cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amila sulfido
Amila sulfido aŭ C10H22S estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la sulfida acido kaj amila alkoholo. Amila sulfido estas flava, brulema, rapidbola kaj toksa likvaĵo kun penetranta odoro, analiza reakciaĵo uzata en kemiaj sintezoj kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Amila sulfido estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Amila sulfido reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj. Sulfidaj esteroj malkomponiĝas per varmigo aŭ kun la tempopaso en sulfuro aŭ sulfuraj derivaĵoj.
Solido (monero)
Solido (latine SOLIDVS) estis Romia monero el 24-karata oro, pezinta ĉirkaŭ 4,5 ĝis 4,6 gramojn. En Bizanco ĝi estis plu uzata kaj eldonata sub la nomo nomisma (nomismo). Ekde la jaro 963 p.K. ĝi malpliboniĝis kaj aldone disfalis en du subspecojn, la pli pezan histamenon nomisma kaj la malpli pezan tetarteron nomisma. La posta variaĵo daŭre malplivaloriĝis per anstataŭado de la oro per kupro, ĝis la tetarteron iĝis pure kupra monero per la monreformo en 1092. La histamenon-subspecon tamen anstataŭis nova variaĵo hyperpyron, kiu pezis denove 4,5 g kiel la "originala" Romia solido, tamen havis "nur" ĉirkaŭ 20,5 karatan oron. La solido estis la modelo por la islama dinaro (kies nomo estis ankaŭ aplikata al la arĝenta dinaro pezanta ĉirkaŭ 1,5 g kaj kiu estis eldonita kiel kopio de la Romia denaro, vaste uzata en la oriento) kaj poste ankaŭ por veneciaj kaj aliaj norditalaj monerspecoj.
Komunumaro Eider
La komunumaro Eider - germane iom longe "Amt Kirchspielslandgemeinden Eider" - estas administra ligo de 34 komunumoj en norda Germanio, kiu fondiĝis la 1-an de januaro 2008. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Administra centro estas la komunumo Hennstedt.
Pachelbel
Pachelbel [paĥelbel] estas la familia nomo de jenaj personoj:
Szorgalmatos
Szorgalmatos [sorgalmatoŝ] estas vilaĝo en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg, en la Norda Grand-Ebenĵa regiono de orienta Hungario, en subregiono de Tiszavasvári.
Situo
Szorgalmatos situas norde de Tiszavasvári, sude de Tiszalök, sur ebenaĵo. Tokaj troviĝas 16, Nyíregyháza 30, Budapeŝto 220 km-ojn.
Historio
Pli frue loĝis tie avaroj kaj skitoj. La loko estis longe ekstera parto de Tiszavasvári. Dum la socialismo kolĥozo pri Nova Tempo funkciis sur la kampoj. Szorgalmatos sendepediĝis en 2002 kaj iĝis aparta vilaĝo.
Paul Émile Lecoq de Boisbaudran
Paul Émile Lecoq de Boisbaudran (1838-1912) estis franca kemiisto, konata dank'al siaj malkovroj de la kemiaj elementoj Galiumo, Samario kaj Disprozio. Liaj ĉefaj laboroj rilatas al la spektroskopio kaj ties aplikado en la elementoj konataj kiel raraj teroj. Li multe kontribuis por la disvolviĝo de la perioda klasifikado de la elementoj, proponante, tuj post ties malkovro, ke la Argono estu membro de nova kaj antaŭe nesuspektita serio da kemiaj elementoj, pli malfrue konataj kiel noblaj gasoj.
Stonehenge
Stonehenge [stoŭnhenĝ] estas neolitika monumento de henĝo apud Amesbury en la provinco de Wiltshire en Anglio. Laŭ arkeologiaj esploroj la unua ŝtoncirklo estis konstruata ĉirkaŭ -5000, kaj la tuto estis rekonstruata kaj pligrandigata verŝajne inter -2500 kaj -2000 kaj parte rekonstruata dum la 19-a jarcento.
Paul Émile Lecoq de Boisbaudran
Li ricevis la Medalon Davy de la Reĝa Societo de Londono en 1879.
Stonehenge
La katedrala urbo Salisbury estas 13 kilometrojn (8 mejlojn) fore, kaj sur la vojo estas la ruino de mezepoka urbo Old Sarum.
Győző Huber
HUBER Győző estis rumanuja hungara romanverkisto naskita la 25-an de januaro 1892 en Tapolca kaj mortinta la 27-an de februaro 1957 en Deĵo. Li estis la pli aĝa frato de István Dési Huber kaj la patro de András Huber.
Stonehenge
Dum 1986 Stonehenge estis deklarata de UNESKO loko de Monda Kulturheredaĵo.
Proksima ŝtonrondo en Wiltshire estas Avebury, kie vilaĝo kreskis meze de la rondo.
Iamaj funkcioj
Kelkaj markoj montras, kie suno aperas kaj malaperas en specialaj tagoj kiel solsticoj. Oni supozas, ke la konstruintoj de Stonehenge uzis ĝin kiel kalendaran ilon.
Tamen lastatempaj priserĉoj helpitaj de National Geographic montris, ke la ĉefa funkcio de la monumento estis tombejo aŭ sepultejo. Tiu sepulteja funkcio daŭris dum multaj jaroj de funkciado de la monumento, laŭ Mike Parker Pearson, arkeologo de la Universitato de Sheffield. Iam antaŭe oni konis la ekziston de putoj enhavantaj ostojn kaj cindrojn, ĉar kutimis kremacio. Tiuj priserĉoj baze sur analizoj de radiokarbono pruvis, ke la loko jam estis uzata por sepultejo 5,000 jarojn antaŭ nia erao kaj ĝis multe post la starigo de la megalitoj. Oni enterigis tie almenaŭ dum kvin jarcentoj (3000-2500 aK.) 240 personojn, multe pli ol tio antaŭe supozita. Tiuj personoj estus tribestroj kaj samfamilianoj de tiuj, ĉar kun ties restaĵoj estis armiloj.
Ankaŭ laŭ tiuj priserĉoj la ekzisto de Stonehenge estas ligata al tiu de la najbara arkeologa vilaĝo nome Durrington, kie estus loĝintaj la konstruintoj de Stonehenge. La rilatoj estas evidentaj: ambaŭ lokoj estas proksimaj, prezentas similan rondoforman protektitan strukturon kaj en Durrington oni trovis ellignan strukturon similan al tiu de Stonehenge kaj en ambaŭ lokoj unu vojo kunigas la lokon kun la rivero Avon. Per tiu vojo ambaŭ lokoj estus kontakte. En Stonehenge oni enterigus la elitanojn kaj la normalajn samvilaĝanojn oni estus lanĉintaj al la rivero.
Mito de druidoj de Stonehenge
Persista mito ekzistas, precipe en Britio, ke la druidoj konstruis Stonehenge kaj uzis ĝin por siaj ritoj.
Eble la druidoj uzis Stonehenge, sed estas neniun ateston ajn ke tio okazis do tio malverŝajnas. La druidoj estis keltaj pastroj kiuj prezipe uzis arbarajn maldensejojn por siaj ritoj laŭ la malmultaj fondoj pri la afero.
John Audrey estis la unua kiu spekulativas ke Stonehenge estus druida sanktejo, sed li ne asertis tion ĉi sen singardeco. Sed la pli sensingarda William Stukeley predikis ĝin kvazaŭ fakto. Bonmanieraj viroj, kutime riĉaj, ekkredis ke Stonehenge vere estis templo de druidoj. Pro la kulturaj privilegioj de ili la mito akiris altan statuson kaj iĝis vaste kredita en Britio kaj ankaŭ aliloke. Tial ĝi eniris la Novan Epokon kaj novpaganismon.
Vidu ankaŭ
Aotearoo, Stonehenge en Nov-Zelando
Esperance-urbo, Stonehenge en Aŭstralio
Breĉo (geografio)
Montobreĉo en la geomorfologio kaj geografio estas mallarĝa entranĉaĵo en montokresto. Pli larĝa entranĉaĵo inter montoj nomiĝas montoselo. La altodiferenco inter montopinto kaj la plej alte situanta breĉo, ĝis kiu oni devas malsupreniri por atingi pli altan montopinton, nomiĝas elstareco; la elstareco estas grava kriterio por klasifiki pinton kiel memstara monto.
Kontraŭe al montoseloj, montobreĉoj plej ofte estas krutaj kaj malinvitaj, do ne taŭgaj kiel montpasejo, almenaŭ ne por veturila transporto (ĉaroj). Iuj el ili tamen estis antaŭe uzataj por ŝarĝotrasporto per azenoj, muloj, hinoj aŭ ĉevaloj (ŝarĝbestoj, germane: Saumtier).
La plejmulto de la montobreĉoj ne havas nomon. Multaj duoblaj pintoj estas separataj per karaktera montobreĉo. Ofte montobreĉoj en altmontaro estas kovritaj per neĝokornico.
Cyriel Buysse
Cyriel BUYSSE estis flandra naturalisma verkisto. Li naskiĝis en Nevele je la 20a de septembro 1859 kaj mortis en Afsnee je la 25a de julio 1932.
Post konsilo de lia onklino, la verkistino Virginie Loveling, li ekverkis je la aĝo de 26. Oni lin konsideras naturalisman verkiston (Het recht van de sterkste kaj De Biezenstekker) kun kiel ekzemplo la francaj verkistoj Émile Zola kaj Guy de Maupassant.En 1930 li membriĝis en la Koninklijke Vlaamsche Academie voor Taal- en Letterkunde kaj en 1932, kelkaj tagoj antaŭ lia morto, li baroniĝis.
Teatro
Het gezin van Paemel (reĝisoro: Paul CAMMERMANS, 1986) estis filmata por televido (kunverkita de Hugo Claus kaj Jan Blokker).
Volšovy
Volšovy situas en katastra teritorio Dolní Staňkov kun areo 6,29 km².
Jacob do Bandolim
Jacob do Bandolim (naskiĝinta la 14-an de februaro 1918 in Rio-de-Ĵanejro; mortinta la 13-an de aŭgusto 1969 samurbe), realnome Jacob Pick Bittencourt, estis brazila mandolinisto kaj komponisto. Lia artista nomo deduktiĝas de la mandolino, kiu en la portugala lingvo nomiĝas bandolim.
Volšovy
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1045.
Jacob do Bandolim
Vivo
Jacob do Bandolim estis la ununura filo de apotekisto Francisco Gomes Bittencourt kaj Rackel Pick, kiuj estis de pole aŭ ruse juda deveno. Post unuaj muzikaj elprovoj per violono kaj buŝharmoniko li malkovris kiel junulo la mandolinon kiel sian instrumenton. Meze de la 1930-aj jaroj li jam akompanis famajn muzikistojn kiel Noel Rosa en la radio. Krom sia agado kiel muzikisto li laboris kiel vendisto, apotekohelpisto, asekuro-makleristo, komercisto kaj kiel polico-sekretario. Pro sia financa sendependeco li povis libere komponi kaj fari sian muzikon. En 1940 li geedziĝis kun Adylia Freitas, kun kiu li tenis du gefilojn: Helena und Sérgio Bittencourt.
Malkontente kun sia rolo kiel akompanmuzikisto li surdiskigis en 1947 la ĉoron Treme Treme, kaj konfirmis, kion jam Luperce Miranda estis montrinta: ankaŭ mandolino bone taŭgas kiel soloinstrumento. Lia dua sukceso kiel mandolinisto estis Flamengo, ĉoro de Bonfiglio de Oliveira. Dum la paso de la jaroj li komponis multajn sukcesajn pecojn kiel ekzemple la faman Doce de Coco. Krom tio Jacob do Bandolim estis nelacigebla kolektanto de muzikaj trezoroj, kiuj nun troviĝas en la Museu da Imagem e do Som en Rio-de-Ĵaneiro.
Reza Mir-Karimi
Seyyed Reza MIR-KARIMI, perse: سيد رضا مير کريمي, estas irana reĝisoro, naskita en Teherano, Irano. Liaj fruaj filmetoj estas: "Por li", "La pluva tago", "Koko". Li ankaŭ verkis kelkaj tv-filmojn por infanoj ("Infanoj de lernejo Hemmat", "Aftab kaj Aziz Khanum"). Jare 2001 Reza Mir Karimi verkis la filmon "Sub lunlumo", kia akiris arĝentan premion je la Internacia Filma Festivalo de Barato kaj aliaj premioj en festivaloj en Francio kaj Kanado.
5341 Purgathofer
5341 Purgathofer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
En septembro kaj oktobro 1960, Tom Gehrels fotis la ĉielon elde la Observatorio de la Monto Palomar en la kadro de la Palomar–Leiden survey ; kaj sendis la fotografiajn platojn en Leiden (Nederlandon), kie ilin ekzamenis la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj por trovi novajn asreroidojn.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstra astronomo Alois Purgathofer (1925–1984).
Lahmacun
Lahmacun [Laĥmaĝun], ankaŭ konata kiel "turka pico" aŭ "armena pico" (turke lahmacun, armene լահմաջուն), estas mola aŭ malmola patkuko, kovrita per miksaĵo de viandhaketaĵo, cepoj, freŝaj tomatoj, pikantaj kapsikoj, pikantaj spicoj kaj petroselo. Ĉi tiu "pico" pli kaj pli aĉeteblas en Eŭropo en restoracioj kaj bazaroj. Ĝi tradicie apartenis al la kuirarto de la armenoj, kartveloj kaj aliaj kaŭkazaj popoloj sed post la amasa alveno de turkoj en Anatolion, ĉi lastaj ankaŭ alprenis tiun manĝaĵon por si. En multaj kuirreceptoj ĝi aperas nur kiel armena.
Vidu ankaŭ
Pico
Little Britain
Little Britain estas angla skeĉ-programo de Matt Lucas kaj David Walliams. La titolo estas miksaĵo de la nocio "Little England" kaj "Great Britain". La programo estis elradiata unuafoje en 2001 tra BBC Radio 4, en 2003 tra BBC 3 la unuaj 8 programeroj en la unua serio. Ili pretigis ĝis nun du pluajn seriojn po 6 programeroj. Oni aperigis ĉiun elsendon sur DVD.
Koncepto
La programero konsistas el kolekto de mallongaj skeĉoj pri la ĉiutaga ekscentrismo de la britoj. La skeĉoj estas kunligita per la rolantoj.
Ekz..: "Kiu havas piedfungon kaj volas tion dividi inter aliaj, tiu vizitas publikan banejon."
Tamás Somorácz
Tamás Somorácz [tamAŝ ŝomorAc], laŭ hungarlingve kutima nomordo Somorácz Tamás estas hungara kajakisto, olimpiano, eŭropa ĉampiono.
naskiĝis la en Szekszárd.
Biografio
estis kajakisto en Paks sur la Danubo. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2016 sen medalo, krome en eŭropa ĉampionumo dufoje li estis la unua en 2016 kaj 2018 teame kaj en monda ĉampionumo li estis la tria en 2015 duope.
Zlobice
Zlobice estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž. Vivas ĉi tie.
Mazapil
Mazapil estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo estas Mazapil.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15589  enloĝantojn. El tiuj estas 8163 viroj kaj 7426 virinoj. La komunumo havas surfacon de 12,063 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2260 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 400 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 24° 28′ norda latitudo kaj 101° 33′ okcidenta longitudo.
Lago (metroo de Madrido)
Lago (Lago) estas stacio sur de la Metroo de Madrido, situanta apud la lago de Casa de Campo en Madrido.
Mazapil
Sociogeografio
En la komunumo vivas 15896 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 4 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.03 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
José Asunción Silva
José Asunción Silva ( en Bogoto) estis Kolombia poeto, enkadrita en la movado Modernismo.
Mazapil
Sociogeografio
Inter la virinoj estas 4,429 alfabetoj kaj 824 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 15.69%. Inter la viroj estas 5,075 alfabetoj kaj 737 analfabetoj, do 12.68% el la viroj estas analfabetoj.
José Asunción Silva
Dotita de granda sentemo homa kaj arta kaj de notinda inteligenteco, havis frumaturan literaturan formiĝon, rezulto de familia etoso kulturiga kaj kreiva. Je la 19 jaroj li iris en vojaĝo de studoj al Eŭropo, kie li konis la francajn simbolistojn kaj elstarajn britajn, germanajn kaj francajn intelektulojn. Post lia reiro al Kolombio, post preskaŭ du jaroj, rapide fariĝis la maksima reprezentanto de la kolombia poezio. Liaj poemoj karakteriziĝas pro la aŭdaco kaj originaleco de la lingvaĵoj kaj la bildoj; la temo de la amo aperas plenplena de erotikaj referencoj, kaj ne mankas onidiroj kiuj rilatis lin kun ŝajna sekreta pasio al lia fratino Elvira, al kiu li troviĝis tre kunigita. Kiam ŝi mortis, li dediĉis al ŝi lian elegion Nocturno III, unu el liaj plej famaj verkoj. Li sinmortigis kiam li estis tridek unu-jaraĝa, senesperigita pro la ŝuldoj, la morto de lia fratino kaj la perdo de manuskripto en la maro ĵus antaŭ ĝia publikigo. Liaj poemoj antaŭsentigas la modernismon; rekompilitaj post lia morto, oni publikigis ilin en Barcelono en 1906 kun la titolo de Poezioj, kaj lian kompletan verkaron en 1942, en Meksiko, kun tiu de Prozoj kaj versoj de José Asunción Silva.
Mazapil
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32026a.htm
Nikolaj Gumilov
Nikolaj GUMILJOV (Николай Степанович Гумилёв, n. 15-an de aprilo 1886 Kronŝtadt, Rusio — m. 24-an de aŭgusto 1921, Petrogrado) estis rusa poeto, fondinto kaj ĉefa teoriisto de la akmeisma movado.
La patro de Gumilov estis kuracisto ĉe la mararmeo.
De 1906 ĝis 1908 li loĝis en Parizo kaj partoprenis en nord- kaj orient-afrikaj ekspedicioj.
En 1909 li estis kunfondinto de la literaturo-arta periodaĵo "Apollon". Li estis, kun Sergej Gorodeckij, la iniciatinto de la poezia movado akmeismo kiu aperis en 1912. La movado estis kunigita de poetoj kiel Osip Mandelŝtam, Anna Aĥmatova, Miĥailo Kuzmin kaj aliaj. La ĉefa ĝia revuo estis "Apollon".
En 1910 li geedziĝis kun poetino Anna Aĥmatova, sed ili disiĝis post unu jaro kaj oficiale divorcis en 1918.
Soledad de Doblado
Soledad de Doblado estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Soledad de Doblado. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 148.
Nikolaj Gumilov
Li batalis kiel volontulo en la Unua mondmilito, post la februara revolucio de 1917 estis politika komisiito en Parizo. Li revenis al Rusio en 1918 kaj okupiĝis pri literaturo en Petrogrado.
Soledad de Doblado
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26807 loĝantojn. El tiuj estis 13142 viroj kaj 13665 virinoj. La komunumo havas surfacon de 371 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 3 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 20 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo.
Nikolaj Gumilov
Ĉar li neniam kaŝis sian kontraŭsenton rilate al bolŝevikoj, oni arestis lin en aŭgusto de 1921, suspektante partoprenon en kontraŭŝtata konspiro kaj ekzekutis lin. La akuzo estis plene falsa, oni rehabilitis la poeton nur 67 jarojn post la morto, dum la perestrojko.
Soledad de Doblado
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Nikolaj Gumilov
Nikolaj Gumilov estis elstara poeto, brila poemtradukisto el diversaj lingvoj al la rusa.
Soledad de Doblado
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30148a.htm
Nikolaj Gumilov
Unu el la ĉefaj fakuloj pri la vivo kaj laboro de Nikolaj Gumilov estas la rusa eksperto pri arĝenta epoko de la rusa literaturo kaj afrikologo, Apollon Davidson. Li verkis tri librojn pri Gumilov kaj faris multajn prelegojn pri li. Ĉi tiuj libroj estas: Муза странствий Николая Гумилёва („La muzo de vojaĝoj de Gumilov“, 1992), ''Николай Гумилёв. Поэт, путешественник, воин („Nikolaj Gumilov, poeto, vojaĝanto, batalanto“, 2001) kaj Мир Николая Гумилёва — поэта, путешественника, воина'' („La mondo de Nikolaj Gumilov — de la poeto, vojaĝanto, batalanto“, 2008).
Preĝejo Sankta Jozefo (Nagykanizsa)
Preĝejo Sankta Jozefo estas romkatolika monumento historia en Hungario, en urbo Nagykanizsa. Ĝi estas kune kun la franciskana abatejo la plej malnova konstruaĵo de la urbo situanta en la malsupra urbo(parto).
Historio
En la tiama Kanizsa oni konstruis kirkon, poste abatejon en 1424, kiu detruiĝis dum la kontraŭturkaj bataladoj. La turkoj postlasis lignan moskeon, kiun oni trakonstruis al katolika preĝejo en 1690. En 1702 oni malkonstruis ĝin kune kun la fortikaĵo kaj la franciskanoj ekkonstruis novan preĝejon kaj abatejon en 1714 profitante ŝtonojn de la fortikaĵo. Post 2 jaroj la turo estis preta. La ĉefaltara bildo estis pentrita en 1747, ankaŭ la predikejo estis farita en la sama jaro. La orgeno estis farita en 1940 (laŭ alia informo en 1928).
Preĝeja konstruaĵo
La preĝejo kontaktiĝas kun la abatejo. Ĝi havas unusolan turon en la maldekstra flanko. Tuj apud la enirejo estas ujo por sankta akvo, kiu estis skulptita el turka tomboŝtono. Enirante la havas situas ŝtona skulptaĵo pri Dipatrino kaj monumento pri falintoj dum la mondomilitoj. La konstruaĵo havas unusolan turon super la enirejo.
Altaroj
La altaroj estis faritaj el lignoj, tamen ili imitas marmorojn.
Abatejo
Ĝi estas kvadrata konstruaĵo meze kun korto. Oni alkonstruis ankaŭ L-forman domon. En 1950 la franciskanoj estis forigitaj kaj oni profitis la konstruaĵon dormejo de lernantoj, baldaŭe biblioteko.
Kermeso okazas en la 19-an de marto.
ISO 3166-2:TT
ISO 3166-2:TT estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Trinidadon kaj Tobagon. Ĉiu kodo konsistas el du partoj. La unua estas TT, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Trinidado kaj Tobago. La dua parto estas tri literoj. Kodoj estas por 9 regionoj, 1 aŭtonoma regiono kaj 5 municipoj.
Krono de la Regno de Pollando
thumb|240px|La teritorio de la [[Krono de la Regno de Pollando kaj Grandprinclando Litovio (Litvo), dum la jaroj 1619–1622, post la armistico (batalhalto) en Deulino (Dywilin), vidata sur la nunaj limoj de la landoj en Eŭropo.
Legendo:
]] La Krono de la Regno de Pollando (en pola Korona Królestwa Polskiego, en Latino Corona Regni Poloniae), aŭ simple la Krono, estas la komuna nomo por la historiaj (sed nekonsoliditaj) mezepokaj teritoriaj posedoj de la Reĝo de Pollando, inklude Pollandon mem.
Historio
Tiu regno estis tradicie datita el ĉirkaŭ 966, kiam Mjeŝko la 1-a kaj sia pagana slava regno aliĝis al la kristana Eŭropo, tiele finante la procezon de kreado de la ŝtato Pollando startinte de sia prauloj Polanoj de la dinastio de Piastoj, kaj fine lia plej aĝa filo kaj sukcedanto princo Boleslao la 1-a, iĝis la unua kronita reĝo de Pollando en 1025.
(154263) 2002 RM39
(154263) 2002 RM39 estas malgranda, malhela, asteroido de la ekstera asteroida zono en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero, do ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 5-an de septembro 2002 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bernhard Zenker
Bernhard ZENKER estis germana esperantisto.
Li esperantistiĝis en 1920 kaj prezidis dum la jaroj 1933-1936 la Esperanto-grupon de Breslau kaj samtempe la Silezian Ligon Esperantistan. Post la Dua Mondmilito li tuj denove aktivis kiel gvidanto de la Esperanto-grupo en Schweinfurt. En Germana Esperanto-Asocio li prizorgis dum longa tempo la rilatojn al gazetoj kaj radiostacioj. De 1953 ĝis 1974 li estis prezidanto de Rhein-Main-Ligo Esperantista (ROMOLO).
En 1960, li ricevis la Meritmedalon de GEA.
Heather Mills
Heather MILLS (12-an de januaro 1968 en Aldershot, Britio; edzina nomo Lady Heather Mills McCartney) estas iama modelo, kiu mondvaste konatiĝis pro sia geedziĝo kun Paul McCartney.
Ŝi perdis - en akcidento kun motorciklisto - la 8-an de aŭgusto 1993 la maldekstran piedon kaj rompis al si eĉ la pelvan oston. Pro tio rompiĝis ŝia modela kariero kaj ekde tiam ŝi uzas piedan protezon. Ekde tiam ŝi tre forte luktas por siaj samsortanoj, precipe por tiuj kiuj perdis membrojn pro kampominoj.
Ŝi geedziĝis en 2002 kun iama Beatles-ano Paul McCartney. Kvankam ŝi perdis sian unu ovodukton kaj la pelva zono estas per metaloj firmigita, ŝi naskis filinon en 2003 (Beatrice Milly).
Pro sia tro forta personeco la paro deklaris en 2006 apartan kunvivon, divorcon. Post la disiĝo aperis malhonestigaj informoj pri Mills: ŝi onidire menciis pri vegetarismo (ŝi ŝatis la bovaĵojn), ŝi aperis en pornografia libro, ŝi onidire estis pagita teleputino.
Ŝi luktis ankaŭ por la bestoj (fokoj en Kanado) kun McCartney.
La Revuo (periodaĵo)
La Esperanto-movado ricevis bonan impulson, kiam profesoro Carlo Bourlet komencis en 1900 propagandi Esperanton. Li instigis la konatan francan librejon Hachette kaj kompanio eldoni sub kontrolo de L. L. Zamenhof multajn bonajn esperantlingvajn librojn kaj komenci en septembro 1906 la eldonon de pure literatura revuo, kies direktoro fariĝis Bourlet dum Félicien Menu de Ménil estis ĝia ĉefredaktoro.
La Revuo tute ne okupiĝis pri diskutoj, sed rigardis Esperanton fakto, kiel Carlo Bourlet skribis en la unua numero: "Por ni Esperanto estas fakto kaj ni uzas ĝin kia ĝi estas.". La gazeto aperis dum 8 plenaj jaroj en sume 96 numeroj en formato B/5 kun entute 6144 paĝoj. Ĉiu jarkolekto havis 12 kajerojn kun po 48 paĝoj da literaturo (tio estis dum 8 jaroj 4032 paĝoj entute) kaj 16 paĝoj da informoj de societoj, diversaj sciigoj kaj anoncoj. Sur la unuaj 4-22 paĝoj La Revuo havis nur verkojn, tradukojn, kongresparoladojn ktp. de Zamenhof kaj sur la ceteraj verkojn de la plej bonaj Esperanto-tradukistoj kaj -verkistoj. Zamenhof fine, post ĉeso de La Esperantisto en 1895 havis denove gazeton, en kiu li povis publikigi siajn modelajn tradukojn el la Biblio kaj de diversaj verkistoj (Gogol, Schiller, Andersen, Goethe, Orzeszko, Molière).
Inter la kunlaborantoj estis la plej bonaj verkistoj de tiu epoko: Kabe, Grabowski, Hodler, Lambert, Bicknell, Vallienne, Kabanov, Boirac, Privat, Ŝidlovskaja, Hankel, De Ménil, Inglada, Aymonier, Noël, Rust, Čejka, Pillath, Simon, Dalmau ktp. La redakcio de La Revuo havis grandajn meritojn instigante la Esperanto-verkistojn ankaŭ per ĉiujara Literatura Konkurso. (La uzitan artikolon de E.d.E skribis P. TARNOW.)
La redaktaj principoj de La Revuo rilate la lingvouzon estis tre liberalaj. Tio kreis favorajn kondiĉojn por la evoluo de Esperanto kiel literatura lingvo. La Revuo do en certa grado estis antaŭaĵo de Literatura Mondo.
Fouilloy (stacidomo)
Fouilloy estas franca stacidomo sur linio - Darnétal-Bifurcation, situanta en , en departemento , regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Roch - Darnétal-Bifurcation (321000).
Lokomotiv (Centra ringo de Moskvo)
Lokomotiv (Локомотив) estas stacio de la Metroo de Moskvo sur Centra ringo de Moskvo, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Moskvo. Ĝi estis malfermita la.
Imre Györki
Imre Györki [djorki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Györki Imre estis hungara politikisto, parlamenta deputito, advokato. Lia origina familia nomo estis Grosz aŭ Gross ĝis 1905, li frato estis József Györki. Imre Györki naskiĝis la en ekstera parto de Pusztakovácsi, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Imre Györki devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia Budapeŝto, poste li akiris advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1910. Post la diplomo li laboris en asekura asocio de oficistoj kaj laboristoj, sed li estis ankaŭ advokato ĉefe por sindikadaj personoj. Li aliĝis ankaŭ al socialdemokratoj kaj li redaktis gazetojn pri la asekurado kaj verkis artikolojn ekzemple en Népszava. Inter 1922 kaj 1939 li estis opozicia parlamentano, inter 1935-1939 ankaŭ havis postenon en la socialdemokrata partio. Dum la 2-a mondmilito li retiriĝis pro la kontraŭjudaj leĝoj. En 1944 li estis deportita al Mauthausen. Post la liberiĝo li estis aktiva kontraŭ la etendiĝanta komunismo. Ne hazarde li estis kondamnita laŭ falsaj akuzoj en 1950, li ricevis amnestion post 6 jaroj. Jam en la prizono li malsaniĝis kaj iom poste li mortis post la amnestio. Li edziĝis en 1927, lia edzino naskis 2 gefilojn.
Carlsberg
Carlsberg havas diversajn signifojn:
Třtice
Třtice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 13 km nordoriente de Rakovník kaj 4,5 km nordokcidente de Nové Strašecí. Vivas ĉi tie.
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Raĉa-Leĉĥumi kaj Kvemo Svaneti
Raĉa-Leĉĥumi kaj Kvemo Svaneti (რაჭა-ლეჩხუმი და ქვემო სვანეთი) estas regiono de la nordokcidento de Kartvelio kiu inkluzivas la historiajn provincojn Raĉa, Leĉĥumi kaj Svaneti (Malalta Svaneti). La regiono kovras areon de 4954 km² kaj laŭ la censo de la jaro 2014 ĝi havis 32,089 loĝantojn. Ĝi estas la malpli loĝata regiono de Kartvelo. La ĉefurbo de la regiono estas Ambrolauri.
42.63333°N, 43.13333°W
Kalvinana preĝejo (Ács)
La Kalvinana kirko estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Ács.
Historio
Ács havis jam (katolikan) preĝejon en la 13-a jarcento. Dum dominado de turkoj la komunumo senhomiĝis, ankaŭ la preĝejo ruiniĝis. En 1628 komencis alveni hungaroj, plejparte kalvinanoj. En 1643 la kalvinana lernejo ekfunkciis, agado de la kalvinanoj en Ács estas kontinua. Inter 1742-1744 ili rekonstruis la kirkon, kelkaj partoj restis el la origina konstruaĵo. Ĝi estis pligrandigita en la jaroj 1754 kaj 1785. La turo konstruiĝis en 1802, en 1879 ĝi estis plialtigita. La orgeno alvenis en 1901. Arkeologia esploro okazis en 1961. Renoviĝoj de la konstruaĵo okazis en 1985 kaj 2000.
Konstruaĵo
La kalvinana kirko situas sola, origine ĝi estis ĉirkaŭita per defanda muro, hodiaŭ restis malgranda parto el tio. En la ekstera muro estas legebla memortabulo pri predikisto, kiu estis ekzekutita pro disvastiĝo de la kalvinismo. En la korto etendiĝas memorŝtono pri kalvinana martiro dum la Hungara revolucio de 1956. Fasado de la kirko estas simetria, plejparte ĝi estas la kvadrata turo, kiu estas rizalito. La enirejo funkcias ne ĉe la fasado, sed flanke. La navo estas brikoforma, kie estas 2 vestibloj kaj 2 romanikaj fenestroj. Interne 2 galerioj etendiĝas.
Friedrichsruhe
Friedrichsruhe estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Crivitz. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
21447 Yungchieh
21447 Yungchieh estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chen Yung-Chieh, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair 2006 pro sia projekto en teamo pri inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Municipa Mezlernejo LiShang de Tajpeo (Tajvano).
6207 Bourvil
6207 Bourvil estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Hiroŝi Kaneda kaj Sejĝi Ueda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca kantisto kaj aktoro Bourvil (propranome André Raimbourg, 1917–1970).
Ĉilia araŭkario
La ĉilia araŭkario (Araucaria araucana) estas specio de arboj en klaso pinopsidoj, ordo pinaloj, familio araŭkariacoj.
Disvastiĝo
La ĉilia araŭkario estas endemia en Sudameriko, en ties suda pinto. Ĉar ĝi toleras la malvarmon, ĝi travintrumas eĉ en Okcidenta Eŭropo.
Aspekto
La juna planto aspektas kiel tipa pinarbo, pli poste ĝi iĝas larĝa ombrela aŭ preskaŭ plata. Ĝiaj branĉoj estas longaj, kurbaj malofte disbranĉiĝantaj. La pinglofolioj estas larĝaj, pikaj.
Grenchen Nord (stacidomo)
Grenchen Nord estas fervoja stacidomo en Grenchen, Svislando.
Pesti Hírlap
Pesti Hírlap [PEŝti HI:rlap] (Peŝta Gazeto) estis nomo de pluraj hungaraj politikaj gazetoj.
La unua
Redaktantoj estis ankaŭ: Antal Csengery kaj László Szalay.
La dua
La dua Pesti Hírlap aperis ekde 1878 ĝis 1944. La posedanto kaj ĉefredaktoro estis Károly Légrády. La gazeto estis tiam modere konservativa kaj dum la unua mondmilito akiris duonmilionan ekzempleraron. Ĝi novaĵo estis post la malnovaj, grandformataj gazetoj la pli malgranda formato kaj enkonduko de temosistemo.
Redaktantoj estis:Jenő Benda, Gusztáv Beksics, Lajos Berecz, Nándor Borostyáni, József Csukássy, Géza Kenedy, Imre Légrády, Ottó Légrády, Gusztáv Lenkey, József Schmittely.
La tria
La tria Pesti Hírlap aperis inter 1992 kaj 1994. Posedanto kaj ĉefredaktoro estis András Bencsik.
Eksteraj ligiloj
[http://www.pestihirlap.hu/ La kvara? rete, redaktate de junaj ĵurnalistoj Dániel Kőszegi kaj Szilveszter Miklovicz]
Fouilloy (Oise)
Fouilloy estas franca situanta en departemento, regiono Hauts-de-France.
Bakovka (stacio)
Bakovka (Баковка) estas haltejo sur la Linio MCD-1 Belorussko–Savjolovskij de la Moskvaj centraj diametroj, ĉe la orientaj ĉirkaŭaĵoj de la urbo Odincovo en mikrodistrikto Bakovka.
Alajos Hauszmann
Alajos Hauszmann [alajoŝ haŭsman], laŭ hungarlingve kutima nomordo Hauszmann Alajos estis hungara arkitekto, profesoro, membro honora de Hungara Scienca Akademio (1924). Alajos Hauszmann naskiĝis la  1847 en Buda. Li mortis la 1926 en Velence.
Biografio
Alajos Hauszmann devenis el germana familio apartenanta al nacimalplimulto en Hungara reĝlando. Li frekventis universitatojn en Pest (urbo) kaj Berlino. En 1868 li ekinstruis en universitato en urbo Pest. Baldaŭe li estis rektoro. Inter 1869–1870 li studvojaĝis en Italio. Hejmenveninta li konstruis barakojn por Ruĝa Kruco. Ili disvastiĝis ankaŭ en Habsburga Imperio kaj Svislando. En 1874 li edziĝis baldaŭe havanta filinon. En 1891 li gvidis konstruadon de reĝa fortikaĵo en Vár, poste li ricevis premion. En 1912 li emeritiĝis.
Dolmar
Dolmar estas 739,6 metrojn alta estingita vulkano apud Kühndorf en Germanujo. Temas pri geologia finiĝo de Rhön kaj unikaĵo geografia ĉe la nordaj Werra-tavoloj troviĝantaj inter Rhön en la sudokcidento kaj la Turingia Arbaro en la nordokcidento. Ĝi donis la nomon al la entrepreno Dolmar GmbH, la tutmonde unua fabrikinto de benzin-motorsegiloj. Sur Dolmar estas ankaŭ la ĉasista domo Charlottenhaus kaj flugkampeto. Iam ekspluatitis tie bazalto.
Geografio
Dolmar altiĝas je ĉ. 7,5 km nordeoste de la kerno de la urbo Meiningen kaj etendiĝas ĉefe sur la teritorio de la ĉ. 2 km sude de la pinto situanta vilaĝo Kühndorf. Norde de Dolar estas Christes, eoste Schwarza, sudueste Helba kaj Utendorf, kies teritorio estas ĝis la pli malsupraj partoj de la monto, kaj finfine de Metzels (nordueste). Nordeoste de Dolmar fluas la per Diemerau nutrigita kaj disde Christes alfuanta Christeser Wasser kiu enfluas je Schwarza. Tiun laste menciitan fluon estas alflata de la suoeostflanke de la monto fontanta Moosbach]. Sudueste de la monto fluas tra Helba la samnoma rivero. Nordueste fontas apud Metzels rojo fluonta tra Drachental-valo kaj alfluonta al Wallbach. Helba kaj Wallbach estas alfluantoj al la iomete ueste de Dolmar-monto fluanta Werra. Sur Dolmar situas la naturprotekta zono Westhang des Dolmar
Historio
Entombaj trovitaĵoj el la Bronza epoko atestas fruan setliĝon (200-100 a.K.); tio validas ankaŭ por spuroj de ringmuraĵoj, kies videblaj restaĵoj rangas inter la plej grandaj kaj gravaj keltaj surgrundmonumnentoj de la eksa GDR. Sur la monta uesta flanko situas la forlasita loko Dolmar. En 1927 la inventisto Emil Lerp testis la tutmonde unuan motorsegilon (tipo A); baldaŭ poste estiĝis la entrepreno Domar s.r.l.. En 1967 la zono forbaritis fare de la Ruĝa Armeo pro uzo kiel armea spaco. Manifestacie grimpis lokuloj en la jaro 1990-a sur la daŭre okupita monto por postuli tujan hemjmenirado de la sovetianoj. Tio okazis en aŭgusto 1991. Ĝis la komenco de la 1990-a jaroj ekspluatitis surloke bazalto por stratkonstruado. Pro la grandaj kvantoj la ekzisto de la monto endanĝerigitis; la kvereloj inter utiligo de la krudaĵoj respektive savo de la monto daŭris ĝis 1990. Multaj amikoj ankaŭ peticie kaj subskribkolektante engaĝiĝis pri la konserviĝo de Dolmar.
Komitato de UEA 1992-1995
Dum oficperiodo 1992-1995 en Komitato de UEA membris jenaj personoj. La elektoj de komitatanoj B okazis sen voĉdono, ĉar por 9 lokoj venis nur 8 validaj kandidatoj. Komitatanoj B estis Hans Bakker, Thomas A. Goldman, Mark Fettes, Ian Jackson, Ulrich Lins, Michela Lipari, Humphrey Tonkin kaj John Wells.
Dolmar
Ĉasista domo kaj Charlottenhaus-kabano
En 1668 duko Maŭrico (Saksio-Zeitz) starigis ĉastistan kasteleto; ĝin detruis en 1726 postfulmobata fajro. En 1882 la societo Thüringerwald-Verein (sekcio de Meiningen konstruis sur la ruinaj kelaj fundamentoj de la iama ĉasista domo la kabanon Charlottenhaus. Ĝi portas la nomon de la edzino de duko Bernardo la 3-a (Saksio-Meiningen), Charlotte von Preußen. Inauĝuro solena estis en la 10.9.1882; la poeto Rudolf Baumbach dediĉis al tiu ĉi festo sian kanton Frisch auf, Kameraden. Baldaŭ poste la kabano pligrandigitis; nova inaŭguro okazis en la 18.5.1890. Inter la jaroj 1931 kaj 1933 iĝis nova pligrandigo, kun inaŭguro en la 1.7.1933.
Komitato de UEA 1992-1995
El 81 komitatanoj 13 estis virinoj.
Observantoj
(Laŭ la Jarlibo 1995 kaj la revuo Esperanto)
Kabineto Széll
Historio
Pli frua ĉefministro Dezső Bánffy abdikis pro la oftaj malsukcesoj kaj opoziciaj malhelpoj. Kálmán Széll heredis ĉiujn problemojn. Unue li faris pakton kun la opozicio, tial multe da leĝoj estis fine akceptitaj. En 1901 laŭ la tutlanda baloto Széll venkis, do la lando akceptis lian politikon. Spite tion diversaj problemoj tuj aperis, ekzemple en signifa banko bankrotis. La opozicio denove malhelpis la laboron, precipe ili ne volis doni pli da monoj al la armeo. La opozicio sukcese malhelpis akcepton de la buĝeto, krome en Kroatio kontraŭhungaraj demonstracioj okazis, tial Széll abdikis. La sekva estis Unua Kabineto Khuen-Héderváry.
Dolmar
Ĉasista domo kaj Charlottenhaus-kabano
Post la Dua mondmilito tranprenis la GDR-porjunularorganizaĵo Gesellschaft für Sport und Technik (GST) la domon. La ejo, kiu servis kelkajn jarojn kiel glisflugo-lernejo kaj tranoktejo por glisfluglernantoj. Oni ankaŭ metis ardezon sur la domo. La tuto vandalisme damaĝitis. Post la fondo de Dolmar-societo (Dolmarverein) faritis speco de ĉaleto por al societanoj. En decembro 1996 ekis la konstruo de la nuna domo sur la fundamentoj de Charlottenhaus-kabano. En Inaŭguro estis en la 1.5.2000; hodiaŭ troviĝas ene monta gastejo Charlottenhaus kun tranoktejo eta kaj belvedera tureto. La menciita societo fonditis en la 7.4.1990 en Christes; ĝia ĉefa celo estas la perfektigo de alloga ekskursocelo. Jen listo de konataj migradopadoj tuŝantaj Dolmar-monton:
La vojo plej rekta pinten kondukas disde Kühndorf; sed eblas iri tien ankaŭ tra Armlöcher disde Utendorf aŭ tra Drosselleite disde Metzels kaj Christes. Dum bonaj veterkondiĉoj eblas vidi ĝis la kresto de Turingia Arbaro kun la montoj Großer Beerberg, Schneekopf kaj Großer Inselsberg, okcidenten en la Werra-valon kun Meiningen centre kaj suedesten/esten ĝis Rhön kun la montoj Wasserkuppe, Heidelstein kaj Kreuzberg. Sduden malkovreblas Grabfeld kun Gleichberge. Topografie Dolmar jam de la malproksimo bone vidatas. Sur ĝin bone oni povas spekti disde altebenajĝo ĉe Dreißigacker. Disde la aŭtoŝosea parkejo Dolmar (oriente de la ponto Rotes Tal) oni spektas sur la monton kaj Kühndorf kun burgo de la Malta Ordeno.
Trafiko
Bone atingeblas Dolmar tra la aŭtoŝoseo A 71 de la elirejo Meiningen-Nord (poste tra federacia strato B 19 kaj la distrikta strato K 581. En Kühndorf komenciĝas la mallarĝa Dolmar-strato finfarita en 2002. Glisflugado eblis ekde 1927 ĝis 1967; tiam la sporto malpermesitis pro proksimeco troa al la landlimo kun Okcidenta Germanujo. Alternativo estis flugkampo apud Suhl-Goldlauter.
Skeĉo
En la skeĉoj aperas nur kelkaj figuroj kaj oni tre malofte ŝanĝas la scenejon.
Famaj skeĉistoj estas la komikgrupo Monty Python en la televida serio Monty Python’s Flying Circus kaj Freddie Frinton kun Dinner for One.
Marie Larroche
Marie LARROCHE (naskiĝis la en Metz, mortis la  en Rodez), okupiĝis precipe pri blinduloj, por ke ili povu akiri siajn vivrimedojn ne per almozoj.
Per sia laboro ŝi esperantiĝis en 1909, sub gvidado de Claudius Colas. Ŝi helpis lin propagandi, precipe ĉe katolikoj, partoprenis en starigo de kvin kongresoj de IKUE. Dum kelkaj jaroj administrantino de Espero Katolika. Vicprezidanto de IKUE, kies „Avino“ ŝi estas nomata.
Ekde 1933 dum du jaroj la prezidanto de IKUE pastro Joan Font i Giralt pro malsano ne povis aktivi por la katolika movado kaj por ĝia oficiala organo Espero Katolika (kiu de oktobro 1934 ĝis januaro 1935 ne aperis). Dum tiu periodo Paulus Antonius Schendeler, kiel ĝenerala sekretario de IKUE, klopodis rekontakti Font Giralt kiu ne donis vivsignojn (krom telegramo de 3.10.1934, kiu nur anoncis leteron, kiu neniam alvenis). La 18.08.1934 la kunveno de IKUE-anoj en 's-Hertogenbosch decidas sendi leteron al Font Giralt por peti ke li transdonu siajn rajtojn kiel prezidanto de IKUE al la vicprezidantino Marie Larroche: lian plian nerespondon oni interpretis kiel jeson, kaj sekve, ĝis la posta Kongreso (1935 en Romo) F-ino Larroche estis la anstataŭanto de la prezidanto de IKUE. Iusence, estas iom "arbitra" la elekto enlistigi ŝin kiel "prezidantino de IKUE", sed efektive ŝi meritas tion pro du motivoj: unue, dum preskaŭ unu jaro ŝi efektive oficiale agis kiel prezidanto, kunvokante interalie la ĝeneralan kunvenon de 1935, al kiu ŝi iris vojaĝante el Parizo al Romo "forgesante sian aĝon (81-j.) kaj malatentante ĉiujn malfacilaĵojn"; plie, ŝi estis dekomence la animo de IKUE, al kiu ŝi sin dediĉis anime kaj korpe, dum 30 jaroj.
Dum multaj jaroj ŝi estis administrantino de la revuo Espero Katolika, organizantino kaj kasistino ankaŭ de pluraj IKUE-kongresoj, entute estis tre sindona al la movado. Pro la militaj cirkonstancoj en 1940 ŝi devis translokiĝi al Rodez-Aveyron kaj ne plu revenis al Parizo.
György Borosnyai Lukács
BOROSNYAI LUKÁCS György [broŝnjai luka:ĉ] estis hungara reformita pastro. Li naskiĝis la 27-an de septembro 1744 kaj mortis en Marosvásárhely la 11-an de januaro 1802. Li estis la filo de János Borosnyai Lukács
Biografio
György Borosnyai Lukács li estis vicpastro 28 jarojn en Marosvásárhely.
Vrabcov
Vrabcov (jen ĉeĥe, historie ankaŭ Brabschow) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Sušice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Sušice. Estas ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vrabcov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,07 km². En la katastra teritorio Vrabcov situas ankaŭ Záluží.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1584.
9215 Taiyonoto
9215 Taiyonoto estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Taijo no To (japane 太陽の塔, Taiyō no Tō : "Turo de la Suno"), en Sujta. Estas la ĉefa verko de la japana artisto Okamoto Taro (japane 岡本 太郎,  Okamoto Tarō, 1911–1996) kaj simbolo de la Universala Ekspozicio de Osaka 1970.
Blaj
Blaj [blaĵ] (Balázsfalva [bala:ĵfalva], germane: Blasendorf) estas urbo en Rumanio ĉe la kunfluo de la riveroj Târnava Mare kaj Târnava Mică nordoriente de Alba Iulia. Administre apartenas al ĝi Blaj-Sat, Deleni-Obârșie, Izvoarele, Flitești, Mănărade, Petrisat, Spătac, Tiur, Veza.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 2 204 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1992 24 101.
Historio
Ĝiaj unuaj mencioj skribaj estas en 1252 kaj 1271. En 1333 ĝi estis ekleziejo kaj havis hungarajn loĝantojn. En la 18-a jarcento ĝi fariĝis la eklezia kaj kultura centro de la rumanoj en Transilvanio. Ĝi estis la loko de naciaj kunvenoj. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Alsó-Fehér vármegye).
Komunumaro Mitteldithmarschen
La komunumaro Mitteldithmarschen - germane "Amt Mitteldithmarschen" - estas administra ligo de 24 komunumoj en norda Germanio, kiu fondiĝis la 25-an de majo 2008. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Administra centro estas la urba komunumo Meldorf.
7558 Yurlov
7558 Yurlov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo (Ukrainio).
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de la rusa sovetunia dirigento de koruso Aleksandr Aleksandroviĉ Yurlov (cirile: Александр Александрович Юрлов, 1927–1973). Lia nova interpretado de la sankta muziko difinis lian kontribuon al la rusa arto. Li kondukis tion, kio poste iĝis la "Kapela Koruso Yurlov", de 1958 ĝis 1963. Li kantigis verkojn de Prokofjev, Ŝostakoviĉ kaj Sviridov.
Publika libroŝranko
Publika libroŝranko (nomata ankaŭ, depende de la lando aŭ loko: malfermita libroŝranko, librokesto aŭ partopreniga biblioteko) ) estas aparte konstruita, solida ŝranko por libroj (malfermita aŭ ŝirmita per vitroj, vidu la fotojn) kiu staras en publika ejo, alirebla de iu ajn. Oni uzas ĝin por pruntedoni aŭ pruntepreni librojn senpage, anonime kaj sen formalaĵoj. La sistemo de publikaj libroŝrankoj disvastiĝis de post la fruaj 1999-aj jaroj unue en Germanio, poste en Aŭstrio, Svislando kaj aliaj landoj.
Historio
Simila al la ideo de Bookcrossing (librokruciĝo) estiĝis jam en la 1990-aj jaroj la ideo krei libroŝrankojn ĉiam publike alireblaj por subteni la interŝanĝon de literaturaĵoj. La plej bona ekzemplo estas Little Free Library per kiu eblas registri librojn kaj laŭeble sekvi ties interŝanĝan vojaĝon.
Post la starigo kiel arta agado (ekde 1991 fare de la la agadartistoj Clegg & Guttmann) fine de la 1990-aj jaroj unuaj libroŝrankoj estis realigitaj kiel "senpaga liberaera biblioteko" en Darmstadt kaj Hannover. Ekde 2002, kiam tia ideo kadre de konkurso estis premiita en Bonn, troviĝas multaj posteuloj. Subtenate kaj financate de diversaj organizaĵoj, kluboj kaj asocioj estiĝis ekde tiam aparte konstruitaj aŭ transformitaj, veterrezistaj libroŝrankoj, ekzemple en transformitaj telefonkabinoj. En tiujn ĉiu civitano povas enmeti siajn librojn por proponi ilin al aliaj legantoj. Oni rajtas elpreni librojn kaj hejmen porti ilin. Laŭ sia plaĉo ĉiu uzanto decidas, ĉu raporti, konservi aŭ ŝanĝi la librojn.
Hajnalka László
Hajnalka LÁSZLÓ [lAslO] rumania hungara grafikdizajnistino naskita en Miercurea Ciuc la 3-an de majo 1983.
Kariero
Hajnalka László pristudis pentroarton inter 1997-2001 en Muzika kaj Arta Liceo István Nagy de Miercurea Ciuc kaj poste inter 2004-2008 grafikdezajnon kaj videoarton en Universitato Kristana de Partium de Oradea. Ŝi estas liberprofesia artistino. Ŝi estas anino de reta artistgrupo Terem.
Publika libroŝranko
Uzo kaj akcepto
La akcepto, motivo kaj uzantstrukturo de publikaj libroŝrankoj estis montrita en la jaro 2008 de esploro de la universitato Bonn. Oni rimarkis, ke la sistemo estis atentiga alternativo al la klasika libronegoco. La pridemando de la uzantoj montris, ke tian sistemon oni deziris por aliaj varoj.
Pro la bona akcepto de la ideo okazis rapida disvastiĝo de publikaj libroŝrankoj en Germanio. Solida kaj veterrezista konstrumaniero helpas al daŭra uzo.
Vidu ankaŭ
(eo) Little Free Library
(eo) Bookcrossing aŭ librokruciĝo, fenomeno, kie unuopaj libroj estas postlasataj en publika loko
Biblioteko
Esperanta biblioteko internacia
Esperanto-biblioteko
Esperanto biblioteko Ramon Molera Pedrals
(eo) Postcrossing aŭ Esperanto-poŝtkruciĝo
Eksteraj ligiloj
(de) Projekt "Books outdoor"/Literarische Begegnung – der öffentliche Bücherschrank, 2006 (PDF)
(de) Prof. dr. Michael-Burkhard Piorkowsky, Sandra Bichler, Kerstin Hilt, Olga Reger, ''[https://web.archive.org/web/20140903111736/http://www.huk.uni-bonn.de/pdf-dateien/bonner-buecherschrank-artikel Der Bonner Bücherschrank auf der PoppelsdorferAllee – Ein merkwürdiges Versorgungssystem. Kurzfassung der Ergebnisse des Projekts "Das Nutzungsverhalten am Poppelsdorfer Bücherschrank]"''
(de) Ulrike Klopp. Bonner "Gemeinschaftsmöbel" Studienobjekt: Offener Bücherschrank als soziales System, Bonner Universitäts-Nach 2009. (p.27)
(en) Klarigo pri Vikimania evento (2016) pri vikipedia biblioteko en Esino (Italio) kiu povus servi kiel ekzempla aktiveco dum UK de Esperanto.
Cimbroj
La nomo cimbroj uzatas por du malsamaj popoloj:
Aberta pipilo
La Aberta pipilo (Pipilo aberti) estas specio de birdoj de la familio de Emberizedoj kaj amerika genro de Pipiloj, kiu enhavas pliajn 7 aŭ 8 speciojn.
Distribuado
Tiu nearktisa specio estas indiĝena de malgranda teritorio en sudokcidenta Nordameriko, ĝenerale en la basenoj de la Rivero Kolorado kaj de la Rivero Gila, preskaŭ endemia de Arizono, sed esta ankaŭ en malgrandaj partoj de Kalifornio, Nevado, Utaho, Nov-Meksiko, en Usono, kaj en Sonoro en Meksiko.