cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tamnofiledoj
La tamnofiledoj estas malgrandaj ĝis mezgrandaj birdoj kaj troviĝas ekskluzive en la tropikaj kaj subtropikaj arbaroj en Mez- kaj Sudameriko. La flugiloj de la plej multaj specioj estas rondecaj kaj mallongaj. Ilia flugarto ne estas bona. La plumaro ĉe la plej multaj specioj havas neatentigan koloron. Ruĝbruno plej oftas ĉe inoj, ĉe la maskloj grizo kaj nigro. Ili serĉas insektojn, saltetante sur la grundo. La angla nomo „Antbird“ kaj la germana „Ameisenvogel“ signifas „formikbirdo“ kaj rilatas al ĝia kutimo, sekvi la migradojn de la Migraj formikoj kaj manĝi la fuĝantajn insektojn, araneojn aŭ eĉ malgrandajn reptiliojn kaj serpentojn. Formikojn manĝas nur malmultaj specioj.
Genepì
Genepì (france Génépi aŭ Genépi en Aosta valo Génépy) estas likvoro aŭ aperitivo, iom simile farata kiel absinto. La vorto estas ankaŭ uzata por indiki la alpan planton Artemisia genipi el la genro Artemizio kiu donas la guston, koloron kaj efekton al la likvoro.
Durstel
(jen france, origine germane kaj alemane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Siĉuana garolo
La Siĉuana garolo (Perisoreus internigrans), estas birdo membro de la familio de korvoj kaj garoloj nome Korvedoj kiu troviĝas nur en Ĉinio do estas endemismo ĉar estas limigita ene de la montaroj de orienta Tibeto, sudorienta Qinghai, suda Gansu kaj nordokcidenta Siĉuano. Ĝi estas unu el la tri membroj de la genro Perisoreus; la aliaj estas la Siberia garolo, P. infaustus, kiu troviĝas el Norvegio al orienta Rusio kaj montras ruĝecajn partojn en flugilo kaj vosto kaj la Griza garolo aŭ Kanada garolo, Perisoreus canadensis, kiu estas pli hela kaj loĝas en Kanado, Alasko kaj nordokcidenta Usono. La tri specioj stokas manĝaĵojn kaj loĝas la tutan jaron en konstantaj teritorioj en koniferaj arbaroj.
Ĝi estas mezgranda birdo 30 cm longa. Ĝi estas monotone fulgogriza garolo kun flugiloj kaj vosto pli malhelaj ol la dorso kaj subaj partoj kaj ĉefe kapo multe pli malhela ol la korpo. La beko estas mallonga kaj fortika. Kvankam geografie ĝi estas pli proksima al la Muta garolo aŭ Siberia garolo, morfologie similas pli al amerika specio Griza garolo, ĉar ĝi ne havas ruĝecajn markojn kaj estas nur griza kiel la Griza garolo, sed ne tiom hela kaj ne havas blankon en vizaĝo, sed tute malhelgriza. La voĉo inkludas altatonajn notojn kiel kjip kjip kjip kjip ip ip ip ip kaj miaŭojn.
Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montetoj. La specio estas minacata pro habitatperdo. Ŝajne ĝi preferas altajn altitudojn (3,000-4,270 m), sekajn arbarojn de konifero de matura piceo kaj arbaro miksita de abio kaj rododendro, ofte kun malmulte disvolvigita herbaro. Ĝi formas etajn arojn aŭtune kutime de 5 aŭ 6 birdoj, sed foje eĉ pli da 10, kaj manĝas senvertebrulojn kaj frukton.
Tiu palearktisa garolo estas konsiderata kiel Vundebla ĉar havas etan, malpliiĝantan kaj tre fragmentitan populacion (3,000-10,000) kiel konsekvenco de etenda senarbarigo (por ligno kaj koverto al agrikulturo kaj paŝtejoj, sed ankaŭ en la ebenaĵo Qinghai-Tibeta pro pli seka klimato) tra sia teritorio de 143,000 km². La vidaĵoj estis nur de malmultaj ekzempleroj kaj ĉe malmultaj lokoj.
Mineralfonto
Mineralfonto estas fonto kiu produktas mineralakvon, do akvon aparte rekomendata por homa trinkado, kaj en iuj kazoj ekde la antikva epoko konsiderata aparte kuraca. La diferencigo inter "mineralfonto" kaj (simpla) "fonto" okazas laŭ relative arbitra fikso de kompare alta kvanto de mineraloj en la fonta akvo. La difinoj pri tiuj limkvantoj laŭ la jarcentoj forte ŝanĝiĝis. Fruaj sciencaj asertoj pri mineralakvoj kaj ties fontoj estas interalie en la verkaĵoj de Johann Theodor Tabernaemontanus (1522-1590) kaj Martinus Rulandus la pli aĝa (1532-1602). Dum la termino termofonto indikas relative pli altan temperaturon de la akvo kompare al aliaj fontoj, la termino mineralfonto nur indikas relative pli altan gradon de mineraloj kompare al aliaj fontoj, sekve mineralfonto povas esti aŭ ne esti ankaŭ termofonto.
Luĵniki (Centra ringo de Moskvo)
Luĵniki (Лужники) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' centre de Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Paradoksornitedoj
La Paradoksornitedoj (Paradoxornitidae) estas precipe orientalisa familio, el la ordo de la Paseroformaj birdoj, kiu troviĝas en Barato kaj Sudazio. Nur la tielnomata „Barboparuo“, ankaŭ nomata Barbopanuro (Panurus biarmicus) loĝas en fragmitaraj regionoj de Centra Azio ĝis Eŭropo. Ili estas 10-28 centimetrojn malgrandaj birdoj, longvostaj, kiuj manĝas ĉefe semojn ekzemple de herbo al kio ties bekoj adaptiĝis. La plej multaj specioj havas nur stumpan bekon simila al bekoj de psitakoj. La beko de la Makulvanga paradoksornito (Paradoxornis guttaticollis) situas speciale sube kaj aspektas plej simile al papaga beko. Tiuj birdoj prefere vivas en densa arbustaro aŭ en bambudensejoj, kanejoj kaj junkejoj. Ĉar ili loĝas ĉefe el tropikaj al sudaj moderaj klimatoj, ili estas kutime nemigrantaj, tio estas loĝantaj birdoj.
La Barboparuo, specio de Eŭrazio delonge lokita ĉi tie, estas pli insektovora kompare, ĉefe somere. Ĝi diferenciĝas ankaŭ laŭ morfologio, kaj estis foje lokata en la monotipa familio de Panuredoj. La analizoj de DNA konfirmas tion.
