cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Distrikto Tropojë
La distrikto Tropojë (Rrethi i Tropojës) estas unu el 36 distriktoj de Albanio. Ĝi estas parto de la provinco Kukës. Administra centro estas la samnoma urbo Tropojë. ISO-kodo kaj samtempe ankaŭ regiona aŭtokodo de la distrikto estas la dulitera kodo <tt>TP</tt>.
Austin FX4
La FX4 de LTI
En februaro 1989 la Fairway estis enkondukita. Ĝi estis ekipita per dizelmotoro TD27 de Nissan. Tio ĉi faris el la FX4 pli rapidan kaj fidindan taksion. Ĝi havis plenan rulseĝan alireblecon, konforme kun nova leĝo kiu ekvalidis en januaro 1989. La Fairway estis la plej bona versio de la FX4 iam konstruita, kaj ebligis al LTI vendi al eksterlandaj merkatoj, same kiel eniri en provincajn merkatojn de Unuiĝinta Reĝlando kiujn ili antaŭe ne kapablis trafi. Multo el tiu kresko de vendoj ŝuldiĝis al la fakto ke lokaj aŭtoritatoj insistis pri la uzo de taksioj kun rulseĝa alirebleco en siaj areoj.
Szentdomonkos
Szentdomonkos [sentdomonkoŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Pétervására. La loknomo signifas: sankta-Dominiko.
Distrikto Tropojë
Laŭ takso de 2010 de la Albania Instituto pri Statistiko en la distrikto vivas 16 260 loĝantoj.
Camargo (Hispanio)
Situo
Camargo situas ĉe la Golfo de Santandero kaj ĝi estas grava trapasejo cele al la kantabra ĉefurbo Santandero. Camargo najbaras al Santandero kaj Santa Cruz de Bezana (norde), Piélagos (okcidente kaj sude), Villaescusa (sude) kaj El Astillero (oriente).
Austin FX4
La FX4 de LTI
Inter 2011 kaj 2012, per profunde modifita FX4, la ekspedicio It's on the Meter trairis ĉirkaŭ la mondo, tra pli ol 50 landoj, kaj akiris novajn mondrekordojn por la plej longa vojaĝo per taksio kaj la plej alta altitudo iam atingita per taksio.
Camargo (Hispanio)
Loknomo
La loknomo Camargo devenas de latina Cabarcus, kiu estis nomo ano de la pra-kantabra tribo kabarkoj (Cabarci), laŭ mencio de romia verkisto Plinio la Maljuna en la 1-a jarcento. Kromnomo de la municipo estas Real Valle de Camargo, t.e. Reĝa Valo de Camargo.
Szentdomonkos
Situo
Szentdomonkos situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ ĉefvojo Bátonyterenye-Eger. La lasta troviĝas 28, Borsodnádasd 8, Pétervására 12, Bélapátfalva 14 km-ojn.
Austin FX4
La FX4 de LTI
Kiel parto de programo por disvolvi anstataŭantan modelon, AP Lockheed estis komisiita por dezajni kaj disvolvi antaŭajn diskobremsojn, kaj ĉi-rilate, GKN dezajnis novan suspensian sistemon por ebligi al diskobremsoj esti muntitaj konservante la devigan turn-diametron de. Ĉi tiuj ŝanĝoj estis adaptitaj al nova modelo, la Fairway Driver, kiu estis enkondukita en februaro 1992. La plej lasta Fairway, kun registro-marko R1 PFX (t.e. RIP FX), estis konstruita la kaj estis donacita al National Motor Museum en Beaulieu (Hampshire).
Camargo (Hispanio)
Historio
La plej malnovaj arkeologiaj restaĵoj atestas, ke homoj vivas en Camargo almenaŭ ekde la Frua Paleolitiko, tio estas antaŭ pli ol 80 000 jaroj.
Szentdomonkos
Historio
La unua mencio devenis el 1329 en formo Scenthdominkus. En 1960 kolĥozo formiĝis.
Austin FX4
La FX4 de LTI
Transport for London, (TfL) kiu akiris regon super la Public Carriage Office dekretis ke en 2006 ĉiuj taksioj licencitaj en Londono devus konformiĝi kun reguloj Euro 3 pri ellaso de gaso. La Fairway, kaj por tiu afero ĝia anstataŭanto, la TX1, kiuj uzis la saman motoron de Nissan nur konformiĝis kun Euro 2, sed plej multaj posedantoj estis malinklinaj seniĝi je siaj tre findindaj kaj ekonomiaj Fairway. Fronte al la premo fare de la profesio, TfL permesis la disvolviĝon de pluraj konvert-sistemoj adapteblaj al la motoro de Nissan por ke ĝi povu konformiĝi. Tiuj ĉi estis la sistemoj "STT Emtec Clean Cab turbocharger system" kaj "Van Aaken exhaust gas recirculation system". Nur 80 Austin- kaj Rover-motorizitaj taksioj restis en la trafiko, kio estigis tion malekonomie disvolvi konvertojn por ili tial ke ili ricevis nedevigon. Kvankam kelkaj posedantoj de pli malnovaj Fairway seniĝis je ili, multaj posedantoj elektis elspezi preskaŭ por konvertigi siajn taksiojn, prefere ol aĉeti novan aŭ dua-manan TXII, kiu estis konsiderata kiel malpli fidinda. Malfrue en 2009, nur ses el ĉi tiuj Rover- aŭ Austin-motorizitaj taksioj restis en servo en la trafiko, plej multaj veturinte po pli ol miliono da mejloj.
Szentdomonkos
Historio
En Szentdomonkos migra poŝto servas.
Camargo (Hispanio)
Historio
En la municipo ekzistas pluraj arkeologiaj lokoj, inter kiuj plej elstaras la kaverno El Pendo, kun prahomaj pentraĵoj, kiu estas Monda heredaĵo de Unesko kun ankoraŭ aliaj 17 kavernoj en la nordo de Iberio.
Austin FX4
La FX4 de LTI
La Fairway estis anstataŭita malfrue en 1997 de la TX1, kiu estis sinsekve anstataŭita en 2002 de la TXII. Tiu ĉi siavice estis anstataŭita en 2007 de la nuna modelo, la TX4.
La lu-aŭto FL2
La lu-aŭto FL2 de Austin (Austin FL2 Hire Car) estis la limuzina versio de la FX4. Enkondukita samtempe kun la FX4, ĝi estis destinita al privata luado, limuzina kaj funebra entrepreno kaj tiu ĉi merkato estis la ĉefa tialo, kial la benzinmotoro estis ofertita en tiu ĉi veturilo. Ĝi havis antaŭen-rigardantajn fald-seĝojn, duan antaŭan sidlokon kaj surportis neniun taksi-signon. Ĝi ankaŭ povis esti mendita kun speciala garnaĵo je ekstra kosto. Ĝi ankaŭ estis la bazo de malgranda nombro da ĉerk-aŭtoj.
Camargo (Hispanio)
Historio
En Mezepoko, la municipo estis unu el la naŭ valoj, kiuj konsistigis la Provincon de la Naŭ Valoj en 1581.
Dum la Milito de Hispana Sendependiĝo, la franca armeo konstruis fortikaĵon en la municipo por malhelpi la avancon de la hispana armeo al la ĉefurbo Santandero.
Austin FX4
La lu-aŭto FL2
La FL2 kaj la FX4 estis ankaŭ venditaj al privataj klientoj. Klientoj de FL2 inkluzivas Princon Filipo, Dukon de Edinburgo kaj Siron Laurence Olivier. La aktoro Stephen Fry posedis iun Fairway kiel sian privatan transportilon. Iu Londona taksio FX4 estis la oficiala aŭto de Rex Hunt, la Guberniestro de Insuloj Falklandoj dum la Falklanda milito.
Camargo (Hispanio)
Ekonomio
Nun malkreskanta industrio estis ĉefrola en la disvolvo de la municipa ekonomio kaj loĝantaro, sed nun pli kaj pli graviĝas la serva sektoro. Allogite de pli malmultekostaj loĝejoj, multaj homoj transloĝiĝis el Santandero al Camargo kaj aliaj najbaraj municipoj.
Austin FX4
Evoluo
Specifikaĵoj: dizelmotoro, aŭtomata transmisio
NGC 5088
NGC 5088 (aliaj indikoj — MCG -2-34-34, IRAS13176-1218, PGC 46535) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Camargo (Hispanio)
Naturo
Malgraŭ la rapidega plinombriĝo de loĝantoj kaj la plua konstruado de novaj loĝejoj en la municipo ekde la dua duono de la 20-a jarcento, la municipo ankoraŭ konservas kelkajn naturvalorajn areojn, plej elstare marĉojn, abundajn en la Golfo de Santandero. La kaverno El Pendo, kun prahoma arto, estas ankaŭ tre valora.
Lokoj
La nombro de loĝantoj estas daŭre kreskanta. Motivoj estas industria aktiveco en la municipo kaj pli malmultekostaj loĝejoj, kompare al apuda ĉefurbo Santandero. Jen listo de loĝataj lokoj en la municipo:
Adorjás
Adorjás [adorjAŝ] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Sellye.
Situo
Adorjás situas sur ebenaĵo, meze de sakovojo. Harkány troviĝas 17, Sellye 20, Siklós 23, Szentlőrinc 27 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1251 en latina formo "Villa Azarias", kiu longe apartenis al fortikaĵo de Siklós. Post la mezepoko la komunumo apartenis al la Osmana Imperio dum 150 jarojn. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon.
En Adorjás migra poŝto servas.
Carrouge VD
Carrouge estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 932 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
La komunumo Carrouge situas en la Vaŭda Mezlando en la fontoregiono de la rivero Brojo, sude de la montetoj de Jorat. Tra la komunumo fluas la rivereto Carrouge, alfluanto de Bressonne, siavice alfluanto de Brojo. La komunumo konsistas el la vilaĝo Carrouge kaj la setlejoj gehören Le Borgeau (sur alteco de 711 m s.m. oriente de la rivereto Carrouge), La Croix-d'Or (sur alteco de 722 m s.m.) kaj Ecorche-Boeuf (sur alteco de 715 m s.m. en la valo de Bressonne).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,42 km², de kiuj 19,7% estas kovritaj de arbaro, 70,7% servas por agrikulturo kaj 9,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Carrouge limas en nordo al Vucherens, en nordoriento al Vuillens, en sudoriento al Ferlens, en sudo al Mézières, en sudokcidento al Montpreveyres, kaj en okcidento al Ropraz.
Trafiko
Tra Carrouge pasas la kantona ĉefvojo n-ro 140 de Syens al Vevey. La plej proksima alvetureno al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 15 kilometrojn sude en Chexbres. Pere de la buslinio n-ro 62 de la entrepreno Transporto publika de la Regiono Laŭzano de Moudon al Laŭzano la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 1255 kiel Carrogium. Dum mezepoko la Senjorujo Carrouge estis feŭdo de la Grafoj de Savojo. Sidejo estis la Kastelo Carrouge en Moudon. De 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Carrouge apartenis al la berna Voktejo Moudon. Poste al al Distrikto Moudon, kiu en la jaro 2006 estis integrita al la Distrikto Brojo-Vully.
Ricardo Aparecido Tavares
Ricardo Aparecido Tavares (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
Ruĝa rubando
Ruĝa rubando estas internacia simbolo, kiun oni fiksas al vestaĵo por indiki onian subtenon kaj solidarecon al aidoso-viktimoj.
Historio
Kreita de Visual Aids Artists Caucus (grupo de usonanaj artistoj) kaj Franck Moore (pentristo loĝanta en Novjorko), la ruĝa rubando naskiĝis el la ideo porti ĝin ĉekore por montri solidarecon al personoj malsanaj aŭ mortintaj pro aidoso. La deveno de la ruĝa rubando estas la flava rubando, kiun familioj de usonanaj soldatoj fiksis al la pordo de sia hejmo, kiel simbolo de espero pri sekura hejmenveno.
Stacio Zezehommachi
Stacio Zezehommachi (japane: 膳所本町駅 [Zezehommaĉi-eki], angle: Zezehommachi Station) estas fervoja stacio en Ocu, Gubernio Ŝiga, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Ishiyama-Sakamoto.
Quiévrain
Quiévrain (france:[KieVREJN]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Mons (nederlande Bergen).
Ekde 1977 la municipoj Baisieux kaj Audregnies apartenas al Quiévrain, la ĉefa municipo.
Muros
Muros estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Sassari, ekde aprilo 2021 nomata metropola urbo Sassari. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kristana patrono estas la sankta Gavino, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaraj komunumoj estas Cargeghe, Osilo, Ossi kaj Sassari.
Incizivo
La incizivo (aŭ sinonime: tranĉodento; dentes incisivi) estas dento de mamuloj kiu servas por kapti kaj tranĉi la nutraĵon.
La incizivoj
Incizivo kun malfermitaj dentoradikoj karakterizas la ordon de ronĝuloj, leporuloj kaj rostruloj (elefanta dentego). Tio signifas, ke la incizivoj de tiuj bestoj kreskas daŭre dum la tuta vivo.
La homaj tranĉodentoj havas ĉizilformon, la antaŭa parto estas konveksa. La incizivoj de la supra makzelo estas pli grandaj ol tiu de la suba. La homo havas incizivon en la supra/suba makzelo en la dekstra-maldekstra flanko 2-2.
Sengerich
Sengerich estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bitburg-Prüm de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Všekary
Všekary (antaŭe germane Schekarschen) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1115.
Ĝis fino de la jaro 2020 Všekary enfalis en distrikton Domažlice, ekde komenco de la jaro 2021 ĝi estas konsisto de distrikto Plzeň-sudo.
Indiana Jones kaj la Danĝero en Delfoj
Indiana Jones kaj la Danĝero en Delfo (angle: Indiana Jones and the Peril at Delphi) estas usona aventura libro, la unua el la dek du libroj el la franĉizo pri Indiana Jones.
Enhavo
La juna Henry Jones Jr. finas sian lernadon en Ĉikago kaj iras al Parizo studonta lingvistikon kaj grekan arkeologion ĉe universitato. Tie li konas junan kaj belan instruistinon, nome Dorian Belecamus, kiu invitas lin iri al Delfo labori por nova arkeologia malkovro en la malnova templo de la Delfa Orakolo.
Johannes Waldemar Karsch
Johannes Waldemar KARSCH (karŝ) ( en Dresden ĝis en Weixdorf ĉe Dresden) estis germana esperantisto kaj ŝtata kalkulinspektisto.
Karsch esperantistiĝis en 1908. De 1910 ĝis 1914 li estis sekretario de la Dresdena grupo de Germana Esperanto-Asocio, kaj de 1924 li estis la prezidanto de tiu loka grupo.
Fine de 1913 li eniris la "Komitaton" de UEA, kio estis tiam la Estraro (nur en 1920 oni disigis "Komisionon" (Estraron) de la Komitato). En 1928 li fariĝis "komisionano" (Estrarano) kaj samtempe jam vicprezidanto. Tiam, kiam Eduard Stettler estis prezidanto, Karsch ofte anstataŭis la malsanan Stettler.
En la stokholma kongreso de 1934 oni ne reelektis Karsch al la Komitato. Sekve, proteste la prezidanto Stettler eksiĝis. Karsch restis en kontakto kun la iamaj svisaj gvidantoj de UEA, sed fariĝis neaktiva (interalie pro la Hitler-regado en sia lando) kaj ankaŭ ne kunlaboris en la "Ĝeneva UEA" de 1936.
Shiri Appleby
Biografio
Ŝiaj judaj gepatroj estas Jerry kaj Dina Appleby. Ŝia donita nomo venas el la hebrea kaj signifas „mia kanto“. Ŝi aperis jam en aĝo de 4 jaroj en reklamfilmetoj, interalie de ĉokoladaĵoj M&M’s kaj de la ĉeno de rapidmanĝejoj Taco Bell.
Ŝia unua grava rolo estis en 1984 en la usona sopaopero California Clan, ŝia filma debuto okazis en 1988 en etkosta Curse II – The Bite. Ŝi iĝis konata en la ĉefrolo de la televida serio Roswell, en kiu ŝi ludis la rolon de Liz Parker. Post kiam la serio finiĝis, Appleby ludis en diversaj kinofilmoj.
5113 Kohno
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana gitar-fabrikisto Masaru Kohno (1926–1998).
Bahnhof-strato (Erfurto)
La Stacidoma strato (germane: Bahnhofstraße) estas strato en la centro de Erfurto. Ĝi kondukas de Anger-placo suden al la Stacidomo de Erfurto kaj en la Schiller-straton de sur la suda ringobulvardo.
Situo kaj trafiko
Komenciĝis la Bahnhof-strato ĉe Anger; la unua parto ĝis la transversa Juri-Gagarin-ringobulvardo estas piedira zono. La pli suda parto estas zono sen tro da trafiko ĉefe servante por liverado de varoj aŭ al la apudloĝantoj por hejmenirado. Poste ĝi kondukas preter la Willy-Brandt-placo tra tunelo de sub la fervoja taluso kaj sur ponto de sur la fluegfoso en la Schiller-straton. Tie ĉi iam estis la Daberstedt-reduto de la Ĉirkaŭfortikaĵo de Erfurto, hodiaŭ la Urba parko.
Karakterizas la straton ankaŭ belaj arkadoj je la orienta flanko inter Juri-Gagarin-ringobulvardo kaj Willy-Brandt-placo. Ili estas longa 150 metrojn kaj etendiĝas de la Domo de la buroj norde ĝis la Erfurter Hof sude. Sub ili estas diversaj magazenoj, bakejoj kaj budoj.
Gravas hodiaŭ la strato precipe por la publika trafiko. Kvar tramlinioj cirkuladas tie ĉi, laŭkalkule po unu por 75 sekundoj. Krome ankaŭ pluraj buslinioj frekventas tie ĉi, sen paroli pri la multnombraj piedirantoj kaj biciklistoj, por kiuj la Bahnhof-strato estas la plej facila kaj rapida maniero forlasi la urbokernon suden.
Historio
La Stacidoma strato mem estas multe pli maljuna ol la stacidomo. Jam en la 1510-a jaro ĝi menciitis kiel Agustus-strateto: nomdonintoj estis kaj la Augustus-pordego de la iama ĉirkaŭfortikaĵo kaj la Preĝejo de la kanonikoj aŭgustenanaj. Ĝia orienta brako estas la Schmidtsteder-strato kondukinta ĝis la Schmidtstedter-pordego. Tra ĝi oni forlasis la urbon en la direkto de Weimar. Tiu pordego ankaŭ jam ne ekzistas.
En 1847 venis la fervojo al Erfurto. Post translokigo de la trakoj sur digo (= parto de la iama ĉirkaŭfortikaĵo) en 1873 kaj la konstruo de ponto sur la nova fluegfoso (= iama foso de la ĉirkaŭfortikaĵo) la strato eksterniĝis suden kaj ekkondukis en la Schiller-straton.
En la 1870-a jaro ĝi estis alinomita Bahnhofstraße kaj ekde 1883 ekzistas tramvoja cirkulado sur ĝi. Inter 1933 kaj 1945 ĝi portis la nomon Adolf-Hitler-Straße.
Domoj kaj institucioj laŭlongaj
La nun videbla surkonstruo estis farita grandparte inter 1880 und 1930 kaj konsistas el belaj magazenegoj konstruitaj dum la Periodo de spekulanto-kompanioj kaj en la Moderno.
Gravaj konstruaĵoj en la Bahnhof-strato estas respektive estis::
Fasadopentrado
Fasadopentrado (germane: Lüftlmalerei, pli malofte skribita: Lüftelmalerei) indikas artan esprimon en formo de pentraĵoj sur la eksteraj muroj de domoj en Supra Bavario, precipe en la regiono de Werdenfelser Land ĉirkaŭ Garmisch-Partenkirchen kaj en Tirolo (precipe en Holzgau aŭ Telfs).
Lüftlmalerei estas populara varianto de pentrotrompo.
Notoj kaj referencoj
Ĉi tiu artikolo estas parte aŭ tute traduko de la Vikipedia artikolo en la germana titolita " Lüftlmalerei " ( vidu la liston de kontribuintoj ).
Rozseč (distrikto Žďár nad Sázavou)
Rozseč (Rossetsch) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Žďár nad Sázavou en Regiono Vysočina. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.
Wikimedia Deutschland
Wikimedia Deutschland - Gesellschaft für die Förderung Freien Wissens e.V. (WM-de; Vikimedio Germanio - Societo por la subtenado de Libera Scio, registrita asocio) estas germana membra asocio, komunutila, por subteni interalie Vikipedion.
WM-de fondiĝis kiel la unua nacia organizaĵo kun tiu celo, en junio 2004. Ĝi havis, ekde oktobro 2006, oficejon en Frankfurto, kun Arne Klempert kiel afergvidanto. En 2008 alvenis asistentino. Ekde fino de 2008 la asocio havas sian sidejon en Berlino.
La asocio inventis la Wikipedia Academy, dutaga renkontiĝo en kiu vikiepdiistoj kaj sciencistoj konatiĝas unu la alia. La unua okazis en junio 2006, kune kun la Ŝtata kaj Universitata Biblioteko de Malsupra Saksio en Göttingen.
Mezőnagymihály
Bazaj informoj
Mezőnagymihály (mezOnadjmihAj) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Mezőkövesd. La nomo signifas: kampo-granda-Mikaelo.
Situo
Mezőnagymihály situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, aŭtoŝoseo M3 Budapeŝto-Debrecen preteriras. Mezőkeresztes troviĝas 4, Mezőkövesd 15, Mezőcsát 16, Tiszafüred 27, Miskolc 40 km-ojn.
László Fári
László FÁRI [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fári László estis hungara kemiisto, profesoro.
László Fári naskiĝis la  en Hódmezővásárhely. Li mortis la en Vác.
Biografio
László Fári abiturientis en kalvinana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1916. Li studis en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto inter 1918 kaj 1924, en la lasta jaro li akiris kemian diplomon. Post siaj studoj li laboris en kemia uzino en Budapeŝto. En 1947 li komencis instrui en altlernejo pri filmoj en Budapeŝto. Ekde 1950 ĝis sia morto li estis institutestro en Vác. Ekde 1951 li instruis ankaŭ en la menciita teknikuniversitato, kie li instruis kemiajn rilatojn de la fotado. Li estis ankaŭ amatora fotisto. Li kandidatiĝis en 1952, li ricevis premion Kossuth en 1951.
Ŝarĝbesto
Ŝarĝbesto aŭ tirbesto estas laborbesto uzata de homoj kiel rimedo por transporto de materialoj per ligado de ili al la dorso de animaloj; tiu termino povas esti aplikita ĉu al individua animalo aŭ al specio tiele uzita. la termino ŝarĝbesto estas foje uzata kontraste al tirbesto, kiu estas laborbesto kiu tipe pelas ŝarĝon kiu estas malantaŭ si mem (kiel ĉe plugilo aŭ radĉaro) pli ol porti la ŝarĝon rekte sur sia dorso.
Multaj specioj de hufuloj estas tradicie ŝarĝbestoj, kiaj elefantoj, kameloj, gruntbovoj, boacoj, kaproj, akvobubaloj kaj lamoj, kaj multaj el la aldomigitaj Ekvedoj (familio de ĉevaloj kun azenoj, muloj ktp.).
Google+
Google+ (ankaŭ konata sub la nomo Google Plus aŭ G+) estis socia interkona reto kreita de Google. Google+ estis malfermita la 28-an de junio 2011 al homoj kiuj havis inviton por testi ĝin. La sekvantan tagon, homoj posedantaj konton estis permesitaj inviti geamikojn al la servo. Tio ĉi estis haltigita ene de la sama tago post kiam estis "freneza petado" por akiri konton.
Google+ estis kreita por labori per diversaj Google sociaj servoj, kiel Google Profiloj kaj Google Buzz. Ĝi ankaŭ havas tipaĵojn kiel Circles, Hangouts, Sparks kaj Huddles. Laŭdire ĝi estas la plej granda provo de Google konkurenci kun la socia reto Facebook.
Melanezio
Melanezio (de la Helena, "Nigr-insularo", nomo donita de ol melanezianoj multpli palaj eŭropanoj) estas unu el la tri ĉefaj insularoj de Oceanio.
Al Melanezio apartenas (en alfabeta ordo):
Eugéne Gabert
Eugéne GABERT [gaber] (naskita la en Saint-Étienne; mortinta 72-jaraĝa en 1942 en Saint-Priest-en-Jarez, departemento Loire) estis franca esperantisto kaj kasisto de la urbo Saint-Étienne.
32082 Sominsky
32082 Sominsky estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Eugéne Gabert
Gabert estis ano-fondinto de la Esperanto-grupo de Saint-Étienne kaj kasisto, vicprezidanto kaj prezidanto de tiu grupo. Sur nacia nivelo li estis eksprezidanto de la federacio FER kaj komitatano de SFPE. Internacie li estis delegito de Universala Esperanto-Asocio (UEA) de ties kreo en 1908, eksĉefdelegito, dumviva ano, honora ano kaj patrono de UEA.
32082 Sominsky
Nomo
Ĝia nomo honoras Levy Aaron Sominsky, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la George W. Hewlett High School de Hewlett (Nov-Jorkio, Usono).
Rumes
Rumes (france:[RYm']) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Tournai (nederlande Doornik).
Ekde 1977 la municipoj La Glanerie kaj Taintignies apartenas al Rumes, la ĉefa municipo.
Masaki Iida
Masaki Iida (飯田 真輝, n. ) estas japana futbalisto.
Duklando Bavario
La Duklando Bavario aŭ Duklando Bavarujo, Herzogtum Baiern, estis historia teritorio, antaŭulo de la hodiaŭa Bavario.
Masaki Iida
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy kaj Matsumoto Yamaga FC.
NGC 5089
NGC 5089 (aliaj indikoj — UGC 8371, IRAS13173+3031, MCG 5-31-175, ZWG 161.12, ZWG 160.194, WAS 68, KUG 1317+305, PGC 46477) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Suze
Suze estas la nomo de pluraj artikoloj.
NGC 5089
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lubitinskij (distrikto)
La distrikto de Lubitino aŭ Lubitinskij distrikto (Любытинский район) estas distrikto de la Novgoroda provinco, Rusio. La administra centro de la distrikto estas la urbotipa loĝloko Lubitino. La loĝantaro de la distrikto en 2020 estis 8288 homoj.
Geografio
La distrikto de Lubitino situas norde de la Novgoroda provinco. La areo de la distrikto estas 4486,24 km². Norde la distrikto de Lubitino najbaras kun la Leningrada provinco, oriente – kun la distrikto de Ĥvojnaja, sude kun la distrikto de Boroviĉi kaj kun la distrikto de Okulovka, okcidente – kun la distrikto de Malaja Viŝera.
La plej granda rivero de la distrikto estas Msta.
Vidindaĵoj
En Lubitino troviĝas la parko-muzeo, nomata "Slava setlejo de la 10-a jarcento", kiu estas kopio de tia setlejo, konstruita per teknikoj de la 10-a jarcento. Apude troviĝas multaj arkeologiaj objektoj de la 5-a — 11-a jarcentoj, pro kio tie estis fondita arkeologia rezervejo, kies dimensioj estas ĉirkaŭ 3,5 х 10 km. La "Slava setlejo" troviĝas sur la tereno de la arkeologia rezervejo, kaj la tuta rezervejo ricevis la nomon "Slava setlejo".
En Lubitino situas la preĝejo de la Endormiĝo de la Dipatrino, konstruita en 1832. Ĝia arkitekturo estas malordinara por rusiaj preĝejoj. La preĝejo troviĝas sur la blazono de Lubitino.
Marzagão (Gojaso)
Marzagão estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 2.072 loĝantojn en 2010. Estas la denaska urbo de la brazila politikisto Pedro Wilson Guimarães.
Felipe Poey
Felipe POEY ALOY, (n. en Havano, Kubo, la 26an de majo 1799 - m. la 28an de januaro 1891) estis naturisto kaj kuba sciencisto.
Filo de francoj, dum parto de lia infanaĝo li loĝis en Pau, Francio (inter la 5a kaj 8a vivjaroj), kie li pasigis tri lernejajn jarojn. Post lia reveno al Havano, post forpaso de sia patro, li eniris la Reĝan Seminarion de Sankta Karlo, kie li estis studento de Félix Varela. Tie li bakalaŭriĝis je Juro en 1820. Iom poste, en Madrido (Hispanio), li ricevis la rajton labori kiel advokato kaj laboris kiel profesoro en la Reĝa Akademio de Juro kaj Leĝoj.
En la jaro 1826 en Parizo, li kunlaboris kun elstaraj tiuepokaj zoologoj, kaj en 1832 li estis unu el la fondintoj de la Entomologia Societo de Francio. Li laboris en la laboratorio de Cuvier kaj ekpublikigis Centuria de Lepidopteres de l'île de Cuba. Krome li estis membro de la Londona Zoologia Societo, de la Societo de Amikoj de la Natura Historio de Berlino, estis honora membro de la Reĝa Akademio pri Scienco, de la Muzeo kaj de la Societo de Natura Historio de Madrido.
Rothenstein (Turingio)
Rothenstein estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Felipe Poey
Poey fondis la Muzeon de Natura Historio en 1839. En 1842 li okupis la universitatan katedron pri Zoologio kaj Kompara Anatomio en la Havana Universitato, kaj poste elektiĝis dekano de la Fakultato de Scienco kaj Vicerektoro de la Universitato. Li fondis ĝian bibliotekon pri Iĥtiologio kaj Naturaj Sciencoj, estis fondinto de la Akademio de Medicinaj Sciencoj, Fiziko kaj Naturo, kaj prezidanto de la Antropologia Societo, ambaŭ en Havano.
Poey kunlaboris kun kelkaj presaĵoj, kaj naciaj kaj internaciaj. Li estas aŭtoro de Geografia Kompendio de Kubo (1836), kiu estis multfoje eldonata; de zoologia kurso de 1843; de Memoroj pri la Natura Historio de Kubo (1851 kaj 1856-1858), kun favaj terminaroj en la latina kaj resumoj en la franca, en du volumoj; de Baza Kurso de Mineralogio (1872); de Poissons de l´Ile de Cuba (Fiŝoj en la Kuba Insulo) (1874), kaj de la traktato Ictiología cubana (1955 y 1962), -en kiu li laboris dum pli ol 50 jaroj-, inter multaj aliaj.
Li tradukis kaj kompendiigis la libron Historio de la Asiriaj Imperioj, publikigita en Havano en 1847, kaj ankaŭ tradukis, kun Rafael Navarro, la libron Bazaj nocioj de Natura Historio (1844 kaj 1862), de G. Delafosse.
La Madeleine (Parizo)
L'église de la Madeleine (franclingva prononco: [leɡliːz də la madəlɛn], Preĝejo de Magdalena; pli formale, L'église Sainte-Marie-Madeleine; malpli formale, simple La Madeleine) estas romkatolika preĝejo kiu okupas elstaran lokojn en la 8-a arondismento de Parizo, Francio. La preĝejo Madeleine estis desegnita laŭ sia nuntempa formo kiel templo por la glorio de la armeo de Napoleono. Je ties sudo kuŝas la Placo Concorde, oriente la Placo Vendôme, kaj okcidente la preĝejo de Sankta Aŭgusteno.
Priskribo
La Madeleine estis konstruita en novklasika stilo kaj estis inspirita de la multe pli malgranda Maison Carrée en Nîmes, nome unu el la plej bone konservita el ĉiuj el Romiaj temploj. Ĝi estas unu el la plej fruaj grandaj novklasikaj konstruaĵoj kiuj imitas la tutan eksteran formon de Romia templo, kaj ne nur la portikan fronton. Ties kvindek du korintstilaj kolonoj, po 20 metrojn altaj, ĉirkaŭas la tutan konstruaĵon. La frontona skulptaĵo de la Lasta juĝo estis farita de Philippe Joseph Henri Lemaire, kaj la elbronzaj pordoj montras reliefojn reprezentantajn bildojn pri La Dekalogo. La konstruaĵo estas 108 metrojn longa kaj 43 metrojn larĝa.
Inteligencio
Inteligencio estas statusa klaso de kleraj homoj engaĝigitaj en kompleksaj mensaj taskoj kiuj kritikas, gvidas, kaj kondukas en la formado de la kulturo kaj la politiko de sia socio. Kiel statusa klaso, inteligencio inkludas artistojn, instruistojn kaj akademiulojn, verkistojn, kaj literaturistojn. Individuaj membroj de inteligencio estas konata kiel intelektuloj.
La inteligencia statusklaso aperis fine de la 18-a jarcento, en la tiama rus-kontrolita Pollando, dum la epoko de la Pola Dispartigo (1772–95). En la 19-a jarcento, la pola intelektulo Bronisław Trentowski stampis la terminon intelligentcja (intelektuloj) por identigi kaj priskribi la edukitan kaj profesie aktivan socian tavolon de patriota burĝaro kiu estus la kultura estraro de Pollando, tiam sub la aŭtoritatema reĝimo de la caro de la rusia imperio, de la fino de la 18-a jarcento ĝis la komenco de la 20-a jarcento.
En Rusio, antaŭ la Bolŝevika Revolucio (1917), la termino intelligentsiya priskribis la statusan klason de edukitaj personoj kies kultura kapitalo (lernejo, edukado, klerigado) ebligis al ili entrepreni praktikan politikan estrecon.
Praktike, la statuso kaj socia funkcio de la inteligencio variis depende de la socio. En Orienta Eŭropo, intelektuloj estis senigitaj de politika influo kaj aliro al la efektivaj leviloj de la ekonomia disvolvigo; la inteligencio estis flankenmetita en la funkciula periferio de siaj socioj. Kontraste, en Okcidenta Eŭropo, speciale en la industrilandoj de Germanio kaj Granda Britio, la Bildungsbürgertum (klera burĝaro, vidu Bildungsroman) kaj la britaj professions definis rolojn kiel publikaj intelektuloj en siaj socioj.
Blas de Otero
Blas de OTERO Muñoz (Bilbao, 15-a de marto de 1916 - Majadahonda (Madrido), 29-a de junio de 1979) estis hispana verkisto kaj unu el ĉefaj reprezentantoj de la socia poezio de la 1950-aj jaroj en Hispanio.
Infanaĝo, de Bilbao al Madrido: 1916 – 1933
Blas de Otero naskiĝis la 15an de marto de 1916 en Bilbao. Je la 7 jaroj de aĝo li eniris en la lernejo de Juana Whitney, patrino de María de Maeztu; poste li studis antaŭmezlernejon ĉe jezuitoj. Plaĉis al li lia domo kun liaj gepatroj, frato kaj guvernistino, mademoiselle Isabel. Male la lernejo reprezentis ian subpremadan inferon.
Post tri jaroj la familio ruiniĝis kaj translokiĝis al Madrido kaj tie li malkovris sian identecon. Tie li ekverkis.
Kiam li estis 13jaraĝa mortiĝis lia frato, tri jarojn pli aĝa ol li mem. Post tri jaroj mortiĝis ankaŭ lia patro. La gaja karaktero de Blas de Otero akriĝis; li iĝis introvertito kaj pesimisma. Tiam li ekobsedis pro morto. En 1931 li ekstudis juron; tuj poste li devis abandoni por reveni al Bilbao kun sia familio. La situacio de ruino akriĝis post la malapero de la patro, kio fakte devigis la revenon al la naskurbo.
162 Laurentia
162 Laurentia estas meze granda, malhela asteroido de la asteroida zono.
Blas de Otero
Junaĝo, de "Alea" al "Nuestralia": 1933 – 1944
Lia religia vivo intensis. Li estis membro de la Federacio de Katolikaj Studentoj, kaj de asocio Los Luises de San Estanislao de Kostka... Li ekpublikis poezion tiam: nome versojn klare markitaj de religia kredo kaj influitaj de la mistikuloj hispanaj kaj de alia literaturo kristana: la Baladitas humildes, publikitaj en la revuo de la jezuitoj Los Luises. Li ekmoviĝis ĉe la artaj etosoj de sia urbo; kun grupo de amikoj li kreis diversajn poeziajn grupojn: eke "Los Luises"; poste "Alea" kaj fine "Nuestralia", lia propra kristala turo. "Alea" estis dekomence arta babilrondo kaj renkontiĝejo por intelektuloj ĉiatipaj. Post la Enlanda Milito li ekinteresiĝis por la publikado de la verkaro de ties membroj: en Cuadernos de Alea aperis Cántico espiritual (spirita kantaro), lia unua ampleksa verko.
162 Laurentia
Malkovro
Ĝi estis malkovrita, la elde la observatorio de Parizo (Francio) farde la francaj astronomoj Paul kaj Prosper Henry. Ambaŭ fratoj dispartigis la malkovron de ĉiu asteroido : la malkovro de 162 Laŭrencio estas atribuita al Prosper-Mathieu Henry.
Blas de Otero
Junaĝo, de "Alea" al "Nuestralia": 1933 – 1944
Poste venis "Nuestralia", fermita kerno formita de Blas de Otero kaj aliaj kvar amikoj. Kiel grupo, ĝi havis mallongan vivon sed intensan, kaj ludis gravan rolon por la poezia solidiĝo de Otero. Danke al ties influo li ekeksperimentis per esprimivaj nekonataj resursoj. Ili estis markitaj de religia ardo: ties influoj oscilis inter la mistikuloj, Juan Ramón Jiménez kaj la Generacio de 27, pasante al poetoj tiom diferencaj kiom Rabindranath Tagore, Miguel Hernández kaj César Vallejo. Ili kutimis citi kaj deklamadi versojn en siaj kunsidoj: eble tiam adoptis Blas de Otero kio estos unu el siaj plej interesaj resursoj: nome la interteksteco.
Li baraktis inter la poezia alvoko, kiu postulis bohemian vivon, kaj la neceson labori por vivteni sian familion. En 1935 li finis Juron en Zaragozo; tuj ekflamis la Enlanda Milito. En 1941 li eklaboris kiel jura helpanto samtempe ke li ekprestiĝis kiel verkisto. En 1943 li revenis al Madrido kaj ekstudis Beletron, cele imiti aliajn poetojn-profesorojn kaj ekprofesori pri Literaturo. Tamen la Universitato seniluziigis lin kaj li revenis al Bilbao kiam la plej aĝa fratino (kiu vivtenis la familion) malsaniĝis kaj ne povis plulabori. Li enkulpiĝis pro la situacio kaj bruligis ĉiujn siajn poemojn kiel klopodo senkulpigi sin. Ekde tiam li dediĉis sin al instruado de juro private kaj al preparado de porfunkciulaj ekzamenoj.
Solidigo de la poezia alvoko: 1944 – 1955
En 1945 li suferis teruran deprimigan krizon kiu kondukis lin al menssanulejo de Usúrbil. Dum tiu krizo li detruis sian paceman koncepton de amikeco, sian firman religian sintenon kaj sian bonkorecan poezian valorigon. Tamen li trovis en la arta kreado sian plej efikan terapion. Tiam naskiĝis, preskaŭ tute, la tri plej gravaj verkoj de lia ekzistadisma ciklo: nome Ángel fieramente humano (anĝelo bestece homa), Redoble de conciencia (konscia rulado) kaj Ancia (unua silabo de la unua titolo kaj lasta de la lasta).
Kombinante nepublikigitajn poemojn kun aliaj publikigitaj en diversaj tiaman revuoj, naskiĝis Ángel fieramente humano, verko kiun li prezentis al la premio Adonais. Li ne ricevis ĝin, ŝajne pro religia heterodokseco. En 1950, tamen, li ricevis la premion Boscán per Redoble de Conciencia.
En 1950 li konis en Parizo la eŭskan aktorinon kaj poetinon Tachia Quintanar, kun kiu li havis bonan amikecon dum sia tuta vivo.
Ekde 1955 li jam estis konsiderita unu el la grandaj poetoj de la posmilita epoko hispania. Li ŝanĝis sian poeziarton el jesa al demandeca, pridemandante eĉ al dio. Aperas nur du roluloj: "mi", la poeto; kaj "ci", Dio. La "mi", solema kaj sufera, serĉas "ci"on por dialogo kaj trovas nur silenton.
De la ekzistadismo al la ekzistadismo: 1955 – 1964
La soleco de Blas de Otero kreskiĝis kun sia propra prestiĝo. La serĉado de "ci" kun kiu dialogi malsukcesis. Tamen li trovis malpliigon por sia soleco: nome la renkonto kun aliuloj, esti homo inter homoj. Tiele aperis la "ni" en lia poezio: ŝanĝo en lia poeziarto kiu ne nur signifis novan dimension en sia verko, sed ankaŭ la malkovron de la homa solidareco, kiu finigis lian krizon kaj redonis al li la spiritan pacon. La poezio de senradikiĝo iĝis poezio de renkonto.
Helpis al tio liaj novaj amikoj, poetoj kaj artistoj de la grupo bilbaana kaj gravaj nomoj de la Instituto Cisneros, kiu kondukis lin al la koncepto de "la inmensa mayoría" (la enorma majoritato). Lia prestiĝo estis jam tiom kreskinta ke li ekestis studita de fakuloj (Dámaso Alonso, Alarcos...).
Pro lia stranga sento al Hispanio, nome amor kaj malamo samtempe, li ekziliĝis al Parizo. Tie li kontaktis kun komunistaj etosoj kaj ex aliĝis en 1952 al la Komunisma Partio: en ĝi li vidis kristaligitaj siajn homajn idealojn. Li akceptis marksismon kiu havigis al li ĝeneralan klarigon pri la homo en la historio. La malkovro de filozofia kaj viva rigardilo alternativa al la dominanta en tiama Hispanio kontentigis lin. En Parizo fariĝis Pido la paz y la palabra (mi petas pacon kaj parolon) ekde lia nova kredo en la homa genro: poezio iĝis ili por klopodi ŝanĝi la mondon.
Se malamo estis portinta lin for de Hispanio, amo revenigis lin: la granda manko al lia tero portis lin al nova kriso kaj emocia kaj deprimiga. Fine de tiu jaro li revenis por ekkoni sian landon kaj amikiĝi kun la popolo. Kunvivis kaj laboris kun ministoj; vizitis la vilaĝojn de la interno de Kastilio, sen apenaŭ mono, vivtenante sin el sia laboro kaj el helpo de novaj amikoj survojaj. Tio helpis al li por la finigo de Pido la paz y la palabra kaj por la verkado de En castellano (kastililingve).
El 1956 al 1959 li vivis en Barcelono, kie li kontaktis kun lokaj artismaj grupoj. Tie oni cenzuris sian En castellano, sed li publikigis Ancia, rezulte el sumo de Ángel fieramente humano kaj Redoble de conciencia, plus kelkaj novaj poemoj. Kvankam kronologie en la epoko de socia poezio, lia temaro korespondas al la antauaxa epoko, nome ties finigo. Ancia ricevis la Premion de la Kritiko en 1958 kaj la Premion Fastenrath en 1961.
En 1960 li veturis al Sovetunio kaj al Ĉinio invitita de la Internacia Asocio de Verkistoj. Tiam oni publikigis (ĉiam for de Hispanio pro cenzuro) Esto no es un libro (tio ĉi ne estas libro, Puerto Rico, 1963) kaj Que trata de España (kiu temas pri Hispanio, Parizo, 1964).
En 1964 li translokiĝis al Kubo, kie li ricevis la Premion Casa de las Américas. Tie li konis la divorcitan kubaninon Yolanda Pina, al kiu li edziĝis. Dum tri jaroj li vivis en Havano kun ŝi; en 1967 li divorcis kaj revenis al Madrido, kie li renovigis la iaman amikecon kaj amon kun Sabina de la Cruz. Tiu rilato pluis ĝis la morto de la poeto kaj stabiligis lin definitive. li havis epokon de spirita paco, emocia trankvileco kaj kreiva pasio.
Erica
Erica estas vilaĝo en la komunumo Emmen, provinco Drenthe (Nederlando). Ĝi situas ĉ. dek kilometroj sude de la centro de Emmen. La A37 situas flanke de la vilaĝo.
Gajaj Vesperoj
Gajaj Vesperoj estas 80-paĝa libro, verkita kaj kompilita de Carl Walter. Li eldonis ĝin en la jaro 1931 en Berlino.
Erica
Historio
Erica ekestis ĉ. 1863 kiel fagopirokolonio sur la pli altaj sablogrundoj, kaj pliposte elkreskis ĝis vera torfokolonio kiam ĉ. 1863 la Hoogeveense Vaart finpretiĝis; la centro tiam eksituis ĉe la kanalo.
Gajaj Vesperoj
Ĝi enhavas spritaĵojn, anekdotojn, humoraĵojn, regulojn por gvidantoj, program-konsilojn por grupkunvenoj kaj ludojn - por fari la grup-vesperojn allogajn kaj interesajn.
Blas de Otero
Lastaj jaroj: 1964 – 1979
Dum tiu epoko li publikigis nombrajn antologiojn kompilitaj de li mem, krom librojn enhavantajn novajn versojn. Li dediĉis sin ankaŭ al polurado de malnovaj; pro tio estas nombraj variantoj de lia verkaro.
Li malakceptis la frankismon, kaj sopiris por la demokratio dum 40 jaroj; luktis por ĝi, kaj eĉ aperis en mitingoj, prelegoj kaj koncertoj en la epoko de la unuaj balotadoj demokratiaj. Tamen la 29-a de junio de 1979 li mortiĝis en Majadahonda (Madrido) pro pulma malsano. Li estas entombigita en la civila tombejo de Madrido.
Religia epoko
<!--La poesía religiosa de Blas de Otero se encuadra en sus primeros años de vida, alrededor de 1935, en la época en la cual aún era católico creyente y practicante. La producción poética de estos años no es muy abundante, e incluso el poeta renegó de ella años después y situó el inicio de su creación poética en Ángel fieramente humano, dado que había dejado de comulgar con los preceptos clericales y cristianos de estos poemas. Se plantea la duda de si hay que darle importancia a esta etapa como tal o no; si habría, quizá, que considerarla tan sólo una suerte de práctica poética para lo que habría de venir después. Sin embargo, no debe olvidarse que lo que produce la poesía existencial de Blas de Otero es, precisamente, su pérdida de fe: es decir, el fracaso de los temas de su primera etapa y la oposición con estos. Así pues, resulta imprescindible tratar también esta etapa, que si bien no tiene tanta importancia como las demás por sí sola, resulta clave para la posterior evolución poética.
A lo largo de la "Introducción", la forma habitual es un diálogo de amor abierto entre el "yo" del poeta y un "tú" divino. El "yo" es un amante deseoso de recibir al amado; en su presencia se desencadena una reacción paradójica de inmensa felicidad e intenso dolor. La paradoja como figura retórica, como en toda la poesía mística, cobra una gran importancia: se recurre a ella para tratar de expresar lo inefable.
El amor divino es un sentimiento que da la vida, pero provoca dolor y sufrimiento. El amante se entrega a él sin condiciones ni miedo: su corazón es un "blanco", una "diana", y el amor es una "flecha"; también es un "surco" que recibe la semilla de Dios para dar vida: la vid y la espiga, símbolos del sacramento de la Comunión y también del mismo Cristo. En la unión entre el hombre y Dios, el poeta participa de su eternidad divina.
Erica
Historio
La unuaj loĝantoj estis kanalfosistoj kiuj post la finpretiĝo de la Bladderswijk, kio estas plilongigo de la Oranĝokanalo (1863), volis setli sude de la Oranĝokanalo apud Zuidbarge. Ili tamen estis forpelitaj fare de la terkultivistoj el Zuidbarger kun la komuniko ke ili devis setli pli malproksime. Oni sendis ilin al la flankmontetoj de la Hondsrug kelkajn kilometrojn pli sude. La plejmultaj tamen reiris al Slagharen. Du familioj tamen restis kaj setlis sur la loko kiu pliposte nomiĝos Erica. La nomoj de tiu familioj: Geert Tien kaj Anton Lipholt. Ili venis el Germanio kaj vojaĝis laŭ Slagharen al sudorienta Drenthe por fosi kanalojn. Tial multaj familioj ankoraŭ estas rom-katolikaj (44%). La sama jaro ankoraŭ tri pliaj familioj el Slagharen setlis tie, ili estis fagopirokultivistoj kiuj devis translokiĝi ĉar en la ĉirkaŭaĵo de Slagharen ne plu estis torfomarĉo por kultivi la kreskaĵon, ili estis la familioj Geert Veltrop, Frans Fahrweg kaj Hendrikus Kotterink. Tiuj estis infanriĉaj familiojn.
Blas de Otero
Religia epoko
El "yo" se manifiesta desvalido, en lucha entre la ascensión y la caída, la gracia y el pecado, y sólo Dios puede darle la tabla de salvación que necesita. La divinidad da sentido a la vida y ayuda a superar las limitaciones y defectos: así se impone la vía purgativa en la poesía de Otero, puesto que Dios no puede aceptar a un ser imperfecto junto a él o convertirse a su vez en imperfecto sin contradecir su esencia de perfección absoluta. Es el hombre quien debe buscar a Dios. El hombre, aislado y solo, llama a Dios y aviva su deseo de no ser más incompleto: así se pasa a la vía iluminativa, en la cual se acerca la presencia de Dios y se inicia un diálogo de unión.
Erica
Historio
Ili nomis la novan loĝlokon laŭ ilia devenloko "Nova-Slagharen", tamen la komunumestro de Emmen, mag. Lucas Oldenhuis Tonckens, definitive donis al la vilaĝo la nomon Erica, kio estas la latina nomo por eriko.
Blas de Otero
Religia epoko
Sin embargo, la súplica no se realiza. El Cántico espiritual muestra un proceso de desarrollo místico a través de la vía purgativa e iluminativa, pero inconcluso, sin la unitiva. La unión mística no llega a realizarse, pero aparece una alternativa. La unión con el absoluto se cristaliza en la creación poética: ya que parece imposible alcanzar a Dios, se encuentra cierta salvación en la propia poesía. La vivencia religiosa se convierte en experiencia estética.
Erica
Historio
En 1902 Erica ekhavis ligon per vaportramo kiam la DSM konstruis la relvojon de Nieuw-Amsterdam al Erica. La linio finfine estis plilongigita al Ter Apel. En 1947 la trafiko per vaportramo finiĝis.
Reĝino Beatrikso vizitis Erica-n kun kaŭĉukaj botoj dum la inundo je la 30-a de oktobro 1998; ankaŭ ĉefministro Wim Kok faris viziton al Erica, unu tagon plifrue.
Róza Szakáll
Róza Szakáll [sakAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szakáll Róza estis hungara aktoro, infana aktoro. Ŝia edzo estis Miklós Török (kantisto), tial ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Török Miklósné. Róza Szakáll naskiĝis la  en Debrecen (Hungara reĝlando), ŝi mortis la  en Oradea (Rumanio).
Blas de Otero
Religia epoko
En las "Liras" se manifiesta el nacimiento y la realización de este acto estético, como respuesta a la eterna lucha interior del hombre entre la realidad y los sueños, la luz y la oscuridad, la eternidad y la nimiedad que están dentro del corazón de cada hombre. La poesía, igual que la fe, eleva al hombre desde sus imperfecciones y lo conduce hasta convertirlo en algo mejor:
Róza Szakáll
Biografio
Róza Szakáll estis edukita de Miklós Zöldi, kiu frue enkondukis ŝin al la teatra vivo. Szakáll debutis en 1861 en Teatro de Debrecen en teatra trupo de István Reszler. Ŝi ludis 2 jardekojn en Debrecen tamen kun interrompoj (en 1863 en Győr, inter 1865-1867 en Arad (urbo), en 1875 en Kolozsvár, en 1876 en Székesfehérvár). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis 1881: Nyíregyháza; 1882–83: Szeged; 1883–85: Győr; 1885: Székesfehérvár; 1886: Szabadka; 1887–90: Kolozsvár; 1890–93: Székesfehérvár; Szeged, poste Győr; 1893–94: Szabadka; 1894–1900: Temeŝvaro kaj Pozono. Ŝi adiaŭis de la scenejo en Szeged en trupo de Ignác Krecsányi en 1900. Ŝi edziniĝis en 1872.
Izaias Maia Carneiro
Izaias Maia Carneiro (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC.
10193 Nishimoto
10193 Nishimoto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la usona aerarmea observatorio, Air Force Maui Optical and Supercomputing observatory (AMOS) sur la monto Haleakala, en la havaja insulo Maui.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la fizikisto Daron L. Nishimoto, kiu laboris ĉe AMOS de 1988. La bonhumora helpo de lia familio permesis, ke li oferis longajn horojn por subteni la programojn AMOS. Precipe, li estas la moviganta forto malantaŭ la tre sukcesa programo de aŭtonoma teleskopo "Raven".
Blas de Otero
Religia epoko
A través de la poesía, por tanto, se puede acceder a los umbrales de la plenitud. La vivencia de perfección se realiza en una experiencia estética que nace de una vivencia religiosa. Se trata de una prédica de la salvación humana en la misma poesía: la religión es el principio del proceso y no su culminación.
El "Final" da un giro a la temática al volver a colocar la salvación humana en Dios. Sin embargo, una vez más no aparece la vía unitiva: la única manera de alcanzar la unión con Dios es la muerte. En esta vida sólo se puede aspirar a vivir la gracia y sentir la presencia divina.
Etapa existencial
Antes de entrar en consideraciones acerca de la poesía existencialista oteriana es conveniente explicar qué es el existencialismo, movimiento filosófico en el que se basa y cuyos preceptos recoge para conformar la estructura temática de su obra.