cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Otto la 4-a (Sankta Romia Imperio)
Machtverlust und Niedergang
Unter Unterstützung des französischen Königs Philipp II. August und des Papstes wählte im September 1211 in Nürnberg eine Fürstenopposition den Staufer Friedrich zum „anderen Kaiser“ (alium imperatorem), nicht zum König. Zu den Teilnehmern gehörten König Ottokar I. von Böhmen, Landgraf Hermann I. von Thüringen und Erzbischof Siegfried von Mainz. Otto brach daraufhin den Angriff auf Sizilien ab und kehrte nach Deutschland zurück. Im Mai 1212 konnte er auf einem Hoftag in Nürnberg zunächst seine Autorität wiederherstellen. Im Juli 1212 belagerte Otto die Feste Weißensee des abtrünnigen Landgrafen Hermann von Thüringen. Nachdem Ottos staufische Gemahlin Beatrix am 11. August 1212 nach nur dreiwöchiger Ehe verstorben war und König Friedrich im September 1212 in Konstanz deutschen Boden betreten hatte, fiel der ehemals staufische Anhang von Otto ab. Der ebenfalls abtrünnige Kanzler, Bischof Konrad von Speyer, verriet Ottos Reformpläne, die eine Kopfsteuer sowie die Säkularisierung und Besteuerung von geistlichem Gut vorsahen. Durch diese Veröffentlichung wurde die Abfallbewegung der Reichsfürsten und des Klerus beschleunigt.
Die Schlacht bei Bouvines
Friedrich erneuerte am 19. November 1212 in Vaucouleurs das staufisch-kapetingische Bündnis gegen England und Kaiser Otto. Am 5. Dezember ließ sich Friedrich nochmals in Frankfurt zum König wählen und vier Tage darauf in Mainz krönen. Otto zog sich nach Köln und anschließend nach Sachsen zurück. Seine erfolglosen Kämpfe richteten sich gegen den abgefallenen Erzbischof Albrecht I. von Magdeburg und gegen den Landgrafen von Thüringen. Im Mai 1214 heiratete er auf dem Hoftag zu Maastricht Maria von Brabant, mit der er bereits 1198 verlobt war. In den Niederlanden schloss er neue Bündnisse, die sich gegen König Philipp II. August von Frankreich richteten. Otto suchte den deutschen Thronstreit im französisch-englischen Krieg für sich zu entscheiden. Er leistete seinem ebenfalls unter Kirchenbann stehenden Onkel König Johann Ohneland Truppenhilfe. Dieser befürchtete trotz seiner kürzlich erfolgten Unterwerfung unter den Papst eine Invasion Englands durch den französischen König. König Johann plante, mit Unterstützung Ottos und niederländischer Verbündeter, seine verlorenen Besitzungen auf dem französischen Festland in einem Doppelangriff zurückzuerobern. Nachdem Johann an der Loire zurückgeschlagen worden war, kam es am 27. Juli 1214 in der Schlacht bei Bouvines zu einer vernichtenden Niederlage König Ottos IV. und seiner Verbündeten, darunter sein Schwiegervater Heinrich von Brabant, gegen den französischen König Philipp II. August. Otto IV. floh nach Köln, während der Graf von Flandern und der Graf von Boulogne in jahrelange Gefangenschaft gerieten.
Der deutsche Thronstreit war damit für Friedrich II. entschieden. 1215 wurde er in Aachen zum König gekrönt und allgemein anerkannt. Im November 1215 schickte Otto Gesandte zum 4. Laterankonzil, die den Papst zu seiner Absolution bewegen sollten. Dies wäre die Voraussetzung für eine Rückkehr zur Macht gewesen. Eine Verhandlung ließ Innozenz III. jedoch nicht zu. Otto führte 1215 und 1216 erfolglose Feldzüge gegen den dänischen König Waldemar, der die nordelbingischen Gebiete besetzt hielt. Im Jahre 1216 fielen auch die Bürger von Bremen und Köln von Otto ab, so dass sich sein Einflussbereich nur noch auf seinen braunschweigischen Hausbesitz beschränkte.
Testament und Tod
Der an einer ruhrartigen Infektion erkrankte Kaiser hielt sich ab dem 13. Mai 1218 auf der Harzburg auf. Aufgrund der raschen Verschlechterung seines Gesundheitszustandes wurde Bischof Siegfried I. von Hildesheim herbeigeholt, der Otto am 15. Mai vom Kirchenbann befreite, seinen letzten Willen mit ihm beriet und als Zeuge am 18. Mai beglaubigte. Die letzten Lebenstage Ottos sind in dem von einem Zisterzienser verfassten Augenzeugenbericht ''Narratio de morte Ottonis IV. imperatoris'' beschrieben. Otto setzte seinen Bruder Pfalzgraf Heinrich als Testamentsvollstrecker und Universalerben ein. Diesem übergab er die Reichsinsignien mit der Auflage, dieselben nach einer Wartezeit dem einstimmig gewählten König zu übergeben. Den Welfenschatz überließ er der Verwaltung der Braunschweiger Stiftskirche St. Blasius.
Otto IV. starb am 19. Mai und wurde im Beisein des Hildesheimer Bischofs nach Braunschweig überführt. Dort wurde er in der Stiftskirche St. Blasius neben seiner ersten Ehefrau Beatrix bestattet.
Wirkung
Otto hat eine bedeutende Rolle für die Geschichte der höfischen deutschen Literatur gespielt. Als Enkel des englischen Königspaares Heinrich II. und Eleonore von Aquitanien, die in der zweiten Hälfte des 12. Jahrhunderts den kulturell und literarisch wohl bedeutendsten Hof des christlichen Europa führten, und als an diesem Hof und unter der Obhut seines selbst als Troubadour brillierenden Onkels Richard Löwenherz aufgewachsen, muss Otto sowohl mit der anglonormannischen Sprache sowie mit der hochentwickelten mäzenatischen Kultur des Hauses Plantagenet vertraut gewesen sein. Seiner Mutter Mathilde darf man den Anstoß zur Übersetzung des französischen Rolandslieds ins Mittelhochdeutsche zuschreiben. In Ottos Umkreis oder zu Ottos Ehren entstanden die Otia imperialia des Gervasius von Tilbury und (höchstwahrscheinlich) Der Guote Gerhart des Rudolf von Ems. Auch Wolfram von Eschenbach scheint ihm und seinem angevinischen Erbe in seinem Parzival-Roman eine Reverenz zu erweisen.
Schöps (Turingio)
Schöps estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Otto la 4-a (Sankta Romia Imperio)
Eksteraj ligiloj
-->
Heinrich Bullinger
Heinrich BULLINGER (n. la 18-an de julio 1504 - m. la 17-an de septembro 1575) estis svisa protestanta reformisto kaj posteulo de Huldrych Zwingli kiel estro de la Eklezio de Zuriko kaj pastoro de Grossmünster. Li estas multe malpli konata persono ol Jean Calvin kaj Martin Luther, tiel ke lia historia graveco estis longe preteratentita.
József Kőrösy
József Kőrösy [jOĵef kOroŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kőrösy József estis hungara statistikisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1903). Ĝis 1869 li uzis sian originan nomon Hajduska József, krome li havis nobelan antaŭnomon "Szántói" ekde 1897, fine menciindas lia nomformo Kőrösi József. Lia nepo estis Ferenc Kőrösy (kemiisto).
