cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Philipp Bouhler
Philipp BOUHLER (11a de septembro 1899 – 19a de majo 1945) estis germana veterana funkciulo de la Nazia Partio kiu estis kaj "Reichsleiter" (Nacia Estro) kaj Ĉefo de la Kanzelerio de la Führer de la NSDAP. Li estis ankaŭ la oficiro de SS responsa pri la eŭtanazia programo Aranĝo T4 kiu mortigis pli ol 250 000 malkapablajn plenkreskulojn kaj infanojn en Nazia Germanio, same kiel estis kun-inicianto de la "Aranĝo 14f13", nomita ankaŭ "Sonderbehandlung" ("speciala traktado"), kiu mortigis 15,000–20,000 prizonulojn el la Naziaj koncentrejoj.
Nacia Parko Kakaduo
La Nacia parko Kakaduo kovras areon granda 1 980 400 ha, en la plej longa sektoro de nordo al sudo ĝi mezuras preskaŭ 200 km kaj de oriento al okcidento pli ol 100 km, kio estas teritorio same granda kiel Israelo aŭ unu triono de Tasmanio.
Philipp Bouhler
Bouhler estis arestita la 10an de majo 1945 fare de usonaj trupoj. Li memmortigis sin la 19an de majo 1945 estante en la usonarmea internulejo de Zell am See en Aŭstrio.
Nándor Száva
Nándor Száva [sAva], laŭ hungarlingve kutima nomordo Száva Nándor estis hungara kemiisto.
Nacia Parko Kakaduo
La parko estas signifa tuj el kelkaj motivoj. Ĝi estas nekutime riĉa ofte ankaŭ rilate al endanĝerigitaj animalaj kaj plantaj specioj, ĝis nun estis sur ties teritorio registritaj pli ol 280 birdaj, 60 mamulaj, 50 nesalakvaj, 10 000 insektaj kaj 1600 plantaj specioj. La teritorio estas ankaŭ signifa rilate al arkeologia flanko, fare de homo ĝi estas seninterrompe loĝigata minimume 40 000 jaroj. Ĉi tie troviĝas ankaŭ urania minejo, kiu apartenas al la plej produkta en la mondo.
La parko ricevis sian nomon laŭ malĝusta prononco de vorto Gagudju, kiu devenas el hodiaŭ jam neuzata lingvo de lokaj indiĝenaj loĝantoj vivantaj en ties norda parto.
Nándor Száva
Nándor Száva naskiĝis la  en Budapeŝto. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Nándor Száva frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1943. Post siaj studoj li instruis jaron samloke, poste li laboris en rafinejo pri naftoj, ekde 1949 en naftoindustria centro, ekde 1957 en trusto pri naftoj kaj gasoj. Inter 1951 kaj 1955 li studis la naftoteknologion en Sovetunio. Li kandidatiĝis en 1964. Li precipe okupiĝis pri oleoj pri maŝinoj.
Kisharsány
Situo
Kisharsány situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Siklós troviĝas 6, Villány 9, Kozármisleny 24, Pécs 34, Budapeŝto 234 km-ojn.
Historio
Vilaĝo Harsány menciiĝis unuafoje en 1235. Post la tatara invado sur la proksima monto fortikaĵo konstruiĝis. En 1334 departementa kunsido okazis tie. Inter 1918-1921 la serboj okupis Kisharsány-on. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, vendejo, bakejo, migra poŝto.
Famuloj
En Kisharsány naskiĝis:
Januaro de 2010
Jen listo de okazaĵoj en januaro 2010.
Filtrado
Oni nomas filtrado la unueca procezo de separado de solidoj en suspensio pere de porhava mekanika rimedo, kiu povas esti nomata kribrilo, filtrilo ktp. En suspensio en likvaĵo pere de porhava rimedo, ĝi retenas la solidaĵojn pli grandajn ol la porhavaĵo kaj permesas la pason de la likvo kaj de partikloj pli malgrandaj ol la porhavaĵo.
Ĝenerale la mekanika porhava rimedo uzita por la mekanika separado estas nomata filtrilo, aŭ foje populare kaj malpreciza simple: retoj aŭ toloj.
Ĝenerale oni uzaa la terminon filtri kiam oni referencas al la mekanika separado de partikloj pli malgrandaj ol koloida grando, (kribri kiam temas pri pli grandaj partikloj), aŭ kiuj ne videblas je simpla rigardo.
La aplikoj de la procezoj de filtrado estas tre ampleksaj, kaj ili troviĝas en multaj medioj de la homa aktiveco, kaj en la hejma vivo kaj en la industrio ĝenerale, kie estas partikulare gravaj tiuj industriaj procezoj kiuj postulas kemiajn teknikojn.
Tibeta perdriko
La Tibeta perdriko (Perdix hodgsoniae) estas birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ili troviĝas amplekse en la Tibeta Altebenaĵo kaj havas iome da variaĵoj laŭ plumaro depende de la populacioj. Ili manĝas surgrunde en la disvegetaĵaj altaltitudaj regionoj, moviĝante laŭ paroj dum somero kaj en pli grandaj grupoj for de la reprodukta sezono. Nek maskloj nek inoj havas spronojn.
Aspekto
Iome diferenca laŭ aspekto de la aliaj specioj Perdix kiaj estas la Griza kaj la Daŭria perdrikoj tiu 28–31 cm longa membro de la grupo de la perdrikoj havas brunan dorson, nigrecan ventromakulon kaj brunajn flankojn de siaj parencoj, sed havas rimarkindan nigrablankan vizaĝobildon, kiu kontrastas kun la ruĝeca kolumo.
La frunto, larĝa superokulo, vizaĝo kaj gorĝo estas blankaj. Larĝa nigra strio estas en la vizaĝo, sub la okuloj kaj estas ankaŭ larĝa bruna malantaŭa kolumo. La supraj partoj estas sablokoloraj, striecaj kun ruĝeca kaj nigra koloroj. La eksteraj vostoplumoj estas brunaj kun blankaj pintoj. La suba plumaro estas pale sablokolora ege strieca je nigro, kun larĝaj brunaj strioj en la flankoj. La masklo havas nigran ventromakulon kiu estas strieca ĉe ino, kiu aliflanke estas simila al masklo sed pli senkolora, kaj la juna birdo estas sablobruna, kaj ne havas la distingajn markojn vizaĝajn kaj de subaj partoj de plenkreskuloj. Ambaŭ seksoj estas similaj laŭ grando.
Taksonomio kaj sistematiko
La scienca nomo de Sacfa hodgsoniae devenas de Brian Houghton Hodgson kiu tiele omaĝis sian unuan edzinon, Anne Scott. La origina genro proponita de Hodgson estis bazata sur la tibeta nomo de la birdo, nome Sakfa. Estas 16 vostoplumoj dum plej parto de aliaj specioj de la genro Perdix havas 18. Nek maskloj nek inoj havas spronojn. Studoj de Filogenetiko situas la specion kiel baza ene de sia genro. Estas tri subspecioj diference ĉefe ĉar la plumaro iĝas pli malhela orienten:
Kutimaro kaj ekologio
Ĝi troviĝs en montodeklivoj kaj altaj herbejoj kun iome da arbustoj de Rhododendron, nanaj juniperoj aŭ aliaj arbustoj por ŝirmo, tipe inter 3,600 - 4,250 m. Spite ties rimarkinda aspekto, la kapo- kaj brustobildo havigas bonan kamufladon en ties roka habitato. Ĝi estas nemigranta surterema specio, sed moviĝas al pli malaltaj dezertaj altebenaĵoj vintre, kaj povas ascendi al la neĝolimo somere. Ĝi estas semomanĝanta specio, sed junuloj ĉefe manĝas insektojn kiel esencan fonton de proteinoj.
La Tibeta perdriko formas arojn de 10-15 birdoj for de la reprodukta sezono, kiu tendencas kuri pli ol flugi. Kaze de sufiĉa ĝenado, kiel plejparto de la ĉasbirdoj, ili ekflugas mallongdistance per siaj rondoformaj flugiloj, dum la tuta aro disiĝas brueme en ĉiuj direktoj antaŭ gliti suben por regrupiĝi, mala al aliaj perdrikoj, kiuj fuĝas en saman direkton.
Somere, komence ĉirkaŭ mezmarto, la birdoj pariĝas por formi monogamajn ligojn kun la tujapuda partnero. La nestoloko varias de nuda roka ebenaĵo kun kelkaj disaj arbustoj kaj herbotufoj ĝis malgrandaj dornarbustaro aŭ eĉ terkultivejoj. Nestoj tendencas esti proksimaj al padoj. La nesto estas herbokovrita depresio, foje sen kovraĵo. La tipa ovaro estas de 8-10 brunsablokolorajn ovojn kaj ovodemetado okazas dum majo ĝis junio. La masklo helpas ĉe idozorgado.
La kutima alvoko aŭdata ĉefe matene estas sonorileca sĉerrrrrek- sĉerrrrrek, kaj la flugalvoko estas strida ĉii ĉii ĉii.
En Lhasa tiuj perdrikoj ŝajne preferas rojareojn kun arbustoj kaj vintre ili preferas sudenajn deklivojn kaj malfermajn kampojn. Ili foje ripozas sub arbustoj tage kaj dormas sub densa arbustaro je pli altaj deklivoj nokte. Ili formas parojn dum la reprodukta sezono kaj post tiu ili formas pli grandajn grupojn.
Ödön Szatala (botanikisto)
Ödön Szatala [odon satala], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szatala Ödön estis hungara biologo, botanikisto, muzeologo, profesoro. Lia filo estis samnoma Ödön Szatala (biologo)
Ödön Szatala naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Ulics-Kriva (nuntempa Uličské Krivé en Slovakio). Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Ödön Szatala frekventis gimnaziojn en Ungvár kaj Munkács, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1913. En la sekva jaro li instruis samloke apud Sándor Mágócsy-Dietz, krome li estis soldato 3 monatojn. En 1916 li doktoriĝis. Inter 1913–1919 li laboris ankaŭ en instituto pri semeroj apud Árpád Degen, poste li gvidis laborejojn pri semeroj en diversaj urboj. Inter 1926 kaj 1951 li revenis al la menciita instituto, tamen okazis interrompo, en la jaroj 1941-1942 li laboris en simila instituto en tiam hungara urbo Kolozsvár. Post la 2-a mondmilito li estis institutestro. Li prelegis en la menciita universitato inter 1951–1954, krome li estis ĉefmuzeologo inter 1952–1958. En 1953 li kandidatiĝis. Li ricevis premion en 1956.
Scienca vivo
Li apartenis al la plej elstaraj likenistoj. Ekde la studenrtaj jaroj li kolektis likenojn. Ekde 1918 li proprakoste partoprenis en ekspedicioj al Balkano, sed nature li okupiĝis pri la enlandaj likenoj. Resume li havis 35000 likenojn, ĝi apartenas al la plej grandaj tiaj kolektaĵoj de la mondo. Li science ekzamenis ankaŭ aliajn kolektaĵojn. Li priskribis la unua 583 likenojn.
NGC 508
NGC 508 (aliaj indikoj — PGC 5099, UGC 939, MCG 5-4-45, ZWG 502.68, ARP 229, VV 207) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo
Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo estas angla frazo. Ĝi estis uzita en 1972 de William J. Rapaport. Ĝi signifas "Tiuj Bufalaj bubaloj, kiuj estas timigataj de Bufalaj bubaloj, timigas Bufalajn bubalojn".
maldekstra|320px|eta|[[Sintakso|Sintaksarbo:
PN = Propra nomo ( proper noun)
N = substantivo ( noun)
V = verbo ( verb)
NP = substantiva frazo ( noun phrase)
RC = relativa subpropozicio ( relative clause)
VP = verba frazo ( verb phrase)
33727 Kummel
33727 Kummel estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kathryn Tsi-Pak Kummel, finalistinon de la Broadcom MASTERS de 2017 : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo ; pro ŝia projekto pri scienco de la vivmedio kaj terscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la North Middle School de Colorado Springs (Koloradio).
Partio Whig (Usono)
La Partio Whig estis politika partio en Usono, formale organizita en 1834 de oponantoj de prezidento Andrew Jackson. Tri membroj de la Partio Whig servis kiel prezidentoj de Usono: William Henry Harrison (elektita en 1840), Zachary Taylor (elektita en 1848) kaj Millard Fillmore (elektita en 1848 kiel Vicprezidento; prezidentiĝis kiam Taylor mortis en 1850); ankaŭ John Tyler estiĝis prezidento en 1841, kiam William Henry Harrison mortis, sed la partio preskaŭ tuje elpelis lin pro lia kontraŭado al la ĉefaj politikaj starpunktoj de la partio. Aliaj eminentaj membroj de la partio inkluzivis Daniel Webster, generalo Winfield Scott, kaj Henry Clay. Abraham Lincoln estis ĉefaktivulo de la partio en Ilinojso. Meze de la 1850-aj jaroj, la partio pli-malpli disfalis, grandparte pro malakordo pri politiko rilate al la eventuala establado de la sklavsistemo en novajn teritoriojn de okcidenta Usono; plejmulto el la partianoj transiris en la novan Respublikanan Partion. La lasta prezidenta kampanjo en kiu la partio Whig proponis kandidaton estis 1860.
Fonto de la nomo "Whig"
La termino "Whig" venis el la politika historio de Britio, kie ĝi unue uziĝis en 1689 por etikedi la partion malkonservativan, kontraste al la konservativa partio "Tory". Etimologie, ĝi venas el skotangla vorto signifanta "antaŭenigi (ĉevalojn)". En Prausono oni uzis la terminon por "koloniano oponanta politikon de la Krono". Ĉirkaŭ 1825 oni ekaplikis ĝin al oponantoj de Andrew Jackson.
Kantono Nieul
La kantono de Nieul (france canton de Nieul) estas franca kantono lokita en la departemento Haute-Vienne kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi estas unu el la 28 kantonoj de la arondismento de Limoĝo. Ĝia ĉefurbo estas Nieul.
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Nieul la jenaj 6 francaj komunumoj :
Le charme discret de la bourgeoisie
Le charme discret de la bourgeoisie (La diskreta ĉarmo de la burĝaro, 1972) estas franca filmo reĝisorita de la meksik-hispana kinisto Luis Buñuel. Kiel en multaj el la filmoj kiujn li faris, oni observeblas kelkaj scenoj kun karakteroj propraj de la superrealismo. Ĝi ricevis la Oskar-premion en 1972 al la Plej Bonkvalita Eksterlanda Filmo. Buñuel deziris fari la filmon en Hispanio, sed tio ne eblis pro la frankisma cenzuro. Konsiderata unu de la majstroverkoj de la tutmonda kino kaj unu de la plej laŭditaj de la kino de Buñuel.
Altklasuloj maltrafas invititan vespermanĝon kaj alternative decidas iri al proksima restoracio, sed alia malfacilaĵo okazas, nome la posedanto de la restoracio estis mortinta. Ekde tiam okazas aliaj neatenditaĵoj, el kiuj kelkaj estas realaj kaj aliaj estas produkto de ilia imagopovo. La alternado inter realo kaj sonĝo produktas surprizojn en la intrigo, en kiuj intervenas aliaj roluloj kiel militistoj, episkopo, policanoj, gerilanoj kaj kamparanoj, ĉiuj interrompante la frustritajn klopodojn de la unua sesopo vespermanĝi kaj distriĝi pro la ĉarmo esti burĝaj.
La filmo ricevis kelkajn premiojn, inter kiuj BAFTA, Oskar, Ora Globo kaj aliaj.
La maleo (Francesco Filippini)
La maleo, itale Il maglio, estas pentraĵo, nome oleo-pentraĵo sur tolo, farita en 1889 de Francesco Filippini, 101 x 175 centimetrojn granda, kaj konstante ekspoziciata en Pinacoteca di Brera. Il Maglio de Francesco Filippini estas posedaĵo de la itala ŝtato pro sia arta graveco.
Il Maglio gajnis la kanonan fondusan premion (2200 liroj). La verkoj de Francesco Filippini sur tolo jam atingis valoron de 350 000 eŭroj en 2009.
Priskribo
La impresionist-stila pentraĵo reprezentas kelkajn laboristojn intencatajn pri laborado de la peco sur la Maglio metante ĝin sur la bazon de la amboso, kie ĝi ricevas la baton de la martelo.
Koluma dikbekulo
La Koluma dikbekulo aŭ Koluma micerobo (Mycerobas affinis) estas specio de birdo de la familio de Fringedoj kaj genro de Miceroboj, kiu enhavas speciojn kiuj kombinas nigran kaj flavan kolorojn kaj havas dikajn bekojn.
Ĝi povas troviĝi ĉe Himalajo kaj najbaraj regionoj, tio estas ĉefe en Butano kaj Nepalo, suda Ĉinio, norda Barato, norda Birmo, norda Pakistano kaj norda Tajlando. Ties natura habitato estas borealaj arbaroj de koniferoj aŭ miksitaj de koniferoj kun larĝafoliaj arboj ĉefe inter 2,000 kaj 4,000 metroj super marnivelo.
Temas pri specio kun dika, mallonga kaj fortika ĉebaze beko, kiel aliaj dikbekuloj, kiu estas ebureca al arĝentkolora; la kruroj estas rozkolorecaj. Krom tio estas tre markata seksa duformismo. La masklo estas 22 cm longa kaj kombinas belege flavan kaj nigran kolorojn, nome subaj partoj, dorso, nuko kaj kolo estas flavaj (de tio devenas la komuna nomo), dum estas tre nigraj kapuĉo, flugiloj kaj vosto. Kio estas flava ĉe masklo ĉe la ino estas olivecverdeca korpo, dum la flugiloj kaj vosto estas nigrecaj kaj la kapo griza.
Savoie
Savoie [] aŭ Savojo estas franca departemento en la nordo de Alpoj, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi apudas Italion oriente kaj sudoriente kaj la departementojn Hautes-Alpes sude, Isère sudokcidente, Ain nordokcidente kaj Haute-Savoie norde.
La departemento enhavas 292 komunumojn. La ĉefurbo estas Chambéry.
Geografio
La departemento Savojo estas la plej monta el Francio: 89 % de la areo estas monta, de  ĉe la kunfluejo de Guiers kun Rodano, ĝis  (La Grande Casse), kun averaĝa alteco je. 36 montopintoj superas. La orienta parto la plej vasta kuŝas en Alpoj dum la plej okcidenta malgranda parto apartenas al suda komenco de Ĵuraso. La rivero Rodano fluas ĉe la orienta limo laŭ 49 km. La rivero Izero (Isère) trafluas grandan parton de la departemento, de la itala landlimo oriente ĝis la limo kun la samnoma departemento en la sud okcidento, kie ĝi kuniĝas al la Alpa Sulko, granda alpa valo, kiu ligiĝas Grenoble, Chambéry, Annecy kaj Genève. La valo de Izero nomiĝas Tarentezo (Tarentaise). Pluraj riveroj fluas al Izero : La rivero Arc, kiel ties nomo france indikas, arkon desegnas en la sud-orienta valo Maurienne, la rivero Arly fluas el la Nordo. Nordokcidente fluas la rivero Chéran kaj okcidente Guiers, ambaŭ al Rodano. Savojo enhavas la plej grandan el Francio naturan lagon Bourget, alian grandan lagon Aiguebelette, kaj entute pli ol 100 lagojn.
La montaro kiu staras inter la riveroj Arc kaj Izero nomiĝas Vanoise. En ĝi estas Nacia Parko Vanoise, la unue kreita franca parko. Norde de la valo Tarentezo staras la montaro Beaufortain, kiu fakte estas ŝtupara al Masivo Blanka Monto. Beaufortain pluiĝas suden en la montoĉenojn Lauzière kaj Belledonne. En la urbo Albertville, kie Arly ĵetiĝas en Izero, finiĝas la valo Tarentezo. Alvale la valo prenas la nomon Savojvaleto (Combe de Savoie). Norde de ĝi staras la prealpa montaro Bauges, kaj okcidente Chartreuse.
Geologio
La nordorienta parto apartenas laŭ geologia vidpunkto al kalka malnova montaro Ĵuraso. Norde kaj okcidente oni estas en la prealpaj montaroj el sedimentaj kalkaj petroj. Tiuj montaroj similas al montohavaj altebenaĵoj, kies randaj klifoj superas la Savojvaleton kaj la Alpan Sulkon. La aro Beaufortain-Lauzière-Belledone konsistigas la sudan sekvon de la Masivo Blanka Monto kaj apartenas la junaj eksteraj Alpoj el kristalaj petroj. Pli oriente oni estas en la petroriĉaj internaj Alpoj, kies geologia historio estas longa kaj ege kompleksa.
Klimato
La savoja klimato suferas multajn influojn. Ĝi estas esence kontinenta pro ties situo malproksima al maro. Ĝi estas vintre malvarma des pli en alto, kun multe da neĝo. Somere ĝi estas varma, kun nur iom da pluvo funde de la valoj Tarentezo kaj Maurienne, kiuj estas skulptitaj meze de la alpa masivo, kie la nuboj estas jam malpleniĝintaj, kvankam la pli okcidentaj ricevas la lastajn oceanajn influojn kun multe pli da pluvo. La malaltaj alsudaj deklivoj ricevas mediteranean influon. La masivoj suferas montoklimaton kun malvarmo, neĝo kaj frosto dum pli ol la jarduono laŭ la alteco.
Historio
En 1860 Savojo, t.e. la teritorio de la du nunaj savojaj departementoj, estis kunigita al Francio. La antaŭa historio de tiu lando estis miljara. Spurojn de prahistorio oni trovas sur t. n. “pokaletŝtonoj”, kiuj estas ŝtonoj sur kiuj homoj iam fosis truetojn pokalformajn, kies rolon oni ne certe konas ĝis nun. La gaŭla popolo, kiu unue vivis en Savojo estas “Allobroges”. Ekde la unua jarcento a. K. oni datas gravajn romiajn spurojn en urbetoj kiel Aime (Axima) kaj Aix (Aquae) kaj en komunikadvojoj. En 380 unue aperis la nomo Sabaudia, kiu iĝis Savoie en la franca, en verko de latina historiisto. Dum la mezepoko, Savojo sukcesis firme regi teritorion « Lotaringio » apogiĝante sur la potencagnoskon de la germana imperio, kaj iom pligrandiĝis ĝis la aktualaj Svisio kaj Italio. En 1295 Amedeo 5-a akiris la kastelon de Chambéry, kiu iĝis ĉefurbo. Meze de la 13-a jarcento Dukejo Savojo estis vera ŝtato bone organizita kaj agnoskita kiel grava ŝtato en Eŭropo. Dum la 15-a kaj 16-a jarcentoj Savojo konis gravajn internajn krizojn, kaj Francio invadis ĝin plurfoje. Ekde Emmanuel-Philibert meze de la 16-a jarcento, Savojo tamen konis renovigon kaj iĝis simila al la aliaj eŭropeaj ŝtatoj. Torino iĝis ĉefurbo ĉar Chambéry estis tro eksponata al francaj invadoj, kaj la reĝa familio rifuĝis tie. Dum la Franca Revolucio la lando estis denove invadita kaj poste dispecigita inter Svisio, Francio kaj la unuiĝanta Italio. En 1860 Napoléon III, imperiestro de francoj, aneksis Savojon al Francio.
Demografio kaj urboj
La departemento havas 423,715 loĝantojn (en 2012). La administra ĉefurbo estas Chambéry (57,342 loĝantoj), kiu ankaŭ estis la historia ĉefurbo de Savoja Dukejo. La plej gravaj urboj estas Albertville (18,876 loĝantoj), kie okazis en 1992 la vintra olimpiko, Aix-les-Bains (27,750 loĝantoj), La Motte-Servolex (11,101 loĝantoj), Saint-Jean-de-Maurienne (8,242 loĝantoj), Modane, Bourg-Saint-Maurice, Moûtiers kaj Ugine. Vintre la loĝantaro duobliĝas pro la skiejoj de Tarentezo kaj Maurienne, kiuj estas famaj en la tuta mondo.
Ekonomio
La ekonomion savojan oni povas duonresumi per unu vorto : skiturismo. Efektive ekde la 1950aj jaroj kreiĝis kaj ĝis nun disvolviĝis skiejoj precipe en Tarentezo sed ankaŭ en Maurienne. Tia sporta turismo venigas pli kaj pli multnombran homamason allogata de naturo, sporto kaj pura aero. Sen tio la iam gravaj, nun malpliiĝintaj industriaj fabrikeoj (metalurgio) en la valoj ne plu povintus vivigi la montaranojn, kaj savojaj alpoj nun iĝus blanka dezerto ! Kontraŭe la skiejoj grave difektis la naturan medion kaj voris areon. La Nacia Parko Vanoise kaj pluraj naturrezervejoj ebligis bremsi tiun movadon.
En la regiona de Chambéry estas grava komerca kaj industria aktivado. La grandaj ekonomiaj sektoroj estas manĝaĵagrikulturoj, ekologindustrioj, kunmetitaj materialoj, komunik- kaj informadteknologioj, metalindustrioj. La urbo estas ankaŭ administra centro kun hospitaloj, lernejoj kaj universitato.
Esperantomovado
En Savojo estas pluraj esperantistaj asocioj en Aix-Les-Bains, Chambéry (Esperanto Vive Savoie), Albertville (Albertville Esperanto), Moûtiers, Aime (Tarenteza Esperanto) kaj Bourg-Saint-Maurice (Alt-Tarenteza Esperanto).
Burgille
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Olympiades (pariza metrostacio)
Olympiades [ɔlɛ̃pjad] (Olimpiadoj) estas la 9-a stacio de la linio 14 de la Metroo de Parizo, situanta en la 13-a arondismento de Parizo ĉe la kruciĝejo de Strato de Tolbiac kun Strato Nationale.
Stacio
En 2007, stacio Olympiades estis la suda finstacio de linio 14. Ĝi estis malfermita al publiko la, dum la plilongigo de linio 14 kiu antaŭe finhaltis en. Ĝi ebligas veturi al stacio, norda finstacio de la linio, en 13 minutoj.
La stacio estis nomita laŭ nomo de loĝdomaro situanta en la koro de la 13-a arondismento, oriente de stacio sur linio 7.
Akademio de Platono
La Akademio (greke Ἀκαδήμεια akadémeia) estis ĝardeno kaj gimnazio ekstere de Ateno dediĉita al la heroo Akademos. Ĝi estas pli fama kiel lernejo fondita de Platono ĉirkaŭ -365. Ĉi lernejo estas ofte menciita kontraste kun la lernejo kreita de Aristotelo : la Peripatetiko.
Famaj filozofoj firmiĝis partoprenante en la Akademio inter kiuj : Arkesilao kaj Proklo.
La imperiestro Justiniano fermis la lernejon en jaro 529. Ĝiaj restantaj membroj serĉis protekton sub la leĝoj de la Sasanida reĝo Ĥosrov la 1-a. Kelkaj membroj fondis sanktejon en la pagana kastelo de Harran kaj iliaj studentoj kontribuis al la Araba Renesanco.
Pro la tradicio de intelekta brilo ligita kun ĉi institucio, multaj grupoj elektis ekuzi la vorton "Akademio" por sin nomi, ekzemple : Akademio de Esperanto, Académie française en Francio, Royal Academy en Britio, United States Naval Academy, la fikcia Starfleet Academy, kaj la Academy of Motion Picture Arts and Sciences.
La unua Akademio
La Akademio estis nomata loko, kiu troviĝis nordokcidente de Ateno, kun malnova sanktejo de diino Pallas Athena kaj dekdu sanktaj olivarboj (kiuj laŭdire devenis de tiu arbo, kiun la diino mem donis al homoj). Surloke estis altaroj de Zeŭso, Apolono kaj Muzoj, Hermeso kaj Heraklo, apudis unu el la tri grandaj gimnastikejoj (palestroj) de Ateno, ĉirkaŭita de bela parko kun ombrigaj arboj, speciale platanoj. Tiu ĉi ŝatata ripozloko de Atenanoj plaĉis ankaŭ al la filozofo Platono, kiu en la jaro 387 a. K. komencis tie prelegi pri filozofio. Por sia filozofia lernejo, nomata do „Akademejo“ li konstruigis sanktejon de Muzoj kun duonronda salono (esedro). Tiu ĉi „Muzejo“ jure funkciis kiel religia komunumo, de la Muzoj-kulto, tial ĝi estis krome ornamita per statuoj de Muzoj kaj Gracioj, kaj poste per statuo de Platono mem, kiu estis adorata kiel fondinto (ηρος κτιστες). Platono mem ĝismorte loĝis kaj fine estis enterigita en tiu loko.
Kiel filozofia lernejo, la Akademio estis bone organizita. Prezidis ĝin skolarko (σχολαρχος), elektata dumvive de la membro-komunumo, kutime laŭ propono de la antaŭa skolarko. Krom li ekzistis diversaj aliaj funkciuloj, respondecaj precipe pri oferoj kaj ritualoj (ekz. arĥonto /αρχων“ofertanto” /ιεροποιος” Muzoj-adoranto” /Μουσων επιμελητης). La instruadon praktikis ne nur la skolarko mem, sed ankaŭ aliaj taŭgaj membroj de la komunumo, laborante kiel sendependaj instruistoj kaj esploristoj. Ili ne nur prezentadis kaj klarigadis filozofiajn doktrinojn, sed pritraktis ankaŭ ekz. astronomion, matematikon, historion kaj faris esplorojn en natursciencoj, kiel ekzemple Aristotelo, kiu dum longaj jaroj estis membro de la Akademio kaj nur maljuna fondis sian propran skolon peripatetikan.
Tia ĝenerale scienca kaj universalisma instruado daŭris dum la tuta tempo de tiel nomata unua Akademio. Kun Speusipo, la skolarko sekvanta post Platono (en la jaroj -347--339) la filozofio koncentriĝis al metafizikaj-gnoseologiaj problemoj, prikonsiderante la matematikon de Pitagoro, sub Ksenokrato (-339--314) komencis la disdivido de universalisma filozofio en dialektikon, fizikon kaj etikon. Sekva skolarko Polemono (-314--270), samkiel Krateto kaj Krantoro, koncentriĝis pli al moralaj problemoj (teorio pri manko de sentoj “apatio” kaj mensa ekvilibro “matriopatio”). Al la membroj de la malnova Akademio apartenis ankaŭ natursciencistoj, ekz. Heraklito Pontiko, kiu subtenis la tezon, ke la Tero turniĝas laŭ sia akso, kaj Eŭdokso el Knido, kiu fiksis la longecon de la jaro al 365 ¼ tagoj.
La Mezaj Akademioj
Karneado (-214--129), vivinta portempe kiel ambasadoro en Romo kaj konata pro siaj oratoraĵoj, evoluigis la konceptojn de Arkesilao al kompleteco kaj determinis transiron al la tria (nova) Akademio. Tiam la skolo estis gvidata de sekvantoj de Karneada filozofio: Karneado la juna, Krateto el Tarso kaj Klitomako el Kartago (-187--110), kiu precipe evoluigis la ideojn de Karneado. Lin sekvis Filono el Lariso (m. -80), kiu serĉis mezan vojon inter rigora skeptikismo kaj dogmatismo. Kun li komencas la kvara Akademio, la kvinan fondis lia posteulo Antioĥo de Askalono (m. -68), amiko de Cicerono, kiu trovis la solvon en eklektikismo (oni povas scii nenion kun absoluta certeco, probablo devas sufiĉi), demonstrante la agordon de akademia, peripatetika kaj stoika doktrinoj. La eklektikismon praktikis la akademiuloj ankaŭ dum la unuaj du jarcentoj de nia erao.
La Nova Akademio
Al la lasta (nova) apartenis Cicerono, Varro kaj Antioĥo. En sekvaj jarcentoj ekzistis filozofoj, kiuj nomis sin Akademianoj sen vere aparteni al la Akademio. Ĝi refloris komence de la kvina jarcento, kiam sub la skolarkoj Plutarko, Siriano kaj precipe Proklo (410-485) la novoplatona doktrino, ellaborita en Romo de Plotino en la tria jarcento, atingis en Ateno sian kulminon, tuŝante ankaŭ teologion kaj teozofion. Tiun ĉi orientiĝon ĝi sekvis sub Ammonio, Asklepiodoto, Damaskio kaj Simplikio ĝis la jaro 529, kiam ĝi estis likvidita kiel la lasta granda centro de libera antikva pensado en Romia imperio.
Slavče
Slavče estas municipo troviĝanta en distrikto České Budějovice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Partoj de municipo
Municipo Slavče konsistas el ses partoj sur kvar katastraj teritorioj:
Koprzywnica
Koprzywnica estas urbo en Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Koprzywnica en distrikto Sandomierski.
Stacio Ōkurayama (Hjogo)
Stacio Ōkurayama (japane: 大倉山駅 [Ōkurajama-eki], angle: Ōkurayama Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Chūō, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de la metroa reto Kobe Urba Subtera Fervojo: Linio Seishin-Yamate.
Bolman
Bolman, hungare Bolmány estas malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Osijek-Baranja, en municipo de Jagodnjak.
Situo
La komunumo situas sur ebenaĵo. Jagodnjak troviĝas 8, Beli Manastir 12, Osijek 32 km-ojn for.
Historio
Hungaroj alvenis en 896 kaj ili fondis ŝtaton en 1000. Post la turka erao alvenis diversaj popoloj, interalie serboj kaj germanoj. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungario, al Baranya (reĝa departemento), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj ĝis 1945 tio estis parto de Hungario (apartenanta al distrikto de Villány), ekde 1991 de Kroatio. En 1991 loĝis en Bolman 741 da homoj, (serboj 586 (79 %), kroatoj 86 (12 %), jugoslavianoj 33 (5 %), hungaroj 5 (1 %) kaj aliaj).
Tamás Kunos
Tamás Kunos [tamAŝ kunoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kunos Tamás estas hungara aldviolonisto.
Tamás Kunos naskiĝis en 1970 en Nagykőrös.
Biografio
Tamás Kunos frekventis la kutimajn lernejojn, sed en feria somera tendaro de Jászberény en 1986 li komencis muziki en aldviolono. Post 2 jaroj li estis fondinta membro de folklora orkestro de János Csík. Li akiris diplomon en Altlernejo de Nyíregyháza, sed li daŭre lernis muzikon en muzikaj tendaroj. Li interrompis la membrecon kun la orkestro de Csík, poste li muzikadis en simila orkestro, sed ekde 2001 li reiris al la origina orkestro. Kiel membro, li ricevis komunan premion en 2010, post 3 jaroj simile premion Kossuth.
Preĝejo Sankta Ladislao (Angyalföld)
Kirko de Sankta Ladislao la 1-a (Hungario) estas romkatolika preĝejo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Angyalföld, laŭ placo. Ĝi estis la unua paroĥa kirko de la distrikto.
Historio
Por fondi katolikan kirkon grupo formiĝis en 1910. Post 2 jaroj ili aĉetis domon, kie ili instalis provizoran kapelon. En 1916 konstanta pastro alvenis, la paroĥo estis fondita en 1919. La preĝejo konstruiĝis en la malfruaj 1920-aj jaroj. En 1939 la kapelo transformiĝis al kulturdomo. La orgeno estis farita en 1942. Dum la 2-a mondmilito la kirko parte detruiĝis, plena restaŭrado okazis en la 1970-aj jaroj. Inter 1974-1994 la preĝejo renoviĝis.
Konstruaĵo
Krom la kutimaj mesoj oni aranĝas monate po unu meson kun gitarludo. 2 korusoj funkcias en la kirko. Kermeso okazas en la 27-an de junio aŭ en la proksima dimanĉo.
Listo de Tinamoformaj laŭ populacio
Tiu estas listo de Tinamoformaj specioj laŭ tutmonda populacio. La nombroj estas ĉirkaŭkalkuloj, sed ili estas faritaj de fakuloj en siaj kampoj. Por pli da informo pri kiel tiuj ĉirkaŭkalkuloj estis faritaj, rigardu vikipediajn artikolojn pri Populacibiologio kaj Populaciekologio.
Tiu listo ne estas kompleta, ĉar ne ĉiuj Tinamoformaj povis esti ĉirkaŭkalkulitaj.
19173 Virginiaterése
19173 Virginiaterése estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Virginia Terése Bogdanovich, kiu helpis organizi la arkivojn de de la Teleskopo Samuel Oschin. Ŝi estas aktiva en astronomia komuniko per sia gvidanta rolo en la Astronomia Societo de Los-Anĝeleso kaj sia volontula laboro ĉe la Observatorio de Monto Wilson.
Adolf Samassa
Adolf Samassa naskiĝis la  1867 en Hungara reĝlando en Aranyosmarót (nuntempa Zlaté Moravce en Slovakio). Li mortis la 1929 en Budapeŝto.
Episkopujo de Essen
Historio
Per buleo De salute animarum („Zum Heil der Seelen“) papo Pio la 7-a novordigis en 1821 la episkopujolimojn en Germanio. Tamen nur 100 jarojn poste estiĝis pripensadoj pri episkopujo ĉe la rivero Ruhr, por ke „per tiu la eklezio alproksimiĝu al la laborantaj homoj en la daŭre kreska aglomeracio kaj pli profunde enradiku tie“, oni diris. Intertraktadoj kun la Prusa registaro tamen malsukcesis, kaj en 1929 oni nur fondis la episkopujojn Akeno kaj Berlino. La komunuma novordigo samjara plue estis kaŭzo por starigi novan episkopujon „Ruhr-regiono“. Ĉar intertempe la episkopujolimoj trapasis la urbojn Duisburg, Oberhausen kaj Gelsenkirchen.
En 1951 la malnovaj planoj pri fondado de nova episkopujo reviviĝis. La intertraktadoj inter la Vatikano kaj la lando Nordrejn-Vestfalio sekvigis la 19-an de decembro 1956 al kontrakto pri la starigo de la episkopujo Essen.
Post tio la ĉefepiskopujo de Kolonjo cedis dek dekanatojn kun 100 komunumoj kaj 520000 katolikoj, la episkopujo de Monastero dek dekanatojn kun 82 komunumoj kaj 450.000 katolikoj samkiel la ĉefepiskopujo de Paderborn naŭ dekanatojn kun 91 komunumoj kaj 370.000 katolikoj al la Ruhr-episkopujo. Episkopa katedralo iĝis la malnova abatineja preĝejo, la 1100-jara katedralo ĉe la Hellweg. La randregionoj de tri episkopujoj nun havis novan centron.
Kiel unua episkopo de la nova episkopujo papo Pio la 12-a nomumis la 18-an de novembro 1957 la helpepiskopon de Paderborn d-ro Franz Hengsbach. Per ties solena entronigo la 1-an de januaro 1958 fare de la apostola nuncio en Germanio, Aloysius Muench, la episkopo estis starigita.
Malgranda pikantaĵo ĉerande: la Kolonja arkiepiskopo sukcese rifuzis fordoni la urbeton Kettwig (hodiaŭ Asinda urboparto) al la Ruhr-episkopo – la ekleziimpostaj enspezoj tie ĉi estas relative altaj. Kettwig do plie apartenas al Kolonjo. Same la ruhrregiona urbo Dortmund restis ĉe la ĉefepiskopujo de Paderborn.
Kapitulo
La kapitulo estas la senato de la episkopo, kiu subtenas lin ĉe la estrado kaj administrado de la episkopujo. Prezidanto de la kapitulo estas la preposto, kiu reprezentas la kapitulon eksteren kaj estras la kapitulkunsidojn. La membronombro estas nerekta kaj dependas de la grando de la episkopujo. La kapitulo havas 11 membrojn.
Al la taskoj de la prepostoj apartenas la solena diservo en la katedralo samkiel la administrado de la katedralposedaĵo. La kapitulo subtenas la episkopon en la estrado de la episkopo kiel memstara jura persono. En kelkaj aferoj ĝi havas aproban aŭ konsilan rajton. La Asinda kapitulo estis starigata per la papa buleo de la 25-a de oktobro 1959 por la 1-a de januaro 1960. Unu el siaj plej gravaj taskoj estas, post abdiko aŭ morto de episkopo elekti intertempan episkopujan administranton kaj proponi al la papo liston de kandidatoj por la episkopa ofico. En la episkopujo de Essen, por kiu plie validas la Prusa Konkordato de 1929, la prepostoj krome havas la rajton elekti la episkopon.
Episkopuja subdivido
La episkopujo de Essen kiel sufraganepiskopujo de la ĉefepiskopujo de Kolonjo, subdividiĝas en jenajn naŭ urbajn kaj du distriktajn dekanatojn:
Abatejo Hamborn kun abatejopreĝejo St. Johano Baptisto
La abatejo Hamborn estis fondata en la jaro 1136 kiel Premonstratenso-monaĥejo en Duisburg-Hamborn kaj estis ĝis 1806 Premonstratenso-konvento. Ĝi estis grave difektita dum la Dua Mondmilito,sed alo de la klostro origina el la 12-a jarcento restis konservata. Ekde 1959 refoje vivas Premonstratensoj en la malnova abatejo.
Žermanice
Žermanice (legu Ĵermanice) estas malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, en distrikto Frýdek-Místek, 12 kilometroj de distrikta urbo Frýdek-Místek. En la vilaĝo vivas.
Episkopujo de Essen
Baziliko St. Ludgero en Werden
Sur la grundmuroj de la monaĥeja preĝejo fundata en la jaro 796 de la Frisa misiisto Ludgero en 1256 ekestis kiel lasta monumenta konstruaĵo de la Staufa romaniko en la Rejnlando la preĝejo de la princabatejo Werden. En ĝi estas la tombejo de la sankta Ludgero kaj trezorejo de grava eklezihistoria signifo.
Katedralo de Essen
La katedralo de Essen estas la centra preĝejo de la episkopo de Essen kaj per tio la gepatra preĝejo de ĉiuj preĝejoj en la Ruhr-episkopujo. Ĝi rezistis ĉiujn strebadojn al kompleta modernigo de la Asinda urbocentro. Post forigo de la bombodamaĝoj hodiaŭ ĝi montras la saman aspekton kiel komence de la 14-a jarcento. Nedetruite la oktogona okcidenta verko, kiun pli novaj esploroj atribuas al la abatino Mathilde la 2-a, trastaris la militon. La Vestfalia kompakta versio de frugotika halopreĝejo kuŝas sur la fundamentoj de la unua Asinda abatinopreĝejo, kies fundamentŝtonon metis la episkopo de Hildesheim, Altfrido, je 850 ĉe sia naskejo. Trifoje la preĝejo forbrulis, antaŭ ol en 1958 – restaŭrite und renovite – ĝi iĝis la katedralo de la Ruhr-episkopo. Ĝi loĝigas la plej altvaloran preĝejotrezoron el Otida tempo kun la plej malnova plenplastika Madono de la mondo, la miljara Ora Madono. Ĝi estis donacata al la abatinejo dum la regotempo de la Asinda abatinejo Mathilde la 2-a (+1011), nepino de la imperiestro Oto la Granda. La katedrala trezorejo enhavas multajn artaĵojn altrangajn el la epoko inter 980 kaj 1060
Žermanice
Historio
En la jaroj 1843 ĝis 1848 estis en Žermanice konstruita kapelo, kiu estis sekve inicita al Naskiĝo de Virgulino Mario. Ĉi tiea lernejo ricevis masonitan lernejon en 1875.
Ekde la jaro 1880 ĝis 1937 ekzistis en la vilaĝo kamparana alkoholfarejo.
Episkopujo de Essen
Sankta-Kruco-Preĝejo Gladbeck
Kadre de la progresanta industriigo kaj loĝantara evoluo de la norda Ruhr-regiono en Butendorf, urboparto de Gladbeck, ekestis en la jaroj 1912 ĝis 1914 la Preĝejo de la Sankta-Kruco kiel impona arkitektura verko de la malfrua novromaniko. La Kolonja arkitekto Otto Müller-Jena orientiĝis laŭ fruromanikaj konstruaĵoj, ekiris de bazilika plano kaj metis sur la kruciĝon de laŭlonga navaĵo kaj de transepto de pli mallongaj transversaj navoj grandegan dekangulan kupolon (dekagonon) laŭ la modelo de la preĝejo Sankta Gereono en Kolonjo. Kune kun la libere staranta sonorila turo (kampanilo) kaj la almetita parokestra domo la Preĝejo de la Sankta-Kruco formas kompaktan ensemblon, kiu estas defore videbla. Ekde 1998 ĝi estas protektita kiel monumento. Ankoraŭ antaŭ ol aperis financaj problemoj de la episkopujo Essen en la jaro 2004, la responsuloj de la Sankta-Kruco-Preĝejo klopodis pri alternativaj solvoj por la vivteno kaj konservado de la preĝejo. Post ĉ. dujaraj preparoj la laika estraro de la paroko fondis Sankta-Kruco-Fondaĵon, kiu ricevis aprobon de la Monastera regdistriktestro d-ro Jörg Twenhöven je la 13. April 2003. La „Sankta-Kruco-Fondaĵo “ estis la unua aktuala fondaĵo tiaspeca en la episkopujo Essen kaj en la malproksimeco de tiu. Esence estas, ke por la formado de la fondaĵkapitalo oni ne reekprenas eklezian propraĵon, sed nur uzis mondonacojn.
Žermanice
Valbaraĵo Žermanice
Žermanice estas konata precipe pro sia valbaraĵo Žermanice, kiu estis konstruita en la jaro 1951 ĝis 1958, kiu estas konvena ankaŭ por refreŝigado kaj fiŝkaptado.
Episkopujo de Essen
Kreuzweg Halde Haniel
Krucvojo kondukanta al la suprokruco de la ŝutmonto Haniel en Bottrop. Planita de Tisa von der Schulenburg. Ĉiujare dum Sankta Vendredo pli ol 10.000 kredantoj preĝas tie kun la Asinda episkopo.
St.-Lucio-Preĝejo Essen-Werden
La preĝejo, konstruata en la jaroj 995 ĝis 1063 estis la unua preĝejo en Germanio sendependa de monaĥejo. Tiel ĝi estas la plej malnova parokopreĝejo norde de la Alpoj. Romanika halopreĝejo, en la apsido freskorestoj el la 11-a jarcento.
Magdalena-Kapelo Grotewiese
La malgranda Magdalena-Preĝejo en Grotewiese estas kvazaŭa pilgrimejo. La loko estas regula celo de lokaj grupoj, eksteraj vizitantoj kaj pilgrimoj. La 1863 konstruita Magdalena-Preĝejo situas enmeze de herbejoj kaj arbaroj en valo ĉe Meinerzhagen. Grotewiese havas multajn religiajn bildojn kaj simbolojn, kiuj konatigis la malgrandan komunumon trans la episkopujajn limojn: ĉirkaŭ la preĝejo estas paradiza ĝardeno kaj la malgranda bieno de la pastro. Multajn el la artaĵoj kreis artisto el Hattingen nome Egon Stratmann. Speciale vidinda estas la „Pinakoteko de la Graco“ ĉe la enirportalo de la preĝejo, la Magdalena-Statuo ĉe la orienta flanko de la tereno, la Francisko-Muro inter pastra domo kaj preĝejo, la Jakobo-Puto, la pastra domo kun la belaj Paskopentraĵoj ĉe la eksteraj muroj, la Martino-Kapelo trans la eta rivereto, la Estenberg-Kruco, anaslageto kaj ŝafejo ĉe la paŝtejo malantaŭ la Martino-Kapelo. Krome la Magdalena-Preĝejo estas multuzata geedziĝopreĝejo. En la koncepto por la estonteco de la episkopujo ĝi estos konservata kiel filialpreĝejo. Preĝejo kaj pastra domo staras sub monumentoprotekto.
Prepostejo St. Cyriakus Bottrop
En siaj komencoj la preĝejo konsistis el rondkonstruaĵo diametra je 10 metroj tute masonita el rompŝtonoj. Ĝis estis la unua ŝtona domo de la tiama setlejo (ĉ. 1000 p.K.). Inter 1419 kaj 1425 ekestis konstruaĵo, kun ĉ. 30 metrojn longa, rektangula navo, apsido kaj turo. La arkitekto Emil von Manger el Oelde kreis en 1861/62 halopreĝejon 43 metrojn longa kaj 22 metrojn larĝa en novgotika stilo. Ĝian nunan aspekton la preĝejo ricevis en 1966 post kompleta restaŭrado.
Monaĥopreĝejo Essen-Stoppenberg
Trinava romanika kolonbaziliko el la jaro 1073, kiu origine apartenis al premonstrata monaĥejo kaj nun apartenas al 1961 ĝis 1964 konstruita monaĥejo de la senŝuaj karmelitaninoj. Vidinda estas la romanika baptopelvo en la preĝejo.
Centra novstrukturigo de la Episkopujo Essen kaj fermo de preĝejoj
Reiraj ekleziimpostoj (antaŭ ĉio pro la longdaŭra struktura kaj ekonomia krizoj en la Ruhr-regiono kaj pro la impostreformoj), malleviĝaj katolikonombroj (reiro de la membronombroj inter 1960 kaj 2005 je ĉ. triono) samkiel mankaj pastroj ekigas la Episkopujon Essen al fundamenta ŝanĝo de la episkopuja strukturo. La proceso de la formado de kunlaborligoj kaj fuzioj de parokoj kondiĉis partoprenon, komprenemon kaj volontecon flanke de la parokoj. Vide al pliakriĝo de la krizo la episkopo forlasis tiun koncepton kaj anoncis gravajn ŝanĝojn sur ĉiuj tavoloj de la episkopujo.
La nova ĉefvikariato konsistos ne plu el naŭ, sed el kvar decernatoj (objektaj terenoj) kun redukta nombro de kunlaborantoj.
La t.n. meza tavolo plejparte estos dissolvata. La parte pli ol 80 jarojn ekzistaj komunumligoj en la urboj kaj distriktoj de la episkopujo estos iom post iom ĉesigataj ĝis 2009 kaj iliaj funkcioj (financa, persona kaj nemoveblaĵa administracioj de la parokoj, subtenantoj de kleraj kaj junularaj institucioj) estos transdonataj al aliaj organizaĵoj.
La klerigejoj en la episkopujo estos kunigataj en la kooperativo Katholische Erwachsenen- und Familienbildung im Bistum Essen gGmbH fondita en 2005. Je la 1-a de januaro 2006 jam la dungitoj de la plenkreskulaj klerigejoj estis transigataj en la kooperativon, kaj komence de 2007 sekvos la familiklerigejoj (ĝis nun subtenataj de la komunumligoj resp. de unu paroko). Ĝisfine de 2007 la nombro de dungitoj kaj de starejoj malpliiĝos.
La ekleziaj dungitoj de la fremdlingvaj katolikaj komunumoj en 2007 estos transigataj al novfondenda episkopujan asocion.
Tavole de la parokoj la „estontkoncepto“ ĝis fine de 2008 intencas strukturan ŝanĝon en la episkopujo, laŭ kiu la tiutempe ĉ. 270 parokoj de la episkopujo estos kunprenataj al 'grandparokoj' kun po ĉ. inter 16.000 ĝis 40.000 parokanoj. La estontaj parokoj kunmetiĝas el diferenca nombro de ĝisnunaj parokoj – nun komunumoj.
96 preĝejoj – proksimume ĉiu kvara en la episkopujo – havas la statuson kiel t.n. „plia preĝejo“. Tiuj ĉi estonte ne plu ricevos monrimedojn el ekleziimpostoj – nek por la dungitaro nek por la konstruaĵoj. Ne ekzistas devigaj pretendoj pri tio, kio okazos kun la „pliaj preĝejoj“ postfine de sia sakrala uzo. Tamen oni konsentas, ke la posta uzo ne difektu la dignon de estinta Dia domo. Alikonstruo por loĝoceloj same penseblas kiel uzado per aliaj kristanaj konfesikomunumoj. Se tia uzadebleco ne troviĝas, malkonstruo kaj vendado de la tereno estas evidentaj.
La strukturajn ŝanĝojn akompanas malaltigo de la pagoj al la parokoj, kaŭzanta la perdon de multaj laborlokoj; ekz. de preĝejservantoj, orgenistoj, paroksekretarioj, domzorgistoj.
La katolikaj infanvartejoj de la parokoj estas kunprenita en episkopujovasta celligo. Ekde 2006 ĝis fine de 2008. Ĉ. 100 infanvartejoj estas.
La Episkopujo de Essen provas plenumi la amasan personaroredukton pleje akordiĝeme. Lige kun tio ĝi sekvas politikon de malferma, „sincera“ informado.
Sveda Akademio
La Svedan Akademion (Svenska Akademien [svénska akademíjn]) fondis en 1786 la reĝo Gustavo la 3-a de Svedio. Ĝi sekvis la modelon de la Franca Akademio, kaj havas 18 membrojn. Ĝia devizo estas "Talento kaj Gusto" aŭ Snille och Smak svedlingve. La unua celo de la Akademio estas progresigi la "purecon, viglecon kaj majeston de la Sveda lingvo". Tiucele la Akademio publikigas vortarojn.
Ekde 1791 la Sveda Akademio eldonas la gazeton Post- och Inrikes Tidningar.
La Akademio publikigas unuvoluman vortaron nomatan Svenska Akademiens ordlista (SAOL) kaj multvoluman vortaron similan al Oxford English Dictionary nomatan Svenska Akademiens ordbok (SAOB). SAOL atingis sian 12-an eldonon. La unua volumo de SAOB estis publikigita en 1898, kaj nun (en 2003) la laboro progresis ĝis vortoj komenciĝantaj per la litero T.
La nuna permanenta sekretario de la Sveda Akademio estas ekde la Peter Englund, kiun antaŭis Horace Engdahl, kiun antaŭis Sture Allén. De 1901 la Akademio decidas ĉiujare, kiu ricevu la Nobel-premion pri literaturo, donata laŭ la testamento de la granda donacinto Alfred Nobel.
Listo de membroj ekde la fondo ĝis julio 2004:
Delmenhorst
La urbo Delmenhorst situas en la nordokcidento de Germanio, en la federacia lando Malsupra Saksio. Ĝi estas eksterdistrikta urbo. Historie ĝi apartenas al la regiono Oldenburgio.
Delmenhorst troviĝas tuj okcidente de Bremen kaj proksimume 35 kilometrojn oriente de Oldenburg. En 2005 la urbo estis fondomembro de la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo. Fine de Delmenhorst havis  loĝantojn.
Pietro Badoglio
Pietro BADOGLIO [PJEtro baDOLjo] (naskiĝis la 28-an de septembro 1871 en Graziano Monferrato, mortis la 31-an de oktobro aŭ 1-an de novembro 1956 samloke) estis itala oficiro kaj politikisto.Inter la 25-a de julio 1943 kaj la 10-a de junio 1944 li estis prezidanto de la Ministra Konsilio de Italio.
Badoglio de 1892 servis en la itala armeo, unue en Eritreo kaj Libio. Dum la unua mondmilito li iĝis generalo. Post la milito li estis elektita kiel senatano.
En 1935/6 li estris la invadon de Abisenujo. Grava decido lia estis la aprobo de la apliko de venena batalgaso per aviadiloj. Post la konkero de Adis-Abebo li estis farita "Duko de Adis-Abebo" kaj vic-reĝo de Etiopio. Laŭdire li igis transporti la abisenan tron-seĝon al Romo kaj uzis ĝin kiel kuŝejon por hundo.