cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nasavrky (Golčův Jeníkov)
Nasavrky situas en katastra teritorio Nasavrky u Golčova Jeníkova kun areo 2,26 km².
László Középessy
KÖZÉPESSY László koeze:peŝi, estis hungara kuracisto, ftizologo naskita en Nagyvárad la 11-an de februaro 1908 kaj mortinta en Gyula la 14-an de novembro  1969.
Biografio
László Középessy diplomitiĝis en la Scienca Universitato Pázmány Péter (1931) kaj li laboris en Malsanulejo Szent János de Budapeŝto. Li kvalifikiĝis kiel kuracisto pri tuberkulozo. Inter 1940–45 li estis ĉefkuracisto en la infektsekcio en malsanulejo de Nagyvárad, inter 1945–47 en Cinkota distrikta kuracisto, de 1947 ĝis li estis ĉefkuracisto de la pulmosekcio de Ŝtata Malsanulejo de Gyula, de 1951 direktoro-ĉefkuracisto de la Instituto de Tuberkulozo de departemento Békés.
Oktobro de 2008
Jen listo de okazaĵoj en oktobro de 2008.
948 Jucunda
948 Jucunda estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo referas al sanktulino Jucunda de Nikomedio.
Gerd Oswald
Li estas filo de Richard Oswald kaj aktorino Käthe Oswald. Li laboris kiel infana aktoro antaŭ iri al Usono en 1938. En tiu lando li eklaboris kiel helpisto en malgrandaj kinstudioj kiel Monogram Pictures. Li ankaŭ estis helpreĝisoro de fama The Captain from Köpenick, reĝisorita de sia patro.
La ĉefaj filmoj de Oswald estis A Kiss Before Dying (1956), Valerie (1957), Crime of Passion (1957), Brainwashed (1960), kaj Bunny O'Hare (1971). En televido, liaj ĉefaj reĝisoraĵoj estis epizodoj de Perry Mason, Blue Light, Bonanza, The Outer Limits, The Fugitive, Star Trek, Gentle Ben, It Takes a Thief, kaj The Twilight Zone. Li ankaŭ reĝisoris televidfilmon de 1966 Agent for H.A.R.M..
1000
En la jaro 1000 post Kristo okazis, interalie:
IRK
La vorto havas plurajn signifojn:
Sandoricum koetjape
Sandoricum koetjape estas specio el la genro de la familio de meliacoj (Meliaceae). La fruktoj nomiĝas santolo kaj estas ofte kultivataj en sudorienta Azio kaj multaj aliaj tropikaj regionoj.
Priskribo de la arbo kaj folioj
Sandoricum koetjape estas rapide kreskanta, ĉiamverda (en sekaj regionoj folifala), granda arbo, kiu kreskas de 15 ĝis 45 metroj. La granda trunko havas helan eksteran arboŝlon. Ĝi havas branĉojn ĝis la grundo. Malnovaj ekzempleroj havas apogilradikoj.
La alternantaj kaj spiralaj folioj havas tigojn. La foliplato konsistas el tri folipartoj. La folipartoj estas eliptaj ĝis oblonge ovformaj kaj 20 ĝis 25 cm longaj kun obtuza bazo kaj pinta fino.
Inflorsko kaj Floroj
Ĉe la junaj branĉoj troviĝas super infloreskofustoj la 15 ĝis 30 cm longaj paniklaj infloreskoj. La verdecaj, flavecaj aŭ rozkolore flavaj floroj havas grandecon de ĉ. 1 cm. Ekzistas kvin petaloj.
Coșbuc (Bistrița-Năsăud)
Coșbuc [koŝbuk] (hungare: Hordó) estas komunumo en Rumanio norde de Năsăud. En 1910 ĝi havis 1 003 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 2 066 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1391. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye).
Sandoricum koetjape
Frukto kaj semoj
La 4 ĝis 7,5 cm grandaj kapsulfruktoj estas kugloformaj ĝis iomete plataj kaj ofte havas sulketoj. En matura stato flavecaj ĝis orkoloraj, kelktempe rozkolore tonigitaj aŭ oranĝkoloraj fruktoj havas maldikan ĝis dikan fruktŝelon kun hareca surfaco. La fukto enhavas laktosukon kaj tri ĝis kvin semojn. La semoj havas arilon, kiu estas manĝebla. La blanke transparenta, suka pulpo havas dolĉan, acidecan aromon. La brunaj kaj ĝis 2 cm longaj semoj ne estas manĝeblaj. Sur la malaja duoninsulo la fruktoj maturiĝas en junio kaj julio, en Florido en aŭgusto kaj septembro kaj en Filipinoj de julio ĝis oktobro.
Coșbuc (Bistrița-Năsăud)
La komunumo Coșbuc konsistas nur el la samnoma vilaĝo. Iam apartenis al ĝi Bichigiu.
Sandoricum koetjape
Disvastigo
Sandoricum koetjape indiĝenas origine en Hindoĉinujo, precipe en Kamboĝo kaj suda Laoso kaj Malaja Duoninsulo. La arbo jam de longe estis kultivataj kaj intertempe sovaĝiĝis en multaj regionoj de Barato, Anamanoj Molukoj, Maŭricio ĝis Filipinoj, Malajzio kaj Indonezio. Santolo estas kultivataj kiel fruktarbo en sudorienta Azio kaj multaj aliaj tropikaj regionoj.
El congreso
"El congreso" (la kongreso) estas noveleto de la argentina verkisto Jorge Luis Borges kiu formas parton de El libro de arena (la sabla libro), kolekto de noveloj kaj rakontoj publikigitaj en 1975.
Sandoricum koetjape
Taksonomio
La unua priskribo de tiu specio okazis en 1768 sub la nomo (bazionimo) Melia koetjape fare de Nicolaas Laurens Burman en Flora Indica ... nec non Prodromus Florae Capensis, p. 101. En 1912 la planto ricevas la nomon Sandoricum koetjape de Elmer Drew Merrill en Philippine Journal of Science, volumo 7 (4), p. 237. Pliaj sinonimoj por Sandoricum koetjape (Burm. f.) Merr. estas: Sandoricum indicum Cav., Sandoricum nervosum Blume.
El congreso
Temas pri la tria rakonto de tiu volumo kaj rakontas la historion de utopia Universala Kongreso ideita, fikcie, de urugvaja bienposedanto fine de la 19a kaj komence de la 20-a jarcentoj. Multaj kritikistoj konsideris tiun rakontoj politika eseo, en kiu videblus la skeptikismo de Borges tiurilate.
Sandoricum koetjape
Utiligado
La fruktoj estas manĝataj krude foriginte la ŝelon. Oni ankaŭ povas fari el santoloj marmeladon, ĵeleon, siropon aŭ ĉatnion. El tro maturaj fruktoj kaj rizo oni faras alkoholan trinkaĵon.
