cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Trebesing
Trebesing estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Spittal. Fine de en la komunumo vivis.
Vincent van Gogh
Antverpeno kaj Parizo
En Parizo Van Gogh konatiĝis kun la tiama aktuala artostilo, impresionismo. Sub ties influo kaj tiu de japana grafiko heliĝis lia ĝis tiam malhela paletro kaj li komencis eksperimenti uzante diversajn pentroteknikojn. Li multe pentris ekstere, ĉefe en la kampara ĉirkaŭo de Parizo, en Montmartre kaj en Asnières. Dume la antverpenaj instruistoj eĉ ne estis rimarkintaj, ke Vincent estis for, kaj preparis lian ateston kun la rezulto "nesufiĉa".
Sed post kelka tempo li ne plu eltenis la senripozan urbegan vivon, la oftajn disputojn inter pentristoj, kaj ankaŭ la fakton, ke oni malpermesis al li pentri surstrate. Li decidis forlasi la urbon, pri kio li poste skribis al Theo: "[...] kiam mi forveturis de vi ĉe la Gare du Midi, mi estis ĝismorte malfeliĉa kaj preskaŭ malsana kaj preskaŭ ebriulo, ĉar mi tiom ruinigis min." En februaro de la jaro 1888 li vojaĝis al la sudfranca Arles.
Arles
Pro diversaj kialoj Van Gogh decidiĝis pri suda Francujo. Unuflanke li volis eskapi la nordan vintron kaj aliflanke li esperis trovi tie la "bluajn tonojn kaj ĝojajn kolorojn" de la sudo. Komence Arles estis nur etapo sur la vojo al Marsejlo, kie li volis agadi artkomerce por Theo, sed tiu plano neniam realiĝis.
En 1888 Van Gogh vivis unue en pensiono. Aprile li luprenis atelieron en la tiel nomata flava domo, kie li unue laboris, kaj ekde septembro ankaŭ loĝis. El arta vidpunkto la restado en Arles estis tre produktiva, ĉar en la tieaj dek ses monatoj Van Gogh kreis 187 pentraĵojn. Pro manko de modeloj, li unue turniĝis al pejzaĝoj. Post la Ponto de Langlois li pentris printempe serion de florantaj fruktoĝardenoj kaj aliaj motivoj el la ĉirkaŭo de Arles. Maje li ekskursis dum kelkaj tagoj al Saintes-Maries-de-la-Mer, kie li preparis interalie skizojn por la poste realigita pentraĵo Fiŝboatoj ĉe la strando de Les Saintes-Maries.
Post iom da tempo Van Gogh konatiĝis kun aliaj pentristoj, kiuj portempe loĝis en la regiono. Li ŝatis esti kun Eugène Boch, kies portreton li verkis. Ĉefe grava estis la amikeco kun la ĉefpoŝtisto Joseph Roulin. Van Gogh pentris ĉiujn kvin familianojn de Roulin plurfoje, kaj eĉ sesfoje la poŝtiston. La unika, propra stilo de Van Gogh stabiliĝis en Arles. Karakterizaj trajtoj estas vivaj koloroj, kun preferado de flaveco kaj dika tavolo de farbo.
La 23-an de oktobro Gauguin alvenis al Arles, sed jam baldaŭ la rilato inter la du viroj kriziĝis. La kunvivado ĉesis ĝuste du monatojn poste pro neniam tute klarigita evento, dum kiu laŭ Gauguin, van Gogh post disputo inter ambaŭ fortranĉis parton de sia maldekstra orelo (aŭ laŭ aliaj la tutan orelon. )
Tamen ankaŭ eblas, ke Gauguin mem estis la fortranĉinto. Tiel opinias la historiistoj Hans Kaufmann kaj Rita Wildegans el Hamburgo. Laŭ ili, fine de la restado de Paul Gauguin en Arles, Vincent van Gogh havis unu el siaj nervaj atakoj kaj ekbatalis kun Gauguin. Tiu, provante defendi sin, vundis akcidente per glavo la orelon de Van Gogh. Poste ambaŭ repaciĝis kaj Vincent skribis al Gauguin "Kio okazis, restu inter ni." Al sia frato Theo, Vincent skribis: "Feliĉe Gauguin ne havis pafilon aŭ alian modernan milit-armilon".
Subtropika Fronto
Norda subtropika fronto
Estas subtropika fronto en la Pacifika Oceano kuŝe inter la paraleloj norde 25 kaj 30 gradoj latitude.
Vincent van Gogh
Arles
Tiu okazaĵo estas konsiderata la unua manifestacio de malsano, kiun oni tiam, verŝajne erare, diagnozis kiel epilepsion. Dum populariĝo de la pentristo kuracistoj kaj psikologoj postmorte - kaj sen finfina rezulto - helpe de bildoj, leteroj kaj tekstoj starigis multajn alternativajn diagnozojn. Laŭ indikoj de la paciento la krizoj estis ligitaj al halucinoj, premsonĝoj kaj depresio. Dum siaj lastaj vivojaroj Vincent suferis ilin plurfoje dum tagoj aŭ eĉ semajnoj kaj ili malhelpis lian pentradon. En la krizliberaj fazoj li tamen estis mense klara kaj laborkapabla.
Subtropika Fronto
Suda subtropika fronto
La limo inter varmaj, salecaj subtropikaj akvoj kaj akvoj de Antarkto troviĝas en la tri oceanaj basenoj. Komune uzata kriterio estas ke ĝi troviĝas ĉe latitudo kie la saleco je profundo de 100 m falas sub 34.9 praktikaj salunuoj.
Vincent van Gogh
Arles
Pro la sangoperdo li restis dum ĉirkaŭ du semajnoj en la malsanulejo de Arles. En februaro de la jaro 1889 nova krizo necesigis plurtagan restadon en malsanulejo. Apenaŭ hejmenveninte li denove enhospitaliĝis pro petskribo de siaj najbaroj, kiuj timis lian strangan konduton. Tiu deviga enhospitaliĝo daŭris ĝis aprilo. Ĉar la pentristo ankoraŭ ne aŭdacis vivi sola - eble ankaŭ por ne tro ŝarĝi sian fraton, kiu edziĝis antaŭ nelonge - li decidis translokiĝi al la proksima menskuracejo Saint-Paul-de-Mausole en Saint-Rémy-de-Provence.
Saint-Rémy
La privata menskuracejo de Saint-Rémy, kien alvenis la pentristo la troviĝis en iama monaĥejo el la 12-a jarcento. Kuracado tamen ne okazis tie; Van Gogh letere plendis pri la neokupiĝo de siaj kunpacientoj, de kiuj li restis kiel eble plej fora.
Pentrado estis permesata al li kiel terapio, kaj li faris tion ekde la unuaj tagoj de sia restado. Li kroĉiĝis al sia laboro ankoraŭ pli multe ol antaŭe. Unue li pentris kaj la vidon el sia fenestro, poste motivojn el la ĉirkaŭo de Saint-Rémy kaj la poste famiĝantan Stelan nokton.
Somere li suferis gravegan krizon, dum kiu li provis engluti venenajn farbojn (kion oni eble povus konsideri memmortigprovon). Post tio dum semajnoj li timis eliri la domon, sed pentris plurajn memportretojn. Krome li pentris serion da pentraĵoj laŭ blanka-nigraj kopioj, kiujn li posedis - ĉefe de Eugène Delacroix kaj Jean-Francois Millet. Printempe de la jaro 1890 li denove pentris iridojn.
Inter septembro 1889 kaj aprilo 1890 proponis Theo pentraĵojn de Vincent al tri ekspozicioj de avangarda arto. Tiel la pentristo unue konatiĝis en pli vasta publiko. La reagoj estis aprezaj kaj pintis en entuziasma artikolo de artogazeto. Krome estis vendita en unu el la ekspozicioj komence de la jaro 1890 la bildo La ruĝaj vitujoj de Arles. Tio estas la unua dokumentita vendo el lia matura epoko. Sed la pentristo rigardis la eble ontan sukceson pli time ol ĝoje.
Jam ekde la aŭtuno van Gogh intencis forlasi la kuracejon, kie li sentis sin kiel malliberulo, kaj translokiĝi norden. Februare de la jaro 1890 la artamiko kaj kuracisto Paul Gachet proponis akcepti lin kaj zorgi pri li en Auvers-sur-Oise, ĉirkaŭ 30 km de Parizo.
Lastaj monatoj en Auvers
La 17-an de majo 1890 Vincent alvenis al Parizo kaj renkontis ĉe sia frato ties edzinon kaj fileton naskiĝintan en januaro kaj nomatan Vincent. La etoso en la familio estis streĉa: Theo havis malfacilaĵojn kun siaj estroj kaj pripensis ekgvidi memstare galerion - financa risko, ĉar Theo devis zorgi ne nur pri sia propra familio, sed ankaŭ pri la frato kaj havis mem jam de kelka tempo sanproblemojn. Ne antaŭvidite, jam post tri tagoj, Vincent ekvojaĝis al Auvers-sur-Oise ĉe doktoro Gachet.
Personeco kaj konduto de doktoro Gachet, pri kiu diris lia paciento: "[...] lia sperto kiel kuracisto ja certe devas teni lin en ekvilibro dum la batalo kontraŭ la nerva malsano, pri kiu li ŝajne suferas tiel serioze kiel mi mem [...]", estas diverse taksitaj en la biblografio. Unuflanke skribitas: "Vincent ne povis trovi plej bonan terapeŭton por sia malsano" aliflanke lastaj esploristoj priskribas la kuraciston kiel trompiston, kiu malbone diagnozis la malsanon de Van Gogh, ekspluatis lin "mendante" bilddonacojn kaj fine eble eĉ pelis lin al morto. La vidvo Gachet konis multajn modernajn artistojn, inter kiuj estis Paul Cézanne kaj Claude Monet, kies bildojn li kolektis, kaj li mem verkis arte dum sia libera tempo. Van Gogh loĝis en gastejo, sed manĝis unufoje semajne ĉe la kuracisto, kiu montris interesiĝegon pri lia pentrarto.
En Auvers la pentristo multon kreis: en 70 tagoj estiĝis ĉirkaŭ 80 pentraĵoj kaj 60 desegnaĵoj. Tiam ankoraŭ kampara Auvers kun pajlokovritaj dometoj prezentis multajn motivojn. Vincent pentris la, la preĝejon kaj portretojn de loĝantoj, inter kiuj estis ankaŭ tiu de la doktoro Gachet kaj de. La Vincent vizitis sian fraton kaj ties familion en Parizo, sed ŝajne estiĝis denovaj disputoj. Premita la pentristo hejmenveturis la saman vesperon. Li tiam pentris interalie la grenkampojn ĉirkaŭantajn Auvers en pluva etoso.
La Vincent van Gogh mortpafis sin per kuglo en la bruston (laŭ alia raporto en la ventron) ekstere, sed sukcesis reveni al la gastejo. Multon oni komentis pri la kialoj de tiu ago: eblas, ke ĉar Theo nun estis familiestro, Vincent ne volis malhelpi la fraton finance; aŭ eble la mortigo celis altigon de la prezoj de siaj bildoj por helpi Theo-n. Alia motivo povus esti komencinta amrilato al la 21-jara filino de Gachet, malpermesita de la patro. Ankaŭ eblus, ke temis nur pri helpokrio sen vera intenco pri sinmortigo, kvankam al la gastejestro li estus dirinta: "Mi esperas, ke ĉi-foje la pafo ne preteriris”.
La du alvokitaj kuracistoj, inter kiuj doktoro Gachet, rezignis pri la eltiro de la kuglo. Vincent mortis la 29-an de julio en la ĉeesto de sia frato. Theo, kiu mortis nur duonjaron poste estis entombigita apud sia frato Vincent en la tombejo de Auvers.
La nederlanda periodo
Van Gogh ne ricevis bonan instruon pri pentrarto, sed li memlernis kaj ellaboris siajn konojn kaj teknikojn, studante kaj ankaŭ kopiante bildojn de pli maljunaj pentristoj, kiujn li admiris. En la jaroj 1880 ĝis 1885, kiujn li pasigis en Nederlando, temis pri du samlandanoj el la 17-a jarcento, Rembrandt kaj Frans Hals. De ili li transprenis paletron de brunaj, grizaj kaj nigraj farboj, la hel-malhelpentradon, pentradon per dikaj bone videblaj penikstrioj, la forlason de detaloj kontraŭ impresa efiko de la tuto. Aparte li admiris, kiel tiuj du majstroj rezignis tro ellabori siajn bildojn. "Kio impresis min ĉefe ĉe la observado de malnovaj nederlandaj bildoj, estas la fakto, ke ili kutime estis rapide pentritaj. Ke la grandaj majstroj - kiel Hals, Rembrandt, Ruysdael kaj multaj aliaj - metis kiel eble plej multe per la unua strio kaj poste ne tiel plu reŝanĝis", skribis li al sia frato Theo en 1885. Van Gog mem observis tiun principon dum sia tuta vivo.
Enhave li ĉefe prilaboris la temon, kiu plej tuŝis lin - la mondon de simplaj homoj. Van Gogh pentris en la "nederlanda periodo" kamparanojn ĉelabore, iliajn malriĉajn dometojn, metiistojn. Sur liaj aranĝitaĵoj troveblas ofte terpomoj. Li postulis de siaj pentraĵoj, ke ili estu veraj kaj transdonu etoson, sentumon aŭ ideon.
La plej ambicia kaj fama pentraĵo el tiu periodo estas La terpommanĝantoj el la jaro 1885. La bildo montras kamparanan familion ĉe simpla manĝo; Van Gogh volis tiel montri la terligitecon kaj la malfacilan vivon de la kamparanoj. Li tre zorgis pri tiu bildo; ĉar li havis malfacilaĵojn grupigi la personojn en realisma sceno, li luis modelojn, kvankam lia buĝeto estis tre limigita, kaj preparis multajn skizojn kaj desegnaĵojn. Neniam post La terpommanĝantoj Van Gogh denove pentris plurfiguran komponaĵon, kaj neniam plu li tiom klopodis por ununura bildo.
Evoluiĝo: en Antverpeno kaj Parizo
Dum la trimonata restado en Antverpeno, sed ĉefe dum la du jaroj (1886-1888) en Parizo, Van Gogh ricevis multajn diversajn novajn impresojn. En lia laboro estiĝis fazo de eksperimentado, kiu fine funde modifis lian pentradmanieron.
En Parizo li renkontis la tiam aktualan artostilon, impresionismon, kiun ĝis tiam li konis nur laŭnome. Kvankam li ne tuj akceptis la novan stilon (la disigo de formoj kaj la malpeza farbaldono tro kontraŭis liajn proprajn celojn), li tamen transprenis erojn da impresionismo al sia propra pentrado. Li uzis nur helajn purajn farbojn kaj uzis striitajn, komoformajn penikstrekojn aŭ punktojn, kunmetante kolorajn areojn el komplementkoloraj eroj. La renkontiĝo kun bildoj de Eugène Delacroix subtenis la turniĝon al pli da koloroj. Enhave Vincent turniĝis al motivoj parizaj kaj tiaj el la kampara ĉirkaŭo de la urbo. Ekzemploj pri impresionisme influitaj bildoj el tiu periodo estas Fiŝkaptado printempa, ponto de Clichy (1887), Seine-pontoj ĉe Asnières (1887) aŭ Legomĝardenoj sur Montmartre (1887).
Plej grava tamen por lia arta evoluiĝo iĝis la renkonto kun la japana kolora lignogravurado niŝiki-e. En 1853 Japanujo malfermis siajn limojn kaj en la sekvaj jaroj pli kaj pli da japanaj artaĵoj alvenis al Eŭropo. Multaj artistoj entuziasmiĝis pri la tute novspeca arto, kaj ankaŭ Vincent van Gogh fasciniĝis. Li ekkolektis tiajn lignogravuraĵojn kaj kopiis iujn en formo de olepentraĵoj. Sed li ĉefe lernis el la japana artokompreno kaj alpropriĝis al si ĝiajn principojn. Preskaŭ ĉiu el liaj poste pentritaj bildoj enhavas almenaŭ unu japanan eron: manko de ombroj, ebenaj kolorareoj ĉirkaŭitaj de maldikaj linioj, strangaj perspektivoj, malgrandegaj personoj en pejzaĝo (kiel ekzemple ĉe la Vojlaboroj en Saint-Rémy, 1889). Pri sia bildo La dormoĉambro de la artisto li skribis al Theo: "Ombroj estas forlasitaj kaj la farboj estas ebenaj kaj simple metitaj, kiel ĉe japanaj presaĵoj..." Ankaŭ la elekto de motivoj estas parte japane influita, ekzemple ĉe la serio de florantaj fruktarboj el la printempo 1888.
Matura stilo: en Arles
En Arles Van Gogh komencis pentri per nova stilo, kiun li evoluigis dum siaj lastaj semajnoj en Parizo, sed ĝis tiam ankoraŭ ne konsekvence uzis. Tiu pentromaniero, kiun li esence konservis ĝis sia morto, estas tia, kian oni nuntempe konsideras tipa Van-Gogh-a.
Koloro
Esperante ekvidi brilajn kolorojn de la sudo, Vincent van Gogh translokiĝis al Arles: "[...] ĉar oni tie [...] trovas la plej belajn kontraŭojn de ruĝo kaj verdo, de bluo kaj oranĝkoloro, de sulfura flavo al violkoloro nature." Fakte jam baldaŭ post sia alveno tien, li pentris per puraj fortaj koloroj, kiujn li ŝatis uzi en komplementaj kontrastoj, por ke ili plialtigu la efikon unu de la alia. Pri la loka koloro, tio estas la natura koloro de la aĵoj, li ne zorgis. Ofte li troigis la kolorojn aŭ li uzis ilin laŭ kolorskemo, kiun li evoluigis por rilata bildo. Ĉe van Gogh ekzistas verdaj ĉieloj, rozkoloraj nuboj, bluverdaj vojoj. Li mem skribis pri tio: "Mi transprenas de la naturo certan vicon kaj iun detalecon pri la poziciigo de koloroj, mi studas naturon, por ke mi ne faru stultaĵon kaj restu racia; sed ĉu mia koloro estas tute la sama, tio ne gravas tiom al mi, se nur ĝi bone efikas sur mia bildo". Malgraŭ la brilaj koloroj kaj la fortaj kontrastoj, tamen la bildoj de van Gogh neniam ŝajnas esti brilegaj aŭ afiŝecaj. Li zorgis pri harmonia kuniĝo, uzante ankaŭ intermezajn kolorojn, kiuj mildigis kaj ligis la ceterajn.
Koloro havis al Vincent van Gogh krome simbolan funkcion. Laŭ li koloroj esprimu etoson, kiel en la bildo La nokta kafejo (1888): "Mi provis per ruĝo kaj verdo esprimi la terurajn homajn pasiojn. La ĉambro estas sangoruĝa kaj malbrilflava, verda bilardo-tablo en la mezo, kvar citronflavaj lampoj kun oranĝkoloraj kaj verdaj radicirkloj. Ĉie estas lukto kaj kontraŭtezo[...]".
Pentromaniero
Vincent van Gogh pentris rapide, spontane kaj sen grandaj postaj korektaĵoj. La rapida pentromaniero taŭgis al lia kreada strebo, tamen li ankaŭ uzis ĝin aparte kaj konscie kiel esprimmaniero: ĝi donu al liaj bildoj pli da viveco, intenseco kaj momenteco. Li ankaŭ plisimpligis la motivojn favore al pli granda efiko de la tuto. Kvankam li rapide pentris, li tamen ne faris tion impulseme aŭ eĉ ekstaze; antaŭ la realigo li zorge preparis siajn pentraĵojn enmense, parte ankaŭ per pluraj desegnaĵoj.
Preskaŭ ĉiam li pentris "antaŭ la motivo", en nur tre maloftaj okazoj el memoro aŭ imago. Kvankam li ofte multe transformis la vidaĵon, li tamen ĉiam rilatis al realeco kaj neniam transiris la limon al abstrakteco.
La farbojn Van Gogh uzis pastaj, tio estas ne-maldikigitaj aŭ nur miksitaj al tre malmulte da likvaĵo, kaj foje li eĉ rekte premis ilin el la tubo sur la kanvason. La dika farbotavolo videbligis liajn penikstriojn plaste kaj estis do bonega rimedo por evidentigi la apartan penikuzadon de Van Gogh. Krom la japana stilo de glataj kolorareoj ĉirkaŭitaj de konturoj, li jam en Parizo evoluigis teknikon por meti farbon per malgrandaj streketoj unu apud la alian (Semisto ĉe malleviĝanta suno, 1888, Floranta fruktoĝardeno kun vido al Arles, 1889). Por krei verkojn ankoraŭ pli vivajn kaj moviĝaspektajn, li komencis en Saint-Rémy ritmigi tiujn streketojn kaj ordigi ilin en formoj de ondoj, cirkloj aŭ spiraloj, kiel ekzemple en la Memportreto, 1889/90, aŭ en la Stela nokto, 1889. Apartan pentradmanieron Van Gogh elektis rilate al la motivo (tiel li uzis ekzemple la ondoteknikon por bildigi cipresojn).
De multaj motivoj ekzistas pluraj versioj; tiel ekzemple Van Gogh kreis sep versiojn de siaj famaj sunfloroj (unu el ili detruiĝis en la dua mondmilito). Li faris tion unuflanke por elprovi diversajn variojn aŭ aldoni plibonigojn, aliflanke li ofte pentris bildojn, kiujn li volis donaci aŭ jam donacis denove, por si mem aŭ por sia frato.
Desegnaĵoj
Pro la famo de la pentraĵoj de Van Gogh, oni ofte forgesas, ke li estis ankaŭ talenta kaj produktiva desegnisto. Desegnado staris je la komenco de lia kariero de artisto kaj akompanis lin ĝis lia vivofino. Dum kelkaj semajnoj en la somero de la jaro 1888 li verkis nur desegnaĵojn por ŝpari la multekostajn olefarbojn.
Van Gogh konvinkiĝis, ke por iĝi bona pentristo necesis unue regi desegnadon. Tial li komencis en 1880 sisteme per lernolibroj - pro manko de instruisto - alproprigi al si desegne la regularon de bilda reprezentado, kiel perspektivo kaj proporcioj de la homa korpo. En la nederlandaj jaroj li verkis ĉefe simplajn bildojn de kamparanoj aŭ pejzaĝoj, interalie vidoj de sia tiama loĝloko Hago. Li desegnis kutime grandformate per krajono aŭ plumo, foje ankaŭ per kreto aŭ karbo. Post kiam Anton Mauve enkondukis lin fine de 1881 en la teknikon de akvarelpentrado, li verkis aldone per guaŝo kolorigitajn foliojn. En Parizo la pentrado unue pelis desegnadon en la fonon kaj nur post 1887 Van Gogh denove turniĝis al desegnado.
En Arles li ekuzis kaj lernis aprezi la kanplumon, kiun li mem preparis el la tie kreskantaj kanoj. Samtempe li evoluigis novan teknikon: super krajonan desegnaĵon la motivo estas desegnita per kanplumo en tre variaj strekoj, punktoj, kurboj kaj spiraloj. Multaj el liaj desegnaĵoj el tiu epoko rilatas al pentraĵoj. Aŭ la desegnaĵo estis preparado al pentraĵo, aŭ Van Gogh verkis ĝin poste, laŭ pentrita motivo, por doni al aliaj ideon de la bildo aŭ por helpi sin mem korekti apartajn erarojn, kiujn li vidis en la pentraĵo. El la lastaj vivosemajnoj de van Gogh ekzistas buntaj penikdesegnaĵoj, kiuj montras domojn kaj ĝardenojn de Auvers.
Plej famaj pentraĵoj
Vincent van Gogh sufiĉe multe pentris. Elekto el inter liaj ĉefaj verkoj povas esti jena:
Tre produktiva, Van Gogh neniam hezitis kopii aŭ repentri verkojn de grandaj artistoj, kaj eĉ proprigi ilin al si, kiel ekzemple tiujn de Jean-François Millet (La nokto, Unuaj paŝoj, ...), Eugène Delacroix (La Pietà, La bona samariano) aŭ Rembrandt (Resurektigo de Lazaro).
Influo al moderneco
Pli kaj pli da artistoj ricevis de la verkoj de Van Gogh impulsojn por sia propra kreado. Inter la unuaj, kiuj atente observis la verkon de Van Gogh, estis Henri Matisse kaj la lin ĉirkaŭantaj faŭvistoj. Matisse konatiĝis verŝajne jam meze de la 1890-aj jaroj kun la pentraĵoj de la nederlandano. Ili inspiris al li plialtigon de la esprimo per intensaj koloroj. Grande influis Van Gogh la germanajn ekspresionistojn de la movadoj Die Brücke (ponto) kaj Der Blaue Reiter (blua rajdanto). La germana pentristino Paula Modersohn-Becker ekvidis liajn bildojn dum unu el siaj vojaĝoj al Parizo komence de la 20-a jarcento kaj altaj taksis ilin laŭ letero de sia edzo, Otto Modersohn, al Gustav Pauli en la jaro 1919. Aliaj famaj pentristoj, kiujn influis van Gogh komence de la 20-a jarcento, estis Edvard Munch, Pablo Picasso, Egon Schiele kaj Ĥaim Sutin. En la 1950-aj jaroj Francis Bacon pentris serion da novkreaĵoj laŭ bildoj de Van Gogh, kiuj ne nur enhave, sed ankaŭ teknike korespondas al la originaloj.
28007 Galhassin
28007 Galhassin estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Andrea Boattini elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Vincent van Gogh
Mito kaj famo
En 1914 la vidvino de Theo, Jo van Gogh-Bonger, publikigis la korespondaĵojn de la fratoj. Tiel eksciis la publiko pli da detaloj pri la vivkondiĉoj de la pentristo. Lia kortuŝa destino, lia frua kaj tragika morto kaj kontraste la daŭre altiĝantaj prezoj de liaj bildoj igis lin nekomprenata genio kaj estis bonvenaj temoj por multaj romanoj, filmoj kaj muzikaĵoj. La troigoj, unuflankaj interpretadoj kaj malveroj favoris la Van-Gogh-miton, kiu ĝis nun influas homojn rilate al la pentristo.
28007 Galhassin
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al GAL Hassin, Internacia Centro de Astronomio en Isnello (Sicilio), kiu plenumas aktivojn de sciencaj eduko kaj popularigo, samtempe ke antaŭenirajn astronomiajn esploradojn. Tiuj ĉi lastaj estos pliigataj per la estonta larĝa-kampa teleskopo de 1 m de la Monto Mufara. Tiu instalaĵo estos ĉefe dediĉata al la observoj de.
Vincent van Gogh
Mito kaj famo
Komencis la miton la arthistoriisto Julius Meier-Graefe, kiu jam antaŭe publikigis kelkajn sciencajn verkojn pri Van Gogh, per la Romano de Diserĉanto en 1921. Celo de tiu libro estis laŭdire "Favori la legendigon [...]. Ĉar nenio pli gravas ol novaj simboloj, legendoj de homanaro el niaj lumboj [...]." La nuntempe plej konata romano pri Van Gogh estas verŝajne Lust for Life (Vivavido) de Irving Stone el la jaro 1934. Sur tiu romano baziĝas la samnoma filmo de Vincente Minnelli el la jaro 1956, unu el la plej gravaj inter entute pli ol cent Van-Gogh-filmoj.
En la muzika fako elstaras la popkanto de Don McLean Vincent el la jaro 1971. La refreno „starry starry night“ referas al la pentraĵo Stela nokto.
Nuntempe Vincent van Gogh estas laŭ kelkaj opinisondaĵoj la plej konata kaj de multaj plej ŝatata pentristo inter ĉiuj. Lia alta populareco montriĝas ne nur per multego da publikaĵoj, grandegaj nombroj de vizitantoj de Van-Gogh-ekspozicioj kaj la prezoj de liaj bildoj, sed ankaŭ en la ĉiea ĉeesto de motivoj de Van Gogh kiel artpresaĵoj, afiŝoj, kalendaroj kaj multaj aliaj ĉiutagaj aĵoj.
La Muzeo Van Gogh (Van Gogh Museum, prononce nederlande [vɑŋ ˌɣɔx myˈzeːjɵm]) estas arta muzeo en Amsterdamo, dediĉita al la verkoj de Vincent van Gogh kaj de liaj samtempuloj. Ĝi estas situanta ĉe la muzeplaco Museumplein en la kvartalo stadsdeel Amsterdam-Zuid (Amsterdama Sudo), ĉe la Stedelijk Museum, la Rijksmuseum, kaj la koncertejo Concertgebouw. La muzea kolekto estas la plej granda kolekto de pentraĵoj kaj desegnoj de Van Gogh en la mondo. En 2013, la muzeo havis 1.4 milionojn da vizitantoj, kaj estis la dua plej vizitata muzeo en Nederlando kaj la 35a plej vizitata arta muzeo en la mondo. En 2014, la muzeo havis 1.6 milionojn da vizitantoj.
Verkoj de Vincent van Gogh estis kaj estas ofte rilatigataj al aktuala arto. En la jaro 1964 ekzemple verkoj de li estis prezentitaj en Kassel ĉe la fama sekcio mandesegnaĵoj de documenta III.
Artmerkato
Ne eblas scii nun kiujn bildojn Van Gogh vendis dumvive. Kontraŭe al la establiĝinta supozo, ke li vendis nur ununuran, eble temis pri deko. Dokumentita tamen estas nur la vendo de la pentraĵo Ruĝa vitejo al la belga pentristino Anna Boch okaze de ekspozicio en 1890 en Bruselo kontraŭ 400 francaj frankoj.
Tuj post la morto de Van Gogh altiĝis lia famo, la nombro kaj prezoj de vendoj. Inter la unuaj aĉetantoj estis pentristokolegoj kaj personoj el ties ĉirkaŭo. Frua kaj grava kolektantino estis Helene Kröller-Müller, kiu akiris unuan Van-Gogh-pentraĵon en 1909. El ŝia kolekto estiĝis poste la muzeo Kröller-Müller en Otterlo, kiu nuntempe posedas la duan plej grandan nombron de bildoj de Van Gogh (post la muzeo Van Gogh en Amsterdamo).
La prezeksplodo ĉe la internacia artomerkato ekde la 1980-aj jaroj atingis ankaŭ la bildojn de Van Gogh: la pentraĵo Iridoj en ĝardeno, aŭkciita en 1987 ĉe Sotheby’s en Novjorko je 53,9 milionoj da usonaj dolaroj, estis tiam la plej multekosta pentraĵo de la mondo. La nuntempan prezrekordon de Van-Gogh-pentraĵo tenas la Portreto de doktoro Gachet, kiu vendiĝis en 1990 ĉe Christie’s en Novjorko kontraŭ 82,5 milionoj da usonaj dolaroj.
Falsaĵoj kaj aŭtentaĵoj
Unuaj falsaĵoj estiĝis jam en la 1890-aj jaroj: ĉe Van-Gogh-ekspozicio en Parizo en 1901 du pentraĵoj estis rifuzitaj kiel ne-aŭtentaj. Ĉar pro la malaltaj prezoj en la tiama epoko, falsado ne valoris la penon, verŝajne temis pri informito, kiu antaŭvidis la estontan evoluon de la merkato. Arthistoriistoj suspektas la pentriston kaj Gauguin-amikon Émile Schuffenecker kaj la libertempan pentriston doktoro Gachet kaj ties ĉirkaŭo.
En 1928 la Wacker-skandalo skuis la artomondon. La erotik-dancisto Otto Wacker ofertis en Berlino aron de Van-Gogh-pentraĵoj, kiujn pentris verŝajne lia patro Hans Wacker aŭ lia frato Leonhard Wacker. Skandalo estiĝis, ĉar la aŭtenteco de tiuj bildoj estis unue erare atestita de fakuloj.
La en 1928 publikigita Van-Gogh-verkaro de Jacob Baart de la Faille entenis 33 Wacker-falsaĵojn, kies aŭtenteco estis poste revokita. La lasta eldono de la verkaro de la Faille publikiĝis en 1970 kaj estas ĝis nun referenca verko. Ĝi entenas 913 olebildojn, kiuj tamen ŝajne ne ĉiuj rezistas al kritika kontrolo. La Van-Gogh-fakulo Jan Hulsker, alia eldonisto de grava verkaro, aldonis demandosignon al 45 el la 2.125 de la Faille menciitaj verkoj. La nesekuro de la fakularo spegulas la malfacilaĵojn de taksado: oni ofte povas fari ĝin nur laŭ stilismaj kriterioj, kaj krome verkoj en privata kolekto ofte nur malfacile kontroleblas. Aldone, la eksperimentado de Van Gogh en la pariza periodo estigis verkojn de plej malsamaj pentromanieroj kaj poste estiĝis pluraj versioj de la sama motivo.
Nuntempe oni nombras en la verko de Van Gogh ĉirkaŭ 864 olebildojn kaj multe pli ol mil grafikaĵojn.
Eksteraj ligiloj
Van Gogh Museum, Amsterdam Oficiala retpaĝo de la Muzeo Van Gogh en Amsterdamo
Czar, Pentroarto: La fino de Vincent van GOGH el Monato (gazeto) (2003/10, p. 18)
Esperanta retradio (27/12/17) : Van Gogh per 60 mil bildoj
Filmeto pri la verkaro de van Gogh
Artgalerio - Vincent van Gogh
Wilhelm Hauff
Wilhelm HAUFF (naskiĝis la 29-an de novembro, 1802, mortis la 18-an de novembro, 1827) estis germana verkisto, precipe konata pro siaj fabeloj. Sed ankaŭ liaj romanoj, noveloj, rakontoj, satiraĵoj kaj poeziaĵoj atestas la grandan talenton de la aŭtoro.
Glanges
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio.Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Limoĝo kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
La Ferté-Imbault (stacidomo)
La Ferté-Imbault estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Ferté-Imbault, en departemento Loir-et-Cher, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Centro-Valo de Luaro.
Liebschützberg
Liebschützberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Norda Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Itigiaj-sumbuaj densaĵoj
La itigiaj-sumbuaj densaĵoj estas tersupraĵa ekoregiono el la orientafrik-savana ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj herbejoj, savanoj kaj arbedaroj de Orienta Afriko.
La Ferté-Imbault (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Salbris - Le Blanc (600000).
Itigiaj-sumbuaj densaĵoj
Priskribo
La ekoregiono konsistas el du etaj areoj de densa arbedaro en Tanzanio kaj en Zambio; eta parteto situas trans la landlimo kun Kongo Kinŝasa. Ambaŭ enklavoj estas ĉirkaŭataj de la centra-zambezaj mjombaroj. La tanzano enklavo limtuŝas krome, sudoriente, la tanzanan arbedan savanon; tiu de Zambio oriente limtuŝas Tanganjikon kaj okcidente la zambezajn inunditaj herbejojn, apud Mŭero.
Flaŭro
Okaze jenaj specioj levas sin ekde la pli malalta kanopeo por konstitui malferman supran kanopeon de 6 al 12 m alto : Albizia petersiana, Craibia brevicaudata subsp. burtii, kaj Bussea massaiensis.
Faŭno
Tradicie vivejo de la elefanto (Loxodonta africana) kaj de la nigra rinocero (Diceros bicornis), la areo estas minacataj per ŝtelĉasado kaj la rinocero estis ekstermata en la areo. Restus ankoraŭ kelke da populacioj de la afrika bubalo (Syncerus caffer). La densaĵoj ankaŭ estas hejmo al tri endemiaj reptilioj : Rhinotyphlops gracilis (serpentoj), Sepsina tetradactyla (skinkedoj), kaj Latastia johnstoni (lacertoj).
Minacoj kaj konservado
La arbedaroj estas grandskale forigataj por brulligno kaj por kultivado ĉar la loĝantaro de ambaŭ landoj kreskas. En Tanzanio 50% estas senarbarigita kaj 70% en Zambio. Nur en Zambio ekzistas iun protekton en Nacia Parko Mveru-Vantipa kaj en Nacia Parko Sumbuo. La plej vastaj areoj de arbedaro restas sur la nordaj lagbordoj de Mveru-Vantipa kaj en la orienta parto de la zambiaj itigiaj-sumbuaj densaĵoj.
Ethiopian Airlines
Ethiopian Airlines en la amhara lingvo: የኢትዮጵያ አየር መንገድ (Yäitəyop'əya 'äyärə mänəgädə), mallonge: የኢትዮጵያ(Yäitəyop'əya) estas flugkompanio kun sidejo en Adis-Abebo, Etiopio. Ĝia ĉefa centro estas la Internacia Flughaveno Bolo. Etiopio Airlines estas la plej granda kaj aktiva el la flugkompanioj en Afriko kun 80 destinoj en la tuta mondo. Ethiopian Airlines flugas al pli ol 30 lokoj de Etiopio (2008).
Historio
Ethiopian Airlines estis fondata la 30-an de decembro 1945, far la imperiestro Haile Selassie, kun la asisto de TWA. Ĝi ekfunkciis la 8-an de aprilo 1946, per semajna flugo inter Adis-Abebo kaj Kajro kun 5 Douglas DC-3.
Kvankam en la komenco ĝi baziĝis sur laboristaro (teknikistoj kaj aviadistoj) el Usono, okaze de ĝia 25-a datreveno en 1971, Ethiopian Airlines iom post iom komencis funkcii per etiopaj laboristoj. En 1998, ĝi komencis realigi transatlantikajn flugojn. Ĝi estas unu el la malmultaj profitodonaj flugkompanioj de Afriko. La flugkompanio estis menciita en The Economist kiel ekzemplo fine de 1987. La flugkompanio ĉiam flugis al la ĉefurbo de Eritreo, Asmero, ĝis la milito inter la du landoj en 1998. En 2002, la flugkompanioj transportis al 1.054.687 da pasaĝeroj.
12234 Shkuratov
12234 Shkuratov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la ukrainan astronomon Jurij Grigoroviĉ Ŝkuratov, (cirile: Юрій Григорович Шкуратов), direktoron de la Instituto de Astronomio de la Ĥarkiva Universitato, famkonatan fakulon en la teorio de la difuzo de la lumo kaj en optikaj mezuroj de laboratoriaj analogaĵoj de asteroida regolito kaj kometaj partikloj.
Distrikto Grodzisk (Grandpollando)
Distrikto Grodzisk - pole powiat grodziski - estas distrikto en la administra provinco (historie vojevodio) Grandpollando de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Grodzisk Wielkopolski, do "Grodzisko en Grandpollando". Fine de en la distrikto vivis.
Mir (kosmostacio)
Mir (ruse:Мир, signifas paco aŭ mondo) – konstruita de Sovetunio - estis orbita stacio, kiu ekde la enorbitigo de la unua modulo en 1986, ĝis la kontrolita deorbitigo kiu detruis ĝin en 2001, ĉirkaŭis la Teron laŭ malalta orbito. Komence Mir estis uzita nur de Sovetunio kaj kunlaborintaj ŝtatoj (programo Interkosmos). Post la disfalo de Sovetunio en stacio komencis aviadi ankaŭ kosmoaŭtoj de aliaj landoj, eĉ de Usono.
Mir estis la plej granda konstruo, kiun kapablis konstrui homo en orbito (ĝis verkado de Internacia Kosmostacio).
Konstruo
La Mir estis la unua kosmostacio por daŭra kaj scienca uzado. La Mir-programo sekvis la Salut-programon de la 1970-aj kaj la fruaj 1980-aj jaroj. Ties stacioj havis sciencajn kaj armeajn celojn sed konsistis el nur unu modulo. Kontraŭe la Mir konsistis el multaj moduloj, kiuj estis muntita enkosme. De 1987 ĝis 1996 ses pliaj moduloj aldoniĝis al la baza modulo. Proton-raketoj enorbitigis ĉiujn modulojn de Bajkonur, krom la kuplomodulo por kosmopramoj. Ĝi venis per la kosmopramo Atlantis de la Kosmocentro Kennedy.
Baza modulo
La la baza modulo de la Mir estis enorbigata por la 27a partitago de la KPSU. Ĝi havis ses kuplomekanismojn por kosmoveturiloj kaj pluaj moduloj - la Salut-stacioj havis nur du. La Mir jam antaŭe estis planita kiel longtempa kaj granda projekto. Kvar el tiuj kuplomekanismoj estis por kuplado de pluaj moduloj. La du aksialaj kuplomekanismoj estis uzata por homportaj Sojuz-kosmoŝipoj kaj nehomportaj Progress-kosmoŝipoj. Pere de la laste nomita oni provizis la stacion per manĝaĵoj, akvo, brulaĵo kaj materialo. Oni ankaŭ levis la orbiton de la Mir kaj forigis rubon kaj malnovan materialon per Progress-kosmoŝipoj. Daŭre kuplita Sojuz-kosmoŝipo funkciis kiel savboato por forlasi la stacion en danĝerkazo. Por kialoj de sekureco la stacianaro devis eniri la Sojus-kosmoŝipon ankaŭ dum ekkuplo de alia kosmoŝipo. Ĉar maksimume nur tri kosmonaŭtoj povis eniri la Sojus-kosmoŝipon, la nombro de stacianoj estis limigata.
La baza modulo estis loĝejo kaj restadejo de la stacianaro. Ĝi krome enhavis higienajn instalaĵojn kaj la teknikajn instalaĵojn por stirado, pozicia kontrolado kaj komunikado. La startomaso estis 20,4 tunoj, la longo 13,3 metroj kaj la diametro 4,2 metroj. La energiprovizo okazis per sunpaneloj. Eblis forlasi la stacion por eksterveturila agado per senokupa kuplomekanismo. La daŭra stacianaro konsistis el du aŭ tri kosmonaŭtoj. Kelkfoje triopa vizitstacianaro aldoniĝis. En la kadro de la misio Sojus T-15, parto de la ekipaĵo de Salut 7 estis transportata al la Mir. Tiel du soveta kosmostacioj samtempe estis en la orbito por kvin jaroj, el tiuj - krom kelkaj semajnoj - nur la Mir estis uzata.
Scienca modulo Kvant
La la modulo Kvant (ruse Квант, signifas Kvantumo) lanĉiĝis. La, post malfruiĝo en la ekkuplo, ĝi kupliĝis kaj tiel estis la unua modulo por pligrandigi la stacion. Kontraŭe al la sekvaj moduloj Kvant ne dokis al la kuplonodo, sed en la definitiva pozicio ĉe la poba doko. Unu tagon poste la stacianaro de la Mir (Juri Romanenko kaj Aleksandr Lavejkin) eniris la novan modulon kaj funkciigis ĝin. Kvant funkciis kiel scienca modulo, ĉefe por astorfizika esplorado. Ĉar ĝi okupis aksialan dokon por Sojuz- kaj Progress-kosmoŝipoj, Kvant havis plian kuplomekanismon, konformaj pumpiloj kaj tuboj por transporti brulaĵo al la baza modulo. La startmaso esits 11 tunoj, la longo estis 5,3 metroj kaj la diametro estis 4,35 metroj. En 1992 sunpanelo de la modulo Kristall estis muntata al Kvant.
Scienca modulo Kristall
La tria modulo Kristall (ruse Кристалл, signifas Kristalo) lanĉiĝis la. Dek tagojn poste ĝi estis fiksita al la kuplonodo kontraŭ Kvant 2. Oni ĉefe konstruis ĝin por biologiaj kaj materialsciencaj eksperimentoj. Du pliaj kuplomekanismoj estis destinita por la planita kosmopramo Buran kaj ankaŭ planita teleskopo, sed neniam estis uzata.
Je la la kosmopramo Atlantis dokis al la Mir (Misio STS-71). Tial Kristall devis esti translokita al la aksiala pozicio de la kuplonodo, por ke la kosmopramo ne tuŝu aŭ difektu la Mir. Poste Kristall devis esti translokota al la antaŭa pozicio, por uzi la aksialan kuplomekanismon por Sojuz- kaj Progress-kosmoŝipoj.
Kiel Kvant 2 Kristall havis pliajn sunpanelojn. Pezo kaj formato similas al Kvant 2. Por faciligi kuplado de kosmopramoj kaj havi lokon por la modulo Spektr, oni naŭdekgrade translokis ĝin al alia doko de la kuplonodo kaj aldonis specialan kuplomodulon por kosmopramoj. Unu el la sunpaneloj en 1992 estis translokata al la modulo Kvant.
Kuplomodulo por kosmopramoj
La la usona kosmopramo Atlantis enorbitigis kuplomodulon. Tri tagojn poste ĝi estis ligita kun la modulo Kristall. Per la 4,7 metrojn longa konstruaĵo kuplado estis pli facila ol per la antaŭe uzita kuplomekanismo por la Buran. Dum 11 kosmopramo-Mir-misioj oni okfoje uzis ĝin. Unufoje oni senpere kupliĝis al Kristall, dufoje oni proksimiĝis sen kuplo.
Esplormodulo Priroda
La la modulo Priroda (ruse Природа, signifas Naturo) lanĉiĝis kaj tri tagojn poste kupliĝis al la kuplonodo kontraŭ Kristall. Tiel la Mir atingis sian finan formon. Priroda enhavis instalaĵojn por distanca sondado kaj esploro de malfortega gravito. Per 12 metroj da longo kaj 19 tunoj da maso ĝi similis al la moduloj Kvant 2 kaj Kristall.
En la fina formo la Mir havis proksimume 135 tunoj da maso, 31 metroj da enverguro kaj 33 metroj da longo.
30136 Bakerfranke
30136 Bakerfranke estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Baker Franke, kiu mentoris unu finalist(in)on de la Intel Science Talent Search (STS) de 2014, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruis ĉe la Laboratory High School de la Universitato de Ĉikago (Ĉikago, Ilinojso).
(6703) 1988 CH
(6703) 1988 CH estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masaru Arai kaj Hiroshi Mori elde Jorii (gubernio Saitama, Japanio).
Hagado de Sarajevo
La Hagado de Sarajevo estas ilustrita manuskripto, kiu entenas la tradician tekston de la Hagado. Ĝi estas la plej malnova sefarda hagado de la mondo, skribita en Barcelono ĉ. 1350. La hagadon nun posedas la Nacia Muzeo de Bosnio kaj Hercegovino en Sarajevo. La hagado de Sarajevo havas 34 paĝojn kaj ornamas ĝin kupro kaj oro. Ĝi entenas scenojn el la Biblio de kreado de la mondo ĝis morto de Moseo. Unu paĝo estas vinmakulita, tiel ĝi pruvas, ke la hagado estis uzata dum multaj sedervesperoj.
Oni konsideras ĝin la plej bela ilustrita juda manuskripto kaj unu de la plej valoraj libroj de la mondo.
Tamuín
Tamuín estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Tamuin. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24040.
Hagado de Sarajevo
La libron kunportis forpelitaj hispanaj judoj al Italio, la hagado estis vendita en 1894 fare de Joseph Kohen al la Muzeo de Sarajevo. Dum la dua mondmilitoj kaj militaj jaroj de 1992, 1993, la libro estis kontrabandita, kaŝita. Ekde 2001 la libro estis rebonigita. En majo de 2006, oni anoncis reprodukton de 613 kopioj de la Hagado, sur manlaborita pergameno, por akiri aperon de la originala ekzemplero.
Tamuín
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 35446 loĝantojn. El tiuj estis 17388 viroj kaj 18058 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1842,66 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 20 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 882,8 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 25,8 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 30796 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3807 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 12,36 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
El la 30796 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 27488 apartenis al la katolika religio kaj 1711 al la evangelia religio. 1597 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Eurovoc
Eurovoc estas plurlingva tezaŭro prizorgata de la Oficejo por Publikigo de la Eŭropa Unio. Ĝi enhavas kontrolitan vortaron por indeksigo de EU-rilataj dokumentoj. Eurovoc estas uzata de la Eŭropa Parlamento, naciaj kaj regionaj parlamentoj, naciaj administracioj kaj de diversaj eŭropaj institucioj.
Ekde la 20-a de Januaro 2010 Eurovoc enhavas 22 lingvojn oficialajn de Eŭropa Unio kaj la kroata. Plue ĝi estas tradukita de naciaj parlamentoservoj al la albana, la rusa kaj la ukraina lingvoj. La registaro de la provinco Biskajo tradukis ĝin en la eŭskan.
Eurovoc inkluzivas ĉiujn agadkampojn de EU kaj estas klasifikita en 21 fakoj kaj 127 mikrotezaŭroj. Ĝi ampleksas 6645 priskribajn kapvortojn (priskribilojn), kiuj preferendas por indeksoj de EU-dokumentoj. Krome ĝi enhavas sinonimajn kaj aliajn temorilatajn nepriskribilojn, kiuj plugvidas al la prefere uzendaj priskribiloj. La nombroj de tiuj nepriskribiloj varias inter la diversaj lingvoj de 150 (slovena) ĝis 13139 (ĉeĥa).
Jen la fakoj de Eurovoc:
Eurovoc estas strukturita du-nivele:
La Eurovoc-tezaŭro estas libere legebla kaj por propraj projektoj uzebla laŭ senkosta permesilo.
Villalbilla de Gumiel
Villalbilla de Gumiel [biljalBIlja deguMJEL] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio), distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo Villalbilla estas komprenebla kiel Blanka Vilaĝeto.
Geografio
Ĝi havas areon de 26.41 km² kun 86 loĝantoj (2007). Je 18 km de Aranda de Duero, ĉefurbo de la distrikto Ribera del Duero, la vilaĝo estas natura enklavo kiu ligas la ĉirkaŭajn vilaĝojn, Gumiel de Izán (je 7,5 km), Tubilla del Lago (je 4 km), Valdeande (je 6 km), Santa María del Mercadillo (je 10 km) kaj Pinilla Trasmonte (je 7 km).
Ĝi estas alirebla per la Norda Aŭtoŝoseo de Madrido al Iruno. La loĝloko estas ĉe Tubilla del Lago kaj laŭ la provinca ŝoseo BU-920 inter Gumiel de Izán sudokcidente kaj Valdeande nordoriente.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kaj la ermitejo.
Aĥrik Cvejba
Aĥrik Cvejba (Ахрик Цвейба; n. ) estas rusia futbalisto. Li en 1997 membris en la rusia nacia teamo de futbalo.
Pescorocchiano
Pescorocchiano estas komunumo de Italio.
Greklingva Bazlernejo de Rizokarpaso
Greklingva Bazlernejo de Rizokarpaso estas bazlernejo por greklingvaj infanoj en urbo Rizokarpaso, en Norda Kipro. Dum multaj jaroj ĝi estis la sola greklingva lernejo en Norda Kipro. La lernejo ofte menciatas en grekaj kaj kipraj amasinformiloj, ĉar estis raportite, ke la registaro de Nord-Kipro malpermesis instruistojn de bazlernejo instrui tie.
Proceso de Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj
Aŭtoritatoj malpermesis al Eleni Foka reveni al sia vilaĝo kaj al la greka bazlernejo, kaj ŝi petis al la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj por protekto de siaj rajtoj.
Karlo de Aŭstrio
Karlo de Aŭstrio povas esti:
1552 Bessel
1552 Bessel estas malgranda hela asteroido de la asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝia nomo honoras la germanan astronomon kaj matematikiston Friedrich Bessel.
Rennweg am Katschberg
Rennweg am Katschberg estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj al la distrikto Spittal. Fine de en la komunumo vivis.
Internacia Asocio de Boksado
La Internacia Asocio de Boksado (angla : International Boxing Association; akronimo: (A)IBA) estas la estraro de amatora boksado je internacia nivelo, kiu aljuĝas la titolon de mondĉampiono kaj subordigitaj ĉampionecoj, organizas boksajn batalojn, inkluzive de mondĉampionecoj kaj bataloj en la Olimpikoj. Ĝi estas la internacia rega instanco pri boksado.
La asocio estis fondita dum la Someraj Olimpikoj de 1920 en Antverpeno fare de reprezentantoj de la landaj asocioj de Anglio, Francio, Belgio, Brazilo kaj Nederlando. La 24-an de aŭgusto 1920, la Internacia Amatora Boksado-Federacio (france: Federation Internationale de Boxe Amateur, FIBA) estis establita.
FIBA estis dissolvita en novembro 1946 pro perdo de fido je kelkaj el la gvidantoj de la organizo, pro ilia konduto en Dua Mondmilito. La Internacia Asocio de Amatora Boksado estis vokita por anstataŭigi ĝin. La asocio fondiĝis en 1946. Ĝia sidejo troviĝas en Laŭzanoת Svislando.
60 jarojn poste, AIBA komencis regi boksadon en la Olimpikoj sen uzi la vorton "amatoro".
La asocio inkluzivas 195 landajn boksajn asociojn el ses kontinentoj.
(19347) 1997 CH9
(19347) 1997 CH9 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Bremen-Verden
La duobla duklando Bremen-Verden – nomita laŭ la urboj Bremen kaj Verden – estis teritorio de la Sankta Romia Imperio, kiu estiĝis en 1648 el la antaŭaj princepiskopujoj de Bremen kaj de Verden. Ĝi situis inter la riveroj Weser kaj Elbo en nordokcidenta Germanio. La ŝtato kovris la areon de la nuntempaj germanaj distriktoj Cuxhaven, Stade, Rotenburg, Harburg, Osterholz kaj Verden, kaj aldone la areon de la nuntempa urbo Bremerhaven kaj de iuj areoj, kiuj nuntempe apartenas al la teritorio de la urboŝtatoj Bremen kaj Hamburgo. La urbo Bremen mem tamen ne apartenas al Bremen-Verden. Administra centro de la teritorio Bremen-Verden estis la urbo Stade.
Historio
Post la Vestfalia Paco de la jaro 1648 la eksaj ekleziaj regnoj Bremenio (princo-ĉefepiskopujo = Erzstift) kaj Verden (princo-episkopujo = Hochstift) estis forprenitaj de la eklezio kaj donitaj al la reĝlando Svedio. La tiel kreita duobla duklando Bremen-Verden sub sveda kontrolo ricevis la urbon Stade kiel ĉefurbon.
Dum la Brandenburgia-Sveda Milito – konflikto el la serio de la nordiaj militoj – inter la jaroj 1675 kaj 1676 la sveda duklando estis okupita de pluraj ŝtatoj de la Sankta Romia Imperio kaj de Danio kaj restis okupita ĝis la fino de tiu milito. Kadre de la Traktato de Saint-Germain-en-Laye de la jaro 1679 la teritorio tamen estis redonita al Svedio.
Ekde la jaro 1712 por mallonga tempo sub dana regado, la teritorio dum 1715/1719 iĝis parto de la elektoprinclando Hanovro, kaj restis tie (kun etaj interrompoj per sveda kaj franca okupoj), ĝis dum la jaro 1866 la reĝlando Hanovro estis konkerita kaj aneksita de Prusio. La teritorio ankaŭ ene de Prusio pluekzistis kiel administra unuo – ekde la jaro 1885 sub la nomo "distriktaro Stade".
Listo de dukoj de Bremen-Verden
1648-1712: Reĝoj de Svedio
1715-1807 kaj 1813-1823: Princoj-elektistoj/Reĝoj de Hanovro kaj Britio