Heinrich Bullinger
Modernaj studoj evidentigas, ke li estis unu el la plej influaj teologoj de la Protestanta Reformacio en la 16-a jarcento.
József Kőrösy
Biografio
József Kőrösy devenis el juda familio. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li interrompis la studadon en Reĝa Universitato de Pest pro financaj problemoj. Li eklaboris en firmao, dume foje li iomete lernis. Li verkis ekonomiajn artikolojn ekde 1867. Baldaŭe li studvojaĝis ekzemple al Francio, kie li studis statistikajn oficejojn. En 1870 li ricevis direktoran postenon en la ĵus fondita ĉefurba statistika oficejo. Ekde 1883 li ankaŭ instruis demografion en la universitato. Li okupiĝis precipe pri demografio kaj Budapeŝto, li unua faris komparojn inter Budapeŝto kaj aliaj urboj. Li proponis unua tutmondan popolnombradon, kiu fariĝis nur post jarcento. Li ricevis Honoran Legion, krome precipe eksterlandajn premiojn.
Druztová
Druztová estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň ok kilometrojn nordoriente de Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1351.
Ĉirkaŭaĵo
Druztová najbaras nordoriente kun Dolany, okcidente kun Senec kaj nordokcidente kun Zruč. La vilaĝo situas surrande de naturparko Horní Berounka. Proksime de la vilaĝo troviĝas ruino de burgo Věžka.
Hans Widmann
Hans Widmann nomiĝas la jenaj uloj:
Vidu ankaŭ:
Wimmis
Pri la komunumo
Wimmis estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Suba Simme-Valo en Kantono Berno, Svislando. Ek de la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la nova administra distrikto Frutigen-Suba Simme-Valo. Ĝi havis 2306 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
La komunumo situas ĉe la alfluejo de la rivero Simme al Kander en la Suba Simme-Valo. La rekonilo de la vilaĝo estas la Kastelo Wimmis. La plej alta punkto de la komunumo estas la kulmino de la monto Niesen, kiu leviĝas sude de la komunumo al alteco de 2362 m s.m. en formo de giganta piramido.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wimmis limas en nordokcidento al Reutigen, en nordoriento al Spiez, en oriento al Aeschi ĉe Spiez, en sudo al Reichenbach en Kander-Valo, en sedokcidento al Diemtigen, kaj en okcidento al Erlenbach en Simme-Valo.
Historio
Homaj ŝpuroj el la ŝtonepoko el inter la 10-a ja 2-a jarmilo antaŭ Kristo estis trovitaj en la kaverno Mamilchloch. Gisrestaĵoj pruvis, ke en la 4-a kaj 5-a jarcento antaŭ Kristo homoj en la regiono de Wimmis gisis bronzon. De 15 antaŭ Kristo ĝis la jaro 425 romiaj legionoj setlis en Wimmis kaj tie kultivis vinon, kiel el la romia nomo de la vilaĝo, Vindemias, estas facile dekuktebla.
La unua dokumenta mencio de Wimmis datiĝas el la jaro 994 kiel Vindemis. En la jaro 1286 Wimmis fariĝis posedaĵo de la Senjoroj de Weissenburg. En tiu tempo Wimmis akiris la urborajton kaj fariĝis la potenccentro de la Senjoroj de Weissenburg. La tiama urbo estis fortikita per ringmuro, kies restaĵoj ankoraŭ hodiaŭ videblas. En la jaroj 1298 kaj 1303 la bernanoj dufoje vane sieĝis la urbon Wimmis, sed ne sukcesis konkeri ĝin. En la jaro 1334 la bernanoj denove atakis la urbeton Wimmis kaj ĉi-foje konkeris kaj detruis ĝin. La kastelon la bernanoj ne sukcesis konkeri. La milito finis per armistico kaj la weissenburganoj transdonis al la bernanoj la ŝlosilon al la kastelo. La weissenburganoj ek de tiam estis bernaj civitanoj. La malnova detruita preĝejo estis rekonstruita en provizora halo, porvizoraĵo, kiu hodiaŭ preskaŭ 700 jarojn poste ankoraŭ plu ekzistas.
Badecon-le-Pin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Indre, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire, prononco [). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Châteauroux kaj al la kantono .
Barna Búza
Ne konfuzu kun Barna Buza!
Barna BÚZA, laŭ hungarlingve kutima nomordo Búza Barna estis hungara skulptisto, medalisto. Lia origina familia nomo estis Buzi, foje Buzy. Barna Búza naskiĝis la  1910 en Vésztő. Li mortis la 2010 en Budapeŝto, sed li estis entombigita en Sarkad.
Biografio
Barna Búza frekventis artan altlernejon inter 1928 kaj 1935, poste li ricevis stipendion al arta akademio en Romo. En 1930 li debutis kiel skulptisto. Dum kaj post la 2-a mondmilito li longe estis persekutita. Li estis ankaŭ parlamenta deputito inter 1971 kaj 1975. Li estis estetika konsilisto de Bagdado inter 1976 kaj 1978.
Li kreis skulptaĵojn, medalojn, reliefojn el lignaĵoj, ŝtonoj, metaloj, ceramikaĵoj, porcelanoj. Li ricevis premiojn inter 1933-2008.
Fontoj
Oficiala retejo de BÚZA Barna Hungarlingva biografio
Hanns Martin Schleyer
Hanns Martin SCHLEYER (ankaŭ citita kiel Hanns-Martin) estas nev-nepo de Johann Martin Schleyer, kreinto de Volapuko. Li naskiĝis la 1-an de majo 1915 en Offenburg, Baden-Virtembergo kaj estis murdita la 18-an de oktobro 1977 en nekonata loko de norda Francio. Li membriĝis al volapuk-klubo Diläd valemik feda Volapükaklubas prezidita de Arie de Jong.
Hannsmartin Schleyer estis ano de nazia partio, de Hitlera junularo kaj de SS. Post la dua mondmilito, en 1951 li iĝis estrarano de la industria konzerno Daimler-Benz. En 1973 oni lin elektis prezidanto de la "federacia unuiĝo de la ligoj de labordonantoj" (Bundesvereinigung der Arbeitgeberverbände). La 5-an de septembro 1977 li estis kaptita de la terorisma organizaĵo Rote Armee Fraktion en Köln. Post 23 tagoj da mallibereco, li estis murdita de RAF ĉar la germana registaro ne jesis la petojn de la kaptistoj. Lia korpo estis trovita en Mulhouse. El la du dek identigitaj ostaĝprenintoj, la polico kaptis dek sep kaj ĉiuj el ili en laŭregulaj juraj procesoj kondamniĝis. Du pliaj mortpafiĝis dum la malliberigo. Unu persono ne kaptiĝis. La ankoraŭ vivantaj ostaĝprenintoj, kiuj ankoraŭ nun deklaras sin membroj de la terorisma grupo, ne malkaŝis kiu ekzakte mortpafis la ostaĝon. La eksmembro Peter-Jürgen Boock en septembro 2007 publike deklaris, ke Rolf Heißler kaj Stefan Wisniewski estis la pafintoj.
Ilustrita Oficiala Radikaro Esperanta por Lernanto
Ilustrita Oficiala Radikaro Esperanta por Lernanto (mallonge ilustrita OREL aŭ simple iOREL ) estas ilustrita nur-esperanta vortareto por lernantoj kompilita de la brazila esperantisto Luiz Portella kaj publikigata de la brazila eldonejo Pentuvio en 2008. La vortareto enhavas la Bazan Radikaron Oficialan (BRO) de la Akademio de Esperanto kun difinoj de 2.656 radikoj kaj pli ol 500 bildoj. Laŭ la kovrilo de la libro ĉiuj difinoj estis preparitaj nur per radikoj, kiuj estas difinitaj ene de la vortareto mem. Ĝia unua kaj nura eldono konsistis je 3.000 ekzempleroj.
Aŭtoreco
iOREL estis kreita de la brazila esperantisto Luiz Portella, kiu respondecis mem pri la projekto de la vortareto kaj pri la kompilado kaj verkado de la prezentitaj difinoj surbaze de tri fontoj: ReVo, la komune verkata Reta Vortaro; "BER", la Baza Esperanta Radikaro de Wouter F. Pilger; kaj "OVO", la Oportuna Vortaro de Ordinara Esperanto de Vilho Setälä. La bildojn faris Elison Simas, profesia brazila bildisto, kaj Luiz Portella mem, kiu ankaŭ preparis la librokovrilon surbaze de artaĵo ĉe Openclipart.org, disponigita de la uzanto "rgesthuizen", kiu metas liberajn bildojn ĉe tiu retejo. Laŭ indiko de la libro, provlegis ĝin "esperantistoj". Antaŭparolis la brazila esperantisto Emilio Cid. Ĉiuj rajtoj pri la verko estas rezervitaj al Luiz Portella. La tuta libro estis plene kreita pere de GNU/Linukso.
Bezono
Laŭ la kompilinto iOREL estis bezonata, ĉar delonge mankis konciza kaj aktuala nur-esperanta vortaro por lernantoj. En 2001 aperis la Baza Esperanta Radikaro de Pilger, sed ĝi jam estis elĉerpita dum la aperigo de iOREL en 2008. Same elĉerpita kaj ĝenerale ne plu aktuala estas la Oportuna Vortaro de Ordinara Esperanto de Setälä, aperinta en 1969. Ambaŭ tiuj verkoj servis kiel fonto por iOREL.
La unua versio de iOREL estas eldonita en 3.000 ekzempleroj. Post la elĉerpiĝo estus plano de Luiz Portella eldoni alian version, unue novan version de iOREL mem kaj poste aliajn du tute novajn, plibonigitajn vortarojn, post kontrolo de spertuloj, kvazaŭ evoluigojn de iOREL. Luiz Portella nomus ilin "Lerneja vortareto" (kun ĉirkaŭ 3.000 eroj) kaj "Lerneja vortaro" (kun ĉirkaŭ 9.000 eroj), kiuj kaŭzus la forlason ĉirkaŭ la projekto de iOREL, restontaj la bildoj kaj difinoj por vortoj, kiuj "postvivos" - laŭ li.
Iragna
Geografio
Iragna situas en la sudo de la Valdo de Leventina, ĉe la okcidenta flanko de la rivero Tiĉino. La komunuma teritorio etendiĝas okcidenten en la Valo de Iragna ĝis al la alpaj montokrestoj, kiuj disigas ĝin de la Valo de Verzasca. La komunumo konsistas el la vilaĝo Iragna kaj la setlejoj Mairano en nordo kaj Blono en sudo kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 18,38 km², de kiuj 69,7% estas kovritaj de arbaro, 7,6% servas por agrikulturo kaj 3,9% por setlado.
Kaburbo
Kaburbo aŭ Kab-urbo (Kaapstad [ka:pstat], Isixeko SaseKapa [sasekapa], Cape Town [kejp taŭn]) estas sidejo de la parlamento de la Respubliko Sud-Afriko (ĉefurbo: Pretorio) kaj la dua plej granda urbo de la lando (post Johanesburgo). Populare nomita "Mother City" (Patrinurbo), ĝi estas la plej granda urbo kaj ĉefurbo de la provinco Okcidenta Kablando kaj formas parton de la metropola municipo Urbo de Kaburbo.
Iragna
Najbaraj komunumoj
La komunumo Iragna limas en nordo al Personico, en oriento al Biasca, en sudoriento al Osogna, en sudo al Lodrino, kaj en okcidento al Lavertezzo.
Kaburbo
Ĉar la Parlamento de Sudafriko estas en Kaburbo, tiu estas la leĝofara ĉefurbo de la lando. La aliaj du landaj ĉefurboj estas en provinco Ĥaŭtengo aŭ Gauteng (Pretorio estas la plenumpova ĉefurbo kie estas la sidejo de la Prezidento) kaj en Provinco Liberŝtato (Bloemfontein estas la juĝpova ĉefurbo kie estas la Suprema Kortumo de Apelacio). Kaburbo estas fama pro sia haveno, pro sia natura medio en la Kablanda Flora Regiono, kaj pro mejloŝtonaj lokoj kiel la Tablomonto, la plej granda monto kun la karakteriza plata supro, kaj la Kabo Pinto (en angla: Cape Point, kaj en afrikansa: Kaappunt). Kaburbo estas hejmo de 64% de la loĝantaro de la provinco Okcidenta Kablando.
Iragna
Trafiko
Tra Iragna pasas la kantona ĉefvojo n-ro 408 de Biasca al Belinzono. Aliflanke de la rivero paralele al la komunuma limo kondukas la svisa aŭtovojo A1, kies plej proksima alveturejo siutas rekte norde de la komunumlimo apud Biasca.
Kaburbo
La maro ĉirkaŭ Kaburbo estas maltrankvila kaj pro tio la kabo kiu donas sian nomon al la urbo estis origine nomata "Kabo de la Ŝtormoj". Portugala reĝo de la Epoko de Malkovroj renomis ĝin "Bonespera Kabo", pro tio ke ĝi estis grava por la vojo al Hindio, la celo de la portugalaj ekspedicioj.
Situa sur la bordo de Tablogolfo (Table Bay), Kaburbo, kiel la plej antikva urba areo en Sudafriko, estis disvolvigita de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio (VOC) kiel liverstacio por nederlandaj ŝipoj navigantaj al Orienta Afriko, Hindio, kaj Malproksima Oriento. La alveno de Jan van Riebeeck je la 6a de Aprilo 1652 establis la VOC Kabkolonion, nome la unua permanenta eŭropana setlejo en Suda Afriko. Kaburbo kreskis super sia origina celo kiel la unua eŭropana elstarejo en la Kastelo de Bona Espero, kiu iĝis poste la ekonomia kaj kultura kerno de la Kabkolonio. Ĝis la Orimpetego de Witwatersrand kaj la disvolvigo de Johanesburgo, Kaburbo estis la plej granda urbo de Sudafriko.
Scurzolengo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Laŭrenco de Romo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Kaburbo
En la distrikto Kaburbo krom la urbo mem situas ankaŭ interalie pluraj antaŭurboj, kiuj en la tempo de apartismo estis dediĉitaj por neblankhaŭtaj afrikanoj. Inter ili aparte menciindas Kajeliĉa kaj Langa ĉe Kaburbo.
