cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Alexander Selkirk
La vere okazinta rakonto pri Alexander Selkirk, precipe la rakonto kiu modelis por la libro Robinson Crusoe, cetere estas priskribita en la libro Selkirks Eiland, (La insulo de Selkirk) de Diana Souhami, eldonita de Anthos - Amsterdamo, 2001, ISBN 90-414-0425-2.
Córrego Novo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Caratinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Gvardejsko (Simferopola distrikto)
Gvardejsko estas urbotipa loĝloko de la Simferopola distrikto de Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio). La loĝloko situas en la centra parto de la Krimea duoninsulo en stepa antaŭmontaro 18 kilometrojn norde de Simferopolo.
Administre Gvardejsko estas centro de la Gvardejska komunumo de Simferopola distrikto.Historie la loĝloko kreskis ĉirkaŭ la proksima fervoja stacio. Nuntempe en la loĝloko loĝas ĉirkaŭ 12,5 mil homoj. En la loĝloko estas pan-uzino, kelkaj negrandaj konstru-uzinoj, Krimea esplorejo pri hortikulturo, stepa filio de la Nikita Botanika Ĝardeno. Ĉirkaŭ la loĝloko okazas aktiva agrikulturado.
La loĝloko estas transporte ligita al Simferopolo per busoj kaj fervojo.
José de San Martín
José Francisco de San Martín (25-a de februaro 1778 - 17-a de aŭgusto 1850) estis argentina militisto, kies kampanjo estis decida por la sendependeco de Argentino, Ĉilio kaj Peruo. Komune kun Simón Bolívar, li estas konsiderita la plej grava liberiginto de Sudameriko dum la hispana koloniado. En Argentino li havas la titolon "Padre de la Patria" (esperantlingve: "Patro de la Patrio") kaj estas konsiderata nacia heroo. En Peruo li estas rekonita kiel Liberiginto de tiu lando kaj la armeo de Ĉilio rekonas lin per la grado de Ĝenerala Kapitano.
Lia familio
José Francisco de San Martín naskiĝis en Yapeyú, en la aktuala Provinco "Corrientes", la 25-a de februaro de 1778.
Lia patro, Juan de San Martín y Gómez, naskiĝis en la vilaĝo Cervatos de la Cueza, en la provinco Palencia, Hispanio, kaj estis leŭtenanta guberniestro de tiu distrikto. Lia patrino, Gregoria Matorras del Ser, estis nevino de la konkeranto de la Ĉaka-Regiono.
Crucilândia
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte kaj en la mikroregiono Itaguara. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Cruzeiro da Fortaleza
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Patrocínio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Curral de Dentro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Salinas. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Rondo Galilei
Rondo Galilei (hungare Galilei Kör aŭ Galileli-Kör) aŭ Galilei-rondo aŭ Galileja Rondo estis maldekstra politika movado, diskutrondo en Hungario, inter 1908 kaj 1919. Ĝin partopenis la studenta junularo de Budapeŝto kaj junaj radikula intelektuloj. La ĉefa organizanto de la rondo estis Gyula Pikler, jura kaj socia sciencisto, sociologo.
La Rondo Galilei estiĝis kiel opozicio al la Rondo Sankta Emeriko (Szent Imre Kör), kiu lasta reprezentis la klerikalismon.
La Galilei-rondo deklaris la celon, ke la liberaj sciencoj kaj pensoj estu hejmaj en la universitato. La membraro nombris ĉe la eko 256. Oni organizis prelegojn, seminariojn, kiuj okupiĝis pri la sociaj, ekonomiaj, filologiaj problemoj de la epoko. Inter la prelegantoj estis i.a. la fizozofo György Lukács, la ekonomo Jenő Varga kaj la sociologo Ervin Szabó. La rondo certigis aperon por la famaj poetoj, verkistoj de la epoko i.a. Endre Ady, Mihály Babits, Dezső Kosztolányi.
La organizo kunlaboris ekde 1914 kun la Hungara Socialdemokrata Partio. Ĉe komenco de la 1-a mondmilito, lernantoj de la Rondo partoprenis en la kontraŭmilitaj movadoj, ili disvastigis siajn opiniojn en eldonaĵoj Galilejaj kajeroj (Galilei füzetek).
Oni malpermesis la agadon de la Rondo Galilei en januaro de 1918 pro la kontraŭmilitisma agado, oni ekis kontraŭ la gvidantoj juĝprocesojn kaj juĝis ilin je plurjara prizono (Ilona Duczynska kaj Tivadar Sugár).
En la oktobra burĝa revolucio de 1918, plimulto de la membroj de la organizo surprenis politikan rolon, agadon. En marto de 1919, la Rondo Galilei malfondiĝis, post malvenko de la Hungara Sovetrespubliko, multaj elmigris.
Rondo Galilei kaj Ido
Kaj por Esperanto, kaj por Ido iĝis grava tereno de la varbado la Galilei-Rondo. Tie Albert Lantos (1892-1943), tiama medicin-studento aranĝis diskuton pri Ido en 1911, kaj tuj poste komencis kurson. István Bakonyi en marto varbis ankaŭ en laboristaj organizaĵoj, kaj en Galilei-Rondo oni komencis kurson ankaŭ por laboristoj. En 1917 estis nova kurso pri Ido ĉe la rondo. Idistoj konvinkis la estraron de la Rondo Galilei pri la avantaĝoj de Ido kontraŭ Esperanto, vane protestis la esperantistaj membroj de la rondo. La 8-an de novembro 1918 la rondo akceptis rezolucion, kiu estis kvazaŭ militdeklaro kontraŭ la esperantistoj:
,,Al Ĉiu!
1. Galilei-Rondo akceptas Ido Internacian help-lingvon en ĉiuspeca internacia kontakto.
2. Alvokas siajn membrojn, ke ili klopodu ellerni kiel eble plej frue Idon kaj uzu ĝin en siaj kontaktoj kun alilingvanoj.
3. Proponas al la enlandaj kaj eksterlandaj societoj, kiuj havas internaciajn kontaktojn, ke ili decidu same."
Jene ĝi motivas sian rezolucion:
,,1. Pro la nacia ĵaluzo neniu el la naciaj lingvoj kapablas esti ekskluziva helplingvo.
2. La mortintaj lingvoj (greka, latina) ne estas oportunaj por tiu celo pro siaj komplikaj strukturoj kaj fremdaj etosoj.
3. Pro siaj maksimumaj internacieco, simpleco kaj logika strukturo Ido estas la plej taŭga por esti universala mondlingvo el inter la artefaritaj lingvoj (Volapuko, Novilatin, Idiom Neutral, Esperanto)."
La 18-an de decembro 1918 en la ejo de Galilei-Rondo fondiĝis Ido-Federuro di Socialisti (IFS), kun la celo disvastigi Idon en la profesiaj sindikatoj. Sekretariiĝis la 28-jara fabrika oficisto Andreo Erdős. Baldaŭ fondiĝis grupo de la societo en Újpest, norda, industria antaŭurbo de Budapeŝto. Ĝia sekretario iĝis Sándor Hirschler, 21-jara inĝenier-studento. Dum kelka tempo, IFS estis la ĉefa aganto de Ido-movado en Hungario, kun apogo de la rondo.
