cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Grek-katolika preĝejo Morto de Dipatrino (Hajdúböszörmény)
Historio
Jam dum la malfrua mezepoko vivis serboj en la iama Böszörmény. La unua ortodoksa kirko estis konstruita ĉirkaŭ 1485, la sekva depost alveno de hajdukoj. La ŝtona baroka preĝejo konstruiĝis en 1740, sed la turo en 1767. La navo estis pligrandigita en 1805, la ikonostazo estis farita en 1817. Tamen la kirko estis malkonstruita kaj pli nova estis konstruita en 1892. Post 2 jaroj statikaj problemoj anonciĝis, pluraj riparoj okazis, la konsekro okazis nur en 1898. Spite la oftajn riparojn la kirko iĝis vivdanĝera en 1979 kaj escepte la turojn ĝi estis malkonstruita en 1983. Inter 1984-1988 pli nova, pli malgranda navo estis konstruita. La ikonostazo estis konsekrita en 2004. En la sama jaro eklezia ekspozicio malfermis.
En la korto oni konstruis junularan hoteleton en 2012. Nova paroĥo konstruiĝis en 2018.
Konstruaĵo
Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.
Ciklopentila buterato
Ciklopentila buterato aŭ buterato de ciklopentilo estas organika kombinaĵo, ciklopentila estero de la buterata acido, senkolora likvaĵo kun aromatodoro uzata en kemiaj sintezoj kaj odora ingredienco. Benzoatoj estas naturaj akaricidoj kaj baktericidoj.
São José do Divino
La nomo São José do Divino povas indiki pri du loĝlokoj en :
Jacqueline Boyer
Jacqueline Boyer ​[ʒaklin bwaje] (naskiĝis en Parizo) estas franca kantistino. Filino de gekantistoj Jacques Pills kaj Lucienne Boyer, ŝi gajnis la Eŭrovido-Kantokonkurson 1960 por Francio per la kanto Tom Pillibi.
Norvegio en la Somera Olimpiko 2016
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Anton Orel
Anton OREL (naskiĝinta la en Radovljica, mortinta la  en Ljubljano) estis slovena operkantisto en la kategorio de baso kaj baritono.
Vivo
Orel trejniĝis ĉe la labaka konservatorio solistecen ĉe Julij Betetto. En Vieno li daŭrigis la studojn ĉe Marie Rado-Danielli. Sekvis etaj surtabulaj sinprezentoj inter 1937 kaj 1940. Inter 1942 kaj 1945 li estis dungita ĉe Germana Nacia Teatro en Vajmaro, ĉefe en roloj de operoj de Richard Wagner. Okaze de la 60-datreveno mortotaga de la komponisto surscenigitis la operciklo La ringo de la Nibelungo. Tiam Orel estis en la rolo de la giganto Fasolt. Aliafoje en tiu de Titurel ĉe Parsifalo. Vajmare intertempe loĝis li en la domo ĉe Zelterweg 5.
Post la Dua mondmilito li revenis patrujen kaj spekteblis kaj aŭdeblis en diversaj gravaj basaj kaj basbaritonaj roloj ĉe la Operejo de Labako.
Lago Niangay
La lago Niangay estas lago de Malio de la Interna Niĝera Delto norde de la rivero Niĝero. Ĝi estas unu el multaj lagoj el tiu interna riverdelto. Ĝi estas la dua plej granda lago de Malio post la Lago Debo etende sur longo de 40 km. Ĝi komunikas en epoko de alta nivelo kun la najbaraj lagoj Do kaj Aougoundou.
Gyöngyi Szalay
Gyöngyi Szalay [djondji salai], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szalay Gyöngyi estis hungara skermisto (spadisto), dufoja olimpiano, mondĉampiono sepfoje, trejnisto, gimnastika instruisto, municipa politikisto. Ŝiaj geedziĝaj nomvariantoj estis Horváth Ernőné, Szalay-Horváth kaj Horváth-Szalay.
Gyöngyi Szalay naskiĝis la en Tapolca, ŝi mortis la  en Veszprém (urbo).
Biografio
Gyöngyi Szalay komencis skermi en 1978 kaj ŝi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1986. Ŝi akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1990, sportgvidistan diplomon post kvin jaroj, plian trejnistan diplomon en 2004 kaj sportpedagogian diplomon en 2005. Ekde 1989 ŝi estis membro de la hungara nacia skerma teamo. Ŝi estis olimpiano en Somera Olimpiko 1996 kaj Somera Olimpiko 2000 kun bronza medalo individue, krome en mondĉampionumoj ŝi estis la unua sepfoje teame inter 1989-1999. En 2000 ŝi forlasis la aktivan sporton kaj ŝi politikis en municipo de Tapolca. Inter 2002–2005 ŝi estis suburbestro, krome ĝismorte ŝi instruis gimnastikon en la gimnazio. Ŝi havis edzon kaj intertempe ŝi ricevis kelkajn premiojn.
Endre Tilli
Endre Tilli, laŭ hungarlingve kutima nomordo Tilli Endre estis hungara skermisto (sabristo, rapiristo, spadisto), olimpiano, mondĉampiono, trejnisto. Lia familia nomvarianto estis Tilly [tili].
Endre Tilli naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Atlantiko ĉe Ŝanono.
Biografio
Endre Tilli maturiĝis en katolika gimnazio en sia naskiĝurbo en 1940, poste li iomete studis juron en Scienca Universitato Péter Pázmány, iom poste li eklaboris en ministerio ĝis 1944. Intertempe li skermis en sportkluboj inter 1937-1957, dum li estis hungara ĉampiono dekfoje (1951-1956). Li estis olimpiano en Somera Olimpiko 1952 kaj Somera Olimpiko 1956 kun 2 bronzaj medaloj, krome en mondĉampionumo li estis la unua teame en 1957. Civile li estis teknika kontrolisto en ŝtata entrepreno. Li forlasis la aktivan sporton en 1957, poste li malfermis sportvendejon en Budapeŝto. En la sekva jaro li estis trejnisto en Egiptio, sed kun la teamo li suferis flugmaŝino-akcidenton. Lia edzino naskis 2 filinojn. Li ricevis hungarajn premiojn en 1951 kaj 1954, postmortan egiptan premion en 1959.
Alhama de Aragón
Alhama de Aragón [aLAma dearaGON] estas municipo de Hispanio, en la centrokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem je 28 km, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Alhama de Aragón estas municipa teritorio en centrokcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas oriente de Contamina kaj okcidente de du aliaj samkomarkaj municipoj, nome Godojos kaj Bubierca.
La loĝloko Alhama de Aragón mem estas je 109 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 664 msm en la Iberia Sistemo, borde de la rivero Jalón, kie fontas termaj akvoj, kun altaĵoj de pli ol 900 m de altitudo. La suda bordo de la rivero Jalón havas la karakterajn trajtojn de la zono kun ravin-torentoj en iompostioma ascenso.
Historio
Ŝajne en romia epoko jam estis konataj la termaj akvoj, ĉar la latina loknomo estis Aquae Bilbilitanorum (Akvoj de la Calatayud-anoj), dum Marcialo citis la antaŭromian nomon Congedus. De la araba epoko estas la aktuala nomo Alhama, devena de Al-Hammam, «la banloko». De tiam devenas ankoraŭ uzataj la nomoj Baño del Moro kaj Baño de la Mora (Banejoj de la Maŭro kaj de la Maŭrino), por du banejoj konstruitaj en la roko de kiu elfluas rekte abunda terma akvo.
Alhama estis citita inter la konkeroj kiujn faris Cido en 1081, kaj tiel ĝi estas menciita en Cantar de Mio Cid: «Otro día se puso en marcha mío Cid el de Vivar y pasó frente Alhama, por la hoz abajo va...». Tamen, la loko revenis al islamanoj, kaj Alfonso la 1-a definitive konkeris ĝin en 1122 post la konkero de Calatayud. Poste la strategia loko de Alhama kiel lima defendejo, rezultis en konfliktoj inter kastilianoj kaj aragonanoj. En la Milito de la du Petroj, ĝi dependis laŭvice de unu kaj de la alia regno inter 1361 kaj 1366. Tio ripetiĝis venontjare kiam reĝis en Aragono Alfonso la 5-a kaj en Kastilio Johano la 2-a, ĝis la paco de 1454 kiam ĝi restis definitive en Aragono.
En la 19-a jarcento startis la komerca ekspluatado de la termaj akvoj de Alhama. Tio helpis la disvolvigon de la lokaj ekonomio kaj loĝantaro, ĝis atingi preskaŭ 2 000 loĝantojn en 1960. Tamen preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Alhama de Aragón kie oni malaltiĝis poste ĝis nuna milo en 2021; do oni perdis ĝuste la duonon dum ses jardekoj. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Tradicia bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo. Ĉefa enspezofonto estas la termaj akvoj de kiuj estas ok fontoj. Aparta altiraĵo estas la terma lago, unika en Hispanio, de preskaŭ du hektareoj de areo, kun du insuloj kaj akvokvanto de kristalklaraj akvoj kiuj fluas je 34 °C. Krome estas ceramika tradicio iom dekadenca. Kaj lastatempe establiĝis lampofabriko de entrepreno Zalux kiu dungas 300 laboristojn.
Inter tipaj vidindaĵoj menciindas la baroka preĝejo kun mudeĥara turo, la kastelo de la 12-a jarcento kun ĉefturo de la 14-a jarcento, urba kerno kun popola arkitekturo, urbodomo, ktp. En Alhama oni filmis Los jueves, milagro (Ĵaŭde, miraklo), de la kinreĝisoro Luis García Berlanga, en kiu la gravuloj de loko nomita Fuentecilla (Fonteto) inventis miraklon por reaktivigi la vizitojn al sia banloko.
Cetina
Cetina [zeTIna] estas municipo de Hispanio, en la okcidento de la komarko Comunidad de Calatayud kies ĉefurbo estas Calatayud mem, en la sudokcidento de la Provinco Zaragozo (regiono Aragono).
Geografio
Cetina estas municipa teritorio en okcidento de la komarko Comunidad de Calatayud, kie ĝi estas oriente de Ariza kaj ĉirkaŭata de aliaj sep samkomarkaj municipoj, kelkaj el kiuj tre malgrandaj. Cetina estas sur la natura vojo kiu konektas la Centran Altebenaĵon kun la Valo de Ebro, dekstre de la rivero Jalón ĉe la kunfluejo kun la rivero Henar. La tereno estas markita per la valo de la riveroj Jalón, Henar —alfluanto de Jalón—, kaj nombraj rojoj kaj torentoj. Kvankam la municipo estas je 686 msm, estas ankaŭ altaĵoj de pli ol 900 m en la montaro de Cetina norde kaj en la montaro de Solorio sude.
La loĝloko Cetina mem estas je 116 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 764 msm en la Iberia Sistemo.
Historio
Estas restaĵoj de Paleolitiko kaj de Bronzepoko.
La areo estis konkerita el islamanoj en la 12-a jarcento fare de Alfonso la 1-a. Pro landlimeco la loko inter la Regno Kastilio kaj la Regno Aragono akiris gravon kaj estis kastelo, kiu ankoraŭas. La loĝloko disvolviĝis ĉirkaŭ preĝejo. Cetina estis citita en la Cantar de mio Cid. La Foruo de Cetina,​ havigita de Guillén de Belmes kaj la princo de Aragono Ramon Berenger la 4-a, grafo de Barcelono, meze de la 12-a jarcento, donis privilegiojn al la loĝantoj. Poste, la loko estis de la ordeno de hospitalanoj, pere de interŝanĝo kun Alfonso la 2-a, kiu ricevis aliajn havaĵojn de la ordeno (1182), sed la okupado fare de sankt-johanistoj ŝajne estis provizora, ĉar ekde fino de la 13-a jarcneto ĝi estis denove lima fortikaĵo de la krono. En majo 1345, Pedro la 4-a ordonis kaj pagis konstruadon de murego. Tamen spite protektadon fare de Henriko de Trastámara, la kastelo estis okupita de kastiliaj trupoj dum la Milito de la du Petroj.​
En 1372 la tiama Comunidad de Calatayud pagis al la reĝo Petro la 4-a de Aragono por aligi Cetina kaj ĝiajn domarojn al la komunumo. En 1395 la loko kaj la kastelo estis venditaj de Johano la 1-a al Juan Fernández de Heredia, kaj poste ĝi revenis al la krono; tamen, Marteno la 1-a vendis ĝin fine al Gonzalo de Liñán.​ En 1545, ĝi pasis al lia fratino Jerónima de Liñán, kiu edziĝis al Juan Fernández de Heredia, pro kio startis la branĉo de Fernández Heredia Liñán.​ La sukcedantoj estis Grafoj de Contamina.
En la kapelo de la palac-kastelo, la 26an de februaro 1634 okazis la nupto de la verkisto Francisco de Quevedo y Villegas kun Esperanza de Mendoza, senjorino de Cetina,​ kvankam la geedzeco apenaŭ daŭris tri monatojn.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj same en Cetina kie oni malaltiĝis el 2 516 en 1930 ĝis nunaj 578 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, Daroko, Calatayud kaj Karinjeno.
Aktualo
Bazo de ekonomio nun estas agrikulturo (cerealoj, olivarboj kaj vitejoj), kaj brutobredado (kortobirdoj, ŝafoj kaj porkoj) kaj sekva nutrindustrio (vinproduktado). Nune gravas ankaŭ natura, kultura kaj rura turismo.
Inter nunaj vidindaĵoj menciindas la baroka preĝejo de Sankta Johano Baptista kun murpentraĵoj ĉe la volboj, ermitejo de Sankta Johano Laŭrenco, aliaj du ermitejoj, la kastel-palaco, domego, monumenta kverko je 9 km.
23465 Yamashitakouhei
23465 Yamashitakouhei estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 4:7 kun Marso.
Norvegio en la Somera Olimpiko 2012
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
23465 Yamashitakouhei
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la japanaj astronomoj  Masayuki Yanai kaj Kazurō Watanabe elde la Observatorio de Kitami (Hokajdo, Japanio).
Tariego de Cerrato
Tariego de Cerrato [taRJEgo dezeRAto] estas municipo en la sudo de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato.
Norvegio en la Somera Olimpiko 2008
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Tariego de Cerrato
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 20,68 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 485 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 460 loĝantojn el la 1940-aj jaroj. Ĝi distas 14 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio limas norde kun Dueñas, sude kun Cevico de la Torre, nordoriente kun Hontoria de Cerrato kaj nordokcidente kun Venta de Baños.
Historio
En Bronzepoko estis setlejo jam kiu poste estis romiigita. La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Plej frua mencio estas de 917, en kiu la kastelo, servis de apogo al la proksima fortikaĵo de Dueñas por kontroli la pasadon tra la valo de la rivero Pisuerga. En 1127, estis senjoro de Tariego la grafo Pedro González de Lara. Poste, ĝi estis unu el kelkaj kasteloj donitaj kiel doto al Doña Eleonora fare de Alfonso la 8-a.
En 1217, mortis la juna reĝo Henriko la 1-a de Kastilio en Palencio. Lia tutoro, nome Álvaro Núñez de Lara, klopodis kaŝi la novaĵon kaŝante la kadavron en la kastelo de Tariego. Sciinte tion Berengela de Kastilio, fratino de Henriko la 1-a kaj heredantino de la krono, abdikis favore de sia filo Fernando la 3-a, kiu fine estis kronita kiel reĝo en Autillo de Campos. Álvaro Núñez ne agnoskis la novan reĝon, sed estis kaptita kaj devigita doni kelkajn fortikaĵojn al la Krono de Kastilio, inter kiuj tiu de Tariego.
Fernando la 4-a post la ribelo de la infantoj Johano kaj Alfonso de la Cerda, donis en 1300 al Palencio la senjorlandon de la urbo kaj la kastelo de Tariego, ĉar dum la konfliktoj ili tenis por la reĝo la fortikaĵo. En 1521, Tariego estis kaptita de la komunumanoj en la Milito de la Komunumoj de Kastilio. En la 16-a jarcento oni konstruis la preĝejon de Sankta Mikaelo, de gotika stilo.
Dum la Hispana Milito de Sendependigo, la urbo estis atakita foje ĉar la francoj konsideris ke oni apogis la gerilanojn kiuj estis atakintaj la liveradon de la Reĝa Vojo al Burgoso. Ili eĉ okazigis incendion en la preĝejo. Meze de la 19-a jarcento ankoraŭ videblis ruinoj, el kio nuntempe restas nenio, kaj same el la muregoj.
Dum la Dua Karlisma Milito, oni starigis turon por optika telegrafo óptico, dekomence ĉe la kastelo, sed poste oni konstatis, ke ĉe la deklivo Butrera estis pli alta punkto kaj oni elektis tiun. Tiu instalaĵo celis komuniki Eŭskion kun Madrido, kaj tio estis rimedo starigita kaj kontrolita de la armeo fidela al la reĝino Isabel la 2-a. Tiu turo komunikis kun la plej proksimaj turoj, nome de Villamediana kaj Dueñas. Ĝi aperas simbole en la blazono.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun rura turismo, kaj piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo de Sankta Mikaelo, la urba kerno, la ruino de la turo ktp.
Sonika Subgrundo
Sonika Subgrundo (franca: Sonic Le Rebelle) estas franc-usona animacia televidserio kunproduktita de DIC Productions, L.P., Studios Tex S.A.R.L. kaj TF1. Tiu sekvas ĉefrolulon Sonik la Erinaco, kiu havas du fratojn, Sonia kaj Manic, kiuj estis kolektitaj kiel parto de familio, apartigitaj de sia patrino, Reĝino Aleena, je prenado fare de Doktoro Robotnik de Mobius pro profeto indikita de la Orakolo de Delfo. Ili renkontis aliajn grupojn de rezistado kontraŭ Robotnik kaj potencajn artifaktojn, kiuj povis ruinigi la havaĵon de la mondo, dum la tuta tempo oni serĉas la longan perditan reĝinon Aleena.
Lago Korientzé
La lago Korientzé estas lago de Malio de la Interna Niĝera Delto norde de la rivero Niĝero okcidente de la urbo Niafunké. Ĉe la lago estas akvobaraĵo por reteni la akvonivelon el ties alfluanto sude proksime de la vilaĝo Nounou. Ĝi estas unu el multaj lagoj el tiu interna riverdelto.
Grandi
Grandi estas finna sukmarko. Ĝiaj sukoj ekzistas ekzemple el piro, frago kaj oranĝo. Entrepreno Valio produktas Grandi-n.
Lago Do
La lago Do estas lago de Malio de la Interna Niĝera Delto norde de la rivero Niĝero. Ĝi estas unu el multaj lagoj el tiu interna riverdelto. Ĝi estas proksima al la lago Niangay, kun kiu ĝi komunikas, ĉefe dum sezono de alta akvonivelo, kaj ĝi estas 25 km longa.
Grandi
Grandi estas en Finnlando konata aparte pri televidaj reklamoj, en kiuj kolonivestita Kari Grandi en sekega medio en Afriko trinkas Grandi-sukon kaj alportas rapide ĝin al aliaj homoj. En la reklamoj estas dirita: Hän on kaikkien janoisten sankari, aikamme legenda, Kari Grandi! (Li estas heroo de ĉiuj soifaj, legendo de nia tempo, Kari Grandi!).
Eksteraj ligiloj
Grandi-reklamo
Norvegio en la Somera Olimpiko 2004
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Norvegio en la Somera Olimpiko 2000
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Utao
En japana poezio, la utao estas fiksforma poemo, konsistanta el mallongaj versoj, kies longoj estas kvin aŭ sep moraoj alterne.
Priskribo
Je japana lingvo, la poezia metro estas kalkulata laŭ moraoj, ne silaboj; unu silabo povas esti unu morao (se la vokalo estas mallonga kaj la fina nazalo mankas) aŭ du (se la vokalo estas longa aŭ la fina konsonanto ĉeestas), kaj rimo ne ekzistas. Por la utao, ĉiu verso devas konsisti el kvin aŭ sep moraoj.
Diversaj formoj de la utao ekzistas, klasifikitaj laŭ longo:
Utaoj en Esperanto
La formo de la utao adaptiĝis al Esperanto, kun la modifo ke la poezia metro estas kalkulata laŭ ordinaraj silaboj, ne moraoj, konforme al la fonetiko de Esperanto.
En Esperanto, la japana poeto Miyamoto Masao verkis multajn utaojn; ekzemple, lia longutao “Pri enotero (Kun du reutaoj)” gajnis la Unuan premion de poezio de la Belartaj Konkursoj de la Universala Esperanto-Asocio en 1965. Ĉi tiu longutao konsistas el 27 versoj, de kvin aŭ sep silaboj, krom la du reutaoj, kiuj estas tankaoj. Krome, Miyamoto ankaŭ tradukis utaojn en fikssilaban Esperanton; ekzemple, li tradukis serion de tankaoj de la poetino Yosano Akiko (与謝野 晶子) en Esperanton.
Krome, ankaŭ verkistoj kiel Sibayama Zyun'iti, Kuroda Masayuki, kaj Geraldo Mattos verkis utaojn en Esperanto.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1988
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1992
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1984
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Frigyes Spiegel
Frigyes Spiegel [fridjeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Spiegel Frigyes estis hungara arkitekto, elstara figuro de la hungara secesio (stilo), fasonisto pri mebloj.
Frigyes Spiegel naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Frigyes Spiegel devenis el juda familio. Li akiris arkitekturan diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1887, poste li laboris ĉe Vilmos Freund. Baldaŭ li projektis sola, sed ekde 1895 kun Fülöp Weinréb. Ili projektis precipe ludomojn. Li ankaŭ fasonis meblojn, eĉ li havis vendejon pri mebloj. Dum la Hungara Sovetrespubliko li havis posteneton, tial post la falo li rifuĝis al Oradea, kie li daŭris la arkitekturan laboron. Baldaŭ li revenis al Budapeŝto.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1996
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Lago Kabara
La lago Kabara estas lago de Malio de la Interna Niĝera Delto norde de la rivero Niĝero proksime de la vilaĝo Soumpi. Ĝi estas unu el multaj lagoj el tiu interna riverdelto.
Situa sur altitudo de ĉirkaŭ 230 metroj, la lago Kabara foje komunikas en epoko de alta akvonivelo kun la apuda lago Tanda. Ties areo estas variebla kaj dependas de la akvonivelo de la rivero Niĝero kiu estas plej alta el Aŭgusto ĝis Novembro. En tiu epoko de alta akvonivelo, la lago estas hejmo de aktiveco de tradicia fiŝkaptado partikulare fare de la etno de Bozoj.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1976
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Monthyon
Monthyon estas komunumo en la departemento Seine-et-Marne en la regiono Francilio de nord-centra Francio. Ĝi estis loĝejo de Eugène Boch, amiko de Vincent van Gogh pentrita en la portreto "la pentristo ĉe steloj". Eugène Boch loĝis en la Vilao La Grimpette.
Ĝi enhavas 1707 loĝantojn. La lokanoj estas nomataj Monthyonnais.
Estas kvar mallongaj rojoj. Estas 82,7 % de plugebla tero.
Historio
La vilao La Grimpette estis renkontigejo de artistoj el la komenco de la 19a jarcento. Kiel loĝejo de la pentristo Eugène Boch, ĝi estis hejmo de unu de la plej gravaj pentrokolektoj de impresionistoj de tiu tempo en la pentraĵoj de Vincent van Gogh, Henri de Toulouse-Lautrec, Pablo Picasso, Henri Matisse, Émile Bernard kaj Anna Boch.
La Batalo de la Marno tuŝis la komunumon en septembro 1914.
Julio González (1876-1942), hispana skulptisto kaj pentristo loĝis tie el 1925 ĝis 1940 kaj tie faris plurajn skulptaĵojn el ŝtono de Monthyon inter 1933 kaj 1936, inspirite de la statuaro de la katedraloj.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1972
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Alstremeriacoj
La alstremeriacoj (Alstroemeriaceae) estas planta familio el angiospermoj (unukotiledonoj). Tiu familio apartenas al la ordo lilialoj (Liliales). Ĝi enhavas 5 genrojn kaj ĉirkaŭ 260 speciojn,. Ĝia tipa genro estas alstremerio.
Etimologio
La scienca nomo de tiu familio kaj de ĝia tipa genro Alstroemeria estis donitaj honore al la sveda naturalisto Clas Alströmer (1736-1794). La esperantigado estis kreita laŭ la modelo en PIV Wikstroemia -> vikstremi/o por la sveda botanikisto Johan Emanuel Wikström (1789-1856).
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
São Francisco
Kompreneble la titolo São Francisco estas simple la portugala formo de la kristana sanktulo Francisko de Asizo. La nomo interalie povas rilati
en al
Lago Fati
La lago Fati estas lago de Malio de la Interna Niĝera Delto norde de la rivero Niĝero. Ĝi estas unu el multaj lagoj el tiu interna riverdelto. Ĝi formas parton de la hidrologia sistemo de la lago Faguibine je nun kelkaj kilometroj nordokcidente proksime de la urbo Goundam en la Regiono Timbuktuo.
Aspire Zone
Aspire Zone (مدينة اسباير), ankaŭ konata kiel Doha Sports City (المدينة الرياضية), estas sporta komplekso de 250 ha situanta en distrikto Al Waab de Rajan, antaŭurbo de Doho. Ĝi estis kreita en 2003, ĵus antaŭ la malfermo de 'Aspire Akademy'. Ĝi funkciis kiel centro por la Aziaj Ludoj en 2006.
Sportaj ekipaĵoj konsistas el:
Trifenila tiofosfato
Trifenila tiofosfato aŭ o,o,o-trifenila tiofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tiofosfata acido kaj fenolo. Ĝi estas blanka aŭ flava solidaĵo, nesolvebla en akvo. Trifenila tiofosfato posedas 18 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, 1 sulfuratomon, 1 fosforatomon kaj 3 oksigenatomojn. Trifenila tiofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tiofosfataĵoj kaj fenilaj derivaĵoj.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1968
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
Kampinemacoj
La kampinemacoj (Campynemataceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lilialoj (Liliales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 4 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kampinemo.
Grubenwald (stacidomo)
Grubenwald estas fervoja stacidomo en Zweisimmen, Svislando.
Hotelo Gambrinus (Ostrava)
Hotelo Gambrinus (ĉeĥe: Hotel Gambrinus) en Moravia Ostrava estis konstruita en la jaroj 1891–1892 sur loko de pli malnova antaŭe rajtokuira domo. La novkonstruaĵojn en historiigantaj formoj projektis arkitekto Felix Neumann por sia patro kaj posedanto de la domo Emanuel Neumann. En la objekto estis hotela loĝigo, restoracio, kafejo kaj bierejo. La domo troviĝas en Placo de Masaryk, ĝi enfalas en memorindaĵan zonon Moravia Ostrava kaj ĝi estis enskribita kiel kultura memorindaĵo.
