cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Islamo en Armenio
Sovetia periodo
Kie la historiaj provincoj estas inkluditaj ene de la limoj de la Respubliko Turkio en 1923, la resto de Armenio iĝis parto de la Soveta Socialisma Respubliko Armenio. Malmultaj islamanoj loĝis en Armenio dum ĝi estis parto de Sovetunio, konsistanta ĉefe el azeroj kaj kurdoj, kies granda plimulto foriris en 1988 post la pogromo de Sumgait kaj la milito en Montara Karabaĥo, kiuj kaŭzis la interŝanĝojn de la armenaj kaj azeraj komunumoj, kiam Armenio ricevis ĉirkaŭ 500,000 armenojn antaŭe loĝantajn en Azerbajĝano ekster la Arcaĥa Respubliko, kaj la azeroj akiris ĉirkaŭ 724.000 homojn devigitajn el Armenio kaj Montara Karabaĥo.
Sendependa Armenio
De kiam Armenio akiris sian sendependecon en 1991, la plimulto de islamanoj ankoraŭ loĝantaj en la lando estas portempaj loĝantoj de Irano kaj aliaj landoj. En 2009, la Pew-Esplorcentro taksis, ke 0,03%, aŭ ĉirkaŭ 1.000 homoj, estis islamanoj, el totala loĝantaro de 2.975.000 loĝantoj. Censo farita en 2011 kalkulis 812 islamanojn en Armenio.
Islamaj loĝantaro kaj monumentoj
Antaŭ la rusa konkero la teritorio de la nuntempa Armenio estis parto de Ĥanato de Erevano kaj havis islaman plimulton, kie la armenoj nur estis 20% de la tuta loĝantaro. Kun la okazintaĵoj de la 20-a jarcento, la loĝantaro de Erevano, nun la ĉefurbo de Armenio, estis ĉ. 29,000, kies 49% estis azeroj (tiam konataj kiel azeraj tataroj), 48% armenoj kaj 2% rusoj. Laŭ Brockhaus kaj Efron Encyclopedic Dictionary, en tiu tempo la urbo Erevano havis 7 ŝijaismajn moskeojn. La Blua Moskeo estas la nura moskeo kiu restas en Erevano. En 1990 azera moskeo en Erevano estis detruita per buldozo. La arkeologo Philip L. Kohl rimarkis "la malriĉecon de ekzistantaj islamaj restaĵoj en Armenio, inkluzive de la ĉefurbo de Erevano". Citante la informojn pri demografio de Armenio antaŭ la rusa konkero, kiu montras ke la regiono havis islaman plimulton en tiu tempo.
Korano en armena lingvo
La Korano estis tradukita en grabaron, la klasika armena lingvo. Tamen unua presita versio de Korano tradukita en armenan lingvon el la araba ekaperis en 1910. En 1912 traduko el franca versio estis publikigita. Ambaŭ estis en la okcident-armena lingvo. Nova traduko de la Korano en la orient-armena lingvo (la oficiala lingvo en Armenio) estis komencita kun la helpo de la ambasado de Irano en Erevano. La traduko estis farita de Edvard Haĥverdjan el la persa dum tri jaroj. Grupo de arabologoj helpis en la traduko. Ĉiu el la 30 partoj de Korano estis legitaj kaj aprobitaj de la Teherana Centro de Koranaj Studoj. La publikigo de 1000 kopioj de la tradukita laboro estis farita en 2007. La granda intereso igis la publikigadon de kromaj 3000 kopioj.
Kultura heredo
Signifa nombro da moskeoj estis starigitaj en historia Armenio dum la Mezepoko kaj la moderna epoko, kvankam estis ne nekutime ke armenaj kaj aliaj kristanaj preĝejoj estus transformitaj en moskeojn, kiel estis la kazo, ekzemple, de la Katedralo de Kars. En la teritorio de la moderna Armena Respubliko, nur unu moskeo, tiu de la Blua Moskeo, travivis ĝis nun. Antaŭ estis eĉ sep moskeoj en Erevano sed nur ĉi tiu postvivis la sovetajn ateismajn politikojn pri detruado de religiaj konstruaĵoj. La moskeo estis riparita per subvencio de Irano kaj uzata de la irana komunumo de Erevano.
Preĝejo Sankta Triunuo (Gräfenhain)
La preĝejo Sankta Triunuo (germane: Dreifaltigkeitskirche) estas belega protestantisma preĝejo en la vilaĝocentro de Gräfenhain, Germanio.
Zeĥarja (profeto)
Zeĥarja (hebree: זְכַרְיָה, Zekharya/Zəḵaryā) signifas Javeo memoras.
Preĝejo Sankta Triunuo (Gräfenhain)
Historio
La inter 1727-48 laŭ planoj de la gotaa supera landĉefarkitekto Johann Erhard Straßburger konstruita preĝejo estas ekzemple elstara de baroka arto en malurba protestanta regiono.
Zeĥarja (profeto)
Li vivis epoke de la posta ekzilo babilona kaj multe okupiĝis pri la rekonstruo de la Templo de Jerusalemo, detruita de babilona armeo.
Preĝejo Sankta Triunuo (Gräfenhain)
Historio
Ekde la restaŭro de la orgeno de inter 1993-96 kaj danke al la agadoj de la amikara Thielemann-societo la preĝejo estas internacie konata intertempe. Jam inter 1986-91 oni estis restaŭrina la internon kaj denove surtaglumigis la belecon de tiu ĉi edifigejo.
Zeĥarja (profeto)
Kiel la profeto Ezekielo, Zeĥarja havis sacerdotan devenon.
Preĝejo Sankta Triunuo (Gräfenhain)
Priskribo
La interno altvalora faritis de la gotaa kortega orgenfabrikanto Johann Christoph Thielemann, de la gotaa skulptisto Graff (1731- figuraj ornamaĵoj de la orgena fasado), de la gotaa kortega pentristo Georg Conrad Dörffling (1744 - ambonaltaro kaj orgena fasado) kaj de la schwarzburg-a kortega pentristo Gottfried Wunderlich (1745 - plafono). Lia duka moŝto mem partoprenis la meton de la fundamenta ŝtono kaj stampigis monerojn specialajn por la festotagoj.
Zeĥarja (profeto)
Zeĥarja estas kultata kiel sanktulo ĉe Katolika Eklezio kiu lin liturgie honoras la 6-an de septembro, kaj ĉe tiuj eklezioj kiuj konfesas la komunecon kun la sanktuloj.
Preĝejo Sankta Triunuo (Gräfenhain)
Priskribo
Post konstrulaboro daŭrinta ĉ. 18 monatojn la preĝejo konsekritis en la ĉeesto de la duko Frederiko la 2-a (Saksio-Gotao-Altenburg) en la. Frederiko la 2-a, nepo de duko Ernesto la Pia, konsideris tiun ĉi preĝejkonstruon post la Tridekjara milito grava paŝosigno por ŝtata rekonstruo.
Zeĥarja (profeto)
Pri profeto Zeĥarja estas mencio en la bibliaj libroj de Ezra kaj Neĥemja.
Preĝejo Sankta Triunuo (Gräfenhain)
Orgeno fama
La Thielemann-orgeno nombriĝas hodiaŭ inter la plej gravaj kaj belsonaj orgenoj el la tempo de Johann Sebastian Bach en Turingio. Samtempe ĝi estas unu el la malmultaj originalaj instrumentoj el la Thielemann-ateliero. La belega fasado orgena montras en la mezo kvazaŭ kiel koronilon du blazontabulojn kun la duka-saksia blazono kaj el la stuka foliaro farita litero F. Ĝi mallongigu la nomon de duko Frederiko, preĝejkonstrukomisiinto.
Zeĥarja (profeto)
Tiu profeto estas menciita ankaŭ ĉe Islamo kiel unu el tiuj profetoj kiuj antaŭis Mohamedon dum la islama tradicio igas lin entombigita en la Granda Moskeo de Halepo.
Aliaj projektoj
KOMUNA:
Gunisona lagopo
La Gunisona lagopo, Centrocercus minimus, estas specio de lagopo tio estas birdo de la familio de Tetraonedoj, endemia de Usono, kie ĝi estas konata ankaŭ kiel Gunisona artemizia lagopo. Ĝi estas simila al tre proksime rilata Artemizia lagopo laŭ aspekto, sed ĉirkaŭ trione malgranda, sed kun multe pli larĝaj plumoj malantaŭkape; ĝi havas ankaŭ malpli prilaboratan pariĝadan ceremonion.
Jules Borel
Jules BOREL (naskiĝis la en Couvet, mortis la  en Couvet) estis svisa esperantisto kaj eldonisto. Lia frato estis svisa esperantisto kaj eldonisto Jean Borel.
De 1900, li estis direktoro de la presejo kaj eldonejo Möller & Borel, Berlino. Li estis propagandisto kaj estrarano de diversaj Esperantaj societoj. En 1944, la presejo, kiu havis pli ol 200 laboristojn, detruiĝis dum bombardado. Post la bombardado, Borel reiris al Couvet.
Gunisona lagopo
La plej granda de la nordamerikaj lagopoj, nome la Artemizia lagopo kaj tiu tre simila Gunisona lagopo estis ĵus disigitaj en du separatajn speciojn, kiam oni malkovris, ke la Gunisona lagopo estas genetike distinga kaj havas diferencajn pariĝadajn ceremoniojn kaj alvokojn.
Ĝi estas limigita laŭ teritorio al sudokcidenta Koloradio kaj pleja sudorienta Utaho, kun la plej granda populacio de loĝantaj birdoj en la regiono de la baseno de la Gunnison en Koloradio. Spite esti indiĝena de lando kie la birdofaŭno ĝenerale estas relative bone konata, ĝi estis preteratentita ĝis la 1990-aj jaroj pro ties simileco kun la Granda artemizia lagopo, kaj estis priskribata kiel nova specio nur en 2000 —kaj tiel iĝis la unua nova birdospecio priskribata en Usono post la 19a jarcento. La priskribo de C. minimus kiel separata specio estas konfirmata per molekula studo pri genetika variado, kiu montras, ke la genofluo inter la granda kaj la malgranda birdoj forestas.
Pariĝado
La specioj de la genro Centrocercus rimarkindas pro siaj prilaborataj pariĝadaj ceremonioj. Ĉiun printempon maskloj ariĝas en masklejoj “lek” kaj plenumas memmontran ceremonion. La masklo ŝvelas la kolon kaj grandajn, blankecajn aersakojn de sia brusto (rapidaj ŝvelo kaj malŝvelo), faras mildan tamburadon profundan kaj guglecan, kaj fanfaronadas montrante fazanece siajn pintegajn vostoplumojn kaj aersakojn. Grupoj de inoj observas tiujn montrojn kaj selektas la plej allogajn masklojn por kopulacio. Maskloj plenumas la masklajn ceremoniojn dum horoj frumateniĝe kaj vespere dum la printempaj monatoj inter februaro kaj aprilo. La masklejoj estas ĝenerale malfermaj areoj apudaj al densaj artemiziejoj, kaj la sama masklejo estas uzata de la lagopoj dum jardekoj.
Usanos
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas usanero. La censita loĝantaro en 2013 estis de 238 loĝantoj kaj la denseco estas de 3,4 loĝ/km².
Situo
Usanos estas situanta en la nordorienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Campiña de Guadalajara en la centrorienta parto de la Provinco Gvadalaĥaro, je altitudo de 936 m super marnivelo; je 15 km el Gvadalaĥaro, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 70 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°42′51″N 3°16′13″Ok.
Historio
Post la Hispana Enlanda Milito la loĝantaro falis el ĉirkaŭ 500 loĝantoj en 1950 al 238, tio estis oni perdis loĝantojn pro diversaj tialoj: nome bataloj, prizono, politika persekutado, malsato ktp. Meze de la 20a jarcento la loĝantaro de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ankaŭ ĉe Usanos, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la loĝantaro, kaj ankaŭ ĉe Usanos kie oni falis al la nunaj 200. En 1842 estis 818 censitaj loĝantoj, 626 en 1900 kaj 465 en 1970. Fonto INE.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Gunisona lagopo
Nombroj
La nombroj de tiu specio estas malpliiĝantaj pro habitatoperdo; ties teritorioj draste malpliiĝis jam en historiaj epokoj. Tamen oni faris petojn por listigi la Gunisonan lagopon en la Listo de Endanĝeritaj Specioj sed la United States Fish and Wildlife Service malakceptis tion.
Distribuado
Tiu nearktisa birdo loĝas en 7 kantonoj de sudokcidenta Kolorado kaj en 1 kantono de sudorienta Utaho.
Plantokomunumoj
La Gunisona lagopo estas deviga loĝanto de la ekosistemo de la artemizio (specioj Artemisia), kaj kutime loĝas en herbejoj de artemizio au de komunumoj de artemizio kaj junipero (specioj Juniperus). Prerioj ĉirkaŭataj de artemizio povas esti uzataj kiel manĝejoj. Uzado de herbejoj kun supra kovro de Arĝenta artemizio (A. cana) ege gravas en Nevado somere.
La Gunisona lagopo loĝas tra la teritorioj de la Granda artemizio (A. tridentata), escepte ĉe la periferio de la distribuado de la Granda artemizio aŭ en areoj kie ĝi estis forigita. La Gunisona lagopo preferas la komunumojn de Monta artemizio (A. t. vaseyana) kaj de Vajominga artemizio (A. t. wyomingensis) al la komunumoj de Granda artemizio (A. t. tridentata).
Ekologio
Maskloj ariĝas en la masklejoj aŭ ceremoniejoj lek, kiuj estas malgrandaj malfermaj areoj kie okazas la pariĝado, fine de februaro al aprilo, tiom frue ke la "lek" relative estas senneĝa. Nur kelkaj hegemoniaj maskloj, kutime 2, reproduktiĝas. La pariĝa kutimaro de la Gunisona lagopo, kiu estas ege komplika, estis studata de Johnsgard. Post pariĝado, la ino foriras el la lek al la nestejo. La ovaro estas de 6 al 8 ovoj; la kovado daŭras 25 al 27 tagojn. Tiu specio ŝajne havas grandan indicon de nestabandono kaj de nestopredado. Resume informojn el kelkaj studoj prilagopaj, Gill trovis gamon de nestosukceso el 23.7 al 60.3 %, kun predado de 26 al 76 % de malsukcesaj nestoj.
