto de tiu ĉi verko. En la Mortfesto Joyce rezignas pri ĉiuj konvencioj de intrigo kaj rolul-karakterizado; ĝia lingvaĵo estas stranga kaj obskura, bazita ĉefe sur multnivelaj kalemburoj. Laŭ multaj tiu ĉi miksaĵo estas nekomprenebla, sed Joyce asertadis, ke oni bezonas nur legi ĝin laŭtvoĉe por kompreni.
RER de Francilio C
RER de Francilio C, plej ofte simple nomita RER C, estas linio de RER de Francilio kiu trairas la parizan aglomeraĵon, kun multnombraj branĉoj. Ĝi kunligas okcidente, kaj  unuflanke, kaj sude ,  kaj , kaj ankaŭ  laŭ preskaŭ cirkla vojo, trapasante tra la centro de Parizo.
László Kazinczy
László Kazinczy [lAslO kazinci], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kazinczy László estis hungara inĝeniero, profesoro.
Biografio
László Kazinczy akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1920. Post siaj studoj li laboris en diversaj fabrikoj kiel inĝeniero. Li longe instruis en la universitato, en 1939 li doktoriĝis. En 1963 li atingis la rangon titulara profesoro. En 1942 li estis nomumita teknika direktoro en fabriko. En 1952 li kandidatiĝis, en 1957 li pensiuliĝis, tamen kelkajn jarojn poste li estis konsilisto.
Camphin-en-Carembault
- prononco laŭ sistemo IFA - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Istanbula maratono
La kurado okazas sur asfalto, en ebena tereno kaj sentrafika. Ĝi estas la nura kurkonkurenco en la mondo en kiu la maratono inkludas du kontinentojn, nome Azio kaj Eŭropo, en unusola sama kurkonkurenco. La maratono ekas en la azia flanko de la urbo, mallonge antaŭ la Unua Bosporo-ponto, laŭiras la ponton havigante elstaran rigardejon al la Bosporo kaj Istanbulo, preterpasigas multajn historiajn lokojn kiel la Blua Moskeo kaj Hagia Sofia, kaj finas en la İnönü Stadiono en la eŭropa flanko. Entute, la kurkonkurenco trapasigas tri pontojn, unu super Bosporo kaj du super la Ora Korno. La kurkonkurenco ŝanĝiĝis trifoje laŭlonge de la jaroj, kaj ankaŭ la premioj ŝanĝiĝis.
Enkalkulante ĉiujn maratonojn kaj viraj kaj virinaj venkintoj estis 18-foje el Kenjo, 17 el Etiopio kaj 15 el Turkio ĝis 2019.
Imre Waldbauer
Imre Waldbauer [valdbaŭer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Waldbauer Imre estis hungara violonisto, orkestrestro, altlerneja instruisto. Imre Waldbauer naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Iowa City (Iovao) (Usono).
Biografio
Imre Waldbauer ricevis la unuajn violonlecionojn hejme. Li aĝis 13, kiam li gvidis jam violonkvarteton. Li studis en la Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio, lia violonmajstro estis Jenő Hubay. En 1909 li establis mondfaman violonkvarteton kune kun Jenő Kerpely. Ilia repertuaro estis ekzemple verkoj de Zoltán Kodály, Béla Bartók, László Lajtha, Leó Weiner, Paul Hindemith, Arnold Schönberg. Ili koncertis en Eŭropo ĝis 1945. Pli frue en 1913 Waldbauer ankaŭ instruis en muziklernejo en Budapeŝto, poste li batalis dum la 1-a mondmilito. En la lernojaro 1918 li instruis jam en la Muzikakademio, poste denove inter 1927 kaj 1946. Li translokiĝis al Iowa City, kie li instruis en la loka universitato ĝis sia morto.
Axtla de Terrazas
Axtla de Terrazas estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Axtla de Terrazas. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24053.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 32721 loĝantojn. El tiuj estis 16298 viroj kaj 16423 virinoj. La komunumo havas surfacon de 187,98 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 100 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 2330,7 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24,8 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 27516 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 17257 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 62,72 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 27516 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 18991 apartenis al la katolika religio kaj 6960 al la evangelia religio. 1565 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Dániel Kurucz
Dániel Kurucz [kuruc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kurucz Dániel estas hungara aktoro.
Famke Janssen
Famke JANSSEN estas nederlanda filmaktorino. Ŝi finatingis mondan publikan atenton per sia rolo kiel Xenia Onatopp, la virino kiu povis mortigi per siaj femuroj, en la Bondfilmo GoldenEye.
Dániel Kurucz
Dániel Kurucz naskiĝis la en Miskolc.
