cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Preĝejo Johano Nepomuka (Dunaremete)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en la vilaĝo laŭ trotuaro. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas. La turopinto estas plurlatera piramido. La enirejo troviĝas meze, sed pluvoŝirmilo kovras la enirejan parton. La navo finiĝas en plurlatera absido, al kiu sakristio aliĝas. La absido estas pli mallarĝa kaj malalta, ol la navo.
Rivignano Teor
Rivignano Teor - prononco, jen itale, friule Rivignan Teôr - estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, kiu ekestis la 1-an de januaro 2014 el la loĝlokoj Rivignano, Teor kaj Sivigliano (friule Siviàn). Ĝi situas en la sudo de Friulo en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Ĝis la limo al Slovenio oriente estas iom malpli ol 60 kilometroj, ĝis la laguno de Marano sude, kiu jam estas parto de la Adriatika Maro, estas malpli ol 15 kaj ĝis la loko Lignano Sabbiadoro ("Linjano orsabla" en Esperanto), kie vere estas la marbordo, estas 28. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas Johano Paŭlo la 2-a, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Bertiolo, Pocenia, Ronchis, Talmassons, Teor, Varmo.
Angla kiel lingvafrankao
Angla kiel lingvafrankao (propralingve English as a lingua franca, mallonge ELF) estas la uzo de la angla lingvo kiel lingvofrankao aŭ "tutmonda rimedo de intergenta komunikado" kaj kio povas esti komprenata kiel "ajna uzo de la angla inter parolantoj de malsamaj denaskaj lingvoj (aŭ 'unuaj lingvoj') por kiuj la angla estas la preferita komunika rimedo kaj ofte la sola elekto". ELF estas "funkcie difinita pere de ties uzado en interkultura komunikado prefere ol formale, referencante al normoj de denaskaj parolantoj" dum la angla kiel dua aŭ fremda lingvo celas atingi la normojn de denaskaj parolantoj elstarigante la kulturajn aspektojn de denaskaj parolantoj. Dum lingvafrankaoj estis uzataj dum jarcentoj, tio kio igas ELF novan fenomenon estas la etendiĝo de ĝia uzado por parolata, skribata kaj perkomputila komunikado
Tutmondiĝo, geopolitiko kaj ELF
Gravaj teknologiaj antaŭenigoj dum la 21-a jarcento ebligis tujan tutmondan komunikadon, tiel rompante la barojn de spaco kaj tempo inter malsamaj lokoj sur la planedo.
La mondo iĝis tutmonde interligita sistemo, kiu postulas komunan komunikan rimedon. Tiucele la mondo bezonis tutmondan lingvafrankaon (lingua franca). La angla jam vaste disvastiĝis tra la mondo pro diversaj faktoroj kiel:
"Neŭtraleco" de ELF
Kvankam kelkaj esploristoj asertas ke la angla kiel lingvafrankao estas neŭtrala kaj kulturlibera komunikilo, aliaj opinias ke ĝi peras la kulturon kaj lingvon de ties parolantoj. Lastatempaj lingvaj diskutoj de ELF-fakuloj konsideras la kulturan kaj lingvan fonon kiel faktoro kiu influas la lingvan scion. Por Hülmbauer, ekzemple, “verŝajne ELF-uzantoj evoluigas proprajn signojn de identeco (ĉu tiu estas de 'eŭropeca' aŭ 'internacieca' aŭ pli individuaj identecoj kreitaj enrete kaj kiuj dependas de la komunumo de praktiko ke ili konstruas).” Laŭ tiu vidpunkto ELF estas multkultura prefere ol kulturlibera.
ELF kaj la denaska parolanto
Pro la uzo de la angla kiel lingvafrankao (lingua franca) en internacia komerco kaj interkultura komunikado, denaskaj parolantoj de la angla estas pli multnombraj ol la ne-denaskaj parolantoj.
En ELF-interagoj, la graveco prefere situas en komunikadaj strategioj ol en esti denaska parolanto, kiu povas konduki al komunikaj situacioj kie tiuj anglalingvaj denaskaj parolantoj, kiuj ne konatiĝis kun ELF kaj/aŭ interkultura komunikado, havas malavantaĝon, ĉar ili ne scias kiel bone uzi la anglan en ĉi tiaj situacioj.
Plejparto de la datumoj pri ELF-interagoj venas de la kamoj de komerco kaj supera edukado en plejparte eŭropaj kuntekstoj, eble faktoroj kiuj klarigas la relative maloftajn okazojn de miskomunikado.
Medicina angla kiel lingvafrankao
Studoj pri medicina angla kiel lingua franca (angle: Studies of Medical English as a Lingua Franca, mallonge MELF) provizas ŝancojn enketi pri ELF-interagoj kie precizeco en komunikado estas kritika faktoro dum la migrado de sanprizorgaj praktikistoj trans landlimoj (fenomeno kohera kun la "malteritoriigo" de ELF ĝenerale), kreis kondiĉojn kie MELF-interagoj ĉiufoje pli oftas. Studo de MELF-interagoj kie flegistinoj diskutis pri simulado de inforperado al pacientoj, indikis ke areoj de nekompreneblo prezentis eblan minacon al la pacienta sekureco, pro erara rekono de vortprovizo ligita al medikamentoj, same kiel aliaj areoj de leksika malprecizeco.
Studoj pri paneoj dum komunikado en ELF-interagoj montras ke sukcesa komunikado en lingvafrankao ne estas evidenta.
Sinteno kaj motivado
Pluraj studoj pri la sintenoj rilate al 'la angla kiel fremda lingvo' (English as a Foreign Language, mallonge EFL) jam estis faritaj.
Breiteneder ekzemple argumentas ke lernantoj de la angla kiel fremda lingvo ofte sentas sin motivataj por lerni kaj uzi la anglan, ĉar ili deziras identiĝi kun la kulturo kaj valoroj de denaskaj parolantoj de la angla. Tiel, normoj de denaskaj parolantaj okupas centran lokon se la angla estas studata kiel fremda lingvo.
En kontrasto, uzantoj de la angla kiel lingvofrankao (ELF) lernas fokusi efikan komunikadon inter parolantoj de malsamaj lingvaj fonoj, Tial identiĝi kun aŭ fokusi denaskajn parolantojn por interkomunikiĝi en situacioj de ELF estas nek avantaĝo por ĝiaj uzantoj nek por denaskaj parolantoj de la angla en situacioj kun ne-denaskaj parolantoj de la angla (vidu ĉi supre).
Debatoj en ELF
Colin Sowden malfermis la debaton kun dokumento en kiu li argumentas ke kelkaj ELF-fakuloj deziras ke ELF anstataŭigu la norman anglan kiel la uzenda modelo por lerni la anglan. Sowden asertas ke la norma angla lingvo, precipe la brita varianto, havas kolonian ŝarĝon kiu ankoraŭ influas la statuson de la angla en post-koloniaj landoj kaj pro tiu negativa valoro kondukis esploristojn pri ELF provi priskribi kaj prezenti sendanĝerigitan version de la angla por fari ĝin universala lingvo kiu apartenas al ĉiu parolanto, kaj al la denaska parolanto kaj al la parolanto de la angla kiel dua lingvo. ''Sowden argumentas ke  enkondukante ELF en la instruadon de la angla kondukos al diferencoj inter lernejoj kiuj aplikas ELF kaj lernejoj kiuj havas la liberecon uzi aŭ ne la modelon de la denaska normo, preferus la lastan. Li konkludas ke ELF ne anstataŭigos modelojn de anglosaksaj denaskaj parolantaj en la proksima estonteco ĉar estas tro da limigoj ligitaj al ELF. Por Sowden, la uzo de plurlingvaj kaj lokaj instruistoj ankaŭ povas esti utilaj por lernantoj de la angla kiel dua lingvo, ĉar tiuj instruistoj konas la lokan kulturon aŭ la parolatajn lingvojn kaj la limigojn kiujn ili reprezentas por lerni la anglan. La vojo antaŭen laŭ Sowden estas fokusi la komunikan kapablecon, ne la universalan konformecon.''
Alia fakulo, Alessia Cogo cetere citas diversajn studojn en la kampo kiuj montris ke ELF-komunikado estas fluida kaj noviga, kun emfazo sur tre variaj lingvaj formoj, plibonigita en la kunteksto de ELF pro la lingva kaj kultura diversecoj de ne-denaskaj parolantoj de la angla, kie kompreni pli gravas ol uzi la normajn trajtojn.
Kritiko
La internacia angla kiel ELF estas prezentata kiel praktika rimedo, sed ĝi montriĝas esti resurso, kiu dependas de la denaskaj parolantoj kaj alportas ekonomian proﬁton al tiuj. Lingvo povas esti rimedo, kiun ĉiu ajn povas ekhavi kaj uzi, aŭ resurso, kies uzadon regas kaj limigas ĝiaj unuavicaj posedantoj. Kontraste, kvankam Esperanto havas eŭropan fonon kaj naskis intertempe neglekteblan nombron de denaskaj parolantoj, ĝi ebligas ankaŭ al ne-eŭropanoj partopreni en la posedo kaj renovigo de la internacia lingvo-resurso, sen vera monopolo de denaskaj parolantoj. La socia kaj kultura valoro de Esperanto fundamente dependas de tio, ĉu “nenies lingvo kaj kulturo” estas, aŭ almenaŭ povos fariĝi, “ĉies lingvo kaj kulturo” – kie “ĉies” signifas ne nepre “de ĉiuj homoj en la mondo”, sed almenaŭ “de ĉiu deziranto, sendepende de la deveno”.
Fakulo kiel David Graddol, socilingvisto kaj aŭtoro de English next (2006) kaj The future of English (ambaŭ eldonitaj de British Council), antaŭvidas ankaŭ relative gravajn komunikajn funkciojn por kelkaj aliaj lingvoj ol la angla dum la 21-a jarcento.
Robert Phillipson, brita lingvisto, pritraktis la demandon de lingve justeco en la komunikado, interalie en la kvara ĉapitro de sia libro "English-only Europe?" (Ĉu nur-angla Eŭropo?). La itala reĝisoro Filippo Soldi produktis en 2014 eĉ kurtmetraĵon en la itala kun (sole) subtekstoj en la angla (In Tram), rete videbla, kiu temas pri la eŭropunia trudado de la angla, sen ke anglalingvanoj lernu alian lingvon.
Rilata teminaro
Aliaj terminoj kun iomete malsamaj signifoj estis uzataj en la debato kaj esploro pri la tutmonda disvastiĝo de la angla, inkluzive de la
Farnezila heptanato
Farnezila heptanato aŭ farnezila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj farnezolo. Farnezila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Farnezila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al farnezila grupo. Ĝi konsistas je 22 karbonatomoj, 38 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Novobloĉna (stacidomo)
Novobloĉna (Новоблочна) estas fervoja stacio en Krivij Rih (Dnipropetrovska provinco), urbo en Ukrainio.
Universitato Lehigh
Universitato Lehigh (Lehigh University, mallongigita LU) estas privata universitato en Bethlehem en Pensilvanio en Usono. La universitato estis establita en 1865 fare de komercisto Asa Packer kaj estis origine aligita kun la Episkopa eklezio
Nuntempe, proksimume 7,000 studentoj studas tie (5,000 por bakalaŭroj, kaj proksimume 2,000 por progresintaj gradoj). La universitato estas membro de la Asocio de Sendependaj Teknologiaj Universitatoj.
Organizo
La universitato konsistas el kvin kolegioj : kolegio de Inĝenieristiko kaj Applied Science, kolegio de Arto kaj Sciences, kolegio de Komerco, kolegio de Eduko kaj kolegio de Sano. La kolegio de Artoj kaj Sciencoj estas la plej granda, kun 35% de la studentoj de la universitato.
Famaj diplomiĝintoj
Kelkaj el la bonkonataj diplomiĝintoj de la institucio estas :
Valbonne
(jen france, okcitane Vauboa) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj estas la centro de samnoma kantono .
Édouard Mortier
Édouard MORTIER, plennome Adolphe Édouard Casimir Joseph Mortier, Unua Duko de Trevizo (naskiĝis en Le Cateau-Cambrésis, mortis  en Parizo) estis franca armea komandanto kaj Marŝalo de la Imperio sub Napoleono la 1-a, kiu deĵoris dum ambaŭ la Francaj revoluciaj militoj kaj la Napoleonaj Militoj. Li estis unu el la 18 homoj mortigitaj en 1835 dum bomb-atenco fare de Giuseppe Marco Fieschi kontraŭ la reĝo Ludoviko Filipo la 1-a.
Universitato Susquehanna
Universitato Susquehanna (Susquehanna University) estas privata, neprofitcela liberalarta kolegio en Snyder County, Pensilvanio. Tiu universitato estas aligita kun la Evangelia Luterana Eklezio en Usono.
Villenave
Villenave (jen france, okcitane Vilanava) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Universitato Susquehanna
La nomo de la universitato estas prenita de la originaj loĝantoj de la regiono. La universitato estis fondita en 1858 kiel misia institucio kaj en 1895 ĝi iĝis kvarjara liberalarta universitato. La universitato estas klasifikita kiel bakalaŭra kolegio de artoj kaj sciencoj, kvankam ĝi havas komercan lernejon, magistron en eduko, kaj komunajn majorojn en inĝenieristiko kaj magistron en komerca administrado. Ĝi ankaŭ ofertas la ununuran bakalaŭron en luksmarka merkatigo kaj administrado en Usono.
La universitato havas pli ol 2,200 bakalaŭrajn studentojn de 33 ŝtatoj kaj 23 landoj, kun racio de 13 studentoj al 1 profesiulo estas konservita. La plej multaj studentoj devas vivi sur kampuso dum ĉiuj kvar jaroj.
Islama noktiĝa preĝo
Magrib-preĝo aŭ salat mgrib estas unu el la kvin devigaj preĝoj en Islamo por islamanoj, kaj ĝi estas la unua deviga preĝo nokte, kaj la kvara preĝo de la diurno.
estas tempo
La unua fojo por Maghrib-preĝo komenciĝas kun sunsubiro, pro Hadito: «عن سلمة بن الأكوع، أن رسول الله ﷺ kaj paco de Dio estu sur li, kutimis preĝi Magribon kiam la suno havis; stariĝis kaj estis kaŝita per vualo.” Rakontite fare de la grupo krom virinoj. Al-Shawkani diris:
La akademiuloj konsentis ke la komenco de la tempo por Maghrib-preĝo estas sunsubiro, kaj la diferenco okazis en la signo per kiu sunsubiro estas konata. Kaj estis dirite: Vidante la noktan planedon, kaj kun ĝi diris Al-Qasimia, kaj ili protestis dirante: "Ĝis la atestanto aperos": (la stelo). Rakontite fare de Muslim kaj An-Nasa'i de la Hadito de Abu Basra. Kaj estis dirite: Prefere, per mallumo, kaj al li iris Zaid bin Ali, Abu Hanifa, Al-Shafi'i, Ahmed bin Isa, Abdullah bin Musa, kaj Imamo Yahya. Kaj ili citis Haditon: «إذا أقبل الليل من ههنا وأدبر النهار من ههنا فقد أفطر الصائم» Interkonsentita de la Hadito de Ibn Omar kaj Abdullah bin Abi Awfa. Kaj ĉar en la Hadith de Gabriel el la rakonto de Ibn Abbas kun la vortumo: «فصلى بي حين وجبت الشمس وأفطر الصائم» Por paroli pri la pordo kaj tiel plu.
La posedanto de la maro respondis ĉi tiujn pruvojn kiel absolutajn, kaj la hadito "ĝis la atestanto leviĝas" estas limigita, kaj li respondis, ke ne estas absoluta kaj limigita, ke la leviĝo de la atestanto estas unu el la signoj de sunsubiro, kvankam ĝi havas estis dirita: Lia diro kaj la atestanto la stelo estas inkluzivita. La atestanto estas la mallumo de la nokto, kaj tio estas apogita per la Hadito de Al-Sa'ib bin Yazid kun Ahmad kaj Al-Tabarani, kun la vortumo: «لا تزال أمتي على الفطرة ما صلوا المغرب قبل طلوع النجم» Kaj la Hadito de Abu Ayyub estas atribuita al li: «بادروا بصلاة المغرب قبل طلوع النجم» Kaj la Hadito de Anas kaj Rafi bin Khadij diris: «كنا نصلي مع النبي ﷺ kaj paco estu sur li, tiam ni pafis, kaj unu el ni vidus kie lia sago estas."
La tempo por Maghrib-preĝo komenciĝas kiam la suno subiris, kaj ĝi etendiĝas ĝis la sunsubiro de la ruĝa krepusko, laŭ la Hadito de Abdullah bin Amr, ke la Profeto, ke la preĝoj de Dio kaj paco estu sur li, diris: "La tempo por Maghrib preĝo estas kiam la suno subiris, tiel longe kiel la krepusko ne falas." Kaj kion Al-Bukhari rakontis el la hadito de Salama Ibn Al-Akwa': "Laŭ la aŭtoritato de Salama, li diris: Ni kutimis preĝi kun la Profeto, ke la preĝoj de Dio kaj paco estu sur li, ĉe Magrib, se ŝi kaŝis sin. kun la vualo.” Laŭ la aŭtoritato de Salama, li diris, Ni kutimis preĝi kun la Profeto, Dio benu lin kaj donu al li pacon, ĉe Magrib se ŝi kaŝis sin per la vualo. Ĝi ankaŭ estis rakontita laŭ la aŭtoritato de Abu Musa: ke demandanto demandis al la Mesaĝisto de Dio, ke la preĝoj kaj paco de Dio estu sur li, pri la tempoj de preĝo. Li diris: Tiam li prokrastis ĝis estis kiam la krepusko falis, tiam li diris: La tempo estas inter ĉi tiuj du. Al-Nawawi diris en Sharh Muslim: (Kaj la esploristoj inter niaj kunuloj iris al la plej ĝusta opinio, ke estas permesate prokrasti ĝin tiel longe kiel la krepusko ne malaperas, kaj ke estas permesate komenci ĝin ĉiumomente de tio., kaj ne estas peko prokrasti ĝin preter la komenco de la tempo).
Rafi bin Khadij diras: Rafi bin Khadij diras: "Ni kutimis preĝi Magrib kun la Profeto, ke la preĝoj de Dio kaj paco estu sur li.
Maroko hastis sian unuan fojon
Al-Shawkani Syed: La Hadith indikas ke estas dezirinde iniciati la Maghrib-preĝon kaj estas malŝate prokrasti ĝin ĝis la steloj kolizias. La malakceptistoj (la ŝijaistoj, la ŝijaistoj ne estis skribitaj en la traduko, sed ne ekzistas vorto kiel tiu vorto kiu indikas la signifon de la ŝijaistoj) reflektis la aferon, kaj faris prokrasti la maghrib-preĝon ĝis la kolizio de la steloj, dezirinda, kaj la Hadito ĝin malakceptas.
Al-Nawawi diris en la klarigo de Muslim: La rapidigo de sunsubiro post sunsubiro estas unuanime interkonsentita.Li diris: Io estis rakontita de la ŝijaistoj pri tio, pri kio oni ne atentas kaj ne havas bazon. Ĉar ĝi estis respondo al la demandanto pri la tempo, kaj la haditoj de hasto menciitaj en ĉi tiu ĉapitro kaj aliaj rakontas pri la ofta kutimo de la Sendito de Dio "paco estu sur li" ke li persistis krom por senkulpigo, do fidu ĝin.”
Grekio en la Somera Olimpiko 1896
Kunordigis la teamon la Greka Olimpika Komitato (greke Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή), fondita en 1894.
Péter Bernek
, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bernek Péter estis hungara naĝisto, trifoja olimpiano, trejnisto.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
estis naĝisto en ĉefurbaj sportkluboj ĝis 2021. Li aĝis 12, kiam li konkursis jam inter plenkreskuloj. Li estis hungara ĉampiono 50-foje inter 2008-2020. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2012, Hungario en la Somera Olimpiko 2016 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2020 kun sola oka loko, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 2014 en mallonga naĝejo (rapidnaĝo 400 m). Pli frue li atingis bonajn rezultojn en junularaj ĉampionumoj. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2021, poste li estis tuj trejnisto. En 2019 li edziĝis, en la sekva jaro filo naskiĝis.
Uza
Uza (jen france, okcitane Husar) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Sud-Afriko en la Somera Olimpiko 1908
Kunordigis la teamon la South African Olympic and Empire Association, nacia olimpika komitato agnoskita ĝis la jaro 1962, funkcianta laŭ la ŝtataj leĝoj de rasa apartismo principe nur por blankulaj sportistoj, kaj antaŭulo de la nuna Sud-Afrika Sporta Konfederacio kaj Olimpika Komitato fondita en 1991.
Universitato Drexel
Universitato Drexel (Drexel University) estas privata esploruniversitato kies ĉefa kampuso estas en Filadelfio, Pensilvanio, Usono. Ĝi estis fondita en 1891 fare de Anthony J. Drexel, komercisto kaj filantropo. Komence, la institucio estis fondita kiel la Drexel Instituto de Arto, Scienco kaj Industrio. Ĝi estis renomita Drexel Instituto de Teknologio en 1936, antaŭ ricevi ĝian nunan nomon en 1970.
En 2020, pli ol 24,000 studentoj studis en la universitato kaj estis pli ol 70 bakalaŭraj programoj kaj pli ol cent bakalaŭraj programoj. Inter la famaj diplomiĝintoj de la kolegio estas Violet Oakley, Malik Rose, David Shulkin, Elia Sabor, Catherine McNamara, Paul Burn kaj Alassane Ouattara.
La universitato estas membro de la Asocio de Sendependaj Teknologiaj Universitatoj.
La kunlabora eduka programo de Drexel (co-op) estas unika flanko de la la lernejaj diplomaj programoj, proponanta studentojn la ŝancon akiri ĝis 18 monatoj de pagita, plentempa labora sperto en kampo rilata al ilia studenta majoro aŭ diplomita programo antaŭ diplomiĝo.
Historio
Universitato Drexel estis fondita en 1891 kiel la Drexel Instituto de Arto, Scienco kaj Industrio fare de Filadelfia financisto kaj filantropo Anthony J. Drexel. La origina celo de la institucio estis disponigi instruajn ŝancojn en "profesioj kaj sciencoj" al virinoj kaj viroj de ĉiuj sociaj fonoj. La institucio iĝis konata kiel la Drexel Instituto de Teknologio en 1936 kiu en 1970 ricevis universitatrangon. Farante tion, la instituto iĝis Drexel University.
Malgraŭ multaj ŝanĝoj en siaj unuaj cent jaroj, la universitato konservis sian privatan kaj ĝeneralan karakteron. En 1919, la instituto lanĉis grandajn programojn por prepari studentojn por signifaj karieroj.
En la jaroj 1995-2009, la universitato spertis multajn ŝanĝojn, inkluzive de pliiĝo en la nombro da studentoj kaj pli strikta rastrumo. En 2002, la universitato College of Medicine estis establita. En 2006, la jurstudo estis establita, kaj en 2011, la jurstudo akiris ĉiujn aprobojn de la American Bar Association.
Téthieu
(jen france, okcitane Tetiu) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Valdeblore
(jen france, okcitane Val de Blora) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Taller
(jen france, okcitane Talèr) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
Villeneuve-Loubet
(jen france, okcitane Vilanuòva e Lo Lobet) estas komunumo de Francio, evidente konsistanta el la loĝlokoj Villeneuve / Vilanuòva kaj Loubet / Lo Lobet. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Sorde-l'Abbaye
(jen france, okcitane Sòrda l'Abadia) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
László Gyöngyösy
László Gyöngyösy [lAslO djondjoŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Gyöngyösy László estis hungara instruisto, ĵurnalisto, literaturhistoriisto. Lia kompleta familia nomo estis Gyöngyösy Horváth, lia nobela antaŭnomo estis agárdi, liaj pseŭdonimoj estis Morgó aŭ Figyelő.
naskiĝis en Baranya (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Baraninci en Ukrainio), li mortis, laŭ alia informo  en Budapeŝto.
Biografio
maturiĝis en gimnazio en Ungvár en 1877, poste li studis teologion en akademioj de Sárospatak kaj Debrecen, fine li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1881. Post la diplomo li estis ĵurnalisto en pluraj gazetoj, ekde 1886 li estis instruisto en provincaj urboj, lastfoje en la lernojaro 1916 en Budapeŝto. Intertempe kaj poste li kontribuis pri la literaturo. Lia edzino naskis du filojn. Li ricevis premion en 1923.
Mentila heptanato
Mentila heptanato aŭ mentila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj mentolo. Mentila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Mentila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al mentila grupo. Ĝi konsistas je 17 karbonatomoj, 32 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Villars-sur-Var
(jen france, okcitane Vilar de Var) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Valderoure
(jen france, okcitane Vauderore) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grasse kaj al la kantono .
Kantono Lhuis
La kantono Lhuis ( canton de Lhuis) estas eksa franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Antaŭ sia malapero en 2014, la kantono konsistis el 12 komunumoj. Ĝi havis entute 5 769 loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en 2012. Ĝia centraliza oficejo situis en Lhuis.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Lhuis la jenaj 12 francaj komunumoj :
Historio
La kantono Lhuis estis kreita en 1833, kaj situis en la arondismento Belley.
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La kantono Lhuis malaperis pro tiu leĝa reformo.
Marième Faye Sall
Marieme Faye Sall, ankaŭ nomita Marème Faye Sall estas senegala famulo. Ŝi estas la "unua damo" de Senegalo, ekde 2012, kaj fakte la unua senegala, nigrula kaj islama "unua damo" en la historio de la lando , ĉar la tri antaŭaj unuaj damoj estis de franca aŭ libana deveno.
Biografio
Faye Sall naskiĝis en la urbo Saint-Louis, en norda Senegalo, kaj estas la kvara de la ok infanoj de sia familio. Laŭ sia oficiala biografio, ŝi estas de duobla prapatraro kaj fulana kaj serera. Ŝi lernis en la elementa lernejo en Saint-Louis antaŭ ol transloĝiĝi kun sia familio al Diourbel, urbo de la regiono Diourbel, en la centro de Senegalo. Ŝi ricevis diplomon de teknika gimnazio kaj ekstudis en la Supera Instituto de Teknologio ĉe la universitato Ŝeiĥ-Anta-Diop, kie ŝi studis elektran inĝenierion, sed ne atingis diplomon. Ŝi forlasis la universitaton post la naskiĝo de sia unua infano.
Marieme Faye Sall renkontis Macky Sall en 1992 dum ŝi estis ankoraŭ en la gimnazio. Ŝi forlasis studojn en 1995 post geedziĝo kaj naskiĝo de la unua infano. La paro havas tri infanojn.
Macky Sall gajnis la baloton post la dua raŭndo de la prezidentaj elektoj en marto 2012.
Marieme Faye Sall fariĝis la kvara "unua damo" de Senegalo la 2an de aprilo 2012. Ŝi estas ankaŭ la unua "unua damo" de Senegalo, kiu naskiĝis kaj kreskis en la lando. Ŝi estas kromnomita «la vera senegala damo» de multaj senegalaj virinoj.
Bystřany
Bystřany (Wisterschan) estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en distrikto Teplice en Regiono Ústí nad Labem. Vivas ĉi tie.
Historio
La unuaj skribmencioj pri la vilaĝo devenas el la jaro 1542.
Mont-Blanc Express
Mont-Blanc Express estas fervoja interligo disponigita komune fare de SNCF en Francio kaj TMR en Svislando. Ĝi inkludas du montarajn liniojn laŭ proksimume 52 km. Ilia itinero ligas respektive ĉiuflanke de la landlimo: Saint-Gervais al kaj Châtelard al Martigny. Ili havas la karakterizaĵon esti unutraka, internacia kaj en metra ŝpuro. Ĝiaj trajnoj ebligas interkonekton kun turismaj lokoj en la regiono. La servo estis nomita tiel ekde la ekfunkciigo de la trajnoj Z800 en 1996 (trajnoj kiuj ebligas vojaĝon laŭ la tuta linio sen interrompo ĉe la landlimo).
Interkonektoj
De kun:
De kun: De kun:
Lycée Pasteur
Konstruita ekde 1912 kaj kompletigita en la somero de 1914, la konstruaĵo estis rekviziciita ĉe la komenco de la Unua Mondmilito kaj gastigis hospitalon kreitan de la Usona Hospitalo de Parizo, ankaŭ situanta en Neuilly, kaj kiu restis dum la tuta milito.
Venanson
(jen france, okcitane Venaçon) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
30453 Cambioni
30453 Cambioni estas granda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la italan scienciston Saverio Cambioni, kiu laboras en Usono. Li signife kontribuis al nova metodo bazita sur la artefarita intelekto kaj distanca sondado por determini la fizikajn ecojn de malgrandaj korpoj kaj la formiĝo de la planedoj
Les Bossons (stacidomo)
Les Bossons estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Chamonix-Mont-Blanc, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Gervais-les-Bains-Le Fayet - Vallorcine (frontière) (896000).
Nerila heptanato
Nerila heptanato aŭ nerila enantato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la heptanata acido kaj nerolo. Nerila heptanato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Nerila heptanato prezentas heptanatan grupon ligitan al nerila grupo. Ĝi konsistas je 17 karbonatomoj, 30 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Fukieriacoj
La fukieriacoj (Fouquieriaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo erikaloj (Ericales). Ĝi enhavas 1 aŭ 2 genrojn kaj 12 speciojn,. Ĝia tipa genro estas fukierio.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (17 jun. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Les Pélerins (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Gervais-les-Bains-Le Fayet - Vallorcine (frontière) (896000).
Flava Kastelo (Vajmaro)
La Flava Kastelo (Gelbes Schloß) en Vajmaro, Germanujo, estas monumentprotektita barokaĵo el la jaro 1704 servinte kiel vidvina sidejo por la dukino Charlotte von Hessen-Homburg. Ĝi apartenas al la historia kastela komplekso de la vajmara urbocentro estante konstrua esprimo de la iama kortega kaj rezideja urbo. Johann Sebastian Bach surloke muzikon instruis al la du filoj de lia duka moŝto Johano Ernesto la 3-a. La sukcesa verkisto August von Kotzebue ĉi tie pasigis la junulajn jarojn. Multajn jarojn poste la kastelo iĝis sidejo de la Ministerio pri financoj turingia. Ekde 1998 la konstruaĵo estas parto de Klassik Stiftung Weimar apartenante ekde 2005 al la nova studcentro de la Biblioteko Dukino Anna Amalia.
Kunteksto urboplanada
La Flava Kastelo estas parto de la historia kastela komplekso ĉirkaŭ la Demokratiplaco (la iama Princa placo), kie lokas ankaŭ la Verda Kastelo (=la Anna-Amalia-Biblioteko). La ĉefa fronto de la Flava Kastelo direktas sin al la Verda bazarplaco (iam Burgplaco) norden, kiu estiĝis en 1837/38 danke al la liberigita spaco post la malkonstruo de la Malnova ĉefgvardiejo kaj kelkaj ĝardenoj. Tre apuda eoste la Nova gvardiejo malfruklasikisma konstruite inter 1834 kaj 1838 fare de la ĉefarĥitekto Clemens Wenzeslaus Coudray. Sude limas la Flava Kastelo al la iam liberstarinte bieno Gleichenscher Hof (16-a jarcento) respektive al la enurba loĝejo de la Gleichen-grafjo (kie poste gastis la polico kaj la ŝparkaso). Je la okcidenta flanko la mallarĝa Kolegia strateto kondukas rekte preter la Flava Kastelo. Kune kun la sude limanta Ruĝa Kastelo kaj la du historiismaj Pordegaj domoj (1820) de Coudray la historia konstrukomplekso nomita Markt 15 formas konstruaĵringon kiu ĉirkaŭas internan korton.
Historio
La Flava Kastelo, nomite laŭ la iama fasada farbo, estiĝis inter 1702 kaj 1703 ĉe la Vajmara burgoplaco pro la alikonstruo de liberestaranta domo el la 16-a jarcento fare de la barokarĥitekto Johann Mützel kun la kialo krei novan vidvinan sidejon por la dukino Charlotte Dorothea Sophie. La feraj majuskloj C.D.S.D.S.L.H.H., kiu dividas sin longece supre de la komplete norda fasado, estas la inicialoj de Charlotta Dorothea Sophia Dux Saxoniae Landgrafia Hasso Homburgiae. Ĉe la uesta fasado la grandaj nigraj ciferoj 1704 indikas la estiĝtempon de la domo. La ĉeffronto de la flave poŭcita, duetaĝa kasteldomo kun mansarda tegmento pliimpresigitis per Leona portalo portanta la nomon de du leonoj supre de la dukina blazono. La ĉefa enirejo tamen fariĝis disde uesto tra Kolegia stateto tra splendega portalo kolona (spektindas la foto de 1938 sobe ĉe la rubriko "Eksteraj ligiloj").
Post la morto de la dukino Charlotte en 1738 la Flava Kastelo iĝis administradejo kaj poste loĝejo por diversaj korteguloj. I.a. loĝis ene la brunsvika majoro Levin Karl Christian Kotzebue. Tie li estis legatkonsilisto kaj sekreta referendaro en la servoj de la dukino Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach. Lia edzino Christina Kotzebue (nask. Krüger) kaj la filino kaj posta verkistino Karoline Ludecus baldaŭ sekvis lin. Finfine en 1761 naskiĝis surloke la fama filo kaj murdita verkisto August von Kotzebue pasigonte surloke parton de sia juneco. En 1774 oni translokigis la dukan Kortegan ĉambron en la Flavan Kastelon kiu restis samloke ĝis 1848. En 1838 oni komencigis ĉe la eosta kastelero alkonstruon de la Nova gvardiejo kaj la Vajmara servistejo. En 1852 ekgastis la Ŝtata ministerio/departemento nr. 3 (pri financoj) kio necesigis multajn aldonendajn ŝanĝojn kiuj eĉ pli ligis la Flavan Kastelon al la najbara Gleichenscher Hof. En 1910/11 la arkitekto Carl Friedrich Dittmar komisiitis krei pliajn aldonajn erojn inter la Nova gvardiejo kaj la Ruĝa Kastelo; ili eĉ pli akcentigis la diversajn erojn kompleksajn kaj estigis etan nordan internan korton ĉe la Flava Kastelo kaj mallarĝan sudan korton inter la Pordegaj domoj kaj Ruĝa Kastelo. En 1911 estis planoj starigi en la korton kastelan puton; sekve la skulptisto Gottlieb Elster faris gajan figuron bronzan titolita Impost-enkasisto (1912) kiu portas monon kaj aktojn. Populare la grejsa puto nomiĝas Puto de la aktulĉjo. Post la fondo de la Lando Turingio en la 1.5.1920 la Flava Kastelo iĝis la sidejo de la ministerio pri financoj; ĝi fakte ekzistis inter decembro 1920 kaj junio 1945. Dum la bombatakoj de la Aliancanoj la interno en la 9.2.1945 kvazaŭ komplete damaĝitis kaj rekonstruitis postmilite treege ŝanĝite. La iama Leona portalo de la norda fasado ja restis sed ankaŭ alifaritis je fenestro kun balustrado. La granda kolona portalo en la direkto de Kolegia strateto tute pereis.
Inter 1992 kaj 1997 oni faris akuratajn kaj profundajn restaŭradojn; ĝis 1994 gastis ene la vajmara urba administrado kiu poste translokiĝis je Sc hwansee-strato 17. La Aktuala puto, restaŭrite inter 1985 kaj 1989, pro konstrulabora ĝeno removigitis kaj restarigitis en 2007 antaŭ la nova ĉefa sidejo administrada. Poste ĝi metitis en la deponejon de la Urbomuzeo de Vajmaro.
Utiligo aktuala
En 1998 Klassik Stiftung Weimar akiris ambaŭ kastelojn kaj komisiis restaŭradojn por gajni aldonan konstruaĵon kaj novan studcentron por la Anna-Amalia-biblioteko najbaranta. Okazo por tio estis la jam longe antaŭe dezirita kunmeto de libroj disĵetitaj en ĉ. 20 diversaj lokoj en Vajmaro. Por kompletigi la sekuran libran konservadon oni pluse havigis grandan magazenon subteran. La en 1910 en la interna korto konstruita konstruaĵkomplekso makonstruitis kaj anstataŭigitis per ĝenerala enireja novkonstruaĵo por la tuta centro kie gastis ankaŭ legsalono subtera. En la malnova interna korto de la Flava Kastelo admireblas nun Libra kubo kun 16 vitraj lumfonton, elegantaĵo vera kun kromaj lignaj partoj kavaj. Ĝi servas kiel librokabineto granda kun duetaĝa galerio kaj multaj librobretaroj. Oni havas liberan aliron al ĉ. 100.000 libroj kaj 150.000 bildoj,, al diversaj okazigsalonoj kaj kafejo. Subtera transirejo ekzistas al la ĉefa ejo, la Verda Kastelo. La Flava Kastelo mem malkernigitis kaj statike aliaranĝitis por povi enteni la amason da libroj. La Ruĝa Kastelo havis pli malmultajn ŝanĝojn servante nuntempe por admininistraj kaj enkatalogigaj laboroj.
Villefranche-sur-Mer
(jen france, okcitane Vilafranca de Mar) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono . La marborda teritorio estas geografie parto de la Bordo Lazura (france Côte d’Azur) ankaŭ nomata Franca Riviero.
Muzeo de Taksilo
La muzeo de Taksilo (, tiksla ajaaeb ghar; Taxila Archaeological Museum) situas ĉe Taksilo, en provinco Panĝabio de Pakistano. La muzeo gastigas gravan kaj ampleksan kolekton pri Gandara arto, kiu datiĝas ekde la 1-a ĝis la 7-a jarcentoj n.e. Plejparto de la objektoj en la kolekto estis elfositaj el la ruinoj de la antikva Taksilo.
La muzeo troviĝas ĉe Taksilo, kiu estas administrata de Rawalpindi. Tio ĉi estas surloka muzeo kaj ties kolekto temas precipe pri Gandara arto. La arĥeologiaj situoj de Taksilo datiĝas je 600‒700 a.n.e.
Historio
La konstruo de la muzeo ekis en 1918, kun ties fundamenta ŝtono metita fare de Lord Chelmsford, la tiama vicreĝo de Hindio. La konstruo konkludiĝis en 1928 kaj la s-ro Muhammad Habibullah, la tiama ministro pri edukado, malfermis la muzeon por la publiko. La s-ro John Marshall kiu estis retiriĝota de la posteno de Ĝenerala Direktoro de la arĥeologia servo de Barato en 1928 ne havis sufiĉan tempon por kompletigi sian originalan planon. La registaro de Pakistano aldonis la nordan galerion en 1998.
Kolekto kaj ekspozicioj
Estas vidindaĵoj en la kolektoj de la muzeo, inkluzive de artefaktoj el ŝtono, stuko, terakoto, arĝento, oro, fero kaj mez-valoraj ŝtonoj. La ekspozicio konsistas plejparte de objektoj de la periodo inter 600 a.n.e. kaj 500 n.e. La budhisma, hindua kaj ĝajna religioj estas bone reprezentitaj per ĉi tiuj objektoj, eltrovitaj en tri antikvaj urboj kaj en pli ol du dekduoj da budhismaj stupaoj kaj monaĥejoj kaj grekaj temploj de la regiono.
Gandara arto
La muzeo de Taksilo havas unu el la plej gravaj kaj ampleksaj kolektoj de budhismaj skulptaĵoj el ŝtono en Pakistano, kiuj datiĝas ekde la 1-a ĝis la 7-a jarcentoj. La kerno de la kolekto devenas de la elfosaĵoj ĉe la Taksila valo, precipe la elfosaĵoj de s-ro John Marshall. Aliaj objektoj devenas de elfosaĵoj faritaj aliloke en Gandaro, de donacoj (ekz., el la kolekto Rami Das), aŭ de materialoj konfiskitaj de la polico kaj aliaj aŭtoritatoj. La tuta kolekto enhavas pli ol 1400 objektojn kaj 409 estis videblaj por la publiko.
Numismatiko
La muzeo estas sursitua muzeo kaj servas kiel deponejo por plimulto de la numismatika materialo trovita dum la arĥeologiaj laboroj de Taksilo. La elfosadoj ekis en 1917 sub la direkto de John Marshall, la tiama direktoro de la arĥeologia servo de Barato, kaj daŭris ĝis 1934. Ekde tiam, la arĥeologiaj laboroj daŭris kaj ankoraŭ daŭras ĝis hodiaŭ. La muzeo enhavas grandan kolekton de moneroj ekde la periodo de la Hindo-grekoj ĝis la lastaj Kuŝanoj. Kelkaj de ĉi tiuj moneroj jam aperis en la originalaj raportoj de Marshall pri la elfosadoj; nuntempa projekto klopodas igis la tutan kolekton alirebla por la publiko.
Kantono Montluel
La kantono Montluel ( canton de Montluel) estas eksa franca balotdistrikto en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Antaŭ sia malapero en 2014, la kantono konsistis el 9 komunumoj. Ĝi havis entute 23713 loĝantojn laŭ oficiala censo plenumita en 2012. Ĝia centraliza oficejo situis en Montluel.
Francaj kantonoj ĉefe utilas kiel bazaj balotareoj por la elektado de la membroj de departementaj konsilioj.
Komunumoj
Apartenis al la kantono Montluel la jenaj 9 francaj komunumoj :
Historio
La kantono Montluel estis kreita en 1833, kaj situis en la arondismento Bourg-en-Bresse.
Nova kantona organizado de la departemento Ain validiĝis okaze de la departementa baloto de marto 2015, kaj estis difinita de dekreto de la 13-a de februaro 2014. En la departemento Ain, pro la reformo la nombro da kantonoj malgrandiĝis de 43 al 23. La kantono Montluel malaperis pro tiu leĝa reformo.
La komunumoj antaŭe partoj de la eksa kantono Montluel estis dispartigitaj inter la novaj kantonoj Meximieux kaj Miribel.
Ferenc Csík
naskiĝis la en Kaposvár, li mortis la  en Sopron.
Biografio
devenis el juda familio. Li maturiĝis en premonstrata gimnazio en Keszthely. Li akiris medicinan diplomon en 1937 en Scienca Universitato Péter Pázmány, poste li laboris en la universitata kliniko. Pro la ricevita medalo la kontraŭjudaj juĝoj ne estis validoj al li. En 1944 li soldatiĝis kiel armea kuracisto. Dum kuracado li mortis pro bombatako.
Lia edzino naskis 2 gefilojn. Li ricevis premiojn en 1935, 1936 kaj postmorte en 2005.
Sporta kariero
ŝatis naĝi en la Balatono ĉe Keszthely, mallonge li estis ano ankaŭ en la loka sportklubo. Inter 1931-1938 li estis naĝisto en ĉefurba sportklubo. Li estis hungara ĉampiono 19-foje inter 1933-1938. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1936 kun ora kaj bronza medaloj, krome en eŭropa ĉampionumo li estis la unua dufoje en 1934. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1938, poste li havis postenon en la hungara akvasporta vivo.
Soorts-Hossegor
(jen france, okcitane Sòrts e Òssagòr), konsistanta evidente el la historie sendependaj loĝlokoj Soorts/Sòrts kaj Hossegor/Òssagòr, estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Landes (jen france, okcitane Lanas), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine, prononco [], do, Nòva Aquitània, Akitania Berria). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dax (france arrondissement de Dax, okcitane Arrondiment de Dacs) kaj al la kantono .
La banurbo situas ĉe la Atlantika Oceano, havas vastajn plaĝojn kaj estas parto de la pejzaĝo Arĝenta marbordo.
Les Moussoux (stacidomo)
Les Moussoux estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Chamonix-Mont-Blanc, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio St-Gervais-les-Bains-Le Fayet - Vallorcine (frontière) (896000).
Horcajo Medianero
Horcajo Medianero [orKAĥo] estas municipo de la provinco Salamanko, en la aŭtonoma komunumo Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la Jurisdikcia teritorio de Salamanko en la nordo-centro de la provinco kaj al la Municiparo Aguas de Sta. Teresa y Alto Tormes. Horcajo Medianero estas tradukebla etimologie al Landlima Kunigejo, pro la landlimo inter la mezepokaj regnoj Kastilio kaj Leono, same kiel ĉe la samprovincaj Chagarcía Medianero kaj Carpio Medianero.
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Horcajo Medianero, Sanchopedro de Abajo, Valdejimena, Valverde, Padiernos kaj Sanchopedro de Arriba, el kiuj la du lastaj senhomaj, okupas totalan areon de 53,37 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2017, ĝi havis 217 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn ekde la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 46 km de Salamanko, provinca ĉefurbo.
Ĝi fondiĝis komence de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
La tradiciaj agrikulturo (cerealoj, paŝtaĵoj) kaj brutobredado (bovoj kaj ŝafoj en kverkaroj) lastatempe iom dekadencis, sed pluas. Lastatempe rura turismo ekgravis.
La urbestro estas de maldekstra partio PSOE.
Kolegio Dartmouth
Kolegio Dartmouth (Dartmouth College) estas privata esploruniversitato en Hanovro en Nov-Hampŝiro, kaj unu el la naŭ koloniaj kolegioj (angle Colonial colleges) establitaj en Usono antaŭ la Milito de Sendependeco.
Historio
La kolegio estis fondita en 1769 fare de Eleazar Wheelock. Nuntempe, aldone al bakalaŭraj studoj, Dartmouth havas gimnaziojn en komercadministracio, medicino kaj inĝenieristiko, same kiel 18 bakalaŭrajn programojn en la sciencoj kaj artoj. Fakte, Dartmouth estas universitato en si mem kaj ne kolegio (la titolo "kolegio" estas uzata en Usono por priskribi bakalaŭrajn lernejojn, aŭ lernejojn kiuj estas parto de universitato). La titolo Kolegio (angle College) estis retenita en la nomo de la universitato por esprimi la centrecon de la bakalaŭra lernejo de la universitato, same kiel la gravecon atribuitan al la decido (1819) de la Usona Supera Tribunalo en Dartmouth College v. Woodward en la jura kazo de la universitato. En tiu tempo, la parlamento de Nov-Hampŝiro kaj la guberniestro de Nov-Hampŝiro provis iĝi Dartmouth publika universitato (kaj eĉ establis institucion nomitan "Dartmouth University" kiu laŭsupoze anstataŭigis la kolegion). Ili ŝanĝis la konstitucion de la universitato, pliigis la nombron da estraranoj kaj aldonis eksterulojn de inter siaj membroj en la senato de Nov-Hampŝiro. La kolegia administracio kontraŭstaris kaj Daniel Webster, diplomiĝinto de la universitato kiu estis je la komenco de sia jura kaj politika kariero, brile reprezentis la kolegion, kaj la tribunalo juĝis en lia favoro kaj nuligis la provon de transpreno.
En 1972, dum la prezidanteco de la hungara matematikisto János Kemény, la kolegio ekakceptas studentinojn por regulaj studoj (ĝis tiam nur viroj estis akceptitaj).
== Organizo ==
Por plia legado
(Read and download public domain copy via Google Books.)
Villeneuve-d'Entraunes
(jen france, okcitane Vilanuòva d'Entraunas) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nico kaj al la kantono .
Attila Czene
[cene], laŭ hungarlingve kutima nomordo Czene Attila estas hungara naĝisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, politikisto.
Biografio
akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Universitato de Budapeŝto en 1998, en Ŝtata Universitato de Arizono sociologian diplomon en 2004, preskaŭ saman diplomon en Universitato Corvinus de Budapeŝto post 2 jaroj. Ekde 2010 li estis subministro aŭ havis postenojn en la ŝtata administrado. Lia edzino naskis filinon en 2017. Li ricevis ŝtatajn premiojn en 1992 kaj 1996.