El congreso
La historio de la Kongreso estas rakontita de Alejandro Ferri, jam maljunulo, kiu junaĝe formis parton de la grupo estrita de Alejandro Glencoe kiu proponis la taskon starigi Kongreson kiu reprezentu la tutan homaron. La ĉefaj temoj de la teksto estas la tri polemikoj kiuj aperas al la organizantoj, nome la sistemo de reprezentado (ĉu unu reprezentanto reprezentu multajn homklasojn al kiu tiu apartenus), kiaj libroj komponu la laborbibliotekon (finfine oni akceptas ke ĉiuj) kaj laste kiu lingvo estos uzata en la kongreso.
Esperanto kaj la kongreso
La rakontanto veturis al Londono por esploradi la aferon de la uzota lingvo. Tiu ne estas unuaranga afero en la historio, sed ja rilatas al la temo de la internacia lingvo. Oni ne klarigas pri la solvo en tiu aspekto, sed ja oni listigas Esperanton inter la esploritaj proponoj.
Alia kuriozaĵo estas ke preskaŭ 40 jarojn post la publikigo de la teksto, ja okazis en Bonaero universala kongreso en kiu finfine ja oni uzis Esperanton, nome la UK 2014. Al la tuta afero Giulio Cappa dediĉis en tiu sama jaro la ampleksan eseon Pri kongresoj en Bonaero.
Sandoricum koetjape
Utiligado
La ligno estas relative malmola kaj estas bone prilaborebla, sed ofte estas malpli kvalita kaj relative rapide disfalas en humida klimato
Iszkaszentgyörgy
Iszkaszentgyörgy [iskasentdjordj] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, Distrikto Székesfehérvár. La loknomofinaĵo estas hungare: Sankta Georgo.
Situo
Iszkaszentgyörgy situas laŭ flankovojoj apud Székesfehérvár.
Historio
Pli frue loĝis tie en la bronzepoko, poste hunoj kaj avaroj alvenis. La unua mencio okazis en 1193 en formo Izca, sed poste aperis ankaŭ apudaj vilaĝoj, kiuj unuiĝis. En 1735 kastelo kaj parko de Amadé konstruiĝis. En 1860 katolika, en 1868 kalvinana preĝejoj konstruiĝis.
Iama vidindaĵo estas fonto kun ruinoj de banejo. Pro minado de baŭksito la fonto jam ne funkcias, la banejo estas forlasita kaj ruiniĝis.
Famuloj
En Iszkaszentgyörgy naskiĝis:
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Robert Frost
Robert Lee Frost (naskita la 26-an de marto 1874 en San-Francisko; mortis la 29-an de januaro 1963 en Bostono) estis usona poeto. Lia verko estis dekomence publikita en Anglio antaŭ ties publikigo en Usono. Li famas pro siaj realismaj priskriboj de la rura vivo kaj sia regado de la usona familiara parolmaniero.
Stilo
La poemoj de Frost estas karakterizitaj per simpla kaj natura stilo, kaj oni diras pri li, ke li "igis la lingvon de la simpla popolo poezion". Li ofte uzas la priskribon de la pejzaĝoj kaj spertoj de la regiono de Nov-Anglio, kie li pasigis la plej grandan parton de sia vivo. Preskaŭ ĉiuj liaj kantoj estas verkitaj laŭ ritmo kaj la plej multaj el rimoj. Frost mokis la liberan stilon adoptitan de siatempaj usonaj poetoj kiel Carl Sandberg.
Inter liaj plej famaj kantoj estas Fire And Ice (Fajro kaj Glacio), The Road Not Taken (La Neelektita Vojo), kaj Mending Wall (Mura Korekto).
Pedro Santana Lopes
Li studis juron kaj estis profesoro en kelkaj universitatoj sialande. Li aliĝis al la Socialdemokrata Partio en 1976, do post la Revolucio de la Diantoj. Li okupis diversajn altajn postenojn en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj. Krome, li estis urbestro de Figueira da Foz (1998-2001) kaj de Lisbono (2002-2004), kaj prezidanto de la Konsilantaro de la Regiono Centro (1998-2001). En 2004, post la demisio de José Manuel Durão Barroso de la posteno de ĉefministro por iĝi prezidanto de la Eŭropa Komisiono, Santana Lopes, tiam vicprezidanto de la PSD kaj urbestro de Lisbono, estis nomumita ĉefministro fare de la prezidanto Jorge Sampaio la 17an de julio, sed ne por mallonge pro la politika krizo. En venontaj balotoj Santana malvenkis.
Billy Armstrong
William ARMSTRONG (la 14an de Januaro 1891 – la 1an de Marto 1924) estis brit-usona aktoro.
Armstrong startigis sian karieron en la tradicio de music hall kaj aperis en roloj por Fred Karno el 1910 ĝis 1914 en sia naskoloka Anglio, antaŭ elmigri al Usono kaj labori en filmoj por Keystone Studios, ĉefe en komikaj roloj, kie li estis regula rolulo en la filmoj de Charles Chaplin inter aliaj.
HRK
La vorto havas plurajn signifojn:
Lajos Boross
Lajos Boross [lajoŝ boroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Boross Lajos estis elstara hungara violonisto pri popolmuziko. Lia familia nomvarianto estis Boros.
Lajos Boross naskiĝis la en Budapeŝto kaj mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Boross devenis el cigana familio. Li lernis violonadon jam antaŭ la lernojaroj. Li komencis sian karieron jam en 1938, sed baldaŭe li studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Lia ĉefinstruisto estis Ede Zathureczky. Li fondis orkestron en 1942 kaj li prezentis popolan aŭ ciganan muzikon en famaj restoracioj. En 1950 oni fondis orkestron Hungara Ŝtata Popola Orkestro, kie li iĝis la ĉefa violonisto. En 1972 li kune muzikadis kun Yehudi Menuhin en restoracio de Fiŝista Bastiono. En 1985 oni fondis orkestron Cigana Orkestro kun cent anoj, kie li iĝis la ĉefa violonisto. En 1998 li iomete malsaniĝis kaj li ne plu muzikadis. Li ricevis premion Kossuth en 2006, pli frue ekde 1951 ankaŭ aliajn premiojn.
Akvofalo Tomanovský
Akvofalo Tomanovský (: Tomanovský vodopád ) estas akvofalo en Tomanovská Valo (: Tomanovská dolina ), kiu estas flanka valo de Tichá dolina (: Silenta valo) en montaro Okcidentaj Tatroj en distrikto Poprad en Slovakio. Ĉi valo troviĝas proksime de slovak pola limo sub la ĉefa tatra montoĉeno sub la montoj Červené vrchy. Sur la teritorio de valo troviĝas nacia natura rezervejo. Tuta teritorio apartenas al urbo Vysoké Tatry kaj troviĝas sur la teritorio de Nacia parko Vysoké Tatry, kiu estas la plej malnova nacia parko en Slovakio. La akvofalon kreas Tomanovský torento (: Tomanovský potok), kiu apartenas al riverbaseno de Váh kaj estas en la alteco 1270 m.s.m. La torento fluas tra 3 km longa valo kaj kreas akvofalon en suba parto de valo. Deveno de akvofalo estas tektonika, kiu estas subtenata per selektiva erozio. Rokaĵo en kiu estis kreita akvofalo estas ardezo kaj aliaj rokaĵoj.