Famke Janssen
Famke Janssen naskiĝis kiel Famke Beumer en Amstelveen. Ŝi estas la fratino de aktorino Antoinette Beumer kaj filmreĝisorino Marjolein Beumer. En 1984 ŝi transloĝiĝis al Usono, kie ŝi komencis profesian karieron kiel modelo ĉe Yves Saint Laurent. Ŝi studis literaturon je la Universitato de Kolumbio, post kio ŝi foriris al Losanĝeleso. Ŝi ludis en televidserioj kiel Melrose Place kaj Star Trek: The Next Generation. En 1992 ŝi debutis en la filmdramo Fathers and Sons.
Homa sekseco
Homa sekseco estas kiel homoj spertas kaj esprimas sian seksecon. Ĉi tio implikas biologiajn, erotikajn, fizikajn, emociajn, sociajn aŭ spiritajn sentojn kaj kondutojn. Ĉar ĝi estas larĝa termino, kiu variis tra la tempo, ĝi ne havas precizan difinon. La biologiaj kaj fizikaj aspektoj de sekseco plejparte koncernas la homan reproduktadon, inkluzive de la homa seksa responda ciklo. Iu seksa orientiĝo povas influi la seksan intereson kaj allogon de tiu persono por alia persono. Fizikaj kaj emociaj aspektoj de sekseco inkluzivas ligojn inter individuoj, esprimitaj per profundaj sentoj aŭ per fizikaj montroj de amo, fido kaj zorgo. Sociaj aspektoj traktas la efikojn de homa socio sur onia sekseco, dum spiriteco koncernas spiritan rilaton de individuo kun aliaj. Sekseco ankaŭ influas kaj estas influita de kulturaj, politikaj, juraj, filozofiaj, moralaj, etikaj kaj religiaj aspektoj de la vivo.
Famke Janssen
En 1995 Famke Janssen atingis publikan atenton pro sia rolo en GoldenEye, kun Pierce Brosnan. Post tio ŝi rolis inter aliaj en The Gingerbread Man de Robert Altman, Celebrity de Woody Allen, The Faculty de Robert Rodriguez kaj Rounders, kun Matt Damon kaj Edward Norton. En 2000 ŝi ludis en Love & Sex kun Jon Favreau kaj en X-Men kiel Dr. Jean Grey. Du jarojn pliposte ŝi ludis en la daŭrigo X2. Ŝi ankaŭ havis gravan gastrolon en Ally McBeal.
Homa sekseco
Intereso pri seksa agado tipe pliiĝas kiam individuo atingas la puberecon. Opinioj diferencas pri la originoj de seksa orientiĝo kaj seksa konduto de individuo. Iuj argumentas, ke sekseco estas determinata de genetiko, dum aliaj kredas, ke ĝi estas muldita de la medio, aŭ ke ambaŭ el ĉi tiuj faktoroj interrilatas por formi la seksan orientiĝon de la individuo. Ĉi tio rilatas al la debato pri naturo kontraŭ flegado. En la unua, oni supozas, ke la trajtoj de persono denaske respondas al sia natura heredaĵo, ekzempligita de impulsoj kaj instinktoj; la lasta rilatas al la supozo, ke la trajtoj de persono daŭre ŝanĝiĝas tra ilia disvolviĝo kaj nutrado, ekzempligita de egoaj idealoj kaj formiĝantaj identecoj.
Evoluaj perspektivoj pri homaj kunigaj strategioj, reproduktado kaj strategioj pri reproduktado kaj socia lernado donas pliajn opiniojn pri sekseco. Soci-kulturaj aspektoj de sekseco inkluzivas historiajn evoluojn kaj religiajn kredojn. Ekzemploj de ĉi tiuj inkluzivas judajn vidpunktojn pri seksa plezuro ene de geedziĝo kaj kelkaj opinioj de aliaj religioj evitantaj seksajn plezurojn. Kelkaj kulturoj estis priskribitaj kiel sekse subpremigaj. La studo pri sekseco ankaŭ inkluzivas homan identecon ene de sociaj grupoj, sekse transdonitaj infektoj kaj metodoj por kontraŭkoncipado.
Famke Janssen
Famke Janssen estis de 1995 ĝis 2000 edzino de filmreĝisoro Tod Williams.
Rivodutri
Rivodutri estas komunumo de Italio.
Famke Janssen
Ŝi estas vegetaranino kaj volas fariĝi veganino.
