cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperanta regno
Alia festo ĉirkaŭ Kristnasko 1908 kunvenigis ĉirkaŭ 150 E-partoprenantojn. Kaj estis projekto fondi tie centron de la juna UEA: Gustave Roy ĉeestis la UK-on en Dresdeno kaj protokolo de unu el la kunvenoj raportas pri lia pledo.
Laab im Walde
Laab im Walde ("Laab en la arbaro", ĉi tie "en la Viena Arbaro") estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Zbigniew Musiał
Zbigniew Musiał (naskiĝis la 3-an de marto 1936) – pola filozofo, doktoro habilita, profesoro de Varsovia Universitato.
Solido (geometrio)
En la geometrio, solido estas tridimensia formo. Ekzemploj de solidoj estas pluredro, sfero, cilindro, konuso kaj elipsoido.
Oni povas difini la volumenon de solido kiel mezuro de ĝia grandeco.
Solidoj havas surfacon el edroj, kiu estas la dudimensia formo kiu limas la solidon.
Sargans (stacidomo)
Sargans estas fervoja stacidomo en Sargans, Svislando.
Bakuo
Bakuo (Bakı) estas ĉefurbo de Azerbajĝano, unue menciita en 885.
Geografio
Bakuo situas ĉe la okcidenta parto de Kaspia Maro, ĉe bordo de Apŝeron-duoninsulo. En la urbo loĝas ĉirkaŭ 2 milionoj da homoj.
István Orosz (historiisto)
István Orosz [iŝtvAn oros], laŭ hungarlingve kutima nomordo Orosz István estas hungara historiisto, politikisto, instruisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2013).
Bakuo
Klimato
La klimato de Bakuo estas semiarida (Klimata klasifiko de Köppen: BSk). La somero estas kutime varma kaj seka kun tre malgranda pluvo. La vintro estas malvarma kaj modere malsekaj, kun oftaj frostoj kaj fojaj sed jara neĝo. La pluvado estas malofta, kun mezuma ĉiujara pluvado de 200 mm. La urbo estas venta tuta jaro kun iafoje aperantaj orkanfortaj ventoj.
Historio
Bakuo estis unue skribe menciita en 885, sed arkeologoj datumas la unuan setliĝon antaŭ 10.000 jaroj. La persa Ŝivan Ŝaĥo Ahistan la 1-a igis Bakuo en la 14-a jarcento ĉefurbo.
Oriente (San-Paŭlio)
Oriente (oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Marília kaj en la samnoma mikroregiono Marília. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
István Orosz (historiisto)
István Orosz naskiĝis la  1935 en Mád.
Bakuo
Historio
Ekzistas pluraj teorioj pri deveno de la urbonomo, la plej populara estas la derivado de la persa bad kube kun signifo Urbo de la ventoj.
Bakuo konsistas el tri urbopartoj:
La malnova urbo – kiu estas mem fortikaĵo - situas en la centro de Bakuo. En 2000 oni surlistigis la kvartalon ene de la fortikaĵa muro inter la Monda kulturheredaĵo de UNESCO. La plimulto de la muroj kaj turoj, kiujn oni firmigis post la rusa okupado (1806), staras jam ekde la persa epoko. La kvartalo kun labirinto el mallarĝaj stratoj akaj altaj domoj estas pitoreska. Mondfama estas la palaco de Ŝirvan Ŝaĥo, la karavanserajoj, la virgulina turo el la 11-a jarcento, la banejoj kaj la Djuma moskeo. La malnova urbo havas dekduojn da malgrandaj moskeoj, ofte sen distinga signo.
La nafta urbo situas sude de la malnova arbo kaj estas konstruita post la enorma nafto-furoro komence de la 20-a jarcento. La naftobaronoj konstruigis novgotikaj kaj Jugendstil-palacojn fare de okcidenteŭropaj arkitektoj. En la iamaj posedaĵoj de la antaŭrevoluciaj milionuloj nuntempe funkcias arto-, historio- kaj literaturmuzeoj.
La Maraude
La Maraude ([la marOd']) estas staĝejo situanta en la vilaĝo Arrout de la franca departemento Ariège en suda Francio. En la staĝejo dum ferioj kaj en lernejtempo akceptiĝas infanoj kaj adoleskantoj por "verdaj klasoj", t.e. ekkonigo de la naturo kaj de la kampara vivo. La gegvidantoj de la staĝejo ankaŭ ofte akceptas lingvo-staĝojn pri Esperanto. Sunkompanio estas la nomo de la esperanto-grupo kiu gvidas tiujn kursarojn.
István Orosz (historiisto)
Biografio
István Orosz frekventis universitaton en Debrecen inter 1953-1957. Li komence instruis en gimnazio en Karcag, poste li revenis instrui al la universitato. Li iĝis universitata profesoro en 1986, inter 1975-1988 katedrestro, inter 1980-1986 dekano, poste ĝis 1993 vicrektoro. Ekde 1991 li instruis ankaŭ en Universitato de Budapeŝto. Li doktoriĝis (DSc) en 1998 antaŭ la akademio. Li estis deputito parlamenta inter 1994-1998. Li okupiĝis pri historio de la agrario kaj urboj. Li ricevis premiojn inter 1985-2005.
Bakuo
Nuntempo
En la urbo funkcias multaj universitatoj, altlernejoj kaj teatroj. La martira tombejo estas dediĉita je memoro de ĉiuj, kiuj mortis en milito kontraŭ Armenio, sed ĝi ankaŭ memorigas pri 137 homoj, kiuj estis mortigitaj la 19-an kaj 20-an de januaro en 1990, kiam sovetiaj tankoj inundis la stratojn de Bakuo.
La Bakua Borso estas servo kiu utilas por sekvi la evoluon de la ekonomio de Azerbajĝano kaj de Bakuo, kies bazo estas la nafto. La ekzisto de nafto jam konatas ekde la 8-a jarcento. En la 15-a jarcento oni prenis nafton por la lampoj el fontoj, kiuj aperis sur la terosurfaco. La unua naftoborado de la mondo okazis en 1848 en Bakuo. La ekonomia ekspluatado de nafto komenciĝis en 1872 kaj ĝis komence de la 20-a jarcento, la naftokampoj de Bakuo estis la plej grandaj de la mondo. Tiam ili donis duonon de la monda produktado. Fine de la 20-a jarcento, la naftorezervoj sub la seka tero elĉerpiĝis, la boradoj okazis plu en la maro. Bakuo estas la plej grava centro pri produktado de naftoindustriaj ekipaĵoj. Dum la dua mondmilito, la batalo de Stalingrad okazis pri la regado de la naftokampoj de Bakuo.