Aliro
Nuntempe akvofalo estas rekte alirebla per ruĝmarkita turistapiedvojo de Silenta valo al Tomanovské selo. Aliro en Silenta valo estas per flavmarkita piedvojo de Podbanské al Suché sedlo sur slovak-pola limo.
999
En la jaro 999 post Kristo okazis, interalie:
HRO
La vorto havas plurajn signifojn:
Reĝo Johano (Shakespeare)
La Vivo kaj Morto de Reĝo Johano (angle: The Life and Death of King John) estas historia teatraĵo de William Shakespeare.Grava fonto de Reĝo Johano estis antaŭa anonima teatraĵo, La Maltrankvila Regno de Reĝo Johano (angle, The Troublesome Reign of King John, ĉ. 1589), kiun pluraj kleruloj, aparte dum la deknaŭa jarcento, konsideris esti verko de Shakespeare mem (aliaj sugestoj estas Christopher Marlowe, Robert Greene, Thomas Lodge, George Peele, aŭ unuope aŭ kiel kunlaborantoj).
Ne certas kiam Reĝo Johano unue prezentiĝis. En 1598 Francis Meres menciis ĝin en listo de teatraĵoj de Shakespeare eldonitaj tiun jaron. Eble Shakespeare verkis ĝin en 1595 aŭ 1596. Ĝi estas enhavata en la Unua Folio - 1623-a aro de dramoj de Shakespeare.
La verko traktas la regnon de Johano (Anglio). Nuntempe ĝi estas inter la malpli ofte prezentataj dramoj de Shakespeare.
Mário Soares
Mário Alberto Nobre Lopes SOARES (Lisbono, 7a de decembro 1924 ​- Lisbono, 7a de januaro 2017)​ estis portugala politikisto, ĉefministro dufoje (1976-1978 kaj 1983-1985) kaj Prezidanto de la Portugala Respubliko (1986-1996).
Biografio
Lia patro, João Lopes Soares, iama pastro kaj pedagogo, estis dum mallonga tempo ministro pri kolonioj en 1925, dum la Unua Respubliko, kaj poste engaĝiĝis en lukto kontraŭ la reĝimo de Salazar.
Li gradiĝis pri histori-filozofiaj sciencoj en la Universitato de Lisbono, en 1951,​ kaj pri juro en la sama universitato en 1957.​Li estis unu el plej famaj opoziciantoj al la diktatoreca Estado Novo, kaj tiukadre li estis arestita dek du fojojn kaj eĉ deportita al Santomeo kaj Principeo;​ poste li, kiel multaj tiamaj portugaloj, ekziliĝis en Francion, kie li laboris en kelkaj universitatoj.​
Kiel advokato de politikaj malliberuloj, li reprezentis inter aliaj Álvaro Cunhal kaj Octávio Pato, kaj la familion de Humberto Delgado en la esplorado pri lia murdo fare de policanoj.
En Germanio la 19an de Aprilo 1973, li estis inter la fondintoj de la Socialista Partio de Portugalio, apogita de Willy Brandt. Post la 25-a de Aprilo (Revolucio de la Diantoj), la 1an de Majo 1974 venis en Lisbono, devena de la ekzilo en Parizo. Li estis ricevita de homamaso, inter kiuj estis Álvaro Cunhal. Ideologie malproksimaj, ili kune paradis por unua kaj lasta fojo, la stratojn de Baixa Pombalina kaj Avenida da Liberdade. Dum la periodo nomita Processo Revolucionário em Curso (PREC), li estis la ĉefa estro de la socialdemokratio. Kontraŭ la sinteno de la Portugala Komunista Partio, estrita de Álvaro Cunhal, li atingis venkon por la Socialista Partio en la balotado por la Konstitucifara Asembleo de 1975.
Li estis ministro de Eksteraj Aferoj inter Majo 1974 kaj Marto 1975.​ Li helpis en la sendependigo de la portugalaj kolonioj, sed en 1976, li decidis abandoni la teritorion de Orienta Timoro, kio ebligis invadon de tiu iama kolonio fare de trupoj de Indonezio, kio rezultis en milito por la sendependigo dum tri jardekoj kaj la morto de pli ol 250 000 timoranoj. En Marto 1977, li iniciatis la procezon de aliro al la Eŭropa Ekonomia Komunumo, kiun li finigis la 12an de Julio 1986.
En 2006, li iĝis kandidato de la PS al la prezidenta balotado, sed estis venkita de la kandidato de konservativuloj Aníbal Cavaco Silva. Ekde 2015, lia publika agado malpliiĝis kaj en Decembro 2016 estis enhospitaligita, kaj mortis en Januaro estante 92-jaraĝa.
Papirusoj de Elefantine
La papirusoj de Elefantine estas kolekto de antikvaj judaj manuskriptoj datitaj je la 5-a jarcento a.K. Ili venas de juda komunumo ĉe Elefantine, tiam nomita Yeb, la insulo en Nilo ĉe la limo al Nubio, kiu estis verŝajne fondita kiel armea instalaĵo en proksimume 650 a.K. dum la regado de Manasseh, helpi Faraonon Psammetichus 1-a en lia nubia kampanjo (militiro). La seka grundo de Supra Egiptujo konservis dokumentojn de la egiptaj limofortikaĵoj de Elefantine kaj Syene (Asŭano). Centoj de tiuj Elefantinaj papirusoj, skribitaj en hierata kaj demotika egipta, aramea, greka, latina kaj  kopta, montras periodon de 1000 jaroj. Juraj dokumentoj kaj deponejo de leteroj pluvivis, aperis sur la loka "griza merkato" de antikvaĵoj, komence en la malfrua 19-a jarcento kaj estis disigitaj en plurajn okcidentajn kolektojn.
Kvankam kelkaj fragmentoj en papiruso estas multe pli malnovaj, la plej granda nombro da papirusoj estas skribita en aramea, la lingva frankao de la Persa Imperio. Dokumentoj de la juda komunumo inter soldatoj postenigitaj ĉe Elefantine sub persa rego, 495-399 a.K. La Elefantinaj dokumentoj inkludas leterojn kaj laŭleĝajn kontraktojn de familiaj kaj aliaj arkivoj: divorcaj tekstoj, liberigo de sklavoj, komercado, ĝi estas valora fonto de scio pri leĝo, socio, religio, lingvo kaj nomscienco, la foje surprize malkaŝa studo de nomoj.
La "Pesaĥa letero" de 419 a.K. (malkovrita en 1907), kiu donas detalajn instrukciojn por konvene konservi Pesaĥon, troveblas en la Egipta Muzeo de Berlino.
Pliaj Elefantinaj papirusoj troveblas en la Bruklina Muzeo. La malkovro de la Bruklin-papirusoj estas rimarkinda rakonto mem. La dokumentoj unue estis akiritaj en 1893 fare de Novjorka ĵurnalisto Charles Edwin Wilbour. Post kuŝado en stokejo dum pli ol 50 jaroj, la papirusoj estis ekspeditaj en la egipta sekcio de la Bruklin-Muzeo. Tiutempe la akademiuloj realigis, ke "Wilbour akiris la unuajn Elefantinajn papirusojn".