Kiel nomoj kiel "Baboparuo" implicas, ties ĝenerala kutimaro kaj akrobatiaj moroj similigas ilin al birdoj kiel la Longvosta paruo. Kune kun tiuj kaj aliaj ili estis iam lokitaj en la familio de Paruedoj. Pli ĵusaj studoj ne trovis kialon por supozi tiun proksiman rilaton inter ĉiuj tiuj birdoj, kaj sekve la Paradoksornitedoj kaj la Barboparuo estis ŝanĝitaj el la paruoj kaj lokitaj en distinga familio, nome Paradoksornitedoj. Kiel nomoj kiel Paradoxornis paradoxus - "enigmoj, paradoksa birdo" - sugestas, ties veraj rilatoj ne estas klaraj, kvankam je la fino de la 20a jarcento ili estis ĝenerale konsiderataj proksimaj al la Timaliedoj kaj al la Silviedoj.
Ekde 1990 (Sibley & Ahlquist 1990), oni aldonis molekulajn informojn por helpi je la klopodoj malkovri la verajn rilatojn de la Paradoksornitedoj. Ĉar la specioj de Paradoxornis estas ĝenerale kaŝemaj kaj en multaj kazoj malmulte konataj birdoj, kutime oni uzis por la analizoj specimenojn de Barboparuoj kiuj estas multe pli facile troveblaj. Ofte la tuta grupo estis entute lasataj for el la analizoj, ĉar estas malgranda kaj ŝajne sensignifa en la granda modelo de la birdevoluo (e.g. Barker et al. 2002, 2004). La Barboparuo tendencas aperi pli proksime al la alaŭdoj en filogenetiko surbaze en ekzemple hibridado DNA-DNA (Sibley & Ahlquist 1990), aŭ en analizoj de mtDNA (Ericson & Johansson 2003). Lokigo en superfamilio de Sylvioidea kiu enhavas birdojn kiel la Silviedoj, Timaliedoj kaj longvostaj paruoj - sed ne Paruedoj - estis konfirmata.
Cibois (2003a) analizis la citokromojn “b” de mtDNA kaj la sekvencojn 12S/16S rRNA de kelkaj Sylvioidea, inter ili de kelkaj specioj de Paradoxornis sed ne de la Barboparuo. Tiuj formis fortikan kladon pli proksiman al la genro Sylvia de la tipaj silvioj kaj kelkaj supozataj silviedoj kiel la Flavokula silvio ol al aliaj birdoj. La puzlo estis finfine solvata de Alström et al. (2006), kiuj studis la citikromoo “b” de mtDNA kaj la sekvencojn de mioglobino introna 2 de la nDNA de pli ampleksa gamo de Sylvioidea: la Barboparuo certe ne estis paradoksornitedo, sed ĝi formas distingan stirpon per si mem, kaj ties rilatoj ne estas entute solvataj ankoraŭ. La esto de la paradoksornitedoj en la klado enhavanta Sylvia, aliflanke, necesas ke la Paradoksornitedoj estu lokataj en sinonimo de la Silviedoj. Cibois (2003b) eĉ sugestis, ke tiuj estu merĝataj kun la restantaj Timaliedoj kaj oni adoptus tiun nomon. Tio ĝis nun ne estas akceptata kaj fakuloj restas dubecaj ĉar multaj taksonoj en Silviedoj kaj Timaliedoj restas pristudotaj ĉe siaj rilatoj. Ĉiukaze, estas pli verŝajne ke la grupo de la tipaj silvioj plus la paradoksornitedoj estas monofiletika kaj tiel tio kongruas kun la modernaj postuloj por taksono. Krome resti aŭ sinonimigi estas tute afero de filozofio, ĉar la sciencaj faktoj kongruus kun iu ajn el la ebloj.
La interesa konkludo el vidpunkto de la evoluo estas ke morfologie kaj interne homogene kaj kompare unu kun alia tre malsimilaj tipaj silvioj kaj paradoksornitedoj formas du pintojn en la diverĝa evoluo de la Silviedoj. Tio estas substrekita per rigardo al la plej proksimaj vivantaj parencoj de la paradoksornitedoj en la rearanĝitaj Silviedoj: La genro Chrysomma estas formata de ne-specialaj specioj kune intermezaj laŭ kutimaro, habitato kaj moroj inter la tipaj silvioj kaj la paradoksornitedoj. Supozeble, la prasilviedoj aspektis multe kiel tiuj birdoj. Kiel rimarkinde la evoluaj ŝanĝoj portis la paradoksornitedojn en tiea adaptado al manĝo de kariopsoj de herbo kaj de similaj semoj povas esti vidata kompare ilin kun la tipaj Fulvetta, kiuj estis iam konsiderataj Timaliedoj kaj unuigitaj kun la birdoj de la genro Alcippe (Pasquet 2006). Tiuj aspektas iom kiel senkoloraj maluroj kaj ne havas iun ajn el la adaptaĵoj de la paradoksornitedoj pro manĝo kaj habitato. Ŝajne la komuna praulo de la fulvetta kaj de la paradoksornitedoj evoluis en almenaaŭ du stirpoj de paradoksornitedoj sendepende (Cibois 2003a) & (Yeung et al. 2006). Nur la Ĥameo, la ununura silviedo de Ameriko, similas al la paradoksornitedoj multe laŭ kutimaro, kvankam ne laŭ kolorbildo, kaj kompreneble, kiel insektovora, nek laŭ bekoformo.
Specioj de paradoksornitedoj
Paradoxornis estas ŝajne parafiletika kun Conostoma. Oni trovis gravajn diverĝojn inter plej grandaj kladoj; baze Conostoma kun klado de grandaj specioj sekvata de du kladoj de pli malgrandaj specioj kiuj diferenciĝas markate pro plumarbildo. Tio kun la informoj pri ovokoloroj (Walters 2006) havigas konsiderindan subtenen por disigi en almenaŭ tri genroj kaj eble ĝis ok genroj. (vidu )
Klado de grandaj specioj
Genro Conostoma
(Sub)Genro Hemirhynchus aŭ Cholornis
(Sub)Genro Paradoxornis
(Sub)Genro Psittiparus
(Sub)Genro Calamornis
Klado de malgrandaj brunecaj specioj
(Sub)Genro Chleuasicus
(Sub)Genro Sinoparadoxornis
Klado de malgrandaj flavecaj specioj
(Sub)Genro Suthora
Paradoksornitenoj?
Supozeble la paradoksornitoj kaj ties plej proksimaj parencoj povus esti konsiderataj distinga subfamilio Paradoksornitenoj; ili ŝajne formus tre bone subtenatan kladon kvankam la situacio rilate la bazajn Silviedojn ne estas klara (Cibois 2003a, Jønsson & Fjeldså 2006).
