cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stilo Esperanta
La dua epoko estas la epoko de l' lingva internacieco. En ĝi ĝeneraliĝas la obeo al la postulo, kiun Zamenhof eldiris jene: „La Stilo Esperanta ne imitas blinde la stilojn de aliaj lingvoj, sed havas sian karakteron tute specialan kaj memstaran, kiu ellaboriĝis en la daŭro de longa praktika uzado de la lingvo kaj pensado en tiu ĉi lingvo longe antaŭ ol la lingvo estis publikigita. La vera Stilo Esperanta estas nek slava, nek germana, nek romana, ĝi estas aŭ almenaŭ devus esti - nur stilo simpla kaj logika. Tamen ĉio devas esti en ĝusta mezuro. Ankaŭ en Esperanto troviĝas diversaj (ne multaj) idiotismoj, kaj tute malprave kelkaj Esperantistoj ilin kontraŭbatalas, ĉar lingvo absolute logika estus lingvo tute senviva kaj tro peza“. Kompreneble ĉi tiu stilo ne povas esti ĝenerala; ĉiu nova Esperantisto ja trapasas individue la samajn evoluogradojn, kiujn faris la lingvo mem kaj nur post pli-malpli longa uzado alproprigas la veran Esperantan stilon, propraspiritan, supernacian, ekvilibritan. Sed ĉe la bonaj Esperanto-verkistoj ĉi tiu stilo jam iĝis subkonsciaĵo, ĝi havas siajn proprajn, asimilitajn idiotismojn, ĝi estas la stilo de bonaj gazetoj, facila literaturo, propagandaj popularsciencaj artikoloj. Ĝi estas, laŭ Kalocsay, tiu „kanvaso, sur kiu oni povas brodi“, alivorte, ĝi ebligas la trian epokon: evoluigon de Esperanto. por la plej altaj literaturaj kaj poeziaj bezonoj, samrangigon de Esperanto al la naciaj lingvoj literaturaj.
Iltis
Edition Iltis (germane por "putoro", kio estas la marko-simbolo) estas eldonejo por esperantologio kaj interlingvistiko, fondita en aprilo 1997 de Irmi Haupenthal.
Sub la eldoneja nomo "Artur E. Iltis" aperis libroj almenaŭ ekde 1968. Tiujare aperis la broŝuro "Kiel (mal)venkigi Esperanton? Elektitaj metodoj de Kanguruo" kun satiroj pri la Esperanto-movado, laŭ la indiko ĉe "Artur E. Iltis" (do: Reinhard Haupenthal aŭ eble Günther Becker) en "Pleasecastle" (Blieskastel). En la katalogo de UEA troviĝas 213 titoloj kun "Iltis" kiel eldonejo, en la datumbazo Trovanto de la Viena biblioteko preskaŭ 200.
Adreso: Edition Iltis, La Saousse, FR-84340 Malaucène, Francio Retpoŝto: editioniltis@aol.com
13580 de Saussure
13580 de Saussure estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la svisa nobelo kaj fizikisto Horace-Bénédict de Saussure (1740–1799), kiu vojaĝis tra la Svisaj Alpoj kaj interesiĝis pri plantoscienco, mineralogio, geologio kaj topografio de la neĝaj montoj. La nomo ankaŭ honoras la lingvoscienciston Ferdinand de Saussure (1857–1913).
La Meilleraie-Tillay
La Meilleraie-Tillay estas franca situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Melletois.
José Gervasio Artigas
José Gervasio Artigas Arnal foje konata simple kiel José Artigas (Montevideo, Vicreĝlando de Peruo, 19-a de junio de 1764 - Bieno Quinta Ybyray ĉe Asunciono, Paragvajo, 23-a de septembro de 1850) estis militisto de Argentino kaj Urugvajo kaj unu el plej gravaj politikistoj de la Sendependiga Revolucio ĉe la regiono de Rivero Plata. Estas ĉefa ŝtatestro de Urugvajo kaj ankaŭ omaĝita de Argentino pro sia kontribuado al la sendependeco kaj ene de polemiko al la federado de la lando. Li ricevis la titolojn «Jefe de los Orientales» kaj «Protector de los Pueblos Libres».
Adolf Altenburger
Adolf Altenburger estis hungara mezlerneja profesoro en Szeged. En 1906 li verkis propagandilon kun gramatiketo (60 paĝojn) kaj en 1910 gramatikon.
Straß (Stirio)
Straß estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis. Apartenas al la komunumo ankaŭ Spielfeld kun sia ĉelandlima fervoja stacio. Suda Fervojo (germane Südbahn) estas fervojo kiu kondukas de Vieno tra Graz al Straß-Spielfeld (situanta ĉe la slovena landlimo).
Toirano
Toirano estas komunumo de Italio.
Olgoj ĥorĥoj
Laŭ rakonto de membroj de unu rusa ekspedicio gvidita de paleontologo I. A. Jefremov, Olgoj ĥorĥoj atakonte kunvolvas sin en rondon, ĝia grizaflava koloro en unu fojo ŝanĝiĝas ĝis bluaviola, en ambaŭ ekstremaĵoj poste klare ĝis blua. (Kutime oni indikas ankaŭ aliajn kolorojn.) Poste ĝi atakas kaj mortigas. Du kolegoj de la rusa sciencisto pagis pro sia scivolemo per la vivo. Laŭ asertoj ĝi mortigis ambaŭ sciencistojn el proksimume 4 metra distanco.
La maniero, per kiu "vermo-intesto" mortigas, estas ĝis nun plej granda mistero. Multaj asertoj atestas pri tio, ke ĝi elŝprucas venenon. Sed ĝis hodiaŭaj tagoj estas konata nenia speco de tiom abrupta veneno, kiu ekkontaktiĝinte homan korpon efikas tiom rapide. Same tiel eblas anticipe elimini elektran elŝargon rilate al nekondukiteco de la tero kaj la aero.
Mongolaj paŝtistoj rifuzas paroli pri ĝi, sed malgraŭ tio oni sukcesis proksimume loki ĝian teritorion. Unu ĉiĉerono proklamis pri ĝi, ke ĝi troviĝas je proksimume 150 km sudoriente de regiono nomata Ĥaldzandzaĥ, do "Dezerta regiono", en sablaj dunoj. Sed onidire eblas ekvidi ĝin nur en la plej grandaj varmegoj, do en junio kaj en julio, pli poste ĝi onidire enboras sin en la teron, kie ĝi dormas.
Unuaj mencioj pri tiu ĉi nekutima vermo aperis en la angla lingvo en libro de profesoro Roy Chapman Andrews. La libro aperis en la jaro 1926 kaj ties nomo estis On The Trail Of Ancient Man. Laŭ tiu ĉi kreitulo ankaŭ plej verŝajne kreis verkisto Frank Herbert sablajn vermojn en sia fama romano Dune. Mondan unuaecon tenas ĉeĥa kriptozoologo inĝeniero Ivan Mackerle, kiu en la regionon de la troviĝo faris kelke da ekspedicioj. Al tiu ĉi temo li publikigis ankaŭ kelke da libroj.
Mistera demono de dezerto Gobio
Antaŭ cent milinoj da jaroj la mezazia dezerto Gobio estis loko de vivo de pratempaj dinosaŭroj, pri kio hodiaŭ atestas unikaj trovitaĵoj de vico da paleontologiaj ekspedicioj. La unuan ekspedicion en senloĝigejon de la suda Gobi kreis geologoj kaj paleontologoj de Naturscienca muzeo en Novjorko, kiuj ĉi tie en la paso de jaroj 1922-1930 malkovris grandajn sepultejojn de dinosaŭroj. Roy Chapman Andrews, gvidanto de la ekspedicio, resumis la rezultojn de la esploro en libro "The New Conquest of Central Asia" kaj evidente kiel la unua en la historio li ankaŭ mencias en ĝi pri stranga kaj nekonata animalo - Olgoj ĥorĥoj. Post li kaj al la sovaĝa mongola naturo faris Asocio por vojaĝlibra dokumentado Camera Incognita  ekspedicion Olgoj ĥorĥoj.
La danĝera vermo
Antaŭ la forveturo de intermilita usona ekspedicio ĝis Gobi onidire turniĝis al Andrews reprezentanto de tiama mongola registaro kun peto, por ke li ĉasu almenaŭ unu ekzempleron de tiu ĉi stranga animalo. Tiu ĉi aparta besto onidire havas nek krurojn nek kapon kaj ĝi aspektas kiel premkolbaso longa pli ol duonmetro. Li estis ankaŭ atentigita pri ĝia abrupta veneneco. "Onidire ĝi kapablas mortigi homon dum nura tuŝo," skribas Andrews. Sed li ne renkontiĝis kun ĝi dum la propra ekspedicio kaj li eĉ ne renkontis personon, kiu vidus ĝin je la propraj okuloj. "Se la kredo en ĝia ekzistado ne estis inter mongoloj tiel forta kaj tiel disvastigita kaj se ĉiuj ne priskribus ĝin absolute same, mi pensus, ke tio estas sola mito," konstatas fine de mallongeta mencio Andrews dezirante pli da feliĉo al pluaj esploristoj en Gobi. Andrews estis ja evidente la unua sciencisto, kiu interesiĝis pri Olgoj ĥorĥoj, sed rilate al tute alia celo de lia ekspedicio temis nature pri la intereso randa. Plie la mallonga mencio en faka literaturo povis nur apenaŭ alparoli pli vastan grupon.
Ankaŭ la dua skriba mencio pri Olgoj ĥorĥoj en libro "Vojo de ventoj" estas el krajono de paleontologo, ĉifoje de rusa profesoro I. A. Jefremov, kiu partoprenis en paleontologia ekspedicio ĝis Gobi en la jaro 1946. Ankaŭ li konfesis siajn embarasojn: "Neniu el la sciencistoj vidis tiun ĉi nekutiman vermon, sed la legendo pri ĝi estas tiel disvastigita kaj ĉie kongrua, ke devigas sin penso, ke ties bazo estas la vera ekzistado de ia formortanta kreitulo, kiu estas restanto el la foraj tempoj." Ni povas danki ankaŭ al tiu ĉi aŭtoro por la unua "popularigo" de la mistero rilatanta al la danĝera gobia vermo, ĉar li eluzis ĝin al unu el siaj scienc-fantaziaj rakontoj. "Sep misteroplenaj okazintaĵoj", kiel la libro kun la menciita rakonto nomiĝas, venis ankaŭ en traduko al Inĝ. Ivan Mackerle. La mistera animalo ekinteresis lin tiom, ke li decidiĝis post la jaroj aranĝi la unuan ekspedicion Mongolion, por ke li konstatu, ĉu Olgoj ĥorĥoj estas reala animalo kaj ĉu la mitoj pri ĝi estas veraj.
Ekliziburuno
Ekliziburuno estas la plej alta pinto de la Ĉatirdaga masivo kaj unu el la plej altaj punktoj de la Krimea duoninsulo (1527 m.). La montopinto havas miksitan helen-tjurkan nomon (εκκλησıα el la helena signifas "preĝejo", burun el la krime-tatara lingvo signifas "nazo", "kabo", "elstaraĵo").
Sur la pinto troviĝas preskaŭ plene detruitaj restaĵoj de la helena preĝejeto, nomata Παναγıα — "Plejsankta", al kiu la kredantoj unufoje jare supreniris por preĝado. La preĝejo estis detruita post la transloĝigo de la kristana loĝantaro en la jaro 1778. Nuntempe sur la pinto troviĝas memorsigno, kiu markas la lokon de la iama preĝejo.
Sub la pinto sur la deklivoj de Ĉatirdago konserviĝis restaĵoj de mezepoka fortikaĵo, supozeble konstruita en la 6-a jarcento sub regado de Justiniano la 1-a.
La montopinto havas relative abruptajn rokajn deklivojn kaj estas formita de kalkoŝtonoj. Tre proksime al la pinto inter la rokaj elstaraĵoj troviĝas la plej alta kaverno de Krimeo - Eklezi-Koba (sur la alto de ĉ. 1500 m.).
Plurvalora logiko
Plurvalora logiko estas sistemo de logiko kiu malakceptas la principon de la tria ekskludita de la duvaloraj logikoj kaj akceptas pli da veraj valoroj ol la tradiciaj vera kaj falsa. ​ Diversaj plurvaloraj logikoj povas akcepti diferencajn kvantojn de veraj valoroj: el tri, ĝis infinito (ajna reela nombro inter 0 kaj 1).
Cesa 1882
Cesa ĉiam estis konsiderata la plej prestiĝa itala marko pri arĝentaĵoj en la historio. Cesa 1882 estas la plej historia itala marko pri dezajno kaj metiista arĝento ekde 1882, por tranĉaĵoj, juvelaĵoj kaj luksaj akcesoraĵoj.
Plurvalora logiko
La plurvaloraj logikoj disvastiĝis speciale el la laboroj de la polaj filozofoj Jan Łukasiewicz kaj Emil Post kaj el iliaj rilatoj kun la kvantuma fiziko, sed estis eksponitaj jam antaŭe, kun diferencaj fokusoj, por Hegel, Hugh MacColl, Charles Sanders Peirce kaj Nikolai A. Vasiliev. Stephen Kleene prilaboris la vertabelojn por sistemo de trivalora logiko. Ekzemplo por ilustri la trivaloron en fiziko estis la paradokso de la kato de Schrödinger.
Cesa 1882
Cesa 1882 ĉiam estis la oficiala provizanto de la domo de Savojo kaj de pluraj eŭropaj reĝaj familioj, poste, kun la fondiĝo de la respubliko, ĝi estas de sia ekskluziva naskiĝo, ke ĝi provizas la Quirinale por la Ŝtata Ceremonio per linioj de tranĉaĵoj, arĝento por la tablo. , kolektoj de tabloj kaj mebloj de la diplomatia korpuso de la Itala Respubliko. CESA 1882 produktaj linioj inkluzivas tukojn, porcelanajn tablojn kaj arĝentajn kaj holloware juvelaĵojn kaj arĝentajn kadrojn.
Historio
CESA 1882 estas fabrikanto de arĝentaj tranĉaĵoj kaj hejmaj akcesoraĵoj bazitaj en Italio.
De la komencoj de Luigi Cavezzale ĝis la 30-aj jaroj
Cesa 1882, naskiĝis en 1882 en Alessandria en via Trotti kun la firmao de Luigi Cavezzale, kiu translokiĝis al Parizo por lerni la komercon de juvelisto kaj arĝenta aĝo de dudek jaroj. En 1914 la kompanio kun Luigi Cavezzale, kiu transprenis la administradon de juvelarto-metiejo apartenanta al la familio, dungis sepdek kvin dungitojn, specialiĝante pri produktado de tranĉaĵoj, necesejoj, juveloj, kadroj kaj arĝentaj kadroj sur vitraj objektoj kaj altaj juveloj. lukso.
En la fruaj 1900-aj jaroj, ankoraŭ en Alessandria, la kompanio Cesa, Barberis, Pietrasanta & C. naskiĝis en corso Cento Cannoni kun faka produktado en arĝentaj tranĉaĵoj. Alessio Cesa (1875-1927) komencis sian agadon kiel reprezentanto de horloĝoj kaj juveloj nome de kompanio en Turino. Post la unua mondmilito, Cesa transprenis la kompanion Cavezzale, heredante ankaŭ la jaron de sia fondo, 1882. La nova kompanio prenis la nomon Cesa 1882.
Estas 1920, kiam fine de la unua mondmilito, kun la reveno al la plezuroj de bona vivado kaj gusto por belaj aferoj, Cesa 1882 fariĝas la oficiala provizanto de la Reĝa Domo de Savojo kun la servo de tranĉaĵoj kaj tablaj akcesoraĵoj.
Ekde 1950 la plej prestiĝaj bankedoj okazintaj en Romo, ĉe la Quirinale, la oficialaj ceremoniaj vespermanĝoj de la Prezidanteco de la Itala Respubliko, estas servataj nur kun arĝentaĵoj kaj arĝentaĵoj de Cesa 1882. De Mikhail Gorbaĉev ĝis Reĝino Elizabeto de Anglujo, ŝtatestroj kaj Monarkoj vizitantaj nian landon, dum pli ol sepdek jaroj tagmanĝas ĉe la Quirinale sur tabloj kun la CESA-servo "Varennes" kaj "Quirinale".
En 1988 Cesa 1882 aĉetis, de la posedanta familio, la plimulton de la "Ricci Argentieri en Alessandria". Ĉi tiu akiro kreas solan Grupon, kiu estas ĉe la pinto de la itala arĝenta sektoro.
Cesa 1882 fariĝas marko de internacia luksa dezajno
En 1934 la trajno "Orient Express", kiu tiutempe reprezentis la altecon de lukso por la vojaĝo, petis al Cesa 1882 starigi ĉiujn manĝejojn kun sia tranĉileto, kiel faris la Grand Hotel kaj Milano de la familio Pietro Polli. , la Hotelo Excelsior en Venecio kaj la Restoracio Savini en Milano en 1910.
De la 50-aj jaroj ĝis la malfruaj 70-aj jaroj
De la 1950-aj jaroj ĝis la fruaj 1970-aj jaroj la kompanioj Cesa 1882 kaj Ricci Argentieri disvolviĝis kun Alfonso Cesa kaj Riccardo Lenti, ĉiu atingante 200 dungitojn.
De la 80-aj jaroj ĝis hodiaŭ
Ekde 1978 Paolo Edoardo Vitale gvidis la kompanion Cesa 1882. En 1994 Cesa 1882 aliĝis al la Grupo Greggio, la unua en Eŭropo se temas pri produkti arĝentaĵojn kaj arĝentajn alojojn, konservante la tutan produktadon de siaj markoj ekskluzive en Italio.
CESA 1882 fabrikas siajn produktojn nur en Italio, uzante la samajn produktadajn procezojn de 1882, karakterizita de la komenco per la maksimuma atento al altkvalita metieco. Hodiaŭ, kiel antaŭ 120 jaroj, CESA 1882-tranĉileto postulas 38 pretajn paŝojn.
Muzeo
La CESA Muzeo 1882 estas privata muzeo realigita ĉe la Grupo Greggio, kun la kolektoj kaj la historio de la projektistoj de la plej ekskluzivaj objektoj de la CESA arĝento 1882.
Ŝipfarejo
Ŝipfarejo aŭ ŝipkonstruejo estas loko kie oni konstruas kaj riparas ŝipojn aŭ aliajn flosantajn objektojn. Plejofte la centro de ŝipfarejo estas karenejo. Pli grandaj ŝipfarejoj havas plurajn karenejojn. Diversaj ŝipfarejoj kapablas ripari kaj konstrui malsamajn ŝipojn. De privataj jaktoj ĝis grandegaj ŝipoj kiel aviadilŝipoj, petrolŝipoj kaj eĉ borplatformoj. Ŝipkonstruejoj estas kutime konstruitaj proksime de strandoj aŭ buŝo de rivero por permesi la novkonstruitajn ŝipojn enakvigo en maron. Enakvigo aŭ lanĉo de ŝipo estas ceremonio ĉe kio ŝipo post finkonstruo ĉe la ŝipkonstruejo aŭ la seka doko en kiu ĝi estas konstruita enakviĝas kaj oficiale estas donata nomon.
La unua ŝipkonstruejo en la mondo estis konstruita de la induso-civilizacio en la nuna Barato en la 24-a jarcento a.K. Ŝipoj estis la unua produkto konstruita en fabrikoj .La unua fabriko, la Arsenalo de Venecio (Arsenale di Venezia) estis malfermita plurajn jarcentojn antaŭ la Industria Revolucio.
Landoj kun multaj ŝipfarejoj estas Japanio, Singapuro kaj nuntempe por grandaj ŝipoj Suda Koreio kaj Ĉinio kaj por pli malgrandaj ŝipoj Rumanio, Meksiko kaj antaŭa Sovetio.
Provinco Oŭrenso
La provinco Oŭrenso (galege kaj hispana Ourense) estas provinco en la nordoriento de Hispanio, situanta en la sudorienta parto de la Aŭtonoma Komunumo Galegio. Ĝi havas limojn kun la provincoj Pontevedro okcidente, Lugo norde, Leono kaj Zamoro oriente, kaj Portugalio sude. Ĝia ĉefurbo estas la urbo Oŭrenso. Ĝi havas areon de kaj ĝi estas la sola galega provinco sen marelirejo.
Arĝenta klorido
Arĝenta klorido estas kemia neorganika komponaĵo, rezultanta el interagado de la arĝento kaj kloro. Ĝi estas blanka kristala salo kun malalta solvebleco en akvo, karakterizaĵo de la arĝentaj derivaĵoj. Ĝi estas stabila substanco en mallumo, ĉar en ĉeesto de lumo aŭ varmigado, arĝenta klorido malkomponiĝas en arĝenton kaj kloron, kiu perceptiĝas laŭ kolorŝanĝo el blanka al griza en kelkaj specimenoj. Arĝenta klorido estas nature trovata en la mineralo konata kiel klorargirito.
Provinco Oŭrenso
La provinco havas loĝantojn (NIS 2008), el kiuj  loĝas en la ĉefurbo. La provinco havas 92 municipojn.
Arĝenta klorido
Sintezo
AgNO3 + NaCl → AgCl + NaNO3
\mathrm{: \ 2 \ Ag + 2 \ HCl \longrightarrow 2 \ AgCl + H_2}
Provinco Oŭrenso
Demografio
Krom ĉe la ĉefurbo, la loĝantaro estas tre disigita inter multnombraj vilaĝoj kaj vilaĝetoj. Neniu el la municipoj atingas la 14.000 loĝantojn. Jen la plej grandaj municipoj, laŭ oficiala censo en 2022:
19466 Darcydiegel
19466 Darcydiegel estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Darcy Renee Diegel, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto en teamo pri medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la North Toole County High School de Sunburst (Montano, Usono).
Vasilij Eroŝenko
Vasilij Jakovlevich EROŜENKO (Василий Яковлевич Ерошенко, ukraine : Василь Якович Єрошенко) naskiĝis la en Obuĥovka, Rusio, kaj mortis la. Li estis blinda anarkiista (ref ?)verkisto, poeto, tradukisto, lingvisto, instruisto kaj Esperantisto. Kvankam li estis blinda, li danke al Esperanto kapablis vojaĝi al Japanio kie li studis masaĝo-terapion kaj verkis japane kaj al Ĉinio kie li instruis la rusan literaturon. En lia hejmlando (Rusa Imperio) li longe restis nekonata.
Biografio
Li fariĝis blinda ekde la 4-a jaraĝo. Kiam li estis 9-jara li eniris en blindula lernejo en Moskvo. Li esperantistiĝis inter 1908 kaj 1910 kiam li estis ĉ. 20-jarulo. Helpe de lia scio de Esperanto li en 1912 entreprenis sian unuan vojaĝon en Brition, kie li lernis en instituto por blinduloj. Poste li daŭrigis vojaĝi helpe de Esperanto. En aprilo de 1914 Eroŝenko venis en Japanion kaj studis la arton de masaĝo ĉe blindula lernejo en Tokio, kie li eksciis ke japanaj blinduloj ofte memstariĝas per la metio de masaĝisto, unu el la tradiciaj laborpostenoj por blinduloj. En Japanio li ankaŭ instruis Esperanton inter la blindaj studentoj.
Post du jaroj li vojaĝis en Tajlandon kaj fondis tie blindulan lernejon. Transveturante Baraton (Hindio), li estis tie malliberigita kaj poste elpelita kiel rusa bolŝeviko. Dum somero 1919 li forkuris el Barato kaj tra Ŝanhajo denove alvenis en Japanio.
Bone regante la japanan lingvon, Eroŝenko verkis en tiu lingvo multajn rakontojn por geknaboj kaj tre famiĝis inter la progresema japana literaturistaro.
La unuan de majo 1921 pro partopreno en laborista manifestacio kaj en kongreso de japana socialista federacio, Eroŝenko estis arestita kaj baldaŭ ricevis elpelordonon. Tiam li iris al Ĉinio kaj dum 1922 lekciis pri la rusa literaturo kaj aliaj temoj en Pekina universitato kaj edukista kolegio por virinoj.
En Soveta Unio
En 1923 Eroŝenko formigris el Ĉinujo kaj restas en eŭropaj landoj, kaj en 1924 li venas en Moskvon.
En 1935 li fondis la unuan lernejon por blinduloj en Turkmenio apud la urbo Mari, kie li restis ĝis 1945.
En 1946—1948 li laboris kiel instruisto de la moskva lernejo por blindaj infanoj.
En 1949-1951 li loĝis kaj laboris en Taŝkento.
En 1952 li translokiĝis al Obuĥovka kaj laboris pri sia lasta libro.
Verkaro
Originalaj verkoj :
kaj volumetoj de Elektitaj Verkoj de Vasilij Eroŝenko sub redakto de Mine Yositaka:
Lia verko El Vivo de Ĉukĉoj estas legebla en la Vikifontaro.
En 1923 ĉe la UK en Nurnbergo li gajnis unuan premion en konkurso por la plej bona prononco de Esperanto deklaminte sian originalan poemon "Ciganino".
Por bibliografio de Eroŝenko en aliaj lingvoj, vidu la ruslingvan artikolon ru:Ерошенко, Василий Яковлевич.
NGC 2160
NGC 2160 (alia indiko — ESO 57-SC61) estas malfermita stelamaso en konstelacio Orfiŝo.
Tillmitsch
Tillmitsch estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Jobbágyi
Jobbágyi [jobAdji] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Nógrád, en Distrikto Pásztó. Jobbágy signifas: servutulo.
Situo
La vilaĝo situas en valo, laŭ Zagyva, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Hatvan-Salgótarján. Pásztó troviĝas 12, Hatvan 22 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio devenis el 1229. En 1856 granda incendio okazis. Ĝis 1979 ŝtonominejo funkciis flanke de la monto 509 m-ojn alta.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, sportejo.
Jenő Bernátsky
Jenő Bernátsky [bernAcki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bernátsky Jenő estis hungara botanikisto, profesoro, mikologo (fungosciencisto).
Jenő Bernátsky naskiĝis la  1873 en Hungara reĝlando en Versec (nuntempa Vršac en Serbio). Li mortis en decembro de 1944 en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Bernátsky akiris diplomon en Reĝa Scienca Universitato de Budapeŝto, poste li restis samloke por instrui. Li laboris inter 1896 kaj 1905 en la Hungara Nacia Muzeo, poste en esplora instituto pri vitoj, fine inter 1919 kaj 1923 en esplora instituto pri fungoj. Ekde 1940 li vivis en Pesthidegkút.
En 1899 estis li la unua, kiu konstatis ke la Granda Hungara Ebenaĵo ne estis senarba en la paseo, tial li sugestis la arbarigon.
Tumaka (or-kulturo)
La Tumaka Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio. La indiĝenoj de la kolombia Tumaka kulturo, kaj de la najbara Ekvatora regiono nomata "La Tolita", disvolvis, 2000 jarojn antaŭe efikan ekonomian sistemon bazita en fiŝkaptado kaj agrikulturo de maizo. Krom ĝiaj oraĵoj, ĝiaj ceramikaĵoj montras pompajn tribestrojn kaj ankaŭ ordinarajn homojn, foje simplajn, foje malsanajn, foje misformitajn. Kvazaŭ en mistera rito, la kapoj el argilo aperas fortranĉitaj, portantaj juvelojn karakterizajn de la Tumaka arto: etaj nazringoj kaj orelringoj lutitaj, krom najloj kaj globetoj el oro kiujn ili enmetis en la vizaĝhaŭto.
History of Ecuador
Lothar Matthäus
Lothar Herbert Matthäus (prononco []) estas germana futbaltrejnisto kaj ekse profesia futbalisto. Li naskiĝis en Erlangen, Bavario, Okcidenta Germanio, do nun estas -jara. En 1990 li ricevis la premion ora Pilko por la eŭropa monda futbalisto de la jaro kaj ankaŭ nomumiĝis monda futbalisto de la jaro laŭ la Monda Futbala Magazino, post kiam li kapitanis la germanan nacian teamon de futbalo en la Futbala Mondpokalo 1990. Sekvajare, li ankaŭ nomumiĝis la entute unua "monda futbalisto de la jaro" de la interancia federacio FIFA.
Futbalista kariero
Inter la jaroj 1979 kaj 2000 li estis profesia futbalisto, interalie de la kluboj Bayern München kaj Inter Milano.
Concepción del Uruguay
Concepción del Uruguay estas municipo de la departemento Urugvajo (el kiu ĝi estas sidejo) en la provinco Entre Ríos, Respubliko Argentino. La municipo enhavas la samnoman urboj kaj ties ruran areon. Ĝi situantas oriente de la provinco, ĉe la okcidenta bordo de la rivero Urugvajo. Ĝi koncentras gravan parton de la historio kaj politika kaj kultura kaj de la provinco kaj de la lando, same kiel gravan agadon pri eduksistemo, turismo kaj industrio. La loĝantaro en 2010 estis totale de 89,324 loĝantoj kun denseco de 465,23 loĝ/km².
Jeffrey S. Medkeff
Jeffrey S. MEDKEFF (naskiĝis en 1968 en Akron (Ohio), mortis la en Houston (Teksaso)) estis usona astronomo, scienca verkisto kaj edukisto. Li estis ankaŭ fasonisto de aŭtomataj teleskopoj, filantropo kaj advokato de la persona kaj seksa liberecoj.
Vivo
Naskiĝinte en Akron, li kreskis en Cuyahoga Falls (Ohio) kaj estis edukita en la Ŝtata Universitato de Ohio. June, li estis trafita de astmo kaj suferis longajn enmalsanulejigojn.
En la komencaj 1990-aj jaroj li estis estro de teknolologia ekfirmao, kiun li vendis kun profito. Li poste prenis postenon de analizisto de informa sistemo ĉe Ŝtata Universitato de Ohio. En 1994, li iris en Sierra Vista (Arizono), kie li laboris en la Observatorio Junk Bond en programo de serĉo de asteroidoj. Ĉar li trovis tiun laboron teda, li disvolvis sistemon de aŭtomata observo kaj redukto de la datumoj por tiu tasko. En 1997, li adoptis la komencan formon de la normo ASCOM (angle por AStronomy Common Object Model) por la komuniko kun flankaparatoj kiel fotiloj kaj teleskopoj.
En 1999, la akiro de bildoj de asteroidoj elde la observatorio estis plene aŭtomatigita. Medkeff kreis je tia epoko la Observatorion de Rockland kaj poste iĝis direktoro de la privata "Observatorio de Astronomia Esploro per Malgranda Teleskopo" (Small Telescope Astronomical Research Observatory). Postaj disvolvoj estis faritajn en tiu-ĉi ambaŭ instalaĵon.
Je la fino de 2000, la selekto de celoj por noktaj observadoj estis farita per komputilo, kvankam astronomoj povis difini specifiajn celojn. Dum ĉi-tiu epoko, pluraj observatorioj en Arizono, Aŭstralio kaj Eŭropo uzis tute aŭ parte la sistemon de Medkeff. De 2000 ĝis 2004, li plibonigis la programaro, kaj adaptis ĝin por studoj pri supernovaoj kataklismaj kaj. En 2004, pluraj famaj observatorioj uzis tiun programaron aŭ adaptis la fontkodon por sia uzo.
Kiel rezulto de sia laboro, Medkeff malkovris aŭ kun-malkovris 10 asteroidojn, laŭ IAU en 1999 kaj 2000.
Kariero de scienca verkisto kaj edukisto
En 1986, li komencis verki arikolojn por Sky & Telescope kaj iĝis kunlaboranto ĉe tiu-ĉi revuo ĝis 2004. En la fino de la 1990-aj jaroj li estis aktiva en astronomia klubo, kies celo estis popularigo de astronomio, kaj li donis multenombrajn prelegojn en pluraj lokoj
En 2004, Medkeff vendis sian firmaon kaj retiriĝis el la kampo de la teknologio. Kun sia edzino, li tranloĝiĝis en Eagle River, proksime de Anchorage (Alasko) kaj aniĝis al grupo da amatoraj astronomoj kiuj donis senpagajn prelegojn. Komence de 2005, li mem donis prelegon pri la stela evoluo.
Li plu disvolvis plurajn prezentaĵojn kaj dokumentojn disdonitajn al ĵurnalistoj pri scienco, disvolvante instruajn materialojn kaj kursojn por instruistoj kaj hejminstruantoj. Je la fino de 2005, li dediĉis sian personan havaĵon al tiu strebo, kaj li ne akceptis eksterajn monhelpojn.
En decembro 2007, li kreis la blogon  Blue Collar Scientist, kie li verkis pri scienco, scienca komunikado, skeptikismo kaj ateismo.
Morto
En junio 2008, Medkeff estis diagnozita kiel trafita de primara kancero de la hepato (hepatocelulara karcinomo) kaj sekvis kuracadon ĉe la M. D. Anderson Cancer Center de Houston (Teksaso). Li mortis la.
The Bridge on the River Kwai (filmo)
The Bridge on the River Kwai (La Ponto trans rivero Kvai) estas filmo de la jaro 1957, pri la Dua Mondmilito, bazita sur la romano Le pont de la rivière Kwaï de franca verkisto Pierre Boulle. La filmo estas fikcia, sed uzas la historion de la konstruado de la Birmana Fervojo en 1942-43 por sia rakonto. Ĝi estis direktita de David Lean kaj aperas en la filmo steluloj Alec Guinness, Sessue Hayakawa, Jack Hawkins kaj William Holden.
Akademiaj Premioj
The Bridge on the River Kwai gajnis sep Akademiajn Premiojn. (* - Honorigita postmorte en 1984.)
Poterno
Poterno estas sekundara pordo, pli specife uzata en fortikaĵoj kiel murego aŭ ĉe la muroj de kastelo. Kutime ili situas en lokoj kaŝitaj aŭ ŝajnigitaj, permesante la okupantojn de la ejo povi eliri aŭ eniri sen kapti la atenton aŭ esti vidataj. Dum sieĝo, poterno povis funkcii kiel elirejo, permesante la defendintojn eskapi el la sieĝo je kiu estis submetitaj de la sieĝantoj.
La sistemo ŝajnas veni el la Bronzepoko, inventaĵo de la hindeŭropeanoj kiuj enkondukis ĝin en Malgrandan Azion en Trojo kaj en la Hitita Imperio kaj en Eŭropon pere de la Mikeno. En ĝia primitiva versio, la poterno estis defendita de turoj kaj strukturoj U-formaj.
Pterodaktilo
Pterodaktilo (Pterodactylus = "flugil-fingro" < malnov-greka: ptero 'flugila' + dactyl 'fingro') estis flugsaŭro, kun flugila etendiĝo de ĉirkaŭ 50–75 cm. Ĝi vivis ĉe lagobordoj dum la ĵurasio. Ĝi estis karnomanĝulo kaj verŝajne predis fiŝojn kaj aliajn malgrandajn bestojn. Kiel ĉe ĉiuj flugsaŭroj, la flugilo de pterodaktilo etendiĝis de ĝia lasta fingro al ĝia korpo; ĝin subtenis interne fibroj de kolageno kaj ekstere kerataj spinoj. Oni trovis pterodaktilajn fosiliojn en Eŭropo kaj Afriko.
La genro unue ricevis de Georges Cuvier la nomon Ptero-dactyle en 1809. En 1812, Soemmering donis al samspecia specimeno la nomon Ornithocephalus antiquus. Kiel pli malnova nomo, tiu de Cuvier havis precedencon tiel ke la holotipa specimeno konatiĝis kiel Ptero-dactyle antiquus, kiu estis ŝanĝita al sia nuna latina formo (Pterodactylus) en 1815.
Bahavalnagar
Bahavalnagar aŭ Bahavalnagaro (en angla literumado Bahawalnagar, panĝabe kaj بہاولنگر‎), estas ĉefurboj de la kantono kaj distrikto Bahavalnagar situanta en la sudorienta regiono de Panĝabo nome provinco de Pakistano. Ĝi enhavas ankaŭ la administraciajn sidejojn de la tehsil. Ĝi estas je 192 mejlojn sude de Lahoro kaj je ĉirkaŭ 120 melojn oriente de Bahawalpur. La rivero Satluj pasas ĉe la norda flanko je distanco de ĉirkaŭ 6 mejloj.
Parikŝito
En la hinda epopeo Mahabarato, Parikŝito estis legenda reĝo, sukcedinto de Judiŝtiro en la trono de Hastinapuro. Li ankaŭ estas konata kiel la «reĝo de la kuruoj».
Bahavalnagar
En 2012 ĝi havis tute 144,127 loĝantojn.
Parikŝito
En la nuntempo lia nomo estas ofta en multaj viroj de Barato kun kelkaj ŝanĝoj el la originala skribo en sanskrito: Pariksito, Pariksit, 'Parikŝat kaj aliaj. Parikŝito estis filo de la princino Utara, kaj de la princo Abimanjo, filo de la princo Arĵuno. Li naskiĝis kelkajn monatojn post la fino de la milito de Kurukŝetro.Kiam la reĝo Kriŝno forpasis, komenciĝis la erao Kali Juga, kaj liaj avoj, la pandavoj retiriĝis kaj realigis sinmortigan marŝadon en la Himalajo. La juna Parikŝito estis kronita, kaj la bramano Kripo estis lia sukcedinto.
Libia araba
La libia araba (arabe ليبي, latinliterigo laŭ DMG Lībī) estas dialekto de la araba lingvo parolata en Libio kaj malgrandaj partoj de Egiptio, Tunizio kaj Alĝerio.
Ĝi konsistas el precipe araba vortaro, kun pliaj influoj de la berbera, itala kaj turka lingvoj. La ISO-kodo de la dialekto estas  .
En la administraj, edukaj kaj amaskomunikilaj institucioj de Libio kadre de la arabiga politiko de Muamar Kadafi permesiĝis nur uzo de la norma araba lingvo; la libia araba tamen daŭre estas la kutima parola lingvo de plimulto el la libia loĝantaro.
748 Simeizo
748 Simeizo estas granda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Loja Ĝirga
Loja Ĝirga (لویه جرگه), estas la nomo, kiun ricevas en Afganio granda asembleo, en kiu origine ĉeestis paŝtunoj, sed kiu poste inkluzivis aliajn etnajn grupojn.
748 Simeizo
Ĝi estis la unua asteroido malkovrita de la rusa astronomo Grigorij Nikolajeviĉ Neujmin de la Simeiza observatorio, la.
Ĉar ĝi estis malkovrita elde apud Simeizo (Krimeo), ĝi ricevis la nomon de ĉi-tiu urbo.
Loja Ĝirga
Inter ĝiaj ĉeestantoj estas tribestroj, politikistoj, militistoj, religiaj kaj nobelaj altranguloj, ŝtatlaboristoj, ktp. La asembleo estas kunvokata neregule, kelkfoje de la reganto. Kelkaj historiistoj diras, ke tiu tradicio estas pli ol jarmila.
Ne ekzistas tempolimo por la Loja Ĝirga, kiu daŭras ĝis alpreno kaj akcepto de la decidoj. La decidoj estas adoptitaj per interkonsento kaj ne estas balotataj. Multaj temoj povas esti traktitaj, kiel ekstera politiko, militdeklaroj, konfidi je certa reganto aŭ prezento de novaj ideoj kaj normoj.
Ț
Malkiel Ţ, kiu havas subhokon, la litero Ț aspetas kiel T kun komo sue.
La litero ekzlistas ankahŭ en la alfabetoj gagauza kaj livona.
Carlo Rubbia
Carlo RUBBIA, OMRI, (31-an de marto 1934) estas itala partikla fizikisto kaj inventisto kiu dividis la Nobel Premion en Fiziko en 1984 kun Simon van der Meer pro laboro gvidanta al la eltrovo de la W kaj Z partikloj ĉe CERN.
Edukado
Rubbia studis fizikon ĉe la Universitato de Pisa kaj Scuola Normale en Pisa. Li diplomiĝis pri kosmaj radiaj eksperimentoj en 1957 kun Marcello Conversi. Rubbia akiris sian italan doktorecan gradon (Laurea) en 1958 de la Universitato de Pisa.
Kalima kulturo
La Kalima Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio.
Kafeina acetato
Kafeina acetato aŭ C10H14N4O4 estas organika estero de la kafeino kun acetata acido. Ĝi estas blanka senodora pulvoro solvebla en akvo kaj etanolo. Ĝi uzatas kiel kontraŭdolorilo, anti-inflamaĵo kaj aktivas en la centra nervo-sistemo kiel stimulilon.
Kalima kulturo
Dum la unua jarmilo antaŭ Jesuokristo, en la valoj ĉirkaŭ la riveroj Kalima (hispane: "Calima") kaj Dagŭa, irantaj al la Pacifika Oceano, loĝadis grupoj de agrikulturistoj malvojaĝemaj kaj elstaraj ceramikistoj.
Tiu popolo etendiĝis kaj prilaboris la montflankojn farante terasojn por siaj loĝejoj, draŝejojn por sia agrikulturo, kaj drenkanalojn. Dum tiu epoko, nomata "Yotoko" (de la 2a jarcento a.K. ĝis la 11a jarcento p.K.) ili produktis belajn oraĵojn:
Proksimume en la deka jarcento a.K. la regiono estis ekokupata far la grupo nomata "Sonso", kies soldatoj, ornamitaj kun kaskoj kaj brustŝildoj el orkupra alojo, estis batalontaj kontraŭ hispanoj en 1530.
Penmarc'h
Penmarch aŭ Penmarc'h, jen france, prononco, malnove nomata Tréoultré kaj bretone Penmarc'h) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Ne konfuziĝu kun la senjorlando de Penmarc'h en Leono, situanta sur la teritorio de Kersaint-Plabennec, kiu ludis gravan rolon en la loka historio.
Situo
Penmarc'h, komunumo la plej sud-okcidenta de la Bigudena lando, je la suda fino de la golfeto de Audierne (Bretonio) estas la plej loĝata de la kantono de Guilvinec, kun loĝantaro de loĝantoj en 1999, ( por la tuto de la kantono).
Geologio kaj reliefo
La teritorio de la komunumo estas tre ebena kaj tre malalta. Tie estas multaj lagunaj marĉoj (loch) el kiuj iuj estas drenitaj kaj ŝtopitaj, aparte en Saint-Guénolé, por gajni spacon por loĝejoj aŭ metiaj konstruaĵoj.
Multaj insuletoj kaj rifoj je tre malsmaj dimensioj staras dise laŭ la tuta marbordo de Penmarch : la plej gravaj estas la Etocs sude de Kérity, la insulo Saint-Nonna okcidente de [Saint-Pierre.
La haveno de Saint-Guénolé, kun pasejo malferma tute okcidenten, danĝere fama en malbona vetero, estas ŝirmata per du granitaj duoninsuloj : Krugen sude, Conq nord-okcidente. Krugen estas ligita al la kontinento per sabla istmo. Conq estas ligita al la kontinento per artefarita digo, mem ŝirmata per betonblokoj, kiuj ebligas plibone rompi la elĵetiĝon de la hulo.
La granita roka bordo, (dirata « côte sauvage » (eo: sovaĝa bordo) en Saint-Guénolé), estas tranĉita per pluraj plaĝoj :
Pro la formo de la teritorio kaj fortaj ventoj, kiuj tutjare blovas, la vegetalaro estas grundnivela sur la komunumo ; la arboj iom altaj, kiuj tie kreskas ofte adoptas la formon de "flago" antaŭ ol esti iam faligitaj per ŝtormo.
Alineo Johana
Johana Alineo (Comma Iōanneum) estas frazo entenata en la 1 letero de Johano (1 Joh 5,7-8), sed transdonita nur en malpli granda parto de manuskriptoj; ĝi estas taksata, ĉe la plej granda parto de fakuloj, malfrua aldonaĵo al la originala teksto, kvankam neneglektebla ero de sammaniere kompetentuloj kiuj ĝin taksas vere johana kaj deprenita de la origina teksto pro influo de la kontraŭtriunuaj movadoj.
Teksto de la Johana Alineo
La greka kontestata teksto estas ĉi-sube prezentata, inter kadraj parentezoj la kontestata ero.
La hodiaŭaj Biblioj kutime transaltas tiun alineon kiel videblas, ekzemple, en la katolika Nova Vulgato.
Historio
La kontestataj alineaj vortoj malĉeestas en la plej aŭtoritataj kodeksoj (Sinaja, Vatikana, Aleksandria), en la plej antikvaj kopioj de la latina Vulgato (Codex Amiantinus, Codex Fuldensis, Codex Paulinus kaj Codex Dublinensis), en ĉiuj plej famaj versioj (Siriaj, Koptaj, Armena, Kvartelia, Etiopa, Araba, Gotika, Slava), kaj en ĉiuj citaĵoj de la Patroj de la Eklezio. Tiu Johana Alineo, fine, estas citita de neniu el la kvin unuaj ekumenaj koncilioj (Nicea (325), Konstantinopola (381), Efeza (431), Kalcedona (451)), kaj eĉ ne en la polemikoj kontraŭ la Arianoj. Estiĝas, tial, preskaŭ unuanima konsento ke la Johana Alineo estus origine eksplika noto marĝenpaĝa en kelkaj manuskriptoj kaj poste enprenita en la oficiala teksto fare de kelka kopiisto malatenta, kreema aŭ senprudenta.
La Johana Alineo tamen ĉeestas en la Vetus Latina (Malnova Latina) de la 2-a kaj 3-a jarcentoj, en Cipriano (250), en Idacius Clarus (350), en la Liber Apologeticus de Prisciliano (380). Marĝenapaĝaj citaĵoj pri tiu Alineo troviĝas en Eŭgeno el Kartago (484), en Victor Vitensis (485), en Virgilius Tapensis (490), en Fulgencio el Ruspe (527), en Kasiodoro (583), en Isidoro de Sevilo (636) kaj en Jakobo el Edezo (700).
Necesas observi ke la Vetus Latina, el kiu eble depandas la sinsekvaj alestiĝoj de la Johana Alineo, ĝuis ĉiam de malmulta estimo: fakte troviĝis, laŭ Hieronimo, en Italio, Francio, Hispanio, Irlando kopioj malsamaj kaj malprecizaj, do ne tute fidindaj: pro tio papo Damaso la 1-a komisiis la ‘Vulgatan’ novan tradukon al Sankta Hieronimo.
El latina teksto, laŭ pritekstaj kritikistoj, de la Vulgato aŭ aliaj kopiaĵoj oni transdonintus al greka lingvo kaj inokulintus dumkopiado en kelkajn grekan versiojn.
Pribiblia teksta kritiko
Prave jam tiu Alineo Johana estas elpelita el Biblio por la jenaj motivoj:
A) Eksteraj evidentoj:
(1) Tiu tekstero estas nekonata de ĉiu greka manuskripto escepte de ok, sed ankaŭ tiuj ĉi entenas la eron kontenstatan tiukadre ke ĝi prezentiĝas kiel tradukaĵo el antaŭa interpolaĵo de la latina Vulgato: kvar gastigas la eron kiel legvarianton skribitan marĝenpaĝe, do ĝi estas malfrua aldonaĵo en la manuskripto. La ok estas jenaj:
(2) La tekstero estas neniam citita de la grekaj Patriarkoj kiuj, se ĝin konintus, ĝin uzintus por defendi al doktrinon pri la Triunuo kontraŭ la Sabelismo kaj Arianismo. La greklingva versio de la teksto ektroviĝas en la latinaj Aktoj de la Kvara Laterana Koncilio (1215).
(3) La tekstero mankas en la manuskriptoj de ĉiuj antikvaj kristanaj verkoj, krom en tiu antikva latina de Tertuliano, Cipriano, Aŭgusteno, aŭ en kelkaj versioj de la Vulgato;
La plej antikva citaĵo de tiu tekstero enkapsuligita inter la aliaj versegoj en la Unua Letero de Johano troviĝas en latinlingva traktato de la 4-a jarcento “Liber Apologeticus” (Ĉap. 4), atribuita al la hispana episkopo, poste deklarita herezulo, Prisciliano († 385) aŭ al ties aliĝano Episkopo Instancio. Eble aldonita marĝenpaĝe kaj poste enkorpigita en la oficiala teksto. Kaj ĝi tiel disvastiĝis en Hispanio, Nordafriko kaj Italio... Kaj la entrudaĵoj ankaŭ kreskis modifante la teksteron mem.
Probable la gloso proviziĝis kiam la origina skribero estis profitita kiel fortigilo de la nocio “Triunuo” (per la mencio tri atestantoj: la Spirito, la akvo kaj la sango): la glosaĵo ĉi-kaze igis pli efika la pritriunuan interpreton kaj ofertis la tenton de la enmetiĝo en la korpo de la letero. Ekde la 4-a jarcento la gloso farita teksto ekscitiĝas ĉe la latinaj Patroj de la Eklezio, kaj ekde la 6-a jarcento ĝi estas aldonita de kopiistoj en la Vetus Latina kaj en la Vulgato. Kaj ŝajnis bele ke ĝi aperu ankaŭ en Tertuliano kaj Cipriano.
B) Internaj evidentoj:
(1) Rilate probablecon de la entekstiĝo de la gloso: se tiu teksto estus origina, ne estus kialo pro kiu ĝi estus poste preterlasita ĉe centoj de kopiistoj kaj de tradukistoj de medioj kie la dogmo de la Triunuo estis de ĉiam aŭ delonge akceptita kaj konfesata.
(2) Rilate la intrinsekan koherecon kun la pensfluo de la johana letero, la Johana Alineo sin prezentas plumpa interrompo de la senco.
(3) Rilate la “Textus Receptus" de Erasmo el Roterdamo oni scias, ke la kompilisto fidis precipe la Montfortianan kodekson, kiu entenas ja jes la Johanan Alineon, sed Erasmo, ĝin ne trovinte en diversoriginaj manuskriptoj, preferis ĝin preterlasi. Sed protestoj de diversaj kritikistoj puŝis Erasmon remeti la ignoritan Teksteron en la sinsekvaj eldonoj. Kaj de tie ĝi tenace restis ĝis antaŭ nelonge en la protestantaj kaj anglaj biblioj.
Kalvinana preĝejo (Mezőtúr)
La Kalvinana preĝejo, eĉ kalvinana grandpreĝejo estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Mezőtúr.
Martín Miguel de Güemes
Martín Miguel Juan de la Mata de Güemes Montero Goyechea y la Corte (8-a de februaro de 1785, Salturbo - 17-a de junio de 1821, Cañada de la Horqueta, provinco Salta) estis militisto de Argentino kiu ludis gravan rolon en la Argentina Milito por Sendependiĝo kaj en la argentinaj enlandaj militoj. Dum ses jaroj postenis en la guberniado de la provinco Salta kaj danke al malmutaj rimedoj faris konstantan defendan militon, konata kiel Gaŭĉa Milito, kiu tenis for de la resto de la argentina teritorio libera el invadoj fare de la reĝista armeo.
Eksteraj ligiloj
del libro martin fierro)
Kalvinana preĝejo (Mezőtúr)
Konstruaĵo
La preĝejo havas 3 navojn kaj unu turon. La lastan longe profitis ankaŭ la fajrobrigado por ekvidi fajron. En la fronto 4 kolonoj tenas la timpanon. Interne la mebloj estas postbarokaj kaj pretiĝis en la 19-a jarcento. Laŭ la muroj estas galerioj.
La preĝejo estas Monumento historia
Aroche
Aroche [arOĉe] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Loĝantoj
La censita populacio en 2009 estis loĝantoj. Anoj estas "arochenos" tio estas aroĉenoj aŭ aroĉanoj.
Wagna
Wagna estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Stirio kaj al la distrikto Leibnitz. Fine de en la komunumo vivis.
Aroche
Situo
Aroche estas situa en la nordokcidenta parto de la provinco de Onubo en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena, je altitudo de 420 m; je 135 km de Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 499 km². Ĝi limas kun Portugalio. Norde estas la lasta vilaĝo de la provinco en tiu areo nome Encinasola.
NGC 2161
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aroche
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.
Menestrela poezio germana
Menestrela poezio (germane: Spielmannsdichtung) estas faktermino por ĉiu ajn maniero de parole tradita etpoezio germana, kiu ekde la 9-a jarcento kaj aparte en la 12-a kaj la 13-a jarcentoj prezentata estis fare de vagadaj kantistoj kaj menestreloj.
Difinoj
Nombriĝas inter tiaj tekstoj lirikoj popola, religia, didaktika, krome baladoj, proverbaĵoj kaj anekdotoj. La rolo de menestrelo kiel peranto kaj propaganto de fremdaj temoj, buŝe traditaj heroaj epopeoj aŭ malfruantikvaj temoj - kiel la parto de propra invento en tio - apartenas al la plej pridiskutitaj problemoj de mezepoka literaturhistorio.
En pli strikta senco la menestrela poezio estas grupo de kvin anonimaj mezaltgermanlingvaj epopeoj pri fianĉinaj vojaĝoj, nome:
Ilia komuna strukturo, ekzota kolornuanco kaj senzorga traktado de lingvo kaj versado profunde diferencas tiel de la kortegaj epopeoj kiel de la ekleziula epiko en la 12-a kaj la 13-a jarcentoj.
Vidu ankaŭ
Menestrela metio
Fonto
Fischer, Cornelia: "Spielmannsdichtung", en: Microsoft Encarta, 2007 (DVD).
Paiçandu (Paranao)
Paiçandu estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 35.941 loĝantojn en 2010.
La Mothe-Achard (stacidomo)
La Mothe-Achard estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  La Mothe-Achard, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.
Petro Stojan
Petro STOJAN (ankaŭ Petr Eustache Stojan , naskiĝis la 22-an de junio 1884 en Izmajil, Besarabio – mortis la 3-an de majo 1961 en Nico, Francio) estis rusa esperantisto, bibliografo kaj leksikografo, membro de la Lingva Komitato de 1914.
Stojan studis en Riŝeljea Liceo en Odeso (la posta universitato de Odeso), poste fizik-matematikon en Odeso kaj Peterburgo, fine de 1906 ĝis 1907 en Parizo. De 1919 ĝis 1922 li estis instruisto – «profesoro de liceo» – en Serbio. De 1925 kelkajn jarojn li profesie laboris ĉe Universala Esperanto-Asocio (UEA) en Ĝenevo pri sia plej grava verko, la Bibliografio de Internacia Lingvo de 1929. Inter 1926 kaj 1930 li respondecis pri la Biblioteko Hector Hodler de UEA.
La finon de sia vivo li pasigis en suda Francio. La 3-an de majo 1961 li sin mortigis 77-jaraĝa en Nico per submergo (sindronigo).
Esperanta agado
Al Esperanto Stojan aliĝis en 1903. Laŭ Enciklopedio de Esperanto «li estis unu el la veraj kompetentuloj pri vortara tekniko». Dum 16 jaroj li laboris por 12 vortaroj, inter aliaj por la granda rusa vortaro de la Rusia Akademio de Sciencoj. Konataj krome estas liaj Ornitologia Vortaro Oklingva de 1911, Rusa-Esperanto Vortareto kaj Ilustrita Vortaro de la Rusa Lingvo (760 paĝoj kaj 2000 bildoj). En 1913 Stojan proponis Universalan Slipan Enciklopedion (USE), kiu laŭ lia ideo povus esti daŭre eldonata per apartaj slipoj por ĉiu temo. En 1929 aperis lia granda Bibliografio de Internacia Lingvo. Krom tio li eldonis en Esperanto multajn valorajn sciencajn artikolojn kaj originalajn literaturaĵojn.
Formulo de Stojan
Pri la gramatiko de Esperanto, li proponis la "formulon de Stojan":
En la salonon eniris en du vicoj deko da gvardiistoj, poste du vicoj de pastroj.
La Mothe-Achard (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Les Sables-d'Olonne - Tours (525000).
Petro Stojan
Planlingvoj
Stojan kreis multajn projektojn de internacia planlingvo, plejparto restis neeldonita: Amiana, Ariana, Eo, Espo, Idido, Liana, Lingua franka, Renova, Spiranta, Uniala, Unita.
Por Idido, li uzis la kaŝnomon "Šulerc", anagramo por «ŝerculo», por aliaj lingvoj li uzis ankaŭ la pseŭdonimon "Ribaulb" aŭ "Radovich". Eble li verkis tiujn projektoj kiel fikcilingvoj, simple por amuzo, sed en tiu epoko tiu koncepto ankoraŭ ne ekzistis.
Vidu ankaŭ
IALA
Malagana (or-kulturo)
La Malagana Or-kulturo estas unu el la indiĝenaj or-kulturoj de Kolombio. En fekunda ebenaĵo de rivero Kaŭka ekzistis popolo, proksimume inter la jaroj 300 a.K. kaj 800 p.K., kun kulturo, kiun arkeologiistoj nomis Malagana. La dotaĵoj por la entombigitaj mortintoj estis maskoj, brustŝildoj, diademoj, nazringoj, braceletoj kaj poporoj el  cizelita oro. Kelkaj bestoformaj brelokoj kaj kolier-bidoj, fande fabrikitaj, kontrastas apud la ĝenerala simpleco de la ceteraj metalurgiaĵoj de la Malagana Or-kulturo.