Focido
Focido (Φωκίδα, respektive Νομός Φωκίδας, Nomós Fokídas, esperanta nomo en tiu formo - kaj ne "Fokido" - laŭ PIV) estas historia pejzaĝo de Grekio, kaj ĝis administra reformo efektivita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"). Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2001 havis proksimume 48,000 loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la urbo Amfisa. La teritorio apartenas al la administra regiono ("periferio") Meza Grekio.
Geografio
La provinco situas centre en la suda parto de la kontinenta parto de Grekio. Sude ĝi havas marbordan limon al la Golfo de Korinto oriente de la markolo de Rio-Antirio kaj okcidente de la Istmo de Korinto. Okcidente la provinco limas al la provinco Etolio-Akarnanio, norde al la provinco Ftiotido kaj oriente al Beotio.
Ljun (armena litero)
Ljun, լիւն aŭ լյուն en la armena ([lʏn]), estas la 12-a litero de la armena alfabeto. Ĝi estas uzata por reprezenti la sonon ([l]). Ĝi ekvivalentas al la latin-alfabeta "L" kaj estas unu el la malmultaj literoj kiuj similas en latinaj kaj armenaj literoj, ĉefe en ĝia majuskla formo.
Focido
Geografio
Pejzaĝe la teritorion dominas montaro, el kiu elstaras la montoj Giona (unu el la kvin grekiaj montoj kun alto de pli ol 2.500 metroj super marnivelo, kaj Parnaso (alto 2.455 metroj). La masivo de la monto Parnaso dividas la provincon en du partojn. La sudo kaj oriento de la teritorio estas senarbaj kaj precipe ŝtonaj. Nur la valo, kiu de la Golfo de Korinto kaj la urbeto Itea kondukiĝas norden ĝis la provinca ĉefurbo Amfisa, estas agrikulture utiligata. Herbejoj, arbaroj kaj agrikulturaj terenoj kontraste kovras la okcidenton, nordon kaj centron de la provinco.
En la provinca okcidento rimarkindas la akvobaraĵo Mornos kun areo de inter 1 kaj 3 km².
Vidindaĵoj
Dum la epoko de antikva Grekio, la provinco estis floranta regno. Antikvaj vidindaĵoj estas inter alie Inter la naturaj vidindaĵoj elstaras inter alie Krome rigardindas
CVN
La vorto havas plurajn signifojn:
Avaux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Oechlitz
Oechlitz ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Mücheln (Geiseltal) en Germanio - ĝis tiam temis pri sendependa komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale de la federacia lando Saksio-Anhalto (ĝis julio 2007 en la pli malgranda distrikto Merseburg-Querfurt). Fine de 2014 la komunumoparto havis 363 loĝantojn.
(13871) 2635 P-L
(13871) 2635 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Por tiu kampanjo, Tom Gehrels fotis la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio). La tiam eksponitaj estis senditaj en Leiden (Nederlando), por esti ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.
2651 Karen
Nomo
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "Karen", en omaĝo al Karen S. Mayer, bofratino de F. N. Bowman, kaj al Karen S. Franz, ties amikino.
Paul Wittgenstein
Paul WITTGENSTEIN (n. 11-a de majo 1887 en Vieno, Aŭstrio, m. 3-a de marto 1961 en Usono) estis aŭstria pianisto kaj plej aĝa frato de la filozofo Ludwig Wittgenstein. Li ricevis katolikan edukadon en familio. La edzino de Paul Wittgenstein, nome Hilde Wittgenstein, vivis de 1915 ĝis 2001.
Wittgenstein kaj ankaŭ la komponisto Ravel estis en militservo dum la Unua Mondmilito (1914 - 1918). Paul Wittgenstein perdis manon en milito. En tempo de germania tria regno oni deklaris Paul Wittgenstein-n esti aŭstria duona judo.
Pianomuziko por unusola mano
Post la morto de Paul Wittgenstein oni faris la premieron kaj ludis la Prokofjev-an piano- konzerton. La pianisto Leon Fleiŝer, (angle: Leon Fleisher), (germane: Leon Fleischer) ludis ankaŭ la Ravel-koncerton por unusola mano. La biografiisto Alexander Waugh, muzikfaka aŭtoro verkis libron pri Paul Wittgenstein kaj lia familio.
Lutz Roemheld
Lutz ROEMHELD (naskiĝis la 23-an de marto 1937, mortis la 12-an de marto 2021) estis germana pensiita profesoro pri politika scienco.
De 1979 ĝis 1987 li prezidis la Eŭropan Federalistan Partion (EFP), kiu aktivis i.a. por Esperanto kiel dua lingvo por la eŭropanoj. Li multe varbis inter esperantistoj pri subteno por EFP, i.a. per prelego en la Germana Esperanto-Kongreso 1988.
38628 Huya
38628 Huya estas tre granda malhela duopa transneptuna objekto.
Je la momento de sia malkovro, ĝi estis la plej brila (kaj supozeble plej granda) malkovrita transneptuna objekto, krom Plutono. Kun diametro de ĉirkaŭ 406 km, ĝi estas kandidata nanplanedo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la venezuela astronomo Ignacio Ramón Ferrín Vázquez elde la Nacia Astronomia Observatorio de Llano del Hato en Merido (Venezuelo).
Orbito
Kiel Plutono, ĝi estas en orbita resonanco 2:3 kun Neptuno. Ĝi do estas plutoneno. Ĉar ĝia orbito krucas tiun de Neptuno, ĝi estas neptunrenkonta asteroido. Ĝia neptuna MOID estas 1,70444 astronomia unuo aŭ 254,981 milionoj da km.
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la dio Huya de la mitologio de la indianoj Wayuu de Venezuelo. Asociata kun la pluvo kaj la vintro, li loĝas en la ĉiela altaĵo trans la Suno.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita ma far'de K. S. Noll, W. M. Grundy, H. Schlichting, R. Murray-Clay kaj S. D. Benecchi uzinte observojn de la kosmoteleskopo Hubble, anoncita la.
Tiu satelito trakuras orbiton de duona grandakso 1740 ± 80 km, ĝia orbita periodo estas 76,8 horoj (3,2 tagoj) kaj ĝi havas diametron de 213 ± 30 km. Ĝi estis portempe nomita S/2012 38628 Huya 1.
Premio de Paco de Félix Houphouët-Boigny
La Premio de Paco de Félix Houphouët-Boigny estis establita en 1990 de UNESKO:
La premio portas la nomon de Félix Houphouët-Boigny, la mortinta eksa diktatoro de Ebur-Bordo, kiu regis ekde sendependeco en 1960 ĝis la morto en 1993. Ĝi estas premiita ĉiujare. La premio inkluzivas USD 150,000, oran medalon, kaj diplomo de paco. Se estas pli ol unu ricevintoj, la mono dividiĝas egale.
McGill (metroo de Montrealo)
estas planita stacio de Réseau express métropolitain.
