cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Insularo Furneaux
La Insularo Furneaux (en palava kani: Tajaritja) estas grupo de 52 insuloj, ĉe la orienta flanko de la Markolo Bass, inter Viktorio kaj Tasmanio, Aŭstralio. La insularo estis nomata, laŭ la brita navigisto Tobias Furneaux kiu vidis la orientan flankon de tiu Insularo post eliri el Golfo Adventure en 1773 voje al Novzelando por kuniĝi al kapitan James Cook. Navigisto Matthew Flinders esploris la insularon Furneaux unue per la ŝipo Francis en 1798 kaj poste per la Norfolk.
(19624) 1999 RJ10
(19624) 1999 RJ10 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Cepeda la Mora
Cepeda la Mora [zePEda laMOra] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta kaj al la jurisdikcia teritorio de Piedrahíta, en la sudokcidento de la provinco. La loknomo Cepeda la Mora estas komprenebla etimologie kiel aludo al relative proksima urbo en la najbara Provinco Salamanko, nome Cepeda, sed kun aldono la Mora (Maŭra) eble alude al montara mezepoka loĝantaro de araboj (mudeĥaroj aŭ moriskoj).
49469 Emilianomazzoni
49469 Emilianomazzoni estas malgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la itala amatora astronomo Sauro Donati elde la Observatorio de Monte Agliale en Borgo a Mozzano (Italio).
Cepeda la Mora
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 31 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 70 loĝantojn. Ĝi perdis 450 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 47 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
49469 Emilianomazzoni
Ĝia orbita duona grandakso de 3,20543273 metas ĝin ĉ. 812 700 km trans la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la aktiva itala amatora astronomo Emiliano Mazzoni. Fondinto de la Observatorio de Monte Agliale, li estas sperta konstruanto de teleskopoj kaj malkovrinto de asteroidoj kaj supernovaoj.
Cepeda la Mora
Geografio
Ĝi limas kun Villafranca de la Sierra, Villatoro, Mengamuñoz, Sotalbo, Garganta del Villar, Navalacruz, Navadijos, San Martín del Pimpollar kaj Hoyocasero. La teritorio estas en la supra parto de la valo de la rivero Alberche (suda limo), sur la suda deklivaro de La Serrota.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. El establado de municipa sendependiĝo restis jurisdikcia pilorio, kiu nun videblas kaj antaŭ la urbodomo kaj en la maldekstra duono de la blazono sur blua fono.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj iom porko kaj kortobirdoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Sasa
La vorto Sasa havas plurajn signifojn:
Șasa
Șasa estas nomo de pluraj vilaĝoj en Rumanio.
Kismarja
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ la hungara-rumana ŝtatlimo, laŭ traira flankovojo, Berettyó preterfluas.
Historio
La unua mencio devenis el 1277 pri la setlejo laŭ formo Maria. Poste ĝi iĝis Kismarja kaj Nagymarja. En 1606 Stefano Bocskai nomumis Kismarja kampurbo havanta la rangon ĝis 1849. La kalvinana preĝejo staranta sur mezepoka fundamento konstruiĝis en 1805. Ene troviĝas kripto de Bocskai. En 1919 la rumanoj okupis la regionon, en 1920 la vilaĝo trovis sin apud la landolimo.
Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, poŝto.
Mór Orbók
ORBÓK Mór estis hungara pedagogo, ekde 1896 direktoro de porinstruista lernejo de Kolozsvár naskita la 24-an de aprilo 1853 kaj mortinta en Budapest la 9-an de majo 1930. Liaj filoj estis Attila Orbók kaj Lóránd Orbók.
Biografio
Li havigis diplomon de instruisto en 1877 en Budapeŝto, poste li estis lernejdirektoro en Galgóc, ekde 1883 instruisto de la ŝtata porinstruista lernejo de Pozsony, ekde 1896 direktoro de porinstruista lernejo de Kolozsvár. Lia grava novigo estis la instruado de abelbredado kaj fruktoprodukatado. Li estis iniciato de establo de Felvidéki Közművelődési Egyesület. Li verkis plurajn lernolibrojn.
Vario
Ĝenerale, vario estas amplekso de variado.
Esperanto keele süstemaatiline kursus
Esperanto keele süstemaatiline kursus (Sistema kurso de Esperanto) estas lernolibro por Estonanoj.
Roveredo GR
Roveredo estas komunumo kaj ĉefloko kaj de la komunumaro Roveredo kaj de la distrikto Moësa en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 2393 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Roveredo situas en la suba parto de la Valo de Mesoko, ĉe la alfluo de Calancasca al Moësa. La komunumo konsistas krom el la vilaĝo Roveredo mem el la frakcioj Piazza, Beffeno, Carasole norde de Moësa, kaj San Giulio, Guerra, Tovedo, Ai Rogg, Rugno kaj San Fedele sude de Moësa.
Trafiko
Tra Roveredo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 kaj la svisa aŭtovojo A13 kiuj trans San-Bernardino-Pasejo konektas Grizonon kun Tiĉino. De la iama fervojlinio de Belinzono al Mesoko ekzistas ek de 1978 nur ankoraŭ la plej subaj kilometroj, kie trafikas muzea fervojlinio. Por la konekto al la publika transportreto zorgas la poŝtaŭtolinio de Biasca al Disentis. Alia poŝtaŭtolinio kondukas de Roveredo al la Valo de Calanca.
Historio
La unua dokumenta mencio de Roveredo datiĝas el la jaro 1219 kiel Regoredo. En mezepoko dum la tempo de la langobardoj Roveredo estis subdividita en kvar subdistriktojn (kiuj nomiĝis en la langobarda lingvo degano), nome Campagna (la hodiaŭ vilaĝo San Giulio), San Fedele, Toveda kaj Oltracqua, kiuj formis la najbararon Rovedo, kiu siavice estis atribuita al la Supera Tribunalo de Mesoko. En la 11-a jarcento ĝi fariĝis feŭdo de la Baronoj de Sax. En la jaro 1480 Johano Petro de Sax vendis la senjorujon al Gian Giacomo Trivulzio. Ĉi-lasta renovigis la sidejon de la Senjoroj de Sax jam grandigitan en la jaro 1395, kiu nun nomiĝis Palaco Trivulzio, fortigis ĝin kaj kreis en Roveredo monerfarejon. Eklezie Roverede origine apartenis al la abatejo San Vittore. La preĝejo San Giulio, kiu estis unuan fojon menciita en la jaro 1219 fariĝis pastra preĝejo en la jaro 1481. Surbaze de la nova administracia ordo de Kantono Grizono en la jaro 1851 la tribunalkomunumo Roveredo fariĝis la nuna komunumaro kaj la vilaĝo Roveredo kun ĝiaj frakcioj ties ĉefkomunumo kaj samtempe la ĉefloko kaj sidejo de la distrikta tribunalo de la distrikto Moësa.
Distrikto Starnberg
La distrikto Starnberg situas en la distriktaro Supra Bavario (Oberbayern) de la germana federacia lando Bavario. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Starnberg. La distrikto havas areon de 488 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. La distrikta limo inkluzivas la orientan bordon de la lago Ammersee kaj la nordan bordon de la lago Starnberger See.
Najbaras norde la distrikto Fürstenfeldbruck, oriente la distrikto München, sudoriente la distrikto Bad Tölz-Wolfratshausen, sude la distrikto Weilheim-Schongau kaj okcidente situas la distrikto Landsberg am Lech.
Vino de Rioĥo
Vino de Rioĥo aŭ rioĥa vino (en la hispana estas Rioja [RJOĥa]) estas Denominación de origen calificada (DOC, Kvalifikita devennomo) de Hispanio per kiu oni distingas difinitajn vinojn (ne ĉiujn) produktitajn en areoj de la regionoj Rioĥo kaj Eŭskio ĉefe, kaj pli malgrande en Navaro kaj Kastilio-Leono​ (malpli ol 2,5 km²). Pro la orografia kaj klimata diverseco oni distingas tri subzonojn de vinproduktado — Supra Rioĥo, Orienta Rioĥo (Malsupra Rioĥo) kaj Alava Rioĥo — kie oni produktas vinojn de diversaj karakteroj. La ĉiujara averaĝa produktado de vino de Rioĥo estas de 269 milionoj de litroj (en 2020) (85% de ruĝa vino kaj 15% de blanka kaj rozkolora vino). La vinoj de Rioĥo estas freŝaj, bonodoraj, de ekvilibra kompono kaj eksterordinara aromo.
La vino de la DOC Rioja estas identigitaj per malantaŭaj etikedoj kaj nombrigitaj sigeloj. Ĝi estas la devennomo plej elektita de la konsumanto kaj ene kaj ekstere de la regiono, per 36% kaj 27%, respektive, de la konsumantoj.​ Por havi rajton montriĝi sub la kvalifikita devennomo, oni postulas precizajn kondiĉojn en la produktado de la vitejoj, la vinberoj kaj en la fabrikado kaj komercigo de la vino. Tiukadre ne ĉia vino produktita en la regiono rajtas aperi laŭ la kvalita etikedo Vino de Rioĥo. La oficiala sidejo de la devennomo Vino de Rioĥo estas la urbo Logronjo, tiu devennomo aplikeblas al 66.271 ha de vitejoj (en 2020) ​ kaj ĝi estas oficiala devennomo ekde 1925. ​
NGC 2820
NGC 2820 (aliaj indikoj — UGC 4961, MCG 11-12-6, ZWG 312.5, MK 108, FGC 877, IRAS09177+6428, PGC 26498) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ernő Kiss (matematikisto)
KISS Ernő (kiŝ) rumanuja hungara matematikisto (Székelyszenterzsébet, 23-a de septembro 1914 – Kluĵo, 10-a de januaro 1990).
Biografio
La mezlernejon li finis en Reformita Kolegio de Târgu Mureş (1931), la matematikon en la Universitato Ferdinand la 1-a en Kluĵo (1936). Li instruis en 1936 li Reformita Kolegio de Zalău, pli poste en Târgu Mureş. En 1949 li instruis en la fakultato pri farmacio de Instituto Medicina kaj Framacia de Târgu Mureş, ekde 1950 ĝis sia pensiiĝo (1981) en la Universitato de Kluĵo. Li priokupiĝis la nombroteorion kaj matematikan metodologion. Liaj studoj aperis en Studii şi Cercetări, Gazeta Matematică kaj Studia Universitatis Babeş-Bolyai. Ekde 1957 li estis redaktoro de Matematikai és Fizikai Lapok. Li tradukis el rusa kaj rumana lingvoj fakstudojn por mezlernejanon kaj studentoj. Li estas la aŭtoro de ĉapitro pri trigonometrio de libro Culegeri de probleme de matematică (Kv. 1977).
(11062) 1991 SN
(11062) 1991 SN estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Koloraturo
Koloraturoj (lat. color = „kolor(ig)o“) estas en la kantado ornamaĵoj laŭ formo de tonpasaĝoj kaj ankaŭ tonsaltoj. Koloraturoj estas melismaj, do havas plurajn tonoj sur unu tekstosilabo.
La principon de ornamado ĉirkaŭludanta la esencan melodion muzikistoj jam evoluigis ekde la mezepoko. Kulmino estis la diminuado de la 17-a jarcento. Ĝis ĉi tiu epoko la kolorurado estis maniero de improvizado. En la malfrubaroka ario oni tiam intensigis la virtuozan kantadon ĝisekstreme, kaj la paso de la kantado esti pli kaj pli elkomponata, same kiel ankaŭ en la Viena klasiko.
Stacio Uji (Keihan)
Stacio Uji (japane: 宇治駅 [Uĵi-eki], angle: Uji Station) estas fervoja stacio en Uĵi, Gubernio Kioto, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Keihan: Linio Keihan-Uji.
Ŝmalco
Ŝmalco  estas grasaĵo, fandita el porka aŭ ansera korpa graso. Same produktita grasaĵo de bovo, ŝafo kaj cervo havas pli altan fandopunkton kaj estas nomata sebo. La plej altkvalitan ŝmalcon oni produktas el nefumaĵita ventra graso. Pura ŝmalco estas utila por kuirado ĉar ĝi toleras pli altan temperaturon ol ekz-e butero. Oni povas uzi ĝin por kuirado, ĉar ĝi estas digestebla de la homa organismo pro la fandopunkto sub la korpa temperaturo. Ansera ŝmalco estas pli mola kaj pli facile fandebla ol porka kaj enhavas relative multajn nesaturitajn grasacidojn. Ŝmalco estas longe konservebla sen fridigo kaj pro tio ankaŭ estas uzata por konservi kuiritan viandon (ekzemple en rijeto).
Lardograso
Lardograso estas farita el fumaĵita aŭ sale konservita lardo. Ĝi ankaŭ estas uzata varme kiel saŭco kun grivoj, ekz-e por fiŝaĵo.
Butera ŝmalco
Pura butera graso aŭ klarigita butero estas nomata butera ŝmalco, kiu per varmigo kaj filtrado estis senigita je akvo kaj proteinoj por ke ĝi toleru pli altan temperaturon sen bruliĝi.
Veselice (apartigilo)
Nomon Veselice havas pluraj setlejoj:
Ville-la-Grand
Ĝi estas ano de la Aglomeraĵo de komunumoj de Annemasse - Les Voirons (Annemasse - Les Voirons Agglomération aŭ Annemasse - Agglo)
Kupresacoj
La kupresacoj aŭ cipresacoj (Cupressaceae) estas konifera familio el gimnospermoj, entenanta ĉirkaŭ 30 genrojn kaj ĉirkaŭ 170 speciojn. Ĝia tipa genro estas Cupressus (cipreso aŭ kupreso).
Ville-la-Grand
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas la Villamagnaines [Villamanjen] kaj la Villamagnains [Villamanjɛ̃].
Kupresacoj
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (30 mar. 2020), , de la akceptitaj genroj, kaj ties Esperanta nomo :
Ville-la-Grand
Loko
Ville-la-Grand situas en la Arve-valo, preter la rivereto Foron kaj limas la komunumoj Annemasse Ambilly, Vétraz-Monthoux kaj Gaillard; kaj  la svisaj komunumoj Presinge, Puplinge kaj Thônex.
Kupresacoj
Taksonomio
* genro akceptita en TPL sed ne en WFO (= Juniperus L.), kiu tamen akceptas ĝiajn speciojn.
Ville-la-Grand
Klimato
La klimato esta montara sed mildigata pro la lago Lemano.
Urba morfologio
La urbo dividiĝas el tri kvartaloj.
Norde de la Z.I. estas la vilaĝetoj Carra, Marsaz, Forand kaj Crêt.
Monumentoj
Oni trovas en Ville-la-Grand kelkajn statuojn de Daniel Chassin, inspiritajn de la porinfana folkloro.
Toponimio
"Villa-Magna" (Granda Vilao), kampara bieno en la Romia antikva epoko, estis la kerno de grava gaŭlo-romia vilaĝo, kiu iĝis "Ville-Magne" en la 16-a jarcento.
Ratiboř (distrikto Jindřichův Hradec)
Ratiboř estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi havas  kaj  katastran teritorion.
Ĝi situas proksime 7 km en distanco de urbo Jindřichův Hradec, 16 km okcidente urbo de Veselí nad Lužnicí, 18 km sudokcidente de urbo Třeboň kaj okcidente 19 km de urbo Soběslav.
Veselice (Vavřinec)
Veselice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vavřinec en distrikto Blansko. Ĝi troviĝas proksimume 1 km oriente de Vavřinec. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 88 adresoj.
Veselice situas en katastra teritorio Veselice na Moravě kun areo 3,95 km².
Guarenas
Guarenas estas urbego kaj diocezo en norda Venezuelo, en subŝtato Miranda (Venezuelo). Ĝi apartenas al urbaro de Karakaso kaj ĝi kontaktiĝas jam kun Guatire.
Geografio
Guarenas situas en norda Venezuelo inter marborda ebenaĵo kaj montaro. Guatire troviĝas 9, Petare 22, Santa Teresa del Tuy 27, Baruta 29, Karakaso 33, Cúa 45, Turmero 98, Marakajo 110, Valencio (Venezuelo) 155, Barcelono (Venezuelo) 213, Barquisimeto 299, Coro (Venezuelo) 349, Maturín 385, Bolívar (urbo) 426, Barinas (Barinas) 444, Guayana (urbo) 494, Cabimas 528, Marakajbo 550, San Cristóbal (Venezuelo) 685 km.
Ekonomio
Guarenas estas dormourbo de Karakaso. Loke oni okupiĝas pri teksaĵoj, komercadoj.
Klimato
Guarenas situas en tropika klimato, kie la averaĝa jara temperaturo varias inter 22-32 °C. La varmo estas kutime pli alta en marto kaj aprilo. En ĉiuj monatoj pluvas, sed la pluvo kulminas en aŭgusto, malkulminas en februaro.
Raja Ravi Varma
Raja Ravi Varma estis tre rilata al la reĝa familio de Travankore en la nuntempa Kerala ŝtato en Barato. Poste en sia vivo, du el liaj nepinoj estis adoptitaj en tiu reĝa familio, kaj iliaj posteuloj estas la totalo de la nuntempa reĝa familio de Travankore, inklude la lastajn tri Maharaĝojn (Balarama Varma la 3-a, Marthanda Varma la 3-a kaj Rama Varma la 7-a).
Guarenas
Trafiko
El Guarenas la plej grava ĉefvojo kuras al Karakaso.
Man vs. Wild
Man vs. Wild (Homo kontraŭ Naturo aŭ La lasta postvivinto) estas televidprogramo kiu montras kiel postvivi je ekstremaj situacioj, prezentita de Bear Grylls kaj elsendita en Usono, pluraj landoj de Latinameriko, Kanado, Barato, Aŭstralio per Discovery Channel, en Britio per Channel 4, en Ekvadoro per Discovery Channel kaj Ecuador TV, en Hispanio per Discovery Channel kaj Cuatro ktp.
En la programo Grylls montras kiel oni povas postvivi. En ĝi li aperis manĝante krudan viandon, vivajn fiŝojn, skorpiojn, vermojn, trinkante akvon el la fekaĵo de elefanto por ne suferi senakvigadon kaj fabrikadon de kompaso. Pro tiuj surrealismaj aventuroj, oni plurfoje akuzis ĝin je fraŭdo. Reklamo en la dua sezono montras lin manĝante vermon dum voĉo malantaŭ li diras: "Ĉu vere Bear Grylls bezonas tion fari? Eble ne, sed vi eble jes".
Bear Grylls deklaris en brita ĵurnalo ke la plej malfacila loko estis Argentino.
La 13-an de marto 2012 Grylls estis maldungita pro neado realigi 2 projektojn por Discovery Channel, ankoraŭ oni ne scias ĉu la programo ne plu aperos aŭ ĉu aperos anstataŭanto.
Ganglio
En anatomio, ganglio estas aro de neŭronoj au grupo de nervo-ĉeloj situanta en la aŭtonoma nervosistemo. Ganglioj estas hejmo por aferentaj nervoj. Ili estas ekster la centra nerva sistemo (CNS) kaj survoje de la nervoj de la periferia nerva sistemo (PNS), apartenantaj al tiu lasta.
La Penne-sur-Huveaune
(jen france, okcitane La Pena d'Evèuna) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane Bocas de Ròse), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Vazante
(prononco: vazanĉj, oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Noroeste de Minas (do "Nordokcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Paracatu. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun Guarda-Mor, Lagoa Grande, Coromandel, Lagamar kaj Paracatu.
La loĝloko fondiĝis en la 19-a jarcento kaj estis levita al la rango de municipo la. La subŝtata ĉefurbo Belo Horizonte situas en distanco de 513 kilometroj.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Oficiala paĝo
Ladislao la 4-a (Hungario)
Ladislao la 4-a, kiun la hungaroj nomumas "Ladislao La Kumana" estis hungara reĝo inter 1272-1290.
Li naskiĝis post 5 fratinoj en 1262 kaj mortis en 1290. Lia patro estis reĝo Stefano la 5-a, lia patrino estis kumana princino. Dum la fruaj infanaj jaroj Ladislao spertis oftajn konfliktojn pri la regado. En 1270 jam li devis edziĝi. Post 2 jaroj banuso forrabis lin, pro tio lia patro mortis. Post diversaj konfliktoj li tamen iĝis reĝo en 1272. Mateo Csák kaj aliaj bienuloj volis akiri la potencon. En 1274 la reĝo denove estis kaptita, sed la alia rivalo Mateo Csák liberigis lin. Dume la ĉeĥa reĝo okupis diversajn hungarajn fortikaĵon (ekzemple Győr), kiun la hungaroj reokupis. En 1277 Ladislao ne povis reokupi Kőszeg-n sed en la sekva jaro helpe de kumanoj li venkis la ĉeĥojn. En 1279 li jam firme regis Hungarion. Tiam altrangulo alvenis de la papo pro la kumanoj. Denove iĝis konfliktoj kun la kumanoj, fine Ladislao venkis ilin en 1282. En 1285 la tataroj atakis la landon, ili atingis eĉ Pest. Kelkaj supozis, ke la tataroj alvenis pro peto de Ladislao. En 1290 la kumanoj murdis la dormantan reĝon.
Pri lia vivo prezentiĝis moderna opero en Hungario.
Katago
Katago (tibete: ཁ་བཏགས་ ; khatag dzonke: བཀབ་ནས kapni, mongole: хадаг IFA : [χɑtɑk], nepale: खदा khada ) estas tradicia ceremonia koltuko (ŝalo) en la tibeta budhismo. Ĝi devenas el la tibeta kulturo kaj estas kutima en kulturoj kaj landoj kie la tibeta budhismo estas praktikata.
La katago simbolas purecon kaj kompaton kaj estas portata aŭ prezentata kun incenso ĉe multaj ceremoniaj okazoj, inkluzive naskiĝojn, geedziĝojn, enterigojn, diplomiĝojn kaj la alvenon aŭ foriron de gastoj. Ĝi estas kutime farita de silko. Tibetaj katagoj estas kutime blankaj, simbolante la puran koron de la donacanto, kvankam estas tre kutima trovi ankaŭ flav-orajn katagojn.
Tibetaj, nepal aj kaj butanaj katagoj montras la aŝtamalgalon.
Ekzistas ankaŭ specialaj multkoloraj katagoj. Mongola katago estas kutime blua, simbolante la ĉielon. En Mongolio, katagoj estas ankaŭ ofte ligitaj al obooj, stupaoj aŭ specialaj arboj kaj ŝtonoj.
Orjola provinco
Orjola provinco (Орловская область) estas provinco en sudokcidenta parto de Rusio en Eŭropa parto etendiĝanta sur ebenaĵo kaj sur deklivoj. La plej alta punkto estas 282m. La provinco fondiĝis en 1937.
György Lahner
LAHNER György [djordj laĥner] estis honvedgeneralo dum la liberecbatalo de la hungara revolucio de 1848 kaj unu el la 13 martiroj de Arad, naskiĝinta en Necpál la 6-an de oktobro 1795 kaj mortinta en Arado la 6-an de oktobro 1849.
Orjola provinco
Oni minadas en la provinco feroercon.
György Lahner
Biografio
György Lahner apartenis al la germana minoritato de la lando. Post lernado li estis imperiestra oficiro, poste en 1848 li estis komandanto de la bataliono 3-a, en oktobro, de januaro 1849 gvidinto de la armilfabriko de Nagyvárad. La 16-an de februaro 1849 oni nomumis lin generalo.
Orjola provinco
Ekde 2006 267 municipoj funkcias (3 urbegaj municipoj, 24 distriktaj municipoj, 17 urbaj municipoj kaj 223 vilaĝaj municipoj).
La plej gravaj urboj (en mil) estas: Orjol 329 (industria centro); Livni 52 (maŝinindustrio); Mcensk 46,5; Bolĥov 12 (mebloprodukto); Znamenka 12; Nariŝkino 10; Verĥovje 8; Kolpni 7; Kromi 7; Glazunovka 7; Dmitrovsk 6.
(16882) 1998 BO13
(16882) 1998 BO13 estas asteroido de la ekstera asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
30357 Davisdon
30357 Davisdon estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Don Davis, mentoron de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search (STS) de 2015, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis instruisto ĉe la Unionville High School de Kennett Square (Pensilvanio).
Brownsville (Teksaso)
Brownsville estas grandurbo en Usono, en subŝtato Teksaso, en kantono Cameron. La urbego estas ankaŭ limpasejo al Meksiko, romkatolika diocezo kaj universitata urbo.
Geografio
Brownsville situas sur apudmara ebenaĵo laŭ Rio Grande del Norte en la suda landparto de Usono, en la plej suda parto de Teksaso. Kontraŭ la rivero Matamoros (komunumo en Tamaulipas) etendiĝas jam en Meksiko, tial ili duope estas duobla urbo. La maro estas proksime.
Historio
En 1845 oni komencis konstrui fortikaĵon laŭ la meksika limo. En la sekva jaro meksikanoj sieĝis ĝin, dume mortis komandanto de la fortikaĵo Jacob Brown. Tial teksasanoj nomis la fortikaĵon "Fort Brown". La urbeto mem fondiĝis en 1848. En la 1860-aj jaroj la urbo estis grava kontrabandopunkto kaj ankaŭ bataloj okazis, fine oni eksplodis la fortikaĵon. En 1906 konflikto okazis inter blankuloj kaj nigruloj. En 1991 Brownsville ricevis universitaton.
Klimato
Brownsville havas mildan dezertan klimaton. La temperaturo averaĝe varias inter 10-34 °C. La varmo kulminas en julio kaj aŭgusto, la malvarmo kulminas en januaro. Jare pluvas po 702 mm, escepte en 2004 neĝis.
Trafiko
Brownsville havas internacian flughavenon. Aŭtoŝoseo kuras al McAllen, fervoja linio kuras al Houston. Al Meksiko 3 pontoj faras kontaktojn. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. Brownsville estas grava havenurbo.
Zsolt Harsányi
Zsolt Harsányi [ĵolt harŝAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Harsányi Zsolt estis hungara verkisto, ĵurnalisto, tradukisto, teatrestro, membro de Societo Kisfaludy, membro de Societo Petőfi.
Zsolt Harsányi naskiĝis la 1887 en Hungara reĝlando, en Korompa (nuntempa Krompachy en Slovakio). Li mortis la 1943 en Budapeŝto.
Biografio
Zsolt Harsányi frekventis universitaton en Kolozsvár, poste li komencis ĵurnaladi. En 1910 li venis al Budapeŝto, kie li redaktis diversajn gazeton. Li ricevis valoran premion en 1935. Post 3 jaroj li estis elektita teatrestro.
Memorigiloj
Oni fondis premion "Harsányi Zsolt".
Santa María Tlalixtac
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Elemér Kiss
KISS Elemér (kiŝ) rumanuja hungara matematikisto, ekstera membro de MTA (Braŝovo, 25-a de aŭgusto 1929 – Târgu Mureș, 23-a de aŭgusto 2006).
Biografio
La mezlernejon li finis en Miercurea Ciuc (1948), li akiris diplomon de instruisto pri matematiko en la Universitato Bolyai (1951). Li instruis en Târgu Mureş kaj Reghin, ekde 1961 en pedagogia altlernejo de Târgu Mureş, pli poste en la Universitato de Mekaniko de Kluĵo. Lia unua verko aperis en Matematikai és Fizikai Lapok (1957); Li estis redakciano de Matematikai Lapok. Ekde 1975 aperis liaj studoj en rumanaj kaj germanaj fakgazetoj.
Lúcia dos Santos
Lúcia dos Santos, konata ankaŭ kiel Lúcia de Jesus dos Santos, (naskiĝis la 22-an de marto 1907 en Aljustrel (Alentejo), mortis la 13-an de februaro 2005 en Coimbra) estis portugala monaĥino, kiu estis laŭdire atestantino de revelacioj en Fátima en 1917, apostolino de la unuaj sabatoj, servistino de Dio en katolikismo.
Vivo
Kiel 10-jara knabino estis la plej aĝa de trio da infanoj, kiuj estis laŭdire atestantoj de la revelacioj de Maria de majo ĝis oktobro 1917 en Fátima. Ilin akompanis kuzoj, gefratoj Francisko kaj Jacinta Marto. Lucia Santos en 1925 eniris al kongregacio de fratulinoj de Sankta Doroteo en Vilar (Porto), kaj en 1948 laŭ speciala permeso de papo Pio la 12-a ŝi foriras la kongregacion kaj eniras al ordeno de la Plej Sankta Maria Virgulino de Monto Karmel en Coimbra. Ŝi akceptas ordenan nomon Maria Lucia de Jesuo kaj Senmakula Koro de Maria. En la jaroj 1925 kaj 1929 ŝi spertis laŭvicajn viziojn.
Post ŝia morto en Portugalio estis proklamita nacia funebro.
Proceso de beatigo
La 13-an de februaro 2008, dum la tria morto-datreveno de Lucia Santos, papo Benedikto la 16-a komencis ŝian beatigon, preterirante leĝon, kiu permesis tion fari plej frue post kvin jaroj de la morto.
Svajamvaro
Svajamvaro aŭ svayamvara (en Sanskrito: स्वयंवर, ISO: svayaṁvara), en antikva Barato, estis praktiko laŭ kiu junulino de edzinebla aĝo elektis edzon el grupo de kandidatoj. En tiu kunteksto, "svayaṁ" en Sanskrito signifas 'mem' kaj "vara" signifas 'fianĉo'. Junulino kiu deziris edziniĝi elektus aŭspicajn tempon kaj lokon kaj poste diskonigis siajn intencojn. Reĝoj tipe sendis mesaĝistojn eksterlanden, dum normaluloj simple diskonigis siajn novaĵojn ene de la loka komunumo. Je la rendevua tago, la junulino florkronis la elektitan homon kaj la nupto okazis tuje.
NGC 2821
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bear Grylls
Edward Michael GRYLLS (naskiĝis en Domhnach Daoi la 7-an de junio 1974), konata kiel Bear Grylls, estas aventuremulo, verkisto kaj televidisto. Nuntempe li estas konata pro la populara televidprogramo Man vs. Wild.Li estis la plej juna brito, kiu surgrimpis Ĉomolungmon. Li estis ankaŭ la plej juna homo, kiu surprenis la oficon de brita skoltĉefo.
Biografio
Li naskiĝis en Domhnach Daoi. Kiam li estis 4 jarojn aĝa li lokŝanĝis al Isle of Wight. Li lernis la anglan, francan kaj hispanan.
Li estas katolika, kaj en 2000 li edzinigis Shara Cannings Knight. Li havas tri filojn: Jesse, Marmaduke kaj Huckleberry.
2519 Annagerman
2519 Annagerman estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo honoras la polan kantistinon Anna German (1936 — 1982).
Hradešice
Hradešice (Radeschitz, ankaŭ Hradeschitz) estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy proksime de Nalžovské Hory. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1360.
Služátky
Služátky (Sluschatek) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1591.
Juano
La oficialaj monunuoj estas la sekvaj:
Ĝiao egalas al dekono de juano.
Sámuel Fabriczy
Sámuel Fabriczy [ŝAmuel fabrici], laŭ hungarlingve kutima nomordo Fabriczy Sámuel estis hungara advokato, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio. Lia filo estis Kornél Fabriczy (1832).
Sámuel Fabriczy naskiĝis la  1791 en Hungara reĝlando, en urbo Poprád (nuntempa Poprad en Slovakio). Li mortis la 1858 en Lőcse (nuntempa Levoča en Slovakio).
Biografio
Sámuel Fabriczy frekventis lernejojn komence en sia naskiĝurbo, poste en aliaj urboj de Supra Hungarujo. En 1808 li eklaboris en Miskolc kiel juna prokuroro. Post 2 jaroj li iĝis advokato. Ekde 1811 li helpis laboron de la hungara parlamento. En 1821 li edziĝis. En 1847 li ekhavis postenon en luterana eklezio. En la sekva jaro li havis postenon en la jam sendependa ministerio en Buda, kie li konatiĝis kun kremo de hungaraj literaturistoj. Post fiasko de la hungara liberecbatalo li denove havis juristajn kaj ekleziajn laborojn.
Batalo de Sitka
La batalo de Sitka okazis oktobre de la jaro 1804 kaj estis la lasta granda perarmila konflikto inter eŭropanoj kaj indiĝenoj de Alasko.
Kaŭzo estis la detruo de la rusa komercejo Old Sitka (malnova Sitka) du jarojn antaŭe. Batalis la tieaj tlingitoj de la klano de Sheet’-ká X'áat'l (Baranov-insulo) kaj la reprezentantoj de la rus-amerika kompanio. Komandanto de la rusoj estis Aleksandro Baranov, la ĉefo de la tlingitoj Katlian.
Kvankam la unua atako de la rusoj, dum kiu Baranov estis grave vundita, estis sukcese defendita, la indiĝenoj estis ene de kelkaj tagoj forpelitaj en la ĉirkaŭajn arbarojn pro la bombardego de sia fortikaĵo fare de la rusaj ŝipoj.
La rusa venko estis decida kaj kaŭzis la daŭran forpelon de la tlingitoj el ilia devena teritorio. La rusoj tiel atingis en Sitka strategie bonege situantan daŭran sidejon. La tlingitoj fuĝis norden kaj starigis novan vilaĝon sur la najbara insulo Ĉiĉagof. Iuj atakoj al la rusa fortikaĵo okazis ĝis la jaro 1858.
Turija
Turija, serbe Турија, hungare Turja estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto Suda Baĉka en municipo de Srbobran.
Distrikto Rosenheim
La distrikto Rosenheim situas en la distriktaro Supra Bavario (Oberbayern) de la germana federacia lando Bavario. Ĝia administra sidejo estas la samnoma urbo Rosenheim, kiu mem tamen estas eksterdistrikta urbo kaj ne apartenas al la distrikta teritorio.
Turija
Situo
Turija situas sur ebenaĵo, laŭ kanalo Danubo-Tiso-Danubo.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1470 en formo "Thewre". Post la turka erao serboj la Habsburgoj aranĝis limgardan zonon ĝis 1751, al kiu ankaŭ tiu vilaĝo apartenis. En 1848 inter serboj kaj hungaroj trifoje okazis batalo, ankaŭ la vilaĝo bruldetruis. En 1900 vivis en Turja 3596 homoj (3352 serboj, 197 hungaroj, 41 germanoj). Ĝis fine de la 1-a mondmilito la loko apartenis al Hungario, al Bács-Bodrog, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, ekde 2006 kiel Serbio. En 1941 la hungara armeo okupis la regionon kaj iĝis parto de Hungario ĝis 1944. En 2002 loĝis en Turija 2562 homoj, (2331 serboj (91 %), 42 hungaroj, 34 ciganoj, 11 albanoj, 10 jugoslavianoj kaj aliaj).
Distrikto Rosenheim
Grandaj partoj de la distrikta areo situas en la historia-kultura regiono Chiemgau (prononco "Ki:mgaŭ").
Ĉado (sanktulo)
Ĉado, Chad, (mortis la 2-an de marto 672) estis anglosaksa episkopo kaj sanktulo. Liaj fratoj Cedd, Cynibil kaj Caelin ankaŭ estis aktivaj ekleziuloj. Verŝajne ili devenas de nobela familio de Northumbria.
Frua vivo
Laŭ la anglosaksa historiisto Bede, Chad studis sub Sankta Aidan ĉe Lindisfarne. Por daŭrigi siajn studojn, li iris al Irlando kune kun Sankta Egberto. Antaŭ 664 li revenis al Northumbria. Tiun jaron li sekvis sian fraton Cedd (kiu mortis pro pesto) kiel abato de Lastingham, North Yorkshire.
Li sekvis la kutimojn de la kelta, ne la roma, eklezio. Tamen Bede, kiu aprobis la romajn tradiciojn, admiris Chad pro lia pieco kaj simpla vivo.
Episkopo de Jorko
Dum la longa foresto de Sankta Vilfrido (kiam estis nomumita episkopo de Jorko), Oswiu, reĝo de Northumbria, decidis ke la diocezo bezonis estron, kaj nomumis Chad. Tamen la konsekra rito ne akordis al la reguloj de la roma eklezio. Wilfrid revenis, kaj en 669 Teodoro de Tarso, la nova ĉefepiskopo de Canterbury, kredante ke Chad estis neĝuste konsekrita kiel episkopo de Jorko, senpostenigis lin. Tiel Wilfrid regajnis sian diocezon. Chad humile ne protestis, sed Teodoro, aŭdinte pri la pieco de Chad, permesis ke li restu episkopo - sen diocezo.
Episkopo de Mercia
La saman jaron, Wulfhere, reĝo de Mercia, petis Teodoron sendi episkopon al lia regno. Teodoro elektis Chad, al kiu Wulfhere donis bienon ĉe Lichfield por monaĥejo. Chad venigis monaĥojn el Abatejo Lastingham. Chad rifuzis rajdi kaj piediris tra Mercia por misii kaj prediki. En 672 li mortis pro pesto, kaj entombiĝis en la abatejo preĝejo de Lichfield, kiu poste iĝis Katedralo Lichfield. Laŭdire, kiel multaj sanktuloj de la kelta eklezia tradicio, Chad antaŭsciis sian mortdaton. Li estis tuj honorata kiel sanktulo, kaj lia festotago estas la, kiam li mortis.
Vladivoj Tomek
Vladivoj Tomek (naskiĝis la 9-an de junio 1933 en Prago, mortis la 17-an de novembro 1960 samloke) - ĉeĥa skolto, gvidanto de kontraŭkomunista armita grupo en Ĉeĥoslovakio postmilite.
Vivo
Li lernis en gimnazio en Prago. Apartenis al skoltoj. Post transpreno de regopovoj fare de komunistoj fabruare 1948, engaĝiĝis en agado kontraŭ iliaj registaroj. Komence li pentris sur konstruaĵoj kaj muroj karikaturojn de konataj komunistoj kaj skribis kontraŭkomunistajn sloganojn. Ankaŭ disvastigis flugfoliojn. Poste, komence de 1951 kreis armitan grupon, kiun nomis "Othello". Krom propaganda agado ĝi estis atakonta funkciulojn de ĉeĥoslovakaj sekurecaj servoj Stb (Státní bezpečnost) kaj de aktivuloj de la komunista partio, ankaŭ eksplodigi konstruaĵojn kaj objektojn de publika uziteco. La grupo planis meti eksplodaĵon sub fervojan viadukton aŭ konstruaĵon de komunista partio en Prago. Ĝi ankaŭ planis forkapti ministron pri nacia defendo generalon Ludvik Svoboda. Neniu el la konceptoj realiĝis.
Por akiri armilaron fine de decembro 1951 oni nur embuskis kontraŭ armea patrolo de 4 soldatoj, el kiu 1 unu estis mortigita, kaj la dua serioze vundita. En 1956 plimulto de la membroj revenis al normala vivo. Al la resto aliĝis tamen oficiro de ĉeĥoslovaka armeo leŭtenanto Ludvik T. Díky. La grupo aktiviĝis post eksplodo en Budapeŝto de kontraŭsoveta ribelo. Tamen limiĝis al propaganda agado. Pro manko de mono oni aranĝis atakon al kasisto, kiu devus veturigi monon, sed montriĝis, ke ĝin ne havas. La 18-an de decembro 1959 membroj de la grupo estis arestitaj. Post la proceso oni kondamnis ilin al puno de 2,5 ĝis 25 jaroj de mallibero kaj V. Tomek estis mortpunita. Verŝajne estis la lasta pafmortigito pro politikaj kaŭzoj. En 2001 en Prago estis malkovrita tabulo lin memoriganta.
Béla Orbán
ORBÁN Béla (orba:n) estis rumanuja hungara matematikisto. Li naskiĝis en Kluĵo la 7-an de decembro 1929 kaj mortis en Kluĵo la 16-an de januaro 2016.
Biografio
Béla Orbán finis la romian katolikan gimnazion en sia naskiĝurbo (1948), li akiris diplomon de instruisto pri matematiko-fiziko en la Universitato Bolyai (1952). Li instruis tie ĝis sia pensiuliĝo (1951-89). Liaj fakartikoloj aperis en enlandaj kaj eksterlandaj fakrevuoj, respektive en Korunk kaj A Hét. Li estas kunulaŭtoro de Matematikai kislexikon (1983). Estas elstara lia artikolo en Matematikai Lapok numero 6/1993 pri la matematika fakterminologio en hungara lingvo.
28575 McQuaid
28575 McQuaid estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Daniel Conor McQuaid, finaliston en 2013 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Ossining High School de Ossining (Nov-Jorkio).
Pskova provinco
La Pskova provinco (Псковская область) estas provinco en la okcidenta parto de Rusio en la Eŭropa parto. La provinco fondiĝis en 1944.
La plej grava krudmaterialo estas la ligno.
La plej gravaj urboj (en mil) estas: Pskov 192; Velikije Luki 98; Ostrov 23; Nevel 16; Opoĉka 13; Peĉori 12; Porĥov 11; Dedoviĉi 9; Dno 9; Novosokolniki 9.
Aliaj setlejoj estas ekzemple Baranovo, Belskoje Ustje, Novopetrovskoje, Molodoŝkovo, Aljonino Zaĥonje.
Alan Parker
Alan PARKER, (naskiĝinta la en Londono, Anglio, mortis la 31-an de julio 2020), estis brita reĝisoro, verkisto, scenaristo kaj film-produktisto. Li famiĝis pro sia partopreno al la filmoj Midnight Express kaj Pink Floyd The Wall.
Bronzvosta pavofazano
La Bronzvosta fazano aŭ Bronzvosta pavofazano, Polyplectron chalcurum estas konata ankaŭ kiel la Sumatra pavofazano. Ĝi estas birdo endemia de Indonezio.
Aspekto
La Bronzvosta fazano estas malgranda, ĝis 56 cm longa, malhelbruna fazano kun malhelgrizaj kruroj, malgranda kapo kaj longa, mallarĝa vosto de 16 plumoj. La vostoplumoj estas helbrunaj kun metalecaj purpurecaj strioj ĉe pintoj, kio nomigas la specion kaj laŭ la komuna nomo kaj laŭ la latina scienca nomo kie chalcurum estas kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka kiuj signifas respektive “bronzo” kaj “vosto”. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed la masklo havas pli longan voston, du spronojn en kruroj kaj flavajn irisojn dum tiu de la la sensprona ino estas malhelbruna.
Taksonomio kaj evoluo
La Bronzvosta fazano apartenas al la familio de fazanedoj kaj al la genro Polyplectron, kiu konsistas el sep specioj de pavofazanoj. Estas du subspecioj:
Studoj pri DNA konfirmas ke tiu specio apartenas al klado kun la monta pavofazano, sed ankaŭ kun la kontinentaj specioj germajna pavofazano kaj la griza pavofazano (Kimball et al. 2001).
Distribuado kaj habitato
Endemia de Indonezio, la Bronzvosta fazano loĝas en montaraj arbaroj de okcidenta Sumatro.
Kutimaro
Kiel ĉe aliaj membroj de la genro, tiu kaŝema birdo estas timida kaj tre zorgema. Sed male al aliaj pavofazanoj, ĝi ne havas okulformajn makulojn (ocelli). Malkutime ĉe Kokoformaj, paroj de tiu specio moviĝas kune ne nur piede, sed ankaŭ dumfluge, kiel la turtoj.
Konservado
La Bronzvosta fazano estas taksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.
Uberaba
(oficiale Município de) estas urbo municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj estas la administra centro de la samnoma mikroregiono Uberaba. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ĝi estis fondita en 1820, kaj iĝis urbo en 1856.
Drupado
Drupado aŭ Drupada (en Sanskrito: द्रुपद, laŭvorte "firm-pieda" aŭ "piliero" ), konata ankaŭ kiel Ĝajnasena (en Sanskrito: यज्ञसेन, laŭvorte "kies armeo estas ofera), estas rolulo en la Mahabarato. La filo de la reĝo Priŝata, li estis la reĝo de la lando de Suda Panĉalo. Lia ĉefurbo estis konata kiel Kampilĝo.
Amba renaskiĝis al la reĝo Drupado kiel Ŝiĥandi kaj okazigis la falon de Biŝmo, kun helpo de Arĝuno, en la batalo de Kurukŝetro.
Corbetta
Corbetta - prononco - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la metropola urbo Milano de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Arluno, Santo Stefano Ticino, Vittuone, Magenta, Cisliano, Robecco sul Naviglio, Albairate kaj Cassinetta di Lugagnano.
Homero
Homero (Όμηρος Homeros) estis antikva greka poeto el Ionio dum la 8-a jarcento a.K.. Li verkis almenaŭ du epopeojn: la Iliadon pri la kolero de Aĥilo kaj epizodo dum la Troja milito inter la grekoj kaj la trojanoj, kaj la Odiseadon – la rakonton pri la dekjara vojaĝo de Odiseo reveninta hejmen post la troja milito. Li estis konsiderita de la antikvaj Grekoj kiel la unua kaj plej granda el la epopeaj poetoj. Aŭtoro de la unua konata literaturo de Eŭropo, li estas centra por la okcidenta kanono.
Kiam li vivis, kaj ĉu li vere vivis entute, estas nekonata. Herodoto ĉirkaŭkalkulis, ke Homero vivis ne pli ol 400 jaroj antaŭ lia propra tempo, kio lokigus lin ĉirkaŭ 850 a.K. aŭ poste. La Vivo de Homero el la Pseŭdo-Herodoto ĉirkaŭkalkulis ke li estis naskiĝinta 622 jarojn antaŭ Kserkso la 1-a metis flosponton super la Dardaneloj en la jaro 480 a.K., kio lokigus lin je 1102 a.K., 168 jarojn post la falo de Trojo en 1270 a.K. Tiuj du finaj punktoj estas 252 jarojn apartaj, reprezente de la diferencoj en datoj donitaj de aliaj fontoj.
La gravo de Homero por la antikvaj Grekoj estis priskribita en la verko de Platono nome Respubliko, kiu portretas lin kiel la protos didaskalos, "unua instruisto", de tragediistoj, nome la hegemon paideias, "estro de la Greka kulturo", kaj la Hellada pepaideukon, "instruisto de la [tuta] Grekio". La verkoj de Homero, kiuj estas ĉirkaŭ duone parolaj, havigis modelojn pri konvinkaj parol- kaj verko-manieroj kiuj estos imitataj laŭlonge de la tutaj antikvaj kaj mezepokaj greklingvaj mondoj. Fragmentoj de la rakontoj de Homero ĉe preskaŭ duono de ĉiuj identigeblaj grekliteraturaj papirusoj estis trovitaj en Egipto.
Historiaj certaj atestiloj pri la ekzisto de Homero ne estas, kaj la demando ĉu ambaŭ epopeoj originas de la sama verkinto ankaŭ ne konas kontentigan respondon. Lingvistikaj kaj historiaj esploroj almenaŭ verŝajnigas ke ambaŭ verkegoj originas el la 8-a jarcento a.K. skribitaj en la de grekoj loĝata okcidenta marbordo de Malgrand-Azio. La enhavoj estis de antaŭa parole transdonita formo de etepiko kiun eble jam malfrugrekaj triboj de la 2-a jarmilo prikantigis ĉe nobelaj kortegoj fare de migradantaj kantistoj, la t.n. rapsodoj.
Kolekto de 33 poemoj, la t.n. Homeraj himnoj longe ankaŭ atribuitis aŭtorece al Homero. Ili estas laŭdaj himnoj por grekaj diaĵoj (ekz. Apolono, Afrodito, Demetro, Hermeso) per kiuj la kantistoj de la homeraĵoj enkondukis siajn "prelegojn".
Etimologio
La nomo Hómēros estas iona variaĵo de la esprimo en eola dialekto Homaros. Ties signifo estas ostaĝo, gaĝo aŭ garantiaĵo. Estas teorio kiu asertas, ke la nomo devenas de societo de poetoj nome Homeridoj (Homēridai), kiuj laŭvorte signifas «filoj de ostaĝoj», tio estas, posteuloj de militprizonuloj. Ĉar tiuj homoj ne estis senditaj al militoj pro duboj pri ilia fidelo en la batalkampo, ili ne mortis pro tio. Tial, kiam ne ekzistis skribita literaturo, oni konfidis al ili la taskon parkeri la lokan eposan poezion, kaj, kun tiu, la pasintajn okazaĵojn.
Oni sugestis ankaŭ, ke la enhavo de la nomo Hómeros estas vortoludo derivita de la esprimo ho me horón, kiu signifas kiu ne vidas.
Biografio
En la figuro de Homero kuniĝas realo kaj legendo. La tradicio asertis, ke Homero estis blinda, kaj diversaj lokoj ĉu urboj ĉu insuloj postulis esti la naskoloko: nome Ĥio, Smirno, Kolofono, Ateno, Argoso, Rodoso, Salamis, Piloso, Kime kaj Itako.
Biografiaj detaloj kolektitaj de la tradicio
La Homera himno al Apolono Delosa diris, «ke temas pri blindulo kiu loĝas en Ĥio, la rokohava».
Luciano de Samosato diris, ke temas pri babilonano sendita al Grekio kiel ostaĝo, kaj de tie lia nomo.
Paŭzanio transmitis tradicion de kipranoj, kiuj same postulis por si estis la naskoloko de Homero. Paŭzanio aldonas, ke Temisto, lokanino, estis lia patrino, kaj ke Eŭklo profetis la naskon de Homero, "for de Salamis, kiu kantos li kiel la unua la glorojn de la granda Helado, estos senmorta porĉiame kaj ne konos la maljunulecon".
Krome, oni konservas ankaŭ la jenan epigramon, atribuitan al la helenisma poeto Alkeo de Mesene, en kiu Homero mem malkonfirmas salamisan devenon, kaj neas, ke oni starigis statuon de li en tiu urbo kaj ke lia patro estus iu Demagoro:
Pri la loko kie mortis Homero, estas tradicio, atestita almenaŭ ekde la 5-a jarcento a.K., ke tio okazis en la insulo Ios.
Paŭzanio rikoltis tiun tradicion kaj parolis pri statuo de Homero kiun li vidis kaj pri orakolo kiun li legis en la Templo de Apolono en Delfo:
Krome li aldonis, ke:
Kaj finfine, la menciita geografo el Lidio rakontis, ke al li ne plaĉas verki pri la epoko en kiu vivis Homero kaj Heziodo:
Kvankam jam en la epoko de la Klasika Grekio nenio konkreta kaj certa estis konita pri Homero, ekde la helenisma periodo ekaperis biografioj kiuj estis rikoltintaj tradiciojn tre diversajn kaj ofte informojn de nur legenda enhavo. En tiuj rakontoj oni diris, ke antaŭ nomiĝi Homero li estis nomita Meles, Melesigeno, Alto aŭ Meono, kaj oni havigis detalojn tre diversajn kaj kun nombraj variaĵoj pri lia deveno.
Estas tradicio kiu asertas, ke la Pitio kavis respondon al la imperiestro Hadriano pri la deveno de Homero kaj pri lia praularo:
Pro pentraĵo de la greka poeto Homero sur panelo de la templo de Isis en Keĥries, antikva haveno de Korinto, en kiu lia vizaĝo montras ian severecon, oni sugestis, ke la bizancaj bildoj de Kristo eble estis inspiritaj el tiu figuro, speciale pro la simileco de la vizaĝa fizonomio kaj ankaŭ pro la sinteno de la korpo kiu estas reprezentata en tiuj.
Nuntempa esplorado
Oni konsideras, ke la plej parto de la biografioj de Homero kiuj cirkulis en la Antikveco ne havigas certan informon. Sed tamen, oni akceptas ĝenerale ke la devenloko de la poeto devis esti el la kolonia zono ionia de Malgranda Azio, baze sur la lingvaj trajtoj de liaj verkoj kaj sur la forta tradicio laŭ kiu li devenus de tiu zono. La esploristo Joachim Latacz subtenas, ke Homero apartenis al aŭ estis en permanenta kontakto kun la etoso de la nobelaro. Persistas ankaŭ la debato ĉu Homero estis ver reala persono aŭ la nomo havigita por unu aŭ pliaj parolaj poetoj kiuj kantis tradiciajn eposajn verkojn.
Atribuitaj verkoj
Krom la Iliado kaj la Odiseado, al Homero oni atribuis kelkajn aliajn poemojn, kiel la malserioza epopeo komika Batrakomiomakio (La milito de la ranoj kaj la musoj), la korpuso de la Homeraj himnoj kaj kelkaj aliaj verkoj ĉu perditaj aŭ fragmentaj kiaj Margites. Kelkaj antikvaj aŭtoroj atribuis al li la kompletan epikan ciklon, kiu enhavas pliajn poemojn pri la Troja milito same kiel epopeoj kiuj rakontis la vivon de Edipo kaj militojn inter argosanoj kaj tebanoj.
La nuntempaj historiistoj tamen kutime interkonsentas, ke la Batrakomiomakio, la Margites, la homeraj himnoj kaj la ciklaj poemoj estas certe postaj al la Iliado kaj al la Odiseado.