cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Winnetou I
Fono de la estiĝo de filmo
En Rialto fluas per fluo ĉampano. Produktoro Horst Wendlandt kaj lia teamo celebras la sukceson de La trezoro sur Arĝenta lago, kiu fariĝis absoluta kasa furorfilmo. Jam kelke da tagoj post la premiero estas decidite: estos filmita plua filmo, kiu portos nomon Winnetou I kaj se ĝi havos sukceson, estos filmita ankaŭ la dua kaj la tria partoj. Scenario al tiu ĉi devis verki la pruvita Harald G. Petersson. Jam la 17-an de januaro 1963 li prezentas 24-paĝan klarigon. Kompare kun la libro li tute ellasas la unuan ĉapitron Greenhorn kaj ankaŭ pri Rattler estas ĉi tie nenia mencio. La ĉefa motivo estas fermo de laŭsanga frateco inter Winnetou kaj Old Shatterhand kaj ankaŭ morto de Nŝo-ĉi kaj Inĉu-ĉuna. Roswell ĉi tie nomiĝas Tascona, mankas atako de kolono de veturiloj kaj Santer en la fino de filmo ne mortos. La 1-an de aprilo 1963 ĉe Constantin okazas interkonsilo rilate al la scenario. H. G. Petersson estas sperta scenariisto, sed mankas al li kapablo enperceptiĝi en la prezentadon de May, tial ĉefdramisto Gerhard F. Hummel realigas multajn ŝanĝojn, kiuj zorgos pri pli flua agadon kaj ankaŭ alkondukos tiun ĝustan atmosferon de May. En la unua junia semajno de la jaro 1963 la scenario al la filmo estas definitive preta.
La unuaj tagoj de filmado
La 1-an de julio 1963 eksonis en Jugoslavio la unua filmklakilo. La tuta teamo enloĝiĝis en hotelo Zagreb en malnova venecia havenurbo Zadar. Oni komencis filmi en la plej malbone alirebla loko – en montpasejo Mali-Alan en montaro Velebit. La gruzigita vojo plena de truoj, kiu havis multfoje ascendon eĉ 20%, kondukis ĝis karakteriza montopinto Tulove Grede, inter ŝatantoj multe pli konata kiel Nugget-tsil. La veturado el la hotelo ĉi tien al Nugget-tsil daŭris unu horon kaj duonon. La teamo konsistis el preskaŭ de tiuj samaj homoj kiel ĉe La trezoro sur Arĝenta lago. Nove ĉi tie aliĝis juna jugoslava arkitekto Vladimir Tadej, maskistoj Walter kaj Gerda Wegner-oj, kiuj anstataŭis Willi Nixdorf-on kaj Charlotta Kersten-Scmidt-on, kaj mondo-kuranto kaj aventuremulo Herbert Kerz, kiu devis komune kun Otto Fechtner zorgi pri rekvizitoj.
Kiel la unua estis filmita la fino de la filmo. La juna Marie Versini, kiu ĝuste venis al la loko de la filmigado, devis roli sian plej gravan rolon, en kiu ŝi estas mortanta en la brakoj de Old Shatterhand. Dum normalaj cirkonstancoj Tulove Grede estas senhoma montara pejzaĝo, sed nun parkumis sur rando de la mallarĝa vojo multe da aŭtoj, transportiloj de ĉevaloj kaj cisterno kun provizoj de akvo. Aŭtobuso alveturigis kromaktorojn, kiuj estis laŭbezone uzataj kiel apaĉoj aŭ banditoj. Por filmigado de sceno, en kiu malbonulo Santer kraŝos el roko rekte sur lancojn de apaĉoj, servis al la filmistoj natura kratero en Tulove Grede. Reĝisoro Reinhl volas nenian trukon nek rolanton-anstataŭanton, do super la kratero pendas Mario Adorf mem katenita sur ŝtala ŝnurego. Malagrable estis, ke blovis milda venteto, kiu senĉese levigis la jakon de Adorf, do estis videbla zono, al kiu la ŝnurego estis konektita. Kameraisto Kalinke devis serĉi avantaĝan pozicion, kio fine sukcesis al li: sur ekranoj de kinejoj estis nenio ekkonebla.
Rivero Zrmanja aŭ Rio Pecos
Post la finigo de la filmigado en la montaro Mali-Alan la stabo transŝoviĝis al rivero Zrmanja. Sur ebenaĵo alte super la rivero arkitekto Vladimir Tadej konstruis pueblon de apaĉoj – impozantan konstruaĵon, sed kiu konsistis nur el fasado. Apaĉoj, kiuj estas en multaj scenoj videblaj sur tegmento, fakte staras sur skafaldo konstruita malantaŭ la fasado de la konstruaĵo. Batalo de Old Shatterhand kun estro Inĉu-ĉuna estis okazanta rekte sur rivero Zrmanja. Ĉar la rokmuroj ascendis krute alten kaj estis ĉi tie eĉ nenia strando,la tuta teamo devis reteniĝis sur boatoj kaj flosiloj. Lex Barker estas eminenta naĝanto kaj li vere ĝuis la filmigadon. Kiel Old Shatterhand li pagajas en indiana kanuo kaj samtempe li estas persekutata de Inĉu-ĉuna. Antaŭ Barker navigacias flosilo kun la kameraisto, kiu estas tirata per motorboato, el kiu zorgeme observas la scenon Reinl kaj ĉefkameraisto Kalinke. Sekvas la propra duelo de Old Shatterhand kontraŭ la estro – por ke la kamerao ne neniiĝu kaj povu esti uzita ankaŭ sub la akvo, ĝi devis esti enmetita en lignan keston havigita per ronda ŝipa fenestreto.
La tuta teamo havas brilan humoron, ĉiuj ĝuas el la suna vetero. Intertempe venis ankaŭ Horst Wendlandt kaj al granda amuzo de ĉiuj li senvestiĝinte ĝis banŝorto li saltas en la akvon. La produktoro iras baniĝi. Ankaŭ Pierre Brice ĝoje refreŝiĝus, sed ĝuste li devas filmi scenon, en kiu kun asketa trankvilo observas la duelon de sia patro kontraŭ Old Shatterhand. Sed Brice solvis tion lerte – en la momento, kiam la kamerao filmas detale supran duonon de lia korpo, li staras en la malvarma akvo vestita sole en sia indiana ĉemizo kaj banŝortoj.
Apaĉoj frunte kun Winnetou persekutas Old Shatterhandon kaj Inĉu-ĉunon. Reĝisoro Reinl deziras, por Winnetou genuu en la kanuo – tio onidire donos al li majestan aspekton. Sed en la praktiko ne estas tiel facile teni ekvilibron en la balanciĝanta kanuo. Estu kiel estu – unu malbona movo kaj jam la tuta kanuo komune kun ĉiuj aktoroj estas renversita...
Loko de filmado: "Roswell"
La teamo iom malĝojiĝis, kiam finiĝis libertempo sur rivero Zrmanja. Nun ĉiuj devis alilokiĝi ĝis marborda urbo Šibenik. Ili estis enloĝigitaj en hotelo Jadran. Šibenik estas konata kiel elirpunkto por vojaĝo al akvofaloj de rivero Krka, al unu el la plej grandaj jugoslavaj turismaj atraktoj troviĝanta proksime de urbo Skradin. Se ni veturus pluen malantaŭ Skradin, ni venus al unutraka fervojlinio, kuniganta Zadar-on kun Knin. Ĉi tie, proksime de eta vilaĝo Zecevo, konstruis arkitekto Tadej Roswell-on. La plej grava konstruaĵo en la tuta Roswell estis Saloon, kun kiun kunpuŝiĝis lokomotivo. La filmigado de tiu ĉi filmero estis teknike tre pretendema, eĉ devis esti pro tio plilarĝigita fervojlinio de jugoslava ŝtata fervojlinio. Al ĉiuj estis klare: tio devas sukcesi je unu fojo, ne eblos ripeti la scenon. Kameraisto Kalinke persistas pri tio, por ke la lokomotivo kunpuŝiĝu kun Saloon en la plena rapideco kaj sen antaŭa bremsigo. La filmero, kiel Lex Barker estas desaltanta el la lokomotivo, estis filmita memkompreneble antaŭ tio kaj nun li troviĝas inter spektantoj. Relŝanĝilo estas alĝustigita kaj la lokomotivo ekveturas. Ankoraŭ kelke da metroj kaj ĝi kunpuŝiĝas kun Saloon. Ĝuste en tiu ĉi momento Erwin Lange bruligas eksplodigilon kaj Saloon efekte falas teren. El la alia flanko de la konstruaĵo la lokomotivo elveturas haltante en tavolo de ŝtonaro. Sekvas ĝojkriado, kriado kaj aplaŭdo – la sceno sukcesis. Nun venis tempo transŝoviĝi al la akvofaloj de rivero Krka, apud kiuj estis folmonta sceno kun Old Shatterhand kaj Nŝo-ĉi, kaj kun Sam Hawkens kun Musa vosteto.
Grobnicka Polja
La filmigado en ĉirkaŭaĵo de Šibenik estas finita kaj la teamo transŝoviĝas ĝis Rijeka. En Grobnicka Polja, kie staris antaŭan jaron la farmo de Butler, estas filmonta atako de kiovoj kontraŭ veturiloj de Great Western. Sed homoj el Rialto ne kredas al propraj okuloj, kiam ili konstatos, kio ĉio ĉi tie ŝanĝiĝis de ilia lasta restado: staras ĉi tie vesterna urbeto kaj Jürgen Roland ĉi tie filmas sian filmon Die Flusspiraten vom Mississippi. Kameraisto Kalinke devas do bone atenti, por ke en filmeroj ne aperu konkurencaj indianoj. Multe da paralele veturantaj veturiloj estas eĉ tirataj per ŝarĝaŭtoj, por ke ili veturu flue kaj movo de la kamerao ne estu distremigita. La filmigado de filmo Winnetou I estas finigita per sceno, en kiu la veturilo kun dinamito eksplodos.
Premiero
La 11-an de decembro 1963 okazas en munkena Mathäser-Filmpalast premiero, en kiu ĉeestas preskaŭ ĉiuj ĉefaj aktoroj: Lex Barker, Pierre Brice, Marie Versini, Ralf Wolter, Walter Barnes kaj Dunja Rajter. Ĉeestas ankaŭ reĝisoro Harald Reinl, produktoro Wendlandt kaj la tuta gvidantaro de kompanio Constantin. Je unu tago pli poste ili veturas ĝis Stutgarto, kie unu jaro antaŭe okazis la premiero de La trezoro sur Arĝenta lago. Denove la publiko ravita. La filmo solenas grandegan sukceson, eble ankoraŭ pli grandan ol ties antaŭulo. Je tri jaroj pli poste, komence de la jaro 1967, la filmo estas libere alirebla jam ekde la sesa jaro. Tio allogas en kinejojn novajn kaj novajn vizitantojn. En fina kalkulo la filmo Winnetou I fariĝas la plej sukcesa germana filmo de la postmilita periodo. Same kiel La trezoro sur Arĝenta lago ankaŭ tiu ĉi filmo ricevos markon Wertvoll. La 17-an de septembro 1964 ĝi akiras aprezon Ora ekrano pro pli ol tri milionoj da vizitantoj en la paso de 12 monatoj, kiu estis donita al ĝi okaze de solena premiero de filmo Winnetou II. En majo 1965 ĝi akiras ankoraŭ prezon Bambi pro komerce la plej sukcesa filmo de la jaro 1964.
Aliaj nomoj de la filmo
Argentino: WINNETOU EL GUERRERO. Aŭstrio: WINNETOU I. TEIL. Belgio: WINNETOU - L'INVINCIBLE PEAU-ROUGE / WINNETOU - DE ONOVERWINNELIJKE ROODHUID. Brazilio: A BATALHA FINAL DOS APACHES. Ĉeĥio: VINNETOU. Danlando: WINNETOU - PRAERIENS SON. Francio: WINETOU 1 RE ÉPOQUE. Granda Britio: WINNETOU THE WARRIOR. Hispanio: FURIA APACHE. Italio: LA VALLE DEI LUNGHI COLTELLI. Jugoslavio: VINETU. Nederlando: WINNETOU, HET GROTE OPPERHOOFD. Pollando: WINNETOU 1. SERIA. Svedio: WINNETOU - APACHERNAS HÄVDLNG. Svislando: WINNETOU I. TEIL. Usono: APACHE GOLD.
Agado de la filmo
''Vi konas lin ĉiuj – Winnetou, filo de estro de apaĉoj-meskaleroj. Lia nomo vivis en ĉiuj buŝoj, en ĉiu kabano, ĉe ĉiu tendarfajro. Li estis amiko kaj ŝirmanto de ĉiuj premitoj kaj senpardona batalanto kontraŭ senjusteco. Hodiaŭ tio sonas kiel fabelo, kio antaŭ jarcento estis ankoraŭ realeco, amara malmola realeco. Lasta senespera leviĝo de ruĝaj indiĝenoj kontraŭ blankaj konkerantoj. Senĉese pluen penetris pioniroj al okcidento. En iliaj spuroj aventuremuloj, banditoj kaj desperuloj. Apaĉoj estis al blankuloj amike klinitaj, malgraŭ tio estis ilia sorto siglita, ĉar ili proprumis tion, kion la entruduloj plej multe taksis – parcelojn kaj oron.''
Old Shatterhand inspektas veturilojn de Great Western, kiu konstruas fervojon. Survoje li interkonatiĝos kun Sam Hawkens kaj liaj amikoj. Ili estas atakitaj kun sia kolono farde de indianoj. Old Shatterhand konstatos, ke la konstruado de la fervojo kondukas tra teritorio de apaĉoj kaj li klopodas malhelpi la konstruadon. Sed interparolante kun Winnetou kaj Klekí-petra, alrajdas Santer kun banditoj, li pafmortigos Klekí-petron kaj Winnetou-on li kaptos. Old Shatterhand liberigos lin kaj kiel pruvaĵon li prenos ornamaĵon de Winnetou. En Roswell komencas batalo inter Old Shatterhand kaj la homoj de Santer, en kiun alrajdas Winnetou kun batalantoj. Weinnetou trafos Old Shatterhandon per tranĉilo en la kolon kaj li kunveturas lin kun si en la vilaĝon. Li komisios sian fratinon Nŝo-ĉi, por ke ŝi zorgu pri li. Ili enamiĝos unu la alian kaj Nŝo-ĉi klopodas persvadi la patron, por ke tiu savu lin. Old Shatterhand povas akiri per batalo sian vivon, li gajnas super estro Inĉu-ĉuna. Intertempe Nŝo-ĉi ekrajdas en Roswellon por lia jako, kie en maldekstra brustpoŝo estas ujo kajen ĝi pruvo pri la liberigo de Winnetou. Winnetou farigos Old Shatterhandon sia frato. Ĉar Nŝo-ĉi volas studi, apaĉoj forrajdas kun Winnetou, Old Shatterhand, Nŝo-ĉi kaj Inĉu-ĉuna al Nugget-tsil por oro. Sed Santer subaŭskultos ilian interparolon, li subobservas ilin kaj pafmortigos Inĉu-ĉunon. Winnetou kun sia fratino klopodas rezisti al superforto, sed fine estas ankaŭ Nŝo-ĉi pafvundita. Kun helpo de Old Shatterhand apaĉoj sukcesos likvidi la banditojn kaj Santeron. Nŝo-ĉi mortas en la brakoj de Old Shatterhnad. La estro de apaĉoj fariĝas la juna Winnetou...
Interesaĵoj el la filmado
Iam okazis ŝercaj kontrastoj inter la agado en la filmo kaj faktoj sur filmejo, kiel kiam ekz. estis filmata sceno, en kiu Winnetou kaj Old Shatterhand laŭsange interfratiĝos. Ambaŭ herooj tranĉos sin en la antaŭbrakojn. La sango estas fluanta, la brakoj estas alproksimiĝantaj, ili tuŝos unu la alian, la sango estas intermiksiĝanta. Ili rigardos unu la alian, ĉio estas ŝargita per sentoj. Winnetou iom levos la voĉon: "Frato." Old Shatterhand respondos: "Frato." La rigardoj kuniĝos kaj Pierre kaj Lex eksplodos pro ridoj. "Stop!" La reĝisoro estis kolerega. Ili komencis denove. "Frato." – "Fra..." kaj denove ili eksplodis en nehaltigeblan atakon de rido. Reinl ruĝiĝis en la vizaĝo kiel tomato. Ili provis do filmigi tion ankoraŭ unufoje, sed apenaŭ iliaj antaŭbrakoj ektuŝis, ili estis tie, kie antaŭe. Reinl turniĝis al ili per la dorso kaj kolerigite foriris. Lex kaj Pierre promesis, ke ili trankviliĝos kaj poste ili filmos tiun ĉi scenon. Kaj vere – tio sukcesis.
Sceno
En filmo, sceno konsistas el sceneroj. En teatro, oni uzas kiel kutima limo la eniron aŭ eliron de rolulo sur scenejo.
Laŭ figura senco, sceno estas interesa aŭ emocia vidata okazo.
Leżajsk
Leżajsk estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Antaŭkarpatio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Leżajsk kaj estas la administra centro de la ankaŭ samnoma distrikto Leżajsk. Fine de junio 2016 la urbo havis loĝantojn.
Kępice
Kępice estas urbo en Pomerio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Kępice en distrikto Słupski, (ĝis la jaro 1946 Businko[2], kaŝube: Hômer, germane: Hammermühle)
La urbon ĉirkaŭas la la Praarbaro de Słupsk kaj trafluas ĝin la rivero Wieprza /prononcu: Vjepĵa/ (vidu du apudajn fotojn), kaj la urbo situas ĉe la fervojo Piła – Ustka kaj ĉe la vojevodia vojo n-ro 208.
Memortabulo de Sándor Giesswein
La memortabulo de Sándor Giesswein de urbo Dombóvár estis inaŭgurita okeze de la 125-a naskiĝdatreveno de lingvo Esperanto. La festo okazis la 14-an de aprilo 2012 en Dombóvár ĉe la okcidenta fronto de katafalko de katolika tombejo en la strato Rákóczi. La nombro de esperantalioj instalitaj en Dombóvár plimultiĝis.
Antaŭhistorio
Ĉi-jare estis 111 jarojn de tiu, ke la unua esperantisto de Dombóvár György Lehman kaj 100 jarojn de tiu, ke la unua furora esperantisto de Dombóvár György Gyöngyössy dr. naskiĝis. Sándor Giesswein petis la poeton László Szepessy naskiĝinta en urbo Dombóvár por skribi la marŝon, titolita Riadó, de kristanismaj socialistoj. György Lehman pere de Sándor Giesswein konstantigis la lingvon Esperanto en Dombóvár.
Kępice
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Kępice de la 10-a ĝis 12-a jc
Współcześnie Kępice leżą w dolinie rzeki Wieprzy i na jej zboczach. Stanowią miejscowość położoną atrakcyjnie pod względem turystycznym, ponieważ nieopodal niej znajduje się Jezioro Obłęskie, a także Nakielskie Góry z najwyższym wzniesieniem Chomniew (115 metrów n.p.m.). Jednak początki osadnictwa na tym terenie sięgają X wieku naszej ery. Badania archeologiczne wskazują, iż pomiędzy X oraz XII wiekiem w zakolu Wieprzy znajdował się mały gród. Do dziś pozostał po nim wyraźny zarys wałów obronnych. Mimo wszystko, przez setki lat był to obszar słabo zaludniony, głównie porośnięty gęstymi lasami. Początkowo nie było tam również dogodnych terenów do rozwoju rolnictwa. Stąd też nieliczni mieszkańcy tych ziem zajmowali się przeważnie łowiectwem.
Memortabulo de Sándor Giesswein
Inaŭguro de memortabulo
==Esperantalioj de Sándor Giesswein en Hungario==
Kępice
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Kępice de la 10-a ĝis 12-a jc
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Słupsk)
(la bibliografio sube, ĉe la fino de la ĉapitro "Historio")
Historio de la ĉirkaŭaĵo de Kępice de la 13-a ĝis 19-a jc
W późniejszym okresie średniowiecza okolice Kępic należały do książąt sławieńskich. Wówczas istniały tam jedynie niewielkie grody, których ślady zachowały się w pobliskich Biesowicach i Obłężu. Do połowy XIX wieku tereny dzisiejszych Kępic stanowiły fragment majątku Warcino, należącego do rodu Zitzewitzów. Później, wraz z Warcinem, Kępice zostały kupione przez Otto von Bismarcka. Miejscowość nosiła wtedy nazwę Hammermühle, co w języku niemieckim oznacza hamernie, czyli młoty do kucia żelaza.
Kępice nabrały większego znaczenia dopiero w XIX wieku. W tamtym czasie znane były jako ośrodek celulozowo – papierniczy. Prawie do końca XIX stulecia był to obszar typowo rolniczy. Stąd nie rozwinęły się tam większe ośrodki przemysłowe, niewielka była też liczba osad. Przemysł ograniczał się do przetwórstwa płodów rolnych i leśnych. Działały nieliczne garbarnie, tartaki oraz proste zakłady włókiennicze.
Historio de la ligoj de Otto von Bismarck kun Kępice
Otto von Bismarck (1815 – 1898) był wybitnym politykiem i twórcą zjednoczenia Niemiec w XIX wieku. Stworzył sprawną administrację, potężną armię i wzorową skarbowość, a następnie ujednolicił je i narzucił wszystkim państwom niemieckim. Przełomowym okresem w karierze politycznej Bismarcka był rok 1862. Początkowo otrzymał on nominację na posła w Paryżu, by 23 września zostać premierem Prus. Był to początek wielkiej roli, jaką odgrywał w Prusach, Niemczech i Europie.
Związek Bismarcka z Pomorzem i Kępicami zaczął się w 1816 roku od Konarzewa koło Nowogardu. Mieszkał on tam do 1845 roku, tam też spotkał swoją przyszłą żonę Joannę von Puttkamer (1824 – 1894), pochodzącą z okolic Warcina. Ślub młodej pary odbył się w kościele w Kołczygłowach 29 lipca 1847 roku. Z kolei 7 lipca 1867 roku, za pieniądze otrzymane po wygranej wojnie prusko – austriackiej, Bismarck nabył od Wernera von Blumenthala majątek Warcino. Po jego śmierci dobra warcińskie, w tym Kępice, pozostały w rękach rodu Bismarcków aż do 1945 roku. Kolejno zarządzali nim: syn kanclerza Rzeszy Wilhelm (do 1901 roku), wnuk Wilhelm Nikolaus (do 1940 roku), a na końcu Sybilla Malwina von Bismarck, czyli synowa kanclerza.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Słupsk)
(la bibliografio sube, ĉe la fino de la ĉapitro "Historio")
Historio de la industria disvolvo de Kępice
Wraz z przybyciem Bismarcka w Kępicach rozbudowano hamernie oraz wytwórnie dziegciu, a więc substancji pozyskiwanej podczas suchej destylacji drewna. Następnie zmodernizowano istniejący w Kępicach młyn zbożowy, tworząc zrąbkownię drewna. W 1868 roku fabrykę wyposażono w maszyny i uruchomiono produkcję. Szybko powstały kolejne zakłady, od 1889 roku znane jako „Varziner Papierfabrik A.G.”, które stały się największym ośrodkiem przemysłowym w regionie. Stąd eksportowano papier i celulozę do Anglii oraz krajów bałtyckich. Zakłady przeszły do historii jako miejsce, gdzie produkowano papier, na którym drukowano w czasie II wojny światowej fałszywe dolary i funty na potrzeby wywiadu III Rzeszy.
Obok zakładów przemysłowych powstawały nowe osiedla. W wyniku reformy administracyjnej w 1928 roku doszło do scalenia osiedli znajdujących się na terenie niwy warcińskiej, czyli Kruszki, Kępic, Kępki i dworca kolejowego w jedną gminę w ramach powiatu miasteckiego pod nazwą Kępice. Jednocześnie coraz więcej osób znajdowało zatrudnienie w przemyśle.
Na potrzeby papierni i tartaku zostały uruchomione elektrownie wodne. Z tego względu w 1918 roku na Wieprzy istniał system czterech elektrowni, a dokładnie w Kępce, Kruszce, Biesowicach i Kępicach. Wszystkie z nich, oprócz elektrowni w Kępicach, zostały zniszczone w czasie II wojny światowej.
(la bibliografio sube, ĉe la fino de la ĉapitro "Historio")
Historio de Kępice dum la Dua Mondmilito
W 1939 roku Kępice stał się ważnym ośrodkiem celulozowo – papierniczym. Systematycznie rosła liczba robotników zatrudnionych w lokalnych fabrykach. Jednocześnie liczba mieszkańców Kępic przekroczyła granicę dwóch tysięcy osób. Do 1945 roku tutejsze zakłady papiernicze należały do najlepszych w Niemczech. Jednak pod koniec II wojny światowej uległy znacznemu zniszczeniu.
Papiernie w Kępicach wytwarzały fałszywe dolary amerykańskie oraz funty szterlingi, które miały zdestabilizować gospodarki Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Zaopatrywano w nie również niemieckich szpiegów działających na terytorium USA, Kanady i Anglii. Dodatkowo w Kępicach produkowano elementy wyposażenia samolotów myśliwskich, czyli śmigła i szyby.
W trakcie II wojny światowej w tutejszych zakładach na przymusowych robotach pracowało wielu Polaków. Wśród polskich robotników przymusowych istniała komórka organizacji konspiracyjnej Odra, która została rozbita przez Gestapo w 1944 roku. Swoim zasięgiem obejmowała całe Pomorze, a jej głównym celem była działalność wywiadowcza, polegająca na rozpoznaniu niemieckich jednostek wojskowych i fortyfikacji.
Walki o Kępice trwały w okresie od 2 do 5 marca 1945 roku. Ostatecznie miejscowość została zajęta przez Armię Czerwoną 6 marca 1945 roku w wyniku wielkiej ofensywy pomorskiej. Fabryka papieru, wraz z ocalałymi maszynami, trafiła w ręce Rosjan. W 1946 roku przystąpiono do demontażu urządzeń fabrycznych. Część maszyn swymi gabarytami i ciężarem przewyższała możliwości transportowe Armii Czerwonej i została porzucona na terenie zakładu.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Słupsk)
Historio de Kępice post la fino de Dua Mondmilito
Po zakończeniu II wojny światowej i przyznaniu tych terenów Polsce rozpoczął się proces wysiedlania ludności niemieckiej oraz zastępowania jej przez licznych przesiedleńców z głębi kraju, a także kresów wschodnich spoza linii Curzona. Przez pierwsze powojenne miesiące ówczesna wieś nosiła nazwę Businko. Nazwę Kępice wprowadzono dopiero rozporządzeniem Ministerstwa Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 roku.
W 1957 roku ponownie uruchomiono zdemontowany zakład papierniczy i fabrykę celulozy. Jednak tym razem funkcjonował on jako garbarnia. Kępickie Zakłady Garbarskie „Kegar” należały do największych w Polsce. Posiadały zakłady filialne w Białogardzie i Dębnicy Kaszubskiej. W 1996 roku przeżywały poważne trudności finansowe i zostały sprywatyzowane, co nie uchroniło ich przed upadłością.
W 1958 roku pracownicy garbarni odbudowali zdewastowaną elektrownię wodną w Kępicach. Natomiast w 1980 roku elektrownia trafiła pod zarząd Zakładu Energetycznego w Słupsku. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XX wieku elektrownia przeszła gruntowną modernizację urządzeń technicznych i funkcjonuje do dziś. W okresie powojennym Kępice stanowiły grupę niewielkich osiedli. Dopiero w styczniu 1959 roku nadano im status osiedla robotniczego. Dzięki garbarni miejscowość rozwijała się w szybkim tempie i 1 stycznia 1967 roku Kępice uzyskały prawa miejskie.
Kępice nie posiadają wielu zabytków. Sporą wartość architektoniczną ma tamtejszy kościół, wzniesiony w latach sześćdziesiątych XX wieku na miejscu małej kaplicy. Obok kościoła istnieje cmentarz założony pod koniec XIX wieku, jednak jego pierwotny wygląd uległ zmianie. Największą atrakcją turystyczną Kępic jest leżące 2 km na wschód od miasta Jezioro Obłęskie. Jest to popularne miejsce wypoczynku, do którego przyciągają wczasowiczów zarówno piaszczyste plaże, jak i czysta woda.
(la artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Słupsk)
BIBLIOGRAFIO: 1. Białecki Tadeusz (2002): La terminaro de la nuntempaj geografiaj nomoj de Okcidenta Pomerio kun la nomoj portempaj de la jaroj 1945-1948 (Słownik współczesnych nazw geograficznych Pomorza Zachodniego z nazwami przejściowymi z lat 1945 – 1948), La Pomeria Biblioteko en Szczecin (Książnica Pomorska w Szczecinie), Szczecin.
2. Borówka Ryszard (2002): La Naturo de Okcidenta Pomerio (Przyroda Pomorza Zachodniego), La Eldonejo "In Plus" (Oficyna In Plus, Szczecin.
3. Ellwart Jarosław (2000): Kaŝubio (Kaszuby), Regiono (Region), Gdinio / Gdynia.
4. Ellwart Jarosław, Loew Peter Oliver (2001): La spuroj de Bismarck en Pomerio (Śladami Bismarcka po Pomorzu), Regiono (Region), Gdinio / Gdynia.
5. Komorowski Krzysztof (1993): La konspiro en Pomerio en la jaroj 1939-1947 (Konspiracja pomorska 1939 – 1947). Leksikono (Leksykon), Novus Orbis, Gdansko / Gdańsk.
6. Krockow Christian Graf von (1998): Bismarck. Biografio (Biografia), Magnum, Varsovio / Warszawa.
7. Łysakowski Piotr (1997): Otto von Bismarck. La vivo kaj la eksterlanda politiko de la "fera kanceliero" (Otto von Bismarck. Życie i polityka zagraniczna „żelaznego kanclerza”), La Eldonejo Pola-Germana (Wydawnictwo Polsko – Niemieckie), Varsovio / Warszawa.
8. Mazurkiewicz – Palacz Krystyna (2012): La iamaj tombejoj en la Distrikto de Słupsk (Dawne cmentarze w powiecie słupskim), La Distrikta Starostejo en Słupsk (Starostwo Powiatowe w Słupsku), Słupsk.
9. Pilak Piotr (2006): La historiaj kaj naturaj valoroj de la ĉirkaŭaĵo de Warcino (Walory historyczno – przyrodnicze okolic Warcina), La Zespół Szkół Leśnych i Ogólnokształcących im. prof. Stanisława Sokołowskiego w Warcinie, Warcino.
10. Świetlicka Alicja, Wisławska Elżbieta (1998): Słownik historyczny miast i wsi województwa słupskiego, Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich Okręg Słupski, Słupsk.
Jam en la 10a kaj 12a jc en la loko de hodiaŭa urbo Kępice ĉe la rivero Wieprza estis la ligna burgo kaj ĝis hodiaŭ restis parto de la ligno-teraj remparoj. Dum jarcentoj en la ĉirkaŭaĵo estas densa praarbaro. La plirapida setlado okazas en la dua duono de 19a jc.
En la valo de la rivero Wieprza oriente de la vilaĝo Warcino (prononcu: Varcino) troviĝis forĝejo. La 7-an de julio 1867 la iama prusia kanceliero (ĉefministro) Otto von Bismarck aĉetis de Wernera Ewald von Blumenthal la bienon Warcino danke al la dotacio de 400 mil taleroj akirita post la venka por li en la milito inter Prusio kaj Aŭstrio en La Prusia-aŭstria milito de la jaro 1866, alinome Germana milito aŭ Interfrata milito. En la jaro 1868 Otto von Bismarck ordonis konstrui ĉe la rivero Wieprza (Vjepĵa) la paperfabrikon en Kępice (vidu la apudan foton). Sekve en la proksima loko Kruszka (prononcu: Kruŝka) eĉ pli grandan paperfabrikon kaj ili ambaŭ fariĝas la plej granda fabriko en Orienta Pomerio, tre grava en la produktado de monbileta papero por tuta Prusio. Apud la fabrikoj kaj entreprenoj aperas loĝkvartaloj. Post la finkonstruado de fervojo de Szczecinek tra Miastko ĝis Słupsk en Kępice oni konstruis la stacidomon, kaj tra 7 km norde lokita fervojloko Korzybie (prononcu: Koĵibje) la ligon kun fervojlinio Sławno - Bytów. En la jaro 1898 la nova posedanto fariĝis Wilhelm von Bismarck, filo de la kanceliero de Germanio kaj estro de Orienta Prusio. Post lia morto la posedaĵojn en Warcino heredis lia ununura filo Wilhelm Nikolaus von Bismarck (1896–1940). Post la fino de Dua Mondmilito Kępice eniris Pollandon. Komenciĝis la procedo de translokiĝo de la germana popolo kaj anstataŭigo de ili per poloj de la centra Pollando kaj de orienta Pollando de post la Curzon-linio - vidu la apudan mapon.
Esperanto
La 16-an de februaro 2014 venis de Słupsk dum sia turneo tra Pollando la Senata Esperanto-ekspozicio, kiu unue estis oktobre 2012 en Varsovio en la Pola Senato kaj estis organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto kaj la Konferenco pri Esperanto en Pola Parlamento organizita de polaj parlamentanoj i.a. senatano Edmund Wittbrodt kaj fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kun financa helpo de Mecenato de Esperanto el Japanio Etsuo Miyoshi. La E-ekspozicio post la Senato estis prezentata en Varsovio, Malborko, Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja, Vroclavo, Sosnowiec, Czeladź, Będzin, Lębork, Lodzo, Loviĉo, Sztum, Kwidzyn, Elbląg, Slupsko, la ekspozicion invitis al la urbo Kępice doktoriĝ-kandidato Mariusz Borysiewicz kune kun Magdalena Gryko la Urbestrino de Kępice kaj la ekspozicio okazos en la Urba Oficejo, fakte en la Publika Biblioteko en Kępice (vidu la ligilon:, )
De la 25a de marto 2015 la ekspozicio veturis al urbo Darłowo en Okcidenta Pomerio, tie la 13-an de aprilo okazos la vernisaĝo en la Centro de Kulturo, en la fojero de la kinejo "Bajka" ("Fabelo") kun la ĉeesto de la urbestro kaj la loĝantoj de la urbo.
Ligiloj
Komunumo Kępice
distrikto Słupski
distrikto Miastecki
Sankta Pordo
Por katolikismo
Ĝi estas tiu “imagita” pordo de Baziliko kiu estas masonita por esti malmasonita okaze de Jubileo. La rito plej konata de la Jubileo estas ĝuste la malfermo de tiu pordo. Estas pordo en la kvar ĉefaj Bazilikoj de Romo: Sankta Petro, Sankta Johno ĉe Laterano, Baziliko Sankta Paŭlo antaŭ la Muroj kaj la Baziliko Sankta Maria la Granda.
Apartaĵoj de la sankta pordo
La rito de la sankta pordo simbole esprimas la koncepton laŭ kiu, dum la jubileo, estas donitaj al la fideluloj "eksterordinaran aliron" al la savo. thumb|meta [[Dosiero:Holy-door-rear.jpg|right|thumb|La intera flanko masonita de la sankta pordo de la [[Baziliko Sankta Petro de Romo.]]
La oficiala komenco de la jubileo okazas per la malfermo de la sankta pordo en la baziliko de Sankta Petro. La sanktaj pordoj de aliaj bazilikoj iĝas malfermitaj en la sinsekva tago, Pasinte la pordo estis malmasonita nur parte antaŭ la ceremonio, allasante diaframon kiun la papo rompis per marteleto; do la laboristoj kompletis la malkonstruon. Okaze de la Granda Jubileo 2000, male, papo Johano Paŭlo la 2-a simpligis la riton: la muro estis malkonstruita antaŭe lasante la pordon fermita, kiun la papo malfermis puŝante la klapojn. Fine de la Sankta Jaro ĉiuj sanktaj pordoj estas denove permasone fermitaj.
Iuj bazilikoj posedas, per konfido de la papoj, sian sanktan pordon kiel la Katedralo de Santiago de Compostela kaj Notre-Dame de Québec, kaj deko alia.
Netta Barzilai
Netta Barzilai (hebree: נטע ברזילי; naskiĝis 22-a de januaro 1993) estas Israela kantisto kaj muzikisto. Ŝi estas plej konata ĉar reprezentis Israelon kaj venkis en la Eŭrovido-Kantokonkurso de 2018 per sia kanto TOY (ludilo).
Netta naskiĝis kaj kreskiĝis en Hod Haŝaron, Israelo. Kiam ŝi aĝis 3 jarojn, ŝi moviĝis kun sia familio al Niĝerio pro laboro de sia patro. Ŝi studis en kurso de elektronika muziko en la muzika lernejo Rimon (en la hebrea - Granatujo). Ŝi nuntempe loĝas en Tel Avivo.
Cerzeto
Cerzeto estas komunumo de Italio.
Uragano Irene
Uragano Irene estis la naŭa nomita ŝtormo kaj unua uragano de la uragana sezono en 2011. Ĝi kaŭzis multan damaĝon ĉe Karibio kaj la Orienta marbordo de Usono fine de Aŭgusto 2011. Ĝi okazigis 49 mortojn rekte, krom 12 nerekte.
NGC 561
NGC 561 (aliaj indikoj — PGC 5489, UGC 1048, MCG 6-4-29, ZWG 521.32, IRAS01254+3403) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Karin Dor
Karin DOR (naskiĝis en Wiesbaden en Germanio, mortis 2017 en Munkeno) estis germana aktorino.
Jam kiel studentino de gimnazio ŝi prenis lecionojn de aktorado kaj baleto. Por filmo malkovris ŝin reĝisoroj Rabenalt kaj Harald Reinl. Reinl estis entuziasma pri la juna aktorino, li proponis al ŝi du malgrandajn rolojn en liaj filmoj kaj ankoraŭ filmonte la duan filmon tiam 46-jara Reinl geedziĝis kun la 18-jara Karin. Ŝi aperis en filmoj de May (Ellen Peterson, Ribanna, Mabel Kingsley). Ŝi rolis poste ĉe la flanko de Sean Connery. En la 1970-aj jaroj Karin retiriĝis iom en flankejon prenante rolojn precipe por televido kaj teatro. Ŝi estis unu el la ĉefroluloj de la filmo Topaz de Alfred Hitchcock, kie ŝi ludis kubinon, spionintan por Usono dum la Karibia krizo. Fine ŝi loĝis plejparte en Usono.
Kněžice (Jablonné v Podještědí)
Kněžice (Groß Herrndorf) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Jablonné v Podještědí en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 3 km norde de Jablonné v Podještědí. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 45 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Kněžice situas en katastra teritorio Kněžice v Lužických horách kun areo 5,62 km².
Historio
La nua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1391.
La vilaĝeto unuiĝis kun Jablonné antaŭ la jaro 1950 kaj komune kun ĝi al la 1-a de januaro 2007 ili estis administre transŝovitaj el distrikto Česká Lípa en distrikton Liberec.
Jevgenij Trofimoviĉ Salnikov
Salnikov Jevgenij Trofimoviĉ (naskiĝis en 1907, mortis la en Moskvo) estis rusia esperantisto kaj kuracisto.
573 Recha
573 Recha estas granda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 19-an de septembro 1905 de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl kaj ricevis la nomon de "Recha", rolulino en la romano de Gotthold Ephraim Lessing: Natan la saĝulo (sed eble inspirita de la provizora nomo: 1905 RC).
Jevgenij Trofimoviĉ Salnikov
En Moskvo li en 1959 kunfondis kaj dum dudek jaroj seninterrompe prezidis Moskvan Internacian Esperanto-Klubon. Kandidato de medicinaj sciencoj kaj esperantisto ekde 1922, d-ro Salnikov aktivis ankaŭ internacie kaj i. a. estis vic-prezidanto de Universala Medicina Esperanto-Asocio. Li estis aŭtoro de multaj artikoloj kaj studoj, kiuj aperis en la Esperanta gazetaro. Salnikov longtempe estis membro de UEA, kaj en la periodo inter la jaroj 1961 kaj 1974 li plenumis la taskojn de vicdelegito kaj fakdelegito de UEA en Moskvo.
Rafael Zaldívar
Li estis provizora Prezidento de Salvadoro en 1876 post la milito kontraŭ Gvatemalo kiu faligos la tiaman prezidenton Andrés del Valle, kaj poste li estis elektita poste (maje) definitive. Dum lia registado, oni proklamis la leĝojn de nuligon de komunumaj bienoj (1881-1882) kiuj implicis la ekspropriadon de la teroj de la indiĝenaj komunumoj. Li veturis al Usono, Hispanio, Britio kaj Francio.
Kun Gvatemalo kaj Honduro oni proponis la kreadon de Centramerika Respubliko; tamen kiam en februaro de 1885 la gvatemala Prezidento Justo Rufino Barrios proklamis la restarigon de la regiona unuiĝo perforte kaj oni deklaris sin militestro de Centrameriko, oni kontrauŭis tion en Salvadoro, Nikaragvo kaj Kostariko. La salvadora registaro anoncis sian malakcepton de la intencoj de Barrios kaj inter Salvadoro, Kosta-Riko kaj Nikaragvo oni starigis defendan aliancon, kiu akiris la apogon de Meksiko.
Por tio Barrios invadis Salvadoron marte de 1885, dum trupoj de Kostariko kaj Nikaragvo pretiĝis lukti kontraŭ tiujn de Honduro. Tamen tio finis subite, ĉar la gvatemala prezidento mortis en la batalo de Chalchuapa, post la invado de Salvadoro. Tamen poste Rafael Zaldívar estis elpostenigita kaj devis forlasi la landon kaj ekziliiĝi en Francion.
Listo de urboj de Kosovo
Jen listo de urboj de Kosovo laŭ la loĝantaronombro:
Dynamite (BTS kanto)
"Dynamite" estas kanto registrita de Suda korea knabo banda BTS, liberigita la 21an de aŭgusto, 2020, tra Granda Frapa Distro kaj Sony Muzika Distro. Ĝi estas unua kantode la bando plene registrita en la angla. La kanto, skribita de David Stewart kaj Jessica Agombar kaj produktita de Stewart, estas optimisma diskoteko-popmuzika kanto kun elementoj de funk, animo kaj bubblegum popmuziko kaj prenas influon de 1970aj jaroj muziko—ĝi prezentas klakanta handclaps, eĥanta synths kaj celebratory kornoj.
Celita trankviligi aŭskultantojn dum la COVID-19 pandemio, la kantaj paroladoj pri ĝojo kaj dankeco por la malgrandaj aferoj ke fara vivo valora. Al elkarcerigo, "Dinamito" ricevis pozitivajn reviziojn de muzikaj kritikantoj, kun laŭdo al ties catchiness kaj larĝe pledanta retro sono. Ĝi rikoltis la bandon ilia unua Grammy kandidatigo, pro tio ke Plej Bona Popmuzika Duopo/Grupa Elfaro ĉe 63a Ĉiujara Grammy Premioj, faranta ilin la unua korea popmuzika ago esti nomita por unu.
"Dinamito" spertis grandajn kvantojn de komerca sukceso tutmonde; ĝi debutis ĉe nombro unu sur la Billboard Varma 100 mapo, fariĝanta unua nombrode la bando-unu ununura en Usono kaj faranta BTS la unua ĉiuj-Suda korea ago ĉapeli la Varman 100. La kanto vendis 265,000 deŝutojn en ties unua semajno, markanta la grandan puran vendan semajnon ekde Taylor Rapida-a "Rigardo Kio Vi Faris Min Ĉu" (2017). "Dinamito" restis atop la Varma 100 por tri totalaj semajnoj. Sur Spotify, "Dinamito" debutita kun 7.778 miliono da riveretoj, markanta la plej grandan komencan tagon por kanto en 2020. Cetere, "Dinamito" viziera ĉe nombro unu sur ambaŭ la Billboard Tutmonda 200 kaj Billboard Tutmonda Excl. Usonaj mapoj, ĉapelanta la lastan por tri sinsekvaj semajnoj. La kanto viziera ene de la supro dek el la mapoj en 25 landoj, inkluzivanta Aŭstralion, Kanadon kaj Brition kaj ĉapelis la mapojn en Hungario, Israelo, Litovio, Malajzio, Singapuro kaj Suda Koreio. La akompananta muziko video atingis 1 miliardajn vidojn la 12an de aprilo, 2021.
Disko
"Dinamito" estas unu el la malabundaj kantoj al kiu la membroj ne kontribuis en songwriting aŭ produktado. En intervjuoj kun multoblaj amaskomunikilaraj ellasejoj, verkistoj David Stewart kaj Jessica Agombar klarigis la kreonde la kanto. Tra ilia eldonejo Tim Blacksmith ĉe Stelaj Kantoj, ili lernis ke BTS estis serĉanta anglan lingvon ununura. La duopo skribis tri kantojn super Zomi vokojn "ĉe la komenco de lockdown." Stewart kaj Agombar dezirita krei kanton kiu estas "energia, amuzo, esperemulo, pozitiva kaj nur kiel grandega pilko de energio." Agombar sciigita kiel la kanton estis konceptita:
Kunmetaĵo kaj kantoteksto
"Dinamito" estas 1970aj jaroj-influita diskotekon-popmuzika kanto kun elementoj de funk, animo kaj bubblegum popmuziko. La kanto estis kunmetita en 44 ofta tempo en la ŝlosilo de C♯ neplenaĝulo kun takto de 114 taktoj por minuto. Konstruita en verso-kantistara formo, la versoj sekvas la kordan progresion C♯m–F♯m7–B7sus–E, dum la kantistaroj sekvas D♯m-G♯m7–F♯ sinsekvo. BTS' voĉa gama daŭro de B3 al D♯5. Instrumentation estis provizita de Stewart, kiu ludis tamburojn, perkutado, basa gitaro, synth baso, sinteziloj, kusenetoj, piano, elektraj gitaroj, laŭprogramaj kornoj kaj laŭprogramaj ŝnuroj kaj Johnny Thirkell, kiu ludis vivajn kornojn. La optimisma produktado konsistas "klaki" handclaps, resaltoj, kanelaĵoj kaj "infektaj" taktoj. La vojeto prezentas ŝatindan bassline akompanita de voĉaj konkordoj, falsetto hokoj kaj diskoteka ritmo kiu estas "preta-farita por la dancefloor." Ĝi utilises "tavolita vocals, eĥo-y synth kaj celebratory kornoj" al recreate la '70aj jaroj retro sono.
Elkarcerigo
La 26an de julio, 2020, la bando konfirmita dum viva rivereto sur V Viva ke ili estus liberiganta anglalingvan kanton la 21an de aŭgusto, 2020, kiel la unua ununura por ilia okazonta albumo. Diskutanta la kanton, kiu estis unu el ilia plej multe antaŭenigita elkarcerigojn kaj tiel ege, la bando diris ke "pro COVID-19, homoj ĉirkaŭ la mondo estis iranta tra fortaj tempoj kaj ni deziris dividi iun pozitivan energion kun niaj fervoruloj". Unu tago post la sciigo, retejo montranta sep retronombradojn iris vivan, ĉiu unu respondanta al nova anonco por la ununura. La 31an de julio, la grupo dividis pre-savi ligon por Spotify. La 2an de aŭgusto, Granda Frapo rivelis ke la titolo de la kanto estus "Dinamito". La sekvanta tago, pre-ordoj iris vivan por 7-colo kaj kasedaj eldonoj de la kanto, tiel kiel la diĝita ununura kaj ties instrumenta por Usonaj klientoj; la fizikaj versioj kapitulacita ene de horo. La sekvanta tago, la bando dividis antaŭenigan horaron rivelanta du muzikan videon elkarcerigoj, tri intervjuoj kun amerikaj retoj kaj elfaro ĉe la 2020 MTVa Video Muzikaj Premioj. EDM kaj akustika remixes estis liberigita la 24an de aŭgusto. Suplementa tropika kaj poolside remixes estis liberigita la 28an de aŭgusto. Kvar nova remixes de la kanto, "Malrapida Bloko", "Noktomezo", "Retro" kaj "Dormoĉambro", estis liberigita samtempe la 18an de septembro. Speciala Ferio " Remix" versio de la ununura estis liberigita la 11an de decembro kiel danki-vi al fervoruloj por ilia subteno de la kanto kaj ties atingoj.
Muzika video
La muzika video por "Dinamito" estis antaŭirita de 28-dua longa video teaser kiu estis eldonita al Granda Frapo-a oficiala YouTube kanalo la 18an de aŭgusto. La mallonga tranĉeto montrita scenojn de la bando en pastel-kolorita ŝtofojn kun sunsubira ĉielo malantaŭ ili, tiel kiel ili dancanta al "bonhumora "diskoteka melodio" en retro-styled grupoj kontraŭ la fono de granda Diskoteka "signo" . La aŭdio prezentis  "ŝatindan "basan linion kaj kornoj" kaj showcased optimisma" kaj "senlima" energiode "la kanto.
Dan Vs.
Dan Vs. estas usona animacia televida serio kreita de Dan Mandel kaj Chris Pearson. La serio havas tri sezonojn, elsenditaj per The Hub de la 1a de januaro, 2011, ĝis la 9a de marto, 2013. 53 epizodoj estis produktitaj.
Joachim Król
De 1981 ĝis 1984 Joachim Krol studis aktoradon en la Otto-Falckenberg-Altlernejo en Munkeno.
Li estas aparte konata kiel filma kaj televida aktoro. Ofte li ludis komplekse ŝarĝitajn, sed bonkorajn mezaĝajn virojn, kiel ekzemple en la kina komedio Der bewegte Mann el la jaro 1994. Ekde la jaro 2000 aldoniĝis roloj kiel policistoj, ekzemple en filma serio laŭ la konataj romanoj de la usonanino Donna Leon pri la policisto Guido Brunetti en Venecio.
Malgraŭ granda sukceso en kinaj kaj televidaj filmoj, li tamen ofte revenas al teatraj scenejoj. Interalie, ade li aktoras en la teatrejoj de la urboj Bochum kaj Kolonjo.
La estas edziĝinta kaj havas filon.
Alexandre Baudry
Alexandre BAUDRY nomata Aleks (naskiĝis la 27-an de septembro 1980) estas franca esperantisto el urbo Cholet. Li esperantistiĝis fine de 2007 kaj aktivas en JEFO. Ekde la 14-a de septembro 2009 ĝis la 1-a de oktobro 2010 li estis volontulo de TEJO en la Centra Oficejo de UEA en Roterdamo. Antaŭe li studis ekonomion ĉe la universitatoj de Nantes kaj Rennes. Poste li laboris unue ĉe la nacia instituto pri agronomia esplorado INRA, sekve dum kvar jaroj ĉe la Katolika universitato de Loveno en Louvain-la-Neuve (Valonio, Belgio).
Koji Sasaki
Koji Sasaki (japane 佐々木 康治, n. 30-an de januaro 1936) estas japana futbalisto. Li de 1958 ĝis 1961 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Fidata mono
Fidata mono estas valuto kiu derivas sian valoron el registara regularo aŭ leĝaro. Ĝi diferencas al var-mono, kiu estas bazita sur varo, ofte valora metalo kia oro aŭ arĝento, kiu havas alian uzon krom kiel ŝanĝilo.
En kelkaj lingvoj oni nomas fidatan monon fiat-mono. La termino deriviĝas el la latina fiat ("estu farita", "estu").
La unua konata uzo de fidomono estis registrita en Ĉinio ĉirkaŭ la jaro 1000. Ekde tiam, ĝi estis uzata kontinue en la plej diversaj landoj, foje kune kun var-mono.
Bodia
Bodia (hungare:Szilágybogya) estas vilaĝo en Rumanio sude de Zalău. En 1910 ĝi havis 472 loĝantojn (rumanoj); en 1992 339 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1558. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Doboka, poste Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Buciumi.
Carlo Carena
Itala esperantisto
Carlo CARENA (elp. Karlo Karena) (mortis je la aĝo de 87 jaroj en 1979) estis itala esperantisto en Voghera (elp. Vogera).
Homo simpla, ĉiam ĝentila, aktiva, li multe laboradis por la movado. Multaj esperantistoj longe rememoros lin kun granda simpatio. Carena esperantistiĝis en la malproksima jaro 1922. La Itala Esperanto-Federacio kaj la Esperanta Grupo de Voghera rememoros lin kun ĉagreno kaj kortuŝo. Fidela iniciatinto kaj kunlaboranto; Esperanto estis por li preskaŭ religio.
Barrow (Alasko)
Barrow (/ˈbɛəroʊ/), konata oficiale kiel Utqiaġvik (en inupiaka lingvo [utqiɔʁvik]), estas la plej granda urbo de la North Slope Borough en la usona ŝtato Alasko kaj estas situa super la Arkta Cirklo. Ĝi estas la 11a plej norda publika komunumo en la mondo kaj estas la plej norda urbo urbo en Usono. Najbara Point Barrow estas la plej norda usona punkto. La loĝantaro de Utqiaġvik estis 4,683 ĉe la censo de 2000 kaj 4,212 ĉe la censo de 2010.
Huglfing
Huglfing estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weilheim-Schongau kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe Huglfing ankaŭ estas la administra centro de samnoma komunumaro.
Saint-Sylvestre (Haute-Vienne)
Saint-Sylvestre estas franca komunumo lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 866 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Saint-Sylvestre etendiĝas sur 30.91 km², kaj havis 866 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 28 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Haute-Vienne, en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Historio
La departemento Haute-Vienne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Saint-Sylvestre antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Maurice Couturier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Sylvestre apartenas al la kantono de Ambazac, kies ĉefurbo estas Ambazac. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Limoĝo, unu el la tri arondismentoj de la departemento Haute-Vienne.
Epistolo al la hebreoj
La epistolo al la hebreoj estas la 19-a libro de la nova testamento en la biblio.
Enhavo kaj strukturo
La ĉefa temo de tiu ĉi teologia traktato estas Jesuo Kristo, la perfekta kaj definitiva ĉefpastro de la nova interligo.
Jen ebla dispozicio:
Teksto en Esperanto
La traduko de la brita komitato (John Cyprian Rust, B. John Beveridge kaj C. G. Wilkinson) estas trovebla IKUE kaj KELI (ed.): Biblio, eldonejo KAVA-PECH, Dobřichovice (Praha) 2006, ISBN 80-85853-90-6
Nova traduko de Gerrit Berveling el la originalo estas trovebla en Flanke je Jesuo (3a volumo de la Nova Testamento), eld. VoKo, Zwolle 2010.
János Mikes (juristo)
MIKES János (mikeŝ), plumnomo Brassai (F.) János, familinomo Fuhrmann estis hungara juristo naskita la 29-an de julio 1914 en Braŝovo kaj mortinta ?.
Kariero
Mikes finis juron en la universitato de Bukareŝto (1934), li estis advokato, unu el juristoj de la oficejo de Braŝovo de Magyar Népközösség, en 1945 sekretario de Braŝovo de MNSZ, naciasamblea deputito (1947-48), instruisto en la Universitato Bolyai (1948-52). Li estis kunlboranto de Déli Hírlap kaj Havi Szemle (1943-44), okaza kunlaboranto de A Hét (1981).
Sankta Jozefo (Barbado)
Sankta Jozefo (angle: Saint Joseph [sejnt ĝosef]) estas paroĥo de Barbado. Sankta Jozefo kreiĝis je 1645.
121022 Galliano
121022 Galliano estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
12085 Susanmoore
12085 Susanmoore estas tre malgranda, tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo LINEAR elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).