cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Senato de Kanado
Kanadas parlament
1140
En la jaro 1140 post Kristo okazis, interalie:
Ivane Zakarjan
Ivane Zakarjan (Mĥargrdzeli, armene: Իվանե Զաքարյան, mortis en 1227) estis kartvel-armena nobelo el familio de Zakaridoj-Mĥargrdzeli kaj unu el la ĉefaj generaloj de la armeo de Tamara de Kartvelio dum la malfruaj 12-a kaj frua 13-a jarcentoj. Li ricevis la titolon atabego kaj estis la reganto de feŭdaj teroj en la reĝlando Kartvelio.
La orientaj regionoj Bĝni, Gegharkunik, Vajoc-dzor, Arcaĥo, Sjuniko, Naĥiĉevano, Dvin kaj Erevano estis sub la jurisdikcio de la atabego Ivane kaj lia filo Avag. Unue Dvin kaj poste Bĝni estis centroj de ĉi tiu divido. La subjektoj de la familio de Ivane estis la Orbeljan, Ĥaghbakjan, Dopjan, Hasan-Ĝalaljan kaj aliaj.
9987 Peano
9987 Peano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italdevena usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Leninsk
Urbo Taldom en Moskva provinco en Rusio antaŭe nomiĝis kiel Leninsk.
Leninsk (ruse Ленинск) estas urbo en Volgograda provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 18230501.
La urbo estis fondita en jaro 1802.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1963.
La interurba telefona kodo estas 84478, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Aĥtuba (Ахтуба) (branĉo de rivero Volgo) ĉe enenfluo en ĝin de rivero Priŝib (Пришиб), en 4 km de fervoja stacio kun la sama nomo kiel la urbo.
En jaro 1959 la urbo havis 10,1 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 14,9 mil loĝantojn.
Hidetatsu Sato
Hidetatsu Sato (佐藤 栄達, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
(15590) 2000 GH82
(15590) 2000 GH82 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Analytical Review
Analytical Review (esperante "Analizrevuo") estis periodaĵo fondita en Londono en 1788 de la eldonisto Joseph Johnson kaj de la verkisto Thomas Christie. Ĝi estis kultura kaj politika gazeto, kiu proponis al siaj legantoj la resumojn kaj analizojn de multaj novaj libroj eldonitaj fine de la 18-a jarcento. Unu el la precipaj aŭtoroj estis Mary Wollstonecraft.
La periodaĵo Analytical Review servis kiel utila refuĝo kaj proparolanto por la novaj radikalaj ideoj de tiu tempo, kaj religiaj kaj politikaj. Kvankam la artikoloj celis neŭtralecon, ili ofte emis kritiki la britan registaron kaj subteni la francajn revolucianojn.
AKR
La vorto havas plurajn signifojn:
Niederbüren
Pri la komunumo
Niederbühren estas komunumo en la elektodistrikto Wil, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis 1418 loĝantojn je la 31-a de decembro 2006.
Geografio
La komunumo Niederbühren situas ĉe la bordo de la rivero Turo inter Wil SG kaj Bischofszell en Kantono Turgovio.
Historio
La unua skriba mencio de Niederbüren datiĝas el la jaro 737 post Kristo sub la nomo Gaulichsbüren en donacdokumento al la Monaĥejo Sankt-Galo. En la jaro 1100 aperas la unuan fojon la esprimo Burron Inferior en dokumento, kaj en la jaro 1275 estis menciita la germana vorto Niederun Burron por Burron Inferior. En tiu epoko la abato de Sankt-Galo estis la bienestro pri la regiono de Niederbühren. En la 13-a jarcento la komunumo posedis propran preĝejon. En la jaro 1766 estis konstruita nova preĝejo en baroka stilo. Ek de la jaro 1803 post la fino de la Helveta Respubliko Niederbüren fariĝis propra politika komunumo de Kantono Sankt-Galo.
Lipník (distrikto Prievidza)
Lipník, hungare Hársas [hArŝaŝ], germane Lippnick estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Lipník situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Handlová-Prievidza. La lasta urbo troviĝas je 6 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1432 en formo "Lypnek". En 1828 loĝis tie 192 vilaĝanoj en 28 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Lipník, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hársas 312 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Privigye, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1976-1990 Lipník perdis esti municipo, tiam ĝi apartenis al Chrenovec-Brusno. En 2001 vivis tie 488 homoj, (486 slovakoj).
Klára Miklós
Klára Miklós [miklOŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Miklós Klára estas/estis (?) hungara aktoro.
Klára Miklós naskiĝis la  en jam okupita parto de Hungara reĝlando en Vágfarkasd aŭ Vlkad (nuntempa Vlčany en Slovakio).
Biografio
Klára Miklós komencis sian aktoran karieron en Bratislavo, baldaŭ jam en Hungarlando en Teatro Csokonai (Debrecen), Teatro Kisfaludy (Győr), Nacia Teatro (Pécs), Nacia Teatro (Szeged). Ŝi pensiuliĝis en 1978, poste pri ŝi neniu famo aperis, eĉ ŝia ebla morto ne estas konata. Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1951-1969. Ŝi havis edzon.
Irina Ŝĉerbakova
Irina Lazarevna ŜĈERBAKOVA (ruse: Ирина Лазаревна Щербакова; naskiĝinta en 1949 en Moskvo) estas rusa germanistino, historiistino kaj kulturfakulino.
Vivo
La filino de judaj gepatroj studis historion kaj germanistikon kaj doktoriĝis en 1972. La sekvintajn jarojn ŝi ĉefe laboris tradukistine kaj ĵurnalistine. Krome ŝi estis redakistino de la literaturgazetoj "Sowjetliteratur" kaj "Literaturnaja gazeta" kaj de la ĵurnalo "Nezavisimaja gazeta".
Inter 1996 kaj 2006 ŝi estis docentino ĉe la Centro pri rakontita historio kaj vidigita antropologio de la Rusa ŝtata universitato pri filozofiaĵoj en Moskvo (Росси́йский государственный гуманитарный университет; Afanasjev-universitato). Ŝĉervakova estas kunordigantino de la rusa historikonkurso por malplenkreskuloj, kiun instalis kaj organizas ĉiujare ekde 1999 Memorial. Intertempe ŝi nombriĝas inter la plej aktivaj membroj de tiu en 1987 fondita altvalora organizaĵo.
Esplorkampoj ŝiaj komprenas parolan historion, diktatorecon, stalinismon, gulagojn, sovetiajn specialajn internigejojn en Sovetunie okupita zono de postmilita Germanio, demandojn pri (kultura) memorigo en Ruslando. Je la fino de la 1970-aj jaroj Ŝĉerbakova komencis surbendigon de travivaĵoj de viktimoj de stalinismo. En 1991 ŝi ekesploris en arĥivoj de KGB. Por sia filmo ''Alexander Men. Treibjagd auf das Sonnenlicht'' (Westdeutscher Rundfunk, 1993) ŝi premiitis en 1994 per la Germana katolika porĵurnalista premio.
Pro sia esplorprogramo "Menschliche Schicksale unter dem Totalitarismus – Rußland und Deutschland 1925–1955" (homsortoj sub diktatorecoj en Ruslando kaj Germanlando 1925-1955) ŝi laboris ĉe la berlina Scienca kolegio. La temo de ŝia kolokvo en marto 1995 estis "Gedächtnis und Dokument. Probleme mit den historischen Quellen in der Stalinismusforschung" (memoro kaj dokumento - problemoj koncerne la historiajn fontojn de la pristalinisma esplorado). Ekde 1999 ŝi engaĝiĝis ene de la estrarano de la memorigloko Buchenwald. Ŝi estas membro de komitatoj de la berlina Fondaĵo Topographie des Terrors, de Aktion Sühnezeichen Friedensdienste kaj de la Fondaĵo Marion Dönhoff. En 2004 ŝi invititis al la internacia literaturfestivalo Berlinon. Ŝi esploris krome ĉe la "Instituto por la homsciencoj" en Vieno, estis gastprofesorino ĉe la universitato de Salcburgo kaj deĵoris ankaŭ en Jena ĉe "Centro de la historio de la 20-a jarcento". Ekde 2010 ŝi estas honora membrino de la berlina Centro pri literatura kaj kultura esploroj (ZfL), ekde 2012 ĉe la viena Wiesenthal-instituto pri holokaŭsto-esploroj (VWI).
Invitite fare de la Körber-fondaĵo Ŝĉervakova faris interparolon kun la eosteŭropa historiisto Karl Schlögel en printempo 2015. Ĉi tiu dialogo pri la rusia historio presitis kaj editoritis sub la titolo Der Russland-Reflex. En ĝi ŝi kritikegis ke ne ekzistis, post la disfalo de Sovetio, vera konfrontiĝo de la publiko kun sovetiaj krimoj. Pluse ekde 2000 la historio estus glorigata denove kaj junuloj ricevus nur malneŭtralan historiinterpreton. Alia gravega turniĝpunkto historia estus, laŭ ŝi, la kontraŭleĝa okupo de Krimeo fare de rusoj.
Vidu ankaŭ
Memorial
Kálmán Tichy
Kálmán Tichy [tihi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tichy Kálmán estis hungara pentristo, grafikisto. Lia frato estis same pentristo Gyula Tichy.
Kálmán Tichy naskiĝis la  1888 en Hungara reĝlando en Rozsnyó (nuntempa Rožňava en Slovakio). Li mortis la 1968 en Budapeŝto.
Biografio
Kálmán Tichy abiturientis en sia naskiĝurbo, poste li frekventis pentrolernejon de Simon Hollósy en Munkeno, fine li plulernis en arta altlernejo de Budapeŝto. Li ricevis instruistan diplomon en 1911. Post la 1-a mondmilito li restis en sia naskiĝurbo, kie li partoprenis en movado de la hungaroj, dume li pentradis kaj li estis ankaŭ muzeestro. En 1945 li estis deportita al Budapeŝto.
Obererbach (Westerwald)
Obererbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Broken Arrow (1950)
Broken Arrow estas usona vakera filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Delmer Daves. Broken Arrow estis originale filmita en la angla lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj James Stewart, Jeff Chandler, Debra Paget.
La filmo havas entutan daŭron de 93 minutoj. Ĝi estis la unua filmo de la postmilita periodo, kiu proponis simpatian priskribon de indianoj.
Villerserine
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Bletterans.
Demografio
fonto : Datumbazo Cassini de la EHESS ĝis 1962 kaj Insee ekde 1968.
Bajbulat Mardanov
Bajbulat MARDANOV (بايبولاد مردانۋ; naskiĝis la 6-an de Februaro 2004) estas tatara aŭtoro, esperantisto kaj TEJO-ano. Bajbulat estas poligloto kaj flue parolas la tataran (denaske), la anglan, la turkan, la baŝkiran kaj Esperanton.
Frua vivo
Bajbulat naskiĝis la 6-an de Februaro de la jaro 2004 en tatara familio en Kazano, la ĉefurbo de Tatario.
Eduko
Bajbulat studas en Liceo-Internulejo №2 en Kazano. En la jaro 2021 Bajbulat prelegis pri la tatara en la Kazana Federala Universitato.
Esperantista agado
Bajbulat membras en TEJO kaj estas ano de la komisiono "Adoleska agado" de TEJO.
Max Aub
Vivo
Lia patro naskiĝis en Bavario, kaj en 1898 li jam veturis tra Eŭropo kaj Hispanio kiel komercisto. Li devenis de jura familio, sed li rompis la tradicion; li estis parolema kaj parolis flue la hispanan. Li vendis malmultekostan juvelaron. Pro liaj oftaj veturoj li formis bildon de neĉeestanto. Lia patrino, kvankam pariza denaske, estis de saksa deveno kaj altburĝa. Ŝi havis artajn emojn kaj por antikvaĵoj. Max naskiĝis en Parizo kaj kreskiĝis ĉirkaŭita de virinoj: patrino, fratino Magdalena, la servistino, ktp. Li pasis la tri somerajn monatojn en vilaĝo Montcornet. Lia kultura etoso estis privilegia kaj favorita de dulingveco: kun sia familio li uzis la germanan kaj surstrate kaj enlerneje la francan. Lia edukado religie estis agnostika.
Li loĝis en Francio ĝis 1914, kiam li ekloĝis en Valencio, kie la Unua mondmilito surprizis lian patron, kiu kiel germandevena ne rajtis reveni en Parizon, ilia ĝistiama loĝloko. Max lernis la hispanan surprizige rapide kaj jaroj poste li mem diris, ke li ne scipovis skribi en alia lingvo. Apud ĝi li legis la katalunan, kiun li perfekte regis. En 1916 la patro de Max petis la hispanan ŝtatanecon kaj rezignis pri la germana. En 1917, kontraŭstaro de policanoj al civitanaro en placo Emilio Castelar de Valencio, ŝokis lin tiom, ke li jam estos partiano de malriĉuloj. Inter 1918 kaj 1920 li estis mezlernejano kaj havis valenciajn amikojn, inter ili verkistoj kaj artistoj.
Li estis aktiva leganto kaj spite sian inteligenton kaj disponeblon familian li ne studis en universitato, sed li eklaboris ekde 1920 kiel komercia veturisto por atingi plej eble rapide ekonomian sendependon. Tio veturigis lin, ĉefe al Katalunio. En 1921, li konis en Gerona Jules Romains, kiu influos lin en lia verkado per ties teorio del unuanimismo. Li ricevis francajn revuojn, inter ili la Nouvelle Revue Française ekde 1918 kaj ankaŭ kelkajn italajn kaj belgajn. Post 1922 li loĝis en Barcelono po kvar monatojn ĉiujare kaj li profitis por ĉeesti literaturajn babilrondojn kiel tiujn de López Picó, Jordi Salvat Papasseit, Esclasens kaj Gasch. En 1923, li atestis en Zaragozo la puĉon de Miguel Primo de Rivera. En decembro li veturis al Madrido unuafoje kaj prezentis sin, per karto ricevita de Jules Romains, antaŭ Enrique Díez Canedo.
En 1928 li aliĝis al Socialista Partio. Li kombinis la komercian iston kun la literaturan, kie li ekis en la avangarda teatro; teatraĵoj de tiu unua epoko estas:El desconfiado prodigioso (La prodigia malfidulo, 1924), Espejo de avaricia (Avara spegulo, 1927), Narciso (1928) kaj romano Luis Álvarez Petreña (1934).
Kiam ekis la Intercivitana Milito li troviĝis en Madrido; li estis jam konata intelektulo kaj estris en Valencio la teatran grupon El Búho (La gufo). En decembro de 1936 li estis sendita kiel diplomato al la hispana ambasado en Parizo, posteno de kiel li mendis kaj aĉetis la pentraĵon Guernica de Picasso por la Universala Eksposicio de 1937. Je sia reveno en Hispanion en aŭgusto de 1937 li postenis kiel sekretario del Consejo Nacional del Teatro (Nacia Konsilantaro Priteatra), kaj post somero de 1938 ĝis ties eliro el la lando li kunlaboris kun André Malraux en la filmado de Sierra de Teruel (Montareto de Teruel), kina adaptigo de la romano L'espoir (La espero) de la franca verkisto.
En januaro de 1939 li ekziliiĝis en Francio kaj ekloĝis en Parizo, kie li finis la filmadon de Sierra de Teruel kaj ekverkis Campo cerrado (Fermita kampo); en aprilo de 1940 li estis denoncita kiel komunisto, arestita kaj enkarcerita en koncentrejo de Roland Garros, el kie li estos transsendita venontan monaton al tiu de Vernet kaj poste deportita al Marsejlo en novembro. En 1941 li estis denove arestita kaj deportita al Alĝerio, kie li verkis sian kortuŝan poemaron Diario de Djelfa (Taglibro de Djelfa, 1945). En 1942 li forlasis la koncentrejon de Djelfa kaj veturis al Casablanca, kie la 10an de septembro enŝipiĝis en la Serpa Pinto voje al Veracruz, Meksiko, lando kie ŝtataniĝis kaj loĝis ĝis sia morto. Li ne povis reveni en Eŭropon ĝis 1956 kaj revenos al Hispanio unuafoje en 1969, nefeliĉe kiel li rakontos en La gallina ciega (La blinda kokino, 1971).
Verkado
En Meksiko mem komponis antologion Antología de poesía mexicana 1950-1960 (1960).
Kiel poeto, li ekis je sia 19aĝo per Los poemas cotidianos (La ĉiutagaj poemoj, 1925), ligitaj al iu franca simbolismo (Jammes, Jules Laforgue) kaj al hispana modernisma tradicio. La libro estis enkondukita de Enrique Díez Canedo. Pli valora estas lia dua poemaro Diario de Djelfa (1944 kaj 1970), kroniko de lia ĉeesto en alĝeria koncentrejo el 1941 ĝis 1942, post senfina veturado tra francaj malliberejoj ekde 1939. Kiel kolektiva atestilo tiu verko esprimas la angoron kaj nostalgion de ĉiutage per riĉa vortotrezoro kaj versa varieco. Elstaras ankaŭ lia sentemo antaŭ la nordafrika naturo, kio konsolas lin el malsato, malespero kaj teruro.
La Antología traducida (Tradukita antologio, 1963, 1972) estas la lirika produktaĵo pli viva kaj sukcesa, en kiu utiligas la draman monologon koniligi poezion. Ekde “anonimo” egipta de la 18a dinastio ĝis kalifornia poeto mortinta en 1964, inkludinte fantoman Max Aub, la maskoj de la aŭtoro abundas, kiam temas pri amo kaj morto, soleco kaj tempangoro, laŭ prateksto de la Cancionero apócrifo (Falsa kantaro) de Antonio Machado. Li sekvis similan vojon en Versiones y subversiones (Versioj kaj subversioj, 1971) kaj en sia postmorta libro Imposible Sinaí (Neebla Sinajo, 1982), kie li kunigis ĉirkaŭ la Sestaga milito inter araboj kaj izraelanoj (1967) poemojn kiuj denoncas ĉiun militon kaj klopodas kompreni tiujn eventojn.
Inter liaj rakontoj elstaras “La verdadera muerte de Francisco Franco” (La vera morto de Francisko Franko), per kiu Aub kuniĝas kun la ekziliita kulturo. Temas pri fikcia okazaĵo, kie meksika kelnero, ĝenita de la abunda ĉeestantaro de hispanoj kiuj la tutan tagon kverelas -pri kiuj partianoj estas kulpuloj de la malvenko- en ties trinkejo kaj neniom pagas, ĉar li estas malriĉaj, planas veni en Hispanio mortigi Franko, por ke la ekziliitoj rajtu reveni kaj lasu trankvila la kelneron. Tion li faras facile, ĉar li tute ne estis suspektindulo kaj revenas en Meksikon. Kiel planite, post la morto de Franko, demokratio restariĝis kaj la ekziliitoj revenis. Sed nun li trovas dekstrulan ekziliitaron kiuj kverelas pri kiuj estas kulpuloj de malvenko de diktaturo kaj neniom pagas, ĉar li estas malriĉaj.
Liaj Obras completas (Kompleta verkaro) ekeldoniĝis en Valencio en 2002.
Alejandro Casona
Alejandro Rodríguez Álvarez, pli konata kiel Alejandro Casona [aleĤANdro kaSOna] (Besullo - Cangas del Narcea, Asturio, 1903 - Madrido, 1965) estis hispana verkisto.
Vivo
Li studis en universitatoj de Oviedo kaj Murcia, kie li ankaŭ kunlaboris kun la teatra grupo Misiones Pedagógicas (Pedagogiaj misioj). Tiu agademo propra de universitatanoj kulturemaj kaj malavaraj aperos en kelkaj el liaj verkoj. Pro la Hispana Intercivitana Milito li ekziliiĝis al Argentino en 1937. Tie estis la ununura loko kie sufiĉe ampleksa hispana kaj hispanlingva komunumoj permesis lin dediĉi sin al teatro. Tie li restis ĝis 1963, kiam li translokiĝis al Madrido, kie mortiĝos du jarojn poste.
Kelkaj verkoj
Jam de antaŭ la ekzilo Nuestra Natacha (Nia Nataĉa, 1936) prezentas rolulon, ne hazarde virinan, kiu luktas por atingi plibonigitan mondon; ankaŭ nehazarde la ĉefrolulo estas kuracistino. Tio simbolas la lukton de la kleraj tavoloj por la Hispana Respubliko. La plej konata eco de la teatraĵoj de Casona estas la simbolismo. Eble la plej ludata verko estas La dama del alba (La damo de mateniĝo, 1944), kie malriĉa familio, forlasita de patrino, vidas sin helpata de nova virino kaj edzino. Tamen la antaŭa revenas kaj tragedio alproksimiĝas. Vere la anstataŭanta virino estas la morto, la damo kiu aperas ĉe mateniĝo.
1141
En la jaro 1141 post Kristo okazis, interalie:
AKS
La vorto havas plurajn signifojn:
Ilma Draskóczy
Ilma DRASKÓCZY [draŝko:ci], Jörg Endréné estis rumania hungara poetino, ĵurnalistino. Ŝi naskiĝis en Máramarossziget la 3-an de decembro 1884 kaj mortis la 21-an de januaro 1945 en Temeŝvaro.
Kariero
Ilma Draskóczy translokiĝis en 1903 en Temeŝvaron, kie ŝi redaktis la gazeton Temesvár és vidéke Ŝi publikigis tri poemvolumojn en Budapeŝto. Ŝi gvidis por jaroj post 1919 la rubrikon „Beteg szívek patikája” de Temesvári Hírlap. Ŝi estis prezidantino de (1929–35) de Arany János Társaság. Ŝia lasta poemvolumo estis Lélekrengés (Tv. 1925).
Géza Semsey
Géza Semsey [ŝemŝei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Semsey Géza estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, higienisto. Lia origina familia nomo estis Burghoffer ĝis mezo de la 1930-aj jaroj.
Biografio
Géza Semsey maturiĝis en gimnazio en Gyöngyös en 1913, poste li studis en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto. Dum la 1-a mondmilito li estis soldato, tial li akiris bestokuracistan diplomon poste en 1921 (en 1932 li doktoriĝis). Post la diplomo li laboris en la ĉefurba buĉejo, ekde 1929 li ankaŭ instruis en la altlernejo. En 1933 li atingis la instruan rangon privata instruisto, en 1941 li estis altrangigita al publika eksterordinara instruisto kaj li estis ankaŭ laboratoriestro pri laktoj. Depost la 2-a mondmilito li laboris en uzino pri vakcinoj de Békéscsaba. Lia edzino naskis 2 gefilojn.
Fresse
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Broken Arrow
Broken Arrow estas la nomo de pluraj artikoloj.
Krakova
La Krakova, aŭ en pola Krakowiak, estas rapida, sinkopa Pola popola danco en duobla tempo el la regiono de Krakovo kaj de Malgranda Pollando. La popola vesto por tiu danco iĝis la nacia vesto de Pollando, ĉefe la rogatywka kun plumoj de pavo sur la pinto.
Ĝi iĝis populara balĉambra danco en Vieno ("Krakauer") kaj en Parizo ("Cracovienne") kie, kun la polonaise kaj la mazurka, ĝi markis la senton de Romantismo de simpatio al pitoreska, dista kaj subpremata nacio. En Rusio krakowiak aperis en la verko de Miĥail Glinka nome Vivo por la Caro (1836) kaj ekde tiam ĝi iĝis identigebla simbolo de Poloj kaj de la Pola kulturo en la Rusia Imperio, ĉefp pro la ĉapo rogatywka.
La unua presita Krakowiak aperis en la albumo de Franciszek Mirecki por piano, "Krakowiak-oj proponitaj al la virinoj de Pollando" (Varsovio, 1816).
Frédéric Chopin produktis bravuran konĉerton krakowiak en sia Granda Konĉerto Rondo à la Krakowiak en F maĵora por piano kaj orkestro (Op. 14, 1828). Ankaŭ la lasta movimento de sia unua pianokonĉerto montras tiun dancon.
Robert Ker Porter
Sir Robert Ker Porter, (1777-1842) estis skota artisto, aŭtoro, diplomato kaj vojaĝanto. Nuntempe konata pro siaj rakontoj pri siaj vojaĝoj en Rusio, Hispanio kaj Persio, li estis unu el la plej fruaj panoramaj pentristoj en Britio, kaj nomiĝis historia pentristo de Caro Aleksandro la 1-a kaj servis kiel brita konsulo en Venezuelo.
Canon EOS D60
Canon EOS D60 estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon.
20-a de majo
La 20-a de majo estas la 140-a tago de la jaro (la 141-a en superjaroj) laŭ la Gregoria kalendaro. 225 tagoj restas.
Je la 20-a de majo okazis, interalie:
Tagoj de semajno
La 20-a de majo estas (laŭ gregoria kalendaro):
Les Saules (Tramtransporto en Parizo)
Les Saules estas haltejo de Tramvojo T9, situanta en Orly en departemento Val-de-Marne, regiono Francilio.
Ĝi estis malfermita la.
1142
En la jaro 1142 post Kristo okazis, interalie:
Reĝlando Grekio
La Reĝlando Grekio, Βασίλειον τῆς Ἑλλάδος, Vasílion tís Elládos, ekzistis de 1832 ĝis 1924 kaj de 1935 ĝis 1973 sur la teritorio de la hodiaŭa Respubliko Grekio. La reĝlando estis la unua greka ŝtato en la moderna tempo kaj estis regata de reĝoj el la germanaj dinastioj Vitelsbaĥo kaj Oldenburgo (branĉo Glücksburg).
Historio
La unua greka reĝlando ekzistis ĝis la jaro 1924, la dua reĝlando de la jaro 1935 ĝis la jaro 1973.
La batalo de Grekio aŭ Operaco Marita estis la invado de la Reĝlando Grekio fare de la fortoj de la Akso dum la Dua Mondmilito en kiu ili batalis kontraŭ la aliancanoj (Grekio kaj la Komunumo de Nacioj).
Jun Mizuno
Jun Mizuno (水野 淳, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara kaj Mito HollyHock.
Sant'Angelo Lomellina
Sant'Angelo Lomellina estas komunumo de Italio.
Niederhelfenschwil
Geografio
Niederhelfenschwil situas sur monteto norde de la rivero Turo. La komunumo konsistas el la municipoj Niederhelfenschwil, Lenggenwil kaj Zuckenriet, kiuj estas simboligitaj per siaj komencaj literoj en la blazono de la komunumo.
Trafiko
Niederhelfenschwil atingeblas per poŝtaŭtobuso ek de la stacidomo de Wil SG en 28 minutoj.
Dolovo
Dolovo, serbe Долово, germane Dolowa, rumane Doloave, hungare Dolova estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Banato, en municipo de Panĉevo.
Situo
Dolovo troviĝas laŭ maldekstra bordo de Danubo.
Historio
Dum regado de Osmana Imperio la loko ne estis loĝata. La unua mencio devenis el 1660 en formo "Dolovi". En 1768 serbaj limgardistoj alvenis, baldaŭe ankaŭ rumanoj. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Torontál, poste al estonta Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Inter 1941-1944 la germana armeo okupis la vilaĝon. Post la 2-a mondmilito loĝantoj precipe el Bosnio alvenis. En 2002 loĝis en Dolovo 6 835 homoj (5346 serboj, 927 rumanoj, 83 ciganoj, 47 jugoslavianoj, 36 hungaroj kaj aliaj).
Ungvento
Ungvento (latine: unguentum) estas duonsolida haŭtŝmiraĵo, kiu konsistas el unu fazo. En farmacio, oni distingas inter ungvento kaj kremo (latine: cremor). Kremo konsistas kontraŭe al ungvento el akvofazo kaj grasofazo (kune kun emulsantaĵo por miksi la akvofazon kun la grasofazo).
András Kovács (filmreĝisoro)
KOVÁCS András (pro. kova:ĉ) estis hungara filmreĝisoro kaj scenaristo naskiĝinta la 20-an de junio 1925 en Chidea (Rumanio, mortinta la 11-an de marto 2017 en Budapeŝto).
Kariero
András Kovács studis inter 1944 kaj 1946 en la Universitato de Koloĵvaro, poste li akiris diplomon en 1950 la Altlernejon pri Teatro kaj Filmo en Budapeŝto. Post la diplomo li eklaboris en produktejo de filmoj. Li reĝisoris de 1960.
Anglaj disidentoj
La anglaj disidentoj aŭ anglaj kontraŭuloj (angle: english dissenters) estis la kredantoj el variaj religiaj grupoj aŭ sektoj, kiuj disiĝis de la eklezio de Anglio. Ili kontraŭis iun ajn intermeton de la brita ŝtato en religiaj aferoj, kaj progrese fondis siajn proprajn komunumojn en la 16-a, 17-a kaj 18-a jarcentoj. Multaj el la disidentoj esperis novan, pli protestantan reformo] de la eklezio de Anglio, kaj senreviĝis pro tio, ke la anglaj reĝoj tute kontraŭe klopodis obteni pli grandan kontrolon super la anglikanan eklezion.
La disidentoj mallonge spertis triumfon sub la reĝado de Oliver Cromwell. Ili dividiĝis en multegaj branĉoj aŭ movadoj.
Sant'Angelo Lodigiano
Sant'Angelo Lodigiano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la administra regiono Lombardio kaj al la provinco de Lodi. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Pieve Fissiraga, Borgo San Giovanni, Castiraga Vidardo, Marudo, Villanova del Sillaro, Villanterio (PV), Graffignana, Inverno e Monteleone (PV) kaj Miradolo Terme (PV). Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Antonio la Granda, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Gábor Király
Gábor Király [kirAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Király Gábor Ferenc estas hungara futbalisto (golulo).
Gábor Király naskiĝis la en Szombathely.
Biografio
Gábor Király ekŝatis la futbalon jam dum la infanĝardenaj jaroj, ĉar lia patro estis futbalisto. Inter 1982-1993 li ludis en junulara teamo de la loka urba klubo, poste ĝis 2019 samloke en la plenkreska teamo. Tamen estis interrompoj, ĉar li estis eksterlande futbalisto (Hertha BSC (1997-2004), britaj kluboj (2004-2009), TSV 1860 München (2009-2014)). Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1998–2016 resume 108-foje. Tio estas hungara rekordo. Oficiale li retiriĝis en 2019. Pli frue en 2006 li fondis sportan klubon, kie li estis ĉiofaranto.
Alĝebro de Clifford
Je algebro, la alĝebro de Clifford estas asocieca alĝebro, generita de vektora spaco (aŭ modulo), tia ke la kvadrato de ĉiu unugrada elemento (t.e. elemento de la generinta vektora spaco) egalas la valoron de kvadrata formo.
Difino
Se do la alĝebro de Clifford generita de <Math>(K,V,Q) estas la jena asocieca alĝebro: En la ĉi-supra formulo, estas la tensora alĝebro generita de V, kaj \mathfrak I estas ambaŭflanka idealo, la idealo de Clifford.
Aplikaĵoj
La alĝebro de Clifford gravas en fiziko, specife pri spinoroj en spaco de Minkowski: la Dirakaj matricoj estas prezento de kvar-dimensia kompleksa alĝebro de Clifford.
Historio
La alĝebro de Clifford estas nomita laŭ la angla matematikisto William Kingdon Clifford.
Canon EOS D30
Canon EOS D30 estis cifereca spegula fotilo fabrikita de Canon.
Ĝi estas la unua cifereca spegula fotilo de la serio Canon EOS.
Judit Egyed
EGYED Judit [pr. edjed] estas rumanuja hungara skulptistino. Ŝiestis naskiĝinta en Oradea la 15-an de majo 1955.
Kariero
Judit Egyed finis en Universitato pri Arto kaj Dizajno en Kluĵo en 1977 la fakon pri skulptarto ĉe la majstro Artúr Vetró. Ŝi ĉeestis en pluraj artistkolonioj.
Fonto
Artportal.hu
Simon Berkovics
Simon BERKOVICS [berkoviĉ] estis rumania hungara publicisto, verkisto. Li naskiĝis en Zsadány la 5-an de decembro 1895 kaj mortis en aprilo 1963 en Sighetu Marmației.
Kariero
Simon Berkovics loksidiĝis en Rumanio kiel elmigranto post la falo de hungara konsilantaro respubliko. La milittribunalo de Satmaro en 1920 kondamnis lin al morto pro lia politika agado, sed li ricevis indulgon al la vivo. Li uzis pleje la plumnomon Simon Zsadányi kaj estis sub ties nomo redaktoro de gazeto A Másik Út de Temeŝvaro (1931-32).
Lenke Beniczkyné Bajza
Lenke Beniczkyné Bajza [benickinE], laŭ hungarlingve kutima nomordo Beniczkyné Bajza Lenke estis hungara verkisto, ĵurnalisto, membro de Societo Petőfi (1878). Ŝi estis filino de József Bajza (poeto), ŝia edzo estis Ferenc Beniczky.
Lenke Beniczkyné Bajza naskiĝis la 1839 en Pest (urbo). Ŝi mortis la 1905 en Budapeŝto.
Hans Wollschläger
Hans Wollschläger (n. 17-an de marto 1935 en Minden; m. 19-an de majo 2007 en Bamberg) estis germana verkisto, tradukisto kaj literaturkritikisto, kiu famiĝis antaŭ ĉio pro sia traduko de la romano Ulysses de James Joyce same kiel sia biografio pri Karl May.