Cruzília
estas urba municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Andrelândia. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
Filipo la 2-a de Savojo
Filipo la 2-a de Savojo kromnomita "Senlanda" (france : Philippe II "Sans Terre" de Savoie kaj itale : Filippo II "Senza Terra" di Savoia) naskiĝis en la tiama ĉefurbo de la Savojaj Ŝtatoj Ŝamberio (Chambéry) je la 5-a de februaro 1438 kaj mortis en la sama urbo je la 7-a de novembro 1497.
Li estis senjoro de Bugey (Buĵe) de 1465 ĝis1496. Kiam mortis seninfana lia pranevo la 6-a duko Karlo la 2-a de Savojo en 1496, li fariĝis la 7-a duko de Savojo, reĝo de Kipro kaj de Jerusalemo, princo de Piemonto, grafo de Aosto, de Morianio (Maurienne), de Nico, de Breso (Bresse).
Li dufoje edziĝis.
Unue en Moulins je la 6-a de aprilo 1472 kun Margareto de Burbono (1438-1483), kiu naskis al li tri gefilojn :
Poste je la 11-a de novembro 1485 kun Klaŭdino de Broso (grafino de Penthievre 1450-1513), kiu naskis al li ses gefilojn :
Li ankaŭ havis plurajn amorantinojn…
S-ino Bona di Romagnano naskis al li kvin nelegitimajn gefilojn :
Komence, li ribelis kontraŭ sia patro sed malvenkis, kaj pro la peto de lia patro la franca reĝo Ludoviko la 11-a enprizonigis lin en la kastelo de Loches de 1464 ĝis 1466. Post sia liberigo, li alianciĝis kun la duko de Burgonjo Karlo la Brava kontraŭ la franca reĝo Ludoviko la 11-a, kiu tamen poste fariĝis lia amiko. Li instaliĝis ĉe Pont d’Ain en Bresse kaj fariĝis unu el la plej gravaj opoziciantoj al la dukoj kaj al la regentinoj de Savojo, ĝis kiam li heredis la Domestron de Savojo en 1496. Sed li regis nur dum tro mallonga tempo por firmigi la dukan aŭtoritecon kontraŭ la ribelemaj nobeloj kaj decidi ĉu la duklando alianciĝos dum la Militoj de Italio kun la franca reĝo Karlo la 8-a aŭ kun la Imperiestro de la Sankta Romia Imperio, Venecio kaj Milano.
Li foriris en 1497 el Torino al Ŝamberio por morti en sia kara Savojo. Li mortis je la 7-a de novembro 1497 tuj post lia alveno kaj estas entombigita en la Abatejo de Hautecombe sed lia koro estas en Lémenc.
Grandduko Géza
Géza (ebla esperantigo Gejzo, originale prononcita naskiĝis ĉirkaŭ 945 – mortis en 997) estis hungara grandduko (reg. 972–997), filo de grandduko (landestro) Taksony, pranepo de grandduko Arpado, patro de Vajk – pli posta Stefano la 1-a de Hungario. Li estis la unua gvidanto de la hungaroj, kiu politike malfermis al la Okcidento, ties signo estis la apero de la okcidentaj kristanaj misiistoj kaj normaligo de la rilatoj al la Germana Imperio. Lin krucbenis en 972 Bruni, „episkopo de la hungaroj”, Gejzo ricevis la kristanan nomon Stefano. Gejzo ĉiam ofertis al la paganaj dioj, la novan kredon rigardis nur politika neceseco. Li sendis en 973 komisiitojn al germana imperiestro Otto en Quedlinburg, kie ili interkonsentis pri ĉesigo de militiroj.
Géza, kies posedaĵo estis la nuna okcidenta Hungario, komencis larĝigi sian potencon. Lia edzino Ŝarolt (Saroldu; Sarolta) estis filino de reganto de Transilvanio, Gyula, tiel Géza akiris apogon de la dua plej potenca gvidanto de la lando. Militiste, ĝin apogis la grandduka gvardio, kiu estis muntita jam per okcident-stila, dueĝa glavo. Fine de lia regado, li konfirmis la potencon okcidente de Garam–Danubo, sed li devis dividi la regadon kun Arpad-dinastia Koppány, kiu posedis la regionon sude de la Balatono.
Kiel fortiĝis Géza, tiel disvastiĝis la kristanismo, oni fondis dum lia regado la abatejojn de Veszprém kaj Pannonhalma. Li venis en konflikton kun princo Henriko la 2-a de Bavario en ĉirkaŭ 984 kaj 991. Liaj armeoj estis venkitaj kaj perdis orientan parton de Aŭstrio, kiu estis ĝis tiam en hungara posedo.
De lia unua edzino, Ŝarolt naskiĝis du filinoj kaj unu filo (pli posta Stefano la 1-a), de la dua edzino, la pola Adelhaid naskiĝis du filinoj.
La nuna prononco de ’’Géza’’ venas el mislego de la latina noto.
Actitis
Actitis estas eta genro de vadbirdoj de la familio de Skolopedoj kaj ordo de Ĥaradrioformaj, kiu enhavas nur du tre similaj specioj de birdoj. Nome
Ili formas apartan grupon inter la specioj kutime nomataj kiel tringoj (Pereira & Baker, 2005) kaj ne estas tre rilataj al kalidrecaj tringoj (Thomas et al, 2004). Prahistoria parenco, Actitis balcanica, estis priskribita el fosilioj de malfrua Plioceno trovitaj ĉe Varshets, Bulgario.
Tiuj specioj estas ambaŭ etaj migrantaj vadbirdoj, brungrizaj supre kaj blankaj sube, kun diferenciga malalta flugo per rigidaj flugiloj super akvo. La plumaroj estas tre similaj, escepte la diferencigan dumidigadan plumaron de Makula tringo, Actitis macularia, kaj supozitaj vaguloj eksterteritoriaj devus esti tre zorge observataj por certigi identigon.
Ambaŭ specioj havas mallongajn flavajn aŭ flavecajn krurojn kaj mezgrandan bekon. Ili ne estas sociaj birdoj kaj estas malofte vidataj en grandaj aroj. Ili nestas surgrunde kaj ili kutimas ĉeesti fluantan akvon. Tiuj birdoj sin nutras surgrunde aŭ ĉeakve, bekoplukante laŭ rigarda serĉado. Ili povas ankaŭ fluge predi insektojn. Ili sin nutras per insektoj, krustuloj kaj aliaj diversaj senvertebruloj.
Referencoj
Kroma Materialo
Cuparaque
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Aimorés. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Rio Branco (Acre)
Esperanto en Rio Branco
Estas esperanta societo en Rio Branco, kies nomo estas "Acre Esperanto-Klubo", la klubo kunsidas ĉiudimanĉe en la sidejo de SESC (Serviço Social do Comércio, Socia Servo de la Komerco).
