cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amatora astronomio
Retkamerao
Kvankam la malgrandeco kaj la limigita sentiveco de rastrumeroj de tia sensilo ne antaŭdestinas la retkameraojn por studo de la profunda ĉielo, iuj amatoroj sukcesis modifi tiujn kameraojn por ke ili kapablu funkcii kun longa eksponperiodo. Eĉ se la rezulto ne valoras tion, kiun oni akiras per la tekniko de ŝargkuplitaj aparatoj (ĉefe pro la termika bruo, malfacile kontrolebla) la malalta kosto de tiu sistemo permesas gustumi sen tro da risko al la plezuroj (kaj malfacileco) de la bildigo de nebulozoj, stelamasoj kaj galaksioj.
Cifereca fotilo
Nececis atendi aperon de la unuaj de tipo cifereca spegula fotilo, kiuj permesas la fotado ĉe la fokuso (optiko) de la objektivo. Tiu tekniko havas la avantaĝon esti malpli multekosta ol tiu de la ŝargkuplita lumkaptilo kaj ĉefe pli sendependa : ne estas bezono de komputilo surloke. Tamen, la termika bruo ne estas tiel bone kontrolita ol "reala" ŝargkuplita fotilo, tiu kiu severe limigas la eksponperiodon
Desegno
La praa tekniko de la desegnado gardis iom da adeptoj : la astronomia desegnado, simpla kaj malmultekosta, permesas disvolvi onian artistan senson kaj trejni onian senson de la observo pro la neceso transskribi surpapere ĉiujn detalojn vidataj per la okulario. Tiu, kiu ne desegnas ofte emas malatenti pri iuj detaloj.
Spektroskopio
Oni povas praktiki la spektroskopion ambaŭ pervide kaj fotografie. Oni uzas prismon aŭ por observi la spektron de ĉiela objekto kaj dedukti ties kemian komponiĝon.
Radioastronomio
La nuna tekniko permesas al la amatoro kapti la radioondojn : per parabola anteno kaj voltmetro oni povas observi plej potencajn radiofontojn : Sunon, Jupiteron, la bulbo de Lakta vojo kaj kelkaj.
Genro (biologio)
Genro, aŭ speciaro, estas grado de la biologia klasado, kiu arigas similajn speciojn. Ĝi estas la unua vorto de la scienca nomo. Ekzemple, la du specioj Falco tinunculus kaj Falco peregrinus estas ambaŭ el la genro Falco.
Duvortaj nomoj
En dunoma nomsistemo de biologio, la nomo de vivuloj estas komponata de du partoj: la genra nomo (ĉiam kun grandletero) kaj la specia nomo (ĉiam un malgrandletero). Ekzemplo estas Homo sapiens, (esperante "homo saĝa"), la nomo por la homa specio kiu estas parto de la genro Homo.
Tipo
Tipa genro estas la genro uzata por difini taksonomian grupon pli altrangan, kiel familio aŭ ordo. El tiu genro oni difinas la tipan specion kaj oni faras la priskribon kaj karakterizadon de la grupo.
Gütenbach
Ne miskomprenu kun Güttenbach!
Géza Székely (pentristo)
Kariero
Székely finis 1985 en Kluĵo kaj estis desegnistruisto inter 1985-90 en Torja, ekde 1990 en Kluĵo.
10626 Zajíc
10626 Zajíc estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomino Lenka Kotková elde la Observatorio de Ondřejov; en Ondřejov ĉirkaŭ 35 km sud-oriente de Prago (distrikto Prago-oriento).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa astronomo Jan Zajíc (1910 — 2004) fondinto kaj longtempe direktoro de la Observatorio de Vlašim. Li alportis la astronomion al multenombraj junuloj. Spit'al multaj problemoj, la observatorio estas unu el la plej aktivaj en Ĉeĥio. La asteroido estis nomita je la okazo de la 90-a naskodato de Jan Zajíc.
Orneta
Historio de Orneta en la Mezepoko
La urbon fondis varmia episkopo Eberhard el Niso (Eberhard von Neisse) (1250-1326). Pierwszym sołtysem został krewny biskupa o imieniu Wilhelm. Orneta jako osada obsadzona niemieckimi osadnikami istniała z pewnością przed 1308 rokiem. Biskup warmiński nadał wsi prawa miejskie w 1313 roku. Drugi zachowany do dzisiaj przywilej lokacyjny Ornety został wystawiony w 1359 roku przez kolejnego biskupa Jana Stryprocka. Orneta nosząca wówczas nazwę Wormeditten otrzymała tereny częściowo zwolnione z uiszczania powinności. Wtedy również miasto otrzymało ratusz. En la jaro 1346 Orneta ricevis de episkopo Hermana el Prago la arbaron nomata Bogenwald kiu estis ĉe la urbo. Przed 1350 roku rozpoczęto budowę kościoła pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Zamek biskupi został wzniesiony prawdopodobnie przed 1315 rokiem. W 1341 roku stał się siedzibą biskupa Hermana z Pragi. Po jego śmierci w 1350 roku siedziba biskupia została przeniesiona do Lidzbarka Warmińskiego. Zamek włączono w obręb wzniesionych murów miejskich. Zamek ornecki na przestrzeni stuleci był powiększany, remontowany i naprawiany. Ostatecznie w 1890 roku na miejscu zamku wzniesiono budynek szkoły. W okresie wojen między Polską a Zakonem Krzyżackim wzrósł ucisk fiskalny, który ostatecznie doprowadził do powstania antykrzyżackiej koalicji miast, tio estis Prusia Konfederacio. Aliĝis al la Konfederacio ankaŭ Orneta. Post la Dektrijara milito (vidu la apudan mapon) rezulte de la Pac-traktato de Toruno en la jaro 1466 Varmio eniris al la Krono de la Regno de Pollando.
Historio de Orneta dum la 16a jc ĝis la 18a jc
eta|240px|maldekstra|La teritorio de la [[Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
]] Dum la sekva milito inter Pollando kaj Teŭtona Ordeno la urbon sieĝis la princo Albreĥto (Prusio) el la dinastio de Hohencolernoj en novembro 1520 sukcesis okupi la urbon. Dum la milito la urbo estis detruita kaj malriĉigita kaj Lla militon finis la pactraktato en la jaro 1525 ekestis Duklando Prusio kiel feŭdo de Krono de la Regno de Pollando. Kolejne trudne doświadczenia spadły na miasto w okresie wojen polsko-szwedzkich. W 1626 roku władze miejskie postanowiły poddać się bez walki wojsku szwedzkiemu. Na miasto nałożona została ogromna kontrybucja. Jednak w tym samym roku, 17 listopada, miasto odbili Polacy. W 1627 roku Orneta została ponownie zajęta przez Szwedów, którzy nałożyli kolejną kontrybucję, pustosząc jednocześnie całe miasto. Dwa lata później wojska szwedzkie opuściły miejscowość. Nowy cios zadała miastu kolejna wojna polsko-szwedzka, która całkowicie je wyniszczyła. Szwedzi opuścili Warmię dopiero w 1709 roku. Miasto szczęśliwie ominęła wielka epidemia dżumy, ale sroga zima z 1708 roku zniszczyła plony, doprowadzając do klęski głodu. W latach 1757-1764 na Warmii stacjonowali Rosjanie, a Orneta po raz kolejny została skazana została na rekwizycje, kontrybucje i podatkowy ucisk. W 1768 roku w Ornecie utworzono pocztową stację rozdzielczą. Od 1773 roku miejscowość nabrała charakteru miasta garnizonowego. En Orneta dum ioma da tempo estis skadro (kompanio) de dragonoj, skadro el Bosnio kaj kompanioj de infanterio.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk, kaj publikigita ĉi tie laŭ lia peto kaj permeso)
Historio de Orneta en la 19a jc ĝis la 21a jc
Dum la Napoleonaj militoj en januaro 1807 en la urbo aperis francuzoj (vidu la apudan mapon). Ich pobyt wiązał się z przymusem wypłacenia kontrybucji pieniężnej. Na początku lutego przez Ornetę przemaszerowało 16000 żołnierzy francuskiego marszałka Michela Neya. Od tego momentu miasto naprzemiennie nawiedzali Francuzi lub Rosjanie doprowadzający mieszkańców do ruiny. Wiek XIX to również okres częstych i dotkliwych pożarów niszczących miejskie zabudowanie gospodarcze i mieszkalne. W 1850 roku pożar pozbawił dachu nad głową 1072 osoby. W 1888 roku utworzono w mieście ochotniczą straż pożarną. W 1867 roku w Ornecie założono gimnazjum. W 1925 roku powstał jego żeński odpowiednik. W tym samym roku obie placówki zostały połączone. W 1800 roku w mieście osiedlili się Żydzi. W 1806 roku założono cmentarz, a w 1848 roku wzniesiono synagogę. W 1871 roku miejscowa diaspora liczyła 174 osoby i z każdym rokiem ulegała zmniejszeniu. Miasto w XIX stuleciu było znane z produkcji tytoniu. Miasto uniknęło zniszczeń w okresie I wojny światowej, ale mieszkańcy odczuli niedobory podstawowych produktów i zapaść niemieckiej gospodarki. W latach dwudziestych XX wieku pojawiło się widmo bezrobocia oraz wzrost cen. Przed 1939 roku Orneta była miastem rzemieślników. W miejscowości działały wówczas cztery hotele, firma organmistrzowska, browar, młyny, cegielnie, mleczarnia, warsztat i wypożyczalnia samochodów. Armia Czerwona wkroczyła do miasta 15 lutego 1945 roku. Szczęśliwie Orneta straciła w wyniku zniszczeń wojennych jedynie 15% budynków mieszkalnych. Pierwsi polscy osadnicy pojawili się w mieście wiosną 1945 roku. Somere en la jaro 1946 laŭ la Jalta konferenco kaj la Potsdama konferenco la germana loĝantaro estis forpelita al Germanio, akaj anstataŭis ilin poloj ferpelitaj de Sovetunio kiu aneksis terenojn de la orienta parto de la antaŭmilita Pollando (vidu la apudan mapon).
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, la doktoriĝ-kandidato en Pomeria Akademio en Slupsko / Słupsk, kaj publikigita ĉi tie laŭ lia peto kaj permeso) Bibliografio:
Stanisław Archemczyk (2010): Historia Warmii i Mazur, tom 1. Pradzieje-1772 rok, Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, Olsztyn.
Stanisław Archemczyk (2011): Historia Warmii i Mazur, tom 2. Lata 1772-2010, Ośrodek Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego, Olsztyn.
Stanisław Archemczyk (2006): Orneta. Dzieje miasta, Pracownia Wydawnicza ElSet, Olsztyn.
Bronisław Chlebowski, Filip Sulimierski, Władysław Walewski (1886): Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, tom 7, Nakładem Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, Warszawa.
Marcin Kuleszo, Barbara Wojczulanis (2001): Warmia i Mazury. Przewodnik ilustrowany,Agencja Fotograficzno-Wydawnicza Mazury, Olsztyn.
Teresa Maria Łaguna (2003): Małe miasto w zjednoczonej Europie, KEPiŚ UWM, Olsztyn.
Malbuisson
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Monte San Pietro
Monte San Pietro estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 10269 loĝantojn.
Tritono (mitologio)
Tritono – helene Τρίτων – estas helena dio, la mesaĝisto de la profundo. Li estas la filo de Pozidono, dio de la maro, kaj Amfitrito. Li estas ofte montrata kiel marviro, havanta la suprenan korpon de homo kaj la vosto de fiŝo.
Inter aliaj aĵoj nomata pro Triton inkluvizas Tritonon, la plej grandan lunon de la planedo Neptuno. Ĉi tiu nomo estas simbola, pro Neptuno estas la romia nomo por la patro de Tritono.
Arancón
Arancón [aranKON] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, en la provinco Sorio kaj en la komarko Campo de Gómara en la oriento de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 77,76 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 84 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Tozalmoro. En 1972 la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Calderuela kaj Cortos. Calderuela inter la censoj de 1842 kaj de 1857 estis aliginta Nieva kaj La Omeñaca.
Ekonomio
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado, manĝoproduktado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejoj, romia ŝoseo, mezepoka fontano, ruinoj de la ermitejo, tradicia arkitekturo kaj tiel plu.
Mont-Miné-Glaĉero
Mont-Miné-Glaĉero (germane Mont-Miné-Gletscher, france Glacier du Mont Miné) estas unu el la glaĉeroj je la suda fino de Val d'Hérens en la Valezaj Alpoj. La glaĉero havas longecon de 7 km, averaĝan larĝecon de 1 km kaj kovras areon de 10 km².
Priskribo
Mont-Miné-Glaĉero havas sian originon sur la firnkovrita pasejo Col des Bouquetins (3357 m s.m.), kiu situas sur la landlimo inter Svislando kaj Italio inter la rokkresto de Bouquetins (3838 m s.m.) en okcidento kaj Tête Blanche (3710 m s.m.) en oriento. Tra glaĉerigita kresto norde de Tête Blanche Mont-Miné-Glaĉero estas ligita kun Ferpècle-Glaĉero, kiu fluas oriente paralele kun ĝi. Mont-Miné-Glaĉero fluas norden, flankigita okcidente de Aiguille de la Tsa (3668 m s.m.) kaj Dent de Perroc (3676 m s.m.) kaj oriente de Mont Miné (3029 m s.m.). La glaĉerlango finiĝas nuntempe je alteco de 2070 m s.m.. Ĉi-tie elfluas la rivero Borgne de Ferpècle, kiu fluas tra Val d'Hérens al Rodano.
Historio
Dum la kulmino de la Eta Glaciepoko en la 19-a jarcento Mont-Miné- kaj Ferpècle-Glaĉero reunuiĝis norde de Mont Miné kaj fluis ankoraŭ 1 km pli malsupren al la valo. Ambaŭ glaĉeroj tamen ek de tiam multe retiriĝis. En la ligregiono formiĝis dumtempe natura baraĵo malantaŭ kiu estiĝis lago, kiu en somero 1952 rompiĝis kaj kaŭzis inundon de Val d'Hérens kun granda damaĝo.
Akcidento de la Glaĉero-Patrolo
Je la 3-a Glaĉer-Patrolo (france Patrouille des Glaciers) en la jaro 1949 akcidentiĝis la partoprenantoj Maurice Crettez, Robert Droz kaj Louis Thétaz en glaĉerfendo kaj povis nur post ok tagoj esti savitaj. Pro ĉi-tiu akcidento la evento estis malpremesita por multaj jaroj kaj povis esti reokazigita denove nur en la jaro 1983.
Sagamore Stévenin
Sagamore STÉVENIN (naskiĝis la 9-an de junio 1974 en Parizo) estas franca aktoro. Li estas filo de reĝisoro kaj aktoro Jean-François Stévenin, kaj frato de Salomé Stévenin, Robinson Stévenin kaj Pierre Stévenin.
Natria askorbato
Kiel nutro-aldonaĵo, ĝi identiĝas kiel E301 kaj uzatas kiel antioksidanto kaj acida kontrolanto. Ĝi estas aprobita kiel nutro-aldonaĵo en Usono, Aŭstralio kaj Nov-Zelando. En studoj "en vitro", natria askorbato montriĝis tre efika kontraŭ la citotoksaj efektoj de pluraj grupoj da malignaj ĉeloj, inkluzive de melanomaj ĉeloj kiuj estas aparte impreseblaj.
Sintezo
Natria askorbato estiĝas pere de dissolvado de askorbata acido en akvo kun aldono de ekvivalenta kvanto da natria bikarbonato en akvo. Post ĉesigo de eferveskeco, la natria askorbato precipitiĝas pere de aldono de izopropanolo.
Reakcio
Natria askorbato reakcias kun klorida acido por estigi dehidroaskorbatan acidon kaj natrian kloridon :
Aleksandra Ekster
Aleksandra Ekster (Александра Александровна Экстер; naskonome: Aleksandra Aleksandrovna Grigoroviĉ) (naskiĝis en Bjalistoko Rusia Imperio, nun Pollando, mortis  en Fontenay-aux-Roses Francio), estis artistino de la rusa avangardo.
Biografio
Ŝi naskiĝis en klera burĝa familio. Ŝia patro estis riĉa aferisto. Ŝi ricevis edukadon de sia klaso: lernado de la franca kaj la germana, privataj lecionoj de desegno kaj muziko, ktp., vizitis kursojn de arta lernejo de Kievo kiel libera aŭskultantino. Ŝi edziniĝis kun fama advokato kaj havis literaturan kaj artan salonon kun sia edzo, ĝis 1906. En 1907, ŝi trapasis kelkajn monatojn en Parizo en akademio de la "Grande Chaumière". En 1908 ŝi organizis kun David Burljuk ekspozicion Ĉenero (: Звено) en la ukraina ĉefurbo. De 1906 al 1914 ŝi havis kosmopolitan vivon, multe vojaĝante. Ŝia samlandano Serge Férat enkondukis ŝin en la rondon de baronino Hélène Oettingen en Parizo kie ŝi konatiĝis kun Guillaume Apollinaire, Braque, Léger, Picasso. Ŝia laboro estis komence dominita de geometria Cézannismo, poste de rusa-ukraina Kubo-Futurismo. Ŝi partoprenis al ĉiuj ekspozicioj de rusa maldekstra arto el kiuj tiuj de "Fanto de Karoo" (: Бубновый валет). Ŝi partoprenis al ekspozicioj en Francio kaj Italio kaj kontribuis al la divastiĝo en Rusion de novaĵoj de la monda avangardo.
En 1915, ŝi kreis dekorojn por la teatro Kamerny de Aleksandr Tairov en Moskvo, kovrante murojn, ŝtuparojn, vestiblon, scenejan kurtenon per siaj pentraĵoj. Influita de la suprematismo de Maleviĉ sed konflike kun li kaj de Tatlin lia rivalo, ŝi kreis ekde 1916 abstraktajn pentraĵojn, sed ŝi ne montris siajn ne-figurajn verkojn ĝis 1917, je kiu dato ŝi ekspoziciis dek-jaran retrospektivon de siaj verkoj en ekspozicio de "Fanto de Karoo". Ŝi portempe loĝis en Kievo, poste en 1920 ŝi revenis al Moskvo, adoptante la ideojn de Rusa konstruismo, kie en 1921 ŝi montris siajn verkojn sub la titolo Konstruoj de ebeno, konstruo de forto, apogante sin sur sia koncepto de koloro, en kontraŭdiro kun konstruismaj teorioj. Ŝi partoprenis en 1921 al ekspozicio "5x5=25" interalie kun Alexandr Rodĉenko.
En 1922, ŝi dezajnis kostumojn por la teatraĵo Salomé de Oscar Wilde.
En 1923-1924, ŝi ellaboris modernajn vestaĵojn, pavilonojn por rusaj agrikulturaj kaj industriaj ekspozicioj. Ŝi ankaŭ desegnis skizojn por kostumoj de Aelita, sciencfikcia filmo de Jakov Protazanov. En 1924 ŝi partoprenis al organizo de soveta pavilono kaj prezentis siajn verkojn en Internacia Ekspozicio de Artoj de Venecio.
Fine de 1924, Aleksandra Ekster fine elmigris al Francio kun sia edzo, sed mallonge ankoraŭ prezentis siajn verkojn sub soveta pavilono. Ŝi elfaris kostumojn kaj dekorojn, kreis lumajn skulptaĵojn por la berlina apartemento de rusa dancistino Elsa Krüger, fabrikis marionetojn, instruis scenografion, ilustris librojn de la kolekto "Père Castor" ĉe Flammarion ekde 1936, kaj notinde 3 panoramojn. Ŝi instruis de 1926 al 1930 en akademio de nuntempa arto de Fernand Léger. Ekde 1933, ŝi ilustris sur guaŝo enluminurojn kiuj konsistigis rimarkindan fazon de la fino de ŝia kariero. La manuskripto Callimaque (franca traduko de greka teksto) estas konsiderata kiel unu el ŝiaj ĉefverkoj.
Ŝi partoprenis en 1936 al ekspozicio kubismo kaj abstrakto de Novjorko kaj poste ekspoziciis persone en Prago kaj en Parizo.
Familio (biologio)
Familio (en biologio) estas taksonomia rango uzanta en la plantoscienca kaj bestoscienca klasifikoj. Familio grupigas generojn. Ordo grupigas familiojn.
La nomo de familio estas derivata de unu el siaj genroj per la sufiksoj -ac (plantoj) kaj -ed- (bestoj). La latinaj nomoj finiĝas per -aceae ĉe la plantoj kaj fungoj, kaj -idae ĉe la bestoj. La familio enhavas genrojn. La ordo enhavas familiojn.
Foje ene de familio estas grupo de genroj kiuj kunhavas karakteron malsame de aliaj genroj aŭ ĉefe de aliaj subfamilioj ene de la sama familio, tio estas subfamilio. Vidu ekzemple Kardelenoj. En la latina scienca nomo la nomo de subfamilio ĉe animaloj finas per -inae dum en Esperanto tiu finaĵo iĝas -enoj, ĉar -inoj konfuziĝus kun la rilato al inoj. En la planta regno la subfamilio en la latina finas per oideae kaj en Esperanto per -oideoj.
Philipp Kisel
Philipp KISEL, ankaŭ Philipp Kiselius (naskiĝinta en la 15-a de marto 1609 en Fulda, mortinta en la 28-a de aŭgusto 1681 en Aschaffenburg) estis germana jezuito, predikisto kaj edifa aŭtoro.
Vivo kaj agado
Pri lia naskiĝjaro kelkaj ankaŭ proponas 1610 kaj ankaŭ pri la naskiĝurbo oni ne tute certas (ĉu fulda, ĉu ie alie el Orienta Heslando?). En siaj publikaĵoj li ofte aperas kun la kromnomo el Fulda.
Kisel iĝis jezuito en 1627 kaj studis filozofion en Franclando kaj teologion en Hispanio. Post la reveno en Centran Eŭropon li iĝis instruisto de retoriko kaj filozofio en sia ordena provinco. La majenca ĉefepiskopo faris lin katedrala predikanto. Poste Kisel plenumis tiun ĉi oficon ankaŭ en la katedraloj de Speyer, Worms, Würzburg kaj finfine Bamberg. Ĉi tie li krome estas profesoro universitato. Kisel havis specialan konfidon de la princepiskopo Philipp Valentin Voit von Rieneck, kiu de sur la mortlito petis de Kisel, konfirmi antaŭ imperiestro Leopoldo la 1-a la sinceran lojalecon. Por la menciita episkopo Kisel ankaŭ faris la funebran predikon en 1672, kiu poste presitis.
En 1674 li estis rektoro de la jezuita kolegio de Worms. Siatempe li estis unu el la plej konataj ambonaj oratoroj katolikaj de Germanio kaj la predikoj en pluraj volumoj eldonitis; i.a. estas de li la unua postmezepoka presita prediko pri la adorestimo de la Tre Sankta Koro de Jesuo (Mainz, 1666). Krome la plej malnova vivpriskribo de al beatulo Liborius Wagner (ĉ. 1661) surpaperigitis de Kisel.
Kisel mortis en la jezuita kolegio de Aschaffenburg.
Lamellibrachia luymesi
Lamellibrachia luymesi estas specio de tubvermoj de la familio Siboglinidae. Ĝi vivas ĉe altamara malvarmo tralikiĝas kie hidrokarbidoj (petrolo kaj metano) likas el la marfundo. Ĝi estas totale antaŭsupozanta internan, sulfid-oksigenante bakteriajn simbiontojn por sia nutrado.
Lamellibrachia luymesi provizas la bakteriojn per hidrogena sulfido kaj oksigeno prenante ilin supren de la medio kaj ligante ilin al specialeca hemoglobino molekulo. Male al la tubvermoj kiuj vivas ĉe hidrotermaj ellastruoj, Lamellibrachia uzas malantaŭan etendaĵon de sia korpo vokis la radikon por manĝi supren hidrogenan sulfidon de la tralikiĝi sedimentojn. Lamellibrachia ankaŭ povas helpi instigi la generacion de sulfido sekreciante sulfaton tra iliaj radikoj en la sedimentojn sub la agregaĵoj.
La plej bonkonata tralikiĝas kie Lamellibrachia luymesi vivoj estas en la norda Meksika Golfo de 500 ĝis 800 m da profundo. Tiu tubvermo povas atingi longojn de pli ol 3 m, kaj kreskas tre malrapide, kaj ĝia longviveco estas dum 250 jaroj. Ĝi formas biogenan vivejon kreante grandajn agregaĵojn de centoj al miloj da individuoj. Vivi en tiuj agregaĵoj estas finitaj cent malsama specio de bestoj, multaj el kiuj estas trovitaj nur ĉe tiuj tralikiĝas.
Carl Jonas Love Almqvist
Carl Jonas Love (Ludwig) ALMQVIST (naskiĝis la 28-an de novembro 1793 en Stokholmo, Svedio, mortis la 26-an de septembro 1866 en Bremeno, Germanio) estis sveda verkisto, romantika poeto, frua feministo, realisto, komponisto, socia kritikisto kaj vojaĝanto.
Pro ekonomiaj problemoj li konfliktis kun la uzuristo von Scheven, kaj eble provis murdi lin per arseniko. Lia kulpo tamen neniam estis jure pruvita (kaj multaj el liaj admirantoj ĝis hodiaŭ kredas ke li estis senkulpa, tamen ne ĉiuj), ĉar en 1851 li tre rapide forlasis la landon kaj elmigris al Usono.
Al Svedio li neniam kuraĝis reveni, riskante tie mortopunon pro murdoprovo. Li tamen revenis al Eŭropo post 14 jaroj en Ameriko, petis sed ne ricevis garantion pri sia sekureco en Svedio, kaj mortis pro naturaj kialoj en Bremeno, Germanio, la 26-an de septembro 1866, preskaŭ 73-jara.
La ĉefa beletraĵo de Almqvist estas la granda ciklo Törnrosens bok ("Libro de sovaĝa rozo"), kiu aperis en du serioj 1833-1851.
Almqvist verkis ankaŭ faklibrojn pri lingvistiko kaj matematiko, ekzemple svedajn gramatikon kaj ortografion (la literumado de la sveda lingvo unuafoje normiĝis maljam dum lia vivtempo).
Kiel politika pensanto, Almqvist estus unu el la plej maldekstremaj svedaj verkistoj de tiu tempo. Kelkaj el liaj pensoj estis tre radikalaj por liaj samtempuloj, poste estis akceptataj sed nun ŝajnas denove eksmodiĝi, ekzemple tiu ke krimulo estas esence malsanulo, ne puninda sed kuracinda (tiel en lia eseo de 1821 Om brottsliges behandling, "Pri la traktado de krimuloj").
Rajto pri vrakoj
En la malnova reĝimo, la rajto pri vrakoj, (fr: droit de bris aŭ droit de varech aŭ de wreccum ) estis la rajto, kiu donis la posedon de la vrakoj kaj kargoj de frakasiĝintaj ŝipoj al la sinjoro, kiu posedis la marbordon, al kiu la ŝipo frakasiĝis.
8660 Sano
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yasuo Sano, ano de la estraro de la Observatorio Kihara de Nayoro (subgubernio Kamikaŭa, Hokajdo) kaj malkovrinto de la supernovao 1997ef. Li estas ankaŭ popularigisto pri astronomio.
Tichá Orlice
Tichá Orlice estas rivero en Ĉeĥio. Ĝi fontas sur deklivoj de monto Jeřáb (1002 m s.m.) en natura parko Jeřáb super vilaĝo Horní Orlice, parto de komunumo Červená Voda. Ĝi komence fluas okcidenten ĝis Mladkov, kie ĝi turnas sian ĉefdirekton sudokcidenten ĝis Ústí nad Orlicí, poste ĝis Choceň ĝi fluas okcidenten kaj fine nordokcidenten ĝis sia kunfluo de maldekstre kun Divoká Orlice en katastra distrikto Žďár nad Orlicí. La plejsupra riveretapo super Jablonné nad Orlicí havas grandan flufalon kaj ŝtonegan riverujon. El Jablonné ĝis Choceň la rivero libere fluas trans arbarriĉa profunda valo, iam vastiĝanta. Sub Choceň ĝi enfluas en vastan arbarriĉan kaj herbejan ebenaĵon, kie Tichá Orlice grave meandras, la riverujo estas sabla aŭ argila. La bordoj estas abunde surkreskintaj. La rivero estas okaze de favoraj kondiĉoj navigebla de Jablonné nad Orlicí en longo 91 km.
Tichá Orlice fluas trans vilaĝoj Horní Orlice, Dolní Orlice, urbo Králíky, vilaĝoj Lichkov, Mladkov, Těchonín, Sobkovice, urbo Jablonné nad Orlicí, vilaĝoj Verměřovice, Orlice, urbo Letohrad, vilaĝoj Hnátnice, Černovír, urbo Ústí nad Orlicí, vilaĝoj Kerhartice, Perná, urboj Brandýs nad Orlicí, Choceň, vilaĝoj Běstovice, Plchovice, Nová Ves, Korunka, Čermná nad Orlicí, Borohrádek kaj Žďár nad Orlicí.
Hilter am Teutoburger Wald
Hilter am Teutoburger Wald estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Osnabrück de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Izabela de Burbono
Izabela aŭ Elizabeta de Burbono aŭ de Francio (naskiĝis la 22-an de novembro 1602 en Fontainebleau - mortis la 6-an de oktobro 1644 en Madrido) estis reĝino (pro edziĝo, ne kiel reganto) de Hispanio.
Ŝi estis la filino de la franca reĝo Henriko la 4-a kaj de Maria de Mediĉo.
Izabela edziniĝis kun la hispana reĝo Filipo la 4-a en Bordeaux je la 25-a de novembro 1615. Ekde 1621, kiam ŝi fariĝis reĝino de Hispanio pro la morto de sia bopatro Filipo la 3-a, ŝi eknaskis plurajn heredantojn por sia edzo, inkluzive de la princo Baltasar Carlos. Inter ili, nur ŝia plej juna filino, la estonta Maria Teresa kaj edzino de Ludoviko la 14-a, atingis plenkreskan aĝon.
Memkontrolo
Memkontrolo, kiel aspekto de inhiba kontrolo, estas la kapablo reguligi la proprajn emociojn, pensojn kaj kutimojn antaŭ la tentoj kaj impulsojn. Kiel plenuma funkcio, memkontrolo estas kogna procezo kiu estas necesa por reguligi la propran kutimaron kaj atingi specifajn celojn.
Rilata koncepto en psikologio estas emocia mem-reguligo. Oni konsideras memkontrolon kiel muskolo. Laŭ studoj, memreguligo, ĉu emocia aŭ kutimara, estis pruvita kiel limigita rimedo kiu funkcias kiel energio. Je mallonga tempolimo, la troa uzado de memkontrolo kondukos al elĉerpiĝo. Tamen, je longa tempolimo, la uzado de memkontrolo povas plifortiĝi kaj pliboniĝi laŭ la tempopaso.
Memkontrolo estas ankaŭ ŝlosila koncepto en la ĝenerala teorio pri krimo, ĉefa teorio en kriminologio. La teorio estis disvolvigita de Michael Gottfredson kaj Travis Hirschi en ilia libro titolita A General Theory of Crime, publikigita en 1990. Gottfredson kaj Hirschi difinas memkontrolon kiel la diferenciala tendenco de individuoj por eviti krimajn agojn sendepende de situacioj en kiuj ili troviĝas. Individuoj kun malaltaj memkontrolo tendencas esti impulsemaj, nesentemaj por aliuloj, riskemaj, mallongvidaj kaj neparolemaj. Oni trovis, ke ĉirkaŭ 70% el la variado en la demandaro de la esplorado pri memkontrolo estas genetika.
19082 Vikchernov
19082 Vikchernov estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo, (en tiama Sovetunio, nun en Rusio).
Tritono (luno)
Tritono estas la ĉefa luno de la planedo Neptuno, gasgiganto, kiu havas 13 konatajn lunojn. En la sunsistemo, Tritono estas la sepe plej granda luno kaj la 16e plej granda astro.
19082 Vikchernov
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Viktor Miĥajlovich Ĉernov (1902–1984), bibliotekisto en Zaporiĵo (Ukraino) kaj eminenta astronomo, kiu akiris valorajn rezultojn pri, pri la rilateco inter la brilo kaj la koloro de kun la suna aktiveco, kaj ankaŭ pri la maldaŭraj lunaj fenomenoj.
Tritono (luno)
Malkovro
Ĝia nomo devenas de la dio Tritono, helene Τρίτων /'tri.tɔːn/.
Surfaco
La tritona surfaco similas al melono kaj konsistas el glacia nitrogeno; ĝia surfaca temperaturo estas almenaŭ −237,6 °C, inter la plej malaltaj en la konata sunsistemo. Ĉar Tritono estas geologie aktiva, la surfaco estas juna kaj havas relative malmultajn ekfrapajn kraterojn.
Atmosfero
La maldensan atmosferon konsistigas nitrogeno je 99,9% kaj metano je 0,1%. La surfaca atmosfera premo estas nur 1,4–1,9 Pa.
Trajektorio
Neptuno onidire kaptis Tritonon, vagantan astron, el la Kujper-zono.
Tritono orbitas Neptunon per direkto mala al la rotacio de Neptuno. La orbito grade kadukiĝas, ke post ĉirkaŭ 3,6 miliardoj da jaroj, Tritono kolizios kun Neptuno aŭ ĝi rompiĝos en spaco por formi ringon ĉirkaŭ Neptuno.
Tritono en populara kulturo
En literaturo, Tritono estas menciita kiel kolonio en la sciencfikcia romano Aflikto sur Tritono de la usona verkisto Samuel R. Delany.
4461 Sayama
4461 Sayama estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga en Gubernio Ŝiga.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Sajama, en la Gubernio Saitama.
Árpád Szabó (episkopo)
Biografio
Árpád Szabó studis en la fakultato pri protestanta teologio de Kluĵo (1953–57). De 1974 li estis profesoro tie, de 1996 episkopo de Transilvania Unitariisma Eklezio. Li doktoriĝis en 1974. En 1989 oni distingis lin per la titolo Doc­tor Honoris Causa en Montpellier kaj en 1994 en Ĉikago. Inter 1971–95 li estis redaktoro de la revuo Keresztény Magvető, de 1996 ĝia ĉefredaktoro. Inter 1990–96 li estis ĉefredaktoro de Unitárius Közlöny.
Vícar
Vícar [BIkar] estas urbo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Poniente Almeriense. La areo de la municipo estas 64 km2 kie loĝas 20743 geloĝantoj, do loĝdenso estas 324.1 loĝ./km2. Vícar situas je 22 km de la provinca ĉefurbo Almería je altitudo de 288 msm.
Geografio
La municipo limas norde kun Enix, Felix kaj Dalías, sude kun La Mojonera kaj Roquetas de Mar, municipo kun kiu limas ankaŭ oriente, dum okcidente limas kun Dalías, El Ejido kaj La Mojonera.
La zono de plej alta altitudo de la loko koincidas kun la suda deklivaro de la montaro Sierra de Gádor, kie estas la urnokerno de Vícar, nome historia areo. Apude estas la "Kampo de Dalías", ebenaĵo kie koncentriĝas plej parto de la loĝantaro, kaj kie estas ampleksaj etendoj dediĉitcj al la intensa agrikulturo de plantdomoj. En la municipo estas kelakj "ramblas", nome sezonaj rojoj kiuj koncentras akvojn dum forta pluvo, kiel la "rambla" Carcáuz kaj "Cañuelo".
(66146) 1998 TU3
(66146) 1998 TU3 estas tre malgranda, rapide rotacianta merkurrenkonta, venusrenkonta kaj terrenkonta atona asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Vícar
Geografio
La klimato de Vícar estas karakterizata kiel subdezerta kaj mediteranea: nome varma, kun foresto de grundofrosto kaj malabundaj pluvoj.
(66146) 1998 TU3
En aŭgusto 2019, ĝi estas celo de radaraj observoj elde la Observatorio de Goldstone.
Torrecilla de los Ángeles
Torrecilla de los Ángeles (Tureto de la Anĝeloj) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas dek vilaĝoj en la provinco kies nomoj komencas per derivaĵoj el la hispana vorto “torre”, turo, kiel pruvo de la iama graveco de loĝado ĉe defenda konstruaĵo.
(66146) 1998 TU3
Orbito
Ĝia tre discentra orbito krucas tiujn de tri planedoj de la interna sunsistemo: Merkuro, Venuso kaj Tero.
Torrecilla de los Ángeles
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas jareros. La censita populacio en 2009 estis de 687 loĝantoj.
Vícar
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 20743 geloĝantoj de la municipo Vícar estas 9620 inoj kaj 11123 viroj. En la 64-kvadratkilometra teritorio estas 14 setlejoj, kie loĝas 17254 geloĝantoj, kaj aliaj 3489 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 293, 150 inoj kaj 143 viroj, kaj mortis 84, 35 inoj kaj 49 viroj. Tiel la natura kresko estis 209 (1.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 9470 homoj (45.7%).
Torrecilla de los Ángeles
Situo
Torrecilla de los Ángeles estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Gata, sed tiuj antaŭ la komenco de la komarko Hurdes, ege malproksime de la provinca kaj de la regiona ĉefurboj. La areo de ties teritorio estas de 43,29 km². La plej proksimaj urboj estas Coria kaj Moraleja.
(66146) 1998 TU3
Suspektinda satelito
Observoj de la de (66146) 1998 TU3 far'de Tran Nhat Truong, M. Hicks, D. Mayes, T. Barajas kaj K. Garcia inter la 6-a de aŭgusto kaj la  montris neregulaĵojn, kiuj lasas suspekti la ĉeeston de satelito; anoncita en januaro 2011
Torrecilla de los Ángeles
Ekonomio
Agrikulturo, forstado (pinaroj) kaj brutobredado (kaproj).
Vícar
Demografio
Dum granda parto de la 20a jarcento la loĝantaro estis sub milo. Inverse al la cetero de la provinco kaj pro proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj ĉefe al la zono de plantdomoj, la loĝantaro kreskiĝis eksponente ĝis super la nunaj 20 000. Tio estas, oni dudekobligis la homokupon.
(66146) 1998 TU3
Suspektinda satelito
La ĉeesto de tia asteroida luno ne estus surpriza: multe da rapide rotaciantaj estas duopaj.
Kölliken
Pri la komunumo
Kölliken estas komunumo en la distrikto Zofingo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 4080 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Kölliken situas ĉe la okcidenta flanko de la Hard-ebenaĵo. Laŭlonge de la orienta flanko de la vilaĝo fluas la rivero Uerke, alfluanto de Suro kaj meze tra la vilaĝo la rojo Köllikerbach. En Kölliken situas benzin- kaj restadejo de la svisa aŭtovojo A1.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Kölliken limas en nordo al Oberentfelden, en oriento al Muhen, en sudoriento al Holziken, en sudo al Uerkheim, en okcidento al Safenwil, kaj en nordokcidento al Gretzenbach en Kantono Soloturno.
Trafiko
Kölliken disponas pri du stacidomoj (' kaj ') ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Zofingo.
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo de Zuriko al Berno kaj la svisa aŭtovojo A1 al kiu ĝi havas alveturejon, kiu ek de kelkaj jaroj portas la nomon Araŭo-Okcidento, 1 kilometron oriente de la vilaĝocentro.
Specialrubdeponejo
Ĉe la orienta flanko de la vilaĝo situas deponejo por venena specialrubo, kiu estis malfermita en marto 1978 en iama argilminejo. Pro malsufiĉaj kontroloj ĉefe la ĥemia industrio de Bazelo deponis en Kölliken danĝerajn kaj netraŭgajn venenajn materialojn, kiu kondukis al akuta danĝero por la subtera akvo kaj fiodoro en la regiono. Tial la deponejo en la jaro 1985 devis esti fermita. Ĝis tiam entute 250000 m³ da specialrubo estis tie deponitaj. Unue oni instalis ĝis la jaro 2002 multnombrajn sekurecmezurojn por preventi plian danĝeron por la medio. Komence de 2006 oni komencis la konstruadon de granda halo super la deponejo por sanigi ĝin. La renaturigo de la deponejo daŭros supozeble ankoraŭ ĝis la jaro 2015. La sumon de la kostoj necesaj por la sanigo de la deponejo oni taksas je proksimume 500 milionoj da svisja frankoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Kölliken datiĝas el la jaro 864 kiel Cholinchove.
En mezepoko Kölliken ĝis la jaro 1173 troviĝis sub la regado de la Grafoj de Lencburgo, poste ĝi apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto al la Habsburgoj. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Bottenwil venis sub berna jurisdikcio, partoj de la rajtoj tamen apartenis al la Monaĥejo Sankt-Galo. En la jaro 1460 la urbo Berno aĉetis ĉiujn rajtojn pri la komunumo. Kölliken nun estis la centro de tribunala distrikto de la voktejo Lencburgo. Kiam okaze de la Helveta Revolucio Argovio estis kun helpo de francaj trupoj liberigita de la ĵurkomunumo servuteco, la komunumo estis atribuita al la distrikto Zofingo de la nove fondita Kantono Argovio.
Koncilio de Nantes
Pluraj koncilioj okazis en Nantes en 658, 1005, 1007, 1120 (sur la abatejo de Marmoutier), 1127, 1135 (favore al kelkaj monaĥejoj), 1264, 1431. Multaj regionaj sinodoj okazis ankaŭ en Nantes.
ZIP (densigilo)
ZIP estas komputila datenaranĝo por densigitaj datenoj. Ĝi plenumas du apartajn taskojn:
ZIP subtenas plurajn densigajn algoritmojn. Por diversaj mastrumaj sistemoj ekzistas programoj (komercaj kaj liberaj), kiuj produktas ("pakas") ZIP-dosierojn kaj elprenas dosierojn el ili.
NGC 21
NGC 21 (aliaj indikoj — NGC 29, PGC 767, IRAS00082+3304, UGC 100, ZWG 499.66, MCG 5-1-48, KAZ 19) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 21, NGC 29.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kutima hiacintulo
La Hiacintulo aŭ Hiacinta papago (Anodorhynchus hyacinthinus), estas papago indiĝena de centra kaj orienta Sudameriko. Kun longo (el kapoverto al la pinto de sia longa pinteca vosto) de ĉirkaŭ 100 cm ĝi estas pli longa ol iu ajn alia specio de papago. Ĝi estas la plej granda arao kaj la plej granda fluganta papagospecio, kvankam la nefluga kakapo de Novzelando povas superpezi ĝis 3.5 kg. Ĝi estas ĝenerale facile rekonita, sed povas esti konfuzita kun la multe pli rara kaj malgranda Leara papago. Habitaoperdo kaj kaptado de naturaj birdoj por maskotoj draste malpliigis ties populacion en naturo, kaj kiel rezulto la specio estas klasita kiel endanĝerita ĉe la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo, kaj ĝi estas protektita per listado en la Apendico I de CITES.
Armstrong (Iovao)
Armstrong estas urbo de Usono, en la ŝtato Iovao. Laŭ la popolnombrado de aprilo, en la urbo vivis loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Armstrong situas je koordinatoj (43.395722, -94.480750).
Çorlu
Çorlu [ĉorlu] estas urbego en eŭropa parto de Turkio, en Provinco Tekirdağ.
Geografio
Çorlu situas sur ebenaĵo apud aŭtovojo Istanbulo-Grekio en Orienta Trakio.
Historio
Ankaŭ en tiu loko oni trovis restaĵojn el la bronzepoko. Baldaŭ estis greka kolonio nomita Tzirallum aŭ Tzirallon (τζίραλλον). En 1929 armila fabriko ekfunkciis. La areo poste estis kontrolita fare de la persoj, romianoj, bizancanoj, fine otomanoj. La urbeto estis nelonge okupita fare de rusoj dum la Rusa-turka milito (1877–1878). Dum la Balkanaj militoj bulgaroj okupis Çorlu-n en 1912, sed en la sekva jaro la turkoj reokupis ĝin. En 1913 jam la grekoj havis la urbeton, sed la turkoj denove reokupis ĝin. En 1989 multe da turkoj rifuĝis el Bulgario al Çorlu.
Ekonomio
Çorlu estas industria urbo kun pli ol 300 fabrikoj. Oni produktaj ĉefe vestaĵojn kaj nutraĵojn.
27270 Guidotti
27270 Guidotti estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la italaj astronomoj Luciano Tesi kaj Alfredo Caronia elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Guido Guidotti, fondinto de la Valdinievola Asocio de Astronomio "A. Pieri". Lia ĉefaj aktivoj estas aranĝo de lekcioj kaj ekspozicio pri astronomiaj temoj, precipe pri la observo de planedoj kaj kometoj.
Illiers-Combray (stacidomo)
Illiers-Combray estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Illiers-Combray, en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Centro-Valo de Luaro.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Chartres - Bordeaux-St-Jean (500000).
Malpas
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ordo (biologio)
Ordo estas ŝtupo en la planta kaj besta klasigoj. Biologia ordo staras inter klaso kaj familio. La ordonomoj de la zoologia klasifiko estas plej ofte formitaj per tipa kvalito kaj la sufikso -ul: parhufuloj, skvamuloj; aŭ per tipa genro kaj la elemento -formaj: paseroformaj, strigoformaj. La internacia nomado tendencas al la dua formo. por la plantoj ofte je "-ales" latine kaj -aloj esperante. Oni dividas ĝin je subordo, kaj uniĝas pluraj ordoj en superordo. Ekzemple, Homo apartenas al la ordo de la primatoj.
Montecchio Emilia
Montecchio Emilia estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bibbiano, Montechiarugolo (PR), Reggio nell'Emilia, San Polo d'Enza kaj Sant'Ilario d'Enza.
Guilhèm de Tudèla
Guilhèm de Tudèla (k 1199-1214) estas la aŭtoro de la unua parto de "La Kanto de la Krucmilito" (en la okcitana, Cançon de la Crosada), poemo kaj epopeo en okcitana.
Biografio
Li naskiĝis en Tudelo, en Navaro, Hispanio; krom tio, la solaj informoj kiujn oni havas pri li estas en la Kanto de la Krucmilito, li estis mastro kaj oficisto, li studis kaj ricevis la minorajn ordinojn kaj li studis la geomancion.
Revolverheld
Politika engaĝiĝo
Revolverheld en majo 2014 muzikis en demonstracio por ŝanĝo de energia politiko en Berlino kaj subtenis la alternativajn postulojn de la demonstracio. Okaze de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 ili en la germana televido moke prikantis civitanojn kiuj maltoleras germanajn futbalistojn kun negermana familia deveno. En oktobro 2018 ili kundemonstraciis por fino de subĉielaj minejoj de karbo kaj en julio 2019 ili publike kritikis la nobelinon Gloria von Thurn und Taxis, en kies muzika festivalo ili gaste prezentiĝis: klare ili kritikis la gastigantinon, kiu bagateligis la seksan misuzon de infanoj kadre de la katolika eklezio, kaj alvokis ne savi fuĝintojn venantaj tra la Mediteraneo direkte al Eŭropo.
Gutenberg (apud Bad Kreuznach)
Gutenberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Harriet Tubman
Harriet TUBMAN (naskiĝinta kiel Araminta ROSS ĉ. 1821; mortinta la ) estis usona afro-amerikana homrajta aktivulo, unu el la kontraŭuloj de sklaveco.
Post eskapado de sklaveco mem, ŝi faris dek tri vojaĝojn por liberigi pli ol 70 sklavojn, amikojn kaj familion, al libereco en Kanado, uzante la subteran fervojon - reton de ŝirmejoj kaj eskapaj vojoj por liberiĝintaj sklavaj. Dum sia vivo ŝi laboris kiel forstisto, lavistino, flegistino kaj kuiristino. Por kontraŭsklaveco ŝi helpis liberigi dekojn da sklavoj, kaj inspiris multajn aliajn fari tion sendepende. Dum la Usona Enlanda Milito ŝi deĵoris en kelkaj roloj kiel spiono, organizado de rifuĝintoj, gvidado de ribeloj kaj kolektado de mondonacoj. Ŝi ankaŭ funkciis kiel flegistino ĉe la fronto. Tubman estis la unua usonanino, kiu planis kaj gvidis militan operacion.
Vivo
Ŝi naskiĝis en sklaveco en kantono Dorchester, Marilando, Usono. Iuj el ŝiaj aliaj mastroj traktis ŝin tre kruele, kaj ŝi portis cikatrojn de vipado dum sia tuta vivo.
Eskapo
En 1849 ŝi eskapis al Filadelfio. De tiam ĝis la Usona Enlanda Milito (1861-1865) ŝi helpis multajn aliajn sklavojn (unue, la proprajn familianojn, kaj poste aliajn) eskapi el sklaveco al libereco en norda Usono kaj precipe Kanado.
Moseo, la liberiganta
Post alveno en Kanado, Tubman komencis multajn vojaĝojn al Marilando por helpi amikojn kaj familianojn eskapi. Ŝi estis nomita "Moseo" de tiuj kiuj estis helpita de ŝi por atingi liberecon. Laŭ ŝiaj propraj taksoj kaj de tiuj de proksimaj konatoj, Tubman gvidis ĉirkaŭ 70 eskapitajn sklavojn dum ĉirkaŭ 13 vojaĝoj kaj donis konsilojn kaj instrukciojn al ĉirkaŭ 70 pliaj sklavoj, kiuj memstare trovis ilian vojon al libereco.
Tubman estis konata pro ŝia persistemo kaj estreco. Ŝi portis pafilon kaj ne hezitis minaci per ĝi sklavojn, kiuj perdis iliajn fortojn aŭ rompiĝis ilia spirito kaj volis reiri al la kaptitejo. La vojaĝoj estis zorge planitaj de ŝi, tiel ke la fuĝantoj translokiĝis nokte kaj kaŝis sin tage. Ŝi neniam estis kaptita kaj ne perdis iun eskapintan sklavon.
Ŝia mastro, Eliza Brodes, proponis rekompencon de 100 dolaroj pro ŝia reveno, sed neniu sciis, ke Harriet Tubman respondecas pri eskapo de tiom da sklavoj el la urbetoj Dorchester kaj Caroline en Marilando.
En 1857 ŝi ekiris al sia plej aŭdaca vojaĝo, savante siajn patron kaj patrinon. Ŝiaj gepatroj ne povis marŝi la longajn noktajn marŝojn, kiujn estis postulataj, do ŝi luis kaleŝon por ili, kaj devis kolekti multajn lertaĵojn por movi ilin de Marilando al Delavaro. De tie, kun la helpo de ŝiaj amikoj, ŝi translokiĝis ilin al Kanado. Tubman ankaŭ sukcesis eskapigi siajn kvar fratojn - Ben, Robert, Henry kaj Moses, sed ŝi ne sukcesis savi sian fratinon Rachel kaj ŝiajn du filojn.
(9467) 1998 KQ47
(9467) 1998 KQ47 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Harriet Tubman
Milito
Dum la milito ŝi aliĝis al la usona armeo, kie ŝi laboris komence kiel kuiristino kaj flegistino, poste kiel armita skoltino kaj spiono. Komence de junio 1863 ŝi gvidis armean taĉmenton, kiu atakis la pramejon ĉe la rivero Combahee en Sud-Karolino, liberigante pli ol 700 sklavojn. Tio estis la unua fojo, kiam virino estris armeanojn en batalo dum tiu milito.
Maljunaĝo
Post la milito, ŝi pasigis la ceteron de la vivo ĉe bieno en Auburn, Nov-Jorkio, kiun ŝi aĉetis en 1896. Ŝi estis aktiva dum la maljunaĝo en la movado por la virina balotrajto.
Dum multaj jaroj, Tubman akiris financojn por konstrui hejmon por maljunaj kaj malsanaj afrik-usonanoj. La domo estis konstruita sur tereno proksima al sia propra hejmo. Ŝi estis poste devigita translokiĝi en la domon mem pro artrito kaj malbona sano. La 10an de marto 1913, Harriet Tubman mortis en la aĝo de 93. Ŝi estis entombigita en plena milita ceremonio.
Memoro
En aprilo 2016, la Usona Sekretario de la Trezorejo anoncis ke Tubman anstataŭos Prezidanton Andrew Jackson sur la 20-dolara banknoto.
Germanio en la Vintra Olimpiko 2014
Kunordigis la teamon la Germana Olimpika Sporta Asocio. Aparte sukcesaj la germanaj sportistoj estis en sledado, kie ili gajnis 4 orajn kaj plian arĝentan medalojn.
Montechiarugolo
Montechiarugolo estas komunumo de Italio.
Podlesí (distrikto Ústí nad Orlicí)
Municipo Podlesí situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 4 km norde de urbo Brandýs nad Orlicí. Vivas ĉi tie.
Al la municipo apartenas vilaĝoj:
Historio
La komunumo ekestis administrative per kunigo de supre nomitaj vilaĝoj kaj ankaŭ ĝia nomo estas artefarita. En pasinteco vilaĝo Němčí estis ankaŭ nomata "Němč". Historie ĝi estas atestita en la jaro 1371. La unua skriba mencio pri Olešná estas el la jaro 1227.
Turismo
Trans Olešná gvidas biciklicma traceo n-ro 18 inter Choceň kaj Žamberk kaj flava turisma pado el Choceň al Chlumek kaj al Sudslava. En la vilaĝo estas natura banejo.