cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lageto Betesda
Lageto Betesda (aŭ Betzaeta aŭ Betzatà) troviĝis en Jerusalemo pri kies ekzisto oni multe dubis kaj diskutis. La mencio pli interesa pri ĝi estas tiu en la evangelio de Sankta Johano 5,2: "En Jerusalemo apud la Pordego de Ŝafoj estas lageto, nomata en la Hebrea lingvo Betesda, havanta kvin portikojn". En tiu loko laŭ tiuj skribaĵoj Jesuo sanigis paralizulon (it). Krom arkeologaĵo fosita en la ĵus pasinta jarcento, la elfositaj restaĵoj koncernas ankaŭ la historiecon de la johana evangelio.
Ĉar pri tiu baseno oni ne trovis spuron en la malnova Jerusalemo, oni opiniis ke ĝuste tiu foresto fortigis la opinion, elaboritan en dekoj kaj centoj aŭ miloj da eseoj de spertuloj kritikaj pri la historia kongrueco de la evangelio laŭ Johano. Ne eblas citi kaj priskribi la interpretojn, simbolajn kaj mitologiajn, svarmantajn rilate tiun lageton ĉirkaŭatan de "kvin portikoj”. Por la senmitigantoj la “lageton... havanta kvin portikojn” transdonas nur simbolan valoron, ne historian lokon. La kvin izraelaj triboj, la unuaj kvin libroj de la Skriboj (Pentateŭko), simbolo de la hebrea Kabalo por kiu la nombro 5 reprezentas la fakultojn de la animo, la kvin fingroj de la mano de Javeo, la kvin pordoj de la Ĉiela Jerusalemo... estas iuj de senfinaj hipotezoj proponitaj miksitaj, foje, tra paraleloj kun religioj kaj orientaj kultoj, dume estis neatentitaj tiuj kiuj, kvankam timide, invitadis pensi pri reala loko.
Granda estis la surprizo kiam, ĝuste ĉe antikva pordego de Jerusalemo identigita kun tiu de la “Ŝafoj”, la arkeologiaj fosaĵoj metis al la lumo larĝan kaj longan basenon. Restaĵoj montris la kvin portikojn: estis rektangulo, ĉirkaŭ centmetra longa kaj larĝa de 62 ĝis 80 metrojn, ĉirkaŭita per arkoj laŭ la kvar flankoj. Kvina portiko kunligis, pasante tra la centro, la flankojn plej longajn dividante do la lageton. De tiam la Lageto Betesda transmigris el pezaj senmitigantaj volumoj al la mapoj de Jerusalemo por la turismaj uzoj.
Fresko sur portika muro, certe verko de la kristana epoko, ankoraŭ sufiĉe analizebla, montras anĝelon movetantan la akvon (kaj ĝuste tiu apartaĵo estas registrata en la evangelio de Johano). Arkelologoj kaj konantoj de la historio de la antikva urbo jam rekonstruis la historion de la Betesda Lageto. Laŭ ili, ĝin oni ekkonstruis en la 8-a jarcento aK. Kaj ĝin oni nomis Lageto supera (hebree "הבריכה העליונה").
Epoko de la unua templo
Pri la betesda lageto estas mencio en la 2 Re 18,17:
«''La reĝo de Asirio sendis Tartanon kaj Rab-Sarison kaj Rabŝaken el Laĥiŝ al la reĝo Ĥizkija kun granda militistaro al Jerusalem. Ili iris kaj venis en Jerusalem. Kiam ili venis, ili stariĝis ĉe la akvotubo de la supra lageto, kiu estas ĉe la vojo de la kampo de fulistoj''». La lageto menciiĝas ankaŭ en la libro de Jesaja (7,3):
«Sed la Eternulo diris al Jesaja: Iru renkonte al Aĥaz, vi kaj via filo Ŝear-Jaŝub, al la fino de la akvotubo de la supra lageto, ĉe la vojo al la kampo de fulistoj».
Epoko de la dua templo
Aliaj lagetoj estis aldone konstruitaj en 3-a jarcento aK., intreprene de la ĉefsacerdoto Simono. Tiujn ĉi oni utiligis por lavi la ŝafidojn antaŭ ilia buĉoferiĝo en la templo. Tiu uzo de la lagetaj akvoj donis al la samaj, ĉe popola onidiro, aloon de sankteco kaj diversaj malsanuloj venadis tien por sin bani esperante reakiri sanstaton. El tiu uzo devenis ankaŭ la nomo “probatika lageto” (el la greka: προβατκός=ŝafo) kiel estas ofte indikata ankaŭ hodiaŭ.
Borgaro Torinese
Borgaro Torinese estas komunumo de Italio, situanta proksimume 10 kilometrojn nordokcidente de la urbocentro de Torino. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Caselle Torinese, Venaria Reale, Settimo Torinese kaj Torino.
4055 Magelano
Nomo
Ĝia nomo honoras la portugalan navigadiston Fernão de Magalhães, aŭ Magelano (1480–1521),
Ĝia orbito pasas inter ĉiuj de Tero kaj Marso. Ĝi alproksimiĝas la teran orbiton, sed restas al pli de 35,9 milionoj da km de Tero.
Orverda sonorilrano
La Orverda sonorilrano (Litoria aurea), kun aliaj similaj nomoj, estas surgrunde vivanta arba rano el orienta Aŭstralio. Ĝi povas atingi longecon de 11 centimetroj, do ĝi estas unu el la plej grandaj ranoj de Aŭstralio.
Pluraj populacioj, kiel tiu en la regiono de Sidnejo, loĝas en ofte ĝenataj lokoj, kiel golfejoj, neuzataj industriaj lokoj kaj rubejoj. Iam ĝi estis el la plej multnombraj specioj de rano en sudorienta Aŭstralio, tamen sia populacio malgrandiĝis pro perdo kaj malbonigo de loĝejo, poluado, enkondukaj specioj, parazitoj kaj malsanigoj kiel kitridiomikotoj (Batrachochytrium dendrobatidis).
Taksonomio
La nomo "Orverda sonorilrano" (fakte ĉi ties angla versio: Green and Golden Bell Frog) estis unue uzata de Harold Cogger en lia libro en 1975 nomata Reptilioj kaj amfibioj de Aŭstralio. Antaŭ tio, la rano nomiĝis "Ora rano" kaj "Ora arba rano". La aspekto kaj konduto de la verda ora sonorila rano tre similas tiujn de ranedoj; tial ĝi originale havis klasifikon de la genro Rana. Ĝi havas angulan nazon, longajn gambojn, preskaŭ kompletan piedfingran retaĵon, timpanon grandan kaj videblan, kaj la tuta korpa formo similas tiun de la Rana specio. Kiel pluraj ranoj el la genro Rana, verdaj oraj sonorilaj ranoj vivas plejparte en akvo, kaj iras grunden nur dum pluvado. Ĝi ne plu estas en la genro pro anatomiaj malsamoj kun la familio Ranidae. La strukturo de la ostoj kaj kartilago de la verda ora sonorila rano estas proksima al tiu de la specioj en la familio Hylidae; do ĝi estis reklasifikata.
La Orverda sonorilrano estis unue priskribis per la duvorta nomo Rana aurea de René-Primevère Lesson en 1827. Post tio, ĝi reklasifikiĝis 20 fojojn. Ĝi estis nomata Litoria aurea en 1844 de Albert C. L. G. Günther, kaj post 9 ŝanĝoj, ĝi estis renomata Litoria aurea. La vorto aurea estas el la latina vorto aureus kaj signifas 'ora'. Tiu specio nun estas en la aro de Litoria aurea, kiuj estas tre similaj ranoj en la genro Litoria. La aro troviĝas tra Aŭstralio: tri specioj troviĝas en sud-orienta Aŭstralio, unu en norda Aŭstralio, kaj du en sud-oksidenta Aŭstralio. La specioj en la aro Litoria aurea estas ĉi tiu (Verda kaj ora sonorila rano, Litoria aurea), Litoria raniformis, Lioria castanea, Litoria dahlii, Litoria cyclohyncha kaj Litoria moorei. En iuj lokoj troviĝas ankaŭ L. raniforms aŭ L. castanea kaj la Verda ora sonorila rano. Pro tio kaj pro la aspekta similo inter la specioj, estas foje malfacila distingi ilin.
Troviĝo
Nuntempe ĝi troviĝas de Byron Bay, en la norda Novsudkimrio, ĝis East Gippsland en Viktorio. La populacioj troviĝas plejparte laŭ la marbordo. En Novsudkimrio, kaj la regiono en kiu la rano troviĝas kaj la populacio malgrandiĝis ekde la 1960-aj jaroj. Krome, oni ne rakontas pri io simila en Viktorio. En Novsudkimrio, la verda kaj ora sonorila rano ne plu troviĝas en altaj regionoj (pli altaj ol 250 metroj), escepte de unu populacio en Captains Flat. Esploro pri populacioj laŭ la marbordo de Novsudkrimio montris ke la populacioj estis etaj, ofte kun malpli ol 20 plenkreskuloj. Sed estas ses konataj populacioj kun pli ol 300 ranoj: du en la urba regiono de Sidnejo, du en Shoalhaven kaj du en la mez-norda marbordo de Novsudkrimio. Oni proksimume kalkulas ke la loko kie troviĝas la verda ora sonorila rano malgrandiĝis de ĉirkaŭ 90%.
La rano vivas en kelkaj partoj de Sidnejo, kiel la olimpia parko. Oni ĝin trovis tie antaŭ ol la olimpiaj tenisaj ludkampoj estis konstruataj, do post la konstruado oni atentadas la populaciojn. La verda kaj ora sonorila rano fariĝis neoficiala maskoto de la regiono Homebush Bay.
La verda kaj ora sonorila rano troviĝas sur du insuloj apud la orienta marbordo de Aŭstralio: Insuloj Broughton kaj Insulo Bowen. Oni alportis ĝin al Novzelando (ĝi nun ĉeestas abunde), Nov-Kaledonio kaj Nova Hebrido.
Priskribo
La verda kaj ora sonorila rano estas granda, korpulenta rano. Plenkreskuloj estas inter 4.5 cm kaj 11 cm longa (kutime inter 6 cm kaj 8 cm). Tiel, ĝi estas unu el la plej grandaj ranoj de Auŝtralio. Plenkreskaj maskloj estas normale pli malgrandaj ol plenkreskaj inoj, kaj la du seksoj havas malsimilan kolorojn sur iliaj dorsoj. Ĝi povas esti preskaŭ komplete verda (diversaj nuancoj de verdoj) aŭ preskaŭ komplete bronza. En la plej malvarmaj monatoj (majo-aŭgusto), kiam la ranoj ne estas agemaj, ilia koloraĵo povas iĝi tre malhela kaj eĉ preskaŭ nigra.
Estas kremece blanka aŭ hele flava strio kun ora supre kaj nigra sube, de malantaŭ la okulo tra la timpano (oreltamburo) ĝis la ingveno. Tiu strio iras supren kaj formas dorso-flankan faldon ale al la ingveno. Estas alia samkolora strio el sub la okulo ĝis la ŝultro. La ventro estas kremeca aŭ blanka, kaj teksture grajneca. La kruroj estas verdaj, bronzaj aŭ ambaŭ, kaj la internaj femuroj kaj ingveno estas blua-verdaj. Plenkreskaj maskloj havas flava koloraĵo ĉe la voĉa sako ĉe la gorĝo. La pupilo estas nur maldika horizontala aperturo kaj la iriso estas ora-bruna kun nigra strio el la anguloj de la puplio ĝis la horizontalaj bordoj de la okulo. La timpano estas videbla kaj ovala. La specio havas grandajn piedfingrajn diskojn, kiuj ĝin helpas grimpi. Ĉar tiu specio troviĝas ofte en akvo, la fingroj ne havas interfingrajn membranojn, sed la piedfingroj estas preskaŭ komplete ĉirkaŭata de interfingraj membranoj. Dum kopulaciastato, maskloj ekhavas aĵojn sur la dikfingro, kiuj helpas al ili teni la inojn dum kopulaciado.
Ekologio kaj konduto
La rano troviĝas ofte en marbordaj malsekejoj kaj arbaroj, sed populacioj ankaŭ estis trovitaj ĉe antaŭaj industriaj lokoj. Estas malfacile diri kion bezonas ilia loĝloko, ĉar ili troviĝas en tre diversaj lokoj krom rapide fluantaj riveretoj. Plej tipe, oni trovas ilin en nedaŭraj nesalakvaj lagetoj kiuj estas trankvila, malprofunda, subsuna, nepoluita, kaj sen atakemaj fiŝoj. La rano preferas akvaj lokoj kiuj subtenas plantojn kiel kanoj kaj skirpoj por sunbani, kaj vintraj loĝlokoj kiuj havas protektejoj por la reproduktadloko. Herbplenaj lokoj estas ofte proksimaj, kaj havigas terajn manĝaĵojn.
La reproduktado de tiu rano dependas je la saleco kaj temperaturo de la akvo. Saleco influas la kreskado kaj aliformiĝo de la ranetoj, kaj reproduktado normale nur okazas en lagetoj kies temperature estas 20°C (68°F) aŭ pli alta. La ranetoj povas toleri saleco je po 6 partoj mile sen videblaj efikoj, dum saleco pli granda ol po 8 partoj mile malrapidigas kreskadon kaj povas kaŭzi morton. Aliflanke, saleco je po 1-2 partoj mile povas helpi la ranon ĉar ĝi mortigas mortigaĵojn kiel la fungon chytrid.
La manĝemaj plenkreskuloj havas tre diversan dieton, manĝante insektojn kaj aliajn ranojn, eĉ de la sama specio. La ranetoj manĝas mortaĵojn, algojn, kaj bakteriojn. Ili estas manĝata de vadbirdoj kaj serpentoj, kaj ankaŭ de testudoj, angiloj, fiŝoj kaj diversaj senvertebruloj.
Reproduktado
La verda kaj ora sonorila rano seksumas dum la varmaj monatoj de oktobro ĝis marto. Dum tiu sezono, viroj vokadas flosante, kun profunda grumblo kiu oni priskribas kiel kvar-partan "kraŭk, kraŭk, krok, krok" — kiel motorciklon ŝanĝante dentradojn. Averaĝe 5000 ovoj estas kreitaj.
Bazsi
Bazsi [baĵi] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Sümeg.
Situo
Bazsi situas laŭ flankovojoj. Hévíz troviĝas 20, Balaton 23 km.
Natura Parko Arribes del Duero
Geografio
Arribes estas loka nomo por la geografia pejzaĝo (profunda tranĉita valo) originita de la erozio fare de la riveroj Águeda, Douro, Esla, Huebra, Tormes kaj Uces en tiu teritorio. Ĝi prezentas zonon de depresio aŭ de malalta alteco kaj alian de peneplano aŭ de pli alta alteco. Tiu karaktero geomorfologia komuna en la tuta zono, konsistigas la originon de natura komarko sen precizaj limoj aŭ teritorio de ekonomia, kultura kaj turisma rilataro inter la municipoj de la zono.
Bazsi
Historio
La unua mencio devenis el 1249 en formo Bosoy. En 1548 incendio okazis. Germanoj alvenis en la 17-a jarcento. La vilaĝo longe apartenis al la katolika eklezio. En 1959 kolĥozo formiĝis. En la vilaĝo maronujoj kreskas. En Bazsi migra poŝto servas.
Natura Parko Arribes del Duero
Geografio
La grandaj malniveloj de la zono, la alta akvokvanto de Douro kaj la nombraj riveroj kiuj al ĝi alfluas, faras la parkon unu el la punktoj de plej ĉefa hidroelektra produktado de la tuta Iberio. Pro tio, oni konstruis gravan reton de akvobaraĵoj kaj korespondaj akvorezervejoj konata kiel Saltoj de Douro.
La specifo de la orografio ebligas la ekziston de mediteranea mikroklimato. Tio rimarkindas ĉefe en la zonoj plej malaltaj. Tio helpas diversecon de vegetaĵaro kaj faras la parkon perfekta loko por rifuĝejo de nombraj bestospecioj, ĉefe de birdoj.
Loĝantaro
La natura parko Arribes del Duero tuŝas 37 municipajn teritoriojn:
Daniele Comboni
Sankta Daniele COMBONI [komboni] naskiĝis en nordo de Italio en 1831. Li dediĉis sian vivon por evangelizi la afrikan kontinenton, kaj por misia kuraĝigado de Eŭropo. Li estis konsekrita pastro en 1854, kaj tri jaroj poste li vojaĝis unuavice al Afriko.
En Romo dum la beatigado de sankta Margareta Maria Alacoque, 1864, li imagis sian projekton por kristianigi Afrikon fare de la afrikanoj, kredante, ke ili estu la ĉefroluloj de evangelizado kaj liberigado de tiu kontinento.Li fondis en 1867 la Instituton de Kombonianaj Misiistoj kaj, en 1872, la Fratinojn Misiistinojn Kombonianajn.
En 1877, li estis konsekrita episkopo de Centra Afriko. Li mortis en Kartum (Sudano), la 10-an de oktobro 1881, tre lacega pro la pezaj laboroj kaj la febroj.
Post lia morto, aliaj fruktoj de kombonia semo ekaperis: la Misiistinoj Sekularaj Kombonianaj, fonditaj en 1969, kaj la Laikoj Misiistoj Kombonianaj, movado kiu aperis en 1990.
La 17-an marto 1996, Daniele Comboni estis proklamita Servanto de Dio kaj, la 5-an oktobro 2003, sanktulo de la Katolika eklezio.
Biografiaj Datumoj de sankta Daniele Komboni
1831 - 15-a de marto: naskiĝis en Limone sul Garda (Brescia), Italio.
1843 - 20-a de februaro: eniris en instituton de pastro Nicolau Mazza, en Verona.
1849 - 6-a de januaro: ekaperis en li tiu decido: tute dediĉi sin je misioj ĉe Centra Afriko.
1854 - 31-a de decembro: estis konsekrita pastro, en Trento.
1855 - Faris la pastran laboron en Buttapietra, paroĥejo en diocezo de Verona. Dum ĥolero-epidemio Komboni ja montras sian senliman dediĉon.
1857 - Unua vojaĝo al Afriko.
1858 - Komboni partoprenis misian ekspedicion, kiun pastro Nicolau Mazza sendas al Afriko destine al vilaĝo Sankta Kruco.
1867 - 1-a de junio: fondis la Misian Instituton de Verona por Evangelizado de Centra Afriko. 1867 - Novembro-decembro: kvara vojaĝo al Afriko. En Kajro startigas du lernejojn por preparado de afrikaj junuloj.
1869 - Kvina vojaĝo al Afriko. Denove, nur ĝis Kajro, por akompani novan personaron al la lernejoj.
1870 - 15-a de marto: en Romo li partoprenas la Unuan Vatikanan Koncilion kiel teologo kaj skribas la Postuladon favorante la negrojn de Centra Afriko. 1870 - 18-a de julio: Pio la 9-a aprobis la Postuladon, kiu ricevis la subskribon de pli ol 200 episkopoj partoprenantaj Koncilion.
1872 - 1-a de januaro: fondis oficiale la Instituton de Piaj Patrinoj de Negrujo, en Verona. 1872 - 26-a de majo: Komboni estis nomita apostola vikario de Centra Afriko. 1872 - Sesa vojaĝo al Afriko.
1873 - Eliris el Verona kaj atingis Kajron. El tie, li atingis Kartumon, post 99-taga malfacilega vojaĝo tra rivero Nilo kaj dezerto. El Kartum li eliris la 10-an de junio 1873 kaj post 9 tagoj li atingis El-Obeidon.
1877 - 11-a de julio: Komboni estis elektita episkopo de Centra Afriko, kies oficejo estis en Kartum. 1877 - Sepa vojaĝo al Afriko, la unua farita kiel episkopo.
1878 - Lin akompanis, unuafoje, 5 Piaj Patrinoj de Negrujo. Eliris el Verona la 3-an de decembro 1877, pasis trans Napoles kaj atingis Kajron la 20-an de decembro. El Kajro li eliris la 28-an de januaro 1878 kaj atingis Kartum-on la 12-an de aprilo. Tiuepoke, Sudano tro suferis pro terura seka vetero.
1880 - Lasta vojaĝo, la oka, al Afriko.
Shōbōgenzō
Shōbōgenzō (正法眼蔵, „Tresorejo de la Vera Darma Okulo“) estas la titolo plej ofte uzita por paroli pri la kolekto de verkoj de la 13-a jarcenta japana bikŝuo kaj fondinto de Soto Zen, Eihei Dōgen. Kelkaj aliaj verkoj ekzistas kun la sama titolo kaj kelkfoje ĝi estas nomita „Kana Shōbōgenzō“ por diferencigi ĝin de tiuj. La termino shōbōgenzō ankaŭ povas esti sinonimo por Budha Darmo vidita de la perspektivo de mahajana budhismo.
Thomas Wolfe
Thomas Clayton WOLFE (3-a de oktobro 1900 - 15-a de septembro 1938) estis verkisto usonana. Kvankam li mortis en juna aĝo, Wolf sukcesis verki kvar longajn romanojn, novelojn kaj multajn mallongajn rakontojn. Lia verkado estas karakterizita per miksaĵo de membiografia verkado kun tre originala, poezia, entuziasma kaj impresa prozo. Liaj libroj, verkitaj dum la Granda Depresio, priskribis la diversecon kaj buntecon de usona kulturo. Lia verkado estis influita de tiu de lia amiko Sherwood Anderson.
Vivo
Wolf, loĝanto de Asheville, Norda Karolino, estas la plej juna el ok infanoj de William Oliver Wolf (1851-1922) kaj Julia Elizabeth Westal (1860-1945). Lia patro estis masonisto kaj administris tomboŝtonan komercon. La patrino de Wolfe aktive aĉetis nemoveblaĵojn. En 1904 ŝi malfermis pensionon en Sankta Luiso, Misurio, por la Monda Foiro. Dum la familio estis en Sankta Luiso, lia 12-jara frato mortis pro tifo. En 1906 Julia Wolfe aĉetis pensionon nomatan "Old Kentucky House" (maljuna kentukia domo) ĉe strato proksima al la familia hejmo en Asheville. Ŝi transloĝiĝis kun sia plej juna filo dum la cetero de la familio loĝis en la loĝejo ĉe la sekva strato.
Wolf komencis studi ĉe la Universitato de Norda Karolino ĉe Chapel Hill kiam li estis 15-jara. Li estis membro de la dialektika socio de la universitato kaj la Pi Kapa Pi Frataro. Por fariĝi dramisto, en 1919 li enskribiĝis en dramverkista kurso. Lia sola teatraĵo, "The Return of Buck Gavin" (La reveno de Buck Gavin) estis enscenigita de grupo formita de siaj samklasanoj, kun Wolfe ludanta la ĉefan rolon. Alia el liaj teatraĵoj, "La tria nokto", estis prezentita en decembro 1919.
Wolf finis siajn studojn ĉe la Universitato de Norda Karolino kun bakalaŭro en artoj en junio 1920, kaj en septembro komencis studi en Universitato Harvard, gajnante magistron en dramaturgologio en 1922.
Daniele Comboni
Biografiaj Datumoj de sankta Daniele Komboni
1996 - 17-an de marto, en Romo, Daniele Komboni ricevas la titolon "Beata".
2003 - 5-an de oktobro, en Romo, la beata Daniele Komboni estis deklarita tutmonde sanktulo de Katolika Eklezio: sankta Daniele Komboni.
Thomas Wolfe
Vivo
En 1937, dum vojaĝo al Okcidento, Wolf eksuferis pneŭmoniton. Komplikaĵoj disvolviĝis kaj fine montriĝis, ke li havas tuberkulozon. Li estis kuracita en Johns Hopkins Hospital, sed vivsava operacio montris, ke la malsano disvastiĝis al la tuta dekstra flanko de lia cerbo. Li mortis tri tagojn poste sen rekonsciiĝi.
Santa María (ŝipo)
La Santa María estis la plej granda el la tri karaveloj kaj same la ŝipestra ŝipo uzitan de Kristoforo Kolumbo en sia unua vojaĝo al la Nova Mondo en 1492. Ĝi estis posedaĵo de Juan de la Cosa.
La aliaj du ŝipoj de la ekspedicio estis la karaveloj La Niña kaj La Pinta. Diference de tiuj, la Santa María ne revenis al Hispanio ĉar vrakis en la Hispaniolo.
Thomas Wolfe
Vivo
Nur ĉirkaŭ duono de la libroj, kiujn li verkis, estis eldonitaj dum lia vivo, du pliaj libroj estis manuskriptoj, kiujn la eldonisto tenis por preparo al publikigo. Aldone al postlasado de granda nombro da ĉapitroj kaj libroj nefinitaj, kiuj estis redaktoritaj kaj publikigitaj post lia morto.
Egység
Egység (Unueco) estis hungarlingva semajnrevuo de la transilvania judaro aperinta en Kluĵo, Rumanio inter 9-a de majo 1946 kaj aprilo 1950. Ĝiaj respondecredaktoroj estis Sándor Neumann, de 18-a de oktobro 1946 György Rózsa. Ĝi publikis regule ankaŭ belestristikaĵojn (Anavi Ádám, Balla Károly, Bárdos B. Artúr, Farkas Imre, W. Rózsa Aliz, Salamon László, Szántó György, Vajda Erzsébet). Ĝiaj publicistoj estis: Benczel Béla, Elekes Miklós, Erős László, Fischer Ernő, Kahána Sámuel, Kallós Miklós, Kohn Hillel, Kornis Ottó, Neumann György, Rappaport Ottó, Rózsa György. De 1949 ĝi havis la titolon Új Út (Nova Vojo).
Kressmann Taylor
Ŝia plej konata verko estas la novelo Address Unknown (Nekonata adreso). Unue eldonita en 1938, tiu kontraŭ-nazia novelo estis sukceso en Usono. En 1995, ĝi estis reeldonita por memorigi la 50-an datrevenon de la liberigo de naziaj koncentrejoj. Tuj poste Address Unknown estis tradukita en pli ol 15 lingvoj kaj tiam Kressmann Taylor tutmonde famiĝis. La Esperanta versio aperis en 2018 ĉe La KancerKliniko, sub la titolo Nekonata adresito
Seppois-le-Bas
(jen francigite, origine germane kaj alemane Niedersept, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haut-Rhin, en la historia kultura regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"), kaj administre apartenas al la arondismento Altkirch. Fine de en la komunumo vivis.
52558 Pigafetta
52558 Pigafetta estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la itala amatora astronomo Vincenzo Silvano Casulli elde la Observatorio Colleverde di Guidonia en Guidonia Montecelio (Italio).
Baziliko de la Naskiĝo
La Baziliko de la Naskiĝo estas prakristana baziliko de Bet-Leĥem starigita en la loko kie antikva tradicio memorigas la naskiĝon de Jesuo. Ĝin konsistigas la kunigo de du preĝejoj kaj la kripto, nome la Groto de la Naskiĝo, kiu estas la groto kaj la preciza loko en kiu Jesuo naskiĝus.
52558 Pigafetta
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la itala esplorvojaĝisto kaj geografo Antonio Pigafetta (ĉ. 1492 – ĉ. 1531). Li partoprenis al la unua marvojaĝo ĉirkaŭ la mondo de 1519 ĝis 1522.
Baziliko de la Naskiĝo
En junio 2012, la Baziliko de la Naskiĝo estis enigita en la liston de la monda heredaĵo de la homaro, prizorgata de UNESKO, laŭpete de la Ŝtato de Palestino.
Padenstedt
Padenstedt estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Meza Holstinio (germane Amt Mittelholstein), administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj, kun administra centro en Hohenwestedt, kiu kovras la sudan parton de la distrikta teritorio.
Baziliko de la Naskiĝo
La Baziliko de la Naskiĝo, kune kun la Baziliko de la Anunciacio en Nazareto kaj la Baziliko de la Sankta Tombo en Jerusalemo. estas unu el la ĉefaj sanktejoj celataj de la pilgrimuloj, kiuj vizitas la Sanktan Landon,
Historio
Post la ribelo de Bar Kokhba, imperiestro Publio Elio Trajano Hadirano startigis subpremon en Palestino, akompanatan de disvastigo de kultoj de la romia religio. En tiu kunteksto estas kunigebla, laŭ informoj de Sankta Hieronimo, la starigo, post 135, de arbaro konsekrita al la dio Adoniso, sur la loko kie la unuaj kristanoj religie festis la naskiĝon de Jesuo.
Ĉirkaŭ 330, iniciate de imperiestro Konstantino kaj de la Aŭgusta Helena, komenciĝis la konstruo de la nuna baziliko. . La restaŭraj kaj pliampleksigaj laboroj komenciĝis en la 4-a jarcento iniciatitaj de imperiestro Justiniano la 1-a, post la detruo okazigita de la ribelo de Samarianoj. Tiam estis altigita la pavimo je ĉirkaŭ unu metron kaj estis aldonita la nartekso.
En 614 la baziliko saviĝis el la detruo de la invadantaj persoj danke al la ĉeesto, sur la fronto de la templo, de la reprezentado de la Tri Reĝoj forĝitaj laŭ la nacia persa kutimo.
La tutaĵo poste estis respektita ankaŭ dum la araba invado kaj, laŭlonge de la tempo, la baziliko estis plietendita per la konstruo de novaj kapeloj kaj apudaj monaĥejoj.
Strukturo
Origine, ekster la strukturo, ĉeestis korto tra kiu oni eniris atrion, konsistigitan per kolonoj kaj navoj vastaj apenaŭ kvaronon kompare kun tiuj de la baziliko. La korto, tre vasta, utilis kiel haltejo-ripozejo por la pilgrimuloj; pro tio en ĝi oni aranĝis malgrandan bazaron.
La baziliko estas longa 53,90 metrojn, larĝa 26,20 metrojn en la 5 navoj (en la transepto, male, ĝi larĝas 35,82 metrojn). Ĝis kiam la pilgrimuloj estis tre nombraj, kiel laŭlonge de la tuta 4-a jarcento, kiam la kristana komunumo de Palestino estis malgranda, ne alestiĝis problemoj pro manko de spaco.
La aliro al la baziliko estas konsentita nur tra pordo, pli simila al baskoridoro, mallarĝa kaj malalta, tiel farita por inviti la pilgrimulojn al la humileco kaj koncentriĝo. De la tri originaj pordoj restis nur tiu, ĉar la aliaj du estis masonfermitaj.
Super la Groto de la naskiĝo, en la orienta flanko de la baziliko, oni starigis oktangulan konstruaĵon altigitan je tri ŝtupoj, la martyrium (loko entenanta la memoraĵojn de la memorigito). Centre de la oktangulo, situas balaustrado el kiu, se oni kliniĝas, videblas ampleksa cirkla truo; la truo, aranĝita en la volbo de la Groto de la Naskiĝo, permesas al la vizitantoj rigardi ene. La porceremonia altaro probable staris komence ne malproksime de la oktangula konstruaĵo, en la centra navo, por ligi, kiel en la Baziliko Sankta Petro de Romo, martyrium kaj bazilikon.
La groto de la Naskiĝo
Flanke de la centra absido du ŝtuparoj ebligas la malsupreniron al la Groto de la Naskiĝo, oktangula kripto longa 12,3 kaj larĝa 3,5 metrojn. En ĝi evidentiĝas du disigitaj partoj:
Sikorsky S-72
Sikorsky S-72 X-wing estas usona eksperimentaviadilo, hibrido de helikoptero kaj aviadilo.
Historio
La 12an de oktobro 1976 la Sikorsky S-72, rotorsistemo de esploraviadilo Rotor Systems Research Aircraft (RSRA), fabrikita de NASA kaj la usona armeo, faris la unuan flugon.
La flugmasĉino povas flugi kiel helikoptero aŭ kiel aviadilo kun fiksaj flugiloj sen rotoro. La maksima rapideco estas 345 mph (mejloj pro horo).
La aviadilo povas starti kaj alteriĝi vertikale kun turna rotoro, kaj ĝi povas ankaŭ flugi kun haltigita rotoro kiel normala aviadilo. La rotoro havas krucan formon - (krucaj flugiloj-rotoro angle: "X-Wing") kaj la rotoro - sen turnigo - helpas porti la aviadilon kiel flugilo. La nomo en angla lingvo estas X-Wing Rotorcraft. Vidu bildon de NASA en eksteraj ligiloj: (angle) RSRA X-Wing Rotorcraft. La bildoj estas de NASA-flugesplorado centro: en angla  NASA's Dryden Flight Research Center
Mainero
Mainero estas unu el la 43 komunumoj de la meksika subŝtato Tamaulipas, kiu situas en la norda Meksiko kun limo al Usono kaj la meksika golfo. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Mainero. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10020.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2465 loĝantojn. El tiuj estis 1243 viroj kaj 1222 virinoj. La komunumo havas surfacon de 523,7 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 480 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2526 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 4 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,158 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
1947 de la loĝantoj de Mainero en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 120 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 6,16 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 6,62 % (54 el 950), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 5,68 % (66 el 997).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 2058 personoj apartenis al la katolika religio kaj 231 personoj al la protestantisma religio. 89 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 148 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Trilingva steleo de Letoon
La Trilingva steleo de Letoon estas steleo, ĉifrita en la aramea, malnovgreka kaj likia lingvoj (Likia A). Ĝi estis malkovrita en 1973 en Letoon ĉe Ksanthos, la antikva ĉefloko de Likio (Malgranda Azio). Ĝi estas hodiaŭ videbla en muzeo de Fethiye (Turkio).
La steleo altas ĉ. 135 cm, la pli larĝaj flankoj (57,5 cm) estas skribitaj en la likia kaj greka, dum la mallarĝaj flankoj (30 cm) en la aramea. La greka kaj likia estas enhave identaj, dum la aramea estas mallongigita teksto.
La skribaĵo temas pri dekreto de karia satrapo Piksodaros (likie Pigesere). Tiu estis plej juna filo de Hekatomnos (lik. Hekatamla), kiun igis satrapo de Kario la persa Grandreĝo Artakserkses la 2-a. La dinastio de la Hekatomn-idoj atingis duon-aŭtonomion por Kario en la malfrua periodo de la malnovgreka imperio. La aramea teksto komenciĝas per datado je la monato Sivano (junio-julio) en la unua jaro de reĝo Artakserkses. La unua eldonanto de la teksto identigis tiun reĝon je Artakserkses la 3-a kaj tiel datis la skribaĵon je 358 a.K. Tiutempe do regis kiel satrapo de Kario, Mausolos la 2-a kaj nenio pruvas rompon de sia regado. En la postaj esploroj, oni supozas, ke temas pri Arses, plej juna filo de Artakserkses la 3-a, kiu ekis la regadon sub tron-nomo Artakserkses (4-a). Tiel la teksto estus datebla je 337 a.K.
La teksto temas pri enkonduko de kulto por Basileus Kaunios kaj Arkesimas.
Kogurja lingvo
La kogurja lingvo estis parolita en la malnova reĝlando de Kogurjo (37 a.K. – p.K. 668), unu el la Tri Antikvaj Regnoj de Koreio.
Klasifikado
Ekzistas iuj hipotezoj pri la klasifiko de la lingvo, sed ĉiuj ili estas diskutitaj kaj oni konsideras malfermitan problemon.
La lingvon oni konas nur per malmultaj vortoj, la plejmulto de kiuj sugestas ke temas pri lingvo bopatriĝinta al la silla kaj influita sekve pro la tungus-manĉura lingvaro. Aliaj aŭtoroj partianoj de la altaja hipotezo kutimas klasifiki la kurgurjan lingvon en la altaja familio. La plimulto de koreaj specialistoj konsideras ke la lingvo de Kogurjo estis bopatriĝita al la altaja lingvaro. Krome oni renkontis gravajn similajn inter la lingvoj parolitaj en Baekje kaj en Kogurjo.
Fujea lingvaro
Iuj aŭtoroj proponis la nomitan fujean lingvaron kiu inkludus al la lingvoj de la ŝtatoj de Buyeo, Kogurjo, Baekje tiel kiel la malnova japana. La ĉinaj dokumentoj sugestas ke la lingvoj de Kogurjo, Buyeo, orienta Okjeo kaj Gojoseon estis similaj, kvankam la kogurja lingvo diferencis elstare de la lingvo de Malgal (Mohe). Iuj aŭtoroj indikas ke la lingvoj de Kogurjo, Baekje kaj Silla, similaj inter si (eble dialektoj) povus esti antaŭaj de la korea lingvo. Aliaj subtenas ke estus antaŭa de la japana lingvo.
Leksika komparado
De la Kogurja lingvo apenaŭ oni konas ion. Nur estas disponebla listo de loknomoj kaj vortoj, de tiuj, kies prononcon ankaŭ ne oni konas kun ekzakteco. La sekva tabelo komparas la figuran prononcon de tiuj terminoj, kun aliaj orientaj lingvoj:
András Szabó (juristo)
András Szabó [andrAŝ sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szabó András estis hungara juristo, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (2004).
András Szabó naskiĝis la  1928 en Rumanio en Iernut. Li mortis la 2011 en Pilisborosjenő.
Biografio
András Szabó apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li lernis kelkajn jarojn en Universitato Babeş–Bolyai, poste en Budapeŝto li soldatiĝis. En 1950 li plulernis en Universitato de Budapeŝto, kie li ricevis juran diplomon en 1953. Li ricevis postenon en jura instituto. Li estis partoprenanto en hungara revolucio de 1956, tial ĝis 1959 li estis malliberulo, poste li daŭris la laboron en la instituto. Li doktoriĝis antaŭ la akademio en 1978. Li iĝis titulara profesoro en 1986 en universitato de Szeged. Li partoprenis ankaŭ en la politika ŝanĝo (ĉeso de la socialismo en 1989. En la sekva jaro li estis elektita juĝisto por la hungara konstitucia tribunalo. Li pensiuliĝis en 1998. Li okupiĝis precipe pri leĝoj kontraŭ krimoj. Li ricevis 6 premiojn inter 1973-1998.
Sol Invictus
Sol Invictus ("nevenkebla dio") aŭ laŭ kompleta formo, Deus Sol Invictus ( latine "la nevenkebla Sun-Dio") estis religia titolo aplikata almenaŭ al tri diaĵoj dum la Romia Imperio: Elagabalo, Mitrao kaj Sol.Juliano la Apostato deklaris ke Helios estis la ununura diaĵo, kaj la aliaj simplaj esprimoj de ĉi sola dio. Dum la epoko de ĉi tiu imperiestro la religio de la suno iĝis la oficiala de la imperio.
La imperiestro Konstantino la 1a (306-337) estis fidela sekvanto de la paganaj tradicioj (pri la sundio). Lia kristaniĝo estiĝos pro supozata vizio kiun li havis vidinte krucon antaŭ la suno kaj aŭskultis voĉon «per ĉi signo vi venkos».
La festo Brumalioj estis pagana festo dediĉita al la suno, okazinta dum la vintra solstico, estis celebrata ĝenerale la 25an de decembro. La festo Saturnaliioj komenciĝis la 17an de decembro kaj daŭris 7 tagojn, omaĝe al la dio de la semo kaj la vino, Saturno. Tiaj festoj similis al la festoj konataj hodiaŭ kiel Kristnasko. Fine de Saturnalioj, la 25an de decembro, celebriĝis la naskiĝo de la Suno —Natalis Solis Invictis (naskiĝo de la nevenkebla suno)— personigita kiel Mitrao. Kvankam la kultado al Mitrao havis persajn originojn, ĝi konvertiĝis en la reganta religio de Romo, speciale inter la soldatoj.
La festo Kristnasko ekcelebriĝis kiel kristana festo ekde la epoko de Konstantino, kaj en 336 aperis unuafoje en la romia kalendaro, laŭpaŝe eniris en la oficialajn tradiciojn de la Kristana eklezio, ĝis la 5a jarcento, kiam ĝi iĝis oficiala kaj tiel venkis super la festo Sol invictus.
Bolkov
Bolkov (Wolkau) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Plzeň-sudo, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.
Johann Peter Salomon
Johann Peter Salomon (baptita la 20-an de februaro 1745 en Bonn; † 25-an de novembro 1815 en Londono) estis violonisto, komponisto, dirigento kaj muzikimpresario.
Ekde 1758 ĝis 1765 Salomon estis violonisto en la elektoprinca kortega orkestro je Bonn, antaŭ ol li fariĝis koncertmajstro en la orkestro de princo Henriko de Prusio, frato de Frederiko la granda, en Rheinsberg Mark Brandenburg. Post dissolvo de ties orkestro, Salomon iris en 1781 al Londono, kie li famiĝis precipe kiel kvartetano kaj poste kiel koncerto-entreprenisto. En 1790 li vizitis Joseph Haydn en Vieno kaj respondecis ĉefe ties du turneojn (1791/92 kaj 1794/95) en Londono. Okaze de la lasta vojaĝo Haydn komponis siajn simfoniojn no 93 ĝis 104, foje nomatajn Salomon-simfonioj, pli ofte tamen Londonaj simfonioj.
Johann Peter Salomon konis Ludwig van Beethoven ekde lia tempo en Bonn. La familioj Beethoven kaj Salomon estis amikoj kaj najbaroj en strateto Bonngasse. Salomon ja forlasis Bonn jam antaŭ la naskiĝo de Beethoven, tamen kelkfoje revenis pro vizitoj, dum kiuj Ludwig konatiĝis kun Salomon. En 1815 Beethoven petis Salomon, peri lin al Londona eldonisto por liaj verkoj.
Nuntempe Salomon estas plej bone konata kiel organizinto de koncertoj. Li ekposedis kopion de biblia libreto de iu alikaze ne plu konata Lidley (aŭ Linley), kiun li transdonis al Haydn, kiu plilaboris ĝin al oratorio Die Schöpfung.
Johann Kasimir von Pfalz-Simmern
Palatino Johann Kasimir (ankaŭ Johann Casimir) von Pfalz-Simmern (naskiĝis la 7-an de marto 1543 en Simmern, mortis la 16-an de januaro 1592 en Heidelberg) el la familio Wittelsbach estis ekde 1559 regnestro de Pfalz-Lautern kaj de 1583 ĝis 1592 regento de la Elekto-Palatinato por la ne plenaĝa princo-elektisto Frederiko la 4-a.
Familio
La gepatroj de Johann Kasimir estis la princelektisto Frederiko la 3-a (1515–1576) kaj Marie von Brandenburg-Kulmbach (1519–1567). Johann Kasimir estis la tria filo de la paro kaj la dua kiu atingis la plenkreskecon.
Li edziĝis 1570 al Elisabeth von Sachsen (18-a de oktobro 1552 - 2-a de aprilo 1590), la filino de la princelektisto August von Sachsen. La tri komunaj filinoj estis Marie (1576–1577), Elisabeth (1578–1580) kaj Dorothea (1581–1631), kiu edziniĝis al Johann Georg la 1-a von Anhalt-Dessau.
Edukado kaj regadtempo
En 1576–1577 li estis ankaŭ duko de Étampes en Francio.
Karolinia porzano
La Sorao, Soraralo aŭ Karolinia porzano, (Porzana carolina), estas eta akvobirdo, de la familio de Raledoj kaj ordo de Gruoformaj. Breda medio de Karolinia porzano estas marĉoj de preskaŭ tuta norda Ameriko, tio estas suda Kanado, norda kaj okcidenta Usono kaj ĝi vintras en centra Ameriko kaj norda Sudameriko, pli precize en orienta kaj suda marbordoj de Usono, Centrameriko kaj Karibo, kaj marbordo de Kolombio, Venezuelo kaj Ekvadoro.
Aspekto
La Karolinia porzano estas bone adaptita al vivo en ties densa medio. Ĝi estas flankebena kaj ĝiaj mallongaj rondformaj flugiloj permesas manovri inter junkaro.
Karolinia porzano estas tre rara vaganto al okcidenta Eŭropo, kie ĝi povas esti konfuzata kun Makula porzano. Tamen tiu lasta specio ĉiam havas punktadon en brusto, striadon en kapa strio kaj malsimila flugila bildo.
Reproduktado
Antaŭ reproduktado okazas paraj ceremonioj kaj dum bredado la paro defendas ties teritorion kaj agreseme ĉasa invaduntojn. Ili konstruas neston en bone kaŝita loko inter densa vegetalaro. La ino demetas plej ofte 10 ĝis 12 brunajn ovojn, foje ĝis 18, en ujo konstruita el marŝa plantaro, foje per du demetadoj por enmeti tiom da ovoj en tiom malgranda ujo. La ovoj ne malfermiĝas samtempe. Ambaŭ gepatroj kovas malpli ol tri semajnoj kaj zorgas la idojn, kiuj elnestiĝas tuj post eloviĝo kaj kapablas flugi post unu monato.
Kutimoj
Post bredado ili sociiĝas en nombraj aroj ĝis migrado, kio okazas nokte.
Kvankam Sorao estas pli aŭdata ol vidata, ĝi vidiĝas foje piedirante ĉe akvobordo. Ili estas sufiĉe komunaj spite la kostanta malpliigo de ties medio. Tamen ĝi estas sekretema specio, kiel aliaj raledoj.
La voĉo estas fajfa ku-vu.
Santiago del Estero (urbo)
Santiago del Estero estas urbego kaj universitata urbo (ekde 1960) en Provinco Santiago del Estero, kies provinca ĉefurbo estas.
Geografio
Santiago del Estero situas laŭ rivero en la norda parto de la lando. San Miguel de Tucumán troviĝas 143, Saltaurbo 353, Córdoba 402, Resistencia 522, Rosario 671, Mendoza (urbo) 716, Bonaero 925, La Plata 996, Mar del Plata 1297 km.
Klimato
Santiago del Estero situas en subtropika klimato kun seka sezono - kutime vintro kaj foje aŭtuno. Jare pluvas po 300 mm. La averaĝa temperaturo estas 20 °C, la varma rekordo estis en decembro kun 45 °C. En junio omi mezuris la plej malaltan temperaturon: -9 °C.
Trafiko
La flughaveno situas 6 kilometrojn norde de la grandurbo kaj ĝi havas regulajn flugojn al Bonaero kaj San Miguel de Tucumán. Santiago del Estero estas ligitaj per vojoj kaj fervojoj ekzemple al Rosario.
Gábor Torma
Gábor Torma, laŭ hungarlingve kutima nomordo Torma Gábor estas hungara ŝlagromuzikisto (komponisto, tekstopoeto, drumisto, pianisto-klavaristo, kantisto). Lia vaste konata karesnomo estas Frenk.
Gábor Torma naskiĝis la en Dunaújváros.
Vic Dickenson
Victor Dickenson, nomita Vic Dickenson (* 6-an de aŭgusto 1906 en Xenia en Ohio; † 16-an de novembro 1984 en Novjorko) estis nigrula usona ĵaz-trombonisto, kiu ludis ĉefstilan ĵazon kaj antikvan ĵazon.
Dickenson estis laŭ Edmond Hall la plej bona diksilando-trombonisto, ludis tamen ankaŭ svingon kaj povis adaptiĝi al la plej diversaj stiloj kaj ankaŭ elpaŝis kiel akompananto de kantistoj. Li ludis ekde 1933 ĝis 1936 kun Blanche Calloway, ekde 1936 ĝis 1939 ĉe Claude Hopkins, estis de 1939 ĝis 1940 soloisto ĉe Benny Carter, poste ĝis 1941 ĉe Count Basie. En la 1940-aj jaroj li ludis ankaŭ kun Sidney Bechet kaj kun Eddie Heywood (de 1943 ĝis 1945), kun kiu li kune akompanis en 1944 Billie Holiday (The Complete Commodore Recordings). En 1945/46 li laboris kun Lester Young (The Complete Aladdin Recordings of Lester Young). En 1953 kaj 1954 li havis sepopon kun Ruby Braff, Charles Thompson, Jo Jones, Walter Page kaj Edmond Hall. En la 1960-aj jaroj li havis inter 1963 kaj 1968 propran bandon nome „Saints and Sinners“ (kun Red Richards), ludis kune kun la Ĉiustelularo de George Wein, kun la kornetistoj Bobby Hackett (kun kiu li ekde 1968 ĝis 1970 estris kvinopon) kaj Wild Bill Davison (1961/62) kiel ofta gasto sur festivaloj kaj koncertvojaĝis kun Eddie Condon (en kies klubejo li ankaŭ ofte prezentis) en la 1960-aj jaroj (Azio, Aŭstralio en 1964). En 1965 li vojaĝis kiel soloisto tra Eŭropo. En la 1970-aj jaroj li ludis en „Tutmonde Plej Granda Ĵazbando“.
Demänova valo
Demänova valo, Demänovská dolina estas la plej konata valo de Malaltaj Tatroj, longa 15 km. Ĉirkaŭ ĝi etendiĝas municipo Demänovská Dolina. En la meza parto de la valo estis en la jaro 1929 proklamita naturrezervejo, kies teritorio estas hodiaŭ parto de Nacia parko Malaltaj Tatroj.
23689 Jancuypers
23689 Jancuypers estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la belga astronomo Jan Cuypers (1956– 2017) de la reĝa observatorio de Belgio. Partopreninte al pluraj astronomiaj kaj publikaj taskoj, li estis tre ŝatita de siaj kolegoj.
Hieronymus von Colloredo (apartigilo)
Pluraj homoj havis la nomon Hieronymus von Colloredo:
RHO
La tri-litera kombinaĵo RHO havas plurajn signifojn, inter aliaj:
William Makepeace Thackeray
Vivo
Thackeray naskiĝis en Kolkato, Barato, kie lia patro Richmond Thackeray estis oficisto de la Brita Orienthinda Kompanio. Li edukiĝis en Anglio. En 1829 li eniris Trinity College (Kembriĝo), sed li forlasis ĝin sendiplome la sekvantan jaron. Li vojaĝis tra la ĉefaj landoj de Eŭropo, renkontante Goethe, antaŭ ol studi - denove sendiplome - juron ĉe Londono.
Kiam li atingis 21 jarojn, li ricevis valorajn heredaĵojn kiujn li post ne longe plejparte perdis per vetado, malsukcesa financo de du novaj gazetoj, kaj la nesolventeco de du barataj bankoj. Por vivteni sin, li studis pentrarton en Parizo, sed tio ne iĝis lia profesio (kvankam li ilustris plurajn siajn verkojn).
La 20-an de aŭgusto 1836 li edziĝis al Gethin Shawe (1816-1893). Ili havis tri filinojn:
Post la nasko de ŝia tria filino, lia edzino suferis pro depresio. Ĉar pro tio li ne povis verki hejme, Thackeray pasis multe da sia tempo aliloke, sed septembron 1840 li kaj lia edzino eliris al Irlando. Surŝipe ŝi klopodis dronigi sin, kaj ili revenis hejmen. Fine ŝi prizorgiĝis en Pariza kuracejo.
Dum la frua 1840-a jardeko Thackeray eldonis plurajn librojn, sed tio kio ja furoris estis Vanity Fair, kiu aperis en partoj ekde januaro 1847. Dum la resto de sia vivo li ĝuis grandan literaturan sukceson. Dufoje li prelegis en Usono. En 1860 li nomumiĝis redaktoro de grava nova revuo, la Cornhill Magazine.
Dum la 1850-a jardeko li suferis pro uretra malsano. La 24-an de decembro 1863 li mortis pro ikto.
John V. McClusky
John V. McCLUSKY estas usona astronomo.
Laŭ Minor Planet Center li malkovris 146 asteroidojn inter 1998 kaj 2005.
János Szablya
János Szablya [jAnoŝ sabja], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szablya János, en Usono John Szablya estis hungara-usona inĝeniero pri maŝinoj, profesoro, ekstera membro de Hungara Scienca Akademio (2001).
János Szablya naskiĝis en 1924 en Budapeŝto. Li mortis en 2005 en Vankuvero.
Biografio
János Szablya vojaĝis al Usono en 1939 por aranĝi la hungaran pavilonon en la ekspoziciejo. Li sukcese finlernis la teknikan universitaton en Budapeŝto dum la 2-a mondmilito, poste li eklaboris en fabriko Ganz. Baldaŭe li ankaŭ instruis en la universitato. En 1951 li edziniĝis baldaŭe havanta 7 gefilojn. Post falo de hungara revolucio de 1956 li kune kun la familio forlasis la landon. En Vieno li ricevis laboron en tiu hungara universitato, kiu venis el Sopron. Baldaŭe la universitato translokiĝis al Vancouver, ankaŭ Szablya sekvis la universitaton. Li instruis en diversaj usonaj universitatoj, foje ankaŭ en Okcidenta Germanio. Li okupiĝis precipe pri teorio de elektromekanika transformiĝo.
Nový Salaš
Nový Salaš, hungare Újszállás [UjsAlAŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Nový kaj új signifas: nova.
Geografio
Nový Salaš situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Košice troviĝas je 24 km-oj.
Chlístov
Nomon Chlístov portas kelke da municipoj:
kaj partoj de municipoj
Tre similan nomon havas ankaŭ:
Balsasaj sekaj arbaroj
La balsasaj sekaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la centramerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj de suda Meksiko. Temas ankaŭ pri unu el la sek-arbaraj ekoregionoj kiuj kune konstituas tutmondaj 200-regionon, nome la "meksikaj sekaj arbaroj".
Priskribo
La balsasaj sekaj arbaroj okupas la basenon de Balsaso. Le ekoregiono kovras areon de 62 400 kvadrataj kilometroj, etendiĝante tra partoj de la subŝtatoj de Miĉoakano, Gerero, Meksikŝtato, Moreloso, Pŭeblo, kaj Oaĥako. Balsasa Valo, kaj la balsasaj sekaj arbaroj, etendiĝas orienten kaj okcidenten inter la ĉenoj de Sierra Nevada norde kaj Suda Patrinmontaro sude. La ĉirkauantaj montaroj portas pinajn kaj kverkajn arbarojn : la neĝmontarajn pinarojn-kverkarojn en la nordo kaj nordokcidento, la sud-patrinmontarajn pinarojn-kverkarojn en la sudo kaj la oaĥak-patrinmontarajn pinarojn-kverkarojn en la oriento. La kserofitara ekoregiono de la tehuakan-vala kserofitaro troviĝas nordoriente. La balsasaj sekaj arbaroj limtuŝas la marbordajn sud-pacifikajn sekajn arbarojn kie la ekoregiono trairas al Suda Patrinmontaro je sia vojo al Pacifika Oceano.
Klimato
La klimato de la balsasaj sekaj arbaroj estas tropika kaj subhumida. Precipitaĵo estas malpli ol 120 centimetrojn jare kaj sezone, kun seka sezono kiu povas daŭri ĝis ok monatoj.
NGC 3474
NGC 3474 (aliaj indikoj — MCG 3-28-42, ZWG 95.81, NPM1G +17.0329, PGC 32989) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Mörschwil (stacidomo)
Mörschwil estas fervoja stacidomo en Mörschwil, Svislando.
Neuendorf-Sachsenbande
Neuendorf-Sachsenbande estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Steinburg de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.