Curvelo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Central Mineira (do "Centro de Minas-Ĝerajso") kaj estas la administra centro de samnoma mikroregiono Curvelo. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Oficiala
Žiežmariai
Žiežmariai estas urbo en la oriento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Kaŭno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Kaišiadorys. Žiežmariai situas 8 kilometrojn sude de la administra centro Kaišiadorys, rekte ĉe la centra aŭtovojo A1 inter Kaŭno kaj Vilno. En en la urbo vivis.
Malfeliĉaj Insuloj
La Malfeliĉaj Insuloj (Islas Desventuradas) estas relative malgranda insularo proksimume 850 km for de la bordo de Ĉilio; ili estas parto de la regiono Valparaíso. La insularo konsistas el du ĉefaj insuloj Insulo San Félix ({{koordinato|NS=26/16/50/S|EW=80/05/42/W|type=landmark|text=/|name=Insulo San Félix}|region=CL-VS}}) kaj Insulo San Ambrosio kaj diversaj rokinsuletoj: Islote Gonzalez aŭ Isla Gonzalez (173 m alta), insuleta kiu situas sudoriente de Isla San Félix kaj Roca Catedral (53 m alta) kiu situas norde de Insulo San Félix. Kune, la insularo havas areon de nur 10,3 km². La topografio estas tre kruda, kun altaĵoj de 193 m sur Insulo San Félix, 479 m sur Insulo San Ambrosio, 173 m sur Insuleto/Insulo Gonzalez kaj 53 m sur Roca Catedral.
Listo de insuloj
Malfeliĉaj Insuloj ('Islas Desventuradas'):
Faŭno
Nur en tiu insularo kaj en la Insularo Juan Fernández nestumas la endanĝerita birdospecio Defilipia petrelo.
Geologia profilo
Sub geologia profilo oni komprenas transversan sekciaĵon tra la superaj tavoloj de la terkrusto. Tiun oni prezentas en modelo. Krome ekzistas la ebleco prezenti la geologian profilon per mapo. Geologia profilo parte ankaŭ en geologia karto estas bildigita.
Friedland
Friedland havas diversajn signifojn:
Tragoledoj
Tragoledoj (Tragulidae) estas familio de kuniklo- aŭ leporo-grandaj parhufuloj, ampleksanta inter aliaj la tragolon.
Nicola Porpora
Nicola Antonio Porpora (* 17-a de aŭgusto 1686 en Napolo; † 3-a de marto 1768 samloke) estis Itala komponisto kaj kantinstruisto. Li estis fama pro sia virtuozeco en la Itala ario.
Komencoj en Italio
Ekde la 8-a de septembro 1696 ĝis 1706 Porpora vizitis la konservatorion „Conservatorio dei Poveri di Gesù Cristo“ kiel lernanto de Gaetano Greco kaj Ottavio Campanile kaj poste deĵoris kiel kapelestro de princo Philipp de Hessen-Darmstadt, la komandanto de la imperiestraj trupoj en Napolo. Kiel operkomponisto li unue prezentiĝis kun Agrippina, kiun li prezentis la 4-an de novembro 1708 en la reĝa palaco en Napolo kaj la 9-an de novembro en la Teatro San Bartolomeo.
En julio de 1715 Porpora komencis sian agadon kiel kantinstruisto ĉe la Conservatorio San Onofrio, el kiu eliĝis disĉiploj tiel famaj kiel Antonio Uberti (kiu nomis sin honore al sia instruisto Porporino), Farinelli (Carlo Broschi) kaj Caffarelli (Gaetano Majorano). La 28-an de aŭgusto 1720 li unuafoje prezentis Farinelli en privatkoncerto de la serenado Angelica e Medoro (teksto de Pietro Metastasio, kiu per tio komencis kiel libretisto) en la domo de la Principe della Toretta. Sian oficialan komencon Farinelli faris dum karnavalo 1721 ĉe la Roma Teatro Alibert en la opero Eumene de Porpora. La sensacia sukceso de sia majstra disĉiplo ankaŭ forte instigis la karieron de Porpora. En 1722 li abdikis sian oficon ĉe la Conservatorio San Onofrio, por tute sindediĉi la prosperigon de la kantista kariero de Farinelli. Nur en 1725 li oficiale reekfunkciis kiel estro de la Ospedale degli Incurabili en Venecio. Lia ĝis tiam prefere sporada operkreado enbuŝiĝis nun en longan serion de verkoj ekestintaj en rapideta sinsekvo kaj prezentitaj sur ĉiuj gravaj scenejoj de Italio. En tiuj jaroj Porpora konkuris kun Leonardo Vinci je la rango kiel plej populara operkomponisto de Italio. Vinci havis je sia flanko Pietro Metastasio, kiu rapide ascendis al la plej demandata operpoeto kaj konfidencis por la unua muzikigo siajn avidatajn libretojn al li, kiun li ege estimis kiel muzikisto. Porpora tamen plejofte disponis pri la pli famaj kantistoj, el kiuj multoj kiel iamaj estis intime ligata al li. La rivaleco inter ambaŭ komponistoj finiĝis nur en majo 1730 per la subita morto de Vinci (onidire li estis murdia per taso da varma ĉokolado venenita sekve de amafero).
Londono kaj "Operejo de la nobelaro"
En 1733 Porpora sekvis inviton al Londono por transpreni la direktadon artistan de la „Operejo de la nobelaro" nove fondita kaj protektita de la princo de Kimrio, kiu konkurencis kun la operentrepreno de Georg Friedrich Händel subtenata de la reĝo Georgo la 2-a. Tuj kun sia unua verko por tiu ĉi entrepreno Porpora faris sukcesan tiron. Post kiam publikiĝis, ke la opero „Arianna in Creta“, de Händel planita por la venonta opersezono surbaze de prilaborado de libreto de Pietro Pariati (Arianna e Teseo), kiun Porpora antaŭe jam mem muzikigis, Paolo Antonio Rolli tuj poetis daŭrigon. La nova opero Arianna in Nasso inaŭguris la 29-an de decembro 1733 la sezonon ĉe la Lincoln's Inn Fields Theatre, kvar semajnoj antaŭ ol Händel la 26-an de januaro 1734 povis prezenti sian Adriadne ĉe la teatro „Haymarket Theatre“.
Por la venonta sezono la "Operejo de la nobelaro" luprenis la teatron „Haymarket Theatre“; Händel kaj sia personaro devis transsetli al Covent Garden. Kiel kroma atrakcion oni venigis Farinelli al Londono, kiu karnavale 1734 ankoraŭ engaĝiĝis en Italio. La nova opersezono estis inaŭgurata la 29-an de oktobro 1734 per Artaserse de Johann Adolf Hasse (ke Hasse mem ĉeestis je la enstudado en Londono, ofte estas asertata, tamen ne estas pruvita). la unua prezentadode tiu ĉi opero jam okazis karnavale 1730 en Venecio, same kun Farinelli en la rolo de Arbace. La versio pliamplifita per serio da enmetitaj arioj el la plumo de Porpora, Attilio Ariosti kaj la frato de Farinelli Riccardo Broschi al pasticcio estis spektakla sukceso kaj havigis al la nobelaroperejo tian altiron da aŭkultantoj, ke sekve la personaro de Händel plurfoje devis aktori antaŭ preskaŭ malplena aŭkultantejo. Tamen Händel sukcesis, certigi al si por la sekva sezono la kunagon de la fama baletgrupo de Sallé, kiu gastis en Londono. Kun Ariodante (8-a de januaro 1735) kaj Alcina (16-a de aprilo 1735) li kreis du el siaj majstraj verkoj, kiuj samis la ŝlagrojn de la konkurenco ankaŭ je scena atraktiveco pro sia elspezigaj ĥoraj kaj baletaj surscenigoj. Porpora tamen metis per Polifemo, ĝustatempe je la novjara la 1-an de januaro 1735, plue sur la virtuozecode siaj kantsteluloj.
Reveno al Italio
La reciproka vetarmado de la Londonaj Operejoj malgraŭ bonaj enpezoj investendaj plejparte en la gaĝoj de la kantistoj baldaŭ kondukis al konsumiĝo de la financaj rimedoj. Kiam post kvar opersezonoj ambaŭ rivalaj entreprenoj ruinigis unu la alian, Porpora forlasis Londonon kaj provis rekomendi sin per sia oratorio Gedeone ĉe la imperiestra kortego en Vieno. La verko tamen verŝajne ne ricevis speciale bonan resonancon, kaj la esperata dungiteco forrestis. Porpora revenis al Napolo, kie li tuj trovis konekton al la publika muzika vivomkaj povis daŭrigi la serion de siaj operoj. Speciale la unua prezentado de la reviziita versio de Semiramide riconosciuta la 20-an de januraro 1739 en la Teatro San Carlo iĝis triumfo, ankaŭ dank‘ al la kunago de Caffarelli,. Samjare Porpora iĝis unua instruisto ĉe la konservatorio de Santa Maria di Loreto. En 1742 li iris al la unua prezentado de sia opero Statira al Venecio kaj tie iĝis ĥordirektisto ĉe la Ospedale della Pietà kaj ĉe la Konservatorio dell'Ospedaletto.
Interludo en Dresdeno
Post kiam Porpora sensukcese kandidatis post la morto de Leonardo Leo en 1744 pri ties sukcedo kiel reĝa kapelestro en Napolo, jaron poste li forlasis Italion kaj vojaĝis eskorte de la Venecia ambasadoro Correr trans Vieno al Dresdeno. Inter li kaj Johann Adolf Hasse, deĵore ligita al Dresdeno ekde 1731 kiel reĝa-Pola kaj elektoprinca Saksona kapelestro baldaŭ ekiĝis grava rivaleco. Per la nomumiĝo kiel kantinstruisto de la princino Maria Antonia Walpurgis von Sachsen (dekreto de la 1-a de februaro 1748) kaj la nomumiĝo kiel kapelestro (la 13-an de aprilo 1748) Porpora fakte estis samranga al Hasse. Al la kompetencdisputoj krome aliĝis, ke la lernantino de Porpora Regina Mingotti avancis al serioza konkurantino en la favoro de la publiko al la ofica primadono Faustina Bordoni (la edzino de Hasse). La pli kaj pli ŝanceliĝa pozicio de Hasse refirmiĝis, kiam li akiris la oficialan titolon de ĉefkapelestro la 7-an de januaro, kion Porpora verŝajne perceptis kiel persona neglektado.
Lastaj jaroj
Komence de la jaro 1752 Porpora forlasis Dresdenon, kiu por li pli kaj pli iĝis ĝojiga, kaj setlis kiel kantinstruisto den Vieno, kie li loĝis en la Michaeler-domo apud la Michaeler-preĝejo, en kiu ankaŭ Metastasio havis loĝejon. Meze de la 1750-aj jaroj li dungis la junan Joseph Haydn kiel sia ĉambroservisto. Page de instruo, senkosta manĝo kaj loĝo Haydn interalie devis akompani la kantolernantoj de Porpora per piano. Ĉar en Vieno li ne ricevis operomendojn, Porpora provis rememorigi sin kiel komponisto per la presita publikado de 12 sonatoj por violono kaj baso (1754). La kompare kun la tiama stato de instrumentkomponado jam ekstermodaj verkoj tamen ricevis nur malmulte da komprenemo.
En 1760 Porpora revenis al Napolo, kie li ekfunkciis la 10-an de aprilo kiel kapelestro ĉe la Conservatorio di Santa Maria di Loreto. Samtempe li ricevis la komision, novmuzikigi la ŝatatan libreton Il trionfo di Camilla de Silvio Stampiglia por la Teatro San Carlo, teksto, kiun li 20 jarojn antaŭe jam komponis por la sama scenejo. La< unua prezentado de tiu ĉi noveldono la 30-an de majo 1760 estis klara malsukceso, kiu igis lin ĉesi komponi operojn. La 1-an de majo li abdikis pro nekonataj kaŭzoj de sia posteno ĉe la konservatorio. Pri liaj restaj vivojaroj apenaŭ ekzistas fidindaj informoj. Metastasio raportas en letero al Farinelli, ke Porpora mortis malriĉe kaj solece en Napolo.
Signifo
Dum sia vivotempo Nicola Porpora estis rigardata kiel la plej bona kantinstruisto de Italio (kaj per tio de Eŭropo) kaj kiel senkomparebla eksperto pri la homa voĉo. Liaj instrumetodoj celis en tiam novstila maniero la evoluon dela individuaj kapabloj de ĉiu lernanto xis la perfekta regado de la voĉinstrumento. La formado de senmakule pura sono kaj la kapablo majstri ĉiun teorie eblan teknikan malfacilaĵon, estis rigardataj kiel kondiĉoj por la muzika interpretado. Ankaŭ postaj muzikhistoriistoj atribuis la florepokon de la Itala kantkulturo en la 18-a jarcento unuarange je la agado de Porpora.
Kiel komponisto Porpora estas rigardata kiel ĉefa reprezentanto de la Opera seria, la tiam domina operformo (escepte de Francio, kiu konservis sian propran tradicion fonditan de Jean-Baptiste Lully). Tipa por tiu ĉi operspeco estas la separado de recitativoj, en kiuj avancas la agado, kaj fermitaj muziknumeroj, preskaŭ nur arioj, en kiuj la rolouloj de la dramo esprimas siajn sentojn per la rimedoj de la virtuoza kantado. La muzika fenotipo tiel estas dominata de la solista kantado. La prikantataj sentoj („afektoj“) estis simile normigitaj kiel iliaj muzika prezentado. La specialaĵo de Porpora je tio estis la Aria di bravura, kiun li kondukis al sian kulminon. La kantpartio en tiaspecaj pecoj iĝas virtuoza obstaklovego por la voĉo, kiu ankoraŭ estas akcentata per ofte riĉa orkestra ekipo kun forta partopreno de blovinstrumentoj (Porpora favore uzas trumpetojn kaj ĉaskornojn). En Aria cantabile rezervita al teneraj sentimentoj tamen li kutime uzis gracian melodikon kun popularaj sonoj, kiu estas tipa por la frua Itala rokoko. Ke Porpora limigis la muzikigon de la fakta agado je la recitativoj, kiujn li ege ekzakte muzikigis je ekzakta priatento de la vortakcentoj kaj koncentriĝis je la arioj ofte sur nur muzikajn efektojn, oni ofte riproĉis al li, tamen tio plejparte kongruas kun la estetiko de la Opera seria.
