cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sakaka
Historio
Sakaka estis loĝata jam pli ol kvar mil jaroj. La urbego estas loko de arkeologiaj lokoj. Dum la historio la estis ripozejo de karavanoj inter Mediteraneo kaj Hinda Oceano. En la lastaj jaroj la registaro financis monon al la urbego. La plej menciinda estas la universitato fondita en 2005.
Listo de ministroj pri eksterlandaj aferoj de Francio
La indikitaj datoj estas tiuj de la komenciĝo aŭ de la fino de la oficoj, kiuj kutime estas la tago antaŭ la dato de la Oficiala Gazeto en kiu aperas la dekreto pri nomumo.
Sakaka
Ekonomio
Sakaka estas agrikultura urbo, kie oni produktas datojn (200,000 palmoj), olivojn (12,000,000 arboj). La irigacia akvo venas el putoj.
Trafiko
Sakaka havas trairantan ĉefvojon. Civila flughaveno funkcias proksime (30 km).
Klimato
Sakaka apartenas al la dezerta klimato. Jare pluvas nur 56 mm, inter junio kaj septembro ne pluvas.
-1273
En la jaro 1273 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Bučina (distrikto Ústí nad Orlicí)
Vilaĝo Bučina situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, apud la ŝoseo inter Cerekvice nad Loučnou kaj Javorník, 2 km de Cerekvice nad Loučnou. Vivas ĉi tie.
Makroekonomiko
Makroekonomiko estas teoria aliro, kiu pristudas ekonomikon tra la rilatoj inter la grandaj aroj ekonomikaj, kiel la gajno, la investo, la konsumo, la senlaborulokvoto, la inflacio ktp.
Bučina (distrikto Ústí nad Orlicí)
Historio
La unua skriba mencio pri Bučina estas el la jaro 1167 en akto de reĝo Vladislav la 1-a, per kiu Petr Lubman donacis vilaĝon "Na Bučině" al la monaĥejo Litomyšl. Bučina do estas unu el la plej malnovaj vilaĝoj en la regiono Litomyšl.
Makroekonomiko
Ĝi estas grava ilo por analizi la politikajn ekonomikojn de la ŝtatoj aŭ de internaciaj organizoj.
Bučina (distrikto Ústí nad Orlicí)
Historio
En la jaro 1680 okazis en sinjorejo Litomyšl terkulturista leviĝo. Ankaŭ el Bučina ĉeestis kelkaj kamparanoj, nome Jiří Beneš kaj Jan Černý - Uher.
Makroekonomiko
Estas ofte opiniita, ke la unua kiu vere "makroekonomikis" estis Keynes. Tiu ekonomikisto influis la "New Deal" de Roosevelt, kaj la ĝeneralan mondan ekonomion ĝis la 1970aj jaroj.
Bučina (distrikto Ústí nad Orlicí)
Historio
Post dekreto pri religia toleremo de imperiestro Jozefo la 2-a en la jaro 1781 Bučina fariĝis centro de eklezia reforma movado en Bohemio. En la jaro 1786 estis ĉi tie konstruita evangeliana preĝejo, kiu komence servis al evangelianaj kredantoj el 33 vilaĝoj. Nur en la jaro 1859 oni establis en Bučina la unuan evangelianan eklezian lernejon kun unu lernoĉambro. Tuj en tiu jaro estis en la vilaĝo konstruita nova lerneja domo. En la jaro 1876, post proklamo de ekleziaj lernejoj privataj, el kio rezultis, ke instruadon devis pagi la kredantoj, estis la lernejo en Bučina transformita je publika lernejo. En la jaro 1903 estis konstruita nova lernejo kun du lernoĉambroj kaj de la jaro 1906 oni jam lernis en ambaŭ de ili.
Preĝejo
La unua mencio pri preĝejo de Sankta Jakobo Pli Granda en Bučina estas el la jaro 1346. Pro raporto, ke en la jaroj 1558 kaj 1562 estis en Hradec Králové por Bučina fanditaj du novaj sonoriloj oni supozas, ke tiu malnova preĝejeto kun sonorilturo iom pli frue forbrulis kaj estis konstruita nova. En presbiterejo la preĝejo estis volbita, en la navo platplafona, pentrita per bildoj de sanktuloj. En okcidenta fronto staris nealta turo kun pinta tegmento. Sonorila stablo estis de ekstero kovrita per lignotabuloj.
Makroekonomiko
El vendcela vidpunkto, la makroekonomikajn cirkonstancojn devas akcepti entrepreno kiel neŝanĝeblaj, ĉar ĝi ne povas rekte influi ilin. Estas nur nerekte, tra la lobioj, ke ĝi povas provi influi ilin.
Bučina (distrikto Ústí nad Orlicí)
Preĝejo
Tiu preĝejo forbrulis okaze de granda incendio en la vilaĝo en la jaro 1872 kaj en la jaro 1887 estis sur la sama loko konstruita nova, pseŭdogotika. La nova preĝejo estas oblonga kun poligonale fermita presbiterejo kaj kun prisma turo enmetita en la navon. En okcidenta parto de la navo estas ligna ĥorejo sur du kolonoj. Eksteraj vandoj estas membrigitaj per apogpilieroj kaj pintaj fenestroj kun cirkelaĵoj. Interno estas volbita per pseŭdogotika ripa volbo. Ekipaĵo estas simpla, pseŭdogotika.
Evangeliana preĝejo
Evangeliana preĝejo estis konstruita en la jaro 1786. Ĝi estas salonega spaco, interne rearanĝita en la jaro 1928. La fasado estas novrenesanca.
Lorjak
Jacques-Louis MAHÉ, pseŭdonime Lorjak (naskiĝis la 12-an de Aprilo 1912, mortis la 4-an de Aŭgusto 1992 en Parizo) estis franca esperantisto, reklamfotisto, filmisto kaj verkisto.
Li esperantistiĝis en 1932. Profesia fotisto, li estis altirita de filmado kaj fariĝis pioniro de la Esperanta filmo. En 1937 li prezentis sian senparolan E-propagandan verkon Antaŭen (1936) en la internacia konferenco Esperanto en moderna vivo. Antaŭen surekranigas absurdaĵojn okazantajn pro lingva nescio en fremda lando, kaj roligas multajn anojn de la tiama pariza grupo. El ili Mahé aparte bone kunlaboris post la milito kun sia amiko Pierre Petit, prezidanto de la franca asocio.
En 1963 li produktis la unuan kaj ĝis nun unusolan - origine Esperantlingvan longdaŭran fikcian filmon: la unuhoran Angoroj. La ĉefrolantoj estis aktoroj de la Internacia Arta Teatro, Jana Ravšelj, Marc Darnault kaj Srdjan Flego; en epizodaj roloj aperis Raymond Schwartz, Roger Bernard, Jean Thierry, Michel Duc Goninaz kaj aliaj. Tiu ĉi prikrima - sed Schwartz-e humura - filmo, kiu okulume aludas al esperantistoj kaj esperantaĵoj, estis aprezata en diversaj kongresoj kaj eldonita sur vidbendo de LF-koop. Lian ŝaton al filmoj atestis liaj regulaj filmrecenzoj en Franca Esperantisto sub la vortluda pseŭdonimo A. Mickey via.
