cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Orgovány
Historio
Pli frue sarmatoj kaj avaroj loĝis tie. La hungaroj permesis la loĝadon por la kumanoj. Dum la turkoj la regiono senhomiĝis. Poste senfina vico da farmoj formiĝis. La kampoj apartenis al Kunszentmiklós. Orgovány fondiĝis en 1901. La vilaĝo suferis multe dum la Konsilantara Respuliko, la komunistoj murdis homojn en 1919. Kolĥozo fondiĝis en 1948.
Hisao Sekiguchi
Hisao Sekiguchi (japane 関口 久雄, n. 29-an de oktobro 1954) estas japana futbalisto. Li en 1978 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Interreta Societo
Interreta Societo (Internet Society, mallongigite ISOC) estas internacia profesia organizaĵo okupiĝanta pri evoluigo kaj disponebligo de Interreto. La organizaĵo nombras pli ol 20 mil individuajn membrojn kaj pli ol 100 organizaĵojn-membrojn en pli ol 180 landoj de la mondo. La Interreta Societo provizas organizan bazon por multaj aliaj konsilaj kaj esploraj grupoj okupiĝantaj pri evoluigo de Interreto, en tiu nombro IETF kaj IAB.
Taskoj de la organizaĵo
La tasko de la Interreta Societo estas kontribui al evoluigo de Interreto, ellaborado de novaj interretaj teknologioj kaj disponebligo de la reto mondskale. Oficiale ISOC estas neprofitcela eduka organizaĵo. Ĝi havas oficejojn en Virginio (Usono) kaj Ĝenevo (Svislando). ISOC oficiale posedas rajtojn je ĉiuj dokumentoj RFC kaj aplikas multajn fortostreĉojn por praktika enkonduko de la Normoj de Interreto priskribitaj en RFC. Oficiale la misio de ISOC sonas jene:
Propagando de nefermita disvolviĝo, evoluo de uzo de Interreto por la bono de ĉiuj loĝantoj de la Tero.
ISOC ĉiujare okazigas konferencojn «Internacia Retumado» (International Networking, INET), kie reprezentantoj de la interreta komunumo pridiskutas demandojn de plua evoluigo kaj normigo de la tutmonda reto.
Konciza historio
La Interreta Societo estis fondita en 1992 por doni korporacian strukturon al organizaĵoj okupiĝantaj pri evoluigo de Interreto, tiaj kiel IETF. La temo estas, ke IETF kaj similaj organizaĵoj estis kaj restas sufiĉe malformalaj de la jura vidpunkto, sed ili bezonas financan subtenon kaj difinitan juran statuson. Ĝuste por tiuj celoj estis kreita la Interreta Societo.
Duetila etero
La etoksietano aŭ dietila etero ankaŭ estas konata kiel sulfata etero pro sia produktado-metodo, malgraŭ ke ne estas sulfuro ene. Ĝia molekula formulo estas C4H10O (ekde ĝia nomo pro enesto de du etilaj grupoj C2H5-) kaj ĝia struktura formulo estas CH3CH2-O-CH2CH3. La difino etero aplikiĝas al la malplena spaco, kaj tiu nomo atribuiĝas al tiu substanco pro la granda volatileco de la etila etero. Ĝi estas senkolora, kutime uzata kiel solvaĵo, kaj en la pasinteco ĝi uziĝis kiel ĝenerala anestezilo. Ĝiaj narkotaj proprecoj estas konataj ekde la antikiveco kaj oni scias ke ĝi kaŭzas dependecon. Tiun simptomon oni nomas "eteromanio".
Historio
La etero eble estis kreita de Jābir ibn Hayyān (721-815), en la oka jarcento, aŭ de Ramon Lullo (1232-1315), en 1275, malgraŭ ke ne ekzistas samtempa evidenteco de tiu fakto. Ĝi estis unue sintezita en 1540 far Valerius Cordus (1515-1544), kiu nomis ĝin dolĉa vitriolo. Tiu difino devenas de la maniero kiel li akiris tiun substancon pere de distilado de miksaĵo de etanolo kaj sulfata acido, kiu tiam estis konata kiel vitriololeo, kaj pro ties medicinaj proprecoj. Ĉirkaŭ la sama epoko, Paracelsus (1493-1541) malkovris la analgeziajn proprecojn de la etero en kokinoj. La nomo etero estis kreita de la alkemiisto August Sigmund Frobenius (1727-1741), en 1729.
Uzoj
La etero estas ĉefe uzata kiel solvaĵo en la produktado de celulozaj plastaĵoj kiel la celuloza acetato. La duetila etero posedas altan cetanan indekson inter 85-90 kaj uzatas kiel sparkiga fluidaĵo, miksita kun petrola distilaĵaro por la benzinaj aŭ dizelaj veturiloj, dank'al ties alta volatileco kaj malalta brulpunkto. Pro la samaj kialoj ĝi ankaŭ estas uzata kiel komponanto en la brulmiksaĵo de la modeloj de motoroj kun fajreco laŭ karburilpremado.
Anestezaj aplikoj
En la 16-a de oktobro 1846, William Morton (1819-1868) partoprenis en publika prezentado por demonstri la anestezajn efektojn de la dietila etero, en la amfiteatro Eterdomo, en Bostono. Tamen, Crawford Long (1815-1878) estas agnoskita ke li private demonstris la uzon de la etero kiel ĝenerala anestezilo en kirurgio, al kelkaj oficistoj en la usona subŝtato Georgio, ĉirkaŭ la 30-a de marto 1842, kaj Long publike demonstris la uzon de la etero kiel porkirurga anestezilo plurfoje antaŭ ol 1846. La britaj kuracistoj jam sciis pri la anestezaj proprecoj de la etero ĉirkaŭ 1840, tiam kiam ĝi estis preskribita kune kun la opio. Kelkfoje, la duetila etero antaŭe uziĝis anstataŭ la kloroformo pro ties pli alta terapeŭtika indekso, tio estas, ĝi prezentas pli bonajn rezultojn inter la rekomendita dozo kaj toksaj efektoj de la superdozado.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Cellulose_acetate.svg| Celuloza acetato dosiero:Jabir_ibn_Hayyan.jpg| Jābir ibn Hayyān (721-815) dosiero:Ramon_Llull.jpg| Ramon Lullo (1232-1315) dosiero:Paracelsus.jpg| Paracelsus (1493-1541) dosiero:Valerius-Cordus.png| Valerius Cordus (1515-1544) dosiero:CrawfordLong.jpg| Crawford Long (1815-1878) dosiero:WTG_Morton.jpg| William Morton (1819-1868) dosiero:Williamson_Alexander.jpg| A. W. Williamson (1824-1904) dosiero:Viktor-grignard (cropped).jpg| Victor Grignard (1871-1935) dosiero:Opernhausleipzig445.JPG| Hans Finkelstein (1885-1938) </Gallery>
Andrea Söptei
Andrea Söptei [ŝoptei], laŭ hungarlingve kutima nomordo Söptei Andrea estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Andrea Söptei naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Andrea Söptei frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1990. Ŝia ĉefinstruisto estis Gábor Zsámbéki. Inter 1989 kaj 1996 ŝi apartenis al trupo de Teatro Katona József, poste kelkajn jarojn ŝi ne ligiĝis al teatro. En la teatra jaro 2002 ŝi havis rolojn en Teatro Petőfi (Sopron), poste ŝi estas membro de Nacia Teatro (Budapeŝto). Ŝi ricevis 5 premiojn inter 1994-2017.
NGC 715
NGC 715 (aliaj indikoj — PGC 6991, MCG -2-5-69) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Strelka (metrostacio en Niĵnij-Novgorodo)
Strelka estas finstacio sur la Sormovo-Meŝĉerskaja linio de la Metroo de Niĵnij-Novgorodo. Stacio situas najbare de la stacio "". "Strelka" estis malfermita la. Longo de la platformo estas 102 metroj.
Pedace
Pedace estas komunumo de Italio.
Košolná
Košolná, hungare Gósfalva [gOŝfalva] estas malgranda vilaĝeto en Slovakio.
Situo
Košolná situas sur mildaj deklivoj laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Trnava troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1296 en formo "Cospolwa". En 1663 la turkoj atakis la vilaĝon kaj murdis 46 vilaĝanojn. En 1787 vivis tie 544 loĝantoj en 99 domoj, en 1889 469 vilaĝanoj en 84 domoj, en 1930 646 vilaĝanoj en 106 domoj, dume en 1831 pro ĥolero multaj mortis. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Kosolna, poste la vilaĝo ricevis novan nomon pro la tiama hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Gósfalva 592 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Nagyszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Košolná 650 homoj, (648 slovakoj).
Ekologia kronologio
Ekologia kronologio estas kronologio de eventoj, kiuj formis la homan perspektivon pri medio. Tia kronologio enhavas grandajn naturajn eventojn, katastrofojn kaŭzitajn de homoj, ekologiistojn kun pozitiva influo kaj mediportektajn leĝojn.
Lubomír Středa
Lubomír Středa (naskiĝis la 28-an de junio 1932, mortis la 4-an de junio 2012) estis ĉeĥa diplomita geografo, normigisto kaj terminaristo pri peltmaterialoj kaj esperantisto.
Vivo
Středa ellernis peltistikon kaj laboris en peltindustrio. Li frekventis Ŝtatan kurson por preparo de laboristoj al altlerneja studado kaj post abiturienta ekzameno en 1953 li studis geografion kaj natur­historion en Geologia-geografia fakultato de Karola Universistato en Prago. Ses jarojn li estis instruisto, du jarojn muzea kustodo kaj poste revenis al la pelt­industrio.
Ekde 1973 ĝis sia emeritiĝo en 1992 li estis ĉefo de faka normiga centro en Kara Trutnov. Tie jam en 1979 kaj 1981 li sukcesis enigi en la terminarajn ministeriajn normojn pri peltmaŝinoj kaj pelt-operacioj ankaŭ esperantajn termi­nojn apud la lingvoj ĉeĥa, slovaka, rusa, angla, germana, franca kaj hispana.
Terminaron de feloj li ne plu sukcesis eldoni dum la socialismo, sed en 1998 ĝin aperigis KAVA-PECH en luksa eldono, kiu aperis ankaŭ en ĉeĥaj libro­vendejoj.
En la lastaj jaroj li preskaŭ regule send­adis siajn artikolojn al la organo de Ĉeĥa Esperanto-Asocio "Starto".
Verkoj
En komputila formo estas preparitaj liaj terminaroj:
Andrzej Bobkowski
Andrzej BOBKOWSKI (27-a de Oktobro 1913, Wiener Neustadt, Aŭstrio - 26-a de Junio 1961, Gvatemalo), estis pola verkisto kaj eseisto.
Biografio
En 1933, Andrzej Bobkowski ekstudis ekonomikon en la altlernejo pri komerco de Varsovio (Szkoła Główna Handlowa w Warszawie). En 1937-1938 li laboris en Silezio en la fandejo Laura en Katowice. En Marto 1939 li veturis al Francio kun sia edzino, Barbara Birtusowna, al kiu li edziĝis en Decembro 1938. La paro instaliĝis en Châtillon, proksime de Parizo, atendante vizojn por Argentino - Bobkowski estis atinginta postenon ĉe la pola agentejo de Bonaero zorge por la eksportado de pola fero, sed la eksplodo de la Dua Mondmilito nuligis tiun projekton. Bobkowski estis volontulo en la pola armeo kiu formiĝis en Francio, sed li neniam estos sendita al batalfronto. En 1940, li estis dungita kiel laboristo en franca fabriko de municio. Tiun saman jaron, li entrepenis tion kio estos la romano de sia vivo: Szkice piórkiem (plumoskizoj). Post la malvenko de Francio, li fuĝis suden de la lando, farante la plej grandan parton de la veturado bicikle.
De 1940 ĝis 1944 li laboris en la Pola Servo por la Ateliero de Konstruado de Châtillon, kie li havigis eksterleĝan helpon al polaj laboristoj. Post la milito, li eniris en la pola asocio Kristana Asocio de Junaj Viroj (KAJV, YMCA). Li publikigis kun Andrzej Chciuk la revuon Razem Mlodzi Przyjaciele (Ensemblo de Junuloj). Li estis aktivulo ĉe la pola organizaĵo Sendependeco kaj Demokratio, same kiel ĉe la pariza Dua Pola Korpuso de Władysław Anders. En 1947, lia eseo Nekyja aperis en la unua numero de la gazeto Kultura. Li vekis ankaŭ en la londona gazeeto de elmigrintaj poloj Wiadomosci (Informoj). La 25an de Junio 1948 li enŝipiĝis al Centrameriko.
En Gvatemalo lia edzino instruis desegnarton, kaj desegnas vestaĵojn. Li dediĉis sin al aviadmodelismo. En 1949, li kreis tiukadre atelieron, kaj sian propran negocon, Guatemala Hobby Shop. Li sukcesis kaj kreis klubon de aviadmodelismo. Li partoprenis en tutmondaj konkursoj tiuokupe: en Usono en 1954, kaj en Eŭropo en 1956. Li profitis la okazon por viziti Svision, Germanion kaj Francion.
En 1957, li publikigis Szkice piórkiem (plumoskizoj), nome persona taglibro dum la okupacio. La venontan jaron, en 1958 li rocevis rekompenson de la pola gazeto de Londono, Wiadomości pro sia rakonto Spadek (La falo). En 1959 lia teatraĵo Czarny piasek (Nigra sablo) aperis en Kultura. En 1961 li veturis al Usono por traktado de cerba kancero, de kiu li mortis la 26an de Junio 1961 en Gvatemalo.
Verkoj
En sia verkaro, Andrzej Bobkowski kritikas la kolektivismon kaj defendas arde la individuismon kaj aŭtonomecon de la individuoj. Szkice piórkem krom esplori la Francion de post la malvenkego de 1940 estas ankaŭ maldolĉan rakonton de la kondiĉo de la intermilita Eŭropo. Ĝuste post la Dua Mondmilito, Bobkowski aliĝis al la pariza etoso de Kultura kaj tiukadre publikigis nombrajn artikolojn. En tiuj li formulis tre klarajn kaj polemikajn sintenojn pri la temo de la rolo de la individuoj en la socio, kritikante ankaŭ la sintenon de polaj elmigrintoj. Lia elmigrado al Gvatemalo montris lian proteston kontraŭ Eŭropo kiu, laŭ li, estis perdinta la sencon de la valoroj kiujn ĝi fakte estis disvastiginta.
Winten
Winten, hungare Pinkatótfalu estas iama vilaĝo, nun parto de Eberau en Aŭstrio, en la federacia lando Burgenlando, en distrikto de Güssing.
Situo
Winten situas sur deklivoj. Eberau troviĝas je 2 km-oj.
