cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Puerto Cortés
Puerto Cortés, origine Puerto Caballos estas urbo kaj ĉefa havenurbo situa en la nordo de la departemento Cortés, ĉe la marbordo de la Kariba Maro en Honduro, kaj apuda al la Lageto Alvarado. La Portuaria estas unu el la plej grandaj havenaj areoj en Centrameriko kaj inter la 36 plej grandaj de la mondo.
Ekonomio
La ĉefa ekonomia enspezofonto de la urbo estas ĉe la operacijo de la haveno kiu generas ĉirkaŭ 65% de la dungebloj en Puerto Cortés, kaj krom tio gravas ankaŭ la fabrika industrio, la komerco, la konstruado kaj la turismo, ĉefe rilata al strandoj kaj naturaj areoj.
Diane Arbus (Tramtransporto en Parizo)
Diane Arbus estas haltejo de Tramvojo T3b situanta en la 18-a arondismento de Parizo.
La nomo Diane Arbus omaĝas al usona fotistino Diane Arbus (1923-1971).
Villancico
Villancico [bijansIko] estas muzika kaj poezia formo en kastilia aŭ portugala, tradicia de Hispanio, Latinameriko kaj Portugalio. Tiuj komponaĵoj estis tre popularaj inter la 15a kaj 18a jarcentoj. La villancicos estis origine nereligiaj kantoj kun refreno, de popola deveno kaj harmoniigitaj diversvoĉe. Poste ili ekestis kantitaj en preĝejoj kaj asociitaj ĉefe al la festoj de Kristnasko. Elstaraj komponistoj de villancicos estis, inter aliaj, Juan del Encina, Pedro de Escobar, Francisco Guerrero, Gaspar Fernandes kaj Juan Gutiérrez de Padilla.
Aktuale, post la eksmodiĝo de tiu antikva formo villancico, la termino ekreferencis simple al ĝenro de kanto kies vortumado aludas al Kristnasko kantata tradicie dum tiu epoko.
La strukturo de la mezepoka villancico estas refreno de 3 aŭ 4 versoj, post kelkaj versoj kun la enhavo de la poemo kies lasta verso antaŭanoncas la rimon de la venonta apero de la refreno.
NGC 6159
NGC 6159 (aliaj indikoj — UGC 10397, MCG 7-34-38, ZWG 224.29, NPM1G +42.0441, PGC 58185) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ĉefministro de Norvegio
La konstitucio de Norvegio estis enkondukita la 17-an de majo 1814.
La nuna ĉefministro de Norvegio ekde oktobro 2021 estas Jonas Gahr Støre.
Skotaj Liberalaj Demokratoj
La Skotaj Liberalaj Demokratoj (angle: Scottish Liberal Democrats; skotgaele: Libearal Deamocratach na h-Alba; skote Scots Leeberal Democrats) estas la skota landa (subnacia) filio de la federalaj Liberalaj Demokratoj. Ĝi estas liberalisma politika partio, kun socialdemokrataj influoj. La partio kampanjis pro skota malcentrigo (angle: devolution) dum la referendumo pri malcentrigo kun la Skota Laborista Partio, la Skota Nacia Partio kaj la Skota Verda Partio.
Antaŭe la partio regis en koalicio kun la Laborista Partio en Skotlando, sed ekde la nacia koalicio kun la Konservisma Partio la partio malkreskis. Ĝi havas kvin sidlokojn en la Skota Parlamento kaj neniom da skotaj sidlokoj en la Eŭropa Parlamento. Ĝi perdis ĉiujn sidlokojn dum la 2015-a ĝenerala balotado, poste gajnis unu sidlokon en kromvoĉdonado, en la Orkadoj kaj la Ŝetlandaj Insuloj. Tiuj ĉi insuloj, kiuj estis influitaj de norena kulturo, ofte subtenas la Liberalajn Demokratojn.
La partia gvidanto estas Willie Rennie. Li fariĝis estro en 2011.
Torgeir Anderssen-Rysst
Torgeir ANDERSSEN-RYSST (n. en 1888 - m. en 1958) estis norvega politikisto de la Liberala Partio. Profesie juristo, li cetere laboris kiel redaktoro por la gazeto Sunnmørsposten de 1918 ĝis 1928, kaj denove de 1931 ĝis 1934.
Li oficiis kiel ministro pri defendo de Norvegio en la dua registaro de ĉefministro Johan Mowinckel (1928-1931). Li sekve fariĝis impostkolektisto en Ålesund kaj fine ambasadoro en Islando.
Ramón Osni Moreira Lage
Ramón Osni Moreira Lage (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo.
Tutmonda justeco
Tutmonda justeco estas koncepto de politika filozofio, kiu baziĝas sur la opinio, ke la mondo estas maljusta, ekzemple pro troa malegaleco inter la loĝantoj de diversaj landoj.
Anselmo Windhausen
Anselmo Windhausen, naskiĝinta je la nomo Anselm Windhausen la 20-an de aprilo 1882 en la urbo Lingen, Germanio, mortis la 2-an de aprilo 1932 en Bonaero, Argentino, estis germana sciencisto, precipe geologo, kiu pasigis la plejparton de sia vivo en Argentino.
Tutmonda justeco
Manko de tutmonda justeco
La manko de tutmonda justeco montriĝas ĉefe en la tre malegala distribuo de la riĉaĵoj de la mondo. Inter la industriaj landoj kaj la evoluaj landoj ekzistas grandegaj diferencoj ĉe enspezoj, nutraĵa situacio, medicinaj servoj, laborkondiĉoj kaj edukado (alfabetigo). La malneta enlanda produkto po kapo estas ekz. en Norvegio ĉirkaŭ 400-oble pli alta ol en Demokrata Respubliko Kongo. Ĉefe en la tiel nomata tria mondo, miliardo da homoj suferas pro daŭra subnutrado. Samtempe ekzistas granda malegaleco en la foruzo de la naturaj resurcoj (ekz. nafto) kaj malpurigado de la medio. Dum ĉefe la industriaj landoj emisias grandajn kvantojn de karbondioksido, ĉefe la evoluaj landoj suferas pro la sekvoj de la klimatoŝanĝo.
Vojoj al tutmonda justeco
Ekzistas multaj ideoj kaj iniciativoj favore al tutmonda justeco:
Anselmo Windhausen
Biografio
Li studis en gimnazio de Hildesheim kaj en la universitatoj de Berlino, Munkeno kaj Göttingen. Tie pluraj famaj scienculoj estis liaj instruantoj, kiel Wilhelm Röntgen, Ferdinand von Richthofen, Karl Alfred von Zittel, Wilhelm von Branca kaj Adolf von Könen.
Glejŝenialoj
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (3 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Anselmo Windhausen
Biografio
Kiel sciencisto li eklaboris en la fama Unukornula kaverno, en Scharzfeld, urboparto de Herzberg am Harz en la samnoma mezalta montaro Harco, poste en la geologia-paleontologia Instituto de la universitato de Göttingen kaj la muzeo Roemer-Pelizaeus en Hildesheim.
Glejŝenialoj
Taksonomio
* genro akceptita en TPL sed ne en WFO, kiu tamen akceptas ĝian specion. ** genro akceptita en WFO sed ne en TPL. Tamen laŭ WFO, estas neniu akceptita specio en ĝi.
Anselmo Windhausen
Biografio
En 1907 li nomumiĝis administranto de Geologio kaj Paleontologio ĉe la Provinca Muzeo de Hanovro.
La 20-an de aprilo 1909 estis dungita de la departemento pri Minado kaj Geologio Divido de la Ministerio pri Agrikulturo de Argentino. Li efektivigis sian unuan geologian studon en la provinco Mendoza - kaj partoprenis en scienca ekspozicio okaze de la centjariĝo de la argentina ĉefurbo en Bonaero. Komisiita de la argentina registaro, li organizis la prezentadojn pri minado kaj geologio de Argentino en la Internaciaj Ekspozicioj de Industrio kaj Laboro en Torino kaj Roubaix, el kiuj la lasta gajnis "grandan premion" ekspozician.
En 1912 li faris siajn unuajn esplorojn en la nordo de la argentina regiono Patagonio kaj malkovris la naftofontojn de la monto Cerro Lotena en la provinco Neŭkeno. En septembro de la sekva jaro, li konsilis la ekspluaton de nafto en la areo de la nuna urbo Plaza Huincul de Patagonio, en impresa prelego ĉe la Scienca Societo Argentina. En 1914 li estis nomumita argentina Komisiito de Minoj en la usona ekspozicio Panamo - San-Francisko. Tie li pasigis unu jaron travojaĝante la landon kaj kontaktante kun paleontologoj kaj geologoj usonaj kiel Arnold Edward Ortmann, same germandevena kiel li mem, kaj aliaj, por la interŝanĝo de sciencaj informoj pri Patagonia Argentino.
En 1916 li rekomencis sian geologiajn studojn en la argentinaj subŝtatoj Rio Negro (Nigra Rivero) kaj Neŭkeno. Siajn trovojn li publikigis en 1918 en la usona scienca ĵurnalo American Journal of Science. En septembro de la sekva jaro, li konsilis la ekspluaton de nafto en la areo de la nuna urbo Plaza Huincul de Patagonio, en impresa prelego ĉe la Scienca Societo Argentina. En 1919 li nomumiĝis membro de la nove kreita direktorejo de naftokampoj Fiska, kiu poste iĝis ŝtata naftoprodukta firmao YPF. Windhausen estis komisiita realigi kompletan geologian enketon pri la naftoareoj Chubut kaj Santa Cruz, kies konkludoj eldoniĝis en Argentino kaj Germanio.
En 1920 li petis kaj ricevis argentinan ŝtatanecon. En 1924 Anselmo Windhausen eldonis sian studon pri la regiono de la Golfo Sankta Georgo, kiu dum multaj jaroj estis la bazo por la esploro kaj ekspluato de nafto en tiu areo de Patagonia Argentino. Ankaŭ li kontribuis al la diskono de la Ŝtonigita Arbaro de Santa Cruz (nun Cerro El Akordita Petrificado Arbaro), kaj sendis specimenojn de fosilioj ("Araucaria mirabilis Windhausen") por sia germana kolego Walter Gothan, por studi ilin en Germanio. Tiutempe li batalis senlace por la kreado de naciaj parkoj en Argentino, kune kun aliaj samlandaj natursciencistoj.
En 1931 estis eldonita la dua volumo de lia "Geologio de Argentino". En aprilo de tiu jaro, li proponis al la ŝtata naftoprodukta firmao YPF tra la Nacia Universitato de Kordobo krei stipendian programon por studentoj de naturaj sciencoj de kiu poste kiuj profitis generacioj de argentinaj geologoj.
Kelkajn tagojn post la 50-jara naskiĝtado, kaj post plia vojaĝo al Patagonia Argentino, Anselmo Windhausen suferis apopleksion kaj li mortis en Bonaero la 2-an de aprilo 1932.
Gustaf Retzius
(naskiĝis la 17-an de oktobro 1842 en Stokholmo, mortis 76-jara la 21-an de julio 1919 en la sama urbo) estis sveda anatomiisto, antropologo, universitata profesoro, ĵurnalisto kaj biologo. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo, de la Universitato de Lund kaj de la Karolinska Institutet.
Tönisvorst
Tönisvorst estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Viersen de la federacia lando Nordrejn-Vestfalio. Fine de la urba komunumo havis  loĝantojn.
Geografie la komunuma teritorio apartenas al la regiono Malsupra Rejno.
Graflando Gimborn
La reglando Gimborn, ankaŭ princlando Gimborn aŭ graflando Gimborn, estis teritorio en la Sankta Romia Imperio, ekde 1631 ĝi estis imperie senpera. Nun ĝi apartenas al la Bergisches Land kaj ampleksas interalie la urbojn Bergneustadt, Gummersbach kaj Marienheide, al kiu apartenas la nuna urboparto Gimborn.
Abisenia krizo
La abisenia krizo estis diplomata internacia incidento dum la periodo inter la du mondmilitoj, nome inter Italio kaj la Etiopia Imperio (tiam konita kiel "Abisenio").
Ĝi komencis en 1930, kiam Italio konstruis fortikaĵon en Walwal, oazo en la regiono Ogadeno, klare malrespektante la per traktato agnoskitan suverenecon de Abisenio. Italio neniam akceptis forlasi la fortikaĵon, kaj fininvadis Abisenion en 1936.
La krizo ridindigis la Ligon de Nacioj, kiu ne kapablis montri influon.
Éva Szörényi
Éva Szörényi [sorenji], hungare Szörényi Éva, Esperante Evo Szörényi estis hungara aktorino.
Éva Szörényi naskiĝis, kiel Schwáb Elvira la 1917 en Budapeŝto - mortis la  2009 en Los Angeles.
Ferdinando la 2-a (Leono)
Fernando la 2-a de Leono (1137 - Benavente, provinco de Zamoro, 22-a de januaro de 1188). Reĝo de Leono inter la jaroj 1157 kaj 1188.
Familia deveno
Estis liaj fratoj, inter aliaj, Sanĉo la 3-a (Kastilio) kaj Sanĉa de Kastilio kaj Barcelono, kiu edziniĝis al Sanĉo la 6-a, la Saĝa, reĝo de Navaro. Li estis duonfrato de Sanĉa de Kastilio kaj Pollando, kiu edziniĝis al Alfonso la 2-a "el Casto", reĝo de Aragono.
Infanaĝo kaj junaĝo de la estonta reĝo
Lia eduko estis respondeco de gravulo el Galegio, nome la grafo Ferdinando Pérez de Traba el la sama stirpo kiel la antikvaj kavaliroj de lia avino, nome la reĝino Urraca de Leono, kaj de la instruistoj kaj defendintoj de lia patro, nome Alfonso la 7-a de Leono la Imperiestro, ankaŭ patro de kiu estos lia dua edzino, Teresa Fernández de Traba. Tuj li estis inicata al la taskoj de registado. El 1151 li estis asociigita al la trono fare de lia patro, kune kun lia frato la infanto Sanĉo, reĝo de Kastilio, kaj pro tio en dokumentoj de Leono kaj Galegio estas ofta lia konfirmo per la titolo de reĝo, aŭ reĝo de Galegio. Li estis ĉirkaŭta ekde la komenco de gravuloj kaj leonanoj kaj galegoj, kiaj la grafoj Ponce de Minerva, Ramiro Froilaz, Pedro Alfonso, kaj Fernando Pérez de Traba.
En koncilio iniciata en Valadolido en 1155, oni interkonsentis pri la determinoj kaj limoj de la divido de la ŝtatoj de lia patro, kiu ankoraŭ vivis. Tie oni atribuis li la regnojn de Leono kaj Galegio, escepte la komarkojn de Kampotero, Sahagún kaj Asturio de Santillana.
Komenco de regado kaj unua geedziĝo, kun Urraca de Portugalio
En 1157 mortiĝis lia patro, Alfonso la 7-a de Leono la Imperiestro, kaj kiel tiu disponis per sia testamento, lia dua filo iĝis reĝo kun la nomo de Ferdinando la 2-a de Leono, kaj ekregis la teritoriojn de la regno de Leono kaj Galegio.
En 1158 li interkonsentis kun sia frato Sanĉo, reĝo de Kastilio, per la Traktato de Sahagún, militi kontraŭ la sudhispanaj islamanoj, dispartigi la konkeritajn teritoriojn, kiuj kaze de morto el unu el la du fratoj estos heredontaj de la superviva frato, kaj la dispartigo de la teritoriojn de la Regno de Portugalio. La morto de lia frato Sanĉo, kiu mortiĝis en 1158 kaj estis sukcedata en la kastilia trono de sia filo Alfonso la 8-a de Leono, nuligis la ĉapitrojn de la traktato de Sahagún.
Dum la minoritato de aĝo de lia nevo Alfonso la 7-a de Leono, en la regno de Kastilio komencis la rivaleco inter la Familio de Lara kaj la Familio de Castro pro la regenteco je la nomo de la infanta reĝo. Profite de la anarkia ŝtato kie estis la regno de la mortinta frato, Ferdinando la 2-a de Leono invadis la regnon de Kastilio kun armeo, kaj postulis, por restaŭri la ordon en la regno, kiun la membroj de la Familio de Lara donus al sia nevo Alfonso la 8-a, kies eduko volis prizorgi.
En 1160 Ferdinando Rodríguez de Castro la Kastilia, kun armeo de la familio de Castro, venkis super la partianoj de la familio de Lara en la Batalo de Lobregal, kie perdis la vivon la grafo de Osorio Martínez, lia bofrato, kaj kie Nuño Pérez de Lara estis kaptita. En 1162 Rodríguez de Castro estis nomumita Mayordomo Mayor (superula servisto) de Ferdinando la 2-a de Leono, posteno kiun li plenumis dufoje; en la unua li ekoficis la 15an de aŭgusto de 1162 kaj finis la 6an de septembro de 1164. Poste li reposteniĝis el 19a de oktobro de 1165 al 15a de majo de 1166.
Li edziĝis en 1165 al Urraca de Portugalio, infantino de Portugalio, filino de Afonso la 1-a (Portugalio) kaj de Mafalda de Sabojo. Tiam li restaŭris kaj reloĝigis la urbojn de Ledesma kaj Ciudad Rodrigo, kaj tio provokis ke la loĝantoj de Salamanko kiuj, ŝajne, estis aĉetintaj la urbon de Ledesma, ekarmeis kontraŭ la reĝo kaj la aŭtoritatoj de Ledesma; kiam la reĝo Ferdinando ekkonis tion ekarmeis kontraŭ la insurekciintoj kaj devigis ilin retiriĝi al sia urbo.
La milito kontraŭ la regno de Kastilio (1162-1166)
En 1164 Ferdinando Rodríguez la Kastilia penetris en la reĝlando de Kastilio por la dua fojo kun armeo kaj li disvenkis la grafon Manrique Pérez de Lara en la Batalo de Huete, okazinta en la monato de junio aŭ julio de tiu jaro. Kvar jarojn poste li estis enoficigita urbestro de Leono, estante lia devo kontroli kaj esti je la komando de la ekzistantaj fortoj en la urbo, ĝis la jaro 1182, kiam li lasis la postenon.
Ferdinando la 2-a de Leono kaj la membroj de la familio de Lara kunvenis en Soria, kaj ili akordis ke, por protekti la urbon de Toledo de la araboj, ili transdonu al la Templanoj la urbon de Uclés, loke en la aktuala provinco de Cuenca, kaj kiu poste iĝos la sidejo de la Ordeno de Santiago. La reĝo de Leono, timema ke la membroj de la familio de Lara povus rompi la pacon akordigitan, aliancis kun Sanĉo la 6-a de Navaro por intimidi la koncernajn kastiliajn magnatojn kaj, per tiu sistemo, povi direkti siajn trupojn kontraŭ la almohadoj, al kiuj li elprenis la urbojn de Alcántara kaj Alburquerque.
Konkero de Badajoz kaj milito kontraŭ la regno de Portugalio
Inter la jaroj 1166 kaj 1168 Alfonso la 1-a, reĝo de Portugalio, konkeris plurajn lokojn apartenintajn al la leona krono. Ferdinando la 2-a de Leono reloĝigis Urbo Rodrigo, kaj la suvereno de Portugalio, suspektante ke lia bofilo fortikigas ĝin kun la intenco ataki lin en la estonteco, sendis kontraŭ tiu loko armeon estritan de sia filo, la infanto Sanĉo de Portugalio, heredanto de la trono de Portugalio. Prezentiĝis la reĝo de Leono por helpo de la loko sieĝita kaj, post batalo kiun li faris kontraŭ la portugalaj trupoj ilin fuĝigis, farante multnombrajn malliberulojn. Alfonso la 1-a de Portugalio invadis tiam Galegion, konkeris Tuy kaj multajn aliajn kastelojn, kaj en la jaro 1169 atakis la urbon de Cáceres. Li poste marŝis kune kun siaj trupoj kontraŭ la urbo de Badajoz, kiu troviĝis en povo de la islamanoj, sed kiu laŭ tio akordigita en la traktaĵo de Sahagún, kiu estis subskribita en 1158, ĝi devus aparteni kiam estos rekonkerita al la reĝlando de Leono.
Komence de la somero de 1169, Gerardo Sempavor de la reĝlando de Portugalio, prenis la urbon de Badajoz post longa sieĝo, sed la reganto de la urbo rifuĝis en la Alkazabo de Badajoz, kaj la sieĝo devis daŭrigi. Vidante la ŝancon kiu al li prezentiĝis por aldoni al siaj teritorioj la ĉefan urbon de la regiono koste de siaj kristanaj malamikoj kaj islamanoj, Alfonso la 1-a de Portugalio prezentiĝis kun armeo al Badajoz cele anstataŭi al Gerardo Sempavor kiel estro de la sieĝo.
La urbo de Trujillo iĝis la ĉefurbo de la senjorlando kunigita de Ferdinando Rodríguez de Castro la Kastilia. Tio provokis la opozicion de la reĝo Ferdinando, kiu argumentis ke Badajoz al li apartenis. La reĝo de Leono direktis sin tiam al la sudo kun armeo, laŭ peto de la kalifo almohado Abu Jakub Jusuf, kiu jam estis sendinta armeon de kvincent ĉevaliroj cele helpi sian sieĝitan guberniestron.
Ferdinando la 2-a de Leono konservis la urbon de Cáceres, sed la lokoj de Trujillo, Montánchez, Santa Cruz de la Sierra kaj Monfragüe pasis al posedo de Ferdinando Rodríguez de Castro. Post la donaco ricevita, Rodríguez de Castro iĝis sinjoro de sinjorlando duonsendependa lokalizita inter la riveroj Taĵo kaj Gvadiano, kies sidejo troviĝis en la urbo de Trujillo. Alfonso la 8-a de Kastilio notis la strategian gravecon de la fortoj konceditaj al la Kastilia, rigarde al futura reloĝigo, ĉar tiuj fortikaĵoj troviĝis en la zono kiu laŭ la Traktaĵo de Sahagún de 1158 apartenis al la areo de influo de la reĝlando de Kastilio.
Venkitaj de Alfonso la 1-a Enríquez, la islamanoj atakis en 1173 la reĝlandon de Leono, provante konkeri Urbon Rodrigon; sed Ferdinando la 2-a, kiu havis konon de ties intencoj, defendis la urbon de la provinco salamanka per la trupoj kiujn li povis kunigi el Leono, el Zamoro, el pluraj lokoj de Galegio, kaj el aliaj punktoj de la reĝlando, donante ordon samtempe al la resto de sia armeo kunveni kun li plej antaŭe ebla. La islamanoj estis disvenkitaj kaj povis konservi sian liberecon nur tiuj kiu fuĝis.
En 1170 oni kreis la Ordenon de Santiago, kun la celo protekti la pilgrimantojn kiuj vizitis la tombon de la Apostolo Santiago kaj kontroli teritoriojn.
Dua geedziĝo, kun Teresa Fernández de Traba
Ĉirkaŭ la jaro 1171 aŭ 1172, la reĝo Ferdinando malakceptis sian unuan edzinon, nome la reĝino Urraca de Portugalio, kvankam la reĝino estis naskinta la infanton Alfonso, kiu sekvos sian patron en la leona trono, pro la grado de parenceco kiun li subtenis kun sia edzino, ĉar ambaŭ geedzoj estis duonkuzoj.
Inter 1177 kaj antaŭ la 7a de oktobro de 1178 li geedziĝis denove, tiam kun sia dua edzino, nome Teresa Fernández de Traba, neleĝa filino de la grafo Ferdinando Pérez de Traba kaj de Teresa de Leono kaj vidvino de la grafo Nuño Pérez de Lara.
Milito kontraŭ la reglando de Kastilio kaj konferenco de Tordesillas (1178-1180)
En 1178 Ferdinando la 2-a de Leono invadis la reĝlandon de Kastilio. Li konkeris la lokojn de Castrojeriz kaj Dueñas antaŭ ol Alfonso la 8-a estis povinta meti koncernajn fortojn en stato de gardo, samtempe ke la kastilia suvereno aliancis kun Alfonso la 1-a Enríquez, reĝo de Portugalio, kiu sendis al sian filon, nome la infanto Sanĉo de Portugalio, lukti kontraŭ la reĝo de Leono.
En 1180 kunvenis en la loko valadolida de Tordesillas la reĝoj de Kastilio kaj Leono, kiuj akordigis fini siajn diferencojn, stampante interkonsenton de paco. La tago 6a de februaro de 1180 forpasis lia dua edzino, nome la reĝino Teresa Fernández de Traba, kiu mortis naskante filon, kiu forpasis samtempe kun sia patrino kaj estis entombigita kune kun ŝi en la Reĝa Tombejo de Sankta Isidoro de Leono.
Ordigo de la teritorio
La reĝo Ferdinando donis privilegiojn de foruo al multnombraj urboj kaj vilaĝoj; en 1164, al Padrón kaj Ribadavia; en 1168, al Noya; en 1169 al Castro Caldelas kaj al la urbo de Pontevedra; en 1170 al la urbo de Tuy kaj en 1177 al la urbo de Lugo. Li favoris ankaŭ al multnombraj monaĥejoj, tiaj kiaj tiuj de Sobrado, Melón, Armenteira, Moraime aŭ Xubia. Li havigis profitojn krome al la Katedralo de Santiago de Compostela, donante dumvivan pension al la Majstro Mateo. Dum lia reĝado estis fondita la Ordeno de Santiago kaj la papo Aleksandro la 3-a koncedis la privilegion de la sankta jaro jakoba (Buleo Regis Aeterni, jaro 1181). Koncerna privilegio koncedita al la Katedralo de Santiago de Compostela favoris la apogeon de la pilgrimadoj, samtempe ke li plivigligis la ekonomian, kulturan kaj artan disvolviĝojn de la teritorioj trairitaj de la Vojo de Santiago.
Tria geedziĝo, kun Urraca López de Haro
En 1187 Ferdinando la 2-a de Leono geedziĝis la trian fojon, tiam kun Urraca López de Haro, filino de Lope Díaz de Haro, senjoro de Biskajo, Nájera kaj membro de la familio de Haro, kaj de la grafino Aldonza Rodríguez, kun kiu li subtenis amrilatojn de la jaro 1180, kiam forpasis lia dua edzino. Ferdinando la 2-a donacis al lia edzino la kastelojn de Aguilar kaj Monteagudo.
Ferdinando helpis al la reĝo de Portugalio kiam la islamanoj sieĝis la urbon de Santarém. Urraca López de Haro, kiu ekkonis, ke alproksimiĝas la fino de la vivo de lia edzo, volis entronigi sian solan postvivantan filon, nome Sanĉo Fernández de Leono, kiel malprofito de la infanto Alfonso de Leono, filo unuenaskita de Ferdinando kaj de la reĝino Urraca de Portugalio. Por sukcesigi sian intencon la reĝino Urraca subtenis ke la naskiĝo de la infanto Alfonso estis neleĝa, pro tio ke la geedzeco de liaj gepatroj estis nuliginda pro la ekzistantaj sangoligoj (samfamiliaj) inter ambaŭ "geedzoj". La reĝo Ferdinando ekziligis tiam sian filon unuenaskitan, kio okazigis triumfon por lia duonpatrino, kiu penis, ke ŝia filo Sanĉo heredis la tronon post la morto de sia patro.
Morto kaj entombigo
La reĝo Ferdinando forpasis en la urbo zamora de Benavente, la 22an de januaro de 1188, je siaj kvindek tri jaroj de aĝo, estonte sukcedita en la trono de lia filo unuenaskita, Alfonso la 9-a de Leono. Kontraŭ liaj deziroj ricevi entombigon en la katedralo de Santiago de Compostela, estis enterigita en iu loko, eble en la Reĝa Tombejo de Sankta Isidoro de Leono, ĉar al lia vidvino, nome la reĝino Urraca, ne konvenis tien sendi la restojn de Santiago de Compostela, pro tio ke ties ĉefepiskopo, Petro Suárez de Deza estis partiano de la reĝo Alfonso la 9-a kaj ne de la reĝino Urraca.
Poste, liaj restoj estis senditaj pro ordono de lia filo Alfonso la 9-a de Leono al la Katedralo de Santiago de Compostela, kie la forpasinta reĝo de Leono estis manifestinta ke li deziris esti entombigita, ĉar tie troviĝas entombigitaj lia patrino, la reĝino Berenguela de Barcelono, kaj lia avo Rajmundo de Burgonjo, edzo de la reĝino Urraca la 1-a de Kastilio-Leono kaj, por tio, en dokumento donita en la urbo de Benavente la 26an de julio de 1180, oni konfirmis al la katedralo de Santiago de Compostela la donacojn kiujn la suvereno estis koncedinta en la estinteco, kaj kiuj koncernis al la kapelananoj kaj al la reĝaj tomboj de la katedralo, ordenante krome en koncerna dokumento ke neniu konstruu kastelon en tiu teritorio.
La tombo de la reĝo Ferdinando troviĝas en la Kapelo de la Relikvoj de la Katedralo de Santiago de Compostela, kie troviĝas la Reĝa Tombejo de la kompostela sidejo. Sur tombo de glata ŝtono troviĝas la kuŝanta statuo kiu reprezentas la forpasintan reĝon, kiu aperas vestita per tuniko kaj mantelo, zonigita la fronto per reĝa krono, kaj lia kapo aperas reprezentata per frizita hararo kaj per barbo, troviĝante la dekstra brako levita kaj metita je la alteco de lia kapo, dum lia maldekstra mano ripozas sur lia brusto. La statuo kuŝanta kiu reprezentas Ferdinandon la 2-a de Leono estis datita en la unua duono de la 13a jarcento, kaj estis realigita post la forpaso de la reĝo, kiu forpasis en la jaro 1188, kio kondukis al konsidero ke ĝi eble estis mendita de la heredanto de la reĝo, Alfonso la 9-a de Leono.
Posteularo
Produkto de lia geedzeco kun la reĝino Urraca de Portugalio naskiĝis unusola filo:
De lia dua geedzeco, nome kun Teresa Fernández de Traba naskiĝis:
La filoj de la tria geedzeco, nome kun Urraca López de Haro estis la jenaj:
NGC 6160
NGC 6160 (aliaj indikoj — UGC 10400, MCG 7-34-42, ZWG 224.32, PGC 58199) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
8357 O'Connor
8357 O'Connor estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de J. Dennis O'Connor, internacie agnoskita biologiisto, universitatestro kaj fervora partizano de la ekscelenco en esploro ĉe la Smithsonian Institution, kaj decidema ĉampiono de la programoj de la Smithsonian Astrophysical Observatory.
Jens Isak de Lange Kobro
Jens Isak DE LANGE KOBRO (n. en 1882 - m. en 1967) estis norvega politikisto de la Liberala Partio. Li oficiis kiel ministro pri defendo de 1933 ĝis 1935.
Lago Poŭkava
Lago Poŭkava, en angla Lake Poukawa, estas malgranda neprofunda lago en la regiono de la Golfo Hawke, Norda Insulo, Novzelando. Ĝi situantas je ĉirkaŭ 20 km sudokcidente de Hastings (Novzelando), proksime de la setlejo Te Hauke. Ĝi estas la plej granda lago kun humidejo en la aktiva tektonika depresio Poŭkava, inter la montaroj Raŭkava kaj Kaokaoroa de centra areo de Golfo Hawke. Ties maksimuma profundo estas malpli ol unu metro kaj ties diametro estas ĉa. 1.5 km. Ĝi estis pli profunda en la pasinto (ĉirkaŭ 2.5 m) sed ĝi iĝis artefarite sekigita post la tertremo de 1931. La lago Poŭkava iĝis bone konata paleontologia loko en 1956 kiam paleontologo Russell Price komecnis elfosaĵojn en lal agaj kuŝejoj. La lago Poŭkava havis speciriczan faŭnon de akvobirdoj en Pleistoceno/Holoceno. Pli ol 13,400 ostoj de anatidoj estis elterigitaj en tiu loko ekde 1956.
Welti
Welti estas familia nomo de jenaj personoj:
Ĝermado
Ĝermado estas botanika esprimo por kaj la unua ŝtupo de la ontogenezo ĉe semoj kaj la burĝonado de rezervorgano kiel rizomoj, tuberoj, bulboj, bulbiloj kaj ĉe polenero kaj sporoj. La speciala karekterizaĵo estas la fino de la dormado de la plantorgano.
En pli strikta senco ĝermado estas la komenco de la evoluo de la semo de semplantoj (spermatophyta). Ĝi entenas la procezon de la kresko de la ensema embrio kaj de la eligo de la ĝermradiko tra la tegumento ĝis la plena evoluo de la ĝermplanto.
Ĝermtipoj
Depende de la specio oni distingas inter epigea aŭ hipogea“ ĝermtipo.
Supergrunda ĝermado
Ĉe la aupergrunda aŭ epigea (epi, greke: sur/super; gae, greke: grundo/tero) ĝermado la hipokotilo rekiĝas. Formiĝas tipa hipokotilan hokon, kiu trarompas la grundsurfacon kaj per tio tiras alten la ĝermfoliojn (kotiledonoj). La ĝermfolioj estas fotosinteze aktivaj ĝis la finevoluo de la primaraj folioj (= unuaj veraj folioj) poste ili formortas. Ekzemplo por la epigea ĝermado estas rafano, betulo, ricino, terpomo kaj sunfloro.
Gerlachov (distrikto Poprad)
Gerlachov (hungare Gerlachfalva germane Gerlsdorf) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Gustaf de Laval
(naskiĝis la 9-an de majo 1845 en Orsa, historia provinco Darlekarlio, mortis 67-jara la 2-an de februaro 1913 en Stokholmo) estis sveda inĝeniero, inventisto, sciencisto, politikisto kaj entreprenisto. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo kaj de la sveda Reĝa Teknika Altlernejo.
Gerlachov (distrikto Poprad)
Situo
Gerlachov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Poprad troviĝas je 8 km. Gerlachovský štít (la plej alta montopinto de Slovakio) longe estis apartenaĵo de la vilaĝo, la nuna montonomo venis de la vilaĝonomo.
Ĝermado
Subgrunda ĝermado
Ĉe subgrunda aŭ hipogea (hypo, greka: sub; gae, greke: grundo,tero) ĝermado la epikotilo etendiĝas tiel ke la kotiledonoj restas en la grundo. La unuaj fotosinteze aktivaj folioj estas la primaraj folioj. Ekzemploj estas pizo, skarlata fazeolo, kverko kaj daktilo.
Gerlachov (distrikto Poprad)
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1336 en parte hungara formo "Gerlachfewlde" (=kampo de Gerlach). La loĝantoj longe minadis oron, sed ankaŭ ili bredadis ĉevalojn. En 1787 380 vilaĝanoj loĝis en 44 domoj, en 1828 987 vilaĝanoj loĝis en 133 domoj. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la vilaĝon duaklasa. En 1876 incendio okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gerlachfalva 580 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Sobota, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Ĝermado
Kondiĉoj por la ĝermado
Por la ĝermado necesas akvo, varmo kaj oksigeno, kelkfoje ankaŭ lumo aŭ malheleco. diversaj semspecoj bezonas diversajn ĝermkondiĉoj, antaŭ ĉio la ĝusta temperaturo por superi la ĝermdormanco. Kelkaj semoj nur povas ĝermi post frostperiodo aŭ post arbara brulo. La semoj ofte estas tre sekaj kaj ili devas absorbi grandan kvanton da akvo eki la metabolon en la semojn. Por la unuaj kreskaktivecoj la nova planto forkonsumas la nutraĵojn en la semo, ekzemple oleo aŭ proteinoj. Hidrolazoj malkombiniĝas la nutraĵojn kaj ebligas al la embrio per la kresko de la tigo kaj la folioj moviĝi direkte al la lumo. Post la forkonsumado de tiuj rezervsubstancojla nova plantido mem gajnas energion per fotosintezo.
Ĝerminiciatado
La kondiĝoj dum stokado de semoj estu malvarmeta temperaturo kaj malalta aerhumideco. Post la disemado la semero havas kontakton de ĉiu flanko al malseka grundo, tiu kaŭzas, ke la seka semero ensobas akvon kaj la embrio ekevoluiĝas. Normalkaze la semoj de la kultur- kaj ĝardenplantoj estas dissemataj komence de la varma duonjaro, do en printempo. .
Aliaj semoj devas havi por ekĝermo, certajn kondiĉojn. Ekzistas 'malvarmĝermantoj', ‚varmĝermantoj’, 'lumĝermantoj', 'fajroĝermantoj' aŭ semoj, kiuj devas antaŭŝveli aŭ devas 'stratifiki'.
La indikoj pri tiaj indikoj, semadprofunfo, temperaturo kaj tempo por la plej bona dissemado troviĝas en la kulturprisriboj de la semoj.
Antaŭŝvelado
Speciale malmolaj kernoj nur malfacile absorbas akvon. Tial oni metu ilin dum kelkaj horoj en akvo antaŭ la dissemdo. Tio plirapidigas la ĝermdaŭro. Elzemplo: lupenoj, vicioj
Lumĝermado
La lumĝermantoj nesesas havi helecon por ĝermi. Tiuj semeroj oni ne kovru ĉe la dissemado per grundo. Oni nur malfort puŝu ilin en la grundon. Ili devas havi kontakton kun la humida grundo. La semoj bezonas helecon, sed ne rektan sunlumon. Ekzemplo: timiano, bazilio, laktuko , celerio , papavo , lavendo , miozoto , akvilegio
Mallumĝermantoj
La semeroj da mallumĝermanto komencas ĝermi, se estas malluma. Tial la semoj komplete estas kovrataj per grundo. La semeroj estas metataj en truoj, sulketoj aŭ dise. Poste la semeroj estas kovrata per tavolo de grundo. La tavoldikeco dependas de la semgrandeco. Poste la grundo estas malforte kunpremita. En tro densa grundo la semeroj ne povas spiri.
Malvarmĝermado
Post la ŝeliĝo la malaltaj temperatuto de −5 ĝis +5 grado Celsiuso post 4 ĝis 8 semajnoj kaŭzas, ke la kvociento inter ĝermmalfavorantaj kaj ĝermfavorantaj substancoj ŝanĝiĝas favore al la germfavorantaj substancoj kaj la embrio ekĝermas. Frostĝermantoj tial estas dissemataj en septembro ĝis novembro.
Tro malfue dissemitaj malvarmĝermantoj, kies malvarma periodo ne sufiĉe longe daŭris, nur ekĝermas post la sekvanta vintro.
Se oni submetas la semerojn artefaritan malvarmon, ekzemple en fridujo, tiam tio proceso estas nomata [[stratifikado (botaniko)|stratifikado Tiaj malvarmĝermantoj bezonas jenajn evolufazojn por ĝermi:
Marcio Alves dos Santos
Marcio Alves dos Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Ĝermado
Fajroĝermantoj
En pli skrikta senco fajroĝermantoj estas plantoj, kies semoj bezonas „varmegon“ por rompi la „semdomadon“, ekzemple de plantoj el la familioj Fabacoj (Fabaceae) kaj Cistacoj (Cistaceae). La semoj jam povas aĝi jardekojn aŭ pli ol cent jaroj, ekzemple bohema geranio Geranium bohemicum L. kaj ''Geranium bohemicum subsp. depraehensum'' E.G.ALMQ. 1916.
Marcio Alves dos Santos
Li futbalis ĉe Consadole Sapporo.
Angélique Compoint (Tramtransporto en Parizo)
Angélique Compoint estas haltejo de Tramvojo T3b situanta en la 18-a arondismento de Parizo.
La nomo Angélique Compoint estas tiu de samnoma strato, kiu omaĝas al Jeanne Angélique Compoint (1826-1907).
34336 Willjenkins
34336 Willjenkins estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en la situejo de Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de William Vaughn Jenkins, finalisto de la Broadcom MASTERS 2018, konkurso pri matematiko kaj scienco por studentoj de meza lernejo, pro lia projekto pri elektra kaj mekanika inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la Westminster Schools de Atlanta (Georgio, Usono).
Welkenraedt
Welkenraedt (germane [VELK'nra:t], franca prononco [ŬELK'nra:t], Welkenraat, valone: Welkenrote) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipo Henri-Chapelle apartenas al Welkenraedt, la ĉefa municipo.
Scarlino
Scarlino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Toskanio kaj la provinco Grosseto. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Castiglione della Pescaia, Follonica, Gavorrano kaj Massa Marittima. Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Marteno de Tours, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Tokia Gubernio
Tokjo-fu (東京府 [tō-kjō-fu]), Esperante Tokia Gubernio aŭ alternative Tokia Prefektujo estis administra unuo en Japanio ekde 1868 ĝis 1943, ĝi estas reformita en Tokion (東京都 [Tōkjō-to]).
Dum la dua mondmilito, la 1-an de julio 1943, la Tokia Gubernio kaj Tokia Urbo kunfandiĝis en Tokion (東京都 [tōkjō-to]) por bonigi administran efikecon de ĉefurbo.
Tolkamer
Tolkamer estas vilaĝo kun 2 745 loĝantoj (2019) en la municipo Zevenaar en la nederlanda provinco Gelderlando. Ĝi situas je distanco de 1 kilometro de Lobith kaj estas la unua albordiĝejo je la kanalo de Bijland, vidata el Germanio.
Ĝi estas, antaŭ ĉio, alloga por "ekskursantoj" kiuj ekde la Eŭropokajo volas fari veturon sur la Rejno.
Antaŭ 1993 estis 13 kafejoj en Tolkamer, post tio nur 5 restis.
ICMP
ICMP (interreta kontrola mesaĝoprotokolo, internet control message protocol) estas protokolo por interŝanĝi informojn pri la statusoj de la retpartoprenantoj (kiel serviloj, ŝaltiloj kaj enkursigiloj, kiuj uzas IP por komunikado.
Schöggl
Schöggl estas familia nomo de jenaj personoj:
vidu ankaŭ:
Deyvid Sacconi
Deyvid Sacconi (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Vegalta Sendai.
10316 Williamturner
10316 Williamturner estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la brita plantosciencisto kaj ornitologo William Turner (~ 1510–1568), "patro de la angla plantoscienco", fama pro lia libro " A New Herball".
Propila heksanato
Propila heksanato aŭ C9H18O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la heksanata acido kaj propila alkoholo, senkolora likvaĵo kun fruktodoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila heksanato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo, acetono, benzeno kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Propila heksanato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
25674 Kevinellis
25674 Kevinellis estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kevin Michael Ellis, kiu gajnis la unuan rangon kaj la "Plej bona en sia Kategorio" en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Catlin Gabel School en Beaverton (Oregono, Usono).
Mangana (II) karbonato
Mangana (II) karbonato aŭ karbonato de mangano (II) estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la mangana (II) hidroksido kaj karbonata acido. Ĝi estas rozkoloraj kristaloj, nesolvebla en akvo. Mangana (II) karbonato posedas 1 manganatomon, 1 karbonatomon, kaj 3 oksigenatomojn. Mangana (II) karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de karbonataĵoj kaj manganaj derivaĵoj. Ĉirkaŭ 20,000 tunoj da mangana (II) karbonato estis produktitaj en 2005.
Ventoforno
Ventoforno (konata ankaŭ kiel ventumilhelpata forno aŭ simple ventumilforno) estas forno kiu havas ventumilojn por cirkuligi aeron ĉirkaŭ la manĝaĵo. Konvenciaj fornoj, kiuj ne havas ventumilojn, depende ĉefe el radiado el la fornomuroj, kaj je pli malgranda etendo, el natura varmotransigo kaŭzita de temperaturaj diferencoj ene de la forno, por transigi varmon al la manĝo. Kontraste, la ventumiloj en ventofornoj permesas transigon de pli da varmo tra natura varmotransigo.
Ventofornoj distribuas varmon eĉ ĉirkaŭ la manĝaĵon, removante la tavolon de malvarma aero kiu ĉirkaŭas la manĝaĵon en la forno, permesante ke la manĝaĵo estu kuirita plie eĉ en malpli da tempo kaj je malpli da temperaturo ol en konvencia forno.
Oskar Backlund
(naskiĝis la 28-an de aprilo 1846 en la historia provinco Västergötland, mortis 70-jara la 29-an de aŭgusto 1916 en Pulkovo) estis sveda astronomo. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo, kaj diplomiĝis tie en 1872.
Post kiam li doktoriĝis en 1875, li elmigris al la Rusia Imperio en 1876. Li laboris en la observatorio Sternwarte Dorpat, parto de la tiam germanlingva universitato Dorpat en la hodiaŭa urbo Tartu, Estonio, kaj tiam ekde 1879 laboris en la observatorio Pulkovo, iĝante direktoro de la observatorio de 1895 ĝis sia morto.
Ignác Széll
Ignác Széll [sEl], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Széll Ignác József estis hungara nobela juĝisto, departementa kaj ministeria oficisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis dukai kaj szentgyörgyvölgyi [sentdjordvoldji], lia patro estis József Széll (departementestro), lia frato estis Kálmán Széll, lia plej konata filo estis József Széll.
Ignác Széll naskiĝis la en Gasztony, li mortis la  (laŭ hungara Vikipedio la mortotago estas 21-a) en Szombathely.
Aromaĵo
Aromaĵo estas kemia substanco kiu stimulas la flarsenson. Tiuj aromaĵoj, kiu servas al komunikado inter bestoj, estas nomataj feromonoj. Ĉe plantoj aromaĵoj servas kaj al la allogo de insektoj por disvastigi la polenon, la semojn aŭ la sporojn kaj por forpelado.
Bestaj aromaĵoj
Mulltaj bestoj havas flarglandojn, kiuj (por certaj bestoj) agrable flaras; konata estas la mosko. La bestoj uzas la aromaĵo ekzemple por marki ilian teritorion (flarmarkoj) aŭ por komuniki al samspeciaj bestoj (komunikado inter samspeciuloj). Ekzemple la formikoj markas iliajn „stratojn“ per formiata acido.
Plantaj aromaĵoj
Plantoj havas aromaĵoj por allogi insektojn aŭ por fotpeli plantvoruloj. Dolĉaj aromaĵoj ofte estas uzataj kiel allogaĵoj, malbonodoraj por forpelado.
Diversaj aromaĵoj oni gajnas el al respektivaj plantoj kaj estas uzataj por fari parfumon aŭ por aromigi nutraĵoj kaj medikamentoj. Ekzemple jenaj plantoj havas aromajojn : vera lavendo, rozoj, karvio, eŭkalipto, vanilo, citrusoj.
Sintezaj aromaĵoj
Estas ofte uzataj en parfumo, aromkandelon, ĉambraj aromaĵoj respektive spruĉaĵoj. En tiuj produktoj estas uzataj apud naturaj aromaĵoj ankaŭ naturidentaj aromaĵoj (flaraĵoj), ekzemple cinamaldehido aŭ kumarino, ĉar la naturaj ne sufiĉas. Ankaŭ oni uzas aromaĵojn, kiuj ne ekzistas en la naturo, ekzemple 2-Benzylidenheptanalo (amicinamaldehido) aŭ etil-2-naftiletero.
Aromaĵoj ĉe la homo
Ankaŭ la homo havas aromaĵojn (feromonoj) por sekse allogi kaj varbado.
Referencoj
Kategoro:kemiaĵa grupo
Lernejaj sanservoj
Lernejaj sanservoj aŭ Lernejaj nutro kaj san-servoj estas servoj havigitaj laŭ la tuta lerneja sistemo por plibonigi la sanon kaj bonfarton de la infanoj kaj en kelkaj kazoj el la koncernaj familioj kaj la ampleksa komunumo. Tiuj servoj estis disvolvigitaj en diferencaj manieroj ĉirkaŭ la mondo sed la fundamentaj estas konstantaj: nome frua detektado, korektado, preventado aŭ plibonigo de malsanoj, malkapabloj kaj subpremado pro kiuj la lernaĝaj infanoj povus suferi. En la landoj kie instruado estas deviga en difinita aĝo, tiu estas la taŭga epoko por plenumi la ĝeneralajn kampanjojn de vakcinado.
Laifour
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes, en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas vautours.
Diane Arbus
Diane Arbus, naskonome Diane Nemerov (naskiĝis en Novjorko, mortis  en Novjorko), estis usona fotistino.
NGC 6161
NGC 6161 (aliaj indikoj — MCG 6-36-46, ZWG 168.13, HCG 82C, KUG 1626+329B, IRAS16264+3255, PGC 58235) estas galaksio en konstelacio Herkulo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
The Adventures of Ichabod and Mr. Toad
The Adventures of Ichabod and Mr. Toad ("Aventuroj de Ichabod kaj S-ro. Bufo") estas usona animaciita segmentara filmo de 1949 produktita de Walt Disney kaj publikigita de RKO Radio Pictures. Ĝi konsistas el du segmentoj — el kiuj la unua estas bazita sur la porinfana novelo de 1908 nome The Wind in the Willows de la skota verkisto Kenneth Grahame, kaj la dua estas bazita sur la rakonto de 1820 "The Legend of Sleepy Hollow," nomita Ichabod Crane en la filmo, de la usona verkisto Washington Irving.
La filmo estas la 11a el la animaciaj longaj filmoj de Disney kaj la lasta el la epoko de la segmentaraj filmoj de la 1940-aj jaroj, post Saludos Amigos, The Three Caballeros, Make Mine Music, Fun and Fancy Free, kaj Melody Time, ĝis The Many Adventures of Winnie the Pooh de marto 1977.
Jam en 1955, la du partoj de la filmo estis apartigitaj, kaj televidigitaj kiel parto de la televidserio Disneyland. Ili estis poste merkatigitaj kaj venditaj aparte por hejma video.
18334 Drozdov
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa sovietunia profesoro en biologio Nikolaj Nikolajeviĉ Drozdov (cirile: Николай Николаевич Дроздов), aŭtoro kaj ĉefa produktoro de la tre populara televida programo "En la mondo de la bestoj" ("V mire ĵivotniĥ"; cirile: В мире животных).
Diane Arbus
Ŝi restis fama pro ŝiaj strataj portretoj fotitaj per spegula fotilo kun duobla lenso de 6x6 ekipita de fulmlumila torĉo, ŝia bildo de du identaj ĝemelinoj kaj tiu de la Infano kun grenado en Central Park.
Ŝi ankaŭ faris projekton pri komunumaro de mensaj handikapuloj.
Waremme
Waremme (france: [ŭaREM'] aŭ Borgworm) estas municipo en Belgio, unu el la 133 municipoj, kiuj ricevis la honortitolon "urbo". Ĝi ricevis la titolon en 1985. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Ekde 1977 la municipoj Bettincourt (nl: Bettenhoven), Bleret, Bovenistier, Grand-Axhe, Lantremange kaj Oleye (nl: Liek) apartenas al Waremme, la ĉefa municipo.
Massimo Introvigne
Massimo INTROVIGNE (Roma, 14-a de junio (1955) estas sociologo, filozofo kaj itala verkisto.
Introvigne estas membro de la sekcio “Sociologio de religio” de la Itala Asocio de Sociologio kaj estas aŭtoro de pli ol 60 libroj, inter kiuj la Enciclopedia delle religioni in Italia, kaj de centoj da artikoloj en la kampo de sociologio de religio.
Li estas ankaŭ konsilisto pri industria proprieto, kaj specialisto pri Intelekta propraĵo.
Biografio
Kiel li mem informis en parta raporto membiografia prezentita en la jara kongreso de Academy of Religion en Ĉikago 2008, la atentoj pri la nekristanaj religioj reiras al la junaĝo kaj al la legado de aventuraj romanoj de aŭtoroj kiel Emilio Salgari, Rudyard Kipling kaj Luigi Ugolini (aŭtoro en 190 de la romano L'isola non trovata = La insulo netrovita), en kiuj estis priskribitaj Hinduismo, Islamismo kaj aliaj religioj tiam malmulte konataj en Italio. Ankaŭ la laŭkajera enciklopedio Le grandi religioni del mondo (La grandaj religioj de la mondo), publikigita en 1964 per la eldonisto Rizzoli, kiun li devote akiradis ĉe gazetbudo naŭjare aĝante, ekzercis, laŭ la informoj ĉe la aludita raporto, lian konstantan influon-
Decida por la maturiĝo de sia pasio estis poste, laŭ la sama fonto, la vizitita liceo Istituto sociale en Torino estrata de Jezuitoj en la jaroj 1970-aj-1973-aj. En tiu liceo, tiam vizitita de estontaj kulturuloj kaj politikistoj, li konis Alleanza Cattolica (Katolikan Aliancon), asocio de katolikaj laikoj, al kiu li adheras kaj en kiu, ekde tiam, daŭrigas aktivi.
Sekve li akiris bakalaŭron en Filozofio ĉe la Pontifika Gregoria Universitato kaj la magistrecon en jurisprudenco ĉe la univeristato de Torino. Dum la studojaroj ĉe la Gregoria universitato li loĝas en la sama kolegio (Capranica) kie loĝas homoj kiuj poste fariĝos politikistoj aŭ epigonaj ekleziuloj en la regado de la Katolika Eklezio. La magistriga tezo temis pri la filozofia penso de John Rawls, poste publikigita ĉe la eldonisto Giuffré en la jaro 1983 per la tirolo I due principi di giustizia nella teoria di Rawls (la du principoj de justico en la teorio de Rawls); sed liaj interesoj iom post iom tranlokiĝis el filozofio al sociologio, kaj el sociologia interesiĝo pri la politiko al tiu pri la religioj.