cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Garzó Tamásné Bernáth Gabriella
Bernáth Gabriella naskiĝis la  en Debrecen. Ŝi mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Bernáth Gabriella akiris kemian diplomon en Sciencuniversitato Pázmány Péter en 1949. Post siaj studoj ŝi instruis samloke. Ekde 1961 ŝi laboris en akademia kemia instituto, ekde 1975 en la universitata laboratorio. En 1969 ŝi iĝis titulara docento. En 1982 ŝi ricevis postmortan dokterecan titolon.
En la 1950-aj jaroj li okupiĝis pri kombinaĵoj de silicio, poste ŝi esploris ankaŭ diversajn kombinaĵojn por medikamentojn.
7438 Misakatouge
7438 Misakatouge estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen (gubernio Ehime).
Hiroki Akino
Hiroki Akino (秋野 央樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol kaj Shonan Bellmare.
Mazatán
Mazatán povas esti:
Klausen (Sudtirolo)
Klausen - por kiu aldona itallingva nomo Chiusa estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Villnöß, Lajen, Sarntal, Vahrn, Feldthurns kaj Villanders.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (91%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 8% parolas denaske la italan kaj 1% la ladinan.
Eksteraj ligiloj
La loĝlokon en la valo de la rivero Eisack (itale Isarco) superrigardas la impona monto Säbener Berg. Ĝi jam ekde la 4-a jarmilo antaŭ nia erao estis loĝata, probable ĉar la impona formo al la homoj donis la impreson ke ĝi estus bona rifuĝejo kontraŭ minacaj danĝeroj. La frua loĝiĝo estas pruvita per arkeologiaj malkovroj kiuj estis faritaj inter la jaroj 1929 kaj 1982. En la malfrua antikva epoko kaj la frua mezepoko la setlejo Säben sur teraso de la sudokcidenta deklivo de la monto estis grava kristana centro kaj episkopejo. Monumentaj atestaĵoj pri tiu kristanisma pasinto nun interalie estas la kirko Sankta Kruco, historia monaĥejo kun preĝejo kaj la kirko de Nia Sinjorino kun najbara maria kapelo sur la monteto; la vojon de Klausen al Säben en la mezepoko gardis la burgo Branzoll.
Citadelo Majenco
La citadelo de Majenco aŭ Majenca citadelo situas sur la monteto Jakobsberg rande de la hodiaŭa malnova kvartalo kaj en tuja apudeco al la stacidomo „Mainz Römisches Theater“. La fortikaĵo en sia hodiaŭa formo estis konstruita ĉ. 1660 kaj estis parto de la fortikaĵo Majenco.
Turgeco
Turgeco (aŭ Turga premo) estas esprimo de plantofiziologio kaj ĉelbiologio. Ĝi estas la premo de ĉellikvo sur la ĉela muro. Se la osmoza valoro en la ĉelo estas pli alta ol en la ĉirkaŭanta apoplasto, ĝi ensorbas per deplasmolizo akvon. La plialtiĝanta premo en la ĉelo streĉas la ĉirkaŭantan ĉelan muron. La elasta murapremo kompensas la turgecon. Je ĝia plej alta valoro la ĉelo atingas la staton de „plena turgeco“. La ĉelo nomiĝas tiam plenturga. Se la osmoza valoro de la ĉirkaŭanta medio pli alta ol tiu en la ĉelodes  (hipertona medio), la turgeco sinkas. Potoplasto loziĝas de la ĉela muro (→ plasmolizo). La kunlaboro de turgeco kaj premo de la ĉela muro kaŭzas la stabileco de herbaj, neligniĝintaj plantoj.
La turgo en plantĉelo havas valoron de 0,07 ĝis 4 Megapaskalo.
La efiko de la turgeco
Glandohistoj kapablas helpe de la turgo eligi sekreciojn. Pere de la ŝanĝado de la turgeco la planto povas kontroli la malfermitecon de la stomoj. Kelkaj plantoj (likvidpremdisigantoj) disigas la semojn helpe de turgoĵetiloj, ekzemple impatientoj), povas estiĝi premojn ĝis 1,5 megapaskalo (ĉ. 15 bar) kaj la semoj estas ŝprucigataj ĝis 12 m (ŝpruckukumo) (Ecballium elaterium).
Orozia ambrozia kodekso D 23 sup
Orozia ambrozaia kodekso D 23 sup entenanta la miniaturigitan Chronicon de Orozio, estas kodekso de la 7-a jarcento devenanta de la Skribejo de Bobbio kaj nun konservita ĉe la Ambrozia biblioteko de Milano.
La kodekso, en uncialo, nome en majusklaj literoj, prezentas komencajn literojn plilongigitajn kaj dekoraciitajn per punktetoj ruĝaj, dum la ceteraj de la Incipit estas ruĝoranĝe enkampitaj.
La frontispico vidiĝas laŭtapiŝe dekoraciita, laŭ la stilo de la insula (= de la britaj insuloj) miniaturarto, ĉio kun tutpaĝa dekoracio, kun koloroj flava, ruĝoranĝa kaj verda kun motivoj de cirkloj samcentraj cirkele efektigitaj, ene de rektangula kornico kun dekoracioj geometriaj kaj interplektformaj.
NGC 6286
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Cimone
Cimone estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Trento, Garniga Terme, Cavedine, Aldeno, Villa Lagarina kaj Pomarolo.
Yoshihide Suga
Yoshihide Suga (菅 義偉 Suga Yoshihide?, en Esperanto Joŝihide Suga, 6a de decembro 1948) estas japana politikisto apartenanta al la Liberal-Demokrata Partio, kaj ekde la 16a de septembro 2020 estas la aktuala ĉefministro de la lando. ​
Antaŭe li plenumis la postenon de ministro de Enlandaj Aferoj kaj Komunikado en la ministraro de Shinzō Abe ĝis aŭgusto 2007 kaj ekde decembro 2012 ĝis septembro 2020 li estis sekretariestro de la japona ministraro. En aprilo 2019 li taskis pri la diskonigo de la nomo de la nova imperia erao, Rejŭa.
Ménil-Jean
Ménil-Jean estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Putanges-le-Lac.
Majuskleto
En duuskla presaĵo majuskletoj estas signobildoj proksimume tiom altaj, kiel la trunkoj de la ĉirkaŭaj minuskloj, tamen laŭforme similaj al la signobildoj de la majuskloj. Komparu: minuskloj — MAJUSKLOJ — majuskletoj.
La uzoj
La majuskletojn oni uzas, interalie,
La alto de la majuskletoj
Laŭkoncepte la majuskletoj devus esti samaltaj kiel la trunkoj de la minuskloj, t.e. x-altaj. Kaj efektive tian alton ili havas, ekz-e, en la tradicia franca (vd la ilustraĵon). Tamen en tia grando la majuskletoj estas malpli legeblaj ol la minuskloj.
Jõgeva
Ĝi estas konata kiel la plej malvarma loko en Estonio kun la plej malalta temperaturo de -43.5°C (-46°F). Ĝi estas la naskiĝloko de la estona poeto Betti Alver.
Eureka Ribelo
Eureka Ribelo aŭ Eŭreka Ribelo en 1854 estis ribelo de or-ministoj de Ballarat, Viktorio, Aŭstralio, kiuj ribelis kontraŭ la kolonia aŭtoritato de Unuiĝinta Reĝlando. La Batalo de Eureka Stockade, laŭ kies nomo la ribelo estas populare konata, estis luktata inter ministoj kaj la koloniaj fortoj de Aŭstralio la 3an de Decembro 1854 ĉe Eureka Lead kaj nomita tiele pro la strukturo stockade (palisaro) starigita de ministoj dum la konflikto. Tiu ribelo daŭris dum malpli ol duono da horo kaj rezultis en mortoj de almenaŭ 27 personoj, el kiuj majoritato estis ribeluloj.
Jõgeva
En la urba teritorio situas interalie la ruinoj de la historia kastelo Laiuse de la germanlingva Livonia Ordeno.
Majuskleto
La alto de la majuskletoj
La anglalingvanoj iom pli ofte uzas la majuskletojn (iom tro ofte, laŭ la opinio de kritikantoj), kaj tial por pli facila legeblo ili iom altigas la majuskletojn (proksimume je 10%). La teksto iĝas pli legebla, kvankam malpli bela (rompiĝas la teksta ritmo).
La disponeblo
Ideale la majuskletojn necesas dizajni kiel apartan tiparan fasonon, samkiel oni aparte dizajnas kursivon aŭ graseton. Tamen praktike nur malmultaj tiparoj posedas tian apartan fasonon majuskleton; pli ofte oni simple uzas la majusklojn el la malpli granda tipara grado. Diversaj tekstoredaktiloj havas enkonstruitajn rimedojn por disponigi tiajn surogatajn majuskletojn; kaj ĉar la redaktiloj celas precipe anglalingvanojn, tial iliaj majuskletoj plejparte estas anglalingvujaj (iom pli ol x-altaj).
Tiaj surogataj majuskletoj evidente havas pli maldikajn desegnoliniojn kaj pli densajn spacetojn, kaj tial ili estas iom miskvalitaj.
En la komunlingvaj tekstoj la majuskletoj ne estas literoj kun aparta signifo, kaj tial ili ne devus havi apartajn kodlokojn en Unikodo; tamen en IFA ili ja havas apartan signifon, kaj supozeble pro tio Unikodo entenas plenan sortimenton da majuskletoj anglaj (la trunko de la intermetitaj minusklaj i indikas la x-alton): ‹ ᴀiʙiᴄiᴅiᴇiꜰiɢiʜiɪiᴊiᴋiʟiᴍiɴiᴏiᴘiʀiꜱiᴛiᴜiᴠiᴡiʏiᴢ ›, kelkajn ligaturojn, trastrekajn diakritaĵojn kaj majuskletojn turnitajn, ekz-e ‹ ᴁiᴆiᵻiᴌiɶiᴚiʁiᵾ › kaj kelkajn majuskletojn greka-cirilajn: ‹ ᴦiᴧiᴨiᴩiᴪiᴎiᴫiꟺiᴙ ›.
Ĉar la unikodaj majuskletoj estas destinitaj precipe por IFA-transskriboj, ili kompreneble devas esti x-altaj (francecaj).
Majuskletoj por Esperanto
Estas nenia problemo uzi la surogatajn majskletojn en teksto esperanta. Malpli facilas trovi speciale desegnitajn majuskletojn ĉapelitajn. Unikodo ebligas surmeti ĉapelojn sur la anglajn literojn, tamen la ĉapelo ne ĉiam bone sidas.
Jen ekzemplo farita per LibreOffice Writer. La minuskla vorto „okazas“ aperas inter du vortoj majuskletaj (por pli klare vidi la malsaman dikecon de desegnolinioj ĉe la surogataj majuskletoj atentu la du najbarajn aperojn de «o» en «nĝo oka»):
Eureka Ribelo
Tiu evento estis la fina rezulto de periodo de civila malobeo en la regiono de Ballarat dum la Viktoria Orimpetego kiam la ministoj kontraŭis la pagon de minista permesilo, kaj la agadon tiurilate de la registaro, de la polico kaj la militistaro. La loka ribelo kreskiĝis el la movado Ballarat Reform League kaj rezultis en la starigo fare de ribeluloj de forta batalo kaj rapida kaj mortiga sieĝo fare de koloniaj fortoj.
Trunkelsberg
Trunkelsberg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario, kaj estas memstara membro de la komunumaro Memmingerberg. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bernhard Karlgren
Bernhard Karlgren (naskiĝis la 15-an de oktobro 1889 en Jönköping, mortis 89-jara la 20-an de oktobro 1978 en Stokholmo) estis sveda ĉinologo kaj universitata profesoro. Li interalie estis membro de la universitato de Upsalo.
Yu Kimura
Yu Kimura (木村 裕, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol, V-Varen Nagasaki, Kataller Toyama kaj AC Nagano Parceiro.
Safena vejno
Safena vejno  (latine saphena vena) estas malprofunda vejno de la gamba interna faco. Estas du safenaj vejnoj : la granda safena kaj la eta safena.
NGC 6287
NGC 6287 (aliaj indikoj — GCL 54, ESO 518-SC10) estas globa stelamaso en konstelacio Serpentisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Fiasko (romano)
Fiasko - sciencfikcia romano de pola verkisto Stanisław Lem, origine eldonita en la germana lingvo en 1986 en Germanio de la eldonejo S. Fischer Verlag. En Pollando por la unua fojo ĝi unue estis en 1987 fare de Wydawnictwo Literackie. Ĝia intrigo temas pri la konfrontiĝo de homo kun la naturo de la kosmo kaj ekstertera inteligenteco, kaj rilatas al la pli frua serio Rakontoj de la Piloto Pirx de la sama aŭtoro.
En la romano la aŭtoro uzis fragmenton de sia propra rakonto Kristala globo (Kryształowa kula) el la kolekto Sezamo kaj aliaj rakontoj (Sezam i inne opowiadania, 1954). La nefinita rakonto La arbaro Birnam (Las Burnam) pri Pirx estis publikigita kiel la unua ĉapitro de la romano.
La romano estis kandidato por la premio Arthur C. Clarke en 1988.
Intrigo
Komence la okazaĵoj havas la lokon sur Titano, satelito de Saturno, kie la protagonisto Angus Parvis, serĉanta malaperintajn minkonstruistojn kaj komandanton Pirx, ekiras por savi ilin. La tereno estas al li, loĝanto de la Tero, fremda, kaj Parvis pro eraro alfrontas neeviteblan morton. Esperante esti revivigita kun la helpo de estonta scienca inventaĵo, li okazigas specifan sinmortigon per dormiĝo.
Ĉirkaŭ jarcenton poste, sur la ferdeko de kosmoŝipo direktanta sin al nekonata ekstertera civilizo de la planedo Kwinta, unu el la homoj, kies korpoj estis trovitaj sur Titano, estas vivigita. La sciencistoj konjektas, ke la savito povas esti Parvis aŭ Pirx, sed eĉ post la revivigo la ŝipanoj malsukcesas certiĝi kiu li estas, do poste li aperas sub la alprenita nomo Marek Tempe. La konstruo de la romano, kiu ne havas la tiel nomatan ĉioscian rakontanto n, lasas la leganton dubi pri la solvo de mistera personeco de la heroo.
Kiam la ŝipo atingas la celon, unu el la plej gravaj taskoj en la kampo de rekta kontakto kun la fremda civilizo estas konfidita al la resurektinto. Tamen interkonsento inter la "intelekthavaj fratoj" finfine montriĝas neebla pro tro profundaj biologiaj kaj kulturaj diferencoj, kaj finiĝas per la titola fiasko.
Prezentita mondo
La intrigo de la romano okazas en fora estonteco, en kiu la homaro disponas pri ege altnivela teknologio. La ŝipo, per kiu veturas la herooj, estas akcelata per fotona propulso, kaj poste uzas la tiel nomatan fluksojeton de Bussard – jetan fuzian propulson. Ĝi estas ekipita per la tiel nomataj ekstremaj komputiloj enhavantaj procesorojn kun la plej granda ebla potenco.
Takso de la verko
Fiasko estas la lasta romano de Stanisław Lem. Ĝi estas speciala resumo de lia plurtema beletra verkado. Ĝi prezentas plurflankan kaj dinamikan reprezentadon de implikiĝo de homo en la propra naturo, determinita de la surteraj kondiĉoj. Tiel la aŭtoro, ne por la unua fojo, skeptikas pri la eblo kontakti niajn "kosmajn fratojn". La fina obstaklo ne estas la distanco, sed la malsameco.
La verkon eblas kompreni kiel opinion de Lem pri la fiasko de la sciencfikcia literaturo. La plej grava motivo de ĉi tiu literatura ĝenro – kontakto kun alia civilizo – en Fiasko estas elokvente parodiita. La elkosma invadanto kaj agresanto estas la homo, ne la "malbonaj" eksterteranoj, kiel tiuj priskribitaj en la romanoj de Wells aŭ Heinlein. Krome la motivo de agreso montriĝas la "bona volo" kontakti ĉiakoste.
(12964) 1071 T-3
(12964) 1071 T-3 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Tria Enketo pri Trojanoj" (Third Trojan Survey).
Trusetal
Trusetal ĝis novembro 2011 estis komunumo en Germanio. Ĝi troviĝis en la distrikto Schmalkalden-Meiningen de la federacia lando Turingio. La 1-an de decembro 2011 kadre de administra reformo la komunumo kun la najbara urba komunumo Brotterode unuiĝis al nova urba komunumo, titoligita Brotterode-Trusetal.
Fine de la nova urba komunumo havis  loĝantojn. La areo situas en la geografia regiono Turingia Arbaro.
Vitaloj
La vitaloj (Vitales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion (vitacoj), ĉirkaŭ 15 genrojn, kaj preskaŭ 1000 speciojn,. Ĝia tipa genro estas vito.
Yusuke Kobayashi (1994)
Yusuke Kobayashi (小林 祐介, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kashiwa Reysol kaj Shonan Bellmare.
Vitaloj
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (19 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Sarry (Yonne)
Sarry estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 185 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Aŭtokefalio
En la konstitucio de la kristanaj Eklezioj dotitaj de preciza eklezia hierarkio kaj, apartmaniere, en la ortodoksaj eklezioj, la aŭtokefalio (antikvgreke Αυτοκεφαλία) reprezentas la statuson de iu Eklezio kies ĉefo rekonas neniun religian aŭtoritaton super si.
Sarry (Yonne)
Geografio
Sarry etendiĝas sur 25;64 km², kaj havis 185 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 7.2 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Aŭtokefalio
Kiam, sekve de ekumena koncilio aŭ sinodo, Patriarko aŭ Primaso liberigas Eklezian Provincon el la aŭtoritato de tiu episkopo kaj la nova sendependa eklezio restas en la plena komuneco kiun la hierarkio kun kiu ĉesis la dependo, la koncilio au primaso estas nomato aŭtokefala.
Sarry (Yonne)
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Françoise Boursier, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Sarry apartenas al la kantono de Noyers, kies ĉefurbo estas Noyers. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avallon, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Aŭtokefalio
La unua konata ekzemplo de aŭtokefalio estas la kazo de la Eklezio de Kipro, iu obtenis la aŭtokefalion dum la Koncilio de Efeso kaj, de tiam, estas gvidata de ĉefepiskopo kiu estas subjekto de neniu religia aŭtoritato, kvankam lia eklezio restas tiam en plena Komuneco (kristanismo)komuneco kun la eklezioj partoprenantaj en la koncilio kaj tia ĝi estas nun rilate la aliajn ortodoksajn ekleziojn. Sammaniere, inter la Orientaj Eklezioj, la kopta Eklezio de Etiopio obtenis la aŭtokefalion en 1950 el la Patriarko de Aleksandrio; la Ortodoksa Eklezio de Albanio fariĝis sendependa de la Patriarkato de Konstantinopolo en 1937, dum tiu usona ekĝuis je tiu prerogativo el la Patriarkato de Moskvo en 1970. Male, tiu greka usona, dependanta de la Patriarko de Konstantinopolo jam tia ne estas.
Kelkaj preferus utiligi la terminon Kristokefalio por substreki ke Kristo estas la ĉefo de la Eklezio. Ĉi-kaze, ĉiuj lokaj eklezioj estus Kristokefalaj, ankaŭ se, striktsence, la nomumo reirigas al aŭtoritato tera, nome homa.
Ĉiukaze aŭtokefalio estas tradukita per memregado, sed reale signifas per sia propra ĉefo. Kephalé signifas "kapo, ĉefo" laŭ la antikva greka lingvo. Tial, se aŭtokefala signifas "kun sia propra ĉefo", aŭtonoma signifas "kun sia propra leĝo", sed kun sia propra ĉefo. Nomos, greklingve, signifas leĝo.
Do aŭtokefalio implicas sendependon pli grandan ol aŭtonomion.
(18356) 1990 SF1
(18356) 1990 SF1 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Les Rotours
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Routoiriens.
Ĝi nun formas parton de Putanges-le-Lac.
Aŭtokefalio
Analoga koncepto troviĝas en la katolika eklzioscienco: temas pri Eklezio sui iuris, sed tiu esprimo intencas aŭtonomion anstataŭ ol aŭtikefalion, kiu ĉiukaze obeas al la principo de la papa unuarangeco valida por ĉiuj katolikaj eklezioj.
Pleurtuit
Pleurtuit estas franca komunumo, en la departemento Ille-et-Vilaine en la regiono Bretonio.
Geografio
Situanta en la triangulo konsistigita per Dinard, Dinan kaj Saint-Malo, la komunumo staras lime de la departemento Côtes-d'Armor. Profitante proksimecon kun tiuj gravaj komercaj kaj turismaj lokoj, la urbo estas en plena demografia kresko, ĝi ĵus superis loĝantojn sed ĝi jam alproksimiĝas al  loĝantoj, kaj en 2013, la loĝantoj estis pli ol 6900 habitant dank'al la konstruado de multaj loĝejoj por kontentigi la ĉiam pli multan peton. La personoj, kiuj tie ekloĝas estas plej multe junaj kaj la du lernejoj de la urbo akompanas tiun demografian kreskon.
Toponimio
Atestita sub formoj Plerestu, Plerestuit 1181, Plurestuit 1231, Pleurtuit 1382.
Nomo sen rilato al la normandaj toponimoj kun -tuit.
Historio
Urbo de maristoj, Pleurtuit estis dum iu tempo, la loko por la produktado de krakenoj, loka specialaĵo kuirita en la fornoj de Bourgneuf. <!--
XVIIe au XIXe siècles
L'Abbaye Notre-Dame du Tronchet possédait le bailliage du Fretay qu'elle avait aliéné.
La Révolution
L’organisation des fêtes révolutionnaires témoigne de l’accueil favorable de la population de Pleurtuit aŭ changements apportés par la Révolution française, surtout après la fin de la Terreur :
Les autres fêtes républicaines sont peu suivies, notamment à cause du manque de succès du calendrier républicain, qui fait que les fêtes d’Ancien Régime et les nouvelles ne coïncident pas. On peut citer les fêtes de la Jeunesse, de la Reconnaissance, au printemps.
XXe siècle - XXIe siècle
Pendant la Seconde Guerre mondiale, l'église perdit son clocher qui gênait l'activité aérienne allemande sur l'aérodrome voisin. Pleurtuit, situé dans le sud du canton de Dinard, fermait la poche de Saint-Malo au sud-ouest. Le 8 au matin, les troupes américaines lancent l'assaut après une préparation d'artillerie sur Pleurtuit mais déchantent vite : elles rencontrent une forte résistance devant la ferme de la Vieuville, à droite de la route Dinan-Dinard, et à gauche, après la traversée de Tréméreuc, un bataillon du 121 régiment de la division d'infanterie (Golden Arrow) est encerclé au sud de l'aérodrome et ne sera délivré que le 12. Ce même jour, après de nouveaŭ assauts américains devant la ferme de la Vieuville dont les abords sud avaient été transformés par les Allemands en véritable champ de tir avec repérages, les Américains vont prendre enfin Pleurtuit et pouvoir poursuivre vers Dinard, après avoir subi des pertes importantes.
-->
Asocia kaj kultura vivo
La urbo enhavas plurajn kulturajn instalaĵojn :
Estas cento da sportaj kaj kulturaj asocioj, kiuj proponas plej diversajn aktivaĵojn.
Ekonomio
Komunumo precipe agrikultura, ĝi evoluas tamen en la turisma sektoro kun la malfermo de multaj kamparaj gastloĝejoj.
Per la flughaveno de Dinard Pleurtuit Saint-Malo, la urbo profitas por malfermiĝi al turismo (linio kun Londono) sed ankaŭ por ekonomia aktiveco, kiun ĝi estigas (aviriparado, frajto...)
Lokoj kaj monumentoj
La komunumo enhavas unu monumenton historian :
Aliaj notindaj lokoj :
Tryppehna
Tryppehna estas eksa komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2009 parto de la urbo Möckern en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Jerichower Land de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2015 la komunumoparto havis 230 loĝantojn.
Cinte Tesino
Cinte Tesino estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Canal San Bovo, Pieve Tesino, Castello Tesino, Scurelle, Lamon (BL), Ospedaletto kaj Grigno.
Samara provinco (Filipinoj)
situo de la provinco en la Filipinoj:
Samaro - tagaloge Samar, plenforme Lalawigan ng Samar, hispane Sámar, plenforme Provincia de Sámar - estas provinco de la Filipinoj. Ĝia ĉefurbo estas Catbalogan; alia grava urbo estas Calbayog. La provinco fondiĝis en 1543, separiĝis de Lejteo en 1768, iĝis Okcidenta Samaro en junio 1965 (tagaloge Kanlurang Samar, hispane Sámar Occidental) kaj renomiĝis Samaro en 1969. Ĝi kovras la okcidenton de la insulo Samaro. La provinco apartenas al la regiono Orientaj Bisajoj kaj ampleksas areon de 6 048 kvadrataj kilometroj. Laŭ stato de la jaro 2010 entute 733 377 loĝantoj vivis sur la provinca teritorio, kio rezultigas loĝdenson de 120 loĝantoj po km².
Minamoto (klano)
La klano Minamoto (源?) estis unu de la kvar grandaj klanoj kiuj dominis en la politiko de Japanio dum la Epoko Heian, estante la tri ceteraj Taira, Fuĵivara kaj Taĉibana. La klano Minamoto estis nomata ankaŭ Genji (源氏) uzante la alternativan prononcon de la ĉinaj karaktroj nome por Minamoto "gen" kaj por familio aŭ klano "ji".
Ties origino datas de kiam "Minamoto" estis honora titolo (aŭ "kabane") havigita de la Imperiestroj de Japanio de la Epoko Heian (794-1185) al siaj filoj kaj nepoj jam akceptitaj kiel subuloj de la reĝa familio. Laŭ la tradicio, por faciligi la imperian sukcedon kaj la rivalecon pro la aliro al la trono, al princoj neelekteblaj aŭ apartigitaj de la sukcedo oni proponis titolon kaj iĝis subuloj de la imperiestro. La Minamoto-j, same kiel iliaj rivaloj la Taira-oj, estis submetitaj al tiu tradicio.
La unua imperiestro kiu havigis tiun titolon estis la imperiestro Saga, kiu donis tion al 33 el siaj 50 filoj, kiuj ne povis heredi la tronon. Tiel ili ĉesis formi parton de la imperia familio, kreante la linion "Saga Genji". Ekde tiam la postaj imperiestroj sekvis la tradicion havigi tiun titolojn al siaj posteuloj neheredontoj. Ĉar tiuj heredaj linioj devenis de diferencaj imperiestroj, oni kreis specifajn klanojn kiuj havis la nomon de la koncerna imperiestro kaj oni aldonis al tio la vorto "Genji", por ekzemplo "Seiwa Genji" por la imperiestro Seiwa, aŭ "Saga Genji" por la imperiestro Saga. Aliaj imperiestroj kiuj havigis la titolon "Minamoto" post Saga kaj Seiwa estis la imperiestroj Murakami, Uda kaj Daigo, inter aliaj.
El tiuj diversaj familioj Minamoto-j, la plej elstara estis la familio Seiwa Genji, kiu devenis de Minamoto no Cunemoto, nepo de la imperiestro Seiwa. Cunemoto ricevis la titolon de "Minamoto" en 961, iris al la provinco Kanto, kaj fondis unu el la ĉefaj dinastioj de militistoj. Poste, lia filo Minamoto no Micunaka formis aliancon kun la Fuĵivara-oj, kaj ekde tiam la Fuĵivara-oj venis ofte al la Minamoto-j por restarigi la ordon ene de la ĉefurbo, Heiankyō (poste renomita Kioto).
Turkmena lingvo
Turkmena lingvo (Türkmen dili) estas lingvo el oguza grupo de tjurka lingvaro. Ĝi estas ŝtata lingvo de Turkmenio kaj ankaŭ havas regionan statuson en Afganio. Krome, signifaj kvantoj de parolantoj loĝas en Irano, Turkio, Taĝikio, Kazaĥio, Uzbekio kaj Rusio (Stavropola regiono kaj Astraĥana provinco).
Historio
Bazo de la turkmena lingvo estis lingvo de oguzoj, kiuj loĝis ĉe Aralo en la fino de la unua jarmilo de komuna erao. La plej malnova skriba memoraĵo en la turkmena venas el la 14-a jarcento, sed la literatura turkmena lingvo elformiĝis en 18-a — 19-a jarcentoj dum ora epoko de turkmena poezio kiam aktivis gravaj poetoj Döwletmämmet Azady, Magtymguly Pyragy, Seýitnazar Seýdi, Gurbandurdy Zelili, Mollanepes, Mämmetweli Kemine kaj aliaj. En tiu tempo la popola turkmena lingvo ne estis rekordata kaj nun ni ne povas diri kiom simila ĝi estis al la skriba lingvo.
Ĉar Turkmenio estis parto de Rusa Imperio, en komenco de la 20-a jarcento rusaj lingvistoj komencis esplori ĝian lingvon. Unuaj vortaroj de turkmena lingvo aperis en 1913, kaj la unua priskribo de gramatiko en 1915. Gravaj rusaj esploristoj pri turkmena lingvo estis Aleksandr Samojloviĉ, Aleksandr Pocelujevskij kaj aliaj. Ĝuste tiam formiĝis la moderna turkmena lingvo. El turkmenaj dialektoj, la plej grandaj estis la tekina kaj la jomuda, kaj ankaŭ ekzistis mil malgrandaj: la ersarina, la golkena, la salira, la sarika ktp. La moderna literatura normo de turkmena lingvo estas plejparte bazita je la tekina dialekto.
Disvastigo
Entute estas ĉirkaŭ 6,6 milionoj da parolantoj de la turkmena lingvo en la mondo. La plej granda grupo estas en Turkmenio kie ĝi estas oficiala lingvo.
Klasado kaj dialektoj
La turkmena lingvo apartenas al orienta oguza branĉo de tjurka lingvaro. Ĝi estas plej parenca al la turka kaj la azerbajĝana, kun kiuj ĝi estas interkomprenebla.
Kiel kutimas por tjurkaj lingvoj, la turkmena havas, estas aglutina kaj ne havas. La vortordo estas subjekto-objekto-verbo (SOV).
En la turkmena lingvo agnoskatas ĉ. 30 dialektoj, ĝenerale respondaj al subetnaj grupoj de turkmenoj. La plej gravaj estas la tekina (disvastiginta en centraj regionoj de Turkmenio), jomuda (okcidentaj kaj nordaj regionoj), ersarina (orientaj regionoj laŭ rivero Amudarja), salira (etrap (komunumo) de Seraĥs, proksime al la bordo kun Irano), sarika (laŭ rivero Murgab kie ĝi fluas tra Turkmenio), ĉovdura (provinco Daşoguz) kaj aliaj. La tekina dialekto estas foje ankaŭ nomata "la ĉagataja", sed ĝi estas grave malsama de klasika ĉagataja lingvo.
La dialekto de turkmenoj de Stavropola regiono estas ĝenerale konsiderata aparta truĥmena lingvo.
La nova turkmena alfabeto
Aa, Bb, Çç, Dd, Ee, Ää, Ff, Gg, Hh, Ii, Jj, Žž, Kk, Ll, Mm, Nn, Ňň, Oo, Öö, Pp, Rr, Ss, Şş, Tt, Uu, Üü, Ww, Yy, Ýý, Zz
La malnova, "soveta" cirilida alfabeto estas ankoraŭ iom uzata, aparte de tiuj kiuj havas nostalgion por sovetaj tempoj kaj volas distanciĝi de diktatoro Saparmurat Nijazov, kiu estis reganto de Turkmenio dum enkonduko de la nova alfabeto, kaj de lia totalisma politiko.
Sonoj
Fonetiko de la turkmeno havas kelkajn diferencojn de la aliaj tjurkaj lingvoj: longaj kaj mallongaj vokaloj, okaze havantajn sencdistingan rolon (ekzemple ōt — fajro / ot — herbaro, ata — patro / atā — al patro ktp); s kaj z en ĉiu pozicio prononciĝas kiel kaj ; lipa asimilo de vastaj vokaloj en la unua silabo (ekzemple dogan (frato) prononciĝas kiel [doga°n]) ktp. En la tekina dialekto ekzistas tiel nomata "interna fleksio" kiam konsonanto inter vokaloj de antaŭlasta silabo englutiĝas, ekzemple dūr (ĝi staras) anstataŭ durar, gēr (ĝi venas) anstataŭ geler ktp. Per engluto de j-sono oni transformas "neperfektajn" participojn (ekzemple alýān — prenanta, berýēn — donanta) al la "perfektaj" (alan — preninta, beren — doninta).
Turkmena lingvo havas jenajn fonemojn (montratajn ĉi-sube en IFA kaj ankaŭ en latinida (Täze Elipbiý) kaj cirilida turkmenaj alfabetoj):
Vokaloj
Turkmena lingvo havas longajn kaj mallongajn vokalojn. Ĝenerale, longva vokalo prononciĝas same kiel la mallonga, sed kun duobla longo. Kiel kutimas en tjurkaj lingvoj, la turkmena havas vokalan harmonion. La vokalaj fonemoj estas jenaj:
Konsonantoj
La turkmenaj konsonantaj fonemoj estas jenaj:
Notu ke literoj с (s) kaj з (z) efektive signifas sonojn kaj, responde, kaj ne  kaj  (simile al sudiberia prononco de la hispana lingvo).
Vokala harmonio
Samkiel aliaj tjurkaj lingvoj, la turkmena havas. Ĝenerale tjurkdevenaj vortoj havas aŭ nur antaŭajn, aŭ nur malantaŭajn vokalojn, kaj ĉiuj prefiksoj kaj sufiksoj de la vorto sekvas tion kaj ankaŭ havas aŭ antaŭa-vokalan, aŭ malantaŭa-vokalan formon. Por verbo, ĝia infinitiva formo difinas kiun vokalan vormon ĝi havos en ĉiuj konjugacioj.
Vortoj de netjurka deveno, kiuj en la turkmena lingvo plejparte venis el la rusa, la persa aŭ la araba, ne sekvas vokalan harmonion.
Verboj
Verboj konjugacias je singularo kaj pluralo kaj ankaŭ je la 1-a, 2-a kaj 3-a persono. La turkmena lingvo enhavas 11 verbotempojn: simpla prezenco (longa kaj mallonga formoj), perfekta prezenco (normala kaj negativa), certa futuro, necerta futuro, kondicionalo, paseo, deviga tempo, imperativo kaj intenca tempo.
Carlos Salem
Carlos SALEM SOLA (naskiĝinta en 1959 en Bonaero) estas argentina verkisto.
Turkmena lingvo
Verboj
Turkmenaj verboj estas de du tipoj distingaj laŭ sia infinitiva formo: finantaj je sufikso "-mak" kaj je sufikso "-mek". -Mak-verboj sekvas malantaŭan vokalharmonion kaj -mek-verboj la antaŭan.
Carlos Salem
Li vivas en Hispanio de 1988, kie li laboris en pluraj gazetoj kiel  El Faro de Ceuta ,  El Telegrama  au El Faro de Melilla.
Turkmena lingvo
Evidenteco
Unu el plej nekutimaj kaj amuzaj por alilingvanoj ecoj de tjurkaj verboj estas evidenteco, t.e. markiloj en verboj kiuj montras, kiom certa estas la parolanto ke la konsiderata ago vere okazas aŭ okazis. En la turkmena evidenteco estas markita per unu el kvar sufiksoj kiuj krude signifas jenon:
Krome, ekzistas apartaj partetoj kiuj ankaŭ markas evidentecon, ekzemple parteto eken.
Ekzemploj: Aman malsaniĝi-EV-COP (Mi aŭdis ke) Aman estas malsana (t.e. laŭ iu alia)
NGC 6288
NGC 6288 (aliaj indikoj — MCG 11-21-6, ZWG 320.55, ZWG 321.8, NPM1G +68.0154, PGC 59312) estas galaksio en konstelacio Drako.
Turkmena lingvo
Evidenteco
Aman malsaniĝi-3sPAST
Hideyuki Nozawa
Li futbalis ĉe FC Tokyo, FC Gifu kaj Ehime FC.
NGC 6288
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Turkmena lingvo
Evidenteco
Aman malsana Aman estas malsana. (la parolanto estas absolute certa, eble ĉar la parolanto parolis kun Aman mem)
Maral Aŝĥabado-ABL veni-EV-COP (Mi aŭdis ke) Maral venas el Aŝĥabado.
Ben vi-GEN kuketo-pl-2sPOSS-ACC manĝi-3spast Ben manĝis viajn kuketojn.
Ben vi-GEN kuketo-pl-2sPOSS-ACC manĝi-EV-COP Ben manĝis viajn kuketojn.
Ben manĝi-EV-COP-EV vi-GEN kuketo-pl-2sPOSS-ACC (Mi suspektas ke) Ben manĝis viajn kuketojn aŭ Ĉu ne Ben manĝis viajn kuketojn?
Mi (...) manĝi-EV-1sPRES(?)-EV Ĉu mi manĝis ion?
Ben manĝi-PART vi-GEN kuketo-PL-2sPOSS-ACC (Onidire) Ben manĝis viajn kuketojn
Neigo
Unu el manieroj neigi en la turkmena estas uzo de neiga verbo ýok. Tiu ĉi vorteto ne havas iujn ajn konjugaciojn.
(la pozitivaj formoj estas, laŭorde: 'Men bilyärin', 'Men bilyärdim', and 'Men bildim.'
En orientaj dialektoj de la turkmena oni pli malofte uzas sufikson -ok pro influo de uzbeka lingvo.
Alia pli maniero esprimi neigon estas per vorteto däl.
Oni notu, ke analogoj de esperantaj sufiksoj ne- kaj mal- ne ekzistas en la turkmena, do oni devas uzi iun formon de neigo.
Okazas tiel ke la sama verbo en malsamaj tempoj rekomendas malsaman formon de neigo:
Sufiksoj
Sufiksoj ("goşulmalar") estas tre grava parto de turkmena verbo. Ili markas posedon, tempon, modon, aspekton ktp. de la verbo. Krome, ekzistas sufiksoj kiuj semantike ŝanĝas la verbon:
Plejparto de verbaj sufiksoj (kun escepto de antaŭmenciita neiga sufikso -ok) sekvas vokalan harmonion.
Kazoj
La turkmena havas ses kazojn: nominativo, genitivo, dativo, akuzativo, lokativo kaj instrumentalo. Kazaj sufiksoj sekvas vokalan harmonion.
Ekzemploj
Malantaŭa vokala harmonio: la substantivo sygyr ("bovo")
Antaŭa vokala harmonio: propra nomo Jeren (ina nomo)
Leksiko
Historie la turkmena lingvo, samkiel ĉiuj lingvoj devenantaj de la ĉagataja, havis grandan kvanton de pruntovortoj el la araba kaj la persa. En sovetaj tempoj pro geopolitikaj kialoj oni klopodis malpliigi ilian kvanton kaj kiom eblas anstataŭigi ilin aŭ per rusaj vortoj aŭ per tjurkaj neologismoj. Internaciaj vortoj kaj terminoj pri novaj fenomenoj, ne konataj en tradicia turkmena kulturo, estis pruntataj tra amaskomunikiloj, plej ofte ankaŭ ruslingvaj. Ili eniris unue la parolatan lingvon, kaj poste la skriban kaj oficialiĝis en vortaroj.
Numeraloj
La komplikaj numeraloj formas laŭ la sama skemo kiel en Esperanto: 11 — on bir, 23 — ýigrimi üç, 137 — ýüz otuz ýedi ktp.
Tschernitz
Tschernitz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Spree-Neiße de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Arnegg (stacidomo)
Arnegg estas fervoja stacidomo en Gossau, Svislando.
Mark Hammergren
Li laboras ĉe la Planetario Alder en Ĉikago (Ilinojso) kaj faras esplorojn pri la kemia komponado de asteroidoj. Li estas ankaŭ direktoro de la Laborejo de Kosma Scienco. Liaj ĉefaj interesoj estas asteroidoj, meteorŝtonoj, kaj sekvantaj, kaj la historio kaj sociologio de la fenomeno nifo
La, li malkovris du asteroidojn elde la Observatorio de Manastash Ridge de la Universitato de Vaŝingtonio.
La asteroido 7917 Hammergren estis nomita en lia honoro.
Skandalo (1950)
Skandalo aŭ Scandal estas japana filmo de 1950 verkita kaj reĝisorita de Akira Kurosawa. En la filmo stelulas Toshirō Mifune, Takashi Shimura kaj Yoshiko Yamaguchi.
Intrigo
Artisto Ichiro Aoye (Toshirō Mifune), ekkonas faman kantistinon, Miyako Saijo (Yoshiko Yamaguchi) kiam pentras montare. Li portas ŝin motorcikle kaj survoje ili estas kaptitaj de paparacoj de populisma gazeto Amour. Kiam Saijo malakceptas doni al la fotistoj intervjuon, ili publikigas foton de la paro kun la titolo "Amhistorio de Miyako Saijo".
Aoye koleras pro tiu falsema skandalo kaj planas pledi la gazeton. Dum gazetara skandalo, al Aoye venas malriĉa advokato, Hiruta (Takashi Shimura), kiu ŝajnigas estis same kolera kontraŭ la gazetaro. Aoye dungas lin kiel sia advokato, sed Hiruta, malespera akiri monon por kuraci sian filinon el mortigonta tuberkulozo, Masako (Yôko Katsuragi), akceptas subaĉeton de la gazeto por perdi la proceson, kiu iras malbone por la plendantoj. Kortuŝita pro la afableco de Aoye kaj Saijo al sia Masako, kaj la propra malplaĉo de Masako pri lia maniero procesi, Hiruta sentas fortan kulpon. Je la procesfino, Masako mortas, konvinkita, ke Aoye kaj Saijo venkos. En la fina procestago Hiruta, konfesas la tuton kaj Amour perdas la kazon.
Historio
Skandalo, publikigita de kompanio Ŝoĉiku en Aprilo 1950, estis inspirita de la personaj spertoj de la reĝisoro kun, kaj de la kolero al, la japana skandalema populisma ĵurnalismo. La filmo estas ambicia mikso de tribunala dramo kaj socia problemo pri la parol-libero kaj la persona respondeco, sed eĉ Kurosawa rigardis la finan produkton kiel drame malĝusta kaj nekontentiga, kaj preskaŭ ĉiuj kritikistoj konsentas. Tamen, estos la dua filmo de Kurosawa de 1950, nome Raŝomon, kio finfine havigis al li, kaj al la japana kinarto, tutan novan internacian publikon.
Insulo Béniguet
La insulo Béniguet (france) respektive Benniget  (bretone, plene Enez Benniget, "la insulo benita") estas insulo de Francio. Ĝi situas en la Manika Markolo, sur la nordaj bordoj de Bretonio, en departemento Côtes-d'Armor, ne malproksime de Paimpol. La insulo estas parto de la insularo de Bréhat, ene de la insularo situas okcidente, kaj laŭ la stato de 2015 estas privata posedaĵo: familio de hotelistoj aĉetis ĝin en 1999 kaj planas starigi luksan kaj elitan feriejon, je la fortaj protestoj kaj obstakloj de la mediprotektaj regionaj instancoj. La insulo havas areon de 18 hektaroj, kaj la plej alta punkto situas 27 metrojn super la marnivelo.
Onidire en la 17-a kaj 18-a jarcentoj la insulo estis loĝloko de kontrabandistoj, kaj komence de la 20-a jarcento kelkajn jarojn la franca verkistino Colette vivis tie.
Templanoj
La templanoj aŭ ordeno de la Templanoj (ankaŭ Templo ) estis la unua religia kavalira ordeno, kiu fondiĝis por defendo de la Sankta Lando. La templanoj unuigis en si mem la idealan nobelokavaliron kun la monaĥo. La nomo templano aludas al tio, ke al la ordenanoj proponis la reĝo Baldueno la 2-a kiel kvartalon parton de la jerusalema palaco, kiu estis konstruita laŭ la legendoj sur la murego de la salomona templo. Ilia vera nomo estis Malriĉa Kavaliraro de Kristo el la salomona jerusalema templo (Pauperes commilitones Christi templique Solomonici Hierosalemitanis).
Antaŭa situacio
La papo Urbano la 2-a predikis la unuan krucmiliton la 27-an de novembro 1095, la dekan tagon de la koncilio de Clermont. Motivigis la papon la fakto, ke kristanaj pilgrimuloj survoje al Jerusalemo estis ofte viktimoj de perfortoj aŭ eĉ mortigitaj.
La papo alvokis do la kristanojn de la okcidento, armile iri por helpi la kristanojn de la oriento. Tiu krucmilito ricevis la frapfrazon "Dio tion volas!" kaj ĉiuj, kiuj ekiris ricevis la krucsignon, kaj tiel iĝis kruckavaliroj. Tiu alvoko fine okazigis la 15-an de julio 1099 la konkeron de Jerusalemo fare de la kristanaj trupoj de Gotfredo de Bouillon.
Hugo de Payns, onta fondinto kaj unua grandmajstro de la templanoj, unuanfojon venis en la Sanktan Landon en 1104 akompanante la dukon Hugo la 1-a de Ĉampanjo pilgrimantan. Ili revenis en 1107.
Naskiĝo de la templanoj
Simila institucio de kavaliroj, nomita kavaliroj de sankta Petro (milites sancti Petri), estis kreita en okcidento por protekti la havaĵojn de abatejoj kaj preĝejoj. Tiuj kavaliroj estis laikaj. La homoj, kiuj protektis la havaĵojn de la sankta tombo estis nomitaj milites sancti Sepulcri, t.e. kavaliroj de la sankta tombo. Probablas, ke Hugo de Payns aniĝis al tiu grupo ekde 1115. La viroj protektantaj la sanktan tombon loĝis tute apude, en la hospitalo de la sankta Johano de Jerusalemo.
Tiel naskiĝis la tiam nomata militia Christi.
Oficiala fondiĝo de la ordeno
La ordeno estis unuafoje menciita en januaro de 1128 (aŭ 1129) en la kadro de la koncilio de Troyes. Tie oni skribis pri fondiĝo, kiu okazis antaŭ naŭ jaroj, tiel oni plej ofte donas la fondiĝan jaron kiel 1119 (aŭ 1120).
La ordeno estis fondita plej verŝajne fare de Hugo de Payens en Jerusalemo. La templanoj ĵuris – aldone al la "kutimaj" povreco, ĉasteco kaj obeemo – ankaŭ la defendon de la pilgrimuloj. La fondintoj estis krom Hugo de Payens: Gottfried de Saint-Omer, Andreo de Montbard (onklo de Bernardo de Clairvaux, Gundomar, Gudfried, Roland, Payen de Montdidier, Gottfried Bisol kaj Archibald de Saint Amand.
La unua nomo de la ordeno estis Paupere Militie Christi (Povraj Kavaliroj de Kristo).
Ekde 1118 Balduin la 2-a estis reĝo de Jerusalemo. Li transdonis en 1119 al la templanoj kiel kvartalon parton de la palaco, kiu estis konstruita laŭ la legendoj sur la murego de la salomona templo (la reĝo mem translokiĝis al la novkonstruita palaco ĉe la Davida turo). La vera nomo de la templanoj estis Povraj Kvaliroj de Kristo kaj la salomona templo de Jerusalemo (Pauperes commilitones Christi templique Solomonici Hierosalemitanis).
En la jaro 1125 aniĝis al la ordeno la grafo Hugo de Champagne, kiu estis amiko de la abato Bernardo de Clairvaux. Bernhard estis unu el la plej gravaj religiuloj de sia tempo. Post komenca skeptikeco, li ekde 1129 forte apogis la templanan ordenon kaj la duan krucmiliton.
(8385) 1993 AN
(8385) 1993 AN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Templanoj
Oficiala fondiĝo de la ordeno
En 1127, Hugo de Payens reveturis kun 5 aliaj fondintoj al Eŭropo, por varbi novajn anojn kaj por kolekti donacojn.
En januaro de 1128 aŭ 1129 okazis en Troyes koncilio, kiam la partoprenantoj skribe fiksis la ordenajn regulojn. Post tio rapide kreskis la nombro de anoj kaj donacoj.
La 29-an de marto 1139, la organizaĵo de la templanoj estis konfirmita de buleo "Omne datum optimum" fare de Inocento la 2-a, kiu starigis la ordenon rekte sub la aŭtoritaton de la Papo. Tiel la templanoj iĝis preskaŭ netuŝeblaj. Ili estis tiel ne nur liberaj pri imposto, sed ili rajtis kolekti eĉ mem impostojn. Krom tio ili rajtis pruntedoni monon kontraŭ rentumo, kio estis malpermesita al aliaj kristanoj. La templanoj baladaŭ zorgis pli kaj pli pri negoco, kio finfine faligis ilin.
Aktivado de la templana ordeno
La unua milita partopreno de la templanoj okazis dum la sieĝo de Damasko en la jaro 1129 kaj finiĝis per fiasko. Multaj, eble la plejmulto de la templanoj mortis dum la batalo. Poste oni plenigis denove la vicojn kaj la templanoj partoprenis en la plej multaj militoj ĝis Outremer en 1291. Kiel la aliaj ordenoj, la templanoj restis sendependaj de la Reĝlando de Jerusalemo kaj havis memstaran politikan forton.
Post la falo de Akko, post perdo de la Sankta Tombo ili translokiĝis al Kipro, sed multaj revenis en Eŭropon, en Francion, kie la ordeno havis la plej multajn bienojn.
Interna hierarkio
La interna hierarkio de la templanoj:
Ĉepinte staris la elektita grandmajstro. Post li sekvis:
Sigelo, ŝildo kaj flago
Rekona marko de la ordeno estis la komence la blanka mantelo super blanka habito. Pli poste (1147) aperis la ruĝa kruco sur la mantelo ĉe la maldekstra ŝultro.
Baroncourt (stacidomo)
Baroncourt estas franca stacidomo sur linioj -  &  kaj Baroncourt -, situanta en  Dommary-Baroncourt, en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Templanoj
Sigelo, ŝildo kaj flago
La sigelo montras du ekipitajn, rajdantajn kavalirojn sur unu ĉevalo. Ĝi devas verŝajne celi pri la komenca povreco de la ordeno aŭ pri frateco.
Baroncourt (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Templanoj
Subeniro
La templanoj havis gravan financan kaj sendependan imperion, kiu ĝenis la francan reĝon Filipon la 4-an (Filipo la bela). Li eĉ ŝuldis monon al la templanoj.
En 1305 estis akuzitaj la templanoj je herezo (prikraĉo de la kruco trifoje dum la akcepta ceremonio kaj neo de la releviĝo de Kristo) kaj je sodomio. La papo dependis tiutempe de la franca reĝo, tiel la templanoj staris antaŭ malluma estonto. Filipo atingis ĉe la – el Francio venanta – Papo Klemento la 5-a malfondon de la templana ordeno en 1312.
La 13-an de oktobro 1307, vendredon, oni arestis ĉiujn komandantojn de la templanoj (kaj grandan parton de la servantaj fratoj) en Francio. La samtempa kaj abrupta aresto trafis surprize. Centojn trafis inkviziciaj torturoj, kaj falsaj atestantoj certigis la mortigan juĝon. La grandmajstro Jacques de Molay konfesis ĉion je torturo, la inkvizicia proceso daŭris 7 jarojn kaj finiĝis per juĝo pri mortpuno.
La 22-an de marto en 1312 malfondis la ordenon la papo Klemento la 5-a laŭ la koncilio de Vienne (Francio) sub premo de la Reĝo Filipo la 4-a. La 19-an de marto 1314 Jacques de Molay estis mortigita kun Geoffroy de Charnay en Parizo per bruligo. La posedaĵoj - post elpreno de la procesaj kostoj - estis transdonitaj al la Johanitoj. La procesaj kostoj konsistis el nekredeble granda sumo dise en Eŭropo.
Pergameno de Chinon
Por pli enpenetri la disvolviĝon de la afero de la templanoj utilas, eble necesas, atenti pri la pergameno de Chinon, grava dokumento, sed perdita tra la sekretaj arĥivoj de la vatikana sekreta arĥivo rikoltanta dokumentojn el 17 jarcentoj, kaj elnestigita de la historiistino Barbara Frale en 2002 kaj publikigita en 2007 kune kun la amplekso de la dokumentoj koncernantaj la proceson kontraŭ la Templanoj.
La dokumento sciigas, ke la papo Klemento la 5-a, post siaj personaj enketoj (kaj tiuj de siaj oficoj), absolvis la akuzitajn kaj jam ekzekutitajn, templanajn superulojn. La papo jam provis elvoki al si al tutan aferon, unue en urbo de suda Francio, kie tiam li gastis kaj poste, por venki la rezistojn de la reĝo Filipo la 4-a en Parizo; sed ĉiam la reĝaj intrigoj sukcesis malhelpi tion.
Anderson Patric Aguiar Oliveira
Anderson Patric Aguiar Oliveira (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale, Ventforet Kofu, Gamba Osaka kaj Sanfrecce Hiroshima.
Bustamante
Bustamante povas esti:
Saint-Aubert-sur-Orne
Saint-Aubert-sur-Orne estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Putanges-le-Lac.
Villagrán
Villagrán povas esti:
Salvina albatroso
La Salvina albatroso, aŭ Salvina talasarko, Thalassarche salvini, estas granda marbirdo kun teritorio tra la Suda Oceano. Ĝi estas mezgranda talasarko de familio de albatrosoj, kaj dumlonge konsiderita subspecio de la Singarda albatroso. Ĝi estas mezgranda blankanigra albatroso.
Taksonomio
Talasarkoj estas tipo de albatrosoj kiuj apartenas al la familio de Diomedeedoj kaj al la ordo de Procelarioformaj, kun pufinoj, fulmaroj, ŝtormopetreloj, kaj merĝopetreloj. Ili kunhavas iajn identigajn karakterojn. Unue, ili havas nazajn trapasejojn kiuj ligiĝas al la supra beko nome narikornoj, kvankam la naztruoj ĉe albatrosoj estas en la flankoj de la beko. La bekoj de Procelarioformaj estas unikaj ankaŭ en tio ke ili disiĝas en inter 7 kaj 9 kornecaj platoj. Fine, ili produktas stomakoleon faritan el vaksoesteroj kaj trigliceridoj kiu estas stokita en la proventrikulo. Tio estas uzata kontraŭ predantoj sane kiel energiriĉa manĝofonto kaj por idoj kaj por plenkreskuloj dum ties longaj flugoj.