cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Traktato de Granado
La Kapitulacoj por la liverado de Granado, ankaŭ konata kiel la Traktato de Granado, estis subskribitaj kaj ratifitaj la 25-an de novembro 1491 antaŭ la reĝo de la Nazaria Granada Reĝlando Boabdilo la Eta kaj la Katolikaj Gereĝoj, tiam monarkoj de Kastilio, Leono, Aragono kaj Sicilio.
Brazila signolingvo
Brazila signolingvo (portugale Língua Brasileira de Sinais - Libras) estas laŭleĝa komunikilo de surduloj en Brazilo: La leĝo garantias la disvastigadon kaj uzon de la signolingvo, kaj surduloj rajtas uzi tiun gestolingvon por juraj aferoj, ekzemple kontraktoj. Ĝi estas bazita origine sur franca signolingvo kaj havas influon de usona signolingvo kaj de parolata portugala lingvo. Multaj unusilabaj kaj dusilabaj vortoj de la portugala lingvo estas uzataj en la signolingvo per mana literumado.
Internacia Flughaveno Kalgario
Servisair
Servisair provizas ramplajn kaj pasaĝerajn servojn en Kalgario. La entrepreno havas aliajn staciojn en la tuta Nordameriko kaj en aliaj landoj; ĝi estas unu el la plej gravaj provizantoj de surteraj servoj por flugkompanioj tutmonde. Servisair provizas kaj ramplajn kaj pasaĝerajn servojn por Air Transat, British Airways, SkyService, kaj US Airways. Aldone, ĝi provizas ramplajn servojn por Air North, Canadian North, Martinair, Monarch Airlines, kaj Zoom Airlines. Servisair funkciigas sidĉambron por komercistaj pasaĝeroj de WestJet kaj Zoom Airlines.
Brazila signolingvo
Estas "dialektoj" laŭ la subŝtatoj. La registaro de subŝtato San-Paŭlio kreis vortaron por surduloj kun 43 606 signoj.
Internacia Flughaveno Kalgario
Iamaj flugkompanioj
Flugkompanioj iam uzintaj Internacian Flughavenon Kalgarion estas:
Traktato de Granado
Pere de la traktato la Boabdil rezignis pri la islama suvereneco de Granado (fondita kelkajn jarcentojn antaŭe) favore al la kristanaj gereĝoj. La traktato metis finon al la milito de Granado, garantiante aron da rajtoj por la islamanoj, inkluzive de religia tolerado kaj justa traktado en kompenso pro senkondiĉa kapitulaco. Tiuj rajtoj ne estos respektataj de la kristanaj novaj aŭtoritatoj kaj popolo.
Ordeno de la Honora Insigno
La Ordeno de la Honora Insigno (Орден «Знак Почёта») estis civila premio de Sovetunio.
Ĝi estis kreita la, kaj estis atribuita al civitanoj de SU pro elstaraj atingoj en produktado, scienca esplorado kaj socia, kultura kaj aliaj formoj de socia agado; pro helpo al ekonomia, scienca, teknologia, kultura kaj aliaj rilatoj inter Sovetunio kaj aliaj landoj; kaj ankaŭ pro elstara kontribuo al baza kaj al aplikita esplorado. La ordeno estis atribuita 1,574,368 fojojn.
La Ordeno de la Honora Insigno estis anstataŭita de la "Ordeno de Honoro" (Орден Почёта) pere de Dekreto de la Prezidio de Sovetunio la. Post la dissolvo de la Sovetunio, ĝi estis anstataŭita de la "Ordeno de Honoro" de la Rusia Federacio, establita de la Prezidenta Dekreto no. 442 de.
Eftimie Murgu (filozofo)
Etimie Murgu, naskita la en distrikto Caraș-Severin, mortinta la  en Budapeŝto, estis filozofo, politikisto kaj ano en la revolucia hungara parlamento de la revolucio de 1848.
En 1970 lia naskiĝloko alprenis lian nomon.
Brigado
Brigado estas laŭ PIV La plej konata taĉmento estas fajrobrigado.
Brigadoj en la militoj
En la 20-a jarcento diversaj brigadoj ofte batalis tutmonde. Inter ili la Internaciaj Brigadoj estas la plej konata. Ili batalis en la Hispana Enlanda Milito, sed estis aliaj brigadoj ekzemple en Hungario, Ĉeĥoslovakio, ktp.
Laborobrigadoj en Hungario
En Hungario en la fruaj 1950-aj jaroj oni fondis laborobrigadojn. Ili devis konkursi en la produktado, la rezultoj estis videblaj sur murgazetoj. Post jardeko paŝo post paŝo ili iĝis "socialistaj brigadoj". Ili devis ne nur bone labori, sed ankaŭ plulerni, kune kulturadi, fari ion bonan k.s. La brigadestro skribis brigadan notlibron, kiun oni kontrolis. En ili estis legeblaj diversaj agoj de la brigado. La socialistaj brigadoj prenis nomojn, ekzemple "Brigado Lenin", "Brigado Ruĝa Stelo", ktp.
Clifford Hugh Douglas
Clifford Hugh DOUGLAS (n. en 1879 en Stockport, Skotlando - m. en 1952) estis brita inĝeniero kaj ekonomika verkisto. Li famiĝis kiel la kreinto de la koncepto de sociala kredito. Lia teorio estis tiam subtenita de pluraj eminentaj ekonomikistoj, inkluzive de la franca Nobel-premiito Maurice Allais, kaj de politikaj partioj (ekz de Alberto Kanado).
Orsara di Puglia
Orsara di Puglia estas komunumo de Italio.
Satu Mic (Lupeni)
Satu Mic (Lupeni) [satu mik] (Kisfalud (Farkaslaka) kiŝfalud Kecsetkisfalud) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Odorheiu Secuiesc. Administre ĝi apartenas al Lupeni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 749 loĝantojn (hungaroj); en 1992 525 (hungaroj).
Historio
Ĝi estis unue menciita skribe en 1460. Ĝi formiĝis per la unuiĝo de du vilaĝoj en 1870. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Udvarhely).
Argentina Konstitucio de 1826
La Konstitucio de Argentino aprobita en 1826 de la kongreso kunvokita en 1824 proklamis sistemon reprezentan, respublikan, plifirmigita en unueca reĝimo. La ŝtata registaro organiziĝis baze al principo de disigo de povoj.
Por la aprobo de tiu konstitucio estis konsultitaj la provincoj pri la dezirata sistemo de ŝtato: Salta kaj La Rioja kliniĝis por la reĝimo unueca, kaj iom mikse ankaŭ Tukumano, dum Mendoza, San Juan, Santiago del Estero, Tarija, Entre Ríos, Provinco Santa Fe kaj Kordobo kliniĝis por la sistemo federala. San Luis, Katamarko, Corrientes kaj la Banda Oriental por tio akceptota de la kongreso, dum Bonaero kaj Misiones sindetenis.
El Leĝodona Povo duĉambra, estis integrata de Cámara de Representantes kaj Senato. La unuan formis deputitoj elektitaj per rekta voĉdonado, kun regotempo de kvar jaroj renovigebla ĉiun duan; la dua, de senatanoj de ĉiu provinco elektitaj per nerekta voĉdonado kun regotempo de naŭ jaroj renovigebla laŭ trionoj ĉiun trian jaron.
El Plenuma Povo estis por Prezidento, kun regotempo de kvin jaroj elektitaj per nerekta voĉdonado de juntoj provincaj.
El Juĝa Povo estis integrita de Alta Kortumo, kaj malsupraj tribunaloj.
La provincaj registaroj estis por guberniestroj, elektitaj de la prezidento interkonsente kun la Senato.
Por ĉio voĉdonis kaj estis politike konsiderataj nur la viraj civitanoj pli aĝaj ol 18 aŭ 20 jaroj, kiu havu posedon aŭ familia prestiĝo, normale terposedantoj, komercistoj, brutobredistoj ktp. Tio ekskludis bazajn laboristojn, sklavojn, nelegopovulojn, malriĉulojn ktp. Tion malakceptis la deputito Manuel Dorrego, kiu protestis energie kaj finfine nuligis ĝin.
La Konstitucio estis unueciga kaj centrigis la politikajn decidojn en Bonaeron, lasante la provincojn subigitaj al elektoj fare de tiu provinco, sen partopreno en la doganaj enspezoj, kun grandaj limigoj en la libera komerco, kaj krome donis al Bonaero privilegiojn, kia la elekto de aŭtoritatoj kaj provincaj kaj lokaj, inter ili tiu de la guberniestro, tio estas, ĝi ne respektis la lokajn aŭtonomecojn.
Tim Byrne
Tim Clarke BYRNE, ankaŭ konata kiel T.C. Byrne (n. en 1907 - m. en 1997) estis kanada politikisto kaj la unua prezidanto de la Universitato Athabasca. Li maturiĝis en la urbeto Warspite (Alberto).
Byrne estis nomumita kiel deputito-ministro pri edukado de Alberto inter 1966 kaj 1971.
Strofo
En poezio, strofo estas ĉiu el la egalmezuraj, sam-aranĝaj kaj same rimitaj dividoj de poemo (lirika aŭ ne). Ekzemple terceto. Soneto ne estas precize strofo sed kombino de strofoj. Romanco estas serio nedifinita de versoj, do ankaŭ ne propre strofo.
Dan Milisavljevic
Li partoprenis la malkovron de la naturaj satelitoj de Urano : Ferdinando, Trinkulo kaj Fransisko, kaj al tiu de la naturaj satelitoj de Neptuno : Halimedo, Sao, Laomedeo kaj Nezo.
Li lernis en la Universitato McMaster de Hamiltono (Ontario). Havinte diplomon en 2004 li ricevis stipendion de la Komunumo de Nacioj por iri studi en la London School of Economics. Tie li ricevis majsterecon pri Filozofio kaj Historio de la Sciencoj kaj verkis disertaĵon pri la interpretado de la kvantuma mekaniko.
Li estas nun studento en la Kolegio Dartmouth de Hanover (Nov-Hampŝiro).
Signoria de Florenco
La Signoria estis la registaro de mezepoka kaj renesanca Florenco. Ĝiaj naŭ membroj, la Priori, estis elektitaj inter la membroj de la gildoj de la urbo : ses devenintaj el la ĉefaj gildoj, kaj du el malpli gravaj gildoj. La naŭa fariĝis la estro, aŭ gonfaloniere.
Elektado de la membroj
La nomoj de ĉiuj gildo-membroj dum pli ol 30 jaroj estis kolektitaj en ok ledsakojn, nomitajn borse. Ĉiudumonate, la sakoj estis eltiritaj el la baziliko Santa Croce (kie oni kutime konservis ilin), kaj oni dum mallonga ceremonia hazarde lotis nomojn. Nur la homoj sen monŝuldoj, kiuj ne freŝdate oficis kaj ne estis proksimaj konatuloj de la aliaj elektitaj homoj, estis elekteblaj.
René Rémond
René RÉMOND (naskiĝis la 30-an de septembro 1918 en Lons-le-Saunier, mortis la 14-an de aprilo 2007 en Parizo) estis franca historiisto. Li estis fakulo pri politika scienco ĉefe pri politika vivo de la 19-a kaj 20-a jarcento en Francio. Li estis ano de Franca Akademio de 1998 ĝis 2007.
Athenaeum (revuo)
Athenaeum estas hungara gazeto, kiu havis 4 periodojn.
Literatura gazeto Athenaeum (kiu okupiĝis ankaŭ pri politiko) unuafoje estis fondita en 1837 fare de József Bajza (poeto) kaj Mihály Vörösmarty. Ĝi aperis semajne po 2. Kunlaborantoj estis ekzemple Ferenc Kölcsey, Péter Vajda, Gábor Kazinczy (politikisto). Bajza verkis la kritikojn pri la teatraĵoj. En tiu gazeto aperis la unua poemo de Sándor Petőfi, sed nature tie verkis poemojn mem Vörösmarty. La politikaj artikoloj okupiĝis precipe pri la reformoj. La gazeto ĉesis en 1943, ĉar tiam aperis alia simila gazeto.
Athenaeum (semajna gazeto) reaperis inter 1873–1874. La nova redaktoro estis Zsolt Beöthy. Oni legis en tiu gazeto sociajn, politikajn, literaturajn kaj artajn artikolojn.
La tria periodo okazis inter 1892–1947. La eldonisto de la revuo estis Hungara Filozofia Societo. Ĝi aperis jare po 4-6. Menciindaj redaktoroj estis Imre Pauer, Bernát Alexander, Gyula Kornis.
Post fino de la socialismo revuo Athenaeum reaperis en 1991, sed nur 10 aperoj okazis.
Nexuiz
Nexuiz estas libera tridimensia komputila ludo verkata de Alientrap kaj disponigata laŭ la permesilo GNU GPL.
La versio 1.0 aperis la 31-an de Majo de la jaro 2005. La aktuala versio, 2.5.2, aperis la 1-an de oktobro, 2009.
Almanara
Almanara aŭ Al Manara (en araba: المنارة) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo kiu bordas norde kun Um Sukejm, oriente kaj sude kun Alkoz kaj okcidente kun Um Alŝejf.
Ĝi havas 2,147 loĝantojn.
Al Manara, laŭvorte La lanterno, estas disvolviĝanta loĝeja komunumo kaj estas hejmo de multaj riĉaj vilaoj kaj urbaj loĝejaroj. Almanara limas sudoriente kun la ŝoseo E 11 (Ŝejĥo Zajed). Interŝanĝejo Numero 3a formas la plej sudorientan sekcion de la komunumo. Al Manara estas apartigita el Um Alŝejf pere de la loka ŝoseo (Al Tanija).
Nexuiz
La emblemo estas bazita sur ĉina ideogramo "力", kiu signifas fortecon.
Frukta pasto
La Frukta pasto, ankaŭ nomita marmelado (frandaĵo), estas kulinara produkto farita el fruktoj kuiritaj kun sukero. Rajtigatas la kroman uzadon de oficiale agnostikitaj materialoj kiel: pektino, agaragaro, gelateno.
(18958) 2000 QL128
(18958) 2000 QL128 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Frukta pasto
En la pasinteco Frukta pasto estis tradicie farita kun "sekigita marmelado" sed hodiaŭ ĝi estas farita de industriaj metodoj en muldilon aŭ tranĉita en kvadratojn kaj kadrojn.
La nomo signifas
En anglalingvaj landoj, la vorto marmalado nomiĝas erare "citrus jam" aŭ "rubber candy". En hispana kaj portugala, la termino uzas por priskribi frandaĵojn de diversaj fruktoj. En espranto ne konfuzu Fruktan paston kun Marmelado.
En Irako
En la iraka kuirarto estas dolĉaĵo simila al lukumo farita de: grundaj fruktoj nomata: "Luzina".
Moncontour (Côtes-d'Armor)
Moncontour (jen france, prononco, bretone Monkontour) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝi estas ano de la asocio La plej belaj vilaĝoj de Francio sur la retpaĝejo de la plej belaj vilaĝoj de Francio.
Lokoj kaj monumentoj
La komunumo enhavas naŭ monumentojn klasitajn historiaj, aparte :
Košťálov (distrikto Semily)
Košťálov estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Semily, regiono Liberec. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1361. Tiutempe familio de Wallenstein konstruis por si burgon Košťál. La nomo de burgo transiris al la municipo pli poste kaj laŭ la municipo estas male nove alinomita la burgo.
Kanalo de Kastilio
La Kanalo de Kastilio, en hispana canal de Castilla, estas unu de la vorkoj de hidraŭlika inĝenierado plej gravaj el tiuj faritaj inter la mezo de la 18-a jarcento kaj la unua triono de la 19-a jarcento en Hispanio. Ĝi fluas tra parto de la provincoj Burgos, Palencia kaj Valladolid en la aŭtonoma komunumo Kastilio kaj Leono (Hispanio) kaj estis konstruita por faciligi la transporton de la tritiko produktita en Kastilio ĝis la havenoj de la nordo kaj de tie al aliaj merkatoj. Tamen, pro la alveno de la fervojo ĝi iĝis neutila.
Origine ĝi estis planita kiel reto de kvar kanaloj kiuj estus kunigintaj Segovion kun Reinosa, pro enormaj teknikaj malfaciloj kaj postulitaj rimedoj, oni finkonstruis nur tri branĉojn (Norda, Suda kaj de Kamparlando). Kun larĝo kiu varias inter 11 kaj 22 metroj, la kanalo fluas laŭlonge de 207 kilometroj, trapasas 38 municipajn teritoriojn, kaj kunigas la loĝlokojn Alar del Rey (Palencia), kie ĝi elfluas, kun Valladolid kaj Medina de Rioseco, situaj respektive fine de la branĉoj Suda kaj de Kamparlando (la kanalo havas formon de Y kapaltere). Ĝi havas totala deklivon de 150 metroj.
Benedek Banner
BANNER Benedek estis hungara arkeologo, etnografo naskiĝinta en Székudvar, la 25-an de aprilo 1884 kaj mortinta en Budapeŝto la 24-an de septembro 1968.
Kariero
Banner finis en la Universitato Koloĵvaro kaj li iĝis ĵurnalisto, ĉedoma instruisto, bazlerneja instruisto, instruisto. En Temeŝvaro li estis estro de la etnografia sekcio de la muzeo. Inter 1921–1954 li estis kunlaboranto pri arkeologio de la muzeo Békéscsaba, instruisto, direktoro de la knabingimnazio en la sama urbo.
Lutzelhouse (stacidomo)
Lutzelhouse estas franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Muhlbach-sur-Bruche apud Lutzelhouse, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Dié (110000).
Pulpito
Pulpito estas inflamo de la dentpulpo. Sekvo de pulpito estas la ekesto de dentodoloro.
Kario estas plejofte la kaŭzo de pulpito. La bakterioj en la kario produktas substancojn kiuj estas venenaj por la dentpulpo.
Hipotenuzo
En geometrio, hipotenuzo de orta triangulo estas ĝia la plej longa latero. Ĝi estas la latero kontraŭa al la orto.
Teoremo de Pitagoro diras ke kvadrato de longo de la hipotenuzo egalas al sumo de kvadratoj de longoj de la du katetoj.
La vorto hipotenuzo derivas de la antikva greka ὑποτείνουσα (hipoteinousa), kombinaĵo de hipo- "sub" kaj teinein - streĉi.
Eksteraj ligiloj
Rechtwinkliges Dreieck Tam giác
2P/Encke
La kometo Encke (oficiala nomo: 2P/Encke) estas perioda kometo kiu kompletigas orbiton ĉirkaŭ la Suno en 3 jaroj, la plej malgranda periodo de ĉiuj la konataj kometoj. Ĝin observis unue Pierre Méchain en 1786, sed oni ne agnoskis ĝin kiel perioda kometo ĝis 1819, kiam Johann Franz Encke kalkulis ĝian orbiton.
Malkovro
Ĝi estis la dua perioda kometo malkovrita post kometo Halley. Ĝia orbito estis kalkulita de Johann Franz Encke kiu, post granda laboro, kapablis demonstri ke la observoj de 1786 (2P/1786 B1), 1795 (2P/1795 V1), 1805 (2P/1805 U1) kaj 1818 (2P/1818 W1) celis al la sama kometo. Li publikigis siajn konkludojn en 1819 en la revuo Correspondance astronomique, kaj sukcese prognozis la revenon de la kometo en 1822 (2P/1822 L1).
Almarkada
Almarkada aŭ Al Markada (en araba: المركاض) estas distrikto en okcidenta Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (UAE), nome en Bur Dubajo. Tiu estas komunumo kiu bordas norde kun Zabil kaj Business Bay (Negoca Golfo), sude kun Nad Aŝŝeba kaj Alkoz kaj oriente kun Bu Kadra.
Ĝi havas 139 loĝantojn.
Almarkada limas norde kun la ŝoseo E 44 (Al Ĥail) kaj sude kun la ŝoseo D 69 (Muskata).
Al Markada estas konata ĉefe pro sia kamela kurkonkurenco kaj ne estas loĝeja komunumo. La Nad Aŝŝeba Kurejo estas ĉirkaŭ 2.7 km sudokcidente de Almarkada.
Huerta del Marquesado
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas huertero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 211 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,47 loĝ/km².
Situo
Norde, proksimume je 4 km troviĝas Laguna del Marquesado, sude je ĉirkaŭ 8 km estas la municipo de Campillos-Sierra, kaj pli sude la urbeto Cañete je ĉirkaŭ 14 km. Aliaj proksimaj vilaĝoj estas Valdemoro de la Sierra, Valdemeca, Tragacete, Beamud, Tejadillos kaj Campillos-Paravientos.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Huerta del Marquesado, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Huerta del Marquesado kie oni alvenis al la nunaj 211.
Ekde la Hispana transiro al la demokratio la urbestro estis plej ofte lastatempe el maldekstra partio PSOE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj ĉefe por turismo.
Ĉi tie troviĝas la enboteliga fabriko de akvo de la firmao Fuente Liviana, nome akvo konata en la tuta Hispanio pro sia malalta koncentriĝo de natrio tre taŭga por nutrado de beboj pro alta enhavo de magnezio. El la instalo de la enboteligejo en 1991 la loĝantaro de la municipo kreskis ĝis preskaŭ 250 loĝantoj en 2001.
Baŝkirio
Baŝkirio aŭ Baŝkirujo (Башҡортостан; Башкортостан), oficiale Respubliko Baŝkortostano, estas respubliko en la orienta parto de la eŭropa Rusio. Ĝi situas inter la riveroj Volgo kaj Uralo. Ĝia ĉefurbo estas Ufa. Kun loĝantaro de 4 072 292 laŭ censo el la jaro 2010, Baŝkirio estas la plej popolriĉa respubliko en la Rusia Federacio. Ĝi havas kimunan landlimon kun Udmurtio kaj Tatarujo.
Baŝkirio estas unu el la plej riĉaj respublikoj en Rusio, ĉefe pro la bone evoluinta infrastrukturo. La areo havas siajn proprajn naftejojn kaj petrolkemian industrion. Norde de la ĉefurbo Ufa estas la plej granda petrolkemia komplekso en Eŭropo.
Kun la kolapso de Sovetunio, al Baŝkirio estis koncedita ampleksaj aŭtonomiaj rajtoj. La Konstitucio de Baŝkirio estis adoptita la 24-an de decembro 1993. Laŭ la unua artikolo de la Konstitucio, Baŝkirio estas suverena ŝtato ene de la Rusa Federacio.
Inter la jaroj 1996 kaj 1998 Baŝkirujo estis membro de la Organizaĵo de Nereprezentitaj Nacioj kaj Popoloj (UNPO).
La ŝtato festas la 11-an de oktobro kiel sian Tagon de la Respubliko.
Etimologio
La nomo "Baŝkiro" devenas de la nomo de la etno 'baŝkiroj'. Dum la radiko de la nomo estas tjurka (estante kombinaĵo de ' baş ', kiu en la turka povas signifi kapo, ĉefo, ĉefa, la sufikso 'stan ' estas persa kaj estas komuna al multaj eŭraziaj teritoriaj nomoj. La baŝkiroj parolas la baŝkiran lingvon, kiu apartenas al la kipĉaka lingvaro.
La 25-an de februaro 1992. la teritorio ricevis sian nunan nomon: Respubliko Baŝkortostano.
Historio
La teritorio de la hodiaŭa Baŝkirio estis iam la tielnomita Granda Hungario (latine Magna Hungaria), la patrujo de la hodiaŭa hungara popolo. Ĝingis-Ĥano regis Baŝkortostanon ĉirkaŭ 1220. La baŝkiroj estis sub mongola regado ĝis la mezo de la 16-a jarcento, kiam iliaj tribaj estroj libervole aliĝis al la imperio de Ivano la Terura. Ĝis la 16-a jarcento, la nuna Baŝkirio estis dividita inter la Ĥanlandoj de Sibir, Kazan, kaj Ora Hordo (Nogajo j).
Ĉe la Rusia Revolucio de 1917, Baŝkirio deklaris sin sendependa ŝtato kaj iĝis parto de la mallongdaŭra islama ŝtato de Idel-Ural. En 1922 Baŝkirio iĝis la unua sovetia respubliko sub la nomo Baŝkira Aŭtonoma Soveta Socialisma Respubliko. Post la kolapso de Sovetunio, la nomo "Baŝkirostano" (Башкортостан) estis lanĉita anstataŭ la antaŭa nomo "Baŝkirio" (Башкирия).
Baŝkirio iĝis aŭtonoma respubliko en la Rusa Federacio la 31- an de marto 1992.
Religio
En la 10-a jarcento, Islamo komencis disvastiĝi inter la Baŝkira popolo kaj en la 14-a jarcento ĝi iĝis la domina religio inter la Baŝkira popolo. La plimulto de la loĝantaro estas sunaistoj.
Lingvoj kaj kulturo
Laŭ censo en 2010 la parolataj lingvoj estas rusa (97%), tatara (26%), baŝkira (23%) kiu estas aŭdebla en kanto dum la Eurovision minorities languages 2022 (kantkonkurso sole de minoritataj lingvoj, planlingvoj kaj kreolaj lingvoj).
Baŝkirio havas statuson de observanto ene de la Internacia Organizo de Turka Kulturo (turke: Uluslararası Türk Kültürü Teşkilatı, mallonge Türksoy).
Ekonomio
Pro sia bone evoluinta infrastrukturo Baŝkirio apartenas al la plej riĉaj respublikoj de Rusio. Ĝi disponas pri propraj nafto-resursoj kaj petrol-kemia industrio. Norde de la ĉefurbo Ufa troviĝas la plej granda petrol-kemia komplekso de Eŭropo.
En Neftekamsk, ĉirkaŭ 270 km norde de Ufa, troviĝas la dua plej granda produktejo de aŭtobusoj de Rusio, la firmao NefAZ.
La ŝtato havas fortajn ekonomiajn kaj kulturajn ligojn kun sia okcidenta najbaro, la Respubliko de Tatarstano.
Transporto
Ufa stacidomo estas la centro de la fervoja reto de la lando kaj ankaŭ estas hejmo de grava flughaveno. La ŝtata flugkompanio Bashkirian Airlines estis fondita en 2006. Ufa Internacia Flughaveno.
Belaja kaj Ufa havas ŝiptrafikon.
Administra divido
La Respubliko Baŝkortostano estas dividita en 21 urbajn distriktojn kaj en 54 rajonojn (kamparaj distriktoj).
Urboj
Ĉefurbo de la respubliko estas Ufa (baŝkire Öfö, tatare Efä). Aliaj gravaj urboj estas Sterlitamak (Стерлитамак), Salavat, Neftekamsk, Oktjabrjskij, Beloreck kaj Belebej.
Literaturo
(germana) Jörn Grävingholt:  Der Fall Baschkortostan, eldonejo Deutsches Institut für Entwicklungspolitik, Volumo 4. DIE, Bonn 2005, ISBN 3-88985-284-X (262 S., hu-berlin.de [PDF; 1,2 MB]
Avilo
Avilo (Ávila) estas kastilia urbo en la aŭtonoma regiono de Kastilio kaj Leono, Hispanio. Tie loĝas ĉirkaŭ 40,000 homoj.
Planka kaj plafona funkcioj
En matematiko kaj komputiko, la planka funkcio estas funkcio kiuj konvertas reelan nombron x en la plej proksiman entjeron ne pli grandan ol la fonta nombro.
La plafona funkcio estas funkcio kiuj konvertas reelan nombron x en la plej proksiman entjeron ne pli malgrandan ol la fonta nombro.
Avilo
Vidindaĵoj
La centra parto de la urbo estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO de 1985.
La ĉefa tiea vidindaĵo estas la malnova Murego, kiu ankoraŭ ĉirkaŭas tiun malnovan parton. Ĝi posedas perimetron 2516 metrojn longan kun 9 monumentaj pordegoj. Ĝia konstruado komenciĝs en la 11-a jarcento, kaj estis poste ampleksigita dum Mezepoko.
Planka kaj plafona funkcioj
Por nenegativa x, pli tradicia nomo por planka funkcio estas la entjera parto. La funkcio, ankaŭ skribata kiel x mod 1, aŭ {x}, estas nomata kiel la frakcia parto de x. Ĉiu nenegativa nombro estas sumo de sia entjera parto kaj frakcia parta.
Avilo
Vidindaĵoj
Ankaŭ grava estas la Katedralo (12-a - 15-a jarcento). Ĝi montras komencan konstruon en la romanika stilo kaj finajn elementojn de gotiko. La ĝenerala aspekto memorigas fortikaĵon kvazaŭ aludo al la militista pasinteco de la urbo. Interne interesas la absida koridoro kaj monumenta retabla tombo de El Tostado.
Planka kaj plafona funkcioj
Por negativa x, nomo entjera parto povas esti diverse komprenita.
Rondigo al nulo por pozitiva aŭ nula x ĝi egalas al planka funkcio de x kaj por negativa aŭ nula x ĝi egalas al plafona funkcio de x.
Avilo
Vidindaĵoj
En kapelo de Mosén Rubí videblas strangaj blazonoj kiuj kondukis al esoteraj interpretoj. Fakte en la urbo ege gravis la juda kvartalo kaj la propra katolika sanktulino Teresa estis de juda deveno. La preĝejo de Sankta Marteno montras turon mikse kaj romanikan kaj mudeĥaran kiel klopodo unuigi ambaŭ kulturojn, kaj same preĝejo de Sankta Maria de la Kapo.
Planka kaj plafona funkcioj
Komputilaj realigoj
Normo POSIX por programlingvo C enhavas funkcion floor por la planka funkcio.
Plejparto de tabelkalkulilaj programoj subtenas iun formon de plafona funkcio.
Avilo
Historio
Historie estas romiaj restaĵoj (en orienta parto de la murego) oni uzis multajn romiajn elementojn kiuj ankoraŭ videblas ene de la mezepoka konstruaĵo. Dum epoko de araboj la urbo ne gravis kaj estis detruita ofte de la militoj inter kristanoj kaj islamanoj ekde la 8-a al la 11-a jarcentoj. Ĉirkaŭ la 12-a jarcento oni konstatas apero de tekstila industrio surbaze de lano el ŝafa bredado. La urbo suferis enlandan militon de la 14-a jarcento kaj Milito de Komunumoj en la 16-a jarcento, forpelon de islamanoj en 1609.
Planka kaj plafona funkcioj
Komputilaj realigoj
La OpenDocument dosiera aranĝo, uzata de OpenOffice.org kaj aliaj, sekvas la matematikan difinon de la plafona funkcio.
Avilo
Provinco
Avilo estas ĉefurbo de samnoma provinco. La ĉefaj urboj estas Arévalo, Arenas de San Pedro, Cebreros (naskiĝloko de la hispana politikisto Adolfo Suárez) kaj Adanero.
Avilo kaj Esperanto
Sen kutima agado de esperantistoj, la urbo estis facila celo de ekskursoj por esperantistoj el Madrido aŭ kongresanoj de tiu areo.
Planka kaj plafona funkcioj
Operatoro (int) en C
C kaj similaj programlingvoj havas tipkonverton kiu permesas konverti flosantan punktan valoron en entjero per prefiksigo de ĝi per (int). Ĉi tiu operacio estas la rondigo al nulo, por pozitiva aŭ nula x ĝi egalas al planka funkcio de x, por negativa aŭ nula x ĝi egalas al plafona funkcio de x.
Ĉi tiu operacio povas grave perdi precizecon. Ekzemple, (int)(0.6/0.2) redonas valoron 2 en plejparto de realigoj de C, kvankam matematike 0,6/0,2=3. La kaŭzo estas tio ke komputilo laboras ene kun la duuma sistemo, kaj en ĝi ne eblas precize prezenti la nombroj 0,6 kaj 0,2 per finia duuma frakcio. Tiel iuj rondigaj eraroj okazas, kaj la rezulto estas komputita kiel ekzemple 2,99999999999999955 kiu per la tipkonverto (int) konvertiĝas al 2.
Multaj aliaj programlingvoj, inter ili Javo (testita kun Sun JDK versio 1.5.0_05), Perl (kiel en versio 5.8.0), kaj PHP (testita en versio 5.2.1) kondutas simile.
Printado
La planka kaj plafona funkcio estas kutime priskribataj per maldekstra kaj dekstra kvadrataj krampoj kie la supra (por planka funkcio) aŭ suba (por plafona funkcio) rekoj forestas.
Unikodo enhavas signojn por ĉi tio U+2308 ... U+230B: ⌈ ⌉ ⌊ ⌋. Vidu ankaŭ en listo de signoj de Unikodo 2000-23FF.
Tolna (urbo)
Situo
Tolna situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Bátaszék. Szekszárd troviĝas 13, Bátaszék 30, Pécs 65, Budapeŝto 132 km.
Planka kaj plafona funkcioj
Printado
En la LaTeX kompostado de ĉi tiuj simboloj povas esti farita per la esprimoj \lfloor, \rfloor, \lceil, \rceil en math reĝimo.
Orta Nova
Orta Nova estas komunumo de Italio.
Vladimiro
Vladimiro povas signifi:
Tolna (urbo)
Historio
La komunumo estis loĝata dum la romianoj. En 1055 jam estis tie fortikaĵo. En la 15-a jarcento Tolna havis la titolon kampurbo. Oni aranĝis tie departementajn kunvenojn eĉ tutlandajn parlamentojn. Antaŭ la turkoj la urbo ricevis la rangon libera reĝa urbo. La turkoj faris la komunumon preskaŭ senhoma. Poste alvenis germanoj kaj la urbo denove iĝis kampurbo. En 1745 incendio okazis, la urbeto malgraviĝis.
Tiaro
Tiaro (el la persa تاره tara, adaptita malnovgreke kiel τιάρα, de kie pruntita en Latinon kiel tiara) estas formo de krono. Fakte ekzistas du tipoj de kronoj, por kiuj taŭgas tiu vorto.
Tradicie, la vorto "tiaro" aludas al alta krono : ĝi ofte havis la formon de cilindro, kiu mallarĝiĝis je sia pinto. Ĝi cetere estis farita el teksaĵo aŭ ledo kaj kutime estis riĉe ornamita. Tia ĉapelo estis precipe uzita de la reĝoj kaj imperiestroj de kelkaj antikvaj popoloj de Mezopotamio. La asirianoj kutimis aldoni du virbovajn kornojn al la tiaro kiel dekoracio kaj simbolo de potenco. La persa tiaro iom pli similis al stumpigita konuso, sen kornoj aŭ plumoj sed kun pli multaj juveloj.
Ĝi poste famiĝis kiel la tradicia ĉapelo de la papoj. (vidu Papa tiaro)
Virinaj tiaroj
Nuntempe la tiaro ĉe virinoj estas solena diademo, ofte metala kaj ornamita per multekostaj ŝtonoj.
Heimweiler
Heimweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Tarasp
Pri la komunumo
Tarasp estas komunumo de la komunumaro Sur Tasna kaj la distrikto Inn/En en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 360 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo Tarasp situas en la Suba Engandino sude de la rivero Eno. La komunumo konsistas el 11 frakcioj. Ĝia ĉefloko estas Fontana, la ceteraj vilaĝoj estas Aschera, Avrona, Chaposch, Chants, Florins, Nairs, Sgnè, Sparsels, Vallatscha kaj Vulpera.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Tarasp limas en nordo al Ftan, en nordoriento kaj oriento al Scuol, en sudoriento al Val Müstair, en sudo al Zernez, kaj en okcidento al Ardez.
Trafiko
La komunumo Tarasp situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La kantona ĉefvojo n-ro 27 kaj la linio de Retia Fervojo pasas aliflanke de la rivero Eno. La stacidomo situas en la teritorio de la komunumo Scuol. De tie la diversaj lokoj de la komunumo atingeblas per buslinio.
Lingvoj
La ĉefa lingvo en Tarasp estas la romanĉa lingvo ĝis meze de la 20-a jarcento. La germanlingva malplimulto tamen dum la lastaj jaroj forte kreskis same kiel ankaŭ en la plej multaj aliaj romanĉlingvaj komunumoj. Ek de 1980 la germanlingvanoj estas la plimulto. Okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 52,44% de la loĝantaro parolis la germanan kaj 38,41% la romanĉan.
Historio
Ne ekzistas pruvoj, ke antaŭ la 11-a jarcento en Tarasp ekzistis setlejoj. En la 11-a jarcento la Senjoroj de Tarasp, kiuj devenis el Supra Italio, komencis la konstruadon de la kastelo, kiu fariĝis la centro de ilia senjorujo. La teritorio de la komunumo Tarasp estis koloniigita ek de la komunumo Scuol kaj estis ĝis la reformacio en la jaro 1559 ties parto. Ĉa Tarasp kontraŭe al la cetera Engadino restis katolika, ĝi tiam fariĝis aparta paroĥo, kiu en la jaro 1567 ricevis propran preĝejon. En la jaro 1803 Tarasp, kiu ĝis tiam apartenis al Aŭstrio estis integrita al la Kantono Grizono kaj fariĝis parto de la tribunalkomunumo Sur Tasna. Kadre de la administracia reformo de la jaro 1851 ĝi fariĝis komunumo de la komunumaro Sur Tasna en la distrikto Inn/En. Jam en la 16-a jarcento Paracelsus priskribis la kuracan efikon de la mineralfontoj de Tarasp. Per la fondo de la Societo de Tarsap-Scuol en la jaro 1860 komenciĝis la epoko de Tarasp-Vulpera kiel kuracloko.
Cakov
Bazaj informoj
Cakov, hungare Cakó estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
Situo
Cakov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 18 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1394 en formo "Chakofalua". En 1576 kaj en 1583 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Cakó 397 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Cakó apartenis al Hungara Reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Cakov 263 da homoj, (222 hungaroj, 18 ciganoj, 11 slovakoj, 2 ĉeĥoj). Sur a deklivoj oni okupiĝas pri vinberoj.
Nacia Parko Henri Pittier
La Nacia Parko Henri Pittier aŭ Parque Nacional Henri Pittier, estas la nacia parko plej malnova de Venezuelo, kreita origine en 1937 laŭ nomo de Rancho Grande per dekreto de la Prezidanto Eleazar López Contreras. La parko estis renomita en 1953 laŭ nomo de Henri Pittier, elstara geografo, botanikisto kaj etnologo svisa, kiu alvenis en Venezuelon en 1917, klasigis pli ol 30 mil plantojn en la lando kaj dediĉis sin multajn jarojn al studado de la flaŭro kaj la faŭno ekzista en la parko.
La Nacia Parko Henri Pittier havas honoron esti iniciatinto de la historio de la naciaj parkoj de Venezuelo. Ĝi havas areon de 107.800 hektaroj, situanta en la norda zono de la ŝtato Aragua, enhavas grandan parton de la tieaj marbordoj kaj de la montara zono de la ŝtato Karabobo, krome ĝi limas kun la Nacia Parko San Esteban. Henri Pittier estas la nacia parko plej etenda inter la naciaj parkoj de la Marborda Montaro.
La parko komponiĝas el du geografiaj sistemoj: unu krute montara kie loĝas pli ol 500 specioj de birdoj kaj 22 endemioj. En la parko estas naŭ ĉefaj riveroj kaj granda diverseco en flaŭro kaj vegetaĵaro. La dua sistemo estas tiu de la marborda zono kun golfoj, strandoj kaj banejoj de enorma turisma allogeco.
Krom la ekologia gravo, la parko konstituas ankaŭ grava fonto de akvo por ĉirkaŭaj urboj kaj vilaĝoj kaj estas ankaŭ tero kie oni kultivas bonkvalitan kakaon, ĉefe en la vilaĝo Ĉuao.
Norda Jukagira lingvo
Norda jukagira lingvo, ankaŭ konata kiel la tundra jukagira (memnomo Вадун аруу /vadun aruu/), estas unu el du travivantaj jukagiraj lingvoj, kune kun la suda jukagira. Ĝi estas parolata en jukagiraj komunumoj en tundraj regionoj de basenoj de riveroj Kolima kaj Indigirka (ĉirkaŭ koordinatoj ). Pli frue ĝia areo de disvastigo estis pli vasta kaj inkluzivis basenon de Lena. La nombro de denaskaj parolantoj estas inter 30 kaj 150 homoj, kaj do la lingvo estas rigardata kiel minacata lingvo.
Klasado
Norda kaj suda jukagiraj lingvoj estas du restaĵoj de iam granda familio de paleoaziaj lingvoj, kiu iam estis dominanta en nord-uesta Siberio. La iama areo de ilia disvastigo estas inter riveroj Anadir kaj Lena. Laŭ analizo de plej fruaj evidentaĵoj, oni ankaŭ apartigas en jukagira lingva familio du aliajn, supozeble formortintajn, lingvojn: la ĉuvanan kaj la omokan. Supozeble, tiuj lingvoj formis dialektan kontinuon en la regiono, de kiu nunaj norda kaj suda jukagiraj lingvoj estas ekstremaĵoj.
Norda kaj suda jukagiraj lingvoj ne estas interkompreneblaj. La norda jukagira lingvo havas restaĵon de vokala harmonio, riĉan alutinan morfologion kaj striktan vortordon, en kiu la verbo ĉiam sekvas ĝiajn subjektojn kaj objektojn. Laŭ tiuj ĉi signifoj iuj esploristoj ligas jukagirajn lingvojn kun la uralaj, tiel proponante hipotezan ural-jukagiran lingvaron. La norda jukagira estas aktiva lingvo laŭ kuntekst-specifaj ecoj, kun gramatikaj manieroj esprimi volon aŭ empation en la kunteksto. Tamen, sen aparta fokuso en la kunteksto, frazoj en norda jukagira lingvo povas esti organizataj kiel en akuzativaj lingvoj.
Vokaloj
La longaj mezvastaj vokaloj iĝas, laŭorde, diftongoj  sub akcento.
Konsonantoj
¹La uvulara frikativo iĝas voĉa uvulara plozivo  post.
Fonotaktiko
La silaba strukturo estas KVK (konsonanto-vokalo-konsonanto). Do, ne pli ol unu konsonanto povas esti ĉe la komenco kaj fino de la vorto, kaj ĝis du konsonantoj inter du vokaloj.
Gramatiko
La norda jukagira lingvo havas tre rigoran vortordon: verboj ĉiam estas en la fino de la frazo, substantivoj havas rigorajn kazo-markilojn, adjektivoj ĉiam staras antaŭ substantivoj kaj rilataj propozicioj ĉiam estas antaŭ la ĉefaj.
Apliko de kazoj funkcias en sufiĉe kutima maniero por aktivaj lingvoj, en kiu kazo dependas de semantika rolo de la substantivo, gramatika fokuso kaj animeco de objekto. La lasta, krom kutima distingo inter "vivaj" kaj "malvivaj" estaĵoj, ankaŭ varias je nivelo laŭ interrilatoj de subjektoj de la propozicio: unua aŭ dua persono havas "altan" animecon, kaj la tria la "malaltan".
La normalaj kazoj estas nominativo, akuzativo, dativo, instrumentalo, komitativo, lokativo, ablativo, prolativo kaj transformativo (aparta kazo por indiki la deziratan aŭ bezonatan funkcion de la argumento). Krome, estas aldonaj t.n. "aplikataj" kazoj: la apriora (por nominativaj argumentoj kun "alta" animeco), la neŭtrala (por nominativaj argumentoj kun "malalta" animeco kaj akuzativaj argumentoj kun la "alta") kaj la fokusa (por akuzativaj argumentoj kun gramatika fokuso). Simile, akordo de argumentoj ĉe la verbo ankaŭ dependas je fokuso, animeco kaj humoro de la parolanto.
En la norda jukagira lingvo oni trovas inkorporacion en propozicioj kun refleksaj verboj. Verboj en la lingvo havas gramatikan mekanismon por indiĉi ĉu la verboj havas komunan subjekton, ĉu la agoj estas iumaniere konektaj kaj, se la subjektoj estas malsamaj, la persono (unua aŭ dua kontraŭ la tria) kaj pluraleco de la subjektoj.
Vega del Codorno
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas veguero. La censita loĝantaro en 2016 estis de 151 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,64 loĝ/km².
Situo
Vega del Codorno estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Serranía Alta en la nordorienta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 1,450 m super marnivelo. La areo de ties teritorio estas de 32,54 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°25′57″N 1°55′44″Ok.
Domaroj
La municipo konsistas en serio de kvartaloj disaj tra valo de la rivero Cuervo.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Bolesławiec
Bolesławiec - [prononco: bolesŭaviec]; (germane Bunzlau, prononco: BUNClaŭ) estas urbo en Pollando kun rajtoj de komunumo, ĉefurbo de distrikto Bolesławiec kaj apartenas al provinco Malsupra Silezio (Dolny Śląsk). Bolesławiec situas ĉe la dekstra bordo de la rivero Bóbr (germane Bober).
Historio
Jam en ĉirkaŭ 800 jaro en loko hodiaŭa vilaĝo Ołobok (proksime de la urbo Bolesławiec) troviĝis kulta loko, slava pagana templo.
Ĉe la kastelo pligrandiĝis la setlejo kaj plimultiĝis la loĝantaro. Ĉi tio kaŭzis, ke en 1251 la pola princo Bolesław la 2-a Rogatka (Łysy) [elparolu: bolesŭav rogatka (ŭisi)] donis al la setlejo urborajton.
La urba nomo „Bolesławiec” ĝuste devenas de nomoj la unuaj piastaj princoj, kiuj estis kunligitaj kun historio de la urbo. Politika historio de la urbo estas kunligita kun ĝia aparteno al kvar ŝtatoj. Komence ĝi apartenis al la polaj piastidoj. Tiamaniere estis ĝis 1392 jaro, kiam post morto de Agnesa de Habsburgoj, vidvino post la princo Bolko la 2-a Mały, la Svidna-Javoria princlando transdependiĝis al “Ĉeĥa Krono”, al Luksemburgia dinastio. Ekde 1526 Silezio troviĝis sub regado de la Habsburgoj. Ekde 1740 sekve de sileziaj militoj ĝi troviĝis en Prusio. Kaj en 1945, post la dua mondmilito, ĝi doniĝis al Pollando.
Revenante al periodo de piastida regado, en 1278 jaro Svidna-Javoria princo Bolko la 1-a Surowy prenis sub regado la urbon Bolesławiec kaj konstruis novan kastelon.
La urbo estis lokita ĉe „Reĝa Vojo” kaj pro tio ĝi diskonstruiĝis laŭlonge de akso de oriento al okcidento. Jam en 1298 oni starigis ĉi tie doganan apudliman stacion. La ekonomia disvolviĝo de la urbo kaŭzis, ke en 1316 la lignotera remparo estis anstataŭita pere de masonita remparo kun tri pordegoj. Pro malproksimeco de princlanda centro la urbanoj havis multe da sendependeco. En 1327 la urbo ricevis privilegion por organizi de sala bazaro, en 1356 privilegion por organizi de vinoproduktejo, kaj en 1388 privilegion por organizi porkaĵoproduktejon. Ekde 1398 la urbo apartenis al la „Milita Unio de Sileziaj Urboj”, kiu celis ŝirmi komercistojn de rabistoj kaj de feŭdestraj despotecoj. En 1422 Sigismondo de Luksemburgio donis al la urbo privilegion por produktado de biero.
Tra jarcentoj la urbo estis konata pro sia bonega biero. En la 15-a jarcento komencis disvolviĝi drapa metio, kolorigada metio, leda metio kaj produktado de potoj el argilo.
Inter la jaroj 1427-1429 la urbo estiĝis viktimo de husanaj invadoj. En 1429 husanoj postulis de la urbanoj grandegan elaĉetmonon. La husmovado kaŭzis grandan detruon de la urbo.
Silvianópolis
Silvianópolis (prononco: siŭvjanoopoljs, jen portugale, en Esperanto Silvianopolo) estas urbo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Santa Rita do Sapucaí. Fondita en 1746, laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². En 2010 estis 6 029 loĝantoj. La teritorio havas komunan limon kun.
Bolesławiec
Historio
En 1454 la fama predikanto Jan Kapistran pere de siaj fanatikaj predikoj kaŭzis interalie likvidon de la juda komunumo. La jaroj 1464-1474 estis la tempo de militoj inter Jiří z Poděbrad kaj Vladislao la 2-a Jagello pro heredo de ĉeĥa trono. Ankaŭ ĉi tiuj militoj tuŝis Silezion kaj la urbon.
Silvianópolis
Historio
La domareto Santana do Sapucaí, antaŭa nomo de Silvianópolis(Silvianopolo), ekstariĝis pro la ekspluatado de oraj minejoj ĉe la bordoj de la Rivero Sapucaí, ĉirkaŭ la mezo de la 18-a jarcento. Estis la ekspedicio de Moŝto Francisco de Souza kiu traesploris la regionon. Pro la fakto ke multe da ministoj estis allogataj al tiu loko, la guberniestro de la Ŝtato San-Paŭlo enoficigis ĉefgardiston por la regiono, kio okazigis disputojn pri la teritorioj inter la aŭtoritatoj de San-Paŭlo kaj Minas-Ĝerajso.
Bolesławiec
Historio
La urba regantaro sendependiĝis ne tro frue. Nur en 1326 Mikołaj Broda ekestis la unua urbestro. En 1504 jaro Vladislao la 2-a Jagello permesis al sendependa elekto de urba konsilantaro, permesis establi urban juĝejon kaj donis la rajton al du kermesoj dum unu jaro. Tamen la urbo daŭre havis reĝajn anstataŭantojn, de kiuj treege volis liberiĝi. Maĥinacioj de patricioj kaŭzis ribelon de malpliriĉaj urbanoj. Tamen lideroj estis kaptitaj kaj devis pagi grandan monpunon. Malgraŭ ĉi tio la urbo daŭre rapide disvolviĝis. Sur loko de estinta juda komunumo ekestis Mikołajowskie Antaŭurbo. Post kvarono de la jarcento ĉirkaŭ de la preĝejo patronita per “Sankta Hedviga”, kiu estis rekonstruita post husanaj invadoj, ekestis Supra Antaŭurbo. La plej granda Malsupra Antaŭurbo, lokita ĉirkaŭ sidejo de “Kavalira Ordeno kun Ruĝa Stelo” kiuj ekloĝis ĉi tie de 1260 jaro. En Malsupra Antaŭurbo troviĝis dua, post tiu en la urboplaco, magazeno de salo, kio pruvis pri riĉeco de la urbo.
Pionira en tiutempa Eŭropo estis konstruado en 1531 jaro de kanalaro, kaj en 1565 – de akvokonduko. Ankaŭ tiutempe oni komencis pavimigi stratojn. En 1573 jaro ekestis la unua stacio de regula poŝto. En 1549 vivis en la urbo 3450 da urbanoj kaj ĝis estis unu el la plej grandaj urboj de Silezio.
Kune kun riĉeco sekvis kultura disvolvo. Eble jam en la 14-a jarcento en Bolesławiec estis lernejo. En la 15-a jarcento la lernejon finis krakova kartografo Hanusz, kaj en la 16-a jarcento la lernejon finis plej eminenta persono de la urbo – Martin Opitz.
Silvianópolis
Historio
En 1746, Francisco Lustosa ekposedas la domareton tiam nomata Descoberto do Sapucaí, iama nomo de Santana do Sapucaí. La katolika paroĥo estiĝis post du jaroj. Estonte, okaze de la divido de la Sapucaí-regiono, la kapitano Veríssimo de Carvalho anstataŭis Lustosan. Datiĝas tiuepoke la epizodo konata kiel Guerra das Canoas (Milito de la Boatoj), kiam Lustosa, ĉe la bordoj de la rivero Sapucaí, detruas la boatojn de tiuj rigarditaj kiel invadantaj ministoj. En 1832 estis fondita la distrikto Santana do Sapucaí kaj, kiam ĝi estis altigita ĝis la kategorio de urbo, en 1911, ekestis nomata Silvianópolis, honore al sia nobla filo Francisco Silviano Brandão, prezidento de Minas Ĝeraiso, dum la epoko de la Malnova Respubliko.
Bolesławiec
Historio
Komence la tridekjara milito ne estis tro turmenta por la urbo, sed veraj suferoj venis post 1625 jaro. Trairadoj de militistaroj, kontribucioj, kaj fine granda incendio en 1642 jaro kaŭzis, ke Bolesławiec estis preskaŭ ruinigita. Post la Vestfalia Paco vivis ĉi tie 80 da personoj. Post la sileziaj militoj en 1740 jaro la urbo troviĝis en Prusio. Tra dekkelkaj jaroj daŭris rekonstruado, malfaciligita pere de migrado de evangelianoj al Rawicz pro kontraŭreformacia persekutado. La urbanoj profitis incendio de la kastelo por sendependiĝi de reĝa „protekto”. La urba riĉeco ekkreskis nur en komenco de la 18-a jarcento kaj tial ekiĝis zorgo pri higieno de 3000 urbanoj. Estis eldonita malpermeso al konstruado de la lignaj domoj. La postkastela ruino estis malkonstruita. La metio denove donis profitojn. Precipe disvolviĝis ceramiko kaj potfarado. Ĉi tiuj produktoj estis eksportitaj al najbaraj ŝtatoj, interalie de 1809 jaro la ceramikaj tuboj (specialaĵo ĝis hodiaŭ!). En 1698 jaro oni komencis produktadon brunajn kafokruĉojn, kaj speciala sukceso de majstro Johann Gottlieb Joppe estis en 1753 jaro produktado de grandega poto (2,5 m da alteco kaj 3,24 m da cirkonferenco), kio estis atrakciaĵo por vizitantoj.
Bonan periodon interrompis la napoleon-aj militoj. En jaroj 1812 kaj 1813 tra la urbo marŝis franca armeo. Ĉi tie en 1813 postkurinte trairis rusa armeo. Ilia ĉefkomandanto, feldmarŝalo Mihail Kutuzow la 28-a de aprilo mortis en la urbo. Lia koro estis lokita en speciala maŭzoleo.
En 1865 jaro en la urbo estis funkciigita la unua vapormaŝino. Ĉi tiu evento komencis rapidan disvolviĝon de la industrio. Ekstaris vitrofarejo, gasfabriko kaj longa fervoja ponto super la rivero Bóbr (1844), danke al kio en 1851 jaro la urbo ekhavis fervojan kunigon ĝis Vroclavo kaj Dresdeno.
La disvolviĝo sekvis en la 20-a jarcento. En 1935 jaro Bolesławiec havis 20079 da loĝantoj, kaj en 1939 ĉirkaŭ 22000 da loĝantoj. En 1930 jaro ekestis kuprouzino, kiu profitis el ercoj de proksima minejo.
Legoma brasiko
Legoma brasiko (Brassica oleracea) estas grava legomo kaj unu el la plej multeformaj specioj de la genro brasiko.
Rura amasmigrado
La salto iĝas pli kruta, kiam oni elmigras ne nur al urbo, sed ankaŭ al regiono aŭ lando kie oni parolas alian lingvon. La lingvaj malfacilaĵoj okazigas malavantaĝojn por la alvenintoj. Tiele en Hispanio meze de la 20a jarcento oni elmigris amase el suda Hispanio (kaj el senhomaj areoj de la centro) al metropolaj areoj de Madrido, Barcelono kaj Eŭskio; kelkaj el tiuj kiuj iris al Katalunio suferis lingvajn problemojn, kelkaj ne tiom, depende el la personoj kaj la areoj de loĝado kaj laboro. En dua tajdo la rura elmigrado celis al aliaj centreŭropaj landoj, nome Francio, Germanio, Svisio, Belgio kaj Nederlando. En la landoj de franca lingvo ne estis tiom da problemoj, dum la elmigrintoj al areoj kun germana aŭ nederlanda lingvo, pli malsimilaj de la hispana, suferis pli da alkutimiĝaj problemoj.