Operoj
(interkrampe libretisto, urbo kaj jaro de la unua prezentado)
Emeriko de Hungario (sanktulo)
Sankta Emeriko de Hungario, Szent Imre, (naskiĝis ĉirkaŭ 1007 – m. 2-an de septembro 1031; sanktigita en 1083; festotago: 5-a de novembro) estis hungara princo, filo de hungara reĝo (Sankta) Stefano kaj bavaria princino Gizela. Li mortis junaĝe.
Lin instruis verŝajne episkopo Sankta Gellerto, al li estis dediĉitaj la instruoj „Institutiones morum” de Sankta Stefano, kiu konscie instruis lin por la regado. Lia sola titolo estis ’’dux Ruizorum’’ (princo de la rutenoj). Li mortis en 1031 en ĉasakcidento pro apro.
Lia edzino estis bizanca princino.
Oni sanktigis lin dum regado de Sankta Ladislao, la 5-an de novembro 1083. La legendo pri Sankta Emeriko estiĝis en la unua duono de la 12-a jarcento, kaj en tio oni akcentis la sindetenan vivmetodon. Ekde la 14-a jarcento aperas la lilio, simbolizante la virgecon.
Renato de Savojo
Lia patro legitimis lin je la 19-a de novembro 1497, sed la imperiestro Maksimiliano la 1-a de la Sankta Romia Imperio (1459-1519) nuligis tiun agon je la 14-a de majo 1502.
Li fariĝis grafo de Villars-en-Bresse (ekde 1497), grafo de Tende kaj senjoro de Aspremont (1498), grafo de Sommerive (1501) kaj de Beaufort-en-Anjou (1516), barono de Précigny kaj Leŭtenanto Ĝenerala kaj Guberniestro de Savojo (1499),  Guberniestro de Nico (1500-1503).
Ĉar la 8-a duko Filiberto la 2-a de Savojo (1480-1499) tre ŝatis ĉasadon, li fakte lasis la regadon de siaj ŝtatoj al sia duon-frato Renato. Sed ĉio ŝanĝiĝis, kiam Filiberto la 2-a edziĝis por la dua fojo kun la granda dukino Margareto de Aŭstrio (1480-1530), kiu estis la filino de la aŭstria imperiestro Maksimiliano de Habsburgo (1459-1519) kaj onklino de Karlo la 5-a (1500-1558). Kvankam ŝi naskis al la duko neniun gefilon, ŝi tre enamigis lin kaj havis grandan influon sur li. Ŝi rapide sukcesis forpeli la tro influan Renaton post malfamiga proceso.
Li poste servis al la francaj reĝoj kaj fariĝis Granda Seneskalo kaj Guberniestro de Provenco (1505-1520), ankaŭ Granda Mastro de Francio (1519, ĉefkontrolisto de la Reĝa Domo).
Please Please Me
Please Please Me (Esperante: "Bonvole plaĉu min") estis la unua albumo de The Beatles. La albumo atingis numeron 1 de la furorlisto en la Unuiĝinta Reĝlando.
Traka listo
Flanko 1:
Flanko 2:
Havelberg
Havelberg estas iama urbo de la mezepoka komerca ligo Hanso en la distrikto Stendal en la federacia lando Saksio-Anhalto de Germanio. La urbo, kies historia centro troviĝas sur insulo en la rivero Havel, situas en la ekstrema nordoriento de la federacia lando Saksio-Anhalto ĉe la rivero Havel antaŭ ties enfluejo en la Elbon. Norde kaj oriente la regiono limas al la brandeburgiaj distriktoj Prignitz, Ostprignitz-Ruppin kaj Havelland. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Historio
La loko estas fondita de la imperiestro Otto la 1-a en la jaro 948. Ĉi-tie lige kun la misiado de la slavoj estiĝis unu el la plej fruaj episkopejoj oriente de la rivero Elbo.
Dum slava popolleviĝo en 983 la episkopejo estis detruita kaj la loko fariĝis slava rezidejo, i.a. de duko Wirikind, ĝis 1128.
En 1129 Anselm, disĉiplo de la ĉefepiskopo Norberto de Magdeburg, fariĝis episkopo de Havelberg.
En 1151 Havelberg ricevis urbajn rajtojn.
En 1716 en Havelberg renkontiĝis la rusa caro Petro la Granda kaj la prusa "soldata reĝo" Frederiko Vilhelmo la 1-a. Oni interŝanĝis gastdonacojn, nome Prusio transdonis la sukcenan ĉambron kaj ricevis por tio altstaturajn soldatojn (Lange Kerls) por la gardoregimento de la prusa reĝo.
With the Beatles
With the Beatles (Esp: "Kun the Beatles") estis la dua albumo de the Beatles.
Havelberg
Historio
Minimume de 1750 ĝis nun en Havelberg ekzistas famkonata ĉevalfoiro.
Géza la 2-a (Hungario)
Géza la 2-a (n. 1130 – m. 13-a de majo 1162) estis reĝo de Hungario (regis 1141–62). Lia patro estis (blinda) Béla la 2-a, dum lia patrino estis serba princino Ilona. Dum lia regado setlis la saksoj en Transsilvanion kaj la Szepesség.
Havelberg
Urbopartoj
Nuntempe jenaj urbopartoj apartenas al Havelberg:
Géza la 2-a (Hungario)
Li surtroniĝis kiel infano, anstataŭ li regis lia patrino kaj onklo Belus (filoj de Uroš la 1-a, serba grandĵupano). Dum lia regado, lin defiis pluraj tron-avidantoj, kiel Boris (Boriĉ; vivis ĉirkaŭ 1114 – ĉirkaŭ 1154), onidira filo de Kolomano, kiu dufoje militiris sensukcese - kun germana helpo - kontraŭ Hungario (1146, 1147). Fratoj de Géza, Stafano (1157) kaj Ladislao (ĉ. 1160) provis komploton kontraŭ li, sed fine ili ambaŭ fuĝis en Bizancon.
With the Beatles
Flanko 1:
Flanko 2:
Géza la 2-a (Hungario)
Géza faris aktivan eksteraferan politikon, li intervenis en la rusaj konfliktoj (1144, 1148–52), apogante lian bofraton, volhinian (poste kievan) dukon Izjaslav-on. Ekde 1149, li venis en konflikton kun Bizanco, li apogis la serbojn, batalantajn por la sendependeco. Li kontraktis fine en 1155 pri paco, kiun oni plilongigis en 1161 je plua 5 jaroj.
la hungara armeo militiris okcidente jam en 1146 kaj apud la rivero Fischa venkis la aŭstran limgrafon Jasomirgott Henrik (11-an de septembro 1146).
Géza apogis en la konflikto inter la papo kaj la imperiestro komence la imperiestron, poste la papon kaj eĉ abdikis pri rajto de la investituro (1161).
Lia edzino, Eŭfrozina estis filino de la kieva grandduko kaj ili havis 7 infanojn. Inter ili estis postaj reĝoj Stefano la 3-a kaj Béla la 3-a.
Levjatano
Levjatano (hebrea: לִוְיָתָן, Moderna  Livyatan, Tiberian  Liwyāṯān ; "tordita, volvita") estas marmonstro menciita en la Tanaĥo, aŭ la Malnova Testamento.La vorto fariĝis sinonima kun ajna granda marmonstro aŭ besto. En literaturo (ekz., Moby Dick de Herman Melville) ĝi aludas al grandaj balenoj kaj en la Moderna hebrea lingvo, ĝi simple signifas "balenon". Ĝi estas priskribita amplekse en La Libro de Ijob 41 kaj menciita en Ijob 3:8, Amos 9:3, Psalmo 74:13-23, Psalmo 104:26, kaj Jesaja 27:1.
Tanaĥo
La Levjatano estas menciita ses fojojn en la Tanaĥo, kun Ijob 41:1–34 estanta dediĉita al priskribi lin detale:
En Psalmo 74:14 Dio "disbatis la kapojn de la levjatano ... donis ĝin por manĝo al la bestoj de la dezerto." En Psalmo 104 Dio estas laŭdita por krei ĉiujn estaĵojn, inkluzive Levjatanon:
Antikvaj Proksim-Orientaj devenoj
La hebrea Levjatano estas evoluado de la pli frua Kanana mara monstro Lôtān aŭ Litānu (Ugarita: Ltn) priskribita kiel servanto de la mara dio Jammu en la Baal Ciklo eltrovita en la restaĵoj de Ugarito. La reporto havas mankojn, igante ĝin neklara pri la afero ĉu kelkaj frazoj priskribas lin aŭ aliaj monstrojn sub la estrado de Jammu kiel Tunannu (la Biblia Tannin). La plejparto da scienculoj konsentas priskribi Lôtān kiel "la fuĝantan serpenton" (bṯn brḥ) sed li povas, aŭ ne povas, esti "la turniĝadanta serpento" (bṯn ʿqltn) aŭ "la potenculo kun sep kapoj" (šlyṭ d.šBʿt rašm). Kiel aliaj servantoj de Jammu kaj Jammu mem, Lôtān estas venkita de la benema ŝtorma dio Baʿal. Lia rolo ŝajnas esti antaŭe influite de la pli frua serpento Têmtum kies morto ĉe la manoj de la benema ŝtorma dio Hadad estas prezentita en siriaj fermiloj de la 18a–16a jarcento BCE.
Maraj serpentoj grave aperas en la mitologio de la Antikva Proksima Oriento. Ili estas atestitaj de la 3a jarmila AKE en Sumeraj bildaĵoj prezentantaj la dion Ninurta venkanta sep-kapan serpenton. Proksim-Orientaj religioj ofte inkluzivis Chaoskampf: kosma batalo inter mara monstro reprezentanta la fortojn de kaoso kaj kreinta dio aŭ kultura heroo kiu trudas ordon perforte. La Babilona krea mito priskribas la malvenkon de Marduk de la serpenta diino Tiamat, kies korpo estis uzita krei la ĉielojn kaj la teron. Kiel frue tiel 1894, scienculoj eknotis la similecon de ĉi tiuj pli fruaj rakontoj kaj la referencojn al la batalo de Levjatano kun Javeo trovitaj en la hebreaj skriboj. La mencio de la Tanninoj en la Geneza krea rakonto (tradukita kiel "grandaj balenoj" en la Versio de Reĝo Jakobo) kaj Levjatano en la Psalmoj ne priskribas ilin kiel danĝerajn bestojn sed kiel oceanajn bestojn kiuj estas parto de la kreo de Dio. La elemento de konkurso inter Dio kaj la mara monstro kaj la uzo de Levjatano por priskribi la potencajn malamikojn de Israelo povas reflekti la influon de la Mezopotamiaj kaj Kananaj legendoj aŭ la konkurso en egipta mitologio inter la krokodilo kaj la suna dio Horuso. Alternative, la forigo de tia konkurso eble reflektis provon naturalizi Levjatanon per procezo kiu degradis ĝin de diaĵo al demono al monstro.
En pli posta Juda literaturo
Pli postaj Judaj fontoj priskribas Levjatanon kiel drakon kiu vivas sur la Fontoj de la Profundejo kaj kiu, kune kun la vira landa monstro Behemoto, estos servita al la sanktemaj ^ce la fino de tempo.
Dum la Juda midraŝo (klarigoj de la Tanaĥo) kunmetiĝis, estis pensite ke Dio originale kreis viran kaj virinan levjatanojn, sed en la okazo se multobligado de la specio detruus la mondon, Dio mortigis la virinon, konservante ŝian karnon por la bankedo kiu estos donita al la sanktuloj je la alveno de la Mesio (B. B. 74b).
La raportado de Raŝi pri Genezo 1:21 ripetas la tradicion:<blockquote style="min-height: 312px;"> La...Maraj monstroj: La granda fiŝo en la maro, kaj laŭ la vortoj de la Aggadah (B.B. 74b), tio aludas al la Levjatano kaj ĝia asociano, ĉar Li kreis ilin vira kaj virina, kaj Li mortigis la virinan kaj konservis ŝin per salo por la sanktuloj en la estonteco, ĉar se ili multolibigus sin, la mondo ne povus ekzisti pro ili. הַתַּנִינִם Estas skribita. [la fina “yud,” kiu indikas la pluralon, mankas, tial la implico ke la Levjatano ne restis kiel duopo, sed ke ĝia nombro estis malgrandigita po unu.]- [De Gen. Rabbah 7:4, Midraŝ Ĉaserot V'Yeterot, Batei Midraŝot, num 2, p. 225]. En la Talmudo Baba Bathra 75a ĝi estas dirita ke la Levjatano estos mortigita kaj ĝia karno servita kiel festeno al la sanktuloj dum [la] Tempo Venonta kaj ĝia haŭto uzita por kovri la tendon kie la bankedo okazos. La festo de Sukoto sekve konkludas per preĝo deklamita dum forirado de la sukoto: "Eblu esti ĝi via volo, Lordo nia Dio kaj Dio de niaj prapatroj, ke same kiel mi plenumis kaj loĝis en ĉi tiu sukoto, tiel eblas min meriti dum la venonta jaro loĝi en la sukoto de la haŭto de Levjatano. Sekvanta jaro en Jerusalemo."
