cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
23310 Siriwon
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Natnaree Siriwon, kiu gajnis en 2007 la unuan rangon de la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto en teamo pri plantoscienco. Ŝi ankaŭ ricevis la Premion de la Eŭropa Unia Konkurso por Junaj Sciencistoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Lernejo Trium Udom Suksa (taje :โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา) de Bankoko (Tajlando).
Nýrov
Nýrov estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Blansko. Vivas ĉi tie.
Grieskirchen
estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono Hausruckviertel kaj estas la administra centro de samnoma distrikto Grieskirchen. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Nýrov
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1368.
Niĵnij Novgorod
Niĵnij Novgorod aŭ Niĵnij-Novgorodo (Нижний Новгород), urbo en Rusio ĉe la enfluo de la rivero Okao al Volgo, centra urbo de Niĵnij-Novgoroda provinco, ĉefurbo de Ĉevolga federacia distrikto.
La telefona kodo de urbo estas 831.
La urbo estis fondita en 1221 fare de rusoj, de princo Jurij Vsevolodoviĉ, surloke de la setlaĵo de unu el mordovaj triboj. En la jaroj 1932-1991 la urbo havis la nomon Gorjkij (Горький) omaĝe al Maksim Gorkij.
894 Erda
894 Erda estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl la.
Niĵnij Novgorod
En la urbo estas fervoja stacio (ekde 1862, la unua linio estis al Moskvo), flughaveno kaj metroo (ekde 1985) kun 15 stacioj.
Areo de la urbo estas 41 mil hektaroj (je la 1-a de julio 2003). En Niĵnij-Novgorodo loĝas 1,2 milionoj da homoj. Ĝi estas la kvina urbo en Rusio laŭ la kvanto da loĝantoj post Moskvo, Sankt-Peterburgo, Novosibirsko kaj Jekaterinburgo. Krome, ĝi estas la plej proksima (400 km) al Moskvo “urbo-milionulo”. Ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de la provinco (gubernio), havanta tri milionojn la loĝantoj, kaj ekde 2000 ĝi estas la centro de la Ĉevolga federacia regiono.
La urbo estas granda aŭto- kaj maŝin-konstrua centro (Gorkija Aŭtomobila Uzino).
Teatroj: Opera-Baleta teatro, Pup-teatro, Komedia teatro, Drama teatro, Infana teatro Vera kaj aliaj.
Niĵnij Novgorod estas enigita de UNESCO en liston de 100 urboj de la mondo, kiuj estas ege kultur- kaj histori-valoraj
Geografio
Parto de la urbo, kiu situas ĉe la dekstra bordo de Oka, nomiĝas Supra parto aŭ Surmonta parto.
Parto de la urbo, kiu situas ĉe la maldekstra bordo de Oka, nomiĝas Suba parto.
Areo de la urbo estas 41 mil hektaroj.
Ĉevolga Altaĵo estas parto de Orienteŭropa ebenaĵo, situanta sur la okcidenta bordo de Volgo ekde Niĵnij Novgorod norde ĝis Volgogrado sude.
Supra parto
Supra (aŭ Surmonta) parto de de la urbo Niĵnij Novgorod situas ĉe dekstra bordo de rivero Oka.
Supra parto de Niĵnij Novgorod estas ĉefe kultura kaj administra parto de la urbo. Ĝi enhavas 3 distriktojn:
Suba parto
La Suba (aŭ Transrivera) parto de de la urbo Niĵnij Novgorod situas ĉe maldekstra bordo de rivero Oka.
La Suba parto de Niĵnij Novgorod estas ĉefe industria parto de la urbo. Ĝi enhavas 5 distriktojn:
Historio
La urbo estis fondita en 1221 de la granda princo Jurij Vsevolodoviĉ (estis kanonigita de la Rusa Ortodoksa Eklezio kiel Georgo). Niĵnij-Novgorodo aperis kiel fortreso en la oriento de tiama rusa teritorio. Ĝis konkero de Kazano ĝi estis gardoposteno apud la landlimo.
Antaŭsovetia periodo
La ĉefa vidindaĵo, restinta de frua epoko, estas Niĵni-Novgoroda kremlo. Fondante la urbon, oni konstruis lignan fortreson, poste, en la komenco de 16a jarcento, aperis la brika, havanta 13 turojn. Ĝiaj muroj iras laŭ borda monteto preskaŭ de Volgo ĝis supera ebenaĵo. La tuta longeco de la muroj estas du kilometroj. Kelkfoje la kremlo estis atakita, tamen ini neniam ĝin cedis al malamiko. Post aligo de Kazano la urbo ne plu havis rolon de landlima defendanto. La kremlo ekzistas ĝis nun. Dum jarcentoj ĝi sufiĉe kadukiĝis, kaj unu el malsupraj apudbordaj turoj estis ruinigita de terdeglito. Sed en la mezo de 20a jarcento oni faris grandan laboron por restaŭri la kremlon. Tiam estis riparita ĝia ekzistanta parto. Dum unua jardeko de nuna jarcento ankaŭ la perdita turo estis rekonstruita laŭ sia historia aspekto.
Dum la Granda Malordo en 17a jarcento unu el Niĵni-Novgorodaj negocistoj, viandisto Kuzma Minin alvokis urbanojn por organizi popolarmeon, kiu iros al Moskvo kaj liberigos la Kremlon. La gvidantoj estis Minin kaj princo Dmitrij Poĵarskij. Vintre de 1612 la milicanoj eliris el Niĵni-Novgorodo supren de Volgo kaj paŝis ĝis la urbo Jaroslavlo, kie la popolarmeo staris dum kelkaj monatoj. En julio komenciĝis militkampanjo de Jaroslavlo al Moskvo. En novembro la ĉefurba kremlo estis liberigita. Nun en Moskvo, sur Ruĝa placo situas la fama monumento “al civitano Minin kaj princo Poĵarskij”. En Niĵni-Novgorodo, apud la loko, kie sonis alvoko, situas kopio de tiu monumento. En 2004 jaro por la tuta Rusio aperis nova festa ferio nomata “Tago de popola unueco”, honore de tiamaj herooj. Oni festas ĝin la 4 an de novembro.
La 19an jarcenton oni povas nomi la "oran epokon" de la urbo. Niĵni-Novgorodo, situanta ĉe du grandaj riveroj, estis oportuna loko por komerci. En la urbo loĝis multe da negocistoj, do ĝi eĉ ekhavis alnomon “Poŝo de Rusio”. En Niĵni-Novgorodo funkciis la plej granda Rusia foiro, kaj en 1896 okazis tutrusia ekspozicio, kie oni demonstris unuan Rusian aŭton, unuan en la mondo hiperboloidan konstruaĵon de Vladimir Ŝuĥov k.t.p. En la sama jaro en la urbo aperis elektra tramo. Tio okazis eĉ pli frue ol en Moskvo kaj Peterburgo. En Rusia Imperio nur Kieva tramo aperis antaŭ la Niĵni-Novgorodan. Krome, ekfunkciis du funikularoj, levigantaj homojn sur altan bordon (ne plu ekzistas). En la centro de urbo kaj apud fervojstacio ĝis nun estas multe da domoj, konstruitaj en tiu epoko: loĝdomoj de negocistoj, instituciaj domoj, donacitaj de negocistoj k.t.p. En 1913 estis konstruita la domo de banko, kiu ĝis nun estas unu de ĉefaj vidindaĵoj por turistoj. Ĝis nun funkcias ankaŭ la ĉefa domo de la fama foiro.
Sovetia periodo
Dum la Sovetia epoko la urbo iĝis granda industria centro. Antaŭ la revolucio apud Niĵnij-Novgorodo jam estis multaj fabrikoj, speciale en la laborurbeto Sormovo. Dum la industriigo la urbo aligis ĝin kaj multajn aliajn apudajn loĝlokojn. En 1932 sur novaj teritorioj estis konstruita la plej granda uzino en la urbo – la aŭtouzino. En la sama jaro Niĵnij-Novgorodo estis alinomita Gorjkij (Горький) omaĝe al la fama verkisto Maksim Gorkij, naskiĝinta en Niĵni-Novgorodo.
Dum la Dua Mondmilito uzinoj en Gorjkij produktis multege da militaj teknikaĵoj. La urbo ne estis okupita, tamen la uzinoj estis bombataj de malamikaj aviadiloj. La plej granda flugatako okazis en novembro 1941. Unu el postmilitaj vidindaĵoj estis konstruita de germanaj militkaptitoj, ĝi estas Ĉkalova ŝtuparo (nomita omaĝe al la fama rusa piloto Valerij Ĉkalov) – grandega ŝtuparo de la rivero Volgo ĝis la alta bordo kun 442 ŝtupoj.
Post la milito Gorjkij iĝis ne nur industria, sed ankaŭ scienca centro: aperis multaj institutoj de fiziko kaj ĥemio. En ĉefa supera lernejo, universitato Lobaĉevskij, aperis la unua en la lando radiofizika fakultato. Pro la abundo de uzinoj kaj institutoj, inter kiuj estis ankaŭ specialiĝintaj pri milittekniko, en 1959 oni fermis la urbon por fremdlandanoj. Pro tio la urbo iĝis ekzilejo por la fama sciencisto kaj sociaganto Andrej Saĥarov. Preskaŭ sep jarojn li pasigis en Gorjkij, en unu el randaj kvartaloj. Nun en la apartamento, kie li loĝis, estas muzeo.
En 1990 la urbo rericevis sian historian nomon: Niĵnij Novgorod. En la sama jaro ĝi malfermiĝis por vizitoj de fremdlandanoj.
Postsovetia periodo
En la 21a jarcento aperis nova rolo de la urbo – ekfunkciis multe da informteknologiaj firmaoj. Ekzistas ankaŭ oficejo de “Intel”. Komputilaj teknologioj iĝis unu el plej gravaj laborsferoj en la urbo. Do en la urbon transloĝiĝas programistoj.
En Niĵnij-Novgorodo nun oni konstruas stadionon, kiu en 2018 akceptos kelkajn futbalajn matĉojn de la mondpokalo.
Tra Niĵni-Novgorodo iras unu el ĉefaj aŭtovojoj kaj grava fervojo, unu el la linioj de Moskvo al Siberio. Do la trajnstacio estas haltejo por trajnoj kun plej longaj itineroj, de Moskvo al Vladivostoko, Pekino kaj Ulan-Batoro. Strigino (flughaveno) estas unu el internaciaj havenoj. Ĝi ankaŭ estas rezerva por Moskvo.
Esperanto en Niĵnij Novgorod
Naskiĝurbo de Vladimir Varankin. En 1920 okazintus tie la 3-a Tutruslanda kongreso de esperantistoj, kiu fiaskis pro ĥaoso kaj malfacila ekonomia stato de la lando.
En Niĵnij Novgorod estas gastiganto de Pasporta Servo.
En la urbo loĝis esperantisto-aktivulo Leonid Grigorjeviĉ Kapustin (forpasis en 1992), sovetia oficiro (la kolonelo), multfoje ordenita, partopreninto de la Granda patriota milito (1941–45). Dum la milito li aktive uzis Esperanton, kontaktinte kun loĝantoj de Pollando kaj Germanio, kun germanaj militkaptitoj.
En 1994 en la urbo okazis Rusia Esperantista Kongreso dum kiu Rusia Esperantista Unio restrukturiĝis per unuiĝo kun Ruslanda E-Asocio. Ekde la 2a de aprilo de 2016 en la urbo funkcias la klubo de esperantistoj "Esperanto en Niĵnij-Novgorodo". En la urbo Bogorodsk (Богородск) de Niĵnij-Novgoroda regiono estas la strateto, havanta la nomon "La Strateto de esperantistoj" ( Переулок Эсперантистов).
Hisanori Shirasawa
Hisanori Shirasawa (白澤 久則, n. ) estas japana futbalisto.
Rennes (pariza metrostacio)
Rennes ​[ʁɛn] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 12, situanta en la 6-a arondismento de Parizo.
Stacio
La stacio estis malfermita en 1910.
Tiu stacio estis fermita en 1939 kaj parte denove malfermita la ĝis la, kiam ĝi estis plene malfermita.
Alirejoj
Alirejoj situas sur Bulvardo Raspail, ĉe kruciĝejo kun Strato de Rennes
Abalá
Abalá estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Abalá. La komunumo apartenas al la regiono 8 (Sur Poniente). Ĝi estas en la sudokcidenta parto de Yucatán, kiun limoj al Campeche kaj al la regionoj 5, 6, 7 kaj 9. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31001.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5976 loĝantojn. El tiuj estis 3083 viroj kaj 2893 virinoj. La komunumo havas surfacon de 301,5 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 17 metroj super la marnivelo.
En la komunumo ekzistas entute 7 loĝlokoj kun pli ol 250 loĝantoj. La aliaj loĝlokoj havas pli malmultajn loĝantojn.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 56,44 mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 26,7 °C. Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3391 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2638 scipovis legi kaj skribi kaj 750 personoj estis analfabetoj. Do 22,12% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 5230 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 3331 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 63,7% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.
Herpetologio
Herpetologio estas la branĉo aŭ fako de zoologio koncerna kun la studo de amfibioj (inklude ranojn, bufojn, salamandrojn, kaj senkrurajn amfibiojn) kaj de reptilioj (inklude serpentojn, lacertojn, amfisbaenedojn, testudojn, testudulojn, martestudojn, krokodilojn, kaj tuatarojn).
Batrakologio estas subfako de herpetologio koncerne nur kun la studo de amfibioj.
Nicholas Ray
Nicholas Ray (7a de aŭgusto 1911 – 16a de junio 1979) estis usona kin-reĝisoro plej bone konata pro la filmo Rebel Without a Cause.
Ray estas ankaŭ memorata de pli malgranda publiko de kinemuloj pro granda nombro de rakontaj rolulaj filmoj produktitaj inter 1947 kaj 1963 kiaj Bigger Than Life, Johnny Guitar, They Live by Night, kaj In a Lonely Place, same kiel pro eksperimenta verkaro produktita tra la 1970aj jaroj titolita We Can't Go Home Again, kiu estis nefinita je la morto de Ray pro pulmokancero. La komponarto de Ray pere de la nova sistemo CinemaScope kaj uzado de koloro estas partikulare elstare memorita. Ray lanĉis gravan influon sur la kinarto de la Franca Nova Ondo, el kiu Jean-Luc Godard fame verkis en revizio de Bitter Victory, "kino estas Nicholas Ray."
Santo Domingo de la Calzada
Santo Domingo de la Calzada (Sankta Dominiko de la Vojo) estas municipo de la Rioĥo, Hispanio, situanta sur la bordo de la rivero Oja, ene de la nordokcidenta samnoma Komarko de Santo Domingo de la Calzada, kies ĉefurbo ĝi estas.
Ĝia nomo rilatas al ĝia fondinto, Domingo García, kiu konstruis ponton, hospitalon kaj hotelon ĉi tie por pilgrimantoj de la Jakoba vojo de Francio, nome la plej populara vojo el la Jakoba vojo. Li komencis konstrui la katedralon de Santo Domingo de la Calzada en la urbo, kaj estas entombigita en ĝi.
Santo Domingo de la Calzada estas fama ankaŭ kiel la loko laŭlegende de la miraklo de la "pendigita senkulpa pilgrimanto" erare akuzita pri ŝtelo. La atestantoj de lia sukcesa alvoko, paro de senkapigitaj, kuirpretaj kokidoj, estas reprezentitaj de iliaj posteuloj, el kiuj vivanta paro estas ĉiam konservita en la ĥorejo de la katedralo. Aliaj posteuloj estas tenataj en la loka pilgrima rifuĝejo. Ankaŭ du kokoj aperas tiukadre en la municipa blazono. Simila miraklo estas rakontita ĉe Barcelos, Portugalio.
Historio
La loko de Santo Domingo de la Calzada estis jam malgranda domaro en la 11-a jarcento. Post la morto de Domingo García en 1109, en la Arkivo de la Katedralo de Calahorra, oni konservas 3 dokumentojn de 1120 en kiu Alfonso la 6-a: en unu oni donas al Domingo la terenon kie establi kaj preĝejon kaj burgon. En alia oni donas domon al la episkopo de Nájera. La tria estas testamento de virino, kiu donas siajn propraĵojn al la Monaĥejo de Santo Domingo. Estas aliaj mencioj de 1136 kaj 1141.
La loĝantaro koncentriĝis ĉirkaŭ la preĝejo kaj la hospitalo kiun funkciigis Domingo García. La vilaĝo estis regata de la abato ĝis 1250, kiam ĝi iĝis de reĝlando, tio estas, sub la regado kaj la administracio de la reĝo. La loĝantaro kreskiĝis pro la pinto de la pilgrimado laŭ la Jakoba Vojo ĉefe tra Burgoso. Tion helpis la foruoj ricevitaj de Alfonso la 8-a en 1187 kaj 1207. Laŭlonge de la 14-a kaj 15-a jarcentoj oni konstruis la muregon kaj aperis novaj kvartaloj. En la 16-a jarcento floris la urbo, kiu havis ĝis 3 000 loĝantojn, inklude novajn kvartalojn.
En la 18-a jarcento okazis nova urba disvolvigo, per rekonstruado de la Ĉefa Placo, la domo de Corregimiento kaj la urbodomo; la konstruado de promenejoj Espolón kaj Carrera kaj ĉefe oni starigas la apartan katedralan turon en la loko kiun ĝis tiam okupis la prizono. En la 19-a jarcento Santo Domingo de la Calzada iĝis kun la kreado de la Provinco Logronjo, ĉefurbo kaj de komarko kaj de jurisdikcia partio. Ĝi atingis la 4 000 loĝantojn fine de la jarcento kaj plue faris influon kiel centro de servoj de la zono. Okazis nova disvolvigo de novaj kvartaloj kaj industriaj instalaĵoj, ĉefe ĉe la industria zono San Lázaro.
Menciinda okazaĵo de la historio de respublikismo en Rioĥo okazis la 8an de Aŭgusto 1883 en Santo Domingo de la Calzada. Soldata reĝimento Numancia, gastigita en la konvento de Sankta Francisko, partoprenis en militista respublika insurekcio fare de la Asociación Republicana Militar (ARM) estrita de Manuel Ruiz Zorrilla. Tiu ribelo estis apogita ankaŭ de militistoj de Seo de Urgel kaj Badajoz. Finfine ĝi malsukcesis kaj nur tiu de Santo Domingo de la Calzada estis la nura el tri kiu finis tragedie. La leŭtenanto Juan José Cebrián Piqueras estis murdita en la disvolviĝo de la ribelo, kaj estis mortpafitaj kvar serĝentoj partoprenintaj.
En 1973 la historia kerno estis deklarita Komplekso de Intereso Histori-Arta. En la aktualo, la urbo Santo Domingo de la Calzada enhavas ĉirkaŭ 7 000 loĝantojn kaj estas grava centro de servoj de la komarko, kun granda administracia, komerca, industria kaj turisma gravo.
Filozofo Gustavo Bueno Martínez naskiĝis en la urbo en 1924.
Aktualo
La rura elmigrado kiu okazis laŭlonge de la 20-a jarcento en ĉiuj el la loĝlokoj de la komarko ne suferigis la urbon, sed tute male ĝi ricevis grandan parton de la elmigrintoj de la ruraj loĝlokoj, krom de aliaj eksteraj enmigrintoj. Tial oni plialtiĝis el 4 000 ĝis 6 000 dum la jarcento.
La ekonomio dependas ĉiuokaze de agrikulturo, malgranda industrio kaj turismo.
Inter ĉefaj vidindaĵoj estas la katedralo (kun aparta turo), tri placoj, du konventoj, kvar ermitejoj, dek blazondomoj (inklude la urbodomon), tri promenejoj, la ponto, la murego kaj botanika ĝardeno je 12 km inter Santo Domingo de la Calzada kaj Nájera.
Communauté d'agglomération de Beaune Côte et Sud
Buĝeto
104,000,000 € po jaro (2013).
Anaj komunumoj
La nombro inter krampoj signifas la nombro de anoj en la administrantaro.
71 signifas ke la komunumo situas en Saône-et-Loire.
Eksteraj ligiloj
Beaune Côte et Sud
Accattone
Kvankam multaj homoj surprizis pro la ŝanĝo de Pasolini el literaturo al kino, li jam konsideris ĉeesti en la Centro Sperimentale di Cinematografia en Romo antaŭ la Dua Mondmilito. Pasolini estis kunlaborinta kun Federico Fellini en Le notti di Cabiria kaj konsideris, ke kino estu verkita per realo. La vorto accattone [akkatˈto:ne] estas neformala termino kun la signifo "vagabondo" aŭ "trompulo".
Accattone estas historio de prostitutestroj, prostitutoj kaj ŝtelistoj, nome tipoj ankaŭ reprezentataj en liaj romanoj. La vivo de la laboristaj (kaj senlaboraj) malriĉuloj estas priskribita, kontraste al la postmilitaj ekonomiaj reformoj. La elekto, prilaborado kaj reprezantado de la temoj fare de Pasolini estis skandala tiame, same kiel lia svagigo de la linio inter religiaj kaj nereligiaj temoj. Kvankam Pasolini klopodis distanciĝi el neorealismo, la filmo estas konsiderata iel dua-generacie neorealisma, kaj unu kritikisto opiniis, ke la filmo "eble estas la plej seniluziiga" kiun li iam vidis.
Meuspath
Meuspath - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. Meuspath estas parto de la samnoma administra ligo komunumaro Adenau. Ĝi situas en la mezalta montaro Eifel.
Etiopa birro
La Etiopa birro (ብር) estas la nacia valuto de Etiopio, enkondukita en 1894. Unu birro estas dividita je cent santimoj. La internacia valuta kodo laŭ la normo ISO 4217 estas ETB.
Santa Maria (mikroregiono)
La mikroregiono Santa Maria estas unu de la 35 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Suda Rio-Grando. Ĝi enhavas 12 municipojn.
Hartberg
Hartberg - prononco - estas urba komunumo de Aŭstrio, kiu estas la administra centro de la distrikto Hartberg-Fürstenfeld (germane Bezirk Hartberg-Fürstenfeld) de la federacia lando Stirio. La komunumo kovras aeron de 21,58 kvadrataj kilometroj. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Bonifaco la 4-a
Bonifaco la 4-a (* nekonate, en Valenio (Abruco); † la 25-an de majo 615 en Romo?)
Bonifaco estis filo de kuracisto. Li estis monaĥo en la benediktana ordeno, sed pri lia teologia klerigado oni scias nenion detalan. Li eniris la servon de la papo, kaj papo Gregorio la 1-a donis al li la oficon de dispensisto (dispensator). La 15-an de septembro (laŭ aliaj informoj la 25-an de aŭgusto) 608 Bonifaco fariĝis posteulo de la papo Bonifaco la 3-a, mortinta la 12-an de novembro 607.
Al liaj amikaj rilatoj kun imperiestro Foko de la Orientromia imperio estas dankende, ke la eklezio ricevis kiel donacon la Panteonon, rondan konstruaĵon konsekritan al la dia patrino Kibela kaj al ĉiuj dioj, kaj povis konsekri ĝin al la dipatrino kaj al ĉiuj martiroj. Bonifaco ordonis la transporton de 28 ĉaroplenojn da ostaroj el la katakomboj de Romo en la novan preĝejon. Samtempe li fondodonacis al la kristanaro la feston Ĉiuj Sanktuloj.
Saint-Gingolph
Saint-Gingolph dum mezepoko estis komunumo de la Grafolando Savojo. La komunumo estis konkerita en la jaro 1536 de valezanoj kaj bernanoj. En kontrakto de 1569 la rivero Morge estis difinita kiel limo inter Savojo kaj Valezo, kio kondukis al la divido de la komunumo, kiu divido definitive konfirmiĝis post la fondo de la Kantono Valezo en la jaro 1815. Temas do pri tiel nomita duobla komunumo.
Bonifaco la 4-a
Dum sia pontifikeco Bonifacio penis zorgi por la reguligo de la ekleziaj ritoj de la angla eklezio kaj de la misiado en Anglio. Krome li flegis bonajn rilatojn al la gaŭla eklezio.
Lia memortago estas la 8-a de majo.
Malnova religio de Burundo
La malnova religio de Burundo estas adoro ekzistanta en Burundo de la antaŭkolonia periodo, kiu daŭras ĝis la nuntempo. Lasttempe en Burundo oni uzas la vorton "imana" kiu estas tradukita kiel Dio, sed ĝi reprezentas precipe Dian potencon.
Dum la monarkia periodo kaj antaŭ la alvenon de koloniantoj, ĉiuj burundanoj adoris tiun Dian potencon kiun kreis ĉion kvankam oni lin celebris per diversaj diservoj precipe tiu de '"kiranga" kiu estas la plej konata.
Endurance (ŝipo)
La Endurance (esperante "Eltenemo") estis la trimasta ŝipo, en kiu la brita esploristo Ernest Shackleton plenumis la Imperian Transantarktan Ekspedicion de 1914. Ĝi estis inaŭgurita en 1912 en Sandefjord (Norvegio).
La ŝipo algrundiĝis sur glacion tri jarojn poste en la Weddell-maro, proksime al Antarkto, tiel ke Shackleton devis organizi savekspedicion por la ŝipanaro.
Hendiadino
Hendiadino estas retorika parolfiguro, kiu priskribas unu aferon per du similsencaj esprimoj. La vorto devenas de la greka ἓν διὰ δυοῖν (hen dia diojn = "unu per du").
Kontraste al taŭtologio, en kiu du sinonimoj aŭ kvazaŭ-sinonimoj aperas gramatike samrangaj, en hendiadino iu vorto estas sence subordigita, sed gramatike kunordigita kun alia.
PIV donas la ekzemplon "en pokalo kaj oro…" (= en ora pokalo).
Camaret-sur-Aigues
(jen france, okcitane Camaret d'Egues) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
Šlapanice
Šlapanice estas urbo en distrikto Brno-provinco en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
== Vidindaĵoj == Ne for estas Slavkov u Brna, kie en jaro 1805 okazis batalo ĉe Slavkov.
Transporto
Tra Šlapanice gvidas grava elektrizita fervoja linio numero 340 de Uherské Hradiště al Brno. Krom tio estas ankaŭ trolebusa konekto al Brno per linio numero 31.
28737 Mohindra
28737 Mohindra estas tre malgranda, neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la dum la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Smita Mohindra, finalistinon de la Broadcom MASTERS 2013, konkurso pri matematiko kaj scienco por gestudentoj de meza lernejo, pro ŝia projekto pri inĝenierarto. Ŝi estis hejmintruita en Yorktown (Nov-Jorkio).
Endokardiito
Endokardiito estas inflamo de la endokardio, la plej interna tavolo (el entute kvar tavoloj) de la kora parieto, kiu tegas la korajn ventriklojn, atriojn kaj la arterioj kaj vejnoj tre proksime de la koro, kaj kiu ankaŭ inkluzivas la kvar korvalvojn. Principe ĉiu homo povas malsaniĝi je endokardiito, kaj sen medicina terapio la malsano kutime gvidas al morto. En medicine altevoluitaj mondopartoj kiel ekzemple okcidenta Eŭropo aŭ norda Ameriko la endokardiioj de krome kore sanaj homoj tamen maloftiĝis kaj ekde la malkovro de antibiotikoj ankaŭ facile terapieblas. Pli grandan riskon malsaniĝi je endokardiito havas homoj kun denaskaj aŭ akiritaj koraj misfunkcioj, aparte post la operacia enmeto de artefarita korvalvo.
Sotillo del Rincón
Sotillo del Rincón [soTIljo delrinKON] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, norde de la provinco Sorio kaj komarko Tierras Altas (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco kaj en subkomarko El Valle y La Vega Cintora. La loknomo Sotillo del Rincón estas etimologie komprenebla kiel Bosketo de la Angulo.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 60,54 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 178 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 500 loĝantojn el la 1910-aj jaroj.
Ĝi distas 31 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn Aldehuela del Rincón, Molinos de Razón kaj Sotillo del Rincón
En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel Sierras de Urbión y Cebollera, okupanta 6 048 hektarojn, nome 100% de la teritorio kaj Birdoprotekta Areo ZEPA konata kiel Sierra de Urbión, okupanta 5 211 hektarojn, nome 86% de la teritorio.​
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.
Ghimbășel
Ghimbășel aŭ Ghimbav ( Weidenbach) estas rivero en Transilvanio, en distrikto Brașov. Ĝi longas 49,8 km kaj formiĝas sude de Râșnov per kuniĝo de la riveroj Pârâul Mic kaj Pârâul Mare kaj proksime de Bod fluas en riveron Olt. Ĝia baseno grandas 434,5 km².
Sotillo del Rincón
Historio
Meze de la 19-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar ĝi aligis Molinos de Razón. Dum tiu epoko la nomo ŝanĝiĝis el Sotillo al Sotillo del Rincón. En la 1a de junio 1970 la municipa teritorio pliiĝis ĉar ĝi aligis Aldehuela del Rincón.
Ghimbășel
Sude de Bod parto de la akvo estas fordirektata maldekstren al rivero Bârsa, por eviti inundojn.
Sotillo del Rincón
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo kun gotikaj elementoj kaj romanika baptujo.
Ghimbășel
Ghimbășel havas gravan rolon en la forigo de rubakvo de la urboj Râșnov, Ghimbav kaj Braŝovo kaj por la drena sistemo Prejmer-Bod, kun areo de 17,24 km².
Ĉe Râșnov la nacia vojo DN 73 uzas la valon de la rivero.
Gemzse
Gemzse [gemĵe] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Szabolcs-Szatmár-Bereg en subregiono de Vásárosnamény.
Situo
Gemzse situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Vásárosnamény troviĝas 11, Kisvárda 16, Baktalórántháza 21, Dombrád kaj Mátészalka po 28, Nyíregyháza 60 km-ojn.
Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1347. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto, 3 vendejoj, 2 drinkejoj.
9962 Pfau
9962 Pfau estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Werner Pfau, direktoro de la Observatorio de la Friedrich-Schiller-Universitato Jena de 1990 ĝis 2000 kaj eksa prezidanto de la Astronomische Gesellschaft. Li estas fama germana fakulo pri la fiziko de la interstela medio kaj pomocianto de la eduko de la instruistoj pri astronomio.
Enid Blyton
Enid Gillian BLYTON (naskiĝis la 11-an de aŭgusto, 1897, mortis la 28-an de novembro, 1968) estis angla verkistino. ŝi estis unu de la plej konataj kreintoj de porinfanaj literaturo de la 20a jarcento. Ŝi verkis pli ol 700 librojn kaj pli ol 10.000 rakontojn. Enid Blyton estas la plej komerce sukcesa aŭtoro de porinfanaj libroj. Eble la plej fama estas la serio pri The Famous Five (la fama kvinopo).
Vivo
Enid Blyton naskiĝis en Dulwich apud Londono, kiel unua ido de Thomas kaj Theresa Blyton. Kiel infano ŝi brilis per sia eksterordinara memorkapablo. En la aĝo de ok jaroj ŝi kapablis legi unu paĝon de libro kaj poste ripeti parkere la tutan tekston.
En la aĝo de 14 jaroj Enid Blyton komencis verki. Ŝi gajnis poem-konkurson por infanoj kaj komencis sendi siajn poemojn kaj rakontojn al diversaj revuoj. Kvankam ŝiaj gepatroj deziris ke ŝi fariĝu pianistino, ŝi decidis fariĝi instruistino kaj ekstudis en la Ipswich High School. Ŝi trovis okupon en la Bichley Park School for Boys, sed jam unu jaron poste ŝi reiris al Beckenham.
Ŝia unua infanlibro Child Whispers aperis en 1922.
En la jaro 1924 Enid Blyton edziniĝis al la eldoneja redaktoro Hugh Pollock. Ŝi forlasis sian instruistan karieron kaj dediĉis sin ĉefe al la verkado. Dum ioma tempo la paro vivis en Londono, sed fine revenis al Beckenham.
Ekde 1926 Enid Blyton eldonis revuon kiu enhavis amuzajn rakontojn por infanoj.
En la jaro 1929 la geedzoj transloĝiĝis al Old Thatch, Buckinghamshire, kie pli malfrue naskiĝis la filinoj Gillian (1931) kaj Imogen (1935).
En 1931 ŝi verkis sian unuan romanon por plenkreskuloj, kiun ŝi tamen ne publikigis. Ŝi faris el ĝi la unuan volumon de la rakontoj pri la cirko Gallianos. Ŝia unua granda romano The Adventures of the Wishing Chair aperis en 1937. La jaron poste ŝi lastfoje transloĝiĝis, al Green Hedges, Baconsfield. Ŝia edzeco disiĝis en 1942.
En la jaro 1943 Enid Blyton edziniĝis duan fojon, al la kirurgo Kenneth Darrell Waters. Ekde 1950 ŝiaj verkoj aperis en diversaj landoj, en pli ol cent lingvoj. Ŝi ekde tiam verkis 10.000 ĝis 12.000 vortojn tage.
Ŝia porinfana revuo en 1953, post preskaŭ 30 jaroj, ĉesis aperi. Enid Blyton anstataŭis ĝin per la Enid-Blyton-Magazine. La jaro 1957 estis plej fruktodona: Ŝi publikigis 37 novajn verkojn.