Historio
Dum la historio zono de tiu regiono ofte apartenis foje al Hungario, foje al Aŭstrio. La unua mencio okazis en 1221 laŭ latina formo "Villa Sclavorum". La hungara loknomo aperis en 1297: "Tothfolu". En 1787 loĝis tie 111 homoj en 20 domoj, en 1828 125 homoj en 19 domoj, en 1857 143 homoj en 25 domoj. En 1910 loĝis en Pinkatótfalu 188 loĝantoj (precipe aŭstroj). Ĝis 1921 ĝi apartenis al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szombathely, poste al Aŭstrio (escepte inter 1928-1945 al Germanio). Winten aliĝis al Eberau en 1971.
Ottó Solymosi
Ottó Solymosi [ŝojmoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Solymosi Ottó estas hungara reĝisoro. Ottó Solymosi naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Ottó Solymosi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Teatra Akademio, kiun li forlasis en 1947. Li komencis sian teatran karieron en revuo, poste inter 1948 kaj 1951 li apartenis al Teatro Magyar. Lia sekva teatra stacio estis Teatro Úttörő, poste li estis reĝisoro de Hungara Radio inter 1954–1974, baldaŭ ĉefreĝisoro. Inter 1974–1983 li estis reĝisoro en Hungara Televizio. Li ricevis premion en 1974. Li havis edzinon, kiu naskis filon en 1958.
Eŭropo
Eŭropo estas foje rigardita kiel kontinento, foje kiel duoninsulo de kontinento Eŭrazio, aŭ eĉ kiel parto de kontinento Afrik-Eŭrazio.
Eŭropo estas kun la dua malplej granda mondparto (pli malgranda estas jam sole Oceanio), sed tre dense loĝata - en la jaro 2016 ĝi havis  loĝantojn. Oni parolas ĉi tie per 209 diversaj lingvoj el 6 lingvaj familioj; sed absoluta plimulto de parolantoj uzas la hindoeŭropajn lingvojn. Historie kaj kulture Eŭropo havis principan influon al la monda civilizo kaj al la monda historio.
Norde limigas Eŭropon Norda Glacia Oceano, oriente montaro Uralo kaj rivero Uralo, sudoriente Kaspia Maro, riveroj Kuma kaj Maniĉ (Kuma-Maniĉa depresio) kaj Nigra Maro, sude Mediteraneo kaj okcidente Atlantiko. Kiel partoj de la sudorienta limo estas iam ankaŭ indikataj montaroj Kaŭkazo kaj la rivero Emba en la provincoj Aktobe kaj Atirau de Kazaĥstano.
Etimologio
La nomo "Eŭropo" devenas de la greka Εὐρώπη. Eurṓpē estas konsiderata plej ofte kunmetaĵo el la malnova greka εὐρύς, eurýs, "fora" kaj ὄψ, óps, "vido", "vizaĝo", do Eurṓpē, "la virino kun fora vido".
[[Dosiero:Europe-Asia border (geographic).png|eta|maldekstra|300px|Arbitraj limoj de moderna Eŭropo
]]
Geografio
La naturaj limoj inter Eŭropo kaj Azio estas neprecizaj. Nenia maro nete distranĉas Eŭrazion, kiel klare estas mara apartigo inter Ameriko kaj Afriko aŭ inter Ameriko kaj Azio.
Geografie, norde limigas Eŭropon Norda Glacia Oceano, oriente montaro Uralo kaj rivero Uralo, sudoriente Kaspia Maro, riveroj Kuma kaj Maniĉ (Kuma-Maniĉa depresio) kaj Nigra Maro, sude Mediteraneo kaj okcidente Atlantiko. Kiel partoj de la sudorienta limo estas iam ankaŭ indikataj montaroj Kaŭkazio kaj rivero Emba.
Entute Eŭropo havas areon de ĉirkaŭ 10,5 milionoj da km² kaj estas tiel post Aŭstralio la due plej malgranda kontinento. La plej norda punkto de la eŭropa kontinento situas sur la duoninsulo Nordkinn en Norvegio, la plej suda estas Punta de Tarifa en Hispanio, la plej okcidenta Cabo da Roca en Portugalio. De nordo al sudo Eŭropo longas 3.800 km kaj de okcidento al oriento 6.000 km.
La Eŭropa ebenaĵo estas la ĉefa ebenaĵo de Eŭropo, kvankam kelkaj altebenaĵoj estas tie. Ĝi etendiĝas el Pireneoj kaj Atlantiko en la okcidento, ĝis Uralo en la oriento.
Partoj de Eŭropo
Mez-Orienta Eŭropo
Loĝantaro
Pro pli ol 700 milionoj da loĝantoj, Eŭropo estas unu el la plej loĝataj partoj de la tero. La meza loĝdenso estas ĉirkaŭ 65 loĝantoj/km². Ĉefe en okcidenta, meza kaj suda Eŭropo la loĝdenso estas alta, dume al nordo kaj oriento ĝi malaltiĝas. Konstanta almigrado kompensas naturan perdon de loĝantoj pro malaltigo de fekundeco.
Lingvoj
Pli ol 90 procentoj de la loĝantoj de Eŭropo parolas hindeŭropajn lingvojn. Plej disvastiĝintaj estas slavaj, ĝermanaj kaj latinidaj lingvoj. Ankaŭ la greka, la albana, la cigana, baltaj kaj keltaj lingvoj apartenas al la hindeŭropa lingvaro.
En la eŭropa parto de Turkio, kaj la turka kaj unu tjurka lingvo estas oficialaj lingvoj. Aliaj tjurkaj lingvoj troveblas en orienta kaj sudorienta Eŭropo, kiel ekzemple la gagaŭza kaj la tatara.
Pro la kalmuka, parolata je la orienta limo de la kontinento, ankaŭ reprezentanto de la mongola lingvaro estas uzata en Eŭropo.
Sur Malto oni parolas la maltan lingvon, el la ŝemida branĉo de la afrikazia lingvaro. La eŭska lingvo parolata en Hispanio kaj Francio apartenas al neniu lingvaro; ĝian devenon ankoraŭ ne malkovris la moderna lingvoscienco. Pro enmigrado lastatempa, nuntempe multaj aliaj lingvoj el aliaj lingvaroj estas parolataj en Eŭropo.
Rilate al la nombro de loĝantoj la latina alfabeto estas en Eŭropo la plej uzata, sekvas la cirila (en Rusio, Belorusio, Ukrainio, Bulgario, Serbio, Montenegro, Makedonio kaj partoj de Bosnio kaj Hercegovino) kaj la greka. Pro la influo de la romkatolika eklezio la latina konserviĝis ĝis nun kiel skribita lingvo en kelkaj mondopartoj.
Religioj
Ĉirkaŭ 75 % de la eŭropanoj estas enkalkulitaj kiel kristanoj (ĉefe katolikaj, protestantaj aŭ ortodoksaj).
Inter 35 kaj 53 milionoj da eŭropanoj, t.e. ĝis 8 % estas islamanoj. La plej multaj islamanoj loĝas en la eŭropaj partoj de Rusio (25 milionoj), sed ankaŭ en la eŭropa parto de Turkio (5,9 milionoj), Bosnio kaj Hercegovino (2,2 milionoj), Albanio (1,4–2,5 milionoj ). Islamanaj enmigrantoj kaj ties posteuloj loĝas en Francio (5,5 milionoj), Germanio (pli ol 4 milionoj), Britio (1,5 milionoj) kaj Italio (1 miliono).
Malpli ol 1 procento de la eŭropaj loĝantoj estas judoj (apenaŭ 2 milionoj). Aliaj religioj kiel hinduismo, budhismo, ktp. reprezentas same malpli ol 1 %.
Ĉirkaŭ 17 % de la eŭropanoj estas senreligiaj, ĉefe en Estonio, Ĉeĥio, Nederlando, Rusio kaj la eksa Orient-Germanio, krome multaj urbanoj, kiuj ne aperas en statistikoj pro manko de definitivaj koncernaj studoj. La nura aparteno al religio malmulton indikas pri religieco en iu lando. Laŭ la European Values Study ĉirkaŭ triono de la eŭropanoj taksas sin nereligiaj, dum 5 % konsideras sin konvinkitaj ateistoj.
Kristanismo atingis Eŭropon en la 1-a jarcento. Islamo disvastiĝis en la 8-a jarcento sur la ibera duoninsulo, sed estis forpelita per la Reconquista en la 13-a kaj 14-a jarcentoj. Eŭropanoj disvastigis kristanismon per elmigrado kaj misioj en Ameriko, Aŭstralio kaj malpli sur aliaj kontinentoj (partoj de sudorienta Azio, Afriko kaj Oceanio. Nuntempe Eŭropo estas ĝenerale ĉefe sekulara en la senco, ke la diversaj eklezioj ne rekte regas la politikon.
La romkatolika eklezio agnoskis ekde 1964 ses sanktulojn kiel patronoj de Eŭropoj.
Edukado
En ĉiuj eŭropaj ŝtatoj irado al lernejo estas deviga, aŭ almenaŭ edukado de la 6-a aŭ 7-a vivojaro ĝis la 15-a aŭ 16-a.
Kulturo
Skulptarto, pentrarto, literaturo, arkitekturo kaj muziko havas longan tradicion en plej partoj de Eŭropo. Multaj urboj, kiel ekzemple Parizo, Vieno, Romo, Berlino kaj Moskvo estas konsiderataj kulturaj centroj kaj tradicie kaj nuntempe. Multaj urboj posedas gravajn teatrejojn, muzeojn, koncertejojn kaj aliajn gravajn kulturajn konstruaĵojn.
Andreas Kaplan difinis Eŭropon kiel proponante maksimumon da kultura diverseco en minimuma geografia distanco.
Urboj kaj metropoloj
La historio de la urboj de Eŭropo multe ŝanĝiĝis laŭlonge de la jarcentoj. Eble Romo antaŭ ĉirkaŭ du jarmiloj estis la granda metropolo, sed poste ruiniĝis, dum por la unuaj jarcentoj de la posta jarmilo en Al-Andalus Kordovo iĝis nova metropolo en la kontinento konkurence kun la bizanca Konstantinopolo. Pro diversaj militoj la metropoleco transiris al diversaj urboj en pli norda Eŭropo, nome Parizo kaj poste Londono. Tamen tiu tempe Lisbono estis unu el la unuaj kosmopolitaj metropoloj de la mondo, ĉar dum la epoko de imperiismo ĝi estis centro de granda kolonia imperio. En diversaj epokoj ankaŭ Berlino, Vieno, Sankt-Peterburgo kaj aliaj urboj metropoliĝis.
En 1950 kvar urboj de la nuna Eŭropa Unio estis inter la 20 plej grandaj en la mondo. De tiam eŭropaj urboj apenaŭ kreskas, kaj eĉ perdas loĝantojn. Tiuj kvar eŭropaj urboj estis Londono en dua loko post Novjorko, Parizo, en kvara loko, tuj post Tokio, Milano en la 13-a loko kaj fine Napolo en la 19-a.
Tamen en la dua duono de la 20-a jarcento urboj en ceteraj partoj de la mondo pli rapide kreskis, ĉefe en evoluiĝantaj landoj, kiel Meksikurbo, Manilo aŭ San-Paŭlo, kaj nun staras je komenco de la vico laŭ loĝantaro.
Ŝtatoj
Eŭropo konsistas el 49 sendependaj ŝtatoj:
Escepte de Belorusio kaj Vatikanurbo ĉiuj eŭropaj landoj estas anoj de Konsilio de Eŭropo. La plej signifa politika grupiĝo de la nuntempa Eŭropo estas poste Eŭropa Unio unuiganta 27 eŭropajn landojn kaj Kipron, kiu estas geografie almembrigata plejparte al Azio, politike, historie kaj kulture poste prefere al Eŭropo.
Politikaj organizaĵoj
Meze de la 20-a jarcento estis kreita la Konsilio de Eŭropo kiel unua komuna eŭropa institucio. Ĝi nombris post fino de la orienta-okcidenta konflikto 47 ŝtatojn.
Gravas ankaŭ la Organizo por Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo (OSKE), kiu estis fondita en 1975 kiel konferenco por sekureco kaj kunlaboro en Eŭropo (Helsinka Interkonsento) al kiu partoprenis la orienta kaj la okcidenta blokoj, sed ankaŭ Usono kaj Kanado.
En 1951 unuiĝis Belgio, Nederlando, Luksemburgio, Germanio, Italio kaj Francio al Eŭropa Komunumo pri Karbo kaj Ŝtalo (EKKŜ). La provo fondi Eŭropan defendkomunumon kaj Eŭropan politikan komunumon, fiaskis en 1954 pro la franca nacia asembleo. Post tio estis fonditaj en 1957 per la traktatoj de Romo la Eŭropa Komunumo pri Atomenergio kaj la Eŭropa Ekonomia Komunumo. Per la Traktato de Mastriĥto en 1993 fine fondiĝis la Eŭropa Unio, kiu entenas la antaŭajn komunumojn. Post la pligrandiĝoj de la EU en 2004 kaj 2007, ĝi enkalkulas (aprilo 2019) 26 membroŝtatojn.
El militista vidpunkto la NATO estas gravega en Eŭropo. Ĝi fondiĝis en 1949 pro la kreskantaj diferencoj inter la okcidentaj aliancanoj kaj Sovetunio post la fino de la dua mondmilito en 1949. Krom la 23 eŭropaj membroj, ankaŭ Usono, Kanado kaj Turkio estas anoj de la NATO.
Prezidenteco
Kvankam nek ĉiuj el la eŭropaj landoj estas membroj de la Eŭropa Unio nek de la aliaj eŭropuniaj institucioj, certe tiaj entoj konstituas la plej gravajn demarŝojn en la integrigo de la politika kaj ekonomia funkciado de la kontinento. Eĉ tiuj landoj kiuj estas for de tiuj institucioj iel rilatas al tiuj.
Laŭ la traktato de Lisbono de la jaro 2007, oni ŝanĝis la oficon de la prezidanto de la Eŭropa Konsilio. Antaŭe li estis unu el la membroŝtatestroj dum sesmonata oficperiodo. Ekde fine de 2009 li estas elektita de la Eŭropa Konsilio por oficdaŭro de du jaroj kaj duono. Ne necesas elektiĝo aŭ konfirmo de la Eŭropa Parlamento. La prezidanto estas reelektebla nur unu fojon.
Nomumiĝis la Herman Van Rompuy, tiama ĉefministro de Belgio la unua prezidento de la Eŭropa Konsilio. La prezidenta funkcio ekis la.
Ekonomio
En la 19-a jarcento oni efektivigis la unuan modernan integrigon de la ekonomio de pluraj eŭropaj ŝtatoj per la Germana Doganunio. Nuntempe, deknaŭ eŭropaj ŝtatoj havas la saman valuton, nome la Eŭro (€).
La Eŭropa Unio estas la dua plej granda ekonomio en la mondo laŭ pograndaj kriterioj (post Usono) kaj laŭ la akirpova pareco aŭ PPP laŭ anglalingva siglo (post Ĉinio). La Malneta enlanda produkto de la Eŭropa Unio estis ĉirkaŭkalkiulita en 18.8 bilionoj da usonaj dolaroj (ĝenerale) en 2018, reprezentante ~22% el la tutmonda ekonomio (Ĝenerala tutmonda MEP).
La eŭro, uzata de 19 el ties 28 membroj, estas la dua plej granda rezerva valuto same kiel la dua plej komerca valuto en la mondo post la Usona dolaro. La eŭro estas la oficiala valuto en 25 landoj, nome en la Eŭrozono kaj en ses aliaj landoj de Eŭropo, ĉu oficiale aŭ de facto.
Nek la Eŭropa Unio nek la eŭro reprezentas la tuton de la kontinento. Estas diversaj landoj kaj areoj kiuj ne estas inkluditaj en tiuj konceptoj, kvankam ĉiuj el ili iel estas rilataj al tiuj. Areoj ĉirkaŭ Rusio kaj en Balkanio estas iom for el la kerno de la ekonomia funkciado de la Eŭropa Unio; same okazas ĉe kelkaj landoj el Skandinavio, en Svisio kaj en Unuiĝinta Reĝlando post la Briteliro, kvankam ĉiuj el ili forte rilatas al tio.
Valuto
Kelkaj landoj adoptis oficiale komunan valuton "Eŭro" en la komencaj jaroj de la 21-a jarcento; aliaj ekuzis ĝin de facto, dum multaj aliaj plutenas siajn iamajn valutojn, ĉu ene de la Eŭropa Unio ĉu ekstere.
Ĝis la bronzepoko
La unuaj pruvoj pri ekzisto de homoj en Eŭropo troviĝas en Sierra de Atapuerca en Hispanio kaj estas 1,2 milionoj da jaroj aĝaj. Ankoraŭ pli maljunaj fosilioj el Kartvelio (ekster la nunaj limoj de Eŭropo) estas 1,8 milionoj da jaroj aĝaj kaj estas nomitaj Homo georgicus (homo de Kartvelio). En nordalpa Eŭropo la unua trovaĵo estas Homo heidelbergensis (homo de Heidelberg), ĉirkaŭ 600.000 jaraĝa. Nur antaŭ ĉirkaŭ 40.000 jaroj alvenis Homo sapiens al Eŭropo kaj iom post iom anstataŭis la neandertalan homon. Komenciĝis en la neolitiko kaj la bronzepoko longa historio de grandaj kulturaj kaj sciencaj esploroj en Eŭropo, unue ĉe la Mediteraneo, poste en la nordo kaj la oriento.
Brunoy
Brunoy [bʁynwa] estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Essonne kaj en la Pariza Regiono.
Eŭropo
Antikvo
Ĉefe la greka kulturo, la romia imperio kaj kristanismo lasis siajn spurojn en Eŭropo. En la antikvo la romia imperio sub Aŭgusto Cezaro unuan fojon unuigis la tutan sudan Eŭropon kun ĉiuj aliaj marbordaj landoj de la Mediteraneo al unu granda imperio. En tiu imperio kristanismo rapide disvastiĝis. Krom ĉiuj persekutoj, kristanismo estis subtenita de Konstantino la Granda kaj iĝis ŝtatreligio sub la imperiestro Teodozo la 1-a.
Brunoy
Ĝi havas proksimume 24 000 loĝantojn, kiuj nomiĝas Brunoyens.
Eŭropo
Antikvo
Fine de la antikvo, la romia imperio neniiĝis en la okcidento, tamen pluekzistis oriente kiel bizanca imperio ĝis 1453. Tiam alvenis pro popolmigradoj multaj, pli ofte ĝermanaj triboj (anglosaksoj, frankoj, gotoj, ktp.) en la okcidentan Eŭropon kaj kreis la bazon por estontaj nacioj (Anglio, Francio, Hispanio).
Brunoy
Topografio
Brunoy situas sudoriente de Parizo, proksimume 22 kilometrojn el la franca ĉefurbo kaj 17 kilometrojn el la departementa prefektejo Évry. La urbo estas trafluata de la rivero Yerres, branĉo de la Sejno, kaj troviĝas apud la arbaro de Sénart.
Web of Science
Web of Science (angle; = teksaĵo de scienco) estas reta servo ofertata de Thomson Reuters. Ĝi donas aliron al sep datumbankoj pri scienca esploro. Ili listigas la artikolojn de preskaŭ 10.000 revuoj pri sciencaj kaj teknikaj temoj kaj pli ol 100.000 eldonaĵojn de sciencaj konferencoj en libra aŭ revua formo.
Eŭropo
Mezepoko
La mezepokon karakterizis interalie la konkurenco inter la nova romia imperiestro de la okcidento, nome la imperiestro de la Sankta Romia Imperio, kaj la bizanca imperiestro en Konstantinopolo, kies reciprokaj influoj disigis Eŭropon en okcidentan kaj orientan partojn.
Web of Science
La ĉi-supraj cit-indeksoj enhavas referencojn inter sciencaj artikoloj. Tiel eblas, elirante de certa artikolo, trovi pli novajn samtemajn publikaĵojn; la referencoj en la artikolo ja povas indiki nur pli malnovajn.
La aliro al Web of Science eblas laŭ licencoj pagendaj de institucioj, ekzemple universitatoj aŭ esplor-centroj de grandaj firmaoj.
Flago de Kataro
La nacia flago de Kataro (arabe: علم قطر‎) havas proporcion de 11:28. Ĝi estas el kaŝtanbruna koloro kun larĝa blanka parto kun naŭ blankaj punktoj sur la hisadflanko. La blanka koloro reflektas la internacie agnoskitan simbolon de paco. La kaŝtanbruna koloro simbolas la sangon verŝitan dum la pluraj militoj de Kataro, precipe en la dua duono de la 19-a jarcento. La naŭ trianguloj indikas ke Kataro estas la 9-a membro de la "repacigitaj Arabaj Emirlandoj" de la Persa Golfo en la fino de la katar-brita traktato en 1916.
Eŭropo
Mezepoko
Ekde la komenco de la mezepoko misiistoj disvastigis kristanismon tra norda kaj orienta Eŭropoj, tiel, ke fine de la mezepoko la tuta Eŭropo estis kristanigita. En la okcidenta Eŭropo tamen estiĝis pro la investitura polemiko en la 11-a jarcento disputoj inter imperiestro kaj papo. Same en diversaj jarcentoj oni organizis krucmilitojn fare de kristanaj regnoj, teorie kontraŭ la etendo de Islamo kaj katolika defendo de religiaj lokoj de Mezoriento, sed praktike ankaŭ kontraŭ judoj, grekoj, aliaj popoloj kaj kiel religi-politika mekanismo por la profito de la diversaj eŭropaj regantoj.
Flago de Kataro
Ĝi estas tre simila al la flago de la najbara lando de Barejno, kiu havas pli malmultajn triangulojn, 3:5 proporcion, kaj ruĝan koloron anstataŭ purpura. Ofta klarigo de la diferencoj inter la du estas simple distingi ilin.
Eŭropo
Renesanco
Dum la renesanco oni malkovris en la latinida okcidento denove la "scion de la antikvo", kio parte kaŭzis kulturan kreskon. La reformacio disigis la okcidentan kristanan eklezion en la 16-a jarcento (la disigo de la ortodoksa eklezio okazis praktike jam en 1054) en katolikan kaj protestantan parton. Sekvis terure mortigaj religiaj militoj. De 1618 ĝis 1648 detruis la tridekjara milito vastajn partojn de Mezeŭropo.
Ekde la 15-a jarcento eŭropaj nacioj (ĉefe Hispanio, Portugalio, Rusio, Nederlando, Francio kaj Britio konstruis koloniajn imperiojn kun kolonioj sur ĉiuj kontinentoj. Eŭropo estas la kontinento, kiu pleje influis la aliajn mondopartojn: per misioj, koloniismo, sklaveco, negoco kaj kulturo. Kompense okazis fruktodona reciproka interŝanĝo de produktoj kaj sciaroj inter eŭropaj kaj neeŭropaj landoj.
18-a kaj 19-a jarcentoj
En la 18-a jarcento klerismo postulas plian toleremon, respekton de homa digno, egalecon kaj liberecon. En 1789 en Francio la revolucio donis la potencon al la burĝaro. Komence de la 19-a jarcento granda parto de Eŭropo devis kliniĝi antaŭ la volo de la franca imperiestro Napoleono ĝis kiam li spertis fiaskon en Rusio en 1812. La Viena kongreso provis tiam restarigi la antaŭrevolucian staton, kio tamen nur dumtempe sukcesis.
Industriiĝo komencis jam en la 18-a jarcento kaj rapide modifis la ĉiutagan vivon de grandaj popoltavoloj. Pro la malriĉiĝo de la laboristoj estiĝis en la 19-a jarcento anarkiismo, socialismo, komunismo kaj aliaj tendencoj de la laborista movado. Disvastiĝis vaste demokrataj ideoj kaj sistemoj, la reago de konservemuloj al tio kaj la naciismo de diversaj popoloj kaj imperiismo de la grandaj potencoj.
20-a jarcento
Post la dua mondmilito kaj dum la malvarma milito Eŭropo estis disigita en du grandaj politikekonomiaj blokoj: socialismaj nacioj en Orienteŭropo kaj kapitalismaj nacioj en Okcidenteŭropo. Oni parolis pri la fera kurteno, kiu apartigis la eŭropajn ŝtatojn. Inter la du blokoj ekzistis kelkaj neŭtralaj ŝtatoj. Nur perestrojko kaj glasnost igis Sovetunion ŝanĝi politikan direkton meze de la 1980-aj jaroj. En 1989 kun la Berlina Muro disfalis ankaŭ la Orienta Bloko, Sovetunio kaj la Varsovia kontrakto.
Klimato
Fluktuado de la temperaturo ene de la jaro estas en la plej granda parto de Eŭropo relative malgrandaj. Sekvas mildajn vintrojn malvarmetaj someroj. Nur en regionoj malproksimaj al la maro, kaj do de ties klimatekvilibra influo, la temperaturdiferencoj laŭsezonaj estas pli fortaj. En la plej granda parto de orienta Eŭropo la klimato estas, pro foreco de la maro, ĉefe kontinenta. Malvarmaj vintroj kaj varmegaj someroj regas en tiuj regionoj.
En regionoj proksime al la Mediteraneo regas ĉefe mediteranea klimato; tio estas sekaj kaj varmegaj someroj kaj mildaj malseketaj vintroj. Somere ventoj blovas ĉefe el la nordo, vintre okcidentaj ventoj alportas ofte pluvojn de la Atlantiko.
En la nordo de Eŭropo la klimato etas arkta, sed en la sudoriento, ĉe la rivero Volgo kontinenta kun varmegaj someroj kaj malmulte da pluvo. Tiel povas okazi, ke ankoraŭ estas neĝo en Sameio, dume en Sicilio oni plendas pri somera varmego, aŭ daŭre pluvadas sur la Ŝetlandaj Insuloj kaj regas plurjara sekeco en kelkaj areoj de plej orienta Andaluzio.
Flaŭro
La vegetaĵaro en Eŭropo povas esti dividita laŭ la klimato en kvar zonojn: Pro jarmila utiligo la originala vegetaĵaro de la meza kaj mediteranea regionoj de Eŭropo estis detruita krom kelkaj restaĵoj. En norda Eŭropo troveblas en la arkta tundro nur arbedoj, briofitoj kaj likenoj. Pli sude aldoniĝas en Skandinavio kaj norda Rusio tajgo kun piceoj, pinoj, kaj multaj torfejoj.
En la meza regiono inter la Atlantiko kaj la Karpatoj kreskas foliarbaroj kun ruĝaj fagoj, en malaltaj pli varmaj regionoj ankaŭ somerverdaj kverkoj kaj karpenoj. Oriente de la regiono, kie kreskas ruĝaj fagoj, ĉirkaŭ de la Vistulo kaj Dnestro ĝis la suda Uralo troveblas miksaj arbaroj kun tigfrukta kverko, vintra tilio, arbara pino kaj pli norde piceoj. Sude de tiu regiono, norde de la Nigra Maro troviĝas stepa vegetaĵaro.
Faŭno
Grandaj karnomanĝuloj kiel ursoj, lupoj aŭ linkoj troveblas nuntempe nur tre norde aŭ oriente. Tutnorde vivas boacoj kaj alkoj.
Tipa eŭropa besto estas ĉamo, kiu ekster la eŭropaj montaroj videblas nur en malgranda Azio kaj aziaj partoj de la Kaŭkazo. Diversaj specioj de ibeksoj vivas en la Alpoj, Pireneoj kaj Kaŭkazo. La altnaza antilopo troveblis ankoraŭ dum mezepoko ĝis Ukrainio, nuntempe tamen nur ĉe la malsupra fluo de la Volgo. Multaj specioj estis neniigitaj jam antaŭ jarcentoj, kiel la uro aŭ la tarpano. Ankaŭ rabobirdoj kiel la reĝa aglo, blankvosta maraglo kaj ansergrifo preskaŭ draste malpliiĝis en la lastaj jarcentoj.
Nur en suda Eŭropo ekzistas pro la varma klimato multaj specioj de lacertedoj, serpentoj kaj testudoj. Ĉe la marbordoj vivas diversaj fokoj. En la nordaj maroj troveblas balenoj, orcinoj kaj porkocetoj; en la Mediteraneo diversaj delfenoj. La plej konataj marfiŝoj estas haringoj kaj diversaj tinusoj.
Eksteraj ligiloj
.
Oceanus Procellarum
La Oceanus Procellarum (latine "Maro de la Ŝtormo") estas granda luna maro en okcidenta parto de la terproksima flanko de la Luno. Procellarum estas la plej granda luna maro kun surfaco de pli ol 400.000 km² kaj etendiĝo de 2.500 km en nord-suda direkto.
La maro de Ŝtormo estiĝis per vulkana aktivado, dum kiuj la bazalta magmo kovris la areon per dika, preskaŭ plata materialo. Procellarum situas ne en vulkana enfrapego - kiel aliaj maroj-, sed ĝi havas neregulan formon. Ĉe randoj de la maro situas malgrandaj golfoj, maroj, inter ili Mare Nubium kaj Mare Humorum sude. En nordoriento, Oceanus Procellarum estas dispartigita de Mare Imbrium per Montes Carpatus.
La senhoma lunsondilo Surveyor 1 kaj 3 same kiel Luna 9 kaj 13, surluniĝis en Oceanus Procellarum, same la homa Apollo 12-misio.
Bugacpusztaháza
Bugacpusztaháza [bugacpustahAza] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kiskunfélegyháza.
Geografio
Bugacpusztaháza situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ etfervojo Kiskunmajsa-Kecskemét. Kiskunfélegyháza troviĝas 23, Kecskemét 30, Szeged 80, Budapeŝto 114 km.
Historio
Depost la turka erao en tiu loko nur oni paŝtadis brutojn, neniu loĝis ĉi tie. La memstara Bugacpusztaháza naskiĝis en 1998, pli frue la kampoj apartenis al Bugac. En Bugacpusztaháza migra poŝto servas.
Cussey-sur-Lison
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Besançon (france arrondissement de Besançon), la okcidenta parto de la departemento, kaj al la kantono .
Toyohito Mochizuki
Toyohito Mochizuki (japane 望月 豊仁, n. 18-an de septembro 1953) estas japana futbalisto. Li en 1978 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Olula del Río
Olula del Río estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio, en la komarko Valo de Almanzora, lime kun aliaj lokoj de la valo: Purchena, Macael, Urrácal, Fines.
La areo de la municipo estas 23 km2 kie loĝas 6446 geloĝantoj, do loĝdenso estas 280.3 loĝ./km2. Olula del Río situas je 103 km de la provinca ĉefurbo Almería.
Ties ekonomio estas bazata sur la industrio de marmoro.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 6446 geloĝantoj de la municipo Olula del Río estas 3128 inoj kaj 3318 viroj. En la 23-kvadratkilometra teritorio estas 4 setlejoj, kie loĝas 6145 geloĝantoj, kaj aliaj 301 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 66, 31 inoj kaj 35 viroj, kaj mortis 50, 24 inoj kaj 26 viroj. Tiel la natura kresko estis 16 (0.2%). La laborkapabla loĝantaro estis 2650 homoj (41.1%).
The Last of Us
Procezo de produktado de la ludo komenciĝis en 2009, baldaŭ post la publikigo de la pli frua ludo de Naughty Dog, Uncharted 2: Among Thieves. Por la unua fojo en la historio, la studio dividiĝis en du teamoj - unu laboranta pri Uncharted 3: Drake's Deception, kaj la alia pri la nova marko, kiu poste iĝis The Last of Us. La ĉefa intrigo de la ludo estas la rilato inter Joel kaj Ellie, al kiu ĉiuj aliaj elementoj estis adaptitaj. La du ĉeffiguroj estas pozitaj fare de Troy Baker kaj Ashley Johnson (ambaŭ esprimante ilin kaj pozante kiel la karakteroj dum la movaj kaptasesioj), kiuj kunlaboris kun direktoro kaj verkisto Neil Druckmann, influante la intrigon kaj personecojn de siaj karakteroj. La muziko estis skribita kaj prezentita fare de Gustav Santaolalla.
La ludo estis sciigita en decembro 2011 kaj estis unu el la plej atenditaj premieroj. Post la premiero, ĝi ricevis ĝeneran aplaŭdon de kritikistoj, laŭdante la rakonton, ludadon, bildojn, sondizajnon, muzikon, karakterizadon, kaj portretadon de virinaj figuroj. Ĝi ricevis averaĝajn notojn de 95.04% kaj 95/100 sur la GameRankings kaj Metacritic, igante ĝin unu el la plej bone aprezitaj komputilludoj en historio. La titolo estis plurfoje nomita majstraĵon kaj ricevis maksimumajn notojn en recenzoj de revuoj kaj retejoj, kiuj temas pri elektronika distro. The Last of Us iĝis unu el la plej venditaj komputilaj ludoj en la historio, trovante 1.3 milionojn da aĉetantoj en la unua semajnfino, kaj pli ol 17 milionojn ĝis aprilo 2018. Ĝi ankaŭ gajnis multajn jarfinpremiojn, inkluzive de pluraj Ludo de la Jaro-premioj de industriaj revuoj kaj portaloj, kritikistoj, kaj premio-ceremonioj. Ĝi estas konsiderata unu el la plej bonaj komputilaj ludoj en la historio.
Ludado
The Last of Us estas triapersona ago-aventura ludo. La ludanto vojaĝas tra post-apokalipsaj lokoj kiel urboj, konstruaĵoj, arbaroj aŭ kanaloj, progresigante linian rakonton. Kontraŭuloj, kaj malamikaj homoj kaj estaĵoj infektitaj per la fungo, povas esti kontraŭbatalitaj per pafiloj, improvizitaj armiloj kaj man-al-mane. Ili povas ankaŭ esti silente forigitaj. La infektitoj okazas en diversaj stadioj de la malsano (i.a. kurantoj, klakantoj kaj pufantoj). Por la plej granda parto de la ludo, la ludanto kontrolas Joel, kiu prenas la taskon de eskorti adoleskan Ellie trans Usono. En la "Vintro" akto, la ludanto prenas kontrolon de Ellie kaj en la prologo, nelonge super la filino de Joel, Sarah.
En batalo, la ludanto povas uzi longdistancajn armilojn - fusilon, ĉaspafilon, kaj pafarkon - kaj mallongdistancajn armilojn kiel ekzemple pistolo, revolvero, aŭ segita ĉaspafilo. Li ankaŭ povas uzi manbatalajn armilojn - pipojn, lignotabulojn aŭ basbalbatilojn (kiuj disiĝas post kelkaj trafoj) kaj ankaŭ ĵeti botelojn aŭ brikojn por distri, senkonsciigi aŭ ataki la kontraŭulon. Armiloj povas esti riparitaj kaj plibonigitaj ĉe laborejoj post trovado de la ĝustaj iloj kaj rimedoj en la ludmondo. Ekipaĵo kiel ekzemple sukurkestoj, improvizitaj klingoj, molotovaj kokteloj, fumobomboj aŭ najlobomboj povas aŭ esti trovitaj aŭ kreitaj uzante kolektitan materialojn. Aĵoj estas kreitaj en la reala tempo de la ludo; kiam Joel kreas objekton, li devas demeti sian dorsosakon kaj elpreni la materialojn kiujn li bezonas. Dum tiu tempo, li estas vundebla al malamikaj atakoj. Kun la trovitaj suplementoj, la ludanto povas pliigi la sanon de la heroo, instrui al li pli rapidan objektokreadon, pli rapidan resanigon, pli grandan precizecon dum pafado kaj pliigi la grandecon de la aŭskultareo. Sano povas esti regenerita per trovado de manĝaĵojn aŭ uzante sukurilojn.
La AI-sistemo determinas kiel malamikaj homoj reagas al batalo. Se malamiko detektas la ludanton, ili povas preni kovron aŭ alvoki plifortikigojn, same kiel ekspluati la situacion kiam la ludanto estas malatentigita, elĉerpigis municion, aŭ manbatalas iun. La kunuloj de Joel, inkluzive de Ellie, povas helpi lin en batalo, ambaŭ atakante malamikojn rekte, same kiel ĵetante aĵojn al ili por senkonsciigi ilin, aŭ informante pri la pozicio de malamikoj ne viditaj de la ludanto.
Post kompletigo de la unu-ludanta kampanjo je facila, normala, aŭ malfacila malfacilaĵoj, vi povas komenci la kampanjon en Nova Ludo Plus-reĝimo, kiu konservas ĉiujn plibonigojn de la ludanto kaj armiloj, kaj ankaŭ la aĵojn gajnitajn. Pluvivanto-reĝimo ankaŭ estos malblokita, kiun karakterizas, interalie: duobla kvanto de la sano de malamikoj kaj la damaĝon kiun ili faras al la ludanto, malesto de aŭskulta reĝimo, malpli da municio, aĵoj, suplementoj kaj materialoj troveblaj dum la ludo, kaj malesto de sugestojn dum kaŝa kaj manbatala batalo. Kun la plej nova ekspansio, eĉ pli malfacila reĝimo nomita Grounded estis lanĉita.
Plurludanta ludo
La plurludanta modulo, "Frakcioj", permesas ĝis ok ludantoj ludi sur ŝanĝitaj mapoj de la rakontkampanjo. Vi povas ludi en unu el tri reĝimoj. "Batalo por stokoj" kaj "Pluvivantoj" estas teamaj mortmatĉoj, kun la lasta ne permesanta renaskiĝon. "Pridemandado" estas trovado de la kaŝejo de la malamika teamo, kaj la unua teamo kiu ĝin trovos venkas. En ĉiu reĝimo, la ludanto elektas frakcion - ĉasistojn aŭ lampiroj - kaj provas reteni sian frakcion vivanta kolektante resursojn kaj eliminante kontraŭulojn. Ĉiu matĉo daŭras unu ludan tagon; post dek du "semajnoj", la rakonto finiĝas kaj la ludanto povas elekti frakcion denove.
Yukitaka Omi
Yukitaka Omi (japane 小見 幸隆, n. 15-an de decembro 1952) estas japana futbalisto. Li de 1978 ĝis 1980 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Kazimierz Prószyński
Biografio
Interesa invento de Prószyński estis telefoto – permesanta sendi bildon en malproksiman lokon. Danke al apartaj laboroj kaj plibonigo de biopleografo li konstruis la unuan en historio maŝinon uzatan por publike projekcii stratreklamojn, ankaŭ sur la muroj de turdomoj.
Dum la germana okupado de Pollando aktivis kospire. Unuafoje restita, sed post 10 tagoj liberigita. La inventisto kun sia edzino Dorothy kaj la filino estis denove arestita de germanoj dum la ribelo de Varsovio. La 22-an de aŭgusto 1944 deportita al koncentrejo Gross-Rosen. Mortis kiel enprizonigito n-ro 129957 en la aĝo de 70 jaroj en koncentrejo Mauthausen-Gusen, kadre de germana kampanjo de ekstermado de pola intelektularo, nomata Intelligenzaktion.
István Pap
István Pap
Marnivelo
La marnivelo estas la nivelo de la mara surfaco, al kiu oni kutime rilatas la altecon de ĉiuj punktoj de la Tero. Oni uzas la averaĝan marnivelon por esprimi la altecon de geografiaj punktoj ankaŭ en granda distanco de marbordoj - ekzemple tiel difiniĝas la alteco de la mondaj montoj.
Averaĝa marnivelo
La marnivelo male al averaĝa marnivelo ne estas konstanto. Ĝi ŝanĝiĝas ĉefe laŭ tajdocikloj, sed povas ŝanĝi, loke kaj malforte, ankaŭ pro vento kaj temperaturo.
La averaĝa marnivelo dependas longtempe de klimataj ŝanĝiĝoj. Tiel nuntempe altiĝas la marnivelo pro la degelo de Antarkto kaj de glacimontoj je efiko de la tuttera klimata ŝanĝiĝo.
Por precizaj mezuroj konvenciaj marniveloj estas uzataj. Ekzemple, en Britio oni uzas la averaĝan marnivelon mezuritan inter 1915 kaj 1921 en la urbo Newlyn en Kornvalo; en Francio oni uzas averaĝan marnivelon de Marsejlo; ktp. Nuntempe en Eŭropo ekzistas EVRS (European Vertical Reference System, Eŭropa Vertikala Rilatsistemo), kiu iom post iom anstataŭas la konvenciojn de la individuaj landoj.
Marnivela leviĝo
La Tero ne estas tute neŝanĝebla, sed male ĝi suferas diversajn ŝanĝojn en diversaj aspektoj: la marnivelo, tio estas la kvanto de akvo en la maroj, dependas el tre diversaj faktoroj, ekzemple movoj en la marfundo, kvanto de akvo kiu venas al la maroj el la kontinentoj kaj insuloj, kvanto de akvo kiu foriras el la maroj pro vaporiĝo ktp.
Ĵusa studo de la universitatoj de Leeds kaj Lankastero uzanta satelitan informaron, publikigita en la gazeto Nature indikas, ke en la lasta jardeko, 3,5 bilionoj de tunoj de glacio fandiĝis el la surfaco de Gronlando, egalvalora kvanto kiu kovrus la tutan areon de la Unuiĝinta Reĝlando per ĉirkaŭ 15 metroj de akvo el glacifandado. De 2011 ĝis 2020, la pliiĝo de la glacifando de Gronlando plialtigis la marnivelon en unu centimetro. Alia grava informo estas ke en la lastaj kvar jardekoj la fenomeno de la glacifandado en la insulo pliiĝis je ĉirkaŭ 21%, kaj iĝis 60% pli ŝanĝiĝema el unu somero al alia.
Depok
Depok estas universitata urbo (kvazaŭ antaŭurbo de Ĝakarto) en la norda-okcidenta parto de la insulo Javo en Indonezio. La loknomo signifas: ermitejo.
Situo
Depok situas sur ebenaĵo laŭ fervojo Ĝakarto-Bandungo, aŭtovojo preteriras.
Historio
En 1696 holanda oficiro Cornelis Chastelein aĉetis kampojn. Krom la kultivado li fondis paroĥon por kristanismo. Post morto de Chastelein laŭ lia volo oni disdonadis parcelojn inter la sklavoj, iliaj loĝejoj estis ĝermo de la nuna urbo. En 1982 Depok oficiale urbiĝis. En 1999 la najbaraj komunumoj aliĝis al Depok.
Ekonomio
En Depok multaj butikoj kaj vendejoj funkcias.
Trafiko
La ĉefurbo estas alirebla laŭ aŭtovojo aŭ per fervojo. En la proksimo flughaveno funkcias.
Klimato
Depok havas tropikan klimaton. La tagoj kaj noktoj estas preskaŭ egallongaj.
Pińczów
Pińczów estas urbo en Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Pińczów en distrikto Pińczowski.
Historio
Dua mondmilito
La 13-an de aŭgusto 1943 en apuda vilaĝo Knyszyn, dum ekstermo de la loko, pro aviadilaj bomboj pereis 7 personoj.
10.10. 1943 Taĉmento de KB el la areo Pińczów rompis ponton de etŝpura fervojo sinkigante 3 vagonojn kun greno - la trafiko estis rompita por unu semajno
La 14-an de junio 1944 okazis unua atako de Kamparanaj Batalionoj, fartia de la 200-persona taĉmento de Piotr Pawlina. Oni konkeris malliberejon kaj malarmiligis la skipon liberigante 281 polojn.
10.08.1944: Pola Rezistomovado: partizanoj de Pola Enlanda Armeo, Popola Armeo kaj Kamparanaj Batalionoj okupis en Ĝenerala Gubernio de la 26-a de julio ĝis la 10-a de aŭgusto grandan areon nomata Respubliko de Pińczów
Stacio Ichinomoto
Stacio Ichinomoto (japane: 櫟本駅 [Iĉinomoto-eki], angle: Ichinomoto Station) estas fervoja stacio en Tenri, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sakurai.
Sankta Margareta
Sanktulinoj kun nomo Margareta: