cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1036 Ganimedo
Ecoj
1036 Ganimedo proksimiĝos de Marso al 0,095 AU la, kaj al 0,029 AU la. Ĝi ne tre proksimas de Tero (pli proksima paso: 0,359 AU la ).
Rausdorf (Turingio)
Rausdorf estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saale-Holzland de la federacia lando Turingio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Linacoj
La linacoj (Linaceae) estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo malpigialoj (Malpighiales). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 15 genrojn kaj pli ol 200 speciojn,. Ĝia tipa genro estas lino, kiu estas la plej ampleksa genro el la familio, kun ĉirkaŭ 140 specioj.
Tiuj herboj estas ĉefe herbecaj aŭ malofte lignecaj: grandaj arboj de tropikaj klimatoj. La simplaj tutaj folioj preskaŭ ĉiuj estas alternaj, iufoje kun stipuloj.
Floroformulo K5C5A5-ooG(5)
Taksonomio
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (29 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Koji Kanagawa
Koji Kanagawa (金川 幸司, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
Orienta medicino
Orienta medicino estas nomo por la tradicia medicino en Orientaj landoj.
Nuntempe kelkaj metodoj el la Orienta medicino (ekz-e la akupunkturo) estas ankaŭ uzataj en la en Okcidentaj landoj, kvankam ili ne montris iun science mezureblan efikon.
Usona Geografia Societo
La Usona Geografia Societo (angle American Geographical Society) estas organizaĵo de profesiaj geografoj fondita en Novjorko en 1851. Plejmultaj membroj estas usonaj, sed estas ankaŭ pluraj membroj, kiuj devenas de variaj partoj de la mondo. La societo celas kuraĝigi la studadon de geografio kaj tiel influi la ĝeneralan politikon de Usono. Ĝi eldonas la revuon Geographical Review ĉiutrimonate.
Inter la prezidantoj de la societo estis :
Biblioteko kaj maparo
De 1978, la esplora biblioteko kaj granda maparo de la Societo ĉe-estas en la Biblioteko "Golda Meir" de la Universitato de Viskonsino-Milvokio. Ĝi enhavas pli ol 1,000,000 erojn.
Mihály Greguss
Mihály Greguss [mihAj greguŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Greguss Mihály estis hungara licea instruisto. Liaj filoj estis Ágost Greguss kaj Gyula Greguss.
Mihály Greguss naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Pusztafödémes (nuntempa Pusté Úľany en Slovakio), li mortis la  en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).
Biografio
Mihály Greguss lernis en liceo de Pozsony inter 1803-1813, poste en Tübingen kaj Gotingeno. En 1817 li ekinstruis en kolegio de Eperjes, kie li instruis ekzemple Lajos Kossuth-n. En 1833 li revenis instrui al la menciita liceo de Pozsony, kie li instruis ĝismorte. Li estis la unua, kiu instruis hungare en la liceo. Li verkis ankaŭ poemojn en la hungara, latina kaj germana lingvoj.
Endre Szőcs
SZŐCS Endre (soe:ĉ) estis rumania hungara reformita pastro, teologia profesoro naskita en Csíkcsekefalva la 29-an de aŭgusto 1908 kaj mortinta en Budapeŝto la 4-an de aŭgusto 1977.
Kariero
Endre Szőcs studis teologion en Kluĵo, Aberdeen, Edinburg, Lepsiko. Li estis pastro en Biborţeni, Mureni, poste Voivodeni. Inter 1952 kaj 1974 li estis profesoro de la katedro pri Malnova testamento de la Teologia Akademio de Kluĵo.
Kirilo de Velsk
Kirilo de Velsk (Кирилл Вельский) estas rusa ortodoksisma sanktulo, kies korpo estis trovita proksime de la setlejo, kiu estas nun konata kiel Velsk.
Laŭ la legendo, Kirilo estis la undefined de Velska Pogosto dum la epoko, kiam Novgoroda Respubliko estis sendependa de Moskvo, kaj mortiĝis per dronigo en la rivero nomata Vaga (alfluanto de Norda Dvina). Poste, multe da mirakloj okazis laŭdire apud lia relikvo.
Vivo
Foje, la provincestro ekkoleriĝis kontraŭ la tiuno, kaj Kirilo forkuris al Vaga por dronigi sin. Tamen, li ne sukcesis, ĉar la akvo laŭdire mirakle disfendiĝis. Kiam la provincestro ekvidis la miraklon, li ekpardonpetegis, sed Kirilo al li respondis: "Dio pardonos kaj indulgos", ĵetis sin vizaĝalakve kaj tiufoje droniĝis. Impresita provincestro kune kun siaj servantoj trovis la korpon de Kirilo kaj honore entombigis ĝin apud preĝejo.
Trovo de la korpo kaj mirakloj
Ĉirkaue la mezo de la 16-a jarcento la korpo aperis el la tero pro detruo de la riverbordo de Vaga, kaj la mortinta Kirilo laŭrakonte vizitis lokan virinon en nokta vizio kaj petis reentombigi lian korpon kaj konstrui kapelon super ĝin. Mirigita virino disdiris pri la kazo al pastroj kaj aliaj loĝantoj. Kiam ili reviziis la rivervordon, ili efektive trovis malnovan ĉerkon; kiam ili malfermis ĝin, ili mire ekvidis, ke la korpo estas neputriĝinta. Kiam la pastroj demandis la loĝantojn kies korpo estas en la ĉerko, neniu respondis. Nur maljuna kaj blinda monaĥino povis rakonti pri la destino de Kirilo. Poste, ŝi petis esti gvidita al la ĉerko, tuŝis ĝin, kaj tuj malblindiĝis laŭdire. Do, la popolo konstruis kapelon kaj la korpon enmetis tien.
Entute, la "Legendo pri Kirilo de Velsk", kiu estas verkita ĉirkaŭ la fino de la 16-a jarcento, enhavas priskribojn de 19 mirakloj, precipe pri resaniĝoj.
Kulto
En 1571 kulto de sankta Kirilo en Velsk kaj najbaraj setlejoj jam ekzistis. En 1587 la relikvo estis translokita el la kapelo al preĝejo de sankta Nikolao. Tiu preĝejo estis bruligita dum la Granda Malordo, kaj la fajro damaĝis la relikvon.
Poste, nova ligna preĝejo estis konstruita en Velsk, kaj la relikvo oni translokis tien. La preĝejo havis kromaltarejon dediĉitan al alia samnoma, sed oficiale kultita sanktulo - Kirilo de Belozersk -, tamen, fakte tiu estis ŝirmo por la neoficiala kulto de Kirilo de Velsk. La setlantoj honoris la relikvon, preĝis kaj ekbrulis kandeletojn antaŭ ikono de Kirilo.
En 1783 la Arĥangelska episkopo Veniamin postulis de Velska paroĥo raporton pri la kulto kaj dispoziciis inspekti la relikvon. La inspekto aperigis, ke la neputriĝinta korpo pereis dum incendio kaj la relikvo nun estas nur bruldifektitaj ostoj. Veniamin transsendis ĉiun informon pri la kulto al Sinodo; Sinodo respondis, ke Veniamin malpermesu la kulton kaj enterigu la relikvon. En 1784 oni enterigis la relikvon kaj nun ne estas sciata kie ĝi estas.
Tamen, malgraŭ la malpermeso de Sinodo kaj episkopo, la kulto ne malaperis. Ikonoj de sankta Kirilo estis en multaj domoj, oficejoj kaj eĉ en la ĉefpreĝejo de Velsk. En 1909 oni konstruis neoficialan kapelon omaĝe al Kirilo. Ĝis 1930-aj jaroj la festotago de Kirilo estis amase festata en Velsk. En la mezo de 1970-aj jaroj Kirilo de Velsk estis oficiale enkanonigita kiel ano de la sanktularo de Rusio. Nun sankta Kirilo estas rigardita kiel la patrono de Velsk; tie ĉiujare la Kirilan Tagon oni amase festas.
Luna Schweiger
Luna SCHWEIGER (naskiĝis en Berlino, Germanio, do nun -jara) estas germana infana aktorino kaj la filino de Til Schweiger.
Vivo
Luna Schweiger estas filino de la germana aktoro Til Schweiger kaj la usona mododezajnistino Dana Schweiger. Ŝi havas tri gefratojn: Valentin (frato), Lilli kaj Emma Schweiger (fratinoj).
En kineja filmo ŝi unuafoje aktoris en aĝo de dek jaroj: en la tiujare plej sukcesa germania kineja filmo Keinohrhasen ("senorelaj leporoj"). En la 2009 ŝi flanke de sia patro Til havis ĉefan rolon en la filmo Phantomschmerz. Krome ŝi havis pli etajn rolojn en la filmoj Zweiohrküken ("duorelaj kokidoj" - ambaŭ filmtitoloj aludas al strangaj memkudritaj infanludiloj) kaj Kokowääh. Same ekde la jaro 2011 ŝi kun siaj du fratinoj prezentas la pribestan germanlingvan televidan serion Die Pfotenbande ("la bestopieda bando").
Františkovy Lázně
Františkovy Lázně ([Frantiŝkovi Laznje], Franzensbad) estas konata kuracloko en Ĉeĥio. Ĝi situas en Okcidenta Bohemio, en Regiono Plzeň, distrikto Cheb. Kune kun Karlovy Vary kaj Mariánské Lázně ĝi formas "banlokan triangulon". En ĝi havis.
Historie la unua torfa banloko en la mondo. Pro sia unike unueca klasikisma aspekto en 1992 proklamita kiel urba monumentrezervejo.
Kuracefikoj de la lokaj malvarmaj akvofontoj estis konataj jam ekde la 15-a jarcento. La urbo estis fondita en la jaro 1793 sub la (germanlingva) nomo Kaiser Franzensdorf ([KAJza FRANcensdorf], = vilaĝo de imperiestro Francisko). En 1807 ĝi estis alinomita al Franzensbad [FRANcensbat] (= Franciska banejo). Tio estas ankaŭ la signifo de la ĉeĥa nomo. La honorata Francisko estas Francisko la 2-a Jozefo Karlo de Habsburgo, kiu iĝis (germana) imperiestro en 1792.
Františkovy Lázně havas 24 kuracajn fontojn (parte marĉajn), el kiuj 12 estas uzataj por kuracado.
Iom pri la historio de tiu regiono
Františkovy Lázně troviĝas en la historia regiono nomata Sudetio. La termino, kiu akiris teritorie politikan enhavon, estis misuzita de germanaj nazioj subtenata de parto de germana loĝantaro de Sudetio (precipe de Sudetgermana partio, SdP) al disbato de la demokratia Ĉeĥoslovakio. Tiu ĉi teritorio estis nome ekde la 10-a jarcento neniam dubita parto de Ĉeĥa ŝtato, respektive lando de Ĉeĥa Krono, kvankam ĉi tie ekde la 13-a jarcento vivis germana loĝantaro, kiu ĉi tie havis majoritaton. Post munkena interkonsento (1938) estis kiel Sudetio markata la plena teritorio rezignita de Ĉeĥoslovakio sub premo pere de grandpotencoj al la hitlera Germanio.
Esperantista tradicio
En 1914 okazis en tiama Franzensbad Esperanto-kongreso de Aŭstrio-Hungario, al kiu la urbo kun la tuta Bohemio apartenis. Tiam oni inaŭguris la unuan monumenton dediĉitan al L. L. Zamenhof, konstruitan laŭ iniciato de Jakob Hechtl kaj detruitan de germanaj nazioj en 1938 kiam tiu regiono nomata Sudetio estis post la munkena interkonsento (1938) - estis kiel Sudetio markata la plena teritorio rezignita de Ĉeĥoslovakio sub premo pere de grandpotencoj al la hitlera Germanio.
En 1991 estis inaŭgurita memortabulo pri tiu monumento, donaco de Asocio de Esperantistoj-Handikapuloj. Je 1994-06-10 ĝi estis vandalece detruita, sed donacoj ebligis starigon de alia tabulo.
Lucas Cranach la Juna
Lucas Cranach la pli juna (germane: Lucas Cranach der Jüngere; naskiĝinta la en Wittenberg, mortinta la  en Vajmaro) estis germana pentristo.
Li estis la filo de Lucas Cranach la Maljuna kaj ankaŭ disĉiplo de li. Li kunverkis en multaj verkoj de la patro. En Vajmaro (Herder-preĝejo), Dresdeno, Lepsiko i.a. videblas verkoj de li faritaj laŭ la patra stilo. Tamen ili suferas je pli granda malperfekteco kaj tro peza kolordonado.
En 1549 li iĝis konsiliano, en 1555 ĉefadministranto pri financoj kaj en 1565 urbestro en Wittenberg. Poste li setlis en Vajmaro loĝante en la Cranach-domo.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 4. Leipzig 1906, p. 332-333 (interrete tie ĉi)
Diodo
Diodo (de greka Di — du, kaj Hodos — vojo) funkcias kiel elektronika versio de unu-direkta valvo. Per restriktado de la direkto de movado de ŝarĝoportantoj, ĝi allasas elektran kurenton flui en unu direkton, sed blokas ĝian fluon en la alian direkton.
La karakteraĵo de kurent-tensio aŭ I-V de diodo povas esti alproksimita per du regionoj de operacio. Sub certa diferenco de potencialo inter ties du dratoj, diodo povas esti imagata kiel malferma (ne-konduktiva) cirkvito. Dum la potenciala diferenco pligrandiĝas, en iu nivelo la diodo konduktiviĝas kaj ebligas trafluon de kurento. En tiu ĉi punkto ĝi povas esti imagata kiel kontakto kun nula (aŭ tre malalta) rezistanco.
Vakuaj tuboj
La unuaj diodoj estis vakutuboj (ankaŭ konataj kiel termojonaj valvoj), kiuj estis aranĝoj de elektrodoj ĉirkaŭataj per vakuo ene de vitra ujo kiuj aspektis simile al lumampoloj. La aranĝo de filamento kaj plato kiel diodo estis inventita en 1904 de John Ambrose Fleming, scienca konsilisto el la firmao Marconi, surbaze de konstato de Edisono. Same kiel lumampolo, vakutubaj diodoj havas filamenton tra kiu pasas kurento, kiu hejtas la filamenton. En ĝia hejtita stato, ĝi povas emisii elektronojn en la vakuon. Tiuj ĉi elektronoj estas elektrostatike tirataj al pozitive ŝargita ĉirkaŭa metala plato nomita anodo aŭ simple plato. Elektronoj ne fluas de la plato reen al la filamento, eĉ se la ŝargo sur la plato estas negativa, ĉar la plato ne estas hejtita.
Duonkonduktaĵaj diodoj
Kvankam vakutubaj diodoj ankoraŭ estas uzataj por kelkaj specialaj aplikoj, plej multaj modernaj diodoj baziĝas sur duonkonduktaĵoj. Duonkonduktaĵa diodo konsistas el n-dopita regiono apud p-dopita regiono, kiu kreas p/n-an junton (Vidu la artikolon pri duonkonduktaĵoj por eksplikado de tiuj ĉi terminoj, aparte sub la subtitolo p/n-a junto).
La Shockley-a ekvacio pri ideala diodo (nomita omaĝe al William Bradford Shockley) povas alproksimi la I-V-ajn ecojn de p/n-a diodo:
,
kie I estas la dioda kurento, IS estas skala faktoro nomita satura kurento, q estas la ŝargo sur elektrono (la elementa ŝargo), k estas la Boltzmann-a konstanto, T estas la absoluta temperaturo de la p/n-a junto. La termo kT/q estas la termika tensio, foje skribita V­T­ kaj estas proksimume 26mV ĉe enĉambra temperaturo. n (foje ellasita) estas la emisia koeficiento, kiu varias de 1 al 2 depende de la fabrikada procezo.
Estas kelkaj specoj de duonkonduktaĵa junta diodo (Vd ĉapitron ELEKTRO II).
Aliaj diodoj
Estas ankaŭ aliaj specoj de diodoj, kiuj ĉiuj havas la bazan funkcion lasi elektran kurenton flui nur en unu direkto (aŭ ambaŭ direktoj per asocio de alia junto), kaj kiuj estas produktataj per aliaj metodoj. .
Pořejov
Pořejov (germane Purschau) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, troviĝinta en distrikto Tachov. En la jaro 1900 vivis ĉi tie 735 loĝantoj en 135 domoj. El la loĝantoj estis 718 de germana nacieco kaj 17 judoj.
Pořejov estas nomo de katastra teritorio kun areo 11,72 km², kiu administre apartenas al municipo Hošťka. En la katastra teritorio Pořejov situas ankaŭ Žebráky.
Historio
La vilaĝo estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1275. En la jaro 1560 Pořejov-on akiris vokto Jan Sebastián Perglar el Perglas, kiu en la jaro 1587 lasis renovigi gotikan preĝejon de sankta Bartolomeo. En la jaro 1687 aĉetis la senjorujon Jan Zikmund von Gotzen, en la jaro 1728 Adam Filip Losy.
Al la fino de la dua mondmilito konkeris la ĉirkaŭaĵon de Pořejov usonaj soldatoj, en la vilaĝo kaj la ĉirkaŭaĵo dum tio kaŝis sin grupoj de SS.
La restaĵoj estis fine surveturigataj per grandega rubodeponejo, sur kiu dum la jaroj amasiĝis forbalaaĵoj el vasta ĉirkaŭaĵo.
Juda komunumo
La unuaj judaj familioj transloĝiĝis en Pořejov-on en duono de la 17-a jarcento, la juda komunumo estiĝis ĉi tie verŝajne en la 2-a duono de la 18-a jarcento. En unu el la judaj domoj, kiuj estis disigitaj inter la katolikaj, estis fondita preĝloko. En la jaro 1860 ĉi tie vivis 95 judoj, en pluaj jaroj ilia nombro sinkis pro foriroj en ubojn. La judaj familioj vivtenis sin precipe per komercado kun eta varo, tanjo, produktado de kalia karbonato, pli poste estis inter ili ankaŭ kuracistoj aŭ instruistoj.
Listo de atencintoj
Atencinto estas persono, kiu faras (aŭ provas fari) atencon. Konataj atencintoj estas ekz.:
Irén Feld
Irén Feld, laŭ hungarlingve kutima nomordo Feld Irén estis hungara aktoro, deklamisto, teatrestro, infana aktoro. Ŝia patro estis Zsigmond Feld, ŝiaj fratoj estis Mátyás Feld kaj Aurél Föld.
Irén Feld naskiĝis la  (laŭ alia informo la ) en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Irén Feld devenis el juda familio. Ŝi jam frue ricevis rolojn en infanteatro de Zsigmond Feld. Ŝi akiris diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1898, poste ŝi malofte havis rolojn en Nacia Teatro (Budapeŝto) (1900, 1908), Gaja Teatro (1901), foje en Teatro Magyar. En 1910 ŝi fondis dimanĉan teatron sen sukcesoj, post 3 jaroj infanteatron. Ankaŭ tio fiaskis, tamen ankaŭ en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj ŝi ofte aranĝis infanspektaklojn. Menciindas, ke ŝi ofte estis deklamisto kun pli grandaj sukcesoj. Ŝi estis viktimo de la holokaŭsto.
Orientafrikaj montarbaroj
La orientafrikaj montarbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la orientafrik-altaĵara ekoprovinco de la afrotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de Kenjo, Sud-Sudano, Tanzanio kaj Ugando.
Priskribo
La orientafrikaj montarbaroj etendiĝas tra 65 500 da kvadrataj kilometroj, kaj ampleksas 25 da apartaj enklavoj, kiuj varias laŭ grandeco de 23 700 al 113 kvadrataj kilometroj. La plej norda enklavo estas sur Kinjeti-Monto en Imatong-Montaro de Sud-Sudano, etendiĝante suden tra Moroto-Monto en orienta Ugando kaj Elgon-Monto je la Kenjo-Ugando limo. En Kenjo kaj Tanzanio, la ekoregiono sekvas la montojn oriente kaj okcidente de Orientafrika Rifto kaj la rilatajn vulkanojn, inkluzive de Aberdare-Montaro, Kenja-Monto, Kulal-Monto, Njiru-Monto, Bukkol, kaj la Nguruman-Eskarpo en Kenjo, kaj Kilimanĝaro, Meru-Monto, Ngorongoro, kaj la Marang-arbarojn (Mbulu kaj Hanang) en norda Tanzanio.
Flaŭro
La ekoregiono konsistas el montaraj arbaroj, herbejoj, kaj savanoj, transirantaj al la orientafrikaj montaraj arbustetaroj sur la plej altaj pintoj. La ekoregiono gastigas la afromontanan flaŭron, kiu troviĝas en la montaro de orienta Afriko, kaj estas diferenca de la malaltaĵa flaŭro.
Faŭno
La birdofaŭno en tiuj montaroj estas sufiĉe diversa, kaj esprimas mezajn nivelojn de endemiismo. Estas ok da endemiaj kaj limigita-areaj birdospecioj. Iuj de la endemiaj specioj, kiaj la aberdara cistikolo (Cisticola aberdare), la abota sturno (Cinnyricinclus femoralis) kaj la kenrika sturno (Poeoptera kenricki), troviĝas nur en du aŭ tri montaroj ene de la ekoregiono. Aliaj, ekzemple la huntera cistikolo (Cisticola hunteri), la jaksona frankolino (Francolinus jacksoni), kaj la ŝarpea makronikso (Macronyx sharpei), troviĝas en la plej multaj (sed ne en ĉiuj) de la ĉefaj montaroj de tiu ekoregiono. Iuj de tiuj specioj estas tipaj por la montarbaro, dum aliaj troviĝas nur en la montaraj herbejoj ene de la ekoregiono.
Ĥarkiv-Balaŝovskij (stacidomo)
Ĥarkiv-Balaŝovskij (Харків-Балашовський) estas fervoja stacio en Ĥarkivo, la dua plej granda urbo en Ukrainio.
Okcitanlingva literaturo
Dum la 8-a jarcento aperas la unuaj tekstoj en la okcitana, unu el la tiel nomataj malaltlatinaj formoj.
Unue okazis la ora aĝo de la okcitana kulturo kun la trobadoroj. De la 11-a ĝis la 13-a jarcento, ili produktis en Eŭropo tute novstilan poezion - la amkanton, simboligita de la Fin'amor. Tiun arton ili portis ĝis alta nivelo, tiel ke ĝi disradiis tra Eŭropo. Tia literaturo estis multfaceta, havis diversajn poeziajn formojn, filozofion kaj pensadon pri la lingvo mem. Tiuj trobadoroj laboris por aŭ parte mem estis princoj.
Oni ankaŭ ne forgesu mencii la longan poemon La Kanto de la Krucmilito, okcitanlingve "la Cansó de la Crosada", veran eposon pri la batalo de la Okcitanoj kontraŭ la nordfrancaj kaj katolikaj armeoj dum la 13-a jarcenta krucmilito, skribita de du aŭtoroj inter 1212 kaj 1219.
Malgraŭ la malapero de la okcitana lingvo el ĉiuj administraciaj kaj juraj tekstoj en la 16-a jarcento, la literaturo vigle postvivis, dank'al grupo da skribistoj kiuj aplikis la novajn stilojn kaj pensmanieron de la Renesanco al iliaj verkoj. Sed inter la 17-a kaj 19-a jarcento la literaturo travivis longan periodo da letargio, ĉar ĝi estis tute submetita al la potenco de franclingva literaturo.
En la 20-a jarcento renaskiĝis la literaturo interalie dank'al la kultura movado "Felibritge", kies celo estis revigligi la lingvon. La okcitana lingvo povas fieri pri Nobel-Premion de literaturo ricevita en 1904 de la provenca aŭtoro Frederic Mistral.
Ekde tiu tempo denove viglas la okcitanlingva literaturo en ĉiaj stiloj (romanoj, teatraĵoj, muziko, noveloj, poezio,...)
Aŭtoroj
= Ligiloj =
Ordeno de Sankta Olavo
La Reĝa Norvega Ordeno de Sankta Olavo (norvege Den Kongelige Norske St. Olavs Orden) estas norvega kavalira ordeno establita la 21-an de aŭgusto 1847 de la reĝo Oskaro la 1-a. Ĝi estis nomita omaĝe al la reĝo Olavo la 2-a de Norvegio, poste konita kiel Sankta Olavo.
La ordeno entenas kvin rangojn. Ĝi estis atribuita proksimume 5000 fojojn ekde sia kreado.
(126398) 2002 BP9
(126398) 2002 BP9 estas marsrenkonta asteroido malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝi ne estas malproksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Ĝia discentra orbito ekstere proksime tanĝas tiun de Marso. Ĝia marsa MOID estas 0,06405 astronomia unuo, tie estas 9,582 milionoj da km.
Kahelforno
Kahelforno (aŭ kahela forno) estas tiu forno, kiu estas kovrita per kaheloj. Tiu kahelo servas por rezervi la varmon kaj helpas elradii ĝin egale en la ĉirkaŭon.
Historio
Jam en la 14-a jarcento ekzistis malfermaj kahelaj kamenoj. Ekde tiu tempo la metio tre pluevoluis kaj la kahela forno disvastiĝis kiel varmofonto en la norda orientaj Alpoj, Bodenlaga ĉirkaŭo kaj preter la Danubo tra Budapeŝto al oriento. La kahelajn fornojn uzis komence nur la riĉuloj, nobeloj, patricioj. La kahelforno signifas tradician hejtadon per ligno aŭ karbo, sed lastatempe aperis ankaŭ la hejtado per enkonstruita gasa hejtilo. En al forno certigas la longtempan varmon la ŝamotoj.
La elradiita energio varmigas ne la aeron, sed la objektojn en la hejtejo, kio tre gravas por la alergiuloj. Malavantaĝo estas, ke la forno varmigas la objektojn ne egale, estiĝas temperatura diferenco en la hejtita loko.
Tipoj
Oni distingas du tipojn de la kahela forno: baza kaj varmaera kahelforno. La baza kahelforno estas kovrita de la bazo per ceramikaĵoj, tiel estiĝas ceramika kovrilo, kiu servas por rezervi kaj egale transdoni la varmon al la ĉirkaŭo. La aervarma kahelforno hejtas senprobleme multajn lokojn, etaĝojn per varmaeraj kanaloj. Ekzistas ankaŭ kombinitaj fornoj, kiuj kombinas la avantaĝojn de la du baztipoj.
Oni devas mencii, ke la tradicia kahelforno prenas la oksigenon el la ĉambra (hejtita) aero, tiel oni ĉiam traaerumas la ĉambron post fermo de la forno. Forgesita aerumado povas kaŭzi kapdoloron pro la alta enteno de karbona monooksido aŭ ĉe problemoj en la hejtado (ŝtopiĝo de la fumvojo en la kamentubo) eĉ morton. La modernaj fornoj provas eviti tion per alkonduko de ekstera aero.
Třebenice
Historio
Unua skriba mencio pri la urbeto devenas el jaro 1227.
NGC 4127
NGC 4127 (aliaj indikoj — UGC 7122, MCG 13-9-12, ZWG 352.19, IRAS12060+7705, PGC 38550) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
24420 Taso
24420 Taso estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la grupo tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Spacewatch, elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro memoro de Taso, filo de Aniuso, kiu estis vorita far'de aro da hundoj en sia hejma insulo Deloso.
Alice Maier
Alice MAIER (1889- mortis 103-jara la 28-an de oktobro 1992 sur Insulo Saltspring, Kanado) estis kanada esperantistino.
En 1911 ŝi estis unu el la junaj entuziasmuloj, kiuj jungis sin antaŭ la kaleŝon de Zamenhof dum la UK en Antverpeno, kaj ŝi ĉeestis ankaŭ la jubilean kongreson en Varsovio.
Distrikto Schwalm-Eder
La distrikto Schwalm-Eder [Ŝvalm-Eder], Schwalm-Eder-Kreis, situas en la distriktaro Kassel de la germana federacia lando Hesio. Ĝia sidejo estas la urbo Homberg (Efze). La distrikto kovras la areon de la ebenaĵo inter la riveroj Fulda, Eder kaj Schwalm. Fine de ĝi havis  loĝantojn.
Najbaras la distriktoj Kassel norde, Werra-Meißner nordoriente, Hersfeld-Rotenburg oriente, Vogelsberg sude, Marburg-Biedenkopf sudokcidente kaj Waldeck-Frankenberg okcidente.
17897 Gallardo
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de la urugvaja astronomo Tabaré Gallardo, dinamikisto ĉe la departemento astronomio de la Universitato de la Respubliko en Montevideo. Li laboras pri la dinamiko de la malgrandaj korpoj, kaj.
Distrikto Schwalm-Eder
Urbaj kaj neurbaj komunumoj
(inter krampoj la nombro de loĝantoj laŭ stato fine de )
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn interalie kun
Tetsuya Nishiwaki
Tetsuya Nishiwaki (西脇 徹也, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Omiya Ardija.
Zono de postmilita Germanio okupita de Britio
La brite okupita zono (britische Besatzungszone) aŭ nordokcidenta zono (Nordwestzone) de Germanio post la Dua Mondmilito estis unu el kvar okupitaj zonoj, en kiu Germanio okcidente de la Odro-Niso-limo post la senkondiĉa kapitulaco de Nazia Germanio en majo 1945 estis dividita fare de la Aliancanoj.
Priskribo
La brite okupita zono de postmilita Germanio en la momento de transpreno de la okupa potenco ampleksis la prusiajn provincojn Hanovro, Ŝlesvigo-Holstinio kaj Vestfalio, la nordon de la Rejnprovinco (Rejnlando), kaj la subŝtatojn Libera Ŝtato Brunsvigo, Hamburgo, Lipo, Oldenburgio kaj Ŝaŭmburgo-Lipo de la Germana Regno. La Libera Hansa Urbo Bremeno, konsistanta el la urboj Bremeno kaj Bremerhaven, komence kiel eksklavo de la usone okupita zono de postmilita Germanio estis plene ĉirkaŭita per la brite okupita zono.
Brite okupita krome estis sektoro de Berlino.
Vidu ankaŭ
Allied-occupied Germany
Lesoto
Lesoto, signifante Sotujo/Sotlando, estas lando en Suda Afriko. Eks-protektorato de Britio (Basutolando), Lesoto gajnis sendependecon je 1966. Hodiaŭ ĝi estas konstitucia monarĥio, de kiu la reĝo estas Letsie la 3-a. Ĝia ĉefurbo kaj nura granda urbo estas Masereu. Lesoto havas proksimume 2 milionojn da loĝantoj; la sota etno, kiu donas sia nomo al la lando, formas proksimume 70% de la popolo. La plejparto estas kristanoj. La du oficialaj lingvoj estas la angla kaj la sud-sota.
Monta kaj sen aliro al la maro, ĝi estas enklavo en Sud-Afriko, de kiu ĝi dependas ekonomie. Kune kun Vatikanurbo kaj San-Marino, ĝi estas unu el nur tri sendependaj ŝtatoj, kies la teritorio estas tute ĉirkaŭata de nur unu alia lando, kaj la sola ekster la itala duoninsulo.
Historio
Prehistorie, la boŝmana gento loĝas en la areo. Je la 16-a jarcento, la sotoj alvenis al tiu regiono. La aktuala popolo estis mikso de tiuj du gentoj.
Dum la frua 19-a jarcento, unuaj eŭropaj komercantoj alvenis al la regionoj.
Je 1820, Moshoeshoe I-a, la regno de la sotoj, unuigis la sotajn tribojn por defendi kontraŭ atakoj de zuluoj, kaj sukcesis gardi la sendependecon de sia gento. Kvankam, ekde 1840, Lesoto renkontis novan minacon, la buroj, koloniistoj de Sud-Afriko de nederlanda origino, kiuj volis kaperi liajn landojn. La buroj de Oranĝo atakis ĝin pluraj foje (1858-1867) kaj kaperis teritoriojn en la okcidento. Je 1868, por protekti la lando kontraŭ la buroj, Moshoeshoe I-a petis helpon al Britio, kiu farigis Lesoton protektorato je 1868, nomita Basutolando.
Je 4 oktobro 1966, Lesoto iĝis sendependa de la Unuiĝinta Reĝlando, kaj restas en la Komunumo de Nacioj.
Geografio
La areo de Lesoto estas 30,355 km². La ĉefurbo kaj nura granda urbo estas Maseruo, kun 227,880 loĝantoj. Lesoto estas la nura lando en la mondo kies tuta tero estas super 1,000 m de alteco. Proksimume 12% de Lesoto estas kultivebla tero; kvankam, tiu grundo estas tre vundebla de erozio.
Ekstera politiko
Lesoto apartenas al la AKP-ŝtatoj, internacia organizaĵo de momente 77 nacioj el la regionoj Afriko, Karibio kaj la Pacifika Oceano.
Kamparanaj protestoj en Argentino (2008)
La rura lokaŭto kaj blokado de ŝoseoj en Argentino de 2008 estis etenda konflikto pre kiu la kvar organizoj kiuj kunigas la sektoron de entreprenistoj de la produktado agrikultur-brutobreda en Argentino protestis kontraŭ la decido de la registaro por plialtigi la elprenon al la eksportado de sojo kaj sunfloro kaj por establi nefiksan sistemon por tiuj (rezolucio 125/08).
La entreprenista agado etendiĝis dum 129 tagoj, el la 11-a de marto de 2008 ĝia la 18-a de julio samjare, kaj finis per la nuligo de la Rezolucio 125/08 de la Ministerio de Ekonomio kaj Produktado parte de la prezidentino Cristina Fernández de Kirchner. Dum tiu tempo la ruraj entreprenistaj asocioj deklaris serion de decidojn cele al interrompo de kelkaj ekonomiaj agadoj de siaj asociigitoj, same kiel de la interurba transporto kaj de la rura eksportado, realigante partajn lokaŭtojn (lock out), blokadon de ŝoseoj kaj havenoj kaj aliajn praktikojn de rekta agado.
Poste, al la konflikto sumiĝis lokaŭto de la transportaj entreprenistoj per blokado de ŝoseoj, kiu akriĝis la situacion kaj la varliveradon de la urboj.
La procezo politikiĝis rapide kaj la oficialismo kaj proksimaj sektoroj, kiaj la Federacio Trabajo y Vivienda (Laboro kaj Loĝado) de la Central de los Trabajadores Argentinos (CTA), estrita de Luis D'Elía, kaj la Asocio Patrinoj de Placo Majo, akuzis la rurajn entreprenistojn, la ekz-prezidenton Eduardo Duhalde kaj la grupo de amaskomunikiloj Clarín je serĉado de la malstabiligo de la registaro cele provoki la falon de la prezidentino Cristina Fernández de Kirchner. Tiuj akuzoj estis malakceptitaj de unu el la estroj de la rurista lokaŭto, nome Alfredo de Angeli, de la Federación Agraria Argentina, kiu certigis, ke la perfortaj praktikoj estis pacaj kaj ke ili ne serĉis malstabiligi la registaron, asertante ankaŭ, ke «la registaro klopodas puĉon ĉar ĝi ne scias kiel ripari la landon». Dum la Unión Cívica Radical neis javi malstabiligajn celojn, Elisa Carrió, estrino de la Coalición Cívica, akuzis la 4an de julio de 2008 la vicprezidenton Julio Cobos, pri fakto formi parton de puĉa konspiro kontraŭ la prezidentino Fernández, kun la eksprezidento Eduardo Duhalde.
La konflikto havis unuan eksplodon la 25-a de marto, kiam la ruraj organizoj decidis etendigi la praktikon por sendeterminita daŭro ĝis la registaro «retitu la plialtigon de la elprenoj», kaj la prezidentino Cristina Fernández respondu la decidon asertante ke ŝi ne negocos dum la lokaŭto pludaŭru. La lokaŭto tuŝis la enlandan kaj internacian komercon, ĉefe de nutraĵoj kaj brulaĵoj, kaj la liveradon al la urboj.
Dum la daŭro de la lokaŭto okazis amasmanifestacioj kaj deklaroj fare de diversaj sektoroj, kaj favoraj kaj kontraŭaj, same kiel kelkaj perfortaj agadoj fare de simpatiantoj de ambaŭ flankoj. La registaro kaj la kvar organizoj de ruraj entreprenistoj kunsidis fojojn por dialogi, sen alveno al interkonsento. Dum la daŭro de la konflikto la registaro anoncis reformojn al la pridispututa sistemo du fojojn, nome la 31a de marto kaj la 29a de majo, en la unua per decido por repagoj kaj subcencioj al malgrandaj produktistoj kaj en la dua por plimalgrandigi la marĝenajn elprenojn kiuj rilatis al futuraj kontraktoj. La entreprenistaj entoj konsideris, ke ambaŭ reformoj estas nesufiĉaj aŭ maltaŭgaj. Dum la konflikto registriĝis ankaŭ la rezigno de la ministro pri ekonomio nome Martín Lousteau, aŭtoro de la decidoj pridisputitaj fare de la ruristoj.
La 17-a de junio la prezidentino Fernández, sendis al la Kongreso (parlamento) projekton de leĝo pri la elprenoj al la eksportado de greno kaj pri la kompensoj al malgrandaj produktistoj, cele la finigon de la konflikto fare de la leĝofara povo. Frumatene de la 17-a de julio, la Argentina Senato, per egal-rezultita voĉdonado kiu devis esti rompita fare de la Vicprezidento de Argentino, malakceptis tiele la projekton de leĝo sendita de la prezidentino, kiu siavece estis antaŭe aprobita post modifoj fare de la Deputitaro. La 18-a de julio la Prezidentino ordonis nuligi la Rezolucion 125/08, post kio unu de la ruristestroj komunikis la finigon de la konflikto.
La 3-a de oktobro de 2008 la entreprenistaj asocioj kunvokis novan lokaŭton por ses tagoj kun partaj interrompoj de ŝoseoj kaze de neceso, tiam por reklami la kompletan nuligon de la elprenoj al la eksportado.
Moncalvo
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Antonio de Padovo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Konstitucio de la 3-a de Majo
Konstitucio de la 3-a de Majo – voĉdonita la 3-an de majo 1791 leĝo regulanta politikan sistemon de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj. Universale oni akceptas, ke la konstitucio estis la unua en Eŭropo kaj la dua en la mondo (post Usona Konstitucio de 1787) moderna, skribita konstitucio.
Priskribo
La Konstitucio de la 3-a de Majo estis fiksita kiel registara leĝo kaj akceptita la saman tagon de la Sejmo. Oni ĝin projektis por nuligi mankojn de la politika sistemo kun ties ora libereco. Ĝi enkondukis politikan egaligon de urbanaro kun nobelaro kaj ekzorgis pri kamparanoj flanke de la ŝtato. Tiamaniere estis mildigitaj la plej malbonaj trouzoj de servuteco. La konstitucio nuligis liberum veto (ĉiu deputito povis laŭ sia iniciato aŭ koruptita malvalidigi voĉdonitajn leĝojn). La konstitucio estis forigonta ekzistantan anarkion. Samtempe oni ĝin tradukis en la litovan lingvon.
Akcepto de monarkia konstitucio provokis malamikecon de la najbaroj de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj kaj opozicion de respublikanoj. Rusa Imperio estis de 1768 protektoro de la Respubliko kaj garantiis ĝian reĝimon. Dum la defenda milito kontraŭ Rusio (1792) Pollando estis perfidita de sia prusa aliancano Frederiko Vilhelmo la 2-a kaj venkita de la armeo de la Rusa Imperio. Katerina la 2-a apogis konfederacion de Targowica (Kirovograda provinco) - komploton de polaj magnatoj kontraŭaj al ŝanĝo de la reĝimo.
Post perdo de sendependeco en 1795, dum 123 jaroj de dispartigoj, la konstitucio memorigis pri la batalo por sendependo. Laŭ giaj aŭtoroj, Ignacy Potocki kaj Hugo Kołłątaj, ĝis estis "la lasta volo kaj testamento de estingiĝanta Patrujo". La konstitucio validis 14 monatojn.
Blankaventra parulio
La Blankaventra parulio (Basileuterus hypoleucus) estas specio de birdo de la familio de Paruliedoj kaj genro de Basileuterus ĉefe reprezentata en Centra kaj Sudameriko, de ĉefe fortikaj parulioj kun fortikaj bekoj kiuj havas olivecajn aŭ grizajn suprajn partojn kaj flavajn subajn partojn.
Ĝi troviĝas en Bolivio, Brazilo kaj Paragvajo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj.
La karakteroj de tiu birdospecio estas blanka makuleto subokula, blanka markata superokula strio kio enfermas tre grizan kronostrion, tre grizaj traokula strio kaj vango kaj nuance al kolflankoj, flavecaj subŝultroj kaj subpugo kaj tre flavoranĝaj kruroj. La supraj partoj estas grizbrunecaj dum la subaj partoj estas helgrizaj nuance al blankecaj en suba ventro, kio nomigas la specion en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie hypoleucus komponiĝas el du radikoj de la antikva greka signife “blanka sube”.
Snow White and the Seven Dwarfs
Neĝulino kaj la sep nanoj (Snow White and the Seven Dwarfs en la origina versio) estas 1937-a desegnita longforma filmo, la unua produktita de Walt Disney. Ĝi ne estis la unua longdaŭra desegnita filmo produktita (unua estis la argentina filmo El Apóstol). Tamen, ĝi estis la unua desegnita filmo kiu estis vaste sukcesa en la anglalingva mondo, kaj la unua filmita en Technicolor. Ĝi ankaŭ estis la plej sukcesa filmo aperinta en 1938, kaj rangas la 10-a plej sukcesa filmo laŭ enspezo kiam alĝustigita inflacie.
En 1989, Snow White and the Seven Dwarfs estis elektita de la Usona Biblioteko de Kongreso kiel "kulture grava", kaj tial konservita ĉe la Usona Nacia Film-Registro.
Alajeró
Alajeró estas unu el ses municipoj de la insulo La Gomera, parto de la insularo Kanarioj en la Atlantika Oceano, kiu geografie apartenas al Afriko sed politike estas parto de Hispanio. La municipo kovras la sudan marbodan parton de la insulo, kaj etendiĝas norden al la alta insula centro.
La loĝloko Alajeró, en kiu situas la administra centro de la municipo, situas alte en la insula montaro super la marborda loko Playa Santiago, kiu parte apartenas al la komunumo Alajeró kaj parte al San Sebastián de la Gomera.
Historio
La municipo Alajeró situas en la tradiciaj guanĉaj regionoj Hipalán kaj Orone.
La marborda loĝloko Playa Santiago fondiĝis fare de fiŝkaptistoj kiuj setlis tie pro bonaj fiŝkaptaj eblecoj en la vente protektata insula sudokcidento kaj okcidento. Ekestis fiŝkonservaj fabrikoj kaj ŝipriparejoj.
En vintroj la municipo ofte kaŝiĝas en nuba nebulo. La loĝantoj uzis la humidecon kaj en la tempo de la unuaj pluvoj en novembro plantis grenojn kaj guŝojn, kiuj rikolteblis en majo. Intertempe la komerca agrikulturo preskaŭ tute formortis, la insula klimato pli kaj pli sekiĝas, kaj post agrikultura-ekonomia krizo en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj la montaj vilaĝetoj estas parte aŭ eĉ komplete forlasitaj. Ankaŭ la fiŝkonserva fabriko de Playa Santiago fermiĝis.
Iom da prospero alportas la ekologia turismo en la loĝloko Playa Santiago, kaj parto de la turistoj vojaĝe uzas la malgrandan, en 1999 malfermitan insulan flughavenon.
Snow White and the Seven Dwarfs
Intrigo
Temas pri bela reĝidino nomita "Neĝulino" aŭ "Neĝblankulino" kies reĝina duonpatrino volis mortigi ŝin, eksciante pere de sia magia spegulo, ke ŝi superas ŝin en beleco. Fuĝante, Neĝulino trovis kabanon de sep nanoj, kie ŝi kaŝiĝis por eskapi la murd-furoron de la duonpatrino.
Kiam la Reĝino eksciis ke ŝi kaŝiĝas, ŝi maskita kiel sorĉistino iris ruze mortigi Neĝulinon, allogante ŝin per laŭdire bonfara magia pomo, fakte venenigita. La nanoj postkuras la sorĉistinon, kiu fine falis en ravinon.
La nanoj ŝovis Neĝulinon en vitran ĉerkon, ĉar ili ne havis emon ŝin enterigi. Iun tagon aperis la Princo, kiu vekis la kadavron per am-kiso. Ili iris al la kastelo de la Princo, kie ili vivis feliĉaj sian tutan vivon.
(15862) 1996 HJ15
(15862) 1996 HJ15 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Popůvky
Nomon Popůvky havas pluraj setlejoj:
Evangelista Torricelli
Evangelista TORRICELLI (naskiĝis la 15-an de oktobro 1608, mortis la 25-an de oktobro 1647) estis itala fizikisto kaj matematikisto.
Li estis disĉiplo de Galilejo, profunde inspirita de ties laboro, kaj iĝis lia posteulo kiel matematika profesoro en la akademio de Florenco. Li demonstris la atmosferan premon de la aero kaj sur ĝi bazis hidrargan barometron. Oni honore al li nomis unuon de premo: 1 torr egalas la premon de hidrarga kolono 1 milimetron alta sub tera gravito. Sed tiu unuo, kiu ne estas SI-unuo, ne plu estas multe uzata; PIV eĉ ne bezonas vorton por ĝi ("toro" jam havas sufiĉe da signifoj).
PIV ja dediĉas artikolon al TORRICELLI kaj honoras lin per la esperantigita nomo Toriĉelo. Ial ĝi donas lian vivotempon kiel "1658–1709", kio signifus, ke li ne povintus koni sian instruiston Galilejo. Verŝajne la eraro baziĝas sur konfuzo kun Giuseppe Torelli, itala muzikisto, kiu havas la menciitajn vivodatenojn.
Popovice (distrikto Brno-provinco)
Popovice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Dija-svratka valego sur kunfluejo de Svratka kaj Vojkovický náhon. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1048.
Brazila nacia teamo de futbalo
La brazila nacia teamo de futbalo (Seleção brasileira de futebol, portugallingve), kromnomata de brazilanoj "la patrolando kun futbalŝuoj" kaj "kanaria teamo" (pro la flava ĉemizo), estis kreita en 1914. Ĝi estas konsiderata la plej sukcesa nacia teamo en la historio de futbalo.
Brazilo gajnis la mondpokalon kvin-foje (1958, 1962, 1970, 1994 kaj 2002), absoluta rekordo por iu ajn teamo, kaj alvenis due (vicĉampiono) en du okazoj (1950 kaj 1998). Ĝi estas la nura teamo kiu partoprenis ĉiujn mondpokalojn. Post la tria fojo ke Brazilo gajnis la mondpokalo, en 1970, oni permesis al la Brazilanoj teni la pokalon mem kaj kreis alian.
Brazilo ankaŭ gajnis sep Amerikajn pokalojn.
Longfolia pino
La longfolia pino (Pinus palustris), estas pino hejma en Sudorienta Usono, trovata laŭlonge de la marborda ebenaĵo ekde orienta Teksaso ĝis sudorienta Virginio, etendiĝante en nordan kaj centran Floridon. La scienca nomo kiu signifas "marĉa", estas miskompreno flanke de la aŭtoro Philip Miller kiu priskribis la specion post vizito al longfoli-pinaroj kun tempa vintra inundo. La specio fakte ne tipe vegetas en marĉoj. La angla (longleaf pine) kaj la Esperanta nomoj referencas al la tipe longaj pingloj.
Brazila nacia teamo de futbalo
La kvanto de ĉampionoj kiuj ludis por Brazilo igas ĝin ne komparebla kun aliaj teamoj. Inter ili ni povas memori Leonidas, Ademir, Pelé (ofte konsiderita la plej bona futbalisto en la historio), Garrincha, Didi, Vavá, Jairzinho, Rivelino, Zico, Falcão, Romário, Ronaldo, Ronaldinho kaj multajn aliajn.
Longfolia pino
Priskribo
La strobiloj, kaj la inaj semokonusoj kaj la masklaj polenokonusoj, estas iniciatitaj dum la kresksezono antaŭ ol la burĝonoj aperas. La polenokonusoj komencas formiĝi en siaj burĝonoj en julio, dum semokonusetoj estas formitaj dum relative mallonga tempodaŭro en aŭgusto. Polenado frue okazas la sekvantan printempon, helpe de la 3-8 cm longaj masklaj konusoj. La inaj semokonusoj maturiĝas en proksimume dudek monatojn ekde la polenado; kiam maturaj ili estas kolore flav-brunaj, 15-25 cm longaj, kaj 5-7 cm larĝaj, malfermiĝante ĝis larĝo de 12 cm, kaj havas malgrandan, sed akran, malsupreniĝ-indikantan spinon sur la mezo de ĉiu skalo. La semoj estas 7-9 mm longaj, kun flugilo de 25-40 mm.
Brazila nacia teamo de futbalo
La brazila teamo estas konata pro ĝia ataka kaj kreema lud-stilo, kaj ĝi ofte altiras la simpation de "neŭtralaj" rigardantoj en internaciaj turniroj.
Longfolia pino
Priskribo
La longfolia pino bezonas 100-150 jarojn por iĝi plenmezura kaj povas vivi ĝis aĝo de 500 jaroj. Kiam junaj, ili kreskigas longan pivotradikon, kiu kutime estas 2-3 m longa; antaŭ matureco ili havas larĝan disvastigantan flankradikosistemon kun pluraj profundaj flankradikoj.
NGC 4128
NGC 4128 (aliaj indikoj — UGC 7120, MCG 12-12-2A, ZWG 335.3, PGC 38555) estas galaksio en konstelacio Drako.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Lilli Schweiger
Vivo
Lilli Schweiger estas filino de la germana aktoro Til Schweiger kaj la usona mododezajnistino Dana Schweiger. Ŝi havas tri gefratojn: Valentin (frato), Luna kaj Emma Schweiger (fratinoj).
En kineja filmo ŝi unuafoje aktoris en aĝo de ok jaroj: en la tiujare plej sukcesa germania kineja filmo Keinohrhasen ("senorelaj leporoj"). En 2009 ŝi havis pli etan rolon ankaŭ en la filma daŭrigo Zweiohrküken ("duorelaj kokidoj" - ambaŭ filmtitoloj aludas al strangaj memkudritaj infanludiloj). Ekde la jaro 2011 ŝi kun siaj du fratinoj prezentas la pribestan germanlingvan televidan serion Die Pfotenbande ("la bestopieda bando").
Partio de Laboro de Belgio
La Partio de Laboro de Belgio (france: Parti du Travail de Belgique aŭ PTB; nederlande: Partij van de Arbeid van België aŭ PVDA) estas belga politika partio.
La partio ne estas dividita laŭ lingvaj kriterioj (male la aliaj belgaj politikaj partioj) kaj agadas tra la tuta lando. Fondita en 1979, ĝi sekvas marksistan orientiĝon. Ĝi eldonas la gazeton Solidaire.
Paranaj-paraibaaj landinternaj arbaroj
La paranaj-paraibaaj landinternaj arbaroj aŭ supra-paranaj Atlantikaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la orient-sudamerika ekoprovinco de la neotropisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome ĝi apartenas al tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj de nordorienta Argentino, suda Brazilo kaj orienta Paragvajo. La ekoregiono estas parto de tutmondaj 200-regiono, la Atlantikaj arbaroj kiuj estas samtempe biodiverseco-riĉaĵejo de Naturprotekto Internacie (angle : Conservation International).
Partio de Laboro de Belgio
Ekde la ĝeneralaj balotoj de majo 2014, la partio havas du deputitojn en la nacia parlamento, du en la regia valona parlamento kaj kvar en la parlamento de la brusela regio.
Ekde 2008, ĝia prezidanto estas Peter Mertens.
Paranaj-paraibaaj landinternaj arbaroj
Priskribo
La paranaj-paraibaaj landinternaj arbaroj estas landinterna etendiĝo de la marbordaj arbaroj, disvastiĝantaj tra la suda parto de Brazila Altebenaĵo. La ekoregiono etendiĝas ekde la elfluejo de la rivero Paraibao (Paraíba do Sul) oriente laŭlonge de Paraiba-Valo malantaŭ la marborda Mara Montaro (Serra do Mar), kaj pli fore orienten kaj norden laŭlonge de Parano kaj ĝiaj alfluantoj, konstituante kompleksan mozaikon kun la ĉirkaŭantaj ekoregionoj.
La ekoregiono kovras partojn de la brazilaj subŝtatoj Rio-de-Ĵanejrio, Minas-Ĝerajso, San-Paŭlio, Gojaso, Suda Mato-Groso, Paranao, Sankta Katarino, kaj Suda Rio-Grando, la argentinan provincon de Misiones, kaj la paragvajajn departementojn Alto Paraná, Amambay, Caaguazu, Caazapa, Canindeyú, Concepción, Guairá, kaj Itapúa.
La klimato de la ekoregiono estas subtropika, kun jara pluvokvanto de 1 200 ĝis 1 600 milimetroj. La vintra seka sezono etendiĝas de aprilo ĝis septembro.
Flaŭro
La precipa vegetaĵartipo estas tiu de la duondeciduaj arbaroj, simila al la aliaj internlandaj ekoregionoj de la Atlantikaj arbaroj. Ĉirkaŭ 40% de la arboj perdas siajn foliojn dum la vintra seka sezono.
Ĉe la flaŭro ekzistas grandega varieco da arboj, orkidacoj kaj aliaj plantoj. El la botanikaj plej gravaj specioj oni renkontas : la arbofilikon Cyathea atrovirens (Cyatheaceae), la paragvajan ilekson (Ilex paraguariensis), Handroanthus heptaphyllus (bignoniacoj), Peltophorum dubium (fabacoj), la bongustan eŭterpon  (Euterpe edulis), ktp.
Faŭno
Pri la mamuloj oni renkontas la plej grandajn kaj spektaklajn de la kontinento. El la felisedoj troviĝas la jaguaro (Panthera onca), la pumo (Puma concolor) kaj la oceloto (Leopardus pardalis). Aliaj mamuloj estas la brazila tapiro (Tapirus terrestris), tri specioj de la genro Mazama, la pekario (Tayassu pecari), la tajasuo (Tayassu tajacu), la ruĝa nazuo (Nasua nasua), la mustelvulpo (Speothos venaticus) kaj multaj specioj de primatoj kaj dazipedoj.
En la ekoregiono vivas proksimume 530 da birdospecioj, el ili la komuna arapongo (Procnias nudicollis), la amerika harpio (Harpia harpyja)  kaj Amazona vinacea.
El la reptilioj estas okulfrapaj la verda anakondo (Eunectes murinus, serpentoj) kaj specio de kajmano (Caiman latirostris). La ekoregiono gastigas 50 amfibiospeciojn.
Minacoj kaj konservado
La plej gravaj minacoj de tiu ekoregiono estas la senarbarigo, la arbara incendio, la erozio, la maltaŭga uzado de pesticidoj, la troa ĉasado kaj la monokulturo. La plej granda mediokatastrofo estis la baraĵo Itajpuo, kiu inundis areon de proksimume  1 200 da kvadrataj kilometroj, hejmo de  centoj da planto- kaj bestospecioj.
La naciaj parkoj plej grandaj kiuj protektas tiun ekoregionon estas  : Nacia Parko Iguacuo kun 67 620 da hektaroj