Kantono Jackson (Ohio)
La kantono Jackson - angle Jackson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ohio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Paul Volz
Jakob Spiegel (1483-1547) citas lin en sia verko "Lexicon iuris civilis" (1506). En 1526 li rompis kun la protestantismo, kvankam kiel amiko de Erasmo kiu deviis al la luteranismo li havis kelkajn malfacilecojn kun la luterana fido. Tamen, li ĉiam havis bonajn rilatojn kun Erasmo, kaj post sia morto Erasmo lasis al li iom da valoroj en sia testamento.
Imre Göcsei
Imre Göcsei [goĉei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Göcsei Imre estis hungara geografo, instruisto.
Biografio
Imre Göcsei maturiĝis en pedagogia mezlernejo en Pápa en 1936, poste li akiris pedagogian diplomon en altlernejo en Szeged en 1940, pli poste li estis asistanto du jarojn samloke. Vespere dum la menciitaj du jaroj li studis en la universitata kolegio kaj li akiris plian diplomon, eĉ li doktoriĝis en 1943. Li estis soldato (1943–1945), en la sekva jaro li estis militkaptito. Hejmenveninta li instruis, iom poste li estis ministeria inspektoro. Inter 1956-1976 li instruis en gimnazio en Győr, poste li pensiuliĝis, intertempe en 1975 li kandidatiĝis. Li ricevis premiojn aŭ memormedalojn inter 1973-2003. Li havis edzinon ekde 1945, kiu naskis 2 filinojn.
Pon farr
Pon farr estas fenomeno en la fikcia universo de Star Trek. Parto de la reprodukta ciklo de Vulkananoj.
Ĉiujn sep jarojn viraj vulkananoj havas oestron. Ili suferas sangofluon, furiozas, kaj fine mortas krom se ili pariĝas kun iu kun kiu ili estas empatie ligitaj aŭ se partoprenas ritajn batalojn konataj kiel kal-if-fee.
Vulkananoj ne nur kapablas pariĝi ekster la pon farr, ili ankaŭ povas pariĝi kun aliaj specioj ekz., en Star Trek: The Original Series, Spock estas filo de Amanda Grayson (homino) kaj Sarek (vulkanano).
(154276) 2002 SY50
(154276) 2002 SY50 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 30-an de septembro 2002 en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra, orbito krucas tiujn de Marso, de la Tero kaj de Venuso; ĝia malsuprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito.
Zdeněk Jirotka
Zdeněk Jirotka (naskiĝis la 7-an de januaro 1911 Ostrava – mortis la 12-an de aprilo 2003 en Prago) estis ĉeha verkisto kaj felietonisto, aŭtoro de bonhumoraj romanoj, rakontoj, tribunal-raportoj kaj radio-dramoj.
Li naskiĝis en Ostrava, kie li en la jaroj 1925-1929 studis reallernejon, en 1933 li abiturientiĝis ĉe Konstruista Teknikumo en Hradec Králové. Baldaŭ li eniris armeon kaj restis tie ĝis 1940, servante en Košice, Olomouc, Brno kaj aliaj urboj.
Komence de la nazia okupacio li laboric ĉe ministerio de publikaj laboroj, sed post 1942 li dediĉis sin eksluzive al verkado, kion ebligis al li la eksterordinara sukceso de lia debuta satira romano Saturnin (esperantigita). La sukceson li neniam plu superis, nur lia parodio pri kriminala ĝenro La viro kun hundo vekis preskaŭ kompareblan intereson.
En 1940 li eniris redakcion de Lidové noviny (Popola ĵurnalo) kaj post la dua mondmilito redakcion de Svobodné noviny (Libera ĵurnalo), post 1951 li du jarojn laboris en la redakcio de bonhumora semajna gazeto Dikobraz (Histriko), poste li transiris al Ĉeĥoslovaka radio kaj en 1963 li revenis al Dikobraz.
Jirotka imitis la sekan anglan humuron, sed en la ĉeĥa medio, ofte li ĉarmas la leganton per sekretoj kaj nefinparolitaj ideoj.
La romano Saturnin estis sukcese filmita de Ĉeĥa televido. La Esperanta traduko de la romano (tr. Josef Vondroušek) atendas en manuskripto, publikigita estis nur la unua ĉapitro.
Veendijk
Siddebuursterveen aŭ Veendijk estas eta setlejo en la komunumo Midden-Groningen. Ĝi situas iom sude de Siddeburen. La dua nomo referencas al la torfmarĉa digo kiu origine situis inter Wagenborgen kaj Slochteren, sudoriente de la sablodorso sur kiu situas ĉiuj vilaĝoj de la antaŭa komunumo Slochteren. La setlejo troviĝas sur la loko de tiu digo. La konstruaĵoj laŭlonge de la digo formas la lastan restaĵon de la antaŭa kirkvilaĝo Oostwold.
Stratvido
Richard Lerchner
Richard LERCHNER (esperantigite Rikardo LERĤNER) naskiĝis la 19-an de novembro 1886 en Geyer (Saksujo). Li mortis en 1960) kaj estis laborista esperantisto aktiva en Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT).
Vivo
Li laboris unue kiel bierfaristo kaj poste kiel administranto. Antaŭ la unua mondmilito li funkciis en sindikato kaj parte en laborista partio.
Aktiva esperantisto li estis ekde 1910. Li gvidis kursojn kaj kunlaboris al Antaŭen, organo de LEA en Germanujo ĝis 1914. Li partoprenis la fondon de SAT kaj de 1923 ĝis la transiĝo de SAT de Lepsiko al Parizo en 1933 estis la administranto de la asocio. Li iniciatis la SAT-lernolibron Petro kaj kunverkis ĝian unuan tekston kun Norbert Barthelmess, dum laborpaŭzoj. En 1927 li estis membro de delegacio de eksterlandaj esperantistoj, invitita al Moskvo okaze de la deka datreveno de la Oktobra Revolucio.
Paul van Ostaijen
Paul VAN OSTAIJEN (naskiĝis la en Antverpeno, mortis la  en Miavoye-Anthée) estis flandra poeto kaj verkisto.
Lia modernisma verko demonstris obstinan kaj plurforman ekspresionismon, sed ĝi ankaŭ subiĝis al influoj de dadaismo kaj la frua surrealismo.
Paul van Ostaijen estis konvinkita flandremulo kaj envolviĝis en la aktivismo, pro kio post la unua mondmilito li devis fuĝi al Berlino por mallonga periodo. Tie li ekkonis verkistojn kaj artistojn de la berlina dadaismo kaj ekspresionismo. Tie li psike kolapsis.
