cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ĉada baseno
Sahara vivozono
La faŭno en la Saharo estas multe pli speciriĉa kiel iam pensita. Ekzistas insektoj kaj artropodoj, sed ankaŭ malmultaj mamuloj kaj reptilioj ekzistas en tiu regiono. Jenaj birdoj hejmiĝas en Saharo: Alaemon alaudipes kaj Passer simplex.
Tibesti-Djebel Uveinat Montara Dezerto
La montara regiono Tibesti havas aridan klimaton. La jara precipitaĵa kvanto estas sub 600 mm jare, sed apenaŭ ekzistas malmultaj aŭ neniuj grundoj kiuj povas percepti tiun ĉi humidecon. Tiuj grundoj estas aridaj dezertgrundoj. La maksimumaj temperaturoj estas ĉ. 30° Celsiuso en la malaltaĵoj kaj ĉ. 20 ° Celsiuso en altaĵoj. En vintro la temperaturo falis al ĉ. 12° respektive 9 ° Celsiuso.
La vegetaraĵo en la montaro de la Tibesti varias laŭ alteco kaj dekliveco. En la sudokcidentaj montaraj deklivoj situas la vadioj. Enneri Tegaham, Enneri Mi, Enneri Ké, kiu havas pro grandaj precipitaĵoj surfacan akvon, kiu ebligas la kreskon de la arboj kiel Hyphaene thebaica, Salvadora persica, Tamarix articulata, Faidherbia albida kaj aliaj tropikaj plantoj, Abutilon, Hibiscus kaj Tephrosia.
En la pli altaj regionoj de la montaro kreskas ĉe sudokcidentaj deklivoj la endemia Ficus teloukat, ĉe la okcidentaj deklivoj Myrtus nivellei kaj sur nordaj deklivoj Tamarix gallica nilotica.
La grandaj mamuloj en la montaroj estas Dorkas-gazelo (Gazella dorcas), kolhara amotrago (Ammotragus lervia) kaj gepardo (Acinonyx jubatus). En pli malgrandaj populacioj vivas tie Procavia capensis, Kaboleporo (Lepus capensis) kaj musedoj (de sp. Acomys).
Okcidentsahara Montara Vivozono
La flaŭro de tiuj ĉi vivozono dependas de la surfaca formo de la areoj. En la ebenaĵoj situas vastaj reg-oj, hamadoj kaj multaj vadioj kiuj havas influojn al la vegataraĵoj. En altaj regionoj la vegetaĵa bildo ŝanĝiĝas en sahara montara vivozono kun maloftaj kaj parte endemiaj plantoj kaj arboj, kiuj parte estas reliktoj el la humida pasinteco de la Saharo. Ekzemploj estas la Sahara cipreso Cupressus depreziana, la olivarbo Olea lapperrini kaj la mirto Myrtus nivellei.
La faŭno de la vivozonoj estas multflanka, ekzemple ĉi-tie vivas populacioj de Dorkas-gazelo Gazella dorcas, de Dama-gazelo Gazella dama sur la plataĵoj de la montaroj. Migrobirdoj el Eŭropo uzas la regionon por ripozi kaj travintri. Tie ankaŭ vivas multaj reptilioj kiel la serpentoj Telescopus obtusus aŭ Echis leucogaster. Ankaŭ amfibioj kiel la bufo Bufo viridis vivas en la regiono.
Sudsahara gresa kaj arbusta savano
La flaŭro en la nordo de tiu ĉi regiono estas sezona gresa savano, kiu kreskas en la somero pro la precipitaĵo en julio ĝis septembro. La faŭno konsistas ĉefe el Eragrostis, Aristida kaj Stipagrostis. Inter la poacoj kreskas herboj kaj arbustoj, kiel Tribulus, Heliotropium kaj Pulicharia. Precipe ĉe la vadioj kaj regionoj kun grundakvo kreskas la Vachellia tortilis kaj la Acacia ehrenbergiana. En la sudo de ĉi tiu regiono kreskas ankaŭ la panico Panicum turgidum.
En tiu ĉi regiono vivas apud la struto (Struthio camelus) ankaŭ grandaj mamuloj, kiel la adakso Addax nasomaculatus, la gazeloj Gazella leptoceros kaj Gazella dama, la hieno Hyaena hyaena, la gepardo (Acinonyx jubatus), la  likaono (Lycaon pictus).
Sahela Akacia Savano
La vivozono de la Sahela Akacia Savano estas seka savano aŭ dornarbusta savano. Ĝi allimas al la Suda gresa kaj arbusta savano kaj estas la plej granda parto de la Ĉada baseno. La topografio en tiu ĉi ekoregiono estas ebena, sen grandaj altaĵoj kaj montaroj. La kvanto de la tiea precipitaĵo varias inter 200 mm en la nordo kaj 600 mm jare en la sudo. La monataj maksimumaj temperaturoj varias inter 33 ĝis 36° Celsiuso, la plej malaltaj temperaturoj atingas 18 ĝis 21 gradoj Celsiuso en la plej malvarmaj monatoj. La flaŭro de ĉi tiu regiono estas savano kun dornarbustoj kaj arboj. La greslando dominas la unujarajn poacojn Aristida mutabil, Chloris prieurii kaj Cenchrus biflorus.
En tiu ĉi ekoregiono vivas granda diverseco de endemiaj bestospecioj. Inter la birdoj la Rustalaŭdo Mirafra rufa, la Maskolanio Lanius nubicus kaj la Punktita saknestulo Anthoscopus punctifrons estas endemiaj. Komence de la 20a jarcento ekzistis en tiu regiono grandaj gregoj da elefantoj, da Okcidentafrika ĝirafo (Giraffa camelopardalis peralta) kaj strutoj. Pro granda ĉasado la bestoj povas vivteni sin nur en naciaj parkoj. La iam en grandaj kvantoj vivanta Sabrokorna rektkornulo Oryx dammah ŝajne hodiaŭ estas formortinta.
Ĉadlaga Inunda Savano
La Ĉada lago dividiĝas en norda kaj suda lago. La norda lagoparto estas proksimume ses metrojn profunda. La suda lagoparto estas ĉ. 2 ĝis 3 metrojn profunda.
La faŭno de tiu vivozono de la suda lago konsistas el Cyperus papyrus, Phragmites mauritianus, Vossia cuspidata kaj aliaj marĉoplantoj, kiuj kreskas apud la lagobordo. Sur la malfermaj akvaj surfacoj trivas Pistia stratiotes. Ĉe la norda parto kreskas Phragmites australis kaj Typha domingensis.