Foirplaco de Karlovy Vary
Foirplaco (ĉeĥe: Tržiště) de Karlovy Vary
Listo de municipoj de Murcia Regiono
Urboj de la Murcia Regiono:
Foirplaco de Karlovy Vary
kun ligna portiko, nomata Foira Kolonaro (ĉeĥe: Tržní kolonáda) kun Kastela Turo (ĉeĥe: Zámecká věž) kaj Kastela kolonaro malsupra kaj supra (ĉeĥe: Zámecká kolonáda dolní - horní) estas la plej malnova, la plej antikva parto de la banurbo Karlovy Vary. Dum la historio ĝi estis centro de ĉiu agado jam de sia ekesto. En tiu centro konstruigis imperiestro kaj reĝo Karolo la 4-a proksime de gejsero en la jaro 1358 ĉaskasteleton. Tie ankaŭ ekkreskis kolonio, al kiu poste la imperiestro kaj reĝo donis la urbajn rajtojn.
La Foirplaco – tio estas la mezepoka urbo. Sur la norda flanko de Foirplaco, kie nun staras la Foira Kolonaro, estis ĉirkaŭ la jaro 1520 konstruita la urbodomo, sed en la jaro 1604 dum incendio estis detruita ne nur la urbodomo kun urba arkivo, sed tuta tiama gotika kaj renesanca urbo. Tial restis neniaj antaŭaj dokumentoj pri la vivo de la urbo kaj restis kompreneble nek la malnovaj domoj. Sur la loko de la iama urbodomo oni konstruis en la jaro 1883 provizoran Foiran Kolonaron. Projektis ĝin mondkonataj arkitektoj Fellner kaj Helmer. Ĝi havis ligno-skulptistajn dekoraĵojn kaj kvankam ĝi estis el ligno, ĝi funkciis preskaŭ ĝis nun (nome ĝis la jaro 1987, kiam ĝi estis fermita kaj komenciĝis ĝia rekonstruado en la sama stilo).
Sub la tegmento de la Foira Kolonaro estas du kuracfontoj:
Super tiu ĉi fonto estas metala reliefo, kiu bildigas legendan malkovron de kuracfontoj fare de la imperiestro Karolo la 4-a.
Estas feliĉo, ke jena parto de la Foirplaco estis rekonstruita kaj oni povas denove admiri ĝian belecon.
Spacon de la Foirplaco, kiu estas la plej antikva loko de la urbo, kompletigas la barokstila
statuaro de Sankta Triunuo
La statuaron faris skulptisto Josef Oswald Wenda el Žlutice en la jaro 1716. La statuaro estis konstruita kiel dankesprimo pro tio, ke tiutempe pesta epidemio (ĉeĥe: mor) evitis la urbon. Tial oni nomas ĝin Pesta Kolono.
Paul Pogba
estas franca futbalisto. Li naskiĝis, do nun estas -jara.
Ekde la jaro 2013 li estas membro de la franca nacia teamo de futbalo kaj Manchester United. Kadre de ĝi li interalie kunkonkuras pri la Futbala Mondpokalo 2018 en Rusio, matĉe li tie rekoneblas per la numero "6".
Alibunar
Alibunar (Алибунар, Alisbrunn, Alibunár) estas urbo kaj samtempe municipo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato. Ankoraŭ 9 vilaĝoj apartenas al la municipo. La origina turka nomo signifas: puto de Ali.
Moosburg (Karintio)
Moosburg ("muska burgo") estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Klagenfurt. Fine de en la komunumo vivis.
Alibunar
Situo
Alibunar situas sur ebenaĵo, 36 km-ojn for de Panĉevo.
Historio
La unua mencio devenis el 1695 dum turka regado en formo Ali Binar. La Habsburgoj okupis ĝin en 1717. Inter 1768–1773 la loko apartenis al privilegia limgarda zono. En 1848 la hungara armeo venkis la ariĝintajn serbojn, dume la urbeto bruldetruiĝis. En 1910 loĝis en Alibunár 4503 da homoj, (rumanoj 2717, serboj 1166, germanoj 335, hungaro 267). Tiutempe en Alibunár produktis salpetron. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Torontál, al distrikto de Alibunár (kies distriktejo estis), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Alibunar 3431 homoj, (serboj 2052 (60 %), rumanoj 960 (28 %), ciganoj 87 (3 %), hungaroj 61, (2 %), slovakoj 46 (1 %) kaj aliaj).
Lind (apud Mayen)
Lind estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Inversigo (muziko)
Inversigo (aŭ inverto ) havas diversajn signifojn en muziko:
Stacio Anagawa (Mie)
Stacio Anagawa (japane: 穴川駅 [Anagaŭa-eki], angle: Anagawa Station) estas fervoja stacio en Ŝima, Gubernio Mie, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Shima.