cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afrikusona angla lingvo
La afrikusona lingvo (ankaŭ afrikusona angla, afrikusona idioma angla, nigra angla kaj ebona lingvo) estas lingvaĵo de afrikusonanoj.
Ĝia elparolo iel similas al la sudusona angla, kiun ankaŭ parolas multaj afrikusonanoj. Pluraj lingvosciencistoj argumentas, ke la afrikusona tiom similas al aliaj afrikaj kreoloj, ke ĝi mem estas kreola lingvo. Aliaj lingvosciencistoj kredas ke ĝi estas dialekto de la angla.
Kiel ĉiuj lingvoj, ĝian uzon influas la aĝo kaj klaso de la parolantoj plus la loko kaj temo de la konversacio.
Victor Datu
Victor Datu [da:tu], estas rumania hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Sângeorgiu de Pădure la 13-an de julio 1932.
Kariero
Victor Datu diplomitiĝis en 1959 Arta Altlernejo de Kluĵo. Li instruis en Reghin kaj en Târgu Mureș. De 1962 li ekspoziciis.
Malé Poříčí
Malé Poříčí (Klein Poritsch) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de distrikta urbo Náchod en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordoriente de Náchod. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 94 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Malé Poříčí estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,03 km².
Saint-Vit
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas Saint-Vitois.
Rajkumar
Rajkumar (naskiĝis la 24-an de aprilo 1929 en Gajanur (Tamilnado), mortis la 12-an de aprilo 2006 en Bengaluro (Karnatako) estis barata aktoro. Li estis ofte nomata sudbarata John Wayne. Dum 50 jaroj li ludis en pli ol 200 filmoj.
La aktoromortis pro korinfarkto. La funebra ceremonio okazis la 13-an de aprilo. Ĉerko kun lia korpo estis montrita publike. Pro malfermo de la stadiono 20 mil personoj provis eniri tien por lin omaĝi. Pereis 8 personoj, en tio policano.
En 1983 li estis distingita per Ordeno Padma Bhuŝan.
Malpassé (Metroo de Marsejlo)
Malpassé estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Marsejlo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Marsejlo. Ĝi estis malfermita la.
Esenco kaj Estonteco de la ideo de Lingvo Internacia
Esenco kaj Estonteco de la Ideo de Lingvo Internacia estas riĉe argumentita grava traktaĵo de L.L. Zamenhof.
Historio
La eseo estis unue eldonita sub pseŭdonimo Unuel, aperinta unue en Fundamenta Krestomatio, represita en Originala Verkaro, p. 276–312. La eseo estis verkita en 1898 kaj prezentita, du jarojn poste, al la Franca Akademio de Sciencoj en traduko de Louis de Beaufront kaj Henri Vallienne.
Kiel aparta dokumento, ĝi unue aperis en Parizo en la jaro 1907 ĉe Hachette.
La libron eldonis Sezonoj el Jekaterinburgo 53-paĝe en 1994 kadre de la Serio Scio kaj suplemento al Ruslanda Esperantisto.
Enhavo
La eseo konsistas el ok partoj.
La Zamenhofa eseo komenciĝas per polemiko kontraŭ la homa tendenco bagateligi novajn ideojn. Kiel analogajn al la projekto de internacia lingvo ĝi prezentas la vojaĝon de Kolumbo al Ameriko, la enkondukon de vaporlokomotivoj, kaj la inventon de komuna alfabeto. Ĉiujn ĉi entreprenojn oni dekomence primokis, kaj eĉ kelkajn jarojn post la efektiviĝo troviĝis skeptikuloj pretaj teorie pruvi la neeblecon de kontroleblaj faktoj. Por eviti similan eraron ĉi-kaze, oni flankenlasu la antaŭjuĝojn kaj konsideru la aferon objektive.
Poste, en la dua parto, Zamenhof malfermas la precipan parton de sia eseo per la demando: “Ĉu lingvo internacia estas bezona?”. Fakte liaj ĉi-rilataj argumentoj pli koncernas la demandon, ĉu lingvo internacia estas dezirinda. Li unue dementas la timon, ke tio nepre "detruos la lingvojn naciajn kaj la naciojn": se tio okazos, li argumentas, "estos kulpa ne la lingvo internacia, sed la aliiĝintaj konvinkoj kaj opinioj de la homoj." Eĉ estas tiel, laŭ Zamenhof, ke la enkonduko de komuna dua lingvo kondukus al la "granda fortiĝado kaj plena ekflorado" de la naciaj lingvoj, ŝirmante ilin de reciproka "kunpuŝiĝado". Dume la avantaĝoj por edukado, kaj por la interŝanĝado de ideoj kaj informoj kaj kulturaj produktoj, estas sendubaj.
En la mallonga ĉapitro 3-a, Zamenhof facile rebatas la "pseŭdo-sciencan babiladon", kiu pretendas ian nepran ligon inter etneco kaj lingvo.
La kerna argumento de Zamenhof por la nepreco de internacia lingvo, en 4-a ĉapitro, estas tio, ke "la fortiĝantaj komunikiĝoj inter la homoj" postulas kiel eble plej oportunan solvon. Sed kiel ĉiu bone scias, kunrolas multaj motivoj en la homa komunikado. Oni volas efike interŝanĝi informojn kaj ideojn, jes. Sed oni volas ankaŭ persvadi, varbi, trompi, mistifiki, regi, ribeli, imponi, primoki, kaj tiel plu senfine. Aparte gravas la grupdinamikaj uzoj de diversaj lingvoj, per kiuj la homoj esprimas sian apartenon al iuj kaj distanciĝon de aliaj. Ne ĉiuj homoj aspiras lingvan identecon "komune homan," nek interesiĝas pri komunikado trans la limojn de sia propra kulturo. Eĉ tiuj, kiuj principe bonvenigas la ideon de komuna lingvo, ne nepre trovos la realon konforma al sia imago: ĉio povas ŝajni pli kompromisa, malperfekta, malfacila ol ĝi prezentiĝis en la fantazio. Oni eble preferos komunikan ordon, kiu ne pretendas perfektecon, ol pli egalecan kiu konfirmas la neatingeblon de la idealo.
En la sekva ĉapitro 5, li klopodas pruvi, ke "lingvo internacia de la venontaj generacioj estos sole kaj nepre nur lingvo arta". El tiu ĉapitro, kredema leganto certe ricevus impreson de lingvo eksterordinare, eĉ timige perfekta; pli skeptika kaj lingvistike klera eksuspektus pri trompo. Postaj studoj efektive ne subtenas la takson de Zamenhof, ke Esperanto estus lernebla en 2% de la tempo bezonata por "natura" lingvo; nek la ideon, ke iun ajn bonan regulon aŭ esprimon oni povas senplue enkonduki en la lingvon; tamen certan troigemon oni povas pardoni al li, ĉar la bazaj argumentoj estas bone bazitaj kaj elproveblaj en la praktiko. Pli riska estas la subteksta mesaĝo: ke Esperanto estas efektive supera al la lingvoj, en kiuj liaj legantoj elformis siajn identecojn kaj per kiuj ili negocis por si piedbazon en minacoplena mondo.
Anna N. Żytkow
Anna N. ŻYTKOW estas pola astrofizikistino, kiu laboras ĉe la Instituto de Astronomio de la Universitato de Kembriĝo.
En 1976, en kunlaboro kun Kip Thorne, ŝi malvolvis teorion pri tipo de stelo konata kiel objekto de Thorne-Żytkow : ruĝa giganto aŭ supergiganto kies kerno estus neŭtrona stelo
Laŭ Minor Planet Center ŝi kunmalkovris 7 asteroidojn kun Michael J. Irwin.
Dolní Pláně
Dolní Pláně estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Věžovatá Pláně en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordoriente de Věžovatá Pláně. Estas ĉi tie registritaj 27 adresoj. Vivas ĉi tie daŭre.
Dolní Pláně situas en katastra teritorio Věžovatá Pláně kun areo 4,79 km².
Historio
La unua skribmencio prila vilaĝo devenas el la jaro 1358.
NGC 3179
NGC 3179 (aliaj indikoj — UGC 5555, MCG 7-21-36, ZWG 211.37, NPM1G +41.0230, PGC 30078) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lernejo Dinâmica
La lernejo Dinâmica (oficiale Dinâmica Escola Educação Básica de Votuporanga en la ) estas privata lernejo en la brazila urbo Votuporango, aganta en la lernadoj infana, elementa kaj meza.
Dinâmica estis fondita la 1-an de oktobro 1992 de grupo da gepatroj kaj estas prizorgata de COOPEVO (oficiale Cooperativa Regional de Ensino de Votuporanga en la ).
La fondintoj elektis starigi la lernejon kiel kooperativon, kun la celo garantii al siaj infanoj altkvalitan lernejon.
28075 Emilyhoffman
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Emily Hoffman, mentorino en 2012 de unu finalist(in)o de la Broadcom MASTERS, matematika kaj scienca konkurso por gelernantoj de mezlernejo. Ŝi estas instruistino ĉe la South Pasadena Middle School de South Pasadena (Kalifornio).
Jay McShann
Jay McShann, fakte James Columbus McShann, konata ankaŭ kiel Hootie McShann, 12-an de januaro 1916 en Muskogee, Oklahomo; 7-an de decembro 2006 en Kansasurbo, Misurio) estis usona blus- kaj sving-pianisto, bandestro kaj kantisto.
Bernhard von Lindenau
Politikisto kaj artamanto
En 1830 li estis la ministro por internaj aferoj dum turbula periodo en la historio de Saksio. Malfrue en la jaro li ne kontrolis iniciatojn trankviligi protestojn kiuj postulis politikan reformon.
Li kreis kolekton de itala arto de la 14-a kaj 15-a jarcentoj de florencaj pentristoj por krei artan konscion. Li donis sian artaĵkolekton al la grandurbo Altenburg sub la kondiĉo krei muzeon por elmontri la pecojn. Tiu muzeo estis finita en 1875, kaj iĝis la Lindenau-muzeo. Parto de liaj kolektoj (porcelanaĵoj) troviĝas ankaŭ en la muzeo ene de la Kastelo je Altenburg. Publika aliro al la kolektaro eblis jam ekde 1848.
Jay McShann
Vivo
Dum la dua duono de la 1940-aj jaroj McShann havis pli malgrandajn bandojn. Li loĝis nun en Losanĝeleso. En 1945 li komencis kunlabori kun Jimmy Witherspoon kaj sonregistri. Post tio li eniris pli kaj pli en forgesitecon. En 1948 li denove iris al Losanĝeleso, kie li fondis malgrandan bandon, kaj en 1958 denove al Kansasurbo.
Bernhard von Lindenau
Politikisto kaj artamanto
Lindenau redaktis la gazeton Monatliche Correspondenz zur Beförderung der Erd- und Himmels-Kunde ekde 1807. La magazino estis fondita fare de Franz Xaver von Zach en 1800 kaj ekzistis ĝis 1813.
Jay McShann
Vivo
En 1969 Jay McShann estis remalkovita kaj ĝuis ekde tiam konsiderindan popularecon kiel kantisto kaj pianisto. Lia lumdisko "Going To Kansas City" estis nomumita por Grammy, tamen laŭkategorie "tracia bluso". McShann ludas ankaŭ en la dokumenta filmo "The Blues" farita de Clint Eastwood. La 3-an de marto 1979 la guberniestro de Misurio deklaris "Jay-McShann-Tago".
Jay McShann mortis naŭdekjara la 7-an de decembro 2006 en Kansasurbo.
Quinta de San Pedro Alejandrino
La Quinta de San Pedro Alejandrino (Vilao de Sankta Petro Aleĥandrino) estas bieno ("quinta" ) konstruita en la 17-a jarcento, fama pro tio, ke ĝi estas la mortloko de Simón Bolívar la. Tiam, estis produktitaj rumo, mielo kaj kansukero.
La bieno situas en la teritorio de Mamatoco, en distrikto de Sankta-Marta, apud Kariba Maro norde de Kolombio. Hodiaŭ, ĝi funkcias kiel turisma loko, muzeo kaj historia monumento.
Marktrodach
Marktrodach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kronach kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sendependiga milito
Sendependiga milito estas termino aplikita al iu ajn el la militoj identigitaj kun la sendependigo de teritorio respektive lando. Indas mencii la jenajn:
Pakto de Zanjón
Estas konata kiel Paco de Zanjón aŭ Pakto de Zanjón la dokumento kiu establigas la kapitulacon de la Kuba Liberiga Armeo antaŭ la hispanaj trupoj, metante finon al la t.n Dekjara Milito (Kubo) (1868-1878). Ĉi tiu interkonsento ne garantiis la du ĉefajn celojn de ties milito: la sendependeco de Kubo kaj la nuligado de la sklaveco.
La kaŭzoj de tiu ĉi kapitulaco estas pluraj; la plej konataj estis la troa regioniismo reganta en la Liberiga Armeo, nesufiĉa helpo de elmigritaj kubanoj, kaj la oftaj disputoj kaj malkonsentoj inter la Ĉambro de Reprezentantoj, la Plenumkomitato, kaj inter la militestroj.
Kunteksto
La 19-an de oktobro 1877 estas malliberigita Don Tomás Estrada Palma, prezidanto de la Ĉe-Milita Respubliko. Laŭ la kuranta regulo, la vico estis okupita de Francisco Javier de Céspedes, kiu poste estis anstataŭita de la generalo Vicente García. En tiu ĉi kunteksto la militestroj de la provinco Camagüey petis al la hispana generalo Arsenio Martínez Campos, militpaŭzon por reorganiziĝi kaj daŭrigi la militon. Sed en la Ĉambro de Reprezentantoj etendiĝis la skeptikismo, kaj kelkaj perdis la esperon venki. Pro tio estis nuligita la dekreto Spotorno, kiu malpermesis ian negocadon kun la malamiko, kaj la 21-an de decembro, en kunveno kun la hispanaj gvidantoj estis interkonsentita la militpaŭzo.
Post tiuj negocadoj, Vicente García fariĝis prezidanto de la Ĉe-Milita Respubliko la 15-an de januaro 1878. Li translokiĝis al Camagüey kaj la 7-an de februaro sekrete renkontiĝis kun la generalo Arsenio Martínez Campos, kie ili interkonsentis realigi konsulkunvenon al la kuba popolo por vidi ĉu ĝi decidis la pacon sen sendependeco. La plimulto de la batalantoj, elrevitaj, decidis forlasi la militon. La Ĉambro de Reprezentantoj memdisiĝis por ne iri kontraŭ la Konstitucio de Guáimaro kiu malpermesis al la Registaro interkonsentojn kiuj ne traktis la sendependecon.
Interkonsentoj
La 10-an de februaro 1878 validiĝis la dokumento, laŭ kiu la kubaj batalantoj akceptis la sekvajn kondiĉojn:
Malgraŭ tiu situacio, la Generalo Antonio Maceo daŭre atingis gravajn venkojn. Kiam li sciis pri tiu interkonsento renkontiĝis kun Martínez Campos, okazinta la 15-an de marto 1878. En tiu kunveno, konata kiel Protesto de Baraguá, Antonio Maceo informis al la hispana generalo sia malkonsento kun la Pakto de Zanjón, kaj sia decido reekigi la militon la 23-an de marto.
Satirikono de Fellini
La Satirikono de Fellini, aŭ simple Satirikono, estas itala fantazia drama filmo de 1969 verkita kaj reĝisorita de Federico Fellini kaj iel bazita sur la verko de Petronio nome Satirikono, verkita dum la regado de la imperiestro Nerono kaj historio okazanta en imperia Romo. La filmo estas dividita en naŭ epizodoj, pri studento Enkolpio kaj lia amiko Ascilto dum ili klopodas konkeri la koron de junulo Gitono, kiun ili ambsŭ amas, ene de la filma priskribo de superrealisma kaj sonĝeca romiaj pejzaĝo kaj kulturo.
Intrigo
Enkolpio bedaŭras la perdon de sia amato Gitono al Ascilto. Li ekscias, ke Ascilto vendis Gitonon al la aktoro Vernakjo. En la teatro, lim alkovras Vernakion kaj Gitonon ludante maldecegan teatraĵon bazitan sur la "imperiestra miraklo": mano de sklavo estis forhakita kaj anstataŭita per ora mano. Enkolpio sturmas la scenejon kaj reklamas Gitonon. Reveninte al la hejmo de Enkolpio en la Insulo Felikles, nome konstruaĵo de Romo, ili trairas la ampleksan romian bordelon konata kiel Lupanare, observante nombrajn seksajn scenojn. Amorinte, ili endormiĝas ĉe Enkolpio. Ascilto venas kaj, ĉar li kunhavas kun Enkolpio la loĝejon, tiu proponas ke ili dividu sian posedon kaj apartiĝu. Ascilto moke sugestas ke ili eĉ duonigu Gitonon. Enkolpio malesperas al memmortigo, dum Gitono decidas foriri kun Ascilto. En tiu momento, tertremo detruas la loĝejon.
Observatorio de Bohyunsan
La Optika Astronomia Observatorio de Bohyunsan estas astronomia observatorio en Sud-Koreio, sur la monto Bohyun (koree, 보현산, Bohyunsan) proksime de Jeongĉeon. Ĝi estis fondita en 1996 kaj apartenas al la Korea Instituto de Astronomio kaj Kosma Scienco. Ĝi entenas teleskopon de 1,8 m, la plej granda en Koreio, kaj, de 2014, ŝargkuplita fotilo 4k, spektroskopo kun granda distingivo BOES kaj Infraruĝa fotilo KASINICS.
Ĝia MPC kodo estas 344.
Historio
En 1985 Sud-Koreio, kiu bezonis pli grandan astronomian ekipaĵon, decidis kreon de nova observatorio kiel posteulo de la Observatorio de Sobaeksan, konstruita en 1970 ĉirkaǔ teleskopo de 61 cm. La konstruo de montaj ŝoseoj komencis en 1992 kaj la Observatorio de Bohyunsan estis finkonstruita en aprilo 1996.
Esploroj
La Observatorio de Bohyunsan favorigas spektroskopiajn observojn prefere ol fotometriajn esplorojn, malhelpitaj de la malbonaj meteologiaj kondiĉoj de la duoninsulo Koreio.
La observaj instalaĵoj estas uzita de profesiaj astronomoj por astronomiaj esploroj. Po dufoje ĉiuj jaroj, la astronomoj faras petojn por uzo de la instalaĵoj, la petoj estas ekzamenataj de la "Komitato por Atribuo de la Tempo de Observo" komponita el la personaro de la Korea Instituto de Astronomio, kiu permesas la uzon de la observatorio nur por selektitaj esploroj.
Por la ĝenerala publiko, estas ekspoziciejo kaj eventoj estas ĉiumonate organizataj.
Malkovroj
La Observatorio de Bohyunsan, uzante la fotilon KASINICS, observis pezegan nigran truon glutanta stelon. La, post subita plilumiĝo de la galaksio  Swift J1644 + 57, tiu ŝanĝo estis analizita far'de interacia observantaro. Esploro montris, ke la fenomeno estis ŝuldata al la gravita altiro de mashava nigra truo ĉe la centro de la galksio.
La malkovro de 28 numerotitaj asteroidoj estis atribuita al la Observatorio de Bohyunsan inter 2000 kaj 2003, krom malkovroj far'de multenombraj astronomoj elde la observatorio.
La asteroido 34666 Bohyunsan, malkovrita de Young-Beom Jeon kaj Byung-Chol Lee, estis nomita laŭ la monto Bohyun kaj laŭ la Optika Astronomia Observatorio de Bohyunsan. .
Monbileto de 100 000 ŭonoj
Sur la dorso de la monbileto de 100 000 ŭonoj eldonita en 2007, estas figuritaj diversaj antikvaj kaj modernaj sciencaj instrumentoj inter kiuj la teleskopo de 1,8 m de la Astronomia Observatorio de Bohyunsan.
Ilebo
estas urbo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio). Dum la kolonia erao (ekde 1901) la oficiala loknomo estis Port-Francqui.
Geografio
situas laŭ Kasai ĉe la plej alta navigebla punkto de la rivero en la meza sekcio de la lando. Kinŝaso situas 396, Kikwit 461, Boma 683, Lubumbashi 1626 km.
Historio
fondiĝis en la 17-a jarcento, kiel komercocentro kaj loĝejo de la lokaj regantoj. Ĝi prosperis en la 19-a jarcento kaj estis antaŭ la koloniado la plej granda en la regiono. Ankaŭ la belgoj evoluis la urbon, eĉ ĝi ricevis fervojon, kiu ne plukonstruis al la ĉefurbo, ĉar la ponto kolapsis en 1937. Pro la militinvestoj la uebo riĉiĝis eĉ dum la 2-a mondmilito. Post la sendependeco la origina nomo de la urbo estis reestigita kaj en tiu urbo oni kaptis la soldatoj Patrice Lumumba-n en 1960. En 2007 ĉina plano naskiĝis por konstrui la fervojon al la ĉefurbo.
Ekonomio
estas komerca, industria, agrikultura centro, grava transportonabo por kupro kaj aliaj mineraloj.
Trafiko
havas flughavenon kaj riveran havenon. Ŝipoj trafikas al Kinŝaso, trajnoj al Lubumbashi. Ĉefvojoj kuras al Kananga kaj Kinŝaso.
Vidindaĵoj
La plej grava konstruaĵo estas hotelo "des Palmes", kiu akceptis la belgan reĝon en 1920.
Mortmasko de Napoleono
La mortmasko de Napoleono estas la printo de la vizaĝo de la imperiestro Napoléon Bonaparte, farita nelonge post lia morto, muldita el gipso.
Ekzistas pluraj maskoj, ĉiuj prezentitaj kiel la aŭtentika printo de la vizaĝo de Napoleono, ĉiuj nomitaj laŭ la nomoj de unu el la kuracistoj de Sankta Heleno kiuj faris la printon : Archibald Arnott, Francis Burton kaj François Antommarchi. La oficiala masko ekspoziciita en la Muzeo pri Armeo de la Hotelo de la Invalidoj (Parizo) estas la « masko Antommarchi ».
Historio de la masko
La je la 17a kaj 49 minutoj mortis Napoleono Bonaparto, kaptito de la britoj en la insulo Sankta Heleno.
Inter la membroj de tiu malgranda kolonio, kiu vivis apud la Imperiestro, Grafino Bertrand, edzino de la Granda Marŝalo Henri Gatien Bertrand, decidis muldi la kapon de la fama malliberulo, antaŭ la nekropsio. La decidon aprobis la Sankta-Helena guberniestro, Sir Hudson Lowe.
Sed ĉar la gipso mankis en Jamestown, ĉefurbo de la insulo, Grafino Bertrand, proponis pisti kelkajn statuojn por ricevi la necesan materialon. Ŝi ne sciis, ke tio ne estas la maniero por akiri gipson por muldado. Neeblis fari muldadon la 6-an de majo matene. La nekropsio okazis, kaj la enbalzamigo fare de Doktoro Antommarchi.
Dumtempe, Doktoro Francis Burton, iris kolekti gipsoŝtonon, kies minon li konis en la insuleto de George-Island, en la sudoriento de la Sankta Heleno. La gipso ricevita post malbona gipsfarado ne estis bonkvalita. La 7-an de majo, Antommarchi malkonsentis fari muldon. Burton do prezidis tiun delikatan operacion, Sed li iom tro ambiciis kaj volis muldi la tutan kapon (oni tiam kredis je la frenologio, kaj oni povis opinii, ke la tuberoj de la Napoleona kranio estis ekzamenindaj).
Pro la malbona gipso, la muldilo rompiĝis je tri partoj kiam oni demetis ĝin. Sed malfruis, oni metis la korpon en la ĉerkon. En la posta tago, la 8-an de majo matene, Antommarchi kaj Burton kunvenis kaj kune procedis al la elmuldo el la negativoj antaŭtage faritaj. Ankoraŭ okazis malbonaĵo: kredante povi ricevi po plurajn kopiojn el unu muldilo, ili faris elmuldaĵon el ĉiu peco unuope. Sed estis neeble liberigi la muldaĵon sen detrui la muldilon.
La kapo de la Imperiestro estis en tri partoj malfacile kunigeblaj. La plej granda kongruis al la vizaĝo kun la komenco de la maldekstra orelo, la dua parto, al la kranio, la dekstra flanko de la kapo kaj la orelo, fine la lasta al la kolo, la mentono kaj la malsupra maldekstra flanko de la kapo.
La 9-an de majo, Doktoro Burton konstatis, ke la plej granda maska fragmento (la vizaĝo) estis prenita kaj enpakita de Grafino Bertrand kaj Doktoro Antommarchi. Malgraŭ siaj protestadoj, Doktoro Burton neniam sukcesis rehavi la maskan eron : la kapo, almenaŭ unu parto, en la pakaĵo de Antommarchi, kun la aprobo de Grafino Bertrand, iris en Eŭropon.
De 1822, pluraj maskoj tre malsimilaj unu de la aliaj aperas. Antommarchi estis en Italio, en Florenco, ĉe la skulptisto Antonio Canova : verŝajne la celo de tiu vizito estis kompletigi la mankantajn partojn de la masko, sed Canova mortis antaŭ plenumi la taskon.
Li proponis al la publiko, per subskripcio, tiaspecan maskon en 1833. Sed tiu masko mankis je aŭtentikeco pro ĝia reformado kaj mallerta riparo (ĉe unu el la eldonoj, unu orelo estis mislokita, tro proksime de la vizaĝo kaj tro alte).
Koncerne la aliajn kopiojn, asertitaj esti tiuj de la Imperiestro, ili estas tiom malsimilaj, ke iliaj pretendoj pri vereco estas malfacile kredindaj.
Arta deturno
L'avenir des statues (la estonto de la statuoj) de René Magritte figuras la maskon de Napoleono, farbita ĉiela bluo kun nuboj.
Komunumo Vilkaviškis
Vilkaviškis estas subdistrikta komunumo en la sudokcidento de Litovio - ĝia administra centro estas la samnoma urbo Vilkaviškis. Komunumo kaj urbo ekde 1995 ĝis 2010 apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Marijampolė. En en la komunumo vivis, el tio komence de 2020 en la urbo mem 9 444.
Loĝlokoj
En la komunumo ekzistas:
La plej grandaj loĝlokoj estas
Vilkaviškis - kun 13283 loĝantoj, Kybartai - kun 6556, Pilviškiai - kun 1493 kaj [[Virbalis] - kun 1351.
Esperanta Biblioteko Internacia
La libroj estis eldonitaj en formato 14x10 cm. de la entrepreno Möller & Borel, poste de Ader kaj Borel, kaj fine de Ellersiek & Borel en Berlino. En la kolekto 33 libroj aperis inter 1909 kaj 1924.
Libroj eldonitaj en la serio
Serio de Esperanto-libroj en la eldonejo Möller & Borel, Berlin
Sânpetru (Brașov)
Sânpetru (hungare: Barcaszentpéter, germane: Petersberg, Petersdorf, Petersburg) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Braŝovo. En 1910 ĝi havis 2.228 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1956 2.968 (rumanoj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1240. En la mezepoko ĝi estis libera saksa vilaĝo. Ĝis 1919 Barcaszentpéter apartenis al la Hungara reĝlando, Brassó.
Komunumoj pri Sankta Petro de la Hungara reĝlando
La tabelo prezentas nur la komunumojn el Transilvanio, la ceterajn vidu: Detrekőszentpéter!
Robin Warren
John Robin Warren [ĝjon ROBin VOR'n], (n. la ) estas aŭstrala kuracisto kaj patologiisto. En 2005 li partigis kune kun Barry Marshall [MARŜ'l] la Nobelpremion pri fiziologio aŭ medecino, pro ilia "eltrovo de la bakterio Helicobacter pylori kaj lia rolo en gastrito kaj ulceroj de la stomako".
Warren naskiĝis en Adelajdo, Sud-Aŭstralio, Aŭstralio en 1937. Li doktoriĝis en medicino en 1961 ĉe la 'Universitato de Adelajdo. Post staĝa periodo (1964-1968) ĉe la Royal Melbourne Hospital (Reĝa Melburna Malsanulejo), li iĝis patologiisto ĉe la Royal Perth Hospital (Reĝa Perta Malsanulejo) kie li renkontis je Barry Marshall, staĝisto en gastra medicino. Kune, la duo studis la ĉeesto de spiralaj bakterioj rilataj al gastrito. En 1982 li kreskigis unuan kulturaĵon de H. pylori, kaj evoluigis lian hipotezon pri la bakteria kaŭzo de stomakaj ulceroj, kaj gastra kancero.
Parmenio
Parmeniono (ankaŭ Parmenio aŭ Parmenion; en greka Παρμενίων; ĉ. 400 – Ekbatano, 330 a.K.) estis generalo de Macedonio al la servo de Filipo la 2-a kaj poste de Aleksandro la Granda, kiu estis murdita pro falsa akuzo de perfido. Parmenio estis nobelo kaj patro de Filotas. Parmenio staris ĝis iĝi ĉefa milita leŭtenanto de Filipo kaj stratego (milita generalo) de Aleksandro.
Satisfakcia kruco (Erfurt)
La Satisfakcia Steiger-kruco de Erfurto (germane: Steigerkreuz aŭ: Mönchskreuz) estas la plej konata el multaj pentofaraj krucoj mezepokaj en la regiono de Erfurto troviĝante en la Steiger-arbaro (Erfurt).
Historio kaj teorioj
Multas la legendoj pri la ŝtona kruco proksime de la ekskursa gastejo Schloß Hubertus ĉe la ŝoseo kondukanta al Arnstadt. Unu legendo eĉ rakontas pri monako arestita, kiu kulpis pri la grandega incendio en Erfurt en la 19-a de junio 1472. Kiel saktisfacio li devis mem morti perfajre; samloke starigitus nia kruco.
Pli kredeblas kiel kialo de la krucostarigo murdo de kunventa pastro, laŭ Frank Störzner, specialisto koncerne krucojn el ŝtono. Demandite pri tiu ĉi kruco oni apenaŭ ne povas haltigi lin avizantan: "Neniu alia turingia surkampa monumento estas tiom konata kaj ofte priskribita kiom la erfurta monakokruco. Ĝi havas historie kaj monumente treegan gravecon. Krome temas pri la plej malnova kruco, pri kies datumado estas neniu dubo."
Bonege konservitis la monaka kruco el sabloŝtono el Seebergen kun ĝia latina enskribo tekstanta: "hIC EST OCCISVS MAGISTER hENRICVS DE SYBELEIBEN SACERDOS", tradukite: Tie ĉi murditis la pastro kaj magistro Heinrich von Siebleben. Pri krimfarinto kaj datumo de la agaĉo ekzistas noto en la Libro de la mortintoj de la Maria kunvento de Erfurto: Heinrich von Siebleben estus murdita en la 10-a de decembro 1323 fare de grafo Heinrich von Schwarzburg.
Mezepoke mortigo de klerikulo estis aparte abomenenda afero. Kongruas la grandecon de la kruco (ne tute 3 metroj) al la alta socia rango de la viktimo. La suferinto apartenis al la fortinflua erfurta kunventopastraro kaj originis el dinastio respektata. Eble li estis viktimo de daŭraj kvereloj de la urbo kun la ĉirkaŭe rezidintaj nobeloj. Por atentigi la nekleritan plejmulton de la erfurta loĝantaro - krom la enskribo - troviĝas ĉe la fusto de la kolono gravurita preĝanta monako kun longa, faldoza vestaĵo sub gotika ogivo (28,5x59,5 cm).
Transloko
La kruco staras nur 250 m sude de la restoracio Schloß Hubertus ĉe la rando de la arbaro. Iam ĝi staris ekzakte 28 metrojn pli oriente, kie nuntempe estas la meza lano de la ŝoseo. Post la voja plilarĝigo ĝi alilokitis en 1968 kaj pluse turnitis alidirekten por protekti la enskribon kontraŭ ellastubaj nocaĵoj disde la strato. La nuna ŝoseo estas la malnova gravega (komerca) strato en la direkto de Nürnberg. Tiel la kruco invitis ĉiujn preterveturantajn al medito kaj preĝo por la mortinta frokulo.
34264 Sadhuka
34264 Sadhuka estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Shuvom Sadhuka, finaliston de la Regeneron Science Talent Search de 2018, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Cambridge Rindge and Latin School de Kembriĝo (Masaĉuseco).
Introzzo
Introzzo estas loĝloko kaj parto de la komunumo Valvarrone de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la provinco Lecco [Leko]. La 1-an de januaro 2018 Introzzo kunfandiĝis kun la komunumoj Vestreno kaj Tremenico por formi la novan komunumon Valvarrone. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Antonio la Granda, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Meseret Defar
Defar sukcesis atingi la ormedalon en la 5000 m en la Somera Olimpiko 2012 de Londono kaj en la Somera Olimpiko 2004 de Ateno, kaj la bronzan medalon en la Somera Olimpiko 2008 de Pekino. Ŝi ĝuis similan sukceson en la Atletika Monda Ĉampioneco, kaj atingis la arĝentan medalon en 2005 en la Ĉampioneco de kaj la ormedalon en 2007 en Osaka.
Santa Inés de Zaragoza
Santa Inés de Zaragoza estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Inés de Zaragoza. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 569.
Geografio
Santa Inés de Zaragoza apartenas al la distrikto Nochixtlán al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1649 loĝantojn. El tiuj estis 785 viroj kaj 864 virinoj. La komunumo havas surfacon de 61,24 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2160 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 819 indiĝenoj. El tiuj 685 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Marc Daniels
Marc Daniels (1912 — 1989), naskita  Danny Marcus , estis usona televida reĝisoro.
Daniels, kune kun kinematikisto Karl Freund, estis akreditita pro la enkonduko de la tri-kameraa tekniko de filmado vice al la konvencia unu-kamerao. En intervjuo en 1977, Daniels rimarkis, ke li forlasis serion "I Love Lucy" por preni alian laboron, kiu pagis pli. "Eble ĝi estis stulta afero por fari," li diris. "Sed tiam ni ne sciis, ke ni kreis historion. Ni nur faris spektaklon".
Krom I Love Lucy, Daniels ankaŭ reĝisoris epizodojn de Where's Raymond?, Gunsmoke, Mission: Impossible, Fame, Alice, Hogan's Heroes, kaj The Andros Targets.
Daniels reĝisoris dek kvin epizodojn de origina Star Trek (inkluzive la faman epizodon "Mirror, Mirror") kaj verkis epizodon de la animacia serio ("One of Our Planets is Missing [Unu el niaj planedoj mankas]"). Ĝi havis nelitigitan aperon (nur per fotobildo) kiel D-ro. Jackson Roykirk en la epizodo de Star Trek The Changeling, kiun li ankaŭ reĝisoris.
Magor Elek Kádár
KÁDÁR Magor Elek [ka:da:r] estas rumania politika sciencisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 2-an de aŭgusto 1978.
Kariero
Magor Elek Kádár diplomitiĝis en la fako pri regionevoluigo en 2002 en sekcio de Rumanio en la Universitato Szent István de Budapeŝto, poste pri politologio en UBB de Kluĵo en 2003. Li doktoriĝis en UBB de Kluĵo en 2006.
Emblemo de Vjetnamio
La blazono aŭ pli formale ŝtata emblemo de la socialista respubliko Vjetnamio en la nuntempa formo oficialas ekde la 2-a de julio 1976. Preskaŭ sama variaĵo, malsama nur rilate al la literoj en la suba teksta rubando, jam ekde 1955 oficialis kiel blazono de la socialisma respubliko Nord-Vjetnamio. La emblemo estas cirkla, havas ruĝan fonon kaj en la mezo flavan stelon kiu "reprezentu la Komunistan Partion de Vjetnamio, la revolucian historion kaj helan estontecon de Vjetnamio". La dentradoj kaj kultivaĵoj en la suba parto reprezentu la intensan kunlaboron de la agrikulturo kaj la industria laboro en la socialisma ekonomio de la respubliko.
Murado la 4-a
Murado la 4-a (naskiĝis la 26-an de junio 1612 – mortis la 9-an de februaro 1640) estis sultano de la Osmana imperio inter 1623 kaj 1640.
Murado surtroniĝis post puĉo en 1623; li estis longtempe sub direktado de la parencoj. Dum unuaj jaroj de lia regado, regis fakte lia patrino, Kösem Sultan. Murado liberiĝis en 1640 elsub la familia patronado. Tion li pruvis per tio, ke li senkapigis la grandveziron kaj transprenis la potencon. Li provis ĉesigi la koruptecon, kio kreskis enorme dum la regado de la pli fruaj sultanoj. Li eldonis leĝojn por ĉesigi la senbridan mon-elpagon (malpermesis konsumadon de vino, tabako, kafo, opio).
La regado de Murado estas konata militiste per milito kontraŭ la Persa imperio, kiam la turkoj okupis Azerbajĝanon kaj en 1638 ankaŭ Bagdadon. Murado persone gvidis la armeon en Mezopotamion akj elstaris per sia militista lerteco.
Li mortis je cirozo aŭ podagro, en relative juna aĝo.
Harry Hems
Harry HEMS estis angla arkitektura kaj eklezia skulptisto kiun precipe inspiris gotika arkitekturo. Li fondis kaj kondukis grandan laborejon en Exeter, Devon, kiu produktis lignaĵon kaj skulptaĵon por preĝejoj ĉie en la lando kaj eksterlande. Li estis ankaŭ filantropo kaj avida memreklamisto. Granda parto de la kolekto de mezepoka lignaĵo, kiun li amasigis dum sia labora vivo, nun estas prezentita en la Memoriga Muzeo Reĝo Alberto en Exeter.
Biografio
Naskiĝinta kiel filo de Henry Hems, feraĵisto kaj tranĉilisto, li laboris kiel tranĉilisto ĝis la aĝo de dek kvar, kiam li lernoservis sin dum sep jaroj ĉe lignoĉizisto Arthur Haybalt en Ŝefildo. Post du jaroj en Italio, li laboris pri konstruado la Memoriga Muzeo Reĝo Alberto en Exeter. Kiam li alvenis en Exeter la 4-an decembro 1866 li trovis hufferon survoje el la fervoja stacio, kiun li tenis kiel bonŝanca talismano.
Li edzinigis Charlotte Presswell Turner ĉe Littleham, Exmouth en 1868, kaj ili ekloĝis en Exeter, kie li establis The Ecclesiastical Art Works ("La eklezian artfabrikon"), firmao kiu specialiĝis pri eklezia skulptaĵo kaj preĝeja garnituro. Ĝi profitis el la vasta restaŭrado de preĝejoj kiu okazis tiutempe: ĝis 1879 pli ol kvar cent preĝejoj kaj cent publikaj konstruaĵoj enhavis verkojn kiujn kreis lia firmao. La popolnombrado de 1881 registris ke li dungis 23 virojn kaj sep knabojn. Ĉar sia fabriko bezonas pli spacon, Hems komisiis arkitekton Robert Medley Fulford desegni novan laborejon ĉe 84 Longbrook Strato.
Sierra de Montánchez
La Tierra de Montánchez (Teroj de Montánchez) estas historia kaj administra komarko de Ekstremaduro situa sude de la norda provinco de Cáceres. La nomon ricevas de geografia koncepto nome Sierra de Montánchez kio pli malpli koincidas kun la komarko, sed kompreneble pli centre en la montaraj partoj kaj ne nepre baze sur la municipaj teritorioj. La plej parto de ties municipoj konstituas la Integrigan Komunumaron Sierra de Montánchez.
Harry Hems
Biografio
Hems mortis la 5-an de januaro 1916; lia edzino mortis en junio de la antaŭa jaro. Li entombiĝis en la Upper Cemetery ("Supra tombejo") de Exeter; tomboŝtono portanta bone skulptitan krucumadon indikas la tombon. Sep infanoj postvivis lin; filo, kiun li baptis Lord Archibald, mortis june.
Legaco
Post la morto de Hems, du ol lia kvar filoj, Wilfred (m. 1941) kaj Harry (m. 1952) daŭrigis sian komercon. La firmao konstruis multajn monumentojn al la militmortintoj post la Unua Mondmilito. En 1921 la Registaro de Kanado komisiis la firmaon krei parolantan tronon por la Ĉambro de Deputitoj en Otavo, kaj en 1926 la firmao faris similan tronon por la Registaro de Aŭstralio en Kanbero.
Motis
La nomo Motis, rumane Motiș, povas signifi unu el pluraj vilaĝoj de Rumanio:
Šarišské Jastrabie
Šarišské Jastrabie (hungare Felsőkánya [felŝOkAnja], rutene Шаріське Ястрабє [ŝariske jastrabe]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Tirunesh Dibaba
Tirunesh Dibaba, konata ankaŭ kiel Tirunesh Dibaba Kenene, (en amhara lingvo: ጥሩነሽ ዲባባ ቀነኒ; 1a de junio 1985) estas etiopia longdistanca kuristo plej bone konata ĉar ŝi estis tutmonda rekordulo de 5000 metroj (subĉiele). Ŝi sukcesis atingi tri ormedalojn en Olimpiaj ludoj, kvin ormedalojn en Atletikaj Mondaj Ĉampionecoj, kvar individuajn venkojn en Mondaj Transterenaj Ĉampionecoj por plenkreskuloj, kaj unu individuan por junuloj.
Šarišské Jastrabie
Situo
Šarišské Jastrabie situas laŭ traira flankovojo, sed ankaŭ ĉefvojo estas tre proksime. Stará Ľubovňa troviĝas je 27 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1435 en formo "Jeztreb". En la 16-a jarcento rutenoj alvenis. En 1600 oni komputis tie 31, en 1787 81, en 1828 112 domojn. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Jesztreb, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőkánya 1002 homoj, (plejparte rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Sáros, al distrikto de Lipany, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Šarišské Jastrabie 1105 homoj, (995 slovakoj, 55 rutenoj, 49 ciganoj).
Tombo de la filino de Faraono
Tombo de la filino de Faraono estas kvadrata prismo roktranĉita tombo lokita en Silwan, Juda Tombejo de la Olivarba Monto, Jerusalemo, datita el la periodo de la regno de Judujo; lasta nomo rilatas al 19-a jarcenta hipotezo ke la tombo estis konstruita de Salomono por sia egipta edzino.
31.77415°N, 35.23811°W La filino de Faraono tradicio estis unue sugestita de Louis Félicien de Saulcy, kiu notis ke la Biblio asertas ke Salomono konstruis templon por sia egipta edzino.
Du leteroj en hebrea postvivis sur la konstruaĵo, la cetero de la surskribo estis kripligita preter rekono, fare de ermito en la Bizanca epoko.
Mamirolle (stacidomo)
Mamirolle estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Mamirolle, en departemento , regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Besançon-Viotte - Le Locle-Col-des-Roches (872000).
NGC 3180
NGC 3180 estas parto de galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Châlons-sur-Vesle
Châlons-sur-Vesle  - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Reims kaj al la kantono .
Benabarre
Benabarre (Benavarri​ en ribagorza kataluna) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko Ribagorza (kies ĉefurbo estas Graus) apartenanta al la nordoriento de la Provinco Huesko (regiono Aragono).
Ĝi estas la histori-kultura ĉefurbo de la komarko kaj la antikva ĉefurbo de la Graflando Ribagorza. Formas parton de la orienta zono de aragonaj municipoj en kiu oni parolas ribagorzan katalunan. En kelkaj antikvaj tekstoj aperas literumita Benabarri. ​
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas en la sudo de la komarko Ribagorza, sur malgranda sinklinalo inter la riveroj Ésera kaj Cajigar. La plej granda parto de la teritorio tamen apartenas al la baseno de Noguera Ribagorzana. Norde estas la montaro de la kastelo de Laguarres kaj sude la montaro Montsec. Ĝi limas norde kun Capella kaj Lascuarre, oriente kun Tolva kaj Estopiñán del Castillo kaj okcidente kun Graus ene de la komarko. Oni parolas variaĵojn de la kataluna. Aktuale la municipo estas formita per la jenaj loĝlokoj:
La klimato estas malvarma, nome montara.
La loĝloko Benabarre mem kiel sidejo de la municipo (792 msm) estas je 90 km oriente de Huesca kaj je 65 km de Lérida. Banabarre estas komunikata laŭ la ŝoseo A-1606 kun la valo de la rivero Isábena norde, laŭ la ŝoseo N-123 kun Olvena okcidente, kaj laŭ la N-230 kun la provinco Ilerdo oriente kaj kun Estopiñán del Castillo sude.
Historio
Eble ĝi estas la "Bargidum" aŭ "Bargusia" de romianoj kaj certe estis loĝata de araboj kiuj uzis la nomon de iama senjoro Aben Avarre. ​ Ĝi estis konkerita de kristanoj ĉirkaŭ la jaro 1062 (sed ne estas dokumento pri la preciza dato). Certe konkeris ĝin por la Regno Aragono ĝia reĝo Ramiro la 1-a de Aragono ene de la sama militkampanjo en kiu li konkeris ankaŭ Luzás, Viacamp, Litera, Tolva, Laguarres, Lascuarre kaj aliaj lokoj.
Ĝi estis la ĉefurbo de la Graflando Ribagorza ĝis la Milito de Hispana Sendependigo la francaj trupoj de Napoleono decidis porti la ĉefurbecon al Graus, reprezalie kontraŭ la lokanoj de Benabarre. Poste, Benabarre jam ne plu estis la administracia ĉefurbo, sed plue estis la kultura centro de Ribagorza. Komence de la 19-a jarcento la tuta komarko estis damaĝita pro la franca invado.
Dum la Unua Karlisma Milito (1833-1840) Benabarre ege suferis.
Dum la Hispana Enlanda Milito la loĝloko suferis pro operacoj kadre de la atakoj de la respublikanoj klopode al konkero de la provinca ĉefurbo Ŭesko kaj fina kontraŭatako de frankistoj kiu rezultis en homamasa fuĝado de respublikanoj kaj de militrifuĝintoj en direkto al Francio.
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Benabarre kie oni malaltiĝis ĝis nunaj 1 175 loĝantoj (2022).
Aktualo
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo kaj forstado kaj ĉefe brutobredado (ŝafoj, kaj ĉefe bovoj) al natura, sporta, kultura, montara kaj rura turismo ĉefe rilate al la montaro. La kreskanta montarturismo helpis en la areo la konstruadon de hoteloj, vendejoj kaj rilataj instalaĵoj.
Ĉefaj vidindaĵoj estas la jenaj:
Menciendas ankaŭ la ermitejoj de Sankta Maria de Caladrones kaj de Sankta Savinto de Antenza, kaj la preĝejoj de Sankta Romano de Estaña, Sankta Stefano de Estaña, Santiago de Antenza, Sankta Ana de Caladrones, Sankta Maria de Aler, Sankta Kristoforo de Ciscar kaj Sankta Mikaelo de Ciscar.
Hôtel de Ville (pariza metrostacio)
Hôtel de Ville ​[otɛl də vil] (Urbodomo) estas stacio sur linioj 1 kaj 11 de la Metroo de Parizo. Ĝi situas sub Strato Rivoli kaj Strato du Renard, en la 4-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio troviĝas en la ĉirkaŭaĵoj de Placo de l'Hôtel-de-Ville:
Sankta Viktoro
Sankta Viktoro havas la sekvantajn signifojn:
Decca Records
Decca Records (ankaŭ skribita DECCA) estas brita sondisko-eldonejo, kies filio fondita aŭguston de 1934 en Usono tie apartenis al la merkatregantaj eldonejoj. En la jaro 1928 British Equity Investment Co. Ltd. transprenis la entreprenon Barnet Samuel & Sons Ltd., kiu en 1914 kiel unua surmerkatigis porteblan gramofonon. Post la akiro ĝi transvendis ĝin al brosomakleristo Edward Lewis. Tiu ĉi alinomis la eldonejon DECCA Record Company Limited. DECCA publikigis ekde meze de 1929 la unuajn sondiskojn.
Esperanta Evoluo
EdE-E - Esperanto-gazeto
(124146) 2001 MQ12
(124146) 2001 MQ12 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde elde la Observatorio de la Monto Palomar (norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).
Orbito
Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,277393 astronomia unuo, tie estas 41,497 milionoj da km.
Esperanta Evoluo
Esperanta Evoluo. Redaktita kaj eldonita de H. Sentis en Grenoble. Januare 1911- komenco de la unua mondmilito, ĝi estis organo de grupo de progresemaj Esperantistoj. Ĝi tute lojale kaj sen akreco pritraktis la evoluon de Esperanto laŭ latina vidpunkto. Laŭ BIL aperis 48 kajeroj kun 358 p. 27x22. Post la milito Sentis daŭrigis EE per okazaj kritikoj de artikoloj kaj esprimoj en Esperantaj gazetoj kaj libroj. P. TARNOW.
Esperanta Ligilo
Esperanta Ligilo estas esperantista gazeto por blinduloj, skribita per la brajla aboco. Ĝin fondis en 1904 Théophile Cart; ĝia redaktoro (ekde januaro 2001) estis Attila Varró, Budapeŝto, Hungario.
Seeberg
Seeberg signifas en la germana lingvo lagomonto. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Eŭregiono Mozo-Rejno
La Eŭropa regiono Mozo-Rejno aŭ pli mallonge Eŭregiono Mozo-Rejno (Euregio Maas-Rhein, Eurégion Meuse-Rhin, Euregio Maas-Rijn) estas eŭropa regiono en la jura formo de Eŭropa Grupo por Teritoria Kunlaboro en la landlima regiono de Belgio, Germanio kaj Nederlando ĉirkaŭ la urboj Akeno, Lieĝo kaj Mastriĥto.
En la nordo ĝi limas al la Eŭregiono Rejno-Mozo-norda, en la oriento al la regiono Kolonjo-Bonno kaj en la sudo al la eŭropa regiono Sar-Lor-Luks (Sarlando-Loreno-Luksemburgio, ekde la jaro 2000 pli kaj pli simple nomata "Granda Regiono". La Eŭregiono Mozo-Rejno kovras areon de ĉirkaŭ 11 000 kvadrataj kilometroj kaj havas preskaŭ kvar milionojn da loĝantoj.
La koncepton de la translima regiono uzas interalie la trilanda regiona Esperanto-ligo Senlime: Jam de antaŭ la dua mondmilito, esperantistoj el la tri najbaraj landoj kutimis renkontiĝi. Ili ofte biciklis kaj tranoktadis unu ĉe la alia. Tiel naskiĝis la tiel nomataj Trilandaj Renkontiĝoj, kiuj ankoraŭ nun ĉiujare (printempe kaj aŭtune) okazas en tiu regiono. Ĉiu el la regionaj Esperanto-grupoj (Akena, Marnolanda, Verviersa...) siavice organizis la Trilandajn Renkontiĝojn.
Gyula Ferenczy
FERENCZY Gyula [ferenci] estas rumanuja hungara komponisto, dramverkisto, teatroorganizinto, aktoro naskita en Kolozsvár la 12-an de aprilo 1891 kaj mortinta en Budapeŝto la 13-an de februaro 1962. Li estis la pli aĝa frato de Zsizsi Ferenczy kaj de György Ferenczy.
Kariero
Li studis en Koloĵvaro, Vieno kaj Parizo. Li debutis kiel komponisto. Lian baleton Intermezzo prezentis la Duncan Theater de Zuriko. En 1926–27 kaj ekde 1932 ĝis 1934 li havigis la koncesion de Odorheiu Secuiesc. Ferenczy li mem iĝis populara fare de siaj distramuzikaj komponaĵoj, kiujn li prezentis kune kun sia edzino Ilona Szász. En sia lasta du kaj duono da jardekoj li alpaŝis ankaŭ kiel aktoro.
Migrado
La esprimo havas almenaŭ tri signifojn, ankaŭ la PIV:
Lingvoj kaj migrado
Ĉar lingvo kaj identeco estas tiom forte ligitaj, lingvo proponas indikojn ke la akcepto de novalvenintoj ankaŭ ne estis evidenta en la pasinteco. En multaj landoj, homoj vidas migradon kiel riĉiĝon aŭ solvon por trakti la maljuniĝon de la loĝantaro aŭ ili ligas ĝin al la perdo de sia propra kulturo. Lingvoj montras ke migrado estas de ĉiuj tempoj kaj ke la konsekvencoj diferencas laŭ loko kaj tempo. Dum en prahistoria Eŭropo la lingva pejzaĝo estis tute refarita de hindeŭropaj lingvoj, en la hodiaŭ Turkio ekestis multkultura socio kun enorma kultura kaj ekonomia prospero rezulte de migrado.
La Tutmonda Ĉarto de Migrantoj mencias i.a. ke migrantoj devas havi la rajton paroli kaj kundividi sian gepatran lingvon, samkiel disvolvi kaj konigi iliajn kulturojn.