cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Níhov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349. En la jaroj 1980–1991 Níhov estis konsisto de Velká Bíteš.
Transporto
Sur la sudorienta rando de la katastro de la municipo, apud ŝoseo ĝis Katov, troviĝas fervoja haltejo Níhov situanta sur fervojlinio Havlíčkův Brod - Křižanov - Brno. En direkto de Brno temas pri la lasta haltejo sur la teritorio de Sudmoravia regiono.
20 Massalia
20 Massalia estas granda kaj hela asteroido de la asteroida zono. Ĝi estas la ĉefa ano de la Masalia familio.
Malkovro
Massalia estis malkovrita de la itala astronomo Annibale de Gasparis elde Napolo (Italio) la 19-an de septembro 1852. Sed, la sekvanta nokto ĝi estis sendepende malkovrita de la franca astronomo Jean Chacornac, kiu la unua anoncis ĝian malkovron elde la observatorio de Marsejlo (Francio)
Ĉar ĝia malkovro estis anoncita de Marsejlo, ĝi ricevis la nomon "Massalia", greklingva nomo de Marsejlo en la antikva epoko (greke : Μασσαλία).
Ecoj
Ĝi estas plej granda ano de la Masalia familio, asteroida familio komponiĝanta el rompaĵoj pro alfrapo sur Massalia.
La denso de Massalia aperas supera al tiu de la averaĝa de S-tipaj asteroideoj, simila al tiu de la silikataj ŝtonoj. Ĝi aspektas havi solidan, nefrakasitan korpon, tio, kio estas malofte ĉe la asteroidoj de tia grando. Krom plej grandaj korpoj de pli de 400 km de diametro kiel Cereso au 4 Vesta, plejparto el la asteroidoj aperas fendhavaj aŭ eĉ estas amasoj da ruboj. En 1998, Jeff Bange taksis la mason de Massalia al 5,2 × 1018 kg, supozinte ke 4 Vesta havus mason de 1,35 × 10−10 suna maso. La maso de Massalia dependas de la maso de 4 Vesta kaj de la perturboj de la orbito de 44 Nysa.
La luma kurbo de Massalia montras aksan klinecon de 45° kaj formon pli malpli sferan kun grandaj ebenaj (aŭ, ne konveksaj) areoj sur ĝia surfaco.
LCD
La tri-litera kombinaĵo LCD havas plurajn singifojn, inter aliaj:
31271 Nallino
31271 Nallino estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala orientalisto Carlo Alfonso Nallino (1872–1938), profesoro pri arabaj studoj en Napolo kaj Palermo, kaj pri historio de Islamo en Romo. Lia studoj pri astronomio kaj araba kulturo ĉe la Universitato de Kairo preparis lin por lia traduko en tri volumoj de la Opus Astronomicum de Al-Battani.
Routledge Handbook of Marx's Capital
'''Routledge Handbook of Marx's Capital. A Global History of Translation, Dissemination and Reception''' [Manlibro Routledge pri Kapitalo de Markso. Tutmonda Historio de Traduko, Disvastigado kaj Ricevo] estas anglalingva libro eldonita ĉe la brita eldonejo Routledge. Ĉi tiu manlibro montras amplekse la disvastigon kaj ricevon de Kapitalo de Karl Marx tra la mondo en ĉiuj lingvoj (pli ol 70), inkluzive de Esperanto. La libron redaktis Marcello Musto kaj Babak Amini.
Baĉko Gradiŝte
Baĉko Gradiŝte, serbe Бачко Градиште, hungare Bácsföldvár, germane Feldwar in der Batschau estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino en distrikto Suda Baĉka.
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Senta-Novi Sad, laŭ kanalo Danubo-Tiso. Ĉi-lasta rivero troviĝas 6 km-ojn, urbo Bečej 10 km-ojn for.
Historio
La hungaroj okupis la Karpatan basenon en 895. La unua mencio devenis el 1387 en formo "Fewlnar". Estis tie terfortikaĵo, pri kio la hungara vilaĝnomo devenas. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en la 16-a jarcento. En la 18-a jarcento ĝi refondiĝis kaj apartenis al la Habsburga Imperio. En 1807 kanalo konstruiĝis, ankaŭ Tiso havis novan fluon jam 6 km-ojn for. En 1848 la serboj okupis la vilaĝon, sed poste la hungaroj reokupis ĝin. Ili trovis en la preĝejo 37 infanajn kapojn. En 1910 loĝis en Bácsföldvár 6609 homoj (hungaroj 3795, serboj 2739). La komunumo apartenis al Bács-Bodrog, al distrikto de Óbecse ĝis Traktato de Trianon, poste al Jugoslavio. Inter 1941-1944 la hungara armeo okupis la vilaĝon.
En 2002 loĝis 5445 homoj (hungaroj 2519, serboj 2417 kaj aliaj). La loko estas ŝatata de fiŝkaptistoj, apud la vilaĝo feriejaj dometoj troviĝas.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas la novbaroka vilaĝdomo, preĝejoj ortodoksa el 1773 kaj katolika omaĝe al Sankta Miĥaelo el 1806.
Famuloj
En Baĉko Gradiŝte naskiĝis Imre Bori, hungara literaturhistoriisto.
Komunumoj pri földvár en Hungara reĝlando
Estas rilatoj inter komunumoj havanta la nomon földvár.
My Happy Days in Hell
My Happy Days in Hell [Miaj feliĉaj tagoj en la infero] estas libro de György Faludy, kiun li publikigis en 1962 en Londono, kien li fuĝis ekde kiam, okaze de la Hungara revolucio de 1956, li decidis ekzili. Per la verko, Faludy rakontas siajn travivaĵojn dum la aresto, la juĝado kaj, precipe, la restado en la gulago aŭ punlabora koncentrejo de Recsk de 1949 ĝis sia eksigo en 1953. Baldaŭ aperis la versioj germana (Meine glückliche Zeit in der Hölle), franca (Les Beaux Jours de l'enfer) kaj aliaj. La originalon en la hungara lingvo Pokolbéli víg napjaim oni povis publikigi en lia hejmlando nur en 1987, post la forfalo de la ŝtatkomunismo en la Orienteŭropaj landoj.
Aresto kaj juĝo
Nur malmulte da jaroj post la reveturo de Faludy al Hungarujo en 1946, post la fino de la dua monda milito, la tiama registaro de Mátyás Rákosi baldaŭ nuligis la lastajn spurojn de demokratio, sekvinte la modelon de Sovetunio. En 1949, ekzemple, la komunista politikisto László Rajk estis kondamnita kaj pendigita sub falsaj kulpigaĵoj. Iom poste, la ŝtatdefenda polico arestis Faludy. Dum la pridemandado, li saĝe subskribis sian kulpokonfeson, redaktitan jam antaŭ lia arestado. Li sciis ke ne valoras la penon nei la falsan akuzon. Tial, li agnoskis, sen apenaŭ suferi baton, ke li estas Usona spiono kaj donis la ironiajn nomojn de siaj “superuloj”: komandanton Walt Whitman, kapitanon Edgar Poe kaj leŭtenanton Zebulon Edward Bubbel. Tiu ĉi estas la nomo de la diablo en verko de Thomas Mann. Tiamaniere, li volis sendi mesaĝon eksteren, certe al kelkaj okcidentaj ĵurnalistoj, pri la senbaza juĝado. En la karcero, oni informis lin ke la postan tagon, frumatene, oni pendigos lin. Sed, pro ŝtatsekurecaj kialoj, kolonelo Károlyi Márton decidis kondamni lin al gulago aŭ punlabora koncentrejo de Recsk dum “x” jaroj.
En la gulago
Faludy tuj komprenis ke “x” estas tiom da jaroj kiom necesos por lin murdi. La kuracisto de la gulago, li mem kondamnito, certigis lin ke neniu kaptito vivas en Recsk dum pli ol naŭ monatoj. La pli multaj malpli ol ses monatojn. Por li estis nenia esenca diferenco inter la naziaj kaj la stalinismaj ekstermejoj. Nura diferenco de Recsk kompare kun la aliaj estas la manko de gasoĉambroj. Ne necesas. Sufiĉas taŭgaj teknikoj. Oni mortigas la kaptitojn per misnutrado, trolaborigado kaj la psikologia premado (la humiligado, la senesperigo kaj la senigo de liaj digno kaj homeco). Vizaĝe al la familioj, eventuale al la amaskomunikiloj, la punlaboristoj mortas pro “naturaj” kaŭzoj.
Faludy ekpensis pri Sokrato kaj la barataj jogistoj. Ili postvivis preskaŭ sen manĝado danke al la spirita agado, al la mensa forto. Faludy konvinkis siajn proksimulojn por aktivigi la menson, kiel ilo por teni la esperon je estonta libero. Ĉiuvespere, post la mortiga laboro, anstataŭ fali sur iliajn kuŝejojn, ĉiu el ili devas prelegi, fari versojn, parkerigi ilin, diskuti… almenaŭ unu horon. Ĉiu instruis la aliajn pri kiel ŝpari energion, pri kio estas manĝebla sub la tero de la ekstermejo, ktp. Post unu jaro, post du jaroj, ĉiuj Faludy-rondanoj ankoraŭ vivis, dum la aliuloj kiuj ĉesigis la intelektan laboron estis mortintaj. La policistoj komprenas ke Faludy iel kontribuas al la “miraklo”. Sekve, ili izoligos lin, misnutradis po 420 kalorioj tage, batadis lin regule, ktp. Li skeletiĝis, sed li daŭre meditadis, versofaradis, parkerigis,… dum sufiĉe da tempo por savi sin, ĝis la morto de la "Paĉjo de la Popoloj" (Stalin) la 13-an de marto 1953. Tiam, la funkciuloj timis pri sia estonteco kaj prizorgis speciale la kaptiton Faludy. Ili elĉeligis lin, nutris lin taŭge,… kaj petis lin ke “kiam li estos ministro, li ne forgesu tiujn kiuj savis lian vivon”. Ses monatojn poste, “oni” ekkomprenis la maljustaĵon, “oni” petis de li pardonon kaj, fine, “oni” liberigis lin.
Konkludoj
Faludy demandis sin pri la origino de la gulago. Li denuncis la aŭtoritatemajn ŝtatojn kiuj planas la “preventajn” arestojn, la timigan kontrolon super tiuj, kiuj “povus fari” ion. Laŭ li, la “kolektivaj” (ŝtataj) interesoj aŭ kialoj, kiuj superas la rajtojn de ĉiu civitano, kondukas fine al la hororo de la ekstermejoj. Nenia diferenco ekzistas inter la nacikomunismaj aŭ la nacisocialismaj ekstermejoj. Parto de la gulagaj funkciuloj estis jam deĵorintaj en la faŝismaj neniigejoj antaŭ la fino de la dua monda milito. Estas absurde peti de ili kompaton. La policistoj, turmentistoj kaj ekzekutistoj estas ŝtataj iloj, kiujn malami estas same vane kiel malami la pinĉilojn de dentokuracisto. Ili povas detrui la korpojn de la internigitoj sed ties spiritan mensan forton ili ne povas kontroli. En la punlaborejo estas batalo ĉirkaŭ la espero je libero inter malliberuloj kaj ŝtatfunkciuloj. La unuaj devas teni ĝin per la intelekta agado. La duaj intencas senradikigi ĝin. La turmentata homo povas eskapi el la regno de tiuj kiuj estras lian korpon en la spiritajn remparojn de lia menso, en la “internan kastelon” (laŭ la titolo de la verko de Sankta Tereza el Avilo El Castillo Interior).
Panteono Komitas
Parko kaj Panteono Komitas (armene: Կոմիտասի անվան զբոսայգի և պանթեոն)  situas en la distrikto Ŝengavito de Erevano, dekstre de la ĉefa Avenuo Arŝakunjac, en Armenio. Ĝi formiĝis en 1936 post la malkonstruo de la tombejo "Mler" kaj ĝia historia kapelo.
Piobbico
estas komunumo en Italio. Ĝi apartenas al la regiono Markio kaj al la provinco Pesaro kaj Urbino. Fine de en la komunumo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Stefano, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Rakiura Insulo
Rakiura Insulo (angle Stewart Island, maorie Rakiura) estas la tria plej granda insulo de Nov-Zelando. Ĝi situas 30 km sude de la Suda Insulo. La insulo havas la surfacon de 1746 km².
Geografio
La Insulo estas apenaŭ loĝata, la sola komunumo sur ĝi estas Oban, en la golfeto Halfmoon Bay.
la insulo havas la grandon de 70×40 km, estas dense arbarkovita kaj montara. La plej granda monto, angle nomata Monto Anglem kaj maorie nomata Hananui, altas 981 m. La plej suda punkto estas la Sudokcidenta Kabo.
Historio
Sur la insulo setlis unuafoje la maorioj, plej malfrue en la 13-a jarcento. La insulon malkovris kiel unua eŭropano James Cook en 1770. Ĉar li supozis, ke la insulo estas ligita al la granda insulo, Cook nomigis ĝin Suda Kabo kaj pluŝipis al sudo.
Naturrezervejo
Oni fondis en 2002 la 1.570 km² grandan Rakiura Nacia Parko, kiu kovras ĉirkaŭ 87% de la insulo.
Oni povas tranokti en pluraj hoteloj en Oban.
Piobbico
Najbaras la komunumoj.
Eksteraj ligiloj
Aldonu bonan bildon, se vi povas!
Akira Konno
Akira Konno (今野 章, n. ) estas japana futbalisto.
Panteono Komitas
Multaj elstaraj figuroj de la arta mondo de Armenio estas entombigitaj ĉi tie, inkluzive de Komitas (1869-1935), la fondinto de armena klasika nacia muziko, laŭ kiu ĝi estas nomita.
Kastelo de Bicske
La Kastelo de Bicske (konata ankaŭ pri la iama posedanto Kastelo de Batthyány [batjAni]) estas historia monumento en Hungario, en urbo Bicske.
Historio
Lajos Ernő Batthyány konstruigis la kastelon laŭ planado de József Hild inter 1754-1755. Ĉefepiskopo József Batthyány pligrandigis ĝin en la 1770-aj jaroj kaj tiam estis konstruita ankaŭ la kapelo. Tivadar Batthyány trakonstruis la kastelon inter 1796 kaj 1799. Dum la Hungara revolucio de 1848 estis tie stabo de armeo de Habsburgoj, dum la 2-a mondmilito armeo hospitalo funkciis en la kastelo. En la malfrua 19-a jarcento la kastelo apartenis al diversaj riĉuloj, en 1928 la ministerio aĉetis ĝin, poste loĝejo por orfoj funkcias en la kastelo. Nuntempe ankaŭ ekspozicio pri familio Batthyány estas videbla.
