cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Molokanismo
Herezulojn oni senkompate punis en cara Rusio. En la 1800-aj jaroj la carista politiko estis: forigi la herezon el la centraj partoj de la lando, trasloĝigante herezulojn al Ukrainio, Kaŭkazio, Mez-Azio kaj Fora Oriento. Ĝuste tiel aperis molokanoj ankaŭ en Kars (nuntempe provinco de Turkio).
Fine de la 19-a jarcento en Rusio estis ĉirkaŭ 500 mil molokanoj. 3% el ili foriris komence de la 20-a jc. al Ameriko (plejparte Usono, sed ankaŭ norda Meksiko). Nun en la mondo restas nur ĉirkaŭ 20 mil homoj, kiuj "ethnically identify themselves as Molocans" (etne sin identas kiel molokanoj). En la mondo ekzistas nun ĉirkaŭ 200 molokanaj preĝejoj: 150 el ili en Rusio. Post disfalo de Sovetio plejparto de molokanoj transloĝiĝis el Cis-Kaŭkazio al sudo de Rusio (Stavropola kaj Krasnodara regionoj, Rostova provinco). En Usono plejparto de molokanoj loĝas en Los-Anĝeleso, Sanfrancisco kaj apude. La nombro de usonaj molokanoj, kiuj regule estas ĉe molokanaj kunvenoj, proksimumas kvin milojn.
Februara revolucio
La Februara revolucio de 1917, kiu okazis en Rusio, markis la unuan epokon de la Rusa revolucio de 1917. Tiu provokis la abdikon de la caro Nikolao la 2-a. Tiu revolucio naskiĝis kiel reago kontraŭ la politiko farita de la caro, ĉefe pri la rekta implikiĝo de Rusio en la Unua Mondmilito, kion kontraŭstaris alianco plejparte liberala formita de reformistaj politikistoj kiuj volis setligi konstitucifaran asembleon demokratie elektitan. La ĵusa reĝimo rezultis el alianco inter liberaluloj kaj socialistoj, kreante registaron demokratie elektitan kaj Konstitucifaran Asembleon.
Post malsukceso de la komenca intenco de la caro cedi la povon al sia pli juna frato, la Duko Miĥaelo Aleksandroviĉ, la povo falis en manojn de provizora registaro kiu daŭru ĝis balotado por la kreado de konstitucifaranta asembleo. Paralele, reaparis la Soveto de Petrogrado, popola organizaĵo kiu unuafoje aperis dum la rusa revolucio rusa de 1905. La apero de la sovetoj kreis malfacilan politikan situacion, ĉar amabaŭ institucioj tuj konkurencos pro la povo, kaj la lando fiaskis administre.
La provizora registaro kiu anstataŭis la caron estis estrata de nobelulo nome princo Georgij Lvov, kiu promesis socialajn kaj politikajn reformojn kiujn li ne plenumis. Post la malsukceso de lia registaro, li estis anstataŭata de socialisto, Aleksandr Kerenskij. Sed la partopreno de Rusio en la Unua Mondmilito daŭris kaj Kerenskij malkapablis pritrakti la problemojn de la lando. La atakoj el la dekstra flanko (ekzemple pro la Afero Kornilov) kaj el la maldekstra (ĉefe fare de la bolŝevikoj) metis la registaron sub kreskantan premon.
La reveno de Lenino al Rusio en aprilo, plifortigis la pozicion de la bolŝevikoj kaj radikaligis la politikan scenejon, ĉefe pro la publikigo de liaj famaj Aprilaj tezoj. La 1a de marto de 1917, la Soveto de Petrogrado aperigis ties Ordonon Numero 1a, kiu instigis la militistojn obei ties ordonojn anstataŭ tiujn de la provizora registaro. La kontraŭstaro inter ambaŭ pligrandiĝis pro la malkontento pro la partopreno en la milito. Dum la publika opinio petegis la finon de la milito, la provizora registaro estis partiano de daŭrigi la militan konflikton. La sovetoj dividiĝis, dum la bolŝevikoj estis tute kontraŭ la milito, la aliaj partioj ne volis la rusan cedon.
Unihokeo
Unihokeo (germane Unihockey, angle Floorball, svede/norvege Innebandy, islande Bandý, finne Salibandy, estone Saalihoki, litove Grindų riedulys, indonezie Bola lantai) estas relative juna teamsporto el la familio de la bastonpilkludoj. Ĝi devenas de la hokeo, el kiu devenas ankaŭ la rulhokeo kaj la glacihokeo. Unihokeo estis kreita komune en Svedio, Finnlando kaj Svislando. Temas pri ludo, kiu similas al la halhokeo, la glitpilkado kaj la glacihokeo, ĉe kiu oni ludas ankaŭ malantaŭ la golejoj. Plej multe disvolviĝinta la unihokesporto kun dekmiloj da ludantoj kaj grandaj naciaj ligoj estas nuntempe en Svedio, Finnlando, Ĉeĥio kaj Svislando. Unihokeo nuntempe estas tendenca sporto, kiu pli kaj pli populariĝas kaj precipe estas ŝatata okaze de la sporta instruado en la lernejoj. Por ĝia ludodinamiko kaj la rapide ŝanĝiĝantaj ludosituacioj la unihokeo apartenas al la plej rapidaj halsportoj. Ĝi facile lerneblas kaj estas bezonataj nur malmultaj ekipaĵoj, malmulte koste akireblaj, por ĝin ludi.
Unihokeo pratikiĝas kutime en gimnastikejo. La hokeistoj ne portas apartajn protektantajn vestojn, krom la goluloj, kiuj aliflanke ne havas hokeilon kontraŭe al la aliaj. La pilko estas malpeza: 23 gramoj.
Nigrabeka mevo
La Nigrabeka mevo aŭ Nigrabeka tarapungo, Larus bulleri, estas eta mevo tio estas birdo de la familio de Laredoj kaj ordo de Karadrioformaj.
Disvastiĝo
Ĝi estas endemismo de Novzelando, ĉefe en la Suda Insulo. Ĝi reproduktiĝas en humidejoj, lagoj, insuloj aŭ riverbordoj. Ne nepre en marbordo ; pli komuna en interno.
Aspekto
Temas pri malgranda mevo (37 cm longa, peza se masklo 300 g, se ino 250 g), helgriza ĉe dorso kaj flugiloj kaj blanka ĉe kapo, kolo, brusto kaj ventro. Ĝi havas nigrajn bekon, krurojn, piedojn kaj flugilpintojn. Junuloj estas pli brunaj; havas nigron ĉebeke nur pinte.
Kutimoj
Reproduktado okazas kolonie de kio rezultas denajbara premado ĉefe kiam la idoj eloviĝas ĝis kiam ili moviĝas al akvo. Partneroj ludas ceremonion rilate manĝado kaj manĝofero ĉefe el masklo al ino aŭ el alvenanto al la kuŝanta partnero. La ino demetas plej ofte nur 2 ovojn en nesto malbone konstruita el planta materialo. Ambaŭ gepatroj kovas laŭvice dumtage sed nur unu dumnokte. Post reproduktado (oktobro ĝis decembro) la specio moviĝas iome norden.
Ili estas ĉiomanĝanta, sed ĉefe insektojn. Vintre ili ĉeestas ĉu urbajn rubejojn ĉu terkulturejojn.
Moderna angla lingvo
La moderna angla estas la angla lingvo depost 1500, depost la invento de la presilo. Ĝi estas la lingvo de Ŝekspiro, Joyce kaj Hollywood. Ĝi kreskis de lingvo de 5 milionoj en unu nebulema insulo al lingvo tutmonda.
1500
En la du jarcentoj post 1450, du ŝanĝoj grave influis la disvolviĝon de la angla: la invento de presarto kaj la scio pri oceana vojaĝo. La unua normigis la anglan de Londono, kaj la dua disvastigis la anglojn kaj ilian potencon -- kaj tial ilian lingvon -- tra la mondo. Tial dum la jarcentoj ekde 1600, la nombro de parolantoj centobliĝis.
En la 19-a jarcento, la angloj komencis vojaĝi tra la mondon per ŝipo. Unue la anglaj piratoj, kaj tiam la angla mararmeo, potenciĝis sur la maro. En 1588, la angla mararmeo venkis la hispanan mararmeon. Tio malfermis al la angloj la teron de Ameriko, precipe Nordameriko. La angla de ĉi tiu jarcento estis sovaĝa, ne submetinte sin al la libro gramatika, sed ĝi ankaŭ estis tre fekunda. Ĉi tiu estis la jarcento de Ŝekspiro, eble la plej bona verkisto en iu ajn lingvo, sed certe en la angla.
1600
En la 17-a jarcento, la angloj disvastiĝis al la orienta marbordo de Nordameriko. Post tempo, ĉi tiuj angloj fondos naciojn Usono kaj Kanado.
La mortinta mano de la latina kaj burĝa vanteco
En ĉi tiu epoko (ĝis la sekvanta jarcento), oni opiniis ke la latina estis pli bona lingvo ol la angla. Sekve, multe da vortoj estis pruntitaj el la latina, precipe vortoj kleraj kaj precipe post 1650. Ankaŭ la latina gramatiko fariĝis la modelo por la angla gramatiko. La leviĝanta burĝaro studis kaj aplikis tian gramatikon -- kaj la novajn vortarojn -- por ŝajni alteklasa. Tia vanteco helpis formi kaj fiksi la modernan norman anglan, kiu eĉ hodiaŭ malsamas nur ete.
1700
En la 18-a jarcento, Usono sendependiĝis for de Britio, sed britia potenco pligrandiĝis en Hindio kaj Britio eltrovis Aŭstralion. Pli grave, Britio komencis moderniĝi, konstruinte la unuajn fabrikojn. En la sekvanta jarcento, tio fariĝos la bazo de ĝia monda potenco.
1800
En la 19-a jarcento, la Britia Imperio fariĝis la plej forta potenco en la mondo, venkinte eĉ Napoleonon, reginte la maron kaj, per tio, unu kvaronon de la mondo. Tio disvastigis la anglan tra la mondo. La angloj disvastiĝis al Aŭstralio, Novzelando, Hindio kaj Afriko. Dume, Usono multobliĝis laŭ areo kaj loĝantaro kaj, ĉirkaŭ 1860, fariĝis la plej granda anglalingva nacio.
1900
En la 20-a jarcento, post du mondmilitoj kontraŭ Germanio, la monda potenco de Britio velkis kaj ĝia imperio disfalis dum la jardekoj post 1945. Sed dum Britio falis, Usono leviĝis kaj fariĝis mondpotenco. Ne nur la malnova, tradicia milita kaj ekonomia potenco de Usono, sed ankaŭ la nova potenco de la satelito, kino, televido, aviadilo, universitata esploro kaj eĉ la Interreto, helpis disvastigi la anglan kaj pliigi la valoron de scio de la lingvo. Tia granda potenco mankas al la franca, tial la angla restas la sola granda monda lingvo sur tero. Neatendite, la angla nun estas instruita ne nur en la lernejoj de nacioj de la mortinta imperio, sed ankaŭ en aliaj, ekzemple, Indonezio kaj Etiopio -- parte ĉar la lernolibroj de tieaj universitatoj estas en la angla netradukita! La latina estis instruita en la mezepoka Okcidento pro motivo simila.
Eble post tempo, la angla atingos la celon, deziratan de Esperanto, fariĝonte la universala dua lingvo -- kvankam sen la neŭtraleco kaj egaleco kiun Esperanto havus -- sed probable la leviĝanta potenco de Ĉinio haltigos tion en la 21-a jarcento.
Sagliano Micca
Sagliano Micca estas komunumo de Italio.
Věra Jourová
Věra JOUROVÁ (naskiĝis la en Třebíč) estas ĉeĥa politikistino de la partio ANO 2011. Ŝi estis ministro en la ĉeĥia registaro. Ekde 2019 ano de la Komisiono von der Leyen pri valoroj kaj travidebleco. Jam inter 2014 kaj 2019 membris en la Komisiono Juncker kun respondeco pri justico, konsumantprotekto kaj egalrajtigo.
En sia hejmurbo Třebíč ŝi laboris por evoluigo de la Juda kvartalo en Třebíč, Monda heredaĵo de Unesko.
Dum oktobro de la jaro 2006 pro la korupta fraŭdo de du milionoj da ĉeĥaj kronoj fare kun Ladislav Peta, la urbestro de Budišov, por akiri la monon de Eŭropa Unio kun la celo renovigadi la surlokan kastelon, estis arestita kaj malliberigita por unu monato. La juĝesploro ne pruvis la akuzojn kaj ŝi estis senkulpigita.
Kronvirusa pandemio kaj limigo de bazaj rajtoj
Dum la Pandemio de COVID-19 en 2020, Jourová kritikis la limigojn de bazaj homaj kaj civitanaj rajtoj en 20 EU-landoj kaj anoncis ke la Komisiono detale esploras kiom tiuj limigoj eble rompas kontraŭ fundamentaj demokratiaj valoroj de la EU-Traktato.
Jan Decleir
Jan Decleir (naskiĝis la en Niel) estas multtalenta flandra film- kaj teatro-aktoro, grafikisto kaj desegnisto.
Li havis sian unuan grandan rolon en la filmo Mira de Fons Rademakers (1971) kaj ekde tiam aperis en nenombreblaj Flandraj kaj Nederlandaj filmoj kaj televido-produktaĵoj. Li ĉefrolis en filmoj kiuj gajnis Oskar-premiojn kiel Karakter kaj Antonia kaj en la socia dramo Daens.
En 2003 li ludis la ĉefrolon en la kritike aklamita suspensfilmo De zaak Alzheimer (La kazo Alchajmer) pri kiu la eminenta usona kritikisto Roger Ebert skribis: ''Jan Decleir never goes for the easy effect, never pushes too hard, is a rock-solid occupant of his character. Everything he has to say is embodied, not expressed. Decleir is the real thing.'' (Jan Decleir neniam elektas la facilan efikon, neniam puŝas tro forte, estas solidega loĝanto de sia karaktero. Ĉio, kion li diras, estas enkorpigita, ne esprimita. Decleir estas la vera afero.)
Pikto
Pikto povas esti:
1900 Katyusha
1900 Katyusha estas malgranda asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno.
Nomo
Ĝia nomo, Katjuŝa (karesnomo por "Jekaterina"), honoras la sovetan militan aviadistinon Jekaterina Ivanovna Zelenko (cirile Екатерина Ивановна Зеленко) mortigita en aera batalo dum la dua mondmilito.
Weifberg
La specifan ĉarmon de tiu ĉi panoramo kreas la kontrasto, kiun formas la sovaĝaj rokoscenoj de la Elba Grejsmontaro kune kun la konusaj montoj de la Ĉeĥa Mezalta Montaro kaj la kresto de la Ercmontaro.
Eksteraj ligiloj
turismaj informoj kaj fotoj
Steinhausen ZG
Geografio
Steinhausen situas inter la urbo Zugo kaj la zurika distrikto Affoltern ĉe la suda fino de la Albisĉeno.
Al la komunumo Steinhausen apartenas krom la vilaĝo Steinhausen mem ankaŭ la setlejoj Bann kaj Erli.
Limoj
Steinhausen limas en nordo al la komunumoj Knonau kaj Kappel ĉe Albis en Kantono Zuriko, en okcidento al Ĥamo, en sudo al la urbo Zugo kaj en okcidento al Baar.
Historio
La unua dokumenta mencio de Steinhausen datiĝas el la jaro 1173 kiel Steinhusin. Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Steinhausen estis kamparvoktejo de la urbo Zugo.
Reudelsterz
Reudelsterz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Koaksigejo Hansa
Historio
La unuaj du koaksoforno-baterioj kun pokaze 65 fornoj ekestis inter 1927 kaj 1928. Aldoniĝis la baterioj 3 kaj 4 kun pokaze 80 fornoj en la jaroj 1940 ĝis 1941. Nur ekde tiam Dortmunder Bergbau AG tenis ci tiun koaksigejon kiel centra koaksigejo. Per baterio 0 (30 fornoj) en 1968 ekestis la lasta pligrandigo de la uzino. Je pintaj tempoj ĝis 1100 dungitoj laboris en la koaksigejo.
Baterioj 1 kaj 2 estis en 1945 antaŭ la militfino tiel ege difektataj, ke oni novigis la du bateriojn ĝis 1955 kun pokaze 62 fornoj.
Koaksigejo Hansa ricevis ĝis 1949 minkarbon per grandvolumena sinmalŝarĝo-vagonoj el la najbara Minejo Hansa, poste per novkonstruita transportbendo same kiel de la minejoj Westhausen kaj Adolf von Hansemann komence per telfero, poste per minfervojo de Bodelschwingh trans Nette al Hansa. Post malfunkciigo de la minejoj Westhausen kaj Adolf von Hansemann kaj de la ligofervojo la bezonataj koaksokarboj estis liverataj de la minejoj Germania, Minister Stein, Gneisenau, Friedrich der Große, Pluto kaj Nordstern, laste de la minejoj Radbod, Haus Aden kaj Heinrich Robert per grandvolumena sinmalŝarĝo-vagonoj. Tiuj ĉi atingis la koaksigejon de nordo trans la Haveno Dortmund kaj Ellinghausen/Landabsatz per novkreita reloligo kun la varfervojo de la Hoesch-Stahl AG.
Je plenfunkciaj tempoj la centra koaksigejo Hansa produktis en siaj 314 fornoj ĉiun tagon el proksimume 7000 tunoj da karbomiksaĵo ĝis 5400 tunojn da koakso – precipe por la ŝtalfandejo Union, poste Phoenix.
La krudgaso ekestanta je la produktado de koakso (proks. 2.000.000 m³ ĉiutage) komence estis purigata en instalaĵo, kiu eltiris la tiel nomatajn valormaterialojn, kaj parto de la koaksogaso estis kondukata al la ŝtalfandejo. Kompense la ŝtalfandejo liveris sian altfornogason tra urbokarakterizaj konduktotuboj (diametro proks. 2 metrojn) kiel fajriga gaso al la koaksigejo.
La plej granda parto de la koaksogaso estis densigata en vapormovataj gaspiŝtopumpiloj (kunpremiloj) al proks. 8,6 baroj, finpurigata per altpremprocedo kaj enigata en la tuboreton de la firmao Ruhrgas.
La 15-an de decembro 1992 la koaksigejo estis definitive malfunkciigata, post kiam oni en 1986 jam en du baterioj estis ĉesiginta la produktadon. Iliajn kapablojn anstataŭis la nova koaksigejo Kaiserstuhl, tiutempe la plej moderna koaksigejo de la mondo. La lokomotivogaraĝo situanta norde de la koaksigejo Hansa restis funkcianta ankoraŭ ĝis 2001; ekde tie la fervojakaj havena entrepreno de la Ruhrkohle AG sendis siajn dizelajn lokomotivojn en la orienta Ruhr-Regiono.
Ekde 1995 la monumento Koaksigejo Hansa estas en posedo de fondaĵo por flegado de la industria heredaĵo. Ekde 1998 la plej multaj eroj de la ensemblo staras sub monumentprotekto, Koaksigejo Hansa estas enigita en la monumentolisto de la urbo Dortmund kaj stacio de la Itinero de la Industrikulturo. Krom tio ekde la malfunkciigo kelkaj maloftaj besto- kaj plantospecoj koloniigis la terenon.
Aliuzado
Ekde 2001 sur la tereno de la lokomotivgaraĝo de Koaksigejo Hansa troviĝas tramomuzeo, kiu ankaŭ proponas vizitadojn per historiaj tramoj trans la malnovaj minofervojoj al Koaksigejo Hansa. April 2005 la riparo de la kompresorhalo kun siaj kvin gaspiŝtokunpremiloj estis finfarita kaj fariĝis alirebla por la publiko. Tie ĉi ankaŭ okazas artaj ekspozicioj.
Ĉiuj ensemblopartoj kaj konstruaĵoj de Koaksigejo Hansa ne apartenaj al la monumento estis malkonstruataj. Post krevigo de la koakso-sekmalvarmigejo kaj de la karboturo 2 fine de 2005 ankaŭ la turgasujo da 175.000 m³ kaj la baterio 4 estis forigataj el la koaksigeja ensemblo. La kvin antaŭmalvarmigiloj, la tri EGR-Filtro, la du amoniaklaviloj kaj la maŝindomo kun la gasosuĉiloj estis malkonstruataj en la jaro 2013. Du monumentprotektataj gasosuĉiloj estis metataj antaŭe en la restantan monumenton. Postrestis la pliampleksigita eldono de la centra koaksigejo Hansa de 1928. Nuntempe oni riparas rubakvokondukilojn kaj realigas koncepton por la surfacakvo.
Ĉiuj ensemblopartoj kaj domoj estas resp. estis resanigataj. Post kompleta rekonstruo de la kompresorhalo kun la kunpremiloj, la tegmenta kaj trabfaka sanigo ĉe la domoj de la instalaĵo por karbaj valormaterialo oni riparas la lignajn naturblovo-malvarmigturojn adekvate al monumentprotekto.
Ekde 2010 oni uzas la iaman instrumetiejon sur la tiel nomata („pura“) blanka flanko de la koaksigejo kiel ekspoziciejo. „Hochhaus Hansa“ (Altodomo sur la tereno Hansa) estas arta ekspoziciprojekto plantita por tri jaroj.
Alligo al la trafiko
Per la subtera tramo U47 oni veturas ekde la ĉefstacidomo de Dortmund direkton al Westerfilde ĝis Haltejo Parsevalstraße kaj moviĝas poste apud la reloj direkton al strato Mailoh, ekde kiu oni jam ricevas totalimpreson de la malnova malvarmigturoj. Oni kurbiĝas dekstren direkton al Mengeder Straße kaj de tie oni ekvidas jam la oficialan enirejon ĉe Emscherallee 11.
Kalia meta-vanadato
Kalia meta-vanadato aŭ KVO3 estas neorganika okso-kombinaĵo de kalio kaj vanado, senkoloraj aŭ palverdaj kristaloj kaj tre higroskopa substanco. Meta-vanadato de kalio dissolviĝas malrapide en malvarma akvo kaj tre facile en varma akvo, kaj tre malfacile en kalia kaŭstikaĵo.
Kiam varmigata ĝis vaporigo, la solvaĵo iĝas siropeca, ĝis iĝi terblanka maso, kiu, per sinsekva varmigo fandiĝas kiel flava likvaĵo. Kvankam vanadatoj estas trovataj en pluraj konfiguracioj, nur la meta-formo estas la plej stabila, la aliaj formiĝas nur en la ĉeesto de granda eksceso de bazo.
Bobadilla del Campo
Bobadilla del Campo [bobaDIlja delKAMpo] estas municipo en la sudo de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Medina (Tero de Medina) en la sudo de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 32,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 292 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 500 el la 1950-aj jaroj.
Ĝi distas 69 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Brahojos de Medina, Velascálvaro, Carpio, Cervillego de la Cruz, Madrigal de las Altas Torres (Ávila) kaj Blasconuño de Matacabras (Ávila). Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de montetoj.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.
Uberto Decembrio
Uberto Deĉembrjo (1350-1427) (naskiĝis en Vigevano, 1350 - mortis en Treviglio, en la 7-a de aprilo 1427) estis itala humanisto, tradukisto, politikisto, oratoro, hebreisto kaj filozofo, tradukinto de la Respubliko de Platono, amiko de Manuelo Krizoloras kaj Coluccio Salutati, aŭtoris sennombrajn oratoraĵojn, traktatojn kaj moralajn dialogojn. Li estis sukcedinto de Antonio Loschi kiel kanceliero de la duko de Milano.
12752 Kvarnis
12752 Kvarnis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Uberto Decembrio
Biografio
Li edziĝis al Katerina Marazzi, filino de fama kuracisto nomita Marazio, kiu donis al li kvar filaron: Modesto, Petrus Candidus, Paolo Valerio kaj Angelo Camillo. Li estis sekretario de Gian Maria Visconti, Duko de Milano, al kiu li dediĉis multenombrajn verkojn, kaj de Pietro Filargo di Candia, en 1404, estonta kontraŭpapo Aleksandro la 5-a.
Dum la periodo kiam li aktivis kiel sekretario de la familio Viskonti, Uberto Decembrio servis en la kortego de la imperiestro en Prago, sub la ordonoj de la Duko de Milano, kiu konkeris tian titolon, apogita de la imperiestro Venceslao la 1-a. En 1402, Gian Galeazzo mortis, kaj lia amiko Manuelo Krizoloras (1355-1415) lasis Pavion dank'al politikaj ŝanĝoj okazintaj en Milano. En majo 1411, la kondotiero Faĉino Kane (1360-1412) arestis Uberton, sekretarion de la duko Giovanni Maria. La familio de Uberto fuĝis al Ĝenovo, kaj ricevis helpon de la Familio Dorja. Faĉino Kane prenis al si la kontrolon sur la duklando de Milano. En oktobro 1418, la nova papo Marteno la 5-a, elektita dum la Koncilio de Konstanco, vizitis Milanon, dum sia vojaĝo inter Konstanco kaj Romo. Dum lia vizito Uberto elstariĝas kiel brila oratoro.
Inter la verkaro kiu supervivis lin troviĝas leteroj, folozofiaj traktatoj kaj civilaj temoj. Lia filo, Pier Candido, ankaŭ estis humanisto kaj heredis el la patro la oficojn kiujn li plenumis. Angelo Camillo, lia filo plej juna, studis kun Gasparino Barzizza kaj Guarino da Verona kaj sekve laboris en Ferrara, Napolo kaj Hispanio.
Fora konservado
Fora konservado, Konservado ex situ aŭ Ex-situ-konservado signifas laŭlitere "de-eja konservado". Ĝi estas la procezo protekti endanĝerigitan specion de planto aŭ besto ekstere de ĝia natura vivejo; ekzemple, per forigado de parto de la populacio de minacita vivejo kaj lokigado de ĝi en nova loko, kiu povas esti natura areo aŭ ĉe prizorgo de homoj. Dum Fora konservado konsistas el kelkaj el la plej malnovaj kaj plej konataj konservadometodoj, ĝi ankaŭ implikas pli novajn, foje kontestatajn metodoj en laboratorioj.
Kolonia translokigo
La plej bona metodo de maksimumigado de speciebleco al supervivo (kiam foraj metodoj estas postulataj) estas per translokigado de parto de la populacio al malpli minacita loko. Estas malfacile imiti la medion de la origina koloniloko konsiderinte la grandan nombron da variabloj difinante la originan kolonion (mikroklimato, grundoj, simbiozaj specioj, foresto de severa predado, ktp.) Ĝi ankaŭ teknike defias elradikigi (koncerne plantojn) aŭ kapti (koncerne bestojn) la postulatajn organismojn sen nepravigebla damaĝo.
Ekzemplo de kolonitransloko en natura medio estas la kazo de la endanĝerigita Santakruca holokarpo, Holocarpha macradenia, nova kolonio el kiu estis malkovrita dum enketo meze de la 1980-aj jaroj en la loko de proponita butikumcentro en okcidento de la Kantono Contra Costa. Post kiam la urbo de Pinole decidis aprobi la butikumcentron, la urbo fidis je transloka plano evoluigita fare de sciencistoj por forigi la tutan kolonion al proksima loko tuj oriente de Nacia vojo 80.
Lajos Csernátony
CSERNÁTONY Lajos (ĉerna:toni), Cseh estis hungara ĵurnalisto naskita en Koloĵvaro la 21-an de aŭgusto 1823 kaj mortinta en Budapeŝto la 4-an de marto 1901.
Fora konservado
Homzorgaj metodoj
Bestoĝardeno kaj botanikaj ĝardenoj estas la plej konvenciaj metodoj de fora konservado, ĉiuj el kiuj hejmas kaj protektas specimenojn por bredi kaj reenkonduki ilin en la naturo kiam necesas kaj eblas. Tiuj instalaĵoj provizas ne nur loĝejon kaj prizorgas specimenojn de endanĝerigitaj specioj, sed ankaŭ havas instruan valoron. Ili informas publikon pri la minacita statuso de endanĝerigitaj specioj kaj de tiuj faktoroj kiuj kaŭzas la minacon, kun la espero de kreado de ĝenerala intereso en maldaŭrigado kaj inversigado de tiuj faktoroj kiuj endanĝerigas la supervivon de specio en la origina loko. Ili estas la plej publike vizititajn forajn konservadejojn, kaj la WZCS (World Zoo Conservation Strategy) taksas ke la 1100 fakorganizitaj zooj en la mondo ricevas pli da 600 milionojn de vizitantoj ĉiujare.
Lajos Csernátony
Kariero
Lajos Csernátony estis sekretario de Lajos Kossuth dum la Hungara revolucio de 1848, unu el la redaktoroj de la radikalspirita gazeto Március Tizenötödike, poste sekretario de la Honvédelmi Bizottmány (Patrujdefenda Komitato). En 1851 en lia foresto la aŭstriaj aŭtoritatoj kondamnis lin al morto. En jaroj 1849-51 li vivis en Parizo, el kiu post la la puĉo de Napoleono la 3-a oni elpelis lin. Li iris Anglion kaj instruis en bazlernejo. Inter 1860 kaj 1864 li vivis en Italio. Li estis dum tiuj jaroj kunlaboranto de pluraj gazetoj (National Evènement, Presse, New York Times, Morning Star). Li revenis Hungarion en 1867. Ĝis 1869 li estis ĉefkunlaboranto de Hon, poste redaktis la gazeton Ellenőr, pli poste li estis ĉefkunlaboranto de la gazeto Nemzet, resp. Magyar Nemzet. De 1867 li estis deputito ĝis sia morto. Lia ĵurnalista stilo estis noviga en la hungara ĵurnalismo.
Elefantiso
Laŭ la helena mitologio, Elefantiso (el la greka, «elefantino») estis unu el la edzinoj de Danao, reĝo unue de Libio kaj poste de Argolando.
Verŝajne ŝi estas simpla simbolo de la afrika deveno de la reĝa familio de Argolando, per la reprezentado de unu el la plej konataj, kaj tiutempe ŝokigaj, bestoj de tiu mondoparto. Do, ŝi nur aperas en la mita rakontaro kiel patrino, kun ŝia edzo, de la danaidinoj nomiĝintaj Gorgofono kaj Hipermnestro. Ĉi tiu lasta iĝis la plej fama el la filinoj de Danao, pro tio ke ŝi estis la nura kiu malobeis sian patron kaj rifuzis murdi la egiptidon al kiu ŝi ĵus edziniĝis. Pro tio, Hipermnestro supervivis siajn fratinojn kaj fondis novan dinastion en Argolando.
Elefantiso ne estis la nura parulino de Danao. Fakte, li havis siajn kvindek filinojn kun diversaj edzinoj kaj amantinoj, kaj homaj kaj nimfaj.
Pelagianismo
Pelagianismo estas herezo de 4-a jarcento kiu prenis la nomon el Pelagio, kristana moralisto kiu agis en Romo en 383-410. Laŭ ili, la homoj kapablas meriti sian savon, kio estas diametre opona al Aŭgusteno. Ili grande emfazis en la rolo de l' homaj faroj kaj subkonsideris la ideon pri Dia graco. Ili neis la originan pekon kaj apogis la ideon de homa perfektebleco en vivo kun helpo de Dio.
Teodoro de Mopsuestio influis la pelagianismon.
Rouffach (stacidomo)
Rouffach estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Rouffach, en departemento Haut-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Furaĝa ternukso
Ĉi tiu sovaĝa plurjara parenco de la ordinara ternukso gravegis por plibonigi paŝtejojn en la tropikoj. Ĝia stoloneca kreskokutimo, subtera semoproduktado, alta furaĝa kvalito, kaj akceptebleco al paŝtantaj brutoj havas specialan valoron. Ĝi estas vaste uzata en tropikaj paŝtaj sistemoj por remaĉuloj. La plej ofta kulturvario unue estis liberigita en 1989 kiel cv. 'Amarillo' en Aŭstralio. Poste, ĝi estis liberigita kiel cv. "Mani Forrajero Perenne" en Kolombio en 1992. Ĝi estis vaste distribuita en la tropikoj kiel aliĝo CIAT 17434.
Rouffach (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Louis (115000).
Furaĝa ternukso
Priskribo
Ili estas plurjaraj herboj, kun tigoj unue vertikalaj, poste rampantaj, enradikiĝintaj en la nodoj. Folieroj 1–5 cm longaj kaj 0.6–3.2 cm larĝaj, apekse rondigitaj; akso 0,5–1,5 cm longa, petiolo 1,5–6 cm longa. Infloreskoj kun 4 aŭ 5 floroj; flavaj petaloj. Guŝoj 2-artikitaj, 5-32,5 cm longaj kaj 6-7 mm dikaj, proksima arterio 11-13 mm longa, istmo 1-8,5 cm longa, malproksima arterio 12-14 mm longa, glata perikarpo; semoj 1 po artikaĵo
Uzoj
La planton unue oni uzis en brutobredado kaj pro sia alta proteina enhavo, ĝi estis provita en kortobirdoj kun tre pozitivaj rezultoj; la graveco kuŝas en tio, ke ĝi malaltigas manĝkostojn kaj plibonigas produktajn rapidojn, prezentante elstarajn karakterizaĵojn - rezisto al paŝtado, sekeco, ombraj lokoj kaj ĉar ĝi estas plurjara legumeno do nitrogen-fiksanta. La teknologio konsistas en uzado de ternuksaj plantoj aŭ tranĉitaj aŭ en paŝtejoj por plibonigi la nunan dieton de kokinoj, kiu baziĝas sur maizo, sorgo, hejmaj ruboj, agrikulturaj ruboj, fruktoj kaj aliaj. Ĉi tiu planto estas ĉefe uzata por manĝigi bestojn, sed kutime troveblas en ĝardenoj danke al sia alloga koloro. Ĝi ankaŭ helpas kontraŭbatali fiherbojn.
Kultivado
La planto ne bezonas multan prizorgon, ĉar ĝi estas imuna al preskaŭ ajna klimato. Ĝi estas planto, kiu bezonas multan sunon, tiel ke ĝiaj folioj kaj floroj konservas sian koloron.
Ĝi estas kutime plantita en acidaj grundoj por fekundigi la teron, sed ĝi povas esti adaptita al iu ajn klimato. Ĝi povas elteni mallongajn periodojn de inundo kaj maksimume 3 monatojn sen akvumado, ĉi tiu planto povas esti akvumita 2 ĝis 3 fojojn semajne.
Semado kaj starigo
Ĝi ankaŭ adaptiĝas al areoj de la humidaj tropikoj kun pluvoj ĝis 4500 mm jare. En areoj kun seka sezono pli granda ol 4 monatoj, ĝi perdas siajn foliojn kaj stolonojn pro elsekiĝo, sed en la sekva pluvsezono ĝi rekreskas.
Avantaĝo
Ĝia rekta konsumo en paŝtado reduktas kostojn, plibonigas viandon kaj ovoproduktadon, plibonigas la pigmentaĵon de viando kaj ovoflavo.
Ĝi plibonigas brutarajn sistemojn kaj antaŭenigas malpli fortajn sistemojn. Rapidigas rubodegeneron, stimulas grundan biologian diversecon kaj pligrandigas grundan organikaĵon, rekuperas degraditajn grundojn por uzo de brutaro, reduktas produktokostojn kaj pliigas produktajn enspezojn. Ĉi tiu teknologio profitigas multajn kamparajn familiojn kaj uzo de familia laboro. Plibonigas grundan fekundecon kaj malhelpas grundan erozion.
Rekomendoj
Uzu furaĝajn ternuksojn paŝtejen, kun minimumo de 1 m² × birdo. Uzu ĝin kiel kompletan proteinan manĝaĵon. Dum la establo (3 monatoj), ne manku al ĝi akvo kaj la aliherba eliminado. Flegu ĝin ĝis ĝi havos 100% da areokovrado.
Dietlikon
Pri la komunumo
Atentu: Ne miksu Dietlikon kun la similnoma distriktĉefurbo Dietikon.
Geografio
Dietlikon situas okcidente de la urbo Zuriko en la Glattvalo. Dum la norda parto de Dietlikon konsistas el kampareco vilaĝo-kern en sudo aliflanke de la fervojlinio situas grava industrikvartalo kun multaj grandvendejoj, inter kiuj la plej konata estas la fama sveda mebloentrepreno IKEA.
Trafiko
Per trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj diversaj buslinioj la komunumo estas bonege konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. Tra Dietlikon pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Sankt-Galo. En sudo la komunuman teritorio tranĉas la svisa aŭtovojo A1, kies grava kruco de Brütisellen situas sur la teritorio de la komunumo Dietlikon. Ĉe la kruco de Brütisellen komenciĝas la svisa aŭtovojo A3 al la Zurika Oberlando. Dietlikon ĉe la kruco de Brütisellen havas alveturon al ambaŭ aŭtovojoj.
Historio
Unua dokumenta mencio de Dietlikon datas sub la nomo Dietlinchoven el la jaro 1124.
En la jaro 1124 la Monaĥejo Allerheiligen en Ŝafhaŭzo posedis la privilegiojn pri Dietlikon. En la jaro 1487 la familio Schwend vendis la malaltan jurisdikcion pri Dietlikon kaj Rieden al Hans Waldmann, urbestro de Zuriko. Waldmann kunigis la jurisdikcion pri Dietlikon, Rieden kaj Dübendorf al tribunala senjorujo, el kiu la urbo Zuriko en la jaro 1489 formis ĉefvoktejon, kiun ĝi en la jaro 1615 kunigis kun la voktejo Schwamendingen. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Dietlikon fariĝis memstara politika komunumo.
Sporto
La virinoj de la Unihokeklubo Dietlikon gajnis en la jaro 2006 kaj la svisan ĉampionadon kaj ankaŭ la svisan pokalfinalon. 7 ludantinoj de la klubo fariĝis en la jaro 2005 mondĉampiono en la virina unihokeo.
Igualada
Historio
En la komenco ĝi estis setlejo kiun historiistoj datigas je la jaro 1003. Plej menciinda konstruaĵo estas preĝejo dediĉita al Sankta Maria, iel rilata al la Monaĥejo de Sant Cugat. La teritoriajn limojn de Igualada konturis la feŭdaj posedaĵoj de Ódena, apartenantaj al la Sinjoroj de Montbui kaj Claramunt, en la antikva kruciĝo de la vojoj al Barcelono kaj Ilerdo (Lleida). La unuaj konataj urbomuroj datiĝas, plejeble, je la 12a jarcento. Igualada pliampleksigis siajn limojn dum la 14a jarcento, aldonante novajn konstruaĵojn en la okcidenta sektoro, la t.n. Raval de Capdevila. La muregoj plustaris ĝis la 18a jarcento, post sia ampleksigo en la 15a jarcento. Fine de la 18a jarcento oni konstruis la kvartalojn Sant Agustí kaj Soledat, preter la urbomuroj. Ankaŭ en tiu jarcento oni konstruis la novajn ledlaborejojn.
Jam en nia epoko, en 1925, Igualada plilongigas la municipajn limojn per aĉetado de teritorio al Ódena. Tio permesis poste sian ekspansion. Dum la frankisma periodo, la granda enmigrado venanta el la duoninsulo provokis la kreadon de laboristaj kvartaloj kiaj Fàtima, Sant Crist kaj Montserrat.
En 1984 oni aprobis la Pla Especial de Millora Urbana "Les Comes 2" (Speciala Projekto por Urba Pliboniĝo). Ĝi signifis la kreadon de nova kvartalo kun pli kvalitaj vivkondiĉoj. La projekto estis pliampleksigita en 1988.
Esperanto
Igualada Esperanto-Societo Komence de 1907 oni kreis en Igualada la Igualada Esperanto-Societo-n, kies sidejo situis en la urbocentro. Dum la inaŭguro paroladis la pilernejaj instruistoj Pubill i Lliró (el Sabadell), Gomis, Cardús (el Capellades) kaj Solsona. La 15an de novembro la direktoro de la Ateneu Igualadí, Francesc de P. Bedós prelegis pri la utileco de esperanto por la laborista klaso, en la ripozsalono de la institucio antaŭ multe da ĉeestantoj. En la sekvanta tago oni organizis la unuajn klasojn de esperanto en la Ateneu. Februare de 1908 ili eldonas la revuon Stelo Kataluna la dua tiutipa gazeto publikigita en Hispanio. La unua estis La Suno Hispana. En oktobro oni kreas, en la Ateneu mem, sekcion de Esperanto, al kiu tuj aliĝas la membroj de IE-Societo. En la sama monato komenciĝas dua kurso de Esperanto kaj la sekcio de la Ateneu proponas premion kadre de la Internaciaj Floraj Ludoj okazontaj en Barcelono. Tiun premion gajnis la sviso Jaume (Jakobo) Schmid. Alia premiito de tiu literatura konkurso estis la fama kataluna verkisto Carles Riba.
Chavannes-le-Veyron
Chavannes-le-Veyron estas komunumo en la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 129 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Igualada
Esperanto
Stelo Kataluna Komence de la 20a jarcento, la esperanto-movado forte disvastiĝis plurloke en Katalunio. En Igualada tio rezultis en la publikado de modernismo-stila revuo nomata Stelo Kataluna, kies ĉefredaktoro estis Johano Llansana. En ĝi publikiĝis artikoloj pri arto, scienco kaj esperanto-movado. Oni povas aliri kelkajn ciferecajn ekzemplerojn tra la arkivo-servo de Diputació de Barcelona: http://www.diba.es/xbcr/ (ŝlosilvortoj: esborrar=viŝi; buscar=serĉi) Biografaj notoj: Johano Llansana Bosch. Filo de Fransesc Llansana elstaris pro siaj konoj pri teksotekniko. Estis magistratano kaj ĵurnalisto en Igualada. Liaj artikoloj troveblas en la jenaj revuoj: Revista Astronómica, Catalunya Tèxtil, El Ateneo, El Eco de la Industria, Stelo Kataluna, Pàtria, L'Ateneu, L'Eco d'Igualada i El Igualadino. Johano estis unu el la fondintoj de la Federació Patronal (federacio de labormastroj) en Igualada. Li intervenis por mildigi la konfliktojn okaze de la tiutempaj laboristaj kaj sociaj tensioj. En Ateneu Igualadí de la Classe Obrera li estis instruisto kaj direktoro de la Lernejo pri Teorio de la Teksaĵoj kaj li ankaŭ kreis kaj gvidis la Enciklopedian Sekcion. Krom tio, Johano tre ŝatis astronomion kaj liaj artikoloj ricevis la gratulrekonon de la elstara astronomo Comas i Solà.
Chavannes-le-Veyron
Geografio
La komunumo Chavannes-le-Veyron situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro ĉe la bordo de la rivero Veyron, proksimume 11 kilometrojn norde de la distriktĉefurbo Morges. La komunumo konsistas el la vilaĝo Chavannes kaj la setlejoj La Côte kaj Saint-Denis.
Igualada
Esperanto
5a provinca renkontiĝo En 1963 okazis en Igualada la 5a Provinca Renkontiĝo de Esperantistoj. La ĵurnalo Diari d'Igualada intervjuis al unu el la ĉefaj disvastigantoj de Esperanto en la urbo, s-ro Josep Castelltort Riba. Laŭ lia informo, tiumomente estis en Igualada dekduo da esperantistoj, el kiuj almenaŭ kvin flue parolis la lingvon. Ankaŭ laŭdire de Castelltort, la nombro de esperantistoj en Hispanio estis ĉ. 50.000. Inter la programeroj de la renkontiĝo staris meso en Esperanto ĉe la preĝejo de la Piaj Pastroj, hispanlingva prelego ĉe la Supera Ledteknika Sindikat-Lernejo kaj frateca bankedo.
Chavannes-le-Veyron
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,63 km², de kiuj 24,8% estas kovritaj de arbaro, 68,0% servas por agrikulturo kaj 6,2% por setlado.
Igualada
Esperanto
'Ĝemeliĝoj' Igualada ĝemeliĝis kun la jenaj urboj: Guimaraes (Portugalio), Lecco (Italio), Nueva Esperanza (El Salvadoro) kaj Alcántara (Hispanio).
Chavannes-le-Veyron
Najbaraj komunumoj
La komunumo Chavannes-le-Veyron limas en nordo al Cuarnens, en oriento al La Chaux (Cossonay), en sudo al Grancy, en sudokcidento al Pampigny, kaj en nordokcidento al L'Isle.
Igualada
Vizitindaj lokoj
Igualada tombejo
Chavannes-le-Veyron
Trafiko
Chavannes-le-Veyron situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la komunumo kondukas flankaj vojoj de La Chaux (Cossonay), Cuarnes, L'Isle kaj Grancy. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 11 kilometrojn sude de la komunumo apud Morges. Pere de la poŝtaŭtolinio de Cossonay al L'Isle la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Igualada
Vizitindaj lokoj
Inter 1985 kaj 1994 oni konstruis la novan tombejon, kiu gajnis en 1996 la prestiĝan premion FAD pri arkitekturo. Respondecas pri ĝia konstruado la arkitektoj Enric Miralles kaj Carmes Pinós. Enric mortis en 2003 pro cerba kancero kaj estis enterigita en la tombejo de li mem kunplanita kaj finkonstruita.
Chavannes-le-Veyron
Historio
La unua dokumenta mencio de Chavannes-le-Veyron datiĝas el la jaro 1285. La Abatejo Lago de Joux posedis dum mezepoko rajtojn kaj bienojn en Chavannes-le-Veyron la interezrajtoj apartenis al la Senjoroj de Cossonay. Dum la berna regado la vilaĝo formis etan senjorujoj, kiu apartenis al la Voktejo Morges. Dum mezepoko en Chavannes-le-Veyron troviĝis la malsanulejo de Cossonay, kiu estis fermita en la 17-a jarcento.
Igualada
Vizitindaj lokoj
Komarka Muzeo
La Igualada Komarka Studcentro, fondita en 1947, estis la unua iniciato kiu instigis al disaranĝado de muzeeca substrukturo en Igualada kaj ĝia regiono. Sekve de tiu iniciato oni inaŭguris la Muzeon de la Urbo de Igualada en 1949. La sidejo de la Muzeo estis la Lernejo Garcia Fosses. Inter la temoj kaj sekcioj troveblis naturaj sciencoj, arkeologio, artoj antikva kaj moderna, lokaj historio kaj folkloro kaj komarka kartografio.
En 1954, inaŭguriĝis la Museu monogràfic de la Pell (Muzeo specifa pri Ledo), unika en Hispanio kaj la tria de Eŭropo. La Salonoj pri Tekso de la Muzeo de la Urbo inaŭguriĝis en 1955. Ili entenis industrian maŝinaron, teksajn fibrojn kaj materialojn, ŝtofspecimenojn, miniaturojn, dioramojn kaj teknikan dokumentaron.
Kulmine de tiuj ĉi aranĝoj, en 1982 oni kreis la municipan kaj publikan fondaĵon Museu Comarcal de l'Anoia (Komarka Muzeo de Anoia), regata de aŭtonoma patronaro kies prezidanto estas la urbestro de Igualada.
Pilgrimado
Sankta Jakovo-gastejo  Montserrat
1069 Planckia
1069 Planckia estas mezgranda hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
NGC 4480
NGC 4480 (aliaj indikoj — UGC 7647, MCG 1-32-87, ZWG 42.139, VCC 1290, IRAS12278+0431, PGC 41317) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Arroyo Sarandí
Arroyo Sarandí estas la nomo de jenaj riveroj en Urugvajo:
Vidu ankaŭ:
Sala Biellese
Sala Biellese estas komunumo de Italio.
Maldensigo
En tipografio, maldensigo estas tipografia emfazo per pligrandigo de intersignaj distancoj en la emfazata tekstopeco. Ĝi estas uzata anstataŭ kursivo en kompostado de tekstoj per tipara familio kiu malhavas kursivon; ekz-e en la tekstoj gotikaj aŭ ŝavaj, en tajpado ktp. En la anglalingva mondo tiu emafazmaniero ne estas uzata, kaj tial ĝi mankas en pliparto da tekstoredaktiloj faritaj en Anglalingvujo.
Uzante maldensigon oni atentu, ke la spacetojn ĉirkaŭ la maldensigita peco necesas laŭe pligrandigi. En HTML oni povas uzi (kompreneble, pli bone estas solfoje difini tian stilon en stilfolio).
Ĉe maldensigo pure tipografiaj ligaturoj (kiel ﬁ, ﬂ) disiĝas en apartajn literojn; tamen ili povas konserviĝi, se ili presentas grafemon, kiel æ aŭ la gotika ch = /ĥ/ (sed ial ne sch = /ŝ/).
Mormono (profeto)
Mormono (angle Mormon), laŭ la Libro de Mormono, estis profeto, kiu vivis en Ameriko de 311 ĝis ĉirkaŭ 400. Mormono rezumis la historion de sia popolo en metalaj platoj, post li taskis la skribaĵon al sia filo Morono, kiu aldonis kelkajn vortojn kaj okultis la platoj en la monto Cumorah, kiu estas apud hodiaŭa vilaĝo Manchester, Nov-Jorkio, Usono.
Kapitoj
Kapitoj esperante kaj Capito en la latina origine estas genro de birdoj de la familio de Kapitonedoj laŭ kelkaj fakuloj kaj de la familio de Ramfastedoj laŭ aliaj. Temas pri diketaj birdoj kun fortaj bekoj, larĝaj koloj kaj grandaj kapoj, kiuj ĉiukaze rilatas la tukanojn. Ili montras brunecan aŭ nigroblankan plumaron kun ruĝaj markoj ĉe kapo. Estas kazoj de seksa duformismo.
La genro enhavas la jenajn speciojn:
Torecko
Torecko (ukraine Торецьк; ruse Торецк /Toreck) estas urbo de regiona signifo en la oriento de Ukrainio.
Barna Buza
Ne konfuzu kun Barna Búza!
Franz von Papen
Franz Joseph Hermann Michael Maria von PAPEN, Erbsälzer zu Werl und Neuwerk (naskiĝis en Werl; mortis  en Obersasbach) estis germana politikisto (Zentrumspartei, malmembriĝis je 1932), regna kanceliero en 1932 kaj de 1933 ĝis 1934 vickanceliero en la kabineto de Hitler. Papen estis unu el la 24 personoj, kiuj estis akuzitaj en la Nurenbergaj procesoj kontraŭ la ĉefmilitkrimuloj antaŭ la internacia milita tribunalo. Li estis malkondamnita en ĉiuj punktoj la 1-an de oktobro 1946. En la sekvinta juĝoĉambra procedo li estis akuzita je ok jaroj da laborkampo.
Etila metafosfato
Etila metafosfato aŭ trietila trimetafosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la etanolo kaj metafosfata acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo. Etila metafosfato posedas 6 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, 1 fosforatomon kaj 3 oksigenatomojn. Etila metafosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de metafosfataĵoj.
Adenozino ne estas produktita en detekteblaj kvantoj en foresto de fosfora kunmetaĵo. Dum adenozino estas produktita en ĉeesto de kaj fosfata acido kaj etila metafosfato, la nukleozidaj fosfatoj estis detektitaj nur kun la uzo de etila metafosfato. Oni povas atendi, ke etila metafosfato verŝajne ne estis la plej abunda fosforfonto sur la primitiva Tero, sed ni ne scias kiom bone alia fosforfonto, eble pli abunda, povus anstataŭi etilan metafosfaton.
Barna Buza
Barna BUZA, laŭ hungarlingve kutima nomordo Buza Barna estis hungara politikisto, ministro, ĵurnalisto, advokato. Barna Buza naskiĝis la  1873 en Tolcsva. Li mortis la 1944 en Budapeŝto.
Biografio
Barna Buza post lernado li estis ĵurnalisto ekde 1897. Inter 1905 kaj 1910 li estis parlamenta deputito. En 1916 li fondis partion. Post venko de Kalistefa revolucio li iĝis ministro. Li strebis pri reformo de bienoj. Post venko de Hungara Sovetrespubliko li retiriĝis. Ekde 1921 li estis advokato, krome li kontribuis en la beletro.
Shinobu Arai
Shinobu Arai (荒井 忍, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata.
Ponto Rio Negro
Para la registaro de Amazonio la ponto krom monumenta arkitekturo, helpas al la disvolvigo de las regionoj de la riveroj Purus kaj Solimões, krom la apudajs municipoj. Ekzemple por la produktado de ceramiko en Iranduba kaj por la pliigo de turismo en Novo Airão kaj aliaj municipoj de la RMM. Oni intencas duobligi la ŝoseon Iranduba-Manacapuru (AM-070), permesante al la kamparaj produktistoj ligadon al la vojoreto al la ĉefurbo sen neceso de komercaj "perantoj".
Kun la Teatro Amazonas, la ponto estas konsiderata unu el la plej grandaj kaj gravaj monumentoj de la arkitekturo de Amazonio, kio reprezentas kadron por la integrigo de la Região Metropolitana de Manaus (RMM), fondita en 2007, kun ok municipoj kaj preskaŭ 2,1 milionoj de loĝantoj.
24662 Gryll
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Matyáš Gryll de Gryllov (1551–1611), profesoro ĉe la Universitato de Prago precipe interesita pri kometoj. En 1578 li publikigi enketon pri kometoj malkovritaj ĝis 1577, kvankam li rigardis la kometojn kiel miraklan signon de Dio. La nomo estis sugestita de Jana Tichá.
NGC 4481
NGC 4481 (aliaj indikoj — MCG 11-15-57, ZWG 315.40, PGC 41222) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Zulfikar Ali Bhutto
Zulfikar Ali Bhutto (en urdua: ذُوالفِقار علی بُھٹّو, en sinda: ذوالفقار علي ڀُٽو‎) kun sinda prononco: [zʊlfɪqɑːɾ ɑli bʱʊʈːoː]) (5a de Januaro 1928 – 4a de Aprilo 1979) estis pakistana politikisto kiu servis kiel ĉefministro de Pakistano el 1973 ĝis 1977, kaj antaŭ tio li estis la unua demokratie elektita kaj 4-a Prezidento de Pakistano el 1971 ĝis 1973. Li estis kromnomita de siaj sekvantoj en Pakistano kiel Quaid-i-Awam (urdue: قائد عوام‬‎ Popolestro). Li estis ankaŭ la fondinto de la Pakistana Popola Partio (PPP) kaj servis kiel ties proparolanto ĝis sia ekzekuto (pendumita) en 1979.
Vivo
Ĉirkaŭ Julio 1972, Bhutto estis rekuperinta 93,000 militkaptitojn kaj 5,000 kvadratajn mejlojn de teritorio konkerita de Barato post subskribi la Interkonsento de Ŝimla. Pri eksterlandaj aferoj, li plifortigis ligilojn kun Sovetunio, Ĉinio kaj Saŭdarabio, kaj agnoskis la suverenecon de Bangladeŝo. Pri enlandaj aferoj, dum la regado de Bhutto la parlamento unuanime aprobis novan konstitucion en 1973, post kio li helpis la proponon de Fazal Ilahi por prezidento, kaj li anstataŭe li enposteniĝis por la nova posteno de ĉefministro. Li ankaŭ ludis ŝlosilan rolon en la iniciato de la atombomba programo. Lia ekonomia programo estis bazita sur la ŝtatigo de multo el la Pakistanaj industrioj, kaj etendon de la Bonfarta Stato per enkonduko de minimuma enspezo kaj profitoj por maljunuloj. Aldone Bhutto lanĉis la procezon de industria rekonstruo per establado de la ferforĝejoj Pakistan Steel Mills kaj de la haveno Port Qasim. Bhutto dissolvis la Baluĉian Asembleon post la malkovro de armiloj el Irako destinitaj al ribeluloj.
Kristensen
Kristensen estas la familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ:
Konfederacia Parko (Kalgario)
La parko etendiĝas sur 400 akreoj inter la kvartaloj Mount Pleasant, Capitol Hill, Collingwood kaj Highland Park. 10-a Strato Okcidenta trairas la parkon de nordo al sudo.
La parko havas piknik-tablojn, tobogan-montetojn, biciklo-vojojn, tenis-ludejojn, kaj basbal-ludejojn. La parko ankaŭ estas loko populara inter novgeedzoj por la farado de nuptofotoj.
Apud la parko estas la Konfederacia Golfludejo kaj la parko gastigas la Kristnaska Lumospektaklo de Klubo Lions en decembro kaj januaro.