Tradukoj en Esperanto
kun klariga teksto de Maurice Gilliams
Tamás Körösényi
Tamás Körösényi [tamAŝ koroŝEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Körösényi Tamás estis hungara skulptisto, medalisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Tamás Körösényi naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Sinagogoj de Lepsiko
La plej multaj el la sinagogoj en Lepsiko (Leipzig) estis detruitaj kadre de la pogromoj de novembro 1938 aŭ kadre de la sekva aliancana bombado de la Dua Mondmilito. En la urba teritorio nur la sinagogo de la adreso Keilstraße, germane ofte nomata Brodyer Synagoge, tenis sian religian funkcion.
Tamás Körösényi
Biografio
Tamás Körösényi frekventis mezlernejon, poste li akiris diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1976. Lia skulptista ĉefinstruisto estis Iván Szabó. Post siaj studoj li instruis en arta mezlernejo. Li ricevis stipendion inter 1980–1982 kaj en la sekva jaro li plulernis helpe de stipendio en Akademio de Belartoj de Vieno. Lia majstro estis Bruno Gironcoli. Inter 1987 kaj 1993 li instruis en la industriarta mezlernejo, ekde 1990 ankaŭ en la Belarta Altlernejo. En 1997 li atingis la instruan rangon docento, post 2 jaroj li estis katedrestro. Li akiris sciencan gradon DLA, poste habilitiĝo okazis en 2009. Li ricevis premiojn inter 1983-2008.
Sinagogoj de Lepsiko
En la nokto de la pogromoj de novembro 1938, inter la 9-a kaj 10-a de novembro 1938, la granda komunuma sinagogo, la sinagogo Ez Ĥaim kaj la kromkonstruaĵoj de la festhalo en la nova izraelida tombejo estis detruitaj. La pogrome ne detruita festhalo tri monatojn pli poste estis malkonstuita laŭ ordono de la urba administrejo.
Elek Győry
Elek Győry [djOri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Győry Elek estis hungara advokato, parlamenta deputito. Lia nobela antaŭnomo estis felpéczi.
Sinagogoj de Lepsiko
En la sekva listo la nomoj de eksaj sinagogoj estas metataj en klinitaj (kursivaj) literoj.
Elek Győry
Elek Győry naskiĝis la en Győr, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Elek Győry frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Győrszentmárton, poste li akiris advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1865. En la sekva jaro li malfermis advokatan atelieron. Ekde 1873 li partoprenis en kodigaj laboroj de la parlamento kaj li havis estrajn postenojn en la advokata ĉambro. Inter 1881 kaj 1892 li estis parlamentano. Li estis ankaŭ luterana presbitero. Li edziĝis en 1966, lia edzino naskis 2 gefilojn.
Sinagogoj de Lepsiko
Krome en Lepsiko ankoraŭ ekzistis la sekvaj sinagogoj kaj preĝhaloj:
Občina Dobrna
Občina Dobrna estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 11 komunumoj kovrante areon de 31,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 2208 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Dobrna.
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas:
Občina Mislinja norde, Občina Vitanje en la nordoriente, Občina Vojnik la oriente, Urba municipo Celje kaj Občina Žalec en la sudo, Občina Velenje la okcidento.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 11 vilaĝoj:
Brdce nad Dobrno, Dobrna, Klanc, Loka pri Dobrni, Lokovina, Parož, Pristova, Strmec nad Dobrno, Vinska Gorica, Vrba, Zavrh nad Dobrno
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php
http://www.geopedia.si/#T1257_F408:155_x517824.46499999997_y134327.648_s13_b4
33400 Laurapierson
33400 Laurapierson estas tre malgranda, tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Laura Catherine Pierson, finalistinon de la Regeneron Science Talent Search de 2017, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri matematiko. Ŝi estis lernantino ĉe la College Preparatory School de Oakland (Kalifornio).
John Emerich Edward Dalberg-Acton, 1a Barono Acton
John Emerich Edward Dalberg-ACTON, 1a Barono Acton, 13a Markizo de Groppoli, RVO (10a de Januaro 1834 – 19a de Junio 1902), plej bone konata kiel Lord Acton, estis angla katolika historiisto, politikisto, kaj verkisto. Li estis la nura filo de Ferdinand Dalberg-Acton, 7a Baroneto, kaj nepo de la Napola admiralo kaj ĉefministro Sir John Acton, 6a Baroneto. Inter 1837 kaj 1869 li estis konata kiel Sir John Dalberg-Acton, 8a Baroneto.
Li estas eble plej konata pro la aserto, "Povo tendencas al korupto, kaj la absoluta povo koruptas absolute. Grandaj homoj estas preskaŭ ĉiam malbonaj homoj...", kion li faris en letero al anglikana episkopo.
En 1859, Acton setliĝis en Anglio, nome, Aldenham, en Shropshire. Li revenis al la Ĉambro de komunuloj tiun saman jaroj kiel membro por la irlanda "Borough of Carlow" kaj iĝis admiranto kaj aliĝinto de la Ĉefministro William Ewart Gladstone. Tamen, Acton ne estis aktiva parlamentano, kaj lia parlamenta kariero finiĝis post la Ĝenerala balotado de 1865, kiam li estris la liberalan balotadon por Bridgnorth apud sia hejmo de Shropshire. Acton venkis super la konservativa estro Henry Whitmore, kiu sukcese postulis rekalkulon kaj tiel retenis sian sidlokon kaj Acton perdis la ĵus akiritan. Post la aprobo de la leĝo "Reform Act 1867", Acton denove kandidatis en Bridgnorth, tiam reduktita al unusola sidloko, en la Ĝenerala balotado de 1869 sed malsukcese.
Acton interesiĝis pri Usono, konsiderante ties federacian strukturon la perfekta garantio de la individuaj liberecoj. Dum la Usona Enlanda Milito, lia simpatio iris tute al la flanko de la Konfederacio, pro ilia defendo de la rajtoj de la ŝtatoj kontraŭ centrigita registaro kiu en lia opinio kaj en la historiaj antaŭaĵo, nepre iĝos tiraneca. Liaj notoj al Gladstone prie helpis, ke multaj en la Britia registaro simpatiis kun la Sudo.
Christine McVie
Christine McVie (naskiĝinta kiel Christine Anne Perfect la en Bouth, Lake District, mortinta la 30-an de novembro 2022), estis angla rokmuzika kantistino, ludanto je klavarinstrumento kaj tekstistino. Ŝi akiris sian gloron kiel membrino de grupoj Fleetwood Mac kaj Chicken Shack. Ŝi eldonis ankaŭ tri soloajn albumojn.
