cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Christian Friedrich Kranich
Vivo
Kranich estis landa paroĥestro en diversaj lokoj en Orienta Svislando. Inter 1811-18 menciitas lia agado en Krinau. De 1818-49 li deĵoris kiel paroĥestro de la toggenburga komunumo Hemberg, kiu havis du ekleziajn domojn malgraŭ sia malgrandeco, nome unu katolikan kaj unu reformitan. En 1835 Kranich iĝis kantona konsiliano en Sankt-Galo. Ekde 1836 li estis krome distrikta lerneja konsilisto. Certe ekde 1837 li estris la evangelian prezidantaron.
Verkoj
Liaj plej konataj verkoj estas la predika volumo Andeutungen des Sichtbaren vom Unsichtbaren kaj vojaĝrakonto titolita Wie ich Wädenschweil wieder sah kun la subtitolo Etwas zur Belebung des vaterländischen Sinnes. La skribitaĵoj estas perfektaj ekzemploj por la konservisma patrujŝatanta pensado dum la svisa restaŭracio. Liaj verkoj kritikas la malpliboniĝon de la moroj kaj la industriigon kreskantan. Malgraŭ liaj bidermajraj sociaj bildoj li ne timas kompari la svisan enloĝantaron kun la antikvaj romianoj. Kranich ankaŭ okupiĝis pri la verkado kaj kolektado de lirikaĵoj.
Vilmos Csiszár
Vilmos Csiszár [vilmoŝ ĉisAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csiszár Vilmos estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, higienisto.
Vilmos Csiszár naskiĝis la (laŭ alia informo la ) en Magyaróvár, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Vilmos Csiszár maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1926, poste li akiris diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1929 kaj doktoriĝis en 1932. Li estis privata bestokuracisto (1930–1932), poste li establis laboratorion pri ekzameno de viandoj en Debrecen. Inter 1935–1942 li estis denove bestokuracisto en Debrecen, poste li instruis en Ekonomia Altlernejo (Debrecen) (ekde 1946 kiel katedrestro). En 1949 li estabis novan katedron en Agrikultura Universitato (Gödöllő), kie lia tasko estis higieno de laktoj kaj viandoj. Li estis katedrestro inter 1950–1972, intertempe li estis dekano en 1952 kaj doktoriĝis en 1957 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ŝatis pentradi, eĉ li kreis skulptaĵojn.
Tamás Daróczi
Tamás DARÓCZI [daro'ci tamAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Daróczi Tamás estas rumania hungara operkantisto (tenoro).
Tamás Daróczi naskiĝis en jaro 1954 en Braniştea.
Kariero
Tamás Daróczi apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li akiris diplomon en en:Gheorghe Dima National Music Academy en 1980. Inter 1979 kaj 1989 li estis ano de Kolozsvári Állami Magyar Opera, ekde 1989 de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, poste ekde 1991 de la Viena Ŝtata Operejo. Li ofte estis gastkantisto, precipe en Komika Operejo Berlino. Li ricevis premiojn en 1990 kaj 1994.
Radiměř
Kampurbo Radiměř situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 12 km sude de urbo Svitavy sur historia limo inter Bohemio kaj Moravio. Vivas ĉi tie.
Historio
Arĥeologiaj trovaĵoj en katastra distrikto de Radiměř atestas, ke la teritorio estis prisetlita jam en neolito kaj en bronzepoko. Ĝis la jaro 1949, kiam okazis administra reformo estis Radiměř dividita per landlimo en du memstarajn vilaĝojn Česká Radiměř en Bohemio kaj Moravská Radiměř en Moravio. Poste estis ambaŭ partoj kunigitaj kaj vicigitaj en distrikton Svitavy.
Česká Radiměř estis origine parto de la sinjorejo Svojanov. La vilaĝo devenas el 60-aj jaroj de la 13-a jarcento, kiam en tiu ĉi regiono koloniige aktivis ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a pere de kapabla lokigisto Konrád el Limberk. Tamen la unua skriba mencio pri la vilaĝo "Radmels" estas nur el la jaro 1291. Kontraŭ volo de la reĝo Karolo la 4-a pri nealproprigo de la reĝa burgo Svojanov kaj ĝia teritorio, ĝi estis inkluzive de Radiměř garantiigita al sinjoroj de Boskovice kaj poste de imperiestro Sigismondo la 1-a donacita al lia edzino Barbora Cellská.
Moravská Radiměř apartenis de sia fondo al la sinjorejo Letovice. Nur en la jaro 1505 la vilaĝon akiris Ladislav el Boskovice.
Ambaŭ vilaĝoj ege suferis dum la Tridekjara Milito per trairo de diversaj soldataroj, el kiuj la plej detrua estis sveda rabado en la jaro 1644. Post la milito male la 17-a kaj 18-a jarcentoj venigis grandan disvolvon de la vilaĝoj. Krom terkulturistoj ĉi tie laboris teksistoj, kiuj jam tiam produktis tolon en grandaj kvantoj. En la 19-a jarcento ekestis ĉi tie du grandaj teksaj faktorioj, kiuj liveris tolon eĉ por aŭstria armeo. Pro favoraj okupadaj eblecoj kreskis nombro da loĝantoj ĝis 3.500 en la jaro 1850. Anstataŭ lignaj kabanoj elkreskis ĉi tie masonitaj domoj, en la jaro 1810 estis konstruita lernejo kaj en la jaro 1840 firmigitaj komunumaj ŝoseoj. Iom malpli rapide, sed ĉiam daŭris la disvolvo en la dua duono de 19-a jarcento kaj ankaŭ en la 20-a jarcento. Post finiĝo de la Dua Mondmilito kaj ellandigo de germana loĝantaro estis la vilaĝo prisetlita per homoj el ĉiuj anguloj de la respubliko.
Al la 1-a de septembro 2022 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Paroĥestrejo
Paroĥestrejo troviĝas sub la preĝejo, estas duetaĝa, ligita kun la tombejo per ligna ponto. En la paroĥestrejo estas portretoj de sacerdotoj el la 19-a jarcento.
Kapelo
Kapelo de Sankta Johano Nepomuka ĉe supra rando de la vilaĝo estas baroka el la dua duono de 18-a jarcento sur plano de kruco kun rondigitaj aloj. En okcidenta fronto estas pinjono kun ligna baroka statuo de Sankta Johano Nepomuka. La interno estas volbita barele kun segmentoj, la apsido estas volbita per konĥo. La ekipaĵo estas moderna, statuo de Sankta Maria estas el la 17-a jarcento.
Aiglepierre
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Arbois.
Filoteo Brienio
Philotheos Bryennios, Φιλόθεος Βρυέννιος, esperantigite Filoteo Brienio, (naskiĝis la 26-an de marto 1833, mortis en 1914) estis episkopo de la Ortodoksa Eklezio kaj metropolito de Metropolo de Nikomedio. Li estas memorata precipe pro la fakto ke li malkovris, en 1873, gravan manuskripton en kiu estas konservitaj kopioj de famaj dokumentoj de la Eklezio de la unuaj jarcentoj.
Aiglepierre
Demografio
Fonto: Aiglepierre sur le site de l'Insee
Filoteo Brienio
Vivo
Naskiĝinte en Istanbul, li edukiĝis kaj studis en la ortodoksa teologia seminario de la Marmara insulo Halki, kaj doktoriĝis en la universitatoj de Leipzig, Munkeno kaj Berlino. Li profesoris pri teologio kaj aneksitaj sciencoj diversloke (1861-1867). En 1867 Filoteo Brienio ŝarĝiĝis regadi la Patriarkan altlernejon en Konstantinopolo; en 1875 li partoprene ĉeestis la konferenco de la Prakatolika Eklezio en Bonn, dum kiu li ricevis la nomumon al la digno de metropolito de la ortodoksa diocezo de Serra de Makedonio. En 1877 li estis oficigita episkope administri kiel metroplito la ortodoksan kristanaron de Nikomedio.
En 1877 li partoprenis kiel membro de la komisiono ŝarĝita informiĝi kaj informi pri la prirabadoj de la monaĥejoj de Moldavio kaj Valaĥio.
Enhavoj de la manuskripto malkovrita de Filoteo Brienio
Dum sia didaktika kaj esplora laboro trafis, en la biblioteko de la pia societo “Sankta Tombo de Jerusalemo”, pergamenan manuskripton entenantan verkojn de la unuaj kristanaj jarcentoj, kelkajn jam menciitajn sed ne poseditajn. Jen ili: Sinopsa sintezo de la Malnova Testamento pretigita de Sankta Johano Krizostomo, la Letero de Barnabaso, la Unua de Klemento, la Dua letero de Klemento, la Instruo de la dekdu Apostoloj, la neaŭtenta letero de Ignaco al Maria Cassaboli, kaj dekdu pseŭdo-leteroj de Ignaco el Antioĥio.
Radiměř
Malsupra Kapelo
Kapelo ĉe malsupra rando de la vilaĝo estas el la duono de 19-a jarcento, oblonga duoncirkle fermita kaj barele volbita.
Lípa (distrikto Havlíčkův Brod)
Lípa (Linden) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod proksimume ses kilometrojn de urbo Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1351.
Tivadar Millner
Tivadar MILLNER, laŭ hungarlingve kutima nomordo Millner Tivadar estis hungara kemiisto, inventisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio.
Tivadar Millner naskiĝis la 1899 en Pécs. Li mortis la 1988 en Budapeŝto.
Biografio
Tivadar Millner frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, universitaton en Budapeŝto inter 1917-1923. Lia unua laborloko estis la universitato, la 2-a Post la 2-a mondmilito la komunistoj forigis lin, sed li instruis en universitato en Miskolc. Li ricevis premion Kossuth en 1954, poste ankaŭ aliajn premiojn.estis Egyesült Izzó, kie oni produktis lampojn. En 1929 kun Imre Bródy li inventis volframan filamenton, kies formo en la lampo restis stabila.
Registrita Historia Monumento (Francio)
Registrita Historia Monumento (franclingve: monument historique inscrit) estas franca historia monumento (konstruaĵo aŭ meblo) protektata de la ŝtato pro sia nacia elstara historia kaj arkitektura signifo. Tia agnosko de la publika interesiĝo koncernas ĉefe la artan kaj historian aspekton de la monumento.
Historiaj monumentoj povas esti mebloj: mebloj ekleziaj (sonoriloj, kalikoj, simplaj feraĵoj de pordoj, ...).
La protektado por klasita monumento estas pli alta ol por registrita monumento.
22543 Ranjan
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sukrit Ranjan, finalisto de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri terscienco kaj planedoscienco. Li estis lernanto ĉe la Glenbrook North High School de Northbrook (Ilinojso).
Telegrafo
Telegrafo estas aparato optika, akustika aŭ elektra por transsendi per videblaj, aŭdaj aŭ skribitaj signoj informojn ĝis granda distanco.
Optika telegrafado
En la malnovaj tempoj precipe kolomboj, kurieroj, komercistoj liveris mesaĝojn. En la 19-a jarcento unue telegrafo de Morse, baldaŭ telefono de Bell faris revolucion en la informado. Escepte la fruajn eksperimentojn, la telegrafado estas skriba, la telefonado estas voĉa mesaĝo, tamen la plej grava distingo estas tio, ke nur fakuloj, spertistoj uzis la telegrafon (telegrafistoj, teleksistoj), sed vasta publiko uzas la telefonadon (abonantoj kaj uzantoj). La telegrafa aparato kostas pli ol la telefono.
En la antikva tempo per torĉo aŭ fumo oni sendis mesaĝojn (optika telegrafado). Spite la primitivecon, sporade oni uzis jam kodojn, do praktike literoj estis forsenditaj. Menciindas du sistemoj. Aŭ oni instalis akvujojn samajn en ambaŭ lokoj. La diversaj akvoniveloj montris difinitajn literojn. La sendanta telegrafisto signis la starton per torĉo, samtempe malfermis la kranon. Ĉe la difinita litero signiĝis halto kaj oni fermis la kranon. La alia telegrafisto devis sekvi lin. Aŭ oni uzis kodan sistemon kun vico da fenestroj kaj laŭ kodoj oni signis per torĉoj en difinitaj fenestroj. Ĝis la nuntempo la ŝipistoj uzas flagsignojn, krome reflektoron aŭ sunospegulon.
Elektra telegrafado
Elektra telegrafado: povas esti montra aŭ skriba, krome oni uzis komence rektan kurenton, fine alternan kurenton. Komence estis baterio, ŝaltilo kaj ia elektromagneto. La Kvarobla telegrafo, en angla Quadruplex telegraph estas tipo de elektra telegrafo kiu ebligas transsendi totalon de kvar apartaj signaloj kaj ricevi sur unusolan kablon samtempe (po du signalojn en ĉiu direkto). La kvarobla telegrafo tiel plibonigis formon de multiplexer. La teknologio estis inventita de usona inventisto Thomas Edison.
Montra elektra telegrafado: la unua sukceso estis diserigi akvon per elektra kurento. Ĉiu litero havis cirkviton al la akvujo. Do por ĉiu litero estis bezonata aparta drato al la alia stacio. Se oni enŝaltis cirkviton de unu el la literoj, en la ricevanta akvujo ĉe la koncerna elektrodo gluglado okazis. La telegrafado estis malrapida, krome multekosta pro la multaj literkonduktiloj. Tiu sistemo funkciis en Germanio kelkajn jarojn.
Estis pli bona solvo la elektromagneta sistemo. Oni profitis tion, ke la kompaso estas forturnebla pere de elektromagneto. Oni profitis ankaŭ tion, ke direkto de la kompasturno dependas de la direkto de la baterio. La sistemo estis pli rapida. En muran keston oni metis parojn da kompasoj kaj ŝaltiloj. La ŝaltilo havis 3 statojn: mezan, dekstran kaj maldekstran. Almenaŭ 5 ŝaltiloj difinis literon. Morsa (skriba) telegrafo: Samuel Morse konkeris la mondon per sia inventaĵo. La sendilo estis ŝaltilo, kiu fermis unusolan cirkviton. La ricevilo estis elektromagneto. Dum funkciado la aparato pentris punkton (por mallonga puŝo de la ŝaltilo) aŭ strekon (por longa puŝo) sur la paperrubandon. La aparato tiris la rubandon per konstanta rapideco. Do Morse ne sendis literojn, sed kodojn konsistantajn el punktoj kaj strekoj. Vidu Morsa kodo. Ofte la rubando malbone funkciis, tial oni uzis frapetilon. Tio estis relajso sen kontaktiloj. Funkciado de la ankro aŭdigis mallaŭtan frapadon. La telegrafisto ne uzis la paperan rubandon, sed aŭdis la ritman frapadon kaj mem surpaperigis la mesaĝon. La aparato bezonis unusolan konduktilon, oni anstataŭigis la alian konduktilon per terkonekto.
Komence la distanco estis nur 30 km, sed oni uzis etape relajsojn, kiuj refreŝigis la malfortajn signalojn. Per ili la ebla distanco estis preskaŭ senfina. La Morsa-aparato disvastiĝis en la tuta mondo, escepte la forajn insulojn. La ricevilo pliboniĝis al reliefskribo. La telegrafistoj legis la reliefskribon kontraŭ lampo, tial kelkaj telegrafistoj blindiĝis. Poste oni uzis bluskribon, ĉar la inko estis blua.
En Hungario la unua telegrafo ekfunkciis en 1847 inter Vieno kaj Pozsony.
Post persista laborado kabloj funkciis tra Atlantiko, tra Azio oni atingis Japanion kaj Aŭstralion. La aparato sendis preskaŭ minute po 100 signojn. La postaj, pli perfektaj telegrafoj uzis duoblokurentajn signojn, kiu signifas, ke ĉe la sendilo ŝanĝiĝis ankaŭ direkto de la kurento. La ricevilo devas esti polariza relajso
Literoskriba telegrafo
La literoskribaj telegrafoj komence estis sinkronaj, poste neritmaj. D.E.Hughes (hjus) en 1856 prezentis sinkronan maŝinon. En la aparato literorado turniĝas sinkrone kun la alia aparato. Oni uzis 26 literojn kaj 26 ciferojn kaj skribosignojn. Se oni premis klavon, impulso estiĝis en tiu momento, kiam ĝuste la literorado prezentis tiun signon. La forsenditan impulson polariza relajso ricevis. Pro la sinkrona turniĝo ĝuste tiu signo elektiĝis. La signoklavaro similis al la pianoklavaro. La telegrafisto devis suprenlevi pezojn per pedalo. Malrapida falo de la pezoj movis la mekanismon. La teksto skribiĝis sur paperrubando, kies alia flanko estis glua. Se finiĝis la mesaĝo, la telegrafisto akvumis la rubandon kaj gluis tion sur telegrafan blanketon. Tiu sistemo estas rubandoskriba telegrafado. La aparato sendis minute po 200 da signoj.
Telegrafa sendilo de Émile Baudot en 1874 konsistis el 5 klavoj, krome estis 5 kombinoj de diversaj kurentoj. La ricevilo estis polara relajso. Memore al Baudot la telegrafistoj nomumis telegrafan mezurunuon pri li.
Neritmaj telegrafoj - Rapidtelegrafoj
En la neritmaj (alivorte start-stop) telegrafoj la sendila kaj ricevila mekanismoj ne turniĝas konstante, sed nur dum komunikado de unu signo. Elektromotoro faras la necesan turnadon. La signoj estas sepopaj, el tio la unua estas start, la lasta estas stop, la meza kvinopo estas kodo de la signo. Sub la signoklavaro estas 5 reloj moveblaj al unu direkto. Se oni premas klavon, laŭ la kodo kelke da reloj movas. Ĉe la relofinaĵo estas kontaktoj, kiujn la reloj povas fermi. Stato de la kontaktoj laŭvice kodiĝas.
Por pli bone profiti la eblecon, oni faris rapidtelegrafojn, kiuj konsistis ankaŭ el trubendoskribilo kaj trubendolegilo. Oni skribis la mesaĝojn unue sur trubendon, poste sendis tion per trubendo al la ricevanta telegrafo. La plej konataj estis aparatoj de Wheatstone kaj de Creed. Ili sendis Morsajn kodojn helpe de trubendo.
Rapidtelegrafo de hungaroj Antal Pollák kaj József Virág sendis hore po 80 mil da vortoj. Tiu rapideco estis tiutempe superflua, tial oni uzis ĝin dum mallonga tempo. La maŝino sendis la signojn en lumsensivan paperon. Post rivelado la teksto aperis en manskriba sistemo.
Komora Federacio de Manpilkado
La Komora Federacio de Manpilkado (Fédération Comorienne de Handball) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en la Komoroj. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Germana Sudokcidenta Afriko
En 1904 komenciĝis ĉi tie unua genocido de la 20-a jarcento.
La kolonion okupis en 1915 trupoj de la Sudafrika Unio kaj ĝi estis militiste direktita ĝis 1919, kiam la administrado estis transdonita al Sud-Afriko.
Telegrafo
Telegrafado per radioondoj
Post laborado de Guglielmo Marconi kaj aliaj estis ebleco telegrafadi sen konduktiloj. Komence oni povis produkti radioondojn per sparkomalŝargiĝo. Tio ne estis konvena por radiofonio, sed Morsa-aparato povis sendi la signojn per sparko en foran distancon (eĉ trans la oceanon). La sistemo precipe graviĝis post katastrofo de Titanic, kiam la sendrata telegrafo iom helpis. Dum la 1-a mondmilito Germanio kaj Turka Imperio telegrafadis tiel, ĉar la tiam amika Rumanio malpermesis uzadon de kabloj. Post malkovro de la elektrona tubo oni uzis radiofonian telegrafadon. Tiu sistemo trovis lokon longe en la kurta ondo.
Telegrafado per alterna kurento
Tio estas modulado de sonfrekvenca kurento per klavo. Oni multoble profitas la cirkvitojn per samtempaj klavadoj de alternaj kurentoj, kies frekvencoj estas diversaj. Ili nomiĝas kanaloj. Tiu sistemo havas plurajn avantaĝojn. La moduladoj povas esti precipe amplitudomodula aŭ frekvencomodula. Formiĝis publika tutmonda reto de telegrafmaŝinoj pere de telegrafcentraloj. Tio estis la telekso. La telegrafoj ne povis disvastiĝi tiel, kiel la telefonoj, ĉar la telefono estas simpla kaj malmultekosta aparato, krome nur instruitaj manipulistoj povis telegrafadi. Ĉi tie la publika reto signifis ne la "surstratajn" telegrafojn, sed institucioj, fabrikoj uzis telekson.
Bildotelegrafo
Bildotelegrafo povas sendi nigra-blankajn fotojn. La bildo konsistas el punktoj. Nuanco de punkto karakterizas respondan amplitudon, kion oni komunikis laŭ impulsoserio. Meze de la 20-a jarcento la ĵurnaloj ofte prezentis bildotelegramojn, ekzemple pere de Hellschreiber.
(57915) 2002 EB110
(57915) 2002 EB110 estas malgranda, malhela troja asteroido de la tiel nomata « Greka Tendaro », tie estas, kiu orbitas, kun ioma klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde Observatorio de Monto Lemmon.
Adrienne Darvay Nagy
DARVAY NAGY Adrienne [darvai nadj], Nagy Adrienne Gyopár estas hungara teatrohistoriistino naskita en Oradea la 22-an de marto 1958. Ekde 1969 ŝi vivas en Hungarujo.
Kariero
Adrienne Darvay Nagy de 1988 estas kunlaborantino de la Országos Színháztörténeti Múzeum és Intézet (Muzeo kaj Instituto Landa pri Teatrohistorio).
Entempligo de Maria
En la tradicia (ortodoksa, katolika) kristanismo la Entempligo de Maria estas Maria-festo, per kiu la Eklezio rememoras enkondukon de la sankta virgulino Mario en la Templon (je la aĝo 3 jaroj) por edukado ĉe la Templo, kie ŝi loĝis ĝis la fianĉinigo al sankta Jozefo.
La festo okazas la 21-an de novembro (laŭ la respektivaj kalendaroj julia aŭ gregoria) — krom en la kopta eklezio, kiu festas la Entempligon la 29-an de novembro.
NGC 1692
NGC 1692 (aliaj indikoj — PGC 16336, ESO 552-21, MCG -3-13-29, NPM1G -20.0184, A 0453-20) estas galaksio en konstelacio Eridano.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Distrikto Puławy
Distrikto Puławy - pole powiat puławski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Lublinio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Puławy. Fine de en la distrikto vivis.
Historio
Dua mondmilito
Urboj kaj komunumoj
En la distrikto troviĝas la fama kuracloko Nałęczów
Esperanto
En la distrikto, apud Nałęczów en la vilaĝo Wojciechów loĝas esperantisto Andreo Moroz.
Kaito Suzuki
Kaito Suzuki (鈴木 海音, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Júbilo Iwata.
Sainte-Soulle
Sainte-Soulle [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 3,522 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Sainte-Soulle troviĝas oriente de La Rochelle. La najbaraj komunumoj estas Saint-Ouen-d'Aunis norde, Vérines oriente, Saint-Médard-d'Aunis sudoriente, Bourgneuf kaj Montroy sude kaj Dompierre-sur-Mer okcidente.
Ivan Radeljić
Ivan Radeljić (n. ) estas bosnia futbalisto. Li de 2007 ĝis 2009 membris en la bosnia nacia teamo de futbalo.
Boops boops
Boops boops estas malgranda fiŝo en la familio Sparedoj (ordo Perkoformaj). Ĝi loĝas en la orienta parto de Atlantiko, kaj en la Mediteranea kaj Nigra Maroj. La nomo (kaj genra kaj specia) venis el la greka "βόωψ", signifanta "bovokulo"; tiu nomo kaj plej multaj etnaj nomoj de la fiŝeto aludas al ĝiaj relative grandaj okuloj.
(19311) 1996 VF3
(19311) 1996 VF3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona amatora astronomo Dennis di Cicco elde sia privata observatorio de Sudbury (Masaĉuseco, Usono).
Hoenheim-Tram (stacidomo)
Hoenheim-Tram estas franca stacidomo sur linio Strasbourg -, situanta en Hoenheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg - Lauterbourg (145000).
Atona asteroido
La Atonaj asteroidoj estas klaso da asteroidoj, kiu ŝuldas sian nomon al 2062 Atono, la unua atona asteroido malkovrita (la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin)
Ecoj
Ili havas orbiton, kies granda duonakso estas malpli ol unu astronomia unuo (tio estas: la granda duonakso de la orbito de Tero). Plimulto el la atonaj asteroidoj havas afelion pli grandan ol 1 astronomia unuo kaj do estas terrenkontaj asteroidoj kiuj trairas la orbiton de Tero.
Tupolev Tu-160
La Tupolev Tu-160 (NATO raportnomo: Blackjack) estas Sovetia kaj Rusia strategia bombaviadilo, evoluigita en la Sovetunio fare de la Planburoo Tupolev (OKB–156) en la 1970-aj jaroj. La aviadilo havas ŝanĝeblajn flugilangulojn, ĝi estas supersona. Ĝi ekservis en 1987 nun servas 16 ekz. en Sovetia Aerarmeo. Tu–160 estis lasta strategia bombaviadilo, antaŭ dissolvo de Sovetunio. Pilotoj ofte nomis ĝin Blanka Cigno.
Atona asteroido
Ecoj
La apohelaj asteroidoj estas subklaso de la atonaj asteroidoj, kun afelio malpli granda ol 1 AU, tio estas, kies orbito estas tute interna al tiu de Tero. En 2010, nur deko da tiaj objektoj estis konata.
Tupolev Tu-160
Tu-160 estis sovetia respondo al usona bombaviadilo B-1, la unua flugo okazis en 1981, seria produktado komenciĝis en 1984 en Kazanjo. Oni produktis el ĝi 35 ekz. (inkl. 3 prototipojn) anstataŭ la planita 100. La produktado ĉesis en 1992 pro monmanko. Oni planas en 2008–2009 finprodukton de 6 ekzempleroj kaj ekservon en la armeo.
Atona asteroido
Ecoj
La atona asteroido kun plej malgranda konata granda duonakso estas la duopa asteroido 66391 Moshup, kun 0,642 AU. Ĝia granda discentreco (0,688) kondukas ĝin al 0,2 AU (30 milionoj da km) de Suno, internen de la orbito de Merkuro.
Podkriváň
Situo
Podkriváň situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Detva troviĝas je 28 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1742. En 1840 loĝis tie 585 da vilaĝanoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Divényoroszi 1546 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Halič, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Podkriváň 630 homoj, (624 slovakoj).
Atona asteroido
Ecoj
La granda duonakso de 2004 JG5 eble estus ankoraŭ pli malgranda, sed tiu-ĉi ne trairas la Merkuran orbiton.
Preskaŭ ĉiuj estas potence danĝeraj asteroidoj. Je la fino de 2004, la asteroido 99942 Apophis ŝajnis minaci alfrapi Teron en 2029. Postaj observoj permesis pliprecizigi ĝian orbiton kaj forpeli tiun minacon (kvankam malgranda ebleco restas por 2036).
Monokino
Monokino estas termino uzata por diversaj specoj de unupecaj sinjorinaj banvestoj kun kiel simileco ke ili ĉiuj estis inspiritaj je la bikino. Estas vera ke bi en "bikino" ne rilatas al la vorto du, sed tamen pensigas pri tio. Pro tio evidentas nomi la unupartan veston "monokino".
Originala monokino
En 1964 la aŭstro Rudi Gernreich fasonis la unuan monokinon en Usono. Li ankaŭ inventis la nomon "monokino". La monokino de Gernreich aspektis kiel unupeca banvesto, kiu tamen tuj sub la mamoj estis detranĉita, pro kio la mamoj videblas. Estis nur du ŝelketoj trans la ŝultroj.
Abertura
Abertura (Malfermo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
Situo
Abertura estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo; je 74 km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 62,71 km².
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Geografio
La municipa teritorio estas ĉefe ebena, kun altitudo inter 380 kaj 430 m. La ĉefaj riveroj estas Búrdalo kaj Alcollarín.
Distrikto Pułtusk
Distrikto Pułtusk - pole powiat pułtuski - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Mazovio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Pułtusk. Fine de en la distrikto vivis.
Njasalando
Njasalando (en angla kaj oficiale: Nyasaland) estis brita protektorato establita la 6an de julio 1907 kiam la Brita Protektorato de Centrafriko nomosanĝiĝis. Ties nomo referencas al la lago Njasa, situa en la nordokcidento de la lando. Ekde 1964 la lando estas konata laŭ la nomo Malavio, kaj la lago Njasa kiel Malavia Lago. Inter la jaroj 1953 kaj 1963 Njasalando grupiĝis kun la tiamaj teritorioj Suda Rodezio kaj Norda Rodezio formante la novan enton Federacio de Rodezio kaj Njasalando, kiel parto de brita kolonia eksperimento por klopodi disvolvigi ekonomie tiun afrikan regionon kaj klopodi reteni la sendependemajn dezirojn de la regiono, sed ĝi finfine dissolviĝis post la malsukceso de tiuj celoj.
La flago de la protektorato estis la brita blua flago, de 1907 al 1914 kun la blazono de la iama Centra Afriko kaj ekde tiam ĝis 1964 kun la blazono havigita al la teritorio la 11-an de majo de 1914 — ĝis la 28-a de aprilo de 1919 ene de blanka disko, kaj ekde tiam sen tiu —, kun la escepto de la periodo inter 1953 kaj 1963, kiam la flago estis de la Federacio de Rodezio kaj Njasalando.
Ciudad del Maíz
Ciudad del Maíz estas unu el la 58 komunumoj de la meksika subŝtato San Luis Potosí, kiu situas relative centre en Meksiko, ĉirkaŭ 500 km nordokcidente de la ĉefurbo Meksikurbo. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad del Maíz. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 24010.
Ciudad del Maíz signifas en la hispana "Urbo de Maizo" aŭ "Maizurbo".
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 29855 loĝantojn. El tiuj estis 14658 viroj kaj 15197 virinoj. La komunumo havas surfacon de 3114,1 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1250 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 634,5 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 19,9 °C.
Sociogeografio
El la 26687 loĝantoj pli aĝaj ol 5 jaroj, 24519 apartenis al la katolika religio kaj 436 al la evangelia religio. 1732 personoj apartenis al aliaj religioj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Il (dio)
Il estis kreanta, pli ĝuste ordiganta, dio kultata ĉe la kanaananoj de Palestino.
Devenas el ĝi aliaj diaj nomoj kiel Baal-il, Bel-il, kaj Bel-ial. Ĝi troviĝas kombinita en la personaj nomoj de diversaj popoloj de la iama Mezoriento.
Siniso
Siniso (helene Σίνις, latine Sinis) estas en la helena mitologio rabisto el Istmo, proksime de la urbo Korinto. Siajn viktimojn embuskis en mallarĝa loko, kie ternuko ligas Atikon kaj Peloponeson. Li estis fortulo de terura aspekto, kiu vojaĝantojn ne nur priŝtelis, sed ankaŭ preparis al ili kruelan morton. Ligis siajn viktimojn al suproj de kurbiĝitaj silvopinoj, enfosigitajn teren. Kiam li la suprojn liberigis, ili ĵetegis sin kaj la malfeliĉulon disŝiris.Sed tamen fine trafis lin obstakloj kiam juna Tezeo en sia dek sesa jaraĝo vagis de sia avo, troizena reĝo Piteo al sia duonpatro Egeo, atena reĝo. Tezeo dum la vojaĝo serĉis aventurojn, per kiuj li akiru famon kaj reputacion. En tiu ĉi etoso surprize atakis lin Siniso kaj laŭ proverbo "per kio oni manipulas, per tio ankaŭ pereas", trovis morton tian, kian li disdonadis. Same fartis ankaŭ ceteraj rabistoj, kiuj krucis Tezean vojon. Ili estis Periferto, Skeirono, Kerkiono kaj Prokrusto. Paralizo de Siniso senigis la vojon de danĝero, kiu minacis sur ĝi al komercistoj kaj pilgrimantoj.
Noto por rememoro: Tezeo ankaŭ fondis poste famajn Istmajn ludojn. Ili okazadis de la 7-a aŭ la 6-a jarcento a.K. ĝis la nuna jarnumerado ĉiuj du jaroj. En ilia kadro oni konkuris en kuro, pugnobatado, ĵeto per disko, ĵeto per lanco kaj en ĉevalrajdado.
Teppei Yachida
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kyoto Sanga FC.
Friedrich Gerstäcker
Friedrich GERSTÄCKER [fridriĥ GEsteke] (naskiĝis la 10-an de majo, 1816 en Hamburgo, mortis la 31-an de majo, 1872 en Braunschweig) estis germana verkisto.
En Esperanto aperis
La Ŝipĉarpentisto : rakonto el la marista vivo / El germana lingvo trad. Egruho (Teodor Jung). Ilustr. de Georg Zimmer. - Horrem bei Köln: Heroldo de Esperanto, 1928. - 59 p. : ilustr. – (IIlustrita Biblioteko ; 6/7)
Kumane
Bazaj informoj
Kumane, serbe Кумане, hungare Kumán estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Meza Banato en municipo de Novi Bečej.
Situo
Kumane situas sur ebenaĵo, laŭ csefvojo kaj fervojo Zrenjanin-Novi Bečej.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko, antaŭ la hungaroj avaroj vivis tie. Post la turka eraoserboj refondis la senhomiĝintan setlejon, kiu apartenis rekte al milita zono de Habsburga Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la vilaĝon ĝis 1944. En 2002 loĝis en Kumane 3814 da homoj, (serboj 3296 (86 %), ciganoj 198 (5 %), hungaroj 12 (3 %) kaj aliaj).
Kabo-Verda Federacio de Manpilkado
La Kabo-Verda Federacio de Manpilkado (Federação Caboverdiana de Andebol) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Kabo-Verdo. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
San-Fermino (Usero)
La kvartalo San Fermín (Madrid) estas kvartalo apartenanta al la distrikto Usero, en la urbo Madrido, Hispanio.La kvartalo estis antaŭ la 31a de julio de 1954 parto de la municipo Villaverde, sed ekformis parton de la urbo Madrido pro la aligo de Villaverde kaj jam ene de la municipo Madrido, parto de Usero en la organizo administra de distriktoj kaj kvartaloj de 1988.
La kvartalo estas limigita de la rivero Manzanares oriente, la M-30 kaj la nodo suda norde, okcidente la Avenuo Andaluzio kaj la kvartalo Orcasur kaj sude kun la aŭtoŝoseo M-40 kaj la nodo super-sur.
La historio de tiu kvartalo ĉiam estis ligata al nuna najbara kvartalo suda Villaverde.
Vidu ankaŭ
40.3689°N, -3.68415°W
NGC 1693
NGC 1693 (alia indiko — ESO 56-SC2) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Brita Kameruno
La Brita Kameruno aŭ Okcidenta Kameruno estis teritoria brita mandato en Okcidenta Afriko, aktuale parto kaj de Niĝerio kaj de Kameruno.
La regiono de la aktuala Kameruno estis postulita de Germanio kiel protektorato dum la tiel nomita "Disdivido de Afriko" (nomita ankaŭ "Disputo", "Dispartigo" aŭ "Kurkonkurenco por Afriko") fine de la 19-a jarcento. Dum la Unua Mondmilito, ĝi estis okupaciita de francaj kaj belgaj trupoj, kaj poste, en 1922, administraciita kiel Mandato de la Ligo de Nacioj fare de Granda Britio kaj de Francio. La franca mandato estis konata kiel Kameruno kaj la brita teritorio estis administraciita kiel du regionoj nome Norda Kameruno kaj Suda Kameruno. Norda Kameruno konsistis el du partoj ne samlimaj, dise kie estas la landlimoj inter Niĝerio kaj Kameruno.
La Franca Kameruno iĝis sendependa lando en januaro 1960, kaj oni programis la sendependecon de Niĝerio por posta momento samjare, kio starigis la demadon pri la brita teritorio. Post ia disputo oni interkonsentis la okazigon de referendumo kiu finfine okazis la 11an de februaro 1961. La norda regiono ĉefe islama preferis la unuigon al Niĝerio, kaj la suda regiono voĉdonis unuigon al Kameruno. Norda Kameruno iĝis regiono de Niĝerio la 31an de majo 1961, dum Suda Kameruno iĝis parto de la Respubliko Kameruno la 1an de oktobro. Dume, la regiono estis administraciita kiel franca kolonio.
Suomenlinna
Suomenlinna estas fortikaĵo en Finnlando.
En sep insuletoj apud la finna ĉefurbo Helsinko oni konstruis ekde 1748 fortikaĵon, kiun la svedoj tiam regantaj, nomis Sveaborg [Sveaborj], Sveda kastelo. Tiun nomon fa finnoj misprononcis „Viapori". Rusoj konkeris la fortikaĵon en 1808 kaj klopodis forskrapi la tri svedajn kronojn, kiuj estis sur muro, troviĝanta super iu pordego, sed malsukcesinte, kovris ilin per la blazono de rusa caro. En 1918 la fortikaĵo ne utilis al rusoj dum grava atako, ĉar finna inĝeniero forigis la serurojn de la kanonoj kaj ili ne povis pafi. Baldaŭ la finna flago estis hisita, kaj en 1919, post la sendependiĝo de Finnlando, la fortikaĵo ricevis nomon Suomenlinna (Finna kastelo).
Suomenlinna estas la plej amata vidindaĵo en Sud-Finnlando, kun duonmiliono da vizitantoj jare. Sub la aŭspicio de Unesco, ĝi estas protektata kiel objekto de „Monda Heredaĵo", kaj en 1998 festas sian 250-jariĝon. Dum la lastaj jardekoj pli ol 13 milionoj da guldenoj estis elspezitaj por riparoj, purigo kaj plibeligo de la konstruaĵoj, vojoj, ĝardenoj kaj parkoj. Nun la fortikaĵo altiras al si pli da turistoj ol iam antaŭe, kaj ankaŭ la loĝantoj de Helsinko ŝatas viziti ĝin ĉu por ripozi en preskaŭ kampara medio, ĉu por konatiĝi kun ties historio.
El Helsinko oni povas atingi la insulojn Suomenlinna por kvaronhoro per publika pramŝipo. Aútoveturado en la insuloj ne estas permesata. Agrablas trankvile promeni laŭ la ŝtonkovritaj vojoj kaj mallarĝaj padoj, en brikaj tuneloj. Oni ŝatas trarigardi kanontubojn kaj embrazurojn. Ili ŝatas aŭdi la ekzotikajn nomojn de arkitektoj. Adlerfeld, von Fersen, Cedercreutz kaj multaj aliaj nomoj de nobelaj familioj rememorigas pri la historio de Svedio - Finnlando. La konstruaĵaj terminoj - bastiono, kurtino, levponto, tenajlo sonas ekscite kaj aventure malkompreneblaj. Naŭ bareloj de franca kaj turka oro estis elspezitaj por la konstrukostoj, en la espero protekti Eŭropon de Rusio. Tri el la bastionoj nomiĝas „Virto", „Bona Konscienco" kaj ,Honoro". La fortikaĵo estas vere romantika promenejo, se oni havas tempon kaj imagopovon.
La plej konata el la arkitektoj estas Augustin Ehrensvärd. Li estis marmarŝalo kaj ankaŭ poeto kaj ĉizisto. Li lernis pentroarton en Parizo kaj ege aprezis bonan arkitekturon. La fortikajo estis konstruita laŭ liaj planoj, sed ne tiel grandskale, kiel li komence deziris. Kortuŝa detalo pri lia gusto: li importis siringojn, kaj poste la florantaj arbustoj disvastiĝis de la insuloj al ĉiuj partoj de Finnlando, kie ili antaŭe ne kreskis. Unu el la dekoj da muzeoj en Suomenlinna estas dediĉita al tiu fama homo kaj lia impona tombo ne povas esti ne rimarkita apud preĝejo. La granda preĝeja sonorilo interfoste pendas apud la tombo, ĉar la turo funkcias kiel lumturo kaj ne havas lokon por la sonorilo. Dikegaj ĉenoj ĉirkaŭas la ejon; antaŭe ili fermis la markolojn inter la insuloj por malhelpi la alvenon de velŝipoj.
Kiam oni promenas en la brikaj tuneloj, el Ia plafono gutadas akvo, kiu produktas etajn blankajn stalaktitojn. La pintoj bele brilas pro la ŝajne puraj gutoj. Sur la tegmento kreskas herbo. La tereno estas malebena, kun pluraj krutaĵoj kaj ŝtuparoj. Laŭ ili oni povas malsupreniri al malgranda pIaĝo, kie ludas infanoj, aŭ al rokstrando, kie en sunaj tagoj videblas unuopuloj kaj paroj en banvestoj. Preskaŭ ĉiam blovas freŝa vento.
En la malmodernaj loĝejoj de Suomenlinna loĝas proksimume naŭ cent ĉefurbanoj, pentristoj, muzikistoj kaj artistoj. Ili ĝuas kvazaŭ kamparan trankvilon, se turistoj ne emas ĝeni enirante ties ĝardenojn kaj domojn, el kiuj kelkaj estas tre allogaj rusaj vilaoj de la cara epoko. La konstantaj loĝantoj foje nomas sian nutraĵvendejon „Nutraĵmuzeo sed ne malproksime troveblas modernaj grandmagazenoj, altlernejoj, universitato kaj ĉio, kion la ĉefurbo Helsinko posedas.
La Informejo de Suomenlinna ofertas promenadojn sub Ia gvido de ĉiĉeronoj en 19 lingvoj. Ne mankas memoraĵvendejoj, tavernoj, kafejoj (unu en 3-masta skuno), restoracioj, poŝtoficejo, biblioteko. En senakva doko estas riparataj malnovaj lignaj ŝipoj laű tradiciaj manieroj. Oni rajtas eniri muzean submarŝipon. Subĉiela teatro prezentes teatrajon „Mevo" de rusa aŭtoro Ĉeĥov. Pentristoj starigas siajn stablojn en la parko. Brika bakejo, kiu datiĝas de la 1770-aj jaroj, fariĝis bonakustika koncertejo. Viziteblas Pupa kaj ludila muzeo kaj art-ekspozicioj kaj sendube Muzeo de marborda artilerio. Svedaj reĝoj antaŭ longe surbordiĝis ĉe la Reĝa Pordega de insulo nomita ,Glavo de Gustavoj". Sur murtabulo oni povas legi tie en malnova sveda lingvo: ,Posteuloj, staru ĉi tie sur via propra grundo"!
Ĉ. 900 personoj ĉiame loĝas en la insuloj nun, sed estis tempo kiam tie loĝis 13000 soldatoj.
MONATO - oktobro 1998
Campodimele
Campodimele estas komunumo de Italio.
Demografio
Campodimele havas proksimume 263 mastrumadajn unuojn. La nombro da loĝantoj malsupreniĝis dum la periodo 1991-2001 per 3,8% laŭ la dekjara censo de ISTAT.
La vilaĝo estas konata pro la longe vivantaj loĝantoj kiuj averaĝe atingas la aĝon de 95 jaroj.
Geografio
La komunumo situas je proksimume 647 m super marnivelo.
Zofio
El Zofío estas kvartalo de Madrido (Hispanio) situanta en la distrikto de Usero.
Historio
Kio estas konata kiel la kvartalo Zofío estis antikve kolonio de unuetaĝaj loĝejoj situantaj ĉe la areo kie nune estas la parko Olof Palme, kolonio kiu pro aktivado de la loĝantarp estis detruita por konstrui la nunan kvartalo.
Tiu kvartalo estas starigita ekde 1982.
Pordego de Barato (Mumbajo)
Noto: Ne konfuzu ĝin kun Pordego al Barato (Delhio)
La Pordego al Barato (Gateway of India en la angla) estas impona konstruaĵo ĉe la marbordo tutsude de Mumbajo, Barato.
Starigita inter 1915 kaj 1934 por honori la viziton de la brita reĝo Georgo la 5-a kaj reĝino Maria de Teck en 1911, tiu arko el bazalto 26 metroj alta distingiĝas per sia arkitektura influo proksima de la guĝarata stilo de la 16-a jarcento.
Post sendependiĝo, la lastaj britaj trupoj forlasante Baraton pasis sub la pordego.
Nuntempe, la vidindaĵo allogas kvantojn da naciaj kaj internaciaj turistoj kaj amasoj da fotistoj proponas al turistoj fotojn pro memoraĵo. Fronte al la pordego staras la hotelon Taĝmahalo, unu el la plej fama kaj ŝika en la mondo.
Tuj post la pordego flosas multajn boatojn kiuj regule eknavigas al la Elefanta insulo.
Lautert
Lautert - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Zofio
Historio
En 2007 estis populacio de ĉirkaŭ 20.000 loĝantoj.
Lautert
apartenas al la mezalta montaro Taunus, kaj ankaŭ administre apartenas al la komunumaro Nastätten, kiu grupigas plurajn etajn komunumojn, por komune plenumi difinitajn taskojn. La lokuloj nomas la teritorion de la komunumaro Blaues Ländchen ("blua landeto"), kaj regule aperanta informilo de la administrejo same portas tiun nomon.
22544 Sarahrapo
22544 Sarahrapo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sarah Kate Rapoport, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri biokomputiko kaj genomiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Horace Mann School de Riverdale (Bronkso, Nov-Jorkio).
Moralo
Moralo estas sinteno pri agoj kiujn oni rigardas kiel priskribitajn (de religio, socio, persona konscienco racio). Kelkaj aŭtoroj metas diferencon inter moralo kaj Etiko, kiu estas la penso pri ĝenerala, universala agado.
Fundamento de la moralo
Fundamento de la moralo estas la konscienco kiu troviĝas, sen persona elekto, antaŭ io imperativa kiu devigas la homon sin konduti respketante la ordonojn. Studo pri tiu fonto nomiĝas "Filozofio morala"; alia fonto povas esti la revelacio, ĉe Dikredantoj: studo pri tiu fonto nomiĝas "teologio morala". Tamen la unua fonto estas kiu, eventuale, donas valoron kaj moralan devigitecon al dua: fakte estas la unua kiu, eventuale, devas sekvi la konsekvencojn devenantajn el la konvinko ke vere Dio sin komunikis al homoj.
La konscienco, moralon perceptanta, ĉiam antaŭas kaj plejelstaras, kiel estas konstante instruate de kristanismo (Vidu ĉi-rilate la verkojn de John Henry Newman  aŭ la pensproponon de la socialaj enciklikoj.
Ordonoj sociaj, religiaj, ktp
(senpripensa moralo, aŭ trudata moralo)
kelkaj gravaj tipoj malsamaj de sociaj, sociklasaj, historiaj, religiaj, moraloj:
Kompato
(vidu Budhismo, Jean-Jacques Rousseau, utilismo,) ankaŭ tiu pensaĵo de Claude Lévi-Strauss:
Problemo de relativismo kaj moralo
de la "malkovroj" de la 16-a jarcento, estis malkovro pri la ega diverseco de sociaj moralaj normoj. (kp. Montaigne, Paskalo) poste sociologoj Ktp.
Piedmonta bluso
Piedmonta bluso (konata ankaŭ kiel Orientamarborda, aŭ Sudorienta bluso) estas tipo de bluso, kiu referencas ĉefe al gitara stilo, nome Piedmonta fingroplukado, kiu estas karakterizita de fingropluka alproksimiĝo en kiu regula, alterna baskorda ritma modelo subtenas sinkopan melodion uzante sopranajn kordojn ĝenerale plukante per montrofingro, foje per aliaj. La rezulto estas komparebla en sono al la pianostiloj ragtimo aŭ paŝa pianludado.
Moralo
Problemo de relativismo kaj moralo
male ĉu estas tamen moralaj universalaĵoj ? vidu ankaŭ la "cinikisma" moralo de andré comte-Sponville
Skoloj pri moralo
<!...bezonos ordigon, ĉu laŭtempe, ĉu alfabete, eble nur nomolisto kun ligoj al apartaj artikoloj ?...>
Moralaj universalaĵoj
Ĉu - spite al la diverseco de la moraldoktrinoj - fakte (jam) ekzistas iuj moralaj universalaĵoj? Vd. la kapvorton universalaĵoj, moralaj.
Spiritisma moralo
Laŭ Spiritismo, ĝeneralsence, kiam ni hezitas pri tio, ĉu fari aŭ ne fari ion, ni devas, antaŭ ĉio, proponi al ni mem la jenajn demandojn:
1-e. Ĉu la ago, pri kies efektivigo mi hezitas, povas porti ian malutilon al iu alia?
2-e. Ĉu ĝi povas esti utila al iu?
3-e. Se iu faris tion al mi, ĉu mi estus kontenta?
Se la ago interesas nur nin mem, ni devas pesi la sumon da personaj profitoj kaj malprofitoj, kiuj povas el ĝi rezulti.
Se ĝi interesas alian personon, sed, utilante al unu, se ĝi eble portos malutilon al alia, oni devas ankaŭ pesi la sumon de la bono kaj de la malbono, por agi aŭ ne agi.
Fine, eĉ pri la plej bonaj aferoj, estas ankoraŭ necese konsideri la oportunecon kaj la flankajn cirkonstancojn, ĉar io tre bona per si mem povas rezulti malbone en mallertaj manoj, se ĝi ne estas kondukita kun prudento kaj singardemo. Antaŭ ol komenci, oni devas konsulti siajn fortojn kaj rimedojn por plenumado.
En ĉiaj okazoj, oni povas ĉiam peti la helpon de la protektantaj Spiritoj, memorante jenan saĝan maksimon: Se vi dubas, ne agu.
Spiritisma Preĝo por peti Konsilon al Spiritoj
En la nomo de Dio Ĉiopova, Bonaj Spiritoj, kiuj min protektas, inspiru al mi la plej bonan decido en la necerteco, en kiu mi troviĝas. Direktu mian penson al la bono, kaj deturnu la influon de tiuj, kiuj provus devojigi min.
Sovaĝa akvo
Sovaĝa akvo (ekzemple germane Wildwasser, nederlande wildwater kaj ruse бурунный перекат , "ŝtorma fluo" ), analogie al la nomo en pluraj naciaj lingvoj ankaŭ nomebla "blanka akvo" (precipe portugale água branca  kaj angle whitewater ) formiĝas se akvofluo vojas tre rapide, precipe, kiam gradiento de rivereto sufiĉe ŝanĝiĝas por generi tiom da turbulento ke aero estas kaptita en la akvo. Ĉi tio formas malstabilan fluon kiu ŝaŭmas, igante la akvon aspekti maldiafana kaj blanka. Tamen, por esperanto-parolanto kiu konas neniun el tiuj nacilingvaj terminoj, la vortumo "sovaĝa akvo" pli klaras ol "blanka akvo", aparte ĉar ne nur temas pri koloro kaj multaj bobeloj, sed pri fortega ondado kaj kirlado - tiun sovaĝecon oni rimarkas plej laste se oni provas per kanuo aŭ kajako pasi tra tia akvo.
La esprimo "sovaĝa akvo" ankaŭ havas pli larĝan signifon, validante por iu rivero aŭ rivereto kiu havas signifan nombron da torentaĵoj. La esprimo ankaŭ estas uzata kiel adjektivo priskribanta boatadon sur tiaj riveroj, kiel ekzemple blankakva aŭ sovaĝakva kanuado respektive blankakva aŭ sovaĝakva kajakado.
Göteborgs-Posten
Göteborgs-Posten estas unu el la plej grandaj svedaj gazetoj. La cirkulado de la gazeto, kiu havas sian ĉefsidejon en la grandurbo de Göteborg, estis ĉirkaŭ 130,500 en 2021, kie la plej grava cirkuladareo estas Okcidenta Göteborg. La papero estas liberala en sia politika orientiĝo.
Göteborgs-Posten estas parto de la grupo Stampen Media, kies majoritata posedanto estas la norvega kompanio Polaris Media. La gazeto estis fondita la unuan fojon en 1813, sed ĝi estis nuligita en 1832. Ekde januaro 1859 ĝi aperas sen paŭzoj.
Lautertal (Supra Frankonio)
Lautertal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Coburg kaj en la distriktaro Supra Frankonio (Oberfranken) de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
3129 Bonestell
3129 Bonestell estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan pentriston kaj Ilustriston Chesley Bonestell (1888–1986), aŭtoro de multaj ilustraĵoj pri kosmo, kosmoesploro aŭ de sciencfikcio.
Sota Kawasaki
Sota Kawasaki (川﨑 颯太, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kyoto Sanga FC.
Distrikto Pyrzyce
Distrikto Pyrzyce - pole Powiat pyrzycki - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Okcidenta Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Pyrzyce, kiu ĝis la jaro 1945 havis la germanlingvan nomon Pyritz. Fine de en la distrikto vivis.