Bertigny
Bertigny estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Kaburbo
Historio
Oni trovis homajn restaĵojn el la urba areo datitajn de antaŭ 15 000 ĝis 12 000 jaroj. Oni scias malmulton pri la historio de la unuaj loĝantoj de la regiono, ĉar ne estas verkita historio el la epoko ĝis kiam ĝin unuafoje menciis portugala esploristo Bartolomeu Dias en 1486, kiu estis la unua eŭropano kiu atingis la areon kaj nomis ĝin "Kabo de la Ŝtormoj" (Cabo das Tormentas). Ĝi estis poste renomita fare de la reĝo Johano la 2-a de Portugalio kiel "Kabo de Bona Espero" (Cabo da Boa Esperança) pro la granda optimismo generita de la malfermo de marvojo al Hindio kaj Oriento.
5791 Comello
5791 Comello estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden, en la kadro de la Second Trojan Survey ("Dua Enketo pri Trojanoj").
Scurzolengo
Najbaras la komunumoj.
Kaburbo
Historio
Vasco da Gama registris vidaĵon de la Kabo Bona Espero en 1497. En 1510, en la Batalo de Salrivero, Francisco de Almeida kaj ses dek kvar el liaj homoj estis mortigitaj kaj lia grupo estis venkita fare de !Uriǁ’aekua ("Goringhaiqua" en proksimuma nederlandlingva literumado) uzante speciala trejnitajn bovojn. La !Uriǁ’aekua estis unu el la klanoj de Kojoj de tiu areo.
5791 Comello
Por tiu enketo, eksponitaj per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar estis senditaj en Leiden kie la geedzoj van Houten ekzamenis ilin per lumpulsa komparilo.
Kaburbo
Historio
Fine de la 16a jarcento, portugalaj, francaj, danaj, nederlandaj kaj anglaj ŝipoj regule haltis ĉe la Tabla Golfo survoje al Hindio. Ili komercis tabakon, kupron kaj feron kun la Kojoj interŝanĝe kontraŭ freŝa viando kaj aliaj provizoj.
András Magyari
MAGYARI András (madjari) estis rumanuja hungara historiisto, universitata profesoro naskita en Joseni la 17-an de novembro 1927 kaj mortinta en Kluĵo la 14-an de junio 2006.
5791 Comello
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la nederlanda amatora astronomo Georg Comello, bibliotekisto en la Instituto Kapteyn de la Regna Universitato de Groningen.
András Magyari
Biografio
La mezlernejon András Magyari finis en Gheorgheni (1948), la fakon pri historio en Bolyai Tudományegyetem (1952). Li lboris en la muzeo de Aiud (1952-53), pli poste en la Universitato Bolyai. Li doktoriĝis en 1973, ekde 1990 li estis vicrektoro de la Universitato Babeş-Bolyai. Li estis kunulaŭtro de duvolumaj Történeti kronológia, (1976), de Tanulmányok a romániai együttlakó nemzetiségek történetéből, (1976), Székely felkelés 1595-1596, (1979), A Rákóczi-tanulmányok (Bp. 1980).
NGC 4578
NGC 4578 (aliaj indikoj — UGC 7793, MCG 2-32-159, ZWG 70.195, VCC 1720, PGC 42149) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kaburbo
Historio
Kaburbo estas la plej malnova urbo de Sud-Afiko. Kvankam la unuaj eŭropanoj estis portugaloj, al tiuj sekvis ŝipistoj de Nederlando. Jan van Riebeeck (nederlandano) fondis Kaburbon je la 6-a de aprilo de la jaro 1652 kun aliaj dungitoj de la Nederlanda Orient-hinda Kompanio (en nederlanda Verenigde Oost-indische Compagnie, VOC), kiuj estis senditaj al la Kabo por starigi stacion por ŝipoj veturantaj al la Nederlanda Hindio (nuna Indonezio), kaj la Fortikaĵon de Goede Hoop (poste anstataŭita de la Kastelo de Bona Espero). La setlejo kreskis malrapide dum tiu periodo, ĉar malfacilis trovi taŭgan laborforton. Tiu labormanko emigis la aŭtoritatojn al importado de sklavoj el Indonezio kaj Madagaskaro. Multaj el tiuj iĝis prauloj de la unuaj komunumoj de kabkoloruloj. Dum la regado de Van Riebeeck kaj liaj posteuloj kiel komandantoj kaj poste guberniestroj de la Kabo, impona gamo de utilaj plantoj estis enmetitaj en la areon – tiel ŝanĝante la naturan medion porĉiame. Kelkaj el tiuj, kiaj vinberoj, cerealoj, nuksoj, terpomoj, pomoj kaj citronoj, havis gravan kaj dauran influon al la socioj kaj ekonomioj de la regiono.
(11383) 1998 SD128
(11383) 1998 SD128 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 20-an de septembro 1998 en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Maruo Suehiro
Maruo Suehiro (丸尾末広 [Maruo Suehiro]), naskiĝita la 28-an de januaro de 1956 Nagasake, Japanie, estas japana manga-verkisto, desegnisto kaj pentristo.
Kaburbo
Brita periodo
La Nederlanda Respubliko estis transformita en la Batava Respubliko vasala de la Revolucia Francio, sekve de kio Granda Britio ekentreprenis la ekkontrolon de ties kolonioj. Britio konkeris Kaburbon en 1795, sed Kablando revenis al la nederlandanoj per traktato en 1803. Britaj fortoj okupis Kaburbon denove en 1806 post la Batalo de Blaauwberg aŭ de Kaburbo. Per la Nederland-angla Traktato de 1814, Kaburbo estis permanente cedita al la Unuiĝinta Reĝlando. Ĝi iĝis la ĉefurbo de la ĵus formita Kabkolonio, kies teritorio etendiĝis tre substance tra la 1800-aj jaroj. Pro tiu etendo venis alvokoj por pli granda sendependeco el la UR, kiam la Kablando organizis sian propran parlamenton (1854) kaj ekhavis sian surloke respondecan ĉefministron (1872). Balotrajto estis establita laŭ la ne-rasa Kabkolonia Balotsistemo.
Mironivka (stacidomo)
Mironivka (Миронівка) estas fervoja stacio en Mironivka (Kieva provinco), urbo en Ukrainio.
Kaburbo
Brita periodo
Dum la 1850-aj kaj 1860-aj jaroj novaj plantospecioj estis enmetitaj el Aŭstralio fare de la britaj aŭtoritatoj. Rimarkinde akacioj de la specio "Acacia cyclops" por stabiligi la sablon de la inundebenaĵo Cape Flats por ebligi vojon konektantan la duoninsulon kun la cetero de la kontinento kaj eŭkaliptoj por dreni marĉojn. En 1859 estis konstruita la unua fervojo kaj sekve la fervoja sistemo radikale etendiĝis en la 1870-aj jaroj. La malkovro de diamantoj en Okcidenta Grikvalando en 1867, kaj la Orimpetego de Witwatersrand en 1886, akcelis inundon de enmigrantoj al Sudafriko. En 1895 estis malfermita la unua publika energistacio de la urbo, nome fare de la Graaff Electric Lighting Works. Konfliktoj inter la buraj respublikoj de la interno kaj la brita kolonia registaro rezultis en la Dua Bura Milito de 1899–1902, en kiu estis venko de Britio. El 1891 ĝis 1901 la loĝantaro de la urbo pli ol duobliĝis el 67 000 ĝis 171 000.
Sudafrika periodo
En 1910, Britio establis la dominion Unio de Sud-Afriko, kiu unuigis la Kabkolonion kun la du venkitaj Buraj Respublikoj kaj la brita Natalkolonio. Kaburbo iĝis la leĝofara ĉefurbo de la Unio, kaj poste de la Respubliko Sudafriko.
Antaŭ la mezo de la 20-a jarcento Kaburbo estis unu el la plej rasintegritaj urboj en Sudafriko. En la sudafrika ĝenerala balotado de 1948 la Nacia Partio venkis per platformo de apartismo (rasa diskriminacio) sub la moto "swart gevaar" (nigra danĝero). Tio kondukis al la erozio kaj finfina nuligo de la kablanda multrasa balotsistemo, same kiel al la leĝo "Group Areas Act", kiu klasigis ĉiujn areojn kongrue kun la raso. Iamaj mult-rasaj ĉeurboj de Kaburbo estis "purigitaj" el loĝantoj konsideritaj eksterleĝaj fare de la apartisma leĝaro aŭ detruitaj. La plej fifama ekzemplo de tio okazinta en Kaburbo estis la Sesa Distrikto. Post ĝi estis deklarita regiono nur por blankuloj en 1965, ĉiu loĝejo tie estis detruita kaj ĉirkaŭ 60 000 loĝantoj estis perforte forigitaj. Multaj el tiuj loĝantoj estis reloĝigitaj en la inundebenaĵo Cape Flats. Dum apartismo, Kaburbo estis konsiderata "areo por preferinda laborforto de koloruloj", kio ekskludis "Bantuojn", t.e. afrikanojn. La plenumo de tiu politiko estis amplekse malakceptita de sindikatoj, la civila socio kaj opoziciaj partioj. Menciindas, ke tiu politiko estis apogita de neniu kolorula politika grupo, kaj ties plenumigo estis unuflanka decido fare de la apartisma registaro.
Lernejanoj el Langa, Gugulethu kaj Nyanga en Kaburbo reagis al novaĵoj pro protestoj en Soweto kontraŭ la eduksistemo de Bantuoj kiu intencis enkonduki la afrikansan en Junio 1976 kaj organizis koncentrojn kaj marŝojn, kiuj estis subpremata de la polico. Nombraj lernejoj estis bruligitaj.
Kaburbo estis hejmo de multaj estroj de kontraŭ-aparisma movado. En Insulo Robben, tiama karcerinsulo 10 km for de la urbo, multaj famaj politikaj prizonuloj estis tenitaj dum jaroj. En unu el la plej famaj momentoj de la fino de la apartismo, Nelson Mandela faris sian publikan diskurson post sia enprizonigo, el la balkono de la Kaburba Urbodomo horojn post sia liberigo la 11an de Februaro 1990. Lia parolado heroldis la komencon de nova epoko por la lando, kaj la komenco de demokrata balotado okazis kvar jarojn poste, nome la 27an de Aprilo 1994. La placo Nobel Square en Victoria & Alfred Waterfront estas hejmo de statuoj de la kvar sudafrikaj Nobel-premiitoj pri paco: Albert Luthuli, Desmond Tutu, F. W. de Klerk kaj Nelson Mandela.
Geografio
Kaburbo situas ĉe latitudo 33.55° S (proks. same kiel Sidnejo kaj Bonaero kaj egalrange al Kasablanko aŭ Los Angeles en la Norda Hemisfero) kaj longitude je 18.25° E (oriento). Tablomonto, kun ties preskaŭ vertikalaj klifoj kaj ebena montopinto ĉirkaŭ 1 000 m alta, kaj kun la montopintoj Devil's Peak (diabla pinto) kaj Lion's Head (leona kapo) aliflanke, kune formas rimarkindan montofonon kiu ĉirkaŭas la centran areon de Kaburbo, la tielnomatan City Bowl (urba bovlo). Fajna strio de nuboj, konata populare kiel la "tablecloth" (tablo-tuko), foje formiĝas montopinte. Je tuja sudo, la Kaba Duoninsulo estas elstara montospino eniranta ĉirkaŭ 40 km suden en la Atlantika Oceano kaj finiĝanta ĉe Cape Point (kabopinto). Estas ĉirkaŭ 70 montopintoj super 300 m ene de la oficialaj limoj de Kaburbo. Multaj el la ĉirkaŭurboj troviĝas en la granda ebenaĵo nomata Cape Flats, kiu etendiĝas ĉirkaŭ 50 km orienten kaj kunigas la duoninsulon al la kontinento. Cape Flats situas sur tio, kio estas konata kiel marebeno, konsistanta ĉefe el sabla geologio kaj konfirmanta ke iam la Tablomonto estis mem insulo. La regiono de Kaburbo ĝenerale, kun sia mediteranea klimato, vasta marbordo, krutaj montoj, marbordaj ebenaĵoj, internaj valoj kaj duondezertaj bordoj, havas multon komunan kun Suda Kalifornio.
Nacia Parko de Tablomonto, antaŭe nomita Nacia Parko de Kaba Duoninsulo, estas nacia parko en la Okcidenta Kablando. La parko estis establita la 29-an de majo 1998 por protekti la naturan medion de la Tablomonta montaro kaj la endemian flaŭron. La parko estas sub la protektorato de la estraro de Sanparks (Sudafrikaj Naciaj Parkoj). La Nacia Parko de Tablomonto havas du gravajn vidindaĵojn: Tablomonto, laŭ kiu la parko estis nomita, kaj la Bonespera Kabo, la plej malproksima punkto en Afriko direkte al la sudokcidento. La parko kovras 225 000 hektarojn, kaj plie pliajn 1 000 km² da marbordaj akvoj kaj la strandon. Male al aliaj sudafrikaj parkoj, ĝi estas ĉirkaŭita de urboj kaj privataj biendomoj igante ĝin praktike libera eniro kun la ekzistantaj tri paspagpordegoj.
Tablogolfo (en angla: Table Bay, en afrikansa: Tafelbaai) estas natura golfeto ĉe la Atlantika Oceano al Kaburbo kaj estas je la norda pinto de la Kaba Duoninsulo, kiu etendiĝas suden de la Kabo de Bona Espero.
Insulo Robben
UNESKO deklaria la areon de Insulo Robben en la Okcidenta Kabo kiel Monda Heredaĵo en 1999. Insulo Robben estas en Tablogolfo, je 6 km okcidente de Bloubergstrand en Kaburbo, kaj staras je ĉirkaŭ 30 m super marnivelo. La Insulo Robben estis uzita kiel prizono kie personoj estis izolitaj, retenitaj aŭ ekzilitaj dum preskaŭ 400 jaroj. Ĝi estis uzita ankaŭ kiel leprulejo, poŝtoficejo, herbejo, mensmalsanulejo kaj limoficejo.
Vizitantoj povas aliri al la insulo nur pere de la boatservo al la Robeninsula Muzeo, kiu veturas trifoje tage ĝis la komenco de la pintosezono (1a de Septembro). La pramoj eliras el la Nelson Mandela Gateway en Victoria & Alfred Waterfront.
Klimato
Kaburbo havas mediteranean klimaton. Dum vintro (majo-septembro venas grandaj malvarmaj frontoj de Atlantiko kun pluvoj kaj ventoj. La temperaturo varias inter 7-17 °C. Jare pluvas pli ol 500 mm (precipe vintre). Dum somero novembro-marto estas varmo (26 °C) kaj sekeco. Temperaturoj de la oceanoj varias inter 10-22 °C.
Loĝantaro
Laŭ la Sudafrika Nacia Popolnombrado de 2011, la loĝantaro de la metropola municipo de Kaburbo - nome areo kiu inkludas ĉeurbojn kaj eksterurbojn ĉiam konsideratajn kiel parto de Kaburbo - estas 3 740 026 personoj. Tio estas jara kreskindico de 2.6% kompare kun la rezultoj de la Sudafrika Nacia Popolnombrado de 2001 kiu kalulis loĝantaron de 2 892 243 personoj. La seksa proporcio estas 96, tio estas, iomete pli da virinoj ol da viroj. 42.4% de la loĝantaro deklaris sin mem kiel "koloruloj", 38.6% kiel "nigruloj", 15.7% kiel "blankuloj", 1.4% kiel "baratanoj aŭ aliaj azianoj" kaj 1.9% kiel "Aliaj".
En 1944, 47% de la loĝantaro de la urbo estis de blankuloj, 46% de koloruloj, kaj nur malpli ol 6% estis de nigruloj kaj 1% estis azianoj.
El tiuj loĝantoj al kiuj oni demandis pri ilia unua lingvo, 35.7% parolis afrikansan, 29.8% parolis kosan kaj 28.4% parolis anglan. 24.8% de la loĝantaro de la urbo estas sub aĝo de 15, dum 5.5% estas 65-jaraĝa aŭ pli aĝa.
El tiuj loĝantoj aĝaj 20 aŭ plie, 1.8% ne ricevis lernejan edukon, 8.1% havas ioman instruadon sed ne finigis la bazlernejon, 4.6% finigis bazlernejon sed ne havas mezlernejan edukadon, 38.9% havas ioman mezlernejan instruadon sed ne finigis la Gradon 12an, 29.9% finigis la gradon 12an sed ne havas pli altan edukadon, kaj 16.7% havas pli altan edukon. Ĝenerale, 46.6% havas almenaŭ gradon 12an. El tiuj kiuj aĝas inter 5 kaj 25, 67.8% estas en eduka institucio. Amongst those aged between 15 and 65 the unemployment rate is 23.7%. La averaĉa hejma jarenspezo estas de 161 762 R.
Estas 1 068 573 da hejmoj en la municipo, kio havigas averaĝan hejmanaron de 3.3 personoj. El tiuj hejmoj, 78.4% loĝas en formalaj strukturoj (domoj aŭ apartamentoj), dum 20.5% loĝas en neformalaj strukturoj (amasaj loĝejaroj). 94.0% el hejmoj uzas hejman elektron por lumigo. 87.3% el hejmoj havas akvokondukon ĝis la loĝejo, dum 12.0% havas akvokondukon nur ĝis komuna krano. 94.9% el hejmoj havas havas regulan servon de rubokolektado. 91.4% el hejmoj havas necesejan akvopelilon aŭ kemian necesejon, dum 4.5% ankoraŭ uzas sitelan necesejon. 82.1% el hejmoj havas fridujon, 87.3% el hejmoj havas televidon kaj 70.1% havas radioaparaton. Nur 34.0% havas fiksan telefonon, sed 91.3% havas poŝtelefonon. 37.9% havas komputilon, kaj 49.3% havas aliron al Interreto (ĉu pere de komputilo ĉu pere de poŝtelefono).
Famuloj
En Kaburbo mortis hungara-brita komponisto Mátyás Seiber.
Esperanto en Kaburbo
En Kaburbo ekzistas Esperanto-klubo. Ĉirkaŭ 2012 laŭ iniciato de loka esperantisto Emile Malanda en ĝi aperis turisma fako nomata “Turismo en Afriko” (TurAfrik), kiu ofertas turismajn servojn al vizitantoj, inkluzive akcepton en flughaveno, enloĝiĝon en hoteloj, esperanto-ĉiĉeronadon, ktp. La servoj estas proponataj ne nur por Kaburbo, sed ankaŭ por la tuta Sud-Afriko.
Inter plej konataj esperantistoj de la urbo menciindas Magali von Blottnitz.
Shingo Nejime
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy, Yokohama FC kaj Roasso Kumamoto.
12757 Jangzio
12757 Jangzio estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belgaj astronomoj Henri Debehogne kaj Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la ĉina rivero Jangzio (ĉine 扬子江, pinjine  Yángzǐ Jiāng), tria plej longa rivero en la mondo. Kun sia fonto ĉe la bazo de pluraj glaĉeroj en la orienta parto de la Qinghai-Tibeta Altebenaĵo, la rivero tre gravas por la kompreno pri la kultura deveno de la Suda Ĉinio. Homoj vivis en la regiono de almenaŭ 27 000 jaroj.
Okupu Wall Street
Occupy Wall Street, en Esperanto "Okupu Wall Street", estas kontesta movado kontraŭ la krizo en Usono kaj kontraŭ kapitalismo, kiu havas akademian heredaĵon kiu ampleksas politikan sciencon, ekonomion kaj literaturon, sed kies organizaj principoj ŝuldiĝus al etnografio de Malagasio. Ĝi komencis tuj post la alvoko de la magazino Adbusters kaj de la grupo Anonymous por protesti kontraŭ Wall Street. En Eŭropoj ili nomas sin ankaŭ foje 'indignados', hispana por 'indignuloj', referencante al la verkoIndignez-vous'' ' (Indignu) de Stephane Hessel.
Historio
La 17-an de septembro 2011 okazis la unua tago de okupado de Wall Street. Ĉirkaŭ mil personoj ĉeestis.
La 1-an de oktobro la kontraŭantoj provis transiri tra la Broklina Ponto, sed la polico de Novjorko arestis 700 personojn.
Famaj subtenantoj
Famaj subtenantoj estas inter aliaj la verkisto kaj filmisto Michael Moore, la verkisto Salman Rushdie, Margaret Atwood, la lingvisto kaj pensulo Noam Chomsky kaj Radiohead.
Literaturo
Stéphane Hessel, Indignu (PDF)
Eksteraj ligiloj
Indignula revolucia movado, Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT)(angla) Occupywallstreet.org
Mobula
La genro Mobula-rajoj aŭ mobuloj (Mobula) apartenas al familio adlo-rajoj (Myliobatidae), al subfamilio diablo-rajoj (Mobulinae). Ties specioj vivas dismonde en la tropikaj kaj subtropikaj maroj en la marborda proksimo, ĝis profundo de 150 metroj. La bestoj povas atingi longon de 5 metroj.
Okupu Wall Street
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala Facebook-paĝo
Mobula
Sepsioj de tiu genro estas ofte nomataj "flugantaj mobuloj" aŭ simple "flugantaj rajoj", ĉar ili kapablas „salti” el maro. La diabla fiŝo (Mobula mobular) povas atingi salto-alton de 5,2 metroj.
Okupu Wall Street
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de la magazino Adbusters
Mobula
Karakterizaĵoj
Mobula-rajoj longas de 1 ĝis 5 metroj (inkluzive la voston). Ilia larĝa kapo portas aduflanke relative rigidan, pli-malpli pintan aŭ rondfinan, kornosimilajn kapoetendaĵojn, kiuj servas por alkonduki planktonojn al la granda buŝo. Ilia buŝo – male al la fin-stara buŝo de manta-rajoj – estas sube situas kaj en la supra aŭ ambaŭ makzeloj estas denta(j). La kapo estas pli mallarĝa ol tiu de la Manta-rajoj. La vosto povas porti unu pikilon aŭ estas senpikila.
Reta Komputila Biblioteka Centro
La Reta Komputila Biblioteka Centro - angle Online Computer Library Center, de tio la mallongigo OCLC - estas tutmonde aganta senprofita organizaĵo kaj servejo por bibliotekoj ĉiuspecaj. La centro fondiĝis en 1967 laŭ iniciativo de grupo da universitataj profesoroj en Ohio (Usono). Celo estis stariri perkomputilan reton de la bibliotekoj de Ohio, por pliefikigi la komunan uzon kaj interŝanĝon de la tie dokumentitaj informoj. Ekestis interalie la bibliografia datumaro WorldCat ("monda katalogo"), kiu ampleksas la dokumentadajn katalogojn de intertempe miloj da partoprenantaj bibliotekoj.
Mobula
Sepcioj
La genro Mobula konsistas el 9 specioj:
Okupu Wall Street
Eksteraj ligiloj
(angla) Occupy Together ("okupu komune"), retforumo anglalingva de eventoj en aliaj mondaj urboj
Murat Zjazikov
Murat  (Бор-наькъан Мохьмада Мурат; Мурат Магометович Зязиков, naskiĝis la, Oŝ, Kirgiza SSR, Sovetunio) estas rusia politikisto, generalo-leŭtenanto kaj prezidanto de Inguŝio inter 2002 kaj 2008. Dum sia prezidanta ofico li ĉiam raportis pri sukcesoj en la ekonomia kaj socia disvolvigo de la respubliko, tamen la opozicio akre kritikis lin pro alta nivelo de la korupto, balota manipulado, manko de videbla progreso en iu ajn sfero, malkapablo solvi la problemon de la islamisma teroro kaj tiun de la rifuĝintoj de Nord-Osetio. Post la murdo de la plej fama opoziciulo Magomed Jevlojev fare de policano en Nazrano en oktobro de 2008, Murat Zjazikov estis eksigita de sia posteno. Li plu agadas kiel politikisto kaj sciencisto, esploranta la inguŝajn historion kaj kulturon.
Infanaĝo
En Grozno li lernis en la sama mezlernejo kiel Ruslan Auŝev kaj Ĝoĥar Dudajev.
Komsomola kaj partia laboro
En 1978 kiel studento li partoprenis la dek unuan Mondan Festivalon de Junularo kaj Studentaro en Havano (Kubo). Siajn impresojn li poste esprimis en la libro «Незабываемые встречи» ( Neforgeseblaj renkontiĝoj, 1980).
Li laboris kiel instruisto pri historio en mezlernejo de Barsuki.
De 1980 ĝis 1981 li laboris kiel instruktoro en la Nazrana distrikta partia komitato.
Servado en KGB — FSB
En 1984 Murat Zjazikov finstudis en la Supera Lernejo de la Komitato pri Ŝtata Sekureco en Minsko. De 1984 ĝis 1992 li okupis diversajn postenojn en la Komitato pri Ŝtata Sekureco de Ĉeĉena-Inguŝa ASSR. De 1992 ĝis 1996 li estis vic-ministro pri sekureco, vic-estro de la FSB-administracio pri Inguŝio, sekretario de la Konsilio pri sekureco de Inguŝio.
De januaro 1996 ĝis la li estis vic-estro de la FSB-administracio pri Astraĥana provinco. Samtempe de 1996 ĝis 1998 li estis ano de la Komisio de Federacia Konsilio de Rusio pri problemoj de Norda Kaŭkazo. FSB li forlasis kiel kolonelo.
Li asertas ke kiel FSB-ano li savis 64 kaptitojn, inter ili 29 infanojn. Por tio estis vaste uzataj personaj ligoj kun la gerilanaj trupestroj, plejparton de kiuj li konis de la infanaĝo. Alifoje li diris, ke li liberigis 64 soldatojn kaj 300 ostaĝigitajn infanojn.
Balotado en 2002
La unua prezidanto de la respubliko generalo Ruslan Auŝev antaŭlonge insistis, ke la prezidanta balotado okazu unu jaron pli frue de la destinita tempo, pravigante tion per sia deziro malsamtempigi la prezidantan kaj parlamentan balotojn. La parlamentanoj refutis sian antaŭtempan eksiĝon, do la li eksiĝis, kio neeviteble sekvigis la balotadon ene de tri monatoj. La la respublika parlamento ordonis, ke la baloto okazu la.
Kandidatoj
La registriĝo de la kandidatoj finiĝis la. Registropetojn donis 35 personoj (laŭ aliaj datumoj — 34), sed kvar ne sukcesis kolekti bezonatajn apogsubskribojn kaj ok prezentis tiujn fuŝajn, do nur 22 estis akceptitaj.
La ĉefaj konkurantoj estis portempa plenumanto de la prezidantaj devoj Aĥmet Malsagov, la antaŭnelonge eksiĝinta ministro pri internaj aferoj Ĥamzat Gucerijev kaj viculo de la plenrajta reprezentanto de la prezidanto de Rusio en Suda federacia regiono Murat Zjazikov, antaŭ kelkaj semajnoj ricevinta la generalan rangon. La antaŭa prezidanto Ruslan Auŝev subtenis Ĥamzaton Gucerijev.
Stephen Sondheim
Stephen SONDHEIM (22-an de marto 1930 en Novjorko - 26-an de novembro 2021 en Roxbury) estis usona muzikala komponisto kaj -tekstverkisto. Li rikoltis unu Oskar-premion, plurajn Toni-premiojn (9), plurajn Grammy Awards kaj Premion Pulitzer.
Okupu Wall Street
Eksteraj ligiloj
(angla, subteksto en esperanto) Filmeto pri "Occupy Wall Street "
Ildikó Sólyom
Ildikó Sólyom naskiĝis la  en Székesfehérvár.
Listo de elektitaj instruistoj de Muzikarta Universitato Ferenc Liszt
Jen listo de elektitaj instruistoj en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt ekde la fondo (ankaŭ en la filio):
Reta Komputila Biblioteka Centro
La Reta Komputila Biblioteka Centro funkciigas la projekton Virtuala Internacia Norma Datumaro - angle Virtual International Authority File, de tio la mallongigo VIAF, hispane Fichero de Autoridades Virtual Internacional (FAVI), germane Virtuelle Internationale Normdatei, ktp. - internacia norma datumaro aktuale starigata.
Ildikó Sólyom
Biografio
Patro de Ildikó Sólyom martiriĝis en 1950 dum la komunista purigado, tial la juna Ildikó estis deportita al Tiszapolgár, poste al Andornaktálya. Ŝi rajtis vivi en Budapeŝto depost la stalinismo en 1953. Poste la familio ricevis parte rehabiliton. Ildikó Sólyom akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1961. Ŝia ĉefinstruisto estis Géza Pártos. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Petőfi (Veszprém), post jaro en Teatro József Attila. Inter 1969–1979 ŝi estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste ŝi plene forlasis la aktoran vivon, ĉar ŝi estis molestita per falsaj akuzoj. Tamen en 1984 ŝi revenis al la Nacia Teatro. Depost fino de la socialismo ŝi plene estis rehabilitita.
