cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stasys Tijūnaitis
Esperantista agado
Baldaŭ Stasys ricevis proponon labori kiel korektisto en la menciita gazeto "Šaltinis" en Sejny. La gazeto havis suplementon - porinfanan revueton "Šaltinėlis" (Šaltinėlis) (Fonteto) kaj Stasys fariĝis ĝia redaktoro. Estro de la presejo ne sciis litovan lingvon, kaj Stasys ankoraŭ ne parolis la polan. "Kiel do ni interkompreniĝis? eble ni uzu Esperanton?" - proponis Stasys kaj la kolego konsentis. Ili mendis lernolibrojn kaj ellernis Esperanton. Tiel Stasys praktike povis apliki la internacian lingvon.
En 1910 Aleksandras Dambrauskas sendis leteron al S.Tijūnaitis, proponante verki novan lernolibron de Esperanto. Stasys tion faris kaj en 1912 la lernolibro estis presita en Sejny. Ĝi havis 210 paĝojn, estis pli ampleksa kaj metodika: la instrumaterialo estis ordigita en 30 lecionoj.
En 1914 en Liepaja (Latvio) aperis unua numero de "Litova Stelo", kaj informojn pri Esperanto (en la litova) preparis S. Tijūnaitis. Li sendis materialon ankaŭ por la dua numero, sed ne estas sciate, ĉu ĝi aperis (plej verŝajne ne, ĉar baldaŭ komenciĝis la mondmilito).
En 1914 S. Tijūnaitis studis en pedagogiaj kursoj, sed la milito malhelpis fini ilin. Kun eldonejo de "Šaltinis" li translokiĝis en Vilnon. En 1915, kiam germanoj okupis la landon, Stasys revenis al Sejny kaj eklaboris en vilaĝa elementa lernejo. En 1918 en Sejny estis fondita litova gimnazio, kaj li eklaboris en ĝi. En 1920 la urbon okupis poloj, la gimnazio estis fermita kaj Stasys devis translokiĝi al Lazdijai. Samjare S. Tijūnaitis estis elektita membro de Fonda Sejmo (litova parlamento) kaj forveturis al Kaŭno, kie laborante en la Sejmo li redaktis ankaŭ gazeton kaj revuon por instruistoj. En 1923-1933 li redaktis tre polularan porinfanan revueton "Žvaigždutė" (Steleto), kaj en ĝi publikigis ankaŭ lecionojn de Esperanto. En 1934-1940 li redaktis revueton "Kregždutė" (Hirundeto). Kiam en 1922 LitEA renovigis eldonadon de "Litova stelo", S. Tijūnaitis aktive kunlaboris en ĝi, ankaŭ kontribuis al eldono de "Litova almanako" (1923). En 1924 li partoprenis en la 16a Universala Kongreso en Vieno.
La Dua Mondmilito grave ŝanĝis vivon de S. Tijūnaitis: en 1944 antaŭ reveno de sovetoj lia edzino, filino kaj bifilo retiriĝis en Germanion, poste elmigris en Usonon, sed Stasys rifuzis lasi la patrujon kaj poste ne akceptadis sendaĵojn de familianoj el Usono. Lia filo, kiel oficiro de litova armeo, estis arestita kaj sendita al koncentrejo. Tre malfacile al li estis labori en sovetaj lernejoj pro ne koincido de propraj konvinkiĝoj kun la oficiala komunisma propagando. Krome, li akre travivis sian solecon.
Felicxe S.Tijūnaitis ĝisatendis renaskiĝon de E-movado en Sovetio. En 1959 li prelegis pri Esperanto en Vilno, Kauxno, Šiauliai, Biržai, kontaktis kun konataj esperantistoj de Litovio. Mortis li en 1966 kaj estas enterigita en tombejo de Rumšiškės.
Roĉestro (Nov-Jorkio)
Roĉestro (Rochester) estas urbo en okcidenta Nov-Jorkio, Usono, ambaŭflanke de la rivero Genesee (Ĝenesio), ĉe la suda bordo de Lago Ontario. En 2000 la urbo havis loĝantojn, kaj la aglomera regiono havas pli ol 1 milionon. Ĝi estas parto de la Megalopolo Grandaj Lagoj.
Roĉestro estas la hejmo de la firmaoj Eastman Kodak kaj Xerox. Dum la 19-a jarcento ĝi estis hejmo de Frederick Douglass, fama eks-sklavo, aboliciisto kaj verkisto, kaj Susan B. Anthony, fama pioniro de voĉdono-rajtoj por virinoj.
La urbo Buffalo, okcidente de Roĉestro, estas pli fama por neĝo, sed neniu urbo samgrandeca aŭ pli granda ol Roĉestro ricevas pli da neĝo (meze 241 cm jare). Laŭ statistikoj de la usona registaro, neniu urbo kun pli ol miliono da homoj havas malpli da trafiko-problemoj ol Roĉestro.
La loka ekonomio baziĝas ĉefe sur instruado. Kelkaj altlernejoj kaj universitatoj situas en Roĉestro kaj ĝiaj antaŭurboj, interalie la Roĉestra Instituto de Teknologio (RIT) kaj la Universitato de Roĉestro, kiu estas plej granda dunganto en la regiono.
Ĝemelurboj
Roĉestro havas dek unu ĝemelurbojn tra la mondo:
Ruggero Vasari
Publikigaĵoj
La raccolta di poesie:
Le opere inedite:
Radiointerferometro
Radiointerferometro — estas la instrumento por radioastronomiaj observoj kun alta angula distingkapablo. Ĝi konsistas minimume el duo antenoj etendita sur la distanco kaj kunligitaj per kabla konduktolineo.
Historio
...
Strukturo
...
Abako
La vorto abako havas plurajn signifojn:
Oracle (firmao)
Oracle, je plena nomo Oracle Corporation, usona prononco laŭ sistemo IFA [], estas usona teknologia firmao, kies plej grava produkto estas las samnoma programaro Oracle. Ĝia ĉefsidejo ĝis decembro 2020 estis en Redwood City (Kalifornio), kaj tiam translokiĝis al Aŭstino (Teksaso). La urbo Redwood City estas parto de la tiel nomata Silicia Valo, kaj la firmao Oracle tial daŭre konsideratas parto de ĝi. La firmao Oracle estas listigita en la listo de gvidaj usonaj akcioj Forbes 500.
Kutizo
Kutizo (Cooties ) estas la vorto, kiu signifas fikcia infantempa malsano, ofte reprezentita kiel infaneo. Ĝi estas uzata en Usono, Kanado, Aŭstralio, Nov-Zelando kaj Filipinio. Oni povas supozeble tiel "malsaniĝi" pro iu ajn formo de korpa proksimeco. Laŭ la infanoj, tiuj kiuj havas tiun "malsanon", povas sin sanigi per elparolado de malgranda poemo.
Malostranská (Praga metroo)
Malostranská estas stacio de Metroo en Prago sur Linio A, malfermita en jaro 1978.
Anomalio
Anomalio (tra la latina el la greka anomalía (ανωμαλία, "malglataĵo")) estas ne-regulaĵo aŭ eksterordinara stato, perturbo de reguleco.
Oni trovas la nocion anomalio kun speciala scienca signifo en diversaj fakoj:
en priscienca filozofio
en fiziko, geologio
en kemio
en meteorologio
en lingvistiko
en genetiko
en medicino
Gérard Pochonet
Gérard „Dave“ Pochonet (naskiĝis la 20-an de majo 1924 en Parizo; mortis la 26-an de januaro 2000 en Novjorko) estis franca ĵaza frapinstrumentisto, komponisto kaj bandestro.
Vivo
Pochonet komencis sian muzikistan karieron en la postmilita epoko; en 1949 li jam koncertis kun propra orkestro en la ĵazklubejo C.C. Club. Komence de la 1950-aj jaroj li muzikis kun Jack Butler, Robert Mavounzy, Henri Renaud, Bill Coleman kaj en triopo kun Art Simmons. En 1952 li fondis kvaropon kun André Persiani, Bill Tamper kaj Charlie Blareau, kiu ekzistis ĝis 1954. Ekde 1953 Pochonet muzikis en la orkestro de Tony Proteau, kun kiu li akompanis Sidnejon Bechet. En la sama jaro li tenis duopon kun Hazel Scott kaj Buddy Banks.
Je la evento Salon du Jazz je Salle Pleyel en 1954 li estis membro de ĉiustelularo kun Jonah Jones, Guy Lafitte kaj Michel de Villers. Someron de 1954 li akompanis pianistinon Mary Lou Williams je ŝia laboro en Grand Ecart kaj en Bœuf sur le toit; li ankaŭ kunverkis ŝiajn sonregistaĵojn kun Don Byas. Aliaj surdiskigoj ekestis tiutempe ankaŭ kun Bobby Jaspar kaj Buck Clayton.
Por faciligi la komunikadon kun usonaj kunmuzikistoj, li eknomis sin „Dave“ Pochonet. En la orkestro de Pochonet ariĝis kelkaj el la plej gravaj parizaj muzikistoj tiutempaj, inter ili gitaristo Jean-Pierre Sasson, trombonisto Charles Verstraete kaj pianisto André Persiany. Kiel ĉeneron inter sia pianisto kaj si mem Dave Pochonet enigis la belgan kontrabasiston Benoît Quersin en sian ritmosekcion. Tiutempe ankaŭ ekestis la komponaĵo „Thinkin’ Of Inez“ de Pochonet, kiun surdiskigis Jonah Jones & the Dave Pochonet All Stars.
Leïla Bekhti
Leïla Bekhti (naskiĝis en Issy-les-Moulineaux) estas franca aktorino.
Ŝi ricevis la César-on por la plej bona ina espero en 2011 pro ŝia rolo en Tout ce qui brille.
Tâmpa
Tâmpa estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Paulus Edward Pieris Deraniyagala
Paulus Edward Pieris Deraniyagala (1900–1976) estis paleontologo, zoologo kaj artisto el Srilanko.
Li edukiĝis en Trinity College, Kembriĝo. Li entiris en la Harvarda Universitato dum unu jaro en 1924.
Li specialiĝis en faŭnaj kaj homaj fosilioj de la Hinda subkontinento. El 1939 al 1963 li estis la Direktoro de la Nacia Muzeo de Srilanko, kaj el 1961 al 1964 li estis ankaŭ Dojano de Fakultato de Artoj en la Vidĝodaĝa Universitato.
Inter fosilioj kaj specioj kiujn li priskribis, estas la jenaj:
Dum sia veturado tra Ĉinio, li studis la Ĉinan aligatoron kaj publikigis novan genran nomon por ĝi. En la scienca fako de herpetologio li priskribis multajn novajn speciojn de lacertoj kaj serpentoj.
Li ankaŭ identigis la balenan specion Deraniĝagala mezoplodo.
Richard de Beauchamp (13-a grafo de Warwick)
Richard de BEAUCHAMP (13-a grafo de Warwick) (n. la 23-an de januaro 1382, m. la 30-an de aprilo 1439) estis angla nobelo kiu respondecis la edukadon de Henriko la 6-a (Anglio).
Naskiĝo kaj familio
Richard de Beauchamp naskiĝis en Worcestershire kaj estis filo de Thomas de Beauchamp (12-a grafo de Warwick) kaj Margaret, filino de la tria lordo Ferrers de Groby.
Kimra ribelo
En 1404 li estris armeon kiu kontraŭis ribelon de la kimra princo Owain Glyndŵr. Li venkis la kimrojn proksime al Crickhowell, Powys, sed post nelonge ili rekuniĝis kaj devigis lin retreti al Monmouth.
Pilgrimado
En 1408 li komencis pilgrimadon al la Sankta Lando. Li revenis tra Rusio kaj orienta Eŭropo, kaj reatingis Anglion en 1410. Survoje li partoprenis multajn turnirojn.
Kortegano kaj batalisto
Henriko la 4-a petis lin eniri la nobelan sekvantaron de sia filo la estonta Henriko la 5-a. Li parte respondecis la organizon de la 1413-a kronado de Henriko la 5-a.
En 1414 li helpis subpremi ribelon de kavaliro John Oldcastle. Poste li militis en Francio sub Henriko la 5-a, kiu donis al li la normandan titolon "grafo de Aumale".
Edukado de Henriko la 6-a
En sia testamento Henriko la 5-a ordonis ke Richard de Beauchamp respondecu la edukadon de lia filo Henriko la 6-a, kaj Richard ja faris tion ĝis 1437 kiam la reĝa konsilio deklaris ke Henriko la 6-a plenaĝis.
Lastaj jaroj
La reĝa konsilio tiam nomumiĝis lin leŭtenanto (guberniestro) en Normandio kaj aliaj anglaj posedaĵoj en Francio. Li restis en Francio ĝis sia morto ĉe Rueno, kie li entombiĝis en la katedralo.
Basilornis
Basilornis estas genro de sturnoj de la familio de Sturnedoj indiĝenaj de Indonezio aŭ Filipinoj. Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
Ili estas nigrecaj birdoj kun krispaj plumoj ĉefe ĉekape kaj ĉekreste.
Vladimir Visockij
Vladimir Semjonoviĉ VISOCKIJ (Владимир Семёнович Высоцкий) (naskiĝis la en Moskvo, mortis la  samloke) estis rusa poeto, muzikisto, bardo kaj aktoro.
Kiel aŭtoro kaj kantisto kun sia gitara akompano li havis vastan popularecon en la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento, kvankam lia nomo estis malofte menciata en tiamaj amaskomunikiloj de Sovetunio.
Biografio
Liaj gepatroj estis armea kolonelo Simono Vladimiroviĉ Visockij kaj Nina Maksimovna Seregina. La juddevena patro laboris kiel estro de telegrafo kaj la patrino kiel gvidantino de arkivo kaj tradukistino el la germana lingvo.
Infanaĝo
Dum la Granda patriota milito li en 1941 kune kun sia patrino estis evakuita al la urala urbo Buzuluko, Orenburga provinco. En 1943 li revenis Moskvon.
En 1947 -1949 li kune kun siaj patro kaj duonpatrino Eŭgenia Stepanovna Liĥalatova loĝis en la germana urbo Ebersvaldo (Eberswalde), kie li lernis pianan ludon.
Post reveno en Moskvon li loĝis kun gefamilianoj en Karetnij-strateto, 15.
Ambaŭ moskvajn adresojn, kie li loĝis, li gloris en siaj kantoj.
Studentaj jaroj
Ekde 1956 ĝis 1960 Visockij estis studento de Moskva Arta teatro.
Laborkariero
Post diplomiĝo kiel aktoro li laboris en Moskva Drama Puŝkin-teatro kvar jarojn, kie li ludis entute dek epizodajn rolojn.
En 1964 li komencis labori en Moskva Taganka-teatro, kiun gvidis eminenta rusa majstro, reĝisoro Jurij Lubimov. En ĝi li prezentis kelkajn ĉefrolojn, inter kiuj plej rimarkinda estis lia aktorado en la spektaklo "Hamleto".
Persona vivo
Vladimir estis trifoje edzo. Lia unua edzino nomiĝis Izolda Ĵukova (1960-1962), kiu ankaŭ studis en Lernejo-Studio de Moskva Arta Teatro kaj diplomiĝis kiel aktorino. Ili ne havis idojn.
Dum produktado de filmo "La 713-a petas surteriĝon" li konatiĝis kun aktorino "Ludmila Abramova". Ŝi iĝis lia dua edzino naskinta du filojn: Arkadij (1962) kaj Nikita (1964). Poste ili divorcis.
Julie de 1967 li konatiĝis kun la franca aktorino Marina Vlady (rusino Marina Vladimirovna Poljakova naskiĝinta kaj loĝanta en Francio). Ilian feliĉan kaj samtempe malfacilan kunvivon ŝi priskribis en la libro "Vladimiro aŭ la rompita flugo".
Morto
Julie - aŭguste de 1980 la 22-aj Olimpikoj okazis en Moskvo suferanta pro nekutima varmego. Vladimir Visockij, kies koro estis malsana, mortis la 25-an de julio 1980. Lin oni enterigis en moskva Vagankovo-tombejo.
Kreaĵoj
En 1981 oni eldonis libron kun lia versaro "Nervo".
Ĉiuj liaj kantoj ĝis nun estas tre ŝatataj.
Daŭre popularas filmoj kun lia partopreno — precipe "Vertikalo", "Du kamaradoj servis", "Mastro de tajgo", "Danĝeraj gastroloj", "Legendo pri tio, kiel caro Petro edzigis la nigrulon". Pro rolo de la kriminala oficiro – Glebo Ĵeglov en la filmo "La rendevuejon oni ne povas ŝanĝi" — Visockij estis gratifikita per la plej valora Ŝtata premio de Sovetunio.
Muzika stilo
Por siaj kantoj Visockij komponis ĉefe minoran muzikon. Lia sepkorda rusa gitaro estis neordinare agordita, kio rezultigis unikajn, neforgeseblajn melodiojn.
Sanga fazano
La Sanga fazano, Ithaginis cruentus, estas la unusola specio en la genro Ithaginis de la familio Fazanedoj. Ĝi havas 15 apartajn subspeciojn.
Tiu relative malgranda, mallongvosta fazano estas disvastigata kaj sufiĉe komuna en norda Suda Azio. Ĉar la tendenco de la populacio ŝajne estas nur malrapide malpliiĝanta, tiu specio estis pritaksata kiel Malplej Zorgiga fare de la IUCN en 2009.
Aspekto
La Sanga fazano havas grandon de malgranda membro de la Galloanserae, ĉirkaŭ 43 cm longa kun mallonga conveksa, tre forta nigra beko, kun plumoj inter beko kaj okulo, kaj malgranda kresto de varikoloraj plumoj. La koloro de la plumaro supre estas malhelgriza, kun blankaj fajnaj strioj (bordoj), la flugilkovriloj montras variajn verdecan nuancojn, kun pli larĝaj strioj de blanko tra la tuta longo de ĉiu plumo; la plumoj de la mentono estas tre ruĝaj; en la brusto, ventro kaj flankoj la plumoj estas lanĉoformaj, de variaj longoj, kun verdaj pintoj kaj ruĝaj bordoj, kolektive similaj al makuloj de sango disaj en brusto kaj ventro, kio nomigas la specion per simileco al sango kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo. La vosto konsistas el 12 plumoj kun blankaj fajnaj strioj, rondoformaj, kun blankecaj pintoj, sed la centraj kovriloj estas sangoruĝaj.
Kaj maskloj kaj inoj havas ruĝajn piedojn kaj distingilan ringon de nuda haŭto ĉirkaŭokule kio estas tipe ruĝkolora, sed oranĝa en kelkaj subspecioj. Inoj estas pli uniforme koloraj, ĝenerale brunecaj kaj ofte kun iome da griza en nuko. Kvankam kelkaj el la subspecioj kiuj estis priskribitaj estas tre distingaj, aliaj ne tiom, kaj kelka variado ŝajnas esti klina. Sekve la nombro de validaj subspecioj estas disputata, kaj diversaj fakuloj agnoskas inter 11 kaj 15. Ili ĉefe varias laŭ plumaro de maskloj, ĉefe pri la kvanto de ruĝo aŭ nigro en gorĝo, frunto, kolo, brusto kaj vosto, kaj esto aŭ malesto de ruĝa en flugiloj.
Distribuado kaj vivejo
La Sanga fazano loĝas en la montoj de Nepalo, Sikimo, norda Birmo, Tibeto, kaj centra kaj sudcentra Ĉinio, kie ili preferas areojn de arbaroj kaj arbustaroj de koniferoj aŭ miksitaj ĉe la neĝolimo. Ili movas sian teritorion depende de la sezonoj, kaj troviĝas je pli altaj lokoj dum somero. Dum pliiĝo de neĝo aŭtune kaj vintre ili moviĝas al pli malaltaj lokoj.
Kulturo
Ĝi estas ŝtata birdo (emblemo) de la barata ŝtato Sikimo.
En sia indiĝena areo tiu specio ricevis honoron aperi en poŝtmarkoj de Butano kaj Barato.
3621 Curtis
3621 Curtis estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Norman G. Thomas elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita "Curtis" en honoro de Curtis R. Carbutt (1911–1976), instruisto pri sciencoj de la malkovrinto en duagrada lernejo.
Glattbach (Bavario)
Glattbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Aschaffenburg kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
21649 Vardhana
21649 Vardhana estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anarghya A. Vardhana, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2006 pro sia projekto pri matematiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Jesuit High School de Portlando (Oregono, Usono).
Náhlík
Náhlík estas solejo en Ĉeĥio, kiu estas parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 3 km sudoriente de Prčice. Estas ĉi tie registrita unu adreso. En la jaro ĉi tie vivis daŭre.
Náhlík situas en katastra teritorio Vrchotice kun areo 7,3 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1788.
Aŭto de la jarcento
La aŭto de la jarcento (angle: Car of the Century (COTC)) estis internacia premio por la plej influiga aŭto de la 20-a jarcento. La procedon de disdono superrigardis la Global Automotive Elections Foundation. La gajninto, la Ford Modelo T, estis proklamita dum premiofesto la 18-an de decembro 1999 en Las Vegas, Nevado, Usono.
Finaj rezultoj
La ĵurio vicigis la kvin aŭtojn laŭ sia preferata ordo kaj la rezultoj estis laŭ poentosistemo. La finaj rezultoj montriĝas en la suba tabelo.
Tehla
Tehla, hungare Töhöl estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Levice.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Levice troviĝas 18 km-ojn for.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1250. En 1910 loĝis tie 750 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 553 da homoj, (410 slovakoj, 118 hungaroj).
Serranía de San Lucas
La Serranía de San Lucas en la hispana aŭ en Esperanto Montaro Sankta Luko estas arbara montarmasivo en la Bolivara Departemento de norda Kolombio kiu atingas altojn de 2,600m super marnivelo. Ĝi estas parto de la Magdalena-Urabaa humidarbara ekoregiono, kun ekologio de pluvarbaro kiu inkludas grandajn simiojn kaj gravajn birdopopulaciojn.
Temas pri 'arbara rezervejo' kiu estas rekomendata por protektado, sed estis bedaŭrinde malfermita al minado fare de la kolombia registaro, ĉar la montoj havas grandajn kusejojn el oro, smeraldoj, nikelo kaj hidrargo. AngloGold Ashanti estis espluatanta la areon ekde 2004, kaŭzante problemojn al lokaj malgrandskalaj ministoj.
La gerilo de la ELN okazigis arbaran protektadon en la areo komence de la 2000-aj jaroj, ŝajne por protekti la lokan hidrologion. La areo estas ankoraŭ celo de luktado inter drogonegocistoj, FARC, ELN, la Nigraj Agloj kaj la kolombia armeo.
Stacio Inarichō
Stacio Inarichō (japane: 稲荷町駅 [inariĉo-eki]) estas metroa stacio en Linio Ginza de la metroa reto Tokyo Metro. Ĝi situas en Kvartalo Taitō en Tokio, Japanio.
Șardu Nirajului
Șardu Nirajului [ŝardu niraĵului] (hungare: Székelysárd [sekejŝard]) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Miercurea Nirajului kaj administracie apartenas al tiu urbo. En 1910 ĝi havis 462 loĝantojn (rumanoj, hungaroj) kaj en 1992 403 (rumanoj, 61 % da hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas el 1461. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye).
Tajlorkreto
Tajlorkreto estas kreto por fari kelktempajn markojn sur teksaĵo. Kutime ĝi estas tabulokreto, en la formo de plata kejlo aŭ stangeto, kiun uzas tajloroj por desegni liniojn sur ia ŝtofo. Tiuj linioj indikas kiel fasono devas esti kaj kiel oni devas tondi aŭ aliformi la farotaĵon. Plejofte la tajlorkreto estas el talko.
Johanino de Portugalio
Johanino de Portugalio (n. en Quinta do Monte Olivete la 20-an de marto 1439 - m. en Madrido la 12-an de decembro 1475) estis la dua edzino de la reĝo de Kastilio, Henriko la 4-a kaj portugala infantino, filino de la reĝo Eduardo de Portugalio kaj lia edzino Eleonora de Aragono. Ĉirkaŭ ŝi estiĝis multaj skandaloj rilate al nefideleco kaj filoj kun siaj amantoj.
Piquerobi
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la samnoma mikroregiono Presidente Prudente. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Kirschberg (Vajmaro)
Kirschberg en Vajmaro, Germanujo estas nuntempe urba kvartalero. Temas pri iama vitejo kiel ĉe la Goeta ĝardendomo kaj ties krutaĵo ĝis Pogwisch-domo. Ambaŭ vitejo troviĝis - maloftaĵo! - ĉe okcidentaj deklivoj.
Historio
La nomo Kirschberg devenas de konduto de soldatoj dum la Tridekjara milito eltirantaj la vinberarbedojn por havi hejtmaterialon. La vitojn poste anstataŭigis la homoj per ĉerizujoj. De tio venis la stratonomo Am Kirschberg  kaj la tiam iam troviĝinta malsanulejo Kirschbergklinik (nun policejo). Ĉirkaŭ la jaro 1805-a la zono nomiĝis Hospitalberg. Sub ĝi fluas la rivero Ilm. Ilm limiĝis ĉe Kirschberg (hodiaŭ normale domflankita loĝadstrato) de la ponto Friedensbrücke respektive la strato Friedensstraße sobe kaj de ŝtalponto kun du nomoj (Hundewiesenbrücke aŭ Kirschbergbrücke) kondukanta al hundodresejo kaj al la arbaro de ĉe Pafejo de Vajmaro. Norde limas Eduard-Rosenthal-strato. Eoste iam estis arbaro nomita die Hardt. Intertempe ĝi kvazaŭ komplete plena de domoj kaj stratoj estas. En 1817 donacis grandduko Karlo Aŭgusto al sia amatino Karoline Jagemann ĉe Kirschberg ĝardendomon kun grundo de 40.000 kvadratmetroj supre de Ilm-parko. La ĝardendomo estas tie, kie nun staras la vilao de Georg Haar.
La tie situanta muelejo Vereinsmühle staras sub la listo de monumentprotektotaĵoj same kiel Friedensbrücke kaj la fabrikestra Drohsin-vilao. Ne forgesendas la eĉ pli malsupre situanta historia tramremizokomplekso. En apud la remizo situanta kaj ĝis 1996 funkciinta elektrejo troviĝas Lichthaus-kinejo specialigita je kvalitaj filmoj. Ekde 2000/01 la iama maŝina kaj kaldronega halo estas flanka surscenigejo por la Germana Ŝtata Teatrejo kaj Ŝtata Orkestro je Vajmaro kaj ekde 2013/14 koncertejo kaj podidisputadejo.
Kirschberg-kliniko
La en 1832 starigita malsanulejo ĉe Kirschberg servis ĝis la instalo de kuracstacio ĉe Koncentrejo Buchenwald por la flego de koncentrejgvardistojn sed ankaŭ de internigitoj: tio implikis ke la klinikanoj jes ja konfrontiĝis al kruelaĵoj koncentrejaj. Inter 1934 kaj 1943 faritis surloke minimume 700 mallibervolaj steriligoj eĉ de eksterkoncentrejanoj. La kliniko funkciis ĝis la 1990-aj jaroj. Poste okaze de alikonstruo por policejo malkonstruitis multaj malnovaj kontrukompleksoj.
Cheile Turzii
Cheile Turzii [keile turzij] (Kanjono de Turda) (Tordai-hasadék [tordai haŝadek]) situas inter kalkoŝtonaj montokrestoj en la montaro Trascău en la okcidenta Rumanio, je 6-kilometra distanco de Turda. Ĝi estas unu el la plej famaj naturbelaĵoj de Rumanio en Transilvanio.
La kanjono longas 2 900 m, ĝin trafluas la rojo Hășdate inter 300 metrojn altaj krutaj rokmuroj. En tiuj troviĝas multaj kavernoj (ĉ. 60).
Oni establis en la valo bone ireblan piedvojeton.
Ekde 1938, la interkrutejo iĝis naturprotektata areo pro kresko de alpaj plantospecioj. Tiu areo estis pligrandigita intertempe al 324 hektaroj kaj donas hejmon al pli ol 1 000 diversaj plantospecioj, ĉirkaŭ 67 birdospecioj kaj diversaj vertebruloj.
Levente Székedi
Levente SZÉKEDI [pro. se:kedi] estas rumania hungara sociologo, universitata instruisto. Li naskiĝis en 1973 en Miercurea Ciuc.
Fort-Louis
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
En 1686, reĝo Ludoviko la 14-a de Francio ordonis konstrui fortikaĵon en malalta Alzaco, ĝuste ĉe la limo kun la margraflando Badeno. Ĝi estis konstruita ekde 1687 ene de dek jaroj sur insulo de la tiam ankoraŭ ne reguligita Rejno laŭ planoj de Sébastien Le Prestre de Vauban kaj la fortikaĵa inĝeniero Jacques Tarade. La mezepoka palatinato en Haguenau, ĉirkaŭ dudek kilometrojn fore, estis komplete malkonstruita kaj la uzeblaj ŝtonoj estis uzataj por konstrui la novan fortikaĵon ĉe la Rejno.
Du aldonaj fortikaĵoj estis konstruitaj sur la orienta bordo de la Rejno, fortikaĵo Alsace sur teritorio de Alzaco kaj fortikaĵo Marquisat sur teritorio de la margraflando Badeno. Sude de la ĉefa fortikaĵo nomata Fort Carré, nova komunumo Fort-Louis kreiĝis laŭ plano de la regula strata krado sur la insulo, kies setladon antaŭenigis la reĝo kun privilegioj. La fortikaĵo Marquisat devis esti forlasita provizore post la traktato de Rijswijk en 1697, kaj finfine definitive post la traktato de Rastatt de 1714. La ĉefa fortikaĵo estis atakita en 1793 en la Unua Koalicia Milito kaj plue detruita en 1815-18.
La fortikaĵo kaj komunumo estis sur la maldekstra bordo de la Rejno de kiam la rivero estis rektigita en la 19-a jarcento. Restaĵoj de la fortikaĵo ankoraŭ videblas hodiaŭ.
Sándor Csép
CSÉP Sándor [ĉe'p] estas rumanuja hungara dramverkisto, televidredaktoro, ano de E-MIL naskita la 1-an de majo 1938 en Arad kaj mortinta en Kluĵo la 16-an de januaro 2013.
Biografio
Sándor Csép deziris pristudi juron, sed estinte filo de pastro, li devis pristudi teologion en la Protestanta Teologio de Kluĵo (1962). Pli poste li akiris diplomon pri filozofio en UBB de Kluĵo (1968). De 1968 li estis redaktoro de la hungara elsendo de radio de Kluĵo, de 1972 ĝis 1983 kunlaboranto de la Hungara Radakcio de Rumana Televido de Bukareŝto, de 1985 ĝis 1990 kunlaboranto de revuo Korunk, poste ĝis 2000 ĉefredaktoro de Publikserva Televido de Kluĵo. Inter 1999 kaj 2003 li estis prezidanto de la Ligo de Rumaniaj Hungaraj Ĵurnalistoj, de 2008 prezidanto de Hungara Burĝa Partio de Rumanio en Distrikto Cluj, de Amika Rondo Jenő Janovics, de 2004 Áldás-Népesség Társaság (Societo Beno-Naskiĝkvanto).
Efikanto
Efikanto aŭ efiksubstanco estas la nomo de substanco, kiu kaŭzas specifan efikon en organismo aŭ provokas specifan reagon. La esprimo efikanto havas jenajn signifojn:
Koijärvi
Koijärvi estas eksa komunumo de Finnlando. Ĝi apartenis al Gubernio Tavastio. Ĝi estis fondita en 1923. En 1969 Koijärvi estis ligita al Forssa kaj Urjala. Koijärvi fariĝis konata pri akvomedikonserva ligo Koijärvi-liike. La 31-an de decembro la terareo de Koijärvi estis 174,5 km². Ĝi havis 2262 loĝantojn.
Siebel
Siebel - usona prononco laŭ sistemo IFA [], germana prononco [] - estis usona teknologia firmao, kiu estis fondita en 1993 kaj malfondita en 2006, per aĉeto de la konkura firmao Oracle. Ĝia ĉefsidejo estis en San Mateo (Kalifornio). San Mateo estas parto de la tiel nomata Silicia Valo, kaj la firmao dum sia ekzistotempo ankaŭ estis parto de ĝi. Antaŭ la transpreno, la firmao Siebel estis listigita en la listo de gvidaj usonaj akcioj Forbes 500.
Katalunlingva Vikipedio
La katalunalingva Vikipedio (katalune Viquipèdia en català) estas kataluna aŭtonomeca eldono de Vikipedio.
Fondita la 16-an de marto 2001 kaj atinginta 200 000 artikolojn en septembro 2009, ĝi nun havas 0 artikolojn kaj aktivajn uzantojn. Ĝi kreiĝis nur minutojn post la unua ne-anglalingva vikipedio, la germanlingva versio. Malgraŭ la kreiĝo sekve al la germana vikipedio, la kataluna por proksimume du monatoj estis la sola ne-anglalingva vikipedio kiu jam havis artikolojn. Laŭ la stato meze de 2008 la kataluna vikipedio estis senkonkurence la plej larĝa eldono en regiona, neŝtata lingvo (kvankam la kataluna, precize rigardate estas la ŝtata lingvo de la ŝtateto Andoro, sed la absoluta plejmulto de katalunlingvanoj ne loĝas en tiu ŝtateto kaj la lingvo fakte ne rigardeblas "ŝtata"). Entute la kataluna lingvo konsideratas lingvo kun relative malgranda parolantaro kiu havas eksterproporcie altan ĉeeston en la interreto.
En 2005 la uzantoj de la kataluna vikipedio debatis kiun nomon de la kataluna lingvo prezenti en la ĉefpaĝo kaj aliaj vikipediaj paĝoj, aŭ català, "kataluna", valencià, "valencia", aŭ kombino de ambaŭ, do català-valencià aŭ català o valencià. Kvankam ne estis konsento pri iu ajn el al proponoj, la uzantoj kompromise konsentis ke en artikoloj teme ligataj al Valencilando uziĝu la nomo valencià, kaj en ĉiuj aliaj artikoloj la nomo català preferiĝu. . La ĉefpaĝo provas eviti la noman problemon, nomante la vikipedion simple aquesta versió, "tiu-ĉi versio".
Fouchy
(jen france ekde 1648, la fino de la Tridekjara Milito, origine germane kaj alemane Grube im Weilertal, alemane ekde 1648 ankaŭ Fosche) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
(65000) 2002 AV63
(65000) 2002 AV63 estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero kiu orbitas kun granda klinangulo en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Greka Tendaro ».
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Fairbanks (Alasko)
Fairbanks estas la dua plej granda urbo en la usona ŝtato Alasko post Anchorage kun 33.400 loĝantoj kaj la plej granda urbo en la interno de Alasko. Fairbanks situas ĉe la rivero Chena (Chena River), norde de la rivero Tanana (Tanana River) kaj estas la administra sidejo de la Fairbanks North Star Borough.
La urbo estis fondita de or-serĉantoj el Klondike en 1902 kaj nomita laŭ Charles W. Fairbanks, senatoro el Indiano, poste vicprezidento sub Theodore Roosevelt. Fairbanks rapide fariĝis la plej granda urbo de Alasko (nuntempe Anchorage estas pli granda).
Dum la dua mondmilito ekestis du bazoj por la usona armeo. Unu (Fort Wainwright) ekzistis ankoraŭ dum la malvarma milito pro la proksimeco de Alasko al la iama Sovetunio kaj donis labor-eblecojn al la loĝantoj de la urbo.
Fairbanks estas la fina stacio de la Alaska Railroad, la sola fervoja linio en Alasko.
En Fairbanks troviĝas la Universitato de Alasko Fairbanks (angle : University of Alaska Fairbanks).
Tâmpa (Miercurea Nirajului)
Tâmpa (Miercurea Nirajului) [tımpa] (hungare: Székelytompa sekejtompa) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Miercurea Nirajului kaj administracie apartenas al urbo Miercurea Nirajului. En 1910 ĝi havis 377 loĝantojn (hungaroj) kaj en 1992 406 (rumanoj, 82% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estas en 1496. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda vármegye).
18803 Hillaryoas
18803 Hillaryoas estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hillary Joan Oas, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri scienco de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la Winona Senior High School en Winona (Minesoto Usono).
Enrico Cardile
Enrico CARDILE, ankaŭ konata sub la pseŭdonimo  Eli Drac (Mesino, la 19-an de marto 1883 - Sirakuzo, 13-an de marto 1951), estis itala verkisto, poeto kaj ĵurnalisto.
Mariska Káldi
Mariska Káldi [mariŝka], laŭ hungarlingve kutima nomordo Káldi Mariska estis hungara operkantisto, operetkantisto (soprano), primadono. Ŝia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Platz Mária Franciska, kiun ŝi ŝanĝis al Káldi Mariska. Mariska estas karesnomo de Maria, malofte ŝia familia nomo estis Káldy [kAldi].
Enrico Cardile
Li estis admiranto de Giosuè Carducci, kies poezion li kredis "la plej bona el nia poezio post Dante kaj Foscolo". Poste li estis allogita de la personeco kaj laboro de Giovanni Pascoli, kiu tiam instruis en Mesino, kaj fine de Gabriele D'Annunzio. Li faris provon pri "simbolisma" poemo, pri kiu li publikigis multajn provojn en la avangarda revuo Messina Ars Nova, la esprimo de grupo de junaj intelektuloj, pri kiuj li mem estis parto, inter kiuj la poeto Angelo Toscano regis intelekte. Kun tiu li fondis, en 1900, literaturan gazeton Le Parvenze, kiu havis tre mallongan vivon.
Mariska Káldi
Mariska Káldi naskiĝis la en Pécs, ŝi mortis depost 1919.
Biografio
Mariska Káldi akiris diplomon en Tutlanda Hungara Reĝa Muzika- kaj Teatra Akademio, krome ŝi ricevis kantoteknikajn lecionojn de Gyula Káldy. (Honore al Káldy ŝi prenis tiu ĉi nomon.) Ŝi debutis en Népszínház en 1892. Post jaro ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis Hungara Teatro en Kassa, Unua hungara konstanta teatro en Kolozsvár, pli poste aliaj provincaj urboj. Baldaŭ ŝi retiriĝis kaj pri la posta vivtempo mankas informoj. Ŝi edziniĝis en 1903, ŝi divorcis en 1919.
Enrico Cardile
Li fariĝis amiko de Gian Pietro Lucini, kaj restis sia amiko kaj admiranto eĉ multajn jarojn post la elĉerpiĝo de la futurisma movado. Li ankaŭ estis la kuratoro de kelkaj italaj verkoj de la armena poeto kaj intelektulo Hrand Nazariantz, kaj traktis la laboron de Paul Vulliaud kaj Ramon Lullo.
En marto de 1935 li translokiĝis al Sirakuzo, post mallonga restado en Palermo, en 1940 li kunlaboris kun la loka ĵurnalo L'Ora. Iuj konfliktoj pri Cardile estas konataj kaj la rilatoj kun iuj intelektuloj ligitaj al la movadoj de la primonovecaj avangardoj kaj al la framasona kaj esotera pensaro.
2171 Kievo
2171 Kievo estas malgranda, ne tre hela duopa asteroido de la ĉefa asteroida zono en 5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Krimeo (tiama Sovetunio). Ĝi ricevis la nomon de la tiam sovetunia urbo Kievo; nun ĉefurbo de Ukrainio.
Satelito
Tiu satelito havas diametron de almenaŭ 1,88 km, orbitan de ĉirkaŭ 17 km kaj orbitan periodon de 22,96 horoj (0,9567 ± 0,0004 tago), ĝia rotacia periodo estas ankaŭ 22,96 horoj : tiu satelito estas en ligita rotacio.
Floridaj sablopinaroj
La floridaj sablopinaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la orient-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de Florido, Usono.
Priskribo
La ekoregiono troviĝas sur marbordaj kaj landinternaj sablaj krestoj kaj estas karakterizata per makisa plantokomunumo dominata de arbedoj kaj nanaj kverkoj. Tiuj grundoj, speco de entisol, konsistas el kvarco kaj enhavas malmulte da organika materio, silto, kaj argilo. Ĉar la malriĉaj sablaj teroj ne retenas malsekecon, la ekosistemo efike estas arida. Arbaraj incendioj malofte okazas en la floridaj sablopinaroj sed povas esti grandskalaj. La plej granda parto el la jarpluvo (proksimume 135 cm) somere faladas.
Flaŭro kaj faŭno
La flaŭro kaj faŭno havas altan nivelon de endemiismo inkludante taksitajn 40 speciojn de plantoj, 4 vertebrulojn kaj minimume 46 artropodajn speciojn kiujn oni ne trovas aliloke.
Flaŭro
Arbareroj de sablopinoj (Pinus clausa) konstituas la kanopeon. Komunaj plantospecioj inkludas sablokverkon (Quercus geminata), mirtokverkon (Quercus myrtifolia), sablomontetan kverkon (Quercus inopina), Ĉapman-kverkon (Quercus chapmanii), erikecan ceratiolon (Ceratiola ericoides), la arekacojn Sabal etonia kaj Serenoa repens, Garberia heterophylla (asteracoj), la erikacojn Lyonia lucida kaj Lyonia ferruginea), kladonio-speciojn (Cladonia spp.), amerikan ilekson (Ilex opaca var. arenicola), Osmanthus megacarpa (oleacoj), Asimina obovata (anonacoj), Persea humilis (laŭracoj), Yucca filamentosa (asparagacoj), kaj Opuntia humifusa (kaktacoj).
Endanĝerigataj plantoj de la floridaj sablopinaroj inkludas Chrysopsis floridana (asteracoj), Calamintha ashei (lamiacoj), Chionanthus pygmaeus (oleacoj), Polygonella myriophylla (poligonacoj), Prunus geniculata (rozacoj), Conradina brevifolia (lamiacoj), Conradina etonia, Dicerandra christmanii (lamiacoj), Nolina brittoniana (asparagacoj), Liatris ohlingerae (asteracoj), Lupinus aridorum (fabacoj), kaj Bonamia grandiflora ( konvolvulacoj ).
Faŭno
La ekoregiono gastigas 173 birdospeciojn kaj 43 mamulospeciojn.
Rimarkindaj bestoj de la floridaj sablopinaroj inkludas la floridan makisgarolon, la ronĝulon Podomys floridanus, la reptiliojn Neoseps reynoldsi, Eumeces egregius lividus, Sceloporus woodi, kaj Rhineura floridana.
Minacoj kaj protekto
La ekoregiono estas endanĝerigata per urbanizado, komerca kaj agrikultura disvolviĝoj. La plej granda restanta bloko troviĝas en kaj ĉirkaŭ la Okala Nacia Arbaro. Nacia Faŭnoprotektejo Lake Wales Ridge ankaŭ entenas altan proporcion de restanta makisa vivejo, dum la Archbold Biologia Stacio proksime de Placid-Lago enhavas proksimume 20 km2 da makiso kaj tie plenumas biologian esploradon.
Guglielmo Jannelli
Guglielmo JANNELLI (Terme Vigliatore, 26-an de oktobro 1895 - Castroreale, la 13-an de aprilo 1950) estis itala poeto kaj verkisto, elstara reprezentanto de futurismo.
En 1915 li fondis kune kun Vann'Antò kaj Luciano Nicastro la duonmonatan revuon "La Balza futurista" en Mesino, bazite sur la futurisma movado de Marinetti kaj kiu fariĝis la organo de la sicilia futurismo. En 1919 li fondis futurisman fakon en Mesino, kaj de la komenco li aliĝis al faŝismo, kiun li vidis kiel "novan junularan movadon", kaj kritikis la inkludon de politikistoj de aliaj partioj post la marŝado super Romo.
Li estis unu el la patronoj de Fortunato Depero kaj organizis en 1926 kaj 1927 du ekspoziciojn de tapiŝoj kaj kusenoj. Eĉ Giacomo Balla, estis lia kara amiko.
Nemčiňany
Nemčiňany, hungare Nemcsény estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Zlaté Moravce.
Situo
La vilaĝo situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Zlaté Moravce troviĝas 10 km-ojn for.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1232 en formo Nenchez. La loĝantoj estis reĝaj servistoj. En 1910 loĝis tie 640 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo trovis sin laŭ la nova landolimo ĉe la slovaka flanko. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la slovakoj vivas en majoritato, apartenu al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis tie 784 da homoj, (754 slovakoj).
Ruĝbrusta ansero
La Ruĝbrusta ansero aŭ Ruĝkola ansero laŭ la latina scienca nomo (Branta ruficollis) estas birdospecio el la ordo de Anseroformaj birdoj kaj familio de Anasedoj kaj genro Branta aŭ de nigraj anseroj pro havo de etendaj nigraj partoj en la plumaro. Fakte tiu specio havas plej etendajn areojn de nigra plumaro, kvankam plej karaktera estas la malhelruĝaj vizaĝo kaj brusto. Temas pri tre brile markata specio. Ĝi estas foje separata en la genro Rufibrenta sed ŝajnas sufiĉe proksima al la Berniklo (Branta bernicla) kaj pro tio ĝi nenecesas, spite ties distinga aspekto.
Aspekto
Ĉiuj specioj de la genro Branta distingiĝas pro sia malhela nigreca koloro, kontraste kun blanka, kaj kiel distingo el la grizaj anseroj de la genro Anser. Inter la specioj el tiuj du genroj, la Ruĝbrusta ansero estas la plej malgranda nome 53–56 cm longa. Tiu brilmarka specio estas nekonfuzebla, sed povas esti surprize malfacile trovebla inter aro de Blankvanga ansero. De longa distanco, la ruĝo de la brusto tendencas aspekti pli malhela, kaj la larĝa blanka strio de la flanko estas pli evidenta.
Ĝi estas malgranda anserforma birdo, kiu havas belajn plumojn, malgrandan kaj dikan bekon, tre dikan kolon kaj konusformajn korpoflankojn. La fermita beko elstariĝas ne evidente; la mallonga malakrapinta beko kaj piedfingroj estas nigraj, dum la kapo, nuko kaj kolo estas malhelaj, sed prezentantaj tre rimarkindan bildon. Inter la okuloj kaj beko troviĝas po unu peco da ovala blanka makulo kiel bridareo ege kontrasta kun la nigraj frunto, kronostrio alnuka kaj mentontenila vango. Ambaŭflanke de la kolo estas po unu peco da kaŝtankoloraj al ruĝecbrunaj plumoj ĉirkaŭaj de larĝa blanka strio, kiu etendiĝas ĝis okula malantaŭo (orelareo). Simile malhelbrunaj estas ĝiaj antaŭa kolo kaj brusto klare limigitaj per simile larĝa blanka strio el la nigraj malantaŭa kolo, dorso (brusta zono) kaj flugiloj kiu montras du pli mallarĝajn striojn de blankaj markoj, kiuj videblas eĉ ripoze kaj dumnaĝe. Ankaŭ la supra ventro estas nigra kun tre larĝa blanka flanka zono kiu trioniĝas en malantaŭa flanko nome inter la akseloj kaj koksoj kreskas plumoj blankaj mikse kun nigraj makuloj. La ventro kaj vosta malsupro estas kovrataj de tre blankaj plumoj, dum la vostaj plumoj estas nigraj kun blanka pugo.
Estas samkoloraj la femala kaj maskla birdoj, dum la birdidoj estas diferencaj en koloro, ĝiaj kolflankoj ĝenerale estas blankaj, larĝaj antaŭe kun rufaj plumoj ĉe la mezo kaj mallarĝaj malantaŭe. Ĝia helrufa brusto estas ĉirkaŭata de blankaj strioj. La junulo diferencas el plenkreskulo pro pli da dorsaj blankecaj strioj sed multe pli svagaj ol ĉe plenkreskuloj.
Falkenau (Saksio)
Falkenau ekde aktobro 2011 estas parto de la urbo Flöha en Germanio - antaŭe temis pri memstara komunumo. Ĝi troviĝas en la distrikto Centra Saksio de la federacia lando Saksio. Fine de 2010 la komunumo havis 1951 loĝantojn.
Rogaland
Rogaland estas provinco de okcidenta Norvegio, lime de Hordaland, Telemark, Aust-Agder, kaj Vest-Agder. En 2002 ĝin loĝis homoj, aŭ  de la totala loĝantaro de Norvegio. Areo estas. La regurbo estas Stavanger.
Ruĝbrusta ansero
Distribuado
La Ruĝbrusta ansero reproduktiĝas en arkta Siberio en la norda parto de Rusio, precipe ĉe la duoninsulo Tajmir, kun pli malgrandaj populacioj en la duoninsuloj Gidano kaj Jamalo. Plej el ili vintre migras al la suda parto de la Kaspia Maro kaj Aralo nome laŭlonge de la nordokcidentaj bordoj de la Nigra Maro en Bulgario, Rumanio kaj Ukrainio (foje moviĝante pli sudokcidenten ĝis Grekio), sed kelkaj vintras en Azerbajĝano kaj plej malofte ĉe lago Donting de provinco Hunano kaj Nanning de Gŭangŝji en Ĉinio. Ĝi estas rara vaganto en Britio kaj en aliaj areoj de Okcidenta Eŭropo, kie ĝi estas foje trovita en aroj de Bernikloj aŭ Blankvangaj anseroj. Tamen ĉar ĝi estas komuna en kolektoj de kaptivaj akvobirdoj oftas fuĝintoj for el la kutimaj teritorioj.
Konduto, nutrado
La Ruĝbrustaj anseroj estas tipaj birdoj de Arkto, kiuj povas elteni froston. Kvankam ili ofte miksiĝas kun alispecaj anseroj en la migrado kaj travindrado, tamen ili ĉiam sin tenas en aparta grupeto. En sia produktejo ili loĝas ĉe golfoj, riveroj aŭ montetoj kaj muskejoj apudlagaj. Ili ofte aperas sur vastaj herbejoj ĉe akvo en suda Ĉinio dum sia travintrado. Ili flugas ne en regula vico. Ili, viglaj kaj rapidmovaj, krias ĉiam en du alt-tonaj silaboj. Ili manĝas herbojn, ŝosojn, semojn kaj tigojn, kaj dumvintre herbojn, foliojn kaj semojn. Ili tre lerte fosas herbajn radikojn kaj ĝermojn kaŝitajn sub la tero.
Rogaland
Inter la multaj lagoj de la teritorio estas Aksdalsvatnet kaj Austrumdalsvatnet.
Ruĝbrusta ansero
Konduto, nutrado
Ili konstruas neston sur tero kaj naskas en la muskejo de Siberio. Ili demetas ovojn en la maja fino kaj la junia komenco. Ĝenerale ili ellasas kvar-sep ovojn en sia nesto. La Ruĝbrustaj anseroj ofte nestumas proksime de rabobirdoj, kiaj la Neĝostrigo aŭ la Migra falko, kiuj helpas tiun malgrandan anseron protektiĝi el mamulaj predantoj kiaj la Arkta vulpo.
Kanbirdo
La Kanbirdo aŭ Eŭrazia kanbirdo, Acrocephalus scirpaceus, estas birdo de la genro Acrocephalus. Ĝi reproduktiĝas en Eŭropo al moderklimata okcidenta Azio. Ili estas migrantaj, kiuj vintrumas en subsahara Afriko.
Rogaland
Urboj: Stavanger, Egersund, Haugesund, Sandnes, Sauda, Åkrehamn, Kopervik
Ruĝbrusta ansero
Konservado
La Ruĝbrusta ansero estas specio al kiu aplikiĝas la Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds (AEWA). Ĝi estis konsiderata Vundebla specio fare de la IUCN. Ĉirkaŭ 80% el la populacio ripozas dum vintro ĝuste ĉe kvin lokoj, kun proksimaj manĝareoj minacataj pro ŝanĝoj en teruzado. Aldone estis forta malpliiĝo en nombroj en la lastaj jardekoj. Ĉar ne klaras je kioma etendo la konata populacio fluktuas en tiu specio – kiel ĉe aliaj arktaj anseroj – kaj pro la malboniĝanta tendenco de la specio kiel tuto, la Ruĝbrusta ansero estis suprenlistita el specio Malplej Zorgiga al statuso de Endanĝerita en la IUCN Ruĝa Listo de 2007.
Kanbirdo
Tiu malgranda paserina birdo estas specio troviĝanta preskeŭ nur en kareksejoj, junkejoj kaj kanejoj, kutime kun kelkaj arbustoj. La ino demetas 3-5 ovojn en kestonesto en kanejo. La elnestiĝo okazas post 10 aŭ 11 tagoj. Tiu specio estas kutime monogama (Leisler & Wink 2000).
Kashkazi
Kashkazi estas ĉiumonata periodaĵo de la Komoroj. Ĝi fondiĝis per tri ĵurnalistoj en 2005, inter ili, la verkisto kaj fabelisto Salim Hatubou (1973-2015). La kashkazi estas vento ligita pri la musono.
Kanbirdo
La Kanbirdo estas unu de la specioj kiuj estas nestoparazitataj de la Komuna kukolo.
Tiu estas mezgranda silviedo, 12.5-14 cm longa. Plenkreskulo havas nestriecan brunan dorson kaj sablokolorajn subajn partojn. La frunto estas ebeneca, kaj la beko estas fortika kaj pinteca. Ambaŭ seksoj estas identaj, kiel ĉe plej parto de silviedoj, sed junuloj estas pli sablokoloraj sube. Kiel ĉe plej parto de silviedoj, ankaŭ tiu estas insektovora, sed povas manĝi ankaŭ aliajn malgrandajn manĝerojn inklude berojn.
La kanto estas malrapida, babilema jit-jit-jit kun tipaj akrocefalecaj fajfoj kaj iom da imitado aldone.
Tresjuncos
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas tresjunqueño. La censita loĝantaro en 2013 estis de 346 loĝantoj kaj la denseco estas de 4,92 loĝ/km².
Situo
Tresjuncos estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 800 m; je 104 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, kaj je 120 el Madrido, ŝtata ĉefurbo, je 18 km norde de Belmonte laŭ la regiona ŝoseo CM-3011 kaj je 42 km sude de Tarancón. La areo de ties teritorio estas de 70.29 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°42′5″N 2°45′21″Ok.