cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ruĝeckola akcipitro
Subspecioj
Laŭ Alan P. Peterson, tiu specio estas konstituata de du subspecioj kiuj estus la jenaj:
Osmotrofa
Osmotrofo aŭ ensorbotrofo estas biologia nocio signifante proprecon de organismo, kies nutraĵo estas uzata el ekstero tra la ĉelmembrano. Membrantransporto sed ne fagocitado permesas, ke nutraĵo eniras en la ĉelo.
Prokariotoj estas osmotrofaj. La fungoj kaj aliaj organismoj kun ĉela muro (do kiuj ne povas fagociti) estas osmotrofaj.
La ĉeloj de plurĉelulaj bestoj uzas ankaŭ osmotrofadon.
Novgvinea tigrardeo
La Novgvinea tigrardeo (Zonerodius heliosylus) estas birdo de la familio de Ardeedoj kaj indiĝena de Novgvineo. Ĝi estas la ununura membro de la monotipa genro Zonerodius. Ĝi estas rilata al la genroj Tigrisoma kaj Tigriornis, kaj ĉiuj estas menciataj kiel tigrardeoj alude al la strieca plumaro.
Tiu aŭstralazia specio loĝas tra Novgvineo kaj ĉe la apudaj insuloj de Salavati kaj Aru, Indonezio. Estas malmultaj ĵusaj vidaĵoj kaj ĉar temas pri tre kaŝema specio estas malfacilege kalkuli ties vera populacio, kiu estas proksimume malpli da 10,000 individuoj. Ĝi loĝas en humidejoj kaj marĉoj de arbaro (ĝangalo) ĝis 1,430 m super marnivelo, do ne en plej altaj teroj. Minacoj povas esti etenda lignoproduktado el arbaroj de malaltaj teroj. Oni konas malmulte pri ties biologio kaj ekologio.
Ili ne estas migrantaj, sed povas fari sezonajn movojn. Temas pri specio 70 cm longa, de koloro ĝenerale bruna kun fajna ruĝecbruna strieco. La kapo estas nigra, kun beko relative longa. La iriso estas helbruna. Ili manĝas krabojn kaj aliajn krustulojn, akvajn skarabojn, malgrandajn fiŝetojn, ktp. La reprodukta sezono rilatas al la pluvsezono.
Beau Bassin-Rose Hill
Beau Bassin-Rose Hill estas unuigita grandurbo en Maŭricio, kie estas la dua plej granda urbo.
Bazaj informoj
Ankaŭ ekzistas 4 haltejoj de.
Geografio
Beau Bassin-Rose Hill situas sur altebenaĵo en okcidenta parto de la lando.
Historio
Inter 1788-1868 fabriko por sukero havanta nomon Beau-Bassin funkciis tie. Apude ankaŭ loĝdomoj estis konstruitaj. En 1877 tiu loko estis deklarita urbo.
Origina nomo de la alia urboparto estis Blondeauville. Blondeau estis nomo de la fabriko-posedanto. En la 18-a jarcento multaj alvenis por eviti malarion. La loko ricevis novan nomon Rose Hill en 1868. En 1896 Rose Hill kaj Beau-Bassin estis municipoj. La unuigita urbo estas grava komerca loko.
Klimato
En Beau Bassin-Rose Hill la temperaturo varias inter 15-28 °C. En la tuta jaro pluvas iom pli, ol 1000 mm. Inter junio-novembro la pluvo estas malpli, ol en la ceteraj monatoj.
127545 Crisman
127545 Crisman estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, en 5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.
Sáric
Sáric estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Sáric. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26060.
127545 Crisman
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Robert L. Millis elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Tucson, Usono).
Sáric
Al Sáric entute apartenas 49 loĝlokoj. La ĉefaj estas "El Sásabe" (1024 loĝantoj en 2005), la ĉefurbo "Sáric" (873 loĝantoj en 2005) kaj "Cerro Prieto" (345 loĝantoj en 2005)
32580 Avbalasingam
32580 Avbalasingam estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sáric
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2486 loĝantojn. El tiuj estis 1353 viroj kaj 1133 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1676,2 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 780 metroj super la marnivelo.
127545 Crisman
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de James R. Crisman, fondinto de la Astronomia Klubo de Sun City West (Arizono) en 1986 kaj prezidento de la klubo dum 13 jaroj. Fervrora observanto kaj populara oratoro, Crisman estas longtempa subtenanto de la Observatorio Lowell.
32580 Avbalasingam
Nomo
Ĝia nomo honoras Akhilesh Varadan Balasingam, finaliston de la Broadcom MASTERS de 2016, konkurso pri matematiko kaj scienco por studentoj de meza lernejo ; pro lia projekto pri energio kaj daŭripovo. Li estis lernanto ĉe la Challenger School de San Jose (Kalifornio).
Disciplino kaj ordo
La esprimo disciplino kaj ordo indikas ekde la tempo de la reformacio la ordigitajn cirkonstancojn, kiuj en sociaj institucioj kiel familioj, monaĥejoj, lernejoj, municipoj, ŝtato kaj armitaj fortoj ekzistas aŭ ekzistu. Post kiam la parolturno komence estis streĉe ligita kun la kristanismo, en la 18-a jarcento okazis sekularigo.
Nuntempe oni uzas la esprimon plejofte kiel frapfrazo, kiu brulstampu la troigitan kaj malmoderne rigoran aŭtoritaton kaj disciplinon.
Sáric
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe  367 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 19 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1991 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 14 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,7 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Elena Samokiŝ-Sudkovskaja
Elena Samokiŝ-Sudkovskaja (Елена Самокиш-Судковская; 1863 - ‏1924) estis rusa pentristino kaj ilustristo.
Ŝi estis precipe konata pro siaj buntaj ilustraĵoj en eldonataj suplementoj por Kristnasko, Pasko kaj la cetero de la jaro. Ŝi ankaŭ kreis afiŝojn, reklamojn kaj teatrajn programojn.
Vivo
Ŝia patro estis rusa armea inĝeniero de franca deveno kaj ŝi ricevis sian sekundaran edukon ĉe la Pauline Institute for Women, lernejo por junaj knabinoj de la aristokrataro. Post tio ŝi studis desegnaĵon en Helsinko kaj prenis privatajn lecionojn pri pentrado. En 1883 ŝi geedziĝis kun la pentristo Rupin Sodkowskij, sed li mortis pro tifo du jarojn poste. Por helpi ŝin trakti ŝian funebron, ŝi moviĝis al Parizo kaj prenis kromajn lecionojn en la privata akademio de Jules Bastien-Lepage.
En 1889 ŝi geedziĝis kun alia pentristo, Nikolao Smokiŝ, kaj revenis al Rusio, kie ŝi laboris kiel ilustristo por "Niva", la plej populara revuo en la Rusa Imperio tiutempe.
Ŝi iĝis membro de la "arta rondo de la Prezidentedzino" (kiu ekzistis de 1882 ĝis 1918) kaj ekspoziciis kune kun kelkaj el la eminentaj pentristoj de tiu tempo, inkluzive de Ivan Ŝiŝkin kaj Ilja Jefimoviĉ Repin. Ŝiaj dezajnaĵoj por la kronadalbumo de caro Nikolao la 2-a ricevis premion de plejboneco, kun medalo kaj blua rubando.
Kvankam ŝi pentris multajn portretojn kaj ĝenroscenojn, ŝi estas verŝajne plej memorita pro siaj libroilustraĵoj; Precipe de Eŭgeno Onegin de Puŝkin, farita en 1911, kaj tiuj por Konyok-Gorbunok de Jerŝov. Ŝi foje kunlaboris kun sia edzo, produktante ilustraĵojn por Mjórtvyje dúshi (Mortintaj Animoj) de Gogol (publikigita fare de Adolf Marx en 1901) same kiel murpentraĵojn por la fervoja stacidomo de Carskoje Selo, prezentante la historion de la fervojo.
Ŝi fuĝis al Viborg dum la komunista revolucio, poste forlasis sian edzon kaj vivis en Parizo dum la civita milito. Ŝi supozeble restis en Parizo post la fino de la milito kaj mortis tie, kvankam kelkaj fontoj indikas ke ŝi revenis al Vyborg.
Manfred Schmidt
Manfred SCHMIDT (naskiĝinta en la 15-a de aprilo 1913 en Bad Harzburg, mortinta en la 28-a de julio 1999 en Münsing) estis germana komiksa desegnisto kaj humurplena vojaĝrakonstisto.
Vivo
Schmidt pasigis sian junulajn jarojn en Bremen. Kiam li estis 14-jaraĝa siaj karikaturoj ekaperis en la gazetoj Bremer Nachrichten kaj Weser-Zeitung. Post la abiturienta ekzameno li decidis labori en la filmindustrio, kion li baldaŭ seniluziiĝinte konsideris kiel nesufiĉan. Li studis ĉe la Altlernejo por Artoj de Bremen kaj laboris poste por la eldonejo Ullstein. Kiel karikaturisto li baldaŭ famiĝis. Je la komenco de la Dua mondmilito li desegnadis por la entrepreno Deutsche Zeichenfilm GmbH, kiu estis kontrolata kaj dorlotata fare de la Goebbels-ministerio.
En 1942 li eksoldatis kaj laboris kiel militara kartografo. Li estis membro de propagandokompanio de Waffen-SS respektive de Wehrmacht. Je la fino de la milito li desegnis denove karikaturojn, tiam por la armea gazeto Panzer voran kaj por flugfolioj, per kio la moralo de en Eŭropo alteriĝintaj usonaj taĉmentoj estu subfosata kaj sapeata.
Post la milito
Post 1945 li laboris ĉe la pacifisma porjunulara gazeto Pinguin, kiu eldonitis ĉe la eldonejo Rowohlt kaj estis sub la zorgado de Erich Kästner.
Post kiam li konatiĝis kun la Superman-komiksoj kaj taksis ilin primitivaj, li decidis fari parodiajn komiksojn. Nick Knatterton, detektivaj historioj desegnitaj, faritis ekde 1950 por la revuo Quick. Laŭ informo de la desegnisto mem la modelo por la detektivo estis la aktoro Hans Albers, kiam li ludis la rolon de Sherlock Holmes. La komiksa serio pri aminda detektivo de ironia naiveco furoregis kaj poste ankaŭ filmitis.
Politike li estis maldekstra, nomis sin nobla komunisto kaj agnoskis GDR-on kiel legitiman kontraŭmodelon al FRG. Schmidt estis en la 1960-aj jaroj ankaŭ kritikisto de komiksoj kaj verkis plurajn librojn pri tiu temo. Li ankoraŭ faris aliajn komiksajn seriojn kaj trukfilmojn kun ironia tendenco por la germana televido. Krome li verkis radiodramojn, dezajnis reklamaĵojn kaj skribis plurajn librojn kun vojaĝrakontoj.
Stein-Neukirch
Stein-Neukirch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Japana akcipitro
La Japana akcipitro (Accipiter gularis) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
Habitato kaj distribuado
Ili reproduktiĝas en Orienta Azio, nome en Manĉurio kaj nordorienta Ĉinio, tuta Japanio, norda Koreio kaj suda Siberio (Tomsk, supra Obi kaj Altajo tra Transbaikalo al okcidento de Usurio kaj oriente al Saĥaleno kaj Kuriloj; vintras en sudorienta Ĉinio, Hindoĉinio, Tajlando, Malajzio, Indonezio (Sumatro kaj Javo) kaj Filipinoj, pasas tra la resto de Sudorienta Azio.
En tundraj habitatoj ĝi estas birdo de malfermaj kaj arbaraj areoj, ĉu miksaj ĉu de larĝafoliaj arboj kaj foje en arbaroj de pinoj. Kutime laŭlonge de riveroj aŭ proksime de akvejoj. En Japanio ili adaptiĝis al urbaj parkoj kaj ĝardenoj, eĉ ĉe la urba aglomeraĵo de Tokio. Dum vintra migrado ili instaliĝas ofte en plantejoj kaj terkultivejoj rearbarigitaj, ĉe vilaĝoj kaj malfermejoj aŭ ĉe rizkampoj aŭ marĉoj. Tiu specio loĝas el marnivelo al 1800 m, sed ĉefe super 1000 m de altitudo.
La specio estas dividata en 2 rasoj: nome A.g. gularis (escepte ĉe sudo de Nansei) - A.g. iwasakii (insuloj Nansei, sed pli precize Okinavo, Iŝigaki kaj Iriomote).
Toussaint-François Rallier du Baty
Toussaint-François Rallier du Baty ( - ) estis urbestro de Rennes de 1696 ĝis 1733. Tiuj 39 jaroj konsistigas la plej longan urbestran tempon de ĉiuj urbestroj de Rennes.
Japana akcipitro
Aspekto
Ĝi estas 23–30 cm longa kun enverguro de 46–58 cm, kaj la ino estas pli grandaj ol la masklo kiel kutime inter akcipitredoj (92-142 g ĉe maskloj kaj 111-193 g ĉe inoj). Tiu malgranda rabobirdo havas fajnan bekon, longajn pintecajn flugilojn, voston proporcie mallongan kaj tre longajn krurojn, karakteroj kiuj havigas konturon sufiĉe simila al tiu de la aliaj akcipitroj. Kruroj kaj vaksaĵoj estas flavaj. Krom pri la grando ankaŭ pri koloroj kaj plumaro estas iom da seksa duformismo, malkutime inter akcipitroj.
Kultura evoluo
Oni komprenas per kultura evoluo la transformado laŭlonge de la tempo de kulturaj elementoj de socio (aŭ parto de socio). La evidento montras ke kulturo difineblas kiel disvolvigo de la uzoj, kutimoj, religioj, valoroj, socia organizo, teknologio, juro, lingvoj, artefaktoj, iloj, kaj transportoj; ĝi disvolviĝas per la akumulado kaj transigado de konaro por la plej bona adaptado al la medio.
Japana akcipitro
Aspekto
La ino havas flavajn irisojn kaj malhelstriecajn (malhelbrunajn) subajn partojn sen bruna nuanco. Supraj partoj estas ardezbrunaj, sed kun pli malhela kapo. La centragorĝa strio estas pli videbla ol ĉe maskloj (sed ne tiom kiom ĉe la Besro).
Junulo havas brunajn suprajn partojn kaj striecan bruston.
For de la reprodukta sezono tiu specio estas tre silentema. Ties ĉefa krio estas "kik-kik-kik" simila al tiu uzata de la eŭropa Nizo (Accipiter nisus).
Kutimoj
Ili estas ĝenerale timidaj dum la reprodukta sezono, kiam restas kaŝe, sed vintre ili ŝajne uzas ripozejojn ĉe pli malfermaj areoj. Dum migrado ili estas tre gregemaj; oni povas tiam observi ilin en tre densaj birdaroj, dum dum la resto de la jaro, ili tendencas vivi solece aŭ pare. Kiel ĉe nombraj akcipitredoj, ankaŭ tiuj akcipitredoj emas la flugajn ceremoniojn, per cirkla flugado ege alte ĉiele.
Reproduktado
La reprodukta sezono daŭras de junio al aŭgusto. Ili konstruas malgrandan neston el ligneroj, kovrite de verdaj folioj kaj arboŝeleroj, situantan sur arbo 10 m supergrunde kaj ofte ĉe la trunko. En Japanio, la ino demetas 2 al 3 ovojn, en Siberio 4 aŭ 5. La kovado daŭras varie de 25 al 28 tagoj.
Kultura evoluo
La evoluismaj tezoj aplikitaj al la sociaj sciencoj estis konsekvenco de du grandaj sciencaj kontribuoj fare en la mezo de la 19a jarcento: nome evoluismo kiun metis por biologio Darvino kaj la filozofio pozitivisma de Auguste Comte. En tiu kunteksto formuliĝis la evoluaj stadioj de aŭtoroj kiaj la usonano Lewis Morgan (1818-1881) kaj la brita Edward Burnett Tylor (1834-1917), kiuj, kun kelkaj nuancoj diferencigaj metis la koncepton de la ekzistado de tri ĉefaj stadioj en la kultura disvolviĝo de la homaj grupoj, nomigitaj de malalta al pli alta nivelo de disvolviĝo: primitivismo, barbareco kaj civilizo. La apliko de tiu skemo populariĝis fare de aliaj teoriuloj, kiaj Friedrich Engels en sia verko La origino de familio, privata posedrajto kaj ŝtato.
La konsidero de malegaleco de kulturoj havis grandmezure sukceson danke al ties adapto kiel alĝustiga ideologio propra de epoko kiam la eŭropanoj - tiuj el Eŭropo kaj la hegemoniaj klasoj de eŭropa deveno en la novaj landoj de Ameriko kaj de aliaj kontinentoj- estis etendante sian kolonian hegemoniismonl tra la resto de la mondo. Fine de la 19a jarcento estis kultura temo tre etenditatiu de la ekzistado de malsupraj kaj supraj rasoj, kune kun aliaj sociaj teorioj nune forigitaj kaj malakceptataj, kiaj la eŭgenezio kaj la socia darvinismo. Tamen, el la unua duono de la 20a jarcento malfermis sian vojojn antropologiaj tezoj renovigaj, elstare la kultura relativismo de Bronisław Malinowski kaj tiuj de aliaj aŭtoroj de la moderna kultura antropologio (kiaj Marvin Harris).
Toussaint-François Rallier du Baty
Lia ido, Raymond Rallier du Baty (1881-1978) partoprenis en la unua antarktika ekspedicio de la komandanto Jean-Baptiste Charcot.
Santomea lanio
La Santomea lanio (Lanius newtoni) estas malgranda paserina birdo kiu apartenas al plej tipa genro Lanius de la familio de Laniedoj. Ĝi estas endemia de precipe sudaj partoj de la insulo de Santomeo en Santomeo kaj Princo en la Golfo de Gvineo. Ĝi formas superspecion kun L. collaris kaj L. marwitzi, kaj ĉiuj tri estis iam traktataj kiel samspecifa. Ĝi estas monotipa.
Tiu afrotropisa specio estas tute malkutima inter lanioj kaj inter afrikaj lanioj, ĉar ne estas alia tia specio en insuloj de Afriko ĉu en Atlantiko ĉu en Hinda Oceano. Krome lanioj estas ĝenerale specioj de malferma arbaro aŭ eĉ malferma kamparo, dum tiu estas specio de tre densa arbaro. La ununura simile arbara specio estas la Makinona lanio, kiu preferas arbarbordojn kaj ne tiom densajn arbarojn.
Ĝi estas 20 al 21 cm longa. Tiu birdo estas nigra supre kun blankeca ŝultra strio kun formo de “V” vidata de malantaŭe foje nuance al flaveca.[1] La Santomea lanio havas flavecajn mentonon, bruston, ventron, flankojn kaj subvoston, kun groĝo kutime pli blankeca.[2] La gradata vosto havas tutnigrajn centrajn vostoplumojn kaj pliiĝantan kvanton de blankon en anguloj de eksteraj vostoplumoj.[3] Ĝi estas tre simila al la kontinenta Kolumlanio kun nigraj supraj partoj, sed tiu havas blankajn subajn partojn, dum la insula Santomea lanio havas flavajn subajn partojn.
La Lanius newtoni havas klaran voĉon kun fajfa tiuh tiuh ofte ripete kaj metaleca cink cink aŭdebla el longa distanco, ĉefe mateniĝe kaj krepuske.[1]; alarmalvoko estas “ĉek-ĉek-ĉek”. Foje oni aŭdas la birdon kaj ne vidas ĝin, aŭ eĉ ties kanto helpas ties lokigon kaj eĉ per imitado de la voĉo oni povas allogi ĝin.
La beko estas mallonga, larĝa ĉebaze kaj hokoforma en pinto de supra makzelo, kiel ĉe aliaj lanioj. Per tiu beko tiu lanio, kiel la aliaj, havas kutimon palisumi kadavraĵojn sur dornoj aŭ pikdrato kaj konservi ilin por posta manĝado. Ĝi manĝas grandajn insektojn kaj malgrandajn vertebrulojn kaptataj el elstaraj ripozejoj, kiel ĉe aliaj lanioj, sed malkiel aliaj, tiu traserĉas ankaŭ likenon kaj muskon serĉe de malgrandaj senvertubruloj. Ankaŭ malkiel aliaj lanioj, tiu specio ne estas tiom en rekta sinteno, sed pli ofte en horizontala sinteno eble pro la pli densa habitato.
Tiu specio loĝas en la insulo de Santomeo kaj kutime troviĝas sub densa kanopeo.[1] Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj sed kun proksimaj nuda grundo aŭ rokoj.
Pro habitatoperdo ĝi nuntempe loĝas en de registaro protektata arbaroj por helpi kontraŭ ties endanĝera problemo.[4] Ĝi estas unu el 168 specioj konsiderataj draste endanĝerigita birdo, kio signifas, ke ĝi havas duonan ŝancon iĝi formortinta dum la venontaj kvin jaroj.[5] Fakte dum plej parto de la 20a jarcento oni supozis, ke ĝi jam estas formortinta (post kiam okazis esceptaj vidaĵoj en 1888 kaj 1928), kaj ununura vidaĵo de 1990 permesis pluhavi esperon, ke tiu specio ankoraŭ vivas. De tie okazis kelkaj pliaj vidaĵoj.
La habitatoperdo komencis unue pro plantejoj de kakao kaj kafo, poste disvolvigo de agrikulturo (farmoj kaj senarbarigo) kaj lastatempe eĉ konstruo de ŝoseoj laŭ marbordo. Eventualaj predantoj estus enmetitaj Nigra rato, Rattus rattus, la Monosimio, Cercopithecus mona, civetoj kaj ermenoj, krom sovaĝigitaj porkoj.
Žárová
Žárová (Neudorf Wies) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velké Losiny en distrikto Šumperk. Ĝi etendiĝas en valo de alfluanto de rojo Račinka sur suda montopiedo de monteto Žárovec (793 m), nordoriente de centro de Velké Losiny. La vilaĝo estas konata precipe pro sia ligna fostodoma preĝejo de sankta Marteno. En Žárová oni bredas bovinojn kaj ĉevalojn. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1355.
Malé Vozokany
Malé Vozokany, hungare Kisvezekény [kiŝvezekEnj] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Malé kaj kis signifas: malgranda.
Situo
Malé Vozokany situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Zlaté Moravce troviĝas je 9 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1209 laŭ tiama hungara ortografio "Wezeken", la plena hungara loknomo "Kyswezeken" aperis en 1489. En 1601 oni komputis tie 23 domojn. En 1828 loĝis tie 265 vilaĝanoj en 39 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisvezekény 282 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Verebély, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Malé Vozokany 311 homoj, (308 slovakoj).
Famuloj
En Kisvezekény mortis hungara juristo Tivadar Botka.
Hang (muziko)
Hango (de la germana 'Hand' aŭ Hang en la loka svisgermana dialekto de Bern), ankaŭ nomata pantam aŭ handpan, estas muzikinstrumento, kreita de svisa paro Felix Rohner kaj Sabina Schärer en Bern kaj bazita sur la fizikaj ecoj de la trinidada ŝtaltamburo, barata gatamo, tajlanda gongo kaj indonezia gamelano ktp. Ĝi situas en la idiofona klaso. La instrumento havas diametron de 53 cm, altecon de 24 cm kaj pezas preskaŭ kvar kilogramojn.
Terminologio
La hango estas foje nomata hang tamburo, sed estas malĝusta nomi ĝin tiel.
Post kiam PANArt registris la nomon "Hang" kiel varmarko por siaj muzikaj instrumentoj ekestis en la reto forumo kiu nomiĝis handpan.org kaj ekde tiam handpan fariĝis necesa kaj universale komprenita esprimo. La termino pan estas uzata por la nacia kulturo de la ŝtalaj orkestroj en Trinidado kaj Tobago. Handpan fariĝis kutima esprimo inter tiuj, kiuj interesiĝas pri tiaj instrumentoj kaj pri popola kulturo.
Alternativa termino uzita de iuj konstruantoj kaj ludantoj estas pantam. Oni diras, ke ĝi estas kombinaĵo de la vortoj Pan kaj Gatamo, du instrumentoj kiuj influis la kreadon de la Hang. Origine ĉi tiu termino estis alternativa nomo por la Hang en Israelo.
Rav
Rilata instrumento estas Rav, inventita de rusa inĝeniero, Andrej Remjanikov en 2013. Ĝi estas inspirita de hango, multe pli malmultekostas, kaj lerni ludi sur ĝi estas multe pli facile ol sur hango. Evidentiĝis ke Rav estas neimitebla inter aliaj similaj instrumentoj. Rav havas hipnotan, trankvilan, meditan, misteran sonon.
Eksteraj ligiloj
Filmeto en kiu iranaj muzikistoj ludas la instrumenton hang.
Filmeto kun la esperantistino Clarissa Sabatini ludanta hangon
(angla) Filmeto kun komparo inter Hang (Handpan) kaj Rav
Anglofilio
Anglofilio (de la latina anglus, "anglo", kaj de la antikva greka φίλος - filos, "amiko"), kiel neologismo, nome anglamo aŭ anglemo, estas admiro por la angla popolo kaj ties kulturo.​ Ĝi estas la antonimo de anglofobio.
Ene de la anglofilio, ekzistas tendenco kiu sentas sin altirita nur de la "tradicia" angla kulturo (ekzemple la verkoj de Shakespeare, Jane Austen, Samuel Johnson...). Aliflanke, estas kiuj defendas la anglan "pop" kaj "rok-muzikon", nome la "modernan" parton de la angla kulturo. Tamen, estas kiuj admiras la nuntempan kulturon, kiu temas pri ambaŭ branĉoj, kaj kiu eble estas la majoritata sektoro. Krom la kulturo, estas kiuj admiras la grandajn britajn kontribuojn al la homaro pro siaj inventon kaj malkovroj, same kiel pro siaj revoluciemaj teorioj kaj pensoskoloj (teologia, scienca ktp.). Alia tendenco sentas nur klinon kaj admiron por la Angla lingvo.
En kelkaj neŭtralaj landoj dum la Mondmilitoj, oni organizis tendencojn de opinio kaj germanemajn kaj y aliancanemajn, kaj ene de tiuj lastaj respektive tendencojn franceman kaj angleman.
Tioloj
Merkaptanoj, aŭ tioloj aŭ tioloalkoholoj, estas kombinaĵoj organikaj simileblaj al alkoholoj en kiuj la atomo de oksigeno estis anstataŭita per atomo de sulfuro, havantaj, tial, la ĝeneralan formulon R-SH, kie R estas alifata kombinaĵo. Karaktero komuna al preskaŭ ĉiuj merkaptanoj estas emanado de intensa malplaĉa odoro. Simplaj merkaptanoj aldoniĝas al metano kiel “odorigantoj”, por povi malkaŝi ĝiajn eventualajn eskapojn.
Sintezo
Merkaptanoj estas sintezitaj traktante halogenidoj aliciklaj per jonoj hidrogena sulfido: HS− ekscesaj: <tt>R-X + HS− → R-SH + X−</tt>.
Reakcio
La oksidado de tiolo estas inversigebla procezo kiu fontas al formiĝo de dusulfuroj R-S-S-R: la dusulfura ligo multe gravas en iuj proteinoj: oni vidu ekzemple ke kapharoj estas glataj aŭ ondoformaj pro rezulto de strukturaj ŝanĝiĝoj ŝuldeblaj al dusulfuraj pontoj.
Same kiel la alkoholaĵoj, iliaj anionoj R-S− produktas reakciojn de nukleofila adicio kaj nukleofila anstataŭo, sed la tiolaĵoj estas nukleofiloj pli taŭgaj por certaj celoj, ĉar la pligrandaj dimensioj de la sulfuro kompare kun tiuj de oksigeno konsentas delokigi la negativan elektran ŝargon sur pliampleksa surfaco. Pro la plejbona elektronika distribuo de la tiola jono, tiolaĵoj rezultas pli acidaj ol la respektivaj alkoholoj.
Pro tiu motivigo la merkaptanoj estas pli reakciaj en la nukleofilaj reakcioj. Signifa ekzemplo estas la uzo de 1,2-etanodutiolo por la protekto de la karbona grupo de aldehidoj kaj ketonoj en la organikaj sintezoj.
Analizo
La merkaptanoj povas esti identigitaj per metodaj spektroanalizoj kiel per Mas-spektrogramo aŭ kromatografio, aŭ per metodoj de la kemia reakcio el kiu devenas kombinaĵoj distingeblaj per kemiaj kaj fizikaj karakteroj.
Rejchartice (Dvorce)
Rejchartice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,00 km².
Malgranda akcipitro
La Malgranda akcipitro (Accipiter minullus) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj.
Aspekto
Ĝi estas averaĝe 85 g peza kaj 23 cm longa, kun enverguro de 39–52 cm, kaj tiele ĝi estas la plej malgranda membro de la genro Accipiter (kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo) kaj eble ankaŭ la plej malgranda membro de la diversa familio de Akcipitredoj. Kiel kutime ĉe akcipitroj, ankaŭ ĉe tiu specio inoj estas pli grandaj, nome 74-85 g ĉe maskloj kaj 68-105 g ĉe inoj, dum la longoj estas 20 al 25 cm.
Ambaŭ seksoj estas identaj, sed la ino estas 12% pli granda kaj 17% pli peza kaj iomete pli malhela kaj strieca. Temas pri akcipitro kun malhelgrizaj al nigrecaj supraj partoj kaj ruĝecaj flankoj ĉe blankecaj striecaj subaj partoj, escepte pli blankaj gorĝo, pugo kaj subpugo (suba ventro). La irisoj estas flavecaj. La tre malgranda beko estas griza, dum vaksaĵo kaj kruroj (kun plumaj femuroj) estas flavaj. En la centro de la malhela vosto estas du blankaj makuloj.
Temas pri silentema specio, escepte proksime de nesto, kiam ili elsendas "kiu kiu kiu" aŭ "kik kik kik" en serioj de 5 aŭ 6 notoj, la masklo pli ascenda. Aliaj variaĵoj de tiuj krioj estas uzataj por la kontakto, la parigado aŭ la defendo de la nesto. Dum alporto de nutrado al la ino, la masklo elsendas "ki-ak" milda kaj ripete. La alvokoj de tiu specio estas ofte imitataj de la dikruroj de la genro Dicrurus.
Dostribuado kaj habitatoj
Ĝi troviĝas en granda parto de subsahara Afriko ĉefe en oriento kaj sudo, kaj tiele en pli sudorientaj teritorioj ol la proksima parenco la Ruĝecfemura akcipitro, kaj nome en Angolo, Bocvano, Burundio, Demokratia Respubliko Kongo, Eritreo, Etiopio, Kenjo, Malavio, Malio, Mozambiko, Namibio, Ruando, Somalio, Sudafriko, Sud-Sudano, Svazilando, Tanzanio, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo. Kvankam tiu specio observeblas ankaŭ en Etiopio, en Somalio, en Sud-Sudano kaj Kenjo, ĝi loĝas ĉefe sude de Ekvatoro. Ties areo kovras fakte zonon el Tanzanio, suda Kongo kaj Angolo al Namibio aŭ Bocvano kaj suda Mozambiko. Krom laŭ la orienta marbordo de Sudafriko al Kabo Bona Espero. La specio estas monotipa. Distingeblas foje subspecio pli pala, nome tropicalis kies teritorio estus Orienta Afriko el Somalio al rivero Zambeze. Sed ĝi estas konsiderata kutime kiel nevalida.
Tiu specio oftas ĉe arbarbordoj, malfermaj arbaroj, arbaraj savanoj, dornaj arbustaroj kaj eĉ vilaĝaj parkoj kaj ĝardenoj. Ofte ĉe la grandaj arboj borde de riveroj. Krome ili adaptiĝis al plantejoj de eŭkaliptoj kaj aliaj plantejoj, kie ili emas nestumi. Ili loĝas el marnivelo al 1800 m de altitudo.
Kutimaro
Tiu akcipitro vivas kutime sole aŭ en paroj. La ceremonia flugmemmontrado ne estas tre spektaklaj, sed frumatene la du partneroj elsendas konstantajn kriojn dum la ses semajnoj antaŭ la ovodemetado. Ĝuste antaŭ la kopulacio la masklo balancigas la kapon, ŝveligas siajn plumojn kaj subigas siajn flugilojn por montri la blankan pugon. Krome levas kaj malfermas sian voston por same montri la malgrandajn blankajn makulojn de la vostocentro.
Ili estas majoritate loĝantaj birdoj, sed observeblas kazoj de nomadismo ĉe la zonoj plej sekaj de Kenjo dum la pluvsezono.
Manĝo
Tiu specio ĉasas ĉefe malgrandajn birdojn, ĝis de 40 al 80 g, kconsiderinde por predanto tiomgranda. Ankaŭ grandajn insektojn. Foje ili kaptas birdidojn, malgrandajn mamulojn (inklude vespertojn) kaj lacertojn. Ekflugantaj junuloj koncentriĝas ĉefe sur akridoj kaj aliaj insektoj.
Ili ĉasas ĉefe per gvatado el ripozejo pli malpli kaŝe inter arba foliaro. Foje ili kaptas predojn surgrunde sed plej ofte ili persekutas fluge birdon aŭ insekton. Se necese inter kanopeo. Ili ĉasas frumatene kaj krepuske.
Aramina
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Ribeirão Preto kaj en la mikroregiono Ituverava. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Pyrénées-Orientales
Pyrénées-Orientales [] aŭ Orientaj Pireneoj estas unu el la departementoj de la franca regiono Okcitanio. Ĝi plejparte sekvas la malnovajn limojn de la provinco Rusiljono kaj estas la sola departemento de tiu regiono, kie oni parolas la katalunan lingvon en aparta dialekto: la undefined (katalune català septentrional aŭ rossellonès), kune kun la franca kaj (norde, en Fenolleda) la okcitana. Rusiljono estas la norda parto de Katalunio (Nord-Katalunio).
Ekonomio
La ekonomia vivo konsistas el agrikulturo (kultivado de legomoj kaj fruktoj, vinberejoj, bredado en la montaraj zonoj), fiŝkaptado en la Mediteranea maro, sed estas malmulte da industrioj.
Turismo
Turismo ludas apartan rolon danke al la bela marbordo (longaj plaĝoj, fiŝkaptistaj vilaĝetoj kiel Collioure, plezurhavenoj en Port-Barcarès aŭ Saint-Cyprien), la montaro kun ĉiaj sportoj (ekskursado, akvosportoj, skiado…), ban-urboj inter la plej famaj de Francio (Amélie-les-Bains-Palalda, Le Boulou, Vernet-les-Bains).
Aladár Petz
Aladár PETZ [pec], laŭ hungarlingve kutima nomordo Petz Aladár estis hungara kuracisto, kirurgo, profesoro.
Aladár Petz  naskiĝis la  1888 en Győr. Li mortis la 1956 en Győr.
Suito
Suito estas organizita aro de instrumentaj aŭ orkestraj pecoj ordinare ludataj kune en unu prezentado. En la baroka epoko, la pecoj sonis ĉiuj en la sama tonalo, kaj ĝenerale modeliĝis laŭ danca muziko. En la 18-a jarcento suitoj nomiĝis ankaŭ uverturoj.
Observatorio Starkenburg
La Observatorio Starkenburg estas observatorio por amatoraj astronomoj en Germanio proksime de Heppenheim, regiono Bergstraße en suda Hesio. Ĝia MPC kodo estas 611. Tie estas faritaj observadoj de amatora astronomio kaj publikaj agadoj de eduko pri sciencoj.
Suito
Estienne du Tertre eldonis suyttes de bransles en 1557, kiu montras al ni la unuan uzon de la termino, kvankam ĝia kutima formo en tiu tempo estis paroj de dancoj. La unua rekonebla suito estas Newe Padouan, Intrada, Dantz, kaj Galliarda de Paul Peuerl el 1611, en kiu la kvar dancoj laŭ la titolo aperas ripete en dek suitoj. La Banchetto musicale de Johann Schein (1617) enhavas 20 sinsekvojn de kvin diversaj dancoj.
Observatorio Starkenburg
Historio
Ĝi estis konstruita pro iniciato de Alfred Sturm kaj Martin Geffert kiuj establis la Observatorion de Starkenburg en 1970, la konstruado komencis ĉe la piedo la burgo Starkenburg.
Suito
La "klasika" suito konsistis el alemando, korento, sarabando, kaj ĝigo, en tiu ordo, kaj disvolviĝis dum la 17-a jarcento en Francio; la ĝigo aperis pli malfrue ol la aliaj. Tamen, ĝi neniam tute fiksiĝis en formo: plurfoje estis preludo aŭ senmezura preludo, la fino de la suito entenis ofte jen menueton, jen gavoton, kaj la pli malfrua aldono de uverturo por konsistigi "uverturosuiton" estis treege populara ĉe germanaj komponistoj; Telemann asertis, ke li verkis pli ol 200, Bach havis siajn kvar orkestrajn suitojn, kaj Georg Friedrich Händel verkis sian Akvan muzikon kaj Muzikon por la Reĝaj Fajraĵoj en tiu ĉi formo.
Observatorio Starkenburg
Historio
En 1973, la asocio "Astronomia Laborgrupo en la Kultura Rondo Heppenheim" ​​(„Astronomischer Arbeitskreis im Kulturkreis Heppenheim e. V.“) estis kreita kaj la „Starkenburg-Sternwarte e. V.“ estis transdonita en 1991 al la asocio.
Instrumentoj kaj esploroj
En la observatorio estas:
Suito
Bach kaj Händel ofte aldonis pliajn pecojn inter la sarabando kaj ĝigo; Händel verkis 22 klavarajn suitojn, dum Bach produktis plurajn suitojn por violonĉelo, violono, fluto, kaj aliaj instrumentoj, kune kun siaj Francaj suitoj kaj Anglaj suitoj por klavarinstrumento. Por Bach aparte, la suita formo estis fundamento sur kiu ŝpini pli riĉajn strukturojn.
Observatorio Starkenburg
Instrumentoj kaj esploroj
Tiu-ĉi lasta instrumento, sub kupolo de 5 m de diametro, estas ekipita per CCD-aj lumkaptiloj. Per ĝi la observatorio partoprenis de 1995 je la observo kaj serĉo de asteroidoj: 44 asteroidoj estis elde tie malkovritaj. La unua asteroido tie malkovrita, la estis nomita 14080 Heppenheim.
Ekde 1977 la Observatorio de Starkenburg ankaŭ plenumas radioastronomiajn observojn. Por tiu celo, la observatorio lastatempe ekipiĝis per radioteleskopo en aparta konstruaĵo.
Suito
Tamen en la 1750-aj jaroj la suito jam estis rigardata kiel eksmoda, anstataŭata de simfonio kaj konĉerto, kaj ni trovas malmultajn komponistojn ankoraŭ verkantaj suitojn. En la 19-a jarcento la suito spertis repopulariĝon, sed nun kun signifo aŭ de instrumenta elĉerpaĵo el pli granda verko kiel opero aŭ baleto, sinsekvo de pli malgrandaj pecoj kunligitaj per komuna temo, kiel la naciistaj ideoj de Edvard Grieg, Jean Sibelius, aŭ Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij, aŭ intenca arkaikismo, kiel la lastatempa Suito por Fluto kaj Ĵazpiano de Claude Bolling.
Observatorio Starkenburg
Eventoj
Per multenombraj publikaj eventoj kaj prelegoj, la anoj de la Observatorio de de Starkenburg kontribuas al la eduko pri astronomio de la loĝantaro. Kiam la vetero estas klara, la publiko povas ĉiuj vendredoj observi la ĉielon per la observatoriaj instrumentoj.
La Kongreso de Eŭropa Radioastronomio kunvenis tie en 1997 kaj 2003.
La asteroido 6864 Starkenburg estis nomita en honoro de la observatorio.
Argentina Nordoriento
La Argentina Nordoriento aŭ en hispana nordeste argentino (NEA) estas unu el la histori-geografiaj regionoj en kiu oni subdividas Argentinon. Ĝi enhavas la provincojn Formosa, Ĉako, Corrientes, Misiones, parte de Santiago del Estero, nordo de Santa Fe kaj oriente de Tukumano kaj Salta kaj, kvankam ne estas inkludataj strikte en la NEA (Nordeste Argentino), la norda triono de la Provinco Entre Ríos kaj la norda triono de la Provinco Santa Fe havas multajn similajn pejzaĝajn, ekologiajn kaj kulturajn traktojn (kio videblas ekzemple en la regiona nordorienta kuirarto).
Priskribo
La akceptado de NEA kiel regiono estas relative ĵusa, kaj respondas pli bone al sociekonomiaj similaĵoj ol al geografiaj, kvankam en la tuta regiono estas karaktera la subtropika klimato, kun klaraj kontinentaj trajtoj en la okcidento de Ĉako kaj Formosa. En vintro la temperaturo atingas l - 2 °C (ĉefe frumatene), kvankam hegemonias laŭlonge de la jaro la verma klimato subtropika. La plej grandaj similaĵoj okazs en la kultura aspekto, ĉar la kvar provincoj estis influitaj grandskale de la kulturo gvarania, sed en Ĉako kaj Formosa aliaj etnoj (kon aŭ "tobaoj" kaj gviĉi, viĉioj aŭ "matacos", pajagvaoj, nivakleoj, ĉulupioj aŭ "chulupí" aŭ "chunupí", jofuaŝaoj, ĉorotioj aŭ "chorotís", pilagaoj, mokoretaoj, vilelaoj (gualambas?), mokovioj, abipones, araŭak-ĉaneoj, mataraes) loĝis en tiuj teroj antaŭ de la invado fare de gvaranioj okazinta ĉefe inter la 14a kaj 15a jarcentoj. La provincoj de la regiono estas inter la plej malprogresintaj je landa nivelo, nome duarange post nur tiuj de la NOA (Argentina Nordokcidento).
Escepte la provincon Corrientes, la aliaj provincoj kunhavas la trajton esti estintaj naciaj teritorioj ĝis mezo de la 20a jarcento, kaj ricevis fortan tajdon enmigrantan de eŭropaj kolonoj kiuj dediĉis sin ĉefe al la agrikulturo ekde komenco de la menciita jarcento; krom italoj kaj hispanoj en tuta Argentino, al la NEA alvenis ekde fino de la 19a jarcento gravaj enmigrantaj alvenantaroj de poloj kaj ukrainianoj (ĉefe el Galicio, same kiel danoj kaj germanoj al Misiones) kaj kroatoj, ĉeĥoj kaj volgogermanoj al Ĉako kaj iom malpli al Formosa; aliflanke dum la 20a jarcento estis konstanta "malgranda" enmigrado de paragvajanoj al Misiones, Formosa kaj la aliaj provincoj.
Ĉefaj urbaj kunglomeraĵoj
Laŭ loĝantaro en la censo de 2001:
Kulturo
En kuirarto menciindas la chipa.
Sant'Angelo di Brolo
Sant'Angelo di Brolo (Sant'Àncilu i Brolu) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Mesino, provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino.
Fine de en la komunumo vivis. La ekonomio baziĝas ĉefe sur la agrikulturo kaj tipaj metilaboroj aŭ sur la produktado de la fama "Salame Sant'Angelo IGP".
Geografio
Sant´Angelo di Brolo situas je 75 kilometroj okcidente de Messina kaj ĉirkaŭ 130 kilometres (81 mi) oriente de Palermo.
Najbaraj komunumoj estas Brolo, Ficarra, Gioiosa Marea, Librizzi, Montagnareale, Piraino, Raccuja, San Piero Patti kaj Sinagra.
Historio
Sant'Àncilu i Brolu estas riĉa je historio, arto kaj kulturo. La nomo de la vilaĝo rilatas al la Eklezio de Sankta Anĝelo kaj al la termino "Brolum" kiu signifas "kultivita kampo" derivata de la mezepoka latina lingvo. Historiaj spuroj aludas al la ĉeesto de katolikaj kaj ortodoksaj ritoj, kiuj ankaŭ klarigas la ekziston de preĝejoj kaj monaĥejo.
Transporto
Je 12 kilometroj de Sant'Angelo troviĝas la aŭtovojo A20/E90.
La loko ne havas fervojan konekton.
Vidindaĵoj
Multaj preĝejoj, akvomueliloj kaj la mezepoka kastelo Piano Croce.
Muzeo de Arto Sankta kaj Muzeo de Anĝeloj en kiu videblas pentraĵoj kaj skulptaĵoj de italaj artistoj pri la temo anĝeloj. En tiu lasta muzeo konserviĝas letero de eks-prezidento Barack Obama pro tio ke la komunumo organizis rememoran eventon honore la la viktimoj de la Masakro en la elementa lernejo Sandy Hook en Usono.
Città Esperantista
La sponsoroj estas la Itala Esperanto-Federacio kaj la municipoj Sant'Angelo di Brolo kaj Librizzi, kiuj per komuna rezolucio proklamis sian municipon 'Città Esperantista" (Esperantista Urbo).
Internacia arta kaj poezia konkurso
Ekde 2014 okazas ĉiujare internacia poezia konkurso ("Poezio el ĉiuj ĉieloj - Poesia de tutti i cielli) en du lingvoj (itala kaj Esperanto) organizatan de la literatura kaj arta asocio Concorsi di Samiedano, sub instigo de la itala kaj esperantista verkisto Giuseppe Campolo. Dum la premio-ceremonio en 2019, okazinta en la komunuma teatrejo de Sant'Agnelo di Broloestis, estis kanto en Esperanto kiu nomiĝas "Una ballata per l'Esperanto" . La poemoj estas eldonataj en du lingvoj de la eldonejo Eva (Edizioni Eva).
La sesa konkurso okazos en 2020 kun speciala premio por la poemo temanta pri sociala malkomforto kaj ĉia subpremo, kaj alia premio por la plej bela soneto. La verkoj devos alveni antaŭ la 30-a de aprilo 2020.
Ĝemeliĝoj
La komunumo ĝemeliĝis kun 12 aliaj lokoj en Italio kiuj ankaŭ portas la nomon Sant'Angelo, ekzemple Sant’Angelo dei Lombardi.
Famuloj
Armando Saitta (1919-1991), mondfama historiisto kaj literatura kritikisto, membro de diversaj akademioj interalie de la prestiĝa Accademia dei Lincei.
Rosario Pintaudi, papirologo, direktoro de la Biblioteca Laurenziana di Firenze.
Vidu ankaŭ
Herzberg am Harz, la Esperanto-urbo ('Città de l'Esperanto)
Lingva pejzaĝo
Atalanta
Atalanta (helene Αταλάντη / Atalanté, latine Atalanta) estas en la helena mitologio filino de peloponesa reĝo Jaso kaj lia edzino Klimena. Ŝi estis fama ĉasistino.
Ŝia patro sopiris havi filon. Kiam naskiĝis knabino, li forĵetigis ŝin en arbaro. La infanon trovis ursino kaj savis ĝin. Atalanta elkreskis en fortan knabinon, kiu eĉ superis virojn en kurado kaj ĉasado. Ŝi ĉeestis ĉason de kalidonia apro en aro de famaj ĉasistoj kaj donis al la apro unuan baton per ĵetlanco. Kiam post kruela batalo donis al apro lastan mortigan baton filo de la kalidonia reĝo Oimeo, reĝido Meleagro kaj proponis al Atalanta la bestan ledon, ekestis pro tio akra kverelo. En disputo de ĉeestantoj kulminis kverelo de Meleagro kaj liaj onkloj, kiuj fine estis fare de Meleagro mortigitaj. Familian tragedion alfinigis reĝida patrino Alteo, kiu laŭ delongtempa orakolo finis vivon de sia filo per bruligo de fatala lignopeco, al kiu estis laŭ antaŭdiro de sortfeinoj ligita lia vivo. Reĝino Alteo pro morto de siaj fratoj kaj pro kulpo pri morto de sia filo mortigis sin.
Same kiel en aliaj mitoj, ankaŭ ĉi tie estas iuj partoj de la historio rakontataj alimaniere. Laŭ unu el versioj estas Atalanto ĉasistino kaj Atalanto kurantino du distingeblaj knabinoj, ambaŭ reĝidinoj, sed ĉiu el alia familio.
Apero en arto
Atalanta estis ofte bildata de antikvaj artistoj ĉasanta aŭ vetkuranta. La plej konataj bildoj estas:
Nadia Comăneci
Nadia Elena Comaneci (rumane Comăneci /ko.mə'neʧʲ/; naskiĝis je la 12-a de novembro, 1961) kaj estas rumana gimnasto, gajninto de kvin oraj olimpiaj medaloj. Ŝi estis la unua gimnasto, kiu ricevis perfektan poentaron je dek dum iu ajn olimpia evento. Ŝi estas unua el la plej konataj gimnastoj en la mondo kaj oni diras, ke ŝi kaj Olga Korbut, faris la sporton populara tra la mondo.
Junaĝo
Comaneci naskiĝis en Oneşti, Rumanio, filino de Gheorghe kaj Ştefania-Alexandrina. Ŝia graveda patrino rigardis rusan filmon kies heroino nomiĝis Nadja. Tiel ŝi decidis nomi sian filinon ankaŭ Nadia. Comaneci havas ankaŭ pli junan fraton, kiu nomiĝas Adrian.
Okcident-himalajaj subalpaj koniferaroj
La okcident-himalajaj subalpaj koniferaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la hinda ekoprovinco de la orientalisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de la mezaltaj kaj altaj alitudoj de okcidentaj Mez-Himalajoj de Barato, Nepalo kaj Pakistano. La ekoregiono estas parto de la tutmondaj 200-unuo "okcident-himalajaj mezvarmaj arbaroj".
Priskribo
La okcident-himalajaj subalpaj koniferaroj limtuŝas la baluĉajn kserofitarojn, la himalajajn subtropikajn pinarojn, la nordokcident-himalajajn alpajn arbustarojn kaj herbejojn, la okcident-himalajajn foliarbarojn kaj la okcident-himalajajn altmontarajn arbustarojn kaj herbejojn.
Flaŭro
Pluraj diferencaj arbaro-tipoj troviĝas en tiu ekoregiono. Sensacia abio (Abies spectabilis) loke kreskadas preskaŭ unuspeci-arbarere. En aliaj areoj ĝi miksiĝas kun himalaja kverko (Quercus semecarpifolia). Rododendro (Rhododendron campanulatum), sensacia abio, himalajaj kverko kaj betulo (Betula utilis) konstituas alian komunan asocion. Aliloke miksaj koniferaroj konsistas el sensacia abio, Valiĥ-pino (Pinus wallichiana) kaj Smit-piceo (Picea smithiana). Himalaja cipreso (Cupressus torulosa) kaj himalaja cedro (Cedrus deodara) ankaŭ troviĝas tie ĉi.
Faŭno
Ĉirkaŭ 315 birdospecioj estas registritaj en tiu ekoregiono, inkluzive de 9 endemiaj specioj kaj iom da birdoj kiuj estas sentemaj por habitatodetruo kaj tial vundeblaj por plia senarbarigo. Tiuj ampleksas Koklass-fazanon (Pucrasia macrolopha), nigrakapan tragopanon (Tragopan melanocephalus), kaj himalajan monalon (Lophophorus impejanus).
Minacoj kaj konservado
Malgraŭ esti relative maldense loĝite, iuj sepdek procentoj de la koniferaro estas senarbarigitaj aŭ degraditaj, parte por terasa kultivado. Tamen, ĝi ankoraŭ entenas iujn el la malplej perturbitaj arbaroj en okcidenta Himalajo. Protektitaj areoj kiuj enhavas koniferaron inkludas Grand-Himalajan Nacian Parkon kaj Protektejon Rupi Bhabha en Himaĉal-Pradeŝo, Nacian Parkon Kiŝtvar en Ĝamuo kaj Kaŝmiro, Nacian Parkon Gangotri kaj Protektejon Govind Paŝu Vihar en Utarakando, ĉiujn en Barato, kaj Reĝan Ĉasrezervejon Dhorpatan en Nepalo. Printempe speciala minaco estiĝas el la perturbo de birda nestumado dum la kolektado de morkeloj.
Thiais - Orly (pariza metrostacio)
Thiais - Orly (la provizora nomo estis Pont de Rungis) estas estonta stacio sur linio 14 de la Metroo de Parizo.
La stacio situos en komunumo Thiais (departemento Val-de-Marne).
Thüringen Tourismus
Thüringen Tourismus estas fremdultrafika agentejo en Erfurto (Willy-Brandt-Platz nr. 1) kiu ne tiom responsas pri erfurtaĵoj kiom pri celoj en la tuta federacia lando. Tenadas la agentejon je 95% la Lando Turingio mem; aliaj kompanianoj estas Deutscher Hotel- und Gaststättenverband Thüringen e.V.  kaj Verband der Thüringer Tourismusunternehmen e.V. (VTT).
Fokusoj
Per ĝia eldona kaj reklamada laboro ĝi helpegas onin malkovri eĉ la plej kaŝitajn trezorojn de la Liberŝtato kaj havas tiel gravan dokumentadan funkcion, ofte de alta faka valoro. La homojn en la tuta mondo oni varbis ĝui en Turingio kulturturismon, urbrigardadon (ekz.Weimar, Jena, Erfurt, Gera), ennaturajn kaj aktivajn libertagojn, vojaĝojn bonfartajn aŭ eĉ sanigajn: la esencaj punktoj estas kaj reklami kaj servadi.
Kun ne tute 10 milionoj da tranoktoj pojare, pli ol 3,1 miliardoj da eŭroj da brutta spezo kaj pli ol 100.000 turisme ligitaj laborpostenoj la fremdultrafika branĉo en Turingio ege gravas.
NGC 5774
NGC 5774 (aliaj indikoj — UGC 9576, MCG 1-38-13, ZWG 48.57, KCPG 440A, IRAS14511+0347, PGC 53231) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Thüringen Tourismus
Situo
La agentejo troviĝas kontraŭe al la ĉefa stacidomo, en la eksa hotelo Erfurter Hof en la turingia ĉefurbo Erfurto. Ĝi estis loĝistika partnero de la 91-a Germana Esperanto-Kongreso en Erfurto en junio 2014.
Eksteraj ligiloj
Hejmpaĝo de la turisma agentejo., , ,
NGC 5774
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alila buterato
Alila buterato aŭ C7H12O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la buterata acido kaj alila alkoholo, senkolora likvaĵo kun frukta odoro uzata kiel gustigagento en la nutrondustrio. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Alila buterato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Alila buterato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
25521 Stevemorgan
25521 Stevemorgan estas nerapide rotacianta asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Steve Morgan, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2009, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Corona del Sol High School en Tempe (Arizono).
(10260) 1972 TC
(10260) 1972 TC estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Luboš Kohoutek elde la Observatorio de Hamburgo-Bergedorf (Germanio).