cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Čechynce
Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1248 en formo Cheg. Tiam la kampoj apartenis al fortikaĵo Nyitra, poste al aliaj. En 1910 loĝis tie 635 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovakio, fine al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj estis parte deportitaj, la restintoj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1956 la vilaĝo ricevis kurenton. En 2001 loĝis tie 1024 da homoj, (550 hungaroj, 467 slovakoj).
Chereluș
Chereluș [kereluŝ] (hungare: Kerülős) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Arad administracie apartenanta al komunumo Șicula. En 1910 ĝi havis 2192 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1032. Ĝia unua skriba mencio estas el 1334. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Fervoja muzeo Lužná u Rakovníka
Fervoja muzeo Lužná u Rakovníka troviĝas en spacoj de iama hejtadejo, apartenanta al Kompanio de Buštěhradská dráha, kies estiĝo estas datita de la jaro 1871. La hejtigejo dum sia ekspluatado estis kelkfoje trakonstruita kaj lasta granda rekonstruo okazis en jaro 1924, kiam samtempe ĝi venis en posedo de Ĉeĥoslovaka ŝtato. La plej interesa ŝanĝo estis konstruo de nova halo por riparoj de dizellokomotivoj komence de 1980-aj jaroj, pro kiu devis esti malkonstruitaj iuj jam historiaj objektoj, ekzemple muntejo por vaporlokomotivoj. Plej granda parto de la origina hejtadejo restis konservita, inkluzive de teknologia aranĝo por ekspluatado de vapora trakcio.
Lužná u Rakovníka estis unu el la lastaj stacioj de ČSD kun vaportrafiko, kiu ĉi tie finis nur fine de 1970-aj jaroj. Favorantoj de fervoja historio tial la hejtadejon ĉiam pli ofte vizitadis kaj ĝiajn spacojn oni komencis uzadi por ekspoziciado de historiaj relveturiloj. Ekspluatado de la hejtigejo kiel deĵorejo ČD finis en la jaro 1966 en kunligo kun limigo de trafiko sur ĉirkaŭaj linioj. Jam unu jaroj pli poste pro libervola aktivado de kelkaj societoj, okupiĝantaj pri historio de fervojoj ĉi tie komencis regula ekspozicia agado. Al ĉi tiu en la jaro 1999 denove aliĝis Ĉeĥaj Fervojoj (ČD), fondinte ĉi tie sian fervojan muzeon. Oni trovas ĉi tie precipe vaporlokomotivojn de diversaj tipoj, dizelelektrajn lokomotivojn, motorvagonojn, kaj pliajn historiajn pasaĝervagonojn kaj varvagonojn. Eblas trarigardi ankaŭ vagonojn fervojservajn kaj reprezentantojn de restoraciaj kaj poŝtaj vagonoj. El kategorio de specialaj veturiloj en la kolekto estas relgruo, neĝforigilo rotacia kaj neĝplugilo surrela. Parto de la ekspozicio estas ankaŭ etŝpura fervoja linio kun ŝpuro de 800mm, kiu kun veturiloj devenas el entreprena trafiko de fabriko Poldi en Kladno. Panoramoveturoj sur tiu ĉi fervoja linio logas etajn kaj plenkreskajn vizitantojn.
Ekspozicioj kaj ekspozicia areo de la muzeo
Ekspozicioj de la muzeo estas dispartigitaj laŭ unuopaj fakoj de fervoja trafiko. Enkondukon formas elpendaĵoj pri la plej malnova historio de unuaj lokomotivoj, demonstraj helpiloj klarigantaj ilian principon kaj bloko de Buštěhradská fervojo. Al dispono estas ankaŭ vidosalono. La plej vasta estas ekspozicio, celanta lokomotivan mastrumadon. Ĝi dokumentas ekspluatadon kaj riparojn de vaporaj lokomotivoj. Krom historiaj skribaj dokumentoj estas ĉi tie vico da desegnaĵoj, tridimensiaj eksponaĵoj kaj ankaŭ modeloj. Fotografe estas dokumentita ekspluatapertigo de lokomotivoj 310.0 kaj 354.1 en riparlaborejo de la fervoja muzeo. Parto de la ekspozicio estas dediĉita al helpagadoj, kiel provizado de lokomotivoj per karbo kaj akvo. Ekspozicio pri fakoj trafiko kaj transporto enhavas vicon da signalhelpiloj kaj karakterizaj fervojaj objektoj, kiel deĵorĉapo de trajntrafikisto kaj mansignalilon por ordoni trajn-ekveturon. Interesaĵo estas historiaj elmontroj el lasta periodo. Trakserva mastrumado estas prezentita de elmontraĵoj de diversaj manhelpilaj akcesoraĵoj, maŝinekipado por trakriparoj, preskribaj kaj deĵorinstrukciaj helpiloj, kaj parto de relvoja surkonstruaĵo.
Dillingen
Dillingen havas diversajn signifojn:
Fervoja muzeo Lužná u Rakovníka
Ekspozicioj kaj ekspozicia areo de la muzeo
Interesaĵo estas instalitaj relkomunikilaj regstangoj de trakforkoj, signaliloj trasporteblaj, kaj manregataj mekanismoj. Sekurigaj kaj telekomunikadaj instalaĵoj estas prezentitaj per kolekto de telefonaparatoj, aliaj diversaj aparatoj kaj instalaĵoj el trakforkregejoj, signalilregejo kaj trafikregejoj, kaj estas kompletigitaj per malinterna ekspozicio de realaj signaliloj, kies nombro konstante kreskas. En la muzeo ne povas manki elmontro de fervojaj modeloj. Precipe infanojn interesigas elmontro de modela trakaro en grandeco HO.
Kiamaniere atingi muzeon
Municipo Lužná troviĝas ĉe rando de arbaroj ĉirkaŭ Křivoklát, apud fervoja linio Praha-Kladno-Rakovník. Se oni veturas per aŭtomobilo, eblas deturni el ŝoseo E 48 el Praha al Karlovy Vary. Areo de la muzeo troviĝas ĉirkaŭ tri minutoj de piedirado el fervoja stacio Lužná u Rakovníka.
Malferma tempo
Alia termino eblas post antaŭa interkonsento. Muzeo ĝojatendas onian vizitadon.
Corpadea
Corpadea (korpadea) (Kolozskorpád) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Apahida.
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 700 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, ciganoj), en 1992 529 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1326. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Lima Barreto
Afonso Henriques de LIMA BARRETO estis brazila verkisto naskiĝis (1881) kaj mortis (1922) en Rio-de-Ĵanejro. Li estis ĵurnalisto, romanisto kaj aŭtoro de rakontoj kaj kronikoj. Li estis mulato kaj pasigis la tutan vivon en malriĉeco, kvankam jam siatempe rekonata kiel talenta verkisto. Pro manko de rimedoj, li rezignis pri studoj pri inĝenierarto kaj sindonis al ĵurnalismo. Li laboris kiel ŝtatoficisto kaj fariĝis tipa romanisto de Rio-de Ĵanejro, ĉar li priskribis tie ajn vivon kaj morojn kun sagaco, ironio, eĉ sarkasmo. Li konstante kritikis la socian vivon kaj la sintenon de simplaj popolanoj, tiel ke liaj verkoj fariĝis akra dokumento pri sia epoko.
Dufoje (1914 kaj 1918) li estis metita en frenezulejon. Lia verkstilo estas vigla kaj foje amara, kaj li preferis rekrei la parolturnojn de popolanoj ol sin teni al formala beletra eleganteco. Oni ofte komparas lian verkaron al tiu de Machado de Assis, sed verŝajne li mem ne ŝatus la komparon, pro sia natura ribelemo.
Lia plej konata romano estas "O Triste Fim de Policarpo Quaresma" ("La Bedaŭrinda Fino de Policarpo Quaresma"), kiu transformiĝis en filmon, sed plurajn aliajn, same valorajn, li verkis. La plimulto el tiuj publikiĝis post lia morto.
Talara nobelaro
Jura nobelaro aŭ talara nobelaro, el la franca «noblesse de robe», estis tipo de nobelaro nome socia klaso aperinta en Francio el la 15a jarcento.
Historio
Fine de la Mezepoko, post la fino de la Centjara milito kaj la epidemio de Nigra morto, la prestiĝo kaj la influo de la tradicia franca nobelaro (noblesse d'épée, «glava nobelaro»), grande malpliiĝis favore de la reĝa aŭtoritato. Por etendi ĝin al ĉiuj siaj teritorioj, la malfrumezepokaj monarkoj kiaj Ludoviko la 11-a ekkreis reĝan administracion centrigitan, por kio ili devis aboli multajn de la feŭdaj kaj senjoraj privilegioj kiuj ĝis tiam distingis ĉiun regionon de Francio. Samtempe, kaj pro la kreskanta influo kaj loka kaj internacia, ankaŭ la fiskaj necesoj de la reĝo de Francio kreskis, pro kio, same oni aprobis novajn impostojn aŭ oni transdonis la privilegion kolekti kelkajn el ili, la administracio de la monarko trafis novan formon enspezi per la kreado kaj vendado de publikaj postenoj je la servo de la reĝo.
Tiu politiko de vendado de postenoj estis ege uzata en la venontaj jarcentoj, kaj kreis novan privilegiitan socian klason, nome talara nobelaro, kiu ofte rezultis ege kosta laŭ la tempopaso ĉar la akiro de publika posteno je la servo de la reĝo transdonis nobelecon al la postenulo, kaj tiele ankaŭ serion de privilegioj kiaj la maldevigo pagi impostojn, kio faris la postenojn ege allogaj. La mendaro de publikaj postenoj ĉiam estis tre granda, kio kondukis kelkajn monarkojn, kiaj Henriko la 3-a aŭ Ludoviko la 13-a, al kreado de multaj pliajn publikajn postenojn ol necese, kun rezulta elspezo por la ŝtato laŭ la tempopaŝo.
(106091) 2000 SZ361
(106091) 2000 SZ361 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la 23-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝi estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro». Ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.
Ortrumpeto
Ortrumpeto, Allamanda cathartica, estas plantospecio de la familio de Apocinacoj (Apocynaceae). Ĝi apartenas al Brazila flaŭro. Ĝi estas citita en Flora Brasiliensis de Carl F. P. von Martius.
Priskribo
Ili estas grimpantaj arbustoj. Folioj volvitaj, lancformaj ĝis ovformaj-elipsaj, 3–15 cm longaj kaj 1,5–5 cm larĝaj, pintaj pintaj, kojnaj bazoj. Racema infloresko, kun flavaj floroj; Sepaloj ovalaj, foliecaj, longaj 5–10 mm; korolo larĝe kampanula super mallarĝa baza tubo, ĝis 12 cm longa; anteroj aglutinitaj ĝis stigmo; sinkarpa ovario. Frukta kapsulo iomete platigita, elipsoida, ĝis ĉirkaŭ 7 cm longa, dorna; semoj plataj, sekaj, kun dika samcentra flugilo.
Baia
Baia [baja] (hungare: Kisbaja) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Arad administracie apartenanta al la komunumo Vărădia de Mureş. En 1910 ĝi havis 624 loĝantojn (rumanoj), en 1992 175. Ĝia unua skriba mencio estas en 1479. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Ortrumpeto
Disvastigado
Vaste kultivita kaj ankaŭ naturigita, precipe en marĉaj areoj laŭ la atlantika marbordo; en alteco de 0–700 m; floras tutjare, fruktiĝas Apr, Jul, Okt; apartenanta al orienta Sudameriko sed vaste kultivita kaj pli-malpli naturigita tra la tropikoj.
Ecoj
La tuta planto enhavas kaŭstikan blankan latekson. La folioj enhavas esterigitajn triterpenojn, plumericino, isoplumericino, ursolata acidon, β-amirinokaj β-sitosterolo. La radikoj enhavas iridoidajn laktonojn (alamandino kaj allandina alamandicino) kaj triterpenajn laktonojn (fluvoplumeirino, plumericino ktp). La floro enhavas flavonoidojn (kvercetino kaj kempferolo).
Uzoj
Ĝi havas viglan kreskon, kiu povas atingi plurajn metrojn. Ĝi kutimas formi spektaklajn, buntajn heĝojn kaj belajn helflavajn florojn. La odoro, kiun ĝi donas, estas frukta kaj delikata. La planto ne toleras ombron, froston aŭ malpuran aŭ alkalecan grundon. Krom ĉi tiuj limigoj, ĝi estas malmola planto, kiu kreskos rapide en la taŭgaj kondiĉoj. Pritondante ĝin, ĝi fariĝas eĉ pli forta. Ĝi disvastiĝis en ĉiuj tropikaj regionoj de la mondo. Ĝi ofte vidiĝas apud vojoj aŭ kutimas kovri rubaĵojn aŭ murojn. En iuj lokoj ĝi eĉ estas konsiderata invada planto kaj plago (ekzemple en la ŝtato Kvinslando, Aŭstralio).
Rekomendoj: Multaj oftaj leĝeraj akvumadoj (2-3 fojojn semajne) per sensala akvo. Se eble aspergu foliaron dum varma sezono kaj liveru sterkon ĉiun 15 tagojn. En mezvarmaj zonoj, vintre, faru frostan protekton, reduktu la oftecon de akvumado kaj pritondado antaŭ la reveno de la varma sezono.
En Kolombio, latekso estas uzata kiel vomiga kaj vermifuga. En Kubo, la infuzaĵo de la folio estis uzata kiel vomiga kaj puriga. La tuta planto kaŭzas haŭtan iritoj kaj estas kaŭstika al la okuloj. Konsumado kaŭzas naŭzon, vomadon kaj sekecon.
La ekstrakto de radikoj kaj folioj kaŭzas hipotension.
La akva ekstrakto faciligas resanigon de vundoj.
Taksonomio
Allamanda angustifolia estis priskribita por C. Linneus kaj publikigita en Mantissa Plantarum 2: 214–215. 1771.
Etimologio
La genro Allamanda estis nomita  honore al svisa botanikisto Dr. Frédéric-Louis Allamand (1735-1803), en finoj de la 18a jarcento.
cathartica: epiteto latino signifante "laksiga"
Altenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Rolf Fantom
Rolf FANTOM estas brita denaska esperantisto.
Rolf interalie estas aktiva en la brita kaj germana Esperanto-junularaj asocioj. Li estas komitatano de Junularo Esperantista Brita, estrarano de Germana Esperanto-Junularo (GEJ), la ĉeforganizanto de la Internacia Seminario (IS) de GEJ ekde la 51-a IS 2007-2008 kaj kuniniciatinto de Junulara E-Semajno.
Marc Stessgen
Marc Stessgen (naskiĝis, do nun -jara) estas germana esperantisto kaj komercisto. Ekde la fino de la 1980-aj jaroj, li aktivis en Germana Esperanto-Junularo i.a. kiel kunorganizanto de multaj Internaciaj Seminarioj, kunlaboranto de la bonna centra asocia oficejo ĝis transiro de ties funkcio al Berlino komence de la jaro 1995, kaj redaktanto de la bulteno GEJ-Gazeto. En 1994/1995 li transprenis la membroadministradon de la asocio. Li lernis Esperanton jam kiel juna gimnaziano kaj samklasano de Marko Lins, kaj nun kiel gvidanto de privata konsilejo pri instalo de retejoj kaj presitaj informiloj plu uzas siajn spertojn kolektitajn en la Esperanto-movado.
Krome li je la nomo DĴ Nucki kiel diskĵokeo (DĴ) en la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj ofte surmetis la muzikon dum Esperanto-renkontiĝoj, precipe dum la Internacia Seminario (IS) en Germanio, la Internacia Junulara Festivalo (IJF) en Italio kaj la Internacia Junulara Kongreso (IJK). DĴ Nucki produktis meze de la 1990-aj jaroj du elektronikajn kantojn: "Internacia tekno 1" kaj "Internacia tekno 2". Fakte per ili li intencis primoki teknomuzikon. Ne ekzistas oficiala registraĵo de ili.
Koro de Ĉeĉenio
La moskeo Koro de Ĉeĉenio honore al Aĥmat-Kadirov troviĝas en Grozno, ĉefurbo de la respubliko Ĉeĉenio (Rusio).
Sian nomon ĝi havas honore al Aĥmat Kadirov, la eksa muftio kaj prezidanto de la respubliko Ĉeĉenio, kiu la 9-an de majo 2004 estis murdita per bombatenco en Grozno. Lia filo Ramzan Kadirov ekde majo 2007 estas la prezidanto de Ĉeĉenio.
La konstrulaboroj borde de la rivero Sunĵa komenciĝis jam fine de la 1980-aj jaroj, sed plurfore estis interrompitaj. Post la du militoj inter la armeo de Rusia Federacio kaj tiu de la memproklamita Iĉkerio en 1994 ĝis 1996 kaj de 1996 ĝis 2006, turkaj konstrufirmaoj finis la moskeon je kosto de 20 milionoj da usonaj dolaroj ekde la 25-a de aprilo 2006 ene de nur 30 monatoj: la 17-an de oktobro 2008 la konstruaĵo solene inaŭguriĝis. La moskeo ofte nomata "la koro de Ĉeĉenio".
La moskea teritorio uzebla fare de la islama publiko ampleksas 5000 kvadratajn metrojn, sume en la konstruaĵo povas kunveni 10 000 homoj. La kvar minaretoj altas po 62 metrojn. La eksteraj kaj internaj muroj konstruiĝis el rara travertino-kalkoŝtonoj kaj tegiĝis per blanka marmoro de la turka marmora insulo; la muroj fare de turkaj metiistoj estis farbigitaj per aparte longvivaj koloroj. La internon lumigas 36 kandelabroj, kiuj produktiĝis el pluraj tunoj da bronzo kaj malavare dekoriĝis per vitraj kristaloj. La kompleta areo de la moskeo kun ĉirkaŭa ĝardeno estas 14 hektaroj. La konstruaĵo laŭplane estu imuna je tertremoj.
La moskeo estas ligita al la Rusia Islama Universitato Grozno, kiu malfermiĝis la 20-an de aŭgusto 2009.
Cetere ankaŭ la nunaj urbaj flago (bildigita dekstre) kaj blazono bildigas la moskeon.
Alacska
Alacska [alaĉka] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Miskolc.
Famuloj
En Alacska mortis prelato Arnold Pataky.
Goethe-muzeo (Stützerbach)
La Goeto-domo (germane: Goethehaus) en Stützerbach, Germanujo, dokumentadas kiel multaj aliaj vidindaĵoj la ĉeeston de Goeto en la mineja industriregiono de Ilmenau.
Ĝi situas en la Sebastian-Kneipp-strato nr. 18 kune kun vitraĵmuzeo en la eksa bieno de la vitraĵfabrikanto Gundelach. Najbaras aliaj Goeto-memorlokoj, la Ĉasdomo Gabelbach kaj la Kickelhahn.
Domo kaj elmontrejo
La ĉ. la jaro 1735 konstruita domo estis dum tiutempe unu el la plej belaj en la tuta duklando Sachsen-Weimar-Eisenach. Dum restadoj oficialaj en la regiono de Ilmenau ĝi memkompreneble pretis kiel digna loĝejo por Goeto kiel ankaŭ por la duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach).
Goeto 13 fojojn (ĝis la fino de la 18-a jarcento) restis tie ĉi. La posedantoj poste sukcedantaj ĉiam klopodis memorigi onin pri tio. Finfine, en 1960 aĉetis la bienon la tiama societo vajmara Nationale Forschungs- und Gedenkstätten der klassischen deutschen Literatur, restaŭrigis la tuton kaj metis ĝin je la dispono publika ekde 1962. Ekde 1970 ĉiuj salonoj de la unua etaĝo muzea uzatas.
Goetaĵoj
Historiaj dokumentoj kaj ekipaĵeroj donas bildon pri la vivokondiĉoj dum la goeta tempo. Goethe eĉ sukcesis pozitive ŝanĝi kelkajn. Al li ege plaĉis resti surloke, en sia ŝatata Stützerbach. Krome la oficialulo Goethe ade verkis kaj desegnis en Stützerbach.
La t.n. Goethe-ĉambro havas brilajn bluajn tapetajn dekoraciojn kaj kuprokolorajn drapiraĵojn el la komenco de la 19-a jarcento.
Provinco Okcidenta Kazaĥio
La regiono aŭ provinco Okcidenta Kazaĥio (kazaĥe: Батыс Қазақстан облысы/Batıs Qazaqstan oblısı/باتىس قازاقستان وبلىسى (en la cirila, latina kaj araba alfabetoj respektive), ruse: Западно-Казахстанская область, estas unu el dek kvar precipaj administraj teritorioj, je kiuj dividiĝas la ŝtato Kazaĥio.
Loĝantaro
Laŭ oficialaj kalkuloj de la Statistika Agentejo de Kazaĥio, ĝi havis ĉ. loĝantojn en 2003, kun ioma kresko al loĝantoj komence de 2008 kaj al  en 2014.
Laŭ etnoj la loĝantoj en 2014 dividiĝis jene:
Geografio
Ĝia ĉefurbo estas Oralo, urbo kun loĝantoj. La provinco limas kun Rusio kaj ĝi proksimas al la Urala Montaro. La provinco troviĝas kaj en Eŭropo kaj en Azio.
Hugó Gruber
Hugó Gruber, laŭ hungarlingve kutima nomordo Gruber Hugó estis hungara pupteatristo, voĉoaktoro.
Hugó Gruber naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Făureni
Făureni [fǝurenj] (Kolozskovácsi koloĵkova:ĉi) estas vilaĝo en Rumanio norde de Cluj-Napoca. Administre ĝi apartenas al Vultureni.
Olimpika Parko de Munkeno
La Olimpika Parko en Munkeno estis la ejo por la Somera Olimpiko 1972 lokita en la urbodistrikto Milbertshofen en la nordo de la ĉefurbo de la germana federacia lando Bavario. Ĝis nun, ĝi estas la ejo por vasta gamo da sportaj eventoj kaj ejo por kulturaj, sociaj, religiaj kaj filozofiaj okazaĵoj de multaj partoprenantoj. La teritorio estas urba posedaĵo.
Făureni
Loĝantaro
En 1910 ĝi nombris 578 loĝantojn (rumanoj), en 1992 296.
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1320. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Kolozskovácsi apartenis al Hungario (Kolozs).
Olimpika Parko de Munkeno
Ĝis novembro 2015 en la 85-hektara parko okazis pli ol 11 500 okazaĵoj kun pli ol 200 milionoj da vizitantoj. Ekde la Somera Olimpiko 1972 ĝi gastigis 31 turnirojn pri mondpokalajn turnirojn, 12 eŭropaj kaj preskaŭ 100 germaniaj ĉampionadoj de diversaj sportaj disciplinoj, aldone al multaj muzikaj koncertoj, foiroj kaj ekspozicioj. Multaj eventoj okazas en la Olimpika Stadiono de Munkeno, kiel la Finalo de la Futbala Mondpokalo 1974, la Finalo de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 1988 kaj la Finaloj de la Ligo de Ĉampionoj de UEFA de 1979, 1993 kaj 1997. Sed aliaj eventoj dividiĝas inter granda kaj malgranda sporta halo, subtegmenta glaciejo por glitkurado kaj glacihokeo, hala naĝejo, tenisejo kaj bicikla konkursejo. La la pejzaĝa parko, kiu kadrigas tiujn sportejojn, kun centra "olimpika lago", en la someraj monatoj ripete gastigas subcixelajn festojn.
Vilmos Miklóssy-Vári
Vilmos MIKLÓSSY-VÁRI [miklo:ŝi-va:ri] estis rumania hungara botanikisto, redaktoro. Li naskiĝis en Sângeorgiu de Pădure la 21-an de marto 1947 kaj mortis la 2-an de januaro 2007. Li estis entombigita en sia naskiĝurbo.
Kariero
Vilmos Miklóssy-Vári diplomitiĝis en UBB de Kluĵo kaj li instruis en Bordoșiu (1968), Firtănuș (1971) poste li estis muzeologo en Miercurea Ciuc (1972-88) Li estis unu el iniciatoroj kaj organizintoj de malnomuzika festivalo en Miercurea Ciuc. Li estis fondintano-redaktoro de la revuo de muzeo Acta Hargitensia. Li doktoriĝis laŭ la disertaĵo Kájoni János Herbáriumának összehasonlító vizsgálata. En 1989 li translokiĝis en Hungarujon.
Ota Hofman
Ota HOFMAN (plumnome ankaŭ Ota DVORSKÝ) (* 10-an de aprilo 1928 en Prago, † 17-an de majo 1989 en Prago) estis ĉeĥa verkisto de scenaristo.
HOFMAN kreis kaj verkis i. a. la televidseriojn »Pan Taŭ«, »La vizitantoj« [alia nomo: »Ekspedicio Adam 84«] (»Návštěvníci«), »Survoje al Atlantiso« kaj »Luci, hororo de la strato« (»Lucie, postrach ulice«), kiujn filmigis la reĝisoro Jindřich POLÁK. Tiuj serioj estis ofte internaciaj produktajhoj, ĉefe de ĉeĥoslovaka kaj de okcidentgermana televidstacioj. Krome li estis la scenaristoj de fabelfilmoj, same pri »Odysseus kaj la steloj«.
Ekde 1955 HOFMAN en la ĉeĥa filmentrepreno Barrandov estis dramaturgo pri porinfanaj filmoj. La plej fama el liaj kreaĵoj sendube estas Pan Taŭ, kiun kunkreis Jindřich POLÁK.
Multaj el la de li kreitaj kaj serioj kaj personoj havis grandegan sukceson. En la epoko de monda disdivdo la kutime fantaziplenaj filmaĵoj estis elsendataj en la televidprogramoj kaj de socialismaj kaj de ocidentaj ŝtataroj, kaj ankaŭ hodiaŭ. Tiel liaj influis kreaĵoj la junaĝon de multaj infanoj.
Opština Pehčevo
Opština Pehčevo estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. Ĝi situas ĉe la orienta rando de la Orienta Regiono. Ĝia areo estas 208,2 km² kaj en 2002 havis 5517 loĝantojn. Administra centro de la komunumo estas la urbo Pehčevo.
Loko, priskribo
La komunumo Pehčevo situas en la supraj atingoj de la rivero Bregalnica, en valo historie konata kiel Pianec. En la nordo estas la Goljak-montoj kaj en la sudo Malešev-montoj.
La altitudo de la areo estas ĉirkaŭ 750 m en la valo ĝis preskaŭ 1900 m en la montoj ĉe la ŝtata limo.
La vojo R1302 pasas de nordo al sudo kaj la vojo R1304 en la suda parto.
La komunumo konsistas el urbeto Pehčevo kaj 6 aliaj vilaĝoj: Negrevo, Pančarevo, Robovo, Umlena, Crnik, Čiflik.
Najbaraj municipoj estas: Opština Delčevo en la nordo kaj Opština Berovo en la sudo. La orienta rando de la komunumo formas la ŝtatan limon kun Bulgario.
Referencoj
Statistikoj:
https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Kategorio: Komunumo de Nord-Makedonio
Kastelo de Ajkay-Nagy (Uraiújfalu)
La Kastelo Ajkay-Nagy de Uraiújfalu estas unu el la kasteloj en Hungario, en vilaĝo Uraiújfalu. Ĝi estas la plej impona konstruaĵo de la vilaĝo.
Konstruaĵo
La unuetaĝa teretaĝa kastelo kun mansardo kaj keloj situas sola en mezo de parko. La fasado estas malsimetria, flanke bastionturo altiĝas.
RegionAlps
RegionAlps estas fervoja kompanio en la svisa Kantono Valezo. Ĝi estas komuna entrepreno inter Svisaj Federaciaj Fervojoj (SBB), Transports de Martigny et Régions (TMR), kaj Kantono Valezo. Ĝi veturigas pasaĝerajn trajnojn sur Sempiona linio inter Saint-Gingolph kaj Brig kaj sur Martigny-Orsières-linio. Ĝi transportis milionojn da pasaĝeroj en 2018, pliiĝo de 6% super la antaŭa jaro.
Libera Universitato Berlino
La Libera Universitato Berlino (Freie Universität Berlin aŭ mallonge FU Berlin (FUB)) estas la dua plej granda el la kvar universitatoj en Berlino kaj unu el la plej grandaj en Germanio. Ĝi fondiĝis dum la jaro 1948 kaj havas sian sidejon en la urbokvartalo Dahlem en la jam iom malcentra sudokcidento de Berlino.
Historio
La universitato fondiĝis la 4-an de decembro 1948, dum la periodo de Malvarma Milito post la fino de la Dua Mondmilito, kiam ĵus strukturiĝis kaj fondiĝis la du germanaj ŝtatoj FRG kaj GDR, kaj la urbo Berlino kiel tuto havis apartan statuson. La fondo estas proksime ligita al la politike malfacila kaj inter la Aliancanoj pridisputita statuso de la urbo, kaj de la konflikto inter okcidenta kaj orienta blokoj, kiuj pro diversaj politikaj ideologioj de la Aliancanoj malebligis pluekziston de unueca demokratia germana ŝtato en la tradicio de la demokratia respubliko de 1918 ĝis 1933. La berlina universitato, kiu ekde la jaro 1949 havis la nomon Humboldt-Universitato en Berlino) situis en la sovetunia parto de la urbo dividita inter la aliancanaj armeoj sovetunia (orienta), brita (norda), franca (nordokcidenta) kaj usona (suda urbopartoj). Ĝi dum la jaro 1946 de la sovetunia armea administacio en Germanio ricevis la permeson rekomenci sian universitatan laboron. Tamen la politikaj diferencoj de la epoko ankaŭ transportiĝis en al universitaton kaj gvidis al kreskiĝanta komunistiĝo de la universitataj strukturoj kaj prelegoj. Tio estis arde pridisputata kaj granda parto de la studentaro kaj docentaro forte protestis kontraŭ tiu evoluo. Respondo al tio estis interalie la enkarceriĝo de pluraj studentoj dum marto 1947. La malliberigitaj studentoj kondamniĝis je 25 jaroj da punlaboro pro laŭdira kreo de "malpermesita rezistomovado en la universitato" kaj pro "spionado". Krom tiujn, la sovetuniaj aŭtoritatoj enkarceriĝis pliajn 18 studentojn kaj docentojn ĝis la jaro 1948, kaj multaj el ili dum pluraj semajnoj estis en nekonataj lokoj. Iuj el ili estis transportitaj al Sovetunio kaj tie ekzekutitaj.
Sekve jam fine de la jaro 1947 ekzistis la postulo pri fondo de politike libera universtitato. La tuturba estraro, en kiu dominis nekomunistaj politikistoj, reagis la 15-an de januaro 1948 per decido reinstali la "Germanan Altlernejon por Politiko" (Deutsche Hochschule für Politik) ekster la kadro de la berlina universitato. La protestoj kontraŭ la politikaj influoj kaj premoj je la urba universitato daŭris kaj atingis kulminon la 23-an de aprilo 1948 per studenta demonstracio, post kiam semajnojn antaŭe tri studentoj sen jura proceso estis eksigitaj el la studosistemo. Fine ankaŭ la usona armea goverinestro Lucius D. Clay fine de aprilo oficiale konsideris la starigon de nova universitato en Okcidenta Berlino, kaj decembre ĝi realiĝis. Unu el la fondintoj estis la filozofo Klaus Heinrich.
Subŝtatoj de Meksiko
La apuda mapo montras la 31 subŝtatojn de Meksiko kun ties kodoj laŭ ISO 3166. La priskribaj artikoloj pri la unuopaj subŝtatoj ligiĝas per la ĉi-suba listo:
Vidu tabelon de Meksikaj loknomoj, la liston ISO 3166-2:MX, kaj la Liston de subŝtatoj de Meksiko.
Aleksandro la 5-a (kontraŭpapo)
Aleksandro la 5-a, denaske Pietro di Candia OFM Conv., (naskiĝis ĉirkaŭ 1339, mortis la 3-an de majo 1410) estis kontraŭpapo dum la granda okcidenta skismo (1378-1417). Lia reĝado komencis la 26-an de junio 1409 kaj daŭris ĝis lia morto en 1410. Li estas oficiale rigardita de la Romkatolika Eklezio kiel kontraŭpapo.
Li estis elektita de la koncilio de Pizo en 1409, sed mortis dum la sekva jaro.
Jakov Sverdlov
Jakov Miĥailoviĉ SVERDLOV (en rusa: Яков Михайлович Свердлов; 3a de Junio 1885 – 16a de Marto 1919), estis administranto de la Bolŝevika Partio kaj prezidanto de la Tut-Rusia Centra Plenum-Komitato el 1917 ĝis 1919. Li estas foje rigardata kiel la unua ŝtatestro de Sovetunio, kvankam fakte ĝi ne estis establita ĝis 1922, tri jarojn post lia morto.
Sverdlov estis elektita prezidanto de la Tut-Rusia Centra Plenum-Komitato en Novembro 1917. Li laboris por plifirmigi la Bolŝevikan kontrolon de la nova reĝimo kaj apogis la kampanjon de la Ruĝa Teroro kaj la politikojn de senkozakigo. Li estis konsiderita kiel tiu kiu ludis plej gravan rolon por rajtigi la aŭtorojn de la ekzekuto de la tuta familio Romanov en Julio 1918.
Sverdlov mortis en Marto 1919 dum la epidemio de la nomita hispana gripo estante 33-jaraĝa kaj estis entombigita en la Nekropolo de la Muro de la Moskva Kremlo. La urbo Jekaterinburgo estis renomita Sverdlovsk en 1924 liahonore.
Naso (Italio)
Naso estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Najbaraj komunumoj estas Brolo, Capo d'Orlando, Castell'Umberto, Ficarra, Mirto, San Salvatore di Fitalia kaj Sinagra. La patrono estas Sankta Cono, arkimandrito de la Grek-Sicilia Eklezio naskita en Naso en 1139 kaj mortinta tie en 1236.
La urbo estis la naskiĝloko de la fama sicilia kontraŭfaŝisto Francesco Lo Sardo.
Fine de 2019 Naso estis deklarita Esperanto-urbo, laŭ iniciato de la Nebrodi Esperanto Asocio prezidita de la universitata profesoro Antonio Matasso.
La Vagabondo Kantas
La Vagabondo Kantas estas poemaro originale verkita esperantlingve de Julio Baghy. Ĝi aperis 60-paĝa en Budapeŝto ĉe Sándor Szalay en la jaro 1933. Ĝi reeldoniĝis kompletigita en 1937.
Izooktadekila benzoato
Izooktadekila benzoato aŭ izostearila fenilmetanato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj izooktadekanolo. Izooktadekila benzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Izooktadekila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al izooktadekila grupo. Ĝi konsistas je 25 karbonatomoj, 42 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Ebrahim Farouzeŝ
Ebrahim Forouzeŝ (perse: ابراهيم فروزش) estas irana reĝisoro. Li naskiĝis je la jaro 1939 en Teherano, Irano. Liaj filmoj estas interkunligitaj.
26298 Dunweathers
26298 Dunweathers estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Duncan Weathers, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2010, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Texas Academy of Mathematics & Science en Denton (Teksaso, Usono).
Alsógagy
Alsógagy [alŝOgadj] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Encs. Alsó signifas: suba.
Situo
Alsógagy situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Encs troviĝas 12, Abaújszántó 23, Szendrő 27, Miskolc 40 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1256 en formo "Gogy". La turkoj bruldetruis kaj faris senhoma la vilaĝon. Vilaĝservoj ne estas en Alsógagy, tial migra poŝto servas.
16209 Sterner
16209 Sterner estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Beckett William Sterner, finaliston en 2002 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Beckett estis lernanto ĉe la Laboratory School de Universitato de Ĉikago (Ĉikago, Ilinojso, Usono).
10401 Masakoba
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Masateru Kobayashi japana amatora astronomo kaj prezidento de la Astronoma Societo de la Gubernio Jamaguĉi. Li servis kiel gvidanto en multenombraj kunvenoj de stelrigardantoj, kaj planis kaj kondukis multenombrajn ekskursojn por plenaj suneklipsoj
Prioro
Prioro estas la titolo de superulo de priorejo aŭ de monaĥejo, kiu ne estas abatejo. Priorejo estas dua establejo de ekzistanta monaĥejo. En abatejo la anstataŭanto de la abato ankaŭ nomiĝas prioro. Ĉe almozordenoj la prioro estas la superulo. La vorto prior estas latine por unua.
Unu el tre multaj eblaj ekzemploj de priorejo estas tiu de Monmouth en sudorienta Kimrio - ĝi estis la unua priorejo, pri kiu verkiĝis propra e-lingva vikipedia artikolo.
18617 Puntel
Nomo
Ĝia nomo honoras Nathalie Puntel, junan, belan kaj gajan francan virinon, kiu pliŝatas bildojn de la profunda ĉielo ol la serĉoj de asteroidoj.
Flosanta mato
Flosantaj matoj ne ĉiam portas homon. Surpaŝante ĝin minacas droniĝo.
Estiĝo
La formiĝo de flosanta mato estas proceso de la teriĝado de akvejoj. En marĉaj akvejoj formiĝas flosantaj matoj el sfagnoj post malaltiĝo de la akvonivelo kaj pliriĉigo de nutraĵoj. En eŭtrofiaj akvejoj eblas ekflosado de subakvaj torfoj sur kiu poste setlas plantojn. La plantmato estas kunligata per la interplektado de la radikoj. La fragmitoj kaj junkoj kiuj kreskas sur la lagobordo povas fortranĉi la plantan maton, tiel ke ĝi estas flosanta insulo. Se la flosanta mato estas stabila kaj sufiĉe granda, ankaŭ arboj povas kreski sur ĝi, ekzemple sur Kleiner Arbersee.Sub la flosanta mato formiĝas torfo, kiu malrapide sinkas kaj pli kaj pli plenigas la akvejon.
Flaŭro kaj Faŭno
En nutraĵmalriĉaj ĝis meze nutraĵriĉaj, acidaj akvejoj formiĝas flosantaj matoj el sfagnoj (Sphagnum cuspidatum, Sphagnum recurvum ) aŭ el brunmuskoj (Scorpidium scorpioides). Plie kreskas en flosantaj matoj jenaj plantoj: diversaj kareksoj, Rhynchospora ssp., Scheuchzeria palustris kaj Potentilla palustris. Rande de nutraĵriĉaj akvejoj kreskas Phragmites australis, tifao (Typha ssp.), pseŭdocipresa karekso (Carex pseudocyperus) kaj akvo konio (Circuta virosa). Flosantaj matoj estas vivejoj por ŝelhavaj ameboj, ekzemple Amphitrema sp. kaj larvoj de ĥiromideoj (Chironomidae).
Domokos Kosáry
KOSÁRY Domokos [koŝa:ri domokoŝ] (31-an de julio 1913, Selmecbánya nun Banská Štiavnica en Slovakio – 15-an de novembro 2007, Budapeŝto, Hungario) estis prezidanto de la Hungara Scienca Akademio (1990-1996), hungara historiisto, universitata instruisto. Li membriĝis ankaŭ al Academia Europaea. Lia patrino estis Lola Réz Kosáryné, lia avo estis Géza Réz.
Lia familio translokiĝis en 1919 en Hungarion el la tiam estiĝinta Ĉeĥoslovakio kaj baldaŭ setlis en Budapeŝto, kie la patrino atingis verkistinan karieron.
Kosáry Domokos vizitis la gimnazion de la Trefort-strato, poste lernis en la Eötvös-kolegio, kie li elektis la latinan-historian fakon. Lia franclingva instruisto estis Zoltán Gombocz, direktoro de la kolegio. En la universitato lin instruis Gyula Szekfű, grava hungara historiisto.
Li studvojaĝis en Francio, Anglio kaj en 1941 -laŭ komisio de Pál Teleki- en Usono. Li doktoriĝis en 1936, en 1937-1950 laboris kiel instruisto en la Eötvös-kolegio. Li establis en 1941 la Insituton Pál Teleki, antaŭulon de la hodiaŭa Historiscienca Instituto kaj estis ties vic-direktoro ĝis 1945poste ĝis 1949 ties direktoro. Li estis (1943-1949) ĉefredaktoro de la ĵurnalo Revue d,Histoire Comparée. Li laboris en la Budapeŝta Scienca Universitato (1946-1949) kiel profesoro de Novepok-historia Hungara Katedro.
La komunistoj maldungis lin en 1949 kaj forpelis lin el lia fako, postenoj. Dum la jaroj de neglekto, li kompilis trivoluman senideologian verkon Bevezetés a magyar történelem forrásaiba és irodalmába (Enkonduko en literaturon kaj fontojn de la hungara historio; aperis 1951-1958), kiu iĝis poste bazverko pro la hungaraj studentoj, historiistoj. Li en 1955 akiris kandidatan rangon pri historiscinco (1955), li doktoriĝis en 1977. Li estis inter 1954-1957 direktoro de Centra Biblioteko de la Agrarscienca Universitato.
Li agadis en 1956 en la Rondo Petőfi, dum la hungara revolucio de 1956 li estis prezidanto de Nacia Komisiono de ka Hungaraj Historiistoj, pro kio oni arestis lin en 1957 kaj juĝis lin en 1958 je 4-jara prizono. Li verkis en la prizono la libron Széchenyi Döblingben, kiu aperis en 1981. Li liberiĝis per amnestio en 1960.
Li estis koresponda membro de la Hungara Scienca Akademio ekde 1982, ordinara membro ekde 1985, kaj ties prezidanto en 1990-1996. Lia fakareo estis la pli juna hungara historio kaj historio de Eŭropo.
Benzila sulfido
Benzila sulfido aŭ C14H14S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfida acido kaj benzila alkoholo. Benzila sulfido estas flava, brulema, rapidbola kaj toksa likvaĵo kun penetranta odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Benzila sulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Benzila sulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Anteno (biologio)
La antenoj estas sensaj organoj de iuj Artropodoj, per kiuj ili tuŝas, gustas kaj flaras. Tiuj estas segmentaj membroj situantaj sur la kapo aŭ sur la cefalotorako. Ili povas esti unubranĉaj aŭ dubranĉaj.
Elbtal
Elbtal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Limburg-Weilburg de la federacia lando Hesio, kaj krome apartenas al la distriktaro Gießen, la centra parto de la federacia lando. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Anteno (biologio)
La Krustacoj povas havi du parojn da antenoj, en tiu okazo la pli malgrandaj antenoj estas dirata antenetoj. La Insektoj havas nur unu paron da antenoj. El la Artropodoj, nur la Chelicerata kaj la Proturoj estas sen anteno.
Elbtal
Trafiko
La komunumo per individua motora trafiko konektiĝas al la autovojo. Ankaŭ estas loka fervoja stacidomo kaj la moderna stacidomo Limburg por ICE-rapidtrajnoj foras nur malmultajn kilometrojn. Krome la lokon oni kompreneble ankaŭ per bicikloj atingas facile, kaj se oni alvojaĝas per kajako per la rivero Lahn, oni elboatiĝu en Runkel aŭ Limburg.
Anteno (biologio)
La antenoj konsistigas el tri segmentoj: la fusto (fiksita ĉe la kapo) la pedunklo kaj la flagelo (ofte dividita el multaj segmentoj nomataj flagelomeroj). La Vostsaltuloj kaj Dipluroj havas muskolojn en ĉiuj segmentoj de ilia antenoj, tiu, kiu permesas al ili ĉiujn movigi. Ĉe la aliaj Artropodoj, nur la du unuaj segmentoj havas muskolojn.
La antenoj tre gravas en la seksa vivo de Papilioj. Dank'al tiuj, ili kapablas flari la feromonojn de seksa partenero al pli de 10 kilometroj.
Davisa pokalo
La Davisa pokalo (Davis Cup, Coupe Davis) estas la superega internacia teamevento en teniso por viroj. La plej granda ĉiujara internacia teamokonkurso en sportoj, la Davisa pokalo estas regata de la Internacia Tenisa Federacio (ITF) kaj estas konkursita inter teamoj de ludistoj de konkurencantaj landoj en frapekstera formato. La konkurso komencis en 1900 kiel defio inter Britio kaj Usono. En 2005, 134 ŝtatoj sendis teamojn al la konkurso. La plej sukcesaj landoj dum la historio de la turniro estas Usono (gajnanta 32 turnirojn kaj finanta kiel fimistoj 29 fojojn) kaj Aŭstralio (gajnanta 28 fojojn kaj finanta duarange 19 fojojn kaj ankaŭ gajnanta kvarfoje kun Nov-Zelando laŭ la nomo 'Aŭstralazio'). La ĉampiona teamo de 2014 estas tiu de Svisio, kiu finale venkis kontraŭ tiu de Francio kaj gajnis la pokalon unuafoje.
Anthony R. Dolan
Anthony R. DOLAN (naskiĝinte en Norwalk (en:) la 7-an de julio, 1948) estas usona ĵurnalisto, gajninto de la Premio Pulitzer, kaj ĉefparoladverkisto por usona prezidento Ronald Reagan ekde marto 1981 ĝis la fino de la dua kvar-jara administracio de Reagan en 1989. Dolan ankaŭ servis en la Stabejo de la Komitato por Elekti Reagan.
Li gajnis la 1978-an Premion Pulitzer por esplora reportado (en:) por artikolaro pri urba korupteco, eldonita en la ĵurnalo The Stamford Advocate (en:). Dum la administracio de Prezidento George W. Bush, Dolan servis kiel Supera Konsultanto en la Oficejo de la ministro pri eksteraj rilatoj (Decembro 2000 ĝis Julio 2001) kaj Speciala Konsultanto en la Oficejo de la ministro pri defendo (Aŭgusto 2001 ĝis Decembro 2007). Laborante kiel la ĉevparoladverkisto de Reagan, li verkis la paroladojn "Cindroamaso de Historio" (1982), kaj "Malbona Imperio" (1983) (en: ).
Lia mortinta frato Terry Dolan (en:) estis kunfondinto kaj prezidanto de la Nacia Komitato de Konservativa Politika Agado (en: ).
Paroladverkistoj de la Blanka Domo renkontiĝas kun Prezidento Reagan en la Ovala Oficejo la 18-an de Majo, 1987. Anthony Dolan estas la unua maldekstre sur la malproksima sofo.(Biblioteko Ronald Reagan)
8525 Nielsabel
8525 Nielsabel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la norvega matematikisto Niels Henrik Abel (1802–1829). En 1824 li provis la neebleco de la solvo per radikoj de ĝenerala ekvacio de kvina grado. Tra lia amikeco kun la matematikisto Crelle, kiu kuraĝigis lin en lia laboro, li verkis sian ĉefverkon Recherches sur les fonctions elliptiques (1827), de kiu li povis pruvi, ke la laboro de Jacobi pri estis konsekvencoj de sia propra laboro. Estas interese noti, ke nek Gauss nek Cauchy montris intereson por la laboroj de Abel.
Albanese
Albanese estas familio nomo de jenaj personoj:
Albanese estas nomparto de kelkaj italaj komunumoj:
Albanese estas alia nomo:
Jaklovce
Jaklovce, hungare Jekelfalva, germane Jeckelsdorf estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Jaklovce situas laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Košice-Brezno. Gelnica troviĝas je 5, Prešov je 23, Košice je 26 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1292, poste en 1344 en latina formo "villa Jekel". En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Jekelfalva 1073 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Gölnicbánya, poste jam kiel Jaklovce al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jaklovce 1958 homoj, (1921 slovakoj).
Famuloj
En la iama Jekelfalva naskiĝis hungara botanikisto József Andrasovszky.
Espero (teatro)
Espero estas unuaktora esperanta teatro en Varsovio, Pollando, en kiu la sola rolulo estas Jerzy Fornal.
Santiago del Estero
Santiago del Estero estas la nomo de
7562 Kagiroino-Oka
7562 Kagiroino-Oka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Stacio Kiso de la observatorio de Tokio sur la Monto Ontake (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la loko Kagiroino-Oka, citita en unu el la poemoj de la kolekto Man'joŝu (vidu la asteroidon 7104 Manjosjon). Laŭdire, tiu loko estus la hodiaŭa Uda, en gubernio Nara.
Plauen
Plauen [Plaŭen] estas urbo en la sudoriento de Germanio, kaj administra centro de la distrikto Vogtland. Fine de ĝi havis  loĝantojn. Plauen estas la plej granda urbo de la saksa geografia kaj kultura regiono Vogtland [Fogtlant], kaj krome la kvina plej granda urbo de la federacia lando Saksio (post Lepsiko, Dresdeno, Chemnitz kaj Zwickau). Ĝis la jaro 2008 temis pri eksterdistrikta urbo, kvankam ankaŭ tiam la samnoma distrikto, kiu preskaŭ komplete ĉirkaŭis la urbon, administriĝis en Plauen.
Esperanto-movado
En la germanlingva verko "cent jaroj da lerneja historio de la distrikta urbo Plauen" el 1941 legeblas la jen tradukita ĉapitro pri aparta "Esperanto-lernejo" de la urbo:
Kiel en la resto de la Germana Regno, ekde 1933 la nazioj malpermesis aktivadon de laboristaj esperantistoj, ekde 1936 ĉiun aktivadon por Esperanto. Post la dua mondmilito la lokaj esperantistoj iom post iom reorganiziĝis kaj partoprenis la esperantistan agadon en la socialisma ŝtato GDR. Nun aktivas pluraj urbaj esperantistoj, kaj interalie estas gastiganto de Pasporta Servo en la urbo.
Michael Hart
Michael Stern HART (naskiĝis la 8-an de marto 1947 en Tacoma, mortis la 6-an de septembro 2011 en Urbana) estis usona verkisto, inventinto de bitlibro, fondinto de la Projekto Gutenberg, kiu ebligas ricevi senkostajn kopiojn de libroj. Li mortis hejme pro korinfarkto
Borrenes
Borrenes [boREnes] estas municipo de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko El Bierzo, en la okcidento de la provinco. Temas pri areo kie oni parolas la hispanan, la leonan kaj ĉefe la galegan. En la blazono videblas la tipa rura konstruaĵo "palloza".
Estas atestaĵoj de antaŭromia kaj romia loĝado rilata al la orminado; en Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la jaroj tuj post la Hispana Enlanda Milito la tuta areo de El Bierzo estis rifuĝejo de kontraŭfrankisma gerilo kaj tial okazis oftaj konfliktoj de policaj civilgvardianoj kontraŭ gerilanoj kaj apogantoj.
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo, brutobredado kaj ĉasado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Deklaracio de la Rajtoj de la Popoloj de Rusio
La Deklaracio de la Rajtoj de la Popoloj de Rusio (Деклара́ция прав наро́дов Росси́и) estis dokumento promulgita de la registaro de Bolŝevikoj de Rusio la 15an de Novembro (2an de Novembro malnovstile), 1917 (subskribita de Vladimir Lenin kaj Josif Stalin).
La dokumento proklamis jenon:
La signifo de la Deklaracio estas ankoraŭ disputata en la historiografio pri historio de Rusio.
Esperanto-movado en Latvio
{{EDE| evento= Citaĵo el Enciklopedio de Esperanto 1934| teksto=
Tiu ĉi artikolo temas pri la Esperanto-movado en Latvio.
Historio ĝis 1935
Unua pioniro estis instruisto Rudolfs Libeks, kiu en 1889 verkis la unuan lernolibron por latvoj. Post lia formigro al Brazilo dum 1890-aj jaroj, pri Esperanto oni aŭdis nenion. En 1904 en Riga fondiĝis filio de Peterburga Esperanto-societo „Espero“. Tiutempe multe helpis la movadon Max Klaczko, donante ejon kaj monrimedojn. Vladimír Szmurlo fondis en 1910 Esperanto-societon „Riga Stelo“ kaj eldonis monatan revuon Riga Stelo en 1910 kaj 1911.
Riga Esperanto-Societo estas fondita la de K. Busch, J. Alksnis, P. Rodd. Ĝia regularo estis peza, kreinte konsilantaron 12-personan kaj estraron 6-anan. La agado ne estis sukcesa. Esperanton posedis nemultaj. Ĉar ĉefe oni uzis rusan lingvon, multaj baldaŭ eksiĝis, tial post unu jaro el 36 anoj restis kelkaj. Oni denove eklaboris en 1913 atingante jarfine 47 anojn, en la biblioteko estis 31 libroj. Kursoj ne okazis. Malsukcese aranĝita vesperbalo tute disigis la anaron. Tiutempe ĉefe agis: J. Alksnis, A. Abel, Antons Krastiņš. La lasta kun siaj fratinoj ankaŭ zorgis pri konservo de societa havaĵo dum la unua mondmilito kaj registrado ĉe la estrantoj - germanoj kaj bolŝevikoj.
Pro enketo de Ligo de Nacioj, Latva Kleriga Ministerio en 1922 favore raportis pri Esperanto kaj en 1923 la ministro disponigis al Riga Esperanto-Societo senpagan ejon en Kastelo, ĉambroj de historia arĥivo, kie la societo kunvenadis ĝis 1930. Interna Ministerio subvenciis en 1923 Esperanto-kurson por fervojaj policanoj. Samjare estis registrita nova statuto, donanta pli da aglibero. Edgars Grots multe propagandis per gazetoj. La taggazeto „Latvijas Sargs“ presis Esperantan kurson.
La societo partoprenis en 1923 kaj 1924 en Riga Foiro-Ekspozicio, por kio klopodis Edgars Grots kaj Tālivaldis Indra. La foiro en 1924 eĉ presis Esperantan reklamilon. Riga Esperanto-Societo partoprenis en 1926 ankaŭ du radioekspoziciojn, organizis Tālivaldis Indra, kaj en 1932 en Latva Produktaĵekspozicio, organizis J. Kalninŝ (la standon oni premiis per rekonatesto).