cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kordorsa pego
Priskribo
Temas pri eta, unikforma, nigroflaveca (okra) pegedo kun granda, elstara kurva kresto sur kapo kaj tre mallonga vosto, eksterordinare ĉe pegedoj. Ĝi havas ĉefe nigrajn suprajn partojn kaj helajn subajn partojn, sed la unika bildo estas en dorso kio montras korforman flavan bildon kun korformaj nigraj punktoj en suba parto kaj en ŝultroj. La pugo estas flaveca kaj la flugilplumoj montras helan striadon. La gorĝo estas helflava. Masklo havas nigran kapon ĝis sub la okulo kaj al la nuko, dum inoj havas blankecan aŭ helflavan frunton.
Nový Bor
Nový Bor (ĝis 1948 Bor u České Lípy, Haida, en la mezepoko ankaŭ Hayda) estas urba municipo de Ĉeĥio. Ĝi apartenas al la distrikto Česká Lípa kaj al la regiono Liberec. La urbo situas en la norda parto de Bohemio, 85 kilometrojn norde de la ĉefurbo Prago kaj 7 kilometrojn norde de la distrikta centro Česká Lípa. En la urba municipo havis. Historie la urbo estas parto de la germanlingva regiono Sudetio, kiu ekde 1919 estis parto de Ĉeĥoslovakio. Tradicie ĝi estas la centro de vitroprilaborado en norda Bohemio.
Rilatoj al Esperanto
Inter la jaroj 1920 kaj 1934 en la urbo aperis la esperant- kaj germanlingva revuo Marto, en redakto de Josef Taubmann.
Fresne-Saint-Mamès
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vesoul (france arrondissement de Vesoul), la suda kaj okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝeraldo de Kremono
Ĝeraldo de Kremono estis la plej produktiva el la toledaj tradukistoj en la tempo, tio estas de la Tradukskolo de Toledo, kun pli da 87 libroj tradukitaj el araba scienco. Li venis al Toledo en 1167 serĉe de la Almagesto de Ptolemeo, kaj ĉar li ne sciis la araban kiam li alvenis, li devis fidi je judoj kaj mozaraboj por kaj traduko kaj instruado. Liaj tradukitaj libroj inkludas la jenajn:
Li redaktis por latinaj legantoj la Toledajn Tabelojn, la plej precizan kompilon de astronomiaj kaj astrologiaj datumoj iam vidite en Eŭropo en la tempo, kio estis parte bazita sur la laboro de al-Zarqali kaj verkoj de Jabir ibn Aflah, la fratoj Banu Musa, de Abu Kamil, Abu al-Qasim, kaj Ibn al-Hajtam (inkluzive de la Libro de Optiko).
Aliaj kuracistaj verkoj kiujn li tradukis inkludu la jenajn:
Eksteraj ligiloj
Ĝeraldo de Kremono aŭ Gerardo de Cremona en larramendi.es
Ingrandes-Le Fresne sur Loire
Ingrandes-Le Fresne sur Loire estas nova franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Samuel Brannan
Samuel Brannan (naskiĝis la 2-an de marto 1819; mortis la 14-an de majo 1889) estis usona entreprenisto, kiu riĉiĝis danke al la kalifornia orimpetego meze de la 19-a jarcento.
Biografio
Samuel Brannan naskiĝis en Saco, Majno. Junaĝe li konvertiĝis al mormonismo. En 1846 post la morto de Joseph Smith, li foriris kun pluraj mormonaj amikoj al Kalifornio. Li ekloĝis en Sanfrancisko kaj eldonis la unuaj gazeton de la urbo, la California Star (Stelo de Kalifornio). Li kreis ankaŭ la unuan lernejon de la urbo. En 1847 li malfermis vendejon ĉe Sutter's Fort, en la nuna urbo de Sakramento.
En 1848 li iris al Sutter's Mill ĉe Coloma, kie estis trovita oro. Maje de la jaro 1848 Brannan disvastiĝis la novaĵon en la urboj de Sanfrancisko, post kiam li du monatojn antaŭe asertis ke tio malveris - tiel li havis sufiĉe da tempo por prepari siajn vendejojn. . Li malfermis plurajn vendejojn por vendi la necesajn aĵojn al ministoj kaj aĉetis plurajn terenojn en Sanfrancisko.
Li estis nomumita ĉe la unua municipa konsilio de la urbo kaj organizis komitaton, kiu zorgis pri sekureco. Sekve, en la jaro 1853, li elektiĝis membro de la senato de Kalifornio. Li riĉiĝis pro internacia komerco, bankoj kaj fervojaj kompanioj. En 1859 li fondis Calistoga kaj en 1864 la Napa Valley Railroad Company por veturigi turistojn.
Post eksedziĝo kaj pro alkoholismo li ruiniĝis kaj mortis 70-jaraĝa en Escondido (Kalifornio). Li estis entombigita en la tombejo de Mount Hope, San-Diego (Kalifornio).
Provinco Buŝehro
La provinco Buŝehr (, محافظة بوشهر) aŭ plene esperantigite provinco Buŝehro estas unu el la tridek unu provincoj en la nuntempa ŝtato Irano. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Buŝehr; alia grava urbo estas Borazĝan. La provinco kovras areon de kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de oktobro 2011 havis  loĝantojn. Ĝi troviĝas en la sudo de la ŝtato kaj sudokcidente havas vastan bordon al la Persa Golfo.
Administra divido
La provinco konsistas el naŭ distriktoj:
Loĝantaro
Ĝenerale la loĝantoj de la persa bordo de la golfo, kiuj havas pli malhelan haŭtokoloron ol tiuj de la pli norda altebenaĵo, perse nomatas bandari, "havenuloj". Kiel en la provinco Hormozgan ili plejparte havas araban aŭ nigrulan devenon kaj apartenas al setliĝintaj familiaroj de eksaj nomadaj triboj. Multaj el iliaj tradicioj konserviĝis ĝis la nuntempo. La lokuloj plejparte parolas arabe kaj grandparte apartenas al la sunaisma islamo, parte ankaŭ dediĉas sin al la Zar-kulto devena el orienta Afriko.
Aparte la loĝantoj de la lokaj insuloj ĝis la nuntempo grandparte vestiĝas tradicie. La viroj portas longan veston kaj turbanon, la virinoj vastan pantalonon kaj sur tio kolorajn vestojn, krome ili tradicie portas koloran vizaĝan maskon el kapra ledo kun broditaj ornamaĵoj, kiu nur videbligas la okulojn kaj la buŝon.
Márianosztra
Márianosztra [marianostra] estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en Distrikto Szob.
Situo
Márianosztra situas en la montaro Börzsöny, laŭ traira flankovojo. Plej proksima urbo estas Szob.
