cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anatolo Lunaĉarskij
Instrukomisaro
En la kampo de teatro li helpis la Teatran Oktobron kaj revoluciajn artistojn kiel Vsevolod Meyerhold, al kiu respondecigis pri la sekcio de teatro. Li protektis ankaŭ artistojn kiel Konstantin Stanislavski, Aleksander Tairov kaj la akademiajn teatrojn Teatro de Arto de Moskvo, antikvaj carismaj teatroj, realigante gravan kulturan laboron. Lunaĉarskij kontrolis amasplibonigadon en la grado de alfabetigo de Sovetunio estante konsiderata tre fleksebla persono, malkiel aliaj tiamaj revoluciuloj. Li savis multajn historiajn konstruaĵojn kiujn kelkaj bolŝevikoj volis detrui pro arkaikaj simboloj, defendante ties arkitektan valoron.
Verkoj
Li verkis kelkajn historiajn teatraĵojn: Tomaso Campanella (1920), Oliver Cromwell (1920), Don Kiĥoto liberigita (1923), Faŭsto en la urbo, ktp. Li verkis ankaŭ pri teorio de la literaturo ekde markisma vidpunkto. Aliaj liaj verkoj estas Revoluciaj konturoj, Jardeko de soveta kino en tekstoj (1919-1930): la sistemo post la fablo (Vidkampoj), La destinoj de la rusa literaturo, Pri edukado kaj Tia estis Lenino (Moskvo: Nóvosti, 1981), inter aliaj.
Eksteraj ligiloj
(eo) Don Kiĥoto liberigita (1987) - sovetia animacia filmo laŭ la teatraĵo de Anatolo Lunaĉarskij.
Sádek (Velké Heraltice)
Sádek (Zattig) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velké Heraltice en distrikto Opava en Moraviasilezia regiono, proksimume 12 km de urbo Opava. La dua plej proksima urbo estas 18 km malproksima urbo Krnov. Oriente etendiĝas negranda domaro Sádecký dvůr. Sádek situas en katastra teritorio Sádek u Opavy kun areo 11,17 km², ĝi havas 92 domojn kaj en la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1250, kiam ĝi apartenis al Velehrada monaĥejo. Post la velehradaj Cistercianoj posedantoj fariĝis Bírkové z Násilé kaj post ili grafoj Bruntálští z Vrbna, dum kiuj Sádek fariĝis konsisto de senjorujo Heraltice. Ĝis la jaro 1848 la administradon de la municipo en reprezento de superularo plenumis vokto. Post nuligo de patrimonia administrado estis enkondukita municipa aŭtonomio.
La vilaĝo estis tute loĝigita de germanoj, en la jaro 1864 ĝi havis 64 domojn kaj 462 loĝantojn. Germana lernejo estis en Sádek jam en la jaro 1775. Konsisto de la municipo estis ankaŭ domaro Sádecký dvůr, kiu etendiĝis proksime de la vilaĝo. Tiu ĉi granda senjora kortego en la jaro 1927 fariĝis la tn. restuma bieno kaj tiutempe ĉi tien venis la unuaj ĉeĥaj domaranoj. Tio signifis komencon de la ĉeĥa minoritato en Sádek. Estiĝis ĉi tie ĉeĥa minoritata lernejo, kiu ekde la jaro 1929 havis propran konstruaĵon aĉetita kaj riparita. Estis en ĝi ankaŭ infanlernejo.
20-a jarcento
Post estiĝo de memstara Ĉeĥoslovakio plenumis la administradon de la municipo municipa reprezentantaro, en kiu la ĉeĥa minoritato havis unu reprezentanton. La plej forta partio en intertempa periodo estis en Sádek Sudetgermana partio, kiu karakterrize partoprenis en disfalo de Ĉeĥoslovakio. Post Munkena interkonsento kaj alveno de germana armeo en oktobro de 1938 la ĉeĥa loĝantaro devis forlasi la municipon kaj ties posedaĵo estis konfiskita.
La vilaĝo estis liberigita fare de soveta armeo la 6-an de majo 1945. Post postmilitaj peripetioj estis en la jaro 1946 sudetgermanoj ellandigitaj, kaj venas novaj ekloĝintoj. Sádek fariĝis en la jaro 1976 loka parto de municipo Velké Heraltice. En tempo de kreskanta endanĝerigo de Ĉeĥoslovakio komencis en la jaro 1935 konstruado de fuortoj laŭlonge laŭ tiamaj limoj kun Germanio. El linio de la pezaj fortikaĵoj estis ĝis fino de septembro de 1938 kiel lasta en Silezio konstruita infanteria fuorto OP-S 38 norde de Sádek. La fuorto estis trikloŝa, sed ĝi jam ne estis ekipita per fortikaĵaj kanonoj. Ekde la jaro 1936 estis kreataj specialaj taĉentoj nomataj gardistaj batalionoj. La tria roto de gardista bataliono XIII estis traslokita el Litultovice ĝis Březová kaj en aprilo de 1938 parto de la roto transloĝiĝis ĝis Sádek. Soldatoj ekloĝis en fajroestingista armilejo, ilia komandanto estis serĝento Jan Kubiš. Post malmobilizo li venis en Grandan Brition, kie li partoprenis ekzercadon kaj en la jaro 1941 li estis aktivigita en Protektorato Bohemio kaj Moravio kiel membro de grupo Anthropoid. Li faris kun Jozef Gabčík atencon kontraŭ regna protektoro Heydrich. La heroon Jan Kubiš rememorigas en Sádek memortabulo lokigita en la jaro 2010 sur la fajroestingista armilejo, kie li en la problema tempo en la jaro 1938 restadis.
Situo kaj interesaĵoj
Sádek etendiĝas sur monteto super valo de ĉirkaŭ rojo Herlička, en regiono de Nízký Jeseník. La municipo ricevis sian nomon laŭ grupo de fiŝlagoj kaj arvaj areoj, kiu troviĝas en ĝia ĉirkaŭaĵo kaj ili kiuj ĝis hodiaŭ konserviĝis nur tri. Sudokcidente limigas la municipon densa arbaro, tra kiu kondukas pado ĝis proksima Kamenec. La supozatan defendlinion kreas ampleksa reto de ferbetonaj fuortoj kaj fortikaĵoj, konstruitaj en la 1930-aj jaroj. Plej karakteriza memorindaĵo de tiu tempo estas artileria fuortaro Šibenice nordoriente, survoje al Velké Heraltice.
Vermokompoŝto
Vermokompoŝto estas ekskreciaĵo de vermoj. Ĝi estas tute natura organika fekundigilo de agronomia kvalito, kiu okazas per transformado de sterko aŭ hejmaj organikaj ruboj per kompoŝtvermoj. Vermokompoŝtado estas unu el la malsamaj metodoj por plivalorigi organikan materion, ĉe kampara agrikultura aŭ hejma urba skalo, uzante la saman specon de vermoj. Ĉi-tiu tekniko estas unu el la solvoj adoptitaj por solvi la problemojn de reciklado de la organikaj kuirejaj ruboj en urboj kaj de la sterko en la kamparo.
Sádek (Velké Heraltice)
Situo kaj interesaĵoj
Filia preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria estas la plej granda memorindaĵo de la muncipo. Ĝi estis konstruita en la jaro 1865. Proksime de la vilaĝo situis tuj tri ventmuelejoj, el kiuj konserviĝis sole unu, en la aro 1878 transveturigita ĝis Choltice.
Mezlernejo A.B. Lukaso
Mezlernejo A.B. Lukaso (angle A.B. Lucas Secondary School) estas mezlernejo en norda Londono, Ontario.
Doktoro A.B. Lukaso
Doktoro Aleksandro Burtono Lukaso naskiĝis en Lambtono, Ontario en 1980. Li translokiĝis al Londono en 1939, kaj mortis en 1964. La lernejo estis nomita laŭ lin.
Teresópolis
Teresópolis estas municipo kaj grandurbo en la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio.
Geografio
Teresópolis kuŝas en sudorienta parto de la lando en montaro. Ankaŭ parto de nacia parko troviĝas en la municipo. Limoj de la municipo estas Cachoeiras de Macacu, Guapimirim, Nova Friburgo, Petrópolis, São José do Vale do Rio Preto, Sapucaia (Rio-de-Ĵanejrio) kaj Sumidouro. La municipo estas ĉirkaŭita de arbaroj kaj montopintoj, tial Teresópolis estas konata kiel nacia ĉefurbo de la montogrimpado. La plej famaj pintoj estas "Pinto Pedra do Sino" - 2263 metrojn alta, la plej konata estas "Dedo de Nossa Senhora" 1320 metrojn alta. Rio-de-Ĵanejro troviĝas 58, Nova Iguaçu 60, Belo Horizonte 297, Guarulhos 381, San-Paŭlo (urbo) 392, Campinas 424, Curitiba 718, Braziljo 903, Goiânia 919, Salvador de Bahio 1152, Porto Alegre 1177, Campo Grande 1224, Maceió 1618, Recife 1818, Teresina 1930, Natalo (Brazilo) 2031, São Luís 2220, Belém 2408, Manaus 2828 km.
Historio
Ĝis alveno de la portugaloj en la nuna Teresópolis vivis indianoj, poste komenciĝis agrikulturo de sukerkanoj. En 1855 fondiĝis vilaĝo, kiu estis nomita Freguesia de Santo Antonio de Paquequer. En 1891 la vilaĝo iĝis municipo, samtempe ĝi prenis la hodiaŭan nomon. La nomdonanto estis la brazila imperiestrino. En januaro de 2011 dum la plena tago pluvis, kiu kaŭzis serion de inundoj kaj terglitoj. Pli ol 400 homoj mortis kaj miloj perdis siajn domojn. Tio estis la plej malbona veter-rilata tragedio en la brazila historio.
Ekonomio
Teresópolis estas grava feriejo de Brazilo. En la urbego estas produktataj mebloj kaj vestoj, en la municipo oni kultivas fruktojn kaj legomojn.
Klimato
Teresópolis havas altebenaĵan tropikan klimaton kun relative malvarmaj kaj sekaj vintroj kaj mildaj kaj malsekaj someroj. La ĉiujara averaĝa temperaturo varias inter 12-21 °C. Jare pluvas 1880 mm, en ĉiuj monatoj pluvas.
Jean Joseph Derks
Jean Joseph DERKS (naskiĝis 1892 - mortis la 25-an de januaro 1976 en Montekarlo, Monako), estis malnova membro kaj dum multaj jaroj delegito kaj observanto en la Komitato de UEA.
Pernand-Vergelesses
Pernand-Vergelesses estas franca komunumo situa en la departemento Côte-d'Or kaj en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Historio
Okaze de la eŭropaj balotoj 2004, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 1 voĉdonon (0,90% de voĉoj) kaj en la eŭropaj balotoj 2009, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 0 voĉdonon (0% de voĉoj).
Vinoj
Vinoj el granda vinorigino estas Corton kaj Corton-Charlemagne.
Esperanta vivo
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 2 voĉojn (1,75 %) en 2014.
Cristian Zaccardo
Cristian Zaccardo (naskiĝis la 21-an de decembro de 1981 en Formigine) estas itala futbalisto, mondĉampiono en 2006. Laŭ la stato de somero 2012 li estas membro de la itala futbalklubo Parma FC.
Márta István
István Márta [istva'n] (n. Sfântu Gheorghe, la 6-an de junio 1956) rumanuja hungara aktorino.
Gumperda
Gumperda estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Trajano de Morais
Trajano de Morais estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 10.281 loĝantojn en 2010.
Tatro
Tatro povas esti:
Anthony Robbins
Anthony Robbins aŭ malpli longe Tony Robbins (origina nomo Anthony J. Mahavick, naskiĝis la 29-an de februaro 1960) estas usona verkisto de memhelpa literaturo, profesia motivigisto kaj parolisto en memhelpaj eventoj, kiu aktivas tiuteme ekde pli ol 30 jaroj. Li konatiĝis per siaj memhelpaj libroj "Nelimigita forto: la nova scienco de persona atingado" ("Unlimited Power: The New Science Of Personal Achievement", publikigita dum 1987) kaj "Vekante la internan giganton" ("Awaken The Giant Within", publikigita dum 1992).
Anthony Robbins verkas pri sanceco kaj persona energio, supero de timoj, konvinka komunikado, kaj plibonigo de la personaj interhomaj rilatoj. Aldone al siaj libroj, li publikigis multajn sondosierojn kaj edukajn filmojn pri tiuj temoj, kaj aparte sukcese prezentas grandajn scenejajn eventojn en Norda Ameriko kaj Eŭropo (precipe en Londono kaj Frankfurto-ĉe-Majno), en kiu li komunikas siajn ideojn al miloj da partoprenantoj. Liaj verkoj kaj scenejaj prezentoj uzas multajn elementojn de Neŭro-lingvistika programado kaj psikoterapiajn teknikojn de Milton Erickson. La seminariegoj de Anthony Robbins ankaŭ utiligas fajrokuradon kiel metaforo por la supero de timoj kaj limigaj kredoj.
Liaj seminariegoj estas persone impresaj, kvankam sufiĉe multekostaj kaj tial aparte vizitataj de entreprenaj gvidistoj kaj aliaj ekonomie relative bonstataj personoj. Pluraj esperantistaj psikoterapiistoj dum la lastaj jaroj kunlaboris kun Anthony Robbins, kaj laboris kiel helpantoj en liaj seminariegoj, spertante ilin "malantaŭ la kulisoj": inter ili estis ekzemple la psikologiino Remi Rudaitytė kaj ankaŭ la kuracisto Thomas Pusch, kiuj inter la jaroj 2001 kaj 2003 aktivis kiel helpistoj kaj tradukistoj en la eŭropaj seminariegoj de Anthony Robbins en Frankfurto-ĉe-Majno.
Eksteraj ligiloj
Pliaj retaj ligiloj anglalingvaj, kaj ampleksa listo pri liaj anglalingvaj publikaĵoj, troveblas en la anglalingva vikipedia artikolo pri li.
Juda vivo en Gotha
Juda vivo en Gotha (germane: Jüdisches Leben in Gotha) estas kultura rondiro tra Gotha por postflari la spurojn de judoj en la urbo.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Ekesto
Sur la titolpaĝo Bach notis la 22-an de januaro 1720 kiel komenco de la kolektado. La plej multaj el la enestaj pecoj estas fruaj versioj de la poste kompilitaj kolektoj bontemperita klavarinstrumento kaj invencioj kaj simfonioj. Aldoniĝas kelkaj suitoj de aliaj komponistoj kaj multaj pluaj unuopaj movimentoj, je kiuj kelkfoje la aŭtoreco estas pridisputata; parte temus pri komponprovaĵoj de Wilhelm Friedemann. La movimentoj, kiujn la eldonintoj de Bach-Werke-Verzeichnis kun plejebla certeco povis rilatigi kun Johann Sebastian, tie estis kunigitaj sub la titolo naŭ etaj preludoj (BWV 924 ĝis 932); ankaŭ ilin kelkaj esploristoj atribuas al Wilhelm Friedemann.
Juda vivo en Gotha
Malgraŭ la ĝenerala renomo diskriminacioj ne malaperis. Post la potencakiro de la nazioj en 1933 entreprenoj judaj malfermitis kaj arjigitis. La judaj kuncivitianoj publike malfavoritis. Multaj estas amase loĝigitaj en t.n. Porjudaj domoj, senditis en koncentrejojn, devis forlasi la landon aŭ mortis. Post la fino de la Dua mondmilito vivis ankoraŭ manpleno da judoj en Gotha. La juda komunumo estis detruita. Hodiaŭ atestas ties ekziston plej bone ankoraŭ la juda tombejo en Eisenacher-strato kaj la momumento por la malkonstruita sinagogo en Moßler-strato sed ankaŭ domoj, en kiuj vivis judaj gotha-anoj. La rondiro sekvonta montras kelkajn elektitajn staciojn (sume 20) por doni etan ideon pri (eksa) juda vivo en Gotha.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Ekesto
Du jarojn poste Bach kompilis tre similan kajeron por sia edzino Anna Magdalena, Notenbüchlein für Anna Magdalena Bach [Notlibreto por Anna Magdalena Bach], al kiu malmultajn jarojn poste sekvos dua. Por liaj aliaj gefiloj kaj multaj lernantoj analogaj kolektoj ne konserviĝis.
Juda vivo en Gotha
Stacio I: Juda tombejo (Eisenacher Straße)
Tie ĉi troviĝas la Juda tombejo kun ĉ. 150 tomboj. Ĝi ekzistas surloke nur ekde 1870. La lasta entombigo okazis en 1942.
Stacio II: Pereinta sinagogo (Moßlerstraße)
Konstruitis la sinagogo laŭ la planoj de la arkitekto Richard Klepzig kaj inaŭguritis en la 11.5.1904. Ĝi estis antaŭ ĉio preĝadoloko sed ankaŭ lernejo por la instruado de la hebrea lingvo. Dum la Kristala nokto la sinagogo forbrulis. La kostojn por la malkonstruo devis pagi la juda komunumo. Ekde 1988 memorigas onin pri tio monumento surloke. La monumento faritis fare de la surloka artisto Hans Klein kaj havas du fleksitajn profilojn el ŝtalo. Ili reprezentu frakasitajn fenestrojn de sinagogo kaj barilfostojn.Tabulo priskribas la krimon de la sinagogo-detruo.
Stacio III: Domo Brühl nr 8
Ĉi tie estis jardekojn la ekde 1914 ekzistanta vendejo por vestoj kaj ŝuoj Max Blau. Proprietulo estis la en 1877 naskiĝinta pola judo David Blau el Rzepiennik (la patro de Max Blau). Dum la Kristala nokto ĉiuj vitrinoj frakasitis. En 1938 la nazioj resendis multajn judojn de pola ŝtataneco en Polujon. La familio Blau vivis antaŭe en la Varsovia geto. Poste David Blau deportitis al Aŭŝvico, dume lia filo Max (1902-85) revenis kiel punlaboristo reen en Turingion. Ekde 1945 li gvidis la judan komunumon en Jena kaj aktivis kiel komercisto. En 1948 li elmigris Usonon. Ekde 2013 ekzistas en la Goldbacher-strato 1 (ilia loĝdomo) tri stumbligaj ŝtonetoj por la familio Blau.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Enhavo
Sekvas kelkaj simplaj unuopaj movimentoj – preludoj, dancoj kaj ĥoralaranĝaĵoj – kaj tiam dek unu preludoj, kiuj poste en priverkata formo estos parto de la bontemperita klavarinstrumento. Post kelkaj pluaj unuopaj movimentoj kaj skizoj sekvas fruaj versioj de duvoĉaj invencioj, post du suitoj de aliaj komponistoj kaj finfine la trivoĉaj invencioj. Bach ordigis tie la invencioj laŭvice de al- kaj desupranta gamo, la preludojn de la posta bontemperita klavarinstrumento kiel gamo dufoje alkreskanta al kvarto.
Juda vivo en Gotha
Stacio IV: "Goldene Schelle" (Hauptmarkt nr 40)
En la 1870-a jaro la fratoj Emmanuel kaj Abraham Ruppel transloĝiĝis kun familio al Gotha. Ili akiris la domon "Zur goldenen Schelle" kie ili malfermis vendejon por etvaroj el fero, kulinaraj maŝinoj kaj pordomaj iloj. El la butiko evoluis en 1894 la metalvarfabriko Gebrüder Ruppel en Reinhardsbrunner-strato nr 57-59. Tie laboris ekz. la konata Bauhaus-desegnistino Marianne Brandt. Kelkaj familianoj murditis fare de la nazioj, aliaj sukcesis elmigri kaj setlis en Britio. Tuj post la Kristala nokto la entrepreno Ruppelwerk GmbH eksproprietigitis kaj iĝis la arjigita Gothaer Metallwarenfabrik GmbH. Surloke troviĝas hodiaŭ (ekde 2003) la Gebrüder-Ruppel-strato kun domoj unufamiliaj.
Stacio V: Domo Hauptmarkt nr 41
Tie ĉi troviĝis la en 1868 fondita Korta banko de la fratoj Jacob kaj Moritz Goldschmidt. Jacob (1848-1906) estris ankaŭ la judan komunumon de Gotha. En tiu ĉi funkcio li konsekris en 1904 la novan sinagogon. En 1930 la banko kunfandiĝis kun la Turingia Ŝtata Banko. En 1939 la familio vendis la vilaon en la Lindenau-aleo nr 26 kaj sukcesis savi sin al Ĉilio.
Stacio VI: Domo Hauptmarkt 34
Ĉi tie troviĝis la vendejo de ĉokolado de la familio Haase kiu loĝis en la unua etaĝo. La filino de la familio estis la edzino de certa s-ro Meyerstein, judo. Pro la pliseverigado de la malbona traktado de judoj s-ro Meyerstein estis kaŝita en la familio de la bogepatroj. Baldaŭ ili transloĝiĝis al Lepsiko de kie ili verŝanje elmigris eksterlanden.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Superrigardo laŭvice de la manskribaĵo
Antaŭparolo:
Juda vivo en Gotha
Stacio VII: Jüden-strato kun Aŭgustenana monakejo
Tie ĉi troviĝis en la 12-a/13-a jarcento la juda kvartalo. En 1934 la strato alinomitis Dietrich-Eckart-Straße, por homo kiu ŝatis antisemitismon, verkis naciemajn poemojn kaj subtenis nacisocialismon. La malnova nomo redonitis nur en 1946; antaŭ ĝi nomitis ne tute unu jaron Waidstraße.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Superrigardo laŭvice de la manskribaĵo
Unuopaj movimentoj:
Juda vivo en Gotha
Stacio VIII: Iama Amtshaus/oficejo kaj lernejo (Augustinerstraße nr 15)
Propra juda lernejo ne ekzistis en Gotha, ĉar post la emancipiĝo religia (ĉ. 1855-1870) ĉiuj frekventis publikajn lernejojn. Ĝis la starigo de la sinagogo en 1904 la judaj lernantoj tamen ĝuis religian instruon, ne tie ĉi sed en la instituto Bürgerschule Große Sundhäuser Gasse nr 15.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Superrigardo laŭvice de la manskribaĵo
Preludoj el la bontemperita klavarinstrumento, 1-a volumo:
Ĉaskastelo Waldeck
La ĉaskastelo Waldeck troviĝas sur la teritorio de la komunumo Geilnau en la  distrikto Rhein-Lahn,  germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La ĉaskastelo estis konstruata en la jaro 1797 laŭ mendo de la princoj de Anhalt-Bernburg. Inter 1966 kaj 1967 okazis rekonstruoj ene de la konstruaĵo. La trietaĝa konstruaĵo havas kelerecan teretaĝon de kiu larĝa ŝtuparo iras al la unua etaĝo. La kastelo ne estas vizitebla.
Juda vivo en Gotha
Stacio X: Domo Siebleber Straße nr 8
Tie ĉi estis preĝadoloko de la judoj antaŭ la konstruo de la sinagogo (1904). Similaj lokoj troviĝis en Schwabhäuser-strato nr 6 kaj Hauptmarkt nr 36. Ili estis simple luprenitaj loĝejeroj de privatuloj.
Ĉaskastelo Waldeck
Literaturo
Magnus Backes, Hans Caspary, Regine Dölling, Belser Kunstwanderungen/Kunsthistorischer Wanderführer - Rheinland-Pfalz und Saarland, Verlag Pawlak, Stuttgart 1971, ISBN 978-3-88199-134-6
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Superrigardo laŭvice de la manskribaĵo
Suito:
Juda vivo en Gotha
Stacio XII: Stumbligaj ŝtonetoj antaŭ Hünersdorfstraße nr 22-24
Memorigas onin la ĉi-tiuj stumbligaj ŝtonoj pri la familio komercista Schleyen. Sub preteksto de posedo de la pola ŝtataneco oni foririgis ilin kune kun aliaj 17.000 homoj en la direkto al Pollando. En Gotha nuntempe ekzistas pli ol 50 stumbligaj ŝtonetoj.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Superrigardo laŭvice de la manskribaĵo
Etaj preludoj:
Skizo:
Juda vivo en Gotha
Stacio XIII: Domo Neumarkt nr 6
Ĉi tie troviĝis ekde 1873 filio de la banko Bankhaus B.M. Strupp. Posedis la bankaron la judo Meinhold Strupp, poste lia filo Louis. En 1905 Meinhold, kiu intertempe iĝis honortitole Geheimer Kommerzienrat, pensiiĝis. Ŝanĝiĝis la bankaro al ''Bank für Thüringen vorm. B.M. Strupp AG'' kun sidejo en Meiningen. La posteŭlo de Strupp iĝis Julius Leffson (1851-1936). La finon de la jaro 1929-a la bankaro devis malfermi la pordojn. La filo Carl Strupp, universitata profesoro kaj juristo, retiriĝis kontraŭvole en 1933 kaj elmigris en Turkion. Li mortis 1940 en Chato proksime de Parizo. En 1939 la Louis-Strupp-fondaĵo nuligitis fare de la nazioj.
Stacio XIV: Domo Neumarkt nr 24
Bojkotitis en 1933 ankaŭ la juda vendejo Willi Herrmann respektive Wohlwert. La nomoj de homoj kiu tamen daŭre butikumis ĉe judoj estis listigitaj en gazetoj kaj anoncitis al la koncernitaj dungantoj. Sally Schmidt, dungito de la vendejo, estis edziĝinta al nejudino. Li vivis sub loĝejo de SS-ano kiu instigis ties malliberigon dum la Kristala nokto. Li deportitis en la koncentrejon de Buchenwald. En la 6.8.1938 arjigitis ankaŭ tiu ĉi vendejo kaj ekde tiam ĝi direktitis de Friedrich W. Wunderlich.
Stacio XV: Iama orfejo (Erfurter Straße nr 2)
En 1700 donitis fare de la duka moŝto al la juda komercisto Levi Lazarus la koncesio pri manufakturo de tabakaĵoj. Paralele li zorgu pri orfoj kaj malriĉuloj. Ne longe malantaŭe, en 1666, ĉesis la malpermeso de setlado kaj metiado de judoj en la regiono de Gotha, kiel iam proklamite fare de duko Ernst der Fromme. La entrepreno baldaŭ konfrontiĝis al malfacilaĵoj. Tamen de tiu ĉi loko ekevoluis la nova komunumo juda (kiu ja estis estingita per pogromoj post la Mezepoko). Dum la nazia tempo la parto de la domo, kiu donas vidon sur la Erfurter-straton, estis la sidejo de la loka sekreta polico Gestapo.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Superrigardo laŭvice de la manskribaĵo
Fugo:
Juda vivo en Gotha
Stacio XVI: Aĉetohalo en Erfurter Straße nr 5-7
Nuntempe estis tie ĉi la Vendejo Joh. En 1895 malfermis la judoj Julius kaj Sally Israelski filion de la firmao pri manufakturade faritaj varoj M. Conitzer & Söhne (kies ĉefa sidejo estis en Marienwerder). En 1903 la arkitekto Richard Klepzig planis novan konstruaĵon. Ĝi alikonstruitis tute laŭ la stilo de Bauhaus fare de la gotha-a arkitekto Bruno Tamme en 1928. Tamme poste insulte kromnomitis porjuda arkitekto. En 1938 la nazioj eksproprietigis la komplekson, kiu bonege situas meze en la urbo. En la 5.10.1938 la vendejo remalfermitis sub arja estrado kiel Modehaus Sauskat. Unu jaron pli malfrue la familio elmigris Usonon. En 1945 la tuto redonitis sed jam en 1953 kontraŭ la volo de la posedantoj transprenitis fare de al ŝtata Handelsorganisation. Rekompense la Conitzer-oj ricevis naŭ pli malgrandajn vendejojn.
Stacio XVII: Domo Arnoldiplatz nr 5
Tiu ĉi domo estis la loĝejo de la juda kuracisto Sigismund Brock (1875-1934), kiu ĉiun tempon helpoprete zorgis pri siaj pacientoj. Lia filino sukcesis fuĝi Usonon kun unu el la du infanoj. Ĉar vojaĝo por ŝia nur en 1938 naskiĝinta filo Karl estus tro streĉa li restis ĉe la avino Anna. Ambaŭ deportitis en 1942 al la geto de Bełżyce kie ili ankaŭ murditis.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Superrigardo laŭvice de la manskribaĵo
Du suitoj:
Juda vivo en Gotha
Stacio XIX: Vilao Friedrichstraße 14
La Kunreuther-vilao estis ekde 1903 en la posedo de la juda advokato Heinrich Kunreuther (1864-1925), kie estis kaj la loĝejo kaj la kancelario. Li dum certa tempo estis la plej renomita advokato de tuta Turingio. Post la morto transprenis la nejuda bopatro Günther Gottschalk (1892-1947) la kancelarion. Post la potencakiro de la nazioj la judaj familianoj ja planis elmigradon sed tamen restis. La bopatrino de Gottschalk, Anna, deportitis en 1942 al Terezín, lia edzino Mariluise denuncite arestitis kaj murditis en 1944 en la koncentrejo de Aŭŝvico. Gottschalk mem devis ĉesigi la laboron. Post la liberigo de Gotha fare de la usonaj trupoj li estis kelkajn monatojn la unua postmilita urbestro de Gotha.
Anguera
Anguera [angŭera] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 10.242 loĝantojn en 2010.
Juda vivo en Gotha
Stacio XX: Porzellanschlösschen en Friedrichstraße nr 19
En 1883 transprenis la juda komercisto Julius Simson (1860-1938) kun siaj fratoj la entreprenon Hennebergische Porzellanfabrik en Steinmühlen-aleo. En 1912 li akiris la vilaon kaj igis ĝin alikonstrui fare de Richard Klepzig. Populara nomo de la domo estis porcelana kasteleto. Post la morto de Simson la nazioj arjigis tiel la vilaon kiel la firmaon de la Suhl-a branĉo de la familio.
Literaturo
Falfolio Spuren jüdischen Lebens in Gotha, kreita fare de la Interesrondo Geschichtspflege de la lernejo Kooperative Gesamtschule Herzog Ernst, Gotha.
Klavierbüchlein für Wilhelm Friedemann Bach
Superrigardo laŭvice de la manskribaĵo
Trivoĉaj simfonioj:
Lugașu de Sus
Lugașu de Sus [lugaŝu de sus] (hungare Felsőlugos) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 624 loĝantojn (rumanoj), en 1992 850. Ĝi estis unue menciita skribe en 1733. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Lugașu de Jos.
Fabio Grosso
Fabio Grosso (naskiĝis la 28-an de novembro de 1977 en Romo) estas itala futbalisto. Li estis membro de la itala nacia teamo de futbalo kiu gajnis la Futbalan Mondpokalon de 2006 kaj ankaŭ sukcesis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2008.
Viruso (biologio)
Viruso (latine: virus, el greka ἰός, signifante venenon) estas mikroskopa senĉela infekta agento, pseŭdovivaĵo, kiu reproduktas sin per parazitado je iu viva ĉelo. Ĝi reprogramas sian ĉelon per la genetika materialo (RNA aŭ DNA) de la infektitato. La virusoj estas konstituitaj per genoj kiuj enhavas nukleajn acidojn kiuj formas longajn molekulojn de DNA aŭ de RNA, ĉirkaŭitaj de proteinoj. Infektinte ĉelon, tiuj genoj "devigas" la gastigantan ĉelon sintezigi la nukleajn acidojn kaj proteinojn de la viruso por sukcesi formi novajn virusojn. ​ La studado kaj scienco pri virusoj estas branĉo de la mikrobiologio kiu ricevas la nomon de virusologio aŭ virusscienco.
Sant Feliu de Codines
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Viruso (biologio)
La unua konata viruso, nome la tabakmozaika viruso, estis malkovrita de Martinus Beijerinck en 1899. Aktuale oni priskribis pli ol 5000, kaj kelkaj fakuloj opinias, ke eble ekzistas milionoj da malsamaj tipoj. La virusoj estas en preskaŭ ĉiuj ekosistemoj de la Tero; ili estas la plej abunda biologia ento. ​ Ili estas ankaŭ la plej etaj, la majoritato ĉirkaŭ centfoje pli malgrandaj ol bakterioj: ili longas ĉirkaŭ 10 nanometroj, tio estas, 0,00001 mm. Tio signifas, ke necesus meti proksimume cent mil virusojn vice por kovri 1 mm.
Aubusson (Creuse)
Aubusson (Le Buçon : Aŭverna lingvo) estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse havis 4 239 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Viruso (biologio)
Proviruso estas virusa genaro, integriĝinta en la genaron de kromosomo de la gastiganto (gastiganta kromosomo), ekz. proviruso de aidoso (angle retroviruso).
Aubusson (Creuse)
Geografio
Aubusson etendiĝas sur 19,21 km², kaj havis 4 239 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 19,21 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
Viruso (biologio)
Historio de esplorado
En 1884, la franca mikrobiologo Charles Chamberland evoluigis filtrilon kun tre etaj, etgrandaj truadoj. Chamberland povis transfluigi solvaĵon enhavantan bakteriojn tra la filtrilon, tiel apartigante ilin de la solvaĵo. En 1892, rusa biologo Dmitrij Ivanovskij uzis tiun filtrilon por studi tion kio nun estas konata kiel la tabakmozaika viruso. Frinte eksperimentoj li montris, ke ekstrakto produktita el tabakfolioj infektitaj per la viruso povas infekti plantojn eĉ post uzado de filtrilo. Ivanovskij hipotezis ke la fonto de la infekto estis toksino kreita de bakterioj, sed ne daŭriĝis por evoluigi la ideon. En tiu tempo oni ofte kredis, ke infektaj agentoj povus esti apartigitaj helpe de filtriloj, kaj tiam kreskigitaj en kreskmedio. En 1899, la nederlanda mikrobiologo Martinus Beijerinck ripetis la eksperimentojn de Ivanovskij, kaj estis konvinkita, ke ili indikis la ekziston de infekta agento de tipo ankoraŭ ne konata al la scienco. Beijerinck komprenis ke la menciita infekta agento multiĝas nur en ĉeloj, kaj hipotezis ke ĝi estas likva substanco nomita contagium vivum fluidum ("likva vivanta poluaĵo"). Poste, la hipotezo de Beijerinck pri la flueco de virusoj estis refutita fare de Wendell Meredith Stanley. En 1898, Friedrich Loeffler kaj Paul Frosch simile ekzamenis la kialon de afta febro malsano, kaj ekskludis la eblecon ke ĝi estis veneno, kaj malkovris ke la kialo povis multobligi.
Aubusson (Creuse)
Geografio
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Aubusson situas je alteco de 608 metroj.
(14970) 1997 QA2
(14970) 1997 QA2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga (Japanio).
Aubusson (Creuse)
Historio
Historie, la urbo ĉefe famiĝis pro siaj belaj, altkvalitaj tapiŝoj. Ĝi ankaŭ fariĝis la ĉefurbo de la mezepoka vicgraflando Aubusson.
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Aubusson apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Viruso (biologio)
Historio de esplorado
En la frua 20-a jarcento, brita bakteriologo Frederick Twort malkovris la virusojn kiuj infektas bakteriojn, nun konatajn kiel bakteriofagoj, kaj la franc-kanada mikrobiologo Felix d'Hérelle priskribis virusojn, kiuj aldonitaj al bakteriaj kreskantaj en bakteriaj kulturoj kreas regionojn de mortaj bakterioj. d'Hérelle eĉ evoluigis metodon por kalkuli la nombron da virusoj en la solvaĵoj kiujn li uzis dum siaj eksperimentoj.
Aubusson (Creuse)
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Michel Moine, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Aubusson estas la ĉefurbo de la kantono de Aubusson. Ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Viruso (biologio)
Historio de esplorado
Fine de la 19-a jarcento, virusoj estis priskribitaj laŭ la infektoj kiujn ili kaŭzis, la grado de kapablo elfiltri ilin, kaj ilia bezono de vivaj gastigantoj. Virusoj estis artefarite kreskigitaj nur ene de la histoj de plantoj kaj bestoj. En 1906, Ross Grenville Harrison evoluigis metodon de kultivado de histo en limfo, kiu en 1913 permesis al Vaccinia viruso esti kultivita en porka kornea histo. En 1928 sciencesploristoj E. Steinhardt, C. Israeli, and R.A. Lambert kreskigis virusoj en suspendaĵo produktita de kokaj renoj (tiu metodo estis vaste uzata en la 1950-aj jaroj, en kiuj amasaj poliomjelitvirusoj estis kultivitaj uzante ĝin por la produktado de vakcinoj).
Alia sukceso okazis en 1931 kiam usona patologiisto Ernest William Goodpasture kaj Alice Miles Woodruff kreskigis kelkajn virusojn, inkluzive de gripvirusoj, en kokaj ovoj. En 1949, John Franklin Enders, Thomas Huckle Weller kaj Frederick Chapman Robbins kreskigis poliomjelitviruson en homa embria ĉelkulturo, kaj por la unua fojo povis kreskigi viruson sen la uzo de bestaj aŭ ovoderivitaj histoj. Pro ĉi tiu malkovro, la tri gajnis la Nobel-premion pri Fiziologio aŭ Medicino en 1954. Danke al ĉi tiu malkovro, la kuracisto Jonah Salk evoluigis efikan poliomjelitvakcinon.
Liborius Wagner
Liborius WAGNER (naskiĝinta en la 5-a de decembro 1593 en Mühlhausen (Turingio), murdita en la 9-a de decembro 1631 en Schonungen) estis romkatolika pastro kaj martiro. Li beatuligitis en la 24.3.1974. Lia festotago estas la 9-a de decembro.
Viruso (biologio)
Historio de esplorado
En 1931, kun la invento de la elektrona mikroskopo, germanaj esploristoj Ernest Ruska kaj Max Knoll prenis la unuajn bildojn de virusoj. En 1935, Wendell Stanley ekzamenis la tabakmozaikviruson, kaj trovis ke ĝi estis kunmetita plejparte de proteinoj. Baldaŭ poste, ili povis apartigi la proteinpartojn de la viruso de ĝia RNA. La tabakmozaika viruso estis la unua viruso estanta studita per radiado (en procezo konata kiel kristaliĝo) kaj prezentita detale. En 1941, strukturaj fotoj de viruso akirita per kristalografio uzanta Rentgenradiojn unue estis evoluigitaj. Surbaze de tiuj fotoj, en 1955 Rosalind Franklin malkovris la plenan strukturon de la viruso.
Ilūkste
Ilūkste estas urbo en Latvia historia regiono Selonio, en la sudoriento de Latvio. Ĝi situas en distrikto Augšdaugava sur la bordoj de la malgranda rivero Ilūkste. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 26 km de Daugavpils kaj 199 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Liborius Wagner
Vivo
Wagner pasigis la junajn jarojn en tre protestanta familio. Post studoj de la Sep liberaj artoj inter 1613-19 en Leipzig, Gotha kaj Strasburgo kaj magistriĝo li revenis en la naskiĝurbon kaj kandidatis vane por instruista posteno. Fine li iris en 1622 al Würzburg, kie li komencis studi la katolikan teologion ĉe la de la kontraŭreformanto Julius Echter refondita universitato. Li konvertiĝis kaj ordinitis sacerdoto estante 32-jara en la 1625-a jaro. Post unu jaro kiel subpastro en Hardheim Wagner iĝis paroĥestro en 1626 en Stadtlauringen-Altenmünster, kio apartenis al la monakejo Neustadt am Main. Li ankaŭ responsis pri la filia kirko de Sulzdorf.
En tempo de nereciproka toleremo Wagner klopodis peri inter la konfesioj. La suvereno Philipp Albrecht Truchseß von Wetzhausen auf Sternberg estis destininta la protestantan kredon por la Altenmünster-anoj. Nur al kelkaj servistoj permesitis resti katolikaj. En Sulzdorf inverse kvazaŭ ĉiuj estis katolikoj. Konflikto iĝis kiam - laŭ sekulara juro - ankaŭ la protestantoj volis baptojn, nuptojn kaj entombigojn fare de Wagner: sed li, laŭ la kanona juro ne rajtis entombigi nekatolikojn. Protestantaj kamparanoj ĉagreniĝis pri tiaj cirkonstancoj kaj iĝis kontraŭuloj de Wagner. Wagner mem suferis je devo pri lojaleco al lia episkopo komprenegante ankaŭ la evangeliajn komunumanojn.
Ilūkste
Historio
Ilūkste komencis disvolviĝi kiel setlejo, kiu apartenis al la Livonia Ordeno komence de la 16-a jarcento, de la loĝantoj kiuj translokiĝis ĉi tien post la detruo de la setlejo Pobež fare de la litova invado. Ilūkste komencis formiĝi kiel komerccentro ĉe la vojkruciĝoj. Ĝi unue estas menciita en skribaĵoj en 1559 kiel urbeto sur la dekstra bordo de la Ilūkste rivero.
Viruso (biologio)
Historio de esplorado
Inversa transkriptazo, la enzimo uzita por inversigi transkripcivirusojn unue priskribite en 1970 fare de du esploristoj kiuj ĉiu laboris sendepende, Howard Martin Temin kaj David Baltimore. La unua retroviruso detektita en homoj estis la HTLV-1-viruso, kiu estis detektita fare de grupo de esploristoj gviditaj fare de Robert Gallo. En 1983, la HIV-viruso unue estis izolita fare de grupo de esploristoj gviditaj fare de Luc Montagnier.
Taksonomio
La Internacia Komitato pri Taksonomio de Virusoj (IKTV) rajtigas kaj organizas la taksonomian klasigon de kaj la nomenklaturojn por virusoj. La IKTV disvolvis universalan taksonomian skemon por virusoj, kaj tial ĝi havas la rimedojn por taŭge priskribi, nomi, kaj klasigi ĉiun viruson kiu efikas sur vivantajn organismojn. La membroj de la Internacia Komitato pri Taksonomio de Virusoj estas konsiderataj fakulaj virusologoj. La IKTV estis formita el kaj regata de la Virusologa Divizio de la Internacia Unuiĝo de Mikrobiologiaj Societoj. Detalan laboron, kiel ekzemple limigo de la specioj ene de familio, tipe plenumas studgrupoj de fakuloj pri la koncernaj familioj.
Liborius Wagner
Vivo
En 1631, dum la Tridekjara milito la armeo de la sveda reĝo Gustav Adolf venis en la regionon Mainfranken. Wagner fuĝis en la najbaran komunumon Reichmannshausen, kie li kaŝis sin en lernejo. Soldatoj protestantaj trovis lin kiam li forportigis aferojn el la paroĥejo. Li arestitis kaj transportitis al la proksima burgo Mainberg kie oni lin akuzis esti abnegaciinta la protestantan kredon. Oni volis ke li rekonvertiĝu, sed Wagner rifuzis obstine. Demandadite ĉu li ankoraŭ estus katolika li ripetfoje respondis: "Mi vivas, suferas kaj mortas pape-katolike." Post kvin tagoj da torturo li mortis kiel martiro. La kadavron oni ĵetis nuda en la riveron Majno, kiu nur post pluraj monatoj trovitis de fiŝkaptistoj.
Ekfamo
La plej malnova priskribo de la vivo de Wagner (ĉ. 1661) estas de la samtempulo kaj jezuito Philipp Kisel.
Kanonizado
Lia papa moŝto Paŭlo la 6-a beatigis Wagner en la 24.3.1974 kun la sekva motivo: "Li, beata Liborio, estas modelo, martiro, kiun ni ne intencas laŭdi por propagandi katolikismon polemikante kaj akuzante. Li estu atestanto por ĉiuj kaj invitu al repaciĝo en la spirito de frateco." Wagner surimage reprezentatas en kazublo kun palmo, glavo kaj ponardo.
Ilūkste
Historio
En Unua Mondmilito, Ilūkste estis sur la batallinio dum longa tempo, iris de mano al mano plurfoje, kaj tial neniu domo restis ĉi tie. En 1917, Ilūkste akiris urborajtojn, sed ĝi ne plu reakiris sian iaman signifon.
József Sándor (matematikisto)
SÁNDOR József (ŝa:ndor) estas rumanuja hungara matematikisto. Li naskiĝis en Forţeni la.
Ilūkste
Geografio
La urbo situas en Supralanda malaltebenaĵo (Augšzemes augstiene).
Transporto
Tra la urbo pasas aŭtovojo P72 (Ilūkste-Birži-Jēkabpils), lokaj vojoj estas V711 (Ilūkste-Daugavpils) kaj arbaraj vojoj.
Gălățeni
Gălățeni [gələcenj] (hungare: Szentgerice [sentgerice]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al la komunumo Păsăreni.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 369 loĝantojn (hungaroj), en 1992 851 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1392 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda). Ĝia unitariisma preĝejo havas pentritan lignan baldakenon el 88 kasonoj (el kiu unu mankas) faritan en 1670 de Mihály Gálfalvi Kozma.
Liepāja
Historio
La urbo ekestis el eta kurona vilaĝo ĉe la loko, kie la rivereto Līva enfluas la maron. Dokumente la loko unuafoje menciiĝas sub la nomo Lyva dum la jaro 1253. Ĉi-tie albordiĝis romiaj, bizancaj kaj skandinaviaj ŝipoj. Ekde la jaro 1560 dokumente pruveblas la nomo Libau germane respektive Liepāja latve. La urbajn rajtojn la havena setlejo ricevis dum la jaro 1625 fare de duko Friedrich von Kettler de Kuronio (konfirmita dum 1626 fare de reĝo Sigismundo la 3-a Vasa de Pollando-Litovio).
Lumbres (stacidomo)
Lumbres estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Lumbres, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de turismaj trajnoj de CFTVA (Chemin de fer touristique de la vallée de l'Aa).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Saint-Omer - Hesdigneul (310000).
Liepāja
Historio
Svedaj reĝoj, germanaj baronoj, finnaj Jäger-volontuloj kaj rusaj caroj lasis siajn spurojn.
En 1919 dum la Liberiga milito Liepāja iun tempon estis ĉefurbo de Latvio ĉar al ĝi translokiĝis latvia registaro.
La armea haveno "Karosta" ripete difinis la sorton de la urbo, aparte dum la Unua kaj Dua Mondmilitoj kaj la pli ol 50-jara okupiĝo fare de la Sovetunio, kiel grava sovetunia armea bazo. La komerca haveno antaŭ la Dua Mondmilito estis grava pordego al la cetera mondo ... ĝi prosperigis komercon, industrion kaj kulturon.
Arkitekturo
Unika arkitekturo de Liepāja per diverseco de stiloj kreas specifan atmosferon karakterizan nur por tiu urbo - la plej granda kvanto da lignaj konstruaĵoj, multaj belegaj domoj de germana arkitekto Paul Max Bertschy, stratetoj kovritaj per ŝtona pavimo. Tamen ne nur pri historiaj konstruaĵoj povas fieri liepajanoj - en 2015 ili akiris vastan kaj modernan koncerthalon „La granda sukceno", ĉar ĝuste sukceno estas unu el simboloj de la urbo.
Muziko
Oni nomas Liepāja ĉefurbo de Latvia muziko. Krom jam menciita Aleo de la Famo pri tio atestas multaj kun muziko ligitaj objektoj - la plej granda tamburo en Latvio, Arbo de Fantomoj, turisma itinero „Liepāja - kiel laŭ muziknotoj" k.a. La urba himno nomiĝas „En urbo kie naskiĝas vent". En Liepāja oni povas trovi grupon de skulptaĵoj dediĉitan al ĉiu strofo de la fama kanto.
Esperanto en Liepāja
Liepāja havas ankaŭ riĉan Esperanto-historion - Esperanto-societo tie estis fondita en 1925. Nun ĝi estas la sola urbo en Latvio, kie oni povas trovi straton de Esperanto.
Dankʼ al la populara Esperanto-kantistino liepajanino Austra Pumpure la urba himno „En urbo kie naskiĝas vent" estas bone konata al multaj esperantistoj.
Elmārs Virkavs, esperantisto
Eksteraj ligiloj
Oficialaj retaj paĝoj de la urbo, en la latva, angla, rusa kaj germana lingvoj
Vidu ankaŭ
Zamenhof-Esperanto-Objektoj (ZEO)
József Sándor (matematikisto)
Biografio
József Sándor finis en la bazlernejon en sia naskiĝvilaĝo, la ĝeneralan lernejon en Tăureni, la mezlernejon inter 1970-1974 en Odorheiu Secuiesc. Li studis inter 1976-1980 en la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo. Inter 1980-1983 li instruis en Sibiu, inter 1983-1996 en Odorheiu Secuiesc kaj ekde 1997 li estis lekciisto, ekde 1999 universitata docento, ekde 2003 profesoro en sia iama universitato.
Lumbres
Lumbres estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Lumbrois.
Milicz
Milicz (ĝis 1945 germane Militsch) estas urbo en la provinco Malsupra Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Milicz kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Milicz. Fine de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Mülheimer Bach
Mülheimer Bach estas rojo kun longeco de kvar kaj duona kilometro kaj nordas alfluanto al la rivero Ahr en distrikto Euskirchen de la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio.
Vojiro
La "roje" de Mülheim fontas sur alteco de ĉ. 526 m je la norda rando de la urboparto Mülheim de la urbo Blankenheim. Ĝi fluas subtere en tupo. sudoriente mallonge antaŭ la forlaso de la vilaĝo li aperas je la surfaco. De maldekstre enfluas la rojon Schleidbach. La Mülheimer Bach fluas nun suden rande de arbaro. Ĉe la muelejo Mühlheimer Mühle la rojo ŝanĝas sian direkton al sudokcidento kaj pasas la bienon Gut Atzental kaj je la piedo de la monto Schäsberg. Dum sia alfluas multaj malgrandaj rojoj. Ĝi enfluas la arbaron Binzenholzwald, fluas poste dum 700 metroj sudokcidenten kaj poste suden. Proksimume un kaj duona kilometro alvale ĝi pasas la lagetojn de la bieno Forellenhof kaj fine enfluas sudoriente de Blankenheim sur alteco de 420 m de maldekstre en la riveron Ahr. La Mühlheimer Bach tralfuas la naturprotektejon Obere Ahr mit Mühlheimer Bach, Reetzer Bach und Mühlenbachsystem.
Stefan Rowecki
Stefan Paweł ROWECKI pseŭdonomo Grot (naskiĝis la 25-an de decembro 1895 en Piotrków Trybunalski, mortis la 1-2-an de aŭgusto 1944 en nazia koncentrejo Sachsenhausen) – divizia generalo de Pola Soldataro, ĉefkomandanto de la Pola Enlanda Armeo (komandanto de Armitaj Fortoj en la Lando) (ekde la 14-a de februaro 1942 ĝis la 30-a de junio 1943), teoriisto de militestrado.
Dua mondmilito
Fine de 1941 li fondis atakantan flanke organizaĵon "Wachlarz" (Ventumilo). Kunligis la plej gravajn konspirajn organizaĵojn en la lando en homogenan subteran armeon; de 1942 kiel Armia Krajowa (Enlanda Armeo). La 14-a de februaro 1942 iĝante ĉefkomandanto de la Enlanda Armeo sekve rearanĝis ĝin, plibonigante ties komando-sistemon. Li estis kontraŭulo de kunlaboro kun polaj komunistoj de Pola Laborista Partio, i.a. ne konsentis pri antaŭparoloj kun ties neoficiala reprezentanto Michał Żymierski (tiutempe funkciulo de NKVD), kiuj okazis en 1940. De 1942, kiam ricevis aprobon gvidi limigitan armitan batalon, estris preparadon de la plano de ĝenerala insurekcio, kion Pola Subtera Ŝtato intencis estigi fine de la milito. Ekde la 7-a de decembro 1942 plenumis plie funkcion de la Delegito de Ministro pri Nacia Defendo en la Lando.
Dum la germana okupado li estis precipe interesa por sekurecpovoj, ĉefe pro signifo de postenoj, kiujn plenumis en la pola rezista movado. Li estis konsiderita "malamiko numero unu" de Nazia Germanio en la okupiĝinta Pollando kaj unualoke lokigita en la germanan liston de serĉataj poloj (germane: Bekanntgewordene Personen der polnischen Wiederstandbewegung), kiu ampleksis 165 nomojn de la plej aktivaj gvidantoj de la pola konspirado. Gestapo apartan atenton ligis al dekonspiro kaj kapto de Stefan Rowecki – oni tiucele kreis specialan unuon okupiĝantan nur pri homĉasado de gvidantoj de la subtera movado, kiu disponis pri la persona priskribo de Rowecki kaj liaj biografiaĵoj. En la centra oficejo de la germana sekurecpovo en la gestapa malliberejo ĉe Aleo de Szuch pendis lia grandega lumigita portreto kun kiu ĉiu germana funkciulo aganta en Varsovio devis precize ekkoniĝi.
Košetice (Velké Heraltice)
Košetice situas en katastra teritorio Košetice ve Slezsku kun areo 3,85 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1413.
Petar Jodović
Petar JODOVIĆ (naskita en 1910; mortinta la 8-an de februaro 1976 en Sarajevo) estis bosna esperantisto, dumviva membro kaj delegito de UEA.
Gajoubert
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
Petar Jodović
Dum pluraj jaroj li estis prezidanto de la loka Esperanto-societo. Pro sia esperantista aktiveco li ricevis apartan honorigon de la urbo Sarajevo (en 1975).
Parrillas
Parrillas [parIjas] (Grimpovitetoj) estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Gajoubert
La teritorio havas komunan limon kun.
Parrillas
Toponimio
La termino "Parrillas" estas diminutivo de "parra" nome grimpovito.
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Parrillano. La censita populacio en 2011 estis de 418 loĝantoj kaj la denseco estas de 8,2 loĝ/km².
Situo
Parrillas estas situanta en la nordokcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campana de Oropesa en la plej nordokcidenta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 800 m; je 105 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 28 km el Talavera de la Reina, plej proksima urbo. La areo de ties teritorio estas de 51 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°3′39″ N 5°3′46″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie.
Historio
Estis domaro de la senjorlando de Oropesa, ĝis 1642 kiam pro pliiĝo de populacio kaj en tempoj de la reĝo Filipo la 4-a, ĝi iĝis vilaĝo, kun sendependo administra, sed sen liberigo de la jurisdikcio senjorlanda.
Meze de la 20a jarcento la populacio atingis ĝis 1,658 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado, maljuniĝo de la populacio, kaj tiu ĉi kvaroniĝis al iom pli da 400. Aktuale kun la vilaĝoj de Lagartera, Herreruela de Oropesa, Caleruela, La Calzada de Oropesa, Alcañizo, Torralba de Oropesa, Las Ventas de San Julián kaj Navalcán formas la nomata Campana de Oropesa.
Colonia Dignidad
Colonia Dignidad ("Kolonio Digneco"), nun konata kiel Villa Baviera, "Bavaria Vilaĝo"), estas germana kolonio fortikaĵeca en la izolita regiono de Maule en suda Ĉilio, proksime de la vilaĝo Parral. Ĝin fondis grupo de enmigrintoj sub gvidado de Paul Schäfer en 1961. La kompleta nomo de la kolonio estis La Sociedad Benefactora y Educacional Dignidad.
La kolonio kreskis ĝis 300 enloĝantoj, germanoj kaj ĉilianoj, kaj kovris 137 km². La ĉefa aktiveco estis agrikulturo, sed ankaŭ funkciis lernejo, senpaga malsanulejo, restoracio ktp.