cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Castel Sant'Elia
Castel Sant'Elia estas komunumo de Italio.
Retroprojekciilo
Funkcioj
La retroprojekciilo funkcias simile kiel lumbildprojekciilo. Anstataŭ vertikala lumbildo hotizontale surskribebla diafana plastfolio estas tralumata kaj tielmaniere projekciata sur ekrano. La vertikala lumradio estas estas gvidata tra horizantala spegulo al ekrano. La laborsurfaco konsistas ĉe nemoveblaj aparatoj el vitra tavolo supre de la Fresnel-lenso. La lumigado sub la Fresnel-lento konsistas el lampo, infraruĝtralasebla  konkavspegulo kaj konsensora lento. La lampoj estas halogenlampoj aŭ halogenmetalvaporlampoj.
La vertikalaj radioj estas kunigata per Fresnel-lento en la objektivo kaj iras trans spegulo, kiu ŝanĝas la direkton de la radioj, horizontale al la ekrano.
La projekcio estas tiom lumforta, ke mallumigado ĝenerale ne estas necesa. tial la projekciilo nomiĝas en kelkaj lingvoj „tagluma projekciilo“.
Konstruformoj
Ĉiuj konstruformoj uzas por la grandeco de la objektkampo du normigitaj grandecoj:
Nevmoveblaj aparatoj
Po nemoveblaj aparatoj la fokuso estas 315 mm. Por kompaktaj aparatoj ofte estas uzata vario-objektivo de f= 280–320 mm.
Movebla aŭ porvojaĝaj aparatoj
Kompaktaj vojaĝaparatoj estas aŭ konstruita kiel nemoveblasj aparatoj, sed kunklabeblaj, aŭ ili havas lumadsistemon apud la objektivo en la objektivkapo kaj la laborplato konsistas el unu, je la malsupro spegulita Fresnel-lento. La objektivkapo estas klabebla por la transporto sur la laborplato.
Aldonj iloj
La projekciilo povas esti ekipita per jenaj kromaj iloj:
Uzado
Retropojekciiloj sservas kiel helpilo por prelegoj. Iam ĝiestis la alternativo por nigra tabulo. Hodiau la retroprojekciilo estas pli kaj pli anstauata de cifereca projekciilo Ferner sind – mitunter von Overheadherstellern selbst – auch Auflagepanels auf
Municia deponejo Hajniště
Municia deponejo Hajniště estas eksa armea spaco (markata kiel VÚ 1337/A) etendiĝanta sur monto Chlum troviĝanta sudokcidente de Hajniště, parto de Nové Město pod Smrkem en Fridlanta terlango norde de Ĉeĥio. Ĝi servis al deponado de pafaĵo de la 55-a artileria bazo el Týniště nad Orlicí. Kun la konstruado de la deponejo oni komencis en la jaro 1955 kaj post kvar jaroj estis ĝia konstruado finita. En la areo troviĝas sume tridek masonitaj deponejaj haloj, ĉiu kun areo 800 metroj kvadrataj, ekipitaj per malŝarĝa deklivirejo, elektra lumigo aŭ telefono. Apud tio ĉi tie troviĝis du teraj ĉeloj destinitaj por deponi pulvon kaj plu dek kvar deponejoj (formeto) por la municio kun trapasita garancia tempo. Inter la unuopaj objektoj kondukis panelvojoj, kies suma ongeco atingis preskaŭ 15 kilometroj. En ŝanĝo de la 1950-aj kaj la 1960-aj jaroj okazis konstruo de fervoja branĉtrako kondukata ĉi tien el proksima haltejo en Hajniště, kiu certigis pli elastan transporton de la pafaĵo en la areon de la municipa deponejo. Dum la tempo, kiam la deponejo estis en la trafiko, atingis ties plenigo 95 %. Dum divido de Ĉeĥoslovakio de ĉi tie parto de la pafaĵo oni forveturigis en Slovakion kaj dum sekva reorganizo de la armeo estis decidite pri finigo de la trafiko de tiu ĉi deponejo. La objektoj de la kazerno transiris sub administradon de Nové Město pod Smrkem kaj la areon de la municia deponejo uzis privata firmao por likvidi nebezonatan pafaĵon. Samtempe estas ĉi tie rifuĝejo por hundoj komune kun ekzercejo.
Konstruado
En la jaro 1954 decidis organoj de Ministerio de nacia defendo krei metejon de municio por artilerio, aerarmeo kaj tankaj aŭ motopafistaj soldataroj de la 55-a artileria bazo kun sidejo en Týniště nad Orlicí. Por tiuj ĉi celoj devis servi municia deponejo "A" konstruita ĉe municipo Hajniště en Fridlanta terlango norde de tiama Ĉeĥoslovakio. La sekvantan jaron tial la ministerio aĉetis parcelon ĉirkaŭ monto Chlum kun areo proksimume 315 hektaroj kaj oni komencis kun la konstruado de unu el la plej grandaj objektoj de sia speco en Ĉeĥoslovakio. La konstruadon de la municipa deponejo faris armea 56-a ŝosea kaj konstrua bataliono, kiu havis sian sidejon en Zákupy. Dum la konstruado liaj viroj restadis en lernejo en Hajniště kaj en paroĥo kaj en lernejo en la proksima Nové Město pod Smrkem. Al la tuta bataliono, kiu nombris 600 viroj, komandis pplk. K. Čermák, kiun poste alternis kpt. V. Cimpa.
Ĉar sur la parcelo troviĝis arbaro, unue okazis ties forhakado, komune kun ĝi oni faris ankaŭ reguligoj de la tereno en la lokoj de la estontaj konstruaĵoj de la deponejo. Sekve okazis konstruado de la unuopaj objektoj. La unuaj dek du deponigaj haloj estis dum printempo de la jaro 1958 finkonstruitaj kaj aprobitaj. Sed la kostruado daŭrigis plu kaj la sekvanta jaro situis 30 masonitaj objektoj. La unuopaj haloj havis areon 800 metroj kvadrataj kaj ĉiu disponis per sia malŝarĝa deklivirejo, elektra lumigo, fajroestingista subtegmentejo kaj telefono. La konstruaĵoj havis la t.n. leĝeran tegmenton, kiu okaze de eksplodo en la objekto sekurigus, por ke prem-ondo de la eksplodo celu supren.
Komune kun tio oni konstruis du ĉelojn en teraj deklivoj, kiuj servis por metado de pulvo kaj aliaj eksplodaĵoj, kaj plu 14 ŝirmataj deponejoj kun suma areo proksimume 3600 kvadrataj metroj. Tiuj estis uzataj por metado de la municio kun trapasita garancia tempo, kiu estis destinita al neniigado. Al la deponejo apartenis ankaŭ ties fono konsistanta el garaĝoj, kaldronejo, gardejo kaj socia konstruaĵo. La unuopajn objektojn de la areo kunigis panelvojoj, kies suma longeco atingis preskaŭ 15 kilometroj.