La grandega grando de la Levjatano estas priskribita de Johanan baro Nappaha, de kiu venis preskaŭ ĉiuj la agadoto koncerne ĉi tiun monstron: "Unufoje ni eniris ŝipe kaj vidis fiŝon kiu metis lian kapon ekster de la akvo. Li havis kornojn sur kiuj estis skribita la frazo: 'mi estas unu el la plej malbonaj bestoj kiuj loĝas en la maro. Mi estas tri cent mejloj en longeco kaj eniras ĉi tiun tagon en la makzeloj de la Levjatano'" (B. B. L.C.).
Kiam la Levjatano malsatas, rakontas Rabeno Dimi en la nomo de Rabeno Johanan, li sendas antaŭ de sia buŝo varmon tiom grandan ke ĝi faras ĉion de la akvoj de la profundejo bolu kaj se li metus sian kapon en Paradizo neniu viva besto povus transvivi la odoron de li (ib.). Lia loĝejo estas Mediteranea Maro, kaj la akvoj de la Jordania falas en lian buŝon (Bek. 55b; B. B. L.C.).
En legendo registrita en la Midraŝo nomita Pirke de-Rabeno Eliezer ĝi estas deklarita ke la fiŝo kiu glutis Jonan mallarĝe evitis iĝi manĝita de la Levjatano, kiu manĝas po unu baleno ĉiutage.
La korpo de la Levjatano, precipe liaj okuloj, posedas grandan iluminantan potencon. Tio estis la opinio de Rabeno Eliezer, kiu, en la kurso de vojaĝo kune kun Rabeno Joŝua, klarigis ke kiam oni estas timigita pro la subita apero de brilega lumo, ke ĝi verŝajne devenis de la okuloj de la Levjatano. Li mencias al sia kunulo la vortojn de Ijob xli. 18: "Per lia ternado lumo ja brilas kaj liaj okuloj estas kiel la palpebroj de la mateno" (B. B. L.C.). Tamen, malgraŭ lia supernatura forto, la Levjatano timas malgrandan vermon nomita "kilbit", kiu surtenas la brankojn de grandaj fiŝoj kaj mortigas ilin (Shab. 77b).
En la dekunua jarcento pijuta ĝenro (religia poemo), la poemo Akdamut - deklamita je Ŝavuot (Pentekosto) - ĝi estas antaŭvidita ke, fine, Dio buĉos la Levjatanon, kiu estas priskribita kiel havantan "fortegajn naĝilojn" (kaj, sekve, estas koŝera fiŝo, kaj ne malpura serpento aŭ krokodilo) kaj ĝi estos servita kiel bongustega bankedo por ĉiuj la sanktuloj en Ĉielo.
Kristanismo
La Levjatano de la mezepoko estis uzita kiel bildo de Satano, endanĝeriganta kaj la bestojn de Dio - per provi manĝi ilin - kaj la kreon de Dio - per la minaco de inversigado en la akvoj de Kaoso. Sanktulo Tomaso de Akvino priskribis Levjatanon kiel la demonon de envio, unue per puni la respondajn pekantojn (Secunda Secundae Demando 36). Peter Binsfeld same klasifikis Levjatanon kiel la demonon de envio, kiel unu el la sep Princoj de Geheno kiuj respondas al la sep mortigaj pekoj. Levjatano fariĝis asociita kun - kaj originale povis mencianta - la vida devizo de la Inferbuŝo, abomena besto en kies buŝon la damnitoj malaperis ĉe la Lasta Juĝo, trovita en anglosaksa arto de ĉirkaŭ 800 kaj poste ĉie en Eŭropo.
Juna Tero Kreistoj argumentas ke kaj la skalo-vestita, fajro-spiranta Levjatano kaj la Behemoto prezentitaj en la Biblio povus esti nur dinosaŭroj kiujn ili asertas ankoraŭ ekzistis dum kiam la Libro de Ijob estis skribata.
La Reviziita Norma Versio de la Biblio sugestas per piednoto en Ijob 41:1 ke Levjatano povas esti nomo por la krokodilo kaj per piednoto en Ijob 40:15, ke Behemoto povas esti nomo por la hipopotamo.
Satanismo
En Satanismo, laŭ la verkisto de La Satana Biblio, Anton Szandor LaVey, Levjatano reprezentas la elementon de Akvo kaj la direkton de la Okcidento. La elemento de Akvo en Satanismo estas asociita kun vivo kaj kreado, kaj povas esti reprezentita dum riito per Kaliko. En La Satana Biblio, Levjatano estas listigita kiel unu el la Kvar Kronaj Princoj de Infero. Ĉi tiu asocio estis inspirita de la demona hierarkio de La Libro de la Sankta Magio de Abra-Melin la Sorĉisto. La Kirko de Satano uzas la hebreajn literojn ĉe ĉiu de la punktoj de la Simbolo de Bafometo por reprezenti Levjatanon. Komencante de la plej malalta punkto de la kvarangula stelo kaj legante maldekstrume, la vorto legas "לִוְיָתָן". Tradukita, tiu estas (LVJTN) Levjatano. En demonologio, la Levjatano estas unu el la sep princoj de Infero (envio) kaj ankaŭ estas ĝia pordega gardisto (aŭ Inferbuŝo).
Abolhasan Banisadr
Abol-hassan Banisadr (persa: ابوالحسن بنی‌صدر) (22-an de marto 1933 - 9-an de oktobro 2021) estis la unua elektita Prezidanto de Irano post la Irana revolucio de 1979. Banisadr partoprenis studentan movadon kontraŭ la Ŝaho komence de la 1960aj jaroj; li estis malliberigita dufoje, kaj estis vundita dum ribelo en 1963. Li tiam fuĝis al Francio kaj aliĝis al la Irana rezista grupo kiun gvidis Ajatolaho Ruhollah Ĥomejni. Banisadr revenis al Irano kune kun Ĥomejni kiam la revolucio komenciĝis en februaro 1979.
Li estis vicministro pri financoj kaj ekonomio kaj Ministro de Eksterlandaj Aferoj nelonge dum 1979, kaj la ministro de financaj aferoj de 1979 al 1980. Li estis elektita Prezidanto frue en 1980, kiam li partoprenis en konkurenciva balotado kontraŭ Ahmad Madani, Hassan Habibi, Sadeg Tabatabai, Dariush Forouhar, Sadegh Ghotbzadeh, Kazem Sami, Mohammad Makri, Hassan Ghafourifard, kaj Hassan Ayat. Banisadr ne estis Islama kleriko: Ruhollah Ĥomejni insistis pri tio, ke klerikoj ne estu en la registaro. En aŭgusto kaj septembro 1980, Banisadr postvivis du kraŝojn de helikoptero apud la Irana landlimo kun Irako. Banisadr baldaŭ konfliktis kun Ajatolo Ĥomejni. Do, akuzanta Banisadr de malforta elfaro en ĉefaj Iranaj trupoj en la Irana-Iraka milito, Ĥomejni reakirita la potencon de la plej Supera Gvidanto de Irano je la 10-a de junio 1981 ke li havis delegacion al Banisadr. Banisadr estis juĝita pro fiagoj enoficaj je la 21-a de junio 1981 de la Meĝlis (la Irana parlamento), supoze pro liaj movoj kontraŭ la klerikoj regantaj, plej specife Mohammad Ĥosejni Beheŝti, la estro de la juĝa sistemo tiutempe. Ajatolo Ĥomejni ŝajne instigis la juĝadon pro fifaroj enoficaj, kiu li subskribis la sekvontan tagon, la 22-an de junio. Eĉ antaŭ Ajatolo Ĥomejni subskribis la dokumenton pri fifaroj enoficaj, la Pasdaran kaptis la Prezidentajn konstruaĵojn kaj ĝardenoj kaj malliberigis ĵurnalistojn kiuj laboris por ĵurnalo proksime al Banisadr. En la venontaj tagoj, ili ankaŭ ekzekutis kelkajn liajn plej proksimajn amikojn, i.a. Hossein Navab, Rashid Sadrolhefazi, kaj Manouchehr Massoudi. Tamen, Prezidanto Banisadr sukcesis fuĝi el la landon kaj ekziliĝis en Francio, kune kun Masud Raĝavi, eksa gvidanto de la [Moĝahedin], kie (ekde 2005) li ankoraŭ vivas kaj eldonas multajn artikolojn pri Irano.
Sunokulvitroj
Sunokulvitro (sunŝirma okulvitro) estas okulvitro kun farbitaj aŭ nefarbitaj vitroj. Ĝia celo estas ŝirmi la okulojn pro la neagrablaj aŭ damaĝaj efikoj de la sunlumoj. La konvenaj okulvitroj malhelpas ĉiujn ondolongojn sub 400nm (UV-A, -B, -C). Aldone, la bula parto de videbla lumo devas reduktiĝi je 10% inter 400 kaj 470nm.
La sunokulvitro estas persona ŝirmekipaĵo laŭ EK-direktigo 89/686/EWG.
La teknika normo por la sunokulvitroj estas DIN EN 1836 de 1997. Laŭ tiu normo, oni sekve grupigas la sunokulvitrojn:
Oni permesas uzon de sunokulvitroj nur el la kategorioj de 0 ĝis 3 publika (sur strato).
Varno
Varno (वर्ण, varṇa) estas hinduisma sistemo de socia tavoligo de antikva Barato priskribita en antikvaj tekstoj, kiel la Leĝoj de Manuo, kies komentario pri la sistemo de varnoj estas ofte citita. En tiuj antikvaj tekstoj estis kvar varnoj:
Sunokulvitroj
La materialo de la vitroj estas minerala vitro aŭ malpeza poliakrilo, la koloro varias de la bruna ĝis flava, ruĝa ks.
Varno
Komunumoj kiuj apartenas al unu el la kvar varnoj nomiĝas savarṇa kaj tiuj dalitoj kaj triboj kiuj ne apartenas al varno, nomiĝas avarṇa (senvarnanoj).
Sunokulvitroj
Ekzistas specifaj travideblaj vitroj, kiuj dunkliĝas (malheliĝas) je lumo (precipe je lumo kun UV-radioj). Ĉar la malhela vitro pli malrapide reheliĝas, tiel ĝi ne taŭgas por aŭtostirado, kiam la helo kaj malhelo rapide ŝanĝiĝas (tra tuneloj en montaro).
Famaj kaj tiel kostaj markoj estas sunokulvitroj de firmaoj Bausch & Lomb (marko: Ray-Ban), Porsche Design, Oakley aŭ Rodenstock kaj licencaj markoj de konataj mod-firmaoj (Armani, Chanel ktp.).
Varno
En moderna hinduismo, la malsamaj varnoj ne havas la saman valoron. La bramana varno estas konsiderata la plej supera, kaj la Ŝudroj estas konsiderataj la plej malsuperaj. Eĉ malpli superaj ol la ŝudroj estas la dalitoj aŭ netuŝeblaj homoj, kiuj ne apartenas al iu ajn varno kaj tradicie faras laborojn konsideratajn malpuraj laŭ hinduismo.
Vievis
Vievis estas urbo en la oriento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Elektrėnai. Vievis situas 11 kilometrojn oriente de la administra centro Elektrėnai, rekte ĉe la centra aŭtovojo A1 inter Kaŭno kaj Vilno, borde de samnoma lago Vievis. En en la urbo vivis.
Varno
Etimologio
La vorto varno devenas de varṇa en Sanskrito, kiu havas plurajn signifojn, inkluzivante tipon, ordon, koloron kaj klason. Ĝi devenas de la radiko vṛ, kiu signifas kovri, kalkuli, klasifiki, konsideri, priskribi kaj elekti.
En la Leĝoj de Manuo, ĝi signifas la kvar sociaj klasoj; en la Rigvedo, ĝi signifas koloron, eksteran aspekton aŭ figuron; en la Mahabarato, ĝi signifas koloron aŭ pigmenton; kaj en la kelkaj aliaj Vedaj kaj mezepokaj tekstoj, ĝi signifas tipon aŭ kvaliton de objekto.
Sunokulvitroj
Okulvitrojn portas ofte la blinduloj, inter ili famas Ray Charles aŭ Heino.
Varno
Malsameco inter varno kaj ĝatio
La sistemo de varnoj estas ideala divido inter interesoj kaj celoj. Tiu ĉi kvaropa divido estas formo de socia tavoligo tre malsama al la paralela sistemo de ĝatioj, kiu similas al la eŭropa termino kasto, kaj estas endogamaj kaj heredaj komunumoj, kiuj tradicie estas ligitaj al aparta profesio.
La miksaĵo inter la sistemo de varnoj kaj ĝatioj fariĝis la moderna sistemo de kastoj en moderna hinduismo. Laŭ Louis Dumont, la terminoj varṇa kaj jāti estas ofte konfuzitaj, eĉ inter hindologoj. Varno (varṇa) estas teoria klaso surbaze de okupiĝo, dum ĝatio (jāti) estas komunumo, kiu ofte estas endogama, sed ankaŭ povas esti eksogama surbaze de la samaj gotroj.
Sunokulvitroj
La okulvitroj disvatiĝis komence inter la aktoroj de la 1900-aj jaroj por protekti la okulojn kontraŭ la fortaj lumoj surscene.
Varno
En la Vedoj
La plej antikva mencio de divido en kvar sociaj tavoloj, sen tamen uzi la terminon varṇa, okazas en la himno 10.90.11-12 de la Rigvedo, konata kiel la Puruṣasūkta. Anstataŭ mencii la terminon kṣatriya, ĝi mencias rājanya:
En la Mahabarato
La Mahabarato, verŝajne elverkita ĉ. la 4-a jarcento, mencias la sistemon de varnoj en la sekcio 12.181. Laŭ A. Hiltebeitel, varno en la Mahabarato kaj en la antaŭmezepoka Barato estis teorie nehereda.
La epiko prezentas du modelojn de varno: