cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aculco
Politiko
1863 - Felipe Cardoso
1864 - Leocadio Basurto
1865 - Marcos Ramírez
1865-1866 - Luis de la Vega
1867 - Francisco Ramírez
1868-1869 - Patricio Flores
1869 - Salvador Ramírez
1871 - Patricio Flores
1872 - Felipe Morales
1872 - Salvador Ramírez
1873 - Lorenzo Ramírez
1874 - Lorenzo Carmona
1875 - Felipe Martínez
1875 - Patricio Flores
1876 - José María Sánchez y Sánchez
1878 - José María Sánchez y Sánchez
1882 - José María Sánchez y Sánchez
1883 - Salvador Martínez
1884 - Guadalupe Guadarrama
Rienzi
Rienzi, der letzte der Tribunen (eo: Rienzi, la lasta el la tribunoj) estas granda tragedia opero je kvin aktoj kun dek ses programeroj de Richard Wagner. Ĝi estis unufafoje prezentata en 1842. Ankaŭ la libreto devenas de la komponisto. La opero temas pri la sorto de la mezepoka roma ŝtatisto kaj tribuno Cola di Rienzo (1313–1354).
Aculco
Politiko
1885 - Cástulo Arciniega
Rienzi
Enhavo
La opero priskribas, kunpremite je tempospaco de kvin disaj tagoj, heroige kaj glorkronante la sorton de Cola di Rienzo, jen nomata Rienzi. Rienzi kontraŭstariĝas decideme kontraŭ la teroro, kiun la malamikiĝintaj nobelfamilioj Orsini kaj Colonna en Romo tagon post tagon disvastigas sur la simplan popolon, kaj inklinigas la civitanaron por ribelon kontraŭ ili. Jam baldaŭ Rienzi povas instali liberecan konstitucion en Romo kun si mem kiel „tribuno“ ĉe la pinto. Ankaŭ la klerikaro, ĉe ĝia pinto kardinalo, staras je lia flanko (unua akto).
Aculco
Politiko
1887 - Francisco Ramírez
Rienzi
Enhavo
Sed la nobeloj ne akceptas tion. Post kiam ili provizore estas retiriĝintaj, ili planas invadon por denova ekposedo de Romo. Atenco, kiun ili faras kontraŭ Rienzi dum granda festo, fiaskas, sed la tribuno amnestias ilin, je la indigno de la popolo (dua akto).
Aculco
Politiko
1888 - José María Sánchez y Sánchez
Rienzi
Enhavo
Malgraŭ ilia amnestiiĝo la nobeloj definitive estas fuĝintaj el Romo kaj alproksimiĝas kun armeo. Rienzi siaflanke nun estas decidiĝinta likvidi siajn kontraŭulojn, kaj kondukas la plebanojn en la batalon. La plebanoj venkas la nobelojn, kies estroj, Orsini und Colonna, batalmortas. Rienzi estas festata kiel venkinto, sed nun li havas novan, internan malamikon: Adriano-n di Colonna, adoranto de lia fratino Irene, kiu komence staris ĉeflanke de la popolo, nun tamen estas decidiĝinta venĝi la morton de sia patro al Rienzi (tria akto).
Per intrigo Adriano incitegas la plebanojn kontraŭ Rienzi. Ankaŭ la kardinalo nun kontraŭstaras la tribunon kaj rifuzas al li la Te Deum devigan post venko. Adriano malkaŝe sin deturnas de Rienzi (kvara akto).
La agado ludas en la periodo inter 1347 kaj 1354 daŭre en Romo.
Ekesto
Rienzi estas la tria finfarita opero de Richard Wagner kaj lia unua muzika sukceso, per kio li atingis sian trarompon. Antaŭe ekestis Die Feen (en 1833, unuafoje prezentita en 1888 je Munkeno) kaj Das Liebesverbot, kiun Wagner 1836 prezentis ununuran fojon en Magdeburgo.
La unua prezentado de Rienzi okazis la 20-an de oktobro 1842 ĉe la Reĝa Kortego-Teatro en Dresdeno; solistoj estis interalie Joseph Tichatschek kaj Wilhelmine Schröder-Devrient, pli malfrue tutsimple la Wagner-kantistino de la 19-a jarcento. Ĝi okazis relative glate, kelkaj koncedoj al la cenzuro ne estis eviteblaj: ekzemple la figuro de la kardinalo, kiu Rienzi finfine „perfidas“, por la unua prezentado devis estis alinomita en Raimondo – la reĝlandon Saksujo regis katolika dinastio, la katolika eklezio estis influhava. Krom tio la opero estis je tiamaj cirkonstancoj treege ampleksa (la trolongeco de pli malfruaj operoj de Wagner jam anonciĝis), kio kaŭzis kelkajn forstrekojn, ekzemple de la granda pantomimo en la dua akto.
Por la enhavo de la opero Wagner enprenis inspirojn el la romano Rienzi, or The Last of the Tribunes de Edward Bulwer-Lytton (el 1835, germanigita en 1841), por la muziko el la opero Fernand Cortez de Gaspare Spontini.
Aculco
Politiko
1890-1891 - Francisco Morales
1892 - Fermín Terreros
1893-1894 - Nicolás Alcántara
1896 - Nicolás Alcántara
1897 - Francisco Sánchez y Sánchez
1898 - Silvestre Guerrero
1899 - Francisco Morales
1900 - Nicolás Alcántara
1901 - Santiago Lozano
1902 - Francisco Morales
1903-1904 - Nicolás Alcántara
1905-1906 - Loreto Alcántara
1908 - Loreto Alcántara
1912 - Agustín Jasso
1913 - Gonzalo del Castillo
1915 - Pedro Torres Mondragon
1916 - Macario Alcántara
1916-1917 - Loreto Alcántara
1918 - Onésimo Serrano
1918 - Esiquio Morales
1919 - Nicolás Alcántara
1919 - Fermín Terreros
1920 - José Díaz
1920 - Alberto Rivera
1921 - Fermín Terreros
1922 - Onésimo Serrano
1923 - Santiago Lozano
1924 - Pedro Torres Mondragon
1925 - Epifanio Sánchez Ruiz
1926 - Juan Lara
1927 - Pedro Martínez
1928-1929 - Fermín Terreros
128633 Queyras
128633 Queyras estas tre malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la elde la Observatorio de Saint-Véran sur la Pic de Château Renard en Saint-Véran (Hautes-Alpes, Francio).
