cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aurél Wintner
Biografio
Aurél Wintner devenis el varia nederlanda-aŭstra familio, sed li havis hungaran ŝtatanecon kun la hungara gepatra lingvo. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány inter 1920-1924. Post siaj studoj (sed sen diplomo) li kontribuis en matematiko kaj astronomio. Inter 19227-1929 li plulernis en Lejpcigo, kie fine li doktoriĝis. En la lernojaro 1929 helpe de stipendio li esploris en Romo, poste en Kopenhago. En 1930 li edziĝis, en la sama jaro li forlasis Hungarion eterne kaj li vivis plu en Usono. En Universitato Johns Hopkins li havis kontaktojn kun Pál Erdős kaj János Neumann. Ekde 1944 li redaktis matematikan revuon, li profesoriĝis en 1946. Li okupiĝis pri analitiko, ĉiela mekaniko, distribuo, probablokalkulo.
Lessines
Turismo
La ŝtonminejoj de porfiro valoras la viziton, samkiel la hospicon Nia Sinjorino kun la Rozo, kompareble al la hospico Hotelo Dieu en Beaune (Francio), kiu iĝis monaĥejo, fondita en 1242.
.pk
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Pk''.
.pk estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Pakistano.
Forch-Fervojo
La Forch-Fervojo (pron. forĥ), mallonge FB laŭ la germana nomo Forchbahn, estas fervojo respektive regiona tramo kun metra ŝpuro, kiu trafikas inter kaj  en Svislando.
.pk
Eksteraj ligiloj
shanix
Forch-Fervojo
Nomo
La nomon la fervojlinio ricevis de la samnomaj montpasejo kaj municipo je 676 m super marnivelo inter la Lago de Zuriko kaj la lago Greifensee, kiun la Forch-Fervojo je proksimume la duono de sia vojo trapasas.
Bigăr
Bígr (rumane:  [bigər], germane: Schnellersruhe) estas unu el ses ĉeĥaj vilaĝoj en la rumana Banato sudoriente de Moldova Nouă. En 1910 ĝi havis 373 loĝantojn (ĉeĥoj), en 1992 302 (rumanoj), kaj laŭ la stato de en la loĝloko vivis. Ĝia unua mencio skribe estas en 1826. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Berzasca.
Forch-Fervojo
Historio
La Forch-Fervojo estis malfermita la 27-an de novembro 1912 kaj anstataŭis aŭtobuslinion, kiu ekzistis ek de la jaro 1905. Ek de sia malfermiĝo la Forch-Fervojo firme kunlaboris kun la Zurikaj Trafikentreprenoj, kun kiu ĝi per komunaj direktado kaj kompanigvidado estis ligita. Nun la Forch-Fervojo kiel regiontrajnlinio S18 estas integrita al la reto kaj sistemo de la Zurika Trafik-Unio. Origine en Esslingen la Forch-Fervojo estis konektita kun la Uster-Oetwil-Fervojo, kiu ĉesis funkcii en la jaro 1949.
.pk
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Forch-Fervojo
Linio
La tuta lini-longeco estas proksimume 16 km, de kiuj 13 km de Rehalp al Esslingen apartenas al la Forch-Fervoj-Kompanio kaj la ceteraj 3 km al la Zurikaj Trafikentreprenoj. Sur la linio troviĝas du tuneloj kun longecoj de 280 kaj de 1750 metroj. La vojo inter Rehalp kaj  disponas pri du trakoj kaj trafikeblas en direktoŝanĝa reĝimo. La fervojo funkcias per 1200-volta kontinua kurento. La parto de la Zurikaj Trafikentreprenoj, kiu apartenas al la zurika tramreto, estas kiel ĉiuj zurikaj tramlinioj dutraka kaj funkcias per 600-volta kontinua kurento. Tiu parto principe funkcias en unudirekta reĝimo.
Yuji Oe
Yuji Oe (大江 勇詞, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe, MIO Biwako Shiga kaj FC Machida Zelvia.
Blue Mitchell
Richard Allen "Blue" Mitchell (13a de marto 1930 – 21a de majo 1979) estis usona trumpetisto de ĵazo, ritmenbluso, soul, rock, kaj funko, konata pro multaj albumoj registritaj kiel bandestro aŭ kunlaboranto por Riverside, Blue Note kaj poste Mainstream Records.
Li komencis registri fine de la 1950-aj jaroj partikulare en Novjorko en 1958. Post ludado kun Horace Silver, en 1964, post la disigo de lia grupo, li formis grupon kun membroj de la kvinteto de Silver, anstataŭante la junan pianiston Chick Corea. Tiu bando ekzistis ĝis 1969, post kio Mitchell ariĝis kaj turneis kun Ray Charles ĝis 1971.
El 1971 al 1973 Mitchell ludis kun John Mayall, aperante ĉe Jazz Blues Fusion kaj sekvantaj albumoj. El la mezo de la 1970aj jaroj li registris kau ludis kun bandestroj kiaj Louie Bellson, Bill Holman kaj Bill Berry kaj estis ĉefa soloisto por Tony Bennett kaj Lena Horne. Aliaj bandestroj kun kiuj Mitchell registris estas jenaj: Lou Donaldson, Grant Green, Philly Joe Jones, Jackie McLean, Hank Mobley, Johnny Griffin, Al Cohn, Dexter Gordon kaj Jimmy Smith. Blue Mitchell pluludis kun la kvinteto de Harold Land ĝis sia morto pro kancero la 21an de majo, 1979, en Los Angeles, aĝe 49.
Klapo
Klapo laŭ PIV estas
L. L. Zamenhof krome uzis la vorton laŭ familieca lingvouzo en la frazo "mankas klapo en lia kapo", kio esprimu la opinion ke la celato estas frenezeta.
Aluche (metroo de Madrido)
Aluche (Aluĉo) estas interŝanĝejo inter de la Metroo de Madrido kaj linio  de Proksimaĵoj Madrido, situanta en kvartalo Aluche, de kie devenas ĝia nomo, en distrikto.
La metrostacio estis malfermita la.
Monto de krucoj
Monto de krucoj (Kryžių kalnas) estas artefarita monto troviĝanta norde de litova urbo Šiauliai. Estas starigitaj sur ĝi miloj da krucoj.
Historio
Laŭ arkeologiaj trovoj komence de la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento proksime de la hodiaŭa monteto situis en la 14-a jarcento burgo de la germanlingva armee ekspansiema Livonia Ordeno. La unuaj krucoj estis starigitaj surloke en la unua duono de la 19-a jarcento omaĝe de viktimoj de pola novembra ribelo el la jaro 1831, kiuj estis tie sepultitaj. Kiel pluaj estis sur tiu ĉi loko sepultitaj viktimoj de plua pola ribelo, januara ribelo el la jaro 1863.
Komence de la 20-a jarcento estis sur la loko proksimume 100 krucoj kaj ilia nombro danke al enlandaj kaj eksterlandaj pilgrimantoj senĉese kreskis. En la tempo, kiam Litovio estis parto de Sovetunio, la reganta reĝimo klopodis la lokon kiel nedeziratan religian kaj nacian simbolon kelkfoje likvidi. La krucoj estis kelkfoje neniigitaj per buldozoj, unuafoje en la jaro 1961, sed lokaj loĝantoj ĉiam denove starigis ilin. En la tempo de liberigo de la politikaj rilatoj post la jaro 1985 Sovetunio rezignis pri la klopodo neniigi tiun ĉi lokon.
Kaj la monto de la krucoj impresis ĉiujn pro sia neimagebla grandeco. Ĝi estas unika loko en la mondo kun centoj kaj centoj da miloj da diversgrandaj kaj diversformaj krucoj, kapeletfostoj, statuetoj de sanktuloj, ĉirkaŭvinditaj per rozariaj ĉenoj, alportitaj de pilgrimantoj. La krucoj, starigitaj de homoj, enplektiĝas en ununura mirinda ornamaĵo, komplika kiel la vivo mem, kaj ili konfirmas la esperon je Dia helpo vivi pli noble, pli honeste kaj pli bone. Entute: simpla aranĝo, ne artefarita aŭ inĝeniera, kiu kortuŝas pro la signifo kaj paroliva atesto (eĉ la vento, kiu tintingis la rozariajn ĉenojn ŝajnis atentigi nin pri la sopiro de la devotecaj amasoj).
Dum la soveta reĝimo
La starigado de krucoj sur la monto, krom la devoteca signifo, iel signifis ankaŭ la reziston kontraŭ tiu regimo. En 1961 oni komencis detrui la monton kies krucoj estis bruligitaj, forigitaj aŭ enterigitaj. Tamen post ĉiu detruado la monto de la krucoj renaskiĝis kaj iĝis simbolo de la suferoj, de la nevenkebla kredo, de la sopiro je sendependo kaj de la esperoj de la litovoj. Tio famigis la monton ekster la limoj de Litovio tiel ke la 7an de Septembro 1993 Papo Johano Paŭlo la 2a vizitis ĝin kaj donacis al la loko lignan statuon Krucon, kiu tie staras. Hodiaŭ la monto estas celo de vico de turistoj kaj pilgrimantoj el la tuta mondo, kiuj alportas senĉese novajn krucojn. En 2000 apud la monto de la krucoj estis starigita moderna monaĥejo en kiu vivas junaj franciskanaj pastroj. La vizito estis tre interesa, samkiel la alparolo de la reprezentanto. La klostra kapelo, malantaŭ la altaro, havas grandegan vitran fenestron tra kiu videblas la tuta monto.
Margit Szabó
Margit Szabó [sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó Margit estis hungara aktoro. Margit Szabó naskiĝis la en Hévízgyörk, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Margit Szabó akiris aktoran diplomon en Akademio pri Teatro en 1927. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Szeréna Fáy kaj Adorján Nagy. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto), kie ŝi restis ĝis 1947. Tamen interrompe ŝi estis 1945 en Gaja Teatro. Ŝi ricevis premion inter 1929. Ŝi edziniĝis trifoje.
Elisabeth Sophie de Meklenburgo
Elisabeth Sophie de Meklenburgo, dukino (pergeedza) de Brunsvigo-Luneburgo (naskiĝis la 20-an de aŭgusto 1613, mortis la 12-an de julio 1676) estis germana poetino, komponistino kaj impresario kaj dramistino, naskiĝis kiel princino ĉe la kortego de Güstrow, aktiva kultura centro en norda Germanio. Ŝi lasis distingan markon en la kuro de la germana baroka muziko.
Ŝi komencis studi muzikon ĉe la kortego de sia patro, la duko Johano Alberto la 1-a de Meklenburgo, reganta en la landoparto Güstrow, kie laboris orkestro konata pro la partopreno de bonegaj anglaj muzikistoj, kiel la komponisto kaj virtuozo de la aldviolono William Brade.
Kiam la Tridekjara Milito minacis la kortegon en 1628, ŝi transloĝiĝis al la kortego de Kaselo, kiu ankaŭ havis fortan muzikan tradicion. Tie, je la aĝo de 22, ŝi fariĝis la tria edzino de Aŭgusto la 2-a, "Aŭgusto la pli juna", duko de Brunsvigo-Luneburgo, princo de Brunsvigo-Wolfenbüttel, erudiciulo, fondinto de la biblioteko Wolfenbüttel. Ŝi iĝis dukino kaj duonpatrino de liaj multaj infanoj.
Ŝia nobla rango kaj multflanka talento donis al ŝi aliron al la ĉefaj centroj de la germana kultura vivo, precipe en muziko al pluraj el la plej eminentaj komponistoj kaj interpretistoj de la 17-a jarcento.
Sophie estis altedukita, ambicia kaj efika entreprenisto, fervora mecenato de artoj, kaj serioza komponistino;  ŝi sukcese trapasis multajn malfacilaĵojn administrante kaj subtenante la muzikan vivon ĉe la kortego de sia edzo kun forta sento de realo kaj iniciato.
Pro transloĝiĝoj, Sophie Elisabeth estis komisiita dufoje organizi la kortegan orkestron. Aldone, ŝi ludis gravan rolon en establi bonegajn kortegajn distrojn, inkluzive maskeradojn, teatraĵojn kaj baletojn, por kiuj ŝi foje verkis libretojn kaj muzikon. Tiaj aktivaĵoj fariĝis ĉiujara tradicio en la kortego.
Sophie Elisabeth kelkfoje laboris proksime kun Heinrich Schütz, unu el la plej gravaj komponistoj de la 17-a jarcento. Komence li estis ŝia muzika konsilisto kaj poste ŝi kunlaboris kun li pri arioj de lia ‘Nova teatra prezento de Maria Magdalena’ (Theatralische neue Vorstellung von der Maria Magdalena). Heinrich Schütz diris pri Sophie Elisabeth: ŝi estas "escepte talenta princino, precipe pro ŝia alvokiĝo kaj pasio al muziko”.
Ŝi komponis plurajn religiemajn himnomelodiojn kaj ariojn, same kiel kvar ‘kantludojn’ (Singspiele), inter aliaj verkoj. Bedaŭrinde la plej granda parto de ŝia laboro estas perdita aŭ tre malfacile alirebla.
Sophie Elisabeth verkis ‘Paca venko’ (Friedens Sieg) (1642), pluraj dialogoj kun muziko por kvar blankaj voĉoj, kiu reprezentas la hororojn de milito: malsaton, malriĉecon, maljustecon kaj morton. Ĉi tiuj komponaĵoj konsistigas la kernon de la produktado de Sophie Elisabeth. Ili apartenas al la plej malnovaj germanaj muzikaj teatraĵoj.
En 1650 ŝi muzikigis siajn proprajn tekstojn okaze de la naskiĝtago de la duko Aŭgusto. Por tiu okazo ŝi komponis simfonion kaj anĝelan koruson. Ĉi tiu anĝela koruso estis por kvin voĉoj: du sopranoj, kontralto kaj tenoro (kiuj povas esti prezentataj de virinaj voĉoj, kondiĉe ke iuj el la kantistinoj, povu atingi la noton Re). Elstaras ankaŭ ŝia scio pri la franca orkestra praktiko, kiel montras ŝia instrumentado por du sopranaj kordoj, du aldviolonoj en kontralda klefo, kaj kontinuo.
Batalo de Teruelo
La Batalo de Teruelo estis la serio de militoperacoj kiuj, dum la Hispana Enlanda Milito, okazis inter la 15a de decembro 1937 kaj la 22a de februaro 1938 en urbo Teruelo kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj. La Popola Armeo de la Respubliko arigis grandan kvanton de homoj kaj ekipaĵaro ĉe la teruela provinca ĉefurbo kaj sieĝis ĝin aparte de la cetero de la teritorio de la insurekciintoj, kvankam la konkero ankoraŭ pludaŭris du semajnojn pro la forta rezisti de la frankistoj kaj la aĉa klimato. La lastaj frankistoj kapitulacis komence de januaro 1938 kaj la respublikaj trupoj siavice iĝis defendantaj pro la pli kaj pli intensa kontraŭatakaro fare de la frankismaj armeoj. La registaraj trupoj, tamen, sukcesis defendi sin kaj la frankistoj ne kapablis tuj rekonkeri la urbon ĵus perdita.
Elisabeth Sophie de Meklenburgo
En 1652, ŝi kompletigis romanon, ‘La rakonto de Dorinde’, surbaze de franca kortega literaturo (L'Astrée de Honoré d'Urfé). Plie Sophie esprimis siajn religiajn opiniojn per preĝoj kaj diversaj spiritaj traktatoj, kiujn ŝi verkis.
Batalo de Teruelo
Disvolvigo
En decembro 1937, cele al mildigo de la premo kiun la naciisma armeo faris super Madrido, la respublikana stabanaro kunigis 12 diviziojn kun pli ol 110 000 soldatoj en tri armekorpusoj kiuj devis malpliigi la elstarejon kiu por la militfronto estis Teruelo, kaj la minaco kiun ĝi reprezentis por Valencilando, en teritorio de la Respubliko. La sukceso de la unua parto de la operacio estis mejloŝtono, ĉar Teruelo estis la nura provinca ĉefurbo konkerita de la Respubliko en la daŭro de la milito.
La respublikanaj trupoj, estritaj de la generalo Vicente Rojo, ekatakis en la 15-a de decembro 1937, tra la zono de Corbalán, per aeraj bombardadoj al nodoj de komunikiloj kaj al la urba kerno teruela, ĝis alveni al pozicioj apudaj al la ĉefurbo; la artilerio estis zorge de ĉefkolonelo Juan Hernández Saravia. Aliflanke, la frankisma kolonelo Domingo Rey d'Harcourt, preparis la defendon per malabunda soldataro, kiu ne atingis 5 000 homojn, koncentriĝante en gravaj punktoj de la urbo kiel la konstruaĵo de la Komandantejo, ĉe la placo de Sankta Johano, kaj en la seminario. Kelkaj lokanoj venis rifuĝiĝi en ĝi, nome ĉirkaŭ 1 500 civiluloj kaj 1 759 militistoj, kun aliaj 1.059 kiuj venis el aliaj lokoj. Alveninte al apudaĵoj de la ĉefurbo, la fortoj de la Respubliko iniciatis bombardadon sur la centro de la urbo, okazigante ruinigon en la centraj zonoj. Estis multaj la luktoj persone kontraŭ persono ene de la urba centro, en kiuj implikiĝis multaj civiluloj.
Elisabeth Sophie de Meklenburgo
Du el ŝiaj dramaj verkoj postvivas: la jam nomita ‘Paca venko’ kaj ‘Reprezento de ĝojo’’ (Glückwünschende Freudensdarstellung) (1652).
Norvega Ŝaka Ĉampionumo
La Norvega Ŝaka Ĉampionumo estas individua ŝakturniro, kiu okazas ĉiu jare en Norvegio por trovi la plej bonan ŝakiston el la lando.
Elisabeth Sophie de Meklenburgo
Ŝi sponsoris barokajn artistojn, tial ŝi fariĝis konata kiel la "Junono de Braunschweig-Lüneburg”, honore al la diino de la roma mitologio.
Batalo de Teruelo
Disvolvigo
La insurekcia flanko reagis rapide por helpi la sieĝitojn, sed la malalta temperaturo kaj granda ŝtormo de neĝo malhelpis la operacojn, kaj ne permesis ke la fortoj de la generalo Aranda povu eniri en la urbo kaj rompi la respublikanan sieĝon, pro kio la defendintoj kapitulacis en la 8a de januaro de 1938. En tiu kapitulaco la respublikaj trupoj enprizonigis, inter aliaj, la kolonelon Rey d'Harcourt kaj la episkopon de la diocezo de Teruel-Albarracín, nome Anselmo Polanco. Ambaŭ estis murditaj unu jaron poste, preskaŭ fine de la milito dum la retiriĝo de Katalunio, en la 7-a de februaro 1939, en la vilaĝo Pont de Molins (provinco Ĝirono) fare de trupo estritaj de la oficiro Enrique Lister.
Busachi
Busachi - jen itale, sarde Busache - estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Allai, Fordongianus, Ghilarza, Ortueri (NU), Samugheo kaj Ula Tirso.
Le Mesnil-Amelot (pariza metrostacio)
estas estonta metrostacio de Grand Paris Express situanta en komunumo Le Mesnil-Amelot.
Bestoĝardeno de Bonaero
La Bestoĝardeno de Bonaero (Zoológico de Buenos Aires) estas publika bestoĝardeno situanta en la urbo Bonaero, ĉefurbo de Argentino. Posedas areon de 18 hektaroj, kiu troviĝas en la kvartalo bonaera nome Palermo, antaŭ la Placo Italio. La ĉefa enirejo troviĝas ĉe la angulo de la Avenuo Sarmiento kaj la Avenuo General Las Heras.
Ĝi enhavas 89 speciojn de mamuloj, 49 speciojn de reptiliojn kaj 175 speciojn de birdoj, sume totale pli ol 2500 bestoj. La institucio plenumas la funkciojn de konservado de specioj, de enketado kaj de edukado.
Markus Stockhausen
Markus Stockhausen (2a de majo 1957) estas germana trumpetisto kaj komponisto. Liaj registraĵoj kaj ludadoj tipe alternis inter ĵazo kaj ĉambra muziko aŭ opero, tiu lasta ofte kunlabore kun sia patro, nome la komponisto Karlheinz Stockhausen.
Kiel kunlaboranto
Kun Rainer Brüninghaus' Kun Ralph Towner
Johano la 3-a (Portugalio)
Johano la 3-a de Portugalio (naskiĝis en Lisbono en la 6-a de Junio 1502, mortis en Lisbono en la 11-a de Junio 1557), estis la 15-a reĝo de Portugalio kaj Algarve. Johano la 3-a postvenis sian patron en la 13-a de Decembro 1521, kiam li estis 19-jara. Li heredis vastegan disigitan imperion, sur la atlantikaj insuloj, okcidenta kaj orienta marbordo de Afriko, Hindio, Malajzio, Insuloj en la Pacifiko,Ĉinio kaj Brazilo.
Biografio
Li kontinuis la centraligan politikon de sia patro. Dum sia reĝado li estis devigata negoci la Molukojn kun Hispanio per la Traktato de Zaragozo (1529), li akiris novajn koloniojn en Azio: Chalé, Diu, Mumbajo kaj Makao. Grupo da portugaloj alvenis unuafoje al Japanio en 1543, etendante la portugalan ĉeeston el Lisbono ĝis Nagasaki. Por alfronti la piratecon li iniciatis la efektivan koloniigon de Brazilo, dividinte ĝin laŭ heredaj kapitanlandoj, kaj starigais la centran registaron en 1548.
Samtempe, li forlasis multenombrajn fortikigitajn urbojn en Maroko, pro la altaj kostoj de la defendo kontraŭ la muzulmanaj atakoj. Li vidis la morton de siaj dek gefiloj, kiu generis la krizon komencintan en sia reĝado kaj kiu daŭre ampleksiĝis sub la regado de sia nepo kaj postveninto, Sebastiano la 1-a, reĝo de Portugalio.
Unuaj jaroj
Li naskiĝis en Lisbono, kaj estis filo de la reĝo Emanuelo la 1-a de Portugalio, kaj de ties edzino Maria de Aragonio kaj Kastilio (1482-1517), princino de Hispanio.
Johano la 3-a ascendis la tronon en epoko kiam Portugalio estis en la plej alta pinto de sia politika povo kaj Lisbono troviĝis en pozicio de komerca graveco neniam antaŭe atinginta. La aziaj teritorioj estis etenditaj kun pliaj konkeroj, dum iniciatis ankaŭ la sistemiga koloniigo de Brazilo.
Johano estis submetita al la klerika partio, malprofite de sia regado. El inter liaj rezolucioj ni povas mencii la enkondukon de la Inkvizicio en 1536. La konsekvencoj estis tragediaj por la komerca sociala progreso de la regno: Portugalio fakte falis en stagnadon kiu karakterizis ankaŭ la regno de Sebastiano la 1-a, lia postveninto.
Li mortis pro apopleksio en Lisbono.
Carl O. Sauer
Carl Ortwin SAUER (24a de decembro 1889 – 18a de julio 1975) estis usona geografo. Naskiĝinta en Warrenton, Misurio, en familio de germanaj metodistoj. Longa restado en Germanio havigis al li ampleksan konon de la germanaj lingvo kaj pensaro. Li gradiĝis en la Universitato de Ĉikago, kie li sekvis instruadon de la geomorfologo Rollin Salisbury, kaj doktoriĝis en 1915. Ekde 1923 li estis profesoro de geografio en la Universitato de Kalifornio en Berkeley, ĝis 1957, kiam ĝi iĝis emerita profesoro ĝis sia morto estante 85-jaraĝa. Li estis fundamenta progresanto en la disvolvigo de la skolo de kultura geografio de Berkeley.
En 1925 Sauer skribis la artikolon, "La Morfologio de la pejzaĝo", kiu disvolvigas metodologion por klarigi kiel oni kreas la kulturajn pejzaĝojn el supermetitaj formoj al la natura pejzaĝo. Alia el liaj verkoj plej konataj estis “Agrikulturaj originoj kaj disigoj” (1952). Li estis ankaŭ unu de la ĉefaj iniciatoj de la internacia simposio “Man´s Role in Changing the Face of the Earth" okazinta en Princeton (Nov-Ĵerzejo), en 1955.
Sauer estis tre forta kritikanto de la geografia determinismo, nome la hegemonia teorio en la usona geografio dum li ekkarieris. Li proponis anstataŭe alian paradigmon nome "morfologio de la pejzaĝo" aŭ poste kultura geografio. Tiu alproksimigo klopodis la arigon induktan de faktoj pri la homa efiko sur la medio, pri la konstruado de la kultura pejzaĝo kaj la ŝanĝoj en la formoj de vivo de la kulturoj. Li ricevis fortan influon de la antropologo Alfred Kroeber kaj de la teorio "superorganisma" de la kulturo de Friedrich Ratzel, partikulare de la dua volumo de lia Anthropogeographie, kiu direktis sian atenton al la temoj de disvastigo de kultivplantoj kaj de aldomigitaj animaloj. Sauer malakceptis pozitivismon, preferante komprenojn pli partikularismajn kaj historiismajn de la mondo kaj per granda helpo en la teknikoj de la kampolaboro. Politike Sauer montris sian priokupadon por la detruo de la kultura diverseco kaj por la media sano de la mondo.
Ĉambro de la deputitoj (resurtronigo)
La Ĉambro de la deputitoj de la departementoj, france Chambre des députés des départements (jen la preciza titolo de tiu asembleo en la ĉarto de 1814), aŭ pli kutime Ĉambro de la deputitoj estis parlamento de Francio estigita per la ĉarto de 1814.
Ĝi konsistiĝis la 4-an de junio 1814 per membroj de la "leĝdona korpo" (Corps législatif) de la Imperio, kaj tiam havis 237 membrojn. La 20-an de marto 1815, komence de la regno de Cent Tagoj, ĝi estas dissolvita kaj anstataŭigita en junio per la Ĉambro de la reprezentantoj.
Post la reveno de Ludoviko la 18-a de Francio, la francaj leĝdonaj elektoj de aŭgusto 1815 donis al la ekstremaj reĝistoj (Ultraroyalistes) absolutan plimulton de 350 sidlokoj el 400. La reĝo flatite parolis pri "ĉambro ne tiom facile retrovebla"; embarasita per lia reakcia radikalismo, ĝi malfondiĝis la 5-an de septembro 1816, kaj en la sekvaj elektoj de la 25-a de oktobro 1816 dominis la "konstituciemuloj", do la moderuloj.
Parlamentanoj estas unue elektitaj dum kvin jaroj kaj la parlamento do renovigata ĉiun kvinan jaron. Laŭ la Akto de la 8-a de junio 1824, la oficperiodo iĝis sep jaroj. Elektoj en 1827 kaj 1830, estis, tamen, kaŭzitaj de parlamentaj malfondoj antaŭ la fino de la oficperiodo.
Sume do estis unua parlamenta periodo de 1815 ĝis 1816, dua de 1816 ĝis 1823, tria de 1824 ĝis 1827, kvara de 1828 ĝis 1830 kaj kvina de la 23-a de junio ĝis 28-a de julio 1830.
Lukács Patrubány
Boigrafio
Lukács Patrubány studis en Universitato de Budapeŝto kaj en 1884 li akiris instruistan kaj filozofian doktortitolon. En 1900 li iĝis privatprofesoro pri armena lingvo kaj literaturo. Ekde 1882 li estis instruisto preskaŭ por 30 jaroj en Budapeŝto. Liaj studoj, lingvaj laboraĵoj aperis en eksterlandaj armenaj revuoj kaj revuo hungara Armenia, tiu de lasta publikis ankaŭ liajn armenlingvajn poemojn. Li redaktis ankaŭ lafakrevuon Sprachwissenschaftliche Abhandlungen.
Submondo
La submondo estas laŭ kredoj tre profunde subgrunda aŭ almenaŭ sub la surfaco de la mondo en plej religioj kaj mitologioj. Tipe ĝi estas loko kien animoj de la ĵus forpasintaj iras, nome postmorto aŭ regno de la morto. Ktoniko estas teknika adjekto por tio de la submondo.
Submondoj laŭ mitologio
La jena listo inkludas submondojn en variaj mitologioj, kun ligoj al korespondaj artikoloj.
NGC 4917
NGC 4917 (aliaj indikoj — UGC 8130, MCG 8-24-23, ZWG 245.11, PGC 44838) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Otsu-shiyakusho-mae
Stacio Otsu-shiyakusho-mae (japane: 大津市役所前駅 [Otsu-shiyakusho-mae-eki], angle: Otsu-shiyakusho-mae Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ishiyama-Sakamoto.
Sei Shōnagon
Sei Shōnagon (naskiĝis en 966 - mortis ĉirkaŭ 1017 aŭ 1025) estis japana verkistino, poeziisto kaj laboristino de la japana imperia kortego dum la Heian-epoko.
Ŝi famiĝis pro sia Makura no sōshi. Ŝi estis ano de la Chūko Sanjūrokkasen (Mezepokaj tridek-ses Poeziaj Senmortuloj). Ŝi naskiĝis en Kioto, Japanio, la filino de Kiyohara no Motosuke.
.pl
.pl estas interreta nacia domajno de plej alta nivelo por Pollando.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Bagnac (stacidomo)
Bagnac, plennome Bagnac-sur-Célé estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Bagnac-sur-Célé, en departemento Lot, regiono.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Figeac - Arvant (720000).
25958 Battams
25958 Battams estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LONEOS elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono). Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso (tio, kiu estas karakterizilo de la asteroidoj de la polana familio ).
Dehisko
Dehisko laŭ PIV estas la spontana "malfermiĝo pro natura disiĝo" de seka frukto, ekzemple kapsulo. Dehiskado similsence estas la "ago, per kiu perikarpo malfermiĝas por eligi grajnon, aŭ antero por ellasi polenon".
25958 Battams
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Karl Battams, astrofizikisto kaj cifereca sciencisto ĉe la Usona Mararmea Esplora Laboratorio en Vaŝingtono. Li zorgas pri la projekto Sungrazer ekde 2003 supervidinte pli ol 3400 kaj kontribuis al la studo pri multenombraj apud-sunaj kometoj.
Dehisko
Temas do pri la spontana malfermo de planta strukturo por liberigi sian antaŭe protektan enhavon.
Romrod
Romrod estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogelsberg de la federacia lando Hesio, kaj apartenas al la distriktaro Gießen. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La alto super la marnivelo estas metroj.
Dehisko
La pluraj partoj de la antaŭe protekta ŝelo, kerno aŭ kapsulo malfermiĝantaj je la dehisko nomatas klapoj.
Lafarge Lake–Douglas (SkyTrain Vankuvero)
Lafarge Lake–Douglas estas supertera stacio sur Millennium Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). La stacio situas en, Brita Kolumbio, kaj estas finstacio de Millennium Linio. Ĝi estis malfermita la.
Yusuke Nakamura
Yusuke Nakamura (中村 友亮, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe kaj FC Ryukyu.
Heberto Padilla
Heberto PADILLA [paDIja] (Puerta de Golpe, 20a de Januaro 1932 - Auburn, Alabamo, 25a de Septembro 2000) estis kuba poeto kaj profesoro.
Biografio
Li laboris kiel ĵurnalisto kaj instruisto en Miami kaj same krom tradukisto en Novjorko. Li studis tri jarojn de Juro en la Universitato de Havano, ĵurnalismon, kaj beletrojn eksterlande. Krom la hispana, li scipovis francan, anglan, germanan, rusan, italan kaj grekan.
Li revenis al Kubo en 1959 por labori en la gazeto Revolución kaj estis koresponda ĵurnalisto de Prensa Latina en Sovetunio (1962-1964). Li kunlaboris en la gazeto Unión, estis direktoro de Cubartimpex (1964), organismo kiu zorgis pri la elekto de eksterlandaj libroj, kaj reprezentis al la Ministerio de Eksterlanda Komerco en socialismaj kaj skandinavaj landoj.
Dekomence, Padilla estis entuziamta defendanto de la kuba revolucio, sed reveninta al la insulo en 1966, laborinte en la soveta bloko, li alvenis dubege kaj kritike, kio rezultis en seniluziiĝo, kion esprimis private, rilate al la regado de Fidel Castro. Tiuj kritikoj aperis en poemaro Fuera del juego, kiu ricevsi en 1968 la Premion Julián del Casal, de la Unión de Escritores y Artistas de Cuba (UNEAC), kies ĵurio estis komponita de kubaj José Lezama Lima, Manuel Díaz Martínez, José Zacarías Tallet, perua César Calvo kaj brito J. M. Cohen. ​ La estraro de la institucio tute malkonsentis kun la du premiitoj, reviziis la aferon, okazis polemiko kaj finfine oni akceptis publikigi ambaŭ verkojn, sed akompanataj de noto en kiu ili kondamnis la verkojn kiel «ideologie kontraŭaj» al la Kuba Revolucio. ​
139 Juewa
Ĝi estas la unua asteroido malkovrita elde Ĉinio : malkovris ĝin, la, la usona astronomo James Craig Watson, veninta en Ĉinion por observi la pasadon de Venuso. Watson petis siajn gastigantojn proponi nomon; estis proponita 瑞華星 (en moderna pinjin "ruìhuá xīng"): "Stelo de Ĉina Fortuno".
La nomo estis mallongigita en 瑞華 ("ruìhuá"), transliterumita en la angla per "Juewa"
Heberto Padilla
Biografio
Padilla, kun sia edzino Belkis Cuza Malé, estis arestita la 20an de marto 1971, post deklamado pro akuzo de kontraŭrevolucia agado. Tiu aresto rezultis en tutmonda reago de konataj intelektuloj kiel Julio Cortázar, Simone de Beauvoir, Marguerite Duras, Carlos Fuentes, Juan Goytisolo, Alberto Moravia, Octavio Paz, Juan Rulfo, Jean-Paul Sartre, Susan Sontag, Mario Vargas Llosa kaj multaj aliaj. Post 38 tagoj de mallibero en Villa Marista, Padilla estis devigita legi faman memkritikon. ​ La afero Padilla, krom la personaj konsekvencoj markis elrompon inter la tutmonda intelektularo kaj la kuba revolucio. ​
Ekde tiam Padilla suferis subpremadon, maldungon, malfacilaĵojn. La edzino kaj filo povis eliri al Usono en 1979; li pere de eksterlandaj apogoj nur en Marto 1980, sed ankaŭ en Usono li suferis malfacilaĵojn, ekzemple kreitajn de ekzilitoj kubaj kontraŭkastristoj kiuj akuzis kaj lin kaj ĉion en kiu li partoprenis, kiel agado favore al kastrismo. Li estis profesoro, suferis malsanojn kaj mortis en 2000 (68-jaraĝa) pro koratako.
Leuze-en-Hainaut
Leuze-en-Hainaut (france: [leŭz'-an-heNO]) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en la jaro 1825. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Tournai (nederlande Doornik).
Ŝraŭbaŭto
La ŝraŭbaŭto havas unikan travetureblecon sur koto, neĝo kaj glacio, sed ne estas normale taŭga por veturi sur asfalto aŭ betono. La ŝraŭbaj moviloj de la ŝraŭbaŭto kaŭzas grandan damaĝon al la naturo.
Monda Ekonomia Heroldo
La Monda Ekonomia Heroldo (ĉine 经济 导报; pinjine Shìjiè Jīngjì Dǎobào, angle World Economic Herald) estis ĵurnalo bazita en Ŝanhajo, Ĉinio. Ĝi estis fondita en 1980 de Qin Benli (钦 本 立), kiu funkciis kiel ĝia ĉefredaktisto ĝis la Ŝanhaja registaro de la Komunista Partio de Ĉinio en majo 1989 malfondis ĝin, post la Protestoj sur placo Tian An Men.
La heroldo gajnis reputacion kiel unu el la plej influaj, rektaj kaj liberalaj semajnaj gazetoj en Ĉinio dum la 1980-aj jaroj, periodo de relativa libereco en la moderna historio de la lando. Ĝi renomis pro la publikigo de komentoj kaj novaĵoj celantaj puŝi politikan kaj ekonomian reformon en Ĉinio.
Blausee-Mitholz (stacidomo)
Blausee-Mitholz estas fervoja stacidomo en Kandergrund, Svislando.
Ponto dos Volantes
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Jequitinhonha kaj en la mikroregiono Araçuaí. Fondita en 1995, laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
103739 Higginbotham
103739 Higginbotham estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Joan Higginbotham, elektra inĝenierino kaj iama kosmonaŭtino de la NASA. Ŝi aktive partoprenis al 53 lanĉoj de kosmopramoj kiel inĝenierino ĉe la Kosmocentro Kennedy antaŭ fariĝi la tria afrik-usona virino, kiu iris en la kosmon.
20532 Benbilby
20532 Benbilby estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de R. Ben Bilby, kiu mentoris unu finalist(in)on de la scienca konkurso de mezlernejoj The Discovery Channel Young Scientist Challenge (DCYSC) de 2004. Li estis instruisto ĉe la C.W. Ruckel Middle School de Niceville (Florido, Usono).
Jacquou le Croquant (TV)
Jacquou le Croquant estas franca telenovelo en 5 epizodoj de po ĉirkaŭ 90 minutoj kaj 1 de 120 minutoj, de Stellio Lorenzi kaj elsendita de la ĝis la  en la 1-a ĉeno de ORTF (Oficejo de Radiodissendo Televido Franca).
Temo
En 1819, en Perigordo, Jacquou Ferral estas ok-jara knabo. Lia patro, Martissou, estas farmisto je duono de Grafo de Nansac, kiu ekspluatas sian servistaron, mem loĝante en Kastelo de l'Herm. Iun tagon, Nansac maljuste kondamnigas Martissou'n pro murdo de sia intendanto Laborie kaj deportigas la malfeliĉan farmiston al galeroj, kie li mortos iom poste. Jacquou restas kelkan tempon sola kun la patrino, kiu baldaŭ mortos. Kiel orfo, li estas akceptata de Paroĥestro Bonnal, kiu prizorgos lian edukadon. Fariĝinte plenaĝulo, Jacquou senripoze provos batali kontraŭ maljusto, kies viktimo estis lia familio kaj deziras venĝi sin. Cirkonstancoj kondukos lin fariĝi la ĉefa gvidanto de kamparana ribelo kontraŭ la cinika Grafo de Nansac.
Diego Souza
Diego Souza (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Vissel Kobe, Kashiwa Reysol, Tokyo Verdy, Kyoto Sanga FC, Vegalta Sendai kaj Montedio Yamagata.
Jacquou le Croquant (TV)
Komentaro
Adaptita de samnoma romano de Eugène Le Roy, eldonita en 1899, kaj mem inspirita el veraj faktoj okazintaj dum kamparanaj ribeloj en sud-okcidenta Francio, komence de la 17-a jarcento, la rakonto okazas ĉirkaŭ 1815 en Perigordo.
Kina adapto de Jacquou le Croquant estis reĝisorita de Laurent Boutonnat en 2007 kun Gaspard Ulliel en rolo de Jacquou, Tchéky Karyo, Olivier Gourmet kaj Marie-Josée Croze.
5048 Moriarty
5048 Moriarty estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Cabras
Najbaraj komunumoj estas Nurachi, Oristano kaj Riola Sardo.
5048 Moriarty
Nomo
Ĝia nomo aludas al la fikcia krimulo profesoro Moriarty, fidela malamiko de Sherlock Holmes en la verko de Arthur Conan Doyle.
Torrescárcela
Torrescárcela [toresKARzela] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Campo de Peñafiel (Kamparo de Peñafiel) en la sudoriento de la provinco. La loknomo Torrescárcela estas iel komprenebla kiel Turo-prizono.
Geografio
Ĝia municipa teritorio, formita de loĝlokoj Torrescárcela kaj Aldealbar, okupas totalan areon de 50,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 168 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 45 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj estas inter Aldealbar, Cogeces del Monte kaj Bahabón. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj trairata de la rivero Valcorba. Plej proksima loĝloko estas Cogeces del Monte.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (ĉefe cerealoj, kaj ankaŭ betoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj forstado de pinoj. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Bagnac-sur-Célé
Bagnac-sur-Célé estas franca situanta en departemento Lot, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bagnacois.
Savana buteogalo
La Savana buteogalo (Buteogallus meridionalis) estas granda specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kaj genro de Buteogaloj, kiu enhavas ĉefe nigrecajn akcipitredojn, krabomanĝajn. Ĝi estis iam lokigita en la genron Heterospizias.
Ĝi troviĝas en malferma savano (de kie devenas la komuna nomo) kaj bordoj de marĉoj. Ili reproduktiĝas el Panamo kaj Trinidado suden al Bolivio, Urugvajo kaj centra Argentino, tio estas amplekse distribuata tra Sudameriko, kie eblas observi ĝin etende el Panamo al centra Argentino. Oni ne konas subspeciojn de tiu specio.
Aspekto
La Savana buteogalo estas 46–61 cm longa kaj pezas 845 g. Plenkreskulo havas ruĝecan korpon kun griza makuleteco supre kaj tre fajna nigra horizontala strieco sube; tio estas ruĝeca korpo tre diferenca el la aliaj nigrecaj samgenranoj. La flugoplumoj de la longaj larĝaj flugiloj estas nigraj, kaj la vosto estas bendeca blankanigre. La kruroj kaj la vaksaĵoj estas flavaj, dum la beko estas malhela. La alvoko estas laŭta krio keeeeru.
Nematuruloj estas similaj al plenkreskuloj sed havas pli malhelajn kaj senkolorajn suprajn partojn, pli palajn subajn partojn kun pli malfajnan striecon, kaj blankecan superokulon. Tiu specio ripozas tre horizontale, kaj ties kruroj estas rimarkinde longaj.
Apogrelo
Apogrelo aŭ apogilaro estas sekuriga instalaĵo rande de profundaĵo aŭ ĉe ŝtupo aŭ alia obstaklo, kiu evitas la enfalon aŭ stumbladon.
2837 Griboedov
2837 Griboedov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Apogrelo
Priskribo
Oni trovas parapetojn ĉe
2837 Griboedov
Nomo
Ĝia nomo honoras la rusan diplomaton, verkiston kaj komponiston Aleksandr Sergejeviĉ Gribojedov (cirile Александр Сергеевич Грибоедов, 1795–1829).
Apogrelo
Priskribo
La materialoj povas esti ligno, ŝtalo, plasto, betono kaj aliaj. Ekzistas daurigeblaj apogreloj kaj tiuj, kiuj estas facile el- kaj de-munteblaj.
Savana buteogalo
Manĝo
La Savana buteogalo manĝas malgrandajn mamulojn, lacertojn, serpentojn, krabojn kaj grandajn insektojn. Ĝi kutime ripozas sur elstara malferma ripozejo el kiuj gvati eventualajn predojn, sed ili ĉasas ankaŭ perpiede, kaj kelkaj birdoj povas ariĝi ĉe herbincendioj.
Reproduktado
Tiu specio konstruas neston el bastoneteroj kaj kovras ĝin el herbo sur palmo. La ino demetas ununuran ovon kaj la ido eloviĝas post 6.5 al 7.5 semajnoj.
Distrikto 16 Wheatland (Alberto)
Distrikto Wheatland estas municipa distrikto en sudcentra Alberto (Kanado), oriente de Kalgario.
Komunumoj
La sekvaj komunumoj lokiĝas en ĉi tiu municipa distrikto :
Urbetoj Vilaĝoj Vilaĝetoj
Dekstrometorfano
Dekstrometorfano (aŭ enantiomero de levometorfano) estas opieca analgeziko uzata kiel kontraŭtusilo. Ĝi ankaŭ estas uzata ekster kuracaj celoj kiel disocia drogo.
Historio
La medikamento nun estas libere disponebla senpreskribe en multaj landoj (krom Danio, i.a.) kiel medikamento kontraŭ tuso.
Ĝia uzo kiel drogo estas ĝenerale nemulte disvastigata.
Seefeld (Holstinio)
Seefeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Holstinio (germane Amt Mittelholstein), administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohenwestedt, kiu kovras la sudan parton de la distrikta teritorio.
Sigelilgardisto, ministro pri justico (Francio)
La sigelilgardisto, ministro pri justico, en Francio, estas ano de la registaro komisiita pri la juridikcioj en la ministerio pri justico. Li estas la tenanto de la granda Sigelilo de Francio.
Liaj oficoj
La titolo « sigelilgardisto » ĉiam antaŭas tiun de la ministro. Li estas ano de la plenuma povo. La sigelilgardisto estras la juĝan administracion, de kiu li prezentas, antaŭ la Parlamento reformprojektojn. Li estras la juridikciojn sen rekta aŭtoritato super la sidantaj juĝistoj, kaj estas komisiita plenumi punan politikon, kiun li aplikigas per la prokuroraro.
NGC 4918
NGC 4918 (alia indiko — PGC 44934) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Henrietta Ónodi
, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Ónodi Henrietta estis hungara gimnastikisto, dufoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono. Ŝiaj plej grandaj sukcesoj ligiĝas al boko.
naskiĝis la en Békéscsaba.
Biografio
maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1992. Ekde 1994 ŝi vivis en Usono tamen kun interrompoj. Ŝi akiris diplomon en en:University of the Incarnate Word en 2001, poste ŝi estis trejnisto. Ŝi edziniĝis en 2003 kaj naskis 3 gefilojn inter 2006-2010. Ŝi ricevis usonan ŝtatanecon en 2015. Depost la geedziĝo ŝi helpis en sia edzo en la kuracejo. Ŝi ricevis hungaran ŝtatan premion en 1992.
Kontrafagoto
La kontrafagoto - itale contrafagotto - estas ligna blovinstrumento parenca al fagoto. Samkiel fagoto, la muzikilo karakteriziĝas per duopa anĉo kaj klapoj, kaj produktas tre malakutajn sonojn.
La nomo venas de la kontra-oktavo, kies profundajn sonojn la instrumento povas produkti. Principe temas pri duoble plilongigita fagoto (anglalingve ekzistas la nomo double bassoon, do "duobla fagoto"). La sono estas ekzakte unu oktavon pli malalta ol ĉe fagoto. En orkestro iuj fagotistoj havas kontrafagoton apud si kaj fojfoje ludas ĝin, dum tiu tempo flankenmetante la "normalan fagoton.
Konstruo kaj funkcio
La sistemo de sonokreado kaj la principa konstruo de kontrafagoto identas al tiu de fagoto, kaj ankaŭ la manaj manovroj por fermi kaj malfermi truojn kaj klapojn samas, nur ke la sono produktata estas unu oktavon pli malalta ol ĉe fagoto. La tubo estas kurbigita tri- ĝis kvarfoje kaj la ondanta aera kolono ene de la muzikilo longas 5,93 metrojn. Kontraŭe al sia "eta frato", la fagoto, de kontrafagoto nur eblas depreni la supran s-arkon kaj la buŝpecon kun la duopa anĉo, sed ne eblas disigi la korpon en plurajn partojn, ĉar la mekaniko de la klavoj kaj klapoj pro la impresa grandeco de la instrumento kovras la tutan muzikilan korpon.
Sherlock Holmes Baffled
Sherlock Holmes Baffled (laŭvorte tradukata kiel Sherlock Holmes Perpleksa) estas mallongega usona muta filmo kreita inter 1900 kaj 1903, kun kinematografio de Arthur Marvin. Ĝi estas la plej frue konata kina adaptigo de la detektivo Sherlock Holmes, kreita de la brita verkisto Arthur Conan Doyle, kvankam en malsama formo al tiuj pli postaj filmoj. La filmeto ankaŭ estas konata kiel la unua misterfilmo. En la filmo, ŝtelisto kiu povas ekaperi kaj malaperi laŭvole, ŝtelas sakon da aferoj de Sherlock Holmes. Ajnakaze, la provoj de Holmes kapti lin fiaskas.
Komence produktita por mutoskopo en 1900 kaj registrita en 1903, Sherlock Holmes Baffled nur daŭras 30 sekundojn. Kvankam produktita en 1900, ĝi estis spektebla en 1903, kaj kopirajtavizo videblis en la komenco de la filmeto. La nomo de la aktoroj de Holmes kaj lia atakanto ne estas registritaj. Supozita kiel perditaĵo dum multaj jaroj, la filmo estis retrovita en 1968 kiel paperpresaĵo en la usona Biblioteko de Kongreso.
Enhavo
Post la titolo, vizaĝkovrita ŝtelisto metas en sakon la objektojn kiuj estas sur tablo. Sherlock Holmes eniras en la salonon kaj malkovras la entrudulon, sed konfrontinte lin, la ŝtelisto malaperas. Holmes komence intencas ignori la incidenton sidante kaj bruligante cigaredon, sed la ŝtelisto reaperas kaj la detektivo provas preni la sakon enhavanta la ŝtelitajn objektojn. Li eligas pafilon el la poŝo de sia burnuso kaj pafas al entrudulon, kiu senvunde ree malaperas. Kiam Holmes sukcesas repreni la ŝtelitaĵojn, la sako malaperas el liaj manoj kaj revenas al la manoj de la ŝtelisto, kiu tuj malaperas tra la fenestro. En ĉi tiu momento la filmo abrupte finiĝas montrante Holmes kun evidenta perplekseco.
Produktado
La filmo estis produktita de la usona kompanio American Mutoscope and Biograph Company kaj estis intencita por esti montrita per la mutoskopo, frua filmaparato, patentita de Herman Casler en 1894. Kiel la kinetoskopo de Thomas Alva Edison, la mutoskopo ne projekciis la filmon sur ekranon, kaj disponigis spektadon al nur unu persono en unu fojo. Pli malmultekosta kaj pli simpla ol la kinetoskopo, la sistemo surmerkatigita de la usona Mutoscope Company rapide dominis la komercadon de kingapejaj filmoj, aldonitaj al maŝinoj kiuj funkciis per enmeto de moneroj.
La mutoskopo funkciis surbaze de la sama principo kiel la folioskopio, kun individuaj bildokadroj presitaj sur flekseblaj kartoj metitaj al cirkla kerno kiu rondiris kun la turno de uzant-funkciigita manokranko. La kartoj estis ŝaltitaj per elektraj ampoloj ene de la maŝino, sistemo elpensita de la frato de Arthur Marvin, Henry, unu el la fondintoj de la Biograph-firmao. Pli fruaj maŝinoj dependis de la reflektita natura lumo.
Por eviti malobservi la patentojn de Edison, la filmiloj Biograph de 1895 al 1902 utiligis grandformatan filmon je 68 mm larĝe, kun bildareo de 2 × 2½ coloj, kvaroble pli ol la filmo de Edison (filmo 35mm). . La Biograph-filmoj ne estis pret-truita; la fotilo mem truis ĉiun flankon de la bildo kiam la filmo estis eksponita ĉe 30 bildoj je sekundo. . Sherlock Holmes Baffled kuris je 86.56 metroj longe, donante al la filmo kurtempon de 30 sekundoj (kvankam en praktiko, pro la man-komencita rapideco de la mutoskopo, tio variis).
La direktoro kaj kinoartisto de Sherlock Holmes Baffled estis Arthur W. Marvin, fotisto dungita de Biograph. Marvin realigis pli ol 418 mallongajn filmojn inter 1897 kaj 1911, kaj ili estis ĉefe vodeviloj. Li poste iĝis konata kiel la gazeta fotisto por fruaj mutaj filmoj de David Wark Griffith. La identecoj de la rolantoj de Holmes kaj lia atakanto ne estis registritaj.
La Biograph-filmoj antaŭ 1903 estis plejparte aktualaĵoj (dokumenta videofilmo de faktaj personoj, lokoj kaj okazaĵoj), sed Sherlock Holmes Baffled estas ekzemplo de frua Biograph-komedio rakonta filmo, produktita ĉe la tegmentostudio de la firmao Broadway en Novjorko. Laŭ la libro Sherlock Holmes Handbook de Christopher Redmond, la filmo estis filmita la 26-an de aprilo 1900. Julie McKuras deklaras ke la filmo estis publikigita en majo de la sama jaro. Malgraŭ ĝia cirkulado, Sherlock Holmes Baffled estis nur registrita la 24-an de februaro 1903, kaj tiu estas la dato vidita sur la kopirajta titolokarto de la filmo. . La foje proponita dato de 1905 verŝajne originas pro konfuzo kun filmo de Vitagraph Studios titolita Adventures of Sherlock Holmes; or, Held for Ransom (1905). .
Reeltrovado
La filmo estis supozita perdita dum multaj jaroj, ĝis kiam Michael Pointer, historiisto pri la filmoj de Sherlock Holmes, identigis en 1968 paperkopion en la Biblioteko de la Usona Kongreso. Ĉar filmoj ne estis protektitaj per kopirajtleĝoj ĝis 1912, paperpresaĵoj estis tiam senditaj al la Biblioteko fare de la filmstudioj, kiuj deziris oficiale registri siajn verkojn. Tiuj kopioj estis faritaj uzante alt-sensivan paperon samlongan kaj samlarĝan kiel la filmo mem, formante kolekton de fiksaj bildoj. Tiu metodo estis uzata kaj de Edison Studios kaj de Biograph. . La filmo dum multaj jaroj restis en la biblioteka kolektaro de filmoj 16mm.
Analizo
La intrigo de Sherlock Holmes Baffled ne havas ajnan rilaton kun aliaj historioj kompilitaj en la t.n. "holmesa kanono" de Arthur Conan Doyle. Ŝajnas, ke la nomo estis uzita nur pro ĝia populareco. Filmata sur scenejo de ununura vidpunkto, la filmo verŝajne celis servi kiel ekzemplo de kinaj trukoj kaj specialaj efektoj, precipe de la tiel nomata "haltotruko" inventita de la franca kinreĝisoro Georges Méliès kvar jarojn antaŭe, en 1896.