Ekflugo okazas post 2 semajnoj, kvankam la idaj movoj limiĝas ĝis kiam la idoj estas 2 al 3 semajnoj aĝaj. Ili povas flugi regule post 5 al 6 semajnoj. Junuloj estas relative sendependaj kiam ili kompletigas sian unuan plumoŝanĝadon post 10 al 12 semajnoj.
Aŭtunaj movoj al vintrejoj dependas el veterkondiĉoj kaj kutime okazas grade. Post fina vintro aŭ la printempa ceremonia aktiveco, la lagopoj povas moviĝi al pli altaj lokoj aŭ suben al irigaciaj valoj por nestumado kaj manĝado. La nestejoj povas esti je konsiderinda distanco el vintrejoj aŭ el printempaj nestumejoj.
Preferata biotopo
La Gunisona lagopo estas tute dependaj el la biotopoj kie artemizio hegemonias. La artemizio estas kerna kompono de ties dieto la tutan jaron, kaj tiuj lagopoj selektos preskaŭ nur artemizian vegetaĵaro por kovriĝo. Ĉar la vivejo kaj la kovropostuloj de la lagopo estas nesepareble ligitaj al la artemizio, oni studu ilin kune.
Kiam ili ne estas en la masklejoj, la lagopoj disiĝas al ĉirkaŭaj areoj.
Kelkaj inoj probable moviĝas inter masklejoj.
Caux (stacidomo)
Caux estas fervoja stacidomo en Montreux, Svislando.
Gunisona lagopo
Preferata biotopo
Kvalito de nestobiotopo kaj ŝirmo ĉirkaŭ la masklejo estas la plej grava faktoro por populacisukceso. Artemizio formas la nestoŝirmon ĉe plej parto de nestoj kaj ties protekto estas la baza postulo. Aliaj specioj kiaj Chrysothamnus estas foje uzataj por nestoŝirmo kaj Sarcobatus vermiculatus kaj Atriplex canescens pli rare.
Gunisona lagopo preferas relative altajn artemiziujojn kun malferma kanopeo por nestumado. En Utaho, 33 % de 161 nestoj estis sub Arĝentaj artemizioj kiuj estis 36–63.5 cm altaj, dum la Granda artemizio de sama alto protektis nur 24 % de nestoj. Ĉe Tripinta artemizio (A. tripartata), habitato averaĝe 20 cm alta, la inoj selektis la plej altajn plantojn por nestoŝirmo.
Dum la reprodukta sezono, inoj kaj maskloj sennestaj uzas "relative malfermajn" areojn por manĝo, kaj ripozas en "densaj" makuloj de artemizio.
Idozorgado: Artemizio estas grava parto de la nestobiotopo de la Gunisona lagopo. Oni uzas ampleksan gamon de densecon, el disa al densa, por idozorgado dum somero. La idaroj povas esti grupigitaj en 2 kategoriojn: tiuj kiuj restas en artemiziejoj somere kaj tiuj kiuj ŝanĝas el artemiziejaj tipoj meze de somero kaj poste revenas al sama artemiziejo.
Alto de artemiziujoj de idozorga habitato gamas ĉefe el 15.2 al 45.7 cm. Pli junaj idoj uzas malpli altajn habitatojn ol pli aĝaj idoj kaj plenkreskuloj (18–63.5 cm).
La evoluo de la favoraj plantoj povas influi la movojn de la lagopoj. Dum plantoj maturiĝas kaj sekiĝasm la lagopo povas moviĝi al areoj ankoraŭ enhavantaj freŝan vegetaĵaron. Prokrasto en herbomaturiĝo povas havi rimarkindan efikon sur la birdaj movoj.
Lagopoj ŝajne selektas areojn de malmulta aŭ nenia deklivaro. En prikoloradia studo, preskaŭ 80 % de la vintra uzado fare de Gunisona lagopo winter de 1,252 km² de artemiziejoj estis je malpli da 87 km²: en ebenaj areoj kie artemizio kreskis superneĝe, aŭ en sud- aŭ okcidentenaj lokoj de malpli da 5 % deklive, kie artemizio estas foje tre malalta sed ankoraŭ atingebla. Ankaŭ en aliaj lokoj la lagopoj preferas ebenajn areojn.
Memento
Memento filmita en la jaro 2000 estas filmo de reĝisoro Christopher Nolan.
Ce que le jour doit à la nuit (filmo)
Intrigo
Juna knabo Younès/Jonas devas forlasi kun sia familio la kamparanan vivon por iri al urbo Orano kie la patro devas lasi ilin ĉe sia frato Mohamed, riĉa farmaciisto edzo de katolika Madeleine. Poste tiu nova familio devas translokiĝi al alia urbo, Rio Salado, loĝata ĉefe de hispandevenaj nigrapieduloj. Tie Jonas amikiĝas kaj kreskiĝas kun amikaro. Jam juna studento li amoras kun bela eks-edzino, por scii poste, ke ŝi estas la patrino de lia amatino, kiun li konis knabe, poste perdis kaj poste rerenkontis. Tio okazigas komplikaĵojn ĉe la amikaj kaj amaferaj rilatoj de la amikaro. La komplikaĵoj plie komplikiĝas je la eksplodo de la Alĝeria milito de sendependigo post diversaj montroj de fitraktado al araboj fare de eŭropanoj.
Memento
Guy Pearce ĉefrolas kiel Leonard Shelby, viro kiu suferas de anterograda memorperdo, rezultigante mallongperspektivan memorperdon kaj la malkapablon formi novajn memorojn. Li serĉas homojn kiuj atakis lin kaj mortigis lian edzinon, uzante malsimplan sistemon de Polaroid-fotoj kaj tatuoj por spuri informojn kiujn li ne povas memori.
Gunisona lagopo
Manĝokutimaro
Plenkreskuloj: La gravo de artemizio en la dieto de plenkreskaj lagopoj estas neeble ĉirkaŭkalkulota. Nombraj studoj dokumentis la tutan jaron ties uzadon fare de la lagopoj. Studo pri lagopoj de Montano, baze sur 299 stomakoj, montris, ke 62 % de la totala manxgovolumo de la jaro estis artemizio. Inter decembro kaj februaro ĝi estis la ununura manĝo en ĉiuj stomakoj. Nur inter junio kaj septembro artemizio konstituis malpli da 60 % de la dieto de tiuj lagopoj. Kiuj selektas speciojn de artemizio diference. Tiuj de Valo Antelope, Kalifornio, preferis pli ofte Nigran artemizion ol la pli komunan Grandan artemizion. Young kaj Palmquist asertis, ke la elekto de Nigra artemizio estas pli preferata de la Artemizia lagopo en Nevada.
Inter la subspecioj de Granda artemizio, la basena estas malpli nutra kaj pli alta en terpenoj ol la monta aŭ vajominga artemizio. Lagopoj preferas la laij du subspeciojn al la basena. En studo ĉe Utaho, Welch, Wagstaff kaj Robertson trovis, ke lagopoj preferis montan al vajominga aŭ basena. Tamen, kiam folioj kaj burĝonoj de la preferataj specioj iĝas limigitaj, la birdoj ŝnaĝas al malpli ŝatataj plantoj. Tiuj aŭtoroj konkludis, ke la birdoj, eĉ markante preferojn, kapablas ŝanĝi manĝokutimojn.
Lagopoj nehavas muskolan timuson kaj ne povas mueli kaj digesti semojn; ili devas konsumi manĝojn de mildaj histoj. Krom artemizio, la dieto de plenkreskaj lagopoj konsistas ĉefe de herbaj folioj, kiuj estas uzataj ĉefe fine de printempo kaj somere.
Lagopoj estas tre selektemaj paŝtantoj, kaj elektas nur kelkajn plantajn genrojn. Taraksako (specioj de Taraxacum), legomoj (Fabaceae), akileo (specioj de Achillea) kaj natura laktuko (specioj de Lactuca) komponas plej parton de la herba manĝo. Martin trovis, ke el julio al septembro, dandeliono estas 45 % de la dieto de la lagopoj; dum artemizio estis 34 %. Kolektive, dandeliono, artemizio kaj du aliaj legomaj genroj (Trifolium kaj Astragalus) kontribuis je pli da 90 % de la lagopa dieto. Insektoj estas malgrava parto de la plenkreska dieto. Martin kaj aliaj informis, ke insektoj estas 2 % de la lagopa dieto (plenkreskuloj) printempe kaj aŭtune kaj 9 % somere. Artemizio estas 71 % de la tutjara dieto.
Antaŭdemetaj inoj: Herbaj dikotiledonaj plantoj estas tre uzataj de inoj antaŭ ovodemetado kaj povas esti gravaj por la lagopa nutrado pro ties alta enhavo de proteinoj kaj nutraĵoj.
Favorataj manĝoj de antaŭdemetaj inoj de lagopoj estas oficina taraksako (Taraxacum officinale), kaprobarbo (Tragopogon dubuis), flava akileo (Achillea millifolium), natura laktuko (Lactuca serriola) kaj lilio (Calcochortus macrocarpus).
Junuloj: En sia 1a semajno de vivo, la lagopidoj konsumas ĉefe insektojn, ĉefe formikojn kaj skarabojn. Ties dieto poste ŝanĝas al herboj, kaj artemizio laŭgrade ricevas pli da atento. En studo pri Utaho, herboj komponis 54 al 60% de la somera dieto de junulaj lagopoj, dum la dieto de plenkreskuloj estis 39 al 47 % herba.
Alia studo pritaksis la efikon forigi insektojn el dieto de eloviĝintaj lagopidoj. Ĉiuj el ili eloviĝis kaptivece kaj kiuj ne havis insektojn mortis post el 4 al 10 tagoj, dum ĉiuj idoj kiuj manĝis insektojn survivis la unuajn 10 tagojn. Kaptivaj lagopidoj postulis insektojn por survivado ĝis kiam ili estis almenaŭ 3semajnaj. Pli junaj survivis sen insektoj, sed ties kreskindicoj estis klare pli malaltaj. Dum kvanto de insektoj pliiĝis en la dieto, ankaŭ survivado kaj kreskindico pliiĝis ĝis la 45 tagoj.
En alia studo Klebenow kaj Gray mezuris la manĝerojn de junaj Artemiziaj lagopoj. Por tiuj unusemajnaj insektoj gravis - 52% de la totala dieto. Skaraboj estis la ĉefa manĝero. Tiujn manĝis ankaŭ aliaj pli aĝaj junuloj sed ne tiom. Ĉiaj junuloj manĝis formikojn kaj kiam ties volumo estis ĝenerale malgranda, oni trovis formikojn en ĉiuj stomakoj. Ĉe la 3semajnaj birdoj la insekta volumo falis kaj restis je pli malalta nivelo ĉe ĉiuj aĝoj, fluktue sed ĉiam sub 25%.
Preferataj plantoj estas la jenaj. Dum la unua semajno Linanthus harknessii, kiu poste malpliiĝas kaj ne aperas post 6 semajnoj. Arabis convallarius kaj dandeliono gravis la tutan periodon kaj ofte. La dandeliono estis la plej abunda manĝero kaj resurso de la lagopidoj. Post 6 semajnoj kaprobarbo kaj la segolilio post unu semajno. Tiuj 5 specioj estis la plej gravaj.
Ili manĝis ĉiujn partojn de la planto nesubterajn. Tigoj tamen ne gravis. La reproduktaj partoj, ĉefe burĝonoj kaj floroj estis unikaj partoj manĝataj el kelkaj aliaj specioj. Male folioj estis la unikaj partoj de artemizio trovitaj en stomakoj. Folioj kaj floroj de la menciitaj specioj kaj aliaj dikotiledonoj enhavis pli altajn kvantojn de proteino, kalciumo, kaj fosforo ol artemizio kaj povas gravi ĉe lagopoj pro tio.
Akvo: Lagopoj ŝajne ne bezonas akvon por la ĉiutaga survivado se estas sukoplena vegetaĵaro disponebla. Ili uzas tamen freŝan akvon se disponeblas. La lagopa distribuado estas ŝajne laŭsezone limigita pro akvo en kelkaj areoj. Somere la lagopoj de dezertaj regionoj loĝas nur ĉe rojoj, fontoj kaj akvejoj.
Predantoj
Predantoj ŝajne negative efikas super la lagopaj populacioj kaj plej grava tialo de morto. Nestoperdo fare de predantoj gravas kiam la produktado de idoj malpliiĝas. Manko de taŭga nesto- kaj ido-kovro povas esti tialo de perdoj de junuloj en multaj regionoj. Nestosukceso rilatas al herba kovro ĉe la nestoloko. Pli alta, pli densa herbokovro ŝajne malpliigas nestopredadon kaj ŝajne pliigas fruan idaran survivadon. Kvankam predantoj estas la ŝajna faktoro pli influa al nestoperdo, lasta kaŭzo povas rilati al vegetaĵaro disponebla por nestumado. Alta densa vegetaĵaro povas havigi vidan, odoran kaj fizikan barilojn inter predantoj kaj nestoj. Pli grandaj kvantoj de kovroj de kaj alta herbo kaj mezalta arbustaro estis asociaj kolektive kun pli malalta probablo de nestopredado. En ia studo oni faris artefaritan nestopredadon, kaj oni konstatis 100 % de mortindicon kun perdo de 1,400 ovoj en 200 ŝajnigitaj lagopaj nestoj en 2 semajnoj en 1 studo, 84 % de nestoj estis detruitaj en 3 tagoj en alia studo, dum ĝuste 3 % de nestoj estis detruitaj en 10 tagoj en areo de grava pli bona kovro (t test, P < 0.05).
Ĝenerale kvantitato kaj kvalitato de habitatoj uzata de lagopoj funkcias kiel kontrolo de la grado de predado. Tiele oni supozas, ke predado estas tiom grava kiom habitatogrando kaj herbokovro en lagopaj malpliigoj.
Malpliigo de preferataj predoj povas ankaŭ efiki al pliiga predado de lagopoj. Kindschy sugestis, ke malpliigo de nigravosta leporo (Lepus californicus) povus esti kaŭzo de predadoŝanxgo al lagopoj kiel ĉefa predo.
Predantaj specioj estas kojoto (Canis latrans), rufa linko (Lynx rufus), melo (Taxidea taxus), falkoj (Falkedoj), kaj akcipitroj, milvoj kaj agloj (Akcipitredoj) predas plenkreskajn kaj junulajn lagopojn. Korvoj kaj korakoj (specioj de Corvus) kaj pigoj (specioj de Pica) konsumas junulojn. Kojoto, grundaj sciuroj (specioj Spermophilus), kaj meloj estas plej gravaj mamulaj nestopredantoj. Inter birdospecioj, pigoj kaj korakoj komune predas lagopajn nestojn.
La Gunisona lagopo estas populara ĉasbirdo. Mortindico pro ĉasado estas ĝenerale konsiderata kompensa kaj anstataŭebla, ĝis la punkto ke mortindico atingas "sojlan valoron" ne havas efikon sur la populaciniveloj. Autenrieth kaj aliaj sugestas, ke malpermesi aŭ malpliigi ĉasadon ne efikos la populacinivelojn nepre.
Modalo (muziko)
En gamo la aranĝo de kvin plentonoj kaj du duontonoj inter la sinsekvaj tonoj determinas modalon.
En la eŭropa muzik-tradicio oni konas la uzon de jenaj modaloj, kiuj fariĝis aŭtentaj modaloj en la mezepoka muziko:
Ili konsistas el du kvar-notaj gametoj (mlat. tetrachordus) jam konataj en la antikveco. Kiam la supra kvar notoj estas metataj antaŭe, ne perdante la originan tonalan centron (lat. finalis, fino), oni obtenas la plagalajn modalojn (por kadencoj):
En la jaro 1547, la svisa erudiciulo Glareano aldonis kvar ceteraj modaloj:
El la eolia kaj ionia modaloj evoluis respektive la modernaj minora kaj maĵora gamoj. En malnova eklezia muziko, en kelkaj specoj de popolmuziko kaj en moderna ĵazo modaloj ludas gravan rolon. Ekzemple en la hispana flamenko oni ofte uzas la lidian modalon; Miles Davis, la "patro" de la modala ĵazo, verkis sian komponaĵon "So What" subaze de la doria modalo.
Rektigitotranĉita 600-ĉelo
En geometrio, la rektigitotranĉita 600-ĉelo estas uniforma plurĉelo. Kiel la nomo sugestas, ĝi povas esti farita per rektigitotranĉo de la regula 600-ĉelo.
Viktor Suvorov
Viktor SUVOROV (Виктор Суворов) estas pseŭdonimo de la iama sekretserva agento kaj rusa verkisto Vladimir Bogdanoviĉ Rezun (Владимир Богданович Резун) (naskiĝis la 20-an de aprilo 1947 en vilaĝo Barabaŝ, Ĉemara Regiono, Sovetunio).
Biografio
Viktor Suvorov estis oficiro de la Soveta Armeo kaj laboris en GRU, militista sekretservo de Sovetunio. Li estis pli poste sovetia diplomato ĉe UN en Ĝenevo. Li fuĝis el Ĝenevo la 10-an de junio 1978 al Britio, kie li petis politikan azilon. Suvorov laboris en Britio kiel novaĵagenteja konsilisto kaj docento. Li akiris famon kaj atenton per pridubitaj verkoj pri la Historio de Sovetunio, la Ruĝa Armeo, GRU kaj Specnazo.
Suvorov publikigis diversajn librojn pri siaj spertoj en la sovetia armeo kaj la militista novaĵagentejo. Krom tiuj, li publikigis plurajn librojn fine de la 1980-aj jaroj, en kiuj li skizis hipotezon pri preventa milita tezo, laŭ kiu Stalin volis post aneksoj de la 1939-40-aj jaroj preventan militon kontraŭ Mezeŭropo kaj Okcidenta Eŭropo.
Lastfoje li aperigis duan parton de trivoluma kritika trilogio pri marŝalo Georgij Ĵukov sub la titolo Mi reprenas miajn vortojn kaj ekrolis en filmo de pola reĝisoro Grzegorz Braun.
Asset stripping
Asset stripping (~akira senposedigo aŭ posedaĵ-senvestigo) estas angla esprimo pri tiu praktiko, kiam kompanio aĉetas ion por vendi ties akiritajn moveblaĵojn kaj nemoveblaĵojn. Tiu agado plej ofte trafas arbarojn, sed ankaŭ riĉajn entreprenojn fare de investistoj.
The Natural Step
The Natural Step estas neprofita organizo fondita en Svedio, 1989 fare de sveda scientisto, Karl-Henrik Robèrt. La organizo baziĝas je apogo de daŭrivaj vivmetodoj en societoj, komunumoj.
Júlia Vallasek
VALLASEK Júlia (valaŝek) estas rumanuja hungara literaturhistoriistino, kritikistino, tradukistino naskita en Kluĵo la. Ŝi estas la filino de fizikisto István Pál Vallasek kaj de tradukistino Márta Vallasek.
Biografio
Júlia Vallasek havigis diplomon pri hungara-angla lingvoj en Kluĵo en 1998, kaj ŝi en 2002 doktoriĝis en la Universitato de Debreceno. Ŝi estas universitata adjunktino de la Universitato Babeş-Bolyai.
Dur-Ŝarukin
Dur-Ŝarukin (la akada nomo signifis fortikaĵo Ŝarukin) estis ĉefurbo, rezidejo de novasira reĝo Ŝarukin la 2-a. Ĝi situas en la hodiaŭa Irako, proksime al la vilaĝo Horsabad, loĝata de asiraj kristanoj.
6577 Torbenwolff
6577 Torbenwolff estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar en kantono San Diego, norde de la urbo San-Diego (Kalifornio, Usono).
Dur-Ŝarukin
Historio
La urbo estis ekkonstruita en 717 a.K., kiam reĝo Ŝarukin decidis translokigi la tiaman rezidejon el Kalhu je 50 km pli norde. La inaŭguro de la urbo okazis en 706, sed posteulo de Ŝarukin (Sin-ahe-eriba) forlasis la urbon jam en 705, post morto de Ŝarukin. La nova rezidejo iĝis Ninive. La loĝantaro forlasis la urbon post 100 jaroj, post kolapso de la Asira imperio.
La urbon malkovris la mosula konsulo de Francio, Paul-Émile Botta en 1843. Li trovis antaŭjare ruinojn de Ninive, ricevis monapogon de la pariza registaro por fosado (1842-1844). Pli poste gvidis novajn fosadojn (1852-1855) Victor Place, kiu sendis reliefojn en Eŭropon. Inter 1928 kaj 1935, usonaj arĥeologoj esploris la urbon.
La plimulto de trovitaĵoj de Dur-Ŝarukin nun videblas en la Louvre kaj British Museum.
La urbo
La urbo kuŝas sur 280 hektaroj kaj havas la bazformon de kvadrato. La eksteraj muroj estas dividitaj per sep pordegoj kaj longas 1700x1750 metrojn. Sur la nordokcidenta parto de la urbo altiĝis la citadelo, kiun ĉirkaŭis aparta muro kaj en kiu lokiĝis la palacoj, temploj.
Cussey-sur-l'Ognon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Plioceno
Plioceno estas terhistoria epoko, la lasta, plej mallonga epoko de la terciaro. Ĝi sekvis la miocenon antaŭ ĉirkaŭ 5,3 milionoj da jaro kaj daŭris ĝis ĉirkaŭ 1,8 milionoj da jaroj, ĝis komenco de la plejstoceno.
Oni ofte dividas ĝin je suba (5,3–3,4 m.) kaj supra plioceno (3,4–1,8 m.).
Dum tiu epoko evoluis la Aŭstralopitekoj.
La epoko estis pli seka kaj malvarma ol la antaŭaj epokoj de la terciaro.
Maupertuis (Manche)
Maupertuis estas franca situanta en departemento Manche, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Maupertuisiens.
Insomnia
Insomnia filmita en la jaro 2002 estas filmo de reĝisoro Christopher Nolan.
En la malgranda fiŝkaptista urbo Nightmute, Alasko, 17-jaraĝa Kay Connell estas trovita murdita. Los-Anĝelesaj detektivoj Will Dormer kaj Hap Eckhart estas senditaj por helpi la lokan policon al sia enketado. Ili faras tion laŭ la peto de policestro Nyback, maljuna kolego de Dormer. Ellie Burr, juna, loka detektivo kiu ankaŭ estas adoranto de la enketlaboro de Dormer, akceptas ilin kiam ili alvenas.
Dua Batalo de Alamejno
La Dua Batalo de Alamejno (23a de Oktobro – 11a de Novembro 1942) estis batalo de la Dua Mondmilito kiu okazis ĉe la egipta fervoja haltejo de El Alamein. La Unua Batalo de Alamejno evitis, ke la Akso antaŭeniru plie en Egiption. En Aŭgusto 1942, la generalo Claude Auchinleck estis elpostenigita kiel ĉefkomandanto de Mezoriento. Kiam la leŭtenant-generalo William Gott estis mortigita survoje por anstataŭi Auchinleck kiel komandanto de la Aliancana Oka Armeo, la leŭtenant-generalo Bernard Law Montgomery estis nomumita en lia loko, kaj li kondukis la Okan Armeon en sukcesa kontraŭ-ofensivo kontraŭ la Aksa Panzera Armeo Afrika. Kiam la Aliancanoj venkis, ĝi estis la ŝlosila punkto de la Dezerta Kampanjo.
La aliancana venko turnis la tajdon en la Nordafrika Kampanjo kaj finigis la Aksan minacon en Egiptio, la Sueza Kanalo kaj la Mezoriento kaj la persaj nafto-kampoj tra Nordafriko. La Dua Batalo de Alamejno revivigis la moralon de Aliancanoj, estante la unua granda sukceso kontraŭ la Akso ekde la Operaco Crusader fine de 1941. La batalo koincidis kun la aliancana invado de Franca Nordafriko en Operaco Torĉo, kiu startis la 8an de Novembro, kun la Batalo de Stalingrado kaj la Batalo de Guadalcanal.
La Aksanoj perdis 30,500 al 59,000 homojn, tio estas pli ol duoble de la Aliancanoj, nome 13,560 homoj, inter kiuj 4,810 mortigitaj aŭ malaperintaj kaj 8,950 vunditoj.
Skoczów
Skoczów estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Skoczów en distrikto Cieszyński.
Anousheh Ansari
Anousheh ANSARI (perse انوشه انصاری; naskiĝis la en Maŝhado, Irano; en la aĝo de 16 forlasis Iranon por ekloĝi en Usono) estas kunfondinto kaj gvidanto de entrepreno Prodea Systems, Inc.. Antaŭe ŝi envolviĝis en kompanio Telecom Technologies, Inc. (TTI), kiun ŝi fondis la entreprenon en 1993, sed ĝi estis vendita en 2000 al firmao Sonus Networks.Ŝi kune kun sia bofrato Amir Ansari donacis la 6-an de majo 2004, je la 43-a datreveno de suborbita flugo de Alan Shepard en la kosmon, kelkmilionojn da usonaj dolaroj al la X-Prize-fondaĵo. La X-Prize estis alinomita post tiu donaco al Ansari X-Prize.
Skoczów
Bibliografio
Idzi Panic: Sudia z dziejów Skoczowa w czasach piastowskich (Studoj pri historio de Skoczów en la periodo de Piastoj). Skoczów: BIBLOS 2005. ISBN 83-7332-246-9.
Anousheh Ansari
Ŝi planis veturi al Internacia Kosmostacio en 2007 kiel kosmoturisto, sed pro elfalo de japano Enomoto Daisuke pro lia nekonvena sanstato, ŝi anstataŭis lin jam en kosmoflugo la de kosmodromo Bajkonur en Kazaĥio. Per tio ŝi iĝis la unua virino-islamano kaj la unua iranano en kosmo. La Ansari bonorde alteriĝis en antaŭplanita parto de Kazaĥio.
Edziniĝinta, ŝi ne havas infanojn.
Ŝlosilo al memlernilo "Esperanto en dek lecionoj" (de Devjatnin)
Ŝlosilo al memlernilo de lingvo Esperanto: Esperanto en dek lecionoj de Théophile Cart kaj Maurice Pagnier (Ключъ kъ самоучителю языка эсперанто Каръ и Панье: "Эсперанто в десять уроковъ съ объяснительными примечаниями въ тексте) estas aldono de 1910 al la lernolibro Esperanto en dek lecionoj (ruslingva) eldonita en 1909 en Librejo Esperanto (Moskvo). La ŝlosilo estis speciale verkita por rusparolantaj lernantoj. Verkinto de la ŝlosilo estis Vasilij Devjatnin. La verkaĵo publikiĝis en la presejo Типографія Л.Н.Холчева (Tipografija L. N. Ĥoĉeva). Ekzemplero de la libro situas interalie en la privata biblioteko de P. Fiŝo.
Mathod
Mathod estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 550 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Mathod situas sur la norda flanko de la ebenaĵo de la rivero Orbe, proksimume 6 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. En sudo la komunuma teritorio etendiĝas ĝis al la suda flanko de la kanaligita rivero Thielle, kiel la suba parto de Orbe nomiĝas. La komunumo konsistas el la vilaĝo Mathod kaj la setlejoj Moulin de Mathod, Les Vernes kaj La Tuilière.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,59 km², de kiuj 7,3% estas kovritaj de arbaro, 85,2% servas por agrikulturo kaj 5,6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Mathod limas en nordo al Champvent, en oriento al Suscévaz, en sudoriento al Ependes, en sudsudoriento al Orbe, en sudo al Valeyres-sous-Rances, kaj en okcidento al Rances.
Trafiko
Tra Mathod pasas la kantona ĉefvojo n-ro 130 de Yverdon-les-Bains al Orbe. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas 4 kilometrojn sudokcidente de la komunuma centro apud Orbe kaj al la svisa aŭtovojo A5 5 kilometrojn nordoriente okcidente de Yverdon-les-Bains. Pere de la poŝtaŭtolinio de Yverdon-les-Bains al Orbe la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Mathod datiĝas el la jaro 1141 kiel Mastod. Dum mezepoko Mathod apartenis al la Abatejo Lago de Joux, post ties malfondo ĝi apartenis al la Senjorujo Champvent kaj poste al la Senjorujo Mothe, kies sorton ĝi dividis ankaŭ sub la berna regado ĝis la Helveta Revolucio de 1798. Post la Helveta Revolucio ĝi estis atribuita al la Distrikto Yverdon, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2008 surbaze de la administra reformo de 2006 estis integrita al la nova Distrikto Vaŭda Nordĵuraso.
Primorskaja (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Primorskaja (Приморская) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Nevsko-Vasileostrovskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo. Ĝi estis malfermita la.
Café 't Mandje
La bierejo Café 't Mandje, kiu situas ĉe Zeedijk 63 en Amsterdamo, Nederlando, estas unu el la unuaj bierejoj en Nederlando kie gejoj kaj lesbaninoj ne devas kaŝi sian seksan orientiĝon. Ĝi funkciis ekde 1927 ĝis 1983 kaj denove malfermiĝis en 2008.
Male ol oni ofte kredas, 't Mandje ne estas la unua bierejo por gesamseksemuloj en Amsterdamo. Jam en la unua kvarono de la 20a jarcento troviĝis kvin diversaj lokoj kiujn oni povus karakterizi kiel gejajn trinkejojn, el kiuj la plej bone konata estas The Empire en la strato De Nes.
Sub la posedantinoj Bet kaj Greet van Beeren
En 1927 Bet van Beeren, 25-jaraĝa, transprenis de sia onklo la trinkejon Amstelstroom aan de Zeedijk. Zij ŝanĝis la nomon de la trinkejo al "In 't Mandje" ("En la korbeto") tial ke ŝia patrino alportis ĉiutage manĝaĵojn en korbeto. Tiutempe Bet van Beeren estis rimarkebla figuro de la Amsterdama nokta vivo. Vestite per leda jako ŝi emis rapidegi tra la urbo per sia motorciklo, fojfoje kun sia plejlasta konkeritino sidanta malantaŭ ŝi. Bet ekkomprenis jam dum sia junaĝo ke ŝi altiriĝas de virinoj.
't Mandje estis populara loko por prostituitinoj kaj iliaj estroj, maristoj, artistoj kaj provincanoj. En la unua tempo, la kisado ankoraŭ ne estis permesata en la trinkejo, kaj viro nur rajtis danci kun virino kaj, inverse, virino kun viro. Nur en la Tago de la Reĝino viro rajtis danci kun alia viro, kaj virino kun virino. Kvankam tio estis permesata ĉie en tiu festotago, la trinkejo de Bet van Beeren famiĝis pro tio. Per sia trinkejo, kiu precipe post la Dua Mondmilito gajnis grandan reputacion, Bet iĝis stelulino de la Amsterdama geja medio kaj oni alnomis ŝin la Reĝino de la Zeedijk.
Bet van Beeren forpasis la 16an de julio 1967, kiam ŝi estis 65-jara. Anstataŭ katafalko oni metis ŝian kadavron sur la bilardon en la trinkejo mem. Post tiam la entreprenon transprenis ŝia fratino Greet, kiu ekspluatis ĝin ĝis 1983, kiam la trinkejo devis fermiĝi pro daŭra ĝenado de la heroin-komercado, kiu tiutempe ege malbonigadis la kondiĉojn en la Zeedijk-strato. La interno de la trinkejo restis netuŝita dum 25 jaroj. Ĝi malfermiĝis nur dum unu semajno dum la Gejaj Ludoj en 1998.
Konservado kaj remalfermo
En la komenco de la 1990aj jaroj oni provis krei muzeon pri samseksemo en la domo de la trinkejo kaj enigi la internon en la liston de leĝe protektataj monumentoj. Ekde 1999 la Amsterdam Museum havas maketon de la trinkejo, kiu inkluzivas originalajn elementojn. Tie troviĝas ankaŭ la originala meblaro, kaj la paperaj objektoj (kiel ekz. ĉiuj fotoj sur la muroj) eniĝis la arkivojn de la urbo Amsterdamo.
La fama bierejo remalfermis siajn pordojn en 29 aprilo 2008, la tagon antaŭ la Tago de la Reĝino, kun interno kiu estis kvazaŭ ekzakta kopio de la originala, eĉ havante la fortranĉitajn kravatojn kiuj pendas de la plafono.
Batalo de Tali-Ihantala
La Batalo de Tali-Ihantala (25as de Junio al 9a de Julio, 1944) estis parto de la Finn-Soveta Daŭriga milito (1941–1944), kiu okazis dum la Dua Mondmilito. La batalo estis luktita inter Finnaj fortoj — uzantaj materialon havigita el Germanio — kaj sovetaj fortoj. Ĝis nun, ĝi estis la plej granda batalo en la historio de la Nordlandoj.
Nikolaj Borisov
Nikolaj BORISOV estis sovetiano, ruso kaj esperantlingva verkisto. Li naskiĝis en la 11-a de oktobro 1889. Aŭtoro de la fama filmromano "Ukrazio" (pri la epoko de civil-milito en Ukrainio 1919) kaj de la teksto por opero "Ferenĝi", multfoje prezentita en operteatroj de Ĥarkiv, Odeso, Tiflis, Taŝkent kaj aliaj urboj de Sovetunio. Malnova Esperantisto. Ankoraŭ en 1914 en Odeso aperis lia unua libro en Esperanto Intima parolad', poezio de ego-futuristoj, unika dokumento de futurismo en Esperanto. En 1931 aperis ukrainlingve lia romano Kvint, verkita en stilo de aventur-detektiva filmromano, laŭ materialo de internacia laborista Esperanto-korespondado. La romano vigle agitas por Esperanto kaj rekomendas la aŭtoron kiel majstron de interesa temo. En Esperanto li verkis originalan novelaron La hundo de Lia Majesteco k. a. En 1931 Borisov estis ĉefiniciatinio de IAREV. Ekzekutita en 1937 dum la granda purigo.
Béla Spindler
Béla Spindler [ŝpindler], laŭ hungarlingve kutima nomordo Spindler Béla estis hungara aktoro, altlerneja instruisto.
Batalo de Tali-Ihantala
La batalo markis punkton en la soveta ofensivo kiam la Finnaj fortoj unufoje evitis, ke la sovetoj faru gravan akirojn. Pli frue en Siiranmäki kaj Perkjärvi la Finnoj estis haltigintaj antaŭenirantajn sovetajn fortojn. La Finnaj fortoj atingis defendan venkon kontraŭ superigaj fortoj.
Post la sovetoj malsukcesis krei elrompon ĉe Tali-Ihantala, ĉe Viborga golfo, aŭ ĉe Vuosalmi, la soveta Leningrada Fronto startigis la antaŭviditan planitan transigon  de trupoj el la Karelia Istmo por apogi en la Operaco Bagration, kie ili trafis partikulare fortan reziston. Kvankam la Leningrada Fronto malsukcesis antaŭeniri en Finnlandon kiel estis ordonita de la alta soveta stabanaro Stavka,   kelkaj historiistoj asertis, ke la Viborga–Petrozavodska Ofensivo eventuale forigis Finnlandon el la milito.
Béla Spindler
Béla Spindler naskiĝis la  en Székesfehérvár, li mortis la.
Iveland
Iveland estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Aust-Agder. Fine de en la komunumo vivis.
Pacifika jardeka oscilado
La Pacifika jardeka oscilado (PJO) estas modelo de klimata varieblo en Pacifiko kiu ŝanĝas laŭ fazoj de almenaŭ inter-jardeka skalo, kutime ĉirkaŭ 20 al 30 jaroj. La PDO estas detektata kiel varma aŭ malvarma surfaca akvo en la Pacifika Oceano, norde de 20° N. Dum "varma", aŭ "pozitiva", fazo, la okcidenta Pacifiko iĝas malvarma kaj parto de la orienta oceano varmiĝas; dum "malvarma" aŭ "negativa" fazo, okazas la mala modelo.
La Pacifika jardeka oscilado ricevis sian nomon el Steven R. Hare, kiu konstatis ĝin dum studado de la produktado de salmo kaj ties rezultoj en 1997.
La ĝisnuna hipotezo estas, ke la PDO estas kaŭzata de "bruna bruo" el El-Ninjo (ENSO) kombine kun stokastika atmosfera efiko.
Robledillo de Trujillo
Robledillo de Trujillo (Kverkejeto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro. Estas tri vilaĝoj en la provinco kun la sama nomo Robledillo, signife (Kverkareto aŭ Kverkejeto) plus unu plia Robledo signife (Kverkaro aŭ Kverkejo).
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas robledilleños. La censita populacio en 2008 estis de 443 loĝantoj.
Situo
Robledillo de Trujillo estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo. La areo de ties teritorio estas de 44,78 km².
Historio
En Robledillo de Trujillo (Cáceres) oni trovis steleon de granito ornamita per gravuraĵoj de ŝildo, glavo kaj lanco, kio supozeble reprezentas la armilaron de la enterigita gravulo. Ĝi datiĝas el la Bronzepoko (jarcentoj 9a-8a a.K.). La plej grava vidindaĵo estas la preĝejo de Sankta Petro.
Rochers-de-Naye (stacidomo)
Rochers-de-Naye estas fervoja stacidomo en Veytaux, Svislando.
NGC 788
NGC 788 (aliaj indikoj — PGC 7656, MCG -1-6-25) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kleinobringen
Kleinobringen estis komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Weimarer Land de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Nordkreis Weimar, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kies administra centro estas en la komunumo Berlstedt.
Lluís Domènech i Montaner
Lluís Domènech i Montaner (Barcelono, 21a de decembro 1850 - Barcelono, 27a de decembro 1923) estis hispan-kataluna arkitekto, kiu elstaris pro siaj verkoj konstruitaj en la stilo de la Kataluna modernismo. Li dediĉis grandan parton de sia vivo ankaŭ al la politiko. Li studis karieron de arkitekturo kaj poste profesoris prie.
Kariero
Kiel arkitekto Domènech faris konstruaĵojn en kiuj oni kombinas strukturan raciemon kun eksterordinaraj ornamelementoj, inspiritaj en la arkitekturaj hispan-arabaj tendencoj kaj en la kurvaj linioj propraj de la kataluna modernismo. En la aktuala Muzeo de Zoologio, konstruita origine kiel restoracio (Kastelo de la Tri Drakoj) okaze de la Internacia Ekspozicio de 1888, Domènech uzis strukturon de videbla fero kaj ceramiko, tekniko kiun poste, en 1908, li perfektigos en la Palaco de la Kataluna Muziko. Tiu konstruaĵo kaj tiuj projektitaj poste, aligas abundon de mozaikoj, ceramiko kaj multkolora vitro, disponitaj per fajna harmonio.
Male al aliaj arkitektoj de la modernismo, Domènech tendencis laŭ la tempopaŝo fari konstruaĵojn pli malpezajn, forigante materialon el la strukturoj, sed plutenante la ornamadon kiel elemento unuaranga.
9592 Clairaut
9592 Clairaut estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca matematikisto Alexis-Claude Clairaut (1713–1765), kiu antaŭkalkulis kun eraro de nur unu monato la daton de la perihelio de la Haleja kometo en 1759. Li estas famkonata pro la diferenciala ekvacio de Clairaut kaj estas estimata pro sia raciismaj vidpunktoj.
Srednji Salaŝ
Bazaj informoj
Srednji Salaŝ, slave Srednji Salaš, serbe Средњи Салаш, estas malgranda vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Norda Bačka, en municipo de Bačka Topola.
Situo
Srednji Salaŝ situas sur ebenaĵo.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1944 tio estis parto de Hungario. En 2002 loĝis en Srednji Salaŝ 172 da homoj, (serboj 152 (88 %), jugoslavianoj 11 (6 %), kroatoj 6 (3 %), hungaroj 2 (1 %) kaj aliaj).
75555 Wonaszek
75555 Wonaszek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, nemalproksima de la orbita resonanco 2:1 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la hungaraj astronomoj Sárneczky Krisztián kaj  Kiss László elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio sur la montaro Mátra, proksime de Mátraszentimre en Hungario.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la hungara astronomo Antal A. Wonaszek (1871 – 1902), direktoro de la Kiskartal Observatorio dum 1897-1902. Lia ĉefa kampo de esploro estis la observo de nuboj en la jupitera atmosfero kaj la studo pri neregulaĵoj en la ringoj de Saturno. Li faris observojn ankaŭ pri la Suno, la Luno kaj kometoj.
Januaro de 2019
Jen listo de okazaĵoj en januaro 2019:
Dezső Fehér (bestokuracisto)
Dezső Fehér [deĵO fehEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fehér Dezső estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto. Dezső Fehér naskiĝis la en Csorvás, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Dezső Fehér maturiĝis en luterana gimnazio en Békéscsaba, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1945. Li estis asistanto en la veterinara fakultato, en 1946 li doktoriĝis en la universitato, post 3 jaroj li estis lektoro. Ekde 1951 li estis bestokuracisto en ŝtata entrepreno pri ĉevalkonkursoj, inter 1971–1990 li estis jam entreprenestro. Intertempe en 1980 li iĝis titulara universitata instruisto, en 1988 li kandidatiĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis kelkajn distingojn. Li edziĝis en 1951, vidviĝis en 2009.
San Vito sullo Ionio
San Vito sullo Ionio estas komunumo de Italio.
Demografio
San Vito sullo Ionio havas proksimume 810 mastrumadajn unuojn. La nombro da loĝantoj malpliiĝis en la periodo 1991-2001 per 21,7% laŭ datumoj el la ĉiudekjara popolnombrado de ISTAT.
Borota
Borota estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Jánoshalma. La loknomo devenas de la iama posedanto familio Borothi.