La areo de la municipa deponejo estis ĉirkaŭita per duobla barilo kaj en la interna el ili troviĝis ankoraŭ elektra barilo kun alta tensio. Post certaj distancoj situis ĉe la barilo gardoturoj komune kun hundejoj, kiuj estis ekipitaj per aŭtomata malfermado. Tiu servis por okazo, se iu enpenetrus en la gardatan sekoron. Post finigo de la konstruado de la tuta municia deponejo ree ties spacon Vojenské lesy Mimoň (Armeaj arbaroj Mimoň) arbarigis.
Listo de asteroidoj (19001–20000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 19 001 al 20 000.
Municia deponejo Hajniště
Konstruado
Ankoraŭ dum la finkonstruado veturigis ŝarĝaŭtoj el fervoja stacioj en Frýdlant, en Raspenava kaj en Nové Město pod Smrkem artilrian, infanterian kaj raketĵetilan municion. La manipulado kun ĝi okazis permane (nome ĝis alteco 2,10 metroj), ĉar en la lokoj, kien ĝi estis metata, validis malpermeso de uzo manipulaciaj maŝinoj movigataj per eksplodmotoroj. Sed ĉar la alŝovo de la municio helpe de la aŭtomobiloj estis malrapida, la ministerio de la nacia defendo alpaŝis al konstruado de fervoja branĉtrako, kiu kondukus ĉi tien el la manipulacia relo de la haltejo en Hajniště. Surbaze de peto de la armea formacio okazis la 22-an de januaro 1956 eldono de konstrupermeso por tiu ĉi branĉtrako kaj la 1-an de januaro 1961 estis sur ĝi komencita trafiko. Sed jam en duono de aprilo de la sama jaro okazis akcidento, dum kiu lokomotivo de vico T 211.0 nefinbremsis du ŝarĝitajn vagonojn, trarompis fervojan bufron kaj falis en ravinon.
Listo de asteroidoj (19001–20000)
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. La numera ordo tute ne kongruas kun la dato de la malkovro.
Municia deponejo Hajniště
Finigo de la trafiko
Ekde la jaro 1993 apartenis la deponejo al Armeo de Ĉeĥa respubliko. En konekso kun divido de la posedaĵo de la eksa Ĉeĥoslovakio de ĉi tie ekveturis en Slovakion kelke da centoj de plene ŝarĝitaj fervojaj vagonoj de pafaĵo. Pro tio okazis al malaltigo de provizoj en la deponejo, do dum la reorganizo de la armeo farata en la jaro 1995 estis decidite, ke fine de tiu ĉi jaro okazos nuligo de la municia deponejo. La deponitan pafaĵon oni devis de ĉi tie forveturigi, kio signifis ĉiutage ŝarĝi per la municio kvin fervojaj vagonoj. Sume tiel estis dum tiu ĉi opeaco ŝarĝita 1500 vagonoj de la municio. En decembro de 1995 la municia deponejo finis sian agadon. La objektoj de la eksa kazerno estis en la jaro 1999 transdonitaj en uzadon al Nové Město pod Smrkem. La branĉtrako post finigo de la agado kadukiĝis, sed ekde la jaro 2000 ĝi estas denove en trafiko. Uzas ĝin kompanio likvidanta en la areo la eliminitan municion.
Listo de asteroidoj (19001–20000)
Krom numeron, kelkaj el la asteroidoj ricevis nomon.
Eksteraj ligiloj
Cirkonstancoj de malkovro de la planedetoj 15 001 - 20 000]
Novell NetWare
Novell NetWare estas reta operaciumo (: network operating system aŭ NOS) por serviloj de tipo Persona komputilo, lanĉita en la merkato en 1983 fare de Novell. temas pri servila sistemo dediĉita al ĉi tiu funkcio.
NetWare ĝuis grandan sukceson dum pli ol 10 jaroj antaŭ ol suferi pri la konkurenco de Vindozo NT de Microsoft en la malfruaj 1990-aj jaroj.
.cymru
.cymru estas unu el la du domajnoj de la plej alta nivelo por Kimrujo (la alia estas .wales) proponita de britia kompanio Nominet UK en 2012. Finan akcepton por ambaŭ kimraj domajnoj ICANN donis en junio 2014.
Novell NetWare
Ĉi tiu produkto nun fariĝis eksmoda, ĉar Novell haltigis ties subtenon en marto 2010. Novell invitas siajn klientojn transiri al Novell Open Enterprise Server, operaciumo GNU/Linux, bazita sur SUSE Linux Enterprise Server.
Stako da IPX-protokoloj
La tuto de protokoloj de NetWare estis forte influita de la dezajno kaj realigo de la arĥitekturo de protokoloj de Xeros Network System (XNS). La stako de proprietaj prokoloj enhavas la sekvajn komponantojn:
Specifaĵoj
La kerno de la sistemo uzis programilon bazitan sur kooperado kaj ne klasikan meĥanismon de tempa multipleksado. La principo estis ke tasko iris ĝis la fino de sia (elementa) pritrakto poste signalis al sistemo ke ĝi ne plu havis ion farotan kaj provokis la elekton de nova aktiva tasko. Ĉi tiu meĥanismo kiu refariĝis ĝisdata ebligis la version SFT-III (Self Fault Tolerance version 3) de NetWare kiu konsistis el du spegulitaj maŝinoj, konstante sinkronizitaj per reta ligilo specifa al softvara nivelo, kun punktoj de renkontiĝo dum la signalado de nenion farado flanke de la tasko.
Toshiki Toya
Toshiki Toya (東家 聡樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Avispa Fukuoka.
Tang Jin
TANG Jin (Ĉine: 唐寅; pinjine Táng Yín; kantona Yale-transskribo Tong Yan; 1470–1524), ĝentila nomo Tang Bohu (唐伯虎), estis Ĉina erudiciulo, pentristo, artskribisto, kaj poeto el la Dinastio Ming, kies viv-historio fariĝis parto de populara folkloro. Kvankam li naskiĝis dum la dinastio Ming, pluraj el liaj pentraĵoj, precipe tiujn de homoj, ilustriĝis per elementoj, kiuj fontis el la arto de tempoj de la antaŭ-Tang-a periodo ĝis la Dinastio Song.
Tang Jin estas unu el la plej elstaraj pentristoj en la historio de Ĉina arto. Li estas unu el la kvar Majstroj de la Dinastio Ming (Ming Si Ĝia), en kiuj ankaŭ inkluziviĝas Ŝen Ĝoŭ (1427-1509), Ŭen Ĝengming (1470-1559) kaj Ĉju Jing (c. 1496-1552). Lia influo ĉe la arto de samtempuloj, kiel Cai Han, estas notinda. Tang estis ankaŭ talenta poeto, kaj kune kun la samtempuloj Ŭen Ĝengming, Ĝu Junming (1460-1526), kaj Ŝu Gengĉjing, lli estis unu el la "Kvar Literaturaj Majstroj el la Regiono Ŭuĝong."
La stranga vivostilo de Tang instigis rakontistojn senmortigi lin kiel ruzula individuo en Ĉina folkloro. En unu tia rakonto, li enamiĝas kun sklav-knabino, kiun li ekvidas sur boato de altrangulo, kiu trapasas Suĝo-on. Li vendigas sin kiel sklavo al la domanaro de la oficialulo, por povi alproksimiĝi al ŝi. Kun la helpo de siaj amikoj, li finfine sukcesas porti ŝin al sian hejmon. Tiu ĉi rakonto instigis la verkadon de la dramo Tri Vortoj de Feng Menglong kaj la kreadon de la opero La Tri Ridetoj.
Tang devenis el la vigla komercista klaso de Suĝoŭ, je la tre malalta ekonomia nivelo de filo de restoraciisto. Kontraŭe al kelkaj rakontoj, li verŝajne studis diligente dum la junaĝo, kaj malmulte atentis la mondajn plezurojn. Lia genio, kiu poste gajnis por li famon kiel la ĉefa talento de la Ĝang-nan-a regiono (Suda Ĉinio), tuj tiris lin en la riĉajn, povohavajn, kaj talentajn rondojn de Suĝoŭ. Wen Ĝengming fariĝis lia amiko; la patro de Wen, Wen Lin (1445-99) agis kiel patrono, prezentante lin al la ĝustaj homoj.
Li estis brila studento. Inter liaj amikoj en la erudiciulaj rondoj de Suĝoŭ estis Ŝen Ĝoŭ, Ŭu Kuan (1436-1504) kaj Ĝu Junming. En 1498, Tang Jing atingis la plej altan rangon ĉe la provincaj ekzamenoj ĉe Nanĝing, la duan ŝtupon en la ŝtuparo de la civil-servaj ekzamenoj. Dum la sekva jaro, li iris al la ĉefurbo por prezenti sin al la naciaj ekzamenoj, sed li kaj lia amikon Ŝu Ĝjing (?-1507) akuziĝis pri subaĉetado de la servisto de unu el la ĉefaj ekzamenantoj, por ke tiu donu al ili la demandojn antaŭ la ekzameno. Ĉiuj estis malliberigitaj, kaj Tang Jin reiris al Suĝoŭ en malhonoro, liaj taŭge altaj esperoj por elstara civil-serva kariero por ĉiam ruinigitaj. Rifuzita plua antaŭeniro en la oficialula kariero, li sekvis vivon de plezuro kaj gajnis la vivrimedojn per la vendado de siaj pentraĵoj. Tiu stilo de vivo alportis al li malbonan famon kun posta generacio de artist-kritikistoj (kiel ekzemple Dong Ĉjiĉang), kiu sentis, ke financa sendependeco estis nepre necesa por permesi, ke artisto sekvu la propran stilon kaj inspiron. Dum Tang ligiĝas kun pentraĵoj de virina beleco, liaj pentraĵoj, (precipe pejzaĝaj) krome montras la saman diversecon kaj esprimkapablon kiel la aliaj artistaj samrangaj, kaj montras viron, kiu havas kaj artistan kapablon kaj profundan komprenon.
La artskribado kaj poezio de Tang Jin
Tang Jin perfektigis admirindan manskribadon en duon-kursiva skribo (ankaŭ konata kiel kuranta skribo). Liaj poemoj tuŝas temojn, kiun homoj kiel Wen Ĝengming aŭ la plej maljuna Ŝen Ĝoŭ neniam pritraktus. Tang ŝajne estis devigata pritrakti la malnoblajn elementojn en la homaro - envion, korupteblecon, kaj avarecon. Tragika ĉagreno, instigata de kredo je la senkompato de fato kaj la amareco de la fina vero plenigas liajn pli pensemajn poemojn. Foje li venkiĝas de tragika malfeliĉo por la perdo de infaneca senkulpeco; foje eĉ amo estas ŝarĝita de ruino kaj malfeliĉeco. Tiuj poemoj, kiuj ja sukcesas komenci per optimisma noto, ofte finiĝas per noto de bedaŭro.
Tang Jin verkis ankaŭ Mallongan Verson pri Bambuo: "La luno malsupreniras dum la kvara vaĉo; Paperaj fenestroj ŝajnas travideblaj; Maltrankviliĝanta pro la vino, mi apogas la kapon kaj legas dum iom da tempo. Altaj pensoj, mi devigas min mem, sed mi ne povas ĝin eviti; Dek tigoj, ankoraŭ verdaj dum vintro, faras multajn ombrojn.
La Hejmeniro de Taŭ Ĉjian
La pentraĵo, La Hejmeniro de Taŭ Ĉjian, akiriĝis de la antaŭa posedanto, Eve Myers, en 1950. Ŝi estis dungito de la 'Flugantaj Tigroj' de Generalo Chenault. Ŝi vivis en Tajvano tiam, kiam dekoj da miloj da ĉinoj fuĝis al Tajvano kun io ajn, kion ili povis porti. Ŝi mortiĝis je la aĝo de 95 en Waikiki en 1999. Ĉi tiu pentraĵo aĉetiĝis de ŝi en 1987. En 1989, dum vizito al parenco en Honolulu, S-ro Cai Ming Ji ekzamenis ĉi tiun pentraĵon. Li taksis ĝin aŭtentika, kaj skribis sian taksadan raporton. Li estis Direktoro de la Sekcio pri Esploroj pri Antikvaj Belartaj, kaj Prezidanto de la Departamento de Art-Historio de Postdiplomaj Studoj de Pekina Universitato en Ĉinio.
Vivo bildigita en postaj verkoj
La vido de Tang estis la bazo por diversaj dramoj kaj filmoj baze de la rakonto de Feng Menglong. Tang estis la temo de elstara ekspozicio ĉe la Nacia Palaca Muzeo, Tajpeo.
(57920) 2002 EL153
(57920) 2002 EL153 estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Ŝtoncirklo de Kenmare
Male al la aliaj ŝtoncirkloj la Cork-Kerry serio en la provinco Muster estas ovforma (17,4 × 15,8 m) kaj havas en la centro tombon de migra ŝtonego kun du metroj longa kaj 1,8 m larĝa kaj 0,8 m dika kovroŝtono. La pezo de la ŝtono estas ĉ. sep tunoj. Tomboj de migraj ŝtonegoj estas varianto de ŝtonkestoj (angle cist) kaj posta evoluo de la megalito-tombo sur la insulo.
La cirklo, konsistanta el 15 grandaj ŝtonoj, el kiuj 13 staras kaj du en la nordo terenfalis, estas la plej granda en la graflando Ciarraí. La ŝtoncirkloj de la Cork-Kerry–serio havas ĉiam neparajn ŝtonnombrojn inter 5 kaj 17.
Belo Campo
Belo Campo estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 16.021 loĝantojn en 2010.