Vivo kaj verkaro
Wollschläger naskiĝis en 1935 en pastrofamilio. Li alkreskis en Herford kaj pasigis en 1955 la ekzamenon ĉe la tiea humanisma Friedrichs-Gimnazio. Poste li komencis en 1957 studadon ĉe la Nordokcident-Germana Muzikakademio (nuntempe Altlernejo por muziko) en Detmold.
Wolfgang Fortner kaj Hermann Scherchen
Ĉe la muzikakademio Wollschläger ricevis kompozicio-instruon de Wolfgang Fortner kaj privatan dirigento-edukadon ĉe Hermann Scherchen. Ekde tiam Wollschläger okupiĝis pri vivo kaj verkaro de Gustav Mahler, kies fragmentan 10-an simfonion Wollschläger volis kompletigi fine de la 1950-aj jaroj, kion li poste nomis nepermesebla.
Laŭ propraj eldiroj Wollschläger verkis tri vesperplenigajn simfoniojn, kiujn li tamen ne publikigis, ĉar li retrorigarde taksis ilin kiel eklektikismaj kaj kiel ''ĉiukaze senpotencaj eksperimentoj de malfruiĝinto. [...] Teknike ĉi tiuj eksperimentoj celis atingi kompleksan tonalan strukturon, en kiu troviĝis neniu ajna noto sen strikta materiala ligo''.
Propraj verkoj
Nuntempe ekestas en Wallstein-Verlag Göttingen verkserio kun la titolo Hans Wollschläger – Schriften in Einzelausgaben Ĝis nun aperis:
Leninsk-Kuzneckij
Leninsk-Kuzneckij (ruse Ленинск-Кузнецкий) estas urbo en Kemerova provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 32419.
La urbo estis fondita en fino de la 19-a jarcento.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1925.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 38456, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur bordoj de rivero Inja (Иня) (kiu enenfluas en riveron Obj (Обь)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 2002 la urbo havis 112,3 mil loĝantojn.
Teppei Isaka
Teppei Isaka (井坂 鉄平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara kaj Mito HollyHock.
Ĉambro de Deputitoj de Kanado
La Ĉambro de Deputitoj de Kanado (angle House of Commons, france Chambre des Communes) estas unu el du ĉambroj de la parlamento de Kanado. Ĝi havas sian sidejon en la centra bloko de la parlamentejo sur la parlamenta monteto (Parliament Hill) en Otavo, Ontario, sur klifo 50 metrojn alta super la rivero Otavo kaj la kanalo Rideau. La ĉambro de deputitoj havas 308 membrojn, el kiuj ĉiuj reprezentas elektodistrikton, angle nomata riding respektive france circonscription électorale. Ili havas oficperiodon de maksimume 5 jaroj, foje pli mallongan se la guberniestro ĝenerala de Kanado reprezente de la monarko taskigas novelekton kaj la ĉefministro de Kanado sekve fiksas konkretan elektodaton.
Fera (III) hipofosfito
Fera (III) hipofosfito aŭ ferika fosfinato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fera (III) hidroksido kaj hipofosfita acido. Ĝi estas blanka aŭ cindrokolora, senodora, sengusta solidaĵo, solvebla en 2300 partoj de malvarma akvo, aŭ 1200 partoj de varma akvo, pli solvebla en ĉeesto de  hipofosfita acido, solvebla ankaŭ en varmaj koncentraĵoj de alkalaj citratoj. Fera (III) hipofosfito posedas 1 feratomon, 6 hidrogenatomojn, 3 fosforatomojn kaj 6 oksigenatomojn. Fera (III) hipofosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de feraj derivaĵoj. Ferika hipofosfito ne devas varmiĝi aŭ mueliĝi kun kloratoj, nitratoj aŭ aliaj oksidigaj agentoj. Kiel ĉiuj fosfitoj, tiel hipofosfitoj posedas grandan reduktpovon.
Möckern
Möckern estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Občina Vipava
Občina Vipava estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en Regiono Goriška. La municipo konsistas el 20 komunumoj kovrante areon de 107,4 km². Komence de 2018 tie loĝis 5580 homoj. Administra centro de la municipo estas la urbo Vipava.
Komunumoj
La komunumo konsistas el la sekvaj 20 vilaĝoj:
Duplje, Erzelj, Goče, Gradišče pri Vipavi, Hrašče, Lozice, Lože, Manče, Nanos, Orehovica, Podbreg, Podgrič, Podnanos, Podraga, Poreče, Sanabor, Slap, Vipava, Vrhpolje, Zemono
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-goriska.php
Geografia loko : http://www.geopedia.si/#T1257_F408:136_x424392.25_y75319.66399999999_s12_b4
Enying
Enying [enjing] estas urbo (ekde 1992) en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Fejér, en Distrikto Enying, kies centro estas.
Geografio
Enying situas sur ebenaĵo laŭ la ĉefvojo inter Simontornya kaj Balatono, laŭ la iama fervojo Veszprém-Dombóvár, ne tro for de Balatono kaj aŭtoŝoseo M7. Balatono troviĝas 7, Simontornya 32, Székesfehérvár 37, Budapeŝto 96 km.
Historio
La unua mencio okazis en 1241. Post la mezepoko turka okupado okazis. En 1792 estis finkonstruita la kalvinisma preĝejo, en 1810 kastelo de Batthyány-Csekonics, en 1838 klasikisma katolika preĝejo konstruiĝis. La komunumo ricevis la rangon urbo en 1992.
9988 Erictemplebell
9988 Erictemplebell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italdevena usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la skotdevena usona matematikisto Eric Temple Bell (1883–1960), profesoro ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio kaj verkisto de sciencfikcio sub la plumnomo de John Taine.
Buccaneer's Girl
Buccaneer's Girl estas usona romanca kaj aventura filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Frederick De Cordova. Buccaneer's Girl estis originale filmita en la angla lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Yvonne De Carlo, Philip Friend, Robert Douglas, Elsa Lanchester.
La filmo havas entutan daŭron de 77 minutoj.
Dionizy Bielański
Dionizy Bielański naskiĝis en volinia vilaĝo Staweczki en 1939. Post mezlernejo finita en Szklarska Poręba eniris al militista aviada lernejo en Dęblin. Post foriro de la armeo laboris kiel aviada instruktoro.
Al sia lasta flugo Bielański startis per civila aviadilo Antonov An-2 de Gawłówek, proksime al Bochnia. Kiam trapasis landlimon kun Ĉeĥoslovakio estis rimarkita de aviadilejo en Žilina kaj baldaŭ direkte al li startis ĉeĥoslovakaj militistaj aviadiloj: du ĉasaviadiloj MiG-21 kaj du lerno-batalaj Aero L-29 Delfín. Leĝo de Ĉeĥoslovakio ne permesis pafalterigi civilan flugmaŝinon. Tamen laŭ ordono de superuloj, ne reaganta al alvokoj pri subigo kaj avertaj pafoj Bieliński, je la 15:56, 8 kilometrojn de landlimo kun Aŭstrio, en ĉirkaŭaĵo de okcidentslovaka loko Kúty per serio de mitralo estis trafita de piloto de L-29, kapitano Vlastimil Navrátil.
Pola ĵurnalisto kaj publicisto Wojciech Czuchnowski, referencante al praktiko de decida proceso en Varsovia Kontrakto, indikas verŝajnan partoprenon de regopovoj en Moskvo koncerne ordon-eldonon pafalterigi aviadilon fare de ĉeĥoslovakaj militistoj.
(17534) 1993 FB40
(17534) 1993 FB40 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
György Szondy (heroo)
György Szondy [djordj sondi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szondy György estis hungara heroo, oficiro. Lia familia nomvarianto estis Szondi. (inter la 2 nomoj la diferenco y montras nobelan devenon, sed mankas pruvoj pri nobeleco. Lia origina familia nomo estis Suhó.) György Szondy naskiĝis en 1504, li mortis la  en Fortikaĵo Drégely.
Biografio
György Suhó lernis la skribadon-legadon, sed ĉefe la kutiman bataladon. En 1545 li estis nomumita fortikaĵestro de Drégely [drEgej]. En 1552 la turkoj okupis signifajn hungarajn fortikaĵojn, poste la armeo venis al Drégely kun 8000 soldatoj. Szondy havis nur 150 soldatojn kaj eĉ la fortikaĵo iomete estis ruina. Post tritaga kanonado la fortikaĵo plene ruiniĝis, Sekvis sturmo kaj ĉiuj defendistoj mortis. La turka armeestro konstatis la heroecon, tial Szondy estis solene entombigita.
Sabine Leutheusser-Schnarrenberger
Sabine LEUTHEUSSER-SCHNARRENBERGER estas germana politikistino. Ŝi naskiĝis en Minden, do nun estas -jara. Jam inter la jaroj 1992 kaj 1996 ŝi estis ministrino pri justico en la registaro de Germanio, kaj rezulte de la parlamenta baloto en Germanio 2009 ekde la 28-a de oktobro de tiu jaro denove havas tiun postenon en la registaro de Germanio oficanta inter 2009 kaj 2013. Ŝi reprezentas la liberalisman partion FPD, unu el tri partioj kiuj kune konsistigas la registaran koalicion.
Spartacus
Spartako (Latine: Spartacus; greke: Σπάρτακος) Estis fama gvidanto kaj estro de la sklavoj en la Tria Sklaveca Milito kontraŭ la Romia Respubliko en la Apenina Duoninsulo, inter 73 kaj 71 a.K. Lia armeo estis formita de gladiatoroj kaj fuĝantaj sklavoj. Spartako venkis la regulan romian armeon en pluraj bataloj.
György Szondy (heroo)
Biografio
La historio aperis en la hungara literaturo. Unue Sebestyén Tinódi verkis poemon, poste Ferenc Kölcsey, Gergely Czuczor, sed la plej konata estas de János Arany. Tiun poemon oni lernas ĉiuj hungaroj en la lernejo.
Spartacus
Poste en historio li iĝis ia simbolo pri ribelo de subpremitoj, kaj ĉefe dum la 20-a jarcento de la politike maldekstraj politikoj kiel socialismo kaj komunismo. Ties ribelo fakte ne estis la ununura nek la unua, du aliaj gravegaj disvastiĝis en Sicilio iom antaŭe, vidu Ennius.
Fono
En la -1-a jarcento a. K. neniu soleno en Romo evitis sen gladiatoraj luktoj. En Italio eksplodis la plej granda ribelo de sklavoj en la malnova mondo.
En unu gladiatora lernejo apartenanta al ia Lentulio Batiatus en la kampania urbo Kapuo okazis en la jaro 74 a.K. konspiro de la sklavoj, kiun partoprenis proksimume 200 viroj. Sed la konspiro estis malkovrita, tamen pli multe ol 70 sklavoj sukcesis fuĝi el la urbo kaj kaŝiĝi en Vezuvio.
Frunte de la ribeluloj stariĝis Spartako (Spartacus), kiu laŭ Plutarko devenis el Trakio. Li servis plej baldaŭ en la romia soldataro kiel soldisto. Pli malfrue li fuĝis, estis militkaptita kaj poste envicigita inter gladiatorojn. Ĉar li estis forta kaj li eminentis en ĉio, li estis liberigita kaj li venis en la gladiatoran lernejon, kie li fariĝis instruisto de skermo.
La Ribelo kaj Milito
Post tio, kiam la ribeluloj, gvidataj jam de Spartacus, fortikiĝis en Vezuvio, Spartako akiris de komence sukcesojn. Al liaj viroj iom post iom venadis pluaj kaj pluaj sklavoj de najbaraj bienoj, sed ne nur tiuj. Venadis al li ankaŭ pluaj „liberaj homoj el kampoj“. Tiuj ĉi „liberaj homoj el kampoj“ estis verŝajne mizerigitaj kamparanoj, da kiuj estis en Kampanio multe. Plej baldaŭ estis kontraŭ Spartako senditaj sole lokaj taĉmentoj, kiujn la ribeluloj venkis kaj armiloj de tiuj ĉi taĉmentoj estis rabitaj de la homoj de Spartako. Nur post tiuj ĉi malsukcesoj de la lokaj taĉmentoj estis kontraŭ Spartako sendita soldataro kun 3 000 soldatoj, kiujn gvidis Gaius Claudius Glaber. Claudius okupinte unusolan vojon al Vezuvio konjektis, ke la retretvojo estas por la sklavoj barita. Sed Spartako trovis manieron por trompi la soldataron de Claudius. Li lasis plekti el vinberarboj ŝtupetaretojn kaj malleviĝinte sur ili li atakis la malamikon de malfrontejo. La soldataro de Claudius ekfuĝis. Post tiu ĉi venko de Spartako aliĝis al la ribeluloj amase pluaj sklavoj.
Post tio estis sendita en Kampanion plua soldataro gvidata de Publius Varinius. Sed Spartako venkis plej baldaŭ liaj legatojn kaj poste eĉ Varinius mem. La ribelo obsedis tiel ne nur Kampanion, sed ankaŭ najbarajn regionojn, pro kio sklavistoj tre timis.
En la jaro 72 a.K. La Senato sendis kontraŭ la sklavoj du konsulojn. Unu el ili sukcesis venki en batalo la taĉmenton de Crixus kaj Crixus mem falis en la batalo. Spartako baldaŭ reciprokis tiun ĉi malvenkon al romianoj, li ekbatis al la romia soldataro kelke da fortaj batoj daŭrigante al nordo de Italio, kie malfermiĝis al ili vojo al Alpoj. Neatendita estis lia decido reveni reen. Kia estis ties kaŭzo, tio estas malfacile konjektebla. En meza Italio li venkis la soldatarojn de ambaŭ konsuloj kaj tiutempe li jam komandis al grandega soldataro, kies nombroj diferenciĝis. Laŭ taksoj de Eutropius tiu ĉi soldataro estis havonta proksimume 60 000 virojn, laŭ Appianos eĉ 120 000 virojn.
Spartako decidis ne ataki Romon, sed lia marŝo celis ĝis suda Italio kaj lia celo estis Sicilio, kie li esperis kun forta subteno de tieaj sklavoj. Sed estis bezone transpaŝi maron. Kaperistoj, kiuj promesis al Spartako, ke ili transveturigos lian soldataron trans la maro, fine ne plenumis sian promeson. Veturado sur pramoj poste ne sukcesis. Sed tiutempe estis kontraŭ Spartako sendita alia soldataro, kiun gvidis Crassus. Crassus timis, ke la sklavoj ekatakos Romon, sed Spartako marŝis al Brundisio, kie li intencis enŝipiĝi kaj transveturi per ŝipoj ĝis Grekio. Sed Gannicus kaj Castus, du altaj komandantoj de Spartako ne obeis lian ordonon kaj ili izoliĝis de Spartako. Tion eluzis Crassus kaj en sanga batalo li diserigis la izoliĝintan taĉmenton de Gannicus kaj Castus. Dum tio pereis pli multe ol 12 000 sklavoj. Crassus, volante venki eĉ la soldataron de Spartako ankoraŭ antaŭ veno de Pompeo kaj Lucullus ĝis Italio, ekatakis eĉ Spartakon.
La fina batalo
La decida batalo estis ludinta en la jaro 71 a. K. En tiu ĉi batalo Spartako kun glavo en la mano mortigis multe da malamikoj, sed li mem falis en ĝi. Lia soldataro disfalis. Ĵus reveninta Pompeo komune kun Crassus post tio aranĝis ĉasadon je la fuĝintaj sklavoj el la soldataro de Spartako. Sur vojo inter Romo kaj Kapuo poste estis pro averto krucumitaj ĉirkaŭ 6 000 sklavoj, sed unuopaj taĉmentoj de la ribeluloj pluekzistis en Italio ankoraŭ kelkajn jardekojn.
La ribelo de Spartako ekkonsternis Italion, kaj multaj pli malfruaj sklavistoj rememoris ĝin kun teruro. Tiu estis genia gvidanto kaj unu el la plej bonaj armeestroj de la malnovtempo.
La celo de Spartako ne estis fondi monarĥion kaj tute forigi sklavigadon. Li volis konduki ĉiujn sklavojn, kiuj fuĝis el siaj mastroj, ĝis ilia patrujo kaj reveni al ili liberecon.
Lia ribelo havis ankaŭ gravajn sekvojn por la romia historio, kio montris ĉefe en terkulturo, ĉar multe da sklavoj estis pereigitaj kaj ĉar minacis danĝero de plua ribelo, posedantoj de grandaj bienoj komencis kelkokaze dividi tiujn ĉi bienojn je pli malgrandaj parceloj, kiujn ili luigis.
Heredaĵo
Poste Spartako iĝis kia simbolo de lukto kaj ribelo de la subpremitoj. Januare 1919 revoluciemaj germanaj socialistoj elektis la nomon "Spartakistoj".
En Esperanto aperis
= En kulturo =
Estas tre konata samnoma filmo farita en Hollywood. Antaŭ apero de ribela movado de Spartako jam ekzistis multaj insurekcioj tra la historio. Spartakon rolis Kirk Douglas.
3282 Spencer Jones
3282 Spencer Jones estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la brita astronomo Harold Spencer Jones (1890–1960).
Kastelo Beauvoorde
La Kastelo Beauvoorde (prononcu:[BO:vo:rd']) estas akvokastelo en Wulveringem.
La unua konata loĝanto de la burgo estis Jan DE VALUWE, posedanto en 1408.
La fraŭlo Arthur MERGHELYNCK povis en 1875 protekti la kastelon de totala ruiniĝo per restaŭrado kaj rekonstruo. La nuntempaj interno kaj mebloj devenas de li. Krome li donis taskon por fari anglan ĝardenon.
En 1905 li, restante sen infanoj, donacis siajn posedaĵojn al la Belga ŝtato kaj nuntempe la institucio Erfgoed Vlaanderen (heredaĵoj de Flandrio) prizorgas la konstruaĵon.
Georg Peter Weimar
Georg Peter WEIMAR (naskiĝinta la en Stotternheim, mortinta la  en Erfurto) estis germana muzikisto.
Vivo
Jam kiel knabo li montris talenton por muziko kaj trejnitis fare de la lerneja instruisto de Stotternheim kanti kaj ludi diversajn instrumentojn. Kiam li komencis la frekventon de la Konsilantargimnazion erfurtan Jakob Adlung mem iĝis ties instruisto: li enkondukis la junan Weimar en ĉiujn fakojn de la arto. En 1758 Weimar iĝis ĉambromuzikisto kaj kortega kantoro en Zerbst kaj amikiĝis kun Carl Friedrich Christian Fasch, kiu konsiladis lin. Ĉe Göckh li perfektigis sian viononludkapablon. Post ses jaroj Weimar iĝis kantoro ĉe la Andreo-kirko kaj ekster tio samloke muzika direktoro kaj nomumitis en 1776 muzikmajstro. Ĉe sia iama gimnazio li gvidis la kantohorojn. En 1799 rompiĝis lia kruro kaj eksaniĝetinte, tuj post la unuaj reiradoj surstraten, sledo terenfaligis lin. Tial li devis la reston de la vivo restadi hejme.
ALB
La tri-litera kombinaĵo ALB havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Majstroverkoj de la buŝa kaj nemateria heredaĵo de la homaro
La Proklamo de majstroverkoj de la parola kaj nemateria heredaĵo de la homaro (laŭ la franca titolo chefs-d'œuvre du patrimoine oral et immatériel de l'humanité) aŭ majstroverkoj de la parola kaj neŝanĝebla heredaĵo de la homaro (laŭ la angla titolo Masterpieces of the Oral and Intangible Heritage of Humanity) estis kreita de la Ĝenerala Direktoro de Unesko komenciĝanta en 2001 por konsciigi pri la neŝanĝebla kultura heredaĵo kaj instigi lokajn komunumojn protekti ilin kaj lokajn homojn, kiuj subtenas ĉi tiujn formojn de kulturaj esprimoj. Pluraj manifestaĵoj de nemovebla heredaĵo tra la mondo estis premiitaj per la titolo de majstroverkoj por rekoni la valoron de la nemateria komponanto de kulturo, kaj ankaŭ kunporti la devontigon de ŝtatoj antaŭenigi kaj gardi la Ĉefverkojn. Pluaj proklamoj okazis intertempe.
La listo laŭ la stato de 2017 enhavis 429 majstroverkojn.