Historio
La unua mencio de la komunumo okazis en 1262 kun nomo Nostre – la hodiaŭa slovaka nomo aludas ankoraŭ tion en formo de Nostra. La hungardevena monoĥa ordeno paŭlanoj konstruis tie monaĥejon. Tie edukiĝis Jadviga (Pollando), filino de reĝo Ludoviko la 1-a. Jozefo la 2-a malfondis la ordenon de la paŭlanoj la 20-an de marto 1786. La klostro iĝis armea rezervejo poste hospitalo dum la franca milito. Inter 1854-1948 funkciis, kiel virina prizono, kiun gvidis fratinoj de Sankta Venedo. Ekde 1950 ĝi funkcias kiel vira pundomo, bugno.
Maxov (Radvanec)
Maxov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Radvanec. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudoriente de Radvanec. Estas ĉi tie registritaj 26 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Maxov situas en katastra teritorio Radvanec kun areo 8,83 km².
Tra la vilaĝo kondukas blue markita turisma vojo de Česká Lípa kaj Sloup v Čechách al Cvikov.
Luterana preĝejo (Celldömölk)
La Luterana preĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Celldömölk.
Historio
En la nuna Celldömölk dum la mezepoko kaj iom poste konsistis el diversaj komunumoj, ekzemple Nemesdömölk, kiel vilaĝo por nobeloj. Komence la luteranoj havas nur sonorilostablon. Kun permeso de Jozefo la 2-a en 1681 luteranoj de Nemesdömölk havis la rajton konstrui preĝejon, la alian permeson ricevis Nemescsó en Vas (reĝa departemento). En 1686 ili havis ankaŭ luteranan lernejon. La katolika eklezio iomete baris la konstruadon. Jam en 1761 malgranda galerio servis la vizitantojn, en la sekva jaro la orgeno ekfunkciis, la turo estis konstruita en 1796. Post la konsekro oni fondis ankaŭ bibliotekon kaj en 1820 oni konstruis paroĥon. En 1897 plena rekonstruo okazis.
Konstruaĵo
La preĝejo estas direktita al oriento, do la pastro dum preĝado rigardas orienten. La altaro, predikejo kaj la orgeno estas originaj, la ceteraj mebloj estas pli novaj.
Biblia kritiko
Biblia kritiko estas metoda studado pri la Biblio cele klarigi la biblian tekston, rilate al ĝia origino, evoluo, signifo, organizo, ktp. Ĝi estas akademia studo, kiu uzas akademiaj disciplinojn kaj sciencojn por interpreti la Biblion, malsame al tradicia interpretado, nomata Hermeneŭtiko, kiu estas branĉo de Teologio, dum Biblia kritiko estas branĉo de Filologio.
Precipe, Biblia kritiko kaj Hermeneŭtiko ne estas kontraŭaj, multaj eklezioj havas institutojn por Biblia kritiko kaj multaj religiuloj estas Bibliaj kritikantoj. Ili estas nur malsamaj vidpunktoj, dum Hermeneŭtiko celas klarigi religiajn signifojn de la Biblio, ĉar ĝi nepre agnoskas la Biblion kiel Dia vorto, Biblia kritiko rigardas la Biblion kiel teksto kaj objekto. Sed, kompreneble, ateistoj kaj nekredantoj, kiuj precipe neas dian devenon de Biblio, ne povas sin dediĉi al Hermeneŭtiko, sed nur al Biblia kritiko, sekve, kelkajfundamentalistoj ne bone rigardas Biblian kritikon.
Oni dividas la Biblian kritikon en "alta" kaj "malalta" kritiko. Alta Biblia kritiko studas la originojn, devenojn kaj historion de la Biblia teksto, kaj malalta Biblia kritiko celas nur stabli "korektan" tekston de la Biblio, la plej proksime eble al la originaloj. Ekzemple, alta Biblia kritiko studas babilonajn legendojn por kompreni la deveno de Biblia rakonto pri diluvo aŭ pri Edeno, dum malalta Biblia kritiko nur komparas la tekstoj pri tiuj rakontoj por identifiki kaj korektis kopiajn erarojn.
Ekesko
Biblia kritiko kreskis el la disvolviĝo de raciismo dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj. La pioniro de tiu ĉi studfako estis Baruĥ Spinoza per lia libro teologi-politika artikolo, publikigita en 1670, la fundamentojn por moderna biblia kritiko. Li alvokis al la disvolviĝo de scienca metodo por la studo de la Biblio kiel kutime en la natursciencoj, kolektante datumojn, komparante ilin kaj eltirante konkludojn: "Ankaŭ necesas, ke la interpreto de la Biblio faru veran historion de la Biblio, kaj de ĝi.". Spinoza estis la unua, kiu skribis, ke "la Pentateŭko ne estis verkita de Moseo, sed de alia viro, kiu vivis multajn generaciojn post Moseo", kaj la libroj de la unuaj profetoj estis skribitaj "post la babilona ekzilo", probable de Ezra, la skribisto. "kiu komponis unu komponaĵon de Genezo ĝis 2-a Reĝoj."
Tipoj de Biblia ekzegezo
En la du ĝenerale fundamentaj sencoj: tiu laŭlitera kaj tiu figura-metafora aŭ iomete kaŝita (fakte “figura” devenas el retorikaj figuroj. Tiu laŭlitera estas tiu kiu legiĝas eksterlinie) emerĝas tiuj kvar:
La signifon de unuopa oni komprenu el tiu ekzemplo: Kiam oni legas la fabelon de la lupo kaj safido oni komprenas klare la laŭliteran rakonton; la morala signifo konsiderigas ke necesas militi por la malpli forta kaj protekti la agresiton; la alegoria identigas la lupon kun la krueluloj kaj perfortuloj; la anagogia sugestas ke la rakonto prezentas okazon por reaserti ke violento kaj rompo estos juĝataj kaj punataj de Dio.
Kelkaj problemoj de Biblia kritiko
Kleruloj scias ke en la Biblio estas sciencaj malveraĵoj (ekz. leporo estas kalkulita inter la remaĉuloj: Readmono 14, 7), memkontraŭdiroj (ekz. la inundego, aŭ diluvo, daŭris unu jaron laŭ unu aserto, du-tri monatojn laŭ alia: Genezo 8). Oni citis librojn kiuj perdiĝis, kiel la "Libro de la Justulo" ofte citita en la libroj de Samuel kaj "La libro de Reĝoj de Israel" citita ofte en la libro de Reĝoj, aŭ la "Epistolo al Laodiceanoj" kaj la "Libro de Enoch" cititiaj en Nova Testamento, alie neniu el la kanonaj libroj nun konataj estis citita de alia, ekcepte la Evangelio laŭ Luko citita en Agoj de la apostoloj.
Skoloj
Tiuj problemoj, kaj centoj da aliaj, kaŭzis kaj kaŭzas multajn kverelojn, ĉefe ĉar estas en Biblia kritiko tri skoloj, la fundamentalisma, la raciisma kaj la mezvoja.
