cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Manuela Malasaña
Biografio
Manuela verŝajne estis fama en sia kvartalo pro la juneco kaj simpatio, kaj pro tio ke ŝi mortis tiel juna kaj liverante sian vivon por la sendependiĝo kreis ĉirkaŭ ŝi grandan legendon pri heroino. Madrido dediĉis je ŝia memoro straton kun ŝia nomo en la iama kvartalo de la Mirindaĵoj, kie ŝi tre proksime vivis. Ekde la 1980aj jaroj, la tuta kvartalo estis ekkonata kiel Malasanjo. Móstoles ankaŭ dediĉis al ŝi straton kaj metrostacion.
Pio la 9-a kaj judoj
La situacio de judoj en la Papa Ŝtato
Ankaŭ la kanona juro estis kolektita en kodo ne antaŭ ol 1917, ĉirkaŭ 40 jarojn post la morto de Pio la 9-a.
Ĉe la albordiĝoj de la papado, en 1847, Pio la 9-a baptis kvar romajn judojn konvertiĝintaj kaj adresis al ili afablajn vortojn bonvenigantajn ilian aliron en la katolika eklezio.
Tolero en la leĝofarado
Kiam en 1846 Pio la 9-a ascendis la papan seĝon, la judoj devis vivi en la geto, aparta urba kvartalo. La papo aboliciis la leĝojn malpermesantajn al judoj praktiki iujn profesiojn, aboliciis ankaŭ la leĝojn devigantajn la judojn aŭskulti kvarfoje jare predikon celantan al ilia konvertiĝo. Judismo kaj sekve katolikismo estis la solaj kultoj akceptitaj laŭleĝe: ankaŭ la protestanta kulto estis akceptita nur por la fremduloj.
Post la epizodo de la roma respubliko, dum kiu la papo devis rifuĝis al Gaeto, la papo ŝanĝis sintenojn kaj aboliciis iujn siajn leĝojn, ekzemple, li reenleĝigis la restabiliĝon de la roma geto (1849).
La kazo Mortara
En 1858, okazis evento kiu vekis la internacian atenton: sesaĝa juda infano, Edgardo Mortara, estis forigita el sia familio, de papŝtata polico, ĉar baptita de kristana servistino deĵoranta en la domo de gesinjoroj Mortara opinianta ke la malsana infano estus mortiĝanta. Laŭ tiu tempa leĝo, kristanoj ne povis kreski en judaj familioj. Pio la 9-a energie rifuzis enkonduki escepton aŭ modifi la leĝon.
En 1865 la papo diris :"mi havis la rajton kaj la devon fari kion mi faris avantaĝe de tiu infano...".
Aŭdienco de 1871
Biografio de 1873 rakontas epizodon en kiu oni vidas la sintenon de tiu papo rilate la judojn. ''Li vidis (veturigita tra la romaj vojoj) maljunulon terkuŝantan, ŝajne senvivan, ĉe la juda kvartalo, la tieldirita geto. Tuj li ordonis halti por vidi. Li elveturilis por scii kio okazas. “Temas pri judo'"' respondis iuj sen presti helpon. Kion vi diras?!, koleriĝinte petis la papo, ĉu ne estas la judoj nia proksimularo kiun ni devas helpi?''. Kaj la papo, helpata de lia asistanto, levis la maljunulon al sia veturilo kaj lin venigis al lia hejmo, kie li restis kelktempe kun li ĝis kiam la maljunulo rekomencis normale paroli.
Robert Poseck
Robert Louis POSECK (naskiĝinta la en Arnstadt, mortinta la  en Berlino) estis germana arkitekto. Li estis la patro de la verkisto Ernst Poseck. Perlaborinte kiel ĉarpentisto li poste iĝis memstara ĉefarkitekto kaj entreprenisto.
Ramlinsburg
Pri la komunumo
Ramlinsburg estas komunumo en la distrikto Liestal en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 714 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Robert Poseck
Agado
Robert Poseck planis kaj financis ĉ. la jaro 1900 serion da fortimpresaj historiismaj respektive eklektikaj vilaoj kaj biendomoj en la(nuntempe) berlina kvartalo Lichterfelde-West kaj en Berlin-Steglitz. Parto de liaj konstruaĵoj konserviĝiis. Ili brilis per elegantega fasadoprilaboro.
Ramlinsburg
Geografio
Ramlinsburg situas sur suna teraso super la valo de Waldenburg, kiun fosis la rivero Antaŭa Frenke en la mezo inter Liestal kaj Waldenburg. La areo de la komunumo kovras 2,26 km², de kiuj 1,02 km² estas kovritaj de arbaro, 1,015 km² servas por agrikulturo, kaj 0,225 km² al setlejoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 555 m s.m. ĉe la limo al Zunzgen, la plej malalta punkto je 397 ĉe la trajnhaltejo Ramlinsburg-Lampenberg.
Hans Moehrlen
Hans MOEHRLEN estis germana poeto kaj komponisto.
Ramlinsburg
Najbaraj komunumoj
La komunumo Ramlinsburg limas al en nordo al Lausen, on oriento al Itingen, en sudoriento al Zunzgen, en sudo al Hölstein, en sudokcidento al Lampenberg, kaj en okcidento al Bubendorf.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la reto de la publika trafiko per du haltejoj de la kampara tramo Fervojo de Waldenburg, nome ' kaj ', kaj loka buslinio.
Historio
La unua dokumenta mencio de Ramlinsburg datiĝas el la jaro 1367 kiel Remlisperg.
En la 15-a jarcento Henman Sevogel, la estro de Kastelo Wildenstein, estis la posedanto de la regiono Sallando. De li la posedo transiris al la urbo Bazelo. Dum longa tempo la loko konsistis el la du sendependaj bienoj Supra Ramlinsburg kaj Suba Ramlinsburg, kiuj nur en la 16-a jarcento transformiĝis al vilaĝo. En la jaro 1926 la administrado de la ĝis tiam disigita civitana havaĵo estis kunigita.
Ruhnu
Ruhnu (svede kaj germane Runö) estas malgranda insulo en la Balta Maro, en la Golfo de Rigo, Estonio.
Ruhnu situas 40 km okcidente de la latva Kolka kaj 96 km al la estona Pärnu. La insulo grandas nur ĉ. 11,4 km² kun malgranda vilaĝo, kies ligna preĝejo estis konstruita en 1644.
Post kolapso de la Cara imperio, la loĝantoj de la insulo verkis leteron por la sveda reĝo kaj petis akcepton de Ruhnu en la svedan ŝtaton. La reĝo rifuzis tion kaj proponis al la loĝantoj elekti inter Estonio kaj Latvio. Ili decidis por Estonio, ĉar tie ekzistis sveda malplimulto. Ĝis la 2-a mondmilito, la insulon loĝis estonaj svedoj, kiuj fuĝis antaŭ la ruĝa armeo la 4-an de aŭgusto 1944. La svedoj vivis tie minimume dum 700 jarojn. (Unua mencio de la svedaj loĝantoj venas el 1341.)
Nun sur la insulo loĝas ĉ. 60 estonoj kaj provizoraj laboristoj. Nur tiuj personoj rajtas uzi motorhavajn veturilojn, dum la somerumantoj ne.
La insuleto havas flugkonekton al Pärnu kaj Kuressaare, po semajno.
Ljudmila Dobrovolska
Ljudmila DOBROVOLSKA (ukraine - Людмила Добровольська) - ukrainia televidistino, ĵurnalistino, prezentistino de la novaĵ-programo "TSN" en la televid-kanalo "1+1", unu el la "vizaĝoj" de la televid-kanalo.
1249
En la jaro 1249 post Kristo okazis, interalie:
Ljudmila Dobrovolska
Ljudmila Dobrovolska naskiĝis sude de Ukrainio, en la urbo Odeso. Post fino de la lernejo ŝi finis la filologian fakultaton de Odesa Ŝtata Universitato "I.I. Meĉnikov". Komence ŝi laboris kiel ĵurnalistino en la loka gazeto "Jug" ("Sudo"), en 1993 eklaboris en la loka televid-kompanio "ART", kie ŝi laboris kiel ĵurnalistino, prezentistino de novaĵ-programoj, respondeca redaktoro de inform-analizaj programoj.
Ekde la jaro 1998 Ljudmila Dobrovolska eklaboras en la televid-kanalo "1+1" kiel prezentistino de la novaĵ-programo "TSN".
Stadtschlaining
Stadtschlaining, hungare Városszalónak estas komunumo kun urborajto kaj universitatejo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberwart. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Situo
Stadtschlaining situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo el Kőszeg. Oberwart troviĝas 7 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la fortikaĵo devenis el 1271 en formo castrum Zlolymuk. La posedantoj estis familio Kőszegi (kOsegi). En 1289 aŭstra princo Alberto okupis ĝin, kiun post 1327 la hungaroj reokupis. En 1445 Frederiko la 3-a okupis la fortikaĵon, la apuda vilaĝo ekhavis bazarorajton kaj sendoganecon en 1463. La turkoj en 1529 kaj en 1532, hajdukoj de István Bocskai en 1605 faris detruojn. En 1648 Hungara reĝlando reaĉetis hipotekon de la loko. En 1910 loĝis en Városszalóna 1046 da homoj, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Városszalóna apartenis al Hungario, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Felsőőr, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio). En Stadtschlaining funkcias Universitato Eŭropa Paco.
Serdar Taşçı
Serdar TAŞÇI (naskiĝis en Esslingen, do nun -aĝa), foje ankaŭ literumita Serdar Tasci, estas turkdevena germana futbalisto. Li iĝis membro de la germana nacia teamo de futbalo post la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008. Inter alie li en tiu teamo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko, en kiu la germana teamo atingis la trian pozicion. Matĉe li rekoneblis per la ĉemiza numero "5".
Supersona rapido
Supersona rapido estas la rapideco de objektoj, kiuj moviĝas pli rapide ol sono en la sama medio.
En la aero la supersona rapideco estas sub normalaj kondiĉoj (aero je 15 °C) 343 m/s, kio egalas al ĉirkaŭ 1235 km/h. La rapideco de objekto en aero, relativa al la sonrapideco en tiu sama medio estas ankaŭ indikata per sendimensia maĥo-nombro. Tiel signifas "maĥo 1" la movon kun sonrapideco; "maĥo 2" tiun kun duobla sonrapideco, ktp.
Zwolle
Zwolle, ĉefurbo de la Nederlanda provinco Overiselo, estas malnova Hanso-urbo. Fine de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ekzistas ankaŭ samnoma urbo en Louisiana (Usono).
Politika signifo
En Zwolle estis naskita Johan Thorbecke (14-an de januaro 1798-4-an de junio 1872), unu el la plej famaj Nederlandaj ŝtatistoj, prezidanto de la komisiono kiu verkis kaj akceptigis la konstitucion de Nederlando de 1848.
En Zwolle estis fondita la 26-an de aŭgusto 1894 la S.D.A.P., la antaŭulo de la nuna Social-demokrata Partio de la Laboro (Partij van de Arbeid).
Kultura signifo
Naskiĝis, verkis kaj loĝis en Zwolle pluraj artistoj kaj famuloj: Se mencii nur pri kelkaj:
Ĝemelurbo
Zwolle ĝemeliĝis kun Lünen en Germanio.
Esperanto
En la urbo troviĝas pluraj Esperanto-monumentoj: (vidu Listo de ZEO-j en Nederlando)
Pri la urbo aperas broŝuroj ĉe VoKo.
Georges-Alain Jones
Unuopaĵoj
Liaj unuopaĵoj Embrasse kaj Vivre en danger atingis 6-an rangon de la vendoj de unuopaĵoj en Francio, respektive en marto kaj junio 2003.
1+1 (televidkanalo)
1+1 (legu "1 plus 1", la oficiala nomo - Studio 1+1) - ukrainia televid-kanalo. La frap-frazo de la kanalo: "Unu plus unu - vi ne estas sola".
La televid-kanalo "1+1" estas unu el la plej popularaj kaj signifaj televid-kanaloj de Ukrainio. Ĝi apartenas al la reto de televidkanaloj CME (angle - Central European Media Enterprizes). La fondinto kaj honora prezidanto de la kanalo - Aleksandr RODNJANSKIJ.
La televid-kanalo estis kreita en aŭgusto 1995; ĝiaj programoj unue aperis en septembro 1995 - komence ili aperadis en la unua tutnacia televidkanalo de Ukrainio. Ekde 1997 la televid-kanalo uzas por siaj programoj la duan tutnacian kanalon. Ĝis la jaro 2004 la studio elsendadis dum 15 horoj diurne, ekde la 30-a de julio 2004 la televid-kanalo ricevis la rajton elsendadi dum 24 horoj diurne.
Teĥnike la programojn de la televidkanalo oni povas spektadi sur 95 elcentoj de la teritorio de Ukrainio. Ekde marto 2006 en la televidaj kablo-retoj de Usono kaj Kanado startis la internacia versio de la televidkanalo - "1+1 International", kiu estas ukrain-lingva televid-kanalo, destinita por ukrainoj-diasporanoj de Usono kaj Kanado.
En la komencaj tempoj la televid-kanalo famiĝis pro elsendado de multaj popularaj kaj furoraj eksterlandaj filmoj ukrain-lingve dublitaj. Nuntempe la studio "1+1" produktas ankaŭ siajn proprajn informajn, distrajn kaj publicajn programojn (multaj el kiuj estas elsendataj ankaŭ eksterlande, ĉefe en Rusio), tamen la konsiderindan parton de la elsendataĵoj konsistigas ankaŭ la ukrainlingve dublitaj filmoj kaj ankaŭ la ruslingvaj televid-serioj (produktitaj en Rusio) kun ukrainlingvaj subtitoloj. La studio aktive partoprenas ankaŭ en filmado de propraj serioj, multaj el kiuj fariĝis famaj en Ukrainio kaj Rusio (tamen pro merkatikaj konsideroj la plimulto de la produktaĵoj de la studio estas ruslingva). Multaj el la produktaĵoj de la televid-kanalo kaj ankaŭ la dezajnistaj atingoj de la studianoj estas premiitaj per multaj enlandaj kaj internaciaj televidaj premioj.
La televid-kanalo ludas ege gravan rolon en la socia vivo de Ukrainio; ĝia novaĵ-programo "TSN" (Televida Servo de Novaĵoj) estas unu el la plej spektataj kaj aŭtoritataj novaĵ-programoj en Ukrainio; ĝiaj prezentistinoj ("vizaĝoj" de la kanalo) Alla MAZUR kaj Ljudmila DOBROVOLSKA estas unuj el la plej facile rekonataj televidistinoj en la lando.
Milower Land
Milower Land estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Havelland de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Listo de libroj eldonitaj de EPC
Jen listo de la libroj eldonitaj de The Esperanto Publishing Company Limited (EPC). En ĉiu kategorio ili estas ordigitaj laŭ la jaro, en kiu aperis la unua eldono ĉe EPC; kelkaj libroj aperis antaŭe ĉe alia eldonejo.
Longhara rato
La longhara rato estas sola specio de genro Lophiomys, apartenante al familio hamstrosimilaj (Cricetidae). Ĝi estas unu el la plej grandaj specioj de la familio, ĝi ne havas proksimajn bestoparencojn, tiel ĝi iom separas de la aliaj hamstroj.
Vivejo
La longhara rato vivas en okcidenta Afriko, ĝis la 19-a jkarcento vivis ankaŭ sur la Araba Duoninsulo. Ĝi ŝatas la arbarojn aŭ arbustajn lokojn, ĝi povas lerte grimpi sur arboj, sed ĝi estas iomete malrapida.
Vivkonduto
Ĝi serĉas nutraĵon nur nokte, manĝante foliojn kaj grajnojn. Ĝi konsumas ilin en kaŭra stato sur la malnataŭaj kruroj, dum prenas la nutraĵon per la antaŭaj kruroj. Se oni ektimigas ĝin, abrupte straigas la dorsan krestohararon, kiu aspektigas ĝin pli granda. La predoserĉaj bestoj povas miksi ĝin en tiu stato kun la histrikedo kaj evitas ĝin.
Císařov
Císařov (Kaiserswerth) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Olomouc, en distrikto Přerov. En la municipo vivas.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1785.
Esther Schor
Esther Schor estas usona filologo. Ŝi akiris sian artan bakalaŭron pri anglistiko kaj muziko kaj doktoriĝis pri anglistiko en la universitato Yale, kun du jaroj da laboro en eldonado intertempe. Ĉe la universitato Princeton, ŝiaj kursoj ĉirkaŭas du centrojn: Brita Romantikismo kaj Literaturo, Skribo kaj Religio. En 2015, ŝi fariĝis la inaŭgura Behrman-profesoro en la universitata Konsilio por la Homaj Sciencoj, kie ŝi funkciis kiel Aganta Prezidanto por 2015-2018. Dum multaj jaroj, ŝi deĵoris en la Plenuma Komitato de la Programo pri Judaj Studoj, kie ŝi instruas Usonan Judan Literaturon, Enkonduko al Judismo kaj jida literaturo en Traduko.
Ŝi verkas per multaj modoj, kaj ofte prezentas sur scenejoj por multaj spektantoj. Por pli vasta publiko, ŝi en 2016 publikigis la libron Bridge of Words: Esperanto and the Dream of a Universal Language ("Ponto de Vortoj: Esperanto kaj la Revo de Universala Lingvo"), hibrido de kultura historio kaj memoraĵoj bazitaj sur sep jaroj da sperto en la esperantistaro.
Gorakhpur
(hindie: गोरखपुर, urdue: گورکھپور) estas metropolo kaj universitata urbo en Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo. La urbo estis nomumita pri jogulo-sanktulo kaj asketo.
Geografio
etendiĝas en norda parto de la lando laŭ flankorivero de Gango. Kanpur troviĝas 359, Laknaŭo 276, Varanasio 231, Allahabad 339, Delhio 783 km kaj Mumbajo 1690 km-ojn.
Historio
estis hejmo de mezepoka hinduosanktulo Gorakshanath, tial la urbo tiris pilgrimantojn. En la 12-a jarcento islama reganto konkeris la tutan regionon. La britoj kontrolis la urbon inter 1803-1947, dume ribelo okazis en 1857 kaj tertremo en 1934.
Trafiko
havas 4 stacidomojn kaj flughavenon tre proksime. Naciaj aŭtovojoj tuŝas la urbon.
Nudismo
Nudismo aŭ naturismo estas praktikata konvinko, ke vestoj ne estas natura nepraĵo. Nudistoj akcentas la avantaĝojn de "nudumado" por sanaj korpo, psiko kaj sociaj rilatoj.
Naturismo kiel movado komenciĝis proksimume antaŭ unu jarcento en Germanio. Pli frue okazis de tempo al tempo nudbanado en diversaj landoj, kiam moraleco estis moderigita kaj sintenoj pri la nuda korpo ne tiom streĉitaj.
En Germanio, tamen, komence de la 20a jarcento, kelkaj prenis nudkorpan kulturon al organizita nivelo, emfazante sanan menson en sana korpo. Aera banado, gimnastiko, aerobika dancado kaj naĝado estis nude faritaj. Evoluis tiurilate kluboj kaj asocioj. Unu el la pioniroj en germanio estis la Esperantisto Karl Vanselow, kiu eldonis la revuon "Die Schönheit" (ankaŭ organo de nudista organizo).
Eĉ la originalaj Olimpikaj Ludoj estis okazigitaj nude. Sed pro novaj regantoj, kaj speciale pro fanatikaj religiaj grupoj, nuda banado iom post iom malaperis.
Meze de la jarcento praktikiĝis naturismo en multaj landoj, ne nur en Eŭropo sed ankaŭ en Norda Ameriko, Aŭstralio kaj Nov-Zelando. Je la fino de la jarcento naturismo atingis jam la trian mondon.
Vestaĵoj
Kvankam oni ankoraŭ emfazas la sanan aspekton de naturismo, multaj nudnaĝantoj, nudistoj kaj naturistoj simple volas nude – kaj malstreĉe – amuziĝi kaj distriĝi. Kreiĝas tiel socia egaleco: kiam oni estas nuda, neniu povas imponi, portante multekostajn vestaĵojn. Ĉiu estas nur homo. Iuj pli bone korpe konserviĝas ol aliaj; iuj estas pli sunbrunigitaj; iuj pli atletaj – sed ĉiuj estas kunuloj naturistaj. Multaj estas nefumantoj; iuj vegetaranoj; iuj alkohol-abstinuloj: sintenoj tiaj tamen ne disigas naturistojn.
Plej grave, naturistoj akceptas, ke la nudaj korpoj de la aliuloj estas naturaj kaj bonaj. Krome estas argumentite, ke homoj estas kreitaj laŭ la bildo de Dio: homoj nude eniras la mondon laŭ dia volo. Kaj naturistoj atentigas, ke ĉiuj eroj de la homa korpo egale necesas por funkcii kiel homoj. Ekzistas nur du specoj de homoj: vira kaj virina; kaj prefere oni konu kaj akceptu ambaŭ. Tial naturistoj normale havas sanan intereson pri, kaj respekton por, la alia sekso, same multe kiel ne-naturistoj, se ne pli.
Multaj naciaj naturistaj asocioj eldonas membro-bultenojn kaj periodaĵojn, kaj ekzistas en la mondo ses aŭ sep pli grandskalaj komercaj naturistaj revuoj. En la pasinteco estis pli, sed konkurenco flanke de sekse eksplicitaj revuoj forpasigis la plejparton de la naturistaj eldonaĵoj. Eĉ en landoj, kie pornografiaj revuoj estis tolerataj, leĝoj malebligis distribuadon kaj do vendadon de naturistaj revuoj: tio bankrotigis ankoraŭ pli da naturistaj eldonistoj.
Antaŭvideblas nun, pro la ekspansio de la nuda vivo en kluboj kaj feriejoj ĉirkaŭ la mondo, ke aperos pli da naturistaj eldonaĵoj. Naturista Vivo, organo de Internacia Naturista Organizo Esperantista (INOE), estas la sola, kiu uzas ekskluzive la internacian lingvon.
Naturismo kaj egaleco
Naturismo ne nur temas pri ŝatado de agrablaj fizikaj sentoj, sed iuj naturistoj akcentas ke ĝi forigas antaŭjuĝojn vidalvide de aliaj homoj: kiam ĉiuj estas nudaj ne plu gravas, al kiu socia tavolo iu apartenas. Tiele ekestas pli facile amikecoj, kiuj en 'normalaj' cirkonstancoj neniam okazus inter tiuj personoj. Inter naturistoj oni ankaŭ ne trovas multajn personojn, kiujn ĝenas la altrudita belecoidealo. Homaj korpoj ne ĉiam estas belaj, sed naturismo invitas akcepti ilin kiel tiaj. Konkludo: temas pri senti sin bone inter personoj, kiuj ŝatas la saman vivstilon.
Naturismejoj
Inter la landoj kie naturismo plej estas praktikata menciindas Francio (en sunriĉaj regionoj proksime de la marbordo : Bédoin, Cap d'Agde, Meschers...), Germanio (dise tra la lando en kontrasto kun Francio) kaj la nordiaj landoj.
1250
En la jaro 1250 post Kristo okazis, interalie:
Suda Afriko
La nocio Suda Afriko koncernas la sudan parton de la afrika kontinento. Malsame de Nord-, Okcident- kaj Orientafriko per Sudafriko oni ne nomas regionon, sed la ŝtaton Sud-Afriko. Pro tio por distingo oni nomas la regionon Suda Afriko.
Ŝtatoj
La regiono Suda Afriko enhavas la sekvajn ŝtatojn:
La ekzakta amplekso de la suda Afriko ne estas difinita; foje oni ankaŭ alnombras landojn el la sekva listo:
Problemoj
La regiono luktas kontraŭ multnombraj politikaj, socialaj kaj ekonomiaj problemoj. La Sudafrika evolukomunumo (SADC Southafrican developement Community) estas interŝtata Organizo, kiu destinis sin al la solvo de tiuj problemoj.
Granda Disiganta Montaro
Granda Disiganta Montaro (Great Dividing Range), aŭ  Orientaj Altaĵoj (angle : Eastern Highlands), estas la plej granda montara sistemo de Aŭstralio kaj la tria plej longa en la mondo. La montaro etendiĝas tra pli ol 3 500 km ek de Dauan Island de la nordorienta pinto de Kvinslando, sekvante la tutan longon de la orienta marbordo tra Novsudkimrujo, tiam en Viktorion kaj turnante okcidenten, antaŭ finfine fadado en la centra ebenaĵo ĉe la Grampia Nacia Parko en okcidenta Viktorio. La larĝo de la montaro varias de proksimume 160 km ĝis pli ol 300 km. La akra altitudo-pliiĝo inter la marborda malaltebenaĵo kaj la orientaj altaĵoj influis la klimaton de Aŭstralio, plejparte pro orografia precipitaĵo, kaj tiuj areoj de la plej alta altitudo prezentas imponan kanjonopejzaĝon.
Řemíčov
Řemíčov (Remitschau) estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En ĉi tie vivis.
Granda Disiganta Montaro
Terminologio
Granda Disigantanta Montaro ne konsistas el ununura montara sistemo. Ĝi konsistas el komplekso de montaroj, altebenaĵoj, altaĵaj areoj kaj eskarpoj kun antikva kaj kompleksa geologia historio. La fiziografia divizionomo por la teramaso estas nomita la Orientaŭstralia Kordilero. La kresto de la montaro estas difinita per la akvodislimo aŭ limo inter la akvokolektaj areoj de riveroj kiuj drenas rekte orienten en Pacifikon, aŭ suden en Bass-Markolon, kaj tiuj riveroj kiuj drenas en la Murej-Daling-Basenon rekte al la okcidento kaj la nordo. Tie ĉi, la riveroj sur la okcidenta flanko de la montaro drenas senpere al Karpentaria-Golfo.
La pli altaj kaj pli krudaj partoj de la "montaro" ne nepre konstituas parton de ĝia kresto, sed povas esti branĉoj kaj daŭrigoj de ĝi. La esprimo "Granda Disiganta Montaro" specife povas referenci la akvodislimokreston de la montaro, aŭ la tutan altaĵo-komplekson inkluzive de ĉiuj montetoj kaj montoj inter la orienta marbordo de Aŭstralio kaj la centraj ebenaĵoj kaj malaltebenaĵoj. Rimarkindaj montaroj kaj aliaj reliefoj kiuj estas parto de la montarokomplekso posedas siajn diferencajn nomojn.
Historio
Granda Disiganta Montaro estis formita dum la Karbonio - antaŭ proksimume 300 milionoj da jaroj - kiam Aŭstralio koliziis kun kio nun estas partoj de Sudameriko kaj Novzelando. La montaro travivis signifan erozion poste.
Řemíčov
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1456.
Granda Disiganta Montaro
Historio
Antaŭ blanka setlado la montaroj estis hejmo al aborigenaj triboj. Vestiĝoj ankoraŭ restas en iuj lokoj pri ilia ĉeesto per ornamitaj kavernoj, kampadejoj kaj vojetoj uzitaj por vojaĝi inter la marbordaj kaj landinternaj regionoj.
Post eŭropa alveno en 1788, la montaro estis malhelpo al esplorado kaj setlado de la britaj setlantoj. Kvankam ne altaj, partoj de la altaĵoj estis tre krudaj. Trairado de Bluaj Montaroj (angle : Blue Mountains) estis speciale malfacila kaŭze de la preskaŭ ne nepenetrebla labirintaj grejsaj montaroj.
Postaj esploradoj estis faritaj tra kaj ĉirkaŭ la montaro fare de Allan Cunningham, John Oxley, Hamilton Hume, Paul Edmund Strzelecki, Ludwig Leichhardt kaj Thomas Mitchell. Tiuj esploristoj plejparte interesiĝis pri bonaj agrikulturaj grundoj.
Ĉirkaŭ la malfruaj 1830-aj jaroj la plej fekundaj regionoj najbaraj al la montaro estis esploritaj kaj kelkaj setligitaj. Tiuj inkludis la Gippslandaj kaj Riverinaj regionoj en la sudo, ĝis la Liverpolaj Ebenaĵoj kaj la Daling-Malaltaĵoj en la nordo.
Diversaj vojoj kaj fervojoj poste estis establitaj tra multaj partoj de la montaro, kvankam multaj areoj restas malproksimaj ĝis nuntempe. Ekzemple, en orienta Viktorio ekzistas nur unu grava vojo transirante la altaĵojn de nordo al sudo.
Notindaj komponantoj
Partoj de la altaĵoj konsistantaj el relative senreliefaj kaj, laŭ aŭstraliaj normoj, relative akvo-riĉaj grundoj estis disvolvigitaj por agrikulturaj kaj paŝtadaj uzoj. Tiaj areoj inkludas Aterton-Altebenaĵon, Daling-Malaltaĵojn en Kvinslando, kaj Nordajn Altebenaĵojn, Sudajn Altebenaĵojn en Novsudkimrio. Aliaj partoj de la altaĵoj estas tro krudaj por agrikulturo kaj estis uzitaj por forstado. Multaj partoj de la altaĵoj kiuj ne estis disvolvigitaj nun estas inkluditaj en Naciaj Parkoj.
Ĉio el la altmontaraj areoj de la Aŭstralia kontinento, inkluzive de ĝia plej alta pinto, Kosciuszko-Monto (2 228 metroj), estas parto de tiu montaro. La plej altaj areoj en suda Novsudkimrio kaj orienta Viktorio estas konataj kiel la Aŭstraliaj Alpoj.
La centra kerno de Granda Disiganta Montaro estas punktigita kun centoj da pintoj kaj estas ĉirkaŭita de multaj pli malgrandaj flankaj montaroj, kanjonoj, valoj kaj ebenaĵoj de regiona signifo. Iuj de la plej gravaj ebenaĵoj inkludas Altajn Ebenaĵojn de Sudorienta Aŭstralio, Sudajn Altebenaĵojn, Centrajn Altebenaĵojn kaj Bogong-Altebenaĵojn de Viktorio. Aliaj altebenaĵoj, konsiderataj kiel parton de Granda Disigante Montaro estas la Aterton-Altebenaĵo, Kanbero-vinoregiono kaj Sudaj Altebenaĵoj.
En kelkaj areoj, kiel ekzemple Neĝa Montaro, Viktoriaj Alpoj, la Pitoreska Rando kaj la orientaj eskarpo de la nov-angla regiono, la altaĵoj formas signifan limon. La orienta eskarpo estas la loko de multaj sensaciaj akvofaloj kiuj estis formitaj per riveroj plonĝantaj de la altebenaĵoj. En aliaj areoj la deklivoj estas mildaj kaj loke oni apenaŭ perceptas la montaron.
Konataj pasejoj en la montaro inkludas Pasejo Cox, Pasejo Cunningham, Morta-Ĉevalo-Pasejo, Pasejo Nowland, kaj Pasejo Spicer.
Famaj urboj situantaj sur la altaĵaj areoj de la montaro Atherton, Toowoomba, Armidale, Oberon, Goulburn, Kanbero, Walcha kaj Omeo. Multaj aliaj urboj kaj urbegoj estas situantaj en malaltebenaĵareoj kaj piedaj montetoj najbaraj al la altaĵoj. Ekzistas forta naturhistoria kaj kultura alligiteco al la regiono de Granda Disiganta Montaro en urboj kaj en multaj, foje malproksimaj terproprietaĵoj.
Protektitaj areoj
Multe de la montaro troviĝas ene de serio de naciaj parkoj kaj aliaj rezervejoj, la plej multaj el la naciaj parkoj estas listigitaj malsupre, ekzistas preskaŭ duoblo kvanto da ŝtatforstoj.
Endre Kutassy
Endre Kutassy [kutaŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kutassy Endre estis hungara geologo, profesoro, paleozoologo.
Endre Kutassy naskiĝis la  en Hajdúböszörmény. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Endre Kutassy akiris diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1922. Inter 1924 kaj 1928 li instruis en la universitato, poste ankaŭ en la geologia instituto. En 1929 li estis nomumita privata profesoro, en 1937 titulara publika eksterordinara profesoro. Li esploris en montaroj Vértes kaj Bakony, kie li okupiĝis pri restaĵoj el triaso.
Kurajŝoj
La Kurajŝoj (en la araba قريش, transliterumita al Qurayš; aliaj alilingvaj transliterumoj estas Qureish, Quraish, Quresh, Qurish, Kuraish, kaj Coreish) estis potenca araba tribo de komercistoj dominaj en la urbo Mekko kaj tiea Kaabo, deveninta, laŭ tradicio, de Iŝmael. Tiele ili konstruis sian genealogion de Adamo, Abrahamo kaj Iŝmael.
La profeto de islamo, Mohamedo, naskiĝis en la klano Banu Haŝim de la tribo de la Kurajŝoj. Tamen li poste rivalis kontraŭ la tribo de Kurajŝoj.
Atmosfera elektro
La atmosfera elektro estas la dumtaga ŝanĝado de la elektromagneta reto de la atmosfero (aŭ, pli ĝenerale, ĉiu ajn elektra sistemo en la atmosfero de planedo). La surfaco de la Tero, nome la jonosfero, kaj la atmosfero estas konataj kiel la “tutmonda atmosfera elektra cirkvito”. La atmosfera elektro estas multfaka temo.
Vysoká (Malá Morava)
Vysoká (ĝis 1948 Nová Ves, Neudorf) estas parto de la municipo Malá Morava en Ĉeĥio. Ĝi situas ses kilometrojn nordokcidente de Hanušovice kaj apartenas al Distrikto Šumperk. Vivas ĉi tie.
Atmosfera elektro
Ĉiam estas libera elektro en la aero kaj en la nuboj, kiu agas per indukto super la tero kaj super la elektromagnetaj aparatoj. La eksperimentoj pruvis ke ĉiam estas libera elektro en la atmosfero, kiu foje estas negativa kaj aliaj fojojn estas pozitiva, sed plej ofte estas ĝenerale pozitiva, kaj la intenseco de tiu libera elektro estas pli granda meztage ol matene aŭ nokte kaj estas pli granda vintre ol somere. Dum bona vetero, la potencialo pligrandiĝas laŭ la alteco en unu indico, laŭ kelkaj fakuloj, de ĉirkaŭ 100 voltoj por metro.
Nigramentona kardelo
La Nigramentona kardelo (Spinus barbatus, iam Carduelis barbata) estas malgranda paserina birdo, membro de la familio de Fringedoj.
Ĝi troviĝas en Argentino, Ĉilio kaj estas pli suda kardelo ol iu ajn inter ili ĉar atingas ĝis Fuegio kaj la Falklandoj. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj ĉirkaŭ 1,500 m de altitudo.
Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo. La masklo estas tre simila, sed iom pli granda ol la masklo de Verda kardelo (Carduelis spinus); ĝi ankaŭ havas iom pli da brilflava en kapo kaj flankoj sen strieco. La flugilmarkoj estas preskaŭ identaj al tiuj de la Kapuĉa kardelo, tio estas kun formo de T. La krono, brido, okulareo kaj mentono estas nigraj kiel ĉe la Verda kardelo, kaj tiu lasta karaktero nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie barbata aludas al la mentono. La orelareo estas olivecgriza kaj ĉirkaŭata de flava strio kiu venas de superokulo, kiel ĉe la Verda kardelo.
La ino estas simila al tiu de la Kapuĉa kardelo sed iom pli senkolora.
Tiu specio estas tre populara en Birdobredado kaj unusola paro povas produkti ĝis 20 idojn en unu reprodukta sezono.
Januaro
Januaro (Ianuarius) estas la unua monato de la Gregoria kalendaro. Ĝi enhavas 31 tagojn. Ĝi nomiĝas laŭ Ianus, la duvizaĝa romia dio de pordoj kaj enirejoj. Januaro kaj februaro estas la lastaj monatoj aldonitaj al la kalendaro, ĉar la romianoj konsideris vintron senmonata periodo. Ĉar la konsuloj tradicie estis elektitaj en januaro, la monato fariĝis la unua de la jaro, anstataŭigante marton.
Januaro estas monato de la vintro en la Norda hemisfero kaj de la somero en la Suda hemisfero. La signoj de la Zodiako en januaro estas Kaprikorno kaj Amforo (= Akvisto).
Januaro venas inter decembro kaj februaro.
Januaro komenciĝas per la sama semajntago kiel oktobro, krom en superjaro, kiam ĝi komenciĝas samtage kiel aprilo kaj julio.
59239 Alhazen
59239 Alhazen estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la svisa amatora astronomo Stefano Sposetti elde la Observatorio de Gnosca (Svislando).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la persa sciencisto Alhazen (Abu Ali al-Hasan Ibn Al-Haitham, 965 – 1040), astronomo, matematikisto, doktoro, filozofo kaj fizikisto. Lia laboro ĉefe traktis pri la fenomeno de la vido kaj la geometria optiko.
1251
En la jaro 1251 post Kristo okazis, interalie:
Seltisberg
Pri la komunumo
Seltisberg estas komunumo en la distrikto Liestal en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 1337 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
Seltisberg situas sur malgranda altebenaĵo inter la valoj de la rivero Oris kaj la rivero Malantaŭa Frenke.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Seltisberg limas en nordo al la kantonĉefurbo Liestal, en oriento al Bubendorf, en sudo al Lupsingen, kaj en okcidento al Nuglar-Sankt-Pantaleon (Kantono Soloturno).
Trafiko
La komunumo Seltisberg situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj. La vilaĝo estas konektita al la publika trafikreto per poŝtaŭtolinio al Büren kaj Liestal.
Historio
La unua dokumenta mencio de Seltibserg datiĝas el la jaro 1194 kiel Selboldisberch.
Kune kun la urbo Liestal Seltisberg fariĝis en la jaro 1305 posedaĵo de la episkopo de Bazelo, kiu ĝin vendis ĉirkaŭ la jaro 1400 al la urbo Bazelo. Post la Bazela Kantondisiĝo la komunumo en la jaro 1833 kun la tuta distrikto Liestal fariĝis parto de la nove fondita Kantono Bazelo Kampara.
Eŭbuleo
Laŭ la Antikva greka religio kaj mitologio, Eŭbuleo aŭ Eŭbulo (el la greka Εὐβουλεύς, «bona konsilisto») estis dio ĉefe konata danke al religiemaj surskriboj kadre de la misteroreligioj. Tamen, pro la manko de literaturaj fontoj, kelkaj mitologoj konsideras lin simpla duondio aŭ heroo rilanta al la saklara porko ĉe la Eleŭzisaj misteroj kaj eble patrono de semado de grajnoj kaj plugado (lia nomo ankaŭ povas deveni el la vortoj bôlos, «ter-bulo», kaj bôlostropheô, «aperigi terbulojn per plugado»). Tiu nomo aperas plurfoje en la korpuso de la tiel nomataj Orfeaj or-tabuletoj per diversa literumado, kiaj Euboulos, Eubouleos kaj Eubolos. Ĝi eble temas pri epiteto de la ĉefa orfea dio, Dionizo aŭ Zagreo,, de Hadeso aŭ de Zeŭso en nekutima rilato kun la Eleŭzisaj misteroj. Tamen, akademiuloj de fine de la 20-a kaj komence de la 21-a jarcentoj komencis konsideri Eŭbuleon sendependa "grava dio" ĉe la misteraj religioj, surbaze de lia elstaro en la surskribaj pruvoj. Lia arta prezentado kiel torĉisto montras ke lia rolo estis gvidi en la revena vojo el la postmorta mondo.
Genealogio kaj identeco
Literaturaj tekstoj disponigas nur malmultajn aludojn al la mitaro pri Eŭbuleo. Ekzemple, li ne estis menciita en la Homera himno al Demetro. De la diferencoj inter genealogioj kaj kruc-identigoj kun aliaj dioj devenas la demando ĉu ĉiuj fontoj en kie aperas formo de tiu nomo aludas la saman rolulon. Diodoro Sicila asertis ke li estis filo de Demetro kaj Karmanoro, kaj patro de Karmo, do avo de Britomartiso. , kio kadrigas lin en la kreta tradicio. Kiel filo de Demetro, Eŭbulo estas ankaŭ asociita al aliaj mitaj personoj kiaj Booto aŭ Pluto.
La Orfeaj tabletoj konsideras lin filo de Zeŭso, same kiel faras unu el la Orfeaj himnoj. Hesiĥio el Aleksandrio identigas lin al Plutono, kiu ankaŭ estis salutita kiel Eŭbulo en la Orfea himno al Plutono, sed aliaj kuntekstoj distingas la du diaĵojn.
En la orfea tradicio, propra de Eleŭzo kaj Argolando, Eŭbuleo estas filo de Disaŭlo kaj frato de Triptolemo. Kun tiu lasta, li donas konsilon al Demetro kiam ŝi estis serĉanta sian filinon Persefono, forrabita de Hadeso. Kompense, la diino instruis ilin la arton kulturi tritikon.
Fine, en eponima interpreto, Paŭzanio notas ke li estas filo de Troĥilo, sacerdoto de Demetro, kaj Eleŭziso.
Arta prezentado
En vid-prezentadoj, Eŭbuleo similas Jakĥo, la prezidanto de la eleŭza procesio. Ambaŭ estas ofte bildigitaj kun "revema" aŭ "mistika" esprimo, krom longa hararo kombita en speciala maniero, kaj troviĝas prezentadoj de ambaŭ kiel torĉistoj. Kelkaj fakuloj asertas ke Eŭbuleo estas unu el la figuroj de la tiel nomata Reĝino de la vazoj, hidrio de meze de la 4-a jarcento a.K. malkovrita en Kumo kiu bildigas kelkajn figurojn rilantaj al la Eleŭzisa mitaro.
Sulpta kapo plejofte atribuita al la atena artisto Praksitelo foje estis konsiderata kiel bildigo de Eŭbuleo. Malkovrita fare de arkeologoj en 1883 en la Plutonion de Eleŭziso, ĝi ankaŭ povas esti prezentado de Triptolemo. Alternative, la kapo eble estas idealigita portreto de la tipo ofte farita de Aleksandro la Granda, aŭ eble de Demetrio la 1-a Poliorketes, ĉar ĝi plenumas la priskribojn de Plutarko. Tamen, la identigo al Eŭbuleo estas bazita sur komparoj kun aliaj skulptaj kapoj kiuj javas la saman nomon gravurita, krom la apero de tiu nomo en bazo malkovrita aparte, sed ankaŭ ĉe la Plutonion de Eleŭziso.
Mita rakontaro
La skolioj pri Lukiano mencias ke Eŭbuleo estis porkisto kiu estis manĝigante siajn bestojn ĉe la eniro al submondo kiam Persefono estis forkaptita fare de Plutono. Parto el lia porkaro estis englutita de la tero, kune kun li, kiam la dio de la mortintoj eniris en sian regnon kun la ĵusforkaptita junulino. La skolio prezentas tiun rakontan elementon kiel etiono por la ritaro de la Tesmoforioj, en kiu porketo estis ĵetita en oferfosaĵon (megara) dediĉitan al Demetro kaj Persefono. Ritaj asistantoj nomiĝintaj versujistoj (ἀντλήτριαι, antlêtriai) tiam descendis en la fosaĵon kaj prenis la putrajn restaĵojn, kiuj estis metitaj sur altarojn, miksitaj kun semoj kaj poste plantitaj. Fosaĵoj riĉaj je organika materio en Eleŭziso estis konsiderataj kiel indico pri tio, ke Tesmoforio estis organizata tie, same kiel en aliaj demoj en Atiko. Eŭbuleo plenumas, do, rolon en la kultado ĉe Eleŭziso kiel akompananto de Persefono en ŝia reveno el Postmondo.
En harmonio kun lia rita aliro al la mitaro kaj aliaj temoj, James Frazer opiniis en sia La Ora Branĉo ke la porkoj, pli ol simplaj akompanantoj de Persefono en ŝia malsupreniro, origine estis veraj ĉefroluloj de la rakonto, reprezentante la vegetaran diaĵon, la grajnan spiriton kiu poste antropomorfiĝis en la junan diinon.
Kultado
La dekreto pri Unua rikolto (5-a jarcento a.K.) postulis oferojn al Demetro kaj al Koro («la junulino», kutime asociita al Persefono), Triptolemo, Theos (Dio), Thea (Diino) kaj Eŭboleo. La surskribo sur la reliefo de la Lakratidoj identigas la personon kiu plenumas la oferon kiel pastro de la Dio kaj Diino (tio estas, de la Gereĝoj de la Transmondo, en referenco al mistereca kultado) kaj de Eŭbuleo. En la Orfeaj tabuletoj, Eŭbuleo estis alvokita kvar fojojn kune kun Eŭklo («Bona famo»), laŭ la deklaro de la Reĝino de la Postmondo, Persefono, en la unua linio. Li estis alvokita ankaŭ en la Papiruso Gurôb, de meze de la 3-a jarcento a.K..
Ĉar Eŭbuleo ŝajnas esti homo en la rakonto aludita de la skolioj pri Lukiano, li kelkfoje estis konsiderita heroo, kiel Triptolemo kaj eĉ Jakĥo.
Aliaj personoj same nomiĝintaj
Eŭbulo estis ankaŭ la nomo de la jenaj mitaj personoj:
Sebestyén Stettner
La informkesto deklaras misajn datenojn!
Sebestyén Stettner [ŝebeŝtjEn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Stettner Sebestyén estis bavara-hungara pentristo. Sebestyén Stettner naskiĝis en 1699 en Dorsten, li mortis en novembro de 1758 en Buda.
Alaincourt (Haute-Saône)
Alaincourt estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Saône (prononco [],, arpitane Hiôta-Sona), en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lure (france arrondissement de Lure), la orienta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Mayen (apartigilo)
Mayen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Tényő
Tényő (tEnjO) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Győr.
Situo
Tényő situas sub montetopiedoj, laŭ flankovojoj. Pannonhalma troviĝas 10, Tét 13, Győr 19 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el la 13-a jarcento en formo "Soccoru". La turkoj detruis la vilaĝon, poste helpe de proksima abatejo refondiĝis. La katolika baroka preĝejo omaĝe al Serpa Beata Damo konstruiĝis en 1753. Sur la deklivoj estas vinkulturado (Tényő apartenas al vinregiono de Pannonhalma), krome estas arbaroj. En 1945 oni disdonis parcelojn por la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. En 1959 kolĥozo pri Libera Tero formiĝis.
La komunumo havas ankaŭ luteranan preĝejon.
Gilles Deric
Gilles Déric (naskiĝis en 1726 apud Saint-Malo; mortis en 1800) estis majstro pri artoj de la universitato de Caen, poste kanoniko de Dol, abato de Notre-Dame (Nia Damo) de Fougères kaj deputito de la Etats de Bretagne. Li rifuzis la ĵuron pri civila konstitucio de la kleriko en 1791, kaj foriris al Jersey en 1792. De tie li sendis la manuskripton de la sepa volumo de sia "Historio" por presigi ĝin; la manuskripto estis kaptita kaj neniigita. Gilles Deric mortis en 1800 en ekzilo.
Sojiro Ishii
Sojiro Ishii (石井 壮二郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Gamba Osaka kaj Denso.
Carsten Borchgrevink
Carsten Egeberg BORCHGREVINK (naskiĝis la, mortis la ) estis norvega-brita polusa esploristo kaj pioniro de moderna antarkta vojaĝado. Borchgrevink antaŭis Robert Falcon Scott, Ernest Shackleton, Roald Amundsen kaj plurajn aliajn famulojn de la heroa epoko de antarkta esplorado. Li komencis sian esplorkarieron en 1894, partoprenante norvegan balenĉasadan ekspedicion al Antarkto. Li tiuokaze kolektis kaj alportis al Eŭropo la unuajn vegetalajn specimenojn el la regiono de la antarkta cirklo.
Post la ekspedicio Southern Cross, Borchgrevink estis unu el la tri sciencistoj, kiuj estis senditaj al Karibio en 1902 de la Nacia Geografia Societo por enketi pri la konsekvencoj de la katastrofa erupcio de la monto Pelée (Martiniko). Li poste definitive enloĝiĝis en Oslon, ĝuante diskretan kaj nepublikan vivon. Lia pionira verko estis poste agnoskita kaj honorita de pluraj landoj, kaj li en 1912 ricevis publikan omaĝon el Roald Amundsen, konkerinto de la suda poluso. En 1930, la brita Reĝa Geografia Societo finfine agnoskis la kontribuon de Borchgrevink al la historio de polusa esplorado, kaj ĝi atribuis al li sian "Patrono-Medalon". En sia konkludo, la Geografia Societo agnoskis, ke oni antaŭe ne dediĉis sufiĉan intereson kaj dankemon al la ekspedicio Southern Cross.
Junaĝo
Carsten Borchgrevink naskiĝis en Oslo en 1864 kiel la filo de norvega juristo, S-ro Henrik Christian Borchgrevink, kaj de angladevena patrino nomita Annie (denaska nomo Ridley). La familio vivis en la distrikto de Uranienborg, kie ankaŭ maturiĝis la infana kamarado kaj kolega esploristo Roald Amundsen. Borchgrevink estis edukita en la kolegio Gjerstsen en Oslo. Li poste aniĝis al la Reĝa Arbarista Lernejo de Tharandt en Saksio (Germanio).
Balenĉasada vojaĝo
La ekspedicio, al kiu Carsten Borchgrevink aniĝis, estis organizita de Henryk Bull, norvega aferisto kaj entreprenisto, kiu samkiel Borchgrevink elmigris al Aŭstralio fine de la 1880-aj jaroj. Bull projektis fok- kaj balenĉasadan vojaĝon ĝis la antarkta regiono. Li unue proponis al la kleraj societoj de Melburno kunfinancadon de vojaĝo duone komerca duone sciencista, sed sensukcese. Li do preferis reveni al Norvegio por organizi sian ekspedicion rekte el sia denaska lando. Bull renkontis Svend Foyn, la 84-jaran "patron de moderna balenĉasado" kaj inventisto de la harpunkanono. Danke al la helpo de Foyn, li akiris la balenŝipon Kap Nor ("Norda Kabo"), kiun li renomis Antarctic. Bull dungis spertan balenĉasistan ŝipestron, Leonard Kristensen. Kune kun ŝipanaro kaj malgranda sciencista teamo, ili foriris el Norvegio en septembro 1893. Kiam Borchgrevink lernis, ke la Antarctic estis haltonta en Melburno en septembro 1894, li haste iris al tiu urbo, esperante obteni postenon en la ŝipo. Li estis bonŝanca, ĉar William Speirs Bruce (kiu poste estris sian propran ekspedicion) unue intencis aniĝi al la ekspedicio de Bull kiel natursciencisto sed ne povis atingi la ŝipon antaŭ ties foriro el Norvegio. Tio kreis tre favoran oportunon por Borchgrevink, kiu renkontis Bull en Melburno kaj estis sukcese dungita kiel ŝipano kaj duontempa sciencisto.
Dum la sekvaj monatoj, la ŝipo Antarctic plenumis sukcesan fokĉasadon ĉirkaŭ pluraj subantarktaj insuloj, sed la ekspedicio ne trovis balenojn. Bull kaj Kristensen decidis konduki la ŝipon pli suden ĝis regionoj, kie antaŭaj ekspedicioj jam raportis la ĉeeston de balenoj. La ŝipo penetris bankizan areon kaj atingis la maron de Ross, sed balenoj restis netroveblaj. Pluraj ekspedicianoj elŝipiĝis sur la insulon Possession la 17-an de januaro 1895, kie la esploristo James Clark Ross unue starigis la flagon de Britio en 1841. Bull kaj Borchgrevink lasis tie mesaĝon ene de skatolo, kiel estonta pruvo de tiu vizito. Sur la insulo trovis Borchgrevink likenon, tiel malkovrante la unuan planton sude de la antarkta cirklo. La 24-an de januaro, la ŝipo atingis la regionon de la kabo Adare, je la norda pinto de la lando de Viktoria ĉe la marbordo de la antarkta kontinento. La ekspedicio de Ross ne kapablis elŝipiĝi tien en 1841, sed la veterkondiĉoj estis tiufoje sufiĉe favoraj, por ke la ekspedicio sendu boaton, en kiun premiĝis Bull, Kristensen, Borchgrevink kaj aliaj ŝipanoj. Ili direktis al strando da rulŝtonetoj sub la kabo. Restas ne certe konata la persono, kiu unue surteriĝis, ĉar longe disputis pri tio Kristensen, Borchgrevink kaj 17-jara novzelanda ŝipano, Alexander von Tunzelmann, kiu deklaris, ke li "forsaltis el la boato por firme teni ĝin". La ekspedicio prezentis tiun okazaĵon kiel la unuan oficialan elŝipiĝon sur la antarktan kontinenton, kvankam ili estis eble antaŭitaj de la usona balenĉasista ŝipestro John Davis sur la antarktan duoninsulon en 1821, aŭ de aliaj ĉasekspedicioj.
Kiam li vizitis la kabon Adare, Borchgrevink kolektis pliajn specimenojn de ŝtonoj kaj likenoj. Tiuj specimenoj multe interesis plurajn sciencistojn, kiuj antaŭe dubis, ĉu vegetaloj kapablis ekzisti tiel sude. Li ankaŭ plenumis zorgeman studadon de la strando, ekzamenante ĉu tiu loko taŭgus kiel celo de estonta ekspedicio kaj vintra stacio. Kiam la ŝipo Antarctic revenis al Melburno, Bull kaj Borchgrevink forlasis la ekspedicion. Ambaŭ esperis kolekti kapitalon por nova antarkta ekspedicio, sed liaj penoj montriĝis malsukcesaj. Ili progrese malamikiĝis, eble pro iliaj kontraŭdiraj raportoj pri la vojaĝo de la Antarctic : ĉiu emis emfazi sian propran rolon kaj preteratentis tiun de la alia.
Internacia Geografia Kongreso de 1895
Por subteni sian projekton rilate al travintra ekspedicio al la antarkta kontinento kaj al la kabo Adare, Borchgrevink haste revenis al Londono, kie la Reĝa Geografia Societo estis organizanta la 6-an Internacian Geografian Kongreson. La 1-an de aŭgusto 1895 li faris paroladon antaŭ la kongresanoj, okaze de kiu li prezentis la strandon de la kabo Adare kiel taŭgan lokon por la establo de travintra sciencista stacio. Li asertis, ke tiu loko estis "senriska situo por domoj, tendoj kaj provizoj". Li liadire trovis indicojn, laŭ kiuj "la senlima forto de la Antarkta Cirklo ne demonstras la plenan drastecon de sia potenco" en tiu loko. Li ankaŭ sugestis, ke la interna lando eble estis facile alirebla ekde la strando, pere de "milda deklivo". Li tiam konkludis sian paroladon kaj deklaris, ke li mem firme intencis konduki ekspedicion al la kabo. Hugh Robert Mill, la bibliotekisto de la Reĝa Geografia Societo, ĉeestis la kongreson kaj bone raportis la reagojn de la publiko post la parolado de Borchgrevink : "liaj bruskaj manieroj kaj abrupta parolado stimulis la akademiajn diskutojn per freŝa blovo da realismo. Neniu multe ŝatis Borchgrevink tiutempe, sed li montris energion kaj firman decidon denove alfronti la nekonatan Sudon, kio impresis kelkajn el ni kaj estis bona aŭguro por esplorado". La kongreso tamen ne specife subtenis la planon de Borchgrevink, kaj ĝi anstataŭe publikigis ĝeneralan rezolucion pri la subtenado de antarkta esplorado : "la variaj sciencaj societoj tra la mondo urĝu, per ĉiu ajn efika rimedo, por ke tiu laboro estu komencata antaŭ la fino de la jarcento".