cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Feminismaj movadoj kaj ideologioj
Aliaj tendencoj
Diferenca feminismo estis disvolvigita de feministoj en la 1980-aj jaroj, parte kiel reago al la "egaleca feminismo". Kvankam la diferenca feminismo ankoraŭ celas al egaleco, ĝi emfazas la diferencojn inter viroj kaj virinoj kaj argumentis, ke identeco aŭ sameco ne necesas por viroj kaj virinoj, kaj viraj kaj virinaj valoroj estu traktitaj egalece. Kelkaj tendencoj de diferenca feminismo, por ekzemplo tiu de Mary Daly, argumentas, ke viroj kaj virinoj ne estas diferencaj kaj havas diferencajn valorojn aŭ diferencajn manierojn por sciaro, sed ke virinoj kaj iliaj valoroj estas superaj al tiuj de viroj.
Ekofeminismo ligas ekologion kun feminismo. Ekofeministoj vidas la dominado al virinoj kiel esence el la samaj ideologioj kiuj kondukas al la dominado de la medio. Okcidentaj patriarkecaj sistemoj, en kiuj viroj posedas kaj kontrolas la teron, estas vidataj kiel responsaj pri la subpremado de virinoj kaj detruado de la natura medio. Ekofeministoj argumentas, ke povaj viroj kontrolas la teron, kaj tiele povas ekspluati ĝin por siaj propraj profito kaj sukceso. En tiu situacio, ekofeministoj konsideras virinoj kiel ekspluatitaj de povaj virinoj por siaj propraj profito, sukceso kaj plezuro. Tiele ekofeministoj argumentas, ke kaj virinoj kaj la medio estas ambaŭ ekspluatitaj kiel pasivaj peonoj en la kurkonkurenco al la dominado. Ekofeministoj argumentas, ke la povaj homoj kapablas havi avantaĝon el ili distinge ĉar ili estas vidataj kiel pasivaj kaj ankaŭ senhelpaj. Ekofeminismo konektas la ekspluatadon kaj dominadon de virinoj kun tiu de la medio. Kiel vojo al la reparado de sociaj kaj ekologiaj maljustecoj, ekofeministoj sentas, ke virinoj devas labori al la kreado de sana medio kaj la finigo de la detruado de la teroj al kiuj plej virinoj devas fidi por vivteni siajn familiojn.
Ekofeminismo argumentas ke estas konekto inter virinoj kaj naturo kiu venas el ilia komuna historio de subpremado fare de patriarkeca okcidenta socio. Vandana Shiva postulas, ke virinoj havas specialan konekton kun la medio tra sia ĉiutaga interagado kun ĝi kio estas ignorita. Ŝi diras, ke "virinoj en vivtenadaj ekonomioj, produktante kaj reproduktante riĉon en partnereco kun la naturo, estis espertuloj en sia propra rajto de holistika kaj ekologia sicaro de la naturaj procezoj. Sed tiuj alternativaj manieroj de sciaro, kiuj estas orientitaj al la sociaj profitoj kaj vivtenadaj necesoj ne estas agnoskitaj de la kapitalisma reduktisma paradigmo, ĉar ĝi malsukcesas percepti la interkonektecon de naturo, aŭ la konekton de la vivoj, laboroj kaj sciaroj de virinoj kun la kreado de riĉo." Tamen, feminista kaj soci-ekologisto Janet Biehl kritikis ekofeminismon ĉar ĝi fokusis tro multe al mistikisma konekto inter virinoj kaj naturo kaj ne sufiĉe al la veraj kondiĉoj de virinoj.
Postkolonia feminismo aŭ triamonda feminismo estas intersekcisma formo de feminismo, kiu evoluis kiel respondo al akuzita fokuso en la dominanta formo de feminismo nur pri la spertoj de virinoj en okcidentaj kulturoj. Postkolonia feminismo strebas inkludi en sia ekzamenado la manierojn, kiel rasismo kaj la longdaŭraj politikaj, ekonomiaj, kaj kulturaj efektoj de koloniismo tuŝas neblankajn, neokcidentajn virinojn en la postkolonia mondo. Postkolonia feminismo originis kiel kritiko de feminismaj teoriistoj en evoluantaj landoj, rimarkante la universaligan tendencon de popularaj feminismaj ideoj kaj argumentante, ke virinoj, kiuj loĝas en neokcidentaj landoj, estas misreprezentataj.
23571 Zuaboni
23571 Zuaboni estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la italaj amatoraj geastronomoj Marco Cavagna kaj Emanuela Galliani elde la Observatorio de Sormano en Lombardujo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Patrizia Zuaboni, afekciema amikino de ambaŭ gemalkovrintoj; ŝi kontribuis al la ideo, ke ili devus geeziĝi.
Feminismaj movadoj kaj ideologioj
Aliaj tendencoj
Postkolonia feminismo argumentas, ke kiam oni uzas la terminon "virino" kiel universalan grupon, virinoj iĝas difinitaj nur laŭ sia sekso kaj ne laŭ socia klaso, raso, etno, aŭ seksa prefero. Postkoloniaj feministoj ankaŭ klopodas inkludigi la ideojn de indiĝenaj kaj aliaj triamondaj feminismaj movadoj en popularan okcidentan feminismon. Postkolonian feminismon ofte kritikas anoj de la dominanta formo de feminismo laŭ la rezono, ke ĝi malfortigas la pli vastan feminisman movadon per divido de ĝi. Ĝi ofte estas kritikata ankaŭ en la postkolonia mondo pro akuzitaj propraj okcidentaj biasoj.
Socialismo kaj Marksismo
Socialisma feminismo konektas la subpremadon de virinoj al marksismaj ideoj pri ekspluatado, subpremado kaj laboro. Socialismaj feministoj vidas malegalecon stari kaj en la laborloko kaj en la hejma sfero kiu tenas virinojn suben. Socialismaj feministoj vidas prostituadon, hejman laboron, filzorgon kaj geedzecon kiel vojoj en kiuj virinoj estas ekspluatataj de patriarkeca sistemo kiu senvalorigas virinojn kaj la substancan laboron kiun ili faras. Socialismaj feministoj fokusas siajn energiojn al malproksimaj ŝanĝoj kiuj tuŝas al socio kiel tuto, pli ol al individua bazo. Ili vidas la neceson labori kun ne nur viroj sed ankaŭ kun aliaj grupoj, ĉar ili vidas la subpremadon de virinoj kiel parto de pli granda modelo kiu tuŝas ĉiun enmetitan en la kapitalisma sistemo.
Fine de la 19a jarcento kaj komenco de la 20a jarcento, kaj Clara Zetkin kaj Eleanor Marx estis kontraŭ la demonigo de viroj kaj subtenis proletaran revolucion kiu superis tiom multajn maskl-femalajn malegalecojn kiel eble. Ĉar ilia movado jam havis la plej radikalaj postuloj de la egaleco de virinoj, plej marksismaj estroj, kiel Clara Zetkin kaj Aleksandra Kolontaj  kontraŭmetis marksismon kontraŭ feminismo, pli ol klopodi kombini ilin.
