cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Historio de poŝto kaj poŝtmarkoj de Tanzanio
Emisia politiko
La emisia politiko de Tanzania poŝta administrado estis relative limigita en la 1980-aj jaroj: ĉirkaŭ 7-8 specialaj emisioj ĉiujare estis eldonitaj, kutime po kvar poŝtmarkoj, kaj en 1980 normala serio kun mamuloj estis publikigita. Tamen, antaŭ la fino de la jardeko, Tanzanio komencis produkti signifan nombron da aferoj destinitaj ekskluzive al vendo al filatelistoj - averaĝe pli ol 100 poŝtmarkoj ĉiujare.
Aliaj specoj de poŝtmarkoj
La unuaj oficialaj poŝtmarkoj kun indiko «OFFICIAL» («Oficiala») de tri tipoj estis eldonitaj en 1965. La unuaj poŝtmarkoj aperis en 1967.
Ora ŝakalo
Ora ŝakalo aŭ orŝakalo (Canis aureus) estas specio de kaniso kiu estas indiĝena de Sudorienta Eŭropo, Sudokcidenta Azio, Suda Azio, kaj de regionoj de Sudorienta Azio. Kompare kun la araba lupo, kiu estas la plej malgranda el la grizaj lupoj (Canis lupus), tiu ŝakalo estas pli malgranda kaj havas pli mallongajn krurojn, pli mallongan voston, kaj pli longan dorson, malpli elstaran frunton, kaj pli mallarĝan kaj pli pintecan muzelon. La mantelo de la orŝakalo povas varii en koloro el palkreme flava en somero al malhela grizflava vintre. Ĝi estas listita kiel Malplej Zorgiga en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj pro sia disvastigita distribudao kaj tre alta denseco en areoj kun multa disponebla manĝaĵaro kaj optimuma ŝirmejaro.
Oraj ŝakaloj estas abundaj en valoj kaj ĉe riveroj kaj ties alfluantoj, kanaloj, lagoj kaj marbordoj. Ili estas raraj en montetoj. La ora ŝakalo estas socia specio, kies baza socia unuo konsistas el reprodukta paro kaj kelkaj junaj idoj. Ĝi estas tre adaptebla, kun la kapablo ekspluati monĝon el fruktoj kaj insektoj ĝis malgrandaj hufuloj. Ili atakas hejmajn kortobirdojn kaj mamulojn ĝis la grando de idoj de hejmigitaj akvobubaloj. La rivaloj de la ora ŝakalo estas la ruĝa vulpo, la lupo, la ĝangala kato, la sovaĝa kato, en Kaŭkazo la lavurso, kaj en Centra Azio la Azia sovaĝa kato. La ora ŝakalo estas etendante sin trans siaj indiĝenaj teritorioj en Sudorienta Eŭropo al Centra kaj Nordorienta Eŭropo, okupante areojn kie estas malmultaj aŭ neniomaj lupoj.
Kororo
Kororo, Koror aŭ Koror City (KAW-rawr) estas la plej granda urbo kaj komerca centro en Palaŭo, hejmo de ĉirkaŭ duono el la landa loĝantaro, lokigita en la insulo Oreor aŭ samnome Koror. Dum la intermilita periodo ĝi funkciis kiel ĉefurbo de la Sudpacifika Mandato, nome grupo de insuloj establita de la Ligo de Nacioj kiel mandata teritorio administrata de la Japana Imperio kaj tiam miloj da japanoj loĝis en la urbo. Usonanoj detruis la urbon dum la Dua Mondmilito.
Ĝi estis poste la ĉefurbo de Palaŭo ĝis ĝi estis anstataŭita de Ngerulmudo en 2006.
Georg Schubart
Georg SCHUBART (latinigite: Schubartus; naskiĝinta la en Heldburg, mortinta la  en Jena) estis germana filozofo, juristo, retorikisto kaj profesoro ĉe la Universitato de Jena.
27604 Affeldt
27604 Affeldt estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 10:3 kun Jupitero.
Georg Schubart
Vivo
Estante filo de komercanto per vinoj li frekventis Sebaldus-gimnazion kaj la gimnazion Aegidianum en Nurenbergo. Tuj poste li ekstudis en Jena, komence nur teologion.
27604 Affeldt
Nomo
Ĝia nomo honoras Allan Affeldt konatan pro la restaŭrado de historiaj hoteloj en Arizono kaj Nov-Meksiko. Li iam vaste laboris en la internacia solvo de la konfliktoj kaj servis en multenombraj neprofitcelaj estraroj, inklude la Konsilantaro de la Observatorio Lowell.
Georg Schubart
Vivo
Doktoriĝo jura sukcesis en 1685 per la skribo De fatis iurisprudentiae Romanae; sekve li rajtis docenti ankaŭ antaŭ la juristoj. Rifuzante vokiĝojn el Svedujo kaj Nederlando li transprenis post ties morto la prelegotaskojn de Caspar Sagittarius pri universala historio.
Inter liaj disĉiploj menciindas Nikolaus Hieronymus Gundling kaj Christian Sahme.
Kastelo Wiehe
Kastelo Wiehe (germane: Schloß Wiehe) situas en Wiehe, Germanujo. La vilaĝo kaj ĝia burgo troviĝas ĉe la piedo de la monto Hohe Schrecke kaj ĉe la suda rando de Unstrut-valo.
Historio
En 786 okazis la unua endokumenta mencio de la urbeto ene de posedaĵlisto de Käfernburg; la urbaj rajtoj garantiitis jam en 1998. La en la 10-a jarcento starigita regna burgo apartenis (kiel la palatinujo de Memleben) al la Nordturingia regna bienaro. Elfosita kvadrata belfredo kaj restoj de ringa muro datumas de ĉ. 1200. En la 13-a jarcento iĝis burghavantoj la grafoj de Käfernburg-Schwarzburg. Sed tiam mencioj pri la wiehe-a burgo pli kaj pli raris pro la kreskinta graveco de Burgo Rabenswalde. Tio inversis post kadukiĝo aŭ detruiĝo de Rabenswald. La posedantoj de Wiehe ofte ŝanĝiĝis: ekz. la senjoroj de Heldrungen, de Hohnstein, de Beichlingen, de Querfurt kaj de Schwarzburg.
En 1461 akiris la tuton Dietrich von Werthern kun bieno en Lossa kaj la implicita protektodevo de Monaĥinejo Donndorf. La jura evoluo de la envala urbo diferencis. Justickomisario en servo por la Werther-oj estis i.a. Gottlob Israel Ranke, patro de la fama historiisto Leopold von Ranke.
En januaro 1574 gastis kastele la pola kaj litovia reĝo Henriko de Valois estante survoje Polujon. Georg von Wiehern eĉ ricevis bildon de li dankesprime. Dum la Tridekjara milito ĉefe svedaj trupoj ege marodis (post 1635). La Werthern-oj daŭre fidelis por Wiehe kvankam ilia ĉefsidejo iĝis Kastelo Beichlingen.
Pri la amplekseco, fortikaĵoj kaj aspekto de la mezepoka burgo ekzistas nur supozoj. Neklaras ekz. ĉu ĝi jam tum konsistis el du partoj (Antaŭa domo, Malantaŭa domo). Incendio de 1659 nengiitis la urbodomon, la kirkon, la antaŭburgon kaj kelkajn kastelerojn. Tio decidigis grafon Wolf Adolf von Werthern en la jaro 1664-a novkonstrui la Antaŭan domon laŭ stilo de renesanco. . Finiĝo konstrua estis en 1666.
En la kuro de la tempo la Malantaŭa domo kadukiĝis kaj ĝi forigitis je la fino de la 18-a jarcento. La iama fosaĵo sude/eoste, kiu iam gravis protektile, alifaritis en la 19-a jarcento je pejzaĝa parko angla.
Post 1945 komunismaj teroristoj eksproprietigis la tuton; la kastelo ŝtelrompitis kaj aliaranĝitis post 1946 lernejen. Ja povis bremsi la lerneja uzo la kadukon sed ne haltigi. Poste ekposedantis la sovĥozo VEG Memleben. Post turnigo (politike)Turniĝo Treuhandgesellschaft ne trovis investanton tiel ke la urbo mem prenis la iniciativon kaj paŝo post paŝo ekigis sekurigon kaj restaŭradon kaj pligrandigon. Amikara societo krome engaĝiĝas pri ĉio necesa.
Arkitekturo
Temas pri impresa kvaralaĵo kun tri etaĝoj. Ĝi enkadris etan korton kun internan avankorpo. Paraj fenestroj regule enmetitis fasaden. La ĉefa vido ne spektas al la urbo kaj belege ordigita estas: danke al kvaretaĝa kaj pliangula turo kun baroka spajro kaj 5/8-lanterno. Pordo kaj fenestro turaj estas simplaj rondarkaĵoj. Al la ĉefa enirejo kondukas duparta libera ŝtuparo. Supre de la enirejo troviĝas memortabulo kun enskribo kaj la blazono de la Käfernburg-oj. La tegmenta kornico ĝojas pri ĉirkaŭa friso. La flankaj finiĝoj de la malposto ŝajnigatas tra diagonalaj rektangulaj alkonstruaĵoj en la kompleta alteco de la etaĝoj. La oblikveco de la libera ŝtuparo egalvaloras al la oblikva angularanĝo.
En la direkto de la urbo situas kiel enirejo parka triumfarkeska enirejo kiu ne apudas. Du leonaj plastikaĵoj kronas la gablon supre de la rondarkaperigo. Iam troviĝas meze de la arko la blazono de la Werthern-oj kiun oni forigis meze de la 20-a jarcento dum la komunisma diktaturo.
Hanga Roa
Hanga Roa (hispanlingva prononco: [ˈaŋɡa ˈro.a]) (hispane: Bahía Larga, golfego, kiel traduko el la rapanuia lingvo) estas la ĉefa urbo, haveno kaj sidejo de Paskinsulo, nome municipo de Ĉilio. Ĝi estas en la suda parto de la okcidenta marbordo de la insulo, en la malaltaj teroj inter la neaktivaj vulkanoj Terevaka kaj Rano Kau. La loĝantaro de 3 304 personoj (censo de 2002) enhavas 42.63 procenton de la totala loĝantaro de la insulo.
En la urbocentro estas vendejoj, hoteloj, restoracioj, superbazaroj kaj apotekoj, krom publikaj konstruaĵoj kaj metia bazaro. Norde de la urbo, en Tahai, estas la Antropologia Muzeo Padre Sebastián Englert. Ĉefa enspzofonto estas turismo (estas flughaveno) kaj duarange fiŝkaptado kaj agrikulturo.
Komence de la 21-a jarcento estis tumultoj inter lokanoj kaj eksterinsulanoj profitantaj el la decidoj de la ĉilia registaro pri la uzado de la terenoj kaj instalado de hoteloj.
Susan Pinker
Susan Pinker (naskiĝis en 1957 en Montrealo) estas kanada psikologo, ĵurnalisto kaj kolumnisto de sociaj sciencoj ĉe The Wall Street Journal. Ŝia lastatempa libro, The Village Effect estis kanada furorlibro.
Ŝi instruis edukan psikologion en la Universitato McGill en Montrealo. Ŝi skribas kiel ĵurnalisto pri temoj rilataj al sociaj sciencoj. Pinker precipe interesiĝas pri la demando kiel la diferencoj inter la seksoj evoluas en la daŭro de vivo kaj kiel ili ŝanĝiĝas en diversaj fazoj de la vivo.
Feminisma teorio
En internacia komparo, Pinker makovris ke la diverĝo inter inaj kaj viraj karieraj elektoj estas pli granda des pli granda estas la prospero de lando. Fininte siajn studojn, inaj fizikistoj kaj inĝenieroj povas atendi salajron, kiu estas averaĝe 30 ĝis 50 procentoj pli alta ol la komenca salajro por diplomiĝintoj en aliaj fakoj. Tamen nur ĉirkaŭ 5% de la inoj studas fizikon en pli riĉaj landoj, kiel montriĝis por la jaro 2005, dum en pli malriĉaj landoj la proporcio de studentinoj pri fiziko estas pli ol 30%.
Ĉirkaŭ 60% de laborantaj virinoj, tiel observas Susan Pinker, malakceptas promociojn aŭ prenas malpli pagatan laboron por povi vivi pli vivplene.
Krome, Pinker asertas ke pliigita proporcio de virinoj je gvidaj niveloj pliigas la vendojn en komerco. Pinker konjektas, ke virinoj pli kapablas mastrumi konfliktojn kaj pli bone scias interkomuniki.
"The Village Effect"
The Village Effect: How Face-To-Face Contact Can Make Us Healthier, Happier and Smarter (La Vilaĝa efiko: kiel kontakto vizaĝo-al-vizaĝo povas igi nin pli sanaj, pli feliĉaj kaj pli inteligentaj) kombinas nefikcian rakonton kun sciencaj raportoj por esplori kiel niaj sociaj ligoj, vizaĝ-al-vizaĝaj kontaktoj kaj sociaj retoj influas nian pensadon, lernadon, feliĉon, fortikecon kaj longvivecon. Tiu libro estis publikigita en diversaj landoj (ankaŭ en Ĉinio, Koreo, Pollando kaj Turkio).
Vidu ankaŭ
Feminismo
Feminisma teorio
Feminisma movado
Kladruby (distrikto Strakonice)
Kladruby estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Strakonice proksimume 10 km okcidente de Strakonice. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1405.
Nukunonu
Nukunonu, iam konata kiel Nukunono, estas atolo de la insularo Tokelao, dependaĵo de Nov-Zelando. Ĝi estas meze de la arkipelago kaj havas loĝantaron de malpli ol 400 loĝantoj. La atolo estas ĉirkaŭ 5 km larĝa kaj ĉirkaŭ 12 km longa. Estas setlejo en la insulo Nukunono sudoriente, kiu same estas nomata Nukunono, kaj alia apude nome insuleto Motusaga aŭ Motuhaga. La ĉirkaŭo de la laguno estas sen koralo kaj tial ŝipoj povas veni tra la markolo inter ambaŭ insuloj, sed ne estas taŭgaj elŝipejoj.
La insulanoj dependas el produktado de kokosoj, pandano, kaj marbestoj. Trinkakvo estas malabunda; oni aligis akvostokejoj al la konstruado de domoj por kolekti pluvakvon el la tegmentoj. Estas hotelo kaj ripozejo.
Ĉirkaŭ 60 ha el la orienta parto de la atolo estis deklaritaj kiel Grava Birdareo fare de BirdLife International ĉar la loko eltenas reproduktajn koloniojn de brunaj, nigraj kaj blankaj ŝternoj, kun ĉirkaŭ 20 000 reproduktaj paroj ĉirkaŭkalkulitaj en 2011.
Distrikto Cēsis
Distrikto Cēsis (Cēsu novads) estas distrikto en norda Latvio. La distrikto estis kreita en 2021 preskaŭ en la lastaj limoj de iama distrikto Cēsis (Cēsu rajons, 1949-2009), per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 7 iamaj pli malgrandaj komunumoj: Cēsu novads, Amatas novads, Jaunpiebalgas novads, Līgatnes novads, Pārgaujas novads, Priekuļu novads, Vecpiebalgas novads. Du orientaj paroĥoj, Raunas kaj Drustu, kiuj estis en iama distrikto Cēsis ĝis 2009, en 2021 estis inkluditaj en distrikto Smiltene. La centro de la distrikto situas en Cēsis.
Ĝiaj najbaraj distriktoj estas oriente distrikto Smiltene kaj distrikto Gulbene, sude distrikto Madona kaj distrikto Ogre, norde distrikto Valmiera kaj distrikto Limbaži, kaj okcidente distrikto Sigulda.
Historio
La areo estis loĝita ekde la ŝtonepoko. Komence de la 13-a jarcento ĝi estis dividita en latgalaj kaj livonaj ŝtatoj Autīne, Idumeja kaj Tālava. La rivero Gauja estis utiligita kiel komercvojo. En la 13-a jarcento, la distrikto estis subigita fare de la krucistoj kaj dividita inter la Ĉefepiskopejo de Rigo kaj Livonia Ordeno en Livonio, en 1569-1621 ĝi estis parto de Respubliko de Ambaŭ Nacioj, ekde 1621 - parto de Svedio. En 1796 ĝi estis inkludita en la rusa Livlanda provinco.
Geografio
La suda kaj sudorienta parto de distrikto Cēsis situas en la Centra Altebenaĵo de Vidzeme (la plej altaj punktoj - Elkas kalns 261 m kaj Brežģa kalns 255 m), en la okcidento estas la Nordokcidenta Vidzeme alto, en la nordo - la Meza Gauja malaltebenaĵo. Du trionoj de la surfaco de la distrikto estas kovritaj de montetoj. Grundoj - malforte kaj modere gazonaj podzoligitaj sur argilaj aŭ sablargilaj grejsaj bazoj. En 1981 arbaroj kovris 44% de la tiama teritorio de la distrikto. Mineraloj: dolomito (Cēsis), gruzo (Āraiši, Pāvuli, Plukši), devonia argilo (Liepa, Gārša, Glūda, Murleja), torfo (la plej grandaj torfejoj - Lielais purvs, Lielais Unguru purvs). Nacia Parko de Gauja estas okcidente kaj nordokcidente.
Averaĝa temperaturo: -6°C en januaro, +16°C en julio. Precipitaĵo 650-750 mm jare.
Preskaŭ la tuta teritorio de la distrikto situas en la baseno Gauja. Gravaj alfluantoj: Amata, Līgatne, Brasla. Grandaj lagoj: Alauksts (7,47 km²), Inesis (5,2 km²), Ungurs (3,94 km²).
Loĝantaro
Distrikto Cēsis havas 41 161 loĝantojn (2021) kaj la denseco estas 15,4 loĝantoj por kvadratkilometro.
Urboj (pilsēta)
Cēsu pilsēta, Līgatnes pilsēta.
Paroĥoj (pagasts)
Amatas pagasts, Drabešu pagasts, Dzērbenes pagasts, Inešu pagasts, Jaunpiebalgas pagasts, Kaives pagasts, Liepas pagasts, Līgatnes pagasts, Mārsnēnu pagasts, Nītaures pagasts, Priekuļu pagasts, Raiskuma pagasts, Skujenes pagasts, Stalbes pagasts, Straupes pagasts, Taurenes pagasts, Vaives pagasts, Vecpiebalgas pagasts, Veselavas pagasts, Zaubes pagasts, Zosēnu pagasts.
Nausori
Nausori estas urbo en Fiĝioj. Ĝi havis 57 866 loĝantojn en la censo de 2017. Tio faras ĝin la kvara plej loĝata municipo en la lando. Je 19 kilometroj el Suva, ĝi formas unu eron de la koridoro Suva-Nausori. Nausori estas en tri provincoj nome Rewa, Tailevu kaj Naitasiri.
La 425-metra ponto Rewa super la rivero Rewa, konstruita de Fletcher Construction kaj malfermita en 2006, ligas Nausori al la ĉefurbo, Suva.
Vulpes
Vulpes estas genro de la subfamilio Caninae. La membroj de tiu genro estas populare referencata kiel veraj vulpoj, kun la signifo ke ili formas propran kladon. Tiel la vorto "vulpo" estas en la komuna nomo de kelkaj aliaj specioj. Veraj vulpoj estas distingataj disde membroj de la genro Canis, kiel disde domigitaj hundoj, lupoj, ŝakaloj kaj kojotoj, pro siaj pli malgranda grando (5–11 kg) kaj pli senpinta kranio. Ili havas nigrajn, triangulajn markojn inter siaj okuloj kaj nazo, kaj la pinto de ilia vosto estas ofte de diferenca koloro el la cetero de ilia mantelo. La tipa vivodaŭro de tiu genro estas inter du kaj kvar jaroj, sed ili povas atingi ĝis unu jardeko.
Por animaloj ofte konataj kiel "vulpoj", sed kiuj ne estas veraj vulpoj de la genro Vulpes, vidu artikolon Vulpo.
97631 Kentrobinson
97631 Kentrobinson estas malgranda, malhela kaj tre rapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Lawrence Harvey Wasserman elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Ĝia rotacia periodo ŝajnas nenormale malgranda. Estas tre malofte, ke asteroido rotacias kun periodo de malpli ol 2,4 horoj. Tiu mezuro baziĝas sur nekompletaj kaj nekonkludivaj observoj.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Ernest Kent Robinson, ano de la Konsulta Konsilantaro de la Observatorio Lowell, kiu entuziasme gvidis kernan kampanjon por kolekta centro kaj biblioteko por protekti, konservi kaj disponigi la historiajn arkivojn de tiu institucio.
Aŭstrio en la Somera Olimpiko 2016
Kunordigis la teamon la Aŭstra Olimpika Komitato.
Celada del Camino
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,57 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 102 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 22 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la Aŭtovojo de Kastilio A-62, trafluata de la rivero Arlanzón. Ĝi limas kun Tamarón, Estépar, Villaldemiro kaj Pampliega.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La plej frua dokumenta mencio estas de la jaro 968 kaj ĝi aperas nomita ankaŭ en la Cartulario de Arlanza.
Cogollos
Cogollos [koGOljos] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Cogollos estas komprenebla kiel Burĝonoj aŭ Laktukoj.
Celada del Camino
Historio
Unu de la guvernistoj de la reĝo Alfonso la 10-a, nome Garcí Fernández Sarmiento estis Senjoro de Celada kaj oni konas, ke li zorgis pri la reĝo dum ioma tempo ĉe Celada. Poste la imperiestro Karolo la 5-a havigis rajtojn al la familio Castro, kiu havis en Celada sian palacon. Filipo la 4-a gastis ĉe Don Gonzalo Martínez de Velasco, al kiu donis la titolon de Markizo de Celada. Dum la Unua Karlisma Milito, ĉirkaŭ 1833, oni atakis la lokon.
Cogollos
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31,247 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 593 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo kaj akiris pli ol 300 dum la 21-a jarcento.
Ĝi distas 16 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj limas kun Arcos de la Llana, Sarracín, Revillarruz, Villangómez, Hontoria de la Cantera, Valdorros kaj Madrigal del Monte. Cogollos estas la municipa ĉefurbo, kiu havas du kvartalojn, nome de San Pedro kaj de San Román.
Celada del Camino
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo.
Cogollos
Geografio
Ĝi estas ĉe la Aŭtovojo de la Nordo A-1 inter Burgoso kaj Lermo, kun Ventas de Saldaña norde kaj Valdorros kaj Madrigalejo del Monte sude.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj de Sankta Petro kaj de Sankta Romano. Estas ventogeneratoroj.
Cayuela
Cayuela [kaĜŬEla] estas loĝloko kaj municipo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 13,474 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 190 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo.
Ĝi distas 17 km sudokcidente de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj enhavas ankaŭ la loĝlokon Villamiel de Muñó, pro kio ĝi havas du apartajn teritoriojn separatajn per Albillos, kiu estas norde de Villamiel. Siavice Cayuela estas oriente de Estépar kaj la Aŭtovojo de Kastilio A-62 kaj de Cavia (pli proksime), dum Villamiel estas okcidente de Arcos de la Llana.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Stefano.
Lajos Frey
Lajos Frey naskiĝis la en Vieno (Aŭstra Imperio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).
Biografio
Lajos Frey studis en sia naskiĝurbo. Dum la Hungara revolucio de 1848 li venis al Baja, kie li edziĝis al fratino de István Türr. Ŝi naskis filinon. Li projektis en la urbo novajn konstruaĵojn anstataŭ tiuj, kiuj neniiĝis dum la incendio. Lia loĝejo estis sekreta renkontejo de amikaro de Türr. Baldaŭ li iris al Pest (urbo) kaj inter 1856-1867 li projektis kun Károly Gerster, poste plej ofte kun Lipót Kauser (arkitekto). Li ricevis reĝan premion kaj medalon.
Tanĝavur
Geografio
Tanĝavur situas en averaĝa alteco de 57 metrojn inter 2 kanaloj. Tiruĉirapali troviĝas 4, Salem (Barato) 144, Maduraj 147, Erode 165, Koimbatore 238, subŝtata ĉefurbo Ĉenajo 280, Bengaluro 297, Majsuro 319, Mumbajo 1135, Kolkato 1637, tutlanda ĉefurbo Delhio 1995 kilometrojn (aere).
Demografio
En 2021 Tanĝavur havis da loĝantoj. Ĉirkaŭ 1950 Tanĝavur atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol cent mil).
Historio
Tanĝavur estis sidejo de la Ĉola dinastio inter la 9-a kaj 11-a jarcentoj. Ties templo estas konsiderita, kiel unu el la plej bonaj specimenoj de la tamila arkitekturo. Baldaŭ la urbo apartenis al pluraj reĝlandoj aŭ sultanlandoj. La lasta barata regno estis absorbita en britan Hindion en 1855.
Ekonomio
La plej grava okupo de la loĝantoj estas la turismo, dum la tradicia okupo estas la agrikulturo. Tanĝavur estas konata kiel la "riza bovlo de Tamilnado". Krom la rizoj oni kultivas bananojn, kokosojn, sukerkanojn kaj maizojn. Menciindas la silka teksado kaj bankado.
Religio kaj lingvoj
La ĉefa religio en Tanĝavur estas hinduismo (82.87%), poste kristanoj (8.58%) kaj islamo (8.34%). La Templo Brihadisvara estas Monda heredaĵo. La tamila estas la vaste parolata lingvo, krome la telugua.
Eduko
Tanĝavur estas hejmo de 4 universitatoj, krome ekzistas instituto, kolegio kaj altlernejo. Kristanaj misiistoj ludis elstaran rolon en la angla edukado.
Trafiko
Tanĝavur estas bone ligita voje kaj fervoje al la subŝtataj areoj. La plej proksima havenurbo estas Nagapattinam 84 km oriente. La plej proksima internacia flughaveno estas en Tiruĉirapali.
Klimato
Tanĝavur havas savanoklimaton laŭ klimata klasifiko de Köppen kun musonoj. Jare pluvas averaĝe 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen en la dua jarparto pli ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 24-35 °C.
Queanbeyan
Queanbeyan [ˈ|k|w|iː|n|b|i|ən] estas urbo en sudorienta regiono Novsudkimrio, Aŭstralio, apuda al la Aŭstralia Ĉefurba Teritorio en la regiono Southern Tablelands. Lokigita ĉe la rivero Queanbeyan, la urbo estas sidejo de la Regiona Konsilio Queanbeyan-Palerang. En la censo de 2016, la Queanbeyan parto de la Canberra–Queanbeyan areo havis loĝantaro de 36 348.
La ekonomio de Queanbeyan estas bazata sur konstruado, industrio, servoj, pomalgranda komerco kaj agrikulturo. Canberra, ĉefurbo de Aŭstralio, estas ĝuste 15 km okcidente, kaj Queanbeyan iom iĝis dormurbo. La vorto Queanbeyan estas la angligita formo de Quinbean, aborigena vorto kun la signifo "klaraj akvoj".
97637 Blennert
97637 Blennert estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey, plenumita elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de John Blennert, ĉasisto de meteorŝtonoj en Tucson (Arizono). Kun Ingrid Monrad kaj Jim Kriegh, li estas unu el la tri kunmalkovrintoj de la kampo de meteorŝtonoj de Gold Basin.
Castrillo del Val
Castrillo del Val [kasTRIljo delBAL] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Castrillo del Val estas etimologie komprenebla kiel Fortikaĵeto de la Valo.
En 2015 ĝi estis aligita kiel asocia elemento al la norda Jakoba Vojo. La Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo, en hispana origine Monasterio de San Pedro de Cardeña, estas abatejo de trapanoj situanta en Castrillo del Val.
Ĝi estis deklarita Kultura Interesaĵo en la kategorio de Monumento la 3an de junio de 1931.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 22,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 814 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, sed poste rekuperiĝis pro la proksimeco al la provinca ĉefurbo el 200 al 800 loĝantoj el 1991.
Ĝi distas 10 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj enhavas jenajn loĝlokojn: Castrillo del Val (kiel ĉefurbo), Militista Bazo, Cerca de Santa Eugenia, domaro El Priorato, San Pedro de Cardeña kaj Los Tomillares. Ĝi estas ĉe la maldekstra bordo de la rivero Arlanzón.
Carex pendula - Pendspika karekso
Carex pendula, esperante pendspika karekso, estas planta specio el familio ciperacoj.
Tiu karekso estas la plej granda specio el sia genro. Ĝi altas ĝis 1,50 m. La tigo estas glata, sekcie triangula. La folioj larĝas inter 8 kaj 15 mm. Estas longa infloresko el supre 1-2 viraj spikoj kaj sube 4-6 inaj, tre longaj (ĝis 20 cm). Ĉiuj inaj spikoj pendas, el kio venas la nomo de la specio. Alia nomo (sinonimo, ne prioritata) estas Carex maxima, pro la maksimuma grandeco de la specio en la genro.
Castrillo del Val
Historio
Ŝajne la fondinto estis iu Munio Romániz, tiel menciita en dokumentoj de la jaroj 952, 972 kaj 1084. Poste, la nomo de la fondinto estis forgesita kaj por distingi la urbon disde aliaj samnomaj lokoj oni aldonis la geografian toponimon del Val (de la Valo). En Castrillo del Val oni aplikis dekomence la reĝan administracion, tra la grafo de Kastilio, sed tiu en la jaro 972, transdonis ĝin al la monaĥejo de Cardeña.
Carex pendula - Pendspika karekso
Carex pendula estas ofta planto en malsekaj, argilaj lokoj de foliarbaroj en Eŭropo, okcidenta Azio kaj Nordafriko.
Castrillo del Val
Historio
Laŭ la Cantar de Mio Cid kaj la postaj tradicioj, antaŭ eliri al ekzilo, Rodrigo Díaz de Vivar lasis en la Monaĥejo de Sankta Petro de Kardenjo, sub la ŝirmo de la abato Sanĉo (kiu estis identigita de historiistoj kun Sisebuto de Kardenjo atribuante konfuzon al la aŭtoro de la Cantar), sian edzinon Doña Jimena kaj iliajn filinojn, kvankam tio ne estas konfirmata de historiaj atestiloj. En la unua ekzilo de 1081, la posedoj de Rodrigo Díaz ne estis elprenitaj, kaj la familio de Cido povis pluloĝi hejme. En la dua, de 1089, la familio estis malliberigita de Alfonso la 6-a en kastelo, eble Gormaz, por aliĝi poste al Cido.
Castrillo del Val formis parton de la Alfoz y Jurisdicción de Burgos, nuna partido de Burgos, unu el dek kvar kiuj formis la komunumon Intendencia de Burgos.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj kaj ĉefe funkciado kiel dormurbo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj de Sankta Johano Baptisto kaj de Sankta Eŭgenia, paleontologiaj kaj arkeologiaj kuŝejoj ktp.
Tweed Heads
Tweed Heads estas urbo en Novsudkimrio, Aŭstralio. Ĝi estas ĉe la rivero Tweed en nordorienta Novsudkimrio, en la loka areo Tweed Shire, apud la limo kun Kvinslando kaj apuda ankaŭ al sia "ĝemelurbo" Coolangatta, kiu estas ĉeurbo de Gold Coast. Ĝi estas ofte referencata kiel urbo en kiu homoj povas ŝanĝi de tempozonoj – eĉ celebri Novjaron dufoje en unu horo – simple trapasante straton, pro ties proksimeco al la limo kun Kvinslando, kaj pro la fakto ke Novsudkimrio havas taglumon dum Kvinslando jam ne plu.
Erodio
Erodio, latine Erodium, estas genro en la familio Geraniacoj, Geraniaceae, kiu entenas ĉirkaŭ 60 speciojn (kvankam iuj aŭtoroj nombras pli), plejparte originajn el mediteraneaj regionoj, Azio kaj Aŭstralio. Temas pri plantoj ĉu unujaraj, ĉu plurjaraj kun kvinpetalaj floroj violkoloraj, kiuj similas tiujn de la genro Geranio.
Priskribo
Carl von Linné grupigis en sama genro Geranium la nuntempajn tre proksimajn genrojn, Erodium, Geranium kaj Pelargonium. Pli poste la botanikisto Charles Louis L'Héritier de Brutelle (1746-1800) distingis ilin laŭ la nombro de la stamenoj aŭ pli bone de la anteroj, 5 por la genro Erodium, 7 por Pelargonium kaj 10 por Geranium (ĉiu genro havas 10 stamenojn sed en la genro Erodio 5 stamenoj ne posedas anterojn kaj tial sterilas). Laŭ la ekstera aspekto la fruktoj de la tri genroj similas birdobekojn. Geranium, el la greka geranos, elvokas gruon, Pelargonium (pelargos) cikonion kaj Erodium (erodios) ardeon. Ekzistas tamen determinan diferencon inter Geranioj kaj Erodioj: la maturaj karpeloj, komunaj al la tuta familio, malfermiĝas alimaniere. Tiuj de la Geranioj restas ligitaj en la supera parto kaj volviĝas kiel arko, dum tiuj de Erodioj disiĝas kaj volviĝas kiel korktirilo. Alia diferenco troviĝas en la folioj: tiuj de la Geranioj estas manformaj dum tiuj de la Erodioj estas plumformaj. La 5 petaloj de la Geranioj estas simetriaj, tiuj de la Erodioj estas plej ofte malsimetriaj. La semoj de la Erodioj mem disvastiĝas per aŭtoĥorio kaj la bekforma frukto boras la teron. Kelkaj specioj
Nizamabad
Nizamabad (నిజామాబాదు) aŭ Nizamurbo, ankaŭ urbo de Nizam estas urbego kaj municipo en meza Barato, en subŝtato Telangano, en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas. Nizam estis reganto en la 18-a jarcento.
Geografio
Nizamabad situas sur montetaro en alteco de 393 metrojn de la marnivelo. Nanded troviĝas 99, Udgir 110, Ramagundam 140, subŝtata ĉefurbo Hajderabado 152, Varangal 159, Mumbajo 557, tutlanda ĉefurbo Delhio 1111, Kolkato 1152 kilometrojn (aere).
Demografio
Laŭ la censo en 2011 Nizamabad havis populacion de. La legopovo estas, pli alta, ol la ŝtata mezumo 74 %. En la 1960-aj jaroj Nizamabad atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).
Historio
En Nizamabad pluraj dinastioj regadis, ekde 1724 ĝi estis parto de princlando Hajderabado kaj daŭre estis parto de regnoj de Nizam ĝis 1948. Intertempe Nizamabad akiris municipan statuson en 1931, kiu estis levita al speciala grado en 1987. Hindio akiris sendependecon en 1947 kaj la Hindaj Armitaj Fortoj aneksis plenan Hajderabadon, finiĝis historio de la princlando.
Ekonomio
Nizamabad estas signifa industria urbo, tamen multe da familianoj laboras en la Golfo-landoj. En la urbego oni produktas sukerojn, ankaŭ rizmuelejoj funkcias.
Lingvoj
La plej gravaj lingvoj en Nizamabad estas la telugua (57%) kaj la urdua (36%), ambaŭ oficialaj lingvoj. La urdua kaj la angla estas vaste uzata por komunikado.
Religioj
En Nizamabad vivas precipe hinduoj (60%), muslimoj (38%) kaj kristanoj (1%).
Edukado
La publika universitato situas 15 km de Nizamabad, krome kelkaj kolegioj, institutoj troviĝas en la urbego.
Trafiko
Al Nizamabad kuras 3 fervojaj linioj kaj 4 ĉefvojoj.onstruita en 1891. Enurbe estas ankaŭ aŭtobusa stacidomo. La plej proksima flughaveno funkcias en Nanded, la internacia en Hajderabado.
Nacia Muzeo de Tanzanio
La Nacia Muzeo de Tanzanio (National Museum of Tanzania) estas konsorcio de kvin tanzaniaj muzeoj, kies celo estas konservi kaj aperigi ekspoziciojn pri la historio kaj natura medio de tiu afrika lando.
La konsorcio disvolviĝis el la Nacia Muzeo Daresalamo, kreita en 1934 de Harold MacMichael, kiu estis guberniestro de Tanganjiko. Poste, la konsorcio pligrandiĝis kun aldono de kvar pliaj muzeoj, nome: la Popola Muzeo en Daresalamo, la Nacia Muzeo de Historio kaj la Muzeo de la Deklaracio de Arusha en Arusha, kaj la Memormuzeo Mwalimu Julius K. Nyerere en Butiama.
Les Chevalleyres (stacidomo)
Les Chevalleyres estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Masakro de Buĉa
La Masakro en Buĉa (Бучанська різанина) estas masakro de civiluloj, akompanata de kazoj de rabado, kidnapo kaj torturo , farita en marto 2022 en la urbo Buĉa kaj ties ĉirkaŭaĵo, en teritorioj kontrolita de rusiaj trupoj dum la invado de Ukrainio. La okazaĵoj prezentas signojn de militkrimoj kaj krimoj kontraŭ la homeco, en kiuj la soldatoj de la Rusiaj Armitaj Fortoj estas akuzitaj.
La 25-an de februaro 2022, la unuaj kolizioj inter ukrainaj trupoj kaj rusiaj specialaj trupoj okazis en Buĉa. De la 5-a de marto ĝis la 31-a de marto, Buĉa estis sub la kontrolado de rusiaj soldatoj, kiuj kreis malantaŭbazon en la urbo por atako al Irpin (la grandurbo por kiu la bataloj daŭris dum marto). Post kiam la ukrainiaj trupoj eniris Buĉa-on la 1-an de aprilo, la monda amaskomunikilaro  komencis publikigi foto- kaj videpruvojn de la mortigoj de civiluloj, pri kiuj la ukrainiaj aŭtoritatoj akuzis la rusian militistaron. Post la foriro de rusiaj trupoj, pli ol 30 kadavroj de homoj en civilaj vestaĵoj estis trovitaj sur la stratoj de la urbo, en la kelo de la infana tendaro kaj en la kortoj de domoj. Pliaj 67 korpoj estis elfositaj de la amastombo proksime de la preĝejo de Sankta Andreo la Unua-Vokita [21][22]. Ekento montris, ke 40 el ili estis civiluloj kaj ke kelkaj dekoj da homoj mortis pro artilerio aŭ tankatakoj uzantaj kontraŭpersonajn obusojn plenigitajn je metalaj sagetoj. Laŭ la ukrainiaj aŭtoritatoj, post la retiro de rusiaj soldatoj el Buĉa kaj aliaj setlejoj en la najbareco de Kievo, pli ol 1000 korpoj estis trovitaj. Ĝis la 9-a de aprilo, la Oficejo de la Alta Komisaro de la Unuiĝintaj Nacioj pri Homaj Rajtoj dokumentis ĉirkaŭ 50 mortigojn de civiluloj en Buĉa, inkluzive kiel rezulto de amasaj ekzekutoj.
Kunlabora Arta Societo Tinga Tinga
Kunlabora Arta Societo Tinga Tinga (TACS) (The Tingatinga Cooperative Society) estas kooperativo de tanzaniaj artistoj de la pentra stilo konata kiel tingatinga. La kooperativo funkcias kiel lernejo de pentrarto sed ankaŭ antaŭenigas vendojn de arto internacie por ke ĝiaj membroj povu perlabori vivon.
Masakro de Buĉa
La murdoj en Buĉa estis kondamnitaj de aktivuloj, politikistoj kaj kulturfamuloj de Rusio, Ukrainio kaj tutmonde. Prezidanto de Ukrainio Volodimir Zelenskij kaj kelkaj eŭropaj politikistoj priskribis tion, kio okazis kiel genocido de la ukrainia popolo fare de Rusio.
Kunlabora Arta Societo Tinga Tinga
La kooperativo estis fondita post la tragika morto de la kreinto de la tingatinga stilo, Eduardo Saidi Tingatinga, kun la celo doni kontinuecon al tiu stilo. Ĝi estis formale registrita la en Daresalamo. La familio kaj amikoj de Tingatinga adoptis lian artan stilon, transdonis ĝin kaj enkondukis novajn ideojn tiel, ke tingatinga arto fine fariĝis la propra kultura identeco de Tanzanio.
La kooperativo arigas preskaŭ cent pentristojn, virojn kaj virinojn. Multaj el tiuj pentristoj konsideras sin posteuloj de Tingatinga, aliaj eksperimentas per novaj formoj kaj motivoj.
Masakro de Buĉa
Rusio deklaris ke ĝia armeo ne estis implikita en la mortoj de civiluloj kaj akuzis la ukrainian flankon je fabrikado de multaj indicoj (inkluzive de fotografiaj kaj videomaterialoj, atestulaj rakontoj kaj ĵurnalismaj enketoj). Laŭ multaj mondaj amaskomunikiloj, politikistoj kaj fakuloj, la deklaroj faritaj de Rusio post apero de raportoj pri la masakro en Buĉa estas propagando kaj misinformado , kaj la argumentoj cititaj de la rusia flanko ne estas kredindaj.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1920
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Dumetila ureo
1,3-Dumetila ureo aŭ C3H8N2O estas organika kombinaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la ureoj. Ĝi estas kristalblanka solidaĵo kun malmulte da tokseco. Dumetila ureo uzatas en la sintezo de kafeino, teofilino, farmaciaĵoj, en la tekstila industrio, en la fabrikado de herbicidoj kaj sterkoj.
Vělopolí
Vělopolí (Wielopole, Wielopoli) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie. Grandan parton de la loĝantoj kreas pola minoritato. Superduonan plimulton de la loĝantoj kreas protestantoj.
Historio
La unua mencio pri la municipo devenas el la jaro 1448,
Tusinge (stacidomo)
Tusinge estas fervoja stacidomo en Blonay, Svislando.
Žabeň
Žabeň (Schaben) estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Frýdek-Místek de Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie. Preskaŭ la tuta katastro de la munucicipo, inkluzive de la tuta konstruareo, situas en Moravio, sed malgrandaj randaj partoj de la katastro trafas en Silezion.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1460.
Vyšní Lhoty
Vyšní Lhoty (Ligota Górna, Ober Ellgoth) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Frýdek-Místek en Moraviasilezia regiono. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua mencio pri la municipo devenas el la jaro 1305, sed ĝi verŝajne estiĝis jam antaŭ la jaro 1292, ĉar el tiu ĉi jaro devenas dokumento, kie estas indikita Pašek el Warmunthovicz, kaj precize tiel sonas la nomo de domaro menciita en la jaro 1305. Laŭ aŭstria popolnombrado Vyšní Lhoty havis 1 145 loĝantojn.
Rifuĝejo
En Vyšní Lhoty troviĝis kaptiga rifuĝejo de Ministerio de enlando de Ĉeĥio. La rifuĝejo havas areon proksimume 75 000 m².
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1928
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Aŭstralio en la Vintra Olimpiko 1936
La aŭstralia delegacio en la Vintra Olimpiko 1936 de la 6-a ĝis 16a de februaro 1936 en Garmisch-Partenkirchen estis la debuto de la nacio ĉe Vintraj Olimpikoj, kiuj jam okazis ĉiun kvaran jaron ekde 1924. La delegacio konsistis el unu konkuranto - tio estis la rapidsketisto Kenneth Kennedy, kiu konkuris en tri konkursaj en la rapidsketaj konkuradoj. Li finis per la 29-a rango en la vetkuroj de 500 metroj kaj 33-a rango en la vetkuroj de 1500 metroj kaj 5000 metroj.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1936
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1924
Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Binnenhof (metroo de Roterdamo)
Binnenhof estas haltejo de rapidtramo kaj finstacio de de la metroo de Roterdamo en la distrikto Ommoord.
La haltejo Binnenhof situas ĉe la fino de la antaŭa buslinio Ommoord kaj estis malfermita la, kiam la tiama Orient-okcidenta linio estis etendita de Capelsebrug kiel rapidtramo ĝis la distrikto Ommoord. Post tio ĝi estis la finstacio de la branĉo Ommoord de la orient-okcidenta linio, kaj ekde la fino de 2009 la finstacio de metrolinio A. Estas bona vido al Romeynshof.
2-Dekanono
2-Dekanono aŭ metila oktila ketono estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la oktano kaj acetila klorido. Ĝi estas senkolora preskaŭ hidrofoba likvaĵo kun neŭtrala karaktero, preskaŭ nesolvebla en akvo. 2-Dekanono posedas 10 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 2-Dekanono uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de solvantoj. Ketonoj kiuj havas unu aŭ plurajn alfa-hidrogenajn atomojn spertas keto-enol-taŭtomerigon, la taŭtomero estas enolo. Koncerne al homestuloj, 2-dekanono estas asociita al pluraj malsanoj kiel ekzemple nealkohola grashepata malsano, ulcera kojlito kaj Crohn-malsano; 2-dekanono ankaŭ ligiĝas al la denaska metabola malordo celia malsano.
Estépar
Estépar [esTEpar] estas loĝloko kaj municipo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Estépar estas eble etimologie komprenebla kiel Stepejo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 102,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 604 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 300 loĝantojn el 1991.
Ĝi distas 22 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj estas ĉe la rivero Arlanzón kaj ĝia alfluanto la rivero Hormazuela. Ĝi limas kun la municipaj teritorioj de Iglesias, Hornillos del Camino, Rabé de las Calzadas, Frandovínez, Tamarón, Celada del Camino, Cavia, Cayuela, Albillos, Pampliega, Mazuela, Presencio, Arcos kaj Villangómez.
La loĝloko estas ĉe la Aŭtovojo de Kastilio A-62 kiu ligas Burgoson (nordoriente) kun Venta de Baños (sudokcidente), nome inter Buniel kaj Celada del Camino.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
En la Hispana Enlanda Milito la areo tuj falis en teritorio kontrolita de la frankismaj insurekciantoj kaj ne okazis subpremado fare de maldekstruloj; tamen la dekstruloj subpremadis kaj eĉ ekzekutis multajn suspektitojn.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejoj kaj restaĵoj de kasteloj kaj fortikaĵoj.
Nesselande (metroo de Roterdamo)
Nesselande estas la finstacio de de la metroo de Roterdamo en la samnoma kvartalo Nesselande en la submunicipo Prins Alexander. De tiu ĉi stacio metrooj foriras direkte al, kvankam duono de la metrooj sur linio B tiudirekte havas la stacion kiel finstacion.
Babeldaob
Babeldaob (ankaŭ Babelthuap) estas la plej granda insulo en la insula lando Respubliko Palaŭo. Ĝi estas en okcidento de Karolinoj, kaj estas la dua plej granda insulo (post Guamo) en Mikronezio, nome regiono de Oceanio. La ĉefurbo de Palaŭo, Ngerulmudo, estas en Babeldaob, en la Ŝtato Melekeok.
Babeldaob estas unu el la plej subdisvolviĝe loĝataj insuloj en Pacifika Oceano. La areo de Babeldaob, 331 km², estas ĉirkaŭ 70% de la terareo de la tuta Respubliko Palaŭo. Ĝi enhavas ĉirkaŭ 30% el la tutlanda loĝantaro, kun ĉirkaŭ 6 000 personoj loĝanta en la insulo.
La centra arbaro Meza Montaro (Middle Ridge) de Babeldaob enhavas la fontojn de plej el la akvejoj de la insulo. Ĉirkaŭ 13,767 ha estis deklaritaj kiel Grava Birdareo fare de BirdLife International ĉar ĝi eltenas populaciojn el plej al la endemiaj birdoj de Palaŭo, kiel la Mikronezia megapodo, la Palaŭa grundokolombo (Pampusana canifrons), Mikronezia imperia kolombo (Ducula oceanica), la Palaŭa fruktokolombo (Ptilinopus pelewensis), la Palaŭa apuseto (Aerodramus pelewensis), la Palaŭa orelstrigo (Otus podarginus) la Palaŭa halciono (Todiramphus pelewensis), la Mikronezia mizomelo (Myzomela rubratra), la ĝempakicefalo (Pachycephala tenebrosa), la Palaŭa ripiduro (Rhipidura lepida), la Palaŭa mjagro (Myiagra erythrops), la Palaŭa horornito (Horornis annae), la Palaŭa zosteropo (Zosterops finschii), la Karolina zosteropo (Zosterops semperi), kaj la Mikronezia sturno (Aplonis opaca).
Vlaardingen West (metroo de Roterdamo)
Vlaardingen West estas metrostacio en la nederlanda urbo Vlaardingen kaj estas priservata de metrolinioj A kaj B de la metroo de Roterdamo.
Fresno de Rodilla
Fresno de Rodilla [FRESno deroDIlja] estas loĝloko kaj municipo en la centro de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Fresno de Rodilla estas etimologie komprenebla kiel Frakseno de Rodilla, sen evidenta aludo al la hispanlingva vorto "rodilla" (genuo), dum pri la frakseno, ja aperas tiu arbo en la supra angulo de la blazono, kiel iama grava specio, dum en la malsupra angulo aperas pino kiel nuntempa grava arbospeco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 12,146 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 46 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Ĝi distas 25 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo.
Aŭstralio en la Somera Olimpiko 1932
Pro la Granda Depresio la lando nur povis permesi al si sendi 13 sportistojn, nekutime malmultajn. Kunordigis la teamon la Aŭstralia Olimpika Komitato.
Frandovínez
Frandovínez [frandoBInez] estas loĝloko kaj municipo en la centrokcidento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 8,58 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 97 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Mikaelo.
Matthias de Vries
Matthias de Vries ( Haarlem, 9 novembro 1820 - Leiden, 9 aŭgusto 1892 ) estis nederlanda lingvisto, literaturisto, leksikografo kaj interalie la fondinto de la plej granda historia vortaro en la mondo, la Woordenboek der Nederlandsche Taal ('vortaro de la nederlanda lingvo').
Matthias de Vries studis klasikajn lingvojn, matematikon kaj sanskriton en Leiden. Li fariĝis profesoro pri la nederlanda lingvo kaj la historio de la patrujo en 1849 en Groningen kaj en Leiden en 1853. Li estis profesoro tie pri la nederlanda lingvo kaj ĝermana lingvistiko en 1860 kaj depost tiam la fakon transprenis Pieter Jakob Cosijn.
Matthias de Vries estas konsiderata kiel efektiva fondinto de la nederlanda lingvo-studo en scienca senco (nl: neerlandistiek). Ĉi tio efektive estis reprezentita en Leiden ekde 1797, kaj nur kun la starigo de doktoreco en nederlanda literaturo (1877), ĝi fariĝis vera universitata fako. La fama lingvisto Ferdinand de Saussure (1857-1913) estis studinto de Matthias de Vries.
Kahului
Kahului (Havaja prononco: [kəhuˈluwi]) estas censa loko (CDP) en la kantono Maui en la usona ŝtato Havajo. Ĝi estas hejmo de la ĉefa flughaveno de la lando (nome Kahului Airport), de haveno de profunda kargo, de areoj de malpeza industrio, kaj de komercaj vendejaroj. Estis 26 337 loĝantoj en la censo de 2010. Kahului estas parto de la Metropola statistika regiono Kahului-Wailuku-Lahaina kiu inkludas najbaran Wailuku kaj la urbon kaj iaman vilaĝon de balenkaptado Lahaina.
Kiel pomalgranda komerca centro por la loĝantoj de la kantono Maui, Kahului havas kelkajn vendejojn kaj pli grandajn vendejarojn (Queen Kaahumanu Center); aliaj gravaj grupoj de vendejoj estas en Lahaina kiel la Lahaina Cannery Mall, la areo Happy Valley (feliĉa valo) de Wailuku, Maui Market Place kaj Maui Mall, kiuj estas ambaŭ en Kahului; kaj The Shops de Wailea en Wailea.
Kahului ne estas ĝenerale konsiderata turisma destinejo. Tamen estas altirejoj en la Sukermuzeo Alexander & Baldwin, la Natura Rezervejo Kanaha Pond, la Kantona Parko Strando Kanaha, botanika ĝardeno kaj la Maui Arts and Cultural Center.
Cubillo del Campo
Cubillo del Campo [kuBIljo delKAMpo] estas loĝloko kaj municipo en la centrosudo de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko Alfoz de Burgos. La loknomo Cubillo del Campo estas etimologie komprenebla kiel Tureto de la Kamparo.