cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Marko Zamenhof
Profesia vivo
Zamenhof efektive tiutempe kunposedis la lernejon por judaj knabinoj. En 1866 en ĝi estis 63 lernantinoj. Pluraj polaj biografoj skribas ke Marko Zamenhof estis instruisto de la bjalistoka gimnazio (reala lernejo). Se li instruis en tiu gimnazio, verŝajne tio estis nur mallonga epizodo, kiu verŝajne okazis post la “Januara Insurekcio” (do en 1864). Eventuala dungo de Zamenhof estus ligita kun la maldungo de multaj poloj, kio okazis post 1863. Tiam ruslandaj aŭtoritatoj maldungis multajn poldevenajn instruistojn.
Oni opinias ke en 1873 la familio Zamenhof forlasis Bjalistokon. Tamen nerespondita estas la demando pri la vera kaŭzo de la translokiĝo de Zamenhofoj en Varsovion, kie Marko sendube avancis kiel instruisto de la germana lingvo en la Veterinara Instituto kaj en la reala lernejo, estante tiutempe nur unu el inter tri (!) hebreoj, kiuj rajtis instrui en la varsoviaj ŝtataj lernejoj. Pro kio la provinca instruisto ricevis tiel gravan oficon? Poste li fariĝis ŝtata cenzuristo de la tekstoj en la lingvoj hebrea kaj jida kaj tiujn funkciojn ricevis nur la plej fidindaj personoj. Samtempe tio estis avanco en la oficista hierarkio.
Laŭ Z. Weinstein Marko Zamenhof havis la rangon sekreta konsilanto. Weinstein preskaŭ certe eraris, ĉar sekreta konsilanto estis tre alta (trie plej alta el 14) inter la rangoj por civilaj oficistoj en Rusa Imperio, tiutempe plejparte rezervata por ministroj aŭ vicministroj, senatoroj kaj efektivaj membroj de tiutempa Imperiestra Akademio de Sciencoj, kiu egalis al la rango de general-leŭtenanto en la armeo. Zamenhof verŝajne havis la 9-an rangon titola konsilanto, kio egalas al la oficira rango en pola armeo. Pruvas tiun fakton la rememoroj laŭ kiuj Marko, kun fiero, portis la spadon.
Tia rapida avanco en la burokrata sistemo certe ne estis hazarda. La plej malgrandan distingon, pli frue antaŭis la detala, sekreta esplorado, pri la laŭleĝa agado de la distingoto. La “ŝlosilo” al tiuj okulfrapaj avancoj troviĝas verŝajne en la okazintaĵoj el la jaro 1862 kaj la tiama observado pri li, fare de la cara polico. Ĉu li tiam decidis pri sia konstanta kunlaboro kun la reĝimo? Malpli fruaj faktoj montras, ke tio estas tre verŝajna.
Marko Zamenhof respondecis pri la cenzurado de la juda revuo Hacefira. Post la momento, kiam en 1888 li preterlasis en tiu revuo la artikolon pri la vingustumado, pri la cenzurado de Hacefira respondecis alia judo, devenanta el Bjalistoko — Chaim Zelig Słonimski (lia nepo Antoni estis fama pollingva poeto), ekscenzuristo el Ĵitomir. En la revuo Hacefira oni skribis ke la cenzuristo Zamenhof estis en la plenumado de siaj devoj tre strikta kaj severa.
La cenzurista “eraro” de Marko estis prezentata kiel grava kaŭzo de la financaj problemoj de la familio de Ludoviko, kiu kaŭzis lian translokiĝon al Grodno en oktobro 1893. Sed tio okazis 5 jarojn post la puno de Marko. Ŝajnas ke la kialoj de la financaj problemoj de la familio estis iom pli kompleksaj. Memorindas ke komence de la naŭdekaj jaroj de la 19a jc. tri filoj de Marko komencis sian multekostan, universitatan edukadon: Fabian — farmacion, Grzegorz (Henriko) kaj Leono — medicinon. Verŝajne estis bezonata ankaŭ la doto por edziniĝanta Gitla.
Helpon bezonis ankaŭ Ludoviko.
Marko kaj Esperanto
Komencante studojn ĉe universitato en 1879, L. L. Zamenhof transdonis sian lingvoverkon al sia patro, Mordeĥaj ZAMENHOF, por ke tiu ĝin konservu ĝis la fino de liaj studoj. Li, nekomprenante la ideojn de sia filo kaj opiniante la projekton esti sensenca laboro, bruligis la verkon. Post multaj jaroj, li konvinkiĝis pri la utileco de la afero, petis kaj instigis Ludovikon al traduko de sia Frazeologio rusa-pola-franca-germana al Esperanto, el kio estiĝis la Proverbaro Esperanta.
Le Pasquier
La teritorio havas komunan limon kun.
Johano Zawada
Jan ZAWADA (naskiĝis la 23-an de decembro 1891, mortis la ) estis pola oficisto kaj Esperanto-vortaristo.
Li estis fakulo pri kooperativa movado. Li estis la ĉefa gvidanto de la klasbatala Esperanto-societo en Pollando „Laboro“. Krome li estis fondinto kaj sekretario de Esperanta Eldon-Kooperativo. Vojaĝante tre multe, li aranĝis kursojn, referatojn kaj grupojn. Kursoj ankaŭ en gazetoj. Kolektis kaj eldonis 200 paĝan „Adreslibron de Pollandaj Esperantistoj“ kaj Vortaron Esperantan-polan (1929). Tradukaĵoj kaj artikoloj en multaj Esperanto-gazetoj.
Hürth
Hürth estas urbo en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Rhein-Erft kaj al la distriktaro Kolonjo, kaj situas iom oriente de la urbego Kolonjo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Transsubstancigo
Transsubstancigo estas doktrino de katolikismo pri la eŭkaristio, la pano kaj vino de komunio. Transsubstancigo estas la klarigo de Tomaso de Akvino pri kiel la pano kaj vino povas esti la efektiva korpo kaj sango de Jesuo Kristo. Akvino diris, ke la substanco de la pano kaj vino fariĝis Kristo dum la ekstera apero restis same. En tio, Akvino antaŭsupozis ne modernan fizikon, sed sekvis la filozofion de Aristotelo.
Josef Zauner
Josef ZAUNER (naskiĝis la 18-an de novembro 1895 en Engelsbrunn, Transilvanio/Rumanio; nun la vilaĝo nomiĝas Fântânele kaj estas parto de la urbo Arad, mortis en 1959 en Timiŝoaro), estis germana instruisto, librovendisto kaj esperantisto.
Transsubstancigo
Protestantoj forĵetis la doktrinon, sed ne povis akordiĝi pri la naturo de komunio: Lutero enkondukis la doktrinon de kunsubstancigo -- la substanco de kaj Kristo kaj la pano kaj vino kunekzistas. Laŭ Kalvino, la tuta afero estas tute kontraŭlogika; li diris, ke Kristo estas en la kredanto, ne en la pano. Zvinglo, aliflanke, diris, ke komunio estas tute simbola.
Josef Zauner
Dum kelkaj jaroj, li laboris kiel instruisto en Neupetsch (Peciu Nou). En 1921 li starigis eldonejon por varbado pri vizia "Uniĝintaj Ŝtatoj de Eŭropo" (UŜE) en Lepsiko, sed jam rapide la eldonejo translokiĝis al la urbo Timiŝoaro, kie Josef Zauner fondis librovendejon de esperanta nomo "Libro" sur la urbocentra katedrala placo.
En "Genf oder Eŭropa-Centro" Zauner klopodas adapti siajn ideojn pri Unuiĝanta Eŭropo al la "novaj cirkonstancoj", kiujn li nomas "maltoleremaj reĝimoj". Li nomas eŭropismon "nacia ideologio" kaj proponas kunigi la naciajn movadojn en la unuopaj ŝtatoj al unueca "Eŭropa nacia fronto". En Hitlera Germanio, proksime al Regensburg, estu fondata Eŭropa Centro kun grandega flughaveno, kie la eŭropanoj sentu fortan bezonon de Esperanto (kiun li nomas "eŭropa lingvo").
De 1930 ĝis 1937 Zauner redaktis kaj eldonis la gazeton UŜE-eĥo.
En 1939 kaj 1941 Josef Zauner publikigis sub la pseŭdonimo Josef Düa du broŝurojn pri ideoj teknikaj.
Frigyes Korányi (ministro)
Barono Frigyes Korányi [fridjeŝ korAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Korányi Frigyes estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, diplomato. Lia nobela antaŭnomo estis tolcsvai. Lia patro estis samnoma Frigyes Korányi, lia frato estis Sándor Korányi.
Frigyes Korányi naskiĝis la  1869 en Pest (urbo). Li mortis la 1935 en Budapeŝto.
Biografio
Frigyes Korányi frekventis universitatojn en Budapeŝto, Heidelberg, Parizo, Londono. En 1892 li eklaboris en ministerio pri financo. Ekde 1912 li gvidis tutlandan kooperativan bankon. Ekde 1919 li estis ministro pri financo 3 fojojn en diversaj registaroj. En 1923 li estis diplomato en Parizo. En 1932 li iĝis eterna membro de la senato.
Dolu
Dolu, hungare Almásdál [almAŝdAl], estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Zalău. Administre Dolu apartenas al Zimbor. Ĝi lokiĝas en la valo de rivero nomita Dáli en la hungara, alfluo de Almás (hungare), inter Miluani, Zimbor kaj Ugruțiu.
La unua mencio skribe de la vilaĝo venas de 1461. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 la vilaĝo apartenis al Hungario (distrikto Hidalmás, reĝa departemento Kolozs). En 1910 Almásdál havis 557 loĝantojn, kaj 520 en 1992, je ambaŭ okazoj rumanoj. Tamen, laŭ hungara Vikipedio, en 1909 la vilaĝo havis ankaŭ hungarajn kaj judajn loĝantojn.
La nomo Almásdál apartenas pluraj hungaraj loknomoj kun la ero almás, kiu signifas "pomo" aŭ "pomarbo".
Esperanza Spalding
Esperanza Emily SPALDING (la 18-an de oktobro 1984) estas usona ĵazisto, kantisto kaj kontrabasisto kaj basgitaristo. Ŝi gajnis la Grammy Award for Best New Artist en 2011 kaj estis tiel la unua ĵazisto kiu gajnis la premion. Ŝia stilo, kiu kombinas nov-anima muzikon, funkon, repon kaj bossanovan kaj ligas la generacion de la unua jardeko de la 21-a jarcento kun tradicia ĵazo, estas aprezata de kaj kritikistoj kaj aŭskultantoj. Afrohararo estas ŝia markostampo.
Vivo
Ŝai unua registraĵo Junjo estis publikigita la 18-an de aprilo 2006. La dua registraĵo, Esperanza, estis publikigita la 20-an de majo 2008, en kiu ŝi kantis en la portugala kaj la hispana krom la angla. La albumo atingis la trian lokon en la ĵazalbumo de Billboard.
Dividaĵo Bangalore
Divizio Bangalore estas divizio de Barato.
Esperanza Spalding
Vivo
En oktobro 2009, Spaulding estis elektita fare de la Prezidanto de Usono, Barack Obama, por ludi en Oslo ĉe la ceremonio kie li ricevis la Nobel-premio pri paco.
La tria registraĵo de Radio Music Society estis publikigita la 20-an de marto 2012. La albumo atingis la dekan lokon en la ĝenerala diskfurorlisto de Billboard kaj la unuan lokon inter la ĵazalbumoj.
En 2017, ŝi aperis en gasta rolo en la muzika filmo Coco reĝisorita de Riza.
Ribelo de Varsovio
La ribelo de Varsovio aŭ la Varsovia Ribelo 1944 (pole powstanie warszawskie [povSTAnje varŜAVskje]) de 1944 estis provo de la Pola Enlanda Armeo (Armia Krajowa, AK) liberigi Varsovion de la germana okupado kadre de Operaco Tempesto en la dua mondmilito, lige al malkaŝo kaj oficiala agado de Pola Subtera Ŝtato.
Ĝi komenciĝis la 1-an de aŭgusto 1944 kaj daŭris 63 tagojn, ĝis la 2-a de oktobro, kiam la germana armeo, mortigante ne nur soldatojn, sed ankaŭ masakrante 100-250 milojn de civiluloj, sukcesis disbati la ribelon. Post tio la urbo estis dum tri monatoj kaj duono detruata dom' post domo.
Historio
La ribelo estis parto de tutlanda ribelo, nomata "Plano Fulmotondro" aŭ "Plano Tempesto" (Plan Burza). Estro de la plano estis generalo Tadeusz Komorowski (kaŝnomo Bór). Komencon de la ribelo plirapidigis alproksimiĝado de la Ruĝa Armeo: Unuflanke la Enlanda Armeo kaj la pola ekzila registaro deziris mem liberigi Varsovion por eviti tro fortan influon de Sovetio, aliflanke ili kalkulis je helpo de la Ruĝa Armeo, kiu ligis grandan parton de la germanaj fortoj. Laŭ la plano necesis elteni nur kelkajn tagojn, ĝis forpelo de la germanoj fare de la Ruĝa Armeo.
Efektive la Ruĝa Armeo je la 16-a de septembro atingis Varsovion kaj okupis ties orientan parton (transe de Vistulo). Ĝi tamen ne intervenis en la batalo kaj permesis, ke poloj kaj germanoj mortigu sin reciproke kaj la germana armeo bruligu grandan parton de la urbo por elpeli kaŝitajn gerilanojn. Kiam la Ruĝa Armeo en je la 17-a de januaro 1945 transiris Vistulon, Varsovio estis preskaŭ komplete detruita kaj senhomigita.
Pri la kialo de la sovetia ne-interveno estis multaj disputoj; kelkaj argumentas, ke interveno ne eblis, aliaj asertas, ke Sovetio volis malsukcesigi la ribelon, ĉar ĝi estis iniciato de la pola ekzila registaro en Londono kaj direktiĝis kontraŭ la "Lublin-a Registaro" instalita de Sovetio.
Sovetio arestis la plej multajn AK-anojn, kiuj postvivis la militon. Generalo Komorowski, liberiĝinte el germana kaptiteco, decidis ne reiri al Pollando kaj ekloĝis en Britio.
