cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ranunkolacoj
Tiuj plantoj vivas ĉefe sur la norda hemisfero. Ili estas ĉefe herboj sed kelkfoje arbustoj, lianoj. Ili havas kunmetitajn foliojn, alterne starantajn aŭ laŭ rozeto. Ili havas trakeojn en plurajn ciklojn, kiu karakterizas la familion. Infloresko estas ŝajnumbelo, cumo aŭ grapolo. La florakso forte longas.
Taksonomio
Jen iuj el la ĉefaj genroj kun plej konataj specioj:
Arsen Sakalov
Arsen Sakalov (Арсен Сакалов) estas inguŝa mediprotekta aktivulo. En 2005 la sveda Forum för levande historia ("forumo por vivanta historio") honorigis ŝin per la Per Anger-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto.
12565 Khege
12565 Khege estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Keith Hege, de la Observatorio Steward. Spertulo pri la astronomio en alta angula distingivo kaj astronomia instrumentoj. Lia rekonstrua bildo de 433 Eroso per ondbrila interferometrio farita en 1981 estis pravigita fare de la misio NEAR Shoemaker en 2000.
Listo de la 100 plej influaj islamanoj
La islama 100: La vivoj, pensoj kaj atingoj de la plej influaj islamanoj en historio estas libro verkita de Mahometo Mojlum Khan kaj eldonita en 2008 de Kube Eldonado, enlistiganta la biografiojn de la 100 plej influaj islamanoj en historio.
Superrigardo
La islama 100 estas provo esplori islaman historion tra la vivoj, pensoj kaj atingoj de selekto el la plej influaj islamanoj. La libro estas antologio de biografioj de 100 influaj islamaj famuloj kiun la aŭtoro selektis laŭ ilia influo sur islamanoj dum 15 jarcentoj de islamo.
Influo estas bazita sur iliaj kontribuaĵoj kaj atingoj, kiuj estis la ĉefaj kriterioj por la selekto kaj inkluzivo en la libro. Khan mezuris la influon de persono ekzamenante iliajn vivojn kaj pensojn kaj poste taksis la naturon de ilia kontribuaĵo esplorante kion ili efektive faris kaj kio estis speciala aŭ eksterordinara pri iliaj faroj, agoj kaj plenumoj. Tiel faranta, li asertas esti kapabla determini ĉu iliaj kontribuaĵoj kaj atingoj faris de ili naciajn, regionajn aŭ internaciajn personecojn kaj ke li povus taksi la intelektan, socian, politikan, ekonomian aŭ kulturan gravecon, valoron kaj efikon de iliaj kontribuaĵoj kaj atingoj super la forpaso de la tempo.
Enhavo
La elekto de la aŭtoro estas reprezenta por ĉiuj periodoj de la alveno de islamo al la modernaj tempoj. Ili apartenas al vasta areo kaj iliaj kontribuaĵoj kovris ĉiujn kampojn de homa scio.
La 100 plej influaj islamanoj inkluzivas 20 famulojn de modernaj tempoj. La 100 nomoj inkluzivas : Abū Ḥanīfa, Al-Ghazali, Ibn Arabi, Mahometo Ali Jinnah, Mustafa Kemal Atatürk, Sir Muhammad Iqbal, Abul 'La Maududi kaj Malcolm X. Inter la 100, la aŭtoro enlistigis nur kvar virinojn, ‘'Ishah bint Abu Bakr, Khadīja bint Khuwaylid, Fatimah kaj Rābiʻah al-ʻAdawiyya al-Qaysiyya.
La libro finas kun kronologia listo de la ĉefaj eventoj en islama historio, elektita bibliografio kaj du indeksoj, unu el nomoj kaj lokoj kaj la alia de ideoj kaj konceptoj. Ĝi estas facile legebla kaj la aŭtoro evitis uzi teknikan lingvon aŭ nenecesan jargonvortoj. La islama 100 celas unuavice studentojn kaj laikajn legantojn.
Bibliografio
(angla) Muhammad Mojlum Khan, The Muslim 100: The Lives, Thoughts and Achievements of the Most Influential Muslims in History, Kube Publishing Ltd, 2008, 459 p., ISBN 1847740065, OCLC 238604128
La Regno de Dio estas ene de vi
La Regno de Dio estas ene de vi (en rusa Царство Божие внутри вас [Carstva Boĵije vnutri vas]) estas ne-fikcia libro verkita de Lev Tolstoj. Filozofia eseo, la libro estis unuafoje publikigita en Germanio en 1894 post esti malpermesita en sia hejma lando Rusio. Ĝi estas la montopinto de pensaro ene de kristana anarkiismo dum 30 jaroj fare de Tolstoj, kaj proponas novan organizon por socio baze sur laŭlitera kristana interpretado. Ĝi ege influis sur postaj pacistoj.
Pola landvojo n-ro 64
La pola landvojo n-ro 64 (DK64) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 51 km. Ĝi lokiĝas sur la tereno de Podlaĥia Provinco. Ĝi kunigas la urbojn Łomża kun Białystok.
Thubten Zopa Rinpoĉe
Li apartenas al la idaro Gelugo kaj ricevis instruadojn de multaj el la grandaj Gelugaj mastroj. Lia radika guruo estas Lia Sankteco Triĝang Lobsang Yeŝe Tenzin Gjatso ekde lia knabeco studinte en Buxa, Barato. Lama Zopa Rinpoĉe estas sindonema studento de la 14a Dalajlamao kaj skizis ke oferto-servo al la Dalajlamao plej multe kiel eblas, kaj kapablo plenumi liajn dezirojn, estas la plej altaj prioritatoj por la organizo FPMT (Fondaĵo por la Plukonservo de la Mahajana Tradicio).
Kosuke Kishimoto
Kosuke Kishimoto (岸本 浩右, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Fujitsu, JEF United Ichihara, Brummell Sendai kaj Denso.
Aparato
Aparato estas komplekso el iloj, maŝinoj, aŭ instrumentoj, kiu servas por specifa funkcio.
La vorto devenas de la latina aparator, "pretiganto".
Kontraste al maŝino transformo de energio ne estas esenca funkcio de aparato. En komputiko aparato estas dua parto, kiu kun programaro funkciigas komputilon.
Sebastian Bakare
Sebastian Bakare estas anglikana episkopo en Zimbabvo. En 2008 la sveda Forum för levande historia ("forumo por vivanta historio") honorigis ŝin per la Per Anger-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto.
Ciklopentila trikloroacetato
Ciklopentila trikloroacetato aŭ C7H9Cl3O2 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la trikloroacetata acido kun ciklopentanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Ciklopentila trikloroacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
DAJ
La vorto havas plurajn signifojn:
Artigueloutan
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Artigueloutanais.
Venuskavetoj
La Venuskavetoj estas la du kavetoj, kiuj videblas en la suba dorso, ĝuste super la interglutea sulko ĉe iuj homoj. Ili estas kaŭzitaj de la streĉo de ligamento, kiu etendiĝas de la haŭto ĝis la post-supera ilia spino.
Ĉi tiuj kavetoj povas limigi la Michaelis-rombon.
Natura Parko Cabo de Gata-Níjar
La Natura Parko Cabo de Gata-Níjar aŭ Natura Parko Kabo de Gata-Niĥar, en la hispana Parque Natural del Cabo de Gata-Níjar, estas la unua rezervejo de tiuj karakteroj en Andaluzio, Hispanio, kreata per Dekreto 314/1987, de 23a de decembro cele atenti la konservadon de la naturaj ekosistemoj kaj la pejzaĝan valoron, baze sur interesoj edukaj, kulturaj, sciencaj, turismaj, distraj, sociaj kaj ekonomiaj.
En la komarko de Níjar estas la Natura Parko Cabo de Gata-Níjar, ene de kies teritorio estas la jenaj lokoj: San José, Pozo de los Frailes, Los Escullos, Rodalquilar, Las Hortichuelas, Las Negras, Agua Amarga, La Isleta del Moro, Fernán Pérez kaj Boca de los Frailes. La Parko konstituas unu de la lokoj kun plej granda geologia riĉo de Hispanio, agnoskita per la nomigo Geoparko fare de la Unesko en 1999.
Níjar
La Natura Parko Cabo de Gata-Níjar havas etendon de 37 500 da teraj hektaroj kaj 12 012 maraj, el kio la municipo de Níjar posedas la 71% de la totalo de la Parko, nome la plej parto multdiference. Níjar estas la nura municipo de la Provinco Almerio pri nombro de strandoj (pli ol 40) kaj pli ol 50 gviditaj vojoj kie praktikeblas agado kiel marŝado, subnaĝado, tabulvelado, kanuado, kaj biciklado laŭlonge de 63 km da marbordo.
La strandoj San José, Monsul, Genoveses, Las Negras, San Pedro kaj El Playazo de Rodalquilar estas la plej vizitataj kaj konataj de tiu komarko. Estas multaj turismaj kvartaloj ene de la Natura Parko kiel Las Negras, La Fabriquilla, La Isleta del Moro, Agua Amarga, Rodalquilar... Kvankam la plej loĝata estas la kerno de San José kie loĝas preskaŭ 1000 censitaj loĝantoj, kio multobliĝis somere ĝis pli ol 20 000. Pri loĝado estas grava propono de apartamentoj, lueblaj domoj kaj hoteloj, kelkaj altkategoriaj, en la kerno San José.
DAK
La vorto havas plurajn signifojn:
(19932) 1981 EU4
(19932) 1981 EU4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, proksime de Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Valbrembo
Valbrembo estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Almenno San Bartolomeo, Bergamo, Brembate di Sopra, Mozzo, Paladina kaj Ponte San Pietro. Kristanaj patronoj de la komunumo estas la sanktuloj Kosmaso kaj Damiano, kies komuna religia memortago (la 26-a de septembro) sekve estas la komunuma festotago.
László Diószeghy
DIÓSZEGHY László (pro. dio:segi) estis rumania hungara entomogia fakverkisto, pentristo naskita en Sepsiszentgyörgy la 19-an de junio 1877 kaj mortinta en Ineu (Arad) la 18-an de februaro 1942.
Biografio
László Diószeghy studis en belartaj akademioj de Budapeŝto kaj Munkeno kaj li pentris pejzaĝojn, kiujn li ekspoziciis plurfoje en la Nemzeti Szalon de Budapeŝto, en Arado, Nagyvárad kaj Koloĵvaro. Li loksidiĝis en 1907 en Borosjenő, kie li kolektis papiliojn. Liaj fakpublikaĵoj aperis en hungara lingvo en revuo Rovartani Lapok de Budapeŝto, en rumana lingvo (Distrikta Muzeo de Hunedoara, (Deva) 1930). Li verkis monografion pri papilomondo de montaro Retezat, kiu aperis en germana lingvo en revuo Verhandlungen und Mitteilung des Siebenbürgischen Vereins für Naturwissenschaften (1923-30). La gravan parton de lia kolekto konservas la Székely Nemzeti Múzeum de Sfântu Gheorghe.
Malakoff - Rue Étienne Dolet (pariza metrostacio)
Malakoff - Rue Étienne Dolet [malakɔf ʁy etjɛn dɔlɛ] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 13, en komunumo Malakoff.
Stacio
La stacio, supertera, estis malfermita en 1976.
Ĝia nomo devenas de Strato Étienne Dolet, kiu omaĝas al Étienne Dolet (1509-1546). Presisto kaj humanisto, li estis la aŭtoro de Commentarius Linguæ latinæ kaj poemoj. Li eldonis verkojn de Marot kaj Rabelais. Konsiderita kiel herezulo, li estis pendigita kaj brulita en Parizo.
Yoshikazu Nonomura
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara kaj Consadole Sapporo.
Tipasa
Dekomence la urbo estis malgranda antikva komercejo de Fenicio konkerita de Antikva Romo kaj turnita en militista kolonio fare de la imperiestro Klaŭdio por la konkero de la regnoj de Mauretania. Poste ĝi iĝis municipium nome Colonia Aelia Augusta Tipasensium, kiu atingis 20,000 loĝantojn en la kvara jarcento laŭ la historiisto Gsell.
Papiruso de Oksirinĥo 840
Papiruso de Oksirinĥo 840, malkovrita en la arkeologia situo de Oksirinĥo (Sirio)) en 1905, estas malgranda papirusa folio, kun 45 linioj de la evangeliaj imagitaj raportaĵoj greklingve verkitaj rekte-verse. Preskaŭ kvadrata, la papirusa fragmento dimensias diagonale malpli ol 10 cm.
La skribmaniero estas minuskla kaj klara. Spertuloj ĝin datumas al la 3-a jarcento, sed ne mankas kiuj ĝin aljuĝas al la 4-a aŭ ankaŭ 5-a jarcentoj;
Laŭ iuj interpretoj, Oksirinĥo 840 (antaŭ ol esti disigita) estus ero de libro kun funkcio de bonaŭgurilo aŭ devotecekscitigilo.
Pluaj precizigoj
La teksto, laŭ la plej granda parto de esploristoj, reiras al la 2-a jarcento aŭ eĉ al la dua duono de la 1-a jarcento, probable en Sirio.
Kelkaj proponis ĝian identon kun eroj de la Evangelio laŭ Hebreoj aŭ kun tiu de Petro, sed la fragmenta stato de Oksirinĥo 840 ne multe helpas la kontroleblecon de tiuj hipotezoj.
Enhavo
La fragmento komenciĝas per la fina parto de admono al malbonulo kiu ne prenas en konsideron kaj eĉ volas ignori la sorton postmortan. Sekvas rakonto koncerne renkontiĝon de Jesuo kun fariseo, elstara sacerdoto, kiu provas ordoni ke Jesuo kaj ties disĉiploj foriru el la Templo ĉar malpuraj. Jesuo respondas kontraŭmetante al la laŭrita purigo, akirita per la sinlavado en akvo uzita de hundoj kaj porkoj kvazaŭ ĝi estus prostituitino: la akvo kiu purigas devenas el la purigilo de la kristana bapto.
En tiu dokumento Jesuo estas nomata "Savinto" (Σωτήρ), okazo malofta en la Nova Testamento, ne tamen sen ekzemploj. La aŭtoro de la teksto asertas ke la komunaj personoj por eniri la Templon devis ŝanĝi veston, kutimo atestata neniloke. La aŭtoro klare sintenas malfavora al judismo, sed se konsideri ke li malmulte ĝin konas, la teksto povus esti nejuda; oni proponis siridevena origino.
Romaj sonetoj
La Romaj sonetoj estas kolekto de la sonetoj verkitaj en la roma dialekto fare de Giuseppe Gioacchino Belli dum la 19a jarcento. Ĝi estas la plej granda produktaĵo de poeziaĵoj dum tiu jarcento ĉar temas pri verkado de eĉ 2279 sonetoj.
En la longa enkonduko al la sonetoj Belli manifestas sian deziron fari portreton kaj satiran kaj ironian, sed ankaŭ reala kaj trista de la malalta socio de Romo en la tempoj de la 19a jarcento.
Balotbudo
Balotbudo estas fizika konstruaĵo lokita en balotejo por kaŝi la elekton de tiuj, kiuj partoprenas en sekreta voĉdonado. Kreita en Aŭstralio en 1857, tiu konstruaĵo ofte aspektas nun kiel budo fermita per kurteno.
Dan
La vorto havas plurajn signifojn:
Balotbudo
En Francio
En Francio, ĝi ebligas al ĉiu balotanto enŝovi sian balotilon en koverton kaŝe de rigardo de aliaj personoj. Tiu operacio okazas antaŭ ol direktiĝi al la baloturno, en kiun ĝi estos englitigita.
Historio
La balotbudo estis adoptita en 1872 de Unuiĝinta reĝlando, en 1877 de Belgio kaj en 1903 de Germanio.
En Francio, la sekreta voĉdonado eniris la konstitucion en 1795 sed la balotanto donis sian falditan balotilon al la baloteja prezidanto, kiu enŝovis ĝin en la urnon. Nur en 1913, la leĝo de la 29-a de julio enkondukis la koverton, la balotbudon kaj la enŝovon en la urnon fare de la balotanto mem. La leĝo venis post kvardeko da diskutoj.
Por la plebiscito] de 1851, [[Napoleono la 3-a provis aboli la voĉdonan sekreton, petante la balotantojn publike skribi "oui" (por jes) aŭ "non" (por ne) antaŭ siaj nomoj sur la registrolibro, sed pro forta opozicio, li rezignis kaj restarigis la sekretan voĉdonadon.
Felix Frommelt
Felix FROMMELT (naskiĝinta la en Eisenberg, mortinta la  en Roda) estis germana konsuleja oficisto.
Vivo
Liaj gepatroj estis la krimtribunalkonsilisto Eduard Ludwig Frommelt kaj de Alwina Muntz. Li frekventis la gimnazion en Eisenberg kaj la Friedrich-liceon en Altenburg. Post trapasto de la abiturekzameno li ekstudentis en 1862 en Jena pri jurscieno. En 1863 li anis al la studenta korporacio Guestphalia Jena. Post la somera semestro 1863 li iris al Leipzig. Tie li trapasis sukcese la staĝanta ekzameno. En al 1.1.1867 li ekdeĵoris en la justica kaj administra servoj de la Duklando Saksio-Altenburg. Ekde 1869 li estis ekzamenita asesoro.
Sub la regado de kanceliero Otto de Bismarck li laboris en la konsula servado de la ministerio pri eksteraj aferoj. En la 27.10.1869 li venis al la konsulejo de la Nordgermana Federacio en Bejruto. Kanceliero li iĝis en la 18.12.1871 en Bejruto. Kiel vickonsulo en Moskvo en la 9.10.1872 li eklaboris. Inter julio kaj novembro 1874 oni komisiis lin la provizoran manaĝeradon de la konsulejo en Sankt Peterburgo. Denove vickonsulece li venis en la 30.11.1874 al Trabzon. Promociiĝo lia jurscience estis en 1875. La sekva deĵorloko estis Sarajevo. Estante konsulo tie li honoritis en 1878 per la Ordeno de la Ruĝa aglo de 4-a klaso. Malsaniĝinte ekde 1883 li rajtis iri formpermesen kaj retiriĝis en la 30.1.1885. Li mortis en la aĝo de nur 44 jaroj.
Telechiu
Telechiu [telekju] (hungare Mezőtelki) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 711 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 684 (rumanoj, 45% hungaroj). Ĝia unua skriba mencio estis en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Ţeţchea.
(23624) 1996 UX3
(23624) 1996 UX3 estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Ĝi orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero: ĝi estas ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Almaqerin
Almaqerin estas arta lingvo de fikcia lando Silé. Oni povas vidi la influon de modernaj ligvistikaj teorioj (kaj kelkaj modismoj) en la konstruo de la lingvo, ekzemple la centra ideo estas krei lingvon nevircentran. La substantivoj estas neŭtraj aŭ inaj. La gramatiko estas kompleksa, sed ne ekzakte malsimpla. La verbo similetas al volapuka.
Ekzemploj:
Eksteraj ligiloj
https://web.archive.org/web/19990204013939/http://www.geocities.com/Area51/Cavern/9443/akerin01_uk.html
Mössingen
Mössingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Tübingen kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bulz
Bulz (hungare: Csarnóháza) estas komunumo en Rumanio suoriente de Aleșd. En 1910 ĝi nombris 2 459 loĝantojn (rumanoj); en 1992 1 699. Ĝi estis unue menciita skribe en 1406. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). En ĝia proksimo troviĝas altegaj rokmuroj kaj pluraj kavernoj. Administre apartenas al ĝi Remeți.
Armenoj en Turkio
Armenoj en Turkio (turke: Türkiye Ermenileri; armene: Թուրքահայեր, ankaŭ Թրքահայեր, "turkaj armenoj"), estas unu el la indiĝenaj popoloj de Turkio, kiu havas ĉirkaŭkalkulitan loĝantaron de 50.000 al 70.000,  malpli ol 1 miliono aŭ 2 milionoj da armenoj en la jaro 1914. Hodiaŭ la plej forta plimulto de turkaj armenoj koncentriĝas en Istanbulo. Ili subtenas siajn proprajn ĵurnalojn, preĝejojn kaj lernejojn, kaj la plimulto apartenas al la Armena Apostola Eklezio kaj malplimulto de armenoj en Turkio apartenas al la Armena Katolika Eklezio kaj al la Armena Evangelia Eklezio.
Historio
Armenoj loĝantaj en Turkio hodiaŭ estas restaĵo de tio, kio iam estis multe pli granda komunumo, kiu ekzistis dum miloj da jaroj, multe antaŭ la estiĝo de la Sultanlando Rum. Taksoj por la nombro de armenaj civitanoj de la Otomana Imperio en la jardeko antaŭ la unua mondmilito varias inter 1,3 (oficialaj otomanaj datumoj) kaj 3 milionoj (sendependaj taksoj).
Kiam Konstantinopolo finfine fariĝis parto de la Otomana Imperio, la sultano donis financan subtenon al la Armena Apostola Eklezio, kaj tiel ĝi povis konstrui preĝejojn en la urbo, kio antaŭ tio la bizancanoj rifuzis, ĉar ili rigardis la eklezion kiel herezan. Armenoj en la Otomana Imperio estis rigarditaj kiel aparta milio, kaj ricevis la statuson de duaklasaj civitanoj, sed kutime ne estis mistraktitaj ĝis poste en la historio de la imperio. Multaj armenoj akiris signifajn poziciojn en la imperio en profesioj kiel bankado, en kiuj ili preskaŭ havis monopolon. La plej malnova turka kompanio, Zilĝjan, estis fondita de armeno.
Antaŭ la fino de la 1920-aj jaroj, nur ŝpruco de nekonvertitaj armenoj forlasitaj en Turkio estis disa malabunde tra la tuta lando, kun la sola armena loĝantaro restanta en Istanbulo kaj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj, Diyarbakir kaj Malatya, kun tiuj plejparte malaperantaj pro la milito inter la Kurdistana Laborista Partio kaj Turkio akcelante ilian migradon al Istanbulo. Dum la starigo de la Respubliko Turkio, la provinco Hatay estis parto de Sirio, kaj tial tiu areo ankoraŭ havas iujn establitajn kaj oficiale agnoskitajn armenajn komunumojn .
Politiko
La armenoj en Turkio kutimis aktivi en turka politiko. La turka-armena Sarkis "Aghparik" Ĉerkezjan kaj Aram Pehlivanjan (kromnomo: Ahmet Saydan) ludis pivotan rolon en la fondo de la Komunista Partio de Turkio. Ankaŭ en multaj aliaj turkaj politikaj partioj estis armenaj aktivuloj. En 2015, tri turk-armenaj, Garo Paylan (Popola Demokrata Partio), Markar Esajan (Partio Justeco kaj Disvolviĝo), kaj Selina Özuzun Doğan (Respublikana Popola Partio), estis elektitaj, kaj fariĝis la unuaj armenoj elektitaj kiel Membroj de Parlamento al la Granda Nacia Asembleo de Turkio ekde 1961.
Hrant Dink, la turka-armena ĵurnalisto, verkisto kaj politika aktivulo, kaj la ĉefredaktoro kaj eldonisto de Agos kreis pozicion per kiu li kritikis kaj diskonigis la ideojn kaj aspirojn de la armena komunumo en Turkio ne nur por turkaj armenoj sed por multaj armenoj tutmonde. Lia gazeto Agos ludis gravan rolon en prezentado de armenaj historiaj plendoj per publikigado de artikoloj kaj opinioj en la turka lingvo adresitaj al la turka publika opinio. Lia murdo antaŭ lia gazetejo la 19-an de januaro 2007 fariĝis okazo por esprimo de nacia malĝojo tra Turkio kaj amasiĝo de granda subteno por la zorgoj de la armena komunumo en Turkio fare de la ĝenerala turka publiko.
Dink estis plej konata pro pledado de turka-armena repaciĝo kaj homaj kaj minoritataj rajtoj en Turkio; li ofte kritikis kaj la rifuzon de Turkio de la Armena genocido, kaj de la kampanjon de la armena diasporo por ĝia internacia agnosko. Dink estis procesita tri fojojn pro kalumniado kontraŭ turkaj valoroj, ricevante multajn mortminacojn de turkaj naciistoj. Dum lia entombigo, cent mil funebrantoj marŝis por protesti kontraŭ la murdo, kantante "Ni ĉiuj estas armenoj" kaj "Ni ĉiuj estas Hrant Dink". Kritiko de Artikolo 301 fariĝis pli kaj pli laŭta post lia morto, kaŭzante parlamentajn proponojn pri nuligo de la leĝo.
Religia aparteno
Praktike ĉiuj armenoj oficiale registritaj kiel parto de la armena malplimulto estas kristanoj, kaj estas aŭ apostolaj armenoj, katolikaj aŭ malpli ofte protestantaj armenoj.
Armena Patriarkejo de Konstantinopolo
La Armena Patriarkejo de Istanbulo oficial de Konstantinopolo, estas, ekde 1461, la religia estro de la armena komunumo en Turkio. La Armena Patriarkejo de Konstantinopolo pli frue praktikis tre signifan politikan rolon kaj hodiaŭ ankoraŭ praktikas spiritan aŭtoritaton, kiu tre konsideras respekton inter ortodoksaj eklezioj. La Armena Patriarkejo de Konstantinopolo agnoskas la superecon de la Supera Patriarko kaj Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, en la spirita kaj administra sidejo de la Armena Eklezio, la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin, Vagharŝapat, Respubliko Armenio, en aferoj, kiuj rilatas al la tutmonda armena eklezio. En lokaj aferoj, la Patriarka Seĝo estas aŭtonoma.
Armena Katolika Arkidiocezo de Konstantinopolo
La Armena Katolika Arkidiocezo de Konstantinopolo havas sian sidejon en Istanbulo kaj en 2008 raportis 3.650 anojn.
Armenaj Eklezioj en Turkio
Turkio havas centojn da armenaj preĝejoj, tamen kies plimulto estas aŭ en ruinoj aŭ estas uzataj por aliaj celoj. Armenaj preĝejoj ankoraŭ aktive apartenas al diversaj konfesioj, ĉefe armenaj apostolaj, sed ankaŭ armenaj katolikaj kaj armenaj evangeliaj protestantoj.
Edukado
La armena komunumo de Turkio alfrontas edukajn problemojn pro la konstante malkreskanta nombro de studentoj ĉiun lernejan jaron kaj mankon de financado. La nombro de armenaj lernejoj malpliiĝas jaron post jaro. Ĉi tiu nombro falis de 47 al 17 hodiaŭ kun nuntempe 3.000 armenaj studentoj, malpli ol 6.000 armenaj studentoj en 1981. Lernejoj estas infanĝardenoj ĝis 12a grado (K-12), infanĝardeno ĝis 8a grado (K-8) aŭ 9a grado ĝis la 12a (9-12). Ermeni İlköğretim Okulu signifas "armena bazlernejo + mezlernejo". Ermeni Lisesi signifas "armena mezlernejo". La armenaj lernejoj uzas la plenan turkan instruplanon krom armenaj temoj, ĉefe armenaj lingvo, literaturo kaj religio.
Lingvo
La plimulto de la armenoj en Turkio parolas la turkan. Nur ĉirkaŭ 18% el ili scipovas paroli la armenan, kaj la plej granda parto de tiu nombro estas dulingva, iuj kun la armena kiel unua lingvo, kaj aliaj lernas ĝin kiel dua lingvo.
Okcident-armena lingvo
La okcident-armena lingvo (armene: Արեւմտահայերէն prononcita Arevmedahajeren ) estas unu el la du modernaj dialektoj de la moderna armena lingvo.
Gagiko la 1-a
Gagiko la 1-a  (armene: Գագիկ Ա) estis la reĝo de Armenio kiu reĝis inter 989 kaj c. 1017/20, sub kiu la Bagratida Armenio atingis pintan oran epokon, kaj "ĝuis la kutiman sperton de nerompita paco kaj prospero".
Estas nekonate, kiam Gagiko mi naskiĝis. Li sukcedis sian fraton Smbato la 2-a en 989. Li sekvis la paŝojn de siaj antaŭuloj en konstruado de preĝejoj kaj religiaj konstruaĵoj en la ĉefurbo Anio. Uzante la favorajn ekonomiajn kondiĉojn de Armenio, Gagiko pliigis la grandecon de la armeo ĝis 100.000 soldatoj. Li poste kunigis diversajn armenajn provincojn al Bagratida Armenio, inkluzive de Vajoc Dzor, Ĥaĉeno, Naĥiĉevano kaj la urbo Dvin. Li faris aliancojn kun Gurgen de Iberio kaj Bagrato la 3-a de Kartvelio, kies armeoj venkis Mamlan, la emiro de Granda Ĥorasano, en 998 en la vilaĝo de Tsumb, nordoriente de Lago Van. Sub Gagiko la 1-a, la Regno de Armenio etendiĝis kaj la landa ekonomio, kulturo kaj ekstera komerco disvolviĝis; Ani, Dvin, kaj Kars floris. Vanadzor estis aneksita al la regno, la plejparto de Arcaĥo kaj du ĉefaj provincoj de Vaspurakano: Kogovit kaj Ttsaghkotn.
Post lia morto, lia pli aĝa filo, Hovhannes-Smbat, estis kronita reĝo dum lia pli juna filo, Aŝoto, ribelis kontraŭ Smbato kaj proklamis sian sendependecon en la reĝlando Lori-Dzoraget.
Armenoj en Turkio
Okcident-armena lingvo
La okcident-armena dialekto estis disvolvita komence de la 19-a jarcento, surbaze de la armena dialekto de la armenoj en Istanbulo, por anstataŭigi multajn el la armenaj dialektoj parolataj tra Turkio.
Ĝi estis vaste adoptita en literatura armena verkado kaj en armenaj amaskomunikiloj publikigitaj en la Otomana Imperio, same kiel grandaj partoj de la Armena Diasporo kaj en moderna Turkio. Parte pro tio, Istanbulo vere fariĝis la kultura kaj literatura centro de la okcidentaj armenoj en la 19-a kaj frua 20-a jarcento.
Okcident-armena lingvo estas la lingvo parolata de preskaŭ la tuta historia armena diasporo. La sola diaspora komunumo, kiu uzas orientan armenan, estas la irana armena komunumo, aŭ tiuj, kiuj enmigris el Armenio. Tamen, okcident-armena estas la ĉefa dialekto de la armenoj kiuj loĝas en Ameriko, Eŭropo (krom tiuj en Rusio) kaj la plej granda parto de la Proksima Oriento (krom en Irano, Kartvelio kaj Armenio). Okcident-armena estas la ĉefa lingvo de la diasporo ĉar la granda plimulto de la armena diasporo en ĉiuj ĉi regionoj (Eŭropo, Ameriko, Mezoriento) estis formita en la 19-a kaj frua 20-a jarcento de armenaj loĝantaroj de la Otomana Imperio, kie la armena estis historie parolata.
Tamen, la okcidenta armena lingvo ankoraŭ estas parolata de malgranda malplimulto de la nuna armena komunumo en Turkio. Tamen nur 18 procentoj de la armena komunumo parolas okcidentan armenan, dum 82 procento de la armena komunumo parolas la turkan. Ĉi tiu procento estas eĉ pli malalta inter junuloj, el kiuj nur 8 procento parolas okcidentan armenan kaj 92 procento parolas turkan. La turka anstataŭas okcidentan armenan kiel gepatran lingvon, kaj Unesko aldonis la okcidentan armenan en sia ĉiujara "Atlaso de la mondaj lingvoj en danĝero" kie la okcidenta armena lingvo en Turkio estas difinita kiel sendube endanĝerigita lingvo.
La okcidenta armena lingvo estas tre diferenca laŭ gramatiko, prononco kaj literumo de la orienta armena lingvo parolata en Armenio, Irano, Kartvelio kaj Rusio, kvankam ambaŭ estas reciproke kompreneblaj ĝis certa grado. Okcident-armena ankoraŭ konservas la klasikan armenan ortografion konatan kiel maŝtoca literumo, dum orienta armena lingvon adoptis reformitan literumon en la 1920-aj jaroj (orienta armena en Irano ne adoptis ĉi tiun reformon tiam).
Armen-turka
Ekde la frua 18-a jarcento ĝis ĉirkaŭ 1950, kaj dum preskaŭ 250 jaroj, pli ol 2000 libroj estis presitaj en la turka lingvo per literoj de la armena alfabeto. Ĉi tio estas populare konata kiel armen-turka.
La armen-turka ne nur estis uzata de armenoj, sed ankaŭ multaj ne-armenaj elituloj (inkluzive la otomanajn turkajn intelektulojn) povis legi la armenalfabetajn turklingvajn tekstojn.
La armena alfabeto ankaŭ estis uzata kune kun la araba alfabeto en oficialaj dokumentoj de la Otomana Imperio, verkitaj en otomana turka lingvo. Ekzemple, la Halepa eldono de la oficiala gazeto de la Otomana Imperio, nomata "Frat" (turke kaj arabe por la Eŭfrato) enhavis turkan sekcion de leĝoj presitaj en armena alfabeto.
Ankaŭ tre rimarkinde, la unua romano verkita en la Otomana Imperio estis Akabi Hikayesi en 1851, verkita de armena ŝtatisto, ĵurnalisto kaj romanverkisto Vartan Paŝao (Hovsep Vartanjan) en otomana turka lingvo, estis publikigita uzante armenan alfabeton. Akabi Hikayesi prezentis neeblan amrakonton inter du junuloj venantaj el du malsamaj komunumoj inter malamikeco kaj malfeliĉo.
Granda kolekto de armen-turkaj tekstoj troveblis en kristana armena kultado ĝis la malfruaj 1950-aj jaroj. La Biblio uzita de multaj armenoj en la Otomana Imperio estis ne nur la Bibliaj versioj presitaj en la armena, sed ankaŭ kelkfoje la tradukitaj turklingvaj Biblioj uzantaj la armenan alfabeton. Uzado daŭris en armenaj preĝejaj kunvenoj speciale por tiuj, kiuj estis turklingvaj anstataŭ armenlingvaj armenoj. Multaj el la kristanaj spiritaj kantoj uzataj en iuj armenaj preĝejoj estis ankaŭ en armen-turkaj.
Muziko
La tutturka Kardeş Türküler kultura kaj muzika formado, krom plenumi riĉan elekton de turkaj, kurdaj, kartvelaj, arabaj kaj ciganaj muzikaj nombroj, ankaŭ inkluzivas kelkajn belajn interpretojn de armena tradicia muziko en sia repertuaro. Ĝi donis plenvenditajn koncertojn en Armenio kadre de la Turka-Armena Kultura Programo, kiu ebliĝis per subteno de USAID.
La koruso "Sajat-Nova" estis fondita en 1971 sub la sponsorado de la preĝejo Sankta Infano de Istanbulo kaj prezentas tradiciajn armenajn kantojn kaj studas kaj interpretas armenan popolmuzikon.
En klasika opera muziko kaj teatro, Toto Karaca estis ĉefa figuro sur la scenejo. En la popola tradicio, la efiko de Udi Hrant Kenkulian kiel legenda ludanto de al-udo estas nediskutebla.
En nuntempa muziko, Arto Tunçboyacıyan kaj lia frato la forpasinta Onno Tunç estas du veraj ĵazistoj, komponistoj kaj aranĝistoj. La turka rok-artisto Yaşar Kurt deklaris, ke li estas de etna armena deveno. Alia fama armena rokmuzikisto estas Hayko Cepkin. Hayko Tataryan ankaŭ estas konata por kanti en la turka, armena kaj greka lingvoj, same kiel lia filo Alex Tataryan. Tre lastatempe la turka-armena kantistino Sibil Pektorosoğlu (pli konata per sia mononimo Sibil) populariĝis gajnante muzikajn premiojn en armenaj festivaloj pro ŝiaj registradoj.
Kino kaj aktorado
En filmaktorado, menciindas Vahi Öz, kiu aperis en sennombraj filmoj de la 1940-aj jaroj ĝis la fino de la 1960-aj jaroj, Sami Hazinses (vera nomo Samuel Agop Uluçyan), kiu aperis en dekoj da turkaj filmoj de la 1950-aj jaroj ĝis la 1990-aj jaroj kaj Nubar Terziyan kiu aperis en pli ol 400 filmoj. Kinoaktoro kaj reĝisoro Kenan Pars (reala nomo Kirkor Cezveciyan) kaj teatra kaj filmaktorino Irma Felekyan (alinome Toto Karaca), kiu estis patrino de Cem Karaca.
Fotado
En fotado Ara Güler estas fama fotoĵurnalisto de armena deveno, kromnomita "la Okulo de Istanbulo" aŭ "la Fotisto de Istanbulo".
Literaturo
Turkaj armenaj romanverkistoj, poetoj, eseistoj kaj literaturaj recenzistoj daŭre ludas gravegan rolon precipe en la literatura sceno de la armena diasporo, kun kvalitaj verkoj en okcidenta armena lingvo.
Robert Haddedjian ĉefredaktoro de la gazeto Marmara aperinta en Istanbulo restas pivota figuro en la literatura kritika sceno. Zareh Yaldizciyan (1923-2007), pli konata per sia plumnomo Zahrad estis fama okcident-armena poeto.
Werner von Siemens
Ernst Werner von Siemens (konata sub la nomo Werner von Siemens) (13-an de decembro 1816 - 6-an de decembro 1892) estis inventisto kaj industriulo. La nomo de Siemens estis adoptita kiel la SI-unuo de elektra konduktanco, la simenso (simbolo S ). Li ankaŭ estis la fondinto de la elektra kaj telekomunikada firmao Siemens AG.
Liaj unuaj jaroj
Kiam Werner Siemens naskiĝis en Lenthe, hodiaŭ parto de Gehrden, proksime de Hanovro (Germanio), li estis la kvara infano (el dek kvar) de farmisto. Ĉi tiu, Christian Ferdinand Siemens (la 31-a de julio 1787 - la 16-a de januaro 1840), geedziĝis en 1812 kun Eleonore Deichmann (1792-1839). Ili havis 5 filojn: Werner Siemens, la unueanaskita filo, Hans Siemens (1818-1867), Carl Wilhelm Siemens (1823-1883), Friedrich August Siemens (1826-1904), Carl Heinrich Siemens (1829-1906); ĉiuj el ili iĝis inĝenieroj kaj industriistoj.
Liaj postaj jaroj
Werner Siemens forlasis lernejon sen fini sian instruiĝon, sed aliĝis, en 1835, al la armeo (Akademio de artilerio) por entrepreni trejni pri inĝenieristiko. Li estis opiniita bona militisto, kiam li ricevis diversajn medalojn fare de siaj servoj. Resendita hejmen post milito, li metis sian menson al alia uzo. Li estas konata tutmonde por siaj progresoj en diversaj teknologioj, kaj elektis labori pri perfektado de teknologioj, kiuj jam estis spertitaj. En 1841, li disvolvis procezon de galvanizado. Li kreis sistemon de izolado de elektraj kabloj per gutaperko, kiu eĉ permesis la konstruon de submaraj kabloj. Siemens inventis elektran telegrafon, kiu uzis pinglon por montri rekte la taŭgan literon, anstataŭ utiligi morson. Surbaze de tiu invento, li fondis la firmaon Telegraphen-Bauenstalt von Siemens & Halske la 1-an de oktobro 1847, kaj la firmao okupis sian metiejon la 12-an de oktobro.
Krom la montrilo-telegrafo, Siemens produktis plurajn kontribuojn por la evoluo de elektroteĥniko kaj estas tial sciata kiel fondinta patro de tia fako en Germanio. Li enkonstruis la unuan elektran lifton en 1880. Lia firmao produktis la tubojn, kun kiuj Wilhelm Conrad Röntgen esploris iksoradiojn. Li postulis inventon de la dinamo, kvankam aliaj inventis ĝin pli frue. La 14-an de decembro 1877, li ricevis germanan patenton n-ro 2355 por elektromeĥanika "dinamikaĵo" aŭ mova-volvaĵo-transduktilo, kiu estis aranĝita fare de A.L. Thuras kaj E.C. Wente por la telefonsistemo dum la malfruaj 1920-aj jaroj por uzo kiel laŭtparolilo. La adaptiĝo de Wente estis emisiita laŭ usona patento n-ro 1 707 545 en 1929. Siemens ankaŭ estas la patro de la trolebuso, kiun li ekprovis kaj testis kun sia "Elektromote" la 29-an de aprilo 1882. En 1887, li partoprenis al la fondo de la Instituto Imperia pri Fiziko kaj Tekniko (Physikalisch-Technische Reichanstalt), nuntempe Physikalisch-Technische de Bundesanstalt en Berlino-Charlottenburg.
Kaŭstiko (matematiko)
En diferenciala geometrio, kaŭstiko estas la koverto de radioj reflektitaj aŭ refraktitaj per sternaĵo. Ĝi estas simila al la optika koncepto de kaŭstiko.
Werner von Siemens
Lia persona vivo
Li edziĝis dufoje, unue en 1852 al Mathilde Duman (kiu mortis la 1-an de julio 1867), kaj poste en 1869 al sia parenco Antonie Siemens (1840-1900). Filoj de la unua geedziĝo estis Arnold von Siemens (1853-1916) kaj Georg Wilhelm von Siemens (1855-1919). Gefiloj de la dua geedziĝo estis Hertha von Siemens (1870-1939), edziniĝinta en 1899 kun Carl Dietrich Harries, kaj Carl Friedrich von Siemens (1872-1941).
Kaŭstiko (matematiko)
La radia fonto povas esti punkto (elradianta punkto) aŭ malfinio, en la lasta okazo la direkta vektoro devas esti donita.
Werner von Siemens
Lia firmao
Post sia fondo, la firmao baldaŭ estis internaciigita. Unu frato de Werner reprezentis lin en Anglio, Carl Wilhelm Siemens (iĝis Siro William Siemens), kaj alia en Sankt-Peterburgo, Carl Heinrich Siemens (iĝis Carl von Siemens), ambaŭ gajnante apartan rekonon en sia propra rajto. Dank'al sia industria kariero, li mem estis nobeligita en 1888, flatita per nomo de Werner von Siemens. Li emeritiĝis de sia firmao en 1890, kaj mortis en 1892 en Berlino.
La firmao estis poste gvidita de liaj fratoj, de liaj tri filoj Arnold, Georg Wilhelm kaj Carl Friedrich, kaj de liaj nevoj Hermann, Ernst kaj Peter von Siemens, reorganizita laŭvice Siemens & Halske AG, Siemens-Schuckertwerke kaj - ekde 1966 - Siemens AG. Siemens AG daŭre estas unu el la pej grandaj elektroteĥnologiaj firmaoj en la mondo.
Kaŭstiko (matematiko)
Reflekta kaŭstiko
En okazo de elradianta punkto, ĝi estas la evoluto de la aro de reflektoj je tanĝantoj de la elradianta punkto.
En okazo de paralelaj radioj: supozi la direkta vektoro estas (a, b) kaj la spegula kurbo estas parametrigita kiel (u(t), v(t)). La normala vektoro je punkto estas (-v'(t), u'(t)); la reflekto de la direkta vektoro estas (normala vektoro bezonas specialan normaligon al longo 1)
Havante komponantojn de trovita reflektita vektoro traktu ĝin kiel tanĝanto
kiu povas esti komplika, sed meto de F=F_t=0 donas sistemon de linearaj ekvacioj por x kaj y kaj tiel per solvo de ĝi eblas ricevi parametrigon de la reflekta kaŭstiko, formuloj de Kramero povas esti uzataj.
Ekzemplo
Estu la direkta vektoro (0, 1) kaj la spegula kurbo (t,t^2) Tiam
kaj F=F_t=0 havas solvaĵon (0, 1/4), kio estas ke lumo eneniranta parabolan spegulon paralele al ĝia akso estas reflektita tra fokuso de la parabolo.
Refrakta kaŭstiko
Refrakta kaŭstiko estas pli komplika okazo pro tio ke bezonatas datumoj pri la refrakta indico kaj pro tio ke refrakto estas ne lineara, la leĝo de Snell estas sufiĉe "malbela" en pura vektora skribmaniero (se ne la refrakta indico varias glate en spaco).
Urmein
Pri la komunumo
Urmein (en la romanĉa lingvo Urmagn) estas komunumo de la komunumaro Thusis kaj la distrikto Malantaŭa Rejno en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 122 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Urmein situas ĉe la orienta deklivo de Heinzenberg ĉe la okcidenta flanko de la valo de Malantaŭa Rejno okcidente de Thusis. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Urmein mem la setlejoj Gazeschg, Bigniel, Casaritsch, Baria Sut kaj Oberurmein.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Urmein limas en nordo al Flerden, en nordoriento al Masein, en sudoriento al Thusis, en sudo al Lohn, kaj en okcidento al Tschappina.
Trafiko
Urmein situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas la konekta vojo de Thusis al Tschappina, sur kiu cirkulas poŝtaŭtolinio, kiu konektas la komunumon al la publika transportreto.
Lingvoj
Dum mezepoko Urmien apartenis al la romanĉlingva teritorio, sed jam ek de la 14-a jarcento la vilaĝo estis germanigita de almigrintaj valzoj. Okaze de la popolnombrado de 2000 98% de la loĝantaro parolis al germanan lingvon, dum la romanĉa lingvo kommplete formortis en la komunumo.
Historio
La unaua dokumenta mencio de Urmein datiĝas el la jaro 1156 kiel Hof de Ormen. Meze de la 12-a jarcento Urmein estis parto de la grandbieno Flerden kaj apartenis al la Monaĥejo Cazis. La landaj senjoroj ĝis la jaro 1337 estis la Senjoroj de Vaz. Ilin sekvis la Grafoj de Werdenberg kaj la Grafoj de Rhäzüns, kaj ek de 1475 la episkopo de Koiro. En la jaro 1709 la loĝantoj de Urmein sin liberaĉetis de la feŭdo de la episkopo. Ĝis la administra reformo de 1851 Urmein estis najbararo de la tribunalkomunumo Heinzenberg. Ek de tiam ĝi estis komunumo de la distrikto Heinzenberg, kiu estis en la jaro 2001 integrita al la distrikto Malantaŭa Rejno.
Kalio (apartigilo)
Kalio povas signifi:
Valzer
Valzer (Valso) estas itala filmo de Salvatore Maira aperinta en 2007, premierita ĉe la 64-a Venecia Internacia Filmfestivalo.
Ĝi havas la distingon esti filmita en ununura 90-minuta sekvenca filmado en la hotelo NH Santo Stefano en Torino.
Temo
Assunta laboras en luksa hotelo; ŝia kolegino, Lucia, forlasis sian laboron en la hotelo por provi labori en la distra mondo, sen informi sian patron, kiu estas en malliberejo en Argentino. Dum jaroj Assunta, ŝajnigante sin Lucia, restas en kontakto kun ŝia patro. Kiam li eliras el malliberejo, li iras al hotelo por renkonti sian filinon kaj anstataŭe trovas Assunta, kiu ne plu povas mensogi. La komparo inter ambaŭ estas tre forta.
DAO
La vorto havas plurajn signifojn:
Kantono Gendrey
Komunumoj
Apartenas al la kantono de Gendrey la jenaj 14 francaj komunumoj :
Flughaveno Rijeko
La internacia Flughaveno Rijeko (kroate: Zračna luka Rijeka) troviĝas sur la kroata insulo Krk, 26 km de Rijeko, proksime al urbo de Omišalj. Plimulto de la trafiko okazas dum la somera turisma sezono, kiam uzas ĝin eŭropaj malalt-kostaj flugkompanioj. En 2006, la pasaĝera nombro estis ĉ. 210.000.
La avia dromo de la flughaveno longas 2500 m kaj larĝas 45 m.
Brahim Dahane
Brahim DAHANE estas mediprotekta aktivulo en okcidenta Saharo. En 2009 la sveda Forum för levande historia ("forumo por vivanta historio") honorigis ŝin per la Per Anger-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto.
38636 Kitazato
38636 Kitazato estas tre malgranda sed neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la japanan planedscienciston Kohei Kitazato, kiu kontribuis al la misioj Hajabusa kaj Hajabusa 2. Liaj esploroj inkludas la fizikajn kaj kemiajn ecojn de la apud-teraj asteroidoj.
Yuji Ozaki
Yuji Ozaki (尾崎 友治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe JEF United Ichihara.
Gregorio de Sanok
Gregorio de Sanok (1403-1477) estis profesoro de la Akademio de Krakovo, filozofo, retorikulo, ĉefepiskopo de Lvivo, unua reprezentanto de la humanismo en Pollando kaj kritikisto de la skolastika filozofio. Li studis en la Universitato de Krakovo, kie li ankaŭ estis profesoro pri Latina poezio. En 1433, li estis nomumita mentoro de la familio de Jan Tarnowski kaj de la reĝo Ladislao la 3-a (Pollando). Dum kelka tempo li vivis en la kortego de la episkopo Johano Vitezo (1408-1472). En la 4-a de julio 1451, Kazimiro la 4-a (1427-1492) lin nomumis Episkopo de Lvivo kaj mentoro de siaj infanoj. Kiam li vojaĝis al Italio, li estis elkore ricevita en la kortego de la papo Eŭgeno la 4-a kaj enamiĝinta de libroj, tie li aĉetis la renoman "De genealogiis deorum gentilium" far Giovanni Boccaccio (1313-1375) kaj "La Bukolikoj"-n far Vergilio.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Virgilio.png| Vergilio (70 a.K. - 19 a.K.) Giovanni_Boccaccio.jpg| Giovanni Boccaccio (1313-1375) Portrait_du_pape_Eug%C3%A8ne_IV.jpg| Eŭgeno la 4-a (1383-1447) Iancu_Hunedoara.jpg| Johano Huniadi (1387-1456) Portrait_de_J%C3%A1nos_Vit%C3%A9z._Frontispice_d%27un_manuscrit_(Plaute,_Com%C3%A9dies).jpg| Johano Vitezo (1408-1472) Jan_D%C5%82ugosz.PNG| Jan Długosz (1415-1480) W%C5%82adys%C5%82aw_III_Warne%C5%84czyk_by_Aleksander_Lesser.PNG| Ladislao la 3-a (1424-1444) Kazimierz_Jagiellonczyk.jpg| Kasimiro la 4-a (1427-1492) Epitaphy of Filippo Buonaccorsi in Kraków.PNG| Filippo Buonaccorsi (1437-1497) Jan_Amor_Tarnowski.PNG| Jan Tarnowski (1488-1561) </Gallery>
Karolina
Karolina estas teritorio troviĝanta en Ostrava. En la pasinteco tio estis granda metalurgia areo kaj hodiaŭ oni ĉi tie konstruas novan urban centron.
Minejo Karolina
Minejo Karolina estas la plej malnova minejo en Moravia Ostrava. Ĝi estis profundigata ekde la jaro 1837 devene de moraviaostrava minejkompanio, kiun en la jaro 1843 alternigis familio Rothschild. Rothschild, kiuj estis riĉa familio de bankieroj, devenanta el Frankfurto ĉe Majno, tiutempe fariĝis krom alia proprumantoj de Vítkovické horní a hutní těžířstvo (Mineja kaj metalurgia ministaro Vítkovice).
Kaŭkaza Emirlando
La Kaŭkaza Emirlando (ĉeĉene Имарат Кавказ [Imarat Kavkaz], ruse Кавказский Эмират [Kavkazskiy Emirat]) estas memproklamita (laŭ vidpunkto reala aŭ fikcia) ŝtato, parte sekvaĵo de la Ĉeĉena Respubliko de Iĉkerio. Ĝi oficiale anonciĝis la 31-an de oktobro 2007 fare de la tiama prezidanto de Iĉkerio, Doku Umarov, kiu iĝis la unua emiro. La armea branĉo estas la Kaŭkaza Fronto, kiu partoprenis en la Dua Ĉeĉenia milito. La registaroj de Rusio kaj de Usono deklaris la Kaŭkazan Emirlandon terorisma organizaĵo.
Karolina
Minejo Karolina
La minejtruo mem pri si atingis finan profundecon 550 metrojn kaj kompare kun aliaj moraviaj-sileziaj minejoj ĝi estis tenanto de kelkaj unuaĵoj. Oni ekzemple unuafoje validigis ĉi tie ventfornon, vapormaŝinon aŭ teknikon de akvorezista minejtrua ŝaftado. Sed ne pri ĉiuj ties unuaĵoj oni povas paroli kiel pri sukcesoj. En 1854 ĉi tie okazis unuafoje pli granda eksplodo de minejaj gasoj, kio postulis 14 viktimojn je vivoj.
Koaksigejo Karolina
Ŝakto Karolina estis ankaŭ komunike kunigita per mineja fervojo kun pli poste estiĝinta koaksigejo de la sama nomo, al kiu ĝi dum la tuta sia ekszistado liveris karbon.
Kaŭkaza Emirlando
La gvidantoj de la Kaŭkaza Emirlando deklaras ke sia teritorio konsistu el la sekvaj provincoj:
Karolina
Koaksigejo Karolina
La koaksigejo estis fondita en 1858 kaj ekde tempo de sia estiĝo ĝi karakterize disvastiĝis (en la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento ĝi jam enhavis 216 fornoj). Oni alveturigis al ĝi per telfero el diversaj ŝtoloj, krom Karolina temis ankoraŭ pri minejtruoj Tereza, Ida kaj Šalamoun. La uzino estis destinita al fabrikado de koakso (do primare de brulmaterialo kaj reduktanto en altfornon), sed ĝi enhavis ankaŭ briketfabrikon. En la jaro 1905 estis apud la koaksigejo establita elektra centrejo, kiu donis elektron al multaj minejoj en la ĉirkaŭaĵo. La trafiko de la koaksigejo estis haltigita en la jaro 1964, la ektrejo estis nuligita je dek jaroj pli poste. Du el trafikaj konstruaĵoj konserviĝis ĝis hodiaŭ kaj nun ili estas ŝirmata memorigaĵoj.
Kaŭkaza Emirlando
Tamen, laŭ Doku Umarov, la bazo de ribelaj batalistoj fidelaj al li etendiĝu "de Azerbajĝano ĝis Abĥazio". La subtenantoj de la emirlando komprenu ĝin islamisma ŝtata unuo.
Karolina
Karolina hodiaŭ
Nuntempe oni konstruas sur la tuta teritorio de Karolina novan centrejon de Ostrava.
Kaŭkaza Emirlando
Multaj antaŭaj subtenantoj de Doku Umarov en Ĉeĉenio responde al la deklaro de la "nova ŝtato" retiris sian subtenon kaj opinias ke ili volus limiĝi al sendependiĝo de Ĉeĉenio el la Rusia Federacio, sen tiaj planoj pri ekspansio.
52008 Johnnaka
52008 Johnnaka estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.
Oberstadtfeld
Oberstadtfeld estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
52008 Johnnaka
Nomo
Ĝi estas nomita en memoro de John Yoshio Naka (1914–2004), elstara usona mastro de bonsajo de la malfrua 20-a jarcento. Li estis grava figuro de la usona arto de la bonsajo depost la 1950-aj jaroj kaj estis gvidanta forto en la disvastigo de la ŝato pri bonsajoj kaj la praktiko de la bonsaja arto.
Billère
Billère estas franca situanta en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.