cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Saniĉoj
La saniĉoj - angle nomataj Saanich, sialingve en IPA-transskribo Sənčaθən - estas grupo de indianaj triboj vivantaj ĉe la suda fino de la Vankuvera Insulo, ĉe la okcidenta marbordo de Nordameriko, proksime de la Pacifika Oceano, aŭ en la sudokcidenta angulo de Kanado. Ili apartenas al la grupo de indianoj, kiuj estas parolantoj de la norda markola saliŝa lingvaro aŭ Lekwungaynung - al tiu grupo apartenas la saniĉoj, la sonĝioj (angle nomataj Songhees) kaj la tsukeoj (angle nomataj Sooke, sialingve T'sou-ke). Ĉiuj tribaroj apartenas al la marbordaj saliŝoj. Ilia setleja areo estas ĉefe la saniĉa duoninsulo (angle nomata Saanich peninsula) kaj la insuloj kiuj ĉirkaŭas ĝin (pri la regiono ankaŭ vidu la artikolon pri la administra distrikto Saanich).
Historio
La saniĉoj tradicie konsistas el kvin "domaraj grupoj" aŭ " familiaroj", kiuj nun nomas sin Unuaj Nacioj: la sudaj saniĉoj, nomataj Malahat kaj Pauquachin (inter la geografiaj punktoj Gordon Head kaj Cowichan Head), la grupiĝo Tsawout (borde de la golfeto de Saanichton), la grupiĝo Tseycum (borde de la golfeto Patricia) kaj la Tsartlip (borde de la golfeto de Brentwood).
Frua historio
En la dua duono de la unua jarmilo de nia epoko, do inter la jaroj 500 kaj 1000, elstara trajto de la sudaj grupoj de saliŝoj en la regiono ĉirkaŭ la posta urbo Viktorio estis granda nombro da amasigitaj rokoj (nomataj cairns), kiuj servis kiel tombejoj. Ili do ankaŭ nomita "entombigaj altaĵetoj" respektive fake tumuloj aŭ angle „burial mounds“. Sole en la areo Rocky Point ("roka punkto") okcidente de Viktorio konatas ĉirkaŭ 400 de tiuj ĉi rokaraj tombejoj, kaj pliaj centoj estas probable perditaj ke oni provis uzi grandajn malfiksajn ŝtonojn por fortikigi la marbordon kontraŭ inundaj ŝtormoj. Granda nombro da tumuloj troveblas ankaŭ ĉirkaŭ la nuna urbo Metchosin.
Kiel la aliaj indianaj triboj en la Vankuvera Islando, kiel ekzemple la Nuu-chah-nulth, la socio estis strikte dividita en tri apartajn klasojn - supra klaso (nomata siem), malalta klaso (nomata stesem) kaj klaso de sklavoj (nomata skeyes). Tiel, ili principe apenaŭ diferencis de la eŭropaj socioj de tiu epoko.
La unuaj eŭropanoj
La fruaj hispanaj kaj britaj ŝipoj alvenis en la loko de la posta urbo Esquimalt en 1790 kaj en 1792. Don Manuel Quimper ankrumis en la haveno de Esquimalt en 1790, kaj nomis la lokon "Puerto de Cordova". Eĉ James Cook admiris la pejzaĝon kultivitan de la indianoj en la regiono de la posta urbo Viktorio. La estonta gvidanto de la kompanio Hudson Golf en la pejzaĝo de la regiono, kun ĝia parkeca aspekto kaj vastaj areoj de malfermitaj herbejoj vidis idealan setlejon, "perfektan Elizeon rilate al klimato kaj pejzaĝo."
La indiana tribo Kwakwaka'wakw, kiu ricevis eŭropajn pafilojn, post la jaro 1800 pli kaj pli atakis la pli sudajn tribojn, kiuj en 1840 unuiĝis al granda triba koalicio kaj venkis la invadantojn en la batalo de la "acera golfeto" (angle nomata maple bay). Ĉi tiu koalicio en 1843 ankaŭ atakis la britan fortikaĵon Fort Victoria, post kverelo de brutoj de eŭropanoj, kiuj paŝtiĝis sur indianaj herbejoj, sed intertraktadoj ebligis solvi la konflikton.
En 1852 la brita guberniestro James Douglas interkonsentis du traktatojn kun la saniĉoj (el sume 14 traktatoj, kiujn li interkonsentis kun diversaj indiantaj tribaroj kaj kiuj sume ricevis la nomon "traktatoj de Douglas" aŭ angle Douglas treaties) - kun la sudaj saniĉoj la 6-an de februaro 1852, subskribita de 10 indianaj gvidantoj, kaj kun la nordaj saniĉoj la 11-an de februaro de tiu jaro, subskribita de 118 indianaj gvidantoj. La indianoj ricevis 386 lanajn litkovrilojn kontraŭ fordono de sia lando, simile al traktato de 1850 kun la parenca tribaro de sonĝioj.
Komisiono McKenna - McBride
Kiam la "komisiono McKenna - McBride" en 1913 vizitis la indianajn rezervejojn de Brita Kolumbio, ĝi proponis, ke la rezervoj de la saniĉoj, 1 -Suda Saanich, 483 00 hektaroj, 2 Orienta Saanich, 60500 hektaroj, 3 Cole Bay, 70500 hektaroj kaj 4 Union Bay, distrikto norda Saanich, 7100 hektaroj, samkiel 5 Fulford Harbour, 4300 hektaroj, 6 Mayne Island, 32300 hektaroj, 7 Saturna Island, 36000 hektaroj kaj 8 Pender Island, 800 akreoj, restu por la indianoj, sed el la dua rezervejo forpreniĝu 8,76 akreoj favore de la Kanada Norda Pacifika Fervojo kaj de ŝoseo Ankaŭ la rezervejoj 11 Malahut, 58600 hektaroj, 12 Hatch Point, 9200 hektaroj kaj 13 - Goldstream je 1200 hektaroj estis konfirmitaj, dum 10 Senanus Island, 390 hektaroj, kiu originale konsistis el 4 akreoj, estis reduktita favore de lumturo por la kanada mararmeo. Origine estis la plano ke la rezervejo estu plene forprenita de la indianoj, sed la mararmeo ŝajne bezonis nur tre malmultan areon.
Jure la proponoj de la komisiono nur ekvalidis en 1923.
Nuna situacio
La Unua Nacio Tsarlip aŭ Tsartlip inter la diversaj grupiĝoj de saniĉoj aktuale plej vigle kaj energie provas rericevi sian suverenecon. Tio inkluzivas la strebon je ekonomia sendependeco, kaj lige al tio la projekto "Arbutus" estis lanĉita. En marto 2007 anonciĝis ke post voĉdono, en kiu 232 tribanoj voĉdonis por, 70 voĉdonis kontraŭ la projekto, kaj du voĉdonoj nevalidis, eblas revenigo de terotoriaj rajtoj kaj ties administrado al la tribo. Tiel malvalidiĝis ĉiuj koncernaj partoj de la kanada leĝo pri indianoj, kaj ekfunkciis aŭtonoma administrado.
Miklós Szmrecsányi
Miklós Szmrecsányi [miklOŝ smreĉAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Szmrecsányi Miklós József Vince Károly estis hungara juristo, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis szmrecsányi, liaj fratoj estis Pál Szmrecsányi kaj Lajos Szmrecsányi.
Miklós Szmrecsányi naskiĝis la en Daróc (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Šarišské Dravce en Slovakio), li mortis la  en Eger.
Biografio
Miklós Szmrecsányi doktoriĝis el juro en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1878. Li eklaboris en juĝejo, sed li okupiĝis ankaŭ pri arthistorio (pli frue ankaŭ studis ĝin). En 1882 li estis elektita sekretario de arthistoria societo. Li havis postenon en la koncerna ministerio. Li ofte vizitis la galeriojn kaj muzeojn en Eŭropo, pri ili li verkis studojn. En 1899 li pensiuliĝis, samtempe li ricevis la titolon ministeria konsilisto, poste li translokiĝis al Eger kaj multe laboris pri artaĵoj en Eger.
18359 Jakobstaude
18359 Jakobstaude estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Lutz D. Schmadel kaj Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Laŭ propono de Lutz D. Schmadel, ĝi estis nomita en honoro de la germana astronomo Jakob Staude  de la Max-Planck Instituto pri astronomio en Heidelberg; bone konata spertulo pri la stela formiĝo. De 1981, li servis kiel ĉefredaktoro de la germana revuo Sterne und Weltraum.
Jean Hersholt
Jean Pierre HERSHOLT (la 12an‏ de julio 1886 - la 2-an de junio 1956) estis kinaktoro de dana origino kiu aperis en 140 filmoj en Holivudo. Lia aktora kariero komenciĝis dum la erao de la muta filmo kaj daŭris ĝis la fino de la 1930-aj jaroj. Inter liaj rimarkindaj roloj estas Marcus en la muta filmo Greed de Erich von Stroheim de 1924 kaj la rolo de la avo de Heidi the Mountaineer (Ludita fare de Shirley Temple) en filmo de 1934. En 1934 li ludis en la filmo The Colored Scarf kune kun Greta Garbo. Pro lia malpeza dana akĉento, li estis plejparte gisita en la roloj de kuracistoj, profesoroj aŭ aristokratoj de eŭropa origino, kutime fiuloj. Li ankaŭ ĉefrolis en radiospektaklo nomita "Dr. Christian".
En 1939 Hersholt fondis la "Motion Picture Relief Fund" kaj gvidis ĝin de ĝia komenco ĝis sia morto en 1956. La fondaĵo estas dezajnita por helpi aktorojn kaj homojn en la filmindustrio financi medicinan kuracadon. Inter la jaroj 1945 kaj 1949 li funkciis kiel la prezidanto de la Akademio de la Kinaj Artoj kaj Sciencoj. Post lia morto, estis decidite doni la Premion Jean Hersholt por Humanitara Agado ĉe la Oskaroj al persono de la distra industrio en Usono pro elstaraj atingoj en la kampo de humanitara agado. Li gajnis honoran Oskaron dufoje, en 1940 kaj 1950.
Daiano
Daiano estas loĝloko kaj eksa komunumo de Italio, kiu komence de januaro 2020 estis kunigita kun la najbararaj komunumoj Carano kaj Varena al nova komunumo Ville di Fiemme. La loĝlokosituas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Aldein (BZ) kaj Cavalese.
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (93%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 7% parolas denaske la italan.
Curon Venosta
Graun im Vinschgau - por kiu aldona itallingva nomo Curon Venosta estis elektita dum la unua duono de la 20-a jarcento - estas komunumo de Italio. Ĝi troviĝas en la sume plejparte germanlingva norda landoparto Aŭtonoma Provinco Sudtirolo, kiu post la Unua Mondmilito forpreniĝis de Aŭstrio kaj la norda parto de la kultura regiono Tirolo, kaj doniĝis al Italio.
Iom sude de la alpa pasejo Reschenpass dum la jaroj 1949 kaj 1950 pro barigo ekestis granda artefarita lago, kiun oni nomis (laŭ unu el tri antaŭaj tieaj lagetoj) Reschensee. Dum la akvobarigo la tuta historia vilaĝo Graun kaj plejparto de la historia vilaĝo Reschen (itale baptita Resia) subakviĝis - do la du samnomaj vilaĝoj rande de la nuna akvorezervujo estas novaj konstruoj. 163 domoj tiam detruiĝis kaj 523 hektaroj de agrikultura areo inunditaj. Nuntempe nur la historia preĝeja turo de la eksa vilaĝo Graun meze de la lago indikas pri la eksaj loĝiĝo de la valomezo (la turo meze de la akvo cetere ankaŭ fariĝis la simbolo de la komunuma blazono).
La lago iĝis fama loko por akvosporto, interalie por velado kaj breta velado, aparte tamen ankaŭ por kajta surfado.
Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Kaunertal (A), Mals (I), Nauders (A), Pfunds (A), Sent (CH), Sölden (A), Valsot (CH).
Lingva distribuo
La plejmulto de la loĝantoj (98%) parolas la germanan kiel denaska lingvo, 2% parolas denaske la italan.
Veyrier-du-Lac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes), borde de la lago de Annecy. Fine de en la komunumo vivis.
Ŝlosilingo
Ŝlosilingo (aŭ zamenhofe breloko, pli pri tio vidu sube) estas akcesoraĵo kiu utilas teni plurajn ŝlosilojn kune aŭ nur unu, por esti pli facile troveblaj, aŭ por aldoni etikedon.
Priskribo
La plej simpla ŝlosilingo estas senfina ringo. La ŝlosilingo konsistas en senfina ringo kaj hoko kun fermilo, sur kiu estas fiksita objekto (por reklami, kiel memoraĵo, ktp.). La objekto povas esti etikedo kun informoj pri la ŝlosilo.
Kolektado
Estis multe da kolektantoj de ŝlosilingoj dum la periodo 1960-1970, ĉar oni multe uzis tion por reklamado, do oni trovis multegajn.
Uzado
La plej uzataj objektoj fiksitaj sur ŝlosilingoj estas :
Zamenhofa vortuzo
L. L. Zamenhofo, kiu kutime provis eviti neologismojn, kiam eblis nomi aferon ankaŭ per kunmetitaj esperantaj vortoj, por la koncepto kiu interalie inkluzivis la nomon ŝlosilo uzis la vorton
Se ne rilata al ŝlosiloj, en naciaj lingvoj oni nun uzus aliajn vortojn, ekzemple juveleto aŭ ornamaĵeto, pendanta de koliero, angle estus "charm" aŭ "tinket", sed la vorta historio de la franca breloque tra rusa брелок  al esperanta breloko estas evidenta.
Arkadiko Ponto
La Arkadiko Ponto aŭ Kazarma Ponto estas unu el kvar mikenaj ŝajnvolbarkaj pontoj parto de iama reto de ŝoseoj, dezajnita por servi ĉarojn, inter Tirinto kaj Epidaŭro en Peloponezo, en Grekio. Date el la greka Bronzepoko (13a jarcento a.K.), ĝi estas unu el plej plej aĝaj arkopontoj ankoraŭ ekzistantaj kaj funkciantaj.
