cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Purpura orkido
Kreskejo
Ĝi kreskas en maldensaj arbaroj kaj arbustejoj, kiuj estas sekaj en la somero, dum vintro la grundo estu humida. Ĝi kreskas en ĝiaj kreskejoj (ekzemple en meza kaj okcidentmezaj varmaj zonoj kaj en la Svisa Ĵuraso) en maldensaj grupoj. En montaro ĝi kreskas preskaŭ en altoj pli ol 1000 m.
Disvastigo
Eŭropo (krom en malvarmaj regionoj kiel Skandinavio), Nordafriko, Malgrandazio kaj Kaŭkazio.
Hibridoj
Hibridiĝado okazas antaŭ ĉiu kun Iuj plantoj estas ofte signife pli grandaj kaj fortaj ol la gepatroj kaj
La endanĝeriĝo
La purpura orkido estas endanĝerigita.
Tannenbergsthal (Vogtlandkreis)
Tannenbergsthal estas ekse memstara komunumo en Germanio, kiu la 1-an de oktobro 2009 kuniĝis kun la najbaraj komunumoj Morgenröthe-Rautenkranz kaj Hammerbrücke al nova komunumo Muldenhammer, kaj nun estas ties komunumoparto. Ĝi troviĝas en la distrikto Vogtland de la federacia lando Saksio. Fine de 2008 la komunumo havis 1430 loĝantojn.
Graflando Diez
La graflando Diez estis mezepoka teritorio ĉe la rivero Lahn en Germanio.
NGC 5758
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Aurél Puskás
PUSKÁS Aurél (pro. puŝka:ŝ) estis hungara inĝeniero pri kemio naskita Vornicenii Mici la 4-an de januaro 1924 kaj mortinta en Budapeŝto la 2-an de oktobro 1984.
Biografio
Aurél Puskás diplomitiĝis en 1946 en teknikuniversitato de Budapeŝto. En 1949 li estis asistanto de Agroscienca Universitato de Keszthely, de 1950 en la teknikuniversitato. Li havis licencon pri enzimologio en 1971. En 1970-1973 li estis eksperto en Havano por estigi la katedron pri farmacio. De 1982 ĝis 1984 same estis biokemia fakulo en Alĝerio por fondo de Universitato Pri Medicino de Batna.
32564 Glass
32564 Glass estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Chris Wolfe elde la Observatorio Oakley de la Rose-Hulman Institute of Technology en Terre Haute (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Eugene Glass, amatoran astronomon kaj lojala subtenanto de la Observatorio Oakley de Rose-Hulman, elde kie la malgranda planedo estis malkovrita. La nomo estis sugestita far'de Richard P. Ditteon.
Saniga manĝaĵo
Saniga manĝaĵo estas manĝaĵo konsiderata profitiga por la sano laŭ manieroj kiuj iras trans normala saniga dieto postulata por homa nutrado. Ĉar ne estas preciza, aŭtoritata difino el regulaj agentejoj kiaj la Manĝaĵa kaj Droga Administracio, diversaj dietopraktikoj povas esti konsiderataj sanigaj depende el la kunteksto.
Manĝaĵoj konsiderataj "saniga" povas esti naturaj, ekologiaj, nekuiritaj manĝaĵoj, kaj foje vegetarismajn aŭ dietajn suplementojn. Tiaj produktoj estas venditaj en vendejoj de saniga manĝaĵo en la san/ekologiaj sekcioj de superbazaroj.
Adobo
Adobo aŭ atobo estas briko el argilo, sekiĝinta en aero, subsune, sen aldona hejtado. Ĝi estas unu el la plej malnovaj konstrumaterialoj de la homo, uzata ankoraŭ hodiaŭ en kelkaj malriĉaj regionoj. Oni ofte aldonis al la argilo restaĵojn de greno, ĉefe pajlon. Oni knedas la argilon, metas en brikujon kaj tiel formas brikon, kiun oni sunbakas. Konstruaĵoj el adobo estas nek fortikaj ŝarĝoportantoj, nek akvorezistaj.
Oni ankoraŭ povas vidi adobajn konstruaĵojn kiel murojn, fortikaĵojn kaj domojn en la iama Mezopotamio, nuna Irako.
Kiel natura konstrumaterialo, ĝi havas ioman renesancon hodiaŭ en la ekologia konstruado. Adobo kun pajlo havas tre bonan temperatur-reguligan karakterizon.
Fizika-kemiaj fenomenoj ligataj al la argila sekiĝo kaj bakado
Se oni konsideras malsekan argilon, taŭge knedebla per manoj, ĉirkaŭ unu kvarono de ĝia maso konsistas el libera akvo (kontraste al la konsistiga akvo, kiu estas kemie kombinata kun la alumini-silikataj kristaloj). Dum la sekiĝo, tiu akvo vaporiĝas, la argilaj eroj, ne plu ĉirkaŭataj de mufo da akvaj molekuloj, pliproksimiĝas kaj malmoviĝas unu rilate al la aliaj; tio klarigas, kial la argilo, sekiĝante, malgrandiĝas kaj perdas sian knedeblecon.
Ju pli la argilaj eroj estas fajnaj, des pli la malgrandiĝo estos granda, ĉar la materio entenas pli da akvo. Kiam oni almetas al la argilo pli grandajn erojn el neknedebla materio (sablo aŭ ŝamoto), tio estigas kanalojn kaj porojn, per kiuj la akvo povas facile eliri. Tia argilo estas nomata "kun malfermita pasto", ĝia malgrandiĝo kaj knedebleco estas pli malgrandaj, ĝi sekiĝas pli rapide, kaj ĝi malpli riskas eksplodi dum bakado.
Ĉe ordinara temperaturo, argilo entenas ian kvanton da libera akvo (nomata "higrometria akvo"). Tiu ĉi foriras nur dum la komenco de la bakado, kiam la temperaturo atingas 100 °C.
Je 100 °C La akvo iĝas vaporo, kiu devas havi la eblecon eliĝi el la argilo tiel rapide, kiel ĝi kreiĝas, se ne oni devas timi eksplodojn. La temperatura altigo en la bakejo do estu malrapida kaj grada.
Je 350 °C ankaŭ la konsistiganta akvo (la kemie kombinata akvo) ekvaporiĝas; la argilo perdas 14% el sia maso. La plivarmigo devas resti grada.
Je ĉirkaŭ 500 °C la argilo estas tute senakvigita kaj ne plu povas reiĝi knedebla. Ĝia kemia konsisto nerenverseble ŝanĝiĝis, sed, ĝis nun, neniu kroma malgrandiĝo okazis. Je tiu-ĉi stadio, la argilaĵoj estas ege rompeblaj.
Je 573 °C okazas la fenomeno de inverto de la kvarco entenata en la argilo. La alfa kvarco iĝas beta kvarco. La kristala reto ŝanĝiĝis, sed, ĝis nun, neniu kroma malgrandiĝo okazis. Je tiu stadio, la argilaĵoj estas rompleblegaj.
Tiu procezo estas grada, kaj dependas de la fanda temperaturo de ĝia argilo. Se la temperaturo superas ian nivelon, la argilo povas fandiĝi kaj la argilaĵo tute misformiĝi aŭ flui.
La malmoleco de la bakita argilo estas do ŝuldata al la ĉeesto de vitro, kiu kunligas la malpli fandeblajn grajnojn, kaj ankaŭ al ĉeesto de novaj kristalaj retoj, ekzemple, de mulito (aluminia silikato, de formulo Al6Si2O13). Kiu formas nadloformajn kristalojn.
La argiloj vitriĝas je temperaturoj dependantaj de iliaj konsistoj.
Vidu ankaŭ
en la angla en:Cob (building) = konstruado per argilo
Antoine Habash
[habaŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo Habash Antoine estas hungara piedbatboksisto, tajboksisto, mondĉampiono.
naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
devenis el varia jordania-hungara familio. Komence li estis boksisto, poste li sportadis en pluraj luktosportoj en la ĉefurbo. (Li vivis en Szigetszentmiklós proksime al Budapeŝto.) Li estis hungara ĉampiono, kvarfoja amatora mondĉampiono, dufoja profesia mondĉampiono.
Márta Taby
Márta Taby [tabi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Taby Márta estis hungara aktoro.
Márta Taby naskiĝis la en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Márta Taby maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1949. Ŝia ĉefinstruisto estis Endre Gellért. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1960–1973 ŝi estis membro de Teatro Kisfaludy. Ekde 1981 ŝi laboris en studio pri filmaj voĉoj.
2022 West
2022 West estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo honoras la danan astronomon Richard Martin West.
Villa de Álvarez
Villa de Álvarez estas unu el la 10 komunumoj de la meksika subŝtato Colima, kiu situas en la centro-okcidenta parto de Meksiko ĉe la pacifika oceano, ĉirkaŭ 500 kilometroj okcidente de la urbo de Meksiko (aere). La ĉefurbo de la komunumo ankaŭ nomiĝas Ciudad Villa de Alvarez. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 06010.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 100121 loĝantojn. El tiuj estis 48535 viroj kaj 51586 virinoj. La komunumo havas surfacon de 428,4 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1600 Y 400 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 1,194 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 67474 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 180 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,27 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Pomezí (Všeruby)
Pomezí (ĝis la jaro 1949 Šprymberk, Springenberg) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Všeruby, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Všeruby. Estas ĉi tie registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1621.
Steinhorst (Malsupra Saksio)
Steinhorst estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Gifhorn de la federacia lando Malsupra Saksio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Innertkirchen Kraftwerk (Bahn) (stacidomo)
Innertkirchen Kraftwerk (Bahn) estas fervoja stacidomo en Innertkirchen, Svislando.
La Ferrière-Béchet
La Ferrière-Béchet estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ferriens-Béchetois.
Stacio Kawachi-Eiwa
Stacio Kawachi-Eiwa (japane: 河内永和駅 [Kaŭaĉi-Ejŭa-eki], angle: Kawachi-Eiwa Station) estas fervoja stacio en Higaŝiosaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Nara.
San Piero Patti
San Piero Patti estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Mesino, itallingve provincia di Messina, sicililingve pruvincia di Missina, ekde 2015 formale nomata itale Città metropolitana di Messina, do metropola urbo de Mesino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Librizzi, Montalbano Elicona, Patti, Raccuja kaj Sant'Angelo di Brolo.
Palaco de la parlamento de Bretonio
La konstruaĵo fariĝis la sidejo de la apelacia kortumo de Rennes en 1804. Tiu monumento estis komplete restaŭrita post la incendio de la 5-a de Februaro 1994, konsekvenco de incidento okaze de la koleraj manifestacioj de la maristoj-fiŝkaptistoj. En ĉambroj taŭgaj por la postuloj de la 21-a jc, la apelacia kortumo de Rennes kapablis redaŭrigi la agadon, kiun ĝi faris dum preskaŭ du jarcentoj; la aliaj kategorioj de justico sidas prefereble en la juĝa palaco inaŭgurita en 1983.
Nuna
La palaco de la parlamento de Bretonio situas en la historia centro de la urbo Rennes (en la centra kvartalo), norde de la rivero Vilaine. Ĝi frontas la placon de la parlamento de Bretonio kaj estas inter la strato Hoche, oriente kaj la strato Salomon-de-Brosse norde kaj okcidente. Oni aliras al la sudo de la placo tra la strato de Brillac venante de la placo de la urbodomo.
La nuna oficiala adreso estas 6, placo de la parlamento de Bretonio.
Tiu loko estas alirebla per la metroo : stacio 'République'.
Historio
Origine, la konstruaĵo troviĝis placo Saint-François, kontraŭ la nordaj remparoj de la urbo apud la eta pordego Saint-François, inter la 'porte aŭ Foulons' kaj la 'tour Le Bât'.
Situanta sur la tombejo de la hospitalo Saint-Jacques, la placo Saint-François estis neregulforma kaj okupis nordan trionon de la nuna placo ĝis la incendio de 1720. La nova placo estis renomita sinsekve placo Ludoviko-la-Granda (fr: Louis-le-Grand), placo de la Egaleco, placo Imperia, placo de la Palaco kaj fine placo de la parlamento.
Okcidente kaj norde, malantaŭ la parlamento, la strato de Parizo fariĝis la strato de Bordeaux en 1726 poste strato Salomon de Brosse inter la du mondmilitoj. La strato Saint-François fariĝis strato Hoche post ties traboro en 1885.
Reĝa palaco por la parlamento de Bretonio
La historio de la palaco de la parlamento de Bretonio estas ege ligita al tiu de la parlamento de Bretonio. De la Akto de Unuiĝo, kiu alligis Bretonion al Francio en 1532, tiu regiona parlamento sidis ĉu en Vannes, Rennes aŭ Nantes. Nur en 1561, la sesioj de la parlamento definitive okazis en Rennes.
La manko de monrimedoj kaj la francaj religiaj militoj prokrastigis la konstruon de la reĝa palaco kaj la parlamentanoj kunsidis dum 48 jaroj en la monaĥejo de la kordelieroj. Nur kiam la paco revenis, sub la regado de Henriko la 4-a, novaj monrimedoj estis disponeblaj, dekretoj (tiam nomataj franclingve "lettres patentes") de la reĝo en 1609 ebligis krei novan imposton. En 1578, la urbo Rennes estis permesita krei impostojn por la konstruado de parlamentejo, aparte imposton pri la potoj de cidro.
La elekto de loko por la starigo de la palaco de la parlamento estis malfacila. La membroj de la parlamento preferis esti interne de la muroj, kiam la urbo deziris etendiĝi ekster la muroj. Ĝi proponis la ĝardenojn de Touriel, situantajn inter la pordego 'porte aŭ Foulons' kaj la pordego 'porte Saint-Georges', kio respondas nun al la strato de la Visitation. Per dekretoj, la reĝo Henriko la 4-a konsentis pri tio, sed la parlamento ne cedis. La, komisiono estis kreita kaj unu jaron poste, la elekto estis farita : la palaco de la parlamento estos konstruita sur la loko de la ĝardenoj situantaj sude de la monaĥejo Saint-François kaj de la konstruaĵoj apudaj al ili.
La, la unua ŝtono estis starigita. La planoj estas unue desegnitaj de la urba arkitekto Germain Gaultier sed lia projekto estis rifuzita de la duko de Brissac kaj la komisiono de parlamentanoj kaj membroj de la urba komunumo. La planoj estis reviziitaj de Salomon de Brosse, reĝa arkitekto, kiu estis laborinta pri la palaco de Luksemburgo en Parizo, kiu por tio restadis dum dekkvin tagoj en Aŭgusto 1618,. Salomon de Brosse faris etajn modifojn sur la planoj de Germain Gaultier : li retuŝis la fasadon de la palaco kaj la arkadoj de la korto sed la flankaj fasadoj restis identaj al tiuj de Gaultier,.
La konstrulaboroj estis estrataj unue de Germain Gaultier ĝis lia morto en akcidento sur la konstruloko en 1624. Ili estis pluestrataj de Étienne Corbineau, lavala entreprenisto. La konstruado estis poste interrompita pro epidemio de pesto en 1627 ; ĝi redaŭris nur en 1640 sub la estrado de Tugal Caris, lavala kunordiganto, poste de Pierre Corbineau. La konstruado estis denove perturbita dum la parlamenta ribelo (Frondo) inter 1648 kaj 1649 kaj nur en 1654, la portilaro (konstrufako) estis finkonstruita. La, la kortumo kaj la parlamentanoj tie ekkunsidis ; la dojeno de la prezidantoj de la parlamento, Claude de Marbeuf, ekokupis la konstruaĵon en la , sed la realigo de la internaj ornamaĵoj estis finfarita nur en 1709.
La sinsekvaj transformoj de la 18-a ĝis la 20-a jc
En 1720, post la granda incendio de Rennes, la koro de la urbo estis rekonstruita kaj la parlamentejo, unu el la nur kelkaj konstruaĵoj ne detruitaj per la incendio, parte dank'al la starigo de fajro-baraĵoj, akiris reĝan placon sur kiu tronis rajdostatuo de Ludoviko la 14-a fare de Jacques V Gabriel. La granda ŝtuparo, kiu kondukis al la noblaj etaĝoj (la teretaĝo estis rezervita al la servistarejoj kaj servis kiel malliberejo) estis detruita je tiu epoko ĉar, laŭ Jacques V Gabriel, « la palaco devas klini sin antaŭ la statuo de Ludoviko la 14-a kiel la parlamentanoj antaŭ la reĝo ». La rajdostatuo estis malmuntita kaj poste fandita dum la franca revolucio.
Dum la tuta 19-a jc, la konstruaĵo estis diverse modifita aŭ restaŭrita. Sub Ludoviko-Filipo, la palaco estis adaptita al sia funkcio de apelacia kortumo: por ekzemplo, muro estis borita norde por ebligi la eniron de policaj kamionetoj. La interna dekoracio estis restaŭrita dum la Dua Franca Imperio, sed nur fine de la 19-a jc, vera restaŭrado, kies celo estis revidigi la originan aspekton de la palaco, estis farita de la arkitekto Jean-Marie Laloy. Tiam la palaco estis klasita historia monumento per dekreto de la 26-a de Decembro 1883,. Ĝi estis la unua historia monumento de Rennes kaj unu el la unuaj historiaj monumentoj de Ille-et-Vilaine.
Incendio de 1994
En 1994, la malaltiĝo de la fiŝprezoj, la malkresko de la vendoj kaj la konkurencon de aliaj eŭropaj landoj okzigis krizon de la bretonaj maristoj-fiŝkaptistoj. Okaze de la alveno de la ĉefministro Édouard Balladur, kvin mil personoj venis al Rennes en la 4-a de Februaro 1994 kaj estis baritaj antaŭ la prefektejo per CRS. La manifestacio degeneris en ribelo kiam ĝi eniris la urbocentron: pavimeroj estis ĵetitaj, pluraj montrofenestroj demagazenoj estis rompitaj kaj perfortaj bataloj okazis kontraŭ la policistoj. Tamen, vespere, la okazaĵoj kvietiĝis.
Pluraj peresignalaj fuzraketoj estis lanĉitaj proksime de la palaco iom antaŭ la fino de la manifestacio. unu el ili rompis ardezon kaj eniris la subtegmenton. La alarmo pri incendio ekfunkciis, sed la gardisto pensis ke ĝi estas tro sentiva kaj ke ĝi ekfunkciis pro la vento, kaj ne alarmis la kompetentajn aŭtoritatuloj. Pasantoj avertis la fajrobrigadon : du sinsekvaj vokoj je 0h29 kaj 0h30 avertis pri la incendio, sekvita de voko al la polico.
Je 0h34, dudek fajrobrigadanoj alvenis surloke, sed la graveco de la incendio instigis la ĉefgardiston postuli tujajn helpofortojn kaj voki la deĵoran oficiron. La plej granda parto de la deĵorantaj fajrobrigadanoj de la distrikto de Rennes alvenis surloke, kaj tridek minutojn post la averto pri la incendio, kvindek du homoj estis surloke.
La incendio estis pliardigita per forta deokcidenta vent kaj rapide disvastiĝis en la tuta tegmento. Je 0h40, la tuto de la subtegmento estis brulanta, kaj la flamoj riskis disvastiĝi al la najbaraj konstruaĵoj : ses proksime loĝantaj personoj estis evakuitaj. La akvoreto de la urbo ne sufiĉis por provizi la fajrohosojn, hosoj estis disvolvitaj por pumpi akvon el la rivero Vilaine.
La tuto de la rimedoj de la distrikto de Rennes estis engaĝitaj, kaj fajrobrigadanoj de la tuta departemento Ille-et-Vilaine venis por helpi al la skipoj jam luktantaj: je la 2-a matena, surloke estis cent kvindek fajrobrigadanoj kaj dek-ses vehikloj. Post luktado ekster kaj ĉirkaŭ la palaco, la fajrobrigadanoj progresis interne de la fajrujo kun kvin fajrohosoj, helpataj de granda ruleskalo ekstere. Je 2h12, la fajro estis estingita. Je la 3-a, restis nur la ŝtonaj muroj: la tegmento estis falinta sur la unua etaĝo. Du fajrobrigadanoj estis vunditaj okaze de plafonfalo.
Savado kaj restaŭrado de la palaco
Dum la incendio ruinigis la ĉarpenton, strikta kunlaborado inter la fajrobrigadanoj, la arkitektoj de la konstruaĵoj de Francio kaj la servo de la historiaj monumentoj estis organizita por savi la meblaron kaj la murtapiŝojn de la palaco. Alain-Charles Perrot, ĉefarkitekto de la historiaj monumentoj, urĝe indikis la savotajn artverkojn ekde kiam la regado de la incendio ebligis eniri la konstruaĵon. La akcento estis pri la &sirmado de la Grand’Chambre, la ĉambro de la palaco la plej ornamita, kun la ŝprucigado de la murtapiŝoj fare de la fajrobrigadanoj.
Ordonposteno situanta sur la strato Hoche kunigisJean-Michel Germaine kaj Christophe Amiot (Architektoj de la konstruaĵoj de Francio), Alain-Charles Perrot (ĉefarkitekto de la historiaj monumentoj), Nicolas Simonnet (regiona konservisto de la historiaj monumentoj) same kiel dokumentistoj kaj personoj de la regiona sidejo pri kulturaj aferoj kaj de la belarta muzeo de Rennes por organizi la savon : ĉiuj savitaj elementoj, de pentraĵoj ĝis dosierujoj de la kriminala kortumo estis markitaj kaj klasitaj.
Ankaŭ la urbodomo de Rennes ludis rolon en la savo: kiam la incendio estis definitive regita, sesdeko da dungitoj de la urbaj servoj helpis por evakui la verkojn de la palaco. La urbo ankaŭ provizis materialon (kamionoj, konteneroj, kaskoj...) kaj stokejojn. La armeo, kaj aparte la 16-a artileria regimento, same kiel pluraj konstrukompanioj helpis la diversajn skipojn por malobstrukci kaj sekurigi la konstruaĵon: krom la damaĝoj al la meblaro, la tuta strukturo de la palaco estis malstabiligita. La plej granda parto de la murtapiŝoj kaj de la artverkoj estis savita. Novembre 1994, la decido estis farita rekonstrui la konstruaĵon idente kaj la laboroj komenciĝis du jarojn poste. La restaŭrado de la palaco daŭris dum tri jaroj kaj kostis da eŭroj. Laŭ alia fonto, la sumo de la laborkostoj atingas 54,88 millions da eŭroj, partigitaj tiel :
Eksteraĵo
La palaco de la parlamento de Bretonio estas alte simbola loko de la justico kaj de la unuiĝo de Bretonio al Francio.
La palaco de la parlamento de Bretonio estas kastelo kun kvar angulaj pavilonoj. La irado okazas en galerio ĉirkaŭ la interna korto, konstruita per brikoj kaj kalkaj ŝtonoj. La konstruaĵo obeas tripartan regulon, kun teretaĝe strukturo el granito kaj alietaĝe uzo de blankaj ŝtonoj. Origine, granda ŝtuparo ebligis al la parlamentanoj rekte aliri al la nobela etaĝo sen iri tra la teretaĝo, kiu utilis antaŭ ĉio kiel malliberejo. La fasado estas ornamita de du paneloj je la nivelo de la pordoj, aldonitaj de Jacques Gabriel.
La tegmento kun forta deklivo, estas ornamita de balustrado ĉe sia bazo kaj ĉe sia kulmino de granda firsta galerio kun alternaj bretona la ermeno kaj franca (la lilifloro) emblemoj, kiuj estas la simboloj de la unuiĝo de Bretonio al Francio. La ĉarpento estis je du niveloj antaŭ la incendio de 1994, oni kromnomis ĝin « la arbaro ». Dum la restaŭrado sekve de la incendio de 1994, oni konstruis metalan ĉarpenton.
Interna korto
Ĉirkaŭ la korto staras la kvar aloj de la konstruaĵo kaj la galerio de la dua etaĝo. Tien Gabriel movis la ĉefan ŝtuparon.
Ekde 1720 kaj ĝis en 1839, estis du konstruaĵoj en la nordaj anguloj de la korto,.
Ĝi enhavis puton.
La ĉambrego (fr: Grand’Chambre)
<!-- La Grand'Chambre est la pièce la mieŭ conservée du palais. Protégée de l'incendie par les autres salles, elle a en outre bénéficié de la protection d'un lit de briques réfractaires, situé entre le plafond et la charpente, installé lors d'une restauration par l'architecte Laloy au.
Le plafond à caissons (flotté de Paris jusqu'à Rennes lors de sa construction) et toutes les peintures le composant est conçu par Charles Errard en juin 1656 : il fournit des dessins pour l'ensemble du décor et des tapisseries. C'est Noël Coypel qui s'occupe de la réalisation de la totalité des peintures d'après les indications de Errard. Elles arrivent par bateaŭ à Rennes en 1662 et l'ensemble du plafond est achevé en 1665.
Le plafond est un ensemble de peintures organisées autour d'une œuvre hexagonale centrale : La Justice, ou Minerve. Quatre médaillons circulaires sur chaque coin du plafond (La Justice arrachant son masque à la Fraude, La Piété et la Foi du Serment, Minerve chassant la Calomnie, L'Autorité de la Loi) sont reliés par des caissons intermédiaires (La France protégeant la Justice et La Bretagne protégeant L'Innocence) sur le petit côté de la salle. Sur le grand côté, deux tableaŭ oblongs encadrent l'octogone central : La Sincérité et La Félicité publique. Entre ceŭ-ci et les médaillons, on trouve quatre tableaŭ trapézoïdaŭ mettant en scène la justice et peint sur bois en camaïeu sur fond d'or par Charles Errard. Le décor est l'un des rares témoignages des décors monumentaŭ du, les exemplaires parisiens ayant disparu.
Des loges ont été aménagées spécialement en cas de visites royales (mais ceŭ-ci ne les employèrent jamais). Sur les murs, une tapisserie représente une abeille et la lettre N, symboles de Napoléon III. Une unique tapisserie représente la mort du connétable Du Guesclin, rescapée en 1994 de l'incendie du palais du parlement de Bretagne et en 1997 de l'incendie de l'atelier de restauration Bobin où l'ensemble des tapisseries avait été envoyé. Il s'agissait d'un ensemble de tapisseries réalisées d'après les cartons d'Édouard Toudouze, puis à la mort de celui-ci par Auguste-François Gorguet par la manufacture des Gobelins. -->
Meblaro klasita historia monumento
La parlamentejo enhavis dek-kvin objektojn klasitajn kiel historiajn monumentojn, el kiuj :
Almenaŭ kvar objektoj estis detruitaj per la incendio en 1994.
Vizitoj
<!-- La visite du Palais du Parlement de Bretagne se fait sur réservation à l'office de tourisme de Rennes. Le Palais est le cinquième site touristique de Rennes avec plus de 30,000 visites en 2003.
L'incendie du 5 février 1994 et la restauration qui a suivi a eu un impact positif sur la fréquentation du palais du parlement de Bretagne. En effet, avant l'incendie, ce monument était très peu visité et ne suscitait guère l'intérêt : la principale raison est qu'il n'était pas ouvert la visite, notamment à cause de ses fonctions de cours de justice. La visibilité du palais dans le cœur des Français et tout particulièrement des Rennais et des Bretons naît dans l'émoi de la disparition de ce patrimoine, littéralement parti en fumée. L'édifice passe ainsi de l'indifférence générale au monument d'importance primordiale aŭ yeux des institutions locales et nationales qui vont passer du silence à une forte communication et médiatisation.
Association régionale pour l'animation du parlement de Bretagne
À la suite de l’incendie du palais du parlement de Bretagne puis de son importante restauration, un mouvement d’opinion a généré une forte demande d’ouverture de l’édifice, siège de la cour d’appel de Rennes. L’attention des élus comme l’évolution des esprits ont été à l’origine de la création en 1999 de l’Association Régionale pour l’Animation du parlement de Bretagne habituellement désignée sous le nom de l’Arap. Centrée sur une politique de communication, liée aŭ collectivités territoriales par une convention de partenariat co-signée par les chefs de cour, l’association s’est fixée un double but : -->
Bibliografio
<!--
Geer (Belgio)
Geer (france: [ge:r]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
NGC 5759
NGC 5759 (aliaj indikoj — UGC 9525, MCG 2-38-12, ZWG 76.44, ARAK 460, IRAS14448+1339, PGC 52797) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nunavuto
Nunavuto (inuite ᓄᓇᕗᑦ, angle Nunavut, france le Nunavut) estas teritorio en la plej norda parto de Kanado. Nunavuto estas nova kanada teritorio, kiu etendiĝas norden de Manitobo kaj Kebekio en la Arkton ĝis la Norda Poluso. Laŭ la stato de en la teritorio vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La nomo "Nunavuto" devenas de la inuita lingvo, kaj signifas "nia lando". Nunavuto apartiĝis de la Nordokcidentaj Teritorioj je aprilo 1999, pro la konkludo inter la inuitoj kaj la federala registaro de la plej granda interkonsento pri teritoriaj rajtoj en Kanado. Do la teritorio estis kreita kiel aparta hejmlando de la inuita popolo.
La ĉefurbo estas Ikaluito ( loĝantoj en ).
La nuna ĉefministro de Nunavuto ekde la estas . La komisiito (inuktitute ᑲᒥᓯᓇ ᓄᓇᕗᒧᑦ; inuinaktune kamisinauyuq Nunavunmut; france commissaire du Nunavut, angle commissioner of Nunavut), kiu formale reprezentas la britan monarkion, estas .
Historio
La regiono nun konata kiel Nunavut subtenas loĝantaron jam de 4000 jaroj. Multaj historiistoj identigas la marbordon de Bafina Insulo kun la Helluland priskribita en la Vikingaj sagaoj, do eblas ke la loĝantoj de ĉi tiu regiono havis kontaktojn kun la maristoj de Skandinavio.
La skribita historio de Nunavuto komenciĝis en la jaro 1576. Martin Frobisher, gvidante ekspedicion por trovi la Nordokcidentan Pasejon, venis en tiu jaro al la Bafina Insulo kaj opiniis ke li trovis oron tie ĉe Golfeto Frobisher. La trovita erco montriĝis senvalora, sed Frobisher faris la unuan atestitan kontakton de eŭropanoj kun la inuitoj: li kaptis kvar inuitojn kaj portis ilin al Anglio, kie ili rapide pereis.
Inter aliaj fruaj eŭropaj vizitantoj de Nunavuto estis Henry Hudson, kiu esploris la Hudsonan Golfon kaj mortis tie en 1610.
Ruĝa tigrardeo
La Ruĝa tigrardeo (Tigrisoma lineatum), estas specio de birdo de la familio de Ardeedoj kaj genro Tigrisoma kiu estas de striecaj ardeoj.
Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas el suda Meksiko suden ĝis norda Argentino kaj Urugvajo, tra tuta Centrameriko kaj plej granda parto el Sudameriko (sed ne ĉe Andoj nek ĉe Pacifiko, nome en Belizo, Bolivio, Brazilo, Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Gujanoj, Honduro, Nikaragvo, Panamo, Paragvajo, Peruo, Surinamo, Trinidado kaj Tobago, kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas marĉoj; ili estas pli videblaj dum seka sezono: dum pluvsezonoj disiĝas.
Aspekto
Tiu ĉi specio estas 66 ĝis 76 cm longa kun pezo de 840 gr. Kiel ĉe la aliaj du samgenranoj temas pri specio kun tre fajna strieco en dorso kaj flugiloj, sed kiam junuloj iĝas plenkreskuloj la karaktera ruĝecbruna plumaro (kiu nomigas la specion) etendiĝas el krono tra la tuta kapo super kolo kaj brusto kie apenaŭ videblas jam la strieco. Ĉiukaze same kiel ĉe la aliaj du samgenranoj, ankaŭ tiu ĉi specio havas vertikalan brustocentran helbrunan bendon kun tre markataj blankaj bordoj, helflavecajn bridon kaj superokulan strion, nigrecan bekon (10 cm longa) kun hela subaĵo. La kruroj estas verdecgrizaj.
Subspecioj
Estas agnoskitaj du subspecioj:
Kutimaro
Ili manĝas ĉefe nokte. Ili gvatas senmove aŭ piediras dumtage. Atendas ĝis la momento bekosagi la predon. Ili vivas kaj ĉasas solece.
Ili manĝas ĉefe nesalakvajn fiŝojn, sed ankaŭ krustulojn, akridojn, akvajn koleopterojn kaj larvojn de libeloj.
Listo de egiptaj dioj
Jen listo de egiptaj dioj:
Sagogn
Pri la komunumo
Sagogn (malnova germanlingva kaj ĝis 1943 oficiala nomo: Sagens) estas komunumo de la komunumaro Ilanz kaj la distrikto Surselva en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 661 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sagogn limas en nordo al Laax, en nordoriento al Flims, en oriento al Versam, en sudoriento al Valendas, en sudo al Castrisch, en okcidento al Schluein, kaj en nordokcidento al Falera.
Trafiko
Tra Sagogn pasas la kantona ĉefvojo n-ro 19 de Tamins tra Ilanz al la Oberalppasejo. Sagogn estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Laax al Ilanz.
Historio
La unua dokumenta mencio de Sagogn datiĝas el la jaro 765 kiel Secanio. Dum mezepoko la Burgo Schiedberg estis la sidejo de la Senjoroj de Sagogn. Sagogn tiam estis la centro de la tribunalejo Gruob, kiun rolon en la jaro 1380 transprenis la urbo Ilanz. La Burgo Schiedberg en 1390 estis abandonita. La Kastelo Apsermont en Vitg Dado estis de 1390 ĝis 1538 la sidejo de la episkopa administracio pri la anoj de la Diodoma Federacio en la regiono Surselva. Vokto tie tribunalis dufoje jare, sed en la malfrua mezepoko la administracio de Gruob transiris pro la ekonomia signifo de la kreskanta najbara urbo al Ilanz.
Macé
Macé estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Macéens.
Stacio Higashi-Nihombashi
Stacio Higashi-Nihombashi (東日本橋駅 [higaŝi-nihonbaŝi-eki]) estas metroa stacio en Linio Asakusa de la metroa reto Toei. Ĝi situas en Kvartalo Chūō de Tokio, Japanio.
Dorno (botaniko)
Dorno aŭ kiel ĉe berberiso, troviĝas en la pozicio de folio  (foli-dorno) aŭ kiel ĉe kratago, de branĉo (branĉ-dorno) kaj komunikiĝas kun la internaĵo de la tigo.
Planta pikaĵo
Ankaŭ estas eble trovi sur la tigo de planto pikaĵojn. Planta pikaĵo, kiel ĉe rubuso, estas konusoforma elstaraĵo de la epidermo kaj ne komunikiĝas kun la internaĵo de la tigo aŭ branĉo. Botanike la pikaĵoj ĉe rozoj ne estas dornoj.
La profetitaj elementoj de Mendelejev
Dmitrij Mendelejev prognozis dum 1870 la ekziston, kalkulis atomajn masojn kaj priskribis ecojn de tri elementoj tiutempe ankoraŭ neeltrovitaj — «ekaaluminio» (eltrovita dum 1875, nomita galiumo), «ekaboro» (eltrovita dum 1879 kaj nomita skandio) kaj «ekasilicio» (eltrovita dum 1885 kaj nomita germaniumo). Poste li profetis ekziston de ok pliaj kemiaj elementoj, inter kiuj estas «dviteluro» — polonio (eltrovita dum 1878), «ekajodo» — astato (eltrovita dum 1942—1943), «dvimangano» — teknecio (eltrovita dum 1937), «ekacezio» — franciumo (eltrovita dum 1939).
Rahner
Rahner estas familia nomo, kaj eble temas pri:
32569 Deming
32569 Deming estas malbone konata tre malgranda tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo Chris Wolfe elde la Observatorio Oakley de la Rose-Hulman Institute of Technology en Terre Haute (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Leo Deming, amatoran astronomon kaj unu el la fondintoj de la origina observatorio ĉe Rose-Hulman, elde kie la malgranda planedo estis malkovrinta. La nomo estis sugestita far'de Richard P. Ditteon
Karepulvoro
Karepulvoro aŭ mallonge kareo estas  spicaĵmiksoj, kiuj originas en la hinda kuirarto. Ili estiĝas en la 19a jarcento en Grandbritio laŭ la hinda kareaĵoj. De tie la pulvoro disvastiĝis al la internacia kuirarto. En la hinda kuirarto tamen la spicaĵmikso ne estas konata.
Historio
La karea pulvoro estas la kulturkontakto inter la brita kaj la hinda kuirartoj, dum la kolonia tempo.
Konsisto
La konkreta konsisto varias. La pulvoro konsistas el ĉ. 13 komponentoj. Jenaj spicaĵoj estas en la plej multaj karepulvoroj:   kurkumo, koriandro, kumino, nigra pipro kaj fenugreko. Tiuj spicaĵoj enestas preskaŭ ĉiam.
Krome povas esti ankaŭ zingibro-pulvoro, ajlo-pulvoro, asanto, fenkolo, cinamo, sizigio, verda aŭ nigra kardamomo, sinapo, muskato, maciso, papriko, ĉilia pulvoro aŭ longa pipro.
Barseg Kanaĉjan
Barseg Kanaĉjan armene Բարսեղ Կանաչյան (n. en la jaro 1885 en Rodosto - m. en Bejruto, Libano en 1967) estis armena komponisto. Li komponis la Nacian Himnon de Armenio.
Heksila fenilacetato
Heksila fenilacetato aŭ C14H20O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilacetata acido kaj heksila alkoholo. Heksila fenilacetato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Heksila fenilacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Heksila fenilacetato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Listo de preĝejoj en Budapeŝto
Vi povas vidi similan liston pri preĝejoj en Budapeŝto laŭ la distriktoj: Listo de kristanaj preĝejoj en Budapeŝto laŭ distriktoj!
Jen listo de la pli gravaj preĝejoj en Budapeŝto:
Fontoj
Tiu ĉi listo enhavas tiujn preĝejojn, pri kiuj redaktiĝis artikoloj en Vikipedio.
71001 Natspasoc
71001 Natspasoc estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la usona amatora astronomo Charles W. Juels elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono)
Nomo
Ĝia nomo aludas al la National Space Society (NSS), internacia neprofitcela organizaĵo pledanta por la kosmo, establita en Usono la per kunfando de du pledantaj organizaĵoj por la kosmo : la National Space Institute fondita de Wernher von Braun, kaj la L5 Society bazita sur la konceptoj de Gerard K. O'Neill.
Listo de asteroidoj (140001–141000)
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.
Innertkirchen Grimseltor (stacidomo)
Innertkirchen Grimseltor (antaŭe Innertkirchen Post) estas fervoja stacidomo en Innertkirchen, Svislando.
Montmerrei
Montmerrei estas franca situanta en departemento Orne, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montmerréens.
2892 Filipenko
2892 Filipenko estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al la rusa kirurgo Aleksandr Grigorjeviĉ Filipenko, kiu savis la vivon de la edzo de la malkovrintino.
Dzbel
Dzbel estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Prostějov en Regiono Olomouc. Vivas ĉi tie.
Tra la municipo kondukas fervojlinio el Kostelec na Hané ĝis Chornice kaj plu ĝis Moravská Třebová.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1351.
Grâce-Hollogne
Grâce-Hollogne (france: [GRAS'-oLONj]) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn.
Dzbel
Loĝantaro
Evoluo de nombro de loĝantoj por la tuta municipo; por la ties unuopaj partoj indikas tabeleto malpli supre, en kiu bildiĝas ankaŭ aparteneco de unuopaj partoj al la municipo aŭ sekva forŝiro.
Naturrilatoj
La norda parto de municipo troviĝas en naturparko Kladecko. Ankaŭ naturmemorindaĵo Na Kozénku situas en ĝi. En la katastro de municipo fontas riveretoj Romže kaj Nectava.
Grâce-Hollogne
Ekde 1977 la municipoj Bierset, Grâce-Berleur, Hollogne-aux-Pierres, Horion-Hozémont, Velroux kaj Mons-lez-Liège apartenas al Grâce-Hollogne, la ĉefa municipo.
Agalychnis callidryas
La Ruĝokula arborano (Agalychnis callidryas) estas arborema hiledo indiĝena de centr-sudamerikaj pluvarbaroj kie ĝi havas teritoriojn el Meksiko, tra Centrameriko, al Kolombio. Ĝi estas foje tenita en kaptiveco. La specia nomo de la Ruĝokula arborano, A. callidryas, venas el la grekaj vortoj kallos (bela) kaj drjas (arba aŭ arbara nimfo).
Planta pikaĵo
Sur la tigo de planto oni povas trovi pikaĵojn. Planta pikaĵo, kiel ĉe rubuso, estas konusoforma elstaraĵo de la epidermo kaj ne komunikiĝas kun la internaĵo de la tigo aŭ branĉo.
Botanike la pikaĵoj ĉe rozoj ne estas dornoj.
San Pietro Clarenza
San Pietro Clarenza estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sicilio kaj al la provinco Katanio, itale provincia di Catania, sicililingve pruvincia di Catania, ekde 2015 formale nomata città metropolitana di Catania. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Belpasso, Camporotondo Etneo, Catania, Mascalucia kaj Misterbianco.
NGC 5760
NGC 5760 (aliaj indikoj — UGC 9531, MCG 3-38-15, ZWG 105.28, IRAS14453+1841, PGC 52833) estas galaksio en konstelacio Bovisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Attila Gerő
Attila GERŐ [gerOE] hungara ĵurnalisto, redaktoro, poeto. Li naskiĝis en Nagyvárad la 1-an de junio 1870 kaj mortis en Budapeŝto la 8-an de oktobro 1916
Kariero
Attila Gerő studis en sia naskiĝurbo kaj en Vieno. Li debutis kiel ĵurnalisto ĉe gazto Nagyvárad, poste li daŭrigis en ĉefurbaj gazetoj, en Egyenlőség. Li tradukis el franca lingvo parte kune kun sia edzino, verkistino Irén Cserhalmi. Li redaktis la gazetojn Külföld, Hasznos Tanácsadó kaj Család.
Kvartalo Itabaŝi
Kvartalo Itabaŝi aŭ Itabaŝi-ku (板橋区 [Itabaŝi-ku]) estas speciala kvartalo de Tokio.
An Wasserflüssen Babylon
An Wasserflüssen Babylon estas la nomo, formita el la komencaj vortoj, de ĥoralo el la reformaciotempo kaj de ĝia melodio. Dum kiam la teksto plejparte eniris forgeson, la melodio estas disvastigita ĝis nun per orgenpecoj kaj kun la teksto de la ĥoralo Ein Lämmlein geht und trägt die Schuld (Evangela kantaro n-o 83) de Paul Gerhardt.
Ĥoralo
La ĥoralo estas tekste proksima parafrazo de psalmo 137. Ĝi aperis unuafoje en 1525 je Strasburgo en la nun perdiĝinta traktaĵo Das dritt theil Straßburger kirchen ampt. La libro enhavis, laŭ la kondiĉigoj de Martin Bucer, krom agendo nur metrikajn psalmojn kiel preĝejaj kantoj. Kiel verkinto de teksto kaj melodio validas orgenisto Wolfgang Dachstein. La kanto baldaŭ estis bone akceptata: En 1531 ĝi aperis en kantaro el Nurenbergo, kaj en 1545 Martin Luther enprenis la kanton en sian kantaron Babstsches Gesangbuch. Ekde tie ĝi estis transprenita komence en preskaŭ ĉiujn germanajn kantarojn. Georg Rhau verkis en 1544 du plurvoĉajn aranĝaĵojn por sia kolekto Neue Deutsche Geistliche Gesänge für die gemeinen Schulen. Miles Coverdale jam frue tradukis ĝin en la anglan.
Orgenmuziko
La melodio, disvastiĝinta kaj ŝatata en la 17-a jarcento, servis kiel bazo de aro da orgenpecoj. Unu el la plej konataj kaj historie plej gravaj estas ĥoralfantazio de la hamburga orgenisto Johann Adam Reincken. Ĝi ampleksas 320 taktojn; prezentado daŭras ĉ. 19 minutojn. Ĉiu linio de la poemo estas diversmaniere trakomponita, kaj Reincken uzis ĉiujn stilrimedojn de la Nordgermana Orgenskolo. La famo de Reincken instigis junan Johann Sebastian Bach dum sia restado en Lüneburg, viziti lin en 1701 en Hamburgo, por lasi sin eduki far li en la orgenludado. Bach estis treege imponita de la improvizaĵoj far Reincken pri la ĥoralo „An Wasserflüssen Babylon“. Nur en 2005 oni malkovris en Dukino-Anna-Amalia-Biblioteko propramana kopio de Bach el ĉi tiu tempo de An Wasserflüssen Babylon de Reincken.
Poste, dum sia tempo en Köthen, Johann Sebastian Bach revenis pluan fojon en 1720 al Hamburgo, por kandidatiĝi por la orgenista posteno ĉe St. Jakobi. Lige kun tio lie ludis du horojn sur la orgeno de la preĝejo Sankta Katarina. Laŭ deziro de la aŭskultantoj li onidire improvizis preskaŭ duonan horon pri An Wasserflüssen Babylon, kio instigis la maljunegan Reincken al la laŭdo: Mi pensis, ke ĉi tiu arto estas formortita; mi tamen vidas, ke ĝi ankoraŭ vivas en vi.
Ligo de ĉi tiu vizito kun la propra versio de Bach pri la ĥoralo, la tria el la dek ok ĥoraloj (BWV 653), pli malfrue estis supozata en la esploro pri Bach, sed nun estas plie pridubata. Origine kvinvoĉa kaj per duvoĉa pedalludo, Bach aliverkis ĝin verŝajne jam en Vajmaro al pli facile ludebla kvarvoĉa versio. Ĉi tiun version li denove revidis kaj amplesigis ĝin per ses taktoj kun denova ekiro de la unua ĥorallinio por la publikigo. Ĥorversio troviĝas en la Kvarvoĉaj ĥoralkomponaĵoj (BWV 267).
3-Oktanolo
3-Oktanolo aŭ C8H18O estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la 3-okteno, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. 3-Oktanolo estas unu el la 114 komerceblaj izomeroj kun la kemia formulo C8H18O. 3-Oktanolo ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Degenereca materio
Degenereca materio signifas ke la eroj de materio estas en tiaj fizikaj kondiĉoj ke ili ne plu sekvas la leĝojn de la kvantuma mekaniko.
Elektrona degenereco
Elektrona degenereco estas stato de elektronoj kiuj okupas samajn nivelojn de energio, kio tute ne eblas laŭ la leĝoj de la kvantuma mekaniko. Sed en tiu stato, la elektronoj povas kontraŭstari fortegan gravitan premon per elektrona degenereca premo.
Samuel Laurence
Samuel LAURENCE (literumita ankaŭ Lawrence; 1812–1884) estis brita pentristo de portretoj.
Li faris portretojn de britaj gravuloj kiel
Li ekspoziciis ankaŭ krajonajn desegnojn de
Li ĉesis ekspozicii en Suffolk Street en 1853, sed liaj verkoj plue aperis en la Royal Academy ĝis 1882, kiam li sendis desegnon de Mrs. Cross ('George Eliot'), faritan en 1860.
Strada
Strada signifas en la itala kaj romanĉa lingvoj vojo.
Strada estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Askafedoj
La vostoranoj estas du specioj de ranoj en la genro Ascaphus, nura taksono en la familio Askafedoj (Ascaphidae). La "vosto" en la nomo estas fakte etendo de la maskla kloako. La vosto estas unu el du distingaj anatomiaj trajtoj kiuj adaptis la specion al la vivo en rapid-fluaj rojoj. Tiuj estas la nuraj nordamerikaj ranospeciojn kiuj reproduktiĝas pere de interna fekundigo.
Taksonomio
Ĝis 2001, la genro ŝajnis esti monotipa, ĉar la nura specio estis la vostorano (Ascaphus truei Stejneger, 1899). Tamen, en tiu jaro, Nielson, Lohman, kaj Sullivan publikigis pruvaron kiu suprenigis la Rokmontan vostoranon (Ascaphus montanus) el subspecio al sia propra specio. Ekde tiam, la iama specio estis formale nomata Marborda vostorano.
Károly Sárosy
Károly SÁROSY [ŝa:roŝi] estis rumania hungara ĵurnalisto, rakontisto. Li naskiĝis en Székelyudvarhely la 29-an de aprilo 1867 kaj mortis ?.
Biografio
Károly Sárosy estis presisto kaj korektisto en Budapeŝto inter 1891–1911. Hejmenveninte, li estis kunlaboranto de la gazeto Székely Közélet. Li publikigis ankaŭ en Székely Méhész.
La Kaptita Reĝo
La Kaptita Reĝo (: The Captive King) estas skizo farita de Joseph Wright of Derby kompletigita en 1772 aŭ 1773. Ĝi bildigas la francan nobelon Guy de Lusignan faritan prizonulo de Saladino. Oni pensas ke la skizo estis preparo al la nun perdita pentraĵo Guy de Lusignan en Prizono.
Priskribo
La skizo estis titolita La Kaptita Reĝo kaj ĝi montras la franca nobelon Guy de Lusignan faritan prizonulo de Saladino. Lusignan batalis kontraŭ Saladino la kaj estis farita prizonulo post la malvenko de sia armeo. Oni diras ke la relikvoj de la Vera Kruco estis ankaŭ perditaj dum tiu ĉi batalo. Lusignan, kiu venis el apud Poitiers en Francio, fariĝis Reĝo de Jerusalemo kiel sekvo de sia edziĝo kun Sibila de Jerusalemo. Fine, Lusignan estis liberigita de Saladino kaj fariĝis reganto de Kipro. La skizo farita de Joseph Wright enhavas notojn de lia amiko Peter Perez Burdett. Wright estis ricevinta lecionojn de perspektivo de Burdett kaj konsultis lin pri la konstruo de siaj pentraĵoj.