Raciisma skolo
La raciisma skolo deiras el la konstato, ke en la Biblio estas tro da sciencaj eraroj. Ekz., anstataŭ kronologion pri la formiĝo de la tera krusto, aŭ pri la stabiliĝo de la firmamento, aŭ pri la iompostioma evoluo de la vivo, anstataŭ la precizajn manierojn de estiĝo de la homa organismo, la Biblio prezentas nur priskribojn riĉajn je metaforoj kaj poezieco, en kiuj reeĥas la popolaj konceptoj, tute nesciencaj, de la antikva Oriento. La sama seniluziiĝo trafos tiun, kiu serĉos kronologian kaj historian precizecon en la eventoj antaŭ la epoko de reĝo Davido. La ofteco de la nombro 40 aŭ ties multobloj suspektigas, ke temas pri nombro ne efektiva, sed simbola. ktp. Al tiu skolo, Biblio estas nur aro de homaj tekstoj, frukto de tradicioj, de subjektivaj interpretoj fare de ties diversaj aŭtoroj.
Mezvoja skolo
Mezvoja skolo estas la plej disvastiga nuntempe. Al ĝi Biblio estas parolo kaj homa kaj Dia. Ĝenerale tiu estas vidpunkto de ĉefaj eklezioj.
Unuflanke, la Biblio havas tute homecajn karakterizojn: konstateblas en ĝi lingvoj, stiloj, literaturaj ĝenroj (historioj, legendoj, fabloj, paraboloj, poemoj, kantoj, paradoksoj, enigmoj, genealogioj, leĝoj, proverboj ktp ktp), laŭ la kutimoj, pensomanieroj, popolsciencaj konceptoj de la diversaj tempoj, lokoj kaj aŭtoroj.
Aliflanke, la religiaj mesaĝoj de la Biblio estus inspiritaj de Dio. «Por la kompono de la Sanktaj Libroj - deklaris la Dua Vatikana Koncilio - Dio elektis kaj uzis homojn kun ties ecoj kaj kapabloj, por ke per Lia agado en ili kaj tra ili, ili verku, kiel veraj aŭtoroj, ĉiujn kaj nur tiujn aferojn, kiujn Li volis ke estus skribitaj. Ĉar do ĉion, kion la inspiritaj aŭtoroj (aŭ hagiografoj) asertas, oni devas taksi asertita de la Sankta Spirito, konsekvence oni devas taksi ke la libroj de la Biblio instruas certe, fidele kaj senerare la veron, kiun Dio volis liverita en la Sanktaj Skriboj, por nia savo».
Tiu skolo oni difnas ankaŭ "kanona" ĉar ĝi metas al atenton precipe sur la servo kiun la teksto pretigis al la origina komunumo kaj al la sinsekvaj generacioj: ĝi plej estimas la Lectio Divinan, nome la interpreta maniero "spirita aŭ alegoria" de la Patroj, sen tamen ne profiti de la alportoj de aliaj skoloj (Enrico Dal Covolo, Il Vangelo e i Padri. Per un'esegesi teologica.
Ivan Ŝuvalov
Ivan Ivanoviĉ ŜUVALOV (Иван Иванович Шувалов) naskiĝis la 12-an de novembro n.s. 1727 en Moskvo, mortis la 25-an de novembro 1797 en Sankt Peterburgo. Li estis favorato de Elizabeto imperiestrino de Rusio kaj multe patronis disvastigon de la nacia, rusa kulturo. Danke al lia aktiva partopreno en Rusia Imperio aperis Moskva Universitato, Rusia Akademio de Belartoj en Sankt Peterburgo, la unua gimnazio en Kazano, la unua publika teatro ktp.
Pozicio de la familio ŝanĝiĝis draste en 1741, kiam Elizaveta Petrovna filino de caro Petro la Granda supreniris la rusian tronon kun helpo de la potencaj kuzoj de Ivan - Petro Ŝuvalov kaj Aleksander Ŝuvalov. La sekvintan jaron ili apogis alvenon de dekkvarjara Ivan al la imperiestra kortego kiel paĝio de la imperiestrino.
En lia palaco ankaŭ oni aranĝis spektaklojn de la unua teatra trupo de Rusio, kiun gvidis Fjodor Volkov.
Post surtroniĝo de Katerina la 2-a, Ŝuvalov forveturis en Eŭropon, ŝajne kun la celo de plibonigado de sia malfortika sano. Dum dek kvar jaroj li akiris belartaĵojn por la Akademio kaj la Ermitejo. Li ankaŭ komisiis fari kopiojn de la plej bonaj romiaj skulptaĵoj en Romo, Florenco kaj Napolo. Poste li prezentis tiujn en Rusio. Krome li tie plenumis kelkajn diplomatiajn taskojn.
En 1777 Ivan Ŝuvalov revenis al Rusio. La imperiestrino nomumis lin Ĉefĉambelano kaj ŝatis ofte konversacii kun li. La domegon de Ŝuvalov vizitis la nova generacio de rusaj intelektuloj: Jekaterina Daŝkova, Denis Fonvizin, Miĥail Ĥeraskov, Ivan Dmitriev, Aleksandr Ŝiŝkov, multaj el kiuj estis produktoj de la Universitato, kiun li establis. Li helpis al poeto Ermil Kostrov, kiu loĝis en lia palaco, produkti la unuan rusan tradukon de Iliado far Homero.
Ŝuvalov neniam geedziĝis kaj havis neniujn infanojn. Li mortis en sia palaco en Sankt Peterburgo la 14-an de novembro 1797. Lia tombo estas en Anunciacio preĝejo de Aleksander Nevskij Klostro.
En 2003 statuo de Ŝuvalov estis starigita enkorte de Akademio de Belartoj en St. Peterburgo. Skulptisto estas Zurab Cereteli, la nuna prezidanto de la Akademio, kiun Ŝuvalov fondis. Alia lia statuo staras apud la Moskva Universitata Biblioteko ekde 2004. En Moskvo ekzistas Ŝuvalov strato.
Aranka Hegyi
Aranka Hegyi [hedji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hegyi Aranka estis hungara-cigana operetkantisto, primadono. Aranka Hegyi naskiĝis la  en Szabadka (nuntempa Subotica en Serbio), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Aranka Hegyi devenis el muzika cigana familio. Ŝi frue orfiĝis, ŝi estis edukita en Pest (urbo) inter 1862-1872. Ŝi estis talenta, tial ŝi lernis dancojn kaj kantojn en studio de Nacia Teatro (Pest). En 1873 ŝi aliĝis al trupo en sia naskiĝurbo. Ekde 1880 ŝi apartenis Népszínház (jam ne ekzistanta), kie ŝi estis egalranga aktoro kun Lujza Blaha kaj Ilka Pálmay. En 1885 ŝi edziniĝis, sed la geedziĝo daŭris nur 2 jarojn. En 1898 kelkajn monatojn ŝi apartenis al Teatro Magyar. En 1900 ŝi fondis privatan aktoran lernejon.
Palaco Barolo
Palaco Barolo (Palacio Barolo) estas oficeja konstruaĵo situanta sur Avenuo de Majo, en kvartalo Monserrat, en Bonaero, Argentino.
Kiam ĝi estis konstruita ĝi estis la plej alta konstruaĵo de la urbo kaj de Sudameriko kiel ĝia 'ĝemela' frato Palaco Salvo, en eklektika stilo, konstruita de la sama arkitekto en Montevideo.
La itala arĥitekto Mario Palanti konstruis ĉi tiun palacon laŭ peto de tekstila entreprenisto Luis Barolo, desegnante eĉ detalajn elementojn kiaj pordo-ansoj, lampoj kaj ŝaktoj de liftoj, en kazo de aŭtentika integra koncepto. Inter la, dato de inaŭguro, kaj 1935 ĝi estis la plej alta konstruaĵo en la urbo, estante delokita de la unua pozicio kiam la Konstruaĵo Kavanagh estis konstruita. Ĝia alteco en metroj estas komparebla al tiu de nuna dudek kvara etaĝo.
Ĝia posedanto intencis konstrui ĝin por uzi tri etaĝojn kaj poste ludoni la ceterajn. Hodiaŭ, ĝi funkcias kiel oficeja konstruaĵo (ĝi havas 520 ĉambrojn), kun partigo de liberaj etaĝoj nova por la epoko kaj aktuala nuntempe. En la supro ĝi posedas lumturon de kandeloj "sistemo Salmoiraghi" kiu estas lumigata por specialaj okazoj. La konstruo kostis m$n, kaj por ĝi estis uzitaj da ŝtalo,  brikoj kaj  bareloj da Portlanda cemento; Aliflanke, ĉiuj ornamaj materialoj estis importitaj, kiel ekzemple marmoro de Kararo uzita por tegaĵoj.
Tial ke tra la areo fluas, entuba malnova rivereto "Arroyo Tercero del Medio", estis necese ke la fundamentoj de la konstruaĵo prenu en konsideron la pason de la akvofluo. Tiel, el la kelo de Barolo eblas aliri, tra tunelo, al la entuba malnova kolonia rivereto.
La konstruaĵo estas plena de analogioj kaj referencoj al La Divina Commedia, motivitaj de la admiro kiun lia kreinto konfesis por Dante Alighieri. La ĝenerala divido de la Palaco sekvas la strukturon de La Dia komedio, tiel ke la Palaco havas tri partojn, kiel la verko de Dante: Inferon, Purgatorion kaj Paradizon (la lumturo reprezentis la Empireon). Krome, la struktura divido sekvas en ĉio ekzaktan korespondon kaj la lumturo reprezentas "La naŭ anĝelajn ĥorojn". Unu el la planoj de Barolo kaj Palanti estis transigi la restaĵojn de Dante al la konstruaĵo, kiu funkcius kiel maŭzoleo de la granda poeto.
La strukturo estas 100 metrojn alta ĝis la pinto de la lumturo, sama nombro kiom da kantoj en La Dia komedio kaj estas 22 etaĝoj, tiom kiom da strofoj de la versoj en tiu verko. La konstruo por la epoko estis granda novigaĵo per la arta uzado de ŝtalbetono ene de aparta eklektika stilo (nomita de multaj "romantika") kun trajtoj de gotika arĥitekturo kaj precipe de la islama arto de Hindio. Erare, estis provite ordigi Barolon ene de la tiutempaj artaj movadoj kiaj Art Nouveau, aŭ Art Déco, sed temas pri vere unika siaspeca peco, farita en stilo propra al Palanti.
En 1997 tiu konstruaĵo estis deklarita Nacia Historia Monumento. Nuntempe en la konstruaĵo funkcias pluraj turismaj agentejoj, lernejo de la hispana lingvo por fremduloj, butiko kiu vendas vestojn por tango, oficejoj de librotenistoj, advokatoj kaj teatra salono en la kelo.
La lumturo lokita en la pinto de la turo de Palaco Barolo funkciis denove la. Lumradio estis projektita sur la urbo Bonaero kiel parto de la okazigoj de la Ducentjariĝo kaj ĉiun 25-an de ĉiu monato dum duonhoro lumiĝis la Bonaera nokta ĉielo elde la turo ĝis la.
En 2012, premieris “El Rascacielos Latino”, dokumenta filmo reĝisorita de Sebastián Schindel, kiu analizas la historion kaj vidindaĵojn en la dezajno de la konstruaĵo. La filmo kun daŭro de unu horo, estis elektita nacia venkinto en Dokumenta Filmfestivalo 4 MenDoc 2012, estis prezentita en la "BAFICI 2012" kaj estis publike premierita en novembro de tiu jaro, en la Kultura Centro San Martín.
Inkujo
Inkujo estas malgranda vazo (ujo), en kiu oni tenas inkon por skribi. Ĝi estas plej ofte el vitro, porcelano, arĝento, latuno, aŭ malmola alojo de stano. La inkujo aperis kun la skribo sur papero en Egipto kaj disvastiĝis per la skribado per inko. Post kiam en la 20-a jarcento aperis fontoplumo, globkrajono, inkujo ne plu estis bezonata, ĉar tiuj mem havas internan plej ofte ŝanĝeblan rezervujon kun inko.
Universitato de Zuriko
La Universitato de Zuriko estas kun pli ol 23'800 studantoj, 4405 kunlaborantoj kaj proksimume 160 institutoj (ciferoj de la vintra semestro 2005-2006) la plej granda de la dek universitatoj de Svislando. Ĝi apartenas al la gvidaj universitatoj de la mondo kaj ofertas ĉiujn fakultatojn, nome: teologio, juro, ekonomio, medicino, veterinara medicino, filozofio, matematiko kaj natursciencoj. La plej granda fakultato estas la filozofia fakultato, kie studas 47% de la studantoj.
Historio
La Universitato de Zuriko fondiĝis en la jaro 1833 post decido de la registara konsilantaro de la Kantono Zuriko en la jaro 1832. En la nova universitato (Universitas Turicensis) estis kunigitaj la jam ek de 1525 ekzistintaj universitataj lernejoj pri teologio, juro kaj medicino kun nove fondita filozofia fakultato. Estis la unua universitato en Eŭropo, kiu ne estis fondita de eklezio aŭ monarko sed de demokrata ŝtato.
Nobelpremiitoj
Tuta serio nobelpremiitoj instruis en la Universitato de Zuriko:
Aliaj famaj sciencistoj
Aliaj famaj sciencistoj, kiuj instruis en la Universitato de Zuriko estis: kaj multnombraj aliaj.
Esperanto-movado
En la oficiala programo de la unversitato ĝis nun ne ekzistis programeroj pri Esperanto. En la 80-aj jaroj en la universitato de Zuriko tamen ekzistis aktiva studento-grupo, kiu estis parto de la tiama Zurika Esperanto-Junularo. Al tiu grupo apartenis ankaŭ la iamaj komitatanoj de TEJO Andy Künzli, Dietrich Michael Weidmann kaj Erika Eichholzer. Dietrich Michael Weidmann defendis en la jaro 1988 en Instituto pri ĝenerala lingvoscienco magistro-laboron kun la titolo Das Kausativ und das Antikausativ in der gemischten Plansprache Esperanto (La kaŭzativo kaj la antikaŭzativo en la miksita planlingvo Esperanto).
Yunji Qiqian
La Yunji Qiqian estas (ĉ. 1029) antologio de la (1016) Taoisma Kanono, kiun la oficiala akademiano Zhang Junfang kompilis por Imperiestro Ĵenzong de la dinastio Song. La Yunji Qiqian registras multajn fruajn taoismajn tekstojn perditajn de la 11-a jarcento, kaj estas grava rimedo por kompreni mezepokan taoismon.
Etila metanosulfonato
Etila metanosulfonato, etila mezilato aŭ CH3SO3C2H5 estas kemia kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj rezultanta el interagado de la metano-sulfonata acido kaj etanolo en ĉeesto de sulfata acido. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en etanolo, kloroformo, etero kaj nepolaraj solvantoj. Temas pri toksa substanco uzata kiel kemia reakciaĵo en organikaj sintezoj. Ĝi ankaŭ estas mutaciogena, teratogena kaj eble karcinomogena substanco. Kiam varmigita ĝis malkomponado, etila metanosulfonato emisias sulfurajn fumojn kaj povas produkti cerbo-kanceron. Eksperimentoj faritaj kun musoj en laboratorio kaŭzis tumorojn kaj pulmo-adenomojn en ambaŭ seksoj.
Skistolaoj
Schistolais estas genro de birdoj de la familio de Cistikoledoj en Afriko, kies membroj estas pli ĝenerale konataj kiel Skistolaoj.
Ĝi enhavas nur du jenajn speciojn:
Funkcio Ω
La skribmaniero Ω kun majuskla greka litero Ω havas du signifojn en matematiko:
Se
do
kie ω(n) estas kvanto de malsamaj primaj faktoroj de n.
Ekzemple:
Ω(n) por n = 1, 2, 3, ... estas 0, 1, 1, 2, 1, 2, 1, 3, 2 ... .
Sezamo malfermiĝu!
Sezamo malfermiĝu! estas magia frazo el araba fabelo Ali Babo kaj kvardek rabistoj. Ĝi estis uzata por malfermado de pordoj.
La origina versio de "Sezamo malfermiĝu!" estas "إفتح يا سمسم" (Iftaḥ yā simsim).
Origino
Semoj de sezamo kreskas en semkapo kiu disiĝas kiam ĝi atingas maturecon, kaj la frazo eble aludas al malŝlosado de trezoroj, kvankam ne certas, ke la vorto "sezamo" fakte rilatas al la sezamo aŭ semo.
Aliaj teorioj inkludas:
Inercio
En fiziko, kaj ĉefe en ties branĉo mekaniko, inercio estas la rezisto de korpo al ŝanĝo de sia movkondiĉo.
En la plej simpla okazo, kiam temas pri rektaj movoj, la inercio de korpo dependas de la inercieca maso de la objekto. Kiam temas pri rotacia movo, inerton esprimas la inercimomanto de la korpo.
Oni ofte utiligas la koncepton ankaŭ en pli ĝenerala senco, ekster la limoj de meĥaniko, por komprenigi, ke estas rezisto al ŝanĝo de iu fizika grando: ekzemple, oni ofte parolas pri termika inercio, celante reziston al varmigo.
NGC 2845
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Gary Johnson
Gary Earl JOHNSON (naskiĝis la en Minot, Norda Dakoto, Usono) estas usona politikisto kaj komercisto.
Li servis kiel la 29-a ŝtatestro de Nov-Meksiko de 1995 ĝis 2003, kiel membro de la Respublikana Partio. En 2011 (de aprilo ĝis decembro) li estis kandidato por la Respublikana nomumo por la usona prezidenta balotado de 2012, sed post malsukceso enlasiĝi en la kandidatajn debatojn, en decembro li ĉesis kandidati respublikane kaj anoncis sin kiel kandidato por la nomumo de la Libertariana Partio. Tiun nomumon li sukcese gajnis, kaj en la novembra balotado li kaj la vicprezidenta kandidato James P. Gray ricevis entute 0,99% el la voĉoj donitaj, do ĉ. 1,27 milionojn. Tio estis la plej sukcesa rezulto por usona minora partio en 2012, kaj la plej sukcesa rezulto por la Libertariana Partio en la tuta historio. En 2014 li fariĝis la firmaestro de Cannabis Sativa Inc., firmao bazita en Nevado, kiu celas vendi kuracajn kanabaĵojn. La 4-an de januaro 2016, Johnson rezignis pri sia posteno ĉe Cannabis Sativa Inc., kaj la 6-an de januaro li anoncis sin kandidato por la Libertariana nomumo por prezidento de Usono en la balotado de 2016.
Fontoj
Plejparte bazita sur la artikoloj en la anglalingva Vikipedio Gary Johnson kaj Gary Johnson presidential campaign, 2016
Zaječar
Zaječar (/zâjɛtʃar/; Zaicear; Заечар; Зайчар) estas la ĉefurbo de Distrikto Zaječar, Serbio. Ĝi estas konata pro la Gitarijada festivalo.
Listo de gravaj personoj de Turda
Listo de gravaj personoj de Turda
Operaco Kutuzov
La Operaco Kutuzov estis militoperaco plenumita de la Ruĝa Armeo kontraŭ la germana Wehrmacht dum la Dua Mondmilito. Ĝi okazis en la ĉirkaŭoj de Orjolo.
Kiel rezulto, post tiu batalo, la germanoj jam apenaŭ ofensivis kaj luktis defende. La Ruĝa Armeo finfine sukcesis nuligi la eksklavon de Orel aŭ Orjolo. La sukceso de tiu operaco ebligis la procezon por la liberigo de Smolensko, kaj kontribuis al la finigo de la Orienta Fronto en 1944.
Historio de arto
Historio de arto norme aludas al la historio de belartoj. Kvankam ideoj pri la difino de arto ŝanĝiĝadis antaŭ multaj jaroj, la fako de la historio de arto trovas kategoriigi ŝanĝojn en arto trans tempo. Kun ĝi, oni povas pli bone kompreni kiel arto formas (kaj estas formita de) vidpunktojn kaj kreemajn impulsojn de artistoj.
Ludoviko la 1-a (Hungario)
Ludoviko la 1-a de Hungario, pole Ludwik Węgierski/ Wielki/ Andegaweński (= "Ludoviko la Hungara/ la Granda/ la Anĵua"), hungare Nagy Lajos (= "Ludoviko la Granda") (naskiĝis la 5-an de marto 1326 en Visegrád, mortis la 10-an de septembro 1382 en Nagyszombat) estis kavalira hungara kaj pola reĝo. Li estis en la hungara historio la plej potenca kaj impona reĝo. Dum lia regado Hungara reĝlando apartenis al la grandpotencoj.
Biografio
Ludoviko naskiĝis la 5-an de marto 1326 en Visegrád, kiel tria filo. Lia patro estis reĝo Karolo la 1-a. Kiel reĝido, li edukiĝis en alta nivelo parolinte hungare, france, latine, itale kaj germane. Helpe de la patro frue li komencis politikadi. Ludoviko estis 16-jara, kiam li surtroniĝis en Székesfehérvár. Li bataladis en Serbio en 1348, post jardeko kontraŭ Venecia respubliko, dume konkeris Dalmation. Li dufoje aranĝis sukcesajn militirojn kontraŭ Napolo. Poste li bataladis oriente, li venkis la tatarojn kaj akiris nordan Bulgarion. En 1370 li ricevis la polan tronon en Krakovo. Post 7 jaroj li konkeris Litovion kaj faris la litovojn kristanaj.
Li edziĝis dufoje, nur filinojn li havis de la 2-a edzino. Ludoviko mortis en Nagyszombat la 10-an de septembro 1382 kaj entombiĝis en Székesfehérvár. La nova hungara reĝo iĝis Maria, la pola Jadviga.
La hungara pensmaniero taksas lin granda reĝo, kie dum la regado 3 maroj lavis limojn de Hungario. Lia plej fama skulptaĵo troviĝas en Placo de Herooj. En Budapeŝto estas nomumita vojo, ne impona.
Jean Ziegler
Jean ZIEGLER (naskiĝis la en Thun) estas iama profesoro de sociologio ĉe la Universitato de Ĝenevo kaj la Sorbonne, Parizo. Li estis parlamentano por la Socialdemokrata Partio de Svislando en la svisa federacia parlamento de 1981 al 1999.
Nomita de Svislando, li estis Speciala Raportisto de la Unuiĝintaj Nacioj pri Malsato de 2000 ĝis aprilo 2008.
La, li estis elektita por unu jaro en la Konsila Komitato de la Konsilantaro pri Homaj Rajtoj. Malgraŭ kontraŭstaroj de UN Watch li ricevis 40 el 47 voĉdonoj, do estis la unua el sep kandidatoj. Li estas ankaŭ membro de la konsilantaro de la organizo pri homaj rajtoj Business Crime Control.
Biografio
Jean Ziegler naskiĝis 1934 en Thun, Svislando. Lia patro estis la prezidanto de la tribunalo de la urbo. Li estas edzo kaj havas unu filon.
Li studis ĉe la universitatoj de Berno kaj Ĝenevo kaj doktoriĝis pri juro kaj sociologio. Jean Ziegler estis profesoro ĉe la Universitato de Grenoble kaj ĝis 2002 ĉe la Universitato de Ĝenevo kie li instruis sociologion. Li ankaŭ estis asociita profesoro ĉe la Sorbonne en Parizo. La 17-an de januaro 2009 li ricevis honoran gradon de la Universitato de Parizo VIII.
En 1963 Jean Ziegler estis elektita ĉe la urba konsilio de Ĝenevo kiel socialdemokrato. De 1967-1983 kaj de 1987-1999 li tenis seĝon ĉe la svisa Nacia Konsilio. Dume li estis la prezidanto de la “svisa-Tria Monda” parlamenta grupo. Li aniĝis al la komisionoj pri eksterlandaj aferoj, scienco kaj internacia komerco.
Post renkontiĝo kun Abbé Pierre en Parizo li fariĝis la unua direktoro de la Emmaus-komunumo de Ĝenevo.
Lawrence v. Texas
Lawrence v. Texas (Lawrence kontraŭ Teksaso), 539 U.S 558 (2003), estas civitanrajta orientita kazo fare de la Supera Kortumo de Usono. La kortumo malsukcesigis la kontraŭ-sodomian leĝon en Teksaso per decido 6 kontraŭ 3 kaj, per etendo, malvalidigis kontraŭsodomian leĝon en 13 aliaj ŝtatoj, leĝigante la seksan agadon en ĉiuj usonaj ŝtatoj kaj teritorioj. La Kortumo, kun kvin-jura plimulto, renversis sian antaŭan decidon pri la sama afero en la kazo de 1986, Bowers v. Hardwick, kie ĝi konfirmis defiitan Georgian statuton kaj ne trovis konstitucian protekton de seksa privateco.
Jean Ziegler
Biografio
Jean Ziegler fariĝis kavaliro (chevalier) de la franca Ordre des Arts et des Lettres en 1994. Li havas honoran gradon ĉe la Universitato de Mons en Belgio. Li estis premiita per la Medalo de la Prezidanteco de la Itala Respubliko. La Respubliko de Kabo-Verdo premiis lin per la Nacia Ordeno de Amílcar Cabral. Sed li malakceptis la Premion Ghaddafi pri Homaj Rajtoj en 2002. <!--
Svisaj bankoj kaj fremdaj valoraĵoj
Laŭ CNN, en 1997 Ziegler asertis ke svisaj bankoficialuloj protektis la kontojn de Mobutu Sese Seko, eksa Prezidanto de Zaire (nun la Demokrata Respubliko de la Kongo). Ziegler diris, "Tio ĉi estas groteska... Tio ĉi estas financa imperio kaj ĝi estas ĉi tie en Svislando."
<!-- En 1994 li jam submetiĝita al la svisa parlamento aresti la financojn de Mobutu kaj doni ĝi reen al la lando post la fino de diktatorado de Mobou, sed ĝi estis malpliiĝita.
Gaddafi Premio
Premian fundamentan financon en la nomo de Libion gvidanto Moammar Gaddafi estis establita en Geneva en 1989, kaj Nelson Mandela estis elektita la unua ricevinto de la financo-a Gaddafi Internaciaj Homaj Rajtoj Premio."Mandela gajnas Gadhafi premio", La Rekordo, 24 aprilo 1989. artikolo en la Chicago Suno-Oble identigis Ziegler kiel unu el la panelaj membroj administranta la financon."Gadhafi honoras Mandela", Chicago Suno-Tempoj, 24 aprilo 1989, p. 12. Tempo revuo raportita ke kvankam Libio financis la premion, ĝiajn gajnintojn estis esti elektita de la svisa fundamento. Ziegler estis citita kiel diranta ke "nerevokeblaj garantioj" estis establita certigi ke "influo de Tripoli ne estus sentita". Artikolo en la Chicago Suno-Oble identigis Ziegler kiel unu el la panelaj membroj administranta la financon.
Tesla Model S
La Tesla Model S estas elektra aŭtomobilo de firmao Tesla Motors, kiu estas prezentita je la 26-a de marto 2009. Ĝi estas la unua koncepto de kvinsideja elektra aŭtomobilo en la supra mezoklaso. La laboro je la koncepto jam estis anoncita en junio 2008 sub la projektonomo Whitestar (angle: blankostelo). La prezentita konceptveturilo jam estis stirebla prototipo. Same kiel la jam produktata Tesla Roadster la energifonto de la Model S estas litio-jonaj akumulatoroj por tekokomputiloj. Tamen estas uzataj pli ol 8000 (anstataŭ, kiel en la Tesla Roadster, 6831) ĉeloj, por akiri pli grandan kapaciton. La akumulatoroj troviĝas sub la planko de la veturilo kaj estas facile interŝanĝeblaj. Krom tio Tesla por la unua fojo mem disvolvis la ĉasion kaj karoserion.
Jean Ziegler
Gaddafi Premio
Gaddafi Prize officials announced thirteen disparate winners in 2002, including Ziegler and the French Holocaust denier Roger Garaudy. Agence France-Press noted the irony of Ziegler, who had worked for Holocaust reparations in Switzerland, sharing the award with Garaudy. Ziegler turned down the prize, saying that he "could not accept an award or distinction from any country because of my responsibilities at the United Nations."
Ziegler's association with the Gaddafi Prize has the subject of criticism. Alan Johnson, writing for the The Guardian online in 2008, criticized Ziegler for "launching" the prize four months after the bombing of Pan Am Flight 103 (which many believe to have been the work of Libyan agents). Joshua Muravchik from the American Enterprise Institute also criticized his involvement with the award in a 2006 article for the Weekly Standard.
Swiss banks and the Holocaust
In line with his claims about the crimes committed by the global financial system and capitalism, he attacked the Swiss banks in connection with the dormant accounts scandal.
According to Ziegler, his "defense of the interests of Jewish communities in their claims against Swiss banks earned him acclaim in the United States and in Israel," while he faced attacks and court procedures in Switzerland as a result of this work. In 1998, he testified before Senator Alfonse D'Amato's hearing on the assets of Holocaust victims by the US Senate Banking Committee, against the Swiss banks and in support of the claims of the World Jewish Congress. His book The Swiss, the Gold and the Dead: How Swiss Bankers Helped Finance the Nazi War Machine was published in America in 1998.
Relationship with Ethiopia
During the Ethiopian famine of the mid-1980s, Ziegler described the world as an "immense extermination camp", wherein 40,000 people died of hunger every day. He blamed this on an economic system that allowed the rich to become richer, and the poor to become poorer.
Some of Ziegler's critics have accused him of working as an adviser to Ethiopian dictator Mengistu Haile Mariam in the drafting of Ethiopia's 1986 constitution, which established the country as a one-party state.
Interactions with Iraq
Prior to the 2003 invasion of Iraq, Ziegler proposed that Saddam Hussein be granted a Swiss exile to prevent war from breaking out. The Swiss government did not take up this proposal.
Interactions with North Korea
Ziegler had several interactions with the government of North Korea while serving as the United Nations Special Rapporteur on the Right to Food. In 2001, he reported that some of the one million tonnes of aid provided by the World Food Programme had been taken by the army, the secret services and the government. In April 2004, a writer in the Asian Wall Street Journal called on North Korea to accept Ziegler's repeated requests for a visit, and to help establish an accountable network for food aid. Later in the same year, Ziegler said that five of his requests to visit North Korea had been turned down by officials in Pyongyang.
Support for Cuba
Ziegler has praised Cuba, stating in November 2007 that it is a world model for how it provides its people with food and praised it for cooperating with the United Nations and agreeing to allow him to report on the country's respect for the "right to food." Reuters reported: ""We cannot say that the right to food is totally respected in Cuba, but we have not seen a single malnourished person," [Ziegler] said...
[His visit] was the first by a U.N. rights rapporteur to Cuba in almost a decade. He was invited by Havana after the U.N. Human Rights Council, of which Cuba is a member, decided in June to stop the scrutiny of human rights abuses in Cuba...
Ziegler said his visit was a sign that Cuba was willing to cooperate on human rights with the new U.N. body and would pave the way for visits by other rapporteurs."
According to the National Post,
"As early as 1964, Professor Ziegler expressed his admiration for the Cuban communists. That year, he served as Che Guevara's chauffeur when Guevara was on a trade mission in Geneva for the Cuban government. He was convinced by Guevara not to emigrate to the island nation, but to stay in Western Europe where he might fight more directly the enemies of Cuba's revolution and international Marxism...
Ziegler permitted undercover Cuban agents to monitor a press conference he gave in Geneva prior to his [visit to Cuba]... [who] took note of journalists' question and tone..."
Concerning the event in Geneva, the Associated Press reported that a U.N. spokeswoman
"...said she was unable to prevent two Cuban diplomats from entering the [press conference]...
The U.N. strictly prohibits government officials from attending news conferences unless they are explicitly invited and included among those presenting...
When the news conference ended and [she] confronted the officials, they said they were diplomats at a U.N. mission, but declined to say which country they represented.
"I can only regret this incident," she wrote in a letter to the U.N. correspondents' association in Geneva."
Comments on Zimbabwe
Ziegler defended the principle of Zimbabwean President Robert Mugabe's land reforms in 2002, saying that Mugabe had "history and morality on his side". He described agrarian reforms as "an absolute necessity" in Zimbabwe and South Africa, and was quoted as saying:
He added that Mugabe's land reforms were being undertaken "in a despicable context", however, and said that agrarian reform under democratic conditions would bring "equitable distribution of the property titles to rural communities". He also clarified that he was speaking in a personal context, and not as a representative of the United Nations.
Criticism of the United States
According to The Weekly Standard, Ziegler believes that the United States is an "'imperialist dictatorship' that is guilty, among other atrocities, of 'genocide' against the people of Cuba by means of its trade embargo." The Inter Press Service reported that Ziegler
"...accused U.S. and British forces of using food and water as weapons of war in besieged cities in Iraq...
He said that the U.S.-led Coalition forces and the Iraqi Army use the military strategy of cutting off food and water supplies to cities under attack by insurgents, which frequently use the civilian population as human shields. The objective is to encourage civilians to flee before the attack."
Criticism of Israel
Ziegler criticized Israel's conduct in the 2006 Lebanon War, stating that the International Criminal Court should investigate whether Israel is guilty of war crimes for a bombing campaign in Lebanon that blocked access to food and water. Specifically, Ziegler stated that "The government of Israel should be held responsible under international law for the violations of the right to food of the Lebanese civilian population."
Itzhak Levanon, Israel's ambassador to the UN responded that "In all of his reports, Mr. Ziegler always transgresses the limits of his mandate. The latest report - which touches upon several external issues - is no exception." Israel also noted that Ziegler's report focused only on the impact of Israeli bombing in Lebanon and did not cover the effects of Hezbollah rocket fire on northern Israel."
Ziegler, according to a pro-Palestinian website, stated on television that "the Israeli occupation is a colonial regime and an illegal military occupation from the UN's point of view, it continues to annex more Palestinian lands; and thus the Israeli occupation is the worst in the history of colonialism."
The Forward reported in 2005:
"In July, [Ziegler] told a crowd of pro-Palestinian demonstrators in Geneva that Gaza was "an immense concentration camp" and added that it was a good thing that the "guards" were about to leave.
Ziegler countered that he was acting in his personal capacity and was actually quoting an Israeli scholar when he made the remarks. He described as "absurd and patently false" the accusation that he was comparing Israelis to Nazis. He recalled his role in the enactment of a Swiss law criminalizing antisemitic and racist statements."
Statements about Roger Garaudy
In 1996, Ziegler signed a letter of support for French Holocaust denier Roger Garaudy. He later clarified that this "expressed his respect for the latter's battle against all fundamentalisms -- and Muslim fundamentalism, in particular", and added that he "most firmly condemned all revisionist activity or ideas whose purpose is to deny or to minimize the genocide of the Jewish people by the Nazis".
U.N. Appointments
Ziegler's appointment as U.N. Special Rapporteur on the Right to Food was criticized by The Weekly Standard, on the grounds that Ziegler is a sociologist by training and had no particular expertise on food or agriculture.
Ziegler's appointment was also criticized by an independent group of human rights activists including Irwin Cotler and Per Ahlmark. This group criticized Ziegler for his associations with figures such as Gen. Mengistu and Robert Mugabe, his involvement with the Gaddafi Prize, and his support for Roger Garaudy. Their letter opposing Ziegler was issued by the group UN Watch.
In March 2008, Ileana Ros-Lehtinen, a Cuban-American and the ranking Republican on the U.S. House of Representatives Foreign Affairs Committee, sharply criticized Ziegler's appointment to as an advisor to the UN Human Rights Council. Ros-Lehtinen's statement
Ros-Lehtinen also accused Ziegler of failing to address famine emergencies throughout the world and of using "his platform to consistently attack America and Israel"...
Switzerland's Federal Department of Foreign Affairs issued a statement after Ziegler's election saying it "attaches great importance to human rights and is pleased that a Swiss candidate will be able to contribute his expertise to the committee.""
The American Jewish Committee opposed Ziegler's bid for re-election to the UN Human Rights Office in 2009, citing his past support for Roger Garaudy and his criticisms of Israel. -->
Biobrulaĵoj
Jean Ziegler kritikis la uzadon de biobrulaĵoj, ĉar ĝia produktado eblas nur koste de manĝaĵoj. Ziegler diris la 26-an de oktobro 2007 dum konferenco ĉe UNO ke "estas krimo kontraŭ la homaro transformi agrikulture produktivan grundon al grundo ... kiu estos bruligita en biobrulaĵoj... Necesas haltigi ... la katastrofon de malsato en la mondo".
Creswell Crags
Creswell Crags  estas kalkoŝtona montfendo en nordorienta Derbyshire, Anglio proksime al la vilaĝoj de Creswell, Whitwell kaj Elmton. La klifoj de la ĉ. 450 m longa ravino entenas plurajn kavernojn, kiuj estis loĝataj dum la glaciepoko, inter ĉ. 43.000-10.000 jaroj.
La kavernoj apartenas al la plej gravaj britaj arĥeologiaj troviĝejoj, kie oni trovis restaĵojn de formortintaj vertebruloj kaj ilojn de prahomoj.
La esploro de Creswell Crags komenciĝis en 1875 – sub gvido de profesoro siro William Boyd Dawkins - kaj daŭras eĉ hodiaŭ. Oni trovis ostojn de rangiferoj, lanaj rinoceroj, mamutoj kaj sovaĝaj ĉevaloj.
Oni trovis en aprilo de 2003 gravuraĵojn kaj bareliefojn sur la muroj kaj plafono en kelkaj kavernoj. Oni antaŭe (kaj ĝis nun en 2008) ne trovis similajn kavernajn artaĵojn en Britio. Ili prezentas animalojn kiel bizonon kaj diversajn birdojn. La gravuraĵoj estiĝis – laŭ esploroj de uranio-disiĝo – antaŭ min. 12.800 jaroj maks. 15.000 jaroj.
2-a de decembro
La 2-a de decembro estas la 336-a tago de la jaro (la 337-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 29 tagoj restas.
Tagoj de semajno
La 2-a de decembro estas (laŭ gregoria kalendaro):
Palaŝi
Palashi (en bengala পলাশী} Pôlaŝi, iam adaptita en angla: Plassey) estas malfranda domaro ĉe la rivero Hugli, ĉe proksimume 50 kilometroj norde de la urbo Kriŝnagar en la Nadia Distrikto de Okcidenta Bengalo, Barato. La ĉefa plej proksima urbo estas Beldanga. Ĝi havas sian propran lokan memregado gram panĉajat. Ĝi estas konata ĉefe kiel batalkampo de la konata Batalo de Palaŝi okazinta tie en 1757.
Šaštín-Stráže
Šaštín-Stráže, hungare Sasvár, germane Schossberg estas urbo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Senica.
Situo
Šaštín-Stráže situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Kúty-Trnava. Senica troviĝas 16 km, Bratislavo 65 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1323, tiutempe departementejo kaj grava centro limodefendado kontraŭ Moravio. La komunumo havis fortikaĵon, baldaŭe iĝis renesanca kastelo. La templo iĝis kermesejo, ties fama skulptaĵo pretiĝis en 1564. Kelkfoje okazis mirakloj ĉe la skulptaĵo, sekve inter 1733-1762 baziliko kun abatejo konstruiĝis. Dum la solena inaŭguro ankaŭ Maria Teresia partoprenis. En 1910 estis 2 apartaj komunumoj: Sasvár kun 2433, Morvaőr 1453 loĝantoj, en ambaŭ plejparte slovakoj vivis. Ĝis fine de la 1-a mondmilito ili apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Szenice, poste al Ĉeĥoslovakio. En 2001 loĝis en Šaštín-Stráže 5005 homoj, 4777 slovakoj, 103 ciganoj, 75 ĉeĥoj.