cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Buĉin
Loĝantaro
En la vilaĝo estas agrikulturaj kooperativoj, butikoj kaj manĝejoj.
Vilaĝa ekipaĵo
La vilaĝo havas bazlernejon, sancentron, veterinaran stacion, kulturan centron kaj sporthalon.
Preĝejo de la Nativeco de la Benita Dipatrino - la ĉefa vilaĝa preĝejo konstruita en 1876;
Preĝejo "Sankta Georgo" - monaĥeja preĝejo;
Preĝejo de Sankta Dimitri - la plej nova vilaĝa preĝejo.
Bučinski Monaĥejo, kiu situas nordokcidente de la vilaĝo.
Malnova ponto - kultura monumento
Ekzistas ankaŭ pluraj arkeologiaj lokoj en la vilaĝo.
Referenco
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Mory Kanté
Mory Kanté (elp mori kanté, naskiĝis la 29-an de marto 1950 en Kisidugou - mortis la 22-an de majo 2020 en Konakri) estis gvinea kantisto, kantaŭtoro kaj ludisto de la korao.
Laŭ la muzikretejo AllMusic, la muzikisto estas konsiderata unu el la grandaj gardantoj kaj modernigantoj de la tradicia okcidentafrika mandinka muziko. Lia furorkanto Yéké yéké vicis ĉe la pinto de la furorlistoj ĉie en la mondo, kun kiu Kanté fariĝas la plej vendata afrika artisto tutmonde kun pli ol unu miliono da kopioj. Tiu kanto estis la temo de multaj remiksaĵoj, adaptoj kaj kovriloj interalie en la hebrea (israela), araba, ĉina, hinda, portugala, angla kaj hispana.
Biografio
Li naskiĝis en Gvineo en familio de griotoj (muzikistoj kiuj ne nur amuzas, sed ankaŭ servas kiel historiistoj en la tribo). Kiam sepjara, li estis sendita al Malio por lerni tribajn metiojn kaj ludi la koraon. En la aĝo de 15, li transloĝiĝis al Bamako, Malio, kie li aliĝis al Rail Band, la plej populara grupo de Malio. Post sep jaroj da rivaleco kun la ĉefkantisto de la grupo, Salif Keita, li estis devigata foriri kaj aliĝi al The Ambassadors (La Ambasadoroj). En 2018 li translokiĝis al Parizo. Tie li surbendigis la albumon Mory Kanté à Paris, publikigita en 1984 kaj kiu igis lin pli videbla internacie.
Biesles
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Chaumont, la centra parto de la departemento, kaj al la kantono .
Toros de Guisando
La Toros de Guisando (virbovoj de G.) estas skulptaĵaro de vetonoj ĉe la monteto Guisando [giSANdo], ĉe la brutobreda vojo Cañada Real Leonesa Oriental, en la municipa teritorio de El Tiemblo, en la provinco Avilo (Hispanio).
Ĝi estas datita inter la 4-a kaj 3-a jarcentoj antaŭ nia erao, dum la Ferepoko, kvankam iom provizore ĉar mankas arkeologia kunteksto.
La kvar skulptaĵoj estas flanke al flanko, formante linion en direkto nord-suden kaj ĉiuj rigarde al okcidento, nome al la pinto de la monteto Guisando, kiu nomas ilin. La kvaropo estas faritaj el granito kaj longas inter 264 kaj 277 cm kaj inter 129 kaj 145 cm altas. La granda dubo pri tiuj enigmaj verracos estas ilia celo, ĉar eble temis pri religiaj aŭ funebraj aĵoj, aŭ protektiloj de la gregoj, kiel magia celo, aŭ eĉ simplaj mejloŝtonoj ĉe la brutovojoj aŭ kiel teritoriaj markiloj.
La loko estas simbola refernco por la tial nomita Traktato de Toros de Guisando, ĉar tie supozeble ĝi estis subskribita en 1468 fare de la reĝo Henriko la 4-a kaj lia fratino Isabel (la estonta reĝino Isabel la 1-a de Kastilio, plej ofte konata kiel Isabel la Católica), per kiu oni agnoskis la proklamon de tiu kiel Princino de Asturio kaj tiel kiel heredanto al la trono de Kastilio.
Chamarandes-Choignes
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Chaumont, la suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
El Perchel (Metroo de Malago)
El Perchel estas stacio sur linioj 1 kaj 2 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
Guadalmedina (Metroo de Malago)
Guadalmedina estas stacio sur linioj 1 kaj 2 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
Anna Mark
Anna Mark, laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj origine Márkus Anna [mArkuŝ] estas hungardevena pentristo, grafikisto, ilustristo. Ŝia unua edzo estis János Pilinszky.
Anna Mark naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Anna Mark maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1946, poste ŝi akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1950. Ŝia majstro estis Róbert Berény. Inter 1950-1956 ŝi laboris en metiejo de Pupteatro (Budapeŝto), poste ŝi disidis al Okcidenta Germanio kaj vivis en Sarbruko kiel superrealisma artisto. En 1959 ŝi translokiĝis al Parizo kaj ŝiaj pentraĵoj estis abstraktaj, baldaŭ ŝi kreis tiel vastajn pentraĵojn, ke ili estis jam reliefoj. Ekde 1964 ŝi ekspoziciis en Francio kaj Okcidenta Germanio, ekde 1981 ankaŭ en sia naskiĝlando. Ekde 1980 ŝi eldonis siajn artistajn librojn kaj ankaŭ ilustris librojn. En la jaroj 1982 kaj 1983 ŝi ricevis stipendion. Ŝi kreis ankaŭ krajonajn desegnaĵojn kaj guaŝajn pentraĵojn per serigrafio. Ŝi edziniĝis en 1955, post monatoj ŝi divorcis, en Parizo ŝi denove edziniĝis.
Jonchery
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Haute-Marne, en la regiono Grand Est (france, Granda Oriento), kaj en la historia regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Chaumont, la suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
El Tanque
El Tanque [elTANke] (La Baseno) estas urbo kaj municipo en la nordokcidento de la insulo Tenerifo apartenanta al la provinco Sankta Kruco de Tenerifo, en la regiono Kanarioj.
La municipa ĉefurbo estas El Tanque je 604 m.s.m. La loknomo El Tanque (La Baseno) aludas al iama baseno konstruita por la loĝantoj en la 16-a jarcento. ​ Tiu aperas skize en la malsupra centra parto de la municipa blazono.