Hvannadalshnúkur
La vulkano Hvannadalshnúkur estas la plej alta pinto de la glaĉero Öræfajökull kiu mem estas parto de la glacimonto Vatnajökull. Hvannadalshnjúkur altas 2.110 m, kaj estas la plej alta pinto de Islando.
Stephen Sondheim
Vivo
Sondheim alkreskis post la eksgeedziĝo de siaj gepatroj sur bieno en Pensilvanio. Ekde la sepa vivjaro li lernis pianludon. En la aĝo de dek jaroj li amikiĝis kun Jimmy Hammerstein, filo de Oscar Hammerstein. Post kiam Sondheim estis verkinta spektaklon por lerneja prezentado, li montris la koncepton al Oscar Hammerstein. Kvankam la reago de Hammerstein pri tio estis kritika, li ekkonis la kapablon de Sondheim kaj instruis al li la principojn de muzikalo. Por ekzercado li rekomendis al li verki kvar diversajn pecojn, nome:
Hvannadalshnúkur
Ĝia alteco estis longe trotaksita je 9 metroj. La 4-a de aŭgusto 2005 la tiama ĉefministro de Islando, Halldór Ásgrímsson, invitis ĵurnalistojn al la ĉefministrejo por anonci la ĝustan, aŭ aktualan, altecon de Hvannadalshnúkur.
Hvannadalshnúkur estas atingebla por grimpuloj kaj estas intertempe tre multe vizitata. Tamen, la akompano de lerta montgvidulo necesas.
Stephen Sondheim
Vivo
Neniu el ĉi tiuj „laŭmendaj“ muzikaloj estis profesie produktata, High Tor kaj Mary Poppins ĉefe pro tio, ĉar la rajtoposedantoj de la originalaj verkoj rifuzis la permeson. Sed Sondheim lernis per la diskuto kun la muzikala spertulo pli multan pri la verkado de muzikaloj ol li povintus lerni per la studo de la tuta muzikalliteraturo.
Sondheim studis ĉe komponisto Milton Babbitt. En 1950 li finis sian edukadon ĉe Altlernejo Williams en Williamstown (Masaĉuseco) per Granda Laŭdo.
En 1954 li verkis la muzikon kaj tekston por la muzikalo Saturday Night, kiu sursceniĝis tamen en Brodvejo neniam, kaj ĉe Bridewell Theatre je Londono nur en 1997.
En la aĝo de 25 Sondheim verkis la tekstojn por West Side Story de Leonard Bernstein kaj en 1959 tiujn por Gypsy de Jule Styne. Ambaŭkaze la libro devenis de Arthur Laurents. En 1962 sursceniĝis A Funny Thing Happened on the Way to the Forum ĉe Brodvejo, la unua muzikalo, por kiu li verkis tekston kaj muzikon. La sekva muzikalo, Anyone Can Whistle, finance fiaskis, fariĝis tamen pli malfrua kultaĵo. Post tio li lastan fojon verkis tekston por alikomponista muzikalo, nome por Do I Hear a Waltz? kun la muziko de Richard Rodgers. Post tio li sin dediĉis al komponado kaj tekstverkado de aro da muzikalo, kiujn la recenzistoj altestimis.
En la aĝo de 40 jaroj Sondheim sin malkaŝis kiel samseksema. Lia vivkunulo pretertempe estis dramisto Peter Jones.
Muzika stilo
Sondheim apartenas al la muzike plej postulemaj muzikalaj komponistoj entute. La plej multaj el liaj muzikaloj rezignas popularajn, facile kapteblajn melodiojn, tiel ke nur malmultaj kantoj el lia verkaro estas konataj al pli vasta publiko. Karakterizaĵo de lia stilo estas, aranĝi komplikajn muzikajn strukturojn tiel, ke al nesperta aŭskultanto ili ne orelfrapas. Li preferas komplikajn harmoniojn kaj melodiojn, kiuj ne malofte alprenas polifoniajn formojn (ekzemple en la ĥoraĵo de kvin kromroluloj en A Little Night Music, kiu funkcias kiel iaspeca „greka ĥoro“). Kiel modelulo por tiu komponmaniero li nomis Johann Sebastian Bach. (Iam li asertis aŭdi nenion alian.)
Ĉefverkoj
Se ne alimaniere notite, teksto kaj muziko devenas de Stephen Sondheim.
Murat Zjazikov
Kandidatoj
Muĥarbek Auŝev estis la eks-deputito de la Ŝtata Dumao, prezidanto de asocio «Adept» (Moskvo) kaj tre malproksima parenco de la eks-prezidanto. Li asertis, ke la Kremlo subtenas lin kaj Murat Zjazikov estas la nura dublanto.
Aĥmet Malsagov, ĉefministro de la respubliko, estis de multaj konsiderata la posteulo de Ruslan Auŝev, kiu nomumis lin la provizora plenumanto de la prezidantaj devoj. Tamen Ruslan Auŝev unue esprimis sian simpation al deputato de la Ŝtata Dumao Aliĥan Amirĥanov kaj poste, la li deklaris ke subtenos generalon Ĥamzat Gucerijev, kiu estis ministro pri internaj aferoj de Inguŝio kaj frato de Miĥail Gucerijev, prezidanto de la naftokompanio Slavneft (kiu tamen subtenis Aliĥan Amirĥanov). Ruslan Auŝev diris, ke Miĥail Gucerijev ne subtenis la fraton, ĉar Ĥamzat Gucerijev estis pli aĝa, do estus pli grava kaj aŭtoritata reganto, malegala al Miĥail. Ĥamzat Gucerijev diris ke volas esti «bona helpanto al nia prezidanto Vladimir Vladimiroviĉ Putin kaj transkondukanto de lia volo en la respubliko». La li eksiĝis de la ministra posteno. Matene la ĉe la kulturdomo de Nazrano, kie troviĝis balotstabejo de Ĥamzat Gucerijev, eksplodis bombo kies povon oni taksis je 200 gramoj en la TNT-ekvivalento. Vespere tie devus okazi koncerto de la populara kantistino Katja Ogonjok, invitita de la kandidato.
Ĥamzat Gucerijev, kiun subtenis ĉirkaŭ 15 eksiĝintaj kandidatoj, estis forigita antaŭ la unua balotrondumo kun preteksto ke li, kien ŝtatoficisto de la kategorio «B» devintus eksiĝi dum tri tagoj post kandidatiĝo, sed ne faris tion. Gucerijev pravigis sin, referencante al la inguŝa leĝaro kiu ne enhavas tian postulon, sed malsukcesis. Liaj subtenintoj transiris al Aliĥan Amirĥanov. La peton pri la eksigo prezentis la skandala ĵurnalisto Aliĥan Gulijev, murdota la en Nazrano.
Balotkampanjo
La balotkampanjo okazis en tre streĉa atmosfero kaj estis akompanata per pluraj denuncoj kaj reciprokaj akuzoj, kalumniaj flugfolioj ktp.