Aculco
Politiko
1932-1933 - J. Guadalupe Reyes
1934-1935 - Gonzalo Ruiz
1938-1939 - Lucio Jasso
1938-1939 - Andrés Vega
1940-1942 - J. Guadalupe Reyes
1943-1945 - Luis del Castillo
1949-1951 - José Díaz
1951-1952 - Vicente Mendoza Yañez
1952-1954 - José María Sánchez Silva
1955 - Vicente Mendoza Yañez
1956-1957 - Esteban Monroy González
1958-1960 - Jorge Espinoza Anaya
1961-1963 - Agustín Osornio Padilla
1967-1969 - J. Jesús Andrade Gómez
1970-1972 - Eleazar Osornio Padilla
1976-1978 - Arturo Osornio Sánchez
1982-1984 - Antonio Sánchez Lugo
1985-1987 - Arturo Osornio Sánchez
1988-1990 - Arnulfo de Río Alcántara
1991-1993 - Hermenegildo Mendoza Cuevas
1994-1996 - José Guadalupe Tovar Lugo
1996-1996 - Efrén Reyes Hernández
Bounty Bay
Bounty Bay estas golfo, kiu troviĝas ĉe Adamstaŭno, ĉefurbo de Pitkarna insularo. Ĝi estas nomita laŭ britia ŝipo Bounty el 18-a jarcento, kie ekestis ribelo, kiu estis poste multfoje priverkita en multaj libroj kaj filmoj kaj la ŝipo finis en tiu ĉi golfo, kie ĝi ankaŭ estis bruligita.
Aculco
Politiko
1997-2000 - Jesús Padilla Sánchez
2000-2003 - Vicente Sosa Alcántara
2003-2006 - Jesús Alejandro Aguilar Sánchez
2006-2009 - Francisco J. Venancio Ramírez
2009-2012 - Marcos Javier Sosa Alcántara
Nedachlebice
Nedachlebice estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Uherské Hradiště. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1209.
Laŭ pruvitaj dokumentoj estis en la jaro 1686 en Nedachlebice 9 fiŝlagoj.
Algebra funkcio
En matematiko, algebra funkcio de argumentoj
estas funkcio F kiu verigas iun ne-bagatelan ekvacion
kie P estas polinomo de n + 1 variabloj super donita kampo K. Tio estas ke F estas implica funkcio kiu solvas la algebran ekvacion. Simpla ekzemplo estas
La klaso de algebraj funkcioj enhavas ĉiujn racionalajn funkciojn, sed estas pli granda. Fakte en terminoj de abstrakta algebro ĝi estas la tegaĵo de la kampo de racionalaj funkcioj, por ĉiu fiksita aro de argumentoj. (Noto: se K estas finia kampo, estas malprecize egaligi polinomojn kun funkcioj; tamen la termino algebra funkcio estas uzata).
Ventės ragas
Ventės ragas (jen litove, "korno de Ventė", germane Windenburger Eck, "ventokastela angulo") estas terlango (ankaŭ nomebla kabo aŭ duoninsulo) norde de la nemuna delto, kiu je tri kvaronoj ĉirkaŭatas de la Kurona Duoninsulo - tuj sude, per la delto la rivero Nemunas enfluas la Kuronan Lagunon. La litova vorto "Ventė" malgraŭ simileco al la esperanta vorto "vento" aŭ la koresponda latina "ventum" ne rekte rilatas al la vorto "vento" (kio en la litova estas "vėjas"), sed probable estas simple aliformigo de la unua vortoparto el la origina germana nomo. Tiu kompreneble estas la nomo de mezepoka fortikaĵo aŭ burgo Windenburg, kiun sur la terlango en 1360 starigis la Ordeno de germanaj kavaliroj, por protekti la nemunan delton kontraŭ de-maraj atakantoj (de la burgo en la 21-a jarcento ne konserviĝis restaĵoj).
Origine, en la regiono setlis anoj de la balta tribo skalvoj. Ekde la starigo de la fortikaĵo en 1360 aŭ plej malfrue ekde la paco de Melno de 1422, kiu fiksis limon inter la Grandprinclando Litovio kaj la Ordeno de germanaj kavaliroj, la regiono definitive iĝis parto de la regno de la germanaj kavaliroj, kiu poste transformiĝis en la germanlingvan provincon Orienta Prusio. Dum la 15-a jarcento kuronoj (re)migris el la nordo al la teritorio ĉirkaŭ la kurona laguno, aparte dum la jaroj 1409, 1439, 1445 kaj 1481. Kurona loĝloko ankaŭ fondiĝis ĉirkaŭ la tiam germana urbeto Windenburg. Ekde 1923 Litovio transprenis la kontrolon pri la regiono, la loĝloko Windenburg oficiale eknomiĝis laŭ litova nomo Ventė kaj de tiam estas parto de la komunumo Šilutė (germane Heydekrug).
Cajanus cajan
]]
Kastelo Goldrano
La Kastelo Goldrano (germane: Schloss Goldrain, itale: Castel Coldrano) estas mezepoka kastelo en Goldrano, frakcio de la kumunumo de Latsch en Sudtirolo (Italio). Ĝi situas en altitudo de 700 m kaj estas ĉirkaŭata de pomarbaroj kaj vinejoj.
Historio
Proksimume en la jaro 1330 la nobela familio Scheck komencis konstruadon de la kastelo kaj ĉirkaŭ 100 jarojn poste transdonis ĝin al alia nobela familio Hendl deveninta el Engadino.
Dum al 17a jarcento la familio Hendl, fariĝinta prestiĝa kaj sufiĉe riĉa, elkonstruis la kastelon kaj transformis ĝin en sinjora loĝejo.
En la jaro 1863 la heredantoj de la familio Hendl vendis la kastelon al la komunumo, kiu uzis ĝin parte kiel lernejo kaj parte kiel loĝejo. Dum la sekvaj jardekoj la kastelo dekadencis kaj preskaŭ tuta la meblaro perdiĝis.
Dum la jaroj 1987-1997 ĝi estis restaŭrita.
Interesa objekto kiu troviĝas en la kelo de la kastelo estas malnova vinpremilo el la jaro 1701.
Strukturo de la kastelo
La ĉefa strukturo de la kastelo estas ĉirkaŭata de muro, kiu entute longas 260 metrojn. En la anguloj troviĝas kvar cilindraj turoj.
Ene de la muro troviĝas konstruaĵo el kvar kunigitaj loĝejoj kaj malgranda kapelo.
La ĉefa pordego estas dekorita kun marmo el Laas.
La kastelo nuntempe
Nuntempe la kastelo funkcias kiel bone ekipita, moderna kulturcentro. Okazas kursoj, ekspozicioj kaj kongresoj.
Ligiloj
Bildoj kaj videoj pri la kastelo
Retejo de la Kastelo
Aŭstralia plato
La Aŭstralia plato estas inter la plej grandaj tektonaj platoj de la mondo. Kiel ĉiuj tektonaj platoj ĝi estas parto de la litosfero. La plato ampleksas la tutan kontinenton Aŭstralio, la insulon Nov-Gvineo, parton de Nov-Zelando plus la orientan parton de la Hindia Oceano kaj parton de la Pacifika Oceano. Parte la aŭstralia kaj hindia platoj kune nomatas "hindo-aŭstralia plato".
La aŭstralia plato limas - de nordo laŭ horloĝa direkto - kun la eŭrazia plato, la pacifika plato, la antarkta plato, la afrika plato kaj la hindia plato. Eventuale en la tuŝaj zonoj al la grandaj najbaraj kontinentaj platoj ankoraŭ ekzistas iuj pliaj etaj platoj; ilia ekzisto tamen ne jam sendube pruviĝis.
La plej alta punkto de la aŭstralia plato estas la monto Carstensz-piramido kun alteco de 4884 metroj.
Takamagahara
Takama-ga-hara (japane 高天原; laŭvorte: Ebeno de Alta Ĉielo), ankaŭ Ama-no-hara, Ama-cu-kuni, Takahama-hara, Takama-no-hara aŭ Takama-hara), estas en ŝintoismo la naskiĝa kaj la rezida ejo de la ĉiela kami, de kiu ankaŭ originas ankaŭ la estiĝo de la mondo kaj kiu dividis la ĉielon kaj la Teron.
Takama-no-hara estas interligita per „ŝvebantaj pontoj de la ĉielo“ al Aŝihara-no-naka-cu-kuni, la vera mondo de la mortemuloj, kie ankaŭ vivas la teraj kami-oj. Kiel malo al Takama-no-hara, submondo (yomi) estas lando de la mortintoj, el kiu venas la malbono (kolero), malbonŝanco kaj la detruoj.
Kiel reprezentantino de la Takama-no-hara estas Amaterasu.
Kantono Jackson (Indianio)
La kantono Jackson - angle Jackson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Indianio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Bruno de Kolonjo
Bruno studis ĉe la katedralaj lernejoj en Kolonjo kaj Reims filozofion kaj teologion. 1056 li fariĝis estro de la katedrala lernejo de Reims. Kiel juna kaj bone edukita homo de sia tempo, li ne evitis la konfliktojn de sia tempo; en la konflikto inter la eklezio kaj la sekularaj princoj pri la investituro (de la ekleziaj oficoj) li defendis la pozicion de la eklezio kontraŭ la sekularaj ŝtatestroj. Kiam la sekularema Manasses la 1-a de Gourney fariĝis ĉefepiskopo de Reims, Bruno devis fuĝi kaj forlasi Reims'on. Post la eloficigo de Manasses la 1-a en la jaro 1080 Bruno ne reiris al Reims, sed aliĝis al la benedikta monaĥejo Molesme.
1084 la abato permesis al li, krei ermitejon en la proksima dezerto de Sêche-Fontaine. Baldaŭ aliĝis al Bruno pliaj ermitoj, kaj la tereno en Sêche-Fontaine fariĝis tro malgranda. Tial episkopo Hugo de Grenoblo donis al ili terenon en la valo La Chartreuse en la francaj alpoj, kie Bruno kreis kune kun ses kunuloj pli grandan ermitejon, la Grandan Kartuzion.
En la jaro 1090 iama lernanto de Bruno, la nove elektita papo Urbano la 2-a vokis Brunon kiel sian konsiliston al Romo. Bruno malakceptis la ofertitan al li episkopujon Reggio. 1091 Bruno fondis plian Kartuzion en La Torre en Kalabrio (hodiaŭ: Serra San Bruno), kie li vivis ĝis sia morto. Bruno mortis la 6an de Oktobro 1101. Papo Leono la 10-a deklaris Brunon sanktulo en la jaro 1514.
Simile al Sankta Romualdo de Camaldoli, la fondinto de la ordeno de la Kamaldolanoj, Bruno de Kolonjo komence de la dua jarmilo firmigis la plenan sindonon al Dio kaj la forlason de la mondo en la ordena vivo.
Molinot
Molinot estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
La komunumo enhavas la vilaĝon Molinot kaj la vilaĝeton Vernicourt. La rivereto la petite Drée trafluas tra la komunumo.
Vidindaĵoj
La preĝejo datiĝas de la 13-a jarcento. La kastelo datiĝas de la 14-a jarcento.
Provincoj de Nederlando
Nederlando havas dek du provincojn. Ili konsistas el municipoj, vidu la artikolojn listo de nederlandaj municipoj kaj listo de nederlandaj urboj.
Yo Uematsu
Li futbalas ĉe Gainare Tottori.
NGC 7656
NGC 7656 (aliaj indikoj — ESO 605-5, MCG -3-59-8, VV 669, NPM1G -19.0676, PGC 71357) estas galaksio en konstelacio Akvisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
2067 Aksnes
2067 Aksnes estas mezgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la norvegan astronomon Kaare Aksnes.
Belga Ruĝa Kruco
La Belga Ruĝa Kruco - nederlande Belgische Rode Kruis, france Croix-Rouge de Belgique, germane Belgisches Rotes Kreuz - estas societo de humanitara helpo en Belgio, kies celo estas provizi nacian krizan, katastrofan, ambulancan kaj sango-bankan servon. La societo membras en la Internacia Federacio de Societoj de Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, internacie kunlaboras tie kun aliaj internaciaj societoj de humanitara helpo kaj precipe kun la aliaj naciaj asocioj de la federacio. Ĝia sidejo estas en.
Esperanto kaj la Ruĝa Kruco
La iniciatinto de aplikado de Esperanto ĉe la Ruĝa Kruco estis la propagandisto de Esperanto en la franca armeo, Georges Bayol. Antaŭ la 2-a Universala Kongreso li eldonis libreton pri utileco de Esperanto por flegado de diverslingvaj vunditoj, ankaŭ specialajn ŝlosilojn kun necesa frazaro por flega servo. Post tio Esperanto komencis penetri en la naciajn societojn de Ruĝa Kruco.
Ekzemple en 1907 en la urbodomo de Antverpeno Van der Biest legis referaton pri Esperanto por anoj de la Belga Ruĝa Kruco. Kelkan tempon (1910) aperis faka gazeto Espéranto et Croix Rouge. Samkiel en la Universalaj Kongresoj de 1908 kaj 1909, ankaŭ dum la 7-a UK de 1911 en Antverpeno reprezentis sin la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco per [[Adolphe Moynier] kaj okazis ekzercoj de flegado de diverslingvaj vunditoj; ordonoj, demandoj k. a. estis farataj sole en Esperanto. En ili partoprenis plurdek portilistoj kaj multaj militaj kuracistoj; poste pri tio estis eldonita serio de poŝtkartoj.
Fine de la Unua Mondmilito la Ruĝa Kruco uzis la delegitan reton de UEA por retrovi homojn kaj kunvenigi gefamilianojn. Delegitoj skribis tiucelen proksimume 180 000 leterojn.
Oeno
Oeno estas malgranda korala atolo en Pacifika oceano. Ĝi apartenas al Pitkarna insularo kaj ĝi estas la tria plej granda insulo de ĝi. La plej alta punkto altas nur 4 m super maro. Oeno estis aliĝinta al Pitkarna insularo en 1938, antaŭe ĝi apartenis al Britio. Ĝi situas ĉirkaŭ 141 km for de ĉefurbo de Pitkarna insularo, Adamstaŭno.
