cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vimenplektado
Kreado kaj fabrikado arte plektitajn meblojn estas konata ekde la antikva Egiptio, kaj pajlokorboj ankaŭ troviĝis en la elfosadoj de arkeologiaj en Pompejo. Iuj fakuloj kredas, ke skema desegno de pajla korbo estas la fonto de la litero 𐤈 en la fenica alfabeto, kiu estas la fonto de la latina litero T.
La ekonomia graveco de pajlaj korboj en antikvaj tempoj estis grandega, kaj ili estis uzataj por stokado, transportado kaj eĉ kiel retoj kaj kaptiloj por fiŝkaptado. Tia metodo estis uzata ankaŭ por krei ŝildojn.
Pajlaj mebloj estas malpezaj, kaj malmultekostaj produkti.
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1937
La Monda Ŝaka Ĉampionumo 1937 estis ludita inter la mondĉampiono Max Euwe kaj la defianto Aleksandro Aleĥin en Nederlando de la 5-an de oktobro ĝis la 4-an de decenbro 1937. Aleĥin reakiris la titolon per venko 15½-9½.
La matĉo
La matĉo estis ludita al la unua kiu venku en ses ludoj kaj havu pli ol 15 poentojn fariĝus ĉampiono. Aleĥin venkis.
Alhred
Alhred estis reĝo de Northumbria, Anglio, de 765 al 774.
Familio
Verŝajne li estis ano de la reĝa familio de Northumbria, kaj devenis de Ida, la unua konata reĝo de Bernicia. Lia edzino Osgifu estis aŭ filino de Oswulf, kiu regis Northumbria de 758 al 759, au nepino de Eadbert, reĝo de 737 al 758. Tiel li estis boparenco de Egbert, ĉefepiskopo de Jorko.
Regado
En 765 Aethelwald Moll estis detronigata kaj Alhred iĝis reĝo.
Pri lia regado la Anglosaksa Kroniko diras malmulte. Li interesiĝas pri ekleziaj aferoj. Lu kunvenigis eklezian konsilion kiu aprobis la misiadon en Germanio de Sankta Willehad. Restas letero de Alhred al Sankta Lull, anglosaksa ĉefepiskopo de Majenco.
En 774 Alhred estis detronigata. Laŭ Simeono de Durham li fuĝis al la regno de la piktoj. Li estis sekvata de Aethelred la 1-a, filo de Aethelwald Moll.
11280 Sakurai
11280 Sakurai estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masayuki Yanai kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio, Hokajdo.
Nomo
Ĝia nomo honoras Kiyotaka Sakurai, anon de la lokala registaro kaj amatoran astronomon. Inspirita de la agado de Kaoru Ikeya, li komencis serĉi kometojn en 1969 kaj novaojn en 1987. Li malkovris plurajn novaojn, el kiuj V4362 Sgr en 1994.
Celesztin Pergő
PERGŐ Celesztin [pr. pergoe:], Petheő estis hungara aktoro, teatrestro, verkisto naskiĝinta en Oroszfája en 1784 kaj mortinta Koloĵvaro la 4-an de aŭgusto 1858.
Lia kariero
Celesztin Pergő iĝis aktoro en 1810 kaj ĝis 1824 li ludis en Transsilvanujo kaj ekde tiam en Miskolc. Kiel vagantaktoro li havis grandajn sukcesojn en Kolozsvár, Nagyvárad kaj Marosvásárhely, en jaroj 1826–28 kaj en 1831 en Pest, en 1835 en la Várszínház de Buda kaj en 1839 en la Nacia Teatro de Pest. Ekde 1848 li denove ludis en Koloĵvaro, kie en 1849 li estis direktoro kaj li aperis ankaŭ en germana lingvo. Lia lasta elpaŝo estis la 29-an de marto 1856. Li havis la kutimon alparoli la publikon, el kiuj prelegoj pluraj aperis ankaŭ elpresite.
Konvento Rein
Konvento Rein (latine: Abbatia B.M.V. de Runa, germane: Stift Rein) estas cisterciana monaĥejo en Gratwein-Straßengel en Stirio, Aŭstrio. Ankaŭ konatas ĝi kiel la "lulilo de Stirio"; fakte temas pri la plej malnova pluviva cisterciankomunumo en la mondo.
Historio
La monaĥejo estis fondita en 1129 fare de margrafo la Forta de Stirio kaj aranĝita fare de monaĥoj de Ebrach-konvento el Bavario sub la unua abato, Gerlacus. Ĝi estis la 38-a cistercianmonaĥejo. La antaŭaj 37 estas ĉio intertempe dissolvita. La abatejo restis cisterciankomunumo sen interrompo krom la provizora ekzilo de kelkaj jaroj dum Dua mondmilito kiam la regiono estis konfiskita fare de la nazioj kaj la monaĥoj estis forpelitaj ĝis ilia revenrajto post liberigo en 1945. Rein estis la fonda domo de Wilhering-konvento proksime de Linz en 1146, de ‎Abatejo Stična (en Slovenio; en 1136) kaj poste de Neukloster (Wiener Neustadt) kaj Schlierbach (Distrikto Kirchdorf an der Krems). La 19-an de septembro 1276 la abatejo estis la sceno de la fama Rein-ĵuro, kiam la stiria kaj karintiana nobelaro promesis fidelecon al la habsburgano Rudolfo la 1-a antaŭenigante la establadon de la Habsburg-dinastio en Aŭstrio kaj la malevoluon de la bohemiaj regantoj Přemysl Otakar la 2-a. Inter 1950 ĝis 1990 la komunumo ĉe Rein ankaŭ gastigis la ekzilitajn cistercianojn de Hohenfurt-konvento (Vyšší Brod) kien post la falo de komunismo la monakoj reiris. La abatejo ankaŭ gastigis tro ŝtopitajn klasojn de loka gimnazio de la 1950-aj jaroj ĝis la 1970-aj jaroj, kaj pruntedonis parton de siaj kromkonstruaĵoj por la uzo de la Instituto pri artista dekoracio (parto de Teknika universitato de Graz). Aktuale en 2014, la monaĥejo pruntedonis parton de siaj kromkonstruaĵoj al la Federacia gimnazio de Rein.
Konstruaĵoj
La monaĥeja preĝejo kaj monaĥejaj konstruaĵoj estas de romanika origino. Komence de la 17-a jarcento pliiĝo en monaknombroj postulis la vastiĝon de la monaĥejaj konstruaĵoj. La ŝanĝoj, kiuj ĉirkaŭprenis ankaŭ la renovigon de la malnovaj klostreroj, estis aranĝitaj inter 1629 kaj 1632 fare de la arkitekto Bartolomeo de Bosio, kiu konstruis la Novan konventon kun la belega korto kaj renesancaj arkoj. Sub abato Placidus Mailly deciditis plibeligi la preĝejon en barokstilo. La laboro, de la kortega konstruanto Johann Georg Stengg el Graz, estis kompletigita inter 1738 kaj 1747. La freskoj, originante de 1766, estis de Josef Adam von Mölk, kaj la pentraĵo sur la sakrario (pri Adoro de la paŝtistoj) de 1779, estis de Martin Johann Schmidt. Ekde 1786 la monaĥeja preĝejo ankaŭ estis la paroka preĝejo pro la reformoj sekularigaj de Jozefo la 2-a. Ĝi estis levita al basilica minor fare de Johano Paŭlo la 2-a en 1979. La konstruaĵoj estis difektitaj per granda inundo en 1975.
En la somero de 2006 dum riparlaboro en la baroka altarejkapelo arkeologiaj elfosoj estis aranĝitaj fare de teamo de la altlernejo de Graz kaj la fundamentoj de la antaŭa romanika kanonikejo estis malkovritaj, same kiel kelkaj tomboj, inkluzive de tiu de la fondinto mem, margrafo Leopoldo la 1-a de Stirio. La antaŭa baroka sakristio estis nomumita Mario-kapelo la 4an de februaro 2007, ĉar la plej malnova madono-figuro de la abatejo estis metita ĉi tien. La gotika Kruco-kapelo, konstruite inter 1406-1409, memorigas Sanktan Eberhard von Biburg, la salcburgan episkopon kiu dum diplomatia misio mortis en Rein la 22-an de junio 1164.
Aliaj vidindaĵoj inkludas la galerion de la abatoj, enhavantan portretojn de ĉiuj abatoj de 1129 pluen, la Udalriko-preĝejon, la tombo de margrafo Otokaro la 3-a (filo de la fondinto), kaj la monumenton de Ernesto (Aŭstrio). La abatejbiblioteko, konsistanta el pli ol 100.000 eroj, enhavas interalie 390 manuskriptojn kaj 150 inkunablojn, de kiuj la plej konata estas 13-a jarcenta fragmento de Parzival.
Komunumo
El 2007 la komunumo konsistis el dek monaĥoj kaj la abato, Petrus Steigenberger, kiu estis la 56-a abato ekde la fondiĝo. Aktuale en 2014 la komunumo konsistas el dek ses monaĥoj kaj la abato, Christian Feurstein, kiu estas la 57-a abato ekde la fondiĝo. Grava abato estis la koncilia konsilisto Angelus Manse.
14031 Rozyo
14031 Rozyo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la historia elementa lernejo Rozyo, en gubernio Iŝikaŭa. Tiu lernejo estis origine establita en 1794 kiel "Lernejo Komatsu", eduka institucio por la ĝenerala publiko.
Castrejón de Trabancos
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 30,20 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 170 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 115 el 1991. Ĝi distas 69 km de Valadolido, provinca ĉefurbo.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado eble ĉirkaŭ la 9-a jarcento kaj certe sur monteto ĉe la rivero ĉirkaŭ la 11-a jarcento sur strategie defendebla loko. La areo apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En tiu periodo, la separo inter Leono kaj Kastilio faris ĝin landlima kaj fortikita loko, scenejo de ofta militagado. Poste, en la jaro 1265 jam oni registris dokumentojn pri la tiam nomita Villa de Castrilon kiu en la 15-a jarcento estis posedo de la Senjorlando de la familio Fonseca, gravaj kastiliaj nobeloj.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, kaj beto) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la baroka preĝejo de la 18-a jarcento el briko kun novklasikisma ĉefretablo. Krome estas blazondomoj, la urbodomo, kaj ruinoj de iama preĝejo de la Kastelo, ruinigita ekde la Hispana Milito de Sendependigo.
Dorval (exo)
Dorval estas stacio de sur linio exo1 - Vaudreuil-Hudson, situanta en Dorval. La nuna stacio estis malfermita la.
Agiĥano
Agiĥano en Esperanto, sed ankaŭ Aguijan, estas malgranda faboforma korala insulo de la insulĉeno de Nordaj Marianoj en la Pacifika Oceano. Ĝi situantas ĉe 8 km sudokcidente de Tiniano, el kiu ĝi estas separata per la Tiniana Kanalo. Agiĥano kaj la najbara Tiniano kunformas la teritorion de la Tiniana Municipo, unu el kvar ĉefaj politikaj dividoj kiujn enhavas la Nordaj Marianoj.
Eksteraj ligiloj
From the website http://www.uscg83footers.org/new_page_8.htm - Vessel corrected to be the Coast Guard Cutter 83525 Researched by Larry Richter, USCG Ret
24318 Vivianlee
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Vivian Alice Lee, kiu gajnis en 2008 la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Vista Ridge High School de Cedar Park (Teksaso, Usono).
Nižná (distrikto Tvrdošín)
Nižná [niĵnA], (hungare Nizsna [niĵna]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Nižná etendiĝas en valo de Oravo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Dolný Kubín-Tvrdošín. La lasta urbo troviĝas je 4, Dolný Kubín je 22 km.
Historio
Tiu loko estis loĝata jam dum la pratempoj. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1420 en slava formo "Nissne Ves". En 1624 oni komputis tie 440, en 1715 505, en 1778 717 vilaĝanojn. En 1686 la unuigita pola-litova armeo detruis la vilaĝon. En 1828 1179 vilaĝanoj loĝis en 183 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nizsna 910 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Tvrdošín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la socialismo fabriko pri televizioj (mallonge OTF) ekfunkciis. En 2001 vivis en Nižná 4073 homoj, (4000 slovakoj).
Lipany (apartigilo)
Lipany estas nomo por kelke da lokoj en Ĉeĥio kaj Slovakio:
Platycercinae
Taksonomio
Tribo Pezoporini: Tribo Platycercini (larĝvostaj papagetoj):
Buvilly
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Jura, nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dole kaj al la kantono Poligny.
Demografio
fonto: Insee
1841 Masaryk
1841 Masaryk estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Cibela grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Turnianska Nová Ves
Turnianska Nová Ves, hungare Tornaújfalu estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Nová Ves kaj újfalu signifas: nova vilaĝo.
Bošany
Bošany, hungare Bossány [boŝAnj], germane Boschan [boŝan] estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio. Ankoraŭ vilaĝeto apartenas al la municipo.
Situo
Bošany situas laŭ maldekstra bordo de Nitra (rivero), laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Topoľčany-Partizánske. La unua urbo troviĝas je 7, la lasta je 12, Bratislavo je 122 km-oj.
Historio
Bošany formiĝis en 1925 en Ĉeĥoslovakio, tiam unuiĝis la 2 sube menciitaj vilaĝoj. Dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 ĝi apartenas al Slovakio. En 2001 vivis en Bošany 4308 homoj, (4257 slovakoj).
Nagybossány/Veľké Bošany
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1183 en formo "Bossan", la jam aparta vilaĝo en 1411 laŭ tiama hungara ortografio "Nogbassan". En 1828 loĝis tie 874 vilaĝanoj en 124 domoj. En 1866 uzino pri ledoj ekfunkciis, kiu estis la plej granda en Hungara reĝlando. En 1872 kaj en 1903 incendioj okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagybossány 1543 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko.
Kisbossány/Malé Bošany
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1277, en 1376 laŭ tiama hungara ortografio "Kysbassan". En 1778 loĝis tie 180 vilaĝanoj en 25 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisbossány 224 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitrazsámbokrét, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko.
15843 Comcom
15843 Comcom estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo, Japanio).
31642 Soyounchoi
31642 Soyounchoi estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita far'de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research), la, elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Soyoun Choi, finalistino en 2015 de la Broadcom MASTERS : konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de mezlernejoj, pro ŝia projekto pri konduta kaj socia sciencoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Viera Charter School de Melbourne (Florido).
Kontraŭtriunuismo
Kontraŭtriunuismo estas termino indikanta la neadon de la kristana Sankta Triunuo. Laŭ la kristanaj triunuistoj Dio estas unusola kiu, tamen, manifestiĝis en tri realaj distinktaj personoj, Patro, Filo kaj Sankta Spirito: tia estas la konfeso de la plej grada parto de la kristanaj eklezioj. Ekzistis kaj ekzistas ankaŭ hodiaŭ kristanaj grupoj netriunuistaj, kiel ekzemple mormonoj kaj Atestantoj de Jehovo, kiuj rejextas la Kredokonfeson nicea-konstantinopolan (325) kaj Unuan koncilion de Konstantinopolo (381), referencantajn al arianaj disputoj.
Iuj grupoj de "kontraŭtriunuistaj" konfesas ankaŭ la diecon de Jesuo kaj de la Sankta Spirito sed identigas tiujn du kun la sama Dio-Patro en la apartaj situacioj, subtenante ke la triunua doktrino estas elpensaĵo eksterbiblia.
Kontraŭtriunuistoj de la unuaj kristanaj jarcentoj
Ekzistis kaj eskzistas nombraj malsamaj vidpunktoj pri la rilatoj inter la Patro, Filo kaj Sankta Spirito (markitaj kiel herezaj ĉe la ortodoksa granda eklezio). Ili estas:
Modernaj kontraŭtriunuistoj
La Reformacio estis tenace “triunuista”. Sed iuj devenprotestantaj grupoj kritikis la triunuecan formuladon. Inter ili:
Nuntempaj Kristanaj Eklezioj netriunuistaj
Krom la Atestantoj de Jehovo kaj Mormonismo, ili estas:
Ĉiuj tiuj grupoj havas sian apartan kritikon kontraŭ triunuismo, sed ĉiuj reĵetas la la triunuan kristanan doktrinon.
Judismo kaj Islamismo
La trinunua doktrino estas tipa dogmo de la kristanismo kiu kontrastas kun la aliaj abrahamaj rerligioj, nome judismo kaj Islamismo: la unuaj tute reĵetas la dian mision de Jesuo, La duaj akceptas Jesuon kiel profeton, sed homan kiel Mohamedon, sed reĵetante lian diecon. Multaj ene de judismo kaj islamismo akuzas la triunuistajn kristanojn pri politeismo, nome konfeso pri tri dioj, anstataŭ pri unusola. Islamanoj subtenas tion ĉar Alaho estas absoluta (tawhìd).
Obĵetoj kontraŭ la monoteisma/triunua doktrino
La kritiko, inkluzivasnta ankaŭ ĝian misterecon, akuzas pri evidenta paradosko en kiu estas dirate ke la personoj de Dio komplete kundividas komunan dian substancon, nome la Dia Esto kaj tamen ne partoprenas en la identeco de ĉiu. La kritikistoj reĵetas tiun doktrinon ĉar iii opinias ke tiu instruaĵo, difinita fundamenta, mankus de la biblia rekta apogo. Kiu, male, konfesas tiun ortodoksan doktrinon rekonas la mankon de rekta kaj formala subporto en la Malnova Testamento, sed ne en la Nova Testamento, ĉar la triunua doktrino estas revelaciita kun la alveno de Jesuo Kristo. La debato do emas disvolviĝi ĉirkaŭ la problemo de la dieco de Jesuo Kristo. NB. La relativaj diskuttoj de la bibliaj tekstoj troveblas en la tiutemaj vikipediaj artikoloj.
Teorioj pri la politeisma influo al la formado de la triunua doktrino
Kelkaj kristanaoj netriunuistoj opiniis ke la Triunuo estas influaĵo kaj imitaĵo de la paganaj triadoj, akceptitaj por pliefike influi sur la paganaj popoloj. Kaj pri tio ili akuzas spite de la pruvo ke la antikva kristana eklezio interpretis kiel pagana la ideon pri tri dioj, nome ke ankaŭ Jesuo estus alia Dio, malsupera laŭnature al la unika kaj ĉiupova Dio. Tia estis la doktrino de Ario kiu faris Jesuon potenca estulo sed ne ĉiupova: kiel la dioj de la klasika epoko. Kaj spite ke la antikva eklezio konfesis, senhezite kaj energie, la unuan ordonon (Dekalogo[): “Ne havu alian dion ĉe Mi”.
-86
En la jaro 86 antaŭ Kristo okazis, interalie:
Listo de senatanoj de Bas-Rhin
Senatanoj de 1927 ĝis 1935
Michel Diebolt-Weber (Demokrato) kaj Frédéric Eccard (Demokrato) estis reelektitaj kaj tri novaj senatanoj estis elektitaj :
Senatanoj de 1935 ĝis 1940
Hubert de Andlau de Hombourg, Jean de Leusse kaj Eugène Muller estis reelektitaj kaj du novaj senatanoj anstataŭis Michel Diebolt-Weber kaj Frédéric Eccard :
Senatanoj de 22-a de septembro 1968 ĝis la 24-a de septembro 1977
Organizitaj sekve de gaŭlista triumfo per la balotoj de 1968, la senatanaj balotoj grande surprizis, la centrisma listo MRP konservis siajn kvar seĝojn, kiam ĉiuj gaŭlistaj kandidatoj perdis sufiĉe klare.
Senatanoj de 25-a de septembro 1977 ĝis la 27-a de septembro 1986
Fronte al rezigno de tri el la kvar elirantaj senatanoj - nur Louis Jung decidis rekandidatiĝi - la listo de la unuiĝo CDS-RPR prezentis grandan renoviĝon, tiom politike kiom persone, kaj facile konkeris la kvar seĝojn.
Senatanoj de 28-a de septembro 1986 ĝis la 24-a de septembro 1995
Kondukataj de la elirantaj senatanoj, gravaj politikistoj de la departemento kaj de la regiono, Daniel Hoeffel prezidanto de la Departementa Konsilio, kaj Marcel Rudloff, prezidanto de la Regiona Konsilio kaj urbestro de Strasbourg, kaj de la elirantaj senatanoj, Louis Jung kaj Paul Kauss, la listo de unuiĝo UDF-RPR grandege sukcesis. Ĉiu el la kvar kandidatoj arigis pli ol 80 % de la voĉoj.
Senatanoj de 24-a de septembro 1995 ĝis la 26-a de septembro 2004
Organizitaj iom post la prezidentaj kaj municipaj balotoj de 1995, markitaj per granda renoviĝo de la anaro de la "grandaj balotantoj", la sentanaj balotoj estigis malmultajn surprizojn. La listo de unuiĝo UDF-RPR, kondukata de la eliranta senatano kaj "estro" de la departemento, Daniel Hoeffel, sukcesis elektigi siajn kvar membrojn, malgraŭ intensa dekstra konkurenco.
Senatanoj ekde la 26-a de septembro 2004
La senatanoj de Bas-Rhin elektitaj la estis nuligitaj la  de la Konstitucia Konsilio. Ilis ĉiuj estis reelektitaj la :
Reta topologio
La partigo kaj ligiloj de ekzemple komputiloj en reto, aŭ ekzemple telefoncentraloj en telekomunikada reto oni nomas retan topologion. Tio ĉi do estas la maniero kiel la komputiloj aŭ telefoncentraloj estas reciproke ligitaj. Oni distingas la jenajn specojn: maŝreto, stelreto, busreto, ringoreto kaj arboreto.
Ofte pluraj sistemoj estas samtempe uzataj. Ekzemple, ĉe telefoncentraloj la nodocentraloj estas ligitaj per maŝreto, sed la fincentraloj estas ligitaj kun la uzantoj per stelreto. Esceptoj estas la rektaj linioj kiuj estas metitaj inter apudaj fincentraloj kiam estas multe da trafiko, por senbalastigi la reton.
Charbonnières-les-Bains (stacidomo)
Charbonnières-les-Bains estas franca stacidomo situanta en Charbonnières-les-Bains en departemento  (Metropolo Liono), regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Depost septembro 2012, la stacidomo estas priservata de Tramtrajno de Liono.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lyon-St-Paul - Montbrison (782000).
Flughaveno Hahn
La flughaveno Hahn, "Flughafen Hahn" respektive "Flughafen Frankfurt-Hahn", "Hahn Airport" respektive "Frankfurt Hahn Airport", estas origine usona armea, ekde la jaro 1993 civila flughaveno en la federacia lando Rejnlando-Palatinato en la okcidenta parto de Germanio. Ĝia IATA-kodo estas HHN, la ICAO-kodo EDFH.
La nomo "Frankfurt-Hahn" estas varba nomo, pri kiu longe jure batalis la flughavena kompanio, ĉar ĝi sugestas proksimecon al la konata internacia flughaveno Frankfurta; tamen ĝi estas iom misgvida, ĉar la urbo Frankfurto-ĉe-Majno de la flughaveno Hahn foras pli ol 120 kilometrojn ... same bone la flughaveno teorie povus nomiĝi "Kolonjo-Hahn", "Belgio-Hahn" aŭ "Luksemburgio-Hahn".
Temas pri la kvara plej granda kargoflughaveno de Germanio, kaj krome pri la plej rapide kreskanta pasaĝera flughaveno de la ŝtato: Precipe malmultekostaj flugkompanioj ofertas flugojn de ĉi tie, kaj kvankam ĝi ne tre proksimas al iu metropola regiono, por multaj pasaĝeroj indas alvojaĝi pli grandajn distancojn per buso aŭ aŭto kaj lasi sian veturilon en kompare multekosta parkejo, ĉar ĉiukaze malalta prezo por la flugo mem rekompensas pri la penoj. Aparte la irlanda flugkompanio Ryanair ofertas multajn flugojn – por tiu kompanio la flughaveno post la brita flughaveno London-Stansted estas la dua plej granda flugocentro.
La flughaveno Hahn kovras areon de 560 hektaroj. Dum la jaro 2006 transportiĝis entute 3.704.633 pasaĝeroj kaj aldone 266.000 tunoj da kargo. 39.619 flugoj startis aŭ finiĝis ĉi tie.
Geografio
La flughaveno troviĝas 503 metrojn super la marnivelo sur altebenaĵo de la mezalta montaro Hunsrück sur la teritorio de la distrikto Rhein-Hunsrück, sed tre proksime ankaŭ al la distriktoj Bernkastel-Wittlich kaj Cochem-Zell. La areo situas iom sur la teritorio de la komunumo Hahn, sed grandparte sur tiu de la komunumo Lautzenhausen [prononco "Laŭcnhaŭzn"]. Pri la fakto, ke la flughaveno tamen ne nomiĝas "Lautzenhausen", estas du teorioj: la unua aludas al tio, ke por la usonanoj, kiuj starigis la flughavenon, la vorto Hahn estis multe pli facile prononcebla, sed la dua, pli fakta, substrekas, ke origine la flughaveno estis planata iom pli proksime al la vilaĝo Hahn, kaj oni lasis la originan nomon, kiam la planado konkretiĝis.
La fluga centro estas atingebla pere de la federaciaj vojoj 50, 327 kaj 421, kaj krom el la federaciaj landoj Rejnlando-Palatinato kaj Sarlando plus la metropolaj regionoj ĉirkaŭ la urboj Kolonjo kaj Frankfurto-ĉe-Majno bone atingeblas ankaŭ el Luksemburgio, nordorienta Francio kaj orienta Belgio. Plej proksimaj iom grandaj urboj estas Trier, Koblenz kaj Mainz.
Ekesto
Post la Dua Mondmilito, la franca armeo okupanta tiun parton de Germanio dum la jaro 1951 komencis konstrui flughavenon, kiun poste transprenis la usona aviada armeo United States Air Force. Kiam post la unuiĝo de Germanio de la jaro 1990 la okupantaj armeoj usonaj, britaj, francaj kaj sovetuniaj retiriĝis el la ŝtato, oni decidis transdoni la flughavenon por civila utiligo, kaj trakonstruis ĝin por uzo kiel internacia kaj pasaĝera kaj karga flughaveno.
Kontraŭe al la flughaveno Frankfurta, kiu situas centre en la metropola regiono ĉirkaŭ la urbo Frankfurto-ĉe-Majno, kie do tre proksime vivas multaj homoj kaj sekve ne permesatas noktaj flugoj, la flughavenon Hahn ĉirkaŭas nur etaj vilaĝoj kun tre malmultaj loĝantoj, kaj tial oni donis al ĝi esceptan permeson pri ankaŭ noktaj flugoj, kio signifas grandan kapaciton pri flugoj. La unua civila pasaĝera flugo de tie startis la 22-an de majo 1993 al la insulo Majorko en la Mediteranea Maro.
Raŝto
Geografio
Raŝto situas sur ebenaĵo en norda parto de la lando tre proksime de Kaspia Maro.
Ekonomio
Raŝto estas industriigita urbo.
Klimato
Raŝto havas subtropikan klimaton. Jare pluvas po 1355 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. Dum julio kaj aŭgusto la temperaturo atingas la 30°C-ojn. Vintre tio falas ĝis frostopunkto.
Trafiko
Raŝto havas internacian flughavenon. Haveno funkcias laŭ Kaspia Maro en la proksimeco. Estas grava vojo al Azerio.
NGC 4002
NGC 4002 (aliaj indikoj — MCG 4-28-104, ZWG 127.116, KCPG 312A, PGC 37635) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
17860 Roig
17860 Roig estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la brazila astronomo Fernando Virgilio Roig, de la Nacia Observatorio de Rio-de-Ĵanejro, konata pro liaj rezultoj pri la Malpleno de Hecuba (orbita resonanco 2 : 1 kun Jupitero) kaj estas kunaŭtoro de metodo por kalkuli la proprajn orbitajn elementojn de la trojanoj de Jupitero.
István Somkúti
István Somkúti [iŝtvAn ŝomkUti], laŭ hungarlingve kutima nomordo Somkúti István estis hungara kameraisto, filmreĝisoro, fotisto, raportisto. Lia origina familia nomo estis Sovisráth (laŭ pola ortografio Sowizdrzal), lia familia nomvarianto (erare) estis Somkuti, lia neuzita persona nomo estis Sámuel.
Münsterlingen Spital (stacidomo)
Münsterlingen Spital estas fervoja stacidomo en Münsterlingen, Svislando.
Endemiaj birdoj
Rilate al birdoj la termino "endemia" aludas al ĉiu ajn specio troviĝanta nur en specifa geografia areo. Ne estas supra limo por la aregrando; ne estus pro tio malĝuste diri, ke ĉiuj birdospecioj estas endemiaj de la Tero. Sed fakte la plej grandaj kaj plej ofte konsiderataj areoj estas komune landoj (ekz. novzelandaj endemioj), spite diferencojn inter tre grandaj landoj kiaj Rusio, Ĉinio aŭ Brazilo kaj malgrandaj kiaj Liĥtenŝtejno aŭ Singapuro, aŭ zoogeografiaj regionoj kaj subregionoj (karibiaj endemioj).
Diversaj taksonoj
La endemioj estas partikulare rimarkindaj, kiam ne nur specifa specio estas limigita al difinita areo, sed tuta supera taksono (ekzemple genro, familio aŭ eĉ ordo).
Preskaŭ ĉiuj ordoj estas reprezentataj en almenaŭ du kontinentoj. La ordoj kun plej limigita distribuo estas la Kolioformaj birdoj (de Subsahara Afriko) kaj Tinamoformaj (de Centra kaj Suda Ameriko).
En la nivelo de familio, endemioj plie oftas. Ekzemploj estas jenaj:
István Somkúti
István Somkúti naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis en decembro de 1973 ie en Usono.
Endemiaj birdoj
Laŭ landoj
La eldonejo Lynx publikigis interesan liston de landoj kaj ties endemiaj birdoj, el kiu eblas elsarki interesajn faktojn:
Podbiel
Podbiel (hungare Podbjel) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
István Somkúti
Biografio
István Somkúti devenis el pola familio. Li lernis en sia naskiĝurbo, poste li lernis la filmadon en Budapeŝto kaj Parizo en 1912. Dum la 1-a mondmilito li estis fotisto kaj raportisto, poste li plulernis la filmadon en Berlino. Post ne gravaj laborlokoj li laboris ekde 1925 en filmproduktejo en Budapeŝto, kie li faris precipe novaĵfilmojn. Li edziĝis en 1931, baldaŭ li havis 2 filojn. Li daŭris la kreojn de novaĵfilmoj ankaŭ dum la nazia erao, tial depost 1945 li estis malpermesita de la filmado. Pri la plia vivo mankas informoj, sed estas fakto, ke en 1964 li migris al Indianao. Li ricevis premion en 1938.
Podbiel
Situo
Podbiel etendiĝas ĉe kunfluejo de pli granda kaj malgranda rojoj, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Dolný Kubín-Tvrdošín. La lasta urbo troviĝas je 5, Dolný Kubín je 25 km.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la ferepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1564 en formo "Podbella". En 1624 oni komputis tie 230 loĝantojn. En 1778 435 vilaĝanoj (kune kun 2 nobelaj familioj) loĝis tie, en 1828 942 vilaĝanoj loĝis en 143 domoj. En 1803 oni komencis minadi feron kaj inter 1836-1864 fandoforno funkciis. En 1831 pro ĥolero 80 vilaĝanoj mortis. En 1833 lernejo konstruiĝis. En 1885 incendio okazis. Fine de la 19-a jarcento multaj migris al Ameriko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Podbjel 858 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Tvrdošín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Podbiel 1218 homoj, (1212 slovakoj).
János Péter (pupaktoro)
PÉTER János [pr. pe:ter] estis rumanuja hungara pupaktoro naskiĝinta en Zalău la 7-an de novembro 1935 kaj mortinta Koloĵvaro la 26-an de decembro 1988.
Lia kariero
János Péter estis fondintano de la Pupteatro de Kluĵo kaj de la grupo MIM 7.
Sagrajas
Sagrajas estas submunicipo de la municipo hispana de Badajoz, apartenanta al la provinco Badajoz (regiono Ekstremaduro).
Situo
Estas situanta je 10 kilometroj de la urbo Badajoz laŭ la regiona ŝoseo EX-209 de Badajoz al Mérida tra Montijo. La najbaraj setlejoj estas Gévora kaj Novelda del Guadiana.
Demografio
Tiu vilaĝo estis kreata dum la reĝimo de Francisco Franco laŭ la nomata Plan Badajoz. En la jaro 1956 alvenis la unuaj loĝantoj el totalo de 100 familioj kiuj setlis en tiu nova vilaĝo, sen pavimitaj stratoj, sen elektro, sen akvoprovizo, kiuj poste vidis kiel la vilaĝo iĝis kia estas aktuale.
En la aktualo Sagrajas havas 631 loĝantojn, el kiuj 328 viroj kaj 303 virinoj.
Tomoaki Komorida
Tomoaki Komorida (小森田 友明, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka, Oita Trinita, Montedio Yamagata, Vissel Kobe, Roasso Kumamoto, Persela Lamongan kaj Giravanz Kitakyushu.
Administra kaj teritoria evoluo de Ostrava
La statuta urbo Ostrava trairis de fino de la dua mondmilito tra ŝtorma evoluo ne nur en flanko de ekonomia, politika aŭ socia, sed ankaŭ tra teritoria kaj administra. La evoluon de urbo antaŭ la dua mondmilito kaptas artikolo Granda Ostrava.
1945–1946
Dum liberigaj bataloj kaj post ties finigo la administradon de Moravia Ostrava kaj la ĉirkaŭaj municipoj prenis lokaj naciaj komitatoj (LNK). Ostrava magistrato agadanta ĝis la 29-a de aprilo 1945 estis nuligita kaj la 2-an de majo 1945 anstataŭigita per dumtempa nacia komitato. Tiu havis dek tri membrojn, kiuj reprezentis komunistan partion, social-demokratan partion, nacie-demokratan partion kaj popolan partion. En ties frunto staris koministo Josef Lampa. La komitato solvis ĉiujn demandojn rilataj al la renovigo kaj la vivo de Moravia Ostrava. Kvanto de taskoj, per kiuj li estis surŝutita, postulis ties ampleksigon.
La 22-an de majo 1945 okazis destinanta kunveno de laŭorda LNK. LNK havis 26 membrojn kaj ties prezidanto fariĝis komunisto Josef Kotas. La ĝenerala asembleo de LNK estis la 11-an de junio 1945 ampleksigita al 60 membroj kaj la 2-an de julio 1945 komencis labori dudekmembra konsilantaro de LNK.
Senpere post la liberigo estis en la eksaj municipoj aligitaj al Moravia Ostrava kaj en kelkaj lokaj partoj difinitaj propraj LNK, sed kiuj funkciis sen leĝa bazo. Laŭ registara ordono numero 4/1945 Sb. devis en ĉiu municipo esti sole unu LNK. La konsilantaro de LNK en Moravia Ostrava tial per sia decido el la 6-a de julio 1945 ŝanĝis tiujn ĉi LNK al helpaj naciaj komitatoj (HNK), kiuj estis subigitaj al ĝi.
HNK estis rolintaj gravan rolon en la semajnoj post la liberigo. Dank' al bona kono de la lokaj rilatoj ili kapablis solvi la problemojn de homoj pli bone ol la "granda" LNK. Sed iliaj reprezentantoj ne estis kontentaj kun negrandaj rajtoj, kiujn la konsilantaro komisiis al ili, tial ili akceptis memorandumojn, kiujn ili sendis al la registaro kaj al ministerio de enlando. Ili postulis en ili pli grandan memstarecon kaj decentraligon de la urba administracio ĝis nivelo de LNK en la unuopaj kvartaloj.
La dekreto ankaŭ establis branĉan oficon de Moraviasilezia landa nacia komitato en Moravia Ostrava (LaNK), sub kiun falis administraj distriktoj Bílovec, Bruntál, Fryštát, Frývaldov, Hlučín, Nový Jičín, Krnov, Místek, Opava-venkov, Český Těšín kaj plu la statuta urbo Opava kaj Moravia Ostrava. La ostravaj HNK estis komisiitaj per administado de la teritorioj, sur kiuj ili kreiĝis.
1946–1949
Pro nepripensita decido de la centraj ŝtataj organoj estis al la 1-a de julio 1946 nuligitaj HNK, kvankam ili dum sia unujara ekzistado bone pruviĝis. La 10-an de julio 1946 okazis difinanta kunveno de Nacia komitato de la statuta urbo Moravia Ostrava.
Per dekreto de la ministerio de enlando numero 1522/1946 Ú.l. el la 28-a de junio 1946 Moravia Ostrava alinomiĝas je Ostrava, kion pli poste konfirmis proklamilo numero 123/1947 Sb. Estis tiel forigita post la aliĝo de la sileziaj municipoj la arĥaika markigo de la statuta urbo.
Ostrava tiutempe konsistis el la dek naŭ eksaj memstaraj municipoj, kies katastraj teritorioj estis kiel la lokaj partoj markitaj per numeroj. Kiel la dudeka loka parto estis envicigita ankaŭ la eksa loka parto de municipo Zábřeh nad Odrou, Hulváky.
Per proklamilo de la ministerio de enlando numero 1903/1946 Ú.l. estis kun valideco ekde la 1-a de novembro 1946 eldonita Dumtempa organiza ordeno de la statutaj urboj. La naciaj komitatoj de la statutaj urboj estis alinomitaj per ĝi je Centraj naciaj komitatoj (CNK).
Kelkajn nuligitajn HNK anstataŭigis periferiaj konsilantaroj (PK) destinitaj en tiuj ĉi randaj partoj de la urbo:
Pro reciproka konkursemo de kelkaj partoj estis ankoraŭ establitaj por intermita tempo helpaj oficejoj de la periferia konsilantaro I. en Nová Bělá, Výškovice kaj Kunčičky, kaj plu helpa oficejo de CNK en Muglinov. Sed nekompreneble ne estis la periferiaj konsilantaroj establitaj en la grandaj kvartaloj, kiel estis Mariánské Hory, Moravia Ostrava, Přívoz, Vítkovice kaj aliaj.
1949–1954
Post februara renverso okazis akcepto de la tuta vico de novaj leĝaj preskriboj (precipe de konstitucio kaj leĝo pri regiona establo). Ekde la 1-a de januaro 1949 pereis branĉa ofico de LaNK en Ostrava kaj ĝian funkcion transprenis nove destinita Regiona nacia komitato en Ostrava (RNK). En ties administracian distrikton apartenis distriktoj Bílovec, Český Těšín, Fryštát, Hlučín, Nový Jičín, Krnov, Místek kaj Opava-provinco, plu poste la eksaj statutaj urboj Opava kaj Ostrava. Ekde la 1-a de februaro 1949 estis establita distrikto Ostrava kun sidejo en Ostrava, kiun kreis la ĉirkaŭaj 25 municipoj.
En la regionaj urboj poste laŭ propono de la ostrava CNK okazis kreo de la unuopaj naciaj komitatoj (UNK). Tiuj plenumis funkcion de la distrikta nacia komitato (DNK) kaj samtempe ili funkciis kiel LNK por la urbo, en kiu ili havis la sidejon. Sole brno kaj Bratislavo (kaj memkompreneble ankaŭ la ĉefurbo Prago) ne havis UNK.
Ŝanĝiĝis ankaŭ la nombro de la periferaj konsilantaroj:
La grandaj urbaj kvartaloj kiel Mariánské Hory, Ostrava-mezo, Přívoz, Silezia Ostrava kaj Vítkovice ĝistaendis la periferiajn konsilantarojn nur en la 2-a duono de la jaro 1951.
1954–1957
Konstitucia leĝo pri la naciaj komitatoj numero 12/1954 Sb. el la 3-a de marto 1954 principe ŝanĝis la funkciadon de la naciaj komitatoj. Tiuj estis nove proklamitaj kiel balotataj lokaj organoj de la ŝtata potenco, kiujn difinas la civitanoj pli aĝaj ol dekok jaroj en sekretaj balotoj por tempo tri jaroj. Referaĵoj estis anstataŭigitaj per rezistmovadoj kaj administracioj.
Per registara ordono numero 16/1954 Sb. estis limoj de la ostrava distrikto disvastigitaj je municipoj Poruba kaj Bílovec. la urbaj kvartaloj Nová Bělá, Stará Bělá kaj Výškovice memstariĝis kaj kiel la memstaraj municipoj ili estis ankaŭ enmembrigitaj en la ostravan distrikton.
La ĝisnuna UNK estis ŝanĝita je urba nacia komitato (UNK), kiu fakte transprenis laboron de DNK, dum funkcion de LNK sur teritorio de la urbo devis plenumi periferaj naciaj komitatoj (PNK). Sed tiuj reale havis nur limigitan leĝpovon.
1957–1960
En la dua duono de la jaro 1956 UNK kaj RNK okupiĝis per konsideroj pri nova membrigo de Ostrava. La registaro konsentis kun la prezentita propono (la registara ordono numero 9/1957 Sb.) kaj tial ekde la 20-a de majo 1957 estiĝis du novaj administraj distriktoj: Ostrava-urbo kaj Ostrava-provinco. Hrabová fariĝis memstara municipo de la distrikto Ostrava-provinco. Poruba, Pustkovec kaj Třebovice kuniĝis en unu municipon kun nomo Poruba kaj komune kun Svinov ili estis enmembrigitaj en Ostravon kiel novaj urbaj kvartaloj Ostrava-Poruba kaj Ostrava-Svinov.
1960–1971
Ekde la 1-a de julio 1960 okazis surbaze de la konstitucia leĝo pri balotoj en reprezentejaj korpusoj numero 35/1960 Sb. kaj laŭ pluaj tiutempe akceptitaj leĝoj al la ŝanĝoj en organizado de la teritoria administrado. Estis nuligita distrikto Ostrava-provinco kaj ĝiaj municipoj aldonitaj en la ĉirkaŭajn distriktojn Frýdek-Místek, Karviná kaj Opava. La memstaraj municipoj Bartovice, Hrabová kaj Martinov estis enmembrigitaj kiel lokaj partoj de Ostrava. Al la katastra teritorio de Ostrava estis ankaŭ aligita parto de la katastro de Petřkovice kaj Stará Bělá (la t.n Paseky). Al la urba kvartalo Vítkovice estis aligita la katastra teritorio Zábřeh-VŽ. la nombro de la urbaj rondoj sinkis el dek ses al ok.
En la jaro 1965 estis enkadre de planata konstruado de Suda Urbo komencita konstruado de nova loĝkvartalo en Výškovice. Ĉi tiea LNK estis tial ŝanĝita al PNK kun markigo Ostrava IX – Výškovice.
Nacia asemble eldonis la 1-an de decembro 1967 sub numero 190/1967 Sb. Modelan statuton de la urbaj naciaj komitatoj. Surbaze de tiu ĉi statuto aperis la 29-an de aprilo 1969 leĝo pri urbo Ostrava (numero 40/1969 Sb.), kiu ekvalidis la 1-an de julio 1969. Laŭ tiu ĉi leĝo Ostrava estis memstara teritorie-administra unuo kreita de 25 urbaj partoj (el hodiaŭa vido estis menciataj lokaj partoj). En ĉiuj kazoj temis pri la eksaj memstaraj municipoj kaj la lokaj partoj Hulváky kaj Paseky. Organo de la ŝtata administrado fariĝis Nacia komitato de urbo ostrava (NKUO), kiu estis direktata rekte de la registaro. Frunte de NKUO staris primatoro. La divido de Ostrava en naŭ partojn restis konservita.
1971–1990
Post novembraj balotoj en la jaro 1971 NKUO decidis, ke Ostrava dividiĝos en kvar urbajn partojn:
Noto: En literaturo ne estas indikita la sorto de k. t. Michálkovice. Zábřeh-Hulváky estas jam menciata nur kiel Hulváky.
Ekde la 1-a de januaro 1975 estis al Ostrava aligitaj kiel lokaj partoj municipoj Stará Bělá, Nová Bělá kaj Proskovice, kies UNK subigis rekte al NKUO. Nur ekde la 6-a de aprilo 1976 tiuj ĉi partoj estis enmembrigitaj en urban parton Ostrava 3.
Ekde la 24-a de aprilo 1976 okazis plua disvastigo de Ostrava. El la diskrikto Opava estis kiel la lokaj partoj de Ostrava aligitaj municipoj Antošovice, Hošťálkovice, Koblov, Krásné Pole, Plesná, Lhotka u Ostravy kaj Petřkovice; el distrikto Nový Jičín poste Polanka nad Odrou.
Tiuj ĉi teritoriaj ŝanĝoj estis ofice projekciitaj en Centra buletino de ĈSR numero 10/1976 kun valideco ekde la 6-a de aprilo 1976. Tiu ĉi preskribo ankaŭ ŝanĝis la nomon Lhotka u Ostravy je Lhotka, Zábřeh nad Odrou je Zábřeh kaj Polanka nad Odrou je Polanka.
Noto: Ĉi tie indikataj k. t. Paseka estas verŝajne la eksa loka parto Stará Bělá-Paseky.
Al la 1-a de januaro 1983 okazis reguligo de administracia limo inter la distriktoj Ostrava-urbo kaj Frýdek-Místek en loka parto Polanka kaj inter la distriktoj Ostrava-urbo kaj Nový Jičín en loka parto Polanka kaj Krásné Pole.
Al la 1-a de julio 1983 estis el la urba parto Ostrava 1 elmembrigita parto de Vítkovice kaj kunigita kun la dua parto en urba kvartalo Ostrava 3. Samtempe pereis la loka parto Paseka per kunigo kun la loka parto Zábřeh. Plu okazis alinomigo de loka parto Kunčice nad Ostravicí je Kunřice.
Al la 1-a de januaro 1984 estiĝis nova loka parto Dubina en la urba kvartalo Ostrava 3.
1990–1994
La 14-an de septembro 1990 NKUO decidis, ke Ostrava estos dividita en 22 urbopartojn, nome kun valideco ekde la 24-a de novembro 1990. Al la sama dato estis finita la agado de NKUO. Estiĝis anstataŭ ĝi Ofico de urbo Ostrava, kiu transprenis fakte la tutan agendejon. Post nuligo de Nordmoravia regiona nacia komitato estis kreita Distrikta ofico Ostrava-urbo, kiu transprenis ankaŭ malgrandan parton de la agendejo de la eksa NKUO. La Oficejo de urbo Ostrava kaj Distrikta ofico Ostrava-urbo estis kunigitaj al la 30-a de junio 1992 en Magistraton de urbo Ostrava (MUO).
1994–nuntempo
Ekde la 1-a de januaro 1994 de Poruba apartiĝis la plej juna urboparto - Plesná. Ostrava tiel nuntempe dividiĝas en 23 urbopartojn.
Lamporo
Lamporo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Verĉelo de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Bernardo de Menthon (aŭ de Aosto), kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Crescentino, Livorno Ferraris kaj Saluggia.
Double Confession
Double Confession ("Duobla Konfeso") estas brita krima filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Ken Annakin. Double Confession estis originale filmita en la angla lingvo.
En la filmo interalie aperas la aktoroj Derek Farr, Joan Hopkins kaj Peter Lorre.
La filmo entute daŭras 80 minutojn.
Chen Ning Yang
Chen Ning YANG (22-an de septembro 1922, Hofei, Anhwei, Ĉinio) estas ĉindevena usona teoria fizikisto, kiu ricevis en 1957 Nobel-premion pri fiziko kun Tsung-Dao Lee pro esploroj pri leĝoj de pareco kaj aliaj gravaj malkovrojn pri bazaj korpuskloj.
Lia patro estis matematika profesoro en proksimo de Peking, en la Ĉinghua Universitato. Li diplomiĝis en Kunming, en la Sudokcidenta Universitato en 1944, poste ricevis stipendion en 1946 en Usono, en la Ĉikaga Universitato.
Li doktoriĝis pri kernofiziko, poste laboris unu jaron en Ĉikago, kie lasistento de Enrico Fermi.
Yang laboris ekde 1949 en Princeton (New Jersey) en Institute for Advanced Study, oni nomumis lin en 1955 al profesoro de la instituto. Li ricevis la usonan ŝtatanecon en 1964.
Li havis gravajn rezultojn en la teorio pri la malforta interefiko. Oni tion pensis kaŭzo de disisĝo de la bazaj korpuskloj. Oni malkovris en 1953 la K-mezonon, kiu montris diversajn disiĝojn.
Lee kaj Yang malkovris en 1956, ke ne ekzistas eksperimenta pruvo pri resto de la pareco en la malfortaj interefikoj.
Yang estis ekde 1965 profesoro de la Novjorka Ŝtata Universitato.
1842 Hynek
1842 Hynek estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo (Germanio).
Rai Isoradio
Rai Isoradio estas itala aŭtovoja konsila radio-servo dediĉita al liverado de ĝisdatigitaj trafikraportoj (konataj kiel Onda Verde) kaj veterraportoj disponigitaj fare de Aeronautica Militare, publikservaj anoncoj de diversaj registaraj kaj publikaj organizoj, fervojaj informoj de Ferrovie dello Stato, novaĵbultenoj de GR1, TG1 kaj TG3, kaj muziko.
Crato Hofmann
Craft Hofmann Crato (naskiĝis en Udenheim, 1450 - mortis en Udenheim, en la 1501) estis germana humanisto, filologo kaj rektoro de la Latina Lernejo en Schlettstadt kaj dum kelka tempo li aktivis kiel kuracisto.
Li enmatrikuliĝis en la Universitato de Hajdelbergo en 1468, kaj ricevis sian diplomon je Bakalaŭro pri Artoj en 1470. En 1472, li diplomiĝis kiel Magistro pri Artoj en la Universitato de Frajburgo kaj en 1477 li sukcedis al Ludoviko Dringenberg kie rektoro en la Latina Lernejo en Schlettstadt kie li instruis 11 jarojn.
Kentaro Yano
Kentaro Yano (矢野 健太郎, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Avispa Fukuoka.
(15844) 1995 UQ5
(15844) 1995 UQ5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).
(11281) 1989 UM1
(11281) 1989 UM1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Yoshikane Mizuno kaj Toshimasa Furuta elde Kani en la gubernio Gifu (Japanio).
Kavernaro Longmen
La kavernaro Longmen situas 12,5 kilometrojn sude de la urbo Luoyang de la provinco Henan, centra Ĉinio. Ĝi kune kun la Kavernaro Dunhuang de la provinco Gansu kaj la Kavernaro Yungang de la provinco Shanxi estas rigardataj kiel tri grandaj trezorejoj de budaisma kaverna arto de Ĉinio.
Tie nun vidiĝas pli ol 2 300 kavernaj niĉoj, pli ol centmil budhostatuoj kaj 40 stupaoj, kiuj estis skulptitaj kaj konstruitaj sur la deklivoj de la Orienta kaj Okcidenta Montoj.
Laŭ legendo, en la antikvo, ĉe la loko, kie troviĝas la Kavernaro Longmen, staris alta monto kaj fluis granda rivero, en kiu vivis malbona drako detruema kaj tumultema. Dum la jungado de la inunda akvo, la fama tribestro Yu la Granda dishakis la monton en la du partojn orientan kaj okcidentan, sekve formiĝis Longmen (Draka Pordo), tra kiu forglitis la menciita drako en la maron.
Poste, budaismo furoradis en la tempo de la dinastio Norda Wei (386 – 512), sekve de tio, skulptado de budhaj statuoj komenciĝis en la kavernaro de Longmen, kaj daŭris pli ol 400 jarojn. La plej granda statuo havas orelon pli longan ol la alteco de mezstatura homo, kaj la plej eta statuo estas nur du centimentojn alta. La skulptado de budhaj statuoj en Longmen fakte estis daŭrigo de la skulptado jam plenumita en la Kavernaro Yungang de la urbo Datong en la provinco Shanxi, okcidenta Ĉinio. Oni konstruis en Longmen tri grotojn: Guyang, Binyang kaj Lianhua. La groto Binyang konsistas el tri kavernoj, kaj la konstruado de la meza kaverno sola konsumis 24 jarojn kaj 2,8 milionojn da labortagoj. Ĝi estas la plej majesta el la samspecaj kavernoj de la dinastio Norda Wei, entenante 11 grandiozajn statuojn de la Budho. La muroj de la enirejo al la kaverno iam antaŭe estis ornamitaj per bareliefaj gravuraĵoj de imperiestro Xuanwu kaj lia edzino de la dinastio Norda Wei, kiuj aparte adoris la Budhon. Tamen la reliefoj estis antaŭ longe forŝtelitaj bedaŭrinde.