cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gregorio de Narek
Kritiko
Franca okcident-armena verkisto Ŝahan Ŝahnur estis la plej eminenta kritikisto de Narekaci. Ŝahnur celis lin en sia romano Retiriĝo sen kanto (Նահանջը առանց երգի, publikigita en 1929) per unu el liaj roluloj. Ĉi-lasta priskribas la Libron de Lamentoj kiel "la plej malmorala, nesana, venena libro, verko, kiu malfortigis la armenojn kiel nacion. La armenoj restas venkitaj provante kopii la mizeran, kriplan animon de Gregorio" :
Aŭtoro kaj kritikisto Ara Baliozjan argumentas, ke Narekaci estas "nia plej granda verkisto, ĉar neniu legas lin." Parujr Sevak opiniis ke la verko Narek ne estis legita de la armenoj tiel multe kiel ĝi estis kisita.
Armenaj eklezioj
Gregorio de Narek estas sanktulo kaj de la armena apostola kaj armena katolika eklezioj. Lia festeno estas festata la 13an de oktobro en la Festo de la Sanktaj Tradukistoj. Liaj restaĵoj konserviĝas ĉe la Trezoreja Muzeo de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin. Ĝi estis alportita al la katedralo de Eĉmiadzin dum la festeno en 2012. Pluraj preĝejoj konstruitaj en Armenio en la 21-a jarcento estis nomitaj laŭ li, inkluzive de la katedralo de la Diocezo de Gugark en Vanadzor kaj tiu de Armaviro kompletigita en 2014. La Preĝejo Sankta Gregorio de Narek en Richmond Heights, Ohio, proksime de Klevlando, estis konstruita en 1964. La Armena Katolika Diocezo de Bonaero estas ankaŭ sub la patroneco de Sankta Gregorio de Narek.
Romkatolika Eklezio
Narekaci estis ofte menciita de papo Johano Paŭlo la 2a. En sia encikliko 1987 Redemptoris Mater la Papo nomis lin "unu el la elstaraj gloroj de Armenio. "  Artikolo 2678 de Katekismo de la Katolika Eklezio, proklamita de Johano Paŭlo la 2-a en 1992, mencias la tradicion de preĝoj en siaj verkoj. Johano Paŭlo la 2-a nomis lin en alparoladoj en 2000 kaj 2002. En sia alparolo dum Anĝeluso de la 18a de februaro, Johano Paŭlo la 2-a priskribis lin kiel "unu el la ĉefaj poetoj de Nia Sinjorino" kaj "la granda kuracisto de la Armena Eklezio ". En lia Apostola Letero por la 1700-a Datreveno de la Bapto de la Armena Popolo de la jaro 2001, la Papo deklaris, ke Gregorio de Narek "esploris la malhelajn profundojn de homa malespero kaj ekvidis la flaman lumon de graco, kiu brilas eĉ tie por kredantoj".
Estis anoncite en februaro 2015, ke Gregorio de Narek estos nomumita Doktoro de la Eklezio de Papo Francisko. La 12an de aprilo 2015, dimanĉo de la Dia Mizerikordo, dum Meso por la centjariĝo de la Armena genocido en Baziliko de Sankta Petro de Romo, Papo Francisko oficiale proklamis Gregorion de Narek kiel Doktoro de la Eklezio  ĉeestante la armena prezidanto Serĵ Sargsjan, la Katolikoso de Ĉiuj Armenoj Garegino la 2-a, Katolikoso de Kilikio Aram la 1-a , kaj Armena Katolika Patriarko Nerses Bedros la 19-a Tarmuni. Francisko deklaris:
Li fariĝis la 36-a kaj la unua armena doktoro de la eklezio. Li ankaŭ estas la "dua sanktulo eliranta el la Orienta Eklezio" kaj la sola Doktoro "kiu ne estis en komunio kun la Katolika Eklezio dum sia vivo".
Lia nomo estas listigita inter la sanktuloj por la 27a de februaro en la Roma Martirologio, kie li estas difinita kiel "monaĥo, kuracisto de la armenoj, distingita pro siaj verkoj kaj mistika scienco". Dum meso la 25-an de junio 2016 en Placo Vartananc en Gjumri, Francisko deklaris, ke li "deziras altiri pli da atento" al Gregorio de Narek igante lin Doktoro de la Eklezio. Li plue aldonis:
En la Placo de la Respubliko de Erevano Papo Francisko sugestis, ke Gregorio "povas esti difinita kiel "Doktoro pri Paco" . La proklamon de Sankta Gregorio kiel Doktoro de la Eklezio rememoris la ŝtato de Vatikanurbo per poŝtmarko kiu ekcirkulis la 2-an de septembro 2015 .  La 5an de aprilo 2018, bronza statuo el du metroj, de Narekaci, starigita de Davit Jerevanci, estis rivelita ĉe la Vatikanaj Ĝardenoj de Mikael Minasjan, la ambasadoro de Armenio ĉe la Sankta Seĝo. La inaŭguran ceremonion ĉeestis Papo Francisko, armena prezidento Serĵ Sargsjan, armen-apostolaj gvidantoj Garegino la 2-a kaj Aramo la 1-a.
Omaĝoj
La Profesorejo Narekaci pri Armena Lingvo kaj Kulturo, establita en 1969, estas la plej malnova katedro tiaspeca de la Universitato de Kalifornio en Los-Anĝeleso. En Erevano, publika lernejo (establita en 1967 kaj renomita en 1990) kaj medicina centro (establita en 2003) estas nomitaj laŭ Narekaci. Narekaci estas prezentita sur poŝtmarko eldonita de Armenio en 2001.
Statuo de Narekaci estis starigita en la distrikto Malatjo-Sebastio de Erevano en 2002. Granda ŝtono simila al malnova manuskripto kun surskribitaj linioj kaj bildoj de la Libro de Lamentoj estis rivelita en la kvartalo Narekaci de la distrikto Avan de Erevano en 2010.
La Naregaci Art-Instituto (Նարեկացի Արվեստի Միություն), neprofitocela organizo registrita en Usono, havas sian sidejon en Erevano, Armenio (ekde 2004) kaj centro en Ŝuŝo, Arcaĥa Respubliko (ekde 2006).
Soveta komponisto Alfred Schnittke komponis muzikon por la rusa traduko de la Libro de Lamentoj en 1985.
Literatura premio
La Ministerio pri Kulturo de Armenio ĉiujare donas internacian medalon por la rekono de la laboro de aŭtoro, pro respekto al armena kulturo kaj identeco, por justeco kaj homaj valoroj. La plej novaj gajnintoj de la literatura premio Gregorio de Narek estas:
John Douglas Cockcroft
Li ricevis en 1951 – kun la irlanda Ernest Walton - la Nobel-premion pri fiziko pro ellaboro de ciklotronoj.
Cockroft studis en Universitato de Manchester kaj en la kembriĝa St. John's College. Li estis de 1939 ĝis 1946 profesoro pri naturfilozofio en la Kembriĝa Universitato. Li planis en 1932 kun Walton la Cockroft–Walton-generatoron, kaj disigis per perprotona bombardo litiajn jonojn. Tiu aparato iĝis la plej uzebla laboratoria aparato por akcelo de korpuskloj. Ili disigis en postaj esploroj aliajn atomojn kaj disvastigis uzon de la akceliloj en la nukleaj esploroj.
Dum la dua mondmilito, Cockroft estis direktoro de Atomenergia Sekcio de la kanada Nacia Esplora Konsilio (National Research Council). Li iĝis en 1946 direktoro de la angla Atomenergio-esplora Instituto (Harwell, Berkshire). Li iĝis en 1960 estro de la novfondita kembriĝa Churchill College.
Cockroft estis nobeligita en 1948, kaj en 1953 li iĝis komandanto de la Bath-ordeno.
819
En la jaro 819 post Kristo okazis, interalie:
Blanzy-la-Salonnaise
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Rethel (prononco [], ) kaj al la kantono .
Eskaja lingvo
La eskaja lingvo (cebue Ineskaya) estas ceremonia kaj apartiga lingvo de la eskajkultura malplimulto vivanta en regiono oriente de la ĉokolado-montetoj sur la insulo Boholo en Filipinio. La ĉiutaga lingvo de la eskajoj estas la bohola vario de la cebua lingvo. Dum la eskaja ne havas denaskajn parolantojn, la lingvo estis instruita fare de volontuloj en almenaŭ tri kulturaj lernejoj en la sudorienta, montara regiono de la insulo. Laŭ raporto el la jaro 1991 ekzistis tiam 130 eskajaj familioj en Boholo. La eskaja kulturkomunumo estas karakterizita de aparta kristana religia ritaro (rikoltceremonio, dombeno) kaj precipe de sia propra lingvo kaj literaturo. Ankaŭ ekzistas apartaj preskriboj rilate al vestado (virinoj ne portu viran vestaĵon kaj estu vualitaj en preĝejo). Hazardaj ludoj kaj dancado estas malpermesitaj. Kvankam la antaŭaj kutimoj, kiuj inkluzivis komunan terkulturadon, jam ne estas ĉie observataj en la komunumo, la lingvo ankoraŭ estas instruata, parolata kaj celebrata. La aplikokampo de la eskaja estas limigita al semajnfina lernejo, preĝoj, kantoj kaj formalaj paroladoj.
Estiĝo
Kvankam la eskaja literaturo ŝajnigas multe pli longan historion de la eskaja komunumo, ties atestita historio komenciĝis en 1902, kiam la sekvantoj de Mariano Sumatra, nomata Mariano Datahan, 'M. Impostkolektanto' (1842?-1949), aliĝis al la Filipina sendependa eklezio. La plej frua atestita dokumento verkita en la eskaja lingvo datiĝas de 1908.
Fakto estas, ke la baza vortprovizo de la lingvo ne montras konsekvencan interrilaton kun iu najbara lingvo nuntempe aŭ historie parolata, sed la morfologio kaj sintakso de la eskaja ekvivalentas al tiu de la regiona cebua lingvo. Plie, la du lingvoj havas la saman fonemaron, sed iom malsamajn fonotaksajn skemojn. La eskaja permesas kelkajn konsonantkombinojn, kiuj ne ekzistas en alia tiuregiona lingvo.
La eskaja silaba skribo ne montras interrilaton kun konataj skriboj de la regiono, escepte de la fakto, ke ĝi estas silaba. Ĉio ĉi sugestas konscian kreivan penon fare de la komunumo aŭ ties gvidantoj, krei novan lingvon per releksikonigo de la loka bohola dialekto de la cebua lingvo.
Laŭ esploroj de Piers Kelly, la lingvo estiĝis verŝajne kiel parto de pli larĝa strategio de postkolonia rezisto sub la gvidado de la insurekciano Mariano Datahan komence de la 20a jarcento. En la jaroj sekvantaj la Usonan infanterian atakon kontraŭ la sudaj kaj okcidentaj malaltebenaĵoj de Boholo, Datahan kaj lia sekvantaro spitis la aŭtoritatulojn kaj kreis propran etrespublikon en la sudorientaj montaroj kun sia propra flago kaj sistemo de leĝoj.
Mariano Sumatra ricevis sian kromnomon ĉar li enkondukis inter sia sekvantaro sistemon de komuna agrikulturado, por kiu li kolektis 'imposton'. Post lia morto, la grupo ne havis gvidanton.
Klasifiko
Laŭ sia funkcio, la eskaja estas apartiga lingvo. Ĝi similas al aliaj ’revelaciitaj’ apartigaj lingvoj kiel Medefajdrino ne nur pro sia estiĝo en religia kadro, sed ankaŭ pro la aprioreco de sia vortprovizo, la permeso de nekutimaj konsonantsinsekvoj, la iom ĥaosa morfologio, la manko de plena gramatika aŭtonomeco kaj la ekzisto de propra skribo kun sensistemaj aprioraj formoj. Ankaŭ la ne plene evoluinta Lingua ignota, kreita de (revelaciita al) Hildegard de Bingen en mezepoka Eŭropo, karakteriziĝas de tiaj trajtoj. Notindas ĉe la eskaja, ke ĝia vortprovizo ne estas tute apriora. Ekzistas relative multaj vortoj, kiuj evidente estas pruntitaj el la hispana, ofte kun aliformigo. Ĉe kelkaj el tiuj, la signifo malsamas al tiu de la hispanlingva vorto. Ekzemplo estas astro, kiu en la hispana signifas 'astro', dum ĝi havas la signifon 'suno' en la eskaja.
Pro la sintaksa simileco, la eskaja povas esti konsiderata kiel releksikonigita vario de la cebua lingvo. Tiu releksikonigo tamen estas treege profunda. Ankaŭ Damino, la lingvo de la plenkreskaj viroj de la lardila tribo de Aŭstralio estas releksikonigita vario de la loka lingvo, en tiu kazo kun alispecaj profundegaj malsamoj.
Skribosistemo
Unu el la senpere rimarkindaj trajtoj de la lingvo estas ĝia silaba skribsistemo, kiu pro la multaj konsonantkombinoj ampleksas pli ol 1000 signojn. Silaba skribo estis vaste uzata en la filipina insularo dum la antaŭkolonia epoko. Oni skribis sur palmfolioj per skribilo kun fera pinto, kaj unuopaj surskriboj kiuj konserviĝis sur pli daŭrebla materialo sugestas, ke la skribo variis regione. Evidentas, ke la eskaja skribosistemo respegulas tiun tradicion. Laŭ eskaja tradicio, ĝi tamen estas kreita de unu homo, nomata Pinay, sed la jaro ne estas konata. Legendo el la eskaja literaturo rakontas, ke la skribosignoj estas formitaj as pormos minimi (< latine ad formus hominem) 'laŭ formoj de la homa korpo'. Tio tamen ne videblas. Anstataŭ rimarkeblas simileco kun kursivaj formoj de latinlitera manskribo.
En la lernejoj nuntempe ankaŭ estas uzata latinlitera transskribo. Tiu ne plene normigita ortografio havas komunaĵojn kun la hispaneca skribo antaŭe uzata por la cebua, ekzemple en la uzo de ll por palatala lateralo [ʎ]. Kromaj digramoj estas ng por [ŋ] kaj ch por [tʃ] (ĉ). Eskaja apartaĵo estas la uzo de chd por [dʒ] (ĝ). La litero c povas esti uzata kiel en la hispana, por reprezenti [k], escepte kie sekvas antaŭa vokalo. Ekzistas nur unu tia, [ɪ], kiu skribiĝas i aŭ e. Tamen ankaŭ alternativo, en kiu k kaj g estas uzataj por [k] kaj [ɡ] en ĉiu pozicio, kiel en la ĉi-kuna tabelo.
Fonetiko kaj fonotakso
La eskaja havas la samajn fonemojn kiel la bohola vario de la cebua lingvo. Tiu inkluzivas la voĉan afrikaton [dʒ], kiu mankas en aliaj varioj de la cebua kaj en aliaj filipinaj lingvoj. La fonotakso malsimilas al tiu de ĉiuj tiuj lingvoj pro la ĉeesto de pli da silabofinaj konsonantoj kaj eĉ konsonantparoj. Tio videblas en eskajaj vortoj kiel bosdipir [bosdɪpɪr] ‘angilo’, guinposlan [ɡɪnposlan] ‘vizaĝo’, ilcdo [ɪlkdo] ‘genuo’ kaj estrapirado [ɪstrapɪrado] ‘floro’, kiuj enhavas la konsonantkombinojn /sd/, /np/, /sl/, /lkd/ kaj /str/, kiuj mankas en nekonstruitaj filipinaj lingvoj. Ankaŭ ekzistas silabokomencaj konsonantkombinoj kiuj en aliaj filipinaj lingvoj nur aperas en pruntvortoj el okcidentaj lingvoj.
Pronomsistemo
La personaj pronomoj indikas kazon samsisteme en la eskaja kiel en la cebua. En la ĉi-suba tabelo, la cebuaj ekvivalentoj estas menciitaj interbrake. La formoj fontas el limigita korpuso en kiu kelkaj ne aperis. Tiuj estas indikitaj per [], malklara kazo per asterisko.
Obora (distrikto Plzeň-nordo)
Obora estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň 2 kilometrojn oriente de Kaznějov. Vivas ĉi tie.
Sonkvalito
Sonkvalito estas tipe takso de la precizeco, ĝueblo, aŭ kompreneblo de aŭdio-efekto de elektronika aparato. Kvalito povas esti mezurita objektive, kiel ekzemple kiam iloj kutimas mezuri la precizecon laŭ kiu la aparato reproduktas originan sonon; aŭ ĝi povas esti mezurita subjektive, kiel ekzemple kiam homaj aŭskultantoj respondas al la sono aŭ mezuras ĝian perceptitan similecon al alia sono.
La sonkvalito de reproduktaĵo aŭ registrado dependas de kelkaj faktoroj, inkluzive de la ekipaĵo uzita por fari ĝin, pretigo kaj majstrado farita al la registraĵo, la ekipaĵo uzita por reprodukti ĝin, same kiel de la aŭskultanta medio uzita por reprodukti ĝin. En kelkaj okazoj, pretigo kiel ekzemple egaligo, dinamika intervalkunpremado aŭ sterea pretigo povas esti aplikita al registraĵo por krei aŭdion kiu estas signife diferenca de la originalo sed povas esti perceptita kiel pli plaĉa al aŭskultanto. En aliaj okazoj, la celo povas devi reprodukti aŭdion tiel proksime kiel eble al la originalo.
Se aplikite al specifaj elektronikaj aparatoj, kiel ekzemple laŭtparoliloj, mikrofonoj, amplifiloj aŭ kapaŭskultiloj, sonkvalito kutime rilatas al precizeco, per tre alt-kvalitaj aparatoj disponigantaj pli altan precizecreproduktadon. Se aplikite al pretigŝtupoj kiel ekzemple majstrado de registrado, absoluta precizeco povas esti sekundara al artaj aŭ estetikaj konceptoj. En daŭre aliaj situacioj, kiel ekzemple registrado de viva muzika prezento, aŭdiokvalito povas rilati al bonorda allokigo de mikrofonoj ĉirkaŭ ĉambro por optimume uzi ĉambrakustikon.
Obora (distrikto Plzeň-nordo)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1175.
Ĉirkaŭaĵo
Obora najbaras norde kun Nebřeziny, oriente kun Dobříč, sudoriente kun Jarov, sude kun mastruma korto Býkov kaj plu Hromnice, sudokcidente kun Horní Bříza kaj okcidente kun Kaznějov.
Eskaja lingvo
Influo de la cebua
Malgraŭ sia struktura ekvivalenteco al la eskaja, la cebua influis la vortprovizon de la eskaja nur en limigita grado. En la centvorta listo de Swadesh de la baza vortprovizo troviĝas nur ok rekoneblaj parencoj.
Influo de la hispana
Kvankam la eskaja havas multajn pruntojn el la hispana, ofte ne evidentas sistemeco. Kelkaj pruntaĵoj estas rektaj, sen aŭ preskaŭ sen ia fonetika aŭ semantika ŝanĝo. Ekzemple la eskaja vorto merido ‘edzo’, estas evidenta pruntaĵo de la samsignifa hispana vorto marido. Aliaj retenas nur kelkajn semantikajn ecojn de la originalo, kiel en la kazo de astro kun la signifo ‘suno’ en la eskaja. En kelkaj kazoj pruntita formo ŝajne ricevis tute senrilatan signifon, ekzemple la eskajan memorya (‘ĉielo’) ne havas ion komunan kun la hispana signifo ‘memoro’. Apartan kazon prezentas al ni la vorto tre, kiu signifas ’du’ en la eskaja kvankam ĝi ŝajnas esti forme pruntita de hispana tres, kiu signifas ‘tri’.
La fonetika rilato ankaŭ ofte estas nur parte travidebla, ekzemple en la nomoj de la monatoj.
En la cebua, la vorto por 'monato' kaj por 'luno' estas la sama (bulan), sed la eskaja havas la apartajn vortojn ngari kaj koldo por tiuj signifoj. Tio montras, ke la ekvivalenteco inter la lingvoj tamen ne estas perfekta. Kelkaj vortoj estas aparte ekzotaj, ekzemple 'la Filipinoj', 'Filipinio' tradukiĝas eskajen kiel Pilipayen, sed la adjektivo 'filipina' estas Palestina!
Literaturo
Lingvo: Socio:
Franz Schmidt (komponisto)
Franz Schmidt (naskiĝis la 22-an de decembro 1874 en Bratislavo; mortis la 11-an de februaro 1939 en Perchtoldsdorf) estis aŭstra komponisto.
Vivo
Franz Schmidt studis pianon kun Theodor Leschetizky, kun kiu li ekkverelis pro la eksmodiĝinta interpreta stilo de Leschetizky, karakterizita de misformaj rubatoj. Li transloĝiĝis en 1888 al Vieno kaj studis komponadon ĉe la Konservatorio de la Societo de la Muzikamikoj kun Robert Fuchs kaj violonĉelon ĉe Ferdinand Hellmesberger. En 1896 li finis la studojn kun „distingo“.
En 1914 li ricevis profesoro-postenon pri piano ĉe la Viena Muzikakademio (nun: Universitato por Muziko kaj Drama Arto de Vieno). En 1925 li fariĝis ĝia direktoro kaj ekde 1927 ĝis 1931 rektoro. Kiel instruisto por piano, violonĉelo, kontrapunkto kaj kompozicio li edukis ĉe la muzikakademio multajn iam gravajn muzikistojn, dirigentojn kaj komponistojn. Liaj plej konataj lernantoj estis i.a. la pianisto Friedrich Wührer, la komponisto Rudolf Wimmer kaj Alfred Rosé (filo de Arnold Rosé, legenda fondinto de la Rosé-kvarteto, koncertmajstro de la Vienaj Filharmonianoj kaj bofrato de Gustav Mahler). El inter la komponistoj menciindas Theodor Berger, Marcel Rubin kaj Alfred Uhl. Pro malsano li rezignis en 1937 sian instruadon.
Multaj dekoracioj atestas la altan estimon, kiun li ĝuis: i.a. la „Franz-Josefs-Ordeno“ kaj la honordoktora titolo (Dr. phil. h.c.) de la Universitato Vieno. Laŭ eldiroj de la lernantoj de Schmidt ilia instruisto ludis preskaŭ ĉiujn tiam konatajn pianokomponaĵojn parkere.
Lia privata vivo tamen akre kontrastis lian sukcesan profesian karieron: du unuaj amoj restis neplenigitaj. Lian unuan edzinon, ekde 1919 paciento en la Viena Viena psikiatria hospitalo Am Steinhof, murdis la nazia reĝimo kadre de la eŭtanazio-kampanjo. Lia filino Emma tute neatendite mortis post la naskiĝo de sia unua infano. La afekciita patro nomis sian 4-an simfonion „Rekviemo por mia filino“. Nur lia dua geedziĝo kun konsiderinde pli juna pianolernantino stabiligis la privatan vivon de la artisto, kiu jam baraktis kontraŭ gravaj sanproblemoj.
Dum sia lasta vivojaro la morte malsana travivis la aligon de Aŭstrio al la Germana Imperio, kaj la nazioj dorlote atentis lin kiel plej grava vivantan komponiston de Aŭstrio. Li ricevis la komision, komponi kantaton kun la titolo „Germana releviĝo“, kiu igis kelkajn konsideri lin kiel „subkulpulon“. Schmidt lasis ĉi tiun komponaĵon nefinita kaj anstataŭe verkis en somero kaj aŭtuno 1938, malmultajn monatojn antaŭ sia morto, du aliajn komisiaĵojn por la unubraka pianisto Paul Wittgenstein: klarnetokvinteton en A-maĵora kaj la (solo)-tokaton en d-minora.
Rebrișoara
Rebrișoara [rebriŝŭara] (hungare: Kisrebra [kiŝrebra], germane: Klein-Rebern) estas komunumo en Rumanio 4 km oriente de Năsăud. Administre apartenas al ĝi Gerșa I, Gerșa II, Poderei.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 3 423 loĝantojn (rumanoj); en 1992 4987 (rumanoj, 4 % da hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1440. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario (Beszterce-Naszód vármegye). La teritorio de komunumo estas tre longa kaj mallarĝa: ĝi longas ĉirkaŭ 50 km, sed larĝas mezume malpli ol 3 km, la areo estas 136,87 km². Ĝi etendiĝas de la najbara komunumo Dumitra, centra en la distrikto, ĝis ĉi ties norda rando.
Barada
La Barada (en araba: بردى / literume: Baradá) estas la ĉefa rivero de Damasko, ĉefurbo de Sirio.
Tra la arida altebena regiono kiu estas oriente de Damasko oazoj, rojoj kaj kelkaj minoraj riveroj kiuj elfluas en marĉoj kaj lagetoj kiuj havigas akvon por surloka irigacio. Plej grava el tiuj estas Barada, nome rivero kiu elfluas en la montaro Anti-Lebanono kaj disaperas en la dezerton. La rivero Barada fluas el reelfluejo de Ain al-Fiĝah, je ĉirkaŭ 27 km nordokcidente de Damasko en la montaro Anti-Lebanono, sed ties vera fonto estas la lago Barada, nome lageto kiu estas ankaŭ reelfluejo el ĉirkaŭ 8 km el Zabadani. La Barada descendas tra dekliva, mallarĝa kanjono nome "Rabŭe" antaŭ ĝi alvenas al Damasko, kie ĝi disdividiĝas en sep branĉoj kiuj irigacias la oazon de Ghuta (الغوطة), nome loko de Damasko. Finfine Ghuta atingis grandon de 370 kvadrataj kilometroj, kvankam jam en la 1980-aj jaroj, urba kresko ekanstataŭis agrikulturan uzon per loĝejoj kaj industrio. La rivero ankaŭ suferis pro sekego en la lastaj jardekoj, ĉefe pro malalta pluvokvanto kaj granda pliigo de la loĝantaro en la areo. Ĝi ankaŭ suferas el seriozaj polu-problemoj, speciale somere, kie apenaŭ estas fluo kaj malmulta akvo en la baseno.
Postalveolara klaketo
Postalveolara klaketo (en la Internacia Fonetika Alfabeto: [!]) en faka lingvaĵo de fonetiko estas postalveolara klaka sono. Tiuj klaketaj konsonantoj troveblas nur en iuj lingvoj de Afriko (ekzemple la kojsanaj lingvaroj aŭ la zulua) kaj de Aŭstralio. La !Kung lingvaro havas tiun sonon.
Sono:
Tegmenta defluilo
La tegmenta defluilo estas kanelo kiu kolektas, la de la tegmento defluanta pluvakvo ĉe tegmenta rando kaj defluigas ĝin tra ĝorĝotubo kaj faltubo aŭ pluvdeflua ĉeno. Ĝi estas parto de la tegmenta defluado kaj servas al evito de damaĝoj ĉe la domo. Per la deflueja sistemo oni ankaŭ povas kolekti pluvakvon por akvumi la ĝardenon aŭ uzi ĝin en la domo.
Historio
La plej fruaj tegmentaj defluiloj verŝajne estis el ligno. En la antikvo kaj mezepoko oni ĉizis ilin el ŝtono aŭ konstruis ilin per form-brikoj. Tiam la defluigado okazas trans akvosputiloj.
Materialoj
Tegmentaj defluiloj estas konstruitaj el titan-zinko, galvanizita ŝtallado, kupro, valorŝtalo, aluminio, PVK aŭ el ligno. La prezoj kaj la daŭrigado de la materialo estas tre malsimilaj.
Grandeco
La grandeco de la tegmenta defluilo dependas de la grandeco de la tegmento kaj la forteco de la lokaj pluvoj.
Pailly VD
-
Pailly estas komunumo en la Distrikto Centro de Vaŭdo en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 465 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Pailly situas sur la molasaj montetoj de la Vaŭda Mezlando en nordo de la regiono nomita Centro de Vaŭdo (en la franca lingvo Gros-de-Vaud), proksimume 20 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Laŭzano kaj 10 kilometrojn nordnordoriente de la distriktĉefurbo Echallens. La komunumo konsistas el la vilaĝo Pailly, la vilaĝetoj Le Remble kaj Moulin Pacot, kaj kelkaj izolitaj bienoj.
Reĝa Skota Geografia Societo
La Reĝa Skota Geografia Societo (Royal Scottish Geographical Society, mallongigite RSGS) estas sciencista societo fondita en 1884. Ĝia sidejo situas en Glasgovo, en Skotlando. Tiu societo entenas 2 500 membrojn kaj celas progresigi geografiajn sciencojn tra la tuta mondo, per la ellaboro de novaj formadoj, esploroj kaj ekspedicioj, kaj per revuo nomita Scottish Geographical Journal.
Pailly VD
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,77 km², de kiuj 16,6% estas kovritaj de arbaro, 75,7% servas por agrikulturo kaj 6,6% por setlado.
Reĝa Skota Geografia Societo
La societo disponas oficojn en la jenaj dekkvar skotaj urboj : Aberdeen, Airdrie, Ayr, Dumfries, Dundee, Dunfermline, Edinburgo, Galashiels, Glasgow, Helensburgh, Inverness, Kirkcaldy, Perth kaj Stirling.
Pailly VD
Najbaraj komunumoj
La komunumo Pailly limas en nordo al Orzens, en nordoriento al Oppens, en oriento al Rueyres, en sudo al Fey, en sudokcidento al Vuarrens, kaj en nordokcidento al Essertines-sur-Yverdon.
Trafiko
Pailly situas flanke de la gravaj trafikvojoj. En la vilaĝocentro de Pailly kruciĝas konekta vojo de Rueyres al Essertines-sur-Yverdon kun vojo de Vuarrens al Oppens. La plej proksima alveturejon al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 8 kilometrojn nordnordokcidente de la komunumo apud Yverdon-les-Bains. Pere de poŝtaŭtolinioj de Echallens al Yverdon-les-Bains, de Bercher al Yverdon-les-Bains, kaj de Bercher al Thierrens la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Pailly datiĝas el la jaro 1154 kiel Parli. Dum mezepoko Pailly apartenis al la Senjorujo Bourjod, kiu en la 13-a jarcento estis disigita de la Senjorujo Belmont. Bienposedanto en Pailly estis inter aliaj la AbatejoMontheron, al kiu apartenis la preĝejo Sankta Johano la Evengelisto, menciita en la jaro 1154. Tiu preĝejo fariĝis poste havjaxo de la katedralsenjoroj de la Kapitolo de Laŭzano. Sub la berna regado de 1536 ĝis la Helveta Revolucio de 1798 Pailly apartenis al la Voktejo Yverdon. Post la revolucio ĝi apartenis al la Distrikto Echallens, kaj surbaze de la administra reformo de 2006 ĝi kun efiko de la 1-a de januaro 2008 ĝi estis integrita al la nova Distrikto Centro de Vaŭdo.
CISC
CISC (Complex Instruction Set Computer, "kompleksa instrukciara komputado") estas modelo de komputila arĥitekturo. CISC-mikroprocesoroj havas instrukciaron kiu estas karakterizita per amplekso kaj ebleco de kompleksaj operacioj inter operaciantoj situantaj en memoro aŭ internaj registroj, kontraste al RISC-arĥitekturo.
Gu Wenda
Gu Wenda (谷文达) (naskita 1955, Ŝanhajo) estas nuntempa artisto de Ĉinio kiu vivas kaj laboras en Novjorko. Multe de liaj verkoj temas pri tradicia ĉina kaligrafio kaj poezio. Liaj verkoj ankaŭ ofte uzas la homan hararon. Origine la Ŝanhaja medicina fabriko produktis pulvoron de homa hararo por kuracaj celoj en la ĉina tradicia medicino. Ironie kaj simbole, la homa hararo farita de inko nun ricevis konceptan funkcion por kuraci kulturan maltrankvilecon.
CISC
Ĝi kapablas plenumi plurajn centojn da malsamaj kompleksaj instrukcioj kaj estas ekstreme diverstalenta.
Gu Wenda
Lia laboro hodiaŭ centras vaste sur ideoj de kulturo kaj ĝia identeco. Li ne emas diskuti aŭ kompari sin kun aliaj ĉinaj artistoj. Multe de lia arta laboro ne serĉas ampleksi nek ribeli kontraŭ ĉinaj tradicioj. Lia artverko kun homa hararo, inkluzive de pentraĵoj kreitaj per peniko farita el homa hararo, pentrita en publika spaco, daŭrigas la temon de la Unuiĝintaj Nacioj kaj serĉas evoki pensojn de la homa identeco kaj unueco.
CISC
Tiu speco de arĥitekturo malfaciligas paraleligi instrukciojn, tial, nuntempe, la plej multaj alt-efikaj CISC-sistemoj efektivigas sistemon kiu konvertas tiujn kompleksajn instrukciojn en plurajn simplajn RISC-specajn instrukciojn, ĝenerale nomitajn "mikroinstrukcioj".
Gu Wenda
Projekto Unuiĝintaj Nacioj
Gu Wenda komencis sian tutmondan projekton, kiu daŭris 15 jarojn, jam en 1993. La Projekto Unuiĝintaj Nacioj konsistas el serio de instalaĵoj kiuj implicas la uzon de homa hararo kaj kripta kaligrafio por transdoni signifon de internaciismo. Li finis entute 21 projektojn kaj sub-projektojn kaj pli ol unu miliono da homoj kontribuis per siaj hararoj al ĉi tiu artoprojekto. Gu Wenda referencas al siaj instalaĵoj kiel naciaj monumentoj ĉar homa hararo estis kolektita de homoj el multaj malsamaj devenlokoj kaj kungluitaj por simboli la diversecon de la homaro kuniĝante kaj kunfandante la homaron en "kuraĝa nova rasa identeco". La karaktroj kiujn Gu ofte uzas estas malnovaj karakeroj de antikva ĉina dialekto aŭ kunfandiĝo de ĉinaj karaktroj kun la denaska lingvo de parolantoj el lando kie la instalaĵo troviĝas. Kun la uzo de tiuj simboloj Gu celas simboligi la fragmentiĝon de komunikado kaj homa malkonektado pro lingvo kaj kulturo. La uzo de hararo de ĉiuj malsamaj gentoj aŭ kungluita por formi kurtenon simbolas la biologian interkonektecon de la homa speco kaj la optimismon kiun Gu Wenda havas rilate al sia sopiro je vera "internaciismo".
CISC
CISC apartenas al la unua generacio de procesorokonstruo, antaŭ la evoluo de RISC. Ekzemploj de ili estas: Motorola 68000, Zilog Z80 kaj la tuta familio Intel x86, AMD x86-64 uzata en la plej multaj nunaj personaj komputiloj.
Gu Wenda
Projekto Unuiĝintaj Nacioj
Sur sia retejo Gu deklaras: 'Dum pli ol dek jaroj, la artoprojekto Unuiĝintaj Nacioj vojaĝos tra la kvin kontinentoj en proksimume dudek malsamaj landoj, kiujn mi elektis, pro ilia historia, civilizacia kaj politika graveco. Utiligante la realan hararon de la loka vivkomunumo, mi estas forte ligita al ilia historia kaj kultura kuntekstoj por krei monumentajn instalaĵojn kaj landartaj verkoj por kapti la identecon de ĉiu lando kaj konstrui ilin surbaze de profundaj historiaj okazaĵoj en ĉiu lando.' Tiuj individuaj instalaĵoj estas naciaj monumentoj kiuj apartenas al la tuta arta projekto Unuiĝintaj Nacioj. La nocioj kiel transkulturismo, transnaciismo, hibridiĝo estas celoj de la fina ceremonio de la projekto. En la 21-a jarcento, giganta muro ekesto el la integriĝo de la nacia monumento-eventoj kaj farita nur el pura homa hararo: la homa hararteksitaj mondaj pseudo-lingvoj kun-ekzistantaj sur la muro.
CISC
Oni rimarku, tamen, ke la uzo de la esprimo CISC komenciĝis post la apero de RISC-procesoroj kiel malestima nomenklaturo fare de la defendantoj/kreantoj de ĉi-lastaj. Vidu Retronimo.
Gu Wenda
Notoj kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta traduko de la samtitola artikolo en la anglalingva vikipedio je la 7-a de februaro 2019.
Monaĥejo Dafni
La monaĥejo de Dafni aŭ nur Dafni (greke Δάφνι) troviĝas je 11 kilometroj nordokcidente de la centro de Ateno, proksime al la samnoma arbaro. Ĝi estas parto de la Monda heredaĵo de Unesko ekde 1990. En la jaro 1999 estis severe damaĝita pro tertremo kaj ekde tiu dato ĝi estas fermita al la publiko pro riparado.
La monaĥejo apartenas al la Greka Ortodoksa Eklezio kaj estis fondata komence de la 6-a jarcento sur la sanktejo al Apolo en Dafni kiu estis detruita de la gotoj en 395. La ionikaj kolumnoj de la antikva templo estis reuzita por la konstruado de la monaĥejo. Tamen, hodiaŭ nur restas unu kolumno ĉar ĉiuj aliaj estis portitaj al Londono fare de Lord Elgin.
Ambasadoro de Usono en Francio
Ĉi tie listiĝas la ambasadoroj de Usono en Francio ekde la tempo de la Usona Revolucio. Multaj eminentaj politikistoj kaj ŝtatuloj tenis la postenon, inkluzive de Benjamin Franklin, Thomas Jefferson, James Monroe, Charles Cotesworth Pinckney, William H. Crawford, Albert Gallatin, Eduard Livingston, Lewis Cass, William R. King, Richard Rush, Elihu B. Washburne, Levi P. Morton, Whitelaw Reid, C. Douglas Dillon, kaj Sargent Shriver.
São Gonçalo do Pará
(prononco: saungonsalo doparaa, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Divinópolis.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Igaratinga, Divinópolis, Carmo do Cajuru, Conceição do Pará kaj Nova Serrana.
950 Ahrensa
950 Ahrensa estas malgranda, meze hela, malrapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Focea familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo derivas de la nomo la familio Ahrens, amikoj de la malkovrinto.
Yusuke Sato
Yusuke Sato (佐藤 悠介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus Eight, Vissel Kobe, Omiya Ardija, Montedio Yamagata, Cerezo Osaka, Shonan Bellmare, Tokyo Verdy kaj Tochigi SC.
Tafers
Tafers (en la franca lingvo Tavel) estas komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Sinĝino en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 2851 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Tafers situas en la Friburga Mezlando oriente de la rivero Sarino en oriento de la kantonĉefurbo Friburgo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Tafers, Rohr kaj Klein-Schönberg. La sudokcidentan komunumlimon formas la rivero Galtera, kiu sude de Klein-Schönberg ĉe la limo al Friburgo alfluas al Sarino. En Tafers situas la Friburga Hospitalo kaj la Kastelo Maggenberg.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 8,40 km², de kiuj 21,2% estas kovritaj de arbaro, 63,5% servas por agrikulturo kaj 14,9% por setlado.
Trafiko
En Tafers kruciĝas la kantona ĉefvojo de n-ro 177 de Plaffeien al Morato kun la kantona ĉefvojo n-ro 183 de Friburgo al Schmitten. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas 2 kilometrojn norde de Tafers en Düdingen. Per la poŝtaŭtolinioj de Friburgo al Schwarzenburg kaj de Düdingen al Plaffeien la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
James Guillaume
James GUILLAUME [giJOM] (naskiĝis la 16-an de februaro 1844 en Londono, Unuiĝinta Reĝlando, mortis la 20-an de novembro 1916) estis svisa anarkiisto.
Vivo
Li naskiĝis en familio de svisa respublikano kiu estris malgrandan fabrikon de horloĝoj en Londono. Li konis la anarkiismajn ideojn dum siaj studoj en Svisio. El 1865, li estis anstataŭanta instruisto dum unu jaro en la Industria Lerenjo de Le Locle, en la kantono Neuchâtel. Li estis estro de la Ĵurasa Federacio de la Unua Internacio, nome de la anarkiisma branĉo de la internacio. Poste, Guillaume ludis aktivan rolon en la fondo de la Anarkiisma Internacio (St Imier). James ankaŭ ludis gravan rolon en la transformo al anarkiismo de Petro Kropotkin. En 1878, li setlis en Parizo. El la 1880-aj jaroj, li malproksimiĝis el la anarkiisma aktiveco, kaj poste revenis al luktado post la apero de la revolucia sindikatismo de la CGT, dudek jarojn poste. Guillaume konsideris la revolucian sindikatismon kiel politika heredanto de la Unua Internacio.
Li estis eldonisto de la gazetoj Progrès kaj La Solidarité inter 1870 kaj 1871, same kiel de la Bulletin de la Fédération jurassiene el 1871. En Parizo, li kunlaboris kun la gazeto Revue Pédagogique kaj kontribuis ekde 1877 kun la Dictionnaire de Pédagogie eldonita de Fernidand Buisson. El 1887 li estis ĉefa kunlaboranto de la vortaro Dictionnaire géographique de la France. En 1889 li akiris la francan ŝtatanecon. Li kunlaboris ankaŭ kun La Vie ouvrière, de la sindikatisto Pierre Monatte.
Guillaume estas eble plej bone konata pro la enorma verko de 4 volumoj titolita "L' International: Documentos et Souvenirs" kiu dokumentas la anarkiisman sintenon ene de la Unua Internacio. Guillaume ankaŭ eldonis la kolekton de verkoj de Bakunin.
En sia eseo de 1876, Ideoj pri socia organizo, li skizas la socian organizon laŭ la teorioj de Bakunin, nome unua studo serioza pri tiu tipo ene de la anarkiisma teoriaro. Guillaume elmontris siajn ideojn pri socia organizo en post-revolucia socio, esprimante la kolektivisman anarkiisman pozicion kiun li partumis kun Bakunin kaj aliaj kontraŭaŭtoritatuloj partoprenintaj en la Unua Internacio. Li skribis ke "ĉiu objekto produktita per kolektiva laboro apartenos al la komunumo, kaj ĉiu membro ricevos pagon por sia laboro, aŭ en la formo de provizoj (porvivaĵoj, vestaĵoj, ktp.) aŭ en la formo de mono." Laŭ lia opinio, nur poste eblos antaŭeniri al komunisma sistemo, en kiu la distribuo baziĝos sur bezono: "Kiam, dank' al la progreso de la scienca industrio kaj agrikulturo, produktado superos konsumadon, kaj tio estos atingita kelkajn jarojn post la revolucio, ne plu necesos avare donaci la parton de varoj al ĉiu laboristo. Ĉiu prenos tion, kion ili bezonas el la riĉa socia stoko de provizoj, sen timo de elĉerpiĝo, kaj la morala sento, kiu estos pli evoluinta inter liberaj kaj egalaj laboristoj, malhelpos aŭ signife reduktos ekspluaton kaj malŝparon." .
Tigulio
Tigulio estas la plej orienta parto de la Metropola Urbo Ĝenovo, (eksa provinco de Ĝenovo) en Ligurio. Ĝia teritorio etendiĝas inter la Golfo Paradizo kaj la valo Bisanjo okcidente, la Trebbia valo kaj la valo de Aveto norde, la Vara valo kaj la La Specja Riviero oriente, kaj inkludas la marbordajn komunumojn Portofino, Santa Margherita Ligure, Rapallo, Zoagli, Chiavari, Lavagna, Sestri Levante kaj Moneglia kaj la komunumojn de la Fontanabuona valo, Sturla valo, Graveglia valo kaj valo Petronio.
Laŭ loĝantaro la ĉefaj urboj estas Rapallo (29.796 loĝantoj), kaj Chiavari (27.494 loĝantoj).
Geografio
La Golfo de Tigullio, estas malgranda golfo ĉe la orienta riviero de la Ĝenova Golfo, en la Ligura Maro. Ĝi etendiĝas de Portofino ĝis Punta Manara. La Golfo inkludas la maran parkon de Portofino.
Historio
La liguroj vivis ĉi tie jam antaŭ 2800 jarojn; ili frue komencis utiligi platojn de la loka ardeza ŝtono por tegoli iliajn simplajn ŝirmejojn, kaj pro tio ili iĝis konataj kiel Tegolataj, (Tegulata, kiu poste iĝis Tegulia, kaj fine Tigullia); tio okazis unue ĉe la nuna Sestri Levante, (Segesta Tigulliorum, en la latina); je la fino la nomo Tigullio etendiĝis al la nuna teritorio inter Portofino ĝis Punta Manara, kaj ĝia landinterno.
Esperanto en Tigulio
En Tigulio estas aktiva kultura asocio aliĝinta al la Itala Esperantista Federacio, la Grupo Esperanto-Tigulio (GET). .
La grupo kunigas esperantistojn el pluraj urbetoj de la teritorio nomata Tigullio (elp. Tiguljo), kun la celo disvastigi en la teritorio la konon kaj la utiligon de la lingvo Esperanto.
La sidejo de la grupo estas en Chiavari.
Vo (armena litero)
Vo, ո armene ([vo]), estas la 24-a litero de la armena alfabeto. La litero ո (vo) komence de vorto estas elparolata kiel vo (nur kun kelkaj esceptoj) kaj ene de vorto ĝi sonas kiel o. Post la ortografia reformo de la armena en 1923, ĝi estas la plej uzata litero por tiu sono en la orient-armena dum la alia o estas limigata al kelkaj kazoj kiam la vorto komenciĝas per o kaj ne per vo.
Paul F. Tompkins
Paul Francis TOMPIKNS (n. ) estis populara usona verkisto, komikulo kaj aktoro. Li estas pli bone konata pro sia verkaro en televido en programoj kiel Mr. Show with Bob and David, Real Time with Bill Maher, kaj Best Week Ever, poste renomita Best Week Ever with Paul F. Tompkins.
(15656) 3277 T-1
(15656) 3277 T-1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Kalkulata por la epoko de la, ĝia orbita granda duonakso estis 3,19742249 ; ĝi do tiam orbitis ĉ. 385nbsp;600 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
(13877) 6063 P-L
(13877) 6063 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Altokumuluso
Altokumuluso (altocumulus, mallongigo: Ac) estas genro de nuboj konsistanta el tufoj pli grandaj ol tiuj en ciruskumuluso sed malpli grandaj ol tiuj en stratokumuluso, kiuj troviĝas inter 2 kaj 7 kilometroj super marnivelo.
Klasifiko
La Internacia Nubatlaso enhavas kvin speciojn de la genro altokumuluso.
Jen la varioj de la genro altokumuluso laŭ la Internacia Nubatlaso:
Historio
La nomo "altokumuluso" estas kunmetitaĵo de alto kaj kumuluso. Tiu genro estis proponita de la franca meteologo Émilien Jean Renou (1815–1902) en 1855, kune kun la altostratuso.
52267 Rotarytorino
52267 Rotarytorino estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala astronomo Walter Ferreri elde la Observatorio La Silla de ESO en Ĉilio.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Klubo Rotario de Torino, la tria plej malnova Klubo Rotario de Italio, kaj kiu depost ĝia kreiĝo kontribuis per siaj servoj al la disvolovo de la scienco kaj teknologio, plej gravaj entrepreno en la scienca kaj industria areo de Piemonto.
Madzo
Madzo estas akra armilo, tipo de klabo kiu uzas pezan kapon sur la pinto de tenilo kiu utilas por produkti plin energiajn Frapojn. Madzo tipe konsistas el forta, peza, ligna aŭ metala bastono, ofte plifortigita per metalo, kiu formas specon de kapo faritan el ŝtono, osto, kupro, bronzo, fero aŭ ŝtalo.
Madzoj estas rare uzataj nuntempe por vera batalado, sed multaj registaraj institucioj (por ekzemplo, la Brita Ĉambro de komunuloj kaj la Usona Kongreso), tradiciaj universitatoj kaj aliaj institucioj havas ceremoniajn madzojn kaj plue montras ilin kiel simboloj de aŭtoritato. Ili estas ofte uzataj por paradoj en akademiaj, parlamentaj aŭ civilaj ritaroj kaj procesioj. La portato estas nomata madzulo.
Kruŝedol Selo
Kruŝedol Selo, serbe Крушедол Село, slave Krušedol Selo, hungare Krusedorfalu estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Irig. Selo kaj falu signifas: vilaĝo.
Situo
Kruŝedol Selo situas sur deklivoj de Fruška Gora.
Historio
Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Aŭstrio-Hungario, al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al tiam sendependa Kroatio. En 2002 loĝis en Kruŝedol Selo 388 homoj, (373 serboj (96 %), po 3 germanoj kaj hungaroj, ankaŭ aliaj).
132792 Scottsmith
132792 Scottsmith estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 9:4 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de P. Scott Smith, kiu instruis pri fiziko ĉe la Universitato de Orienta Ilinojso de 1953 ĝis 1990. Escepta lekciisto kaj edukisto, li precipe inspiris la malkovrinton por sekvi altajn studojn pri astronomio.
Rosalia Porcaro
Rosalia PORCARO (Casoria, 27-a de januaro 1966) estas Itala aktorino kaj humuristino.
2653 Principia
2653 Principia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
Steleo de Zurita
Ĝi estas grejsa ŝtono ĉizita kun basa reliefo. Ĝia diametro estas 2-metre longa. Ĝi estas antaŭromia kaj datiĝas je la fino de la 1-a jarcento a.K. Oni ne certe scias, ĉu temas pri pra-kantabra aŭ fru-romia monumento. Tamen certas, ke ĝi estas rustika kaj ne havas romiajn trajtojn. Oni konsideras ĝin rilata al la religio de la praaj kantabroj, kaj ĝi ankaŭ iĝis teoria argumento subtenanta hipozeton, laŭ kiu en Kantabrio ekzistis kutimoj keltiberaj aŭ similaj.
En un flanko aperas, inter bordaj samcentraj cirkloj, du armitaj militistoj, verŝajne vestitaj per peltoj. Ĉar ankaŭ aperas ĉevalo, oni pensas, ke temas pri ĉevalrajda militisto kaj ties ŝildisto. En la suba parto aperas mortinta batalanto vorata de vulturoj. Tiun ĉi scenon oni konsideras rilata kaj al kelt-devena kulto al suno a kutimo, kaj al akompanantaro de milita dio. Tiu ĉi sceno aperas ree en aliaj iberaj monumento, ekzemple kelkaj ceramikaĵoj de Numanco. En ĉi tiu kazo, verŝajne oni montras antaŭromian kutimon: oni honore lasis la kadavron de mortinto dum batalo kaj ne subterigis ĝin por, ke ties animo atingu paradizon.
2653 Principia
Nomo
Ĝia nomo aludas al "Philosophiae Naturalis Principia Mathematica" : ĉefa scienca verko de Isaac Newton.
Steleo de Zurita
Bildo de tiu ĉi steleo aperas en la blazonŝildo de la municipo Piélagos, kie situas la vilaĝo Zurita. Tamen oni scias, ke la steleo estis transportita el alia loko, eble el la proksima Valo de Buelna, kie aliaj grandaj steleoj enhavas similajn trajtojn al tiu de Zurita.
820
En la jaro 820 post Kristo okazis, interalie:
Cavendish
Cavendish estas
Erika-Fuchs-domo
La Erika-Fuchs-domo / Muzeo pri bildliteraturo kaj lingva arto (Erika-Fuchs-Haus / Museum für Comic und Sprachkunst) troviĝas en Schwarzenbach an der Saale (Bahnhofstraße nr 12) estante la unua muzeo en Germanio kiu dediĉas sin tute al la ĝenro de bildliteraturo. Ĝi inaŭguritis en la.
Nomo
Erika Fuchs, fama tradukintino de komiksoj de Mickey Mouse inter 1951-88, naskiĝis en Schwarzenbach kaj pasigis grandan parton de la vivo samloke. Ŝi pliriĉigis la germanan lingvon danke al siaj altkvalitaj tradukaĵoj kaj helpis pliseriozigi la bildliteraturon en Germanlingvio ĝenerale. Arkitekto de la muzeo estis Dominik Burkard el Karlsruhe, establinto estis la Fondaĵo Erika Fuchs.
Priskribo
Komikso de supernatura grandeco, kiun faris la premiita bildliteraturdesegnisto Simon Schwartz, rakontas la vivon de s-ino Fuchs. Ok epizodoj donas enrigardon en ŝian interesan vivon kiu ampleksis ne tute unu jarcenton! Ne nepras esti specialisto pri komiksoj por bone orientiĝi. Etfilmo enkondukas onin en la historion de bildliteraturo prezentante la plej gravajn verkojn kaj verkistojn. Granda biblioteko invitas trafoliumadi akurate kaj intense.
Pluse eblas mem iĝi anasurbano: oni promenu tra fikcia antaŭurbo, parko kaj haveno kaj esploru la ĉirkaŭaĵojn. Prenu talerobanon kiel Scrooge McDuck en la propra mondeponejo kaj ripozumu ĉe la farmbieno de Avino Duck, rigardu la inventemecon de Gyro Gearloose aŭ pasigu malenuan legadovesperon kun Donald Duck. Urboplano interaga liveras detalojn ravajn pri geografio kaj arkitekturo de Anasurbo. Oni eĉ eltrovis ke ekzistas paralelaĵoj inter Anasurbo kaj Schwarzenbach (ekz. koncerne la karakteron de kelkaj originaluloj).
Finfine eblas ankaŭ informiĝi pri aliaj komiksaj mondoj - ekz. de la gaŭloj, la kavaliroj aŭ la troloj. Nuntempaj bildliteraturartistoj faris omaĝon al Erika Fuchs imitante ŝian skribmanieron kaj farante historiojn el tiaj ideoj.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 2014
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 2014 estis oficiala Monda Ŝaka Ĉampionumo la matĉo inter la reganta mondĉampiono ekde 2013, Magnus Carlsen kaj la defianto Viswanathan Anand finis per venko de Clarsen. Carlsen estis mondĉampiono ekde 2013 dum Karjakin klasifis kiel defianto per venko en la Kandidata Turniro 2014. La 12 luda matĉo estis organizita de FIDE, ĝi estis ludita en Soĉi, Rusio inter la 7a kaj kaj 28a de novembro 2014.
Milico
Milico estas militforto kunmetita de grupo de civiluloj kiuj ne apartenas al regula armeo. Alivorte, ĝi estas volontula militistaro destinita nur por defendo de nacia teritorio, kontraste al la konstanta armeo. Milicoj ofte estas paramilitfortoj, kiuj ne formas parton de la ordinaraj militfortoj de ŝtato.
Erika-Fuchs-domo
Priskribo
Jen kelkaj pli malpli seriozaj germanaj fakvortoj kiuj eksplikatas dum la rondirado: Erikativ, Wortgenerator, Morenhovener Lupe, Translatorium, Onomatopoetisches Kabinett, Zitatwirbler.
Milico
Ekzistas pluraj detalaj interpretoj de la koncepto:
Etimologio
La origino de la termino venas de la latina:
Historio
En la mezepoko, komunaj milicoj en Francio distingiĝis en la batalo de Bouvines. Flandraj komunumaj milicoj militis en la batalo de Courtrai en 1302. Dum la Hispana Enlanda Milito milicoj ludis gravan rolon ĉefe en la unua jaro de la milito en la respublika flanko.
La rajto establi milicon estas protektita konstitucia rajto en Usono, pro la Dua Amendo al la Usona Konstitucio. Dum la historio de Usono, ekzistas multaj lokaj milicoj, kiuj estis implikitaj en hejmaj okazaĵoj kaj okazaĵoj inter la ŝtatoj kaj la federacia registaro de Usono.