cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Strobilo (planto)
Ginkoj
La ununura vivanta membro de Ginkgophyta nome ginko produktas polenostrobilojn, sed la ovoloj estas tipe en paroj ĉe la fino de tigo, ne en strobilo. Kiam ekzistas pli ol paro de ovoloj en G. biloba, aliflanke, aŭ kie fosiliaj klasifik-grupoj kun multaj ovoloj estas ekzamenitaj, estas klare ke la parigitaj ovoloj en la lasta konservita specio estas tre reduktita strobilo.
Pingloarboj
Polenostrobiloj (konusoj) de Pinofitoj estas similaj al tiuj de cikasoj (kvankam multe pli malgrandaj) kaj ginkoj en tio, ke ili estas kunmetitaj el mikrosporofiloj kun mikrosporangioj sur la abaksa surfaco. Semostrobiloj de multaj pingloarboj estas kunmetitaj strobiloj. La centra tigo produktas brakteojn kaj en la spiko de ĉiu brakteo estas strobiloskvamo. Morfologie la strobiloskvamo estas reduktita tigo. Ovoloj estas produktitaj sur la adaksa surfaco de la strobiloskvamoj.
Gnetofitoj
Gnetofitoj konsistas el tri genroj, Ephedra, Gnetum kaj Welwitschia (Velviĉio). Ĉiuj tri estas tipe dioecaj, kvankam kelkaj specioj de Ephedra elmontras monoecon. Kontraste al la pingloarboj, kiuj havas simplan polenostrobilon kaj kunmetitan semostrobilon, gnetofitoj havas kaj kunmetitan poleno- kaj semo-strobilojn. La semostrobiloj de Ephedra kaj Gnetum estas reduktitaj, dum Ephedra produktas nur du ovolojn je strobilo kaj Gnetum ununuran ovolon.
Florplantoj
La floro de florplantoj foje estas menciata kiel ambaŭseksa strobilo. Stamenoj inkludas mikrosporangiojn ene de la antero, kaj ovoloj (entenataj en karpeloj) enhavas megasporangiojn. Magnolio havas precipe strobiloidan floron kun ĉiuj partoj aranĝitaj en spiralo, ne en klaraj volvaĵoj.
Kelkaj florplantoj havas infloreskojn kiuj similas strobilojn, kiel ekzemple amentojn, sed kiuj fakte estas pli kompleksaj en strukturo ol strobiloj.
Etimologio
La vorto strobilo parencas al la malnovgreka strobilos = ventokirlo.
Janka Luĉina
Janka Luĉina beloruse — Янка Лучына, vera nomo estas Ivan Nesluhoŭski, beloruse — Іван Неслухоўскі (18-an de julio 1851, Minsko — 28-an de julio 1897, Minsko) - belorusa poeto.
Biografio
devenis el nobela familio. Studis en matematika fakultato de Peterburga universitato (1870-1871). Finis studojn en Peterburga teknologia instituto (1877). Dum la jaroj 1877-1879 laboris en fervojaj metiejoj en Tbiliso poste, pro malsano revenis en Minsko. Laboris ĉi tie en teknika buroo de fervojo.
Debutis kiel poeto en unua numero de gazeto "Minska folieto" (1866). Verkis beloruse, ruse, pole. Versojn, verkitajn en diversaj ĝenroj presis en gazetaro. Kolektis belorusan folkloron. Unuaj beloruslingvaj versoj estis verkitaj en la jaro 1887 sub impreso de teatraĵo, farita en Minsko per ukrainiaj aktoroj. Versoj "Al trupo de bonfarulo Starickij belorusa vorto" kaj "Al bonfarulo artisto Manko" estis subskribita per plumnomo Janka Luĉina.
Verkoj
Aŭtoro de poemoj "Ĉasistaj akvareloj de Palesje", "Viajaleta", "Hanusja" "Andreo". Teme, lia poezio estis ligita kun vivo de belorusa vilaĝo, li arte konsciis belorusan realon tiatempan, instalis demokratian ideon. Li sekvis ideon de Władysław Syrokomla, koncentriĝis atenton sur bildoj de vilaĝa vivo, kaj persono de belorusa kamparulo, kiel ĉefa portanto de belorusa nacia karaktero, evoluis kunagadon de realismaj kaj romantismaj trajtoj en siaj verkoj, fondis belorusan filozofan lirikon. Tradukis el belorusa, rusa, pola, germana, antikvhelena lingvoj.
Ĝis nun konserviĝis nur parto de liaj beloruslingvaj kaj pollingvaj verkoj. Dum Unua mondmilito, manuskriptoj de Janka Luĉina trafis eksterlande.
NGC 5998
NGC 5998 estas grupo de steloj en konstelacio Skorpio.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Bingerbrück
Bingerbrück estas ekde 1969 urboparto de Bingen am Rhein, kiu situas maldekstre de la rivero Nahe kaj de la Rejno. Ekzistas du pontoj al Bingen, i. tiuj la historia Drusus-ponto. En Bingerbrück komencas la Binger Wald (arbaro de Bingen kaj parto de la Soonwald). Ĝi estas granda arbara regiono.
Prahistorio
Romia setlado ne estas certa, sed dum la konstruado de la fervoja linio en la 1850aj jaroj oni trovis tomban kampon.
Mezepoko
Hildegard von Bingen ekloĝis en 1150 kun 18 aŭ 20 monaĥinoj de la monaĥejo Disibodenberg en la de ŝi fondita monaĥejo Rupertsberg. Ĉi tie estiĝis la religia centro de la okcidento. La abatejo estis detruita dum la tridekjara milito en 1632 fare de la svedoj. La konvento sub la abatino Anna Lerch von Dirmstein disiĝis, kelkaj monaĥinoj iris al Kolonjo, aliaj al Majenco kaj Luksemburgo. La abatino revenis en 1636 de Kolonjo, restis malonge en Bingen kaj iris en la monaĥinejo Eibingen. Ĝi ne sukcesis rekonstrui Rupertsberg, sed dum la unua koalicia milito inter Francujo, Prusio kaj Aŭstrio inter 1792 kaj 1797 ĉiu konstruaĵo de la monaĥinejo komencis detruiĝi.
Post al Viena kongreso
En la jaro 1816 Bingen fariĝis parto de la nova provinco Rejnhesio, kies limo estas la Rejno kaj Nahe tiu nova provinco apartenis al la grandduklando Hesio. La teritorio de Rupertsberg fariĝis parto de la prusa preĝejovilaĝo Weiler, kiu estis administrataj de la urbestrejo Waldalgesheim.
Satirikono
Satirikono estas latinlingva verko de fikcio supozeble verkita de Gajo Petronio, kvankam la manuskripta tradicio identigas la aŭtoron kiel iu Titus Petronius. La Satirikono estas ekzemplo de Menipa satiro, kiu estas tre diferenca el la formala versa satiro de Juvenalo aŭ Horacio. La verko enhavas mikson de prozo kaj verso (ofte konata kiel prosimetro); seriozaj kaj komikaj elementoj; kaj erotaj kaj dekadencaj fragmentoj. Same kiel ĉe la Metamorfozoj (nomata ankaŭ La ora azeno) de Apuleo, klasikaj fakuloj ofte priskribas ĝin kiel Roman novel ("Romia romano"), sen subkompreni necese kontinuecon kun la moderna literatura formo.
(14279) 2000 CD65
(14279) 2000 CD65 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Satirikono
Petronio verkis komikan romanon pri la aventuroj de du samseksemuloj, Encolpius (Enkolpio) kaj Giton. La romano estas satira kaj ofte lasciva, kaj donas al ni konon de latina slango. Kvankam la teksto estas perdita en multaj partoj: restas nur fragmentoj, inter kiuj estas longa priskribo de grandega manĝ-festo de persono nomata Trimalĥio.
Enhavo
La survivintaj partoj de la teksto detalas la misaventurojn de la rakontanto, Encolpius, kaj de lia amanto, bela deksesjarulo servisto nome Giton. Tra la tuta romano, Encolpius suferas malfacilaĵojn reteni la fidelon de sia amanto ĉar li estas konstante alllogata de aliuloj. La amiko de Encolpius nome Ascyltus (kiu ŝajne estis en rilato kun Encolpius) estas alia ĉefa rolulo.
Ĝi estas unu el du plej etendaj atestoj en Roma romanaro (el kiuj la nura alia estas la Metamorfozoj de Apuleo, kiu montras gravajn diferencojn laŭ stilo kaj enhavo). Satirikono estas konsiderata ankaŭ kiel utila montro por la rekonstruado pri kiel vivis malaltaj tavoloj aŭ klasoj dum la komenco de la Romia Imperio.
La juna verkisto
La juna verkisto (1999) estas lernolibreto (32-paĝa) verkita de Sylla Chaves kun bildoj de Karlo Teodoro. Estas la dua volumeto de kolekto Facilaj Legaĵoj eldonita de Asocio Esperantista de Rio-de-Ĵanejro. La precipa celo de tiu verko estas ekzercadi la novulojn en la uzo de la 700 plej uzataj vortelementoj en Esperanto, ne nur kiel simplaj vortoj, sed ankaŭ kiel parto de multaj plurelementaj vortoj.
Vidu rete ĉe
http://www.kke.org.br/esperanto/libroj_kaj_revuoj/la_juna_verkisto.php
Falĉileto
Falĉileto aŭ lunarka falĉileto estas rikoltilo. En la origina senco ĝi estas malgranda falĉilo, duonronde kurba kun manlonga tenilo, por detranĉi grenon aŭ herbon.
Falĉileto estas agrikultura ilo, uzata ankaŭ de ĝardenistoj.
Ĉar per la mala mano oni devas kolekti la falĉitajn herberojn aŭ tigojn, necesas protekti tiun malan manon per metala aŭ alimateriala protekta ganto.
Lingva noto
Kvankam sufiĉe ofte, pro la influo de slavaj lingvoj, oni nomas falĉileton ankaŭ serpo, oni prefere ne konfuzu ĝin kun tiu aŭ hak-tranĉilo, t.e. tranĉa ilo, kun pli-malpli kurba kaj dika klingo, uzata por pritondi arbojn, heĝojn, disfendi lignon ktp, uzata en arbarokulturo.
Drammen
estas komunumo, havena kaj rivera urbo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Buskerud. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Ĝi situas en la orienta kaj plej loĝata parto de Norvegio. La teritorio havas komunan limon kun.
(7407) 1988 TL
(7407) 1988 TL estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Menez Bre
Menez Bre estas monteto en departemento Côtes-d'Armor en regiono Bretonio en Francio, restaĵo de la montĉeno menez Are, kiu kulminas je 302 metroj sur kiu staras kapeleto Saint-Hervé.
Geografio
Menez Bre (franclingve "Menez Bré", bretonlingve "Menez Bre") estas ĉirkaŭata de tri komunumoj : Pédernec, Tréglamus kaj Louargat. Supre je 302-metra alteco staras ankaŭ panoramtablo, kiu ebligas orientiĝi en la panoramo, kiu iras de la montoj de Arrée al la bordo el rozkolora granito.
Kapeleto Saint-Hervé
La kapelo Saint-Hervé superas la regionon ofertante belegan vidpunkton al la preskaŭ tuta Tregoro. La fundamentoj de la kapelo estas tre malnovaj; ili datiĝus de la 6-a jc. La senjoroj de Cleuziou estis ĉe la origino de la konstruado de la kapelo, kiu estis rekonstruita en la 16-a kaj 17-a jc. La kapelo honoras sanktan Herve, naskita blinda sed dotita per supernaturaj kapabloj. Laŭ tradicio, Herve estus ŝpruciginta akvon el la najbara fontano.
La lasta restaŭrado de la kapelo datiĝas de 1939. Ekde junio 2011 la asocio de la amikoj de la heredaĵo de Pédernec, helpata de la komunumo, komencis novan restaŭradon. Modernaj vitraloj elpensitaj de Julien Lannou de Pontrieux iluminas la kapelon ekde la lasta pardonprocesio de la 19-a de junio 2011. Ekde la 26-a de marto 2012 la kapelo estas dotita de du sonoriloj el la fandejo Paccard de Annecy. La unua nomiĝas Herveo, Iwan, Nicolas, Eflamm, Vincent, Jude. Ĝi pezas 57 kilogramojn kaj estigas la noton La 440. La dua sonorilo nomiĝas Anne, Goneri, Stéphane, Moadez, Nicodème. Ĝi pezas 45 kilogramojn kaj estigas la noton Do5. Samtempe kun la du sonoriloj, la amikoj de la heredaĵo fandigis 700 sonoriletojn, kun surskribo « Menez-Bré » kaj « 2011 ». La du sonoriloj, same kiel nova krucvojo konsistanta el 14 fotoj de kalvarioj de Pédernec kaj la vitraloj estis benitaj de moŝto Denis Moutel, episkopo de Saint-Brieuc kaj Tréguier, la 18-an de marto 2012 kun ĉeesto de pli ol personoj. La nova krucvojo estis farita de Rémy Chermat kaj Nicole Le Polès de Bégard. La du sonoriloj estis metitaj en la sonorilturo la 26-an de marto 2012 helpe de nacelo ĉe sinŝoviĝa brako. Ne estas elektro sur la kulmino de Menez Bre, ilia sonorigo estas mana.
Aktiveco
Ĝi estas ankaŭ la loko de diversaj festivaloj kiaj la festo de la ĉevalo aŭ la festivalo "Toulao".
Ergovalino
Ergovalino estas ergotoalkaloido el la familio de ergopeptinoj. Clavicipitaceae ĉefe Neotyphodium produktas ĝin. Scienculoj de Sandoz artefaritas ĝin poste ili apartigis ĝin el skleroto de ergotfungo.
En vivaj ĉeloj Alanino, valino, prolino kaj lizerga acido estas uzata por produkti ergovalinon danke al la enzimoj LPSB kaj LPSA.
Ĝi kaŭzas veneniĝon de brutoj kiam Neotyphodium coenophialum parazitas Schedonorus arundinaceus ĉefe la varion Kentucky 31. Ergotfongo, kiu kreskas sur Ammophila arenaria produktas multon da ergovalino.
Coivert
Coivert [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 239 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Coivert situas en la nordoriento de Charente-Maritime, sude de Niort.
Ahmet Kutsi Tecer
Ahmet Kutsi Tecer (4a de Septembro 1901 – 23a de Julio 1967) estis turka poeto kaj politikisto.
Naskiĝinta en Jerusalemo, Tecer studis filozofion kaj ekkarieris kiel instruisto pri filozofio. Poste, li laboris en la Edukministerio kaj estis membro de la turka parlamento el 1942 ĝis 1946. En 1950, li iĝis administracis konsianto por la UNESCO, sed poste revenis al sia profesio de instruisto, kiun li praktikis ĝis sia retiriĝo en 1966. Li ekverkis poemojn tiom frue kiom ĝis la 1920-aj jaroj, kiuj estis publikigitaj en variaj gazetoj kaj poste kolektitaj en antologio nomita "Şiirler" en 1932. La poemoj estss en tradicia metriko kaj - kiel la teatraĵoj kiujn li ekverkis en la 1940-aj jaroj - temas pri patriotismo, estas iom folklorecaj, kaj kritikas reformismon kaj la ligojn kun Okcidento.
Lamporecchio
Lamporecchio estas komunumo de Italio.
Stromberg (Hunsrück)
Stromberg estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la urbo havis 0 loĝantojn.
Stromberg apartenas al la mezalta montaro kaj pejzaĝa regiono Hunsrück [prononco "Hunsryk"].
Julio José Juanes Sainz
Julio Jose JUANES SAINZ (1920 - 26-a de majo 1997 en Algorta), prizorginto de la radioprogramo "Esperanto sur la anteno" ĉe Radio Bilbao (1953-1966), aŭtoro de la lernolibro Metodo Bilbao, deĵoranto pri informado en la Madrida UK (1968), kiu verkis la teatraĵon Kiam Karla alvenis (1972) kaj gajnis poeziajn premiojn.
Harsány
Harsány (harŝAnj) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Miskolc. La nomo signifas: laŭta, sed kelkaj opinias, ke la vorto devenis de tilio (hungare hárs).
Historio
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Antaŭ la hungaroj hunoj kaj avaroj vivis tie. En la 16-a jarcento la vilaĝo iĝis kampurbo. La vilaĝanoj okupiĝis precipe pri vinkulturo. Ekde 1596 la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En 1831 kaj en 1873 ĥolero okazis. Harsány ekhavis kurenton nur en 1962. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto, gastejo, interretejo, kuracejo, dentokuracejo, apoteko, familihelpa servo, futbalejo.
Ĝemelkomunumo
Aldersbach, Germanio
Francisco Zaragoza Ruiz
Francisco ZARAGOZA RUIZ (1910 - 13-a de majo de 1997) naskiĝis kaj mortis en Callosa de Segura (Hispanio), kies E-grupon li fondis tuj post sia esperantistiĝo en 1932.
Inter la junuloj kies E-lernadon li instigis, estis la konata redaktoro kaj verkisto Antonio Marco Botella. De 1939 ĝis 1955, post la hispana milito, Zaragoza vivis ekzile en Belgio, kie li kunlaboris kun la lokaj E-grupoj. Reveninte al Hispanio, li aktivis precipe post la fino de la Franco-reĝimo, kiel hispania sekciestro (1976-86) kaj internacia vicsekretario (1979-85) de ILEI.
Li aŭtoris la lernilojn Esperanto - lingvo por ĉiuj kaj Perfektiga kurso de Esperanto, kiuj varbis centojn da lernantoj.
Gabi Jobba
Gabi Jobba, laŭ hungarlingve kutima nomordo Jobba Gabi estis hungara aktoro, kantisto, deklamisto. Ŝia origina persona nomo estis Gabriella. Gabi Jobba naskiĝis la  en Szeged, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Gabi Jobba frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo de Budapeŝto en 1969. Pli frue en 1967 ŝi debutis kiel ŝlagrokantisto. Ŝi komencis sian karieron en Teatro de Kecskemét, poste ŝi aliĝis al trupo de ĵus fondita malgranda teatro en Budapeŝto. Ankaŭ interrompoj okazis, ŝi estis trupano de diversaj ĉefurbaj kaj regionaj teatroj, krome ŝi ofte prezentis sin sola en teatroj, ŝi ofte deklamis. En 1982 ŝi iĝis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto). En la sekva jaro ŝi lernis Esperanton kaj ŝi estis aktoro dum la Universala Kongreso en Budapeŝto. Post nelonge ŝi sin mortigis. Ŝi ricevis premion en 1973.
Irena Sedova
Irena Sedova (naskiĝis en 1964, mortis en 1996 en Sankt-Peterburgo) estis rusia esperantistino kaj junulara aktivulino, delegito pri paco, lingvoj, etnografio kaj junulara delegito. Ŝi mortis post longa malsano la. Multaj esperantistoj vizitis la urbon en ŝia akompano.
István Karádi
István Karádi [iŝtvAn karAdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Karádi István estas hungara kuracisto, profesoro, membro (korespondanta en 2013, ordinara en 2019) de Hungara Scienca Akademio.
Strømsø
Strømsø estas kvartalo de la norvega urbo Drammen, en la provinco Buskerud.
István Karádi
Biografio
István Karádi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste tuj medicinan universitaton en Budapeŝto inter 1969-1975. Post la diplomo li ekinstruis samloke en la universitato. En la 1980-aj jaroj li studvojaĝis al Dresdeno kaj Graz. Li atingis la sciencan gradon PhD en 1990, li doktoriĝis en 2000 antaŭ la akademio. Li estas katedrestro kaj dekano. Li ricevis premiojn inter 1975-2001.
Strømsø
En 1811, Strømsø kaj Bragernes kuniĝis por formi la urbon Drammen.
Sándor Berkesi
Sándor Berkesi [ŝAndor berkeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berkesi Sándor estis hungara dirigento, altlerneja instruisto. Sándor Berkesi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Sándor Berkesi frekventis muzikan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Muzikakademio Franz Liszt en 1967. Post siaj studoj li instruis en kolegio de Debrecen kaj li dirigentis la kolegian koruson. Ekde 1991 li instruis en Universitato de Debrecen, post jaroj kiel docento. Ekde 1999-2016 li ankaŭ instruis en Kalvinana Teologia Universitato de Debrecen. Li estis ankaŭ gastoinstruisto en pluraj altlernejoj, samtempe li dirigentis ankaŭ aliajn korusojn. Li ricevis premiojn ekde 1982, en 2018 ankaŭ premion Kossuth.
NGC 5999
NGC 5999 (aliaj indikoj — OCL 946, ESO 178-SC1) estas malfermita stelamaso en konstelacio Ortilo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
11575 Claudio
11575 Claudio estas malrapide rotacianta asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la itala amatoro astronomo Claudio Deponte, dum multenombraj jaroj sekretario de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo
Moriez (stacidomo)
Moriez estas franca stacidomo sur linio Nice -, situanta en Moriez, en departemento Alpes-de-Haute-Provence, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.
Temas pri stacidomo de regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura, priservata de trajnoj de Chemins de fer de Provence.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Nice - Digne.
21074 Rügen
21074 Rügen estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Laŭ sugesto de Freimut Börngen, ĝi ricevis la nomon de la germana insulo Rügen en la Balta Maro, ce la bordo de Pomerio. La insulo estas karakterizita de siaj sablobenkoj kaj golfetoj ; de 1939 ĝi estas konektita al la kontinento per digo longa de 2,5 km. La kretaj klifoj de Kabo Arkona kaj Stubbenkammer estas rimarkindaj.
Primeiro Manual de Esperanto
Tiu verketo de ĉirkaŭ 70 paĝoj havis pli ol 200 mil ekzemplerojn eldonitajn kaj pli ol 10 eldonojn. Ĝi estis, kaj estas, tre grava por divastigado de Esperanto en Brazilo per memlernado. La libro enhavas naŭ lecionojn kaj prezentas kiel ekzemplojn nur leterojn de Zamenhof kaj historion de Esperanto verkitan de la aŭtoro mem. La gramatika parto estas tro peza kaj la metodo ne tiom pedagogia, tial estas malfacile kredi, ke la verko atingis tiel grandan sukceson kaj utilecon al Brazila movado.
Kantono Winnebago (Ilinojso)
La kantono Winnebago - angle Winnebago County, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. Ĝia administra centro estas la urbo .
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Codsall
Codsall estas vilaĝo kaj administra komunumo de Anglio, Britio. Ĝi apartenas al la regiono West Midlands kaj al la historia graflando Staffordshire. Codsall situas proksimume 206 kilometrojn (128 mejlojn) nordoriente de Londono. En en la komunumo vivis. La loĝloko situas tuj nordokcidente de la urbo Wolverhampton kaj konsidereblas antaŭurbo de ĝi. En la graflando ĝi kalkulatas kiel la admministra centro de unu el naŭ administraj areoj aŭ komunumaroj, angle nomataj boroughs.
Theisbergstegen
Theisbergstegen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Kusel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Hiroshi Azuma
Hiroshi Azuma (東 浩史, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC, V-Varen Nagasaki kaj AC Nagano Parceiro.
25570 Kesun
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Sun Ke, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2009 pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Ŝi estis lernantino ĉe la Mezlernejo n°1 Ligata al la Centra Ĉina Normala Universitato en Vuhano (Hubejo, Ĉinio).
Eŭgenila antranilato
Eŭgenila antranilato aŭ C17H17NO3 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la antranilata acido kaj eŭgenila alkoholo. Eŭgenila antranilato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Eŭgenila antranilato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Eŭgenila antranilato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Ekvizetaloj
La ekvizetaloj (Equisetales) estas planta ordo el pteridofitoj. Tiu ordo entenas 1 familion (ekvizetacoj) kaj ĉirkaŭ 30 speciojn. Ĝia tipa genro estas ekvizeto.
Taksonomio
Jen la listo, laŭ The Plant List kaj World Flora Online (3 apr. 2020), , de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
* genro akceptita en TPL sed ne en WFO (= Equisetum L.). WFO tamen akceptas ĝian specion.
Shohei Matsunaga
Shohei Matsunaga (松永 祥兵, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Ehime FC.
Regiono Osrednjeslovenska
Regiono Osrednjeslovenska (Osrednjeslovenska regija) estas unu el la 12 statistikaj regionoj de Slovenujo. Ĝi estis establita en majo 2005. Ĝi situas en la centra parto de Slovenujo. La regiono havas areon de 2487 kvadrataj kilometroj. Estas 25 municipoj en la regiono. La ĉefurbo kaj la plej granda urbo de la regiono estas la urbo de Ljubljana, ĉefurbo de Slovenujo. En januaro 2014 en la regiono loĝis 531 260 homoj.
Municipoj
Noto: Nombro de loĝantoj baziĝas sur datumoj de la.
Dora Maar
Dora Maar (Dora Maar, naskiĝis - mortis ) estis fotisto kaj pentristo, argentina kaj franca judo. Ankaŭ konata kiel la amanto kaj muzo de Pablo Picasso.
Biografio
Naskita Henrietta Theodora Markowitz, la filino de la paro Jozef Markowitz, la juda arkitekto de Kroatio kiu desegnis multajn domojn en la argentina ĉefurbo, kaj Louise-Julie Wazan, francino de Cognac. Maar naskiĝis en la urbo Tours sed kreskis en Bonaero. En Parizo ŝi studis francan, hispanan kaj anglan lingvojn. En siaj fruaj jaroj kiel fotistino ŝi komencis uzi la nomon Dora Maar. Maar venis Parizon en 1926 kaj komencis studi pentradon en privata lernejo kaj poste ekfotis. En 1935 ŝi malfermis sian fotostudion.
En 1936 ŝi unue renkontis Picasso'n en Kafejo Les Deux Magots, en Parizo. Dum ilia renkontiĝo Maar estis propra artisto kaj produktis impresan kolekton de fotoj. Picasso estis sukcesa kaj fama 55-jaraĝa pentristo. La periodo de kunlaboro inter ili komenciĝis kiam li petis ŝin foti siajn bildojn. Ilia komuna laboro igis Maar dediĉi sin al pentrado. Dora, kiu estis dudek kvin jarojn pli juna ol Picasso, plenumis la postulon de Picasso, kiel li diris: "Kiam mi loĝas kun virino pli juna ol mi, tio helpas min resti juna."
Picasso pentris la portreton de Dora dekdufoje; unue li pentris ĝin realisme kaj poste, plurajn jarojn antaŭ ol ili disiĝis, distorditaj per nekunigita kun monstra vizaĝo.
La klarigo de Picasso pri la distordaj kaj doloraj esprimoj en la portretoj de Dora estis simpla: "Mi pentras ŝin tiamaniere de jaroj. Tiu virino estas torturita, sed ne pro sadismo, kaj ne ĉar mi ĝuas ĝin, sed pro obeo al bildigo, kiu trudis sin al mi".
Picasso lasis ŝin por ekrilati al Françoise Gilot.
Nikolao la 4-a (papo)
Filo de kleriko, papo Nikolao la 4-a naskiĝis en la tago de Sankta Hieronimo (30-a de septembro de 1227) en “Lisciano” de Ascoli Piceno, membro de la familio de Maxio, de Mascio aŭ Massi aŭ Massei, kiu havus siajn antaŭulojn en la gento de Lixiano, kies domini loci (mastroj de la loko), Berardo kaj Vilhelmo, estis fideles (kuratoroj) de la dinastio de Ŝvabio.
Champs (Orne)
Champs estas malaperinta franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Nikolao la 4-a (papo)
Komenciĝoj
Oni ne posedas informojn pri la studoj kaj formiĝo de Hieronimo Masci, dirita Girolamo d'Ascoli, kiuj tamen ligiĝis al la majstroj de la katedralo de Ascoli Piceno, kiel ŝajnus indiki la vortoj per kiuj, la sama Nikolao la 4-a akompanis la donacon de la arte alvalora [pluvialo]] (hodiaŭ kontemplebla en la civitana pinakoteko de Ascoli Piceno) al la preĝejo de la episkopa katedro. Hieronimo adheris al la projekto de vivo proponita de Sankta Francisko el Asizo (kiu gastis en la urbo en 1215) asociiĝante al la konvento Sankta Laŭrento de Carpeneta.
Lia ascendo sine de la franciskana ordeno danke al liaj moralaj dotoj kaj doktrinaj akiraĵoj, ankaŭ se lia deĵora marŝo estis dornoplena, estis konstanta. Li dekomence li ŝatiĝis kiel predikanto, sekve li fariĝis “lektoro” kaj magistriĝis akirante la titolojn de Magister theologiae en la studejo de Peruĝo kune kun Kunrado el Ascoli.
Champs (Orne)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Champésiens.
Ĝi nun formas parton de Tourouvre au Perche.
Nikolao la 4-a (papo)
Papa legato
En 1272 Hieronimo Maski estis sendita de frato Bonaventura, generalo de la franciskana ordeno en Dalmatio kiel provinca ministro; la sekvantan jaron papo Gregorio la 1-a lin ŝarĝis per la delikata misio ad Graecos, nome porpacige dialogi kun la orientaj eklezianoj. Flanke de la problemo kiu maltrakviligis la imperiestron de Bizanco, premitan de islamanoj kiuflanke, la papo celis solvi la diverĝojn kun la greka eklezio kaj ĝin inviti partopreni al la baldaŭa dua koncilio de Liono, kunvokita por la majo de 1274.
En 1274 li posteulis al Bonaventura en la ofico de Gnerala Ministro de la Franciskana Ordeno kiun li gvidis ĝis 1279. La ĵuselektita papo Inocento la 5-a, konfidis (1276) al Hieronimo novan ŝarĝon por plifortigi la rezulton atingitajn ĉe la bizanca imperiestro kaj por precizigi liturgiajn problemojn kaj dogmajn kun la patriarko de Konstantinopolo, Johano la 11-a Bekkos. Pro la subita morto de la papo li estis destinita al alia diplomatia misio: Papo Johano la 21-a modifis la antaŭan planon kaj delegis pro Konstantinopolo du episkopojn kaj du dominikanojn dum Hieronimo estis sendita al Parizo kaj Hispanion kune kun ministro generala de la dominikanoj, Johano el Verĉelo pro la problemo de la postsekvo al la trono de Reĝolando de Kastilio kaj Leon, regata tiam de Alfonso la 10-a. La paco estis absolute necesa por la dezirata kaj urĝata de la Liona koncilio krucmilito por la defendo de la kristanaj komunumoj de la Oriento. La diplomatia lerteco de la du papaj senditoj konvinkis la du kontraŭajn partiojn interkonsenti militpaŭzo ĝis la aŭtuno de l 1277
La kardinala purpuro
Hieronimo reveninta al Parizo ŝarĝite de papo Nikolao la 3-a pro la fakto ke la interkonsentita batalapaŭzo ne estis respektita, ricevis la informon ke mem estis promociita al kardinalo (2-a de marto 1278 de la “pastra” kategorio kun la titolo de Sankta Pudenciana kaj al Patriarko latina de Konstantinopolo laŭdekrete de la sama papo. Sekve papo Martino la 5-a lin nomumis al la digneco de “episkopa” kardinalo kun la titolo de “Suburvikara Sidejo de Palestrina”.
Dum la Vaka Seĝo pro la morto de papo Honorio la 4-a, la kardinalo Masci estis praktike la supera aŭtorito kiu povis oficiale honori kaj dialogi kun Rabban Bar Sauma, ambasadoron de la imperiestro de Persio kaj de la Patriarko de la NestoriaEklezio interesitaj ankaŭ ili trovi helpon por rezisti kontraŭ la premo de la araboj islamaj.
Somere de 1287 la Konklavo, kunsidanta por elekti la posteulon de Honorio, montris la multajn malfacilaĵojn tra kiuj moviĝis la Apostola Seĝo ĉar la diversaj ŝtatoj havis po sian kandidaton al papado kiu tamen ne povis atingi la necesan kvorumon. Nur la 22-an de februaro 1287 la Sankta Kolegio, dekumita pro epidemioj kaj malaraj febroj, al kiuj rezistis nur sep kardinaloj, trovis la saĝon por superi kontrastojn kaj reaserti la libertas ecclesiae (la liberon de la Eklezio), kaj levis al papa digneco kardinalon Masci, kiu spite de provo eviti la “krucan honoron” akceptis fine kun la nomo de “Nikolao la 4-a”. Estis la unua fransciskano levita al la papado. Antaŭe li partoprenis en Konklavoj en kiuj oni elektis “Martenon la 4-an” (1285).
Papado de Nikolao la 4-a
(Honorindaj Franciskanoj). Unuanime elektita unufojon la 15-an de februaro 1288, li rifuzis ĝispunkte ke estis anoncita nova konklavo, dum kiu oni elektis denove la kardinalon Masci, kiu fine cedis kaj akceptis.
En la katolika hagiografio, tiu papo estis difinita “frato pia kaj amanto de la paco, sen iu ajn ambicio krom tiu de bono por la Eklezio”. Li provis konverti herezulojn kontraŭ kies perfortajn aŭdacaĵojn li instigis ankaŭ armeajn intervenojn, En interna politiko li iniciatis egaldistancon el la diversaj urbaj frakcioj; en eksterlanda politiko li atingis gravajn sukcesojn kiuj kreskigis la aŭtoritaton kaj la prestiĝon de la papado. Ĉe la komenciĝo de lia papado, kiu daŭris nur kvar jarojn, papo Nikolao sendis leteron al la suverenoj, episkopoj kaj abatoj indikante gvidoliniojn de la regada aktiveco uzante jenajn vortojn “... Provizi al Eklezio kaj al la mondo akre perturbita pro la pilumltiĝo de militoj, ne prokrasti elpensi rimedojn kontraŭ la danĝeroj kiuj minacas la Sanktan Teron”.
Civitanoj de Romo lin nomunis “dumviva senatano”, sed li forlasis tuj la ŝarĝon nomumante anstataŭanton en la persono de Orso Orsini kaj poste Bertoldo Orsini. Sekve, konstatinte la roma familio Orsini ne kapablis reelstabli kaj konservi la publikan ordon en la urbo daŭre turbata pro internaj luktoj inter frakcioj kaj klanoj, konfidis la taskon al la Familio Colonna Inter liaj unuaj regadaj agoj estis la translokigo de la Roma Kurio en Rieti kaj privilegiis kaj kreskigis la trafikon laŭlonge tra la vojo “Flaminia”, la granda strato kiu ebligis kaj sekurigis plirapidajn ligojn kun la Nordo kaj, krome, ireblas ankaŭ vintre. En Rieti, la 16-an de majo de 1288, praktike kreis sian registaran teamon elektante homojn validajn kaj estimatajn. Post tio li komencis agadi diplomatie avantaĝe de la Sankta Tero. Nikolao la 4-a, reveninta el intensa kaj foje sukcesa diplomata aktiveco, estis firme konvinkita ke por efike defendi la Sanktan Teron, estas baza la antaŭa paca forigo de la kontrastoj inter la plej fortaj kristanaj ŝtatpotencoj: lia realismo lin konduktis entrepreni amikajn rilatojn kun la orientaj kristanaj ŝtatoj. En majo 1289 li kronos kiel reĝon de Napolo Karlo Anĵuo, post kiam tiu ĉi estis rekoninta la papan suverenecon, kaj en la februaro de 1291 subskribis plenkonsenta traktadon kun Alfonso la 3-a de Aragono kaj kun Filipo la 4-a el Francio kiu jam prepariĝis rekonkeri Sicilion tiam regata de Jakobo la 2-a (Aragono). Kaj refajriĝis renovigita entuziasmo por la realiĝo de nova Krucmilito, montriĝinta necesa post falo de Tolemaido en 1291.
Por pretigi kaj krucmiliton necesas motivigi la homojn kaj trovi kaj akumuli la necesajn diverspecajn rimedojn. Pro tio, senlace, papo Nikolao instigis kaj urĝis ĉe reĝoj, registaroj, patriarkoj, kavaliraj ordenoj, jerusalema priorejo kaj ordeno de germanaj kavaliroj.
La jaro 1290 distingiĝas pro la propagando por la krucmilito por liberigi la Sanktajn Lokojn estiĝinta per la papa letero adresita al la tuta fidelularo ad suscipiendum Crucis signum (Por repreni la signon de la Kruco). Por la predikado la papo sin konfidis al la franciskanoj kaj dominikanoj de la Lombardujo kaj ankaŭ eksteritalie membrojn al aliaj religiulaj ordenoj. Spite de liaj urĝoj, tamen, la rimedoj kreskis malmulte dum la daŭrigis la opono de la franca Filipo la 4-a. Adheris, fine la angla reĝo Eduardo la 1-a, kiu promesis moviĝi la 24-an de junio 1293 (tago de la Sankta Johano), sed jam pasis tro da tempo kaj la hipotezita baza fortikaĵo de Akro (Palestino) jam estis konkerita de islamaj araboj.
Falis ankaŭ la projekto de Nikolao la 4-a; sed li rekomencis teksi rilatojn kun la eŭropaj princoj kaj por kuntreni en novan projekton la landojn de balkana duoninsulo, kaj interesi Armenion, Marokon, Tatarojn kaj Ĉinion.
Ĉifoje lia espero baziĝis sur la Franca reĝo (Filipo la belulo) kun kiu la papo prospektigis la unuiĝon de la diversaj kavaliraj ordenoj Sed la kontrastoj kaj malamikeco inter la eŭropaj ŝtatoj nuligis ĉiujn papajn streĉojn. Krucmilito, male, realiĝis kontraŭ la Ladislao la 4-a hungara reĝo kiu por fortigi sian ŝtaton per la helpo de envadintaj islamaj popoloj kaj paganoj (animistoj kaj ŝamananoj]]; fine la invadintoj, post civitana milito kaj mortigo de la reĝo, fariĝis membroj de kristana ŝtato.
La 18-an de julio de 1289 Nikolao la 4-a publikigis la buleon Coelestis altitudo (La ĉiela alto), de la 8-a de junio, per kiu li garantiis al la kardinaloj la duonon de ĉiuj enspezoj de la roma kurio, kun plue la rajto interveni en la financa mastrado: per tiu dekreto li ekmalfermis la vojon al tiu sendependeco de la kardinala kolegio kiu, en la venonta jarcento, transformiĝis en malavantaĝo pro la sendependo de la sama papo.
Li ligiĝis ĉiam pli al la familio Colonna, je kies mastrumaj kaj regadaj kapabloj li profitis: tiutempa satiro lin bildigis enfermita en “Kolono”.
Li aneksis la urbon Urbino al la Markio de Ankono, kaj decidis la rekonstruon de la urbo Cagli (Centra Italio), detruita per la “puriganta fajro” startigita de Gibelinoj en septembro de 1287 dum ili provis perforte akiri la regadon de la libera gelfa komunumo. En tiu rekonstruo li donis specifajn detalojn kaj ordonojn kaj, laŭ iuj historiistoj, li profitis de la sugestoj de Arnolfo el Cambio al kies arkikteruraj solvoj inspiriĝintus Leon Battista Alberti.
Nikolao la 4-a mortis la 4-an de aprilo de 1292, en la palaco kiun li konstruigis apud la baziliko Sankta Maria la Granda, kie nun li estas prezentita, preĝpetanta, en la mozaiko de absidkonko; en la sama leviĝas ankaŭ lia funebra monumento, estigita tri jarcentoj plimalfue per la arto de Domenico Fontana.
Nikolao la 4-a provis ankaŭ enirigi la pacon inter la diversaj frakcioj de la franciskana ordeno el kiu devenis li mem. Tiucele provizis per la Buleo "Supra montem" de 1289.
Artaj verkoj kaj kulturaj iniciatoj ligitaj al la papo Nikolao la 4-a
Nikolao la 4-a estis unu el la protagonistoj de la mezepoka kulturo. Al lia nomo, fakte, ligiĝas la studcentroj kaj universitatoj de Montpellier, de Gray, de Ascoli Piceno kaj de Maĉerato, sed ankaŭ ekkonstruo de la Duomo de Orvieto kaj restaŭradoj de multaj artaj establaĵoj (Laterano, Sankta Maria la Granda) en la kadro de la projekto koherigi la liturgion kaj ikonografion okcidentajn al tiu orienta (kun la espero ankaŭ proksimiĝi kaj proksimigi la orientajn ekleziojn).
Por Nikolao la 4-a laboris artistoj kiel Arnolfo di Cambio, Pietro Cavallini kaj Iacopo Torriti.
Vidu ankaŭ
Franciskanoj Bonaventura Krucmilitoj zh:實踐神學]]
Clavette
Clavette [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 1,184 loĝantojn en la jaro 2010.
Geografio
Clavette situas en la nordo de Charente-Maritime, oriente de La Rochelle.
Insigno
Insigno estas signo aŭ marko, kutime el metalo aŭ ŝtofo, distinganta grupon, rangon, aŭ funkcion. Ĝi povas simboli la povon de persono aŭ de oficiala grupo aŭ reganta organizaĵo. La unuopaj insignoj de la elementoj de rango aŭ ofico kunformas ties insignaron. Multaj specoj de insignoj ekzistas, interalie civilaj kaj armeaj dekoracioj, kronoj, emblemoj, kaj blazonoj.
Historio
La uzado de insignoj estas pli malnova ol historio, kaj por personaj kaj por grupaj celoj (precipe armeaj). Kiam oni volis ke la insigno vidiĝu, oni metis ĝin sur la pinto de stango aŭ lanco. La plej fruaj armeaj insignoj estis tre simplaj. Oni metis branĉojn de arboj, birdajn kadavrojn, bestajn kapojn, aŭ faskon de seka herbo sur stango aŭ bastono por ke batalantoj povu rekoni siajn amikojn, aŭ por marki renkontejon dum malvenko aŭ retiriĝo. Dum militaj teknikoj evoluis, oni dezajnis ĉiam pli fortikajn kaj okulfrapajn insignojn kaj elektis karakterajn simbolojn. Kiel insignon uzis la persoj oran aglon, la asirianoj kolumbon, la armenoj leonon, kaj la egiptoj interalie papagon kaj krokodilon. La aglo fariĝis tre grava insigno ankaŭ de la romaj legioj ĉirkaŭ la jaro -100.
Funkcio
En la Usona Terarmeo, insignoj distingantaj la branĉojn de la armeo helpas krei grupan identecon ene de ĉiu branĉo, tiel ke armeano sentas pli fortan fieron kaj fidon pri la propra branĉo ol pri aliaj.
(12940) 4588 P-L
(12940) 4588 P-L estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
10283 Cromer
10283 Cromer estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonajn geinstruistojn Michael kaj Sarah Cromer, de Flagstaff (Arizono), kiuj starigis normojn en edukado por centoj da junaj studentoj. Iliaj aktiva zorgo pri la procezo de lernado kaj partopreno por la socia helpo al sinsekvaj generacioj, en kaj ekster la lernejo, estas ekzemplo por ĉiuj.
Ŝoĉuo
Ŝoĉuo (, Shōchū; laŭvorte "bruligita sakeo/alkoholaĵo"), estas trinkaĵo produktata laŭ tradicia metodo en Japanio. Ĝi enhavas inter 25 kaj 43 % da alkoholo. La ĝusta origino de Ŝoĉuo estas neklara. Origine Ŝoĉuo estis nomita Araki-shu ("Araki-alkoholaĵo") aŭ Rambiki. Araki estas konsiderata deveni de arako (araq en la araba), kaj rambiki de alambiko (alambiek en la nederlanda ). Ŝoĉuo originis en Persio, diskonigite okcidente al Eŭropo kaj oriente al Hindio, Tajlando kaj Okinavo. Ĉirkaŭ meze de la 16a jarcento, la teĥniko alvenis al Kagoŝimo, kie Ŝoĉuo naskiĝis. La distilita alkoholaĵo en Okinavo estas konata kiel Awamori. Tipe distilata ero por Ŝoĉuo estas hordeo (mugi), batato (imo), fagopiro (soba), aŭ rizo (kome), Ĝi ankaŭ estas uzebla en miksitaj trinkaĵoj.
Gliadino
Gliadino estas glikoproteino kiu troviĝas en tritiko kaj aliaj grenoj. Gliadino kune kun glutenino formas la proteinon gluteno.
Certaj homoj ne toleras gliadinon pro malsanoj kiel celiakio, herpetoforma dermatito aŭ la Crohn-malsano.
Hohnstein (Saksio)
Hohnstein estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saksa Svislando-Orienta Ercmontaro de la federacia lando Saksio, en la Elba Grejsmontaro. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Historio
Hohnstein ŝuldas la nomon kaj ekeston al la multe pli frue konstruita kastelo. Konstruita kiel limfortreso ĉe la orienta rando de la mezepoka germana imperio ĝi situas sur roko tute eksponita je tri flankoj, ĉirkaŭita de profundaj ravinecaj valoj. La setlejo kiu estiĝis apud la kastelo unue menciiĝis en la jaro 1333 kaj verŝajne en 1444 ĝi ricevis urbajn rajtojn. La unua dokumentita mencio de la urbo Hohnstein okazis en 1445. La setlejo estis evoluinta je metiista urbeto. Speciale forta estis la gildo de linteksistoj. En la 20-a jarcento Hohnstein famiĝis ankaŭ pro sia pupteatro kie aktivis la fama skulptisto Theo Eggink.
Strotzbüsch
Strotzbüsch estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Vulkaneifel de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Lari
Lari estas komunumo de Italio.
(14281) 2000 CR92
(14281) 2000 CR92 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
18292 Zoltowski
18292 Zoltowski estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Oak Ridge en Harvard (Masaĉuseco, Usono).
2906 Caltech
2906 Caltech estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).
"Caltech" [kaltek] estas la mallongigo de California Institute of Technology, fama usona universitato pri sciencoj.
Gizi Fekete
Gizi Fekete, hungare Fekete Gizella aŭ pli mallonge Fekete Gizi estas hungara aktoro. Ŝia edzo estis Tibor Rácz.
Gizi Fekete naskiĝis la 1949 en Cibakháza.
Biografio
Gizi Fekete studis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo inter 1972-1976, poste ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Pli frue jam en 1972 ŝi edziniĝis baldaŭe ŝi naskis filon kaj filinon. Inter 1977–1982 ŝi apartenis al Nacia Teatro (Szeged), poste al Teatro Hevesi Sándor, sed fine ŝi revenis al Szeged. Ŝi ekhavis la titolon "eterna mebro de Teatro Szeged".
Larciano
Larciano estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Toskanio kaj la provinco Pistoia. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Cerreto Guidi (FI), Fucecchio (FI), Lamporecchio, Monsummano Terme, Ponte Buggianese kaj Serravalle Pistoiese.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Roĥo, kies religia memortago, la 16-a de aŭgusto, sekve estas la komunuma festotago.
Cannock
Cannock estas urbo kaj administra komunumo de Anglio, Britio. Ĝi apartenas al la regiono West Midlands kaj al la historia graflando Staffordshire. Cannock situas proksimume 202 kilometrojn (126 mejlojn) nordoriente de Londono. En 2011 en la komunumo vivis loĝantoj. En la graflando ĝi kalkulatas kiel la administra centro de unu el naŭ administraj areoj aŭ komunumaroj, angle nomataj boroughs.
Orlovice (Pocinovice)
Orlovice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Pocinovice, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Pocinovice. Estas ĉi tie registritaj naŭ adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Orlovice situas en katastra teritorio Orlovice u Pocinovic kun areo 9,98 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1722.
Ludwig Schödl
Ludwig SCHÖDL (naskiĝis la en Berlino, mortis la  en Neuruppin, Germanio) estis elstara aktivulo de la laborista Esperanto-movado en Germanio kaj internacia en la 1930-aj jaroj. Post la milito li forte porbatalis kaj influis la restarigon de Esperanto-movado en Germana Demokratia Respubliko, kaj fariĝis unu el ties ĉefaj aktivuloj. Li aktivis por la disvastigo de Esperanto inter infanoj, multe verkis - i.a. la unuan E-lernolibron eldonitan en GDR ĉe ŝtata eldonejo (Wir lernen Esperanto sprechen, 1967), korespondajn kursojn kaj kantarojn, abunde tradukis kaj brile prelegadis.
Kantono Washburn
La kantono Washburn - angle Washburn County, prononco laŭ sistemo IFA [] - estas kantono de Usono en la subŝtato Viskonsino. Ĝia administra centro estas la urbo .
Ludwig Schödl
1909-1930 Metia instruiĝo – Migrado - Esperanto-lernado
La patro estis seruristo. Schödl sep jarojn vizitis la elementan lernejon kaj unu jaron la gimnazion. Li ne plulernis, malŝatante burokratan karieron, sed lernis de 1924 ĝis 1928 ĉe firmao Schwartzkopff la metion de ilfaristo. Poste li laŭ kutimo de metiistoj migradis du jarojn tra Aŭstrio, Svislando, Ĉeĥoslovakio, Francio, Hispanio kaj Portugalio, kunpreninte Esperanto-lernolibron por lerni survoje.
Schödl memoris poste: „La tempo pasis, ni forlasis Francujon kaj venis en Hispanujon, kaj fine ni renkontis en Valencio la unuajn esperantistojn. Mi povis iel-tiel paroli kun ili, kaj tio nun estis la venko de Esperanto por mi persone.“.
1930-1933 Laborista esperantisto – Agado en GLEA
En 1930 li revenis al Berlino kaj dediĉis kiel senlaborulo sian tempon kaj forton al la Germana Laborista Esperanto-Asocio (GLEA), en kiu li tuj membriĝis.
Schödl, loĝinta en Bellermannstraße, agadis ĉefe en Dircksenstraße 42 (GLEA-oficejo 1930-1933). Li transportis pakaĵojn kun gazetoj aŭ libroj de la poŝto al la oficejo kaj lernis uzi la skribmaŝinon por fari skriblaborojn. Li kunlaboris kun Alice Wiebach (1906-2000, ekde 1944 lia edzino), kun Ernst Kissler, Joĉjo Bata (1900-1937), Wilhelm Wildebrand (1904-1998), kaj Herbert Murawkin (1905-1937) En 1932 li membriĝis al Komunista Partio de Germanio (KPD).
Masato Yoshihara
Masato Yoshihara (吉原 正人, n. ) estas japana futbalisto.
Ludwig Schödl
1930-1933 Laborista esperantisto – Agado en GLEA
En la Ĝenerala Jarkunveno de la berlina GLEA-grupo la 17-an de januaro 1932 li estis elektita prezidanto de la nove fondita grupo kun ĉirkaŭ 250 membroj.
Ĉefe li organizis Esperanto-kursojn, la Proletan Esperanto-Korespondadon (PEK) kaj kontaktojn pere de ĝi en eksterlandon. Schödl akcentis poste: “Hodiaŭ ĉiu gazeto, …, havas korespondantojn en eksterlando, ĉu en Japanio, Ĉinio, Ameriko aŭ Brazilio. Siatempe speciale por la laborista gazetaro tio ne ekzistis.“ Kadre de PEK laboristaj esperantistoj el aliaj landoj sendis leterojn kun raportoj al la Dircksenstraße.
Schödl tradukis kaj tajpis ilin kune kun Alice. Poste ili estis donitaj al la laborista gazetaro en Germanio. Aldone estis aperigitaj PEK-kajeroj kun raportoj en Esperanto pri Germanio kaj senditaj al aliaj landoj.
1933-1945 Neleĝa agado por GLEA - Kontaktprovo kun rezistmovado - Arestita - Edziĝo - Filino
Kiam en 1933 estis fermita la GLEA-oficejo, Schödl povis foriri nesuspektate kaj averti aliajn. Li nun kaŝe loĝis en Reinickendorfer Straße kaj daŭrigis neleĝe sian laboron por la malpermesita GLEA.
Li kunorganizis kaŝajn renkontiĝojn de Esperanto-amikoj je pasko en Tiefensee kaj regule en Jungfernheide/Saatwinkel ĝis la somero 1933. Ĉe Hans Schwendi la partoprenantoj lernis la Esperanto-instruadon. Per lia metodika materialo Schödl mem instruis proprajuĝe sukcese. Kune kun Adolf Schwarz per la ĝustatempe el Dircksenstraße savita multobligilo li produktis kaŝskribaĵojn  – ekstere reklamo por Nivea-kremo kaj interne PEK-raporto en Esperanto pri la vivo en Germanio. .
Kiel kuriero li veturis tra Germanio por peri kontaktojn al GLEA- kaj IfA-amikoj kaj -grupoj.