El famaj gastoj estis en la hotelo enloĝigita ekzemple ĉefduko Rainer Ferdinand von Österreich (1827–1913), ano de familio de Habsburgoj kaj ĉefkomandanto i.r. landodefendo, dum sia vizito de Ostrava en la jaro 1896.
En la jaro 1917 akiris la domo Parcela banko kaj jam tiam la objekto estis por la nova celo adaptita. La fasado estis en la hodiaŭan aspekton reguligita en la jaro 1924. En konekso kun eluzo de la domo por mona instituto (nun jam Praga kredita banko) estis en ŝildon de la domo instalita kapo de Merkuro.
En teretaĝo estas hodiaŭ apoteko kaj en pli supraj etaĝoj ordinacioj de kuracistoj kaj kancelarioj. En la tria etaĝo de la konstruaĵo troviĝas kolektaĵoj kaj ekspozicioj de Citrario, privata muzeo de citroj.
Günter Anton
Günter ANTON (naskiĝinta la en Köthen, mortinta la  estis germana instruisto kaj idisto. Ĝismorte li estis honora prezidanto de Uniono di la Linguo Internaciona Ido (ULI).
Vivo
Anton laboris kiel instruisto en Rubkow por la lingvoj angla kaj germana kaj konatigis multajn lernantojn kun la planlingvo Ido. En 1956 ekz. li influis mondlingve sian lernanton Werner Pfennig. Verkis li multajn artikolojn por Ido-periodaĵoj (ekz. Progreso aŭ Ido-Saluto!) kaj partoprenis li multajn Ido-konferencojn.
Citaĵoj
Pri laboro sia por Ido li verkis la sekvantajn liniojn Traduko: ''Estante idisto pli ol kvin jardkoj mi profitis de tio. Mi idistiĝis antaŭ multaj jardekoj ĉar la idealo pri dua, neŭtrala kaj regula (do facile lernebla) idiomo internacia entuziasmigis min. Vere lernis mi ĝin sen peno kaj pleje praktike: nome per korespondado kun idistoj el diversaj langoj kaj legado de Ido-revuoj kiujn mi trafis jam malmultaj jaroj post la Dua mondmilito (ĉefe Sueda Mondolinguala Revuo el Svedlando). Mi fariĝis fervoja idisto ĉar danke al Ido haveblis leteramikojn el diversaj landaj ekstere de Eŭropo kaj Usono: ekz. el Aŭstralujo kaj Japanujo. Inter la adresitaro troviĝis tre interesaj uloj kaj kun kelkaj el ili estiĝis vera amika rilato: mi ofte senpacience sopiras novajn leterojn de ili. Ofte troviĝis kuverte belaj poŝtmarkoj kio ĝojigis min. - La kontakto kun interesaj kaj spertaj personoj povas treege pliriĉigas onin. Nur post multaj jaroj mi havis la okazon persone rekonti eksteralandajn idistojn: per privataj vizitoj de ili ĉe mi aŭ de mi kaj mia edizino ĉe ili. Komence mi tial kunvenis kun Ido-amikojn de Hungarujo, Ĉeĥoslovakujo, Polujo ktp. Sed ankaŭ en nia lando trovis mi bonajn amikojn. Mia familio kaj mi malrare restadis en la domo de nia bona amiko Otto Schaub en la pitoreskta Harco-montaro. Ĝis lia morto ni estis amikaj kaj similoj estis inter mi kaj Paul Haselhuhn en Bad Frankenhausen. La amikeco kun samideanoj ege riĉigis min, sed ankaŭ la nura korespondado kun malsame pensantoj. - Nuntempe multaj uzas interreton kaj Ido ankaŭ interrete vivas kaj evoluas. Kial valoras lerni Ido-n? Oni ekkonas interesajn homojn kaj trovas amikojn en diversaj landoj, do afero fruktodona kaj intelekte kaj mensa. Plezuro estas partopreni kongresojn internaciajn. Oni gajnas lingvan kaj lingvikan konojn kaj pli bone komprenas la strukturon, al vortaron kaj la gramatikon de lingvoj kaj ilian komunikadan funkcion. Oni lernas pli bone sin esprimi en fremda lingvo kaj kapablas kompreni ne nur izolitajn vortojn sed eĉ kompletajn frazojn en la franca, itala, hispana kaj angla. Lerninte Ido-n oni plifaciligas al si la lernon de aliaj eŭropaj idomoj. - Ofte homoj hezitas lerni ĝin pro ke ekzista laŭ ili tro malmultaj da parolantoj. Sed mi opinias ke ĉiu estanta konvikita pro la valoro de Ido, kaj lernu ĝin kaj helpu reklami ĝin.'' :
"Pro quo me esas Idisto de plu multe kam kin yardeki e quon me profitis per Ido. Me divenis Idisto ante plura yardeki, pro ke l’idealo di duesma, neutra e reguloza (do facile lernebla) linguo internaciona entuziasmigis me. E vere, me lernis la linguo facile ed ante omno per praktiko. Co esis korespondo kun Idisti en diversa landi e lektado di Idorevui, qui atingis me ja kelka yari pos la Duesma Mondmilito, ante omno la Sueda Mondolinguala Revuo. Me divenis entuziasmoza Idisto, por ke per Ido me trovis korespond-amiki en diversa landi ne nur en Europa e l’Usa, ma anke exemple en Australia e Japonia. Inter mea krespondamiki esis tre interesiva homi ed inter kelka de li e me kreskis vera amikeso ed ofte nepaciente me expektis lia letri. Ofte sur la letro-kuverti esis tre bela postmarki, quo tre joyigis me. - La kontakto kun interesiva ed experiencita homi povas tre richigar ni. Erste pos yari me havis l’okaziono, persone renkontrar exterlandana Idisti per private viziti de li che me o de me e mea spozino che li. Per tala viziti me renkontris komence Ido-amiki de Hungaria, Chekoslovakia e Polonia ed erste plu tarde samideani de plura diversa landi. Ma anke en nia lando me trovis bon amiki. Tale mea familio e me ofte vakancis en la domo di nia bon amiko Otto Schaub en la pitoreska Harz-montaro. Ni esis amiki til sua morto e simile lo esis inter me e Paul Haselhuhn en Bad Frankenhausen che la Kyffhäusermontaro. L’amikeso kun same pensanti tre richigis me, ma anke la korespondo kun altre pensanti. - Prezente multa homi uzas l’interreto ed anke en e per la reto Ido vivas e developas su. Pro quo valoras lernar Ido? On konoceskas interesiva homi e trovas amiki en diversa landi, quo richigas omnu intelektale e mentale. On trovas plezuro per la partopreno en renkontri internaciona. On ganas linguala e linguistikala savo e komprenas plu bone la strukturo, la vortaro e la gramatiko di ula linguo ed olua komunikala funcioni. On lernas plu bone expresar su en linguo stranjera e povas komprenar ne nur izolita vorti, ma frazi en la Franca, Italiana, Hispana ed Angla. Per Ido-savo on lernas plu facile altra lingui Europana. - Ofte homi hezitas lernar Ido, pro ke segun lia opiniono esas tro poka Ido-parolanti en la mondo. Me opinionas, ke omnu, qua esas konvinkita pri la valoro di Ido, lernez la linguo e helpez difuzar ol.'' (Günter Anton en Ido-Saluto 3/2008)"
P-Toluenosulfonila klorido
4-Toluenosulfonila klorido (p-toluenosulfonila klorido, tolueno-p-sulfonila klorido) estas organika komponaĵo kun la formulo CH3C6H4SO2Cl. Ĉi tiu blanka, malbonodora solido estas reakciaĵo vaste uzata en organika sintezo. Ankaŭ konata kiel Tozilata klorido (mallongigita kiel TsCl aŭ TosCl), ĝi estas derivaĵo de la tolueno kaj enhavas funkciadon grupon sulfonilan kloridon (−SO2Cl).
Vrbovec (distrikto Znojmo)
Vrbovec (Urbau) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Znojmo. Konsisto de la municipo estas krom vilaĝo Hnízdo ankaŭ katastra teritorio de pereinta municipo Ječmeniště. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1243.
Lago Tanda
La lago Tanda estas lago de Malio de la Interna Niĝera Delto norde de la rivero Niĝero. Ĝi estas unu el multaj lagoj el tiu interna riverdelto.
La lago Tanda foje komunikas en epoko de alta akvonivelo kun la apuda lago Kabara. Ties areo estas variebla kaj dependas de la akvonivelo de la rivero Niĝero kiu estas plej alta el Aŭgusto ĝis Novembro. En tiu epoko de alta akvonivelo, la lago estas hejmo de aktiveco de tradicia fiŝkaptado partikulare fare de la etno de Bozoj.
En la 1980-aj jaroj, nombraj arkeologiaj kuŝejoj estis malkovritaj ĉe la sudokcidento de la lago kie estas restaĵoj de hejmoj kaj de aktiveco de metalurgio.
Izidor Sterk
Izidor Sterk, laŭ hungarlingve kutima nomordo Sterk Izidor estis hungara arkitekto, elstara figuro de la hungara secesio (stilo).
Izidor Sterk naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Izidor Sterk devenis el juda familio. Li akiris arkitekturan diplomon en Vieno. Li estis oficejestro ĉe Henrik Schmahl. Sterk malfermis atelieron en 1892 en Budapeŝto. Li projektis plurajn domojn, komercajn konstruaĵojn kaj fabrikojn. Li havis edzinon.
Norvegio en la Somera Olimpiko 1964
Kunordigis la teamon la Norvega Olimpika Komitato.
La flagotenanto de la teamo, princo Harald (27-jara), la estonta reĝo Harald la 5-a de Norvegio, konkuris en velado. Cetere li ankaŭ estis entuziasma subtenanto de la norvegaj sportistoj en la Vintra Olimpiko 1964 en Innsbruck duonjaron antaŭe - en ambaŭ eventoj li rajtis "plonĝi" en la publikon.
Grünenmatt (stacidomo)
Grünenmatt estas fervoja stacidomo en Lützelflüh, Svislando.
Dominique Venner
Dominique Venner, naskiĝinta la 16-an de aprilo 1935 en Parizo kaj mortinta la 21-an de majo 2013 en la sama urbo, estis franca eseisto kaj politika aktivulo. Klasigita dekstre, li estas aŭtoro de pluraj historiolibroj pri la periodo de 1914 ĝis 1945, kaj precipe pri la Rusa revolucio, la Balta Libera Korpo, kunlaboro kaj la Franca rezistado dum la Dua Mondmilito. Gajninto de la premio Broquette-Gonin de la Franca Akademio, li estas ankaŭ agnoskita specialisto pri armiloj, pri kiu li verkis multajn librojn. Suboficiro en la 4-a Infanteriobataliono dum la Alĝeria Milito, li estis aktiva en la movado Jeune Nation (« Juna nacio ») en la 1950-aj jaroj, poste aliĝis al la Sekreta armita organizaĵo (OAS) kaj fondis la grupon "Eŭropo-agado" en la 1960-aj jaroj. En 1968, li kontribuis al la fondo de la Esplorgrupo kaj Studo por Eŭropa Civilizo (GRECE) kaj en la sama jaro kreis efemeran Instituton de Okcidentaj Studoj. Li tiam retiriĝis de politika aktivismo por dediĉi sin al skribo kaj eldonado, sinsekve fondante kaj direktante la ĵurnalojn "Enquête sur l'histoire" (« Enketo pri historio ») kaj "La Nouvelle Revue d'histoire" (« La nova revuo pri historio»). Li memmortigis sin per pistolo la 21-an de majo 2013 antaŭ la ĉefaltaro de la katedrale Nia-Damo en Parizo.
Kialoj de lia memmortigo
Li donas la kialojn de sia ago en letero. En teksto publikigita kelkajn horojn pli frue en lia blogo kaj titolita “La manifestacio de la 26 mai-n de majo kaj Heidegger”, li alvokis “spektaklajn kaj simbolajn agojn por skui la dormemon”, klarigante, ke pacaj stratprotestoj ne sufiĉos kaj ke ni eniras tempon, kiam la vortoj devas esti aŭtentikigita per faroj. Li skribis tie, ke la manifestaciantoj en Francio kontraŭ samseksa edz(in)eco ne povas ignori "la realecon de nelegala afro-magreba enmigrado" kaj ke "ilia batalo ne povas esti limigita al la rifuzo de samseksa edz(in)eco", la "danĝero" estante, laŭ li, ""La granda anstataŭaĵo" ("Le grand remplacement") de la loĝantaro de Francio kaj Eŭropo", tiel aludante al la libro kaj la tezo ellaboritaj de Renaud Camus.
Baldaŭ post la anonco de lia morto, pluraj personecoj de la franca ekstremdekstro omaĝas lin. Marine Le Pen skribas en tvitero: « Nia tuta respekto al Dominique Venner, kies lasta gesto, elstare politika, estis provi veki la popolon de Francio. »
-731
La jaro 731 a.K. estis jaro de antaŭ la Julia kalendaro. En la Romia Imperio, ĝi estis konata kiel jaro 21 ekde la fondiĝo de Romo ("ab urbe condita"). La nomigo 731 a.K. (antaŭ Kristo) por tiu jaro estis uzata ekde la frumezepoka periodo, kiam la kalendara epoko de Anno Domini (post Kristo) iĝis la hegemonia metodo en Eŭropo por nomigi la jarojn. Nun oni ofte pli neŭtrale nomas la jaron 731 antaŭ nia erao.
En la jaro 731 antaŭ nia erao okazis, interalie:
Gutenburg (stacidomo)
Gutenburg estas fervoja stacidomo en Lotzwil, Svislando.
Reichenbach im Kandertal (stacidomo)
Reichenbach im Kandertal estas fervoja stacidomo en Reichenbach en Kander-Valo, Svislando.
Valbuena de Pisuerga
Valbuena de Pisuerga [balBŬEna depiSŬERga] estas municipo en la sudoriento de la provinco Palencio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko El Cerrato. La loknomo Valbuena de Pisuerga estas etimologie komprenebla kiel Bona Valo de Pisuerga.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 29,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 46 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 250 loĝantojn el la 1900-aj jaroj. Ĝi distas 38 km de Palencio, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio enhavas ankaŭ la submunicipojn San Cebrián de Buena Madre kaj Casas del Monte Polanco (nun senhoma).
Schafhausen i.E. (stacidomo)
Schafhausen i.E. estas fervoja stacidomo en Hasle ĉe Burgdorf, Svislando.
Valbuena de Pisuerga
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj kaj kolombejoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo kun svelta sonorilturo ktp.
Kolĉikacoj
La kolĉikacoj (Colchicaceae) estas planta familio el unukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo lilialoj (Liliales). Ĝi enhavas 18 genrojn kaj ĉirkaŭ 280 speciojn,. Ĝia tipa genro estas kolĉiko.
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (8 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Ciklopentila izocianato
Ciklopentila izocianato aŭ izocianato de ciklopentilo estas organika kombinaĵo kaj membro el la izocianida familio. Ĝi estas senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj.
Kaufdorf (stacidomo)
Kaufdorf estas fervoja stacidomo en Kaufdorf, Svislando.
(94891) 2001 YC5
Ĝia discentra klinita orbito ekstere tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,294091 astronomia unuo, tie estas 43,995 milionoj da km.
Claudio Capéo
Claudio Capéo, naskonome Claudio Ruccolo (naskiĝis en Mulhouse (Haut-Rhin)) estas franca kantisto kaj akordionisto de itala deveno.
La nomo Capéo, devenas el la vorto ĉapelo en itala "cappello", ĉar lia unua muzikgrupo uzis oranĝan ĉapelon.
Li famiĝis dank'al partopreno je la sezono 5 de 'The Voice': La plej Bela Voĉo. Lia tria albumo, Claudio Capéo, iĝis la plej vendita en Francio dum kvin semajnoj en aŭgusto 2016.
Juneco
La familio de Claudio Capéo estas de itala deveno; malgranda li trapasis siajn tutajn somerojn en Molise, al Bonefro, la vilaĝo de sia patro. Li lernis akordionon ekde la aĝo de ses jaroj; la kanto venos multe pli malfrue. Ĉiam tre subtenita de siaj gepatroj, li partoprenis konkursojn de akordiono tra tuta Eŭropo.
The Voice
En 2016, Claudio Capeo partoprenis al la sezono 5 de The Voice: Li kantis 'La plus belle Voix', sen sia akordiono kaj sole, kun la celo havi profesian opinion pri sia voĉo. Li estis selektita en la teamo de Florent Pagny.
Profesia kantisto
Post la elsendo The Voice, Claudio Capéo estis kontaktita de Sébastien Sausset, direktoro de la marko Jo&Co, kaj faris sian albumon Claudio Capéo en aŭgusto 2016. Lia albumo restis kvin semajnojn en pinto de la vendoj en Francio kaj iĝis disko de plateno. Li atingis pli ol  vendojn komence de la jaro 2017.
Nova albumo en 2020 Penso a te. La nomo de la albumo aludas liajn italajn devenojn.
INRIA
INRIA (Institut national de recherche en informatique et en automatique, Nacia Instituto pri Esplorado en Informadiko kaj Aŭtomatiko) estas nacia esplorinstituto en Francio laboranta en la kampoj de komputiko, kontrolteknologio kaj aplikata matematiko.
Ĝi estis kreita en 1967 en Rocancourt apud Parizo kadre de la ŝtata program Plan Calcul.
INRIA estas publika scienca kaj teknologia institucio (établissement public à caractère scientifique et technologique, EPST) kaj estas sub la duobla administrado de la franca Ministerio pri Edukado kaj tiu pri Ekonomio.
Mahabodio
En Mahabodio estas posteulo de la bodiarbo sub kiu la budho Gotamo vervekiĝis, kaj estas grava budhisma pilgrimejo. Ĝi estas ankaŭ pilgrimejo por hinduistoj.
INRIA
Politiko de "Open Access"
En oktobro 2010, INRIA, kune kun la Universitato Pierre et Marie Curie kaj la Universitato Paris Diderot, kreis IRILL, esplorcentron por libera programaro.
INRIA estas forta subtenanto de libera aliro eldonaĵoj sub "Open Access" (libera aliro - al scienco). Ekde 2013, ĉiuj membroj de la esplorteamoj de INRA estas devigataj disponigi siajn publikaĵojn libere sur la platformo HAL, kies alireblo kaj daŭra stabileco estas garantiitaj de la franca registaro. Kiam la eldonisto de scienca revuo en kiu la verko estas publikigita, malpermesas al la aŭtoro meti la artikolon dezajnitan de la eldonejo sur tia platformo kiel HAL, tiam la aŭtoro devas meti memdezajnitan version sur HAL (ekzemple, la manuskripton kiun oni sendis al la eldonejo). INRA konstatas, ke sub neniu cirkonstanco la eldonejo povas postuli kopirajton pri dokumento kreita de la aŭtoroj mem. Aldone al ĉi tiu devo, INRA disponigas monrimedojn por pagi la eldonkostojn de revuoj en "Open Access".
Esperanto
INRA kontribuas al ellaborado de aŭtomata rekonilo por manskribitaj esperantlingvaj tekstoj kaj ankaŭ por stenografiaj skribaĵoj. Tiu parto estos ellaborata kaj disvolvata de la kunlaboranta teamo Almanach (INRIA), kiu fakas pri aŭtomata komputila lingvoprilaborado, ekzemple la biciklan vojaĝon de la esperantisto-laboristo Lucien Péraire al Eŭrazio (1928-1932).
Literaturo
Alain Beltran, Pascal Griset, Histoire d’un pionnier de l’informatique: 40 ans de recherche à l’Inria, EDP Sciences, 2007, ISBN 2-86883-806-5
Ekstera ligilo
Oficiala retejo de INRA
Senkulakigo
Senkulakigo (раскулачивание, raskulachivanie; розкуркулення, rozkurkulennia) estis la sovetia kampanjo de politikaj subpremoj, inkluzivinta arestojn, deportojn aŭ ekzekutojn de milionoj da kulakoj (prosperaj kamparanoj) kaj iliaj familioj. Redistribuo de bienterenoj estis komencita en 1917 kaj daŭris ĝis 1933, sed estis plej aktiva en la periodo 1929-1932 de la unua kvin-jara plano. Por faciligi la eksproprietigojn de bienterenoj, la sovetia registaro portretis kulakojn kiel klas-malamikoj de Sovetio.
Konforme al la decido de la politburoo de la 30-a de januaro 1930, pli ol 1.8 milionon da kamparanoj estis deportitaj en 1930–1931. La kampanjo havis la deklaritan celon batali kontraŭrevolucion kaj konstrui socialismon en la kamparo. Ĉi tiu politiko, efektiviĝis samtempe kun kolektivigo en Sovetunio, efike alportita agrikulturo kaj enmeto de ĉiuj la laboristoj en Sovetia Rusio sub ŝtata kontrolo.
Malsato, malsanoj kaj amasaj ekzekutoj dum senkulakigio estis taksitaj kiel kaŭzo de proksimume 390 000 aŭ 530 000–600 000 mortoj de 1929 al 1933, kaj pluraj milionoj da homoj estis ekzilitaj de sia loĝloko al malproksimaj lokoj. La rezultoj sufiĉe baldaŭ fariĝis konataj ekster Sovetio.
Preparoj
La 15-an de februaro 1928, artikolo estis publikigita en la gazeto Pravda priskribanta la kulakoj kiel kaŭzon de la malfacila situacio en la sovetia biena ekonomio. Laŭ la verkintoj de la artikolo, la kulakoj sabotadis la registaran klopodon disvolviĝi la vilaĝojn kaj ne jesis transdoni la plusajn produktojn kiujn ili havis al la registaro. La administracio ja rimarkis, ke ŝtatigi la grenan pluson estas portempa sed necesa paŝo en ĉi tiu etapo. En la sama tempo, tiu ago rezultigus ke la establitaj farmistoj reduktus la kultivareojn kaj plu reduktus la rendimentojn kaj ŝancojn de la malriĉaj farmistoj por trovi laboron en agrikulturo. Kun la paso de la tempo la administracio decidis ŝanĝi la politikon kaj anstataŭe de igi ĝin pli malfacila por la kulakoj estis decidite agi por elimini la kulakoj kiel klaso en la kamparo. Tiu ĉi nova politiko estis formulita de Josif Stalin dum 1929. Aleksej Rikov kaj liaj subtenantoj kontraŭbatalis tiun politikon sed ilia pozicio ne estis akceptita kaj eĉ deklaris kontraŭrevolucia kaj damaĝa al la sovetia reĝimo. La klaso de la malriĉaj kamparanoj entuziasme subtenis la novan politikon de Stalin.
Ne estis klara distingo pri kiu "Kulak" estas. Komence, nur farmistoj kiuj utiligis la laboron de aliaj farmistoj por kolekti kultivaĵojn aŭ tiuj kiuj posedis grenmuelejojn kaj grandajn agrikulturajn maŝinojn estis asignitaj al tiu kategorio. Poste tiu esprimo estis vastigita kaj ĉiu farmisto kiu rifuzis transdoni la kultivaĵojn al la administracio estis deklarita "kulako" kaj kontraŭbatalanto al la sovetian reĝimon.
Plenumo
Laŭ la decido de la politburoo de 30 januaro 1930, la kulakoj estis dividitaj en tri kategorioj:
La aŭtoritatoj ankaŭ konsciis, ke ĉiu kamparano, eĉ se li estas malriĉa, povas atingi la kulaklistojn.
En kelkaj lokoj ekzistis armita opozicio al la agadoj de la reĝimo kaj la efektivigo de amasa ekziligo (deportoj). Ĉi tiuj provoj de ribelo estis senkompate subpremitaj. En kazoj kie oni malkovris incendion de grenstokejoj, posedaĵoj ktp., tio estis interpretata fare de la aŭtoritatoj kiel terorismaj agadoj fare de kulakoj kaj iliaj familioj.
La kulakoj apartenantaj al la unua kategorio estis arestitaj kaj ilia sorto estis decidita en la "triopo" kunveno, en kiu partoprenis reprezentanto de la GPO, loka partiana stabo kaj la prokuroro. Familianoj de kulakoj de la unua kategorio kaj kulakoj de la dua kategorio devis forlasi sian loĝlokon kaj translokiĝi al malproksimaj areoj en Siberio. Tiuj apartenantaj al la tria kategorio estis translokigitaj al nova loĝloko en specialaj lokoj.
Jenő Uhlyárik
Jenő Uhlyárik [ujArik], laŭ hungarlingve kutima nomordo Uhlyárik Jenő estis hungara skermisto (sabristo, malofte rapiristo), olimpiano, oficiro, akademia instruisto.
Jenő Uhlyárik naskiĝis la  en Lőcse (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Levoča en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Uhlyárik maturiĝis en katolika gimnazio en Pozono en 1911, li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1920, sed intertempe en 1916 li iĝis rezerva oficiro. Lia batalis ekde 1915 en la 1-a mondmilito, same en la Hungara Sovetrespubliko. Li akiris ankaŭ maŝininĝenieran diplomon en Reĝa Teknikuniversitato József en 1927. Inter 1927-1941 li instruis en la milita akademio, poste li batalis dum la 2-a mondmilito ĝis la militkaptiteco en 1945. En la sekva jaro li liberiĝis kun ministeria helpo. Inter 1947–1951 li estis teknika desegnisto, sed li estis deportita. Kremo de la skermistoj estis solidaraj, tial post jaro li hejmenvenis. Lia edzino naskis du gefilojn. Li ricevis premiojn en 1940 kaj 1941.
Sporta kariero
Li skermis en sportkluboj inter 1911-1930, li estis membro de la nacia skerma teamo inter 1924–1929 sepfoje. Li estis hungara ĉampiono en 1925 teame, en la Somera Olimpiko 1924 lia teamo estis la dua. Ekde 1934 li havis altan postenon en la skerma asocio.
Senkulakigo
Plenumo
La 4-an de februaro 1930 eksplicita direktivo estis eldonita subskribita fare de Miĥail Kalinin kaj Alexei Rikov. Laŭ tiuj gvidlinioj estis necese ekziligi ĝis 5% de ĉiuj kamparanoj. Ekzistis neniuj klaraj gvidlinioj kiel kiu apartenas al la kulaka klaso kaj kiel la kulakoj estu apartenigataj al la menciitaj kategorioj. Multe dependis de la plenumantoj de la politiko ĉe la loko kaj en la amplekso kiu estis registrita por la ricevitaj gvidlinioj ĉe la lokaj administraciaj oficejoj kaj filioj de la G.P.O.