cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Granda pando
Panda Diplomatio
Donacoj de gigantaj pandoj al usonaj kaj japanaj bestoĝardenoj formis gravan parton de la diplomatio de la Ĉina Popola Respubliko (ĈPR) en la 1970-aj jaroj, ĉar ĝi markis iujn el la unuaj kulturaj interŝanĝoj inter Ĉinio kaj Okcidento. Tiu praktiko estis nomata "Panda Dilomatio".
28770 Sarahrines
28770 Sarahrines estas malgranda tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Roncola
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Bernardo de Clairvaux, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Granda pando
Panda Diplomatio
Ekde 1984 tamen pandoj ne plu estis donacataj. Anstataŭe, Ĉinio komencis proponi pandojn al aliaj nacioj nur per 10-jaraj pruntoj, laŭ kondiĉoj inkluzive de kotizo de ĝis US$ 1.000.000 jare kaj ke ĉiuj idoj naskitaj dum la prunto apartenas al Ĉinio.
En majo 2005, Ĉinio proponis reproduktan paron al Tajvano. La afero implicis trans-markolajn rilatojn — kaj pro la simbolismo, kaj pro teknikaj aferoj kiel, ekzemple, ĉu la translokigo estus konsiderata "hejma" aŭ "internacia", aŭ ĉu vera intenco pri konservado estis sekvus de la interŝanĝo. La propono de Ĉinio estis komence malakceptita de la tiama prezidento de Tajvano. Tamen, post enoficigo de Ma Ying-jeou kiel prezidento en 2008 ĝi estis akceptita, kaj la pandoj alvenis en decembro de tiu jaro.
28770 Sarahrines
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sarah Rines, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la San Diego Jewish Academy de San-Diego (Kalifornio).
Mangleja hirundo
Estas hirundo en marborda Peruo kiu similas al la Mangleja hirundo, sed ĝi ne havas la blankan kapostrion. Ĝi estas eble subspecio, sed la geografia separo sugestas ke tiu eta malmulte konata formo estas distinga specio.
Aspekto
Tiu hirundo mezaveraĝe estas 13 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 14 g. La beko estas eta kaj nigra. La plenkreskulo de Mangleja hirundo havas brilegan bluverdecajn suprajn partojn, blankajn subajn partojn kaj pugon, kaj nigrecajn voston kaj flugilplumojn. Estas fajna blanka strio el la beko ĝis supra la okulo, dum larĝa nigra zono trapasas la okulon kaj kontrastigas la bluan kapon kun la blankega gorĝo. La ino kutime havas malpli markitajn kolorojn ol la masklo, kaj junuloj estas simple grizbruna supre kaj grizbruna makulita je blanko sube.
Kutimoj
La nesto de la Mangleja hirundo konstruiĝas en natura aŭ artefarita kavaĵo ĉe akvo, kutime ĉirkaŭ 2 m supre. Lokoj inkludas arbotruojn kaj fendojn en rokoj aŭ pontoj. La ovodemetado estas 3 al 5 blankaj ovoj el kiuj eloviĝas la idetoj en 17 tagoj. Ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn dum 23-27 tagoj antaŭ elnestiĝo. Kiel la rilata Dukolora hirundo, tiu specio estas tre agresema al aliaj hirundoj dum reproduktado, kaj nestoj estas kelkaj centoj da metroj apartaj.
Tiu specio estas ege asocia kun malferma akvo, kaj troviĝas ofte en etaj aroj super riveroj aŭ lagoj for de la reprodukta sezono. La Mangleja hirundo manĝas ĉefe insektojn, inklude grandajn speciojn kiel libeloj kaj abeloj.
La flugo de la Mangleja hirundo estas kutime rekta kaj malalta super akvo. Ĝi ofte ripozas. La alvoko estas ruleca jiirrrt.
28287 Osmanov
28287 Osmanov estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Gadĵi Ŝamiljeviĉ Osmanov, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Liceo n°572, Centro de Matematika Eduko de Sankt-Peterburgo (Rusio).
-1
En la jaro 1 antaŭ Kristo okazis, interalie:
15568 Jathe
15568 Jathe estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Adrien Chen-Wei Jathe, rekompensita kiel plej bona en lia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon kaj la Premion Dudley R. Herschbach de la Stockholm International Youth Science Seminar en la Intel ISEF de 2019 pro sia projekto pri materiala inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Metropolitan School Frankfurt, Frankfurto ĉe Majno, Germanio.
Champigny-sur-Yonne (stacidomo)
Champigny, plennome Champigny-sur-Yonne estas franca stacidomo sur linio Paris-Lyon -, situanta en , en departemento Yonne, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).
Gabriel Christoph Benjamin Busch
Vivo
La filo de Johann Benjamin Busch studis teologion en Jena ĝis 1779 kaj fariĝis privata instruisto en Crimmitschau kaj Eisenach. En 1792 li fariĝis paroĥestro de la Nova kirko en Arnstadt, en 1802 diakono kaj konsistoria asistanto, en 1806 finfine superintendanto. Sekvis ankoraŭ la funkcioj de konsistoriano (1811) kaj Eklezia konsilisto (1822).
En la 1811-a jaro Busch responsis pri la eldono de nova kantolibro por Arnstadt, en 1818 sekvis nova Devolibro (Agende). Famis lia prediko en februaro 1816, okaze de la festo pro la pacfaro. Busch ankaŭ havis grandan intereson pri natursciencoj kaj tekniko.
Literaturo
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): ''Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt'' (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 224
Lester Young
Lester Willis YOUNG, kromnomite Prez aŭ Pres (n. la 27-an de aŭgusto 1909 en Woodville, Misisipio - m. la 15-an de marto 1959 en Novjorko) estis usona tenorsaksofonisto kaj klarnetisto. Lester Young estis unu el la influhavaj saksofonistoj de la ĵaza movado. Lia ludmaniero markas la punkton de transiro ekde svingo al bibopo. Karakterizaj estis – male al la fortika sono de Coleman Hawkins – lia maldiketa, hela sono kaj lia eleganta ludo. Aŭdeblan influon sur la ludo de Lester Young havis Frankie Trumbauer. Komune kun gitaristo Charlie Christian kaj basisto Jimmy Blanton li estis unu el la centraj figuroj de ĵazo en la fruaj 1940-aj jaroj.
Fruaj jaroj (1909-1934)
Lia patro, Willis Handy Young, estis vaganta muzikisto kaj muzikinstruisto, kiu estis studinta ĉe la Universitato je Tuskegee kaj kiu ĉiam vojaĝis kun karnavalaj kaj minstrelaj spektakloj. Lia patrino estis kreoldevena instruistino. Lester Young rakontis: "mia patro estis karnavalmuzikisto. Li povis ludi ĉiujn instrumentojn, kvankam li preferis la trumpeton. Li ankaŭ donis kantlecionojn kaj vojaĝis ĉiam tra la lando kaj ĉiam plu donis muzikinstruon, ĝis kiam li mortis en la kvardekaj jaroj".