Tiu ŝajnvolbarka ponto apartenas al la epoko de Mikeno kaj al ŝosea reto inter du urboj, kiu siavice formis parton de pli ampleksa militista ŝosereto. Ĝi havas akvotruon de ĉ. 1 m kaj estas farita laŭ la tipa mikena stilo de ciklopecaj ŝtonoj. La strukturo estas 22 metrojn longa, 5.60 metrojn larĝa kaj ĉe la bazo kaj 4 metrojn alta. La larĝo de la supra ŝoseo estas ĉirkaŭ 2.50 metroj. La prilaborita planado de la ponto kaj de la ŝoseo indikas ke ili estis specife konstruitaj por uzado fare de ĉaroj. Konstruita fine de la Heladiko III (ĉ. 1300–1190 a.K.), la ponto estas ankoraŭ uzataj de lokanoj.
Ibuki Fujita
Ibuki Fujita (藤田 息吹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse, Ehime FC kaj Matsumoto Yamaga FC.
Sho Kagami
Sho Kagami (加賀美 翔, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Shimizu S-Pulse kaj Fujieda MYFC.
Prapatro Čech
Prapatro Čech (prononco, laŭ sistemo IFA [], latine Boemus, pole Czech, litove Bohemas) estas laŭlegenda prapatro de la ĉeĥoj. Laŭ la legendo Lech, Čech kaj Rus li kun siaj fratoj Lech kaj Rus gvidis sian slavan popolon el la regiono inter supra Vistulo kaj meza Dnepro, por serĉi novan, fekundan landon. Same laŭlegende li en 644 vidis tian novan vivregionon de la monto Říp kaj sekve tie fondis la ŝtaton Bohemio, ĉeĥe nomatan Čechy.
Nový (Kotovice)
Nový estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kotovice, en distrikto Plzeň-sudo. Ĝi troviĝas proksimume 1 km norde de Kotovice. Estas ĉi tie registritaj 24 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nový situas en katastra teritorio Záluží kun areo 5,99 km².
Tützpatz
Tützpatz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj estas parto de la komunumaro Amt Treptower Tollensewinkel. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi situas nordokcidente de Altentreptow.
11637 Yangjiachi
11637 Yangjiachi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Ĝjaĉi Jang (ĉine 杨嘉墀, 1919–2006), fakulo pri aŭtomata regado kaj kosmaj teknikoj. Li sindonis al la disvolvo de de Tero en Ĉinio. Li estis ano de la Ĉina Akademio de Sciencoj kaj de la Internacia Akademio pri Kosmonaŭtiko. Li ricevis plurajn altajn premiojn por scienca realigo en Ĉinio.
Okcidenta Fronto (Unua Mondmilito)
La Okcidenta Fronto estis la ĉefa militoperacejo dum la Unua Mondmilito. Tuj post la eksplodo de la milito en Aŭgusto 1914, la Armeo de la Germana Imperio malfermis la Okcidentan Fronton invadante Luksemburgion kaj Belgion, kaj poste akiris militan kontrolon de gravaj industriaj regionoj en Francio. La tajdo de la antaŭeniro ŝanĝis tute per la Batalo de la Marno. Sekvante konkurencon al la maro, ambaŭ flankoj enkotiĝis en ondeca linio de fortikigita tranĉearo, etenda el la Norda Maro al la landlimo de Svisio kun Francio. Tiu linio restis esence neŝanĝita dum la plej parto de la milito.
Inter 1915 kaj 1917 estis kelkaj ĉefaj atakoj laŭlonge de tiu fronto. La atakoj uzis amasajn bombardadojn de artilerio kaj ankaŭ homamasajn antaŭeniroj de infanterio. Tamen, kombino de tranĉeoj, maŝinpafilejoj, pikdrato, kaj artilerio ripete okazigis enormajn kvantojn de mortintoj, vunditoj kaj prizonuloj kaj atakantoj kaj kontraŭ-atakaj defendantoj. Kiel rezulto, ne okazis gravaj antaŭeniroj. Inter la plej damaĝaj el tiuj atakoj estis la Batalo de Verdun, en 1916, kun totalo de 700,000 perdoj (ĉirkaŭkalkule), la Batalo de Somme, ankaŭ en 1916, kun pli ol unu miliono de perdoj (ĉirkaŭkalkule), kaj la Batalo de Passchendaele, en 1917, kun preskaŭ 600,000 perdoj (ĉirkaŭkalkule).
Barakte por rompi la sakstraton, tiu fronto vidis la enkondukon de nova milita teknologio, inklude venengaso, aviadiloj kaj tankoj. Sed nur post la adopto de plibonigitaj taktikoj oni refaris ioman gradon de moveblo. La Printempa Atako de la germana armeo de 1918 ebliĝis pro la Traktato de Brest-Litovsk kiu markis la finon de konfliktoj en la Orienta Fronto. Uzante la ĵus enkondukitaj enfiltrotaktikoj, la germanaj armeoj antaŭeniris preskaŭ 100 kilometrojn (60 mejlojn) okcidenten, kio markis la plej grandan antaŭeniron el ajna flanko ekde 1914 kaj ili preskaŭ sukcesis en la rompo de la situacio.
Spite la ĝenerale stagnanta naturo de tiu fronto, tiu militejo rezultis decida. La neevitebla antaŭeniro de la aliancanaj armeoj dum la dua duono de 1918 konvinkis la germanajn komandantojn ke la malvenko estis ankaŭ neevitebla, kaj la registaro estis devigita akcepti la kondiĉojn por armistico. La terminoj por paco estis interkonsentitaj per la subskribo de la Traktato de Versajlo en 1919.
Distordo (apartigilo)
Distordo estas ŝanĝiĝo de la origine regula formo de objekto, bildo, sono aŭ ondo. Kaj laŭ la fako, oni povas distingi plurajn signifojn.
Swing
Swing estis franca diskeldonejo pri ĵazo, fondita en 1937 kaj ekzistanta ĝis la fino de la 1950-aj jaroj.
El la aktivecoj de la Hot Club de France ekestis la sondiska eldonejo Swing, kiun en 1937 fondis Charles Delaunay kaj Jean Bérard. La unuaj du publikigaĵoj de la eldonejo estis la versioj de „Honeysuckle Rose“ kaj „Crazy Rhythm“, kiujn Coleman Hawkins, gastanta en Parizo, surdiskigis la 28-an de aprilo 1937 per ĉiustelula bando, al kiu apartenis Benny Carter, Django Reinhardt, Stephane Grappelli kaj Aimé Barelli.
Hiroto Tanaka
Hiroto Tanaka (田中 裕人, n. ) estas japana futbalisto.
Villaz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Distrikto Mikata (Fukui)
Distrikto Mikata (三方郡 [mikata-gun]) situas en Gubernio Fukui. Ĝi enhavas nur unu urbeton Mihama.
Loĝantaro: 11 379, Areo 152,32 km2.
Revigny (stacidomo)
Revigny estas franca stacidomo sur linio Paris-Est -, situanta en Revigny-sur-Ornain, en departemento Meuse, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Grand Est.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Noisy-le-Sec - Strasbourg-Ville (070000).
Ilon Wikland
Ilon WIKLAND (naskiĝis la 5-an de februaro 1930 en Tartu, svede kaj germane Dorpat) estas estona grafikistino kaj pentristino, kiu ekde la 14-a vivjaro, kiam la Ruĝa armeo de Sovetunio duafoje konkeris Estonion, vivas en Svedio. Ŝi aparte konatiĝis kiel verkinto de ilustraĵoj por multaj el la infanlibroj de Astrid Lindgren. Iuj el ili, ekzemple la romano La fratoj Leonkoro, ankaŭ aperis en Esperanto.
Dambel
Dambel estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo en la nordo de la lando, kaj en ties pli suda provinco Trento. Najbaraj komunmoj estas Brez, Sarnonico, Cloz, Romallo, Romeno kaj Sanzeno.
Preĝejo Maria de la Neĝo (Nagykökényes)
Preĝejo de Maria de la Neĝo estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Nagykökényes.
Historio
Jam en la mezepoko funkciis tie kirko, kiu neniiĝis dum la kontraŭturkaj bataladoj. En la 18-a jarcento pli nova preĝejo konstruiĝis en la saman lokon. En 1727 ĝi estis renovigita, en 1799 pligrandigita. La turo konstruiĝis nur en 1817. En 1966 dum renovigo oni trovis fundamenton de la mezepoka preĝejo. La turo pligrandiĝis en 1783. En 2008 denove renovigo okazis.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola sur tre malalta monteto. Apud la preĝejo kruco kaj skulptaĵo pri Johano Nepomuko el 1872 troviĝas. La fasado konsistas nur el la kvadrata turo, kiu en la tegmenta nivelo de la navo iĝas pli mallarĝa. En la piedo de la turo troviĝas la enirejo. Pinto de la turo estas piramido. La navo formas brikon kaj ĝi estas tre simpla. En la orienta flanko la kvadrata sanktejo (iomete malpli larĝa, ol la navo) situas. Ĉe la suda flanko malgranda sakristio estas videbla. Interne la meblaro estis farita en la 19-a jarcento. Bildo de la ĉefaltaro prezentas Sanktan Maria.
Kermeso okazas en la 5-an de aŭgusto.
Twieflingen
Twieflingen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Helmstedt de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
NGC 6304
NGC 6304 (aliaj indikoj — GCL 56, ESO 454-SC2) estas globa stelamaso en konstelacio Serpentisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
117582 Kenjikawai
117582 Kenjikawai estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
István Sőtér
István Sőtér [iŝtvAn ŝOtEr], hungare , Esperante ’’Stefano Sőtér’’ estis hungara verkisto, literaturhistoriisto kaj tradukisto.
117582 Kenjikawai
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
István Sőtér
István Sőtér naskiĝis la 1913 en Szeged. Li mortis la 1988 en Budapeŝto.
117582 Kenjikawai
Nomo
Ĝia nomo honoras la talentan japanan komponiston, muzikiston kaj dirigenton Kenji Kawai (japane: 川井憲次, Kawai Kenji), kiu verkis muzikon por multenombraj filmoj, televidaj programoj kaj videoludoj.
István Sőtér
Biografio
István Sőtér frekventis gimnazion en Szeged, universitaton en Budapeŝto inter 1931-1935, fine li lernis en Parizo helpe de stipendio 2 jarojn. Li eklaboris en biblioteko. Post la 2-a mondmilito li havis postenon en ministerio. Ekde 1948 li instruis en Universitato de Budapeŝto, eĉ li estis rektoro. Li havis edzinon. Li ricevis premion Kossuth en 1954, en 1985 alian premion.
Talais
Talais - jen france, prononco [], same okcitane respektive gaskone - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Geografio
Talais situas en la nordo de la duoninsulo Médoc, apud la estuaro Ĝirondo.
Twedt
Twedt (dane: Tved) estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Schleswig-Flensburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Südangeln, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en la komunumo Böklund.
Gohord
Gohord (, ankaŭ latinigita kiel Gohort, kaj Kahrū) estas vilaĝo en la kampara distrikto Balvard de la baĥŝ Centra Distrikto de la kantono Sirĝan. Tio situas en la provinco Kerman en Irano. Laŭ la 2006-a popolnombrado ĝia loĝantaro estis de 63 personoj, disde 18 familioj.
16117 Herbst
16117 Herbst estas meze granda malhela asteroido de la asteroida zono proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso. Ĝi estis malkovrita la dum la kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Hannah Herbst, kiu gajnis la "Plej bona en sia Kategorio" kaj la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2019 pro sia projekto pri translacia medicino. Ŝi estis lernantino ĉe la Florida Atlantic University High School, Boca Raton (Florido, Usono).
István Katona (vicepiskopo)
Biografio
István Katona frekventis gimnaziojn en sia naskiĝloko kaj Szeged, poste li plulernis en seminario en Szeged, fine li pastriĝis en 1953. Li estis pastro laŭvice en Szeged, Kiszombor, Klárafalva. Li plulernis en akademio en Budapeŝto inter 1965-1967, li doktoriĝis en 1970. En la sama jaro li estis pastro en Apátfalva, sed en 1987 li denove servis en Szeged. En 1989 li estis nomumita titulara episkopo, post jaroj vicepiskopo de Vác, en 1997 vicepiskopo de Eger. Li okupiĝis precipe pri pedagogiaj taskoj, li ricevis eklezian premion Pro Pedagogia Christiana. En 2013 li pensiuliĝis.
Denno
Denno estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Trentino kaj Supra Adiĝo/Sudtirolo kaj en ties pli suda provinco Trento, en la nordo de la ŝtato. Najbaraj komunumoj estas Taio, Tuenno, Nanno, Flavon, Ton, Cunevo kaj Campodenno.
Revigny-sur-Ornain
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Revinéens.
Anglikana Eklezio de Suda Afriko
Ĝia primaso estas la ĉefepiskopo de Kaburbo. La estanta ĉefepiskopo estas Thabo Makgoba, kiu sekvis Njongonkulu Ndungane en 2006. Ekde 1986 ĝis 1996 la primaso estis la ricevanto la de Nobel-Premio pri Paco Desmond Tutu.
Masiela Lusha
Masiela LUSHA (n. la en Tirano en Albanio) estas usona aktorino, verkistino, poeziisto, kaj humanisto. Ŝi studis literaturon en la University of California, Los Angeles.Ŝia kariero komenciĝis per la rolo de Carmen Lopez en la sukcesega televida serio George Lopez (Amikoj) ĉe ABC.
Ŝia ludo en la sendependa filmo Blood: The Last Vampire pruvis ŝian aktoran talenton.
Ville-en-Sallaz
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Lajos Barta
Lajos BARTA [lajoŝ], hungare Barta Lajos estis hungara verkisto, dramisto, ĵurnalisto kaj profesoro.
Lajos Barta naskiĝis la 1878 en Kistapolca, li mortis la  1964 en Budapeŝto.
Biografio
Lajos Barta studis juron en Pécs, tamen poste li iĝis ĵurnalisto. En 1919 li apogis la Hungaran Sovetrespublikon, tial li estis kondamnita, poste li migris laŭvice al Berlino, Londono, Vieno kaj Bratislavo. Post la 2-a mondmilito li hejmenvenis kaj apogis la komunistojn, krome li instruis en altlernejo en Budapeŝto. Li ricevis premion Kossuth en 1956.
Śūnyatā
Śūnyatā (शून्यता; suññatā) prononce [ʃ|uː|n|ˈ|j|ɑː|.|t|ɑː] (shoon-ya-ta), tradukita plej ofte kiel vakueco, vakuo, kaj foje malpleneco, estas Budhista koncepto kiu havas multajn signifojn depende de ties doktrina kunteksto. Ĝi estas ĉu ontologia trajto de realo, medita stato aŭ fenomenologia analizo de sperto.
En Teravada Budhismo, Suññatā ofte referencas al ne-memo (en palia: anattā, en Sanskrito: anātman) naturo de la kvin agregaĵoj de sperto kaj la Āyatana aŭ ses sentosferoj. Suññatā estas ofte uzata ankaŭ por referenci al medita stato aŭ sperto.
En Mahajana Budhismo, śūnyatā referencas al aserto, ke "ĉiuj aĵoj estas malplenaj je esenca ekzistado kaj naturo (svabhava)", sed povas referenci ankaŭ al la Budha-naturaj instruoj kaj principa aŭ malplenkonscio, kiel en la budhismoj Dzogĉen, Ŝentong kaj Ĉan.
La plej grava temo pri kiu Nagarĝuno fokusas sian atenton estas tiu koncepto de śūnyatā (vakueco), kiu estas ligita al aliaj kernaj budhismaj konceptoj, ĉefe anātman (nememo) kaj pratītyasamutpāda (dependa ekesto), kiujn li uzas por refuti la metafizikon de kelkaj el liaj samtempanoj. Li proponas, ke ĉio estas vakueco, ĉar ĉio ekestas ne pro sia propra povo, sed depende de kondiĉoj, kiuj kaŭzas ties ekeston. Laŭ Nagarĝuno, kaj ankaŭ la budho Gotamo, ne nur estaĵoj estas vakuaj, sed ĉiu fenomeno estas vakua je esenco kaj sendependa ekesto, tial li refutis la malortodoksajn teoriojn pri esenco (svabhāva) de sia epoko surbaze la teoriojn de frua budhismo.
Karnitino
Karnitino estas natura substanco, kiun enhavas homaj muskoloj. La kemia formulo estas C7H15NO3.
Ĝi transportas grason el subhaŭtaj energi-rezervoj al fizike streĉataj muskoloj kaj tie la grasoj transformiĝas al energio, kiu konstruas la muskolan ĉelon. Tiel ĉi karnitino helpas kontraŭ obezeco, kaj ankaŭ kontraŭ kormalsanoj.
Sándor Gergely
Sándor Gergely [ŝAndor gergej], hungare Gergely Sándor, Esperante ’’Aleksandro Gergely’’ estis hungara verkisto, redaktisto kaj ĵurnalisto.
Sándor Gergely naskiĝis la 1896 en Hungario en Sopronkeresztúr (nuntempa Deutschkreutz en Aŭstrio). Li mortis la 1966 en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Gergely devenis el juda familio. Li post la mezlernejaj jaroj iĝis ĵurnalisto, sed en 1915 li soldatiĝis. Post la 2-a mondmilito li redaktis periodaĵojn. En 1926 li aliĝis al la nelegalaj komunistoj. En 1931 li migris al Moskvo, kie li redaktis diversajn hungarlingvajn periodaĵojn. Post la 2-a mondmilito li estis prezidanto de la hungaraj verkistoj. Li ricevis premiojn Kossuth en 1949 kaj 1956, sed ankaŭ aliajn premiojn.
Sofia Portanet
Sofia Portanet (naskiĝis la 9-an de novembro 1989 en Kiel) estas germana kantistino kaj kantverkistino. Ŝi kantas en la germana, la angla kaj la franca. Ŝiaj popkantoj miksas novan ondon, gotikan kaj klasikan kantotekston.
Biografio
Portanet, filino de germana patrino kaj hispana patro, kreskis en Parizo. Tie ŝi frekventis germanan lernejon. Ŝi faris siajn unuajn muzikajn spertojn en la infana koruso de la Nacia Opero de Parizo. En 2010 ŝi transloĝiĝis al Berlino por evoluigi sian propran muzikon.
En 2018 Sofia Portanet publikigis kvar unuopaĵojn kaj rezultis ĉe konataj festivaloj inkluzive de SXSW, Reeperbahn Festival kaj Eurosonic. La BBC nomis ŝin "la sekva internacia popstelulo de Germanio". En 2021 la asocio de sendependaj muzikfirmaoj (Verband unabhängiger Musikunternehmen e.V. (VUT) aljuĝis al ŝi la titolon "Besten Newcomerin" (plej bona novalveninto).
En julio 2020 aperis ŝia debutalbumo Freier Geist.
Vidu ankaŭ
Multlingveco en muziko
Tuttlingen
Tuttlingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la samnoma distrikto Tuttlingen, en la Regiono Nigra Arbaro-Baar-Heuberg kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo, kaj estas la administra centro de la distrikto. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Urbohalo (Stadthalle)
Centro de la kulturo en Tuttlingen estas la urbohalo. Teatraĵoj aŭ koncertoj, kaj klasiko kaj pop- & rokmuziko, alcentriĝas al tiu loko. Kiam la malnova festhalo ĉe la urboĝardeno fariĝis tro malgranda por gastigi internationalkonatajn verkistojn, la nova urbohalo estis konstruita je la ponto de Wöhrden.
Muzeoj kaj Galerio
En la iama lokomotivriparejo kaj purigejo de la urboparto Möhringen, ĉe la eta malnova lokomotivparkejo, Tuttlingen vin proponas pitoreskan lokomotivmuzeon kun rulplatformo kaj 26 historiaj vaporlokomotivoj.
NGC 6305
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Tuttlingen
Memorejoj
Sur la tombejo estis kreita honorareaĵo en la jaro 1947. Tie kuŝas 600 viktimoj de la naziismo. Ses ŝtonplatoj rememoras al ili. Entute 3 645 mortintoj de Tuttlingen kaj de la ĉirkaŭaĵo estis kremaciitaj en la kremaciejo de la urbo, inter ili mortigitaj kaj mortintaj arestitoj de la regionalaj koncentrejoj. Obelisko rememoras al ili.
Konstruaĵoj
La evangelia preĝejo Stadtkirche donas al la urboaspekto ion karakteristikan. Al Tuttlingen mankas historiaj konstruaĵoj, pro la kompleta forbrulado de la urbocentro en 1803. La bela preĝejo Stadtkirche, kun ĝia riĉe surstrukturita secesia fasado, estas unu el la plej belaj en Sudgermanio. La katolika preĝejo St. Gallus estis konstruita de 1869 ĝis 1873 de Georg Morlock kaj de 1937 ĝis 1939 ĝi estis alikonstruita. Pliaj preĝejoj estas la evangelia Martinskirche (1958), la evangelia Auferstehungskirche (1968) kaj la evangelia Versöhnungskirche samekiel la katolika preĝejo Maria Königin (1961/63).
La malfrumezepoka kastelo Honberg estis destruita ĝis la fundamentmuroj dum la 30 jardaŭra malpaco. La du turoj, kiuj nuntempe fariĝis ekkonilo de la urbo, estis rekonstruitaj eĉ nur en la 19a jarcento helpe de protektsocieto kaj mondonacoj. La vastaj murrestoj de la kastelo konstante gastigas okazojn kiel la Honberg-Sommer (Honberg-Somero). La kastelo ankaŭ prezentas al la vizitantoj la plej belan perspektivon al la urbocentro.
Tuttlinger Hut (Tuttlinga Ĉapelo) signifas tegmentformon, kiu estas tipa por la urbocentro de Tuttlingen. Estas tegmentvarianto, kiu preventu la urbon kontraŭ la rebrulado de siaj domoj. Dum la reordigo de la urbocentro post la granda urbobrulado en 1803, tiu tegmentformo fariĝis normo en la centro de Tuttlingen.
Arthur Briggs
Arthur BRIGGS (* 9-an de aprilo 1899 en Charleston (Suda Karolino); † 15-an de julio 1991 en Parizo) estis usona trumpetisto, orkestro-direktisto kaj ĵazmuzikisto.
Vivo kaj kariero
Briggs alkreskis en orfejo kaj ludis komence en ties orkestro, la Jenkins Orphanage Band, kun kiu lia ankaŭ koncertvojaĝis. En Usono li tamen ne sukcesis fari grandan karieron kiel ĵazmuzikisto. Pro tiu kaŭzo en 1927 li decidiĝis iri al Eŭropo kaj fondis en Berlino sian Savoy Syncop's Orchestra. Li per tio do direktis unu el la unuaj veraj germanaj ĵazbandoj, proksimume tri jarojn, post kiam la germana ĵazpioniro Eric Borchard faris siajn unuajn sonregistraĵojn kun internacie miksita personaro. Briggs krome estis la unua nigrula bandestro, kiu laborigis blankulajn muzikistojn en sia orkestro kaj malgraŭ sia haŭtkoloro ankaŭ povis neniel malhelpate prezenti en kelkaj bandoj de la 1920-aj jaroj. Ĉi tiun eblecon li havis, ĉar en Eŭropo la rasapartigo kaj antaŭjuĝoj kontraŭ nigruloj estis malpli disvastigitaj ol en Usono. Nigruloj en Eŭropo tamen ne estis rigardataj kiel seriozaj muzikisto, sed nur kiel ekzotuloj.
Briggs ne estis la unua nigrula bandestro, kiu laboris en Germanujo. Preskaŭ du jarojn antaŭ li jam la bando de Sam Wooding gastis en Eŭropo kaj faris en Berlino kelkajn surdiskigojn. Arthur Briggs laboris en Berlino por la diskeldonejoj Clausophon kaj poste Deutsche Grammophon. La fruajn sonregistraĵojn de Clausophon supozeble la pola diskeldonejo Syrena vendis ankaŭ en Pollando. Estas interese, ke ili tie ne aperis sub la nomo de Briggs, sed staris la nomo Henryk Gold sur la etikedoj. Gold estis tiutempe la plej fama salonorkestra direktisto, komparebla kun germanaj direktistoj kiel Paul Godwin aŭ Dajos Béla. Briggs laboris dum sia berlina tempo por multaj ĉefaj germanaj dancbandoj. Oni povas aŭdi lin kiel soloisto ekz. je la sonregistraĵo Crazy words – crazy tune de la orkestro de Marek Weber.
Briggs iris kelkajn jarojn poste al Francujo, kie li supriĝis al unu el la ĉefaj muzikistoj de la pariza ĵazmondeto, i.a. per siaj surdiskigoj por eldonejo Swing.
Li mortis en la aĝo de 92 jaroj en Parizo.
Twist (Emsland)
Twist estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emsland en la pleja okcidento de la federacia lando Malsupra Saksio, tuj ĉe la limo al Nederlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Reĝo
Reĝo (latine Rex, regis) estas titolo de virseksa ŝtatestro, ordinare dumviva (sed ne en Malajzio, kie la sultanoj estas sinsekve reĝo dum po certa periodo), ofte hereda (sed foje elektita, ekzemple siatempe en Pollando), kies insignoj estas krono kaj sceptro. Ilia titolo estas malpli alta ol tiu de imperiestro. Reĝo estas la regnestro de monarkio.
La edzino de reĝo, kaj ina monarko de reĝlando, ambaŭ nomiĝas "reĝino". Oni parolas de "reĝino reganta" (monarko) kaj "reĝedzino". Ekzemple, Elizabeto la 2-a de Britio estis reĝino reganta; ŝi heredis la tronon de sia patro, Georgo la 6-a. Ŝia patrino, la reĝino Elizabeto, estis reĝino edzina ĉar ŝi titoliĝis reĝino pro esti la edzino de la reĝo. Kutime reĝedzino ne havas potencojn; ankaŭ kutime, la edzo de reĝino ne ricevas iun ajn aŭtomatan titolon (la edzo de Elizabeto la 2-a estis nur Filipo Mountbatten ĝis Georgo la 6-a specife donis al li la titolon "Duko de Edinburgo" kaj poste Elizabeto nomis lin Princo de la Regno.)
Foje estas esceptoj: kiam Maria la 2-a heredis la tronon kiel monarkino, ŝi petis ke Parlamento faru reĝon ŝia edzo, kiu fariĝis Vilhelmo la 3-a; ili regis kune.
Inverse, kiam la Princo Karlo (Princo de Kimrio) heredis la britan tronon, lia edzino Camilla Parker Bowles, kvankam reĝedzino, ne uzas la titolon 'reĝino', sed 'edzina princino'.
Elektomonarkio estas monarkio regata de elektita monarko, kontraste al hereda monarkio en kiu la oficejo aŭtomate estas transdonita kiel familia heredaĵo. La maniero de elekto, la naturo de kandidatkvalifikoj, kaj la elektistoj varias de kazo al kazo. Historie, estis ofte por elektaj monarkioj transformiĝi en heredajn dum tempo aŭ por heredaj akiri almenaŭ fojajn elektajn aspektojn. La diferenco inter elektita reĝo kaj tutviva prezidento estas malgranda.
En iuj maloftaj kazoj, (maldemokratia) prezidanto eĉ heredigas sian postenon al familiano (kutime filo), simile al hereda monarkio. Ekzemplo por tio estas Bebe Dòk de Haitio, kiu heredis sian tutvivan prezidentecon de sia patro Papa Dòk; simile okazis en Norda Koreio de la dinastio Kim.
Kelkfoje, eŭropanoj nomis "reĝojn" la estroj de ne-eŭropaj popoloj anstataŭ konservi ilian etnan titolon. Pro tio, en kelkaj Afrikaj landoj estas centoj da reĝoj, kvankam ili estas respublikoj.
Ceremoniaj reĝoj
En multaj festoj kaj cerimonioj oni havas "reĝojn". En Romo, post la respubliko, estis la Rex sacrorum, homo kiu devas fari la oferojn kiujn en antaŭa tempo, estis devita al reĝoj. Ankaŭ estis la rex vinum kiu ordigis la bankedojn kaj simpozioj. En Eŭropo, antikva estas la kutimo elekti simbolajn gereĝojn por la 1-a de majo kaj aliaj festotagoj. En Brazilo, estas nun "reĝoj" en kelkaj festivaloj, ekzemple, antaŭ karnavalo oni elektas Reĝon Momon por "reĝi" dum festo. La karnavalo de Limoux finiĝas ĉiam per la juĝo de la "reĝo Karnavalo", kaj ties brulado sur la centra placo de la urbeto.
Proverbo
Ekzistas pluraj proverboj pri reĝo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili :
Ayumi Niekawa
Ayumi Niekawa (牲川 歩見, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Júbilo Iwata, Sagan Tosu, Thespakusatsu Gunma kaj Azul Claro Numazu.
Deviasew
Deviasew aŭ Devina Deviäsewónésum estas arta lingvo kreita de Jonathan Washington. La gramatiko estas iĉista kaj riista, kiel postulas kelkaj sociaj teorioj de 21-a jarcento. La substantivo havas simplan deklinacion kun la kvin kazoj de la latina lingvo. La lingvo estas simpla kaj ne multe fantazia. La grupo Piĉismo registris la tekston pri Babela Turo en Deviasew en KD "Babelo".
Specimeno: Babela Turo (Gen. 11:1-9)
1) I ðempanum velða àsbicínestum enum devinaçt, i enum spréðaçt. 2) I passínest, cúmc wíäþnest éb éstum, quóst tróvínewst enum piþanaçt æs câlnimaþ éb Shînaraónésum; i àla-dvelðínewst. 3) I dirvínewst æs sólótra'ý, «Kìvenfewmews, henchewsewm vríçaçtew i ewstækìþamewsewm finius.» I vríçaçtew àsbicínewst poun petraþew, i múðaçt àsbicínewst poun mótaþ. 4) I dirvínewst «Kìvenfewsewm, henchewsewm enum çíténaçt i enum tvoraçt, héda dównum gréþílnest úpðeraçt ðempanum; i henchewsewm ómaçt enum poun ewsewmómen i kastinus kìventomonewsewm ablaðaçt altæs mónendaþ tódum.» 5) I ðempanum Lóða venomonínest poun visten ðempanum çíténaçt i ðempanum tvoraçt, quóst istínest henchum poun isten par ðempanumew kiðaþew éb manúüm. 6) I ðempanum Lóða dirvínest «Miris, manúäsew i manáäsew ðempanum éb mónendum istewst cúmc enaþ, i àsbicewst devinaçt tódus enum; i çementernewst éb henchen çitaçt: i æs timaþ cistum, kìïngksa kamnest éb kìçementernen ewstaçt éb henchen ingksasomumaçt quóst dèsewst henchen. « 7) Kìvenfewsewm, kìvenfewsewm-dón i àla-kewewm devinaçt ewmum, quóst comprendíln kastinus devinaçt éb sólótrum.» 8) Sìnt, Lóða ðempanum ewsta'ý kínest ablaðus éb àlum altæs façaþ velðum i kìçementernínewst henchen çíténaçt. 9) Estómínest "Ka" pounquóst Lóða ðempanum kínest devinaçt ðempanum àlus éb velðum ðempanum. I éb àlum Lóða ewstaçt kínest ablaðus altæs façaþ velðum tódum.
Eksteraj ligiloj
https://web.archive.org/web/20010410173413/http://www.geocities.com/SiliconValley/Bridge/1086/languages/deviasew.html
Twistetal
Twistetal estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Waldeck-Frankenberg de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Turisma Restadejo
La Turismaj Restadejoj aŭ en hispana Paradores de Turismo estas aro de hoteloj de alta kategorio distribuitaj tra tuta Hispanio, kutime en simbolaj konstruaĵoj aŭ elstaraj lokoj elektitaj pro sia historia, arta aŭ kultura intereso.
Deveno
La koncepto Paradores datiĝas el 1926 kiam la Markizo de la Vega Inclán apogis la konstruon de loĝejo en la Sierra de Gredos, kiu iĝos la unua Turisma Restadejo de la reto. Post la inaŭguro de tiu unua Turisma Restadejo, oni konstituis la Junta de Paradores y Hosterías del Reino, oficialan administran organizon.
Kresko
La Turisma Restadejo de Gredos, en la provinco Avilo, estis la unua Restadejo de la reto. La sekvaj kiuj malfermiĝis estis tiuj de Oropesa (Toledo) kaj Úbeda (Ĥaeno) en 1930, Ciudad Rodrigo (Salamanko) en 1929 kaj Mérida (Badajoz) en 1933.
Villy-le-Bouveret
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Yusuke Muta
Li futbalis ĉe Nagoya Grampus, Kyoto Sanga FC kaj FC Imabari.
NGC 6306
NGC 6306 (aliaj indikoj — UGC 10724, IRAS17069+6047, MCG 10-24-98, KAZ 5, ZWG 299.53, KCPG 504A, PGC 59654) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Reuß
Reuß estas germana nobela familio, kiu ĝis 1918 regis plurajn malgrandajn princlandojn en la teritorio de hodiaŭa Turingio. Ebla esperantigo povus esti "Reŭso" (laŭ la skribo) aŭ "Rojso" (laŭ la prononco). Ilia entombiga kirko estis ĝis 1913 la Monta preĝejo en Schleiz.
Dinastio
La dinastio Reuß estis germana nobela familio, kiuj ĝis 1918 regis plurajn malgrandajn princlandojn en la teritorio de hodiaŭa Turingio. Laŭ tradicio, ĉiu vira dinastiano portas la nomon Henriko, germane Heinrich. Por distingi ilin, ĉiuj Henrikoj (ne nur la regantaj monarĥoj!) estas numeritaj, ekzemple Henriko la 27-a (Reuß juna linio), la lasta reganta princo, kaj liaj filoj Henriko la 40-a, Henriko la 43-a kaj Henriko la 45-a.
Historiaj ŝtatoj
Reuß estas la nomo de diversaj historiaj ŝtatoj en la teritorio de hodiaŭa Turingio, ĝis 1918 regataj de la samnoma dinastio.
Kampanjo de la Kokoda Vojo
La Kampanjo de la Kokoda Vojo aŭ Kampanjo de la Kokoda Pado estis parto de la Pacifika Milito ene de la Dua Mondmilito. La kampanjo konsistis el serio de bataloj luktitaj inter Julio kaj Novembro 1942 inter japanaj kaj aliancanaj — ĉefe aŭstraliaj — fortoj en kio estis tiam la aŭstralia teritorio Papuo. Sekve al surteriĝo ĉe Gona, en la norda marbordo de Novgvineo, en la nokto de 21a/22a de julio japanaj fortoj klopodis antaŭeniri suden interne tra la montoj Owen Stanley por konkeri Port Moresby kiel parto de la strategio izoli Aŭstralion el Usono. Dekomence nur malmultaj aŭstraliaj fortoj estis disponeblaj por kontraŭi tion; kaj, post fari rapidan progreson, la Japana Sudmara Taĉmento estrita de la Generalo Tomitarō Horii venkis super la superŝutitaj aŭstraliaj fortoj el la Papua Infanteria Bataliono kaj la Aŭstralia 39a Bataliono la 23an de julio ĉe Awala, devigante ilin retiriĝi al Kokoda. Sekve de konfuza nokta batalo de la 28a/29a de julio, la aŭstralianoj estis denove devigitaj retiriĝi. La aŭstralianoj klopodis rekapti Kokoda la 8an de Aŭgusto malsukcese, kio rezultis en fortaj perdoj de ambaŭ flankoj; kaj la 39a Bataliono estis sekve devigita retiriĝi al Deniki. Nombraj japanaj atakoj estis sekve kontraŭitaj de la Aŭstralia Milico la venontan semajnon; kvankam, ĉirkaŭ la 14a de Aŭgusto, ili ekretiriĝis al la Montoj Owen Stanley laŭlonge de la Kokoda Vojo al Isurava.
La japanoj malsukcesis premadi sian atakon, tamen; kaj la venontaj 10 tagoj estis ŝanĝo por la aŭstralianoj. Plifortigoj, kiaj la 53a Bataliono kaj la stabanoj de la 30a Brigado estrita de Brigadiro Selwyn Porter, alvenis helpi la aŭstralianajn fortojn, dum la 21a Brigado estrita de la Brigadiro Arnold Potts alvenis al Isurava ĉirkaŭ la 23a de aŭgusto. La aŭstralianoj frontis gravajn liverproblemojn spite la malgrando de siaj fortoj, kaj la 39a Bataliono estis sekve retirigita por faciligi loĝistikajn postulojn. La japana antaŭeniro pluis la 26an de Aŭgusto, devigante Potts munti serion de prokrastigajn agadojn ĉar la 21a Brigado sinsekve retiriĝis, unue al Eora Creek la 30an de Aŭgusto, al Templeton's Crossing la 2an de Septembro, kaj poste al Efogi tri tagojn poste, nome la 5an de Septembro. Tamen, la japanoj estis tiam suferante liverproblemojn ĉar ili iĝis troetendiĝintaj, dum ankaŭ la aŭstraliana defendo iĝis pli bone organizita. Tamen la efikeco de la aŭstralianaj unuoj estis ege limigita pro lacego kaj malsanoj pro la funkciado en akra tereno.
La 10an de Septembro, Potts lasis komandon al Porter, kiu estis siavice devigita retiriĝi al Ioribaiwa. La japanoj malsukcese muntis plian atakon la venontan tagon, ĉar ili kompenci perdi forton antaŭ la aŭstralianoj kiuj komencis ricevi pliajn plifortigojn, kiaj la brigadoj el la esperta aŭstralia 7a Divizio estrita de la Generalo Arthur Samuel Allen. La 25a Brigado estrita de la Brigadiro Kenneth Eather kaptis la areon la 14an de Septembro. Fortaj luktoj pluis ĉirkaŭ Ioribaiwa la venontan semajnon, tamen; kaj la aŭstralianoj estis denove devigitaj retiriĝi la 17an de Septembro, tiam al Imita Ridge, serĉe de Port Moresby mem. Suferinte malvenkojn de la japanoj ĉe la insulo Guadalcanal, Horii tiam ricevis ordonon defendi, markante la limon de la japana antaŭniro suden. Tiam la japanoj ekretiriĝis la 24an de Septembro por establi defendan situacion en la norda marbordo; sed ili estis sekvitaj de la aŭstralianoj estritaj de Eather, kiu rekaptis Kokoda la 2an de novembro. Plua luktado okazis en Novembro kaj Decembro kaim la aŭstraliaj kaj usonaj fortoj atakis la japanajn strandejojn, en kio poste iĝis konata kiel Batalo de Buna–Gona.
Bernardo Gui
Bernardo Gui, latinlingve Bernardus Guidonis (Royères, 1261 – Lauroux, 30-a de decembro 1331), estis franca dominikana fratulo, konata pro sia agado kiel inkvizitoro kaj precipe pro la fama "Manlibro de la Inkvizitoro" (Practica Inquisitionis Heretice Pravitatis). Li estis episkopo de Montpellier kaj estas konsiderata kiel unu el la plej fekundaj verkistoj de Mezepoko.
Biografio
Bernardo Gui naskiĝis en Royères, en la franca regiono Limoĝio, en 1261. Apenaŭ knabaĝante li eniris dominikanan konventon de Limoĝo, kie vote ligiĝis en 1280. Dek jarojn poste li estis elektita prioro de la fratulejo de Albi kaj sinsekve de Karkasuno, Castres kaj Limoĝo.
De 1319 li estis retaskita pri la sama ofico ĉiam en Tuluzo kaj Albi, Karkasuno kaj Pamiers. Tiu dua mandato estas atestita de pluaj naŭ sermonoj kun entute 394 verdiktoj. Kompare kun sia antaŭulo akuzita pri korupto kaj avideco, Bernardo Gui kondutis kun efiko kaj organiza kapablo, kvankam kelkaj historiistoj al li poste imputis iun dozon da fanatismo.En la sumo de 930 verdiktoj elmetitaj kontraŭ herezuloj de Bernardo Gui, 42 estis mortkondamnoj, 307 kondamoj al karcero ĉiamdaŭra. Ĉiuj aliaj sankcioj konsistis en altrudo de pentofaroj, kiel ankaŭ surmeti apartan veston konigantan la staton de kondamnito.
La kvar jarojn de paŭzo inter la du mandatoj kiel inkvizitoro, Gui pasigis en samgravaj taskoj kiel reprezentanto de Dominikanoj ĉe la papa kurio de Avinjono aŭ kiel Ambasadoro de papo Johano la 22-a kiu lin delegis, ekzemple, provi, kun la franciskana Bertrand de la Tour, repacigi la Italajn urbojn de nordo kontraŭ tiuj de Toskanio: li sukcesis subskribi pacon per la pactraktato en Asti, kiu tamen ne fruktis la esperitan efikon. En decembro de 1328 la du estis nuncie senditaj bremsi la konflikton inter la reĝo de Francio Filipo la 6-a kaj la grafo de Flandroj Roberto de Dampierre. La negocadoj estis aranĝitaj en Parizo kaj Compiègne kaj la 11-an de oktobro 1318 konkludiĝis per pactraktato.
Bernardi Gui efike zorgis pri la sanktoproklamo de Sankta Tomaso de Akvino; li ankaŭ verkis, ĉerpante el la esploro de Vilhelmo el Tocco, biografion pri tiu sia kunfratulo, nome la Legenda Sancti Thomae de Aquino (1318-1323) kaj oficialan liston de la verkoj de la Sanktulo (1320): eble li ĉeestis la solenan kanonizadon en Avinjono.