Geografio
El Tanque estas en la nordokcidento de la insulo Tenerifo. La municipa ĉefurbo estas El Tanque, je 604 m.s.m. Temas pri municipo en la okcidento de la Norda Zono de la insulo, lima kun la municipaj teritorioj de Garachico (norde kaj oriente), Santiago del Teide (sude) kaj Los Silos (okcidente). Ĝi estas unu el nur tri municipoj de la insulo, kun Tegueste kaj Vilaflor de Chasna, kiu ne havas marbordon pro mallarĝa zono de Garachico, kiu malhelpas ĝin.
El Tanque posedas areon de 23,65 km², estante la 25a municipo plej etenda de Tenerifo kaj la 46a de la provinco. La municipa teritorio estas klina areo ĝis altaj punktoj tra krutaj areoj trairataj de torentejoj. La plej alta altaĵo estas 1 745 m.s.m. en Montaña Grande de Abeque.​ Estas multaj pejzaĝoj konstruitaj de la vulkana aktiveco.
La municipo enhavas parton de la Rura Parko Teno, de la Natura Parko Corona Forestal, de la Speciala Natura Rezervejo Chinyero, de la Protektita Pejzaĝo Acantilados de La Culata kaj de la Loko de Scienca Intereso Interián, kiuj estas ankaŭ Birdoprotektaj Zonoj kaj Specialaj Konservozonoj, inkluditaj en la Reto Natura 2000.
La municipo havas ankaŭ Monton de Publika Utileco nomita Pinar (Pinaro). ​
Historio
En la areo estis loĝado de guanĉoj, precize de la regno Daŭte. Tion pruvas nombraj arkeologiaj restaĵoj. Pro la alteco de la teritorio apenaŭ estis permanenta loĝado, kaj eble nur trairejo por transmigra brutobredado. Poste, en la teritorio loĝis hispanaj kolonoj kun konkerintoj.
Hispanaj familioj setliĝis tie kaj dediĉis sin al brutobredado kaj al agrikulturo de cerealoj kaj vitejoj. En tiuj teroj la kerno de El Tanque ekkreskiĝis ekde 1540 ĉirkaŭ la ermitejo de Sankta Antonio de Padovo konstruita tiam. ​
Komence de la 17-a jarcento oni elektis unuajn reĝnomumitajn lokestrojn kaj oni konstruis preĝejon en 1642. De la 5a ĝis 14a de majo 1706 okazis erupcio de la vulkano Montaña Negra aŭ Trebejo kiu damaĝis grandan parton de la teroj de la loko kaj nuligis la havenon de Garachico. La lafo detruis ankaŭ la dekomencan ermitejon de El Tanque. En 1812 oni konstituis la municipon per la kreado de municipoj laŭ la Konstitucio de Kadizo, kaj en 1836 ĝi definitive plifirmiĝis post la alternado inter registaroj de konstituciistoj kaj absolutistoj.
Ekde la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj ekis nova ekonomia florado pro serĉado de akvo el putoj kaj horizontalaj galerioj, kio rezultis en prospero de agrikulturo. Ekde la 1960-aj jaroj okazis enorma disvolvigo de turismo.
Demografio
La municipo havis 2 852 loĝantojn je 2020.
Historie la loĝantaro regule kreskiĝis lante dum la 20-a jarcento ĝis 3 000 loĝantoj en 1991, poste pro ekonomia kaj demografia disvolviĝo de aliaj lokoj en la nordo kaj sudo de la insulo, iom malkreskiĝis ĝis nunaj malpli ol 3 000 loĝantoj. Temas pri maljuna loĝantaro, dum junuloj elmigris aŭ navede laboras en Puerto de la Cruz aŭ en la sudo de la insulo. Tradicie granda parto de la loĝantaro iam enmigris portempe en Venezuelo.
Teritoria organizado
El Tanque dividiĝas en la jenaj entoj kaj loĝlokoj kun korespondaj kernoj:
Ekonomio kaj vidindaĵoj
La ĉefa ekonomia rimedo de la municipo estis agrikulturo, ĝis la 1950-aj jaroj ĉefe por memkonsumado.
La ekonomio ankoraŭ havas fundamenton en agrikulturo (ĉefe vitejoj, cerealoj kaj terpomoj). Gravas ankaŭ turismo.
Turismo
La turisma disvolviĝo okazis je la fino de la 20-a jarcento. Eblas montara piedirado, kultura turismo, kaj aliaj okupitecoj.
Estas multaj vidindaĵoj en la municipo.
Acetilfenila benzoato
4-Acetilfenila benzoato aŭ p-acetilfenila benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj 4-acetilfenila alkoholo. 4-Acetilfenila benzoato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Acetilfenila benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al 4-acetilfenila grupo. Ĝi konsistas je 15 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Natura Parko Lago de Sanabria
La Natura Parko Lago de Sanabria, en hispana parque natural Lago de Sanabria y sierras Segundera y de Porto (antaŭe Lago de Sanabria y alrededores, Lago de Sanabria kaj ĉirkaŭaĵoj)​ estas naturprotektejo en la nordoriento de la provinco Zamoro, nome en la komarko Sanabria, Kastilio kaj Leono, Hispanio, en la deklivaro de la montaroj Segundera kaj Cabrera.
La Lago de Sanabria estas la plej karaktera elemento de tiu teritorio, nome la plej granda lago de glaĉera deveno la Iberia Duoninsulo, kun 318,7 ha kaj maksimuma profondeco de 53 m. Krome, dise tra la montaro, estas pli ol dudek pliaj lagetoj, diversaj kanjonoj devenaj el la sama glaĉera agado, nombraj akvofaloj kaj torentoj kiuj kreis zonon de nekredebla stetikaj kaj pejzaĝaj valoroj.
La parko okupis dekomence areon de 22 679 ha kiu tuŝas, parte aŭ totale, la municipajn teritoriojn de Galende, Cobreros, Trefacio kaj Porto, kun altitudo kiu varias inter 997 m borde de la lago, ĝis 2127 m de la montopinto de Peña Trevinca. Cele al plifortigo de la konservado de tiu natura loko, la regiona registaro aprobis la 5an de Novembro 2015 ampleksigon de la areo de tiu natura parko ĝis 32 302 ha.
Cobreros
Cobreros [koBREros] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio. Cobreros estas popoletimologie tradukebla al Kupristoj, nome aludo al metio de praloĝantoj aŭ al reloĝantoj venintaj el Galegio de areoj kie ekzistas similaj loknomoj.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Avedillo de Sanabria, Barrio de Lomba, Castro de Sanabria, Cobreros, Limianos de Sanabria, Quintana de Sanabria, Riego de Lomba, San Martín del Terroso, San Miguel de Lomba, San Román de Sanabria, Santa Colomba de Sanabria, Sotillo de Sanabria kaj Terroso, okupas totalan areon de 77,70 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 552 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.
Ĝi distas 119 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Porto, Galende, Robleda-Cervantes, Requejo, Puebla de Sanabria kaj Pedralba de la Pradería. Cobreros estas ene de la Natura Parko Lago de Sanabria, plej granda lago de glaĉera deveno en Iberio, kun 318,7 ha kaj maksimuma profondeco de 53 m, krom esti natura loko de granda turisma allogo.
Historio
Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la plej antikva mencio de la setlejo estas de 1171. Finde la 15-a jarcento la areo pasis al la graflando de Benavente. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo (alveno de francoj).
Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.
(138937) 2001 BK16
(138937) 2001 BK16 estas marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Orbito
Ĝia discentra kaj klinata orbito krucas tiujn de Venuso, de la Tero kaj de Marso, ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de Venuso, sed ĝia malsuprenira nodo estas proksima de la tera orbito.
Socialisma Popola Libia Araba Ĵamahirija
La Granda Socialisma Popola Libia Araba Ĵamahirija estis afrika respubliko regata de kolonelo Muammar al-Gaddafi dum sia ekzisto de 1977 ĝis 2011 kiam Gaddafi estis mortigita en la Araba Printempo.
Lia registaro ankoraŭ estas la temo de debato. La subtenantoj de Gaddafi argumentas la altan Indekson de Homa Disvolviĝo, bonan nivelon de ekonomio, MEP kaj MEP (porkapa), krom sociaj programoj kiel: senpaga elektro, senpaga sano, senpaga edukado, inter aliaj. Por aliaj, la registaro de Gadafi nur teorie estis demokratia, praktike subprema kaj diktaturo.
György Karsai
Biografio
maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös inter 1971-1977. En la sama loko li estis asistanto (1977–1983), lektoro (1983–1986), docento (1986-1995). Intertempe li doktoriĝis en 1982 en la universitato kaj akiris sciencan gradon Ph.D. en 1994. Li prelegis en Francio inter 1990-1994, poste li estis katedrestro en Scienca Universitato Janus Pannonius, krome li ekinstruis ankaŭ en Mez-Eŭropa Universitato en 1995 kaj en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) ekde 1996. Lia habilitiĝo okazis en 1996, li estis levita profesoro en la sekva jaro.
Socialisma Popola Libia Araba Ĵamahirija
Dum la araba printempo en 2011, ribeluloj povis aresti kaj mortigi Kadafi, finante Ĵamahirija. Ekde la renverso de Gaddafi, Libio estis en enlanda milito.
György Karsai
Biografio
Li edziĝis en 1979 kaj 2 gefiloj naskiĝis en 1983 kaj 1985. Li ricevis premiojn inter 1982-2020.
Socialisma Popola Libia Araba Ĵamahirija
Historio
Post 8 jaroj de la puĉo de 1969 de kolonelo Kadafi, La 2-an de marto 1977, la Ĝenerala Popola Kongreso (GPK), laŭ la ordono de Gaddafi, adoptis la "Deklaron pri la fondo de la Popola Aŭtoritato" kaj proklamis la Socialisman Popolan Libian Araban Ĵamahirija-n (arabe: الجماهيرية العربية الليبية الشعبية الاشتراكية al-Ĝamāhīrījah al-'Arabījah al-Lībījah aŝ-Ŝa'bījah al-Iŝtirākījah). En la oficiala politika filozofio de la ŝtato de Kadafi, la "Ĵamahirija" sistemo estis unika por la lando, kvankam ĝi estis prezentita kiel la materialigo de la Tria Internacia Teorio, proponita de Gaddafi por esti aplikata al la tuta Tria Mondo. La GPK ankaŭ kreis la Ĝeneralan Sekretariejon de la GPK, kiu konsistis el la ceteraj membroj de la malfunkcia Revolucia Komanda Konsilio, kun Kadafi kiel ĝenerala sekretario, kaj ankaŭ nomumis la Ĝeneralan Popolan Komitaton, kiu anstataŭis la Konsilion de Ministroj, ĝiaj membroj nun nomataj sekretarioj anstataŭ ministroj.
La libia registaro asertis, ke la Ĵamahirija estis rekta demokratio sen iuj politikaj partioj, regataj de ĝia populacio per lokaj popularaj konsilioj kaj komunumoj (nomataj Bazaj Popolaj Kongresoj).
Reformoj (1977–1980) La registaro estis dividita en du partojn, la "Ĵamahirija-sektoron" kaj la "revolucian sektoron". La "Ĵamahirija-sektoro" estis kunmetita de la Ĝenerala Popola Kongreso, la Ĝenerala Popola Komitato kaj la lokaj Bazaj Popolaj Kongresoj. Kadafi eksiĝis kiel ĝenerala sekretario de la Ĝenerala Popola Kongreso, kiam li estis sukcedita de Abdul Ati al-Obeidi, kiu estis ĉefministro ekde 1977.
La "Ĵamahirija-sektoro" estis kontrolita de la "revolucia sektoro", gvidata de Kadafi kiel "Ĉefo de la Revolucio" (Qā'id) kaj de membroj de la Konsilio de Revolucia Komando, kiu praktikis siajn funkciojn pro sia rolo en la puĉo de 1969 kaj, tial ili ne estis kondiĉigitaj de elekto. Ili inspektis "revoluciajn komitatojn", kiuj estis nominale popularaj organizoj, kiuj helpis teni la homojn. Rezulte, kvankam Kadafi ne okupis formalan registaron post 1979, li tamen regis la registaron kaj la armeon.
Ekonomio
Ĝis la fino de la 1970-aj jaroj, la ekonomio de Libio estis miksita, kun granda rolo por privataj kompanioj, krom en la kampoj de naftoproduktado kaj distribuo, bankoj kaj asekuro. Sed laŭ volumo du el La Verda Libro de Kadafi, eldonita en 1978, privata podetala komerco, rento kaj salajro estis formoj de ekspluatado, kiuj devus esti forigitaj. Anstataŭe, la memadministraj komitatoj de laboristoj kaj profit-partaj partnerecoj devas labori en publikaj kaj privataj kompanioj.
La registaro ankaŭ konstruis trans-Saharan gasodukton, de la ĉefaj akvodislimoj ĝis reto de rezervujoj kaj la urboj Tripoli, Sirto kaj Bengazi en 2006-2007. Ĝi estas parto de la projekto Granda Manmado-Rivero, komencita en 1984, pumpante grandajn akvajn rimedojn de la subtera akva sistemo al urbaj loĝantaroj kaj novaj irigaciaj projektoj tra la lando.
