cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David Beckham
Ĉe Manchester United
Lia vera kariero kaj mondfamulo komenciĝis kun la klubo Manchester United, kie David - pro sia elstara ludo - iĝis konstanta ludisto. Pro lia bona ludo en 1996, la asocio PFA nomumis lin "Juna Ludisto de la Jaro".
En la angla nacia teamo de futbalo li partoprenis la matxcojn pri la Futbala Mondpokalo 1998, sed dum ludo kontraŭ Argentino li ricevis ruĝan karton. Pro tio lin poste trafis vivminacoj de furiozaj britaj futbalemuloj.
En la sezono 1998/99 li gajnis kun sia futbalklubo la Anglan ĉampionecon, la FA-pokalon kaj Ligon de la Ĉampionoj. Tio estis lia plej sukcesa jaro.
En 2002, li rompis sian maldekstran piedon, partoprenante la Mondpokalon.
Li ludis entute 266-foje dum 11 jaroj ĉe la klubo Manchester United kaj akiris 61 golojn, gajnis 6 anglajn ĉampionecojn, 2 FA-pokalojn, 1 UEFA-pokalon Ligo de la Ĉampionoj kaj 1 Pokalon FA Youth.
Ĉe Real Madrid
Li ŝanĝis al la hispana klubo Real Madrid la 1-an de julio 2003 je 35 milionoj da eŭroj. Kvankam la hispanoj ŝatis lin, lia teamo ne povis gajni ĉampionadon.
Li ŝanĝis en 2007 al la usona klubo LA Galaxy je rekorda sumo.
Privata vivo
Li kaj lia edzino estas oftaj partoprenantoj de altsociaj eventoj kaj regule aperas en klaĉgazetoj.
Mallemort
(jen france, okcitane Malamòrt) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Brazey-en-Plaine (stacidomo)
Brazey-en-Plaine estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Brazey-en-Plaine, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dijon-Ville - St-Amour (860000).
1,4-Duetilpiperazino
Duetilpiperazino aŭ C8H18N2 estas heterocikla organika kombinaĵo kie du etilaj grupoj ligiĝas al piperazina ringo. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun farmaciaj proprecoj uzata en la fabrikado de sennombraj medikamentoj.
Kraborovice
Kraborovice (Kraborowitz) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Ĝi situas 10 km norde de urbo Humpolec. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1556. En la jaro 1990 la municipo memstariĝis kun la loka parto Úhrov de municipo Vilémov.
Santa Ana Yareni
Santa Ana Yareni estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Santa Ana Yareni. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 359.
Geografio
Santa Ana Yareni apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono Sierra Norte), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 940 loĝantojn. El tiuj estis 404 viroj kaj 536 virinoj. La komunumo havas surfacon de 43,38 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2280 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 991 indiĝenoj. El tiuj 861 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 861 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
2491 Tvaŝtro
2491 Tvaŝtro estas malgranda sed eksterordinare hela duopa asteroido de la interna asteroida zono; ano, laŭ gia orbito, de la Hungaria familio.
1518
En la jaro 1518 post Kristo okazis, interalie:
2491 Tvaŝtro
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la astronomo William Lawrence Sebok elde la usona Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de Tvaŝtri, aŭ Tvaŝtar, dia forĝisto kaj ĉarpentisto de la Hinduismo.
Satelito
Ĝia satelito estis malkovrita la de B. D. Warner, uzinte observojn de, anoncita la.
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 0,76 km, orbitan taksata je 7,5 km kaj orbita periodo de 1,113 ± 0.0002 tago (26,712 horoj). La rotacia periodo de la satelito estas ankoraŭ nekonataj.
Casorate Primo
Casorate Primo estas komunumo de Italio.
KIM-10 Ĉapitro 16 : difinitaj diagnozoj, kiuj havas sian originon en la periodo tuj post la naskiĝo
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 16 : difinitaj diagnozoj, kiuj havas sian originon en la periodo tuj post la naskiĝo (P00-P96) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
Csaba Antal D.
Csaba ANTAL D. rumania hungara aktoro. Li naskiĝis en Braŝovo la 19-an de decembro 1983.
Kariero
Csaba Antal D. diplomitiĝis inter 2002 kaj 2006 en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István de Târgu Mureș kaj li estas membro de 2009 de Teatro Tomcsa Sándor de Odorheiu Secuiesc.
Mezquital
Mezquital estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo estas San Francisco del Mezquital. Al Mezquital apartenas entute 690 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10014.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 30069 loĝantojn. El tiuj estis 14699 viroj kaj 15370 virinoj. La komunumo havas surfacon de 7196,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1400 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 22281 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 15630 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 70,15 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
14451 de la loĝantoj de Mezquital en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 5769 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 39,92 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 51,62 % (3838 el 7435), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 27,52 % (1931 el 7016).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 17877 personoj apartenis al la katolika religio kaj 168 personoj al la protestantisma religio. 435 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 962 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
1516
En la jaro 1516 post Kristo okazis, interalie:
Izoindolino
Izoindolino estas aromata ducikla organika komponaĵo, konsistanta je unu benzena ringo ligita al pirolidina ringo. Ĝi estas izomero de la indolino, escepte ke la nitrogenatomo sidas en la dua karbono. Multaj izoindolinaj derivaĵoj troviĝas en naturo kaj multaj sintezaj kombinaĵoj estas komerce troveblaj kaj uzataj kiel pigmentoj kaj farmaciaĵoj en la traktado de epilepsio kaj konvulsioj.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Carbazole.png| Karbazolo Beta-Carboline.svg| Karbolino Isatin.png| Izatino 1-methylindole.svg| Metil-Indolo Skatole_structure.svg| Skatolo Oxindole.svg| Okso-Indolo Pazinaclone.svg| Pazinaklono Phthalimide.svg| Ftalimido Thalidomide structure.svg| Talidomido </Gallery>
KIM-10 Ĉapitro 18 : simptomoj kaj nenormalaj klinikaj kaj laboratoriaj informoj aliloke ne klasifikeblaj
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 18 : simptomoj kaj nenormalaj klinikaj kaj laboratoriaj informoj aliloke ne klasifikeblaj (R00-R99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
L'Asse (stacidomo)
L'Asse estas fervoja stacidomo en Nyon, Svislando.
Sankta Eŭgenia (Valjeko)
Santa Eugenia (aŭ en Esperanto Sankta Eŭgenia) estas kvartalo kiu formas parton de la Distrikto Vallecas en la urbo Madrido (Hispanio). Ĝi karakterizas pro la grandaj nekonstruitaj zonoj kaj parkoj ĉirkaŭaj.
Historio
En origino la kvartalo estis privata rezidejarejo en 1970. Ĝi estas iom malproksima de la centro de Madrido, sed ĝuas la multajn malfermajn zonojn (parkoj kaj herbejoj).
Otpor
Otpor (ОТПОР) estas serba organizo, ekde 2000 ankaŭ partio, kiu partoprenis, apogis senperfortajn reĝimŝanĝojn en orienta Eŭropo, Kaŭkaza regiono, per aktiva apogo de la opoziciaj partioj. Ĝia simbolo estas la faŭsto. La organizon ideologie influis la teorioj de Gene Sharp. Otpor estis financata i.a. de Open Society Institute de Soros Foundation de miliardulo George Soros.
La organizo celis forigon de la axutokrataj politikaj gvidantoj el la potenco kaj establi pli demokratian registaron.
La serba movado Otpor fondiĝis en 1998 kiel "studenta protesta movado pro subpremoj kaj de la diktatoreca Miloŝeviĉ-reĝimo kontraŭ la kritikaj profesoroj kaj studentoj".
La similaj organizoj nomiĝas Kmara! en Kartvelio, Pora en Ukrainio, "Subr" en Belorusio. Ĉiuj volis ĉiuj enkondukon de okcident-stilan demokratio. Tio malebliĝis nur en Belorusio, kie la polico perforte dissemis la protestantojn.
Listo de urugvajaj esperantistoj
Jen listo de esperantistoj el Urugvajo:
KIM-10 Ĉapitro 19 : vundiĝoj, veneniĝoj kaj difinitaj aliaj sekvoj de eksteraj kaŭzoj
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 19 : vundiĝoj, veneniĝoj kaj difinitaj aliaj sekvoj de eksteraj kaŭzoj (S00-T98) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
Krakkokaino
Krakkokaino estas fumebla liber-baza formo de kokaino. Fumantoj gajnas mallongan sed intensan eŭforion. Ĝi estas ofte uzata kiel distra drogo. Krakkokaino unue vaste uziĝis en Novjorko, Losanĝeleso kaj Miami dum malfrua 1984 kaj 1985; ĝian rapidan kreskon de uzado kaj disponebleco oni foje nomas la "krakkokaina epidemio."
Fizikaj kaj ĥemiaj kvalitoj
En pli puraj formoj, rokoj de krakkokaino aperas kiel blankecaj grajnoj kun dentaj randoj, iomete pli densaj ol vakso. Pli puraj formoj de krakkokaino similas ol malmola, facilrompa, kristalforma plasto. Krakroko agas kiel loka anestezilo (vidu kokainon), sensentigante la langon aŭ buŝon nur tie, kien oni rektas metas ĝin. Pli puraj formoj de krakkokaino sinkas en akvo aŭ fandiĝas laŭ la randoj kiam proksimaj al flamo (krakkokaino vaporiĝas ĉe 90 °C).
En la kontraŭleĝa drogmerkato oni ofte adulteras krakkokainon per aliaj aĵoj, kiuj imitas la aspekton de krakkokaino, por plipezigi ĝin.
Sintezo
Natria bikarbonato (NaHCO3), la "salo de Vichy," estas bazo uzata por prepari krakkokainon, sed ĝi povas esti anstataŭigita de aliaj malfortaj bazoj. La reakcio, kiam oni uzas natrian bikarbonaton, estas:
Kun amonia bikarbonato:
Kun amonia karbonato:
Krakkokaino estas kutime aĉetata jam en roka formo, kvankam ne estas malofte ke iuj uzantoj mem ŝanĝas pulvoran kokainon al krakkokaino. Tiu procedo estas normale farata per natria bikarbonato, akvo, kaj kulero. Post miksiĝo kaj varmiĝo, la bikarbonato reakcias kun la hidroklorido de la pulvora kokaino, formante liber-bazan kokainon kaj karbonatan acidon (H2CO3) per inversigebla acid-baza reakcio. La varmigo plirapidigas la degeneradon de karbonata acido al karbona dioksido (CO2) kaj akvo. Perdo de CO2 antaŭmalhelpas ke la reakcio povas inversiĝi al kokaina hidroklorido. Liber-baza kokaino apartiĝas kiel olea tavolo, flosante supre de la restaĵoj de la akva fazo. Estas tiam, ke la oleo estas rapide ekprenita, kutime per kejlo aŭ alia longa maldika objekto. Tio suprentiras la oleon kaj turnas ĝin, permesante ke aero trankviligas kaj sekigas la oleon por ke la faranto povu rokigi ĝin.
Krakkokaino vaporiĝas ĉirkaŭ 90 °C, multe pli malalta temperaturo ol la kokaina hidroklorida fandopunkto 190 °C. Kvankam kokaina hidroklorido ne povas esti fumita (ĝi brulas kun nenia efekto), krakkokaino, kiam fumita, permesas rapidan sorbiĝon en la sangofluon kaj atingas la cerbon post 8 sekundoj. Krakkokaino ankaŭ povas esti injektita envejne kun la sama efekto ol pulvora kokaino. Tamen, kvankam pulvora kokaino dissolviĝas en akvo, krakkokaino devas esti dissolvita en acida solvo kiel citrona suko aŭ blanka vinagro, kiu procedo efektive inversigas la originalan ŝanĝon de pulvora kokaino al krakkokaino.
Distra uzo
Krakkokaino estas ofte uzata kiel distra drogo. Efektoj de krakkokaino inkludas eŭforion, superan memkonfidon, senapetitecon, sendormecon, viglecon, pliigitan energion, deziron de plua kokaino, kaj eblan paranojon, kiu finiĝas post la uzo. Ĝia komenca efekto estas ellasigi grandan kvanton da dopamino, cerba ĥemiaĵo, kiu kaŭzas sentojn de eŭforio. La efektoj kutime daŭras de 5 ĝis 10 minutojn, post kiam dopaminaj kvantoj en la cerbo rapide falas, lasante la uzanton kun sento de deprimo.
Serio EN57 de PKP
Elektra trajnkompleto EN57 estas trivagona elektra trajnkompleto produktita de firmao Pafawag, Vroclavo. Sume estis produktitaj dum 30 jaroj 1429 trajnkompletoj EN 57 por Pollando, preskaŭ samaj trajnkompletoj estis produktitaj ankaŭ por Jugoslavio. Hodiaŭ tiuj ĉi unuoj estas en Pollando ofte rekonstruataj, ĉefe la interno. En Pollando ilin uzas ĉefe la transporta kompanio Przewozy Regionalne kaj Koleje Mazowieckie, sed oni povas ilin vidi ankaŭ en la ĉeĥa urbo Bohumín je porpersonaj trajnoj al Pollando.
Ernest Borgnine
Ernest Borgnine (denaska nomo Ermes Effron Borgnino; naskita la 24-an de januaro, 1917 – mortinta la 8-an de julio, 2012) estis usona filma kaj televida aktoro. Li gajnis Oskar-premion en 1955 pro sia aktorado en la filmo Marty. En televido, li rolis kiel Quinton McHale en la serio McHale's Navy (1962–1966) kaj havis unu el la ĉefaj roloj en la serio Airwolf en la 1980-aj jaroj; krome, li voĉis kiel "Mermaid Man" (Marvirinulo) en la animacia televida serio SpongeBob SquarePants, inter multaj aliaj roloj. 92-jaraĝa, Borgnine gajnis premion Emmy pro sia laborado pri la serio ER.
Petrovice u Karviné
Petrovice u Karviné estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Karviná. Ĝi situas ĉe ŝtatlimo kun Pollando. Vivas ĉi tie. Petrovice u Karviné konsistas el kvar partoj: Petrovice u Karviné, Dolní Marklovice, Závada kaj Prstná. Dum la evoluo tiuj ĉi partoj estis kelkfoje kunigitaj kaj denove memstarigitaj. Nuntempan aspekton ĝi havas ekde februaro de 1952. Norde ĝi limas kun komunumo Godów, oriente kun komunumo Zebrzydowice, ambaŭ en Pollando, sude kun Karviná kaj okcidente kun vilaĝo Dětmarovice.
El vidpunkto de nombro de loĝantoj Petrovice apartenas al la plej grandaj municipoj en Ĉeĥio, kiuj ne havas statuson de kampurbo nek urbo.
Tra Petrovice trafluas tri riveroj - Šotkůvka en Prstná, Petrůvka, trafluanta tra ĉiuj partoj de la vilaĝo krom Prstná kaj Olše, en kiun en parto Závada enfluas Petrůvka.
NGC 2639
NGC 2639 (aliaj indikoj — UGC 4544, MCG 8-16-24, ZWG 237.14, IRAS08400+5023, PGC 24506) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Petrovice u Karviné
Por Petrovice estas tipaj fiŝlagoj. La vilaĝo estas konata kiel fervoja nodo de eŭropa signifo. Krom fervoja lima transirejo estas ĉi tie ankoraŭ du landvojaj transirejoj en Pollandon, nome en Dolní Marklovice kaj en Závada.
NGC 2639
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bretigny - Norges (stacidomo)
Bretigny - Norges estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  , apud Norges-la-Ville, en departemento Côte-d'Or, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Dijon-Ville - Is-sur-Tille (849000).
Bihartorda
Bihartorda estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en subregiono de Püspökladány.
Situo
Bihartorda situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Berettyóújfalu troviĝas je 17, Debrecen je 45, Budapeŝto je 207 km-oj.
Historio
Laŭ la vilaĝanoj la komunumo fondiĝis jam antaŭ la tatara invado okazinta en 1241. En 1659 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1919 la rumanoj okupis la vilaĝon. En 2001 vivis tie 96% hungaroj, 4% ciganoj.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko. La loĝantoj okupiĝas pri agrokulturo kaj bestbredado.
Famuloj
En Bihartorda naskiĝis matematikisto Zoltán Daróczy.
Kamo (bolŝeviko)
Kamo, fakte Semjon (Simon) Arŝakoviĉ Ter-Petrosjan (naskiĝis la 27-an de majo 1882 en Gori, mortis la 14-an de julio 1922 en Tiflis) estis kartvela revoluciulo (bolŝeviko) kaj politikisto de armena deveno. Dum sia vivo Kamo estis kvarfoje aljuĝita al mortpuno.
Kamo naskiĝis kiel filo de riĉa entreprenisto. Li konatiĝis kun Stalin dum lernado en Tiflis (nun Tbiliso), kiu ekscitis lin per marksismo kaj gajnis por la revolucia rusia socialdemokratio, al kiu li membriĝis en 1902.
Ter-Petrosjan ricevis la nomon Kamo  de Stalin, ĉar li parolis ruse kun forta akĉento kaj ĉiam misprononcis la rusan vorton komu (кому [kaMU] "al kiu?") kiel kamo.
Lia unua revolucia agado estis la subĵeto de socialistaj pamfletoj en la Armena Operejo, en Tiflis en februaro de 1903. Oni arestis lin en decembro samjare. Li sukcesis fuĝi en septembro de 1904 el malsanulejo.
Li partoprenis en la rusia revolucio de 1905 kaj vundiĝis kvinfoje. Li konatiĝis kun Lenin en marto de 1906 en Sankt-Peterburgo. En la sekvaj jaroj, li agadis kun la juna Stalin kaj partoprenis en multaj priraboj, incendiigoj, murdoj. Tiam montriĝis lia krueleco.
En 1907, Kamo blindiĝis je la maldekstra okulo dum fabrikado de bombo. Samjare, li partoprenis kun Josif Stalin en Atako je banko de Tbiliso, en kiu oni akiris 250.000 rublojn. Kamo transdonis rabaĵon al Lenin, poste fuĝis en Germanion, kie li estis arestita en novembro de 1907 — senvualigita fare de la provoka agento nome Ĵitomirskis — en Berlino kun pakaĵo plena je dinamito. Li montris sin spirite malsana — verŝajne por eviti eldonon al Rusio — kaj venis en psikiatrion en majo de 1908. En novembro de 1909 okazis la transdono al Rusio, kie oni enprizonigis lin. Li sukcesis fuĝi en aŭgusto de 1911 al Konstantinoplo, poste al Parizo, kie li denove renkontiĝis kun Lenin. Li reveturis al Kartvelio fine de 1912, kie oni arestis lin en januaro de 1913 kaj juĝis lin al morto. Pro 300-jara ekzisto de la Romanov-dinastio, oni mildigis la juĝon al 20 jaroj en prizono. Li agadis ekde 1915 en Ĥarkov kiel kudristo.
Bolek kaj Lolek
Bolek kaj Lolek estas desegnita duopo de herooj, kiujn oni produktis en la pola urbo Bielsko-Biała. Al avantaĝoj de ŝatata animacia serio apartenas desegna simpleco kaj komprenebleco - preskaŭ senvorte ĝi rakontas nervostreĉajn, aventuremajn kaj spritajn okazintaĵojn. La fabeloj estiĝis en la sesdekaj jaroj de la 20-a jarcento.
Interese estas, ke Bolek kaj Lolek estis sola animacia filmo permesita post irana revolucio en 1978.
Kamo (bolŝeviko)
Kamo mortis pro trafika akcidento (biciklante li trafis sub aŭton). Li postlasis memuarojn, kiuj ĝis nun ne estas publikigitaj.
La Pauline-Hyères (stacidomo)
La Pauline, plennome La Pauline-Hyères, estas franca stacidomo sur linioj -  (landlimo) kaj La Pauline-Hyères -, situanta en  , en departemento , regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Chuck Berry
Chuck BERRY (n. la kiel Charles Edward Anderson Berry – m. la ) estis usona rok-kantisto, gitaristo kaj verkisto de kantoj. Li populariĝis dum la 1950-aj jaroj, kaj li estas konsiderata unu el la pioniroj de rokenrolo. John Lennon iufoje diris, ke "se oni provus doni al rokenrolo alian nomon, oni povus nomi ĝin Chuck Berry".
La revuo Rolling Stone vicigis lin kvina en la listo de la 100 plej grandaj artistoj de ĉiuj tempoj.
Biografio
Li naskiĝis en 1926 en Sankta Luiso (Misurio), la tria infano el ses. Liaj gepatroj estis mezklasaj usonaj nigruloj, sufiĉe rara afero en tiu epoko. En 1944 li estis arestita ,ĉar li kune kun kelkaj amikoj provis ŝteli aŭtomobilon.
Berry komencis ludi blusan muzikon, kiam li estis adoleskulo. En 1955, li vojaĝis al Ĉikago, kie la fama blus-muzikisto Muddy Waters sugestis, ke li kontaktu Leonard Chess, kiu laboris por la muzik-kompanio Chess Records. La 21-an de majo 1955 Chuck Berry registris sian unuan diskon, "Maybellene". La kanto estis tuja sukceso. Dum la postaj jaroj, Berry skribis mulsiri, kiel "Johnny B. Goode", "Roll Over Beethoven", "Rock N Roll Music" kaj "Sweet Little Sixteen".
Heredo
La muziko de Chuck Berry estas konsiderata unu el la unuaj ekzemploj de rokenrolo, kaj havis ege grandan influon al la Beatles kaj la Rolling Stones, inter aliaj.
Li estas konata ankaŭ pro sia "duckwalk" (anasa marŝo), la stranga marŝo, kiun li faras en koncertoj, dum li ludas la gitaron, kaj kiu fariĝis modelo por rokgitaristoj.
Nanteuil-le-Haudouin (stacidomo)
Nanteuil-le-Haudouin estas franca stacidomo sur linio K de Transilien, situanta en Nanteuil-le-Haudouin, en departemento  en regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) ankaŭ priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio La Plaine - Hirson - Anor (frontière) (229000).
16853 Masafumi
16853 Masafumi estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana amatora astronomo Naoto Sato elde la privata observatorio de Ĉiĉibu (gubernio Saitama, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la areospaca inĝeniero Masafumi Kimura (1959–2009), kiu kalkulis la orbiton de la kosmoveturilo kaj kontribuis al la sukceso de la misio Kaguja kiel estro de la fasonado de la grand-gajna anteno, kiu permesis komunikadon inter Luno kaj Tero.
Guido da Vigevano
Guido da Vigevano (1280-1349) ankaŭ konata kiel "Guido da Papia" estis itala kuracisto kaj inĝeniero kiu vivis inter la 13-a kaj 14-a jarcentoj. Li estis unu el la unuaj sciencistoj kiuj uzis bildojn por ilustri siajn prianatomiajn priskribojn, disvolvante je la unua fojo intiman interrilaton pri anatomiaj studoj kaj artismaj pentraĵoj.
Kiel inĝeniero, Guido da Vigevano povas konsideriĝi kiel malproksima antaŭulo de la estontaj renesancaj artistoj kaj inventistoj tiaj kiaj Mariano di Jacopo (1382-1452), pli konata kiel Taccola, Francesco di Giorgio Martini (1439-1501) kaj Leonardo da Vinci. Kiel anatomo, Guido raportas la praktikojn en la Bolonja Medicina Lernejo de la 14-a jarcento kune kun sia estimita samtempulo Mondino de Luzzi (1275-1326).
En 1335, li elpensis vento-ĵetitan veturilon. Ĝi estis devizo simila al muelejo kies direktilo estis ligita al dentradaro kiu siavice estis ligitaj al la radoj. En la manuskripto kiun li dediĉis al Filipo la 6-a el Francio li receptas medicinajn konsilojn pri supervivado en la seka kaj varmega Mediteraneo samkiel desegnoj pri submarŝipoj kaj grandaj veturiloj krom aliaj militteknologiaĵoj.
Biografio
Li naskiĝis ĉirkaŭ 1280 apud Pavio kaj tre eble li studis en prestiĝa medicina lernejo en la Universitato de Bolonjo, kie Mondino dei Liuzzi estis lia profesoro kaj unu el la plej influaj doktoroj de la malfrua Mezepoko. Post fini sian edukadon li reiris al Pavio por praktiki medicinon. En 1310 li alliĝis al la malbonŝanca kampanjo de la Sankta Romia Imperiestro, Henriko la 7-a kiel kuracisto de la kortego. Guido probable ricevis sian postenon post kapitulaci la Kastelon de Vigevano per senbrida puĉo. Post la morto de la imperiestro, en 1313, Guido revenis al Pavio sed estis devigata serĉi politikan azilon ĉar la papaj fortoj submetis lian urbon sub interdikton.
Inter 1310 kaj 1311 oni scias ke li troviĝis en Lombardio. Oni ankaŭ scias ke tiuepoke Guido vivis kaj plenumis sian profesion en Pavio, krom aktive partopreni en la politika vivo de la urbo. En 1318, La guberniestro de Pavio, Luchino Visconti (1287-1349), Senjoro de Milano, donis al li rajtigon por kolektado de impostoj sub la formo de nutraĵoj por la suvereno, kaj en 1320 li ricevis pagon pro servoj faritaj al la municipo, dum en 1323 li elstariĝas en la listoj de la paviaj civitanoj kiuj aliĝis al Mateo la 1-a Visconti kaj estas vokata por aperi antaŭ la papaj inkviziciistoj.
Kondamita "in absentia" (pro foresto) li forlasis Pavion, dum probable iuj el liaj parencoj restis en la urbo, samkiel la magistrato Baldassarre da Vigevano, eble lia frato. Vigevano fuĝis Norden al Francio kaj estis indikita kiel kuracisto (1335) al la reĝino Johana el Burgundio (1293-1349), ankaŭ konata kiel Johana la Lamulino, kaj pli malfrue al ŝia edzo la reĝo Filipo la 6-a. Registroj el la kortego rivelas ke Guido ricevis pagojn kaj por kuracistaj kaj por diplomatiaj servoj. La lasta raporto pri Guido da Vigevano asertas ke li mortis pro pesto en jaro 1350.
Por defendi la krucmiliton, li desegnis skizojn pri kirasaj vagonoj, vent-ĵetitajn kaleŝojn kaj militveturilojn. Li ankaŭ estis unu el la unuaj aldoni desegnojn de homorganojn al sia prianatomiaj priskriboj en dua traktado, Anathomia. Kompreneble liaj desegnoj estis tipe mezepokaj ĉar li ne faris uzon de la perspektivo, malkovrita nur en la komenco de la Renesanco far Filippo Brunelleschi.
Cacahoatán
Cacahoatán estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. Ĝi situas en la regiono Soconusco kaj limas al Gvatemalo. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Cacahoatán. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07015.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 40975 loĝantojn. El tiuj estis 19969 viroj kaj 21006 virinoj. La komunumo havas surfacon de 174 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 480 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 23852 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 19219 scipovis legi kaj skribi kaj 4623 personoj estis analfabetoj. Do 81% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 19% estis analfabetoj.
39033 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 702 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.80% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Java lingvo
La java lingvo estas aŭstronezia lingvo parolata en la meza kaj orienta partoj de la insulo Javo en Indonezio. Tradicie por ĝi ekzistas aparta skribo, la java alfabeto, sed nuntempe la lingvo kutime skribatas per la latina alfabeto.
La lingvo java (cara Jawa) apartenas al la lingvo-familio de aŭstroneziaj lingvoj, al la grupo de la malajopolinezia lingvaro respektive al ties okcidenta branĉo.
Proksimume 80 milionoj da homoj parolas ĝin; tamen, ili uzas plejparte la indonezian (bahasa indonesia) kiel skriba lingvo. Tiu situacio kun du lingvoj ebligas cetere foresto de lingvaj kvereloj kiel ili ekzistas en landoj kie pluraj lingvoj samtempe estas uzataj.
Ĝi estas parolata - kiel la nomo tion indikas - sur la insulo Javo, en la orienta kaj en la meza parto. Ankaŭ ekzistas javlingva komunumo en Surinamo (pli frue Holanda Gujano (?)) kaj multnombraj javparolantoj, kies geavoj se ne ili mem elmigris el Javo por vivi en Orienta Timoro, en Malajzio, en Singapuro, en Tajvano, en Aŭstralio, en Nov-Kaledonio, en Nederlando.
(subgrupoj de la krama por humile paroli pri si mem aŭ por alparoli individuon de malpli alta rango).
NGC 2640
NGC 2640 (aliaj indikoj — ESO 165-2, IRAS08360-5456, PGC 24229) estas galaksio en konstelacio Kareno.
(15361) 1996 DK2
(15361) 1996 DK2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
NGC 2640
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Enrico Fermi
Enrico FERMI [enriko fermi] (esperantigite Henriko FERMIO) (naskiĝis la, mortis la ) estis itala fizikisto kaj nobel-premiito, kiu kreis la unuan atoman reaktoron de la mondo, nome Ĉikago Pilo-1. Li estis nomata la "arkitekto de nuklea epoko", kaj la "arkitekto de la atoma bombo". Li estis unu el la malmultaj fizikistoj kiuj elstaris kaj teorie kaj eksperimente. Fermi tenis kelkajn patentojn rilatajn al la uzado de nuklea elektro, kaj estis premiita en 1938 per la Nobel-premio pri fiziko pro sia laboro en indukta radioaktiveco per neŭtrona bombardado kaj la malkovro de transuraniaj elementoj. Li faris gravajn kontribuojn al la disvolvigo de la kvantuma teorio, de la nuklea kaj partikla fiziko, kaj de la statistika mekaniko.
9809 Jimdarwin
9809 Jimdarwin estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff, Usono.
Nomo
Ĝia nomo honoras James L. Darwin, fabrikiston de instrumentoj en la Observatorio Lowell, kiu uzinis la ĉefan parton de la pecoj por renovigi kaj ekipi la Schmidt-teleskopon de LONEOS kaj ties CDD-fotilo.
Enrico Fermi
La unua ĉefa kontribuo de Fermi estis statistika mekaniko. Post Wolfgang Pauli anoncis sian principon de ekskludo en 1925, Fermi sekvis per artikolo en kiu li aplikis la principon al ideala gaso, uzante statistikan formuladon nune konata kiel statistiko Fermi–Dirac. Nuntempe, partikloj kiuj obeas la principon de ekskludo estas nomataj "fermionoj". Poste Pauli postulis la ekziston de neŝarĝita nevidebla partiklo elsendita kun elektrono dum beta-radiado, por plenumi la leĝon de konservado de energio. Fermi akceptis tiun ideon, disvolvigante modelon kiu aligis la postulitan partiklon, kiun li nomigis "neŭtrino". Lia teorio, poste referencata kiel interagado de Fermi kaj ankoraŭ poste kiel malforta nuklea forto, priskribis unu el la kvar fundamentaj fortoj de naturo. Pere de eksperimentoj kiuj induktas radioaktivecon per ĵus malkovritaj neŭtronoj, Fermi malkovris ke malrapidaj neŭtronoj estas pli facile kaptitaj ol tiuj rapidaj, kaj disvolvigis la ekvacion de la aĝo de Fermi por priskribi tion. Post bombardado de torio kaj de uranio pere de malrapidaj neŭtronoj, li konkludis ke li estis kreinta novajn elementojn; kvankam li ricevis la Nobel-Premion pro tiu malkovro, la novaj elementoj estis sekve rezultaj kiel fiziaj produktoj.
András Mészáros (karikaturisto)
András Mészáros [andrAŝ mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mészáros András estis hungara grafikisto, karikaturisto, afiŝisto, ilustristo, ĵurnalisto.
Enrico Fermi
Vivo
Naskiĝinte en Romo, Enrico Fermi ekde 1918 studis fizikon en Pisa. En 1922 li doktoriĝis. Inter 1927 kaj 1938 li agis kiel profesoro en la universitato de Romo.
András Mészáros (karikaturisto)
András Mészáros naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Enrico Fermi
Vivo
Enrico Fermi naskiĝis en Romo la 29an de Septembro 1901. Li estis la tria filo de Alberto Fermi, nome diviziestro Capo Divisione en la Ministerio de Fervojoj, kaj de Ida de Gattis, nome instruistino de elementa lernejo. Lia nura fratino, Maria, estis du jarojn pli aĝa ol li, kaj lia frato Giulio estis unu jaron pli aĝa. Post la du knaboj estis senditaj al rura komunumo por esti mamnutritaj, Enrico rekuniĝis kun sia familio en Romo kiam li estis du kaj duono. Kvankam li estis baptita kiel romkatoliko kongrue kun la deziroj de siaj geavoj, lia familio, kiel ĉe plej italaj familioj, ne estis aparte religia; Enrico estis agnostiko laŭlonge de sia matura vivo. Estante juna knabo, li kunhavis la samajn interesojn kiel lia frato Giulio, konstruante elektrajn motorojn kaj ludante per elektraj kaj mekanikaj ludiloj. Giulio mortis dum la administrado de anestezo por operacio de gorĝa absceso en 1915.
András Mészáros (karikaturisto)
Biografio
András Mészáros frekventis industriartan mezlernejon. Inter 1943 kaj 1957 li kreis plej ofte afiŝojn pri filmoj, reklamoj, politikaĵoj. Li apartenis al Népszava inter 1949-1955 (en statuso ĵurnalisto inter (1950-1957)). Inter 1957–1992 li estis kolego en simila ĵurnalo Népszabadság, sed liaj karikaturoj aperis ankaŭ en aliaj gazetoj. Li ricevis 3 ŝtatajn premiojn inter 1978-1983, krome ekspoziciajn premiojn. Resume li desegnis dek mil da karikaturoj.
Enrico Fermi
Scuola Normale Superiore en Pisa
Fermi gradiĝis el altlerenjo en Julio 1918 kaj, pro premo de Amidei, aliris en la lernejo Scuola Normale Superiore en Pisa. Perdinte unu filon, liaj gepatroj malemis permesi lin foresti el hejmo dum kvas jaroj dum li studis ĉe la lernejo Sapienza Universitato de Romo, sed finfine ili akceptis. Tiu lernejo havigis senpagan loĝadon por studentoj, sed kandidatoj devis trapasi malfacilan eniran ekzamenon kiu inkludis eseon. La proponita temo estis "Specifaj karakteroj de Sonoj". La 17-jaraĝa Fermi elektis derivi kaj solvi la partan diferencialan ekvacion por vibranta linio, aplikante la analitikon de Fourier en la solvo. La ekzaminanto, Profesoro Giuseppe Pittarelli el la Sapienza Universitato de Romo, intervjuis Fermi kaj profetis ke li estos elstara fizikisto en la estonteco. Fermi atingis la unuan rangon en la klasifiko de la enirekzameno.
Dum siaj jaroj ĉe la Scuola Normale Superiore, Fermi teamis kun studento nome Franco Rasetti kun kiu li eniros en amikaj amuzaĵoj kaj kiu estos poste intima amiko de Fermi kaj utila kunlaboranto. En Pisa, Fermi estis konsilita de la direktoro de la laboratorio de fiziko, nome Luigi Puccianti, kiu konfesis ke estis malmulte instruota al Fermi, kaj ofte li petis al Fermi instrui ion al li anstataŭe. La sciaro de Fermi pri kvantuma fizko atingis tiom altan nivelon ke Puccianti petis al li organizi seminarion pri tiu temo. Dum tiu tempo Fermi lernis tensorkalkulon, nome matematika tekniko inventita de Gregorio Ricci kaj Tullio Levi-Civita kiu bezonis pruvi la principojn de ĝenerala relativeco. Fermi dekomence elektis matematikon kiel sia ĉefa fako, sed tuj ŝanĝis al fiziko. Li restis longe memlernanto, studante ĝeneralan relativeco, kvantuman mekanikon, kaj atoman fizikon.
La unua artikolo ŝajnis montri kontraŭdiron inter la elektrodinamika teorio kaj tiu relativeca koncernanta la kalkuladon de la elektromagnetaj masoj, ĉar la iama antaŭdiris valoron de 4/3 U/c2. Fermi aliris al tiu afero la venontan jaron per artikolo nome "Koncerne al kontraŭdiro inter elektrodinamiko kaj la relativeca teorio pri elektromagneta maso" en kiu li montris ke la ŝajna kontraŭdiro estis konsekvenco de relativeco. Tiu artikolo estis tiom sufiĉe bone rigardiuta ke ĝi estis tradukita al la germana kaj publikigita en la germana scienca gazeto Physikalische Zeitschrift en 1922. Tiun jaron, Fermi submetis sian artikolon "Pri la fenomenoj okazantaj ĉe monda linio" (Sopra i fenomeni che avvengono in vicinanza di una linea oraria) al la itala gazeto I Rendiconti dell'Accademia dei Lincei. En tiu artikolo li ekzaminis la Principon de Ekvivalento, kaj enkondukis la tiel nomita "Koordinatoj de Fermi". Li pruvis ke sur monda lino apuda al la tempolinio, spaco kondutas kvazaŭ ĝi estas Eŭklida spaco.
Fermi submetis sian tezon, "Teoremo pri la kalkulo de la probableco kaj kelkaj el ties aplikaĵoj" (Un teorema di calcolo delle probabilità ed alcune sue applicazioni), al la Scuola Normale Superiore en Julio 1922, kaj ricevis sian gradiĝon laurea je malkutime juna aĝo de 20. La tezo estis pri bildoj de difraktado de Ikso-radioj. Teoria fiziko ne estis ankoraŭ konsiderata fako en Italio, kaj la nura tezo kiu estis akceptita estis tiu pri eksperimenta fiziko. Pro tiutialo, italaj fizkistoj estis malrapidaj por akcepti la novajn ideojn kiel relativeco venanta el Germanio. Ekde Fermi estis hejme en la laboratorio farante eksperimentan laboron, tio ne metis nesurireblajn problemojn por li.
Verkante la apendicon por la itallingvan eldonon de la libro Fundamentoj de la Relativieco de Einstein de August Kopff en 1923, Fermi estis la unua kiu kaŝita ene de la fama ekvacio de Einstein estis enorma kvanto de nuklea potenciala energio ekspluatata. "Ne ŝajnas ebla, almenaŭ en la tuja estonteco", li verkis, "trovi vojon por liberigi tiujn terurajn kvantojn de energio — kio estas tute bona ĉar la unua efiko de eksplodo de tia terura kvanto de energio estos premita ĝis ruinigi la fizikiston kiu havis la mispaŝon trovi vojon por fari ĝin."
En 1924 Fermi estis iniciatita al la framasonismo en the framasona loĝio "Adriano Lemmi" de la Granda Oriento de Italio.
Fermi decidis veturi eksterlanden, kaj paŝis duonjaron studante ĉe Max Born ĉe la Universitato de Göttingen, kie li trafis Werner Heisenberg kaj Pascual Jordan. Fermi poste studis en Leiden kun Paul Ehrenfest el Septembro al Decembro en 1924 kun stipendio el la Fondaĵo Rockefeller akirita pere de la interveno de la matematikisto Vito Volterra. Tie Fermi trafis Hendrik Lorentz kaj Albert Einstein, kaj bone amikiĝis kun Samuel Goudsmit kaj Jan Tinbergen. El Januaro 1925 al fino de 1926, Fermi instruis matematikan fizikon kaj teorian mekanikon ĉe la Universitato de Florenco, kie li formis teamon kun Rasetti por konduki serion de eksperimentoj pri la efikoj de magnetaj kampoj sur hidrarga vaporo. Li partoprenis ankaŭ en seminaroj ĉe la Sapienza Universitato de Romo, instruante pri kvantuma mekaniko kaj solid-stata fiziko. Dum tiu instruado de nova kvantuma mekaniko bazita sur rimarkinda akurateco de antaŭdiroj de la ekvacio de Schrödinger, la itala fizikisto dirus ofte, "Ĝi ne havas aferon kiu kongruu tiom bone!"
Post Wolfgang Pauli anoncis sian principon de ekskludo en 1925, Fermi respondis per artikolo "Pri la kvantigo de perfekta unuatoma gaso" (Sulla quantizzazione del gas perfetto monoatomico), laŭ kiu li aplikis la principon de ekskludo al ideala gaso. Tiu artikolo estis speciale elstara por la statistika formulado de Fermi, kiu priskribas la distribuadon de partikloj en fizikaj sistemoj de multaj identaj partikloj kiuj obeas al la principo de ekskludo. Tio estis sendepende disvolvigita tuj poste fare de la brita fizikisto Paul Dirac, kiu montris ankaŭ kiel ĝi estas rilata al la Statistiko de Bose-Einstein. Laŭ tio, ĝi estas nune konata kiel Statistiko de Fermi–Dirac. Laŭ Dirac, partikloj kiuj obeas al la principo de ekskludo estas nuntempe nomataj "fermionoj", dum tiuj kiuj ne obeas estas nomataj "bosonoj".
Profesoro en Romo
Profesoreco en Italio estis atribuita per konkurenco (concorso) por vakuan katedro, kaj postulantoj estis rangigitaj laŭ siaj publikaĵoj fare de komitato de profesoroj. Fermi postulis por katedro de matematika fiziko en la Universitato de Cagliari en Sardinio, sed estis apenaŭe malaprobita favore de Giovanni Giorgi. En 1926, je aĝo de 24, li postulis profesorecon en la Sapienza Universitato de Romo. Tio estis nova katedro, nome unu el la unuaj tri en teoria fiziko en Italio, kiuj estis kreitaj de la Ministro de Edukado instigite de Profesoro Orso Mario Corbino, kiu estis universitata profesoro de eksperimenta fiziko, Direktoro de la Instituto de Fiziko, kaj membro de la kabineto de Benito Mussolini. Corbino, kiu ankaŭ estris la elektokomitato, esperis, ke la nova katedro atingu la normojn kaj reputacion de fiziko en Italio. La komitato elektis Fermi kape de Enrico Persico kaj Aldo Pontremoli, kaj Corbino helpis Fermi rekruti lian teamon, kiu estis tuj komponita de elstaraj studentoj kiel Edoardo Amaldi, Bruno Pontecorvo, Ettore Majorana kaj Emilio Segrè, kaj de Franco Rasetti, kiun Fermi nomumis sia helpanto. Ili estis tuj kromnomitaj "Knaboj de Via Panisperna" laŭ la strato kie estas la Instituto de Fiziko.
Fermi edziĝis al Laura Capon, scienca studento en la Universitato, la 19an de julio 1928. Ili havis du gefilojn: Nella, naskiĝinta en januaro 1931, kaj Giulio, naskiĝinta en februaro 1936. La 18an de marto 1929, Fermi estis nomumita membro de la Reĝa Akademio de Italio fare de Mussolini, kaj la 27an de aprilo li aliĝis al la Nacifaŝisma Partio. Li poste kontraŭis faŝismon kiam en 1938 la rasaj leĝoj estis aprobitaj de Mussolini por alproksimigi la italan faŝismon ideologie al la germana Naziismo. Tiuj leĝoj minacis Laura, kiu estis juda, kaj elpostenigis multajn el la esplorhelpantoj de Fermi.
Dum sia epoko en Romo, Fermi kaj lia grupo faris gravajn kontribuojn al multaj praktikaj kaj teoriaj aspektoj de fiziko. En 1928, li publikigis sian Enkonduko al Atoma Fiziko (Introduzione alla fisica atomica), kiu havigis al italaj universitatanoj ĝisdatigitan kaj alireblan tekston. Fermi ankaŭ kondukis publikajn prelegojn kaj verkis popularajn artikolojn por sciencistoj kaj instruistoj por disvastigi sciaron de nova fiziko tiom amplekse kiom eble. Parto de lia instrumetodo konsistis en arigo de kolegoj kaj gradiĝantaj studentoj je la fino de la tago ĉirkaŭ problemo, ofte pri sia propra esploro. Signo de sukceso estis ke eksterlandaj studentoj nune ekvenis al Italio. La plej elstaraj el tiuj estis la germana fizikisto Hans Bethe, kiu venis al Romo kiel membro de la Fondaĵo Rockefeller, kaj kunlaboris kun Fermi en artikolo de 1932 nome "Pri interagado inter du elektronoj" (Über die Wechselwirkung von Zwei Elektronen).
Tiam, fizikistoj estis kaprompiĝintaj pro la beta-radiado, laŭ kiu elektrono estis elsendita el la atomkerno. Por plenumi la leĝon de konservado de energio, Pauli postulis la ekzistadon de nevidebla partiklo senŝarĝa kaj kun malmulta aŭ neniu amaso kiu estas elsendita samtempe. Fermi kaptis tiun ideon, kiun li disvolvigis en provizora artikolo en 1933, kaj poste en pli longa artikolo la venontan jaron kiu enkondukis la koncepton de la postulita partiklo, kiun Fermi nomis "neŭtrino". Lia teorio, poste referencata kiel Interagado de Fermi kaj poste kiel la teorio de Malforta Interagado, priskribis unu el la kvar fundamentaj fortoj de naturo. La neŭtrino estis detektita post lia morto, kaj lia teorio pri interagado poste montris kial estas tiom malfacile detektebla. Kiam li sendis sian artikolon al la brita gazeto Nature, la redaktoro de tiu gazeto resendis ĝin ĉar ĝi enhavis spekulativadon kiu estis "tro malproksima el la fizika realo por esti interesa al la legantoj". Tiele Fermi vidis sian teorion publikigitan en itala kaj germana antaŭ esti publikigita en angla.
En januaro 1934, Irène Joliot-Curie kaj Frédéric Joliot anoncis, ke ili estis bombardintaj elementojn per alfaj partikloj kaj enmetis radioaktivecon en ili. Ĉirkaŭ marto, la helpanto de Fermi nome Gian Carlo Wick estis haviginta teorian klarigon uzante la teorion de fermi pri beta-radiado. Fermi decidis ŝanĝi al eksperimenta fiziko, uzante la neŭtronon, kiun James Chadwick estis malkovrinta en 1932. En marto 1934, Fermi klopodis vidi ĉu li povas indukti radioaktivecon pere de la neŭtronfonto de Rasetti kun polonio-berilio. Neŭtronoj ne havas elektran ŝarĝon, kaj tiele ne estos devojigita per la pozitive ŝarĝita kerno. Tio signifis, ke ili bezonis multe malpli da energio por penetri la kernon ol ŝarĝitaj partikloj, kaj tiele ili ne postulas partiklan akcelilon, kion la Knaboj de Via Panisperna ne havis.
Fermi havis la ideon turni sin al anstataŭo de la neŭtronfonto kun polonio-berilio pere de alia kun radono-berilio, kiun li kreis plenigante vitrujon el berilipolvo, foriginte la aeron, kaj poste aldonante 50 m-Ci de radongaso, liverigita de Giulio Cesare Trabacchi. Tio kreis multe pli fortan neŭtronfonton, kies efektiveco malpliiĝis pro la 3.8-taga duoniĝa tempo de radono. Li sciis, ke tiu fonto elsendas ankaŭ Gama-radiadon, sed, sur la bazo de sia teorio, li kredis, ke tio ne tuŝas la rezultojn de la eksperimento. Li ekbombardis per plateno, nome elemento kun alta atomnombro kiu estis facile disponebla, sed sensukcese. Li turnis sin al aluminio, kiu elsendis alfan partiklon kaj produktis natrion, kiu poste rezultis en magnezio pro beta-partikla elsendado. Li klopodis per plumbo, denove sensukcese, kaj poste per fluoro en la formo de kalcia fluorido, kiu elsendis alfan partiklon kaj produktis nitrogenon, kio rezultis en oksigeno pro beta-partikla elsendado. entute, li enkondukis radioaktivecon en 22 diversajn elementojn. Fermi rapide informis pri la malkovro de neŭtron-enkondukita radioaktiveco per la itala gazeto La Ricerca Scientifica la 25an de marto 1934.
La natura radioaktiveco de torio kaj de uranio malfacilis determini tion kio okazas kiam tiuj elementoj estis bombarditaj per neŭtronoj sed, post ĝuste forigante la eston de elementoj pli malpezaj ol uranio sed pli pezaj ol plumbo, Fermi konkludis, ke ili estis kreintaj novajn elementojn, kiujn li nomis "hesperium" (poste plutonio) kaj "ausonium" (poste neptunio). La kemiisto Ida Noddack sugestis, ke kelkaj el la eksperimentoj povis esti produktintaj pli malpezajn elementojn ol plumbo pli ol novajn, pli pezajn elementojn. Ŝia sugesto ne estis prenita serioze tiam ĉar ŝia teamo ne estis farinta eksperimentojn per uranio aŭ ne estis konstruinta la teorian bazon por tiu eblo. En tiu epoko, fisio estis supozita kiel malprobabla se ne malebla sur teoria bazo. Kvankam fizikistoj esperis elementojn kun pli altaj atomnumeroj formotaj el neŭtronbombardado de pli malpezaj elementoj, neniu esperis, ke neŭtronoj havu sufiĉan energion por disigi pli pezan atomon en du malpezaj elementeroj en la maniero kiun Noddack sugestis.
Ankaŭ la Knaboj de Via Panisperna notis kelkajn neklarigitajn efikojn. La eksperimento ŝajne funkciis pli bone sur ligna tablo ol sur marmora tablopinto. Fermi memoris, ke Joliot-Curie kaj Chadwick estis notinta, ke la parafino estis efektiva por malrapidigi neŭtronojn, kaj tiele li decidis klopodi tion. Kiam neŭtronoj estis pasigitaj tra parafino, ili enkondukis centojn da fojoj tiom multe da radioaktiveco en arĝento kompare kun kiam ĝi estis bombardita sen parafino. Fermi supozis, ke tio estis pro la hidrogenaj atomoj en la parafino. Tiuj en ligno simile klarigis la diferencon inter la lignaj kaj marmoraj tablopintoj. Tio estis konfirmita pere de ripetado de la efiko kun akvo. Li konkludis, ke kolizioj kun hidrogenaj atomoj malrapidigas la neŭtronojn. Ju pli malalta atomnumero de la kerno kun kiu oni kolizias, des pli da energio neŭtrono perdas pro kolizio, kaj tiele des pli malmultaj kolizioj estas postulitaj por malrapidigi neŭtronon fare de difinita kvanto. Fermi konstatis, ke tio enkondukis pli da radioaktiveco ĉar malrapidaj neŭtronoj estis pli facile kapteblaj ol rapidaj neŭtronoj. Li disvolvigis difuzian ekvacion por priskribi tion, kio estis konata kiel Fermi-a aĝa ekvacio.
En 1938 Fermi ricevis la Nobel-premion pri fiziko je aĝo de 37 pro siaj "pruvoj pri la ekzistado de novaj radioaktivaj elementoj produktitaj de neŭtron-radiado, kaj pro sia rilata malkovro de kernoreakcioj okazigitaj de malrapidaj neŭtronoj". Post Fermi ricevis la premion en Stokholmo, li ne revenis hejmen al Italio, sed male forveturis al Novjorko kun sia familio en decembro 1938, kaj tie li petis permanentan rezidorajton. La decido translokiĝi al Usono kaj iĝi usona civitano estis okazigita ĉefe pro la rasaj leĝoj en Italio.
Manhatana Projekto
Pro politikaj kialoj – lia edzino estis jud-devena – li en 1938, post la ceremonio de la ricevo de la Nobela Premio en Svedio, forlasis la faŝisman Italion kaj ekloĝis en Usono. En 1939 li akiris profesoran postenon en la Kolumbia Universitato de Novjorko; ekde 1942 li laboris en Ĉikago, kie li aktive partoprenis la produktadon de la unua atombombo. En la jaro 1945 li laboris dum ioma tempo en la Usona Nacia Laboratorio Los Alamos, Nov-Meksiko, poste li revenis al Ĉikago.