cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kotelniki (stacio de Moskva metroo)
Kotelniki (Котельники, "laŭ la urbo Kotelniki") estas finstacio de la Metroo de Moskvo sur Violkolora linio, kiu situas post la stacio  en Kotelniki, urbo de Moskva provinco. Ĝi estas la 197-a stacio, malfermita la.
Ignác Alpár
Biografio
Ignác Alpár iĝis masonisto en 1873, poste li lernis de Alajos Hauszmann, poste li plulernis en Berlino. Inter 1882–1889 li jam instruis en Budapeŝto en la universitato kune kun Alajos Hauszmann kaj Imre Steindl. En 1883 li edziĝis. En 1888 li forlasis la instruadon kaj li fondis firmaon, dume li ofte studvojaĝis en Eŭropo. En la 1890-aj jaroj li planis sian ĉefverkon: Fortikaĵo Vajdahunyad. Baldaŭe li okupiĝis precipe pri bankoj (Hungara Nacia Banko) kaj ministerioj. Liaj planaĵoj estas videblaj en la tiutempa Hungarujo, aktuale ankaŭ en Slovakio, Rumanio, ktp. En 1918 li vidviĝis kaj poste li denove edziĝis kaj poste li ne plu laboris.
Verkaro (elekto)
Li planadis ekzemple preĝejojn, departementajn domojn, lernejojn, kazernojn, kastelojn, impomajn loĝdomojn, fabrikojn, banejojn. Aparte menciindas Palaco Anker.
Kapelo Ĉiuj Sanktuloj (Pécsvárad)
La tombeja kapelo Ĉiuj Sanktuloj estas romkatolika Monumento historia en urbo Pécsvárad (Hungario).
Historio
Ekzistas opinio, ke tiu ĉi kapelo estis konstruita ĉirkaŭ 1050 fare de Domoszló, kiu estis filo de Samuel Aba. Laŭ dokumentoj Domoszló estis ĉi tie entombigita, sed iom poste jam en la alia abateja kapelo estis entombigita. Laŭ alia opinio la kapelo estis la unua paroĥa kirko de la komunumo farita en la 11-a aŭ 12-a jarcentoj. En la malfrua 12-a jarcento la preĝejo estis plene trakonstruita. Dum dominado de turkoj la konstruaĵo ne estis detruita. En 1730 ĝi barokiĝis kaj turo estis alkonstruita, en 1815 plene estis trakonstruita. Tiuj laboroj preskaŭ plene malaperigis la mezepokajn partojn. Ĝis 1918 la preĝejo estis paroĥa kirko de la germana minoritato, poste ĝi estas tombeja kapelo. En 2014 la arkeologia esplorado trovis valorajn mezepokajn partojn.
Konstruaĵo
La kapelo situas sola en tombejo, antaŭe ŝtona kruco estas videbla. La fasado estas preskaŭ plene simetria, meze la turo iomete reliefas. Sur la fasado krom la enirejo estas 2 niĉoj, tamen ne en identa ebeno. La turpinto estas piramida.
Delmas
estas grandurbo en Sudafriko, en provinco Mpumalanga.
Geografio
situas sur altebenaĵo en la norda parto de la lando. Brakpan troviĝas 33, Benoni 37, Johanesburgo 60, Pretorio 67, Bloemfontein 412, Durbano 471, Port Elizabeth 919, Kaburbo 1311 km.
Historio
estis fondita en 1907, kie estis bieno "Witklip" (=blanka ŝtono). La posedanto estis franco, Frank Dumat, kiu nomis la lokon "de le ma" (=de la malgranda bieno).
Filadélfia (Tokantinso)
Filadélfia estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 8.505 loĝantojn en 2010.
Sankt-Peterburga moskeo
La Sankt-Peterburga moskeo (ruse Санкт-Петербу́ргская мече́ть, Sankt-Peterburgskaja meĉet) en la momento de sia solena malfermo en 1913 estis la plej granda moskeo en Eŭropo; ĝiaj minaretoj atingas altecon de 49 metroj, kaj la kupolo altas 39 metrojn. La moskeo situas en la urbocentro de Sankt-Peterburgo borde de la aleo Kronverk (Кронверкский проспект, Kronverkskij prospekt); la impresa bluverda kupolo bone videblas ekzemple de la ponto Troickij (aŭ "ponto de triunuo") trans la rivero Nevo. La konstruaĵo povas gastigi ĝis 5000 kredantojn en diservoj, ĝis la jaro 2009 ĝi estis la sola islama preĝejo de la urbo.
Distrikto Beroun
Distrikto Beroun estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Mezbohemia regiono. La distrikto estas unu el dek du distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 85 urboj kaj vilaĝoj.
Sankt-Peterburga moskeo
Historio
La moskeo ekkonstruiĝis en 1910, okaze de la 25-a jubileo de la regado de la emiro Alim Ĥan en Buĥaro, honore al li, sed ankaŭ kiel simbolo de la integrigo de Centra Azio en la caran Rusian Imperion. Tiumomente la islama komunumo de la urbo havis pli ol 8000 membrojn. La arkitekto Nikolaj Vasiljev similigis la eksteran aspekton al la maŭzoleo Gur-Emir, la tombejo de Timur Lan el la 15-a jarcento en Samarkando; kromaj partoprenintaj arkitektoj estis Stepan Krichinskj kaj Aleksander Ivanoviĉ de Gauguin (ankaŭ nomata Gogen kaj Alexander von Hohen). Kvankam ĝi jam funkciis kiel preĝejo ekde la jaro 1913, la konstruado fakte nur finiĝis en 1921. Ampleksa restaŭrado okazis en 1980. La moskeo inter la jaroj 1940 kaj 1956 estis fermita por vizitantoj.
Sokolov
Sokolov estas distrikta urbo en Ĉeĥio kun, situanta en okcidenta Bohemio, 16 km okcidente de urbo Karlovy Vary. La industria centro en valo de rivero Ohře estas centro de ampleksa regiono de minado de brunkarbo. En la ĉirkaŭaĵo estas vico da minejoj, hidroelektrejoj kaj ĥemiaj uzinoj, kiuj tre difektigas vivmedion. Rekte en la urbo estas ĥemia industrio, maŝinindustrio, vitroindustrio, poligrafia industrio kaj teksindustrio. Ampleksa konstruado de loĝkvartaloj.
Historio
Devene tio estis vilaĝo el la 2-a duono de la 13-a jarcento nomata Sokolí Dvůr. La vilaĝo fariĝis urbo en la jaro 1313, en la jaroj 1366–1434 Sokolov estis reĝa urbo. Post husanaj militoj ĝi denove enfalis en servutulan administradon. Ekde la 1-a duono de la 15-a jarcento ĝis batalo sur Blanka Monto ĝi estis posedaĵo de familio de Šlik-anoj, post la jaro 1622 ĝi apartenis al Nostic-anoj. En la 19-a jarcento ligis al la minado grandega industria evoluo, kiu forŝovis ĝis nun superantan agrikulturan produktadon (en la ĉirkaŭaĵo estis vico da vinberejoj). Plimulto da loĝantoj estis post la dua mondmilito forŝovita Germanion. Sokolov ricevis sian nomon en la jaro 1948, antaŭe ĝi nomiĝis Falknov.
Baroka kastelo devenas el la 2-a duono de la 17-a jarcento, ĉirkaŭ la jaro ĝi estis empire alikonstruita. Nuntempe ĝi estas sidejo de Minista muzeo. Urbodomo en placo estas el la jaroj 1820–1830. En la placo staras statuo de falkbredisto (falko estas ĉeĥe sokol) el la fino de la 18-a jarcento. Laŭ mito li estis fondinto de la urbo (de tie devenas germana nomo Falkenau – Falknov; ĉeĥe poste Sokolov laŭ sokol).
Čimelice
Čimelice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas ĉe la rivereto Skalice en la norda parto de Sudbohemia regiono, en distrikto Písek, sur la ĉefa ŝoseo inter la ĉefurbo Prago kaj Strakonice, 23 km norde de la urbo Písek. En ĝi havis.
En la proksimeco troviĝas populara ripozloko ĉe la valbaraĵo Orlík.
Historio
La loko estis loĝigita jam ekde la pratempo. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas post la jaro 1400 (aliaj fontoj mencias la jaron 1352).
La 11-an de majo 1945 en la muelejo "U Diků" (survoje de Čimelice al Orlík nad Vltavou) la lastaj restoj de la germana armeo de la generalo Schörner ĉi tie subskribis kapitulacon. En Eŭropo tiel formale finiĝis la 2-a mondmilito. Omaĝe al tiu evento estis en 1995 tiuloke inaŭgurita memormonumento, en ĉeesto de la tiama ĉeĥa prezidento Václav Havel.
Partoj de municipo
Municipo Čimelice konsistas el du partoj sur du samnomataj katastraj teritorioj:
Vidindaĵoj
Triala duetaĝa konstruaĵo estas ĉirkaŭita de ampleksa angla parko. En 1951-1982 ĝi estis sidejo de filma mezlernejo, tiam unusola enlande-. Post 1989 ĝi estis reprivatigita al la antaŭaj posedantoj nobela familio Schwarzenberg, kiu kun subteno de la ŝtato iom post iom realigas la kompletan rekonstruon. En la kastelo funkcias firmao pri kultivado de floroj, fruktoj kaj legomoj kaj ĉiun aŭguston tie okazas popularaj florekspozicioj.
Bann
Bann estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Yverdon-les-Bains
Yverdon-les-Bains (germane: Ifferten) estas la ĉefurbo de la distrikto Vaŭda Nordĵuraso de Kantono Vaŭdo en Svislando. Ĝi havis 25090 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Najbaraj komunumoj
La urbo limas en nordo al Montagny-près-Yverdon kaj Grandson, en oriento al Cheseaux-Noréaz, Cuarny kaj Pomy, en sudo al Gressy, Belmont-sur-Yverdon kaj Ependes, kaj en okcidento al Treycovagnes.
Trafiko
Yverdon-les-Bains estas grava trafiknodo. Ĝi situas ĉe la fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Neŭŝatelo al Laŭzano kaj estas ligita per dua fervojlinio okcidente de la Lago de Neŭŝatelo tra Estavayer-le-Lac kaj Payerne kun Friburgo. Krome kondukas de Yverdon mallarĝŝpura fervojlinio al Sainte-Croix en la Ĵuraso.
La urbo krome situas ĉe la aŭtoŝosea triangulo de la naciaj aŭtoŝoseoj A1 de Ĝenevo tra Laŭzano, Berno, Zuriko al Sankt-Galo kaj Sankt-Margreto, kaj A5 de Yverdon-les-Bains tra Neŭŝatelo kaj Bielo al Soloturno.
Historio
En la 5-a jarmilo a.K. (inter 4500 kaj 4000 antaŭ Kristo) estis en Yverdon-les-Bains konstruita la ŝtonepoka menhiraleo de Clendy.
Filfla
La nomo ŝajne devenas el filfel, araba vorto por nigra pipro.
Filflo havas areon de nur 6 ha kaj estas nestabila ebenpinta altebenaĵo el kalkoŝtono ĉirkaŭata de 60 metrojn altaj klifoj. La ununura konata konstanta strukturo dur ĝi estis kapelo konstruita ene de kavo en 1343, kiu estis detruita de tertremo en 1856, kiu daligis ankaŭ parton de la insulo.
Yverdon-les-Bains
Historio
Post la konkero de Helvetio fare de la romianoj en la jaro 58 antaŭ Kristo, ili konstruis en Yverdon-les-Bains fortikaĵon kaj nomis la lokon Vicus eburodunensis. Jam la romianoj konis la sanigan efikon de la varma mineralakvo de Yverdon kaj konstruis termojn. Ĉar la romia urbo mem ne estis fortikita, la alemanoj sukcesis konkeri kaj detrui ĝin en la jaro 260 post Kristo. En la jaro 370 la urbo estis rekonstruiita, nun kiel fortikita kastelo. La romianoj forlasis la urbon, kiam ili en la 5-a jarcento cedis Helvetion al Burgonjo.
Filfla
Ĝis 1971 the Reĝa Mararmeo kaj la Reĝa Aerarmeo uzis tiun insulon por celpafa praktiko.
Ĝi iĝis birdorezervejo en 1980. Tri gravaj specioj de marbirdoj reproduktiĝas sur tiu insuleto: nome la Malgranda petrelo (ĉ. 5,000 paroj, nome plej granda kolonio en Mediteraneo), la Flavbeka pufino (ĉ. 200 paroj) kaj la Flavkrura mevo (ĉ. 130 paroj). Tipo de lacerto (nome Podarcis filfolensis ssp. filfolensis) kaj de heliko (Lampedusa imitatrix gattoi) estas endemiaj de Filflo. Estas ankaŭ granda natura tipo de poreo, kiu kreskiĝas ĝis 2 m alte.
Lubomír Beneš
Lubomír Beneš (naskiĝis la 7-a de novembro 1935 – mortis la 12-a de septembro 1995) estis ĉeĥa reĝisoro, kiu kreis animean serion Paton kaj Maton. Ofte li kunlaboris kun desegnisto Vladimír Jiránek.
Frickingen
Frickingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bodensee kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Lubomír Beneš
Li kreskis en periferio de Prago. Kiam liaj gepatroj rimarkis lian talenton por desegnado, ili pagis por li privatan instruiston pri desegnado, pentrado kaj arta skribo.
Post soldatservo li partoprenis konkurson de studio por desegnita filmo Bratři v triku (Fratoj en trikotaĵo - grava ĉeĥa filmstudio) kaj estis akceptita kiel dungito. Ĉi tie li konatiĝis kun ĉiuj teknikaĵoj de animea filmo.
En studio Krátký film Praha li poste kreis dekojn da filmoj pupaj kaj desegnitaj.
En 1990 li kunfondis aŭtoran studion, kie li laboris ĝis la morto.
3563 Canterbury
3563 Canterbury estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la nov-zelandaj geastronomoj Pamela M. Kilmartin kaj Alan C. Gilmore elde la Universitata Observatorio de Monto John, en Tekapo, Suda Insulo (Nov-Zelando).
Yverdon-les-Bains
Historio
En frua mezepoko Yverdon-les-Bains troviĝis sub burgonja regado. En la 9-a jarcento kaj 10-a jarcento Yverdon apartenis al Sankta Romia Imperio. En la jaro 1251 Petro de Savojo heredis la urbon, kiu nun falis sub la regado de Savojo.
Sub la berna regado la savoja Kastelo de Yverdon fariĝis la sidejo de la berna vokto.
En la epoko de la klerismo en la 17-a kaj 18-a jarcento Yverdon estis konata, ke ĝi varme akceptis la intelektulojn, filozofojn kaj vojaĝantojn el tuta Eŭropo. En la 18-a jarcento en Yverdon funkciis ne malpli ol 7 presejoj. Tie estis presita inter 1770 kaj 1780 la konata "Enciklopedio de Yverdon". Jean-Jacques Rousseau fuĝis siatempe el Francio al Yverdon por trovi ekzilon ĉe sia amiko Rougin.
3563 Canterbury
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la nov-zelanda provinco de Canterbury kies ĉefa urbo estas Christchurch.
Yverdon-les-Bains
Historio
Okaze de la Helveta Revolucio Yverdon estis integrita al la "Kantono Lemano" kaj poste fariĝis en 1803 distriktĉefurbo en la Kantono Vaŭdo.
Orovnica
Orovnica (hungare Oromfalu, germane Hromitz) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Orovnica situas laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Levice-Žarnovica. Zlaté Moravce troviĝas je 20 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1209 en latina formo "terra Varanza". En la 16-a jarcento la setlejo senhomiĝis. En 1601 oni komputis tie 19 familiojn sed en 1618 ĝi denove senhomiĝis. En 1828 loĝis tie 284 vilaĝanoj en 44 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Orovnicza, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Oromfalu 448 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Zlaté Moravce, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Orovnica 535 homoj, (524 slovakoj).
Yverdon-les-Bains
Esperanto en Yverdon-les-Bains
La 18-an de majo 2014 la Ĝenerala Kunveno de Svisa Esperanto-Societo okazis en Yverdon-les-Bains. Post la kunveno okazis vizito de la muezo "La Maison d'Ailleurs".
Fontoj
Tiu-ĉi artikolo baziĝas parte sur libera traduko de la artikolo pri Yverdon-les-Bains en la germana vikipedio.
(9361) 1992 EM18
(9361) 1992 EM18 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Lương Ngọc Bảo
Lương Ngọc Bảo esperantistiĝis en 1999, aktivadis kiel LKK-ano de 63-a IJK en 2007 en Hanojo. En 2008, ŝi vjetnamigis la originalan esperantan version de “La Zagreba Metodo” — lernolibro de Roger Imbert, Ivica Špoljarec, Spomenka Štimec, Zlatko Tišljar —, samjare ŝi (kune kun s-ro Phan Hong Vuong) tradukis al la vjetnama la libron “Mirindaj aventuroj de metilernanto Hlapiĉ” — kroata infana rakonto de Ivana Brilic — Mazuranic — el la esperanta versio de Maja Tišljar; regule ŝi aranĝas esperantajn kursojn kaj instruas Esperanton al komencantoj. Nun ŝi ankaŭ kune redaktas la retpaĝon de VEA: http://vea.vn/ (vn);  http://e.vea.vn/  (eo) kaj la paperan bultenon de VEA: Verda Mesaĝo en Vjetnamio.
Ŝi flue parolas Esperanton, la vjetnaman, kaj iomete francan.
Gérardmer
Gérardmer lokiĝas en la departemento Vosges, kaj en la regiono Loreno. Ĝi estas la tria urbo de la departemento koncerne ĝian loĝantaron.
La geloĝantoj de Gérardmer nomiĝas franclingve Géromois.
Geografio
Gérardmer lokiĝas ĉe lago kiu havas la saman nomon (ĝi estas fama pro tiu-ĉi); la meza alteco estas 670 m. La plej alta loko estas la Tête de Grouvelin (Kapo de la Grouvelin) kiu kulminas je ĉ. 1 137m.
La urbo havas multajn arbarojn, entute 3 721 ha, ĉefe piceajn, kverkajn, fagajn, abiajn.
Gérardmer estas ankaŭ fama pro la skio-aktivecoj.
Ĝemelurboj
Gérardmer ĝemeliĝis kun jenaj urboj:
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 8 voĉoj (0,27 %) en 2004 kaj 10 (0,34 %) en 2009.
Lumoj (filozofio)
La movado de la Lumoj (Lumières) estis kultura, filozofa, literatura kaj intelektula movado kiu aperis en la dua duono de la 17a jarcento danke al filozofoj kiaj Spinoza, Locke, Bayle kaj Newton, antaŭ disvolviĝi en la tuta Eŭropo, ĉefe en Francio, en la 18a jarcento. Pliampleksigite, oni donis al tiu periodo la nomon de Jarcento de la Lumoj.
Per ties engaĝiĝo kontraŭ la subpremado kaj religia kaj politika, la membroj de tiu movado, kiuj konsideriĝis kiel progresa elito kiu malfermis vojon por la monda plibonigo, luktante kontraŭ malracio, la maljusto, la malhelo kaj la superstiĉo de pasintaj jarcentoj, aliris al plinovigo de la konaro, de la etiko kaj de la estetiko tiutempaj. La influo de iliaj verkoj estis decidiga en la grandaj okazaĵoj de la fino de la 18a jarcento kiuj estis la Usona Deklaro de Sendependeco kaj la Franca revolucio.
Granda Arko de La Défense
La Granda Arko de La Défense, alinomata Granda Arko de Frateco (franclingve Grande Arche de la Défense aŭ Grande Arche de la Fraternité), estas giganta, kvadrataspekta arko lokita okcidente de Parizo en la kvartalo La Défense, sur la teritorio de la komunumo Puteaux (Hauts-de-Seine).
Historio
Pluraj prezidentoj de la Respubliko, ekzemple Georges Pompidou aŭ Valéry Giscard d'Estaing, sinsekve ambiciis starigi monumentan verkon sur la historia akso de Parizo. Sed la laboro nur ekis en 1983, post konkurso organizita de François Mitterrand por plilongigi la akson (kiu interalie trairas la placon de la Konkordo kaj la Triumfan Arkon). La konkurso entenis 484 malsamajn projektojn el la tuta mondo, kaj la gajnanto estis la dana arkitekto Johann Otto von Spreckelsen.
Ostafjevo (stacio)
Ostafjevo (Остафьево) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj en Moskvo.
21425 Cordwell
21425 Cordwell estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Ákos Dutka
DUTKA Ákos estis hungara poeto, ĵurnalisto naskita Nagyvárad la 11-an de septembro 1881 kaj mortinta en Bp. la 27-an de decembro 1972.
Granda Arko de La Défense
Historio
La Granda Arko estis inaŭgurita en julio 1989, okaze de la ducentjarfesto de la franca revolucio de 1789. Ĝi estas videbla el la Triumfa Arko aŭ eĉ el la ĝardenoj Tuileries.
Ákos Dutka
Biografio
Dutka estis kunlaboranto de gazeto Nagyvárad, pli poste de Szabadság. En Nagyvárad oni prezentis lian opereton A léghajósok (1905). En 1905 li vojaĝis Amerikon, pli poste travojaĝis Eŭropon. Reveninte en 1906 li denove laboris en la redakcio de Nagyvárad. Li amikiĝis kun Endre Ady, ili kune partoprenis en la laboro de la Holnap Társaság. En 1908 li ĉeestis ankaŭ en la antologio Holnap. En 1939-43 li estis redaktoro de Friss Újság, en 1944 ĝia ĉefredaktoro. Li estis framasono.
