cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José Clemente Orozco
Vivo
Kun Diego Rivera, li estis gvidanto de la artista movado nomita Meksika Murpentraĵismo. Grava distingo inter li kaj Rivera estis lia kritika vido de la meksika revolucio. Dum Rivera estis aŭdaca, optimisma homo, kiu propagandis la gloron de la revolucio, Orozco sentis sin malpli komforte kun la sanga kosto de la socia movado. Orozco estas konata kiel unu el la "Granda Tri" murpentraĵistoj, kune kun Diego Rivera kaj David Alfaro Siqueiros. Ĉiuj tri artistoj, tiel kiel la pentristo Rufino Tamayo, eksperimentis kun fresko sur grandaj muroj kaj pligravigis la arton de la murpentraĵo. Inter 1922–1924, Orozco pentris la sekvajn murpentraĵojn: "La Elementoj", "Viro en Batalo Kontraŭ Naturo", "Kristo Detruas Sian Krucon", "Detruo de la Malnova Ordo", "La Aristokratoj" kaj "La Tranĉeo kaj la Triunuo" ĉe la Nacia Prepara Lernejo. Kelkaj de la murpentraĵoj estis detruitaj de Orozco mem, kaj poste repentritaj. Aliaj estis damaĝitaj de konservativaj studentoj kaj preskaŭ detruitaj. Tiel, Orozco devis repentri multajn el ili post kiam li revenis al la Lernejo en 1926. En 1925, li pentris la murpentraĵon "Omniscienca" ĉe la Domo de Tegoloj de Meksik-urbo. En 1926, li pentris murpentraĵon ĉe la Industria Lernejo en Orizaba, Veracruz. Inter 1927–1934 Orozco vivis en Usono. Eĉ post la falo de la akcia merkato en 1929, oni daŭre mendis novajn verkojn de li. De marto al junio 1930, ĉe la invito de la Pomona Altlerneja Arta Departamento, li pentris tion kio, laŭ li, estis la "unua fresko pentrita ekster la lando de pentristo de la Nuntempa Meksika Skolo." La fresko, Prometheus (Prometeo del Pomona Altlernejo), sur la muro de Pomona Altlerneja manĝo-halo, estis facile komprenebla kaj persona je tempo, kiam oni atendis, ke murpentraĵoj estu modesta kaj dekoracia, kaj estis nomita la unua "moderna" fresko en Usono. Poste dum tiu jaro, li pentris murpentraĵojn ĉe la Nova Lernejo por Socia Esploro, Novjorko, nun konata kiel la Nova Lerneja Universitato. Unu el liaj plej famaj murpentraĵoj estas La Epopeo de Amerika Civilizacio ĉe Kolegio Dartmouth, Nov-Hampŝiro, Usono. Ĝi pentriĝis inter 1932 kaj 1934 kaj kovras preskaŭ 300 m² (3200 kvadrataj futoj) en 24 paneloj. Ĝiaj partoj inkluzivas: "Migradoj", "Homaj Oferoj", "La Apero de Quetzalcoatl", "Maiza Kulturo", "Anglo-Ameriko", "Hispano-Ameriko", "Scienco" kaj "Moderna Migrado de la Spirito" (alia versio de "Kristo Detruas Sian Krucon").
Post sia reveno al Meksiko en 1935, Orozco pentris en Guadalajara, Jalisco, la murpentraĵon "La Homoj kaj Ĝiaj Gvidantoj" en la Registara Palaco kaj la freskoj por la Hospicio Cabañas, kiujn oni konsideras lian majstroverkon. En 1940 li pentris ĉe la Gabino Ortiz Biblioteko en Jiquilpan, Michoacán. Inter 1942–1944 Orozco pentris por la Hospitalo de Jesuo en Meksik-urbo. La granda portreto-murpentraĵo de 1948 de Orozco "Juárez Renaskita" estis unu el liaj lastaj verkoj . En 1947, Orozco ilustris la libron La Perlo, de John Steinbeck.
Orozco mortis en 1949 en Meksik-urbo.
Novkaledonia megalurulo
La Novkaledonia megalurulo (Megalurulus mariei), konata ankaŭ kiel Novkaledonia makisbirdo, estas birdospecio iam lokata en la familio de Silviedoj, lastatempe ne ŝajnas proksima rilata al la tipaj silvioj; probable ili apartenas al la ĵus agnoskata silvieca familio de Megaluredoj. Tiu specio estas endemia de Novkaledonio.
Tiu estas longvosta, mezgranda silvieca birdo kun distinge blanka superokula strio. La birda plumaro estas nestrieca, kun olivecbrunaj supraj partoj (inklude kronon kaj flugilojn) kaj kremoblankecaj subaj partoj.
La Novkaledonia megalurulo tipe loĝas areojn de arbustaro en malaltaj teroj kaj montetoj de Novkaledonio, ĉefe la nomataj maquis minier kun filikoj, sed ankaŭ en duaranga arbaro kaj herbejoj, kaj eĉ estis iam vidata en densa pluvarbaro. Ĝi estas ĝenerale solema aŭ vidata en paroj kaj ne estas migranta. La Novkaledonia megalurulo preferas densan kovrejon, estas retirema en siaj kutimoj kaj estas birdo malfacile observebla aŭ studebla.
Tiu antaŭe nebone konata specio ĵus estis trovata kiel komuna kaj disvastigata tra multe de Novkaledonio (centro, norda montara zono kaj iom sude, sed ne en la insuloj des Pins kaj Loyalty), kie ties favorata malferma herbeja habitato ne estas jam minacata; ĝi restas nombra en proksimeco al homaj setlejoj kaj ŝajne ne malpliiĝas pro supozata klopodo de predado fare de invadaj specioj (ratoj kaj katoj). Ĝi estis por tio listita kiel Malplej Zorgiga kvankam la populacio estas nur de 2,500 al 10,000, sed ĝi estas stabila en teritorio de ĉirkaŭ 16,890 km².
Mentila valerato
Mentila valerato aŭ C15H28O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la valerata acido kaj mentolo. Mentila valerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Mentila valerato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Mentila valerato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Encanto
Encanto estas urbo de la brazila subŝtato Norda Rio-Grando. Fondita en 1963, la municipo havas 5.365 loĝantojn.
Alameda (muzikensemblo)
Alameda estas andaluza rokenrola muzik-ensemblo kun flamenka inspiro kreita fine de la 1970-aj jaroj.
Historio
Alameda naskiĝis en la jaro 1977-a kiam kvar studentoj finis siajn studojn en la Muzik-lernejo de Sevilo. En la jaro 1979-a aperis la unua disko de Alameda, kun tiu sama nomo, tio okazis kvar jarojn post la unua disko de la ensemblo Triana, kiu metis la bazojn de la tiel nomata andaluza rokenrolo. Malgrau esti sub la ombro de Triana, Alameda posedis propran muzikan stilon, kie la flamenko kunfandiĝis kun la rokenrolo. Tri kantaĵoj de tiu unua disko El Amanecer en el Puerto, Aires de la Alameda kaj Matices fariĝis tre popularaj inter la andaluza junularo. En la jaro 1979-a ili kunlaboris kun la granda flamenka kantisto Camarón de la Isla en lia disko La Leyenda del Tiempo.
Post la eksterordinara unua disko en la jaro 1980-a aperis la dua, Misterioso Manantial, kvankam ĝi ne estis tiel altkvalita. La tria albumo Aire Cálido de Abril aperis en la jaro 1981-a. En la jaro 1984-a aperis Noche Andaluza, kvankam tiutempe la membroj de Alameda havis malsimilajn opiniojn rilate la muzikan vojon sekvotan. Post tiu kvara disko la ensemblo malaperis.
En la jaro 1992-a ili ludis okaze de speciala koncerto dum la Universala Ekspozicio de Sevilo, aperis tiam kompil-diskoj sub la nomoj Dunas en la jaro 1994-a kaj Ilusiones en 1995-a. Ĝia lasta albumo estis Concierto Veinte Aniversario aperinta en la jaro 1999-a kun la kunlaboro de aliaj artistoj.
Károly Csáky (etnografo)
Károly Csáky [kAroj ĉAki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csáky Károly estas slovakia hungara instruisto, etnografo, lokhistoriisto, poeto.
Károly Csáky naskiĝis la  en Ĉeĥoslovakio en Kleňany (nun en Slovakio).
Biografio
Károly Csáky apartenas al la hungara minoritato de Slovakio. Li frekventis hungarlingvan gimnazion en Šahy, poste li akiris pedagogian diplomon en altlernejo de Nitro en 1973. Ĝis 1990 li instruis en hungarlingva bazlernejo de Balog nad Ipľom, inter 1992 kaj 1998 li estis fondinta lernejestro en alia hungarlingva bazlernejo, kiu parte iĝis gimnazio ekde 1995. Tiutempe li ankaŭ plulernis kaj en 2000 li akiris sciencan gradon PhD pri etnografio en Scienca Universitato Lajos Kossuth.
Jean-Louis Texier
Jean-Louis Texier - mortinta en 2009 - estis franca esperantisto. En juna aĝo, inter la jaroj 1949 kaj 1956 li estis regula kunlaboranto de la esperanta kabaredo Tri koboldoj de Raymond Schwartz en Montmartre, fama arta kvartalo de Parizo. Sekve, multajn jardekojn li aktivis kiel estrarano de Unuiĝo Franca por Esperanto, la franca landa asocio de UEA. Inter la jaroj 1986 kaj 1989 li membris en la estraro de UEA, kaj en la oficperiodoj 1989-1992 kaj 1992-1995 estis membro de la komitato de Universala Esperanto-Asocio.
En 2009, la jaro de lia morto, en la renoma francia lingvoinstrua eldonejo Assimil ankoraŭ aperis la franclingva libro l'Espéranto de poche, de li kaj Renée Triolle tradukita el la, en la kulture najbara Germanlingvio ĉi-teme aparte populara, lingvogvidilo Esperanto - Wort für Wort    de Klaus Dahmann kaj Thomas Pusch.
Ribelo de Krakovo (1944)
La Ribelo de Krakovo estis planita sed neniam realigita ribelo fare de la Pola Rezistado kontraŭ la germana okupacio de la urbo Krakovo dum la Dua Mondmilito.
La somero de 1944 estis agita momento por la Pola Enlanda Armeo (Armia Krajowa) – nome plej granda sekreta organizo de la German-okupita Pollando. La Ruĝa Armeo estis klare pelante la Wehrmacht reen okcidenten, kaj la stabanaro de AK decidis lanĉi la Operacon Tempeston (Plano Burza): nome serio de lokaj ribeloj, kies celoj estis kapti la kontrolon de urboj kaj areoj kie la germanaj fortoj estis preparante siajn defendojn kontraŭ la soveta Ruĝa Armeo, por ke la polaj sekretaj civilaj aŭtoritatoj povu enpoviĝi antaŭ la alveno de la sovetoj. En diversaj urboj tiaj ribeloj okazis, sed ne en Krakovo. Oni indikis diversajn tialojn, inter kiuj manko de armiloj, forta germana soldataro ĉar Krakocvo estis ĉefurbo de la Ĝenerala Gubernio, momenta halto de la Ruĝa Armeo, ostaĝigo de junuloj fare de la Gestapo kaj opozicio de la episkopo.
Subgubernioj de Japanio
Subgubernio (支庁 [ŝiĉo-]) estas branĉa oficejo sub gubernioj en Japanio. Krome, subgubernio ankaŭ signifas dividitajn lokojn kiujn la branĉoj oficas.
Subgubernio ne havas lokan parlamenton nek estron.
Shigetoshi Hasebe
Li futbalis ĉe Verdy Kawasaki, Kawasaki Frontale, Vissel Kobe kaj JEF United Ichihara.
Fuentealbilla
Fuentealbilla [fŭentealBIlja] estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la centro de la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 108,29 km². En 2019 estis 1 792 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE. Ĝi estas je 46 km de la provinca ĉefurbo Albacete.
La municipo enhavas la submunicipojn Fuentealbilla — municipal ĉefurbo —, Bormate kaj Campoalbillo. Estas la naskoloko de la internacia futbalisto Andrés Iniesta.
Toponimio
La toponimo signifas " Blanka Fonteto" aŭ "Fontano", kio aperas en la malsupra duono de la blazono.
Alila trikloroacetato
Alila trikloroacetato aŭ C5H5Cl3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trikloroacetata acido kun alila alkoholo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Alila trikloroacetato estas solvebla en akvo, etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Fuentealbilla
Geografio
Fuentealbilla estas en la nordokcidento de la provinco Albacete, lime kun la municipoj Golosalvo, Mahora, Valdeganga, Jorquera, Abengibre, Alcalá del Júcar, Casas-Ibáñez, Villamalea kaj Cenizate.
Historio
Aperis restaĵoj de la epoko de la Romia Imperio, nome cisterno kaj kapo de skulptaĵo, ambaŭ de la 3-a jarcento p.K.
En la 1920-aj jaroj estis preskaŭ 3000 lokanoj; nun malpli ol 2000, do oni perdis unu trionon.
Ekonomio
La ekonomio de Fuentealbilla estas fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj, malgrandaj fruktoĝardenoj kaj naturaj fontoj.
Stazzona (Italio)
Stazzona [stacona] estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Consiglio di Rumo, Dongo (Italio) kaj Germasino.
Michael Davitt
Michael Davitt, (maj-kal dav-it) 1950-2005, estis irlandlingva poeto el Corcaigh, en la suda regiono de Irlando. Kiel studento en la Universitato de Corcaigh, li estis unu el la fondintoj de la literatura revuo INNTI (iin-ti, t.e. en ŝi). Li longe laboris en la irlanda nacia televido, Radio Telefís Éireann.
Inter liaj verkoj estas:
Moordiek
Moordiek estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Adiĝo
La Adiĝo (Adige; Etsch; Adesc; Athesis) estas rivero kun ĝia fonto en la Alpa regiono de Sudtirolo proksime de la itala limo kun Aŭstrio kaj Svislando. Je 410 kilometroj en longo, ĝi estas la dua plej longa rivero en Italio, post rivero Pado kiu longas 652 kilometrojn.
Fizika geografio
La akvokolekta areo de Adiĝo ampleksas 12.000 km². De tiuj 7.200 km² troviĝas en la provinco Bolzano-Bozen ene de kiu la rivero longas 140 km (1/3 de la tuta longo).
Fonto
La riverfontoj troviĝas je altitudo de 1504 m proksime al la Reschenpasejo kiu kunligas Italion kaj Aŭstrion. Tuj post la fonto la rivero fluas tra la artefarita alpa lago Reschen. La lago estas konata pro la preĝeja turo kiu markas la lokon de la antaŭa vilaĝo de Alt Graun (Malnova Graun); ĝi estis evakuita kaj inundita en 1953 post la digo enfermante la fontojn estis finita.
Venosta Valo
La Valo inter la Reschenpasejo kaj Merano nomiĝas Venosta Valo (Vinschgau). Tuj post la fonta lago la Adiĝo rapide malsupren fluas en suda direkto ĝis ĉ. 900 metroj de altitudo. Proksime de Glurns, enfluas la rivero Rom devenante de la svisa Val Müstair. De tie la Adiĝo fluas orienten, ĝis Merano, kie enfluas la rivero Passer (294 m). Inter la fonto kaj Merano pluraj hidroelektraj centraloj utiligas la energion de la akvo por produktado de elektra energio.
Adiĝa Valo
Ek de Merano la Adiĝo malsuprenfluas pli malrapide kaj la valo estas plejparte pli larĝa. Ĝi direktiĝas pli malpli en suda direkto. Apud Bolzano enfluas la rivero Eisack.
Dedukto
Dedukto estas la ago, fari konkludon el la tuto pri la partoj, el la specaro pri la specoj, el ĝenerala principo pri konsekvencoj. Ĝi estas logika esprimo.
Adiĝo
Adiĝa Valo
Tuj post Salorno, kie la valo malvastiĝas, la rivero forlasas Sudtirolon, kaj enfluas Trentinon. Proksime de Trento, la Avisio, Noce, kaj Fersina riveroj enfluas. Sude de Rovereto la Adiĝo estas ligita per artefaritaj subtera kanalo al Garda-Lago por inundopreventado. Ĉe la limo inter Trentin kaj Veneto la Adiĝo trafluas la kluzon de Verono (59 m) kaj eniras la Padan Ebenaĵon.
Dedukto
La dedukto okazas per difinitaj metodoj, per kiuj oni faras sintaksajn transformojn el certaj antaŭsupozoj. La rezulto estas konkludo. La plena indukto estas dedukto, sed aliaj induktoj ne. Ekzemploj:
Germana aŭtovojo A11
La germana aŭtovojo A11 (germane Autobahn 11, aŭ BAB 11, mallonge por Bundesautobahn 11) estas autovojo, kiu debranĉiĝas de la ringa aŭtovojo, rapidvoja pretervojo, ĉirkaŭ la urbo Berlino (ekzakte ĝi komenciĝas en la komunumo Schwanebeck), kaj iras nordorienten ĝis Nadrensee. La aŭtovojo longas 110 kilometrojn, kaj poste orienten daŭrigas la vojon la pola aŭtovojo al Szczecin (historie Stettin).
Dedukto
Se mia premiso estas tiu universala aserto, ke „Ĉiu homo mortos”, tiam - laŭ la reguloj de la klasika duvalora logiko - mi povas dedukti tiun unikan aserton, ke „Sokrato mortos”. Tiu dedukto estas pruvigaĵo, kiu dependas de vereco de la ĝenerala aserto.
Adiĝo
Ebena parto
La Adiĝo trafluas la urbon Verono kaj poste ĝi fluas malrapide en unue sudorienta, kaj fine orienta direkto tra la Pada Ebenaĵo. Post Legnago ĝi disiras en pliaj branĉoj (la plej grava branĉo atingas larĝon egala al 260 m) kiuj fluas en la Adriatikon en proksimeco de la urbo Chioggia.
Germana aŭtovojo A11
La vojo estas parto de la eŭropa ŝoseo. La aŭtovojo cetere grandparte situas en la federacia lando Brandenburgio - nur la lastaj 19 el entute 110 kilometroj vojas tra Meklenburgo-Antaŭpomerio.
Dedukto
Samtempe, se mi havas difinite kalkuleblajn unikajn asertojn: „Sokrato mortos”, „Russell mortos”, „Nietzsche mortos” ktp., el tio mi ne povas ĝeneraligi teorie, ke „ĉiu homo mortos”, la konkludo ne estas dedukto, ĉar laŭ la dedukta logiko tio ne estas certe pruvigebla.
Armenoj en Francio
Armenoj en Francio (armene: ֆրանսահայեր fransahajer; france: Arméniens de France) estas francaj civitanoj kun armena deveno. La franca armena komunumo estas, senkompare, la plej granda en Eŭropa Unio kaj la tria plej granda en la mondo.
Kvankam la unuaj armenoj ekloĝis en Francio en la Mezepoko, kiel la plej granda parto de la armena diasporo, la armena komunumo en Francio estis establita fare de pluvivantoj de la Armena genocido de 1915. Aliaj venis tra la dua duono de la 20-a jarcento, fuĝante de politika kaj ekonomia malstabileco en mezorientaj landoj (Turkio, Libano, Sirio, Egiptio kaj Irano) kaj, pli ĵuse, de Armenio.
Frua historio
Armenoj havas longan historion de loĝado en Francio. La unuaj armenoj aperis en Franka imperio en la frua mezepoko. En 591, armena episkopo nomata Simon renkontis Gregorion de Tours en la urbo Tours. Inter aliaj preĝejoj, la preĝejo de la 9-a jarcento de Germigny-des-Prés, konstruita de Odo de Metz (eble armeno), laŭdire de arkitekturaj historiistoj ĝi havas armenan influon. La tridek ses literoj de la armena alfabeto trovitaj en latina surskribo ĉe la Preĝejo Sankta Marta en Taraskono montras, ke armenoj loĝis tie antaŭ la 13-a jarcento, kiam estis aldonitaj la lastaj tri signoj de la armena alfabeto.
La kontaktoj inter armenoj kaj francoj oftiĝis dum la krucmilitoj. La Armena reĝlando en Kilikio, situanta sur la nordorienta marbordo de Mediteraneo, iĝis gravega por la krucmilitistoj survoje al Palestino. Oni scias, ke armenaj reĝoj Oŝin kaj Leono la 4-a donis specialajn komercajn privilegiojn al la francoj. En la 14-a jarcento, la hetumidoj ne povis reteni la potencon en Kilikia Armenio kaj post la murdo de Leono la 4-a en 1341, lia kuzo Lusignan fariĝis reĝo de Armenio kiel Konstantino la 2-a. La reĝoj de familinomo Lusignan estis francdevenaj kaj regis la landon ĝis 1375 kiam la lasta reĝo, Leono la 5-a, estis kaptita de la mamelukoj kaj kondukita al Egiptio. Li poste estis liberigita kaj translokigita al Francio kie li mortis en 1393 kaj estis entombigita ĉe la Baziliko de Sankta Denizo de Parizo, la tombo de la francaj monarkoj.
Ekde la 15-a jarcento, armenoj malmulte migris al Francio. Armena surskribo de tiu periodo pluvivas sur la Katedralo de Bourges. En 1672, armeno nomata Paskalo (Harutjun) malfermis la unuan kafejon en Parizo. De 1672 ĝis 1686, Voskan Jerevanci funkciigis eldonejon en Marsejlo. Kun la liberaligo de la ekonomio, la nombro de la armenaj en Francio pliiĝis kaj atingis 300-400 antaŭ 1680. Johano Altunjan (Hovhannès Althounian), pers-armena agronomo de Naĥiĉevano, estas konata esti enkondukinta agronomian studon en suda Francio en la 1750-aj jaroj. Statuo de li estis starigita en Avignon esprimanta la dankemon de la urbo al li. Dum lia kampanjo en Egiptio, al Napoleono estis prezentita armena mameluko nomata Rustam Raza. Li fariĝis korpogardisto de Napoleono kaj servis lin ĝis 1814.
Dum la malfrua 19-a jarcento kaj frua 20-a jarcento, miloj da armenoj evitis persekuton en sia praula patrujo kiu tiam estis parto de la Otomana Imperio. Eventoj kiel la Hamidaj masakroj kaj la Adana masakro estigis pli grandan armenan elmigradon. Antaŭ la antaŭtago de la unua mondmilito, ĉirkaŭ 4.000 armenoj loĝis en Francio.
Unua Mondmilito kaj la Armena genocido
Rezulte de la alianca venko en la unua mondmilito, dekoj da miloj da postvivantoj de la Armena genocido ekloĝis en la franc-okupata parto de la Otomana Imperio en Kilikio, kaj multe pli en la francaj mandataj teritorioj de Sirio kaj Libano, ĉar la koncentrejoj de Deir ez-Zor estis en Sirio. En 1920, la franca armeo sub generalo Henri Gouraud ordonis al la Franca Armena Legio demeti siajn armilojn kaj ke la armenaj rifuĝintoj tuj foriru. Li formis "pacan, rekonstruan politikon" kun la turkaj naciistoj por eltiri francajn trupojn el Kilikio, sed ĉio, kio finis, estis permesi rekomenci atakojn kontraŭ armenaj civiluloj. Plej multaj kilikiaj armenoj fuĝis kune kun la francoj kaj estis transloĝigitaj en rifuĝejojn en Aleksandreto, Alepo, la Valo Beqaa kaj Bejruto. De tie, tutaj familioj eluzis la okazon fuĝi al Francio. La enfluo de pluvivantoj de la Armena genocido alportis dekojn da miloj da armenoj al Francio. Komence de la 1920-aj jaroj, ĉirkaŭ 50 000 ĝis 60 000 armenoj loĝis en Francio. Laŭ alia fonto 90 000 postvivantoj de genocido ekloĝis en Francio, el kiuj pli ol duono estis vilaĝanoj.
Plej multaj armenoj komence alvenis en Marsejlo, poste multaj el ili disvastiĝis tra Francio kaj ekloĝis en grandaj urboj, precipe en Parizo kaj la urbaj areoj trans la fervojo Parizo-Marsejlo, precipe Liono. En la intermilita periodo, la plimulto de la armenoj en Francio estis nekvalifikitaj vilaĝanoj, kiuj plejparte laboris en fabrikoj por malaltaj salajroj. Inter 1922 kaj 1929 80% de la armenoj en Francio estis laboristoj. Ili gajnis 10-15% malpli ol francoj.
En ĉi tiu periodo, kelkaj turk-armenaj intelektuloj translokiĝis al Francio, inkluzive Arŝak Ĉobanjan (1895),  Komitas (1919, transdonita al hospitalo en Parizo kie li restis ĝis sia morto), Levon Paŝaljan (1920),  Ŝahan Ŝanur(1923).
Dua mondmilito kaj la Kvara Respubliko
La armena komunumo de Francio ludis aktivan rolon en la Franca rezistado. Poeto kaj komunisma batalanto Misak Manuŝjan, la komandanto de la multetna Groupe Manouchian, fariĝis grava rezista gvidanto. Krom Arpen Lavitjan, la alia ekzekutita armena membro, lia grupo ankaŭ inkluzivis multajn judojn el tuta Eŭropo. Poetoj Kégham Atmadjian kaj Rouben Melik estis aliaj elstaraj partoprenantoj en la Rezisto. La Kontraŭfaŝisma Subtera Patriota Organizo estis ordonita de armenaj oficiroj.
Rezistantoj Alexander Kazarian kaj Bardukh Petrosian estis premiitaj de la plej altaj militaj ordenoj de Francio fare de generalo Charles de Gaulle.
Alia rezista batalanto, Louise Aslanian, fama verkistino kaj poetino, estis varbisto por la Frankoj-Tiranoj kaj Partizanoj en batalĉelo de la Franca Komunista Partio. Ŝi kune kun sia edzo Arpiar Aslanian laboris en subtera eldonejo kaj aktive okupiĝis pri provizado de batalantoj de la Franca Rezisto per armiloj. Louise malfermis la virinan divizion de la Franca Rezisto kaj respondecis pri la Armena Rezisto en la Norda Francio. Ŝi kaj ŝia edzo estis arestitaj la 24-an de julio 1944, kaj poste estis mortigitaj en naziaj koncentrejoj.
Henri Karajan, membro de la Grupo Manuŝjan, partoprenis kontraŭleĝan distribuadon de Humanité en Parizo kaj okupiĝis pri armita lukto ĝis la Libération.
En 2012, 95-jaraĝa Arsène Tchakarian, la lasta pluvivanto de la Manuŝjan-a rezista grupo kiu batalis kontraŭ okupado de nazi-germanaj trupoj dum Dua Mondmilito, estis ornamita kiel Oficiro de la Honora Legio fare de Prezidento Nicolas Sarkozy.
Tuj post la dua mondmilito, ĉirkaŭ 7.000 armenoj translokiĝis al soveta Armenio.
Migrado de armenoj el Mezoriento
Miloj da novaj enmigrintoj alvenis en Francion de sudokcident-aziaj landoj kiel Turkio, Libano, Sirio kaj Irano ekde la 1950-aj jaroj. Ĉi tiuj novaj enmigrintoj mobilizis la francan armenan komunumon. En la 1980-aj jaroj ĉirkaŭ 300 000 armenoj loĝis en Francio.
En 1983, la Armena Sekreta Armeo por la Liberigo de Armenio lanĉis atakon en la flughaveno Parizo Orly, kadre de sia kampanjo por la rekono kaj riparo de la Armena genocido. La eksplodo mortigis ok homojn kaj vundis kvindek kvin. La kampanjo aprobi la rezolucion kondamnantan la Armenan Genocidon ĉe la Eŭropa Konsilio okazis la 19-an de junio 1987, ĉe Strasburga manifestacio.
Nuntempo
La detrua tertremo en Armenio la 7-an de decembro 1988 kaŭzis grandegan mobilizadon de la franca armena komunumo. Inter aliaj, Charles Aznavour establis bonfaran fondaĵon por helpi la viktimojn de la tertremo.
Ĉar la Nacia instituto de demografiaj esploroj, la nacia statistika agentejo de Francio, ne kolektas datumojn pri etneco, ne ekzistas fidindaj informoj pri la nombro de franc-armenoj. Diversaj fakuloj, amaskomunikiloj kaj organizaĵoj taksis, ke la nombro de francaj armenoj estas 250.000,  300.000,  400.000,  450.000,  500.000,  500.000-700.000, 750.000. En 2005, ekzistis 12,355 armen-naskitaj homoj loĝantaj en Francio 400,000,.
Lingvo kaj edukado
SIL Ethnologue en 2009 taksis ke la armenan parolas ĉirkaŭ 70 000 homoj en Francio. Plej multaj francaj armenoj parolas okcidentan armenan, dum malplimulto (lastatempaj armenaj enmigrintoj el Armenio kaj armenoj el Irano) parolas orientan armenan.
Religio
La plimulto de la armena franca loĝantaro apartenas al la Armena Apostola Eklezio kaj apartenas al la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin kun sidejo en urbo Eĉmiadzin, Armenio. Malplimulto de la armenoj apartenas al la Armena Katolika Eklezio. Laŭtaksaj 5.000 armenaj evangeliistoj loĝas en Francio.
Ĉiu el la tri armenaj eklezioj havas sian propran organizon en Francio. La Diocezo de Francio de la Armena Apostola Eklezio sub la spirita gvido kaj jurisdikcio de la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj. La Diocezo havas sian propran Junularan movadon l'Association de la jeunesse de l'Eglise apostolique arménienne de France, kiu havas filiojn en la diversaj 26 paroĥejoj de la Diocezo.
La Eparkio de Sankta Kruco de Parizo depende de la Armena Katolika Eklezio, kaj la Unio de la Armena Evangelia Eklezio de Francio, parto de la Armena Evangelia Eklezio.
Institucioj
La Armena Ĝenerala Bonfara Unio, unu el la plej grandaj armenaj organizaĵoj en la mondo, ĉefsidejis en Parizo inter 1922 kaj 1940.
La Armena Socia Helpo-Asocio, administranta armenajn pensiulajn loĝejojn, estis fondita antaŭ ĉi tiu periodo kaj estas unika en Francio. Landaj institucioj, kaj ĉefe la Armena Eklezio de Parizo fondita en 1905, tre baldaŭ kunekzistus en Parizo, ludante fundamentan rolon por defendi kaj protekti la rifuĝintojn.
En la municipoj kun alta koncentriĝo de armenoj, ekzistas multaj asocioj en vasta aro de kampoj, kiuj iras de la kultura (ekz. Maison de la culture arménienne de Décines en Décines, proksime al Liono aŭ Radio AYP FM, en Parizo) (ekz. Maison des étudiants arméniens en Parizo), sportoj (ekz. futbalaj kluboj Union de la jeunesse arménienne d'Alfortville kaj Union Sportive de la Jeunesse d'Origine Arménienne de Valence), aŭ pli specifaj kiel la Association nationale des anciens combattants et résistants arméniens.
Ekzistas ankaŭ tegmentaj organizaĵoj, la Forumo de armenaj asocioj de Francio, kreita en 1991,  kaj la Konsilio de kunordigado de armenaj organizoj de Francio, nova nomo ekde 2001 de la «Comité du 24 avril».
Amaskomunikilaro
La unua armena ĵurnalo en Francio komencis eldoniĝi en 1855. . Ekde 1991, ĉirkaŭ du cent armenaj gazetoj kaj revuoj estis eldonitaj en Francio, pli ol iu ajn alia eŭropa lando. Nuntempe la sola ĉiutaga gazeto estas Nor Haraĝ, sendependa eldonaĵo, kiu komencis eldoni la 27-an de oktobro 2009, surbaze de 2 numeroj semajne. Ĝi anstataŭis Haraĝ (Յառաջ), ĉiutage fondita en 1925 de Ŝavarĝ Misakjan, kiu ĉesis publikigi en majo 2009.
Francio kaj la Armena Genocido
Francio estas unu el la landoj, kiuj agnoskis la Armenan Genocidon. Estas monumentoj dediĉitaj al la viktimoj en pluraj urboj en Francio, inkluzive de Parizo, Liono kaj Marsejlo.
La Franca Senato aprobis leĝproponon en 2011, kiu krimigas rifuzon de agnoskitaj genocidoj, kiu inkluzivas kaj la holokaŭston kaj la armenan genocidon. La leĝpropono estis prezentita de la parlamento en 2012. Tamen la leĝpropono estis konsiderata kontraŭkonstitucia la 28an de februaro 2012 de la Franca Konstitucia Tribunalo.
Laŭ enketo de 1996 en Francio, 69% de la enketitoj konsciis pri la Armena genocido, el kiuj 75% konsentis, ke la franca registaro devas oficiale agnoski ĝin. La 24-an de aprilo 1965, 10.000 armenoj marŝis al Elizeaj Kampoj por memorfesti la kvindekan datrevenon de la genocido.
Golosalvo
Golosalvo estas municipio en la Provinco Albaceto, sudoriente de Hispanio, en la regiono Kastilio-Manĉo kaj en la komarko Manĉeto aŭ La Manchuela, kun areo de 69,18 km². En 2019 estis 104 loĝantoj, laŭ informo de la hispana statistika servo INE. Ĝi estas je 36 km de la provinca ĉefurbo Albacete.
Toponimio
La toponimo laŭ tradicio datigas la fondon de la setlejo al epoko romi-visogota, ĉar la termino "Golosalvo" ŝajne estas formata de la ĝermana prefikso "golo" kaj la latina finaĵo "albo". La lokaj maljunuloj parolas pri proksima kavo nomata Golosalvillo, kie laŭdire estis la prasetlejo.
Geografio
Golosalvo estas en la nordokcidento de la provinco Albacete.
Historio
Golosalvo apartenis al la ŝtato de Jorquera ĝis la 19a jarcento. Inter la jaroj 1889 kaj 1926 ĝi estis domaro de Fuentealbilla. En 1927 Golosalvo sendependiĝis disde Fuentealbilla, kaj denove estis municipo sendependa.
En la preĝĝejo estas barokaj skulptaĵoj atribuitaj al fama murcia skulptisto Francisco Salzillo, partikulare tiu de Sankta Georgo, patrono de la municipo, kies bildo aperas en la suba duono de la blazono.
Ekonomio
La ekonomio de Golosalvo estas fundamentata sur la agrikulturo, speciale en la kultivo de la vitoj, olivarboj, migdalarboj kaj cerealoj.
Păgaia
Păgaia (pagaja) (hungare Úsztató) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Tăşnad. En 1910 ĝi nombris 435 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 742 (rumanoj, 12% hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1472. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Közép-Szolnok, de 1877 Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Boianu Mare.
Zăbrani
Zăbrani [zəbranj] (hungare: Zábrány) estas komunumo en Rumanio okcident-sudokciente Lipova. En 1910 ĝi havis 116 loĝantojn (germanoj, rumanoj), en 1992 2 146. Ĝia unua mencio estas en 1347. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Temes vármegye). Ĉ. 1925 ĝi kuniĝis kun Guttenbrunn.
Listo de usonaj poŝtkodoj
Duliteraj mallongigoj por indiki apartajn usonajn ŝtatojn estas vaste uzataj de la Usona Poŝta Servo (USPS). En ties nuna aspekto la unueca normo estis akceptita en oktobro 1963, kaj la unua provo unuecigi mallongigojn kaj koncizajn indikojn de la ŝtatoj por la bezonoj de la poŝto estis farita en 1831. La sola ŝanĝo en la nuna listo de kodoj de la Poŝta servo okazis en 1969, kiam, por preventi konfuzadon kun la mallongigo de la kanada provinco Nov-Brunsviko, por kodo de Nebrasko anstataŭ NB estis elektitaj la literoj NE. Krome, antaŭ 1988 poŝtkodo por servataj de USPS Nord-Marianoj estis CM.
La duliteraj kodoj de Usona Poŝta Servo koincidas al la duliteraj mallongigoj de la Usona Nacia Norm-Instituto (ANSI), sed iomete diferencas de la kodoj kiujn uzas por marki ŝipojn la Usona Borda Gardistaro (ekzemple, la kodo por Kalifornio en la sistemo de la Usona Poŝta Servo estas CA, sed ĉe la Usona Borda Gardistaro estas CF). Mallongigoj por apartaj usonaj ŝtatoj, akceptitaj en la normo ISO 3166 kiu reglamentas ankaŭ kodajn indikojn por administraj dividaĵoj, koincidas al la kodoj de USPS kaj ANSI sed uzas la prefikson «US-» (ekzemple, US-FL anstataŭ FL por Florido). La mallongigoj de ANSI kaj ISO 3166 ne rilatas ankaŭ al specifaj poŝtkodoj (ekzemple, kodoj por korespondado de la usona armeo eksterlande). Usonaj Malgrandaj Insuloj ne havas poŝtkodojn.
28802 Boborino
28802 Boborino estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
BMP
BMP povas rilati al:
Křoví
Křoví (Krzowy) estas municipo de Ĉeĥio en distrikto Žďár nad Sázavou. En vivis en la vilaĝo.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1371.
(8361) 1990 JN1
(8361) 1990 JN1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la pola astronomino Anna N. Żytkow kaj de la astronomo Michael J. Irwin elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Tropikoj
Tropikoj (aŭ la intertropika zono) estas geografia regiono de la Tero centrumita ĉirkaŭ la ekvatoro kaj limigita per latitudo de la du tropikoj: tropiko de Kankro en la norda kaj tropiko de Kaprikorno en la suda hemisfero. (Tiu areo etendiĝas inter ĉirkaŭ 23,5° N latitudo kaj 23,5° S latitudo). Ĉirkaŭ la tropikoj estas la subtropikoj.
Ĉi tiu regiono inkluzivas ĉiujn partojn de la mondo kie la suno estas rekte supre iam dum jaro. Norden de la Tropiko de Kankro kaj suden de la Tropiko de Kaprikorno la suno neniam levas al 90° azimuto. Tamen, iuj montaj areoj inter la tropikoj povas esti malvarmaj kaj neĝaj.
Tropikaj plantoj kaj animaloj estas specifaj indiĝenaj specioj de la specioj. Oni diras tropika en ĝenerala senco la varmegajn regionojn, kiujn kovras tutjare abunda vegetaĵo. Sed ekzistas do partoj de tropikoj, kiuj ne respondas al tiuj kriterioj, kiel la altmontara tundro aŭ neĝokovritaj pintoj! (ekz. Mauna Kea).
En la Klimata klasifiko de Köppen, tropika areo estas iu regiono kiu ne estas seka kaj havas 12-monatan meztemperaturon de pli ol 18 °C. Vidu artikolon tropika klimato.
Francisco López de Gómara
Francisco López de Gómara (Gómara, provinco Soria, 1511 – samloke, 1566) estis hispana ekleziulo kaj historiisto, kiu elstaris kiel kronikisto de la hispana konkero de Meksiko, spite la fakton ke li neniam trapasis la Atlantikon.
Spitzkopf (apartigilo)
Spitzkopf estas nomo de diversaj montoj:
Francisco López de Gómara
Li translokiĝis al Romo en 1531, kaj reveninte ĉirkaŭ 1540 li konis Hernán Cortés kaj restis en lia hejmo kiel kapelano. Li estis humanisto kaj historiisto, profesoro de klasikaj beletroj en la Universitato de Alkalao.
La dua parto de lia verko, titolita Crónica de la conquista de Nueva España, estis elirejo por la versio de la historio de la konkero de Meksiko de Bernal Díaz del Castillo, en sia Historia verdadera de la conquista de la Nueva España.
Konkludo
Konkludo estas la fina konsekvenco, oni tiras tion per rezono de logikaj konsekvencoj el rezultoj, argumentoj, evidentaĵoj, premisoj, hipotezoj, principoj aŭ faktoj. Ĝi ebligas akiron de novaj konoj per logika pensado.
Konkludo estas grava parto de akademia kaj esplora laboraĵo, disertaĵo.
Les Nouillers
Les Nouillers [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 649 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Les Nouillers situas oriente de Rochefort.
Ulpio-Aelia dinastio
Ulpio-Aelia dinastio estas la nomo adoptita de sektoro de la nuntempa historiografio por aludi la sep imperiestrojn de la Romia Imperio kiuj regnis inter la jaroj 96 kaj 192.
Popola Alianco por Demokratio
La Popola Alianco por Demokratio aŭ mallonge PAD - taje พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย -, ankaŭ nomata Nacia Liberiga Alianco - กลุ่มพันธมิตรกู้ชาติ - kaj "la flavĉemizuloj" - เสื้อเหลือง -, origine estis koalicio de protestantoj en 2006 kontraŭ Taksin Ĉinaŭat, la tiutempa ĉefministro de Tajlando. La alianco estis gvida forto en la tajlanda politika krizo de 2005-2006, la samlanda krizo de 2008 kaj la konflikto pri la Kamboĝa-Tajlanda bordo same de 2008.
Alaska Duoninsulo
La Alaska Duoninsulo esta duoninsulo etenda ĉirkaŭ 800 km sudokcidente de la kontinenta tero de Alasko kaj fina ĉe la Aleutoj. La duoninsulo separas la Pacifikon el la Bristol Bay, brako de la Beringa Maro.
En literaturo (ĉefe rusa) la termino de ‘Alaska Duoninsulo’ estis uzata por aludi la nordokcidentan parton de Nordameriko, aŭ ĉion kio estas nune la subŝtato de Alasko kun la escepto de la Aleutoj kaj de la Alaska pattenilo.
Popola Alianco por Demokratio
La movadon konsistigas precipe mezklazaj bangkokanoj kaj ĉiuklasaj civitanoj de suda Tajlando, subtenate fare de konservativaj frakcioj de la reĝa tajlanda armeo, kelkaj gvidantoj de la (ekde 2008 registare gvida) Demokrata Partio de Tajlando kaj de sindikatanoj. Du tagojn post kiam armea puĉo finis la provizoran registaron de Taksin Ĉinaŭat en septembro 2006, la alianco libervole malfondiĝis anoncante ke ĝiaj politikaj celoj estis atingitaj. La movado tamen reaktiviĝis post kiam politikaj partioj proksimaj al Taksin, gvide de la Partio de Popola Povo (PPP) de Samak Sundaravej, gajnis plimulton en la tajlanda ĝenerala baloto de 2007.
En majo 2008, la alianco komencis stratajn protestadojn, kaj en aŭgusto premis la koalician registaron de Samak demisii. La protestantoj interalie blokis flughavenojn kaj ĉefajn stratojn de la lando. La landaj sindikatoj kunlaboris per blokado de la trajnkonektoj. Ankaŭ la nacia parlamento estis blokata kaj ekestis strataj bataloj inter aliancanoj kaj kontraŭaj civitanaj grupiĝoj. Aliancanoj malferme alvokis plian politikan endaĝiĝon de la armeo kaj pledis por pli forta rolo de la tradicia elito de Tajlando en la nacia politiko. Krome la alianco rimarkeble kontraŭas la najbaran ŝtaton Kamboĝo kaj ties ĉefministro Hun Sen estis plurfoje ofendita en paroladoj de gvidaj aliancanoj.
La 8-an de februaro 2011 anonciĝis, ke sekve de novaj protestoj de la flavĉemizuloj en 7 el 50 distriktoj de Bangkoko ekde la 9-a ĝis la 23-a de februaro estas malpermesataj ĉiaj manifestacioj.
Blankaflugila anaso
La Blankaflugila anaso (Asarcornis scutulata aŭ Cairina scutulata) estas granda specio de anaso, iam lokigita en la genro Cairina kaj rilata al la plaŭdanasoj. Tamen analizoj de DNA kaj la biogeografia modelo de distribuado indikas, ke la anatomia simileco kun la Moskanaso estas konfuziga. Tiele tiu specio estus pli taŭge lokigita en monotipa genro kiel Asarcornis scutulata, kiu aspektas nerilata al la Moskanaso sed pli proksime al la merganasoj.
Aspekto
Tiu estas unu el la plej grandaj specioj de anasoj. Longo estas 66 – 81 cm kaj enverguro estas 116 – 153 cm. Maskloj pezas 2.95 – 3.9 kg, dum inoj pezas 1.95 – 3.05 kg. Plej rimarkinda karaktero ĉe plenkreskuloj estas malhela korpo kontraste kun la blankecaj kapo kaj kolo. Maskloj havas ĉefe senkoloran flavecan bekon, nigrecan makuletecon en kapo kaj supra kolo, blankaj malgrandaj kaj mezaj kovriloj kaj internaj bordoj de triarangaj kaj bluecgrizaj duarangaj. Dumfluge la blankaj flugilkovriloj kontrastas kun la resto de la flugiloj. Inoj estas pli malgrandaj kaj kutime havas pli dense makulecajn kapon kaj supran kolon. Junulo estas pli senkolora kaj pli malhelbruna.
Tiu sekretema specio laŭ nuna kono manĝas nur nokte. Ties dieto konsistas el semoj, akvaj plantoj, greno, rizo, helikoj, malgrandaj fiŝoj kaj insektoj. Ili loĝas ĉe nefluaj aŭ malrapide fluantaj naturaj aŭ artefaritaj humidejoj, ene aŭ ĉe ĉiamverdaj, deciduaj aŭ marĉaj arbaroj, en kiuj ĝi dependas por ripozado kaj nestumado, kutime el arbotruoj. Kvankam malaltaj teroj (sub ĉ. 200 m) havigas taŭgan habitaton, ili loĝas ĝis 1,400 m, ĉefe ĉe altebenaĵoj havantaj lantajn nesekiĝontajn riverojn kaj lagetojn.
Distribuado kaj statuso
Historie la Blankaflugila anaso estis amplekse distribuata el nordorienta Barato kaj Bangladeŝo, tra Sudorienta Azio al Javo kaj Sumatro. Nun ĝi estas formortinta en Javo. En Barato, la anaso troviĝas nur en la nordorienta parto de la lando kun ĉefa koncentro en orienta Asamo kaj apudaj areoj de Arunaĉal Pradeŝ. Tamen, en 2002 ĝi havis populacion de nur 800, kun ĉirkaŭ 200 en Laoso, Tajlando, Vjetnamio kaj Kamboĝo, 150 en Sumatro, ĉefe en Nacia Parko Way Kambas kaj 450 en Barato, Bangladeŝo kaj Birmo.
En Barato, la ŝlosilaj protektataj areoj por la Blankaflugila anaso estas la Nacia Parko Dibru-Saikhowa, la naturrifuĝejo Dihing-Patkai, la Nacia Parko Nameri kaj la Nacia Parko Namdapha.
La Blankaflugila anaso loĝas en densaj tropikaj ĉiamverdaj arbaroj, ĉe riveroj kaj marĉoj.
Ili tendencas nestumi en arbokavaĵoj, kaj estas minacataj parte pro detruado de arbotruoj kiu detruas ties nestolokojn. La drenado de marĉoj kaj riveroj kaj ankaŭ aliaj formoj de habitatodetruado estas detruante la habitaton kie ili povus survivi. Aldonaj minacoj estas perdo de genetika varieco, ĝenado, ĉasado kaj kolektado de ovoj kaj idoj por maĝo aŭ kiel maskotoj.
Surprize la Blankaflugila anaso troviĝas ankaŭ en la centra sumatra provinco de Riau, specife en la humidaj akaciplantejoj de granda kompanio de pasto kaj papero. Tiuj plantejoj almenaŭ portempe havigas taŭgan habitaton inter regulaj rikoltoj (unufoje ĉiu 4a–5a jaro). Tiuj anasoj estas ofte observataj laŭlonge de kanaloj kie grandaj kaj pendantaj arboj de genro Acacia havigas ombron kaj kovron el predantoj kaj loko kie manĝi kaj ripozi. La trankvila akvo de la kanaloj de la plantejoj havigas neĝenan kaj izolan lokon, for el lokaj komunumoj kiuj povus ĉasi la anasojn aŭ kolekti ties ovojn. Ankaŭ proksimaj naturarbaraj konservareoj kaj verdaj zonoj havigas taŭgan nestan kaj ripozan habitaton en proksimeco al kanaloj.
Ĝi estas la ŝtata birdo de Asamo en Barato.
Interplektado
Interplektado estas video-tekniko, kies celo estas duobligi la kvanton da bildoj ĉiusekunde sen pliigi la bildo-oftecon. Tio okazas per afiŝo unue de ĉiu para linio, kaj poste ĉiu nepara linio, kaj povas rezulti en apero de nebula bildo kaje de rapida movo en la video.
Anikó Molnár
Anikó Molnár, laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Anikó estis hungara aktoro, instruisto.
Anikó Molnár naskiĝis la  en Ajka.
Biografio
Anikó Molnár maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 2002, poste ŝi aliĝis al malgranda teatro. Ŝi akiris diplomon pri teatrohistorio en Universitato de Panonio en 2009, krome aktoran diplometon en aktorakademio de Teatro Magyar en 2007. Tiutempe ŝi ankaŭ instruis en arta lernejo. Ŝi membriĝis en Teatro Petőfi (Sopron) en 2012, kie ŝi estis ankaŭ dramaturgo en 2019. Ŝi ekinstruis en lernejo en Sopron en 2019. Ŝi ricevis 2 aktorajn premiojn.
Csajág
Csajág (ĉajAg) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Balatonalmádi.
Situo
Csajág situas sur ebenaĵo, 6 km-ojn for de Balatono, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojoj Veszprém-Lepsény kaj Budapeŝto-Tapolca. Lepsény 9, Siófok 22, Veszprém 26 km-ojn for troviĝas.
Historio
Antaŭ la hungaroj romianoj loĝis tie. La unua mencio devenis el 1259 en formo Chajagh. Ekde 1771 funkcias lernejo en la vilaĝo. Ekde 1895 trajno faras kontakton kun la ceteraj komunumoj. Dum la 2-a mondmilito 63 domoj ruiniĝis dum la longa batalado.
BMS
La vorto havas plurajn signifojn:
Kristanismo kaj antisemitismo
La termino antisemitismo estis forĝita ĉe la fino de la 19-a jarcento de Wilhelm Marr kaj konsistas en la kontraŭeco, sur rasaj bazoj, al personoj konfesantaj judan religion; iom post iom la nocio plilarĝiĝis inkluzivante ankaŭ la kontraŭecojn motivitajn per politikaj kaŭzoj; foje ĝi miksiĝas kun rivaleco, malamikeco aŭ teologia kontraŭeco: en tiuj kazoj oni preferus uzi la terminon antisemitismo, ankaŭ se la plej granda parto de historiistoj akurate distingas la du terminojn.
Ĉe la komenco de la evento kristana naskiĝis kontrasto inter la nova "sekto" kaj la tradicia hebrea nukleo, pliprecize pro la principo ke la kristana fondinto estis kultata kiel Dio kaj pro la fakto ke tiuj sektanoj estis forigitaj el la sinagogo. Influis ankaŭ la fakto ke kristanismo, en la romia imperio okupis kun la edikto de Milano, praktike, la elstaran pozicion kiu antaŭe estis de la judoj. Krome la Patroj de la Eklezio kaj kristanaj katekizantoj estis fakte devigataj bremsi la fascinon de la hebreeca religio ĉe nemalmultaj kristanoj, altiritaj forlasi kristanismon por aliri la hebrean religion. Vidu: Evangelio laŭ Ebionitoj, Epifanio el Salamis ktp.
Foje en la polemiko, precipe pro teologiaj debatoj, Patroj de la Eklezio uzis vortojn ne amikecajn rilate la pensadon aŭ priskribon pri la juda religio. kiuj, laŭ iuj judoj pezis en la historio de antisemitismo tion kreskigante ĝis al la ekstremaj sekvoj kiel la ekstermejo de Aŭsvico.
Ĉu tio taksindas antisemitismo? Hodiaŭ judoj tio opinias kaj opiniigas, dum kristanoj, teologoj kaj antropologoj, ekskludas ĉar ne estas en ĝi aganta la principo kontraŭrasa. Vidu en Pio la 12-a kaj Holokaŭsto.
Antisemitismo antaŭ la estiĝo de kristanismo
La juda diasporo estas tiu socia kaj kultura fenomeno kiu vidas la juroj disperdiĝi tramonde kaj samtempe konservi sian identecon kulturan kaj religian. Ĝenerale historiistoj informas ke tiu diasporo komenciĝis koincide kun la detruo de Jerusalemo 587 a.K. flanke de babilonanoj kaj la deportado al Babilono. Fortaj hebreaj komunumoj formiĝis en Mezopotamio, en Grekio, en Romo, en Aleksandrio kies loĝantara triono estis hebrea.
Kontraŭ tiuj hebreaj diasporaj komunumoj kreiĝis, antaŭ ol kristanismo enmondiĝis aŭ atingus la strukturon de religio, situacioj de vera antisemitismo. La unua historie konigita pogromo okazis en la jaro 38-a p.K.
La estiĝo de kristanismo
Kun la enmodiĝo de kristanismo estas forĝita, fakte, ankaŭ la koncepto antisemitismo, kiu manifestiĝas per fortaj nigrecaj koloroj rilate judan mondon (paralelaj, tamen, al tiuj judaj rilate kristanismon).
Estas atendataj studioj pri tio kion diris kaj verkis tiutempaj judoj rilate kristanojn kaj kristanismon.
Antisemitismo post la jaro mila
La situacioj ŝanĝiĝis dum la 11-a jarcento. Influis sur tiuj ŝanĝiĝoj la:
En Italio ankoraŭ ardas la polemiko pri la supozita senenergia opono de la Apostola seĝo al faŝistaj rasaj antisemitismaj leĝoj (1938); laŭ judoj la katolika eklezio ne reagis, aŭ ne reagis laŭ sia kutimo, ĝuste ĉar temis pri judoj de ĝi taksataj laŭ la kliŝo antisemitisma.
Krome judoj plendas ke papo Pio la 12-a ne helpis sufiĉe energie por savi la judojn enprizonigitajn kaj envagonaritajn por la ekstemejo de Aŭsvico la nokton de la 16-a de oktobro de 1943. Tamen, katolikaj historiistoj jam prezentis amason da dokumentoj por montri ke la apostola Seĝo faris ĉion eblan por malhelpi la deportadon. Vidu: Pio la 12-a kaj Holokaŭsto.
Antisemitismo kaj Nostra Aetate
Granda kontribuo, sendube, definitiva, por la superado de antisemitismo en la katolikaj medioj, lanĉis la teksto de la koncilia Nostra Aetate en kiu estas asertata kio jam en iuj patroj de la eklezio, nome ke la donoj donitaj de Dio al la hebrea popolo neniam estis revokitaj (4, a-d); ke judoj daŭrigas esti karegaj al Dio, kies donoj kaj la alvoko estas sen pento. Pro tiu kialo (n. 4.h) la hebreojn oni konsideru laŭ pozitiva estimo: fakte “ili ne prezentiĝu kiel reĵetitaj de Dio, ne kiel malbenitaj, kvazaŭ tio fontus el la Sanktaj Skriboj; fine (n. 4, g) la dokumento ekskludas la kolektivan respondecon de Israelo pro la mortigo de Jesuo: nome, nekulpigindas pri la morto de jesuo ĉiuj hebreoj tiamaj kaj neniu hebreo hodiaŭa”. Se tia estas pensaro de katolikoj, oni esperas ke ĉesus ankaŭ kontraŭkristanismo en la judaj medioj.
Amen
Amen estas vorto de la hebrea lingvo: en la tiberia grafio estas skribita אמן (’Āmēn), en la standarda hebrea אמן (Amen), en la araba آمين (’Āmīn). Ĝi estas deklaro aŭ aserto ĉeesta en la biblia hebrea lingvo, kaj, do, en la Nova Testamento kaj en Korano. Ĝi estas ĉiam uzata en judismo, kaj estis adoptita en la kristana liturgio kiel konkludiga formulo de preĝoj kaj himnoj.