Vidindaĵoj
Ĉirkaŭ Bakuo troviĝas kelkaj geografiaj limŝtonoj kiel la Janar Dag (Yanar Dag), amaso da tergaso kiu brulas dum miloj da jaroj. Pro tio Janar Dag estas kial la nomo Azerbajĝano laŭvorte signifas "lando de fajro". Nacia Parko Gobustan: ĉi tie estas ĉirkaŭ 6 000 petroglifoj, kovrante periodon de 12.000 jaroj. Tiu ĉi parko estis deklarita Monda heredaĵo de Unesko en 2007. Estas proksimume 400 ŝlimvulkanoj en la parko, kio estas proksimume duono de la nombro da ŝlimvulkanoj tutmonde.
Statuoj inter kiuj Statuo de liberigita virino
Ŝtata Akademia Opera kaj Baleta Teatro Aĥundov de Azerbajĝano
Transporto
Trolebusa transporto en Bakuo estis sistemo de trolebusoj formanta parton de la publika transporto en Bakuo, dum proksimume 65 jaroj ekde 1941.
La Funikularo de Bakuo (azerbajĝane Bakı funikulyoru) kunligas placon en Avenuo Neftjanikov kun Parko Nagornij. La direktoro estas Tofig Ismajlov.
Famaj bakuanoj
En la urbo naskiĝis, i.a.:
László Földes (literaturkritikisto)
FÖLDES László (feoldeŝ) estis rumanuja hungara literaturkritikisto, redaktoro naskita en Arad la 26-an de junio 1922 kaj mortinta en Kluĵo la 10-an de januaro 1973. Li estis la edzo de Mária Földes.
Biografio
László Földes pristudis filozofion kaj psikologion en la Universitato de Kluĵo. Oni internis li al tendaro Târgu Jiu (1944). Li estis asisto, ekde 1947 adjunkto en la universitato Bolyai Tudományegyetem. Laste li lekciis estetikon en la Muzika Altlernejo Gheorghe Dima kaj en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu. Samtempe li estis gvidanto de filio kluĵa de la libroeldonejo literatura kaj arta (1949–56), sekve ĉefredaktoro de Utunk (1956–58), ekde aŭtuno de 1970 denove ĝis sia morto. Li estis unu el fondantanoj de A Hét.
Breitenfurt bei Wien
Breitenfurt, plennome Breitenfurt bei Wien, estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Landerd
Landerd estas municipo en la nederlanda provinco Nord-Brabanto.
Akvokastelo Günthersleben
La komplekso de la pereinta Akvokastelo Günthersleben (Wasserschloss in Günthersleben en Drei Gleichen-Günthersleben estas, krom la Kirko Sankta Petro verŝajne la plej interesa objekto en la tiea regiono en la germana Distrikto Gotha. La kastelo estis ĝis 1945 sidejo de la lokaj dinastianoj. La tute funkcianta akvokastelo kun ekonomiaj ejoj barbare detruiĝis inter la jaroj 1947 kaj 1950 fare de la sovetiaj okupantoj. Poste la teritorio aliiĝis je ripozumzono kun informa pavilono kaj eta regionhistoria muzeo de la "Nacia geoparko Großer Inselsberg - Drei Gleichen".
Historio
En 1143 la akvokastelo planiĝis fare de la dinastio de Hartmann kaj Ortwin de Günthersleben, voktoj de la tiama vilaĝo. En 1349 la vokto de Mühlburg, Heinrich Gutenhuser, ekposedis ĝin. Ekde 1409 regis la sinjoroj de Stotternheim. En 1478 la grafo Siemund de Gleichen feŭde donacis la burgon al du Georgoj kaj al Johano de Stotternheim. Inter 1573 kaj 1580 Melchior de Wangenheim posedis la tuton antaŭ la vendo al grafino Walburgis de Gleichen. En 1607 la bienon akiris kavaliro Friedrich de Volgstädt, kies posteularo vendis ĝin en junio 1680 al la imperiestra ĉambra direktoro grafo Friedrich de Born. Ekde 1691 anstataŭiĝis la akvokastelo sub la regado de Heinrich de Bonhorst (1643–1711) - li i.a. ankaŭ alikonstruigis la Petro-kirkon - per granda kastela areo kun bastionaj anguloj ĉirkaŭataj de larĝa akvofoso. La familio de Bonhorst posedis la tuton ĝis 1737. La sekva posedanto (ekde 1786) estis Heinrich Bünau, kies edzino originas el la dinastio de Mecken-oj. La prezo estis de 63.000 guldenoj. En 1819 vendis Dorothea Friedericke de Bünau la bienon al Paul Ruge, bienprunteprenisto en Großfahner. Ĝis 1837 vivis la familio Ruge surloke ĝis la vendo fare de Leopoldine Rentsch al Johann Christoph de Weiß (1779–1850), financa konsilisto kortega kaj estro de teksfabrikoj. Li nobeliĝis en 1836 kaj pligrandigis la bienon, organizis lukran bredadon de ŝafoj kaj prilaborigis la lanon en siaj ŝpinejoj en Suda Turingio. Monumenteto por li eĉ hodiaŭ videblis ĉe al orienta angulo de la bieno datumante de 1898. En 1850 transprenis la samnoma filo la tuton kiu estis ĉambristo ĉe la kortego de Meiningen kaj sinjoro ĉe Glücksbrunn. En 1909 lia edzino Caroline de Weiß (fraŭline: Stark) transdonis la kastelon al grafo Ascan Heinrich Christian de Swaine (1867–1954), pranevo de la en 1901 mortinta sinjoro de Weiß kaj posedanto de Kastelo Obertheres en Malsupra Frankonio. Post bienseparigo intergefratra grafino Freia de Swaine (1896–1981) akiris al kastelon en 1918 kaj zorgadis prie ĝis la senproprietigo fare de komunistoj tradicimalamantaj en 1945. Dum la Dua mondmilito la kastelo servis ekde 1944 kiel deponejo por altvaloraĵoj el Kastelo Friedenstein respektive el la Regionhistoria muzeo de Gotha. En 1945 elrabiĝis la kastelo meblare kaj objekte. Post ŝtatanigo barbara per terposeda reformo en 1945 fariĝis unue kontraŭleĝa, poste ŝtate permesita kompleta malkonstruo de la nedifektaj ejoj kastelaj kaj ĉekonstruaĵaj inter 1947 kaj 1954. Poste iĝis transigo en t.n. popolan posedaron de GDR. Inter 1974 kaj 1976 sur la insulo fariĝis publika ripozuma zono. En 2000 la komunumo Günthersleben-Wechmar ekposedis la terenon. Hodiaŭ tabularo en ekspozicia pavilono informadis pri la historio.
Ekde 2010 oni pli intense ekplanis evoluigon de la teritorio i.a. per starigo de informadcentro prigeologia kaj regionhistoria. De la kastelo videblis nuntempe nur kelkaj intertempe restaŭritaj fundamentaj ŝtonoj, la akvofoso kaj du pontoj. La bela kastela levoponto de 1692 ankaŭ denove brilas.
Grandeco
La malinterna rando de la akvofoso (19) estas de 200 × 150 metroj. La sudorienta parto akvofosa havas larĝecon de ĉ. 50 metroj, dume la nordokcidenta foso estas nur 25 metrojn larĝa. La nordorienta kaj sudokcidenta akvofosoj same larĝas je ĉ. 25 metroj. La kastela insulo ne estas meze sed kelkajn metrojn pli nordokcidente kaj havas formon de ortangulo simetria de ĉ. 140 × 75 metroj.
Dispartiĝo teritoria
La ĉefaliro al la kastelinsulo fariĝas per la nordorienta ponto kun levoponto rekte ĉe la enireja portalo (2). La vizitanto trafis tie la mallarĝan parton de la rektangula kastela areo. Tra la ĉefa portalo (3) kaj la posta portala transveturejo (4) oni atingis la internan antaŭan korton (5). La antaŭa korto estis verŝajne iam la ununuraĵo starinta surinsule antaŭ la alveno de la bestaj staloj (10) kaj de la sudokcidente randiganta garbejo (12). Karakterize por la areo estas la ekonomia funkciigo de ĉiuj konstruaĵoj. La antaŭa korto formas per klaraj linioj belan placon kaj praktikan kaj atrakcian. La arkitekturhistorie iel maltaŭga ponto (13) trans la akvofoso al la paŝtejoj konstruitis nur post la starigo de la porbestaj staloj. Traktoroj kaj treniloj parkumis en remizo (8) ĵus malantaŭ la pordtransirejo maldekstre. La bovoj staris en trietaĝa ejo (9) ĉe la suda flanko de la teritorio. Tiuj ĉi konstruaĵoj plenigis ĉ. du trionojn de la grundolongeco. La pli supraj etaĝoj servis kiel furaĵdeponejoj. La ujoj porbovaj staris laŭ vicoj en horizontala direkto de la stalo. Tra kombina irejo meza kaj ok alirejoj la tuto alireblis. Staloj por porkoj kaj ĉevaloj (10) estis nordokcidentaj de la bovejoj en la malantaŭa korto (6). Ĉi tie estis eĉ aliaj bestostaloj por ŝafoj, kaproj kaj aliaj etbestoj kun furaĵejoj en supraj etaĝoj. Disde la malantaŭa korto kondukis la nordokcidenta ponto rekte ĉe la paŝtejojn, kampojn kaj ĉirkaŭbaritajn paŝtejojn pli altajn. Trietaĝaj garbejoj kaj deponejoj (12) igis la sudokcidentan finon de la antaŭa korto kaj separis la korton de la malantaŭa korto. Ekzistis transirejo sufiĉe larĝa por rikoltmaŝinoj. Tie ĉi en la teretaĝo eta areo reserviĝis por la bredado de ĉevalidoj. Aliaj tiaj konstruaĵoj finigis ankaŭ la postan korton sudokcidenten, do de la insulo. La nordokcidenta angulo de la malposta korto gastigantis por riparejo malgranda (17). En la mezo de la malposta korto estis sterkejo, kompoŝtejo kaj sterkakva foso (16); kontraŭvidmuro (15) tuj apuda malebligis la regardon rekte de la sinjora kaj inspektora domoj al la foso sterkakva. En la nordorienta angulo de la instulo troviĝis la ĉefdomo de la bienposedantoj (1), la inspektista domo (7) tuj najbaris sudokcidenten.
Tasko de la inspektisto estis gvidi ĉiujn aferojn surbiene. Lia grava posteno substrekitis ankaŭ per la proksimeco de lia loĝejo al la sinjora domo. Li estis la unusola dungito kiu vivis kun la familio sur la insulo, dume la aliaj dungituloj kaj laboristoj loĝis nur en la proksimeco de la kastelo, ĉefe en la Gotaa strato. Ambaŭ konstruaĵoj estis unuigita per ĉ. 90 centimetrojn alta teraso (18) sur kiu oni povis ĉiam atingi la aliajn domon reciproke sen stumblig aŭ malsekiga danĝero. La sojlo de la kortoj estis nur trete plifirmigitaj. Dum longa pluvado ili moliĝis kaj igis la moviĝon malkonforta. Ĉirkaŭis la insulon arboj kaj arbustoj kiuj ĝis hodiaŭ parte ekzistis.
107638 Wendyfreedman
107638 Wendyfreedman estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo David Healy elde la Observatorio Junk Bond en Sierra Vista (Arizono, Usono).
Orindiúva
Orindiúva estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 5.678 loĝantojn en 2010.
Gierschnach
Gierschnach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Genki Hirakawa
Genki Hirakawa (平川 元樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Iwate Grulla Morioka.
Mária Földes
FÖLDES Mária (foeldeŝ) estis rumanuja hungara dramverkistino naskita en Arad la 5-an de septembro 1925 kaj mortinta en Tel-Avivo la 18-an de decembro 1976. Ŝi estis la edzino de literaturkritikisto László Földes.
Biografio
Mária Földes la mezlernejon finis en Târgu Mureș, Oradea kaj Kluĵo, pli poste ŝi daŭrigis siajn studojn en la aktorakademio Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet. Dum la dua mondmilito oni deportis ŝin. En 1974 ŝi elmigris Israelon. Ŝi memmortigis.
Vence
Vence (jen france, okcitane Vença (klasike) aŭ Vènço (laŭ la Mistral-a normo) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france Alpes-Maritimes, okcitane Aups Maritims), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur ). Vence troviĝas en la arondismento Grasse: ĝi estas la ĉefurbo de la kantono Vence. Fine de en la komunumo, kiu etendiĝas sur 39,23 km², vivis.
Ležák
Ležák (ankaŭ iam nomata Holetínka) estas rivereto en Ĉeĥio, en Regiono Pardubice. Ĝi fontas sur monteto super la vilaĝo Horní Holetín proksime de norda limo de protektata pejzaĝa regiono Žďárské vrchy kaj de maldekstre enfluas en riveron Novohradka en Hrochův Týnec. Ĝia ĉefdirekto estas nordo. Per sia akvo provizas kelkajn grandajn fiŝlagojn, aparte Petráň, Hořička kaj Žďár apud Havlovice. Ĉe vilaĝo Zaječice la rivereto enfluas en malfermitan ebenaĵon en valo de riveroj Chrudimka kaj Elbo.
Ležák fluas trans vilaĝoj Holetín, Střítež, Tisovec, Ležáky, Miřetice, Bošov, kampurbo Žumberk, vilaĝoj Bítovany, Zaječice, Řestoky, Trojovice, Zájezdec, Přestavlky kaj Hrochův Týnec.
Koncentrejo Dachau
La instalaĵo situis proksimume 20 kilometrojn nordokcidente de Munkeno. Unue ĝi servis al malliberigo de politikaj kontraŭuloj de la nazia sistemo. Heinrich Himmler, en 1933 la Reichsführer SS kaj policestro de Munkeno, ordonis ĝian konstruon oriente de la urbo Dachau sur la areo de eksa municia fabrikejo.
En la koncentrejo edukiĝis kaj trejniĝis la gardistoj kaj funkciuloj de pli postaj amasmurdaj koncentrejoj. La koncentrejo Dachau mem ne estis ekstermejo, kvankam en neniu alia nazia koncentrejo neniom da homoj murdiĝis individue pro politikaj motivoj.
Post la Kristala nokto en 1938 pli kaj pli malliberiĝis ankaŭ judoj kaj aliaj persekutitoj, kaj post la komenciĝo de la Dua Mondmilito aldoniĝis homoj el la nazie okupitaj regionoj de Mez-Orienta Eŭropo. Kiel "modela koncentrejo" la ejo estis la unua loko en Nazia Germanio, en kiu SS-komandisto estis la sola decidanto kaj ĉiu ĝenerala juro ne validis: kreiĝis "ŝtato en ŝtato", en kiu arbitre kaj sen ajna atento de homaj rajtoj aŭ naciaj leĝoj malliberiĝis, persekutiĝis kaj murdiĝis homoj.
El la sume almenaŭ 200 000 malliberigitoj en Dachau surloke mortis proksimume 41 500. Multaj pliaj tamen fortransportiĝis al la ekstermejoj kaj tie mortis.
Malliberuloj de Dachau
La 20-an de majo 1940 estis arestita kaj forveturigita al koncentrejo Dachau. Ekde aŭgusto ĝis decembro 1941 restadis en alia koncentrejo Mauthausen-Gusen, kaj poste denove en Dachau ĝis ties liberigo fare de usonanoj la 29an de aprilo 1945.
Reprezalioj
17.02.1941: En la koncentrejo pereis pola pastro Tadeusz Gałdyński
Memorigo
Martir-Tago de Pola Klerikaro (en la koncentrejo germanoj murdis 1034 klerikojn, en tio 868 polojn) - fiksita de Pola Episkoparo en 2002
Administracia juĝistaro en Benino
En Benino la administracia ĉambro de la Supra Kortumo estas la ordinara juĝisto, unua- kaj lastinstanca, pri la administraciaj konfliktoj.
Tiu ĉambro ankaŭ apelacie verdiktas pri decidoj de pluraj juĝecaj institucioj. Krome la Supra Kortumo povas esti kasacia juĝisto.
Laŭ la konstitucio, la Supran Kortumon povas konsulti la registaro pri ĉiaj administraciaj aŭ justicaj aferoj. Laŭ peto de la ŝtatestro, ĝi ankaŭ povas redakti leĝan aŭ reglamentan tekston antaŭ ties ekzameno far la Nacia Asembleo.
Pasteĉo
Pasteĉo estas la responda termino en Esperanto al la internacia francdevena vorto pâté, kiu aludas al pastaĵo farita plej ofte el viando kaj hepato aŭ el fiŝo (kvankam estas versioj vegetaranaj el, ekzemple, olivoj aŭ legomoj), kiu serviĝas sur toastoj kiel antaŭmanĝo.
Kutime oni prilaboras miksaĵon de viandaĵoj aŭ hepataĵoj fajne aŭ malfajne hakitan, al kio oni kutime aldonas grason, legomojn, herbojn, spicojn, vinon kaj aliajn ingrediencojn.
Lokaj variaĵoj
En la gastronomioj franca kaj belga, la pasteĉo povas esti kuirita kun krusto kiel kuko aŭ pano, kaj tiam oni nomas ĝin pâté en croûte.
La plej fama pasteĉo estas probable grashepataĵo (en franca foie gras), kiun oni prilaboras el la hepatoj de dikigitaj anseroj. La manĝofakuloj kutime preferas foie gras entier (kompleta grashepato), kiu estas simple grashepato boligita kaj tranĉita, kio teknike ne estas fakte pasteĉo.
En Nederlando, Germanio kaj Aŭstrio, la pasteĉon de hepato kutime oni prilaboras kiel kolbaso boligita, nomata leverworst (nederlande) aŭ Leberwurst (germane). Variaĵo estas Braunschweiger (nomata laŭ la urbo Braunschweig). Kelkaj el tiuj produktoj havas fine teksturon de viandaĵo malfacile ŝmirebla, kaj ofte oni manĝas ilin en pecoj aŭ rondaĵoj por la interno de sandviĉoj. Tiuj variantoj iĝis gravaj produktoj en Orienta Eŭropo kiujn oni bone eksportas.
En Skandinavio, leverpostej estas variaĵo de la franca pâté en terrine prilaborita el porkohepato. Temas pri unu el la malvarmaj pladoj plej popularaj de la regiono, kiun oni konsumas sur pano.
En Rusio kaj Ukrainio la pladon oni preparas kutime el hepato kaj ĝi estas konata kiel печеночный паштет ["pjeĉjenoĉnij paŝtet"], kvankam oni uzas ankaŭ aliajn viandaĵojn.
Amhara lingvo
La amhara (አማርኛ Amarəñña [amarɨɲːa]) estas post la araba la plej granda ŝemida lingvo en la mondo, kiu estas parolata de ĉirkaŭ 22 milionoj da personoj. Ĝi estas la oficiala lingvo de Etiopio, dum la oroma lingvo estas la plej vaste parolata lingvo. Ankaŭ en Eritreo kaj Israelo estas amhara-parolantaj minoritatoj. La amhara estas parolata de la amharoj kaj havas propran alfabeton per kiu oni skribas la nomon de la lingvo kiel አማርኛ. La amhara estas proksime rilata al tigraja lingvo kaj la tigra lingvo, ĉiuj tri disvolvitaj el la praa geeza lingvo.
La amhara estas la laborlingvo de la federacia registaro de Etiopio, parolata plejparte de la loĝantoj de urboj en Oromio, kaj multe malpli en kamparaj regionoj, kie regas oroma lingvo.
La amhara estas ankaŭ parolata en Egiptio, Israelo, Svedio kaj Eritreo.
Telekso
Telekso aŭ teletajpilo estas telegrafo, per kiu oni kapablas skribi tekstojn sur folioj en fora stacio.
Kantono Sullivan (Tenesio)
La kantono Sullivan - angle Sullivan County - estas kantono de Usono en la subŝtato Tenesio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Amhara lingvo
Vidu ankaŭ
Geeza lingvo
Telekso
Teleksoj similis al la skribmaŝinoj. Anstataŭ rubandoskribon oni uzis folioskriban teknikon. Komence la maŝinoj estis ŝtalkestaj, poste lignokestaj, fine plastokestaj. La teleksoj ligiĝis al telegrafcentraloj kaj formis tutmondan reton (tamen ne tiel grandan), kiel la telefono. Aliĝila aparato aldoniĝis al la telekso. Pere de tio oni vokis la centralon, se tio estis aŭtomata, per disko oni elektis la stacion. Krome oni uzis ankaŭ la trubendan sistemon. Fojfoje oni metis ĉiujn telegrafaĵojn en fermeblan tablon.
Amhara lingvo
Vidu ankaŭ
Oroma lingvo
Noto
Tiu ĉi artikolo estaa parta traduko de la samtema artikolo en la afrikansa vikipedio je la 9-a de oktobro 2019.
Kantono Sullivan (Tenesio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Telekso
Post disvastiĝo de la telefonaj telekopiiloj la uzo de teleksoj forvelkis.
Kisbeszterce
Kisbeszterce [kiŝbesterce] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sásd. En la loknomo kis signifas hungare: malgranda.
Situo
Kisbeszterce situas en malebenaĵo, fine de sakovojo. Sásd troviĝas je 15, Pécs 40, Budapeŝto je 199 km.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1332, tio skribiĝis en 1542 laŭ tiama hungara ortografio "Byztrice". Vilaĝservoj estas vendejo, migra poŝto.
Leudal
Leudal (limburge: Leudaal) estas municipo en la nederlanda provinco Limburgo.
Ĝi estis kreita la 1-an de januaro 2007 kiel kunigo de kvar municipoj: Haelen, Heythuysen, Hunsel en Roggel en Neer
Januaro de 2006
Aktualaĵoj en januaro de 2006
Kvociento
Laŭ la difino de PIV, en matematiko kvociento estas la rezulto de divido de nombro aŭ grando per alia nombro aŭ grando.
Ekzemplo: La kvociento de 12 per 4 estas 3.
Ĉe divido de entjeroj oni povas doni la la respondon kiel kvociento kaj resto, ekzemple: la kvociento de 26 per 10 estas 2 kun la resto 6.
Kruckvociento: Se A, B, C kaj D estas kvar punktoj sur rekto, la kruckvociento (AB,CD) estas (AC)/(BC) dividita per (AD)/(BD), kie (AC) estas la distanco de A al C, (BC) estas la distanco de B al C, ktp.
En psikologio, oni ofte komparas per testoj mezurigeblajn homajn trajtojn per kvocientoj: la plej konata ekzemplo por tio estas la intelekta kvociento.
Terglito
Terglito estas la subenglito de signifaj amasoj da tero kaj ŝtonoj, ĝenerale pro fortega pluvo kaj la penetro de pluva akvo inter teraj tavoloj antaŭe konektitaj.
Palma la Maljuna
Palma la Maljuna (ĉirkaŭ 1480 – 30a de julio 1528), denaske Jacopo Palma konata ankaŭ kiel Jacopo Negretti, estis pentristo el Venecio de la Frua Itala Renesanco. Li naskiĝis en Serina Alta ĉe Bergamo, dependaĵo de la Respubliko Venecio, sed lia tuta dokumentita kariero okazis en aŭ ĉe Venecio. Li estas nomita Palma la Maljuna (en itala Palma il Vecchio) por distingi lin el Palma il Giovane ("Palma la Juna", 1548/50-1628), lia pra-nevo, kiu same estis pentristo.
Palma estis por la unua fojo dokumentita en Venecio en 1510, sed probable estis jam tie antaŭe. Li estis eble metilernanto de Andrea Previtali, kiu same venis el Bergamo, kaj kiu revenis tien en 1511. La plej fruaj verkoj de Palma montras la influon de Giovanni Bellini, nome majstro de Previtali kaj tiam la aĝa dojeno de la venecia pentrarto, sed Palma sekvis la novan stilon kaj temojn pioneritajn de Giorgione kaj Tiziano. Post la mortoj de Bellini kaj Giorgione, kaj la foriro el Venecio de Sebastiano del Piombo, de Lorenzo Lotto kaj de Previtali, tuj Palma trovis sin, post Tiziano, la ĉefa pentristo en Venecio, kaj ricevis multajn mendojn ĝis sia frua morto je aĝo de 48 (laŭ Vasari; lia naskodato estas kalkulita el tio). Lia verkaro kreskiĝis en ĵusaj jardekoj, ĉar kelkaj atribuoj estis forigitaj el Giorgione kaj Tiziano kaj transigitaj al li.
Terglito
Kaŭzoj
Plej ofta kaŭzo estas, ke la tera grundo ĉe deklivo estas atakata pro tro da akvo, okaze de fortega pluvo aŭ degelo de grandaj amasoj da neĝo. Pro tio la konekto inter teraj tavoloj perdiĝas kaj parto de la tera grundo subenglitas.
Palma la Maljuna
Li pentris temojn de novaj paŝtistaj mitologioj kaj mezlongajn portretojn, ofte de idealigitaj belulinoj kiuj, tiam kiel nune, estis supozitaj portretoj de famaj altklasaj putinoj de Venecio. Li pentris ankaŭ religiajn pecojn, partikulare disvolvigante la temon de sacra conversazione (ankta konversacio, nome Virgulino kaj Infano kun grupo de sanktuloj kaj eble de donacintoj) en horizontala formo kun pejzaĝo fone. En aliaj, nereligiaj, grupoj io ŝajne okazas inter la figuroj, kvankam kio precize ne estas klara. Ĉiuj tiuj tipoj de pentraĵoj estis patronigitaj de riĉaj venecianoj por iliaj hejmoj.
Li pentris ankaŭ tradiciajn vertikalajn altarerojn por preĝejoj ene de Venecio kaj ĉirkaŭ la veneciaj teritorioj en la kontinento. Tamen, li ne ricevis mendon por pentri ĉefaltaron en Venecio ĝis 1525, por Sankta Elena (nune en Brera, Milano). Li tuj absorbis influojn el aliaj partoj de Italio, foje kopiante pozojn el Mikelanĝelo, kaj prenante influon el Centra Italio el ĉirkaŭ 1515 ĝis la 1520-aj jaroj.
Terglito
Kaŭzoj
Aliaj eblaj kaŭzoj estas
La risko de terglito dependas de
Terglitoj kun tutmondaj sekvoj
Principe terglitoj estas oftaj kaj ĝenerale lokaj naturkatastrofoj.
Grandaj terglitoj tamen povas havi tutmonde katastrofajn sekvojn: Ĉie ĉirkaŭ la piedestaloj de la insuloj de Havajo sub la akvosurfaco troviĝas pli ol 20 gigantaj montoj da grundo kaj ŝtonoj, kiuj videble estas rezultoj de terglitoj. Parte tiuj montoj ampleksas plurajn kubikajn kilometrojn da materialo. Ili rezultiĝis parte de klasikaj tertremoj kaj parte per apenaŭ senteblaj "tertremetoj", tiel nomataj "silentaj tertremoj".
Se tia kvanto da grundo kaj ŝtonoj glitas en la maron, ekestas gigantaj Cunamoj. El koralaj restaĵoj imprese alte super la akvonivelo geologoj konjektas, ke tiaj katastrofaj ondegoj povas atingi altecon de signife pli ol 100 metroj. Se tiaspeca terglito nuntempe okazus sur havaja insulo, ĝi kaŭzus ondegon, kiu ene de momento detruus ĉiujn metropolojn kaj industriajn centrojn ĉe la marbordoj de Japanio, Ĉinio, Koreio kaj la aliaj landoj de orienta Azio, samkiel de la okcidentaj marbordoj de Usono kaj Kanado.
Stacio Ueno
Stacio Ueno (上野駅 [Ueno-eki], Ueno Station) estas unu el la plej grandaj fervojaj stacidomoj de Tokio, ĉefurbo de Japanio. Ĝi situas en Kvartalo Tajto kaj ludas gravan rolon por interurbaj kaj enurbaj vojaĝoj. La stacio servas liniojn de la tutjapania fervoja reto Japana Fervojo (JR), kiuj apartenas al Orient-Japania Fervoja Kompanio. Aparte, ĝi estas la sekva stacio post por ŝinkansenoj, irantaj norden, kaj finstacio de kelkaj aliaj norden-direktaj fervojaj linioj. Krome, la stacio de Tokio enhavas ankaŭ metroan subteran stacion de la metroa reto Tokjo Metro.
Terglito
Terglitoj kun tutmondaj sekvoj
Laŭ taksoj de geologoj tiom forta terglito okazas unufoje dum 100.000 jaroj. Spektakla subtera terglito kaŭzis la kolapson de la urba arkivo de Kolonjo la.
Ruĝbrusta sturnelo
La Ruĝbrusta sturnelo, Sturnella militaris, estas paserina birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Sturneloj, kiu enhavas speciojn kies maskloj havas nigran aŭ brunan dorson kaj tre etendajn ruĝajn aŭ flavajn subajn partojn.
Kiel ĉe aliaj sturneloj, ankaŭ tiu estas birdo asocia al malferma kamparo, inklude humidajn herbejojn, paŝtejojn kaj terkultivejojn, prefere kun arbustaro aŭ fostoj por kantejoj de maskloj. Dum ceremonia memmontrado la masklo flugas ĝis 10 m en aero kaj poste paraŝutiĝas suben kun falditaj flugiloj dum kantas spirecan kanton, ti-ti-pii-pi-KŬAAAAAA. La alvoko estas mallonga cip.
La Ruĝbrusta sturnelo kontruas profundan herbokrovitan malferman tasforman neston surgrunde inter altaj herboj, kun kelkaj nestoj ofte ege proksimaj. La normala ovaro estas de 2 al 4 ruĝecbrune makuletecaj kremokoloraj ovoj.
La Ruĝbrusta sturnelo estas malgranda ikteredo, 19 cm longa kaj peza 48 g (masklo) aŭ 40 g (ino). La masklo havas ĉefe nigran plumaron, krom brilruĝajn gorĝon, ventron kaj ŝultromakuloj. Tiu rimarkinda plumaro estas tialo por la specifa nomo militaris (armea) kaj por la trinidada nomo “Soldier Bird” (soldatbirdo). La beko kaj okuloj estas nigraj kaj la kuroj el nigrecaj al malhelbrunaj.
La ino havas helbordajn malhelbrunajn plumojn en supraj partoj, sablokolorajn subajn partojn kun ruĝeca nuanco, kaj palan striecon tra krono kaj okulo. Junulo similas al ino, sed estas pli pala kaj ne havas ruĝecan nuancon en subaj partoj.
Tiu specio estas tre proksime rilata al la Blankabrova sturnelo, S. superciliaris kiu reproduktiĝas pli sude, kaj estis iam konsiderata subspecio de la Ruĝbrusta sturnelo. La masklo de Blankabrova sturnelo estas facile distingebla pro sia brilblanka superokula strio, sed inoj de la du specioj estas preskaŭ identaj. Ino de Ruĝbrusta sturnelo estas pli longbeka, pli malgranda kaj kun pli mallongaj flugiloj ol la parenco, kun pli da ruĝo kaj malpli strieco en subaj partoj.
Tiu gregema birdo manĝas ĉefe insektojn kaj kelkajn semojn, inklude rizon, kaj manĝas surgrunde kiel la Rizovora dolikonikso.
La Ruĝbrusta sturnelo profitis el pli malferma habitato kreata de arbarklarigado kaj farmado, kaj estas etendante sian teritorion. Ĝi estas necerta ĉu vidaĵoj en Tobago reprezentas malgrandan reproduktantan populacion aŭ vagantojn el Trinidado aŭ el Sudameriko.
(136935) 1998 QK6
(136935) 1998 QK6 estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
11798 Davidsson
11798 Davidsson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la sveda astronomo Claes-Ingvar Lagerkvist elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras Björn Davidsson, kies la doktora laboro alportis novajn komprenojn pri la procezoj de gasa ellaso kaj de diseriĝo de la.
Wangen (distrikto)
La distrikto Wangen estis ĝis la 31-a de decembro 2009 administra unuo de Kantono Berno. Ĝi havis 26853 loĝantojn la 31-an de decembro 2008. Ĝia ĉefloko estis la urbeto Wangen ĉe Aro. Kun efiko de la 1-a de januaro 2010 ĝi estis integrita al la nova administra distrikto Supra Argovio.
Geografio
La distrikto Wangen situas en la la Svisa Mezlando en la regiono Supra Argovio. Ĝi trafluas de okcidento al oriento la rivero Aro. Ĝian nordan limon formas la Ĵurasa montaro.
Najbaraj distriktoj
La distrikto Wangen limas en nordo al la distrikto Thal kaj la distrikto Gäu (ambaŭ en Kantono Soloturno), en oriento al la distrikto Aarwangen, en sudo al la distrikto Burgdorf, kaj en okcidento al la distrikto Wasseramt kaj la distrikto Lebern (ambau en Kantono Soloturno).
Trafiko
Tra la distrikto Wangen pasas la svisa aŭtovojo A1 kaj la du gravaj orinet-okcidentaj transirlinioj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Olten al Soloturno en la nordo kaj de Olten al Berno en la sudo.
Historio
La urbeto Wangen estis konstruita de la Grafoj de Kiburgo en mezepoko kiel protektejo por transirejo tra la rivero Aro (rivero) kaj transiris je la komenco de la 15-a jarcento al la posedaĵo de la urbo Berno. Wangen nun fariĝis berna kamparvojtejo. La urbeto Wangen estis ĝia ĉefloko kaj armea bazo, rolon, kiun Wangen gardis ĝis la nun tempo. Post la fino de la Helveta Respubliko el la iama voktejo fariĝis en la jaro 1803 berna ĉefdistrikto kaj ek da 1831 la distrikto Wangen. Per la nova administra ordo, kiu ekfunkcias en la jaro 2010, Wangen estas parto de la administra regiono Emme-Valo-Supra Argovio.
Komunumoj de la distrikto Wangen
La distrikto Wangen konsistas (stato en 2009) el 23 komunumoj, el kiuj la komunumo Herzogenbuchsee estas la plej granda. La ununura urbo en la distrikto estas la ĉefloko Wangen, ĉe Aro, kiu posedas historia urborajnton. Jen la listo de la komunumoj:
Ardon (Nord-Osetio)
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 90210501.
La urbo estis fondita en jaro 1824.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1964.
Administracia juĝistaro en Hispanio
En Hispanio la administracia juĝistaro konsistas el:
Tiu ĉambro de la Supera Kortumo konsistas el 36 juĝistoj (85 en la tuta Kortumo), kaj traktas po 8 000 juĝaferojn ĉiujare, ĉu kasacie, ĉu unua- kaj lastinstance (i.a. pri la registaraj aktoj).
Ardon (Nord-Osetio)
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Somme (rivero)
La rivero Somme estas rivero de 245 kilometroj da longeco en la nordoriento de Francio. Ĝi fontas apud Saint-Quentin kaj en la "golfeto de la Somme" (baie de Somme) inter Crotoy kaj Saint-Valery-sur-Somme enfluas la Manikan Markolon.
Bangladeŝo en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1984 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita al somero 2021, partoprenis en ĉiuj someraj eldonoj de la sporta evento. Antaŭe, de 1900 ĝis 1936 elstaraj bangladeŝaj sportistoj povis partopreni olimpikojn kadre de la teamo de Barato aŭ tutekzakte de la kolonio brita Hindio kaj de 1948 ĝis 1968 kadre de la teamo de Pakistano. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis bangladeŝaj partoprenantoj.
Somme (rivero)
La nomo Somme havas keltan devenon. La romianoj nomis la riveron Samara.
Bangladeŝo en la Olimpikoj
La teamo ĝis la stato de somero 2022 ankoraŭ neniam atingis olimpikan medalon. Kunordigas la teamon la Bangladeŝa Olimpika Komitato.
Somme (rivero)
La Somme triste konatiĝis pro la Batalo de Somme de la Unua Mondmilito de la jaro 1916, kiu kostis multajn vivojn.
Ardon (Nord-Osetio)
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas: latitudo 43°10' norde, longitudo 44°17' oriente.
La urbo estas ĉe rivero Ardon (Ардон).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 6.9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 17.5 mil loĝantojn.
Administracia juĝistaro en Hispanio
Ĉiujn subleĝajn aktojn oni povas kontesti antaŭ la juĝisto, kiu povas nuligi ilin, agnoski la subjektivajn rajtojn de la civitanoj kaj aljuĝi damaĝajn kompensojn.
Cetere estas la Ŝtata Konsilio, kiu konsilas la registaron kaj grave rolas pri la antaŭkonfliktoj.
21611 Rosoff
21611 Rosoff estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Matthew Scott Rosoff, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Bergen County Academies de Hackensack (Nov-Ĵerzejo Usono).
Maria Enzersdorf
Maria Enzersdorf estas komunumo de Aŭstrio, kiu konsidereblas antaŭurbo de Vieno. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mödling. Krome ĝi apartenas al la pejzaĝo Viena Arbaro, kaj al la historia regiono Industrieviertel (industria regiono). Fine de en la komunumo vivis.
Famuloj
En Maria Enzersdorf mortis aŭstrohungara pentristo Ármin Kern.
Pieter Willem Botha
Pieter Willem BOTHA (naskiĝis la 12-an de januaro 1916 en Paul Roux, Sud-Afriko, mortis la 31-an de oktobro 2006 en Wildernis) estis ĉefministro de Sud-Afriko (1978–1984) kaj la unua prezidanto de la respubliko (1984–1989).
Li studis juron 1932-1935 en Bloemfontein, Universitato de la provinco Liberŝtato Oranĝio, sed rompis la studadon antaŭ diplomitiĝo.
Li politikumis jam fruaĝe kaj en aĝo de 20 jaroj, li iĝis organizisto de la Nacia Partio en Kablando (membro ekde 1936). Li iĝis parlamentano en 1948 kun venko de la Nacia Partio. Li estis ekde 1958 vicministro pri internaj aferoj, pli poste ministro (1961–1980) pri komercoevoluigo, aferoj de kolorhaŭtuloj, publiklaboro kaj defendo. Kiam B. J. Vorster abdikis, oni nomumis lin en 1978 ĉefministro.
Dum lia regado Sud-Afriko akceptis novan konstitucion, sekvis ambician eksterlandan politikon (nuklea programo kun Israelo, okupado de parto de najbara lando Namibio, apogo de opoziciaj fortoj en la najbaraj landoj). En la okcidentaj landoj oni rigardis lin rasisma diktatoro, kiu brutale subpremas la nigrulojn. Multaj landoj eĉ enkondukis komercan blokadon pro la rasapartigo en Sud-Afriko.
La senkompromisa politiko de Botha kaŭzis splitiĝon de la partio. Li retiriĝis en februaro de 1989 favore al nova prezidanto Frederik Willem de Klerk.
Eugen d'Albert
Eugène Francis Charles d’Albert, mallonge Eugen d’Albert (n. 10-an de aprilo 1864 en Glasgow; m. 3-an de marto 1932 en Riga) estis germana komponisto kaj pianisto.
Vivo
D’Albert estis filo de baletkomponisto Charles d’Albert (1809-1886), kiu ja naskiĝis en Germanio, sed estis francdevena, kaj anglino. Inter siaj prauloj troviĝas la italaj komponistoj Giuseppe Matteo Alberti (1685-1751) kaj Domenico Alberti (ĉ. 1710-1740). Eugen d’Albert tamen sin sentis ligita al Germanio kaj preferis la germanan formon de sia individua nomo. Li ricevis muzikinstruon de sia patro, venis dekjara al la Nova Muziklernejo en Londono kaj estis tie pianolernanto de Ernst Pauer, kiu estis imponita de la pianista talento de sia lernanto.
En 1881 d’Albert konatiĝis kun Franz Liszt, je kiu li perfektigis en Vejmaro sian pianludadon. Al tiu ĉi edukado sekvis multaj turneoj, kaj d'Albert famiĝis precipe kiel ludisto de la verkoj de Johann Sebastian Bach kaj Ludwig van Beethoven. Lia parte tre arbitra ludado radikis tute en la virtuozotradicio de la 19-a jarcento; liaj prilaboraĵoj de Bach-komponaĵoj nuntempe aperas antikviĝintaj. Anakaŭ la unuaj propraj komponaĵoj nun aperis, inter ili la pianosuito d-minora op.1 (1883), lia unua pianokonĉerto (1884), la simfonio F-maĵora (1886) kaj la unua arĉkvarteto (1887).
En 1893 d’Albert unuafoje sin turnis per la ĥoraĵo Der Mensch und das Leben laŭ Otto Ludwig al la voĉkanta muziko. Samjare li premieris sian unuan operon Der Rubin laŭ Friedrich Hebbel. Kiel iliaj sukcedantoj Ghismonda (1895) kaj Gernot (1897) ĝi staris sub la influo de Richard Wagner. La serena unuaktaĵo Die Abreise (1898) jam montris propran muzikan lingvon, tamen la trarompo kiel operkomponisto sukcesis nur per Tiefland (1903), lia plej ofte prezentata opero. Per ĉi tiu verko d'Albert kreis konvinkan germanan varianton de la itala verismo, kiu ankaŭ determinis lian pluan operkomponadon.
D’Albert verkis 21 operojn kaj neglektis por ĉi tiu laboro pli kaj pli sian pianludadon, tamen li ne atingis saman sukceson kiel ĉe Tiefland. Inter la postaj komponaĵoj elstaras Die toten Augen (1916) kaj Der Golem (1926); tamen la plej multaj el siaj muzikteatraĵoj suferas pro la malfortaĵoj de la libretoj. Sed remalkovro de kelkaj pecoj estus dezirinda pro la muzikaj kvalitoj. D'Albert sesfoje geedziĝis, i.a. kun kantistino Hermine Finck kaj pianistino kaj komponistino Teresa Carreño, kun kiu li ekde 1891 ĝis 1895 vivis en la „Vilao Teresa“ en Coswig ĉe Dresdeno. Por la divorco disde sia sesa edzino d'Albert vojaĝis pro juraj kialoj al Riga, kie li mortis en 1932. Li estis entombigita sur la tombejo de Morcote (Svisio).
Mounir Fatmi
Mounir FATMI (Tanĝero, 1970) estas maroka artisto.
Biografio
Mounir Fatmi estas vida artisto, kiu vivas en Francio kaj en Maroko. La laboro de Mounir Fatmi estis elmontrita en nuntempaj arto-foiroj, en muzeoj kaj galerioj en la tuta mondo.
Li partoprenis plurajn Bienalojn de Nuntempa Arto, inkluzive de la 52-a kaj 57-a Venecia Bienalo, la 5-a kaj 7-a Dakar-Bienalo, la 10-a Liona Bienalo kaj la 7-a Biena Arkitekturo en Ŝenĝeno. Li ricevis plurajn premiojn, inkluzive de la Premio de la Bienalo de Kairo, kaj de la Granda Premio Léopold Sédar Senghor dum la 7-a Dakara Bienalo. En 2017 unu el liaj skulptaĵoj, Roots 02, iĝis parto de la permanenta kolekto de la Louvre en Abu Dhabi, la plej grava nuntempa muzeo en la araba mondo.
En 2018 estis personaj ekspozicioj en Hispanio, Svedio, Japanujo kaj Svislando.
Eksteraj ligiloj
Oficiala retejo Artsy Art Net Echigo Tsumari Edge of Arabia Fondazione Fotografia
(107673) 2001 FV6
(107673) 2001 FV6 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Erckartswiller
(jen france, origine germane kaj alemane Erkartsweiler, prononco - Weiler estas vilaĝeto) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Orlândia
Orlândia estas municipo de la brazila subŝtato San-Paŭlio, kiu taksis 39.781 loĝantojn en 2010.
Meierijstad
Meierijstad estas municipo en la nederlanda provinco Nord-Brabanto.
Dompierre-sur-Helpe
Dompierre-sur-Helpe estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france Hainaut respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento Nord [] (okcidentflandre Noorderdepartement), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais).
Atsuki Shimizu
Atsuki Shimizu (清水 敦貴, n. ) estas japana futbalisto.
Dompierre-sur-Helpe
Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Avesnes-sur-Helpe (france Arrondissement d'Avesnes-sur-Helpe, nederlande Arrondissement Avenne aan de Helpe), kaj ekde marto 2015 al la samnoma kantono .
Atsuki Shimizu
Li futbalis ĉe Iwate Grulla Morioka.
Dompierre-sur-Helpe
Geografio
Dompierre-sur-Helpe estas vilaĝo, kiu troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe. Ĝi situas en natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarberoj kaj etaj vilaĝoj. Dompierre-sur-Helpe etendiĝas sur 13,2 km².
Neĝokokoj
La Neĝokokoj, Neĝaj kokoj aŭ Neĝkokoj estas specioj de birdoj de la genro Tetraogallus de la birda familio fazanedoj (Phasianidae).
Ili estas grund-nestaj birdoj, kiuj vivas en montaraj regionoj de suda Eŭrazio ĝis Kaŭkazo kaj Himalajo kaj okcidenta Ĉinio. Ili manĝas vegetaĵojn kaj semojn.
Ettinghausen
Ettinghausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Altmärkische Wische
Altmärkische Wische estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Stendal de la federacia lando Saksio-Anhalto, kaj apartenas al komunumaro de pluraj najbaraj komunumoj kunlaborantaj, nomata Verbandsgemeinde Seehausen (Altmark). La nuna komunumo ekestis nur la 1-an de januaro 2010 sekve de administra reformo, per kunigo de la antaŭe sendependaj komunumoj Falkenberg (kun partoj Biesehof, Schallun kaj Wipperhof), Lichterfelde (kun parto Ferchlipp), Neukirchen (kun parto Schwarzhof) kaj Wendemark. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Interna Merkato (Eŭropa Unio)
La Interna Merkato estas la ununura merkato, kiu kunigas la antaŭajn naciajn merkatojn de la membroŝtatoj de la Eŭropa Unio, kaj ankaŭ tiujn de aliaj landoj de la Schengen-areo. En ĝi varoj, servoj, kapitaloj kaj homoj (la "kvar liberecoj") cirkulas libere.
La interna merkato estas kreita de Artikolo 3 de la Traktato pri Eŭropa Unio. Ĝi originas de la eŭropa komuna merkato establita de la Traktatoj de Romo en 1957.
Miljevac
Miljevac estas vilaĝeto en la municipo Slunj en la kroata provinco Karlovac. Ĝi havis 13 loĝantojn en (2001). Ĝi situas en alteco de 320 metroj super la marnivelo, 108 km de la nacia ĉefurbo Zagrebo.
Ĝis la teritoria restrukturigo en Kroatio, ĝi estis parto de la malnova komunumo Slunj. Kiel sendependa setlejo, Miljevac ekzistas ekde la censo de 2001. Ĝi estis kreita disigante parton de la setlejo Gornji Kremen.
Chavagne
Chavagne estas franca komunumo, situanta en la departemento Ille-et-Vilaine kaj en la regiono Bretonio.
Geografio
Chavagne estas vasta je, situanta je 12 km sudokcidente de Rennes, inter la departementa vojo 34 (dirata dua ĉirkaŭvojo de Rennes), la nacia vojo 24 (vojo Rennes-Lorient), kaj la vojoj al Redon kaj Nantes.
La komunumo estas limigita oriente de la rivero Vilaine, sude de la rivero Meu kaj okcidente de la rivereto Beaumont.
Ĝi apartenas al la interkomunumo Rennes Métropole.
Lokoj referencitaj en la heredaĵo
La preĝejo Saint-Martin, starigita laŭ la planoj de la arkitekto Edouard Brossay Saint-Marc inter 1861 kaj 1869 por anstataŭigi malnovan religian konstruaĵon.
La tombo (16-a jc) de kavaliro armita per spado, en la tombejo.
La biblioteko (17-a jc). Ĝi estis antaŭe la pastrejo.
La malnova nobeldomo de Breil : situanta sur okcidenta vojo de Moigné. Sinsekva posedaĵo de la familioj de Vignes (en 1482), de Brays (en 1513), le Meilleur (vers 1583), du Pont (antaŭ 1766), le Brun (en 1766).