cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peter Simon Pallas
Rememoro
Multaj animaloj ricevis nomon laŭ tiu de Pallas (kaj multaj estis unuafoje priskribita de li), inklude tiujn de la specioj Palasa kato, Palasa longlanga vesperto, Palasa tubonaza fruktovesperto, Palasa sciuro, Regolfiloskopo aŭ Palasa filoskopo, Palasa kormorano (formortinta), Blankstriovosta maraglo aŭ Palasa maraglo, Granda nigrakapa mevo aŭ Palasa mevo, Stepkoko, Palasa karpodako, Palasa lagomiso, Malgranda kanemberizo aŭ Palasa kanemberizo kaj Siberia grilbirdo aŭ Palasa grilbirdo.
Ankaŭ stratoj en Berlino kaj Castrop-Rauxel estas nomataj Pallasstrasse. Ankaŭ urbo en Volgograda provinco nomiĝas laŭ li - Pallasovka kaj tie estas lia monumento. Ankaŭ asteroido nomiĝas laŭ li: 21087 Petsimpallas.
Veřechov
Veřechov estas vilaĝo en Ĉeĥio situanta 4 km sude de Horažďovice en distrikto Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 57 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Veřechov estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,52 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.
Mauthausen
Ĉi tiu artikolo ne rilatas al Koncentrejo Mauthausen.
Mauthausen estas foira komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio kaj al la distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Dum la dua mondmilito ĉi tie estiĝis la koncentrejo Mauthausen-Gusen.
Turismo
La plej vizitataj lokoj estas:
Somera Olimpiko 2016
En la Somera Olimpiko 2016, partoprenis pli ol 11,500 atletoj el 204 Naciaj Olimpikaj Komitatoj (NOK-j) plus du sendependaj teamoj. La du sendependaj teamoj estas iuj sendependaj olimpianoj, unu formita de atletoj kies NOK de Kuvajto estas nuligita, kaj la alia formita de rifuĝintaj olimpianoj inkludante dekdu atletojn el malsamaj landoj, kiuj havas rifuĝintoj statuson. La Olimpikoj inkludas 28 sportojn - inkluzive rugbeo 7 kaj golfo, aldonitaj de la Internacia Olimpika Komitato (IOK) en 2009. Tiuj sportaj eventoj estas okazigitaj en 33 malsamaj lokoj de 4 malsamaj areoj en la urbo, nome: Barra, Copacabana, Deodoro, kaj Maracanã.
Partoprenintaj teamoj
Ekster tiu listo rajtis partopreni:
Medaltabelo
La unuaj dek kvin nacioj en la klasifiko de siaj atletoj estas la jenaj:
gastiganta nacio (Brazilo)
La teamoj de Vjetnamio, Porto-Riko, Singapuro, Kuvajto, Jordanio, Fiĝioj, Kosovo, Ebur-Bordo kaj Taĝikio gajnis, dum tiuj Ludoj, sian unuan ormedalon ĉe Olimpikoj.
Duklando Kleve
Duklando Kleve estis teritorio de la Sankta Romia Imperio de Germana Nacio en la Malsuprarejna-Vestfalia imperia cirklo situanta ambaŭflanke de la Rejno inter princepiskopujo Monastero, la imperia abatinujo Essen, la duklandoj Berg, Jülich kaj Geldern same kiel la elektoepiskopujo Kolonjo. Kleve ekzistis ekde proksimume 1020 kiel graflando kaj rangaltiĝis en 1417 al duklando. Sidejo de la reganto estis la kastelo Schwanenburg en la urbo Kleve, pretertempe ankaŭ Kastelo Monterberg ĉe Kalkar.
Geografio
Duklando Kleve ampleksis areon da 2.200 kvadrataj kilometroj, kiun trafluas la Rejno kaj ĝiaj flankriveroj Ruhr, Emscher, Lippe kaj Gelderlanda Iselo same kiel Mozo kaj ĝia flankrivero Niers. Ĝi tenis 100.350 plejparte katolikajn loĝantojn (inkluzive Graflandon Moers). La mezepoka teritorio troviĝis plejparte sur la teritorio de nuna Germanujo kaj malpligranda parte sur la teritorio de nuna Nederlando. Ĝi ampleksis pli malpli la areon de la distriktoj Kleve (nordon), Wesel, de la nordajn partojn de la eksterdistriktaj urboj Oberhausen kaj Duisburgo.
Urboj
Al Duklando Kleve apartenis la urboj Kleve, Wesel, Emmerich, Rees, Kalkar, Xanten, Duisburg, Kranenburg, Gennep, Griethausen, Grieth, Goch, Uedem, Kervenheim, Sonsbeck, Büderich, Orsoy, Huissen, Zevenaar, Isselburg, Dinslaken, Schermbeck, Holten kaj Ruhrort.
Distriktoj
Duklando Kleve estis subdividita en distriktojn, kiuj plejparte nomiĝis laŭ urbo, ekzemple Lando Kleve, Lando Dinslaken kaj Lando Kranenburg. Esceptoj de tio estas la oficejoj Aspel, Düffel (Germanujo-Nederlando), Hetter, Kleverhamm kaj Liemers.
Komenco de la graflando
Pri la lokaj potencocirkonstancoj en la regiono de „Kleve“ en la Frua Mezepoko ekzistas preskaŭ neniuj pruveblaj informoj. La malmultaj eldiroj de kelkaj historiistoj pri tio estas krom tio pridisputataj. Laŭ unu el ĉi tiuj fontoj post 711 filino el nobela familio nome Beatriksa onidire geedziĝis kun iu Grafo Aelius (aŭ Helios) Gralius, vasalo de Karolo Martelo. Tiu ĉi grafo posedis terenojn en la regiono de Teisterbant kiel feŭdo. La filo el ĉi tiu geedzeco Teoderiĥo la 1a onidire estis ekde 742 kaj grafo de Teisterbant kaj ankaŭ la unua grafo de Kleve. Sub la idoj la graflandoj Teisterbant kaj Kleve estis subdividataj. Lasta ido el ĉi tiu nobelgento en Kleve estis Grafo Nufried, post kies morto en 1008 tiu ĉi dinastio estingiĝis.
Iu „Beatriksa“ el nobela dinastio ankaŭ estas nomata en legendo aŭ fabelo kiel prapatrino de la grafoj de Kleve, kiu geeziĝis kun cignokavaliro Elias. Plej malfrue ekde la 15a jarcento la grafoj kaj dukoj de Kleve deduktis sian devenon de ĉi tiu cignokavaliro Elias (Aelius = Elias?), kiu estas parenca kun la figuro de Lohengrin.
Je la komenco de la meza mezepoko ekzistas dokumenteblaj informoj por la regiono em öa ĉirkaŭejo de Kleve. Proksimume 1020 Imperiestro Henriko la 2a feŭde transdonis teron ĉe Malsupra Rejno kaj Mozo al du fratoj el Henegovio en Flandrujo. La unua, „Gerhard Flamenses“, fariĝis la prapatro de la grafoj de Wassenberg, la postaj grafoj kaj dukoj de Geldern, kaj la alia, „Rutgero Flamenses“, prapatro de la grafoj de Kleve. Ekirejo de la kleva regeco estis ja nur malgranda tereno en la regiono de Kleve. Unuafoje en 1092 grafo sin nomis laŭ la kastelo Kleve. Kerna regiono de la kleva regeco estis komence la spaco inter Kleve kaj Kalkar. Tie ĉi la grafoj fondis kolegiatojn en Wissel kaj Bedburg.
Nur malmultaj dokumenteblaj indikoj por Rutgero la 1a estas konataj. Tio ĉi validas ankaŭ por la plej proksimaj postsekvantoj ĝis la komenco de la 13a jarcento. Heredanto de Rutgero laŭ iu kroniko el la 14a jarcento estus la filo Ditriĥo la 1a (ankaŭ nomata Teoderiĥo). Post la morto de la reganta grafo ties filoj Ditriĥo la 2a kaj Ditriĥo la 3a ekokupis la heredsekvon. Ankaŭ por tiuj ĉi la indikoj estas parte kontraŭdiraj. Por Grafo Ditriĥo la 3a ekzistas dokumentoj, ke li ekde 1096 ricevis kiel feŭdon Kastelon Tomburg kun la apartena tereno kiel vasalo de la ĉefepiskopo de Kolonjo. Tial per la komenco de la 12a jarcento en dokumentoj la nomo alternis kelkan tempon inter Grafo de Kleve kaj Grafo de Tomburg.
Per la filo de Ditriĥo la 3a, nomata Arnoldo aŭ Arnulfo la 1a, unuan fojon la pli malnova kroniko indikis regoperiodon de 1117 ĝis 1135. Posta reganta grafo de 1135 ĝis 1150 estis laŭ ĉi tiu kroniko la filo Arnoldo la 2a. Sekvas la pluaj grafoj, kiujn surlistigas la ĉi malsupra listo Dinastio Kleve (* ĝis 1368). La datoj kaj nomoj por la antaŭe nomitaj unuaj grafoj diferencas de ĉi tiu surlistigo. La nomataj indikoj devenas el la pli malnova „Clevischen Chronik“, tiom kiom tiu ĉi citas dokumentojn por tio.
Evoluo de la graflando
La evoluo de la plej gravaj nobeldinastioj en la meza mezepoko pasis ofte per la kroma pozicio de vokto por monaĥejoj kaj abatejoj. Tiuj ĉi voktoj, kiuj kompetentis por la malekleziaj gravaĵoj de ĉi tiuj religiaj institucioj, povis per tio pliampleksigi sian potencobazon kaj pligrandigi sian feŭdokampon. Ekde 1117 la grafoj de Kleve estis voktoj de la kanonikejo Zyfflich, en 1119 ili fariĝis voktoj de la monaĥejo Fürstenberg. Inter 1122 kaj 1299 ili enigis ankaŭ la voktejon pri la grava monaĥejo Sankta Viktoro je Ksanteno en sian potencon. Per geedzeco de Grafo Arnoldo la 1a kun Ida de Brabanto la grafoj de Kleve akiris en la unua duono de la 12a jarcento la posedon de Wesel, kiu fariĝis deirpunkto por pluaj akiroj sur la dekstra flanko de la Rejno. En la 13a jarcento la teritorio-politikaj aktivecoj de la grafoj atingis novan kvaliton, kiel montras la aro da urbofondoj ekde 1241 kaj la vaste farita ena koloniigo. Kiel minaco por la teritorio de Kleve montriĝis la dividoj de heredaĵo kutimaj ĝis la fino de la 13a jarcento. Ekzemple Grafo Ditriĥo la 5a/7a pretertempe estis en konflikto kun sia pli juna frato Ditriĥo Lufo la 1a. Tiu ĉi ne povis realigi siajn pretendojn pri Graflando Saarbrücken, kiujn li deduktis de sia geedzeco kun filino el ĉi tiu nobeldinastio. Tial li pli vaste postulis heredaĵojn el la regiono de Kleve, kiujn lia frato, reganta Grafo de Kleve, ne kontentigis.
Post la morto de Johano laŭ heredokontrakto el 1362 lia pranevo Adolfo la 3a de Mark, iama episkopo de Monastero kaj Elektito de Kolonjo, fariĝis postanto kiel Grafo Adolfo la 1a de Kleve. Li devis sindefendi kontraŭ aliaj konkurantoj. Lin subtenis por la postsekvo la duko de Brabanto kaj lia frato Grafo Engelberto la 3a de Mark. Ĉi-lasta ricevis kompense dum sia vivo la graflandon Mark. Alia frato de Adolfo la 3a, Ditriĥo, ricevis por sia subteno la urbon Dinslaken kun la apartenaj areoj kaj en 1392 ankaŭ Duisburgon kaj la urbon Ruhrort.
Alian konflikton kaŭzis la heredaĵo de Grafo Ditriĥo la 5a/7a de Kleve. Tiu ĉi estis geedziĝinta en 1257 kun Alinda (aŭ Alejdisa), filino de Henriko de Heinsberg. Per tio Graflando Hülchrath transiris en la regokampon de Kleve. Je la divido de la heredaĵo la pli juna filo de la grafo,Ditriĥo Lufo la 2a, ricevis la terenojn de sia patrino kaj per tio ankaŭ la vilaĝon Hülchrath. En 1290 la libera regna urbo Duisburgo iris per garantidono al la grafoj de Kleve. La garantiaĵo post tio neniam estis elaĉetata, tiel ke Duisburgo fariĝis per ĉi tiu garantidoniteco fariĝis kleva kamparurbo.
Ĉar Lufo la 2a dum la Batalo de Worringen ĉeflanke de la ĉefepiskopo de Kolonjo eniris en kaptitecon, la grafo devis elaĉeti sin per alta monsumo. Tio kaŭzis mankon de mono, pro kio lia filo Ditriĥo Lufo la 3a vendis la 26an de aprilo 1322 je la indigno de la reganta grafo de Kleve por 15.000 markoj Graflandon Hülchrath al la kolonja ĉefepiskopo Henriko la 2a Ĉar de la vendoprezo komence nur 9.030 markoj estis antaŭpagitaj, Elektoepiskopujo Kolonjo donis garantie por la restanta sumo Kastelon kaj Urbon Aspel, Rees, Ksanteno kaj Kempen kun la apartenaj regionoj. La 16an de novembro 1331 Kleve kvitancis, ke la restanta sumo intertempe estis elpagita kaj per tio la vendo estis finfarita.
Post la morto de Grafo Ditriĥo la 6a/8a en 1305 regis unu post la alia lia filo Oto el unua geedzeco ĝis 1310 kaj poste lia plej aĝa filo el dua geedzeco, Ditriĥo la 7a/9a. Kiam Ditriĥo mortis en 1347, lin postis lia pli juna frato Johano kiel grafo de Kleve. Johano subtenis Rajnaldon la 3an de Geldern je ties malpaco kun lia frato Eduardo. Rajnaldo la 3a pro manko de mono donis garantie Emeriĥon en 1355 al Johano. Ĉar la garantiaĵo ne plu estis elaĉetata, ekde tiu ĉi tempo Emmerich apartenis al la teritorio de Kleve. Kiam ankaŭ Johano mortis en 1368, neniu vira heredonto plu ekzistis, ĉar neniu el la tri fratoj havis legitimajn filojn. Per Johano formortis la tiama reganta dinastio el la „Nobelgento Flamensis“ en Graflando Kleve. Adolfo la 1a de Kleve subtenis Karlon la Bravan je la konkero de Duklando Geldern ekde 1473. Por siaj militaj servoj li ricevis krom financa kostorepago ankaŭ nomindaj teritoriajn transcedojn je kostoj de Geldern. La ĝistiama garantiposeda rajto pri Emmerich, partoj de Liemers kaj de Düffel estis ŝanĝataj en verajn posedorajtojn. Aldone Goch, Wachtendonk kaj Voktejo Elten nun fariĝis eroj de Graflando Kleve.
Unu el la plej fortaj kontraŭuloj kontraŭ la potencoplilarĝigo por Graflando Kleve per la persona unio kun Graflando Mark estis la ĉefepiskopo de Kolonjo, Frederiko la 3a. En 1373 la ĉefepiskopo ja elaĉetis la kastelon, urbon kaj doganon de Rheinberg garantie donitajn al Kleve, per pago de 55.000 orŝildoj al Grafo Adolfo, sed poste plimalboniĝis la rilatoj inter Kleve kaj Elektoepiskopujo Kolonjo. Krome, laŭ opinio de la ĉefepiskopo Graflando Kleve estis feŭdo de la ĉefepiskopujo Kolonjo. Pri la kleva Linn kun al apartena areo komenciĝis en 1378 malpaco de 14jara daŭro inter Adolfo la 1a kaj la ĉefepiskopujo.
Grafo Adolfo de Kleve preparis je la fino de sia vivo la heredaĵon por siaj idoj kaj provis fini ekzistajn konfliktojn. Unu el ĉi tiuj konfliktoj estis tiu kun Ĉefepiskopo Frederiko la 3a pri la aparteneco de Linn. En 1392 li rezignis laŭ kontrakto pri la hereda posedo de kastelo, urbo kaj lando Linn favore al la ĉefepiskopujo Kolonjo. Kompense la grafo devis ricevi 70.000 guldenojn. 13.000 guldeno estis pagataj kontante, por la restantaj 53.000 guldenoj la ĉefepiskopo garantie donis la urbojn Aspel kaj Rees same kiel la duonon de la juĝejo Bockum kaj de la urbo Ksanteno same kiel bienojn en Schwelm kaj Hagen.
Kiam per la morto de la frato Engelberto sur la dekstra flanko de la Rejno la graflando Mark en 1392 transiris al Adolfo kaj ekestis la duobla graflando Kleve kaj Mark, la malpaco kun Kolonjo estis definitive finita. Jam antaŭ sia morto en 1394 Adolfo solvis ankaŭ la problemojn kun sia pli juna filo Ditriĥo kaj transdonis al tiu ĉi en 1393 la tiean regecon kiel Grafo de Mark.
Posteulo kiel Grafo de Kleve fariĝis en 1394 lia pli aĝa filo Adolfo la 2a. Inter Adolfo la 2a de Kleve kaj Ditriĥo la 2a de Mark unuflanke kaj Duko Vilhelmo la 2a de Jülich-Berg aliaflanke ekestis kverelo. Je la malpaco temis pri jara rento da 2.400 guldenoj el la Rejndogano ĉe Kaiserswerth, kiun ambaŭ flankoj pretendis. Kiam oni ne povis interkonsentiĝi, la duko marŝis kun kavalirarmeo en Graflandon Kleve. En la Batalo de Kleverhamm la 7an de junio 1397 la duko estis venkata kaj kaptata. La potencpozicio de Graflando Kleve per tio estis forikigita kontraŭ Duklando Jülich-Berg, ĉar la duko por sia liberiĝo devis pagi konsiderinan monsumon, kio malfortigis la duklandon. Kiam krome en 1398 Ditriĥo estis mortigita dum malpaco, denove okazis unuigo de Kleve kun Graflando Mark. Per la geedzeco de la filinoj de Adolfo la 2a kun la romgermana reĝo Rupreĥto de Palatinato kaj kun Duko Johano la Sentima de Burgonjo Grafo Adolfo la 2a povis pli kreskigi sian potencan pozicion ĉe la Malsupra Rejno. Konsekvenco estis lia rangaltiĝo al duko en la jaro 1417 kaj la leviĝo de la graflando al „Duklando Kleve“.
Duklando Kleve
En la regotempo de Adolfo la 2a Imperiestro Sigismondo nomumis tiun en 1417 „Duko Adolfo la 1a de Kleve kaj Mark“ kaj rangaltigis la graflandon Kleve al duklando. La duko sukcesis dum sia regotempo plilarĝigi la teritorion de Kleve kaj pkejparte solvi la dependecon de la ĉefepiskopujo Kolonjo. Post kiam li jam kiel grafo estis akirinta Emeriĥon kun partoj de Liemers (1402) de Duklando Geldern kiel ne elpagita garantiaĵo, sekvis pluaj teritorioj de Geldern per la Reichswald inter Nimego kaj Kleve (1418), Gennep (1424), Wachtendonk (1440, sed nur pretertempe) kaj Düffel (1446). Bazo de la akiro por la regionoj kaj lokoj estis garantidonaj kontraktoj. Adolfo estis enplektita en plurjardekaj kvereloj kun sia pli juna frato Gerhardo, ĉar tiu ĉi ne konsentis pri la heredsekvo de la tuta heredaĵo por la unuenaskito. Ekde 1409 Gerhard pro tio pretendis la heredorajton por Graflando Mark. Krom tio ekzistis problemoj kun la ĉefepiskopo Ditriĥo de Moers, kiu provis malebligi potencokreskon por la duko, ĉar Kleve laŭ opinio de la ĉefepiskopo plue estas kolonja feŭdo.
Ekde 1423 okazis malpaco inter la ĉefepiskopo de Kolonjo kaj Adolfo la 1a. En ĉi tiu malpaco Gerhardo komence subtenis la ĉefepiskopon. En 1437 okazis interkonsento inter Adolfo kaj lia frato Gerhardo por ties postulo de la graflando Mark. Gerhardo ricevis dumvive la regantecon por la pli granda parto en la graflando kaj tenis la titolon „Grafo je Mark“, dum kiam Adolfo plue tenis la titolon „Grafo de Mark“.
La kverelo kun la ĉefepiskopo pliakriĝis dumpase de la tempo kaj kondukis al la Malpaco de Soest de 1444 ĝis 1449. Ekigilo de ĉi tiu konflikto estis, ke la urbo Soest provis sin liberigi el la superregado de la ĉefepiskopa princlando de Kolonjo. Tial la urbo faris en 1444 kontrakton kun Adolfo la 1a, ke Kleve anstataŭ la ĉefepiskopo tenu la superregadon pri Soest. Por la postsekvaj militaj konfliktoj la duko revokis sian filon Johano de la kortego en Burgonjo kaj transdonis al li la militan direktadon. Jam antaŭ la fino de la milito Adolfo la 1a mortis en 1448, kaj lia filo Johano fariĝis lia posteulo kiel Duko Johano la 1a de Kleve-Mark.
Post finado de la unua Malpaco de Soest la kvereloj inter la ĉefepiskopo kaj la duko de Kleve ne estis finiĝintaj. Duko Johano la 1a subtenis dum la Princepiskopa Malpaco je Monastero de 1450 ĝis 1458 tiun flankon, kiu batalis kontraŭ la kolonja ĉefepiskopo pro la okupado de la episkopa seĝo en Monastero. Sekvis dua „Malpaco de Soest“ de 1462/63 kaj la kvereloj de 1467 ĝis 1469. Por la konfliktoj ekde 1467 la kolonja Ĉefepiskopo Rupreĥto estis alianciĝinta kun Geldern kaj provis, reakiro por Soest, Ksanteno kaj Rees denove la superregadon.
Ekde la komenco de la 1470aj jaroj Duko Johano la 1a tenis aliancon kun Karlo la Brava, kiun li subtenis je la potencopreno en Duklando Geldern. Ĉar tiuj ĉi malpacoj pri Geldern finiĝis sukcesaj por Karlo la Brava, ankaŭ Johano la 1a apartenis al la venkintoj. Danke pro la subteno la duko de Burgonjo dokumente transskribis kaj urbon resp. oficejon Goch kaj la Rejndoganon je Lobith kiel ankaŭ la voktecon de monaĥejo Elten, paroĥon Angerlo kaj la distrikton resp. urbon Emeriĥo.
Krom la supre menciitaj akiraĵoj ankaŭ la urboj Soest, Xanten kaj Rees estis definitive certigitaj por Kleve, ĉar la pozicio de la Ĉefepiskopa Princlando Kolonjo nun definitive kaj daŭre estis malfortigita. Jam Adolfo la 2a kiel ankaŭ lia filo Johano la 1a ricevis en siaj kvereloj kun la ĉefepiskopo de Kolonjo subtenon de la respektiva duko de Burgonjo. Per tio Kleve eniris dum la dua duono de la 15a jarcento pretertempe sub fortan enfluon de la duklando Burgonjo.
Posteulo de Johano la 1a fariĝis post ties morto en 1481 lia filo kiel Duko Johano la 2a. Lia komenca provo, sin malligi de la influo de Duklando Burgonjo, fiaskis. Per kreska regotempo krom tio malpliboniĝis la rilato de la duko kun la „statoj“ en Kleve kaj Mark, ĉar tiuj ĉi pro lia sensukcesa politiko kaj pro lia fuŝmastrumo en la duklando nur je daŭre kreska rezisto koncedis liajn financajn postulojn. Ekde 1501 la statoj akiris kontraktan interkonsenton, ke la duko devas lasi kontroli kaj aprobi siajn impostpostulojn fare de ili. Tiun ĉi kontrakton kompletigis en 1510 instrukcioj pri la feŭdaj kaj heredaj rajtoj, per kio la duko estis plejparte senpotencigita. La fakto, ke ĉiuj deziroj pri impostoj nur post aprobo de la landaj statoj povis validiĝi, treege limigis liajn politikajn aktivecojn.
En Duklando Kleve restis je la fino de la regotempo de Johano la 2a kiel ununura pozitiva rezulto la heredkontrakto kun Duklando Jülich-Berg. La dukoj de ambaŭ teritorioj estis interkonsentintaj heredkontrakton pro la manko de legitima filo en la duklando Jülich-Berg. Unua paŝo tial estis en 1496 la gefianĉiĝo de filo Johano de Kleve kaj Mark kun la heredontino Maria de Jülich-Berg. Ĉar ambaŭ tiumomente estis ankoraŭ neplenaĝaj, ili geedziĝis nur en 1510.
Vignols - Saint-Solve (stacidomo)
Vignols - Saint-Solve estas franca stacidomo sur linio -, situanta inter  Vignols kaj Saint-Solve, en departemento Corrèze, regiono Nova Akvitanio.
Duklando Kleve
Duklando Kleve
Duko Johano la 3a, nomata la Pacema, jam en 1511 fariĝis Duko de Jülich kaj Berg. Post la morto de lia patro en 1521 tiuj ĉi duklandoj estis kunigataj kun Graflando Mark al la Unuiĝintaj Duklandoj Jülich-Kleve-Berg. Per tio ĉi Johano akiris maleklezian superregan pozicion en la Malsuprarejna-Vestfalia imperia cirklo. La limigojn de la regopotenco, kiun Johano la 2a estis akceptinta, lia posteulo povis plejparte nuligi. La fokuso de liaj aktivecoj pli kaj pli translokiĝis de Kleve al Duseldorfo, la sidejo de la Unuiĝintaj Duklandoj.
Mallonge antaŭ sia morto Johano la 3a faris kun Duko Karlo de Gelderlando en 1537 heredkontrakton. Laŭ tiu kontrakto, kiu sekvis la premon de la statoj de Geldern, post la morto de Egmond Geldern kaj Zutphen iru al la ununura filo de Johano la 3a, Vilhelmo de Jülich-Kleve-Berg, ĉar ne ekzistis legitima heredonto por Geldern. Jam mallonge post la faro de la kontrakto kaj kvin monatojn antaŭ la morto de Egmond en 1538 la posta duko Vilhelmo la 5a transprenis la regadon en Duklando Geldern.
Kiam mortis Johano la 3a en 1539, Vilhelmo la 5a transprenis ankaŭ la regantecon en „Jülich-Kleve-Berg“ kaj estis nun per tio unu el la plej potencaj regantoj en la nordokcidento de la Germana Imperio. Egmond estis tamen devigata de la „Packontrakto de Grave“ el 1536, translasi Duklandon Geldern al Karlo la 5a kaj ricevis ĝin nun nur kiel dumvivan feŭdon. Kiam en 1538 Egmond mortis, pro tio Karlo la 5a postulis kiel feŭdestro Duklandon Geldern por la Habsburgoj. Ĉar Vilhelmo la 5a ne libervole volis rezigni pri Geldern, do sekvis la Tria Heredsekvomilito de Geldern. Post komencaj sukcesoj Vilhelmo la 5a malgajnis fine de 1543 la Batalon de Sittard kaj devis en la Kontrakto de Venlo rezigni Duklandon Geldern kaj Graflandon favore al Karlo la 5a.
Kiam Vilhelmo la 5a mortis en 1592, kiel posteulo sekvis lia filo kiel Duko Johano Vilhelmo la 1a de Jülich-Kleve-Berg. Tiu ĉi estis dum la lasta fazo de sia vivo mensmalsana kaj mortis malgraŭ dufoja geedzeco en 1609 sengefila. Post lia morto pluraj princaj nobeldinastioj kaj mallongtempe ankaŭ la reĝo de Francujo pretendis la postlasintajn landojn Jülich, Kleve, Berg, Mark, Ravensberg kaj Ravenstein. Ĝis klarigo de la pretendoj okazis ĝis en la 1660aj jaroj kvereloj kaj militaj konfliktoj pri la definitiva solvo kaj dispartigo de la heredaĵo.
Duklando Kleve kiel ero de Brandenburgio-Prusujo
Pro la Kontrakto de Ksanteno de 1614 Kleve komence eniris provizoran, en 1666 definitivan posedon de la elektoprincoj de Brandenburgio. De 1609 ĝis 1672 tamen la Statoj Ĝeneralaj okupadis la fortikigitajn lokojn de Kleve per siaj trupoj, kaj nur la Granda Elektoprinco de Brandenburgio unuigis post nuligo de la stataj privilegioj la landon Kleve kun la brandenburgia-prusa ŝtato. De 1647 ĝis 1679 Johano Morico de Nassau-Siegen funkciis kiel guberniestro de la brandenburgia elektoprinco en Kleve. Post ties morto pretertempe Elektoprinco Frederiko plenumis ĉi tiun oficon. En 1655 oni instalis je Duisburg la unuan universitaton. Dum kiam Duklando Kleve en la 17a jarcento ankoraŭ estis ludanta gravan rolon por la supreniĝo de Brandenburgio-Prusujo, la graveco de Kleve kaj de la aliaj okcidentaj provincoj en la 18a jarcento kontinue sinkis, aparte post la akiro de Silezio fare de Frederiko la Granda 1740/42. Post kiam Kleve 1757–1762 estis sub franca potenco, Prusujo restis en la posedo de la vera duklando ĝis la Paco de Bazelo de 1795, en kiu ĝi transcedis la parton sur la maldekstra flanko de la Rejno (proksimume 990 kvadratajn kilometrojn) al Francujo. La distriktoj Zevenaar, Huissen kaj Malburgen venis en 1795 al la Batava Respubliko kaj apartenas nuntempe al Nederlando. La restanta parto de la duklando sur la maldekstra flanko de la Rejno apartenis ekde 1798 ĝis 1814 al la Departemento Ruro kaj revenis pro la interkonsentoj farintaj sur la Viena Kongreso en 1815 al Prusujo.
La terenoj de Kleve en la 19a jarcento
En la regna deputacia fina akto (1803) Prusujo estis rekompensata por la perdo de siaj regionoj maldekstre de la Rejno. Laŭ Kontrakto de Schönbrunn (1805) Prusujo transcedis ankaŭ la parton de Kleve troviĝanta sur la dekstra flanko de la Rejno al Francujo. Napoleono la 1a aligis urbon kaj fortikaĵon Wesel al la Departemento Ruro, la restan parton li transdonis en 1806 kune kun Duklando Berg al sia bofrato Joaĥimo Murat. Rilate kun la saman jaron fondata Rejna Ligo ambaŭ duklandoj estis ligataj al Grandduklando Berg; jam en 1810 Napoleono fortranĉis la plej nordan pecon de la grandduklando kaj ligis ĝin kun la franca Departemento Supra Iselo.
Post la kolapso de la franca regado fine de 1813 la iniciato de politika agado ĉe la tuta Malsupra Rejno transiris al Prusujo, al kiu la Viena Kongreso en 1815 atribuis esencajn partojn de Rejnlando. Prusujo reakiris do ne nur la teritoriojn jam troviĝantajn antaŭ 1794 en sia posedo (norda parto de la supra kvartalo de Duklando Geldern, Duklando Kleve kaj Princlando Moers) same kiel la teritoriojn atribuitajn en la die regna deputacia fina akto (Imperia Abatinejo Essen, Imperia Abatejo Werden, Imperia Abatinejo Elten kaj partoj de la princepiskopujo Monastero). Ĝi pli vere ekheredis ĉiujn aliajn antaŭe suverenajn teritoriojn en Rejnlando, transprenante ankaŭ posedaĵojn iam apartenintaj al Kolonjo kaj Berg-Jülich.
La tuta teritorio de la iama duklando eniĝis la prusan administran organizon. Komence ĝi apartenis al la Provinco Jülich-Kleve-Berg kaj al la distriktaro Kleve, kiuj jam la 22an de junio 1822 estis malfondataj kaj unuigataj kun la suda provinco Malsupra Rejno al la Rejnprovinco resp. kun la distriktaro Duseldorfo.
Dinastio Mark (1368–1417)
(Nombradmaniero de Kleve)
Dinastio Mark (1417–1609)
(Nombradmaniero de Kleve)
Dinastio Hohencolernoj (1609/1666–1918)
Laŭpasa enkorpigo en Reĝlandon Prusujo kaj pli malfrue en la Germanan Regnon, la duklando perdis pli kaj pli sian funkcion kiel memstara teritorio en la Sankta Romia Imperio. Post abdiko de la lasta imperiestro ankaŭ la titolo Duko de Kleve perdis definitive sian gravecon. (Nombrado de la Hohencolernoj laŭiras la prusan nombradmanieron)
Arĥivo
La arĥivo de la Lando Kleve-Mark troviĝas nun en la Landa Arĥivo de Nordrejn-Vestfalio en la Ĉefa ŝtatarĥivo en Duseldorfo.
Rimarkoj
<references group ="Rim."/>
Vignols - Saint-Solve (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nexon - Brive-la-Gaillarde (613000).
Tenango del Aire
Tenango del Aire estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Tenango del Aire.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 9.432 loĝantojn. El tiuj 4.625 viroj kaj 4.807 virinoj. La komunumo havas surfacon de 38.09 kvadratkilometroj kaj ĝi situas je 2380 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 720.6 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 9′ norda latitudo kaj 98° 51′ okcidenta longitudo.
Malsupra Aŭstrio
Vieno, kiu estas memstara federacia lando de Aŭstria ekde 1922, estis la ĉefurbo de Malsupra Aŭstrio ĝis 1986. Post plebiscito St. Pölten fariĝis la ĉefurbo ekde 1986 (Aliaj kandidatoj estis Baden, Krems kaj Wiener Neustadt). Malgraŭe, la regado kaj la administracio de Malsupra Aŭstria loĝigis en Vieno ĝis la transloĝigo en 1996.
Geografio
Malsupra Aŭstrio dividiĝas en kvar partoj:
Inter la federaciaj landoj de Aŭstrio, Malsupra Aŭstrio havas la plej longan limon al alia landoj. La limoj al Ĉeĥio kaj al Slovakio rezultas sume en 414 km longa limo.
Montpasejoj
Ambaŭ montpasejoj estas partoj de la limo al Stirio.
Riveroj
Malsupra Aŭstria senakviĝas preskaŭ tute al Danubo. La sola rivero kiu ne senakviĝas al Danubo estas Lainsitz (en norda Waldviertel), kiu fluas trans Vultavo kaj Elbo (rivero) al Norda Maro.
La plej esencaj riveroj norde de la Danubo estas:
La plej esencaj riveroj sude de la Danubo estas:
Kavernoj
Turisme oni povas viziti la lasta du kavernoj kaj la kavernoj Allander Tropfsteinhöhle, Einhornhöhle, Hochkarschacht, Nixhöhle, Ötschertropfsteinhöhle.
Loĝantaro
''Noto: La tabelo listigas la loĝantaro de la nuna areo de Malsupra Aŭstria. La nombroj ne enhavas Vienon (1910: 2,1 milionoj), kvankam Vieno estas parto de Malsupra Aŭstrio ĝis 1922. La nombro en 1939 enhavas ne la nordan Burgendland-on ne iujn partojn de Moravio, kvankam ambaŭ areoj apartenis al regiono Niederdonau en 1939.''
''Noto: La nombroj ĝis 1700 estis rondigita oficiala. La nombroj de 1754–1857 kaj 1869–1923 reprezentas nur la ĉeestantan civilan loĝantaron sen militpersonojn. La nombro 1934–1981 reprezentas nur la personojn, kiu facte loĝis ĉefe en Malsupra Aŭstrio. La nombroj ekde 1991 bazi al Zentralen Melderegister (centra anoncregistro) (Fonto: Bundesanstalt Statistik Österreich).'' Per la kontinua enmigrado el Vieno, la loĝantaro kreskas speciale ĉirkaŭ Vieno. Ekde 1986, tiam St. Pölten fariĝis ĉefurbo de Malsupra Aŭstrio, oni povas registri enmigrado ankaŭ en St. Pölten.
El 100 personoj nur 6,3 estas exsterlandanoj; tio estas sub la Aŭstra mezumo.
Konfesioj
En 2001 la loĝantaro de Malsupra Aŭstrio konsistis el
Politiko
Ekde 2008, kvar partoj havas seĝojn en la Malsupra Aŭstria parlamento:
El la nacia konsilio, dekunu anoj de, dek anoj de , ses anoj de , du anoj de , kaj du anoj de (plus malkonstanta deputilaroj) venis al Malsupra Aŭstria.
Malsupra Aŭstrio elsendis dek du anoj al federacio konsilio. Sep venas el la, tri el la , unu el la , kaj unu el la.
Administra subdividoj
Malsupra Aŭstrio dividas sin en kvar statutaj urboj kaj 21 distriktoj. Tiuj ĉi statutaj urboj kaj distriktoj konsisti sume el 573 komunoj. El ili komunoj, 75 estas urboj kaj 326 estas bazarkomunoj.
Vieno, kiu estas memstara federacia lando de Aŭstria ekde 1922, estis la ĉefurbo de Malsupra Aŭstrio ĝis 1986. Post plebiscito St. Pölten fariĝis la ĉefurbo ekde 1986. La aliaj kandidatoj estis Baden, Krems kaj Wiener Neustadt. Malgraŭe, la regado kaj la administracio de Malsupra Aŭstria loĝigis en Vieno ĝis la transloĝigo en 1996.
Ŝoseoj
La plej esencaj ŝoseoj gvidas al Vieno, kiel la aŭtovojoj A1, A2, A4. La A21 interligas la A1 kaj la A2. La S1 interligas la A2 kaj la A4.
Por la regiona trafiko la A22 kaj la S5 formas la interligon al Krems kaj la Wachau. Ekde la forigado de la fera kurteno en 1989 la transita trafiko plifortiĝas (ĉefe en la oriento-okcidento-direkto). Do oni elkonstruos la A1 al tri koridoroj en ĉiu direkto.
Fervojoj
Same kiel la plej esencaj ŝoseoj, la plej esencaj fervojoj gvidas al Vieno: la Südbahn (esperante: suda fervojo), Westbahn (esperante: okcidenta fervojo), Nordbahn (esperante: norda fervojo), Ostbahn (esperante: orienta fervojo).
Plue, la Österreichische Bundesbahnen (la nacia fervoja kompanio de Aŭstrio) funkciigas ampleksan relvojan reton antaŭ 1918 konstruitan.
Ŝipirado
Sur la Danubo speciale Krems estas menciinda, ĉar tie troviĝas la plej granda haveno de Malsupra Aŭstrio. Pakaĵaj kaj pasaĝeraj ŝipoj navigas la Danubon en Malsupra Aŭstrio.
Aertrafiko
La plej granda flughaveno (Flughaveno Vieno(-Schwechat)) de Aŭstrio troviĝas en Schwechat en Malsupra Aŭstrio. Danke la orientexpansio de la Eŭropa Unio, tiu flughaveno fariĝas grava centro de internacia aertrafiko. La federacia lando Malsupra Aŭstrio tenas 20 % de la akcioj de la flughavenkompanio.
En Langenlebarn la aŭstria armeo funkciigas militflughavenon.
Regionaj flughavenoj estas exzemple en Bad Vöslau, Gneixendorf ĉe Krems kaj Dobersberg.
Ekonomio
La ekonomie plej forta regiono en Malsupra Aŭstrio troviğas laŭlonge de limo inter la monta Wienerwald kaj la ebena Wiener Becken. La distrikto Mödling ĉe la suda limo de Vieno generas plej multe da imposta enspezo. Ju pli foraj la distriktoj estas de Vieno, des malpli forta estas ilia ekonomio.
Komunukiloj
La landa studio de ORF kaj la semajna gazeto Niederösterreichische Nachrichten (esperante: Malsupra-Aŭstriaj novaĵoj) estas la esencaj komunikiloj de Malsupra Aŭstrio. Ĉefe oni konsumas Viena komunukiloj.
Agrikulturo
42 % de la tuta areo estas agra kaj 40 % estas arbara. Tial, la brutobredado, terkulturo kaj arbarokulturo ludas esencan rolon en la Malsupra-Aŭstria ekonomio. Sed en la jaroj de 1960 al 2010 la nombro de laboristoj en tiu ĉi branĉoj falis al 10 % de la tuteco de laboristoj.
En la vitkultivado oni trovas (ĉefe en la Weinviertel, la Wachau kaj la Thermenregion) alian esencan branĉon de ekonomio. Kvar de ses DAC-Vitkultivadoj de tuta Aŭstrio troviĝas en Malsupra Aŭstrio.
Turismo
Ĉefe la tag-turismo de Vieno gravas ekonomie. Malsupra Aŭstrio prezentas sin, kiel laŭnatura libertempa areo por la tuta jaro.
La tourismaj organisacioj precipe varbas por la multaj monaĥejoj kaj kasteloj kaj ferioj ĉe bienoj.
Kulturo
En Malsupra Aŭstrio exzistas multenomblaj monaĥejoj respektive kolegiatoj, kiuj delonge funkcias kiel kulturcentroj La plej konata estas Krome la kolegiatoj de Dürnstein, de Seitenstetten, de Göttweig, de Lilienfeld kaj de Zwettl estas menciinda.
Dum la kasteloj kaj burgoj iam estas rezervita al la aristokratoj, nun la plejparto de kasteloj kaj burgoj estas uzanta turisme, kiel vidindaĵoj, eksponejoj, aŭ koncertejoj (exzemple la Schallaburg, la Schloss Hof, aŭ la Schloss Grafenegg).
Gravajn muzeojn reprezentas Ĉiu dua jaro la landa regado aranĝas grandan landan exspozicion.
La lando tre ambicie operacias la nove konstruita Festspielhaus St. Pölten (festivalejo de St. Pölten) per tutjara programo. Ankaŭ la urbteatroj de St. Pölten kaj Baden donas teatra prezentado. Krome oni povas vidi en somero prezentadojn en Berndorf, Stockerau, Langenlois, Felsenbühne Staatz (muzikaloj), Weißenkirchen in der Wachau kaj en la Kastelo Liechtenstein. La ampleksa oferto estas varbe kunigata en „Theaterfest Niederösterreich“ (teatra festo Malsupra Aŭstrio). Cetere ĉiu-jare la Donaufestival okazas en Malsupra Aŭstrio.
Literaturo
La lando ĉirkaŭ Vieno estis kaj estas laborejo de multa autoroj kaj okazejo de multaj beletrista verkoj. Kelkaj exzemploj estas
En la scienca literaturo, Malsupra Aŭstrio estas fama por la socialscienca studaĵo Die Arbeitslosen von Marienthal (La senlaboruloj de Marienthal). Marienthal estas parto de Gramatneusiedl.
Scienco
La plej grava scienca institucioj estas:
Landa Patrono
Landa Patrono estas Sankta Leopoldo, kies nomtagon la federacia lando festas en Klostronovburgo, Urbo de la Interpopola Kompreniĝo, la 15an de novembro. Por la lernantoj estas la 15a de novembro senleciona tago, ĉar la lernejoj estas fermita.
Ĝemela provinco
Ĝeĝjango (Zhejiang) estas provinco en la oriento de Ĉinio. Ĉefurbo de la provinco estas Hangĝoŭo (Hangzhou). La oficiala partnereco estis subskribita en la jaro 1998. La kunlaborado kun Ĝeĝjango okazas pere de projektoj de diversaj translimaj celoj (klerigo, esplorado, evoluo de la turismo, agrokulturo k.a.).
9196 Sukagawa
9196 Sukagawa estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Sukagaŭa en gubernio Fukuŝima.
Nagytarcsa
Bazaj informoj
Nagytarcsa [nadjtarĉa] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono de Gödöllő. Nagy signifas: granda kaj faras diferencon de Kistarcsa.
Situo
Nagytarcsa situas laŭ flankovojoj. La ĉefurbo estas najbare.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la ferepoko, poste skitoj alvenis. La unua mencio devenis el 135. En la 15-a jarcento la komunumo disiĝis al Kistarcsa (=eta tarcsa) kaj Nagytarcsa (=granda tarcsa), tamen Nagytarcsa estas pli malgranda. Inter 1541-1686 ĝi apartenis al la Turka Imperio kaj ĝi senhomiĝis.
Vidindaĵoj
En 1819 luterana preĝejo konstruiĝis, kiun oni malkonstruis en 1931 kaj ekfunkciis tute nova. En 1935 katolika rompreĝejo konstruiĝis.
(14547) 1997 TF19
(14547) 1997 TF19 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Tecuo Kagaŭa kaj Takeŝi Urata elde la Observatorio Gekko apud Kannami (Gubernio Ŝizuoka, Japanio).
Edith Alleyne Sinnotte
Edith Alleyne SINNOTTE estis angla verkistino en Esperanto.
Ŝi naskiĝis en Liverpool, Anglio, en 1871. Post la forpaso de ŝia patro, la juna Edith transloĝiĝis al New Brighton, kie ŝia patrino gvidis modestan gastejon. Poste la tuta familio transloĝiĝis denove al Surrey, kaj de tie la familio migris al Aŭstralio ĉirkaŭ 1890. En Aŭstralio Edith, jam 59-jara, edziniĝis la unuan kaj solan fojon. Ŝi mortis en Balwyn, Viktorio, Aŭstralio, en 1947.
Ŝia romano «Lilio» (194-paĝa) eldoniĝis en Londono ĉe Brita Esperantista Asocio, en 1918. Temas pri la unua romano en Esperanto fare de virino.
Alice Endresz
Alice Endresz [endres], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun kompleta nomo Endresz Erzsébet Terézia Mária estis hungara pentristo. Ŝia geedziĝa nomo estis Keresztesné Endresz Alice.
Alice Endresz  naskiĝis la  en Káptalantóti, pri la morto mankas informoj.
Granda Oriento de Italio
La Granda Oriento de Italio (GOI; Grande Oriente d'Italia) estas framasona organizo bazita en la Palazzo Giustiniani, Romo, Italio. Ĝi estis fondita en 1805, dum la Reĝlando Italio (1805–1814); la vicreĝo Eugene de Beauharnais estis instrumenta en sia establado. La nuna granda mastro estas Stefano Bisi, nome itala ĵurnalisto. Je Marto de 2012 la granda loĝio havis 21,400 aliĝintojn en 757 loĝioj.
Pasintaj grandaj mastroj estis la jenaj:
Framasonismo estis forigita de Mussolini en 1925, kaj estis restaŭrita post la Dua Mondmilito.
Gyula Molnár (klarnetisto)
D-ro Gyula Molnár [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Molnár Gyula estis hungara klarnetisto, orkestrestro, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, ornitologo, fotisto.
Biografio
Gyula Molnár aĝis 9, kiam la klarneto ravis lin, tial li frekventis ankaŭ muziklernejon. Tiutempe li interesiĝis ankaŭ pri birdoj kaj fotado. Dum la gimnaziaj jaroj li fondis orkestron, krome lia unua artikolo kun propraj fotoj aperis en media revuo. Li studis en Universitato Attila József, kie li akiris biologian-kemian diplomon en 1968, baldaŭ li doktoriĝis el ornitologio en 1983. Dum la studentaj jaroj en 1963 li fondis ŝlagrorkestron, sed en la sekva jaro li estis fondinto de Molnár Dixieland Band. Post siaj studoj li instruis biologion. En 1966 lia orkestro partoprenis en festivalo de Salgótarján, poste ili estis aŭdeblaj en Hungara Radio. Iom poste ili muzikadis kune kun Chris Barber, Acker Bilk kaj Tony Scott, sed ankaŭ liaj fotoj konstante aperis. Li havis ĉefpostenon en la ornitologia asocio inter 1986-1994, poste li ekinstruis en la menciita universitato. Li ricevis plurajn premiojn. Lia edzino estas muzikisto.
Aspach
Aspach estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Cuentos de Eva Luna
Cuentos de Eva Luna (Rakontoj de Eva Luna) (1989) estas unu el la plej konataj kaj bonkvalitaj verkoj de Isabel Allende kaj ties ununura rakontaro. Rilatas al alia verko -romano- de la sama aŭtoro Eva Luna kies ĉefrolulino estas rakontisto. Tiu ĉi rakontaro kolektas la supozeblaj rakontoj de Eva Luna. Tamen ne temas pri simpla kolekto, sed de verko pli unuece pensita. Isabel Allende vidas rakontan skemon -heroeca virino kiu luktas kontraŭ kontraŭa medio kaj suferas pro ama historio- kaj ripetas plu kaj plu la saman skemon kun variaĵoj aŭ variacioj ĉar vere la verko similas muzikan sinfonion.
En tiu skemo ofte pasas multe da tempo, sed tamen la forta sento de roloj -amoj, sed ankaŭ malamo- pludaŭras. Ofte subite okazas surprizo, ĉefe troiga. Ambaŭ rimedoj rilatas tiun verkistinon kun la romanoj de Gabriel García Márquez, kiel ankaŭ aliaj precizaj detaloj kiel Jesús Dionisio, la indiĝeno kiu faras skulptaĵojn en boteloj apud sia nepino Claveles same kiel Aureliano faras orajn fiŝetojn apud sia nepo. Aliaj detaloj rilatas la mondon de tiu verko kun Eva Luna, kiel la roloj de Eva, Rolf Carlé aŭ skandinavaj temoj en la sudamerika tropiko.
Krome ĉiam estas virineca feminismo rilate al la povo de rakontisto. Super ĉiuj virinoj en la verko flugas la umbro de la Eva Luna, la rakontistino. Malfermas kaj fermas la verkon citaĵon pri la plej fama rakontistino de la monda literaturo, tiu de Mil unu noktoj. Oni vidu ion pri tiuj rakontoj.
Eichstetten am Kaiserstuhl
Eichstetten am Kaiserstuhl estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Breisgau-Hochschwarzwald, en la Regiono Suda Supra Rejno kaj en la distriktaro Freiburg de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Almașu Mare (Balc)
Almașu Mare [almaŝu mare] (hungare: Kozmaalmás [kozmalmaŝ]) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Oradea. En 1910 Kozmaalmás nombris 1 708 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 1 512 (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1760. Dum la tatara invado en 1241 ĝi pereis, kaj dum la turka submetiĝo senhomiĝis, ĝia kastelo pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Balc.
Grava birda areo
Grava birda areo (GBA) (Important bird area) estas deklarita tra tuta mondo en la kadro de programo de organizaĵo Birda Vivo Internacie ( angle : BirdLife International - BLI). Celo de ĉi programo estas identigado kaj protektado de bazajn areojn por protekto de libervivanta birdaro.
Oni marĉandas pri teritorioj kun troviĝo de grandaj koncentriĝoj de birdaj populacioj, maloftaj specioj aŭ unikaj biotopoj (tipo de medio), kiu BLI klasifikas kiel GBA. GBA estas deklarita (kreita) tra la mondo, je la bazo de komunaj kriterioj kaj peno estas, ke ili estos deklarota kiel protektitaj.
Tra la mondo estas ĉirkaŭ 7.500 GBA-oj.
Slovakio
En Slovakio laŭ kriterioj de BLI de Jaro 1989 sinsekve estas identigitaj 40 GBA-oj, kiuj koveras pli ol kvarono de Slovakio.
Jelšovce
Jelšovce, hungare Nyitraegerszeg [njitraegerseg] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Ankoraŭ vilaĝeto apartenas al la municipo. Inter 1921-1950 la oficiala slovaka loknomo estis Jagersek.
Situo
Jelšovce situas laŭ dekstra bordo de Nitra (rivero), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Partizánske-Nitra (urbo). La lasta urbo troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1326 laŭ tiama hungara ortografio "Egurzegh". Dum la kontraŭturkaj bataloj la setlejo apartenis al la Osmana Imperio. En 1747 armeo de la Habsburgoj bruldetruis la vilaĝon. En 1751 oni komputis tie 163 familiojn. En 1783 inundo okazis. En 1787 loĝis tie 742 vilaĝanoj en 111 domoj, en 1828 958 vilaĝanoj en 137 domoj. En 1861 kaj en 1891 incendioj okazis. Tiutempe ofte oni mortis pro ĥoleroj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nyitraegerszeg 1130 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nyitra, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Jelšovce 950 homoj, (836 slovakoj, 98 hungaroj).
Torhout
Inter Torhout kaj Ostendo estas bicikla vojo, la Groene 62 (verda 62), kiu estas konstruita sur malnova fervojo.
La Red
La Red, ankaŭ konata kiel La Red Chilena de Televisión, estas privata televida kanalo en Ĉilio. Ĝi komencis elsendi la 12an de majo 1991, kiel la dua privata televidstacio en Ĉilio, post Mega.
Paprika Korps
Paprika Korps - silezia ensemblo ludanta la muzikon je heavy reggae. Kreita vintre 1995 jaro en Opole. Ĝi estas la plej ofte eksterpatruje koncertinta pola regea bando.
Krome Pollando, la ensebmlo estas regule invitata al koncerttrakoj en Belgio, Bosnio kaj Hercegovino, Kroatio, Ĉeĥio, Finnlando, Francio, Nederlando, Litovio, Latvio, Rusio kaj Slovenio.
Chäserrugg-Aertelfero
La aertelfero
La Chäserrugg-Aertelfero (Koordinatoj: ), estas aertelfero en la municipo Unterwasser en Malnov-Sankt-Johano en Togenburgo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝin funkciigas la kompanio Bergbahnen Unterwasser-Iltios Chäserrugg AG (BUIC AG). La aertelfero komenciĝas je alteco de 1339 m. super la marnivelo kaj kondukas al la pinto de la monto Chäserrugg je 2262,4 m super la marnivelo.
Historio
Unua konstrupermespeton por aertelfero de Iltios al Chäserrugg estis jam prezentita en la jaro 1961. Post multaj kvereloj kaj disputoj en la jaro 1966 estis finfine koncedita la permeso. Pro financaj problemoj la tiama kompania tamen rezignis pri la projekto. Nur pli ol dek jarojn poste oni reprenis la projekton. En la jaro 1971 oni komencis la konstruadon de la aertelfero al Chäserrugg. La malfermon oni celebris en la jaro 1972.
Signifo por la turismo
La aertelfero de Iltios al Chäserrugg estas la daŭrigo de la Iltios-Funikularo, kiu kondukas de Unterwasser, kiu situas je 911 m super la marnivelo al la monta haltejo Iltios. La Chäserrugg-Aertelfero estas apartenas kune kun la Iltios-Funikularo al la skiregiono Supera Togenburgo. Vintre ĝin utiligas ĉefe skiantoj kaj neĝtabulantoj. En la jaro 1981 la oferto de la skiregiono sur la monto Chäserrugg estis kompletigita per la konstruo de la skilifto Ruggschopf-Chäserrugg.
Itala nacia teamo de futbalo
La itala nacia teamo de futbalo estas konsiderata unu el la plej fortaj en la mondo. Ili gajnis la mondpokalon entute kvar fojojn, superitaj en tio nur de Brazilo kiu gajnis kvin fojojn.
Italio ludis ĝian unuan internacian matĉon en 1910 kontraŭ Francio, gajnante 6-2 en Milano. La unua momento de gloro por Italio venis en la 1930-aj jaroj, sub la trejnisto Vittorio Pozzo. Dum ĉi tiu periodo Italio gajnis la mondpokalojn de 1934 en Italio kaj de 1938 en Francio, kaj la olimpiajn ludojn de 1936 en Berlino.
Post la milito, estis longa periodo sen sukcesoj. Italio estis elĵetita en la unua rondo en la mondpokaloj de 1950, 1954, 1962 kaj 1966, dum ĝi eĉ ne sukcesis kvalifikiĝi por tiu de 1958. La plej katastrofa malgajno venis en 1966, kiam la italoj perdis kontraŭ la amatoroj de Norda Koreio.
Sub la gvidado de Ferruccio Valcareggi, aferoj pliboniĝis, kaj Italio gajnis la Eŭropan Ĉampionadon en 1968 kaj alvenis due en la mondpokalo de 1970, post ege emocia duonfinalo kontraŭ Okcidenta Germanio gajnita por 4-3.
Post kvara loko en la mondpokalo de 1978 kaj en la Eŭropa ĉampionado de 1980, venis la triumfo en la mondpokalo de 1982, sub la trejnado de Enzo Bearzot. Italio gajnis la finalon kontraŭ Okcidenta Germanio 3-1. Italio sekve alvenis trie en la mondopokalo de 1990 kaj due en 1994, kie ili perdis la finalon kontraŭ Brazilo nur post la penaloj, kaj due en la Eŭropa Ĉampionado de 2000, kiam ili perdis kontraŭ Francio pro last-momenta golo. En 2006, finfine, Italio gajnis la mondpokalon por la kvara fojo, ĉi foje gajnante la finalon kontraŭ Francio post la penaloj.
La itala nacia teamo ĉiam estas ege sekvata de la itala publiko, ĉefe dum gravaj turniroj, kie oni ŝercas ke en Italio estas subite "60 milionoj da trejnistoj de la nacia teamo". En la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko kompense surprize la teamo tute ne sukcesis.
La teamo ankaŭ partoprenis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012 kaj tie atingis la duan pozicion, per malgajno en la finala matĉo kontraŭ la hispana teamo.