Libio daŭre estis plagita de malabundeco da sperta laboro, kiu devis esti importita kune kun vasta gamo de konsumvaroj, ambaŭ pagitaj per la enspezo el nafto. La lando ĉiam estis klasifikita kiel la afrika lando kun la plej alta IHD, kiu staris ĉe  0,755  en 2010. Seksa egaleco estis ĉefa atingo sub Gadafi. Laŭ Lisa Anderson, prezidanto de la usona universitato en Kairo kaj specialisto en Libio, sub Gaddafi pli multaj virinoj ĉeestis universitaton kaj "draste" havis pli da laborŝancoj
Internaciaj rilatoj
La internaciaj rilatoj de Libio sub Kadafi estis problemaj. Ĝiaj ĉefaj objektivoj pri eksterlanda politiko estis araba unueco, forigo de Israelo, progresado de Islamo, subteno al la palestinanoj, forigo de eksterlanda influo en Mezoriento kaj Afriko kaj subteno al kelkaj "revoluciaj" kaŭzoj kaj aliĝo kun la socialisma bloko en la malvarma milito. Kadafi ankaŭ subtenis diktatorojn kiel Idi Amin, Charles Taylor, Omar al-Baŝir kaj Jean-Bédel Bokassa, krom invadi Ĉadon en 1978, kio finis la malvenkon de Libio. Kadafi ankaŭ subtenis teroristajn grupojn kaj helpis detrui civilajn aviadilojn.
La 5-an de aprilo 1986, libiaj agentoj bombis noktoklubon "La Belle" en Okcidenta Berlino, mortigante tri kaj vundante 229.
La bombado daŭris ĉirkaŭ 12 minutojn, dum kiuj pli ol 60 tunoj da bomboj estis faligitaj sur Tripoli kaj Bengazi. La celoj estis kazernoj kaj militaj bazoj, unu el la celaj kazernoj enhavis la adreson de la estro Muammar al-Kadafi kaj lia familio.
Post la bombadoj, Kadafi postulis la militan venkon de Libio, ŝanĝante la nomon de la lando, aldonante "granda" al la nomo.
Araba printempo
Dum la araba printempo en 2011, Kadafi subpremis protestojn en la lando. Multaj nacioj kondamnis la Kadafi-registaron pro uzado de forto kontraŭ civiluloj. Pluraj aliaj nacioj aliancitaj kun Kadafi nomis la ribelon kaj intervenon "konspiro" de okcidentaj potencoj por prirabi la rimedojn de Libio.
La protestoj baldaŭ fariĝis ribelaj grupoj, kiuj batalis kontraŭ la registaro. NATO invadis la landon kaj la civila milito ekis. Post monatoj de milito, Tripolo venis sub ribelarmeo kaj Sirte fariĝis la nova ĉefurbo.
Politika sciencisto Riadh Sidaoui sugestis en oktobro 2011, ke Gaddafi "kreis grandan vakuon por sia ekzercado de potenco: ne ekzistas institucio, armeo, voĉdona tradicio en la lando" kaj, rezulte, la transira periodo estus malfacila en Libio, kio pruvis, dum la sekvaj jaroj, kun civila milito ekde 2011, kun la Islama Ŝtato en Libio kaj du aliaj memproklamitaj libiaj registaroj.
Indico de homa disvolviĝo
Indico de homa disvolviĝo por Libio :
(153757) 2001 UN210
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona amatora astronomo Loren C. Ball elde ties privata Observatorio Emerald Lane en Decatur (Alabamo, Usono).
Fernando la 4-a
Fernando la 4-a de Kastilio, kromnomita «el Emplazado» (Sevilo, 6-a de Decembro 1285 – Ĥaeno, 7-a de Septembro 1312), estis reĝo de Kastilio inter 1295 kaj 1312.
Dum lia minoritato, lia zorgado estis fidita al lia patrino, nome la reĝino María de Molina, dum lia tutoreco estis fidita al la infanto Henriko de Kastilio la Senatano, filo de Fernando la 3-a. Tiutempe, kaj ankaŭ dum la cetero de lia regado, lia patrino klopodis pacigi la nobelaron, frontis la malamikojn de sia filo kaj foje malhelpis ke li estu eltronigita.
Li devis fronti la insurekciojn de la nobeloj, estrita ofte de sia onklo, la infanto Johano de Kastilio, de Tarifa, kaj de Johano Núñez la 2-a de Lara, kiuj estis apogitaj foje de Don Juan Manuel, nepo de la reĝo Fernando la 3-a.
Same kiel siaj antaŭuloj, Fernando la 4-a sekvis la militojn de la Reconquista kaj, kvankam li malsukcesis konkeri Algeciras en 1309, li kaptis Ĝibraltaron tiun saman jaron, kaj en 1312 okupaciis Alcaudete. Dum la Kortesoj de Valadolido de 1312, li helpis la reformon de la justicadministrado kaj de ĉiuj niveloj de la administracio, samtempe al klopodoj plifortigi la reĝan aŭtoritaton malprofite la la nobela tavolaro.
Li mortis en Ĥaeno la 7an de Septembro 1312, estante nur 26-jaraĝa, kaj liaj restaĵoj ripozis en la preĝejo de Sankta Hipolito de Kordovo.
Kalvinana preĝejo (Jászberény)
La kalvinana preĝejo de Jászberény estas religia historia monumento en urbo Jászberény (Hungario).
Historio
En Jászberény la kalvinana grupo estis fondita en 1541. Nuntempe ĝi respondecas pri 10 komunumoj en la ĉirkaŭaĵo. Ilia unua ligna kirko estis konstruita en 1639, sed pro la kontraŭreformacio ĝi estis detruita en 1688. La dua konstruiĝis en 1724 samloke, ankaŭ ĝi neniiĝis en 1760. La nun videbla kirko estis konstruita inter 1782-1784 en la sama loko, tamen sen turo. Aparta turo konstruiĝis en 1863. La turo kaj la preĝdomo estis arkitekte ligite en 1870. Nova turpinto konstruiĝis en 1900. La orgeno estis kreita en 1956. Plenaj renovigaj laboroj okazis inter 1973-1974, denove en 2020.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed en la korto ankaŭ paroĥejo situas. la fasado estas simetria, meze la turo altiĝas. La enirejo funkcias tra la turo. La navo havas po 3 duonrondajn fenestrojn. Interne 2 galerioj vidiĝas. La muroj estas blankaj laŭ la kutimo.
La Unión (Metroo de Malago)
La Unión estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
Barbarela (Metroo de Malago)
Barbarela estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
Kalvinana preĝejo (Pusztaszabolcs)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento en urbo Pusztaszabolcs (Hungario).
Historio
La kalvinanoj vivis en Pusztaszabolcs minoritate inter la katolikoj. La kalvinanoj apartenis eklezie al Iváncsa. En Pusztaszabolcs la kirko estis konstruita en 1935 kaj post 5 jaroj ĝi havis jam lokan pastron. En 1971 la paroĥejo estis forvendita, poste pastro denove venis el Iváncsa aŭ el aliaj lokoj. Depost fino de la socialismo en la lernejo la religia edukado komenciĝis, tial poste estas espero havi denove lokan pastron.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo kun la enirejo plene reliefas. La turpinto estas alta kaj pinta piramido. Interne laŭ la kutimoj la muroj estas blankaj. La plafono estas nekutime duonsfera.
Ĉaskastelo Rühler Häuschen
Ĉaskastelo Rühler Häuschen (germane: Jagschloß Rühler Häuschen; ankaŭ Ruhlaer Häuschen) estis malgranda kastelo en la medio de Ruhla, Germanujo, apud Rennsteig sude de la herbejo Schlauchentalswiese.
Historio
Ĉaszono rennsteig-a kiun uzis oftete duko Vilhelmo Henriko (Saksio-Eisenach) kaj ties antaŭuloj troviĝis ĉe la forstista loko Am Creuzberg proksime de Schlauchentals-herbaro. La tie jam antaŭe ekzinstina setlejo de karbistoj kaj arbarlaboristoj malaperis en 1670 pro ke la tiama suvereno Johano Georgo la 1-a (Saksio-Eisenach) bezonis la apud fonto situantan herbejon por konstruo novan blokdomon kaj aliajn utiligajn konstruaĵojn por ĉasoj. Jam ĉ. la jaro 1700 la ejaro estis kaduka kaj en 1708 faritis parta restaŭrado almenaŭ de la ĉefa domo. Ĝi ankoraŭ dum 30 jaroj servis kiel ĉasdomo.
Post la morto de Vilhelmo Henriko la posteulanta duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) intencis starigi samloke ĉaskastelon. La en 1745 finfaritaj trabfakaĵoj nur efemero estis ĉar Ernesto Aŭgusto volis havi aŭtentikan kaj impresan ĉaskastelon. Li ordonis la kortegajn ĉefkonstruistojn (inter kiuj la fama Johann David Weidner) ekaktivi planante. La par eta parko plibeligita kasteleto finitis en 1748 sed estis pro la baldaŭa morto de la duko en neofta uziĝo.
La duka ĉasa kaj forstuma administado responsis pri la konsturo kaj ordonis antaŭsentante la forigon de ĉiuj mebloj kaj altvaloraĵoj por malhelpi ŝtelrompojn. Jam kvin jarojn post finiĝo konstrua ŝtormoj kaj frostoj ege damaĝis la komplekson kaj raporto de 1753 atentigis pri putrantaj trabaraj eroj. Restaŭrado profunda taksitis pri la sumo de 1000 taleroj. La eksplodo de la Sepjara milito ne ebligis riparojn kaj la de forstsubinspektisto Röhm enloĝata tuto post la militofino nur parte rebonigitis. La duka forstuma administrado petis tiukoncernen en 1770 dukinon Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach disponigi la necesajn monrimedojn por povi krei kompletan reenloĝiĝecon, sed vane. Sekve la kastelo pli kaj pli kadukis kaj je la komenco de la 19-a jarcento ĝi laŭdire jam estis iĝinta dezerta loko.
La lokon oni hazarde retrovis en la 1869-a jaro dum stratkonstrulaboroj. La ruhla-anoj transdonis la nomon Ruhlaer Häuschen al kurciĝo proksima de ĉe Rennsteig-pado. La tiea obelisko markas la komenciĝon de la pado Rennsteig de Sallmannshausen kaj kelkajn paŝojn pli norde sekvas arboserio ĉe Rennsteig kie videblas simbola ŝlosilo en alteco de kvar metroj. Ĝin donacis skisportemuloj el Ruhla kiuj per tio revivigis malnovan tradicion ke perŝlosile oni povus havigi al si aliron al la tezoroj de la malaperinta Rennsteig-kasteleto.
Mastra-sklava moraleco
La moraleco de mastroj kaj la moralo de sklavoj (en la germana : Herren-Moral und Sklaven-Moral) estas centra temo en la libroj de Friedrich Nietzsche, aparte en la libroj Trans bono kaj malbono kaj La Genealogio de Moralo. Nietzsche argumentis ke ekzistas du bazaj specoj de moralo: majstra moralo kaj sklava moralo. La moralaj valoroj de la sklavoj estas malavareco, humileco, simpatio, dum la moralaj valoroj de la mastroj estas fiero, potenco kaj nobeleco. La moraleco de la mastroj juĝas iliajn agojn sur la skalo de bonaj aŭ malbonaj rezultoj, malkiel kaj kontraste al la moraleco de sklavoj kiu juĝas agojn sur la skalo de bonaj aŭ malbonaj intencoj (t.e kristanaj virtoj, kaj kantia deontologio).
Por Nietzsche, moraleco estas nedisigebla de la kulturo kiu valoras ĝin, signifanta ke la lingvo de ĉiu kulturo, kodoj, praktikoj, rakontoj kaj institucioj estas informita de la lukto inter ĉi tiuj du moralaj strukturoj.
Historio
Laŭ Nietzsche, la moralo de sklavoj formiĝis en antikva Romo, kiam kristanismo, kiu estis senpova sekto, estis superfortita kaj ekspluatata de tiuj kun potenco, kaj tiam forto, potenco kaj kuraĝo estis konsideritaj bonaj kaj ilia foresto malbona. La humiligitaj kristanoj evoluigis alternativon, kaj turnis la konceptojn lingve. Kaj ili asertis, ke la bonulo estas la submetiĝemulo, la malriĉulo kaj la malfortulo, dum la insolentema, rabema, ofenda estas malbonulo. En la paso de la tempo, la mastroj komencis alpreni la vidpunkton de la sklavoj, kaj tial ili ne plu povis regi ilin, kaj tiel la moralo de la sklavoj anstataŭis la moralon de la mastroj.
Laŭ Nietzsche, la kapablo de homo vivi bonan vivon baziĝas sur esti aŭtenteca - vivi la vivon en fluida maniero, kun ligo al siaj deziroj, kaj ĉefe la plej forta deziro laŭ Nietzsche, la deziro al potenco. Nietzsche vidis la senton de potenco kiel la ĉefa afero, kiu povas doni al homo bonan senton:"Kio estas bona? — Ĉio, kio altigas en homo la senton de potenco, la deziron al potenco, la potencon mem. Kaj kio estas malbona? - Ĉion, kion ili trovas el la malforteco. Kio estas feliĉo? La sento, ke la potenco kreskas, ke vi venkas ĉiun obstaklon. — La Antikristo p. 252"Sklava moralo malobservas ĉi tiun postulon, en tio, ke depende de la kompato de aliuloj, li vivas en degradita kaj senpova maniero, kaj tiel li vivas en falsa maniero, kiu ne respondas al la baza deziro de la homo. Kaj krom tio, socio bazita sur sklava moralo subpremas la naturan deziron de la homo. Homo, kiu devas esti kompatema, esti malavara kaj humila, ne povas esprimi siajn proprajn dezirojn, kaj li vivas en falsa kaj falsa maniero. Kontraste al tio, la moralo de majstroj estas pli proksima al la naturo de homo, ĉar tiu moralo postulas kuraĝon, forton, en maniero kiu estas pli taŭga al la aŭtentika volo de homo.
Heksila metakrilato
Heksila metakrilato aŭ heksila 2-metilpropenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la metakrilata acido kaj heksanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en DMSO, etanolo, kloroformo, acetatoj kaj eteroj. Heksila metakrilato posedas 10 karbonatomojn, 18 hidrogenatomojn kaj 2 oksigenatomojn. Heksila metakrilato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de metakrilataj polimeroj. Heksila metakrilato posedas antiinflamajn kaj antimikrobajn proprecojn.
La drapoindustrio de la Malaltaj Landoj
La drapoindustrio de la Malaltaj Landoj estis industrio kiu temis pri farado de lanaj drapoŝtofoj. Inter 1150 kaj 1400 la ĉefa produktado okazis en diversaj flandraj urboj, sed post 1400 la drapoindustrio de Leiden kaj Gouda kreskis por iĝi la plej grava en Eŭropo.
En la marbordaj regionoj de la Malaltaj Landoj, la loĝantoj tradicie bredis ŝafojn. La ŝtofoj el lano kaj kotono estis tradicie prilaboritaj en vestaĵon kaj litkovrilojn kiel hejmindustrio, por persona uzo kaj foje por malgranda klientaro.
Historio
En romiaj tempoj, grava lanindustrio laŭdire jam ekzistis en la Civitas Atrebatum (kiu jarcentojn poste iĝus la Distrikto de Artois). En 301, imperiestro Diokleciano emisiis la Edictum de pretiis rerum venalium ("Edikto sur la Prezoj de Varoj") kiel prezkontroloj, kiuj provis prezigi longan liston de krudvaroj; en la ĉapitro pri diversaj specoj de lano, "lano de la Atrebates" estis fiksata je 200 denaroj por funto. En la tria jarcento romiaj fontoj skribis pri la kvalito de la manteloj de Turnacum (Tournai) kaj Nemetocenna (Arras/Atrecht).
La drapa industrio baldaŭ iĝis afero por specialigitaj metiistoj. La drapa industrio emis koncentriĝi en certaj lokoj, kiel norda Francio (graflando de Artois, franca Flandrio), la graflando de Flandrio kaj poste la duklando de Brabanto kaj la graflando de Holando. Ĝis meze de la 13-a jarcento, la nura eksport-orientita drapa industrio en la Malaltaj Landoj estis trovebla en la plej gravaj flandraj grandurboj. De 1250, la drapa industrio ankaŭ aperis en la pli malgrandaj flandraj grandurboj, atingis Brabant-urbojn kiel ekzemple Bruselo kaj Loveno kaj ankaŭ evoluis aliloke kiel ekzemple Meĥleno kaj Mastriĥto. Kvankam jam ekzistas signoj de teksaĵa fabrikado en urboj kiel Mastriĥto en la 11-a kaj 12-a jarcentoj, oni parolas pri urba teksa industrio nur kiam la labordivido inter urbo kaj kamparo unuflanke kaj ene de la urbo mem aliflanke estas. sufiĉe evoluinta (en Mastriĥto de proksimume 1276). Produktadcentroj ofte specialiĝis pri unu aŭ kelkaj kvalitoj kaj koloroj por pliigi rekoneblecon.
Graflando de Holando
Lejdeno En Lejdeno, produktado estis plibonigita grandskale en komerca maniero kaj farita pli efika por la unuan fojon. Ŝanĝo okazis de fabrikado kiel hejmindustrio al dividado en la malsamajn ŝtupojn de la produktada procezo. Tio signifas, ke produktado ne plu okazis ene de unu firmao, sed laŭ strikta divido de taskoj, per kio duonprilaboritaj produktoj estis produktitaj en diversaj paŝoj. Ekde la dektria jarcento, la drapŝtofoj estis inspektitaj kaj provizitaj per markosigelo gisita el plumbo. "Drapa plumbaĵo" ĝenerale konsistas el du ligitaj rondaj diskoj. Post inspektado, tiuj estis batitaj ĉirkaŭ la rando de la ŝtofo fare de stampmajstroj, unuflanke karakterizaĵo por la grandurbo, aliflanke informoj pri la kvalito, koloro kaj grandeco de la drapo. La tuta produktada procezo estis do sub strikta kontrolo. Tio rezultigis konstante altan kvaliton de la ŝtofo, kiu igis Leiden-drapon tre populara. En 1417, la Hansa Ligo, eŭropa faka asocio, decidis ke nur inspektita Lejden-drapo povus esti vendita.
Post 1500 konkurenco de aliaj partoj de Eŭropo pliiĝis, precipe Anglio, kiu origine nur liveris la lanon kaj aĉetis la drapon. La produktadprocezo, kontrolo kaj inspektado estis kopiitaj kaj plibonigitaj kie eble. Lejdeno iom post iom perdis sian gvidan pozicion en drapoproduktado. En Italio, Florenco iĝis grava centro de drapa industrio.
Gouda
Gouda havis gravan drapoindustrion kaj komercon en la dek-kvara jarcento. Mencioj de fulistoj kaj "tinkturfaristoj" estis trovitaj en Gouda skribaĵoj originantaj de 1331 kaj 1338, indikante ke drapo estis teksita en Gouda tiam, sed verŝajne eĉ pli frue. La plej malnovaj konataj norminspektoj originas de 1391, kio indikas ke ekzistis grava branĉo de industrio en tiu tempo. En la kurso de la dekkvina jarcento, la drapoindustrio de Gouda prosperis, kvankam ĝi neniam estis same grava kiel tiu de Leiden. En la deksesa jarcento komenciĝis malfacila periodo, kiam la liverado de lano kaj la komerco de drapo estis malhelpitaj de milito.
Post la Falo de Antverpeno en 1585 dum la Okdekjara Milito en la Habsburga Nederlando, flandraj laboristoj ekloĝis en Gouda. La flandroj estis permesitaj fari sian laboron en Gouda laŭ la Bruĝa normo, kiu estis malpermesita en Leiden. Kelkaj konstruaĵoj de la monaĥejo "Maria-Magdalena" eĉ estis disponigitaj al ili tiucele. Laborejoj, kompletaj kun fornoj, ankaŭ estis starigitaj. Ĉi tio iom plibonigis la situacion. La flandroj produktis pli malpezan kvaliton kaj tial pli malmultekostan ŝtofon. Tiuj pli konkurencaj produktoj ĉefe iris al la landoj en la sudo de Eŭropo. Ĉirkaŭ 1620, la drapoindustrio en Gouda fariĝis la plej grava loka industrio.
Hříšice
Hříšice (Reispitz) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Jindřichův Hradec proksimume 5 km nordoriente de Dačice. En la jaro ĉi tie vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1353.
Partoj de municipo
Municipo Hříšice konsistas el du partoj sur du samnomataj katastraj teritorioj.
Portada Alta (Metroo de Malago)
Portada Alta estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
Clínico (Metroo de Malago)
Clínico estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
Ĝalna
Ĝalna, estas urbego, ankaŭ municipo en federacia ŝtato Barato, en subŝtato Maharaŝtro, en la samnoma distrikto, kie ĝi estas la sidejo.
Geografio
Ĝalna situas sur altebenaĵo en alto 508 metrojn super la marnivelo laŭ flankorivero. Aŭrangabado (Maharaŝtro) troviĝas 60, Ahmednagar 145, Nanded 167, Latur 175, subŝtata ĉefurbo Mumbajo 336, tutlanda ĉefurbo Delhio 988, Kolkato 1328 kilometrojn (aere).
Demografio
Ĝalna havis populacion de en 2011. La legoscio estis preskaŭ 82% en la sama jaro.
Alexandru Teodor Cisar
Alexandru Teodor CISAR (naskiĝinta la en Bukareŝto, mortinta samloke la ) estis romkatolika episkopo de Iași kaj inter 1924 kaj 1948 ĉefepiskopo de Bukareŝto.
Vivo
Post trapaso de la abiturienta ekzameno en 1892 la filo de germanlingva patrino kaj ĉehlingva patro frekventis la bukareŝtan porpastran seminarion ironte en 1899 je teologistudoj Romon ĉe la Pontifikan Urbanan Universitaton kie li ordiniĝis pastrece en la 6-a de junio 1903. Post reveno al Bukareŝto li iĝis sekretario de lia arkiepiskopa moŝto Joseph-Xavier Hornstein, gvidanto de la porpastra seminario kaj estro de la Andreo-lernejo.
Ĝalna
Ekonomio
En Ĝalna la unua uzino pri kotonoj estis establita en 1863. Pliaj uzinoj ekfunkciis depost konstruado de la fervoja linio en 1900. Ĝalna estas la plej granda produktanto de citronoj kaj oranĝoj en Maharaŝtro, krome gravas la ŝtalproduktado.
Alexandru Teodor Cisar
Vivo
Post la abdiko de Raymund Netzhammer en julio 1924 Cisar nomumiĝis en decembro 1924, fare de Pio la 11-a, ĉefepiskopo bukareŝta kaj administranto por Iași ĝis la alveno de la posteulo Mihai Robu en julio 1925. La tronpreno bukareŝta okazis en la 22-a de marto 1925. Cisar engaĝiĝis en la restaŭrado de malnovaj kirkoj kaj en la starigo de novaj. En junio 1930 la bukareŝta ĉefepiskopujo iĝis eklezia provinco kaj Cisar eknomiĝis metropolito de la rumanlandaj katolikoj de la latina rito.
Ĝalna
Trafiko
Ĝalna havas trairan fervojan linion. La urbego havas plenan vojringon ĉirkaŭ la urbo, al kiu alvenas vojoj el ĉiuj direktoj. haveno kaj internacia flughaveno funkcias tre proksime. Multe da aŭtorikiŝoj funkcias en la urbego.
Lingvoj
La oficiala lingvo estas la marata lingvo.
Alexandru Teodor Cisar
Vivo
En la 2-a de aŭgusto 1953 li partoprenis kun la ortodoksa patriarko Justinian Marina kaj la plej altrangaj politikistoj je la inaŭguro de la Internacia porjunulara festivalo en Bukareŝto.; ŝajne lia unuaranga prezento estis propaganda por atesti liberecon de religio en komunisma Rumanujo. Cisar duonan jaron poste en la rumanuja ĉefurbo kaj oni entombigis lin en la Anno-kapelo de la romkatolika Bellu-tombejo. Eblas ke lian morton kaŭzis veneniĝo fare de la kaŝpolicanoj.
Ĝalna
Religioj
En Ĝalna vivas majoritate hinduoj 63%, krome minoritate islamanoj 25%, budhanoj 8,6%, ĝainistoj 1,7%, kristanoj 1,4%.
Klimato
Ĝalna situas en duonarida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas po 784 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter junio-oktobro pli ofte pluvas (pro la musono), dum inter januaro-aprilo apenaŭ pluvas. La meza ĉiujara temperaturo varias inter 19-32 °C.
Paraninfo (Metroo de Malago)
Paraninfo estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
El Cónsul (Metroo de Malago)
El Cónsul estas stacio sur linio 1 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
Nacia Renoviga Alianco
La Nacia Renoviga Alianco (Aliança Renovadora Nacional) aŭ ARENA estis politika partio ekzistinta en Brazilo dum la militista diktaturo de 1966 ĝis 1979. Ĝi estis la oficiala partio de la armetrupoj ĝis ĝi dissolviĝis en la demokratia procezo en 1979.
La partio formiĝis post AI-2 en 1965, kiu estingis ĉiujn politikajn partiojn. Dum la diktaturo estis dupartieco inter ARENA kaj la Brazila Demokrata Movado (MDB).
La Trinidad (Metroo de Malago)
La Trinidad estas estonta stacio sur linio 2 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
Aluminia benzoato
Aluminia benzoato aŭ aluminia benzoato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la benzoata acido kaj aluminia hidroksido. Aluminia benzoato estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj, oleoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Aluminia benzoato prezentas benzoatan grupon ligitan al aluminia grupo. Ĝi konsistas je 21 karbonatomoj, 15 hidrogenatomoj, 2 oksigenatomoj kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Galende
Galende [gaLENde] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cubelo, Galende, Ilanes, Moncabril, Pedrazales, El Puente, Rabanillo, Ribadelago, Ribadelago Nuevo, San Martín de Castañeda kaj Vigo, okupas totalan areon de 90,26 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 960 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 900 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 118 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 24 km el Portugalio. Ĝi estas ene de la Natura Parko Lago de Sanabria, plej granda lago de glaĉera deveno en Iberio, kun 318,7 ha kaj maksimuma profondeco de 53 m, krom esti natura loko de granda turisma allogo. La rivero Tera trapasas la lokon, kreante specialan pejzaĝon. Estas tri kvartaloj aŭ domaroj: Barrio Cima ĉe la ŝoseo kie estas trinkejoj, gastejoj, restoracioj; Meillugar meze kun la preĝejo; kaj Barrio Bajo, ĉe la dekstra bordo de la rivero Tera, kiu tie nutras iaman muelejon.
Historio
Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la plej antikva mencio de la setlejo estas de 927. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.
Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.
Ribadelago
La antikva vilaĝo konservas interesajn ekzemplojn de popola arkitekturo dum la nova estis komplete absurde rekonstruita laŭ modeloj de sudhispana vilaĝo. La antikva loĝloko, kiu ne estis abandonita totale, aktuale estas rekuperata. En la aktualo, estas 104 loĝantoj en la nova kaj 37 loĝantoj en la malnova. La nomoj uzataj en loka dialekto estas -respektive- "Al Puobro Viello" kaj "Al Puobro Nuovo".
San Martín de Castañeda
San Martín de Castañeda estas kaj vilaĝo kaj monaĥejo borde de la lago sur deklivaro. La monaĥejo estis rekonstruita en 921 fare de mozarabaj monaĥoj devenaj al Kordovo, kaj oni konservas la fondoŝtonon. Ĝi estis unu el plej gravaj religiaj kompleksoj de la provinco Zamoro ĝis la 19-a jarcento. Kaj historie unu el plej gravaj en la Regno Leono, pro kio estas dokumentataj kelkaj vizitoj de leonaj reĝoj, kiel tiuj de Ordoño la 3-a decembre 952 kaj septembre 953.
Aktuale estas du spacoj de granda intereso: unuflanke la preĝejo kaj aliflanke la Interpretejo de la Natura Parko Lago de Sanabria. ​Antaŭ alveni al la domaro dekstre sur monteto estas belega junulargastejo. Kaj trapasinte la domaron estas belegaj pejzaĝoj kaj alveno al belaj montaraj lagetoj.
Hilera (Metroo de Malago)
Hilera estas estonta stacio sur linio 2 de la Metroo de Malago, situanta en Malago.
László Kálmán
László Kálmán [lAslO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Kálmán László estis hungara lingvisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis György Kálmán C..
naskiĝis en Budapeŝto, li mortis.
Preĝejo Margareta de Antioĥio (Mosonszolnok)
La preĝejo Margareta de Antioĥio estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Mosonszolnok.
Historio
La romanika kirko estis konstruita en 1180 laŭ la vilaĝa dateno. El la origino restis nur malgrandaj partoj pro la baldaŭaj oftaj barokaj trakonstruoj. Ĉirkaŭ inter 1530 kaj 1671 la loĝantoj estis luteranoj. La katolika grupo estis refondita en 1685. En la 18-a jarcento kaj 1874 la kirko estis trakonstruita. La orgeno estis kreita en 1905.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola laŭ ĉefvojo, ankaŭ kruco troviĝas ĉe la kirko. La fasado estas simetria kaj havas po tri enirejojn kaj niĉojn. Nur la meza niĉo havas statuon. Plej supre meze la turo altiĝas kun romanikaj ĝemelfenestroj. La navo havas grandan krucnavon kaj tie, kie ne okazis pligrandiĝo, pilierojn. Sakristio estas videbla ĉe renkontiĝo de ĉefnavo kaj krucnavo. La absido estas duonronda kaj malpi larĝa kaj malpli alta, ol la navo.
Brutalismo
Brutalismo estas arĥitektura stilo, kiu elvenis el la Moderna arĥitekturo kaj kiu havis sian gloran epokon inter la 1950-aj kaj 1970-aj jaroj. Komence ĝi baziĝis sur la verko de la svisa arĥitekto Le Corbusier kaj tiu de Eero Saarinen. La nomo havas sian originon en la franca esprimo béton brut ("nudbetono"), esprimo uzita fare de Le Corbusier por priskribi la elekton de siaj materialoj. Poste, en la 1960-aj jaroj, la brita arĥitektura kritikisto Reyner Banham adaptis la esprimon kaj alinomis ĝin "brutalismo" (brutalism), kiu identigis la emerĝan stilon.
La stilo fariĝis tre populara ĉe registaraj klientoj kaj institucioj, kun multaj ekzemploj en anglalingvaj landoj (kiel ekzemple Unuiĝinta Reĝlando, Usono, Kanado aŭ Aŭstralio), Okcidenta Eŭropo (Francio, Germanio aŭ Italio) kaj iamaj landoj de Orienta Bloko.
Leĝo de la fortuloj
La leĝo de la fortuloj indikas situacion, kie konfrontiĝo estas solvita per potenc-ekvilibro por la avantaĝo de unu partio (individuo aŭ grupo) kaj damaĝe de alia. Ĉi tiu situacio kontraŭas amikecan solvon, aŭ "per konsento", ĉe la fino de kiu neniu el la partioj supozeble sentas ĉagrenita.
Kiel aforismo, la frazo servas sur la deveno de moraleco, kun ambaŭ priskribaj kaj preskribaj sensoj.
Priskribe, ĝi asertas ke la vido de socio pri etiko, kio estas ĝusta kaj malĝuste estas determinita fare de tiuj kiuj havas la potencon, kun signifo simila al "Historio estas skribita de la venkintoj". Tio estas, kvankam ĉiuj homoj havas siajn proprajn ideojn pri kio estas bono, nur tiuj kiuj estas sufiĉe fortaj por venki malhelpojn kaj malamikojn povas meti siajn ideojn en efikon kaj disvastigi siajn proprajn normojn al la socio. Montague difinis kraterokratio (de la κρατερός: krateros, signifanta "forta") kiel registaro bazita sur truda potenco, de tiuj kiuj estas sufiĉe fortaj por kapti regadon uzante fizikan perforton aŭ demagogan manipuladon.
"Potenco fariĝas ĝusteco" estis priskribita kiel la kredo de totalismaj reĝimoj. La sociologo Max Weber analizis la rilatojn inter la potenco de ŝtato kaj ties morala aŭtoritato en Wirtschaft und Gesellschaft. Scienculoj de internacia politiko kiuj pritraktas realecpolitikon uzas tiun-ĉi frazon por priskribi la "staton de naturo" en kiu potenco determinas la rilatojn inter suverenaj ŝtatoj.
Preskribe (aŭ normative), la frazo estas plej ofte uzata pejorative, protesti perceptitan tiranecon.
Historio
La ideo de "aflikto al la konkerita" estas vive esprimita en Homero, en la parabolo de la falko de Heziodo kaj Laboroj kaj tagoj de Livio, en kiu la ekvivalenta latina frazo "vae victis" estas unue registrita.