Heinrich Pauli (kuracisto)
Heinrich Pauli (1565-1610) estis germana kuracisto, profesoro pri medicino kaj rektoro en la Universitato de Rostock. Heinrich Pauli estis patro de la kuracisto kaj botanikisto Simon Pauli la Juna (1603-1680), filo de Simon Pauli la Maljuna (1534-1591) kaj Katharina Prenger, kaj avo de tri nepoj, la anatomo Jacob Henrik Pauli (1637-1702), de la libristo Daniel Pauli (1640-1684) kaj Olliger Paulli (1644-1714).
Lia edzino nomiĝis Catharina Papke (1580-1650), filino de la tajloristo Nikolaus Papke kaj Gesa Schlorf. En 1576 li diplomiĝis pri medicino en la Universitato de Rostock kaj en aŭgusto 1594 li doktoriĝis. En la sama jaro li estis nomumita urba kuracisto en la sama posteno de Wilhelm Lauremberg (1547-1612). Dufoje li estis rektoro de la universitato, en 1596 kaj 1602. En 1604, li estis nomumita persona kuracisto de la dana vidvina reĝino Sophie de Mecklenburg (1557–1631) kaj li iris al Nykøbing Falster, en Danio.
Preĝejo Terezo el Lisieux (Rákoshegy)
Kirko Terezo el Lisieux estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Rákosmente, en loĝkvartalo Rákoshegy.
Historio
Komence Rákoshegy eklezie apartenis al Rákoskeresztúr, sed vintre okazis mesoj en la infanĝardeno, somere subĉiele. La preĝejo konstruiĝis en la 1930-aj jaroj. La katolikoj en 1941 eklezie sendependiĝis de Rákoskeresztúr. En 1948 ĝi ricevis la statuson paroĥo. En 1974 la interna parto estis trakonstruita, post 5 jaroj plena pentrado okazis. En 1997 la fasado renoviĝis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola. Antaŭ la fasado estas videbla skulptaĵo pri Kristo falas kun la kruco fare de Zsigmond Kisfaludi Strobl. En mezo de la fasado funkcias la enirejo, antaŭe estas ŝtuparo. Plej supre la turo altiĝas. Inter la turo kaj la enirejo en niĉo skulptaĵo estas videbla. Interne ĉe la altaro troviĝas 2 reliefoj kaj skulptaĵo pri Tereza de Lisieux.
Kermeso okazas en la unua dimanĉo de oktobro.
Francisco de Herrera la Maljuna
Francisco DE HERRERA la Maljuna, aŭ hispanlingve Francisco Herrera el Viejo, (naskiĝis en 1576 - mortis en 1656) estis hispana pentristo, kiu naskiĝis en Sevilo. Li estas kromnomita "La Maljuna" por diferencigi lin el sia filo Francisco Herrera el Mozo, kiu ankaŭ fariĝis pentristo.
Herrera estas la fondinto de la skolo de Sevilo, al kiu cetere apartenis pentristoj kiel Francisco Pacheco.
Francisco de Herrera estis la unua majstro de la juna Diego Velazquez. Velazquez timegis la tumulteman personecon de Herrera tiel multe, ke li restis nur unu jaron en lia ateliero.
Inter la plej belaj verkoj de Herrera, oni povas mencii La Lasta Juĝado kaj la Sankta Familio, kiu ambaŭ situas ene de preĝejoj de Sevilo. Ili distingiĝas per tre aŭdaca realigo kaj senerara tekniko.
Buterila bromido
Buterila bromido aŭ butanoila bromido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la halogenidoj, rezultanta el interagado de la bromida acido kaj butanata acido. Buterila bromido estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Buterila bromido prezentas bromatomon ligitan al buteroila grupo. Ĝi konsistas je 4 karbonatomoj, 7 hidrogenatomoj, 1 bromatomo, 1 oksigenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Jean Genet
Jean GENET (naskiĝis en Parizo, la 19-an de decembro 1910 - mortis en Parizo, la 15-an de aprilo 1986) estis franca romanisto, dramisto kaj poeto, kiu per sia verko esprimis sian samseksemo n kaj profundan ribelon kontraŭ la socio kaj siaj moroj. Ankaŭ rajtojn de migrantoj kaj de rifuĝintoj de Palestino li defendis.
Molsberg
Molsberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Mirto
Mirto povas signifi:
Marcos Fernando Nang
Marcos Fernando Nang (n. ) estas brazila futbalisto. Li ludis kiel atakanto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Stacio Takii
Stacio Takii (japane: 滝井駅 [Takī-eki], angle: Takii Station) estas fervoja stacio en Moriguĉi, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan (ĉefa).
Kroata lingvo
La kroata lingvo (kroate: hrvatski, kodo laŭ ISO 639: hr) estas normigita versio de la serbokroata lingvo. Ĝi estas oficiala lingvo en Kroatio kaj en Bosnio kaj Hercegovino. Ĝi estas ekskluzive skribita en la latina alfabeto. La kroata lingvo estas reciproke komprenebla kun serba, la montenegra kaj bosna, ĉar ĉiuj kvar evoluis el la novŝtokava dialekto.
Post disfalo de Jugoslavio en la diversajn naciajn ŝtatojn la diversaj variantoj iĝis rekonataj kiel apartaj lingvoj. Multaj akademiuloj (precipe antaŭ la disrompo de Jugoslavio) konsideris kaj daŭre konsideras ambaŭ kiel du variaĵojn de komuna serbokroata lingvo, politike dividita laŭ etnaj apartenoj.
Aboco kaj elparolo
La lingvo skribatas per la latina alfabeto kun kelkaj kromsignoj.
La kroata aboco havas 30 literojn + 2 (i+e=ije,r+r=ŕ):
a, b, c, č, ć, d, dž, đ, e, f, g, h, i, j, k, l, lj, m, n, nj, o, p, r, s, š, t, u, v, z, ž.
La literoj q, w, x, y aperas nur en fremdlingvaj nomoj. La digramoj dž, lj kaj nj aperas kiel unuopaj literoj en la aboco (nur ĉe kelkaj vortoj oni devas ilin trakti du literoj). La kromsignoj estas alĝustigeblaj tiel (atenton, la Đ ne intermikseblas kun la islanda Ð):
d, b, kaj g estas ĉiam voĉaj, t, p kaj k malpli aspiraciaj ol ĉe la germana. La sonantoj e kaj o estas (kompare al la germana) ĉiam malfermaj.
Disvastiĝo kaj dialektoj
La kroatan lingvon parolas ĉirkaŭ 4,8 milionoj da homoj en Kroatio kaj en partoj de Bosnio kaj Hercegovino, precipe en Hercegovino, centra Bosnio kaj bosna Posavina, kiel gepatran lingvon. Ĝi estas oficiala lingvo en Kroatio kaj (kun la bosna kaj la serba lingvo) en Bosnio kaj Hercegovino.
Krom tio ĝi estas minoritata lingvo en Hungario kaj en aŭstra Burgenlando. La burgenlandkroata lingvo havas propran skriban normon, kiu baziĝas sur la ĉakava dialekto. Aparte la Slavomolisano, konata ankaŭ kiel Moliseslava aŭ Moliskroata, estas variaĵo de Ŝtokavia Serbokroata lingvo parolata de italaj kroatoj en la provinco Kampobaso, en la regiono Molise de suda Italio, nome en la vilaĝoj Montemitro (Mundimitar), Acquaviva Collecroce (Živavoda Kruč) kaj San Felice del Molise (Štifilić).