Granda Arko de La Défense
La monumento
La arko estas kvadrato preskaŭ perfekta, kun malplena centro.
La norda kaj suda facoj gastigas parton de la franca ministrejo pri transportoj, sed ankaŭ la Internacian Fondaĵon pri Homaj Rajtoj.
Fafá de Belém
Fafá de Belém, naskonome Maria de Fátima PALHA DE FIGUEIREDO (naskiĝis en Belém el Parao) estas brazila kantistino kaj aktorino
7549 Woodard
7549 Woodard estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker, elde la Observatorio de la Monto Palomar, (Kantono San Diego, Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Adrian Russell Woodard, pli juna nepo de la gemalkovrintoj.
Klatovy II
Klatovy II situas en katastra teritorio Klatovy kun areo 27,21 km².
Fafá de Belém
Ŝia famo iĝis internacia ekde la fino de la 1970-aj jaroj kiam la kanto Filho da Bahia, kiun ŝi kantas, estis enkondukita en filma muziko de telenovelo "Gabriela".
Distrikto Kolín
Distrikto Kolín estas distrikto en Ĉeĥio situanta en Mezbohemia regiono. La distrikto estas unu el dek du distriktoj de tiu ĉi Regiono. En la distrikto troviĝas 89 urboj kaj vilaĝoj.
Steingrímur Steinþórsson
Steingrímur Steinþórsson (naskiĝis la, mortis la ) estis islanda politikisto. Li estis parlamentano de la Progrespartio trifoje (1931—1933, 1937—1942 kaj 1946—1959). Li iĝis ĉefministro 1950, post registara krizo, sen esti partiestro (li estis prezidanto de la parlamento).
Ministro Pétur Jónsson kaj Islandministro Kristján Jónsson estis siaj (patrinaj) onkloj, kaj ministro Haraldur Guðmundsson estis sia kuzo.
Ćuprija
Ćuprija ankaŭ kroate; serbe kaj rutene Ћуприја, estas urbo kaj municipo en Serbio. Ćuprija estas parto de distrikto Pomoravlje. La nombro da loĝantoj de la urbo egalas al 22.300 kaj tio de la municipo al proksimume 30.000.
Elbridge Gerry
Elbridge Thomas GERRY (naskiĝis la 17-an de julio 1744 - mortis la 23-an de novembro 1814) estis usona politikisto, ŝtatisto kaj diplomato. Li estis elektita de la Demokrata Respublikana Partio kiel la kvina Vicprezidanto de Usono sub James Madison, posteno kiun li tenis de la 4-a de marto 1813 ĝis sia morto jaron kaj duonon poste.
Sjurjuk
Sjurjuk estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Horinĉovo.
Počenice-Tetětice
Počenice-Tetětice estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Sjurjuk
48.27139°N, 23.47389°W
Situo
Sjurjuk situas laŭ traira flankovojo.
Eimke
Eimke estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uelzen de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Preĝejo Sankta Triunuo (Letenye)
Preĝejo de Sankta Triunuo estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Letenye.
Historio
En 1332 paroĥo jam estis menciita en tiu loko. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1765. La orgeno funkcias ekde 1911.
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la dimanĉo de Sankta Triunuo.
Ŝamil Basajev
Ŝamil Salmanoviĉ BASAJEV (Шамиль Салманович Басаев; naskiĝis la 14-an de januaro 1965 en Vedeno, Ĉeĉenio, mortis la 10-an de julio 2006 en Inguŝio) — ĉeĉena subgrunda batalanto kaj ribelanto, kiu organizis multajn teroratakojn. Ĝis sia morto, li estis la plej serĉata homo en Rusio. Konsiderata samtempe patrioto batalanta pri sendependigo de Ĉeĉenio de Rusio kaj unu el la plej danĝeraj teroristoj (ne nur flanke de Rusio, sed ankaŭ de UN, Usono kaj Eŭropa Komisiono). En 2003 ŝanĝis sian nomon al Abdallah Ŝamil Abu-Idris.
Li devenis de montara vilaĝo Vedeno en sud-orienta Ĉeĉenio apud la limo kun Dagestano, de familio ĉeĉena-avara kun forta sento de patriota-nacia konscio. Sian nomon ricevis honore al fama komandanto de la ribelo de kaŭkaziaj montaranoj kontraŭ Rusio en la jaroj 1834-1859 - Imamo Ŝamil. En 1982 finis dekjaran mezlernejon apud Grozno. Dum 1983-85 soldatservis en Soveta Armeo, en la taĉmento de fajrobrigado. Trifoje sen sukceso pasigis ekzamenojn ĉe Jura Fakultato de Moskva Ŝtata Universitato, finfine en 1987 estis akceptita al Moskva Instituto de Inĝenieroj pri Agrikulturaj Maŝinoj. Laŭ diversaj fontoj rezignis studadon aŭ estis forigita pro manko de rezultoj. En la sama tempo okupiĝis pri komerco, i.a. kunmetado kaj vendado de personaj komputiloj, kio estis tiam eksterordinare enspeza. Dum malsukcesinta puĉo en Moskvo okupis flankon de Boris Jelcin; aŭguste 1991 li estis unu el defendantoj de la parlamentejo, pro kio ricevis de Jelcin memorigan diplomon kun danko.
Septembre 1991 li revenis al Ĉeĉenio, kie kiel membro de volontula nacia gvardio sekurigis debatojn de la ĉeĉena Nacia Kongreso en Grozno, kiu oktobre de la sama jaro igis elekton de Ĝoĥar Dudajev prezidento de la respubliko. Post unuflanka proklamo de sendependeco de la Ĉeĉena Respubliko Iĉkerio flanke de Dudajev kaj enkonduko de krizostato en la respubliko fare de Jelcin li kidnapis rusan pasaĝeran aviadilon kaj devigis ĝin surteriĝi en Ankaro, kie dum gazetara konferenco postulis nuligon de la krizostato en Ĉeĉenio. Li liberigis ostaĝojn kaj la turka registaro permesis al li reveni al Ĉeĉenio. Sen sukceso kandidatis al prezidenta balotado en Iĉkerio en 1991.
En la jaroj 1992-1993 kune kun rusiaj kaj ĉeĉenaj volontuloj batalis kontraŭ Kartvelio flanke de separisma registaro de Abĥazio. Li instruiĝis en militaj tendaroj en Rusio (1992) kaj kvazaŭarmeaj en Afganio (1994).
Post eksplodo de la Unua Ĉeĉenia milito li batalis kontraŭ la Rusia Armeo kiel unu el ĉefaj frontaj komandantoj. Dum la unua sturmo al Grozno li gvidis taĉmenton de la ĉeĉena specnazo kaj estis unu el la lastaj komandantoj batalantaj en la urbo; unu antaŭkvartalon defendis eĉ ĝis la mezo de marto. En 1995 li atakis la urbon Budjonnovsk en apuda Stavropola regiono, prenante ĉ. 1600 ĉefe civilajn ostaĝojn. Post kelkaj tagoj de batalado kun negocaj paŭzoj oni proklamis provizoran armisticon en Ĉeĉenio kontraŭ liberigo de ostaĝoj, sed Basajevon mem oni komencis serĉi per kapt-ordona letero. Junie 1996 li komandis faman operacon rekonkeri Groznon - Operaco Ĝihado.
Maje 1995 rezulte de preciza aviada alflugo al lia domo en Vedeno pereis 11 liaj familianoj kaj parencoj.
Post retiriĝo de la Rusia Armeo li partoprenis prezidentan balotadon en januaro de 1997, tamen malvenkis al la ĉefo de la stabo de ĉeĉenaj fortoj Aslan Masĥadov. Li okupis postenon de vicĉefministro kaj poste ĉefministro, pri kiu rezignis julie 1998. Kiel ĉefministro, malgraŭ tio, ke li estis samtempe persekutata de la kapt-ordona letero, Basajev partoprenis pacan intertrakton kun Rusio.
Aŭguste 1999 taĉmentoj de islamismaj batalantoj, gvidataj de Basajev kaj lia araba sango-frato Ĥattab, eniris Dagestanon proklaminte Basajevon gvidanto de la islama respubliko. Tio estis unu el pretekstoj komenci la Duan Ĉeĉenian militon.
En 2004 li prenis al si respondecon pri kapto de ostaĝoj en mezlernejo en Beslano, sekve de kio pereis 334 homoj, el kiuj 186 infanoj.
Li pereis nokte de la 9-a ĝis la 10-a de julio 2006 en Inguŝio. Laŭ ĉefo de rusa FSB, Nikolaj Patruŝev kaŭzo de la morto de Basajev estis eksplodo de ŝarĝaŭtomobilo KamAZ, transportanta eksplodaĵojn. Krom Basajev rezulte de verŝajne hazarda eksplodo pereis aliaj batalantoj (laŭ FSB - 12, laŭ ĉeĉenoj - 3).
Murdinto de multaj senkulpaj civiluloj, kruela torturisto de militkaptitoj kaj senkompromisa islamisma fanatikulo, Basajev penis doni al siaj fiagoj bonajn vestojn de liberiga batalado. Jen unu el tipaj ekzemploj de liaj paroloj pri venko en la Unua Ĉeĉena milito: ''Ni venkis tial, ke en niaj animoj malestis timo kaj dubo, estis nur malestimo al rusaj agresoroj. Ni malŝatis tiujn sklavojn, kiuj alvenis nin sklavigi. Nin, kiuj liberecon estimas pli alte ol la vivon. Ni venkis tial, ke varmege ni deziris venki''. — Ŝ. Basajev. Grozno, la 20-an de novembro 1997
Tranĉea milito
Tranĉea milito estas defensiva formo de la militado, ofta formo de milito de la pozicioj kaj kiu konsistas el reto de tranĉeoj.
La unua tranĉea milito okazis en la Krimea milito en 1854 laŭ elpensoj de inĝeniera oficiro Eduard Totleben. Poste oni uzis tiun taktikon en la usona enlanda milito (1861–1865) kaj la rusa-japana milito (1904–1905).
Tiu milita formo atingis sian sangan kulminon en la unua mondmilito, precipe ĉe la batalo de Verdun (1916), kiam mortis aŭ vundiĝis ĉ. 700.000 soldatoj.
La tranĉea sistemo dum la unua mondmilito en la okcidenta fronto etendiĝis de la Norda maro ĝis Svislando kaj falis nur pro enkonduko de tankoj fare de la aliancanoj, fine de la milito (printempo, 1918).
La tranĉeoj, tiel la frontoj estis en distanco de 100 - 250 metrojn, kelkfoje nur 25m (Vimy) kaj en batalo de Gallipoli eĉ 15m.
Inter la malamikaj tranĉeoj ofte kuŝis dornodratoj. La tranĉeoj mem estas diversaltaj kaj zigzagaj, por ke la enpenetranta malamiko ne povu pafi nur kelkajn metrojn. Malantaŭ la unua tranĉea linio estis pluraj ofte fortigitaj per betono.
Palingeneza ultranaciismo
Palingeneza ultranaciismo estas koncepto rilata al faŝismo en la vasta senco, formulita de la brita politika teoriisto Roger Griffin. La ŝlosila elemento de tiu koncepto estas konvinko, ke eblas difini faŝismon surbaze de ĝia kerna mito pri revolucio celanta atingi “nacian renaskiĝon”, palingenezon. Griffin argumentas, ke la unika sintezo de palingenezo kaj ultranaciismo diferencigas faŝismon disde aliaj aŭtoritatismaj naciismaj ideologioj. Li nomas tion la “faŝisma minimumo”, sen kiu ne temas pri faŝismo.
Historio
La ideo estis unue klarigita en la libro The Nature of Fascism de 1991 kaj estis plu ellaborita en la traktaĵo “Staging the Nation's Rebirth: The Politics and Aesthetics of Performance in the Context of Fascist Studies” en la volumo Fascism and Theatre: The Politics and Aesthetics in the Era of Fascism en la jaro 1994.
Roger Griffin argumentas, ke faŝismo uzas la “palingenezan miton” por allogi grandamase voĉdonantojn, kiuj ĉesis fidi je la tradiciaj politiko kaj religio, promesante al ili pli helan estontecon sub faŝisma regado. Tian promeson faras ne nur faŝistoj: ankaŭ aliaj politikaj ideologioj enigas kelkajn palingenezajn elementojn en sian partian programon, ĉar politikistoj preskaŭ ĉiam promesas okazigi plibonigojn. Pli radikalaj movadoj ofte volas renversi la malnovan ordon, kiu iĝis dekadenca kaj fremda al la ordinara homo. Tiu potenca kaj energia disbato de la malnovaj agmanieroj povas necesigi ian revolucion aŭ batalon, prezentatan, tamen, kiel gloran kaj necesan. Tiaj movadoj do komparas la (freŝdatan) pasintecon kun estonteco bildigata kiel renaskiĝo de la socio post periodo de dekadenco kaj mizero. La palingeneza mito profetas revenon al ora epoko en la historio de la lando, tiel, ke la pasinteco estu gvidilo al pli bona morgaŭo, sub reakcia reĝimo. Faŝismo distingiĝas per tio, ke ĝi estas la sola ideologio forte fokusanta sur revolucio en sia mito, aŭ, kiel Griffin esprimas ĝin:
Tra ĉio, estos unu granda gvidanto, kiu kontraŭbatalos la reprezentantojn de la malnova sistemo kun subteno de la socia bazo. Aspektas kvazaŭ amasmovado kun nur unu celo: krei sian novan estontecon. La anoj senfine fidas sian mitan heroon, ĉar li reprezentas ĉion, je kio ili kredas. Kun li, la lando leviĝos kiel fenikso el la cindroj de koruptiteco kaj dekadenco.
Judah Loev ben Bezalel
Judah Loev ben Bezalel, Judah Loew ben Bezalel, ankaŭ Löw, Loewe, Löwe, aŭ Levai (inter 1512 kaj 1526? – 17a de septembro 1609 ), amplekse konta por fakuloj de Judismo kiel Maharal de Prago, aŭ simple kiel La Maharal, nome hebrea akronimo de "Moreinu Ha-Rav Loew" ("Nia instruisto, Rabeno Loev"), estis grava fakulo pri Talmudo, Juda mistiko, kaj filozofo kiu, dum plej el sia vivo, servis kiel grava rabeno en la urboj Mikulov en Moravio kaj Prago en Bohemio. Pro sia senprecedenca efiko sur juda studado, li estas konsiderata kiel unu el la plej gravaj rabenoj de ĉiuj tempoj.
En la etoso de la fakuloj pri Torao kaj Talmudo, Loev estas konata pro siaj verkoj pri Juda filozofio kaj mistikismo kaj pro sia verko Gur Arjeh al HaTorah, superkomentario pri la komentario pri la Torao fare de Salomon ben Isaak. Li estas ankaŭ celo de legendo de la 19-a jarcento laŭ kiu li kreis la Golemon de Prago, nome aŭtomata mitologia estaĵo modelita el argilo.
Rabbi Loev estis entombigita en la Malnova Juda Tombejo de Prago en Josefov, kie lia tombo kaj netuŝita tomboŝtono povas esti vizitata. La familinomoj de liaj posteuloj estas Braude, Leib, Loewy, Loeb, Lowy, Lowi, Low-Beer, Loew, Oppenheimer, Pfaelzer, Lowenstein, Gurary kaj Keim.
154141 Kertész
154141 Kertész estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián sur bildoj prenitaj elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara fotisto André Kertész (1894 – 1985), konata pro lia revolucia kontribuo al la fotografia komponado kaj pro lia strebo por establi kaj disvolvi la fotografian raporton. Li estas nun agnoskita kiel unu el la bazaj fondistoj de la fotoĵurnalismo. Li vivis kaj laboris en Hungario, Francio kaj Usono.
Bad Cannstatt
Bad Cannstatt estas urboparto de Stutgarto en la germana lando Baden-Virtembergo. Ĝis la 1-a de aprilo 1905 ĝi estis memstara komunumo kaj fariĝis poste parto de Stutgarto. Ĝis la 23-a de julio 1933 la komunumo nomiĝis Cannstatt. Ĝis ĉirkaŭ 1900 la skribmaniero estis Kannstadt. Ĝi estas la plej malnova urboparto de Stutgarto kaj havas la plej multajn loĝantojn. Bad Cannstatt situas laŭlonge ambaŭ flankoj de la rivero Neckar kaj fondiĝis dum la Romia epoko.
Departemento Sololao
Soloalo (Sololá) estas departemento en la sudokcidenta regiono de Gvatemalo. Ĝi havas limojn kun Totonikapano kaj Kiĉeo, sude kun Suĉitepekezo, oriente kun Ĉimaltenango; kaj okcidente kun Suĉitepekezo kaj Ketzaltenango. Sololao etendiĝas sur areo de administre dividita en 19 municipoj kun 307,661 loĝantoj. La departementa ĉefurbo Sololá troviĝas je 140 kilometroj de la landa ĉefurbo.
Introductio in analysin infinitorum
Introductio in analysin infinitorum (Enkonduko al Analizo de Senfineco) estas du-voluma verko de Leonhard Euler kiu enhavas la fundamentojn de la matematika analizo. Verkita en Latino kaj publikigita en 1748, la Introductio enhavas 18 ĉapitrojn en la unua parto kaj 22 ĉapitrojn en la dua. La scienchistoriisto Carl Benjamin Boyer komparis la influon de la Introductio de Euler kun tiu de la Elementoj de Eŭklido, nomante la Elementojn la plej elstara lernolibro de la antikvaj epokoj, kaj la Introductio "la plej elstara lernolibro de modernaj epokoj".
Kaŝmira muŝkaptulo
La Kaŝmira muŝkaptulo, Ficedula subrubra, estas paserina birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Ficeduloj, indiĝena de Azio. Iam ĝi estis konsiderata subspecio de la Malgranda muŝkaptulo, Ficedula parva.
Tiu estas insektomanĝanta specio kiu reproduktiĝas en nordokcidenta Himalajo en kaŝmira areo de Pakistano kaj Barato. Ili estas migrantaj kaj vintrumas en la montetoj de centra Srilanko kaj ĉe la Okcidentaj Ghatoj de Barato.
La Kaŝmira muŝkaptulo reproduktiĝas en deciduaj arbaroj kun densa subkreskaĵaro kaj nestumas en arbotruo, kie la ino demetas 3-5 ovojn kiujn nur ŝi kovas. Ili vintrumas en ĝardenoj, teplantejoj, arbarbordoj kaj malfermaj areoj ene de arbaraj zonoj, ĝenerale super 750 m.
Ratsgymnasium
La vorto Ratsgymnasium (Rat = komunuma konsilantaro, do esperantigo: Konsilantargimnazio) aldoniĝis la komencon de la 16-a jarcento al urbaj instruad-institucioj por pli bona distingo de la ekleziaj katedralaj lernejoj. En nuna Germanio ne malmultaj mezlernejoj tiel aldone nomiĝas.
Konsilantargimnazioj en Germanlando
Jen pluraj ekzemploj de lernejoj titolitaj Rats-gimnazioj:
Kaŝmira muŝkaptulo
Plej parto de individuoj abandonas la reproduktejojn septembre, kaj alvenas en Sri-Lankon oktobre kaj startas denove frumarte. Unu el la plej certaj rigardejoj por vidi tiun raran specion estas la Parko Viktorio en Nuŭara Elija.
Tiu specio estas 13 cm longa. Ĝi estas simila laŭ formo al iom pli malgranda Malgranda muŝkaptulo. La masklo havas grizbrunan aŭ grizbluan dorson kun oranĝecaj ruĝaj gorĝo, brusto kaj flankoj, borditaj je nigro en gorĝo kaj brusto. Inoj kaj unuavintraj birdoj havas (krom malhelan bazon ĉe beko) iom pli helbrunajn suprajn partojn, kaj la ruĝo de subaj partoj povas esti limigita al nur rozkoloreca nuanco. La ventro en ĉiu plumaro estas blankeca.
La masklo de la simila Ruĝgorĝa muŝkaptulo, Ficedula albicilla, havas la oranĝecruĝan areon limigita al la gorĝo kaj ak la supra brusto, kaj ne havas la nigran bordon.
La kanto estas mallonga melodia sŭiit-iit sŭiit-iit-did-hi, kaj la alvoko estas akra ĉak.
Tuiu estas vundebla specio kun malpliiĝantaj populacio kaj reprodukta teritorio (ĉirkaŭ 8,300 km²), kiu estas ankaŭ tre fragmentita rezulte de la detruo de mezvarmaj miksitaj deciduaj arbaroj pro komerca lignoproduktado, agrikulturo kaj paŝtado. Oni supozas, ke la populacio estas inter 2,500 kaj 10,000 birdoj.
Cianoacetamido
Cianoacetamido estas estas organika komponaĵo apartenanta al la familio de la acetamidoj kun nitrila funkcia grupo. Ĝi estas blanka kristala solidaĵo uzata en spektrofluorometraj metodoj por aktiveco-determinado de la antagonista ricevilo de anti-histamino H1 tiaj kiaj ebastino, cetirizina duhidroklorido kaj feksofenadina hidroklorido.
Serio Foundation
La serio de la Fondaĵo (angle: Foundation) estas epika serio de scienc-fikciaj noveloj verkitaj de Isaac Asimov dum periodo de kvardek jaroj. Entute temas pri sep libroj, publikigitaj inter 1952 kaj 1993. Aliaj libroj de Asimov de la serio pri robotoj ankaŭ priskribas okazaĵojn de la sama fikcia mondo, sed okazintajn multajn jarmilojn pli frue.
La serio komenciĝas en iu estonta momento de la historio de la homaro, en kiu la homaro ekspansiis ekster la Tero kaj okupas pli aŭ malpli 25 milionojn da planedoj en la tuta galaksio. Ĉiuj planedoj apartenas al la Galaksia Imperio, kies ĉefplanedo estas Trantor, kie loĝas la imperiestro. La matematikisto Hari Seldon, kiu vivas ĝuste en Trantor, kreis branĉon de matematiko nomitan psikohistorio, kiun oni povas uzi por antaŭvidi matematike la estontan historion, aplikante la leĝojn de statistiko por antaŭkalkuli la konduton de grandaj nombroj da homoj. Seldon antaŭvidas, ke la Galaksia Imperio baldaŭ disfalos, kaj ke estos 30.000 jaroj da ĥaoso, antaŭ kiam naskiĝos dua imperio, kiu portos pacon kaj stabilon. Tamen li antaŭvidas, ke prenante apartajn rimedojn oni povus mal-longigi tiun periodon al mil jaroj. Li sukcesas konvinki la imperiestron krei kolonion en la planedo Terminus, ĉe la rando de la galaksio. Oficiale la celo estas, ke la homoj de la kolonio laboru pri la kreado de "galaksia enciklopedio", en kiu la tuta scio de la homaro estu konservita. Tamen tio estas nur preteksto; la vera celo de la afero rilatas al tio, ke Seldon kalkulis, ke sciencista socio sur tiu planedo laŭgrade evoluos al centro de nova galaksia imperio, post nur mil jaroj.
Ĉar antaŭdiroj pri mil jaroj ordinare superas ĉian sciencon, necesas direkti la socion de Terminus al "krizoj", kiuj okazas post intertempoj de kelkaj jardekoj kaj permesas nur unu eblan solvon, tiel direktante la evoluon al la planita vojo. La procezon subtenas dua fondaĵo, fondita "ĉe la alia fino de la galaksio", sekreta kaj ŝajne netrovebla.
Penjagino (stacio)
Penjagino (Пенягино) estas haltejo sur la Linio MCD-2 Kursko–Riĵskij de la Moskvaj centraj diametroj ĉe la limo inter Krasnogorsk kaj Moskvo.
Serio Foundation
La serio da libroj sekvas la okazaĵojn de la postaj kvincent jaroj kaj finiĝas per la remalkovro de Tero, la antikva planedo, en kiu homaro originis, sed kiu ne plu enhavas homojn. La memoro de la ekzisto de la planedo Tero tute perdiĝis en la menso de la homoj, ĝis ĝi estas remalkovrita de homo el Terminus.
Libroj
La sekva listo ordigas la librojn laŭ la tempoordo de ilia enhavo, kiel proponite de Asimov mem. Tio ne estas la ordo de la verkado; la unua du volumoj ekestis kiel lastaj. Forward the Foundation estis la lasta libro verkita de Asimov.
Károly Vilhelm
VILHELM Károly estis rumania hungara, hungara pentristo, artkritikisto. Li naskiĝis en Arado la 21-an de junio 1943 kaj mortis en Pilisszántó la 1-an de decembro 2011.
Biografio
Károly Vilhelm diplomitiĝis en la Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo (1967). Inter 1967–74 li instruis desegnon kaj arthistorion en la Porinstruista Altlernejo de Târgu Mureș. En 1974 li translokiĝis en Hungarion. Inter 1976–78 li estis Derkovits-stipendiulo.
Granda Palaco (Parizo)
La Granda Palaco (Grand Palais) estas vasta, vitra ekspoziciejo lokita en la 8-a arondismento de Parizo. Ĝi estis konstruita okaze de la Internacia ekspozicio de 1900, samkiel la Malgranda Palaco aŭ la ponto Aleksandro la 3-a.
Ekstere, tiu masiva palaco asocias imponajn klasikstilajn fasadojn kun feraĵoj tipaj de la arta movado Art Nouveau. La konstruaĵo restis fermita dum 12 jaroj pro ĝenerala renovigo, post la falo de kelkaj glacoj en 1993. Ĝi denove malfermis je la 24-a de septembro 2005.
4-Etilbenzoila klorido
4-Etilbenzoila klorido aŭ p-etilbenzoila klorido estas organika kombinaĵo rezultanta el klorigo de la 4-etilbenzoata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, kiu reakcias kun la akvo kaj etanolo, kaj estas solvebla en kloroformo, acetatoj kaj eteroj. 4-Etilbenzoila klorido posedas 9 karbonatomojn, 9 hidrogenatomojn, 1 kloratomon kaj 1 oksigenatomon. 4-Etilbenzoila klorido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de kloridaj derivaĵoj.
Topolin
Topolin estas malgranda, ne memstara vilaĝeto en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Ĥust, en municipo de Monastirec.
48.32611°N, 23.42778°W
Elektromagnetismo
Elektromagnetismo estas tiu parto de fiziko, kiu okupiĝas pri la elektra kaj magneta kampoj kaj ĝiaj efikoj al ŝargaj partikloj.
La lorenca forto estas la elektromagneta forto, kiu interagas inter du elektraj ŝargaj partikloj. La ĝeneralaj ekvacioj, kiuj regas elektromagnetismon estas la ekvacioj de Maxwell, en kiuj aperas la lumrapido en vakuo:
Verkoj de William Gilbert kaj Benjamin Franklin
William Gilbert, en la jaro 1600, en sia verko De Magnete, Magneticisque Corporibus, et de Magno Magnete Tellure (Pri magnetoj, magnetaj korpoj kaj tera magneta kampo) evidentigis la malsimilecojn inter la elektra kaj la magneta kampo. La influo de tiu eseo longe malrapidigis progreson en la esplorado de elektromagnetismo. Gilbert simple rimarkis, ke elektraj proprecoj ŝajnas foriĝi ju pli la temperaturo grandiĝas, kvankam magnetaj proprecoj ne malaperas tiel. En la sama verko Gilbert supozis, ke Tero mem ja estas granda magneto, kio ebligas kompasojn ĉiam indiki la nordan direkton.
Gilbert estis la unua, kiu uzis la grekan vorton ήλεκτρον (elektron), indikanta materialo kun elektrostatikaj proprecoj, por priparoli elektron.
Dlouhé stráně (suba rezervujo)
Suba rezervujo de pumprezerva akvoenergia centralo Dlouhé stráně estas valbaraĵo. Ĝi troviĝas en montaro Hrubý Jeseník en distrikto Šumperk en Regiono Olomouc. Ĝi havas areon 16,3 ha. Ĝi situas en supermara alteco 825 m.
Elektromagnetismo
Verkoj de William Gilbert kaj Benjamin Franklin
Benjamin Franklin ĉirkaŭ la jaro 1750 esploradis elektrostatikon. Multaj tiamaj fizikistoj ekkonatiĝis kaj interesiĝis pri elektro, danke al liaj eksperimentoj pri fulmoj kaj iliaj proprecoj. Franklin publikigis hipotezon, laŭ kiu elektrajn proprecojn kaŭzis iu elektra likvaĵo per sia abundo aŭ malabundo en materialoj. Kvankam malĝusta, lia teorio komencis la ĝisnunan kutimon uzi la simbolojn + kaj - por priskribi elektrajn ŝarĝojn.
Dlouhé stráně (suba rezervujo)
Bordo, fundo
La valbaraĵa digo estas longa 306 metroj kaj alta 58 metroj. Sur bordoj de akva areo de triangula formo kreskas plejparte arboj.
Elektromagnetismo
Verkoj de Charles-Augustin de Coulomb kaj Carl Friedrich Gauss
En la jaro 1785, Charles-Augustin de Coulomb verkis tri memuarojn pri elektro kaj magnetismo, en kiu li raportis, ke la forto inter du elektraj ŝargoj estas simila al la gravito, kaj ke la forto estas inverse proporcia al la kvadrato de la rekta distanco inter la partikloj, la ŝargo de ili estas proporcia al iliaj densecoj de elektra fluidaĵo. La vektora formulado de la kulomba leĝo laŭ la internacia sistemo de unuoj estas:
Dlouhé stráně (suba rezervujo)
Akva reĝimo
Tra la valbaraĵo trafluas rivero Divoká Desná. Krom tio la akvo estas estas alkondukata kaj forkondukata per du alkondukiloj sub surfaco, kiuj estas 1,5 km longaj kaj ili havas diametron 3,6 m kaj kunigas ĝin kun supra rezervujo.
Pumprezerva akvoenergia elektrejo
Ĝi servas kiel suba rezervujo por pumprezerva akvoenergia centralo Dlouhé stráně.
Elektromagnetismo
Verkoj de Charles-Augustin de Coulomb kaj Carl Friedrich Gauss
Johann Carl Friedrich Gauss, matematikisto kaj sciencisto, en la jaro 1813, formulis la teoremon pri la inversa kvadrata leĝo de kampoj, kaj deduktis sian gaŭsan leĝon, kiu poste konsideriĝis kiel aparta kazo de la nuna nomita teoremo de Stokes. Aplikante la gaŭsan leĝon oni deduktas la kulomban leĝon, kaj per la diverĝenca teoremo (foje ankaŭ nomita gaŭsa teoremo) oni obtenas la gaŭsan elektrostatikan formulon sub la diferenciala formo de hodiaŭ:
kie estas la diverĝenco, \rho estas la loka denso de elektra ŝargo ĉirkaŭ la konsiderita punkto, se estas pluraj elektre ŝargitaj partikloj en iu volumeno, sekve ke  estas la rezulta elektra kampo kreita de tiuj partikloj.
Verkoj de Hans Christian Ørsted, Jean-Baptiste Biot, Félix Savart, André-Marie Ampère
Ĉirkaŭ la jaro 1820, Hans Christian Ørsted, Jean-Baptiste Biot, Félix Savart kaj André-Marie Ampère, pri la magneta forto sur elektraj dratoj en kiuj fluas elektraj kurentoj, faris similan leĝon je la kulomba leĝo. Tiu leĝo koncernas la forton sur la drata 1 travojita de kurento 1 fare de fluksdenso kreita de kurento 2 en la drato 2, kaj estas esprimita laŭ la internacia sistemo de unuoj sub la jena vektora diferenciala formo:
kie
Ĉirkaŭ la jaro 1850, George Gabriel Stokes kaj William Thomson ellaboris la teoremon de Stokes, kiu ebligas transformi la leĝon de Biot-Savart sub la diferenciala nuna formo (foje nomita leĝo de Ampère) :
kie estas la kirlo,  estas la kurenta denseco pro la dratoj kaj  estas la magneta indukdenso kreita de la kurentoj en la dratoj.
Verkoj de Michael Faraday
Kvankam la leĝoj de Coulomb kaj Biot-Savart priskribas la elektran kaj magnetan kampojn, la nocio de kampo mem estas originale koncepto de Michael Faraday, profesoro de kemio ĉe la Reĝa Instituto de Britio en 1813. Li instruis kaj eksperimentis pri elekrtromagnetismo kaj kemio ĝis la jaro 1860. Antaŭ li, la agadoj de la gravito laŭ la distanco estis supozataj similaj je la elektra kaj magneta fortoj, sed Faraday koncipis teorion, laŭ kiu pri tiaj fortoj la faktoro tempo devu esti konsiderata por komplete priskribi la fenomenojn. Sur tiuj studterenoj, Faraday inventis la koncepton de linioj, kaj tiam montrigis la liniojn de magnetaj kampoj, kiuj provizis la fontoj de la ampera cirkvita leĝo, fare de cirklaj linioj ĉirkaŭ drato travojita de kurento. Aplikante la gaŭsan teoremon al fontoj de magnetaj kampoj, li obtenis la gaŭsan leĝon pri magnetismo:
Faraday ankaŭ produktis unu kampoteorion enkorpigantan ĉiujn kampojn, por ke ĝi estu universala. Por fortigi ĉi tiun hipotezon, necesis respondi al la demando, kiel transformi la gravitajn, elektrajn kaj magnetajn kampojn en energion. Fine, Faraday malkovris kiel transformi magnetan forton al elektra forto. Anstatauante la magnetan kampon per elektra, Faraday kreis duan leĝon (poste nomita leĝo de Maxwell-Faraday), sub la vektora diferenciala formo, esprimita laŭ la internacia sistemo de unuoj:
Verkoj de James Clerk Maxwell kaj Heinrich Rudolf Hertz
Ekde la jaro 1861, Maxwell disvolvis tiun korekton al aliajn ekvaciojn en la kunteksto de elektromagnetaj ondoj. El la ekvacioj de Maxwelll intervenas la lumrapido en vakuo kaj rezultas diversaj ecoj de lumaj ondoj, Maxwell supozis la elektromagnetajn ondojn mem esti lumo. Per sia verko de 1865 A Dynamical Theory of Electromagnetic Field (Dinamika teorio pri elektromagneta kampo), en kiu liaj ekvacioj traktis la interrilatojn de elektra kaj magneta kampoj fare de iliaj evoluoj laŭ la tempo, li iniciatis novan branĉon de elektromagnetismo la klasika elektrodinamiko. Fine de jaro 1887, Heinrich Rudolf Hertz per genia elektromagneta eksperimento konfirmis la naturon de lumo.
Verkoj de Joseph John Thomson kaj Hendrik Antoon Lorentz
Malgraŭ ke la fulmoj kaj la fluoj estis antaŭe studitaj, la naturo de kelkaj el ili restis en dubo. Ĉu la elektra fluo originas de partikloj aŭ de fluido el la etero? Per eksperimentoj pri katodaj radioj en malplenigitaj boteloj Joseph John Thomson klarigis en 1897, ke la eroj formintaj la katodajn radiojn kaj elektron estis partikloj kun la plej malgrandaj masoj kaj negativaj ŝargoj, kiuj nomiĝas elektronoj, la nomo proponita de George Johnstone Stoney en la jaro 1881 por la malgranda kvanto da elektra ŝargo. Tiun malkovron konfirmis Joseph J. Thomson, kaj la elektran ŝargon de elektrono zorgeme mezuris kaj determinis Robert Andrews Millikan en 1909: