cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
4371 Fyodorov
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa kirurgo okulisto Svjatoslav Nikolajeviĉ Fjodorov (cirile : Святослав Николаевич Фёдоров, 1927–2000, Heroo de Socialisma Laboro).
Loussastugan
Luossa-stugan en ludvika komunumo, Svedio, estas la memordometo de Dan Andersson en Skattlösberg. La familio kun la gepatroj de Andersson loĝis en la dormeto 1912–1915 kaj verŝajne tie verkis Dan Andersson sian unuan gravan verkon, Kolarhistorier, ’Karbigistrakontoj’. Ĝi estas parto de la ekomuzeo Ekomuseum Bergslagen.
Somere la gvido Linda Rattfeldt ludas, kantas kaj rakontas. Por vizito, oni sekvas la nacia vojo 245 al SKattlösberg, 35&km okzidente de Ludvika. La dormeto troviĝas 800 metroj el parkejo. La dormeto estas malfermita Junio–Aŭgusto ĉiutage 11.00–17.00. Vizito de egaj grupoj kontaktu la turistoficejon en Ludvika.
Gneto
Gneto (Gnetum) estas genro de ligniĝantaj plantoj kun 30 specioj en la familio gnetacoj (Gnetaceae). Ili kreskas senescepte sur la tropikoj precipe en la neotropiso, en Okcidenta Afriko, Hindio kaj Sudorienta Azio ĝis la Fiĝioj.
Priskribo
Plimulto de la specioj estas lianoj, kelkaj malgrandaj arboj aŭ arbustoj. La sekundara ligno entenas traĥeojn. Gnetum havas verajn laŭbfoliojn, kiel ĉe angiospermoj.
Sistematiko
La genro Gnetum estas dividita en du sekcioj kaj 4 subsekcioj. Ekzistas 30-40 specioj:
Fotoj
Gnetum africanum:
Jetipura minejo
Jetipura minejo estas la gasonafta minejo kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto (Tjumena provinco, Rusio), 150 km sude de urbo Tarko-Salo kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1971 (gaso) kaj ekspluatata ekde 2003. En 1982 estis malkovrita naftokuŝejo.
Geologio
La minejo estas ligita al la samnoma muro, kiu ligiĝas al la Suprepura megamuro, laŭ nivellinio -2950 m estas granda je 70 x 16 km, amplitudo pli ol 200 m. Gaso haveblas en la terigenaj cenomanianaj sedimentaĵoj de supra kretaceo (tavolo PK1 je la fundo 732-854 m). La kuŝejo estas masiva, akvoflosa. Averaĝa situo de la gasakva kontakto estas registrita je absoluta marko -767,8 m. La kuŝejo estas granda je 11,5 x 37 km, alteco 115 m.
Hauteville FR
-
Jetipura minejo
Geologio
La gasonaftaj sedimentaĵoj konsistas el grejsoj kaj aleŭrolitoj, averaĝa gasosaturita dikeco estas 42 m, poreco 29%. La komenca tavolpremo estas 80 MPa. Elminigado de gaso okazas po 432 ĝis 466 mil m³/diurne. La gaso estas metana (97-98%). En la malsupraj sedimentaĵoj de malsupra kretaceo, aĉimova tavolaro (beriasiano — valanginiano de malsupra kretaceo) kaj de supra ĵurasio je la fundo 2229 ĝis 3227 m estas trovitaj 8 naftokuŝejoj.
Hauteville FR
Hauteville estas urbo kaj komunumo en la distrikto Grejerco en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 562 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Hauteville situas en la Friburga Mezlando ĉe la orienta bordo de la Lago de Grejerco, proksimume 13 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Friburgo kaj 7 kilometrojn nordoriente de la urbo Bulle. En sudoriento al komunuma teritorio etendiĝas al la Antaŭalpoj. La komunumo konsistas el la vilaĝo Hauteville kaj la setlejoj Longemort, Les Larrets, Impart, Les Fourches kaj diversaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,52 km², de kiuj 43,6% estas kovritaj de arbaro, 50,9% servas por agrikulturo kaj 4,7% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Hauteville limas en nordo al La Roche, en oriento al Cerniat, en sudo al Corbières, en okcidento aliflanke de la Lago de Grejerco al Pont-en-Ogoz, kaj en nordnordokcidento al Pont-la-Ville.
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 180 de Friburgo al Jaun. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A12 situas 8 kilometrojn okicdentsudokcidente de la komunumo norde de Bulle. Per du buslinioj de la entrepreno Transporto Publika Friburga la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Hauteville datiĝas el la jaro 1148 kiel Alta Villa (apud Altam villam). Hauteville apartenis dum mezepoko al la Senjorujo Corbières, kiu en la jaro 1553 fariĝis friburga havaĵo kaj voktejo. En la jaro 1784 Hauteville ricevis propran tribunalon. Okaze de la Helveta Revolucio de la jaro 1798 la voktejo Corbières fariĝis distrikto, kiu en la jaro 1848 surbaze de la nova kantona konstitucio estis integrita al la distrikto Grejerco. Post la konstruo de la Lago de Grejerco parto de la komunuma teritorio estis inundita de la baraĵlago.
Kalvinana preĝejo (Újpest-internurbo)
La Kalvinana preĝejo estas religia konstruaĵo en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Újpest.
Kantono Montgomery (Misisipio)
La kantono Montgomery - angle Montgomery county - estas kantono de Usono en la subŝtato Misisipio. Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo estas . La kantono estis fondita la.
Kalvinana preĝejo (Újpest-internurbo)
Konstruaĵo
La klasikisma preĝejo situas laŭ granda placo. Maldekstre malaltaj butikoj aliĝas al la preĝejo. La fasado konsistas el 4 kolonoj, kiun timpano (arkitekturo) kovras. Tie troviĝas la ĉefenirejo. La kvadrata, svelta turo altiĝas malantaŭ la timpano. Interne en la sanktejo la predikejo etendiĝas. La interna parto estas tre simpla kaj senornama.
En la preĝejo plenkreskula kaj infana korusoj funkcias.
Amikumu (retejo)
Amikumu estis la unua interkona retejo en Esperanto, kiu publikiĝis unuafoje la 3-an de januaro 2007 tuj post la Internacia Seminario (IS), sed oficiale lanĉiĝis la 18-an de februaro 2007 pro la Semajno de Internacia Amikeco. La IS planis krei propran interkonan retejon por ke ĝiaj partoprenantoj povu alŝuti fotojn kaj kontakti la alian poste.
La teamo de Amikumu konsistis el Chuck Smith (kunordigo, programado), Judith Meyer (programado), Jesse Alter (sistemadministrado) kaj Melissa Robertson (grafiko). La retejo atingis beta-fazon antaŭ sia eksiĝo. Ĝi ofertis ĉefe la eblon krei profilon kaj alŝuti fotojn, sed ili ankaŭ havis forumon kaj babilejon. Unikaj por la retejo estis la maniero sciigi pri temoj kiuj interesas vin, aldonante etikedojn kaj la integriĝo kun Google Maps.
La projekto estis revivigita kiel poŝtelefona aplikaĵo en 2017.
Malapero
La retejo estis programita ĉefe per Ruby on Rails. Bedaŭrinde en tiu frua periodo, tiu programlingvo rapidege ŝanĝiĝis kaj la servilo ĝisdatiĝis kaj subite la retejo ne plu funkciis, ĉar la malnova kodo ne funkciis en la pli nova sistemo, kiu estis aŭtomate ĝisdatigita en la servilo. Tiam la programistoj ĵus translokiĝis kaj havis novan laboron en Berlino. Bedaŭrinde tiu laboro estis tiom intensiva, ke la programista teamo ne havis sufiĉe da libera tempo por ĝisdatigi la kodon laŭ la novaj normoj de la programlingvo. Post kiam ili plu havis liberan tempon, evidentiĝis, ke ili devus reprogrami la tutan sistemon. La teamo konstatis, ke la bezonoj de tia retejo estas nun pli-malpli plenumita de ipernity kaj Facebook, do la teamo decidis, ke ili povus pli efike uzi sian tempon per agado por aliaj Esperantaj projektoj.
Eppenrod
Eppenrod estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Lahn de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Rivero Broken (Viktorio)
La Rivero Broken (kiu signifas Rompita esperante) estas malĉefa rivero en Viktorio, Aŭstralio kiu estas parto de la Baseno Murray-Darling. Ĝi fluas en la Riveron Goulburn proksime al Shepparton. La origino de la nomo estas verŝajne la fakto, ke la rivero en tempoj sen sufiĉe da pluvo estus reduktita al serio da akvotruoj.
Gazalo
Gazalo (, gazel, غَزَل‎) estas persa fiksforma poemo, konsistanta el 5–16 distikoj, en kiuj ĉiu dua verso kaj la komenca verso interrimiĝas.
Priskribo
La gazalo estas mallonga peomo konsistanta el rimaj distikoj (versduoj). Ĝi devas plenumi la jenajn kondicôjn: Krome, la unuaj kaj lastaj distikoj ofte havas specialajn funkciojn:
Famaj gazalistoj
La plej famaj gazaloj de la persa lingvo apartenas al Hafizo (1320-1389), kvankam multaj aliaj famaj poetoj de Persujo/Irano verkis majstrajn gazalojn - ĉu malnovuloj kiel Rumi kaj Sadio ĉu la nuntempaj kiel Simin Behbahani kaj Huŝang Ebtehaj (Saje).
Historio
La formo, kune kun la prestiĝa persa kulturo, disvastiĝis kaj estis praktikita en multaj aliaj landoj kaj lingvoj de suda Azio. Ekzemple en Hindio en Urdua poezio kaj aliaj, ekzemple ankaŭ en la bengala lingvo Kazi Nazrul Islam verkis gazalojn.
Peninaj Alpoj
La Peninaj Alpoj (Walliser Alpen, Alpes Pennines, Alpi Pennine), konata ankaŭ kiel Valezaj Alpoj (el la nomo de la Valeza Kantono, kaj iame nomitaj latine Alpes Poeninae, estas montaro en la okcidenta parto de Alpoj. Ili situas en Svislando (Kantono Valezo) kaj Italio (Piemonto kaj Aosta Valo).
El la 22 kvarmiluloj de Alpoj 11 (tio estas la duono) estas en la Peninaj Alpoj.
Soba (Kantabrio)
Soba [SOba] estas municipo en nordorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Asón-Agüera.
Geografio
Fluas la riveroj Asón kaj Gándara. Tiuj kaj ties alfuantoj havis pontojn el lignoj, el kiuj kelkaj restas; en ili eblas fiŝkaptado de truto kaj angiloj.
Demografio
Por areo de 214,16 km² estas 1 153 loĝantoj (laŭ censo de 2021). Tiuj 1 153 loĝantoj estas distribuataj en jenaj loĝlokoj: Aja, Asón,  Astrana, Bustancillés, Cañedo, Fresnedo, Hazas, Herada, Incedo, Lavín, Pilas, El Prado, Quintana, Regules, Rehoyos, La Revilla, Rozas,   San Juan, San Martín, San Pedro, Sangas, Santayana, Valcaba, Valdició, Veguilla (ĉefurbo), Villar kaj Villaverde.
Soba malkreskiĝis ekde la komenco de la 20-a jarcento, simile al aliaj ruraj areoj de Hispanio, fakte el 4 000 loĝantoj kvaroniĝis.
Fonto: INE
Kelkaj de tiuj loĝlokoj havas apartajn domarojn (kvartaloj Casatablas, La Barcenilla, El Barrio, San Bartolomé), kaj en la loĝloko La Gándara, ĉe la ekfluejo de la rivero, disvolviĝis kerno de loĝejoj laŭlonge de la ŝoseo CA-256, kie koncentriĝas kelkaj de la servoj de la municipo (lernejo, municipa neĝejo, futbalejo, sportejoj, restoracioj, kegloludejo de Pasabolo tablón kaj Centro de Interpretado de la natura parko, por ekzemplo).
Ekonomio
La unuaranga sektoro, kaj speciale la brutobredado, estas la bazo de la loka ekonomio, okupanta 59% de la laboristaro. La kreskanta sektoro servoj, speciale tiuj rilataj kun la turismo, okupanta 21,2% de la laboristaro, la konstruado kun 10,8% kaj la aktivecoj industriaj, apenaŭ 9%, estas la ceteraj sektoroj. La rura censo de 1999, establis ke, de 20 966 ha de areo, 12 357 estis dediĉitaj al paŝtejoj kaj 6 522 al forstaj specioj.​
La instanco de la regiona registaro de la sezono 2002 indikis, ke en Soba koncentriĝis la plej granda nombro de bovinon de Kantabrio, kun 10 948 animaloj (preskaŭ dekoble de personoj).
Historio
Ĝi aperis menciita en la jaro 863 rilate al la monaĥejoj de Aja kaj en la registroj de San Salvador de Oña kaj Santa María la Real de Nájera. Pli grava dokumentaro estas tiu de la 13-a jarcento, pri la stirpoj de la familioj Ezquerra de Rozas kaj Zorrilla, kiuj poste ligiĝos al la kastilia familio Velasco. Tiu familio havis la senjorlandon de Soba ekde 1300, privilegio havigita el la reĝo Ferdinando la 4-a.
Fine de la 14-a jarcento, Soba estis inkludita en la komunumaro Merindad Mayor de Castilla la Vieja. Estis grandaj kvereloj inter ambaŭ familioj. En 1473 Henriko la 4-a nomumis Konestablo de Kastilio na Pedro Fernández de Velasco kiu jam estis senjoro de Medina de Pomar, Briviesca kaj Frías.
Lechquellengebirge
La Lechquellengebirge (germane, prononco proskimume respektive en pli norda prononco ) aŭ en Esperanto fonta montaro de rivero Lech estas malgranda montoĉeno en la norda, kalka regiono de la Alpoj en Centra Eŭropo. Ĝi apartenas al la federacia lando Vorarlbergo de Aŭstrio. Plej alta pinto estas la monto Große Wildgrubenspitze, kiu altas 2753 metrojn, sed ankaŭ multaj aliaj montoj havas karakterizan siluteon kaj estas celo de montgrimpistoj - inter ili ekzemple estas la monto Zitterklapfen (germane, prononco proskimume respektive en pli norda prononco ), kiu altas 2403 metrojn.
Soba (Kantabrio)
Historio
Ĝis la modernigo de 1822, la valo estos dividita administracie en malgrandaj entoj nomitaj concejos (konsilantaroj), kiuj estis administrataj de regantoj (kiuj kolektis impostojn). Tiuj estis jenaj:
K. A. Lavrentjev
K A. Lavrentjev (naskiĝis en 1894, mortis la en Moskvo) estis rusia esperantisto.
Soba (Kantabrio)
Heredo
Estas kelkaj arkeologiaj kuŝejoj en grotoj de la municipo, kiel tiuj de El Mortero (Astrana), Las Escaleras (Asón) kaj El Tarreón (San Juan), de epoko de Paleolitiko; ankaŭ en Covarón de Manzaneda kaj en la Groto Trillos, kun malpli fruaj restaĵoj. Estas megalitoj en Herada (Tumuloj de Landías kaj La Tejera). Estas ankaŭ restaĵoj de Mezepoko, en Villar, Fresnedo, Pilas, Sangas kaj San Martín.
Lechquellengebirge
Pintoj
Superrigarde, la 10 plej altaj pintoj de la montaro estas:
Soba (Kantabrio)
Heredo
Estas en la valo ankaŭ nombraj ekzemploj de senjora kaj religia arkitekturo.​ Estas ankaŭ riĉa tradicia arkitekturo, kun "patines" (protektitaj enirejoj) kaj montaraj kabanoj.
Lechquellengebirge
Pintoj
Pliaj konataj pintoj de la montaro, ordigitaj laŭ alteco, estas inter alie:
Soba (Kantabrio)
Heredo
Elstaras la Turo de Velasco, en Quintana, Havaĵo de Kultura Intereso kun kategorio de monumento. Estas katalogita havaĵo (Bien inventariado), nome Resbaladero (dekliva descendejo) kaj Domo de la Reĝo survoje al Portillo de Lunada, konstruita en 1791 laŭ projekto de la aŭstria inĝeniero Wolfong Mucha. Estas nombraj ekzemploj de senjora arkitekturo, kiel la palaco de Zorrilla, en La Gándara (1553); la Turo de Ezquerra, en Rozas (16-a jarcento) kaj domegoj en diversaj loĝlokoj.
(55496) 2001 UC73
(55496) 2001 UC73 estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Soba (Kantabrio)
Heredo
La plej elstaraj religiaj konstruaĵoj de la municipo estas la temploj de Sankta Mikaelo Ĉefanĝelo, en Rozas, malfrugotika, reformita en la 16-a jarcento, kun retablo renesanca (1527), kaj de Sankta Faŭsto, en La Revilla, de 1654, verko de Pedro de Avajas. Estasn ankaŭ aliaj interesaj preĝejoj: Sankta Maria, en Cañedo, kun tabulpentraĵoj de la 16-a jarcento; kaj Sankta Marteno, en Rehoyos, de 1896, laŭ projekto de Alfredo de la Escalera y Amblard.
(55496) 2001 UC73
Ĝi orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Troja Tendaro ».
Soba (Kantabrio)
Heredo
Estas Etnografia Muzeo de Soba, en Veguilla, inaŭgurita en 2002, en la urbodomo, cedita en 1911 fare de Gerónimo Pérez y Sainz de la Maza. En la domaro La Gándara estas Kulturdomo kaj Interpretejo de la Natura Parko de los Collados del Asón.​
Migmatito
La apero de migmatitoj de granita konsisto indikas minimaltemperaturojn de la metamorfozo je 650 °C. Bazaj petroj fandiĝas ĝenerale nur je pli altaj temperaturoj.
Domald
Historio
Ĝia unua skriba mencio estis en 1420. Ĝi estis saksa servutulvilaĝo. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Kis-Küküllő vármegye). Ĝi kunkonstruiĝis kun komunumo Viişoara (Mureş).
Renomaj personoj
János Bolyai havis bienon tie kaj vivis kejkajn jarojn tie.
3596 Meriono
3596 Meriono estas meze granda troja asteroido, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la danaj astronomoj Karl Augustesen kaj Poul Jensen elde la Observatorio Brorfelde en la dana municipo Holbæk.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la greka heroo Meriono, batalinto en la Troja milito: li estis unu el la militistoj kaŝitaj en la troja ĉevalo.
33528 Jinzeman
33528 Jinzeman estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov (Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉeĥa amatora astronomo Jindřich Zeman (1894–1978), vivinta en la urbo Hradec Králové, fervora astrofotisto. Liaj belegaj astrofotografioj estis reproduktitaj en multenombraj popularaj astronomiaj libroj. Li ricevis la Premion František Nušl de la Ĉeĥa Astronomia Societo en 1942.
Preĝejo de Elizabeto de Hungario (Kosd)
La preĝejo de Elizabeto de Hungario estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Kosd.
Historio
En la tiutempe eklezia bieno en Kosd kirko dediĉita al Elizabeto de Hungario estis konstruita antaŭ la invado de tataroj (1241). Ĝi estis 18 metrojn longa kaj 10 metrojn larĝa, la tataroj detruis ĝin. Dum la rekonstruo oni malkonstruis la duonrondan absidon, tiel la navo estis plilongigebla. Ĉe la fino oni konstruis kvarlateran absidon kaj al la navo apogpilieron. En la 14-a jarcento la kirko gotikiĝis, sed en la sekva jarcento ofte husanoj atakis la konstruaĵon. Jam en la pacemaj jaroj rekonstruaj laboroj okazis. En la komenca periodo de dominado de turkoj la preĝejo denove ruiniĝis, sed intertempe la loĝantoj sekvis grandparte la reformacion, ili uzis la kirkon. La rekatoliĝo okazis en 1699, sed dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la preĝejo denove estis reformacia, poste en 1719 la katolikoj reakiris ĝin. Jam en la sama jaro, en 1732 kaj 1743 oni faris la necesajn renovigajn laborojn. Fine ĝi barokiĝis en 1765 kaj inter 1772-1777. La orgeno estis farita en 1795, trakonstruita en 1882 kaj 1945. La preĝejo estis riparita en 1824, post jardeko nur la tegmento. Tiutempe la fasado klasikismiĝis. Inter 1974-1978 arkeologia esploro kaj restaŭro okazis. Tiam oni trovis ankaŭ gotikan kapelon, kiun oni plene rekonstruis.
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur monteto, antaŭe estas kalvario konstruita en 1796. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias. La navo estas apogita per pilieroj. La absido estas oklatera, apude sakristio situas. Interne la altara bildo estis pentrita en 1770. Menciindas ankaŭ ligna skulptaĵo pri Sankta Triunuo. La predikejo, sakristia ŝranko estis faritaj en la dua parto de la 18-a jarcento.
Kermeso okazas en la 19-an de novembro. La zorganta paroĥo troviĝas en Vác.
Lajos Kerti
Lajos Kaulich naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Kerti frekventis komercan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li laboris en fotolaboratorio. En 1921 li laboris jam filmolaboratorio, post 2 jaroj en la hungara filma produktejo, kie li restis ĝismorte. Li faris ĉefe novaĵfilmojn, sed pli malofte dokumentajn, prilernejajn kaj sportajn filmojn. Li estis sendita fari filmojn en Usono, Turkio, Bulgario. Li edziĝis en 1935. En la fruaj 1940-aj jaroj li faris ankaŭ longajn filmojn.
Fotorespirado
Fotorespirado' estas biokemia proceso en plantoj, kiu okazas en C3-aj plantoj, se en la aero relative malmultas CO2 kaj multas la O2. El la du funkcioj de RuBISCO ekaz la oksigenazo.
Normalkaze, se multas la CO2 kaj malmultas la O2, la RuBISCO funkcias kiel karboksilazo kaj el ribuloza 1,5 difoszfato estiĝas du molekuloj da fosfoglicerina acido (PG) kaj ambaŭ partoprenas en la Kelvina ciklo.
Se multas la O2 kaj malmultas la CO2, la RuBISCO funkcias kiel oksigenazo kaj el ribuloza 1,5 difosafato estiĝas unu molekulo da fosfoglicerino (PG), kiu partoprenas en la kelvin-ciklo. Krom tio estiĝas ankaŭ unu molekulo da foszfoglikola acido, kiu ekas la fotorespiradon. Tiu proceso liberigas la jam ligitan CO2 el organikaj materialoj, tiel malpliiĝas kvanto de tiuj.
Avantaĝoj de la fotorespirado: la liberigita CO2 povas partopreni en la Kelvin-ciklo kaj la planto tiam akiras CO2, kiam ĝi ne kapablas el la aero. per tiu plusa CO2, la planto povas funkciigi la Kelvin-ciklon. Se la ciklo funkcias, la NADPH povas retransformiĝis al NADP en la redukta parto kaj tiel estiĝas sufiĉa NADP en fino de la necikla elektrontransporta ĉeno. Se ne tiel okzas la proceso kaj ne estixgas liberaj NADP, tiam liberaj elektronoj estigas aktivajn O2-formojn, kiuj detruas la histojn. Per la fotorespirado, la planto povas defendis sin kontraŭ la damaĝaj radikalaj reakcioj.
Heraio (konkurso)
La Heraio (greke Ηραία) estis sporta kaj religia festo okazinta en antikva Grekio la greka urbo Olimpio en antikvaj tempoj. La festo estas nomata laŭ la Hera diino.
La heraio estis paralela konkurso al la Olimpikoj. Ĉi tiu konkurso okazis por virinoj nur ĉirkaŭ monaton post la fino de la olimpiaj ludoj, ĉar ili ne rajtis partopreni la ĉefajn ludojn. Edziĝintaj virinoj eĉ ne rajtis spekti la sportajn eventojn en la Olimpikoj, kaj se ili estus kaptitaj, ili estis kondamnitaj al morto.
En unu kazo, la patrino de unu el la atletoj, Kliptiere, alivestis sin kiel viro kaj membrigis la trejnistaron. Kiam ŝia filo gajnis la konkurson, Kliptiere saltis pro ĝojo kaj ŝia identeco estis malkaŝita. Post enketo, oni decidis liberigi ŝin danke al ŝia patro, frato kaj filo, kiuj ĉiuj estis olimpikaj ĉampionoj, sed post la okazaĵo, leĝo estis promulgita en antikva Grekio, laŭ kiu trejnisto devas senvestiĝi antaŭ ol eniri la stadionon.
Laŭ tradicio, la konkurso estis fondita paralele kun Olimpikoj, kaj ĝia fonda historio estas paralela al la historio de fondo de Olimpikoj. Hipodamio, la edzino de reĝo Pelopso, post sia edziĝo starigis ludojn honore al la Hera diino por danki ŝin pro ŝia helpo en la sukcesa parigo kaj pro la periodo de paco, kiun ŝia edzo sukcesis alporti al Peloponezo. Ŝi elektis 16 virinojn por partopreni la konkurson, ĉiu reprezentante sian urbon aŭ ŝian familion.
Surbaze de ĉi tiu tradicio estis elektitaj 16 noblaj virinoj de la urbo Eliso, taskitaj organizi kaj juĝi la konkurson. La ludoj ĉiam malfermiĝis per ceremonio okazinta ĉe la Templo de Hera en Olimpio, kulminante per la vestado de statuo de Hera en la peplosa vesto speciale preparita por la okazo per la sinjorinoj de Eliso.
La nura konkurso aranĝita en la heraio estis kurado je distancon de ĉirkaŭ 160 metroj. Estis tri taskoj, al kiuj la partoprenintinoj dividiĝis laŭ sia aĝoklaso: knabinoj, adoleskantoj kaj plenkreskuloj. Kontraste al la vira konkurso, okazinta nude, kuristinoj konkuris vestitaj per tuniko, haroj malsupren, kiel la tuniko estis elmontranta la dekstran mamon, probable por ke al la juĝisto povas certigi, ke la konkurantoj estas vere virinoj, sed eble estis simbola aspekto kutimo imiti la maniero de vesto de la amazonoj. Nur fraŭlaj virinoj povus konkurenci heraio.
La gajnintoj de la konkursoj ricevis bukedon en la formo de krono, sed malkiel sia vira kolegoj, ili ne starigis statuon en ilia bildo kaj ne komponis kantoj kiuj estis ligitaj al ili laŭdante siajn sportaj atingoj.
Ĉi tiuj evitoj igis la esploristojn supozi, ke ili certe ne ĝuis la saman nivelon de prestiĝo kaj reklamado kiel la viraj gajnintoj ĉe la Olimpikoj.
Pseŭdoepigrafio
Per pseŭdoepigrafio (el la antikva greaka ψευδής, pseŭde, "falsa" kaj ἐπιγραφή, epigraphe, "skribaĵo") oni intencas verko de aŭtoro neresponsa pri la redakto de la iu teksto.
Tiu falsa atribuo povas deveni el eraro de la tradicio aŭ el elektita volo erare informi.
La atribuo de verko al fama kaj ofte antaŭa persono, ĉiukaze konata de multaj, celas altiri la atenton de la legantaro kaj doni al la teksto fidindecon kiun alimaniere ĝi ne atingus.
En la antikva epoko troviĝas diversaj ekzemploj de verkoj kies aŭtoreco estis atribuita al personoj malsamaj ol tiuj realaj, kiel la Homeraj himnoj, la Mitologia biblioteko atribuita al Apolodoro el Ateno aŭ la prozeliteca Letero de Aristea de aleksandria judo sed ruze atribuigita al greko sekvanto de la “Olimpa religio”.
Multaj famaj aŭtoroj, kiel Sankta Aŭgusteno de Hipono, Platono Aristotelo, Isidoro de Sevilo, Moseo havis tian sorton…
Malsaman juĝon postulas la problemo de pseŭdoepigrafio rilate la pribibliajn studojn: protestantaj bibliistoj difinas pseŭdoepigrafaj la judajn verkojn de bibliaj enhavoj kompilitajn inter la 2-a jarcento a.K. kaj la 1-a p.K., kiujn alikonfesiaj kristanoj difinas apokrifoj, termino male rezervita ĉe protestantoj ekskluzive al la Dua-kanonaj libroj, kiuj estas parto de la Biblia kanono akceptita de la Katolika Eklezio kaj aliaj konfesioj kristanaj.
Arondismento Mamers
La arondismento Mamers (france arrondissement de Mamers) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Sarthe, en la administra regiono Luarlandoj (aŭ Luarlandio). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Mamers. Komence de la jaro en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La teritorio konsistas el 7 kantonoj kaj el 191 administraj komunumoj. <!-- Se ankoraŭ tiom da komunumoj mankas, la listo prefere ne jam publike montriĝu. Eblas post la krisigno maldekstre enigi spacon kaj "antaŭrigardi" la liston ankaŭ sen savi la redakton.
Komunumoj
-->
Vesilinna (Riihimäki)
Vesilinna estas akvoturo en la urboparto Harjukylä de Riihimäki, en la tiea sporta parko.
Trajnmuzeo en Grängesberg
Trajnmuzeo en Grängesberg, svede Lokmuseet i Grängesberg estas muzeo pri trajnoj en la sveda Ludvika komunumo.
Troviĝas en la muzeo aro de lokomotivoj kaj vagonoj kiuj veturis la TGOJ-fervojojn. La objektoj, 135 unuoj, situas en sia propra medio en la erc-stacio de Grängesberg. Interalie estas videblaj 7 vaporlokomotivoj, unu el ili la sola funkcianta vaporturbinlokomotivo. Fotoekspozicio. Medio en Ekomuzeo Minlando.
La muzeo situas en la suda parto de Grängesberg. Ĝi estas malfermita de la 13-a de junio ĝis la 14-a de aŭgusto ĉiutage inter la 10h kaj la 17h. Gvidado post interkonsento.
Listo de francaj reĝoj
Tiu ĉi listo listigas monarĥojn kiuj havis la titolojn:
Por la regantoj de la francaj respublikoj vidu al:
James P. Johnson
James Price JOHNSON, James P. Johnson aŭ Jimmy Johnson, (naskiĝis la 1-an de februaro 1894 en Nov-Brunsvigo, Nov-Ĵerzejo; mortis la 17-an de novembro 1955 en Novjorko, Novjorkio) estis usona pianisto kaj komponisto de ĵazo.
Elizabeta Harangozo
Ŝia origina nomo estis verŝajne HARANGOZÓ Erzsébet, hungara nomo (Harangozó signifas en la hungar sonorileganto.
James P. Johnson
Vivo kaj verkado
. Johnson ricevis unuan pianludan instruon de sia patrino kaj plulernis poste je privataj instruistoj. Inter liaj instruistoj ankaŭ estis lerninto de Nikolaj Rimskij-Korsakov. Post kiam la familio estis transloĝiĝinta al Novjorko, li komencis jam kiel lernejano prezenti pianiste, direktis poste ankaŭ diversajn bandojn kaj multan verkis komponiste. Liaj koncertvojaĝoj kondukis lin en 1925 ĝis Eŭropo. La unuajn pianorulaĵojn por gurdopianoj li verkis en 1917, kaj jam en 1921 sekvis la unua registrado por sondisko. Inter la sennombraj sonregistraĵoj, kiujn li verkis dumpase de sia kariero, kelkaj apartenas al la majstraĵoj de la ĵazhistorio. Preskaŭ neniu akompanis kantistinojn tiel perfekte kiel James P. Johnson, tutegale ĉu je blusaj aŭ popularmuzikaj kantoj. En 1928 li kunlaboris en pluraj filmoj (i. a. en la mallonga filmo „St. Louis Blues“ de Bessie Smith kaj mallonga filmversio de sia opero „Yamacraw“). Post tio li sin turnis al la komponado de pli grandaj simfoniaj verkoj, sed ĉiam denove ankaŭ surdiskigis. En 1940 li suferis apopleksion kaj nur en 1944 li povis rekomenci sian muzikistan verkadon. En la jaro 1951 denova apopleksio finis lian karieron definitive.
Johnson, kiu muzike devenis de ragtimo kaj estis ege influita de Jelly Roll Morton, validas kiel „inventinto“ de la paŝpiano-stilo, ludmaniero de ĵazpianado karakterizita de alterna frapo de basoktoj (aŭ eĉ dektoj) kaj akordoj en la maldekstra mano.
La reprezentanto de harlema paŝpiano komponis la pecon „Carolina Shout“, la referencan ĉefverkon de ĉi tiu pianostilo; per sia sonregistraĵo por Okeh de la 18-a de oktobro 1921 li eniris per ĝi januaron de 1922 en la furorkantajn ranglistojn. Johnson estis amiko de Willie „The Lion“ Smith, poste ankaŭ de Fats Waller, al kiu li donis la unuajn pure ĵazajn pianolecionojn kaj longgamban pantalonon. Je la plej fama sonregistraĵoj de "Backwater Blues" de la "imperiestrino de bluso", Bessie Smith, Johnson estis la piana akompanisto. En popularmuziko li estis fama pro sia dancmuzika komponaĵo „Charleston“, la plej konata melodio por la samnoma danco enmoda dum la dukekaj jaroj. La 1920-aj jaroj interalie nomiĝis la „ĉarlestona epoko“, je ne pro la muziko, pli pro la strangaj dancpaŝoj kaj la konvena ĉarlestona modo kun mallongaj roboj el maldikega ŝtofo.
En la 1930-aj jaroj Johnson verkis ankaŭ pli grandajn simfoniajn verkojn, filman kaj baletan muzikon.
Izabela la 1-a (Kastilio)
Izabela la 1-a de Kastilio, Isabel I de Castilla, (n. la  en Madrigal de las Altas Torres, m. la  en Medina del Campo; pli vaste kaj fame konata kiel Izabela la Katolikino, hispane Isabel la Católica) estis reĝino de Kastilio de 1474 ĝis sia morto.
Izabela aŭ Isabel heredis en la jaro 1474 la kastilian tronon de sia frato, reĝo Henriko la 4-a. Ŝi edziniĝis la kun Fernando la 2-a de Aragono. Izabela kaj Fernando, nomataj la "Katolikaj Gereĝoj", unuigis siajn du reĝlandojn kaj tiel fondis la komunan landon Hispanio. Ambaŭ estas konsiderataj taŭgaj realpolitikistoj kiuj metis la fundamenton por Hispanio kiel onta grandpotenco.
Izabela kaj Fernando agadis kun ĝis tiam ne konata akreco kaj brutaleco kontraŭ judoj kaj islamanoj en sia regno. En 1492 ĉiuj kiuj ne akceptis baptiĝi estis aŭ forpelitaj aŭ murditaj. Ili atakis kaj supervenkis islamajn regantojn sur la ibera duoninsulo, en milito nomata la "Rekonkero".
Al la regado de Izabela kaj Fernando apartenis la fi-fama Inkvizicio, sed ankaŭ la esplorvojaĝo de Kristoforo Kolumbo kiu malkovris por eŭropanoj la ekziston de la "Nova Mondo".
Unuaj jaroj
Izabela naskiĝis en Madrigal de las Altas Torres, Avilo, el Johano la 2-a de Kastilio kaj Izabela de Portugalio la 22-an de aprilo 1451. Ŝi estis la nepino de Henriko la 3-a kaj Katerina de Lankastro. Ŝia pli aĝa duonfrato, Henriko, rajtis entroniĝi antaŭ ŝi. Henriko estis 26-jaraĝa en tiu tempo kaj geedziĝis, sed li ne havis filojn. Ŝia pli juna frato Alfonso naskiĝis du jarojn poste, la 17-an de novembro 1453 kaj delokigis ŝin en la linio de sinsekvo. Kiam ŝia patro, Johano la 2-a mortis en 1454, Henriko iĝis la reĝo Henriko la 4-a. Li lasis siajn pli junajn filojn, Isabelo kaj Alfonso, en la prizorgo de la duonfrato Henriko. Ŝi, ŝia frato Alfonso, kaj la patrino, moviĝis al Arévalo.
Tiuj estis tempoj de agitiĝo kaj malfacilaĵoj por Izabela. Izabela vivis kun sia frato kaj patrino en kastelo en malbonaj kondiĉoj kie ili ankaŭ suferis je malabundo de mono. Kvankam ŝia patro testamentis favore al siaj filoj por ke ili estu bone finance prizorgitaj, ŝia duonfrato Henriko ne plenumis la dezirojn de la patro, ĉu pro lia celo forigi ilin de la trono ĉu pro netaŭgeco. Eĉ se la vivkondiĉoj estis minimumaj, sub la zorgemo de la patrino, Izabela ricevis lecionojn pri praktika pieco kaj akiris profundan respekton por la religio.
Kiam la edzino de la reĝo Henriko, la reĝino Johanino de Portugalio, estis preskaŭ akuŝonta, Izabela kaj sia frato estis vokitaj por la Kortego de Segovio, for de la patrino, kie la reĝo havus rektan kontrolon de la edukado de Izabela kaj frato. Alfonso estis sub la rekta prizorgo de mentoro dum Izabela iĝis parto de la domo de la reĝino.
La vivkondiĉoj de Izabela konsiderinde pliboniĝis en Segovio. Ŝi ĉiam havis manĝaĵon kaj vestaĵon kaj vivis en kastelo ornamita per oro kaj arĝento. La baza eduko de Izabela konsistis el legado, literumado, skribo, gramatiko, matematiko, arto, ŝako, dancado, brodarto, muziko, kaj kristana instruado. Ŝi kaj siaj honordamoj distriĝis per arto, brodado, kaj muziko. Izabela vivis senstreĉan vivstilon, sed malofte forlasis Segovion pro strikta malpermeso de Henriko. Ŝia frato kaŝis al ŝi la politikajn tumultojn kiuj tiam okazis en la regno, kvankam Izabela havis plenan scion pri tio kaj pri ŝia rolo en la konfliktoj.
La nobeluloj kiuj estis avidaj je potenco alfrontis la reĝon, postulante ke lia pli juna duonfrato Infanto Alfonso estu nomumata posteulo. Ili eĉ plu iris kaj petis al Alfonso preni la tronon. La nobeluloj, nun en posedo de Alfonso kaj asertante ke li estas la vera heredanto, batalis kontraŭ la fortoj de Henriko dum la Dua Batalo de Olmedo en 1467. La batalo estis remizo. Henriko jesis fari al Alfonso sian heredanton, kaj disponigis por ke Alfonso geedziĝu kun sia filino, Johana.
Baldaŭ, post kiam oni donis al Alfonso la titolon "Princo de Asturio", antaŭfiksita titolo por la heredanto de Kastilio kaj Leono, li mortis, verŝajne pro la pesto. La nobeluloj kiuj apogis lin suspektis je venenado. Tiel kiel la frato disponigis en sia testamento, la nobeluloj demandis al Izabela por preni lian lokon kiel ĉampiono de la ribelo. Tamen, subteno por la ribeliĝantoj komencis malkreski, kaj Izabela preferis intertraktan solvon anstataŭ daŭrigado de la milito. Ŝi renkontiĝis kun Henriko kaj, ĉe Toros de Guisando, ili atingis kompromison: la milito maldaŭrigus, Henriko nomus Izabela sian heredanton anstataŭ Johana, kaj Izabela ne geedziĝus sen la konsento de Henriko sed li ne povus devigi ŝin geedziĝi kontraŭ ŝia volo. La flanko de Izabela venis kun la plej granda parto de tio kion ili deziris, kvankam ili ne sukcesis eltronigi la reĝon Henriko: ili ne estis sufiĉe potencaj por fari tion, kaj Izabela ne volis endanĝerigi la principon de justa heredita sinsekvo, ĉar estis sur tiu ideo en kiu ŝi bazigis sian argumenton por legitimeco kiel heredanto.
Geedziĝo pro politikaj celoj
Jam en tre frua aĝo, Izabela estis devigita al pluraj fianĉiĝoj fare de sia frato Henriko, fianĉiĝoj kiuj estis profitdonaj por liaj politikaj bezonoj en tiu epoko. Kiam ŝi havis 16 jarojn, Izabela debutis en la geedziĝ-merkato kun Fernando, filo de Johano la 2-a de Aragono (kies familio estis malpli granda branĉo de la Dinastio de Trastamaro. En tiu tempo, la du reĝoj, Henriko kaj Johano, volis montri sian reciprokan amon kaj fidon kaj ili kredis ke tiu duobla alianco donus al ili eternan amikecon kiu iĝus evidenta al la mondo . Tamen, tiu aranĝo ne multe daŭris.
Kiam Alfonso la 5-a mortis en 1458, ĉiuj liaj teritorioj, inkluzive de la insulo Sicilio, estis lasitaj al sia frato Johano la 2-a. Johano nun havis pli fortan pozicion ol iam antaŭe kaj ne bezonis sekurecon pere de la amikeco de Henriko. Tial, Henriko bezonis novan aliancon. Li vidis la ŝancon por tiu ege bezonata nova amikeco en Karlo la 4-a de Navaro, alia filo de Johano la 2-a de Aragono. Tamen, Karlo tre ofte kverelis kontraŭ sia patro kaj pro tio li sekrete alianciĝis kun Henriko la 4-a de Kastilio. Grava parto de la alianco estis ke geedziĝo estus aranĝota inter Karlo kaj Izabela. La fakto ke Izabela estis nur dek jarojn aĝa kaj Karlo estis preskaŭ kvardek neniam estis konsiderita kiel problemo. Kiam Johano la 2-a eksciis pri tiu fiksita geedziĝo li sentis sin ofendita. Izabela estis destinita por lia favorata filo, Fernando, kaj por li tiu alianco daŭre validis. Kiel konsekvenco, Johano la 2-a malliberigis sian filon Karlo kun monpostulo akuzita je konspirado kontraŭ la vivo de sia patro kaj la geedziĝo neniam estiĝis. En 1464 alia provo estis farita por por ke Izabela estu la edzino de Alfonso la 5-a de Portugalio, la bofrato de Henriko. Pere de la reĝino kaj la Grafo de Ledesmo, la portugala alianco fariĝis. Sed Izabela ne fidis je la geedziĝo kaj malakceptis ĝin.
Interna milito ekiĝis en Kastilio kiu evidentigis la nekapablon de Henriko agi kiel reganto. Henriko nun bezonis rapidan manieron por plezurigi la ribeliĝintojn de la reĝlando. Kiel parto de interkonsento por restarigi la pacon, Izabela iĝus fianĉino de Pedro Giron, Senjoro de Kalatravo kaj frato de la favoratino de la reĝo Don Juan Pacheco. Interŝanĝe, la senjoro donus al la malriĉigita reĝa trezoro grandegan monsumon. Vidante malmultajn elektojn por la establado de la paco, la reĝo tuj konsentis por la geedziĝo. Izabela estis ŝokita kaj preĝis al Dio por ke tiu geedziĝo neniam okazu. Ŝiaj preĝoj estis responditaj kiam Don Pedro subite malsaniĝis kaj mortis kiam li preparis sin por renkonti sian fianĉinon. Kiam la reĝo Henriko agnoskis Izabela kiel la heredanto la 19-an de septembro 1468, li ankaŭ promesis ke lia fratino ne devus geedziĝi kontraŭ ŝia volo, kaj ŝi devis promesi akcepti lian konsenton. Ŝajnis ke tiuj jaroj da malsukcesaj provoj en la serĉado de politikaj geedziĝoj estis finitaj. Oni parolis pri geedziĝo kun la frato de Eduardo la 4-a sed tiu alianco neniam estis serioze konsiderita. Denove en 1468, geedziĝopropono alvenis el Alfonso la 5-a de Portugalio. Kontraŭ liaj promesoj faritaj en septembro, Henriko provis realigi la geedziĝon inter ili. Se Izabela geedziĝus kun Alfonso, la filino de Henriko, Johana geedziĝus la kun filo de Alfonso, Johano la 2-a, kaj tiel, post la morto de la maljuna reĝo, Johano kaj Johana povus heredi Portugalion kaj Kastilion. Izabela rifuzis kaj faris sekretan promeson geedziĝi kun sia kuzo, Fernando de Aragono.
Post tiu malsukcesa provo Henriko denove iris kontraŭ siaj promesoj kaj provis la geedziĝon de Izabela kun la frato de Ludoviko la 11-a de Francio, Karlo Valois de Berry. . En la okuloj de Henriko tiu alianco firmigus la amikecon de Kastilio kaj Francio kaj forigus Izabela el la kastiliaj aferoj. Izabela denove rifuzis la proponon. Dume Johano la 2-a de Aragono negocis en sekreto kun Izabela la geedziĝon kun Fernando.
La 18-an de oktobro 1469, la formala gefianĉigo okazis. Ĉar Izabela kaj Fernando estis malproksimaj kuzoj, kaj ene de la malpermesitaj gradoj de parenceco, la geedziĝo ne estus laŭleĝa krom se speciala permeso de la papo estus koncedita. Kun la helpo de Rodrigo Borgia (pli poste Aleksandro la 6-a) Izabela kaj Fernando estis prezentitaj kun supozebla Buleo de Pio la 2-a rajtigante Ferdinandon por geedziĝi ene de la tria grado de parenceco, igante ilian geedziĝon laŭleĝa. Izabela eskapis de la kortego de Henriko per la trompo ke ŝi vizitos la tombon de sia frato Alfonso en Avilo. Fernando, aliflanke, transiris Kastilion en sekreto kaŝe vestita kiel komercisto. Finfine, la 19-an de oktobro 1469 ili geedziĝis en la Palaco Vivero en la urbo Valadolido.
Milito kontraŭ Portugalio
La regado de Izabela havis malbonan komencon. Pro la elekto de ŝia frato kiel posteulo, nome de la reĝino mem, kiam ŝi entroniĝis en 1474 jam ekzistis pluraj intrigoj kontraŭ ŝi. La Markizo de Villena kaj ties sekvantoj asertis ke la Infantino Johanino, filino de Henriko la 4-a, estis la laŭleĝa reĝino. Baldaŭ post kiam la Markizo faris tiun aserton, longtempa subtenanton de Izabela, la ĉefepiskopo de Toledo forlasis la Kortesojn por reprezenti sian nevon la markizo. La ĉefepiskopo kaj la markizo elpensis planojn por la geedziĝo de la Infantino Johanino kun ŝia onklo, la reĝo Alfonso la 5-a de Portugalio kaj invadi Kastilion por postuli la tronon por si mem.
En majo de 1475, Alfonso kaj sia armeo eniris en Hispanion kaj avancis al Plasencio kaj ĉi tie li geedziĝis kun la juna Johanino. Longa kaj sanga milito por la kastilia sinsekvo okazis poste. La milito iris tien kaj reen dum preskaŭ unu jaro ĝis marto 1476 kiam la Batalo de Toro okazis. Batalo en kiu ambaŭ flankoj proklamis kaj celebris la venkon  : la trupoj de Alfonso la 5-a venkis la trupojn gviditajn de la kastiliano Duko de Alba kaj la Kardinalo Mendoza , dum la fortoj gviditaj de la princo Johano de Portugalio ankaŭ venkis kaj restis kun la potenco ĉe la batalkampo.
. Kiel la historiisto Justo L. González resumas: ''La du armeoj konfrontriĝis en la kamparo de Toro, kies rezulto estis necerta batalo, sed samtempe la reĝo de Portugalio reorganizis siajn trupojn, Fernando sendis novaĵojn al ĉiuj urboj de Kastilio kaj pluraj eksterlandaj reĝlandoj informante pri granda venko kie la portugaloj estis tretitaj. Antaŭ tiu ĉi novaĵo, la sekvantoj de Johanino la Beltranida disĝis kaj la portugaloj estis devigitaj reveni al sia reĝlando''. Kun granda politika vizio, Izabela profitis la momenton kaj antaŭ la kunveno de la Kortesoj kunvokita en Madrigal (aprilo 1476), ŝia filino estis nomita heredantino de la Kastilia Krono.
Ian Jackson
Ian Jackson estas brita esperantisto, komputikisto kaj juristo. Li komencis sian movadan agadon fine de la 1970-aj jaroj kiel estrarano de Junularo Esperantista Brita, rapide fariĝis aktivulo kaj komitatano de TEJO, en 1981 transprenis la funkcion de estrarano pri financoj, eldonaĵoj kaj servoj, kaj inter la jaroj 1983 kaj 1987 kiel prezidanto gvidis la asocion TEJO. Post 1987, li engaĝiĝis en Esperanto-Asocio de Britio kaj komencis traduki literaturaĵojn el la angla al Esperanto, interalie la teatraĵon Kato sur varmega ladotegmento de la usonano Tennessee Williams, kiun okaze de la UK 1989 en Brighton surscenigis la esperantista teatra grupo Kia Koincido. Plurajn jarojn li vivis kaj laboris en Honkongo.
Apelacia Kortumo (Francio)
En Francio, la Apelacia Kortumo ( "cour d'appel") de la privatjuĝa ordo estas tribunalo, kiu decidas, laŭprincipe, pri ĉiuj apelacioj faritaj kontraŭ la justicaj decidoj de plej multaj tribunaloj, kiuj estas hierarkie sub ĝi, alinomitaj « de la 1-a rango » (same civilaj kiel punaj) en ĝia kampo.
Ĝi juĝas ankaŭ la apelacioj faritaj kontraŭ la decidoj de la enketaj juĝistoj. Tiukaze, la Apelacia Kortumo kunsidas laŭ strukturo nomita enketa ĉambro.
Estas nun 36 Apelaciaj Kortumoj sur la franca teritorio, el kiuj ses transmaraj, kaj unu supera Apelacia Tribunalo en Sankta-Piero kaj Mikelono.
En la ĉeflando, ĉiu kortumo kompetentas sur pluraj departementoj aŭ teritorioj (du ĝis kvar, ĝenerale). Ili ofte situas en la samaj urboj kiel la malnovaj Parlamentoj, tribunaloj de la Malnova Reĝimo.
Nuna organizado
En Sankta-Piero kaj Mikelono, ne estas Apelacia Kortumo, sed Supera Apelacia Tribunalo (La Supera Apelacia Tribunalo de Mamoudzou estis nuligita per la dekreto n° 2011-338 de la 29-a de marto 2011, kaj anstataŭita de ĉambro malligita de la Apelacia Kortumo de Saint-Denis en Reunio ).
La Neuveville
La Neuveville estas historia urbeto, komunumo kaj ĉefloko de la samnoma distrikto en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 3,478 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La urbeto La Neuveville situas ĉe la sudokcidenta bordo de la Lago de Bielo ĉe la nordorienta piedo de la monto Chasseral, kiu apartenas al la Ĵurasa montaro. Al la komunumo apartenas krom la urbeto mem ankaŭ la vilaĝo Chavannes (germane Schafis) kaj diversaj izolitaj bienoj.
Najbaraj komunumoj
La komunumo La Neuveville limas en nordo al Prêles, en oriento al Ligerz, en sudo al la Lago de Bielo, en sudokcidento al Le Landeron (NE), kaj en okcidento al Lignières (NE).
Ian Jackson
Komence de la 1990-aj jaroj li kadre de granda esperantista nuptofesto en Hamburgo edziĝis al la germana esperantistino Judith Bormann, ekde tiam Judith Jackson. Fine de 1990 la ĝistiama ĝenerala sekretario de UEA Osmo Buller fariĝis direktoro de UEA, anstataŭ la forpasinta Neil Salvesen, kaj anstataŭ li nova ĝenerala sekretario fariĝis Ian Jackson. Tri jarojn poste, en marto 1994, li tamen demisiis pro premo de la profesia vivo, kaj en Seulo 1994 estis elektita Mark Fettes nova ĝenerala sekretario apud siaj jamaj fakoj. Krome, de 1983 ĝis 1995 Ian Jackson estis komitatano de UEA.
La Neuveville
Trafiko
La Neuveville disponas pri ideala trafika situacio. La urbeto havas stacidomon ĉe la grava trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bielo al Neŭŝatelo, kiu estas parto de la linio de Romanshorn tra Zuriko, Bielo, Neŭŝatelo al Laŭzano kaj Ĝenevo respektive de la linio de Bazelo al Laŭzano. La urbo atingeblas ankaŭ per la ŝipoj, kiuj cirkulas sur la Lago de Bielo kaj la Lago de Neŭŝatelo kaj ekzistas poŝtaŭtolinio al Erlach.
Ian Jackson
Kiel informadikisto, li aparte engaĝiĝis favore al la malfermkoda operaciumo Ubuntu kaj al la Ubuntu-fondaĵo.
La Neuveville
Trafiko
La urbeto situas ankaŭ ĉe la svisa aŭtovojo A5, al kiu ĝi posedas propran alveturejon. La parto inter La Neuveville kaj Bielo ankoraŭ estas en konstruo (stato decembro 2009).
Maŝhado
Maŝhado ( مشهد [maŝhad] ) kun pli ol 3 milionoj da loĝantoj, estas milionurbo, universitata urbo, la plej granda urbo nordoriente en Irano. Ĝi estas la ĉefubro de la provinco Centra Ĥorasano aŭ Rezaa Ĥorasano. Antaŭ lastatempa disdivido de Ĥorasano al kelkaj provincoj, Maŝhado estis la ĉefurbo de la plej granda provinco de Persio/Irano, t.e. Ĥorasano. Ĝia nomo, arabdevena, signifas "la loko de martiriĝo" aŭ "martiriĝejo", kaj aludas al la mortigo de imamo Reza, kiu entombiĝis ĉi tie en malgranda vilaĝo, kaj la grandkvanta ŝijaisma pilgrimado al lia tombo kaŭzis la pligrandiĝon de la loko al milionurbo.
La Neuveville
Historio
La unua dokumenta mencio de La Neuveville datiĝas el la jaro 1314 kiel Nova-villa.
Maŝhado
Geografio
Maŝhado situas en valo de rivero, 850 kilometrojn oriente de Teherano, 250 km-ojn de Aŝgabato, ĉe la centro de la Rezaa Ĥorasano proksime al la limoj de Afganio kaj Turkmenio.
La Neuveville
Historio
Okaze de elfosoj ĉe la Blanka Preĝejo oni malkorvris restaĵojn de setlejoj el la bronzepoko. Tomboj indikas pri la ekzisto de preĝejo en la karola epoko. En la jaro 999 la regiono de La Neuville per donaco de la Abatejo Moutier-Grandval, kiu sur la teritorio de la hodiaŭa La Neuville posedis plurajn bienoj, fariĝis havaĵo de la Princabatejo Bazelo. Inter la jaroj 1283 ĝis 1288 la princabato Henriko de Isny konstruigis super la hodiaŭa urbo la kastelon Schlossberg, kiel defendilo kontraŭ la princlando Neŭŝatelo. En la jaro 1310 la princabato Gérard de Vuippens pro la samaj motivoj fondis al urbeton. Ĝis la konkero fare de la Francoj la urbeto estis voktejĉefurbo de la Princepiskopejo Bazelo. Tiam la urbeto dum mallonga tempo de 1797 ĝis 1800 estis la ĉefurbo de la franca departemento Mont Terrible, de 1800 ĝis 1813 ĝi apartenis al la franca departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la urbeto de la Viena Kongreso estis atribuita al la Kantono Berno kaj fariĝis tiel parto de Svislando. Ĝis la jaro 1846 la urbeto apartenis la la berna distrikto Erlach. Ek de 1846 ĝi estas ĉefloko de la tiam kreita franclingva distrikto La Neuveville.
Maŝhado
Geografio
La urbo Mashhad, la ĉefurbo de la provinco Khorasan Razavi, kun areo de 351 kvadrataj kilometroj, situas en la nordoriento de Irano je la longitudo de 59 gradoj 15 minutoj ĝis 60 gradoj 36 minutoj kaj la latitudo de 35 gradoj. kaj 43 minutoj ĝis 37 gradoj kaj 8 minutoj kaj ĝi situas en la Kashfroud-akvodislimo inter Binaloud-montoj kaj Hazar Masjid. La alteco de la urbo super marnivelo estas proksimume 1050 metroj (maksimume 1150 metroj kaj minimumo 950 metroj).
Historio
En la 9-a jarcento Maŝhado estis malgranda vilaĝo nomata "Sanabad". En 808 tie mortis kalifo Harun al-Raŝid, en 818 imamo Ali al-Reza martiriĝis kaj entombiĝis apud Harun. Tio estas ankaŭ nun pilgrimejo. La fama mondo-vojaĝanto Ibn Batuta vizitis la urbon en 1333, li raportis ke ĝi estis ''granda urbo kun riĉaj fruktarboj, riveretoj kaj muelejoj. Granda kupolo de eleganta konstruo dominas la noblan maŭzoleon, la muroj estante ornamitaj kun koloredkaheloj''. Baldaŭe la uzbekoj okupis la urbon. En 1994 bomboatako okazis.
Trafiko
Maŝhado havas internacian flughavenon. Trajnoj trafikas al la ĉefurbo kaj Turkmenio. En la urbo metroo konstruiĝas.