Sezone en la pluvsezono, kreskas ĉe la suda lagobordo la tiel nomataj ‘‘Yaéré-gres-savanoj‘‘. La plej gravaj plantoj estas Echinochloa pyramidalis, Vetiveria nigritana, Oryza longistaminata kaj Hyparrhenia rufa. La Yaéré-vegetaĵaro mortas dum la seka sezono. En la humidaj zonoj de la Yaéré kreskas la tiel nomataj ‘Karal’- aŭ ‘Firki’-arbosavanoj. La plej gravaj arboj estas Acacia seyal sur la montetĉenoj kaj Acacia nilotica en la malaltaĵoj. La plantsurfaco de tiu ĉi arbosavano formas la 2 ĝis 3 metrojn altajn herbojn, kiel Caperonia palustris, Echinochloa colona, Hibiscus asper, Hygrophila auriculata kaj Schoenfeldia gracilis.
Okcidenta Sudana Savano
La Okcidenta Sudana Savano estas humida savano kaj kovras la sudokcidentan regionon de la Ĉada baseno en la ŝtatoj Niĝerio kaj Niĝero. Ĝi estas ebenaĵo sen grandaj altaĵoj. La Okcidenta Sudana Savano estas dividita per la Mandara-Montaro en la altlando de Kameruno. La temperaturoj estas en somero de 35 ĝis 40 °C kaj vintre 15 ĝis 20° Celsiuso. La jaraj precipitaĵoj varias de 600 mm en la nordo ĝis 1600 mm en la sudaj regionoj. La grundoj estas modere humidaj, estas meze fekundaj kaj submetiĝas al laterita veterdisfalo de tiu regiono.
La flaŭro de ĉi tiu vivozono estas maldensaj arbaroj kaj arbustaroj. La subkreskaĵoj konsistas el longtigaj gresoj kaj larĝfoliaj herboj. Laŭlonge de la riveroj kreskas galeriarbaroj.
Rudolfs Ŝtamers
EdE-Ŝ
Ĉada baseno
Okcidenta Sudana Savano
En la okcidenta sudana savano vivas granda nombro da diversaj bestospecioj, el kiuj multaj estas endemiaj. Grandaj populacioj de antilopoj Tragelaphus scriptus, de verukapro Phacochoerus africanus, de Etiopa klorocebo Chlorocebus aethiops, de varano Varanus exanthematicus, de Anuba paviano Papio anubis kaj de paviano Papio hamadryas vivas en tiu ekoregiono. La iam grandaj gregoj de elefantoj travivas nur en protektitaj zonoj.
Rudolfs Ŝtamers
Rudolfs ŜTAMERS, latvo, telegrafa oficisto. Nask. 1895. E-isto de 1924. Fondis 1929 E5 „Estonto“ en Liepaja. Kursgvidanto. Del. de UEA en L. de 1933.
Ĉada baseno
Orienta Sudana Savano
La Orienta Sudana Savano estas seka savano kaj ĝi disvastiĝas en la sudo de Ĉado kaj en la nordokcidento de la Centrafrika Respubliko. Ĝia topografio estas vasta ebena lando sen grandaj altaĵoj. La klimato estas de sektempo kaj pluvtempo. La plej altaj temperaturoj varias inter 30 ĝis 33 °C kaj la plej malaltaj de 18 ĝis 21 °C. La kvanto de precipitaĵo varias de 600 mm en la nordo kaj 1.000 mm en la suda parto.
La flaŭro de tiu ĉi vivozono similas al tiu de la Ocidenta Sudana Savano kun siaj maldensaj arbustoj. Plej gravas arbaroj el Anogeissus leiocarpus, Kigelia aethiopica kaj la Ruĝa akacio (Acacia seyal).
La faŭno plej ofta estas la musoj Mus goundae, kaj du reptiliaj specioj nome Rhamphiophis maradiensis kaj Panaspis wilsoni estas endemiaj. Kiel grandaj mambestoj ekzistas tie elefantoj (Loxodonta africana), la Afrika sovaĝhundo (Lycaon pictus), la leono (Panthera leo) kaj la gepardoj (Acinonyx jubatus).
Nordorienta Kong-arbara savana Vivozono
Tiu ĉi vivozono ĉirkaŭas la nordajn regionojn de la Nordekvatora Montarĉeno en la Centrafrika Respubliko kaj la altlandoj en Kameruno. Ĝi estas humida savano.
Ĝi estas mallarĝa transitzono inter la kongaj pluvarbaroj kaj la Sudan/Sahela gressavano. La norda kongarbara savana vivozono estas la plej norda arbara savana zono de la afrika kontinento kun granda kvanto de diversaj ekosistemoj. La jara precipitaĵo varias inter 1.200 kaj 1.600 mm. En la pluvtempo la temperaturo atingas 31 ĝis 34 °C kaj en la sekperiodo la minimuma temperaturo estas inter 13 kaj 18 °C.
La faŭno estas tre speciriĉa kaj distingiĝas je modera biodiverseco. Vivas tie elefantoj, la Kurtbuŝa rinocero Diceros bicornis, la antilopoj Taurotragus derbianus kaj en la orienta sektoro Tragelaphus eurycerus.
901
En la jaro 901 post Kristo okazis, interalie:
Soho
Soho estas areo de City of Westminster, parto de West End de Londono, Britio. Origine moda distrikto por la aristokrataro, ĝi estis poste unu el la ĉefaj distriktoj por distrado en la brita ĉefurbo ekde la 19-a jarcento.
La areo estis disvolvigita el farmareo fare de Henriko la 8-a en 1536, kiam ĝi iĝis reĝa parko. Ĝi iĝis paroĥejo per si mem fine de la 17-a jarcento, kiam konstruaĵoj ekestis disvolvigitaj por la supra klaso, ekzemple ĉirkaŭ la placo Soho Square jam en la 1680-aj jaroj. La Preĝejo de Sankta Anna estis establita fine de la 17-a jarcento, kaj restas grava loko; aliaj preĝejoj estas la Preĝejo de Ĉielenpreno de Maria kaj Sankta Gregorio kaj la Preĝejo de Sankta Patriko en Soho Square. La aristokrataro partikulare translokiĝis for meze de la 19-a jarcento, kiam ĉefe Soho estis forte frapita per epidemio de ĥolero en 1854. Dum multo de la 20-a jarcento Soho havis reputacion kiel bazo por la seksindustrio aldone al sia noktovivo kaj areo por sidejoj de la ĉefaj kompanioj de kinindustrio. Ekde la 1980-aj jaroj, la areo suferis konsiderindan altniveligon malprofite al la lokanoj. Ĝi estas nuntempe moda distrikto de restoracioj kaj oficejoj de amaskomunikiloj, kun nur malgranda restaĵo de seksindustrio. La geja londona komunumo abundas en Old Compton Street en Soho.
La reputacio de Soho kiel grava distrodistrikto de Londono devenas el teatroj kiel la Windmill Theatre ĉe Great Windmill Street kaj la Raymond Revuebar de la entreprenisto Paul Raymond, kaj el muzikkluboj kiel la 2i's Coffee Bar kaj la Marquee Club. Trident Studios havis sidejon en Soho, kaj la apuda Denmark Street estis hejmo de nombraj muzikeldonejoj kaj vendejoj de instrumentoj el la 20-a jarcento antaŭen. La sendependa brita kinindustrio estas centrita en Soho, inklude la britajn sidejojn de Twentieth Century Fox kaj de la "British Board of Film Classification". Apude al Soho estas la "Chinatown" (ĉina kvartalo) de Londono, centrita en Gerrard Street, kie estas ankaŭ kelkaj restoracioj.
9758 Dainty
9758 Dainty estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la brit-aŭstralia astronomo Duncan I. Steel elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan fizikiston Christopher Dainty, profesoron pri optiko ĉe Imperial College London. Li faris multnombrajn fundamentajn kontribuojn en la kampoj de stela ondbrila interferometrio, la karakterizado de la atmosfera turbulento, la difuzo kaj propagado de la lumo kaj la adaptiĝema optiko.
Eusébio (Cearao)
Eusébio estas municipo en brazila subŝtato Cearao. Ĝia nomo estas omaĝo al la aboliciismano Eusébio de Queiroz Matoso Câmara.
Lostau
Lostau estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2010 parto de la ampleksigita komunumo Möser en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de aprilo 2011 la komunumoparto havis 1948 loĝantojn.
Stacio Yoshino-Jingū
Stacio Yoshino-Jingū (japane: 吉野神宮駅 [Joŝino-Ĝinguu-eki], angle: Yoshino-Jingū Station) estas fervoja stacio en Joŝino, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Yoshino.
Mavro Ŝpicer
Mavro ŜPICER (naskiĝis en 1862, mortis en 1936) estis kroata esperantisto, majoro en pensio en Zagreb.
Gare de Gennevilliers (Tramtransporto en Parizo)
Gare de Gennevilliers estas haltejo de Tramvojo T1, situanta apud la samnoma stacidomo en komunumo Gennevilliers, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio.
Mavro Ŝpicer
Li estis pioniro de Esperanto, kaj fondis en 1908 la organizon Unuiĝo de Kroataj Esperantistoj en Zagreb, eldonis samjare lernolibron kaj broŝuron. En 1909 li verkis gramatikon kaj redaktis la gazeton La Kroata Esperantisto. En 1912 li eldonis la antologieton Kroataj Poeziaĵoj. En 1932 aperis lia traduko de la nacia hero-eposo La Morto de Smail-Aga Ĉengijiĉ, de Ivan Mažuranić.
Li ankaŭ verkis originalajn poemojn, recenzojn kaj proprajn artikolojn.
César Sampaio
César Sampaio (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1990 ĝis 2000 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Konferenco pri la estonteco de Eŭropo
Starpunkto de la Komisiono
En siaj politikaj orientiĝoj, la prezidanto Ursula von der Leyen priskribis la Konferencon jene: "Mi volas, ke civitanoj diru sian voĉon en la Konferenco pri la Estonteco de Eŭropo, kiu komenciĝos en 2020 kaj daŭros du jarojn. La Konferenco devas kunigi civitanojn, inkluzive signifan rolon por junuloj, civilan socion kaj eŭropajn instituciojn kiel egalaj partneroj. La Konferenco devas esti bone preparita kun klara amplekso kaj klaraj celoj, konsentitaj inter la Parlamento, la Konsilio kaj la Komisiono. Mi estas preta sekvi tion, kio estas interkonsentita, inkluzive per leĝdona agado, se taŭga. Mi ankaŭ estas aperta pri traktataj ŝanĝoj."
En ŝiaj "misiaj leteroj", kiujn von der Leyen asignis al la nomumitaj komisaroj, tri membroj de la nova kolegio de komisaroj respondecis pri la Konferenco pri la Estonteco de Eŭropo: Věra Jourová, Maroš Šefčovič kaj Dubravka Šuica. Dum Šuica ĉefe taskas prepari la Konferencon kunlabore kun la Eŭropa Parlamento, Jourová estas nomumita reprezenti la Komisionon ĉe la Konferenco. La ĉefa respondeco de Šefčovič estas la sekvado de la rezultoj de la Konferenco, kiuj estos entreprenitaj kune kun la Eŭropa Konsilio, la Konsilio de la Eŭropa Unio kaj la Eŭropa Parlamento.
Starpunkto de la Parlamento
La 16an de oktobro 2019, la Konferenco de Prezidantoj de la Eŭropa Parlamento decidis starigi Taĉmenton pri la Konferenco pri la Estonteco de Eŭropo. La taĉmento konsistas el unu reprezentanto por ĉiu politika grupo en la Eŭropa Parlamento kaj unu reprezentanto de la Komisiono pri Konstituciaj Aferoj (KKA), tamen iuj en la taĉmento ankaŭ estas en la KKA. Ĝi havas la taskon prepari "proponon pri la aliro de la Parlamento al la Konferenco pri la Estonteco de Eŭropo, inkluzive de interalie la amplekso, la regado, la daŭro, la strukturo, la koncernatoj, la celoj kaj la atendataj agoj kaj rezultoj." La anoj de la taĉmento estas:
Paralele al la kunsidoj de la taĉmento pri la Konferenco pri la Estonteco de Eŭropo, la Komitato pri Konstituciaj Aferoj (KKA) estas debatanta. En novembro 2019, la KKA komencis sian debaton pri kiel formi la strukturon kaj amplekson de la Konferenco: kiel impliki civitanojn, reprezentantojn de civila socio kaj landajn parlamentojn; kiel kreskigi desubesupren-a aliron, prefere ol desupresuben-a. Pri la partopreno de civitanoj, iuj substrekis, ke la kriterioj por elekto estus gravaj por certigi inkluzivan partoprenon en respekto de diverseco kaj seksa ekvilibro. Pri la eblaj temoj de la Konferenco, la KKA debatis pri la temoj de la leĝdona iniciato de la Parlamento, de la Konsilio kiel dua ĉambro, de la jura regado, de la kvalifikita majoritata voĉdonado en la Konsilio, de la pintokandidato, de la transnaciaj listoj, kaj pri ekonomia regado, sociaj politikoj, travidebleca registro, kaj sendependa prietika institucio. La 9an de decembro 2019, la KKA prezentis opinion pri la strukturo, labormetodoj kaj temoj de la Konferenco.
Starpunkto de la Eŭropa Konsilio
La 26an de novembro 2019, fariĝis publika, ke la franca kaj germana registaroj ellaboris ne-oficialan dokumenton pri la Konferenco. Post komenca prokrasto pro la pandemio de korona viruso en 2020, la Eŭropa Konsilio konsentis pri ilia komenca pozicio en junio 2020 deklarante, ke "la konferenco devas esti lanĉita tuj kiam la epidemiologiaj kondiĉoj permesas ĝin" kaj ke la fokuso devas esti sur kiel disvolvi politikojn de EU mez- kaj longtempe por trakti pli efike la defiojn alfrontantajn Eŭropon. La Konsilio eksplicite specifis, ke la Konferenco ne eniras en la kampon de la Artikolo 48 de la Traktato pri Eŭropa Unio (TEU), certigante, ke iuj eblaj traktataj ŝanĝoj estas aŭ tute ekster la kampo de la Konferenco aŭ devus trairi apartan proceduron post la fino de la Konferenco en 2022.
Reta diskuta platformo (ekde aprilo 2021)
La civitana dialogo komenciĝis la 19-an de aprilo 2021 kun reta platformo ĉe futureu.europa.eu, kie la eŭropunia civitanaro eblas proponi reformojn kaj debati ilin. Multaj pliaj retaj eventoj estas planitaj en la tuta Unio.
Pli ol tridek proponoj afiŝitaj ĝis komence de oktobro 2021 rilatas al Esperanto
La temoj estas aranĝitaj laŭ dek kategorioj:
Inaŭgura ceremonio (la 9-an de majo 2021)
Je la Tago de Eŭropo, dum la portugala prezidanteco de la Konsilio, okazis la solena inaŭguro en la Eŭropa Parlamento. Parolis inter aliaj la Prezidanto de la Eŭropa Komisiono Ursula von der Leyen kaj la franca Prezidanto Emmanuel Macron, kiu en sia alparolo substrekis la gravecon de "grandaj revoj kaj ambicioj".
Savigny-le-Sec
Savigny-le-Sec estas franca komunumo, kiu situas en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Botuporã
Botuporã estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 11.154 loĝantojn en 2010.
1560 Strattonia
1560 Strattonia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon Frederick John Marrian Stratton.
Mikaelo Teleki (1671-)
TELEKI Mikaelo, grafo estis hungara magnato, grandbienulo naskita en Sorostély ĉirkaŭ 15-an de januaro 1671 kaj mortinta en ? 1720. Li estis filo de kanceliero Mikaelo Teleki.
Boquira
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Centra sudo de Bahio kaj estas la administra centro de la samnoma mikroregiono  (mikroregiono). Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Brunpuga enanto
La genra nomo, Oenanthe, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka oenos (οίνος) "vino" kaj anthos (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj. . La latina specifa scienca nomo de la specio aŭ subspecio O. chrysopygia devenas el latinigitaj vortoj de la antikva greka signife “ĥrisos” por “oro” kaj “pigos” por “pugo”, kio prave markas la specifecon de tiu specio kun ruĝeca vosto. Tiele ankaŭ la nomoj en Esperanto de ambaŭ specioj aŭ subspecioj kongruas kun tiu ideo, kvankam ne plene koincidas en ununura koncepto.
Trilovireo
Disvastiĝo
Ties reprodukta vivejo estas malfermaj deciduaj kaj miksitaj arbaroj el suda Alasko tra sudokcidenta Kanado kaj la tuta Usono (escepte la plej sudorienta pinto kun Florido) al orientaj montarĉenoj en Meksiko kaj Okcidenta Florido. Ĝi ofte nestumas laŭlonge de riveroj. Ĝi migras al suda Meksiko kaj Gvatemalo kaj Honduro en Centrameriko. En sudorienta Meksiko estas populacio de loĝantaj birdoj la tutan jaron. La vintrejoj estas kutime malfermaj arbaroj.
Boquira
La subŝtata ĉefurbo Salvadoro de Bahio situas en distanco de 651 kilometroj.
1558
En la jaro 1558 post Kristo okazis, interalie:
Trilovireo
Aspekto
Plenkreskulo estas 12 cm longa kaj pezas 12 g. Ili estas ĉefe olivecgrizaj en kapo kaj supraj partoj kun blankaj subaj partoj kun iom da flaveca nuanco ĉeflanke; ili havas brunajn okulojn kaj la bridareo estas hela iom flaveca en komenco de frunto kontrasta kun pli malhelgriza komenco de ĝenerale griza krono. Estas blanka larĝa kaj markata superokula strio, grizeca traokula strio kaj hela marko subokula. Ili havas dikajn bluecgrizajn krurojn kaj fortikan bekon. Okcidentaj birdoj estas ĝenerale pli malgrandaj kaj havas pli malhelajn grizajn kronojn. Ĉiukaze temas pri senmarka birdo (nek flugilstrio nek okulringo) pli facile aŭdata ol vidata.
Mikaelo Teleki (1671-)
Kariero
Teleki studis en Koloĵvaro, poste li servis en kortego de reganto Apafi la 1-a. En 1692 li estis kapitano de Kővár, la 18-an de januaro 1704 post sepsemajna sieĝado li kapitulacis kaj aliĝis al Francisko Rákóczi la 2-a. En 1711 li akceptis la pactraktaton de Satmaro kaj 13-an de oktobro 1715 li rericevis la ĉefkapitanecon pli fruan. Lia taglibro estas grava fonto de la tiama Transilvanujo.
NGC 1902
NGC 1902 (alia indiko — ESO 85-SC66) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Trilovireo
Kutimaro
La kanto estas agrabla rapida trilado (kio nomigas la specion) kun altataona lasta noto, simila al tiu de la Bunta paserino, tre ofte elsendata el altaj arbopintoj. Estas subtilaj diferencoj en kanto inter orientaj kaj okcidentaj birdoj, almenaŭ kie la teritorioj koincidas en Alberto. Kelkaj fakuloj disigas la orientan kaj okcidentan rasojn de tiu specio (ĉefe pro la kanto kaj kutimaro anstataŭ pro la simila aspekto) en du separatajn speciojn:
NGC 1902
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Trilovireo
Du formoj
La Orienta trilovireo, V. gilvus, reproduktas el centra Alberto kaj norda Montano orienten kaj suden tra plej parto de Usono kaj partoj de suda Kanado, for de la teritorio de la antaŭe menciata grupo. Ili vintras sude de la Istmo de Tehuantepeko el sudcentra Ĉiapaso al Nikaragvo. Ĝi finas sian aŭtunan plumoŝanĝadon en la reproduktaj teritorioj, dum la grupo swainsonii finas ĝin post eliro.
Lys-lez-Lannoy
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, historie nederlande Lis bij Lanno respektive okcidentflandre Lis by Lanno, "Lis apud Lannoy/Lanno" - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Mikaelo Teleki (1671-)
Kariero
(Elekta eldono: Ifjabb Teleki Mihály II. Rákóczi Ferenc főtisztjének naplója kun enkonduka studo de Alfréd Temesi, Bp., 1960).
Moisès Broggi
Moisès Broggi i Vallès (Barcelono, Katalunio 18-a de majo 1908 - 31-a de decembro de 2012) estis kataluna politikisto, ĥirurgo kaj pacifisto.
Ormesson-sur-Marne
Ormesson-sur-Marne [] estas franca komunumo en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 9,945 loĝantojn en la jaro 2012.
Moisès Broggi
Biografio
Li naskiĝis je 18-a de majo de 1908 en Barcelono, en la kvartalo de la Eixample, en la strato Parizo. Je 1912, kiam li estis 4, tuta la familio transloĝiĝis al vilao en Sant Gervasi, en la strato Zaragozo. Antoni Broggi, lia patro, kaj Elisa Vallès, lia patrino, estis simpatiantoj de la Lliga Regionalista, pro tio ili pasigis multe da vesperoj rigardinte katalunajn teatrajn prezentadojn. Lia frato estis aktivisto forta de Estat Català.
Je 1941 Moisès Broggi edziĝis Angelinan kaj ili havis sep gefilojn.
Trilovireo
Du formoj
La Brunkrona vireo (Vireo leucophrys), loĝanta en Centrameriko kaj norda Sudameriko, estis foje konsiderata samspecifa kun la Trilovireo.
Brunpuga enanto
Temas pri mezgranda birdo 14 al 15 cm longa kun enverguro de 26–37 cm kaj pezo de 20-26 g. Tiu specio aperas kiel du tre diferencaj subspecioj. La masklo de la nomiga raso (O. x. xanthoprymna) havas nigrajn vizaĝon, gorĝon kaj flugilojn. La dorso brungriza kontrastas kun la subaj partoj blankecaj kun iom da ruĝa nuanco plej sube. La pugo estas ruĝeca kontraste kun la blanka vostobazo, kies fino estas nigreca renversita 'T'. La ino similas, sed la nigro de la vizaĝo estas malpli markata aŭ eĉ nenia kaj la vostobazo estas kutime tutruĝa.
La reprodukta teritorio estas en Kurdistano (kaj de tie unu el la nomoj), tio estas sudorienta Turkio, norda Irako kaj okcidenta Irano, do sub Kaŭkazo. La raso chrysopygia estas iom pli orienta. Ne mankas intermezaj individuoj en la koincida teritorio. Ili migras suden vintre en Arabion kaj nordorientan Afrikon en Egiptio kaj Sudano, kvankam la sudaj birdoj moviĝas nur mallongdistance. La preferata habitato estas rokaj deklivoj, ĉiukaze kun disa vegetaĵaro. Ili evitas la terkulturejojn.
La nesto estas konstruita en fendo de rokoj aŭ muro aŭ eĉ en deklivo de abelmanĝuloj. Temas pri iom fuŝa nesto el planta materialo. La ino demetas 4 al 6 bluecblankajn ovojno. La kovadon, kiu daŭras ĉirkaŭ 13 tagojn, faras nur la ino.
Ili manĝas ĉefe insektojn, kiel formikoj, koleopteroj kaj larvoj de lepidopteroj. Ili traserĉas ilin ĉefe surgrunde per rapidaj kurado kaj bekofrapado, sed ili povas ankaŭ gvati el roka ripozejo aŭ traserĉi inter foliaro kaj elpreni predojn per beko.
Mutten
Pri la komunumo
Mutten (en la romanĉa lingvo Mut) estas komunumo de la komunumaro Alvaschein kaj la distrikto Albulo en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 82 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Mutten estas valza komunumo meze en la romanĉlingva Grizono. Ĝi situas ĉe la norda deklivo de la monto Muttnerhor alte super la valo de la rivero Albulo. En nordoriento la komunuma teritorio atingas la bordon de la rivero. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Mutten mem la vilaĝetoj Stafel sur alteco de 1761 m s.m. kaj Obermutten sur alteco de 1863 m s.m. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,96 km², de kiuj 60,2% estas kovritaj de arbaro, 29,3 % servas por agrikulturo kaj 1,2% por setlado.
Trafiko
Mutten situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto Mutten estas konektita per poŝtaŭtolinio al Thusis.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mutten datiĝas verŝajne el la jaro 1363 kiel unz uff die Mutten, tamen la aŭtentikeco de la dokumento ne certas. En la jaro 1549 menciiĝis Senjoro Hans ab Mutten. En la jaro 1851 Mutten estis la sola germanlingva komunumo en la romanĉlingva komunumaro Alvaschein. La konstruo de veturebla vojo en la jaro 1869 ebligis al la komunumo modestan turismon. En la jaro 1946 inscendio detruis grandan parton de la vilaĝeto Obermutten.
Bonifaz Negele
Bonifaz NEGELE (naskiĝinta la en Wels, mortinta la  en Steinerkirchen an der Traun/Distrikto Wels-Land) estis aŭstra benediktano kaj abato de la Abatejo Kremsmünster.
Vivo
Benediktaniĝo estis en la 13.4.1625, ordinado sacerdota en Romo en la 1.6.1633. Li estis la 55-a abato de la Kremsmünster-abatejo. Dum lia regado la monakeja kirko ricevis la nunan grandan sonorilon, la korton kun francstilaj areoj, la t.n. "moskeon" (pavilono osmanstilaa, samtempe belvidejo) kaj la forcejojn.
Grandaj esperoj metitaj en lia elekto evidentiĝis vanegaj. Imitante antaŭulojn kelkajn li antaŭ ĉio intencis pliriĉigi siaj familion. Pro tio li ekz. aĉetis la bienon de Regau donaconte ĝin al la patro Augustin Negele. La mastrumado abateja estis ĝenerale tro diboĉa. Post plendoj kapitularaj de 1643 Negele devis akcepti la kontrolon de la landa estro Johann Johann Ludwig von Kuefstein kaj de la provosto Leopold Zehetner de la konvento St. Florian. El tia malbona situacio Negele provis fuĝi kun ŝtelitaĵoj. Sed li arestitis ĝustatempe. Post proceso en oktobro 1644 li perdis la abatejajn dignecojn. Post malliberiĝo ene de la konvento li rajtis pasigi la naŭ lastajn vivojarojn kiel animzorganto en Steinerkirchen.
Fondaĵo Hanso
La fondaĵo Hanso estas institucio en la serio Lost. Ĝi aperis en la epizodo Orientation (Informilo) La aferisto de la Fundaĵo estas Alvaro Hanso. Li estas aperis en la Informilo Video.
Johann Moritz von Nassau-Siegen
Johann Moritz von Nassau-Siegen (en Brazilo nomata Maurício de Nassau) (naskiĝinta la  ,   aŭ  1604 je Dillenburg; mortinta la  en Berg und Tal en la komunuma parto Hau de la komunumo Bedburg-Hau) estis nederlanda kampomarŝalo, filo de Johano "la Meza", grafo de Nassau-Siegen, kaj Margareth, princino de Holstein-Sonderburg.
Li studis en la universitatoj de Herborn, Bazelo kaj Ĝenevo (Svisio). La junulo eniris la nederlandan armeon dum la tridekjara milito kaj partoprenis la batalojn de Breda (1625), Maastricht (1632) kaj Schenckenshaus (1636).
Dum 1632 li komencis konstruadon de palaco Mauritius, en Hago, projekto kiu malpligrandigis liajn monrimedojn. Pro tio, li akceptis la inviton administri la Nederlandan Brazilon.
Nassau sur ŝipo forlasis havenon de la nederlanda insulo Texel la kaj alvenis Recifon la.
Abdulkadir Inan
.
Johann Moritz von Nassau-Siegen
Bona administranto, sub lia regado (1637-1644) la nederlanda kolonio de Brazilo atingis la plej altan rangon. Li solidigis la militan okupon de provincoj Pernambuko, Paraibo, Alagoaso kaj Norda Rio-Grando kaj aneksis la provincojn Cearao, Serĝipo kaj Maranjo. Johann Moritz von Nassau-Siegen faciligis la monprunton al brazilaj sukerfabrikantoj kaj permesis la religian liberecon por altiri judojn, kiuj konstruis en Recifo la unuan sinagogon de Ameriko.
Abdulkadir Inan
Biografio
Fathelkadir Suleymanov (en ekzilo prenis la pseŭdonimon Abdulkadir Inan) naskiĝis en la Baŝkira vilaĝo de Ŝiga (nun Sary Kuldyak Ĉelabinska provinco). Sia patro, Mustafa, instruis en la madrasoj, kaj sia patrino, Zakia, kiu naskiĝis en la vilaĝo de Bulatov (Argayashsky Distrikto, Ĉelabinska provinco), havas en lia genealogia arbo kiel unu el la prapatroj Bikkulov Galikeeva - la baŝkira heroo Salavat Julajev. Li iris al lernejo ĉe la loka moskeo, kaj poste en Ĉelabinska. Fathelkadir Suleymanov ĉeestis en la madraso Rasul en Troick.
Johann Moritz von Nassau-Siegen
Por reformi Recifon, li kreis la kvartalon Mauritsstadt, kun kanaloj, digoj kaj defluejo. Konstruis la palacojn Vrijburg kaj Boa Vista, botanikan kaj zoologian ĝardenojn, muzeon kaj astronomian observejon. El Eŭropo li altiris artistojn, kuracistojn kaj sciencistojn kiel Albert Eckout, Frans Post, Sebastianzoon Cornelis Goliath, Georg Marcgraf kaj Willem Piso.
Abdulkadir Inan
Biografio
De 1913 ĝis 1916 estis la plej fekunda en verkado de biografio, poemoj kaj artikoloj eldonitaj en la ĵurnalo de la Triunuo "Vakyt" - "Sekva", tiam Ĉelabinska, Ufa kaj Sterlitamak. Li estas eldonita sub la pseŭdonimo "Inan" (signifas mi kredas) kaj klarigas lin kiel sekvas: "«Mi kredas je tri aferojn. La unua - la religio de Islamo, la dua - la scienco, la tria - la granda turklingva nacio. Familia nomo Inan estas mia kredo en ĉi tiuj tri fortoj.»"
Pontevès
(jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Abdulkadir Inan
Biografio
En la printempo de 1918 kiel delegito de Metelevsky paroĥo (nun kun. Meteleva Argayashsky Chelyabinsk regiono) partoprenis en la Kongreso de la islamanoj de la Uraloj, en Chelyabinsk. Post la eliro la registaro Aŭtonoma Respubliko de Baŝkirio de Orenburgo, en Chelyabinsk li estis nomumita la eldonista estro de la baŝkiria registara ĵurnalo Baŝkort. " En 1919-1920, kiel membro de Baŝkira Registaro prenis aktivan parton en la politika sistemo de la Baŝkira Respubliko, laborante en Sterlitamak, Ufa kaj Moskvo.
27622 Richardbaker
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Konkordoformulo
Konkordoformulo (latine: Formula concordiae) estas la sesa kaj lasta inter la kredkonfesaj libroj de luteranismo kies skribon komisiis princelektisto Aŭgusto. Per ĝi kvazaŭ difiniĝis ortodokseco (kp. Gnesioluteranoj).
27622 Richardbaker
Nomo
Ĝia nomo honoras Richard Baker, kiu servis en la Aerarmeo dum kvar jaroj antaù fariĝi aerospaca inĝeniero. Li laboris en la aerospaca industrio, fakiĝinte en analizo de trajektorio por la lanĉo-veturilo Delta kaj en robotiko por la Internacia Kosmostacio. Li servis en la Konsilantaro de la Observatorio Lowell.
Konkordoformulo
Historio
Post la morto de Marteno Lutero la saksia princelektisto pagis 80.000 talerojn en majo 1577 por ke ĉe Berge-monaĥejo en Buckau (Magdeburg) pluraj elstaraj teologoj ekaktivu. Ideo estis surpaperigo porĉiama de difino pri vere aŭtentika luterana kredo. Ĉefa kialo estis la emo de multaj simpatii kun la ideoj de Johano Kalvino. Aŭgusto en 1576 unue en ĉe Kastelo Lichtenburg en Prettin, poste en ne tro fora Torgau kunvenigis teologojn. Ili komence verkis Torgauer Buch, akre disputitan skribaĵon. Tuj faritis nova verko nome Konkordoformulo kies aprobon subsigne deklaris tri princelektistoj, 20 princoj, multaj grafoj kaj regnaj deputitaroj. Presiĝo estis ekde 1580.
Sume kelkfoje ĉiuj luteranismaj kreddeklaraj skribaĵoj nomiĝas Konkordienbuch, do Konkordolibro.
Partoj
La verko konsistas el 12 artikoloj kies latinlingvaj titoloj estas la jenaj:
Ojuelos de Jalisco
Ojuelos de Jalisco estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Ojuelos de Jalisco. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 064.
Johann Moritz von Nassau-Siegen
Post sep jaroj, li ekkonfliktis kun la nova administro de la Nederlanda Okcidenthinda Kompanio (WIC) kaj lasis sian postenon la.
Ojuelos de Jalisco
Geografio
Ojuelos de Jalisco apartenas al la regiono Altos Norte kiu situas en la nordoriento de la subŝtato Jalisco (nordoriente de la regiono Altos Sur). Al tiu regiono apartenas 8 komumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28081 loĝantojn. El tiuj estis 13661 viroj kaj 14420 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1316,62 km². La meza alteco estas 2220 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 17,1 C. En la komunumo estas 473,5 mm da precipitaĵo jare.
Johann Moritz von Nassau-Siegen
En Eŭropo, li ricevis promocion al Generalo de Kavalerio kaj estis nomita komandanto de gardo de Wessel. Estis estro de Kleve (1647) kaj ambasadoro apud la kortego de Frankfurto ĉe Majno. En 1652 fariĝis Komandanto de Ordeno de Johanitoj por norda Germanio kaj ricevis la titolon princo de Sankta Romia Imperio. Batalis kontraŭ la episkopo de Münster (1665) kaj, poste, kontraŭ la francoj (1667) kaj hispanoj (1671). Sepdekjaraĝa li estis nomita provincestro de Utrecht (1674).
Ojuelos de Jalisco
Sociogeografio
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 7005 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6105 scipovis legi kaj skribi kaj 897 viroj estis analfabetoj. Do 12.81 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 7658 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 6291 sciis legi kaj skribi kaj 1366 virinoj estis analfabetoj. Do 17,84 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Ojuelos de Jalisco vivis 21972 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 5 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,023 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Abdulkadir Inan
Biografio
Ekde aprilo de 1920, Inan estas membro de la estraro de la ŝtata eldonejo de Baŝkira ASSR. Nekonsentita kun la limigo de la rajtoj de la Respubliko, por protesti kontraŭ la decido de la Centra Plenuma Komitato kaj SNK de la RSFSR "Sur la ŝtata sistemo de la Aŭtonoma Sovetia Baŝkira Respubliko" datita 19-an majo de 1920, forlasis lian postenon kaj iris al Centra Azio, kaj poste en 1923 kune kun Zeki Velidi Togan forlasis la Sovetunio.
Jaime R. Echavarría
Jaime R. Echavarría, Jaime Rudesindo Echavarría Villegas, (Medeĝino (Kolombio), novembro 13a de 1923 - Medeĝino, januaro 29a de 2010) estis kolombia kanzon-komponisto.
Abdulkadir Inan
Biografio
Post du jaroj da vagado en Afganio, Irano, Barato kaj Eŭropo, en 1925 Inan restis en Turkio, kie li pasigis la reston de sia vivo. Li laboris ĉe Instituto de Turklingva Studoj, en 1933-1944, en Turka Lingvistika Societo - 1955-1961 kaj en Universitato de Ankaro - 1964-1971. Li laboris ĉe la Instituto de turklingva Studoj en Istambulo kaj en la Turka Lingva Socio, Sekcio de Religio kaj Kultura Instituto. Ĉe la universitato, li instruis Altay-n, Sakha-n, Tuvio-n kaj Ĥakasa lingvojn. Poliglotulo, konis ne nur la turkan, sed ankaŭ la araban, germanan kaj persan. Laborante kun verkoj en tiuj lingvoj al li permesis atingi la profundecon de etnologio, popolaj tradicioj, folkloro kaj antaŭ-islamaj kredoj de multaj Tjurkaj popoloj.
Scienca aktiveco
Dum pli ol 60 jaroj de sia scienca kariero li kreis pli ol 300 ŝlosilaj verkoj pri turka historio, etnografio, folkloro, lingvistiko kaj literaturo kaj filozofio. En la verkoj de Abdulkadir Inan "Bashkort moңo", "Akshay Batyr", "Monlam tan" (malĝoja nokto) laŭdis la heroan pasintecon de la Baŝkira popolo. La historia dramo "Salauat Batyr" eniris al la repertuaron Baŝkira teatro dramo.
Lia esplorado temigis la historion, antropologion kaj lingvistikon de la turka popolo, la problemoj de antaŭ-islama kredoj kaj la disvastiĝo de Islamo en la regiono de Volgo-Uralo kaj Siberio.
Jaime R. Echavarría
Jaime R. Echavarría estis filo de Jaime Echavarría Echavarría kaj Alicia Villegas Ángel. Lia patrino mortis en akcidento kiam li estis 3-jaraĝa. Li havis kvar gefratojn: Luis, Frank, Beatriz kaj Emma. Li edziĝis al sinjorino Rosa Elena López Gómez, kun kiu naskis kvin filojn: Alfredo, Francisco, Jaime, Martín kaj Tomás. Post finiĝo de tiu geedza vivo, lia kunulino dum la lastaj 15 jaroj estis sinjorino Mariela Pizano.
Abdulkadir Inan
Memoro
En Turkio, Abdulkadir Inan estas konsiderita lumaĵo de hejma scienco, kaj ankaŭ en la mondo de turklingva
Jaime R. Echavarría
Li estas plej konata kaj fama kiel komponisto de kanzonoj (proksimume 58) diskonataj precipe en Kolombio kaj tuta Hispanameriko. Tamen, li estis inĝeniero pri kemio studinta en la Pontifika Universitato Bolivarana. Tiurilate, li estris kompanion industrian kaj komercajn de la kemia fako: Productos Qímicos Panamericanos (Kemiaj Produktoj Tutamerikaj). Li apartenis ankaŭ al al estraro de la kompanio de trinkaĵoj "Gaseosas Posada Tobón" (Postobon) kaj de la kompanio Grulla.
Li ankaŭ estis ŝtata funkciulo: departamentestro de Antjokio (1974.08.19 — 1975.08.30), ambasadoro de Kolombio en Etiopio kaj Svislando kaj nacia direktisto de eksterlanda komerco en Kolombio. Dum lia ofico kiel departamentestro de Antjokio, menciindas liaj klopodoj por malcentrigi la administradon el la ĉefurbo Medeĝino, pliigante la relativan gravecon de aliaj municipoj de la departemento. Ankaŭ de tiu ĉi ofico, kaj kunlabore kun sia Sekretario pri Financoj, li instigis kaj helpis la fondon de Fakultato pri Medicino en la Pontifika Universitato Bolivarana.
Abdulkadir Inan
Memoro
En sia patrujo, la nuntempa vilaĝo Sary Kuldyak (Ĉelabinska provinco, Rusio) Abdulkadir Inan havas memoraĵan platon.
Karpacz
Karpacz (prononcu: kArpaĉ), ĝis la jaro 1945 germanlingve Krummhübel, estas urbo en la provinco Malsupra Silezio (Dolny Śląsk) en la sudokcidento de nuna Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Karpacz en distrikto Jelenia Góra. Fine de en la urbo vivis.
Jaime R. Echavarría
Jaime R. Echavarría ankaŭ estis verkanto de kolumnoj en la kolombia ĵurnalo El Espectador. Li ricevis plurajn omaĝpremiojn pro siaj komponaĵoj.
En la muzika kampo li estis bonega pianisto, sed precipe komponisto. Li debutis kiel interpretisto de siaj kanzonoj en 1961 por la fonografa kompanio  Sonolux, ludante li la pianon kaj kun guitaro ludata far Luis Uribe Bueno.
Li estis direktoro de la "Kolombia Asocio de Interpretistoj kaj Fonografaj Produktantoj" Acinpro, organizaĵo kiu en Kolombio superrigardas la enspezigon de pagoj pro rajtoj de aŭtoreco por naciaj artistoj, socianoj de tiu organizaĵo.
En 1982 li estis en Argentino, kune kun la kompinisto Eduardo Cabas, kie simfonia orkestro surdiskigis kelkajn el liaj komponaĵoj.
Liaj kanzonoj estis kantataj far famaj hispanamerikaj kantistoj, inter ili: Armando Manzanero, Alci Acosta, Alfonso Ortiz Tirado, María Marta Serra Lima, Helenita Vargas kaj la paro Garzón kaj Collazos. La muzikbando Nueva Gente surdiskigis 36 kanzonojn de la komponisto, kaj en 15 el ili li mem ludis la pianon.
Karpacz
Situanta ĉe la la nordaj deklivoj de la Gigantmontaro, proksime al ties plej alta monto Neĝulo (pole: Śnieżka), ĝi estas grava centro de turismo. En la vintraj monatoj la loko estas unu el la plej konataj vintrosportejoj de la regiono.
La plej proksima internacia flughaveno estas en Vroclavo.
Geografio
Karpacz situas en alteco de 480 ĝis 885 m super la marnivelo. Sude de la urbo troviĝas la ĉefa kresto de Gigantmontaro kun la ĉeĥa-pola limo.
Historio
En la regiono de Karpacz mezepokaj ministoj serĉis plumbon kaj feron. Dokumento de la jaro 1599 mencias minejon Krummhübel (prononcu proksimume: krUmhibl). Tiun (germanan) nomon la setlejo havis ĝis 1945 kiam ĝi fariĝis parto de Pollando. Post ligo al la fervoja reto (1895) disvolviĝis kelkaj metalprilaboraj firmaoj kaj kreskis la signifo de la turismo. Post la Dua mondmilito inter 1945 kaj 1947 okazis forpelo de la germanaj kaj almigro de polaj loĝantoj. En la jaro 1960 Karpacz ricevis la urbajn rajtojn.
Johann Moritz von Nassau-Siegen
Johann Moritz von Nassau-Siegen mortis la en Berg und Tal apud Kleve.
Ojuelos de Jalisco
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Lipót Kauser (arkitekto)
Lipót Kauser [kaŭzer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lipót Kauser estis hungara arkitekto. Lia nepo estis samnoma Lipót Kauser (juristo). Lipót Kauser naskiĝis la en Pest (urbo). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Lipót Kauser post lernado iĝis arkitekto, kiu partoprenis ĉefe en projektoj de konstruaĵoj en Buda kaj Pest. Li ofte laboris kun Lajos Frey, Frigyes Feszl kaj Károly Gerster. Lia kutima arkitekta stilo estis la romantikismo.
Duktobendo
Duktobendo (angle duct tape aŭ duck tape, (dukto (glu)bendo) estas memglua kaj akvorezista speco de tekstilbazita glubendo
Duktobendo estas oleo- kaj akvorezista kaj tial taŭga por provizoraj riparoj. Ĝi estas praktike tre uzebla ĉar ĝi estas laŭlonge fortega kaj laŭlarĝe facile ŝirebla.
Nomo
Verŝajne la nomo ekestis dum la Dua Mondmilito. Ĝi estis uzata en la armeo. Antaŭe jam ekzistis speco de glubendo kiu estis akvorezista kiel la haŭto de anaso ('duck').
La nomo duct tape nur en la 1950-aj jaroj ekuzatis ĉar la glubendo estis multuzata en la konstruado por envolvi aertubojn ('air ducts'). Ĝi tiam ankaŭ ricevis ĝian arĝentkoloran aspekton. La usona kompanio (ShurTech Brands, LLC) produktas ekde 1980 duktobendon sub la komerca nomo Duck Tape. Laŭ kelkiuj la nomo duck tape ankaŭ pli frue estis uzata sed por tio ne estas pruvoj.
San Juan Mixtepec (Miahuatlán)
San Juan Mixtepec estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo havas la saman nomon. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 209. Indas ne konfuzi la urbon kaj komunumon kun la samnoma urbo kaj komunumo San Juan Mixtepec (Juxtlahuaca) en la distrikto Juxtlahuaca ("distrikto 08").
Geografio
San Juan Mixtepec apartenas al la distrikto Miahuatlán ("distrikto 26") al kiuj apartenas entute 32 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 903 loĝantojn. El tiuj estis 396 viroj kaj 507 virinoj. La komunumo havas surfacon de 53.59 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2050 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 837 indiĝenoj. El tiuj 763 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 763 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Ŝtato kaj Revolucio
EdE-ŜŜtato kaj Revolucio. De Lenin, el la rusa trad. Gregoro Demidjuk, eldonis SAT, 1926, 150 p.
„Tiu energia pledado estas ĉefe komentario de paĝoj ĉerpitaj el Marks kaj Engels. La tuto apogas sin sur senĉesa akra kritiko de l‘ demokrataj socialistoj. La traduko estas taŭga.“ (U S., ,E, 1926, p: 13.)
1588
1588 estis superjaro komenciĝanta vendrede (ligilo montras kalendaron). En la jaro 1588 post Kristo okazis, interalie:
12246 Pliska
12246 Pliska estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la bulgara astronomino Violeta G. Ivanova elde la Observatorio Roĵen proksime de Smoljan (Bulgario).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Pliska (cirile : Плиска), unua ĉefurbo de Bulgario, fondita en 681. La konvertiĝo al kristanismo de Boris la 1-a okazis en Pliska en 855. Tie li akceptis la disĉiplojn de la fratoj Sanktaj Cirilo kaj Metodo, kreintoj de la slava alfabeto. Pliska ankaŭ estas la naskiĝloko de la malkovrintino.
19393 Davidthompson
19393 Davidthompson estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Lajos Mack
Lajos Mack [lajoŝ mak], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mack Lajos estis hungara ceramikisto, skulptisto. Lajos Mack naskiĝis en 1876 en Pozsony (Hungara reĝlando, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis en 1963.
Biografio
Lajos Mack studis skulptoarton en Akademio de Belartoj de Vieno de Hermann Helmer inter 1892-1896, poste en majstrolernejo de Carl Kundmann 3 jarojn. Inter 1899 kaj 1916 li laboris en ceramika metiejo de Vilmos Zsolnay en Pécs. Lia unua tasko estis krei husarajn figurojn al mondekspozicio de Parizo en 1900. En la sekvaj jaroj li planadis ceramikajn vazojn, ujojn kaj ankaŭ reliefojn, skulptaĵojn. En 1916 li soldatiĝis, post la 1-a mondmilito li revenis al sia naskiĝurbo. Liaj artaĵoj estis tiel popularaj, ke en la 1930-aj jaroj li revenis al Pécs kaj laŭ la gipsaj formoj li denove rekreis ceramikajn artaĵojn.
Câțcău
Câțcău [kıckəŭ] (hungare: Kackó [kacko:]) estas komunumo en Rumanio nordokcidente de Dej. Administre apartenas al ĝi Muncel kaj Sălișca.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 576 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 547 (rumanoj, 4 % da hungaroj). En la censo de 2002 la 1 622 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn:
3,6 % ne indikis precipan lingvon.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1348. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye).