cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Finna lingvo
1. Sud-okcidentaj dialektoj
Ili estas relative multe proksimaj al la estona lingvo, ekzemple apud la longaj kaj mallongaj vokaloj, tiuj dialektoj havas ankaŭ meze longajn vokalojn. Sudokcidentaj dialektoj havas ankaŭ multajn fremdvortojn el la ĝermanaj lingvoj. Partikulare oni indikas al la Raŭma dialekto, kvankam iuj homoj asertas ke la Raŭma dialekto ne estas dialekto de la finna lingvon sed ke ĝi estas lingvo
2. Tavastiaj dialektoj
Tavastiaj dialektoj estas parolataj en suda, interna parto de okcidenta Finnlando. La grupo estas interne relative ne-unueca.
3. Sud-ostrobotniaj dialektoj
Tre unueca grupo da dialektoj, kiu estas parolataj en malgranda regiono en okcidenta Finnlando.
4. Mez- kaj nordostrobotniaj dialektoj
Tiuj ĉi dialektoj estas parolataj en regionoj Meza Ostrobotnio kaj Norda Ostrobotnio. Ili havas multajn trajtojn el orientaj dialektoj, kvankam kutime ili estas kalkulitaj en la grupo de okcidentaj dialektoj. En Meza Ostrobotnio ĉiu rivera valo havas sian distingeblan dialekton.
5. Ekstrem-nordaj dialektoj
Tiuj dialektoj estas parolataj en vasta regiono kiu etendiĝas ĝis norda Svedio kaj Norvegio. En Norda Svedio la loka dialekto estas kalkulata nuntempe aparta lingvo kiun la lokanoj nomiĝas Meän kieli (nia lingvo), sed pri kiu oni uzas ankaŭ nomon tornival-finna. En Norvegio estas uzata nomo kvena lingvo. Ekstrem-nordaj dialektoj havas trajtojn kaj el okcidentaj kaj orientaj dialektoj.
6. Savoniaj dialektoj
Savoaj dialektoj havas plurajn subgrupojn kaj ili estas parolataj en vasta geografia teritorio. Ankaŭ malaperintaj dialektoj de arbar-finnoj en Meza Svedio apartenis al tiu ĉi grupo. Savoaj dialektoj estas tre kreemaj kaj havas plurajn priskribajn vortojn kaj esprimojn.
7. Sud-orientaj dialektoj
Sud-orientaj dialektoj (foje oni nomas ilin ankaŭ kareliaj dialektoj, tamen ne temas pri karela lingvo) estas parolataj en sud-orienta Finnlando. Nuntempe ilia teritorio estas relative malgranda sed antaŭ la dua mondmilito ili estis parolataj ankaŭ en Karelia istmo kaj en Ingrio.
Famaj finnolingvaj aŭtoroj
Aleksis Kivi, Elias Lönnrot, Mika Waltari, Erno Paasilinna, Arto Paasilinna, Anja Snellman, Väinö Linna kaj Kalle Päätalo.
Atentu ke neniel ĉiuj aŭtoroj en Finnlando verkas en la finna, ekzemploj estas Tove Jansson (kreinto de libroj pri Mumintroloj), Ulla-Lena Lundberg, Johan Ludvig Runeberg aŭ Edith Södergran.
Socia animalo
Sociaj animaloj aŭ sociaj bestoj estas tiaj, kiuj montras socian konduton, sendepende de tio, ĉu ili estas konsciaj pri ĝi kaj ĉu ĝi estas libervola aŭ kontraŭvola. La grado de organiziteco de socia konduto estas nomita sociemo. La niveloj de sociemo estas bonsociemo, antaŭsociemo (izolitaj sed sociaj), subsociemo kaj parasociemo (inkluzive de komunuma, kvazaŭsocia, kaj duonsocia).
Finna lingvo
Finnaj vortoj en Esperanto
saŭno, suoma (1), lirli (2), kantelo (3), runo (4), madala (5), raŭmismo (6)
Socia animalo
Besta socia konduto kaj organizo estas studitaj en relativa psikologio, etologio, socibiologio, kondutekologio kaj komputado (artefarita intelekto).
Finna lingvo
Finnaj vortoj en Esperanto
Notoj:
Ligura maro
La Ligura maro estas parto de la Mediteraneo kaj limas la insulojn Korsiko kaj Elba en la sudo, la Rivierajn bordojn, nordan Italion kaj Monako en la nordo.
Ĝenovo, La Spezia kaj Livorno estas la ĉefaj havenoj de la Ligura maro, kiu mem sudoriente en la Tirena maro. La Golfo de Ĝenovo ĉe la itala bordo formas la nordan parton de la Ligura maro. La plej profunda punkto de la maro estas 2.615 m.
La plej granda rivero, kiu alfluas la Liguran maron estas la Arno norde de Livorno ĉe Pisa.
Paule Baillargeon
Paule BAILLARGEON (naskiĝis en Rouyn-Noranda la 19-an de julio 1945) estas kanada aktorino, scenaristino kaj reĝisorino.
Unip
Unip (hungare:Temesújnép) estas vilaĝo en Rumanio sude de Timișoara. En 1910 ĝi havis 689 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 280 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1334. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Sacoşu Turcesc.
Paule Baillargeon
De 2009, ŝi estas scenerastino en restadejo de la National Film Board of Canada.
NGC 1644
NGC 1644 (alia indiko — ESO 84-SC30) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
E38
La kombino E38 havas plurajn signifojn:
Saint-Lô-d'Ourville
Saint-Lô-d'Ourville estas malaperinta franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Port-Bail-sur-Mer.
Ulička
Ulička povas esti nomo de pluraj lokoj en Slovakio:
Vitālijs Maksimenko
Vitālijs Maksimenko (n. ) estas latva futbalisto.
Présentevillers
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montbéliard (france arrondissement de Montbéliard), la norda kaj orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Felsőkelecsény
Felsőkelecsény [felŝOkeleĉEnj] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok. Felső signifas supra.
Situo
Felsőkelecsény situas sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Rudabánya troviĝas 4, Kazincbarcika 15, Miskolc 30 km-ojn.
Historio
En 1880 incendio okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, migra poŝto.
Grkaveščak
Grkaveščak, hungare Göröghegy [goroghedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Sveti Martin na Muri.
Situo
Grkaveščak situas inter montetoj. Sveti Martin na Muri troviĝas je 4, Čakovec je 15 km-oj.
Historio
Dum la hungara erao la kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Göröghegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.
13 Tzameti
13 Tzameti ("13 ცამეტი" - ცამეტი simple estas la kartvela nombro 13) estas francia filmo verkita kaj reĝisorita de la kartvela kinisto Géla Babluani. La filmo estas lia unua longedaŭra. Ĝi lanĉiĝis en 2005.
Colonel Fabien (pariza metrostacio)
Colonel Fabien [kɔlɔnɛl fabjɛ̃] estas stacio sur linio 2 de la Metroo de Parizo; ĝi situas inter la 10-a kaj 19-a arondismentoj de Parizo.
Stacio
La stacio komence nomiĝis Combat, el samnoma Placo sur kiu ĝi situis.
La placo estis alinomita « Colonel Fabien » post la Dua mondmilito, la, laŭ kromnomo de Pierre Georges dum la Franca rezistado.
Louis Couturat
Louis COUTURAT [kutyʁa] (naskiĝis en 1868 en Parizo, mortis la dum aŭtomobila akcidento en Melun) estis franca idisto, doktoro, profesoro pri filozofio kaj logikisto.
Lernejo kaj studoj
Couturat akiris en la gimnazio 34 premiojn. Tie li estis rigardata kiel geniulo. En 1885, kiam li studis filozofion, li gajnis honoran premion pri filozofio, unuan premion pri fiziko kaj kemio, unuan premion pri naturhistorio kaj unuan premion pri matematiko. Li ankaŭ tre ŝatis klasikan literaturon kaj lernadon de klasika greka lingvo. En 1886 li estis laŭreato de Asocio de ekslernantoj de sia gimnazio.
La malfacila konkurso por l’École Normale, kiun li afrontis en 1887, donis al li la duan lokon. Li pasigis en la lernejo tri fekundajn jarojn. Dum 1890 li preparis sin je la Agregacio. Lia tezo troviĝas en la 5-a parto de “l’Histoire de l’art dans l’antiquité,” verko dediĉita al Persa civilizo. Li estis akceptita kiel unua en la Agregacio filozofia, kun la gratulo de l' komitato. Poste li volis perfektigi sian edukon matematikan. Li pasigis en 1891 kvaran jaron en la lernejo kaj ricevis la premion Garnier atribuitan de la profesoroj pri filozofio kaj de la direktoro.
En 1892 li daŭrigis siajn matematikajn studojn en la Fakultato de la Sciencoj. Li estis akceptita por la licencio matematika kiel la unua el sia jaro.
Li trovis ankoraŭ tempon por kunlabori en la nova Revue de métaphysique et de morale. Lia franca tezo aliflanke estis komencita: li volis dediĉi ĝin al la studo de la senfino matematika.
Universitata profesoro kaj pluaj studoj
La 12-an de majo 1894 oni nomumis lin profesoro en la fakultato de Tuluzo.
En aprilo 1896 li edziĝis al kuzino kaj en junio li defendis siajn tezojn en Sorbonne. Ambaŭ tezoj ricevis kompletan sukceson kun mencio tre honora. La granda sukceso de lia tezo matematika ebligis al li akiri stipendion por daŭrigi siajn studojn sciencajn en Parizo. Tie li dediĉis sin al studo de fiziko.
Samtempe li redaktis por Revue de métaphysique novan serion de artikoloj: La spaco kaj la tempo kaj Kritika eseo pri la hipotezo de la atomoj. La 27-an de oktobro li estis nomumita en la universitato de Caen kie li pasigis du jarojn. En 1898-1899, li studis la diversajn sistemojn de logiko algoritma, kaj la rilatojn inter matematiko kaj logiko.
Pri Leibniz kaj internaciaj lingvoj
Nova stipendio, dum oktobro 1899, ebligis lin reiri en Parizon kaj komenci tie novan serion de esplorado, nun pri Leibniz. Li esploris la neeldonitajn skribojn de Leibniz, en la biblioteko de Hannover dum 1900 kaj 1901, kaj publikigis la verkojn La logique de Leibniz kaj Inédits leibniziens (1903). Estis Couturat la unua homo, kiu rimarkis la ideojn de Leibniz pri internacia planlingvo.
En la broŝuro ''Une langue universelle est-elle possible? Appel aux hommes de science et aux commerçants'' (1900) li proponis la kreon de la Delegacio por alpreno de la lingvo internacia, organizita en 1901. Louis Couturat estis la aŭtoro de la fama verko pri la mondlingvoj Histoire de la Langue Universelle, en kiu estas analizitaj ĉirkaŭ 60 projektoj de paroleblaj artefaritaj lingvoj en 1903 kun komplemento en 1907.
De 1897 ĝis 1913 Louis Couturat kaj Bertrand Russell interŝanĝis leterojn. Ili pritraktis precipe matematikajn problemojn rilatajn al faka verko de Alfred North Whitehead. Malgraŭ tio, ili diskutis ankaŭ pri etiko, politiko, lingvistiko kaj pri Esperanto. Ankaŭ Charles Lemaire korespondis kun li.
Li estis la fakta inspiranto kaj gvidanto de la Delegitaro, fariĝis poste la fakta gvidanto de la tuta Ido-movado.
Agado kontraŭ Esperanto
Dum tuta sia vivo post la ido-skismo, Couturat direktis sisteman kampanjon kontraŭ la esperantistoj, dum kiu li prezentis diversajn klarigojn de la skismo por malestimigi la esperantistojn. Ekzemple li argumentis ke Zamenhof mem estis "perfidulo", ĉar li jam proponis reformojn sen konsulti la Lingvan Komitaton. Sed precipe li kritikegis la memkoncepton uzitan de la esperantistoj — nome la nocion de "esperantista popolo", kies permeso estus necesa por enkonduko de reformoj.
16690 Fabritius
16690 Fabritius estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono) en la kadro de la projekto Spacewatch.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la nederlanda pentristo Carel Fabritius (1622–1654), unu el plej talentaj disĉiplo de Rembrandt. Lia frua verko similis tiun de lia instruisto sed poste li disvolvis sian propran artan stilon, konatan pro siaj lumaj koloraj teksturaj fonoj, kiel ekzemple "Het puttertje" ( La kardelo).
Foraj Hebridoj
Foraj Hebridoj (na h-Eileanan An-Iar [na HElanan aNIar]; Outer Hebrides [AŬta HEbridiz]) estas insularo nordokcidente de Skotlando, kaj krome estas unu el la 32 lokaj administraj regionoj ("konsiliaj areoj") de Skotlando. Ĝi konsistas el la jenaj insuloj:
Lewis/Leòdhas, Harris/Na Hearadh, North Uist/Uibhist a Tuath (Norda Uist), Benbecula/Beinn na Bhadhla, South Uist/Uibhist a Deas (Suda Uist), kaj Barra/Barraigh
Karunkla karakaro
La Karunkla karakaro aŭ Karunkla karakarao (Phalcoboenus carunculatus) estas specio de rabobirdo de la familio de Falkedoj. Ĝi troviĝas en paramo en nordaj Andoj de anda Ekvadoro kaj suda (sudokcidenta) Kolombio. Ĝi estas ĝenerale nekomuna al iom komuna. Ĝi estas tre oportunema specio ofte vidata piediranta surgrunde, kie ili manĝas kaj kadavraĵojn kaj se eble iun ajn malgrandan animalon kiun ili povas kapti.
Ĝi estis iam traktata kiel raso de P. megalopterus, kiel P. albogularis; tiuj tri formas superspecion, en kiun kelkaj fakuloj metas ankaŭ P. australis. Tiu genro estas tre rilata al Polyborus, kaj foje eĉ mergita kun ĝi.
Aspekto
Ili estas de 51 al 56 cm longaj kaj similas al tre proksime rilata Anda karakaro, tio estas de nigrablanka plumaro, sed malkiel tiu specio ties brusto kaj supra ventro estas nigra kun tre densa blanka strieco, dum la Anda karakaro havas tutnigran bruston. Estas nigraj la krono, nuko, resto de supraj partoj kaj meza zono en vosto, krom la menciata strieco de brusto; estas blankaj la suba ventro, pugo kaj vosto escepte la menciata zono. En flugiloj estas nigraj unuarangaj kaj duarangaj, dum triarangaj estas nigraj. La beko estas dika, hokoforma kaj helgriza. Estas flavoranĝaj nuda vizaĝo kaj kruroj, kun iom pli oranĝeca karunklo mustaĉa, kiu nomigas la specion. Super la bekobazo estas ankaŭ karunkla vaksaĵo kun naztruoj.
Subspecioj
Oni ne konas subspeciojn de tiu specio, tio estas monotipa.
Ekologio
Ili loĝas en la tipaj tropikaj aŭ subtropikaj herbejoj de sia distribuado je altitudoj de 3.000 al 4.200 m super la marnivelo. Estas birdo kiu manĝas kadavraĵojn, kiel ĉe la resto de la karakaroj, kaj nutras sin ĉefe el vermoj, semoj, malgrandaj vertebruloj kaj artropodoj (insektoj kaj aliaj senvertebruloj). Ĝi estas grandan parton de la tempo piedire surgrunde serĉe de manĝo.
Ĝi abundas en iaj partoj de sia distribuado. Estas malnomada birdospecio, kiu faras movetojn post la reprodukta sezono.
Ĝi estas vidata en grupoj de 7 al 40 individuoj. Eblas vidi unusolan individuon aŭ paron, sed tendencas grupixgis en nombraj birdaroj de foje ĝis cento da individuoj. La nesto estas konstruita en fendo inter rokoj aŭ konstruita inter branĉoj de arboj.
Deutsche Redensarten in Esperanto
Deutsche Redensarten in Esperanto, subtitolita Germana-Esperanta Esprimaro laŭ la "Proverbaro Esperanta" de L. L. Zamenhof, estas libro redaktita de Karl Minor kaj eldonita en la jaro 1922 de Friedrich Ellersiek en Berlino. En 1983 Artur E. Iltis eldonis postpresaĵon.
En ĝi estas kolektitaj 489 germanaj proverboj kaj idiomaj esprimoj kaj ties esperantlingvaj ekvivalentoj troveblaj en la Zamenhofa proverbaro.
Alberto Couto Fernandes
== Biografiaj informoj aperintaj en la Analoj de la XV-a Brazila Kongreso de Esperanto (1957) == Teksto verkita de Carlos Domingues "Eĉ guto malgranda, konstante frapante, traboras la monton granitan."
Couto Fernandes amis ripeti tiujn versojn de La Vojo, kiuj perfekte difinas la poresperantan agadon. La tuta historio de la Esperanto-Movado en Brazilo estas intime ligita al la vivo de Alberto Couto Fernandes. Fakte li gvidis kaj direktis la Movadon preskaŭ de la komenco de la organizita laboro ĝis sia morto.
Senfoliilo
Senfoliilo (aŭ kiel neologismo defolianto) estas ajna kemiaĵo ŝprucita aŭ senpolvigita sur plantoj por kaŭzi ke ĝiaj folioj forfalu. Klasika ekzemplo de tre toksa senfoliilo uzita por taktikaj celoj estas Oranĝa Agento, kiu estis uzita ĝenerale de la usona militistaro dum la Vjetnama Milito de 1961 al 1970.
Alberto Couto Fernandes
Tamen al ne antaŭsciiĝinta persono, kiu legos la kolekton de Brazila Esperantisto, aŭ konsultos nian riĉan arkivon de gazeteltranĉaĵoj, tiu vero ne montriĝos unuavide evidenta tial, ke lia nomo ne aperas tiel ofte, kiel tio devus okazi, se ni konsideras, ke li ĉeestis kaj agis ĉe ĉiu okazaĵo de la brazila Esperanto-vivo.
Senfoliilo
Senfoliiloj malsamas de herbicidoj pro tio ke la unua celas plejparte malkovri foliojn de plantoj dum la lasta estas uzata por detrui aŭ malhelpi la kreskon de plantoj. Senfoliado ne estas ĉiam kaŭzita de senfoliiloj. Povas esti multaj malsamaj ekologiaj faktoroj kiuj kaŭzas ke la folioj de planto forfalu.
Alberto Couto Fernandes
La kialo de tiu neordinara silento estis la ega modesteco de tiu eminenta viro, kies leciono pri simpleco kaj malfiereco devas esti modelo por ĉiuj veraj esperantistoj.
Sed multaj el la samtempuloj de Couto Fernandes povis kaj ankoraŭ povas atesti pri la mirinda laboro de tiu sindona samideano, kiun la ŝatata ĵurnalisto Domingos Barbosa prave nomis "senbrua kudromaŝino".
Inter tiuj samideanoj mi havis la feliĉon kaj honoron estis enkalkulita. Mi akompanis Couto Fernandes ekde 1919, kiam mi translokiĝis al Rio de Janeiro, kaj mi estis vicprezidanto kun li dum 20 jaroj.
Kvankam li tute ne estis sintrudema, li estis jam elektita prezidanto de Brazila Ligo Esperantista en 1910, kiam la unua prezidanto, Prof. Everardo Backheuser, estis vokita al aliaj aktivecoj for de la Movado.
Ni povas aserti sen ia suspekto pri flato, ke nia Movado ŝuldas precipe sian ekzistadon al tiuj du noblaj viroj. Backheuser estis la brila profesoro kaj la entuziasma kaj entuziasmiga oratoro. Pro lia influo kaj pro la apogo de elstaraj personoj, kiujn li altiris al Esperanto, la Internacia Lingvo povis esti de la komenco ĝenerale konsiderata kiel serioza afero, male de tio, kio okazis en aliaj landoj, kie oni emis ŝerci pri nia idealo.
Couto Fernandes portis al la gvidado sian absolutan honestecon, moralan kaj materialan, kaj tio efikis al la bona famo, kiun ĝuas nia Ligo kaj Esperanto.
Ŝajnas, ke de la komenco de la Movado Esperanto forte interesis la inĝenierojn, probable pro la kvazaŭ matematika strukturo de la lingvo. Backheuser, Couto Fernandes, Nerval de Gouveia, Mota Mendes kaj Tobias Leite estis inĝenieroj. Ili lernis la regulan lingvon kaj restis fidelaj al ĝi, vigle laborante por ĝia disvastigo.
Couto Fernandes agadis por Esperanto en ĉiu maniero. Kiam temis pri nia afero, li ne elektis taskon.
Preskaŭ la tuta "Brazila Esperantisto" estis preparita de li kun la kunlaboro de malmultaj sindonaj samideanoj, inter kiuj Venâncio da Silva kaj Caetano Coutinho.
Li estis la ĉefa organizanto de la Brazilaj Kongresoj. Li pensis pri ĉio: la programoj, la invitoj, la organizaj komitatoj, la deziresprimoj, ĉion li antaŭvidis, por ke la Kongresoj estu brilaj, kio efektive ĉiam okazis.
Plej zorge li traktis pri la reprezentado de Brazilo en la Universalaj Kongresoj. Li klopodis, por ke ĉiam estu delegito, ĉu iu esperantisto, ĉu diplomato. Li mem neniam volis ĉeesti tiajn kongresojn, por kio li havis favorajn cirkonstancojn.
Kursojn ĉiuspecajn li gvidis -elementajn, superajn, per korespondado. Jam maljuna, li gvidis konstantan porinfanan kurson en lernejo "Rodrigues Alves", kaj estis emocie vidi tiun afablan maljunulon inter tiom da malkvietaj infanoj.
Kvankam li ne estis natura oratoro, li fariĝis varma parolanto en necesaj okazoj.
Bonaj verkoj atestas lian meriton:
"Curso de Esperanto", en kunlaboro kun H. Mota Mendes; "Esperanta Radikaro kun Portugala Traduko" (4 eldonoj) ; "Amo per Proverboj" (2 eldonoj); "Dicionário Português-Esperanto", en kunlaboro kun Pôrto Carreiro Neto kaj Carlos Domingues; "Dicionário Esperanto-Português", en kunlaboro kun Carlos Domingues; "O Rádio em 16 Palestras", en kunlaboro kun Carlos Domingues (4 eldonoj) ; "Tipoj kaj Aspektoj de Brazilo", en kunlaboro kun diversaj tradukintoj.
Krom tio li verkis diversajn broŝurojn, kiuj aperis sen la nomo de la aŭtoro aŭ tradukinto, kaj korektis aŭ reviziis multajn verkaĵojn.
Post lia morto nia eminenta samideano Teixeira de Freitas decidis eldonigi ĉe Brazila Instituto de Geografio kaj Statistiko iun verkon de Couto Fernandes. Kun la permeso de la vidvino mi traserĉis la tutan paperaron de mia karmemora amiko cele al trovo de la traduko de "A Moreninha", de Macedo, laboraĵo, kiun, laŭ mia scio, li estis farinta. Sed mi ne sukcesis trovi la kajeron. Kio okazis al ĝi? Ĉu ĝi perdiĝis sekve de pruntedono aŭ pro alia kaŭzo, aŭ ĉu li detruis la verkaĵon, kiu estis farita en la unuaj tempoj kaj ne plu kontentigis lin?
Sendube la komprenebla manko de monrimedoj malhelpis la presadon de la verko tuj post la farado. Kvankam en tiu tempo la prezoj estis malaltaj, oni tre malfacile sukcesis havi monon eĉ por negrandaj libroj, kaj oni devis multe heziti antaŭ ol eldoni ion. Ni devis do rezigni pri “A Moreninha” en la traduko certe farita de li.
Tamen mi trovis inter la paperoj gravan verkon, kiu prezentas ankaŭ filologian intereson. Couto Fernandes iam estis ŝaradisto kaj tre amis la proverbojn. Tial li ne nur tradukis la komedion de Artur Azevedo "Amor por Anexins" sed ellaboris libron bazitan sur La Proverbaro, de Zamenhof, kaj kun la samsencaj proverboj en la portugala lingvo. Tiun grandvaloran verkon ni prezentis al I.B.G.E., kiu promesis eldoni ĝin kune kun la 3-a eldono de "Amo per Proverboj". La libro estos riĉa donaco al la tutmonda esperantistaro pro la duobla merito, kiun prezentas verko samtempe de Zamenhof kaj de Couto Fernandes.
La senkompara modesteco de Couto Fernandes montriĝas en liaj verkoj. Ĝenerale lia nomo ne aperis sola sur la koverto. Li ĉiam volis dividi kun iu samideano la plezuron verki ion por Esperanto. Tial liaj verkoj ordinare havis kunlaborantojn.
En la Lingva Komitato li montris saman modestecon. Li proponis Backheuser por akademiano kaj kiam li volis, ke du amikoj estu akceptataj en la Lingva Komitato, li decidis eksiĝi por lasi vakantan postenon.
Koncerne "Brazilan Esperantiston" li sukcesis konvinki min, kiel malnovan ĵurnaliston, ke mi fariĝu respondeca redaktoro laŭ la leĝo pri gazetaro.
Unu el la trajtoj de Couto Fernandes estis la egala humoro. Kiam hazarde li ekscitiĝis iom, li nur tordis rapide butonon de la vesto.
Tiun egalan humoron li montris al la esperantistoj, kiuj longe malaperis de niaj vicoj. Kiel oni scias, la aktiveco de la plimulto de la esperantistoj estis intermita - ili venas kaj reiras, ili aperas kaj malaperas - pro kompreneblaj kaŭzoj tial, ke evidente ĉiu devas perlabori sian vivon kaj ĉiuj havas siajn proprajn problemojn solvendajn. Couto Fernandes akceptis tiujn forkurintojn kun ĝojo, eĉ pli granda, ol se ili neniam estus malaperintaj. Li salutis la revenanton kun feliĉa rideto: "Ho! jen la malŝparema filo!"
El la unuaj jaroj Couto Fernandes kutime portis kuracistan valizon, en kiu li havis informan materialon por konvinki ĉiujn personojn. Pri tiu valizo mi kopias spritan pecon el raporto skribitan de Melo Sousa pri la vespermanĝo okazinta la 7-an de Junio 1910.
Terure, timiga estas la valizo de D-ro Couto Fernandes. Ĉio kio rilatas Esperanton, ne nur en Brazilo, sed ankaŭ en la tuta mondo,
En Europo, Ameriko, En Azio kaj Afriko En Sergipe, en Pará, En Cascadura aŭ Jacarepaguá,
ĉio, unuvorte troviĝas en la valizo de D-ro Couto Fernandes. Mi opinias, ke en estontaj jaroj, kiam oni faros tie ĉi grandan ekspozicion de memorindaj esperantaĵoj, tiu valizo rajtas okupi plej honoran lokon.
Estas granda movad' en Londono, En Berlin!, en Brusel' en Parizo. Sed en Rio, nenion mi vidas; Ĉion kaŝas la Cout'a valizo. ..
Esperanto plenigis la vivon de Couto Fernandes. Kvankam li provis diversajn aliajn kulturajn aktivecojn, la Esperanto-Movado estis sendube lia vera medio. Li amis la esperantistojn kaj estis amata de ili.
Li mortis en la 21-a de Aprilo 1946. Lia morta malsano ne estis longa, kaj tial li feliĉe ne konis la kadukecon, tiun teruran staton de la homvivo. Li falis unu fojon kaj por ĉiam.
Sed en tiu mallonga periodo - unu monato - lia penso estis plena de Esperanto. Sub la oksigena tendo li parolis pri nia lingvo kaj varme volis interrilatiĝi kun la aliaj estraranoj de B.E.L. por doni klarigojn kaj instrukciojn.
Lia morto konsternis la brazilan esperantistaron. Oni prave povis timi, ke nia Movado tute ĉesos en Brazilo, same kiel okazis en Ĉilio pro la morto de Sepúlveda Quadra, kaj en Peruo. Nia Movado multe dependas de la instiganto, kaj kiam ĉi tiu malaperas, ankaŭ la laboro ĉesas. Kelkaj samideanoj tuj komprenis la grandegan danĝeron kaj streĉis siajn fortojn: Irani Baggi de Araujo, Caetano Coutinho, Maria do Amaral Malheiro, Getúlio Soares de Araújo, precipe pretigis helpi al la eventuala nova prezidanto, kaj tiel la brazila Movado daŭris sub la konstanta inspiro de la agado de Couto Fernandes, kiun ni sekvis seninterrompe por certigi al nia lando ĝian elstaran pozicion en la mondo esperantista. Aliaj kuniĝis al tiuj batalantoj de la unuaj malfacilaj horoj, kaj ni venkis la danĝeron.
Strato en la urbparto Laranjeiras, kie li loĝis kaj mortis, memorigas lian nomon al la urbanoj en Rio de Janeiro. Ankaŭ en São Luiz, lia naskiĝurbo, ekzistas strato kun lia nomo.
Sur la tombo de Couto Fernandes en la tombejo Sankta Johano la Baptisto estas skribaĵo Esperanta, eltirita el la himno La Espero: "Sub la sankta signo de l'espero kolektiĝas pacaj batalantoj".
Denove ni kunvenas hodiaŭ en brila festo por kalkuli la rezulton de la laboroj en 50 jaroj. Sendube tiu rezulto estas granda, ne nur relative al la cirkonstancoj, sed ankaŭ en absoluta senco.
Kun plena justeco ni povas, devas kaj volas proklami, ke, se ni ĝuas tiujn fruktojn, ni multon ŝuldas al nia karega Couto Fernandes, kiu amis ripeti: "Eĉ guto malgranda, konstante frapante, traboras la monton granitan ."
Carlos Domingues
Laucha an der Unstrut
Vidu ankaŭ
Privina lernopado Saale-Unstrut
Kantono Schoharie
La kantono Schoharie - angle Schoharie County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Jorkio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas estas la samnoma urbo Schoharie.
Xeic!
Xeic! estas kataluna grupo de skao kaj pop-rokenrolo, kiu estis fondita en 2008 en Rasquera (Tarragona) kiel posteulo de la grupo Kontrol Antidoping (2000-2007).
Rimuŝ
Rimuŝ estis la dua reĝo de la Akada Imperio. Filo de Sargono, regis post la morto post la morto de ĉi lasta, meze de la 23a jarcento a.K.
Li heredis la situacion de ĝeneralaj ribeliĝoj kiuj estiĝis fine de la regado de sia patro, kiujn li alfrontes akrece. Tiu ĉi ribeliĝo manifestiĝis unue malobeo en izolitaj urboj kiaj Ur, Lagaŝ, Umma, Uruk kaj Kazallu, kaj poste kiel konfronto kon koalicio de la popoloj de Elamo. Oni diras ke dum lia regado, Ebla reprenis sian antaŭan perditan sendependecon. Fine, li estis murdita en palaca ribelo kaj lin sukcedis sia frato, ankaŭ filo de Sargono, Maniŝutusu.
Feurat Alani
Feurat ALANI estas franca ĵurnalisto, filmproduktoro kaj verkisto. Li naskiĝis en Parizo la 5-an de decembro 1980.
Li devenas de iraka familio en Francio, kien lia patro alvenis en 1972 fuĝinte el la diktatora reĝimo de Saddam Hussein.
Li komencis sian ĵurnalistan karieron en 2003 kiel korespondanto en Bagdado de pluraj francaj ĵurnaloj kaj revuoj.
Vijay Iyer
Vijay Iyer (naskiĝis la 26-an de oktobro 1971 en Roĉestro, Novjorkio) estas usona ĵazpianisto kaj komponisto. Liaj ludo kaj komponaĵoj montras influojn de barata muziko.
Feurat Alani
En 2008 li reiris en Parizon kaj faris televidajn reporteraĵojn en Irako, Usono, Egiptio kaj Alĝerio.
Vijay Iyer
Vivo kaj verkado
La filo de barataj enmigrintoj jam en la aĝo de tri jaroj ricevis violonludajn lecionojn klasikajn, traniris tamen baldaŭ al piano. Post kiam li unue studis fizikon, li poste studis muzikon ĉe la Universitato de Kalifornio je Berkeley. En 1998 li doktoriĝis per la tezo Microstructures of Feel, Macrostructures of Sound: Embodied Cognition in West African and African-American Musics. Dum la studo li muzikis kun Steve Coleman, George Lewis, David Wessel, Miya Masaoka, Liberty Ellman, Imani Uzuri, Elliot Humberto Kavee kaj Aaron Stewart.
Feurat Alani
En 2010 li kreis sian filmproduktan societon kaj reiras en Faluĝahon, devenloko de sia patra familio kaj faras tie esploron pri la konsekvencoj de la uraniaj bomboj amase uzitaj de la Usona armeo en tiu urbo. Lia rezultanta filmo Irako: la foroferitaj infanoj de Faluĝaho, ricevis premiojn en pluraj kinfestivaloj (Lille, Monte-Carlo, Kataro, Maroko).
Vijay Iyer
Vivo kaj verkado
Apartan muzikistan rilaton li flegis kun saksofonisto Rudresh Mahanthappa, kun kiu li konatiĝis en 1995 per Steve Coleman:
Feurat Alani
Li ankaŭ skribas artikolojn en Le Monde diplomatique, la retejo Orient XXI , kaj la revuo Géo.
En 2019, li ricevis la premion Albert Londres pro sia libro Le Parfum d'Irak.
En 2023 li publikigis sian unuan romanon, Je me souviens de Falloujah, inspiritan de la vivo de lia patro Amir.
Libertador General Bernardo O'Higgins
Libertador General Bernardo O'Higgins estas regiono de Ĉilio. Fine de en la regiono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Agoj de Petro
La Agoj de Petro rakontas la laŭsanktajn heroaĵojn de la apostolo Petro en Romo, lian lukton kontraŭ Simono la Magiisto ĉi tie prezentita kiel proponanto de gnozo, kaj lian kaprenversan krucumiĝon. La libro datiĝas je la fino de la dua jc pK, origine greklingve verkita, sed evidente ne nombriĝas en la kategorio de la kanonaj libroj, ĉar verkita post la morto de ĉiuj apostoloj. Ĉu ĝi entenas ion historian? La tekstanalizantoj ekskludas tion: ĝi eventuale estas atestaĵo pri la ĉeesto de Petro en Romo kaj pri la famo de sankteco lin ekde antikvaj tempoj honorinta.
Kurgana hipotezo
La Kurgana hipotezo (ankaŭ konata kiel la Kurgan-teorio aŭ Kurgan-modelo) estas la nun vaste akceptita propono por identigi la pra-hindeŭropan patrujon, el kiu disvastiĝis la hindeŭropa lingvaro tra Eŭropo kaj partoj de Azio. La termino devenas de la rusa kurgan (курган) kaj signifas tumultombon aŭ entombigan tumulon.
Agoj de Petro
La pola romanisto, Henryk Sienkiewicz, Nobel-premio pri Literaturo 1905, titolis sian romanon, koncernantan eventojn de la Sankta Petra epoko en Romo, Quo vadis?, ĉerpante el la Agoj de Petro. Fakte tiu ĉi, renkontante la Sinjoron ĉe urba porto en Romo, demandis: “Kien iras (Quo vadis?), Sinjoro?”.
La Agoj de Patro klasas en la serio de Agoj de diversaj personuloj de la kristanaj originoj, ĉiuj apokrifaĵoj de la Nova Testamento de la dua jc pk, kiel de Johano, Paŭlo, Andreo, Tomaso.
La manuskriptoj ĝin transdonantaj datiĝas je 5-a jc kaj entenas nur la finan parton. La komencon ni konas helpe de kopta fragmento kaj de la Agoj, latinlingvaj, tieldiritaj de Eŭzebio de Verĉelo.
Kurgana hipotezo
La Kurgan-hipotezo estis unue formulita en la 1950aj jaroj de Marija Gimbutas, kiu uzis la terminon por grupigi la diversajn kulturojn, inkludante la Jamna-kulturon kaj ties antaŭulojn. David Anthony anstataŭe uzas la kernon de la Jamna-kulturo kaj ties rilaton kun aliaj kulturoj, kiel punkton de referenco.
Bolivia Federacio de Manpilkado
La Bolivia Federacio de Manpilkado (Federación Boliviana de Handball) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Bolivio. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Kurgana hipotezo
Marija Gimbutas difinis la Kurgan-kulturon, kiel kunmetitan de kvar sinsekvaj periodoj, kun la plej frua (Kurgan I) inkludante la Samaran kaj Seroglazovan kulturojn de la regiono Dnepro-Volgo en la kupra epoko (frua 4-a jarmilo aK.). La homoj de tiuj kulturoj estis nomadaj paŝtistoj, kiuj laŭ la modelo, de la frua 3-a jarmilo aK. ekspandis tra la Pontia-Kaspia stepo kaj al Orienta Eŭropo.
Tri genetikaj studoj en 2015 donis apogon al la Kurgan-teorio de Gimbutas, koncerne la hindeŭropan prahejmon. Laŭ tiuj studoj, haplogrupoj R1b kaj R1a, nun la plej komuna en Eŭropo (R1a same estas komuna en suda Azio) disvastiĝis de la rusaj stepoj, kune kun la hindeŭropaj lingvoj. Ili ankaŭ detektis aŭtosoman komponanton ĉeestantan en modernaj eŭropanoj, kiu ne ĉeestis en la neolitikaj eŭropanoj, kiu estis enportita kun la patraj linioj R1b kaj R1a, tiel kiel hindeŭropaj lingvoj.
Antaŭuloj
Argumentoj por la identigo de la pra-hindeŭropanoj, kiel stepaj nomadoj de la Pontia-Kaspia regiono jam estis faritaj en la 19-a jarcento fare de germanaj filologoj Theodor Benfey kaj specife Otto Schrader. La Ponta origino estis ankoraŭ forte favorita fare de arkeologo V. Gordon Childe. Gimbutas, kiu rekonas Schrader kiel pioniron, povis aranĝi arkeologian riĉecon de evidentoj de la teritorio de Sovetunio (kaj de aliaj landoj tiam apartenantaj al la orienta bloko), ne facile disponeblaj por akademiuloj de okcidentaj landoj. Tio ebligis por ŝi atingi pli plenan bildon de prahistoria Eŭropo.
Trarigardo
Kiam tio estis unuafoje proponita en 1956, en The Prehistory of Eastern Europe, parto 1, kontribuo de Marija Gimbutas al la esploro por la Hind-Eŭropaj originoj, ĝi estis interdisciplina sintezo de arkeologio kaj lingvistiko. La Kurgan-modelo de la Hindo-Eŭropaj originoj identigas la Pontian-Kaspian stepon kiel Pra-Hind-Eŭropan (PHE angle PIE) prahejmon kaj diversaj malfruaj PHE-dialektoj estas supozeble parolitaj trans la regiono. Laŭ tiu modelo, la Kurgan-kulturo laŭgrade ekspansiiĝis ĝis ĝi okupis la tutan Pontian-Kaspian stepon, la Kurgan IV estas identigita kun Jamna-kulturo de ĉ. 3000 aK.
La moviĝemo de la Kurgan-kulturo ebligis ties ekspansion tra la tuta regiono, kaj ankaŭ atribuas al la malsovaĝigo de la ĉevalo kaj poste al la uzo de frua ĉareto.
Kultura horizonto
Gimbutas difinis kaj enkondukis la terminon "Kurgan-kulturo" en 1956 kun la intenco de enkonduko de "larĝa termino", kiu kombinus la Srednij-Stog-kculturon, Jamnan kulturon kaj Ŝnuregan kulturon (etendante de la 4-a ĝis la 3a jarmilo en Orienta kaj Norda Eŭropo).
Kulturoj, kiujn Gimbutas konsideris parton de la "Kurgan-kulturo":
Etapoj de la kulturo kaj disvastiĝo
En aliaj publikigadoj ŝi proponas tri sinsekvaj "ondojn" de disvastiĝo.
Plia ekspansio dum la bronza epoko
La Kurgan-hipotezo priskribas la komencan disvastiĝon de la pra-hindeŭropanoj dum la 5-a kaj 4-a jarmiloj aK. Kiel uzita de Gimbutas, la termino "kurganigita" supozigas, ke la kulturo disvastiĝis per malgrandaj grupoj, kiuj starigis sin mem super la lokajn homojn kiel elito. Tiu ideo de la PHE-lingvo kaj de ĝiaj id-lingvoj difuzantaj oriente kaj okcidente sen amasa movado, pruviĝis populara ĉe arkeologoj en la 1970-aj jaroj (paradigmo potoj-ne-popolo). La demando de hind-eŭropigo de centra kaj okcidenta Eŭropo, Centra Azio kaj Norda Hindujo dum la bronzepoko estas multe pli necertaj, ol la okazaĵoj de la kupra epoko kaj subjekto al disputado. La rapide evoluanta kampo de arĥeogenetiko kaj genetika genealogio ekde la malfruaj 1990-aj jaroj ne nur konfirmis la migradajn vojojn el la Ponta stepo, sed tio ankaŭ sugestas, ke la popola movado estis pli grava ol pensita.
Invadaj kontraŭ difuzaj scenaroj
Gimbutas kredis, ke la ekspansioj de la Kurgan-kulturo estis serio de esence malamikaj, novaj militaj invadoj, kiam la nova batala kulturo trudis sin je la pacaj, matriarĥaj kulturoj de la "Malnova Eŭropo" anstataŭante ĝin per la patriarka militista socio; la procezo videblas en la apero de fortikigitaj setlejoj kaj remparburgoj kaj la tomboj de batala ĉefo.
En ŝia posta vivo, Gimbutas ĉiam plie emfazis la perfortan naturon de tiu transiro de Mediteranea kulto de la Patrina diino al la patriarka socio kaj de la kulto de la militaj diaĵoj ( Zeŭso, Dyaus), al la punkto kiam ŝi esence formulis feminisman arkeologion. La fakuloj, kiuj akceptis la ĝeneralan scenaron de la hindeŭropaj migradoj, supozas, ke la transiro estis probable multe pli laŭgrada kaj paca ol sugestita de Gimbutas. La migradoj certe ne estis subitaj, organizitaj miltaj operacioj, sed la disvastiĝo de malkonektitaj triboj kaj kulturoj, daŭris multajn generaciojn.
Je kiu grado la indiĝenaj kulturoj estis pace absorbaj aŭ perforte delokitaj restas afero de diskutado inter subtenantoj de la Kurgan-hipotezo. J. Mallory P (en 1989) akceptis la Kurgan-hipotezon, kiel la standardan teorion de la hindeŭropa origino, sed li esprimis kritikon pri radikala scenaro de milita invado de Gimbutas.
Repensita stepa teorio de Anthony
La verko The Horse, the Wheel and Language de David Anthony priskribas lian "Repensitan stepan teorion." David Anthony konsideras la terminon "Kurgan-kulturo" nepreciza, tiel senutila, anstataŭe li uzas la Jamna-kulturon kaj ties rilatojn kun aliaj kulturoj kiel referencan punkton. Li ne ekskludas la popolon de la Majkop-kulturo el inter la hind-eŭropanoj, supozante, ke ili parolis Kaŭkazian lingvon.
2 Young
2 Young (早熟) estas honkonga filmo reĝisorita de Derek Yee. Ĝi lanĉiĝis en aprilo 2005. "早熟" signifas fruan maturon en la ĉina, kaj "2 Young" estas anglalingva vortludo sugestanta la signifon "tro juna".
E39
La kombino E39 havas plurajn signifojn:
Nord-Ĉungĉongo
La adjektivo "norda" estas iom misgvida, ĉar fakte pli temas pri la orienta parto de la historia provinco Ĉungĉongo aŭ nuna kultura regiono Hoseo.
Petrinja
Petrinja, serbe Петриња estas urbo en Kroatio. Ankoraŭ 54 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Petrinja situas sur ebenaĵo, laŭ Kupa, laŭ ĉefvojoj al Sisak Zagrebo kaj Bosnio. Sisak troviĝas 13, laĉefurbo 60 km-ojn.
Historio
Pli frue romianoj vivis tie. En la 8-a jarcento kroatoj alvenis. La unua skriba mencio pri la loko devenis el 1240. Post la mezepoko la urbeto situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Inter 1809-1813j la francoj okupis la komunumon. Ĝis Traktato de Trianon Petrinja apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Zágráb (reĝa departemento), kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1995 al Kroatio. Inter 1991-1995 la tuta regiono apartenis al batelejo inter serboj kaj kroatoj.
Waldhambach (Alzaco)
Waldhambach (jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
NGC 1645
NGC 1645 (aliaj indikoj — PGC 15903, MCG -1-13-2, NPM1G -05.0213) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Kevi
Bazaj informoj
Kevi (ankaŭ hungare), serbe Кеви, estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Banato (tamen geografie en regiono Baĉka), en municipo de Senta.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. La unua mencio devenis el la 14-a jarcento en formo Kevi. Post la turka erao diversaj popoloj alvenis al la senhomaj lokoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. La komunumo ricevis kurenton en 1953, akvodukton en 1968. En 2002 loĝis en Kevi 887 da homoj, (hungaroj 860 (97 %), serboj 10 (1 %) kaj aliaj).
János Antal (reformita episkopo)
János ANTALhungara reformita episkopo de Transilvanio naskita en Oláhdellő la 22-an de februaro 1767 kaj mortis la 12-an de aŭgusto 1854 en Marosvásárhely.
Kariero
János Antal studis helpe de kaceliro Sámuel Teleki en Vieno, Jena kaj Göttingen. Reveninte, li estis pastro de aŭtuno 1797 en Sáromberke, poste de komenco de 1798 Marosvásárhely. Inter 1801-1836 li estis instruisto en la loka kolegio, eklezia ĉefnotario, de 1836 episkopo. Post Nagyenyed kaj Koloĵvaro, li denove loĝis en Marosvásárhely.
Fonto
.
Močiar
Močiar  signifas slovake malsekejo kaj povas esti nomo de pluraj lokoj en Slovakio:
Andrew Nabbout
Andrew Nabbout (n. ) estas aŭstralia futbalisto. Ekde la jaro 2018 li membras en la aŭstralia nacia teamo de futbalo.
Amaseno
Amaseno estas komunumo de Italio.
Jurovčak
Jurovčak, hungare Györgyhegy [djordjhedj] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Sveti Martin na Muri.
Situo
Jurovčak situas inter montetoj en valo. Sveti Martin na Muri troviĝas je 4, Čakovec je 16 km-oj.
Historio
Dum la hungara erao la kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Györgyhegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.
Joanic (Metroo de Barcelono)
Joanic estas stacio sur linio 4 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Uwe Johnson
Uwe JOHNSON (naskiĝinta en la 20-a de julio 1934 en Kamień Pomorski, mortinta la 13-an de marto 1984 en Sheerness) estis germana verkisto aparteninta al la verkista rondo Gruppe 47.
Vivo
Johnson ekfrekventis lernejon en 1940. En somero 1944 li estis lernanto ĉe t.n. Deutsche Heimschule. En februaro 1945 la familio fuĝis al Meklenburgio kaj loĝis ekde 1946 en Güstrow. La patro deportite en 1945 al Ukrainio deklaritis mortinta en 1948. De 1948-52 Johnson frekventas la edukejon John-Brinckmann-Oberschule en Güstrow. De 1952-54 li studis germanistikon en Rostock, poste en Lepsiko.
En Rostock li rifuzis partopreni la ŝtate direktitan kalumnian fikampanjon kontraŭ la evangelia grupo Junge Gemeinde; sekve gremioj de FDJ kaj SED eĉ pripensis eksstudentigi lin. Post la tutlandaj ribeloj de la 17-a de junio 1953 oni ne plu intencis fari tion - helpis ankaŭ ke Johnson jam antaŭe planis iri Lepsikon por studlokŝanĝo. Tie iĝis gravaj konatiĝoj. Ĉe profesoro Hans Mayer li skribis diplomlaboraĵon pri la verko Der gestohlene Mond de Ernst Barlach. Mayer peris la unuan manuskripton de Johnson al la okcidentgermana eldonejo Suhrkamp post kiam pluraj eldonejoj de GDR ne akceptis la unuan verkon de Johnson. Ĝi tamen nur postmorte en 1985 eldonitis sub la titolo ''Ingrid Babendererde. Reifeprüfung 1953'': simpla historio pri klaso kiu estas trapasonta la abiturientan ekzamenon ŝanĝiĝas en legitimilon fuĝi de oriento al okcidento.
La patrino de Johnson forlasis kune kun la filino la Sovete okupitan zonon en la 1956-a jaro. Johnson mem ja restis en la socialisma parto de Germanlando, tradukis la verkon Israel Potter de Herman Melville en la germanan kaj la Kanton de la Nibelungoj en la novaltgermanan. Por povi eldoni la romanon Mutmaßungen über Jakob li finfine en 1959 ankaŭ transloĝiĝis uesten, en Okcidentan Berlinon. En la jaro 1961-a aperis Das dritte Buch über Achim. Indignis la gazetaro pri Johnson post kiam Hermann Kesten, prezidanto de PEN-klubo akuzis Johnson pri apologio de la konstruo de la Berlina muro kaj la okcidentgermana ministero pri eksteraj aferoj Heinrich von Brentano ripetis tiun aserton en la Germana parlamento. Sed Johnson sukcesis senkulpigi sin danke al magnetofonbenda eltiraĵo.
En 1962 Johnson edzinigis Elisabeth Schmidt, kaj samjare naskiĝis la filino Katharina. Johnson gajnis stipendion fare de la Germana Akademio en Villa Massimo (Romo). Li tradukis al verkon A Separate Peace de John Knowle en la germanan. Por la gazeto Westberliner Tagesspiegel li recenzis en 1964 televidajn elsendojn el GDR bojkotitajn fare de la gazetaro de FRG. Ili poste aperis sub la titolo''Der 5. Kanal''. Volumo kun rakontoj titolita Karsch, und andere Prosa publikigitis ankaŭ en 1964, unu jaron poste la romano Zwei Ansichten. Johnson eldonigis la verkon ''Me-ti. Buch der Wendungen'' de Bertolt Brecht.
De 1966-68 la familio vivis en Novjorko (Upper Westside, Manhattan). Danke al perado de Helen Wolff la germana verkisto deĵoris dum la unua jaro kiel lektoro por lernejaj libroj ĉe la eldonejo Harcourt, Brace & World. La duan jaron Johnson ricevis stipendion de la fondaĵo Rockefeller. En 1967 aperis germanlingva legolibro por usonaj gimnazioj sub la titolo Das neue Fenster. Por la dokumenta filmo Summer in the City Johnson skribis la scenaron. La plej gravaj renkontiĝoj en Usono estis ili kun Hannah Arendt kaj Heinrich Blücher (krom la jam menciita Helen Wolff).
Berlinon Johnson kunprenis la planon verki la romanegon Jahrestage. Paralele al la laboro por ĝi Uwe kaj Elisabeth Johnson tre ofte interparolis kun la ĵurnalistino Margret Boveri por helpi ŝin en la prezento de aŭtobrafio. En 1977, post ŝia morto, Johnson eldonigis ŝian aŭtobiografion Verzweigungen.
Aperis en 1970 la unua volumo de la grandromano ''Jahrestage. Aus dem Leben von Gesine Cresspahl'' (la dua volumo en 1971, la tria en 1973). Dek jarojn poste kvara volumo finis la projekton. Gesine Cresspahl, naskita en 1933, la ĉefrolulino de la romano, rakontas al la filino en 1967/68 en Novjorko la familian historion. Ĝi etendas sin de la fruaj 1930-aj jaroj en Meklenburgio ĝis la Vjetnama milito kaj la Praga printempo. La paralelo de historio kaj prifamiliana rakontado forme kaj enhave karakterizas tiun ĉi furorromanon.
Johnson ankaŭ lektoris por la taglibro de Max Frisch (1966-71). En 1972 li elektitis vicprezdanto de Akademie der Künste (Uestberlino). En tiu ĉi funkcio li organizis kune kun Hans Mayer kaj Karin Kiwus kolokvon pri la verkaro de Samuel Beckett. En 1974 aperis Eine Reise nach Klagenfurt, nekrologo kaj artoza kaj kortuŝanta por Ingeborg Bachmann.
La saman jaron la Johnsonoj transloĝiĝis en Anglion, sur la insulon Sheppey. En 1975 Johnson eldonigis eseokolekton sub la titolo Berliner Sachen kaj la volumon Max Frisch Stich-Worte okaze de la 25-a datreveno fonda de la Suhrkamp-eldonejo. La rerakonto de la fabelo Von dem Fischer und seiner Frau de Philipp Otto Runge aperis en 1976 en la eldonejo Insel.
En 1977 Johnson membriĝis al Darmstädter Akademie für Sprache und Dichtung kaj eksmembriĝis sen eksplikoj jam du jarojn poste. Ĉe la universitato de Frankfurt am Main li prelegis pri poetiko en 1979; la prelegaj tekstoj aperis prilaborite sub la titolo Begleitumstände. En Frankfurt li deklaris la divorcon disde la edzino. Johnson kontribuis ankaŭ por la 1000-a jublea volumo de la serio edition suhrkamp, kiun eldonis Jürgen Habermas - temas pri la rakonto Ein Schiff. En la festlibro por la 70-a datreveno naskiĝitaga de Max Frisch aperis en 1981 la historio Skizze eines Verunglückten.
La kvara volumo de Jahrestage aperis en 1983 kune kun Kleines Adreßbuch von Jerichow und New York (eldonita de Rolf Michaelis), kio estu helpilo por pli facile kompreni la romanegon Jahrestage. La rondvojaĝo laŭtlegada, planite post la librofoiro, ne plu povis okazi pro malsano.
Verkoj
neu: Frankfurt am Main, Suhrkamp 1996, 438 S., ISBN 3-518-39076-7
E40
La kombino E40 havas plurajn signifojn:
Olivdorsa tajlorbirdo
La Olivdorsa tajlorbirdo (Orthotomus sepium) estas kantobirdo de la familio de Cistikoledoj (iam lokata en Silviedoj) troviĝanta en tropika Azio. Ĝi apartenas al genro de Ortotomoj kiu estas populara pro konstruo de nesto per kudro de folioj kiel lulilo por la nesto.
Ĝi troviĝas en Indonezio kaj Singapuro.