cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Italio
Riveroj kaj lagoj
La vala strukturo de la okcidenta kaj orienta flankoj de Apenino estas malsama; valoj de la tirena flanko okcidente ofte iras laŭlonge de la montoĉeno, tiuj de la adriatika flanko oriente ĝenerale laŭlarĝe, direkte al la maro. Rezulte la orientaj riveroj estas ĝenerale mallongaj, dum je la okcidenta flanko la riveroj Arno kaj Tibero longas 241 resp. 405 km.
Klimato
Italio situas en la modertemperatura zono, sed pro sia etendiĝo tra 12 latitudaj gradoj (de 35° al 47°) kaj siaj montoj ĝi prezentas sufiĉan klimatan varion. La maroj, kiuj ĉirkaŭas ĝin, provizas humidecon kaj zorgas pri moderigo de temperaturaj diferencoj. Laŭ la klimata klasifiko de Köppen Italio plejparte apartenas al grupo C (moderaj klimatoj), kun iom da kontinenta klimato (grupo D) en la ekstrema nordo.
Lickóvadamos
Lickóvadamos [lickOvadamoŝ] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Lickóvadamos situas en Montetaro Zala en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Zalaegerszeg troviĝas 14, Pacsa 23, Lenti 28 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri unu el la fondinta vilaĝo Lickó el 1260 en formo "Lysco". Tiu komunumo unuiĝis kun la najbara Vadamos en 1898. Vilaĝservoj estas kulturdomo, vendejo, kafejeto, migra poŝto. La municipa administracio en Gellénháza funkcias.
Miramas
Miramas (franca elparolo: [], okcitane: Miramàs) estas urba komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Italio
Loĝantaro
En la jaro 2000, 67% el la civitanaro loĝis en urboj; la jara kresko tiam estis 0,09%.
Pér
Pér (pEr) estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Győr. La loknomo estas hungare eble fiŝospecio.
Situo
La komunumo situas laŭ la ĉefvojo Győr-Veszprém.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko, poste alvenis laŭvice keltoj, romianoj, avaroj, slavoj. En 1565 apude estis jam fiŝlago. Dum la turka okupado la vilaĝo senhomiĝis. En 1735 katolika baroka preĝejo konstruiĝis. En 1949 kolĥozo pri Miĉurin formiĝis. En 1955 aliaj kolĥozoj formiĝis pri Nova Vivo, pri Petőfi kaj pri Tritikospiko, kiuj kuniĝis havanta novan nomon Progreso de 1962. En 1972 malgranda flughaveno konstruiĝis.
Italio
Loĝantaro
La averaĝa nombro da naskoj en 2000 estis 9,13 por 1000 homoj por jaro, dum mortoj estis 9,99 por 1000 homoj por jaro; tio signifas, ke la loĝantaro de Italio laŭgrade malkreskas. Tiun tendencon inversiĝas nur danke al enmigrado, kiu en 2000 averaĝe alportis en la landon 1,74 novajn civitanojn por 1000 homoj por jaro. La relative malgranda nombro da naskoj por jaro ŝuldiĝas al la fakto, ke itala virino averaĝe naskas nur 1,18 infanojn - unu el la plej malaltaj tiaj datumoj en la tuta mondo. La mortokvoto de beboj en 2000 estis 5,92 mortoj por 1000 naskoj por jaro.
La meza vivodaŭro en 2016 estis 80,6 jaroj por viroj kaj 85,1 por virinoj ; temas pri unu el la plej altaj tiaj datumoj en la tuta mondo. Laŭ vivsciencistoj, tio plejparte ŝuldiĝas al la tipa itala stilo de nutrado, la tiel nomata mediteranea dieto, kiu konsistas el grandaj kvantoj da pastaĵo, fruktoj kaj legomoj.
Regionoj
Italio konsistas el dudek regionoj: Abruco, Aosta Valo, Apulio, Basilikato, Emilio-Romanjo, Friulo-Venecio Julia, Kalabrio, Kampanio, Latio, Ligurio, Lombardio, Markio, Moliso, Piemonto, Sardio, Sicilio, Toskanio, Trentino-Supra Adiĝo/Sudtirolo, Umbrio kaj Veneto.
Ĉiuj regionoj posedas ĉefurbon kaj, krom Aosta Valo, konsistas el du aŭ pluraj provincoj, plej ofte nomataj laŭ sia ĉefurbo - ekzemple, la provinco Romo aŭ la provinco Milano. La plej granda nombro da provincoj apartenas al Lombardio (12); male, en la regionoj Basilikato, Moliso kaj Trentino-Supra-Adiĝo situas nur po du provincoj.
Ekde la fino 1990-aj jaroj estiĝis debato, en la italia politika medio, ĉu provincoj entute forigindas, kiel troa administra tavolo post municipoj, regionoj kaj la landa registaro. Malgraŭ forta subteno de la civitanaro, kaj malgraŭ oftaj priaj asertoj dum antaŭbalotadaj kampanjoj, sinsekvaj registaroj ĝis nun ne sukcesis aprobi leĝon por forigi aŭ draste malpligravigi la provincojn. Male, novaj provincoj estis starigitaj laŭ la deziro de la lokaj loĝantaroj: plej laste, en 2009, ekestiĝis la provinco Barletta-Andria-Trani (en Apulio), la provinco Fermo (en Markio) kaj la provinco Monza kaj Brianza (en Lombardio).
Aliflanke la regionoj de Italio estas grupigitaj en kvin oficialaj statistikaj regionoj fare de la Istituto Nazionale di Statistica, nome Nordokcidenta Italio, Nordorienta Italio, centro, sudo kaj insuloj.
Jenas listo de la 20 regionoj de Italio.
Religioj
La plejparto de italoj anas katolikismon; ankaŭ ekzistas komunumoj ligitaj al protestantismo, Judismo kaj Islamo.
Lingvoj
La itala lingvo estas la oficiala lingvo de la ŝtato. Temas pri latinida lingvo, kiu estiĝis kiel tutlandiĝo de la dialekto parolata en Florenco ekde la lastaj jarcentoj de la mezepoko. La ĉefa kialo pro kiu la florenca dialekto estis preferita al la aliaj dialektoj estis la ekzisto de altnivela literaturo, ĉefe danke al la toskanaj poetoj Dante Alighieri, Francesco Petrarca kaj Giovanni Boccaccio. Lombardia verkisto el la 18-a jarcento, Alessandro Manzoni, donis gravan antaŭenpuŝon al la tutlandigo de la florenca dialekto tradukante sian faman romanon La gefianĉoj el la lombarda al la toskana, antaŭ ties publikigo. Ankoraŭ nuntempe tre famas lia eldiro "purigi siajn vestaĵojn en la Arno" (tio estas la rivero kiu trairas Florencon).
En la provinco Bolcano estas samrajta al la itala, sed pli vaste parolata, la germana. En la regiono de la Aosta Valo estas samrajta la franca. Aliaj indiĝenaj malplimultoj, kun diversgradaj lingvaj rajtoj, estas la slovena (en la provinco Triesto kaj Gorico), la greka, la albana, la sarda (en Sardio), la okcitana kaj la ladina.
Ekde la 1990-aj jaroj, forta enmigrado el diversaj landoj enkondukis en la panoramon de Italio novajn lingvojn: la plej gravaj novaj malplimultoj de eksterlanda deveno nuntempe parolas la araban, la hispanan kaj la albanan.
Muziko
Itala muziko naskiĝis dum la 16-a jarcento, danke al renesanca muziko kiu, ĉefe per Monteverdi, akiris siajn plej novigajn trajtojn dum la fino de jarcento, danke al la naskiĝo de opero, ĝenro, kie italoj akiras superecon tra jarcentoj. Famaj komponistoj de itala muziko estas Giacomo Puccini, Giuseppe Verdi kaj Alessandro Scarlatti. Klasikaj interpretistoj kiel Enrico Caruso kaj Luciano Pavarotti konatiĝis per operoj.
En popo kaj roko italaj artistoj estas ekzemple Gianna Nannini, Eros Ramazzotti kaj Eiffel 65. Ankaŭ malpli grandaj ĝenroj kiel potenca metalroko (Rhapsody) kaj punko (Vanilla Sky aŭ Evolution So Far) havas italajn reprezentantojn.
Politiko
La Konsilio de Ministroj de Italio (itale CdM, Consiglio dei Ministri) estas la ĉefa plenuma organo de la itala registaro. Ĝi inkluzivas la prezidanton de la konsilio, ĉiujn registarajn ministrojn kaj la vicsekretarion de la prezidanto de la konsilio. Vicministroj (viceministri) kaj subministroj (sottosegretari) ja estas parto de la registaro, sed ne estas membroj de la Konsilio de Ministroj.
Ekstera politiko
Italio ludas gravan rolon en la Eŭropa migra krizo, ĉar tra ĝi sekvas plejparto de la itineroj de afrikaj kontraŭleĝaj migrantoj. En 2017 Italio subskribis kun Libio interkonsenton, laŭ kiu ĝi financos servojn ebligantajn kapti enmare kaj revenigi al Libio tiajn migrantojn. En februaro 2020 la interkonsento estis daŭrigita por tri pliaj jaroj kiel montrinta sian efikecon — la nombro de alvenintaj migrantoj falis ĝis la plej malalta nivelo depost 2013. Tamen humanitaraj kaj homrajtaj organizaĵoj atentigas ke revenigataj migrantoj trafas detencentrojn en Libio, kie ili trafas malbonajn vivkondiĉojn, alfrontas mistraktadon, torturadon kaj seksatencojn.
Ekonomio
Italio estas la 12-a plej granda ekonomio en la mondo, la 20a plej riĉa lando - kun pokapa MEP je 31.874 en internaciaj dolaroj en 2005. Tamen la lando kaj ankoraŭ estas en la procezo de politika kaj ekonomia ŝanĝo, kiu komenciĝis kun la falo de la politika elito post la Dua Mondmilito. Italio havas multfacetan ekonomion kun landa produkto kaj pokapa produkto proksimume similaj al tiuj de Francio kaj Britio. Italio estas unu el la ok membrolandoj de la Organizo de Industriigitaj Landoj, la G8.
Ĝis Dua Mondmilito, Italio estis agrikultura lando, kaj industrio estis plejparte koncentrita en la nordo. La milito grave difektis la ekonomion de la lando kaj rezultigis dekprocentan falon en produktado. Post la milito, la ekonomio evoluis rapide kaj Italio iĝis industria superpotenco. La elstaraj fabrikindustrioj estas vino, olivoleo, teksaĵoj, aŭtoindustrioj kaj kemia industrio.
Miramas
Geografio
Miramas situas ĉe la norda bordo de la lago de Berre, inter Arles kaj Aix-en-Provence.
Gonzalo Alberto Rocabado
Gonzalo Alberto Rocabado estas eksa generalo de la armeo de Bolivio. La 30-an de aŭgusto 2011 li kun 4 aliaj altrangaj militistoj estis kondamnita al malliberigo pro mortigo de 64 partoprenantoj de manifestacio en 2003. La verdikto deklaris lin kulpa pri genocido. Kune kun li kondamniĝis la generaloj Roberto Claros Flores, Juan Veliz Herrera, José Ovaldo Quiroga kaj la admiralo Luis Alberto Aranda Granados. Gonzalo Alberto Rocabado estu mallibera dum 11 jaroj.
Italio
Ekonomio
La kapitalisma ekonomio de Italio daŭre estas dividita inter la relative evoluinta industria nordo, kiu estas karakterizita de plejparte privataj kompanioj, kaj la sudo de Italio, plejparte agrikultura kaj malpli evoluinta regiono, kie la senlaborecoprocento estas ĉirkaŭ 20%.
Italio importas la plej multajn el la krudmaterialoj necesaj por industrio kaj pli ol 75 procentojn de siaj energibezonoj.
Laŭ speciala raporto de la Internacia Monunua Fonduso "Itala regularo malfruiĝas malproksime de la akceptitaj normoj en la OECD". Laŭ tutmonda rangotabelo, la komerca reguligo de Italio estas en la 50-a loko kaj estas konsiderata "unu el la plej maloportuna kaj malafabla sistemoj en Eŭropo". Ankaŭ en la kampo de kredito, Italio estas vicigita en malalta pozicio ĉe 101 el 190.
Sporto
Futbalo estas la plej populara sporto en Italio. Tie ĝi estas nomata calcio [KALĉo] (laŭvorte, "piedfrapo" en itala). Ĝi estas regata de la Itala Federacio de Futbalo. Aktuale, laŭ la Internacia Federacio de Historio kaj Statistiko de Futbalo, la itala ligo de futbalo estas laŭ kelkaj fakuloj la plej bonkvalita de la historio.
Gravaj italaj teamoj estas inter la plej gravaj de la kontinento kaj la nacia teamo de futbalo partoprenas kutime en la finalaj momentoj de la eŭropaj ĉampionecoj kaj foje en la tutmondaj. Inter konataj teamoj estas Inter Milano, A.C. Milan, Juventus, Roma ktp. Resume la nacia teamo venkis kvarfoje en la Futbala Mondpokalo (krom aliaj tri fojoj inter la tri finalistoj), unufoje en la Someraj Olimpikoj (krom du aliaj en la tria loko) kaj dufoje en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado (krom unu alia en la tria loko).
Emblemo de Kuvajto
La blazono aŭ emblemo de Kuvajto (arabe شعار الكويت) estis adoptita en 1962. Ĝi konsistas el blazonŝildo en la koloroj de la ŝtata flago, supermetita sur ora falko (la Falko de la Kurajŝoj) kun etenditaj flugiloj. La falko tenas diskon enhavanta tradician velŝipon, kun la plena nomo de la ŝtato skribita en la araba ĉe la pinto de la disko.
Italio
Esperanto-movado
En Italio estas pluraj movadoj por disvastigi Esperanton en Italio. La ĉefa estas la Itala Esperanto-Federacio, sekcio de UEA, kaj Itala Esperantista Junularo, sekcio de TEJO.
NGC 3082
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Italio
Esperanto-movado
La Universala Kongreso de Esperanto okazis en Italio por la unua fojo en 1939 kiel speciala traurba veturado en Florenco, Romo, kaj Napolo. Poste denove okazis en 1955 en Bolonjo, kaj en 2006 en Florenco. Ankaŭ la itala kongreso furoras ĉiujare.
Emblemo de Kuvajto
La tradicia velŝipo estas simbolo de la mara tradicio de la lando kaj troviĝas ankaŭ en la nacia blazono de Kataro. La falko estas simbolo de la historia tribo Kurajŝoj, al kiu la islama profeto Mohamedo apartenis kaj same troveblas en multaj aliaj blazonoj de la Arabia Duoninsulo.
Italio
Tradiciaj festoj
Italio alkalkulas multnombrajn historiajn kaj folklorajn tradiciojn kaj, en kelkaj kazoj, famajn ankaŭ internacie. Inter la plej karakterigaj kaj konataj estas la palio de Sieno, la karnavalo de Venecio, la karnavalo de Mamoiada, la ritoj de la Sankta semajno de kelkaj komunumoj (aparte en Suda Italio), la flortapiŝo de Genzano kaj la festo de la Ceroj.
Krom la plej fame konataj tutlande gravaj festoj eĉ kun internacia altiro, ĉiu malgranda vilaĝo kutime festas siajn proprajn lokajn festivalojn ĉefe honore al sanktuloj kaj virgulinoj de la katolika religio. La religiaj ceremonioj gravas, sed ĉefe ankaŭ la popolaj distrocelebroj; eĉ religiaj procesioj konvertiĝas en folkloraj emociaj eventoj.
Emblemo de Kuvajto
La nuna emblemo anstataŭigis pli malnovan emblemon kun falko kaj du krucigitaj flagoj.
Italio
Festotagoj
Ĝis 1977 ekzistis la sekvaj festotagoj :
Gastronomio
Itala kuirarto, Mediterane-ĝenra, estas certe unu el la plej ŝatataj kaj famaj tutmonde. Tiele italaj restoracioj estas troveblaj ĉie en la mondo ĉu per partopreno de italoj mem ĉu per imitado de la italaj kuirarto, vortoj kaj bildaro. Kelkaj manĝaĵoj, kiel pastaĵoj kaj picoj, danke al la simileco kaj bongusteco, iĝis simboloj universale rekonataj de la itala kuirarto. Sed vaste konataj estas ankaŭ pesto, glaciaĵoj, Panetono aŭ Tiramisu.
23198 Norvell
23198 Norvell estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Leighton Marie Norvell, kiu gajnis en 2007 la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Lincoln Park Academy en Fort Pierce (Florido, Usono).
13705 Llapasset
13705 Llapasset estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Bédoin en la franca departemento Vaucluse.
Nomo
Ĝia nomo honoras la francan amatoran astronomon Jean-Marie Llapasset, kies ĉefa intereso estas la observoj de supernovaoj per. Li estas responsulo de la kunordigo de mezuroj de magnitudoj de supernovaoj en la  Association des Utilisateurs de Détecteurs Electroniques.
Eksedro
En arkitekturo, eksedro, devena el latina exedra, kunsidejo kun sidiloj, estas ĝenerale, subĉiela konstruaĵo, de cirkla plano, kun fiksaj sidiloj kaj dorsapogiloj en la interna parto de la kurbo. La eksedroj estas metitaj ofte ĉe la fasado de palaco, sed desegnitaj kiel aperturo en la interna muro. La greklingva signifo originala (ἐξέδρα, el ἐξ, "ekster" kaj έδρα, "sidilo", nome sidilo ĉe la ekstero de pordo), estis aplikita ankaŭ al ĉambro kiu malfermiĝas kaj estas ĉirkaŭata de ŝtonaj benkoj altaj kaj kurbaj: nome malferma medio destinita kiel kunsidejo por kleriga konversacio. Eksedro povas ankaŭ elstari el malferma kaj kurba spaco ene de kolonaro eble kun duoncirklaj sidiloj. En la greka kaj romia domoj ĝi estis malferma al la peristilo.
Laŭ Francisko Azorín eksedro estas ''Duoncirkla benko, foje metita en niĉo. Ĉe la antikvuloj, akceptejo kun similaj benkoj. Kaj li indikas etimologion el greka ekshedra el eks + hedra (ekstera seĝo), kaj de tie la latina exedra''.
Ottokar Czernin
Grafo Ottokar Czernin (plennome Ottokar Theobald Graf Czernin von und zu Chudenitz (nask. la 26-an de septembro 1872 en Dimokury, Bohemio, Aŭstrio-Hungario – mortis la 4-an de aprilo 1932, Vieno) estis la ministro pri eksteraj aferoj (1916–18), kiu ne povis atingi, ke la Aŭstra-Hungara Monarĥio elpaŝu la unuan mondmiliton, tiel li ne povis obstakli eĉ la disfalon de la Monarĥio en 1918.
Li naskiĝis en ĉeĥa aristokrata familio, eklaboris en la pariza ambasedejo de la Monarĥio en 1895, poste en Haga iĝis ambasadeja afergvidanto (1899). En 1903 li iĝis ano de la ĉeĥa regiona parlamento kaj konatiĝis kiel porparolanto de la konservativaj aferoj. Li kiel proksima konsilanto de ĉefprinco Franco Ferdinando kontraŭis la enkondukon de la ĝenerala balotrajto (1907) kaj klopodis rezervi la politikan potencon de la aristokratoj. Li ricevis eternan anecon en la supra ĉambro de la imperio (1912). Ekde 1913 li estis denove diplomato, li laboris tri jarojn kiel ambasadoro en Rumanio.
Post surtroniĝo de Karlo la 1-a, la nova imperiestro de Aŭstrio, oni nomumis lin ministro pri eksteraj aferoj (decembro 1916). Li volis elpaŝi la militon, sed li sensukcese provis atingi tion pro kontraŭo de Germanio kaj al politikaj kaj ekonomiaj kunplektiĝo de la centraj potencoj. Lian pozicion ŝanceligis la donitaj teritoriaj avantaĝoj al la nova ŝtato Ukrainio dum la brest-litovskaj packontraktoj (februaro de 1918), pli poste la afero de la Sixtus-letero – pri sekretaj traktatoj inter la aŭstroj kaj entento, pri kiuj la imperiestro nur parte informis lin – devigis lin forlasi la oficon. Li estis ano de la aŭstra parlamento dum la unuaj jaroj de la Aŭstra Respubliko (1920–23).
Tapiŝbedo
Tapiŝbedo (ornambedo) estas bedo, kiu estas tiel dense plantita, ke la efiko donas tutan aranĝon de la bedo ne unusolaj aŭ kelkaj plantoj. La unuopa planto nur estas unu elemento en granda mozaika bildo.
Historio
Tapiŝbedoj jam estis laŭmodaj ekde la baroko. Libroj kun ekzemploj por tapiŝbedoj jam ekzistas ekde la 1853. Tapiŝbedoj estas aktualaj en Germanujo ekde la dua duono de la 19a jarcento ĝis la unua mondmilito En Francujo ili aktualas ankoraŭ pli longaj. Tapiŝbedoj nur estu ornamoj rekte apud la konstruado kaj la formo de la ornamaĵoj estu ligitaj al la konstruaĵo kaj monumento. La ornamaĵo ne estu tridimensia, kaj ĝi estu laŭeble plata kaj dudimensia. Tial la ĝardenistoj uzis plantojn, kiuj kreskas malaltaj kaj kompaktaj. La tiamaj ĝardenistoj malŝatis tapiŝbedojn tridimensiajn. Aliokaze la floroj, kiujn ili uzis, floru longe kaj laŭeble dum la tuta somero. Speciala formo de tapiŝbedo estas plantitaj florhorloĝoj aŭ blazonoj.
Grace Lee Whitney
Grace Lee WHITNEY (1930 - 2015) estis usona aktorino kaj kantistino. Ŝi estis konata pro sia rolo kiel Janice Rand en la originala televidserioj kaj la sekvaj serioj kaj filmoj de Star Trek.
Vivo kaj kariero
Whitney naskiĝis Mary Ann Chase la 1-an de aprilo 1930, en Ann Arbor, Miĉigano, kaj estis adoptita fare de la familio Whitney, kiu ŝanĝis sian nomon al Grace Elaine. Ŝi komencis sian artistan karieron kiel "knabinkantisto" en la radistacio WJR de Detroit kiam ŝi estis dekkvar jaraĝa. Post kiam ŝi forlasis sian hejmon, ŝi komencis nomi sin Lee Whitney, poste konata kiel Grace Lee Whitney. Junaĝe ŝi moviĝis al Ĉikago kie ŝi ekaperis en nokta klubo kun Billie Holiday kaj Buddy Rich, kaj vojaĝis kun la bandoj Spike Jones kaj Fred Waring.
Whitney ekaperis en televidaĵoj en "Cowboy G-Men" en 1953. Samjare Whitney debutis ĉe Broadway en Top Banana, kun Phil Silvers kaj Kaye Ballard, kiel Miss Holland. Pro la sukceso de la spektaklo, ŝi iris al Hollywood, kie ŝi rolis en la filmo de 1954 de la sama nomo. Whitney relis kiel ano de la nur-virina bando en la komedio de Billy Wilder Some Like It Hot [Iuj ŝatas ĝin varman] (1959). Poste ŝi havis malgrandajn partoprenojn en multaj filmoj.
Dum 1950-a kaj 1960-a jardekoj ŝi aperis en centoj de epizodoj de televidserioj kiel The Real McCoys, Wagon Train, The Islanders, Hennesey, he Roaring 20s, Gunsmoke, Bat Masterson, The Rifleman, 77 Sunset Strip, Bewitched, Mike Hammer, Batman, The Untouchables, kaj Hawaiian Eye. Ŝi aperis en televidaj vivaj prezentaĵoj kiel You Bet Your Life de Groucho Marx en 1953, The Red Skelton Show, The Jimmy Durante Show kaj The Ernie Kovacs Show, ĝenerale en komikaj sketĉoj. De 1957 ĝis 1958, ŝi aperas kiel "vivanta adornaĵo" en populara prezentaĵo Queen for a Day.
Grace Lee Whitney laboris kun Gene Roddenberry en The Lieutenant kaj provepizodo por polica spektaklo Police Story kiel Leuxtenanto Lily Monroe.
Gene Roddenberry roluligis ŝin en Star Trek kiel servistino Janice Rand, persona asistanto de Kapitano James T. Kirk, en 1966. Grace Lee Whitney aperis en ok epizodoj, komencante kun "The Man Trap". Whitney forlasis la serion post "The Conscience of the King [La Konscienco de la Reĝo]", Ŝi asertis ke, ŝi estis sekse atentita de ekzekutivo asociita kun la serio. Ŝi reprenis la rolon de Janice Rand en Star Trek: The Motion Picture (1979), ŝi ankaŭ aperis en Star Trek III: The Search for Spock (1984), Star Trek IV: The Voyage Home (1986) kaj Star Trek VI: The Undiscovered Country (1991). Kelkajn jarojn poste, por festi la 30-an datrevenon de Star Trek, ŝi revenis en 1996 Star Trek: Voyager epizodo "Flashback". Ŝi partoprenis ankaŭ du interretajn epizodojn "Star Trek: New Voyages" kaj "Star Trek: Of Gods and Men".
Post la origina Star Trek, Whitney interpretis 1969 la historian figuron Nellie Cashman en la epizodo "The Angel of Tombstone" de la televidserio Death Valley Days. Ŝi en 1970-aj jaroj partoprenis multajn televidseriojn kiel The Bold Ones, Cannon, and Hart to Hart.
Whitney havis du filojn, Scott kaj Jonathan Dweck. Ŝi moviĝis al Coarsegold, Kalifornio en 1993 por esti proksima al Jonathan, kaj ili daŭrigis sian kunulecon en Fresno, Kalifornio kaj Madera.
Whitney mortis de naturaj kaŭzoj ĉe sia hejmo en Coarsegold la 1-an de majo 2015. Ŝi estis 85-a jaraĝa.
Sudpolusa Aitken-baseno
La Sudpolusa Aitken-baseno estas ne nur la plej granda frapkratero de la Luno, sed en nia Sunsistemo (la dua plej granda estas la Hellas Planitia sur Marso).
La kratero de sudpolusa Aitken-baseno etendiĝas de la suda poluso de la Luno ĝis kratero Aitken, havas la diametron de 2.240 km kaj profundon de ĝis 13 km (aŭ laŭ alia dateno 2.500 km kaj 12 km). Ĝi ne havas karakterizan randon. Ĉar la baseno situas sur la kaŝita flanko de la luno, ĝi dum multaj jarcentoj da historia astronomia esploro en la antikvo kaj la mezepoko ankoraŭ ne estis observebla.
Esploroj de sondilo de la Clementine-misiono kaj Lunar Prospector suspektigas, ke en la polus-proksimaj krateroj eĉ glacio troviĝas, kies materialo verŝajne venis el ekstero.
Ternitz
Ternitz estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Neunkirchen. Krome ĝi situas en la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Ferenc Szárnovszky
Ferenc Szárnovszky [sArnovski], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szárnovszky Ferenc estis hungara skulptisto, medalisto. Ferenc Szárnovszky naskiĝis la en Pest (urbo), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ferenc Szárnovszky studis ekde 1885 en Akademio de Belartoj de Vieno, ekde la sekva jaro jam kun stipendio. En 1887 li iris al Parizo, kie li studis en du artaj akademioj, en 1890 en Londono. Hejmenveninta li kreis precipe medalojn. En 1893 li denove vojaĝis al Parizo por studi novajn teknologiojn pri medalproduktadoj. Li kreis ankaŭ skulptaĵojn. Li mortigis sin pro sia kreskanta nervoza malsano.
Geetbets
Geetbets (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio, en la nederlandlingva provinco Flandra Brabanto kiu ĉirkaŭas la Bruselan Ĉefurban Regionon. Komence de la municipo havis  loĝantojn. Ĝi apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Loveno.
Magneta kampintenso
La magneta kampintenso (formulsigno H) estas vektora grando, kiu karakterizas la fortefikon kaj la direkton en ĉiu punkto de magneta kampo. En vakuo ĝi egalas al la kvociento de magneta fluksdenso per la induktokonstanto. :
Stigmo (litero)
Stigmo (majuskla Ϛ, minuskla ϛ) estas ligaturo de la grekaj literoj sigmo kaj taŭo, iam uzata en modernaj tempoj por prezenti en la greka numeralo nombron 6. Tamen, hodiaŭ la literoj στ aŭ ΣΤ estas pli ofte uzataj por prezenti la nombron 6. Ĝi estas kodata en Unikodo majuskla Ϛ kiel U+03DA kaj minuskla ϛ kiel U+03DB. En modernaj tiparoj, minuskla stigmo aspektas simile al fina sigmo (ς), sed la supra ciklo strebas al esti pli granda, kaj etendas pli malproksiman dekstren. En historia skribmaniero, diversaj aliaj formoj ekzistis.
Magneta kampintenso
La mezurunuo de la magneta kampintenso en SI-sistemo estas ampero je metro:
Stigmo (litero)
Stigmo estas ankaŭ nomo por la kursiva grafika formo de la litero digamo kiu estadas uzata kiel la greka numeralo 6. Ĉi tiu nomo estas moderna miskomprenanta. La ligaturo de στ ne okazadis en antikva tempoj kaj nur aperis en la pli malfruaj mezepokaj manuskriptoj. En Vortprovizo de Bizanca Greka de Sofoklo, kiu kovras malfruan antikvan grekan supren ĝis 1000, ne estas mencio de "stigmo" kiel ligaturo aŭ nombro.
Magneta kampintenso
Laŭ la leĝo de Ampere la kurba integralo de la magneta kampintenso laŭlonge de la fermita kurbo C egalas al la tuta elektra kurento, kiu trafluas la areon enfermitan de la kurbo.
28042 Mayapatel
28042 Mayapatel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Maya Mona Patel, finalistino de la Broadcom MASTERS de 2012, matematika kaj scienca konkurso por gelernantoj de mezlernejo, pro ŝia projekto pri tera kaj kosma sciencoj. . Ŝi estis lernantino ĉe la  McCullough Junior High School de The Woodlands (Teksaso).
Fikciulo
Fikciulo estas iu persono kiu aperas en fikcia verko. Pli precize, fikciulo estas la persono aŭ konscia entito, kies ekziston en la mondo de tiu verko ni imagas. Krom homoj, fikciuloj povas esti eksterteruloj, bestoj, dioj aŭ, foje, senvivaj objektoj. Fikciuloj estas preskaŭ ĉiam la ĉefaĵo de fikciaj tekstoj, precipe romanoj kaj teatraĵoj. Estas fakte malfacile imagi romanon aŭ teatraĵon sen fikciuloj, kvankam oni jam klopodis pri tiaj tekstoj (Finnegans Wake de James Joyce estas unu el la plej famaj ekzemploj). En poezio preskaŭ ĉiam ĉeestas ia fikciulo, sed ofte nure en la formo de la rakontanto aŭ imagata aŭskultanto.
-em-
La esperantlingva sufikso "-em-" aldonatas al vortradikoj por indiki "inklinon aŭ preferon al io" (kutime al ago). Povas temi pri natura, ĉiama tendenco aŭ pri momenta prefero.
Ekzemploj
Natura, ĉiama tendenco: Momenta prefero aŭ volo:
69434 de Gerlache
69434 de Gerlache estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la belga esploristo Adrien de Gerlache (1866–1934), oficiro de la belga mararmeo, kiu debordiĝis la por scienca misio elde Antverpeno al Antarkto. La ekspedicion iĝis blokita de la glacio en la Maro de Bellinghausen kaj ili devis lukti dum pli ol unu jaro antaŭ povis reveni en Antverpenon.
Lignaj preĝejoj en slovaka parto de Karpatoj
Je la 8-a de julio 2008 Konferenco de Komitato por Monda Heredaĵo de UNESKO dum sia kunsido en kanada Kebeko decidis pri la enskribo de 8 slovakaj lignaj preĝejoj en la listo de monda kultura heredaĵo.
(8705) 1994 AL3
(8705) 1994 AL3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hitoshi Shiozawa kaj Takeŝi Urata elde Fuĵieda (gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Liturgia mansurmeto
En la katolika tradicio, kaj ne nur, la liturgia mansurmeto estas unu el la plej gravaj kaj ripetataj sakramentaj gestoj, de la liturgio. Eĉ, laŭ tiu kristana eklezio, la unua inter ĉiuj liturgiaj gestoj ĉar rekte alprenigita al la sakramenta digneco. Ĝi povas esti efektigita per unu sola mano aŭ kun ambaŭ.
Meti la manojn sur la kapo de persono aŭ objekto, laŭeble per fizika kontakto, estas plurvalora gesto, elokventa kaj esprima. Ĝi povas indiki pardonon, benon, transdonon de bena forto. Ĝia signifo aperas el la vortoj akompanantaj, laŭkaze. Ekzemple: «Mi vin absolvas de viaj pekoj...» en la rito de la konfeso; «Sendu, Sinjoro, la forton de via Spirito sur tiujn viajn servistojn..» en la rito de la sacerdotiga ordino.
Signifo de la gesto en la Biblio
Por kompreni la kristanan signifon de tiu gesto gravas la signifo de ĝi ĝuita en la Biblio. Pri ĝi, fakte, oni ofte parolas en laMalnova Testamento. Iuj signifoj kiuj al ĝi estas atribuataj estas ligitaj al la kulto, aliaj al kulturaj tradicioj. Tiel oni havas mansurmeton eble difineblan de identiĝo, tendenca nome esprimiĝi kaj sin rekoni en alia simbola realo - plenumita precipe en la ofera liturgio, en kiu, surmetante la manon sur la viktimon oni intencis ĝin kvazaŭ ŝarĝi per enaj sentoj (kaj dankemaj, pentaj aŭ adoraj) ekzemple, en la rito de la Propeka kapro. (Levidoj, 16,21-22; Eliro 29 10; ktp). Alia signifo de tiu gesto estas la transdono de la povoj, kvazaŭ rezervigo de iu al aparta misio. Moseo, ekzemple, metas sian manon sur Josuon por igi lin sia posteulo. (Nombroj 27, 18-20; Readmono 34, 9). Per tiu gesto oni konsekras al la Sinjoro la Levidojn: ili estis oferitaj al Dio por ke ili apartenigu al li kvazaŭ sankta dono per la mansurmeto: vidu, ekzemple, en Nombroj 8, 10-14. La gesto povas signifi ankaŭ apartan benon: Jakobo metas sian dekstran manon sur Efraim kaj la maldekstran sur Manase por ilin beni (Gn 48,14).
En la Nova Testameno
Ankaŭ en la Nova Testamento tiu gesto estas sufiĉe ofta kaj ĝia signifo dependas de la kunteksto en kiu ĝi okazas. Pleejunue ĝi povas signifi la transdonon de beno, alvokante la bonvolemon de Dio sur la benaton. La Sinjoro Jesuo metis la manon sur infanojn preĝante por ili (Mt 19, 13-15). En la paralela teksto Marko substrekas la fizikan kontakton: « Kaj oni venigis al li infanojn, por ke li tuŝu ilin» (Mk 10,13-16). La mansurmeto estis ankaŭ fizika kontakto. Ofte la gesto estas akompanata de la ideo kaj de la realo de sanigo. Jairo petas de Jesuo: «Mia filineto estas en lasta ekstremo; venu do kaj metu viajn manojn sur ŝin, por ke ŝi saviĝu kaj vivu.» (Mk 5,23). «Kaj oni kondukis al li viron surdan kaj apenaŭ parolkapablan, kaj petis lin, ke li metu sian manon sur lin.» (Mk 7,32), Temis pri la gesto plej ripetata en la sanigoj: «Kaj ĉe la subiro de la suno ĉiuj, kiuj havis malsanulojn kun diversaj malsanoj, venigis ilin al li; kaj li metis sur ĉiun el ili la manojn, kaj sanigis ilin.» (Lk 4,40). La esprimeco de la signo etendiĝas ankaŭ en ŝarĝo de Jesuo al siaj disĉiploj: «... sur malsanulojn ili metos la manojn, kaj ili saniĝos.» (Mk 16,18). Ankaŭ Paŭlo, post la vizio de la Sinjoro sur la vojo al Damasko, precize per la mansurmeto estas sanigita de Anania (Agoj 9,17). Kaj siavice li sanigos malsanumojn surmetante la manojn (Agoj 28, 8-9). Meti la manojn sur la kapon de persono signifas ankaŭ alvoki kaj transdoni sur lin la donon de la Sankta Spirito por determinita misio. Tiel kun la baptitoj de Samario kiuj ricevas la viziton de la apostoloj por kompleti ilian inicon (Agoj 8,17). La samo okazas por la disĉiploj de Efezo «Kaj kiam Paŭlo metis siajn manojn sur ilin, la Sankta Spirito venis sur ilin; kaj ili ekparolis per lingvoj kaj ekprofetis.» (Agoj 19,6). Sed ankaŭ sur la elektitojn, kiel la sep diakonoin, je la servo de la komunumo estas surmetitaj la mamoj kiel signo de aparta misio(Agoj 6,6). Sankta Paŭlo kaj Barnabaso estas elektitaj kaj senditaj de la komunumo al nova apostola misio. Gravas la momento en la historio de la komunumo. Gravas la sinteno tiel priskribita: «Tiam, fastinte kaj preĝinte kaj metinte sur ilin la manojn, ili forsendis ilin.» (Agoj 13,3). Paŭlo memoros pri tio kaj verkos al Timoteo pri la graveco de tiu sakramenta gesto kiu staras ĉe la radiko de lia misio. (1Tm 4,14).
La gesto en la liturgio de la Eklezio
Ni trovas jam en la antikva Eklezio la praktiko, konsiderita grava kaj esenca, de la surmeto de la manoj en la liverado de la sakramentoj: konfirmacio kaj ordino. En la unua kazo, ĉar signum de la formala dono de la Sankta Spirito al la ĵusvarbito, por perfektigi lian kristanan inicon, en la dua kazo, kiel sensa esprimo de la transdono, flanke de Dio, de specialaj povoj al homoj de li elektitaj.
En la antikva eklezio la mansurmeta gesto estis praktikata ankaŭ en multaj aliaj ritoj neapartenantaj al sakramentaj kunteksto, ekzemple en la konsekro de la virgulinoj, en la Beno al la abatoj kaj abatinoj, en la Ekzorcismoj…
La gesto en la ritoj de la dua vatikana koncilio
Laŭ la instruoj de la dua Vatikana koncilio la gesto de la laŭliturgia mamsurmeto estas prezentita, kun malsama elstareco, en ĉiuj sakramentoj. Ĝi povas estis farita per ambaŭ manoj aŭ per unusola mano, etendita sur la popolo aŭ ankaŭ sur unuopa persono. La signifo, ĉiukaze, estas eksplikata per la interpreta vorto kiu ĝin akompanas.
Bapto
En la bapto la gesto aperas ankaŭ tri fojojn:
Konfirmacio
En la konfirmacio estas liturgiitaj du mansurmetoj. Unu "pliesenca" sur unuopan kandidaton kaj alia "malpliesenca" - tiu postkrismada kaj komuna sur ĉiujn kandidatojn.
Sakramento de la perdono
En tiu sakramento, la konfeso, la nova rito prezentas novaĵon, nome rekupero de forgesita tradicio. Laŭ la nova ritlibro, la absolvaj vortoj eldiritaj de la sacerdoto estas akompanataj ne nur de la krucsigno, sed ankaŭ de la mansurmeto. Per tiu gesto, la sacerdoto indikas ke la pentinto estas absolvita de siaj pekoj kaj repacigita kun la Eklezio. (OP, n.46).
Unkto de la malsanuloj
Per tiu rito la eklezio realigas la paŝtistan zorgon por la malsamulojn ĝenerale. Ĉe la fino de la sacerdota vizito al malsanuloj, la sacerdoto povas beni la malsanulon per la mansurmeto. (OUI, n.45).
Celebrado de Eŭkaristio
En la mescelebro la mansurmeto okazas dufojojn. Unu - dum la eŭkaristia preĝo, antaŭ la konsekro, sur la oblatoj, la alia, ĉe la fino de la meso, ĉiufoje kiam oni volas disdoni la la solenan benon sur la popolo. Kaj tio en ĉiuj eŭkaristiaj preĝoj de la katolika roma rito.
Sankta ordino
La mansurmeto en la liverado de Ordino, kiel jam dirite, signifas la transdonon de la dono de Sankta Spirito por la ena sanktiĝo de la kandidatoj kaj por la habilitigo al la plenumo de la oficoj propraj de la ordino liverata. En tiu sakramento la gesto de la mansurmeto estas fundamenta gesto de la sakramento. La sakramento de la Ordino estas konstituata per gradoj: diakona, presbitera kaj episkopa. Sed la gesto samas por la tri gradoj. La konsekranto, kiu estas episkopo, surmetas la manojn sur la kandidaton en "silento''. En la konsekro de diakono mansurmetas nur la episkopo, en la konsekro de presbitero ankaŭ la ĉeestaj presbiteroj, en la konsekro de episkopo ankaŭ la ĉeestaj episkopoj (tiuj kuncelebrantaj kaj aliaj)
San Lorenzo de Tormes
San Lorenzo de Tormes [sanloRENzo deTORmes] estas municipo en la sudokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo San Lorenzo de Tormes estas komprenebla etimologie kiel Sankta Laŭrenco de Tormes, alude al la rivero Tormes. Ambaŭ konceptoj aperas en la blazono: la sanktulo kiel rosto-krado kie supozeble estis martirigita la sanktulo; kaj la rivero per ondoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de loĝlokoj San Lorenzo de Tormes kaj Vallehondo [baĝeONdo] (Profunda Valo, tamen ĝi estas nek nek); ĝi okupas totalan areon de 14,50 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 33 loĝantojn.
Ĝi perdis 530 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 82 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun El Losar del Barco, La Horcajada, Santa María de los Caballeros, El Barco de Ávila, Los Llanos de Tormes kaj Santa María de los Caballeros.
La tereno estas inter la valoj de la rivero Tormes kaj de la rojo Caballeruelo, ties alfluanto, kaj inter kelkaj montaraj zonoj kiel Risco de la Encina norde kaj Cuerda de Montenegro sude.
La altitudo gamas inter 1320 m norde kaj 970 m borde de la rivero Tormes. La domaro estas je 1031 m super marnivelo.
Petrikeresztúr
Petrikeresztúr [petrikerestUr] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
Situo
Petrikeresztúr situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Zalaegerszeg troviĝas 17, Lenti 24, Pacsa 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio devenis pri la vilaĝo el 1260 en latina formo "Terra de Petur", en hungara formo "Kerezthur" en 1408. En tiu komunumo vivis Ádám Pálóczi Horváth inter 1812-1818. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, poŝto. La municipa administracio kaj la paroĥo en Gellénháza funkcias.
Limahl
Christopher HAMILL (naskiĝis la 19-an de decembro 1958), konata ankaŭ kiel Limahl, kio estas anagramo de lia nomo, estas brita popomuzika kantisto. Li estis ĉefa kantisto de muzika grupo Kajagoogoo en la 1980-aj jaroj, pli poste li iris al soloa kariero. Li kantis titolan kanton por filmo The Neverending Story.
Úbočí (Dolní Žandov)
Úbočí (Amonsgrün) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dolní Žandov, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Dolní Žandov. Estas ĉi tie registritaj 56 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Úbočí situas en katastra teritorio Úbočí u Dolního Žandova kun areo 12,41 km². En la katastra teritorio Úbočí u Dolního Žandova situas ankaŭ Podlesí.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1373.
Mihăileni
Mihăileni estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Szózat
La Szózat (pron. Soozat, Esperanta traduko: Proklamo) estas la dua plej signifa nacia verkaĵo de Hungario. Ĝi estis verkita en 1836, de Mihály Vörösmarty, kaj la orkestra komponaĵo estis verkita al ĝi en 1840, fare de Béni Egressy.
Oni ĝenerale kantas la unua du strofojn. Ĉe naciaj festoj oni ofte kantas la Hungara nacia himnon ĉe la komenco, kaj tiun ĉi verkaĵon ĉe la fino.
7921 Huebner
7921 Huebner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la astrofizikisto Walter F. Huebner, pro ties gravaj studoj pri la malgrandaj korpoj ĝenerale, kaj la kometoj precipe. Dum pluraj jardekoj, Huebner laboris pri opakeco, kaj aliaj fizikaj konstantoj rilatajn ambaŭe al planedoscienco kaj astrofiziko. Li ĉeestis en sennombraj komitatoj kaj en la direktoraro de la NASA, li verkis kaj eldonis sciencajn librojn kaj recenzojn. Huebner pasis plimulton el sia kariero en la Nacia Laboratorio Los Alamos, la Instituto Max Planck en Germanio, kaj la Southwest Research Institute en San Antonio.
Heterokonto
Heterokonto (el la greka hetero = malsimila kaj konto = flagelo) aŭ Stramenopiles estas klado de eukariotoj. Tipe zoosporoj havas du malsimilaj flageloj.
EK
EK! estas libera programo, kiu ebligas tajpi esperantajn ĉapelitajn literojn en ĉiuj vindozaj programoj, ĝuste subtenantaj Unikodon (kiel Word, Outlook, Internet Explorer, Mozilla kaj aliaj), kaj eventuale en aliaj programoj, ebligantaj enmeton en signaro Latina-3. EK! funkcias sub Vindozo 95/98/ME kaj Vindozo NT4/2000/XP. EK! ebligas uzi prefiksajn kaj postfiksajn modifajn klavojn por enmeto de ĉapelitaj literoj, kaj ankaŭ atribui ĉapelitajn literojn rekte al certaj klavoj.
EK! estas liverata kun fontaj tekstoj de la programo, laŭ la kondiĉoj de Ĝenerala Publika Permesilo. La fontkodo elŝuteblas en la formo RAR, malpakebla per WinRAR 3 aŭ ĝia unrar kaj programoj kiuj uzas unrar-n (7-Zip inter aliaj).
Interalie EK! proponas la tiel nomatan E-Klavaron de Ĉapelilo kun aŭtomata generado de ŭ en aŭ/eŭ. La aŭtoro de EK! estis Jurij Finkel.
Programlingvo
Por programi EK!-on estis uzita Delphi, programlingvo bazita sur TurboPascal fare de Borland.
I’m Beginning to See the Light
I’m Beginning to See the Light (Mi komencas vidi la lumon) estas kanto el la jaro 1944, kiun komponis Duke Ellington, Johnny Hodges kaj Harry James; ĝian tekston verkis Don George. Diversaj versioj fariĝis en 1945 unuarangaj furoraĵoj en Usono kaj Aŭstralio.
Ekesto de la kanto
En 1944 la du bandestroj Duke Ellington kaj Harry James kunverkis kune kun Johnny Hodges melodion de la peco I’m Beginning to See the Light, por kiu elplumigis la tekston Don George, kiu saman jaron ankaŭ estis kontribuinta la kantoteksto al la elingtona I Ain’t Got Nothin’ But the Blues. Je la unua registrado de la kanto ĝin kantis la nur deksepjara Joya Sherrill, kiu ĵus envenis en la orkestron de Duke Ellington; Solistis je tio Johnny Hodges kaj trombonisto Lawrence Brown.
Unua sonregistraĵo kaj sukceso
La unua sonregistraĵo ekestis en Novjorko la 1-an de decembro 1944 kaj aperis ĉe diskeldonejo RCA Victor. Ĉi tiu registraĵo eniris la furoraĵo-ranglistojn, restante dek du semajnojn tie kaj atingante rangon 6. La en 1945 ekestinta sonregistraĵo de kunkomponisto Harry James kaj sia orkestro kun kantistino Kitty Kallen dum du semajnoj estis unuaranga furoraĵo en Usono. En la sama jaro jam ekestis novversio de Ella Fitzgerald kun kantensemblo Ink Spots, kiu ankaŭ furoris. En Aŭstraliio ŝia versio atingis furoraĵolistan rangon unu.
Evoluo kiel ĵaza normkanto
Post kiam I’m Beginning to See the Light komence estis popularmuzika kanto, pli kaj pli ofte ankaŭ ĵazmuzikistoj ekprenis la melodion, kiu do fariĝis popolara ĵaza normkanto.
Billy Eckstine plurfoje surdiskigis la kanton, kun Billy May, Quincy Jones, Bobby Tucker kaj kun Gil Asky. Ella Fitzgerald ankaŭ kantis ĝin akompanate de la Orkestro Count Basie (Ella and Basie!, Verve 1963) kun aranĝaĵoj de Quincy Jones. Kvaropo Gerry Mulligan surdiskigis la kanton kun Chet Baker en 1953. Sekvis pluaj instrumentaj versioj de muzikistoj kiel Don Byas, Oscar Pettiford, Art Tatum, Chico Hamilton kaj Red Norvo. Krome ĝin kantis Frank Sinatra kaj en 2004 ankaŭ Al Jarreau.
Uzado sur scenejo kaj en filmo
Jo Stafford kaj Paul Weston parodiis la kanton en la 1960-aj jaroj en Darlene Remembers Duke. I’m Beginning to See the Light estis kantita en 1981 dum la brodveja revuo Sophisticated Ladies. La versio de Harry James estas aŭdebla en la filmo My Dog Skip (2000), tiu de Duke Ellington en la filmo The Matrix (1999).
Marienheide
Marienheide estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oberberg de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio kaj estas parto de la pejzaĝo Bergisches Land. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saŭromuzeo Aathal
La Saŭromuzeo Aathal estas muzeo pri dinosaŭroj en Seegräben en Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi estas monumento de nacia signifo.
Marienheide
La loko Gimborn, kiu nuntempe konsistigas la plej sudokcidentan parton de la komunumo, dum la mezepoko estis la sidejo de propra graflando, kiu limis al la duklando Berg.
Saŭromuzeo Aathal
Situo
La muzeo situas ĉe la kantona ĉefvojo inter Uster kaj Wetzikon borde de la rivero Ustermer Aa en la setlejo Unteraathal en la komunumo Seegräben. La muzeo troviĝas en la domoj de la iama ŝpinfabriko Aatal, kiu estas parto de la Industrilernopado de Zurika Oberlando. La iamaj fabrikdomoj estas sub protekto de la federacio kaj formas kun la muzeo mem parto de la nacia monumento.
Kolekto
La muzeo posedas riĉan palaontologian kolekton kun 200 ekspoziciaĵoj, inter kiuj troviĝas dinosaŭroj el la tuta mondo, de la etsaŭro ĝis la 23 metrojn longa brakiosaŭro-skeleto, Diplodokuso, Kamarasaŭro, Apatosaŭro, Saŭropodobebo, Otnielio, Stegosaŭro kaj la viandomanĝanta alosaŭro, flugsaŭroj, grandaj marsaŭroj kaj fosilioj de kambrio ĝis la glaciepoko.
La muzeo ankaŭ funkciigas propran fosejon en la usona ŝtato Vajomingo. La fosteamo en Vajomingo ek de 1990 faris diversajn gravajn trovojn kiel ekzemple du preskaŭ komplete konservitaj alosaŭro-skeletoj kaj du same bone konservitaj stegosaŭro-ekzempleroj.
Marienheide
En kaj tre proksime de la nuna komunumo - kiel bone montras la skiza mapo dekstre - situas pluraj artefaritaj lagoj kreitaj pro akvobaraĵoj.
Saŭromuzeo Aathal
Kolekto
Flanke de la muzeo situas ankaŭ mineraloga muzeo kaj mineralvendejo.
Atingebleco
La muzeo facile atingeblas per la trajnlinioj S14 kaj S9 de Zuriko, Uster aŭ Wetzikon ĝis Aathal. De Uster estas biciklovojo ĝis la muzeo.
Asocio por la subteno de la saŭromuzeo
Ekzistas Asocio por la subteno de la saŭromuzeo (en germana lingvo: Verein zur Förderung des Sauriermuseums) kies celo estas la financa subteno de la muzeo kaj de la esplorlaboro pri saŭroj. La membroj de la asocio rajtas senpage viziti la muzeon kaj ricevas la informojn pri la diversaj aktivecoj de la muzeo.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo de la Saŭromuzeo Aathal
Infero (La Dia Komedio)
Infero estas la unua parto de La Dia Komedio, poemo de 14 mil versoj verkita de Dante Alighieri. Tiu ĉi alegorio rakontas la vojaĝadon de Dante tra la mezepoka ideo de infero. En la poemo la infero estas reprezentita kiel la antaŭa infero kaj la naŭ cirkloj. Alegorie La Dia Komedio prezentas la vojon de la animo al Dio kun la infero kiel simbolo por ekkono kaj refuzo de pekoj.
Fenetilsalikilamido
Fenetilsalikilamido aŭ fenetila 2-hidroksobenzamido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la amidoj, rezultanta el interagado de la Item 2 kaj fenetilsalikanolo. Fenetilsalikilamido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fenetilsalikilamido prezentas fenetilan grupon kaj salikiloilan grupojn ligitajn al nitrogenatomo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 15 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Infero (La Dia Komedio)
Kunlabore kun Bruno Migliorini, la verko estas Esperantigita fare de K.Kalocsay kaj eldonita en 1933 ĉe Literatura Mondo en Budapeŝto.
NGC 3083
NGC 3083 (aliaj indikoj — MCG 0-26-2, ZWG 8.11, PGC 28900) estas galaksio en konstelacio Sekstanto.
Infero (La Dia Komedio)
Jen la surskribo de la Pordo de l' Infero :
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1933 Infero Farso.jpg|Ilustraĵo el la Esperanta eldono. Dosiero:1933 Infero Besto.jpg|Ilustraĵo el la Esperanta eldono. Dosiero:Heroldo 3(1627).jpg|Teksto en Heroldo de Esperanto de Aldo de' Giorgi pri la kunlaboro kun Bruno Migliorini. </Gallery>
Ekzergo
Laŭ Francisko Azorín Eksergo [tiel] estas Surskribaĵo, indikanta daton, fabriklokon, verkistonomon, en la areo limigita per la orlo de monero aŭ medajlo, sub la centra figuro. Kaj li indikas etimologion el greka eks + ergon (ekster verko), kaj de tie la latina exergum. La informo el tiuj eksergoj foje ludas gravan rolon por determini datojn aŭ lokojn; tiaj informoj poste povas esti uzataj de historiistoj por determini la rilatojn de popoloj laŭlonge de la historio kaj de la geografio.
Árpád Sós
Árpád SÓS [ŝo:ŝj] estis rumania hungara sportĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 2-an de marto 1919 kaj mortis la 2-an de novembro 1998 en Kluĵo. Li estis la edzo de ĵurnalistino Magda Muzsnay.
Kariero
Árpád Sós finis la mezlernejon en reformita kolegio de Kluĵo (1937). Li estis aktivsportisto: en 1936 li estis je 100 metroj landa junulara ĉampiono pri naĝado, futbalisto. Inter 1956–58 li estis redakcia sekretario de Falvak Népe, poste de Előre. Li estis en 1958 fondantano de Radio de Târgu Mureș, ĝia redakcia sekretario, poste por 21 jaroj gvidanto de ĝia hungarlingva sekcio, sportraportisto. De 1979 li estis eksterna kunlaboranto de la sportrubriko de Radio de Kluĵo.