cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vamberk
Nuntempe estas garanto de alta nivelo de puntofarado entrepreno Vamberecká krajka Vamberk prezentita sian markon VKV en pluraj ekspozicioj kaj grandfoiroj de la mondo. Grandan sukceson ĝi akiris en EXPO 58 en Bruselo kaj same sukcesa estis ankaŭ pertopreno en EXPO 67 en Montrealo.
Unika ekspozicio de la historio kaj nuntempo de la puntofarado estas metita en vamberka muzeo de puntoj. La puntofarado estas tiel kunigita kun Vamberk, ke en la urbo kaj ties ĉirkaŭaĵo eblas malfacile trvi familion, en kiu almenaŭ iu ne dediĉas sin hejme el iliaj familianoj al puntofarado.
Esperanto
En Vamberk naskiĝis Rudolf Horský.
Eksteraj ligiloj
Oficiala urba retpaĝaro
Kviteseid
Kviteseid estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Telemark. Fine de en la komunumo vivis. Parto de la komunuma teritorio estas la lago Bandak.
Les Attaques
Les Attaques estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Attaquois.
Eriso (diino)
Eriso (Greke Έρις, "Malakordo") estas la Helena diino de malakordo, ŝia Latina nomo estas Diskordio. Ŝia Helena malo estas Harmonia (Latinnomita Konkordia). Homero pretendas ke ŝi kaj la militodiino Enjo estas sama. Ŝi estas la samnomulo de Eriso kiu estas la plej granda preskaŭplanedo en la sunsistemo.
Ni fosu nian sulkon!
EdE-N Ni fosu nian sulkon! Devizo emfaze anoncita ĉefe de Théophile Cart kaj presita sur multajn presaĵojn en la jaroj post la Ido-skismo. Ĝi estis prenata el malnova franca fabelo (1. Vorto de Cart, p: 37), laŭ kiu pli utilas uzi la ilon, ol diskuti pri ĝiaj ecoj.
Francisko de Nesselrode-Reichenstein
Francisko de Nesselrode-Reichenstein (naskiĝis la 23-an de junio 1635 en Kastelo Herten; mortis la 5-an de decembro 1707 samloke) estis katolika nobelo el la dinastio Nesselrode, diplomato, mecenato kaj princelekto-kolonja guberniestro en la Feŭdo Recklinghausen.
Deveno
Lia patro estis Bertramo de Nesselrode (1592-1678), Reganto de Stein kaj Ehrenstein, lia patrino Grafino Lucia den Hatzfeld], fratino de militestro Melĥioro de Hatzfeldt. Lia frato Johano Francisko Hermano de Nesselrode estis imperiestra generalo.
Vivo
Li alkreskis kiel Barono Francisko de Nesselrode en Kastelo Herten en la elektepiskopa-kolonja Feŭdo Recklinghausen kaj estis Imperiestra Ĉambelano kaj elektepiskopa-kolonja sekreta konsilisto. Krom tio li estis guberniestro de la Elektoprinco de Kolonjo en la Feŭdo Recklinghausen. Li estis geedziĝinta kun baronino Ana Maria de Wylich je Winnenthal kaj havis kun ŝi ok gefilojn. Kvar el liaj filinoj aniĝis en la ordeno de la Ursulaninoj. Lia filino Johana Petronela Viktoria Maria Ana (1670–1698) geedziĝis en 1693 kun la barono kaj posta grafo Damiano Hugo de Virmont. Lia filo Filipo Vilhelmo de Nesselrode kaj Reichenstein estis grandprioro de la germana Malta Ordeno kaj per tio imperia princo. Kuzo de Nesselrode estis la princepiskopo je Hildesheim Jodoko Edmundo de Brabeck.
Je la pacointerkonsentoj de Nimego en 1678 kaj Karlovic en 1699 li sin prezentis kiel lerta ambasadoro kaj sukcesis akiri per tio pli grandan konatecon kiel elstara diplomato. En 1699 li krome sin prezentis kiel fondanto de la ursulanina monaĥejo en Dorsten, fondato laŭ iniciato de lia filino Maria Lucia. Post lia akiro de la imperie senpera Reglando Reichenstein en la montaro Westerwald Imperiestro Leopoldo la 1-a en 1702 rangaltigis lin en la staton de imperia grafo, kiu sin post tio nomiĝis Nesselrode-Reichenstein.
Ĉukĉa-kamĉatka lingvaro
La ĉukĉa-kamĉatka lingvaro estas la lingvofamilio de popoloj. Totala kvanto: 23 mil. Konsistas el Ĉukĉoj, Korjakoj, Aljutoroj kaj Itelmenoj.
Francisko de Nesselrode-Reichenstein
Vivo
Li mortis en la aĝo de 72 jaroj en Kastelo Herten.
Familio
Li geedziĝis en 1661 kun Baronino Ana Maria de Willich (mortinta la 26an de aŭgusto 1720). La geedzoj havis plurajn gefilojn:
Fonto
Tiu-ĉi artikolo estas tradukaĵo el la samtema artikolo de:Franz von Nesselrode-Reichenstein en la germanlingva Wikipädie.
Gábor Tardos
Gábor Tardos [tardoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tardos Gábor estas hungara matematikisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (2019). Li estas la pli juna frato de Éva Tardos.
Gábor Tardos naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gábor Tardos akiris matematikistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1987, en la sekva jaro li doktoriĝis (Ph.D.) samloke. Li laboris en la akademia matematika esplora instituto inter 1990–2005, intertempe li ricevis stipendion (1999–2002). Li doktoriĝis ĉe la hungara akademio en 2005, en la sama jaro li ekinstruis en Universitato Simon Fraser. Li laboras plejparte en kombinatoriko, kriptografio kaj komputado, li akiris partajn rezultojn koncerne la Hanna Neumann-supozon. En la kriptografio li kreis novan kodon pri fingrospuroj, kiu efike rezistas kontraŭ la misspuroj. Ties algoritmo estas facile efektivigebla. Li ricevis premiojn inter 1988-2002.
Baltasar Carlos
Baltasar Carlos de Hispanio (naskiĝis la 17-an de oktobro 1629 - mortis la 9-an de marto 1646) estis la filo de la hispana reĝo Filipo la 4-a kaj de lia unua edzino Elizabeto de Burbono.
Ĉar li estis la sola virseksa infano generita de la unua edziĝo de Filipo, Baltasar normale devis postsekvi lin sur la trono. Sed li mortis en 1646, kiam li estis nur 16 jarojn aĝa, verŝajne pro apendicito. La nova heredinto de la trono tiam fariĝis lia duonfrato naskiĝinta en 1661, la estonta Karlo la 2-a.
Laŭ historia vidpunkto, Baltasar Carlos ludis neniun gravan rolon. Li estis tamen multfoje pentrita de la majstro Diego Velázquez. La pentraĵoj bildigante Baltasar estas tre viglaj, kaj viciĝas inter la plej belaj infanportretoj de la baroka periodo.
Modigliana
Modigliana estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Forlì-Cesena. En 2005 la komunumo havis 4740 loĝantojn.
Sombra metalroko
Mallonge:
Rekoniloj
La sombra metalo uzas rekonilojn el la nigra-, gotik- kaj mortmetalo, sed ankaŭ el la damna metalo kaj ne estas difinata tre klare; tial ofte muzikgrupoj estas en la nigrametala stilo, kvankam ili kune ne havas multe da kunecoj! Plej ofte, tiuj ĉi muzikgrupoj antaŭe ludis tiujn ĉi menciitajn stilojn - ekzemple Dimmu Borgir ĉekomence klare ludis nigrametalon -, sed poste aliiĝis rekte al sombra metalo.
Historio
Ofte oni uzis la esprimon en la fino de la naŭdekaj jaroj, tiam multaj muzikgrupoj komencis ludi muzikon, kiu estis vere alia ol la normalaj difineblaj ĝenroj. Oni konsekvence ne povis ordigi ilin al unu de tiuj czi ĝenroj aŭ subĝenroj, tial ili elformiĝis kiel nova ĝenro. Ĉar la temo estis plej ofte sombra, oni komencis uzi angle Dark Metal.
La sceno de nigrametalo - kiu havas firmajn imagojn pri sia muziko - ofte parolas de Dark Metal tiam, kiam muzikgrupo forte ŝanĝiĝis kaj - laŭ opinio de tiu ĉi sceno - abandonis la ideon de la nigrametalo. Tial oni ofte disputas, ĉu muzikgrupo nun estas nigra- aŭ sombrametalo. Bona ekzemplo jen estas Dimmu Borgir, kiu havis tiutempe (1994 - For all tid ) - alian stilon ol nun (ekzemple 2003 - Death Cult Armaggedon).
Viktor Pöschl
Viktor PÖSCHL (naskiĝinta la en Graz, mortinta la  en Hajdelbergo) estis aŭstra-germana klasika filologo. Lia patro estis profesoro pri ĥemio; en 1946 li nuptis Tatjana Fischer.
Vivo
Post frekvento de la Karlo-Frederiko-gimnazio en Mannheim li studis inter 1928-33 je Hajdelbergo, Grenoble, Kembriĝo, Munkeno kaj Berlino klasikan fillologion kaj romanistikon, i.a. ĉe Ernst Robert Curtius, Werner Jaeger, Karl Meister, Eduard Norden, Otto Regenbogen kaj Karl Voßler. Doktoriĝo sukcesis en 1933 Hajdelberge ĉe Regenbogen. La provan kaj asesoran tempon li pasigis en Mannheim kaj ĉe Germana lernejo de Ateno. En 1939 li habilitiĝis kaj iĝis privata docento en Munkeno. Dum la Dua mondmilito li servis, interrompite de docentado en Prago, ĉe la Regna aviadoministerio. Post nova habilitiĝo en Graz en 1948 li vokitis en 1940 je orda profesoreco Hajdelbergojn. Tie li deĵoris ĝis emeritiĝo en 1976.
Graveco
Lia plej grava verko Die Dichtkunst Virgils, Bild und Symbol in der Äneis (1950) direktis la vidon je la simbola karaktero kaj la lirika kvalito de poezio de la Aŭgusta epoko; Pöschl intence alprenis impulsojn de la pli moderna franca poezio kaj poezi-kritikado kaj de la Eneado-interpretado kaj -evoluigo inter germanaj verkistoj. Lia disertaĵo pri la cicerona De re publica kaj la habilitiĝ-temo pri Salustio iĝis fundamentaj verkoj por la germanlingvia latinistaro de inter la du mondmilitoj. Laŭ interpreto de li rekomendis Cicerono la plej bonan de ciuj konstitucioj, t.e. la monarkian, kiel provizoraĵon por savi ŝtaton kaj restarigi la ekvilibritan miksan konsitucion (teorie) iam funkciintan. La prisalustia verko ellaboras ties tipe malnovromian valorsistemon kaj la konkludojn kiujn Salustio tiris por takso de tiutempa politiko. La muzaj interpretoj de Pöschl (kiuj koncernis krom Vergilio ankaŭ Horacon) ne estis formala-estetika sed orientiĝanta pri praktika vio.
Ĉefe en vergilia esplorado Pöschl furoris internacie, kion kontinuigis Fritz-Heiner Mutschler, Christoff Neumeister, Ernst A. Schmidt kaj Antonie Wlosok
Fonto
Schmidt, Ernst A., "Pöschl, Viktor" ĉe: Neue Deutsche Biographie 20 (2001), p. 574 (tie ĉi interrete)
Meza Rejna Valo
La regiono Meza Rejna Valo aŭ per plena nomo kultura pejzaĝo supra Meza Rejna Valo, estas historia regiono borde de la rivero Rejno, kiu en 2002 estas listigata kiel monda kultura heredaĵo de Unesko. Ĝi kovras la valon de la rivero Rejno inter Bingen/Rüdesheim sude kaj Koblenz norde, je rivera longeco de 67 kilometroj. La rivero tie vojas tra la Rejnlanda Ardeza Montaro. La valaj deklivoj karakteriziĝas per granda kvanto de ruinoj de mezepokaj burgoj kaj multaj deklivaj vitejoj.
Leono
La leono (Panthera leo) estas unu el la kvar grandaj katoj en la genro Panthera kaj membro de la familio Felisedoj. Kun kelkaj virleonoj superpezante 250 kg., ĝi estas nuntempe la dua-plej peza el la grandaj katoj. Sovaĝaj leonoj ekzistas en Afriko sude de Saharo kaj en Azio kun endanĝerigita resta loĝantaro de Gir-arbara Nacia Parko en Barato, malaperinte de Nordafriko kaj Sudokcidenta Azio en historiaj tempoj. Ĝis la malfrua Plejstoceno, proksimume 10,000 jaroj antaŭe, la leono estis la plej grandnombra landa mamulo post la homo. Ili estis trovitaj en plejparto de Afriko, trans Eŭrazio de okcidenta Eŭropo al Barato kaj en la Amerikoj de Jukonio al Peruo. La leono estas vundebla specio, poste eble nerevokebla loĝantaro malpliiĝo de tridek al kvindek pocento dum la pasintaj du jardekoj en ĝia afrika loĝejo. Leonaj loĝantaroj estas nesubteneblaj ekstere de rezervoj kaj naciaj parkoj. Kvankam la kaŭzo de la malpliiĝo ne estas plene komprenita, viveja perdado kaj konfliktoj kun homoj estas nuntempe la plej grandaj kaŭzoj de koncerno.
Leonoj vivas dum dek al dek kvar jaroj libere, kvankam mallibere ili povas vivi pli longe ol dudek jaroj. Libere, virleonoj neofte vivas pli longe ol dek jaroj, ĉar vundoj ricevitaj de kontinua batalado kun rivalaj virleonoj tre reduktas ilian vivdaŭron. Ili tipe loĝas en Savano kaj Herbejo, kvankam ili povas movi al arbustejo kaj arbaro. Leonoj estas nekutime socia komparitaj al aliaj katoj. Leonaro konsistas de rilataj inoj kaj idoj kaj malgranda nombro de plenkreskaj virleonoj. Grupoj de leoninoj tipe ĉasas kune, predante plejparte grandaj Hufulojn. Leonoj estas superaj kaj dominantaj predantoj, kvankam ili manĝas kadavrojn kiam ŝanco permesas. Kvankam leonoj tipe ne ĉasas homojn, kelkaj estis sciitaj fari tiel. Plej ofte la leoninoj zorgas la idaron kaj ĉasas por si mem kaj sia familio; ĉasado okazas ofte en grupo, la leonino ĉirkaŭas aŭ persekutas la predon kaj se necesas forto por mortigi ĝin, la leono povas aperi. Ĉiukaze ekzistas hierarkio por manĝado kaj unue manĝas leonoj, poste leoninoj kaj poste la leonidoj. Leonoj povas rabi predojn el aliaj karnomanĝoj kiel leopardoj.
Tre aparta, la vira leono estas facile rekonita per sia hararo kaj sia vizaĝo estas unu el la plej ĝenerale rekonita kiel brutecaj simboloj en homa kulturo. Prezentadoj ekzistis de la Supra Paleolitiko periodo, kun ĉizaĵoj kaj pentraĵoj de la Groto Lascaux kaj Groto Chauvet, tra preskaŭ ĉiuj antikvaj kaj mezepokaj kulturoj kie ili unuafoje okazis. Estis amplekse prezentita en skulptaĵoj, en pentraĵoj, sur naciaj flagoj kaj en nuntempaj filmoj kaj literaturo. Leonoj estis tenitaj en menaĝerio ekde Romaj tempoj kaj estis kerna specio serĉita por ekspozicio en bestoĝardenoj la mondo super ekde la malfrua dekoka jarcento. Bestoĝardenoj kunlaboras tutmonde en bredantaj programoj por la endanĝerigita Azia leono.
Karakterizoj
La leono estas la plej alta (ĉe la ŝultro) de la felisedoj, kaj ankaŭ estas la dua-plej peza felisedo post la tigro. Ĝia kranio estas tre simila al tiu de la tigro, kvankam la antaŭa regiono estas kutime pli malleveta kaj platiĝa. La kranio de la leono havas pli larĝajn nazajn malfermojn ol la tigro. Tamen, pro la kvanto de krania vario en la du specioj, kutime nur la strukturo de la pli malalta makzelo povas esti uzita kiel fidinda indikilo de specio. Leona kolorado varias de luma flavo al flaveca, ruĝeca aŭ malhela okra bruno. La subaj partoj estas ĝenerale pli lumaj kaj la vosto finhararo estas nigra. Leonaj idoj naskiĝas kun brunaj rozetecaj makuloj sur sia korpo, kiel tiuj de leopardo. Kvankam ĉi tiuj senkoloriĝas kiam leonoj atingas plenaĝecon, malfortaj punktoj ofte ankoraŭ povas esti viditaj sur la kruroj kaj subaj partoj, precipe pri leoninoj.
Leonoj estas la nuraj membroj de la kata familio montrante evidentan seksan duformismon — tio estas ke maskloj kaj femaloj aspektas klare malsamaj. Laŭ la sekso, ili ankaŭ havas specifajn rolojn. Ekzemple, la leonino, la ĉasisto, mankas dikan maloportunan hararon de la virleono. Tiu hararo ŝajnas malhelpi la kapablecon de la leono esti kamuflita ĉasante la predon kaj trovarmigas la leonon ĉasante. La koloro de la hararo varias de blondo al nigro, ĝenerale pli malhelas kiam la leono maljuniĝas.
Pezoj por plenkreskaj leonoj estas inter 150–250 kg por maskloj kaj 120–182 kg por inoj. Nowell kaj Jackson raportas ordinarajn pezojn de 181 kg por virleonoj kaj 126 kg por leoninoj; unu leono pafite proksime al Monto Kenjo estis pezita ĉe 272 kg. Leonoj emas varii en grandeco dependanta de sia medio kaj areo, rezultante en larĝa disvasto en registritaj pezoj. Ekzemple, leonoj en suda Afriko emas esti proksimume 5 pocente pli pezaj ol tiuj en Orientafriko, ĝenerale.
La longo de la korpo kaj kapo estas 170–250 cm pri maskloj kaj 140–175 cm pri inoj; ŝultra alto estas proksimume 123 cm por maskloj kaj 107 cm por inoj. La vosta longo estas 90–105 cm por maskloj kaj 70–100 cm por inoj. La plej longa sciata leono estis nigra-harara masklo pafita proksime al Mucsso en suda Angolo en oktobro 1973; la plej peza libera leono sciita estis homo-manĝanto pafita en 1936 ĵus ekster Hectorspruit en orienta Transvaal, Sud-Afriko kaj pezis 313 kg. Leonoj en malliberejo emas esti pli granda ol libera leonoj — la plej peza leono oficiale estas masklo ĉe Colchester Bestoĝardeno en Anglio nomis Simba en 1970, kiu pezis 375 kg.
La plej aparta karakterizaĵo en ambaŭ inoj kaj maskloj estas, ke la vosto finas en vila vosto-harareto. Pri kelkaj leonoj, la vosto-harareto kaŝas malmolan "spinon" aŭ "spronon", proksimume 5 mm longe, formita de la finaj sekcioj de vostaj ostoj fuzitaj kune. La leono estas la nura felisedo, kiu havas vosto-harareton — la funkcio de la vosto-harareto kaj spino estas nesciata. Neĉeesta ĉe nasko, la vosto-harareto evoluiĝas ĉirkaŭ 5½ monatoj de aĝo kaj estas perceptebla ĉirkaŭ la 7-a monato.
Populacioj
Estas ok agnoskitaj nune vivantaj subspecioj, el kiuj P. l. senegalensis, konata kiel Okcidentafrika leono, troviĝas en Okcidenta Afriko, el Senegalo al la Centrafrika Respubliko. Ŝajne tiu subspecio estas pli proksima de la Azia leono ol de la leonoj de orienta kaj suda Afriko. Laŭ La NRG Lionaid de Britio en la tuta Afriko estas nur ĉirkaŭ 15 000 leonoj vivantaj en naturo, kompare al la 200,000 kiuj estis antaŭ 30 jaroj. En 25 afrikaj landoj tiu specio jam malaperis, dum en pliaj 10 ĝi estas plej verŝajne ankaŭ formortinta. Tio estas pli dramatika en Okcidenta kaj Centra Afriko kie restas nur ĉirkaŭ 645 individuoj, kompare al oriento kaj sudo el la afrika kontinento, kie restas ĉirkaŭ 15 000. .
La Srilanka leono estis prahistoria subspecio de leono, kiu loĝis en Srilanko. Ŝajne ĝi estis formortinta antaŭ modernaj homoj eniris tien, kiuj alvenis en 37 000 a.K.
Subspecioj
En la specio de leono estas ĉirkaŭ 20-35 subspecioj, kvankam ilia preciza nombro estas pridisputata. Pluraj agnoskitaj subspecioj estas montritaj ĉi tie:
Formortintaj
La specioj amerika leono ( Panthera atrox ) kaj kaverna leono ( Panthera spelaea ) antaŭe estis konsideritaj apartenantaj al tiu specio kaj ekzistas disputo pri ili estante sendependaj specioj.
Proverboj
Ekzistas proverboj pri leono en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof :
Observatorio de Fountain Hills
La Observatorio de Fountain Hills estas astronomia observatorio establita proksime de Fountain Hills (Arizono, Usono) far'de la amatora astronomo Charles W. Juels por sia propra uzo. Ĝi estis unu el la unuaj amatoraj observatorioj, kiuj uzis programarojn por la aŭtomata detekto de malgrandaj korpoj de la sunsistemo ; ĝi eldonis fotometriajn mezurojn pri asteroidoj ĝis 2005.
Ĝia MPC kodo estas 678. .
La observatorio estas provizita per tri refraktoroj de 0,07 m, 0,12 m kaj 0,50 m per kiuj Charles W. Juels kaj Paulo R. Holvorcem malkovris mulenombrajn asteroidojn kaj kometojn, notinde C/2002 Y1 (Juels-Holvorcem) kaj C/2005 N1 (Juels-Holvorcem).
Krom la malkovroj de Charles W. Juels kaj Paulo R. Holvorcem Minor Planet Center kreditas la Observatorion de Fountain Hills de la malkovro de 35 asteroidoj inter 2001 kaj 2003.
La asteroido 20898 Fountainhills ricevis la nomon de la urbo Fountain Hills, kie troviĝas la observatorio.
Ĉina grupo
La Ĉina grupo estas prezentita de Ĉinoj kaj Hujoj.
Pooideoj
Pooideoj (Pooideae) estas subfamilio de plantoj en la familio Poacoj, konsistanta el ĉirkaŭ 150 genroj kaj 3000 specioj. Ĝi esta frua klado de netropika greso.
Priskribo
Pooideoj havas duseksajn florojn, kun tri (aŭ du) stamenoj kaj du komplete disiĝaj stilusoj. La floroj grupiĝas en spiketoj aranĝitaj en paniklo aŭ spiko. Ordinare la ekstera paleo havas kvin nervurojn.
Sistematiko
En Pooideoj estas du cêfaj kladoj la Triticeae kaj la klado Avenae/Poeae.
Laŭ Julia Schneider kaj postaj verkoj estas :
Opole Lubelskie
Opole Lubelskie estas urbo en Lublinio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Opole Lubelskie en distrikto Opolski (Lubelski).
Interesaĵo
En Emilcin (distrikto Opole) la 10-an de majo 1978 grundiĝis Nifo. Memore al la evento en la vilaĝo la 15-an de oktobro 2005 estis malkovrita unusola en Pollando monumento de Nifo, starigita de Fondaĵo Nautilus, okupiĝanta pri paranormaleco kiel nifo, agroglifoj, reenkarniĝo. Por esoteruloj rimarkinda koincido: E-mil-cin kaj E=mc².
Instinción
Instinción estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Alpujarra Almeria. La areo de la municipo estas 33 km2 kie loĝas 510 geloĝantoj, do loĝdenso estas 15.5 loĝ./km2. Instinción situas je 37 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Ekonomio kaj historio
En la epoko de Al Andalus estis industrio de silko kaj agrikulturo por produktado de sekaj vinberoj kaj olivoleo. En la 19a jarcento oni enkondukis la kultivon de portabla vinbero (por manĝo, ne por vinproduktado). Poste en la 1960-aj jaroj oni enkondukis la kultivon de citrusoj. La kultivoj estas ĉefe sur la bordoj de la rivero Andarax, kaj estas malgranndaj fruktoĝardenoj por hortikulturo kaj fruktarboj, sed ankoraŭ la ĉefa kultivo de Instinción estas vitejoj, kaj duarange citrusoj.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 510 geloĝantoj de la municipo Instinción estas 258 inoj kaj 252 viroj. En la 33-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 493 geloĝantoj, kaj aliaj 17 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 2, 0 inoj kaj 2 viroj, kaj mortis 8, 5 inoj kaj 3 viroj. Tiel la natura kresko estis -6 (-1.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 205 homoj (40.2%).
501 Urhixidur
501 Urhixidur estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ardres
Ardres estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Ardrésiens.
NGC 6
NGC 6 (aliaj indikoj — NGC 20, PGC 679, UGC 84, MCG 5-1-36, ZWG 498.82, ZWG 499.54) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 6, NGC 20.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
János Wágner
WÁGNER János [vag:ner] estis hungara instruisto, botanikisto naskiĝinta en Temeskeresztes la 20-an de aprilo 1870 kaj mortinta en Budapeŝto la 23-an de majo 1955.
Kariero
Wágner havigis diplomon de instruisto en 1893 kaj li instruis en la porinstruistaj lernejoj de Csáktornya, Kiskunfélegyháza, Arad. En 1911 li estis lernejestro en Budapeŝto, en 1914 fakinspektisto; poste ĉefdirektoro. Li pensiuliĝis en 1928. Li esploris la flaŭron de Hungarujo kaj de la Balkano (ĉefe en montaroj Rila, Rodope kaj Balkano). Li verkis monografiojn pri la specoj de Centaurea kaj pri la tilioj.
Tokke
Tokke estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Telemark. Fine de en la komunumo vivis. Parto de la komunuma teritorio estas la lago Bandak.
Charles Delaunay
Charles Delaunay (naskiĝis la en Vineuil-Saint-Firmin, Oise, mortis la  en Parizo) estis franca aŭtoro, fakulo pri ĵazo, kunfondinto kaj longtempa gvidanto de Hot Club de France.
Filo de gepentristoj Robert Delaunay kaj Sonia Delaunay, Charles Delaunay estis unu el la fondintoj de Hot Club de France. Kune kun Hugues Panassié li iniciatis la Quintette du Hot Club de France kun Django Reinhardt kaj Stephane Grappelli. Li ankaŭ organizis koncertojn, ekzemple kun Benny Carter.
En 1935, kune kun Panassié li fondis Le Jazz Hot, unu el la plej maljunaj ĵaz-magazinoj. Dum la dua mondmilito Delaunay estis membro de la Rezistado, sed daŭre gvidis la Hot Club. En 1948 Delaunay fondis la diskeldonejon Disques Vogue. Li estis la aŭtoro de la fama Hot Discography kun 5 eldonoj (la unua ĵaza diskografio) kaj laboris ankaŭ kiel artisto. Delaunay mortis pro Parkinsona malsano en 1988.
Kaguo
La Kaguo (Rhynochetos jubatus) estas krestohava, longkrura kaj bluecgriza birdo endemia de la densaj montarbaroj de Novkaledonio. Ĝi estas la nura survivanta membro de la genro Rhynochetos kaj de la familio Rinoketedoj, kvankam oni priskribis duan specion el fosilioj. Ĝi estas 55 cm longa, kaj havas palgrizan plumaron kaj brilajn ruĝajn krurojn. Ties 'nazaj kornoj' estas unika karaktero ne kunhavata kun iu ajn alia birdospecio. Ĝi estas nefluga birdo, kaj pasas sian tempon sur aŭ ĉe la grundo, kie ĝi ĉasas siajn senvertebrulajn predojn, kaj konstruas neston el bastonetoj sur la arbara grundo. Ambaŭ gepatroj kunhavas kovadon de ununura ovo, same kiel la idozorgadon. Ĝi estas vundebla fare de enmetitaj predantoj, kaj estas minacata al formorto.
Vole ... Novele
Pri la unua parto laŭ Enciklopedio de Esperanto de 1934 juĝas la Akademia Raporto de 1929: "La aŭtoro majstre uzas nian lingvon, kiu ĉe li estas ĉiam vivplena. Li brile sukcesas kiel humoristo kaj vortludanto. Li ĵonglas kun la vortoj, kiel ĵonglas la vivo mem."
Ni Kantu!
Ni Kantu! estas libro, kiu kolektas 108 hungarajn popolkantojn, farita de Kálmán Kalocsay en 1928, kun 62 paĝoj. La kantoj estas laboristaj kaj esperantistaj, en traduko tre poezia. Dua eldono aperis en Budapest 2000.
Lamorak
Lamorak, kavaliro de Reĝo Arturo.
Li estis la filo de Pellinore kaj la frato de Parsifalo. Laŭ Thomas Malory, Pellinore mortigis Reĝon Lot dum batalo, kaj sekvis revenĝo inter la parencoj de Lot kaj la familio de Pellinore. Gawain kaj Gaheris mortigis Pellinore. Tamen poste ilia patrino Morgause ĝuis amaferon kun Lamorak. Gaheris trovis ilin en lito, mortigis Morgause sed permesis, ke Lamorak eskapu. Kredante, ke Lamorak estas la mortiginto, Gawain, Agravain kaj Mordred kuniĝis kun Gaheris por embuskigi kaj mortigi Lamorak, sed poste eltrovis, ke fakte Gaheris mortigis sian patrinon. Sekve, Gaheris estis portempe ekzilata de la Artura kortego.
Tankönyvkiadó
Tankönyvkiadó estas libroeldonejo de diversŝtupaj lernolibroj kaj studlibroj kaj lernohelpilojen Hungario. Ghi eldonas multajn hungarlingvajn librojn, sed ankaŭ lernolibrojn por alproprigo de fremdaj kaj minoritataj lingvoj. Ĝi aperigis konsiderindan nombron da Esperantaj instruhelpiloj presitaj konspektoj,ekzemple la volumetojn  Ŝercoj, rakontoj kaj La kato en la sako de  Vilmos BENCZIK, trivoluman Literaturan  Krestomation redaktitan de István Szerdahelyi, la krestomation Interlingvisztikai szöveggyűjtemény de Zsuzsa Varga-Haszonits.
Gutach im Breisgau
Gutach im Breisgau estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Emmendingen, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Listo de impostparadizoj
Listo de landoj konsiderataj kiel impostparadizoj
Alila salikato
Alila salikato aŭ C10H10O3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la salikata acido kaj alila alkoholo. Alila salikato estas senkolora likvaĵo kun fruktodoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Alila salikato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Alila salikato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Zsuzsa Molnár
Zsuzsa Molnár [ĵuĵa], laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Zsuzsa estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia persona nomvarianto estas Zsuzsanna [ĵuĵana].
Zsuzsa Molnár naskiĝis la  en Szolnok.
Biografio
Zsuzsa Molnár akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1978. Ŝia ĉefinstruisto estis László Vámos. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Petőfi (Veszprém). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis: Ŝi havas prozajn kaj muzikajn rolojn. Ŝia edzo estis Győző Mihályi dum 25 jarojn, en 2012 ili eksgeedziĝis. Iliaj ambaŭ gefiloj jam estas plenkreskuloj.
Ordeno de Alcántara
La ordeno de San Juliàn del Pereiro, aŭ pli simple ordeno de Alcántara, estas malaperinta militista ordeno, kiu devenis de militista kunfrataro fondita en 1156 en San Juliàn del Pereiro, izolita portugala vilaĝo apud cisterciana monaĥejo. Ĝi estis kreita de nobeloj el Ekstremaduro, cele al la imito de la ordeno de la Templanoj.
La ordeno estis anigita al Calatrava kaj obeis al la cisterciana regularo. La monaĥejo de San Benito de Alcántara estis la sidejo de la ordeno : ĝi dependis de la reĝlando Leono. En 1489, post la morto de la Majstro de Alcantara, Ferdinando la 2-a aranĝis sian elekton kiel nova Granda Majstro de la Ordeno, kaj li kunigis ĝin al la hispana krono.
La ordeno malaperis en 1835.
Kinderdijk
Kinderdijk (laŭvorte Infanodigo) estas vilaĝo en Nederlando, en la komunumoj Nieuw-Lekkerland kaj Alblasserdam. Ĝi situas 15 kilometrojn sudoriente de Roterdamo.
La vilaĝo troviĝas en poldero ĉe la kunfluejo de la riveroj Lek kaj Noord. Por dreni la polderon, oni konstruis sistemon da ventmuelejoj en 1740. Ĉi tiu grupo da malnovaj ventmuelejoj estas la plej grava kaj plej bone konservita grupo de Nederlando.
La 19 ventmuelejoj de Kinderdijk estas unu el la plej konataj turismaj vizitindaĵoj de Nederlando. Ili estas enskribitaj en la listo de Mondheredaĵoj de UNESKO en 1997.
Molinella
Molinella estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 14700 loĝantojn.
Křížová (Hošťálkovy)
Křížová estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hošťálkovy en distrikto Bruntál. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km nordokcidente de Hošťálkovy. Vivas ĉi tie.
Křížová situas en katastra teritorio Křížová ve Slezsku kun areo 4,86 km².
Loĝantaro
En Křížová estas registritaj 34 adresoj: 6 daŭraj objektoj kaj 28 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 3 domoj, el tio 1 daŭre loĝigita.
Petaling Jaya
Subang Jaya (mallongige SJ) estas metropolo kaj universitata urbo de Malajzio, en subŝtato Selangoro. La urbo estis antaŭurbo de Kuala-Lumpuro.
Geografio
Petaling Jaya situas en valo, en okcidenta parto de la lando apud Kuala-Lumpuro.
Historio
En Petaling Jaya oni komencis konstruadi loĝdomojn en 1952. Tiu kvartalo nomiĝas nun "Malnova Urbo". Municipo formiĝis en 1954, kiel ekstera parto de la ĉefurbo. En 1972 sendependa municipo formiĝis. En 2006 ĝi oficiale iĝis grandurbo.
Ekonomio
Petaling Jaya havas precipe loĝdomojn, sed estas ankaŭ grandvendejoj kaj iom da industrio.
Trafiko
Petaling Jaya aŭtovojan kontakton kun Kuala-Lumpuro. En la urbo (kaj ankaŭ al la proksimaj urboj) aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La ĉefurba internacia flughaveno estas proksime.
Klimato
Petaling Jaya havas tropikan klimaton. En ĉiuj monatoj pluvas inter 150–280 mm. La temperaturo estas averaĝe 30 °C.
Natria antrakinono-sulfonato
Natria 9,10-antrakinono-2-sulfonato, antrakinono-sulfonato de natrio aŭ C14H7NaO5S estas organika kombinaĵo, akvosolvebla antrakinona derivaĵo, uzata en alkala pulpigo en la soda procezo. Natria antrakinono-sulfonato estis malkovrita kiel efika pulpiga katalizilo antaŭ ol antrakinono, tamen, ĝi posedas pli altan koston.
Zoltán Egyed
EGYED Zoltán (edjed) estis hungara redaktoro, kritikisto, verkisto naskita en Koloĵvaro la 19-an de aprilo 1894 kaj mortinta en Budapeŝto la 8-an de junio 1947.
Biografio
Zoltán Egyed pristudis juron en Koloĵvaro kaj post la unua mondmilito li iĝis ĵurnalisto, kunlaboranto de Déli Hírlap, Esti Kurir, A Reggel. En la komenco de la 40-aj jaroj li redaktis la gazeton Film Színház Irodalom. En la fino de 1944 oni arestis lin la hungaraj faŝistoj kaj portis lin al Sopronkőhida. Li eliberiĝis malsane en 1945.
Eigen
Eigen estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Miranda do Douro
Miranda do Douro (en la miranda Miranda de l Douro; estas portugala urbo kaj ĉefurbo de la samnoma municipo, kiu troviĝas en la portugala regiono Trás-os-Montes kaj en la historia regiono Mirandlando. Ĝi troviĝas ene de la Internacia Natura Parko Doŭro.
Historio
En la antikveco ĝi apartenis al la monaĥejo de Astorga, el kiu ĝi ricevis fortan kulturan kaj lingvan influon ĝis la nuntempo. En Miranda apud la portugala ankaŭ estas parolata la miranda lingvo, kiu estas derivaĵo de la lingva teritorio de la asturleona lingvo kaj ĝi estas oficiala. Oftas la dulingvaj vilaĝoj proksimaj al Miranda: Sendim, Duas Igrejas aŭ Aldeia Nova.
Grana Padano
Grana Padano estas malrapide maturiĝanta, duongrasa malmola fromaĝo el Padio kaj kelkaj aliaj areoj de Norda Italio difinitaj per itala juro.
Historio
La fromaĝo ekestis ĉirkaŭ la jaro 1000, verŝajne en 1135 en la mezo de suda Lombardio, kiam cistercianaj monaĥoj devis konservi troan lakton en la monaĥejo Chiaravalle Milanese de Milano. En la 12-a jarcento fondiĝis pluraj fromaĝejoj, kiuj produktis malmolan fromaĝon de grajnosimila strukturo je nomo „grana“ (de la itala vorto granuloso 'grajnosimila'). Pro la populareco de la fromaĝo en Lombardio plimultiĝis la produktado, kaj pro la longa konservebleco de la produkto bone eblis vendi ĝin ankaŭ en pli foraj regionoj, tiel ke tra jarcentoj la negocado per la fromaĝo forte influis la regionan ekonomion.
La prepara metodo de la fromaĝo nur malmulte ŝanĝiĝis tra la jarcentoj kaj igis ĝin unu el la plej popularaj kaj plej ofte imitataj fromaĝoj en la mondo.
Produkta areo
La fromaĝo rajtas produktiĝi nur en la provincoj kaj metropolaj urboj Alessandria, Asti, Biella, Cuneo, Novara, Torino, Verbania, Vercelli, Bergamo, Brescia, Como, Kremono, Lecco, Lodi, Mantovo maldektre de la rivero Pado, Milano, Monza, Pavia, Sondrio, Varese, Trento, Padovo, Rovigo, Treviso, Venecio, Verono, Vicenza, Bolonjo dekstre de la rivero Reno, Ferrara, Forlì-Cesena, Piacenza, Raveno kaj Rimini. Krome, la lakto rajtas veni el la areo de la komunumoj Altrei, Laurein, Proveis, Unsere Liebe Frau im Walde-St. Felix kaj Truden de la aŭtonoma provinco Suda Tirolo.
Pagny-la-Ville
Pagny-la-Ville estas unu el la komunumoj de la kantono Seurre de departemento Kostodorio (Francio). La komunumo kovras la areon de 6,73 km². Ĝia loĝantaro laŭ la censo de la jaro 2010 estis 421 homoj.
Socia vivo
La ĉefaj ekonomiaj entreprenoj de la komunumo apartenas al la agrikultura kaj turisma sektoro. Estas ankaŭ grava industria haveno sur la kanalo, kiu ligas Seurre al Saint-Jean-de-Losne. Oni devis konstrui kanalon kun granda larĝo kaj granda profundo por ligi Rejno kaj Rodano. Sed oni rezignis en 1997. Grandaj barĝoj povas veni ĝis tie de sud Francio sed ne povas iri fore.
-483
En la jaro 483 antaŭ Kristo okazis, interalie:
São João do Pacuí
São João do Pacuí (prononco: saŭĵuaŭ dopakuii, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Montes Claros. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Coração de Jesus, Brasília de Minas kaj Campo Azul.
Bottenwil
Pri la komunumo
Bottenwil estas komunumo en la distrikto Zofingo de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 794 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
27263 Elainezhou
27263 Elainezhou estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Bottenwil
Geografio
Bottenwil situas en la valo de la rivero Uerke orienta alfluanto de Suro, oriente de la distriktĉefurbo Zofingo. La komunumo konsistas el la tri partoj Eigen, Vorstatt kaj Winkel, kiuj tamen intertempe kunkreskis al kohera setlejo.
27263 Elainezhou
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Elaine Zhou, finalistino en 2010 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la Lake Highland Preparatory School de Orlando (Florido, Usono).
Bottenwil
Geografio
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,10 km², de kiuj 2,15 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,45 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas en la arbaro Buechwald sur alteco de 665 m s.m. kaj la plej mallata punkto sur alteco de 470 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Uerke.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bottenwil limas en nordo al Uerkheim, en oriento al Staffelbach, en sudoriento al Wiliberg, en sudokcidento al Wikon en Kantono Lucerno, kaj en okcidento al Zofingo.
Trafiko
Bottenwil situas komplete flanke de la ĉefaj trafikvojoj. Al la publika trafikreto ĉe estas konektita per la loka buslinio n-ro 13 de Zofingo.
La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 4 km norde ĉe Kölliken kaj al la svisa aŭtovojo A2 4 km okcidente en Zofingo.
Historio
La unua dokumenta mencio de Bottenwil datiĝas el la jaro 1189 kiel Botanwile.
En mezepoko Bottenwil ĝis la jaro 1173 troviĝis sub la regado de la Grafoj de Lencburgo, poste ĝi apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto al la Habsburgoj. Kiam en la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, Bottenwil venis sub berna regado. Ĝis 1496 la malalta jurisdikcio pri Bottenwil apartenis al Zofingo, poste Bottenwil estis atribuita al la tribunala distrikto de Kölliken de la voktejo Lencburgo. Kiam okaze de la Helveta Revolucio Argovio estis kun helpo de francaj trupoj liberigita de la ĵurkomunumo servuteco, Bottenwil estis atribuita al la distrikto Zofingo de la nove fondita Kantono Argovio.
NGC 22
NGC 22 (aliaj indikoj — PGC 690, UGC 86, MCG 5-1-39, ZWG 499.55) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Grong
Grong estas komunumo de Norvegio. Ĝi apartenas al la departemento Trøndelag (ĝis 2017 al Nord-Trøndelag). La administra centro de la komunumo situas en la loĝloko Medjå. Parto de la komunuma teritorio estas la lagaro Bangsjøan.
Ŝogio
Ŝogio (japane: 将棋, Hepburn: shōgi), ankaŭ nomata japana ŝako, estas tabulludo por du ludantoj. Ĝi estas ludata sur kvadrata tabulo dividita en 81 kvadratajn ĉelojn (aranĝitajn en 9 vicojn kaj 9 kolumnojn). Kiel ankaŭ okcidenta ŝako kaj ĉina ŝako (xiàngqí), ŝogio estas unu el la ŝakaj variantoj, kiuj fontas el la hinda ludo ĉaturango.
Pecoj
La du ludantoj havas po 20 pecojn:
Ĉiu peco havas la saman koloron; tial (malkiel en okcidenta ŝako) oni ne povas diferencigi la pecojn per koloro. Anstataŭe, la pecoj estas kojnformaj, kaj la posedanto de iu peco determinitas per la pinto de la kojno: la pinto direktiĝas for de la ludanto posedanta ĝin, kaj al la kontraŭulo.
Reguloj
Per konvencio, la ludantoj nomitas nigro kaj blanko, kvankam la pecoj mem ne estas kolorigitaj.
Antaŭ la ludo, ambaŭ ludantoj metas siajn pecojn en la komencan aranĝon:
La ludantoj movas siajn pecojn el unu ĉelo al alia. La ludon komencas la nigro, kaj poste la du ludantoj alternas en la movoj. Neniu povas iam ajn rezigni pri sia movo.
Celo de la ludo
La celo de ludo por ĉiu ludanto estas preni la reĝon de sia kontraŭludanto.
Movado de la pecoj
Ĉiujn ŝogipecojn oni povas kategoriigi laŭ iliaj eblaj moviĝoj en tri tipojn: la paŝistojn, la longforajn pecojn, kaj la saltistojn:
Se sur la cela ĉelo de moviĝunta peco staras malamika peco, la lasta povas esti prenata, per forigi ĝin de la tabulo kaj anstataŭigi ĝin per la moviĝunta peco. Se sur tia ĉelo staras amika peco, la moviĝunta peco ne povas moviĝi tien.
Jen la detala listo de la eblaj movadoj de ĉiu peco:
Promocio
Malkiel okcidenta ŝako (kie nur la peonoj povas promociiĝi), en ŝogio preskaŭ ĉiuj pecoj – specife, ĉiuj krom la reĝo kaj la oroj – povas esti promociitaj. Tamen, ĉiu peco povas promociiĝi al nur unu alian pecon (denove malkiel okcidenta ŝako, kie peono povas libervole fariĝi damo, ĉevalo, turo, aŭ kuriero).
Promocio de peco ŝanĝas ĝian aron de eblaj moviĝoj. La promociitaj pecoj moviĝas jene:
Kutime, promocio de peco ne estas deviga; la ludanto povas mem decidi, ĉu li/ŝi/ri volas promocii movitan pecon, ĉu ne. La sola escepto el ĉi tiu regulo estas kiam peono, lanco aŭ ĉevalo moviĝintas al la lasta vico, aŭ kiam la ĉevalo moviĝintas al la dua-lasta vico: en tiaj okazoj, tiuj pecoj havus neniajn eblajn moviĝojn dum postaj movadoj, tiel oni devas promocii ilin.
Promocio estas konstanta, tamen: ludantoj ne rajtas "malpromocii" (aŭ degradigi) pecon jam promociitan.
Metoj
Kiam ludanto prenis pecon de la kontraŭulo, tiu peco ne estas tute eliminata el la ludo. Anstataŭe, la ludanto savas ĝin "en sia mano", por potenciale uzi ĝin estontece. Dum ajna sia movado, anstataŭ movi pecon sur la tabulo, la ludanto povas meti prenitan pecon sur ajna neokupita ĉelo; tia peco estas nun kontrolata per tiu ludanto.
Peco povas esti metata nur en sia nepromociita formo (eĉ kiam ĝi estis promociita dum la prenito, kaj eĉ kiam oni metas ĝin en la promocian regionon); ĝi povas promociiĝi dum posta movado.
Estas tri limigoj por meti prenitajn pecojn:
Ŝako kaj ŝakmato
Kiam la reĝo de unu ludanto estas atakata, oni diras, ke la alia ludanto ŝakigis sian rivalon. Se tia situacio okazos, la rivalo devas ludi tiel, por ke li repuŝu ĉi tiun minacon.
Se la reĝo de unu ludanto atakatas kaj ne povas eskapi la atakon, ĉi tiu okazo nomiĝas ŝakmato (aŭ simple mato). Ŝakmato fakte signifas la finon de la ludo, ĉar la atakata reĝo estos prenita en la sekva movado. La ludanto, kiu ŝakmatigis sian rivalon, gajnas la ludon.
Libroj pri Ŝogio en Esperanto
Ueda Tomohiko verkis du librojn pri ŝogio:
Subate
Subate estas urbo en Latvia historia regiono Selonio, en la sudoriento de Latvio. Ĝi situas en distrikto Augšdaugava sur la limo de Litovio, inter Granda kaj Malgranda lagoj Subates. La distancoj al la plej gravaj centroj estas 50 km de Daugavpils kaj 175 km de Rigo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Robert Hofstadter
Robert HOFSTADTER (5-a de februaro 1915 en Novjorko; 17-a de novembro 1990 en Stanford, Kalifornio) estis usona fizikisto, kiu ricevis Nobel-premion pri fiziko en 1961 kun Rudolf Ludwig Mössbauer pro malkovro de la ĝis tiam nekonata strukturo de la protonoj kaj neŭtronoj.
Subate
Historio
Ilūkste komencis disvolviĝi kiel setlejo, kiu apartenis al la Livonia Ordeno komence de la 16-a jarcento, kiel komerccentro ĉe la vojkruciĝoj. En la 1560-aj jaroj, la teritorio estis inkludita en la Duklando Kuronio kaj Zemgalio.
Robert Hofstadter
Hofstadter studis en la universitato Princeton, kie li akiris doktoran titolon en 1938. Li laboris ekde 1946 en tiu universitato kaj okupiĝis pri infraruĝaj radiadoj, fotokonduktiveco, kristala kaj scintilaj kalkuliloj. Li poste (1950-1985) instruis en la universitato Stanford. Li mezuris kaj analizis la atomkernan strukturon helpe de lineara elektrona akcelilo. Li skizis, ke kaj la protono kaj la neŭtrono havas centran, pozitiv-ŝargan kernon, kiun ĉirkaŭas duobla nubo, konsistanta el pi-mezonoj. En la protono, ambaŭ nuboj estas pozitivaj, en la neŭtrono la interna nubo estas negativa, la ekstera pozitiva, tiel la neŭtrono havas la ŝargon de 0.
Robert Hofstadter estas la patro de la fizikisto Douglas R. Hofstadter, kiu estas konata ĉefe pro la verko Gödel, Escher, Bach.
Subate
Historio
En 1685 la luteraj loĝantoj de la katolika vilaĝo konstruis novan vilaĝon sur la kontraŭa bordo de la lago. Ambaŭ partoj komencis esti nomitaj Malnova kaj Nova Subate. La administra divido restis ĝis 1894, kiam la vilaĝoj estis unuigitaj. En 1795 la urbo venis sub la kontrolon de Rusia Imperio kaj iĝis la centro de la distrikto.
Emil Nikolau
Rete legeblaj artikoloj
Artikolo pri la laborista movado en Rumanio (1913)
Tradukoj
Mensoga paco, traduko por ISR de artikolo de Kristiano Rakovski
Subate
Historio
En 1917, Subate akiris urborajtojn kune kun multaj aliaj iamaj urbetoj. En 1918-1920 la distrikto estis inkludita en la Respubliko de Latvio.
Geografio
La urbo situas en Supralanda malaltebenaĵo (Augšzemes augstiene).
Averaĝa temperaturo estas -6,5°C en januaro kaj +17,5°C en julio. Da precipitaĵo falas 650-700 mm jare.
Transporto
Tra la urbo pasas aŭtovojoj P70 (Subate-Svente, en Litovio 122 Subate-Obeliai-Panevėžys) kaj P73 (Vecumnieki-Subate).
Mini-a-thür
Priskribo
La daŭra ekspozicio liberaera montras maketaĵojn en skalo de 1 por 25 pri vidindaĵoj el la tuta Liberŝtato Turingio. Vintre la tuto videblas ene de muzeo.
La 19.000 m² granda parko inaŭguritis en 1999. Nuntempe ĝi havas pli ol 100 maketojn kaj kontinue pligrandiĝas. Ĝi estas unu el la plej allogaj lokoj de la distrikto kun ĉ. 75000 vizitantoj pojare.
Kabo (geografio)
Aliajn signifojn de kabo montras la apartigilo.
Kabo aŭ terkapo estas la pinto de ter-lango, kiu elstaras en la maron.
Kaboj estas signifaj por ŝiptrafiko, ĉar ili
Monta zebro
La Monta zebro (Equus zebra) estas minacata specio de la familio de Ekvedoj. Ĝi estas indiĝena de sudokcidenta Angolo, Namibio kaj Sudafriko. Hegemonia uzado en taksonomio agnoskas du subspeciojn nome: Tamen, oni sugestis, ke tiuj estu konsiderataj separataj specioj.
Samuel Hahnemann
Christian Frederick Samuel HAHNEMANN (naskiĝis la en Meißen, Saksio, Germanio; mortis la  en Parizo, Francio) estis germana kuracisto kaj la iniciatinto de homeopatio.
Junaĝo
Filo de Christian Gottfried Hahnemann, pentristo en porcelana fabriko, kaj lia dua edzino Johanna Christiana Spiess, Samuel, knabo de introspekta karaktero, ekde la infanaĝo interesiĝis pri lernado de la klasikaj lingvoj. Dekdujaraĝa li scipovis la grekan kaj la latinan lingvojn kaj jam instruis la rudimentojn de la greka al siaj gimnaziaj kolegoj laŭ indiko de sia instruisto.
En 1775, dudekjaraĝa Samuel Hahnemann forlasis la gimnazion post prezento de disertaĵo en la latina lingvo kun la titolo: La mirinda konstruaĵo de la homa mano. Tuj poste li vojaĝis al Leipzig por studi medicinon. Dume li perlaboris vivrimedojn instruante la francan kaj germanan lingvojn kaj farante tradukaĵojn el la angla. Tamen la lepsikaj instruistoj ne havis praktikan sperton pri medicino, nur instruante al la lernantoj libreskajn teoriojn, ĉar la tiama universitato havis nek hospitalon nek klinikon je dispono de siaj lernantoj. Hahnemann provis kompensi la mankon de praktiko tradukante kaj studante medicinajn librojn. Li havis kritikan vidpunkton pri la medicinkono de siaj instruistoj, kiu konsistis el nubaj erudiciaĵoj tradicie transdonitaj de mezepokaj skoloj, sen ia ajn kritiko kaj sen eksperimentaj fundamentoj. Tiel li diras en la tradukado de la verko de Cullen: Flebotomioj, kontraŭfebraj kuraciloj, duonvarmaj banoj, senbridaj priskriboj de aperitivoj, konsumivaj dietoj, sangpurigado, oftaj laksigoj kaj klisteroj, konsistiĝas la rondo en kiu la germana kuracisto ĉirkaŭiras senĉese. Tamen lia plej akra riproĉo al la kuracista metodo okazis en 1792 kiam tragike mortis Leopoldo la 2-a. Hahnemann publike skribis artikolon kritikante la konduton de la kuracistoj, kiuj asistis la imperiestron. Li bombaste riproĉis la aplikadon de flebotomioj, kiuj malvigligis kaj mortigis la malsanulon. Por li tia konduto estis absurdaĵo. Tiel li diris: Eltiri la viv-fluidon el homo, trifoje dum kvardek kvar horoj, kiam la malsanulo estis konsumita de mens-streĉo kaj longdaŭra lakso ... La scienco paliĝas pro tio!.
Pro manko de praktika medicino, Hahnemann vojaĝis al Vieno, kie li instruiĝis dum 9 monatoj ĉe la kuracisto de la princa familio, Doktoro Jozefo von Quarin, kiu administraciis grandan hospitalon kaj havis vastan klientaron. Pri tiu instruisto li diris poste: Al tiu eminenta praktikulo mi ŝuldas ĉion, kio estas en mi nomita kuracisto.
Oktobre 1777 Samuel von Brukenthal, nomumita reganto de Siebenbürgen de la imperiestrino Maria Theresia, proponis al li postenon de bibliotekisto kaj persona kuracisto. Hahnemann sekvis lin al Hermannstadt kaj vivis tie dum du jaroj. Ŝajne li vidis tie multajn homojn suferantajn pro marĉa febro (malario) kaj ekzistas ankaŭ indicoj, ke li mem suferis pro ĝi. Dum sia restado en Hermannstadt, li estis akceptita en la framasona loĝio Zu den drei Seeblättern (ĉe la tri marfolioj).
Fine la 10-an de aŭgusto 1779 Hahnemann finis sian medicinan studon ĉe la universitato en Erlangen, prezentis sian doktorecan disertaĵon kaj ricevis la titolon de doktoro pri medicino.