cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blankaj meksikanoj
Eŭropanoj ekalvenis al Meksiko post la Hispana konkero de la Azteka Imperio, kiam descendintoj de konkistadoroj mikse kun novalvenintoj el Hispanio formis eliton sed neniam majoritaton de la loĝantaro. Intermiksado produktis mestizan grupon kiu iĝis ja majoritato dum la tempo de la Sendependeco, sed la povo restis plej ofte firme en manoj de la elito, nome “criollo” [kriojo].
Dum plej el la migrado ĉu eŭropa aŭ laŭnome kaŭkaza al Meksiko estis hispana dum la kolonia periodo, en la 19a kaj 20a jarcentoj eŭropanoj kaj eŭropdevenaj loĝantaroj kaj el Norda kaj el Suda Amerikoj enmigris al la lando. Tamen la totala enmigranta loĝantaro en Meksiko neniam superis 20 % el la totalo. Multaj el tiuj enmigrantoj venis havante monon por investi kaj/aŭ ligojn kiuj permesis al ili iĝis elstataj en negocoj kaj aliaj aspektoj de la meksika socio. Tamen, granda parto el ili, pro registaraj decidoj de komenco de la 20a jarcento, forlasis la landon.
Ingomar, the Barbarian
Ingomar, the Barbarian filmita en la jaro 1908 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
Partenia serĉas sian patron kiu estas kaptita fare de barbaroj. Ŝi komencas la serĉadon sole kaj trovas la barbaran tendaron. Ŝi estas kaptita fare de la barbaroj kies Ingomar estas la gvidanto. La senkuraĝa knabino sentas la admiron al Ingomar. Li liberigas sian patron por serĉi kaŝitan monon kaj konservas Partenia kiel ostaĝo.
A Tarde
A Tarde (portugallingve: "La Posttagmezo") estas gazeto publikata ĉiutage en Bahio, Brazilo. Ĝin fondis la ĵurnalisto kaj politikisto Ernesto Simões Filho la 15-an de oktobro 1912. Ĝi estas nuntempe la plej malnova ankoraŭ publikata gazeto de Bahio, kaj la plej granda de la brazilaj regionoj norda kaj nordorienta.
Ĝia sidejo situas ĉe la strato Professor Milton Cayres de Brito, n-ro 204, kvartalo Caminho das Árvores, en Salvador.
Steinberger
Steinberger estas la nomo de la jenaj personoj:
Moutiers-Saint-Jean
Moutiers-Saint-Jean estas komunumo en Francio. Ĝi troviĝas en la kantono Montbard de la regiono Burgonjo-Franĉkonteo kaj apartenas al la departemento Orbordo. En 2013 la komunumo havis 246 loĝantojn.
Historio kaj vidindaĵo
La abatejo estis la unua abatejo de Burgonjo. Ĝi datiĝas el la 5-a jarcento.
Gazeta Wyborcza
Gazeta Wyborcza [gazeta viborĉa] ( Elekta gazeto) estas tutpollanda gazeto, la dua plej multe vendata pola tag-gazeto, kiun eldonas media konzerno Agora S. A. (akcia kompanio). De la komenco ĝis hodiaŭ sub la ĉefa gvido de Adam Michnik. Gazeta Wyborcza estas konsiderata unu el la plej influpovaj kaj plej signifaj amaskomunikiloj en Pollando. En decembro de 2006 ĝi signife kontribuis ankaŭ al la esperantistaro, submetante en publikan atenton la okazaĵojn rilatajn al la ĉesigo de la Esperanto-elsendoj de Radio Polonia.
Winsor McCay
Zenas Winsor McCay, konata kiel Winsor McCay (Woodstock, Ontario, Kanado, 26-a de septembro de 1867 – Novjorko, 26-a de julio de 1934) estis amerika artisto de bildliteraturo, unu el plej gravaj de la historio de bildliteraturo, aŭtoro de la klasika Little Nemo in Slumberland. Li estis ankaŭ elstara pioniro de la animeo, tre influa en aŭtoroj kiaj Walt Disney kaj Osamu Tezuka, per filmoj kiaj la plinoviga Gertie la dinosaŭro.
Slovakoj
La slovakoj (sialingve Slováci) estas okcident-slava popolo, kiu loĝas ĉefe en Slovakio kaj parolas la slovakan lingvon, kiu proksime parencas al la ĉeĥa.
La plimulto da slovakoj hodiaŭ (ĉ. 5.000.000) loĝas ene de la landlimoj de la sendependa Slovakio. Estas slovakaj malplimultoj en Ĉeĥio, Hungario, Serbio, kaj grandaj amasoj da enmigrintoj kaj siaj idoj en Usono kaj Kanado. Krome slovakoj devas kunloĝi en la limoj de Slovakio kune kun minoritataj populacioj de hungaroj, ĉefe sude, rutenoj oriente, poloj, ĉeĥoj, ktp. Kun ĉeĥoj la rilatoj estas sufiĉe amikaj, ĉar kvankam ili estis la du ĉefaj popoloj loĝantoj en la iama Ĉeĥoslovakio kaj poste tiu ŝtato kaj tiuj du popoloj disiĝis, tio okazis pace kaj la du frataj popoloj pli malpli amikas.
Tortora
Tortora estas komunumo de Italio.
Slovakoj
La slovakoj tradicie estas katolikaj laŭ majoritato. Pli moderne estas multaj nekredantoj.
Biblioteko de UEA
Kuranta stato
Depost la instalo de UEA en Roterdamo, Nederlando, Biblioteko Hector Hodler en la Centra Oficejo de UEA ludas la rolon de la Biblioteko de UEA, kun aldono de la plej novaj materialoj.
Stato ĝis 1934, je la eldontempo de EdE
EdE-B
La Biblioteko de UEA en Ĝenevo estis la antaŭanto de la Biblioteko Hector Hodler. Siatempe, ĝi estis la plej ampleksa biblioteko pri Esperanto. Ĝi apartenas al la Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj estas parte speco de dokumentiga fonto por la oficejo de UEA, la redakcio de Esperanto kaj pli vaste por la Esperantistoj, kiuj deziras informiĝi serioze pri ia detalo de la libraro de Esperanto.
Klixbüll
Klixbüll (dane: Klægsbøl, nordfrise: Klexbel) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Frislando de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südtondern, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Biblioteko de UEA
Stato ĝis 1934, je la eldontempo de EdE
Iam, antaŭ la fondo de UEA, la Svisa Esperanto-Societo (SES) starigis bibliotekon. Ĝin administris tre zorge du personoj: s-ro Schmid, filo de konata svisa esperantisto Jakob Schmid, en Bern, kaj Eduard Stettler, la prezidanto de UEA. La biblioteko konsistis el kelkcent numeroj, plej parte binditaj libroj. Eduard Stettler veninta al Ĝenevo por libervole labori en la oficejo de UEA prizorgis la bibliotekon. La Svisa Societo tamen ne tre interesiĝis pri tiu ĉi biblioteko kaj estis nefacile trovi iun, kiu daŭrigus la prizorgon. Por forigi balaston la SES cedis la bibliotekon al Hector Hodler, kontraŭ pago de modesta sumo.
La tiama Centra Oficejo kun siaj sep oficistoj tamen ne havis la tempon nek intereson pri la daŭrigo de la afero. Venis en 1913 nova oficisto, Hans Jakob, kiu okupiĝis en sia libera tempo kaj daŭrigis kompletigi la tiam ankoraŭ tre modestan kolekton. Ĝi apartenis fakte ja al la posedanto de la gazeto Esperanto, kiu transdonis la librojn ricevatajn por recenzo donace. Modesta kredito permesis akiri interesajn verkojn kaj de tempo al tempo iuj samideanoj donacis sian bibliotekon al ĝi. Hector Hodler testamente donacis la bibliotekon al UEA (1920).
La statuto de UEA mencias la administradon sub Artikolo kiu diras "50. La Biblioteko de UEA kolektas ĉiujn konservindajn Esperant-lingvajn presaĵojn, kaj interesajn verkojn en kaj pri lingvoj internaciaj. Ĝi akiras ilin laŭeble el redakciaj ekzempleroj, donaco kaj interŝanĝoj. Por la biblioteko kaj por materialo de Esperanto-ekspozicioj estu rezervata modesta kredito en la budĝeto. Tiom kiom la Centra Oficejo povas okupiĝi pri bibliotekaj aferoj, la aktivaj membroj rajtas pruntepreni materialon kaj librojn laŭ fiksitaj kondiĉoj."
La sistemo laŭ kiu estas ordigata la biblioteko, estas tre simpla, plene respondanta al praktika bezono. Starigis ĝin Ed. Stettler kaj el kelkjara sperto kompletigis la bibliotekisto de UEA.
La tuta materialo estas klasigata en 8 klasoj.
2 Literaturo kaj Arto: (L) entenas la tutan beletristikon, tradukan kaj originalan. Subdivido: Poezio kaj muziko.
3. Scienco kaj Tekniko: (S) entenas sciencajn verkojn en tre larĝa kompreno, plie teknikaĵojn.
4. Periodaĵoj: (P) entenas la Esperanto-gazetaron. Fako por periodaĵoj ne-esperantaj sed kun esperanta angulo aŭ aldono.
5 Oficialaĵoj: (O) entenas statutojn, dokumentarojn, raportojn de naciaj kaj internaciaj organizaĵoj esperantaj, tiom kiom ili estas publikaj kaj riceveblaj.
6. Uzado de E: (U) estas nova klaso, kiu entenas dokumentojn pri la praktika uzado de la lingvo (komerco, turismo, ktp.)
7. Aliaj mondlingvoj: (X) estas la klaso, kiu reunuigas ĉion pri tutmondaj lingvoj. Dokumentoj pri 150 sistemoj de L. I. iafoje fragmentoj, sed plejofte ankaŭ gramatiko.
8. Diversaĵoj: (D) kio ne trovas lokon en la aliaj klasoj, estas klasigata sub D.
Al la ok klasoj respondas ok koloroj: H (verda), L (blua), S (vinruĝa), P (ruga), O (flava), U (rozkolora), X (blanka), D (ora). La etikedoj kun numeroj estas en tiuj koloroj, kio evitas malĝustan lokigon, precipe de la binditaj libroj.
La konservon de la libroj oni organizis tiel, ke ĉio, kio ne estas bindita (kaj ne bindigebla parte pro la altaj kostoj) estu en kartonaj kestoj, laŭ sistemo de la Nacia Biblioteko Svisa. La kestoj ekzistas en tri modeloj, malgranda, normala kaj grandega.
La ordigo de la slipoj okazas laŭ plej simpla maniero, pro evito de laborforto ĉiam mankanta por tio. Principe ĉio iras laŭ la aŭtoro, ne laŭ la tradukinto. Do verkon de Molière oni serĉu sub tiu nomo kaj ne sub tradukinto. Aparte de la serĉ-sliparo ekzistas alia, tiu de la esperantaj verkistoj, kio estas speco de repertuaro kaj kie estas notita ĉio pri-esperantaj aŭtoroj.
Je la fino de 1932 la biblioteko enregistrigis 7900 numerojn. Deprenante proksimume 1500 por Esperanto-gazetoj, ĉ. 500 klaso X kaj 500 por oficialaĵoj, restas por la efektiva literatura (instrua, beletristika kaj scienca) proks. 5900 verkoj. Tio estas konservata en grandegaj belaj murŝrankoj, en 700 kartonaj kestoj fermitaj. La biblioteka ĉambro en 1934 troviĝis en la ĝeneva Turo de l' Insulo, kvarangula ĉambrego, kvazaŭ farita por tiu ĉi celo.
La Biblioteko de UEA estas la kaŭzo de la kreo de Bibliografia Servo de UEA, kies tasko estas la sistema kolektado de ĉiuj verkoj en Esperanto kaj helpo al la personoj sin interesantaj pri nia literaturo. La jara raporto de UEA mencias tiun agadon. La Bibliografia Servo ankaŭ akiras, interŝanĝas kaj donace akceptas verkojn pri ĉio, kio tuŝas Esperanton kaj ĝenerale la demandon pri Lingvo Internacia. E. AGRICOLA.
Târgoviște
Târgoviște [tırgoviŝte] estas urbo en la distrikto Dâmbovița en Rumanio ĉe la rivero Ialomița. Ĝi estas ĉefurbo de la distrikto kaj historia ĉefurbo de Valaĥio. En ĝi loĝas ĉirkaŭ 90 mil homoj (2002).
Correio da Bahia
Correio da Bahia (portugallingve: "Poŝto de Bahio") estas gazeto publikata ĉiutage en Bahio, Brazilo. Ĝin posedas Rede Bahia, granda firmaa grupo posedanta diversrimedajn komunikentreprenojn.
Târgoviște
En Târgoviște okazis la ekzekuto de Nicolae kaj Elena Ceaușescu en 1989.
Ivan Franko
Ivan FRANKO (en ukraina Іван Франко) naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1856 en vilaĝo Nahujeviĉi apud urbeto Drohobiĉo, Aŭstrio-Hungario, nun - Ukrainio, forpasis la 28-an de majo 1916 en Lvivo), unu el la tri kolonoj de la ukraina poezio kune kun Taras Ŝevĉenko kaj Lesja Ukrajinka, prozisto, ĵurnalisto, filozofo, tradukisto, lingvisto-scienculo, etnografo socia kaj politika aganto. Ivan Franko naskiĝis en orienta Galicio, ukraine - Галичина, en la familio de riĉa germandevena forĝisto, lia patrino apartenis al ukraina nobelaro. Fininte klasikan gimnazion en Drohobiĉo en 1875, li fariĝis studento de la Lviva Universitato, kie li studis klasikan filozofion kaj ukrainan lingvon kaj literaturon. Siajn unuajn literaturajn verkojn li publikigis en la studenta revuo Druh (Amiko).
Târgoviște
Transporto
La fervoja stacio de Târgoviște estas duaranga fervoja nodo, malfermita la. Estas ligoj kun Bukareŝto, Ploiești kaj Pietroșița.
Ivan Franko
Pro siaj kontaktoj kun socialistoj li estis arestita (1877) kaj pasigis 8 monatojn en malliberejo. Poste okazis la dua aresto (1880, Kolomeo) kaj forpelo el la universitato. De 1887 li laboris plentempe en la redakcio de pollingva ĉiutaga gazeto Kurier Lwowski kaj antaŭ la parlamentaj balotoj en 1889 li estis arestita trian fojon.
Târgoviște
Transporto
La Internacia Flughaveno Henri Coandă estas je distanco de ĉirkaŭ 80 km.
Ivan Franko
En 1890 kune kun Miĥajlo Pavlik li fondis t.n. RURP-n (Ruten-Ukraina Radikala Partio) kaj forveturis en Ĉernivcon por daŭrigi studadon en la Ĉernivca Universitato. En 1893 en Vieno I. Franko ricevis sciencan gradon Doktoro de Filozofio en slavistiko.
Târgoviște
Transporto
Tri naciaj vojoj kondukas al aŭ tra Târgoviște:
Ivan Franko
Trifoje en 1895, 1897, 1898 li malsukcese balotiĝis al la Galicia Sejmo. En siaj publikaĵoj Franko kritikis marksismon kaj avertis homaron pri danĝero konstrui totalitaran ŝtaton surbaze de socialisma dogmaro.
Târgoviște
Transporto
Ene de la urbo trafikas publikaj aŭtobusoj, trolebusoj kaj taksi-busetoj (nomataj maxi-taxi).
Ivan Franko
Mortis Ivan Franko en Lvivo kaj estis enterigita en Liĉakiva tombejo.
Verkado
La tuta verkaro de I. Franko konsistas el preskaŭ 5000 titoloj. Al ĝi apartenas versoj kaj poemoj; noveloj kaj rakontoj; dramoj; ukrainaj tradukoj el 14 lingvoj kaj elukrainaj tradukoj en germanan kaj polan lingvojn; lingvistikaj verkoj pri lingvoj ukraina, pola, rusa, germana, franca, angla kaj hungara; etnografiaj verkoj; publistikaj artikoloj en sociologio, politiko, ekonomiko, kulturaj scienscoj.
La plej konataj poemaroj: De pintoj kaj valoj (1887), Velkinta foliaro (1896), Mia smeraldo (1898), Semper tiro (1905), poemo Moseo (1905). Noveloj: Boa constrictor(1881), Borislavo ridas(1881), historia novelo Zaĥar Berkut(1882). La plej konata dramo: Forŝtelita feliĉo(1893). Li verkis ankaŭ porinfanan literaturon.
Antisemitismo
En 2013 ekstarigitis en Aŭstrio la demando, ĉu memorilo ĉe la Universitato de Vieno omaĝe al Franko restu pro antisemitismaj tendencoj en lia verkaro. Nepras ĉiuokaze ankaŭ ĝenerale informiĝi pri la tiutempaj akademiaj vidpunktoj pri antisemitismo.
Memoro
Monumento al Ivan Franko staras apud la Preĝejo de Sankta Barbara en Vieno (Aŭstrio).
Franko kaj Esperanto
La plej unua traduko de Dediĉo (okaze de 100-jariĝo de Taras Ŝevĉenko) aperis en Ukraina Stelo en 1914 (n-ro 3-5). En 1960-aj jaroj, Andreo Rogov tradukis 3 poemojn de Ivan Franko por planata Ukraina antologio. Kun li ankaŭ kunlaboris Sergeo Zikejev, kiu tradukis 4 poemojn okaze de 50-a datreveno de la poeta morto en 1966. Nadija Hordijenko Andrianova tradukis poemon Semper tiro, Denteto tradukis La Ŝtonhakistoj kaj Pasis temp'. En libro Narode mij (en lingvoj de la mondo) aperis traduko de Prologo al poemo Moseo fare de Aleksandr Koroleviĉ. Rusia esperantisto Mikaelo Bronŝtejn tradukis 14 poemojn, kiuj aperis en: Poezia kajero (48-49, aŭgusto, 1972), Literatura Skatolo (4, 1986), Hungara Vivo (1, 1989), La Kancerkliniko (118, 2006), krome - en libro Tradukoj kaj elpensaĵoj (KromLKK, 2003, Les Thaumiers). Prozaĵojn de I. Franko - rakonton Schon Schreiben (Esperanto USA, 3-4, 2006), fabelon La farbita vulpo (La Ondo de Esperanto, 8-9, 2006) kaj ĉapitron de historia novelo Zaĥar Berkut - tradukis Viktor Pajuk. Fabelon Regolo kaj Urso esperantigis Marina Aleksejeva (Bulteno "Kunlabore", 3, 2007).
Ĉiuj listigitaj supre tradukoj aperis en la plej plena E-verk-kolekto de Ivan Franko, kompilita de Viktor Pajuk, en biblioteko de Helianto, volumo 1. ISBN 978-966-517-613-8
Ankaŭ Orest Kuzjma tradukis rakonton "Mia krimo" (Literatura mondo, 1925, 10).
La revuo Internacia Ĵurnalisto memorigis lin en sia numero 1981-3, p. 5, okaze de la 125a datreveno de lia naskiĝo kaj en numero 1986-4, p. 14 okaze de la fineldono de lia 50-voluma plena verkaro.
Udvar
Udvar estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en subregiono de Mohács. La nomo signifas: korto.
Historio
Dum la Romia Imperio tie estis grava vojo inter Aquincum kaj Mursa. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1448 laŭ tiama ortografio "Wdwarth". Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. En la 18-a jarcento germanoj refondis la komunumon. En 1910 laŭ la popolnomrado vivis tie 408 homoj, (381 germanoj, 17 hungaroj, 9 serboj. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon. Vilaĝservo estas poŝto.
Prado (Bahio)
Prado estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 27.267 loĝantojn en 2010.
Gran
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Innlandet - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Oppland. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio havas komunan limon kun.
NGC 849
NGC 849 (aliaj indikoj — PGC 8286, ESO 478-9, NPM1G -22.0046) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ébersviller
Ébersviller estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Viktor Vaszy
Viktor VASZY [vasi], hungare Vaszy Viktor estis hungara komponisto, dirigento, instruisto. Viktor Vaszy naskiĝis la 25-an de julio 1903 en Budapeŝto, li mortis la 12-an de marto 1979 en Szeged.
Biografio
Viktor Vaszy studis en Hungara Muzikarta Altlernejo inter 1919–1925. Lia plej konata instruisto estis Zoltán Kodály. Poste li komencis dirigentadi, inter 1929–1941 ankaŭ instruis. Baldaŭe li havis postenojn en teatroj, precipe en Szeged. Tie li fondis koruson kaj estis motoro de festivalo en Szeged. Li ricevis diversajn premiojn inter 1927–1978.
Valorteorio
Valorteorio konsistas el variaj alproksimiĝoj kiuj ekzamenas kiel, kial kaj ĝis kia grado homoj valorigas aferojn kaj ĉu la objekto aŭ subjekto de la valorigo estas persono, ideo, aĵo aŭ io alia.
Ene de filozofio, ĝi povas esti konata kiel etiko aŭ aksiologio. Dekomencaj filozofiaj esploroj serĉis kompreni la bonon kaj malbonon kaj precizigi la koncepton de "bono". Nuntempe, multo de la valorteorio aspiras al tio sience empiria, registrante tion kion la homoj valorigas kaj klopodante kompreni kial ili valorigas ĝin en la kunteksto de la psikologio, de la sociologio kaj de la ekonomiko.
En aliaj fakoj, teorioj metas la gravon de valoroj kiel analizo sendependa variabla (kiel tiuj de Max Weber, Émile Durkheim, Talcott Parsons kaj Jürgen Habermas). Klasikaj ekzemploj de sociologiaj tradicioj kiuj malakceptas aŭ minimumigas la demandon de la valoroj estas instituciismo, historia materiismo (kiel Marksismo), kondutismo, pragmat-orientitaj teorioj, postmodernisma filozofio kaj variaj objektivism-orientitaj teorioj.
Je ĝenerala nivelo, estas diferenco inter morala kaj natura bonoj. Moralaj bonoj estas tiuj kiuj rilatas al la konduto de personoj, kutime kondukante al laŭdo aŭ mallaŭdo. Naturaj bonoj, aliflanke, rilatas al objektoj, ne al personoj. Por ekzemplo, la aserto "Maria estas bona persono" uzas 'bona' tre diference ol en la aserto "Tiu estas bona manĝo".
Etiko estas ĉefe fokusita al moralaj bonoj pli ol al naturaj bonoj, dum ekonomiko rilatas al tio kio estas ekonomie bona por la socio sed ne al individua persono kaj estas interesata ankaŭ en naturaj bonoj. Tamen, kaj moralaj kaj naturaj bonoj estas egale gravaj por boneco kaj valorteorio, kio estas pli ĝenerala laŭ vidpunkto.
Biblioteko de la Lingvo Internacia
Biblioteko de la Lingvo Internacia. Fondita en 1894 laŭ propono de Zamenhof (en la gazeto La Esperantisto, 1894, n-ro 3 ), estis la unua kolekto de Esperantaj literaturaj verkoj; ĝi estis presata en Nürnberg ĉe W. Tümmel kaj ĝia eldonado daŭris ĝis 1898.
"La biblioteko, redaktita kun plej granda zorgemo de nia kara Majstro mem, aperadis laŭ formato 14x21. Ĝi enhavis pleje verkojn de rusaj aŭtoroj, aŭ tradukitaj, aŭ originalaj, kaj ankaŭ lernilojn en diversaj lingvoj. Netakseble valoraj estas por ĉiuj veraj Esperantistoj tiuj ĉi kajeroj kun verdaj kovriloj." (El artikolo de K. Steier, represita en Mobusz: Dokumentoj de Esperanto, p. 33.)
Torre di Ruggiero
Torre di Ruggiero estas komunumo de Italio en Provinco Catanzaro en Kalabrio.
Vidindaĵoj
Vidindas la historia kerno de la komunumo. La Palazzo de princo Filangieri konstruiĝis en la 18-a jarcento. En proksimeco troviĝas du ruinoj de iamaj Bazilianaj monaĥejoj.
La paroĥa preĝejo Maria Santissima delle Grazie kolapsis dum tertremo en 1783. Ĝi estis rekonstruita en 1858 kaj hodiaŭ estas pilgrimejo.
After Many Years
After Many Years (Post multaj jaroj) filmita en la jaro 1908 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
La filmo estas adaptaĵo de Enoch Arden. La filmo temas pri amtriangulo, en kiu fraŭlino malkovras, ke ŝi estas denove enamiĝinta al la plej bona amiko de sia koramiko post kiam tiu mortas ĉemare.
Toszek
Toszek estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Toszek en distrikto Gliwicki.
Hajdúsámson
Hajdúsámson [hajdUŝAmŝon] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Debrecen.
Geografio
Hajdúsámson situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Mátészalka-Debrecen. Tui lasta urbo troviĝas 14, Hajdúböszörmény 25, Hajdúdorog 35, Mátészalka 61, Budapeŝto 232 km.
Leono la 1-a
Papo Leono 1-a, nomata La Granda, estis Romia aristokrato kaj estis papo de 440 ĝis 461. Li estis la unua, kiu uzis la titolon Pontifex Maximus (plej alta “pontofaranto” = pastro), titolo, kiu antaŭe apartenis al la oficoj de la romiaj imperiestroj. Li estis la unua vaste konata papo, pro kio oni parolas ankaŭ pri li kiel la “unua papo”. Li haltigis la invadon de Italio far la Hunoj sub Atilo en la jaro 452 per sia morala persvado. Li estis influa teologo kaj gvidanta persono je la centrigo de la regado de la eklezio; tial li estas agnoskita Doktoro de eklezio fare de la Katolika eklezio en 1754.
Hajdúsámson
Famuloj
En Hajdúsámson naskiĝis:
Saintes
La historia urbo situas en la sudokcidento de la lando kaj estas sidejo de subprefektejo de la departemento Charente-Maritime. Ĝin fondis ĉirkaŭ la jaro 20 antaŭ Kristo romianoj borde de la rivero Charente, kaj ĝi tiutempe havis la nomon Mediolanum Santonum. Saintes estis la ĉefurbo de tiutempa Saintonge kaj havis sian nomon de loka gaŭla popolo de la antaŭ-romia epoko, la santonoj.
Blue Ridge (Seatla kvartalo)
Blue Ridge (t.e. Blua Kresto), ankaŭ nomata North Beach (t.e. Norda Plaĝo estas kvartalo en la urbo Seatlo en la usona subŝtato Vaŝingtonio. Ĝi situas tre nordokcidente en la urbo. Ĝi havas luksan etoson, kaj konsistas plejparte el unufamiliaj hejmoj. "Blue Ridge" estas pli ofte uzata pri la orienta/norda parto de la kvartalo, kaj "North Beach" pri la sudokcidenta, apud Parko Golden Gardens.
Saintes
Romia epoko
Vidindaĵoj estas la romiaj ruinoj, ekzemple la amfiteatro kaj la triumfa arko de Germanicus (19 p.K.) ĉe la orienta bordo de la rivero, aldone ankaŭ la urba arkeologia muzeo, kiu traktas la prahistorian kaj romian epokojn de la regiono.
Blue Ridge (Seatla kvartalo)
La kvartalo situas nordokcidente de la kvartalo Crown Hill, norde de la kvartaloj Sunset Hill kaj Loyal Heights, sudoriente de la Puĝeta Fjordo, sudokcidente de Broadview sude de Parko Carkeek.
Saintes
Mezepoko
Pri la mezepoka historio atestas interalie diversaj kristanaj preĝejoj, ekzemple la katedralo Saint Pierre el la 15-a jarcento aŭ la ankoraŭ pli signifaj restoj de la granda pilgrima preĝejo Saint-Eutrope de 1096, kies navo detruiĝis. La preĝejo dum la jaro 1998 honoriĝis kiel parto de la monda kultura heredaĵo de Unesko Jakobaj Vojoj en Francio.
En la okcidento de la historia urbocentro, okcidente de la rivero, situas la abatejo Abbaye aŭ Dames, eksa monaĥinejo, kiun sia signifa abateja preĝejo Sainte-Marie-des-Dames, kiu havas faman fasadan skulptaĵon kaj estas trezoro de romanisma konstruarto en Francio.
Ekde la jaro 1271 la urbo dividiĝis en du partojn. La maldekstra, okcidenta bordo iĝis parto de la influa zono de la reĝo de Anglio kaj la dekstra, oriente bordo restis franca. Dum la jaro 1360 la angloj tute transprenis la urbon kaj dum la jaro 1404 ĝi denove konkeriĝis tute de la francoj. Dum la 16-a jarcento la urbo estis skuata de la religiaj militoj, ĉar tiutempe multaj luteranoj loĝis en la regiono.
Moderna epoko
Dum la moderna epoko aldoniĝis pluraj artaj muzoj, interalie la musée de l'Échevinage, kiu ekspozicias artajn porcelanaĵojn kaj argilaĵojn.
Loĝantaro
1793-2007
Trafiko
De la aŭtoŝoseo 10 (Parizo-Bordeaux) la urbo facile atingeblas pere de la elveturejo 35. Multaj feriantoj el la centro de Francio tie forlasas la aŭtoŝoseon kaj pluvojas sudokcidenten sur nacia ŝoseo al la feria urbo Royan kaj parte per pramo plu al la duoninsulo Médoc. Ankaŭ en la reto de la franca fervoja societo (SNCF) la urbo estas bone enplektita. En la urbo ekzistas tri busaj linioj.
Ikki Kita
Ikki Kita (北 一輝) estis verkisto, filozofo kaj pensulo japana, kiu politike apartenis al ekstrema dekstro en Japanio kaj laboris en la unua duono de 20a jarcento. Li estis fervora kontraŭulo de la japana registara sistemo kaj de la Konstitucio Meiji, pledante fundamentan ŝanĝon de japana regado, revenon al tradiciaj japanaj valoroj kaj administradon de ekonomio kun socialismaj trajtoj. Li kontraŭis sintenon, kiu vidis la japanan popolon kiel "imperiestra popolo" kaj aliflanke vidis la rolon de la imperiestro kiel "imperiestro de la popolo".
Ikki estis en kontakto kun diversaj elementoj de ekstrema dekstro en Japanio. Li verkis kelkajn librojn, en kiuj li esprimis siajn ideojn kaj sekve de ĉi tiuj agoj li estas konsiderata minaco en la okuloj de la japana registaro. Ikki estis ekzekutita en aŭgusto 1937 post esti juĝita pro suspekto de partopreno en la ribelo de la 26-a de februaro, 1936. Liaj libroj kaj artikoloj estas legataj ĝis hodiaŭ en iuj rondoj en Japanio.
Vivo
En 1906, Ikki publikigis sian unuan libron, La teorio de japana nacia politiko kaj pura socialismo (国体論及び純正社会主義), 1000-paĝa politika eseo publikigita post ĉirkaŭ unu jaro da esplorado, en kiu li kritikis la japanan registaron kaj alvokis revenon al Japanaj valoroj. La vidpunkto de Ikki miksis socialismon, faŝismon kaj militismon. Li kontraŭis okcidentan imperiismon en Azio kaj kredis, ke Japanio disvastiĝu teritorie koste de siaj najbaroj.
Kita Ikki estis ekzekutita kune kun ĉirkaŭ 19 oficiroj de la frakcio Kodo-ha, kiu publikigis siajn ideojn, post esti kondamnita en kampa milita proceso post la aŭtuna ribelo de 1936.
Idearo
Ĉi tiu eklektika miksaĵo de rasismo, socialismo kaj spiritaj principoj estas unu el la kialoj kial la ideoj de Kita estis malfacile komprenataj en la specifaj historiaj cirkonstancoj de Japanio inter la du mondmilitoj.
Propono pri Esperanto kiel lingvo de imperio
En 1919 Kita rekomendis, ke la Imperio de Japanio devus adopti Esperanton. Li antaŭvidis, ke 100 jaroj post ties adopto la lingvo estus la nura lingvo parolita en Japanio kaj en la vasta teritorio konkerita de ĝi laŭ la natura elekta teorio, tiam faranta la japanan la sanskrita aŭ latina ekvivalento de la Imperio. Li pensis, ke la skriba sistemo de la japana estas tro komplikita trudi sur aliaj loĝantaroj, kaj ke latinigo ne utilos kaj ke la angla, kiu estis instruita en la japana edukada sistemo en tiu tempo, fakte ne estas majstrita de japanoj. Li plue asertis, ke la angla estas venena al japanaj cerboj kaj mensoj kaj ke la efiko estas kiel opio jam detruis la ĉinajn, kaj ke la nura kialo ĝi ne ankoraŭ detruis la japanajn estas ke la germana havis pli da influo en Japanio ol la angla kaj ke la angla devus esti tute ekskludita de la lando. Kita estis kunamikiĝinta kaj estis inspirita de pluraj ĉinaj anarkiistoj, kiuj petis la anstataŭigon de ĉina por Esperanto komence de la dudeka jarcento.
Krom la du verkaĵoj prezentitaj reference en la antaŭa frazo, unu el la eseoj en la festlibro En la mondon venis nova lingvo de 2018, de Usui Hiroyuki prilumas la temon: Esperanto por Kita Ikki: ĉu unu el la paradoksoj de homo paradoksa?
Eksteraj ligoj
—filmo pri la vivo kaj morto de Kita Ikki
Joviano
Joviano, latine Flavius Iovianus, naskiĝis en Singigunus (hodiaŭ Belgrado) 331 kaj mortis en Dadastana (hodiaŭ Turcia) en la 17-a de februaro 364, en la vintro inter 363 kaj 364 estis romia imperiestro.
Li estis kristano kaj nuligis la edikton de Juliano la Apostato kontraŭ kristanismo. Li estis venkita de sasanidoj en Persio, kie mortis.
The Call of the Wild
The Call of the Wild (La alvoko de la naturo) filmita en la jaro 1908 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
La agado metita en la malfruaj 1800-aj jaroj estas transkultura melodramo pri Gladys Penrose (Florence Lawrence), juna blanka virino kiu malaprobas la deklaritan amon de George Redfeather (Charles Inslee). Georgo, indiano, vivis dum jaroj en blanka socio kaj ĵus revenis al la Usona Okcidento el Pensilvanio, kie li diplomiĝis kun altaj honoroj kaj estis futbala stelulo en elstara "indiana loĝlernejo" en Carlisle. En rekono de la skolastikaj kaj sportatingoj de Georgo, la patro de Gladys, leŭtenanto en la Usona Armeo, okazigas formalan rekonon por la loka "heroo". Georgo, aliflanke, enamiĝis urĝe al Gladys, kaj ĉe la festo li malkaŝe esprimas siajn sentojn al ŝi same kiel sian deziron geedziĝi kun ŝi iam.
Tribuna da Bahia
Tribuna da Bahia (portugallingve: "Podio de Bahio") estas gazeto publikata en Bahio, Brazilo. Ĝin fondis Elmano Silveira Castro la 21-an de oktobro 1969, dum la armea diktaturo.
Ĝia sidejo situas ĉe la strato Djalma Dutra, n-ro 121, kvartalo 7 Portas, en Salvador.
(35670) 1998 SU27
(35670) 1998 SU27 estas marsrenkonta kaj terrenkonta apolona asteroido de spektra klaso "Sq" tie estas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio, kun ĉeesto de olivino kaj pirokseno.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de Marso kaj Tero, ĝi iom proksimiĝas tiun de Venuso.
Shinkichi Kikuchi
Shinkichi Kikuchi (japane 菊池 新吉, n. 12-an de aprilo 1967) estas japana futbalisto. Li de 1994 ĝis 1995 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Irlbach
Irlbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Straubing-Bogen kaj en la distriktaro Malsupra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
10828 Tomjones
10828 Tomjones estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan planedoscienciston Thomas David Jones, kiu studis asteroidojn kaj kometojn. Li flugis en kvar misioj de kosmopramo kiel NASAa kosmonaŭto inter 1994 kaj 2001. Scienco pri Tero kaj eksterveturila agado estis lia fakoj kiel kosmonaŭto, kun precipa intereso pri EVA ĉirkaŭ kaj esplorado de.
1783
1783 estis normala jaro komenciĝanta merkrede (ligilo montras kalendaron).
An Awful Moment
An Awful Moment (Fia momento) filmita en la jaro 1908 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
Juĝisto Mowbray juĝas viron, ĉe kio protestas ciganino. La juĝisto poste revenas hejmen kaj vidas sian edzinon kaj filinon. Tamen la ciganino elrompas en lian domon.
Trebisacce
Trebisacce estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Kalabrio kaj al la provinco Cosenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Albidona, Plataci, Villapiana kaj Amendolara.
Trillian
Komputiko > Interreto > Tujmesaĝilo > Trillian
Trillian estas programo por babili per kvin diversaj servoj: AIM, ICQ, IRC, MSN, kaj YIM. Ordinare, oni bezonas apartajn programojn por babili per ĉiu el ili, sed Trillian simpligas la taskon kaj ebligas babili per ĉiuj kvin samtempe.
Trillian ankaŭ estas bonega pri trajtoj kutime unikaj al ĉiu retaĵo: "amiko-ikonoj" por AIM, "DCC-babilado" por IRC, avizoj de novaj retpoŝtaĵoj por MSN (Hotmail) kaj Yahoo, k. s.
Trillian estas senpaga, sed donacoj de mono estas bonvenaj. Vindozo necesas.
La nomo Trillian venas de la nomo de rolulo en la angla scienc-fikcia romano La petveturista gvidlibro pri la Galaksio (The Hitchhiker's Guide to the Galaxy) de Douglas Adams.
Razio
Razio (el la araba غزوة ghazwa ~ militiro, prirabo, atakmurdo) signifas surprizan atakon fare de militista aŭ gerila grupo. Ĝi estis aplikata unue ĉe la araba konkero, sed la signifo poste vastiĝis.
La vorto estas uzata ankaŭ por signifi larĝan traserĉan agadon de la polico. La razio servas unuacele identigon de iu persono, kontrolon de iu atesto, pruvo pri krimo, poste kolekton de pruvaĵoj por krimagado aŭ alicele. La razion reguligas la lokaj landaj leĝoj.
Sárok
Sárok [ŝArok], kroate Šarok estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Mohács.
Mrs. Jones Entertains
Mrs. Jones Entertains filmita en la jaro 1909 estas filmo de reĝisoro D. W. Griffith.
Sárok
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ la kroata landlimo (sen limpasejo). Villány troviĝas 16, Beremend 18, Bóly 19, Mohács 22, Siklós 29 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1296 laŭ tiama ortografio "Sarugh". Dum la turkoj la vilaĝo senhomiĝis, baldaŭe laŭvice hungaroj, sudslavoj kaj germanoj alvenis. Inter 1918-1921 la serboj okupis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kuracejo kaj migra poŝto.
Mrs. Jones Entertains
Kara eta sinjorino Jones iam donis tefeston al siaj moderecaj amikoj, ĉe kiu sinjoro Jones bedaŭrinde ebriiĝis. Oni do kontraŭstaris lian ĉeeston, kiam la sinjorinoj denove renkontiĝis.
Dolaț
Dolaț [dolac] (hungare: Dóc, germane: Dolatz) estas vilaĝo en Rumanio 40 km sude de Timișoara. En 1910 ĝi havis 1183 loĝantojn (germanoj, hungaroj); en 1992 528 (rumanoj, 12 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1333. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál). Administre ĝi apartenas al la komunumo Banloc.
István Bársony (inĝeniero)
István BÁRSONY [iŝtvAn bArŝonj], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bársony István estas hungara fizikisto, profesoro, inĝeniero, membro (korespondanta (2010), ordinara (2016)) de Hungara Scienca Akademio.
Biografio
István Bársony akiris elektroinĝenieran diplomon en Orienta Germanio en Teknika Universitato Ilmenau en 1971. Post siaj studoj li laboris en esplora instituto en Budapeŝto ĝis 1982, poste ĝis 1993 en elektronika entrepreno. En 1978 li doktoriĝis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto, li kandidatiĝis en 1988. Inter 1983-1986 li esploris en Japanio, inter 1988-1993 en Nederlando, inter ambaŭ eksterlandaj esploroj (kaj poste) li laboris en akademia esplora instituto en Budapeŝto. Inter 1993-1999 li instruis en altlernejo de Debrecen. En 2001 li doktoriĝis (DSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio, post 3 jaroj li estis nomumita institutestro. En 2002 li estis nomumita privata profesoro en la menciita Teknika Universitato, sed en la sekva jaro li ricevis la samon en Universitato de Panonio. Li ricevis japanan premion en 1990, poste 3 hungarajn premiojn.
Kaľamenová
Kaľamenová (hungare Turóckelemenfalva germane Kalmannsdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kaľamenová situas laŭ traira flankovojo. Martin troviĝas je 31 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1240 en formo "Lazkouch". La hungara formo "Kelemenfalwa" aperis en 1534. En 1715 9 familioj pagis impostojn. En 1785 188 vilaĝanoj loĝis en 30 domoj, en 1828 166 vilaĝanoj loĝis en 31 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Turóckelemenfalva 207 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Turóc, al distrikto de Turčianske Teplice, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kaľamenová 69 homoj, (ĉiuj slovakoj).
75570 Jenőwigner
75570 Jenőwigner estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungaraj astronomoj Krisztián Sárneczky kaj László Kiss elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio sur la montaro Mátra, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungar-usona fizikisto Eugene Paul Wigner (Wigner Jenő Pál, 1902 — 1995), kunricevinto, kun Hans Jensen kaj Maria Goeppert-Mayer, de la Nobel-premio pri fiziko 1963. Liaj multenombraj kontribuoj al la nuklea fiziko inkludas formuladon de la leĝo pri la konservado de la pareco. La asteroido estis malkovrita je la kvina datreveno de lia morto.
Anamika (Barata poeto)
Anamika (naskiĝis ) estas eminenta barata aŭtoro, ambaŭ romanverkisto kaj poeto. Ŝi skribas siajn verkojn en la hindia kaj estas literatura kritikisto skribanta en la angla.
Dolní Rokytnice
Dolní Rokytnice estas parto de urbo Rokytnice nad Jizerou en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas sudokcidente de Rokytnice nad Jizerou. Estas ĉi tie registritaj 443 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Dolní Rokytnice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 11,28 km². En la katastra teritorio Dolní Rokytnice situas ankaŭ Hleďsebe, Hranice kaj Studenov.
NGC 850
NGC 850 (aliaj indikoj — PGC 8369, UGC 1679, MCG 0-6-49, ZWG 387.53, NPM1G -01.0077) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ariodante
Ariodante (HWV 33) estas "opera seria" en tri aktoj de Georg Friedrich Händel.
La itala libreto baziĝis sur antaŭa verko de Antonio Salvi kiu nomiĝis Ginevra, principessa di Scozia (1708).
La temo estis kantoj 5 kaj 6 el la Orlando Furioso de Ludovico Ariosto
La premiero estis en la teatro Covent Garden de Londono je la 8 de januaro 1735.
Estas multaj registraĵoj de tiu ĉi opero; la plej fama registriĝis en 1980 kun orkestrestro Raymond Leppard.
Intrigo
La intrigo estis koncentrita sur la trompo de Polinesso (duko de Albany) kiu volas malebligi la geedziĝon inter la princo Ariodante kaj Ginevro (filino de la reĝo de Skotlando kaj futura princino).
Hellmann
Hellmann estas familia nomo de jenaj personoj:
Ariodante
Intrigo
Dalinda plenumis ĉion tion Polinesso petis; Ariodante (informita de Polinnesso mem) spektas kaŝita al la renkontiĝon; kaj senspera volus mortigi sin.
Morgaŭ la reĝo sciis de la konsilisto Odoardo ke Ariodante dronigis sin en la maro. Ginevra estas tre taŭzita; sed ŝia despero kreskigas kiam ŝi repudigis de ŝia patro ĉar ŝi kauzigis la morton de Ariodante per ŝia malfideleco.
Sed Ariodante ne estas mortinta, li kaŝas sin en arbaro, li savas Dalinda de la sikarioj sendintaj de Polinesso kaj ekscias pri la trompo organizis de Polinesso.
En la reĝa palaco, malgraŭ la rifuzo de Ginevra, Lucranio ( la frato de Ariodante) defii pri duelo Polinesso por defendi la honoron de la princino, kaj Polinesso mortigis.
Poste ekvenas Ariodante, kaj Odoardo rivelas lin la mortigo de Polinesso.
Moskva Ŝtata Universitato
La Moskva Ŝtata Universitato Lomonosov (Московский государственный университет имени М. В. Ломоносова, Moskóvskij gosudárstvennij universitét ímeni M. V. Lomonósova), antaŭ fama kiel Lomonosov Universitato aŭ MŜU (ruse: университе́т Ломоно́сова, Universitét Lomonósova; ruse: МГУ, MGU), estas la plej granda universitato de Rusio. Fondita en jaro 1755, ĝi ankaŭ estas la plej malnova universitato de Rusio kaj havas la plej altan universitatejon de la mondo. En la universitato lernas 36,000 de studentoj, 5,000 de aspirantoj, doktorantoj kaj konkursantoj. 10,000 de instruistoj kaj profesoroj instruas en la universitato. Ĝia rektoro estas Viktor Sadovniĉij. En 1940 la universitato estis renomata honore al Miĥail Lomonosov. Ĝis nun ĝi produktis 11 nobel-premiitojn.
Ĝi lokiĝas ĉefe ĉe metrostacio Universitet kaj situas en la okcidenta administra arondismento. En Moskvo ekzistas konsiderinda nombro da pliaj universitatoj, parte ankaŭ ŝtataj.
Ĝi estas tiel nomata en honoro de unu el siaj fondintoj : Miĥail Lomonosov.
Trenta
Trenta estas komunumo de Italio.
Drumenbaso
Drumenbaso estas stilo de elektronika dancmuziko, ekestinta en Britujo komence de la 1990-aj jaroj kaj baziĝanta sur rapida funka ritmo rapida je 160 ĝis 190 BPM. Ĝi estas pluevoluigo de la tiel nomata ĝangalomuziko kun pli simplaj, minimumismaj ritmoj.
Bazo estas simplegaj ritmomodeloj kiel jenaj: ĉarlestono. x. x x. . x tambureto. . o. . . o. tamburego   o. . . . o. . aŭ ĉarlestono  x. x. x. x x x. x. x. x. tambureto. . . . o. . . . . . . o. . . tamburego   o. . . . . . o. . o. . . . . aŭ ĉarlestono  x. x. x. x. x. x. x. x. tambureto. . . . O. . o. o. . O. . . tamburego   O. O. . . . . . . O. . . ..
Andfiskvatnet
Andfiskvatnet estas lago de Norvegio. Ĝi situas en la provinco Nordland kaj apartenas al la komunumo Rana. La laga areo kovras 2,7 kvadratajn kilometrojn, kaj la bordo ampleksas 17,24 kilometrojn.
Rilatoj inter Brazilo kaj Surinamo
La rilatoj inter Brazilo kaj Surinamo estas la internaciaj rilatoj inter la Surinama Respubliko kaj la Federacia Respubliko Brazilo. La du landoj najbaras en la Sudamerika kontinento, ilin dividas 593-kilometra landlimo.
En 2016 la diplomato Marcelo Baumbach servas kiel brazila ambasadoro en Paramaribo, dum la diplomato Marlon Faisal Mohamed-Hoesein laboras kiel surinama ambasadoro en Braziljo. Malgraŭ la fakto, ke Brazilo bontenas diplomatiajn rilatojn kun ĉiuj karibaj landoj, ĝi havas ambasadejon nur en ses ŝtatoj inter la landoj de la Karibia Komunumo (CARICOM), inkluzive de Surinamo. La kompetencoj de la brazila ambasadejo en Surinamo ankaŭ inkludas la insulon Sankta Lucio.
Sendependigo
La unua oficiala kontakto okazis la, dum la vizito de la tiama surinama ĉefministro Henck Arron al Braziljo, dum kiu ili signis tri duflankajn traktatojn pri kultura, komerca kaj teknika kunlaborado — kaj establis miksan komisionon Brazilo-Surinamo, celante profundigi la rilatojn inter la du landoj.
Sekve, Surinamo kaj Brazilo laboris kune pro la Traktato de Amazonia Kunlaboro de 1978, aldone al aliaj amazoniaj landoj kiel Bolivio, Peruo, Ekvadoro, Kolombio, Venezuelo kaj Gujano. Per tiu traktato Brazilo celis malpliigi la izolecon de Gujano kaj Surinamo, inkludante ilin dum diskutoj pri defendo. Krome ĝi volis minimumigi eblajn timojn pri brazila ekspansiismo en la regiono kaj krei stabilan kaj kunlaboreman etoson inter la amazoniaj landoj.
La brazila prezidento João Figueiredo montris bonan opinion pri la propono de Saraiva Guerreiro, sed pro la ekstera ŝulda krizo en Latinameriko dum la 1980-aj, Brazilo tiam ne povis mone helpi Surinamon. En 1980 puĉo en Surinamo kaj iom da simpatio de la nova prezidento Dési Bouterse al marksismo, tamen, instigis la brazilan registaron lanĉi diplomatian ofensivon por malpliigi tiujn ĉi emojn. Tiu agado estis nomita la Venturini-misio.
La Venturini-misio
Inter la 15-a kaj 17-a de aprilo 1983, la estro de la ministrara gabineto Danilo Venturini, akompane de la estro da la Amerika Divizio de la ministerio pri eksteraj rilatoj Osmar Vladimir Chohfi, la konsilisto Fagundes Fernando, la kolonelo Quijano de la Konsilio de Nacia Sekureco kaj la kolonelo Carrocho de la Nacia Servo pri Informado, gvidis diplomatian mision al Surinamo celante influi Bouterse pro teni sin en la okcidenta-kapitalisma sfero. Dum la misio, la brazila registaro oferis diversajn kunlaborajn programojn, ezemple en la agroindustria kampo, krome aliajn programojn pri civila helpo kaj milita trejnado, studentajn stipendiojn en amazoniaj universitatoj, stimulon al la duflanka komerco, studoj pri konstruo de hidroelektraj centraloj, pligrandigon de maraj kaj aeraj trafikoj inter la du landoj kaj eĉ la elsendon satelite de brazilaj piedpilkaj matĉoj. La brazila registaro ankaŭ oferis kreditlinion je 70 milionoj da dolaroj, ĉefe por importi brazilajn armilojn.
La misio sukcesis kaj malebligis la komunisman alternativon por Surinamo. Sekve, Bouterse forviŝis la socialisman tonon el sia registara programo, maldungis la ministron Badresein Sital (kiu malferme esprimis simpation al la Kuba reĝimo) kaj en 1983, Bouterse malaltigis la statuson de la Kuba ambasadorejo en Paramaribo kaj senvalidigis ĉiujn traktatojn kun la insulo.
La brazila reĝimo subtenis loĝistike la Bouterse-registaron en ĝia lukto kontraŭ naciismaj armitaj grupoj, kiuj minacis la povon de la surinamaj regintaj militistoj. Dum skolta misio estre de brazilaj oficialuloj ĉirkaŭ la rivero Litani en 1986, surinamaj gerilanoj atakis la helikopteron kun la brazilaj militistoj.
Plano Lubbers
Dum la 1990-aj, Surinamo denove zorgigis la brazilan diplomataron. Unu monato post la militista puĉo decembre 1991 estrita de Dési Bouterse, la registaro de Nederlando konsideris realigi la Planon Lubbers, kiu celis politikan kaj monan unuiĝon inter Surinamo, Nederlando, Arubo kaj la Nederlandaj Antiloj. La projekto intencis krei institucion simile al la Komunumo de Nacioj, sed ankaŭ inkluzivis komunan merkaton, duoblan naciecon por la surinamanoj kaj nederlandan kontrolon super la mona, defenda kaj eksterpolitika sferoj de la eksa kolonio. La nederlandanoj postulis kiel antaŭkondiĉojn diversajn politikajn, sociajn kaj ekonomiajn reformojn en la lando.
La brazila registaro ne publike, sed tamen kritikis la planon, konsiderante ties postulojn kiel enmiksiĝon kaj malpliigon de la nacia suvereneco, revenigantaj la landon al «duonkolonia» stato. La brazila kontraŭo al la nederlanda projekto estis frotopunkto inter Brazilo kaj Usono, kiu postulis la proksimecon inter la brazila registaro kaj la puĉa reĝimo de Bouterse. La Plano Lubbers, kiu estis kritikita de surinamaj kaj nederlandaj politikistoj, finfine ne realiĝis.
Kontinentiga procedo
Ekde la fino de la 20-a jarcento oni rimarkas pli grandan alproksimiĝon de la Gujanaj, inkluzive Surinamo, kun la resto de la sudamerika kontinento, procedo nomita "kontinentigo". Projektoj kiel Iniciativo pro Integriĝo de Sudamerika Regiona Infrastrukturo (IIRSA) kaj la Organizaĵo de la Traktato de Amazonia Kunlaboro (OTCA) ekviglis post la 2000-aj jaroj.
Albinaj atakoj
Decembre 2009 eksplodis perforto-ondo kontraŭ ministaj enmigrintoj, inkluzive brazilanojn, en la urbo Albina, 150 km for de la ĉefurbo Paramaribo. La atakoj okazis frumatene de la 24-a al 25-a de decembro kontraŭ brazilana grupo kiel respondo al mortigo de surinamano fare de brazilano pro ŝuldo.
Almenaŭ 14 brazilanoj estis vunditaj kaj 10 ĝis 20 brazilaninoj estis seksperfortitaj dum la atakoj. Malgraŭ la tensioj inter brazilaj ministoj kaj surinamanoj, laŭ la brazila registaro, oni neniam registris similan okazon antaŭe.
Post la atakoj, la du registaroj sindevigis eki komunan studon pri la socia kaj ekonomia situacio ĉe Albina, per establo de dunacia grupo. Kiel respondo al la krizo, en 2010 la du landoj signis pakton celante reguli la transliman migradon.
Kunlaborado
Brazilo kaj Surinamo havas 24 signitajn duflankajn akordojn, unu el ili eksvalidiĝis, kvar pendas kaj 19 validas. La landoj kunlaboras en diversaj kampoj, kiel kunhavado de datumoj kolektitaj de la Amazonia Gvatada Sistemo (SIVAM), polica esploro pri homa fikomerco kaj brazila teknika subteno al la surinama agrikultura eksportado al Karibio, inter aliaj projektoj. Entute, Brazilo havas 70 duflankajn kunlaborajn projektojn kun Surinamo.