cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Abdelmaĝid Tebbun
Ministro
Li estis revokita de prezidanto Abdelaziz Bouteflika en 1999 al la posteno de Ministro pri Komunikado kaj Kulturo en la registaro de Benbitour, posteno kiun li tenos nur 6 monatojn, antaŭ ol esti revokita duan fojon al la posteno de Ministro Delegita de la loka registaro por la restarigo de la walis.
En 2001, la prezidanto nomumis lin Ministro pri Loĝado kaj Urba Disvolviĝo en la registaro de Benflis II, posteno kiun li tenis ĝis 2002.
Li reprezentas prezidanton Abdelaziz Bouteflika en pluraj misioj eksterlande (en Irano, en Sirio) post sia foriro de la registaro. Tiutempe, li estis citita en la kazo Khalifa.
La 3-an de septembro 2012, li estis nomumita Ministro pri Loĝado kaj Urba Planado en la registaro de Sellal I. Li estis poste nomumita Ministro pri Loĝado, Urbanismo kaj Urbo en la registaroj de Sellal II, Sellal III kaj Sellal IV.
La 19-an de januaro 2017, post la malsano kaj poste la morto de Baĥti Belajb, li estis nomumita intertempa ministro pri komerco.
Ĉefministro
La 24-an de majo 2017, konsiderata proksima parenco de la Ĉefo de Ĉefo, Ahmed Gajd Salah, li estis nomumita ĉefministro, poste al Abdelmalek Sellal, kiu estis estro de registaro ekde 2012. La registaro formiĝis ĉ. 25 majo.
Abdelmaĝid Tebun estis anstataŭita de eksa ĉefministro Ahmed Ouyahia la 15-an de aŭgusto 2017. Lia deziro restrikti importojn, batali kontraŭ korupteco, starigis ĝeneralan inspektadon ene de la primokado kaj instrukciis siajn ministrojn "fari. la punkto pri publikaj kontraktoj "adoptita de la eksa registaro kaj, laŭ la prezidanteco, oni mencias ĝian" persekutadon al komercistoj "por klarigi lian eksigon. En julio, la registaro publikigis serion de avertoj al pluraj grandaj alĝeriaj kaj eksterlandaj kompanioj, kiuj gajnis grandajn infrastruktajn kontraktojn, minacante ĉesigi kontraktojn de konstruaj konstruaĵoj. Inter ĉi tiuj kompanioj estis ETRHB, kompanio pri vojo, akvo kaj konstruado posedata de Ali Haddad, estro de la Forumo de Komercaj Gvidantoj (FCE), dungista organizo, kaj proksima al Saïd Bouteflika, frato de la Ŝtata Ŝtato. Li tiam estas asignita loĝi ĝis 2019.
Tamen ĉi tiuj mezuroj meritas popularecon ĉe la publiko. Li tiam estis citita kiel ebla posteulo al Bouteflika.
Prezidant-elekto 2019
Kontestita de la manifestaciantoj, li estas akuzita de siaj detractoroj de esti la "kandidato por la armeo" kaj de esti implikita en la afero Khalifa, en kiu li estas citita; li diris, ke li favoras remalfermi kazon. En novembro de 2019, li alfrontis la eksiĝon de sia kampanjestro kaj la revelacio de la ĵurnalo Ennahar, konata kiel proksima al potenco, pri siaj ligoj kun la komercisto Omar Aljat, nuntempe en malliberejo. Kun la elekto alproksimiĝanta, en la foresto de opiniaj enketoj, la amaskomunikilaro indikas, ke li perdis sian favoratan statuson, Azzedin Mihubi ricevinte la subtenon de multaj proksimaj al la reĝimo.
La 12-an de decembro, post kampanjo interrompita de gravaj manifestacioj ĝis la sama tago de la elektoj, Abdelmadjid Tebboune estis elektita per 58,1% de la voĉoj en la unua raŭndo, kun rekorda sindeteno (60,1% de la registritaj). Ankaŭ la analizistoj konsideras "dubindajn" ciferojn. La sama tago, kriita de subtenantoj de Hirak, li estis priskribita kiel "prezidanto de kokaino" rilate al la afero kun lia filo. Dum sia unua gazetara konferenco post sia elekto, Abdelmadjid Tebboune deklaris, ke li atingas Hirak kaj rekomendas dialogon.
Prezidanto de la Respubliko
Abdelmadjid Tebboune fariĝas Prezidanto de la Populara Demokratia Respubliko Alĝerio kaj estas ĵurkonfirmita la 19-an de decembro 2019. Profesoro Abderrahmane Mebtoul opinias, ke li havas "pezan respondecon restarigi la rompitan fidon inter la ŝtato kaj la civitanoj". La sociologo Nacer Djabi indikas, ke li komencas "kun granda handikapo de legitimeco" kaj ke "eĉ se la baloto ne estas falsita, la alĝerianoj jam ne havas fidon".
Unuaj mezuroj
Fininte sian ĵuron, la nova prezidanto salutas Hirak kaj deklaras, ke "la granda sukceso estas frukto de la populara movado iniciatita de nia popolo, kiu rifuzis, dank'al sia konscienco, la kolapson de la ŝtato kaj de ĝiaj institucioj", renovigas sian alvokon al dialogo kaj promesas plenumi siajn postulojn "en la kadro de politika konsento kaj la leĝoj de la respubliko". Li petas esti sendevigita de la predikato "plejboneco" por rompi kun la troa uzo de ĉi tiu formulo dum la mandatoj de Abdelaziz Bouteflika, esprimo nepopulara kaj kialo por disputo. Dum la ceremonio, li ornamis Abdelkader Bensalah kaj Ahmed Gaïd Salah kun la medalo de la Ordeno de Nacia Valoro, en la rango de "Sadr". Li estas ornamita kun la sama rango de Abdelkader Bensalah.
La saman tagon, Abdelmadjid Tebboune akceptis la eksiĝon de Noureddine Bedoui kaj nomumis Sabri Boukadoum kiel intertempa ĉefministro dum instrukcio al la registaro en la loko administri aktualajn aferojn ĝis la nomumo de nova estro de registaro. Plie, la ministro pri internoj Salah Eddine Dahmoune estis eksigita de siaj funkcioj post kiam li trafis la titolojn per insultaj rimarkoj kontraŭ la manifestaciantoj de Hirak.
Dum sia unua oficiala vojaĝo al Alĝerio, la 22-an de decembro, li anoncis la kreadon de ministerio komisiita pri kompanioj kaj mikroentreprenoj kaj banko por subteni la portantojn de ĉi tiuj projektoj. Li ankaŭ ordonis la remalfermon de neuzataj terminaloj tra la lando.
La 26-an de decembro, li prezidis kunsidon de la Alta Sekureca Konsilio, kie estas ekzamenita "la situacio en la regiono, precipe ĉe la limoj kun Libio kaj Malio". Li decidas, ke la Alta Sekureca Konsilio kunvenos periode, kiam ajn la situacio postulas.
Formado de la registaro de Djerad
Du tagojn poste, la 28-an de decembro, li nomumis Abdelaziz Djerad al la posteno de ĉefministro kaj taskigis lin formi novan registaron. La sekvan tagon, la 29-an de decembro, li nomumis Belaïd Mohand Oussaïd Ministron Konsilisto por Komunikado, proparolanto de la Prezidanteco de la Respubliko.
Komence de 2020, dum Hirak daŭras, la urbestroj de municipoj en la regiono de Béjaïa kiuj estas membroj de la Rassemblement pour la culture et la democratie (RCD) rifuzas pendigi la oficialan portreton de Tebboune.
Institucia politiko
La 28an de decembro 2019, li ricevis Ahmed Benbitour, eksan estron de registaro, kun kiu li parolis pri la "bazoj de la nova respubliko". La 9an de januaro 2020, li ricevis Abdelaziz Rahabi "por diskuti kaj aŭskulti sian takson pri la nuna situacio kaj lian vizion por la estonteco". Ĉi tiu kunveno estas parto de la konsultoj pri la revizio de la konstitucio. La 13an de januaro, li ricevis la eksan estron de registaro Mouloud Hamrouche kaj iris al la eksa ministro pri eksteraj aferoj Ahmed Taleb Ibrahimi60. La 14-an de januaro, li ricevis la kontraŭulon Soufiane Djilali61 kaj Karim Younes. La 15-an de januaro, li ricevis la moudjahid Youcef Khatib63 kaj la prezidanton de la Asocio de Alĝeraj Islamaj Ulemoj, Abderrazak Guessoum. La 8an de januaro 2020, li starigis komisionon de 17 membroj - inkluzive plimulton de konstituciaj instruistoj - respondecaj pri farado de proponoj por nova Konstitucio66. Ĝi spuras sep ĉefajn aksojn ĉirkaŭ kiuj la komisiono devas gvidi sian interkonsiliĝon, precipe la konservadon de bicameralismo, aŭ la titolon de estro de registaro. Li proponas precipe permesi al la prezidanto servi nur maksimume du esprimojn kaj fari ĉi tiun dispozicion "neŝanĝebla kaj netuŝebla". Post la fino de ĉi tiuj du monatoj, la propono de la komitato devas esti la temo de dialogo kaj tiam esti adoptita de la Parlamento kaj submetita al referendumo.
La 7an de majo 2020, la antaŭprojekto de revizio de la Konstitucio estas publikigita. Kritikita por ne pridubi la hiper-prezidantan reĝimon69, ĝi antaŭvidas la anstataŭadon de la ĉefministro per tiu de estro de registaro - respondeca al la Asembleo, kiu povus renversi lin per mocio de cenzuro - la eblecon por la prezidanto de la Respubliko por nomumi vicprezidanto, la anstataŭigo de la Konstitucia Konsilio per Konstitucia Kortumo, la reteno de la limigo al la nombro de prezidantaj mandatoj al du, sinsekvaj aŭ ne, aŭ la limigo de la mandato de deputito al unu reelekto70. Krome, la Hirak estus inkluzivita en la preambolo de la Konstitucio kaj la armeo estus eksplicite rajtigita por partopreni teatrojn de operacioj eksterlande. Finfine, la Nacia Sendependa Elekta Aŭtoritato (ANIE) estu konstituciigita, la prezidanta triono de la Konsilio de Nacio aboliciita kaj la ebleco leĝigi laŭ ordono dum parlamenta receso. En la spirito de la alĝeria Konstitucio de 1989, la teksto ankaŭ proponas plifortigon de la publikaj rajtoj kaj liberecoj, ankaŭ la forigon de la artikolo, kiu limigas la partoprenon de binacionaloj en la politika vivo, kaj kiu ekskludas ilin de altrangaj postenoj. oficialuloj kaj diplomatoj.
Aliaj proponitaj amendoj povas esti proponitaj al la komitato antaŭ la 20-a de junio. Poste, la projekto estos ekzamenita en la parlamento antaŭ ol la alvoko de la referendumo, ĉi tiu lasta eblo ankaŭ povas esti farita sen pasi la ekzamenon de parlamentanoj. La 15an de junio, li ricevis eksan prezidanton Liamine Zéroual ĉe la prezidanta sidejo.
En junio 2020, por plenigi la vakantajn postenojn, li nomumis 15 membrojn de la prezidenta triono al la Konsilio de la Nacio. La 23an de junio, li renovigis la ĉefministron kaj plej multajn elirantajn ministrojn. Novaj personecoj estas nomumitaj al la registaro, precipe al la biletujoj pri Energio kaj Financo. La registaro estas rekvizitita post la pandemio de la Covid-19 kaj por estigi siajn ekonomiajn konsekvencojn, estas nomumitaj pli teknikaj posedantoj.
La referendumo pri la konstitucia revizio okazos la 1-an de novembro 2020.
(14618) 1998 UK7
(14618) 1998 UK7 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Hlinsko pod Hostýnem
Hlinsko pod Hostýnem estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bystřice pod Hostýnem en distrikto Kroměříž. En la pasinteco temis pri la memstara municipo. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 115 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Hlinsko pod Hostýnem estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,13 km².
Historio
La unua skribmenciop pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.
Josef Allram
Josef ALLRAM (naskiĝinta la 22-an de novembro 1860 en Schrems, mortinta la 29-an de decembro 1941 en Mödling) estis aŭstra verkisto kaj poeto.
Vivo
Li frekventis la gimnazion en Waidhofen kaj studis agrikulturon ĉe la altlernejo Francisco-Josephinum en Mödling. Poste li estis trejnita ĉe la faklernejo por instruistoj en Krems kaj retiriĝis kiel lernejestro post 40 jaroj de instruado. Li estis longjara kantisto en korusoj kaj honoriĝis fare de la Schubertbund por tio.
La verkisto
Lia kromnomo estis Waldviertler Sepp, ĉar li ege okupiĝis pri la Waldviertel, regiono en norda Malsupra Aŭstrio. Krom regionhistoriaj libroj li skribis poemojn, teatraĵojn kaj verkis vojaĝpriskribojn.
József Gaál (pentristo)
József Gaál [jOĵef gAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gaál József estas hungara pentristo, grafikisto, altlerneja instruisto.
József Gaál naskiĝis la  en Tahitótfalu.
Biografio
József Gaál frekventis artan mezlernejon, poste li akiris diplomon en Hungara Belarta Alternejo en 1983, fine li samloke li plulernis 3 jarojn. Lia plej grava instruisto estis Imre Kocsis, Károly Raszler kaj Tibor Rozanits. Li havis stipendiojn inter 1987-1989, inter 1987-1993 li instruis en pentrista rondo. En 1991 li estis en Romo helpe de stipendio. Ekde 1993 li instruis en la Belarta Alternejo, ekde 1996 jam kiel docento. Li instruis ankaŭ en pentrista lernejo de Zebegény inter 1999 – 2005. Li ricevis premiojn inter 1984-2010.
Engden
Engden estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Grafschaft Bentheim de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La komunumo estas parto de la komunumaro Schüttorf, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Distrikto Saale-Holzland
La distrikto Saale-Holzland [prononco "Zale-Holclant"] - germane Saale-Holzland-Kreis - situas en la germana federacia lando Turingio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Eisenberg. La distrikto, kiel indikas la nomo, karakteriziĝas per la rivero Saale kaj la pejzaĝo Lignolando Turingia (Holzland) kio klare indikas pri abundaj arbaroj. La distrikto kovras areon de 816 km², kaj fine de la jaro ĝi havis  loĝantojn.
Najbaras la distrikto Burgenland norde, la eksterdistrikta urbo Gera kaj la distrikto Greiz oriente, la distriktoj Saale-Orla sude, Saalfeld-Rudolstadt sudokcidente kaj Weimarer Land plus la eksterdistrikta urbo Jena okcidente.
Administra divido
En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Urbaj kaj neurbaj komunumoj sen aparteno al komunumaro:
Komunumaroj
* administra centro de la komunumaro
Nihonga
Nihonga (japane: 日本画, japana pentrado) estis enkondukita en 1890 de la usona orientisto Ernest Francesco Fenollosa kaj de la japana arthistoriisto Tenŝin Okakura. Ili celis revivigi la preskaŭ perditajn teknikojn de la malnova japana pentrarto kaj unuigi ilin samtempe kun la lastaj sciaĵoj de la okcidenta arto.
Albudeite
En Albudeite estas 1373 loĝantoj (INE 2019). Granda parto de la loĝantaro vivtenas sin de la agrikulturo kaj en la lastaj jaroj ankaŭ de la konstruado, pro kio devis ĉiutage translokiĝi por atingi la laborejon, pro la malmultaj rimedoj en la municipo mem. Tio okazis dum la veziko de nemoveblaĵoj.
Gyula Rónai (inĝeniero)
Gyula Rónai [djula rOnai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Rónai Gyula estis hungara inĝeniero, inventisto.
Gyula Rónai naskiĝis la  en Zagyvaróna, kiu nun estas urboparto de Salgótarján. Li mortis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Rónai akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en 1900. Post siaj studoj li laboris en Hungaraj Ŝtatfervojoj, kie li okupiĝis pri planadoj de vagonoj. Li havis en tiu ĉi temo pli ol 20 inventojn. Li ricevis premiojn pri la projektoj en 1930 kaj 1933. Li okupiĝis precipe pri rilatoj inter radoj kaj reloj. Liaj kvaraksaj rapidaj vagonoj trafikis konstante ekde 1941. En 1935 li pensiuliĝis, tamen li laboris plu en fabriko, kie oni produktis vagonojn.
Aleksandr Bogdanov
Aleksandr Aleksandroviĉ BOGDANOV (Александр Александрович Богданов; denaske Aljaksandr MALINOVSKIJ, Аляксандр Аляксандравіч Маліноўскі; naskiĝis la, mortis la ) estis rusa kaj soveta fizikisto, filozofo, verkisto pri scienco-fikcio kaj revoluciulo de belorusa etneco.
Li estis ŝlosila figuro en la komenca historio de la bolŝevika frakcio de la Rusia Socialdemokrata Laborpartio, estante unu el ties kunfondintoj kaj rivalo de Vladimir Lenin ĝis esti forigita en 1909. En la unua jardeko de la Sovetunio, li estis influa kontraŭanto de la registaro de marksisma vidpunkto. Bogdanov ricevis instruadon en medicino kaj psikiatrio. Liaj sciencaj interesoj gamis el universala teorio de sistemoj al la eblo de homa plijuniĝo pere de sangotransfuzo. Li inventis originan filozofion nome “tektologio,” nune konsiderata antaŭaĵo de la teorio de sistemoj. Li estis ankaŭ ekonomikisto, kulturteoriisto, verkisto pri scienco-fikcio, kaj politika aktivulo.
La novaj vestoj de la Imperiestro
"La novaj vestoj de la Imperiestro" (Kejserens nye Klæder) estas mallonga rakonto verkita de la dana aŭtoro Hans Christian Andersen, pri du teksistoj kiuj promesas al imperiestro novan kostumon el vestoj kiuj laŭ ili estas nevideblaj al tiuj kiuj ne taŭgas por siaj postenoj, stultoj, aŭ malkompetentaj. Kiam la Imperiestro paradas antaŭ siaj subuloj vestante siajn novajn vestojn, neniu kuraĝas diri ke ili vidas nenion el vestoj sur li por ne esti konsiderataj "ne taŭgaj por iliaj postenoj, stultoj, aŭ malkompetentaj". Finfine, infano krias, "Sed li survestas nenion entute!" La rakonto estis tradukita al ĉirkaŭ 100 lingvoj. "La novaj vestoj de la Imperiestro" estis unuafoje publikigita kun "La marvirineto" en Kopenhago, fare de C. A. Reitzel, la 7an de Aprilo 1837, kiel la tria kaj fina ero de la ''Eventyr, fortalte for Børn. Første Samling'' de Andersen. La rakonto estis adaptita al diversaj artoformatoj, kaj la titolo de la rakonto, la frazo "La imperiestro ne havas vestojn", kaj diversaj variaĵoj estis adoptitaj por uzado en nombraj samnomaj aŭ similnomaj aliaj verkoj kaj ankaŭ estas uzata kiel idiotismo.
"La Reĝo estas nuda!"
La rakonto ilustras la fenomenon de unuformeco de opinio kaj konformeco kiun neniu pretas malobservi koste de la vero, same kiel situacion de socia premo kiu igas homojn agi kontraŭ sia volo pro timo prezentiĝi stultaj aŭ nenormalaj.
Ljudmil Stojanov
Ljudmil STOJANOV (bulgare Людмил Стоянов; naskiĝinta la en Kovaĉevica; mortinta la  en Sofio) estis bulgara verkisto.
Pitiriaseedoj
La Pitiriaseedoj (Pityriaseidae) estas familio en la ordo de la paseroformaj birdoj (Passeriformes). Ĝi konsistas el nur unu genro kun nur unu specio.
Disvastiĝo kaj vivejo
La kalvakapa pitiriaseo loĝas endemia sur Borneo. Ĝi preferas basebenajn marĉojn kaj arbarojn.
Aspekto kaj vivmaniero
La Pitiriaseoj estas ĉirkaŭ 25 centimetrojn grandaj, nigraj birdoj kun ruĝa kaj flava kapo, la flugiloj de la inoj parte estas ruĝaj. La beko estas fortika kaj hokoforma, la vosto iomege mallonga. La birdoj nutras sin per insektoj, aliaj senvertebruloj kaj malgrandaj reptilioj. Tiu orientalisa specio atentofrapas per multnombraj laŭtaj vokoj.
Paciencludo
Paciencludo estas kartludo por unu ludanto uzanta ludkartaron. Estas multe da tipoj de Paciencludoj, ekzemple Klondiko, Kvar asoj, ktp. Plimulte de komputiloj havas Paciencludon.
Pitiriaseedoj
Taksonomia enordigo
Pri la parencrilatoj oni disputas; laŭ pli novaj esplorrezultoj oni metas ilin en la proksimecon de la Kraktikedoj (Cracticidae).
Sistema rasismo
Sistema rasismo,ankaŭ konata kiel institucia rasismo, strukturita rasismo aŭ ŝtata rasismo, estas formo de rasismo subaze de sistema ekskludo, marĝenigo kaj diskriminacio de homgrupoj per formalaj aŭ neformalaj reguloj de institucioj. Ne gravas ĉu la agantoj ene de tiuj institucioj agas intence aŭ ne. Sub institucioj oni komprenu ĉiujn organizaĵojn kaj strukturojn ene de la socio, inkluzive de abstraktaj konceptoj kiel la leĝaro aŭ la kutimoj. Sistema rasismo diferencas de aliaj formoj de rasismo, kiuj ĉefe okazas inter individuoj.
Sistema rasismo povas havi negativajn efikojn je homoj ĉar ĝi povas i.a. konduki al diskriminacio en justico, dungado, loĝado, sanservo, politika potenco kaj edukado.
La koncepto de sistema rasismo unue povas esti atribuita al la libro "Black Power: Liberation Politics" (1967) de Stokely Carmichael kaj Charles V. Hamilton. Carmichael kaj Hamilton asertas ke individua rasismo ofte povas esti identigita pro sia malkaŝa naturo, dum sistema rasismo estas malpli videbla pro sia "malpli evidenta, multe pli subtila" naturo. Sistema rasismo povas esti atribuita al "establitaj kaj respektataj povoj en la socio kaj tiel ricevas multe malpli publikan kondamnon ol individua rasismo".
Percepteblo
Sistema rasismo povas esti profunde kaŝita en la strukturoj de la socio, tiel ke homoj ofte apenaŭ konscias pri ĝi. Tiuj povas esti profunde fiksiĝintaj kondutoj. Institucia rasismo ankaŭ povas ĉeesti en la regularoj, politikoj kaj proceduroj de organizo.
Institucia rasismo kaŝatendas en homogenaj komunumoj. Membroj de tia komunumo – konscie aŭ nekonscie – opinias, ke la ideala socio estu kiel eble plej unuforma. Ekzistas tiam malmulte da loko por diverseco. Minoritatoj kaj aliaj eksterlandanoj ricevas la taskon de integriĝo aŭ civita integriĝo. La membroj de homogena grupo ankaŭ tendencas sisteme favori la membrojn de sia propra grupo super tiuj kiuj ne apartenas al la grupo en siaj sociaj interagoj.
Careiro da Várzea
Careiro da Várzea estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 23.930 loĝantojn en 2010.
Sistema rasismo
Percepteblo
Laŭ kelkaj vidoj, ekzistas diferenco en percepto de institucia rasismo inter inaj kaj viraj viktimoj. Viroj estas pli supozeble travivi instituciigitan diskriminacion, dum virinoj estas pli verŝajnaj travivi interhoman diskriminacion.
Lingva rasismo kiel institucia diskriminacio
Lingva diskriminacio, foje nomata lingva rasismo estas ofte ne perceptata kiel institucia diskriminacio, kvankam ankrita kiel diskriminacio en la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj. En Belgio ekzistas organizo ekzistas institucio (UNIA) por kontraŭbatali rasismon, sed neniu sendependa organizaĵo okupiĝanta pri diskriminacio surbaze de la lingvo. Ekzemplo de lingva rasismo kiel institucia rasismo montras la eksplicitan celon de la kanada registaro, kiu tra katolikaj kaj anglikanaj eklezioj, altrudis al la indiĝenaj popoloj tute asimiliĝi en la kanada socio, detruante ĉiujn spurojn de sia indiĝena historio kaj malpermesante paroli sian lingvon aŭ praktiki siajn proprajn tradiciojn sen ricevi punon. Alia ekemplo rilatas al nazia Germanio: la nazioj malpermesis instrui Esperanton ĉar ĝi fundamente malkongruas kun la idearo de la nazia reĝimo. Tion detale priskribis Ulrich Lins en sia verko La danĝera lingvo.
Noto kaj referencoj
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Institutionele discriminatie en la nederlanda vikipedio, listo de aŭtoroj.
Vidu ankaŭ
Rasismo sen rasoj
Ekonomia malegaleco
Lingva imperiismo
Lingvoj kaj migrado
Tertremo de San Francisco (1906)
La Tertremo de San Francisco de 1906 frapis la marbordon de Norda Kalifornio, Usono, en la 5:12 a.t. merkrede, la 18an de Aprilo per ĉirkaŭkalkulita momanta magnitudo de 7.9 kaj maksimuma intenseco Mercalli de XI (Ekstrema). Skuo de alta intenseco estis sentita el Eureka en la Norda Marbordo al la Salinas Valo, nome agrokultura regiono sude de la Golfareo de San Francisco. Detruigaj incendioj tuj ekaperis en la urbo kaj daŭris dum kelkaj tagoj. Kiel rezulto, ĝis 3,000 personoj mortis kaj ĉirkaŭ 80% el la urbo San-Francisko estis detruita. La okazaĵoj estis rememoritaj kiel unu el la plej malbonaj kaj mortigaj tertremoj en la historio de Usono. La mortokvanto restas kiel la plej granda vivoperdo pro natura katastrofo en la historio de Kalifornio kaj alte en la listoj de urbaj katastrofoj en Usono.
Hermann Kolbe
Adolph Wilhelm Hermann KOLBE (1818-1884) estis germana kemiisto, kiu disvolvis la kemian nomenklaturon por la organikaj kombinaĵoj, konata kiel nomenklaturo de Kolbe. Li unue preparis la Salicilatan acidon, deirpunkto por la sintezo de la aspirino, en procezo nomata sintezo de Kolbe aŭ reakcio de Kolbe-Schmitt. Kune kun Edward Frankland, Kolbe preparis la nitrilojn, kies korespondantajn acidojn li sukcesis hidrolizi.
Li ricevis la Medalon Davy de la Reĝa Societo de Londono en 1884.
(106589) 2000 WN107
(106589) 2000 WN107 estas apolona asteroido malkovrita la en la kadro de la kampanjo Near Earth Asteroid Tracking elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:5 kun Marso.
Bujioj
La Bujioj (ankaŭ literumita Puyi, Buyei kaj Buyi; memnomita: Buxqyaix, en Internacia Fonetika Alfabeto: /puʔjai/ aŭ "Puzhong", "Burao", "Puman"; Ĉine: 布依族; Pinjino: Bùyīzú; Vjetnama: người Bố Y), alie konata kiel la Zhongjia, estas etno vivanta en Suda Kontinenta Ĉinio. Nombrante 2,7 milionojn, du milionoj okcent mil en Ĉinio kaj trimil en Vjetnamio ili estas la 11-a plej granda el la 56 etnoj oficiale agnoskitaj de la Ĉina Popola Respubliko. Malgraŭ la ĉinoj konsideras ilin aparta grupo, ili konsideras sin Ĝŭangoj (Tai-popoloj). La Bujioj plejparte loĝas en Qianxinan kaj Qiannan gubernioj de Suda Gŭiĝoŭo Provinco, same kiel en Junano kaj Siĉŭano Provincoj. Proksimume 3 000 Bujioj vivas en Norda Vjetnamio, kie ili estas unu el la 54 oficiale agnoskitaj etnoj de tiu lando. En Vjetnamio, ili situas en Mường Khương Distrikto de Lào Cai kaj Quản Bạ Distrikto de Hà Giang Provinco.
Lingvo
La Bujioj parolas la Bujian lingvon, kiu estas tre proksima al la diversaj Ĝŭangaj lingvoj, precipe al la nordaj variaĵoj. Estas dialekta kontinueco inter ĉi tiuj du. La Bujia lingvo havas sian propran skriban formon kiu estis kreita fare de ĉinaj lingvistoj en la 1950-aj jaroj surbaze de la latina alfabeto kaj kun literumaj konvencioj similaj por la Pinjino-sistemo kiu estis elpensita por latinigi la ĉinan. La lingvo havas ĉirkaŭ du milionojn sepcent parolantojn.
Kelkaj vortoj en Bujioj lingvo estas:
Kulturo
Multaj Bujioj en kamparaj lokoj estas agrikulturaj farmistoj kiuj ofte kultivas malmultekostajn kultivaĵojn por konsumo aŭ vendo kiel rizo, milio, tritiko, terpomoj, maizo, kakao, teo, silko, kaj multajn aliajn specojn de kultivaĵoj. La Bujioj ankaŭ ludis gravan rolon kiel mezaj komercistoj en la regiono inter multaj popoloj, kiel la Ĝŭangoj, Hanoj, kaj Miaoj. Pro ŝanĝiĝantaj ekonomioj, la Bujioj okupiĝas pri kaj malgrandaj kaj grandaj aŭ komercaj operacioj. Tradiciaj Bujioj-metioj kaj batikoj estas famaj ĉie en la regiono. La Bujioj festas multajn festivalojn, kaj indiĝenajn kaj tiujn derivitajn de Hanoj-kulturo. Unu indiĝena festivalo estas nomita la Tago de la Bovo (牛王节) la 8-an de aprilo, ĉiujara festo intencita honori bovojn kaj ilian kontribuon al agrikulturaj agadoj. La 6-a de junio estas grava tradicia Bujioj-ferio por praa kultado.
Koldín
Vilaĝo Koldín situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Ústí nad Orlicí, 5 km norde de urbo Choceň. Vivas ĉi tie.
Al la komunumo apartenas vilaĝoj:
Historio
Unu el partoj de la vilaĝo akiris en la jaro 1534 per nupto Michal el Říčany. Verŝajne liaj filoj Václav kaj Jetřich konstruigis ĉi tie en la jaro 1589 sian rezidejon, renesancan kasteleton. Sed jam en la jaro 1637 sinjorejon Koldín aĉetis familiaro Oppersdorf kaj alligis ĝin al sia Častolovice kaj la kasteleto ĉesis esti sinjora rezidejo. En la 19-a jarcento en ĝi estis nur servistaraj loĝejoj kaj oficejoj.
Kasteleto
Kasteleto Koldín kun mastruma korto estis konstruita sur malalta monteto en suda parto de la vilaĝo. Du-ala konstruaĵo kun ŝtupara rizalito fakte estas iuspeca evolua interfazo inter fortikaĵeto kaj kastelo. Sur korta flanko en la dua etaĝo troviĝas pilieraj arkadoj kun krucaj volboj. En teretaĝo, ornamita per bosaĵo, arkadoj estis en la 19-a jarcento masonfermitaj. Gablotegmentoj estas altaj, renesancaj pinjonoj membrigitaj per kornicoj. Sur okcidenta flanko konserviĝis sgrafitoj kun dato 1605. En teretaĝaj ĉambroj troviĝas originaj krestetaj volboj, en ŝtuparo kaj en koridoro estas renesancaj portaloj.
Preĝejo
Preĝejo de Sankta Anna estas klasikisma ununava konstruaĵo el la jaro 1846, oblonga kun prisma turo sur okcidenta fronto kaj duoncirkle fermita presbiterejo, volbita per konĥo. La navo estas volbita per du plataĵoj. La altaro estas samtempa, el la 19-a jarcento.
Bourg-Bruche
Bourg-Bruche (jen france, origine germane Breuscheburg aŭ Burg-Breusch, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Iguape
Iguape, oficiale Estância Balneária de Iguape, banloko Iguape respektive Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Litoral Sul Paulista kaj en la mikroregiono Registro. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun.
Preĝejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
La preĝejo de Sankta Triunuo (Свято-Троицкая церковь; plena nomo: церковь во имя Святой Живоначальной Троицы, origine preĝejo de Nikolao de Mira, Никольская церковь) estis preĝejo de malnovritanoj de la Unueca kredo, konstruita en 1844-1860. Ĝi estis fermita en 1930 kaj eksplodigita en 1932.
Historio
Tjumeno ĉiam estis centro de malnovritana movado en la regiono. Parto de malnovritanoj akceptis eblecon plu sekvi siajn tradiciojn sub unio kun la Rusa Ortodoksa Eklezio, proponitan en 1780 forme de la Unueca Kredo (Единоверие). Danke al tio ili ricevis eblecon havi pastrojn kaj preĝejojn, kaj kontentigi siajn religiajn bezonojn laŭleĝe kaj malkaŝe. La la Sankta Sinodo aprobis regulojn laŭ kiuj la malnovritanoj povis libere transiri al la Unueca Kredo. La novkreataj preĝejoj de la Unueca Kredo subiĝis al ortodoksaj eparĥioj, iliajn sacerdotojn nomumis metropolitoj, sed la diservoj okazis laŭ malnovritanaj libroj kaj reguloj.
Konstruado kaj funkciado
Origine oni planis transdoni al lokaj malnovritanoj de la Unueca Kredo la preĝejon de Endormiĝa forpaso de Maria, kiu estis malriĉa kaj en 1830 troviĝis en plorinda stato — la ikonostazo kadukiĝis, la tegmento kaj planko putris. Dum kelkaj jaroj ĝi eĉ ne havis propran pastron kaj restis fermita, do oni planis malfondi la paroĥon kaj transdoni la konstruaĵon al la komunumo de la Unueca Kredo. Sed danke al senavaraj oferoj de lokaj negoccistoj la preĝejo estis grave rekonstruita kaj la paroĥa vivo reviviĝis, do tiu varianto ne plu estis prikonsiderata.
En 1839 adeptoj de la Unueca Kredo subestre de negocistoj P. Gilov, V. Sorokin, V. Ŝapoŝnikov, P. Jadriŝnikov kaj burĝo I. Tonkov, kiu estis paroĥestro de la Unueca Kredo en Tjumeno, petis permeson konstrui en la urbo preĝejon de la Unueca Kredo. La korespondado kun la Tobolska Spirita Konsistorio daŭris ĝis 1844, kiam la permeso finfine estis ricevita. Tiujare en la urbo loĝis 247 adeptoj de la Unueca Kredo (106 viroj, 141 inoj). Origine oni permesis la konstruadon en la Aleksandra strato kun tri alkonstruaĵoj: de Anunciacio, de Nikolao de Mira kaj de Sankta Nikita. Samtempe oni transdonis al la komunumo la solan malnovritanan kapelon, kiu restis tiutempe en la urbo (en 1835 estis 3, en 1838 — 2, en 1843 — 1).
En 1857 ĉe la suda flanko estis konstruita brika kapelo por vendado de kandeloj. Tie troviĝis ikonostazo kiu enhavis 12 ikonojn kaj vicon da etaj kupraj ikonoj, antaŭ kiu staris 8 kupraj kandelingoj kaj unu ligna.
La estis konsekrita la ĉefa ejo de Sankta Triunuo pro kio la preĝejo estis alinomita al preĝejo de Sankta Triunuo. La estis konsekrita la alkonstruaĵo de la ikono de Dipatrino "Ĝojo de Ĉiuj Dolorplenaj" (икона Пресвятой Богородицы «Всех скорбящих радость»).
En 1914 en vilaĝo Skorodumskoje estis konstruita preĝejo de Varlaamij, aldonita al la paroĥo de la preĝejo de Sankta Triunuo.
Fermo kaj nereligia uzado
La prezidio de la Tjumena Urba Konsilio decidis konfiski la preĝejon kaj transdoni ĝin por kleriga-kulturaj institucioj. La sonorilturo estis detruita. La kapelo estis transformita je vendejo de Torgsin, kie oni povis aĉeti ion kontraŭ valoraj metaloj kaj ŝtonoj. En 1932 tie ekfunkciis "kuirejo-fabriko" de la kooperativa organizo Cerabkoop. En la ejo estis konstruita rusa forno, oni instalis du fornelojn kaj 12 kaldroneojn, aranĝis fermentejon. Dum la Dua mondmilito tie funkciis distribuejo aldonaj nutraĵoj por infanoj, kie etuloj povis ricevi supon verŝatan en reuzitajn ladskatolojn. La fabriko-kuirejo estis produktanta po - tagmanĝojn tage ĝis la 1960-aj jaroj. En la 1970-aj jaroj tie funkciis sobrigejo, kien milico alportadis ebriulojn trovitajn surstrate. En la kapelo antaŭ la Dua mondmilito funkciis gazeta kiosko. En la 1970-aj jaroj la preĝejo kaj la kapelo estis detruitaj kaj sur ilia loko aperis kvinetaĝa domo N 31 en strato Dzerĵinskij kaj apude domo N 39 en strato Respubliko.
Laŭ aliaj informoj la preĝejo estis detruita en 1932. Nun sur tiu ĉi loko staras kvinetaĝa domo.
Johann Stephan Schmaltz
Johann Stephan SCHMALTZ (naskiĝinta la en Wandersleben, mortinta la  en Arnstadt) estis orgenfaristo germana estante disĉiplo de Johann Christoph Thielemann.
Pretora gvardio
La Pretora gvardio (Cohortes praetōriae ) estis armea formacio en la antikva Romio. Ĝi formis la korpogardistaron de militestroj (ekde la 2-a jc a.K.), pli poste de la imperiestroj.
Johann Stephan Schmaltz
Vivo
Estante filo de la tola tekstisto li trejniĝis orgenfaristecen ĉe Thielemann. Jam en la 1740-a jaro li konstruis la orgenon por la kirko en Blankenhain-Hochdorf. Sekvis la instrumentoj por Blankenhain en 1741 kaj en 1742 por Blankenhain-Krakendorf. Post 1743 li komisiitis je alikonstruo de la orgeno en la preĝejo de Sülzenbrücken kaj en 1744/45 fari, por la Nikolao-kirko de Kornhochheim (ĝi estis iam filio de Sülzenbrücken), novan orgenon kun naŭ registroj. Tiu ĉi orgeno estas, laŭ nuna kono, la ununura kvazaŭ kompleta konserviĝinta Schmaltz-orgininalo orgena. Liajn mendojn kaj komisiojn li flegis subskribi per la aldonitaĵo orgenfaristo el Wandersleben. Schmaltz menciitas en skribitaĵoj el la turokapitelo de la Petrokirko en Wandersleben inter la elstaruloj. En kunteksto kun la laboroj ĉe la Schröter-orgeno el la Petro kirko li menciitis krome en fakturoj. En 1760 ricevis la orgeno kroman registron kaj violinan-bason kion atestas rimarko de 1764. Du jarojn poste li menciitis en la komunuma fakturo pri akiro de kariljono. En la 19-a jarcento oni eraris kredante ke Schmaltz estus la farinto de la wandersleben-a orgeno, ŝajne pro la ofteco de liaj riparoj. Fakte ĝi estas de Johann Georg Schröter.
Pretora gvardio
Historio
Imperiestro Aŭgusto Cezaro organizis la gvardion en 27. a.K. al naŭ konstantaj kohortoj (cohors) kun staciejo en Romo aŭ en ties ĉirkaŭo.
Johann Stephan Schmaltz
Vivo
En 1746/47 Schmaltz kreis la orgenono en la Triununo-kirko de Ohrdruf. En la 5.9.1747 li petis mendojn kaj privilegiojn ĉe la konsistorio de Arnstadt. En 1747 li konstruis orgenon novan por la kirko de Elleben-Riechheim. En la 10.11.1747 li refoje skribis leteron al la konsistorio aldonante atestojn pri bona funkciado de la ĝistiamaj orgenoj kaj desegnaĵoj de unu moderna de li kreota orgeno. Kiam lia instruisto Thielemann ekmalsaniĝis en 1750, Schmaltz kontinuigis ties laboron finkonstruante la orgenon en Rehestädt. Kune kun li subskribis diversajn detalajn notojn komercistajn pri sume 100 taleroj kiujn oni repagis laŭ partoj.
Prignac-et-Marcamps
- jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone Prinhac e Marcamps - komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Blaye (aŭ Blaia) kaj al la kantono .
Pretora gvardio
Historio
Kelkfoje okazis, ke ili helpis surtroniĝon de iu aŭ ekzekutis imperiestron (tiel en 41 Caligula, 193 Pertinax, 222 Heliogabalus, poste en 238 Balbinus kaj Maximus).
Prignac-et-Marcamps
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Johann Stephan Schmaltz
Dua karierero en Arnstadt
Lia unua edzino iĝis en la 30.4.1743 Anna Friederike Schmidt el Geraberg kiu mortis en la 18.1.1762. La dua edzino Martha Maria Hentzoldt mortis jam post kvin geedzecjaroj. La trian nupton li faris en la 18.9.1769 en Arnstadt kun la paroĥestran vidvinon Juliane Maria Hähner el Thörey. Maria venigis je la familio unu filon, Ludwig Wilhelm Hähner, kiu poste transprenis la orgenfaratelieron de la duonpatron kun granda sukceso. Unu lia laboro estis la ŝanĝoj ĉe la orgeno en Wandersleben en 1790. Schmaltz flegis kontakojn kun la orgenisto Johann Georg Ratzmann (verŝajne li ne estis membro de la orgenfarista familio Ratzmann el Ohrdruf), kiu aktivis en Arnstadt inter 1739 kaj 1760 kaj posteŭlis en 1739 por Johann Ernst Bach la 1-a. Laŭ Ernst Ludwig Gerber (Neues historisch-biographisches Lexikon der Tonkünstler, 1812) farus Schmaltz ankoraŭ aliloke en la administradejo de Gehren orgenojn; bedaŭrinde informoj konkretaj mankas. Ĉar normalis uzi bonajn malnovajn partojn el la riparenda/alikonstruenda surloka instrumento, ne ĉiam eblas distingi inter novkonstruon, pligrandigon, alikonstruon de orgenoj. Pro financaj kialoj de la mendintoj ofte la laboroj malakurate finfareblis. La orgenfaristoj nur responsis pri la teknika parto, por la artistaj partoj deĵorigis skulptistojn. Kunlaboris artiste kun Schmaltz en Ilmenau-Wümbach la skulptisto Böhler el Arnstadt, en Ingersleben la skulptisto David Nicolaus Widder (ankaŭ el Arnstadt). Postmorte lia duonfilo Hähner kaj la filo Johann Wilhelm Gottlob kontinuigis la verkaron. Hähner konstruis i.a. orgenojn en Wechmar, Milda kaj Rudolstadt-Geitersdorf kaj ade riparis respektive alikonstruis en Wandersleben (1790 kaj pli malfrue) kaj en Craula (Hörselberg-Hainich). Johann Wilhelm Gottlob Schmaltz konstruis orgenojn en Abtsbessingen kaj Almenhausen.
Gravaj kolegoj tiutempaj en Turingio estis lia majstro Thielemann, Johann Tobias Gottfried Trost kaj aties filo Tobias Heinrich Gottfried Trost. Pro ke ĉ. la jaro 1770 kvazaŭ ĉiuj kirkoj jam posedis orgenon en la tuta regiono, vera novkonstruiĝo estis maloftaĵo. Tio ja ŝanĝiĝis en la unua duono de la 19-a jarcento post la Napoleonaj Militoj. Gravaj orgenfarad-artistoj tiutempaj estis ekz. Johann Valentin Knauf kun la filo Friedrich Knauf, Georg Franz Ratzmann kaj la filo Friedrich Heinrich Ratzmann.
Pretora gvardio
Historio
En 193 la nova imperiestro Septimius Severus dissolvis la gvardion pro murdo de sia antaŭulo Pertinax kaj forpelis ilin el Romo. Li reorganizis la gvardion el propraj legianoj.
La gvardion malfondis imperiestro Konstanteno la Granda, post sia surtroniĝo, en 312.
Frankonia Arbaro
La Frankonia Arbaro - germane Frankenwald - estas mezalta montaro en la norda parto de la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi situas en la distriktaro Supra Frankonio (Oberfranken) kaj formas la geologian ligon inter la regionoj Fichtelgebirge kaj Turingia Arbaro. Nur tre etaj partoj en la pleja nordo apartenas al la norde najbara federacia lando Turingio. Geologie ĝi kompreneblas sudorienta daŭrigo de la Turingia Skista Montaro. La teritorio estas larĝa arbare kovrata altebenaĵo, etendiĝante proksimume 45 kilometrojn en nordokcidenta direkto, malsuprenirante milde sur la norda kaj orienta flankoj al la rivero Saale, sed pli krute al la bavara ebenaĵo en la okcidento, kaj atinganta sian plej altan alton en la monto Döbraberg, (794 metrojn super la marnivelo, proksime de la loĝloko Schwarzenbach am Wald. En la centro de la regiono troviĝas la akvodislimo inter la basenoj de la riveroj Majno kaj Saale, respektive apartenaj al la riveraj sistemoj de la Rejno kaj Elbo.
9238 Yavapai
9238 Yavapai estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la italdevena usona astronomo Paul G. Comba elde la observatorio de Prescott, en Arizono (Usono).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Kantono Yavapai (Arizono), kies Prescott estas la kantona sidejo. Tiu kantono estas nomita laŭ la Indianoj Javapaj kiuj vivis en la regiono de antaŭ la konkero fare de la eŭropanoj.
Kirriemuir
Kirriemuir (An Ceathramh Mòr, Kirrie) estas historia urbo (loke nomata burgh) en la administra regiono Angus de Skotlando. La urba historio komenciĝis per la plej fruaj registritaj tempoj de Skotlando, kiam la loko ŝajne estis grava eklezia centro. Poste la urbo estis ligita al sorĉado, kaj iuj pli malnovaj domoj ankoraŭ havas "sorĉajn ŝtonojn" por malhelpi malbonon. En la 19-a jarcento, ĝi estis grava centro de la komerco per juto. La romanisto kaj dramisto James Matthew Barrie naskiĝis kaj enterigis ĉi tie, kaj statuo de Peter Pan staras en la centra urba placo.
Olibana vojo
La olibana vojo, kiu iris de la suda Arabio ĝis la Mediteraneo estas unu el la plej malnovaj komercvojoj de la mondo.
Signifo de olibano
La sekigita rezino de la incensarbo (boswellia sacra) estigas dum forbrulo agrablan fumon. De praaj tempoj ĝi estas uzata kiel desinfekta kaj inflammalpligrandiga fumaĵo de kuracistoj. Kiel kuracilo ĝi estas ŝatata ĝis nun en la ekstereŭropa medicino kaj naturkuracado.
Aldone oni uzas olibanon por religiaj ritoj, ekzemple en la romkatolika kaj ortodoksa eklezioj. En la sanktejoj de preskaŭ ĉiuj religioj de la Antikvo oni taksis olibanon tre altvalora oferaĵo.
Naskiĝo kaj florado
La estiĝo de la olibana vojo eblis nur pro la aldomigo de la dromedaro meze de la 2-a jarcento a.K.. Pro uzo de dromedaroj kiel transportiloj, la dependeco de la karvanoj de akvejoj en la dezerto malpligrandiĝis.
(18688) 1998 FA123
(18688) 1998 FA123 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Olibana vojo
Naskiĝo kaj florado
Krom olibano vojaĝis sur la olibana vojo ankaŭ spicoj kaj gemoj el Hindio kaj sudorienta Azio al Palestino kaj Sirio. Ĉe Petra, norde de la Akaba Golfo la olibana vojo disiĝis al norda branĉo celintan Gaza-urbon kaj orientan al Damasko. Laŭ raportoj de antikvaj aŭtoroj kamelkaravanoj bezonis 100 tagmarŝojn sur la 3.400 kilometrojn longa vojo inter Dhofar kaj Gaza.
Oni uzis la olibanan vojon, verŝajne ekde la 10-a jarcento a.K.. Sed pligrandiĝis la komerco nur post la estiĝo de la sudarabaj reĝlandoj Ŝeba, Qataban, Hadramaut kaj Ma'in en la 8-a jarcento a.K.. La alta bezono de olibano ĉe kultaj agadoj en la mediteranea regiono pligrandigis la komercon sur la vojo kaj riĉigis la apudajn urbojn kaj regnojn. Oni taksis la konsumon de olibano en Romio ĉirkaŭ la jaro 0, je ĉ. 1.500 tunoj el la tuta estimata jarproduktado de 2.500 ĝis 3.000 tunoj. La romianoj nomis la devenlandon de la altvalora krudmaterialo tial Arabia felix - feliĉa Arabio.
Neniiĝo
Jam iom antaŭe ekis la malrapida neniiĝo de la olibana vojo. La ptolemeoj, kiuj regis Egiption, malfermigis en la 1-a jarcento a.K. la marvojon tra la Ruĝan Maron. Tiel ili povis partopreni la olibanokomercon, sen pagi la altajn dogankostojn aŭ impostojn de la landvojo. Ne nur la malnova karavanvojo perdis tiel sian signifon, sed ankaŭ la antikvaj arabaj reĝlandoj. Tial en la 3-a jarcento kreskis la influo de la himjaroj en Jemeno, kies ekonomia bazo estis agrikulturo en la montaro kaj kontrolo de la markomerco.
La venko de la islamo ekde la 7-a jarcento signifis alian gravan baton al la komercvojo. Olibano estis ja uzata en la islama medicino, sed ne en religiaj ejoj, kiel la moskeoj.
Antikvaj lokoj ĉe la olibana vojo
La oazo estas esplorata ekde 2004 de teamo de la germana arkeologia instituto sub gvidado de Ricardo Eichmann. Tie kruciĝis la malnovaj komercvojoj kaj ekzistis kontaktoj al la regnoj de Egiptio, Levantenio, Mezopotamio kaj suda Arabio. La oazo situis super baseno de natura akvorezervujo, kiun oni povas atingi parte jam en profundo de nur unu metro. Ĉar la plej proksima akvejo situis je 150 kilometroj, ĉiuj karavanoj estis devigitaj trairi la oazon. Tajma havis bonan fortikaĵon kaj 14 kilometrojn longan muron. La centro estis protektita de pluraj muroj. Oni trovis bazojn de multaj temploj kaj aliaj konstruaĵoj. Troviĝis ankaŭ armiloj de soldatoj el Libano, Sirio kaj norda Mezopotamio, kelkaj el la epoko ĉ. 2000 a.K.. Ekzistas ankaŭ surskriboj de la arameoj kaj aliaj popoloj el la 2-a kaj 1-a jarcentoj a.K.. Steleo atestas, ke Nabonid, la lasta babilona reĝo, meze de la 6-a jarcento a.K. loĝis tie, verŝajne pro la karavankomerco.
László Békesi
László Békesi [lAslO bEkeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Békesi László estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, ekonomikisto, profesoro.
Universitato Cornell
Universitato Cornell estas usona universitato en Ithaca, Nov-Jorkio, kaj membro de la Ivy League (Hedera Ligo). Ĝi fondiĝis en 1865 de Ezra Cornell kaj Andrew Dickson White.
László Békesi
László Békesi naskiĝis la  1942 en Győr.
Jugenheim
Jugenheim havas diversajn signifojn:
Universitato Cornell
Ĝi havas ĉirkaŭ 3 200 fakultatanojn kaj ĉirkaŭ 13 700 studentojn antaŭdiplomajn kaj 6 700 postdiplomajn.
László Békesi
Biografio
László Békesi frekventis gimnazion en Cegléd, dume li estis atleto. Li gajnis lernokonkurson, tio valoris tuj iĝi universitatano, tamen pro morto de la patro li devis labori en municipo de Dánszentmiklós. Post jaroj li vespere frekventis Ekonomian Altlernejon en Budapeŝto, kie li lernis ĉefe de Lajos Faluvégi. En 1967 li havis financan-administran postenon en Budapeŝto, en la sekva jaro li aliĝis al la komunistoj. Post jaroj li plulernis en Universitato Marx Károly, en 1971 li doktoriĝis, post 4 jaroj li estis nomumita titulara profesoro (en altlernejo, en 1981 en universitato), en 1979 li kandidatiĝis. En 1984 li ne partoprenis en bojkoto pri olimpio, tial li perdis postenon, sed Lajos Faluvégi donis al li postenon. En la jaroj 1989 kaj kaj 1990 li estis ministro pri financo en Kabineto Németh (post jaroj ankaŭ en Kabineto Horn). Li estis parlamenta deputito inter 1990 kaj 1998. En 2002 li pensiuliĝis.
Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis filinon, la dua edzino estas Judit Csehák. Li ricevis 6 premiojn inter 1970-2012.
Nacia Parko Namib-Naukluft
La Nacia Parko Namib-Naukluft estas Nacia Parko kaj ekologia protekta zono en la dezerto Namibo en Namibio, en la plej malnova dezerto de la mondo. Ĝi limas norde al Skeleta marbordo kun la Nacia Ripozareo Okcidenta Marbordo kaj etendiĝas suden al la iama Diamanta fermita zono. La parko entenas ankaŭ la Naukluft-montojn kun pinto de 1965. Oriente de la parko aldoniĝas la privata protekta parko Natura Rezervejo Namib Rand kun areo de 2000 km².
La parko estas la plej granda natura parko de Afriko kaj en ĝi vivas multaj bestoj, kiuj alkutimiĝis al la ekstreme sekaj kondiĉoj de la dezerto (serpentoj, gekoj, insektoj, hienoj kaj ŝakaloj).
Departemento Antjokio
Departemento Antjokio (Antioquia) estas departemento de Kolombio, lokiĝinta ĉe la nord-okcidento de la lando, ĝi limigas ĉe la nordo kun la Kariba maro, la departementoj Kordobo kaj Sukreo, ĉe la oriento kun la departementoj Bolivaro, Bojakao kaj Kundinamarko, ĉe la sudo kun Kaldaso kaj Risaraldo, kaj ĉe la okcidento kun Ĉokoo.
Ĝi iĝis departemento de Kolombio je la 1-a de januaro 1886.
Ĉefaj urboj
Kromaj municipoj:
Mitteldeutsche Zeitung
Mitteldeutsche Zeitung estas germana regiona gazeto. Ĝi fondiĝis en Halle (Saale) kaj havas sian centran redakcion tie. Gazetaj eldonoj ekde la 14-a de novembro 1876 aperas ĉiun lundon ĝis sabaton, ĝis la 16-a de marto 1990 je la nomo Die Freiheit ("la libero") kiel komunisma publikaĵo kaj post ties fondo kiel distrikta organo de la ŝtata unueca partio SED. Antaŭa gazeto de sama nomo Mitteldeutsche Zeitung jam ekde la dua duono de la 19-a jarcento ĝis la jaro 1904 aperis en la proksima urbo Weißenfels.
La gazeto ekde la 1-a de marto 1990 apartenas al la kolonja eldonejo M. DuMont Schauberg. Ekde aprilo 2010 al redakcia komunumo de la eldonejo ankaŭ apartenas la gazetoj Berliner Zeitung en Berlino kaj Kölner Stadt-Anzeiger en Kolonjo, kaj ĝis februaro 2013 krome la gazeto Frankfurter Rundschau en Frankfurto ĉe Majno.
Michel Sardou
Michel SARDOU [Miŝel’ Sardu’] (naskiĝis la 26-an de januaro 1947) en Parizo) estas franca kantisto.