Petrovsko-Razumovskaja (stacio)
Petrovsko-Razumovskaja (Петровско-Разумовская) estos haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
Kolonica
Kolonica (hungare Kiskolon [kiŝkolon], rutene Колоніця [kolonicja]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kolonica situas en valo, laŭ ĉefvojo Ukrainio-Snina. La lasta urbo troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1549. La unuaj loĝantoj estis rutenoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kolonicza, poste ĝi ricevis pli hungarecan loknomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kiskolon 516 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Snina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kolonica 607 homoj, (552 slovakoj, 47 rutenoj).
Friedrich Stromeyer
Friedrich Stromeyer (1776-1835) estis germana kemiisto, apotekisto, kaj profesoro en la Universitato de Göttingen, kiu malkovris la kemian elementon Kadmion. Li estis lernanto de Johann Friedrich Gmelin kaj Louis Nicolas Vauquelin kaj ankaŭ aktivis kiel inspektoro de la apotekistaro. Li estis la unua rekomendi la uzon de la amelo kiel reakciilo por identigo de la libera jodo, krom studi la arsenajn komponaĵojn kaj bismutajn salojn. Li estis filo de la kuracisto kaj botanikisto Ernst Johann Friedrich Stromeyer (1750–1830).
Roden (Drento)
Roden estas nederlanda vilaĝo en la municipo Noordenveld en la norda parto de la provinco Drenthe, ĉirkaŭ dekkvin kilometrojn sudokcidente de la urbo Groningen.
Esperanto
Ekde la jaro 1962 estas Zamenhofstrato en la vilaĝo (vidu: Listo de Zamenhof/Esperanto-objektoj en Nederlando)
Ura (vilaĝo)
Ura estas vilaĝo en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en la Norda Grand-Ebenĵa regiono de orienta Hungario, en subregiono de Csenger.
Situo
Ura situas sur ebenaĵo, laŭ iama marĉo nomata Eĉed, laŭ traira flankovojo, fervojo Mátészalka-Csenger preteriras. La lasta troviĝas 8, Naĝecsed 14 km-ojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1374 en formo "Wra".
Françoise Noireau
Françoise NOIREAU (Fransoazo Oazo) (1963, Parizo - ) estas franca esperantistino, psikopedagogo kaj violonisto de dancmuzikoj de popolaj tradicioj (etnomuziko, folkloro). Ŝi loĝas nun en centra Bretonujo. Sed ŝi naskiĝis kaj studis en Parizo, esperantigis siajn edzon kaj tri gefilojn en la sudaj Alpoj, en Briancono (Briançon, plej alta urbo en Eŭropo) kaj gastigis multajn geesperantistojn. Esperanto estas ŝia kutima lingvo kaj jam venas la tria esperantista generacio tra la bebo de Letisja, kies denaska lingvo estas Esperanto, antaŭ ol venis la franca, tra la lernejo. Ankaŭ li estas denaskulo.
Ŝi regule volontulis en tre multaj kampoj jam de 40 jaroj. Ŝi partoprenas en tre diversaj agadoj en Esperantujo, regule instruante Esperanton jam de 1991, ankaŭ en kelkaj landoj, ludante violonon, prelegante, ekzemple pri siaj vojaĝoj kaj restadoj ekzemple en Rusio, pri la Lingvoj-Festivalo, kiun ŝi organizis en 2020, pri aŭtismo, ktp. Ŝi estas emerita speciala instruistino por gelernantoj kun kondutaj problemoj, kaj emerita psiĥoterapiistino por infanoj. Ŝi mem ricevis diagnozon de aŭtismo antaŭ unu jaro kaj tio donis al ŝi tute aliajn komprenon kaj sperton pri la afero.
De 2021, ŝi instruas Esperanton perrete, kadre de la universitato Espoir (UEC) en Kongolando.
Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2009
La 7-a Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso okazis la 22-an de novembro 2009 en la sporta palaco de Kievo (Ukrainio).
Venkinto de la konkurso estis Ralf Mackenbach el Nederlando, prezentinta la mem verkitan kanton Click Clack.
Partopreno
Ĉi-jare nur 13 landoj (respektive naciaj televidaj kanaloj) konfirmis sian partoprenon. Bulgario, Grekio kaj Litovio malanonciĝis, dum Svedio - kiu paŭzis en 2008 - repartoprenis.
Sabine Kebir
Sabine KEBIR (8-a de Majo 1949 en Leipzig kiel Sabine Kortum) estas germana verkisto, eseisto, literaturkritikisto kaj fakulo pri Alĝerio. Ŝi estas aktivulo de PEN-klubo Germania.
Ŝi studis el 1967 ĝis 1972 en la Humboldt-Universitato de Orienta Berlino, kaj el 1955 ŝi parolis rusan, francan kaj italan. Ekde 1976 ŝi studis en la Institut für Literaturgeschichte de la "Akademie der Wissenschaften" de la GDR kie ŝi doktoriĝis. En 1977 ŝi translokiĝis al Alĝerio kaj ŝi vivis ĝis 1988 en Alĝero. Kiel ĵurnalisto ŝi laboris por radio, televido kaj por gazetoj kiel, Der Tagesspiegel, la "junge Welt", la Frankfurter Rundschau, Die Zeit kaj Freitag.
Ŝia teksto "Berto Breĥto - sendependa komunista intelektulo" aperis en Esperanto en la libro Berto Breĥto kaj la komunismo.
(26308) 1998 SM165
Ĝi estas en orbita resonanco 1 : 2 kun Neptuno kaj do estas tvotino. Ĉar ĝia perihelio (29,921 ) estas iom pli malgranda ol la aphelio de Neptuno (30,441 AU), ĝi estas klasifikata kiel neptunrenkonta asteroido; sed fakte la minimuma distanco inter iliaj orbitoj (Neptuna MOID) estas 2,802 AU (419 milionoj da km).
Fizikaj ecoj
Observoj per la kosmoteleskopo Spitzer kombinataj kun mezuroj de orbito per Hubble permesis mezuron de ĝia denso : ĉ. 0,51 g/cm³, simila al tiu de la triopa plutoneno (47171) 1999 TC36 (0,3 – 0,8 g/cm³) kaj de la saturna satelito Hiperiono (0,567 ± 0,102 g/cm³). Tia malgranda denso montras porhava korpo ĉefe komponita el glacio.
Por Michael E. Brown, ĝi eble estas nanplanedo kun diametro de 288 km, taksata laŭ radiometria mezuro.
La granda vario de ĝia luma kurbo sugestas, ke ĝia havas longigitan formon.
Satelito
Ĝia natura satelito nomita S/2001 (26308) 1 estis malkovrita la de Michael E. Brown kaj Chad Trujillo uzinte observojn per la Teleskopo Hubble, anoncita la.
Tiu satelito havas diametro de 81 ± 14 km. Ĝi trakuras orbiton ĉirkaŭ la ĉefa korpo en 130,158 ± 0,005 tagoj, la granda duonakso de tia orbito estas 11 377 ± 8 km kaj ties discentreco 0,4727. Ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.
Paŭlo Lengyel
LENGYEL Pál (lendjel) ankaŭ Paŭlo LENGYEL, pseŭdonomo REGÉCZI Hugó, estis hungara esperantisto, redaktisto kaj presejposedanto. Li naskiĝis en la 1-a de aprilo 1868 en Szabadka, tiama Hungario (nun Subotica en Serbio), mortis en la 4-a de oktobro 1932 en Budapest.
En 1897 Lengyel hazarde ekvidis anoncon pri la unua hungara Esperanto-lernolibro de Ábel Barabás kaj antaŭmendis ĝin en kelkaj ekzempleroj. Li esperis, ke ankaŭ liaj amikoj lernos Esperanton, kiu ne okazis. Tamen, nur du tagojn post la ricevo li sendis leteron al la redakcio de la tiam sola esperanta gazeto Lingvo Internacia, kaj korespondis kun la sveda redaktisto Paul Nylén. En interŝanĝo por unu ekzempleron de la hungara lernolibro, pri kiu Nylén ĝojis, li fariĝis abonanton de la gazeto.
Li baldaŭ fariĝis ”unu el la plej memoferaj batalantoj de la heroa epoko de Esperanto.” La gazeto Lingvo Internacia troviĝis en grava krizo kaj Lengyel, 1900–04 je sia propra risko eldonis, ekde 1900 dum ia tempo ankaŭ presis, kaj kelkan tempon redaktis la gazeton.
En septembro de 1904 Lengyel migris kun sia familio al Parizo, kunfondis tie la presejon Presa Esperantista Societo, kaj li iĝis ĝia teknika direktoro. Li restis ĝis 1914 unu el la precipaj kolonoj de Lingvo Internacia, konsekvenca ’fundamentisto’ kaj fidela amiko de Théophile Cart. Kiam en 1905 la Lingva Komitato fondiĝis, li tuj estis elektita ĝia ano, kaj en 1910 li fariĝis ankaŭ akademiano.
Okaze de la militeksplodo en 1914 la francaj magistratoj metis lin kaj lia familio en internigejon pro lia hungara ŝtataneco. Ĉiu havaĵo estis konfiskita, eĉ el la propraj verkoj restis nek unu ekzemplero. Lengyel kaj lia familio restis en la internigejo ĝis la militfino. Lian kvinjaran suferadon kaj la mizeron foje-foje mildigis la helpoj de L. Moreau, Cart, Frechas kaj Hector Hodler kaj ankaŭ du esperantistaj gardisto-soldatoj, faris, kion ili povis fari.
En junio de 1919 li revojaĝis al Budapeŝto kaj provis rekomenci la vivon kiel ĉefo-korektisto de granda presejo. En la postmilitaj jaroj li ne partoprenis la movadon aktive pro malriĉo, malsano kaj animaj postsignoj de la militjaroj.
Li verkis du gramatikojn, en 1903 kunlabore kun Schwörer kaj József Miletz, en 1921 kun Kálmán Kalocsay. Li tradukis hungaren la Fundamento de Esperanto, 1909 kaj la ŝlosilon de Ĉefeĉ. Jam en 1899 li verkis la ampleksan Libro de l' humoraĵo, tradukis la rakonton de D. Abonyi Mallumaĵo 1906, kaj kompilis verketon La Kalendaro, 1907.
La plimulto de liaj artikoloj aperis en Lingvo Internacia (ankaŭ en ties literatura almanako), kaj en la Juna Esperantisto, kiu li redaktis 1909–1914. Artikoloj ankaŭ en L' Esperantiste, La Revuo kaj en Literatura Mondo, kie aperis liaj interesaj Rememoroj, en 1922 kaj januario 1923 (vidu sub ’Eksteraj ligiloj’).
Esperanto en la lernejoj
Lernejoj. La plej ampleksaj laboroj estas faritaj por sukcesigi Esperanton en la lernejoj. Sukcesoj montriĝis en la plimulto de evoluintaj landoj. E-n oni jam instruis en multegaj, ne facile kalkuleblaj lernejoj diversgradaj. Sed nur en maloftaj kazoj la instruado de E havis daŭran karakteron, kaj nur en kelkaj landoj en nemultaj lernejoj oni instruis E-n en deviga formo. Estu menciataj kelkaj kaŭzoj de la ŝajne malrapida progreso. La lernejo estas konservativa institucio, kiu - eĉ en progresemaj landoj - pli atentas la tradiciojn ol la postulon de la modernaj bezonoj. Estas ĝenerala plendo pro la troŝarĝo de la lerneja programo, do enkondukon de nova fako - aŭ E aŭ alia - ne konsentas plimulto de la kompetentaj faktoroj. Preskaŭ ĉie en la mezgradaj lernejoj oni instruas kelkajn lingvojn kaj kvankam la universala akcepto de E estus la solvo ankaŭ de la lingva instruado, la transiron malfaciligas i. a. ĝuste la ampleksa instruado de la antikvaj kaj modernaj lingvoj. En diversaj landoj sekve de registar- aŭ reĝimŝanĝo perdiĝis antaŭe jam uzitaj permesoj aŭ favoroj. Pri la stato de la E-a instruado orientas la artikoloj laŭlandaj, la koncernajn paĝojn montras la Indekso. (v. Instruistoj; Ligo de Nacioj; Pedagogia valoro de E; Studentoj; Universitataj katedroj.)
Sinekdoĥo
Sinekdoĥo (aŭ "sinekdoko") (de la malnovgreka συνεκδοχή) estas parolfiguro, speco de metonimio en kiu:
Oni ne konfuzu sinekdoĥon kun metaforo, kiu estas parolfiguro bazita sur komparo.
Sinekdoĥo estas unu el la plej ordinaraj manieroj karakterizi kaj poste referenci fikcian rolulon. Ofte iu estas konsekvence priskribata per unu sola korpa aŭ vesta parto, ekz-e la okuloj aŭ la ruĝa kufo, kiu iĝas reprezentaĵo de la tuta persono.
Sonetoj kaj aliaj formoj de ampoezio ofte uzas sinekdoĥojn por karakterizi la amaton per terminoj de individuaj korpopartoj prefere al la tuta, kohereca memo. Tiu kutimo aparte oftas en la Petrarka soneto, kie la idealigita amato ofte estas priskribata parton post parto, de kapo ĝis piedpinto.