Aleksej Kosigin
Aleksej Nikolajeviĉ Kosigin (Алексей Николаевич Косыгин; en latinliterigo, Aleksej Nikolajevič Kosygin; IPA: [ɐlʲɪˈksʲej nʲɪkɐˈlajɪvʲɪtɕ kɐˈsɨɡʲɪn]; 21a de Februaro [laŭ malnova stilo, 8a de Februaro] 1904 – 18a de Decembro 1980) estis sovet-rusa ŝtatestro dum la Malvarma Milito.
Biografio
Kosigin naskiĝis en la urbo Sankt-Peterburgo en 1904 en rusa laborista familio. Li estis rekrutita por laborarmeo dum la Rusia Enlanda Milito.
En 1924 li finis la Leningradan Kooperativan Teknikumon kaj eklaboris en Tjumeno, en distrikta administracio de provizprepara kooperativo. Li loĝis en la domo N 18 en strato Osipenko.
Dum la Granda Patriota Milito (Dua Mondmilito), Kosigin estis membro de la Ŝtatdefenda Komitato kaj ricevis la taskon translokigi sovetan industrion ekster la teritorioj konkerotaj de la Germana Armeo. Li servis kiel ministro pri financoj dum unu jaro antaŭ iĝi ministro pri malpeza industrio kaj poste, ministro de malpeza kaj nutra industrio. Stalin forigis Kosigin el la Politburoo unu jaron antaŭ sia morto en 1953, intence malfortigante la pozicion de Kosigin ene de la soveta hierarkio.
Regado
Post la lukto por la povo okazinta post la morto de Stalin en 1953, Nikita Ĥruŝĉev iĝis la nova estro. La 20-an de marto 1959, Kosigin estis nomumita al la posteno de Proparolanto de la Ŝtata Plankomitato (Gosplan), posteno kiun li tenos dum iom pli ol unu jaro. Kosigin poste iĝis Unua Deputato proparolanto de la Konsilio de Ministroj. Kiam Ĥruŝĉev estis eksigita en 1964, Kosigin kaj Leonid Breĵnev iĝis ĉefministro kaj ĝenerala sekretario respektive. Kosigin, kun Breĵnev kaj Nikolaj Podgornij, nome Proparolanto de la Prezidio de la Supera Soveto, estis membroj de la ĵus establita kolektiva estraro. Kosigin iĝis unu el la du ĉefaj povotenantoj ene de la sovetunia hierarkio, dum la alia estis Breĵnev, kaj li kapablis iniciati la parte sukcesan ekonomian reformon de 1965, kutime referencata simple kiel la Kosigin-reformo. Tiu reformo, kun sia pli malferma sinteno por solvi la aferon de la Praga Printempo (1968), faris Kosiginon unu el la plej liberalaj membroj de la pinta estraro.
La laŭ aliaj datumoj la ) li vizitis Tjumenan provincon por persone esplori staton de la Okcidentsiberia naftogasa komplekso kaj trovi resursojn por ĝia akcelo.
Listo de suverenoj de Provenco
Tiu artikolo listigas dukojn, grafojn, poste markizojn de Provenco. La titolo grafo de Provenco fariĝis poste malfrue titolo pro ĝentileco en la Kortego.
561-600 : Arleza Provenco kaj marsejla Provenco
Post la partigo de la reĝlando inter la filoj de Klotaro en 561, la provinco Arlezo estis tute alligita al la reĝlando de Gontran, tio estis Burgonjo, laŭ natura solidareco. Sed pro la graveco de la mediteranea fenestro, la reĝoj de Aŭstrazio akiris koridoron nomitan aŭstrazia koridoro, kiu deirante de ilia aŭvernja teritorio tra Avignon ĝis Marsejlo.
Ni scias de Gregorio de Tours ke la reĝo Gontran nomis en sia reĝado tri patriciojn, ĉiuj ŝajne el romia origino, kiuj sinsekve intervenis en Provenco.
Aŭstraziflanke, eblas identigi la sekvantajn homojn :
Je la morto de Sigeberto en 575, lia filo Ĉildeberto la 2-a devis cedi al Gontran duonon de Marsejlo.
7-a jarcento : prefektoj
En la 7-a jarcento, estas multaj mankoj. La ofico de rector de la 6-a jarcento estis anstataŭita de tiu de praefectus kun aldona povo : fabriki monon kun aparte fabrikado de reĝaj oraj monerojn bone reprezentitaj inter 613 kaj 662. Oni tamen scias pri estroj de la prefektlando de Marsejlo :
675-736 : patricioj
Inter la fino de la 7-a jarcento kaj 736, la titolo rector malaperis profite al tiu de patricio. Ekde la jaroj 673-675, laŭ Louis Stouff, patricio regis Provencon nome de la frankaj suverenoj, sed li ne loĝas en Arles. Li loĝas en Marsejlo fariĝinta la ĉefurbo de Provenco. "Laŭ la tekstoj de F. Kiener kaj G. de Manteyer, la listo de la patricioj resumiĝas tiel :
Karolidaj grafoj en Provenco
La titolo reaperis en ĉirkaŭ 780, verŝajne lige al la nova imperia politiko en la sudo de Francio.
Post Boson, en la reĝado de Ludoviko (890-928), oni konas :
Grafoj de Arles
928-936 : Boson de Arles (885 † 936), frato de la antaŭa.
936-947 : Hugues de Arles denove
Dinastioj de Provenco
947-968 : Boson la 2-a (Arles) († 968), grafo de Arles (949), edzo de Konstanco
La graflando Provenco estis poste nedivida posedaĵo de la heredantoj : je la morto de grafo, liaj filoj fariĝis ĉiuj grafoj. Se la grafo ne havas filon, la graflando alias al ma filinoj (aŭ fratinoj) kiuj ne estis dotitaj.
{|
Pliaĝula branĉo
968-1008 : Rotboaldo la 1-a († 1008), pliaĝa filo de Boson la 2-a, grafo de Arles, kaj de Constance
Aleksej Kosigin
Eksiĝo kaj morto
Pli konservativaj membroj de la pinta estraro konsideris kelkajn el la politikoj de Kosigin kiel tro radikalaj, sed ili neniam kapablis elpostenigi lin kiel ĉefministron, kvankam li kaj Breĵnev ne ŝatis unu la alian. Ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj, Breĵnev estis plifirmiginta sufiĉe sian povon por haltigi ajnan "radikalan" reformecan klopodon fare de Kosigin. En 1980, Kosigin retiriĝis el la posteno pro malbona sano, kaj mortis du monatojn poste la 18-an de decembro 1980.
