cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Granda Kolombio
En 1826 okazis regionaj tumultoj en Venezuelo, pro konkuroj por la civitaj kaj militaraj oficoj. Bolívar regis ekde 1828 ĝis 1830 kiel diktatoro poste kunvokis la Nacian Konvencion por redifini la novan konstitucion. Tiun novan konstitucion rekonis nur Respubliko de Nova Granado (Kolombio kaj Panamo), pro tio Bolívar abdikis kaj translokiĝis al la norda parto, kie li mortis la 17-an de marto 1830, proksime al Santa Marta. Tiam Venezuelo kaj Ekvadoro jam eliĝis el la nevivkapabla ŝtatformo.
Fulga ŝterno
La Fulga ŝterno, Onychoprion fuscata — eksa Sterna fuscata (Bridge et al., 2005) — estas marbirdo de la familio de ŝternoj aŭ Ŝternedoj.
Disvastiĝo
Ĝi estas birdo de tropikaj oceanoj, kiu reproduktiĝas en insuloj tra la zono de ekvatoro. Tiu birdo estas migranta kaj dispersema, vintras pli amplekse tra la tropikaj oceanoj. Ĝi havas tre marajn kutimojn kompare kun plej granda parto de ŝternoj. Tiu specio estas tre rara vaganto en okcidenta Eŭropo, kvankam unu ekzemplero estis ĉe la lageto kaj golfeto Cemlyn, Kimrio dum 11 tagojn en julio 2005.
Vladimiro Ipatiefo
Vladimir Nikolajeviĉ Ipatiefo (1867-1952) (Владимир Николаевич Ипатьев), estis usona rusdevena kemiisto, kiu plenumis gravajn kontribuaĵojn pri la petrolkemio. Li estis unu el la unuaj esplori la katalizajn reakciojn de hidrokarbonidoj kun alta premo kaj estris esplorteamojn, kiuj disvolvis plurajn procezojn por petrolrefinado, transformante ilin en benzinon kun alta oktannombro.
Biografio
Ipatiefo studis pafarton en la Akademio pri Artilerio de Miĥailovskaja en Sankt-Peterburgo (1889-1892), kie li aktivis unue kiel profesoro pri kemio, kaj poste kiel profesoro pri kemio kaj eksplodaĵoj (1898-1906). Li studis kemion en Rusio kune kun Aleksejo Favorskij (1860-1945) kaj poste li iris la Munkeno kie li studis la kemion pri Pulvora kotono. Dum sia restado en Germanio, li sintezis kaj elmontris la strukturon de la izopreno, la bazmolekula unuo de la natura kaŭĉuko. Daŭrigante siajn studojn pri Organika Kemio, post lia reiro al Rusio, li baldaŭ lernis pri la kontrolo kaj administrado de altpremaj katalizaj reakcioj, elmontrante ke neorganikaj kombinjaxoj povas indukti kemiajn reakciojn en organikajn kombinaĵojn. Por produktado de altpremaj eksperimentoj, li dezajnis eksterordinaran aŭtoklavon farita el ŝtalo, kaj sigelfermita per kupra garnilo, kiu fariĝis konata kiel "la bombo de Ipatiefo". Iu disertacio pri ĉi-eksperimento donis al li la titolon je doktoreco pri kemio en la Universitato de Sankta Peterburgo (1908).
Post la rusa revolucio, Ipatiefo aktivis en la kreado kaj administrado de pluraj kemiesploraj institutoj en Sovetunio. Lenino nomis lin "la ĉefo de nia industrikemio". Fine de 1920, tamen, Ipatiefo komencis senti sin minacata pro siaj antaŭaj ligiloj al la czarista armeo kaj same pro tio ke li havis amikojn kiuj estis kondamnitaj en la Procezo de la Industria Partio. En 1930, Ipatiefo, timante ke li estus la venonta viktimo, li traktis etan monsumon el lia konto kaj pretiĝis por partopreni en la konferenco pri industrio en Munkeno. Li invistis sian edzinon veni kun li, kaj lastamomente li sugestis ke ŝi portu siajn juvelojn. Kiam la trajno alvenis en la bordo de Pollando, li anoncis al la ŝokita edzino: "Karulino, rigardu lastfoje nian patrinan Rusion. Vi neniam vidos ĝin denove." Kvankam li ne parolas la anglan, li fuĝis al Usono.
Unue li akceptis postenon kiel direktoro pri kemiesploro en la kompanio Universal Oil Products Company (UOP) de Ĉikago. Krom tio li fariĝis profesoro pri organika kemio en la Nordokcidenta Universitato.
En la laboratio de UOP, Ipatiefo aplikis siajn konojn pri katalizaj procezoj en la manufakturo de benzino kun alta oktannombro ekde malalte kvalita krudmaterialo. Li kaj lia teamo disvolvis procezon en kiu kelkaj malpezaj olefinoj ĉeestantaj en la rezidua gaso, kiam submetataj al varmo kaj premo en la ĉeesto de fosfata acido kaj Kieselguhr, estas induktataj al polimerizado de likvaj olefinoj, kiuj poste estas rafineblaj en benzinon. Ili same disvolvis alkiligan reakcion kie du pli etaj molekuloj, nome, unu olefino kaj unu izoparafino (kutime la izobutano), kombiniĝas sub la influo de la sulfata acido kiel katalizilo por produkti longĉenajn molekulojn kun alta oktonnombro. Por produktado de la izobutano en la alkiliga reakcio, la teamo disvolvis izomerigan procezon kiu produktis branĉoĉenan izobutanon el abundaj normalaj butanoj kun rekta ĉeno. La procezoj de Ipatiefo pri polimerizado, alkiligado kaj izomerigado fariĝis esencaj por la produktado de benzino kun alta oktonnombro dum al 2-a Mondmilito.
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Propadiene structure.svg| Aleno Ethene-2D-flat.png| Olefinoj Butane_3D_ball.png| n-Butano Isobutane-3D-balls.png| Izobutano Isoprene_Structural_Formulae_V.1.svg| Izopreno Black_Powder_Close_Up.jpg| Pulvora kotono Oil_well.jpg| Petrolo Ice-calorimeter.jpg| Termokemio Beketov01.jpg| Nikolaj Beketov (1827-1911) Butlerov_A.png| Aleksandro Butlerov (1828-1886) VladimirMarkovnikov.jpg| Vladimiro Markovnikov (1837-1904) Josiah_Willard_Gibbs_-from_MMS-.jpg| Joŝijo Gibso (1839-1903) Paul_Sabatier.jpg| Paul Sabatier (1854-1941) </Gallery> </Center>
Toshihiro Hattori
Toshihiro Hattori (en Esperanto Toŝihiro Hattori kaj japane 服部 年宏, n. 23-an de septembro 1973) estas japana futbalisto. Li de 1996 ĝis 2003 membris en la japana nacia teamo de futbalo. Li estis aktiva teamano kiu partoprenis en 44 matĉoj.
Fulga ŝterno
Kutimaro
Ili manĝas fiŝojn per plukado el la surfaco (ili ne plonĝas, kiel aliaj ŝternoj) en maraj medioj, ofte laŭ grandaj aroj, kaj malofte venas enlanden escepte por reproduktado aŭ veteraj malfacilaĵoj kaj povas resti enmare (ĉu glitoflugante ĉu flosante surakve) dum el 3 ĝis 10 jarojn.
Aspekto
La Fulga ŝterno estas granda ŝterno, simila al la Sandviĉa ŝterno laŭ grando pro sia 33–47 cm longo, enverguro de 82–94 cm kaj pezo de 120 ĝis 285 g. La flugiloj kaj la tre forkoforma vosto estas longaj, kaj ĝi havas malhelgrizajn suprajn partojn (preskaŭ nigraj) kaj blankajn subajn partojn. Ĝi havas nigrajn bekon, krurojn, kronon kaj strion ekde la beko nur ĝis la nigraj okuloj kie kuniĝas kun krono kaj nuko. Inter ambaŭ nigraj partoj estas blanka larĝa frunta makulo, ne strio kie ĉe la Grizdorsa ŝterno, kio donas al la specio belan kapobildon, sed ne tiom kiom ĉe la menciita. Junuloj de Fulga ŝterno estas skvamecaj kaj grizaj supre kaj sube, pli helaj, dum la reprodukta plumaro estas tre kontraste blankonigra. La voĉo estas laŭta akra ker-ŭak-a-ŭak aŭ kvaark.
La Fulga ŝterno ne povas esti konfuzita kun iu ŝterno escepte pri la simile malheldorsa sed pli malgranda Bridŝterno. Ĝi estas pli malheldorsa ol ĉiu specio de la genro kaj havas pli larĝan blankan frunton.
Kuracilo
Kuracilo aŭ resanigilo estas ĉiu ilo uzata en terapio (ekz. medikamento, farmacia drogo, farmacia preparaĵo, farmacia produkto, fizika rimedo) kun la celo kuraci (PIV), diagnozi, resanigi aŭ malebligi malsanojn. Drogoterapio (farmakoterapio) estas grava parto de la medicina fako kaj dependas el la scienco farmakologio por kontinua progreso kaj el farmacio for taŭga administrado.
Resanigiloj klasiĝis diverse. Unua klasigo estas laŭ la regula nivelo de aprobitaj resanigiloj (apotekisto vendas la kuracilon nur kiam kuracisto aprobis ĝin pere de preskribo, aŭ almenaŭ helpokuracisto aŭ kvalifikita flegisto) ĝis publike vendataj en apotekoj resanigiloj, plej verŝajne ĉar estas tre konataj de la publiko, kiu libere preskribas al si mem, kaj ne kunportas danĝeron. Alia ŝlosila distingo estas inter tradiciaj drogoj de malgrandaj molekuloj, kutime derivitaj el kemiaj sintezo, kaj biokuraciloj, kiuj inkludas rekombinajn proteinojn, vakcinojn, sangoproduktojn uzatajn terapie (kiaj IVIG), genterapion, kaj ĉelterapion (por ekzemplo, terapioj por praĉeloj). Aliaj manieroj klasifiki kuracilojn estas farataj laŭ formo de agado, livervojo, organa sistemo koncernita, aŭ terapiaj efikoj. Prilaborita kaj amplekse uzata klasifika sistemo estas la ATC-kodo (ATC sistemo). La Monda Organizaĵo pri Sano tenas liston de esencaj medikamentoj.
(17017) 1999 CJ138
(17017) 1999 CJ138 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la projekto Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Caatinga
Caatinga (prononco: [kaa'tʃĩgə]) aŭ Esperantigite Kaatingo, estas regiono kaj tipo de vegetaĵaro en la nordorienta parto de Brazilo. Ĝis ankaŭ estas tersupraĵa ekoregiono el la orient-sudamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Krome ĝi konstituas biosferan rezervejon de UNESKO.
Kuracilo
La eltrovo kaj disvastigo de kuraciloj estas kompleksa kaj multekosta agado entreprenita de la farmacia industrio (kiu certe enspezas grandajn monkvantojn el tiu investado), akademiaj (universitataj) sciencistoj, kaj registaroj. Tiuj ĝenerale regulas pri kiuj drogoj estu almerkatigitaj, kiel drogoj estu almerkatigitaj, kaj en kelkaj jurisdikcioj, eĉ la drogoprezojn. En la lastaj jardekoj leviĝis forta kaj akra polemiko pri la drogoprezoj kaj la disponeblo de uzataj drogoj.
Caatinga
Priskribo
Kaatingo situas inter 3°S 45°W kaj 17°S 35°W, etendiĝante tra ok subŝtatoj de Brazilo : Piaŭio, Cearao, Norda Rio-Grando, Paraibo, Pernambuko, Alagoaso, Serĝipo, Bahio, kaj partoj de Minas-Ĝerajso. Kaatingo inkluzivas plurajn enklavojn de tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj, konataj kiel kaating-enklavaj humidaj arbaroj.
Kuracilo
Difino
En Eŭropo, la termino plej uzata estas "medicina produkto", kaj ĝi estas difinita de la juro de Eŭropa Unio jene: "(a) Ajna substanco aŭ kombino de substancoj prezentita kiel havanta proprecojn por traktado aŭ preventado de malsano ĉe homaj estaĵoj; aŭ
Caatinga
Priskribo
La nomo Caatinga estas tupi-lingva termino signifante "blankan arbaron" aŭ "blankan vegetaĵaron" (kaa = arbaro, vegetaĵaro, tínga = blanka). Ĝi kovras inter 700 000 km² kaj 1 000 000 km² (depende de la fonto), pli ol 10% de la brazila teritorio.
Kuracilo
Difino
(b) Ajna substanco aŭ kombino de substancoj kiu povas esti uzata en aŭ liverata al homaj estaĵoj ĉu por restaŭrin, korekti aŭ modifi fiziologiajn funkciojn per plenumado de farmakologia, imunologia aŭ metabola agado, aŭ farante medicinan diagnozon."
En Usono, la plej uzata termino estas "drogo" nome:
Antibiotikoj
Antibiotiko estas drogo kiu mortigas aŭ malrapidigos la kreskon de bakterioj. Ili apartenas al specifa klaso de 'kontraŭmikrobaj drogoj', pli vasta grupo kiu ankaŭ inkluzivas la kontraŭvirusajn, kontraŭfungajn, kaj kontraŭparazitajn drogojn (aliaj neoficialaj nomoj estas kontraŭmikrobaĵoj, kontraŭbakteriaĵoj, kontraŭvirusaĵoj, kontraŭfungaĵoj, kaj kontraŭparazitaĵoj). Ili estas preskaŭ nedamaĝemaj por la gastiganto, kaj tial eblas ilin uzi por kuraci infektojn. Origine la termo alludis al kemiaĵoj izolitaj el vivaĵoj, kontraŭstare al ĥemoterapiaĵoj, kiuj estas pure sintezaj. Nuntempe tamen la vorto "antibiotiko" ankaŭ aplikiĝas al sintezaj kontraŭmikrobaĵoj, kiel sulfonamidoj. La antibiotikoj estas malgrandaj molekuloj kies molekula pezo estas malpli ol 2000 mas-atomaj unuoj. Ili ne estas enzimoj.
Herbert John Pitman
Herbert John Pitman naskiĝinta la 20-an de novembro 1877 en vilaĝo Sutton Montis, mortinta la 2-an de decembro 1961 estis la tria oficiro deĵoranta sur Titanic.Li estis kromnomata ankaŭ kiel Bert. Li deĵoris ĉe White Star Line lastajn kvin el siaj preskaŭ dek jaroj de kariero de oficiro de komercŝiparo. Li havis kapitanan patenton.
Caatinga
Flaŭro
Iuj plantoj ankaŭ estas uzataj por medicinaj celoj.
Kuracilo
Kremoj
Kremo estas porloka preparaĵo kutime por aplikado sur la haŭto. Oni uzas ankaŭ kremojn por aplikado al mukozoj kiaj tiuj de la rektumo aŭ de la vagino. Kremoj povas esti konsiderataj kuraciloj nome farmaciaj produktoj ĉar eĉ kosmetikaj kremoj estas bazataj sur teknikoj disvolvigitaj de farmacio kaj eĉ nemedicinaj kremoj estas tre uzataj en vario de haŭto kondiĉoj (dermatozoj). La uzado de la nova koncepto de fingropintaĵo povas esti helpa al kompreno kiel porloka kremo necese devas kovri diferencajn areojn.
Caatinga
Faŭno
Kaatingo gastigas plurajn endemiaj birdospeciojn, inkluzive de Anodorhynchus leari, Cyanopsitta spixii (familio Papagedojn), kaj Xiphocolaptes falcirostris (familio Furnariedoj).
Kuracilo
Kremoj
Kremoj estas duonsolidaj emulsioj el oleo kaj akvo. Ili estas dividataj en du tipoj: kremoj de oleo-en-akvo (O/A) kiuj estas komponataj el malgrandaj gutoj el oleo disaj en kontinua fazo, kaj de akvo-en-oleo (A/O) kiuj estas komponataj el malgrandaj gutoj el akvo disaj en kontinua olea fazo. Kremoj de oleo-en-akvo estas pli komfortaj kaj kosmetike akcepteblaj ĉar ili estas malpli grasecaj kaj pli facile forlaveblaj uzante nur akvon. Kremoj de akvo-en-oleo estas malpli facile manipuleblaj sed multaj kuraciloj kiuj estas aligitaj en kremoj estas hidrofobaj kaj estos pli facile liveritaj el kremoj de akvo-en-oleo ol el kremoj de oleo-en-akvo. Kremoj de akvo-en-oleo estas ankaŭ pli humidigaj ĉar ili havigas olean barieron kiu malpliigas perdon de akvo el la kornotavolo, nome la plej ekstera tavolo de la haŭto.
Caatinga
Loĝantaro
Proksimume 15 milionoj da homoj vivas en la kaatinga regiono, kaj estas konsiderataj kiel la plej malriĉaj loĝantoj de Brazilo. Tre grava parto de la populacio dependas de agrikulturaj aŭ forstaj industrioj por pli ol duono de siaj enspezoj. Rikolto de konstruligno en la duonarbaro de Caraíbas reduktis ĝian areon. Tiu ĉi redukto eble estas kontribuinta al endanĝerigo de Cyanopsitta spixii.
Kuracilo
Antikva farmakologio
Uzado de plantoj kaj de plantosubstancoj por trakti ĉiujn tipojn de malsanoj kaj medicinajn kondiĉojn ŝajne datas el epoko de prahistoria medicino.
La Kahun Ginekologia Papiruso, nome la plej antikva konata medicina teksto ajnatipa, datas el ĉirkaŭ 1800 a.K. kaj reprezentas la unuan dokumentitan uzon de ajna tipo de drogo. Tiu kaj aliaj medicinaj papirusoj priskribas praktikojn de antikvegipta medicino, kia uzado de mielo por trakti infektojn kaj la kruroj de abelmanĝuloj por trakti koldoloron.
Antikva Babilonia medicino montris la uzadon de preskribaĵoj en la unua duono de la 2-a jarmilo a.K.. Medicinaj kremoj kaj piloloj estis uzataj kiel traktaĵoj.
En la Hindia subkontinento, la Atharvaveda, nome religia teksto de Hinduismo kies kerno datas el la 2a jarmilo a.K., kvankam la himnoj registritaj en ĝi ŝajne estas eĉ pli antikvaj, estas la unua hindia teksto kiu temas pri medicino. Ĝi priskribas plantbazitajn drogojn por kontraŭstari malsanojn. La plej antikvaj fondoj de ajurvedo estis konstruitaj sur sintezo de selekto de antikvaj herbopraktikoj, kune kun amasa aldono de teoriaj konceptigoj, novaj nozologioj kaj novaj terapioj dataj el ĉirkaŭ 400 a.K. antaŭen. La studanto de Āyurveda devis koni dek artojn kiuj estas nemalhaveblaj en la preparado kaj aplikado de ties medicinoj: distilado, funkciantaj lertecoj, kuirarto, hortikulturo, metalurgio, sukerfabrikado, farmacio, analizo kaj separado de mineraloj, kompono de metaloj, kaj preparado de alkaloj.
La Hipokrata ĵuro por kuracistoj, atribuita al Grekio de la 5a jarcento a.K., aludas al la ekzisto de "mortigaj drogoj", kaj oni scias, ke la antikvgrekaj kuracistoj importis drogojn el Egipto kaj el aliaj lokoj.
Mezepoka farmakologio
La libro de Al-Kindi de la 9a jarcento konata en latinlingva mezepoka intelektularo kiel De Gradibus kaj La kanono de medicino de Aviceno kovras ampleksan gamon de drogoj kiuj estis konataj de la Medicino en mezepoka islama mondo.
Mezepoka medicino vidis progresojn en kirurgio, sed kelkaj vere efikaj drogoj ekzistis, krom opio (trovita inter tre popularaj drogoj kiel "Granda Ripozo" tiame) kaj kinino. Popola kuracado kaj povegaj venenaj metalbazitaj komponaĵoj estis popularaj traktaĵoj. Teodorico de' Borgognoni, (1205–1298), estis unu el plej signifaj kirurgoj de la mezepoka periodo, responsa por enkonduko kaj disvastigo de gravaj kirurgiaj progresoj kiaj la baza praktiko de antisepsa drogo kaj la uzado de anestezo. Garcia de Orta priskribis kelkajn herbajn traktadojn kiuj estis tiam uzataj.
Moderna farmakologio
Dum plej el la 19a jarcento, drogoj estis ne tre efikaj, kondukante al Oliver Wendell Holmes, Sr. al fama komento en 1842 ke "se ĉiuj kuraciloj en la mondo estus forĵetitaj en la maron, ĝi estus la plej bona por la homaro kaj la plej malbona por la fiŝaro".
Dum la Unua Mondmilito, Alexis Carrel kaj Henry Dakin disvolvigis la metodon Carrel-Dakin por traktado de vundsoj per irigacio, solvo de Dakin, per ĝermicido kiu helpis preventi gangrenon.
En la intermilta periodo, la unuaj kontraŭ-bakteriaj agentoj kiaj la sulfonamidaj antibiotikoj estis disvolvigitaj. Dum la Dua Mondmilito okazis la enkonduko de disvastigita kaj efektiva kontraŭmikrobia terapio pere de la etendo kaj amasproduktado de penicilinaj antibiotikoj, ebligita por la premoj de la milito kaj la kunlaborado de britaj sciencistoj kun la usona farmacia industrio.
Kuraciloj ofte uzataj ĉirkaŭ la fino de la 1920-aj jaroj estis aspirino, kodeino, kaj morfino kontraŭ doloro; digitalis, nitroglicerino, kaj kinino por kormalsanoj, kaj insulino por diabeto. Aliaj drogoj estis antitoksinoj, kelkaj biologiaj vakcinoj, kaj kelkaj sintezaj drogoj. En la 1930-aj aperis antibiotikoj: unue sulfonamido, poste penicilino kaj aliaj antibiotikoj. Kuraciloj iĝis pli kaj pli "la centro de medicina praktiko". En la 1950-aj jaroj aperis ankaŭ aliaj kuraciloj kiaj kortikosteroidoj por inflamo, rauwolfia alkaloidoj kiel trankviligiloj kaj antihipertensiloj, antihistaminoj por nazaj alergioj, ksantino por astmo, kaj tipaj antipsikotikoj por psikozo. p. 23–24. Ĉirkaŭ 2007, miloj da aprobitaj drogoj estis disvolvigitaj. Pli kaj pli, biotekniko estis uzata por malkovri biofarmaciaĵojn. Pli ĵuse, multfakaj alproksimigoj havigis la riĉon de novaj informoj por la disvolvigo de novaj antibiotikoj kaj antibakteriloj kaj por la uzado de biologiaj agentoj por antibakteria terapio.
Kantono Barbour (Okcidenta Virginio)
Barbour County estas kantono en la usona ŝtato Okcidenta Virginio. Ĝia administra centro estas la urbo Philippi. La kantono estis fondita la.
Kuracilo
Moderna farmakologio
Registaroj estis tre engaĝiĝintaj en la regulado de la drogdisvolvigo kaj de la drogvendado. En Usono la katastrofo pro la Sulfanilamida eliksiro de 1937 okazigis la morton de pli ol 100 personoj kaj tio kondukis al starigo de la Manĝaĵa kaj Droga Administracio (FDA), kaj la leĝo de 1938 Federal Food, Drug, and Cosmetic Act devigis al fabrikantoj registri novajn drogojn ĉe la FDA. La amendo de 1951 Humphrey-Durham Amendment postulis, ke certaj drogoj estu vendataj nur laŭ preskribo. En 1962 sekva amendo postulis, ke novaj drogoj estu testitaj per klinikaj ekzamenoj por akiri efikecon kaj sekurecon. p. 24–26.
Kantono Barbour (Okcidenta Virginio)
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝi estis nomita laŭ Philip Pendleton Barbour, juristo el Virginio, mortinta kelkajn jarojn antaŭ la fondo de la kantono en 1843.
Kuracilo
Moderna farmakologio
Ĝis la 1970-aj jaroj, drogoprezoj ne estis grava afero por doktoroj kaj pacientoj. Kiam pli da drogoj estis preskribitaj por kronikaj malsanoj, tamen, kostoj iĝis pezegaj, kaj ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj preskaŭ ĉiu usona subŝtato postulis aŭ kuraĝigis la anstataŭo de ĝenraj kuraciloj por pli multekostaj markonomoj. Tio kondukis ankaŭ al usona leĝo de 2006 nome Medicare Part D, kiu proponas medicinan kovron por drogoj. p. 28–29.
Je 2008, Usono estis unua en medicina esplorado, inklude farmacian disvolvigon. Prezoj de kuraciloj en Usono estas inter la plej altaj en la mondo, kaj plinovigo de kuraciloj estas koresponde alta. En 2000 usonaj firmaoj disvolvigis 29 el la 75 plej venditaj kuraciloj; firmaoj el la dua plej granda merkato, Japanio, disvovigis ok, kaj Britio kontribuis per 10. Francio, kiu devigas prezkontrolojn, disvolvigis tri. Laŭlonge de la 1990-aj jaroj la rezultoj estis similaj. p. 30–31.
Abstina sindromo
Abstina sindromo estas aro de simptomoj, kiuj okazas pro la tuja malkontinuo aŭ malpliigo de konsumado de medikamentoj aŭ distraj drogoj.
Ekzemple, longedaŭra uzado de kontraŭdeprima medikamento probable kaŭzos vaste malsaman reakcion kiam oni ekabstinas ol ekabstino de opioido, kiel heroino. Multaj preskrib-bezonaj kaj laŭleĝaj nepreskrib-bezonaj drogoj ankaŭ povas kaŭzi abstinajn simptomojn kiam individuoj ĉesas konsumi ilin, eĉ se ili estis uzataj nur laŭ instruoj de kuracisto.
Ankaŭ la maniero administri la drogon, ĉu envejna, enmuskola, buŝa aŭ alia, povas roli en la determino de la severeco de abstinaj simptomoj. Ankaŭ estas apartaj fazoj de abstina sindromo; ĝenerale, oni komencos senti sin malbona, progresos al sento pli malbona, atingos kulminon kaj tiam la simptomoj komencos malaperi. Tamen, abstino de certaj drogoj (barbituratoj, benzodiazepinoj, alkoholo, glukokortikoidoj) povas esti mortiga. Kvankam opioida abstina sindromo estas malofte mortiga al la uzanto, ĝi (kaj abstino de kelkaj aliaj drogoj) povas kaŭzi aborton, pro feta abstina sindromo.
Bibliografio
Historio
Kritiko pri kuraciloj
Drogometabolo
2352 Kurchatov
2352 Kurchatov (estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 10-an de septembro 1969 de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la sovetan fizitiston Igor Vasiljeviĉ Kurĉatov (cirile Игорь Васильевич Курчатов), unu el la kreintoj de la soveta atombombo.
Miklós Lacsny
Miklós Lacsny [miklOŝ laĉni], laŭ hungarlingve kutima nomordo Lacsny Miklós estis hungara juristo, gvidanto de magnataj bienoj. Lia nobela antaŭnomo estis folkusfalvi [folkuŝfalvi].
Miklós Lacsny naskiĝis la en Vistuk (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Vištuk en Slovakio), li mortis la  en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Supozeble Miklós Lacsny akiris juran diplomon en Reĝa Jura Akademio (Pozono). Li estis tabla juĝisto (komprenu plej ofte honora juĝisto) en pluraj lokoj, ankaŭ parlamenta deputito. Inter la 1820-aj kaj 1840-aj jaroj li estis ĉefagronomo de pluraj magnataj bienoj, sed li laboris ankaŭ en la propraj bienoj. Ekde 1828 li interesiĝis pri sukerbetoj. En 1829 li invitis spertulon pri sukeroproduktado el Belgio, en la sekva jaro li establis 2 uzinojn pri produktado de sukeroj. Ili estis la unuaj tiaj produktejoj en Hungarlando. En 1836 li malfermis vendejon pri sukeroj en Pozono. Post 3 jaroj neatendite prezo de la sukero falis, tial li fermis la uzinojn. Li kontribuis en agrikulturaj gazetoj kaj li partoprenis en laboroj de agrikultura organizaĵo. Lia edzino naskis 3 filinojn.
Suda poluso
Suda poluso estas la plej suda punkto de la tero, difinita laŭ pluraj kriterioj. Ĉiuj tiaj punktoj situas en la kontinento Antarkto. La geografia suda poluso estas unu el la du punktoj, kie la turna akso de la Tero trairas la surfacon. (La alia simila punkto estas la geografia norda poluso.) Ĉi tiu estas ofte la punkto celata, kiam nespecifa "suda poluso" estas menciata. Tiele ĝi estas la plej suda punkto de la Tero kaj kuŝas sur la mala flanko de la Norda Poluso.
Diversaj difinoj
Foje oni celas la ceremonian sudan poluson. Tio estas loko ordigita por oficialaj okazoj, sed ĉar la glacio moviĝas ĉirkaŭ 10 metrojn jare, ĝi ne troviĝas ĝuste je la geografia poluspunkto. La ceremonia suda poluso konsistas de metala globo muntita sur stango kaj ĉirkaŭata de la flagoj de la landoj kiuj subskribis la Antarktan traktaton: Argentino, Aŭstralio, Belgio, Britio, Ĉilio, Francio, Japanio, Norvegio, Nov-Zelando, Rusio, Sudafriko kaj Usono.
La magneta suda poluso (aŭ la antarkta magnetpoluso) estas la "norda" (ĉar malsamaj polusoj altiras unu la alian) poluso de la granda magneto kiu estas la tero. Ĝi ade moviĝas, proksimume 10–15 km jare.
Priskribo kaj historia resumo
Ĉe la Suda poluso estas duona jaro kun taglumo kaj duona jaro tute sen suno. Kvankam la suno tute ne subiras dum la somero, ĝi ne donas multe da varmo, ĉar ĝi neniam estas pli alta ol -23,5°, kaj la blanka neĝo reflektas preskaŭ ĉiujn sunradiojn.
La unuaj homoj atingintaj la geografian sudan poluson estis la norvego Roald Amundsen kaj lia grupo, je 14-a de decembro 1911. Por honori la norvegan reĝon, Amundsen nomis la vastan plataĵon ĉirkaŭ la poluspunkto Haakon VIIs vidde (Ebenaĵo de Haakon la 7-a). Je 29-a de novembro 1929, la usona admiralo Richard Byrd kaj lia ĉefpiloto, la norvego Bernt Balchen superflugis la poluspunkton, sed inter 1912 kaj 1956 neniuj homoj vizitis la Sudan poluson mem.
Ekde 1957 troviĝas ejo, nomata Amundsen-Scott Sudpolusa Stacio, apud la poluso, loĝata de sciencistoj.
La norvego Liv Arnesen en 1994 estis la unua virino kiu skiis sola kaj sen provizado al la Suda poluso. La unua kaj sola fojo kiam iu estas transirinta la tutan Antarkton (inkluzive la geografian poluspunkton) sen ajna asistado, estis en januaro 2010, kiam la norvego Cecilie Skog kune kun la usonano Ryan Waters sukcesis fari tion.
La somera meza temperaturo ĉe la Suda poluso estas -25 °C, la vintra estas -45 °C. La plej alta temperaturo mezurita estas -14 °C, la plej malalta -83 °C. La klimato ĉe la Suda poluso estas dezerta: preskaŭ neniam neĝas. Tamen, pro la malvarmo, la 2 cm da neĝo kiuj falas jare, ja neniam degelas.
Geografio
Por la plej multaj celoj, la Geografia Suda Poluso estas difinita kiel la suda punkto el la du punktoj kie la rotacia akso de la Tero intersekcas ĝian surfacon (la alian estus la Geografia Norda Poluso). Tamen, la rotacia akso de la Tero estas fakte kondiĉigita de tre malgrandaj "vobloj", tiel ke tiu difino ne estas adekvata por tre preciza laboro.
La geografiaj koordinatoj de la suda poluso estas kutime donitaj simple kiel 90°S, ĉar ĝia longitudo estas geometrie nedifinita kaj sensignifa. Kiam longitudo estas dezirata, ĝi povas aperi kiel 0°. Ĉe la suda poluso ĉiuj indikoj frontas norde. Tial, indikoj ĉe la Poluso aperas relative al "krado norde", kiu indikas norden laŭ la nulmeridiano.
La Geografia Suda Poluso situas sur la kontinento Antarkto (kvankam tio ne estis la kazo por la tuto el la historio de la Tero pro kontinenta drivo). Ĝi sidas sur amorfa, dezerta, ventoblovita, glacia altebenaĵo en alteco de 2,835 metroj (9,301 ft) super marnivelo, kaj situanta proksimume 1,300 km (800 mejl.) for de la plej proksima malferma maro en Balengolfo. La glacio estas taksita kiel proksimume 2,700 metrojn (9,000 ft) dika ĉe la Poluso, tiel ke la tersurfaco sub la glacitavolo estas fakte proksime de marnivelo.
La polusglacia tavolo moviĝas kun rapideco de ĉirkaŭ 10 metroj jare en direkto inter 37° kaj 40° okcidenten norden, malsupren direkte al la Maro de Weddell. Tial, la pozicio de la stacio kaj aliaj artefaritaj ejoj relative al la geografia poluso iom post iom ŝanĝiĝas dum la tempopaso.
La Geografia Suda Poluso estas markita per ceremonio dum Novjara Tago kiam malgranda signo kaj usona flago estas ŝanĝitaj, kaj lastatempe ĉiujara markilo estas enmetita en la glaciblokon, kiu estas poziciigitaj ĉiun jaron por kompensi por la movado de la glacio. La signo registras la respektivajn datojn kiam Roald Amundsen kaj Robert F. Scott atingis la Poluson, sekve per mallonga citaĵo pri ĉiu el ambaŭ viroj, kaj donas la altecon kiel 2,835 metroj (9,301 ft). La nuna signalo havas la pozicion de la planedoj, suno, kaj luno la 1-an de januaro, same kiel kuprostelon markantan la poluson.
Ceremonia suda poluso
La Ceremonia Suda Poluso estas areo rezervita por foteblecoj ĉe la Sudpolusa Stacio. Ĝi situas je mallonga distanco de la Geografia Suda Poluso, kaj konsistas el metala sfero sur plinto, ĉirkaŭita de la flagoj de la ŝtatoj subskribintaj de la Antarkta Traktato.
Historiaj monumentoj
Tendo de Amundsen: La tendo estis konstruita fare de la norvega ekspedicio gvidita fare de Roald Amundsen dum ĝia alveno la 14an de decembro 1911. Ĝi estas nuntempe entombigita sub la neĝo kaj glacio en la najbareco de la Poluso. Ĝi estis nomumita Historia Ejo aŭ Monumento (HSM 80), sekvante proponon de Norvegio al la Konsulta Konferenco de la Antarkta Traktato.
Argentina Stangoflago: Stangoflago estis starigita ĉe la Suda Geografia Poluso en decembro 1965 fare de la Unua Argentina Polusa Ekspedicio kaj estis nomumita Historia Ejo aŭ Monumento (HSM 1) sekvante proponon de Argentino al la Konsulta Konferenco de la Antarkta Traktato.
Antaŭ 1900
En 1820, kelkaj ekspedicioj postulis esti la unuaj kiuj vidis Antarkton, el kiuj la unuaj postulantaj estis la rusa ekspedicio estrita de Fabian Gottlieb von Bellingshausen kaj Miĥail Lazarev. La unua surteriĝo okazis probable ĝuste ĉirkaŭ unu jaron poste kiam la usona kapitano John Davis, nome fokoĉasisto, piediris sur glacio.
La baza geografio de la Antarkta marbordo ne estis komprenita ĝis mezo al fino de la 19-a jarcento. La usona ŝipoficiro Charles Wilkes postulis (prave) ke Antarkto estas nova kontinento, bazinte la postulon sur sia esplorado en 1839–40, dum James Clark Ross, en sia ekspedicio de 1839–1843, esperis, ke li povos navigi la tutan vojon ĝis la Suda Poluso. (Li malsukcesis.)
1900-1950
Brita esploristo Robert Falcon Scott en la Ekspedicio Discovery de 1901–1904 estis la unua kiu klopodis por trovi vojon el la Antarkta marbordo ĝis la Suda Poluso. Scott, akompanata de Ernest Shackleton kaj Edward Wilson, veturis kun la celo trairi tiom for suden kiel eblos, kaj la 31an de Decembro 1902, atingis 82°16′ S. Shackleton poste revenis al Antarkto kiel estro de la Brita Antarkta Ekspedicio (Ekspedicio Nimrod) en nova klopodo atingi la poluson. La 9a de Januaro 1909, kun tri kompanoj, li atingis 88°23' S – 180 km el la poluso – antaŭ esti devigitaj reveni.
La unuaj homoj kiuj vere atingis la Geografian Sudan Poluson estis la norvega Roald Amundsen kaj liaj ekspedicianoj la 14an de Decembro 1911. Amundsen nomis sian kampadejon Polheim kaj la tutan ebenaĵon ĉirkaŭ la Poluso Haakon VII Vidde honore al la reĝo Haakon la 7-a de Norvegio. Robert Falcon Scott revenis al Antarkto kun sia dua ekspedicio, nome Ekspedicio Terra Nova, dekomence nekonante la sekretan ekspedicion de Amundsen. Scott kaj kvar aliaj homoj atingis la Sudan Poluson la 17an de Januaro 1912, 34 tagojn post Amundsen. Dum la revenveturado, Scott kaj liaj kvar kompanoj mortis pro malsatego kaj ekstrema malvarmo.
6510 Tarry
6510 Tarry estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usonaj geedzoj geastronomoj Carolyn S. Shoemaker kaj Eugene M. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar en Kantono San Diego (Kalifornio, Usono).
Suda poluso
1900-1950
En 1914 la Imperia Transantarkta Ekspedicio de Ernest Shackleton eliris ku la celo trairi Antarkton tra la Suda Poluso, sed lia ŝipo, nome Endurance, frostiĝis en flosglacio kaj sinkis 11 monatojn poste. La trakontinentan veturadon neniam oni faris.
6510 Tarry
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonajn geedzojn William kaj Nancy Tarry. William Tarry estas ĝenerala direktoro de "Boeing Defence and Space Group" de Alice Springs. Kiam Eugene Shoemaker estis mortigita pro trafikakcidento, la geezoj Tarry senhezite provizis helpon kaj gastigon al Carolyn kaj al ŝia familio dum pluraj semajnoj.
Suda poluso
1900-1950
Usona Admiralo Richard Evelyn Byrd, kun la helpo de sia ĉefpiloto Bernt Balchen, iĝis la unua persono kiu flugis super la Suda Poluso, nome la 29an de Novembro 1929.
1950-nune
Nur en la 31an de Oktobro 1956 homoj denove metis piedon sur la Suda Poluso, kiam grupo estrita de Admiralo George J. Dufek de la Usona Mararmeo surteriĝis tie peraviadilo R4D-5L Skytrain (C-47 Skytrain) aircraft. La usona Polusa stacio Amundsen-Scott estis establita per aero inter 1956 kaj 1957 kadre de la Internacia Geofizika Jaro kaj estis kontinue loĝata ekde tiam fare de esplora kaj helpa personaro.
Post Amundsen kaj Scott, la sekvaj homoj kiuj atingis la Sudan Poluson surtere (kbankam kun iom da aera helpo) estis Edmund Hillary (4a de Januaro 1958) kaj Vivian Fuchs (19a de Januaro 1958) kaj iliaj respektivaj grupoj, dum la Ekspedicio Fuchs-Hillary. Estis multaj postaj ekspedicioj kiuj alvenis al la Suda Poluso per surfaca transportado, inklude tiujn de Havola, Crary kaj Fiennes. La unua grupo de virinoj kiuj atingis la poluson estis Pam Young, Jean Pearson, Lois Jones, Eileen McSaveney, Kay Lindsay kaj Terry Tickhill en 1969. En 1978–79 Michele Eileen Raney iĝis la unua virino kiu vintrumis en la Suda Poluso.
Post la establado, en 1987, de la logistika helpobazo ĉe Patriot Hills, la Suda Poluso iĝis pli facile alirebla al neregistaraj ekspedicioj.
La 30an de Decembro 1989, Arved Fuchs kaj Reinhold Messner estis la unuaj kiuj trairis Antarkton tra la Suda Poluso sen animala aŭ motorhava helpo, uzante nur skiojn kaj ventohelpon. Du virinoj, nome Victoria E. Murden kaj Shirley Metz, atingis la poluson eltere la 17an de Januaro 1989.
La plej rapida nehelpita veturo al la Geografia Suda Poluso el la oceano estis de 24 tagoj kaj unu horo el Insuleto Hercules kaj okazis en 2011 fare de la norvega aventuristo Christian Eide, kiu rompis la antaŭan solorekordon okazintan en 2009 fare de la usona Todd Carmichael de 39 tagoj kaj sep horoj, kaj antaŭa gruporekordo okazis ankaŭ en 2009 nome de 33 tagoj kaj 23 horoj.
En la somero de 2011–12, apartaj ekspedicioj fare de norvega Aleksander Gamme kaj aŭstralianoj James Castrission kaj Justin Jones kune postulis esti la unuaj kiuj veturis nehelpitaj kaj sen hundoj nek kajtoj el la Antarkta marbordo ĝis la Suda Poluso kaj reen. Ambaŭ ekspedicioj startis el la Insuleto Hercules kun diferenco de unu tago; Gamme startis la unua, sed interkonsente laŭ plano ili faris la lastajn kelkajn kilometrojn kune. Ĉar Gamme veturis sola li samtempe iĝis la unua kiu kompletigis la soloan taskon.
Obvodnij kanal (metrostacio en Sankt-Peterburgo)
Obvodnij kanal (Обводный канал) estas stacio de la Metroo de Sankt-Peterburgo sur Frunzensko-Primorskaja linio, ĝi situas inter la stacioj ' kaj ' en Sankt-Peterburgo.
Suda poluso
1950-nune
La 28an de Decembro 2018, la kapitano Lou Rudd iĝis la unua brito kiu trairis Antarkton nehelpite tra la Suda Poluso, kaj la dua persono kiu faris la vojaĝon en 56 tagoj. La 10an de Januaro 2020, Mollie Hughes iĝis la plej juna persono kiu skiis ĝis la poluso, estante 29-jaraĝa.
Klimato kaj tagnokto
Dum vintro (Majo ĝis Aŭgusto), la Suda Poluso ricevas absolute nenioman sunlumon, kaj estas komplete malhela krom la lunlumo. En somero (Novembro ĝis Februaro), la suno estas kontinue super la horizonto kaj ŝajnas moviĝi laŭ kontraŭhorloĝa cirklo. Tamen, ĝi estas ĉiam malalte en la ĉielo, atingante maksimumon de 23.5° ĉe la decembra solstico pro la klino de 23.5° de la akso de la Tero. Multo de la sunlumo kiu atingas la surfacon estas reflektata de la blanka neĝo. Tiu manko de varmo el la suno, kombinita kun la alta altitudo (ĉirkaŭ 2 800 m, signifas, ke la Suda Poluso havas unu el la plej malvarmaj klimatoj en la Tero (kvankam ĝi ne estas tute la plej malvarma; tiu rekordo estas en la regiono proksime al la Stacio Vostok, ankaŭ en Antarkto, kiu kuŝas je pli altaj areoj).
La Suda Poluso estas je altitudo de 2 800 m sed aspektas 3 400 m. Centrifuga forto el la ĝiro de la planedo pelas la atmosferon al Ekvatoro. La Suda Poluso estas pli malvarma ol la Norda Poluso ĉefe pro la diferenco de altitudo kaj pro estado en la mezo de kontinento. La Norda Poluso estas nur kelkaj futoj el marnivelo en la mezo de oceano.
Meze de la somero, kiam la suno atingas sian maksimuman alton de ĉirkaŭ 23.5 gradoj, altaj temperaturoj en la Suda Poluso en Januaro averaĝas je -25.9 C. Kiam pasas la sesmonata "tago" kaj la suno malaltiĝas, ankaŭ temperaturoj falas: ili atingas -55 C ĉirkaŭ sunforiro (fine de Marto) kaj sunapero (fine de Septembro). Meze de vintro, la averaĝa temperaturo restas stabila ĉe ĉirkaŭ -60 C. La plej alta temperaturo iam registrita en la Amundsen–Scott Sudpolusa Stacio estis -12.3 C en Kristnaska Tago, 2011, kaj la plej malalta estis -82.8 C la 23a de Junio 1982  (kompare, la plej malalta temperaturo rekte registrita ie sur la Tero estis -89.2 C en la Stacio Vostok la 21an de Julio 1983, kvankam oni registris -93.2 C nerekte el satelito en Orienta Antarkto inter la Glacikupolo A kaj la Glacikupolo F en Aŭgusto 2010 ). Meza jara temperaturo en la Suda Poluso estas de –49.5 °C (–57.1 °F).
La Suda Poluso havas klimaton de glaciĉapo (en Klimata klasifiko de Köppen EF). Ĝi similas al dezerto, kiu ricevas tre malmultan precipitaĵon. Aerhumideco estas preskaŭ nulo. Tamen, fortaj ventoj povas okazigi blovadon de neĝofalo, kaj akumuladon de neĝokvantoj de ĉirkaŭ 7 cm jare. La iama kupolo vidita en fotoj de la stacio Amundsen–Scott estas parte enneĝigita pro neĝoŝtormoj, kaj la enirejon al la kupolo oni devis regule permaŝine malkovri. Pli ĵusaj konstruaĵoj estis starigitaj sur fostoj por ke la neĝo ne amasiĝu ĉe ĝiaj flankoj.
Tempomezuro
En preskaŭ ĉiuj lokoj de la Tero, la loka tempomezuro estas determinita pere de la longitudo, tiel ke la tempo de la tago estas pli malpli sinkronizita laŭ la perceptita situacio de la Suno en la ĉielo (por ekzemplo, tagmeze la Suno estas perceptita iom je sia plej alta pinto). Tiu argumentado ne povas funkcii je la Suda Poluso, kie oni vidas, ke la Suno leviĝas kaj malaltiĝas nur unufoje jare, kaj la suna plialtiĝo varias nur ĉiun tagon de la jaro, anstataŭ ĉiun horon de la tago. Ĉar estas pli ol 24 horzonoj en la mondo kaj ĉiuj kuniĝas ĉe la Suda Poluso, estas paradokse ĉiu horo, ĉiu minuto kaj ĉiu sekundo en la Suda Poluso. Ne estas a priori tialo por meti la Sudan Poluson en ajna preciza horzono (kaj ne en iu ajn alia), sed kiel afero de praktika konveno la Polusa stacio Amundsen-Scott tenas la Novzelandan Hortempon (UTC+12/UTC+13). Tion oni faris ĉar Usono elflugigas siajn reliveradajn misiojn ("Operaco Deep Freeze") el la McMurdo Stacio, kiu siavice estas liverita el Christchurch, Novzelando.
Flaŭro kaj faŭno
En 2000 oni informis, ke oni detektis mikrobojn vivantajn en glacio de la Suda Poluso. Sciencistoj publikigis en la gazeto Gondwana Research, ke oni trovis pruvaron ke dinosaŭroj per plumoj protektiĝis el la ekstrema malvarmo. Oni trovis ties fosiliojn antaŭ ĉirkaŭ 100 jaroj en Koonwarra, Viktorio, Aŭstralio, sed en sedimentoj kiuj akumuliĝis funde de lago kiu estis estinta proksime al la Suda Poluso antaŭ milionojn da jaroj.
Esplorado en la Suda Poluso
El ĉirkaŭ 50 sciencaj bazoj en Antarkto, nur la usona Polusa stacio Amundsen-Scott estas ĉe la Suda Poluso. Dum somero la loĝantarp de la stacio estas de ĉirkaŭ 200 personoj. La plej granda parto de la personaro foriras meze de februaro, kaj restas ĉirakŭ 80 personoj kiuj zorgas la instalaĵon dum la vintro, precipe helpolaboristoj plus kelkaj sciencistoj, kiuj eltenas la funkciadon de la stacio dum la monatoj de la longa antarkta nokto. La vintra personaro restas tute izolita inter mezo de februaro kaj fino de oktobro. La stacio estas tute memsufiĉa dum vintro, kaj ricevas energion kontinun de tri generatoroj.
La esplorado en la stacio inkludas studojn de glaciologio, geofiziko, meteologio, atmosferfiziko, astronomio, astrofiziko, kaj biomedicino. La plej granda parto de la sciencistoj laboras en eksperimentoj kiuj profitas la kondiĉojn de malalta temperaturo kaj malalta humidecenhavo de la polusa aero, kombinita kun la altitudo supera al 2743 m, kio okazigas, ke la aero estas multe pli travidebla ol en multaj aliaj lokoj, kaj la monatoj de malhelo ebligas, ke la ekipoj lumsensivaj funkciu konstante.
Estas malgranda forcejo en la stacio kiu produktas legomojn en kultivo hidroponia, uzante nur akvon kaj nutraĵon kaj sen tero. La forcejo estas la nura fonto de fruktoj kaj legomoj dum la vintro.
La aliro al datumoj de la stacio estas havigita pere de la sistemoj TDRS-F1, Marisat kaj GOES de la NASA kaj la sistemo IRIDIUM de telefonio.
Wysoka (distrikto Pilski)
Wysoka estas urbo en Grandpollando en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Wysoka en distrikto Pilski.
NGC 894
NGC 894 estas parto de galaksio en konstelacio Baleno.
Haloĥorejo
Haloĥorejo nomiĝas la ĥorejo de preĝejo, en kiu ĉiuj flanknavoj havas saman aŭ proksimume saman altecon. Haloĥorejojn oni konstruis ĉefe en halopreĝejoj precipe en Germanujo dum la gotika epoko. Se la flanka navo de la halo ĉirkaŭas kiel ĥorĉirkaŭirejo la ĥorejon, oni diras haloĥora ĉirkaŭirejo. La unua haloĥora ĉirkaŭirejo en Germanujo estas tiu de la katedralo de Verden (ĉe Bremeno), en suda Germanujo la pionira konstruaĵo estas la katedralo de Schwäbisch Gmünd. Ĉar la flanknavoj estas same altaj kiel la ĉefnavo, la plejofte trinava ĥorejo ricevas nur malrektan lumon. La preciza elformado estis malsama. Oni povas maldetale distingi kvar malsamajn konstruformojn:
Tibor Bottlik
BOTTLIK Tibor [botlik] estis rumanuja hungara pentristo, grafikisto naskita en Fehértemplom (hodiaŭ Serbio) la 16-an de oktobro 1884 kaj mortinta en Bocşa la 13-an de oktobro 1974.
Kariero
Tibor Bottlik studis en Vieno, Munkeno kaj inter 1907 kaj 1914 laboris en Parizo. En 1927 li retiriĝis al Bocşa, proksima loko de sia naskiĝloko.
Slavíkov
Slavíkov (Slawikow) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie. La municipo troviĝas proksimume 8 km nordoriente de urbo Chotěboř.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1415.
Verbandsgemeinde Gebhardshain
La Verbandsgemeinde Gebhardshain estas komunumaro en Germanio, ĉirkaŭ la komunumo Gebhardshain. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, en ties nordorienta parto relative proksime de la najbara federacia lando Nordrejn-Vestfalio. La teritorio apartenas al la arbaroriĉa mezalta montaro Westerwald. Fine de la jaro la komunumaro havis 0 loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.
Derecske
Derecske [dereĉke] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Derecske, kies centro estas.
Geografio
Derecske situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Debrecen-Berettyóújfalu, laŭ fervojo Debrecen-Nagykereki. Berettyóújfalu troviĝas 15,Debrecen 22, Létavértes 29, Nagykereki 34, Budapeŝto 219 km.
Historio
La unua mencio devenis el 1291, la bienoj apartenis al episkopo de Nagyvárad. En 1605 Stefano Bocskay deklaris la komunumon hajduka urbo, krome dum la historio estis ankaŭ kampurbo. Granda batalo de tankoj okazis en 1944. La komunumo ricevis la rangon urbo en 1991.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas preĝejoj kalvinana kaj katolika.
Famuloj
En Derecske naskiĝis filmomuntisto Ágnes Hranitzky.
Ispringen
Ispringen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Enz, en la Regiono Norda Nigra Arbaro kaj en la distriktaro Karlsruhe de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Distrikto Utena
La Distrikto Utena de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis unu el dek administraj distriktoj de Litovio, kaj troviĝis en la nordoriento de la ŝtato. Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en 2023 ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi. Ĝia teritorio estas la nordo de la historia regiono Aŭkŝtajtio, kaj famas pro aparte multaj lagoj.
Administra disdivido
La Distrikto Utena disdividiĝas en ses administraj komunumoj (litove savivaldybės). (loĝantoj laŭ stato januaro 2006)
Sendilo Grimeton
La radiosendilo Grimeton en okcidenta Svedio estas sendilo por tre malaltaj frekvencoj respektive longegaj ondoj. Ĝi estis konstruita de Ernst Frederik Werner Alexanderson en 1924, inaŭgurita 1925-07-02. Ĝi estas la sola sendilo ankoraŭ funkcianta de la tutmonda ĉeno de sendiloj de la 1920-aj jaroj. Ekde 2004 ĝi apartenas al la Monda Kulturheredaĵo de Unesko.
La sendilo situas ĉe Varberg, ĉirkaŭ 70 km sude de Gotenburgo, 200 km norde de Malmö. La ricevilo situis en Kungsbacka. La telegrafa centralo estis en Gotenburgo, kiu zorgis pri la liverado de la telegramoj elirantaj kaj enirantaj. Jam de la aŭtovojo oni rimarkas la grandan antenon. Ĝi konsistas el 6 turoj, 127 metrojn altaj. Tiuj portas 46 m larĝajn horizontalajn brakojn. La turoj staras en distanco de po 380 m.
Nuna stato de la stacio
La stacio en Varberg estas ĝis nun tute kompleta kaj vizitebla. Eĉ la stacia aŭtomobilo, Chevrolet de 1931, polurita, staras tie, kaj ankaŭ la benzinpumpilo de firmao "Gulf". La sendilo estas tute sendpreta. Asocio de hobiistoj "amikaro Alexander" flegas ĝin kaj funkciigas ĝin minimume unufoje po jaro. Centoj de radioamatoroj en la tuta mondo konstruis specialajn ricevilojn por ĝia tre malalta frekvenco kaj aŭskultas. La voksigno de Grimeton estas SAQ.
Tekniko
La koro de la sendilo estas generatoro. Por generi alternan kurenton kun alta frekvenco, ĝi havas multajn bobenojn laŭlonge de ĝia perimetro. La generatoro estas turnigita per tre forta elektra motoro. Por plialtigi la frekvencon, inter la motoro kaj la generatoro estas transmisiilo, kiu plimultigas la nombron de turniĝoj de la generatoro al 2100 po minuto. La frekvenco estis 16,1 kHz, poste 17,2 kHz. La elira povumo de la sendilo estas tre alta, nome 200 kW.
Teknike la anteno funkcias kiel ses vertikalaj elementoj, unu je ĉiu turo. Ĉiu elemento havas bobenon je ĝia suba fino, kiu estas konektita al la grundo kaj funkcias kiel plilongiga elemento kaj rezultigas en resonanco je la uzata frekvenco. La horizontalaj ses dratoj ne funkcias kiel anteno, sed nur por transporti la energion de la sendilo al la vertikalaj antenodratoj.
Grimeton estis uzata por komunikado trans la Atlantiko al Long Island proksime de Novjorko.
Frekvencoj
Dum la unuaj jaroj de sendado oni kredis, ke nur je malaltaj frekvencoj oni povas atingi longajn distancojn. Dum la postaj jaroj oni malkovris, ke mallongaj ondoj kun multe pli altaj frekvencoj povis transiri la oceanojn kun malaltaj povumoj de nur 100 W kaj malpli. Radioamatoroj estis pioniroj je tiuj frekvencoj. Tiuj frekvencoj kaj povumoj povis esti produktitaj per valvoj anstataŭ per generatoroj. Radioamatoro povis mem konstrui sendilon kun povumo de 100 W. Kaj li ne devis konstrui grandegan antenon. Simpla radioamatora anteno, dipolo por mallongaj ondoj, nur mezuras ĉ. 10 metrojn. 100 W de radioamatoro estas nur 0,05% de la 200 kW povumo de Grimeton, tamen ebligas komunikadon trans la atlantiko.
Venecia Flughaveno Marko Polo
Alia flughaveno en la areo de Venecio, nome Flughaveno Treviso, estas foje neoficiale etikedita kiel Venecio–Treviso kaj ĉefe servas al malmultekostaj flugentreprenoj, ĉefe Ryanair kaj Wizz Air. La flughaveno estas administrita de SAVE S.p.A., kompanio parte posedata de lokaj aŭtoritatoj kiuj kontrolas ankaŭ la pli malgrandan flughavenon Treviso.
Sendilo Grimeton
Frekvencoj
Poste ankaŭ komercaj stacioj uzis la mallongajn frekvencojn. En 1938 Grimeton ricevis ankaŭ sendilojn por mallongaj ondoj kaj oni ĉesis uzi la generatoran sendilon. Alexanderson mem partoprenis en la evoluigo de tiu nova tekniko.
Post 1945 la sveda armeo uzis la generatoran sendilon por komunikado kun submarŝipoj, kiuj nur povas esti atingitaj per tre malaltaj frekvencoj.