Cui Jian
Cui Jian (n. 2-an de aŭgusto, 1961) estas koredevena ĉina muzikisto loĝanta en Pekino. Li kantas, verkas kantojn, kaj ludas trumpeton kaj gitaron. Li estas rigardata kiel pioniro de ĉina rokmuziko kaj unu el la plej fruaj verkintoj de rokenrolaj kantoj en la ĉina.
<!-- Affectionately called "Old Cui", he is considered to be a pioneer in Chinese rock music and one of the first Chinese artists to write rock songs. For this distinction Cui Jian is often labeled "The Father of Chinese Rock".
Early career
Cui Jian grew up in a musical family in Beijing - his father was ethnic Korean and a professional trumpet player and his mother was a member of a Korean dance troupe. Cui Jian himself started playing the trumpet at the age of fourteen and joined the Beijing Philharmonic Orchestra in 1981, at the age of twenty. He was first introduced to rock during this period when friends smuggled in illicit recordings from Hong Kong and Bangkok. Inspired by the likes of Simon and Garfunkel and John Denver, Cui began learning to play the guitar.
In 1984 he formed Seven Ply Board with six other classically-trained musicians, including the saxophonist/suona player Liu Yuan. The seminal band was heavily influenced by the Beatles, Rolling Stones and Talking Heads. They performed their own works - mostly soft rock and love songs - in local hotels and bars.
Cui Jian first shot to stardom in 1986, when he performed "Nothing to My Name" (一无所有; pinyin: Yì Wú Suǒ Yǒu) on a television talent show. The next year he left his permanent job with the orchestra. His band, now renamed ADO, included two foreign embassy employees: Hungarian bassist Kassai Balazs and Madagascan guitarist Eddie Randriamampionona. His first real album, Rock and Roll on the New Long March, was released in 1986.
Tiananmen and aftermath
Cui Jian reached the apex of his popularity during the Tiananmen Square protests of 1989, when "Nothing to My Name" became an anthem to student protestors. Before the protests were violently broken up on June 4–5, Cui frequently appeared with the students and was affirmed by Wu'er Kaixi, one of the prominent leaders of the movement, as highly influential among young Chinese of the time. The following government crackdown forced many rock musicians, Cui Jian included, into hiding in the other provinces. Surprisingly, sanctions proved relatively temporary and Cui was able to return to Beijing shortly afterward. In early 1990, he began his first rock tour entitled the "New Long March", with ten concerts scheduled in Zhengzhou, Wuhan, Xi'an, Chengdu and others. Midway through the tour, Cui Jian gained notoriety for appearing on stage wearing a red blindfold across his eyes before performing his well-known political anthem, "A Piece of Red Cloth", prompting the government to terminate the performance and cancel the remainder of the tour. After the tour, 1 million yuan was donated to help pay for the 1990 Asian Games, alleged by some to have been a disguised fine for his political indiscretion.
Later career
He has toured both Europe and the United States four times respectively, as well as played a number of shows in Japan, Korea, and Southeast Asia. He is the only modern musical act from the PRC to have made such an impact on the global music scene, and continues to be a point of focus for international news media coverage of Chinese cultural affairs.
In 2000 Cui Jian was awarded the Dutch royal family's prestigious Prince Claus Award for positive artistic and intellectual influences on the broader culture and society.
In 2002 Cui Jian and his manager Paul Fry co-organized the Lijiang Snow Mountain Music Festival (China's Woodstock) in Lijiang, China. Cui Jian followed this with a 10 city tour in Germany and performances with Udo Lindenberg (Godfather of German Rock & Roll), performances with Deep Purple in China and a 13 city sold out tour of the United States.
Bai Qiang is working to produce a 3D concert film and documentary on Cui Jian which is expected to release June 2011.
Political rehabilitation
On September 8, 2000 Cui Jian and his band performed the song "Flying" (飞了; pinyin: Fei Le) at the Anti-Piracy Concert held at Worker's Stadium in Beijing. It was his first large-venue performance in the capital in 7 years.
In 2002 Cui Jian initiated, produced, and played at a major rock festival in the mountains of Yunnan province. The "Snow Mountain Music Festival" was a major media attraction and was reported by the international press as "China's Woodstock". This experience started a trend of outdoor music festivals in China.
In early 2003 Cui Jian was authorized to open for the Rolling Stones' concert in Beijing. In a 2003 interview, Cui claimed to have taught himself guitar skills in the 1980s by learning Rolling Stones and Beatles songs. He was also quoted as having three dreams: to perform in his home city of Beijing again, to see the Rolling Stones perform live, and to perform together with the Rolling Stones. Due to the SARS outbreak, however, the concert was cancelled.
Not until March 2004, when Cui Jian opened for Deep Purple on their mainland tour, was he finally able to perform a full set at a major venue in Beijing.
On September 24, 2005 Cui Jian was finally granted permission to headline his own show at the Beijing Capital Stadium, which signified the end of the unofficial ban on Cui Jian performances in China's capital. It also confirmed a major turn-around in government attitude towards rock music in general.
Cui did finally play with the Rolling Stones at the Shanghai Grand Stage on April 8, 2006, singing and playing "Wild Horses.  Following the performance, Cui was quoted as saying, "This is the 20th-year anniversary of Chinese rock 'n' roll... We have an appointment. In the near future, they will be back, and we'll rock again in Beijing."
Cui Jian performed in Taiwan on July 8, 2007 after numerous attempts in previous years to perform there had been derailed by governments on both sides of the Taiwan Strait. Cui's entourage to the island comprised 18 people including his 75-year old mother. Headlining on the last day of the Ho-Hai-Yan Rock Festival at Fulong Beach, Cui Jian's participation was promoted on the festival's website with the slogan: "He's really coming!"
In September 2007 he performed at the Beijing Pop Festival, including a guest appearance rapping with the American rap group Public Enemy.
December 4, 2009, Cui Jian returned to Taiwan for his second concert there in three years, for the grand opening of the Legacy Taipei. -->
Erupcio (medicino)
Erupcio estas afekcio de la haŭto. Pro erupcio la haŭto ruĝiĝas kaj/aŭ aperas sur ĝi makuloj, aknoj, veziketoj ktp, plej ofte kiel sinmontro de interna malsano aŭ nenormalaĵo.
Kantono Jackson (Oklahomo)
La kantono Jackson - angle Jackson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Oklahomo. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Mbuji-Mayi
Mbuji-Mayi (pli frue ĝis 1966 Bakwanga) estas milionurbo kaj ĉefurbo de la provinco Orienta Kasajo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio), kie estas la tria plej granda urbo. La loknomo signifas: kaproakvo (komprenu: trinkejo por kaproj).
