cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
(161291) 2003 HV29
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malpoksime tanĝas tiun de Marso ; ĝia marsa MOID estas 0,29263 astronomia unuo (43,777 milionoj da km).
Lauben
Lauben havas diversajn signifojn:
-eg-
La vortero -eg- estas sufikso en la lingvo Esperanto, kiu grandigas aŭ pliintensigas la signifon de iu vortradiko, al kiu ĝi estas aldonata. Gramatike ĝi plenumas la signifon de aŭgmentativo. La vortero estas oficiala sufikso, antaŭvidita en la Fundamento de Esperanto. Pri la etimologia deveno de ĝi ne estas unueca klarigo.
Similaĵoj en aliaj lingvoj: kjempe- (norvega); -ã- (portugala lingvo); -an-, -on- (portugala kaj hispana); -on- (itala: libro 'libro' — librone 'librego')
Ekzemploj
bel'eg'a<BR /> grand'eg'ulo<BR/> paf'il'eg'o (arĥaika) = kanono<BR /> rid'eg'i<BR /> river'eg'o<BR/> tre'eg'e<BR /> vent'eg'o
Eksteraj ligiloj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Ideala urbo
Ideala urbo estas koncepto de plano por urbo kiu estis konceptita en konsento kun aparta racia aŭ morala objektivo. La ideo estas kreita jam en la antikveco kun la celo precizigi la trajtojn, kiujn la urbo devus renkonti por la evoluo de la homo, konsiderante lian fizikan bonfarton kaj sociajn bezonojn.
Historio disvolvo
La ideala urbo estis ripetiĝanta temo dum la historio de arkitekturo : la ideoj de Platono kaj Aristotelo (ne nur iliaj politikaj konceptoj, sed ankaŭ la fizika priskribo de la mita Atlantido kaj la referencoj al Hipodamo de Mileto, kiu estas kreditita kun la ortogonala planado kiu estis fakte aranĝita en Pireo); en romiaj tempoj, la teknika koncepto de la arkitekto Vitruvio de kiel la grandurbo devus esti, kaj la fakta esprimo de spacoj por publika kaj politika uzo en Romo mem kaj en Konstantinopolo ("Nova Romo"), kaj en la romiaj grandurboj disigitaj tra la provincoj; la mezepokaj politik-teologiaj konceptoj de ĉiela urbo aŭ nova Jerusalemo kiel ideala modelo bazita sur bibliaj priskriboj (kaj de la tera Jerusalemo kaj de la ĉiela Jerusalemo - aŭgustena teorio de la du urboj - kaj de la urbo kiel kosmopolita spaco de miksaĵo, malĉasteco kaj korupto - turo de Babelo. Babilono- ekvivalento de la virto propra al la nomada vivmaniero de la patriarkoj); la utopioj ( Utopia de Thomas More, La Urbo de la Suno de Tommaso Campanella, La Nova Atlantido de Francis Bacon) kaj renesanca kaj baroka urboplanado projektoj en la moderna epoko; novklasika urboplanismo kaj viziaj arkitekturaj revadoj ekde la fino de la 18-a jarcento; la revoluciaj projektoj de utopia socialismo kaj higienismaj reformojekspansio de urboj kaj integriĝo en la kamparan medion dum la Industria Revolucio (kies efektivigo en la tiel nomata "ekspansio" kaj en la tiel nomataj "ĝardenurboj" estis malproksimaj de esti fidela al la teoriaj modeloj de Ildefonso Cerdá aŭ Arturo Soria); la proponoj de la Moderna Movado ( la utopia Usonia de Wright, Ville Radieuse de Le Corbusier, la planoj de Lúcio Costa por Braziljo), ktp.
Kritikoj de la koncepto de la ideala urbo estas nuntempaj kun siaj propraj formuliĝoj, kaj aperas tra la historio de literaturo: en klasika Grekio, Aristofano (La Birdoj, kie li proponas la utopian grandurbon de Néphéloccocygia, dezajnita fare de freneza geometro); en la 18-a jarcento, Jonathan Swift (La Vojaĝoj de Gulivero); en la  19-a jarcento, Charles Dickens (Martin Chuzzlewit) kaj Jules Verne (Les Cinq cents millions de la Bégum); Distopioj estas tre multaj en la 20-a jarcento.
Júlia Komár
Júlia Komár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Komár Júlia estis hungara aktoro. Ŝia edzo estis Antal Páger inter 1933-1961.
Laucha
Laucha havas diversajn signifojn:
Júlia Komár
Júlia Komár naskiĝis la  en Temeŝvaro (laŭ alia informo en Miskolc), ŝi mortis la  en Bonaero (Argentino).
Biografio
Júlia Komár komencis sian aktoran karieron en sia naskiĝurbo (?), poste en la teatra jaro 1930 en la hungarlingva teatro de Cluj. Ekde 1932 ŝi havis rolojn jam en Budapeŝto (ekzemple: Intertempe en 1933 ŝi edziniĝis, en 1940 kaj 1942 ŝi naskis filinojn. Ŝi ne akceptis la socialismon, tial ŝi kun sia familio migris al Argentino. Ŝi apartenis al Hungara Nacia Teatro en Argentino inter 1949-1954. En 1961 ŝi eksedziniĝis, ĉar Páger pli frue hejmenvojaĝis.
Akuzo
Jam en la 21-a jarcento ĵurnalisto akuzis ŝin, ke Komár estis sekreta amatino de Béla Imrédy
Internaciismo (institucia)
Pri internaciismoj en lingvoj, vidu Internaciaj vortoj.
Tiu ĉi artikolo temas pri institucia internaciismo. Ne konfuzu kun internaciismo.
Internaciismo kaj esperanto
En la laborista esperanto-movado la temo internaciismo nepre interesas la laboristojn, kiuj aplikas ĝin per praktikado de internacia lingvo esperanto. Ekzemple, Sennacieca Asocio Tutmonda, laŭ siaj statutoj, celas interalie:
c) lernigadi, instruadi, klerigadi siajn membrojn tiele, ke ili fariĝu la plej kapablaj kaj plej perfektaj el la tiel nomataj internaciistoj ;
La terminoj
La termino "internaciisto" povas signifi simple la sekvanton aŭ subtenanton de la internaciismaj tendencoj, sed ankaŭ en historio kaj historiografio de la 19-a jarcento povas signifi la membrojn kaj aktivulojn de la 1-a Internacio kaj foje eĉ tiujn revoluciulojn aŭ akuzitojn de revoluciaj agado aŭ penso kiuj falis sub suspekto ke ili estas membroj de tiu organizo.
Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj en la Olimpikoj
Sportista teamo de la en la Olimpikoj ekde la jaro 1984 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis emirlandaj partoprenantoj.
La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte du medalojn: Temas pri ora kaj  bronza medaloj. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 111-an rangon.
Kunordigas la teamon la Olimpika Komitato de la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.
Ensch
Ensch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Massongex (stacidomo)
Massongex estas fervoja stacidomo en Massongex, Svislando.
Buena Vista Social Club
Buena Vista Social Club estas la etikediĝinta titolo de muzikalbumo, kiun registrigis en 1996 la usona gitaristo Ry Cooder dum projekto kun pramajstroj de la kuba muziko el la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, kiujn kungrupigis Juan de Marcos González. Per pli ol ok milionoj vendoj ĝi estas la plej sukcesa albumo de la t.n. „mondmuziko“. Post la granda tutmonda sukceso de la lumdisko, kiun la samnoma dokumenta filmo de Wim Wenders, aperanta en 1999, eĉ konsiderinde fortikigis, la diskeldonejo World Circuit publikigis post la origina albumo uzante la famiĝintan nomon aron da sonregistrujoj, kiujn kunverkis kreska rondo da kubaj muzikistoj, el kiuj kelkaj ĝis nun (stato 2015) plutenante la nomon Buena Vista Social Club en malsamaj muzikistaroj prezentas dum koncertvojaĝoj tutmonde. La nomo devenas de instrumenta muzikpeco en la unua albumo, dediĉita al afrikokuba kultura klubo nome „Club Social“ en la kvartalo Buena Vista de la ĉefurbo Havano, grava en la jardekoj antaŭ la kuba revolucio.
Kontraŭkoncipa pilolo
La kombinita buŝa kontraŭkoncipa pilolo, ofte nomata gravedpreventa aŭ kontraŭkoncipa pilolo aŭ familiare nur "la pilolo", estas naskoregada metodo kiu inkludas kombinon de oestrogenoj (oestradiolo) kaj gestogenoj (progestino). Kiam prenitaj (englutitaj) ĉiutage, tiuj piloloj inhibas virinan fekundecon.
Buena Vista Social Club
Muzikprojekto de Ry Cooder kaj Juan de Marcos González
Ry Cooder vojaĝis en 1996 pro projekto kun afrikaj muzikistoj, kiu tiam ne realiĝis, al Kubo. Tie jam okazis sonregistraĵoj kun Juan de Marcos González kaj la ĉiustelularo Afro-Cuban All Stars por la diskeldonejo de la du. González, kiu ĝis tiam estis muzikinta kiel tresludisto kaj estro de Sierra Maestra tradician son-on, realigis unuafoje projekton, kiu revivigis la orkestran son-on de la 1950-aj jaroj. Cooder transprenis la ĉiustelularon kaj rekomendigis al si de González (krom Eliades Ochoa kaj Barbarito Torres, ludantoj de plukinstrumentoj tipaj poj liaj projektoj) reprezentajn kantistojn tiustilajn; fakte ili konsistigas parton de la solistoj kunagantaj en la ĉiustelularo. Kaj A Toda Cuba Le Gusta de Afro-Cuban All Stars kaj ankaŭ Buena Vista Social Club estis nomumota en 1997 por la premio Grammy. La finon de la produktoperiodo ili uzis por la unua solista albumo de Rubén González Introducing Rubén González, tiel ke ĉiuj tri lumdiskoj povis aperi samtempe.
Kontraŭkoncipa pilolo
Ili unue estis aprobitaj por kontraŭkoncipa uzo en Usono en 1960, kaj estas tre populara formo de naskoregado. Ilin nuntempe uzas pli ol 100 milionoj da virinoj en la tuta mondo kaj preskaŭ 12 milionoj da virinoj en Usono. Ĝia uzado multe varias laŭ lando, aĝo, edukado kaj geedzeca stato. Triono de virinoj en aĝo de 16-49 en Britio nuntempe uzas aŭ la kombinitan pilolon aŭ la gestogen-nuran pilolon, kompare kun nur 1% de virinoj en Japanio.
Buena Vista Social Club
Muzikprojekto de Ry Cooder kaj Juan de Marcos González
La titoldonan muzikpecon de la disko Buena Vista Social Club komponita de Orestes López, proponis la basisto Orlando „Cachaito“ López, kiu estis filo de la produktisto kiel ununura kunmuzikis ĉiujn sonregistraĵojn. Ĝi estas danzono, kiu enbuŝiĝas en mambon kaj enhavas pli longan pianosolaĵon de Rubén González. Temas pri la rekonmelodio de la samnoma afrikokuba kulturasocio, de la socia klubo de Buena Vista, kvartalo de Havano en la nuna Municipio Playa, kiu estis tre populara en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj kaj en kiu kelkaj el la muzikistoj jam estis prezentintaj.
Kontraŭkoncipa pilolo
Ambaŭ specoj enestas en la Listo de Esencaj Medikamentoj de la Monda Organizaĵo pri Sano, kiu enhavas la plej gravajn kuracilojn bezonatajn en baza sansistemo.
La kontraŭkoncipa pilolo estis katalizilo por la seksa revolucio. Mondaj historiistoj taksas la pilolon kiel la plej gravan kontraŭkoncipilon, kiu transdonis potencon pri reproduktaj rajtoj de viroj al virinoj.
Buena Vista Social Club
Kunverkantaj muzikistoj
La plej gravaj, ankaŭ en la kinofilmo prezentataj solistoj de la muzikprojekto estis En la filmo krom tio pli detale sin prezentas jenaj kubaj muzikistoj: Orlando „Cachaíto“ López, kontrabaso; Amadito Valdés, frapinstrumentaro; Manuel „Guajiro“ Mirabal, trumpeto; Barbarito Torres, liuto.
Postsekvaj projektoj
La lumdisko kaj la samnoma filmo diskonigis la muzikistojn al publiko tutmonda. Ili daŭrigis sian muzikistan laboron kaj plenumis grandan nombron da koncertoj tutmonde. Pluraj el ili eldonis soloalbumojn. En la serio Buena Vista Social Club aperis post la tri originaj lumdiskoj la albumoj Ankaŭ post la morto de tri el kvin kubaj solistoj, kiuj kunverkis la praan projekton, la etikedo Buena Vista Social Club progresis. Kelkaj el la restintaj same kiel postvenantaj kubaj muzikistoj regule prezentas kiel ĝis nun koncertojn bone vizitatajn. Novembron de 2013 la muzikistaro Orquesta Buena Vista Social Club, direktata de Jesús Ramos anoncis, ke ĝi sin malfondos post adiaŭa koncertvojaĝo planata por la tempospaco de somero de 2014 ĝis aŭtuno de 2015. Septembron de 2012 oni anoncis la produktadon de la unua lumdisko post unu jardeko. La surdiskigon ankaŭ kuverku la steluloj Omara Portuondo kaj Eliades Ochoa.
La sukceso de Buena Vista Social Club naskis multajn imitadojn, kiuj parte ankaŭ uzas la leĝe ne protektatan kvartalonomon „Buena Vista“ por siaj projektoj („The Bar at Buena Vista“, „Pasión de Buena Vista“, „Live from Buena Vista“ ktp.). Kiel komprenaĵo „Buena Vista“ estas ekster Kubo nun danke al la efiko, kiun atingis filmo kaj lujmdiskoj, multe pli konata ol la termino „son“, kiu verdire nomigas la kuban muzikstilon tradician precipe uzatan ene de la projekto Buena Vista Social Club.
18708 Danielappel
18708 Danielappel estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel Clayton Appel, kiu gajnis la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri kemio. Li estis lernanto ĉe la Eldorado High School en Albuquerque (Nov-Meksiko, Usono).
Frapdinamiko
Frapdinamiko estas la eco de klavarinstrumentoj, reagi sur diference fortika frapado de klavo per diferenca fortiko de la generita tono kaj per tio allasi variantan dinamikon. La fakte bezonatan fortoelspezon tamen oni nomas frapforton.
Je la piano frapdinamiko kaj frapforto ekestas pro la strukturo de la mekaniko.
Multaj klavariloj ne ebligas frapdinamikon, ekz. la orgeno aŭ la klaviceno. Je tiuj ĉi instrumentoj anstataŭe uzeblas diversaj aliaj rimedoj por la reguligo de la laŭteco, kiuj tamen ne ebligas al la ludanto influi ĉiujn unuopan tonon en sia laŭteconivelo. Ĵus tiu ĉi nova ebleco de diferencigita dinamiko estis la bazo por la venkiro de la piano dum la 18-a jarcento.
Je digitala piano estas elektronike mezurata la forteco de la frapado (kiel rapideco de la klavomovo) kaj estas sendependa de frapforto. Ĝi influas variajn parametroj de la songenerado.
Liancourt - Rantigny (stacidomo)
Liancourt - Rantigny estas franca stacidomo sur linio Paris-Nord - Lille, situanta en Rantigny, apud Liancourt, en departemento, regiono Hauts-de-France.
Priapuloj
Priapuloj aŭ Priapulida (priapulidaj vermoj, el gr. πριάπος, priāpos 'Priapo' + Lat. -ul-, diminutivo), foje referencata kiel penisvermoj, estas filumo de nesegmentitaj mar-vermoj. La nomo de la filumo rilatas al la greka dio de fekundeco, ĉar ties ĝenerala formo kaj ties etendebla rostro povus memori al la formo de peniso. Ili loĝas en la koto kaj en kompareblaj profundaj akvoj ĝis 90 metroj. Kelkaj specioj montras rimarkindan toleremon por hidrogena sulfido kaj senoksigenaj akvoj. Ili povas esti tre abundaj en kelkaj areoj. En golfo el Alasko oni registris ĝis 85 plenkreskajn individuojn de Priapulus caudatus por kvadrata metro, kaj la denseco de ties larvoj povas esti tiom alta kiom ĝis 58,000 por kvadrata metro.
Kun Echiura kaj Sipuncula, ili estis iam lokigita en la taksonon Gephyrea, sed fidinda morfologia kaj molekula pruvaro subtenas ties apartenon al Ecdysozoa, kiu inkludas ankaŭ artropodojn kaj nematodojn. Fosiliaj trovaĵoj montras ke la buŝodezajno de la tig-artropodo Pambdelurion estas identa kun tiu de priapuledoj, indike ke ties buŝo estas origina trajto heredita el la lasta komuna praulo kaj de priapuledoj kaj de artropodoj, eĉ se modernaj artropodoj ne plu havas ĝin. Inter Ecdysozoa, ties plej proksimaj parencoj estas Kinorhyncha kaj Loricifera, kun kiuj ili konstituas la kladon Scalidophora nomita laŭ la spinoj kiuj kovras la internon. Ili manĝas malrapide moviĝantajn senvertebrulojn, kiel poliĥetaj vermoj.
Liancourt - Rantigny (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Nord - Lille (272000).
Laudenbach
Laudenbach havas diversajn signifojn:
Králický Sněžník (monto)
Králický Sněžník, arĥaike ankaŭ Kladský Sněžník (pole: Śnieżnik Kłodzki, germane: Glatzer Schneeberg aŭ Grulicher Schneeberg, arĥaike ankauŭ Spieglitzer Schneeberg aŭ Grosser Schneeberg) estas la plej alta montopinto (1424 m) de samnomata montaro, la tria plej alta en Ĉeĥio, troviĝanta sur ŝtatlimo kun Pollando, en longeco proksimume 16 km tiriĝanta de urbo Králíky ĝis selo Kladské sedlo. Temas pri la kvara plej alta montopinto Krono de montaroj de Pollando kaj pri la plej alta punto de distrikto Ústí nad Orlicí kaj de la tuta Regiono Pardubice.
Minusinska baseno
La Minusinska baseno (ruse Минусинская котловина, Хакасско-Минусинская котловина) formas la sudan parton de la Minusinska depresio kaj etendiĝas sude en rusa Krasnojarska regiono kaj en Ĥakasio, inter la montoĉenoj de la Sudsibiria montaro. La basenon randas sude Okcidenta Sajano, okcidente Abakan-montaro kaj norde la etendaĵoj de la Kuznecka Alatau, oriente de Orienta Sajano. La reliefo de la baseno similas al onda-ripa ebenaĵo, kiu estas ividata per valoj. La alteco de la baseno varias de 200 ĝis 700. La Minusinska baseno estas kovrita de agrikulture uzata stepa vegetaĵo. Tie ekzistas karbo-tavoloj.
Lopašov
Situo
Lopašov situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Holíč-Trnava. Senica troviĝas je 9 km.
Zbudza
Zbudza (hungare Izbugya) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
Situo
Zbudza situas inter monto kaj Laborec, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 7 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1235. En 1910 loĝis en Izbugya 507 da homoj, (461 slovakoj, 44 hungaroj, po 1 germano kaj ruteno). Ĝis Traktato de Trianon Izbugya apartenis al Hungara Reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Michalovce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Zbudza 541 da homoj, (539 slovakoj, po 1 ukraino kaj ruteno).
Espoo
Espoo svede Esbo, estas urbo en suda Finnlando en la provinco Uusimaa, en la eksa gubernio Suda Finnlando. Espoo situas okcidente de Helsinki kaj estas parto de la metropola regiono de Helsinki. Espoo estas la dua plej granda urbo en Finnlando kaj havas 234 000 loĝantojn. La areo de Espoo estas 312 km².
Origine Espoo estis svedlingva kampara regiono, sed pro la situo apud Helsinki ĝi komencis fariĝi urbo. Espoo komencis rapide kreski post ĝia urbiĝo en 1963. La finnlingvanoj fariĝis plimulto en la 1940-aj jaroj kaj en la 1950-aj jaroj la kvanto de svedlingvaj loĝantoj malkreskis de 43,1 % (en 1950) al 23,5 % (en 1960). En la jaro 2005, 194 656 loĝantoj (85,6 %) parolis la finnan kaj 20 067 (8,8 %) la svedan kiel gepatran lingvon.
Lagoj en Espoo estas ekzemple Bodominjärvi kaj Nuuksion Pitkäjärvi.
Esperanto en Espoo
D-ro Vilho Setälä, membro de la Akademio de Esperanto, loĝis longe en Espoo en la urboparto Iirislahti. Nuntempe la strato, ĉe kiu troviĝis lia domo, estas nomita Esperantotie. Ĝi estas la sola Esperanto-rilata stratnomo en Finnlando.
-et-
La vortero -et- estas sufikso en la lingvo Esperanto, kiu malgrandigas aŭ malpliigas la signifon de iu vortradiko, al kiu ĝi estas aldonata. Gramatike ĝi plenumas la signifon de diminutivo. La vortero estas oficiala sufikso, antaŭvidita en la Fundamento de Esperanto. Etimologie ĝi devenas de la sufikso -ett- de la itala lingvo (ekz.. libretto ‘libreto’).
Eksteraj ligiloj
Sprachaufbau des Esperanto Esperanto vocabulary
Liancourt
Liancourt estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Henri Vallienne
Henri Vallienne (valjen) (naskiĝis la 19-an de novembro 1854 en Saumur, mortis la 1-an de decembro 1908 en Malakoff apud Parizo) estis franca kuracisto, esperanta tradukisto kaj la unua aŭtoro de du ampleksaj originalaj romanoj: Kastelo de Prelongo kaj Ĉu li?.
Usona Agentejo por Internacia Evoluo
La Usona Agentejo por Internacia Evoluo ( United States Agency for International Development, USAID) estas usona registara agentejo ĉefe respondeca pri la administrado de civila eksterlanda helpo. Responde al la promeso de la usona prezidanto Barack Obama de 2013 "kuniĝi kun niaj aliancanoj por elradikigi ekstreman malriĉecon en la venontaj du jardekoj," USAID deklaras la mision "kunlabori por fini ekstreman malriĉecon kaj antaŭenigi stabilajn, demokratiajn sociojn, per tio ankaŭ antaŭante la sekurecon kaj prosperon de Usono". USAID agadas en Afriko, Azio, Latinameriko kaj orienta Eŭropo.
Henri Vallienne
Vivo
Vallienne estis kuracisto kiu multe interesiĝis pri literaturo; li jam publikigis volumon de poemoj, en franca lingvo, antaŭ ekkoni Esperanton en 1902. Li tradukis la verkon „Eneido“ de Vergilio: la du unuaj kantoj, laŭverse tradukitaj, aperis en 1904.
Hafnerbach
Hafnerbach estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Henri Vallienne
Vivo
Vallienne estis, laŭ la atesto de Carlo Bourlet „alt-kreska, fortika, larĝŝultra viro kun sufiĉe longaj haroj kaj barbo, griznigraj, akrevidantaj okuloj, severa mieno. En tiu korpo de mezepoka kavaliro batis plej sentema kaj bona koro, en tiu kapo de kaperisto loĝis cerbo de altpensema scienculo.“
Verkado
Al la riproĉo, ke li pli bone farus propagandante la lingvon, li respondadis: „Certe antaŭ ĉio ni devas konigi la utilecon praktikan de Esperanto, sed ĝi nur tiam triumfos kaj venkos, kiam ĝi estos literatura!“ Kaj pri tiu punkto, li plene konsentis kiel Zamenhof, kiu skribis en 1895. „Kiam la konstanta kreskado de nia literaturo iom post iom... malaperigos ĉiun dubon pri la vivipoveco de nia lingvo, tiam, vole-nevole... la registaroj devos aliĝi al ni.“
Usona Agentejo por Internacia Evoluo
La usona prezidanto John F. Kennedy kreis la agentejon el pluraj antaŭaj ŝtataj agentejoj en 1961 per plenuma ordono, por starigi evoluhelpajn programojn en la areoj rajtigitaj de la Usona Kongreso per la "leĝo pri asisto al fremdaj landoj" (Foreign Assistance Act). [4] La Kongreso ĝisdatigas ĉi-tiun rajtigon tra ĉiujaraj mondonaj leĝoj (funds appropriation acts) kaj laŭnecese per pliaj leĝoj. Kvankam teknike sendependa federacia agentejo, USAID agadas en proksima kunlaboro kun kaj nome de la ekstera politiko gvidata de la Prezidanto de Usono, la Usona Sekretario de Ŝtato, kaj la Usona Nacia Sekureca Konsilio ( United States National Security Council).
Henri Vallienne
Verkado
En Aprilo 1905 kruela kormalsano atakis kaj preskaŭ mortigis lin; post la krizo, li ne plu povis eliri el sia ĉambro, nek forlasi sian apogseĝon. Sed tiun kompatindan situacion li profitis por akceli sian Esperantan laboron; en 1906, li publikigis la plenan tradukon de „Eneido“, en 1907 la originalan romanon „Kastelo de Prelongo“, en 1908 alian „Ĉu Li?“ kaj samjare la tradukon de la novelo de Antoine-François Prévost „Manon Lescaut“.
Usona Agentejo por Internacia Evoluo
Rilatoj al Esperanto
Inter la kunlaborantoj en la centra oficejo de USAID estas la esperantisto Joseph Truong, usonano de vjetnama deveno, kiu de 1997 ĝis 1999 estis la prezidanto de TEJO.
Opoĉka
Opoĉka (ruse Опочка) estas urbo en Pskova provinco en Rusio.
Henri Vallienne
Verkado
Intertempe, li redaktis propagandajn broŝuron en Esperanto kaj franca „Por kaj kontraŭ Esperanto“, li tradukis „Paco kaj Milito“ de Charles Robert Richet kaj verkis eseon pri „Evolucio de la Religia Ideo“. Krome li kontribuis al „La Revuo“, „La Esperantisto“, „Scienca Revuo“, „Medicina Revuo“, „Espero Katolika“, Lingvo Internacia, kie ĉ. 1908 li aperigis longan artikolon pri „Eneo kaj la Romana Cerbeco“.
Opoĉka
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 58229501.
Henri Vallienne
Tradukoj
Je sia morto, Vallienne lasis la tradukon de novelo de Alfred de Musset „Margot“, publikigita kiel felietono en la „Franca Esperantisto“ (1909) kaj la sekvantajn, ĝis nun nepublikigitajn tradukojn:
Tiu agemo klarigas, ke, en 1908, ĉe la konkurso organizita de La Revuo „Kiu estas la plej bona esperantista stilisto?“, li atingis la duan lokon, - malproksime - sed la unua post Kabe.
Opoĉka
La urbo estis fondita en jaro 1414.
Henri Vallienne
Literatura kritiko de Waringhien (1934)
El tiu abunda produkto, kio restas? Ne tre multe. Ni devas konfesi, ke lia stilo havas nek la vervon, nek eĉ ĉiam la korektecon, kiuj konvenus al granda verkisto. Tipa reprezentanto de la malnova burĝa klerulo, li bone scipovis la latinan kaj francan: sed lia nesciado pri fremdaj lingvoj faligis lin tro ofte en francismojn neakcepteblajn. Lia traduko de Eneido estas misformita per malbona ritma sento: dum Antoni Kofman intermetis trokeojn meze de la daktiloj, Vallienne, por konservi la idealan skemon de la antikva heksametro, uzis nur daktilojn: sed li ne konsciis, ke pro la konstruo de nia lingvo, tiuj ŝajnaj daktiloj prezentas reale nur monotonan serion da 5 anapestoj - monstra verso, kia ekzistas en neniu lingvo.
Opoĉka
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1777.
La interurba telefona kodo estas 81138, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Henri Vallienne
Literatura kritiko de Waringhien (1934)
Vallienne estis la unua, kiu skribis originalajn romanojn en Esperanto; antaŭ li ekzistis ja kelkaj noveloj, sed dikaj verkoj da 450-500 paĝoj neniam estis ankoraŭ skribitaj. Verdire la enhavo de liaj romanoj ne estas tre altinspira. Ili apartenas al la plej malbona speco de l' felietona literaturo, kun krimoj, incendio, misteroj, nobelino senvirgigita (Kastelo de Prelongo), aŭ ident-konfuzoj pro ĝemela simileco, forkuroj, juĝista eraro, duobla kaj paradokse senkulpa adulto (Ĉu Li?) - ĉio plena je neatenditaĵoj, sena je la plej elementara psikologio, kaj tie aŭ tie spicita de sensotiklaj aludoj. La sola neordinaraĵo estas la pecoj, kie la aŭtoro malkaŝas sian profesion per disertoj pri medicino. La stilo estas simpla, iom gazeta: evidentiĝas en tiuj libroj nesufiĉa ellernado de la lingvo, supraĵa asimilo de la spirito de Esperanto. Malgravigas la kulpecon de Vallienne la fakto, ke el la Zamenhofaj tradukoj ekzistis nur Hamleto kaj la Fundamenta Krestomatio, kaj bonaj lingvaj studoj ankoraŭ mankis. Krome, kia ajn estas la valoro de la felietona literaturo, estis siatempe utila propagando montri, ke ankaŭ por tio Esperanto taŭgas; li efektive pruvis, ke la artefarita lingvo sufiĉas por esprimi ĉiujn ideojn kaj priskribi ĉiujn incidentojn de la ĉiutaga vivo - kaj havas sufiĉan logon por instigi la leganton ĝis la 500-a paĝo.
Opoĉka
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Henri Vallienne
Literatura kritiko de Waringhien (1934)
Tial, en la Esperanta literaturo, la verkaro de Vallienne konservas, almenaŭ historian valoron. La artecon ankaŭ oni povas trovi, se serĉas kune kun historia metodo.
(Gaston Waringhien en Enciklopedio de Esperanto, 1934).
Literatura kritiko de Butler (1934)
Mi taksas la literaturan valoron de Vallienne iom pli alte, ol G. Waringhien. Mi tre malmulte rimarkas ĉe li francismojn neakcepteblajn. Pli ol iu ajn alia verkinto en Esperanto li sukcesis verki librojn simplajn kaj interesajn, kvankam la temoj ne estas indaj je lia talento. La tradukon de Eneido mi trovis bonega.
(Montagu C. Butler en Enciklopedio de Esperanto, 1934).
Opoĉka
La urbo estas ĉe rivero Velikaja (Великая) (baseno de lago Pskovskoje (Псковское)).
Henri Vallienne
Moderna literatura kritiko de Sutton (2008)
Sutton en CEOLE (p. 48-50) resumas pli postajn literaturajn kritikojn pri Vallienne.
Opoĉka
En jaro 1959 la urbo havis 11,7 mil loĝantojn.
Henri Vallienne
Posteĥoj de Vallienne
La romano Ĉu li? poste estis stile reviziita de Kálmán Kalocsay kaj ties 2-a eld. aperis en 1938. Kastelo de Prelongo kaj Ĉu Li? inspiris Leo Belmont al tri noveloj en la pola (CEOLE, p. 49).
Vyšný Hrabovec
Vyšný Hrabovec (hungare Kisgyertyános [kiŝdjertjAnoŝ], rutene Вышнїй Грабовець [viŝnjij ĥrabovec]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Vyšný Hrabovec situas sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Stropkov troviĝas je 18 km.
Oreĥovo-Zujevo
Oreĥovo-Zujevo (Орехово-Зуево) estas urbo en Moskva provinco en Rusio.
Itapuí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Bauru kaj en la mikroregiono Jaú. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Oreĥovo-Zujevo
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 46457.
La urbo estis fondita kaj ekhavis statuson de urbo en jaro 1917.
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe rivero Klazjma (Клязьма) (kiu enenfluas en riveron Oka (Ока)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 108,3 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 122,2 mil loĝantojn.
Lauf
Lauf havas diversajn signifojn:
Historio de la astronomio
La historio de la astronomio estas la rakonto de la observadoj, malkovroj kaj konoj akiritaj laŭlonge de la historio pri temoj astronomiaj.
306 Unitas
306 Unitas estas granda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la itala astronomo Elia Millosevich la elde Romo.
Historio de la astronomio
De prahistoriaj tempoj la homo interesis pri la astroj, kiuj montris konstantajn ciklojn kaj senŝanĝecon dum la mallonga periodo de la vivo de la homo kio estis utila ilo por determini la periodojn de abundo por la ĉaso kaj la rikolto aŭ de tiuj aferoj kiel la vintro kio postulis preparadon por postvivi al la adversaj klimataj ŝanĝoj.
306 Unitas
La nomo Unitas estis elektita de la direktoro de la observatorio de Modeno honore al la itala astronomo Angelo Secchi, verkinto de la libro : Sulla unitá delle forze fisiche (Pri la unueco de la fizikaj fortoj).
Historio de la astronomio
La praktiko de ĉi tiuj observoj estas tiom certa kaj universala ke troviĝas tra la tuta planedo en ĉiuj tiuj partoj kie loĝis la homo. Deduktiĝas tiam ke la astronomio estas probable unu el la plej malnovaj oficoj, manifestanta en ĉiuj homaj kulturoj.
Imidazolo
Imidazolo estas heterocikla organika komponaĵo konsistanta je tri karbonatomoj, du nitrogenatomoj kaj kvar hidrogenatomoj. Ĝi estas blanka aŭ senkolora solido solvebla en akvo, estigante milde alkalan solvaĵon. Ĝi estas klasita kiel diazolo havante du nenajbarajn nitrogenatomojn.
Historio de la astronomio
La senŝanĝeco de la ĉielo, estas ŝanĝita de realaj ŝanĝoj kiujn la homo per siaj observoj kaj komenca kono ne povis klarigi, de tie naskiĝis la ideo ke en la ĉielo loĝas potencaj estaĵoj kiuj influas la destinojn de la komunumoj kaj kiuj montras homajn kondutojn kaj sekve ili postulas adorado por ricevi ties favorojn aŭ almenaŭ eviti aŭ mildigi ties punojn. Ĉi tiu religia komponaĵo estis amplekse rilatigita al la studo de la astroj dum jarcentoj ĝis kiam la progresoj kaj sciencaj kaj teknologiaj komencis klarigi multe de la fenomenoj komence ne komprenitaj. Ĉi tiu disiĝo ne okazis pace kaj multaj de la malnovaj astronomoj estis persekutitaj kaj juĝitaj pro la fakto ke ili proponis novan organizon de la universo. Nuntempe ĉi tiuj religiaj faktoroj survivas en la moderna vivo kiel superstiĉoj kaj emo al la astrologio.
Imidazolo
La imidazolo posedas malfortan acidecon kaj povas formi salojn kun fortaj bazoj. Multaj naturaj produktoj, ĉefe la alkaloidoj, enhavas la imidazolan ringon, krom aliaj drogoj tiaj kiaj certaj antifungaj drogoj, la serion de antibiotikoj derivitaj el la nitroimidazolo, la sedativaĵo midazolamo.
306 Unitas
La orbito de 306 Unitas similas tiujn de la Vestaj familianoj, sed ĝia nekongrua spekta tipo montras, ke ĝi estas entrudulo.
Imidazolo
La ringa sistemo ĉeestas en gravaj biologiaj konstrublokoj, tiaj kiaj histidino kaj la kunrilata hormono histamino. La imidazoloj estas antimetaboloj kaj inhibiciantoj de la histidino kaj uzataj kiel insekticidoj kaj posedas ankaŭ antifungajn proprecojn.
Historio
En 1858, la brita germanodevena kemiisto Heinrich Debus (1824-1916) unue raportis pri la imidazolo klarigante pri ĝia strukturo, kvankam pluraj derivaĵoj el la imidazolo estis malkovritaj ĉirkaŭ 1840. La vorto imidazolo estis unue kojnita de la germana kemiisto Arthur Rudolf Hantzsch (1857–1935).
Ĝi unue estis sintezita pere de reakcio inter la glioksalo kaj la formaldehido meze de amonio. La sintezo, kvankam ĝi estas relative malalte produktiva, ĝi ankoraŭ uzatas por la kreado de karbon-anstataŭataj imidazoloj.
En la 18-a de novembro 1887 Arthur Rudolf Hantzsch kaj lia asistanto J. H. Weber, subskribis la naskiĝateston de la tiazolo, iu heterocikla organika kombinaĵo konsistanta je tri karbonatomoj, tri hidrogenatomoj, unu sulfuratomo kaj unu nitrogenatomoj simile al la strukturo de la imidazolo. Hantzsch kaj Weber komencis studi ilin kaj tio venigis ilin al la malkovro de la tiazolo. Pli malfrue ili preparis imidazolon, oksazolon kaj selenazolon.
Kunrilataj kemiaĵoj
<Gallery> Benzimidazole.svg| Benzimidazolo Imidazolines.svg| Imidazolino Pyrrol2.svg| Pirolo Oxazol.svg| Oksazolo Thiazol.svg| Tiazolo Pyrazol.svg| Pirazolo 1,2,4-triazool.png| Triazolo 4-Nitroimidazole.svg| Nitroimidazolo Midazolam.svg| Midazolamo Selenazole Structural Formulae.png| Selenazolo </Gallery>
Nikolao Hohlov
Nikolao HOHLOV (Хохлов Николай Иванович; naskiĝis en 1891 en Moskvo; mortis en 1953) estis rusa esperantisto kaj esperantlingva poeto, supera ekonomo ĉe industria trusto, dum ioma tempo ataŝeo en Zagrebo.
Li esperantistiĝis en 1905. Liaj unuaj poemoj aperis en 1910. Li kontribuis al La Ondo de Esperanto, Konkordo, Literatura Mondo, Heroldo de Esperanto, Esperanto kaj aliaj gazetoj lingvajn kaj kritikajn artikolojn. Li tradukis el la angla, rusa kaj serba lingvoj.
De 1918 ĝis 1928 li estis rifuĝinto kaj elmigranto en diversaj lokoj, precipe en Kroatio. Du jarojn dum la Dua mondmilito li vivis en Taŝkento. La reston de sia vivo li pasigis en Moskvo. Post 1933 li deflankiĝis de la Esperanto-movado.
Lia sola poemaro La Tajdo (kronita de la Laŭro de la Akademio de Esperanto en 1929) akiris al li renomon inter la tutmonda esperantistaro pro la sorĉa liriko en la versoj. Plejmulto de la poemoj kantas pri amo, en aliaj esprimiĝas revoluciaj impulsoj. Lia loko estas inter la plej eminentaj poetoj de la esperantlingva literaturo.
Michael Bloomberg
Michael Rubens "Mike" BLOOMBERG (naskiĝis la 14-an de februaro 1942 en Bostono, Masaĉuseco, Usono) estas sendependa entreprenisto kaj politikisto. Ekde la 1-a de januaro 2002, ĝis la li estis la urbestro de Novjorko. Li foriris de la Respublikana Partio en junio 2007. Li ankaŭ fondis la kompanion pri financaj informoj Bloomberg L.P.. En septembro 2004 Bloomberg estis, laŭ la revuo Forbes, la 34-a homo plej riĉa de Usono En septembro, 2015, lia rango altiĝis ĝis la 6-a plej riĉa en Usono (kaj la 8-a en la mondo), kun havaĵvaloro de 41,1 miliardoj da usonaj dolaroj.
En januaro 2016 li anoncis ke li konsideras kandidatiĝi senpartie por la usona prezidenteco, sed la li anoncis, ke li ne kandidatos.
Bloomberg ankaŭ aktoris en la filmo New Year's Eve dw 2011.
August Friedrich Karl Himly
August Friedrich Karl Himly (1811-1885) estis germana kemiisto, mineralogo, profesoro de la Universitato de Kiel kaj frato de Karl Gustav Himly (1772–1837) kaj Ernst August Wilhelm Himly (1800–1881). Li faris eksperimentojn interalie kun oraj komponaĵoj, en 1842, li studis la asocion inter la oro kaj la cianurata acido tiel uzata en galvanoplastiko, formante duoblajn salojn kun alkalaj cianidoj.
Franz Jonas
Franz JONAS [franc jonas] (naskiĝis la 4-an de oktobro 1899 en Vieno - mortis la 24-an de aprilo 1974) estis prezidento de Aŭstrio kaj esperantisto.Li estis de ĉeĥa deveno. Lia patro Josef Jonáš estis agrokultura laboristo, kiu en 1895 foriris el la naska vilaĝo Kamenice apud Jihlava, ekloĝis en Floridsdorf, kiu en 1905 fariĝis parto de Vieno. Li laboris en ŝraŭbejo ĉe la konstruado de kluzo apud Nussdorf. Li edziĝis al Kateřina Rokosová, samlandanino el Pavlov apud Třešť.Franz Jonas naskiĝis kiel kvara el entute ok infanoj de simpla laborista familio. Li lernis la metion de kompostisto kaj poste vastigis siajn sciojn en popola altlernejo kaj en la laborista altlernejo de Döbling.
Reveninte el la milito, Franz Jonas denove eklaboris kiel kompostisto en la presejo, en kiu li lernis sian metion, kaj en 1924 li estis promociita al korektisto. En danckurso en 1920, li renkontis dancpartnerinon, Margarete Towarek (1898–1976), kiu iĝis plej grava persono en lia vivo. Spertante, ke ili havas similajn ŝatokupojn, ili geedziĝis en decembro 1922.
Esperanto-rilatoj
En la 1922 jaro Franz Jonas konatiĝis kun Esperanto, kiam li kompostis Esperantajn gazetojn. Tiam li jam studis la anglan kaj la francan en la “Floridsdorfer Arbeiterheim”, popoldomo por laboristoj. Jonas tuj interesiĝis pri Esperanto, kiun li eklernis kune kun sia edzino en la “Arbeiterheim”, kaj li ankaŭ aliĝis al la laboristaj esperantistoj. Ankoraŭ en 1922 li iĝis sekretario de la Aŭstria Laborista Ligo (ekde 1924 Aŭstria Laborista Ligo Esperantista), li komencis internacian korespondadon kaj lernis la lingvon tiom rapide, ke li jam en 1923 brile trapasis la porinstruistan ekzamenon kaj ekgvidis Esperanto-kursojn.
En la sekvontaj jaroj Franz Jonas intense dediĉis sin al Esperanto kaj al la laborista Esperanto-movado: Li iĝis estro de la Esperanto-grupo Frateco, regule parolis ĉe ties kunvenoj, kaj en 1925 li kunaranĝis la kvinan SAT-kongreson en Vieno. Li konatiĝis kun Otto Simon (1876–1941), kiu tiutempe estris la Aŭstrian Laboristan Ligon Esperantistan (ALLE) kaj samtempe membris en la ŝtata ekzamena komitato pri Esperanto, kaj estiĝis baldaŭ amikaj interrilatoj inter Jonas kaj Simon.
Kiam ALLE aperigis sian propran gazeton La Socialisto en 1926, Franz Jonas estis ties kunfondinto kaj ĉefa organizanto. Ĝis la malpermeso de la organo en 1934 li verkis por ĝi multajn artikolojn, kiuj ankaŭ respegulas lian sintenon al Esperanto. Kiel juna laboristo Jonas forte identiĝis kun la idealoj de la Socialdemokratia Partio en Aŭstrio. Sekve, laŭ lia vidpunkto, Esperanto estu ilo por venki la kapitalismon kaj helpi la internacian socialismon, ĝi estu helpilo por realigi la devizon: “Proletoj el ĉiuj landoj unuigu vin”. La demandon, kial gelaboristoj lernu Esperanton, li respondis tre klare: por ke ili povu batali kune kun gelaboristoj el la tuta mondo kontraŭ la kapitalismo. “Kaj tion ili povas pli bone kaj pli facile, se ili regas la internacian lingvon Esperanton” (La Socialisto, 1930, №73).
La Socialisto ankaŭ indikas, ke Franz Jonas, kiel estrarano de ALLE, tre intense kaj aktive partoprenis la diskutojn dum ties ĝeneralaj kunvenoj. Interalie li referis dum la ĝenerala kunveno en 1931 pri la historio de SAT, precipe pri la diferencoj inter la komunistaj kaj socialistaj membroj. Pro tiuj diferencoj li estis en 1933 kunfondinto de la Internacio de Socialistaj Esperanistoj.
Nematomorpha
Nematomorpha (foje nomataj Gordiacea, kaj ofte konata kiel ĉevalharaj vermoj aŭ Gordiaj vermoj) estas filumo de parazitoidaj animaloj supraĵe similaj al nematodajn vermojn en morfologio, de tie la nomo. Ili ganas laŭ grando en plej specioj el 50 al 100 milimetroj longaj kaj povas atingi en ekstremaj okazoj ĝis 2 metroj, kaj 1 al 3 milimetroj en diametro. Ĉevalharaj vermoj povas esti malkovrita en marĉareoj akvejaj depresioj, naĝejoj, rojoj, flokoj, kaj cisternoj. La plenkreskaj vermoj estas libere loĝantoj, sed la larvoj estas parazitaj de artropodoj, kiaj de skaraboj, blatoj, mantoj, ortopteroj, kaj krustuloj. Oni konas ĉirkaŭ 351 nesalakvajn speciojn kaj konservema ĉirkaŭkalkulo sugestas ke estas ĉirkaŭ 2000 nesalakvaj specioj tutmonde. La nomo "Gordianaj" aludas al la legenda Gordia nodo. Tio rilatas al la fakto ke nematomorpha ofte liĝiĝas en nodoj.
Franz Jonas
Esperanto-rilatoj
Tiutempe la Socialdemokratia Partio en Floridsdorf jam atentiĝis pri la juna, fervora kaj disciplinita laboristo, Franz Jonas, kiun la partio sendis al la laborista altlernejo en Döbling, kie li partoprenis kursojn kaj montriĝis kiel unu el la plej diligentaj studentoj. Ankaŭ tial Jonas intensigis ekde 1930 siajn politikajn aktivecojn kaj en 1932, dum la tempo de ekonomia krizo kaj politikaj streĉoj, li iĝis sekretario de la Socialdemokratia Partio en Floridsdorf.
Post la Dua Mondmilito komenciĝis lia rapida politika kariero: estante komisiito (ekde majo 1945) pri industrio kaj rekonstruado en la distrikto Floridsdorf, li estis unu el la plej favoraj parolantoj ĉe popolkunvenoj. Pro la sukcesa laboro oni elektis lin distriktestro de Floridsdorf (1946), urba konsilisto pri nutrado (1948) kaj poste urba konsilisto pri konstruado (1949).
Sekvinte Theodor Körner kiel urbestro de Vieno en 1951, Franz Jonas okupiĝis plene pri siaj politikaj taskoj kaj ofte plenumis sian oficon 16 horojn tage. Tamen, ankaŭ kiel urbestro de Vieno kaj poste kiel ŝtatprezidento de Aŭstrio li ĉiam volonte akceptis Esperanto-delegaciojn kaj apartajn esperantistojn kaj restis en konstanta letera kontakto kun siaj esperantistaj amikoj. Jam kiel urbestro Franz Jonas protektis kaj elstare partoprenis la 35an SAT-kongreson en Vieno (1962).
"(...) La Esperanto-movado neniam havis multajn amikojn inter la plej altrangaj politikistoj, eble pro tio, ke ĝi batalas por nova mondo, en kiu la homaj interrilatoj akiros ĝis nun nekonatajn dimensiojn, en kiu la interkompreniĝo ne estos rezervita por la plej alta politika elito. Franz Jonas ne nur estis unu el la malmultaj esceptoj tiurilate, ne sole unu el la altrangaj amikoj de la Internacia Lingvo, - li estis aktiva uzanto de la lingvo, verva kunlaboranto en la Movado, li estis unu el ni. Ekde la 24a de aprilo 1974, la Federacia Prezidento de Aŭstrio Franz Jonas, la amiko, la kunbatalanto, ne plu estas inter ni, - la nobla koro ĉesis bati, estingiĝis la revolucia flamo en la homo, kiu volis revoluciigi ankaŭ la kampon de la homa interkompreniĝo.
(...) Plenumante la altrangajn funkciojn de urbestro kaj federacia prezidento, Jonas ĉiam trovis tempon por la Internacia Lingvo kaj ĝia Movado. Ne nur en la grandaj internaciaj aranĝoj, kiaj estis la Eŭropa Esperanto-Konferenco en 1965 kaj la 55-a UK en 1970 (kiam li faris la inaŭguran paroladon, kiun la aktivuloj de la Esperanto-movado ofte devas rekonsideri), sed ankaŭ dum pluraj ŝtataj vizitoj, en kies programo li ĉiam trovis tempon por akcepti reprezentantojn de la loka aŭ landa Movado. Ankaŭ pro tio la definitiva pezo de la lasta novaĵo pri Franz Jonas ne trafis nur la aŭstrian popolon, sed ĝi dolore resonis tra la tuta Esperanto-movado. La doloro estas tutmonda, ĉar temas pri homo de mondaj staturo kaj konceptoj.
La ŝtatestro estis unu el ni. Dum inaŭguro de la 55-a UK en 1970 Franz Jonas ne ĝuis la "ekzilon de eminenteco", ĉar li per siaj konvinkoj apartenis al la homoj sidantaj tuj malantaŭ lia orumita brakseĝo."
Aferoj nomataj laŭ Jonas
En Vieno estas laŭ li nomita placo en la 21a distrikto Floridsdorf kaj en la ĉiutaga lingvo oni nomas Jonas-Reindl la subteran parton (kiu estas konstruita dum lia urbestreco kaj kie finiĝas la linioj 37, 38, 40, 41 kaj 42) de la tramhaltejo Schottentor.
Waldenburg BL
Waldenburg estas komunumo kaj historia urbeto en la svisa Kantono Bazelo Kampara. Ĝi estas la ĉefloko de la samnoma distrikto. La komunumo havis 1246 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La urbeto Waldenburg situas ĉe la suda fino de la antaŭa Frenkenvalo, kiu ankaŭ nomiĝas Waldenburg-valo, ĉe la limo al Kantono Soloturno. Sur la teritorio de la komunumo situas la plej alta punkto de la kantono, nome la monto Hinteri Egg kun alteco de 1169 m s.m.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Waldenburg limas en okcidento al Reigoldswil kaj Liedertswil, en nordoriento al Oberdorf BL, en sudo al Langenbruck, kaj en sudokcidento al Mümliswil-Ramiswil, kiu situas en Kantono Soloturno.
Trafiko
Waldenburg estas la finhaltejo de la Waldenburg-Fervojo, etŝpurfervojo, kiu kondukas de Liestal tra la Waldenburg-valo al Waldenburg. La urbeto situas ĉe la pasejvojo al la Supra Hauensteinpasejo, kiu ligas la kantonojn Bazelo Kampara kun Soloturno
Historio
La unua dokumenta mencio de Waldenburg datiĝas el la jaro 1244 kiel Waldenburch. Laŭ arĥeologiaj trovaĵoj supozeble jam la romianoj posedis fortikaĵon sur la teritorio de la posta komunumo por sekurigi la vojon tra la Supera Hauensteinpasejo. En mezepoko la regiono apartenis al Onoldswil, kiu estis posedaĵo de alzacaj monaĥoj. Okaze de la malfermo de la Gotardpasejo la barono Hermann von Froburg fondis la urbeton Waldenburg, kiu fariĝis en la jaro 1366 posedaĵo de la bazela episkopo kaj en 1400 de la urbo Bazelo. Post la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1833 Waldenburg fariĝis distriktĉefloko de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara. (Fontindiko: Tiu-ĉi alineo baziĝas sur libera traduko el la artikolo de la germanlingva vikipedio.)
Belfort
Belfort (esperante : Belforto) estas mezgranda franca komunumo lokita en la departemento Territoire-de-Belfort kaj en la regiono Franĉ-Konteo. Ĝi estas la prefektejo kaj la plej granda urbo de la departemento.
La loĝantojn de Belfort oni kutime nomigas la Belfortains.
Geografio
Belfort, situanta ĉe la rivero Savoureuse (laŭvorte bongusta), situas ankaŭ en la koro de la transirejo de Belfort (ebenaĵo inter la spino de Vogezoj norde kaj la spino de Ĵuraso sude, ankaŭe nomanta Pordo de Burgonjo).
Historio
La urbo ĉiam estis deviga pasejo inter rejna mondo kaj latinida mondo.
Administracio
La domara komunumo
La municipo de Belfort kaj la domara komunumo estas membroj de la miksa sindikato de la urba areo Belfort-Montbéliard-Héricourt-Delle.
La urbo estas dividata en kvin kantonoj:
Famaj personoj
Raymond Schmittlein, eksministro tiel, kiel Jean-Pierre Chevènement, eksministro de la defendeco, fama pro sia eksiĝo komence de la unua konflikto en Irako de 1991.
Stefan Starzyński
Stefan Bronisław STARZYŃSKI, pseŭdonomo Lew (Leono) (naskiĝis la 19-an de aŭgusto 1893 en Varsovio, mortis inter 21 kaj 23 de decembro 1939 en Varsovio kaj ĉirkaŭaĵoj) – pola oficiro, politikisto, ekonomikisto, publicisto, en la jaroj 1934–1939 urbestro de Varsovio kaj ties defendanto en 1939. En plebiscito gazet-radi-televida elektita "Varsoviano de la Jarcento".
Infaneco kaj juneco
Naskiĝis en Varsovio ĉe la str. Dobra n-ro 33. Lia patrino estis instruistino de la franca lingvo, patro devenis de malriĉiĝinta nobelaro. Infanecon pasigis en Łowicz ĉe la Zduńska strato kaj che la domo en kiu li loĝis estas la memortabulo omaĝe al li. En tiea gimnazio en Łowicz partoprenis lernejan strikon en 1905, kolportis "Laboriston", pro kio estis arestita kaj malliberigita en varsovia citadelo. Finlernis en privata gimnazio je la nomo de E. Konopczyński en Varsovio (aktuale la 4-a Liceo Ĝeneralkleriga je la nomo de Adam Mickiewicz). Poste studis ekonomikon ĉe Wyższe Kursy Handlowe (Superaj Komercaj Kursoj; nun Szkoła Główna Handlowa (Ĉefa Komerca Lernejo). Socian sperton akiris kiel membro de Centra Asocio de Junularo Progres-Sendependa kaj apartenis al Unio Pafista de 1912, kie estis revu-redaktoro sub pseŭdonomo Lew (Leono).
Filipo la diakono
La sankta Filipo - latine Philippus - estis unu el la unuaj sep diakonoj de la kristanismo, tutekzakte de la historie unua kristana komunumo, kunvenanta en Jerusalemo. Endas diferencigi lin de la apostolo samnoma, kvankam en la lengendoj de la kristana tradicio ambaŭ biografioj parte mise estis intermiksitaj. La diakono Filipo ofte ankaŭ referenciĝas je la nomo Filipo la evangeliisto.
Post tio - laŭ la informoj de la libroj Agoj de la Apostoloj - li misiis en la regiono de la antikva urbo Cezareo en Kapadokio, la nuna turkia urbo Kayseri, kaj post tio kune kun siaj kvar filinoj en la antikva urbo Hierapolis de Frigio. Tie laŭ eksterbibliaj fontoj la kvin familianoj estis malliberigitaj, krucumitaj kaj samtempe ankaŭ ŝtonumitaj, do mortis kiel kristanaj martiroj.