cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arnolt Schlick
Vivo
Al la konataro de Schlick apartenis Paul Hofhaimer kaj Sebastian Virdung.
Efektoj
Schlick publikis en 1511 la faklibron Spiegel der Orgelmacher und Organisten. En tiu ĉi verko li pritraktas aspektojn de la orgenkonstruado, ekz. mezuron, tubomaterialon, balgojn, ventkestojn, starigloko samkiel ĝusta dato kaj maniero de la agordo de orgenoj, je kio li ne priskribas la tiam kutima meztonan agordon, sed agordon malsamŝveban agordon orientitan je la praktiko, simile al la agordoj de Andreas Werckmeister 170 jarojn poste.
La konservitaj komponaĵoj de Schlick montras muzikan kaj formalan originalecon. Ekzemple troviĝas inter ili dekvoĉa orgenaĵo kaj kanonoj kun samtempe komencaj kontrapunktaj voĉoj.
Júlia Várady
VÁRADY Júlia (va:radi), Tőzsér estas hungarlingva rumania soprana operkantistino. Ŝi naskiĝis en Oradea la 1-an de septembro 1941.
Biografio
Júlia Várady lernis violinon sepjaraĝe kaj kanton dekkvarjaraĝe kun Emilia Popp en Kluĵo kaj poste kun Arta Florescu en Bukareŝto. Ŝi debutis kiel mezosoprano en Koloĵvaro en 1962. En 1970 ŝi iris al la Operejo de Frankfurto-ĉe-Majno. En 1973 ŝi translokiĝis al bavaria ŝtatoperejo en Munkeno, poste al Berlino. Ŝi interpretis en Royal Opera House, Covent Garden, Londono; en viena ŝtatoperejo; en Metropola Operejo en Novjorko, en Teatro alla Scala en Milano; en Teatro Colón en Bonaero; en Opéra Bastille en Parizo kaj en festivaloj en Salzburg, Munkeno kaj Edinburgh. En 1977 ŝi edziniĝis kun Dietrich Fischer-Dieskau.
Ferpècle-Glaĉero
Ferpècle-Glaĉero (france Glacier de Ferpècle, germane Ferpèclegletscher) estas unu el la glaĉeroj en la suda valfino de Val d'Hérens sudoriente de Evolène en la Valezaj Alpoj. La glaĉero havas longecon de 6 km, averaĝan larĝecon de 1 km kaj kovras areon de proksimume 9,5 km².
Priskribo
Ĝian originon Ferpècle-Glaĉero havas ĉe la kresto de Tête Blanche (3710 m s. m.), kiu formas la landlimon inter Svislando kaj Italio, kaj sur Dent Blanche en alteco de proksimume 3600 m s.m. la relative plata glaĉerglacikampo en la supra parto nomiĝas ankaŭ Platela glaĉerpasejo Col d'Hérens'' (3459 m s.m.) Ferpècle-Glaĉero estas ligita kun la sistemo de Zmutt-Glaĉero. Okcidente ĝi tra la firnkovrita kresto norde de Tête Blanche estas konektita kun la paralele fluanto Mont-Miné-Glaĉero. La glaĉero fluas norden kaj estas flankigita de la majesta pli ol 4000 m monto Dent Blanche en oriento kaj de Mont Miné (3029 m s.m.) en okcidento. La glaĉerlango finiĝas nuntempe je alteco de proksimume 2100 m s.m. Ĉi-tie troviĝas la fonto de la rivero Borgne de Ferpècle, kiu alportas la degelakvon tra Val d'Hérens al Rodano.
Historio
Dum la kulmino de la Eta Glaciepoko en la 19-a jarcento unuiĝis la langoj de Ferpècle-Glaĉero kaj Mont-Miné-Glaĉero sude de Mont Miné kaj fluis ankoraŭ 1 km pli profunden al la valo. En la ligregiono formiĝis dumtempe natura baraĵo malantaŭ kiu estiĝis lago, kiu en somero 1952 rompiĝis kaj kaŭzis inundon de Val d'Hérens kun granda damaĝo.
Historia piedpado
Supre de Ferpècle-Glaĉero je la deklivo de Dent Blanche en romia epoko kondukis ofte uzata montarpado al la itala Valpelline. Restaĵoj de tiu altmontara vojo sur la firnkovrita Col de Valpelline, sur kiu la romianoj konstruis armestraton, diversloke ankoraŭ estas konservitaj.
Blankgorĝa emberizo
La Blankgorĝa emberizo, Blankagorĝa emberizo, Blankagorĝa zonotriĥo aŭ Blankagorĝa plumzonulo (Zonotrichia albicollis) estas mezgranda birdospecio membro de la grupo de Amerikaj paseroj indiĝena de Nordameriko kaj membro de la genro de zonotriĥoj, kiu enhavas speciojn de brunstriecaj dorsoj kaj distingaj kapobildoj kaj familio de Emberizedoj.
Aspekto
La Blankgorĝa emberizo estas paserina birdo 17 cm longa kun enverguro de 23 cm kaj tipa pezo de 26 g. Estas du plenkreskaj plumarvariaĵoj konataj kiel la flavecastria kaj la blankastria formoj. Ĉe la blankastria formo la krono estas nigra kun blanka centra strio. Ankaŭ la superokulo estas blanka. La orelareo estas griza kun supra bordo formante nigran traokulan strion.
Ĉe la flavecastria formo, la krono estas malhelbruna kun flaveca centra strio. Ankaŭ la superokulo estas flaveca. La orelareo estas griza au helbruna kun supra bordo formante brunan traokulan strion. Ambaŭ variaĵoj montras malhelajn okulojn kun fajna hela okulringo, blankan gorĝon (kio nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo, kiu aludas al kolo anstataŭ la gorĝo), flavajn bridojn kaj grizan bekon. Estas variaĵo kaj kelkaj individuoj povas montri po malhelan flankan strion ĉiuflanke de la gorĝo.
La brusto havas grizajn aŭ flavecajn striojn kiuj plias suben al flankoj, sed la ventro estas ĝenerale helgriza. La flugiloj estas ruĝecbrunaj kun du markataj blankaj flugilstrioj kaj grizecaj ŝultroj. Ambaŭ seksoj estas morfologie similaj. La kruroj estas rozkoloraj.
Reproduktado
Blankgorĝaj emberizoj reproduktiĝas en centra Kanado kaj Nov-Anglio. Ili nestumas ĉu surgrunde sub arbustoj aŭ malalte en arboj en decidua aŭ miksitaj arbaraj areoj. La ino demetas 3-5 brunmarkecajn blu- aŭ verdecblankajn ovojn.
Vintro kaj migrado
Vintre ili migras al suda kaj orienta Usono. Tiu birdo estas rara vaganto en okcidentan Eŭropon.
Dieto
Tiuj birdoj manĝas surgrunde sub aŭ ĉe arbustoj aŭ inter malalta vegetaĵaro. Ili manĝas ĉefe semojn, insektojn kaj berojn.
Kanto kaj alvokoj
Estas almenaŭ du distingaj kantoj fare de tiu specio. Unu konsistas el komenca noto, sekve de tri aŭ pliaj ripetataj notoj je intermezo de ĉirkaŭ granda triono. La dua kanto konsistas el komenca noto, poste melodio kaj tria noto, ripetata 2-3 fojojn, je intermezo de ĉirkaŭ malgranda triono. Tiu dua kanto estas komune priskribita anglalingve kiel "Po-or Sam Peabody, Peabody, Peabody" (aŭ "O-oh sweet Canada, Canada, Canada"). La ritmo estas tre regula, kaj la tembro povus estis priskribita kiel miskanto. Tiuj muzikaj intermezoj estas nur proksimumaj; al homa orelo la kanto ofte sonas senmelodie. La ripetata noto ofte ŝanĝas laŭtone iomete, kontribue al tiu efiko.
La Blankgorĝa emberizo havas ankaŭ almenaŭ du alvokojn, aldone al sia kanto.
Dialektoj
En la kanto de birdoj kun granda distribuareo foje estas konstateblaj tiuj geografiaj diferencoj. Plej kurioze ĵusa studo pruvis, ke dialektaj diferencoj povas etendiĝi malprofite al aliaj diferencoj ene de tiu ĉi sama specio kaj en tre mallonga tempodaŭro. Tiu studo analizis la kanton de la Blankgorĝa emberizo (Zonotrichia albicollis) en Kanado kaj nordorienta Usono, kies kanto finis per sama noto ripetita trifoje; tamen jam en 1990-aj jaroj oni konstatis ripeton de tiu noto de nur du fojoj en Brita Kolumbio, do plej okcidente en la distribuareo. En la provinco Alberto en 2004 la duono de maskloj ankoraŭ kantis la trioblan noton, sed dek jarojn poste faris tioni neniu, kaj en 2019 la dunota kanto jam estis atinginta okcidentan Kebekion, je 3 300 km el la naskoloko de tiu dialekta difernco. Oni supozas, ke tio estis helpita de kunvivado de populacioj vintre. Oni konstatis pere de markado per GPS, ke parto de la birdoj de Brita Kolumbio vintrumas tra la Roka Montaro kaj eble tie oni instruis la novan "modon". Ĉiuokaze estis surprizo por la fakuloj, ke tiu ŝanĝo tiom rapide okazis kaj krome oni spekulativas ĉu inoj estis allogitaj per la novaĵo, kio decidigis la masklojn al la kantoŝanĝo.
Pedrão
Pedrão estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 6.876 loĝantojn en 2010.
Mrákotín (distrikto Chrudim)
Municipo Mrákotín situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en montetaro Železné hory, 6 km sudokcidente de la urbo Skuteč kaj 10 km norde de la urbo Hlinsko. Vivas ĉi tie.
Historio
Nomo de la vilaĝo devenas el posedo de la vilaĝo al princo Mrákota, kiu vivis en burgo Rychmburk. Li ricevis la vilaĝon donace en la jaro 1512. En arbaroj en ĉirkaŭaĵo kreskas multo da manĝeblaj fungoj.
Fusignano
Fusignano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Raveno kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Alfonsine, Bagnacavallo kaj Lugo.
Arto Melleri
Arto melleri (naskiĝis la en Lappajärvi, mortis la  en Helsinko) estis finna poeto kaj verkisto. Lia unua poemkolekto Schlaageriseppele aperis en 1978. En 1993 li ricevis la lastan el poemverko donitan premion Finlandia el sia poemkolekto Elävien kirjoissa. Li skribis ankaŭ prozon, ekzemple mallongprozolibron Rubiinisilmäinen pääkallosormus. Lia filino estas aktoro Sara Melleri kaj frato redaktoro Jorma Melleri, kiu estas edzo de Anneli Jäätteenmäki, la unua virina ĉefministro de Finnlando.
Eŭropa Junulara Okazaĵo
La Eŭropa Junulara Okazaĵo (EJO) (angle European Youth Event, mallonge EYE) estas internacia evento iniciatita kaj gastigita ĉiun duan jaron fare de la Eŭropa Parlamento ekde 2014 kun la celo stimuli aktivan civitanecon inter junaj eŭropanoj.
EJO kunvenigas milojn da junuloj de la Eŭropa Unio kaj rekte ĉe la Eŭropa Parlamento en Strasburgo kaj enrete por kunhavi kaj formi iliajn ideojn pri la estonteco de Eŭropo.
Dum la evento partoprenantoj partoprenas en aktivaĵoj, kiuj ofertas spacon por diskuti kaj interkonektiĝi. EJO estas kunkreita kun institucioj, internaciaj organizoj, civila socio, junularaj organizoj kaj la partoprenantoj mem. La plej lastatempa eldono okazis la 9-an kaj 10-an de junio 2023 kun 8500 surlokaj partoprenantoj kaj pli ol 300 aktivaĵoj.
EJO ankaŭ organizas tutjarajn enretajn aktivaĵojn, kiuj kreas ŝancojn por pli larĝaj publikaj diskutoj pri la plej premantaj aferoj alfrontantaj Eŭropon nuntempe.
Celo de EJO
EJO ebligas 16-30-jaraĝulojn interŝanĝi siajn vidpunktojn kun fakuloj, aktivuloj, influantoj kaj decidofarantoj.
EJO-Raporto
Post la evento la ideoj de la ĉeestantaj junuloj estas kolektitaj en la EJO-Raporto kaj distribuitaj al ĉiuj Membroj de la Eŭropa Parlamento (MEP-oj).
Teamo de junaj ĵurnalistoj kolektas kaj reliefigas la ideojn kaj sugestojn de la partoprenantoj. La laboro estas kunordigante de la Eŭropa Junulara Gazetaro kaj kun politika raportado de la Forumo Junulara Eŭropa. Ili skribis ĉi tiujn raportojn en 2014, 2016 kaj 2018.
En 2021 la Eŭropa Parlamento kolektis pli ol 1500 ideoj kaj proponoj de junaj civitanoj sur la retejo youthideas.eu. La plej popularaj ideoj de la konsultoj kun junaj homoj estis elektitaj de la EJO redakcia teamo, prezentitaj dum EJO 2021 kaj evoluigitaj de partoprenantoj dum cerbumadaj sesioj. 20 ideoj estis elektitaj kaj ĉiuj EJO-partoprenantoj, ambaŭ ĉeestaj kaj retaj, voĉdonis por la plej gravaj 5 ideoj, kiuj estis prezentitaj dum la ferma sesio de EJO. La raporto estis prezentita al la Konferenco pri la Estonteco de Eŭropo kaj la Membroj de la Eŭropa Parlamento por servi kiel inspiro por politika debato kaj estontaj politikaj proponoj.
EJO-Prezentoj
Post la evento kelkaj partoprenantoj povas evoluigi la plej popularajn ideojn kaj prezenti ilin rekte al MEP-oj dum la EJO-Prezentoj.
Dum la Aŭdoj MEP-oj donas retrosciigon al EJO-partoprenintoj pri kiujn ideojn ili aprobas, plano efektivigi ilin en la estonteco aŭ disputo.
Yo!Festo
Dum la unuaj tri EJO-j la Yo!Festo estis organizita de la Forumo Junulara Eŭropa apud la ĉefa evento. La programo de Yo!Festo estis planita kaj prezentita de junularaj organizoj kaj junularaj grupoj de Eŭropo.
Daŭripoveco kaj Alirebleco
EJO laboras por antaŭenigi egalecon, inkluzivecon kaj daŭripovon kun forta sindevigo al alirebleco por ĉiu. La evento celas efektivigi solvojn, kiuj iĝas ĝin daŭripova kaj medifavora kaj akomodas la bezonojn de la partoprenantoj. En 2021 EJO akiris la ISO 20121-atestadon por daŭripova eventa administrado.
EJO2014: Ideoj por pli bona Eŭropo
La unua eldono (#EJO2014) okazis ĉe la parlamento la 20-an kaj 21-an de majo 2014. Partoprenis 5000 junaj eŭropanoj, 400 parolantoj kaj multaj subtenantoj kaj junulaj organizoj, kiuj kunhavigis siajn ideojn kaj pensojn pri multaj temoj rilataj al junuloj.
La kvin ĉefaj temoj de EJO2014 estis senlaboreco de junuloj, la cifereca revolucio, daŭripoveco, Eŭropaj valoroj kaj la estonteco de la Eŭropa Unio.
EJO2016: Kune ni povas fari ŝanĝon
La dua eldono (#EJO2016) okazis la 20-an kaj 21-an de majo 2016 kaj estis okazo por junululoj de Eŭropo aŭdigi sian opinion pri multaj aferoj. Estis proponitaj politikajn debatojn kaj laborejojn kun decidofaristoj.
En ĉi tiu eldono 7500 junaj homoj de ĉie en Eŭropo debatis pri temoj kiel spaco kaj novigo, klimata ŝanĝo, migrado kaj demokratio.
La kvin ĉefaj temoj de EJO 2016 estis: Milito kaj Paco: Perspektivoj por paca planedo; Apatio aŭ Partopreno: Tagordo por vigla demokratio; Ekskludo aŭ Aliro: Decida ago kontraŭ senlaboreco de junuloj; Stagnado aŭ Novigo: La morgaŭa mondo de laboro kaj Disfalo aŭ Sukceso: Novaj vojoj por daŭripova Eŭropo.
EJO2018: La plano estas ventumi ĉi tiun fajreron en flamo
La tria eldono (#EJO2018) okazis la 1-an kaj 2-an de junio 2018.
Junaj eŭropanoj ankaŭ povis partopreni rete tra la retejo European Youth Ideas (Eŭropaj junularaj ideoj), kie ili povis kundividi siajn ideojn pri la estonteco de Eŭropo.
EJO2020: Reta eldono
La Eŭropa Parlamento decidis prokrasti EJO-n 2020, origine planita por majo 2020, konsiderante la esceptajn mezurojn prenitaj pro la COVID-19 ekinfestiĝo. Por kompensi la prokraston, la Eŭropa Parlamento organizis specialan retan eldonon de la evento.
La unua serio de retaj EJO-eventoj okazis inter la komenco de aprilo kaj fino de majo 2020 kaj inkluzivis diversajn aktivaĵojn, kiuj fokusiĝis pri temoj kiel mensa sano, estonteco de edukado, manĝaĵo de morgaŭ kaj kampara renovigo, falsaj novaĵoj, malrapida butikumado, estonteco de laboro, amasa gvatado kaj vakcinado.
Dum ĉi tiu periodo pli ol 60 aktivaĵoj estis elsenditaj rete. Parolis Christine Lagarde, David Maria Sassoli kaj multaj Membroj de la Eŭropa Parlamento.
EJO2021: La estonteco estas la nia
La kvara eldono (#EJO2021) okazis la 8-an kaj 9-an de oktobro 2021 kaj kunigis 5000 junulojn ĉe la Eŭropa Parlamento en Strasburgo kaj pliajn 5000 rete por diskuti pri pli ol 2000 ideoj pri la formado de la estonteco de Eŭropo.
La plej popularaj 20 ideoj de EJO 2021 estis prezentitaj al la Membroj de la Konferenco kaj enigis en la politikan debaton en la Eŭropa Parlamento.
EJO2023
La kvina eldono okazis la 9-an kaj 10-an de junio 2023. 8500 junuloj partoprenis en Strasburgo kaj pli rete. Okazis pli ol 300 aktivaĵoj, kiuj estis organizitaj kune kun junuloj, en la Parlamentejo kaj en la apuda EJO-vilaĝo kaj 22 artaj spektakloj. Ĉeestis 31 Membroj de la Eŭropa Parlamento, 3 vicprezidantoj kaj la prezidanto de la Eŭropa Parlamento, Roberta Metsola.
Cieux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Carl Larsson
Carl LARSSON (Stokholmo, 28-a de Majo 1853 - Falun, 22-a de Januaro 1919) estis sveda pentristo kaj desegnisto, konsiderita reprezentanto de la movado Artoj kaj Metioj, elstara per siaj akvareloj, freskoj kaj oleopentraĵoj.
Biografio
En 1882, li translokiĝis al la kolonio de artistoj en Grez-sur-Loing, je 70 km de Parizo, kaj konis tiun kiu estos lia muzo kaj granda morala apogo por la cetero de sia vivo, nome la same sveda artistino Karin Bergöö. Tiukadre li plenumis mendojn, kiel ormanado ĉe la palaco Bolinder, en Blasieholmshammen; krome li veturis tra Svedio, Italio kaj Londono.
En 1888 la patro de Karin donacis al ili Lilla Hyttnäs, domo en Sundborn ĉe Falun, nune dom-muzeo de Larsson, kiun li montris ofte en multnombraj akvareloj, kiel simbolo de la familia feliĉo kaj prospero, premio pro sia malfacilaj infanaĝo kaj adolesko. En 1899, Larsson publikigis Ett Hem (Hejmo) libro kun 24 akvareloj bazitaj sur la vivo de sia familio hejme kaj ĝardene. Ĝi iĝis tre populara kaj vendita.
La stilo de Carl Larsson, kun influo de la realismo de Barbizon, de la poŝtkarto kaj de la Secesia stilo, famis pro la amindemo de liaj bildoj de lia edzino kaj sep filoj: Suzanne, Ulf, Pontus, Lisbeth, Brita, Mats –mortinta estante nur dumonata, en 1895 – Kersti kaj Esbjörn, naskiĝinta en 1900. Ankaŭ tiuj infanoj populariĝis tiom ke estis konsideritaj kvazaŭ roluloj kun propra identeco en la tiama arto.
Lia ĉefa celo kiel artisto estis montri la "amindan flankon de la vivo", suferinte malfacilojn: ĉiutagaj scenoj, varmaj kaj molaj, de liaj edzino kaj filoj, la infanoj ludantaj, strandaj someroj, hejmaj internoj ktp. La persona stilo por hejmdekoracio de Karin kaj de Larsson rezultis en tute moderna modo aranĝi kaj strukturi hejmon, kaj tial ili estis konsideritaj veraj pioniraj "dezajnistoj": varmaj koloroj, lumplenaj internoj, simpla vazaro kaj aliaj detaloj kontrastis kun la malhela, troplena kaj viktorieca stilo de aliaj hejmoj tiuepokaj.
Distrikto Kapuvár
La Distrikto Kapuvár (hungare Kapuvári járás) estas distrikto en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron. Ĝi situas sur ebenaĵo en la sudokcidenta parto de la departemento (en la nordokcidenta parto de la lando).
La distrikta ĉefurbo estas Kapuvár, kiu estas urbo, krome estas ankaŭ alia urbo, la ceteraj 17 komunumoj estas vilaĝoj.
La areo estas 372,14 km², kie loĝas 23 326 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, legomoj, tritikoj, maizoj) kaj bestobredadoj.
Historio
Tiu distrikto funkciis jam ankaŭ pli frue, sed ĝis 1950 ĝi apartenis al departemento Sopron (historia departemento). La distrikta sistemo ne funkciis en Hungario inter 1983-2013.
Opština Ilinden
Opština Ilinden (Општина Илинден) estas unu el la 80 komunumoj de Norda Makedonio. Ĝi situas en Skopjo regiono en la nordo de la lando. En 2002 tie vivis 15 894 loĝantoj. Administra centro de la komunumo estas la loĝloko Ilinden.
Loko, priskribo
La totala areo estas 97,02 km². Ĝi kuŝas oriente de la rivero Vardar sur alteco de ĉirkaŭ 220 m ĝis preskaŭ 490 m en la norda parto.
Opstine konsistas tuta de 12 vilaĝoj, kiuj estas:
Ilinden (Илинден) | Ajvatovci (Ајватовци) | Bujkovci (Бујковци) | Bunardjik  (Бунарџик) | Marino (Марино) | Bučinci (Бучинци) | Deljadrovci  (Дељадровци) | Kadino  (Кадино) |  Mralino (Мралино) |  Tekija (Текија) | Miladinovci (Миладиновци).
Laŭ la censo en 2002 en la komunumo de ĉi tiu etna komponado:
Trapasas la teritorio de la komunumo de Highway A1. Ĝi ligas Skopje kun la urbo Kumanovo kaj kondukas pli norden al Serbio. Paralele kun ĝi funkcias ankaŭ fervoja linio.
Najbaraj municipoj estas:
Opština Aračinovo en la nordo, Opština Kumanovo en la oriento, Opština Petrovec en la sudo kaj Opština Gazi Baba en la okcidento.
Referencoj
Statistikoj: https://www.citypopulation.de/php/northmacedonia-admin.php
Naciecoj :  http://www.stat.gov.mk/pdf/kniga_13.pdf
Krotila alkoholo
Krotila alkoholo aŭ krotonila alkoholo estas nesaturita alkoholo, senkolora likvaĵo iomete solvebla en akvo kaj miksebla kun plejmulto el la organikaj solvantoj. La komercaj specimenoj de ĉi-substanco ekzistas sub du izomeraj formoj, cis kaj trans. La produkto havas malmultan komercan intereson kaj uzatas ĉefe kiel reakcianto en organikaj reakcioj.
Feneriș
Feneriș [feneriŝ] (Fenyéres) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 852 loĝantojn (rumanoj), en 1992 617. Ĝi estis unue menciita skribe en 1580. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Pocola.
Du kilometrojn sud-okcidente de Feneriș pasas la nacia vojo DN76 (Beiuș – Oradea).
BoJack Horseman
BoJack Horseman estas usona animacia tragikomedia serio kreita de Raphael Bob-Waksberg. La ago okazas ĉefe en Holivudo. La serio rakontas la historion de antropomorfa ĉevalo nomita BoJack Horseman - populara laca aktoro de seria komedio de jaro 1990 kiu volas reveni al sia famo per membiografio kiun verkos fantoma verkisto Diane Nguyen.
Puebla de la Reina
Puebla de la Reina (Vilaĝo de la Reĝino) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
La loĝantoj nomiĝas jareños. La censita populacio en 2008 estis de 864 loĝantoj.
Situo
Puebla de la Reina estas situa en la suda parto de Ekstremaduro, je altitudo de 376 m; je 94 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 131,7 km².
Ĝi estas en la nordokcidenta parto de la komarko Tierra de Barros kaj proksime de Hornachos kaj de la samnoma montareto.
Ekonomio
Ĉefe agrikulturo (cerealoj kaj olivarboj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj porkoj)
Gundersweiler
Gundersweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Donnersberg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Efekto
Efekto laŭ esperantlingvaj vortaroj kiel PIV aŭ Reta Vortaro estas "forta impreso farita sur la koron aŭ spiriton, precipe de belarta verko aŭ spektaklo". La termino venas de la latina vorto effectus por "efiko" aŭ "sukceso", pli baze de la verbo efficere = „efiki", "kaŭi", de facere = „fari“.
En figura senco la vorto ankaŭ uzatas en scienca psikologio por efiko de certa kaŭzo - pri tio vidu la tekston kaŭzeco. Ekzemploj de tiaj sciencaj terminoj en pedagogio estas
Égly (stacidomo)
Égly estas franca stacidomo sur linio C (branĉo C4) de RER, situanta en komunumo Égly, en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Brétigny - La Membrolle-sur-Choisille (550000).
Vintro-naĝado
Vintro-naĝado estas sporta aktiveco de naĝado dum la vintrosezono, kiu tipe okazas en subĉielaj lokoj. Multaj vintronaĝantoj (foje nomataj rosmaroj en Esperantio) naĝas kun normalaj naĝkostumoj prefere ol kun malsekkostumoj aŭ alia termika protekto.
En pli malvarmaj landoj vintro-naĝado povas esti sinonima kun glaci-naĝado.
Konkursoj en la sporto regule okazas en Ĉeĥa respubliko. En multaj aliaj landoj hardado estas ankaŭ populara kiel socia aktiveco, ĉefe Pollando, Belorusio kaj Finnlando.
Hardado, kohera kun la vintronaĝado, estas populara precipe pro ĝia influo por saneco. Restado en malvarma akvo havas bonan influon por sangcirkulado kaj imunsistemo.
Gaggio Montano
Gaggio Montano estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Emilio-Romanjo kaj al la provinco Bolonjo. Fine de la jaro 2004 la komunumo havis 4760 loĝantojn.
Jagst
La rivero Jagst estas rivero en Germanio. Ĝi longas 196 kilometrojn kaj en listo de riveroj en Germanio ordigita laŭ longeco havas la 28-an lokon. Interalie ĝi pasas tra la urboj Ellwangen kaj Crailsheim.
Abádszalók
Abádszalók [abAdsalOk] estas hungara urbo en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Jász-Nagykun-Szolnok, en Distrikto Kunhegyes.
Geografio
Abádszalók situas laŭ la maldekstra bordo de Tiso. Kunhegyes troviĝas 14, Szolnok 60, Debrecen 96, Budapeŝto 149 km.
Historio
Dum la historio ĉi tie estis 2 memstaraj vilaĝoj (Tiszaabád kaj Tiszaszalók). Abád estas praa hungara familia nomo, Szalók, eble Slavek estas slava nomo. Tie estis grava pramo tra Tiso. Post la turka epoko la tuta regiono senhomiĝis. En 1895 la du najbaraj vilaĝos unuiĝis.
Abádszalók ricevis tutlandan renomon post konstruado de Tiso-lago tute apud ĉe la vilaĝo. La loĝantaro ricevis furoran evoluon kaj Abádszalók nuntempe estas rivalo de urboj ĉe-Balatonaj.
Bereni
Bereni [berenj] (hungare: Székelybere [se:kejbere]) estas vilaĝo kaj komunumo en Rumanio oriente de Târgu Mureș. Administre al ĝi apartenas la vilaĝoj Bâra, Cându, Drojdii, Eremieni, Maia kaj Mărculeni.
Famuloj
En la iama Bere mortis Sámuel Gyulay (generalo).
Historio
Ĝia unua mencio estas el 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Antti Tuuri
Antti Tuuri estas finna verkisto. Li estas pri sia edukado diplominĝeniero. Li estas konata pri siaj lian hejmprovincon Suda Ostrobotnio priskribantaj libroj. Li skribis ankaŭ multajn al serio Äitini suku apartenantajn librojn, en kiuj estas rakontoj de al Usono transloĝiĝintaj finnoj. Li ricevis premion Finlandia en 1997 pro sia verko Lakeuden kutsu. En 1985 Tuuri ricevis literaturpremion de Nordia Konsilantaro el unua, samnoma parto de sia serio Pohjanmaa. 2009 li ricevis premion de Aleksis Kivi. Tuuri ankaŭ finnigis islandajn sagaojn. Libroj de Tuuri estas tradukitaj al dek ses lingvoj. Tuuri faris ankaŭ filmo- kaj radiodramajn scenarojn, operlibretojn, biografiojn kaj historiojn.
Stacio Bizen-Fukukawa
Stacio Bizen-Fukukawa (japane: 備前福河駅 [Bizen-Fukukaŭa-eki], angle: Bizen-Fukukawa Station) estas fervoja stacio en Ako, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Akō.
Vilma Gömöry
Vilma Gömöry [gomori], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gömöry Vilma estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia plena origina nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) Gömöry Anna Emília Vilma, ŝia dua edzo estis Kornél Ocskay. Vilma Gömöry naskiĝis la  en Hatvan, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Vilma Gömöry akiris aktoran diplomon en privata aktorlernejo, ŝi debutis en 1901 en trupo de Péter Andorffy en Pozsony. Baldaŭ ŝi estis videbla en diversaj provincaj urboj. Post la 1-a mondmilito ŝi havis rolojn en pluraj kabaredoj de Budapeŝto. Inter 1921 kaj 1935 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto), poste ŝi pensiuliĝis. Tre malofte ŝi aperis sur scenejoj, ekzemple en 1947.
Ŝi edziniĝis en 1927, post 6 jaroj ŝi vidviniĝis, en 1953 ŝi denove edziniĝis.
Kaputĝuĥ
Kaputĝuĥ (ankaŭ transkribita kiel Kaputjugh (en armena lingvo Կապուտջուղ kaj en azera lingvo Qapıcıq dağı) estas monto en la sudo de la Zangezur-montaro ĉe la landlimo inter Armenio kaj Azerbajĝano kiu atingas ĝis 3904 metroj alte. Pli precize, Kaputĝuĥ situas en la landlimo inter la armena provinco (marzo) Sjuniko kaj la aŭtonoma respubliko Naĥiĉevano, eksklavo apartenanta al Azerbajĝano.
Kaputĝuĥ estas la plej alta monto de Naĥiĉevano kaj la dua plej alta de Armenio post la vulkano Aragaco (4095 metroj). La plej alta de Azerbajĝano estas la monto Bazardüzü (4485 metroj).
Esperantaj Sinonimoj
Esperantaj Sinonimoj estas sinonima vortaro surbaze de Plena Ilustrita Vortaro (PIV), kompilita de Jaan Ojalo.
Enhavo
La libro ampleksas 1925 kapvortojn kaj indekson kun ĉirkaŭ 5500 vortoj.
La kapvortoj estas numeritaj, kio ebligas referenci en la indekso. Ekzemple en la indekso oni legas "malbela 1855". Poste sub la numero 1855 oni trovas:
1855 turpa malbela, hida; fia
La punktokomo signifas, ke "fia" estas malpli proksima sinonimo ol "malbela" kaj "hida".
La kompilinto tiris la sinonimojn el PIV, tial kiel kapvorton oni trovas neologismon "turpa", kvankam en la praktiko oni serĉas sinonimojn por la plej ĝeneralaj vortoj, ne por vortoj esceptaj. Ordinara uzanto serĉos sinonimojn por "malbela", ne por "turpa". Plie la vortoj "hida, fia" ne havas siajn kapvortojn, sed en la indekso oni konstatas, ke "hida" kaj "turpa" troviĝas ankaŭ sub la numero 5, kio estas kapvorto "abomena". Tamen sub 1855 "abonema" mankas. Jen kelkaj mankoj de la vortaro (kiujn pionira verko rajtas havi).
James Gregory
James GREGORY (23an de decembro 1911 - 16an de septembro 2002) estis usona aktoro konita per lia baritona voĉo.
Li komencis sian karieron en Broadway per Key Largo (1939) kaj daŭrigis ĝin per ĉirkaŭ dudek kvin teatrajoj dum la dek ses sekvaj jaroj.
Li militservis tri jarojn ĉe usona mararmeo dum la Dua Mondmilito
Post la milito, li debutis en kino per The Naked City en 1948. En televido, li aperis la unua fojo en televidaĵo Musical Comedy Time en 1950.
En 1950-aj jaroj, li partoprenis kinfilmojn kiel The Frogmen, The Scarlet Hour, Nightfall, The Young Stranger, The Big Caper, Underwater Warrior, Onionhead, Al Capone kaj dekon da televidprogramoj.
Dum 1960-a jardeko li aperis en televidaĵoj Wagon Train, The Twilight Zone, The Untouchables, Target: The Corruptors, Empire, Laramie, The Defenders, The Lieutenant, The Wild Wild West, Hogan's Heroes, Star Trek, The Fugitive, Tarzan, My Three Sons, Daniel Boone, Chaparral, The Outcasts, Lancer, Bonanza, The Big Valley kaj Hawaii Five-O kaj en kinfilmoj kiel Two Weeks in Another Town, Twilight of Honor, Captain Newman, M.D., A Distant Trumpet, Quick, Before It Melts, The Sons of Katie Elder, A Rage to Live, The Silencers, Murderers' Row, Clambake, The Ambushers, The Secret War of Harry Frigg. Krome li partoprenis en la duonpropagandaĵoj de Malvarma Milito kiel X-15, The Manchurian Candidate, PT 109 kaj Walt Disney's Carousel of Progress.
Gregory en 1970-aj jaroj aktoris en kinfilmoj kiel Beneath the Planet of the Apes, The Hawaiians, The Million Dollar Duck, Shoot Out, The Main Event, krom en televidaĵoj The Name of the Game, The Virginian, That Girl, Mission: Impossible, Night Gallery, All in the Family, Search, Love, American Style, Ironside, The Partridge Family, Kolchak: The Night Stalker, M*A*S*H, The Abduction of Saint Anne, Cannon, Police Story, Francis Gary Powers: The True Story of the U-2 Spy Incident, The Bastard kaj Supertrain.
En la 1980-a jardeko li partoprenis televidaĵojn kiel The Love Boat, Quincy M.E. kaj sian lastan laboron en Mr. Belvedere.
Torba (Măgherani)
Torba (hungare: Torboszló torboslo:) estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Sovata. Administre ĝi apartenas al Măgherani.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 426 loĝantojn (hungaroj), en 1992 208 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1575. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Torboszló apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Iván Paur
Iván PAUR, laŭ hungarlingve kutima nomordo Paur Iván (foje Paúr Iván) estis hungara juristo, arkivisto, arkeologo, historiisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1858).
Iván Paur naskiĝis la  1806 en Hungara reĝlando en Kismarton (nuntempa Eisenstadt en Aŭstrio, en Burgenlando). Li mortis la 1888 en Sopron.
Biografio
Iván Paur frekventis mezlernejojn en Sopron kaj Kőszeg, universitaton en Pozsony, kie li iĝis juristo en 1831. Li ricevis postenon en familio Esterházy. En 1842 li studvojaĝis al Svislando kaj Habsburga Imperio. Hejmenveninta li eklaboris en Pozsony. En 1848 li aliĝis al la hungara armeo, tial li estis arestita post fiasko de la revolucio. En 1855 li ne plu estis juristo, sed li havis ŝtatan postenon en Pest (urbo), poste li estis familia arkivisto ĉe István Széchenyi. En 1858 li translokiĝis al Sopron, kie li okupiĝis ĉefe pri arkeologio.
Talaveruela de la Vera
Talaveruela de la Vera estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres (Kacereso), regiono Ekstremaduro.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Talaveruelenses. La censita populacio en 2006 estis 378 loĝantoj.
Situo
Talaveruela de la Vera estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Vera, kiel le nomo de la vilaĝo sugestas, je altitudo de 562 m. La areo de ties teritorio estas de 21,34 km².
Ekonomio
Agrikulturo (tabako, olivarboj kaj figoj), brutobredado (kaproj kaj bovoj) kaj konstruado.
Medio
La tereno estas sufiĉe kruta ku etaj ebenaĵoj kaj montoj, de olivarbaroj, figarboj, fruktoĝardenoj kaj rojoj, krom pinaroj sur montetoj ĉe la Rivero Tiétar. Nature estas kverkoj. Inter la plej altaj montopintoj troviĝas Majalbierzo kun 1200 m kaj la rokaĵo "Corte del Cancho" de 2.274 m ĉe la limo kun la Provinco de Ávila. Tie multe neĝas vintre kaj abundas la ibeksoj. En la riveroj de la termino abundas fiŝoj kiaj trutoj.
Vidindaĵoj
Preĝejo de San Andrés.
Richard Mead
Richard MEAD (naskiĝis la, mortis la ) estis angla kuracisto.
Mead naskiĝis en Stepney en Londono kiel la dek-dua filo de Matthew Mead (1630-1699). Li studis en Utrecht kun J.G. Graevius dum 3 jaroj, sekve li decidis eniri la medicinan profesion. Poste, li enskribiĝis en Leiden por aŭskulti la lekciojn de Paul Hermann kaj Archibald Pitcairn. En 1695 li diplomitiĝis pri filozofio kaj fiziko, kaj en 1696 li revenis al Londono, kie li senprokraste komencis praktiki kuracadon.
Lia Mechanical Account of Poisons ("Raporto Mekanika de la Venenoj") aperis en 1702, kaj en la jaro 1703 la Reĝa Societo de Londono elektis lin societano. En la sama jaro li kontribuis paperon pri skabio por la ĵurnalo de la Reĝa Societo, "Transactions". En la sama jaro li elektiĝis kuracisto ĉe la Malsanulejo de Sankta Tomaso, kaj li donis lekciojn de anatomio en la Aŭlo de Kirurgoj. Kiam John Radcliffe mortis en 1714, Mead iĝis la agnoskita estro de sia profesio; li kuracis la reĝinon Anne je la fino de ŝia vivo, kaj en 1727 enoficiĝis kiel kuracisto de Reĝo George la 2-a. Mead mortis en Londono en 1754.
"Vivo de Mead" (A Life of Mead), verkita de D-ro Matthew Maty, aperis en 1755.
E. Szilveszter Vizi
E. Szilveszter VIZI [silvester], laŭ hungarlingve kutima nomordo Vizi E. Szilveszter, sen mallongigo Vizi Elek Szilveszter estas hungara kuracisto, farmakologo, profesoro, membro (korespondanta en 1985, ordinara en 1990) de Hungara Scienca Akademio, membro de Academia Europaea (1992). E. Szilveszter Vizi naskiĝis la  1936 en Budapeŝto.
Biografio
E. Szilveszter Vizi frekventis universitatojn en Pécs kaj sia naskiĝurbo inter 1955-1961. Post la diplomo li eklaboris en farmacia instituto en Budapeŝto. Li profesoriĝis en 1977, krome en 1977 li ricevis postenon ankaŭ en la ministerio. En 1981 li estis jam vicdirektoro en akademia instituto, en 1989 ĉefdirektoro. Ekde 1982 li estis katedrestro en la medicina universitato. Li aĝis 29, kiam li esploris en Oksfordo helpe de stipendio. En 1984 li estis gastoprofesoro en Novjorko. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1969, li doktoriĝis en 1977 antaŭ la akademio. Inter 2002-2008 li estis prezidanto de la akademio. Li okupiĝis precipe pri la nerva sistemo. Lia edzino estas Veronika Ádám, kiu naskis 2 gefilojn. Li ricevis ofte premiojn kaj memormedalojn (ankaŭ eksterlandajn).
Troja Tendaro
Jen la (ne plena) listo de la de Jupitero de la tiel nomata Troja Tendaro. Tiuj-ĉi asteroidoj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Jupitero-Suno aŭ proksimume 60° post la giganta planedo, laŭ ties orbita movo. Ili ricevis la nomojn de la trojaj roluloj de la mita troja milito (aŭ de kunuloj de Eneo en la Eneado).
Kontraste, ĉiuj trojaj asteroidoj de Jupitero lokita en la punkto de Lagrange L4, estas nomita laŭ partoprenantoj de la Troja Milito sur la flanko de la grekoj.
Opavice (Město Albrechtice)
Opavice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,96 km².
Troja Tendaro
La nuraj esceptoj estas la asteroidoj Patroclus kaj Hektor, respektive anoj de la Troja Tendaro kaj de la Greka Tendaro, kontraŭe al iliaj mitologiaj roloj, ĉar la nuna normo pri la nomoj ankoraŭ ne estis en uzo, kiam ili estis nomitaj.
Loknomo
Loknomo (aŭ toponimo de la greka “topos” - loko, “onyma” - nomo) estas la propra nomo uzata por iu loko, ĉu vilaĝo, urbo, lando, regiono, rivero, valo, monto, strato, placo aŭ simile. La scienco kiu studas loknomojn nomiĝas loknomscienco.
Ĉiu loknomo portas varian informon: historian, geografian, lingvan. Ĝi estas atestanto de historiaj kondiĉoj de la epokoj, kiam ili aperis, formiĝis kaj disvastiĝis tra la landoj kaj regionoj. Laŭ loknomoj oni juĝas pri iamaj elmigradoj de la popoloj, pri kontaktoj inter diversaj nacioj, pri iamaj areoj de etnoj kaj lingvoj. Tre ofte loknomoj informas pri la pasinteco aŭ eĉ prahistorio de iu regiono, ĉar estantaj kulturoj forgesis specifajn detalojn de prakulturoj, kiuj estas memoritaj de tiuj loknomoj, kiuj ne ŝanĝiĝis dum la kulturŝanĝoj.
Ĉiu nomo havas aŭ havis konkretan enhavon, sed ofte ili estas perditaj. Kian sencon portas la nomoj: Skandinavio, Volgo, Kaŭkazo, Berlino, Sicilio? Ne ĉiu homo povas respondi, eĉ bone komprenanta lingvajn nuancojn. Loknomo estas lingva kategorio, pro tio ĝi subiĝas al la leĝoj de lingvoj.
Nomoj naskiĝas, ŝanĝas formon kaj elparolon, kaj mortas, simile al vivaj estaĵoj. Daŭro de la vivo de loknomoj estas tute diversa. Ĉe unuj ĝi estas dekjaroj, ĉe aliaj — multaj jarcentoj. Jerusalemo, Jordano, Egipto, Romo, Samarkando vivas ĝis hodiaŭ, malgraŭ ilia multjaraĝo. Aliflanke — Asirio, Babilonio, Trojo, Kartago, Fenicio estas konataj nur laŭ historiaj dokumentoj. Ofte malaperas ne nur loknomoj, sed ankaŭ iliaj kreantoj, tutaj popoloj kaj lingvoj.
Foje diversaj kulturoj ĉu samlokaj ĉu diverslokaj malkonsentas pri loknomo dediĉita al especifa koncepto. Tio kaŭzas komplikaĵojn en lingvo eĉ en Esperanto, kiel ekzemple okazas ĉe Vaskio kaj Eŭskio aŭ Alikanto kaj Alakanto en Hispanio, ĉe Barato kaj Hindio, ĉe Birmo kaj Mianmaro en Azio, ktp.
Troja Tendaro
600 001 – ...
Tiu paĝo estas traduko de Lista degli asteroidi troiani di Giove (campo troiano) de la Itallingva Vikipedio kaj de la listoj el la Anglalingva Vikipedio.
Lucien Laforge
Lucien Laforge (naskiĝis la en la 9-a arondismento de Parizo, mortis la  en la 18-a arondismento de Parizo, estis franca desegnisto.
Biografio
Lia patrino estis miniatura pentristino kaj lia patro violonisto. Li hezitis dum adolesko inter kariero de muzikisto kaj tiu de desegnisto.
Li enskribiĝis al kursoj de Akademio Humbert kies akademismon kaj pompan stilon li kritikis. Li debutis kiel desegnisto en 1910. Li partoprenis al distraj gazetoj kiel Pages folles aŭ Tout-Paris, sed donis sian preferon de desegnisto al tiuj kiuj permesis al li esprimi siajn maldekstrajn politikajn ideojn: li desegnis por Les hommes du jour ekde 1910, por Le Journal du Peuple en 1917-1918, poste L'Humanité, Clarté, Le Canard enchaîné aŭ Le Libertaire en la 1920-aj jaroj.
Sensukcesa pentristo, ofta ilustristo ĉefe inter 1912 kaj 1924, li perlaboris sian vivon partoprenante al multnombraj maldekstraj aŭ anarĥiistaj gazetoj. Kuntrenante ekziston de malriĉeco, li neniam konsentis la plej malgrandan cedon. Ĝisosta pacifisto, li ŝajnigis sin freneza kaj estis reformita dufoje dum la milito, en 1915 kaj 1917. Lia ilustrista verko situas iom antaŭ kaj iom post la milito: Les Mille et une nuits en 1912 kaj Ogier le Danois en 1913 estas destinitaj al infanoj kun tute nova spirito, influita de Art Nouveau.
Li ilustris librojn de Gustave Coquiot, Lucien Descaves, la contes de fées (Rakontoj pri Feinoj) de Charles Perrault, Charles Baudelaire, Gaston Dumestre, François Rabelais. Pentristo fora de ĉia akademismo, "Sed mi ne estas laŭmoda (...). Mi amas nur vivon kaj liberecon". Lia pentraĵo, stilizita kaj kontrasta, entenita en rondaj medalionoj, estas nura sensualeco.
Opavice (Město Albrechtice)
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377. En la jaro 1742 la vilaĝo estis dividita inter Aŭstrio kaj Prusio. La aŭstria parto estas hodiaŭ en Ĉeĥio. La prusia parto hodiaŭ estas vilaĝo Opawica en Komunumo Głubczyce en Pollando.
Loĝantaro
En Opavice estas registritaj 45 adresoj: ĉiuj daŭraj objektoj. Dum popolnombrado en la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 42 domoj, el tio 28 daŭre loĝigitaj.
Génelard
Génelard estas franca komunumo, lokita en la departemento Saône-et-Loire en regiono Burgonjo. Ĝiaj loĝantoj estas nomitaj Génelardais kaj Génelardaises.
Geografio
Génelard estas lokita ĉe la bordoj de la Kanalo de la Centro kaj de la Bourbince rivero. La areo de la komunumo estas. Kun 1,488 loĝantoj laŭ la lasta censo de 2004, Génelard suferis malaltiĝon de 6,1% de sia loĝantaro ĝis 1999.
Deveno de la nomo
Génelard venus el la vorto (genou) "genuo", en bildo al la Bourbince kiu faras buklon (aŭ genuon).
Lokoj kaj monumentoj
La Centro de interpreto de la limlinio estis malfermita en junio 2006. Tiu sola loko en Francio ebligas malkovri la historion de la limlinio, kiu tranĉis Francion de Svislando al Hispanio, post la armistico de la 22a de junio 1940. La konstruaĵo al la simbola arkitekturo kiu akceptas la ĉiaman ekspozicion estis konstruita ĉe la bordoj de la Kanalo de la Centro, kiu servis dum la somero 1940 por streki la limlinion, kaj al sama proksimeco de la situo de la eksa germana kontrolbudo lokita sur la ponto. Kvankam poste la limo estis delokita (ŝi estis paralela al la kanalo sed malproksima de kvin kilometroj ), la kontrolbudo restis sur la ponto.
Compreignac
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
Orkrona emberizo
La Orkrona emberizo, Orkrona zonotriĥo aŭ Orkrona plumzonulo, Zonotrichia atricapilla, estas mezgranda birdospecio membro de la grupo de Amerikaj paseroj indiĝena de Nordameriko kaj membro de la genro de zonotriĥoj, kiu enhavas speciojn de brunstriecaj dorsoj kaj distingaj kapobildoj kaj familio de Emberizedoj. Tiu nearktisa birdo estas iom pli granda ol la tre proksime rilata la Blankakrona emberizo.
Aspekto
Plenkreskulo estas 18 cm longa. En reprodukta sezono, ĝi havas distingilan orzonon surkape, flanke de du malhelaj nigraj strizonoj. For de la reprodukta sezono, tiu plumarkaraktero estas pli varia, game el malgranda, nemarkata orzono sennigra al preskaŭ reprodukta plumaro. Tiu orflava makulzono kontraste kun la nigra bordo nomigas la specion en la komuna nomo, kvankam en la latina scienca nomo, atricapilla estas kunmetaĵo de du radikoj kiuj signifas respektiva “nigra” kaj “krono”, kio aludas pli al la nigra marko, pli videblas for de la reprodukta sezono.
Krome temas pri grizeca birdo kun ĝenerale griza kapo, hela okulringo, ne tre markata malhela traokula strio, brunstria dorso, pli helbrunaj pugo kaj vosto, rozkoloraj kruroj kaj flugiloj kun nigraj plumoj de brunaj bordoj kaj blankaj pintoj kiuj formas du blankajn flugilstriojn. La beko estas pli malhela supre.
Distribuado kaj habitato
La reprodukta habitato estas la norda parto de okcidenta Kanado kaj la usona ŝtato de Alasko. Vintre la Orkrona emberizo migras al Insulo Vankuvero en Kanado kaj al la Okcidenta Marbordo de Usono.
Reproduktado
Ili nestumas en arbusteca habitato supre la arbolinio aŭ ĉe la marbordo. La ino demetas 3-5 brunmarkajn verdecblankajn ovojn.
Subspecioj
Oni ne identigis subspeciojn.
Kutimaro
La kanto estas trinota fajfo, descenda laŭtone. Ĝi estas tre distinga, kaj ofte priskribita kiel "oh-dear-me" (ho, karul'). Tamen birdoj de la montoj de Brita Kolumbio ŝajne trilas en la tria noto, pli ol klara fajfo kiel ĉe aliaj populacioj. Tiuj kantoj aŭdeblas ĉefe dum la reprodukta sezono, sed ankaŭ en vintrejoj tuj post la aŭtuna migrado same kiel ĝuste antaŭ starto por printempa migrado.
Ján Abrahamffy
Ján Abrahamffy [abrahamfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Ábrahamffy János estis hungaria slovaka katolika pastro, franciskano, aŭtoro de la unua presita slovaka katolika preĝlibro.
Ján Abrahamffy naskiĝis en 1662 en Neustadt an der Waag (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Nové Mesto nad Váhom en Slovakio), li mortis la en Skalitz (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Skalica en Slovakio).
Biografio
Ján Abrahamffy akiris sian bakalaŭran diplomon pri filozofio en Jezuita Universitato de Nagyszombat en 1680. Post 2 jaroj li estis sekulara pastro (komprenu: predikisto). En 1684 li aliĝis al la franciskanoj. Li kompletigis sian filozofian edukadon en Skalitz (1685 - 1686), Ungarisch Hradisch (1687-1688) kaj Freistadt (1689), poste li estis franciskana predikisto.
Kömlőd
Kömlőd [komlOd] estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Oroszlány.
Situo
La vilaĝo situas sur piedo de montaro Vértes, laŭ traira flankovojo. Troviĝas Oroszlány 9 km-ojn, Tatabánya 15 km-ojn for. Ĝi estas alveturebla sur aŭtoŝoseo M1 tra Tata sudokcidente, 11,9 km al direkto de vilaĝo Dad.
Historio
En la vilaĝa limo troviĝas huna gardoholmo, kio pruvas la loĝatecon de la loko. La unuaj arkitekturaj trovitaĵoj venas el la epoko de la avaroj. La unua skriba mencio venas el 1439. La nomo venas verŝajne el la hungara komló (lupolo). En la mezepoko ĝi apartenis al la fortikaĵo de Gesztes, alifoje al nobela posedaĵo, kaj en 1543 ĝi pereis pro la dua turka militiro. En la vilaĝo setlis Pázmándy Gergely post la forpelo de la turkoj el Hungario. En 1722 loĝis tie jam sep nobelaj familioj. Ili estis religie reformatoj.
Tie laboris, vivis:
Satiruso
Satiruso (en la antikva greka: σάτυρος, sáturos, en la latina: satyrus) estas estaĵo kun homa korpo kaj ĉevalaj oreloj el la helena mitologio. Ĝi enkorpigas la vivan forton de la naturo.
Unuiĝinta Araba Respubliko en la Olimpikoj
La Unuiĝinta Araba Respubliko (UAR) (الجمهورية العربية المتحدة) estis unuiĝo de la arabaj ŝtatoj Egiptio kaj Sirio en la jaroj 1958 ĝis 1961.
Kadre de la someraj olimpikoj, en la somera Olimpiko 1960 de Romo kaj la somera Olimpiko 1964 de Tokio aperis teamoj je la nomo de Unuiĝinta Araba Respubliko (laŭ iuj dokumentoj ankoraŭ en 1968), kvankam en 1964 (kaj en 1968) ĉiuj sportistoj de la teamo kompreneble estis egiptoj, kaj ankaŭ en 1960, kiam anonciĝis 79 sportistoj egiptaj kaj unu el Damasko, tiu lasta kaj 8 aliaj egiptaj anoncitoj fakte ne partoprenis la konkursojn. Tiel fakte eblas konkludi, ke la teamo de Unuiĝinta Araba Respubliko en la olimpikoj estis fakte egipta teamo, kiu simple du fojojn pro politikaj motivoj uzis alian nomon.
La termino ne konfuziĝu kun la posta Federacio de Arabaj Respublikoj, unuiĝo de la arabaj ŝtatoj Egiptio, Libio kaj Sirio de 1972 ĝis 1977, kiu tamen ne rezultis en nova olimpika teamo.
Al-Risalah al-Kamilijah fil Siera al-Nabaŭijah
Al-Risalah al-Kamilijah fi 'l-Sirah al-Nabaŭijah (Traktaĵo de Kamil pri la biografio de la profeto) nomita ankaŭ Theologus Autodidactus ("Memlerninta teologo"), origine titolita (الرسالة الكاملية في السيرة النبوية), kaj konata ankaŭ kiel Risālat Fādil ibn Nātiq ("La libro de Fādil ibn Nātiq"), estas teologia romano verkita de Ibn al-Nafis. Tiu verko estas unu el la unuaj arabaj romanoj, kaj povas esti konsiderata prototipa romano de scienc-fikcio, ĉar ĝi enhavas nombrajn elementojn, kaj krome ĝi estas frua ekzemplo de formadromano kaj de historio de senhoma insulo. Tiu romano estis verkita iam inter 1268 kaj 1277. Ĝi estis parte respondo al la filozofia romano La aŭtodidakta filozofo de la alandalusa verkisto Ibn Tufajl.
Intrigo
La protagonisto de la historio estas Kamil, memlerninta adoleska sovaĝa infano kiu estis spontane generita en kaverno kaj vivas izole sur senhoma insulo. Li finfine kontaktas kun la ekstera mondo kiam vrakintoj estas surstrandigitaj sur la insulon, kaj poste venas al la civilizita mondo kun ili. La intrigo laŭgrade disvolviĝas en formadromano kaj poste aligas scienc-fikciajn elementojn kiam ĝi atingas sian klimakson je katastrofa lastataga apokalipso.