cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
804 Hispanio
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la kataluna astronomo Josep Comas i Solá elde Barcelono. kar ricevis la nomon de Hispanio, lando de la malkovro.
7891 Fuchie
7891 Fuchie estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Masanori Hirasawa kaj Shohei Suzuki elde la observatorio de la monto Njukasa, proksime de Fuĵimi (gubernio Nagano, Japanio).
Nomo
Ĝia nomo aludas al la tokia Ĉefurba Altlernejo Fuchie por Adoltoj, kie Masanori Hirasawa instruas pri astronomio kaj geologio. "Fuchie" signifas "bordo de granda rivero". Ĉi-tiu loko estis nomita Fuchie de preskaŭ mil jaroj.
Magda Simon
SIMON Magda [ŝimon] estis rumanuja hungara ĵurnalistino kaj verkistino naskiĝinta la en Satmaro kaj mortinta la  en Kluĵo.
Biografio
Magda Simon abiturientiĝis en sia naskiĝurbo en 1934. Ŝiaj unuaj poemoj aperis en Brassói Lapok. Ŝi estis la raportistino de Nagyváradi Napló. Oni deportis ŝin el geto de Nagyvárad en 1944 Aŭŝvicon, de tie ŝi revenis grave malsana hejmen. Ekde 1946 ŝi estis kunlaborantino de Új Élet kaj Fáklya. Ŝi vivis pli poste en Târgu Mureş kaj Kluĵo.
Kaĉkanar
Kaĉkanar (Качканар) estas urbo en Sverdlovska provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1958.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1968.
La interurba telefona kodo estas 34341, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 2 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur orienta deklivo северной части Meza Uralo, inter riveroj Isi (Исы) kaj Vii (Выи) (baseno de rivero Obj).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 1959 la urbo havis 4 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 44,7 mil loĝantojn.
Diino de demokratio
La diino de demokratio (ĉine: 民主女神, mínzhǔ nǚshén), ankaŭ konata kiel diino de libereco (自由女神, zìyóu nǚshén), estis 10 metrojn alta statuo, kiu stariĝis ĉe la protestoj sur la placo Tian An Men en Pekino (Ĉinujo) en 1989.
La statuo estis konstruita en nur kvar tagoj el paperaĵo kaj plasta ŝaŭmaĵo sur metala kerno. La konstruantoj decidis fari la statuon kiel eble plej granda por ke la registaro ne povu facile detrui aŭ malaperigi ĝin.
Jordi Solé i Camardons
Jordi SOLÉ i CAMARDONS (Oliana, 1959) estas kataluna sociolingvisto kaj verkisto.
Disĉiplo de Lluís Vicent Aracil, li ĉefe okupiĝas pri diskonigo de sociolingvistiko kaj la analizo de la sociolingvistika diskurso (sociolingvistiko de dirado). Liaj esplorverkoj centriĝas en tio, kion li nomas "ekolingviko" (ecoidiomàtica), kiun li dividas en kvar partojn:
Diino de demokratio
Konstruado
Malgraŭ similecoj al la statuo de Libereco Tsao Tsing-yuan, unu el la konstruantoj de la diino de demokratio, konstatis, ke la studantoj vole decidiĝis kontraŭ kopio de la statuo de libereco, ĉar tiu estintus tro ne-originala kaj tro evidente pro-usona. Anstataŭe li subtenas la influon de la verkoj de la rusa skulptistino Vera Muĥina. Ŝia plej fama verko, Laboristo kaj Kolĥozanino, gravis ĉefe por la kapo kaj la vizaĝtrajtoj de la statuo.
Jordi Solé i Camardons
2. Ekologio de la interpersonaj lingvouzoj kaj sintenoj, prenanta en konsideron la lingvokutimoj de la parolantoj
Cefalometrio
Cefalometrio estas la studo kaj mezurado de kapo, kutime de homa kapo, speciale pere de medicina bildaro kiel radiografio. Kraniometrio, nome mezurado de la kranio, estas plej grava subfako de cefalometrio. Cefalometrio havas ankaŭ historion de frenologio, kiu estas la studo de personeco kaj karaktero same kiel de fiziognomio, kiu estas la studo de vizaĝaj trajtoj. Cefalometrio aplikita en kunteksto de kompara anatomio informas biologian antropologion. En klinikaj kuntekstoj kiel dentokuracado kaj buŝa kaj makzelvizaĝa ĥirurgio, cefalometria analizo helpas en traktado kaj esplorado; cefalometriaj indikoj gvidas ĥirurgojn por planado kaj operaciado.
Jordi Solé i Camardons
3. Ekologio de la sociaj funkcioj de la lingvo (lingvopolitiko)
4. Ekologio de la internaciaj interlingvaj kontaktoj
En sia magistriĝa tezo li studis la antaŭsociolingvistikan verkaron de la kataluna pedagogo kaj esperantisto Delfí Dalmau. De tiam li interesiĝas pri la esperantismo kaj adoptis kritikan sintenon pri la angla kiel monda internacia lingvo.
Aktivulo por la kataluna lingvo kaj la sendependiĝo de Katalunio, li kreis la t.n. Grupojn de Defendo de la Lingvo (Grups de Defensa de la Llengua), iniciatis la revuon Viure en Català (Vivi en la kataluna) kaj aktivis en sendependismaj organizoj kiel Esquerra Nacional, PSAN kaj ERC. En 1984 li estis arestita dum polic-enketo pri la armea sendependisma grupo Terra Lliure, sed post du-semajna mallibereco estis senakuze liberigita.
Solé i Carmardons ankaŭ interesiĝis pri la lingvouzoj en la scienc-fikcia kaj fantasta literaturo kaj memverkis du tiajn romanojn, kie lingvaj aferoj centre rolas.
Beletro
· 1995 – Els silencis d’Eslet. Pagès editors
· 2003 – La síndrome dels estranys sons. Edicions 3i4
Eseoj
· 1988 – Sociolingüística per a joves. Biblària
· 1991 – ''Text i context. Lectures des de la sociolingüística''
· 1991 – Sobirania sociolingüística catalana. La llar del llibre
. 1992 - Iniciació a la sociolingüística. Barcanova
· 1995 – Les paraules del futur. Ed. 3i4
· 1996 – Història social i política de la llengua catalana. Edicions 3i4
· 1998 – Poliglotisme i raó. Pagès editors
· 2001 – Diccionari de sociolingüística. Enciclopèdia Catalana
· 2001 – El poliedre sociolingüístic.Una iniciació a la sociolingüística del conflicte. Edicions 3i4
· 2004 – Les set tribus de la nació catalana. Edicions Documenta Balear
· 2007 – ''La llengua que ens va parir. Set pensadors a la recerca del català''. Editorial Dux
Vidu ankaŭ
Socilingvistiko
Ekolingvistiko
Octeville-sur-Mer
Octeville-sur-Mer estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Octevillais.
Citokromo
Citokromo estas, laŭ PIV 2005, mitokondria proteino kiu enhavas feron, transportas elektronojn kaj rolas en la ĉela spirado.
Étriché - Châteauneuf (stacidomo)
Étriché - Châteauneuf estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Étriché, apud Châteauneuf-sur-Sarthe, en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Luarlandoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Le Mans - Angers-Maître-École (450000).
Desio
Desio estas komunumo de Italio. Ĝi estas parto de la laŭ decido de 2004 kreita kaj en 2009 plene ekfunkciinta provinco Monza kaj Brianza en la regiono Lombardio - antaŭe ĝi apartenis al la provinco Milano. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Lissone, Seregno, Nova Milanese, Muggiò, Bovisio-Masciago kaj Seveso.
Pietroasa (Timiș)
Pietroasa (hungare: Kőfalu) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Lugoj. En 1910 ĝi havis 577 loĝantojn (rumanoj), en 1992 357 (rumanoj). Ĝia unua mencio estas el 1514. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Krassó-Szörény vármegye). Administre apartenas al ĝi Crivina de Sus, Fărășești kaj Poieni.
Pietroasa estas la plej orienta komunumo en distrikto Timiș.
Flughaveno Liono Saint-Exupéry
Flughaveno Liono Saint-Exupéry (Aéroport de Lyon-Saint-Exupéry), antaŭe nomita Lyon Satolas, estas la internacia flughaveno de Liono, la tria plej granda urbo el Francio kaj grava transporta instalaĵo por la tuta regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi situas en Colombier-Saugnieu, 20 kilometrojn oriente-sudoriente de la urbocentro de Liono.
Metafizika senfineco
La metafizika senfineco (el la latina: finitus, nome limigita, kaj kutime kun negativa prefikso in-, foje markita per la moderna matematika simbolo \infty, foje dirita lemniskato) en filozofio, estas la kvalito de tio kio ne havas limojn aŭ ne povas havi finiĝon ĉar ĝuste senlima, senfina. Laŭ la kristana koncepto aranĝita en la akirita el la greka penso trovas sian koincidon kun Dio mem kia senfina Estulo.
Naskiĝo de la simbolo
La matematika simbolo de matematika senfineco estis unuafoje utiligata, en moderna eposko, de John Wallis en 1655. Eble li ĝin elektis kiel transformon kun ligado de la litero M, kiu en la sistemo de la romiaj ciferoj indikis grandegan nombron kaj samvaloris al 1000: M → m → \infty. Altenative “Wallis povis esti pensinta ke la duobla okuleto de tiu simbolo rekte resendus al la senfino, ĉar tia duobla okuleto povas esti trakirita senfine”.
Antaŭsokrataj grekaj pensuloj
La koncepto pri senfineco maturigis sian rolon kaj sian sencoriĉecon tre malrapide laŭ la iro de la Historio de la okcidenta filozofio. La senfineco ne havis ekde la komenco specifan objekton debatindan, sed post la obskura aludo de Anaksimandro, la termino gramatike glitis el la rolo de subjekto al tiu de predikato, fariĝante (negativa) kvalito kapabla determini tion kio pri la esto oni povas diri (kaj pensi).
Tia negativa signifo dekomence apartenis al la pitagora skolo laŭ kiu nur kio estas finita estas perfekta ĉar kompleta, en la senco ke ĝi bezonas nenion por sia natureco; malsammaniere por la senfineco, kiu ''pro manko de fino neniam estos determinita. Tio eksplikas kial, laŭ ili, la neparaj nombroj estis konsiderataj perfektaj ĉar geometrie reprezentataj kiel fermitaj figuroj, kompletaj: ne tiel la paraj nombroj juĝataj malperfektaj ĉar geometrie ĉiam malfermitaj, ne finitaj.
Tiu estas la valoro kiun al la adjektivo estas atribuata de Parmenido el Elajo (Pri Naturo 515 a. K.). Kun Zenono el Elajo tiu nocio pliriĉiĝas per tiu dimensio [logiko|logika]]-lingvistika kiu estas unu el la aspektoj plej karakterizaj de la greka penso. Caxr la disĉiplo de Parmenido estas konsiderata, pro liaj Paradoksoj, la unua elpensinto de la dialektika metodo. Malsama, male, la pozicio de Meliso el Samoso (Pri naturo – duone de la 5- a jarcento a.K., kiu remetas la debatan pezocentron ĉirkaŭ la ebleco ke la Senfineco reprezentu pozitivan kvaliton de la Esto: ĝia  ĝia konstitua determino, apud tiu de la eterneco. El tiu spuro de Meliso startis debato pri tria vojo, flanke de tiu metafizika kaj logika-lingvistika: la naturista. Ĝiaj reprezentantoj estis Anaksagoro (Pri Naturo, post 46o a. K., kaj Demokrito (Atestaĵoj kaj fragmentoj, ĉirkaŭ 400 a.K.). Kun la interpreto de la du pensuloj, la koncepto pri senfineco plentitole eniris la medion de la fizika realo, en la unua kiel relativa kvalito de la esto, en la dua kiel superado de la arkaika paradigmo de Kosmo kiel finita kaj ĉirkaŭlimigita loko. Ambaŭ ne havis tujan sekvon, sed estis destinitaj, precipe tiu de Demokrito, reelmergiĝi en la moderna penso.
Klasika epoko
Malgraŭ ilia graveco, ili ne lasis en la filozofia historiografio apartan signon pri senfineco, nome ekzemple Platono ((Filebo, 360 a.K.) kaj Aristotelo (Fiziko, 4-a jarento a.K.) ne aparte ellaboris la koncepton pri senfineco; ili aperas, en tiuj kiel en aliaj problemoj, konservistoj kaj adherantoj al la kultura tradicio de ilia civilizo.
Novplatonismo kaj helenisma epoko
Pere de Plotino ] (Eneadoj, 253 p.K.), male, la greka penso malfermiĝas al la influoj devenantaj el kulturaj zonoj ĝis tiam nekutimaj: la hindia kaj mezorienta kulturoj kaj al la juda tradicio konstituas por la egipta filozofo stimulon ne propre al la ĉiukosta defendo de la klasika, platona kaj aristotela, modelo, sed al la provo raciigi la plej influajn aspektojn de tiuj kulturoj ene de la lingvistaj skemoj de la du majstroj. Unu el tiuj efikoj de tiu operaco estas la inkludo de la koncepto pri senfineco en la skemoj de la porreligia metafiziko tiam furoranta en la siria kaj aleksandria komunumoj: fariĝinte propraĵo de la dia principo, la koncepto de senfineco ŝanĝiĝas per filozofiaj-transscendaj nuancoj kiuj plilarĝigos la sinsekvan debaton al rezultoj tute diverĝaj el tiuj de la unua perspektivo. Tio konstateblas ekde la 12-a jarcento en la anonima Liber XXIV philosophorum kun la fama difino pri Dio kiel senfina sfero en ĝi entenata. Per semantika akiro ellaborita de la malfrua helenisma novplotinisma tradicio, la problemo fariĝas pli tiu de la ''akordigo de la ideo pri senfineco kun la limoj de finita universo kiu estis tiu klasika ptolomea ol tiu de la superado de la obĵetoj kontraŭ la uzo de instrumentoj de la homa racio por pliprecizigi kaj difini erojn de la kredo.
Mezepoko
La vojturno de la filozofia moderneco aperas, pere de la penso de Nikolao el Kuzo (De docta ignorantia, 1440), kiel serĉo pri akordigo inter finita kaj senfina, inter Dio kaj homo: La teorio de la coincidentia oppositorum konsistas, fakte, en la transformiĝo de la senfino al absoluta dimensio kiu funkcis kiel fono al nedifinita eblo de la homo kreskigi sian sciaron. La homo neniam atingos la kompremon pri la absoluto, sed tia digneco (kaj en tiu valoro riflektas la tuta renesanca kulturo) konsistas ĝuste en la potence senfina progresiĝo de la spirito.
Sur la sama spuro marŝas Giordano Bruno; sed la novaĵo de la itala filozofo konsistis en la natralisma-panteisma radikaligo de la metafizikaj kaj matematikaj enhavoj de la koncepto de senfineco.
Modernepoke multe parolas pri senfineco precipe [[idealimoj.
Tri tipoj de senfineco
Estas teorigataj tri tipoj de senfineco, do: tiu fizika, tiu metafizika (filozofia-teologia) kaj tiu matematika Pri ĉiu el ili estas pridemandite: ĉu ili vere ekzistas? Pri ĉiu el ili troviĝas scienculoj kiuj pozitive opinias kaj aliaj kiuj negative.
Laŭ la metafizikistoj, senfineco ne havas partojn ĉar ĝi ne estas dividebla: do nur tiu metafizika posedas tiun karakterizon. Ekzemple, eterneco ne estas sumo de temperoj. Oni vidu en Bibliaj atributoj de Dio
Senfina Estulo en la abrahamaj religioj
Laŭ la abrahamaj religioj kaj relativaj filozofioj, la senfineco estas atributo de Dio: ĉio en Dio estas senfina sed ne senforma kaj senpersonaj karakterizoj. La senfineco estas la atriburo kiu igas la dian esencon mistera en ĉe la homa racio. En la Biblio tiu atributo estas esprimita (vidu en Psalmoj) ekvivalente ne vortnocie.
Laŭ skolastikuloj la senfineco de Dio ne povas esti priskribita. Laŭ sankta Tomaso de Akvino ĉio kio ekzistas estas farita de Dio kaj ne povas esti senlima.
Aliaj projektoj
KOMUNA: itallingve pri senfineco
Eksteraj ligiloj
[[Kategorio:Ĝenerala matematiko]
Verdukotiledonaj
Verdukotiledonaj plantoj (Eudicotyledoneae) estas grava klado en la filogenetika klasigo APG III pri florplantoj. La klasika aro de dukotiledonaj plantoj ne estas klado ĉar ĝi estas parafiletika. Tiu aro estas ankaŭ nomata Triĝermkava (latine Tricolpatae) ĉar ties poleneroj havas tri ĝermkavojn (colpus). Kladeco de tiu ĉi aro estas bazita sur tiu karaktero. Male, la unukotiledonaj kaj la bazaj dukotiledonaj havas nur unu ĝermkavon. La aro enhavas plejparton el la tradiciaj dukotiledonaj plantoj:
Honkongo
Honkongo aŭ Hongkongo (香港; kantona jutpinga: Hoeng gong; hanju-pinjine: Xiānggǎng; Hong Kong) estas aŭtonoma teritorio, kaj kun Makao unu el la du specialaj administraj regionoj (speco de provinc-nivela divido) de la Ĉina Popola Respubliko. Kiel Makao, ĝi situas ĉe la suda marbordo de Ĉinio ĉe la Perlorivera delto kaj limas al Kantonio kaj la Sudĉina Maro. Honkongo estas konata pro sia urba konturpejzaĝo kaj profunda natura haveno. Ĝi havas terareon de 1104 km2 kaj kunhavas sian nordan limon kun Gŭangdonga Provinco de Kontinenta Ĉinio. Kun ĉirkaŭ 7.2 milionoj da loĝantoj de variaj ŝtatanecoj, Honkongo estas unu el la plej dense loĝataj metropoloj. La identeco de Honkonganoj povas esti de ajna nacieco, Ĉinoj, Britoj, aŭ aliaj. Persono kiu ne estas de ĉina nacieco kaj estas enirinta en Honkongon kun valida veturdokumento, kaj ordinare estas loĝinta en Honkongo dum kontinua periodo de ne malpli ol 7 jaroj kaj prenis Honkongon kiel sian lokon de permanenta loĝado estas laŭleĝe agnoskita kiel Honkongano.
Etimologio
La ĉina 香港 (Hoeng gong) signifas laŭvorte "bonodora haveno". La nomo de la teritorio, dekomence latinigita kiel "He-Ong-Kong" en 1780, origine referencis al malgranda insuleto inter la insulo Aberdeen aŭ Ap Lei Chau kaj la suda marbordo de Honkonga Insulo. La zono Aberdeen estis frua punkto de kontakto inter britaj maristoj kaj lokaj fiŝkaptistoj. Kvankam la fonto de la latinigita nomo estas nekonata, ĝenerale oni kredas, ke temas pri frua fonetika adapto de la kantona prononco hēung góng. La nomo estus rekte tradukebla al "bonodora haveno" aŭ "incensodora haveno". "Bonodora" povus referenci al la nesala gusto de la nesala akvo de la haveno pro la efluo el la Perlorivero aŭ al la odoro el laincensfabrikoj borde de la marbordo de norda Kaŭluno. La incenso estis stokita apud la Aberdeen Haveno por eksporto antaŭ la disvovligo de la Viktoria Haveno. Sir John Davis (nome la dua kolonia guberniestro) proponis alternativan originon; Davis diris, ke la nomo derivis el "Hoong-keang" ("ruĝa torento"), reference al la koloro de la grundo sur kiu fluis akvofalo en la insulo.
La simpligita nomo Hong Kong estis ofte uzita ĉirkaŭ 1810. La nomo estis ofte verkita kiel la unusola vorto Hongkong ĝis 1926, kiam la registaro oficiale adoptis la duvortan nomon. Kelkaj entreprenoj fonditaj dum la frua kolonia epoko ankoraŭ tenas tiun nomon, kiel Hongkong Land, Hongkong Electric Company, Hongkong and Shanghai Hotels kaj Hongkong and Shanghai Banking Corporation (HSBC).
Geografio
Honkongo konsistas el la malgranda duoninsulo Kaŭluno kaj 236 insuloj en la Sudĉina Maro; inter tiuj estas la Honkonga Insulo. Ĉi tiu insulo donis la precipan nomon al la teritorio kaj estas ĝia politika kaj ekonomia centro. Ĉar Ĉinio koncedis al Honkongo, laŭ la devizo "unu lando, du sistemoj", grandpartan administran kaj ekonomian liberon, Honkongo posedas, ekzemple, proprajn valuton kaj interretan domajnon.
Honkongo estas sur la suda marbordo de Ĉinio, 60 km oriente de Makao, sur la orienta flanko de la elfluejo de la estuaro de la Perlorivero. Ĝi estas ĉirkaŭita de la Sudĉina Maro ĉiuflanke escepte norde, kie najbaras la urbo Ŝenĵeno de Kantono laŭlonge de la rivero Ŝam Ĉun. La teritoria areo de 2755 km² konsistas el la Honkonga Insulo, la Kaŭluna Duoninsulo, la Novaj Teritorioj, la insulo Lantau kaj ĉirkaŭ 200 aliaj insuloj. El la totala areo, 1073 km² estas tero kaj 35 km² estas akvo. La plej alta pinto de la teritorio estas Tai Mo Ŝan, 957 m super marnivelo. Urba disvolvigo estas koncentrata en la Kaŭluna Duoninsulo, en la Honkonga Insulo kaj en la novaj urboj de Honkongo tra la Novaj Teritorioj. Multo el tio ĉio estas konstruita sur teroj akiritaj el maro; 70 km² (ses procento de la totala tero aŭ ĉirkaŭ 25 procento de la disvolvigita spaco en la teritorio) estas teroj akiritaj el maro.
Nedisvolvigita (neurbigita) tereno estas monteta al montara, kun tre malmulta ebena tereno, kaj konsistas ĉefe el herbejoj, arbaroj, arbustaroj aŭ farmoj. Ĉirkaŭ 40 procento de la vetara terareo estas kamparaj parkoj kaj naturrezervejoj. La teritorio havas tre diversan ekosistemon; estas ĉirkaŭ 3000 specioj de vaskulaj plantoj en la regiono (300 el kiuj estas indiĝenaj de Honkongo), kaj miloj da insektoj, birdoj kaj marbestoj.
Klimato
Honkongo troviĝas en tropika klimato kun influo de musono. En vintro la temperaturo falas ĝis 15 °C (foje eĉ 10 °C). La someroj estas varmaj, humidaj kaj malstabilaj. Fulmotondroj kaj mallongaj pluvo-periodoj estas oftaj. Aŭgusto portas la plej altan pluvo-kvanton. Tiam oni mezuras 30 °C.
Historio
Arkeologiaj esploroj suĝestas homan instaladon ĉe Hongkongo inter 50.000 kaj 30.000 a.K. Militaj kaj fiŝkaptaj iloj el bronzepoko estis retrovitaj en la Hongkongaj insuloj Lantao kaj Lamma. La dinastio Qin konkeris kaj enĉinigis unuafoje la landon en 214 a.K. Post la disfalo de la Qin-aŭtoritatoj, ĝi estis submetita de la pra-nord-Vjetnama reĝlando Nanjueo, sed reiris al Ĉinio pro la konkeroj de Han en 111 a.K.
La unua eŭropa alveninto estis la portugala Jorge Alvares en 1513. Portugaloj kreis faktorion sed estis forpelitaj post militaj interbataloj dum la 1520-aj jaroj. Honkonga Insulo estis cedita unue al Britio en la Traktato de Nankino, kiu finis la opian militon en 1842. Ĉe la fino de la dua opia milito la duoninsulo de Kaŭluno ankaŭ estis cedita en konstanteco al Britio. En 1898, kongreso kunvenis en Pekino kaj interkonsentis luigi la ceteran aktualan Honkongon al Britio por 99 jaroj (sekve la transdono de la kolonio en 1997). La Honkonga universitato estis fondita en 1911, kaj estis la unua institucio de supera edukado. Flughaveno Kai Tak ekfunkciis en 1924, kaj la kolonio evitis daŭran ekonomian malkreskon post la striko de Kantono-Hongkong de 1925-26. En la komenco de la Dua japana-ĉina milito en 1937, guberniestro Geoffry Northcote deklaris Hongkongon neŭtrala zono por gardi sian statuson kiel libera haveno. La kolonia registaro prepariĝis por ebla atako, evakuante ĉiujn britajn virinojn kaj infanojn en 1940. La imperia Japana armeo atakis Hongkongon la 8an de decembro 1941, la saman matenon kiel ĝia atako sur Pearl Harbor; Hongkongo estis okupaciita de Japanio dum preskaŭ kvar jaroj antaŭ ol Britio restarigis kontrolon la 30an de aŭgusto 1945.
Ĝia loĝantaro repliiĝis rapide post la milito, ĉar lertaj ĉinaj migrantoj fuĝis de la Ĉina enlanda milito, kaj pli da rifuĝintoj transiris la limon kiam la Komunista Partio ekregis kontinentan Ĉinion en 1949. Honkongo fariĝis la unua el la ekonomioj de la kvar aziaj tigroj, kiu industriiĝis dum la 1950-aj jaroj. Kun rapide kreskanta loĝantaro, la kolonia registaro komencis reformojn por plibonigi infrastrukturojn kaj publikajn servojn. La programo pri publika loĝejo, la sendependa komisiono kontraŭ korupto (angle ICAC), kaj la Mass Transit Railway fervoja reto estis ĉiuj starigitaj dum la postmilitaj jardekoj por provizi pli sekuran loĝadon, honestecon en la civila servo kaj pli fidindan transportadon. Kvankam la konkurebleco de la teritorio por fabrikado iom post iom malpliiĝis pro kreskantaj laboraj kaj posedaĵaj kostoj, ĝi transiris al serv-bazita ekonomio. Jam de la fruaj 1990-aj jaroj, Honkongo establis sin kiel tutmonda financa centro kaj kargada centrejo. La kolonio alfrontis necertan estontecon kiam finiĝis la lukontrakto de Novaj Teritorioj, kaj guberniestro Murray MacLehose elvokis la statuso de Hongkongo kun Deng Xiaoping en 1979. Diplomatiaj intertraktadoj kun Ĉinio rezultigis la Ĉina-Britan Komunan Deklaron de 1984, en kiu Britio konsentis retransdoni la kolonion en 1997 kaj Ĉinio garantios la ekonomian kaj politikan sistemojn de Hongkongo dum 50 jaroj post la transdono. La tuja retransdono ekigis ondon de amasa elmigrado, ĉar loĝantoj timis malboniĝon de civilajn rajtojn, ŝtatregadon kaj vivokvaliton. Pli ol duonmiliono da homoj forlasis la teritorion dum la kulmina punkto de migra periodo, de 1987 ĝis 1996. Honkongo estis retransdonita al Ĉinio la 1-an de julio 1997, post 156 jaroj da brita regado.
Ankaŭ post la retransdono de Britio al Ĉinio, Honkongo restis grava financa centro. Ĝia interrilato kun Kontinenta Ĉinio estas bona, kvankam necertecoj restas pri la estonteca financa rolo de la teritorio en la nova financa dinamikeco de kapitalismiĝanta Ĉinio. En 2003, Honkongo severe suferis la efikojn de epidemio de neantaŭvidita spira malsano, Severa Akuta Spira Sindromo (Sasoso).
La politikaj debatoj post la retransdono de suvereneco centriĝis ĉirkaŭ la demokratia disvolviĝo de la regiono kaj la konformiĝo de la centra registaro al la principo "unu lando, du sistemoj". Post la retransdono, kaj inversigo de la demokratiaj reformoj fare de la Leĝdona Konsilio dum la lasta kolonia epoko, la regiona registaro malsukcese provis leĝigi nacian sekurecan leĝaron laŭ Artikolo 23 de la Baza Leĝo. La decido de la centra registaro efektivigi antaŭekzamenojn de kandidatoj antaŭ ol permesi ĝeneralajn elektojn ekigis serion da protestoj en 2014, kiuj famiĝis kiel la revolucio de ombreloj (angle Umbrella Revolution). Malsimilecoj en la voĉdona registro kaj malkvalifiko de elektitaj leĝdonantoj post la elektado de la leĝdona konsilantaro en 2016 kaj apliko de nacia juro en la stacidomo de Okcidenta Kowloon kaŭzis pliajn zorgojn pri la aŭtonomeco de la regiono. En junio de 2019, grandaj protestoj denove okazis en respondo al proponita ekstradicia leĝpropono permesanta ekstradicion de fuĝintoj al kontinenta Ĉinio. La protestoj daŭriĝis en decembro, finfine iĝante la plej larĝskala politika protesta movado en Honkonga historio. Organizantoj asertis, ke ili altiris pli ol unu milionon da Honkongaj loĝantoj.
Post la protestoj de 2019-2020, Honkongo ankaŭ estis trafita de COVID-19, kio evidente malbonigis la situacion de ekonomia, socia kaj politika vidpunktoj.
En majo 2020, la tutĉina registaro anoncis esti voĉdonigonta la ĉinan parlamenton (sed ne la honkongan) pri leĝo pri sekureco, tio kio reinstigis por-demokratiajn manifestaciojn, kiuj estis paŭzantaj pro la kronvirusa pandemio. La manifestaciantoj timis, ke ĉi-tiu leĝo senpere gvidu al la fino de la aŭtonomeco de Honkongo sen atendi 2047. Lau Le Monde, la nova leĝo abrupte finas la demokratian escepton kaj limigas, ec nuligas la civilajn kaj politikajn rajtojn de iu ajn civitano malaprobanta la ĉinan sistemon aŭ la Pekinan registaron.
Ekonomio
Honkongo havas prosperan ekonomion, unu el la plej liberaj en la mondo, plejparte bazita sur internacia komerco, kaj ĝia valuto, la Honkonga dolaro, estas la naŭa plej komercata valuto en la mondo.
Honkongo ankaŭ havas unu el la plej gravaj internaciaj centroj de financoj, la dekan lokon en la mondo laŭ sia komerco kaj estas la 11-a plej granda bankcentro en la mondo. La borso kaj bankoj de Honkongo rangas alte, kaj multe okupiĝas pri la reeksportado aŭ distribuado de ĉin-faritaj varoj tutmonde.
Ĉar Honkongo estas malgranda insulo ĝi preskaŭ ne havas naturajn rimedojn, tial ĉiuj manĝaĵoj kaj krudaĵoj devas esti importitaj al ĝi. Sekve, importo kaj eksporto, inkluzive de reeksporto, superas la totalan MEP de Honkongo.
La ĉefa ekonomia agado en Honkongo baziĝas sur branĉa komerco, ĉiam pli kaj pli kun Ĉinio, kie la proporcio de la partoprenantoj en la servaj industrioj iom post iom pliiĝas kaj hodiaŭ estas proksima al 90 procentoj de la totala MEP, dum la parto de la industria produkta sektoro iom post iom malkreskas kaj transpasas grandparte Al Ĉinio mem, Honkongo elstaras precipe pro la vasta amplekso de banka agado tie koncentrita, ĉar multaj el la internaciaj kompanioj havas sian azian sidejon en la administranto.
Kiel kapitalisman miksa servekonomio, karakterizita de malalta impostado, minimuma registara merkatinterveno, kaj establita internacia financa merkato ĝi estas la 35-a plej granda ekonomio, kun MEP de proksimume 373 mil milionoj da usonaj dolaroj po kapo. Kvankam la ekonomio de Honkongo estis rangigita pinte de la indico pri ekonomia libero de la Heritage Foundation ekde 1995, la teritorio havas relative altan nivelon de ekonomia malegaleco. La borso de Honkongo estas la sepa plej granda en la mondo, kun merkata kapitaligo de 30.4 mil bilionoj da honkongaj dolaroj (3.87 mil bilionoj da usonaj dolaroj) en 2018.
Kutimoj
Honkongo estas karakterizata kiel hibrido de Oriento kaj Okcidento. Tradiciaj ĉinaj valoroj emfazantaj familion kaj respektedukadon kombinas kun okcidentaj idealoj, inkluzive de ekonomia libereco kaj regado de la juro. Kvankam la granda plimulto de la loĝantaro estas etne ĉina, Honkongo disvolvis apartan identecon. La teritorio diverĝis de la kontinento pro sia longa periodo de kolonia administrado kaj malsama ritmo de ekonomia, socia kaj kultura disvolviĝo. La ĉeftendenca kulturo derivas de enmigrintoj devenantaj de diversaj partoj de Ĉinio. Ĉi tio estis influita de brit-stila edukado, aparta politika sistemo kaj la rapida evoluo de la teritorio dum la fino de la 20-a jarcento. La plej multaj migrantoj de tiu epoko fuĝis malriĉecon kaj militon, reflektita en la reganta sinteno rilate riĉecon; Honkonganoj emas ligi mem-bildon kaj decidiĝon al materiaj avantaĝoj. La sento de loka identeco de loĝantoj signife pliiĝis post retransdono (de Britio al Ĉinio en 1997): 53% el la loĝantaro identiĝas kiel "hongkonganoj", dum 11% priskribas sin kiel "ĉinojn". La restanta loĝantaro rilatas al miksitaj identecoj, 23% kiel "hongkongano en Ĉinio" kaj 12 procentoj kiel "ĉinoj en Honkongo".
Tradiciaj ĉinaj familiaj valoroj, inkluzive de familia honoro, filia pieco, kaj prefero por virfiloj, estas ĝeneralaj. Nukleaj familioj estas la plej oftaj domanaroj, kvankam plur-generaciaj kaj etenditaj familioj ne estas nekutimaj. Spiritaj konceptoj kiel fengŝuo estas observataj; tiukadre grandskalaj konstruaj projektoj ofte dungas konsultistojn por certigi taŭgan konstruadon kaj aranĝon. La grado de ĝia aliĝo al fengŝuo estas kredita determini la sukceson de komerco. Baguaj speguloj estas regule uzataj por protekti kontraŭ malbonajn spiritojn, kaj konstruaĵoj ofte malhavas etaĝajn numerojn enhavantajn la ciferon 4; la ciferon sonas simile al la vorto por "morti" en la kantona.
Lingvoj
Honkong havas du oficialajn lingvojn: nome la kantona kaj la angla.
La kantona estas uzata en ĉiuj aspektoj de la socia kaj familia vivo, ĝi estas parolata kaj instruata en lernejoj, kaj estas la denaska lingvo de granda plimulto de la loĝantaro.
La angla estas sufiĉe disdirita. Ĝi estis la nura oficiala lingvo de 1883 ĝis 1974, kaj nuntempe estas parolata okaze de komercaj rilatoj kaj kun fremduloj. La honkonga registaro subtenas dulingvan politikon por la afiŝado (vojmontriloj, subtekstoj, ktp). Ĝi estas instruata en ĉiuj lernejoj ekde la antaŭlernejo, kaj estas uzata kiel instrueca lingvo en 21% de la lernejoj kaj 100% de la universitatoj. La frakcio de denaskaj angloparolantoj estas ege malgranda, sed oni taksas ke la triono de la loĝantaro sukcesas mastrumi la anglan kiel denaskulo.
Krome, la reveno de Honkongo al Ĉinio en 1997 estigis renovigitan intereson pri la mandarena lingvo. La mandarena ne estas parolata de ĉiuj hongkonganoj, tamen. Disponeblas facilaj lingvaj metodoj por lernado de la angla, kantona kaj mandarena lingvoj. Dialektoj estas parolataj en Hongkongo fare de populacioj kiel la tankao, la hakaa lingvo, la minnana lingvo, ĉi tiuj lingvoj de la provinco Fuĝjano ankaŭ parolataj en Tajvano. Hongkongo estis dum multaj jaroj deviga pasejo por la ĉefurbaj laborantoj en Tajvano kaj inverse. Iuj de ĉi tiuj dialektoj estas prenitaj el la kantona lingvo.
Religioj
Ĉirkaŭ 50% el la honkonganoj estas nekredantoj, 35,3% estas taoanoj, konfuceanoj aŭ budhanoj, kaj 11,6% kristanoj. Laŭ la loka registaro, estas ankaŭ islamanoj (50 000), hinduanoj (35 000), sikanoj (5000) kaj judoj (kelkaj miloj).
Kiel en aliaj partoj de Ĉinio, la tri grandaj ĉinaj religioj (Taoismo, Konfuceismo kaj Budhismo) kunfandiĝas en la popolaj praktikoj. La kultoj kunloĝas en la sama loko: ekzemple en la Sik Sik Templo kie temploj ĉeestas en la sama zono, aŭ en templo de Hollywood Road kie la altaroj kunhavas la saman templon.
Kuirarto
Manĝaĵo en Honkongo baziĝas sur kantona kuirarto, malgraŭ la eksponiĝo de la teritorio al eksterlandaj influoj kaj la variaj originoj de ĝiaj loĝantoj. Rizo estas la baza manĝaĵo, kaj kutime estas servata simpla kun aliaj manĝaĵoj. Freŝeco de la ingrediencoj estas emfazita. Kortobirdo kaj marmanĝaĵo estas ofte vendataj viva ĉe malsekaj bazaroj, kaj ingrediencoj estas uzataj kiel eble plej rapide. Estas kvin ĉiutagaj manĝoj: matenmanĝo, tagmanĝo, posttagmeza teo, vespermanĝo, kaj siu yeh. Dim sum, kiel parto de yum cha (frutagmanĝo), estas manĝad-tradicio kun familio kaj amikoj. Pladoj inkluzivas congee, cha siu bao, siu yuk, ovo-tortojn kaj mangan pudingon. Lokaj versioj de Okcidentaj manĝaĵoj estas servataj ĉe Cha Chaan Teng (rapidaj, neformalaj restoracioj). Oftaj cha chaan teng menuaj eroj inkluzivas makaroniojn en supo, profunde frititan francan toaston, kaj honkong-stilan laktan teon.
Servoj
La Ĉina Universitato de Honkongo (mandarene :香港中文大學; angle Chinese University of Hong Kong, mallongigite CUHK) estas publika universitato situanta en Honkongo kiu estis establita en 1963.
La Urba Universitato de Honkongo (香港城市大學, pinjine Xiānggǎng Chéngshì Dàxué, angle City University of Hong Kong, mallongigite CityU) estas honkonga universitato kiu estis fondita en 1984 sub la nomo de Urba Politeknikejo de Honkongo, iĝante universitato en 1994.
La Honkonga Universitato de Scienco kaj Teknologio (angle Hong Kong University of Science and Technology (HKUST); ĉine 香港科技大學) estas publika universitato situanta en Honkongo kiu estis establita en 1991 kaj tiel estas la tria universitato establita en Honkongo.
La Asocio de la Universitatoj de la Pacifika Bordo estas konsorcio de 61 esploruniversitatoj en 19 ekonomioj de ŝtatoj borde de la Pacifika Oceano, kun ĉefsidejo en Honkongo.
Jan la 1-a (Brabanto)
Jan la 1-a (naskiĝis eble en 1254 en Bruselo; mortis la 3-an de majo 1294, eble en Antverpeno) estis duko de Brabanto de 1267 ĝis 1294 kaj de Limburgo de 1288 ĝis 1294.
Jan estis filo de Henriko la 3-a kaj Adelajda de Burgonjo. Li sekvis sian mensmalsanan pli aĝan fraton Henriko la 4-a, kiu estis repuŝita de la trono fare de sia patrino-regentino. Li edziĝis en 1273 kun Margareta de Dampierre, filino de la flandra grafo Gwijde de Dampierre. Lia unua edzino, Margareta, filino de Ludoviko la 9-a (Francio), mortis en 1271 post apenaŭ unu jaro da geedziĝo. Jan estis patro de:
Nikolaj Karamzin
Nikolaj Miĥajloviĉ Karamzin (ruse Николай Михайлович Карамзин) naskiĝis la 12-an de decembro 1766 (n.s.) en Miĥajlovka, Simbirska gubernio, Rusio. Laŭ aliaj fontoj – Znamenskoje, Kazana gubernio, Rusio. Li mortis la 3-an de junio 1826 en Sankt-Peterburgo. Karamzin famiĝis kiel unua oficiala historiografiisto de Rusio, aŭtoro de la dekduvoluma “Historio de la Rusia Ŝtato”. Li ankaŭ estis verkisto, poeto, redaktoro, tradukisto kaj akademiano de Sankt-Peterburga Akademio.
Nicholas Beriosoff
Nicholas BERIOSOFF (Nikolas Beriozoff, etne rusa), n. en Kaŭno, Litovio, la 16-an de majo 1906 — m. la 18-an de februaro 1996 en Zuriko, Svislando, estis dancisto, koreografo kaj baletdirektoro.
Beriosoff estis baletdirektoro de 1964 ĝis 1971 en la zurika operejo. Berisoff fondis ankaŭ teatran dancan lernejon en Zuriko.
Nikolaj Karamzin
Junaĝo
Lia patrino Katerina Petrovna (n.Pazuĥina) estis filino de bienmastro el Simbirska gubernio, eksa kolonelo.
Nicholas Beriosoff
Beriosoff kreis baletajn surscenigojn ankaŭ kun irana nacia baleto kun kostumaro de Fraser.
Károlyháza
Károlyháza [kArojhAza] estas nova malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en Distrikto Mosonmagyaróvár. La loknomo signifas hungare: Karlo-domo. Ŝajnas, la vilaĝo ricevis sian nomon pri princo Karlo Habsburg.
Nicholas Beriosoff
Sia unua edzino frue mortiĝis en Novjorko. Ŝi havis filinon kun nomo Svetlana Beriosova; Svetlana estis fama dancistino en Londono, (vidu anglan vikipedion). La dua edzino estas hodiaŭ artista direktoro de danca lernejo en Zuriko.
Imre Szalay (politikisto)
Imre Szalay [salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo Szalay Imre Ignác estis hungara bienulo, politikisto. Lia nobela antaŭnomo estis lellei (laŭ hungara Vikipedio szalai).
Imre Szalay naskiĝis la en Dég, li mortis la  en Lelle.
Biografio
Imre Szalay lernis en Veszprém (urbo), Székesfehérvár kaj Pest (urbo), poste li faris agronomian praktikadon en bieno en Enying. Iom poste li laboris en la familia bieno en Lelle, tiutempe li loke komencis politikadi. Li studvojaĝis al Francio, Germanio kaj Aŭstra Imperio. Inter 1875 kaj 1896 li estis parlamentano. Tiutempe li estis fakulo pri vit- kaj vinkulturo. En Lelle estis li, kiu plantis la unua vitojn. Li ankaŭ fondis someran banlokon en la vilaĝo kaj li ĉasadis ne nur en Eŭropo, sed ankaŭ en Afriko kaj Indio. Li ricevis reĝan premion en 1890 pro sukcesa aranĝo de vinekspozicio.
Károlyháza
Situo
Károlyháza situas inter Mosoni Duna kaj fervojo kaj aŭtoŝoseo M1 inter Budapeŝto kaj Vieno apude de Kimle. Mosonmagyaróvár troviĝas 12, Aŭstrio 24, Slovakio kaj Győr po 29, Budapeŝto 150 km-ojn.
Historio
Dum la historio Károlyháza apartenis al Kimle, la loko mem aperis unue en 1898. La komunumo sendependiĝis en 2002.
En Károlyháza migra poŝto servas.
Vulkano (hipoteza planedo)
Vulkano estas la nomo de hipoteza planedo orbitanta inter Merkuro kaj la suno, kies ekziston oni hipotezis en la 19-a jarcento por klarigi certajn tiutempe ne alimaniere klarigeblajn ecojn de la orbito de Merkuro. Ĝia ekzisto origine estis hipotezita de la franca matematikisto Urbain Le Verrier.
Nikolaj Karamzin
Junaĝo
Ĝis la dekkvara aĝo Nikolaj estis edukita en la familio kaj tre ŝatis legi, precipe librojn de la francaj aŭtoroj. Tiam la franca lingvo estis pli uzata de la rusa nobelaro, ol ties patra rusa lingvo. Ekde 1783 li militservis en Peterburga gvardia regimento kaj baldaŭ eksiĝis kiel leŭtenanto.
Literatura agado
En 1789 – 1790 Nikolaj Karamzin vojaĝis tra Eŭropo, kie li konatiĝis kun germana filozofo Immanuel Kant en Kenigsbergo, nun Kaliningrado. Li observis Francan revolucion de 1789 en Parizo. Post reveno en Rusion li verkis kaj publikis libron “Notoj de rusa vojaĝanto”. Ĝi tre plaĉis al legantoj kaj li tuj iĝis fame konata enlande. Imperiestro Aleksandro la 1-a la 31-an de oktobro 1803 nomumis Nikolaj Karamzin la unuan oficialan historiografiiston de Rusia Imperio.
En 1816 aperis la unuaj ok volumoj en tri miloj da ekzempleroj. Dum unu monato ili estis disvenditaj. Poste aperis sekvaj tri volumoj. La lasta dekdua volumo estis eldonita jam post morto de la verkisto en 1826. Li sukcesis priskribi historion de Rusio ekde ĝia komenco ĝis t.n. “Malklara tempo” okazinta komence de la 17-a jarcento.
Kvankam laboro pri “Historio de la Rusia Ŝtato” deprenis multan lian tempon, sed Karamzin sukcesis verki tiam kelkajn elstarajn librojn, kiujn oni legas kun plezuro ĝin nun:
Ankaŭ tiam Karamzin multe tradukis. Unu el liaj gravaj laboroj estas traduko de dramo Ŝakuntala aparteninta al la klasika sanskrita literaturo, kiun verkis hindo Kalidaso.
Socia agado
Kiel akademiano de Sankt-Peterburga Akademio, al kiu li membriĝis en 1818, Karamzin multe propagandis reformon de la rusa lingvo, por eviti vaste uzatan malnovan Slavonon. Danke al li aperis kelkaj neologismoj, kiuj nuntempe aspektas kiel kutimaj rusaj vortoj.
Karamzin komencis enigi la rusan literon “Ё” (Jo) en siajn verkojn, kio estis tute neordinara paŝo en tiama literatura medio. Disputoj pri neceso de ĝia uzado daŭras en Rusio ĝis nun.
Familio
La unua edzino de Karamzin estis Protasova Elizaveta Ivanovna mortinta en 1802. La geedzoj havis filinon Sofia (1802 - 1856).
La dua edzino Kolivanova Katerina Andreevna (1780 - 1851) naskis kvin infanojn: Katerina (1806 – 1867), Andrej (1814 -1854), Aleksandr (1815 -1888), Vladimir (1819 -1879), Elizaveta (1821 – 1891).
Morto
Nikolaj Miĥajlovis tre malgajis pri morto de imperiestro Aleksandro la 1-a, kiu okazis en Taganrogo en 1825. Ili estis interkonatoj dum pli ol dudek jaroj kaj Karamzin longtempe loĝis en la cara palaco. Li ankaŭ observis gravan eventon okazintan la 14-an de decembro 1825 en Sankt-Peterburgo, t.n. Decembrista revolucio. Ĉi-tago estis tre malvarma kaj venta vintra tago. Tiam li forte malvarmumis, kio provokis lian pneŭmonion. Ĝi rezultigis lian morton okazintan la 3-an de junio 1826. Nikolaj Karamzin estis sepultita en la Tiĥvina Tombejo de la Monaĥejo Aleksandro Nevski en Sankt-Peterburgo.
Fleurat
Geografio
Fleurat etendiĝas sur 12,3 km², kaj havis 273 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 22 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Fleurat situas je alteco de 539 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Fleurat apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Didier Bardet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Fleurat apartenas al la kantono de Le Grand-Bourg, kies ĉefurbo estas Le Grand-Bourg. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Guéret, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Santiago Chazumba
Geografio
Santiago Chazumba apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono Mixteca), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4209 loĝantojn. El tiuj estis 1891 viroj kaj 2318 virinoj. La komunumo havas surfacon de 280,68 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1700 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 535 indiĝenoj. El tiuj 474 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: Conteo de Población y Vivienda de 2005).
Montgeroult
Montgeroult estas franca situanta en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
70
En la jaro 70 post Kristo okazis, interalie:
Mortoj
70er
NGC 2918
NGC 2918 (aliaj indikoj — UGC 5112, MCG 5-23-19, ZWG 152.32, PGC 27282) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
69287 Günthereichhorn
69287 Günthereichhorn estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la la germanaj astronomoj Lutz D. Schmadel kaj Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Étriché
Étriché estas franca situanta en departemento Maine-et-Loire, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Étrichéens.
Telewizja Polska
Komencoj
Pioniro de pola televido estas Jan Szczepanik, nomata "pola Edisono", kiu en 1897 patentis en Brita Patent-Oficejo (brita patento n-ro 5031) "telektroskopon" - "aŭ aparaton por distanca reproduktado de bildoj helpe de elektro". En 1900 Szczepanik prezentis en Internacia ekspozicio en Parizo plibonigitan aparaton por transmeti distance bildon - "telefot".
Internacia Katolika Informejo
Internacia Katolika Informejo (IKI) estis katolika organizo, kiu aktivis pere de Esperanto de 1936 ĝis 1974 en Nederlando. Ĝi eldonis la dumonatan gazeton Vojo-Vero-Vivo, kiu celis prezenti la katolikan kredon kaj katolikajn starpunktojn. Ne-katolikoj povis ricevi la gazeton senpage. Post la 2-a Mondmilito IKI eldonis ĉiujn gravajn dokumentojn el Vatikano en esperanta traduko.
La unua prezidanto de IKI estis Lambert Poell.
La Frette-sur-Seine
La Frette-sur-Seine estas franca situanta en departemento Val-d'Oise, regiono Francilio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Frettois.
Lőrinc Szász
SZÁSZ Lőrinc [sa:s] estas rumania hungara lingvisto, vortaristo. Li naskiĝis en Ciumani la 23-an de aŭgusto 1935.
Kariero
Lőrinc Szász akiris diplomon pri hungara lingvo kaj literaturo en UBB de Kluĵo en 1963 kaj de tiam li estis kunlaboranto de Instituto de Lingvoscienco kaj Literaturhistorio de la Filio de Kluĵo de Rumana Akademio. De 1983 li estis ĉekunlaboranto de laborgrupo por vortarscienco de rumana-hungara kaj hungara-rumana vortaroj. Li estis kunlaboranto ankaŭ de la vortaro Erdélyi Magyar Szótörténeti Tár
Friedrich Heer
Friedrich HEER (10a de Aprilo 1916 – 18a de Septembro 1983) estis Aŭstria historiisto naskiĝinta en Vieno.
Li asertis en sia libro Der Kampf um die österreichische Identität (La lukto por la aŭstria identeco), ke la ĝermana formo Ostarrîchi ne estas traduko de la Latina vorto, sed ambaŭ rezultis el multe pli antikva termino origininta en la Keltaj lingvoj de antikva Aŭstrio: antaŭ pli ol 2,500 jaroj, la majoritato de la aktuala lando estis nomata Norig fare de la kelta loĝantaro (Hallstatt-kulturo); laŭ Heer, no- aŭ nor- signifus "oriento" aŭ "orienta", dum -rig estas rilata al la moderna germana Reich, signife "regno". Laŭe, Norig esence signifus la samon kiel Ostarrîchi kaj Österreich, tiele Austria. La kelta nomo estis eventuale latinigita al Noricum post la romianoj konkeris la areon kiu enhavas plej el la moderna Aŭstrio, ĉirkaŭ 15 a.K. Noricum poste iĝos Romia provinco en la mezo de la unua jarcento n.e. Tamen la hipotezo de Heer ne estas akceptita de plej lingvistoj.
Csilla Ababi
ABABI Csilla estis rumanuja hungara aktoro.
Csilla Ababi naskiĝis en Oradea la 19-an de julio 1983, ŝi mortis en la 16-an de septembro 2019.
Kariero
Ababi finis en la aktorfako en 2005 de la Universitato Babeş-Bolyai de Kluĵo kaj ŝi estas ano ekde 2006 de la teatro Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea. Ŝi ricevis 2 premiojn en 2016. Ŝi mortis post longa malsano.
Louisville (Misisipio)
Louisville - france prononcata pli-malpli - estas urbo en Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Misisipio kaj al ĉirkaŭa kantono, angle nomata . Laŭ la stato de la censo en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
(111867) 2002 EN89
(111867) 2002 EN89 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi estas rigardita ankaŭ kiel hungaria asteroido.
Ĝia discentra klinita orbito iom proksimiĝas tiun de Marso ĉe sia suprenira nodo : ĝia marsa MOID estas 0,18682 astronomia unuo, tie estas 27,948 milionoj da km.
Fuchsbach (Queich)
Rivervojo
La Fuchsbach estis devojigita en la sudo de la teritorio de la komunumo Hochstadt de la rivereto Queich. Post la trafluo de Zeiskam estas unu triono de la akvokvanto denove devojigita maldekstren en la Hofgraben, du trionoj fluas kiel Druslach orienten. Ĝi estas barita sude de Lingenfeld; per la baraĵakvo oni funkciigis en antaŭaj tempoj la muelejon Lochmühle. Unu kilometro pli oriente ĝi enfluas vid al vide de la rejninsulo Grün en la Malnovrejno'' de Lingenfeld.
La 8 km longa Hofgraben atingas nordoriente de Zeiskam la komunumon Lustadt kaj fluas poste paralele al la Druslach tra Westheim kaj Lingenfeld. Tie ĝi enfluas 1 km pli norde de la Druslach en la sama malnovrejna meandro
Historio
En la regiono oni nomas la Fuchsbach ankaŭ „Gnadenwasser“ (t.e. graco-akvo). Rakonto raportas, ke maljuna patrino el Zeiskam donacis en la jaro 1428 al la palatingrafo Ludwig la 3a korbon de karotoj. Kiel danko ŝi rajtas peti „gracon“. La patrinjo petis por ŝia loĝloko akvotruon de la rivereto Queich „en grandeco de vulpotruo“ geäußert haben. Tiu ĉi vulpotruo estis ĉizita en ŝtono kaj starigita ĉe la maldekstra bordo de la Queich. Tiel la rivereto Fuchsbach (vulpo-rojo) ricevis sian nomon.