Konstruaĵo
La duetaĝa kastelo situas sola en granda parko kaj formas U-literon. Ene troviĝas 64 ĉambroj.
Interne memorekspozicio pri Gyula Batthyány funkcias.
Parko
Tiu ĉi parko estis la unua en Hungario, kiu estis kreita laŭ pejzaĝa parko. Ankaŭ la parko estas protektata.
Galega naciismo
Ideologio
Ene de la galega naciismo troveblas du ĉefaj ideologiaj tendencoj:
Praktiko
Galikaj naciismaj kandidatoj ricevis 19% de la voĉoj en la elektoj de 2005 kaj 16% en 2009.
De 2005 ĝis 2009 Galegio estis regita fare de koalicia registaro inter la Socialists' Party of Galicia (PSdeG-PSOE) kaj la Galega Naciisma Bloko (BNG). Male al en aliaj hispanaj aŭtonomaj komunumoj la konservativa kaj por-hispana Popola Partio de Galegio (PPdeG) inkludas galicianism kiel unu el liaj ideologiaj komencoj. Eĉ la Hispana Socialista Partio havas sufiĉe fortan regionan guston en Galegio. Ĉi tiu afero iel klarigas balotan konduton en Galegio kaj kial naciismaj partioj havas reduktitan reprezentantaron kompare kun Katalunio aŭ Eŭskio, ĉar balotantoj en Galegio povas elekti elekti hispanajn partiojn promociantajn Galicianism depende de la cirkonstancoj. Hispanaj partioj en Katalunio kaj Eŭskio, nome la Populara Partio, ne havas tiom fortan regionan identecon, sed la Socialista Partio en Katalunio lastatempe enkorpigis naciismajn elementojn en sia politika diskurso.
Ebla klarigo por ĉi tiu politika konduto en porhispanaj partioj estas, ke la galica identeco estas tiel enigita en galegoj, ke ĉiu politika partio volanta partopreni elektojn devas almenaŭ montri iom da intereso pri la promocio de la galicismo, sed kiel ĝi estas farita povas. multe varias.
La Bloque Nacionalista Galego estas mem koalicio de partioj, kiuj apogas la sendependecon, sed ne ĉiuj individuaj membroj kaj paralelaj organizaĵoj ene de ĝi subtenas tiun ideon. Nuntempe, BNG postulas por suvereneco kaj sendependeco, kaj politika kaj ekonomia. Aliaj naciismaj partioj staras por rekta sendependeco, kaj ĝis antaŭ nelonge ili havis nur reprezentantojn en lokaj konsilioj kaj ne en la Galicia Parlamento. En la elekto (2012) la lastatempe formita Galician Left Alternative, kiu inkludas por-sendependecajn grupojn, preterpasis la BNG en parlamento, gajnante 9 sidlokojn.
La nuna Galega Aŭtonomeca Statuto (1981) difinas Galegion kiel naciecon. La Galicia Registaro nuntempe redaktas novan Statuton de Aŭtonomeco kie Galegio plej verŝajne estos difinita kiel nacio (kun deklara sed ne jura valoro).
Margit Kőszegi
Kariero
En 1924 aperis en scenejo kiel operkantistino anstataŭigante iun. En jaroj 1930–1933 ŝi ludis en la trupo de Ernő Vigh, ekde 1933 en la Teatro Thália de Kluĵo poste en Nacia Teatro. Ekde 1946 ŝi ludis en Székely Színház, ekde 1961 en la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş.
Gangkhar Puensum
Gangkhar Puensum (dzonka: གངས་ དཀར་ སྤུན་ གསུམ་; la nomo signifas "Tri Montaj Fratoj") estas la plej alta monto de Butano kaj samtempe la plej alta monto de la tero, kiun neniam grimpis homo.
En la diversaj fotnoj ekzistas malsamaj indikoj pri la ekzakta alteco de la monto. La inidikitaj 7570 metroj estas mezuritaj de brita ekspedicio, kiu en la jaro 1986 ne sukcesis atingi la pinton de Gangkhar Puensum.
Estas ankaŭ malcerta, ĉu la monto siktuas komplete sur la teritorio de Butano, ĉar unuflanke la mapoj de la butana ŝtato estas tre malprecizaj kaj aliflanke ĉar inter Ĉinio kaj Butano ĝis hodiaŭ ekzistas konflikto pri la ekzakta situo de la komuna limo. Laŭ la libro de la brita ekspedicio de 1986 Gangkhar Puensum situas komplete interne de Butono, dum la proksima Kula Kangri situas komplete en Tibeto. Kula Kangri, kun alteco de 7554 metroj, estas aparta monto 30 km nordokcidente de Gangkhar Puensum, kiu unuan fojon estis grimpita en la jaro 1986. Ĝi sur mapoj varie aperas kiel butana aŭ tibeta monto.
Fonto
La supra artikolo estas tradukita de la koncena artikolo el la germana vikipedio. Korektoj poste surbaze de la versio de la angla vikipedio.
Salome Aleksandra
Salome Aleksandra (naskiĝis - mortis 67 a.K.) regis la landojn de la makabea dinastio inter ĉirkaŭe 76 kaj 67 a.K., post kiam ŝia edzo Aleksandro Janeo mortis. Ŝia regado estis precipe paca eksterlande, sed gravaj enlandaj konfliktoj okazis dume, kvankam ŝi ankaŭ preventis iun ajn militon en sia lando.
Atentinda estis la reverso en enlanda religia politiko. Salome Aleksandro subtenis la fariseojn, kiuj iom poste ekvenĝis kontraŭ iuj sadukeoj, kaŭzante aristokratan oponon.
Historio
Kiam Aleksandro Janeo mortis dum la sieĝo de Ragaba ĉirkaŭ 76 a.K., Salome Aleksandra ekregis. Laŭ kelkaj alineoj de Jozefo, Janeo, kiu persekutis la fariseojn, petis ŝin plaĉigi la fariseojn, enpovigante ilin. Ial ajn Aleksandra certe favoris la fariseojn.
Ŝi instalis sian fariseeman filon Hirkanon la 2-a kiel ĉefsacerdoton kaj eble enpovigis la fariseojn en la juda konsilio de sacerdotoj kaj aristokratoj, la Gerousia.
La fariseoj inicie ĉefe liberigis siajn samopiniantojn, sed poste komencis realigi venĝon kontraŭ kelkaj gravaj aristokratoj, potencaj subtenantoj de Aleksandro Janeo, anoj de la sadukeoj. Aliancanoj de la sadukeema filo de Salome Aleksandra, Aristobulo la 2-a, intervenis, preventante pli perforton.
Iom antaŭ kiam Salome Aleksandra mortis, Aristobulo la 2-a okupis iujn gravajn fortresojn kaj fortikaĵojn kun la sadukeoj. Enlanda milito komencis tuj post ŝia morto, inter Hirkano kun la fariseoj kaj Aristobulo kun la sadukeoj.
Don Camillo
Don Camillo ("pastro Camillo") estas fikcia itala pastro, unu el la du ĉefroluloj de la humura libroserio "Don Camillo kaj Peppone" de Giovannino Guareschi, kaj de la filmoj bazitaj sur la serio, kie lin rolas Fernandel.
Côte-Sainte-Catherine (metroo de Montrealo)
Côte-Sainte-Catherine estas stacio de la Metroo de Montrealo sur oranĝa linio, situanta en arondismento Côte-des-Neiges–Notre-Dame-de-Grâce de Montrealo. Ĝi estis malfermita la.
Don Camillo
Don Camillo kaj Peppone estas la du kontraŭaj potenculoj en eta itala vilaĝo: Jen la katolika pastro, fortega, kolerema, kiu ofte dialogas kun Jesuo sur krucifikso en lia preĝejo; jen la urbestro, komunisto, kiu knabaĝe estis messervanto sed nun luktas por la proletara revolucio - se necese, kun armiloj. Malgraŭ iliaj opoziciaj ideologioj, ilin tamen kunigas forta sento por justeco kaj zorgo por la malfortaj en la socio.
Alessandro Cagliostro
Alessandro CAGLIOSTRO, vere Giuseppe Balsamo (naskiĝinta en junio 1743 en Palermo, mortinta la 26-an de aŭgusto 1795 en San Leo) estis itala aventuristo kaj alkemiisto.
Vivo
Kiel junulo li trejnitis ĉe apotekisto. Dum tiu tempo li lernis multegon pri kemio kaj medicino kaj iĝis unu el la plej grandaj ĉarlatanoj siatempe.
Liaj fraŭdoj etendiĝis de falsigoj ĝis aŭgurado kaj li prezentis sin ekzemple kiel kuraciston, hipnotikiston aŭ fondinton de framasona ordeno religia. Akompanite de sia edzino li vojaĝis tra tuta Eŭropo por oferti siajn servojn kaj varojn, antaŭ ĉio sian junuleckonservan eliksiron.
Ĉe la kortego de Ludoviko la 16-a (Francio) li baldaŭ iĝis persono bone konata. Viktimoj de liaj manipulaciadoj estis i.a. nobeloj kiuj ĉiam denove promesis helpon kaj donis subtenojn malgraŭ ripetita senmaskigo de liaj mistifikadoj kaj friponadoj. Pro partopreno en la krimkazo pri la kolĉeno de la reĝino en 1785-86 (L'affaire du collier de la reine) li eĉ enkarcerigitis en Bastille.
Trakto artista
La franca verkisto Alexandre Dumas (patro) igis Cagliostro-n ĉeffiguro de la unua volumo de sia romana serio Mémoires d’un médecin kun la titolo Joseph Balsamo (1846-1848). Sekvis prilaboroj de aliaj artistoj koncerne la vivon de Cagliostro.
Same Rudolf Harms rakontas en ''Cagliostro. Der Lebensroman eines genialen Schwindlers'' (1960) ties vivon. En la komiksa serio Spawn de Todd McFarlane aperas figuro nome Nicholas Cogliostro kiel mentoro de Spawn. En la rakonto Der Sandmann komparas E.T.A. Hoffmann la figuron de profesoro Spalanzani kun Cagliostro kaj Sophie von La Roche taglibre rakontis pri persona renkontiĝo kun li.
Sabino Arana
Sabino Policarpo ARANA Goiri (n. en Abando, Biskajo, la – m. en Pedernales, Biskajo, la ) estis hispana politikisto, verkisto kaj ideologo konsiderata kiel la patro de la eŭska naciismo.
Post aktiviĝi en la karlisma movado, li fondis la Eŭskan Naciisman Partion (EAJ–PNV), partio kiun li estris kaj per kiu estis provinca deputito de Biskajo.
Oni ankaŭ ŝuldas al li la kreadon de la ikurrina, nuna flago de Eŭskio simbolo sen tradicio en la eŭskaj provincoj, ĉar ĝi imitas la britan flagon, kun la celo allogi Anglion kiel potenca aliancito de eŭska nacio disigita de Hispanio, kiel okazis kun la kazo de Portugalio.
Mosulo
Mosulo (الموصل) estas urbo en Kurdujo, norda Irako, administra centro de de provinco Ninive. Komence de la jaro 2005 ĝi nombras 2 066 370 loĝantoj kaj ĝi estas post Bagdado kaj Basra la tria plej granda iraka urbo. Mosulo, situanta en regiono tre riĉa je provizoj de krudnafto, estas ekonomia kaj transport a centrejo de la norda Irako.
Ĝi etendiĝas 350 km nordokcidente de Bagdado en supermara alteco 250 m sur la dekstra bordo de rivero Tigriso. Proksime, sur la kontraŭa bordo, etendiĝas restaĵoj de antikva urbo Ninive, kiu estis en la 7-a jarcento antaŭ Kristo metropolo de Asiria imperio. La ĉirkaŭas teritorio estas naciece plejparte kurda, sed en la urbo mem ekde la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento superas araboj kaj la kurdoj estas en minoritato. La tria plej nombra etno estas poste turkoj.
En Mosulo troviĝas granda rafinerio de krudnafto, la urbo estas jam de longa tempo fama ankaŭ pro sia teksa idustrio; vorto muslino estas derivita ĝuste el la nomo Mosulo.
La historio tuŝas ĝis antikvo, temis pri signifa asiria komerca centro, kuniganta Mezopotamion kaj Mediteraneon.
En la ĉirkaŭaĵo de Mosulo troviĝas en tri dialektoj la novsiria lingvo, kiu kreas unu el du branĉoj de la aramea lingvo.
Portlanda cemento
Portlanda cemento aŭ portlandcemento estas cemento fabrikita el portlanda silikata substanco, al kiu oni almiksas ingrediencon por reguligi la solidiĝon.
Laŭ Francisko Azorín Portlando estas Polvo produktita per kuiro de argilo k. stingita kalko, uzata por konstruaĵoj. Li indikas etimologion el Portland, propra nomo de angla insulo.
La japana esperantisto Maeda Tutomu publikigis pluraj verkoj pri portlandcemento en la 1930-aj jaroj.
Schubert
La relative oftan familian nomon Schubert portas i.a. jenaj personoj:
Pioraco
Pioraco estas komunumo de Italio.
7056 Kierkegaard
Ĝia spektra klaso "Sq" indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio,
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la dana filozofo kaj teologo Søren Kierkegaard (1813–1855), rigardita kiel fondinto de la ekzistadismo.
Akva animalo
Akva animalo estas animalo, ĉu vertebrulo aŭ senvertebrulo, kiu loĝas en akvo por plej aŭ ĉio el sia vivo. Kelkaj ekzemploj de senvertebruloj estas celenteroj. Tiu filumo konsistas el meduzoj, maranemonoj, koraloj, kaj hidroj. Alia tipo de senvertebraj akvaj animaloj estas la anelidoj kiuj estas segmentaj vermoj. Estas tri diversaj klasoj nome poliketoj, oligoketoj, kaj hirudineoj. Ili povas spiri aeron aŭ elpreni oksigenon el tiu solvita en akvo danke al specialaj organoj nome brankoj, aŭ rekte tra ties haŭto. La naturaj medioj kaj la animaloj kiuj vivas en ili povas esti kategoriigitaj kiel akvaj (en akvo) aŭ surteraj (sur tero). Animaloj kiuj facile moviĝas el akvo al tero aŭ inverse estas menciataj kiel amfibioj. Kiam animaloj vivas en akvo, havas specialajn adaptojn kiuj helpas ilin survivi en akva habitato. Ju pli da tempon la animalo pasas en akvo, des pli rapide ili adaptiĝas al sia nova habitato. Estas nombraj vojoj per kiuj akva animalo povas adaptiĝi al sia habitato.
La termino akva povas en teorio esti aplikata al animaloj kiuj vivas ĉu en nesala akvo (nesalakvaj animaloj) aŭ marakvo (marakvaj animaloj). Tamen, la adjektivo mara estas plej komune uzata por animaloj kiuj vivas en marakvo, t.e. en oceanoj, maroj, ktp. Invadaj akvaj animaloj postulas akvan habitaton, sed ne necese devas vivi entute en akvo.
Akvaj animaloj (ĉefe nesalakvaj animaloj) estas ofte de speciala zorgo por naturprotektistoj pro fragileblo de ties medio. Akvaj animaloj estas subjekto al premo pro troa fiŝkaptado, detrua fiŝkaptado, marpoluado kaj klimata ŝanĝo.
Aerspiraj akvoanimaloj
Akvaj animaloj estas ekzemple la marbirdoj, kiaj mevoj (familio Laredoj), pelikanoj (familio Pelikanedoj), kaj albatrosoj (familio Diomedeedoj), kaj plej el la Anseroformaj (anasoj, cignoj kaj anseroj).
Amfibioj kaj amfibiotaj animaloj, kiaj ranoj (la ordo Anura), ĉar ili postulas akvon, estas separataj en sia propra media klasigo. La majoritato de amfibioj (klaso Amphibia) havas akvan stadion de larvo, kiaj la ranidoj, sed poste ili vivas kiel sutteraj plenkreskuloj, kaj povas reveni al alvo por pariĝi.
Ankaŭ kelkaj fiŝoj evoluis al aerspirado por survivi en senoksigena akvo, kiaj la Pirarukuo (familio Ostoglosedoj) kaj la piedira katfiŝo (Klariedoj).
Notoj
"Annelids." Nonindigenous Aquatic Species. Web. 2a Majo 2012. <http://nas.er.usgs.gov/taxgroup/Annelids/ >. " National Invasive Species Information Center. Web. 2a Majo 2012. <http://www.invasivespeciesinfo.gov/aquatics/main.shtml >.
LCS
La vorto havas plurajn signifojn:
Malnova Panamurbo
Malnova Panamurbo estas la nomo kiun ricevas la arkeologia loko kie situis la urbo Panamo ekde ĝia fondiĝo en 1519, ĝis 1671. La urbo estis translokigita al nova loko, je 2 km sudokcidente, estinte detruita pro atako de la angla pirato Henry Morgan, komence de 1670. El la originala urbo, konsiderata kiel la unua eŭropa setlejo ĉe la pacifika marbodo de Ameriko, restas ankoraŭ kelkaj ruinoj el kiuj konsistas la arkeologia loko.
Historio
La urbo, fondita de Pedrarias Dávila la 15-an de aŭgusto 1519, estis starigita sur areo origine okupita de indiĝena komunumo; pro tio, en tiu loko troviĝis spuroj de antaŭkolumbaj kulturoj. En 1541 la urbo havis 4.000 loĝantojn; inter hispanoj, indiĝenoj kaj afrikaj sklavoj. En 1607, la urbo havis plurajn stratojn, Ĉefplacon kaj aliajn du placetojn. Ekde tiu ĉi loko ekiris la ekspedicioj kiuj konkeris la Inkaan Imperion de la nuna Peruo en 1532 kaj estis heltejo de unu el la plej gravaj komercvojoj de la amerika kontinento.
Malgraŭ la atingita prospero, la lokaj kondiĉoj ne estis bonaj ekde la komenco. La manko de akvo trinkebla estis inter la ĉefaj malfacilaĵoj, kio devigis la loĝantojn konstrui plurajn putojn kaj internajn cisternojn. La urbo suferis almenaŭ tri detruigajn incendiojn kaj tertremon, en 1621. Ĝi ankaŭ estis sieĝita, en pluraj okazoj, de piratoj. La plej malbona el tiuj sieĝoj estis tiu komandita de la angla pirato Henry Morgan, kiu atingis la lokon la 28-an de januaro 1671 kaj tie restis ĝis la 24a de februaro. Estis la hispanoj mem kaj ne Morgan, kiuj detruis la urbon per eksplodaĵoj. En la serĉado de nova loko kiu permesus la konstruadon de pli bona defenda sistemo, la urbo estis translokigita al proksima duoninsulo, je 2 km sudokcidente, en la nuna historia centro de Panamurbo. La origina loko estis preterlasita dum pluraj jaroj ĝis kiam la ruinoj estis iom post iom rekuperitaj. La tuto estis deklarita Historia Monumento en 1976. Unesko ĝin deklaris Monda heredaĵo en 2003. En 1995, estis kreita la Patronato de Panamá Viejo, senprofitcela fonduso por la restaŭrado de la loko. Ĝi ankaŭ konvertiĝis en unu el la plej popularajturismaj allogaĵoj de la urbo.
Norstedts
Norstedts Förlag estas libroeldonejo en Svedio. Ĝi estis establita en 1823 de Per Adolf Norstedt.La nuna eldoneja grupo Norstedts Förlagsgrupp konsistas de Norstedts, kiu eldonas librojn por plenkreskuloj, kaj Raben & Sjögren, kiu eldonas librojn por infanoj.
Mahabalipuram
Priskribo
Ĝi havas variajn historiajn monumentojn konstruitajn inter la 7-a kaj la 9-a jarcentoj, kaj estis klasita de UNESCO kiel Monda heredaĵo.
Indulto
Indulto (latine: indultum, referencata ankaŭ kiel Papa privilegio) estas termino de la kanona juro kiu indikas nekorformiĝon al la juro, permesitan de la Apostola Seĝo, jen favore al komunumo de fideluloj, jen favore de unuopulo, dispensantan el kelkaj normoj de la kodo de kanona juro.
Inter la papaj privilegioj, troviĝas tiu kiun papo Johano Paŭlo la 2-a donis en 1988 por la celebrado de trenta meso kiel eksterordinara formo de la roma rito per la apostola letero Ecclesia Dei.
Koji Sakamoto
Koji Sakamoto (坂本 紘司, n. ) estas japana futbalisto.
Ŝutmonto Ema
Ŝutmonto Ema (iam ankaŭ skribata kiel Ema-Terezie aŭ Terezie-Ema) estas ostrava konusa ŝutmonto kun pinto en alteco ĉirkaŭ 315 m s. m.. Ĝi troviĝas en regiono de Silezia Ostrava sur la dekstra bordo de rivero Ostravice. Kreas ĝin milionoj da tunoj de minita rubaĵo el la ostravaj minejoj (areo 82 hektaroj, volumeno: pli ol 4 mil. m³). Komencoj de ties fondo verŝajne tuŝas ĝis tempo antaŭ la jaro 1920. La ŝutmonto senĉese laboras, tial emisias el ĝi blanketaj nubetoj de gasoj enhavantaj precipe sulfuran dioksidon. Ĝia surfaco estas senĉese varmigata per la internaj procedoj - interne de la brulanta ŝutmonto la temperaturo atingas ĝis 1500 °C. Dum tiu ĉi temperaturo estiĝas krom alia raraj mineraloj - porcelanitoj kaj jaspoj. Rilate al tiuj ĉi cirkonstancoj la eniro sur ĝin eblas sole je propra risko.
Koji Sakamoto
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata kaj Shonan Bellmare.
Gubernio Dijala
La gubernio Dijala (محافظة ديالى, latinliterigo laŭ DMG Muḥāfaẓat Diyālā) estas unu el sume 18 gubernioj de la ŝtato Irako. Laŭ takso pri la jaro 2003 ĝi havis 1,271,000 loĝantojn. Administra centro estas la urbo Bakuba. La teritorio kovras areon de kvadrataj kilometroj. La gubernio etendiĝas inter la oriento kaj nordoriento de la iraka ĉefurbo Bagdado kaj la limo al Irano. Sian nomon la gubernio havas de la samnoma rivero Dijala, alfluo al la Tigriso.
Ŝutmonto Ema
Dank' al la varmo, kiu ascendas el la monto, kreskas sur la ŝutmonto termofila flaŭro. Troviĝas tie ankaŭ stepa faŭno. Sur la norda flanko estas densa arbaro, la suda flanko (kiu senĉese estas bruletanta) estas dume nuda.
Gubernio Dijala
La gubernio konsistas el la sekvaj 6 distriktoj:
Garchizy (stacidomo)
Garchizy estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Garchizy, en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ŝutmonto Ema
Al la ŝutmonto eblas aliri de ostrava ekspoziciejo Nigra herbejo (respektive de Ponto de Miloš Sýkora) aŭ de zoo laŭ flava turisma marko. Klubo de ĉeĥaj turistoj nomigis tiun ĉi vojlinion laŭ Adolf Podroužka, la fondinto de la ĉeĥa turismo.
Gubernio Dijala
La kurde setlata areo de la gubernio estas parte administrata per la Aŭtonoma Regiono Kurdio.
Ŝutmonto Ema
Ema ne estas la plej alta loko de Ostrava, tiu estas monteto en Krásné Pole (334 m s. m.).
Garchizy (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Gubernio Dijala
La 15-an de oktobro 2005, el 476,980 balotrajtaj gubernianoj procentoj voĉdonis favore de la nova ŝtata konstitucio.
Luncani (Luna)
Luncani (Luna) [lunkanj] (hungare: Aranyosgerend) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Turda. Administre ĝi apartenas al Luna (Cluj).
Zadní Arnoštov
Zadní Arnoštov (Hinter Ehrnsdorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de urbo Jevíčko en distrikto Svitavy. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km nordokcidente de Jevíčko. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/366. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 66 adresoj.
Luncani (Luna)
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1268.
Zadní Arnoštov
Zadní Arnoštov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 10,06 km².
Luncani (Luna)
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 1 289 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 362 (rumanoj, 35% hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos).
Bhimrao Ramji Ambedkar
D-ro Bhimrao Ramji AMBEDKAR (marate: डा. भीमराव रामजी आंबेडकर) ( – ) (B. R. Ambedkar; populare konata kiel Babasaheb) estis barata juristo, ekonomiisto, politikisto kaj socia reformisto.
Flamkuko
Flamkuko estas nedolĉa manĝo-specialaĵo el Alzaco, Palatinato kaj Badeno.
Bhimrao Ramji Ambedkar
Li kampanjis kontraŭ la diskriminacio de la dalitoj, subtenis virinajn rajtojn kaj tiujn de laboristoj.
Li ankaŭ estis inter la ĉefaj arkitektoj de la Barata konstitucio.
Frua vivo
Ambedkar naskiĝis la 14-an de aprilo 1891 en la urbo de Mhow, en la nuntempa Madhja-Pradeŝo. Li estis la dekvara filo de familio kiu apartenis al la kasto de la Maharoj, kiuj estis konsiderataj dalitoj, alivorte "netuŝeblaj". Lia gepatra lingvo estis la marata. Lia familio laboris de generacioj por la Barata armeo, kiu tiam sekvis britajn ordonojn. Lia patro sukcesis akiri iom da eduko pro sia laboro en la armeo, kaj li uzis sian pozicion en la armeo por akiri ke liaj filoj povu studi en registara lernejo, kvankvam ili apartenis al malalta kasto, kaj oni ĝenerale ne akceptis infanojn de malaltaj kastoj en lernejoj. En la lernejo, Bhimrao kaj aliaj infanoj de malaltaj kastoj estis segregataj, kaj ne rajtis sidi ene de la klasoj. En 1894, la patro de Bhimrao retiriĝis, kaj la familio translokiĝis al Satara post du jaroj. Tuj poste, la patrino de Bhimrao mortis, kaj la infanoj estis prizorgitaj de onklino, en malfacilaj cirkonstancoj. Nur kvin el la dekkvar infanoj de la familio travivis ĝis la plenkreska aĝo. El la fratoj kaj fratinoj, Bhimrao estis la nura kiu sukcesis pasi liajn finajn ekzamenojn kaj iri al pli granda lernejo.
En 1898, la familio translokiĝis al Mumbajo, kie Bhimrao ĉeestis ŝtatan lernejon. Kvankam li estis elstara studento, li estis ĉiam pli perturbita de la diskriminacio kontraŭ li.
Edukado
En 1913 la reĝo de Baroda donis al li stipendion por iri al Usono kaj studi en la Universitato Kolumbio. En 1916, li akiris doktoran titolon, per tezo kiu poste estus publikigata sub la titolo La evoluo de la provinca financo en Brita Hindio. Lia unua publikigita verko estis tamen Kastoj en Hindujo: Ilia meĥanismo, genezo kaj disvolvo. Li iris plu-studi ekonomikon en Londono, en la London School of Economics. Li devis reiri Baraton post unu jaro, sed en 1920 li sukcesis reiri Brition por fini siajn studojn. En 1923 li reiris denove al Barato, post pasi tri monatojn studante en Bonn, Germanio.
Publika agado por la rajtoj de la dalitoj
Kiam li revenis de Europo, Ambedkar kreis sukcesan leĝan firmaon, kaj li ankaŭ komencis lukti por la rajtoj de la dalitoj. Li estis invitita ĉeesti la Komitaton Southborough, kiu pretigis la Leĝo 1919 por la regado de Hindio, kaj tie li esprimis sin por la kreado de separitaj elekteblecoj por la dalitoj kaj aliaj religiaj komunumoj.
En 1920 li fondis organizaĵon por helpi la malaltajn kastojn, kaj li ankaŭ komencis semajnan ĵurnalon nomatan Mooknayak (La gvidanto de la silentuloj). Li uzis la ĵurnalon por kritiki ortodoksajn Hinduistajn politikistojn, kiu rifuzis batali kontraŭ kasta diskriminacio.
Flamkuko
Bazo de flamkuko estas tre maldika soklo el pasto kun gisto. Tradicie oni kovras ĝin per krudaj, nekuiritaj cepoj, lardo kaj acida kremo, nur iom spicita per salo kaj pipro. La tiel kovritan flanon oni mallonge bakas en forno je alta temperaturo. Hodiaŭ oni kovras la flanon ankaŭ per ekzemple salmo k.s.
Listo de Sfeniskoformaj laŭ populacio
Tio estas la listo de Sfeniskoformaj specioj laŭ tutmonda populacio. Kvankam la nombroj estas ĉirkaŭkalkuloj, ili estis faritaj de fakuloj en ties kampoj.
Flamkuko
Historie flamkukon oni bakis antaŭ baki panon en la sama forno hejtigita per ligno. Tiel oni povis eluzi la unuan fortan varmegon de la forno tuj post ekhejtado. La nomo flamkuko ekestis, ĉar oni jam ŝovis la flanon kun cepoj kaj lado en la fornon, kiam la flamoj ne jam tute estingiĝis. Per flamkuko oni ankaŭ povis proksimume taksi, ĉu la temperaturo de la forno taŭgas por baki panon. Flamkuko bezonis ĉ. 12 ĝis 15 minutojn. Se ĝi bruniĝis tro rapide, oni devis prokrasti la enmeton de la pano, ĉar la forno ankoraŭ estis tro varma. Se bakado de flamkuko daŭris pli longe, la forno-temperaturo estis tro malalta por la pano kaj oni devis denove ekhejtigi.
Listo de Sfeniskoformaj laŭ populacio
Sfeniskoformaj (el la latina por "kojnformaj") estas la taksonomia ordo al kiu apartenas pingvenoj. BirdLife International taksis 18 speciojn. El kiuj 16 (89% el la totalaj specioj) havis siajn populacion ĉirkaŭkalkulitan: tiuj mankantaj estas la Reĝa kaj la Blua pingveneto, ambaŭ el kiuj estis taksitaj kiel Malplej Zorgiga.
Bhimrao Ramji Ambedkar
Publika agado por la rajtoj de la dalitoj
Li ankaŭ kritikis la praktikadon de netuŝebleco en la islama hinda socio, tiel ke estu klare ke li ne kontraŭis Hinduismon, sed socian mispraktikon.
Listo de Sfeniskoformaj laŭ populacio
Vario de metodoj estas uzataj por kalkuli pingvenojn, kaj en Aprilo 2012 oni faris unuan censon el spaco, kiam oni uzis bildojn el satelitoj Ikonos, QuickBird-2, kaj WorldView-2 por kalkuli antarktajn Imperiestrojn. Tiu estas simila tekniko al tiu uzita de Alta Komisaro de la Unuiĝintaj Nacioj pri Rifuĝintoj por kalkuli homojn en Somalio. Plej maraj studoj uzas stritransektojn kaj distancan elprenkalkulon por mezuri densecon; tio estas poste ekstrapasata al la animala teritorio. La Galapagoj estis kalkulitaj ĉiujare ekde 1961 fare de la servoj de la Nacia Parko Galapagoj. Surtere kaj mare, ili faras kompletan censon en dek areojn kaj partan censon en kvar. La observo en 2012 de 721 birdoj montris, ke la niveloj restis same dum la ĵusaj jaroj, kaj la nuna kompleta ĉirkaŭkalkulo ne bezonas esti ŝanĝata. Po plia informo pri kiel oni faras tiujn ĉirkaŭkalkulojn, rigardu vikipediajn artikolojn pri Populacibiologio kaj Populaciekologio.
Bhimrao Ramji Ambedkar
Publika agado por la rajtoj de la dalitoj
En 1926, li estis nomumita membro de la Leĝa Konsilio de Mumbajo. La sekvan jaron li komencis organizi malfermajn protestojn kontraŭ la principoj de netuŝebleco, interalie per publikaj marŝoj, drinkado en publikaj fontoj kaj eniro en hinduistajn templojn malpermesitajn al dalitoj. Li gvidis neperfortan movadon de civila malobeo (satyagraha) en Mahad por lukti por la rajto de la netuŝebla komunumo preni akvon el la ĉefa tanko de la urbo. En alia konferenco li kondamnis la antikvan hindan tekston Manusmriti (Leĝoj de Manu), pro ties pravigo de la sistemo de kasta diskriminacio.
Listo de Sfeniskoformaj laŭ populacio
Specioj kiuj jam ne plu povas esti inkluditaj en tia listo estas la Vaitaha pingveno, kiu ŝajne iĝis formortinta inter 1300 kaj 1500 (tuj post la alveno de polinezianoj al Novzelando), kaj la Ĉathama pingveno, kiu estas konata nur pere de subfosilioj, sed povus esti tenita en kaptiveco foje inter 1867 kaj 1872. Adelioj kaj Imperiestroj nestumas en Antarkto kaj manĝas el rompitaj glacipecoj; la efiko de la tutmonda varmiĝo sur tiuj povus tuŝi ties nombrojn, kaj la Antarktaj kaj Papuaj, kiuj manĝas en malfermaj akvoj, eniras en la glacipecaj teritorioj de la Adelia kaj de la Imperiestroj. Tiele la Papuaj ĝuis plulacikreskon de 7500% ekde 1974, kaj la Antarktaj de 2700%.
Bhimrao Ramji Ambedkar
Publika agado por la rajtoj de la dalitoj
En 1927, li ekpublikigis sian duan ĵurnalon, Bahiskrit Bharat (Ekskludita Hindio), poste renomita Janata (La popolo). Li estis nomumita por la Mumbaja Prezidenta Komitato por labori ĉe la tuteŭropa Komisiono Simon en 1928. Tiu ĉi Komisiono estis tre kritikita tra la tuta Hindio, sed Ambedkar mem verkis tutan serion de rekomendoj por estontaj konstituciaj reformoj. En oktobro 1929, li estis vundita en stratakcidento, kaj devis resti hejme ĝis la fino de la jaro.
Pakto de Punao
Ambedkar estis fariĝinta unu el la ĉefaj politikaj figuroj de la netuŝebla komunumo. Li estis tre kritika de la ĉefaj partioj en Hindio, pro ties ŝajna manko de intereso en la forigo de la kasta sistemo. Ambedkar kritikis Baratan Nacian Kongreson kaj ties gvidanton Mahatma Gandhi, pro ilia nesufiĉa insisto pri la egaleco de roloj inter kastoj, kaj ankaŭ la tiaman britan regon. Li insistis pri memregado de la subaj klasoj, kaj estis tre kritikita de la ortodoksaj hinduistoj.
La rolo de Ambedkar tre kreskis, kaj li estis invitita ĉeesti la Duan Rondtablan Konferencon en Londono en 1931. Tie li diskutis kun Gandhi en la afero de la dividita elekto por netuŝebluloj, kion oponis Gandhi, kiu timis ke apartaj elektoj kondukus al divido de Hindio laŭ religio kaj kasto en postaj generacioj.
Kiam la britoj konsentis pri tiu punkto kun Ambedkar, Gandhi komencis malsatstrikon en la Centra Malliberejo de Punao (Poona) en 1932. Gandhi faris alvokon por la forigo de diskriminacio kaj netuŝebleco en la hinda socio, kaj samtempe por la politika kaj socia unuiĝo de ĉiuj hindianoj. La protesto de Gandhi provokis grandan publikan apogon en la tuta Hindio, kaj la gvidantoj de Kongreso kaj aktivuloj kiel Madan Mohan Malaviya kaj Pawlankar Baloo organizis kunvenojn kun Ambedkar kaj liaj kolegoj. Ambedkar suferis fortan premon fare de la apogantoj de Gandhi, por ke li forlasu sian peton pri aparta elektado kaj akceptis pakton por la rezervo de balotseĝoj (La Pakton de Punao).