Listo de suverenoj de Provenco
Pliaĝula branĉo
edziĝinta al Emildis, filino de Étienne, vicgrafo de Gévaudan, kaj de Anne
1008-1014 : Rotboaldo la 2-a († 1014), filo de la antaŭa
Aleksej Kosigin
Personaj trajtoj
Samtempuloj rememoris lin kiel homon afablan kaj rideteman, erudciulon, kiu rapide kaptis kernon de iu ajn afero. Li estis en bona fizika stato kaj ĉiam marŝis rapide, tiel ke malmultaj povis sekvi lin kiam li inspektis objektojn. Foje li intence subtenis dum diskuto unu pozicion, poste alian kaj observis kiel reagas al tio raportanto. Se tiu ŝanĝis sian pozicion sekvante Kosigin-on, tiu atentigis lian nesinsekvan konduton kaj riproĉis pri tio. Se raportanto argumente insistis je sia pozicio, Kosigin laŭdis kaj estimis lin. Li ĉiam parolis sen paperoj antaŭ okuloj, malgraŭ en tiu tempo tia konduto estis konsiderata signo de malseriozeco. kutime li prezentis unuhoran raporton. Iuj opiniis ke Leonid Breĵnev mem enviis lin pro estimo, kiun Aleksej Kosigin estigis ĉe la homoj.
Listo de suverenoj de Provenco
Pliaĝula branĉo
edziĝinta al Ermengearde
Julián Estiven Vélez
Julián Estiven Vélez (n. ) estas kolombia futbalisto. Li de 2006 ĝis 2008 membris en la kolombia nacia teamo de futbalo.
Listo de suverenoj de Provenco
Pliaĝula branĉo
1014-1037 : Vilhelmo la 3-a († 1037), filo de la antaŭa.
marié en Lucia
1037-1063 : Emma, fraino de la antaŭa edziniĝinta al Vilhelmo la 3-a Taillefer (952 † 1037), grafo de Tuluzo
Domo Tuluzo
1063-???? : Bertrand la 1-a de Tuluzo mortinta post 1081, filo de la antaŭaj
edziĝinta al Alix de Die
????-1105 : Raymond de Saint Gilles († 1105), grafo de Tuluzo kaj de Tripoli, markizo de Provenco, nevo kaj bofilo de la antaŭa, filo de Pons, grafo de Tuluzo (filo de Vilhelmo la 3-a kaj de Emma) kaj de Almodis (Marĉo)
edziĝinta unue al Ne de Tuluzo, filino de iu grafo de Provenco (Bertrand la 1-a aŭ Ĝofredo)
edziĝinta due al Mahaut de Hauteville, filino de Roĝero 1-a de Sicilio
edziĝinta trie al Elvira de Kastilio
Bukovino
Bukovino estas historia regiono, kiu konsistis el parto de la nordorientaj Karpatoj kaj el ilia pieda ebenaĵo en Orienta Eŭropo. Ĝi estis dividita post la dua mondmilito inter Sovetunio kaj Rumanio.
Listo de suverenoj de Provenco
Domo Tuluzo
1105-1112 : Bertrand la 3-a (†1112), markizo de Provenco, grafo de Tuluzo kaj de Tripoli, filo de Raymond kaj de Ne de Tuluzo
1112-1148 : Alphonse Jourdain, markizo de Provenco, grafo de Tuluzo, (1103 † 1148), filo de Raymond kaj de Elvire de Castille
edziĝinta en 1125 al Faydide de Uzès
Bukovino
En Bukovino loĝis ukrainoj (rusinoj) kaj rumanoj (moldavoj), ĝi estis en la 14-a jarcento parto de la Moldava Princlando. Suceava en la norda parto estis ĉefurbo de la princlando inter la fino de la 14-a jc. ĝis meze de la 16-a jc.
Listo de suverenoj de Provenco
Domo Tuluzo
1148-1194 : Raymond la 5-a (Tuluzo) († 1194), markizo de Provenco, grafo de Tuluzo, filo de la antaŭa
Bukovino
Bukovino ricevis la nomon ekde 1775, kiam la turkoj cedis tiun regionon al la Aŭstra Imperio. Aŭstrio direktis Bukovinon komence kiel parton de Reĝlando Galicio kaj Lodomerio (1786–1849), poste kiel princlandon kaj memstaran kronlandon (germana nomo: Buchenland). Aŭstrio evoluigis Ĉernivcon, la plej grandan urbon de Bukovino, al grava instrua kaj komerca centro.
La etna konsisto de Bukovino estis tre miksa: norde vivis nur ukrainoj, sude nur rumanoj, dum en la urboj vivis multaj poloj, judoj, germanoj.
Listo de suverenoj de Provenco
Domo Tuluzo
edziĝinta al Konstanco de Francio
Bukovino
Kiam Rumanio sendependiĝis en 1878, ĝi klopodis unuiĝi kun Bukovino. Ĝi bazis sian intencon per tio, ke Bukovino estis historia lulilo de la Moldava Princlando kaj gravaj klostraj konstruaĵoj, artoj estis reprezentantoj de la mezepoka rumana arta kulturo.
Listo de suverenoj de Provenco
Domo Tuluzo
1194-1222 : Raymond la 6-a (Tuluzo) († 1222), markizo de Provenco, grafo de Tuluzo, filo de la antaŭa
1222-1249 : Raymond la 7-a (Tuluzo) († 1249), markizo de Provenco, grafo de Tuluzo, filo de la antaŭa
1249-1271 : Alfonso la 2-a de Francio (1220 † 1271), markizo de Provenco, grafo de Poitiers kaj de Tuluzo, bofilo de la antaŭa, filo de Ludoviko la 8-a, la Liono, reĝo de Francio
edziĝinta al Johana (Tuluzo), filino de Raymond la 7-a
Bukovino
Dua mondmilito
Oktobre 1939 "Wieści Polskie" informis, ke post anekso de Bukovino fare de soveta armeo oni elproprietigis bienposedantojn, lasante al ili nur po 5 hektaroj da tero, kaj en Ĉernivco oni komencis registri senlaborulojn, el kiuj 5000 estis forveturigitaj en Sovetunion, domoj akiritaj de polaj rifuĝintoj iĝis ŝtataj kaj polaj asocioj estis malfonditaj.
Listo de suverenoj de Provenco
Domo Tuluzo
Je lia morto, la markizlando Provenco, la graflandoj Poitiers kaj Tuluzo revenis al Filipo la 3-a (Francio), kiu alligis ilin al la reĝa bienaro.
Bukovino
Dua mondmilito
Sovetunio okupis la nordan parton de Bukovino en 1940, kiun Rumanio reokupis provizore en 1941. La sovetaj trupoj en 1944 reokupis la nordajn teritoriojn, kiujn la packontrakto de 1947 ligis al la Ukraina Soveta Socialista Respubliko.
Listo de suverenoj de Provenco
Malpliaĝula branĉo
968-993 : Vilhelmo la 1-a la liberiganto (ĉ.953 † 993), markizo de Provenco, malpliaĝa filo de Boson la 2-a
Bukovino
Dua mondmilito
La praan moldavan ĉefurbon Suceava kaj ĝian ĉirkaŭon kun la plej famaj klostroj ricevis la Rumana Popola Respubliko.
Listo de suverenoj de Provenco
Malpliaĝula branĉo
edziĝinta unue (en 968, aŭ en 970) al Arsinde de Comminges
Bukovino
Vidindaĵo
Monaĥejo Agafton
Vidu ankaŭ
Orientaj Limregionoj
Listo de suverenoj de Provenco
Malpliaĝula branĉo
993-1018 : Vilhelmo la 2-a (ĉ. 986 †1018), filo de la antaŭa
Bukovino
Esperanto
Ionel Bodale instruis Esperanton al gelernantoj de Botosani.
Listo de suverenoj de Provenco
Malpliaĝula branĉo
edziĝinta en 1002 al Gerberge de Burgonjo
Je lia morto, divido inter liaj filoj :
1063-1093 : Bertrand la 2-a († 1093), markizo de Provenco, filo de la antaŭa
Domo Millau-Gévaudan
1093-1112 : Gerberge (ĉ. 1060 † 1115), fratino de la antaŭa
edziĝinta al Gilbert de Millau (ĉ. 1060 † 1111), grafo de Gévaudan
Domo Barcelono
1112-1130 : Douce 1-a (ĉ. 1090 † 1130), filino de la antaŭaj
edziniĝinta en 1112 al Raimond Bérenger la 1-a (ĉ. 1082 † 1131), grafoj de Barcelono (Raimond Bérenger la 3-a) kaj de Provenco
1-a branĉo de Provenco
1130-1144 : Bérenger Raimond (1114 † 1162), filo de la antaŭaj, grafo de Provenco
edziĝinta en 1135 al Béatrice de Melgueil
1144-1166 : Raimond Bérenger la 2-a (aŭ la 3-a) (1140 † 1166), filo de Bérenger Raymond
edziĝinta en 1137 al Riksa de Pollando († 1185)
1166-1167 : Douce la 2-a († 1172), filino de la antaŭa, senposedigita de sia kuzo
Plejaĝula branĉo
1167-1173 : Alfonso la 1-a (1152 † 1196), grafo de Provenco kaj grafo de Barcelono poste reĝo de Aragonio (Alfonso la 2-a), filo de Raimond Bérenger la 4-a, grafo de Barcelono (filo de Raimond Bérenger la 3-a kaj de Douce la 1-a de Provenco) kaj de Pétronille (Aragonio) († 1174)
edziĝinta en 1174 al Sancie de Kastilio
1173-1181 : Raimond Bérenger la 3-a (aŭ la 4-a) (1158 † 1181), frato de la antaŭa
1181-1196 : Alfonso la 1-a (1152 † 1196), denove
Dua branĉo de Provenco
1196-1209 : Alfonso la 2-a (1180 † 1209), filo de la antaŭa
edziĝinta al Garsende de Sabran, grafino de Forcalquier (1180 † 1242)
1209-1245 : Raimond Bérenger la 4-a (aŭ la 5-a) (ĉ. 1198 † 1245), filo de la antaŭa
edziĝinta en 1220 al Beatrica de Savojo (1205 † 1266)
1-a domo Anĵuo
1245-1267 : Beatrica (Provenco) (1234 †1267), filino de la antaŭa
edziniĝinta en 1246 al Karlo la 1-a de Anĵuo, grafo de Anĵuo, reĝo de Napolo (1226 † 1285), frato de Sankta Ludioviko
1267-1309 : Karlo la 2-a (Napolo) (1254 † 1309), grafo de Anĵuo, reĝo de Napolo, filo de la antaŭaj
edziĝinta en 1270 al Maria de Hungario (1257 † 1323)
1309-1343 : Roberta la Saĝa (1277 † 1343), reĝo de Napolo, filo de la antaŭa
edziĝinta unue (1297) al Jolanda de Aragono († 1302)
edziĝinta due al Sancia (Majorko) († 1345)
edziniĝinta en 1333 al Andreo de Hungario
edziniĝinta en 1346 al Ludoviko (Taranto) (1320 † 1362)
edziniĝinta en 1363 al Jakobo la 4-a (Majorko) (1336 † 1375)
edziniĝinta en 1376 al Otono de Brunsvigo (1320 † 1399)
Dua dinastio Anĵuo
1382-1384 : Ludoviko la 1-a de Anĵuo (1339 † 1384), duko de Anĵuo
edziĝinta en 1360 al Maria de Blois (1345 † 1404)
1384-1417 : Ludoviko la 2-a (Anĵuo) (1377 † 1417), filo de la antaŭa
edziĝinta en 1400 al Jolanda de Aragono (1385 † 1443)
Canadian Broadcasting Corporation
La Canadian Broadcasting Corporation aŭ en franca Société Radio-Canada, oficiale mallongigita kiel CBC/Radio-Canada, estas kanada entrepreno kiu servas kiel nacia publika radia kaj televida elsendejoj. La angla- kaj franca-lingvaj servoj de la entrepreno estas komune konataj kiel CBC kaj Radio-Canada respektive, kaj ambaŭ mallongaj formonomoj estas ankaŭ komune uzataj en aplikebla lingvaĵo por aludi la tutan entreprenaron kiel tuto.
Listo de suverenoj de Provenco
Dua dinastio Anĵuo
1417-1434 : Ludoviko la 3-a de Anĵuo (1403 † 1434), filo de la antaŭa
edziĝinta en 1432 al Margareta de Savojo (1420 † 1479)
Canadian Broadcasting Corporation
Kvankam kelkaj lokaj stacioj en Kanado antaŭis la fondon de CBC, tiu estas la plej aĝa ekzistanta elsendoreto en Kanado, unuafoje starigita laŭ ties nuna formo la 2an de novembro 1936.
Interesaĵoj
Ĝis nun disaŭdigas en la angla, franca kaj 8 indianaj lingvoj.
Listo de suverenoj de Provenco
Dua dinastio Anĵuo
1434-1480 : Renato la 1-a de Anĵuo (1409 † 1480), frato de la antaŭa
edziĝinta en 1420 al Izabela de Loreno (1400-1453)
1480-1481 : Karlo la 5-a (Anĵuo) (1436 † 1481), grafo Karlo la 5-a de Mansio, nevo de la antaŭa, filo de Karlo la 4-a de Anĵuo, grafo de Mansio kaj de Izabela de Luksemburgo. Li estas ankaŭ konata kiel Karlo la 3-a de Provenco.
Je la morto de Karlo la 5-a de Anĵuo, lia kuzo Ludoviko la 11-a, reĝo de Francio, senigis Renaton la 2-an, duko de Loreno pri heredo kaj aneksis Provencon.
Dinastio Burbono
La princo ricevis kiel apanaĝon la graflandon Provenco ekde sia naskiĝo de sia avo Ludoviko la 15-a. Sub la reĝado de sia frato Ludoviko la 16-a, la grafo de Provenco estis nomita « S-ro », sed li estas pli konata per sia nomo de reĝo Ludoviko la 18-a, kiun li oficiale ekuzis en 1814 ĝis 1824.
La Ĉielo kaj la Infero
La Ĉielo kaj la Infero aŭ La Justeco de Dio Laŭ Spiritismo estas unu el 5 bazaj libroj de Kardecisma Spiritismo (la kvara el ili). Ĝi estas kompara studo de la doktrinoj pri la forpaso de la animo, el la korpa vivo en la spiritan vivon, pri la estontaj punoj kaj rekompencoj, pri la anĝeloj kaj demonoj, pri suferoj ktp, sekvata de nombraj ekzemploj pri la efektiva situacio de la animo dum kaj post la morto.Publikigite unuafoje en aŭgusto 1866, de Allan Kardec, ĝi enhavas du partojn. La unua kun 11 ĉapitroj, kaj la dua kun ok. En la unua parto oni studas temojn, kiel kaŭzojn de la timo al morto, la ĉielon, la inferon, la limbon, la purgatorion, la anĝelojn, la demonojn k. a. En la dua parto, oni trovas raportojn de spiritoj pri tio, kion ili sentis dum kaj post la morto de l' fizika korpo. Kaj ĉiuj raportoj kun signifaj klarigoj pri la postvivo kaj komunikebleco de la mortintoj, kaj ankoraŭ pri la Leĝo de Kaŭzo kaj Efiko (Karmo).
En la dua parto, enestas ĉapitroj kun raportoj de spiritoj, kiuj sukcesis per suferaj reenkarniĝoj elpagi pezajn debetojn el la pasinteco. Estas la kazo, ekzemple, de Szymel Slizgol kiu almozpetis dum 30 jaroj en la urbo Vilno. Li elkarniĝis en majo 1865. Lian funebraĵojn ĉeestis granda homamaso. La magazenoj eĉ fermis la pordojn kiel signo de funebro. Kelkajn jarcentojn antaŭe li vivis kiel reĝo en tiu sama regiono de l' mondo, kun povo pri vivo kaj morto. Sed li kaŭzis multe pli da malbono ol da bono. Tial li ĝojegis, ĉar nun multajn ploris pro lia morto.
Al Esperanto tradukis Allan Kardec Afonso Costa kaj Benedicto Silva en 1979. La unua eldono en Esperanto estas preparita kiel programero de la 66-a Universala Kongreso de Esperanto en Braziljo.
Gingins
Gingins estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 1199 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,58 km², de kiuj 50,8% estas kovritaj de arbaro, 42,0% servas por agrikulturo kaj 6,3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Gingins limas en nordo al Saint-Cergue, en sudoriento al Trélex, en sudsudoriento al Grens, en sudo al Chéserex, en okcidento al La Rippe, kaj en nordokcidento al Prémanon (Franĉ-Konteo, Francio).
Trafiko
Laŭlonge de la sudorienta komunumlimo de Gingins pasas la kantona ĉefvojo n-ro 123 de Nyon al Saint-Cergue. La alveturejo Nyon al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 2 kilometrojn sudoriente de la komunumo. Pere de la poŝtaŭtolinio de Nyon al Gingins la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Dum la vintraj monatoj, kiam la neĝo sufiĉas, apud la monto La Dôle funkcias skiliftoj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Gingins datiĝas el la jaro 1144 jam per la akutala formo Gingins. Sur la komunuma teritorio estis trovitaj restaĵoj de plumbogisejo el la romia epoko kaj ŝpuroj, kiuj supozeble apartenas al la iama romia vojo Vy d'Etraz. Gingins origine estis propra havaĵo de la Senjoroj de Gingins, kiu ĝin en la jaro 1319 submetis al la Grafoj de Savojo kaj poste de ili ricevis kiel feŭdo. En la jaro 1440 estis konstruita la kastelo. La Senjoroj de Gingins posedis la feŭdon ĝis 1659. En la jaro 1664 la senjorujo estis akirita de la urbo Berno, kiu ĝin posedis ĝis 1757. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Gingins apartenis al la Voktejo Bonmont. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Nyon.
NGC 1718
NGC 1718 (alia indiko — ESO 85-SC10) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
San Francisco Ozolotepec
San Francisco Ozolotepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco Ozolotepec. Ambaŭ havas sian nomon honore al la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 148.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1572 indiĝenoj. El tiuj 1332 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1332 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kantono Ulster
La kantono Ulster - angle Ulster County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Jorkio. Ĝi fondiĝis en la jaro. Laŭ la stato de la censo en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Kantona ĉefurbo estas Kingston.
Dispozicio
Kiel dispozicio oni nomigas la tutan instalaĵon de orgeno. Tiu ĉi konsistas el la unuopaj registroj, sed ankaŭ el teknikaj detaloj kiel la speco de ludo- kaj registrotraktilaroj, manklavara distribuo, ludhelpiloj kaj la uzata agordo.
La dispozicion planas la orgenfaristo priparole kun la mendanto por ĉiu orgeno individue; ĝi distingiĝas en siaj karakteriza trajto laŭdiversaj epokoj kaj stiloj de la muzikhistorio. Praktikaj kondiĉoj kiel uzocelo, akustiko de la ekzistanta salono, sufiĉa spaco kaj ankaŭ financaj kapabloj estas pluaj konsiderindaj aspektoj. Laŭokaze ankaŭ la gvidlinioj de la monumentprotektado estas atentendaj.
La historia evoluo de la dispozicio estas priskribita kadre de la historia evoluo de la orgeno.
Dompierre (stacidomo)
Dompierre, plennome Dompierre-sur-Helpe, estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Dompierre-sur-Helpe, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Hirson (267000).
Distrikto Sandomierz
La distrikto Sandomierz - pole powiat sandomierski - estas administra distrikto de Pollando, kies komencoj atingas Kronon de la Regno de Pollando. Ĝi apartenas al la provinco aŭ historie vojevodio Sanktakrucio. Administra centro estas la samnoma urbo Sandomierz. Fine de en la distrikto vivis.
Sara La Fountain
Sara La Fountain (naskiĝis en Santa Barbara, Kalifornio) estas finna - usona ĉefkuiristino, kuirlibro-aŭtorino, fasonistino, kaj tv-prezentistino.
Ŝi naskiĝis el franc-usona patro kaj finna patrino, kiuj renkontiĝis dum la Vintraj Olimpikoj de 1980 en Lake Placid, Novjorkio. Post kiam ŝiaj gepatroj divorcis ŝi transloĝiĝis kun sia patrino al Finnlando. Ŝi elkreskis en la kvartalo Eira de Helsinko kaj vizitis la liberan lernejon de Helsinko Ekde 2013 ŝi havas apartamentojn en la kvartalo Kruununhaka de Helsinko kaj en la kvartalo SoHo de Novjorko.
Distrikto Sandomierz
Dua mondmilito
7.11.1942: Pola Rezistomovado: taĉmento de Popola Gvardio forkondukis de labortendaro en Janiszów ĉirkaŭ 500 judojn deportotajn al koncentrejo Majdanek.
Mebloplato
Mebloplato, lignaĵista plato aŭ  latoplato estas  lignomaterialo.Ĝi konsistas el meza tavolo de paralele metitaj lignaj bastonetoj kaj ambaŭflanke de tiu tavolo surgluitaj furnirtavoloj normigita de DIN 68705-2. Mebloplatoj ankaŭ estas formstabilaj kajne kaj firmaj dum ŝanceliĝantaj klimatinfluoj. Ankaŭili estas tre malpezaj. La averaĝa kruddenseco estas nur 450 kg/m³. Specialaj platoj el albasio, fumao aŭ balsohavas ĝis 150 kg/m3.
22554 Shoshanatell
22554 Shoshanatell estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Shoshana Sophie Rothman Tell, finalistino en 2006 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la Pine Crest School de Fort Lauderdale (Florido).
Mebloplato
Konstruo
Por la plej ofte inter 24 kaj 30 mm larĝaj latoj estas uzataj malpezaj lignoj kiel piceo aŭ aliaj nadloarboj, sed ankaŭ ankoraŭ pli malpezaj tropikaj lignoj. La meza tavolo ofte estas el ĝi 8 mm dikaj furnirstrioj, kiuj staraj vertikale al la platoebeno.
Kutimaj furnirlignoj estas fago, poplo, piceo kaj tropikaj lignoj..
Mebloplaatoj estas nur farataj industrie.
Historio kaj uzadkampoj
En la komencaj tempoj la plato estas uzata por fari meblojn. Ĝi estas firma materialo kun malaltaj prezoj. La materialon anstataŭis poste aliaj lignomaterialoj, kiuj estas pli malmultekostaj.
Hodiaŭ ĝi estas uzata por fari librobretojn kaj kiel malpeza materialo por la konstruado en foiroj foirkonstruo ŝipkonstruo, veturilkonstruo aŭ konstruo de loĝkamionoj. .
Sara La Fountain
Ŝia unua nutraĵo-programo, à la Sara, komenciĝis je MTV3 dum la aŭtuno de 2005. Ŝia kuirlibro kun la sama nomo eldoniĝis en oktobro 2005. En majo 2006, la libro elektiĝis kiel gajninto de la Gourmand World Cookbook Award (Frandemula monda kuirlibro premio) en la klaso ĵus-alveninto.
La Fountain studis je la New York Culinary Institute of America (CIA) (Novjorka kulinara instituto de Usono). Ŝi havis amrilaton kun reĝisoro Antti Jokinen sed ili disiĝis en oktobro 2011.
János Móga
János MÓGA [mOga] hungara general-leŭtenanto, imperiestra oficiro naskiĝinta en Gázlós en 1785 kaj mortinta la 10-an de novembro 1861 en Mezőerked.
Kariero
János Móga estis en somero de 1848 komandanto de Peŝto, de septembro 1848 de hungara nacia armeo sendita kontraŭ Josip Jelačić (Jelaŝiĉ), la 29-an de septembro venkinto de batalo de Pákozd. Post la senarmiĝo de Világos oni kondamnis lin al kvinjara fortikaĵ-kaptiteco. Post tio li vivis sur bieno de sia bofilo György Lázár (grafo) en Mezőerked.
Daiya Tono
Daiya Tono (遠野 大弥, n. ) estas japana futbalisto.
Leezdorf
Leezdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aurich de la federacia lando Malsupra Saksio, kaj situas en la kerna areo de la historia regiono Orienta Frislando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Brookmerland, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Daiya Tono
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Avispa Fukuoka.
Rhayader
Rhayader (prononce en angla ˈreɪ.ədər}, {en kimra Rhaeadr Gwy), estas urbeto kaj komunumo de Powys, Meza Kimrio. Ĝi havas populacion de, kaj estas la unua urbo ĉe la bordoj de la River Wye, 32 km el ties komenco en la teritorio Plynlimon de la Kambriaj Montoj.
Estas restaĵoj de antaŭromia epoko kaj de la epoko de Romia Imperio.
František Hrubín
František HRUBÍN (17-a de septembro 1910 - 1-a de marto 1971) estis ĉeĥa lirika poeto, prozisto, dramverkisto kaj tradukisto ĉefe de franca poezio. Ĉefverkoj: Mia kanto, Romanco por klariono, Aŭgusta dimanĉo, La nokto de Ijob, Hiroŝima, Kristala nokto kaj versoj por infanoj Gaja alfabeto, Kokido en grenkampo, La turhorloĝo de Mánes.
Kullaberg
Kullaberg estas naturrezervejo situanta sur duoninsulo de tero eniranta en Kategato en Municipo Höganäs ĉe la urbo Mölle en sudokcidenta Svedio. La loko en la provinco de Skanio estas areo de konsiderinda biodiverseco enhavanta nombro de raraj specioj kaj deklarata Grava birda areo (GBA) en Svedio same kiel Protektita birda areo (PBA). En la tereno hegemonias krutaj klifoj al la maro kaj rokaj elstaraĵoj supre, kies plej alta loko estas la Monto Håkull de 188 m. Ridgetop vegetaĵaro estas miksa durligna larĝafolia arbaro konsistanta el betuloj, fagoj, kverkoj kaj pinoj kun subkreskaĵaro de kratago, junipero, natura lonicero kaj prunelo. Inter la elstaraj raraj plantoj estas Printempa latiro, Lathyrus sphaericus.
Inter la vivindaĵoj estas arkeologiaj restaĵoj de la Ŝtonepoko, lumturo la plej brila en Svedio en la plej okcidenta parto de la rezervejo kaj padoj por piedirantoj.
Eksteraj ligiloj
56.3°N, 12.46667°W
Lotus Notes
Ekde la versio 4.5 la nomo Lotus Notes estas reduktita al la klient-softwaro por ordinaraj uzantoj, dum la datumbazo (servila flanko) nomiĝis Lotus Domino. Tamen oni parolas pri Notes- aŭ Domino-datumbazo laŭplaĉe.
Lotusphere
Ĉiujare en januaro kelkmiloj el la utiligantoj kaj evoluantoj de Lotus-Produktoj kunvenas en Orlando, Florido por kelkaj tagoj kaj informiĝas pri la plej novaj atingaĵoj. La aranĝo Lotusphere havas mitan karakteron en la tutmonda socio kaj konsistas ankaŭ el sociaj eventoj (bankedoj, komuna vizito de unu el la Theme-Parks de Disney aŭ Universal Studios).
La Libro de la Spiritoj
La Libro de la Spiritoj (franclingve Le Livre des Esprits) estas la unua spiritisma verko. Ĝi aperis en la 18-a de aprilo 1857, en Parizo, en la franca lingvo, fare de Allan Kardec, pseŭdonimo de la franca edukisto Hippolyte Leon Denizard Rivail (1804-1869). La unua eldono konsistis el 501 demandoj, dividitaj je tri partoj. En marto 1860 la Spiritisma Revuo anoncis la disvendon de la dua eldono, tute refandita kaj ampleksigita, enhavanta 1019 demandojn, dividitajn je kvar partoj. Tiu eldono fariĝis definitiva.