cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ajpetra altebenaĵo
La alteco de la altebenaĵo iom post iom pligrandiĝas de okcidento al oriento (de ĉirkaŭ 600-700 m. ĝis ĉirkaŭ 1200-1300). La plej alta punkto de la altebenaĵo estas la monto Roka (1346 m.), kiu situas en ĝia plej orienta parto. La plej fama pinto (kiu ankaŭ donis la nomon al la altebenaĵo) estas la monto Ajpetro. La sudaj deklivoj de la altebenaĵo estas tre abruptaj, en la okcidenta parto (proksime al Kastropolo kaj Foroso) ili situas tre proksime al la marbordo. La nordaj deklivoj estas malkrutaj. La pli granda parto de la altebenaĵo apartenas al la Jalta mont-arbara naturrezervejo.
Sur la Ajpetra altebenaĵo pasas la montara aŭtovojo Baĥĉisarajo-Jalto. Krome, la altebenaĵo estas ligita al la Suda bordo de Krimeo per la telfero "Misĥoro — Ajpetro".
La altebenaĵo estas sufiĉe fama turisma regiono; ĝi riĉas je belaj vidaĵoj kaj karstaj kavernoj (kelkaj el ili estas ekipitaj por facila vizitado). Ĉe la supra stacio de la telfero troviĝas negranda turisma urbeto kun kafejoj, kie oni proponas ankaŭ diversajn distrajn servojn. De la stacio oni povas atingi la montosupron Ajpetro laŭ bela promenpado, kiu iras tra tre malnova arbareto de Eŭropa taksuso (oni opinias, ke la plej aĝa el ili estas pli ol 1000-jara).
La Ajpetra altebenaĵo estis funde esplorata de plej diversaj sciencistoj. Sur ĝi troviĝas meteostacio kaj la restaĵoj de kelkaj hidrologiaj konstruaĵoj, inter ili - la digo de malnova akvorezervujo de Sikorskij kaj longa ŝtona mureto, konstruita laŭlonge de la altebenaĵa krutaĵo por preventi la forblovon de neĝo.
Volkskammer
La Volkskammer ("Popola ĉambro") estis la parlamento de la socialisma ŝtato Germana Demokratia Respubliko (GDR). Ĝis la unua libera parlamenta baloto de la 18-a de marto 1990 temis pri ŝajna parlamento sen demokratia legitimiĝo kaj sen la parlamentaj rajtoj kutimaj en demokratiaj ŝtatoj. Fakte la Volkskammer ĝis tiu libera baloto estis rega instrumento de la ŝtata partio Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED).
Ekesto kaj funkcio
Krom la gvida ŝtata partio Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED), kiu nomumis la plej grandan nombron de parlamentanoj, en la parlamento reprezentiĝis kvar pliaj politikaj partioj, kiuj estis ŝtate kontrolitaj kaj ne politike sendependaj, nome la partioj Christlich-Demokratische Union Deutschlands (ne miksenda kun la samnoma partio de okcidenta Germanio), Liberal-Demokratische Partei Deutschlands (LDPD, do "liberal-demokratia partio de Germanio"), Demokratische Bauernpartei Deutschlands (DBD, "demokratia kamparana partio de Germanio") kaj Nationaldemokratische Partei Deutschlands (NDPD, "nacie demokratia partio de Germanio"). Krome aldone ekzistis parlamentanoj de la ŝtata socialisma sindikato FDGB, de la ŝtata socialisma junulara organizo FDJ, de la ŝtata socialisma virina organizo DFD, la ŝtata prikultura ligo Kulturbund (al kiu post kontrolita permeso de esperantistaj aktivecoj ankaŭ aperis Esperanto-sekcio, de la "unuiĝo pri reciproka kamparana helpo" (de 1950 ĝis 1963 kaj ekde 1986) kaj la "unuiĝo de persekutitoj de la nazia sistemo" (1950 ĝis 1954). Ĝis la jaro 1958 ekzistis dua ĉambro de la parlamento, la "Länderkammer", kiu celis la reprezentiĝon de la federaciaj subŝtatoj (ĝis la jaro 1952 kvin federaciaj landoj plus orienta Berlino, ekde tiam dek kvin distriktoj) - Kadre de la forigo de federaciaj ŝtataj strukturoj kaj instalo de strikta centrigo tiu dua parlamenta ĉambro malinstaliĝis. Ĝis la jaro 1971 la reprezentantoj de orienta Berlino, la ĉefurbo de GDR, kiu tamen kune kun la okcidenta parto de la urbo havis specialan statuson, estis "konsilaj parlamentoj", post tio ili havis normalan statuson de parlamentanoj.
La procentaĵoj de virinoj inter la parlamentanoj dum la jaro 1950 estis 23,2 procentoj kaj dum 1986 32,2 procentoj. La absoluta plimulto de la ŝtata partio SED en la parlamento estis garantiita pro tio, ke krom la "oficialaj" parlamentanoj flanke de la partio ankaŭ preskaŭ ĉiuj parlamentanoj de la "amasaj organizaĵoj" (FDGB, FDJ, DFD, Kulturbund) estis membroj de la ŝtata partio.
Laŭ la kompreno de la okupa ŝtato Sovetunio kaj de la ŝtata partio SED la Volkskammer ne estis parlamento laŭ la burĝa difino de reprezenta demokratio, sed estu "popola reprezentejo de nova tipo". Ĝi restarigu la "unuecon inter politika gvidantaro kaj popolo" kaj malebligu "partian egoismon" kaj la "influon de kapitalismaj fortoj". Inter la jaroj 1950 kaj marto 1990 la sola temo, pri kiu ekestis vera parlamenta diskuto kaj malunueca voĉdono, estis dum 1972 leĝo pri limdatoj por abortoj - tiam iuj parlamentanoj de la kristana partio CDU kuraĝis voĉdoni kontraŭ la ŝtate proponita leĝpropono. Fakte la parlamento estis sen influo de la ŝtata politiko. Ĝi kunvenis kutime du- ĝis kvarfoje dum la jaro.
La libere elektita parlamento Volkskammer de la jaro 1990
Post la politikaj ŝanĝiĝoj de la ŝtato GDR iniciitaj de la amasaj civitanaj protesto de la jaro 1989 la 18-an de marto 1990 okazis la unua kaj sola libera baloto por la parlamento de GDR. Tiu parlamento, kiu ekzistis ĝis la aliĝo de GDR al la "malnovaj federaciaj landoj" de Federacia Respubliko Germanio la 3-an de oktobro 1990, do malpli ol sep monatojn, unuafoje estis komparebla al la parlamentoj de reprezentaj demokratioj. Tiu parlamento por la teritorio de GDR rekreis la dum 1952 malfonditajn federaciajn landojn, kreis la plej fundamentajn leĝojn por ili kaj preparis la aliĝon de tiuj novaj federaciaj landoj kaj de orienta Berlino al FRG, interalie la enkondukon de la valuto Germana Marko de okcidenta Germanio en la teritorio de GDR la 1-an de julio 1990. Baze ĝi preparis kaj akompanis la malfondon de la ŝtato GDR.
Dum la unua kunsido de la nove elektita parlamento, la 5-an de aprilo 1990, la prezidantaro de la parlamento ricevis la rajtojn de la ne plu funkcianta "ŝtata konsilio de GDR" (Staatsrat der DDR). La parlamenta prezidantino Sabine Bergmann-Pohl (CDU) ricevis la rajtojn de la antaŭa "prezidanto de la ŝtata konsilio" kaj do formale estis la lasta ŝtat prezidento de GDR.
-484
En la jaro 484 antaŭ Kristo okazis, interalie:
In Plenty and In Time of Need
In Plenty and In Time of Need (esperante: Dum Multhava kaj Malhava Tempoj) estas la nacia himno de Barbado.
Oni selektis ĝin kiel la nacia himno kiam Barbado gajnis sendependeco en 1966.
Muziko
C. Van Roland Edwards (1912–1985) komponis la muzikon por la himno. Kvankam li havis ne formalan trejnadon, Edwards estis membro de la Britia Kanta Societo ekde 1933. Li komponis kelkajn konatajn komponaĵojn, inkluzive kanton por bonvenigi Elizabeton la 2-a en Barbado je februaro 1966
Kiam li komponis la muzikon, li estis preskaŭ blinda, do liaj filinoj Nannette kaj Eullia devis helpi lin.
En 1967 Inspektoro Prince Cave de la Reĝa Barbada Polica Bando rearanĝis la muzikon. Li konservis la melodion, sed kreis plian daŭran harmonion. Tiu versio nune estas la oficiala versio.
Paroloj
Irving Burgie, pli bone konata kiel Lord Burgess, skribis la kantotekston. Burgie naskiĝis en Broklino, Novjorko, sed lia patrino estis de Barbado.
Muziko
La himno norme ludas en la tonalo G maĵora, je 88 kvaronnotoj per minuto. La kantaĵo similas:
Reguloj pri la himno
La registaro de Barbado establis regulojn pri la uzado de la himno.
<ol> <li>Kiam ajn la himnon ludis, ĉiuj civiluloj ĉeestantaj devus stari rekte, viroj kun senvestaj kapoj. Personoj uniformaj devus agi laŭ instruo.</li> <li>Normale nur unu verso kaj la refreno ludos. Kiam mallongigata versio de la Nacia Himno ludas, ĝi devus konsisti el la unua dek du mezuroj de la verso kaj la finaj kvar mezuroj de la refreno.
La Nacia Himno devus ludi - <ol style="list-style-type:lower-alpha"> <li>Por esti saluto ĉe ceremoniaj aŭ oficialaj okazoj, ĉe la alveno kaj foriro de <ol style="list-style-type:lower-roman"> <li>La Guberniestro Ĝenerala. <li>La Suverenulo aŭ membro de la Reĝa familio, <li>alilanda Sovereno, Ŝtatestro aŭ membro de reĝada alilanda imperia aŭ Reĝa Familio, <li>Guberniestroj Ĝeneralaj de Sendependaj Komunumaj landoj. <li>Guberniestroj de la Asociaj Ŝtatoj, kaj <li>Guberniestroj, Altaj Kommisiaroj de Funkciistoj kiuj administras la Registaron de dependa teritorio interne de la Komunumo </ol> </li> <li>ĉe komenco de ĉiuj publikaj prezentoj ĉe kinejo.</li> </ol> </li> <li>La Nacia Himno rajtas ludi <ol style="list-style-type:lower-alpha"> <li>ĉe finaĵo de iu publika funkcio, aŭ</li> <li>kiam toston proponas en oficialaj funkcioj.</li> </ol> </li> <li>La Nacia Himno ne devus parodii verse aŭ kanto aŭ ludi en ajna alia tempo krom la oficiale aprobata (okdek ok kvaronnotoj en minuto). Specife, la melodio ne devus uzi kiel danca melodio aŭ por reklami.</li> <li>Kiam pli ol unu himnon ludus, la Barbadan himnon devus fine ludi.</li> </ol>
Suda blunaĝila tinuso
La Suda blunaĝila tinuso, Thunnus maccoyii, estas tinuso de la familio Skombredoj troviĝanta en malfermaj akvoj de suda hemisfero el ĉiuj tutmondaj oceanoj ĉefe inter 30°S kaj 50°S, al preskaŭ 60°S. Ili estas ĝis 2.5 m longaj kaj pezas ĝis 260 kg, pro kio ĝi estas inter la plej grandaj ostaj fiŝoj.
La Suda blunaĝila tinuso, kial aliaj pelagaj tinusaj specioj, estas parto de grupo de ostaj fiŝoj, kiuj povas elteni ilian korpan temperaturon ĝis 10 gradoj super la media temperaturo. Tiu avantaĝo permesas al ili elteni altan metabolan rezulton por predado kaj migrado al grandaj distancoj. La Suda blunaĝila tinuso estas oportunema manĝanto, kiu predas ampleksan varion de fiŝoj, krustuloj, cefalopodoj, salpedoj, kaj de aliaj marbestoj.
Kabo Bojador
Kabo Bojador estas antaŭmonto ĉe la nordokcidenta bordo de Afriko, sude de la Kanariaj insuloj ĉe norda latitudo de 26° 7' kaj okcidenta longitudo de 14° 30'. Ĝi apartenas al hodiaŭa Okcidenta Saharo. Kabo Bojador formas la okcidentan finon de montara ĉeno Ĝebel el Asvad en Saharo kaj utilis dum la mezepoko longtempe kiel supozata okcidenta fino de la mondo. Tie troviĝas la plej altaj sablodunoj (ĝis 130 m) sur la tre malekonomia bordo.
Dum la mezepoko precipe la portugaloj (Henriko la naviganto) havis la celon postŝipi la kabon. La preterŝipado de la kabo estis sekrete traktita aŭ baldaŭ forgesita, tiel ne estis konataj la ĉirkaŭkabaj veturoj de la ĝenovanoj Ugolino kaj Vadino (Guido) Vivaldi en 1291 aŭ de la kataluno Jayme Ferrer en 1346. Krome iuj ekspedicioj neniam revenis (fratoj Vivaldi). Henriko la maristo organizis en 1422 floton por preterŝipi la Kabon Bojador, sed la kapitanoj rezignis pro timo. Oni provis poste tiun ŝipadon ĉiujare.
Kiam la portugalo Gil Eanes en 1434 sukcesis preterŝipi la kabon, la portugaloj jam estis provintaj tion 15-foje ekde 1422.
Monteto Sainte-Geneviève
La monteto Sainte-Geneviève (montagne Sainte-Geneviève) estas monteto, kiu troviĝas sur la maldekstra bordo de la Sejno, ene de la 5-a arondismento de Parizo.
Kabo Bojador
La koordinatoj de la kabo estas proksimume.
Monteto Sainte-Geneviève
Supre de la monteto, oni povas viziti la Panthéon aŭ la Sainte-Geneviève Bibliotekon, kiu estas plejofte plena je studentoj el La Sorbonne aŭ el aliaj proksimaj universitatoj. En la mallarĝaj stratoj de la monteto, oni povas ĝui multajn kafejojn aŭ restoraciojn, ekzemple en la strato Mouffetard.
La école Polytechnique iam troviĝis sur la monteto. Sur la alia flanko de la monteto situas la strato Ulm, kaj la fama École Normale Supérieure.
Algurona acido
Algurona acido estas la komerca nomo kreita por nedeterminita miksaĵo de polisakaridoj produktitaj de mikroalgoj ŝtopantaj filtrilojn en algaj kulturoj. La komerca nomo estis kreita de Solazyme. La nedeterminita miksaĵo de kemiaĵoj laŭdire funkcias por protekti la mikroalgojn, kaj estis prilaborita kaj formulita en gamo da produktoj. En 2011, la acido estis enkondukita en la merkaton kiel aktiva ingredienco en komerca produkto nomata Algenist - kontraŭ-maljuniĝaj haŭtflegaj formuloj. Algurona acido ne estas teknika nomo rilata al unu polisakarido, sed miksaĵo de algaj eltiraĵoj kiu pretende havas kontraŭ-maljuniĝajn avantaĝojn por la haŭto.
Scienca testado
Kiam provita de komercaj laboratorioj, algurona acido montris signifajn rezultojn en pluraj haŭtaj sanigaj kaj kontraŭ-maljuniĝaj parametroj, kaj sendepende kaj kompare kun aliaj konataj kontraŭaĝaj ingrediencoj. La financado por ĉi tiuj tiaj laboratorioj ne estas malkaŝita. La acido, heterogena miksaĵo de polisakaridoj, varias laŭ konsisto depende de la kreskokondiĉoj de la miksitaj algaj kulturoj; la unuopaj strukturoj de la eroj de ĉi tiu miksaĵo ne estis demonstritaj.
Algurona acido ne nature ĉeestas en homa haŭto, ne devas efiki en haŭtaj enzimoj, kaj oni dubas ĉi estas uzata de la haŭto. Male, hialurona acido disvastiĝas tra la korpo, estas nature produktata en la haŭto kaj, surbaze de sia kapablo reteni humidon, ludas gravan rolon en hista strukturo kaj riparo. En provoj faritaj de komercaj laboratorioj, oni trovis, ke algurona acido malhelpas produktadon de hialuron-acidaj degradantaj enzimoj ĝis 67%. La graveco de ĉi tiu inhibicio in vitro por haŭta fiziologio estas nekonata.
Referencoj
Traduko de la artikolo Alguronic acid en la angla vikipedio.
Medvedkovo (stacio de Moskva metroo)
Medvedkovo (Медведково) estas stacio de la Metroo de Moskvo nord-oriente de Moskvo. Ĝi estas fina stacio de Kaluĵsko-Riĵskaja linio kaj situas najbare de la stacio .
Gusztáv Groisz
Gusztáv Groisz naskiĝis la en Klausenburg (Transilvanio, Habsburga Imperio, nuntempa Cluj en Rumanio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gusztáv Groisz maturiĝis en gimnazio de Hermannstadt en 1858, poste li studis juron en la sama urbo en la akademio. Post la diplomo en 1862 li estis juristo en juĝejo, sed en la sekva jaro li ekinstruis en la reĝa jura akademio en sia naskiĝurbo. En 1866 li doktoriĝis. En 1872 li ekinstruis en rango ordinara profesoro en la ĵus fondita Scienca Universitato Francisko Jozefo. En la lernojaroj 1872 kaj 1883 li estis dekano, en 1876 rektoro. Li nobeliĝis en 1874 kaj pensiuliĝis en 1894. Post du jaroj li estis elektita parlamenta deputito, samtempe li ricevis la titolon ministeria konsilisto.
Károly Horváth (komponisto)
HORVÁTH Károly [horva:t] estas hungara komponisto, deklamisto. Li naskiĝis en Oradea la 26-an de oktobro 1950 kaj mortis la 4-an de novembro 2015 en Budapest. Lia edzino estas la aktorino Zsuzsa Lőrincz.
Biografio
Károly Horváth diplomitiĝis en 1975 en la Muzikakademio Ciprian Porumbescu de Bukareŝto. De 1975 ĝis 1987 li estis komponisto, muzikisto de teatro hungara de Sfântu Gheorghe. Inter 1975 kaj 1985 lia muzikpartnerino estis Erika Józsa. De 1987 ĝis 1992 li estas ano de ensemblo Mákvirág de Budapeŝto. Li komponis plurajn kantojn, akompanajmuzikon por 80 teatraĵojn. Li vivas en Budapeŝto kaj de 1992 li estis liberprofesia muzikisto.
(14887) 1991 RQ14
(14887) 1991 RQ14 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
35087 von Sydow
35087 von Sydow estas nerapide rotacianta hungaria asteroido de la interna asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la svedan aktoron Max von Sydow, kiu ludis en pluraj filmoj sub la direkto de Ingmar Bergman. Plej konata estas lia rolo en Det Sjunde Inseglet (la sepa sigelo) en kiu li ludas ŝakon kontraŭ la Mortulo.
Kantono Washington (Pensilvanio)
Kantono Washington aŭ plene esperantlingve kantono Vaŝingtono (Washington County) estas kantono de Usono en la subŝtato Pensilvanio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la. Kiel ĉiuj samnomaj kantonoj de Usono ĝi estas nomata laŭ George Washington, aŭ laŭ PIV esperantigite Georgo Vaŝingtono, la unua prezidanto de Usono (1789–1797).
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Dugongo
Dugongoj vivas nur en malprofundaj tropikaj maro. Foje ili eniras enfluejon de rivero, sed restas tie nelonge. Ĝenerale ili agas pare aŭ 3-6-ope. Ĉe tagiĝo kaj vesperiĝo ili naĝas al bordo por serĉi manĝaĵojn kaj manĝas ĉefe diversajn marherbojn kaj algojn kreskantajn en malprofunda akvo. Tage ili sin kaŝas en la marfundo 30-40 metrojn for de la akvosupro kaj en difinita tempo suprennaĝas por spiri. Ili ne migras, kaj tial oni povas ofte vidi saman aron de dugongoj ĉe sama marbordo. Dugongoj naĝas malrapide per sia vostonaĝilo svingata supren kaj malsupren. Ili povas generi tutjare. Dugongino ĉiufoje naskas unu idon, kaj la gravedeco daŭras 11 monatojn. La nove naskita dugongido tuj povas suprennaĝi por spiro. La ido nutras sin per lakto de la patrino ĝis ĝi mem povas serĉi manĝaĵon.
En Toba-akvario de Japanio, en la 1980-aj jaroj iu plenkreska dugongo ĉiutage manĝis 8 kilogramojn da furaĝo. Ĝi spiris sur akvosurfaco post ĉiu 90-210-a sekundo.
La dugongo estas la sola vivanta specio en sia familio, post kiam la stelera dugongo estis ĉasita ĝis formorto en la 18-a jarcento. Ĝi estas vundebla laŭ la klasifiko de IUKN, kaj estas protektata de la Vaŝingtona Speciprotekta Konvencio. Malgraŭ la protektoj, la populacio ankoraŭ malpliiĝas pro homaj kaŭzoj: dronado en fiŝretoj, difektado de habitato, kaj ĉasado. Ĉasado de dugongoj nun estas plejparte malpermesata, sed pli frue okazis ofte por uzi ilian karnon kaj grason. La graso estas konsiderata valora drogo en ĉina medicino.
Arealo kaj habitato
Dugongoj troviĝas en varmaj apudborda akvo de la okcidenta Pacifika Oceano ĝis la orienta marbordo de Afriko, apud laŭtakse 140 000 km da marbordo inter 26° N kaj 27° S. Oni, kredas, ke la historia arealo respondas al tiu de maraj potamogetonacoj kaj hidrokaritacoj. La plena grando de la iama arealo estas nesciata, sed oni supozas ke la nunaj populacioj montras la historiajn limojn de la arealo, kvankam ili estas tre disrompitaj. Dum pli varmaj partoj de la Holoceno ĝi eble estis pli vasta ol nun. Populacioj troviĝas en maroj apartenantaj al 37 landoj kaj teritorioj. La vera loĝantaro estas ĝenerale supozata pli multa ol la registrita nombro de dugongoj tial, ke akurataj esploroj mankas. Ĝi tamen malpliiĝas kaj jam falis je 20% tutmonde en la lastaj 90 jaroj. Ili malaperis de la maroj de Honkongo, Maŭricio, kaj Tajvano, kaj de partoj de Kamboĝo, Japanujo, Filipinoj, kaj Vjetnamujo, kaj verŝajne estas malaperontaj en pliaj regionoj.
Dugongoj kutime loĝas en varma akvo apud la marbordo, kaj grandnombre densiĝas en larĝaj, malprofundaj ŝirmataj golfoj. Ili estas la solaj strikte maraj plantomanĝaj mamuloj, ĉar ĉiuj specioj de manatoj iugrade uzas sensalan akvon. Tamen, ili toleras la saletan akvon de marbordaj malsekejoj, kaj ili ankaŭ grandnombre troviĝas en larĝaj, malprofundaj mangrovaj kanaloj kaj ĉirkaŭ la leaj flankoj de grandaj bordoproksimaj insuloj, kie marplantoj abundas. Ili kutime troviĝas en profundo de 10 m, sed kie la kontinenta breto estas malprofunda, ili estas observitaj pli ol 10 km de la bordo malsupreniĝantaj ĝis 37 m da profundo, kie troviĝas profundakvaj marherboj kiel Halophila spinulosa. Dugongoj uzas malsamajn habitatojn por malsamaj agadoj. Malprofundaj akvoj estas uzataj kiel naskejoj, minimumigante la risko de predigo. Profundaj akvoj povas servi kiel rifuĝejo kiam la apudborda akvo estas pli malvarma dum la vintro.
Delfim Moreira (prezidanto de Brazilo)
Delfim MOREIRA da Costa Ribeiro (naskiĝis la, en Cristina, kaj mortis la , en Santa Rita do Sapucaí) estis la 10-a prezidanto de Brazilo, de 15-a de novembro 1918 ĝis 28-a de julio 1919. Jam elektita prezidento Rodrigues Alves mortis per gripo antaŭ enoficigo. Laŭ tiama brazila konstitucio, en tiuj kazoj la balotado estis nuligita, pro tio, elektita vic-prezidento ne povis enoficiĝis, sekve Delfim Moreira, kiel prezidento de parlamento prezidis la respublikon ĝis la elektado de novan prezidenton.
Sophia Duleep Singh
Princino Sophia Jindan Alexdrowna Duleep Singh (1876 - 1948) estis la filino de maharaĝo Duleep Singh kaj baptofilino de la reĝo Viktoria de Britio. Ŝi fariĝis notinda virinbalotrajtisto, membro de la Women's Social and Political Union kaj impostrezistanto.
Biografio
Maharaja Duleep Singh naskiĝis en Lahore, filo de maharaĝo Ranjit Singh kaj mem maharaĝo ekde 1843. Kiam la britoj aneksis la ŝtaton de Panĝabo (Barato) li estis ekziligita en Brition en 1854. Tie, la reĝo Viktoria lin amikigis. En 1864 li edziĝis kun la germana-etiopa instruisto Bamba Muller. Ili havis ses gefilojn, inkluzive Sophie Duleep Singh kiu naskiĝis en Suffolk, Britio, en 1876.
Sophie heredis riĉaĵon de ŝia patro, kaj ŝi loĝis en Faraday House, apud la palaco Hampton Court, en Londono, dank' al la baptopatrino Viktoria.
Ŝi mortis la 22-a aŭgusto 1948 en Buckinghamshire kaj estis kremaciita.
Virinrajta aktivulo
La princino estis notinda membro de la Women's Social and Political Union ekde 1909. En 1910, ŝi marŝis en granda manifestacio Black Friday (nigra vendredo) kun Emmeline Pankhurst, Elizabeth Garrett Anderson kaj aliaj. Ankaŭ ŝi partoprenis en 1915 la proceson "Women's War Work" (virina militlaboro) de Emmeline Pankhurst.
Ŝi estis aparte konata pro ŝia impostrezisto, kiel membro de la Women's Tax Resistance League (Virina ligo de impostrezisto). Ŝi rifuzis pagi impostojn diranta: "Kiam la virinoj de Anglio havos balotrajton, tiam mi volonte pagos impostojn. Se mi ne estas homo por reprezentado, kial mi estu taŭga homo por impostigo?"
Puertorika amazono
La Puertorika amazono (Amazona vittata), konata ankaŭ kiel Puertorika papago, cotorra puertorriqueña aŭ iguaca, estas la nura ekzistanta papago endemia de la arkipelago Puerto-Riko, kaj apartenas al la Novtropisa genro Amazona.
Tiu specio estas 28–30 cm longa, ĝenerale verda papago kun ruĝa frunto kaj blankaj okulringoj. Du subspecioj estis priskribitaj, kvankam estas duboj pri la distingeco de la formo "gracilipes" el la insulo Culebra, formortinta ekde 1912. Ties plej proksimaj parencoj estas supozate la Kuba amazono kaj la Hispaniola amazono.
La Puertorika amazono atingas seksan maturecon inter la tria kaj la kvara jaro. Ĝi reproduktiĝas unufoje jare kaj estas kavonestumanto. La paro pariĝas kutime porvive. Post la ovodemetado la ino restas en la nesto kaj kontinue kovas la ovojn ĝis la eloviĝo. La idoj estas nutrataj de ambaŭ gepatroj kaj la elnestiĝo okazas 60 ĝis 65 tagoj post eloviĝo. La dieto de tiu papago estas varia kaj konsistas el floroj, fruktoj, folioj, arboŝelo kaj nektaro akiritaj el la arbara kanopeo.
Tiu specio estas la nura restanta indiĝena papago en Puerto-Riko kaj estis listigita kiel draste endanĝerita fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo ekde 1994. Iam disvastigita kaj abunda, la populacio malpliiĝis draste en la 19-a kaj komenco de la 20-a jarcentoj pro la forigo de plej el sia indiĝena habitato; la specio jam komplete malaperis el insuloj Vieques kaj Mona, apud la ĉefa insulo de Puerto-Riko. Konservoklopodoj ekis en 1968 por savi la birdospecion el la formorto.
Malgranda kriaglo
La Malgranda kriaglo (Aquila pomarina) estas granda rabobirdo. Kiel ĉiuj agloj apartenas al familio de Akcipitredoj kiu enhavas ankaŭ akcipitrojn, cirkuojn, milvojn, ktp. La tipaj agloj estas plej ofte unuigitaj kun la buteoj, maragloj kaj aliaj pli fortikaj Akcipitredoj, sed pli ĵuse oni ekkonsideris ke ili estas malplej distingaj el la pli sveltaj akcipitrenaj akcipitroj ol antaŭsupozate.
Disvastiĝo
Estas du loĝantaroj. La birdoj kiuj reproduktiĝas en centra kaj orienta Eŭropo -el baltaj landoj kaj Pollando ĝis Balkanio kaj Turkio- migras vintre tra Mezoriento en sudorientan Afrikon -ne ĝis la finsudo-, sed estas de loĝantaj birdoj hindia raso aŭ subspecio foje konsiderata aparta specio, Aquila hastata, nome Hindia kriaglo.
Aspekto
Tiu estas mezgranda aglo. Ĝi estas ĉirkaŭ 60 cm longa kaj havas enverguron de 150 cm. Maskloj pezas el 1 ĝis 1,4 kg; la inoj pezas el 1,3 ĝis 2,1 kg. Tamen ambaŭ seksoj estas similaspektaj. Ties kapo -ĉefe nuko- kaj supraj flugiloj estas helbrunaj kaj kontrastas kun la ĝenerala malhelbruna plumaro. Dum flugado estas ankaŭ kontrastoj inter la helaj kapo kaj brusto kaj la pli malhela tuto. Ankaŭ estas etaj kontrastoj inter helaj kaj malhelaj partoj de subflugiloj. La kapo kaj beko estas pli malgrandaj ol tiuj de aliaj agloj. Ofte estas blanka makulo en la supraj flugiloj aŭ inter brusto kaj ventro. Plenkreskulo montras klaran blankan markon en pugo kun formo de V (vidu supran foton). Tiu specio estas tre simila de Granda kriaglo, Aquila clanga, sed tiu ĉi havas pli mallarĝajn flugilojn kaj voston. La vosto estas nigra kaj havas mallarĝan blankan strion ĉebaze kaj same estas la vosto de Granda kriaglo, Aquila clanga, sed tiu ĉi estas pli mallarĝa ĉefe ĉe la bazo. Krome tiu ĉi specio montras blankajn makulojn kontrastajn en supraj flugiloj.
La junuloj havas malpli da kontrasto en flugiloj kaj pli grandajn blankajn zonojn, ekzemple ĉe vosto. Ili diferencas el la junuloj de Granda kriaglo pro manko de punkteco en flugilkovriloj kaj esto de kremokolora kolmakulo.
Reproduktado
Tiu ĉefe palearktisa specio ne estas tre sociema: la paroj nestas solaj. Tiu aglo demetas el 1 ĝis 3 ovojn blankajn sablokolore makulecajn -plej ofte 2- en branĉarba nesto konstruita el bastonetoj kaj internaj folioj, kiu povas esti reuzata dum jaroj. La kovado daŭras el 35 ĝis 40 tagojn. La idoj elnestiĝas post 50 aŭ 60 tagoj, sed la gepatroj manĝigas ilin dum 3 aŭ 4 pluaj semajnoj.
Kiel kutime ĉe agloj, nur en reproduktaj sezonoj kun tre abundaj predoj pli da unu aglido produktiĝas: la ino komencas la kovadon post la demeto de la unua ovo kaj tiele la unua eloviĝinta aglido superkreskas siajn fratojn kaj mortigas kaj eĉ manĝas ilin tuj aŭ poste (kainismo).
Kutimoj
Tiu timida specio loĝas ĉe malfermaj aŭ ne tro fermaj arbaroj kie ĉasas etajn mamulojn, birdojn, reptiliojn kaj similajn terajn bestojn; eble ankaŭ kadavraĵojn.
Tiu specio estas sufiĉe malsociema en Eŭropo, sed en Barato povas esti proksima de aliaj rabobirdoj.
Sistematiko, taksonomio kaj evoluo
La Granda kriaglo (A. clanga) estas la plej proksima vivanta parenco de tiu specio; ties komuna praulo ŝajne diverĝis ĉirkaŭ meza Plioceno, eble antaŭ ĉirkaŭ 3.6 milionoj de jaroj (mj), el la prauloj de la Hindia kriaglo (A. hastata) kiu loĝas ĉe Irano, Pakistano kaj Barato. La "prakriaglo" probable vivis en la ĝenerala mondoregiono de Afganio, kaj disiĝis en kaj norda kaj suda stirpo kiam kaj glaĉeroj kaj dezertoj antaŭeniris en Centran Azion kiam komencis la lasta glaciepoko. La norda stirpo sekve separiĝis en la orienta (Granda) kaj okcidenta (Malgranda) specioj nunaj, probable ĉirkaŭ la limo inter Plioceno kaj Pleistoceno autaŭ ĉirkaŭ 2 mj.
La kriagloj kia grupo estas tre distingaj el la tipaj membroj de la genro Aquila, la "veraj agloj". Ili probable estos inkludata kun siaj “adoptaj” tropikaj parencoj de la genroj Lophaetus aŭ Ictinaetus, aŭ movataj al propra genro baldaŭ.
La populacioj iam konsiderataj subspecio de loĝantaj birdoj en Barato estas nun konsiderataj separata specio, nome Hindia kriaglo (Aquila hastata), tre distinga kaj separebla pro morfologio, konduto, ekologio kaj informo per DNA.
Tiu specio hibridiĝas foje kun la Granda kriaglo. Hibridoj estas preskaŭ neidentigeblaj se ne estas vidataj de proksime.
Cesson
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cessonnais.
Sinclair ZX81
La hejma komputilo Sinclair ZX81, malteniĝis de la angla firmo Sinclair Research en 1981. La komputilo estis sekvo de la modelo ZX80. La ĉirkaŭfermo de la komputilo estis nigra, kaj havis membranan klavaron. La alieca vido de la komputilo rezultiĝis de laboro de Rick Dickinson, desegnisto industria. La videa eligo de la komputilo, kiel de la ZX80, adaptita por la televido. En- kaj elŝarĝado de la programoj fariĝis tra vulgara hejma magnetofono, al magnetaj bendoj. Ĝi estis multsignifa ĉar ĝi estis la unua hejma komputilo kio kostis malpli ol $100, kiam vendita kiel partaro; ĉi tio igis multe da vendoj de ZX81. La sole usona versio de la komputilo farigis kaj vendiĝis de Timex, nomita la "Timex Sinclair 1000".
Eu (stacidomo)
Eu estas franca stacidomo sur linio - Le Tréport - Mers, situanta en , en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj Hauts-de-France.
Grünow (apud Prenzlau)
Grünow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Uckermark de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Castelfranco Emilia
Castelfranco Emilia estas komunumo de Italio.
Iitti
Iitti estas komunumo de Finnlando en provinco Päijät-Häme (antaŭe Kymenlaakso). La areo de la komunumo estas , el kio estas tero kaj  estas akvo. La 31.12.2020 la komunumo havis 6,625 loĝantojn.
FishBase
FishBase estas tutmonda prispecia datumbazo pri fiŝoj (specife naĝilhavaj fiŝoj, kiel la Aktinopterigoj).
Ĝi estas la plej granda kaj plej etende alirita interreta datumbazo pri plenkreskaj naĝilhavaj fiŝoj. Dum la tempopaso ĝi "evoluis al dinamika kaj ŝanĝanta ekologia ilo", amplekse citita en akademiaj publikaĵoj.
Hochtief
Hochtief Aktiengesellschaft estas akcia societo pri konstruado kun sidejo en Essen. La entrepreno apartenas al la plej tutmondiĝinta entreprenoj per sia eksterlanda parto de la tuta vendosumo de 95% elcentoj. En Aŭstralio la konzerno estas la ĉefa reganto de la merkato per la filio Leighton. En Usono estas la pinta entrepreno en la domkonstruado per sia filio Turner kaj apartenas per Flatiron al la plej gravaj entreprenoj en la konstruado de trafikvojoj. La konzerno estas ekde 2011 plimulte en la posedo de la hispana Grupo ACS.
Paolo Riccio
Paŭlo Riĉo (1480-1541) estis humanisto, filozofo, hebreisto, kabalisto, privata kuracisto de Maksimiliano la 1-a (1459-1519) kaj Ferdinando la 1-a (1503-1564), profesoro pri filozofio en la Universitato de Pavio, lernanto de Pietro Pomponazzi (1462-1525), frato de Agostino Ricci. Riĉo estis tre influita de la astrologio kaj la Kabalo. Johannes Eck (1486-1543) kreis polemikon kun li pro la ekzistado de vivo en la stelaj korpoj. Erasmo de Roterdamo (1467-1536) tre alte estimis lin, kaj lin defendis kaj liajn sekvantojn kntraŭ la atako de Stefano la presbitero.
Kiel la plej multaj konvertiĝintoj al judismo, Riĉo provis persvadi la judojn pri la vero de la evangelioj. Krom tio, li avertis la kristanajn naciojn por unuigi la klopodojn kontraŭ la turkojn, kiuj tiam estis la teroro de Eŭropo. La verko plej konata de Riĉo estas De Porta Lucis R. Josephi Gecatilia (Aŭgsburgo, 1516). Hieronimo Riĉo (1518-1549), filo de Paŭlo Riĉo, sendis kopion de ĉi-verko al Johannes Reuchlin (1455-1522), kiu uzis ĝin en la kompilado de sia "De Arte Cabbalistica".
Vidu ankaŭ
<Center> <Gallery> Johannes_Reuchlin_-_Imagines_philologorum.jpg|Johannes Reuchlin (1455-1522) Ramon_Llull.jpg|Rajmondo Lulo (1232-1315) Alexander_Hegius_(1439-1498).jpg|Alexander Hegius (1439-1498) Murner_und_Wimpfeling.jpg|Jakobo Vimfelingo (1450-1528) Vladislaus_II._of_Bohemia_and_Hungary.gif|Vladislao la 2-a Jogajlido (1456-1516) Conrad-Celtis.jpg|Konrado Seltis (1459-1508) Albrecht_D%C3%BCrer_084b.jpg|Maksimiliano la 1-a (1459-1519) Universitaet zu Koeln]]-[[Jakob van Hoogstraten|Jakobo de Hoogstrateno (1460-1527) Polygraphiae.jpg|Johano Tritemo (1462-1516) Pietro_Pomponazzi.jpg|Pietro Pomponazzi (1462-1525) Pico1.jpg|Piko de la Mirandolo (1463-1494) Holbein-erasmus.jpg|Erasmo de Roterdamo (1467-1536) Albrecht_D%C3%BCrer_-_Willibald_Pirckheimer_-_WGA07051.jpg|Vilibaldo Pirkhajmero (1470-1530) Aleander,_Hieronymus.jpg|Hieronimo Aleandro (1480-1542) Johannes-Eck.jpg|Johannes Eck (1486-1543) Ulrich_von_Hutten.png|Ulriko de Huteno (1488-1523) Oronce_Fine.JPG|Oronco Fineo (1494-1555) Hans_Bocksberger_der_Aeltere_001.jpg|Ferdinando la 1-a (1503-1564) Knoxbezaicones.jpg|John Knox (1510-1572) Ortseingang-hahnbach-von-westen.jpg|Georgius Agricola (1530-1575) Boehme_Portrait_1730.jpeg|Jakobo Bumo (1575-1624) Adam_Melchior_(1575-1622).jpg|Melchior Adam (1575-1622) Athanasius_Kircher.jpg|Atanazo Kirŝero (1602-1680) Emanuel Swedenborg.jpg|Emanuel Swedenborg (1688-1772) </Gallery> </Center>
Speciala Komitato pri Malkoloniigo
La Speciala Komitato pri Malkoloniigo (konata ankaŭ kiel U.N. Speciala Komitato pri Malkoloniigo de la 24, la Komitato de la 24, aŭ simple, la Komitato pri Malkoloniigo) estis kreita en 1961 de Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj cele al kontrolado de la plibonigo de la Deklaro pri la Garantiado de Sendependenco al Koloniaj Landoj kaj Popoloj kaj por fari rekomendoj pri ties aplikado. La komitato estas ankaŭ sukcedanto de la iama Komitato por Informado el la Nememregataj Teritorioj, kun kiu ĝi kuniĝis en 1963. La kompleta oficiala nomo de la Speciala Komitato estas Speciala Komitato pri la Situacio Rilate al la Plibonigo de la Deklarado pri Garantiado de Sendependeco al Koloniaj Landoj kaj Popoloj.
Espere akceli la progreson de malkoloniigo, la Ĝenerala Asembleo adoptis en 1960 la Rezolucio 1514, konata ankaŭ kiel "Deklaracio pri la Garantiado de Sendependenco al Koloniaj Landoj kaj Popoloj" aŭ simple "Deklaracio pri Malkoloniigo". Ĝi asertis, ke ĉiu popolo havas rajton al mem-determinado kaj proklamis, ke koloniismo rapide kaj senkondiĉe finu.
Sekve, en 1990, la Ĝenerala Asembleo proklamis 1990–2000 kiel Internacia Jardeko por Malradikigo de Koloniismo kaj adoptis preciza Agadplanon por antaŭenigi ties principojn kaj levi la Internacian Juron al tiu temo. En 2001, Unuiĝintaj Nacioj proklamis la Duan Internacian Jardekon por Malradikigo de Koloniismo. en 2011, oni proklamis la Trian Internacian Jardekon por Malradikigo de Koloniismo.
En 1945, nome la jaro kiam kreiĝis Unuiĝintaj Nacioj, 750 milionoj da homoj – preskaŭ unu triono de la tutmonda loĝantaro – loĝis en teritorioj kie ne estas memregado, dependante de koloniaj povoj. Nune, malpli ol 2 milionoj da homoj loĝas en tiaj teritorioj.
Teritorioj kiuj ne ĝuas memregadon
Ĉe 2013, estas ankoraŭ 17 teritorioj listitaj ĉe la listo de teritorioj kiuj ne ĝuas memregadon laŭ Unuiĝintaj Nacioj:
Membraro
La 17-membra Speciala Komitato etendiĝis al 24 membroj en 1962, kaj la kvanto de la membraro eĉ variis ekde tiam.
Ĉe junio de 2010, la membroj estis la jenaj:
La Speciala Kommitato havas ankaŭ 14 observantojn.
Oficiuloj kaj estraranoj
La voĉparolanto de la Speciala Komitato por 2012 estis Diego Morejón Pazmino de Ekvadoro. Li sukcedis post Francisco Carrión-Mena de Ekvadoro, kiu elektiĝis la 24an de Februaro 2011 pre malkutima sekreta voĉdonado de la komitato, ricevante 15 voĉojn; Donatus Keith St. Aimee (Sankta Lucio), kiu estis voĉparolanto en 2010, ricevis 10 voĉojn.
La du vicparolantoj estas Pedro Núñez Mosquera de Kubo kaj Seku Ture de Sieraleono; la Informanto estas Baŝar Ja'afari de Sirio. La Oficejo de la Komitato enhavas tiujn kvar oficiulojn.
Ornamplanto
Ornamplantoj estas kulturplantoj, kiujn la homo kultivas por ornami sian ĉirkaŭon. La homoj jam ornamas sian vivmedion ekde la ŝtonepoko per diversaj floroj kaj plantoj. La ornamplantojn kultivas ĝardenistoj aŭ hortikulturistoj de la fakbranĉo ornamkulturo (florantaj potplantoj, foliplantoj, tranĉfloroj, bed- kaj balkonplantoj. En arbkultivejoj oni kultivas porornamajn arbojn, arbedojn kaj arbustojn. Ekzistas ankaŭ multaj staŭdoj por ornami la ĝardenon.
Ornamplantoj apartenas al jenaj kategorioj:
Ĉambroplantoj
Ĉambroplantoj estas plantospecioj kiuj pro ilia grandeco kaj pretendoj al la medio taŭgas por loĝejoj kaj endomaj salonoj. Oni distingas:
Florantaj potplantoj
Plantoj, kiuj estas kultivataj pro ilia florornamo.
Verd- aŭ foliplantoj
Foliplantoj estas plantospecioj, kiuj estas kultivataj pro iliaj ornamaj folioj. Rigardu pli grandan sortimenton ĉi tie: ĉambroplantoj:
Bed- kaj balkonplantoj
Ili ofte nur estas unujaraj aŭ dujaraj, sed ekzistas ankaŭ lignecaj specioj kaj duonarbustoj. Tiujn plantojn oni uzas en balkonkestoj, florbedoj, kuvoj aŭ aliaj ujoj.
bulbo- kaj tuberplantoj
Ili estas ornamplantoj kiuj post la vintra paŭzo elkreskis el bulboj aŭ tuberoj kaj ofte floras nur printempe.
Rimarko
La esprimo cepo nur staras por la legomo, kies bulboj oni povas manĝi.
Ornamstaŭdoj
rigardu : staŭdo
rigardu: listo de ornamŝtaŭdoj
Ornamgresoj
rigardu la ĉefartikolon: gresoj
Ornamaj arboj kaj arbustoj
Lignecaj plantoj troviĝas en parkoj, ĉiuspecaj ĝardenoj, tombejoj, sed ankaŭ en apudvojaj bedoj.
Rigardu: arbusto, arbedo kaj arbo.
Santo Amaro (Bahio)
Santo Amaro [santŭamaru] estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 57.800 loĝantojn en 2010.
Esperanto en Santo Amaro
En 1937 Esperanto estis fondita Esperanto-Klubo de Santo Amaro. La inaŭgura kunsido okazis ĉe “Ginásio Santamarense” dank’al klopodoj de Gustavo Viana, kiu en tiu oportuno prononcis entuziasman paroladon rilatan al la evento. Post la inaŭguro li anoncis ankaŭ Esperanto-kurson, kiu estis gvidita de li mem. En la sama dato estis aklamita la unua estraro:
Prezidanto: Antenor Celino; Sekretario: Gustavo Viana; kaj Kasisto: Vitorino Moreira Dutra.
Tábor (Velké Heraltice)
Tábor (Tabor) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velké Heraltice en distrikto Opava. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordoriente de Velké Heraltice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 31 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Wiener Musikverein
Wiener Musikverein (resp. la domo de la Wiener Musikverein) estas tradiciriĉa koncertodomo en Vieno. En ĉi tiu domo troviĝas la fama Granda (Ora) Musikverein-ĉambrego, kiu validas kiel unu el la plej belaj kaj akustike plej bonaj ĉambregoj de la mondo. Musikverein troviĝas en la sich im 1-a viena urbodistrikto, Innere Stadt, ĉe la Musikverein-Placo.
Tábor (Velké Heraltice)
Tábor situas en katastra teritorio Tábor ve Slezsku kun areo 2,53 km².
Wiener Musikverein
Historio
En 1812 Joseph Sonnleithner fondis la Asocion de la Muzikŝatantoj en Vieno. Ekde novembro de 1831 ĝi okazigis koncertojn en ĉambrego ĉe la strato Tuchlauben] n-ro 12, kiu per nur 700 sidlokoj baldaŭ montriĝis kiel tro malgranda.
La domo estis malfermita la 6-an de januaro 1870 per solena koncerto, kaj la recenzistaro tuj laŭdis la grandiozan akustikon de la Granda Ĉambrego, kies famo ene de mallonga tempo disvastiĝis tutmonde. Ankaŭ la Malgranda Ĉambrego, ekde 1937 nomata laŭ Johannes Brahms, baldaŭ akiris la famon esti ideala ĉambromuzikejo.
En la jaro 2004 oni malfermis kvar pli malgrandajn, subterajn ĉambregojn, kiuj taŭgas kaj por koncertoj kaj por ekzercludoj, konferencoj, kursoj aŭ akceptoj.
Arĥitekturo
Musikverein estas konstruita en historiema stilo laŭ modeloj el antikva Grekujo: kolonoj, virinformaj apogiloj kaj gablo-reliefoj elvokas la asociadon, ke jen oni konstruis templon por la muziko. La Granda Ĉambrego estas dekorita per plafono-pentraĵo de August Eisenmenger kaj plastikoj de Franz Melnitzky. Kutime ĝi disponas pri 1744 sidlokoj kaj 300 starlokoj. La kvar novajn ĉambregojn en la kelo planis arĥitekto Wilhelm Holzbauer. Ili nomiĝas laŭ la reganta baza konstrumaterialo vitro, metalo, ŝtono kaj ligno.
Akustiko
La Granda Ĉambrego (ofte ankaŭ nomata „Ora Ĉambrego“) validas kiel unu el la plej bonaj koncertejoj de la mondo. La kaŭzoj por la elstara kvalito de la akustiko estas multaj kaj parto neintencitaj hazardoj: Hansen devis fidi al sia intuicio, ĉar sciencajn studojn pri ĉambrakustiko oni faris nur en la 20-a jarcento.
Je la Granda ĉambrego ĉiuj kondiĉoj por bona koncertejo estas plenumitaj: idealaj proporcioj de la ĉambro, sufiĉe granda spacovolumeno, ne tro multaj sidlkoj, multaj sondifuzigaj facoj, ekzemple loĝioj, balkonoj kaj skulptaĵoj, neniuj sonsorbaj facoj krom la publiko. Esenca aspekto de la akustiko estas la resonotempo, ĝi daŭras tie du sekundojn.
Pro sia brika formo (la „ŝuskatola principo“) la Granda Ĉambrego provizas la publikon per la nun kiel grave konataj fruaj reflektoj de la flankoj. Aliaj famaj ĉambregoj kun bonega akustiko estis konstruita en la epoko inter 1870 kaj 1900 ankaŭ laŭ ĉi tiu principo kaj havas multajn sondifuzigajn facojn, ekzemple Gewandhaus en Lepsiko (1884) aŭ Concertgebouw en Amsterdamo (1887).
La orgeno de la Granda Ĉambrego
La orgeno estas je ĉiuj simfoniaj koncertoj, kvankam plejofte ne ludata, la videbla fono, je kio la videblaj fasadofajfiloj havas nur optikan funkcion. Ĝian keston planis arĥitekto Hansen. La originan orgenon konstruis Friedrich Ladegast en 1872 kun 3 manualoj, pedalaro, 52 registroj, meĥanikaj glitŝablonoj por la manualverkoj kaj konusvalva kesto por la pedalverko. Anton Bruckner kunverkis en la sama jaro ĉe la unua orgenkoncerto.
En 1907 firmao Rieger el Jägerndorf en Silezio anstataŭis ĉi tiun orgenon per nova, kiun ĝi enmetis en la historian orgenkeston. Komponisto Franz Schmidt ŝategis ĉi tiun instrumenton, pro kio li uzis ĝin por kelkaj el siaj unuaj prezentadoj, same kiel Marcel Dupré, post kiam en 1948 la viena firmao Molzer estis alikonstruinta ĝin.
Malgraŭ akraj disputoj en la fakularo en 1969 firmao Walcker Mayer anstataŭis ĉi tiun instrumenton per pli granda, kun 100 registoj sur kvar manualoj kaj pedalaro.Tiun ĉi elstaraj orgenistoj kategorie rifuzis pro ĝia ekipo per elektra traktilaro: ili postulis returniĝon al la mekanika traktilaro.
Pro neripareblaj difektoj ĉe la Walcker-orgeno firmao Rieger enkonstruis en la historian keston ekde 2009 ĝis komence de 2011 novan instrumenton. Tiu ĉi havas kaj meĥanikan kaj ankaŭ elektran traktilaron kaj 86 registrojn sur 4 manualoj kaj pedalaro.
Bronisława Dłuska
Bronisława DŁUSKA ([ˌbrɔ̃ɲiˈswava ˈdwuska]; denaske Skłodowska, 28a de marto 1865 – 15a de aprilo 1939) estis pola kuracisto, kaj kun-fondinto kaj la unua direktoro de la Instituto de Onkologio Maria Skłodowska-Curie de Varsovio. Ŝi estis edzino de la politika aktivulo Kazimierz Dłuski, kaj estis pli aĝa fratino de la fizikisto Marie Curie.
Bom Jardim (Rio-de-Ĵanejrio)
Bom Jardim estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 25.398 loĝantojn en 2010.
Miĥail Baĥtin
Miĥail Miĥailovich BAĤTIN (Михаил Михайлович Бахтин) (naskiĝis en 1895, mortis en 1975) estis lingvisto de Rusio.
Biografio
Post la Revolucio de 1917 li loĝis en Leningrado. Inter la jaroj 1924 kaj 1929 li konatiĝis kun la ĉefaj personoj de la rusa Formalismo. Tiam li publikigis inter aliaj titoloj sian ĉefverkon "Marksismo kaj Filozofio de la Lingvaĵo" (1929). Tiu libro, kiu aperis kun la nomo de lia amiko kaj disĉiplo Voloĉinov, nur en la sepdekaj jaroj de la dudeka jarcento ĝuis sian meritaĵon.
Ekzilita en 1929, li transloĝiĝis al Kazaĥio. Oni akuzis lin pri partopreno en kontraŭleĝa agado ĉe Ortodoksa Eklezio. Tie li restis ĝis 1936, sed en 1937 li denove transloĝiĝis. Ĉifoje li iris al Saransk, ĉefurbo de Mordovio.
En 1941 li pretigas sian doktorigan tezon ĉe Instituto Gorjkij, en Moskvo, kaj post la dua mondmilito li reiris Saransken kiel profesoro.
Post la morto de Stalin lin malkovris studentoj. De la sesdekaj jaroj de la dudeka jarcento lia famo pligrandiĝis kaj iom post iom lia nomo influis esplorojn tra la plej gravaj universitatoj en la mondo. Liaj ideoj pri literatura teorio, literatura kritiko, socilingvistiko, analizo de la diskurso kaj semiotiko faris lin unu el la plej gravaj filozofoj de la lingvo. Laŭ Baĥtin ĉiu lingvistika analizo devas atenti al la nelingva kunteksto.
Kombinaĵo de 12 kvaredroj kun turna libereco
En geometrio, kombinaĵo de dek du kvaredroj kun turna libereco estas uniforma pluredra kombinaĵo, simetria ordigo de 12 kvaredroj, konsiderataj kiel kontraŭprismoj. Ĝi povas esti konstruita per kunmeto de ses identaj kopioj de stelookangulopluredro, kaj tiam turno de ili en paroj ĉirkaŭ la tri aksoj kiuj trapasas la centrojn de du kontraŭaj edroj de la ĉirkaŭskribita kubo. Ĉiu stelookangulopluredro estas turnita per egala (kaj kontraŭa, en paro) angulo θ. Ekvivalente, stelookangulopluredro povas esti enskribita en ĉiun kubon de kombinaĵo de 6 kuboj kun turna libereco, kiu havas la samajn verticojn kiel ĉi tiu kombinaĵo.
Miĥail Baĥtin
Filozofio de la lingvaĵo
Ĉe "Marksismo kaj filozofio de la lingvaĵo" li celis havigi al la maksisma teorio koheran ideologian kaj psikologian bazon por kontraŭi kaj la pozitivisman objektivecon kaj la idealisman subjektivecon. Tiucele li renovigis la koncepton de la lingva signo. Laŭ Baĥtin signo estas abstrakta ilo kapabla interrilati la individuan konscion al la socia medio. La individua pensmaniero laŭ li ne fabrikas la ideologion, sed ĝuste male.
Kombinaĵo de 12 kvaredroj kun turna libereco
Se θ=0, ĉiuj dek du kvaredroj koincidas. Se θ estas 45 gradoj, la kvaredroj koincidas en paroj kaj rezultiĝas (du koincidantaj kopioj de) la kombinaĵo de 6 kvaredroj.
Miĥail Baĥtin
Filozofio de la lingvaĵo
Malgraŭ la fakto, ke li esploris lingvosciencon de la fino de la 1920-aj jaroj, lia verkaro restas aktuala. Signifa parto de la nuna teorio de la teksto kaj de semiotiko baziĝas sur principoj proponitaj de Baĥtin. Malfermita al pluraj sciencaj kampoj lia filozofio aplikis la dilalektikan materialismon kaj atingas terenojn trans la striktajn limojn de lingvoscienco, kiel psikanalizon, strukturismon, evoluciismon, biologion kaj fizikon.
Literatura teorio
Devenas de lia doktoriga disertacio pri la verko de François Rabelais kategorioj kiel dialogismo, polifonio, heteroglosio kaj karnavaleco. Per tiu esploro Baĥtin kantraŭargumentas la klasikan retorikon kaj proponas socian analizon de la literatura verko. Li intervenis ankaŭ en la disvastigo de la koncepto interteksteco.
Uzbekistan Airways
La entrepreno Uzbekistan Airways respektive uzbeke Oʻzbekiston havo yoʻllari estas ŝtata uzbeka flugkompanio kun sidejo en Taŝkento. Ĝi kandidatas iĝi membro de la flugkompania alianco "SkyTeam", kvankam laŭ la stato de aŭgusto 2010 ankoraŭ ne konatas ekzakta aliĝdato. La kompanio laŭ la stato de 2010 disponas pri 65 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon HY; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas UZB.
Alice Rawlings
Alice RAWLINGS estas usona aktorino kun tre mallonga kariero.
Ŝi partoprenis kiel infanaktorino en televidaĵo The Patty Duke Show de 1964 ĝis 1965, poste Alice aperis en The Virginian, Bob Hope Presents the Chrysler Theatre, ŝia lasta apero en televido estas en epizodo Court Martial de Star Trek en 1967. En la sekva jaro ŝi aperis en malgranda rolo en kinfilmo Where Angels Go Trouble Follows!.
Belford Roxo
Belford Roxo estas urbego, preskaŭ metropolo kaj municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio. Ĝi apartenas al urbaro de Rio-de-Ĵanejro.