Lester estis ankoraŭ infano, kiam lia familio transloĝiĝis al Nov-Orleano, pli precize al Algiers sur la alia flanko de la Misisipo. Li alkreskis kun la ĵazmuziko de Nov-Orleano kaj disdonis flugfoliojn, en kiuj la bandoj anoncis siajn prezentadojn. Kiel infano li malofte vidis sian patron, sed kiam li estis dek jarojn aĝa, lia patro revenis kaj donis al li, al lia fratino Irma kaj al lia frato Lee rigoran instruon cele al la formado de familia bando. Je la sama tempo la gepatroj eksgeedziĝis. Lester ludis komence frapinstrumentaron, poste li studis violonon, je tempospaco trumpeton, poste aldosaksofonon.
Kiam Lester Young estis proksimume dek unu jarojn aĝa, la familia bando Young transloĝiĝis unue al Memphis, sed baldaŭ enloĝiĝis en Minneapolis kaj vojaĝis dum la (senleciona) karnavaltempo tra Minesoto, Dakoto kaj Kansaso, kun Lester kiel frapinstrumentisto kaj afiŝportanto por minstrelo-spektakloj.
En la aĝo de 18 jaroj fine de 1927 li forlasis post unu el la oftaj kvereladoj kun la patro la familian bandon, kiam ĉi tiu vojaĝis tra Teksaso, kaj li membriĝis en grupo nomita Art Bronson’s Bostonians, en kiu li plejofte ludis bariton- kaj aldo-saksofonojn, sed ankaŭ jam transiris al tenorsaksofono ĉar la tenoristo de la bando ne estis tre bona. En 1929 li forlasis la Bostonians, ludis mallonge denove kun la familiobando en Nov-Meksiko kaj aliĝis septembron de 1930 al Blue Devils, la bando de Walter Page, kun kiu li travivis kelkajn kruelajn tempojn. "Ni, la Blue Devils, estis vere elpremataj", li rakontis al Leonard Feather, "kaj devis ludi antaŭ tri homoj. Iam al ni estis forprenitaj ĉiuj instrumentoj, kaj ili irigis nin al la fervojaj reloj kaj diris, ke ni forlasu la urbon... .".
Lester Young aĉetis ĉiujn sondiskojn de Frank Trumbauer kaj Bix Beiderbecke ("Frank estis mia idolo!"). Li ŝatis la sonon de la C-saksofono de Trumbauer kaj ties manieron de la alproksimiĝo al la melodio, kio influis lin je la elformado de sia propra ludmaniero. La unikaj frazigo kaj sonkoloro de Bud Freeman igis lin decidiĝi por tenorsaksofono.
Intertempe Coleman Hawkins estis la "reĝo" je la tenorsaksofono, kaj post kiam Lester Young ŝanĝiĝis al tenorsaksofono, li evoluigis sur sia ĉefinstrumento stilon malan al tiu de Coleman, malpli kuraĝe elpaŝa kaj eksterema ol tiu de la kvin jarojn pli aĝa Hawkins. Young intertempe transloĝiĝis post malfondado de la Original Blue Devils meze de 1933 al Kansasurbo, kie li ludis kun la bando de Bennie Moten-George E. Lee, Clarence Love kaj King Oliver. Li kaŭzis atenton dum spontankoncertoj decembron de 1933, en kiuj okazis muzika konkurso kun Coleman Hawkins de la bando de Fletcher Henderson. Post unua mallonga dungiteco en la ensemblo Count Basie and His Cherry Blossom Orchestra en 1934, post kiam li venis el la orkestro de Moten kaj ŝanĝis sian lokon kun Herschel Evans, kiu iris de Basie al Moten, li forlasis la grupon en marto, por pretertempe anstataŭi Hawkins en la bando de Fletcher Henderson. Lia stilo, tute malsama ol tiu de Hawkins, trafis tamen je la bandanoj sur malmultan ŝaton, kaj li forlasis la bandon post kelkaj monatoj.
En la bando de Basie (1934-1940)
Jam baldaŭ Lester Young revenis al Kansasurbo (kiel ero de la bando de Andy Kirk), ekipita per letero de Fletcher Henderson, en kiu tiu certigis al ĉi tiu, ke li ne estas maldunginta lin. En 1935 li laboris liberprofesie en Kansasurbo kaj Minnesota (i. a. en la bandoj de Boyd Atkins kaj Rook Ganz). En 1936 li denove estis membro de la bandego de Count Basie; diskoproducento John Hammond aŭskultis lin kaj produktis kun Young la 9-an de oktobro 1936 sian unuan diskon; kvar pecojn, registritajn en Ĉikago, kiam la bando havis dungitecon en „Grand Terrace“, kun Basie, trumpetisto Carl "Tatti" Smith, la ritmosekcio el Walter Page kaj Jo Jones, samkiel kantisto Jimmy Rushing. Kiam la diskoj aperis ĉe Vocalion Records sub la nomo Jones-Smith Inc., evidentiĝis, ke temis pri nova speco de muziko. "Ekonomia, malpli estas pli", skribis Gunther Schuller multe pli poste. Precipe Oh, Lady Be Good! konatigis lin inter muzikistoj.
Tri monatojn poste la tuta Count Basie Orchestra sonregistris en Novjorko sian unuan kunsidon (dokumentitan en The Original American Decca Recordings), kaj rapide eksciis la tiama ĵazmondo, ke ekzistas nova maniero de la saksofonludado. Dexter Gordon priskribis ĉi tiun momenton: "Hawkins vere estis farinta ĉion eblan kaj estis majstro sur sia saksofono, sed kiam aperis Prez, nur lin ni aŭskultis. Prez havis tute alian sonon, iun, kiun ni ĉiuj atendis; la unua, kiu vere rakontis historion sur la tenorsaksofono".
La alveno de Lester Young en la bando de Basie en 1936 tempe paralelis kun kvinjara foresto de Coleman Hawkins, kiu estis en Eŭropo. Tio estis grava faktoro pro tio, ke Lester Young ricevis pli da kuraĝigo por siaj novigaj eksperimentoj, ol estus ebla, se Hawkins ankoraŭ altirus la tutan atenton de la usona ĵazmondo.
Tiam li travivis la plej fruktodonan kaj feliĉan tempon de sia kariero. En la tiel nomataj "tenorbataloj", Lester Young muzike luktis kontraŭ sia sambandano Herschel Evans, kiu sekvis la tradicion de Hawkins kaj kiun Basie efektoplene kontraŭmetis al Young. Kiam Evans en 1939 subite mortis, Lester transprenis ties muzikan rolon en la bando. Ties morto skuis lin tiel, ke li ekdrinkis ege kaj ade. Jo Jones sin memoris: "tiam Lester tenis plej grandan respekton kaj admiron por Herschel Evans; kiam li mortis, estis ĝuste kvazaŭ mortus ĝemeloj. Li volis preni sian mantelon kaj forlasi la seĝon, sed la uloj portis lin reen".
Ankaŭ liaj sonregistraĵoj kun malgrandaj ensembloj kiel Kansas City Six/Five (Lester leaps in 1939) kaj aparte kun kantistino Billie Holiday famigis lin. Sian ŝercnomon "Prez" (aŭ "Pres"), kio signifas "prezidanto", li ricevis de Billie Holiday, kiun li siaflanke ŝercnomis Lady Day. Ekde kiam ili en 1937 komune surdiskiĝis, ekzistis intima amikeco inter la du, kiu malgraŭ pli longaj tempoj, en kiuj ili ne vidis sin reciproke, daŭris ĝis la morto de Young en 1959. Signon de lia kreskanta famo montris la partopreno je la koncertoj de Benny Goodman en Carnegie Hall en la jaro 1938.
Militotempo
En 1940 Lester Young forlasis la bandon de Basie. Lia rompiĝo kun Count Basie baziĝas en lia superstiĉo: li rifuzis kunlabori je sonregistrado vendredon, la 13-an. Poste li estris komence de 1941 mallongvivan grupon en la ĵazklubejo Kelly’s Stable ĉe la novjorka 52-a Strato. Majon de 1941 li aliĝis kun sia frato, frapinstrumentisto Lee Young, al sesopo, kun kiu li ludis en Los-Anĝeleso kaj septembron de 1942 en la klubejo Cafe Society en Novjorko. Malgraŭ ĉiu admiro kaj populareco, kiun li ĝuis, li ne sukcesis teni bandon trans pli longa tempospaco; li simple ne estis denaska bandestro. La partnereco kun lia frato finiĝis en 1943, kaj iom ironie Lester fariĝis gastmuzikisto en bando, kiun direktis la kapabla, sed ne grava tenorsaksofonisto Al Sears.
Decembron de 1943 li re-eniris same abrupte, kiel li forlasis ĝin, en la bandon de Basie. Ĉi tiun duan fojon ilia kunlaboro ja ne estis tiel spektakla kiel ekde 1936 ĝis 1940 : tamen menciindas, ke tiu dua kunlaborado okazis dum la sonregistrada bojkoto (recording ban) de 1942/44, tiel ke ne ekzistas oficialaj surdiskigaĵoj el ĉi tiu tempo. En 1944 li unuafoje gajnis la voĉdonadojn de Down Beat kiel plej bona tenorsaksofonisto.
Duonan jaron poste – Lester Young denove estis forlasinta la bandon de Basie en 1944 – la usona terarmeo rekrutigis lin. Post la sonregistradoj por la mallonga muzikfilmo Jamming The Blues li estis laŭlitere forkondukata de la scenejo (li estis malatentinta plurajn rekrutigajn ordonojn) kaj rekrutigata, kiel ankaŭ la frapinstrumentisto de la bando, Jo Jones. Male al multaj aliaj famaj ĵazmuzikistoj (precipe blankulaj), oni ne permesis al li kunmuziki en armebando – pune pro tio, ke nur FBI devis memorigi lin pri lia servodevo dum militotempoj. Anstataŭe li servis kiel ordinara infanteriano kaj devis helposervi en Fort McClelland (Alabamo) en militista malsanulejo. La sentema Young nur malfacile povis alkutimiĝi al la vivo en la armeo – jam la devigan mallongan harfasonon li trovis humiliga. Pro drogokrimeto (oni trovis ĉe li mariĥuanon) kaj pro rasisma incidento kun majoro (kiu trovis dum la traserĉado de lia ŝranko bildon de la blankula fianĉino de Lester Young) la milita tribunalo kondamnis lin al kaptiteco je kvin jaroj, kio finfine estis ŝanĝita en unu jaron en la armea malliberejo Fort Gordon en Georgio. Armea psikiatro diagnozis lin kiel "konstitucia psikopato", ĉar Young trovis neniel krima la konsumon de mariĥuano, kiu tiutempe estis vaste disvastigita ĉe muzikistoj el Nov-Orleano. La kondiĉoj en la punejo estis kruelaj, tamen li "rajtis" muziki dimanĉe antaŭ oficiroj. Ĉi tiuj travivaĵoj konsiderinde traŭmatigis Lester Young, kiu havis senseman, preskaŭ infanecan humoron kaj neniam alkutimiĝis al la burĝaj normoj. Lia restado en la armea punejo instigis lin al sia komponaĵo D. B. Blues (D. B. estis mallongigo por ''detention barracks', t.e. punejo-kabanoj).
Sonregistradoj por Aladdin (1945–1947)
Post sia reveno en la ĵazmondeton Lester Young iris al Sud-Kalifornio, kie li kontraktis pri surdiskigo kun Ed Mesner, posedanto de la malgranda diskeldonejo Philo Records, poste alinomita Aladdin Records. Ĉi tiujn "Aladdin"-kunsidojn produktis Leonard Feather de julio 1945 ĝis decembro 1947 (en 1975 Blue Note publikigis la sonregistraĵojn sub la titoloThe Complete Aladdin Recordings of Lester Young). Tiuj ĉi sonregistraĵoj apartenas al la plej gravaj, kiujn faris Lester Young post sia tempo en la bando de Basie. Dum ĉi tiu periodo Lester dispartigis sian tempon: unuflanke li prezentis sin ĉe la koncertoj de Jazz At The Philharmonic de Norman Granz, kun kiu li longe flegis rilaton (Granz sonregistris Lester Young por Mercury Records kaj liaj propraj diskeldonejoj Clef kaj Norgran, poste Verve Records) kaj aliflanke li prezentis sin en noktoklubejoj kaj surdiskigis kun propraj bandoj, al kiuj apartenos la juna bibopa pianisto Argonne Thornton (alinome Sadik Hakim), la basistoj Red Callender kaj Curly Russell, la gitaristoj Fred Lacey, Chuck Wayne, Nasir Bakaraat kaj la frapinstrumentistoj Henry Tucker kaj Roy Haynes. Decembron 1945 li ankaŭ faris sonregistraĵojn por Aladdin Records kun kantistino Helen Humes, kiujn produktis Granz.
Malsupriĝo
Lester Young estis en Eŭropo pro la koncertoj de Jazz at the Philharmonic ĉiufoje printempon de 1952 kaj 1953. Jam ekde 1946 li surdiskigis kun Norman Granz por ties eldonejoj Clef kaj Norgran, poste por Verve Records. Ĝis 1958 Norman Granz sonregistris la tenorsaksofoniston, interalie kun la trumpetistoj Roy Eldridge kaj Harry Sweets Edison, la pianistoj Nat King Cole, John Lewis, Teddy Wilson, Hank Jones kaj Oscar Peterson, la gitaristoj Freddie Green, Barney Kessel, la basistoj John Ore, Ray Brown, la frapinstrumentistoj Buddy Rich, Jo Jones kaj J. C. Heard. Ekestis tiutempe – laŭstile ĉeftendenca ĵazo – aro da brilaĵoj, pecoj kiel Up ’n’ Adam (en 1950, kun Nat Cole), Undercover Girl Blues (en 1951, kun John Lewis), Gigantic Blues (1956, kun Vic Dickenson kaj Roy Eldridge) kaj Prez’ Return (en 1956, kun Teddy Wilson) samkiel en 1952 la Norgran-dosko Lester Young with the Oscar Peterson Trio. Entute la registraĵoj por Norman Granz estis nur malforta rebrilo de la granda tenorsaksofonisto. Sed ofte trembrilis en ili, kaj oni sentis ankoraŭ ion de la genio de ĉi tiu granda muzikisto – ekz. sur la disko de Verve The Jazz Giants ’56 kun Teddy Wilson, Roy Eldridge, Vic Dickenson kaj aliaj grandaj svingomuzikistoj. Krom tiuj suckesaj registrad-kunsidoj tamen ankaŭ okazis katastrofaj situacioj, kiam plene ebriiĝinta Lester Young preterlasis prezentodatojn, kolapsis aŭ almenaŭ muzike seniluziiĝis.
Dume ankaŭ lia tria geedzeco frakasiĝis. Liaj problemoj por ĉiu estis evidentaj. Ekde printempo de 1958 li ne plu loĝis en sia domo, sed en Hotelo Alvin vidalvide de la muzikisto-renkontejo Birdland (ĉe la stratangulo de la 52a- Strato kun Broadway), kie virino zorgis pri li. Li ja montris indikojn de resangiĝo kaj ludis julion en Newport kun Jack Teagarden, suferis tamen ĉiam denove atakojn. Plejparte li restis en sia hotelĉambro, kie li drinkis ĝis tri botelojn da ĝino potage kaj prefere aŭskultis diskojn de Sinatra. Foje ne estis pretervideble, kiel ebrie li sidis sur seĝo vidalvide de la klubejo kaj imagis ludi saksofonon.
Finfine li vizitis – i. a. kun la Birdland All Stars – en 1959 Parizon kaj havis en la klubejo Blue Note katastrofan prezentadon. Ben Benjamin, ĉefo de la klubejo, raportis: "Lester estis malsanega, kiam li ludis por mi. Li estis preskaŭ apatia. Li volis veturi hejmen, ĉar, kiel li diris, li ne povas paroli kun la francaj kuracistoj. Li suferis je stomak-ulcero kaj mi kredas, ke li iomete trodrinkas... .".
Lester Young revenis plene elĉerpita al Novjorko. Mallongan tempon poste virino malkovris lin komatan en lia hotelĉambro. Li mortis pro korhalto, finfine tamen pro la konsekvencoj de sia dependeco al alkoholo kaj aliaj drogoj kaj pro la diversaj malsanoj, kiuj dum la jaroj antaŭe subfosis lian sanon. Lester Young spertis la sorton de aliaj grandaj ĵazmuzikistoj kiel Charlie Parker aŭ Billie Holiday, kiu mortis mallonge post li; ŝi kolapsis ricevante la informon pri la morto de Young. Dum la veturado al la entombigo ŝi esprimis al Leonard Feather, ke verŝajne ŝi estos la venonta.
Personeco
Leonard Feather priskribas la personecon de Lester Young per anekdoto, kiun rakontis al li iama kunmuzikisto de Young: "iam mi donis al li paron da ŝuoj, kaj iun tagon mi eniris kaj trovis ilin en lia paperrubujo. Nur tiam mi komprenis, ke estis tiaj kun malmolaj plandumoj, kaj ke li ĉiam nur surmetus mokasenojn aŭ pantoflojn''". Ĉi tiu historieto montras, kio konsistigis la personecon de Lester Young kiel homo kaj muzikisto. Principe li estis afabla, restis tamen soleca; iu, kiu ne alkutimiĝis en ĉi tiu mondo de "ununoktaj fikrilatoj", hotelĉambroj, agentoj, diboĉadojn en malbelaj klubejoj kaj de ras-apartigo kaj diskriminacio, kio kulminis terure dum lia militserva tempo.
Agento diris pri li: "Lester havas la sentemon de Charles Baudelaire aŭ James Joyce. Li vivas en aparta mondo, kaj kio troviĝas ekstere de ĉi tiu mondo, laŭ konvinko de Prez ne estas sur la mondo. Sed: ĉi tiu lia propra mondo estas mirinda mondo, kiu estas milda kaj amika kaj dolĉa". Frapinstrumentisto Jo Jones opiniis: "ĉio kio vundas iun ajn homan estaĵon, vundas lin".
Muziko
Lester Young stampis la frazon: "Muzikisto konu la tekston de la muziko, kiun li ludas". Lester Young provas, kiam li improvizas pri melodio, transdoni la tekston de ĉi tiu melodio senpere kaj senvorte al la auŝkultantoj. "La plej grandan parton de mia tempo mi pasigas per tio, ke mi aŭskultas diskojn kun kantistoj kaj provas ellerni la tekstojn de la diversaj kantoj", diris Lester Young. Young opiniis neprega la konon de la kantotekstoj, "por ne simple jodli pri la akordsinsekvoj", kion li kritikis je la ludado de liaj samtempuloj.
La ŝlosilo pri la improvizaĵoj de Lester Young, melodie suverene svingiĝantaj super taktaj kaj formaj periodoj, troviĝas ĝuste en lia personeco kaj iliaj klarigitaj proksimeco al lingvo kaj kantado.
Komponaĵoj
La komponaĵoj de Lester Young plej ofte estas variaĵoj, kiuj baziĝas sur la popularaj normkantoj de la Great American Songbook, popularaj en la 1930-aj jaroj, aŭ sur delonge establiĝintaj akordsinsekvoj, kiel ekz. la bluso D. B. Blues laŭ la formo 12-12-8-12, kiu baziĝas sur I Got Rhythm. Lester Blows Again uzas la tiam ofte uzatajn harmoniajn fundamentojn de Honeysuckle Rose. Gravaj komponaĵoj estas Easy Does It, Movin’ With Lester, Lester Blows Again, Lester Leaps In, Lester Smooths Out, Up’N’Adam, Neenah, Undercover Girl Blues, Lester Swings, Ad Lib Blues (Young/Oscar Peterson), Waldorf Blues, Jumpin’ with Symphony Sid, Rocka-Bye-Basie (kun Shad Collins, Count Basie), Taxi War Dance, Tickle Toe.
Influo
Ĵazhistoriisto Marshall Stearns emfazis lian historian samkiel lian artan pozicion : li nomis lin la "Cezanne de ĵazo". Same kiel Paul Cézanne preparis la modernan arton, tiel Lester Young preparis la modernan ĵazon.
Joachim-Ernst Berendt ankaŭ skribis la jenon pri la influo de Lester Young: "la sono de la moderna jazo estas – por uzi vorton de aranĝisto Bill Russo, 'tenorigita'. La tenoriginto estas Lester Young". Ekzemple ankaŭ la sono de la Capitol-Orkestro de Miles Davis 1948–50 estis "orkestrado" de la tenorsaksofona ludmaniero de Lester Young. Laŭ Berendt ĉiuj gravaj tenorsaksofonistoj de la 1950-aj jaroj, eĉ aldo- kaj bariton-saksofonistoj, trumpetistoj, trombonistoj, pianistoj de malpasia ĵazo estis influitaj de Lester Young.
Ekkehard Jost cetere demandis, kio en la ludmaniero de Lester Young allogis tiom da muzikistoj. Kiel malrekta klarigo li citas eldiron de John Hammond: "Benny Goodman iam rakontis al mi interesan aferon pri Lester. Li diris, Lester estas la ununura persono, kiu iam atingis "puran" sonon sur la tenoro. Benny ĉiam opiniis, ke Ben Webster kaj Coleman Hawkins kaj la aliaj tro forte ekprenas kaj havas sonon, kiu ne estas "natura" tenorsono." La ludo de Young influis Paul Quinichette tiom ege, ke li estis nomita "vicprezidanto". Mallonge antaŭ ol mortis Lester Young, Charles Mingus komponis riverence al li la pecon Goodbye Pork Pie Hat (sur Mingus Ah Um, 1959). La titolo aludas la platan ĉapelon tipan por Young. En la franca kinofilmo Round Midnight de Bertrand Tavernier la inventita figuro de "Dale Turner" (lin rolas en la filmo Dexter Gordon) baziĝas parte sur la spertoj de Lester Young en Parizo kaj en Novjorko post lia reveno mallonge antaŭ lia morto.
Lee Konitz diris pri li: "kaj jen la sono de Lester Young sur la malnovaj diskoj de Basie! Vere bela tenorsono, pura sono. Tio gravas. Ankaŭ je la aldo; pura sono. Kiom da homoj li influis, kiom da vivoj! Ĉar li estas decide la elirpunkto de tiuj aferoj, kiuj poste okazis. Kaj lia ritma koncepto! Komplika je plena simpleco! Kiel mi analizu tion? Ĉu ni nom-baptu la infanon? Do tiam ni diru 'plurritma'".
Honoradoj
En 1959 Lester Young estis postmorte elektita en la American Jazz Hall of Fame. Dum enketo de Leonard Feather inter 101 gravaj muzikistoj en 1956 pri iliaj "ĉiama favorito" absoluta plimulto de ili nomis – eĉ antaŭ Hawkins kaj Stan Getz – Lesteron Young.
Diskregistro (selekto)
Koncertregistraĵo produktita de Norman Granz kun ŝanĝiĝanta instrumentistaro. Nur Prez’s Hat, Vol.1 enhavas i. a. la unuan koncertregistraĵon el la mita pariza „Blue Note“ (There Will Never Be Another You) same kiel koncertregistraĵo de This Is Always / I Cover the Waterfront kun piano-enkonduko de Hank Jones.
Enhavas ĉiujn registraĵojn produktitajn de Norman Granz ĉe Mercury, Clef, Norgran kaj Verve Records.
kun Harry „Sweets“ Edison, Roy Eldridge, Vic Dickenson, Nat King Cole, Hank Jones, John Lewis, Teddy Wilson, Freddie Green, Ray Brown, Jo Jones, Buddy Rich kun Dexter Gordon, Harry „Sweets“ Edison, Red Callender, Buddy Rich Muzikistoj: Lester Young (ts), Oscar Peterson (p), Barney Kessel (g), Ray Brown (b), J. C. Heard (dr) kun Teddy Wilson, Gene Ramey, Jo Jones
Film- kaj televidregistraĵoj
Dum prezentado por la televidserio The Sound Of Jazz de Billie Holiday ĉe CBS la 8-an de decembro 1957 Lester Young, Gerry Mulligan, Doc Cheatham, Ben Webster, Mal Waldron Milt Hinton. Osie Johnson kaj Danny Barker akompanas la kantistinon je la peco Fine and Mellow. Impresas la mallonga eltranĉaĵo, kiam Holliday dum la soloo de Lester Young ridetas en sin.
Dekminuta filmeto de Gjön Mili (je kiu kunlaboris Norman Granz kiel konsilanto) Jammin the blues de 1944 montras Lester Young dum improvizadkunsido kun Illinois Jacquet, Sweets Edison, Barney Kessel, Red Callender, Sidney Catlett, Jo Jones.
Lia ununura kantoregistraĵo okazis kadre de la koncertaro Jazz at the Philharmonic la 28-an de novembro 1952 (It takes two to Tango), kaj publikiĝis tamen nur en la 1980-aj jaroj. Granz origine volis, ke Young prezentu tiun dum koncerto. Young tamen ne volis aperigi ĝin kaj pro tio enplektis kelkajn maldecajn frazojn.
Masakazu Koda
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima, Vissel Kobe, Yokohama FC kaj Ehime FC.
Amanito
Amanito (Amanita) estas genro de fungoj el agarikaloj, amanitacoj kun ĉirkaŭ 100 specioj, blanksporaj fungoj, el kiuj iuj specioj estas tre venenaj, kaj aliaj tre bongustaj. Ili havas ofte blankajn lamenojn, kolumon sub la ĉapo (kiu estas restaĵo de vualo), ingon. La plej venenaj estas la blanka venena amanito (A. verna), kaj la venena amanito (A. phalloides). Ili aperas en la arbaroj fruaŭtune kaj somere. Muŝoamanito aŭ muŝmortiga amanito (A. muscaria) (vidu la apudan foton) somera venena paŝteja, herbeja fungo.
La oranĝfungo (fungo de la Cezaroj) estas manĝebla (A. caesarea) (vidu la apudan foton) (same manĝeblaj estas A. rubescens kaj A. vaginata).
La amanitino estas danĝera veneno de faluseca amanito (aŭ faloida amanito Amanita phalloides) (vidu la apudan foton), kiu estas kaŭzo de plej multaj fungoveneniĝoj en Eŭropo.
(85938) 1999 DJ4
(85938) 1999 DJ4 estas tre malgranda, tre hela duopa apolona asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ecoj
Ĝi estas en orbita resonanco 3:4 kun Marso. Ĝia spektra klaso "Sq" (subklaso de la klaso"S") indikas "ŝtonan" asteroidon, konsistanta ĉefe el silikatoj de fero kaj de magnezio.
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de la Tero kaj de Marso : ĝi estas terrenkonta kaj marsrenkonta asteroido. Ĝia malsuprenira nodo estas tre proksima de la tera orbito: tio, kio faras de ĝi.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de P. Pravec, P. Kušnirák, L. Kotková, P. Brown, N. Kaiser, G. Masi kaj F. Mallia, uzinte  observitaj elde diversaj observatorioj, anoncita la.
Tiu satelito havas estimatan diametron de 0,21 ± 0,05 km, orbitan estimata je 0,21 ± 0,05 km kaj  de 0,7388 ± 0,0004 tago (17,73 horoj).
Becerril de la Sierra
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Gvadarama Baseno (hispane Cuenca del Guadarrama) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 30,35 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Péter Rudas
Péter Rudas [rudaŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rudas Péter estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.
Péter Rudas naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Ercsi.
Biografio
Péter Rudas maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1969, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Universitato de Budapeŝto en 1974. Post la diplomo li estis praktikanto kaj asistanto, poste lektoro (1979–1986), docento (1986–1991), fine profesoro. Ekde 1990 li estis ankaŭ katedrestro ĝis sia morto. En la fiziologia katedro li prezentis la plej modernan instrumetodon kun komputiloj. Dum la longa instrua periodo li instruis ankaŭ en en:Rutgers University kaj Katolika universitato de Loveno. Li kandidatiĝis en 1983, doktoriĝis en 1996 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis kelkajn medalojn. Li mortis pro aŭtoakcidento.
Rueyres-les-Prés
Rueyres-les-Prés estas komunumo en la distrikto Brojo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 349 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,17 km², de kiuj 2,2% estas kovritaj de arbaro, 82,0% servas por agrikulturo kaj 14,5% por setlado.
Trafiko
Laŭlonge de la norda komunumlimo kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 152 de Avenches al Estavayer-le-Lac. La vilaĝo mem situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas en sudo de la komunumo apud Payerne. Ĉe la suda komunumlimo situas la arema flughaveno de Payerne. Pere de poŝtaŭtolinio de Payerne und Chevroux kaj buslinio de la entrepreno Transporto Publika Friburga al Estavayer-le-Lac la komunumo estas konektita al la publika tranpsortreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Rueyres-les-Près datiĝas el la jaro 1288 kiel Ruere. Dum mezepoko la vilaĝo estis sub la regado de la Senjorujo Estavayer, kun kiu ĝi en la jaro 1536 venis sub friburga suvereneco. La bienoj en Ruyeres-les-Prés apartenis ĝis 1487 al la Senjoroj de Ligerz, tiam al la familio de Pontherose kaj ek de la fino de la 17-a jarcento al la familio de Diesbach, kiu vendis sian havaĵon en la vilaĝo en la jaro 1772 al la urbo Friburgo. De 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Rueyres-les-Prés apartenis al la Voktejo Estavayer, poste ĝis 1848 al la samnoma distrikto, kaj tiam ĝi surbaze de la nova friburga kantona konstitucio estis integrita al la distrikto Brojo.
8763 Pugnax
8763 Pugnax estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita laŭ la duelbirdo, vadbirdo science konata sub la nomo Philomachus Pugnax.
Noisy-le-Sec (Tramtrajno en Francilio)
Noisy-le-Sec estas estonta haltejo de Eksprestramo 11, situanta en komunumo Noisy-le-Sec, en departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.
Rosasco
Rosasco estas komunumo de Italio.
Oberalben
Oberalben estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Departemento Bojakao
Departemento Bojakao estas provinco aŭ departemento de Kolombio.
Ruĝecbruna cinkloranfo
La Ruĝecbruna cinkloranfo (Cincloramphus mathewsi) estas specio de birdo de la genro Cinkloranfoj aŭ Cincloramphus de la familio de Megaluredoj iam en tiu de Silviedoj. Ĝi troviĝas kiel Endemio nur en granda parto de Aŭstralio.
Departemento Bojakao
<LI>Ĉefurbo: Tunja (124 000). <LI>Areo: 23 012 km² <LI>Loĝantaro: 1 394 952 <LI>Urboj:  Sogamoso (158 000), Duitama (118 000).
Ruĝecbruna cinkloranfo
Taksonomio
Ĝi estas specio de la Megaluredoj, paserina familio. Ĝi kunhavas genron Cincloramphus kun la Bruna cinkloranfo, alia specio endemia de Aŭstralio.
Károly Peyer
Károly Peyer [kAroj pejer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Peyer Károly estis hungara socialdemokrata politikisto, ministro. Károly Peyer naskiĝis la  1881 en Városlőd. Li mortis la 1956 en Novjorko.
Biografio
Károly Peyer komence estis simpla laboristo, li frue aliĝis al la sindikato. Ekde 1906 li havis sindikatan postenon. En 1913 li sukcese establis sindikaton por ministoj, tiu ago portis tutlandan konatecon. En 1918 li akre kritikis la komunistojn. Dum la Hungara Sovetrespubliko komence li restis sindikata estro, poste li ricevis ankaŭ ŝtatajn taskojn. Post falo de la sovetrespubliko li funkciis kiel ministro pri internaj aferoj dum ses tagoj. En 1920 li denove estis ministro, poste li vivis en Aŭstrio. En la sekva jaro li partoprenis en la firmiĝpolitiko de István Bethlen. Ili faris „Bethlen-Peyer Pakton”. Tio permesis politikadon de la socialdemokratoj, sed malpermesis la komunistojn. Inter 1922-1944 li estis parlamenta deputito. En 1947 li denove politikadis kontraŭ la komunistoj, tial li rifuĝis al Usono. En la sekva jaro la hungara tribunalo kondamnis lin 8 jarojn pro „spionado”. Peyer mortis pro koratako dum aŭskultado de radio, kiu parolis pri Hungara revolucio de 1956.
Ruĝecbruna cinkloranfo
Taksonomio
La Ruĝecbruna cinkloranfo estis unuafoje priskribita de la angla ornitologo Tom Iredale en 1911. La genra nomo Cincloramphus devenas el la grekaj vortoj cinclus/κιγκλος "motacilo" kaj ramphos/ραμφος "beko", dum la specifa epiteto omaĝas Gregory Mathews.
Krom Ruĝecbruna cinkloranfo, alia komuna nomo estas Ruĝecpuga cinkloranfo, kaj ankaŭ en Aŭstralio simple Kantalaŭdo, kio en Eŭropo esta stute alia specio.
Aspekto
La Ruĝecbruna cinkloranfo estas mezgranda bruna paserina kantobirdo kun strieco en sia plumaro. Encyclopedia Britannica priskribas tiun birdon kiel "senmarka kaj svage alaŭdeca". Ĝi havas malhelan traokulan strion, helan superokulan strion kaj palajn subajn partojn, kaj ruĝecajn supran voston kaj pugon. Ĝi estas iom pli granda ol la Dompasero, la masklo atingas ĉirkaŭ 19 cm de longo kaj estas pli granda ol la ino kiu atingas nur ĉirkaŭ 16 cm.
Tiu specio estas simila al la ununura samgenra Bruna cinkloranfo sed maskloj de tiu specio estas multe pli grandaj ol tiuj de Ruĝecbruna cinkloranfo. Krome inoj de Bruna cinkloranfo ne havas la ruĝecan pugon de la ino de Ruĝecbruna cinkloranfo, kiu estas multe pli hela sube.
Distribuado kaj habitato
La Ruĝecbruna cinkloranfo estas komuna tra la tuta kontinenta Aŭstralio, sed ĝi estas rara en la insulo de Tasmanio. Oni supozas ke la totala teritorio de tiu specio estas inter 1,000,000 kaj 10,000,000 km2. C. mathewsi troviĝas plej ofte en Novsudkimrio, Kvinslando, kaj Okcidenta Aŭstralio. Ĉiujare la Ruĝecbruna cinkloranfo pasas la plej malvarmajn monatojn en la nordo kaj migras suden somere por reproduktiĝi, kaj tiele ĝi estas vidata tipe nur dum la plej varmaj monatoj.
Kutimaro
La Ruĝecbruna cinkloranfo ĉasas ĉe la grundo insektojn kaj aliajn malgrandajn artropodojn manĝotajn. Tiu birdo povas troviĝi en herbejoj, herbecaj malfermaj arbaroj, agrikulturaj areoj, kaj arbaroj de akacioj kiel favorataj habitatoj. Vivo ĉe areoj loĝataj de homoj finas ofte kiel Ŝosemortinto.
For de la reprodukta periodo tiuj birdoj formas malgrandajn arojn de ĝis du dekduoj da individuoj. En la reprodukta sezono la vigla kaj nekonfuzebla kanto de la masklo de Ruĝecbruna cinkloranfo estas aŭdata preskaŭ konstante. Li ĉirpas kaj kurbas sian dorson dum iras al malrapidaj memmontremaj ceremoniaj flugoj inter arboj. La distinga kanto "tŭiĉi tŭidel" de la Ruĝecbruna cinkloranfo estis inkludita en la KD de "Favourite Australian Birdsong" (Favorataj aŭstraliaj birdokantoj). Sen helpe de la masklo, la ino konstruas profundan neston el herbo kaŝita inter herbo aŭ malalta vegetaĵaro. Ŝi ankaŭ kovas la ovojn kaj zorgas la idojn tute sola.
Beveuge
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Episkopejo
Episkopejo estas la loĝloko aŭ palaco de episkopo. Kelkaj ekzemploj en ĉi tiu Vikipedio estas: Episkopa Palaco de Kvenko, Episkopejo de Ostrava-Opava, Episkopa palaco (Sümeg).
La vorto "episkopejo" ankaŭ estas uzata kun la signifo "episkopujo", tio estas diocezo, eklezia distrikto estrata de episkopo.
Suflorslipeto
Suflorslipeto aŭ kaŝslipeto estas papera folieto kun notoj, kiun ekzameniĝantoj (lernantoj aŭ studentoj) uzas kaŝe dum ekzameno, precipe skriba. Ĝi estas kutime pritaksita kiel malpermesita nehonestaĵo, severe punata, se malkaŝita.
Ofte ekzameniĝanto penas kaŝi sian suflorslipeton ene de siaj vestaĵoj, manĝaĵoj aŭ trinkaĵoj, permesitaj helpiloj, ktp. Kelkfoje kiel suflorslipeto servas ankaŭ propra polmo aŭ manradiko de trompema lernanto, kie la lernanto notis plej gravajn indikojn, kiujn la lernanto bezonos dum la ekzameno.
Suflorslipetojn uzas ankaŭ oratoroj kaj televidaj parolistoj, ŝajnigantaj paroli parkere aŭ senprepare, sed sekrete ili enrigardas la slipeton, kiam ilia memoro bezonas helpon. Ĉi tio ne estas opiniata malhonestaĵo, sed necesa helpo por ĉiu longe parolanta homo.
Aliflanke estas eldonataj ankaŭ etaj libretoj aŭ kajeretoj, nomataj suflorslipeto (pri matematiko, pri zoologio, pri historio ktp.), kiuj prezentas supervidon de la plej gravaj informoj pri la lernata studobjekto. Ilia celo ne estas helpi ĉe trompado en la lernejo, sed helpi ĉe ripetado de la lernaĵo. La nomon „suflorslipeto“ ili ricevas nur por altiri atenton de aĉetontoj kaj por kuraĝigi la lernantojn (vidu, kia minimumo da scioj sufiĉas por sukcesi en ekzameno!).
Kaneforo
La Kaneforoj (de la greka κανηφόρος, portantino de kesto) estis junaj virgulinoj de alttavola nasko, kiuj loĝis en la templo de Atena, kiuj en las festoj Panatenajoj portis kestojn kronitaj de floroj kaj de mirto kaj procesiis prezide de la solena parado.
Ili ĉeestis ankaŭ al la festoj de Dionizo kaj de Demetra, portante kestetojn de oro. La historiistoj ne interkonsentas pri la enhavo de tiuj kestoj. Eble estis io simila al la lingamo de la hindianoj.
La atenanoj same nomigis la edziniĝontajn junulinoj kiuj oferis al Artemiso por peti permeson edziniĝi.
Statuoj
La antikvuuloj ege celebris la statuojn nome kaneforoj prilaboritaj de la fama artisto Polikleto kiujn Verrez portis el Mesino al Romo kaj pri kiuj parolis Cicerono en unu el siaj verkoj.
Laŭ Francisko Azorín Kaneforo estas Virina statuo portanta surkape keston: oni uzis ĝin kiel ornamo, foje, malĝuste, kiel kariatido. Li indikas etimologion el greka kanefore kaj de tie la latina canephora.
Referencoj
Diccionario histórico enciclopédico, Vicenç Joaquín Bastús i Carrera, 1828
Departemento Bolivaro
Departemento Bolivaro (en hispana lingvo Bolívar) estas departemento de Kolombio. Ĝia nomo venas de Simón Bolívar.
Espero (apartigilo)
Espero havas plurajn signifojn:
38046 Krasnojarsko
38046 Krasnojarsko estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la ESO-a Observatorio La Silla en Ĉilio.
(19865) 2825 P-L
(19865) 2825 P-L estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Kenji Kita
Kenji Kita (喜多 健二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sanfrecce Hiroshima.
Minihof-Liebau
Minihof-Liebau, hungare Liba, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Jennersdorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Minihof-Liebau situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo numero 58 en vosto de Burgenlando, ĉe triopa limo de Hungario, Slovenio kaj Aŭstrio, krome okcidente finiĝas limo de Burgenlando.
Granda strihirundo
La Granda strihirundo (Hirundo cucullata sin. Cecropis cucullata) estas eta paserina birdo el la familio de hirundedoj (Hirundinidae), kiu enhavas kaj la hirundojn kaj la murhirundojn. Temas pri granda hirundo.
Disvastiĝo
Ĝi reproduktiĝas en suda Afriko, ĉefe en Sudafriko, Namibio kaj suda Zimbabvo. Ĝi estas migranta kiu vintras norden en Angolo, Tanzanio kaj suda Demokratia Respubliko Kongo.
Temas pri birdo de malferma kamparo, kiel herbejoj, kaj havas preferon por montetoj kaj montoj. Ĝi evitas plej arbarajn areojn, sed ofte troviĝas ĉe homaj setlejoj.
Aspekto
La Granda strihirundo estas 18-20 cm longa. Ĝi havas malhelbluajn suprajn partojn kun paloranĝa pugo kaj helbrunaj krono, nuko kaj flankoj de la kapo. La subaj partoj kaj subflugiloj estas flavblankecaj kun malhela striado, kaj la supraj flugiloj kaj subaj flugilplumoj estas nigrecbrunaj. La nigreca vosto havas tre longajn eksterajn plumojn; tiuj estas iom pli longaj ĉe la masklo ol ĉe la ino. Junuloj estas pli senkoloraj kaj brunaj, kun malpli kontrasto kaj pli mallongaj eksteraj vostoplumoj. La flugo estas malrapida kaj forta, kaj la voĉo estas trilpepa ĉissik.
Kutimoj
La Granda strihirundo konstruas bulforman elkotan neston kun tubeca enirejo en la suba flanko de taŭga strukturo. La nesto havas mildan kovromaterialon, kaj estas ofte reuzata en postaj jaroj. La nesto povas esti konstruita en kavo aŭ sub roka kornico aŭ falita arbo. Tiu specio profitis sian preton uzi konstruaĵojn, pontojn, akvobaraĵojn kaj similajn homfaritajn strukturojn. Se eblas, la specio elektos altan nestolokon.
La ovoj estas brilblankaj kun kelkaj brunaj punktoj; tri ovoj estas la tipa ovodemetado. Kovado estas farita nur de la ino dum 17-20 tagoj antaŭ eloviĝo. Ambaŭ gepatroj manĝigas tiam la idojn dum aliaj 23-30 tagoj, sed la birdidoj revenos al la nesto por ripozi dum kelkaj tagoj antax la unua ekflugo.
La Granda strihirundo estas komuna, maltimida ĉe homoj, kaj profitis el la disponeblo de nestolokoj ĉe homa loĝejo. Ĝi manĝas ĉefe flugantajn insektojn, sed oni scias, ke manĝas ankaŭ etajn fruktojn.
Aethelwold
Aethelwold estas la nomo de pluraj anglosaksaj eminentuloj, inter kiuj:
6925 Susumu
6925 Susumu estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Augustin Susumu Yamamoto, agronomo kaj direktoro de la Observatorio Yamamoto. De 1988 al 1994, li estis prezidento de la Orienta Astronomia Asocio. Li eldonis "Katalogon de la Kometaj Orbitoj" en 1936. Lia patro estis la astronomo Issei Yamamoto.
Collado Mediano
estas municipo (administra komunumo) de Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Gvadarama Baseno (hispane Cuenca del Guadarrama) de la Madrida Regiono kaj etendiĝas sur 22,57 kvadrataj kilometroj. Fine de en la komunumo vivis.
Popola muziko
Popola muziko estas tradicia muziko de popolo aŭ alia etna grupo. Alia termino estas etna muziko.kiu tamen en multaj muzikvendejoj signifas "Triamondan muzikon" aŭ "indiĝenan muzikon". En historiaj epokoj la popola muziko dumlonge estis la muziko de la plebo, dum la aristokratio aŭskultadis klasikan. Hodiaŭ en multaj socioj la popola muziko malaperis (parte aŭ entute), forpelate de popo kaj la komercaj muzikoj.
Priskribo
La folkloro fontas de la tradiciaj muzikoj. Ĝi fiksis la tradiciajn muzikojn kaj celas montri spektaklon al publiko. Dume la tradiciaj muzikoj estas vivantaj, ĉar muzikistoj kaj dancistoj ilin praktikas kaj daŭre komponas.
Folkloristoj kaj poste etnomuzikologoj registradis la verkojn de maljunaj popolmuzikistoj por kolekti eble plej da popolmuzikoj. Etnomuzikologoj esploras la tradiciajn muzikojn, studante kolektitajn melodiojn. Nuntempaj etnomuzikologoj analizas la nuntempan fenomenon. (Vidu sube, en Eksteraj ligiloj). Ekzistas ankaŭ kalendaroj por scii kie okazos la venonta balo en la propra regiono (Vidu sube, en Eksteraj ligiloj).
Surstrate en urboj la popolaj muzikoj estas tiuj de kanzonistoj kaj gurdistoj kies kartonaj diskoj koncernas malnovajn kanzonojn. Ne plu estas ursomontristoj. Krom okaze de festoj kaj muzikaj procesioj maloftas la popolaj muzikoj (ne komercaj sed tradicaj) surstrate (vidu en Francujo la "Violonades", procesio de amatoraj popolviolonistoj en Okcitanujo.)
Eksteraj ligiloj
Folk music
Oranĝfungo
La oranĝfungo aŭ Cezara amanito (amanito) (Amanita caesarea) estas manĝebla specio de fungoj el la amanitoj. La junan fungon tute kovras blanka velo, kiu poste romiĝas formiĝas la vulvo. Ĝi havas okulfrapan oranĝan-flavan koloron ĉe la ĉapelo, lamenoj, trunko. La oranĝfungo estas mikoriza fungo, ŝatas la varmon tiel aperas somere kaj fruaŭtune.
-100
En la jaro 100 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Naskiĝoj
Caius Iulius Caesar, konata kiel Cezaro
Patejn
Patejn estas signifa universitata urbego, havenurbo kaj katolika diocezo en Birmo. Ĝi estas ankaŭ subŝtata kaj distrikta ĉefurbo.
Geografio
Patejn situas laŭ la samnoma rivero Patejn, kiu estas okcidenta branĉo de rivero Iravadio. La urbego kuŝas 190 km de Jangono.
Historio
Patejn estis parto de reĝlando antaŭ la kolonia erao. La alvenintaj portugaloj vokis Pathein-on "Cosmim." La britoj konstruis fortikaĵon kaj establis garnizonon en 1826 post la unua angla-birma milito.
Trafiko
Patejn estas alirebla voje, fervoje, ŝipe, aere. La haveno estas samtempe mara kaj rivera.
Klimato
Patejn havas tropikan klimaton kun musonoj. La jara averaĝa temperaturo varias inter 22-32 °C. En ĉiuj monatoj pluvas, sed inter junio-septembro pli ofte.
Čachotín
Čachotín (Tschachotin) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.