cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Linalila buterato
Linalila buterato aŭ C14H24O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la buterata acido kaj linalila alkoholo. Linalila buterato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Linalila buterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Linalila buterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Baladou (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Souillac - Viescamp-sous-Jallès (719000).
Alvarado
Alvarado estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Alvarado. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 011. Kaj la komunumo kaj la ĉefurbo ricevas nomon omaĝe al Pedro de Alvarado, hispana konkeranto kiu estis unuaranga estro de la armeo de Hernán Cortés dum la konkero de la lando kaj al kiu oni atribuas kruelajn farojn dum tiu.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 48178 loĝantojn. El tiuj estis 24065 viroj kaj 24113 virinoj. La komunumo havas surfacon de 840.6 kvadratkilometroj kaj al ĝi apartenas 265 diversaj lokoj, el kiuj 2 estas urbecaj. La komunumo situas je 18°46' norda latitudo kaj 95°46′ minutoj okcidenta longitudo en la regiono de Papaloapan. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Sude ĝi havas limojn kun Acula, Tlacotalpan kaj Lerdo de Tejada, en la oriento kun la Meksika Golfo kaj en la okcidento kun la komunumo Ignacio de la Llave.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 48490 personoj. En la jaro 2000 temis pri 49499, do temis pri kresko / malkresko je 0.41 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 44573 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 371 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.83 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30011a.htm
Vivonaskuloj
Vivonaskuloj (Theria el greka θηρίον [thɛː'rion]) estas subklaso de mamuloj karakterizataj per la kapablo kreskigi embriojn en la utero. Tio ĉi diferencigas Vivonaskulojn de la Monotremoj. Preskaŭ ĉiuj mamuloj estas vivonaskuloj, krom ornitorinkoj kaj ekidnoj, kiuj estas monotremoj, do demetas ovojn.
La klaso vivonaskuloj enhavas Marsupiulojn kaj Placentulojn. Ĝi aperis dum Kretaceo antaŭ ĝis 120 jarmilionoj.
Arkreskiĝa arbo
Malgranda arkreskiĝa arbo: —o Subklaso Theria (Parker & Haswell, 1897) |-- Genro Aethomylos Novacek, 1976 (†) |-- Genro Anisorhizus Ameghino, 1902 (†) |-- Genro Dakotadens Eaton, 1993 (†) |-- Genro Falepetrus Clemens & Lillegraven, 1986 (†) |-- Genro Kasserinotherium Crochet, 1986 (†) |-- Genro Paleomolops Cifelli, 1994 (†) |-- Genro Tetraprothomo Ameghino, 1907 (†) |-- Genro Tribotherium Sigogneau-Russell, 1991 (†) |-- Genro Zygiocuspis Cifelli, 1990 (†) |-- Subfamilio Russellmyinae Estravis, 1990 (†) |-- Familio Endotheriidae Shikama, 1947 (†) |-- Familio Holoclemensiidae Aplin & Archer, 1987 (†) |-- Familio Kermackiidae Butler, 1978 (†) |-- Familio Pappotheriidae Slaughter, 1965 (†) |-- Familio Picopsidae Fox, 1980 (†) |-- Familio Plicatodontidae Ameghino, 1904 (†) |-- Familio Potamotelsidae Nessov, 1987 (†) |-o Ordo Asiadelphia Trofimov & Szalay, 1993 (†) |-o Ordo Deltatheroida Kielan-Jaworowska, 1982 (†) |-o Kohorto Marsupialia (Illiger, 1811) `-o Kohorto Placentalia (Owen, 1837)
Raposos
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Metropolitana de Belo Horizonte (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono Belo Horizonte. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Takahiro Kuniyoshi
Takahiro Kuniyoshi (國吉 貴博, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ventforet Kofu, Sagan Tosu kaj Kataller Toyama.
Moŝenskoj (distrikto)
La distrikto de Moŝenskoje aŭ Moŝenskoj distrikto (Мошенской район) estas distrikto de la Novgoroda provinco, Rusio. La administra centro de la distrikto estas la vilaĝo Moŝenskoje. La loĝantaro de la distrikto en 2020 estis 5970 homoj.
Geografio
La distrikto de Moŝenskoje situas oriente de la Novgoroda provinco. La areo de la distrikto estas 2568,28 km².
Trnové Pole
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1785.
Sanluri
Sanluri - jen itale, sarde  Seddòri - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la sudokcidentaa parto de la insulo kaj ekde aprilo 2021 estas parto kaj unu el du ĉefurboj de la refondita administra unuo provinco Mez-Kampidano (Medio Campidano, Campidanu de Mesu). Antaŭe ĝi kvin jarojn estis parto de la provinco Sud-Sardio kaj antaŭ 2016 apartenis al la tiam malfondita sama provinco Mez-Kampidano. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Furtei, Lunamatrona, Samassi, San Gavino Monreale, Sardara, Serramanna, Serrenti, Villacidro, Villamar kaj Villanovaforru.
Kristana patrono estas la sankta Maria, alvokata "madono de la gracoj", kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Sigmarszell
Sigmarszell estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lindau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Sigmarszell, al kiu krome apartenas la neurbaj komunumoj Hergensweiler kaj Weißensberg. La loĝloko krome apartenas al la historia regiono Algovio: La montoj de la Algoviaj Alpoj ĉie en Sigmarszell imprese videblas ĉe la horizonto, kvankam la komunumo nur laŭ iuj geografiaj difinoj apartenas al la Alpoj kaj laŭ aliaj ne, sed al antaŭalpa montetaro.
25139 Roatsch
25139 Roatsch estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la germana kartografiisto pri planedaj satelitoj Thomas Roatsch, kiu laboras ĉe la Germana Centro pri Aera kaj Kosma Flugado en Berlino. Li disvolvis mozaikan atlason de 4 Vesta kiel unu el la ŝlosilaj datumaj produktoj de la misio Dawn.
Eŭropa grupiĝo pri teritoria kunlaboro
La programo Eŭropa grupiĝo pri teritoria kunlaboro (European Grouping of Territorial Cooperation (EGTC), Groupement européen de coopération territoriale (GECT), Europäische Verbund für territoriale Zusammenarbeit (EVTZ), Agrupación Europea de Cooperación Territorial (AECT)) estas ilo de la Eŭropa Unio, kiu subtenu la teritorian kunlaboron de regionoj en pluraj EU-membroŝtatoj. La programo instaliĝis la 5-an de julio 2006 laŭ jura fundamento de la EU-reglamento 1082/2006. Unua kunlabora regiono ekde januaro 2008 iĝis la teritorio Eurométropole Lille-Kortrijk-Tournai de la francia urbo Lille kaj la najbaraj belgiaj urboj Mouscron, Kortrijk, Tournai kaj Menen, kun sume pli ol 2 milionoj da loĝantoj. La projekto kompletigas la jam antaŭe ekzistantan koncepton de eŭropaj regionoj.
La Eŭropa Unuo cele financigas unuopajn projektojn pri teritoria kunlaboro, kies realigon organizas la institucio "Eŭropa grupiĝo pri teritoria kunlaboro". Aldone al la uzo interne de la Eŭropa Unio, ekzemple en decembro 2009 la flandra politikisto Luc Van den Brande, kiel prezidanto de la komitato de regionoj, proponis profundigi la kunlaboron kun la landoj de la [[orienta partnereco pere de la Eŭropa grupiĝo pri teritoria kunlaboro.
Projekto de la programo Eŭropa grupiĝo pri teritoria kunlaboro devas havi membrajn teritoriajn instituciojn el almenaŭ du EU-membroŝtatoj. Ĉiu ebla membro devas ricevi de sia EU-membroŝtato la permeson partopreni en la programo. Post la kreo de projekto, jure ĝi funkcias laŭ la jura sistemo de la EU-membroŝato de la loĝloko, en kiu situas la sidejo kaj centra oficejo de la projekto.
Briego
Briego aŭ sankta Briego (france: Brieuc; kelte: Sant-Brieg; latine: Briocus) estis bretona monaĥo, devena el Kimrujo (Britujo), kiu iĝis la unua episkopo de Sankta-Briego, urbo, kiu portas lian nomon, en la franca departemento de la Armorikaj marbordoj (Bretonujo, Francujo).
Li estas unu el la sep sanktuloj fondintaj Bretonujon, honoritaj de la pilgrimado Tro Breizh.
Li iĝis sanktulo pro la fakto, ke li submetis lupojn. Lia festotago estas la 1-a de majo.
Infaneco en Kimrujo
Briego naskiĝis komence de la 5-a jarcento. Laŭ la vidpunkto de la ortodoksa komunumo de Sankta Briego, li naskiĝis precize en 417 proksime de Aberystwyth (nuntempe ĝemela urbo de Sankta-Briego) en Kimrujo. Ekzistas vilaĝo en Kimrujo nomita Llandyfriog, kio signifas Landebrieg en la kelta lingvo, tio estas vilaĝo de Briego.
La patro de Briego nomiĝis Cerpus kaj lia patrino Elruda. La familio estis riĉa, eĉ nobela. La tiama religio konsistis el miksaĵo de la romia kaj de la kristana religioj. Homoj preĝis samtempe Janon kaj Kriston. Latinaj manuskriptoj rakontas, ke anĝelo vizitis la patrinon antaŭ la nasko de la bebo. Ŝi ricevis jenan mesaĝon: "vi naskos bebon benitan de Dio".
Estas malfacile distingi la historian veron, ĉar hagiografoj de la mezepoko celis ne aŭtentikan biografion, sed religian pripensadon. Multaj rakontoj pri la vivo de sanktuloj tial similas rakontojn de la Biblio. Laŭ la vidpunkto de Joel Cornette, monaĥoj skribis dum la 9-a jarcento kelkajn dekojn da vivoj de sanktuloj. La celoj estis tri: kristanigo, kelta deziro de defendo kontraŭ la ambicioj de la Frankoj, kaj eklezia volo prigardi la multajn monaĥejojn en Bretonujo. Necesis do pruvi, ke la sanktuloj de la tiama epoko kaj regiono ne estis malpli valoraj ol pli famaj, kiel ekzemple Marteno de Tours, kiu estis la simbolo de la Frankoj. Multaj hagiografoj  laboris laŭ latinaj manuskriptoj. Alberto la Granda studis la manuskriptojn dum 8 jaroj.
En 429 la papo Celesteno la 1-a petis la episkopon Germain de Auxerre el Francujo prediki en Kimrujo kontraŭ la herezo de pelagianismo. Post la renkonto de la familio kun la episkopo, estis decidite, ke Briego studu en la monaĥejo de Auxerre. Li do foriris kun kelkaj servistoj.
Edukado en Auxerre
Pro la konsiloj de la episkopo Germain de Auxerre, Briego alvenis eble 12-jaraĝa al Francujo por studi en la monaĥejo de Auxerre.
Laŭ la hagiografoj, Briego estis tre inteligenta. Tiel sufiĉus al li unu tago por lerni la latinan lingvon kaj kvin monatoj por lerni la tutan psalmaron. Tre oferema, li donis ĉion, kion li posedis, eĉ tion, kio apartenis al la monaĥejo. Iun tagon, sur la vojo de la fonto, el kie li devis ĉerpi akvon, li renkontis leprulojn, kiuj estis almozpetantaj. Sed nur unu kruĉon li posedis. Li do elkore donacis ĝin. La aliaj infanoj denuncis lin. Sed subite, la donacita kruĉo reaperis, el bronzo refarita, multe pli bela ol antaŭe.
Sur bildoj de sankta Briego ofte tri monujoj estas alkroĉitaj je lia zono por montri lian donacemon.
Kiam li estis 24-jaraĝa, li fariĝis pastro. Dum la ceremonio kolono de fajro malsupreniris sur lian kapon.
Kristanigo en Kimrujo
Post lia ordinado, li deziris reviziti sian familion en sia denaska lando, Kimrujo. Dum la transiro de la Maniko, grupo de delfenoj kaj aliaj maraj monstroj minacis sinkigi la boaton, sed Briego pacigis ilin.
Li baptis inter ili siajn gepatrojn kaj kristanigis la regionon konstruigante preĝejojn kaj monaĥejojn. Multajn miraklojn li faradis, eĉ obligante panon por disdoni ĝin al mizeruloj.
Dum 15 jaroj Briego tiel laboris. Sed, iun nokton, anĝelo petis lin iri en Armorikon.
Unua kristanigo en Armoriko
Kun 68 aliaj monaĥoj, li velŝipis al Bretonujo. Li albordiĝis ĉe Plouguerneau. En Landebaeron aŭ Tregoro (laŭ diversaj historiistoj) li fondis monaĥejon.
Reveno en Kimrujon
Post kelkaj jaroj, li petis Sanktan Tudvalon, sian nevon, estri la monaĥejon, kaj li foriris kun 84 el inter la monaĥoj. Ĉar en Kimrujo plagis epidemio de pesto, la loĝantaro petis lian helpon por flegi kaj resanigi la malsanulojn. Post la malapero de la epidemio, li revenis en Armorikon.
Dua kristanigo en Armoriko
La dua kristanigo de Briego daŭris de lia alveno en Légué en 485, ĝis lia morto en la jaro 502.
25 jarojn antaŭ la alveno de Briego, tio estas en 460, Rigualo, nomata ankaŭ la unua princo de Armoriko, elmigris el Dumnonia kun multaj amikoj kaj serĉis taŭgan loko por ekloĝi en Bretonujon. Li alvenis ĉe la nuna Légué kaj direktiĝis kun siaj kunuloj same kiel Briego, sed al la kunfluejo de Lingoguet kun alia rivereto, ili elektis la maldekstran vojon. Ili trovis sur la altaĵo pavumitan romian vojon, kiu kondukis al Yffiniac laŭ la ĉefa vojo, kaj disvojis ĝis la haveneto de Cesson.
Iom pli foren ili alvenis en senarban valeton, kie kreskis ruĝa kverko, nomata en la arkivoj Champ du Rouvre. Taŭgis la loko kaj ili do komencis faligi arbojn por konstrui lignajn domojn, palisaron, kaj kultivi la grundon. Pli kaj pli vastiĝis la bienaro de Rigual, ĝis Yffiniac. Tie ili renkontis aliajn bretonajn elmigrantojn, kies ĉefo nomiĝis Fragan (tial la nuna nomo de Ploufragan Plou...Fragan). Lia edzino nomiĝis Gwen, kaj liaj filoj estis Guéthenoc, Jacut kaj Gvenoleo. Li konstruis alian kasteleton apud Hillion. Baldaŭ, 25 jarojn post lia alveno, de la rivero Gouët ĝis la rivero Gouessant disvastiĝis la terenoj de Rigual. Tamen ili ne transiris la riveron Gouët ĉar la kontraŭa deklivo estis tre kruta.
Alveno en Légué
Per velŝipo Briego atingis la enflujon de la rivero Gouët, kiu hodiaŭ nomiĝas Légué, en la jaro 485, kun 84 aliaj monaĥoj. Tie staris sur la dekstra bordo de la rivero Castrum Cesson, fortikaĵo konstruita de la Romianoj. Sed ili elektis iri laŭ la maldekstra bordo laŭlonge de la rivero, ĝis la ponto, kiu transiris la riveron. Tiu ponto nomiĝas nuntempe ponto de la Gouët.
Ervin Nyíregyházi
Biografio
Ervin Nyíregyházi estis mirinfano, li aĝis 2, kiam li pianadis, post 2 jaroj li komponadis. Li studis komence en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio de István Thomán kaj Arnold Székely, poste ekde 1914 en Berlino de Frederic Lamond kaj Ernő Dohnányi. Inter 1918-1920 li lernis private en Oslo. En la 1920-aj jaroj lia kariero rompiĝis kaj translokiĝis al Usono en 1930, sed li havis eblecon pianludi nur antaŭ hungardevena publiko. Post vivo en Novjorko li translokiĝis al Los Anĝeleso, kie li ricevis foje laboron de la filmistoj. Kelkfoje li estis videbla en filmoj, kiel pianisto. Post longa paŭzo en 1973 li denove recitalis. La lasta koncerto okazis en Tokio en 1982. Li edziĝis dekfoje. Nyiregyházi mortis pro kancero.
Amatitlán
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7155 loĝantojn. El tiuj estis 3482 viroj kaj 3673 virinoj. La komunumo havas surfacon de 169.4 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 26 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 44 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Frakcio UMP (Franca Senato)
La Frakcio UMP (franclingve "Groupe Union pour un mouvement populaire") estas franca dekstrisma parlamenta frakcio en la Senato.
Briego
Alveno en Légué
Kiam la ĉasisto informis Rigualon, li estis malsana kaj malhumora. Li ordonis, ke oni forpelu tiujn invadantojn. Sed subite li ŝanĝis la decidon, kaj revenigis ilin. Briego kaj Rigual devenis fakte de la sama familio, kaj tuj post sia renkonto, ili rekonis unu la alian. Briego resanigis Rigualon. Rigual donacis sian bienon de « Champ du Rouvre » al Briego, kaj emeritiĝis en sia kasteleto apud Hillion.
Ervin Nyíregyházi
Liaj komponaĵoj
Li verkis ĉirkaŭ 700 komponaĵojn.
Amatitlán
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 7541 personoj. En la jaro 2000 temis pri 7228, do temis pri kresko / malkresko je -0.84 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 6591 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 27 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.41 % de la loĝantoj.
Briego
Naskiĝo de la urbo Sankta-Briego
Briego konstruis preĝejon kaj monaĥejon en la bieno de Rigual, kaj tiuj estis la ĝermoj de la nuna katedralo. Pli kaj pli da familioj konstruis domojn ĉirkaŭ la abatejo, kaj tiel naskiĝis vilaĝo kaj poste la urbo de Sankta-Briego.
Monaĥejo Teplá
Monaĥejo kaj abatejo Teplá pli precize Konvento de premonstratoj en Teplá (ĉeĥe: Klášter a opatství Teplá, germane: Stift Tepl) estas premonstrata konvento en Teplá, Ĉeĥio.
Historio
Sur areo de la nuntempa urbo Teplá estis antaŭ multaj jarcentoj fondita burgeto. Ĝi estis destinita por gardi gravan kaj frekventatan komercan vojon. Tie verŝajne en la dua duono de la 12-a jarcento naskiĝis ĉeĥa aristokrato Hroznata. Li forlasis normalan aristokratan vivmanieron kaj en la jaro 1193 fondis la monaĥejon. Li invitis monaĥojn el la ordeno de premonstratoj. Laŭ legendo Hroznata estis murdita - estis kondiĉo, ke la posedaĵo restos havaĵo de la monaĥejo nur tiam, se Hroznata havus neniun posteulon.
Briego
Naskiĝo de la urbo Sankta-Briego
La monaĥoj laboris multe en la arbaroj. Iun vesperon Briego revenis monaĥejen, sidante en sia ĉaro, kaj kantante psalmojn. Subite hordo de lupoj aperis, pretaj salti sur la bovojn, kiuj kuntiris la ĉaron. La monaĥoj forkuris, kriante pro teruro. Briego levis la manon. La lupoj kliniĝis tuj antaŭ li, kvazaŭ petante pardonon. Laŭ la tiama vidpunkto de la hagiografioj, la lupoj signifis la fiagojn de la homo.
Monaĥejo Teplá
Historio
La preĝejo konsekrita al "Anonco de Virgulino Mario" estis fondita en romanika stilo - sed ĝiaj turoj origine ne korespondas kun frugotika stilo. La centra absido de la preĝejo estas en la XV-a jarcento anstataŭita per la malfru-gotika presbiterejo. La prelaturo kaj la konvento estis konstruitaj post multaj incendioj en la XVII-a jarcento. Ĝia arkitekto estis fama barok-stila artisto Kiliano Ignac Dientzenhofer (la sama, kiu projektis karlovaran preĝejon de Maria-Magdalena). La plej nova estas norda flanko, konstruita por biblioteko kaj muzeo (1904 – 1910).
Briego
Naskiĝo de la urbo Sankta-Briego
Laŭ la kelta kutimo, Briego fariĝis respondeculo de la homoj vivantaj sur la bienoj de la monaĥejo, tio estas episkopo. Li do estis ordinita de la episkopoj sankta Germain d’Auxerre kaj sankta Patrice. Dum la ceremonio alia kolono de fajro malsupreniris sur lian kapon.
Morto
Briego mortis en 502, kaj estis entombigita en la preĝejo de la monaĥejo.
Monaĥejo Teplá
Historio
Elstara lingvisto pri germanaj lingvoj estis la antaŭlasta abato de la monaĥejo, G. J. Helmer. La spuroj de la scienca agado de la premonstratoj de Teplá estas troveblaj en la biblioteko. La riĉa biblioteka fonduso estas ĝis nun prilaborata por aperigi ĝin al ĉiuj nuntempaj sciencistoj kaj studantoj.
En la dua duono de la XV-a jarcento dum longaj dekjaroj tie estranta abato Zikmund Hausmann havigis por la monaĥejo belegajn preĝlibrojn kun multaj inkunabloj. La kolektaĵo de inkunabloj en Teplá estas unu el la plej riĉaj en Ĉeĥio.
Briego
Relikvoj
Ĉirkaŭ 851, la reĝo Erispoe kunportis la korpon de Sankta Briego en la abatejon de Angers pro timo de la Normandoj. En 1210, la episkopo de Sankta Briego revenigis la relikvojn en la katedralon.
Monaĥejo Teplá
Historio
Inkunablo laŭ PIV = libro presita antaŭ la jaro 1500.
Briego
La fonto Sankta-Briego
En la loko, kie trinkis Briego, ŝprucis du fontoj, laŭ la dekstra kaj maldekstra vojo de la "Chemin de la Fontaine Saint-Brieuc" (pado de la fontano Sankta-Briego), laŭ la plano de la urbo en 1860. Ambaŭ estis kovritaj en 1891. Laŭ Trévédy, la fonto, kie trinkis Briego situis apud la nuna konstruaĵo Montbareil. La aŭtoro atestas, ke li trinkis tie akvon kun sia patro en 1840. Apude estis granda banujo Douet des Ardents. En la mezepoko, homoj, kiuj havis la malsanon nomatan "Mal des Ardents" aŭ "Feu de Saint Antoine" (fajro de sankta Antono), banis tie siajn piedojn, esperante miraklon.
La fonto kaj oratorio Notre Dame
Tre proksime de tiu loko, sed iom pli alte, Briego konstruis oratorion dediĉitan al la Virgulino kaj preĝejeton tute apude. La rivereto Orel, kiu ŝprucas sube, eble estis kultita de la druidoj. Multaj kristanaj lokoj situas sur antikvaj keltaj lokoj
Monaĥejo Teplá
Monaĥeja biblioteko en Teplá
La biblioteko en moneĥejo de Teplá estas unu el la plej grandaj, plej malnovaj kaj plej valoraj en nia respubliko. Ekde ĝia fondiĝo tie estis koncentrigataj libro-fondusoj eksterordinare valoraj laŭ historio, arto kaj scienco. La biblioteko posedas ĉirkaŭ 80 mil librojn kaj preskaŭ 600 manu-skriptojn. Al la plej valoraj manuskriptoj apartenas:
Briego
La fonto kaj oratorio Notre Dame
Tion montras la statuo de Briego en la kapelo. Sub la piedoj de la sanktulo, kuŝas la serpo de la druidoj kaj maldekstre staras dolmeno.
En tiu kapelo oni povas vidi ankaŭ kvin vitralojn pri la vivo de sankta Briego kaj kelkajn relikvojn de la sanktulo.
Monaĥejo Teplá
Monaĥeja biblioteko en Teplá
La biblioteko enhavas ĉirkaŭ duonmilon da inkunabloj (presaĵoj el la fino de la 15-a jarcento), precipe germanaj kaj italaj.
Frakcio UMP (Franca Senato)
Priskribo
Ĝi arigas la elektitojn de Unuiĝo por Popola Movado (UMP) ekde ties fondiĝo en decembro 2002 per fandiĝo de la frakcioj de Kuniĝo por la Respubliko (RPR) (94 senatanoj), de Sendependaj Respublikanoj (RI) (RI asociiĝintaj al Liberala Demokratio, 40 senatanoj el 41) kaj de disidentoj de Centrisma Unuiĝo (UC) (UC, reprezentanta Unuiĝo por la Franca Demokratio (UDF), 29 senatanoj el 54) kaj de Eŭropa Demokratia kaj Sociala Kuniĝo (RDSE) (RDSE, kuniganta la elektitoj kun radikala tendenco ekde la 19-a jarcento, 4 senatanoj el 21) same kiel nealiĝintoj.
Briego
Tro Breizh, bretona pilgrimado
Pilgrimoj, kiuj faris « Tro Breizh » dum la mezepoko sekvis la antikvajn romiajn vojojn de Vannes al Kemper, Saint Pol, Tregoro, Sankta-Briego, Saint Malo, Dol, kaj de tie revenis al Vannes.
Je la fino de la 15-a jarcento ili estis pli ol 35.000 pilgrimoj jare.
En Sankta-Briego, pilgrimoj preĝis antaŭ la relikvoj en la katedralo, surgenuiĝis antaŭ la tombo de sankta Vilhelmo kaj poste preĝis en la kapelo Notre-Dame kaj en la oratorio apude. Ili ne forgesis trinki el la fonto Sankta Briego kaj lavis siajn piedojn en la akvujo "Douet des Ardents".
Monaĥejo Teplá
Monaĥeja biblioteko en Teplá
La biblioteko de Teplá kompreneble enhavas unualoke la teologian literaturon, sed estas tie ankaŭ granda nombro da libroj el la plej diversaj sciencaj fakoj. Multnombras astronomio, matematiko kaj fiziko, plue medicinistaj libroj kaj disertacioj.
En interioro de la monaĥejo estas apud biblioteko vizitebla ankaŭ la preĝejo - ĉiuj partoj de la monaĥejo estas protektataj kiel valoraj kulturaj memorindaĵoj.
Pilgrima vojo
En la jaro 2010 estis malfermita 58 km longa sezona mariana pilgrima vojo Pado Skoky el ĉi tiea monaĥejo ĝis preĝejo de Vizito de Virgulino Maria en Skoky.
Conquista, Córdoba
Conquista [konKISta] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 39 km2 kie loĝas 485 geloĝantoj, do loĝdenso estas 12.4 loĝ./km2. Conquista situas je 96 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 485 geloĝantoj de la municipo Conquista estas 254 inoj kaj 231 viroj. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 2, 2 inoj kaj 0 viroj, kaj mortis 10, 8 inoj kaj 2 viroj. Tiel la natura kresko estis -8 (-1.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 175 homoj (36.1%).
Calixt
Calixt estas familia nomo de jenaj personoj :
Calixt (ankaŭ Kalixt, Calixtus, aŭ Kallixtus) estas la nomo de jenaj papoj:
Feroaj subarktaj herbejoj
La feroaj subarktaj herbejoj estas tersupraĵa ekoregiono el la eŭropa-siberia ekoprovinco de la palearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Ĝi kongruas kun la samnoma ekoregiono difinita de la Eŭropa Vivmedia Agentejo.
Baladou
Baladou estas franca situanta en departemento Lot, regiono.
Sant'Andrea Frius
Sant'Andrea Frius estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Sardio kaj al la provinco Sud-Sardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Barrali, Dolianova, Donorì, Ortacesus, San Basilio, San Nicolò Gerrei, Senorbì kaj Serdiana.
Baladou
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Baladins.
Feroaj subarktaj herbejoj
Priskribo
Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj. Ĝi etendiĝas sur areo de 1 400 kvadrataj kilometroj kaj ampleksas Feroojn.
Flaŭro
La vegetaĵaro estas tre malabunda ĉar temas pri rokaĵaj vulkaninsuloj kun tre malriĉa torfa grundo.
Marĉa kalto (Caltha palustris) estas komuna en la insularo en majo-junio.
Surbaze de la tipologio de la plantaj vivoformoj laŭ Raunkiær, Ostenfeld estas nombrinta en Ferooj 3 nanofanerofitojn, 33 ĥamefitoj, 176 hemikriptofitojn, 33 geofitojn, 29 helofitojn kaj hidrofitojn kaj 26 therofitojn.
Rumbach
Rumbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südwestpfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Gábor Márkus
Gábor MÁRKUS - en Hungario kutime nomata en sinsekvo Márkus Gábor - estas hungara esperantisto kaj doktoriĝinta ekonomikisto.
Studado kaj doktoriĝo
Gábor Márkus naskiĝis en 1948 en Hungario kaj en 1972 finis la studprogramon de la Budapesta Ekonomika Universitato en la kampo de planado kaj matematiko. Dum la sekvontaj jaroj li instruis matematikon en la sama universitato (ankaŭ por multnombraj vjetnamaj studentoj). En 1982 li ricevis stipendion de japana entrepreno Verda Stelo por studi en Universitato Nanzan de la mezjapana urbo Nagojo. Post la sukcesa fino de la studprogramo li doktoriĝis pri la analizo de la japana ekonomia evoluo.
Manaĝeraj edukado kaj oficoj
En la 1990-aj jaroj Gábor Márkus fariĝis strategia manaĝero de la plej granda hungara industria organizo, la Nacia Petrola Korporacio. Por konatiĝi kun la internacie uzataj plej modernaj entrepreno-direktaj metodoj en 1993 li sukcese finis studprogramon en urbo Boston, subŝtato Masaĉuseco de Usono. Kiam la orient-europaj landoj decidis aliĝi al la Eŭropa Unio, li estiĝis estro de la hungara parlamenta kontrola kaj aŭditorganizo havante du taskojn: kontroli la registaron kaj evoluigi la publikan administran sistemon por ke la lando povu aliĝi al la Eŭropa Unio.
Verkoj
Gábor Márkus estas la verkinto de pli ol 150 libroj kaj artikoloj en diversaj lingvoj; la ĉefverkoj estas
Prezentado de kelkaj libroj de Gábor Márkus
Esperanto
En la oficperiodo 2013-2016 kaj same en la oficperiodo 2016-19, li nome de Hungaria Esperanto-Asocio estis membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio.
Menthon-Saint-Bernard
Menthon-Saint-Bernard estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Nacia himno de Litovio
"Tautiška giesmė" ("nacieca himno") estas la nacia himno de Litovio, en la litova lingvo ankaŭ konata sub la nomo de la tri komencaj vortoj "Lietuva, Tėvyne mūsų" (Litovio, patrujo nia) kaj kiel "Lietuvos himnas" (himno de Litovio). La melodion kaj tekston verkis Vincas Kudirka dum la jaro 1898, kiam Litovio ankoraŭ estis okupita fare de la Rusia Imperio. La kvindek-vorta poemo - laŭ stilo patosa - estis la esenco de la koncepto de Kudirka pri la ŝtato Litovio, la litova popolo kaj sia pasinteco. Mallonge post lia morto dum 1899, la himno estis unuafoje publike prezentita por litovoj vivantaj en Rusio.
La unua publika surscenigo en Litovio okazis en la tradicia litova ĉefurbo Vilno dum 1905, kaj ĝi iĝis oficiala nacia himno de dum 1919, jaron post kiam Litovio deklaris sian resendependiĝon dum 1918. Ankaŭ post kiam Litovio estis invadita kaj okupita fare de la ruĝa armeo de Sovetunio dum junio 1940, la himno komence restis. Nur dum 1950 la komunisma gvidantaro de la sovetunie instalita Litova Soveta Socialista Respubliko anstataŭigis la nacian himnon per propra komunisma himno. Ties teksto, verkita dum 1950 kaj modifita post la morto de Josif Stalin, temis pri la kunlaboro de ĉiuj popoloj de Sovetunio kaj kiel la komunismo "lumigos la mondon".
"Tautiška giesmė" estis reoficialigita kiel la nacia himno dum 1992, kiam nova konstitucio ekvalidis post la ŝtata resendependiĝo. La statuso de la kanto "Tautiška giesmė" kiel ŝtata himno estis solidigita dum 1999 pere de nacia leĝo.
Kreiĝo
Kiam la poemo Lietuva, Tėvyne mūsų verkiĝis, Litovio estis sub la kontrolo de la Rusia Imperio. Vincas Kudirka, medicina studento en la universitato de Varsovio, skribis kiel kolumnisto por la litova gazeto Varpas ("sonorilo"). En liaj artikoloj, Kudirka kuraĝigis la litovojn fieri pri sia kultura heredaĵo, diskutis la problemojn la Rusia Imperia regado kaŭzis por la litova loĝantaro, kaj kontraŭagis la provojn kulture rusigi la socion. Dum sia ĵurnalista laboro, li notis siajn pensojn kio estas Litovio kaj kio ĝi estu, kaj la rezulto estis la kvindek-vorta poemo Lietuva, Tėvynė mūsų (Litovio, patrujo nia).
La poemo priskribis la heroan pasinton de Litovio kaj alvokis la civitanojn zorgi pri la lando, zorgi pri la homaro kaj vivi en honoro. Li ankaŭ instigis la landon iĝi fonto de lumiĝo kaj virto. Ĉar la teksto ne havis melodion, li sidiĝis kaj komponis akompanan muzikon ĵus antaŭ sia morto je tuberkulozo. Kaj la melodio kaj la teksto estis publikigitaj en la gazeto Varpas dum septembro 1898. Kiam li mortis dum 1899, en lian tomboŝtonon oni enĉizis la duan strofon de la himno (kvankam la imperiaj aŭtoritatoj poste detruigis la tomboŝtonon).
Rethel
- prononco laŭ sistemo IFA [], - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo estas la centro de la samnoma arondismento Rethel, do estas subprefektejo, kaj ankaŭ estas la centro de denove samnoma kantono .
168 Sibilo
168 Sibilo  estas granda malhela, ne tre rapide rotacianta asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita, la 28-an de septembro 1876, de la usona astronomo James Craig Watson elde la observatorio de la Arbaro de Ana (aŭ Ann Arbor, Usono).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la sibilo, profetino de la antikva epoko.
NGC 5213
NGC 5213 (aliaj indikoj — UGC 8552, MCG 1-35-8, ZWG 45.28, VV 18, IRAS13321+0423, PGC 47842) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tours (stacidomo)
Tours estas franca stacidomo sur Linioj Tours - kaj Tours -, situanta en  Tours, en departemento Indre-et-Loire, regiono Centro-Valo de Luaro.
168 Sibilo
Nomo
Ĝi donas sian nomon al la Sibila grupo, grupo da asteroidoj de la ekstera ĉefa asteroida zono.
Tours (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV, Interloire kaj Centro-Valo de Luaro.
168 Sibilo
Nomo
Oni ne konfuzu ĝin kun 4679 Sybil.
Tours (stacidomo)
Ekzistas navedo kun.
(18131) 2000 OM5
(18131) 2000 OM5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nes (apartigilo)
Nes estas nomo de jenaj lokoj:
Nes estas la familia nomo de jenaj personoj:
NES estas mallongigoj por:
NES sur aŭtomobilsignoj:
Placentuloj
Placentuloj (Placentalia aŭ Eutheria) estas ege diversa grupo de animaloj, kiujn nuntempe oni konsideras la plej sukcesaj mamuloj el la planedo (escepte eble en Aŭstralio).
La plej ĝenerala eco de placentuloj estas la ekzisto de placento en la gravedaj inoj, taŭga por longe subteni la idojn antaŭ la nasko. Marsupiuloj, kvankam tradicie priskribitaj senplacentaj, havas ian placenton, sed malsaman kaj sufiĉan nur por pli mallonga subteno.
Taksonomio
Ordoj kun ankoraŭ vivantaj membroj:
Formortintaj ordoj:
Jen la ĉefaj grupoj kun ekzemplaj membroj:
Moŝenskoje (vilaĝo)
Moŝenskoje estas vilaĝo en la Novgoroda provinco, Rusio; la administra centro de la distrikto Moŝenskoj.
Moŝenskoje troviĝas oriente en la provinco, je 50 km nord-oriente de Boroviĉi, kaj je 243 km de Novgorodo. La vilaĝo situas ĉe la rivereto Uverj. En la vilaĝo en 2020 loĝis 2065 homoj.
Universitato de Ljubljano
La Universitato de Ljubljano (Univerza v Ljubljani) en Ljubljano estas la plej aĝa universitato en Slovenio. Kun 61 000 studentoj en 22 fakultatoj ĝi estas inter la plej grandaj de Eŭropo. En 2008 ĝi havis 400 profesorojn kaj pli ol 3 000 pliajn sciencajn kunlaborantojn.
Ĝia latina nomo estas Universitas Labacensis. Ĝi estis fondita en 1919, post la Unua Mondmilito. Post la fondo de Slovenio ĝi estis la sola universitato de la regno, ĝis kiam fondiĝis la universitatoj de Maribor (en 1978) kaj de ĉemara regiono Primorska (en 2001).
Situo:
Pana lingvaro
Pana lingvaro estas aro de lingvoj parolataj en Brazilo en subŝtatoj Akro kaj Rondonio ĉefaj lingvoj de la grupo estas pojanava kaj kaŝinaŭaa lingvoj.
La panaj lingvoj havas strukturon SOV:
ãda pabiki dua [li orelon traboris] (Pojanava).
La ergativo en tiuj lingvoj estas markata per alomorfioj de vokaloj aŭ per vortetoj:
Cheren kape kuxaxidaki [Chere aligatoron mortigis]/ Kapetã Chere kuxidaki [aligatoro Chere'n mortigis] (Kaŝinaŭaa).
Neue Mitte Oberhausen
Neue Mitte Oberhausen [eo: Nova Centro Oberhausen] estas iama industri-tereno, nuntempe uzata kiel libertempejo, aĉetumejo same kiel starejo por sportaj kaj kulturaj eventoj.
Neue Mitte Oberhausen baziĝas sur urbevoluiga koncepto de la fruaj 1990-aj jaroj. Laŭ ĉi tiu koncepto Neue Mitte Oberhausen anstataŭu la konstruaĵojn de la ŝtalfandejo Gutehoffnungshütte, la malnovan uzin-industrian kernon de la urbo, per nova urbocentro. Tio venku daŭre la malnovan ekonomian unustrukturon kaj ligu la kreskintajn urbajn kaj urbopartajn centrojn unu kun la aliaj. Krome Neue Mitte Oberhausen donu al la urbo novan ekonomian direkton kiel aĉetuma, libertempuma kaj turisma celo same kiel daŭra starloko de eta kaj mezgranda industrio.
Neue Mitte Oberhausen validas per sia koro CentrO kiel unu el la plej sukcesaj projektoj de la strukturŝanĝo en la Ruhr-regiono. La allogaĵoj de Neue Mitte Oberhausen estas unu el la plej ŝatataj turismaj celoj en la Ruhr-regiono.
Laotoa
Laotoa (el la greka, ŝovanta ŝtono) estas la nomo de du roluloj de la helena mitologio:
Neue Mitte Oberhausen
En la Ruhr-regiono ekestis akraj kritikoj, kiuj nomis Neue Mitte domaĝa por la malgrandaj vendejoj kaj centroj en Oberhausen kaj en la najbarurboj. En la jaro 2005 la Supra Administro-Juĝejo je Monastero devis revizii kadre de normkontrolaj plendoj deflanke de kelkaj najbarurboj kaj de la Distriktaro distriktego Duseldorfo, ĉu la planado estas senrespekta. La juĝejo neis tion kaj forrifuzis la plendojn.
Fakte tamen multaj vendejoj kaj grandmagazenoj en la malnova centro de Oberhausen nuntempe estis fermitaj, tiel ke la urbocentro komencas dezertiĝi.
Eroj de Neue Mitte Oberhausen
Neue Mitte estas dividebla en plurajn partojn:
Franz Karl Ginzkey
Franz Karl GINZKEY, pseŭdonimoj Daniel Allerheim, Heinrich Hege (naskiĝinta la 8-an de septembro 1871 en Pula, mortinta la 11-an de aprilo 1963 en Vieno) estis aŭstra verkisto.
Vivo
Kvankam la gepatroj estis el Bohemio Ginzkey pasigis la junajn jarojn en la sudokcidento de Aŭstrio-Hungario; tio ludas ja certan rolon en pluraj aŭtobiografiaj skribaĵoj. Li frekventis la malsupran nehumanisman gimnazion en sia naskiĝurbo, la pormaristan akademion en Rijeko kaj la infanterian-kadetan lernejon en Triesto. La profesia kariero gvidis lin kiel oficiron en la armeon kaj kiel kartografon al la militgeografia instituto Vienon. En 1920 li retiriĝis kaj ekvivis kiel liberprofesia verkisto. Ekde 1944 li vivis aŭ en Vieno aŭ en Seewalchen ĉe Attersee.
Graveco
Kiel poeto Ginzkey ne sekvis iun siatempajn movadojn. Nek naturalismo nek ekspresionismo povis influi lin. Persona amikeco estis de li kun Rudolf Hans Bartsch, Erwin Herbert Rainalter, Max Mell kaj Stefan Zweig; tamen li ne povis esti komparita al iu el ĉiuj menciitaj.
La Hulpe
La Hulpe (france: [La ULP]; Terhulpen; L' Elpe) estas municipo en la belga provinco Valona Brabanto. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Diversaĵoj
La ĉefstabejo de SWIFT situas en La Hulpe.
Fontindikoj
La Hulpe, Moissons d'Histoire, Cercle d'Histoire de La Hulpe, 2001
Eran Vodevoz
Eran Vodevoz estas israela esperantisto. Profesie, li en 2008 magistriĝis en la Tel-Aviva Universitato magistriĝis pri komercado kaj financado, laboris kiel konsultanto de la internacia kompanio Intel, sed ekde 2013 profesie estas libera konsultanto de altteknologiaj industriaj entreprenoj en propra firmao, nomata Muse & Mor. En la oficperiodoj 2007-2010, 2010-2013 kaj ankaŭ aktuale 2013-2016, li nome de Esperanto-Ligo en Israelo estas membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio. Krome li estas membro en la Komisiono MONA kaj en la Azia Komisiono de UEA.
Mi Fu
MI Fu (ĉine: 米黻, Mǐ Fú) ankaŭ konata kiel Mi Fei (米芾; naskiĝis en 1051 en Tajvano; mortis en 1107) estis ĉina poeto, kaligrafo kaj pejzaĝisto de la dinastio Song, aŭtoro de la traktato Hua Shi pri pentrarto.Li famiĝis en pentrarto pro sia stilo pentri nebulajn pejzaĝojn. Tian stilon, kiu uzis multe malsekajn inkopunktojn aldonitajn per plata peniko, oni nomis poste la Mi-Fu-stilon. Lia poezio sekvis la stilon de Li Bai kaj lia kaligrafio tiun de Wang Xizhi. Lia aparta stilo malŝategis lin ĉe la Song-kortumo.
Oni plej bone konas lin pro liaj kaligrafiaĵoj, kaj oni taksis lin kiel unu el la kvar plej grandaj kaligrafistoj de la dinastio Song. Lia kaligrafa stilo devenis de kaligrafoj de antaŭaj dinastioj, sed li alportis unikan propran markon al ĝi.
La personecon de Mi Fu oni konsideris ekscentra. Iam oni eĉ nomis ĝin "frenezulo Mi" ĉar lin obsedis kolektado de ŝtonoj, kaj li eĉ deklaris ke unu el tiuj ŝtonoj estis lia frato. Oni konis lin ankaŭ kiel drinkemulo.
Vivo
Laŭtradicie Mi Fu estis tre lerta knabo interesiĝante pri artoj kaj beletro kun grandega kapablo memorigi. Sesjara li povis lerni centon da poemoj tage.
Lia kariero komenciĝis kiel reviziisto de libroj, poste li iĝis profesoro pri pentrarto kaj kaligrafio en la ĉefurbo, sekretario pri ritoj kaj fine militista guberniestro de Huaiyang. Tiaj oftaj ŝanĝoj de oficialaj postenoj okazis pro la akra lango de Mi Fu, kiu malferme kritikis establintajn farmanierojn. Oni diras, ke li estis tre kapable oficisto, sed ne volis submeti sin al konvenciaj reguloj kaj montris spiriton de sendependo, kiu kaŭzis multajn malfacilaĵojn al li.
Mi Fu estis tre aparta en siaj manieroj kaj vestaĵoj. Kien ajn li iris, amasiĝis homoj. Li altege taksis purecon. Kutime staris akvujo ĉe lia laborloko, ĉar tre ofte li lavis sian vizaĝon. Neniam li lavis sin en ujo uzita jam de alia persono, neniam li portis vestaĵojn portitajn de iu alia.
La pasio de Mi Fu estis la kolektado de malnovaj skribaĵoj kaj pentraĵoj. Ĉar la riĉeco de lia familio perdiĝis iom post iom al parencoj, li daŭre kolektis, kaj multon oferis por kapabli aĉeti la aĵojn de li deziratajn.
Ekzistas anekdoto, laŭ kiu Mi Fu en boato kun amikoj, kiam oni montris al li skribaĵo de Wang Xianzhi, kiu tiom ekscitis lin, ke li minacis salti transborden, krom se la posedanto donacos ĝin al lli, kio ŝajne ne rifuzeblis.
Iom post iom lia kolekto iĝis granda trezoro, kaj lia domo kunvenejo por la plej grandaj kleruloj tiamaj. Iujn el la kaligrafioj de lia kolekto li heredis, sed aliajn aĉetis. Li ankaŭ interŝanĝis malpli bonan kontraŭ pli bonan. Li skribis: "Kiam nuntempa viro obtenas tian malnovan bildon, tio ŝajnas al li pli grava ol sia vivo, kio estas ridinda. Tio kongruas al homa naturo, ke aĵoj, kiuj kontentigas la okulon, enuigas kiam vidita longe; tial oni interŝanĝu ilin kontraŭ freŝaj aĵoj, kiuj tiam aperas duoble kontentiga. Tio estas la inteligenta maniero uzi bildojn."
Mi Fu estis maniulo rilate al sekureco, purado kaj ekspoziciado de siaj bildoj. Li aranĝis sian kolekton en du partoj, unu el kiu estis sekreta kaj montrita nur al iuj elektitaj amikoj, dum la alia estis por ĉiuj ordinaraj vizitantoj.
Historia fono
Post famiĝo de pejzaĝa pentrarto, la sekva kreiva pentrarto estis iu pli ĝenerala kaj inkluzivanta religiajn aŭ ne religiajn figurojn, birdojn, florojn kaj bambuojn krom pejzaĝoj. La pentristoj estis ĉiam viroj alte intelektaj kaj edukitaj. Al la pli multaj de tiuj viroj pentrado ne estis profesia okupo, sed nur okupo, kiu ebligis esprimi iliajn intelektajn reagojn al vivo kaj naturo per videblaj simboloj. Poezio kaj ilustranta skribo estis al ili iusence eĉ pli gravaj ol pentrado, kaj ili perlaboris sian vivon kiel pli-malpli altaj registaraj oficistoj, se ili ne havis sufiĉan familian riĉon. Eĉ se iuj inter ili estis veraj majstroj de ink-pentrado kaj de kaligrafio, ili evitis la pozicion de profesia artisto kaj iĝis konataj kiel "ĝentlemanaj pentristoj". Artistaj okupoj kiel kaligrafio kaj pentrado estis al tiuj viroj agadoj farataj dum libertempo de oficialaj devoj aŭ praktikaj okupoj. Tamen la fundamento de ilia teknika majstreco estis skribo kaj trejnado pri kaligrafio, kio ebligis al ili transdoni siajn pensojn same facile per naturaj simboloj kiel per konvenciaj literoj. Ilia arto tiel iĝis tre intima esprimmaniero, aŭ ideoskribo, kiel oni nomis ĝis poste. La beleco de tiu arto estis ja tre konektita al la videbla facileco, per kiu ĝi estis produktita, sed kion oni ne povis atingi sen intensa trejnado kaj profunda pensado.
Mi Fu ne estis poeto aŭ filozofo, tamen li estis intelekte brila. Kun tre aparta talento de arta observado kun kun humorsenco kaj belarta eblo li establis por si mem prominentan lokon inter ĉinaj arthistoriistoj. Liaj kontribuoj al tiu fako estas daŭre alte taksitaj, ĉar ili baziĝas je tio, kion li vidis propraokulo, kaj ne je tio, pri kio li aŭdis paroli aŭ lernis de antaŭuloj. Mi Fu kuraĝis esprimi sian propran opinion, eĉ se ili disigis de la oficiala opinio. Liaj notoj pri pentrado kaj kaligrafio estas interesegaj al arthistoriistoj, ĉar ili estas spontanaj esprimoj pri liaj propraj observadoj kaj sendependaj ideoj kaj helpas karakterizi kaj lin mem, kaj la artistojn, kies verkojn li pridiskutis.
Arto
Al Mi Fu peniko estis ne nur glavo de sia fiera spirito sed magia bastono, kiu alportis vivon, kiam ajn li tenis ĝin enmane, ĉu por skribi ĉu por pentri. Tiuj du artoj estis al li esence unu sama.
Lia graveco kiel pentristo rilatas al la fakto, ke postaj kritikistoj admiris lin kiel unu el la plej gravaj reprezentantoj de la suda skolo de pejzaĝismo. Bedaŭrinde ne plu eblas diri tion klare, ĉar oni ne certas, ĉu iuj el la bildoj pri kio temas, estis fakte verkoj de Mi Fu. Oni do konsideras lin nun ĉefe lertan kaligrafiston kaj kritikiston influantan, kiu verkis pri arto, pli ol lertan pejzaĝisman pentriston.
Mi Fu estis unu el tiuj, al kiuj skribo kaj kaligrafio estis tre proksimaj al verkado de poemoj. Necesis lerteco de menso kaj spirito, kiun li opiniis plej bone atingebla per vino. Per ĝi li atingis staton de eksciteco pli ol ebrio. Amiko lia, Su Shi admiris lin kaj skribis, ke lia peniko estas kiel akra glavo lerte uzata en batalo aŭ pafarko, kiu povis forpavi sagon milon da li, trapikante ĉion survoje. "Tio estis la plej alta perfekteco en la arto de kaligrafio", li skribis.
Ashford
Ashford estas urbeto en la distrikto de Ashford en Kent, Anglio. Je 2005 oni voĉdonis ĝin kiel la kvara plej bona loko por loĝi en Britio. Ĝi troviĝas ĉe la rivero Great Stour, la aŭtoŝoseo M20, la fervojoj South Eastern Main Line kaj High Speed 1. Ĝia agrikultura merkato estas unu el la plej gravaj de la lando. Ashford estas kelke ofta angla urbonomo: ĝi venas de la malnova angla æscet, kiu signifas travadejo proksime al fraksenaro.
Mi Fu
Arto
Aliaj kritikistoj diris, ke nur MiFu kapablis imiti la stilon de la grandaj kaligrafoj de la ses dinastioj. Mi Fu ja ŝajne estis bonega imitanto; kelkaj el liaj imitaĵoj estis tiel bonaj, ke oni supozis ilin la originaloj. La filo de Mi Fu atestis, ke lia patro ĉiam havis kelkajn majstraĵojn de kaligrafio el la dinastio Tang aŭ Qin ĉe sia skribotablo por uzi ilin kiel modelo. Dumnokte li metus ilin en keston ĉe sian kapkusenon.
Ashford
La moto de Ashford estas "With stronger faith", prenita el To Lucasta, Going to the Wars, poemo de la 17-jarcenta poeto Richard Lovelace kiu venas el tiu distrikto. La grava verso estas: True, a new mistress now I chase, The first foe in the field; And with a stronger faith embrace A sword, a horse, a shield.
Mi Fu
Arto
Laŭ iuj skroj, Mi Fu realigis la plej multajn de siaj pentraĵoj dum la lastaj sep jaroj de sia vivo. Li mem skribis, ke li "elektis kiel modeloj la plej antikvajn majstrojn kaj pentris gvidita de sia propra genio kaj ne de iu instruisto, kaj tiel reprezentis lojalulon el antikvo".
Ashford
Historio
Ashford, merkarta urbo, rolas kiel centro da komunikado por ĉirkaŭantaj vilaĝoj dum jarcentoj.Ekde la deknaŭa jarcento ĝi ankaŭ lokiĝis je la centro de kvin fervojoj: (Ashford to Ramsgate (via Canterbury West) line, Swanley to Ashford (via Maidstone East) Line, South Eastern Main Line, Kent Coast Line kaj la Marshlink Line). Depost la malfermo de la International Passenger Station, Ashford estas grava eŭropa centro da komunikadoj, ankaŭ pro tio, ke novaj fervojoj troviĝas inter Londono kaj la Manika Tunelo (tra High Speed 1.
Mi Fu
Arto
La bildoj daŭre agnoskitaj tiuj de Mi Fu reprezentas arbaritajn montetojn aŭ konformajn montarajn pintojn elstarantajn el tavoloj de lana nebulo. Ĉe piede povas troviĝi akvo kaj en la malfono aroj de malhelaj arboj. Unu el la plej konataj ekzemploj tiaj estas malgranda bildo, kies nomo estas Printempaj montoj kaj pinioj" kaj kiu videblas nun en la palaca muzeo. Ĝi havas grandecon de granda album-folio. Ĉe la supro de la bildo estas aldonita poemo, verŝajne de la imperiestro Gaozong de Song. La montoj kaj arboj elstaras el tavelo de dika nebulo, kiu plenigas la valon; ili estas pentritaj en malhelaj inkaj koloroj kun aldono de iomete da koloro plummaniere, kiu kaŝas la strukturon; la nebulo vere ŝajnas viva.