cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galerio en la koridoro
La Galerio en la koridoro (germane: Galerie im Flur) ĉe Anger-strato nr. 41, Erfurto, Germana Demokrata Respubliko estis la plej grava enloĝeja galerio de Turingio je la fino de la 1970-aj jaroj. Ĝia fermigo estis tipa ekzemplo kiel la ŝtato traktis nekonformismajn artistojn.
Komenco - la geedzoj Peinzger
La geedza paro Peinzger koncentriĝis en siaj ekspozicioj je la komenco pri privataj rondoj de erfurtaj artistoj kaj de ties medio. Ili taksis la galerion kiel atelieron, kie ebliĝu renkontiĝoj inter artistoj kaj la publiko artemula. Montrotis la verkoj de memlernintoj kaj artistoj ne membriĝintaj al la GDR-Kulturasocio (Kulturbund). Post kiam la galerio iĝis paŝon post paŝo alternativo por aliaj elmontrigeblecoj (tiuj sub la kontrolo de Kulturbund, de la urbo, de la Verband Bildender Künstler) la celgrupo etendiĝis ankaŭ eksteren de la Distrikto Erfurto.
Nova estrado
Post la transloĝigo de la Peinzger-oj Berlinon en 1980 Gabriele Kachold ekestris kaj ekorganizis la galerion. Kachold, kiu arestitis ĝis 1977 post subskribkolekta agado kontraŭ la perforta senŝtatanecigo de Wolf Biermann, intencis ekde la komenco havi lokon por establi alternativajn porartistajn retojn kaj krei duan je partoj kvazaŭ paralelan socion antaŭ la fono de la nedependa pacmovado kiel ankaŭ de la pola sindikato Solidarność. Instigo je diskutado de aktualaj problemoj estis ekspozicio de la dresdena pentristo Eberhard Göschel en la 18-a de oktobro 1980, kiu estis fondinta kune kun la (ankaŭ ĉeestinta) Peter Herrmann la grupon Obergrabenpresse en Dresdeno.
En februaro de 1981 okazis verkaroprezento de Werner Schubert-Deister, kiun malfermis (per Stockhausen-koncerto) ensemblo ĉirkaŭ la vajmara komponisto Michael von Hintzenstern. Schubert-Deister estis abstrakta pentristo kaj skulptisto, el kies verkoj kelkaj detruitis laŭ ordono de partifunkciuloj la antaŭajn jarojn. Krome lia familio perdis ĉiujn posedaĵojn pro pretekstitaj krimoj pri kontraŭleĝa artometiado. En 1986 la artisto forlasis la Sovetie Okupitan Zonon.
Publika laboro kun obstakloj
Pli kaj pli oni serĉis atentigon de larĝa publiko, kion atestis la presado kaj ĉirkaŭsendado de invitkartoj, la pendigo de afiŝoj kaj slogan-rubandoj, la lanĉado de recenzoj en la lokaj rubrikoj de la taggazetaro. Efekto estas ne nur plia konatiĝo sed ankaŭ plia observo fare de la sekreta polico. Je la fino de 1980 al la galeristino estis ordonite forpreni la afiŝojn kaj rezigni pri invitoj. Samtempe oni proponis transprenigi la repondecon pri la galerio fare de la urbo aŭ de Kulturbund. Post intensiva pridiskutado inter la artistoj tiaj ofertoj rifuzitis finfine, ĉar tio signifus finon de memstara ekspozicia politiko. Schubert-Deister eminente voĉdonis por neŝanceligita kontinuo sen kapitulaco antaŭ ŝtataj postuloj kaj persvadis la gekolegojn konsideri la ekspoziciojn kiel "revolucion mallaŭtan".
Elmontro de verkoj de Ralf Kerbach, antaŭvidate por aprilo 1981, estis la fino de la galerio. Kerbach volis montri desegnaĵojn kaj ksilografian ciklon pri tekstoj de aŭtoroj amikaj. Por la vespero de la malfermo li planis muzikigi la punkan muzikan bandon Zwitschermaschine kun Lothar Fiedler, Helge Leiberg, Michael Freudenberg kaj Cornelia Schleime; poste li volis voĉlegigi Sascha Anderson, Bert Papenfuß kaj Eberhard Häfner. Kvin tagojn antaŭ la inaŭguro la instancoj politikaj decidis nuligi la galerion. Unu tagon poste la galeriistoj estis informataj ke la ĉambroj de la galerio estus fermitaj kaj ke ekpozicioj jam ne estus permestataj.
Luktado kaj fina disiĝo
Malgraŭ akcepto de la oficiala letero en la galerio, ties anoj konsentis fari la ekspozicion kaj prepari la necesaĵojn por la malfermo. La vesperon de la 4-a de aprilo kunlaborantoj de la urbo igis demunti de la vandoj la jam pendantajn elmontrotaĵojn, ankaŭ la planita laŭtlegado ne okazis ĉar la saman tagon estis vokita al la komandejo armea Bert Papenfuß. Nelonge pli malfrue oni malrajtigis al Dagmar kaj Petron Peinzger uzi sian loĝejon. Reage kunvenis ankoraŭ en 1981 pluraj artistoj ligataj al la galerio por interkonsenti pri fondado de ligo diferencanta de la oficiala Verband Bildender Künstler der DDR. Tamen la iniciativo fiaskis; alia tia ideo, havita 3 jarojn poste (ĉirkaŭ la verkistoj Bernd Wagner kaj Uwe Kolbe), ankaŭ malsukcesis.
Fontoj
Artikolo de Klaus Michael sur la retpaĝaro de BPD.
Bingkor
Bingkor estas urbeto situanta en la Interno-Dividado de Sabaho, Malajzio.
Geografio-Loko
Bingkor situas proksimume je 10 kilometroj de la urbeto Keningau. Plimulto de la homoj estas Dusunoj. Ili estas subdividitaj en Dusun Ganan kaj Dusun Kuyau.
Stahlhofen
Stahlhofen havas diversajn signifojn:
Haitia reĝlando
La Haitia reĝlando estis ŝtato establita de Henri Christophe la 28-an de marto 1811, kiam li estis proklamita reĝo Henriko la 1-a, kiu antaŭ ĉi tio, regis kiel prezidento de la Haitia ŝtato. Tiu ĉi estis la dua provo establi monarkion en la lando, post kiam Jean-Jacques Dessalines iĝis la pinto de la Unua imperio de Haitio de 1804 ĝis 1806. Henriko neniam povis regi sur tuta Haitio, ĉar ekde la murdado de Dessalines la teritorio dividiĝis inter la Haitia ŝtato norde, en kiu regis Christophe kiel prezidento, kaj la Haitia respubliko sude, en kiu regis Alexandre Pétion. Kiel rezulto de ĉi dividiĝo, la Haitia reĝlando nur okupis la teritorion de la iama norda ŝtato.
Dum sia regado, Henriko la 1-a starigis 6 kastelojn, 8 palacojn (inkluzive de la palaco Sans-souci kaj la fortikaĵo Citadelle Lafèrriere, konstruita por protekti la reĝlandon de eblaj francaj invadoj). Li kreis ankaŭ la nacian nobelaron, konsistanta el 4 princoj, ok dukoj, 22 grafoj, 37 baronoj kaj 14 kavaliroj.
Post puĉo kaj la subteno al regulo kiu malpliigis lian povon, Henriko sinmortigis la 8-an de oktobro 1820, kaj estis enterigita en la fortikaĵo Lafèrriere. Lia filo, la reĝa princo Víctor Enrique estis murdita 10 tagojn poste de revoluciaj fortoj en la palaco Sans-Souci. Post la forpaso de Henriko, la reĝlando estis reunuigita kun la Haitia respubliko kaj Jean Pierre Boyer iĝis la prezidento de la tuta teritorio.
Domo La Gabardilla
La Casa de la Gabardilla (Domo La Gabardilla) situas en la municipo Tauste de provinco Zaragozo, en la komarko Cinco Villas de la historia hispana regiono Aragono.
Loknomo
La nomo "Gabardilla", aŭ "Gabardiella" (kiel aperas en mezepoka dokumento de 1472) estas diminutivo de "gabarda" (speco de sovaĝa rozo), kaj ĝi ricevus tiun nomon, ĉar tiu speco de sovaĝa rozo estus abundintaj en tiu areo.
Geografio
Ĝia distanco al Tauste estas proksimume 24 kilometrojn, kaj ĝia alteco sur la marnivelo 650 metrojn.
La iom levita situo de La Gabardilla, la tiama pli malseka klimato dum mezepoko, kaj la utila agado de la arboj ebligis prizorgi legomĝardenojn kaj fruktarbojn, profitante la freŝecon de la tero, krom tradiciaj cerealkultivaĵoj kaj vitejoj. En tiu loko, mezepoke, oni volis konstrui lageton, ĉar la fruktoplantejoj estus en iu depresio, kiu ricevus pluvakvon, kiu malsupreniris de la proksimaj altebenaĵoj. Ĉi tiu malnova konstruaĵo situas tre proksime al la municipaj limoj kun Castejón de Valdejasa kaj Zaragozo, estante tre proksime al ĝi, la pikdrato, kiu malhelpas eniri la Armean Manovran Kampon "San Gregorio", en la granda monteta etendaĵo "El Castellar".
Historio
Estas pridisputata La dato de la primitivaj konstruaĵoj de La Gabardilla, ĉar la bazoj ŝajnas esti de la 10-a jarcento aŭ eĉ pli frue, sed la videblaj partoj de la konstruo ŝajnas esti de la 15-a kaj 16-a jarcentoj.
Tre eble, la turo de La Gabardilla protektis sian valon kaj la reĝan vojon de Tauste al Zaragozo, kiu transiris la "Montojn de Castejón". Tiu ĉi vojo estis necesa, ĉar la vadejo de la Ebro, tra la riverbordaj urboj Gallur aŭ Alagón, implikis multajn malfacilaĵojn kaj danĝerojn pro eblaj plialtiĝoj de la rivernivelo kaj la neekzisto de pontoj inter Zaragozo kaj Tudelo dum pluraj jarcentoj.
La Gabardilla estis parto de aro de konstruaĵoj, kiuj servis kiel protekto kaj defendsistemo de la vojo, kiu transiris la Montojn de Castejón de Zaragozo ĝis Ejea. En 1489 ĝi estis ĉe la kunigo de du reĝaj vojoj.
En 1472 okazis grava proceso, ĉar homoj el Tauste, eldetruis legomĝardenojn, vitejojn, fruktajn arbaretojn kaj kampojn plantitajn per cerealoj en La Gabardilla, opiniante, ke post sia vendo, la loko ĉesis aparteni al la municipo de Tauste.
Lotukoj
La lotukoj estas etno en Sudano. Ili estas pli ol 100.000 homoj. Ilia tradicia loĝregiono estas la areo de Ekvatorio en suda Sudano. La lotuka lingvo (ankaŭ nomata Otuho) apartenas al la nilotaj lingvoj.
Germanio en la Olimpikoj
La Olimpika historio de Germanio komenciĝis en la Germana Regno kaj inkluzivas la tempon de la Vajmara Respubliko, la Tria Regno, de la Sarlando inter 1947 ĝis 1956, la Germana Demokratia Respubliko kaj la Federacia Respubliko Germanio (ĝis 1990) kaj ekde 1990 la reunuigita respubliko Germanio. Ĝis la stato de somero 2022, germanaj teamoj partoprenis en 25 el la 28 Someraj Olimpikoj kaj 18 el la 20 Vintraj Olimpikoj. Germanaj teamoj ne estis invitita en 1920, 1924 kaj 1948 kiel rezulto de la Unua kaj Dua Mondmilito respektive. En 1980, la Federacia Respubliko Germanio (FRG) partoprenis en la politika bojkoto de la olimpiko en Moskvo, dum la Germana Demokratia Respubliko (GDR) partoprenis. En 1984 en Los-Anĝeleso partoprenis la teamo de FRG, sed la teamo de GDR bojkotis.
Fondiĝo de la IOK
Fakte la "olimpika historio de Germanio" komenciĝis antaŭ 1894, ĉar arkeologaj elfosadoj de antikva Olimpio estis gvidataj de germanaj arkeologoj ekde 1875. Tamen, la trovaĵoj tie estis malpli sensaciaj ol tiuj en Pergamono, Trojo kaj aliaj elokoj. Pro la tiama streĉita politika rilato kun Francio, estis malmulte da simpatio en Germanio por la iniciato de la franco Pierre de Coubertin voli okazigi la nove lanĉitajn Olimpikaj Ludoj de la Moderna Epoko en sia naskiĝurbo Parizo anstataŭ en tradicia Grekio aŭ, kiel ia vojaĝa cirko, ŝanĝanta la gastigantan landon ĉiufoje.
Germanaj gimnastikistoj ne estis invititaj al la fondo de la Internacia Olimpika Komitato en 1894 ĉe la universitato Sorbonne en Parizo. Kvankam Coubertin invitis sportajn asociojn el la tuta mondo, li indikis ne povi ekscii la adreson de la tutmonde plej granda gimnastika asocio tiutempa en Germanio. La malfido nutrita de tio signife kontribuis al la komenca malakcepto de la olimpika ideo en grandaj rondoj de germana sporto.
Laŭ la germana gazetaro, Pierre de Coubertin laŭdire faris la deklaron ke Germanio estis tenita for "eble intence", ĉar tio rekte fortenus eblan interrompan faktoron. Kvankam li ankaŭ estis influita de la tiutempe moda "german-franca hereda malamikeco", li ne inklinis al politika venĝismo. Por atingi la celon "Ĉiuj Ludoj - Ĉiuj Nacioj", li komprenis ke ne longtempe eblus malebligi al germanaj sportistoj aliĝi al la olimpika movado, konsiderante kiom forta la sporta movado estis fine de la 19-a jarcento en Germanio.
(18756) 1999 GY34
(18756) 1999 GY34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Gieboldehausen
Gieboldehausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Göttingen de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Samtempe la loĝloko estas la administra centro de samnoma komunumaro, nomata Samtgemeinde Gieboldehausen, do libervola ligo de pluraj administre principe sendependaj komunumoj, kiuj tamen decidis komune plenumi iujn administrajn taskojn kaj servojn. Membroj de la komunumaro estas la komunumoj:
Premio Pulitzer
La Premio Pulitzer (Pulitzer Prize) estas usona premiaro fondita de la ĵurnalisto kaj eldonisto Joseph Pulitzer en la jaro 1917. Ĉiujare la Novjorka Columbia University honoras 14 ĵurnalistojn aŭ ĵurnalojn, 6 verkistojn kaj unu muzikiston per tiu ĉi premio, kaj donas stipendiojn al kvar elstaraj studentoj en la ĵurnalisma altlernejo ĉe Universitato Columbia. Ekde 2008 oni anoncis, ke ankaŭ nur rete eldonitaj novaĵfontoj estos konsiderataj por la premioj.
Stammham
Stammham havas diversajn signifojn:
(16311) 1102 T-1
(16311) 1102 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Claude Bartolone
Claude Bartolone, naskiĝinta la en Tunizo (Tunizio), estas franca politikisto, prezidanto de la Nacia Asembleo ekde 2012.
Santa Rosa do Purus
Santa Rosa do Purus estas municipo de la brazila subŝtato Akro, kiu taksis 4.612 loĝantojn en 2010.
Claude Bartolone
Membro de la Socialista Partio ekde 1974, li estis elektita departementa konsiliano en 1979, poste deputito de la 6-a distrikto de Seine-Saint-Denis, per la deputita baloto, kiu sekvis la elekto de François Mitterrand al la prezideco de la Respubliko, en 1981.
Kantono Strafford
La kantono Strafford - angle Strafford County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nov-Hampŝiro. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Claude Bartolone
En 1998, li estis nomumita ministro delegita pri urbo en la registaro de Lionel Jospin en la « 3-a kunregado », ĝis kiam tiu lasta demisiis post sia malvenko en la prezidenta baloto de 2002. Ses jarojn poste, en 2008, li estis elektita prezidanto de la Departementa Konsilio de Seine-Saint-Denis.
Kantono Strafford
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Claude Bartolone
En 2012, li estis elektita al la prezideco de la Nacia Asembleo por la 14-a parlamenta periodo.
Familio kaj studoj
Claude Bartolone naskiĝis en Tunizo, en familio de agrikulturaj laboristoj el Sicilio per sia patro, kiu migris al Tunizio por fuĝi faŝismon, kaj el Malto per sia patrino,. La familio Bartolone kaj ties tri infanoj venis ekloĝi en Francio en 1960 en Le Pré-Saint-Gervais kie ili vivis en la kvartalo Jean-Jaurès. Claude Bartolone studis en la kolegio Anatole-Francio, , kaj, kiam li devis enskribiĝi por CAP pri mekaniko, li decidis plustudi en liceo Turgot en Parizo laŭ la konsiloj de sia profesoro pri la franca lingvo kiu konvinkis liajn gepatrojn, en 1965, pri la kapabloj de ilia infano. Post sukceso en la bakalaŭro, Claude Bartolone enskribiĝis en la universitato Pierre-et-Marie-Curie, en Parizo, kie li diplomiĝis per licenco pri matematikoj.
Divorcinte de Giulietta kun kiu li havis 4 infanojn, li reedziĝis en 2006 kun sia parlamenta kunlaborantino.
Li nun loĝas en Les Lilas, en Seine-Saint-Denis.
Komenciĝoj en politiko
Claude Bartolone fariĝis membro de la Socialista Partio en 1974 post la malvenko de François Mitterrand en la prezidenta baloto de tiu jaro. Li estis elektita por la 1-a fojo en 1979 kiel departementa konsiliano de Seine-Saint-Denis por la kantono Lilas, konsistanta el la komunumoj Les Lilas kaj Le Pré-Saint-Gervais. Li estis reelektita en 1985, antaŭ ol esti venkita en 1992 de la UDF-RAD Jean-Claude Dupont.
Eksa merkata submastro en la farmacia industrio, li estis elektita deputito je ĝenerala surprizo profitante la rozkoloran ondon de la deputitaj balotoj de 1981, en la eksa 6-a distrikto (Le Pré-Saint-Gervais, Les Lilas, Pantin, Bagnolet). Li estis reelektita, senrompe kaj por la lasta fojo la, por la 14-a parlamenta periodo (2012-2017), en la nova 9-a distrikto de Seine-Saint-Denis (Le Pré-Saint-Gervais, Les Lilas, Romainville, Bondy Nord-Ouest, Noisy-le-Sec).
Ministro pri urbo
Kiam Claude Bartolone eniris la registaron de Lionel Jospin, la regulo de nekumulo de prezidecoj de lokaj povoj tiam trudita al minsitroj devigis lin refariĝi vicurbestro, cedante sian seĝon de urbestro al Gérard Cosme.
Politikisto de Seine-Saint Denis
Li estis elektita en 2004 kiel departementa konsiliano por la kantono Pantin-Est en 2008. Li fariĝis prezidanto de la Departementa Konsilio de Seine-Saint-Denis la.
Reganto de la Socialista Partio
Claude Bartolone, membro de la teamo de la « prezidenta pakto » de la kampanjo de Ségolène Royal okaze de la prezidenta baloto de 2007 en Francio, estis ankaŭ respondeculo de unu el la ĉefaj fluoj de la Socialista Partio en Francio, "Rassembler À Gauche" ( "Kunigi Maldekstre"), poluso de la socialista kaj fabiusa maldekstro kun personoj kiaj Alain Vidalies aŭ Marie-Noëlle Lienemann.
Okaze de la kongreso de Reims de la PS en 2008, li estis unu el la ĉefaj subtenantoj de la kandidatiĝo de Martine Aubry, kiu fariĝis la nova ĉefsekretario. En decembro 2008, li estis nomumita nacia sekretario komisiita pri eksteraj rilatoj.
Prezidanto de la Nacia Asembleo
En 2012, aperis kiel favorato por la prezideco de la Nacia Asembleo, kiu ŝajnis promesita al Ségolène Royal. Tiu lasta estis venkita en sia deputita distrikto per la deputitaj balotoj, kaj Claude Bartolone konfidis al la gazeto Le Parisien, de la, sian intencon kandidatiĝi por la elekto de la prezidanto de la Nacia Asembleo.
Fronte al la kandidatoj Jean Glavany, Élisabeth Guigou kaj Daniel Vaillant, li estis elektita kiel kandidaton de la maldekstra prezidenta plimulto al la prezideco de la Nacia Asembleo de siaj samranguloj, la. La, okaze de la 1-a parlamenta sesio de la 14-a parlamenta periodo en la Palaco Burbono, Claude Bartolone estis elektita prezidanto de la Nacia Asembleo, fariĝante la 4-a persono de la ŝtato, kaj la 12-a politikisto je tiu posteno en la 5-a Respubliko. Li estis elektita ekde la 1-a balotvico (PS estis plimulta), fronte al la eliranta prezidanto de la Asembleo, Bernard Accoyer, kandidato de UMP, per 298 voĉoj kontraŭ 185 (55 nulaj voĉoj kaj 2 aliaj voĉoj por ne deklarita kandidato).
En januaro kaj februaro 2013, li prezidis, dum 90 horoj, la debaton pri la leĝo de 2013 permesanta la geiĝon de paroj de samseksaj personoj, tiel venkinte rekordon de ĉeesto de prezidanto de la Nacia Asembleo. .
En 2014, li publikigis Je ne me tairai plus kunlabore kun ĵurnalistino de la gazeto Monde. En tiu verko, la prezidanto de la Asembleo proponis sian komprenon de la institucioj, sugestis prezidentan respublikon por Francio kaj definitivan forigon de la titolo ĉefministro. La libro estis malsukcesego « malgraŭ intensa reklamado ».
Zmutt-Glaĉero
Zmutt-Glaĉero estas glaĉero en la Valezaj Alpoj sude de Zermatt en Svislando. Ĝi havas longecon de 8 km. ĝia averaĝa larĝeco estas 1 km kaj ĝia surfaco proksimume 17 km².
Priskribo
Zmutt-Glaĉero estiĝas sub la monto Stockji (3092 m s.m.) per la unuiĝo de tri tributglaĉeroj. La ĉef-glaĉero nomiĝas Tiefenmatt-Glaĉero, kiu estiĝas ĉe la okcidenta piedo de Materhorno kaj je la nordokcidentflanko de Dent d'Hérens. Duan brakon formas la Schönbiel-Glaĉero, kiu originas je la sudflanko de Dent Blanche. La tria tributglaĉero estas Stockji-Glaĉero, kies origino estas la glaĉera Tête de Valpelline (3799 m s. m.). La Stockji-Glaĉero antaŭ la monto Stockji disiĝas en du brakojn, kiu unuflanke estas ligitaj kun Tiefenmatt-Glaĉero kaj aliflanke kun Schönbiel-Glaĉero. Tial Stockji estas tiel nomita nunatako, tio estas monto komplete ĉirkaŭigita de glaĉeroj. La glaĉerlango finiĝas je alteco de 2240 m s.m. Ĉe sia fino la glaĉerlango estas kovrita de multe da rokoj kaj ŝtoneroj. La akvo elfluas al la Zmuttbach, kiu unuiĝas en la valfundo de Zermatt kun la riveroj Gornera kaj Findelbach al la rivero Matter Vispa. Matter-Vispa alfluas al Vispa, kiu siaflanke estas alfluanto de Rodano. La plej granda parto de la akvo tamen en kaptbazeno estas purigita de morenaĵoj kaj ŝlimo kaj kondukita per tunelo al la Lago Des Dix, kie ĝi servas al elektroproduktado.
Mœuvres
Mœuvres estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 452 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Mœuvres situas kerne de la natura regiono Cambrésis kaj proksime al ties historia ĉefurbeto, Cambrai. La ĉirkaŭa regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. Cambrésis situas inter du aliaj, iom pli montetaj regionoj, nome Avesnois oriente kaj Artezo okcidente.
Mœuvres etendiĝas sur 7,38 km².
Historio
La vilaĝo multe suferis pro la batalo de Cambrai dum la Unua mondmilito. Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ino Anne-Marie Duchemin, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Mœuvres apartenas al la kantono de Marcoing, kies ĉefurbo estas Marcoing. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Institut Aéronautique Jean Mermoz
Institut Aéronautique Jean Mermoz (IAJM) estas flugo-trejnanta organizo kaj resurservaj servoj. Profesiaj flugkompanioj estis trejnitaj ĉe IAJM ekde 1957. Ĝia nomo estas derivita de la franca aviadilisto Jean Mermoz.
Kobito
Kobitido aŭ Kobito (Cobitis), genro el la familio de kobitedoj, estas eŭropa fiŝo nutranta sin per maĉado de sablo, ŝlimo retenante nutraĵon.
Institut Aéronautique Jean Mermoz
La lernejo estas bone konata pro siaj aviadiloj. Eldonite en la franca, ekde 2016 ĝiaj libroj estas haveblaj ankaŭ en la angla danke al interkonsento kun la École nationale de l'aviation civile.
Simetria ĉifro
Simetria ĉifro estas algoritmo, kiu uzas la saman ĉifroŝlosilon (angle key) por ĉifri kaj malĉifri mesaĝon.
Institut Aéronautique Jean Mermoz
La unuaj anglaj libroj estis publikigitaj ĉe la Paris Air Show 2017, kune kun Airbus.
La lernejo ankaŭ havas interkonsenton kun la aerospaca lernejo IPSA por duobla grado de Majstro de Scienco en aviado / ATPL. Triono de la francaj aviadkompanioj estis trejnitaj ĉe Institut Mermoz.
Korseto
Korseto estas laĉebla subvesto, garnita per bartoj, kiun portis la virinoj por subteni la buston kaj la lumbon. Gainkorseto estas elasta senbarta korseto, metata rekte sur la haŭto.
Kvasice
Kvasice estas municipo en Ĉeĥio, en Regiono Zlín, en distrikto Kroměříž sur dektra bordo de rivero Moravo kaj surrande de montaro Chřiby. Tra la municipo kondukas ŝoseo II/367 kaj trafluas rivero Morava, en kiun en la norda parto de la municipo ĉe sporta ludejo enfluiĝas akva fluanto Kotojedka. Vivas ĉi tie. Najbaraj municipoj de la setlejo estas Tlumačov, Bařice-Velké Těšany, Nová Dědina, Hulín, Střížovice, Karolín, Bělov kaj Otrokovice.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1141.
En la jaroj 1845-1945 tenis la kastelon kaj la urbon familio de Thun-Hohenstein. En la jaro 1902 heredis la senjorujon Jaroslav Thun-Hohenstein, kiu en la kastelo en la jaro 1892 gastigis pentriston Ferdinand Engelmüller. Jaroslav estis bofrato de sekvanto de trono Franz Ferdinand d'Este, kiu ofte veturadis ĝis Kvasice por ĉasadoj.
László Mészáros
László Mészáros [lAslO mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros László estis hungara skulptisto. Lia filino estis Márta Mészáros.
László Mészáros naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Kolima (Sovetunio) (La datenoj estas dubaj!).
Biografio
László Mészáros frekventis metilernejon kaj li estis oraĵisto en 1924, poste li studis 3 jarojn en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo. Liaj plej gravaj instruistoj estis Lajos Mátrai kaj Imre Simay, liaj samklasanoj estis Amerigo Tot, Jenő Grantner, Imre Huszár, József Ispánki kaj Tibor Vilt. Mészáros interrompis la lernadon kaj establis atelieron kun kun Tibor Vilt. Mészáros ekspoziciis jam kiel konata skulptisto, sed li aliĝis sekrete al la malpermesita komunisma movado. Tiutempe li edziĝis, filino naskiĝis en 1931. Inter 1932 kaj 1934 li vivis kelkfoje en Romo helpe de stipendio. En 1935 kun la familio li migris al Moskvo, en la sekva jaro al Frunze. En 1937 li establis lernejon por skulptistoj. Li estis arestita en la sekva jaro, lia baldaŭa sorto estas nebula. Li estas viktimo de la stalinismo.
Elektriono
Elektriono (helene Εὔφημος, latine Electryon) estis en la helena mitologio filo de la heroo Perseo kaj de lia edzino Andromedo kaj estis reĝo en Argolando.
Li estis patro de Alkmeno, estonta patrino de la heroo Heraklo, kies patro estis la plej alta dio Zeŭso. Sed Elektriono mem sian propran plezuron el la glorplena nepo ne ĝisatendis. . Okazis, ke kuniĝis du grupoj de brutar-ŝtelistoj kaj ŝtelis brutarojn de Elektriono. Ĉe tio eĉ pereis ok liaj filoj. Kiam la reĝo okazigis punan ekspedicion, administris lian landon nevo el Troizeno Amfitriono. La reĝo promesis al li, se estos la ekspedicio sukcesa, li edzinigos la reĝan filinon Alkmenon. Amfitriono intertempe pagis por la ŝtelitaj brutaroj elaĉetmonon kaj kiam la reĝo Elektriono revenis, ili ekkverelis ĉu estis ĝuste pagi por la ŝtelitan brutaron. Amfitriono ekkoleris, ĵetis per klabo kontraŭ unu el la bovinoj. Malfeliĉe la klabo forpuŝiĝis de ĝiaj kornoj kaj mortigis proksime starantan Elektrionon..
Post tiu ĉi malfeliĉa hazardo frato de la mortigita reĝo Steneloso forpelis Amfitrionon el Argolando. Kun li foriris ankaŭ Alkmeno. Ili fuĝis en Tebon, kie la reĝo Kreono purigis Amfitrionon el kulpo pro la mortigo. Pli malfrue Amfitriono fariĝis posteulo sur la reĝa trono en Tírinto.
Probablospaco
Probablospaco estas triopo (Ω, A, P) tia, ke
11792 Sidorovsky
11792  Sidorovsky estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo (en tiama Sovetunio, nun en Rusio.)
Nomo
Ĝia nomo honoras la bone konatan ĵurnaliston de Sankt-Peterburgo Lev Isajeviĉ Sidorovskij, kies iniciatoj por restarigo de historia vero kaj kreo de novaj kulturaj tradicioj, ĉefe la jara celebro de la Tago de la Liceo Puŝkin, ricevis publikan rekonon.
Etingen
Etingen estas eksa komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Börde de la federacia lando Saksio-Anhalto. Ekde la 1-a de januaro 2010 la loĝloko estas parto de nova urba komunumo Oebisfelde-Weferlingen. Fine de 2011 la komunumoparto havis 498 loĝantojn.
La Sabatorgio
Ĉi verko, kune kun la aliaj nigraj pentraĵoj, estis translokigita el stukaĵo al tolo, ekde 1874 pere de Salvador Martínez Cubells, sub la mendo de la barono Émile d'Erlanger, franca bankisto, germandevena, kiu intencis vendi ilin en la Universala Ekspozicio de Parizo en 1878. Tamen, la verkoj ne altiris la atenton de aĉetantoj kaj li mem donacis ilin, en 1881, al la Prado-Muzeo, kie nuntempe montriĝas.
La ĉefroluloj (la sidanta virino kaj la virkapro) kaŝas siajn vizaĝojn. Laŭ interpreto de Nigel Glendinning, la virkapro, kiu estas reprezentaĵo de la diablo kun la buŝo malfermita, parolas kun la junulino, kiu verŝajne kandidatiĝas por esti sorĉistino. La ceteraj roluloj rigardas la virkapron, aŭskultante la vortojn de la virkapro, krom tiu kiu aperas surdorse unuaplane, kun mantelo tipa de novicoj, kiu rigardas la junulinon.
Ĉiuj figuroj havas groteskan aspekton kaj iliaj vizaĝoj estas forte karikaturigitaj, ĝis la bestigo de iliaj trajtoj. Aliflanke, la uzado de la negro tre abundas. Kelkaj makuloj de blanka koloro kreas ombrojn ankaŭ mallumaj. La temo de tiu ĉi pentraĵo jam estis traktita de Goya en 1797–1798, en malgranda pentraĵo kiu iĝis parto de serio destinita por la dekoraciado de la palaco en la ditrobieno de la Duko de Ozuno kaj kies titolo ankaŭ estis 'El aquelarre'.
Chimène Badi
Chimène BADI (naskiĝis en Melun) estas franca kantistino.
Biografieto
Ŝi naskiĝis la, de Mohamed kaj Chérifat Badi. Ŝi havas fraton, Karim, kaj fratinon, Déborah. Tri jarojn post la naskiĝo, ŝiaj gepatroj decidis translokiĝi en Villeneuve-sur-Lot.
De sia juna aĝo Chimène volis iĝi kantistino. Post sia profesia diplomo "BEP", Chimène estis diplomita de "BAC" pri agroalimentaj sciencoj. La studojn ŝi ne ŝatis, do ŝi dediĉis sian tutan tempon al kantista fako.
Ŝi unue estis rimarkita de la publiko kaj profesia medio dum televida elsendo de muzika konkurso "Popstars" en 2002, kiun ŝi tamen ne gajnis (la celo estis formi grupon, dum Chimène riveliĝis kiel solo-kantistino).
Anita Herczegh
Anita Herczegh [herceg], laŭ hungarlingve kutima nomordo Herczegh Anita estis hungara juristo. Ŝia edzo estas János Áder, ŝia patro estis Géza Herczegh.
Anita Herczegh naskiĝis en 1964.
Biografio
Anita Herczegh maturiĝis en Pécs, poste ŝi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1987. Jam dum la studentaj jaroj ŝi edziniĝis (1984). Post la diplomo ŝi laboris en oficejo pri firmaoregistro kun rango juĝejo. En 2012 ŝia edzo iĝis prezidanto de Hungario, tial ŝi interrompis la juran laboron ŝi faras bonhavajn laborojn. Ŝi naskis 4 gefilojn inter 1988-2002.
Granda herbotufo
La Granda herbotufo (en germana: Das große Rasenstück) estas akvarela pentraĵo de Albrecht Dürer. La pentraĵo estis kreita en la ateliero de Durero en Nurenbergo en 1503. Ĝi estas studo de ŝajne senorda grupo de naturaj plantoj, kiel taraksako kaj granda plantago. La verko estis konsiderita unu el la majstroverkoj de la realismaj naturaj verkoj de Durero.
La akvarelo montras grandan pecon de herboj. La variaj plantoj povas esti identigita kiel daktiliso, agrostiso, herbeja poo, lekanteto, taraksako, Veronica chamaedrys, granda plantago, Cynoglossum aŭ hundolango kaj akileo.
La pentraĵo montras grandan nivelon de realismo en sia portreto de naturaj objektoj. Kelkaj el la radikoj estis elprenitaj el la tero por ke ili estus klare montritaj al la rigardanto. La priskribo de la radikoj estas io trovebla ankaŭ en aliaj verkoj de Durero, kiel ĉe Kavaliro, Morto kaj Diablo (1513). La vegetaĵaro finas en pinto dekstre de la panelo, dum maldekstre ŝajne pluas senfine. La fono estis lasita blanke, kaj dekstre povas esti videbla klara linio kie finas la vegetaĵaro.
Staufen
Staufen havas diversajn signifojn:
Referendumo pri sendependiĝo de Katalunio en 2017
''Ĉi tiu artikolo temas pri la kataluna sendependiga referendumo de 2017. Por pli da informo rilate al tiu politika konflikto, konsultu la artikolon pri la Hispana Konstitucia Krizo.'' Referendumo pri sendependiĝo de Katalunio estis planita referendumo, kiun la katalunia registaro preparis por okazi je la 1-a de oktobro 2017. La balotantoj respondos la demandon: "Ĉu vi volas ke Katalunio estu sendependa ŝtato en la formo de respubliko?" La referendumo postsekvintu la sendevigan referendumon pri sendependiĝo en 2014.
Ruĝverta gruo
La ruĝverta gruo (Grus japonensis) el la ordo de gruoformaj birdoj kaj familio de gruedoj vivas ĉefe en Ĉinio, kaj krome, ankaŭ troviĝas en Japanio, Koreio kaj iamaj teritorioj de Sovetunio. Ili generas sur la ebenaĵoj Nenĝjang kaj Sanĝjang de la Nordoriento, Ĉinio, kaj travintras en la meza kaj malsupra basenoj de Jangzi-rivero kaj Tajvano.
Referendumo pri sendependiĝo de Katalunio en 2017
Hispana Registaro kontraŭis la referendumon pri sendependiĝo dirante ke la Hispana Konstitucio ne permesas baloton pri sendependiĝo de ajna regiono de Hispanio.
Ruĝverta gruo
La ruĝverta gruo estas malofta birdo fame konata en la mondo. Ĝi ĝuas grandan ŝaton pro siaj nuda ruĝa verto, blanka korpo, gracia paŝado kaj bela dancado. Ambaŭflanke de ĝia kolo punktiĝas nigraj plumoj kaj ĝi tenas la internajn nigrajn flugplumojn sur la blankaj plumoj ĉe la vosto dum sidado. La krioj de la ruĝverta gruo estas sonoraj. Gian sekson oni malfacile distingas laŭ la ekstera formo, sed ĝi klare distingiĝas per siaj krioj. Ĉe kriado la virgruo aŭdigas kontinuan unusilaban sonon, etendas sian bekon al la ĉielo kaj alte levas siajn flugilojn, dum la gruino eligas intermitan dusilaban sonon malpli sonoran ol tiu de la virgruo, etendas sian bekon horizontale kaj ne levas siajn flugilojn.
Referendumo pri sendependiĝo de Katalunio en 2017
Preparo kaj fono
En 2006 katalunia registaro proponis novan aŭtonomian statuton, kiu estis poste aprobita en referendumo en Katalunio kaj en hispania parlamento. Sed en 2010 hispania konstitucia kortumo forigis el ĝi difinon de Katalunio kiel nación – nacio.
Ruĝverta gruo
Tiu palearktisa specio precipe vivas en akvoriĉaj marĉoj, kun altaj fragmitoj. Ĉiun printempon aro post aro da ruĝvertaj gruoj flugas el sudo al sia genera loko. En la pariĝa tempo la gegruoj senĉese dancadas kaj laŭte kantas kun etendita kolo. La ruĝvertaj gruoj praktikas monogamion kaj la paro kunvivas dum la tuta vivo. Ilia nesto estas telerforma kaj simpla el tigoj, folioj kaj infloreskoj de velkintaj fragmitoj kaj muskoj. Ĝenerale, la gruino demetas 2 ovojn, kiujn alterne kovas la gegruoj. Post 31-33 tagoj elkoviĝas la gruidoj. Du tagojn post sia eloviĝo la birdidoj jam povas ĉie vagadi kaj serĉi manĝaĵon kune kun siaj gepatroj, kaj post duonjaro ili jam povas flugi al sudo por travintri. Ili maturiĝas post 5-6 jaroj. La ruĝverta gruo povas vivi 50-60 jarojn, tial oni rigardas ĝin kiel simbolon de longviveco.
Referendumo pri sendependiĝo de Katalunio en 2017
Preparo kaj fono
Je la 9-a de novembro 2014 okazis sendeviga referendumo pri sendependiĝo de Katalunio malgraŭ la volo de hispaniaj registaro kaj konstitucia kortumo. Por la sendependiĝo tiam balotis ĉirkaŭ 80 % da balotintoj dum partopreno de 41,6 % da balotintoj.
Katalunia Parlamento je la 6-a de septembro 2017 akceptis leĝon, kiu priskribis la kondiĉojn de nova referendumo pri sendependiĝo. Hispania registaro tuj turniĝis al la konstitucia kortumo, kiu poste la referendumon jure malvalidigis.
Administrado
Katalunia registaro anoncis, ke la referendumo okazos en dimanĉo je la 1-a de oktobro 2017. La referenduma demando estis: "Ĉu vi volas ke Katalunio estu sendependa ŝtato en la formo de respubliko?"
La referendumon devis supervidi la Balotkomisiono de Katalunio. La kampanjo devis daŭri 15 tagojn, ekde la 15-a de septembro ĝis la 29-a de septembro 2017.
Reago de Hispania registaro
Dum septembro 2017 centra Hispana registaro transprenis kontrolon super plejmulto de Katalunia buĝeto.
Je la 27-a de septembro, katalunia polico ricevis ordonon fermi balotejojn, kie povus okazi baloto rilate al la referendumo. Je la 1-a de oktobro 2017 estis fermita pli ol duono da lernejoj, kie devus okazi la balotado.
Katalunia altkortumo je la 29-a de septembro 2017 ordonis al Google forigi el sia deponejo androidan aplikaĵon On Votar 1-Oct, kiu ofertadis informojn pri la referendumo. Google mem la aferon tiutage ne komentis.
Antaŭ kaj en pluraj balotejoj okazis bataloj inter policanoj kaj balotintoj. Dum la tago estis anoncitaj pli ol 700 vunditojn.
Marde hispania reĝo Filipo la 6-a en sia publika parolo diris ke ignorado de konstitucio kaj regularo de aŭtonomio endanĝerigas stabilecon de Katalunio kaj de tuta Hispanio.
Konsekvencoj
En mardo je la 3-a de oktobro okazis striko en tuta Katalunio. Laŭ Agence France-Presse en Barcelono dum ĝi protestis 700 000 homoj.
En vendredo je la 27-a de oktobro Katalunia parlamento akceptis deklaron de sendependeco. Por ĝi balotis 70 parlamentanoj kontraŭ 10.
Zoltán Bogáthy
estas rumania hungara psikologo. Li naskiĝis en Hungario en Nagyvárad la 13-an de septembro 1941 (nuntempa Oradea en Rumanio).
Biografio
Zoltán Bogáthy komencis siajn studojn en Kluĵo kaj li finis en Moskvo en 1964. Ĝis 1968 li laboris kiel psikologo ĉe la filio de Pedagogia Scienca Instituto de Kluĵo, poste li gvidis la psikologian laboratorion de la metalurgia uzino de Reșița. Li publikigis en gazetoj Előre, Korunk, A Hét, TETT, Viaţa Economică, Metalurgia. Depost fino de la socialismo li instruas en universitato en Timișoara.
(16312) 1122 T-1
(16312) 1122 T-1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Senador Guiomard
Senador Guiomard estas municipo de la brazila subŝtato Akro, kiu taksis 20.153 loĝantojn en 2010.
Spessart
La pejzaĝa regiono Spessart [prononco "Ŝpesat"] estas mezalta montaro en la nordokcidento de la federacia lando Bavario de Germanio kaj je malpli granda parto ankaŭ en la okcidento de la najbara federacia lando Hesio, do sume situas en la centra sudokcidento de Germanio.
Ostrý Grúň
Ostrý Grúň (hungare Élesmart [Eleŝmart]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Spessart
La montara nomo venas de la germanaj vortoj "Specht" por la birdo pego kaj "Hardt" por monta arbaro, do havas la signifon "pega arbaro".
Ostrý Grúň
Situo
Ostrý Grúň situas laŭ traira flankovojo. Žarnovica troviĝas je 12 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1700. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis Osztrigrun, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 Élesmart ankoraŭ ne estis memstara vilaĝo. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Pro partizanado la faŝistoj en 1945 bruldetruis 128 domojn kaj murdis 64 vilaĝanojn. En 1950 Ostrý Grúň disiĝis de Hrabičov kaj iĝis municipo, kie en 2001 vivis 591 homoj, (574 slovakoj).
Spessart
Situo
La montaron limigas la rivero Majno inter la urboj Gemünden kaj Hanau kaj la riveretoj Kinzig kaj Sinn, kiuj enfluas la Majnon. La montoj estas malkrutaj kaj kovritaj per densaj arbaroj el kverkoj kaj fagoj; la valoj kaj subaj deklivoj estas loĝataj kaj agrikulture utiligataj.
La kerna parto de la montaro etendiĝas de la urbo Miltenberg en la sudo tra 75 kilometroj ĝis la urbo Schlüchtern en la nordo. Sume la montaro kovras areon de 2.440 km², el kiuj 1.710 apartenas al Bavario kaj 730 km² al Hesio.
Plej multaj de la montopintoj altas inter 450 kaj preskaŭ 600 metroj. La plej alta monto, Geiersberg, altas 586 metrojn.
Interalie la germana distrikto Main-Spessart nomiĝas kaj laŭ la rivero kaj la montaro.
Geologio
La rokaro de la montaro konsistas el granito, gnejso kaj ardezo kun multloke supra tavolo da sabloŝtono.
Konstruaĵoj
La plej konata konstruaĵo estas la kastelo de Mespelbrunn, romantika nobela rezidejo ĉirkaŭita de akvoplenigita fosaĵo. La loko estis la loĝejo de la nobeloj de la dinastio Echter, kiuj regis en la proksima urbo Aschaffenburg nome de la kristana episkopejo Majenco. Mespelbrunn situas tiom for de grandaj vojoj aŭ urboj, ke ĝi neniam detruiĝis. Nuntempe la kastelo estas posedaĵo de la grafoj de Ingelheim, kiuj loĝas en parto kaj muzee montras alian parton de la kastelo.
Pluraj historiaj preĝejoj kaj pliaj kasteloj de la historiaj montaraj urbetoj same vidindas. En la kastelo de Lohr am Main elstaras muzeo pri la montaro, kiu interalie montras la mezepokajn metiojn de forĝado, kreado de vitro kaj speguloj en la regiono. Same pri la regiona kreado de vitro fokusiĝas muzeo en Wertheim. Muzeo de la monaĥejo en Neustadt am Main videbligas la kristanan historion de la abatejo kaj ĉirkaŭaĵo ekde la 8-a jarcento. Pri la mineralogio kaj geologio de la montaro aparte bone informas la naturscienca muzeo "Schönborner Hof" en Aschaffenburg.
Migraj vojoj
La regionon kovras densa reto de belaj migraj vojoj. Escepte malnova estas la "azena vojo" ("Eselsweg"), kiu aĝas pli ol 2.000 jarojn kaj pasas la tutan montaron de nordo al sudo preskaŭ sen tuŝi homajn loĝlokojn. Migrovojo pri la temo frankonia ruĝa vino ("Fränkischer Rotwein Wanderweg") ĉe la okcidenta flanko de la montaro gvidas tra multaj vitejoj flanke de la valo de la rivero Majno. La asocio "arkeologia Spessart-projekto (ASP)" instalis kulturajn migrovojojn.
Ekonomio kaj infrastrukturo
La pitoreskaj historiaj urbetoj laŭlonge de la rivero Majno, ĉiuj kun multaj mezepokaj trabfakaj domoj, estas altiraj ekskursoceloj: El ili aparte menciindas Gemünden, Lohr, Marktheidenfeld, Wertheim, Miltenberg, Klingenberg kaj ankaŭ la baroke dominita rezideja urbo Aschaffenburg.
Eksteraj ligiloj
ĉiuj baze germanlingvaj
Brunkapa agelajo
La Brunkapa agelajo (Chrysomus ruficapillus) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de Agelajoj kiu enhavas nigrecajn speciojn kiuj havas kolorajn markojn en kapo aŭ ŝultroj. Fakte tiu specio ege malsimilas de aliaj samgenranoj, ĉar ne estas ŝultraj markoj sed en krono kaj gorĝareo.
Teritorio
Ĝi troviĝas en orienta Sudameriko el norda Argentino, Paragvajo, Urugvajo kaj orienta Bolivio, tra okcidenta Brazilo al Franca Gujano. Ties natura habitato estas marĉoj de malaltaj teroj, kareksejoj kaj paŝtejoj kaj ofte ĉe rizkampoj.
Aspekto
La masklo estas malprobable konfuzebla kun aliaj nigraj birdoj pro ties brunaj krono kaj gorĝareo (inklude supran bruston), kvankam tiuj povas esti malfacile videbla antaŭ malbona lumo. La norda subspecio A. r. frontalis havas pli brilbrunajn markojn ol la pli suda nomiga subspecio ĉefe en krono. La ino estas olivecbruna (iom pli malhela ĉe flugiloj kaj vosto) kaj povus esti konfuzata kun ino de Brila molotro, Molothrus bonariensis, escepte pro sia flaveca gorĝo.
Domfessel
(jen france, origine germane, alemane Domfassel) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Aviadila ŝipo
Aviadila ŝipo aŭ aviadilporta, aviporta ŝipo, aviadilŝipo estas militŝipo, nome surfaca ŝipo, servante kiel movanta apogpunkto. Oni formis sur ties ferdeko al- kaj de-teriĝejon por aviadiloj kaj helikopteroj.
La deteriĝon (ekflugon) helpas:
La alteriĝon (surferdekiĝon) helpas:
Historio
Eugene Ely, usona burĝa civila piloto deteriĝis la 18-an de januaro 1911, en la golfo de San Francisco, de la specife transformita ferdeko de usona krozŝipo Birmingham kaj poste alteriĝis sur elkonstruita platformo de batalŝipo Pennsylvania. En tio helpis lin brida meĥanismo, elkonstruita el bridŝnuroj, ligitaj al sabloplenaj sakoj.
La brita aerarmeo konstruigis dum la unua mondmilito la unuan aviadilŝipon Argus, la de- kaj alteriĝejo estis elformita sur trunko de komerca ŝipo. Ĝi ne estis elprovita en la mondmilito, ĉar tiam ĝi jam finiĝis.
La unua usona aviadila ŝipo estis konstruita el brikolivera ŝipo, nove baptita al Langley kaj ekuzita ekde marto de 1922. La japana Hosyo estis ekuzita en decembro de 1922 kaj la unua ŝipo, kiun oni planis tiucele.
La aviadilŝipon uzis en batalo unuafoje la japana mararmeo ĉe Pearl Harbor, komence de la dua mondmilito. Per tio la aviadilŝipoj iĝis la plej gravaj militŝipoj dum la dua mondmilito.
La postmilitaj aviadilŝipoj estis pli grandaj kaj havis kirasitan ferdekon. La jetmotoraj aviadiloj pezis, konsumis pli kaj rapidiĝis malpli, havis pli grandan alteriĝan rapidon ol la tradiciaj aviadiloj, tiel tio kaŭzis gravajn problemojn komence. La problemon solvis tri inventaĵoj: la vaporkatapulto, la angula (dekliva) deteriĝejo kaj la spegula alteriga kaj lumteknika sistemo.
La unua nuklea aviadila ŝipo (USS Enterprise) surakviĝis la 24-an de septembro 1960, en Usono.
András Mohácsi
András Mohácsi [andrAŝ mohAĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mohácsi András estis hungara skulptisto, altlerneja instruisto.
Biografio
András Mohácsi lernis pentradon en libera lernejo inter 1976-1986, skulptadon en Hungara Belarta Universitato inter 1987-1993. Liaj plej gravaj instruistoj estis József Somogyi, István Kiss (skulptisto) kaj István Bencsik. Li plulernis en majstrolernejo de Universitato Janus Pannonius inter 1993 - 1995, fine li akiris sciencan gradon DLA. Inter 1996-1998 li havis stipendion. En 1999 li ekinstruis en la Industriarta Universitato, li estas docento kaj atelierestro. Li kreas skulptaĵojn plejparte el ŝtonoj.
Froko
Froko estas larĝa longa kapuĉa survesto kun larĝaj maniko. Pliofte ĝi estas ĝispiede longa. Ĝi estis moda en frumezepoka Eŭropo kaj iĝis poste tipa monaĥa robo.
Senfrokigo estas puno por monaĥoj, kiuj malrespektas siajn inicopromesojn.
Drahoňovice
Drahoňovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vyskeř en distrikto Semily. Ĝi troviĝas proksimume 1 km oriente de Vyskeř. Estas ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Drahoňovice situas en katastra teritorio Vyskeř kun areo 9,61 km².
(18757) 1999 HT
(18757) 1999 HT estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la aŭstralia amatora astronomo Frank B. Zoltowski elde Woomera (Suda Aŭstralio).
Ilona Mitrecey
Ilona MITRECEY (naskiĝis la en Fontenay-aux-Roses) estas franca kantistino. Ŝi kantis Un monde parfait (mondo perfekta), infana titolo kun elektronika voĉo, la. En marto 2005 ŝia muziko estis la plej vendata en Francio. La dua kanto estis: C'est les vacances (Estas la ferioj) en Junio 2005.
Zsófia Szamosi
Zsófia Szamosi [ĵOfia samoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szamosi Zsófia estis hungara aktoro, instruisto. Ŝia origina familia nomo estis Szandtner [sandtner], ŝia patrino estis Zsuzsa Cserje, ŝia pli jun fratino estis Anna Szandtner.
Zsófia Szandtner naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Zsófia Szamosi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi pasis 2 jarojn en Nova Teatro (Budapeŝto). Baldaŭ ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 2001. Ŝia ĉefinstruisto estis László Marton (reĝisoro). Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Szigligeti (Szolnok), post unu jaron en Gaja Teatro, pli poste ŝi ne ligiĝis al teatrejoj, krome ŝi havis filmajn rolojn. Ekde 2015 ŝi instruis en privata filmlernejo. Ŝi ricevis premiojn inter 2001-2018. Ŝi naskis unufoje.
154714 de Schepper
154714 de Schepper estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Peter De Cat elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle, Belgio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Mieke de Schepper (1943 – 2003), kiu estis diagnostikita de mama kancero en 1987 kaj forpasis post longa kaj brava lukto kontraŭ la malsano. La nomo estis sugestita de ŝia filo Joris Blommaert.
Staufenberg
Staufenberg havas diversajn signifojn:
Aka Larentia
Pri Aka Larentia skribas Ovidio, Livio, Gelio kaj Valerio. Ŝi estis prostituistino kaj konkubino de paŝtisto Faŭstulo, kiu trovis forĵetitajn infanojn Romulon kaj Remon kaj kun ŝi la infanojn edukadis. La homoj kromnomis ŝin lupino, ĉar ŝi multe vagis tra arbaroj. El tio povis ekesti mito, ke la infanoj estis mamnutritaj de la lupino. Aka Larentia sukcese praktikis sian "metion" kaj akiris riĉecon, kiu sufiĉis por aĉeti grandan grundon inter "Sep montetoj", kiun ŝi donacis al siaj zorgatoj, kiuj pli poste fondis tie la "Eternan Urbon". Memore al sia antaŭulino la romaj amvendistinoj nomas sin "lupinoj" kaj bordelojn nomas "lupanarioj". Akka Larentia estis en Romo ĉiujare glorigata per ofera soleno.