Fonetika diferenco
Ĉiu tri varioj uzas la samajn fonemojn. Kelkaj vortoj diferencas fakte en la fonetika formo. La ortografio sekvas la fonologajn bazvortojn, la diferenco reaperas en la skriba formo. La plej okulfrapa diferenco estas la ijekaviŝ kaj ekaviŝ (la diversaj redonoj de la praslava vokalo jato):
ijekaviŝ (kroata, bosna kaj parte serba) vs. ekaviŝ (serba en Serbio): aliaj diferencoj:
Gramatiko
En la kroata oni uzas pli ofte post helpverboj infinitivon, dum ke la serba kaj bosna uzas da (ke). Sed ambaŭ variantoj estas permesitaj. Ekzemple:
Vortostoko
Diferencoj en la bazvortoj al la serba:
Kelkaj nocioj diferencas ĉe genro:
Krom la malmulta diferenco en la bazvortoj ekzistas pli granda diferenco kompreneble ĉe adaptigo de la fremdaj vortoj:
Cg
La literkombino havas plurajn signifojn:
Orignolles
Orignolles [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 649 loĝantojn en la jaro 2012.
(6993) 1995 BJ4
(6993) 1995 BJ4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
(19899) 1188 T-3
(19899) 1188 T-3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
(17554) 1993 VY
(17554) 1993 VY estas tre malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Vilhelmo Longchamp
Vilhelmo LONGCHAMP (foje nomata Vilhemo de Longchamp aŭ Vilhelmo de Longchamps, m. 1197) estis episkopo de Ely kiu regis Anglion dum Rikardo la 1-a (Anglio) forestis por krucmiliti.
Oberhosenbach
Oberhosenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Birkenfeld de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Vilhelmo Longchamp
Frua vivo
Li naskiĝis en Normandio kaj lia patro, Hugh de Longchamp, posedis bienojn kaj tie kaj en Anglio. Malamikoj de Longchamp, ekzemple Hugo Nonant (episkopo de Coventry) asertis ke liaj gepatroj estis humilaj kamparanoj, sed tio estas neverŝajna. Fratino de Longchamp edziĝis al la estro de la kastelo de Dover. Du fratoj, Osbert kaj Henriko, iĝis ŝerifoj; alia (Roberto), monaĥo.
Fine de la regno de Henriko la 2-a (Anglio) Longchamp estis oficisto de ties nelegitima filo Ĝofredo (ĉefepiskopo de Jorko). Poste li servis Rikardon, filon de Henriko, kiel kanceliero de Akvitanio. Li estis inter la plej fidataj konsilistoj de Rikardo, kaj estis ties delegito por intertraktoj kun la franca reĝo Filipo la 2-a.
Kanceliero de Anglio
Kiam Rikardo iĝis reĝo de Anglio li nomumis Longchamp kanceliero de la lando. Por tiu posteno Longchamp pagis 3,000 markojn, sumon kiun li sendube rehavigis per kromprofitoj. La 15-an de septembro 1589 Rikardo nomumis lin episkopo de Ely, kaj li konsekriĝis la 31-an de decembro. Tiun monaton Rikardo eliris de Anglio, konfidis al Longchamp la Turon de Londono, kaj decidis ke Longchamp regu la sudon de la lando kune kun Hugo de Puiset (episkopo de Durham). La du episkopoj malakordis, kaj tial en marto 1190 Rikardo dividis Anglion, tiel ke Longchamp regis la sudon kaj de Puiset la nordon. Tamen ne post junio 1190 Longchamp regis la tutan landon. Tiun monaton la papo nomumis lin papa legato. Longchamp akiris reputacion pro malŝparo, kaj dum siaj oficialaj vizitoj al sia diocezo estis akompanata de granda sekvantaro. Sed li protektis la reĝan potencon. Ekzemple en 1190 li restaŭris reĝan aŭtoritaton en Jorko post masakro de judoj, kaj li sendis armeon kontraŭ la ribela kimra reĝo Rhys ap Gruffydd.
Kiel normanda, Longchamp ne tute komprenis anglajn kutimojn kaj pro tio nepopularis. Verŝajne li ne scipovis la anglan lingvon. Liaj rilatoj kun Johano, la pli juna frato de Rikardo, malfacilis. Li sieĝis la kastelon de Lincoln kiam ĝia posedanto faris omaĝon al Johano kaj rifuzis cedi la kastelon al Longchamp, kiu deziris anstataŭigi lin. Kiel venĝo Johano kaptis la kastelojn de Tickhill kaj Northampton. Rikardo sendis Valteron de Coutances, ĉefepiskopo de Rouen, por fari pacon inter Johano kaj Longchamp.
En 1191 la papo mortis kaj Longchamp perdis la rangon de papa legato, kune kun parton de sia influo. Sed meze de tiu jaro la nova papo renomumis lin.
Ekzilo kaj reveno
Septembron 1191 subuloj de Longchamp forprenis Ĝofredon (ĉefepiskopon de Jorko) de sanktejo en la priorejo de Dover. Tio memorigis la popolon pri la martirigo de Thomas Becket kaj Longchamp perdis pli da popola subteno. Hugo Nonant kaj aliaj aranĝis konsilion enhavantan proceson kiun Longchamp ne ĉeestis. La konsilio deklaris ke Longchamp estu senigitaj de siaj postenoj kaj kasteloj. La episkopoj ekskomunikis lin kaj penis enkarcerigi lin en la Turo de Londono. Pro manko de subteno de la civitanoj de Londono, Longchamp kapitulacis, sed la 29-an de oktobro, post pluraj malsukcesoj provoj, li fuĝis el Anglio.
Li vojaĝis al la kortego de Henriko la 6-a (Sankta Romia Imperio), kiu tenis Rikardon kiel kaptito. Longchamp persvadis lin loĝigi Rikardon ĉe la imperia kortego, kaj negocis elaĉeton. Filipo la 2-a (Francio) diris ke li volontus pagi la sumon, kaj Henriko alvokis konsilion, kiun Longchamp, Eleonoro de Akvitanio (la patrino de Rikardo) kaj Valtero de Coutances partoprenis. Rikardo fine liberiĝis la 4-a de februaro 1194.
Diplomato
Longchamp revenis al Anglio kune kun la reĝo. Baldaŭ reviviĝis la kverelo kun Ĝofredo, ĉefepiskopo de Jorko. Sed Longchamp ĝuis la favoron de Rikardo, denove havis la rangon de kanceliero de Anglio, kaj iĝis ŝerifo de Essex kaj Hertfordshire. Tamen estis Huberto Walter kiu fakte havis la plej grandan potencon en Anglio. La ĉefa rolo de Longchamp estis nun diplomata. Post majo 1194 li neniam estis en Anglio. Li faris plurajn gravajn diplomatajn misiojn, kaj dum unu aranĝis militpaŭzon inter Rikardo kaj Filipo la 2-a. Li mortis en januaro 1197 dum misio al Romo, kaj entombiĝis en la abatejo de Le Pin.
Klereco
Longchamp estis klerulo kiu verkis libron (Practica legum et decretorum) pri la leĝoj de la francaj posedaĵoj de la anglaj reĝoj. Poeto Nigel Wireker dediĉis al li satiran poemon pri la kutimoj de studentoj.
Estis Longchamp kiu enkondukis la kutimon ke la reĝo uzis la pluralon "ni" pri si mem.
Serina
Serina estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Algua, Cornalba, Costa di Serina, Dossena, Oltre il Colle, Roncobello kaj San Pellegrino Terme. Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Marika Gidali
Marika Gidali laŭ hungarlingve kutima nomordo Gidali Marika estas hungardevena brazila baletisto, baletestro, koreografo.
Marika Gidali naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
La plena familio Gidali migris al San-Paŭlo (urbo) depost la 2-a mondmilito (ili estis judoj). La juna Marika aĝis 13, kiam ŝi prezentis dancon en la urba hungara klubo. En 1953 ŝi aliĝis al baleta trupo de Aurél Milloss (same hungaro). Post 3 jaroj ŝi estis jam membro de baleta trupo en Rio-de-Ĵanejro. En 1959 ŝi establis memstaran baletan trupon, samtempe ŝi komencis fari koreografiajn laborojn. Ŝi ofte estis videbla en la televizio, foje ŝi baletadis dum kantado de Marlene Dietrich. Ŝi edziniĝis kaj naskis filon en 1964. En la sekva jaro ŝi havis inviton al festivalo en Kolonjo, ŝi baletadis en Operejo de Kolonjo. Reveninta al Brazilo ŝia baleta trupo estis renkontejo de demokratoj dum la diktatora periodo. En 1970 ŝi eksedziniĝis, en la sekva jaro ŝi denove edziniĝis. En la sekva jaro kun sia edzo ŝi fondis novan baletan trupon, kiu baldaŭ iĝis la plej konata en Brazilo. La trupo ĉerpis temojn ĉefe el Brazilo (Pantanalo, Amazonio). Ŝi ricevis plurajn premiojn, en 2000 eĉ premion de UNICEF.
1002
En la jaro 1002 post Kristo okazis, interalie:
Chockov
Chockov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lhotka u Radnic en distrikto Rokycany. Ĝi troviĝas proksimume 0,5 km norde de Lhotka u Radnic. Estas ĉi tie registritaj 12 adresoj kaj vivas ĉi tie.
Chockov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,15 km².
VfB Stuttgart
La VfB Stuttgart (prononco, oficiala nomo Verein für Bewegungsspiele Stuttgart 1893) estas sporta klubo el la urbodistrikto Bad Cannstatt de la germania urbo Stuttgart (Stutgarto). La klubo en februaro 2012 havis 43 866 membrojn, kaj tiutempe estis la oka plej granda sporta klubo de Germanio (kaj la plej granda de la federacia lando Baden-Virtembergo). La klubo aparte konatas pro sia profesia vira teamo de futbalo: ĝi krom en du sezonoj ĉiam estis membro de la plej alta germania ligo de futbalo - Bundesliga, kvinfoje iĝis germanaj ĉampionoj kaj trifoje gajnis la nacian pokalon de futbalo (DFB-pokalo). En la "eterna tabelo" de la nacia ligo Bundesliga la teamo havas la kvaran| pozicion.
Krom la futbalistoj de la klubo, ankaŭ la sportistoj el la sekcio de atletiko gajnis aparte multajn sportajn titolojn kaj medalojn. Krome la klubo havas sekcojn pri futbala arbitraciado, pugnopilko, hokeo, tabloteniso kaj manpilko. En tiuj kvin sekcioj laŭ la stato de somero 20123 aktivas nur neprofesiaj sportistoj.
Siajn hejmajn matĉojn la unua futbalteamo havas en la stadiono Mercedes-Benz Arena, en la parko Neckarpark en la urbodistrikto Bad Cannstatt de Stutgarto. Tutproksime situas la kluba areo kun plia stadiono, pluraj pliaj trenejoj kaj klubejo.
Harold Alexander
Kampomarŝalo Harold Rupert Leofric George ALEXANDER, 1a Grafo Alexander de Tunizo (10a de decembro 1891 – 16a de junio 1969) estis veterana oficiro de la Brita Armeo kiu servis elstare kaj en la Unua Mondmilito kaj en la Dua Mondmilito kaj, poste, kiel Ĝenerala Guberniestro de Kanado, nome la 17a ekde la fondo de la Kanada Konfederacio.
American Journal of Archaeology
La American Journal of Archaeology (AJA), la kolege reviziita de la Usona Arkeologia Instituto, estis publikigita ekde 1897 (daŭrigante la American Journal of Archaeology kaj de la Historio de la Belartoj fondita de la instituto en 1885). La publikigado estis kunfondita en 1885 de la instruistoj de la Universitato de Princeton, Arthur Frothingham kaj Allan Marquand. Frothingham iĝis la unua redaktisto, servante ĝis 1896.
Harold Alexander
Alexander naskiĝis en Londono, Anglio, el aristokrataj gepatroj kaj estis edukitaj en Lernejo Harrow antaŭ la translokiĝo al la Reĝa Militlernejo, Sandhurst, por trejnado kiel armeoficiro de la Irlandaj Gvardianoj. Li elstariĝis pere de sia servo en la Unua Mondmilito, ricevante nombrajn honorojn kaj ordenojn, kaj pluigis sian militistan karieron per diversaj britaj kampanjoj tra Eŭropo kaj Azio. En la Dua Mondmilito, Alexander superrigardis la finajn stadiojn de la evakuado de Aliancanoj el Dunkirko kaj poste tenis altrangajn batalkomandojn en Birmo, Nordafriko kaj Italio, inklude servon kiel ĉefkomandanto de Mezoriento kaj de la 18a Armegrupo en Tunizio. Li poste komandis la 15an Armegrupon por la konkero de Sicilio kaj denove en kontinenta Italio antaŭ ricevi sian marŝal-bastonon kaj iĝi Suprema Aliancana Komandanto en Mediteraneo.
American Journal of Archaeology
La ĵurnalo ĉefe enhavas artikolojn pri arto kaj arkeologio de Eŭropo kaj la mediteranea mondo, inkluzive de la Proksima Oriento kaj Egiptio, el prahistoria ĝis malfrua antikva epoko. Ĝi ankaŭ eldonas recenzojn de libroj, recenzojn pri muzeaj ekspozicioj kaj nekrologiaĵojn. Ĝi estas publikigita en januaro, aprilo, julio kaj oktobro ĉiun jaron en presitaj kaj elektronikaj eldonoj.
Harold Alexander
En 1946 li estis nomumita kiel Ĝenerala Guberniestro fare de la reĝo Georgo la 6-a, laŭ la rekomendo de la ĉefministro de Kanado William Lyon Mackenzie King, por anstataŭigi la Grafon de Athlone kiel vicreĝo, kaj li okupis tiun postenon ĝis li estis sukcedita de Vincent Massey en 1952. Alexander klopodis esti entuziasmulo pri la kanada naturo kaj estis populara Ĝenerala Guberniestro por kanadanoj. Li estis la lasta ne-kanad-naskita Ĝenerala Guberniestro antaŭ la nomumo de Adrienne Clarkson en 1999.
American Journal of Archaeology
La nuna ĉefredaktisto de la ĵurnalo estis Jane B. Carter. La unua virina ĉefredaktisto estis Mary Hamilton Swindler.
De 1940 ĝis 1950 la ĵurnalo publikigis artikolojn de Michael Ventris, Alice Kober kaj Emmett Bennett, kiuj kontribuis al la deĉifrado de la antikva Linia skribo B.
Harold Alexander
Post la fino de sia vicreĝa posteno, Alexander estis nomumita por la Privata Konsilantaro de la Reĝino por Kanado kaj poste, por servi kiel Brita Ministro de Defendo en la Kabineto de Winston Churchill, en la Imperia Privata Konsilantaro. Alexander retiriĝis en 1954 kaj mortis en 1969.
Verkoj
Alexander, Harold (10a de februaro 1948). "Conquest of Sicily 10 July 1943 to 17 August 1943". London Gazette. London: King's Printer (Supplement 38205): 1009–1025. Alirita la 1an de februaro 2019. Alexander, Harold (6a de junio 1950). "The Allied Armies in Italy, from 3 September 1943 to 12 December 1944". London Gazette. London: King's Printer (Supplement 38937): 2879–2975. Alirita la 1an de februaro 2019.
1682 Karel
1682 Karel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĝi ricevis la viran antaŭnomon "Karel", honore al la filo de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten.
Cl
La literkombino havas plurajn signifojn:
Serle
Serle estas komunumo de Italio en Lombardio.
Dámaso Pérez Prado
Dámaso Pérez Prado (naskiĝinta la 11-an de decembro 1916 en Matanzas, Kubo; mortinta la 14-an de septembro 1989 en Meksikurbo) estis kuba muzikisto (piano, orgeno) kaj komponisto, kiu fariĝis konata sub la titolo „Reĝo de Mambo“.
Vivo
La patrino de Pérez Prado estis instruistino. Li jam en frua infanaĝo lernis ludi klasikan muzikon sur la piano. Pli malfrue li ludis orgenon kaj pianon en la klubejoj de la regiono. En la 1940-aj jaroj li laboris precipe en Havano kaj membris en la Orquesta Casino de la Playa; en 1946 li fondis propran muzikbandon. En 1948 li transloĝiĝis al Meksiko, kie li pasigis la plej grandan parton de sia kariero. Li specialiĝis pri mambo, kaj per siaj karakteraj ripetfrazoj de kvinvoĉa trumpeta tonmetaĵo kaj forta kontrapunkto fare de kvarvoĉa saksofona tonmetaĵo li decide kontribuis al la popularigo de mambo. Ekde 1954 Prado laboris en Usono. Li mortis en la aĝo de 72 jaroj en sia elektita vivejo Meksikurbo.
Verkaro
Prado famiĝis kiel „Reĝo de Mambo“ kaj komponis konatajn pecojn kiel „Mambo Nº 5“ kaj „Mambo Nº 8“. Dum la florepoko de mambo li okupis la unuan rangon de la furoraĵo-vendolisto en Usono per la peco „Cherry Pink and Apple Blossom White“ je daŭro de dek semajnoj. Unuajn rangojn de la furoraĵo-listojn li ankaŭ okupis per ĝi en Germanujo, Britujo kaj Aŭstralio. Prado estis ludinta ĉi tiun titolon unuafoje en 1951 por la kinofilmo „Underwater“, en kiu Jane Russell dancas pri „Cherry Pink“. En 1958 Pérez Prado denove metis per „Patricia“ unu el siaj propraj komponaĵoj denove sur la unuan rangon de la furorlistoj en Germanujo kaj Usono ; en Britujo ĝi atingis la okan rangon. Tiun ĉi pecon oni ludas dum la striptizosceno en la filmo „La Dolce Vita“ de Federico Fellini. Pérez Prado arigis en sian bandegon ĵazmuzikistojn kiel Bud Shank kaj Maynard Ferguson. Li ankaŭ prezentis en kinofilmoj en Meksiko, Usono kaj Eŭropo. Orkestron Pérez Prado lia filo nuntempe plue direktas.
En 1999 Lou Bega eldonis tutmonde sukcesan kopian version de „Mambo Nº 5“.
Miquelon-Langlade
Miquelon-Langlade estas la pli granda kaj malpli loĝata el la du komunumoj (municipoj) konsistigantaj la francan transmaran kolektivumon Sankta-Piero kaj Mikelono, situanta sude de Novlando en la Sankt-Laŭrenca Golfo. Ĝi konsistas el tri geologiaj insuloj: Mikelono (Miquelon), kaj, ligitaj per sedimentoj. La komunuma sidejo estas la setlejo Mikelono, sur la norda pinto, kie troviĝas la konstanta loĝantaro de la tuta insulo (591 enloĝantoj en 2017). Flughaveno Mikelono disponigas flugojn al Montrealo kaj al proksima Sanktpiero.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Miquelonnais.
Mori Ogai
Mori Ogai (森鴎外) (plumnomo de Mori Rintaro) naskiĝis la 17-an de februaro 1862 en Tsuwano (aŭ Cuvano, en Ŝimane (gubernio) kaj mortis la 9-an de julio 1922 en Tokio. Li laboris kiel kuracisto kaj estis fama japana verkisto. Li verkis multajn novelojn, interalie prenante temon el la historio de Japanio. Li ankaŭ tradukis el la germana japanen, kaj Faŭsto el Goethe estas konsiderata kiel majstra traduko.
Familio
El la samurajfamilio Mori devenis dum 13 generacioj la kuracisto por la princo de Tsuwano kaj tial la familio decidis, ke ankaŭ Rintaro devas esti kuracisto. En la jaro 1872 la princo de Tsuwano transloĝiĝis al Tokio kaj la familio Mori sekvis lin tien.
Edukado
Mori Rintaro lernis la nederlandan lingvon en Tsuwano kaj poste en Tokio li komencis lerni la germanan lingvon, kiu tiutempe anstataŭis la nederlandan kiel medicina lingvo. Ekde 1877 li vizitis, 15jara, la medicinlernejon de Tokio. Tie la instrulingvo parte estis germana. En la jaro 1881 li finis sian studadon.
Kariero
Ekde 1884 ĝis 1888 la japana armeo sendis Mori Ogai al Germanio, pro studado de higieno. Li studis en Lepsiko, Dresdeno, Munkeno kaj en Berlino ĉe Robert Koch en malsanulejo Charité. Krome li okupiĝis pri eŭropa literaturo, muziko, arto kaj filozofio.
Kiam li forlasis Germanion, lia koramikino Elise Wiegert sekvis lin al Japanio. Pro diversaj kaŭzoj la edziĝo kun Elise ne eblis. Mori Ogai estiĝis dum la sekvontaj du jardekoj la plej altranga kuracisto de la japana armeo. Ankaŭ literature li estis tre aktiva. Mori Ogai tradukis verkojn de germanaj aŭtoroj en la japanan kaj kreis mem rakontojn. La unua estis en 1890 la rakonto „La dancistino“, kiu montras aŭtobiografiajn trajtojn pri sia rilato kun Elise Wiegert.
Por havi pli da tempo por si mem kaj por la literaturo, li forlasis en 1915 la japanan armeon. Ekde 1916 ĝis sia morto Mori Ogai estis la direktoro de la imperiaj bibliotekoj kaj muzeoj.
Morto
Je la 9-a de julio 1922 li mortis en la aĝo de 60 jaroj pro tuberkulozo. Li postulis per testamento, ke oni entombiĝu lin sen apartaj honoroj de la armeo, simple kiel Mori Rintaro. Mori Ogai postlasis kvar infanojn: el la unua edziĝo devenis la filo Otto (kuracisto), el la dua edziĝo la filinoj Marie (verkistino), Kobori Anne (pentristino, verkistino) kaj la filo Louis (pentristo).
Verkoj
Tradukitaj al Esperanto:
Germanlingve la tradukoj de liaj verkaĵoj precipe aperas en la eldonejo Be.bra.
Marc Allégret
Marc ALLÉGRET (naskiĝis en Bazelo, la 22-an de decembro 1900 - mortis en Parizo, la 3-an de novembro 1973) estis svisa reĝisoro kiu faris la plejparton de sia laboro en Francio. Li estis ankaŭ scenaristo kaj fotisto. Li kunlaboris kun diversaj kinartistoj kiel ekzemple kun Julien Duvivier.
Foxham
Foxham estas antaŭa vilaĝo kaj kvartalo en la komunumo Midden-Groningen en la provinco Groningen en Nederlando. Ĝis 1943 ĝi apartenis al la paroĥo Kolham kaj la komunumo Slochteren, post kio ĝi estis aldonita ĉe Hoogezand. Pro la rekonstruo de la Winschoterdiep ĉirkaŭ 1960 la ligoj kun Duurswold estis detranĉitaj. Ĝi nun estas kvartalo en Hoogezand.
Rüdiger Lautmann
Rüdiger LAUTMANN (naskiĝis en Koblenco, la 22-an de decembro 1935) estas germana sociologo. Li estis la unua profesoro de germana altlernejo kiu en 1971 sin dediĉis al studado de la diskriminaciado de la samseksemuloj kaj laŭ la historio kaj nuntempe.
Jimmy Carter
James Earl "Jimmy" CARTER, Jr. [ĝimi karter] (naskiĝis je 1-a de oktobro, 1924) estis la 39a prezidento de Usono, de 1977 ĝis 1981.
Post servo kiel oficiro kaj atominĝeniero en la usona mararmeo li revenis al sia naskiĝurbo Plains, Georgio en la sudoriento de Usono kaj kultivis arakidojn antaŭ li ekpolitikumis.
Gravaj eventoj dum la prezidenteco de Carter:
Stelreula Hjanghae Ĉaguĉagu
Stelreula Hjanghae Ĉaguĉagu (아스타를 향해 차구차구) estas futbaltema animeo el Sud-Koreio.
Jimmy Carter
Kiel prezidento, Carter emfazis homajn rajtojn kiel principon de eksterlandaj aferoj. Tio helpis renversi la tiraniojn en Irano kaj Nikaragvo, sed ne la demokratiiĝon de tiuj landoj.
En Usono en la tempo de Carter, inflacio kaj senlaboreco estis alta, kaj la nacia fiero estis humiligita de la kapto de la ambasadorejo en Irano.
Carter malgajnis en la baloto de 1980, kaj lin sekvis prezidento Ronald Reagan. Ekde sia eksiĝo li envolviĝis je diversaj movadoj pri homaj rajtoj, kaj en 2002 Carter gajnis la Nobel-premion pri paco. Li estas membro de la Klubo de Madrido.
Gotfredo de Jorko
Gotfredo (aŭ Ĝofredo) de Jorko (naskiĝis ĉirkaŭ 1152, mortis la 12-an de decembro 1212) estis nelegitima filo de Henriko la 2-a de Anglio.
Frua vivo
Lia patrino estis Ykenei, kiu eble estis malaltranga, kaj verŝajne li naskiĝis antaŭ la geedziĝo de Henriko kaj Eleonoro de Akvitanio. Malkiel siaj legitimaj duonfratoj, li ĉiam fidelis al sia patro. Ne post septembro 1171 li estis ĉefpresbitero de Lincoln. Ĉirkaŭ majo 1173 la reĝo nomumis lin episkopo de Lincoln, sed la papo konfirmis tion nur en 1175. Tamen li estis neordinata. Dum 1173 kaj la fruaj monatoj de 1174 li batalis kontraŭ la skotoj en norda Anglio, kaj lia kampanjo plifaciligis la kapton de la skota reĝo Vilhelmo la Leono kaj helpis devigi la episkopon de Durham, Hugon de Puiset, fari omaĝon al Henriko. Laŭdire, post tio Henriko diris, "Miaj aliaj filoj [kiuj ribelis] estis ĉiuj bastardoj: estis nur Ĝofredo kiu sin pruvis legitima!"
Post kiam la papo konfirmis lin kiel episkopo de Lincoln, Ĝofredo studis ĉe Tours. Sed la papo insistis ke li estu ordinata, kaj pro tio li demisiis. Tamen li daŭre retenis multajn ekleziajn beneficojn. En 1181 kaj 1182 li estis reĝa kanceliero en Anglio. Kiam en 1187 Princo Rikardo kaj Filipo la 2-a (Francio) kunmilitis kontraŭ Henriko, Ĝofredo estris kvaronon de la armeo de Henriko. Ĝofredo estis kun sia patro kiam tiu estis forpelata de Le Mans, kaj estis la sola filo de Henriko kiu ĉeestis ties morton.
Ĉefepiskopo de Jorko
En septembro 1189 Rikardo nomumis Ĝofredon ĉefepiskopo de Jorko. Ĝofredo aŭ propravole demisiis aŭ estis senigata de la posteno de kanceliero, kaj Rikardo devigis lin esti ordinata por ke li ne estu rivalo por la trono. Li konsekriĝis kiel ĉefepiskopo ĉde Tours la 18-an de aŭgusto 1191, kaj poste iris al Dover. Tie subuloj de la kanceliero, Vilhelmo Longchamp, forprenis lin el sanktejo en la priorejo, kaj li enkarceriĝis en la kastelo. Tio memorigis la popolon pri la martirigo de Thomas Becket kaj Longchamp tre malpopulariĝis. Longchamp diris ke Ĝofredo ne omaĝis Rikardon, sed verŝajne li deziris senpotencigi rivalon. Baldaŭ Ĝofredo liberiĝis, kaj li partoprenis konsilion kiu senigis Longchamp de siaj postenoj kaj kasteloj. Komenciĝis longa kverelo kun Hugo de Puiset, eble pro la aŭtoritato de la ĉefepiskopo de Jorko en la diocezo de Durham.
Ĝofredo donis multe da la trezoro de la katedralo de Jorko por elaĉeti Rikardon de Henriko la 6-a (Sankta Romia Imperio). La katedralaj kanonikoj malsukcese kontraŭis tion, kaj ankaŭ malkontentis pri pluraj ekleziaj alpostenigoj decidataj de Ĝofredo. Oni akuzis Ĝofredon pro simonio kaj neglekto de liaj devoj. Pro tio Ĝofredo ekskomunikis plurajn kanonikojn, kaj plurfoje forbaris ilin de la katedralo.
En 1194 li pruntis grandan sumon de la reĝo por aĉeti la postenon de ŝerifo de Jorko (por kiu li pagis 3,000 markojn). En 1196 li kverelis kun Rikardo, kiu malpermesis lin administri Jorkon. En 1200, post la ekrego de Johano (Anglio), li rifuzis pagi la imposton sur liaj bienoj sed fine devis cedi al la nova ŝerifo de Jorko. En januaro 1201 estiĝis paco inter Ĝofredo kaj Johano. Tamen en 1207 Ĝofredo estris la rifuzon de la ekleziuloj pagi la impostojn de Johano, kiu devigis lin fuĝi al Francio. Ankoraŭ ekzilata, li mortis ĉe Grandmont en Normandio la 12-an de decembro 1212. Li entombiĝis en Grandmont.
1003
En la jaro 1003 post Kristo okazis, interalie:
Shoichi Tanaka
Shoichi Tanaka (田中 祥一, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Carnaúba dos Dantas
Carnaúba dos Dantas estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita la, la municipo havas 7.083 loĝantojn.
Departemento Lavalleja
Departemento Lavalleja estas departemento de Urugvajo. La ĉefurbo kaj administra centro nomiĝas Minas. Laŭ la censo de en la departemento vivis.
Henriko (regantoj)
Listo de regantoj nomataj Henriko.
Kun proksimumaj regojaroj.
Neregantoj
Aliaj gravaj Henrikoj el regantaj dinastioj:
(kompletigenda...)
51825 Davidbrown
51825 Davidbrown estas tre malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT), elde elde la Observatorio de la Monto Palomar (80 km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Cm
La literkombino havas plurajn signifojn:
Kelkopa asteroido
Kelkopa asteroido aŭ asteroida sistemo estas sistemo de pluraj asteroidoj orbitantaj ĉirkaŭ komuna baricentro (analoge kun kelkopaj steloj).
243 Ida estis la unua malkovrita kelkopa (duopa) asteroido, ĝia satelito 243 Ida I Dactyl estis vidita de la kosmosondilo Galileo en 1993. De tiam, multenombraj duopaj asteroidoj estis malkovrataj.
Kiam ambaŭ komponantoj de asteroida sistemo estas proksimume samgrandaj, oni parolas pri "duopa asteroido" aŭ "duobla asteroido", ekzemple 90 Antiopo: du korpoj ĉiuj de 85 km de diametro, interspacitaj de 171 km. Kiam unu estas rimarkinde pli granda ol la alia, oni prefere parolas pri asteroida luno.
Alfrapo de duobla asteroido
La kanada lago "Lac à l'Eau Claire" ("Lago kun Klara Akvo" franclingve) konsistiĝas el du samaĝaj (ĉ. 290 milionoj da jaroj) alfrapaj krateroj de 36 kaj 26 km de diametro. Tia duobla kratero povas rezulti de alfrapo de duobla asteroido.
Prešov
Prešov, [preŝov], hungare Eperjes [eperjeŝ], germane Preschau, Пряшів kaj rusine Пряшів [prjaŝiv] estas urbo en la orienta Slovakio, en la regiono Prešov, en la distrikto Prešov.
Situo
La urbo situas en la valo, ĉe la bordo de la rivero Torysa, ĉe la ĉefvojo Košice-Rzeszów, ĉe la fervojo Košice-Tarnów.
Patma-Banasirakan Handes
Patma-Banasirakan Handes (armene: Պատմա-Բանասիրական Հանդես (ՊԲՀ, PBH); ruse: Историко-филологический журнал, Istoriko-Filologiĉeskij Ĵurnal; "Historia-filologia gazeto") estas kvaronjara revizia scienca revuo eldonita de la Nacia Armena Akademio de Sciencoj. Ĝi kovras esploradon pri armena historio (precipe materialo rilata al la antikva kaj mezepoka periodoj), arta historio, literaturo kaj lingvistiko. La ĵurnalo ankaŭ eldonas diskutojn kaj debatojn, recenzojn de libroj kaj ankaŭ havas specialajn sekciojn dediĉitajn al sciencaj novaĵoj kaj aferoj de Diasporanoj de Armenio. Ĝi foje publikigas nekrologojn kaj biografiojn kaj festas la vivon de konataj scienculoj implikitaj en armenaj studoj.
Ĝi estis establita en 1958 de akademiano Mkrtiĉ G. Nersisjan, kiu estis la unua ĉefredaktisto de la ĵurnalo ĝis sia morto en 1999. Laŭ Razmik Panosjan "ĝi fariĝis tendenco-ĵurnalo por historiistoj, lingvistoj, filologoj kaj por scienculoj en la homartoj ĝenerale. Ĉi tiu influa revuo kunvenigis ĉiujn branĉojn de armenaj studoj, sisteme firmigante esploradon pri kulturo, antikva juro kaj filozofio, arkitekturo, lingvo kaj historio."
Prešov
Historio
La 16-an de junio 1919, oni fondis en Prešov la Slovakan Sovetrespublikon - helpe, apoge de la Hungara Sovetrespubliko. La francoj faris pakton: la hungaroj retiriĝos, ankaŭ la rumanoj forlasos Tison kaj retiriĝos. La hungaroj faris tion, sed la rumanoj ne.
La urbo estas kultura centro kun teatro, muzeoj, altlernejoj, novepokaj vidindaĵoj.
Patma-Banasirakan Handes
La plej multaj artikoloj publikigitaj en la armena dum la soveta epoko inkludis rusan abstrakton, dum tiuj artikoloj publikigitaj en la rusa havis armenan abstraktaĵon. En la lastaj jaroj, sekvante la sendependecon de Armenio en 1991, plej multaj artikoloj inkludis anglajn resumojn.
Prešov
Sangotribunalo de Eperjes
Grafo Antonio Caraffa starigis en 1687 12-membran komisionon en Prešov por persekuti, puni la hungarajn ribelulojn, liberecbatalantojn, gvidatajn de Emeriko Thököly. La tribunalo ankaŭ konfiskis posedaĵojn de la partoprenantaj riĉuloj, nobeloj, ĝi celis timigon de la popolo.
La arestoj kaj juĝprocesoj komenciĝis en februaro kaj daŭris ĝis fino de marto. Caraffa havis plenrajton fare de imperiestro Leopoldo la 1-a. La 5-an de marto, oni turmentis la akuzintojn sur ĉefplaco de Eperjes, per inkviziciaj metodoj. Oni ekzekutis 18 homojn, kelkaj riĉuloj savis sin per mono, aliaj mortis sin mem.
Patma-Banasirakan Handes
La ĵurnalaj arkivoj ĵus spertis ciferecigadon kaj artikoloj nun povas esti aliritaj el ĝia oficiala retejo. La nuna redaktisto estas Vardkes Mikayeljan.
Prešov
Sangotribunalo de Eperjes
Je premo de la departementaj delegitoj, reĝofidelaj hungaraj nobeloj, kaj la hungara nadoro, la imperiestro ĉesigis agadon de la sangotribunalo, sed distingis je Caraffa kaj rangaltigis lin, donacis al li bienojn.
Nordokcidente de Prešov (proksimume 5 km) staras ruinoj de grava hungara mezepoka fortikaĵo Sáros [ŝa:roŝ] (slovake Šariš).
Pentopolis
Ĝi estis alianco de 5 gravaj urboj en orienta parto de Supra Hungarujo fine de la mezepoko. La loknomoj estas unue hungare (uzataj ĝis 1920), poste laŭ la nuna slovaka formo:
Nitrianske Pravno
Nitrianske Pravno, hungare Németpróna, germane Deutschproben estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis Nemecké Právno. Ankoraŭ 2 vilaĝetoj apartenas al la municipo.
Situo
Nitrianske Pravno situas laŭ ĉefvojo Prievidza-Žilina, fine de fervojo el Prievidza. Tiu urbo troviĝas je 10 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko kaj bronzepoko. Poste keltoj, pragermanoj, avaroj kaj slavoj vivis tie. Germanaj ministoj fondis setlejon en la 12-a jarcento, kiu estis jam urbo laŭ dokumento en 1430. Dum la kontraŭ-Habsburgaj tempoj la urbo plurfoje detruiĝis. En 1827 incendio okazis. En 1866 Németpróna perdis esti urbo kaj iĝis grandvilaĝo. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Németpróna 2366 homoj, (germanoj en majoritato, slovakoj kaj hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Privigye, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Nitrianske Pravno 3134 homoj, (2957 slovakoj, 94 germanoj).
Famuloj
En la iama Németpróna naskiĝis:
Insuloj Ballestas
Insuloj Ballestas [bajEstas] (signife arbalestoj) estas grupo de malgrandaj insuloj ĉe la urbo Paracas situanta ene de la Distrikto Paracas ĉe Provinco Pisco en la Departamento Ika, ĉe la suda marbordo de Peruo. Komponita ĉefe de rokoj kaj kovrante ĉirkaŭkalkulitan areon de 0.12 km², tiuj insuloj estas grava rifuĝejo por mara faŭno kiel la Blukrura naivulo kaj aliaj specioj kiaj la Humboldta pingveno kaj du specoj de fokoj (nome ledofokoj kaj marleonoj), inter aliaj mamuloj.
Kiova-tanoa lingvaro
La lingvoj de la kiova/kajova-tanoa lingvaro estas parolataj en la sudokcidento de Usono, fare de nun ankoraŭ proksimume 5.000 anoj de etne indianaj popoloj. Pro la fortaj interetnaj bataloj de la 19-a jarcento en tiu parto de Usono, dum kiuj estis murditaj multaj indianoj, la nombro de parolantoj de iuj unuopaj lingvoj el la lingvaro tre reduktiĝis kaj du unuopaj lingvoj entute formortis. La postvivintaj parolantoj de la kiova (aŭ laŭ slava transskribo kajova) lingvo – angle Kiowa – vivas en la usona ŝtato Oklahomo, dum la restintaj parolantoj de la ceteraj lingvoj – sume nomataj tanoa lingvaro aŭ simple "Tano" – vivas en la ŝtato Nov-Meksiko. La suda tiŭa lingvo per 1700 personoj havas la plej multajn parolantojn.
Lingvistoj supozas, ke la kiova/kajova-tanoaj lingvoj povus esti malproksime parencaj al la jut-azteka lingvaro. Sed la koncernaj studoj ankoraŭ ne estas finitaj.
Chlebnice
Situo
Chlebnice situas en valo fine de sakovojo el Dlhá nad Oravou. Dolný Kubín troviĝas je 15 km.
Kiova-tanoa lingvaro
Disdivido
Al la kiova/kajova-tanoa lingvaro entute apartenas sep lingvoj, kiuj grupiĝas en kvar branĉoj:
Chlebnice
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1564 en formo "Chlewnica". En 1598 oni komputis tie 18 domojn. En 1604 kaj en 1605 hajdukoj de Stefano Bocskay, en 1683 armeo de Habsburgoj bruldetruis la vilaĝon. En 1754 pro incendio la domoj cindriĝis. En 1778 526 vilaĝanoj loĝis tie, en 1828 1035 vilaĝanoj loĝis en 153 domoj. Post 3 jaroj 108 da vilaĝanoj mortis pro ĥolero. Ankaŭ en 1873 epidemio okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Chlebnice 1071 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Tvrdošín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1929 kaj en 1932 incendioj okazis. En 2001 vivis en Chlebnice 1573 homoj, (1569 slovakoj).
Kiova-tanoa lingvaro
Disdivido
A. kiova/kajova lingvo: B. tiŭa lingvo: C. teŭa lingvo (angle Tewa): Ĉ. toŭa lingvo aŭ lingvo "Jemez":
Kiel supre menciite, la lingvoj el la grupoj B ĝis Ĉ sume nomatas tanoa lingvaro aŭ simple "Tano". Iliaj parolantoj konsistigas parton de la pueblo-indianoj.
Koji Nakahara
Koji Nakahara (中原 幸司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse.
Gyula Balassa
BALASSA Gyula (pro. balaŝa) estis hungara juristo, tutlanta policĉefkapitano naskita en Bánffyhunyad la 3-an de aŭgusto 1903 kaj mortinta en Bp. la 6-an de aprilo 1974.
Biografio
Gyula Balassa doktoriĝis pri ŝtatscienco en 1937 en Universitato Erzsébet. En 1945–46 li estis ano de la Socialdemokrata Partio kaj departementestro de la departementoj Nógrád – Hont, inter 1946–50 en rango de vicgeneralo li fariĝis tutlanda ĉefpopolkapitano. En 1950 oni arestis kaj malliberigis lin (ĝis 1955); post sia rehonorigo (1956) de 1957 ĝis 1966 li estis ministerloktenanto kiel gvidinto de la Országos Erdészeti Főigazgatóság. Li estis prezidanto de la Dunakanyar Intéző Bizottsága. Li direktis la evoluigon de la parkarbaroj de Pilis kaj de Danubo-kurbo. Al lia nomo ligiĝas la fondado de la Edukhejmo Arbarista. Lia agado orientiĝis al arbarkulturado kaj sovaĝbestmastrumado.
E-maĵoro
E-maĵoro estas tonalo de la modalo maĵoro, baziĝanta sur la toniko e. La tonalon E-maĵoro oni indikas en la notacio per kvar diesoj (f♯, c♯, g♯, d♯). Ankaŭ la respektivan gamon kaj la bazan akordon de ĉi tiu tonalo (la toniko e-g♯-b), oni nomas E-maĵoro.
Sándor Incze
INCZE Sándor [pr. ince] estis hungara ĵurnalisto, redaktoro naskiĝinta en Koloĵvaro la 10-an de aŭgusto 1889 kaj mortinta en Novjorko la 24-an de januaro 1966.