Azali Assoumani
Vivo
Assoumani, kolonelo de la komora armeo, ekde la 30-a de aprilo 1999 fukciis kiel la landa prezidanto post kiam li puĉe renversis la antaŭan prezidanton Tadjidine Ben Said Massounde, ĉar tiu ŝajnis subteni sendependiĝon de la komora insulo Anjouan. La ofico de prezidanto Assoumani restis ĝis la 21-a de januaro 2002, sed tiam li venkis la 26-an de majo 2002 la multpartian prezidantan baloton. En majo 2006, li estis venkita en la prezidanta elekto de la islamisto Ahmed Abdallah Mohamed Sambi. La 15an de aprilo 2016 li venkis en la prezidanta balotado kaj la 26-an de de majo de tiu jaro li enoficiĝis.
Assoumani estas edziĝinta kaj havas kvar infanojn.
En majo 2022, Azali Assoumani ricevis la Kontinentan Distingon de la Afrikeco-Trofeo de la maroka ambasado en Komoroj.
Amila izovalerato
Amila izovalerato aŭ amila izopentanato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izovalerata acido kaj amila alkoholo, Amila izovalerato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila izovalerato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila izovalerato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
206 Hersilia
206 Hersilia estas granda malhela asteroido de la asteroida zono.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Hersilia, sabina edzino de Romulo en la romia mitologio, legende konata por esti intermetita sin inter Sabinoj kaj Romianoj por haltigi la militon inter tiuj-ĉi.
László Dombrovszky
László Dombrovszky [lAslO dombrovski], pole Stanisław Dombrowski, laŭ hungarlingve kutima nomordo Dombrovszky László estis pola-rusa-hungara pentristo. Lia familia nomo en Hungario estis Szathmáry [satmAri] aŭ Dombrovszky-Szathmáry. László Dombrovszky naskiĝis la  en Orhei (Besarabio, Rusa Imperio, nuntempe en Moldava Respubliko), li mortis la  en Budapeŝto (Hungario).
Biografio
László Dombrovszky devenis el varia pola-rusa familio. Li frekventis gimnazion en Niĵnij Novgorod, poste li akiris diplomon en akademio en Parizo. Li lernis ekzemple de de:Othon Friesz kaj Matisse. Post siaj studoj li vivis en Italio kaj Skandinavio, fine ekde 1921 en Hungario. Li prenis la hungaran ŝtatanecon, sed li ofte vojaĝis al diversaj landoj. En 1924 kun István Szőnyi kaj Róbert Berény fondis artistkolonion en Zebegény. Dum la nazia erao li helpis al la judoj. Li ricevis hungaran premion en 1974.
Plurjara planto
Plurjara planto aŭ perena planto (el la perennis, perenne = „dauranta tra la tuta jaro“), estas termino el botaniko por plantoj, kiuj vivas plurajn jarojn kaj kiuj plurfoje, plej ofte unufoje jare, floras kaj fruktas.
Diferencigo de plujaraj plantoj
Ĉe plurjaraj plantoj oni distingas inter lignoplantoj (arboj, arbustoj, arbedoj liano)j, kiuj havas lignajn trunkojn kaj branĉojn, kaj staŭdoj kun herbecaj kaj nelignaj tigoj. Kromaj ecoj de la plurjaraj plantoj estas sekecrezisto kaj ventrezisto. En mezaj kaj altaj latitudoj (minimume ekde geografia latitudo de 30°) la plantoj devas toleri froston (frostrezisto).
Eksteraj ligiloj
בוטניקה - מונחים
Porjunula literaturo
Al tiu tipo de literaturo oni atribuas tradicie funkciojn kaj por distro, kaj por instruo kaj formado de la legokutimo.
La temoj traktitaj de la porjunula literaturo ne diferencas multe el tiuj de la literaturo por plenkreskuloj (amo, tragedio, milito...) sed plej ofte oni donas al ili traktadon sufiĉe pli linian same kiel al la roluloj, inter kiu jestas malmulta variableco psicologia. Tiele gravas plie la agademo ol la psikologia konstruado de la roluloj. Tiuj estas kreitaj krome tiele ke la juna legantaro identigu kun ili, ĉefe ĉe la ĉefroluloj. Tamen, kelkaj aŭtoroj indikis konvenon ke tia literaturo zorge elektu siajn temojn. Tiukadre oni interkonsentas ofte kiel ĝenran temon la serĉado de identeco de la ĉefrolulo, same kiel la identigon de la leganto kun tiu.
Barbara Brylska
Ŝi naskiĝis en urbeto Skotniki proksime de Lodzo en simpla laborista familio. Ŝia patro estis seruristo kaj la patrino tajloristino. La gepatroj edukis ŝin severe. Ŝi estis modesta, timema knabino. La gepatroj faris ĉion por tio, ke ŝi finigu artistan liceon. Direktoro de la liceo vidis en ŝi talenteman junulinon kaj rekomendis al ŝi avancon al Pli supera teatra lernejo de Lodz. Jam kiel 15-jara ŝi debutis en filmo Botoj de feliĉo. En sekvanta grandfilmo Faraono ŝi korpigis ĉefrolon de Kama. La filmo estis nomumita je Oskaro. Post tiu ĉi filmo sekvis pluaj figuroj, precipe Kriŝka en Pan Wołodyjowski. Ŝi ofte prezentiĝis en la eksa GDR, ĈSSR kaj Sovetunio. Ŝi rolis ankaŭ en militaj filmoj Batalo je Berlino en Liberiĝo.
Midas Dekkers
Wandert Jacobus DEKKERS, pli bone konata kiel Midas DEKKERS (naskiĝis la 22-an de aprilo 1946 en Harlemo), estas nederlanda biologo, prezentisto kaj verkisto de fikcio kaj nefikcio por infanoj kaj adoltoj. Kiam li estis 18-jaraĝa, li alprenis la nomon Midas.
Li estas ankaŭ konata pro siaj ofte kontraŭaj kaj polemikaj opinioj pri temoj kiel seksumado kun bestoj, naskigo de infanoj kaj sporto.
Kiam li estis juna, li okupiĝis pri Esperanto. Li estis la kasisto de la Nederlanda Esperanto-Junularo de 1966 ĝis 1967. Dum la epizodo de 2013 de la nederlanda kviza televidprogramo De Grote Geschiedenisquiz, li deklamis parton de La Espero, post sukcese respondita demando pri Esperanto.
Dujodoacetata acido
Halogenidaj derivaĵoj de acetata acido
<Gallery> Fluoroacetic acid 3D.png| Unufluoroacetata acido Difluoroacetic acid 3D 2.png| Dufluoroacetata acido Trifluoroacetic acid 3D.png| Trifluoroacetata acido </Gallery> <Gallery> Chloroacetic acid 3D.png| Unukloroacetata acido Dichloroacetic acid 3D.png| Dukloroacetata acido Trichloroacetic acid 3D.png| Trikloroacetata acido </Gallery> <Gallery> Iodoacetic acid 3D.png| Unujodoacetata acido Diiodoacetic acid3D.png| Dujodoacetata acido Triiodoacetic_acid3D.png| Trijodoacetata acido
</Gallery> <Gallery> Bromoacetic acid 3D.png| Unubromoacetata acido Dibromoacetic acid 3D 2.png| Dubromoacetata acido Tribromoacetic acid3D.png| Tribromoacetata acido
</Gallery> <Gallery> MCPA molecule ball.png| Unuklorofenokso-acetata acido 2,4-Dichlorophenoxyacetic-acid-3D-balls-2.png| Duklorofenokso-acetata acido 2,4,5-Trichlorophenoxyacetic-acid-3D-balls.png| Triklorofenokso-acetata acido </Gallery>
Dracena
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la mikroregiono Dracena. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Tomomitsu Kobayashi
Tomomitsu Kobayashi (小林 智光, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Gainare Tottori.
Sándor Dallos
Sándor DALLOS [ŝAndor daloŝ], hungare Dallos Sándor, Esperante Aleksandro Dallos estis hungara verkisto kaj ĵurnalisto.
Sándor Dallos naskiĝis la 31-an de oktobro 1901 en Győrszentmárton (nuntempa Pannonhalma). Li mortis la 10-an de marto 1964 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Dallos frekventis lernejojn en Komárom, (nuntempa Komárno Slovakio) kaj en Győr. Ekde 1925 li ĵurnaladis en Budapeŝto. En la 1930-aj jaroj li ankaŭ verkadis, baldaŭe ankaŭ scenarlibrojn. En liaj verkoj aperis plej ofte la malriĉuloj.
Hetajro
Hetajro (en antikva greka ἑταίρα) estis la nomo kiun ricevis en la antikva Grekio iaj ĉiesulinoj, tio estas, ia formo de eleganta akompanantaro mikse kun prostituado.
En la socio de la antikva Grekio, la hetajroj estis sendependaj virinoj kaj foje de granda influpovo, devigitaj uzi vestaĵojn kiuj distingu ilin kaj kiuj pagis impostojn. Temis pri kolektivo formita ĉefe de antikvaj sklavinoj kaj de eksterlandaninoj, kaj estis agnoskitaj kiel bonkvalitaj dancistinoj kaj muzikistinoj, same kiel pro sia fizika allogeco. Estas dokumentaro pri la fakto ke male al plejaj virinoj en la Antikva Grekio, la hetajroj ricevis edukadon. Estas notinde ankaŭ ke la hetajroj ne nur estis la nuraj virinoj kiuj rajtis partopreni en la simpozioj, sed krome ties opinioj kaj kredoj estis tre respektataj de la viroj.
Literaturo
De la verkistino Eli Urbanová, aperis originala romano en Esperanto kies titolo estas Hetajro Dancas.
Eksteraj ligiloj
Eseo pri la vivo de la virinoj en Ateno
James Grout: Hetairai, parto de la Encyclopædia Romana
Amecameca
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 48363 enloĝantojn. El tiuj 23.253 viroj kaj 25.11 virinoj. Lau la enloĝantaro la komunumo okupas la lokon 78 en la Ŝtato de Meksiko kaj la lokon 2148 en la nacia komparo. La komunumo havas surfacon de 181.72 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2480 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 935.6 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 8′ norda latitudo kaj 98° 46′ okcidenta longitudo.
Ĝi apartenas al la valaro nome Baseno de Meksiko.
En tiu municipo estas la Kortesa Trapasejo.
8502 Bauhaus
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la Bauhaus, skolo de dezajno fondita en 1919 de la germana arkitekto Walter Gropius (1883–1969) en Vajmaro. La filozofio de tiu skolo emfazis la unuecon de fajna arto kaj de la komerco kiel bazo de la arta laboro. La Bauhaus estis fermita de la nazioj pro ĝia asertita "dekadenco" en 1932. Multaj majstroj de Bauhaus elmigris al Usono. En 1937, la New Bauhaus estis fondita de László Moholy-Nagy (1895–1946) en Ĉikago.
Kantono Jackson (Ilinojso)
La kantono Jackson - angle Jackson County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ray Copeland
Ray Copeland (n. 17-an de julio 1926 en Norfolk, Virginio; m. 18-an de majo 1984 en Sunderland, Masaĉuseco) estis usona ĵaz-trumpetisto de svingo kaj moderna ĵazo, komponisto kaj muzikinstruisto.
Vivo
Komence de sia muzika kariero Copeland muzikis en 1945 kun Cecil Scott, en 1946 kun Chris Columbus en Small’s Paradise, koncertvojaĝis poste kun la orkestro de Mercer Ellington en 1947/48 kaj laboris en 1948/49 en la bando Savoy Sultans de Al Kooper. Dum la unua duono de la 1950-aj jaroj li ne laboris kiel profesia muzikisto, sed laboris en paperfabriko kaj muzikis dum sia libertempo dumtempe kun Andy Kirk, Lucky Millinder, Lucky Thompson, Sy Oliver kaj aliaj. Ekde 1957 ĝis 1958 li laboris ĉe Randy Weston, Tito Puente kaj 1958 ĉe Oscar Pettiford, Johnny Richards kaj en 1958/59 ĉe Gigi Gryce. Ekde 1958 ĝis 1961 li muzikis en la teatra orkestro de Roxy kaj direktis dumtempe 14-kapan bandon por koncertoj en klubejoj. Ekde 1962 ĝis 1964 li ludis en la akompanbando de Pearl Bailey.
Copeland partoprenis dum la paso de sia kariero multajn registrad-kunsidojn pri svingo kaj malmolbopo; plej famaj tamen estas liaj sonregistraĵoj kun Thelonious Monk sur la albumo Monk’s Music el 1956. Copeland ludis svingan stilon, tamen ne sukcesis elpaŝi el la ombro de trumpetistoj siatempaj kiel Lee Morgan kaj Clifford Brown. En 1967 li kunmuzikis en la bandego de Booker Ervin, en 1968 li denove koncertvojaĝis kun Thelonious Monk, en 1973 li prezentis je la Newport Jazz Festival. Krome Copeland surdiskigis kun la orkestro de Oliver Nelson, kun bluskantisto Jimmy Witherspoon kaj kun Ella Fitzgerald.
Ekde la fino de la 1960-aj jaroj Copeland ĉefe instruis muzikon; gvidis i. a. kursojn ĉe publikaj lernejoj, por la ĵazorganizaĵo Jazzmobile kaj je multaj someraj universitatoj. Poste Copeland estis profesoro pri muziko ĉe Hampshire College kaj instruis ĵazkompozicion. Lia „Classical Jazz Suite in Six Movements“ estis unuafoje prezentita en 1970 je Lincoln Center.
Goli otok
Goli Otok (kroate: nuda insulo) estas kroata insulo en la Adriatiko, inter la insulo Rab kaj la kontinento. Ĝi havas la surfacon de 4,53 km². La insulo fifamas, ĉar oni tie gardis, enprizonigis la politikan opozicion, malamikojn de la komunisma reĝimo (1949-1988). Pli poste oni enprizonigis tien eĉ krimulojn kaj junulajn pekulojn. Inter 1949 kaj 1956 mortis tie onidire ĉ. 2000 homoj pro la kruelaj cirkonstancoj.
Oni trudlaborigis la prizonloĝantojn en la ŝtonrompejo. La prizono estis en 1988 ĉesita kaj en 1989 tute forlasita. La insulo estas hodiaŭ neloĝata, sed turistoj povas viziti ĝin.
La insulo ne havis propran akvofonton, tiel oni liveris tien eĉ la trinkakvon.
Abunda nombro
En matematiko, abunda nombro aŭ ekscesa nombro estas nombro n por kiu Σ(n) > 2n. Ĉi tie Σ(n) estas la dividanta funkcio, kiu estas la sumo de ĉiuj pozitivaj divizoro jde n, inkluzivante n mem. La valoro Σ(n) − 2n estas la abundeco de n. Ekvivalenta difino estas ke abunda nombro estas tiu ĉe kiu sumo de la propraj divizoroj de la nombro (la divizoroj escepte la nombron mem) estas pli granda ol la nombro.
István Csurka
István CSURKA [iŝtvAn ĉurka], hungare Csurka István estis hungara verkisto, politikisto, partiestro, parlamenta deputito. Lia frato estis László Csurka.
Abunda nombro
La plej malgranda nepara abunda nombro estas 945. Marc Deléglise montris en 1998 ke la natura denseco de abundaj nombroj estas inter 0.2474 kaj 0.2480.
Malfinie multaj paraj kaj neparaj abundaj nombroj ekzistas. Ĉiu nombro kiu estas produto de perfekta nombro kun pozitiva entjero estas abunda nombro. Ĉiu nombro kiu estas produto de abunda nombro kun pozitiva entjero estas denove abunda nombro. Ankaŭ, ĉiu entjero pli granda ol 20161 povas esti skribita kiel la sumo de du abundaj nombroj.
István Csurka
Biografio
István Csurka partoprenis la hungaran revolucion en 1956, tial oni deportis lin. Baldaŭe li estis verkisto de teatraĵoj. En la 1980-aj jaroj li komencis aktive politikadi kaj li aliĝis al kremo de kritikantoj de la socialismo. En 1990 li estis elektita parlamentano, kie li komencis disŝuti radikalajn kaj ekstremajn opiniojn. Li fondis novan partion. Pro liaj opinioj li ofte estis disputita. La teatroj ne plu ludis liajn verkojn. Dum la socialismo li trifoje ricevis premiojn.
Abunda nombro
Proksime rilatantaj al abundaj nombroj estas perfektaj nombroj kun Σ(n) = 2n, kaj mankaj nombroj kun Σ(n) < 2n. La naturaj nombroj estis unue klasifikitaj kiel mankaj, perfektaj aŭ abundaj per Nicomachus en lia Introductio Arithmetica (ĉirkaŭ 100).
Unujara planto
Unujara planto aŭ unusomera planto estas fakesprimo en botaniko por tiuj moltigaj plantoj, kiuj ĝermas, floras kaj pereas post fruktomaturiĝo, ene de unu jaro. La veraj unujaraj plantoj kelkfoje pluvivas ol unu jaro, se io malhelpas la fruktoelformiĝon. Oni ankaŭ nomas kelkajn sensemajn plantojn unujara, kvankam ili ne floras.
La vivciklo de la unujara planto (de grajno al grajno) daŭras ĉe kelkaj specioj dum kelkaj monatoj, sed plej ofte dum pluraj monatoj. Multaj dezertaj kaj kelkaj fiherboj estas nomata efemera planto, ĉar sia vivciklo estas kelkaj semajnoj. Tiuj plantoj atendas en plimulto de la jaro por la konvenaj ĝermaj kondiĉoj, en formo de grajno.
Al la veraj unujaraj plantoj apartenas la maizo, kapa laktuko, pizo, florbrasiko, akvomelono, fazeolo.
Flensburg
Flensburg (Dana: Flensborg) estas eksterdistrikta urbo en Germanio. Ĝi apartenas al la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. La 1-an de aprilo 2006 la komunumo havis 87065 loĝantojn.
Vidindaĵoj
Al la plej imponaj vidindaĵoj nombriĝas la gotikstila Preĝejo Sankta Mario (komenco de la konstruoj en 1284) el brikoj kun altaro el la malfrua renesanco kaj fenestroj riĉaj je figuroj. En la gotikstila Preĝejo Sankta Nikolao (14./15. jc.) troviĝas la plej granda renesanca orgeno de Norda Germanujo. El la malnova ĉirkaŭfortikaĵo konserviĝis ankoraŭ restoj, ekz. la dika Norder-pordego (1595). En la ŝipmuzeo oni povas admiri navigaciilojn kaj ŝipmodelojn.
Historio
Flensburg estis fondita en la 12-a jc kaj ricevis la urbajn rajtojn en 1284. En la kuro de historio la urbo fariĝis celo de pluraj danaj kaj svedaj invadoj kaj konkeroj. Aparteninte ĝis la 1435-a jaro al Holstinio, ĝi submetiĝis en 1460 rekte al Kopenhago. En 1848 ĝi fariĝis ĉefurbo de la dane administrata Slesvigio. En 1867 la urbo ekapartenis al Prusio. En referendumo post la Unua mondmilito la loĝantaro voĉdonis favore al plua aparteno al Germanujo. Dum la Dua mondmilito la urbo estis grava mararmea centro kaj sekve ĝi ofte estis bombadita fare de la Aliancanoj.
Distrikto Písek
Distrikto Písek estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Sudbohemia regiono. La distrikto estas unu el sep distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 76 urboj kaj vilaĝoj.
Maria Murphy
Maria Liwscyz MURPHY (la 1-an de oktobro 1938 - la 19-an de januaro 2021) estis usona esperantistino kaj kuracisto. Ŝi estis postvivanto de la Holokaŭsto, mondvojaĝanta kuracisto, multlingvulo kiu parolis sep lingvojn, kaj ŝi sole edukis du filojn post la forpaso de sia edzo, Ralph Murphy. Post la doktoriĝo, Maria laboris en Bostono ĝis la fruaj 1980-aj jaroj, kiam ŝi transloĝigis sian familion al Florido.
Dum jaroj ŝi ofte partoprenis en kongreson kaj aranĝoj de ELNA kaj estis konata kiel la amanta kaj amata patrino-avino en ĉiuj aranĝoj en kiuj ŝi partoprenis.
Vážany (distrikto Vyškov)
Vážany estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1348.
Janet MacLachlan
Janet Angel MacLachlan (1933 - 2010) estis usona aktorino.
Ŝi diplomiĝis bakalaŭron en psikologio de Hunter College en 1955. Ŝi tiam laboris kiel sekretariino en Novjorko antaŭ ol turni sin al aktorado ĉe la Tyrone Guthrie Theatre en Minneapolis. Kiam ŝi kontraktiĝis ĉe Universal Studios MacLachlan debutis en du epizodoj de The Alfred Hitchcock Hour en 1965.
Ŝi partoprenis televidseriojn The Fugitive, The Invaders (1968), The Girl from U.N.C.L.E., Star Trek, Ironside, kaj The Mod Squad. Ŝi ankaŭ aperis en filmoj Uptight (1968), Change of Mind (1969), ...tick...tick...tick... (1970), Darker Than Amber (1970), Halls of Anger (1970), Sounder (1972), The Man (1972), Tightrope (1984), Murphy's Law (1986), The Boy Who Could Fly (1986) kaj The Thirteenth Floor (1999).
Inko (eldonejo)
Inko estis Esperanto-eldonejo de Franko Luin, kiu eldonis bitlibrojn en la formo de PDF-dosieroj. De Inko aperis 208 libroj, de ISBN 91-7303-000-7 ĝis ISBN 91-7303-207-7, inter novembro 2000 kaj aŭgusto 2003.
207 Hedda
207 Hedda estas mezgranda malhela, nerapide rotacianta asteroido de la asteroida zono.
Ĝi estis malkovria de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la Observatorio de Pula, (tiam, en Aŭstrio-Hungario, nun en Kroatio), la kaj ĝi ricevis la nomon de "Hedda", honore al Hedwig, la edzino de la germana astronomo August Winnecke.
Inko (eldonejo)
'''[Notu, ke ĉi tio estas BIBLIOGRAFIO. Bonvolu ne "korekti" ĝin sen kontroli, kiuj vortoj kun kia uskleco efektive aperas en la libro mem!]'''
Karibia guldeno
La karibia guldeno estas planata nova valuto de la karibia insulo Curaçao kaj de Sint-Maarten, la nederlanda suda parto de la insulo Sankta Marteno. Ĝi principe validu ekde la 1-a de januaro 2012, sed laŭ la stato de februaro 2012 ĝi tamen ankoraŭ ne praktike enkondukiĝis. Unu guldeno estu dividita je cent cendoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estu CMG.
La 10-an de oktobro 2010 oni malfondis la politikan teritorion Nederlandaj Antiloj, kaj sekve principe malfondiĝu ankaŭ la antaŭa valuto, la nederlandantila guldeno: Por la pli etaj insuloj de la insularo jam ekde la jaro 2011 uziĝas la usona dolaro anstataŭ la ĝisnuna valuto, kaj por Sint-Maarten kaj Curaçao, la nederlandantila guldeno principe restu en uzo nur ĝis la fino de 2011 kaj tiam estu anstataŭata per la karibia guldeno, kvankam la dato de praktika enkonduko de la nova valuto nun tamen plu prokrastiĝas.
La insuloj de la teritorio cetere restas parto de la eŭropa ŝtato Nederlando, kvankam la valuto eŭro oficiala en Nederlando ne estas oficiala pagilo en la insularo.
NGC 7657
NGC 7657 (aliaj indikoj — ESO 148-12, PGC 71456) estas galaksio en konstelacio Tukano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stacio Izumisano
Stacio Izumisano (japane: 泉佐野駅 [Izumisano-eki], angle: Izumisano Station) estas fervoja stacio en Izumisano, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 2 liniojn de Elektra Fervojo Nankai: Linio Nankai (ĉefa), Linio Nankai-Flughaveno.
Eberstadt (Virtembergo)
Eberstadt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heilbronn kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Johann von Leers
Johann von LEERS, ankaŭ Johann-Jakob von Leers (naskiĝinta la en Dragun-Vietlübbe, mortinta la  en Kairo; kun multaj pseŭdonimoj post 1945) estis germana juristo, historiisto kaj propagandisto de la naziismo. De la nazioj li nomumitis universitata profesoro pri historio; ofte li laboris ĵurnaliste. Post translokiĝo al Egiptio en 1955 kaj konvertiĝo al islamo li en kunlaboro kun la registaro kaira daŭre faris kontraŭjudan propagandon.
Vivo
Li estis el en 1791 nobeligita komercista kaj bienposedanta familio de Schönfeld (Mühlen Eichsen) kaj Vietlübbe, la plej maljuna filo de Alfred August Constantin Leopold Heino von Leers (1871-1917) kaj Elisabeth Ida Auguste (fraŭline Buch; 1877-1940). Lia plej malgranda frato Kurt Mathias von Leers estis studento pri romkatolika teologio mortinte en 1945 pro la sekvoj de interniĝo en nazia koncentrejo.
FEC
La vorto havas plurajn signifojn:
Johann von Leers
Vivo
Post la trapaso de la abiturienta ekzameno en Neustrelitz (Gymnasium Carolinum) li studis jursciencon kaj historion de Eosta Eŭropo en Kiel, Berlino kaj Rostock. Inter 1923 kaj 1924 von Leers estis ĉe Bund Wiking, poste en la porjunulara ligo Adler und Falken kie ŝatatis rasbiologiaĵoj, norda kulturo kaj ĝermana religio. Inter 1926 kaj 1928 li estis kulturataŝeo por la germania ministerio pri eksteraj aferoj pri la Malproksima Oriento; tie li ekigis profundajn studojn pri la t.n. juda problemo fantaziante pri la devo de la savo de la mondo antaŭ juda subjugiĝo. Poste li revenis je la en monŝuldojn mergiĝanta bieno de la familio, kies bankroton li tamen ne povis malhelpi; prie - laŭ li - kulpis ankaŭ la judoj. En la 1.8.1929 li iĝis membro de NSDAP (partiana numero 143.709) kaj iĝis unu kunlaboranto de Joseph Goebbels. Li ankaŭ prelegis dum partikunventoj, ĵurnalistis por "Der Angriff" kaj ĉefredaktoris kaj kuneldonistis ĉe "Wille und Weg". En 1932 Leers publikigis biografion pri Adolf Hitler kiu iĝis inter la partianoj kvazaŭ fundamenta.
De 1930 ĝis 1931 von Leers anis ĉe SA. En 1932/33 li estis tutgermania pluklerigisto de la porstudenta ligo Nationalsozialistischer Deutscher Studentenbund (NSDStB). En aprilo 1933 li gvidis germanan delegacion dum konferenco de la Internacia studenta servo (ISS) ĉe la Universitato de Lejdeno: ISS konsistis el studentoj kaj docentoj pronaj je internacia kooperacio sur neŭtrala fundamento. Tuj antaŭ la konferencofino la universitata rektoro Johan Huizinga venigis Leers al si kritikante antisemitisman broŝuron de li kiun la senato altlerneja ekkonis. Ĉe ĝi (titolo: Forderung der Stunde: Juden raus!) postulitis la forpelo de judoj el Germanio kaj imputitis diversaj krimoj al la judoj, i.a. la rita murdo de kristanaj infanoj; judoj do estus danĝero por kristanoj ne nur en Germanujo sed en la tuta mondo. Leers jesis sian verkintecon atentigante ke temus pri - sen lia scio - reeldonita versio de verketo skribita antaŭ longa tempo kaj pri la fakto ke ĝia enhavo speguligus ankaŭ la opinion de diversaj elstaruloj germanaj. Sekvante la ordonon de la rektoro la germana delegacio forvojaĝis kaj kaŭzis oficialan proteston fare de la germana registaro antaŭ la nederlandaj instancoj. Sekve al Huizinga malpermesitis plu prelegi en Germanujo. La fakgazeto "Historische Zeitschrift" kie estis presata artikolo de Huizinga ĝuste tiam (pri Burgonjo) distancigis sin de la nederlanda fakulo. La engaĝigo de Huizinga ne bonvenigitis de ĉiuj nederlandanoj.
En la 14.5.1936 Leers iĝis membro de SS en la rango de Untersturmführer (poste li promociitis je Obersturmführer) kaj gvidanto ĉe la stabo de la rasa kaj setleja ĉefsekcio. Entuziasmo lia pri la kamparaneco kaj ties laŭdira ĝenrotipa sintenaro peris kunlaboron kun Walther Darré (ideo de Reichsnährstand, do de fiera klaso naci-nutriga).
Religio; instruado
Leers estis amiko de la raso-teoriisto kaj filozofo Ernst Bergmann, fidelulo de ĝermana Odino-religio kaj de la rasbiologo Hans F. K. Günther. En 1933/34 Leers intertempe prezidejanis ĉe la religia movado Deutsche Glaubensbewegung de Jakob Wilhelm Hauer, kie rasismo kaj religio kunfandiĝis. Laŭ ili ĉiu raso havu propran religian prabildon. La kristanismo estis por Leers miksaĵo de malsupereco kaj juda filozofio. Liajn kontraŭkristanajn agadojn subtenegis Rudolf Heß kaj Wilhelm Frick kritikite de la propagandoministro Goebbels kiu tiutempe ne bezonis kulturbatalon kun la eklezioj. Sekve Leers ekapartenis al la ideologiara kampo de Alfred Rosenberg kaj la agrikulturministro Walther Darré. Ene de la projekto Koranstellen, die sich auf den Führer beziehen sollen (lokoj en la Korano kie temis pri Hitler kiel mesio), kiu hejmis en 1943 ĉe RSHA/priorienta esplorsekcio, Leers ekhavis kontaktojn kun Heinrich Himmler.
Leers estis krome gvidantaro de la Societo pri ĝermanaj praa kaj frua historio eldonante "Nordische Welt". Lia celo estis propagandi la doktrinon de Herman Wirth kun kiu li konatiĝis en la Hauer-movado kaj kiun li prezentis en 1934 al Himmler. Regule li havis kontaktojn kun Himmler ĉe laboroj por Ahnenerbe.
Leers ekrajtis en 1933 gvidi la Sekcion pri internaciaj politiko kaj kulturscio ĉe la Berlina Administrad-akademio, poste li reorganizis la pluklerigon adultan laŭ naziaj ideoj. Ekde 1933 li docentis ĉe la Germana altlernejo pri politikaĵoj kaj ĉe la Universitato de Jena, konkrete pri Geramaj jura, ekonomia kaj politika historioj laŭ rasa bazo. En 1938 li nomumitis eksterorda profesoro kaj ricevis en marto 1940 katedron pri Germana historio, aparte germana kamparanara historio; Leers mem neniam studis ĝeneralan historion nek prie habilitiĝis iam. La urbo Jena estis konata nesto de naziismemuloj. En la de ĉiuj maroj malproksime situanta urbo Jena krome malfermitis en 1942 Seminario pri maraj historio kaj juro kiun Leers estris. Inter liaj asistantinoj nombriĝis Renate Riemeck kaj Ingeborg Meinhof (poste la adopta patrino de la RAF-teroristino Ulrike Meinhof); Meinhof doktoriĝis en 1943. Sed la samam jaron la renomo de Leers ankaŭ ĉe nazioj malkreskis pro plagiato-riproĉoj. Inter 1941 kaj 1945 li loĝis kun familianoj siaj ĉe Kastelo Weißenburg.
Redaktista kaj propagandista taskoj
Post la potencakiro de la nazioj en 1933 Leers apartenis en oktobro 1933 al la grupo da 88 homoj subsignantaj "vovon de treega fideleco je Hitler". Inter 1933 kaj 1945 Leers verkis amason da propagandilojn, i.a. Juden sehen dich an (1933), Blut und Rasse in der Gesetzgebung (1936), Rassen, Völker und Volkstümer (1939); li tradukis el la itala ekz. ''Babylon unter Davidsternen und Zuchthausstreifen. Amerikanische Jugend von heute'' de Luigi Olivero.
Liaj verkoj kun mezgranda eldonokvanto provis stiligi la mondon judaran hereda malamiko kaj la nazian viron eroso. De la komenco de sia publicado li konsideris la judojn primondaj regantoj laŭ la Protokoloj de cionaj saĝuloj kaj ripetis mezepokajn legendojn pri ritaj murdoj de kristanaj infanoj far judoj. La validon de la teorio pri relativeco li pridubis kaj eksplikis la famegon de Albert Einstein per daŭra kontraŭhitlera propagando lia.
Leers ankaŭ gravegis kiel aŭtoro de la grandegeldonkvanta, inter 1933 kaj 1944 (fare de NSLB) ekzistinta porlernanta gazeto "Hilf mit!" kaj tie kelkan tempon ankaŭ respondeculis pri la politika redakcio. Per pli ol cento da artikoloj li superis ĉiujn aliajn verkistojn kaj havis monopolon por la temaro de historio engazete. La gelernantoj tiumaniere de li fiinfluitis per kontraŭjudaxjojkaj laŭdoj pri la gvidistaj kvalitoj de Adolf Hitler. Krome Leers estis intertempe ĉefredaktisto de la senkoste ekde 1934 al ĉiuj instruistoj disdonitaj folioj Volksaufklärung und Schule (VS).
Post la Dua mondmilito
Malliberigite en 1945/46 fare de usonaj trupoj li sukcese fuĝis vivante sub malkorekta nomo proksime de Bonn. En 1950 li fuĝis tra Hamburgo al Bonaero kie li kune kun Dieter Vollmer lektoris ĉe la germana eldonejo "Dürer-Verlag" kaj kunlaboris ĉe la gazeto "Der Weg. Monatshefte zur Kulturpflege und zum Aufbau" kiujn abonis i.a. multaj fuĝintaj nazioj. Tie li ĝis 1955 rajtis daŭrigi siajn antisemitismajn fiinsultojn. Post la falo de Juan Perón pornaziaj agadoj en Argentino malplifaciligitis. Tamen kontinue legeblis aĵoj liaj (sub pseŭdonimoj) en diversaj ekstremismaj gazetoj en Okcidenta Germanio. Dokumenteblas kaj leterinterŝanĝo kun la usona faŝisto H. Keith Thompson.