Ŝia lasta romano Noddy and the Aeroplane aperis en 1964. Kvar jarojn poste Enid Blyton mortis en Londono.
Verkaro
Enid Blyton verkis pli ol 700 librojn, ĉefe verkojn por infanoj.
La okazaĵoj en ŝiaj libroj grandparte estis propraj travivaĵoj kaj multaj personoj, kiel ekz. la instruistino pri franca lingvo kaj la belga kunlernantino vere ekzistis. Ankaŭ ŝiaj dombestoj, ekz. hundo, papago kaj simio, eniris ŝian verkaron.
Por siaj libroj ŝi mem elektis la ilustristojn. Krome ŝi havis la ideon, ke bildoj ornamu la malantaŭon de ĉiu libro – kaj librovendistoj bone privarbis ŝiajn librojn en la montrofenestroj. Plia ideo estis, ke sur ĉiu libro aperu ŝia subskribo.
Pri kritikuloj, kiuj ekz. primokis la kvanton de ŝia verkaro, ŝi iam diris: "Kritikoj de homoj pli aĝaj ol 12 jaroj min tute ne interesas."
Norheim
Norheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Geografio
La rivero Nahe trafluas tra la komunumo.
Historio
Jaron 766 en la kodekso de Lorsch, Norheim estis menciita unuafoje sub la nomo Narheim in pago Nahgowe.
Ĝemelurboj
Norheim estas ĝemelurbo kun la jena urbo:
Medardo Rosso
Medardo Rosso (Torino, la - Milano, la ) estis itala skulptisto, grava reprezentanto de Impresionismo en Italio.
Biografia
La verkoj de Medardo Rosso ĝenerale havas la impreson pri io nefinita, ĉar li celis, ke oni forgesu la materion kaj impresu la etoso. La materialo uzita de li estis la vakso, terakoto, bronzo kaj gipso. Liaj skulptaĵoj troviĝas en pluraj muzeoj de la italaj regionoj Emilia-Romagna, Friulo-Venecio Julia, Lazio, Lombardio, Piemonto, Toskano kaj Veneto kaj ekster Italio en muzeoj de Vatikano, Francio kaj en Usono
Li reiri al Milano en la jaro 1914, kaj en tiu urbo li mortis en 1928, pro infekto en la sango.
Ponti sul Mincio
Ponti sul Mincio estas komunumo de Italio.
Abd Allah al-Bajjasi
La sevila princo sendis armeon por lukti kontraŭ al-Bajjasi kiu ricevis helpon en Baezo de la kastilia reĝo. La malvarmo, la konstanta pluvado kaj la pakto inter la baeza emiro kaj la kastilia reĝo provokis la retreton de la armeo de Abadel situanta antaŭ la murego de Baezo. En la jaro 1226 membroj de la baeza kortego de la emiro al-Bajjasi murdis lin, ĉar ne ĉiuj ili estis favoraj al la apogo ricevita de la kastilia reĝo. Ĝuste post la morto de Abd Allah al-Bajjasi la islamaj baezanoj provis forpeli la soldatojn de la kastilia reĝo, kiuj defendis la urbon kontraŭ la malamikoj de Al-Bajjasi, sed tiam Ferdinando la 3-a profitis la okazon por venki ilin kaj forpeli la islamanojn el Baezo. La baezanoj foriris en Granadon kaj ili lokiĝis en nova granada kvartalo, kiu ekde tiam nomiĝas Albaicín (de la baezanoj). Baezo estis la unua grava al-andaluza urbo konkerita de la kastilia reĝo, kaj Abd Allah al-Bajjasi estis la lasta emiro de la urbo.
Louisental (Erfurto)
La parko Louisental troviĝis norde de la nuna Memorigloko Andreasstraße en Erfurto, Germanio. Ĝin transdonis la urbo Erfurto antaŭ pli ol 140 jaroj al la justicanoj.
Historio
La Landa tribunalo de sur la Katedralplaco hodiaŭ harmonie enkorpiĝantas en la ensemblo urba. Estante novgotikstila reprezenta ejo el la 1879-a jaro ĝi nombriĝas inter la multaj novkonstruaĵoj el la periodo de spekulanto-kompanioj en la turingia ĉefurbo. Samtempe ĝi perfekte finrondigas la Katedralplacon ĉe iel malferma flanko. Multaj erfurtanoj ankaŭ scias ke tiu ĉi etendiĝo kaŭzon havas en al eventoj de la 1813-a jaro kiam loĝeja kvartalo bombarditis - kaj poste forigitis por servi kiel milita ekzercadozono. Al tiu kono kontribuas certe ankaŭ la ekpozicieroj tiurilataj en la Urba muzeo erfurta.
Tamen nur malmultaj urbanoj scias kio okazis inter 1813 kaj 1879. La nomo Louisental ne estas tre konata: tiel nomitis eta parko kiu surloke troviĝis, estante malofta enurbokerna parkaĵo. Danke al la esploroj de la monumentflegisto Horst Stecher eblis postflari ties spurojn. Jam baldaŭ post la turmentoj de la napoleonaj tempaĉoj naskiĝis la volo plibeligi la "razitan" Katedralplacon, kiu tiam ankoraŭ nomiĝis Vor den Graden. Al tio helpu randa arba aleo kaj, en la nordo, parketo. Post la solvo de kvereletoj koncerne monon kaj diversecon de interesoj de la urbo unuflanke kaj de la armeo je la alia flanko, la parkaĵoj inaŭguritis en la jaro 1823. Estiĝis parkaĵo de triangula projekciaĵo, en kiu ĉefallogis artefarita akvofaleto. Sur la pinto de la por tio farita roko metitis figuro de Herkulo originanta el la ĝardeno de Kastelo Molsdorf. En la direkto de la Frederiko-Vilhelmo-placo (tio estis la nova nomo de la Katedralplaco post 1823) servis kiel limilo la plirektigita Falloch-kanalo, kiu estis eĉ eta naĝejo post 1864. Prizorgon pri la ĝardeno havis la Plibonigsocieto; helpis krome por tiu ĉi celo la postlasaĵo de la oficiro kaj loka historiisto Leopold Wilhelm von Meinecke (1789-1860). La en 1861 farita monumento jam en 1872 translokitis antaŭ la Kirkon de la komercantoj; tien ĉi venis en 1889 la Luther-monumento de Erfurto. La Louisental-monumentoŝtono estas hodiaŭ en la Meinecke-strato. Ekde la komenco la flegado de la parko estis problema. Aŭ pro la financado aŭ pro la netaŭgaj vartistoj respektive pro vandalismaj agoj dumnoktaj. Malgraŭ tio la erfurtanoj komence ne entuziasmiĝis post kiam estis dirite al ili en 1872 ke stariĝu tribunalo surloke. Post tre mallonga tempo tio realiĝis je la granda lukro de la urbo. En 1874 la prusia justica fisko estis la nova posedanto.
Fonto
Stefan Raßloff pri Louisental en urba kuriozaĵprezentartikolserio gazeta, septembro 2014
Literaturo
Horst Stecher/Christel Perlik: "Das Louisental - Eine parkähnliche Gartenanlage inmitten der Stadt", en: Erfurter Beiträge 3/1999, p.129-176.
The New Times
Maje 2009 Human Rights Watch (HRW) priskribis The New Times kiel posedaĵon de la ŝtato en respondo al opinia artikolo de la gazeto kiu akuzis HRW de provi respektigi neistojn de la ruanda genocido de 1994. The New Times ne publikigis tiun respondon de HRW. La ruanda prezidanto Paul Kagame diris ke The New Times estas tro obeema al li kaj lia partio, kaj petis al la Aga Ĥan krei alternativon.
Notoj kaj referencoj
Tiu artikolo estas traduko de la anglalingva artikolo « The New Times »
Ferwerderadiel
Ferwerderadiel (Ferwerderadeel; ) estas eksa municipo en la provinco Frislando (Nederlando), kun loĝantoj (je la ) sur areo de. Ekde la 1-a de januaro 2019 ĝi kun Dongeradeel kaj Kollumerland en Nieuwkruisland konsistigas novan municipon "nordorienta Frislando" (frise Noardeast-Fryslân, nederlande Noordoost-Friesland).
La municipo situas ĉe la Vadomaro kun da marbordo. Ekde 1999 la oficiala nomo de la municipo estas la frislingva.
Vadim Jegorov
Vadim Vladimiroviĉ Jegorov - cirile Вади́м Влади́мирович Его́ров, angle latinliterigata Vadim Egorov, naskiĝis en Eberswalde, Germanio, do nun -jara, nun vivas en Moskvo - estas rusia poeto, kantisto, aŭtoro kaj interpretisto de pli ol 200 kantoj kaj 400 poemoj. Li estas gajnanto de la nacia premio en la kampo de publika arta kanto "Dankemo" («Благодарность»), premiita per "elstara kontribuo al la ora fundo de la aŭtoraj kantoj" («выдающийся вклад в золотой фонд авторской песни») kaj per ora medalo "Bardo rusa" («Бард России») de la Siberia Fonduso establita por eternigi la memoron de Vladimir Visockij. La artisto en 1969 diplomiĝis el la Moskva Ŝtata Pedagogia Instituto "Lenin" kiel instruisto de la rusa lingvo kaj literaturo. Ekde la jaro 1961 li skribas poezion kaj ekde 1963 publike kante prezentas siajn poemojn, mem akomanante sian kantadon per gitaro aŭ piano.
En ruslingvio aparte konataj kantaj titoloj de li estas inter alie
Inter esperantistoj aparte konatiĝis lia kontraŭmilita kanto «Облака», "La Nuboj", kiun en esperantlingva versio konatigis la duopo Ĵomart Amzejev kaj Nataŝa Gerlaĥ.
Kentukia kafarbo
La Kentukia kafarbo, Gymnocladus dioicus, estas arbo en la subfamilio Caesalpinioideae de la piza familio Fabaceae, praloĝanta en la mezokcidento de Nordameriko. La amplekso estas limigita, de la sudo de Ontario, Kanado kaj en Usono de Kentukio (kie ĝi estis unue trovita) kaj okcidenta Pensilvanio ĉe la oriento, al Kansaso, orienta Nebrasko, kaj sudorienta Suda Dakoto ĉe la okcidento, kaj al norda Luiziano ĉe la sudo. Ĝi estis antaŭe la ŝtata arbo de Kentukio.
Ĉi tiu nearkta arbo kutime aperas kiel vaste disitaj individuaj aŭ malgrandaj koloniaj grupoj kun interkonektitaj radiksistemoj. Ĉi tiu arbo estas trovita en inundaj ebenaĵoj kaj riveraj valoj sed ankaŭ kelkfoje rimarkita sur rokemaj deklivoj kaj kalkoŝtonaj arbaretoj. Ĉe la nordorienta parto de ĝia amplekso, ŝajne naturaj arbogrupoj ('boskoj') de ĉi tiu arbo estas asociita kun sciataj prahistoriaj vilaĝosituoj.
La Kentukia Kafarbo havas grandegajn dupinglemajn ("bipinnatae") foliojn, 60-90 cm longajn, kaj proksime 2/3 de tiom larĝe. La folioj aperas poste en la printempo ol tiuj de multaj aliaj arboj, kaj falas pli frue en la aŭtuno. Ĉi tiu aparta traito, kune kun la fakto ke la grandaj folioj lasas malmulte da vergoj dum la vintro, signifas ke ĝi estas ideala arbo por urba ombrumado kie vintra sunlumo estas bezonata. Ĉi tiu arbo ne ĝenas pri varmeco, malvarmeco, sekeco, insektoj, malsaneco, voja salo, glacio, nek malacida grundo.
Ĝi formigas grandajn koloniojn, reproduktata per ŝosoj el radikoj. La ŝelo estas griza kaj skvama, simile al nigra ĉerizo, sed pli tiel. La floroj estas dioicia (viraj floroj ĉe unu planto, la inaj ĉe alia), kaj la frukto estas malmolege ŝelita fazeolo en peza, lignaĵa, dikmura guŝo, plenumita kun densa, siropa kaĉo. La formo de la guŝoj varias iome: guŝa longeco estas de 13 cm al 25 cm; nefekunditaj inaj arboj eble produktas malgrandajn sensemajn guŝojn. La fazeoloj enhavas la venenon, kitisino.
Kentukia kafarbo estas facila kreskigi de semo. Gratanta la semŝelon permane per raspeto, kaj tiam trempanta la semojn en akvo dum 24 horoj certigos rapidan ekĝermiĝon. Ankaŭ dormantaj radikpecoj estas facilaj por ekĝermigi.
La komuna nomo "kafarbo" venas de la uzo de la rostitaj semoj kiel anstataŭaĵo por kafo dum tempoj de mizero. Ili estas tre malplibona ol vera kafo, kaj oni devas esti avertita ĉar ili venenas en grandaj kvantoj.
8754 Leucorodia
8754 Leucorodia estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, elde la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Platalea Leucorodia : birdo kies komuna nomo estas : eŭrazia plataleo.
Sakena Yacoobi
Sakena YACOOBI (naskiĝinta en Herat, Afganio) estas la plenuma direktorino de la Afgana Instituto de Lernado (AIL), afgana NRO kiu celas virinojn kaj kiun ŝi mem fondis en 1995. Ŝi estas konata pro sia defendo de la rajtoj de la infanoj, virinoj kaj de ilia edukado. Ŝi akiris internacian rekonon pro sia laboro kaj en 2005 ŝi estis nomumita kune kun aliaj 99 virinoj por la Nobel-premio pri paco. Ŝi fondis la Afganann Instituton por Lernado (AIL) kiu estis la unua organizaĵo en Afganio kiu proponis edukadon pri homaj rajtoj al afganinoj.
Afgana Instituto por Lernado (AIL)
La organizaĵo ekestis por formi afganajn instruistinojn por apogi la edukadon de knabinoj, samkiel por provizi ilin de sanitara edukado. Sub la gvidado de Sakena, AIL establiĝis kiel organizaĵo kiu ankaŭ laboras ekde la bazo por kreskigi la aŭtonomigon de virinoj kaj iliaj komunumoj, por porti edukadon kaj sanitarajn servojn al kamparaj malriĉaj knabinoj kaj al aliaj malriĉaj afganinoj.
AIL estis la unua organizaĵo en Afganio kiu proponas edukadon pri homaj rajtoj al afganaj virinoj. AIL administris 80 kaŝitajn lernejojn kun 3000 knabinoj en Afganio post kiam la talibano fermis la lernejojn por knabinoj en la 1990-aj jaroj. Post la malvenko de la talibano; AIL estis la unua organizaĵo, kiu malfermis lernocentrojn por afganaj virinoj - koncepto nun kopiita de multaj organizaĵoj tra Afganio.
AIL nun servas centmilojn da virinoj kaj infanoj ĉiujare per trejnaj programoj, lernocentroj, lernejoj kaj malsanulejoj kaj en Afganio kaj en Pakistano. Ekde 1996 milionoj da afganinoj profitis de la edukadaj, trejnadaj kaj sanitaraj programoj de AIL.
Cairanne
(jen france, okcitane Cairana) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Vaucluse (franca elparolo: [], okcitane Vauclusa), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (Provence-Alpes-Côte d'Azur, prononcata, okcitane Provença-Aups-Còsta d'Azur). Fine de en la komunumo vivis.
1436
En la jaro 1436 post Kristo okazis, interalie:
Eolio
La loĝantoj de Eolio nomiĝis eolianoj.
Stacio Yamato-Takada
Stacio Yamato-Takada (japane: 大和高田駅 [Jamato-Takada-eki], angle: Yamato-Takada Station) estas fervoja stacio en Jamatotakada, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Ōsaka.
Camille Saint-Saëns
Charles Camille Saint-Saëns (esperanta proksimuma prononco: [ŝarl kamij' sen-san'] (* 9-an de oktobro 1835 en Parizo; † 16-an de decembro 1921 en Alĝero) estis franca pianisto, orgenisto, muziksciencisto, muzikpedagogo kaj komponisto. Li famiĝis precipe pro sia „granda zoologia fantazio“ Karnavalo de la bestoj kaj la opero Ŝimŝono kaj Dalila.
Edukado
La muzikan talenton de Saint-Saëns jam frue progresigis liaj patrino kaj praonklino. En la aĝo de ses jaroj li verkis unuajn komponaĵojn, en la aĝo de dek unu jaroj li prezentis sian unuan publikan koncerton en la Salle Pleyel en Parizo. Kelkaj samtempuloj rigardis lin kiel nova Mozart. En la aĝo de 3 jaroj li scipovis legi, 16-jare li jam studis ĉe la universitato en Parizo.
Ĉe la Pariza Konservatorio li studis pianon kun Camille Stamaty, orgenon kun François Benoist kaj kompozicion kun Jacques Fromental Halévy. En 1852 li fariĝis orgenisto en la preĝejo Saint-Séverin en Parizo. Tiujare li konatiĝis kun Franz Liszt, kiu lin ankaŭ muzike grave influis.
Frua verkaro
Sian muzikan debuton kiel komponisto li havis en 1853, kiam li prezentis sian unuan simfonion kaj en 1857 sian duan, kiujn la kritikistaro pozitive akceptis.
En1854 li alprenis orgenistopostenon ĉe la preĝejo Saint-Merry, en 1858 ĉe la preĝejo Madeleine, rezignis tamen ĉi tiun postenon en 1877, por sin dediĉi al la komponado. Ekde 1861 ĝis 1865 li instruis pianludadon ĉe la muziklernejo Louis Niedermeyer, kie ankaŭ Gabriel Fauré apartenis al siaj lernantoj.
Influite de la teatro en 1865 ekestis la operoj Le Timbre d’Argent kaj en 1868 Samson et Dalila, kiuj same kiel Etienne Marcel estis malmulte sukcesaj. En 1872 li komponis la preskaŭ nekonatan operon La flava princino. Nur en 1877 oni prezentis Samson et Dalila en Vejmaro kaj Lyon.
Multe pli sukceson li havis per siaj simfoniaj poemoj Le Rouet d’Omphale (1872), Phaeton (1873), Danse macabre (1875), La Jeunesse d’Hercule (1877). La Oratorio de Noël op. 12, en 1858 finfarita, ekde kelkaj jaroj pli kaj pli estas ŝatata kaj en la kristnaska eklezia muziko pli kaj pli ofte oni muzikas ĝin alternative al la kristnaska oratorio de Bach.
Post la Francia-Prusia Milito en 1871 li engaĝiĝis por nacia franca muziko kaj kune kun César Franck fondis la Société Nationale de Musique.
Sekvatempe li entreprenis kelkajn turneojn kaj aktivis ne nur kiel komponisto kaj pianisto, sed ankaŭ li verkis eseojn pri muzikaj temoj.
Malfrua verkaro
Kvankam li engaĝiĝis por progresema franca simfonia muziko, lia muziko restis pli konservema. Grava escepto estas lia malfrua verko Le Carnaval des Animaux (Karnavalo de la bestoj) el 1886, kiu elstaris pro sia priskriba karaktero el la siatempa muziko.
Al liaj famaj komponaĵoj apartenas ankaŭ la simfonio no 3 en c-minoro, la orgensimfonio, kiu tutmonde renomiĝis. Ankaŭ kelkaj el la pianokonĉertoj (precipe la dua, kvara kaj kvina ) eĉ hodiaŭ apartenas al liaj pli konataj verkoj, lia 1-a violonĉela konĉerto en a-minoro validas kiel devigaĵo de ĉiu soloviolonĉelisto. Lian instrumentadon foje karakterizas kuriozaj, preskaŭ eksperimentemaj sonbildoj. Ekzemple en la t.n. orgensimfonio li postulas pianopartion je kvar manoj en la fina movimento, same kiel li postulas en la fina movimento de sia pianokvinteto la utiligadon de kontrabaso.
Hermagor-Pressegger See
Hermagor-Pressegger See estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Karintio kaj estas la administra centro de la distrikto Hermagor. Fine de en la komunumo vivis.