São Geraldo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1807.
Belmonte Piceno
Belmonte Piceno estas komunumo de Italio.
Jacques Ellul
Jacques ELLUL (naskiĝis la en Bordozo, mortis la ) estis franca filozofo, teologo kaj sociologo, ĉefe konata pro siaj studoj kaj tezoj pri la teĥnika socio, kiun li profunde kritikis kaj kiun li taksis esti sistemo memdisvolviĝanta kaj memkreskanta, kaj kiu havas multajn profundajn prihumanismajn malutilojn. Li estis devene protestanto kristana, sed estas ĝenerale klasita inter la anarĥiistoj.
Lia vivo
Profunde korligita al Akvitanio, liaj kosmopolitaj radikoj igis lin malema al ĉia naciismo. Lia patra avino estis serba, lia avo italo, sed naskita en Malto, kaj lia patro, naskita en Triesto, estis samtempe aŭstria civitano kaj brita subjekto. Lia patrino estis filino de francino kaj portugalo nomita Mendès.
Islama invado de Iberio
Oni konas kiel islama epoko de Iberio aŭ araba/islama konkero de Hispanio la komplikan politikan kaj militan procezon kiu laŭlonge de la 8-a jarcento eksplikas la formon kaj plifirmiĝon de la islama regno al-Andalus, tiel kiel la genezon de la ĉefaj kristanaj regnoj mezepokaj de Iberio.
Historia kunteksto
La islama konkero de la Regno Visigota fare de arabaj estroj estis procezo kiu daŭris dek kvin jarojn, el 711 al 725, dum kiuj oni okupis la tutan aktualajn teritoriojn de Hispanio kaj Portugalio kaj eĉ parton de suda Francio, el kio la teritorio duoninsula de la regno estis tute okupata jam en 720, post dek jaroj el la komenco de la konkero.
Kvankam la procezo totala daŭris tiun tempon, la kronologio ne povas esti preciza ĉar kaj la fontoj kaj la historiistoj ne interkonsentas. Krom la jaroj por la konkero, indas sumi la antaŭajn jarojn kiam islamanoj kaj arabaj kaj berberaj aranĝis ĝin, per studado de la tereno, kaj per preparado ŝajne de futuraj aliancoj. Memorindas ankaŭ ke plej parto de la islamanaro alveninta al Iberio ne estis etne araboj, sed berberoj.
Revizio de la historio de la unuaj arabaj konkeroj vidigas ke nur la konkero de la aktuala Magrebo kostis plie (tridek jarojn), ĉar en aliaj lokoj la agado de la arabaj konkeristoj estis pli rapida ol en Iberio: ses jarojn por domini en la Araba duoninsulo (628 al 634); kvar jarojn por Sirio (634 al 638); kvin jarojn Egipto (638 al 643); unu jaron Tripolitanio kaj Cirenio, Libio (644); ses por Mezopotamio (636 al 642) kaj ok jarojn por Persio (642 al 650).
La iberia procezo estis longa ĉar la konkero de la regno visigota, kiu postulis nombrajn kampanjojn, konstantajn militajn plifortigojn kaj pactraktatojn kun rezistaj lokanoj, devis superi diversajn problemojn: nome malabundo de la islamaj fortoj invadantaj, konstantaj luktoj kaj insurekcioj de iliaj aliancanoj inter visigotoj, tro montara teritorio kaj forta bazo de socia setligo de la antaŭa regno visigota. Tamen la granda politika centrigo de la regno, la sensekureco kaŭzita de bandoj de fuĝintaj sklavoj, la malriĉigo de la reĝa ekonomio (ĉefe dum la regado de Vitizo) kaj la perdo de povo de la reĝo antaŭ la nobelularo, estis elementoj kiuj faciligis la agadon de la konkeristoj.
Sed la faktoro eble plej grava por la visigota falo estis drasta demografia krizo de la regno, kiu en la lastaj 25 jaroj estis perdinta pli da unu triono de sia populacio. Tion okazigis epidemioj de pesto, sekegoj kaj malsategoj fine de la 7-a jarcento, ĉefe dum la regado de Ervigio; kaj kiu ripetiĝis ankaŭ akre dum la regado de Vitizo, la antaŭulo de Rodrigo.
Estis krome grava politika krizaro inter du grandaj klanoj kaj politikaj kaj familiaj en la lukto de visigotoj por la trono, kaj kiu dum kelkaj jardekoj estis dividinta politike la regnon kaj generante konstantajn problemojn. Unuflanke estis la genta klano de Vambo-Egiko, al kiu apartenis aŭ al kiu estis ligata Vitizo, kaj aliflanke la klano de Ĉindasvinto-Recesvinto, al kiu apartenis Rodrigo. Tiu situacio dividis la aristokratan kaj militistan tavolon en du sektoroj pli kaj pli nerepacigeblaj; ĝis la punkto ke kelkaj historiistoj konsideras la vitizanojn kiel instigantoj aŭ eĉ aliancanoj, ĉu klare ĉu oportunemaj, de la invadantoj.
La arabaj konkerantoj ĝuis ankaŭ la apogon de parto de la juda loĝantaro, nombra ĉefe en la Baetica, en la Narbona Gaŭlio, kaj en la mediteranea baseno. Estis abunda ĉefe en la urboj, ekzemple Narbono, Taragono, Sagunto, Elĉo, Luceno, Elviro, Kordovo, Merido, Zaragozo, Sevilo, Malago kaj de la ĉefurbo, Toledo. La judoj helpis al la konkeristoj ĉar tiuj plejparte estis perfortaj konvertitoj al kristanismo, sed nur ŝajnige, kaj pro tio ili estis ripete ĉikanataj de la visigota leĝaro (kun kelkaj esceptoj, kiel sub la reĝoj Viteriko kaj Suintila, kaj kontraŭ la kriterio de kelkaj episkopoj kiaj Isidoro de Sevilo, kiu defendis ilin). La judoj konis la okazintaĵojn de Nordafriko, kie oni plibonigis la situacion de judoj kiuj ricevis de la arabaj estroj la saman statuson kiel la kristana loĝantaro. Menciindas ke la majoritato de la judoj estis sklavigitaj dum la regado de Egiko (escepte tiuj de la Narbona regiono, kun ekskuzo ke la provinco ne estis superante la lastan epidemion de pesto), sub la akuzo ke ili konspiras kontraŭ la reĝo kun la araboj de Nordafriko. Tiuj jam estis okazigintaj ekspediciojn al Iberio, pro kio oni timis eblan kunlaboradon kun ili fare de la judoj por futura invado. Tiun ideon alportis la informoj de kristanoj nordafrikaj kiuj estis fuĝintaj el tiu areo, kaj kiuj informis pri la apogo fare de la tieaj judoj al la arabaj invadantoj, logike ĉar ties situacio tie estis ankaŭ ege malfacila pro ĉikanado fare de la bizancanoj. Krom la judoj etne puraj de diasporo, en Nordafriko estis berberoj kiu estis religie judaj pro prozelitismo kaj miksado, kaj ankaŭ multaj el kiuj apogis al la araboj en sia konkero, kaj unuiĝis al ili (kiel multaj kristanaj berberoj) pro klanligoj.
Lasta precizigo estas ke la regno visigota okupis nur la teritorion duoninsulan kaj Septimanion sude de Francio. Balearoj estis sub bizanca suvereneco, kaj restis for de la araba procezo de konkero. Sekvis sub bizanca kontrolo kelkajn jarojn pliajn kaj poste ekdependis, almenaŭ laŭnome, de la regno de la Frankoj (798), por esti defendataj el arabaj atakoj, kiuj pluis mikse kun kelkaj pactraktatoj neklaraj kaj ioma politika submetado, ĝis la fina konkero fare de la Emirlando de Kordovo inter la jaroj 902 (Ibizo kaj Majorko) kaj 903 (Menorko).
Preparaĵoj
La araboj havis konkerplanojn por Hispanio ekde tempo, post la komenca konkero de la aktuala Maroko fare de Ukba ibn Nafi fine de la 670-aj jaroj. Fakte oni scias ke jam en 687, sub la regado de Ervigio, la araboj realigis sian unuan invadprovon kontraŭ la valencilanda marbordo. Tiu sama Ukba estis komencinta en 669 la konkeron de la bizancaj teritorioj en Nordafriko; kies posta finigo estis rezulto de pli da 30 militjaroj, en kiuj la araboj estis okupintaj iom post iom la totalon de Nordafriko, inklude la regnojn kristan-berberojn.
Post la unuaj arabaj sukcesoj, berbera insurekcio kontraŭ la konkerintoj forpelis ilin denove al Libio, kaj la berberoj ekkaptis eĉ la novan araban ĉefurbon de Ifrikio, Kajruano. La araboj rekonkeris denove tiun terojn, kaj eĉ la havenojn kun enmurigitaj urboj kiuj estis restintaj bizancaj; kiaj Kartago, kiun detruis ili, spite la helpon de bizanca ŝiparo, fine de 697. Kaj ankoraŭ bezonis aliajn ok jarojn por konkeri la reston de Nordafriko, kio finis en 705 per la konkero de Tanĝero. Ĉio devigis prokrasti la planojn de konkero de Hispanio, ĝis finigi la menciitan insurekcion.
Antaŭ la hispana invado ili konkeris Ceŭton (710), fortikaĵo kiu estis celo de konstanta lukto inter visigotoj kaj bizancanoj. Tiu urbo estis reveninta al la visigotoj antaŭ dudek jaroj, profite de la falo de la afrika bizanca regno. Laŭ tre malverŝajna legendo la grafo Don Juliano, guberniestro visigota de Ceŭto, kies filino nome Caba estus perfortinta de Rodrigo, estus doninta strategian helpon al la islama armeo. Certe la araboj jam estis rekonante la terenon, kaj la hispanajn marbordojn per rapidaj atakoj kaj rabado de diversaj urboj: la unua, jam citata, dum la regado de Ervigio, kaj la lasta en julio de 710 (post la konkero de Ceŭto), per elŝipiĝo de Tarif ben Malluk en la insulo Tarifa.
Bazoches-au-Houlme
Bazoches-au-Houlme estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Islama invado de Iberio
Preparaĵoj
Ŝajne ili ankaŭ estus estinta kontakte kun nobeloj kontraŭaj al la reĝo Rodrigo. Ne klaras ĉu la nobeloj fidelaj al la heredantoj de Vitizo (eĉ eble la propra reĝo Agila la 2-a, kiu poste estos menciata) petis la araban apogon (kiel faris Atanagildo ĉe la bizancanoj, al kiuj li donis danke parton de la teritorio) sed, ĉiukaze, la divido ekzistanta helpis al la invadontoj. Tiuj tamen se ekzistis tiu interkonsento ne obeis ĝin.
(124812) 2001 SB284
(124812) 2001 SB284 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la 22-an de septembro 2001 en la kadro de la kampanjo Spacewatch elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Orbito
Ĝi estas en orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Ĝia discentra orbito ekstere tanĝas tiun de Marso; sed pro sia granda orbita klineco ĝi restas iom malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,22602 astronomia unuo, tie estas 33,812 milionoj da km.
Islama invado de Iberio
Invado
La regno, do, estis en situacio de enlanda konflikto aŭ almenaŭ dividita iel, kiel jam estis okazinta pasinte. Kaj kelkajn monatojn post la eltronigo de Rodrigo, en situacio ne unuanima kaj vundebla, okazis la araba invado, komence de la jaro 711. Musa ibn Nusayr, guberniestro de Ifriqiya, dependa de la Ŭalio de Egiptio, ordonis ŝajne sian anstataŭanton, Tarik-ben-Zijad, la iniciaton de la invado. Tarik estis berbera, ligata per klana rilato kun araba tribo, kaj liberigita servisto de la guberniestro de Ifriqiya, Musa ibn Nusayr. Tamen kelkaj fontoj supozas, ke Musa ne konis la planojn de Tarik, kaj kiu venis apoge nur post la kono de ties venko.
Ĉu plenumante ordonojn ĉu pro propra iniciato, Tarik elŝipiĝis komence de la jaro 711, komence de la printempo, en la golfeto de Algeciras (nome tiam Iulia Transducta), kun armeo de ĉirkaŭ 7.000 homoj ĉefe berberoj (nur ĵuse arabigitaj), kaj eĉ kristanoj nordafrikaj. La arabaj fontoj kontraŭdiras, kaj indikas inter 1.700 kaj 12.000 homojn, kaj pro tio oni konsideras intermeze.
Tarik setlis en la aktuala urbo Ĝibraltaro (kies nomo devenas el la konkeristo, nome Gebr al-Tarik, la roko de Tarik), bone protektita pro ties alto, dum venantas al tuta armeo per sekvaj elŝipixgoj. El tie ekrabis zonojn kaj urbojn de malsupra Andaluzio. Li profitis la fakton ke la grafo de Betikio devis esti kun Rodrigo en kampanjo norda, ŝajne kontraŭ vaskonoj, ĉar kiam la reĝo faris militon kutime kunportis la grafojn ĉar bezonis ties resursojn homajn por sia armeo, kaj por eviti insurekciojn dum li faras militon aliloke. Ĉar jam estis okazintaj aliaj arabaj eniroj, eble tiu ĉi ne tro priokupigis la visigotojn dekomence. Krome laŭ leĝoj proklamitaj de Vambo kaj de ties sukcedanto Ervigio, ĉiuj lokanoj ene de perimetro de cent mejloj devas preni armilojn kontraŭ danĝero sen neceso de speciala alvoko, antaŭ ekkono de la danĝero, kio ne ĉiam okazis. Sed ĉiukaze oni esperis, ke la nobeloj terposedantoj interesiĝos por defendo de siaj propraĵoj kaj rikoltoj, kaj ke ĉiu grafo defendos la teritorion.
Nur kiam oni konstatis ke la lokanoj ne kapablis venki super Tarik, kaj ke tiu ne retiriĝis kiel ĉe antaŭaj arabaj atakoj, Rodrigo venis kontraŭ li. Tiam la reĝo estis sieĝante Pamplonon, kaj sen esti povinta rekuperi tiun urbon, venis al Toledo. Kiam Rodrigo finfine direktis sin kontraŭ Tarik jam estis pasintaj kelkaj monatoj post la ekinvado; kaj Tarik estis havinta tempon por ricevi apogon de pliaj 5.000 berberoj.
Plej verŝajne Rodrigo ne sukcesis organizi fortan armeon, ĉar tiu dependis de la helpo de la nobeloj, kiuj preferis protekti siajn terposedojn. Krome estis la problemo de Agilo nordoriente kaj la nobela divido en lia propra partio. La rodriga armeo krom malmultnombra estis dividita kaj ŝajne okazis interkonsentoj kaj dizertoj. Probablas ke Tarik ricevis dum la batalo eĉ apogon de nobeloj vitizanoj (ĉu familianoj de Agilo?), kiuj estis estinta kun la reĝo. La sekvo de ĉio tio estis ke Rodrigo estis venkita en la batalo de la rivero Guadalete (kvankam kelkaj historiistoj situas ĝin pli suden, ĉe la riveroj Salado aŭ Barbate, aŭ ĉe la lago Janda, aŭ eĉ ĉe la rivero Guadarranque). Ĉiukaze la batalo okazis fine de julio de 711, kaj en ĝi aŭ tuj poste mortiĝis la propra reĝo Rodrigo. Ankaŭ la nobeloj kiuj restis kun la reĝo kaj eĉ ties opoziciintoj vitizanoj mortiĝis majoritate. Post la morto de Rodrigo, sektoro de la nobelularo elektis Oppa, filo de la reĝo Egiko kaj frato de Vitizo; sed neniam estis akceptata majoritate nek ŝajne kronita tiele. Estis novaj kontraŭstaroj inter la propraj visigotoj, kun fideluloj al Agilo kaj kun aliaj nobeloj nevitizanoj kiuj ne akceptis la novan reĝon. Oppa povis dekomence alianciĝi al araboj, sed ĉiujkaze kontraŭstaris ilin.
Tarik akiris grandan militakiron, ĉar Rodrigo veturis grandalukse, pro la kutima bombasto de la visigotaj reĝoj ekde Leovigildo; imite de la riĉomontro de la kortego de la bizancaj imperiestroj. Post plifirmiĝo de la konkerita tereno fare de Tarik sude, Musa ben Nusayr, guberniestro de Ifriquiya, alvenis en Hispanion tiun saman jaron. Elŝipiĝis kun alia armeo, de ĉirkaŭ 18.000 homoj, en la urbo de Kadizo, jam kontrolita de araboj. La araba armeo, tiele plifortigita, konkeris facile, preskaŭ senrezistade, Medinasidonion kaj Karmonon. Poste ili iris sieĝi Sevilon, sed tiu lasta falis nur post longa monato de sieĝo. Sevilo estis grava ĉar ĉefurbo de la provinco visigota Hispalis, kaj tiele oni evitis kunordigan reagon el tiu zono. Tiele kompletiĝis la komenca invado, per plifirmiĝo de teritorio propra minimuma el kiu povi komenci la procezon de konkero.
Akhlaq Mohammed Khan 'Shahryar'
Akhlaq Mohammed Khan 'Shahryar' [akhlaak mohammed khaan ŝaharajaar, persarabe: 'اخلاق محمد خان'شہریار; nagarie: अख़लाक़ मुहम्मद ख़ान 'शहरयार'] (1936-2012) estis barata poeto, lirikisto kaj edukisto en la urdua lingvo. Li gajnis la prestiĝan premion Gjanpith en 2008. Li verkis plurajn konatajn filmkantojn. Kaj la poemoj kaj la filmaj lirikoj traktis ĉefe la temojn de amo kaj la filozofio. Shahryar estis lia plumnomo.
Islama invado de Iberio
Komenco de la konkero
Post la konkero de Sevilo, tiu iĝis bazo de la militaj operacoj. El tiu urbo eliris du armeoj, kiuj ekoperacis separate en Iberio: unu direktis sin al Kordovo, ĉefurbo de la visigota provinco Betiko, kaj alia al Merido, ĉefurbo de la provinco Luzitanio. Oni klopodis kapti tuje la povocentrojn kaj administran kaj militistan de la visigotoj, por ke ne estu kunordiga kaj forta reago de tiuj. Krome, Musa aŭ Muzo, tre bone informita kaj konsilita, intencis alveni tuje al Toledo, ĉefurbo de la tre centrigita regno visigota, ĉar gravis nuligi tuje la barojn kaj direkti sin al Toledo plej rapide eble. Por tio, ili uzis la reton de la romiaj ŝoseoj, kio faciligis ties movon kaj sekvan submeton, perforte aŭ kapitulace, de la urboj trafitaj survoje.
Tarik avancis tra la valo de la rivero Gvadalkiviro, kaj ĉe Écija okazis nova batalo, fare de la restoj de la reĝa armeo kaj kromfortoj de la provinco Betiko, kiuj povis reorganiziĝi danke al la rezisto de Sevilo. La araboj venkis denove, la urbo kapitulacis kaj sekvis rapide por klopodi konkeri Kordovon surprize (ĉiuj defendintoj estis mortigitaj de la araboj post la kapitulaco fare de la visigota grafo de la urbo). Poste ili sekvis kaj konkeris, jam preskaŭ senreziste, aliajn urbojn de orienta Andaluzio, kiaj Malago kaj Granado sude kaj Martos, Ĥaeno kaj Ubedo norde.
Dume Muzo direktis sin al Merido, uzante la ŝoseon kiu ekde Sevilo iris al tiu urbo, kaj poste sekvis al Toledo, tra Kacereson kaj Talavera la Vieja. Sed Merido rezistis akre, grupigante en la interno de ties imponaj muregoj la provincian armeon kaj ricevante liveraĵojn tra la rivera haveno. Por ne prokrastiĝi Muzo lasis tie sieĝan militistaron kaj sekvis kun la plej parto de la armeo al sia celo. Nome sekvis laŭ la romia ŝoseo, konkerante Kacereson kaj Talavera la Vieja, ĝis li alvenis al Toledo. Tie Tarik unuiĝis al la armeo de Muzo. Por tio Tarik estis sekvinta la romian ŝoseon kiu iras el Linares, urbo jam kontrolita de araboj, tra Despeñaperros kaj Consuegra (Consabura), ĝis Toledo.
Toledo estis konkerita de Muzo, preskaŭ senreziste, antaŭ la fino de la jaro 711; la nova reĝo, Oppa, fuĝis kaj eble mortiĝis tuje aŭ almenaŭ ne reaperis kiel tia; ĉiuj nobeloj kiuj estis en la urbo estis ekzekutitaj; sed multaj el ili, kiaj la episkopo, fuĝis antaŭ la komenco de la sieĝo. La falo de Toledo celis psikologian efikon, kiun certe oni akiris, kaj politikan efikon, ĉar la granda centrigo de la visigota regno malpermesis kunordigan reagon kontraŭ la invado. Escepte ĉe la nordorienta areo, sub la kontrolo de la reĝo visigota Agila la 2-a, la resto de la zonoj povis montri nur izolan reziston, sen kunordigo, estrita de la loka aristokratio de ĉiu teritorio. Krome la konkero de Toledo permesis al la konkerintoj havigi la plej parton de la riĉega reĝa visigota trezoro (produkto, ĉefe, de la rabado de Romo kaj de la konkero de la regno ŝvaba), kiu estis la plej grava el la reĝaj trezoroj de la Okcidento Ĝermana. Krome tio deprenis ekonomian povon de la rezisto kaj frapis ĝin psikologie, ĉar neniam antaŭe la trezoro estis kaptita. La nobeloj kiuj sukcesis fuĝi kun parto de la trezoroj iris norden. Kelkaj plifortigis la reĝon Agila la 2-a, nordoriente (kiaj la propra Arkiepiskopo de Toledo, Sinderedo), kaj aliaj direktis sin al la galega zono. Muzo decidis vintrumi en Toledo.
Printempe la araba armeo avancis tra la romia ŝoseo kiu ligis Toledon kun la urboj Alcalá de Henares, Guadalajara, Sigüenza kaj Medinaceli, okupante ilin, kaj redividiĝis post tiu lasta urbo. Muzo atakis nordoriente, kiu estis malpli organizata ol la zono kontrolata de la reĝo visigota Agila la 2-a. Dum sia kampanjo li okupis la administrajn centrojn kaj fortikaĵojn de Clunia, Amaya (kiu ne estis konkerita escepte per malsategigo), Leono kaj Astorgo, kie li setligis militajn soldatarojn. Tie li faris milojn de prizonuloj, inter ili multaj nobeluloj, kaj kaptis ankaŭ riĉojn de ili kunportitajn.
Tarik, dume, direktis sin nordorienten, tra Kalatajudo kaj Zaragozo, urbo kiun li incendiis parte, farante ankaŭ mortigojn kaj sklavigojn. De tie Tarik avancis okcidenten, sekve tra la romia ŝoseo de Zaragozo al Astorgo, konkerante la mezan kaj supran valon de la rivero Ebro. En tiu zono akceptis submetan interkonsenton kun la grafo de la familio Casius (Kasjo), nome Fortún, en la zono de Tarazono, eble simila al tiu subskribita poste kun la grafo Teodomiro sudoriente. Tiu Fortún estis heredanto de riĉa familio hispan-romia, nome la Casio, terposedantoj ekde antaŭ jarcentoj en la meza valo de la rivero Ebro. Li kaj lia familio islamiĝis, kial faros poste aliaj nobelaj familioj, kaj ekformis la araban dinastion de los Banu-Kasi (laŭlitere, la filoj de Casio), kiu post kelkaj jarcentoj estos reĝoj de la tajfo de tiu zono.
Sekvinte, Tarik alvenis, pasinte tra Amaya, al Astorgo, ĉefurbo de la visigota provinco Asturiensis aŭ Autrigonia, kie denove unuiĝis kun Muzo, kaj alvenis kune ĝis Lugo, ĉefurbo de la provinco de Gallaecia aŭ Galecia (Galegio), urbo forte enmurigita kiu estis submetata. En tiu zono ricevis traktatojn de submeto de diversaj urboj de ambaŭ visigotaj provincoj, inter kiuj menciindas Ĥiĥono (urbo fondita de romianoj), en la marbordo de Asturio. Pro la konkero de Lugo, la araboj estis kaptintaj ne nur la toledan ĉefurbon de la regno visigota, sed ankaŭ de la administraj ĉeflokoj pli ol la duonon de la visigotaj provincoj, escepte la urbojn Taragono kaj Narbono, krom la ankoraŭ sieĝitan Meridon. Antaŭ ol Muzo alvenis al Lugo li ricevis ordonon de la Ĥalifo iri al Damasko. El Lugo, Muzo direktis sin denove al Toledo, sed tiam tra Salamanko, kaj submetis simile la tieajn lokojn survoje.
Tamen multaj regionoj kaj urboj ankoraŭ ne agnoskis lian hegemonion, kaj estis sub la kontrolo de nobeloj aŭ de aliaj lokaj aŭtoritatoj kiuj estris reziston. Inter ili elstaris Merido, la dua urbo tiam de la lando laŭ populacio kaj riĉo. Merido multajn monatojn rezistis (preskaŭ unu jaro), dum ĝi ricevis liverojn tra la rivera haveno protektita de forta murego, restaŭrita de la visigotoj kaj kiuj kaŭzis admiron de la arabaj invadantoj. Abd-el-Aziz, filo de Muzo finfine ankoraŭ sub la estrado de sia patro, finis la sieĝon de tiu urbo, kiu kapitulacis la 30-an de junio de 712. La kapitulaca interkonsento (nome de araboj sulh) respektis la vivon kaj havaĵojn de la meridanoj, al kiuj oni permesis plucelebri siajn kultojn, dum la araboj alpropriĝis de la havaĵoj de ĉiuj preĝejoj (kiuj utilis por la hospitaloj, lernejoj kaj vidvinoj, kaj kompreneble al la propra klerularo) kaj de la fuĝintoj.
Post la sangaj okazintaĵoj de Zaragozo, jam menciitaj, terurigitaj de tiu ekzemplo, kaj senmoraligitaj pro manko de centra povo, la majoritato de la urboj kaj regionoj kapitulacis al la araboj (sulh), kiel okazis ĝenerale en la sekvaj jaroj de la konkero. Tiuj traktatoj estis tre diversaj, depende de la cirkonstancoj, ĉar kelkaj inkludis pluhavon de la loka regado, la konservadon de kelkaj havaĵoj kaj ioman gradon de religia tolero (’ahd) kaj aliaj estis pli similaj al la modelo de Merido, kun submeto sekve de fordono de havaĵoj. Tiuj interkonsentoj etendiĝis ankaŭ al riĉuloj kiuj estis faktaj estroj de etendaj teritorioj sen gravaj urboj.
Sed la urboj rezistantaj estis detruitaj kaj bruligitaj, ties preĝejoj malkonstruitaj kaj ties populacio mortigita aŭ sklavigita, cele averti aliajn urbojn. Ofte viroj estis mortigitaj, dum virinoj kaj infanoj sklavigitaj kaj islamigitaj perforte. La konkeristoj plifortiĝis ankaŭ per propono de liberigo al la sklavoj kiuj konvertiĝis al islamo. Tiuj tamen devis ĵuri fidelecon al la triba klano de la militestro kiu liberigas ilin, kaj integriĝi en ties armeo. Muzo ne starigis modifon en la impostoj, kies monkvanton ricevis nun la ŭalio araba de Hispanio (tiu estis la titolo kiun uzis Muzo ibn Nusair). Kun li la leĝaro kontraŭjuda malaperis, kio havigis al ili la helpon de tiu komunumo.