Politika kariero
En 1935, Ambedkar estis nomumita direktoro de la Rega Leĝa Kolegio dum du jaroj. Tiujare mortis lia edzino Ramabai.
Lia politika pozicio malmoliĝis en sia sinteno kontraŭ ortodoksa Hinduismo, kaj en Konferenco proksime al Nasik, Ambedkar anoncis ke li konvertiĝos al alia religio, kaj alvokis siajn apogantojn fari la samon. Li poste ripetis tiun alvokon en postaj paroladoj.
En 1936, Ambedkar fondis la Sendependan Laborpartion, kiu akiris 15 seĝojn en la balotado de 1937 por la Centra Leĝdona Asembleo. Li publikigis sian libron "La neniigo de kastoj" la saman jaron, bazitan en la tezo kiun li estis verkinta en Novjorko. Atinginte enorman publikan sukceson, li forte kritikis la hinduajn religiajn gvidantojn kaj la sistemon de kastoj ĝenerale. Li protestis kontraŭ la decido de la Kongreso nomi la netuŝeblan komunumon Harijanoj (Filoj de Dio), nomo kreita de Gandhi. Ambedkar deĵoris en la Konsila Defenda Komitato kaj en la Plenumkomitato de la Vicreĝo kiel ministro pri laboro.
Inter 1941 kaj 1945, li publikigis grandan nombron de polemikaj libroj kaj pamfletoj, inklude de Pensoj pri Pakistano, en kiu li kritikis la pledojn de la Muzulmana Ligo por aparta ŝtato Pakistano. Li ankaŭ intensigis siajn atakojn kontraŭ Gandhi kaj la Kongreso, akuzante ilin je hipokriteco. En sia verko "Kiu estis la ŝudroj?", li intencis ekspliki la formadon de la ŝudroj, t.e. la plej malalta kasto de la Hindua sistemo, kaj emfazis ke tiu ĉi estis malsama al la netuŝebleluloj.
Li kritikis ne nur la hinduistan sistemon, sed ankaŭ la praktikojn de islamanoj rilate al traktado de virinoj kaj al apartigaj kutimoj (inklude de pluekzisto de sklaveco). Li kondamnis ambaŭ grupojn kiel nekapablaj reformi sian socion por krei socian justecon.
Li estis preta akcepti la kreadon de la ŝtato de Pakistano, sed pli pledis por la solvado de la disputoj inter hinduoj kaj islamanoj per malpli drastaj solvoj. Li antaŭvidis la konfliktojn ke la kreado de aparta ŝtato kreos, kaj tial petis ke oni pli pravigu la ekzisto de pakistana ŝtato.
Arkitekto de la Barata Konstitucio
Malgraŭ lia kreskanta malpopulareco, liaj polemikaj vidpunktoj kaj liaj kritikoj al Kongreso kaj Gandhi, Ambedkar havis grandan reputacion kiel juristo. Post la sendependeco de Barato en la 15-a de aŭgusto 1947, la nova registaro invitis lin deĵori kiel justicministro, kion li akceptis. La 29-an de aŭgusto, Ambedkar estis nomumita prezidanto de la Komitato por la redakto de la Konstitucio. Li kunmetis okcidentajn modelojn kun la tradicio de la budhista tribeca praktiko sangha.
La teksto pretigita de Ambedkar antaŭvidis konstituciajn garantiojn kaj protekton de civilaj liberecoj por la individuoj, inklude de la religia, kaj la forigon de la netuŝebleco kaj aliaj formoj de diskriminacio. Ambedkar apogis fortajn rajtojn por la virinoj, kaj enkondukis sistemon de rezervo de laboroj en la publika sektoro kaj en edukado por la subaj kastoj kaj la minoritataj popoloj, esperante tiel helpi en la forigo de diskriminacio kaj socia malavantaĝo. La Konstitucio estis aprobita la 26-an de novembro 1949 fare de la Konstitucia Asembleo.
Ambedkar klopodis por la aprobo de Civila Kodo kun egaleco de genroj en heredo, geedziĝo kaj ekonomio, sed li ricevis fortajn kritikojn. Li demisiis kiel ministro, malgraŭ la apogo de la prezidanto Nehru kaj la gvidantoj de la Barata Nacia Kongreso. Ambedkar klopodis por akiri seĝon kiel sendependulo en la ĉefa (malalta) leĝdona ĉambro, la Lok Sabha sed fiaskis. Li poste estis nomumita por la Alta Ĉambro, la Rajya Sabha en marto 1952, kaj restis ties membro ĝis sia morto.
Konvertiĝo al Budhismo
Ambedkar organizis publikan ceremonion por si kaj siaj apogantoj en Nagpur la 14-an de oktobro 1956. Akceptante la Tri juvelojn kaj la Kvin Preceptojn (Pancasila) de budhista monaĥo laŭ tradicia maniero, Ambedkar kompletigis sian konvertiĝon. Li sekve konvertis laŭestime 380 000 siaj apogantojn kiuj lin akompanis. AIli eksplicite rifuzis Hinduismon kaj la hinduan filozofion.
Morto
De 1948 Ambedkar suferis je diabeto. En la lastaj jaroj li ankaŭ suferis je deprimon kaj angoron pro politikaj aferoj. Li multe laboris por fini sian manuskripton pri Budhismo. La 6-an de decembro 1956 li forpasis en sia hejmo de Delhio.
La sekvan tagon oni organizis kremacian ceremonion, kiun ĉeestis centoj da miloj da liaj apogantoj.
Lin supervivis lia dua edzino Savita Ambedkar, naskita kiel brahmano, sed ankaŭ konvertiĝinta al Budhismo. Lia nepo Prakash Yaswant Ambedkar gvidas la movadon Bharipa Bahujan Mahasangha kaj estis membro de ambaŭ ĉambroj de la Barata Parlamento.
2-Jodo-heptano
2-Jodo-heptano aŭ 2-heptila jodido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj 2-Heptanolo. 2-Jodo-heptano estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 2-Jodo-heptano prezentas jodatomon ligitan al 2-heptila grupo. Ĝi konsistas je 5 karbonatomoj, 15 hidrogenatomoj, 1 jodatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Jamajka eŭfonjo
La Jamajka eŭfonjo (Euphonia jamaica) estas specio de birdo de la genro de Eŭfonjoj, kiuj nun estas konsiderata membro de la familio de Fringedoj, sed antaŭe de la Traŭpedoj.
Ĝi troviĝas en Kajmanoj kaj Jamajko. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj.
Tiu birdo havas tre grizan kapon, pli helgrizajn subajn partojn kun rimarkinda centra flava ventro kaj cindrogrizan dorson. La vosto estas mallonga kaj la beko tre dika ĉebaze. Ĝi estas simila al la proksima parenco la Plumbeŭfonjo, sed tiu havas flavajn subajn partojn kaj ne nur centran ventron kiel la Jamajka eŭfonjo.
LDD
La trilitera kombino LDD havas plurajn signifojn: