cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Axel Springer
Koncernokonstruo kaj politika engaĝiĝo
Tiel kaj per BIld am Sonntag (1956) Springer iĝis ene de jardeko la plej sukcesa gazetoeldonisto de la juna FRG. Ekde la fino de la 1950-aj jaroj li pli kaj pli havis politikajn celojn. Plej gravis por li la Germana reunuiĝo. Por atingi tiun ĉi celon li vojaĝis komence de 1958, pro instigo de la Welt-ĉefredaktisto Hans Zehrer, Moskvon al Nikita Ĥruŝĉov. Springer prezentis al li la planon pri unuiĝinta, demokratia kaj malmilitigita Germanlando. La kruda malakcepto fare de la sovetia politikisto helpis provoki malamon de Springer kontraŭ Sovetunio kaj GDR. Ekde 1959 Springer starigis en la milite detruita urbo Berlino eldonejan nuboskrapulon kun propra presejo. Liaj produktoj ekcelis kurson vehemente kritikan kontraŭ GDR kaj la komunismo.
Lokiĝo en Berlino kaj kritiko de kontraŭuloj
En 1967 Springer transsetligis la koncernon al Berlino kvankam la plejmulto de la redakcioj kaj kunlaborantoj estis en Hamburgo. Kiel konservativisto kun politika misio li atakigis antaŭ ĉio kaj kontinue la ŝtaton GDR kaj la politikon de kanceliero Willy Brandt koncerne la socialismajn landojn.
Graveco de Springer
Kun Eduard Rhein (Hörzu), Peter Boenisch (Bild), Claŭs Jacobi (Welt am Sonntag, i.a.), Herbert Kremp (Die Welt) kaj Günter Prinz (Bild) en pozicioj gravaj, la spezo de la eldonejego kreskis enorme. En 1970 Springer unuafoje atingis la markon de 1 miliono da markoj. Springer estis nepolitika personoj kiel juna homo kaj ne sekvis nacisocialisajn dirojn nek membriĝis al iu NS-organizaĵo (krome dum mallonga tempo intencita aliĝo al NSKK). Li ankaŭ ne kredis en ies dirojn.
Radokalkulilo
La radokalkulilo, paŝorekonilo (aŭ tamburrekonilo) estis cifereca mekanika kalkulilo inventita de la germana matematikisto Gottfried Wilhelm Leibniz ĉirkaŭ 1672 kaj kompletita en 1694. La nomo devenas el la traduko de la germanlingva termino por ties funkciiga mekanismo; staffelwalze signife 'paŝtamburo'. Ĝi estis la unua kalkulilo kiu povis plenumi ĉiujn kvar aritmetikajn operaciojn: nome adicio, subtraho, multipliko kaj divido.
Axel Springer
Graveco de Springer
Meze de la 1950-aj jaroj li malkovris la batalon por la germana reŭnuiĝo. Tiam ankaŭ lia ŝato de astrologiaĵoj senteble malkreskis Ekde 1966 li krome engaĝiĝis en la repaciĝo inter judoj kaj germanoj. Por tio li verkis nenombreblajn artikolojn kaj faris prelegojn en Germanlando, Israelo kaj Usono kaj donacadis monon. Ankaŭ pro tioma engaĝiĝo en favoro de la ŝtato Israelo li havis specialan staton inter la germanaj eldonistoj. Post la morto en 1985 la firmao Axel Springer AG disdonitis ene kaj ekstere de lia familio. Nur ekde 2003 lia vidvino Friede Springer posedis la plejmulton akcian.
13339 Williamsmith
13339 Williamsmith estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 26-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Luigi Illica
Luigi Illica (9a de majo 1857 – 16a de decembro 1919) estis itala libretisto kiu verkis por Giacomo Puccini (kutime kun Giuseppe Giacosa), Alfredo Catalani, Umberto Giordano, Barono Alberto Franchetti kaj aliaj gravaj italaj komponistoj. Liaj plej famaj oper-libretoj estas tiuj por La bohème, Tosca, Madama Butterfly kaj Andrea Chénier.
13339 Williamsmith
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
Ĝia nomo honoras William Smith, kiu mentoris unu finaliston de la Broadcom MASTERS de 2019, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Li instruas ĉe la Discovery Middle School, Madison (Alabamo).
NGC 226
NGC 226 (aliaj indikoj — PGC 2572, UGC 459, ZWG 500.76, IRAS00402+3218) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tingwick (Kebekio)
Tingwick [Elparolu: Ti-nu-ik] estas urbeton kaj municipon en Kebekio en la regiono Centro-de-Kebekio.
Ekonomiko
Agrikulturo: produkto de lakto, siropo de acero, mielo, viando de bovo kaj porko.
Sporto
Skiado al monto Gleason.
Pireneaj koniferaj kaj miksaj arbaroj
La pireneaj koniferaj kaj miksaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono transire de la mediterananea kaj eŭropa-siberia ekoprovincoj de la palearktisa ekozono, laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj. Ĝi situas en la tutmondaj 200-regiono "eŭropaj-mediteraneaj montaraj miksaj arbaroj" pro sia granda biodiverseco.
Priskribo
La ekoregiono okupas 25 900 da kvadrataj kilometroj en Pireneoj, inter Francujo, Hispanujo kaj Andoro.
Flaŭro
La diverseco estas tre alta, kun 3 500 da specioj.
Pireneoj estas karakterizitaj de alte diversa altitudo-zoneco de arbartipoj, kiu estas pli okulfrapa en la suda hispana duono. La pli malataj altitudoj kaj kalkoŝtonaj/dolomitaj kanjonoj havas mediteranean vegetaĵarotipon, kie superregas miksaj ĉiamverdaj (precipe anzino – Quercus ilex) kaj deciduaj specioj (Quercus faginea, Q. pubescens, Tilia platiphyllos, Acer opalus). Korkokverko (Quercus suber) kaj pinio (Pinus pinea) konstituas gravajn arbarerojn sur la silikaj substratoj de la plej orientaj ekstremaĵoj, apud Mediteraneo.
Mezaj altitudoj estas karakterizitaj de decidua miksa arbaro (tigfolia kverko - Q. petraea; lanuga kverko - Q. pubescens; eŭropa fago - Fagus sylvatica precipe en la okcidento) kaj pinaroj de arbara pino (Pinus sylvestris) kaj nigra pino (P. nigra subsp. salzmannii var. salzmannii).
Relikvaj duonarbaroj de incensa junipero (Juniperus thurifera), specio vaste disvastiĝinta en centra Hispanujo kaj Nordafriko, troviĝas en kelkaj areoj de Nordaj Pireneoj. Alta-montaraj arbaroj precipe konsistas el miksaj fagaj kaj blanka-abiaj (Abies alba) arbareroj, kun monta pino (Pinus mugo subsp. uncinata) precipe trovebla en pli kontinentaj landinternaj regionoj. Strikte alta-montaraj herbejoj troviĝas super la arbolinio kaj gastigas multajn endemiajn kaj relikvajn speciojn.
Stato de konservado
Vundeble. Kvankam bone konservata, la ekoregiono estas minacata pro la senarbarigo kaj la starigo de baraĵlagoj kaj skistacioj.
Odiseado
Odiseado (greke, Οδύσσεια) estas la titolo de la dua el la du precipaj antikvaj grekaj eposoj fare de Homero. La unua eposo nomiĝas Iliado. La poemo venas de ĉirkaŭ la jaroj 800 ĝis 600 antaŭ la komuna erao kaj pritraktas eventojn okazintajn al sia ĉefrolulo Odiseo (kiu nomiĝas latine Ulisses, esperantigita kiel Uliso) dum lia longa vojaĝo hejmen post la milito ĉe Trojo.
Sulęcin
Partneraj rilatoj
La urbo havas amikajn rilatojn interalie kun
Odiseado
En multaj lingvoj odiseado iĝis sinonimo por longa aventurplena vojaĝo.
La 24 kantoj
Por konservi la streĉon de la rakonto, Homero uzas tre kompleksan rakontmanieron. Li verkas ekzemple paralelajn rakontojn, retropaŝojn, parentezojn, perspektivŝanĝojn kaj rakontistoŝanĝojn. La agado ne estas kronologia, sed komenciĝas ĵus antaŭ la hejmeniro de Odiseo al Itako.
1-a ĝis 4-a kantoj
La dikonsilo decidas ebligi al Odiseo la hejmeniron. La mesaĝisto Hermeso postulas de la nimfo Kalipso, ke ŝi lasu forvojaĝi Odiseon, kiun ŝi retenis sep jarojn sur sia insulo. Intertempe la diino Atena iras al Itako, kie la edzino de Odiseo, Penelopo provas rezisti al la svatiĝantoj. Sub formo de la patra amiko Mentoro, Atena konvinkas Telemakon, la filon de Odiseo, serĉi la patron.
5-a ĝis 8-a kantoj
Sur memkonstruita floso Odiseo forvojaĝas de la kalipsa insulo Ogygia. Sed lia malamiko, la mardio Pozidono, levas ŝtormon kiu pereigas la floson. Odiseo apenaŭ sukcesas savi sin sur la insulon de Kerkyra, najbara de Itako. En la lando de la fajakoj la princino Nausikaa gasteme akceptas lin.
9-a ĝis 12-a kantoj
En la centra parto de la eposo Odiseo rakontas dum du noktoj en la hejmo de la fajaka reĝo Alkinoos pri siaj vojaĝoj.
13-a ĝis 16-a kantoj
Nun kuniĝas la du agadfadenoj, t.e. la rakontoj de Telemako kaj de Odiseo. Helpita de la fajakoj Odiseo rehejmeniras al Itako, sed devas kaŝi sin en la domo de la fidela porkinisto Eŭmaios, ĝis li pretas por la batalo kontraŭ la svatiĝantoj. Tie ĉi li renkontiĝas kun Telemako, kiu revenas post la malsukcesa serĉado.
17-a ĝis 20-a kantoj
Por protekti lin, Atena donas al Odiseo la formon de almozulo. Tia li revenas post 20 jaroj al sia hejmo, kie unue rekonas lin lia maljuna mortonta hundo Argos, pli poste ankaŭ la servistino Eŭrykleia. Kaŝe Odiseo preparas la batalon kontraŭ al svatiĝantoj.
21-a ĝis 24-a kantoj
Dum pafarkkonkurso Odiseo konigas sin kaj mortigas, helpate de Telemako kaj Eŭmaios, la svatiĝantojn kaj la malfidelajn geservistojn.
Post 20 jaroj Odiseo revidas sian edzinon Penelopo. Sed nur post kiam ŝi per ruzo elprovis lin, ŝi rekonas lin sia edzo. Poste Odiseo vizitas sian maljunan patron Laertes. En la submondo Aĥilo kaj Agamemno, kunbatalintoj ĉe Trojo de Odiseo, laŭdas ties venkan hejmeniron. La diino Ateno trankviligas la disputon inter Odiseo kaj la parencoj de la mortigitaj svatiĝintoj.
En Esperanto
Ekzistas proza traduko de la poemo fare de d-ro W. Manders, sub la titolo Odusseias; Zutphen, 1933.
Muziklernejo
Muziklernejo estas instituto, en kiu oni instruas muzikon. En Germanio Fritz Jöde iniciatis la fondadon de muziklernejoj en la jaro 1924, tiam nomataj junularaj muziklernejoj.
-1570
En la jaro 1570 antaŭ nia erao okazis, inter alie:
Muziklernejo
Jam en la jaro 1897 la posta urba muzikdirektoro Heinrich Lindhorst fondis en la nordgermana urbeto Quakenbrück la muziklernejon Lindhorst.
Muziklernejoj en preskaŭ ĉiuj urboj kaj distriktoj apartenas al la fiksa publika kultur- kaj klerigoferto, kompareblaj kun la teatrejoj, popolaj altlernejoj aŭ publikaj bibliotekoj. Ili tiel kunlabore kaj kompletige al la muzikinstruo en publikaj lernejoj kaj altlernejoj samkiel la privata muzikinstruo formas parton de la muzika pedagogio en Germanio.
Junulara muziklernejo estas plejparte publika institucio de urboj kaj komunumoj, en kiuj infanoj sekvas instruon sur muzikiloj. Pro subvencioj la kostoj pro la instruo estas ofte pli malaltaj ol ĉe privataj muzikinstruistoj. En muziklernejoj plejeofte instruas diplomitaj muzikinstruistoj, kiuj lernis siajn instrumentojn ĉe muzika altlernejo.
Krom individua instruo muziklernejoj proponas ankaŭ grupinstruon, kiu kutime estas pli malmultkosta. Ofte la muziklernejoj subtenas proprajn muzikgrupojn kaj orkestrojn.
En Germanio ekzistas ĉ. 950 publikaj muziklernejoj komunume aŭ ĝeneralutile subtenataj, kie lernas pli ol miliono da infanoj, junuloj kaj plenkreskuloj. Ili estas kunligita en la Verband deutscher Musikschulen e.V. (ligo de germanaj muziklernejoj), kiu siaflanke estas membro de la Deutscher Musikrat (germana muzika konsilantaro). Publikaj muziklernejoj kutime proponas ĝeneralan muzikedukadon por infanoj, instrumentan instruon, kantadon, ĥoron, orkestron, ĵazorkestron kaj muzikan instruon por plenkreskuloj. La muzikedukado amplekas kaj la klasikan kaj ankaŭ la distran muzikon.
Koncertoj, prelegoj, muziklernejaj kongresoj kaj la partopreno de muziklernantoj je muzikaj konkursoj faras la muziklernejojn kulturosubtenantoj en la komunumoj kaj distriktoj. Per direktivoj kaj ĝeneralaj instruplanoj de la Ligo de Germanaj Muziklernejoj samkiel la komuna strukturplano la publikaj muziklernejoj proponas tutgermanie samrangajn, altajn kvalitonormojn por la instruado de kantado kaj muzikado.
Krome ekzistas privataj institucioj, limigitaj sur parta kampo de la muzikedukado kaj strikte ligitaj al muzikaj fakbutikoj aŭ instrumentfabrikantoj, kiuj same uzas la nomon muziklernejo („Musikschule Fröhlich“ aŭ la „Yamaha-Musikschulen“) – escepte en Bavario, kie la nomo „Musikschule“ (muziklernejo) estas leĝe protektata, tiel ke nur publikaj muziklernejoj anaj la Ligon de Germanaj Muziklernejoj rajtas uzis ĝin. Krom la „klasikaj muziklernejoj“ ekde la 1980-aj jaroj populariĝis pli kaj pli muziklernejoj, kiuj specialiĝis pri distra muziko.
Multloke kunekzistas komunume subvenciitaj muziklernejoj, privataj muziklernejoj kaj memstaraj privataj muzikinstruistoj paceme en la sama regiono.
Kelkaj privataj muziklernejoj kunligiĝis en 1997 en Erfurto al Bundesverband Deutscher Privatmusikschulen e.V. (Federacia Ligo de Germanaj Privataj Muziklernejoj). Aktuale tiu ĉi asocio reprezentas 182 muziklernejojn. La asocio, subdividita en federacia ligo, landaj asocioj kaj grupoj, proponas al siaj membroj la eblecon de opinia interŝanĝo je juraj, financaj, impostpolitikaj kaj precipe muzikaj aferoj. Ĉiun duan jaron ĝi organizas germanivastan muzikfestivalon. Ekde 2004 la asocio membras en la germana muzikkonsilantaro.
27338 Malaraghavan
27338 Malaraghavan estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Mala Raghavan, mentorino de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2011, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis instruistino ĉe la The Harker School de San Jose (Kalifornio, Usono).
Ĉeĥa lingvo
La ĉeĥa lingvo (Čeština) apartenas al la slava branĉo de la hindeŭropa lingvaro, nome al la okcidentslava grupo kune kun la lingvoj: pola, slovaka kaj soraba. La ĉeĥa kaj slovaka estas reciproke kompreneblaj kiel dialektoj (ili disiĝis en la mezo de la 19-a jarcento), kvankam ili diferencas ankaŭ fonetike (en la slovaka mankas "ř", la ĉeĥa ne posedas "ä, ô, ĺ, ľ, ŕ").
La malnova ĉeĥa literaturo floris inter la 14-a kaj 17-a jarcentoj, sed precipe la protestantisma, tial la rekatoliga periodo (post la batalo apud Prago en 1620, en kiu venkis la katolikoj) persekutis la malnovajn verkojn kaj bremsis la lingvan evoluon. Nur post la patento de la imperiestro Jozefo la 2-a pri religia toleremo (1781) eblis reeldoni la klasikaĵojn, kaj la nacia renesanco povis starti. Kiel bazon por la moderna ĉeĥa lingvo oni elektis la klasikan tradukon de Biblio el la 16-a jarcento - tiel estiĝis konsiderinda diferenco inter la normigita lingvo literatura kaj spontana lingvo parola.
La ĉeĥa estas lingvo fleksia, uzanta 7 deklinaciajn kazojn. Por deklinaciado kaj konjugaciado ekzistas multaj modeloj kaj esceptoj, tial la ĉeĥa estas relative tre malfacila. Danke al akuzativo ĝi ne havas firme ligitan vortordon, kies ŝanĝado de la vortordo povas reliefigi aŭ malemfazi frazelementojn laŭ deziro de la parolanto.
Alfabeto
a á b c č d ď e é ě f g h ch i í j k l m n ň o ó p r ř s š t ť u ú ů v w x y ý z ž
A, (Á), B, C, Č, D, (Ď), E, (É), (Ě), F, G, H, Ch, I, (Í), J, K, L, M, N, (Ň), O, (Ó), P, Q, R, Ř, S, Š, T, (Ť), U, (Ú), (Ů), V, W, X, Y, (Ý), Z, Ž
Artikolo
En la ĉeĥa ekzistas nek la difina, nek la nedifina artikolo, la substantivoj estas uzataj sen artikoloj. Nur se oni volas emfazi difinecon aŭ nedifinecon, oni uzas pronomojn montrajn aŭ nedifinajn. Eblas do triopo: viro - tiu viro - iu viro.
Gramatika genro
La substantivoj povas esti de genro vira, ina aŭ neŭtra. Bedaŭrinde la genro ne estas natura, do ankaŭ bestoj, plantoj kaj objektoj povas aparteni al la genroj vira aŭ ina, ne nur al la neŭtra. Koncernan genron ofte malkaŝas finaĵo aŭ sufikso, kvankam ne ĉiam. La genro aperas ankaŭ ĉe adjektivoj, adjektivaj pronomoj, adjektivaj numeraloj kaj adjektivaj verboj (= participoj). La ĉeĥa preterito historie evoluis el participo, tial ankaŭ ĉe ĝi estas distingata la genro (kaj la nombro: singularo aŭ pluralo). Ĉeĥa virino parolas pri si mem diference ol viro: mi estis feliĉa byl jsem ŝťastný (viro), byla jsem šťastná (virino). Tial ĉe ĉeĥlingvaj romanoj, rakontataj en la unua persono, oni tuj vidas, ĉu la rakontanto estas viro aŭ virino.
Deklinacio
Principa artikolo:Ĉeĥa deklinacio
La ĉeĥa kiel fleksia lingvo uzas 7 deklinaciajn kazojn:
La nomoj de la kazoj esprimas nur ilian bazan funkcion, sed lige kun diversaj prepozicioj ili povas ricevi multajn aliajn signifojn. Ankaŭ unu prepozicio povas havi plurajn signifojn lige kun diversaj kazoj.
La substantivoj havas kvar deklinaciajn modelojn por la vira genro (muž viro, pán sinjoro, hrad kastelo, stroj maŝino), kvar por la ina (žena virino, růže rozo, píseň kanto, kost osto) kaj kvar por la neŭtra (město urbo, kuře kokido, moře maro, stavení konstruaĵo).
Personaj pronomoj havas ĉiu propran deklinacion, iuj pronomoj estas deklinaciataj kiel adjektivoj.
Bazaj numeraloj havas simpligitan deklinacion. Ekde numeralo kvin la nombrataj substantivoj havas genitivan formon: čtyři chlapci kvar knaboj: pět chlapců kvin knaboj (laŭvorte: kvin da knaboj).
Komparacio
La komparativo de adjektivoj formiĝas ekz. per la sufkso -ší kaj la superlativo ankoraŭ akceptas prefikson nej-:
La komparativo kaj superlativo estas komunaj por ĉiuj tri genroj, ĉar la sufikso -ší apartenas al mola deklinacio.
La adverboj deriviĝas el adjektivoj per finaĵo -e (aŭ -ě), ilia komparativo per sufikso -eji (aŭ -ěji) kaj la superlativo ankaŭ akceptas prefiskon nej-:
Konjugacio
Por la slavaj verbaj sistemoj estas tipa aspektisma karaktero kaj tiel nomataj aspekto-duopoj. Preskaŭ por ĉiu verba signifo ekzistas du verboj, el kiuj unu esprimas la agon en ĝia daŭro (aspekto de daŭro), la alia la saman agon en ĝia rezulto (aspekto de rezulto). Ekz. psát/napsat skribi, brát/vzít preni, kupovat/koupit aĉeti, dělat/udělat fari, telefonovat/zatelefonovat telefoni ktp. La verbo de daŭro ne diras, ĉu la ago estas sukcese kaj komplete finita aŭ ne, la verbo de rezulto male emfazas ĝuste la sukcesan kaj kompletan finiĝon de la ago. Ekzemple skribi leteron eblas traduki kiel psát dopis (esti skribanta leteron) aŭ kiel napsat dopis (esti skribinta leteron komplete). Laŭ la ĉeĥa terminologio la verboj de daŭro estas nomataj nedokonavá (neperfektivaj), la verboj de rezulto dokonavá (perfektivaj), sed en Esperanto eble pli konvenus la terminoj imperfektaj kaj perfektaj.
Nur la verboj de daŭro havas ĉiujn tri tempojn (preterita, prezenca, futura), dum la verboj de rezulto ne havas la prezencon, ĉar kio ĝuste nun okazas, tio ankoraŭ ne havas rezulton. Komplete ambaŭ verboj donas kvin tempojn: imperfektan preteriton, per-fektan preteriton, imperfektan prezencon, imperfektan futuron kaj perfektan futuron.
Wilhelm Ostwald
Per multaj artikoloj, prelegoj kaj publikigaĵoj, per eldono de popularaj lernolibroj, per fondo de gazetoj, libroserioj kaj organizaĵoj li elstare efike agadis kiel organizanto de scienco.
Ĉeĥa lingvo
Konjugacio
La sistemon riĉigas ankoraŭ prefiksoj kaj sufiksoj: psávat skribadi, ofte skribi; psávávat tre ofte skribadi; dopsat finskribi; dopisovat finskribadi; dopisovávat tre ofte finskribadi ktp.
Wilhelm Ostwald
En la jaro 1909 li ricevis la nobelpremion pri kemio pro siaj sciencaj laboroj pri katalizo, kemia ekvilibro kaj reakcia rapido.
Ĉeĥa lingvo
Konjugacio
La ĉeĥaj infinitivoj finiĝas per -t (koupit aĉeti, arkaike per -ti - koupiti), escepte per -ci (péci baki). Ĉe konjugaciado ekzistas por ĉiu persono aparta formo, tial preskaŭ ne estas uzataj personaj pronomoj: jsem mi estas, jsi vi (ci) estas, je li/ŝi/ĝi estas, jsme ni estas, jste vi estas, jsou ili estas.
La prezencaj formoj estas simplaj, ne kunmetitaj (píšu mi skribas), sed ekzistas 5 klasoj de konjugaciado.
Wilhelm Ostwald
Vivo
Wilhelm Ostwald naskiĝis kiel dua filo de barelfaristo en la tiama rusa Rigo (nuntempe Latvio). Liaj prauloj devenis el Hesio kaj Berlino, sed vivis jam de pluraj generacioj kiel german-balta familio en la rusa imperio.
Emil kaj la tri ĝemeloj
La romano estis publikigita en 1934, en tempo kiam Kästner estis bojkotata fare de la nazioj kaj libroj de liaj romanoj estis bruligitaj, do ĝi ne estis tiel populara en Germanio kiel Emil kaj la detektivoj. La intrigo okazas du jarojn poste kaj multaj el tiuj, kiuj partoprenis en la antaŭa romano, ankaŭ partoprenas en ĝi: Emil Tischbein, lia barbira patrino, lia kuzino Pony, lia avino, la policisto Jeŝke, la detektivoj – la profesoro, Gustavo, la malgranda Dienstag kaj pli.
Wilhelm Ostwald
Vivo
De 1864 ĝis 1871 li vizitis la lernejon kaj fine abiturientiĝis post sep, anstataŭ kutime kvin jaroj.
Ĉeĥa lingvo
Konjugacio
La preterito havas formon kompleksan, kiu konsistas el prezenco de la neregula helpverbo být (esti) kaj el tiel nomata preterita participo, kiu havas formojn viran (psal li skribis), inan (psala ŝi skribis), neŭtran (psalo ĝi skribis) kaj pluralajn (psali viroj skribis, psaly inoj skribis, psala neŭtroj skribis). Ekz. psal jsem mi estis skribanta (daŭro), napsal jsem mi estas skribinta (rezulto).
Emil kaj la tri ĝemeloj
La romano havas aŭtobiografiajn verkliniojn kiel li priskribis en sia romano Kiam mi estis knabeto. Lia patrino estis barbiro kaj li helpus ŝin en ŝia laboro. Li kutimis pasigi siajn feriojn sur la marbordoj de la Balta Maro kiel priskribite en ĉi tiu romano.
Ĉeĥa lingvo
Konjugacio
La kondicionalo konsistas el la preterita participo kaj kondicionala formo de la helpverbo být (psal bych mi estus skribanta, napsal bych mi estus skribinta).
Wilhelm Ostwald
Vivo
En 1872 li ekis kemistudojn ĉe la universitato Dorpat (nuntempe Tartu, Estonio), kiujn li finis en 1875. Li fariĝis asistanto de Arthur von Oettingen ĉe la fizika instituto, poste de Carl Schmidt ĉe la kemia instituto.
Ĉeĥa lingvo
Konjugacio
La participoj aktivaj estas praktike uzataj nur de verboj neperfektivaj kaj sole antaŭ substantivoj (píšící chlapec skribanta knabo). La aktivaj participoj perfektaj (diferencaj de la preteritaj!) aperas nur en malnova literaturo kaj nun estas sentataj kiel arkaikaj (napsavší chlapec skribinta knabo). En kompleksaj verbaj formoj kun la helpverbo být oni uzas la pasivajn participojn. De la neperfektivaj verboj formiĝas la tiel nomataj estantaj pasivaj participoj, de la verboj perfektivaj la estintaj pasivaj participoj. Ekzemploj: dopis byl psán la letero estis skribata, dopis byl napsán la letero estis skribita.
Wilhelm Ostwald
Vivo
En 1877 li publikigis sian magistrigan verkon kaj en 1878 disertacion. En 1880 Ostwald fariĝis privata docento ĉe la kemia instituto.
Ĉeĥa lingvo
Konjugacio
La gerundioj ekzistas, sed sentate arkaikaj, ili ne estas praktike uzataj. Ili havas tri formojn: viran, komunan inan kaj neŭtran, komunan pluralan (píše, píšíc, píšíce skribante; napsav, napsavši, napsavše skribinte).
Emil kaj la tri ĝemeloj
Intrigo
Du jarojn post la okazaĵoj en la intrigo de Emil kaj la detektivoj, Emil ricevas leteron de la profesoro en kiu li sciigas lin ke li heredis domon sur la marbordo de la Balta Maro de sia parenco. Li ferias hejmen kune kun siaj gepatroj kaj invitas Emil, Pony, la avinon kaj la detektivojn. Ili ferias en la domo apud la strando kaj ekkonas triopon de ĵonglistoj nomataj "la tri Byrons" kiuj prezentas en proksima hotelo. La triopo konsistas el la "patro" Byron kaj liaj "ĝemelaj" filoj McKee kaj Jackie.
Wilhelm Ostwald
Vivo
De 1882 ĝis 1887 Ostwald estis profesoro pri kemio ĉe la riga politekniko (nuntempe Teknika Universitato de Rigo). 1883 kaj 1887 li entreprenis studvojaĝojn tra la germanlingva mezeŭropo. En 1884 unuafoje Svante Arrhenius kaj Wilhelm Ostwald renkontiĝis en Stokholmo kaj fondis ilian dumvivan amikecon.
Ĉeĥa lingvo
Konjugacio
La negativon kreas la prefikso ne-: nejsem mi ne estas, ne-píšu mi ne skribas, nepiš! ne skribu! En ĉeĥa frazo ĉiuj negacieblaj vortoj havas negacian formon: nikdy nikomu nic neřeknu neniam mi ion diros al iu (laŭvorte: neniam al neniu nenion mi ne diros). Ĉe du verboj du negacioj rezultigas pozitivon: nemohu nepřijít mi ne povas ne veni ( = mi devas veni).
Emil kaj la tri ĝemeloj
Intrigo
Dum la disvolviĝo de la intrigo iĝas pli kaj pli klare ke ekzistas neniu familia rilato inter la triopo kaj ke tiuj fakte ne estas iliaj realaj nomoj. Jackie estas pli granda ol McKee kaj la "patro" intencas seniĝi de li kaj lasi lin sola en la hotelo ĉar li iĝas peza kaj tio malfaciligas ke ili ĵonglu.
Wilhelm Ostwald
Vivo
De 1887 ĝis 1906 li estis profesoro ĉe la Universitato de Lepsiko kaj prelegis pri kemio kaj filozofio.
Ĉeĥa lingvo
Konjugacio
La Esperanta vorto roboto devenas de la ĉeĥa.
Emil kaj la tri ĝemeloj
Intrigo
Emil kaj liaj amikoj volas helpi Jackie kiu estas lasita sola. Ili kolektas donacojn de la infanoj en la areo kaj atingas interkonsenton kun la posedanto de kino kie la filmo Emil kaj la detektivoj estas montrata, ke ili aperos kiel si mem ĵus post la filmo antaŭ la spektantaro kaj ke la enspezo de la unuaj tri spektakloj estos transdonitaj al Jackie.
Ankaŭ en ĉi tiu romano, kiel en la antaŭa, estas emfazita la mobilizado de la tuto (ĉiuj) por unu (individuo). Kästner ankaŭ traktas la problemon de la rilato inter Emil kaj lia patrino. La policano Jeŝke petas geedziĝi kun la vidvigita patrino de Emil kaj ŝi konsentas nur se Emil ne kontraŭas. Emil havas malfacilan tempon decidi ĉar li estas ligita al sia patrino kaj deziras ŝin por si mem. Nur post anima interparolo kun la avino, kiu klarigas al li, ke lia patrino ĉiam amos lin sed ŝi ankaŭ havas sian propran vivon, Emil konsentas pri tio.
Wilhelm Ostwald
Vivo
En 1898 estis inaŭgurita lia nova Instituto pri Fizika kaj Teoria Kemio.
Grand'Combe-Châteleu
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Wilhelm Ostwald
Vivo
Inter 1887 kaj 1906 laboris ĉe Wilhelm Ostwald 352 sciencistoj el 30 nacioj. Li gvidis 148 doktoriĝojn kaj 10 habilitiĝojn. Interalie studis ĉe li: Georg Bredig (1868–1944), Theodor Paul (1862–1928), Paul Walden (1863–1957), Max Le Blanc (1865–1943), Arthur Amos Noyes (1866–1936), Theodore William Richards (1868–1928), Robert Luther (1868–1945), Werner von Bolton (1868–1912), Mordko Herschkowitsch (1868–1932), William Lash Miller (1866–1940), Alwin Mittasch (1869–1953), Fritz Pregl (1869–1930), Frederick George Donnan (1870–1956), Max Bodenstein (1871–1942), Eugene C. Sullivan (1872–1962), Carl Benedicks (1875–1958), Eberhard Brauer (1875–1958), Oscar Gros (1877–1947), Iwan Stepanowitsch Plotnikow (Johannes Plotnikow, 1878–1955), Niels Bjerrum (1879–1958), Hans Kühl (1879–1969), Herbert Freundlich (1880–1941), Alfred Genthe (1882–1943, Walther Nernst (1864–1941), Julius Eugen Wagner (1857–1924), James Walker (1863–1935).
En 1901 li aĉetis bienon kun somerdomo en Großbothen proksime de Lepsiko, poste nomita „Energie“ (energio). Samjare li faris siajn unuajn prelegojn pri naturfilozofio. Kadre de tio li ankaŭ komencis okupiĝi pri lingvistiko. La prelego estis translokigita al Auditorium maximum de la universitato pro la grandnombra aŭdantaro. En 1904 li estis invitita al Kongreso pri Scienco kaj Arto al St. Louis (Usono), sekcio filozofio.
Post unujara restado en Usono en 1905, kiel unua germana interŝanĝprofesoro (universitato Harvard, MIT, Universitato Kolumbio) Ostwald emeritiĝis anticipe en 1906. Jam en 1905 la konfliktoj de Ostwald kaj la filozofia fakultato de la lepsika universitato ege akriĝis.
Li ekloĝis en Grossbothen en „Landsitz Energie“ (Bieno Energio – hodiaŭ Wilhelm-Ostwald-Park), kiun li aĉetis en 1901. Tie li laboris ĝis sia morto kiel libera esploristo.
Val-de-Moder
(jen france) estas komunumo de Francio, kreita komence de la jaro 2016 per kunigo de la antaŭaj komunumoj Pfaffenhoffen (la nuna administra centro), Uberach  kaj La Walck (origine germane kaj alemane simple Walk ) kaj ampleksigita komence de 2019 per la aldona antaŭa komunumo Ringeldorf. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Wilhelm Ostwald
Vivo
Wilhelm Ostwald mortis en 1932 en Leipzig-a malsanulejo kaj estis entombigita en Grossbothen en ŝtonminejo sur lia bieno. Ekde 1880 li edziĝis al Helene von Reyher (1854–1946), kun kiu li havis du filinojn kaj tri filojn, inter ili la kemiistoj Wilhelm Wolfgang Ostwald (1883–1943) kaj Walter Ostwald (1886–1958).
Scienca verkaro en kemio
En 1888 li publikigis la ostwaldan leĝon pri malkoncentrigo de acidoj. Pri elektrolitoj kaj disocio tiutempe ne ekzistis klaraj imagoj. Ostwald komune kun Svanthe Arrhenius en Upsalo faris eksperimentojn, kaj ambaŭ kune ellaboris la teorion de disocio, inkluzivante ekkonojn de Jacobus Henricus van ’t Hoff pri osmoza premo.,
Samtempe Ostwald fondis la fizikan kemion kune kun Svante Arrhenius, Jacobus Henricus van't Hoff kaj Walther Nernst.
En 1897 li priskribis la ostwaldan maturigon, memstare okazanta koloidkemia maturiga procezo de dispersa materio. Tiuj ekkonoj havas praktikan signifon por la produktado de emulsioj kaj ungventoj.
Samjare li ankaŭ starigis la ostwaldan ŝtupregulon, validan por kemiaj reakcioj kaj fizikaj procezoj, aldone ofte validas la regulo de Ostwald-Volmer.
Ekde 1894 li esploris katalizajn procezojn kaj tiurilate prilaboris neorganikajn, organikajn kaj biokemiajn demandojn. Lia ekkono: „Katalizanto estas ĉiu substanco, kiu ŝanĝas la rapidecon de kemia reakcio, sen aperi en la finprodukto de ĝi“ aktualas ĝis hodiaŭ.
Li ellaboris la Ostwald-procedon por produkti nitratan acidon per oksidigado de amonio. Ĝi estis industrie aplikata.
En 1909 Ostwald ricevis la nobel-premion pri kemio por liaj laboroj pri „Katalizo kaj la kondiĉoj de kemia ekvilibro kaj rapideco de kemiaj reakcioj“. Lian akiritan rajton, proponi kandidaton por nobel-premio, li jam en 1910 uzis, por proponi Albert Einstein, kiu ricevis la premion en 1921.
Ostwald efike agadis kiel sciencorganizanto, speciale per lia multflanka agado, por establi la fizikan kemion kiel novan sciencan fakon kontraŭ multe da rezisto.
Lia lernolibro „Lehrbuch der allgemeinen Chemie“ („Lernolibro de ĝenerala kemio“ - 1-a parto 1885, 2-a parto 1887) estis tradukita en kelkajn lingvojn, kelkfoje eldonita, vaste uzita kaj internacie rekonita. Li abunde kreis pliajn lernolibrojn. (Vidu: Verkoj).
De 1894 ĝis 1898 Ostwald estis prezidanto de Deutsche Elektrochemische Gesellschaft (Germana Elektrokemia Societo), kunfondita de li en 1894 (hodiaŭ: Deutsche Bunsen-Gesellschaft für Physikalische Chemie - Germana Bunsen-Societo pri Fizika Kemio).
En lia prelego „La scienca elektrokemio de nuntempo kaj la teknika de estonto“ li propagandis la estontan uzadon de fuelpiloj kaj en la kontribuo „La energifontoj de estonto“ la utiligadon de sunenergio.
De 1906 ĝis 1916 Wilhelm Ostwald kunagadis en la internacia komisiono por fikso de atomopezo (hodiaŭ atomomaso).
Ekde 1912 Wilhelm Ostwald agadis kiel prezidanto de „Internationale Assoziation der chemischen Gesellschaften“ (Internacia asocio de kemiaj societoj), kiu okazigis inter 1911 kaj 1913 kelkajn internaciajn kunvenojn.
Al Ostwald oni atribuas la ekuzon ĉirkaŭ 1900 de la vorto molo, kiun li difinis kiel la molekula maso de substanco en gramoj. Kurioze, la disvolvo de tiu uzo estis farita por kontraŭi la atomteorion, kiun Ostwald oponis. Li estis unu el la lastaj sciencistoj kontraŭantaj ĝin, ĝis kiam la ekspliko fare de Albert Einstein de la broŭna movado fine konvinkis lin.
Scienca verkaro en aliaj fakoj
Aparte de lia scienca kariero en kemio, Ostwald interesiĝis pri multaj aliaj kampoj de scio. Lia verkaro, inklude de liaj filozofiaj verkoj, ampleksas pli ol kvardek mil paĝojn.
Ostwald ellaboris sian filozofion nome Energetiko kaj reage al la mekanike komprenita atomhipotezo kaj konklude el propraj esploroj kaj influita de filozofio de Ernst Mach kaj de la pozitivismo de Auguste Comte. Laŭ Energetiko ĉiu okazado estas ŝanĝo de energio. La plej grava konkludo de Ostwald estis: „Ne malŝparu energion, uzu ĝin!“
De 1901 ĝis 1921 Ostwald eldonis la "Analojn de naturfilozofio" ("Annalen der Naturphilosophie", volumoj 12f 1913/14 kaj 1914/17 sub la titolo "Annalen der Natur- und Kulturphilosophie"). La saksa sciencakademio planis projekton pri la ostwalda sciencfilozofio, finiĝinta en 2008.
Ostwald pli kaj pli intense okupiĝis pri teorio kaj historio de sciencoj kun aktualaj konkludoj ekzemple por moderna kleriga sistemo.
Li esploris la evoluon de sciencoj kaj la rilatojn inter diversaj sciencaj fakoj kaj prezentis “piramidon de sciencoj”, kies bazo estas matematiko (logiko, aroteorio) sekvas supren fiziko, kemio, biologio, medicino, psikologio, sociologio, tekniko kaj plej supre la etiko kun la „energetika imperativo“. La filozofio staras super ĉio kaj unuigas ĉion.
La Energetiko estis bazo de la naturscience klarigita mondkoncepto de Ostwald kongrua kun monismo. Laŭ peto de Ernst Haeckel (1834-1919) Ostwald fariĝis ties posteulo kiel prezidanto de Deutscher Monistenbund (Germana Monisma Asocio) de 1911 ĝis 1915. Ostwald postulis la forigon de ŝtata eklezio, rifuzis la intervenon de eklezio en la esplor- kaj instruliberon kaj kontraŭis la devigon al konfesia religiinstruado. La tri kongresoj de la asocio sub lia prezidanteco estis internaciaj aranĝoj. De 1911 ĝis 1915 li publikigis unue ĉiusemajne poste ĉiun duan semajnon monisman dimanĉan predikon kaj eldonis la gazeton “Das monistische Jahrhundert“ (La monisma jarcento).
Ostwald reeldonis gravajn verkojn de naturscienculoj per siaj „Klasikuloj de ekzaktaj sciencoj“, por certigi la publikan aliron. Li prezentis siajn ekkonojn pri rilato inter aĝo kaj produktiveco de scienculo kaj prezentis personectipologion de sciencistoj.
Li estis kunfondinto (kun Karl-Wilhelm Bührer kaj Adolf Saager) kaj unu el la direktoroj de la Instituto Die Brücke – Internationales Institut zur Organisation der geistigen Arbeit (La Ponto – Internacia Instituto por Organizado de la Mensa Laboro) en Munkeno, fondita en 1911 cele al katalogigo kaj organizado de la tuta konata scio. Por tio estis uzata la dekuman klasifikon, kreita de Melvil Dewey (1851–1931). Die Brücke propagandis la mondformaton por presaĵoj, la bazon por paperformato DIN 476, la unuecigon de mezurunuoj kaj masoj kaj la enkondukon de universala valuto surbaze de oro, kalendaran reformon kaj simpligon de germana ortografio. Ostwald estis amatora pentristo, kreis siajn proprajn pigmentojn, publikigis en 1904 siajn Malerbriefe (Leteroj al pentristo) kaj ekde 1914 por Deutscher Werkbund (Germana Asocio de Metiistoj) faris kolorteoriajn studojn laŭ ordosciencaj, fizikaj, kemiaj, psikologiaj kaj fiziologiaj vidpunktoj, el kio estiĝis la teorio de koloroj de Ostwald.
Li multe eksperimentis kaj kreis la „Ostwaldscher Doppelkegel“ (Ostvalda Duobla Konuso) kun difino de la koloroj per nombro de plenkoloro kaj du literoj por aro da blanko kaj aro da nigro (kolornormigo).
Surbaze de tio li publikigis en 1916 Die Farbenfibel ("Aboco de koloroj"), kelkfoje reeldonita, kaj eldonis ekde 1921 la gazeton „Die Farbe“ (La koloro). En Großbothen li fondis la uzinon Energie-Werke GmbH, Abteilung Farbenlehre por produkti kaj vendi instruilojn kaj farbproduktojn (1920–1923).
Lia verko pri teorio de koloroj estis influita de Albert Henry Munsell, kaj siavice influis al Paul Klee kaj membroj de De Stijl, inklude de Piet Mondrian.
Mondlingvo – Esperanto – Ido - Interlingvistiko
Ostwald regis la germanan, anglan, francan lingvojn kaj kompreneble sed ne tre bone la rusan.
Problemojn de internacia komunikado li tre bone konis, ne laste pro lia internacia lernantaro kaj kolegaro. Paul Walden poste rememoris: „La laboratorion karakterizis plena internacieco; filoj de Ameriko kaj Japanio, de Malnov-Anglio kaj Francio, de Skandinavio kaj Ruslando, de Italio kaj de la Balkano… pace laboris unu apud la alia....“
Sisteme Ostwald okupiĝis pri lingvistikaj demandoj kaj apogis la ideon de internacia lingvo ekde 1901.
En somera semestro Ostwald en siaj prelegoj pri naturfilozofio, menciante muzikan notacion kaj lingvon de kemiaj formuloj, parolis pri la „demando pri ĝenerala arta lingvo“ kiel „scienc-teknika tasko“, kies solvo alportos „al la laboranta homaro“ „neantaŭvideblan senŝarĝigon“ kaj atentigis pri la „Delegacio por alpreno de internacia helplingvo“, fondita sekve de la mondekspozicio en Parizo en 1900 fare de la francaj sciencistoj Louis Couturat (1868–1914) kaj Leopold Leau (1868–1943).
Vigle interŝanĝante la pensojn kun Couturat, sed ankaŭ kun Wilhelm Förster (1832–1921), Adolf Schmidt (1860–1944), Ludwig Zamenhof (1859–1917) kaj aliaj Ostwald publike sin engaĝis por la celoj de la „Delegacio“, la ideo de neŭtrala mondhelplingvo por la scienco kiel mondvasta normo kaj ĝis 1907 por la internacia planlingvo Esperanto, ekzemple en 1903 en Munkeno antaŭ la Bayrischer Bezirksverein des Vereins Deutscher Ingenieure (Bavaria Distrikta Unuiĝo de Asocio de Germanaj Inĝenieroj), en 1904 ĉe lingvista konferenco en Bern , en 1906 en Romo dum la VI-a Internacia Kongreso pri Aplikata Kemio.
En 1907 dum la 2-a Germana Esperanto-Kongreso en Dresdeno Ostwald paroladis pri „Der Kulturwert der Hilfssprache“ (La kultura valoro de la helplingvo).
Al la temo "La internacia helplingvo" Ostwald dediĉis 75-paĝan ĉapitron en sia kolekto de paroladoj kaj artikoloj „Die Forderung des Tages“ (La postulo de la tago).
Internacia neŭtrala lingvo estis por Ostwald gravega. En letero de 1906 li skribis, ke li "forlasis la profesorecon kaj ĉiujn oficialajn taskojn" por povi dediĉi siajn tempon kaj energion "por la disvastigo de la ideo de internacia helplingvo" Tiutempe li ankoraŭ favoris Esperanton. Dum sia restado en Usono kiel interŝanĝa profesoro en 1905 li plu varbis por Esperanto; sekve de lia agado fondiĝis diversaj Esperanto-kluboj (laŭ lia propra informo pli ol cent dum ses semajnoj).
Ĝis 1907 pli ol 300 societoj kaj ĉirkaŭ 1000 sciencistoj aliĝis al la „Delegacio”, kiu nun petis la kunvenon de „Assoziation der Akademien“ (Asocio de Akademio) en Vieno, elekti internacian lingvon. Sed la asocio deklaris sin nekompetenta, pro kio estis fondita „Komitato de la Delegacio“, kunveninta en oktobro 1907 en Parizo sub prezido de Ostwald kaj interalia kunagado de la lingvistoj Jan Baudouin de Courtenay (1845–1929), Otto Jespersen (1860–1943) kaj Hugo Schuchardt (1842–1927). Post ekspertizo pri diversaj projektoj de mondhelplingvoj ĝi elektis Esperanton kun kelkaj ŝanĝoj laŭ la reformesperanto (Ido), prezentita al la komitato de Louis de Beaufront (1855–1935). Postaj esploroj montris Louis Couturat mem kiel Ido-aŭtoron.
Ostwald nun troviĝis inter Couturat, kiu volis disvastigi Idon entute, kaj la Lingva Komitato kaj L. L. Zamenhof (1859–1917), kiuj rifuzis reformojn en Esperanto kaj defendis la neŝanĝeblon de la „Fundamento de Esperanto“.
Ostwald kritikis la diakritajn signojn de la Esperanto-alfabeto, kiujn li volis anstataŭigi, la akuzativon kaj la kongruon de adjektivo kaj substantivo en Esperanto, kiujn li volis forigi. Aliflanke li kritikis la „romanikan superecon“ en Ido. Li postulis bijekcion (neniuj homonimoj, neniuj sinonimoj), maksimuman internaciecon kaj fonetikan ortografion de la mondhelplingvo. Ostwald precipe celis al lingvo por la scienco.
En perado inter la „Delegacio“ kaj la Esperanto-movado Ostwald ne sukcesis. Li en 1908 malaliĝis el la „Delegacio“. Malentuziasmigita de ambaŭ flankoj, li kelkan tempon tute retiriĝis el la afero, sed poste ĝis la vivofino li apogis la Ido-movadon, al kiu li donis parton de la mono gajnita el la Nobel-premio.
En 1909 estis fondita la Ido-organizaĵo Uniono dil Amiki di la Linguo Internaciona (Asocio de la Amikoj de la Lingvo Internacia) kun Ostwald kiel Honora Prezidanto, Leopold von Pfaundler (1839–1920) kiel prezidanto de la Gvida Komitato kaj Otto Jespersen kiel prezidanto de la Ido-Akademio, en kiu Ostwald kunagadis. Samjare aperis la verko „Weltsprache und Wissenschaft“ (Mondlingvo kaj scienco) kun kontribuoj de Couturat, Jespersen, Richard Lorenz (1863–1929), Ostwald kaj Pfaundler.
Ostwald subtenis la eldonon de la teknikaj Ido-vortaroj de Alfred Schlohmann (1878–1952) kaj prezentis en la Zeitschrift für Physikalische Chemie Idon kaj ties utilon por la kemio kaj kemia nomenklaturo baze de ĝi. La nomenklaturon li ankaŭ publikigis en la Ido-gazeto „Progreso“, kiun li antaŭ jaroj iniciatis.
En Progreso li propagandis en 1931 la helplingvon kaj Pan-Eŭropon kiel necesan por ekonomia kaj kultura progreso kaj fariĝis honorprezidanto de la nova Ido-Akademio sub prezido de Stefan Bakonyi (1892–1969).
La kritiko de Ostwald kaj de aliaj pri Esperanto kaj la Esperanto-movado kontribuis al la evoluigo de Esperantologio en disputo kun Ido, al la estiĝo de Akademio de Esperanto en 1908 kaj al fondo de Universala Esperanto-Asocio (UEA) samjare.
En 1915 Ostwald proponis Weltdeutsch, internacian lingvon surbaze de simplikigita germana; li nur skizis kelkajn ecojn de tia lingvo, ekzemple, ke oni skribu 'ts' anstataŭ 'z' aŭ ke oni havu nur unu difinitan artikolon. Supozeble li neniam ellaboris la projekton. Restis naciisma epizodo dum la Unua Mondmilito, al kiu li ne revenis.
La postlasaĵo
En la Arkivo de Berlin-Brandenburgia Akademio de la Sciencoj (BBAW) en Berlino, Jägerstraße 22, troviĝas en la stoko „Postlasaĵo W. Ostwald“ (NL W Ostwald) 24 bretaraj metroj da aktoj. En 9 trovlibroj ili estas listigitaj. Troveblas en la aktoj: personaj dokumentoj, manuskriptoj, labormaterialoj, dokumentoj pri politika agado, negocaj dokumentoj, korespondaĵoj, dokumentoj pri kunagado de Ostwald en diversaj organizaĵoj, kolekto da fotoj, notoj de Grete Ostwald pri Wilhelm Ostwald, kolekto da presaĵoj kaj la partaj postlasaĵoj: Grete Ostwald, Eugen Ristenpart, Gerhard Streller, Paul Krais kaj Hans Hinterreiter.
En 8 kopilibroj kun po 500 paĝoj estas konservataj kopioj de Ostwaldaj leteroj el la jaroj 1890–1913. La scienca asistanto en Wilhelm-Ostwald-Arkivo Hans-Günther Körber en 1969 taksis la tutan stokon da leteroj kaj leterkopioj je 60 000 kaj la nombron da korespondpartneroj je 5500.
Sur ĉiu dokumento troviĝas apud la aktuala registrosigno (NL W. Ostwald) la stampo de la Wilhelm-Ostwald-Arkivo (WOA) en Großbothen kun la malnova registrosigno. La dokumentaro venis ekde 1966 ĝis 1980 al Berlino. La Landsitz Energie (Bieno Energio), kie Ostwald loĝis en Großbothen, hodiaŭ Wilhelm-Ostwald-Park (Wilhelm-Ostwald-Parko) kun kunvenejo kaj muzeo estas ekde 2009 posedaĵo de la komunutila Gerda und Klaus Tschira-Stifung (fondumo). Tie estas prizorgata la scienca biblioteko de Wilhelm Ostwald (ĉirkaŭ 14 000 titoloj en 22 000 volumoj, 10 000 specialaj presaĵoj, inter ili 1 300 disertacioj), ties laboruzaĵoj (historia laboratoria disponaĵaro, pejzaĝpentraĵoj, Ostwalda Duobla Konuso, 3 000 kolorteoriaj studfolioj por praktika kontrolo de lia kolorteorio kaj aliaj).
En 1953 la familio de Ostwald donacis la tutan postlasaĵon al GDR. Postkiam rifuzis la Universitato Lepsiko estiĝi fidkomisiito, la Akademio de Sciencoj de GDR (AdW) instalis WOA-n kaj esplorejon. Administranto de la postlasaĵo fariĝis la Farbforschungsinstitut (Koloresplorinstituto), apartenanta al la Physikalisch-technisches Institut (Fizike-teknika Instituto de AdW). Tereno kaj konstruaĵoj estis transdonitaj en 1968 al la „Labor Farbrezeptierung“ (Laboratorio Farbreceptfarado) ĉe la Institut Farben und Lacke Magdeburg (Instituto Farboj kaj Lakoj Magdeburgo), do al la industrio.
La WOA, fondita de Grete Ostwald (1882–1960) en 1936, estis aligita en 1960 al la Centra Arkivo de AdW kiel ekstera institucio. Wilhelm-Ostwald-Gedenkstätte (memorejo) estis instalita en 1974, prizorgita ekde 1984 de la Institut für Biotechnologie (Instituto pri Bioteknologio de AdW). La 1-an de januaro 1988 la VEB Chemieanlagenbau (VEB Konstrufabriko de kemiaj instalaĵoj) transprenis la terenon.
En 1994 la saksa ŝtato transprenis la terenon kaj la konstruaĵojn kun retroaktiva efiko ekde 1990. Por la muzeo kaj arkivo nun estis respondeca la Ministerio pri Scienco kaj Arto. Financajn rimedojn disponigis la ŝtata entrepreno Sächsisches Immobilien- und Baumanagement (SIB).
La komunutila unuiĝo „Freunde und Förderer der Wilhelm-Ostwald-Gedenkstätte“ (Amikoj kaj Subtenantoj de Wilhelm-Ostwald-Memorejo), alinomigita en 1995 al Wilhelm-Ostwald-Gesellschaft en Großbothen r. A. (Wilhelm-Ostwald-Societo – WOG) prizorgis ekde la fondo en 1990 pri konservado, flegado kaj uzado de la postlasaĵo de Ostwald en Großbothen. Grandajn meritojn pri tio akiris la idoj de Ostwald, kiuj tenis loĝrajton, speciale la filino de Ostwald Grete, la filo Carl-Otto, la nepino Margarete (Gretel) Brauer (1918–2008), ŝia filino Anna-Elisabeth Brauer kaj la edzo de Anna-Elisabeth Karl Hansel (1942–2006). Li prizorgis kiel iniciatinto kaj afergvidanto de WOG pri konservado kaj renovigo de la bieno kaj antaŭenigis kiel redaktoro kaj eldonanto de la serio Mitteilungen der Wilhelm-Ostwald-Gesellschaft (Sciigoj de WOG) de 1996 ĝis 2006 la esploradon kaj publikigadon de la scienca postlasaĵo de Ostwald. Li krome agadis por la daŭrigo de la serio da aranĝoj Großbothener Gespräche (Großbothenaj Interparoladoj).
1425 Tuorla
1425 Tuorla estas malgranda, hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Kustaa Aadolf Inkeri elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Wilhelm Ostwald
Memoraranĝoj
1953
1425 Tuorla
Nomo
Ĝia nomo referas al la nova Observatorio de Tuorla, kiu, en la 1950-aj jaroj estis posteulo de la Observatorio de Iso-Heikkilä.
Wilhelm Ostwald
Memoraranĝoj
Festo kaj omaĝo pri Wilhelm Ostwald okaze de lia 100-a naskiĝdatreveno en Großbothen kaj en la Fizike-Kemia Instituto (PCI) de la Universitato Lepsiko.