Windows Phone
Windows Phone (mallongigo: WP) estas aro da operaciumoj por plurfunkciaj telefonoj kreita de Microsoft. Ĝi estas posteulo de la operaciumo Windows Mobile, kun kiu ĝi tamen ne estas kongrua. Kreante Windows Phone, Microsoft ellaboris novan interfacon nomatan Modern (antaŭe konatan sub la nomo Metro). Malkiel Windows Mobile, la nova operaciumo unuavice celas la merkaton ne de entreprenistoj, sed, konsumantoj. La unua tiutipa operaciumo estis Windows Phone 7 prezentita la 8-an de oktobro 2010.
Aguaí
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono Pirassununga. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Santa Cruz das Palmeiras, Casa Branca, Vargem Grande do Sul, São João da Boa Vista, Moji Guaçu, Espírito Santo do Pinhal, Leme kaj Pirassununga.
La loĝloko fondiĝis kaj estis levita al la rango de municipo la la. La subŝtata ĉefurbo San-Paŭlo situas en distanco de 200 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!--
Yuki Takahashi
Yuki Takahashi (高橋 勇菊, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
Smila
Smila (Сміла) estas urbo en Ĉerkasa provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2013.
Zaragoza (Puebla)
Zaragoza estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Zaragoza.
Aurél Czekelius
CZEKELIUS Aurél (cekelius) estis hungara inĝeniero naskita en Csiklóbánya la 5-an de oktobro 1844 kaj mortinta en Budapeŝto la 14-an de novembro 1927.
Zaragoza (Puebla)
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14452 loĝantojn. El tiuj estas 6753 viroj kaj 7699 virinoj. La komunumo havas surfacon de 51.03 kvadratkilometroj.
Aurél Czekelius
Kariero
Czekelius studis en la teknikuniversitato de Budapeŝto kaj ekde 1869 li laboris al MÁV (Magyar Állami Vasutak, Hungaraj Ŝtataj Fervojoj). Li projektis plurajn pontojn kaj gvidis iliajn konstruajn laborojn. En 1881 oni nomumis lin ano de la novorganizita teknikkonsilantaro. Ekde 1894 li estis gvidanto de la Dunahídosztály (Danubpontdepartemento).
Statuo de Juri Gagarin (Greenwich)
La Statuo de Juri Gagarin en Greenwich, Londono, estas zinka statuo kiu montras la kosmonaŭton Gagarin vestantan kosmoveston kaj stare surpinto de globo. Tiu figuro estis origine senvualigata en la 14a de julio 2011 je provizora loko en the Mall, ĉe la Admiralitata Arko kaj antaŭ la statuo de la kapitano James Cook. Poste ĝi estis translokigita al la Reĝa Observatorio, Greenwich, je loko antaŭ la lino de la Unua Meridiano, kaj estis senvualita en la nova loko en la 7a de marto 2013. Estis nesukcesa propono translokigi ĝin al Manĉestro.
La m alta statuo estas kopio de originalo de Anatoli Vovikov en Luberci, kie Gagarin trejiniĝis kiel fandista laboristo. La statuo estis donaco al la British Council el la rusia kosmagentejo Roskosmos kiel parto de kelkaj kulturaj eventoj rememoraj de la 50a jariĝo de la unua homportnta kosmoflugo. La origina loko de la statuo estis elektita kie Gagarin unuafoje renkontiĝis kun la ĉefministro Harold MacMillan.
Boecillo
Boecillo [boeZIljo] estas municipo en la centro de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. Boecillo estas kiel diminutivo rilatebla etimologie al Boj (bukso) aŭ al Buey (okso).
Ĝi apartenas al la Metropola Areo de Valadolido.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 24,09 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 4 219 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj (kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono), sed fakte akiris pli ol 3 000 el la 1990-aj jaroj pro sia proksimeco al Valadolido. Ĝi distas 14 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Viana de Cega, Valladolid, Laguna de Duero, Viana de Cega, Tudela de Duero (eksklavo), La Pedraja de Portillo kaj Aldeamayor de San Martín. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj. Trafluas la rivero Doŭro kaj rojo Cega.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Frua mencio estas de 1156 pro donaco de la “Monte de Boecillo-Puente Duero” al la urbo Valadolido fare de Alfonso la 7-a. Alia mencio temas pri la konstruo de ponto super la rivero Doŭro inter Boecillo kaj Laguna el la Katolikaj Gereĝoj.
No estas pluaj referencoj ĝis la 19-a jarcento en kiu ĝi aperas en la “Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de ultramar” de Pascual Madoz. En ĝo oni detaligas la situacion en 1850, pri loĝantoj, infrastrukturo, klimato, reliefo, flaŭro kaj produktado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (bovoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado). Pli ĵuse servoj kaj funckiado kiel dormurbo. De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la novklasikisma preĝejo de la 19-a jarcento.
La Teknologia Parko estas unu de la plej gravaj en la nordo de Hispanio. En ĝi estas gravaj entreprenoj, kiel Deimos Imaging, firmao kiu kunlaboras kun NASA kaj kies direktoro estas la hispana kosmonaŭto Pedro Duque. En la urbo estas ankaŭ zono de kunsodejoj de la Kazino de Kastilio kaj Leono kiu malfermiĝis en 1986 en la Palaco de la Grafoj de Gamazo, novklasika konstruaĵo de fino de la 19-a jarcento.
NGC 4236-1
NGC 4236-1 (aliaj indikoj — UGC 7306, MCG 12-12-4, ZWG 335.8, KARA 523, IRAS12140+6947, PGC 39346) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Avellaneda
Avellaneda [abejaNEda] estas urbego en Argentino en Provinco Bonaero. Avellaneda estas fame konata, ĉar ĝi havas 3 unuakategoriajn futbalajn teamojn (Club Atlético Independiente, Racing Club kaj Arsenal de Sarandí). Ĝi estas ĉefurbo de la Partio Avellaneda.
Geografio
Avellaneda situas sur la marborda ebenaĵo apartenanta al urbaro de Bonaero.
Historio
Avellaneda antaŭe estis konata kiel Barracas. Ĝi estis unu el la plej antaŭaj komerca kaj industria centroj de Argentino. La urbo prenis novan loknomon en 1904 post Nicolás Avellaneda.
Trafiko
Avellaneda estas ligita al Bonaero per pluraj pontoj super la rivero Riachuelo. La urbego estas grava fervoja nodo.
Lesůňky
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1387.