Partopreno de fremdlandanoj en bataloj flanke de la ribelantoj
Al batalo de varsovianoj kun germana okupanto aliĝis kelkcento da fremdlandanoj. Inter ili estis: hungaroj, slovakoj, francoj, belgoj, nederlandanoj, grekoj, britoj, italoj, armenoj, rusoj kaj unuopaj reprezentantoj de aliaj nacioj: azerio, ĉeĥo, ukraino, rumano, aŭstraliano kaj niĝeriano. Kelkiuj el ili, ekz. nigrahaŭta August Agbola O’Brown loĝis en Varsovio antaŭmilite. Alia ekzemplo estas slovakoj, kiuj laboris en gazejo. Kunlabore kun Enlanda Armeo ili kreis la 535-an plotonon. Inter ribelantoj estis ankaŭ germanaj dizertintoj kaj fremdlandanoj, kiuj fuĝis de trudlaboroj aŭ de militkaptitejoj.
Al la ribelo aniĝis ankaŭ plimulto de judoj el inter 348 malliberigitaj en laborkoncentrejo ĉe la strato Gęsia, kiuj estis liberigitaj de soldatoj de Enlanda Armeo en la unuaj tagoj de aŭgusto. Inter ili estis civitanoj de Grekio, Nederlando, Germanio kaj Hungario, kiuj helpis en konstruado de fortikaĵoj, transportis vunditojn kaj armilojn, estingis incendiojn. Kelkaj partoprenis bataladon. En la ribelon aliĝis multaj judoj, kiuj ĝis nun kaŝiĝis, en tio membroj de Juda Batal-Organizo, kiuj sukceis travivi ribelon en varsovia geto, kiel Marek Edelman aŭ Icchak Cukierman.
Germanaj krimoj
Germanaj krimoj dum la varsovia ribelo estas amasaj murdoj kontraŭ civila loĝantaro kaj militkaptitoj, atakoj al nedefendataj civilaj objektoj, seksatencoj, deportadoj, rabado, detruo de havaĵoj kaj aliaj seriozaj rompoj de milita leĝo flanke de taĉmentoj de germana polico kaj soldatoj, kiuj partoprenis subpremon de la ribelo.
Historiistoj taksas, ke aŭguste kaj septembre 1944 mortis ĉirkaŭ 150–180 mil de civila loĝantaro de Varsovio. Oni deportis ĉirkaŭ 550 mil loĝantojn de la ĉefurbo kaj 100 mil personojn de apudvarsoviaj lokoj, el inter kiuj preskaŭ 150 mil estis forveturigitaj al trudlaboroj aŭ al koncentrejoj. Rezulte de bataloj kaj posta sistema detruado kaj bruligado de la urbo pereis ĉirkaŭ 55% de antaŭmilita domaro.
Hitler, aŭdinte pri eksplodo de la ribelo buŝe ordonis al Heinrich Himmler kaj Heinz Guderian niveligi Varsovion kun la tero kaj murdi ĉiujn loĝantojn. Konforme al raporto de Erich von dem Bach-Zelewski la ordono tekstis pli malpli jene: ''ĉiun loĝanton oni devas mortigi, estas malpermesite preni militkaptitojn. Varsovio devas esti ebenigita kun la tero kaj tiamaniere estu kreita timiga ekzemplo por la tuta Eŭropo''. Rezulte, almenaŭ 1/3 de la viktimoj estis ekzekutitoj mortfalintaj fare de diversaj germanaj policoj kaj soldataroj. Amase estis murdataj prenitaj al malliberejo ribelantoj, malgraŭ tio, ke ili batalis malferme kaj posedis laŭleĝajn solodatajn distingilojn – batalis do laŭ konvencioj de Hago.
Kalendaro de eventoj
(pli ĝeneralaj eventoj en la Vikipedia kalendaro)
(...)
La 4-a de oktobro
Preĝejo Sankta Georgo (Seebergen)
La Preĝejo Sankta Georgo (germane: Georgskirche) estas belega protestanta preĝejo situanta en la centro de Seebergen, Germanio.
Ribelo de Varsovio
Kalendaro de eventoj
La 5-a de oktobro
Preĝejo Sankta Georgo (Seebergen)
Historio
Jam de malproksime videblas la 40 metrojn alta preĝejoturo kun okangula spajro. La konstruaĵo mem tute el surloka sabloŝtono faritis. La disktrikta ĉefurbo Gotha troviĝas nur 7 km okcidente de la loko, kiu situas ĉepiede de la monteto Großer Seeberg kaj menciitis unuafoje en 1240 en dokumento de la grafo Heinrich von Schwarzburg. Tamen la vilaĝo ĝis 1823 ne apartenis al Gotha sed ad la Duklando Schwarzburg-Rudolstadt.
Priskribo
La inter 1511 kaj 1587 konstruita preĝejo kerne estis defendo-preĝejo. Ties karaktero ekkoneblas facile per la ĉirkaŭbaraĵo de la pereinta tombejo (kun kelke da belaj tomboŝtonoj el la 17-a/18-a jarcentoj) kaj per ĉirkaŭanta defendogalerio de la turo.
Ribelo de Varsovio
Kalendaro de eventoj
La 6-a de oktobro
Preĝejo Sankta Georgo (Seebergen)
Priskribo
Multaj dum la preĝeja novkonstruo reŭzitaj brikoj konkludigas onin je romanika antaŭula preĝejo. En la interno oni admiru la bildojn sur du galerioj kaj ambono kun scenoj el la Malnova kaj la Nova Testamento respektive de la evangeliistoj. Pentris ĉion la pentristo Michael Käseweis. Li faris la 65 tabulojn de intensa kolorigeco per gluaj koloroj en la jaro 1625-a. Restaŭro de ili faritis inter 1995-99.
Vladimír Dvořák (esperantisto)
Vladimír DVOŘÁK (1960-) estas ĉeĥa esperantisto, inĝeniero pri ekonomio. Esperantiĝis en 1986, aktivis en Praga Junulara E-Klubo. En 1989-1992 prezidanto de Junulara Sekcio de Ĉeĥa-Esperanto Asocio (Ĉeĥa Esperanto-Junularo), en 1991-1993 vicprezidanto de Ĉeĥa Esperanto-Asocio. En 2003 transloĝiĝis kun la familio el Prago al Písek. En 2011-2016 prezidanto de Ĉeĥa Esperanto-Asocio.
Preĝejo Sankta Georgo (Seebergen)
Priskribo
Specialaĵo de tiu ĉi preĝejo estas orgeno de Ernst Ludwig Hesse el la jaro 1822. La orgenkonstrumajstro el Dachwig nombriĝis inter la plej gravaj de sia fako en tuta Turingio. Por Seebergen li produktis instrumenton de sono elstara, de prilaborado perfekta kaj de artmetiaj formoj - marketroj kaj plakaĵoj ĉe la klavaro kaj alie - neĉiutage spekteblaj.
Literaturo
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): ''Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3'', 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 220
Ribelo de Varsovio
Kalendaro de eventoj
La 8-a de oktobro
Vladimír Dvořák (esperantisto)
Kun sia edzino Pavla Dvořáková li ĉeforganizis multajn Esperanto-aranĝojn - temas ekz. pri IFEF-Antaŭkongreso en Prago en 1991, Oficiala UK-Antaŭkongreso en Prago 1992 kun seminario pri Komenio, Mezeŭropa Junulara Semajno en Olomouc 1992, Interreligia ASISTI-Seminario en Tábor en 1994, ILEI-konferenco en Tábor en 1996, Renkontiĝo de Esperantistaj Familioj en Pilský Mlýn apud Sedlice en 2006 (vidu ), unuaj du Vinaj seminarioj en Suda Moravio en 1989-1990, kleriga seminario pri "Esperanto kaj Interreto" Sabla Printempo en Písek (2006-2011), ĈEA-kongresoj kaj konferencoj en 2012-2016 (Břeclav, Nymburk, Prostějov, Ústí nad Orlicí, Pelhřimov), Antaŭkongresa Ekskurso de UEA en Svitavy en 2016 k.a.). Li meritas precipe pri ekonomia kaj jura stabiligo de la organizo.
Ribelo de Varsovio
Kalendaro de eventoj
La 10-a de oktobro
NGC 621
NGC 621 (aliaj indikoj — PGC 5984, UGC 1147, MCG 6-4-45, ZWG 521.55, 4ZW 54) estas galaksio en konstelacio Triangulo.
Ribelo de Varsovio
Kalendaro de eventoj
La 23-a de oktobro
NGC 621
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ribelo de Varsovio
Kalendaro de eventoj
Detruo de Varsovio
Literaturo kaj filmo
Andrzej Wajda, kiu partoprenis la ribelon (kaj en 1989 iĝis pola deputito) en 1956 reĝisoris filmon "Kanał" [kanAŬ] (la kanalo) pri la ribelo. Ĝi temas pri aro da ribeluloj, kiuj rifuĝas en subtera kanaleto.
Jarosław Marek Rymkiewicz, Kinderszenen, 2008
En 2004 Muzeo de la Varsovia Ribelo estis malfermita en Varsovio.
La 13-an de aŭgusto 2010 okazis sur la Kastela Placo en Varsovio premiero de mallongdaŭra filmo La 13-an de aŭgusto '44, (scenaro kaj reĝisorado Małgorzata Brama) dediĉita al la tragedio.
La eksplodon priskribis ankaŭ usona ĵurnalistino Rita Cosby en la libro titolita Quiet Hero: Secrets From My Father's Past pri travivaĵoj de ŝia patro Ryszard Kossobudzki, en 1944 soldato de Pola Enlanda Armeo, kiu travivis la eksplodon.
György Forró
György Forró [djordj forO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Forró György estis hungara pastro, monaĥo, profesoro, misiisto.
Biografio
György Forró aliĝis al la jezuitoj en 1588 en Krakovo. Li akiris filozofian (komprenu sciencan) kaj teologian diplomojn. En 1598 li pastriĝis, post jaroj li monaĥiĝis. Li instruiis filozofion kaj teologion en Graz ekde 1600. Inter 1607 kaj 1610 li estis misiisto en Transilvanio, poste en Supra Hungarujo kaj Dalmatio. Inter 1618 kaj 1623 li estis rektoro en Zagrebo, poste li havis signifajn jezuitajn postenojn. Li estis grava apoganto de Péter Pázmány dum fondo de Jezuita Universitato de Nagyszombat, kie li estis rektoro inter 1736 kaj 1740. Samloke li doktoriĝis el teologio en 1736.
Natalia Verbeke
Natalia Carolina VERBEKE Leiva (naskiĝinta la 23-an de februaro 1975 en la kvartalo Caballito de Bonaero, Argentino) estas hispana aktorino de argentina kaj flandra origino.
Biografio
Verbeke pasigis sian infanaĝon en Argentino ĝis ŝi estis 11-jaraĝa, kiam ŝi translokiĝis al Madrido kun sia familio, decido farita de ŝia patro pro la politika kaj socia krizo, kiun Argentino travivis dum tiu tempo. En Madrido, Verbeke studis ĉe la Supera Reĝa Lernejo de Drama Arto kaj ĉe la Lernejo Guindalera. Verbeke ĉeestis ankaŭ la kurson "Interpretado por profesiuloj" de John Strasberg, filo de Lee Strasberg, krom studi nuntempan dancon kun Josefina Tomás kaj flamenkan dancon kun Miguel Sandoval, Carmen Romera kaj Victor Ullate.
En 1998, Verbeke debutis en kinarto per Un buen novio (Bona koramiko/bona edzo), en kiu ŝi ĉefrolis apud Fernando Guillén Cuervo. Pro sia rolo, ŝi ricevis premion "por la plej bela vizaĝo en hispanlingva filmo". Aliaj filmoj, kiel Nadie conoce a nadie (Neniu konas iun), El hijo de la novia (Filo de la novedzino) kaj precipe El otro lado de la cama (La alia flanko de la lito), katapultis Verbeke al famo. Ŝi ricevis du Ondas-premiojn pro ĉi-lastaj du filmoj. Ŝi estis nomumita kiel plej bonkvalita aktorino fare de la nacia Unio de Aktoroj pro sia agado en El otro lado de la cama. En 2005, ŝi ĉefrolis kiel Maria en A golpes. En 2011 ŝi ludis ĉefrolon (kiel hispana servistino, kiu skuas la mondon de sia "patrono") en franca filmo, Les Femmes du 6e étage (La virinoj en la 6-a etaĝo) kun Fabrice Luchini kaj Sandrine Kiberlain.
Surscene, Verbeke partoprenis en produktado de la ŝekspira komedio Somermeznokta sonĝo en Anglio. En televido, ŝi ĉefrolis en El pantano (La Rezervujo), Al filo de la ley (Ĉe la rando de la leĝo), kaj en 2014 ankaŭ partoprenis en la serio Bienvenidos al Lolita (Bonvenon al Lolita).
Eŭdemonio
Laŭ la helena mitologio, Eŭdemonio aŭ Eŭdajmonio (el la greka εὐ «bona» kaj δαίμων, «dajmono») estis unu el la Karisoj, diinoj pri gracio, beleco, ornado, ĝojo, festoj, dancoj kaj kantoj. Krom la tri plej elstaraj (Aglajo, Eŭfrozino kaj Talio), aperas kaj en la rakontoj, kaj en la artaj prezentadoj, aliaj malpli gravaj, konataj kiel la plej junaj karisoj, kiuj prezidis ĉiun konkretan nuancon de festoj kaj ĝuigaj aferoj. Eŭdemonio elstaris inter ĉi tiuj lastaj, ĉar ŝi simbolis feliĉon, prosperon kaj riĉ-abundon, gravegaj celoj en la vivo laŭ la tiama pensmaniero. Fakte, la filozofia ismo kiu adoptas feliĉon kiel viv-celo, priskribita inter aliaj de Aristotelo, ricevis sian nomon de ĉi tiu diaĵo.Ŝi ofte aperis sur vazaj pentraĵoj inter la akompanantaro de la diino Afrodito, kune kun la Erosoj, Pandajsio kaj aliaj junaj karisoj. Pri ŝia genealogio kaj tiu, de la ceteraj plej junaj karisoj troviĝas multaj malsamaj versioj. La plej divastigata asertis ke ili estis filinoj de Zeŭso kaj la oceanidino Eŭrinomo, kvankam la orfea religio anstataŭas ŝian patrinon per la horo Eŭnomio. Tamen, kelkaj verkistoj rakontas ke ŝiaj gepatroj estis Helioso kaj Aeglo, aŭ Hero, sen aldoni la nomon de la patro. Dionizo ankaŭ aperas kiel patro de tiuj diinoj, kune kun Kronoiso.
La Polico
La Polico estis internacia Esperanto-gazeto, fondita en 1922 kaj aperinta foje pli, foje malpli regule ĝis la jaro 1930. La gazeto estis redaktata en Budapeŝto fare de la hungara polica inspektoro Ágoston Marich, kiu jam en 1908 provis eldoni gazeton Polica Revuo, kiun tamen mon­manko tre baldaŭ ĉesigis. Alia antaŭaĵo estis la revuo Internacia Polica Bulteno, ekde 1911 en Parizo eldonita fare de la prezidanto de la Polica Klubo Esperantista de Parizo A. Miguiere kaj ĝia sekretario, E. Tison, policinspektoroj, kiuj ankaŭ fondis projekton de Internacia Esperantista Polica Asocio, kvankam kaj ilia gazeto kaj la asocio estis ĉesigitaj fare de la Unua Mondmilito. Ĉiuj tiuj iniciatoj inkluzive de la gazeto La Polico de 1922 celis la uzon de Esperanto kiel internacia lingvo de la polica servo.
Ágoston Marich uzis fantaziajn statistikojn pri milo da membroj kaj sekretarioj de la same laŭ lia iniciato en 1923 fondita Tutmonda Polica Ligo (TPL), kiu uzis la gazeton La Polico kiel sia organo. Daŭre li eksperimentis per provoj laŭ subitaj ideoj: Malgraŭ promesoj kaj certigoj, La Policisto aperis ne regule, ĉiujare nur kelkfoje, ĝis fine en 1928 ĝi malaperis. Post dujara silento li en 1930 ekeldonis en Nederlando La Policiston mimeografite, ŝajnigante plenan interkonsenton de la liganaro.
Per helpo de Internacia Centra Komitato (ICK) kaj Universala Esperanto-Asocio (UEA) la reorganizado de la movado por uzo de Esperanto en la internacia polica servo iom post iom sukcesis, proponiĝis nova ligo, kiu nomiĝis Internacia Polica Ligo (IPL) kaj efektive en 1930 estis fondita en Dresdeno. Per tio en tiu jaro definitive finiĝis la apero de la gazeto La Polico.
Pri pli kompleta historia superridardo rilate al la movado por uzo de Esperanto kiel internacia lingvo de la polica servo vidu la artikolan ĉapitron Polico kaj Esperanto.
Lajos Kunffy
Lajos Kunffy [lajoŝ kunfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kunffy Lajos estis hungara pentristo, juristo. Lia familia nomvarianto estis Kunfy, supozeble origine Kunfi.
Biografio
Lajos Kunffy devenis el juda familio. Li lernis juron en Reĝa Universitato de Budapeŝto, samtempe pentradon en Industriarta Lernejo, fine en ateliero de Pál Vágó (pentristo). Ekde 1890 li studis en privata lernejo de Simon Hollósy en Munkeno, poste en la akademio en la sama urbo, fine en akademio Julian en Parizo (1891-1894). En 1897 li hejmenvenis kaj akiris juran diplomon, poste li foje vivis en Parizo, foje en Hungario. En 1901 li edziĝis, baldaŭ filo naskiĝis. En 1913 li escepte pentradis en Tunizio, en 1937 en Dalmatio. Li longe vivis en Somogytúr. Li ŝatis pentradi ĝenrojn, aĵpentraĵojn, portretojn. Li ricevis Honoran legion en 1905, pentristajn premiojn en 1925 kaj 1926, ŝtatajn hungarajn premiojn en 1959 kaj 1960.
Gátér
Gátér (gAtEr) estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskunfélegyháza. La nomo signifas digo-rojo.
John Charles Polanyi
John Charles Polanyi [ĝon ĉals polanji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Polányi János Károly estas juda-hungara-germana-kanada kemiisto, fizikisto, profesoro, membro honora de Hungara Scienca Akademio (2001), membro ordinara de Papa Akademio de la Sciencoj. Lia patro estis Mihály Polányi. John Charles Polanyi naskiĝis la  1929 en Berlino.
Gátér
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Kiskunfélegyháza-Szentes.
John Charles Polanyi
En 1982 li estis premiita la Wolf-Premio pri Kemio.
Biografio
John Charles Polanyi devenis el juda-hungara familio. Pro la nazioj la familio translokiĝis al Manchester, kie John frekventis universitaton. Li ricevis diplomon B.Sc en 1949, en la sekva jaro M.Sc, en 1952 Ph.D, poste 2 jarojn li ricevis stipendion en Kanado. Ekde 1956 li vivis en Toronto, kie li ekinstruis en la universitato. En 1958 li edziĝis. Li profesoriĝis en 1962. Li ricevis Nobel-premion en 1986, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.
Mordeĥaj Kaplan
Mordeĥaj Kaplan (angle: Mordecai Menahem Kaplan; naskiĝis la 11-an de junio 1881 en Švenčionys, La Rusa Imperio; mortis la 8-an de novembro 1983 en Nov-Jorko, Usono) – filozofo, reformisto de judismo, ĉefkreanto de rekonstruisma judismo.
Gátér
Historio
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko.
Mordeĥaj Kaplan
Vivo
Naskiĝinta en Švenčionys en la Rusa Imperio (nun Litovio), en 1889 elmigris kun la familio al Usono. Komence ligita kun Ortodoksa Judismo. En 1902 finis Judan Teologian Seminarion (ligita kun konservisma judismo) kaj iĝis rabeno. Sep jarojn poste eklaboris en la seminario kiel dekano lekciante la arton prediki, Midraŝon kaj filozofion de religio. En la jaroj 1917-1922 kunkreis Judisman Centron, kie ankaŭ laboris kiel rabeno. Lia libro Judismo kiel civilizacio (1934) iĝis manifesto de rekonstruisma judismo.
Vladimír Dvořák (esperantisto)
Filino Edita (1994) ankaŭ aktive regas Esperanton.
Scherwiller (stacidomo)
Scherwiller estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Scherwiller, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Sélestat - Saverne (111000).
Varaždinske Toplice
Varaždinske Toplice (varaĵdinske ), germane Warasdin-Töplitz, hungare Varasdfürdő estas urbo kaj municipo en Kroatio, en departemento de Varaždin. Ankoraŭ 22 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Varaždinske Toplice situas sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Varaždin troviĝas 12 km-ojn.
Historio
La romianoj profitis la termalan banejon, havanta la nomon Aqua Iasae. Dum regado de Konstantino la 1-a de la Romia Imperio incendio okazis, sed poste tuj la setlejo rekonstruiĝis. La unua skriba mencio pri la loko devenis el la 12-a jarcento en formo Toplissa. Iom poste la komunumo havis fortikaĵon kaj rajton pri bazarado. Post la turkaj atakoj la fortikaĵo transformiĝis al baroka kastelo, kiu akceptis gastojn. En 1820 la banejo tute renoviĝis. Ĝis Traktato de Trianon Varaždinske Toplice apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al departemento de Varaždin, al distrikto de Novi Marof, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio. Dum la 2-a mondmilito la banejo detruiĝis, sed poste renoviĝis.
Mordeĥaj Kaplan
Vivo
Mordeĥaj Kaplan estis favora al liberalismo pri kredo, samegaleco de virinoj en la ĉiutaga vivo kaj liturgio, konvencieco de la ideo pri Dio kaj agnosko de la rolo de diasporo (kontraŭulo de radikala cionismo). En la 60-aj jaroj estis ekskomunikita de konservistoj kaj en 1968 forlasis konservisman judismon kreante rekonstruisman judismon.
Podhradie (distrikto Topoľčany)
Situo
Podhradie situas flanke de monto 684 m alta, fine de sakovojo. Topoľčany troviĝas 15 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ferepoko. La unua skribmencio pri municipo Podhradie devenas el la jaro 1245, kiam ĝi estas menciata ankoraŭ sub devena nomo Hornouc (Hrnovce). (La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1283, kiun Mateo Csák akiris en 1283.??) La apuda burgo estis menciita en 1318. Tio estis grava loko de husanoj en la 1440-aj jaroj. En 1778 vivis tie 487 homoj en 66 domoj, en 1787 595 homoj en 80 domoj, en 1828 363 homoj en 52 domoj. En 1831 pli ol cent vilaĝanoj mortis pro ĥolero. En 1910 loĝis en Kővárhely 446 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Topoľčany, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Podhradie 292 homoj, (escepte unusolan ĉeĥon ĉiuj slovakoj).
1470 Carla
1470 Carla estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germana astronomo Alfred Bohrmann elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĝi ricevis la antaŭnomon de Carla Ziegler, unu amikino de la malkovrinto.
Gerocarne
Gerocarne estas komunumo de Italio.
Lazuri (Valcău de Jos)
Lazuri (Valcău de Jos) [lazurj] (hungare: Újvágás) estas vilaĝo en Rumanio sude de Şimleu Silvaniei. En 1910 ĝi havis 336 loĝantojn (rumanoj); en 1992 356 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1481. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Krasyna, de 1877 Szilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Valcău de Jos.
Barreiras
Barreiras estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 137.427 loĝantojn en 2010.
Barreiras signifas en la portugala "baraĵoj".
6518 Vernon
6518 Vernon estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San Diego en Usono).
Marguerittes
Marguerittes estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio.
Drapodomo
La ankoraŭ ekzistantaj domoj nun estas uzataj por aliaj celoj, ekzemple kiel hoteloj, sidejoj de organizaĵoj, administrejoj, teatrejoj ktp. Fama drapohalo estas la Gewandhaus (germane: drapohalo).
Bazo Esperanza
Bazo Esperanza (Base Esperanza, ) estas argentina civila esplorbazo situanta en la Golfo Espero ĉe la pinto de la Duoninsulo Triunuo, en Lando de Graham, sur la Antarkta duoninsulo. La bazo estas unu el la nuraj du civilaj setlejoj sur la kontinento (la alia estante la ĉilia Villa Las Estrellas).
Marguerittes
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Marguerittois.
Drapodomo
Ĝi estis ekde la malfrua 18-a jarcento sidejo de la Gewandhausorchester je Lepsiko. Pli malfrue oni dufoje novkonstruis la koncertodomon sub ĝia tradicia nomo Gewandhaus.
12100 Amiens
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la franca urbo Amiens, ĉefurbo de Pikardio, fama pro ĝia katedralo, la plej granda el la gotikaj kirkoj de Francio. Notinda pro la belaj skulptaĵoj de sia ĉefa fasado, tiu katedralo estis nomita "la Partenono de la Gotika Arkitekturo". La urbo meritas viziton ankaŭ pro sia serio da ĝardenoj laŭlonge de la rivero Somme.
Bazo Esperanza
La bazo estis establita la 17-an de decembro 1952 kaj iĝis konstanta setlejo jardekon poste, la 14-an de junio 1962. Aktuale en 2014, 55 loĝantoj vivas tie vintre, el kiuj 10 estas familioj. Somere la nombro de loĝantoj estas eĉ pli granda. En la setlejo estas lernejo kaj eĉ radielsenda stacio.
La averaĝa temperaturo estas 5,5 gradoj sub nulo, kiam vintre la temperaturo falas al 10 gradoj sub nulo, kaj somere la averaĝa temperaturo estas ĉirkaŭ 2 celsiusgradoj. Nur proksimume unu monato de la jaro la temperaturo atingas super la frostpunkto, tiel ke la areo estas difinita laŭ la Klimata klasifiko de Köppen kiel arkta tundro. Ekde 1948, la averaĝa temperaturo pliiĝis je 0,0315 celsiusgradoj jare, kun la vintroj plejparte malpli malvarmaj. La plej alta temperaturo tie mezurita estis la 6-an de februaro 2020 (meze de la antarkta somero), kiam oni mezuris temperaturon de 18,3 celsiusgradoj
Tartumaa
Tartumaa (distrikto Tartu) estas provinco en Estonio inter la lagoj Võrtsjärv kaj Peipsi. Ĝia teritorio estas 3 090 km² kaj ĝi havas 149 000 loĝantojn (2000). La ĉefurbo estas Tartu.
En 2007 ekzistis du gastigantoj de Pasporta Servo, unu en Tartu kaj unu en la vilaĝo Tõravere.
Volapükagased pro Nedänapükans
Volapükagased pro Nedänapükans (t.e. "Volapuka gazeto por Nederlandlingvanoj") estis ĉefa organo de dua Volapuk-movado. Oni eldonigis ĝin dum 31 jaroj inter 1932 kaj 1963 escepte dum la Dua Mondmilito, kiam Naziismo malpermesis ties eldonadon. Arie de Jong publikigis ĝin ĝis 1952, kiam li pasis la redaktadon al Johann Krüger, kiu ŝanĝis la nomon de la revuo al Volapükagased: Zänagased pro Volapükanef.
Milostovice
Milostovice (Milostowitz, Miłostowice) estas urba parto, katastra teritorio kaj samtempe mem-administra parto de statuta urbo Opava en Ĉeĥio. La vilaĝo etendiĝas proksimume 5 km okcidente de Opava en milde ondiĝinta pejzaĝo de montetaro Zlatnická pahorkatina, la nordorienta cismontaro de Nízký Jeseník.
Historio
La unua skribmencio pri ekzistado de la vilaĝo devenas el la jaro 1255. En la jaro 1899 ĉi tie estis fondita agrikultura kooperativa distilfarejo por Milostovice kaj ties ĉirkaŭaĵo, kiu prilaboris terpomojn kaj aliajn amelhavajn materialojn por distilado. Post la 2-a mondmilito la distilfarejo estis naciigita. En la jaro 1930 la municipo estis elektrigita.
Ĉi tiea naskiĝinto Vincenc Prasek (1841-1912) komune kun siaj amikoj fondis unu el la unuaj sindikatoj de Matice slezská. En la jaro 1933 oni konstruis al la historiisto kaj nacia vekanto monumenton, en la jaro 1946 estis senvualigita memortabulo sur lia naskodomo.
Intervjuo
Intervjuo estas speco de konversacio inter du aŭ pli da homoj, en kiu la intervjuanto faras demandojn (almenaŭ tri) al intervjuato kun la celo akiri faktojn, opiniojn aŭ personajn informojn por raporti pri ili ekzemple en gazeto. La persono kiu starigas la demandojn estas la intervjuanto kaj la persono kiu respondas la demandojn estas la intervjuito.
Milostovice
Historio
Proksime de Milostovice estiĝas ekde la jaro 1995 monumento de antaŭmilitaj ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj. La areo konsistas el tri infanteriaj fuortoj ( OP S-25 "Trigonometr", OP S-26 "Milostovice", OP S-27 "Paletovo pole" ) kaj el du malpezaj objektoj modelo 37A.
Intervjuo
Dungantoj intervjuas homojn provantajn akiri laboron por ekscii ĉu ili estas bona homo por la laboro. Esploristoj uzas intervjuon por peti homojn trovi kiel ili sentas aŭ kion ili scias pri io. Polico intervjuas atestantojn pri krimo por ekscii, kio okazis. Militaj sekretaj agentoj intervjuas malliberulojn por ekscii pri malamikaj planoj kaj kapabloj. Ĉi tiuj intervjuoj ofte nomiĝas pridemandado.
Ĵurnalismo
Ne ĉie oni havas samajn regulojn pri intervjuoj. En Usono ekzemple oni kutime ne ŝanĝas la originalan tekston kaj eĉ ekzistas faktokontrolistoj kiuj kontrolas ĉu veras tio kion verkas ĵurnalisto. En Nederlando estas tute alie. Ĵurnalistoj havas la liberecon interpreti la intervjuon. Jes ja la intervjuita persono plej ofte havas la rajton tralegi la tekston antaŭ ĝia publikigo.
Oficialuloj kaj famuloj kompletigas ofte faras amaskomunikilan trejnadon por trakti siajn mesaĝojn en la amaskomunikilaro aŭ ĉe gazetaraj konferencoj kaj por superi la ĵurnalistojn.
Intervjuaj metodoj en sciencoj
Intervjuaj metodoj havas la samajn celojn kiel tiuj de la enketo.
Referencoj
Intervjuo en la Reta Vortaro
Emily Nasrallah
Emily Nasrallah (ar: إيميلي نصر الله: n. la 6-an de julio 1931 en Kfeir, Libano, m. la 14-an de marto 2018 ) estis libana verkisto, kiu verkis en la araba. Ŝia naskiĝnomo estis Abi Rashed. Emily Nasrallah estas unu el la plej konataj verkistoj en la araba mondo. En siaj verkoj verkitaj por plenkreskuloj kaj infanoj, ŝi trovis poezian lingvon por priskribi ĉiutagan vivon en Libano detruita de milito.
Kiel ĵurnalistino por la libana tagĵurnalo As-Sayyad ŝi rapide akiris literaturan famon per la publikigo de sia unua romano 'Birdoj de septembro' en 1962.
La ĉefaj temoj de Nasrallah estis la libana civita milito, vilaĝa vivo en Libano kaj la emancipiĝo de virinoj. Ŝiaj verkoj ĝis nun estis tradukitaj al la anglan, germanan, danan, nederlandan kaj finnan.
Vidu ankaŭ
Libano
Ekstera ligilo
Filmeto pri Emily Nasrallah (kun subtekstoj en la angla kaj germana)
Olga Pewny
Olga Pewny [pevni?], laŭ hungarlingve kutima nomordo Pewny Olga estis hungara operkantisto (soprano). Ŝia geedziĝa nomo estis Olga Schaefer-Pewny, ŝia pli aĝa fratino estis Irén Pewny.
Olga Pewny naskiĝis la  en Pancsova (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Panĉevo en Serbio), ŝi mortis la depost 1940 en Breslau?, eble en nazia Germanio.
Biografio
Olga Pewny studis en konservatorio de Frankfurto ĉe Majno, sed ŝi fratino ankaŭ instruis ŝin. Ŝi debutis en Operejo de Lepsiko en 1890. Iom poste ŝi ricevis trejnadon en Parizo de fr:Jacques Bouhy. En 1893 la fratinoj kune koncertis en Novjorko kaj Olga post jaro debutis ankaŭ en Metropola Operejo. En Budapeŝto ŝi nur unufoje faris koncertn en 1894. En la sekva jaro la fratinoj revenis al Germanio, Olga membriĝis en Operejo de Darmstadt, dum ŝi estis gastkantisto en Stutgarto, Mannheim, Wiesbaden, Frankfurto kaj Festivalo de Bayreuth. Inter 1898-1900 ŝi denove kantis en Metropola Operejo, pli poste fine en Breslau. Ŝi edziniĝis en 1905 kaj ŝi ne plu kantis, en la sekvaj jaroj ŝi estis kantinstruisto. Ekde 1933 ŝi estis en grava danĝero pro la juda origino. Ŝi vidviniĝis en 1937, ŝia vivo depost 1940 estas nekonata.
NGC 622
NGC 622 (aliaj indikoj — PGC 5939, UGC 1143, IRAS01334+0024, MCG 0-5-14, UM 343, MK 571, KARA 56, ZWG 386.16) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Katten och kanariefågeln
Katten och kanariefågeln (esperante "La Kato kaj la Kanario") estas sveda televidfilmo aperinta en 1961 kaj reĝisorita de Jan Molander. Ĝi fakte estas readapto en la sveda lingvo de la klasika, muta filmo The Cat and the Canary, kiu mem baziĝis sur samnoma teatraĵo de John Willard.
En la filmo aperas la aktoroj Lena Granhagen kiel Annabelle West, Lars Lind kiel Paul Jones kaj Birger Malmsten kiel Charles Wilder.
4539 Miyagino
4539 Miyagino estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Masahiro Koishikawa, elde la stacio Ajaŝi de la observatorio de Sendai en Japanio.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la orienta parto de la urbo Sendai, konata kiel "Mijagino" elde la 17-a jarcento.
Kirschkau
Kirschkau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Orla de la federacia lando Turingio, kaj krome estas parto de komunumaro, do grupiĝo de pluraj najbaraj komunumoj por komuna plenumo de iuj administraj servoj, nomata Verwaltungsgemeinschaft Seenplatte. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
(16570) 1992 DE11
(16570) 1992 DE11 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Arondismento Belley
La arondismento Belley (france arrondissement de Belley) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Ain kaj en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Belley. Komence de la jaro 2014 en la arondismento vivis personoj.
Klanjec
Klanjec estas urbo kaj municipo en Kroatio. Ankoraŭ 18 komunumoj apartenas al la municipo.
Situo
Klanjec situas sur malebenaĵo, laŭ la slovena landlimo, laŭ fervojo Zagrebo-Maribor.
Miklós Váradi
VÁRADI Miklós (va:radi miklo:ŝj) estis hungara komercisto naskita en Nadjvarado en 1589 kaj mortinta en Koloĵvaro la 28-an de marto 1659.
Kariero
Váradi studis en la reformita kolegio de sia naskiĝurbo, poste transprenis la negocon de sia patro kaj faris grandskalan komercon precipe kun urbo Vieno. El lia grava biblioteko postrestis unu volumo de Erasmo de Roterdamo en la biblioteko de la reformita kolegio de Koloĵvaro. En Koloĵvaro li estis dum jardekoj ĉefadministranto de la reformita eklezio. Li subtenis plurajn lernantojn.
Preĝejo Ĉieliro de Jesuo (Tarcal)
La kristana preĝejo Ĉieliro de Jesuo estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Tarcal.
Gábor Lónyay (parlamentano)
Gábor Lónyay [lOnjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lónyay Gábor estis hungara juristo, politikisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis nagy-lónyai kaj vásárosnaményi.
Gábor Lónyay naskiĝis la  1805 en Hungara reĝlando en Deregnyő (nuntempa Drahňov en Slovakio). Li mortis la 1885 en Habsburga Imperio en Teplice (nuntempe en Ĉeĥio).
Biografio
Gábor Lónyay lernis juron en Sárospatak, universitaton en Budapeŝto inter 1958-1963. Li ricevis diversajn jurajn taskojn interalie en Pest (urbo) en la 1820-aj jaroj. En 1830 li okupiĝis nur pri la familia bieno. En 1835 (baldaŭe en 1844, 1848, 1875) li estis elektita deputito parlamenta. Li konsekvence strebis por la hungaraj interesoj, li estis kunlaboranto de Lajos Kossuth. Li multe verkadis en diversaj gazetoj. Li havis edzinon, kiu naskis filon.
Preĝejo Ĉieliro de Jesuo (Tarcal)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola sur malalta monteto en korto. En mezo de la fasado kvadrata turo turo kun enirejo reliefas. Pli supre la turo jam estas plurlatera. Ĉe la ekstera muro tombomonumento estas videbla el la 18-a jarcento. Interne la altaroj kaj la predikejo estis faritaj el mezo de la 18-a jarcento.
Mary Steen
Mary Steen, naskita kiel Mary Dorothea Frederica Steen (Hvilsager Sogn, la - Kopenhago, la ) estis dana fotistino kaj ano de la porvirina movado.
En 1884 Mary malfermis sian fotostudion, kiu funkciis ĝis 1918. Ŝi fariĝis la unua fotistino de la dana reĝa familio kaj je la invito de Alexandra de Danio, ŝi fotis ankaŭ la britan reĝan familion.
Sessenheim (stacidomo)
Sessenheim estas franca stacidomo sur linio Strasbourg -, situanta en Sessenheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg - Lauterbourg (145000).
Giffone
Giffone estas komunumo de Italio.
György Bretter
BRETTER György estis rumanuja hungara filozofo, eseisto, kritikisto naskita en Pécs la 21-an de marto 1932 kaj motinta en Budapeŝto la 17-an de novembro 1977. Li estis la pli juna frato de ĵurnalisto Pál Baróti, patro de de idehistoriisto Zoltán Bretter.
12111 Ulm
12111 Ulm estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
György Bretter
Biografio
György Bretter inter 1950–54 pristudis filozofion en Universitato Bolyai de Kluĵo, poste li fariĝis interna kunlaboranto de ĵurnalo Igazság (1954–57). Ekde 1957 li estis universitata asistanto. Ekde 1959 li instruis filozofion en Muzikkoservatorio George Dima de Kluĵo. Dume li estis adjunkto en la Arta Altlernejo Ion Andreescu (1959–71). Li mortis je pulmokancero. Li estas entombigita en Kluĵo, kie studis kaj laboris.
Kiyoshi Tomizawa
Kiyoshi Tomizawa (japane 富沢 清司, n. 3-an de decembro 1943) estas japana futbalisto. Li de 1965 ĝis 1971 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
12111 Ulm
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la germana urbo Ulm, ĉe la bordo de la rivero Danubo. Ĝis la dua mondmilito, tiu urbo estis la plej bela restanta de la mezepoko kun sia kvin-nava katedralo kun turo de 161 m. En 1879, la fama fizikisto Albert Einstein tie naskiĝis.
(19199) 1992 FL3
(19199) 1992 FL3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Liĥtenŝtejnidoj
Liĥtenŝtejnidoj (aŭ germane (von) Liechtenstein) estas princa familio reganta en Liĥtenŝtejno kaj proprumanta pluan grandan posedaĵon precipe en Aŭstrio, antaŭe ankaŭ en Moravio. Ĝi devenas devene el stirio-malsupraaŭstria dislimejo kaj ĝi apartenas inter la plej malnovajn nobelajn familiojn en Mez-Eŭropo. Ĉirkaŭ la jaro 1136 estis unuafoje menciita Hugo el Liĥtenŝtejno kiel portanto de tiu ĉi nomo. La familio hodiaŭ nombras pli ol centon da anoj, el kiu nur parto vivas en Liĥtenŝtejna princlando. Lanuntempa princo kaj ĉefulo de la familio estas Hans Adam la 2-a, laŭ gazeto Forbes li estas la plej riĉa eŭropa reganto kun taksata posedaĵo 4,5 miliardoj da dolaroj. Liĥtenŝtejnidoj proprumas en Aŭstrio proksimume 15 000 hektarojn da parceloj.
Deveno
La nomo estas derivata de nomo de burgo Liechtenstein en la malsupra Aŭstrio, sude de Vieno (nunu katastro de municipo Maria Enzensdorf). En la ĉirkaŭaĵo de tiu ĉi familia burgo kaj sur nordorienta limo de Malsupra Aŭstrio la unuaj Liĥtenŝtejnidoj havis siajn parcelojn.
La seninterrompa linio de la antaŭuloj de Liĥtenŝtejnidoj komencis de Henriko la 1-a (li mortis en la jaro 1265 aŭ en 1266), kiu de reĝo Přemysl Otakar la 2-a por fideleco en batalo akiris en duono de la 13-a jarcento senjorujon ĉirkaŭ Mikulov kaj en la suda Moravio kiel libera proprumaĵo. La akiiro de tiu ĉi senjorujo havis grandan politikan signifon, ĉar per tio la familio akiris ampleksan posedaĵon sur teritorio de Margraflando Moravio, respektive (pli poste) eĉ pluaj Landoj de Krono ĉeĥa. La familio por daŭre eksidis en Moravio kaj en Ĉeĥa Silezio (silezia aglino, la blazono de Karnova princlando kaj blazono de Opava princlando fariĝas daŭra konsisto de la liĥtenŝtejna nobelara blazono). La familia posedaĵo en Moravio estis iom post iom disvastigata kaj ĝis la jaro 1945 ĉie Liĥtenŝtejnidoj proprumis ampleksajn parcelojn kun centroj en Lednice kaj Valtice. Ĝis la jaro 1620 ili reprezentis nenian landan oficon.
Signifaj personecoj
Inter signifaj personecoj apartenis:
Posedaĵo
Preskaŭ duonon de sia posedaĵo Liĥtenŝtejnidoj akiris dum postblankamontaj konfiskadoj en la 17-a jarcento.