cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Amaskomuniko
Historio
La amaskomunikiloj estas instrumentoj en konstanta evoluado. Tre probable la unua formo de komunikado inter homoj estis tiu de la signoj kaj signaloj uzitaj en la prahistorio, kies bildo en la kulturo estas la diversaj elmontroj de la prahistoria arto. La apero de la skribo kutime estas konsiderata kiel la komenco de la historio. De tiu momento, la ekonomiaj kaj sociaj ŝanĝoj grave kondiĉis la naskiĝon kaj disvolviĝon de la diversaj amaskomunikiloj, de tiuj ligitaj al la skribo kaj ĝia maŝinigo (presarto -15a jarcento-) ĝis la aŭdovidaj rimedoj ligitaj al la epoko de la elektro (unua duono de la 20a jarcento) kaj al la revolucio de la komputiko kaj la telekomunikado (scienca-teknika revolucio aŭ tria industria revolucio -de la dua duono de la 20a jarcento-), ĉiuj el ili estas esencaj por la malsamaj fazoj de la nomita procezo de tutmondiĝo.
HIFA Sanprizorga Informado Por Ĉiuj
Eksteraj ligiloj
(angla) Oficiala retejo de EASE
Amaskomuniko
Intencoj
Memkompreneble, ĉiu amaskomunikilo havas sian propran redakcian politikon, kiu reflektas la politikan tagordon de ĝiaj posedantoj. La redakcia politiko elektas kion publiki kaj kio ne, je kio grado publiki la novaĵon, kaj kiel priskribi la okazaĵo. La politika tagordo povas esti ekonomia: ekzemple kapitalisma kontraŭ socialisma, politika: ekzemple dekstrema konservativismo kontraŭ maldekstrema liberalismo, naciisma, religia, aktivisma aŭ naturprotekta ktp.
Libro
Libro estas kolekto de unu aŭ pli da skribitaj verkoj, kutime presita en papero kaj bindita por protekti kaj organizi la materialon enhavatan. Kiel tia, ili estas unu el la plej malnovaj formatoj de disvastigo de informoj, kiujn oni ankoraŭ konservas. Unu specifa tipo de libro aŭ libraro, kiu ludas gravan rolon por la amaskomunikado, estas la enciklopedio.
Usona Konservativa Kuniĝo
Usona Konservativa Kuniĝon (American Conservative Union - ACU ) estas konservativa politika grupo dediĉita fari premgrupon en Usono. Estas vaste konitaj pro premo sur politikistoj koncerne al ties formo voĉdoni en la ŝlosilaj aferoj, havigante tiel nombran indikilon koncerne al la konservativaj idealoj de la usonaj leĝdonantoj. Ĉi tiuj rezultoj estas kutime uzitaj en la esploroj de la politikaj analizistoj. La ACU eldonas la revuon Battleline du fojojn por sesmonato por informi al siaj membroj pri la gravaj aferoj en la konservativa movado.
Amaskomuniko
Ĵurnalo
La vorto ĵurnalo aperas en la Fundamento nur en ekzerco pri prononcado, kaj ĝia senco ne estas difinita en la Fundamento. La Akademio de Esperanto ĝin oficialigis per la 1-a Oficiala Aldono, kaj agnoskis ĝin kiel fundamentan per la 8-a Oficiala Aldono. En la 1-a Oficiala Aldono la Akademio difinis la signifon de ĵurnalo per serio da similsonaj sed sence malkoheraj tradukoj, kiuj egalas al taggazeto (france), gazeto, ia ajn periodaĵo (angle), revuo (germane kaj ruse), taggazeto, taglibro (pole). La komuna trajto de ĉiuj ĉi sencoj estas gazeto, kio farus la vorton malnecesa duoblaĵo (ĉar gazeto estas forte enradikiĝinta kaj pli klare Fundamenta por tiu senco). PIV2 atribuas al la vorto la francajn sencojn (taggazeto, taglibro, registrolibro).
Oni povus doni al la vorto pli ĝeneralan sencon surbaze de la vorto ĵurnalisto, kies senco estas pli ĝenerala kaj pli kohera internacie; tiam ĵurnalaro estus ĉiaj „amasinformiloj“ (ne nur presitaj kiel "gazetaro"). Tamen ĝis nun tia uzo ne estas registrita.
Gazeto
Gazeto estas perioda publikigaĵo de konstanta grandeco (formato) kaj prezo, prezentanta ĉiajn novaĵojn. Plej ofte gazeto enhavas ankaŭ anoncojn, ekz. konatiĝajn anoncojn, ofte literaturan tekston, eble krucvortenigmon aŭ ŝakproblemon. Sinonimo estas periodaĵo. Specialaj gazetoj estas:
Kelkfoje oni uzas la vorton ĵurnalo por taggazeto aŭ por revuo, sed pro la nefiksiteco de la signifo de ĉi tiu vorto, ĝi estas evitinda (vidu ĉe Ĵurnalo). Etimologie la vorto venas de nomo de monero (gazetta), kiu estis en Venecio la prezo de neregula publikigaĵo, la unua aperinta en Italio, en 1536 : Gazetta di Venezia.
Taggazeto
Taggazeto estas gazeto kiu aperas plurfoje semajne, plej ofte ĉiutage krom dimanĉe. Ĝi estas malpeza kaj forĵetebla eldonaĵo, kutime presita sur malmultekosta papero, enhavanta novaĵojn pri variaj temoj. Ĉi tiuj temoj povas inkluzivi politikajn eventojn, krimojn, sportojn, opiniojn, veterprognozojn, kaj tiel plu. En multaj modernaj taggazetoj ankaŭ pagitaj anoncoj kaj reklamoj prenas ampleksan lokon, fakte ĝi konstituas la ĉefan enspezon de la entrepreno. Nuntempe, taggazetoj estas unu el la ĉefaj amaskomunikiloj en evoluintaj socioj, same kiel televido, radio kaj Interreto.
Revuo
Revuo aŭ magazino estas ampleksa gazeto aperanta malpli ol ĉiutage kaj ofte dediĉita al limigita temaro. Foje revuoj nomiĝas "magazinoj", precipe kiam ili enhavas multe da bildoj. Revuoj tipe eldoniĝas semajne, dusemajne, monate, aŭ trimestre, kun dato sur la kovrilo, kiu estas post la dato en kiu ĝi reale estas eldonita (ekzemple presita monato: junio, eldono jam je la 20-a de majo). Ili ofte estas presitaj kolore kaj sur brila papero kaj ilustritaj per multaj bildoj.
La gazetoj ludis dekomence kaj ludas ankoraŭ gravan rolon por la disvastigo kaj funkciado de Esperanto (vidu suben).
Bildliteraturo
Bildliteraturo estas arto en kiu io esprimiĝas per - kaj disvolviĝas laŭ - sinsekvo de bildoj (fotoj, desegnoj, ktp).
Oni foje konsideras, ke bildliteraturo estas hibrido inter literaturo kaj belarto, t. e. teksto kaj bildoj kiuj kune esprimas ion, disvolviĝantan ofte laŭ tempo. Tamen ekzistas kelkaj specimenoj, kiuj tute ne entenas tekstojn, kio montras ke la ĉefa eco kuŝas en la bildoj kaj ties sinsekvo (en tio ĝi pli parencas al kinarto).
Moderna bildliteraturo, kun ties kohero inter teksto, bildo kaj kronologio, devenas de komiksoj (ŝercaj, amuzigaj bildrakontoj) en Usonaj gazetoj de la 19-a jarcento, kiuj siavice estis pluevoluo de pli fruaj politikaj satirdesegnoj en kiu oni uzis tekstojn interne de la bildoj, kaj ĉefe de pli praaj rakontoj sub formo de sinsekvoj de bildoj, sed kun teksto skribita aparte, kiel la Tapiŝo de Bayeux aŭ la Epinal-bildoj.
Telefono
La telefono estas mekanismo de telekomunikado desegnita por transsendi konversaciojn pere de elektraj signaloj. Ĉar ĝi utilas ĉefe per rekta komunikado inter du komunikantoj kaj ne celas dekomence kolektivan ricevanton, ĝi povas esti konsiderata neamaskomunikilo. Tamen ekde la moderna apero de poŝtelefono kaj la sendado de amasaj mesaĝoj ĉu sonaj ĉu skribaj, tiu subite fariĝis normala amaskomunikilo. Ties uzado ludis gravan rolon en diversaj sociaj kaj politikaj movadoj kaj okazintaĵoj de la komenco de la 21a jarcento.
Telefono (kunmetaĵo de la greklingvaj esprimoj τῆλε, tēle, "malproksima", kaj φωνή, phōnē, "voĉo") estas aparato por interkomuniki aŭde kaj parole. Komunikadon inter telefonoj estigas telefoncentralo, al kiu telefonoj estas ligitaj diversmaniere: aŭ per konduktiloj, aŭ per radio. Historie, unue aperis konduktilaj telefonoj. Ili ĝis nun estas plej stabilaj funkcie, sed devigas uzon en difinita fiksa loko.
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
La Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado (OLSK) (East StratCom Task Force (ESCTF), Strategisches Kommunikationsteam Ost (SKO)) estas parto de la Eŭropa Servo por Ekstera Agado, kiu fokusiĝas al "efika komunikado" kaj apogo al Eŭropuniaj agadoj en Orienta Eŭropo (inkluzive de Armenio, Azerbajĝano, Belorusio, Kartvelio, Moldavio kaj Ukrainio) kaj preter (Rusio mem). La ĉefprojekto de la laborgrupo estas EUvsDisinfo, datumbazo de artikoloj kaj amaskomunikilaro kiujn la organizo konsideras provizantajn malverajn, distorditajn aŭ nekompletajn informojn.
Amaskomuniko
Radio
Radio estas rektlinia brila strio, kiu eliras el lumanta korpo aŭ ĉiu el la apartaj rektliniaj elsendaĵoj de ĉiu neluma fonto de energio, kaŭzante la radiadon. Origine, radiodissendado estis nomata "sendrata telegrafado", kio estis mallongigita al "sendrata" (angle "wireless") fare de britoj. La prefikso "radio-" en senco de transsendo estis unuafoje uzita en la vorto radiokonduktanto, kreita de franca fiziko Édouard Branly en la jaro 1897, bazita sur la verbo verbo "radiadi" (latine, la signifo de radius estas "lumradio").
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
Historio kaj misio
OLSK estis kreita konklude de renkontiĝo de la Eŭropa Konsilio la 19-an kaj 20-an de marto 2015, kiu menciis la "neceso defii la daŭrajn misinformadajn kampajnojn de Rusio". Komence ĝi bazis sin je donacoj de eŭropaj landoj kaj konsistis el dek homoj, el kiuj nur unu (eksa ĉeĥa ĵurnalisto) laboris plentempe. Financado el la EU-buĝeto komenciĝis en 2018.
OLSK celas komuniki pri aferoj kie EU-a strategia komunikado devas esti plibonigita, aŭ kiam EU estas submetata al misinformkampanjoj. Tiaj produktoj estas disponigital al la politika gvidantaro de EU, gazetaraj servoj, EU-delegacioj kaj EU-membroŝtatoj kaj estas destinitaj al la ĝenerala publiko. La grupo estas nomumita por fasoni komunikadkampanjojn, celante ŝlosilajn spektantarojn kaj fokusas specifajn temojn de signifo por tiuj spektantaroj, inkluzive de lokaj temoj. La agoj de la OLSK estas konstruitaj sur ekzistanta laboro kaj koheremo kun pli larĝaj EU-komunikadklopodoj, inkluzive de agadoj de la EU-institucioj kaj EU-membroŝtatoj.
Amaskomuniko
Televido
Televido (mallongigo: TV) estas telekomunika sistemo, per kiu eblas sendi moviĝantajn bildojn kaj sonojn trans distanco. Etimologie, ĝi estas hibrida vorto, devenante el la greka bazvorto tele (signifanta "malproksime") kaj la latina video (signifanta "mi vidas"). La aparato, kiu ricevas kaj montras la sendatajn signalojn, nomiĝas televidilo. Al televido rilatas verboj spekti kaj zapi.
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
Historio kaj misio
Ĝi estas unu el pluraj organizaĵoj kies celo estas kontraŭbatali propagandon kiu provas subfosi la normojn kaj kolektivan identecon de la Eŭropa Unio, precipe propagandon de Rusio. Ĝia devizo "Demandu eĉ pli" estas respondo al la "Demandu pli" de RT.
Amaskomuniko
Blogoj
Blogo (ankaŭ nomata reta taglibro aŭ retlogo) estas reta raporto fare de persono. Blogoj estas lokitaj en la Interreton kaj preskaŭ ĉiam en la TTT. Blogoj enhavas liston de eroj (blogaĵoj aŭ blogeroj), kiuj ordinare estas ordigitaj de plej nova ĝis plej malnova kaj temas pri la ŝatokupoj, religio, politikaj, kredoj, okupo, ktp de la bloganto. Blogoj kutime, sed ne ĉiam, permesas por legantoj komenti pri la eroj.
Blogo ordinare estas havebla en TTT-paĝo kaj RSS-a kanalo, tamen ne ĉiuj RSS-aj kanaloj estas blogoj. Ekzistas multaj programoj por krei blogojn per PHP aŭ Perl kune kun SQL. Se oni ne havas konekton al TTT-ejo, kiu havas tiujn, ankaŭ ekzistas gastigaj servoj kiel LiveJournal aŭ Ĝangalo.com.
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
Produktoj kaj aktiveco
La komunikadproduktoj de la teamo estas ĉefe fokusitaj al la landoj de la orienta najbareco kaj produktitaj en la lingvoj de tiuj landoj. Ili estas disvastigitaj per la sociaj amaskomunikilaj kanaloj de la lokaj EU-delegacioj, kaj ankaŭ estas portitaj en televido kaj per aliaj amaskomunikiloj kaj publikaj okazaĵoj. Krome, la laborgrupo, kunlabore kun la Eŭropa Komisiono, gvidis la sesmonatan komunikadkampanjon de la Orienta Partnereco de EU, kulminantan en la Pintkunveno de la Orienta Partnereco de novembro 2017 en Bruselo.
Amaskomuniko
RSS
RSS estas teĥniko, kiu ebligas al la uzanto aboni la enhavon de iu retpaĝaro. La nomo naskiĝis en la angla lingvo kiel mallongigo de Really Simple Syndication ("vere simpla abonrilato"). En Esperanto, la mallongigo klarigeblas kiel Retej-Stata Sciigo.
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
Produktoj kaj aktiveco
La ĉefa produkto de la teamo por konsciigi pri misinformado estas la semajna Misinformada Revuo (en la angla kaj rusa), lanĉita en novembro 2015. La celo estas disponigi datumojn por analizistoj, ĵurnalistoj kaj oficialuloj traktantaj ĉi tiun aferon. La Misinformada Revuo ankaŭ alportas la plej novajn novaĵojn kaj analizojn de tio, kion la OLSK etikedas "por-Kremla misinformado". La plena dosieraro de la laboro de OLSK pri misinformado estas havebla sur ĝia retejo EUvsDisinfo.eu, havebla en la angla, rusa, kaj germana lingvoj. La teamo ankaŭ prizorgas la ruslingvan retejon de la Eŭropa Servo por Ekstera Agado, same kiel Twitter kaj Facebook-kontoj. Ĉi tiuj komunikas ĉefe pri la ekstera politiko de EU per publikigado de informoj pri EU-agadoj, same kiel EU-deklaroj kaj gazetaraj komunikoj kun graveco al la Orienta Najbareco. La plej multaj el la klopodoj de la organizo estas asignitaj al disponigado de informa helpo pri temoj ligitaj al la Rusia-Ukrainia Milito. Unu el la ĉefaj defioj de la OLSK estis priskribita kiel distingado de misinformado el legitima kontestado.
Amaskomuniko
RSS
La novaj enhaveroj povas esti aŭtomate elŝutitaj al la komputilo aŭ aliaj iloj de la aboninto tuj post la publikigo. Tiel la aboninto ĉiam ricevas la plej novajn informojn kaj ne devas regule viziti la interesajn retpaĝojn por kontroli. RSS-aj funkcioj estas pli kaj pli enkonstruataj en programoj, kiel ekzemple retpoŝtaj programoj aŭ retumiloj (ia. Firefox, Safari). La abono tamen ne povas nur konsisti el nura teksto. La uzado en podkasto montras, ke oni ankaŭ povas tiel aboni aŭdvidaĵojn. La disponigo en formato RSS estas nomita RSS-fluo aŭ abonfluo. La RSS-teĥniko plejparte venkis pro blogoj, ĉar jam tre frue ekzistis RSS-fluoj por la blogafiŝoj. Ĉar RSS estas norma formato, oni povas ankaŭ maŝine prilabori ĝin kaj enmeti ĝin en aliajn retpaĝojn. Ekzemplo por tio estas www.startu.net. Laŭ teĥnika vidpunkto RSS estas familio de XML-bazitaj dosierformatoj. Ekzistas kelkaj versioj de RSS: 0.9x, 1.0 kaj 2.x, la lasta reprezentas provon stabiligi la normon.
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
Produktoj kaj aktiveco
OLSK dokumentis multajn ekzemplojn de propagando kaj misinformado publikigitaj fare de rusia amaskomunikilaro. Inter 2015 kaj 2016 EUvsDisinfo registris 1,992 konfirmitajn misinformkazojn kun 36 ĉiusemajne averaĝe. Inter novembro 2015 kaj aŭgusto 2019, la projekto identigis pli ol 6 000 kazojn de misinformado. Inter la plej oftaj temoj estis la temo de migrado. Ĝis junio 2020, 570 kazoj de misinformo estis rilataj al la KOVIM-pandemio.
Amaskomuniko
RSS
Vikipedio ebligas per RSS sekvi la lastajn ŝanĝojn de artikoloj: vidu ligilon en la paĝo Lastaj ŝanĝoj.
Podkasto
Podkasto (transliterumo de la anglalingva vorto podcast) estas programo eldonita per la Interreto, en maniero kiu ebligas al uzantoj aboni puŝkanalon kaj ricevi la novajn sonajn aŭ videajn dosierojn aŭtomate. Ĝi estas esence blogo, kies (ĉefaj) publikaĵoj estas elŝuteblaj sondosieroj, aboneble listigataj per RSS aŭ simila protokolo. Tiu ĉi tekniko donas la eblecon al multaj produktantoj krei mem-eldonitajn radio- kaj televido-programojn. Ekzistas la distingo inter originalaj ("veraj") podkastoj kaj neoriginalaj podkastoj: originalaj estas tiuj elsendaĵoj, kiuj aperas nur en podkasta aranĝo, dum la neoriginalaj estas ekzemple elsendoj (jam elsenditaj) duume elsenditaj en podkasta formato.
Uzantoj abonas podkastojn per 'podkasta' programaro, kiu periode serĉas kaj ricevas novajn materialojn. Poste ĝi povas aktualigi la enhavon de portebla muzikaparato, kopiante la novajn dosierojn al ĝi; el tio venas la angla nomo 'podcast', kombino el iPod (muzikaparato de la firmao Apple) kaj 'broadcast' (disaŭdigo, brodkasto). Podkastado tamen ne neprigas iPod-on; ĉiu muzikaparato aŭ komputilo kapabla ludi la koncernan datenaranĝon (plejofte tio estas MP3, sed ankaŭ la pli novaj Ogg/Vorbis kaj AAC) povas aŭdigi sonajn podkastojn. Ĉirkaŭ 70% de la aŭskultantoj konsumas podkastojn per sia komputilo, la resto per portebla ludileto.
Poŝtelefono
Poŝtelefono (aŭ ĉeltelefono laŭ ReVo) estas malgranda, portebla telefono kun ŝargebla akumulatoro. La poŝtelefona sistemo baziĝas sur bazaj stacioj, kiu ordinare havas antenan maston aŭ estas lokitaj sur alta konstruaĵo. Ĉiu stacio provizas t. n. ĉelon kun diametro de kelkaj kilometroj (pro tiuj ĉeloj kelkaj nomas poŝtelefonon "ĉela telefono"). Poŝtelefono, kiu troviĝas en tiu ĉelo, povas kontakti la stacion kaj registriĝi tra ĝi. Kiam iu vokas la numeron de tiu poŝtelefono, la stacio respondas kaj peras la vokon al la poŝtelefono.
Poŝtelefonoj komunikas kun stacioj per mikroondoj kaj uzas sendopovon inter 100 mW kaj kelkaj vatoj. Tiu mikroradiado povas per varmigo, eble ankaŭ alimaniere, influi la histon de homa korpo. Tial kelkaj homoj timas, ke la uzo de poŝtelefonoj malutilas la sanon. Estas rekomendinde, ne senbezone altigi la sendopovon, ekzemple per telefonado en fermita aŭto sen ekstera anteno.
Modernaj poŝtelefonoj kutime havas multajn aliajn funkciojn ol nuran telefonadon. Multaj homoj ĉefe uzas siajn poŝtelefonojn por sendi tekstmesaĝojn (SMS). Kelkaj poŝtelefonoj povas ankaŭ sendi bildmesaĝojn (MMS), kaj multaj aparatoj inkluzivas ilojn kiel kalkulilon, alarmon, kalendaron, kaj eĉ fotilon, videokameraon aŭ biradan (navigadan) sistemon. Normala funkcio estas ankaŭ modemo por uzi Interreton rekte de la poŝtelefono aŭ de kutima komputilo uzante la poŝtelefonon kiel modemon (per GPRS aŭ alimaniere). Ekzistas ankaŭ aparta teĥnologio WAP, kiu ebligas montri speciale faritajn kaj plisimpligitajn retpaĝojn sur la ekrano de poŝtelefono. Tute flanka afero ĉe multaj poŝtelefonoj estas diversaj amuzaĵoj kiel komputilaj ludoj, radio kaj muzikludilo. La modelo N-Gage de Nokia fakte pli estas ludmaŝino ol telefono. Ĝenerale eblas diri, ke nunaj poŝtelefonoj pli similas poŝkomputilon.
Aparatoj, kiuj senkaŝe havas trajtojn de poŝkomputilo (operaciumo, procesoro, ĉiparo de vidiga sistemo, tuŝekrano, aldona programaro ktp) fakte simple konsidereblas "pli modernaj" poŝtelefonoj ol la unuaj modeloj el la 1990-aj jaroj. Ofte ili estas nomataj "plurfunkciaj poŝtelefonoj", foje koncize saĝtelefonoj.
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
Akcepto
La Eŭropa Parlamento konstante subtenis la laborgrupon kaj postulis adekvata dungitaro kaj rimedoj. Prepara ago de EP por 2018 - "StratCom Plus" - asignis 1,1 milionojn da eŭroj por ke la teamo koncentriĝu pri kiel pli sisteme kontraŭstari misinformadon pri EU.
Kritikoj
OLSK estis priskribita kiel "eble la plej vaste agnoskita, kaj kritikita, kontraŭ-misinforma unuo starigita por pritrakti rusan misinformon." En 2020, The New York Times skribis ke la OLSK "estas unika ĉar ĝiaj plej grandaj subtenantoj - landoj en Centra kaj Orienta Eŭropo kun historio de komunista influo - ankaŭ estas inter ĝiaj plej laŭtaj kritikistoj. Ili diras ke la laborgrupo estis nesufiĉe financita kaj subtenata kaj devus esti pli ambicia."
Amaskomuniko
Ĵurnalismo
Ĵurnalismo orientita al novaĵoj estas foje priskribitaj kiel "unua aspra skizo de historio" (atribuita al Phil Graham), ĉar ĵurnalistoj ofte registras gravajn okazaĵojn, produktante artikolojn pri novaĵoj en mallonga etendo. Kvankam sub premado por esti la unua kiu donas la informon, la gazetaraj organizoj kutime eldonas, redaktas kaj pruvokorektas siajn informojn antaŭ publikigo, aldonante al la normoj por akurateco de ĉiu organizo, kvaliton kaj stilon. Multaj organizoj de novaĵoj postulas fierajn tradiciojn por teni la registarajn funkciulojn kaj instituciojn alireblajn al la publiko, kvankam la kritikistoj de amaskomunikiloj vekis demandojn pri kial la gazetaro mem kongruas kun la normigoj de la vere profesia ĵurnalismo.
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
Kritikoj
Dana gazeto Politiken kritikis en 2017 OLSK-on por skribado ke Rus-apogitaj ekstremistoj batalis en Ukrainio ĉe la Batalo de Avdijivka. Ĝi asertis ke OLSK nur uzis ukrainiajn fontojn en sia analizo, kaj asertis ke unu el la fontoj (la ukraina retejo Inform Napalm) estis ligita al la "polemika kaj sekretema" ukraina retejo Myrotvorets.
Amaskomuniko
Publika informado
Publika informado (aŭ ankaŭ Publikaj rilatoj) estas la arto, tekniko kaj scienco administri komunikadon inter organizo kaj ties ŝlosila publiko por konstrui, administri kaj elteni sian pozitivan bildon. Ekzemploj povas esti la jenaj:
Orienta Laborgrupo pri Strategia Komunikado
Kritikoj
En 2018, estis trovite ke la datumbazo de OLSK de novaĵartikoloj kiuj enhavas misinformojn malĝuste inkludis tri artikolojn de nederlandaj novaĵelsendistoj, parte pro tradukeraro. En respondo, la ESTF forigis la artikolojn de ilia datumbazo kaj ŝanĝis la lingvon kiun ĝi uzas dum priskribado de publikaĵoj kiujn ĝi identigas kiel misinformado.
Amaskomuniko
Eldonado
Tradicie, la termino referencas al la distribuado de presitaj verkoj kiaj libroj kaj gazetoj. Je la alveno de la ciferecaj informosistemoj kaj de la Interreto, la konsidero de eldonado etendiĝis por inkludi retejojn, blogojn, kaj simile.
Kiel negoco, eldonado inkludas la disvolvigon, merkatadon, produktadon, kaj distribuadon de ĵurnaloj, gazetoj, libroj, literaturaj verkoj, muzikaj verkoj, softvaro, kaj aliaj verkoj kiuj temas pri informado.
Eldonado estas ankaŭ grava kiel leĝa koncepto; (1) kiel la procezo havigi formalan informon al la mondo pri grava intenco, por ekzemplo, geedziĝo aŭ eniro en bankroto, kaj; (2) kiel la esenca antaŭkondiĉo esti kapabla plendi kalumniadon; tio estas, la koncerna teksto devi esti publikigita (pro la "respondrajto").
Programara eldonado
Softvara publikisto estas eldonista kompanio en la softvara industrio kiu funkcias inter la softvara disvolviganto kaj la distribuisto. En kelkaj kompanioj, du aŭ la tri el tiuj roloj povas esti kombinitaj (kaj tiele, povas esti en unusola persono, ĉefe en la okazo de propagaĵo).
Softvaraj publikistoj ofte rajtigas softvaron el disvolvigantoj kun specifaj limigoj, kiaj tempolimo aŭ geografia regiono. La terminoj por tia rajtigo varias enorme, kaj estas tipe sekretaj.
Disvolvigantoj povas uzi publikigistojn por atingi pli grandajn aŭ eksterajn merkatojn, aŭ por eviti fokuson al merkatigo. Aŭ publikigistoj povas uzi disvolvigantojn por krei softvaron por trafi necesan merkaton kiun la publikigisto estis identiginta.
Reklamado
Reklamo estas disvastigata informo, kiu instigu homojn fari ion, plej ofte aĉeti iujn varojn aŭ servojn. Sed ankaŭ ekzistas socia reklamo, kiu celas specifan konduton. Preskaŭ samsignifa estas varbado.
IKEV difinas reklamon jene: "reklamo estas influado sur la publiko aŭ difinitaj grupoj per diversspeca publikigado kaj/aŭ aliaj rimedoj kun la celo stimuli la vendon de difinitaj varoj aŭ servoj".
Kritikoj al la amaskomunikiloj
Nuntempe la ĉefa problemo rilate ilin estas ilia koncentrigo en malmultaj ampleksaj "imperioj" kaj ties posedo fare de financaj potencoj, ankaŭ pli-malpli politike orientitaj laŭ siaj interesoj. Tio estas ofte denuncata kiel malkongruanta kun demokratio, kaj libero kaj reprezenteco de la opinioj.
En ĵurnalista etiko kaj amaskomunikila etiko, la termino "vido el nenie" priskribas specon de falsa neŭtraleco, per kiu ĵurnalistoj erarigas la publikon, kreante la impreson, ke kontraŭaj partioj de afero havas egalan ĝustecon kaj validecon, eĉ kiam la vero aŭ malvero de la asertoj de la partioj estas reciproke ekskluzivaj kaj kontroleblaj per diligenta esploristo. La amaskomunikila kritikisto kaj profesoro pri ĵurnalismo Jay Rosen estas rimarkinda uzanto de la termino kaj kritikanto de la praktiko, kaj Rosen mem pruntis la terminon el la libro el 1986 La vido el nenie de la filozofo Thomas Nagel.
Esperanto-amaskomunikiloj
La historio de amaskomunikiloj estas paralela al la historio de Esperanto mem. La unua apero de Esperanto okazis per publikigo de libro, la t.n. Unua Libro. Baldaŭ aperis la unua gazeto, kaj dum la unuaj jardekoj la disvastigo de la lingvo ŝuldiĝis al la amaskomunikiloj.
Granda parto da la nuntempaj Esperanto-gazetoj estas eldonataj de UEA aŭ de ties membroorganizoj (TEJO kaj la landaj asocioj) aŭ aliĝintaj fakorganizoj (ILEI, ktp). Tiuj organizoj el la UEA-strukturo eldonas ĉ. 90 % de la Esperanto-gazetoj, se oni kalkulas la eldonkvanton. Ekster la UEA-strukturo estas nur tre malmultaj gazetoj - ekzemple Sezonoj eldonas la jenajn "La Ondo de Esperanto", LF-koop eldonas "Heroldo de Esperanto", "Literatura Foiro" kaj "Femina", SAT eldonas "Sennaciulo"-n.
Tre ofte la gazetoj ne traktas politikajn temojn de ekster Esperantujo; kutime ankaŭ nur malofte ceterajn temojn de ekster Esperantujo. Pli malpli solaj esceptoj estas la gazetoj de SAT kaj la revuo Monato, kiun ekde 1988 eldonas Flandra Esperanto-Ligo. Politikaj temoj aperas do preskaŭ nur en SAT-gazetoj kaj en Monato.
Gronlando
Gronlando aŭ Grenlando, ankaŭ Groenlando (Kalaallit Nunaat, "lando de gronlandanoj"; Grønland [gronlan], "Verdlando") estas insulo en Nordameriko, en arkta parto de Atlantiko.
Ĝi estas parto de la Dana Reĝlando kiel aŭtonoma teritorio. Ekde 2018 ĝi estas administre dividita en kvin municipoj : Avannaata, Qeqertalik, Qeqqata, Sermersooq kaj Kujalleq.
Olaf Bull
Olaf BULL (naskiĝis la en Kristiania – 29-a de junio 1933) estis norvega poeto.
Olaf estis filo de la verkisto Jacob Breda Bull. Li laboris kiel ĵurnalisto ĉe Posten kaj Dagbladet.
Gronlando
Reĝino de Danio Margareto la 2-a restas gronlanda regnestro.
Geografio
Plimulto de la teritorio de la insulo estas kovrita de la glaĉero. Ekskluzivon konsistigas nur la norda ekstremo de Gronlando ĉar aero tie estas tro seka por produkti neĝon, necesan por ekiĝo kaj konservado de glacitavolo. Tamen en 2000-aj jaroj gronlanda glaciaĵo senĉese degelas, pli verŝajne pro la tutmonda varmiĝo.
En novembro 2009 la revuo „Science“ publikigis esploron, laŭ kiu la glacikovraĵo de Gronlando perdas sian amason pli rapide ol en antaŭaj jaroj, kio akcelas altiĝon de la marniveloj. Ĉiujare malaperas ne malpli ol 273 000 milionoj da tunoj da glacio. Por la periodo 2000-2008, degelo de gronlanda glacio altigis marnivelojn je mezume 0,46 mm ĉiun jaron. Ekde 2006 estas klara pliigo je 0,75 mm ĉiun jaron. „Sed ni havis tri tre varmajn somerojn, kaj tio estas akcelanta la degelon konsiderinde“, diris la esploristo Michiel van den Broeke de la Universitato Utrecht (Nederlando).
Degelo sur la glacia surfaco agas kiel „retro-mekanismo“, D-ro van den Broeke klarigis, ĉar la likva akvo sorbas pli kaj reflektas malpli da envenanta sunradiado — tio rezultas je varmiĝo de la glacio. „Varmiĝo super Gronlando kaŭzis la pligravigon de degelo, kaj tio ankaŭ akcelas la retro-procezon“, li diris. „Tre probable la oceanoj ankaŭ varmiĝis, kaj tio probable klarigas la akcelon de ellasejo de glaciejoj ĉar ili varmiĝis de malsupre“.
Geografieroj
La Markolo de Nares (dane: Nares Strædet, angle: Nares Strait, france: Détroit de Nares) estas markolo en la Arkta oceano, disdividanta nord-okcidenton de Gronlando kaj la insulon Ellesmere kaj liganta Bafinan golfon kun la maro de Lincoln.
La Frama Markolo aŭ Markolo Fram estas la mara trapasejo inter Gronlando kaj Svalbardo, situa inter 77°N kaj 81°N latitudoj kaj centre sur la unua meridiano.
La Kanalo Kennedy, en angla Kennedy Channel kaj en dana Kennedy Kanalen, estas arkta marpasejo inter Gronlando kaj la plej norda insulo de Kanado, nome insulo Ellesmere.
Historio
Oni ne scias, kiam la gronlandaj indiĝenoj atingis ĝin. Islandaj pioniroj trovis ĝin senhoma ĉirkaŭ la jaro 986. Ili establis tri loĝlokojn proksime de la sudokcidenta pinto de la insulo, loĝadotaj dum iom da jarcentoj.
La nomo "Gronlando" venas de la skandinavoj.
Laŭ islandaj sagaoj, Eiríkur Rauði (Erik la Ruĝa) ekziliĝis el Islando pro murdo. Li, kun sia familio kaj sklavoj, foriris per vikinga ŝipo al onidira lando nordokcidenten. Li nomis la landon "Verda Lando" por logi pliajn pionirojn.
La skandinavoj pli-malpli bone kunvivis apud enloĝantajn eskimojn, kaj oni tien sendis kristanan episkopon. En 1386, Gronlando iĝis parto de la Unio de Kalmar kaj poste de la duobla monarĥio Danio-Norvegio.
Post kvincent jaroj, la loĝlokoj simple malaperis, probable pro malsatego dum klimataĉo de Malgranda Glaciepoko de 15-a jarcento. La ostoj tiamaj montras ŝpurojn de nutraĉado.
Danio tenis posedon de la mortanta kolonio laŭ Traktato de Kielo (1815).
Norvegio pledis pri la lando en la 1920-aj jaroj, sed la pledon malaprobis Ligo de Nacioj, ĉefe pro kontraŭleĝa okupo fare de norvegaj koloniistoj.
Gronlando ankaŭ aperas kiel Gruntland ("Grund-lando", pro malprofundaj golfoj) en fruaj mapoj. Ne certas, ĉu grøn estas misskribo anstataŭ grunt aŭ male.
Umberto la 1-a (Italio)
Umberto la 1-a de Savojo (itale Umberto I di Savoia, plennome Umberto Rainerio Carlo Emanuele Giovanni Maria Ferdinando Eugenio), naskita la en Torino, murdita la  en Monza, estis princo de Piemonto kaj reĝo de Italio de 1878 ĝis sia morto.
Gronlando
Teritoria organizado
Gronlando estas administre dividata en municipoj kaj du regionoj ne aldonitaj. Ĉi tiu divido, okazigita per la kunfandiĝo de la malnovaj gronlandaj municipoj, ekviglis la 1-an de januaro 2009.
Umberto la 1-a (Italio)
Li edziĝis en 1868 kun Margareto de Savojo, kiu naskis al li unikan filon : Viktoro-Emanuelo
Gronlando
Ekonomio
Nuna Gronlando fundamentas sur fiŝkaptado kaj ties eksporto. La plej grava produkto laŭ enspezo estas salikoketo. Malgraŭ reesplorado pri hidrokarbonaĵoj kaj ercoj, pluraj jaroj necesos por realigi produktadon. Turismo estas la nura fako ofertanta baldaŭajn ŝancojn, kaj eĉ tiu estas limigita pro la alta kosto kaj mallonga sezono. Publika sektoro, inkluzivante publikposedajn firmaojn kaj magistratojn, ĉefrolas en la gronlanda ekonomio.
Umberto la 1-a (Italio)
Umberto reĝiĝis la post la morto de sia patro, Viktoro Emanuelo la 2-a. Lia ekstera politiko estis ekspansiema, li okupis kaj koloniigis Eritreon (1885) kaj Somalion (1889). Etiopio en 1889 ricevis la statuson de protektorato itala, sed en 1896 sukcesis sendependiĝi.
Gronlando
Politiko
La Gronlanda Traktato estas traktato modifanta la traktatojn starigantajn la eŭropajn komunumojn rilate al Gronlando. Akirinte sian aŭtonomecon disde Danio en 1979, la gronlandanoj elektis forlasi la Eŭropa Ekonomia Komunumo per referendumo la 23an de februaro 1982. Interalie temas pri reteni totalan kontrolon de iliaj fiŝkaptaj rimedoj.
Umberto la 1-a (Italio)
Interne Umberto tendencis al subprema kaj aŭtoritateca politiko. Kiam dum manifestacioj en Milano generalo Fiorenzo Bava-Beccaris kanone mortigis centon da homoj, la reĝo distingis kaj gratulis lin. Post tiuj eventoj okazis du sensukcesaj atencoj al la reĝo; dum tria atenco la anarkiisto Gaetano Bresci pistole mortigis lin en Monza.
Gronlando
Politiko
La Registaro de Gronlando (gronlande: Naalakkersuisut, dane: Grønlands Regering) estas la plenuma povo en Gronlando, en ĉiuj aferoj ligitaj al registaraj aferoj ligitaj al la internaj aferoj de Gronlando. La membroj de la registaro estas nomumitaj fare de la Ĉefministro de Gronlando, sed estas oficiale aprobitaj fare de la membroj de la Parlamento de Gronlando (Inatsisartut).
Eskima Komunumo (Inuit Ataqatigiit en la groenlanda) estas politika partio de Groenlando de socialisma orientiĝo.
La troja milito ne okazos
"La troja milito ne okazos" (france la Guerre de Troie n'aura pas lieu) estas dramo de Jean Giraudoux, aperinta kaj unue surscenigita en 1935, kiu parolas pri la troja milito, sed traktas ĝeneralan antaŭmilitan situacion, eble tiun antaŭ la unua mondmilito. Kvankam verkita nur kelkaj jaroj antaŭ la dua mondmilito ĝi malfacile estas aplikebla al ties antaŭmilita situacio.
La dramo ne identigas unu kaŭzon de la milito, sed montras multfacetan kaŭzaron, kiu, malgraŭ la klopodoj de multaj koncernatoj, igas militon, kiu unue ŝajnas absurda, fine neevitebla.
Brașov
Brașov [braŝov'] (Brassó [braŝo]; Kronstadt, Corona, esperante: Braŝovo) estas urbo en Rumanio, kiu situas en la suda Transilvanio, 168 km norde de Bukareŝto, ĉe. Ĝi estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto (județ) kaj unu el la ĉefaj industriaj urboj de Rumanio.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 41 056 loĝantojn (hungaroj, rumanoj, germanoj, ĉeĥoj, slovakoj, ciganoj), en 1992 323 736 (rumanoj, 10 % da hungaroj).
Historio
Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Brassó vármegye). En la jaro 1749 en tiu urbo fondiĝis la unuaj du loĝioj de framasonismo en la tiama Hungarujo. Gravas por la tuta historio de tiu ĉi urbo Honterus-gimnazio. Inter 1924 kaj 1939 aperis en Brașov la grava germanlingva kulturgazeto Klingsor.
Esperanto-movado
Komence de la naŭdekaj jaroj (post la falo de Ĉaŭŝesku) fondiĝis la loka klubo "Amikeco Braŝovo". En 2005 la urbestraro inaŭguris la "Skvaron Esperanto" laŭ iniciato de ĉi-klubo.
En Braŝovo okazis la 83-a kongreso de SAT inter la 1-a kaj la 6-a de aŭgusto 2010. La kongreson organizis "Amikeco Braŝovo".
Mazingarbe (stacidomo)
Mazingarbe estas franca stacidomo sur linio - -Locale, situanta en  Mazingarbe, en departemento Pas-de-Calais, regiono Hauts-de-France.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Eklezio de Satano
La Eklezio de Satano (Church of Satan) estas internacia organizo dediĉita al la religio de Satanismo kiel solidigita en La Satana Biblio (angle: The Satanic Bible). La eklezion de Satano naskis Anton LaVey ĉe la Nigra Domo en Sanfrancisko, Kalifornio, je Valpurgisnokto (germane: Walpurgisnacht; Valpurgisnaĥt) la 30an de aprilo 1966. Li servis kiel Alta Pastro de ĝi ĝis sia morto en 1997. En 2001, Peter H. Gilmore enoficiĝis al la posteno de alta pastro, kaj la kirka stabejo translokiĝis al Gehen-kuirejo (Angle: Hell's Kitchen), Manhatano, Novjorko.
La eklezio nek kredas je nek adoras senmetaforan estaĵon nomata Satano. Alta Pastro Peter Gilmore priskribas ĝiajn anojn kiel skeptikajn ateistojn, montrante la Hebrean radikon de la vorto "Satano" kiel "kontraŭbatalanton" aŭ "demandanton." Gilmore rifuzas la legitimecon de teismaj Satanistoj kredantaj ke Satano estas supernatura estaĵo aŭ forto kiun oni povas kontakti aŭ petigi. Gilmore nomas ilin "diabol-adorantoj." La eklezio de Satano famigas sin kiel la nuran aŭtentikan vizaĝon de Satanismo kaj rutine publikigas verkojn substrekantajn tiun ĉi aserton. La eklezio rifuzas la legitimecon de iaj ajn organizoj pretendantaj la nomon de Satanismo.
La eklezio de Satano priskibas sian efektivan strukturon kiel kabalon kiu estas "subtera ĉel-sistemo de unuopoj kiuj partoprenas la fundamenton de [nia] filozofio." La eklezio ofertas du nivelojn de aneco: registata aneco kaj aktiva aneco. Registrataj anoj estas uloj kiuj elektas oficiale aliĝi per provizi endan informon kaj fari unufojan registran pagon de du-cent dolaroj, post kiu la ano ricevos cizelitan karmezitan karton deklarantan ilin anoj de la eklezio de Satano. Aktiva aneco ofertas por uloj dezirantaj atingi pli aktivan rolon en la organizo, kaj ĝi postulas pli detalan kandidatiĝon. La eklezio provizas geedziĝajn kaj entombigajn servojn por anoj. Tiaj ceremonioj fariĝas de ano de la kirka pastreco. La Satana Geedziĝa Ceremonio kaj La Satana Entombiga Rito unue havebliĝis al la publiko post la publikigo de The Satanic Scriptures (Esperante: La Satanaj Skriboj.)
Kredoj
La eklezio nek kredas je nek adoras senmetaforan estaĵon nomata Satano. Alta Pastro Peter Gilmore priskribas ĝiajn anojn kiel skeptikajn ateistojn, montrante la Hebrean radikon de la vorto "Satano" kiel "kontraŭbatalanton" aŭ "demandanton." Gilmore rifuzas la legitimecon de teistaj Satanistoj kredantaj ke Satano estas supernatura estaĵo aŭ forto kiun oni povas kontakti aŭ petigi. Gilmore nomas ilin "diabol-adorantoj." Dum intervjuo kun David Shankbone, Alta Pastro Gilmore asertis, "Mia vera sento estas ke iu ajn kiu kredas je supernaturaj estaĵoj iel frenezas. Ĉu ili kredas je la Diablo aŭ Dio, ili demetas racion." Gilmore difinas la vorton "Satano" jene: "Satano estas modelo aŭ modo de konduto. Satano en la hebrea signifas "kontraŭulo" aŭ "kontraŭbatalanto;" demandanto."
Gilmore plu aldonis, "Satanismo komenciĝas per ateismo. Ni komenciĝas de la universo kaj diras, 'Ĝi ne zorgas. Nenias Dio, nenias Diablo. Neniu zorgas!'"
La Naŭ Satanaj Pekoj
La Naŭ Satanaj Pekoj estas:
La Dek-unu Satanaj Reguloj de la Tero
La Dek-unu Satanaj Reguloj de la Tero doniĝis jene:
Kvinangula Reviziismo
Kvinangula Reviziismo estas plano konsistanta el kvin ĉefaj celoj verkitaj de LaVey en la 1988a jaro: Ĉi tiuj celoj havas duan nivelon, kiel verkita de LaVey, por rajtigi ne-Satanistoj determini sian konsenton kun Satanaj "sinteoj." Tiel, la celoj argumenteble servas kiel testo por ne-Satanistoj anstataŭ indekso de Satana vivcelo. Pro la "celoj" transpasas limojn en aferojn ekonomajn (impostoj) kaj teknikaj (homemaj servantoj), ili ŝajne pliigas la limojn de Satanismo por inkluzivi ne-ideologiaj celoj; kvankam, kiel "celoj," Kvinangula Reviziismo ne estas specifa eldiro de dogmo sed apliko de Satana dogmo al hodiaŭaj socialaj kaj ekonomaj kondicioj. Ĉi tiu apliko produktas la ekzistajn kvin "celojn" kiu priskribas kie Satanismo povas produkti la plej multe da progreso.
Fruaj Jaroj
Dum la 1960aj jaroj Anton LaVey formigis grupon nomitan La Ordo de la Trapezo (Angle: Order of the Trapezoid), kiu poste iĝis la prezidanta estraro de la eklezio de Satano. La ano inkluzivis: "La Baronino" Carin de Plessen, Dr. Cecil Nixon, Kenneth Anger, urb-taksisto Russell Wolden, kaj Donald Werby. Laŭ la historio de la eklezio de Satano, aliaj sekvantoj de LaVey dum ĉi tiu tempo inkluzivas famajn scienc-fikciajn kaj horor-fikciajn verkistojn Anthony Boucher, August Derleth, Robert Barbour Johnson, Reginald Bretnor, Emil Pataja, Stuart Palmer, Clark Ashton Smith, Forrest J. Ackerman, kaj Fritz Leiber Jr.
Dum la unua jaro de ĝia naskiĝo, Anton LaVey kaj la eklezio de Satano publike faris la Satanan gedziĝan ceremonion de Judith Case kaj ĵurnalisto John Raymond. La ceremonion ĉeestis fama fotisto Joe Rosenthal. LaVey faris la unuan publike registritan Satanan bapton en historio por sia plej juna filino Zeena. La rito atingis tutmondan publikigon kaj originale registris en la albumo La Satana Meso. Satana entombigo por mararmea maŝin-riparisto, tria klaso, fariĝis pro la peto de sia edzino, kaj eĉ inkluzivis arĝent-kaskatan honor-gvardion.
La eklezio de Satano estis la temo de multaj libroj, ĵurnaloj, kaj gazetaj artikoloj dum la 1960aj kaj 1970aj jaroj. Ĝi ankaŭ estas la temo de kulturfilmo, Satanis (1970). LaVey aperis en la filmo "Alvoko de Mia Demon-Frato" (Angle; Invocation of My Demon Brother) de Kenneth Anger; rolis kiel teknik-konsilanto por La Pluvo de la Diablo (Angle: The Devil's Rain) kiu ĉefe roligis Ernest Borgnine kaj William Shatner, kaj enkondukis John Travolta. La eklezio de Satano ankaŭ aperis mallonge en la filmo "Blankaj Angeloj, Nigraj Angeloj" (Itale: Angeli Bianchi, Angeli Neri; Angeli Bianki, Angeli Neri) de Luigi Scattini, sed malfermiĝis en Usono kiel Sorĉarto '70 (Angle: Witchcraft '70)
La 1980aj tra fruajn 1990ajn jarojn kaj la "Satana Paniko"
Dum la 1980aj jaroj la gazetaro publikigis zorgojn pri krimaj konspiroj ene de la eklezio de Satano. La Federa Agentejo de Esploro (Angle: Federal Bureau of Investigation) poste eldonus oficialan raporton kontraŭ la krimaj konspiroj de ĉi tiu tempo. Ĉi tiu fenomeno famiĝis kiel la "Satana Paniko." Dum la 1980aj jaroj la filino de LaVey Zeena estis la voĉpersono kaj Alta Pastrino de la eklezio. Dum ĉi tiu periodo ŝi ĉeestis televidajn kaj radiajn elsendojn por kaj eduki pri la eklezio kaj estingi la mensogojn ĉirkaŭ la Satana Paniko. Ĉi tiu periodeto estis parto de pli granda periodo dum kiu Satanismon kulpigis pro la agoj de Satan-Rita Mistrakto.
László Nagy (poeto)
Nagy László ( 17-a de julio 1925, Felsőiszkáz (nun Iszkáz – 30-a de januaro 1978, Budapeŝto) KOSSUTH-premiita poeto en Hungario.
Eklezio de Satano
La 1980aj tra fruajn 1990ajn jarojn kaj la "Satana Paniko"
Ekde tiam ĝis ŝia forlaso de la eklezio de Satano en la 1990a jaro. Zeena aperis en nacie disvastigitaj televidaj spektakloj kiel The Phil Donahue Show, Nightline kun Ted Koppel, Entertainment Tonight, The Late Show, Secrets & Mysteries, kaj The Sally Jesse Raphael Show. La ĉeestoj fariĝis pro ŝia rolo kiel voĉpersono de la eklezio de Satano. Ŝi faris ĉi tiun pro la peto de ŝia patro Anton LaVey kiun ne plu interesis televidaj ĉeestoj, kaj ŝi tiel eksplikis dum intervjuo kune kun ŝia edzo por televid-evangelisto Bob Larson.
László Nagy (poeto)
Li devenis el kamparana familio, li studis en mezlernejo de la urbo Pápa. Inter la jaroj 1946 kaj 1952 li vivis en Bulgario. tie li ekkonis la literaturon. Lia unua volumo „Tűnj el fájás” (Malaperu, doloro!) aperis en 1949. Post sia reveno al Hungario li redaktis la gazetojn Kisdobos (Kiŝdobox = Pionereto) kaj Élet és Irodalom (Vivo kaj Literaturo).
Eklezio de Satano
Post LaVey
En la 2001a jaro, Blanche cedis sian postenon al longtempaj anoj Peter H. Gilmore kaj Peggy Nadramia, la hodiaŭaj Altra Pastro kaj Alta Pastrino kaj ankaŭ la publikigistoj de la Nigra Flamo (Angle: Black Flame), la oficiala ĵurnalo de la eklezio de Satano. La ĉefa oficejo de la eklezio de Satano ankaŭ translokiĝis de Sanfrancisko al la Novjorka kvartalo Gehen-kuirejo (Angle: Hell's Kitchen) kie la duopo loĝas. La eklezio de Satano ne agnoskas iujn ajn organizojn kiel rajtantojn al Satanismo kaj ĝia praktiko, kvankam ĝi ja agnoskas ke oni ne bezonas esti ano de la eklezio de Satano por esti Satanisto.
Ĉar la eklezio de Satano ne publike partoprenas an-informon, oni ne scias kiom da anoj ĝi havas; kvankam, laŭ intervjo kun la eklezio de Satano, "Se niaj poŝtujoj, telefonaj respondiloj, faksiloj, kaj retpoŝtaj mesaĝoj permesiĝas atesti, intereso rilate al la eklezio de Satano kaj Satanismo ĉiam kreskas."
László Nagy (poeto)
En sia volumo Deres Majális (Prujnoza Majalo, 1957) li publikigis siajn poemojn ĝis tiam ne eldonitajn. La ludema tono de lai unua etapo poste morniĝis, en lia poezioaperis turmentaj vizioj, animbaraktoj. Al lia poezio efikis la popolpoezio kaj la popoleska superrealismo de poeto Attila JÓZSEF. Li estis inicita interpretisto de la bulgara poezio, tiajn siajn elektitaĵojn li publikigis en du volumoj: Szabják és citerák (Sabroj kaj citroj, 1953), Sólymok vére (Sango de l’ falkoj, 1960)
Eklezio de Satano
Post LaVey
Oktobron 2004an jaron la Reĝa Mararmeo oficiale agnoskis sian unuan registratan Sataniston, 24-jara Chris Cranmer, kiu servis kiel teknikisto sur la HMS Cumberland.
La 6an de Junio, 2006an jaron la eklezio de Satano faris la unuan publikan riton en la daŭro de 40 jaroj ĉe la Steve Allen Theater en la Center for Inquiry en Anĝeloj. La riton, kreita el ritoj diskutataj en La Satana Biblio (aAngle: The Satanic Bible) kaj La Satanaj Ritoj (angle: The Satanic Rituals), kondukis Pastro Bryan Moore kaj Pastrino Heather Saenz.
Hasloch
Hasloch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Main-Spessart kaj en la distriktaro Malsupra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
László Nagy (poeto)
Donu la Dio (Adjon az Isten)
Donu la Dio fortunon! amon, varmegan bakfornon, en mian vakan korbon grenon, en mian orfan manon manpremon, flamon en mian lampon, mi ne devu antaŭtempe en lito kuŝadi, por demando respondon sendu Li, por ke mia kredo ne disfalu, donu la Dio lumojn, antataŭ tombejoj vivon- por mi la peto estas granda honto, Li donu, eĉ se mi ne petas.
(8576) 1996 VN8
(8576) 1996 VN8 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
László Nagy (poeto)
Traduko de Tibor Papp
hungara biografio
Eklezio de Satano
Post LaVey
Decembron 2007an jaron la novaĵagentejo Associated Press raportis rakonton rilate al la eklezio de Satano kiu temis pri junulo kiu sendis retpoŝtmesaĝon al Alta Pastro Peter Gilmore dirante ke li volis "morti laŭ la nomo de nia malsankta lordo Satano." Gilmore raportis la mesaĝon al la Federa Agentejo de Esploro (Angle: Federal Bureau of Investigation) kiu raportis ĝin al la loka policejo. Policanoj tuj arestis la junulon.
Aneco
Aktivaj anoj komenciĝas ĉe la Unua Grado. Oni devas apliki kaj aprobiĝi por ricevi Aktivan Anecon, kaj ĉi tiu dependas de tri-dek naŭ demandoj kiuj postulas detalajn respondojn. Oni ne povas apliki por atingi pli altajn Gradojn, kaj la postuloj por ĉiu pli alta grado ne koniĝas de la ĝenerala publiko. Antaŭenigo al pli alta grado dependas de invito. Anoj de la Tria tra Kvina gradoj enkorpigas la Pastrecon kaj ili povas salutiĝi kiel "Pastro" (kvankam la titoloj de "Magister/Magistra" kaj "Magus/Maga" pli ofte uziĝas rilatante al anoj de la Kvara kaj Kvina grado.) Anoj de la Kvina grado ankaŭ eblas nomiĝi "Doktoro," kvankam "La Doktoro" kutime rilatas al Anton LaVey. Anojn rajtas eksigi la reĝanta korpo de la eklezio de Satano kiu konsistas el la Alta Pastro, la Alta Pastrino, kaj la Konsilantaro de Naŭ.
La eklezio emfazas ke oni ne devas iĝi ano de la organizo por konsideri sin Satanisto, kaj ke oni devas nur agnoski sin kiel ĉeestante inter La Satana Biblio kaj vivi laŭ la dogmo ene de ĝi.
Ĉar la eklezio de Satano ne publike partoprenas anecajn detalojn, ne koniĝas kiom da anoj apartenas al la eklezio de Satano; kvankam, laŭ intervjuo kun la eklezio de Satano, "Se niaj poŝtujoj, telefonaj respondiloj, faksiloj, kaj retpoŝtaj mesaĝoj permesiĝas atesti, intereso rilate al la eklezio de Satano kaj Satanismo ĉiam kreskas."
Hierarĥio
La eklezio uzas formulitan sistemon de gradoj fonditaj de meritismo. Ĉi tiuj gradoj akcepte nek aplikojn nek petojn kaj aljuĝiĝas nur al anojn kiuj pruvis bonegan komprenon kaj komunikadon de Satana Teorio kunigante proprajn sukcesojn en la ekstera mondo.
Ĉi tiuj gradoj estas: Agentoj de la eklezio de Satano estas unuopoj kiuj instruiĝis servi kiel respondantoj por la loka gazetaro kaj aliaj interesitaj opoj.
Pastreco de Mendes & Konsilantaro de Naŭ
Anoj de la Pastreco enkorpigas la Konsilantaron de Naŭ, kiu estas la prezidanta korpo de la eklezio de Satano, kiun Magistra Templi Rex Blanche Barto estras. Unuopoj kiuj servas en la pastreco rajtas voĉparoli por la eklezio de Satano. Aneco de la pastreco eksklusive rajtas iĝi anoj nur de la tria, kvara, kaj kvina grado. Anoj de la pastreco rajtas nomiĝi "pastro." La Alta Pastro kaj Pastrino agas kiel administraciaj ĉefoj kaj unuaj publikaj voĉpersonoj; ĉiun postenon (Alta Pastro kaj Alta Pastrino) estras unuopo ian ajn tempon. La nuntempa Alta Pastro estas Peter H. Gilmore, la nuntempa Alta Pastrino estas Peggy Nadramia.
La eklezio de Satano taksas aktivajn anojn por atingi la Pastrecon laŭ iliaj sukcesoj inter socio - lerteco kaj agnosko de nobeloj inter profesio - anstataŭ laŭ malpli grava kompreno de okultaĵoj. Kvankam anoj de la Pastreco atendiĝas lerte komuniki la Satanan filozofion, anoj de la Pastreco ne postuliĝas paroli por la eklezio de Satano, kaj eĉ rajtas elekti konservi sian anecon kaj gradon sekretaj por pli bone servi siajn proprajn celojn kaj tiujn de la organizo. Oni povas atingo anecon en la Pastreco nur per invito.
La Groto Sistemo
Inter Satanismo, Groto estas sekreta asocio aŭ kunveno de Satanistoj inter geografia proksimo por socialaj, ritaj, kaj aliaj agadoj. La eklezio de Satano ne plu oficiale akceptas aŭ rajtiĝas anojn komenci grotojn. La ĉefa kialo por la fino de la groto sistemo estas ke ega malplimulto da anoj iam ajn partoprenis. Ĉi tiu plu kunmetiĝis pro la fakto ke publike konata groto venkis la elekton resti sekreta kaj nekona al ne-anoj. La groto sistemo efektive anstataŭiĝis de amaskomunikiloj, privataj forumoj, kaj aliaj metodoj por anoj komuniki unu kun alia sen la bezono por tiel-nomita Groto Majstro kaj ĉijaraj raportoj al la centra oficejo de la eklezio de Satano.