Řetouň
Řetouň estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Malečov en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi troviĝas proksimume 4 km oriente de Malečov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 12 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Řetouň estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,57 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1407.
Muĝadro
Muĝadro (arabe: مجدرة) estas plado de kuiritaj lentoj kun grio aŭ rizo kaj cepoj. Oni povas manĝi ĝin varme aŭ malvarme.
Kuiritaj lentoj estas popularaj en la Proksima Oriento, do troviĝas en multaj pladoj tie. La plado alinomiĝas kiel "la preferito de Esav", aludante la biblian ĝemelon de Jakob, ĉar laŭ la Biblio, Esav vendis sian heredon por "kuiraĵo el lentoj." Oni konsideras la pladon modesta, ĉar bezonas malmulte da rimedoj por kuiri ĝin.
Ĝi hodiaŭ estas unu el la plej konataj pladoj de libana kaj palestina kuirartoj. Siriaj judoj ofte manĝas tiun pladon dufoje en la semajno- varme ĵaŭde kaj malvarme dimanĉe.
Las Vegas Boulevard
Las Vegas Boulevard estas grava vojo en la Las Vegas Valo de Nevado, plej konata pro sia 11-kilometra parto nomata Las Vegas Strip, kiu enhavas kelkajn el la plej grandaj kazinoj en Usono. Las Vegas Boulevard antaŭe estis parto de US 91, kiu estis la ĉefa ŝoseo inter Los-Anĝeleso kaj Sallaga Urbo, sed la gravo de Las Vegas Boulevard kiel ŝoseo malaperis kiam Interŝtato 15 ekkreiĝis. Nun Las Vegas Boulevard servas ĉefe por loka kaj turisma trafiko.
Okuletpunto
Okuletpunto, knotopunto aŭ interteksado estas tekniko manmeti precipe daŭreman punton, kiu konstruiĝas per serio de knotoj kaj seĝoknotoj. Oni povas uzi okuletpunton produkti puntborderon same kiel ornamtuketojn, kolumojn kaj aliajn dekoraciajn pecojn. La punto formiĝas per ŝablono de ringoj kaj fadenkatenoj formitaj de bovjunga knotaro aŭ duonknotaro, nomitaj duoblokudrerojn, super kerna fadeno. Oni povas postlasi spacojn inter la kudreroj por formi trapikojn aŭ pikotojn (el la franca vorto picot), kiuj uziĝas por praktika tekstilkonstruo, same kiel por ornamaĵo.
Okuletpunto datrilatas al la frua 19-a jarcento. La esprimo por okuletpunto en la plejmulto da eŭropaj lingvoj estas derivita de la franca vorto frivolité, kio rilatas al la sole dekoracia naturo de la tekstiloj, kiujn tiu ĉi tekniko produktas. La tekniko evoluiĝis imiti kudropuntaĵon.
En la germana lingvo, okuletpunto kutime nomiĝas laŭ la itale-derivita vorto Occhi aŭ la germana Schiffchenarbeit, kio signifas "laboron de la boateto," rilatante al la boatforma fadengvidilo aŭ navedo, kaj en la itala lingvo, okuletpunto nomiĝas chiacchierino (prononcata kiel "kiakierino"), kio signifas "babilema".
Navedokuletpunto
Okuletpuntado kun navedo estas la plej frua metodo krei interteksitan punton. La navedo faciligas okuletpunton, tenante etendon de volvita fadeno kaj gvidante ĝin tra seĝoknotoj por igi la necesajn knotojn. Histore, ĝi estas metala aŭ ebura pintovala formo malpli ol 75 mm longa, sed navedoj produktiĝis en diversaj formoj kaj materialoj. La navedoj ofte havas punkton aŭ hokon sur unu fino por helpi konstruai la puntaĵo. Antikvaj kaj unikaj navedoj fariĝis tre dezirataj de kolektantoj - eĉ de tiuj, kiuj ne interteksas.
Kudrilokuletpunto
Oni povas simuli tradicia navedokuletpunto per uzi okuletpuntan aŭ pupan kudrilon anstataŭ navedo. Du bazaj teknikoj taŭgas por kudrilokuletpunto. En la pli vaste disvastigita tekniko, duobla fadeno trapasas la kudrerojn. La rezulto similas navedokuletpunton sed estas iomete pli dika kaj malpli fiksa. La dua tekniko aproksimas navedokuletpunton, ĉar unuopa fadeno trapasas la kudrerojn.
Kudrilokuletpunto originis dum la frua dudeka jarcento sed ne iĝis populara ĝis multe pli poste. Okuletpunta kudrilo estas longa, malakra ilo, kiu ne ŝanĝas dikecon ĉe la okulo de la kudrilo. La kudrilo devas egali la dikecon de la elektita fadeno. Anstataŭe ol vindi la navedon, oni tredas etendon de fadeno tra la kudrilon. Por labori kun dua koloro, dua kudrilo uziĝas. Kvankam kudrilokuletpunto aspektas kiel navedokuletpunto, la strukturo malsamas, kaj ĝi estas iomete pli dika kaj pli loza, ĉar kaj la kudrilo kaj la fadeno devas trapasi la kudrerojn. Tamen, la Viktoriana pinglokuletpunto funkciis kiel okuletpunta kudrilo. Krome, Florence Hartley, en The Ladies' Hand Book of Fancy and Ornamental Work (1859) aludas la uzon de okuletpunta kudrilo, do ĝi devis origini antaŭ la mezdeknaŭa jarcento.
Kroĉokuletpunto
Croĉokuletpunto kombinas kudrilokuletpunton kun kroĉetado. La kroĉokuletpuntilo estas okuletpunta kudrilo kun kroĉetilo ĉe la fino.
Vide ankaŭ
Tatted Treasures — retejo, kiu instruas okuletpunton tra kelkaj tekstoj, vidaĵoj kaj bildoj (angle)
24484 Chester
24484 Chester estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Eksperimento
Eksperimento estas metoda provo kontroli aŭ pruvi hipotezon per observo de intence produktita fenomeno. Se oni volas uzi la rezultojn en la scienco, estas necese ke la eksperimento estas ripetebla, kaj donas (en samaj cirkonstancoj) ĉiam la saman rezulton.
Eksperimento estas bazangula ŝtono de empiriisma aliro al scio. Eksperimento donas eblecon distingi sciencan teorion disde tiu de ŝajnscienca.
(79558) 1998 QE51
(79558) 1998 QE51 estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,220758 AU, tie estas 33,025 milionoj da km.
(15879) 1996 XH6
(15879) 1996 XH6 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
Naftorafinado
Naftorafinado estas ĥemi-inĝeniera procezaro por transformi nafton al altvaloraj produktoj per distilado, purigo (sensulfurigo) kaj nobligo. Ĝi okazas en naftaj rafinejoj.
Großengersdorf
Großengersdorf estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Naftorafinado
La natura kruda ŝtonoleo estas nomita dum rafinado antaŭ prilaboro nafto kaj post la rafinado petrolo (ŝtonoleo).
La nafto alvenas la rafinejon kun poluaĵoj, akvo, emulsio, tiel oni devas purigi ĝin. Oni komence sedimentigas la nafton en grandaj cisternoj, sed krom tio oni povas purigi ĝin per elektra kurento, varmo, kemiaj kombinaĵoj.
Oni alkondukas la purigitan nafton al tubforno, kie oni varmigas ĝin je 400 Celsius-gradoj kaj daŭre enkodukas al la distila turo. Tie okazas la apartiga proceso laŭ diversaj vaporiĝaj temperaturoj.
La produktoj laŭ distila temperaturo estas la malpeza benzino, keroseno, lampa petrolo, dizeloleo, hejtoleo, malpeza oleo. Pliaj kromproduktoj estas la ŝmiroleo, vakso, parafino, bitumeno, gudro, kokso.
Olcenengo
Olcenengo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Caresanablot, Casanova Elvo, Collobiano, Quinto Vercellese, San Germano Vercellese kaj la provinca ĉefurbo Verĉelo.
Malé Uherce
Malé Uherce, hungare Kisugróc [kiŝugrOc], germane Kleinugerwitz estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Malé, kis kaj klein signifas: malgranda.
Situo
Malé Uherce situas laŭ maldekstra bordo de Nitra (rivero), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nováky-Partizánske. La lasta urbo troviĝas je 2 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1274 en formo "Vgrich", la pli preciza hungara kaj latina nomoj aperis en 1352, kiel "Kysugrouch, Minor Vgrouch". En 1601 oni komputis tie 34 domojn, en 1828 vivis tie 427 vilaĝanoj en 63 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisugróc 434 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Oszlány, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Malé Uherce 702 homoj, (678 slovakoj).
Takashi Mochizuki
Takashi Mochizuki (望月 隆司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
El Punt
El Punt (pronoco, "la punkto") estas katalunlingva ĉiutaga gazeto. Ĝi en dek regionaj eldonoj publikiĝas kaj vendiĝas en la tuta hispania parto de Katalunio, ankaŭ legatas en Nord-Katalunio regata de Francio, kaj estas la katalunlingva gazeto kun plej alta eldono. La firmao estas kooperativo, kaj ĵurnalistaj korespondantoj ekzistas en ĉiuj partoj de la lando.
La projekto fondiĝis la 24-an de februaro 1979 en Girona. Ekde 1988 la nuna sendependisma politikisto Carles Puigdemont i Casamajó estis ĉefredaktoro de la ĵurnalo, kie li komencis labori kiel ĵurnalisto en 1982. Ĝis la jaro 1990 la eldonaĵo havis la nomon Punt Diari ("punkto ĉiutaga"). Okaze de la 30-jara jubileo de la gazeto, la 24-an de februaro 2009, ekpublikiĝis reta eldono de la gazeto. La 31-an de junio 2011 la gazeto fuziis kun la same ĉiutaga gazeto Avui fuziis al nova gazeto El Punt Avui, kiu daŭre estas la katalunlingva gazeto kun plej alta eldono.
Sieĝo de Antverpeno (1914)
La Sieĝo de Antverpeno (Beleg van Antwerpen, Siège d'Anvers, Belagerung von Antwerpen) estis batalo inter la fortoj de la Germana unuflanke kaj la Belgia, Brita kaj Franca armeoj aliflanke ĉirkaŭ la fortikita urbo Antverpeno dum la Unua Mondmilito. Germanaj trupoj sieĝis la soldataron de Belgia fortiktrupoj, la Belgian Kamparmeon kaj la 63an Britan Divizion de la Reĝa mararmeo en la areo de Antverpeno, post la Germana invado de Belgio en Aŭgusto 1914. La urbo, kiu estis ringigita per fortikaĵoj konataj kiel Nacia Reduit, estis sieĝata sude kaj oriente fare de Germanaj fortoj. La Belgiaj fortoj de Antverpeno faris tri elirojn fine de Septembro kaj komenco de Oktobro, kiuj interrompis la Germanajn planojn sendi trupojn al Francio, kie necesis plifortigoj por kontraŭigi la elanon de la Francaj armeoj kaj de la Britia Ekspedicia Forto (BEF).
Germana bombardado de la Belgiaj fortifikaĵoj per peza kaj super-peza artilerio ekis la 28an de Septembro. La Belgia soldataro ne havis esperon de venko sen helpo kaj spite la alvenon de la Brita Divizio de la Reĝa mararmeo kiu komencis la 3an de Oktobro, la Germanoj eniris en la ekstera ringo de fortikaĵoj. Kiam la Germana antaŭeniro ekpremis koridoron el la okcidento de la urbo laŭlonge de la limo al la marbordo, laŭ kiu la Belgoj de Antverpeno estis en kontakto kun la cetero de la neokupita Belgio, la Belgia Kamparmeo ekretiriĝis okcidenten al la marbordo. La 9an de Oktobro, la restinta soldataro kapitulacis, la Germanoj okupis la urbon kaj kelkaj Britaj kaj Belgaj trupoj fuĝis al Nederlando norden kaj estis amasmalliberigitaj dum la daŭro de la milito. La Belgaj trupoj el Antverpeno retiriĝis al la rivero Yser, apud la Franca limo kaj fosis tranĉeojn por komenci la defendon de la lasta neokupita parto de Belgio kaj luktis en la Batalo de Yser kontraŭ la Germana 4a Armeo en Oktobro kaj Novembro 1914. La Belga Armeo tenis la areon ĝis la fino de 1918, kiam ĝi partoprenis en la Alianca liberigo de Belgio.
Kvinteto E♭-maĵora op. 44 (Schumann)
La Kvinteto E♭-maĵora por 2 violonoj, vjolo, violoncelo kaj piano op. 44 estis komponita de Robert Schumann inter la 23-a de septembro kaj la 16-a de oktobro 1842.
La komponisto dediĉis ĝin al Clara Schumann, komence tamen li planis jenan dediĉadon: „Kvinteto por piano, du violonoj, vjolo kaj violonĉel' respektoplehne dediĉita al Sia Imperiestra Moŝto, la sinjorino granddukino Maria Paulowna de Saksio-Vajmaro far Robert Schumann.“
Paraskovijivka (Baĥmutskij rajon)
Paraskovijivka (Парасковіївка, Парасковиевка) estas vilaĝo en Donecka provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2022.
Kvinteto E♭-maĵora op. 44 (Schumann)
La verko estis unuafoje publike prezentata kadre de muzika matineo okazigita far R. kaj Cl. Sch. la 8-an de januaro 1843 far Clara Schumann, Ferdinand David, M. G. Klengel, H. O. Hunger kaj C. Wittmann.
Ĝi aperis la 13-an de septembro 1843, la 24-a naskiĝdatreveno de Claras 24, ĉe Breitkopf & Härtel en Lepsiko.
Fonta situacio
Pri la kvinteto op. 44 ekzistas tri fontoj:
Ekestohistorio
23-an de septembro 1842 – „Komenco al kvinteto.“ 24-an de septembro 1842 – „Unua movimento de la kvinteto pretas.“ 25-an de septembro 1842 – „Laboris pri la kvinteto.“ 26-an de septembro 1842 – „Diligente je kvinteto.“ 27-an de septembro 1842 – „Tre diligenta kaj feliĉa je la kvinteto.“ 28. September 1842 – „Konsiderinde preta kun la kvinteto.“ 5-an de oktobro 1842 – „Ekskribinte la kvinteton.“ 12-an de oktobro 1842 – „Mian kvinteton pretiginte.“
La skizo mem indikas sur la kovra folio la tempospacon ekde 23-a ĝis 28-a de septembro 1842. Ĝi enhavas krom la Marcia movimentfragmenton titolitan „Scena“, kiun Schuman ne transprenis en la manskribaĵon. La fina fugato tamen mankas, nur post kompletigo de la manskribaĵo ĝi alvenis. Ĉi tiu indikas kiel finajn datojn por la elverkitaj movimentoj:
1-a movimento „6-an de oktobro 1842.“ 2-a movimento ''„8-an de okt. 42.“ 3-a movimento „9-an de okt. 42.“ 4-a movimento „12-an de okt. 1842 Lepsiko Rob. Schumann.“''
La fina dato por la ŝanĝoj resp. pliampleksigoj en la fugata fino de la finalo estas la „16-a de oktobro 1842“.
En la geedza taglibro Clara Schumann skribis :''„La lasta semajno de la septembromonato pasis, rilate nian eksteran vivon, tre trankvile; des pli mia Robert laboris per la mento! Li finfaris kvinteton, kiu laŭ tio, kion mi subaŭskultis, denove ŝajnas grandioza - verko plena je forto kaj freŝeco! - Mi esperegas ludi ĝin publike jam ĉi-vintron ĉi tie.“''
Post kiam Clara la 29-an de novembro aŭskultis la kvinteton unuafoje dum probo, ŝi juĝis : „Vespere ni probis la unuan fojon la ĵus finfaritan kvinteton de Robert, kiu estas grandioza verko, je tio treege brila kaj efektoplena.“
De Schumann mem nur tri esprimaĵoj pri lia op. 44 estas postlasitaj, ekz. en letero de la 3-a de januaro 1843 al Franz Liszt : „Mi verkis kvinteton; ĉi tiun mia edzino devus ludi eble en B.; mi ĝojus, se vi aŭdus ĝin  - ĝi faras tre freŝan efikon.“
Pri la unua publika prezentado la 8-an de januaro 1843 li skribis al Taubert (10-an de januaro 1843) : ''„Nia matineo pasis feliĉa - mi dezirus, vi ĉeestintus. Kvarteto [A-minora] kaj kvinteto faris tre freŝan efikon, ankaŭ en la koncertejo“''.
Al Verhulst li skribis la 19-an de junio 1843 : „De mia kvinteto kaj kvarteto kelka plaĉos al vi; estas tre vigla vivo en ili.“
Ke la kvinteto aperus je la naskiĝdatreveno de Clara, Schumann petis de sia eldonisto R. Härtel en letero de la 7-a de marto 1843 : ''„Mia kvinteto pretas por presado. Dependas tute de vi, kiam vi volas aperigi ĝin. Volonte mi volus havi ĝin ĉe la naskiĝdatreveno de mia edzino (komence de septembro)!“''
Prilaboradoj
La 1-an de julio 1845 1. Juli 1845 Schumann informiĝis en letero al Härtel, „ĉu eble 4-mana aranĝado“ de sia „kvinteto ne valorus la penon“ kaj rekomendas por ĉi tiu laboro la lepsikan pianinstruiston A. Dörffel. Ĉi tiu propono tamen estis rifuzita.
Nur Johannes Brahms pretigis tian prilaboraĵon. Li skribis la 12-an de septembro 1854 al Joseph Joachim :''„Morgaŭ, la 13-an estas ŝia [Claras] naskiĝdatreveno; mi plenumis al ŝi longjaran deziron aranĝante la kvinteton de Schumann por kvar manoj. Dum kiam ŝi estis en Ostende, mi kaŝe prenis la manskribĵon el la ŝranko, tie ke ŝi nenion divenos. Mi pli kaj pli enigis en ĝin kiel en paron de malhelbluaj okuloj (tiel al mi ŝajnas). Ankaŭ ĉi tiun leteron mi pvois skribi nur nun.“''
1-a movimento: Allegro brillante
4/4-takto, tonalo: E♭-maĵoro
La kapa movimento en sonata ĉefmovimenta formo komencas per kaŝe unutema ĉefa frazo, kiu en sekvencoj evoluigas nekutime grandan tonamplekson. La triparta kantoformo baziĝanta al la ĉefmovimento devias en la reekprenado harmonie en la dominanton. Jam dum la temoprezentado komencas la tralaborado de la temoj. Kontrasta esprimtavolo estas kunordigata al la temokapo en la mezparto de la ĉefa frazo. Tiu ĉi servas en formo de kantebla pluevoluado kiel sekvenco, kies strukturo estas densigita per imitaj komencadoj. La transkondukado al la flanka frazo, komencanta per medianto, estas daŭrigata kiel elvalorigo de la ĉeftema kapo laŭ la principoj de kalejdoskopa tekniko. La flanka frazo mem havas rondelecan internan strukturon.
2-a movimento: In modo d'una Marcia
En la skizo la malrapida dua movimento estas pli longa kaj laŭas jenan strukturskemon:
A – Marcia c-minora (taktoj 1 - 29) B – Maggiore C-maĵora, je transponita reveno nomita Trio (taktoj 30–61) A1 – Marcia c-minora, nur fina takto ŝanĝita (taktoj 62–84) C - Trio As A2 – Marcia c-minora kun pliampleksigita finaĵo (Takte 186–191)/taktoj (85–91) transkondukaj al D D – Intermezzo f-minora, Doppia Agitato (taktoj 92–109) A3 – Marcia c-minora, variacio kun figuro de Intermezzo (taktoj 110–132) B1 – Trio F-maĵora (taktoj 133–164 A4 – Marcia f-minora, al c-minora, fino en C-maĵora (taktoj 165–193)
La partoj C kaj A2 tamen ne enestas en la eldono.
3-a movimento: Scherzo, Molto vivace
Vigla movimento baziĝanta plejparte sur suprantaj kaj malsuprantaj gamoj. Ekzistas du trioj, el kiuj la unua estas lirika kanono por violono kaj vjolo, la dua estas grave akcentata kun kontinua movemo.
4-a movimento: Allegro ma non troppo
La finalo komencas en C-maĵoro. Je la fino de la movimento la ĉeftemo estas kombinata kun la ĉeftemo de la unua movimento en duobla fugo.
Charles Linsmayer
Charles LINSMAYER fonetike "Ŝarl Linzmajer" estas svisa literatura sciencisto. Li studis en Zuriĥo, Svisujo kaj Berlino (Germanio) literatursciencon.
Li doktoriĝis en Zuriĥo per temo Hans Henny Jahnn ĉe profesoro Wolfgang Binder.
Li estis gimnazia lernejestro, kaj li estas eldona lektoro kaj ĵurnalisto.
Li estas eksperto pri kultura kaj literatura historioj de Svisujo.
Prelegoj kaj seminarioj
En aŭtuno /vintro 2010 "Ŝarl Linzmajer" Charles Linsmayer faros seminariojn pri temo ''«Kurt Guggenheim. Leben und Werk»'', "vivo kaj verko" en universitatoj de Zuriĥo kaj Bazelo en germana lingvo.
Libroj
Vidu la eldonan liston en oficiala paĝo, kaj "Jeanne Hersch".
J. B. de Mello e Souza
João Baptista Mello e Souza (Queluz, en la 28-a de majo 1888 — Rio-de-Ĵanejro, en la 24-a de aprilo 1969) estis unu el la pioniroj de Esperanto en Brazilo. Li diplomiĝis pri Juro kaj estis fama oratoro, verkisto, poeto kaj tradukanto de brazilaj poeziaĵoj en Esperanto. Li faris sennombrajn prelegojn pri Esperanto. Li estis en 1909 membro de la Estraro de Brazila Esperanto-Ligo (1a Sekretario) kaj redaktoro de “Brazila Esperantisto”, en kiu li aperigis diversajn poemojn kaj artikolojn. Li estis membro kaj prezidanto, dum multaj jaroj, de Brazila Klubo Esperanto.
De la 14a ĝis la 20a de aŭgusto 1910, li estis en la VI Internacia Kongreso de Esperanto, en Vaŝingtono, kiel oficiala reprezentanto de la Brazila Registaro kaj de BEL. Je la 17a de aŭgusto, sub la prezidanteco de D-ro Zamenhof, estis disdonitaj la premioj al la gajnintoj de la 2-a Kongresa Literatura Konkurso. La 1-a premio por poezio estis aljuĝita al J.B. Mello e Souza (kun 21 jaroj), pro lia poezio: “La Universala Frateco”. Li estis unu el la malmultaj brazilanoj, kiuj konis persone kaj interparolis kun D-ro Zamenhof. Mello e Souza reprezentis BEL en la 37a Universala Kongreso de Esperanto en Oslo - Norvegio, en 1952.
Li estis profesoro pri Historio de Ameriko kaj pri la portugala lingvo. Li estis Direktoro de Colégio Pedro II (suda sekcio). Li instruis ankaŭ ĉe Universitato de Ŝtato Guanabaro, Fakultato de Filozofio Sankta Ursolino kaj ĉe Lernejo Mello e Souza, kiun li fondis kaj direktoris.
Multfoje oni konfuzis lin kun lia frato, la profesoro pri matematiko kaj fama verkisto Júlio César Mello e Souza (Malba Tahan), kiu estis ankaŭ esperantisto kaj preleganto pri Esperanto.
J. B. Mello e Souza estis entuziasma skoltestro kaj prezidis la “Brazilan Federacion de Skoltistoj”. Li estis fakdelegito pri skoltismo. De 1906 ĝis 1925, li laboris ĉe Ministerio de Internaj Aferoj kaj Justeco kaj uzis sian prestiĝon por ke Brazilo estu reprezentata en diversaj E-Kongresoj. Li estis membro de Beletristika Akademio de Rio-de-Ĵanejro, kaj de Brazila Societo de Geografio. Kiel redaktoro de la grava ĵurnalo “O Imparcial”, li uzis la pseudonimon “J. Meluza”. Li estis poeto kaj romanisto kaj aŭtoro de libroj por infanoj. Li lasis vastan verkaron pri historio kaj pri siaj rememoroj.
NGC 4236-2
NGC 4236-2 (alia indiko — 7ZW 446) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Marta Hillers
Marta HILLERS (1911 – 2001) estis germana ĵurnalistino kaj verkistino. Dum ŝia vivo, ŝi estis anonima aŭtorino de aŭtobiografia rakonto titolita Virino en Berlino (Eine Frau in Berlin) en kiu ŝi raportas pri la ĉiutaga vivo en Berlino dum la soveta okupacio, je la fino de la dua mondmilito, precipe laŭ la vidpunkto de la virinoj, viktimoj de multaj seksperfortoj.
Hillers studis en Sorbonne, parolis flue france kaj ruse. Lau serĉoj de Jens Bisky de la "Sudgermana Gazeto" Süddeutsche Zeitung en la jaro 2003, ŝi skribis por kelkaj ne gravaj gazetoj kaj revuoj de la Tria Regno. Laŭ Bisky ŝi ankaŭ havis kontaktojn al la nazia partio.
Naŭto
Naŭto aŭ naŭno (laŭ la lat. nonus: „naŭa“) estas en muziko la naŭa intervalo, kiu kunmetiĝas el okto kaj duto kaj ampleksas naŭ tonŝtupojn de diatona, septona gamo (ekz. c–d’).
Marta Hillers
La taglibro enhavas tekstojn pri la tempo inter aprilo kaj junio 1945. Unuafoje ĝi eldoniĝis en la jaro 1954 en la angla lingvo (anonime) laŭ instigoj de C. W. Ceram. Hillers edziniĝis en la 50aj jaroj kaj translokiĝis al Svislando. La taglibro aperis en la germana lingvo (same anonime) en la jaro 1959. Poste ŝi ne plu verkis.
Naŭto
Granda naŭto ampleksas dek kvar, malgranda dek tri duontonpaŝojn. En kontrapunkto kaj harmonia tonmetaĵo naŭtoj estas traktendaj kiel dutoj. Laŭ la harmoniscienco la naŭto havas gravan rolon antaŭ ĉio en la dominanta septnaŭta akordo, en la ĵazharmonio ĝia aparta rolo estas la kvara trito super la gamnoto. Je la naŭto efikas psikakustika efekto. Ekzemple oni sentas kunsonadon de granda aŭ malgranda naŭto kun la baza tono kiel esence malpli malagrabla ol la kunsonadon de granda aŭ malgranda duto kun la baza tono. Kvankam fakte dissona, akordo formita el bazotono, perfekta kvinto kaj granda naŭto (kvintnaŭna akordo) preskaŭ jam sentiĝas kiel kunsona, se oni ludas ĝin laŭ pitagora (sen uzado de la pitagora lupokvinto), pura (validas nur por la akordo formita sur la gamtono) aŭ egalŝtupa agordo.
Lige kun la suprotona serio, ekzemple ĉe la alikvotregistroj de orgeno, oni nomas la naŭan suprotonon naŭto. Ĉi tiu naŭto havas kun la pli malalta okto frekvencproporcion de 9:8. La naŭto havas ene de la suprotonaro specialpozicion. Ĝi ne nur estas la 9-a suprotono super la baza tono, sed samtempe ankaŭ la 3-a suprotono de la 3-a suprotono (kvinto) super la bazotono. Tio estas ankaŭ kialo por la malgranda dissona efekto, se la granda naŭto en akordo kune kun bazotono kaj kvinto eksonas je pitagora, pura aŭ egalŝtupa agordo.
Marta Hillers
Novaj eldonoj en la angla kaj germana lingvo aperis en 2003 kaj 2008.
Armoriko
Armoriko estas antikva nomo por larĝa regiono marborda en Francio inter Pornic, apud Nanto, kaj Dieppe norde de la regiono de Caux. Ĝi entenis do la tutan nunan regionon Bretonio, la nordokcidentan parton de la Luarlandoj kaj la tutan normandan marbordon. La armorika montaro atingas altecon preter 400 metroj.
Vivis tie keltaj triboj ene de armorika federacio.
Strabono, greka geografo, kiu naskiĝis en Amasya, Kapadokio ĉirkaŭ 58 a.K. kaj Poseidonios de Apamée aŭ de Rhodes priskribis la armorikanojn (armoricani) kiel devenintaj de la belgaj gaŭloj (belgae).
Julio Cezaro diris: « Horum omnium fortissimi sunt Belgae » (El ĉiuj, la belgoj estas la plej fortaj.).
Großharras
Großharras estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Mistelbach. La komunumo situas norde de Vieno, inter la aŭstria ĉefurbo kaj la limo al Ĉeĥio, kaj estas parto de la historia regiono Weinviertel (vina regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Schöfflisdorf
Pri la komunumo
Schöfflisdorf estas komunumo en la distrikto Dielsdorf, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1189 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La setlejoj de Schöfflisdorf komplete kunkreskis kun tiuj de la najbara komunumo Oberweningen.
Geografio
Schöfflisdorf estas la plej orienta komunumo de la Wehntal aŭ Surbvalo, kiel la valo laŭ ĝia rivero Surbo nomiĝas en la parto de la Kantono Argovio. La komunumo situas norde de la ĵurasa montoĉeno Lägern. En Schöfflisdorf fontas la rivero Surbo, kiu senakvigas la valon Wehntal al oriento. Schöfflisdorf estas tipa strata domo, tio signifas, ke la setlejo estiĝis laŭlonge de trafikvojo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,05 km², de kiuj 55,6% estas kovritaj de arbaro, 35,4% servas por agrikulturo kaj 9,0% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Schöfflisdorf limas al Oberweningen en okcidento, al Steinmauer en oriento, kaj al Bachs en nordoriento.
Trafiko
Schöfflisdorf estas per poŝtaŭtobusoj konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio kaj kun la urbo Baden. Facile atingeblas ankaŭ la stacidomo en la najbara komunumo Oberweningen.
Historio
La unua skriba mencio de Schöfflisdorf datiĝas el la jaro 1258, kiam la libersinjoro Lütold la 7-a de Regensberg konfirmis la vendon de bieno al iu Berchtold de Waldhausen en la valo de Bachs. En la jaro 1409 Schöfflisdorf fariĝis kun la cetera regiono de Wehntal posedaĵo de la urbo Zuriko.
Zautla
Zautla estas komunumo en la meksika subŝtato Puebla. La ĉefurbo de la komunumo estas Santiago Zautla.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 18567 loĝantojn. El tiuj estas 8790 viroj kaj 9777 virinoj. La komunumo havas surfacon de 274.27 kvadratkilometroj.
La geografiaj koordinatoj de la komunumo estas 19° 43′ norda latitudo kaj 97° 40′ okcidenta longitudo. La meza alteco super la marnivelo estas 2000
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/puebla/Mpios/21212a.htm
HVortaro
hVortaro estas senpaga programo, datumbaze ĝisdatigita de laborgrupo starigita de Itala Esperanto-Federacio en 2010 kaj teknike prizorgita de la bolonja esperantisto Danio Manetta, kiu provizis la uzanton per dulingva vortaro Esperanto-itala, itala-Esperanto.
La programo publikiĝis rete dum decembro 2009.
En 2019 nova retejo kreita de Daniele Binaghi estis publikigita ene de la retejo de I.E.F., kun aldonaj funkcioj je la interreta serĉilo.
La kerno de la vortprovizo estas la Vocabolario italiano-esperanto de Carlo Minnaja (1996).
Ulrich Jung
Ulriko Jungo (1478-1539) estis germana kuracisto, humanisto, profesoro pri medicino, hebreisto kaj frato de Ambrosius Jung (1471-1548). Li verkis sennombrajn traktaĵojn pri infektaj malsanoj. Li apartenis al tre famaj aŭgsburgaj familioj de kuracistoj, humanistoj, profesoroj kaj patricioj. Lia patro nomiĝis Johann Hans Jung (1425-1505) kaj ankaŭ estis kuracisto kaj lia patrino estis Martha Kärner.
Vivo
En 1507 li estis indikita kiel kuracisto de la urbo Aŭgsburgo kaj persona kuracisto kaj imperia konsilisto de Maksimiliano la 1-a. por kies salajro li ricevis 6 mil guldenojn. Li ankaŭ estis privata kuracisto de la patricia familio de Antono Fugger (1493-1560).
En 1538, la imperiestro Karlo la 5-a omaĝis lin per nobela titolo. Poste li enmembriĝis al la "Collegium Medicum" kie li estis profesoro pri medicinaj sciencoj. Li ankaŭ studis la hebrean kaj klarigis pri la neceso de studo pri la bibliaj tekstoj en la Fakultato pri Teologio. Kune kun sia frato, li estis kun-aŭtoro de la verko "Conclusiones et propositiones universam medicinam", traktaĵo pri infektaj malsanoj. Li asertis ke pomadoj surbaze de hidrargo estis neadekvata por la traktado de la variolo.
Águas da Prata
(oficiale Estância Hidromineral de Águas da Prata) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo, konata por ĝiaj mineralaj kaj kuracigantaj akvoj.. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Campinas kaj en la mikroregiono São João da Boa Vista. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Internacia Konsilio por Kino, Televido, kaj Aŭdvida Komunikado
La Internacia Konsilio por Kino, Televido, kaj Aŭdvida Komunikado estas la konsilia estaĵo de Unesko pri ĉiuj aferoj de kino, televido, kaj nova amaskomunikilaro. Situante en la sidejo de Unesko en Parizo, Francio, ĝi estis fondita en 10a sesio de la Ĝenerala Konferenco de Unesko en 1958.
Historio
Sub la prezidado de Profesoro Paul Rivet, en 1955 Unesko organizis serion de konsultoj por antaŭenigi la penojn de la Internacia Instituto de Eduka Kino, kiu estis antaŭe asociita al la Ligo de Nacioj.
Dum la Ĝenerala Konferenco de Unesko en Nov-Delhio en 1958, Profesoro Mario Verdone, estro de la itala senditaro, prezentis projekton por establi Internacian Instituton de Kino kaj Televido, kaj ĝi estis aprobita. Jean Benoit-Levy, honora direktoro de la Kino de la Unuiĝintaj Nacioj, direktis la studaĵon kun la helpo de dek du internaciaj spertuloj.
La konstitucia ĉarto de la konsilio estis subskribita je la 23a de oktobro 1958. La plej gravaj federacioj kaj asocioj pri aŭdvidaĵoj kaj amaskomunikilaro fariĝis la fondantaj membroj.
Retoriko
Oni povas kompreni retorikon kiel:
Internacia Konsilio por Kino, Televido, kaj Aŭdvida Komunikado
Historio
En 1980, kun la apero de novaj teknologioj, Profesoro Enrico Fulchignoni, Direktoro de Arta kaj Literatura Kreo ĉe Unesko kaj Prezidanto de la Konsilio, decidis aldoni aŭdvidan komunikadon al la celoj de la konsilio.
Retoriko
La klasika retorika sistemo
Retoriko estis ekde ĉirkaŭ la 5-a jarcento a.K.E. vera fako, kun instruistoj kaj ellaborita lernsistemo. La libro "Institutio oratoria" de Kvintiliano povas esti konsiderata kiel la rezulto, kaj eble ankaŭ la kulmino de kvin jarcentoj da teorioj kaj edukado en elokventeco, "diris Piet Gerbrandy.
<U>La tri parolĝenroj:</U>
Internacia Konsilio por Kino, Televido, kaj Aŭdvida Komunikado
Historio
Ekde la kreo de la konsilio, la prezidantoj estis: John Maddison (ISFA), Jean d'Arcy (RTF-UN), Raymond Ravar (CILECT), Mario Verdone (CIDALC), Fred Orain (Produktado), Enrico Fulchignoni (Unesko), Gérard Bolla (Unesko) Christopher Roads (Brita Biblioteko), Jean Rouch (CIFES), Daniel Van Espen (Signis), Pierpaolo Saporito (OCCAM), Jean-Michel Arnold (Fotilo), Hisanori Isomura (NHK), kaj Inoussa Ousseini (Unesko).
Retoriko
La klasika retorika sistemo
<U>La kvin laborfazoj:</U>
Kozjatin-1 (stacidomo)
Kozjatin-1 (Козятин I) estas fervoja stacio en Kozjatin (Vinica provinco), urbo en Ukrainio.
Retoriko
La klasika retorika sistemo
<U>Talens dele:</U>
Internacia Konsilio por Kino, Televido, kaj Aŭdvida Komunikado
Celoj
La celoj de la konsilio estas jenaj:
Retoriko
La klasika retorika sistemo
<U>De fire staseis (sagsstillinger):</U>
Stumph (apartigilo)
Stumph estas la familia nomo de jenaj personoj:
Internacia Konsilio por Kino, Televido, kaj Aŭdvida Komunikado
Celoj
La konsilio festis sian 50an naskiĝtagon ĉe Unesko je la 23a de oktobro 2008.
Retoriko
La klasika retorika sistemo
<U>De tre stillejer:</U>
Stumph (apartigilo)
Vidu ankaŭ:
Internacia Konsilio por Kino, Televido, kaj Aŭdvida Komunikado
Agado
La ĉefa rolo de la konsilio estas vojo al kaj de Unesko por ĉiuj aferoj pri kino, televido, aŭdvida komunikado, kaj la nova amaskomunikilaro. Tio inkluzivas (1) konsili Uneskon pri ĝia programo "Kreemaj Urboj de Kino", (2) partopreni en la planado de programoj de UNesko, (3) proksime asocii kun la fako de Unesko pri "Libereco de Informo" en la areo de Kulturo kaj Komuniko, (4) fari enketojn je la peto de Unesko, ktp.
Ĝi ankaŭ organizas festojn (kun la premio "Prix du CICT"), trejnaĵojn, kaj edukajn programojn por plenkreskuloj, kaj kunvenigi debatojn kaj kunvenojn por fakuloj pri eduko, scienco aŭ kulturo.
Retoriko
La klasika retorika sistemo
<U>De fem stilkvaliteter:</U>
Famaj parolverkistoj
Jon Favreau, parolverkisto de la Barack Obama
Paroltimo
Kursoj pri publika parolado kaj trejnado pri amaskomunikiloj supozas, ke homoj jam kuraĝas paroli. Neglektita temo rilate al retoriko estas la fakto ke multaj homoj tim(eg)as fari prelegon antaŭ publiko. Plej okulfrapa estas la fizika streĉo (ŝanceliĝema voĉo, ruĝiĝo). Ĉar tiu timo povas esti lamiga, necesas unue lerni akcepti timon kiel aspekton de retoriko kaj post publke paroli, paroli (Vidu Speak,Speak) sentime en tiucela ekzercejo. Antaŭ ol partopreni en tia preparkurso al kurso de retoriko, tiaj homoj havas avantaĝon antaŭe sekvi konduto-terapian kurson por lerni kompreni la kognan aspekton de timo. En la filmo "The King's Speech" reĝo Georgo la 6-a de Britio transiris de balbutulo al oratoro danke al lecionoj kiujn li ricevas de parolterapiisto, kaj poste inspiras tutan nacion per unu sola parolado.
Triumf-Palaco
Triumf-Palaco (Триу́мф-Пала́с) estas loĝata nuboskrapulo en Moskvo, Rusio, laŭ adreso:Ĉapajev-traveturejo, domo 3. Ĝi estis konstruita dum 2001 — 2006 kaj fariĝis la plej alta konstante loĝata domo en Eŭropo (ĝis kiam oni konstruis nubskrapulojn de Moskva-Siti); ĝia alto estas metroj.
Retoriko
Bibliografio
(germana) ''Wir sind nicht auf der Welt, um zu schweigen. Eine Einleitung in die Rhetorik, Josef Kopperschmidt,'' De Gruyter, Berlin / Boston 2018, ISBN 9783110548907.
Triumf-Palaco
La konstruaĵo estas 45-etaĝa; etaĝoj 11 — 38 estas loĝataj; la lastajn 3 loĝatajn etaĝojn okupas hotelo.
Jeff Gordon
Jeffery Michael "Jeff" Gordon (naskita en Vallejo (Kalifornio), Usono, la 4-an de aŭgusto 1971) estas iama usona aŭtvetveturisto. Li estis fama dum vetkuro en la NASCAR Cup Series de 1992 ĝis 2016 aliĝante al la teamo de Hendrick Motorsports.