Geografio
Mbuji-Mayi situas en centro (tamen iomete pli sude) de la lando laŭ rivero Sankuru.
Historio
Belgoj fondis la ministan urbon en 1910. Post la sendependiĝo inter 1960-1962 la urbo iĝis memdeklara ĉefurbo de minista ŝtato. En kaj en la proksimaj komunumoj epidemio pri ĥolero okazis en 2002, kiu daŭris duonjaron. Alvenis Ruĝa Kruco kaj similaj organizaĵoj por helpi al la lokaj kuracistoj.
Ekonomio
Mbuji-Mayi estas centro de minado kaj tiucela komerca centro pri diamanto.
Trafiko
Mbuji-Mayi havas flughavenon. La aliaj trafikaj kontaktoj estas malbonaj. Oni planas fervojon.
Klimato
Mbuji-Mayi troviĝas en la tropika zono. La averaĝa temperaturo varias inter 23 kaj 28 °C. Jare pluvas po 1481 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La pluvo kulminas en novembro kaj malkulminas en julio.
16215 Venkatraman
16215 Venkatraman estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Dheera Venkatraman, kiu atingis la finalon de 2002 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Dheera lernis ĉe la Hunterdon Central Regional High School de Flemington (Nov-Ĵerzejo, Usono).
Dupropila dusulfido
Dupropila dusulfido aŭ C6H14S2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfida acido kaj tiopropanolo. Dupropila dusulfido estas senkolora aŭ blanka likvaĵo kun penetranta malagrabla odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Dupropila dusulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Dupropila dusulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Neko no ongaeŝi
Neko no ongaeŝi (japane: 猫の恩返し [neko no ongaeŝi], laŭvorte: La rekompenco de la katoj) estas japana animacia filmo de Studio Ghibli publikigita en 2002.
La reĝisoro estis Morita Hirojuki. La muzikon por tiu filmo komponis Nomi Juĝi. La originala rakonto estis skribata kaj desegnita de Hiiragi Aoj.
Intrigo
Iutage la junulino Haru savas la vivon al kato, kiu estas en vereco la princo de la kata reĝlando. Poste ŝi ricevas prezentojn kaj la proponon edziĝi kun la princo. Ŝia neklara respondo estas komprenita kiel "jes", sed ŝi ne scias certe, kion ŝi volas. Ŝi aŭdas misteran voĉon dirantan, ke ŝi iru al Kata Oficejo kaj serĉu ĝin. Mistera kato Muta (similante al la kato Mun el la filmo Mimi o sumaseba) gvidas ŝin ĝis ŝi renkontas la katan figuron "Barono" (ankaŭ el la filmo "Mimi o sumaseba") kaj la korvan figuron "Toto", kaj ambaŭ transformiĝas en vivantaj estaĵoj. Kune ili eniras la Katan Oficejon kaj konsiliĝas. Tuje katoj venas kaj portas Haru perforte al kata reĝlando. Muta sukcesas iri kun Haru, kaj la Barono kaj Toto sekvas ilin. En la kata reĝlando Haru renkontas la despotan kat-reĝon kaj komencas transformiĝi iom post iom en katon cele de esti preparita por la geedziĝo kun la princo...
Filmo
La filmo "Neko no ongaeŝi" aperis en 2002 en la kinoj en Japanio, kaj je la jarfino de 2002 ankaŭ sur DVD.
Libroj
En 2002 la filmo Neko no ongaeŝi aperis ankaŭ kiel kolorplena kvar-voluma filmkomikso eldonita de Tokuma Shoten.
Eŭropa ŝoseo 28
La eŭropa ŝoseo 28 (E 28) estas eŭropa ŝoseo inter okcidento kaj oriento tra meza kaj orienta Eŭropo. Ĝi komenciĝas proksime de la urba limo de la germania ĉefurbo Berlino en la germania federacia lando Brandenburgio kaj kondukiĝas tra Pollando, la Kaliningrada provinco de Rusio kaj Litovio ĝis la belorusia ĉefurbo Minsko.
Duttlenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Azerbajĝano
Azerbajĝano (Azərbaycan), oficiale la Azerbajĝana Respubliko (Azərbaycan Respublikası), estas eŭrazia lando situanta en Kaŭkazio ĉe la bordo de la Kaspia Maro. Ĝi havas landlimojn kun Rusio norde, kun Kartvelio kaj Armenio okcidente kaj kun Irano sude.
La nuna teritorio de Azerbajĝano estis la regiono kie antaŭe ekzistis Kaŭkaza Albanio, kristana nacio tre ligata al la armenoj. Ĝi estis inter la unuaj ŝtatoj de la mondo kie kristanismo estis la ŝtata religio. Post la amasa elmigrado de la tjurkoj en la regionon la loka loĝantaro kaj la tjurkoj rasmiksiĝis kaj naskiĝis la azeroj kiuj heredis tradiciojn eĉ ekde la zoroastra epoko kaj kristana sed kun la islama religio.
Azerbajĝano fariĝis la unua laika demokratia respubliko el la islama mondo en 1918 post la malapero de la Rusa Imperio kaj la sendependiĝo de la kaŭkazaj teritorioj. Ĝi kuniĝis kun Armenio kaj Kartvelio en federacia demokratia respubliko dum du jaroj. Samtempe en Bakuo kaj apudurboj en novembro 1917 estis proklamita socialisma soveta respubliko (Baku-soveto), detruita ĝis la fino de somero 1918 de Cetra Kaspia diktaturo subtenita de brita armeo.
Poste ĝi fariĝis sola sendependa respubliko kaj post la venko de bolŝevikoj en la interna milito, ĝi fariĝis ĝis 1936 parto de la Kaŭkaza federacia respubliko. De 1936 ĝis 1991 ĝi estis unu el la 15 sovetaj respublikoj en konsisto de Sovetunio.
Azerbajĝano estas sekulara lando, kiu estas membro de la Konsilio de Eŭropo ekde 2001. La azeroj estas la plimulta etno, el kiu la plejparto estas ŝijaismaj islamanoj. Malgraŭ tio ke ĝiaj institucioj estas similaj al la demokratiaj, la registara konduto estas kritikata pro aŭtoritatismo.
La lando estis kunfondinta membro de GUAM kaj estas membro de la Komunumo de Sendependaj Ŝtatoj ekde septembro 1993. Azerbajĝano havas delegitaron ĉe la Eŭropa Unio kaj gastigas specialan senditon el la Eŭropa Komisiono.