cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bangerten BE
Vidindaĵoj
Rimarkinda en Bangerten estas la historia vilaĝocentro kun multaj belaj faktrabdomoj el la 18-a jarcento, pro kio ĝi estas historia vilaĝo de nacia signifo. Elstaras el inter tiuj konstruaĵo la lerneja domo kun ĝia horloĝo- kaj sonoriloturo. Unua lernejo en Bangerten jam ekzistis en la jaro 1730, kiel indikas fonto laŭ kiu al la lernejestro devis esti pagita salajro de 4 kaj duona kronoj kaj manĝaĵo por la tuta vintro. En la jaro 1795 estis konstruita la lernejodomo sur la hodiaŭa loko. En la jaro 1835 la instrusalono estis grandigita kaj en la unua etaĝo konstruita loĝejo por la instruisto. 1854 la pajla tegmento estis anstataŭigita per tegela tegmento. 1890 estis grandigitaj la lerneja ĉambro kaj la instruista loĝejo. 1922 estis grandigita la grejnejo kaj alkonstruita ejo por la komunuma skribejo, salono por kunsido kaj rezerva salono en la 1-a etaĝo. Sekvis diversaj aliaj grandigoj kaj renovigoj en la jaro 1934 ĝis 1958. Multsignifa estas frazo en la lerneja kroniko el la jaro 1922, kiu tekstas Post la spertoj kun la lastaj viraj instrupersonoj la komunumo decidis provon kun inaj instruistoj.
Pantoja (Toledo)
Pantoja  [pantOĥa] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Limas kun la municipaj teritorioj de Numancia de la Sagra, Borox, Alameda de la Sagra, Cobeja, Villaluenga de la Sagra kaj Yuncler, ĉiuj de la provinco de Toledo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Pantojanos. La censita populacio en 2010 estis de 3.388 loĝantoj kaj la denseco estas de 121 loĝ/km². Dum la 20a jarecnto la populacio kvarobliĝis, kaj dum la unua jardeko de la 21a jarcento estis milo da novaj loĝantoj.
Situo
Pantoja estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 524 m; je 36 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 28 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°2′30″ N 3°49′58″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.
Historio
En 1173 aperas la unuan fojon la nom de la vilaĝo en dokumento de mozaraboj kiel domaro posedata de Toledo, kaj tiele estus ĝis kiam en 1628 ĝi akiris la titolon de Vilaĝo.
2-a Regimento de husaroj de Pavlogrado
La 2-a regimento de husaroj de Pavlogrado estis regimento de kavalerio de la rusa armeo. La regimento estis formita en 1783. Ili batalis en la napoleonaj miltoj. Ili batalis kuraĝe ĉe Ŝongraberno,Austerlico, Eylaŭ kaj Fridlando. La regimento poste batalis en la Rus-Turka Milito (1828-1829), Novembra Ribelo, Hungara Revolucio de 1848, Krimea Milito kaj la Januara Ribelo.
Ili ankaŭ estas portretitaj en "Milito kaj Paco“ de Levo Tolstojo.
Heuchelheim apud Frankenthal
Heuchelheim apud Frankenthal - germane Heuchelheim bei Frankenthal - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Pfalz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Bácsszentgyörgy
Bácsszentgyörgy [bAĉsentdjordj], kroate Đurić estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Baja. Szentgyörgy signifas Sankta Georgo.
Situo
Bácsszentgyörgy situas laŭ la hungara-serba landlimo (sen limpasejo), fine de sakovojo.
Historio
La turkoj faris senhoma la regionon post la mezepoko. Ekde la 18-a jarcento senfina serio da farmoj formiĝis. Inter 1918-1920 la serboj okupis la regionon, kiu estis aparta respubliko. Ekde 1920 la komunumo trovis sin apud la nova ŝtatlimo, sed inter 1941-1944 la limo malaperis, ĉar la pli suda regiono denove iĝis hungara.
En Bácsszentgyörgy migra poŝto servas.
Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!
Antoine-Augustin Parmentier
Antoine-Augustin Parmentier (1737-1813) estis franca apotekisto, kuracisto,agronomo, nutrosciencisto, kaj higienisto. Li estis antaŭulo de la nutra kemio kaj agrobiologio, kaj la unua kiu starigis kampanjon pri deviga vakcinado kontraŭ variolo, dum la regado de Napoleono, en 1805, kiam li estis Ĝenerala Inspektisto de la Sano-servo, kaj ankaŭ pioniris en la ekstraktado de la sukero el la sukerbeto. Li estis unu el la unuaj, kiuj sugestis la konsumon de terpomoj en la homa nutrado, en epoko kiam tiu nutraĵo utilis nur kiel manĝaĵo por la porkoj.
Pepino (apartigilo)
'''Pepino estas:
Queimados
Queimados estas urbego kaj municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio. Ĝi estas dividita en 37 distriktojn.
Geografio
Queimados situas en suda parto de Brazilo sur ebenaĵo. Nova Iguaçu troviĝas 14, Rio-de-Ĵanejro 41, São Gonçalo 57, Belo Horizonte 313, Guarulhos 314, San-Paŭlo (urbo) 324, Campinas 360, Curitiba 650, Braziljo 895, Goiânia 898, Porto Alegre 1113, Salvador de Bahio 1207, Maceió 1675, Recife 1876, Teresina 1962, Natalo (Brazilo) 2085, São Luís 2247, Belém 2423, Manaus 2810 km.
Klimato
Queimados situas en tropika zono. En la urbego pluvas jare pli ol 1000 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, plej ofte inter novembro-marto. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C, ĝi varias inter 21-27 °C.
Trafiko
En Queimados aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La grandurbo havas ankaŭ fervojan stacidomon.
Monastero
Oni trovos liston de lokoj kun la nomo "Münster" en la specifa apartigilo:
Aldone, estas ankaŭ lokoj nomataj ĝuste Monastero en Italio:
Aliaj loknomoj devenas de la sama origino (la latina vorto monasterium = monaĥejo): Minster en la angla (ekzemple Westminster), Moutier/Moutiers en la franca (ekzemple Moutier en Svislando kaj la insulo Noirmoutier), Monasterio en la hispana ktp.
Laŭ Francisko Azorín monastero estas Granda monaĥejo en la kamparo. Li indikas etimologion el la greka monasterion, el monos (soleco), kaj de tie la latina monasterium. Kaj li aldonas la terminon polikliniko.
András Gyöffy
GYÖRFFY András [djoerfi] (n. Odorheiu Secuiesc, la 1-an de majo 1952) – rumanuja hungara aktoro.
Butin (Gătaia)
Butin (hungare: Temesbökény) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Deta. Administre ĝi apartenas al Gătaia.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis loĝantojn (slovakoj, hungaroj, rumanoj, germanoj); en 1992 463 (slovakoj, rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1353. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Temes).
Găiești
Găiești [gəjeŝtj] (hungare: Göcs [goeĉ]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Târgu Mureș. Administre ĝi apartenas al Acățari.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 375 loĝantojn (hungaroj), en 1992 446 (hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1326. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Provinco San Luis
San Luis estas provinco de Argentino situanta ĉe la geografia centro de la lando (ĉe la 32a Suda paralelo). Najbaraj provincoj estas, el nordo kaj laŭ horloĝo, Rioĥo, Kordobo, La Pampa, Mendoza kaj San Juan.
Bildaro
-33.3°N, -66.35°W
(141756) 2002 LP58
(141756) 2002 LP58 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Near Earth Asteroid Tracking (NEAT) elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).
Gülzow (apud Stavenhagen)
Gülzow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Meklenburga Lagaro de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
(19060) 2176 T-2
(19060) 2176 T-2 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey).
Masakro de la Senpekuloj
Masakro de la Senpekuloj estas la nomo donita al epizodo raportita en la evangelio laŭ Mateo dum la Sankta Familio estis forfuĝanta al Egiptujo: la mortigo de ĉiuj infanoj pli junaj aŭ dujaraĝaj en la regiono de Bet-Leĥem, ordonita de Herodo la Granda tuj post la naskiĝo de Jesuo el Nazareto.
La epizodo malĉeestas en la aliaj tri evangelioj kaj en la unuaj apokrifaj rakontoj. Jen kion diras Mateo, ĉapitro 2, verso 16 kaj sekvaj : “Tiam Herodo, ekvidinte, ke li estas trompita de la saĝuloj, tre koleris; kaj sendinte, li mortigis ĉiujn knabojn en Betleemo kaj en ĉiuj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj, havantajn du jarojn aŭ malpli, laŭ la tempo, pri kiu li precize sciiĝis de la saĝuloj. Tiam plenumiĝis tio, kio estis dirita per la profeto Jeremio, nome "Voĉo estas aŭdita en Rama, Ĝemado kaj maldolĉa plorado, Rakel priploras siajn infanojn, kaj ŝi ne volas konsoliĝi, ĉar ili forestas" (31, 15).
La epizodo reeĥas tiun paralelan de la dronado de infanoj laŭ la Eliro.
La masakro de la Senpekuloj en la kristana tradicio
Laŭ la kristana tradicio tiuj Senpekuloj estas la infanoj masakritaj de Herodo en Betleemo: ili estas paradokse la unuaj ĝuantoj de la elaĉeto de Jesuo Kristo.
Sankta Aŭgusteno pentras tiel la scenon: “ La patrinoj ŝiris al si la harojn, ili penis kaŝi siajn infanojn sed tiuj ĉi, nekonscie reagantaj, perfidadis sin mem: ili ne silentis ĉar ne sciis pri la danĝero. Estis lukto inter la patrino kaj ekzekutisto: tiu ĉi perforte kaptadis sian predon, la alia fortege ĝin tenadis. La patrino kriadis al la mortigisto: “Ke mi mem liveru al vi mian filon! Miaj visceroj al li donis la vivon, kaj vi volas lin frakasi kontaŭteren!”. Alia patrino kriadis: “Kruela, se estas kulpulo, tia estas mi! Aŭ indulgu lian vivon aŭ mortigu ankaŭ min kun li!”. Voĉo dume aŭdiĝis: “ Kiun serĉas vi? Vi mortigas multajn infanojn por malembarasiĝi je unu sola, kaj tiu kiun vi serĉas eskapas el vi!”. Kaj dum la krioj de la patrinoj fariĝis miksvoĉa plorego, la ofero de la infanoj estis premie akceptitaj en la ĉielo”.
Ĉie la kristanaj eklezioj ilin proklamis, praktike per la kulto, sanktuloj, eĉ se unuaokule ili ne povas esti meritintaj ion ajn dum sia vivo. “Ĉu vi vin demandas, diras Bernardo el Klarvalo, pro kiuj meritoj tiuj infanoj estis kronitaj de la diaj manoj? Demandu prefere Herodon pro kiuj krimoj ili estis tiom kruele masakritaj. Ĉu la savanto sin lasu venki de la barbareco de Herodo? Se malpia reĝo povis mortigi senkulpajn infanojn, ĉu Jesuo Kristo ne povis doni la eternan vivon al tiuj kiuj estis mortigitaj ĝuste kaŭze de li mem? “
Apostolo sankta Johano, en la Apokalipso, lokigas la Senpekulojn ĉirkaŭ la trono de la Ŝafido ĉar ili estas puraj, kaj ili lin sekvas kien ajn li iras.
La Eklezio establis, jam en la dua jarcento, celebradon de festo iliahonore. Delonge en Okcidento ĝi okazas la 28-an de decembro.
Liturgio honoris arte ilian memoron kaj vastaspecaj artistoj honorigis sin per ilia memoro. (vidu suben)
Historieco de la Matea rakonto
Multaj historiistoj neas, eĉ de la kristana flanko, aŭ dubas pri la historieco de la epizodo pro tio ke mankas konfirmo ĉe Jozefo Flavio, precipa fonto de tiu juda epoko de la unua jarcento kaj mankas en aliaj tri evangelioj kaj eĉ en apokrifaĵoj krom en la evangelio de Jakobo de la fino de la dua jarcento. Ankaŭ kelkaj bibliistoj, el la kristana flanko, dubas aŭ neas, aldonante tamen ke la elpensaĵo similas al midraŝa maniero proklami la karakterojn de la persono prirakontita. Ne do falsaĵo, sed fantazia helpaĵo por signifi ke ĉirkaŭ tiu infano jam turniĝos la historio.
Aliaj sennombraj prihistorie esploristoj, tamen, rimarkigas ke la epizodo ne misfiguriĝas en la bukedo de la kruelaĵoj de la subprema politiko de Herodo, kiu, perceptinte la riskon esti detronigita, ne hezitis mortigi unu el siaj edzinoj, bofraton, kaj tri filojn kaj kelkecentoj da oponantoj; jam tiutempa hebrea medio lin taksis simila al la Elira faraono
Makrobjo (ĉ. 395-436) alude parolas pri tiu masakro de infanoj plenumita far Herodo kaj raportas kion dirintus imperiestro Aŭgusto: “Kiam Aŭgusto sciis ke inter la malpli aŭ dujaraĝaj infanoj de Sirio, kiujn Herodo reĝo de Judoj masakrigis, troviĝis ankaŭ liaj filoj, li diris ke pli preferindas esti porko ol lia filo”. Subtenantoj de la historieco de la epizodo substrekas ke tiu atesto de pagano kiu penis demonstri legendan la naskiĝo de Jesuo en Betleemo, ne mankas je historia forto.
La masakro de la Senpekuloj, temo por artistoj
En la kristana tradicio tiu rakontaĵo de ĉiam estas kultura preferata (objekto topos) de la varispecaj artaĵoj.
Pentrarto
Tiu masakro inspiris la manojn de pentristoj kaj skulptistoj kaj por kontentigi la popolan devotecon kaj por profiti la okazon kontentigi sian volon trakti la homan korpon en violentaj pozicioj. Laŭ priartaj historiistoj, artistoj de la Renesanco inspiriĝis, por reprodukti la scenojn de la masakro de la Senkulpuloj, el romaj basreliefoj de la batalo inter la Lapitoj kaj la Centaŭroj.
Plejkonita estas la ĉi-tema pentraĵo de Guido Reni, realigita en 1611 en Bolonjo (Italio).
Alia famulo estas Petro Paŭlo Rubens, kies Masakro de la Senpekuloj aŭkcie ofertita, laŭkelke da tempo, tenis la pinton de la plej multekosta artaĵo.
Kelkaj komentistoj vidas eĥojn de la masakro de Senpekuloj ankaŭ en la fama pentraĵo Gerniko de Picasso (1937): fakte oni kredas vidi en ĝi eĥojn de la similtema pentraĵo de Poussin.
Rutgero la 1-a de Kleve
Rutgero la 1-a de Kleve validas kiel la unua grafo de Kleve, kies graflando ekestis per subdivido de Graflando Hamalando proskimume 1020/25.
Rutgero la 1-a estis frato de Gerhardo Flamens, praavo de la unua grafo de Geldern. Lia frato Gerhardo estis bofilo de la lasta grafo de Hamalando el la dinastio Immedingoj, Ditriĥo de Hamaland. La daŭro de la Rutgera regeco estas necerta kaj estas supozata inter proksimume 1020 kaj 1050. Lia edzino nomiĝis Vazela de Lotario (Loreno).
Avraham Stern
Avraham Stern aŭ Abraham "Yair" Stern (Suwalk, Pollando, 23-a de decembro de 1907 - Tel Avivo, Israelo, 12-a de februaro de 1942) estis la fondinto kaj estro de la cionisma organizo Leĥi (akronimo en hebrea de "Lohamei Herut Israel", signife al "Luktantoj por la Libereco de Israelo").
Junaĝo
Li naskiĝis en Pollando, elmigris al Eretz Israel dum la Brita Mandato Palestino en 1925. Li faris studojn en la Hebrea Gimnazio de Jerusalemo kaj poste eniris en la Hebrea Universitato de Jerusalemo sur la Monto Scopus. Li specialiĝis en Klasika Filologio kaj greka kaj latina literaturoj. Ekde fruaĝo li aliĝis al la Irguno.
Rezistado
Li fondis la Leĥi en 1940, disigante el Irguno, kiam tiu lasta unuiĝis al la Haganah por apogi la britojn en la lukto kontraŭ la naziismo dum la Dua Mondmilito.
Stern malakceptis kunlabori kun la Britoj, postulante ke nur la konstanta lukto kontraŭ la brita imperio kondukus eventuale al juda sendependa ŝtato kaj tiele oni solvus la situacion de la judoj en la Diasporo. La brita malakcepto permesi ke la judaj rifuĝintoj de la Nazia Germanio eniru al Mandato, plifirmigis lian kredon ke lia politiko pravas.
Sant Antoni de Vilamajor
estas municipo en la eŭropa ŝtato Hispanio. Ĝi situas en la provinco Barcelono, en la aŭtonoma regiono Katalunio, kaj apartenas al la komarko Orienta Vallès. Laŭ la stato de en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Avraham Stern
Rezistado
Stern estis mortigita en la 12-a de februaro de 1942 fare de la brita polico. Li estis arestita en la apartemento en Tel Avivo kie li kaŝiĝis kaj poste estis ekzekutita pro la fakto ke li estis la estro de la Leĥi.
Paŭlo de la Kruco
Sankta Paŭlo de la Kruco (latine: Paulus a Cruce, vere: Paolo Francesco Danei; naskiĝinta la en Ovada, mortinta la ) estis itala teologo, sanktulo kaj mistikulo.
Vivo
La filo de Luca kaj de Maria Danei (fraŭlina nomo: Massari) edukitis ekde de la fruaj jaroj piece. Por tio helpis ankaŭ la rakontoj pri la vivo de iamaj eremitoj kiujn egali volis Danei jam tre frue. Ĝis la aĝo de 26 jaroj daŭris la serĉo je bona vivo. Unue Danei volis batali kontraŭ la turkoj, poste li retiriĝis en la solecon, kelkfoje li partoprenis pilgrimadojn. Li ordinitis en 1727 fare de episkopo Aurelio Cavalieri. Li restis kun aliaj sacerdotoj ofte en solecaj lokoj (ekz. Monte Argentano). En 1737 li decidis fini la migran vivon kaj setli kun samideanoj en unu stabilan lokon. Li prenis la monakan nomonkaj ricevis papan konfirmon pri kongregacifondopermeso en 1741 fare de Benedikto la 14-a.
Danei kontinuigis la ekde infanaĝo flegita vivo de meditado pri la pasiono de la Sinjoro Jesuo. Lia fervoro pli kaj pli kreskis kaj la misioj estis tre sukcesaj. Eĉ krimuloj ekpentis. Baldaŭ li malfermis domon en Romo - por kio cedis al li papo Klemento la 14-a la kirkon kaj la monakejon Sanktaj Johano kaj Paŭlo ĉe la piedo de la monto Coelius. Furoregis lia severeco penta. En 1765 okazis la lasta misio en Romo.
Sanktuliĝo estis en 1869 fare de Pio la 9-a; memortago estis la 28-a de aprilo (nuntempe: la 19-a de oktobro). La de li fondita kongregacio de la Pasionuloj (latine: Congregatio Passionis Jesu Christi, mallongigo: CP) tre bonfaris kaj bonfaras por la kristana mondo.
Fonto
Vollständiges Heiligen-Lexikon, Band 4. Augsburg 1875, p. 724-725, kio legeblas tie ĉi interrete.
Madre de Deus (Bahio)
Madre de Deus signifas en la portugala "Dipatrino".
Roteni
Roteni [rotenj] (hungare: Harasztkerék [harastkerek]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Târgu Mureș. Administre Roteni apartenas al Acăţari.
Loĝantaro
En 1910 Harasztkerék havis 1001 loĝantojn (hungaroj), en 1992 851 (91% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1332 kiel ekleziejo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario, al Maros-Torda.
Bastiono
Bastiono estas elstara parto de fortikaĵo, ordinare en la formo de kvinangulo, kiu ebligas deflanke pafi al malamikoj, kiuj atakas la muron inter du bastionoj.
Laŭ Francisko Azorín bastiono estas Aldona plurflanka konstruaĵo ĉe angulo de fortikaĵo. Kaj li indikas etimologion el kelta bast (fortikaĵo) kaj el la latina bastire, bastum (apogo). Krome li indikas diversajn tipojn, nome simpla bastiono, duobla bastiono, regula bastiono, reĝa bastiono, kaj ĉe bildo germana bastiono (duflanka), itala bastiono (kun malgranda angulo inter du pli grandaj anguloj, ĉiuj lini-lokigitaj) kaj fuorto kvin-bastiona (pentagona).
La apudas skizo montras la strukturon de bastiono en "nov-itala stilo". La fortikaĵan muron prezentas la dikaj linioj sube en la bildo; la du nazo-formaj elstaraĵoj (kun litero "c") estas du bastionoj. Antaŭ la muro kun siaj bastionoj estas fosaĵo, en kiu staras ter-amaso "b", kiu protektas la mezon de la muro (eble kun pordo) kontraŭ rekta pafado. En la fosaĵo estas galerio "g", kiu permesas al defendantoj sekure moviĝi, dum kiam la malamiko estas ne tre proksima.
La nov-itala stilo estas la pratipo de bastionoj; ĝi ekestis en la dua duono de la 16-a jarcento, kiam la disvastiĝo de pafilegoj igis turojn malpli utilaj. Ĝi estis aplikata ĝis en la 19-a jarcento. Poste ĝin pli kaj pli anstataŭis la poligona fortikaĵo-stilo. En ĝi la bastionoj kvazaŭ apartiĝis de la fortikaĵo kaj iĝis memstaraj fuortoj en ia distanco antaŭ la muro. Foje ankaŭ tiaj fuortoj havas la nomon "bastiono".
Bastionoj ebligas pafi al malamiko, kiu jam atingis la muron kaj do estas preskaŭ sekura kontraŭ (pafilega) pafado de supre; ĉar la bastionoj protektas sin reciproke, ĉiu loko antaŭ la muro estas atingebla per pafilego.
Ŝikokuo
Ŝikokuo (四国 [ŝikoku], «kvar provincoj») estas la malplej granda kaj loĝata el la kvar ĉefaj insuloj de Japanio. Administre ĝi konsistigas (kune kun insuletoj) la regionon Ŝikoku kaj konsistas el la kvar gubernioj: Ehime, Kagaŭa, Koĉi kaj Tokuŝima.
Sándor Farcádi
FARCÁDI Sándor (farca:di) familia nomo Áron Sándor estis rumanuja hungara poeto naskita en Farcád la 23-an de decembro 1889 kaj mortinta en Budapeŝto la 16-an de novembro 1952.
Ŝikokuo
La insulo grandas ĉirkaŭ 18.000 km² kaj havas 4,5 milionojn da loĝantoj; ĝia plej alta monto, Iŝizuĉi, altas 1982 metrojn. Ŝikoku situas sude de la ĉefinsulo Honŝuo kaj de 1988 estas ligita al ĝi per ponto Seto-Grandponto, al kiu aldoniĝis intertempe du pliaj pontoj: Ekspresvojo de Kobe-Aŭaĝi-Naruto kaj Ekspresvojo de Niŝiseto.
Sándor Farcádi
Biografio
Sándor Farcádi finis la mezlernejon en Székelyudvarhely, li iĝis ofisito unue tie, pli poste ekde 1920 en Braŝovo. En 1942 li translokiĝis Budapeŝton. Liajn verkojn publikis la gazetoj Zord Idő, Pásztortűz, Ellenzék; en 1925 li estis la literatura kritikisto de la Brassói Lapok, ekde 1926 ano de la KZST.
Ŝikokuo
Tokuŝima, ĉefurbo de la samnoma gubernio Tokuŝima, estas tra la tuta Japanio konata pro la danco Aŭa-odori, kiu okazas ĉiujare dum la festo Bon. Alia urbo estas Higashikagawa.
Biogeografie Ŝikokuo troviĝas en la orientazia ekoprovinco de la Palearktiso laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF).
Nejagaŭa
La urbo estis fondata ĉe 3-a de majo 1951.
Bukittinggi
Bukittinggi (Kota Bukittinggi) estas urbego en Indonezio, en la insulo Sumatro, en provinco Okcidenta Sumatro. La urbego konsistas el tri distriktoj.
Geografio
Bukittinggi situas ĉirkaŭ mezo de la insulo sur altebenaĵo laŭ rivero proksime de la vulkanoj Monto Singgalang (neaktiva) kaj Monto Marapi (daŭre aktiva). Pajakumbuh troviĝas 31, provinca ĉefurbo Padango 72, alia provinca ĉefurbo Pekanbaru 152, Batam 438, Medano 472, Palembang 572, Banda Aceh 859, ĉefurbo Ĝakarto 970, Bandungo 1089, Semarang 1340, Jogjakarto 1387, Surabajo 1575, Makassar 2184 kilometrojn (aere).
Historio
Dum la koloniaj tempoj la loko havis la loknomon Fort de Kock. La fortikaĵo estis nomita laŭ la tiama vicgubernatoro Hendrik Merkus de Kock. La laŭmarborda ĉefvojo estis konstruita inter 1833 kaj 1841, la fervojo al Padango inter 1891 kaj 1894. En 1856 seminario estis fondita (la unua en Sumatro). Dum la japana okupo komence tie funkciis la ĉefsidejo por la japana loka armeo. La urbo prenis novan oficialan nomon Bukittinggi en 1949,anstataŭigante sian kolonian nomon. De 1950 ĝis 1957 ĝi estis ĉefurbo de la provinco Centra Sumatro (tiam pligrandigita). En 1958 ribelo okazis, sed la indonezia registaro rekonkeris la urbon en la sama jaro.
Klimato
La klimato de Bukittinggi estas klasifikita kiel ekvatora klimato, tamen pro la alteco ne regas varmego, kiel alie. En ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa jara temperaturo varias inter 16-25 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
Trafiko
Tra Bukittinggi trairas la laŭmarborda ĉefvojo (ĝuste tie iom for de la maro) al Padango, krome kuras vojo al interno de la insulo. La iama fervoja linio nuntempe estas nur loka trafikilo. Estas tradicia ĉevala ĉaro por turistoj.
Religio
La loĝantaro sekvas la Islamon,sed ankaŭ kirko funkcias en Bukittinggi.
Famuloj
Bukittinggi estas naskiĝloko de Mohammad Hatta.
Aŭtokodoj en Bulgario
La aŭtokodaj licencplatoj de Bulgario komenciĝas per la mallongigo de la administra provinco (oblasto), en kiu registriĝis la aŭto. Ekde la jaro 1992 uziĝas nur literoj, kiuj ekzistas kaj en la cirila kaj la latina alfabetoj. Por tio parte enkondukiĝis novaj mallongigoj. La novaj eŭropaj licencplatoj, kiuj validas ekde la aliĝo de Bulgario al la Eŭropa Unio, maldekstre havas bluan strion, kies supro montras la 12 flavajn stelojn de la eŭropa flago, kaj sube la nacian kodon BG en blankaj literoj. Antaŭ la akceptiĝo de la lando en la Eŭropan Union, supre bildiĝis la flago de Bulgario. La aŭtokodo mem bildiĝas per nigraj literoj kaj ciferoj sur blanka fono, kaj sekvas la skemon <tt>P - #### XX</tt> (P = mallongigo de la provinco [unu aŭ du literoj], # = cifero, X = litero).
En la novaj mallongigoj la literoj havas parte la cirilan, parte la latinliteran son-valoron. Ekzemple en la kodo de Plovdiv, "PВ", la "P" estas latina, sed la "В" (prononcata "V") estas cirila.
Provizoraj licencplatoj komenciĝas per la literoj XX kaj havas blankan aŭtokodan skribaĵon sur helblua fono. Aŭtoj de diplomatoj havas aŭtokodon el blanka skribaĵo sur ruĝa fono, kiu komenciĝas per C, sekvate de kvar ciferoj, el kiuj la unuaj du indikas la devenan ŝtaton (ekzemple C - 0412 por Germanio). Licencplatoj de konsulejaj aŭtoj havas la komencajn literojn CC, kaj tiuj de teknikaj ambasadejaj dungitoj la komencajn literojn CT. Ankaŭ la bulgara armeo havas proprajn aŭtokodojn.
Mallongigoj de la provincoj (oblastoj)
Ŝanĝitaj mallongigoj havas rozkoloran fonon:
Flavpuga kaciko
La Flavpuga caciko, Cacicus cela, estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj genro de kacikoj, kiuj estas nigraj birdoj kun flavaj aŭ ruĝaj markoj kaj bluaj okuloj. Ili reproduktiĝas en multe de norda Sudameriko el Panamo kaj Trinidado suden al Peruo, Bolivio kaj centra Brazilo.
Aspekto
La masklo estas averaĝe 28 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 104 g, kaj ino 23 cm longa kaj peza ĉirkaŭ 60 g. La Flavpuga caciko estas svelta birdo, kun longa vosto, bluaj okuloj, kaj palflava pintakra beko. Ĝi havas ĉefe nigran plumaron, krom brilflavajn tre etendan pugon (kio nomigas la specion), vostobazon, suban ventron kaj ŝultromakulojn kiuj kuniĝas al la pugo. La ino estas pli senkolore nigra ol la masklo, kaj junulo similas al ino, sed havas malhelajn okulojn kaj brunan bekobazon.
La kanto de la masklo de Flavpuga caciko estas brila miksaĵo de flutecaj notoj kun klukadoj, fajfoj kaj foje imitado. Estas ankaŭ multaj variaj alvokoj, kaj tiele aktiva kolonio povas esti aŭdata de malproksime.
Faenza
Faenza (Fenza en la romanja) estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Raveno kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bagnacavallo, Brisighella, Castel Bolognese, Cotignola, Forlì (FC), Riolo Terme, Russi kaj Solarolo.
Faenza estas konata pro la farado de majoliko (glazurita vazaro) kun la nomo de la urbo fajenco.
Ahmad Yazdání
Mírzá Ahmad Khán Yazdání Kasrawí (naskiĝis la 24-an de aprilo 1891 en Teherano, mortis la 5-an de julio 1977) estis persa bahaano, kiu plenumis servojn por 'Abdu'l-Bahá kaj Shoghi Effendi, membris en la Bahaa Nacia Spirita Asembleo de Irano, kaj verkis literaturon pri la Bahaa Kredo en la persa.
Flavpuga kaciko
Aspekto
La du lastaj povus esti separata specio, nome Safranpuga kaciko.
Ekologio
La Flavpuga caciko estas birdo asocia kun malfermaj arbaroj aŭ kultivejoj kun grandaj arboj. Tiu gregema birdo manĝas grandajn insektojn kaj fruktojn.
Ahmad Yazdání
Biografio
Ahmad Yazdání naskiĝis en islama familio en Teherano. Lia patro estis Mírzá Hasan Khán Mu‘ín-Díván. Lia patrino nomiĝis Fátimih.
Flavpuga kaciko
Ekologio
Ĝi estas kolonia reproduktanto, kun ĝis 100 sakformaj nestoj en unu arbo, kiu kutime enhavas ankaŭ aktivan vesponeston. La inoj konstruas la nestojn, kovas kaj zorgas la idojn. Ĉiu nesto estas 30–45 cm longa kaj larĝas ĉe bazo, kaj pendas el fino de branĉo. Inoj konkurencas por la plej bona nestoloko ĉe la protekto de la vesponesto. Kutima ovaro estas de du malhelpunktecaj helbluecaj aŭ blankecaj ovoj. Inoj ekkovas post la demeto de la dua ovo; eloviĝo okazas post 13 aŭ 14 tagoj. Elnestiĝo okazas post 34 aŭ 40 tagoj, kutime nur de unu ido en ĉiu nesto.
Rilato kun homoj
La Flavpuga caciko profitis el la pli malferma habitato kreita de arbarklarigado kaj farmado. Ĝi estas konsiderata ne minacata fare de la IUCN.
Ahmad Yazdání
Biografio
Ahmad Yazdání estis enkondukita al la Bahaa Kredo fare de pedelo en Nishapur kaj eksciis pli pri la religio de Ibn-i-Abhar kaj Akhavan al-Safa. Li ekmembriĝis en la Kredo kiam li estis dudek du post ok monatoj de studado. Li estis elektita al la Loka Spirita Asembleo de Teherano dum ĝiaj fruaj jaroj. Kiam li estis dudek tri, li edziĝis al Miftahu'l-Malakut Miftah, kiu devenis de aristokrata islama familio, kaj ankaŭ ŝi poste fariĝis bahaano. Ili havis tri filinojn kaj du filojn.
En 1922 Ahmad Yazdání estis nomumita redaktoro de la Bahaaj Novaĵoj de Irano, kiu poste fariĝis gazeto titolita Akhbár-i-Amrí, kaj li servis en la posteno ĝis 1934, ofte kontribuante proprajn artikolojn. En 1934 li estis elektita al la unua Nacia Spirita Asembleo de Irano.
Ahmad Yazdání vizitis Turkion en 1952 laŭ peto de Ŝoghi Effendi kaj establis klasojn de studado de la Bahaa Kredo kaj helpis tri komunumojn formi lokan Spiritan Asembleon. Li estis intervjuita de pluraj raportistoj kaj mem verkis artikolojn por iuj gazetoj estante en Turkio. Laŭ peto de Ŝoghi Effendi li post sia vizito de Turkio pioniris por la Kredo al Afganio dum mallonga tempo.
Centra Organizo por Daŭra Paco kaj unua diskonigo de la Bahaa Kredo en Nederlando
En 1915 Ahmad kaj du aliaj bahaaj junuloj verkis artikolon pri la principoj de la Bahaa Kredo en la franca kaj submetis ĝin al la Centra Organizo por Daŭra Paco, kiu tiutempe estis formita en Hago, Nederlando, kune kun la konsilo starigi kontakton kun 'Abdu'l-Bahá. Responde la Organizo sendis leteron por 'Abdu'l-Bahá al Ahmad Yazdání, tamen ĝi ne povis esti liverita ĝis post la fino de la Unua Mondmilito. En 1919 'Abdu'l-Bahá vokis Ahmad Yazdání al Ĥajfo, siatempe Palestino nun Israelo, kie li loĝis, kaj lin sendis kune kun Ibn-i-Asdaq al Hago por persone transdoni mesaĝon al la Centra Organizo.
La 27an de Majo 1920 la t.n. pac-epistolo de 'Abdu'l-Bahá estas transdonita de ili al la Ekzekutiva Komitato de la Centra Organizo. Por la du delegitoj de 'Abdu'l-Bahá la renkontiĝo estas iom seniluziiga, ĉar ili ekscias, ke la Centra Organizo dissolviĝis kaj ke la tria internacia pac-konferenco ne okazos, ĉar nun establiĝis la Ligo de Nacioj en Ĝenevo, Svislando. La Organizo tamen verkis respondon al 'Abdu'l-Bahá, kiu pretis meze de Junio 1920. Ĝi estis transdonita al la du delegitoj kaj Yazdání ĝin tradukis kaj sendis al 'Abdu'l-Bahá.
Plenuminte sian ĉefan taskon, nome transdoni la epistolon, Yazdání kaj Ibn-i-Asdaq nun koncentriĝis je diskonigi la Bahaan Kredon en Nederlando. Ĉar Yazdání parolas ankaŭ Esperanton, li estas konigata al la geedzoj Julia kaj Jan Isbrücker (tiutempe prezidanto de la E-societo "La estonto estas nia"), kiuj loĝas en Hago. Jan kaj Julia servos dum la sekvaj semajnoj kiel ĉefa tradukisto por Yazdání. Dum la Ekzekutiva Komitato de la Centra Organizo verkas respondon al 'Abdu'l-Bahá, Yazdání parolas en kelkaj E-renkontiĝoj en la hejmo de la geedzoj Isbrücker kaj en granda renkontiĝo de la Nederlanda Federacio de Laboristoj Esperantistoj. Krome aperas pluraj gazetartikoloj - eĉ unu kompleta artikolo de Yazdání kun la titolo "La sola vojo al paco" sur la unua paĝo de tutlanda gazeto. Yazdání pli poste memoros: "Ĉar ne estis aliaj bahaanoj en Nederlando escepte de s-ro Enzlin, kiu eksciis pli poste pri nia vojaĝo kaj invitis nin al Blaricum, fariĝis la renkontiĝoj kaj komunikado kun esperantistoj rimedo por instrui la Kozon de Dio."
Dum la sekvaj kvin semajnoj Yazdání kun la asisto de siaj E-tradukistoj prelegis pri la historio kaj la principoj de la Kredo en diversaj privataj kaj publikaj renkontiĝoj en Hago, Roterdamo, Haarlem, Laren, Amsterdamo kaj Zaandam. Kelkaj gazetoj, lokaj kaj naciaj, raportis pri "Bahaismo".
Laŭ invito de teozofoj Yazdání mardon la 22an de Junio 2020 vespere vizitis ilian novan centron en De Ruyterstrato en Hago por la unuan fojon publike prelegi pri "Bahaismo". La kunveno estis per reklamo anoncita en pluraj gazetoj. Esperantisto Jan Isbrücker tradukis la prelegon. Post la prelego haveblis informiloj pri la "Bahaa Movado", interalie en la nederlanda eldonita de la Teozofia Eldonkompanio, kiun gvidis la amsterdama teozofo Henri van Ginkel. La venontan tagon du naciaj gazetoj De Telegraaf kaj Het Vaderland, raportis pri la vespero. Legeblis en De Telegraaf:
La 17an de Julio, post intervjuo de la ĉefredaktoro kun Yazdání, aperis eĉ en la nacia katolika gazeto De Tijd artikolo. Kaj alia aperas en teozofa gazeto. En Aŭgusto 1920 alvenis la respondo de 'Abdu'l-Bahá al la letero de la Ekzekutiva Komitato kaj ankaŭ ĝi estis transdonata al la oficejo per ĝia sekretario fare de Yazdání kaj Ibn-i-Asdaq. Estis ilia lasta kontakto kun la Centra Organizo. Baldaŭ poste ambaŭ epistoloj al Hago aperis en la usona bahaa revuo Star of the West (en Aŭgusto 1920 kaj Januaro 1921). En Aŭgusto 1920 ĉ. 400 esperantistoj kunvenis en Hago por la 12a Universala Kongreso de Esperanto. Yazdání kaj Ibn-i-Asdaq partoprenis kiel la solaj persoj la malferman ceremonion la 8an de Aŭgusto.
Poecilia
Poeciloj (Poecilia) estas genro de eŭrihalenaj fiŝoj de saleta akvo en familio Peciliedoj de la ordo de Ciprinodontoformaj. La tipa specio estas Poecilia vivipara. Oni proponis, ke la genro Micropoecilia iĝu sub-genro de la genro Poecilia.
Dua lingvo
Dua lingvo de persono estas lingvo kiu ne estas la indiĝena lingvo de la parolanto, sed kiu estas uzata en la areo de tiu persono. Kontraste, fremda lingvo estas lingvo kiu estas lernata en areo kie tiu lingvo ne estas ĝenerale parolata. Kelkaj lingvoj, ofte nomataj helpolingvoj, estas uzataj ĉefe kiel duaj lingvoj aŭ lingvafrankaoj.
Pli neformale, kiel dua lingvo povas esti konsiderata ajna lingvolernado aldone al indiĝena lingvo, speciale en la kunteksto de la akiro de dua lingvo, (tio estas, lernado de nova fremda lingvo).
La unua lingvo de persono ne estas necese ties hegemonia lingvo, la ununura plej uzata aŭ per kiu oni estas plej komforta. Por ekzemplo, la kanada censo difinas unuan lingvon por ties celoj kiel "la unua lingvo lernita en infanaĝo kaj ankoraŭ parolata", agnoskante ke por kelkaj, la plej frua lingvo povas perdiĝi, procezo konata kiel lingvoperdo. Tio povas okazi kiam junaj infanoj translokiĝas, kun aŭ sen sia familio (pro enmigrado aŭ internacia adopto), al medio de nova lingvo.
En eduksistemo
En kelkaj eduksistemoj oni parolas pri dua lingvo kiam dua lingvo estas instruata en la formala instruado, krom la plej uzata lingvo nome la gepatra lingvo. En eduksistemoj de hegemoniaj lingvoj, kiaj la angla, ofte ne estas uzata tiu koncepto, ĉar en multaj lernejoj oni zas nur unu lingvon entute.
Esperanta alproksimiĝo
Ĉar neniu esperantisto pro sociaj tialoj scipovas nur tiun lingvon, oni povas konsideri, ke Esperanto estas almenaŭ dua lingvo, sed neniam unua, gepatra, surloka aŭ nura lingvo.
Grant Goodall alfrontas la diversajn studojn faritajn pri la temo kaj la malfacilojn uzi tutcertajn kriteriojn, kiel denaskeco kaj (ne)kontinueco en la lernado. Ĝenerale oni interkonsentas pri la fakto, ke infanoj lernas pli facile kaj rapide duan lingvon ol plenkreskuloj. Sed la studo eniras en la temo ĉu ekzistas "krita punkto" aŭ oni vidas "iom-post-ioman malkreskon en la atingita lingvokapablo". Ĝenerale la studoj indikas tiun iompostiomon, sed pri krita momento oni indikas ankaŭ la aĝon de 17-18, pri kies tialoj oni sugestas kelkajn. Oni proponas pluan studadon prie.
Stanislav Kostka Neumann
Stanislav Kostka NEUMANN (naskiĝis la 5-an de junio 1875 en Prago - mortis la 28-an de junio 1947 en Prago) estas unu el la plej grandaj ĉehaj poetoj.
Lia ĉefverko estas la liriko pri la naturo, Libro de arbaroj, akvoj kaj deklivoj (esperantigita). En 1902, li apartenis al la fondintoj de la Praga Esperanto-klubo. Lia filo Stanislav Neumann (1902 -1975) apartenas al plej grandaj ĉeĥaj aktoroj, filmaj kaj teatraj, kaj ties filo Stanislav Neumann (1927) fariĝis ne tre sukcesa poeto.
Pri la fondo de la Praga klubo estas konate:
Malév
La entrepreno Malév (hungare  Ma gyar Lé giközlekedési V állalat) estas hungaria flugkompanio kun sidejo en Budapeŝto. Ekde la 1-a de aprilo 2007 ĝi estas membro de la flugkompania alianco "oneworld". La kompanio laŭ la stato de 2009 ĉiujare transportas proksimume 3,1 milionojn da pasaĝeroj kaj disponas pri 22 regulaj pasaĝeraj aviadiloj.
Stanislav Kostka Neumann
Neumann estis kunfondinto kaj funkciulo de la Esperantista Klubo en Prago (1902) kaj ties unua dommastro. Pri lia esperantisteco atestas ankaŭ d-ro Stanislav Kamaryt, elstara figuro de la Esperanto-movado, skribante pri sia samklubano, ke "li regis la lingvon tiom, ke li povis kun verkisto K. Dostal-Lutinov ataki tiun ĉi per esperantlingvaj versoj".
Malév
La flugoj de la kompanio havas la IATA-mallongigon MA; la ICAO-mallongigo por la entrepreno estas MAH.
En 2012 Malév bankrotiĝis kaj aliaj kompanioj transprenis la flugojn.
Stanislav Kostka Neumann
En la verko de S. K. Neumann ĉeftrajtas profunda konvinko pri la unuaranga graveco de la internaciisma konscio, kies penetron en la ĉeĥa kulturo la poeto meritas. Ankaŭ tiu ĉi lia sinteno klare montras intiman ligon de Stanislav Kostka Neumann kun la ideo internacilingva.
Printempa anuniciacio
(fragmento)
''Ho longe devis ni en sopireg' atendi en de lumanta neĝ' nin alblovanta frid', vivtagon volis ni nur por galant' forvendi, sed nin per frida fulm' nur mokis neĝa rid'.
Ĝis venis ekdegel' kaj levis sin rivero, teatron grandan nun prezentis la glaci'; kun ĝu' rigardis ni torenton en kolero, adapti al printemp' nin jam preparis ni.
Sed marto pro envi' kun novaj neĝoj venis, sonĝ' de galant-amas' sur ĉion metis sin; tra blanka ĉi fabel', kies tener' katenis, konfuzaj iris ni kun tristo en anim'.
Imperator
La Latina vorto imperator derivas el la radiko de la verbo imperare, signifa ‘ordoni, estri’. Ĝi estis origine uzita kiel titolo iome ekvivalenta al komandanto dum la Roma Respubliko. Poste ĝi iĝis parto de la titolaro de la Romiaj imperiestroj kiel parto de ilia cognomen (tria nomo). La vorto imperiestro derivas el imperium (imperio) kaj imperator tra malnovfranca vorto Empereür. La Romiaj imperiestroj mem ĝenerale bazigis sian aŭtoritaton sur multaj titoloj kaj postenoj, pli ol preferi ajnan solan titolon. Tamen, imperator estis uzita relative konstante kiel elemento de titolo de Romia reganto tra la tuta princlando (derivita el princeps, el kiu derivas la vorto princo) kaj la regotempo. En Latino, la femenina formo de imperator estas imperatrix, uzatas por reganta virino.
Stanislav Kostka Neumann
Kaj neĝis falsa flor' dum ĉiu mart-mateno, por spiti al la sun' venanta je l' tagmez'; palisoj en baril' kun neĝa diademo; sed mi atendis nur je de l' neĝadoj ĉes'.
Serdica
Serdica, hungare Seregháza, germane Saldinhof estas malgranda vilaĝo en Slovenio, en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurska, en Občina Rogašovci.
Imperator
Post la epoko de la Romia Imperio, ankaŭ en aliaj imperiaj epokoj oni uzis la vorton ĉur laŭ la origina latina maniero ĉu tradukita aŭ adaptita al aliaj modernaj lingvoj.
Stanislav Kostka Neumann
Ho longe devis ni en sopireg' atendi. Hodiaŭ. . . l' atmosfer' aperta jen pordeg' al freŝa, hela blu' de frumaten' por tenti, terminon tuŝis jam unua dolĉa vek'. ''
Serdica
Historio
Ĝis fine de la 1-a mondmilito Seregháza apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszomat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Depost 2007 Slovenio kaj Aŭstrio apartenas al interna zono de traktato Schengen, sekve la limoj ne estas gardataj, ili estas trapaseblaj senkontrole ie ajn.
Stanislav Kostka Neumann
El la poemaro Libro de arbaroj, akvoj kaj deklivoj (1911) esperantigis Jiří Kořínek
Printempa anunciacio
Sopire ekscititaj devis ni atendi en frosto, kiu blovis el la neĝa bril', vivtagon unu por galant' ni volis vendi, sed neĝo mokis per malvarmaj fulmoj mil. Degel' komencis kaj leviĝis riverfluo, spektaklon gloran ludis la glacia ĥor', torenton furiozan miris ni kun ĝuo; pretiĝis por printempo nia ŝirmkolor'. Sed marto novajn neĝojn sendis kun envio, kaj kovris ĉion per pezega neĝtegment'; tra l' blanka neĝfabel', teksita el gracio, konfuze iris ni kun ĉagrenita sent'. Kaj ĉiutage neĝis floro hipokrita por spiti sunon, kiu venis je l' tagmez'; barilo estis neĝe diademigita, sed ni atendis lastajn neĝojn nur sen ĉes'. Atendis ekscititaj ĉiuj sopirantoj. Hodiaŭ ... malfermita estas atmosfer' al bluo, freŝo, hel' kaj kokaj matenkantoj, impulso dolĉa venis al la sin' de l' ter'
(esperantigis Jaroslav Mráz)
Małe Trójmiasto Kaszubskie
Małe Trójmiasto Kaszubskie (esperante: Malgranda Kaŝuba Triurbo) estas kunurbejo en Pomerio en Pollando, apartenas al ĝi: Wejherowo, Rumia kaj Reda.
Magnac-Laval
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
Épernon (stacidomo)
Épernon estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - Brest, situanta en Épernon, en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Rio Bonito
Rio Bonito estas municipo de la brazila subŝtato Rio-de-Ĵanejrio, kiu taksis 55.586 loĝantojn en 2010.
Magnac-Laval
La teritorio havas komunan limon kun.
Monda heredaĵo en Bulgario
Ĉi tiu paĝo listigas la lokojn apartenantajn al la monda heredaĵo de Unesko en Bulgario.
Épernon (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Monda heredaĵo en Bulgario
Statistiko
En 2013, Unesko agnoskas en Bulgario 9 lokojn en la listo de monda heredaĵo, el kiuj 7 estas kulturaj kaj 2 naturaj.
Bobrovníky
Bobrovníky (Bobrownik, Bobrowniki) estas vilaĝo situanta en sudorienta angulo de Hluĉinio, parto de urbo Hlučín, troviĝanta en distrikto Opava en Ĉeĥio. Ĝi situas proksimume 3 km sudoriente de Hlučín. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 409 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Bobrovníky estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,49 km². Bobrovníky estas la municipa parto de Hlučín ekde la jaro 1975.
Historio
Bobrovníky estas unu el la plej malnovaj lokoj de ĉirkaŭaĵo kaj ĝi havas derivita sian nomon de gardistoj de kaj ĉasistoj de kastoroj, kiujn senjorujo en proksima rivero Opava bredis pro multekostaj peltoj. La vilaĝo devene apartenis al burgo Landek, kies nomo estas menciata jam en dokumento el la jaro 1377 apud Hlučín, Markvartovice kaj Koblov, Bobrovníky tiam nomiĝis Bobernig. La municipo unue apartenis al senjoroj el burgo Landek. En la jaro 1474 la burgo estis neniigita fare de soldataroj frunte kun Matias Korvino. Hlučín, al kiu Bobrovníky apartenis, fariĝis sidejo de landeka senjorujo.
En la jaro 1842 la municipo estis vendita al komercisto el Ostrava, pro kio ĝi apartigis de la hluĉina senjorujo. Je kvin jaroj pli poste Bobrovníkon ricevis komune kun Ludgeřovice kaj Petřkovice grafo Salomon Mayer Rothschild. Dum Rotschildidoj la indikitaj senjorujoj kaj voktoj estis denove kunigitaj kun la hluĉina senjorujo. En la jaro 1880 estis en Bobrovníky konstruita lernejo, ĝis tiu tempo infanoj vizitis lernejon en Lhotka.
Malánky
Al Bobrovníky apartenis (kaj senĉese apartenas) ankaŭ domoj kun nomigo Malánky. En lasta tempo la loĝantoj de Malánky tre premas pri tio, por ke Malánky estu kiel domaro perceptata iel apartigite de Bobrovníky. Civitana societo metas kiel celon krei propran vilaĝplacon, kiu fariĝus centro de la domaro.
Antaŭe ol kia ajn konstruaĵo ĉi tie situis ligna kruco, kiu onidire devis rememorigi homon, kiu ĉi tie estis dum svedaj militoj altirita el Hlučín kaj mortigita. La kruco situas ĝis hodiaŭ en arbaro nomata Kočí les kontraŭ tombejo Březiny.
Arcvaŝen
Arcvaŝen transkribita el la armena Արծվաշեն ankaŭ kiel "Artsvashen" estas malgranda urbo fondita en 1845, eksklavo de la armena provinco Gegharkunik, tute ĉirkaŭata de Azerbajĝano, kies areo atingas 40 kvadratajn kilometrojn kaj ĝiaj koordinatoj estas. Ĝi estas eksklavo de Armenio ekde 1931, kiam Sovetunio cedis la teritorion kiu rekte ligis ĝin al Azerbajĝano, kadre de serio de landlimaj agordoj en suda Kaŭkazio.
La azera registaro renomis ĝin Baŝkend, kaj ĝia nuna loĝantaro konsistas el azeraj rifuĝintoj movitaj el Montara Karabaĥo.
Stephen Kleene
Stephen Cole KLEENE (naskiĝis la en Hartford (Konetikuto); mortis la  en Madison (Wisconsin)) estis usona matematikisto, kies laboro pri komputebleco provizas la fundamenton de teoria komputiko.
Gaza-urbo
Gaza-urbo aŭ Gaza aŭ Gazao aŭ Gazo (aŭ ankaŭ Gazato) (fen.: zzh; غزة Ghazzatu; hebr.: Άzzā, עזה de ŝemid. ğzz, "esti dorna") estas la plej granda urbo en la Gaza-strio, kiu staras ekde 1994 sub administrado de la Palestina Aŭtonomec-Aŭtoritato. En Gazo troviĝas la administra sidejo de la aŭtonomec-aŭtoritato. Gazo posedas marhavenon ĉe la Mediteraneo kaj flughavenon. Ĝi havas proksimume 273.000 loĝantojn, en la aglomeraĵo vivas 1,1 milionoj da homoj.
Stephen Kleene
Kleene doktoriĝis ĉe la Universitato Princeton en 1934. Lia tez-direktoro estis Alonzo Church kaj la titolo de lia tezo estis Teorio de Pozitivaj Entjeroj en Formala Logiko. Poste, Kleene instruis ĉe la universitato ĝis li membriĝis la fakultaton de la Universitato de Viskonsino en 1935. Li fariĝis plena profesoro en 1948 kaj restis tie ĝis emeritiĝo en 1979.
Gaza-urbo
Geografia situo
La urbo Gazo etendiĝas sur proksimume 46 km², do ampleksas okonon de la Gaza Sektoro.
Stephen Kleene
La esplorado de Kleene temis pri la teorio de algoritmoj kaj rikuraj funkcioj. Li disvolvis la fakon de la teorio de rikuro kun Alonzo Church, Kurt Gödel, Alan Turing, kaj aliaj. Li kontribuis al matematika intuiciismo kiun fondis Luitzen Brouwer.
Gaza-urbo
Historio
La nuntempa Gazo estas konstruita super la antikva urbo kaj estas kelkfoje nomata unu el la plej malnovaj urboj de la mondo. En la antikveco, Gazo gravis kiel havenurbo inter la kontinentoj (Afriko, Azio kaj Eŭropo). La antikva urbo-tereno etendiĝis kvadrate je 100 ha. Ĝi estis ŝirmata per sia situo sur monteto kaj per urba remparo kun entute kvar pordegoj en la kvar ĉieldirektoj.
Stephen Kleene
Lia laboro pri la teorio de rikuro helpis provizi la bazojn de teoria komputiko. Per provizi metodojn por determini, kiuj problemoj estas solveblaj, lia laboro kondukis al la studado de kiuj funkcioj povas esti komputataj.
Gaza-urbo
Historio
De Thutmosis la 3-a ĝis Ramses la 4-a Gazo estis administra sidejo de la egiptoj en Sud-Palestino, ĝis kiam, en la 12-a jarcento a.n.e. estis transprenita de la filistoj dum la tielnomata marpopola invado. Pro sia trafik-strategie favora situo – Gazo estis la finpunkto de la incenso-vojo – ĝi avancis en la 8-a jarcento a.n.e al la plej grava urbo el la kvinopo da polisoj de la filiŝtoj.
Saint-Maixant
Saint-Maixant estas la nomo de pluraj geografiaĵoj.
László Horváth (operkantisto)
HORVÁTH László[horva't] estis rumanuja hungara operkantisto (tenoro) naskita en Székelyudvarhely la 1-an de septembro 1917 kaj mortinta en Odorheiu Secuiesc, la 30-an de septembro 2004.