cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monda Ekspozicio (2010)
La pavilono de Turkmenio
La pavilono de Turkmanio havis la originalan aspekton de modernstila pavilono en harmonio kun la elementoj de nacia dekorado kaj de modernaj progresintaj teknologioj. La pavilono okupis areon de 1000 kvadrataj metroj. La fasado de la konstruaĵo estis ornamita per bildoj de la flago kaj emblemo de Turkmenio. Vizitantoj havis la ŝancon taksi la atingojn kaj estontajn planojn de evoluo de moderna Turkmenio. Tie estis reprezentitaj preskaŭ ĉiuj sektoroj de la nacia ekonomio kaj la Unio de Industriistoj kaj entreprenistoj de Turkmenio. La pavilono estis malfermita propre fare de la Prezidanto de Turkmenio Gurbanguli Berdimuĥamedov.
Taĝ-Mahalo
Ekstera ornamo
Surao 81a;– At-Takvir La juĝo
Monda Ekspozicio (2010)
Kanada pavilono
La kanada pavilono en la monda ekspozicio en Ŝanhajo estis unu el la plej grandaj en la Parko EXPO. La programo de la ekspozicio inkludis larĝan gamon de diversaj okazaĵoj. Ilia celo estis doni al vizitantoj la ŝancon preni novan rigardon al Kanado, malakceptante ĉiujn stereotipojn pri la norda lando. La temo de la pavilono estis "la vivanta urbo: ampleksa, fortika, krea." Kaj tiuj kanadaj prioritatoj estis plene reflektitaj en la dezajno kaj karaktero de la ekspozicio. La komplekso estis desegnita kiel duon-ringo kun malferma areo en la centro por agadoj. La ĉefa ornamaĵo iĝis "virtuala akvofalo", kiu ŝanĝis la bildon kiam vizitantoj tuŝis la ekranon. Inter la bildoj krome, estis prezentita la tipoj de urboj de la estontaj kaj imagitaj kanadaj infanoj.
Taĝ-Mahalo
Ekstera ornamo
Surao 84a;– Al-Inŝikak La fendo
Surao 89a;– Al-Fajr Mateniĝo
Monda Ekspozicio (2010)
Pavilono de Britio
La pavilono de Granda Britio estis nomita "la Semo Katedralo". Ĝi estis fluliniigita forma konstruaĵo, io inter sfero kaj kubo, kovrita per maldika tavolo de Plexiglas, ĉe kies ĉiu pinto estis metitaj la semoj de diversaj plantoj. Sur la fasado de la konstruaĵo oni projekciis diversajn bildojn, en reala tempo, kiel la fluo de la okazaĵoj ene de la pavilono.
Taĝ-Mahalo
Ekstera ornamo
Surao 91a;– Aŝ-Ŝams La suno
Surao 93a;– Ad-Duha Matenlumo
Surao 94a;– Al-Inŝirah Komforto
Monda Ekspozicio (2010)
Pavilono de Britio
"Brilanta kubo" estis ĉirkaŭita de vilaĝo en klasika angla stilo. Arboj, ĝardenoj kaj gazonoj fariĝis kaj loko de ripozo kaj eksponaĵo de la angla parko dezajno. Vizitantoj povis pasigi la tagon en la klasika atmosfero de Anglio kaj partopreni en tradicia angla teumado.
Gene Krupa
Gene KRUPA (naskita la en Ĉikago, Ilinojo; mortinta la  en Yonkers, Nov-Jorkio) estis fama kaj influa usona ĵaza muzikisto (tamburisto).
Taĝ-Mahalo
Ekstera ornamo
Surao 98a;– Al-Bajjinah La pruvo
Gene Krupa
Vivo
Krupa ekludis meze de la 1920-aj jaroj kun bandoj en Viskonsino. Li transloĝiĝis al Nov-Jorkio en 1929 kaj laboris kun la bando de Red Nichols. En 1934, li aliĝis al la bando de Benny Goodman; ĉi tiu posteno famigis lin en tuta Usono.
Taĝ-Mahalo
Ekstera ornamo
Surao 112a;– Al-Iĥlas La pureco de fido
La kaligrafio sur la Granda Pordego diras "Ho animo, vi ripozas. Revenu al la Sinjoro pace kun Li, kaj Li pace kun vi."
La kaligrafio estis kreita fare de kaligrafiisto nomita Abd-ul-Haq, en 1609. Ŝaho Jahan transigis la titolon de "Amanat Ĥano" al li kiel kompenso pro lia "brila virtuozeco". Proksime de la linioj de la Korano en la fundamento de la interna kupolo estas la surskribo, "Verkita fare de la sensignifa estaĵo, Amanat Ĥano Ŝirazi." Multe de la kaligrafio estas kunmetita de floreca tuluta (trioneca) skribmaniero, produktita el jaspo aŭ nigra marmoro, inkrustita en blankaj marmorpaneloj. Pli altaj paneloj estas skribitaj en iomete pli granda skribmaniero por redukti la distordan efikon kiam rigardite de malsupre. La kaligrafio trovita sur la marmortombaj cenotafoj en la tombo estas precipe detala kaj delikata.
Abstraktaj formoj estas uzitaj ĝenerale, precipe en la soklo, minaretoj, enirejo, moskeo, jaŭabo kaj, laŭ pli malgranda mezuro, sur la surfacoj de la tombo. La kupoloj kaj volboj de la grejsaj konstruaĵoj estas laboritaj per ornamripoj de incizita pentrado por krei kompleksajn geometriajn formojn. Interplekte teksitaj inkrustaĵoj difinas la interspacon inter multaj el la apudaj elementoj. Blankaj inkrustaĵoj estas uzitaj en grejsaj konstruaĵoj, kaj malhelaj aŭ nigraj inkrustaĵoj sur la blankaj marmoroj. Masonitaj areoj de la marmoraj konstruaĵoj estis makulitaj aŭ pentritaj en kontrastada koloro, kreante geometriajn padronojn de konsiderinda komplekseco. Plankoj kaj piedvojoj uzas kontrastigajn kahelojn aŭ blokojn en poligonaj modelpadronoj.
Gene Krupa
Vivo
Krupa havis sian propran bandon de 1938 ĝis 1943. Tiam li realiĝis al la bando de Goodman kaj poste al la bando de Jimmy Dorsey. Ambaŭ postenojn li tenis mallonge. Post kelkaj monatoj li formis novan grandan bandon. Ĉi tiu nova bando estis unu de la plej grandaj bandoj de la epoko. Ĝi enhavis iom temp al tempo 40 muzikistojn. Le malrapide malkreskis la bandon kaj el 1951 li gvidis trion aũ kvarteton. KRUPA aperas regulare sur la Jazz At the Philharmonic radiaj programoj.
Taĝ-Mahalo
Ekstera ornamo
Sur la pli malaltaj muroj de la tombo ekzistas blankaj marmorpaneloj kiuj estis skulptitaj kun realismaj bareliefaj bildoj de floroj kaj vitoj. La marmoro estis polurita por substreki la eskvizitan detaligon de la ĉizadoj kaj la panelkadroj kaj arĉpordegaj pendentivoj estis ornamitaj per pietraduraaj inkrustaĵoj de tre stiligitaj, preskaŭ geometriaj vitoj, floroj kaj fruktoj. La inkrustaĵaj ŝtonoj estas de flava marmoro, jaspo kaj jado, poluritaj kaj ebenigitaj al la surfaco de la muroj.
Interna ornamo
La interna kamero de la Taĝ-Mahalo paŝas longen preter tradiciaj dekoraciaj elementoj. Ĉi tie, la inkrustaĵa laboro ne estas pietraduraa, sed ŝtontranĉita de altvaloraj kaj duonaltvaloraj gemoj. La interna kamero estas okflanka kie la dezajno enkalkulas eniron de ĉiu flanko, kvankam nur la pordo al la ĝardeno en la sudo estas uzita.
Gene Krupa
Influo
La primara influo de Krupa ekis en la 1930-aj jaroj kun lia kunlaborado kun la Slingerland tambura kompanio. Li jam faris historion en 1927 kiam li faris sonbendon kun bastambura pedalo. Li estis la unua uzi tia kiel pedalo por rekordanta. KRUPA eldonis lian tamburan metodon (instrulibro) en 1938 kaj ĝi tuj estiĝis la norma teksto.
Lia influo normigis la kombinaĵon de 8 x 12 cola kaj 9 x 13 cola pendanta tomoj multanta sur la bastamburo. Li ankaŭ disvolvigis kaj popularigis multajn cimbalajn teknikojn kiuj ĝis normoj. Kun Armand Zildjian (Avedis Zildjian Kompanio), Krupa disvolviĝis la altĉapela stativo kaj normigis la nomojn kaj uzadojn de multoj specialaj cimbaloj.
Taĝ-Mahalo
Interna ornamo
La internaj muroj estas proksimume 25 metrojn (82 ft) altaj kaj estas pintitaj per "falsa" interna kupolo ornamita per suna ĉeftemo. Ok piŝtakaj arkoj difinas la spacon sur grunda nivelo kaj, ĉar kun la ekstero, ĉiu pli malalta piŝtako estas kronita per dua piŝtako koncerne duonvoje supren laŭ la muro. La kvar centraj supraj arko-balkonoj aŭ rigardejoj, kaj la ekstera fenestro de ĉiu altano havas malsimplan ekranon aŭ jalio tranĉita el marmoro. Aldone al la lumo de la balkonoj, lumo eniras tra tegmentaj malfermaĵoj kovritaj per ĉatrioj ĉe la anguloj. Ĉiu kamera muro estis altagrade ornamita per panelaj bareliefoj, malsimplaj lapidaraj inkrustaĵoj kaj delikataj kaligrafiaj paneloj, reflektantaj en miniaturo detalojn de la dezajnaj elementoj viditaj ĉie en la ekstero de la komplekso.
Islama tradicio malpermesas kompleksan ornamadon de tomboj. Tial, la korpoj de Mumtaz kaj Ŝaho Jahan estis metitaj en relative simpla kripto sub la interna kamero kun iliaj vizaĝoj turnitaj dekstren kaj direkte al Mekao. La tomba cenotafo de Mumtaz Mahal estas metita en la precizan centron de la interna kamero sur rektangulan marmorbazon de 1.5 je 2.5 metroj (4 ft 11 in je 8 ft 2 in).
Kaj la bazo kaj la skatolego estas komplekse inkrustitaj per altvaloraj kaj duonaltvaloraj gemoj. Kaligrafiaj surskriboj sur la skatolego identigas kaj laŭdas Mumtaz. Sur la kovrilo de la skatolego estas ŝvelinta rektangula lozanĝo intencinta sugesti skribtabulon. La tomba cenotafo de ŝaho Jahan estas apud tiu de Mumtaz je la okcidenta flanko, kaj estas la nura videbla malsimetria elemento en la tuta komplekso. Lia tomba cenotafo estas pli granda ol tiu de lia edzino-, sed reflektas la samajn elementojn: pli granda skatolego sur iomete pli alta bazo, denove ornamita kun mirigaĵo de precizeco kun ŝtontranĉado kaj kaligrafio kiu identigas lin. Sur la kovrilo de tiu skatolego estas tradicia skulptaĵo de malgranda skribilujo.
La skribilujo kaj skribtabulo estis tradiciaj mogol-funebraj ikonoj ornamantaj la skatolegojn kaj de viroj kaj de ulinoj respektive. The La Naŭdek Naŭ Nomoj de Dio troviĝas kiel kaligrafiaj surskriboj sur la flankoj de la fakta tombo de Mumtaz Mahal, en la kripto inkluzive de "Ho Nobelulo, Ho Grandioza, Ho Majesta, Ho Unika, Ho Eterna, Ho Glora ... ". La tombo de ŝaho Jahan portas kaligrafian surskribon kiu diras; "Li vojaĝis de tiu mondo al la bankedo-halo de Eterneco la nokton de la dudek-sesa el la monato da Rajab, en la jaro 1076 Hijri."
Ĝardeno
La komplekso estas metita sur ĉarbago aŭ mogola ĝardeno ĉirkaŭ 300 kvadratmetrojn granda (980 ft). La ĝardeno utiligas larĝajn padojn kiuj disigas ĉiun el la kvar areoj de la ĝardeno en 16 alfundiĝintajn parterojn aŭ florbedojn. Larĝa marmora akvocisterno en la centro de la ĝardeno, duonvoje inter la tombo kaj la enirejo kun reflekta baseno sur nord-suda akso, reflektas la bildon de la maŭzoleo. La larĝa marmora akvocisterno estas nomita al Haŭd al-Kaŭtar, en referenco al la "Tanko de Abundo" promesita al Mohamedo.
Aliloke, la ĝardeno estas aranĝita kun avenuoj de arboj kaj fontanoj. La ĉarbaga ĝardeno, dezajno inspirita el persaj ĝardenoj, estis enkondukita en Hindio fare de la unua mogola imperiestro, Babur. Ĝi simbolas la kvar torentajn riverojn de Jannaho (Paradizo) kaj reflektas la paradizan ĝardenon derivitan de la persa paridaeza, kun la signifo "enmurigita ĝardeno". En mistikaj islamaj tekstoj de mogola periodo, paradizo estas priskribita kiel ideala ĝardeno de abundo kie kvar riveroj elfluas de centra fonto aŭ monto, apartigante la ĝardenon en nordo, okcidento, sudo kaj oriento.
La plej multaj mogolaj ĉarbagoj estas rektangulaj kun tombo aŭ pavilono en la centro. La ĝardeno de la Taĝ-Mahalo estas nekutima en tio ke la ĉefelemento, la tombo, situas ĉe la fino de la ĝardeno. Kun la eltrovo de Mahtab Bago aŭ "Plenluna Ĝardeno" sur la alia flanko de la rivero Jamuna, la interpreto de la Arkeologia Enketo de Barato estas ke la Jamuna rivero mem estis integrigita en la dezajno de la ĝardeno kaj estis intencita por esti vidita kiel unu el la riveroj de Paradizo. La simileco en strukturo de la ĝardeno kaj ĝiaj arkitekturaj trajtoj kun la Ŝalimaraj Ĝardenoj indikas ke ili eble estis dezajnitaj fare de la sama arkitekto, Ali Mardan. Fruaj raportoj pri la ĝardeno priskribas ĝian abundegon de vegetaĵaro, inkluzive de abundaj rozoj, narcisoj, kaj fruktarboj. Ĉar la Mogola Imperio malkreskis, la proponaro de la ĝardeno ankaŭ malkreskis, kaj kiam la britoj transprenis la administradon de Taĝ-Mahalo dum la tempo de la Brita Imperio, ili ŝanĝis la pejzaĝadon por simili tiun de gazonoj de Londono.
Eksteraj konstruaĵoj
La komplekso de la Taĝ-Mahalo estas limigita sur tri flankoj de krenelenhavaj ruĝgrejsaj muroj, dum la rivera flanko estis lasita malferma. Ekster la muroj estas pluraj kromaj maŭzoleoj, inkluzive de tiuj de aliaj edzinoj de ŝaho Jahan, kaj pli granda tombo por la favorita servisto de Mumtaz. Tiuj strukturoj, konstruitaj precipe el ruĝa grejso, estas karakterizaj de la pli malgrandaj mogolaj tomboj de la epoko. La alĝardenaj internaj flankoj de la muro estas alfrontitaj per kolonitaj arkadoj, trajto karakteriza por hinduismaj temploj kiu poste estis integrigita en mogolaj moskeoj. La muro estas intermetita kun kupolhava ĉatrio, kaj malgrandaj konstruaĵoj kiuj eble rigardis areojn aŭ gardoturojn kiel la Muzikejo, kiu nun estas utiligita kiel muzeo.
La ĉefa enirejo (darŭaza) estas monumenta strukturo konstruita precipe el marmoro kiu estas rememoriga pri mogola arkitekturo de pli fruaj imperiestroj. Ĝiaj arkaj pordegoj spegulas la formon de la arkopordegoj de tombo, kaj ĝiaj piŝtakaj arkoj asimilas la kaligrafion kiu ornamas la tombon. Ĝi uzas bareliefon kaj pietraduraajn inkrustitajn ornamaĵojn kun floraj ĉeftemoj. La volbitaj plafonoj kaj muroj havas kompleksajn geometriajn dezajnojn, kiel tiuj trovitaj en la aliaj grejsaj konstruaĵoj de la komplekso.
Konstruado
La Taĝ-Mahalo estis konstruita en terpeco en la sudo de la murita grandurbo de Agra. Ŝaho Jahan donacis maharaĝon Jai Singh granda palaco en la centro de Agra en interŝanĝo por la tero. [31] Areo de ĉirkaŭ tri akreoj estis elfosita, plenigitaj kun malpuraĵo por redukti elfluadon, kaj ebenigis je 50 metroj (160 ft) super riverbordo. En la tombareo, putoj estis fositaj kaj plenigitaj kun ŝtono kaj rubo por formi la bazojn de la tombo. Anstataŭe de vipita bambuo, laboristoj konstruis kolosan brikeŝafodon kiu spegulis la tombon. La eŝafodo estis tiel grandega ke skipestroj taksis ke prenus jarojn por malmunti.
Laŭ la legendo, ŝaho Jahan dekretis ke iu ajn povis reteni la brikojn okupitaj de la eŝafodo, kaj tiel ĝi estis malmuntita fare de kamparanoj subita. Dekkvinkilometroj (9.3 mejl.) kiujn enŝtopittera deklivirejo estis konstruita por transporti marmoron kaj materialojn al la konstruejo kaj teamoj de dudek aŭ tridek virbovoj tiris la blokojn sur aparte konstruitajn ĉarojn. [32] Kompleksa post-kaj-traba puliosistemo kutimis levi la blokojn en deziratan pozicion. Akvo estis transverŝita de la rivero per serio de pur'oj, best-elektra ŝnuro kaj sitelmekanismo, en grandan stokujon kaj levita al granda distribuotanko. Ĝi estis pasita en tri duavicajn tankojn, de kiuj ĝi estis pumpita ĝis la komplekso.
La soklo kaj tombo daŭris ĉirkaŭ 12 jarojn por kompletigi. La ceteraj partoj de la komplekso daŭris pliajn 10 jarojn kaj estis kompletigitaj en ordo de minaretoj, moskeo kaj jaŭab, kaj enirejo. De kiam la konstruaĵaro estis konstruita en stadioj, diferencoj ekzistas en limtagoj pro malsamaj opinioj sur "kompletigo". Ekzemple, la maŭzoleo mem estis esence kompleta antaŭ 1643, sed laboro daŭris sur la resto de la komplekso. Taksoj de la kosto de konstruo varias pro malfacilaĵoj en taksado de kostoj trans tempo. La totalkosto estis taksita esti proksimume 32 milionoj Rupiojn en tiu tempo. La impreso de artisto de la Taĝ-Mahalo, de la Smithsonian Institucio
La Taĝ-Mahalo estis konstruita utiligante materialojn de refoje Hindio kaj Azio kaj pli ol 1,000 elefantoj kutimis transporti konstrumaterialojn. La diafana blanka marmoro estis alportita de Makrana, Raĝasthano, la jaspo de Panĝabo, jado kaj kristalo de Ĉinio. La turkiso estis de Tibeto kaj la Lapislazulo de Afganio, dum la safiro venis de Sri-Lanko kaj la karneliano de Arabio. En ĉio, dudek ok specoj de altvaloraj kaj duongemoj estis inkrustitaj en la blankan marmoron.
La konstruado de la Taĝ-Mahalo estis konfidita al komisiono de arkitektoj sub imperia inspektado, inkluzive de Abd ul-Karim Ma'mur ĥano, Makramat Khan, kaj Ustad Ahmad Lahauri. [10] [11] Lahauri [12] estas ĝenerale konsiderita kiel la ĉefo-dizajnisto.
Laborantaro de dudek millaboristoj estis rekrutita trans norda Hindio. Skulptistoj de Bukaro, kalligrafiistoj de Sirio kaj Irano, en tavoloj de suda Hindio, ŝtontajlistoj de Baluĉistano, specialisto en konstruado de gvatturetoj, alia kiuj distranĉis nur-marmorflorojn estis parto de la tridek sep viroj kiuj formis la kreivan unuon. Kelkaj el la konstruantoj implikitaj en konstruado de Taĝ-Mahalo estas:
Ismail Afandi (a.k. . Ismail Khan) - antaŭe laboris por la Otomana Sultano kaj estas rigardita per iuj kiel la dizajnisto de la ĉefkupolo.
Ustad Isa, naskita aŭ en Ŝirazo, Otomana Imperio aŭ Agra - kreditita kun ŝlosila rolo en la arkitektura dezajno kaj ĉefa kupolo.
"Puru" de Benarus, Irano - estis menciita kiel inspekta arkitekto.
Qazim Khan, hejmanto de Lahore - gisu la solidan orfinialon.
Kiranjilal, ŝtontranĉisto de Delhio - la precipa skulptisto kaj mozaikisto.
Amanat Khan de Ŝirazo, Irano - la precipa kalligrafiisto.
Muhammad Hanif - inspektisto de masonistoj.
Mir Abdul Karim kaj Mukkarimat Khan de Ŝirazo - handled ekonomio kaj administrado de ĉiutaga produktado.
Historio
Baldaŭ post la kompletigo de la Taj Mahal, ŝaho Jahan estis senpovigita memstare filo Aurangzeb kaj metita sub hejmareston ĉe proksima Fortikaĵo Agra. Sur la morto de ŝaho Jahan, Aurangzeb entombigis lin en la maŭzoleo plej proksime al sia edzino.
Minacoj
En 1942, la registaro starigis skafaldaron en antaŭĝojo de aeratako de Japanese Air Force. [ citaĵo bezonis ] Dum la Indi-Pakistanaj militoj de 1965 kaj 1971, skafaldaroj denove estis starigitaj por misinformi bombistpilotojn.
Pli lastatempaj minacoj venis de media poluo sur la bankojn de Yamuna Rivero inkluzive de acida pluvo [43] pro la Mathura Naftorafinado, [44] kiuj estis kontraŭbatalitaj per Supreme Court of India (Supera Tribunalo de Hindio) direktivoj. [ citaĵo bezonis ] La poluo igis la Taĝ-Mahalon flava. Por helpi kontroli la poluon, la hinda registaro starigis la Taj Trapezium Zone (TTZ), 10.400-kvadratakilometran (4,000 kv. mejl.) areon ĉirkaŭ la monumento kie striktaj emisionormoj estas modloko.
Zorgoj por la struktura integreco de la tombo ĵus estis voĉigitaj pro malkresko en la grundakvonivelo en la Yamuna rivervalo kiu falas kun rapideco de proksimume 5 futoj jare. En 2010, fendetoj aperis en partoj de la tombo, kaj la minaretoj kiuj ĉirkaŭas la monumenton montris signojn de klinado, ĉar la ligna fundamento de la tombo povas esti putranta pro manko de akvo. En 2011 estis raportite ke kelkaj prognozoj indikis ke la tombo povis kolapsi ene de 5 jaroj.
Turismo
La Taĝ-Mahalo altiras grandan nombron da turistoj. Unesko dokumentis pli ol 2 milionojn da vizitantoj en 2001, inkluzive de pli ol 200,000 de transoceana. [48] Dunivela prezigadsistemo estas modloko, kun signife pli malalta investaĵo por hindaj civitanoj kaj pli multekosta unu por fremduloj. La plej multaj turistoj vizitas en la pli malvarmetaj monatoj da oktobro, novembro kaj februaron. Polua trafiko ne estas permesita proksime de la kompleksa kaj turistoj devas aŭ piediri de parkejoj aŭ kapti elektran buson. La Khawasspuras (nordaj kortoj) nuntempe estas reenpostenigita por uzo kiel nova gastcentro.
La urbeto en la sudo de la Taj, konata kiel Taj Ganji aŭ Mumtazabad, estis origine konstruita kun karavanejoj, bazaroj kaj merkatoj por servi la bezonojn de vizitantoj kaj laboristoj. [51] Listoj de rekomenditaj vojaĝceloj ofte havas la Taĝ-Mahalon, kiu ankaŭ prezentiĝas en pluraj listoj de sep mirindaĵoj de la moderna mondo, inkluzive de la ĵus sciigita New Seven Wonders of the World (Nova Seven Wonders de la Mondo), lastatempa balotenketo [52] kun 100 milionoj da voĉoj.
The-grundoj estas malfermaj de 06:00 ĝis 19:00 labortagoj, krom vendredo post kiam la komplekso estas malferma por preĝoj ĉe la moskeo inter 12:00 kaj 14:00-a La komplekso estas malferma por nokto rigardanta en la tago de la plenluno kaj du tagojn antaŭ kaj, [53] ekskludante vendredojn kaj la monaton da Ramadano. Pro sekureckialoj [54] nur kvin eroj - akvo en travideblaj boteloj, malgrandaj vidbendaj kameraoj, daŭre fotiloj, poŝtelefonoj kaj malgrandaj la monujoj de sinjorinoj - estas permesitaj ene de la Taĝ-Mahalo.
Mitoj
Iam-ajna poste ĝia konstruo, la konstruaĵo estis la fonto de admiro transcendanta kulturon kaj geografion, kaj tiel personaj kaj emociaj respondoj konstante superbrilis skolastikajn taksojn de la monumento. Jean-Baptiste Tavernier, unu el la unuaj eŭropaj vizitantoj al la Taĝ-Mahalo
Delonga mito diras ke ŝaho Jahan planis maŭzoleon por esti enkonstruita nigran marmoron kiel Black Taj Mahal trans la Yamuna rivero. [57] La ideo originas de fantastaj verkadoj de Jean-Baptiste Tavernier, eŭropa vojaĝanto kiu vizitis Agra en 1665. Estis sugestite ke ŝaho Jahan estis faligita memstare filo Aurangzeb antaŭ ol ĝi povus esti konstruita. Ruinoj de nigrigita marmoro trans la rivero en Moonlight Garden, Mahtab Bagh, ŝajnis apogi tiun legendon. Tamen, elfosadoj aranĝitaj en la 1990-aj jaroj trovis ke ili estis makulitaj blankaj ŝtonoj kiuj fariĝis nigraj. [58] Pli kredinda teorio por la originoj de la nigra maŭzoleo estis montrita en 2006 fare de arkeologoj kiuj rekonstruis parton de la naĝejo en la Lunbrilo-Ĝardeno. Malhela reflektado de la blanka maŭzoleo povus klare esti vidita, konvenante al la obsedon de ŝaho Jahan kun simetrio kaj la poziciigadon de la naĝejo mem.
Neniu indico ekzistas por asertoj kiuj ofte priskribas, en terura detalo, la mortoj, distranĉoj kaj kripligoj kiu ŝaho Jahan supozeble kaŭzis al diversaj arkitektoj kaj metiistoj asociitaj kun la tombo. Kelkaj rakontoj asertas ke tiuj implikitaj en konstruo subskribis kontraktojn decidantajn sin por havi neniun parton en iu simila dezajno. Similaj asertoj estas direktiĝis al multaj famaj konstruaĵoj. [60] Neniu indico ekzistas por asertoj ke Lord William Bentinck, ĝeneralgubernatoro de Hindio en la 1830-aj jaroj, supozeble planite por disfaligi la Taĝ-Mahalon kaj foraŭkcii la marmoron. La kinejo de Bentinck John Rosselli diras ke la rakonto ekestiĝis de la monĉasada vendo de Bentinck de forĵetita marmoro de Fortikaĵo Agra.
Alia mito indikas ke bati la silueton de la finialo igos akvon veni antaŭen. Al tiu tago, oficialuloj trovas elĉerpitajn brakringojn ĉirkaŭi la silueton.
En 2000, la kasacia kortumo de Hindio malakceptis la peticion de P. N. Oak [63] por deklari ke hindua reĝo konstruis la Taĝ-Mahalon. [60] [64] En 2005 simila peticio estis malakceptita fare de la Allahabad Kasacia Kortumo. [65] Tiu kazo estis alportita fare de Amar Nath Mishra, socialhelpanto kaj predikisto kiu diras ke la Taĝ-Mahalo estis konstruita fare de la hindua King Parmar Dev en 1196.
Ŝafofrapa pumpilo
Ŝafofrapa pumpilo (aŭ fraplevilo aŭ akvoŝafiĉo) estas cikle laboranta pumpilo pelata per akvoenergio.
Ŝafofrapa pumpilo utiligas la premfrapan efikon por levi parton de la akvo, kiu pelas la pumpilon, al pli alta nivelo. Ĝi estis inventita en 1796 de la franco Joseph Michel Montgolfier, la pli aĝa el la fratoj konstruintaj la varmaerbalonon.
La pumpilo estas aparte taŭga por uzo en regionoj sen elektro, ĉar neniu energio krom tiu de la falanta akvo estas bezonata por la funkciigo.
Ĉar la pumpilo havas nur du moveblajn partojn, nome la du valvojn, ĝi estas facile kaj malmultekoste konstruebla, la tuta mekanismo tre fidinde kaj riparado - malofte bezonata - estas simpla.
En Esperantujo la plej konata ŝafofrapa pumpilo troviĝas en Bona Espero.
Vidu ankaŭ
Pompa fluidodinamica
Ponto de unueco
La Ponto de unueco (germane: Brücke der Einheit) estas historia ponto kiu unuigas Vacha en Turingio kun Philippsthal en Hesio, Germanio.
Historio
Sed tamen tio havis malavantaĝon, ĉar nun oni devis havi 250 m longan ponton, dum la malnova havis nur la kvinonan longecon. Ankaŭ la marĉa grundo malfaciligis la aferojn. Pri tio raportas la legendo de ĉiam denove terenfalinta pontoarkaĵo. Laŭ ĝi la problemo nur solvitis post enmurigo de vivanta infano. Mura bildo en la urbodomo ĝis nun rakontas pri tio. La nazia armeo Wehrmacht eksplodigis en 1945 du arkaĵojn.
Ekde la 1950-aj jaroj nur la landlimtrupoj de GDR uzis la ponton. Tio ŝanĝiĝis post la 12-a de novembro 1989, post la Turniĝo. Ekde tiam la ponto nomiĝas "Brücke der Einheit", do Ponto de unueco.
Miłakowo
Legendo:
Historio
Jena mencio pri Miłakowo en la historio: "Post la sekularigo de la Teŭtona Ordeno en la jaro 1525 Morąg apartenis al la Duklando Prusio, kiu ĝis la jaro 1657 estis la feŭdo de Pollando (vidu la apudan mapon). Post la nuligo (forigo) de la teŭtonaj vokto-oficoj, de la jaro 1525, Morąg ekestis la sidejo de la princa starosto (distriktestro), kiu regis administre en la distriktoj Morąg kaj Miłakowo".
Dum la Napoleonaj militoj (vidu la apudan mapon) en la tagoj la 18a ĝis la 21a de februaro 1807 en la loka parokejo en Miłakowo loĝis imperiestro de Francio Napoleono Bonaparte.
Gvenoleo
Sankta Gvenoleo estas fama sanktulo de Bretonujo kaj fondinto de la abatejo Sankta-Gvenoleo de Landévennec.
Familio
Fragan, la patro de Gvenoleo, elmigris el Britujo pro invado de Saksoj aŭ epidemio de pesto. En 465 li albordiĝis ĉe la norda marbordo de Bretonujo en la golfeto de Yffiniac. Akompanis lin lia edzino Gwenn, kaj liaj du infanoj, Gwethenoc kaj Jacut, kiuj estis ĝemeloj. Post ilia enlokiĝo en Armoriko, naskiĝis Gvenoleo kaj kelkajn jarojn poste Klervi.
Edukado
Kiam la infano iĝis 7-jaraĝa, Fragan kondukis lin al la monaĥo Budoc sur la insulo Lavre apud Brehat. Budoc estis monaĥo fama pro sia sankteco kaj sciado.
Alvoko de sankta Patriko
Kiam Gvenoleo estis 21-jaraĝa, li deziris preĝi ĉe la relikvoj de sankta Patriko en Irlando. Tiu estis mortinta kelkajn jarojn antaŭe. Tiam sur la insulo Brehat, li decidis forvelŝipi. Sed dum la nokto, la sanktulo aperis en lia sonĝo kaj ordonis, ke li restu en Armoriko kaj fondu monaĥejon. Budoc donis al li 11 monaĥojn kaj adiaŭis ilin.
Sur la insuleto Tibidi
Ĉe la enfluejo de la rivereto Trieux ili alvenis kaj piediris tra vastaj arbaroj ĝis la enfluejo de la rivereto Faou. De tie ili ekvidis la insuleton Tibidi kaj decidis enlokiĝi tie. Ili komencis labori la grundon. Sed tiom da vento blovadis kaj malkuraĝigis ilin tiom malmulta grundo, kiom kovris la rokegojn. La alveno de kelkaj aliaj monaĥoj igis ilin foriri. Nur tri jarojn ili do vivis sur tiu insuleto.
En Landévennec
Fronte al Tibidi kuŝis duoninsuleto kovrita de arbaroj, ligita okcidente al la duoninsulo de Crozon. Tiu lando ŝajnis ŝirmita kontraŭ la ventoj. Tie ili unue dehakis arbojn, konstruis monaĥejon kaj kultivis la grundon. Kelkajn jarojn poste, la kampoj estis kovritaj per tritiko, vastaj paŝtejoj anstataŭis la unuajn arbarojn, kaj la monaĥejo famiĝis en la tuta Bretonujo. Iun tagon alvenis kvar ŝtelistoj. Ili deziris plenigi siajn sakojn per kelkaj riĉaĵoj. Unu el ili restis en la boato. La dua falis sur la grundon ĉar lia sako estis tro peza, kaj rompis al si la kruron. la tria enprofundiĝis en la marĉojn, kaj la kvara perdis sin. Li revenis ĉe la pordon de la monaĥejo. Gvenoleo riproĉis al li lian ŝteladon kaj proponis: "venontan fojon, kiam vi bezonos ion ajn, demandu min. Mi volonte donos, sed neniam plu ŝtelu!" La kvar eksŝtelistoj revenis poste, kaj fariĝis monaĥoj.
Renkonto kun Gradlono
La reĝo Gradlono aŭdis pri Gvenoleo kaj decidis viziti lin. Li rajdis laŭ la vojo kiu iris de Kemper ĝis Brest. En Landévennec, li surgenuiĝis antaŭ la sanktulo kaj proponis riĉajn donacojn. Sed Gvenoleo rifuzis. Tamen granda amikeco interligis pli kaj pli la du homojn. Danke al Gradlono kaj Gvenoleo, sankta Korentino fariĝis la unua episkopo de Kernevo. Li estis ordinita en Tours. Gradlono donacis sian palacon de Kemper al sankta Korentino kaj emeritiĝis en la urbo Is (aŭ Ys, en la bretona Kêr-Is) en la golfeto de Douarnenez.
Gvenoleo kaj Gradlono en Is
En Is Gvenoleo ofte vizitis Gradlonon. Bedaŭrinde, en tiu urbo multe da homoj agadis kontraŭ la volo de Dio. Iun tagon laŭ la legendoj Dio parolis al Gvenoleo, kaj promesis punon kontraŭ la loĝantaro. Gvenoleo tuj informis la reĝon kaj ili rapide surĉevaliĝis. Tuj post ilia foriro, granda ondo submergis la tutan urbon kaj la loĝantaron. Laŭ kelkaj legendoj, oni diras ke la ĉefa kulpulino nomiĝis Dahut, la filino de Gradlono. La reĝo unue sekvis Gvenoleon al Landévennec kaj poste, revenis al Kemper.
Resanigo de Klervi
Klervi, fratino de Gvenoleo, estis forpelanta sovaĝajn anserojn for de la korto de la kastelo Lesguenn, kie ŝi loĝis kun siaj gepatroj. Subite, unu el ili eksaltis al la vizaĝo de la junulino. Ĝi elŝiris unu okulon, kaj englutis ĝin. Gvenoleo, la juna frato, estis preĝanta en sia monaĥejo ĉe Landévennec, kiam li aŭdis anĝelon rakonti al li la aferon. Tuj, li foriris, kaj hastis al la korto de la kastelo. Li serĉis la anseron, trovis ĝin, malfermis la ventron de la besto, trovis la okulon kaj remetis ĝin en la okulglobon de Klervi. Poste, li faris krucosignon, kaj tuj la vidpovo denove funkciis. En Saint-Frégant, ĉe la fontano Sankta Gvenoleo, oni povas vidi statuon de la sanktulo. Per sia dekstra mano, li prenas la okulon, kiun englutis la ansero. La juna Klervi staras maldekstre.
Gvenoleo kaj la diablo
Laŭ Albert Poulain, la diablo, iun tagon, renkontiĝis kun Gvenoleo.
-Mi deziras ĉion, kiu kreskas sub la grundo, diris la diablo.
-Bone, respondis Gvenoleo, mi do prenos tion, kiu kreskas supre.
La sanktulo kreskigis sekalon. Kiam la tempo rekolti alvenis, la diablo ricevis nur la radikojn. Li do koleris kaj proponis alian kontrakton.
-Mi deziras ĉion, kiu kreskos super la tero, venontan jaron.
-Bone, respondis Gvenoleo.
Li kreskigis napojn por prepari bonajn supojn. Kiam la tempo rekolti alvenis, la diablo rekoltis nur la foliojn... Li denove koleris, ĉar ĉiuj mokis lin. La diablo decidis konstrui belan ŝtonan kastelon por montri sian riĉecon al Gvenoleo, kiu posedis nur lignan domon. Gvenoleo ankaŭ konstruis kastelon, faritan el glacio, kaj Dio helpis lin. Kiam la diablo vidis la kastelon de la sanktulo, li petis ke ili interŝanĝu siajn bienojn, kaj Gvenoleo konsentis. Sed, kiam ekbrilis la suno, la glacio fandiĝis... la diablo ĵuris, ke li venĝos. Tiel, dum la nokto, li dissemis semojn de ulekso tra ĉiuj kampoj de Gvenoleo. La vento, kiu blovadas de la maro, transportis la semojn, kaj nuntempe la tuta Bretonujo estas kovrita de uleksoj.
Morto
Iun nokton, anĝelo avertis Gvenoleon pri lia venonta morto la sekvan tagon. Li do parolis al la monaĥaro lastfoje. Post la fino de la meso, ĉe la altaro li mortis.
Alkoholuloj Anonimaj
Alkoholuloj Anonimaj (AA), aŭ Sennomaj Alkoholuloj, estas kunularo, neformala asocio, de homoj kiuj trovinte en si emon pri trodrinkado, trovis sin senfortaj kontraŭ sia drinkado, ne povante ne drinki, sed kiuj kune en AA trovis rimedojn por vivadi libere de alkoholo.
Haarlemmermeer
Haarlemmermeer estas nederlanda poldero kaj samnoma municipo de Nederlando. Ĝi apartenas al la provinco Nord-Holando (Noord-Holland), en la okcidenta parto de la lando. Komence de en la municipo vivis.
Dum la jarcentoj antaŭ la polderigo en la jaroj 1849-1852, la Haarlemmermeer estis enorma akvoareo. La Haarlemmermeerpoldero estas ekde 1852 areo kaj poldero sudokcidente de Amsterdamo.
La signifo de la nomo Haarlemmermeer estas Lago de Haarlem.
La Haarlemmermeer estas ĉirkaŭata de t.n. ringvaart (ringokanalo). En la nordorienta parto situas la Flughaveno Schiphol kune kun stacidomo . Je la 29-a de aŭgusto 2007 en Hoofddorp naskiĝis la 140 000-a loĝanto de la municipo.
Alkoholuloj Anonimaj
La nomo de AA estas derivita de la unua libro, Alkoholuloj Anonimaj, neformale nomita "La Granda Libro", titolita en la angla, "Alcoholics Anonymous".
Oni adoptis la 12-paŝan programon de Alkoholuloj Anonimaj al diversaj aliaj malsanoj, kiel toksomanio kaj tromanĝado. La dua plej granda 12-paŝa programo, Narkotuloj Anonimaj, temas pri tuta abstino de ĉiuj mensoŝanĝaj substancoj.
11965 Katulo
11965 Katulo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la romia poeto Katulo (ĉ.-82 – -54). Liaj 116 "Carmina" inkludas Passer mortuus est meae puellae (Mortis la pasero de mia knabino). Carl Orff metis kelkaj de ĉi-tiuj en muziko ; Catulli carmina estas, kun Carmina Burana, parto de sia trilogio.
Espere despere
Esperanto-filmo > Espere despere
Espere despere : filmo, 60-minuta, produktita de LF-koop en 1998.
En 1997 LF-koop starigis Teatrofakon, kie interalie ludis la pola aktoro Jerzy Fornal kaj la bulgaraj Teo Jurukov (ankaŭ reĝisoro), Luna Davidova, Nikolaj Uzunov, Veneta Zjumbjuleva.
El tiu prezento rezultis la filmo.
Gundelsheim (Supra Frankonio)
Gundelsheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bamberg kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Sinagogo de Győr
La Sinagogo en Győr estas historia monumento de Győr. Nun ĝi estas muzeo kaj kultura centro.
Historio
La sinagogo kune kun la najbara etaĝa lernejo estis inaŭgurita en 1870. La arkitekto estis Károly Benkó. La sinagogo longe estis modelo por aliaj urbaj sinagogoj. En 1925 la municipo donacis la najbaran parcelon al la judeco, kie ili pligrandigis la konstruaĵon post 2 jaroj. Oni malkonstruis 2 ŝtuparejojn kaj konstruis pli novajn tiel, ke formiĝis ankaŭ nova - tiel nomata - vintra preĝdomo. Tie okazis la preĝado vintre kaj labortage. Post la holokaŭsto en 1946 la judoj denove uzis la sinagogon, sed evidentiĝis, ke ili restis nesufiĉaj. En 1950 la ŝtato forprenis duonon de la lernejo, en 1960 la alia parto kiel donaco ŝtatiĝis. La sinagogo mem ne estis uzata, ĝi iĝis ŝtata posedaĵo en 1968, municipa posedaĵo en 1993. Tiutempe parton de la lernejo uzis la judoj kiel preĝdomon, la alian parton muzika altlernejo uzis. La sinagogo en 2003 plene renoviĝis, poste ene estas ekspozicio, foje koncertoj.
Konstruaĵo
La sinagogo situas en korto, ĝi formas longan brikon. La centra parto estas okangula kaj kupolo (kun diagonalo 14 m, 30 metrojn alta) kovras ĝin. En mezo de la fasado (teretaĝe) funkcias la ĉefenirejo, pli supre estas videbla granda fenestrorozo. En ambaŭ flankoj de la konstruaĵo pli malgrandaj kupoloj kronas la domegon, sur la teretaĝo pordoj estas. Interne estas galerioj en ambaŭ etaĝoj. La pentrado dum la renoviĝo okazis helpe de iamaj fotoj.
En la proksimo funkcias ankaŭ 4 aliaj preĝejoj: Luterana malnova kirko (Győr), Kalvinana preĝejo (Győr), Preĝejo Metamorfozo de Kristo (Győr) kaj Grek-katolika Preĝejo Sankta Nikolao (Győr). Ekde 2006 oni aranĝas komunan festivalon "Kvin Preĝejoj", interne koncertoj okazas.
Kinarto kaj ni
La filmon akompanas diskrete historiografia komentario de Giorgio Silfer. Voĉoj de Perla Martinelli, Nikolin' kaj Giorgio Silfer.
Kinarto kaj Esperanto
Esperanto havis sian “oran momenton” en kinarta teorio kiam Vachel Lindsay nomis “kinarta esperanto” la intertekstajn rilatojn de silentaj filmoj en la unua usona libro pri filma teorio (1915).
Elísio Medrado
Elísio Medrado estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 7.947 loĝantojn en 2010.
Ros' Haruo
ROS' Haruo (naskita je la 29-a de marto, 1954, do nun -jara; jure : Leland Bryant Ross) estas usona esperantisto. Lia esperanta nomo baziĝas sur lia japana nomo, Rosu Haruo (呂須•春男); li adaptis ĝin en Esperanton pro la fina -o.
Vivhistorio
Li naskiĝis en Seatlo, kaj escepte de unu jaro en Tokio (1967.07-1968.06) kaj du jaroj en Novhaveno (Konetikuto) (1972.09-1974.05) li loĝas la tutan vivon ĝis nun en la aglomeraĵo Seatla. Liaj gepatroj (John Lister Ross, baptista pastro, kaj Janet Jacobsen Ross) mortis en trafika akcidento en aŭgusto 1968, post kio Haruo kaj liaj tri pli junaj gefratoj loĝis ĉe geonkloj en antaŭurbo Kirklando, kie li finis la mezlernejajn jarojn kaj (en 1970) aŭtodidakte lernis Esperanton. Li kontribuas en Vikipedio kiel Vikipediisto:Haruo
Nuna priskribo
Li estas Delegito de UEA en Seatlo. Li servis fakdelegite pri pluraj fakoj, i.a. Alkoholuloj Anonimaj, Baptismo, himnologio, kaj suŝio. Li estas baptista laiko. Li loĝas, facile diveneble, en Seatlo. Li tradukas kaj de tempo al tempo eĉ verkas originale.
Meurchin (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Lens - Don-Sainghin (286000).
Ros' Haruo
Eksteraj ligiloj
La Lilandejo (persona retejo) TTT-Himnaro Cigneta (granda rethimnaro)
Câmpani
Câmpani [kımpanj] (Felsőmezős) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 364 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 007. Ĝi estis unue menciita skribe en 1066. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). La nuna loko estiĝis fare de unuiĝo kun Câmpanii de Jos.
3046 Molière
3046 Molière estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden, en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego) sur unu el la 130 fotografiaj platoj eksponitaj en septembro kaj oktobro 1960, platoj sekve senditaj en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin dum la sekvantaj jaroj.
Aubermesnil-Beaumais
Aubermesnil-Beaumais estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Aubermesnillais.
Varmas en Romo
Varmas en Romo estas krimromano, origine en Esperanto verkita de Corrado Tavanti. Ĝin en 1986 publikigis la eldona kooperativo de Literatura Foiro (LF-koop) en Ĝenevo, Svislando, kun indiko de kooperativaj centroj ankaŭ en La Chaux-de-Fonds, Barcelono kaj Milano. La romano jam en 1982, kvar jarojn antaŭ la libroforma publikigo, gajnis la premion Argus de la kooperativo de Literatura Foiro. En 1988 publikiĝis hungarlingva traduko, kiu vendiĝis centmilope kaj iĝis unu el la plej sukcesaj literaturaj tradukoj el Esperanto.
Vulturnumido
La Vulturnumido (Acryllium vulturinum) estas la plej granda vivanta specio de numidedo. Sistematike, ĝi estas nur malproksime rilata al la aliaj genroj de numidoj. Ties plej proksima vivanta parenco, nome la Blankabrusta numido, Agelastes meleagrides, loĝas en praarbaroj de Centra Afriko. Ĝi estas membro de la birda familio de Numidedoj, kaj estas la ununura membro de la genro Acryllium. Ĝi estas loĝanta reproduktulo en nordorienta Afriko, el suda Etiopio tra Kenjo kaj al norda Tanzanio.
Aspekto
La svelta kolo elstaras el aro de longaj, brilaj, bluaj kaj blankaj kolplumoj. La brusto estas kobaltoblua, kaj la resto de la korpa plumaro estas nigra, fajne punkteca je blanka, kiel ĉe aliaj numidoj. La flugiloj estas mallongaj kaj rondoformaj, kaj la vosto estas pli longa ol ĉe aliaj birdospecioj de la familio de Numidedoj.
Ambaŭ seksoj estas similaj, kvankam la ino estas kutime iomete pli malgranda ol la masklo kaj kun pli malgrandaj tarsaj spronoj. Junuloj estas ĉefe grizec-brunaj, kun pli senkolora blua brusto kaj mallongaj kolplumoj.
Kutimaro
La Vulturnumido estas gregema specio, kiu formas arojn for de la reprodukta sezono tipe de ĉirkaŭ 25 birdoj. Tiu specio manĝas semojn kaj malgrandajn senvertebrulojn. Tiu numido estas surterema, kaj kuros pli ol flugos kaze de alarmo. Spite la malferman habitaton, ĝi tendencas fuŝi al kovro, kaj ripozas en arboj. Ĝi faras laŭtajn alvokojn ĉink-ĉink-ĉink-ĉink-ĉink.
Ĝi reproduktiĝas en sekaj kaj malfermaj habitatoj kun disaj arbustoj kaj arboj, kiaj savano aŭ herbejoj. La ino demetas kutime 4-8 kremokolorajn ovojn en bone kaŝita herbokovrita skrapaĵo.
Stacio Kawanishi-Ikeda
Stacio Kawanishi-Ikeda (japane: 川西池田駅 [Kaŭaniŝi-Ikeda-eki], angle: Kawanishi-Ikeda Station) estas fervoja stacio en Kawanishi, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Fukuchiyama.
Formigine
Formigine estas komunumo de Italio.
Berneuil (Haute-Vienne)
Berneuil estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Vienne, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia kultura regiono Limoĝio. Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Bellac kaj al la kantono .
La teritorio havas komunan limon kun.
La vivo de aliuloj
La vivo de aliuloj (Das Leben der Anderen) estas germana filmo de la jaro 2006 kiu estis la ekkariero de Florian Henckel von Donnersmarck kiel scenaristo kaj reĝisoro. La agado de la filmo okazas en Orienta Berlino dum la lastaj jaroj de ekzistado de la GDR kaj montras la kontrolon plenumitan de la sekreta polico (Stasi) sur la intelektaj etosoj. Ĝiaj protagonistoj estas ludataj de Ulrich Mühe, Sebastian Koch, Martina Gedeck kaj Ulrich Tukur.
La filmo estis premierita en Germanio la 23an de marto 2006. Ĝi ricevis diversajn premiojn inter kiuj sep Deutscher Filmpreis (Premioj de la germana kinarto) kaj pli ol kvindek internaciajn premiojn, inter kiuj elstaras la Oskar-premio al la plej bonkvalita filmo neanglalingva en 2007, la BAFTA al la plej bonkvalita filmo neanglalingva, la Cesar al la plej bonkvalita eksterlanda filmo aŭ la Premioj de la Eŭropa Kinarto al la plej bonkvalita filmo kaj al la plej bonkvalita aktoro.
Bohumír Bocian
Bohumír BOCIAN (konata ankaŭ sub nomo Bohumír Strohalm) estis ĉeĥa agnoskata pentristo. Li naskiĝis en Slavkov la 5-an de oktobro 1912 kaj mortis la 28-an de februaro 2002. Ekde la jaro 1938 li vivis kaj kreis en Parizo. Siajn oleopentraĵojn, akvarelojn, grafikaĵojn kaj laboraĵojn kreitaj per kombinitaj metodoj li ekspoziciis en vico da ekspozicioj en Francio kaj pluaj landoj de Eŭropo, Usono, Afriko, Azio kaj en lastaj jaroj ankaŭ en Ĉeĥio - en Brno, Ostrava, Hradec nad Moravicí kaj en Slavkov. Fragmento de lia kreado estas lokigita en daŭra ekspozicio en oficejo en Slavkov.
Lia edzino Yvonne Tinayre mortis je unu semajno pli malfrue ol li. La korprestaĵoj de Bohumír Bocian estas enterigitaj en tombejo en Slavkov.
Édouard Herriot
Édouard HERRIOT (naskiĝis la en Troyes kaj mortis la  en Saint-Genis-Laval) estis franca politikisto, membro de Radikala Partio, ĉefministro de Francio trifoje. Por lia opozicio kontraŭ Philippe Pétain, estis arestita en 1942 kaj liberigita en 1944, kaj poste estis ekzilita al Germanio. Herriot atestis la juĝon de Petain.En 1950 li estis prezidanto de la nacia parlamento kaj la alta protektanto de la Universala Kongreso de Esperanto en Parizo.
Crochetage (luktotekniko)
La crochetage estas termino franca kiu koncernas diferencajn luktoteknikojn:
Ĝenerale, un falĉo realigiĝi al la nivelo de la kokso de la kontraŭulo, sed ĝi povas esti realigata pli malalta sur la piedo aŭ pli alta sur la kokso. Tiu ĉi movo estas al diferenci de balao kiu oni realigas pli malalta (sur la piedo aŭ la malalta de la tibio).
Stacio Sakoshi
Stacio Sakoshi (japane: 坂越駅 [Sakoŝi-eki], angle: Sakoshi Station) estas fervoja stacio en Ako, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Akō.
Bucks Fizz
Bucks Fizz estas angla popmuzika grupo formiĝinta en la jaro 1981. Ili konkursis kaj gajnis en Eŭrovido-Kantokonkurso kun kanto "Making Your Mind Up" kaj daŭrigis poste en sukcesa kariero. La grupo estis kreita el kvar aktoroj: Bobby G, Cheryl Baker, Mike Nolan kaj Jay Aston, kies truko estis en tio, ke ili ĉiuj estis blondharaj.
Heusweiler
Heusweiler estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la Regiona Ligo Saarbrücken de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Vincenzo Iaquinta
Vincenzo Iaquinta (naskiĝis la 21-an de novembro de 1979 en Cutro) estas itala futbalisto. Li estis membro de la itala nacia teamo de futbalo kiu gajnis la Futbalan Mondpokalon de 2006 kaj ankaŭ sukcesis en la Futbala Mondpokalo 2010.
Antboy: la venĝo de la ruĝa furio
Antboy: Den Røde Furies hævn (en Esperanto "Antboy: la venĝo de la ruĝa furio", en la titolo la angla nomo "Antboy" - formika knabo - estas la nomo de knaba superheroo) estas dana junulara filmo el 2014. Reĝisoris ĝin Ask Hasselbalch, laŭ scenaro de Anders Ølholm. Temas pri la dua filmo en serio pri la imagita knaba superheroo Antboy, kiuj baziĝas sur porinfanaj romanoj de Kenneth Bøgh Andersen kaj estas la daŭrigo de la filmo Antboy de 2013, kiu en la germana traduko ricevis la titolon Antboy: Der Biss der Ameise ("Antboy: la mordo de la formiko"). Ĉefrolulo estas la infana aktoro Oscar Dietz, en momento de filmado 13-jara (intertempe -jaraĝa).
Cându
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 268 loĝantojn (hungaroj), en 1992 157 (92% hungaroj).
2-a libro de la Kroniko
Nomo
La libro nomiĝas
Enhavo kaj strukturo
La libro havas du partojn:
Urbodomo de Zeulenroda
La Urbodomo de Zeulenroda estas belega administraciejo en Zeulenroda-Triebes, Germanio.
Historio
Ekde 1438 Zeulenroda havis la urbajn rajtojn kaj estis pro tio remparita ankaŭ. Brulego en 1790 detruis kavzaŭ la urbon kompletan. La klasikismo-stilo de la novfaritaj ejoj plej bone rimarkitis ĉe la urbodomo nova (konstruita inter 1825-27), kiu estus laŭdimensie taŭga ankaŭ por grandurbo.
La planon de la trietaĝa urbodomom faris la surloka ŝtrumpofabrikanto Christian Heinrich Schopper. Meze de la ankaŭ laŭ la klasikisma stilo farita bazarplaco tiu konstruaĵo kiel palaco leviĝas dominante la ĉirkaŭaĵon. De meze de la domo salutas Temiso, la helena diino de justeco, sur la 38 metrojn alta urbodomoturo.
Eblis surgrimpi kaj ĝui belegan panoramon de tie.
Fonto
''mini-a-thür in Ruhla/Thüringen. Der Freizeitpark im Thüringer Wald'', broŝuro eldonita fare de la liberaera maketaĵparko de Ruhla, nr. 30
Valea Mare de Criş
Valea Mare de Criş estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio
Câmpanii de Jos
Câmpanii de Jos [kımpanij de ĵos] (Alsómezős) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudoriente de Beiuş. En 1910 ĝi nombris 480 loĝantojn (rumanoj), en 1956 606. Ĝi estis unue menciita skribe en 1606. Ĝis 1919 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Oni aligis ĝin al Câmpanii de Sus kaj la komuna nomo estas Câmpani.
Gyula Viszota
Gyula Viszota [djula visota], laŭ hungarlingve kutima nomordo Viszota Gyula estis hungara literaturhistoriisto, instruisto, membro (korespondanta en 1913, ordinara en 1932) de Hungara Scienca Akademio.
Gyula Viszota naskiĝis la  1871 en Ercsi. Li mortis la 1947 en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Viszota frekventis gimnazion, poste universitaton en Budapeŝto inter 1888-1892. En 1893 li ekinstruis en mezlernejo en Sopron. Ekde 1901 li instruis en Budapeŝto en diversaj mezlernejoj. Baldaŭe li estis lernejestro, fine li ricevis postenon en la ministerio. Li pensiuliĝis en 1932. Li okupiĝis precipe pri vivo de István Széchenyi. Liaj artikoloj aperis ekzemple en Vasárnapi Újság.
(16467) 1990 FD3
(16467) 1990 FD3 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Avenuo Bagramjan
Avenuo Marŝal Bagramjan (Մարշալ Բաղրամյան Պողոտա) estas avenuo en la centra distrikto Kentrono kaj la nordokcidenta distrikto Arabkiro, en Erevano, Armenio. La avenuo ricevas la nomon de la sovet-armena komandanto kaj marŝalo de Sovetunio Hovhannes Baghramjan kies statuo staras en la centra parto de la avenuo. Antaŭe ĝi estis konata kiel Avenuo de la Amikeco inter 1970 kaj 1995, kiel honorigo al la amikeco inter ĉiuj tiamaj sovetuniaj nacioj.
La avenuo komenciĝas ĉe la Placo de Francio oriente kaj finiĝas okcidente ĉe la Placo Amikeco (Barekamutjun). En ĝi troviĝas pluraj edukaj institucioj, ambasadejoj kaj registaraj konstruaĵoj.
Rimarkindaj konstruaĵoj
La Avenuo Marŝal Bagramjan estas la ejo de pluraj rimarkindaj konstruaĵoj kaj strukturoj.
Ipecaetá
Ipecaetá estas municipo de la brazila subŝtato Bahio, kiu taksis 15.331 loĝantojn en 2010.
Meurchin
Meurchin estas franca situanta en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Meurchinois.
Belbeuf
Belbeuf estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Belbeuviens.