cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
7486 Hamabe
Nomo
Ĝia nomo honoras Masaru Hamabe, profesoron en la Japana Virina Universitato (japane : 日本女子大学, Nihon joshi daigaku). Lia laboras precipe pri ekstergalaksia astronomio kaj astronomia komputado. Li estas ankaŭ inter la fondintoj de la "JAIPA " (Japana Asocio por Komputado en Astronomio).
Rüti ĉe Büren
Rüti ĉe Büren (en la germana lingvo Rüti bei Büren) estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Büren kaj ek de la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 833 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.
Geografio
Rüti ĉe Büren situas en nordoriento de la Berna Lagolando ĉe la norda flanko de la montoĉeno Bucheggberg, 20 kilometrojn oriente de la urbo Bielo kaj 10 sudokcidente de la urbo Soloturno. La nordokcidentan limon de la komunumo formas la rivero Aro. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Rüti ĉe Büren la seteloj Archmatte, Weid, Buuchi kaj Bürholzstücki. Tra la komunumo fluas la rojo Rütibach, kiu fontas sur Bucheggberg kaj en nordo de la komunumo alfluas al Aro. En la arbaro de Rüti en sudoriento de la komunumo troviĝas restaĵoj de granda mezepoka frotikaĵo kun ringmuro, la tiel nomita Tüfelsburg (Diabla Burgo).
Najbaraj komunumoj
La komunumo Rüti ĉe Büren limas en nordo al Grenchen (SO), en nordoriento al Arch, en oriento al Buchegg (SO), en sudoriento al Gossliwil, en sudo al Oberwil ĉe Büren, kaj en okcidento al Büren ĉe Aro.
NGC 7480
NGC 7480 (aliaj indikoj — NGC 7480A, UGC 12349, MCG 0-58-27, ZWG 379.30, PGC 70432) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Rüti ĉe Büren
Trafiko
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 22 de Soloturno al Büren ĉe Aro, krome la vojo n-ro 1309 kondukuas al Oberwil ĉe Büren. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 troviĝas proksimume 6 kilometrojn okcidente apud Büren. La trajnlinio de Soloturno al Büren ĉe Aro, kiu pasas tra Rüti ĉe Büren ek de la 1990-aj jaroj ne plu estas uzata por persona transporto. La konekto al la publika transportreto funkcias per buslinioj al Soloturno, Grenchen kaj Büren ĉe Aro.
NGC 7480
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 7480, NGC 7480A.
Rüti ĉe Büren
Historio
La unua dokumenta mencio de Rüti ĉe Büren datiĝas el la jaro 1185 kiel in litore Ruthi. Indikoj pri fruaj setlejoj estas trovitaj objektoj el la neolitiko, la tombomonteto el la Hallstatt-epoko en la arbaro de Rüti, la restaĵoj de romia bieno kaj romiaj murrestaĵo sub la preĝejo. Dum mezepoko Rüti ĉe Büren apartenis al la Senjorujo Strassberg, kiu kiu ĝi en la jaro 1388 fariĝis havaĵo de la urba ŝtato Berno kaj en la jaro 1393 estis atribuita al la Voktejo Büren.
NGC 7480
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Stana
Stana (hungare: Sztána sta:na) estas vilaĝo en Baseno de Călățele, Rumanio sude de Zalău. Administre ĝi apartenas al Almaşu
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1288. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Sztána apartenis al Hungario (Kolozs). Tie estas la "Korniko-fortikaĵo", la loĝdomo projetita de Károly Kós mem.
Drapo
Drapo estas teksaĵo el fadenoj, kiu kutime estas prilaborata por vestoj. Origine oni uzis la terminon por fulitaj teksaĵoj. Ĝi povas surmontri enigitajn ornamaĵojn. Drapoj povas konsisti el la plej diversaj materialoj: sedo, lano, kotono, linofibroj.
Brid
Brid (Брід, Брод [brod], Brod, Boród) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava.
Drapo
Kutime ĝi estas lana ŝtofo, kiu unue estas teksita kaj poste feltita aŭ fulita.
Brid
Situo
Brid situas en valo laŭ traira flankovojo.
Drapo
La ŝtofo estas pli varma ol teksitaj ŝtofoj kaj pli forta ol felto. Drapo jam estis konata de la keltoj kaj iĝis populara ĉe la romianoj post la konkero de Gaŭlio. De la malfrua Mezepoko, la ŝtofo populariĝis inter grandaj partoj de la loĝantaro, ĉefe ĉar ĝi estis daŭrema kaj malpuraĵo- kaj akvorezista. Kiel rezulto, drapa vestaĵo daŭris longan tempon kaj postulis malmulte da prizorgado.
Brid
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1373. Ĝis Traktato de Trianon Boród apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Brid. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Drapo
Estis multaj specoj de drapo, en diversaj kvalitoj. Iuj tipoj estis dikaj kaj rigidaj (por manteloj), aliaj maldikaj kaj flekseblaj (por roboj). Krome, oni distingis inter brila aŭ nebrila ŝtofo, strikte aŭ loze teksita ŝtofo, en tola- aŭ kepra teksaĵo, kaj pli-malpli feltitaj variantoj. Kvankam estis grandaj diferencoj en prezo kaj kvalito, drapo, pro la sufiĉe komplika produktadprocezo, estis pli-malpli luksa produkto. Kiel rezulto, granda parto de la kampara loĝantaro daŭre vestis sin per hejm-ŝpinita kaj hejm-teksita drapo. Pro la produktadprocezo, drapoŝtofoj estis kutime unukoloraj.
Ägine
Ägine (aŭ Ägene, aŭ Agine, aŭ Egine) estas svisa rivereto, en kantono Valezo; maldekstra  alfluanto de Rodano. Ĝi fontas el lago Distel, en komunumo Ulrichen, kaj sin ĵetas en Rodanon en sama komunumo.
Antaŭ 1965 alfluis en ĝin torento el Gries-Glaĉero. Nune ties akvoj estas kaptataj de la baraĵa Gries-Lago.
Hiroki Ito (1999)
Hiroki Ito (伊藤 洋輝, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Júbilo Iwata.
Goliardo
La vorto goliardo uziĝis dum la Mezepoko por alnomi kelkajn certajn senhejmajn klerikojn kaj malriĉajn friponajn studentojn kiuj abundis en Eŭropo kun la vigliĝo de la urba vivo kaj la estiĝo de la universitatoj en la 13-a jarcento. La plejmulto el ili studis en la universitatoj de Hispanio, Francio, Germanio, Italio kaj Anglio. Tamen, la spuroj pri goliardoj aperas eĉ en pli fruaj epokoj. Jam en la 4-a jarcento, la koncilio de Niceo kondamnis diboĉemajn klerikojn kiuj povas esti komparataj kun la goliardoj. En la Benediktana regulo kaj en aliaj postaj kanonikaj tekstoj ree menciiĝas la figuro pri vagabonda kaj mallaborema kleriko.
Auderghem
Auderghem (france : [o:d'rGEM]) aŭ Oudergem (nederlande : [OŬD'rĥem]) estas municipo en Belgio, unu el la 19 municipoj de la Brusela Ĉefurba Regiono.
Auderghem estas ĝemelita kun la franca urbo Choisy-le-Roi.
Dörrenbach (Palatinato)
Dörrenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Bad Bergzabern, kiu kovras la sudan parton de la distrikto.
Kemisintezo
Kemisintezo aŭ ĥemisintezo estas praa tipo de la aŭtotrofa asimilado. Dum la kemisintezo, la konstruo de la organikaj materialoj okazas ne per lumenergio (fotosintezo), sed per kemia energio, per oksidigo de la ĉirkaŭaj kombinaĵoj. La sintezo okazas same kiel ĉe la fotosintezo el akvo kaj karbona dioksido, same estiĝas adenozina trifosfato (ATP) - kiel konservanto de la liberiĝanta energio - kaj NADPH - konservanta la hidrogenon de la akvo.
La plej gravaj oksideblaj kombinaĵoj estas la amoniako, la nitritoj, la hidrogengaso, la karbona monooksido, metano, fero- kaj mangansaloj, la sulfura hidrogeno, sulfuro, tiolsulfato.
La plej gravaj kemisintezaj organismoj estas la nitrigaj bakterioj, la hidrogenbakterioj, la fer- kaj sulfurbakterioj.
Bálint Csatári
Bálint Csatári [ĉatAri], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csatári Bálint estis hungara geografo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.
Bálint Csatári naskiĝis la en Karcag, li mortis la  en Kecskemét.
Giorgos Kontogeorgis
Giorgos KONTOGEORGIS (Γιώργος Κοντογεώργης, foje transskribite kiel George Contogeorgis; naskiĝis la sur Tinos; mortis la  en Ateno) estis  greka politikisto kaj sciencisto. Li interalie estis membro de la Eŭropa Komisiono Thorn, kiu gvidis la Eŭropan Komunumon inter la jaroj 1981 kaj 1985. En la Eŭropa Komisiono, li prezidis la fakojn transporto, fiŝado kaj turismo.
Elekta Kampo en Varsovio
Elekta Kampo en Varsovio estas historia loko kie polaj nobelaroj elektis reĝojn de Pollando en jaroj 1575-1764. Nuntempe la kampo estas placo lokita en distrikto Wola (administra parto de Varsovio), domaro Koło, parte Młynów kaj Powązki.
Historio
Ĉe la kampoj de Wola (administra parto de Varsovio) estis elektitaj la jenajn reĝojn: La dua elekta loko en Varsovio estis la vilaĝo Kamion (nuntempe en distrikto Praga-Południe), kie Poloj elektis reĝojn Henriko la 3-a (Francio) (1573) kaj Aŭgusto la 3-a (1733).
Monumento "Electio Viritim"
En 19-a de junio 1997 sur Elekta Kampo estis rivelita monumento "Electio Viritim".
La monumento estas farita en la formo de kolono. Granita tigo (sen bazo kaj kapo) devenas el malkonstruo de Palaco de Kronenberg. Palaco brulis en septembro 1939, antaŭe estis lokita ĉe Reĝa Strato en Varsovio. Bronza krono pinitas la kolumnon. Sur la tigo de la kolumno trovas bareliefo montrante tri karakterojn el la bildo de Canaletto "Elekto de Reĝo Stanislao Aŭgusto". Malsupre estas memortabulo kun la surskribo:
''Obelisko Electio viritim konstruita en 400-datreveno de ĉefurbeco de Varsovio sur la iamaj la elekta kampo en loko anstataŭ senatana barako kaj kavalira rado kie en la jaroj 1575-1764 estis elektita 10 polajn reĝojn. La Socio de Amikoj de Varsovio. 1997.''
La monumento situas en la mezo de ronda granita placo kun latina vortoj "Electio Viritim" kion signifas persona elekto.
Kantono Franklin (Nebrasko)
La kantono Franklin - angle Franklin County - estas kantono de Usono en la subŝtato Nebrasko, kies nomo aludas al Benjamin Franklin, usona multfakulo kaj unu el la patraj fondintoj de Usono. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Vladislav Krapivin
Vladislav Petroviĉ KRAPIVIN (Владислав Петрович Крапивин; la — la ) estis ruslingva verkisto, aŭtoro de libroj pri kaj por infanoj kaj adoleskuloj.
Biografio
Vladislav Krapivin naskiĝis la en Tjumeno. Li finis la ĵurnalistan fakultaton de la Urala Ŝtata Universitato en Sverdlovsko. Dum studado en la universitato li eklaboris en ĵurnalo "Veĉernij Sverdlovsk" ("Vespera Sverdlovsko"), iom da jaroj li laboris en la magazino "Uraljskij Sledopit".
Unua libro de Krapivin "Rejs „Oriona“" ("Vojaĝo de „Oriono“") estis eldonita en 1962 en Sverdlovska eldonejo. En 1965 li iĝis ano de Sovetia Verkista Unio.
En 1982 laŭ novelo "Kolibelnaja dla brata" ("Lulkanto por la frato") oni faris samnoman filmon, kiu estis premiita kelkfoje en 1982-1984.
De 2007 Vladislav Krapivin loĝis en sia gepatra urbo Tjumeno. Li estis profesoro en la Tjumena Ŝtata Universitato kaj instruis pri literatura majstreco.
Ĝis nun aperis pli ol 200 eldonaĵojn de libroj de Krapivin en multaj lingvoj.
Li estas honora loĝanto de Jekaterinburgo.
4300 Marg Edmondson
4300 Marg Edmondson estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 18-an de septembro 1955 en la kadro de la Indianaa Programo pri Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino (Indianao, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Margaret Russell Edmondson (1914–1999), plej junan filinon de la usona astronomo Henry Norris Russell kaj Lucy May Cole-Russell ; kaj edzinon de la astronomo Frank K. Edmondson.
Domenico Allegri
Domenico Allegri (nask. ĉ.1585 – mort. 5-a de septembro 1629) estis itala komponisto kaj kantisto de la frua baroko Roma Skolo. Li naskiĝis kaj mortis en Romo, kaj estis frato de Gregorio Allegri.
Allegri estis maestro di cappella [kapelmajstro] en la preĝejo Santa Maria en Spello ĉirkaŭ 1608 ĝis 1609 kaj poste deĵoris en la sama funkcio ĉe la preĝejo Santa Maria in Trastevere en Romo kaj poste en la Basilica di Santa Maria Maggiore ĝisfine de sia vivo.
Domenico Allegri ĉefe estas fama kiel unu el la unuaj, kiuj malgrandmezure aldonis instrumentan akompanon al sakrala muziko. Kvankam la plejmulto de sia verkaro perdiĝis, verko kiu transvivis estas Modi quos expositis in choris el la jaro 1617, en kiu du violonoj akompanas la kantvoĉojn.
Monaĥejo de La Rábida
La Monaĥejo Sankta Maria de La Rábida, komune nomata kiel Monaĥejo de La Rábida, estas franciskana monaĥejo en la municipa areo Palos de la Frontera, en la andaluza provinco Huelva, (Hispanio).
Starigita en la 14-a-15-a jarcentoj, elstaras pro la arta intereso de la preĝejo el la arkitekturaj stiloj gotiko-mudeĥaro, la ĉambroj dekoraciitaj kun freskoj de Daniel Vázquez Díaz, la klostro kaj la muzeo, kie konserviĝas multnombraj memorigaj objektoj de la Malkovro de Ameriko kaj skulptaĵo de la maria nomo al kiu estas dediĉata la monaĥejo, Nia Sinjorino de la Mirakloj aŭ Sankta Maria de la Rábida, gotikstila bildo el la 13-a jarcento proksimume, farita el alabastro.
Dum ĝiaj pli ol 500 jaroj da ekzistado, la monaĥejo suferis plurajn reformojn, ĉefe pro la tertremo de Lisbono. En ĝi estis gastigata Kristoforo Kolumbo jarojn antaŭ la foriro al la Nova Mondo, kiam ankoraŭ preparis la projekton. En tiu monaĥejo troviĝas la tombo de Martín Alonso Pinzón, kiu forpasis post malmultaj tagoj de la reveno de la unua kolumba vojaĝo. Sammaniere, je la reveno de kelkaj konker-ekspedicioj, alvenis al tiu franciskana monaĥejo Hernán Cortés, Gonzalo de Sandoval kaj Francisco Pizarro. Pro tio ĝi estas elstara en la art-historia itinero konata kiel la Kolumbaj lokoj.
Futuna (Vanuatuo)
Futuna estas insulo de suda Vanuatuo. Ĝi havas surfacon je kaj estas la plej orienta insulo de la lando. En 2009 ĝi havis 526 loĝantojn.
La loka lingvo de Futuna (parolata ankaŭ en Aniwa) estas, diference de la aliaj vanuatuaj lingvoj, polinezia lingvo.
Aigues-Mortes
Aigues-Mortes prononcu: [Egmort] (en la okcitana lingvo Aigas Mòrtas = morta (stagnanta) akvo) estas franca komunumo en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Ĝi situas ĉirkaŭ 26 km (birdfluge) oriente de Montpellier kaj ĉ. 13 km (birdfluge) sude de Lunel, La najbaraj komunumoj estas okcidente: La Grande-Motte kaj Marsillargues; norde kaj oriente: Saint-Laurent-d'Aigouze; kaj sude: Le Grau-du-Roi.
Geografio
La komunuma teritorio situas en la malsekejo tiel nomata "Malgranda Kamargo" aŭ "Camargue Gardoise" (Kamargo de departemento Gard), okcidenta parto de la delto de Rodano (okcidente de la Eta Rodano). La rivero Vidourle trafluas la komunumon.
Aigues-Morte estas ligata al maro Mediteraneo per la kanalo de Le Grau-du-Roi, kaj la Canal du Rhône à Sète (Kanalo el Rodano al Sète) trairas la komunumon.
Historio
La loko estis loĝata de la antikva tempo. Grekoj el insulo Rodiso fondis kolonion Rhodanusia apud la elfluejo de Rodano, en la 5-a jarcento a.K., multenombraj restaĵoj tion pruvas: potoj, lampoj, amforoj, moneroj, tegoloj...
Hluboká (Kdyně)
Hluboká estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Kdyně, en distrikto Domažlice. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km sudoriente de Kdyně. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo I/22. Estas ĉi tie registritaj 167 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Aigues-Mortes
Historio
En la 5-a jarcento p.K., monaĥoj Benediktanoj instalis abatejon en la marĉojn, sur la loko de malnova gaŭl-romia vilao. Skribaĵoj de la 8-a jarcento mencias tiun lokon sub nomo: Aquae Mortuae.
Hluboká (Kdyně)
Hluboká situas en katastra teritorio Hluboká u Kdyně kun areo 4,76 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1404.
7487 Toshitanaka
7487 Toshitanaka estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Aigues-Mortes
Historio
En 1240 reĝo Ludoviko la 9-a interŝanĝas la bienon de la Benediktanoj kontraŭ terenoj apud Sommières, (ĉ. 24 km norde), ĉar li bezonis havenon el kiu iros la Sepa krucmilito.
7487 Toshitanaka
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japana fizikisto kaj amatora astronomo Toshinari Tanaka. Li konstruis elektronan akcelilon nomatan "duobla flanka mikrotrono". Li ankaŭ partoprenis al la disvastigo de astronomiaj konoj per la disvolvo de sistemo por defore regi teleskopojn per Interreto, kaj per mallongaj kursoj pri la regado de teleskopoj.
21110 Karlvalentin
21110 Karlvalentin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la germanaj astronomoj Freimut Börngen kaj Lutz D. Schmadel elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
Aigues-Mortes
Historio
La haveno de Aigues-Mortes iĝis grava komerca centro pri eksporto de tinkturaj drapoj el Montpellier, kaj importo de spicoj kaj varoj el oriento. Ĝi estas unu el la ĉefaj komercaj partneroj de respubliko de Ĝenovo.
21110 Karlvalentin
Laŭ sugesto de Freimut Börngen, ĝi estis nomita en memoro de la bavara filmaktoro Karl Valentin (de vera nomo Valentin Ludwig Fey, 1882–1948), kiu havis grandan sukceson kiel artisto de kabaredo kun sia partnerino Liesl Karlstadt. Li montris la universalan senpovecon de la individuo en komikaj skeĉoj de abstrakta, absurda logiko.
Masonistdekoltaĵo
Masonistdekoltaĵo estas eŭfemisma termino por videbla supra parto de la interglutea fendo super la pantalonzono.
Aigues-Mortes
Historio
De la 14-a jarcento la haveno velkas. La dragado de la rodanaj aluvioj kuntrenas multekostaj laboroj, kaj ĝi estas konkurencata de Marsejlo, kiu ĵus aliĝis al la Franca reĝlando (1482).
Masonistdekoltaĵo
La nomo ekestis pro la simileco al la dekoltaĵo de virinoj: du haŭtkoloraj vangoj kun fendo inter ili. La masonistdekoltaĵo ĉefe videblas ĉe homoj kiuj ofte kliniĝinte laboras kun strikta pantalono, kiel ĝinzo, inter aliaj masonistoj.
Aigues-Mortes
Resursoj
Hodiaŭ, Aigues-Mortes ĉefe vivtenas per kultivo de vito, asparago kaj persiko, bredado de virbovoj kaj ĉevaloj, rikolto de salo kaj turismo.
Masonistdekoltaĵo
En kelkaj landoj de Eŭropo, ekzemple en Hispanio, ĝi iĝis modo inter junuloj, kiuj uzis malbone fiksitajn pantalonojn por montri masonistdekoltaĵon.
Erzsébet Andics
Erzsébet Andics [erĵEbet andiĉ], hungare Andics Erzsébet estis hungara historiisto, politikisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio. Ŝia edzo estis Andor Berei.
Erzsébet Andics naskiĝis la 1902 en Budapeŝto. Ŝi mortis la 1986 en Budapeŝto.
Biografio
Erzsébet Andics aliĝis al komunistoj en 1918. En la sekva jaro ŝi rifuĝis al Vieno, kie ŝi frekventis universitaton, sed en 1921 ŝi hejmenvenis, kie ŝi tuj estis arestita. La ŝtato ŝanĝis ŝin por alia malliberulo en Sovetunio, tial ŝi en Moskvo daŭris lernadon en universitato. Ekde 1930 ŝi instruis samloke. En 1945 ŝi hejmenvenis kaj tuj iĝis parlamentano ĝis 1958. Baldaŭe ŝi ankaŭ instruis en universitato en Budapeŝto kaj havis diversajn postenojn. Post la revolucio en 1956 ŝi denove migris al Sovetunio, sed ŝi revenis en 1958. Hejmenveninta ŝia politika kariero finiĝis (pro fideleco al Mátyás Rákosi), sed ŝi laboris plu kiel historiisto. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1949.
Trijodoacetata acido
Trijodoacetata acido, hidrogena trijodoacetato aŭ I3C-COOH estas organika kemiaĵo, derivita el jodigo de acetata acido, toksa kaj koroda kombinaĵo, kie ĉiuj hidrogenatomoj de la metila grupo (-CH3) estis anstataŭataj de jodatomoj.Trijodoacetata acido preparatas ekde malonata acido kaj jodata acido en akva solvaĵo.
Trijodoacetata acido estas malstabila sub alta temperaturo kaj malkomponiĝas en jodo, jodoformo kaj karbona duoksido. Trijodoacetata acido malrapidigas la polaran movadon de la aŭksino en vegetalaj histoj, kaj do ĝi povas akumuliĝi en specifaj lokoj de la plantoj. En certaj kondiĉoj ĝi povas simuli la aŭksinajn aplikojn.
Fluoroacetata, kloroacetata, bromoacetata kaj jodoacetata acidoj estas pli fortaj ol acetata acido.
Toto
Toto, alinome Tehuti (en la egipta lingvo ḏḥwtj (Pron: Ĝeĥuti) ) estas inter la plej gravaj dioj de antikva Egiptio, Ĝi estis kultita precipe en Ĥmun. En tiu grandurbo, li gvidis la panteonon de Ogdoado de ok ĉefdiaĵoj. Ĝi estis la dio de skribo, (kaj tial en la mitologia pesado de la animoj ĝi notis la rezultojn), tial ĝia pastraro faris el ĝi universalan dion, kiu kreis la mondon per siaj vortopovo kaj scienco. Toto iĝis tre rilata al la arbitracio de diaj disputoj, la artoj de magio, la sistemo de skribo, la evoluo de scienco, kaj la juĝo de la morto. Liaj simbolaj bestoj estis ibiso kaj paviano.
Trijodoacetata acido
Proprecoj
Trijodoacetata acido kaj tribromoacetata acido prepareblas per halogenigo de malonata acido kun jodo aŭ bromo en acida akva solvaĵo laŭ la metodo de Scheme. Trijodoacetata acido estas kristala kombinaĵo kaj rapide malkomponiĝas kiam hejtata. La dekstrotiroksino, same kiel ĝiaj derivaĵoj el acetata acido, ekzemple de trijodoacetata acido, pro ĝia malpli potencaj efektoj sur la metabolo, ofte uzatas kiel farmakologiaj agentoj por malaltigo de kolesterolo. Laŭ kelkaj studoj, la tiroksino kaj la trijodoacetata acido plialtigas la asimiliĝon de la glukozo.
Halogenidaj derivaĵoj de acetata acido
<Gallery> Fluoroacetic acid 3D.png| Unufluoroacetata acido Difluoroacetic acid 3D 2.png| Dufluoroacetata acido Trifluoroacetic acid 3D.png| Trifluoroacetata acido </Gallery> <Gallery> Chloroacetic acid 3D.png| Unukloroacetata acido Dichloroacetic acid 3D.png| Dukloroacetata acido Trichloroacetic acid 3D.png| Trikloroacetata acido </Gallery> <Gallery> Iodoacetic acid 3D.png| Unujodoacetata acido Diiodoacetic acid3D.png| Dujodoacetata acido Triiodoacetic_acid3D.png| Trijodoacetata acido
</Gallery> <Gallery> Bromoacetic acid 3D.png| Unubromoacetata acido Dibromoacetic acid 3D 2.png| Dubromoacetata acido Tribromoacetic acid3D.png| Tribromoacetata acido </Gallery> <Gallery> MCPA molecule ball.png| Unuklorofenokso-acetata acido 2,4-Dichlorophenoxyacetic-acid-3D-balls-2.png| Duklorofenokso-acetata acido 2,4,5-Trichlorophenoxyacetic-acid-3D-balls.png| Triklorofenokso-acetata acido </Gallery>
Rusnė
Rusnė (jen litove, ĵemajtie: Rosnė, germane Ruß) estas loĝloko en Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Klaipėda, kaj daŭre estas parto de la komunumo Šilutė. En en la loĝloko vivis.
Ĉe la loĝloko, la rivero Nemunas enfluas la Kuronan Lagunon.
Rusnė estas la plej orienta neakva punkto de la nemuna delto. Sude de la delto limas la alka malaltaĵo, vasta marĉo, kiu foje malprecize alkalkulatis al la delta areo.
Pilgrimfesto
Pilgrimfesto aŭ kamparfesto estas tipa festo kiu okazas ĉefe en printempo aŭ somero en katolikaj landoj ĉe kiuj oni migras amase al kamparaj ermitejoj kie oni adoras preciajn virgulinojn aŭ sanktulojn. Tio estas okazo por plej tradiciaj festoj en la koncerna areo.
En la hispana la koncerna vorto romería devenas el romero (pilgrimanto), nomo kiuj uziĝis por la pilgrimantoj kiuj direktis sin al Romo, kaj por etendo, al iu ajn sanktejo. La plej fama en Hsipanio estas la "Romería del Rocío", nome Pilgrimfesto de la Virgulino de la Roso.
Temas pri festa katolika kiu konsistas el veturado aŭ pilgrimado (ofte en ornamitaj ĉaroj, surcevale aŭ perpiede) kiu direktas sin al sanktejo aŭ ermitejo de virgulino aŭ sanktulo patrono de la loko, situanta normale en kampara aŭ montara naturloko. Foje ne necesas preciza veturado, sed nur ke la festo daŭru la tutan tagon, matenon aŭ vesperon.
Kvívík
Kvívík (dane Kvivig) estas vilaĝo sur insulo Streymoy de Ferooj. Administre ĝi apartenas al Komunumo Kvívík. La vilaĝo havis 397 loĝantojn la 1-an de januaro 2007.
Malgranda abelmanĝulo
La Malgranda abelmanĝulo, Merops pusillus, estas preskaŭpaserina birdo de la familio Meropedoj aŭ abelmanĝuloj. Ĝi estas loĝanta en multe de subsahara Afriko. Ties migrado limiĝas al sezonaj movoj depende de pluvo.
Kvívík
Al Komunumo Kvívík (Kvívíkar kommuna) apartenas ankaŭ la vilaĝoj Leynar, Skælingur, Stykkið kaj Válur/Nesið. La tuta komunumo (distrikto) havis en fino de 2002 precize 580 loĝantojn.
Malgranda abelmanĝulo
Priskribo
Tiu ĉi specio, kiel aliaj abelmanĝuloj, estas belege kolora, svelta birdo. Ĝi havas verdajn suprajn partojn, flavegan gorĝon, suban nigran subgorĝon kaj belegan ruĝbrunan suban nuancon en supra brusto al brunflava en brusto kaj al sablokolora flavo en ventro. La beko estas nigra kaj, kiel ĉe multaj abelmanĝuloj, tiu nigra parto sekvas kiel traokula larĝa strio (kvazaŭ masko) tra la tuta vizaĝo. La okuliriso estas ruĝa kaj kontrasta inter tiom da nigro. Sur la nigra strio estas bluega "brovo". La flugiloj estas verdaj kaj brunaj. Ĝi atingas longon de 15-17 cm, kio faras la specion la plej malgrandan afrikan abelmanĝulon. Ambaŭ seksoj estas samkoloraj. Ofte silentaj, ties voĉo estas milda "siip".
Temas pri abunda kaj maltima birdo, familia tra sia teritorio. Oni supozas kalkulon de inter 60 kaj 80 milionoj da Malgranda abelmanĝulo.
Kutimaro
Tiu ĉi estas birdo kiu reproduktiĝas en malferma kamparo kun arbustoj, preferinde ĉe akvo. Kiel la nomo de abelmanĝulo sugestas, tiuj birdoj manĝas ĉefe insektojn, speciale abelojn, vespojn kaj krabrojn, kiuj estas kaptitaj enaere per atakoj el malferma ripozejo kaj gvatejo. Tiu ĉi specio ofte ĉasas el malaltaj ripozejoj, ĉefe nur unumetre aŭ malpli altaj. Antaŭ manĝi sian predon, abelmanĝulo forigas la pikilon de la insekto per ripetita frapado de la insekto sur malmola surfaco.
La Nakba Tago
La Nakba Tago (en araba lingvo يوم النكبة "la tago de katastrofo") estas observata de palestinaj araboj la 15-an de majo, en la tago post la datreveno de la Sendependeco de Israelo. La Nakba Tago por palestinanoj estas precipe asociita kun ekzilo kaj eskapo, malgajnitaj araba-israelaj militoj, kaj perdo de hejmlando kaj havo.
La lernolibro pri Nakba
En la jaro 2007, per decido de Julio Tamiro, israela ministro de klerigo, en arabaj lernejoj de lando estis prezentita la lernolibro, kiu rakontas pri katastrofaj eventoj. Laŭ Tamiro, "Arabaj civitanoj de Israelo scias pri la konflikto ne per lernejaj lernolibroj. Ili vivas en ĝi. Iliaj gepatroj, familioj kaj infanoj antaŭokule vidis kaj vidas tion. Al mi ŝajnas ke ni devas doni al iliaj infanoj eblon scii la veron per la lerneja lernolibro". Estinta ministro de klerigo, Limoro Livnato, asertas ke la novigado de Julio Tamiro "en futuro inspiros arabajn infanojn kontraŭstari Israelon".
Provo de malpermeso de Nakba
En la jaro 2009, deputito de la israela Kneseto, Alekso Milero, el partio "NDI" publikigis la leĝon laŭ kiu partopreno en demonstrado en la Nakba Tago estas malpermesita. Pro rompo de malpermeso fare de demonstrantoj venos granda monpuno ĝis tri jaroj de malliberigo. Tamen, tiu leĝo estis malakceptita fare de deputitoj de la Kneseto.
Kritiko
Kontraŭuloj de Nakba asertas ke la Tago de Nakba estas "legitimacio de ilia (araba) rajto je ribelo aŭ aŭtonomeco, kaj ankaŭ faktoro, kiu kreas malamon koncerne hebreojn".
Filipina drongokukolo
La Filipina drongokukolo (Surniculus velutinus) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas nur en Filipinoj, tio estas endemiismo.
Ĝi kunhavas la genron Surniculus kun la Azia drongokukolo Surniculus lugubris. Tiuj estis kutime traktitaj kiel ununura specio de la genro, sed tiu povas esti separata kiel aparta specio sur la bazo de voĉo kaj junula plumaro.
Aspekto
Tiu ĉi orientalisa specio similaspektas kun la Nigra drongo aŭ Dikruro. Ĝi povas esti facile distingita el la Azia drongokukolo pro sia kurba nigra beko kaj la blankaj strio en la subflugilo kaj markoj en la kokzoplumoj kaj la subvosto.
Ĝi estas 23 centimetrojn longa. La vosto estas tre longa kaj iome forkoforma. La plumaro estas tre brilblunigra escepte la blankajn markojn jam menciitajn. Junuloj estas iome pli senkoloraj ol plenkreskuloj, sed tre similaj al junuloj de Azia drongokukolo, kiuj estas punktitaj je blanko. La voĉo estas ripetita serio de 8 aŭ 9 ascendaj notoj.
Kutimoj, subspecioj kaj disvastiĝo
Ĝi loĝas la branĉaron kaj mezan altecon de malaltaj arbaroj. Ĝi estas kutime timida kaj soleca. Estas du subspecioj: la nomiga S. v. velutinus en Mindanao, Samaro, Lejteo, Boholo kaj la insularo Suluoj kaj S. v. chalybaeus en Luzono, Mindanao kaj Negroso. En Palavano, la specio estas anstataŭita de Aziaj drongokukoloj de la raso minimus.
Oni ne scias multe pri la reprodukta kutimaro. Ŝajne ĝi estas nestoparazito kaj demetas siajn ovojn en la nestoj de aliaj birdoj, sed la gastigantaj specioj restas nekonataj.
2-Amila cianoakrilato
2-Amila cianoakrilato aŭ 2-amila cianopropenato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la cianoakrilata acido kaj 2-Amila alkoholo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en DMSO, etanolo, kloroformo, acetatoj kaj eteroj. 2-Amila cianoakrilato posedas 10 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, 2 oksigenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. 2-Amila cianoakrilato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de cianoakrilataj polimeroj, konataj kiel supergluaĵoj.
XKB
La vorto havas plurajn signifojn:
Monto Korab
La monto Korab (Maja e Korabit aŭ, Голем Кораб [Golem Korab]) estas la plej alta monto de Nord-Makedonio kaj Albanio, kies pinto kreas la landlimon inter la du landoj. La monto Korab estas apuda al la montaro Ŝar. Estas aliaj tri montpintoj en Albanio kiuj atingas pli ol metrojn alte.
Morton (Vaŝingtonio)
Morton estas malgranda urbo en Kantono Lewis, Vaŝingtonio, Usono.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Baillolet
Baillolet estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Bailloletais.
Tekovské Nemce
Tekovské Nemce, hungare Garamnémeti, germane Nemtze estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Tekovské Nemce situas laŭ traira flankovojo, aŭtovojo estas tre proksime. Hronský Beňadik troviĝas je 2, Zlaté Moravce je 10 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1275 en formo "Nempty". La unuaj loĝantoj estis germanoj. En 1573 la turkoj bruldetruis la setlejon. En 1601 oni komputis tie 72 domojn, 2 muelejojn kaj paroĥon. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Garamnémeti 1018 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Tekovské Nemce 1078 homoj, (1056 slovakoj).
Sirník
Bazaj informoj
Sirník, hungare Szürnyeg (surnjeg) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Situo
Sirník situas sur ebenaĵo, laŭ bordo de Ondava, laŭ traira flankovojo. Trebišov troviĝas 18 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1067. En 1910 loĝis en Szürnyeg 547 da homoj, (527 hungaroj, 19 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Szürnyeg apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Szürnyeg rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Sirník 594 da homoj, (422 slovakoj, 143 hungaroj, 19 ciganoj, 2 ĉeĥoj).
Joseph Fouché
Joseph FOUCHÉ, duc d'Otrante, (esperante: duko de Otranto), (naskiĝis la 21-an de majo 1759 en Le Pellerin, apud Nantes; mortis la 26-an de decembro 1820 en Triesto, tiam parto de Aŭstrio, nuntempe en Italio) estis franca politikisto, unu e lla gvidantoj de la franca Revolucio kaj ministro de la polico dum la unua franca Imperio kaj de la posta la unua Resurtronigo. Historie li estas konsiderta la patro de moderna polico kaj de la ideo kaj realigo de polica ŝtato.
Liaj politikaj kapabloj agi malantaŭ la kulisoj, kompreni kie blovas la vento kaj krei kreivajn politikajn ligojn sen ideologiaj sentoj, metis lin, kune kun lia nuntempa kolego Talleyrand, kiel la arketipo de la senbrida politikisto.
Inter aliaj de la nacia konvencio, li estis tiu, kiu subskribis la mortkondamnon de Ludoviko la 16-a.
La Artileriisto de Liono
En novembro 1793 li estis vokita de la revolucia konvencio por subpremi ribelon okazita en Liono, kie li uzis metodojn kiel amasa pafado al la protestanta homamaso kaj kaŭzis gravajn vundojn ĉe pli ol 270 homoj, 60 el kiuj estis gviditaj el malliberejo kaj pafis ilin. Rezulte li estis kromnomita "Le Mitrailleur de Lyon". Laŭ la kritiko pri ĉi tiu agmaniero, li subpremis la ribelon per ekzekuto per senkapigi en gilotino, kio kaŭzis ĉirkaŭ 1800 ekzekutojn ĝis li revenis Parizon en aprilo 1794. Tiam li fame diris: "'La sango de la krimuloj fekundigas la landon de libereco kaj stabiligas ĝiajn fundamentojn'."
Resurtronigo
Por pruvi sian lojalecon al la nove akirita krono kaj sian efikecon al la reĝimo, Li ĉeforkestris kampanjon de teroro kaj mortigo de revoluciuloj, liaj iamaj amikoj kaj lojaluloj de Napoleono, inter aliaj, li ekzekutis Michelle Neh, unu el la marŝaloj en la armeo de Napoleono.
En Kulturo
La juda-aŭstra verkisto Stefan Zweig publikigis mallongan biografion de Fouche ("Fouche - portreto de politika viro") en 1929. Zweig emfazis la oportunisman dimension kaj la puran potencan deziron en la rolulo de Fouche.
Slepčany
Slepčany, hungare Szelepcsény [selepĉEnj], germane Sleptschan estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Slepčany situas laŭ dekstra bordo de Žitava, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Vráble-Zlaté Moravce. La lasta urbo troviĝas je 10 km-oj.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la paleolitiko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1165 en latina formo "aliud Minus predium Selepchen". En 1601 oni komputis tie 46 domojn. En 1634 la turkoj disrabis la setlejon. en 1828 loĝis tie 598 vilaĝanoj en 88 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szelepcsény 816 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Aranyosmarót, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Slepčany 846 homoj, (818 slovakoj).
Famuloj
En la vilaĝo naskiĝis slovaka-hungara ĉefepiskopo György Szelepcsényi.
Georges Lagrange
Georges LAGRANGE (en Esperanto Georgo Lagranĝo; naskiĝis la en Gagny, Francilio, mortis la 30-an de aprilo 2004 en Puatjero) estis metiisto kaj franca Esperanta tradukisto kaj verkisto de teatraĵoj de kanzonoj kaj de aliaj verkoj. Li Esperantiĝis en 1947. Li estis membro de FEI, akademiano, kunlaboranto de PIV 2002, kunrespondeculo de Kvinpetalo. Li verkis, sub pseŭdonimo Serĝo Elgo, poeziojn, teatraĵojn, novelojn kaj (krim-)romanojn.
Infaneco
Georges Lagrange naskiĝis en Gagny (antaŭurbo de Parizo) kiel filo de René Lagrange, tajloro (1891 - 1946) kaj de Madeleine Ducharne, vestpurigistino (1892 - 1968).
La patro venis el Irancy en vinprodukta regiono Yonne kaj pro malbonaj ekonomiaj kondiĉoj foriĝis el sia vilaĝo kiam junulo. Li tiam ekmetilernis pan- kaj kuk-faradon. Dum sia metilernado li falis en kellukon kaj de tiam havis kriplan kruron kiu malhelpis lin dum sia tuta vivo. Li sentis sin malbela ne aminda viro kaj restis longe fraŭlo. Dum la Unua mondmilito li estis mobilizita kaj kudradis militistajn vestojn, ĉar tiu laboro estis farebla malgraŭ lia kripleco.
La patrino naskiĝis en Parizo en metiista medio (praavo estis bindisto) en ateista familio, kie klerigo estis gravega valoro. Ŝia fratino, la onklino de Georgo, kiu kunedukis lin, estis instruistino kaj neniam edziniĝis. Ŝi mem edziniĝis malfrue kun sento, ke geedzeco povas malfacile esti tiel sukcesa kiel tiu de ŝiaj gepatroj.
René Lagrange estis klera memedukito, kiu studegis la historion de la socia movado. En la gazetoj legitaj de sia patro Georgo ekscios pri Esperanto, pri kiu li ege interesiĝos poste. Georgo estis ankoraŭ junulo, kiam lia patro forpasis, kaj li ĉiam bedaŭris ke ili ne pli bone interkonatiĝis.
Profesia vivo
Georgo, kiu estis sukcesa lernejano, ekmetilernis kiel lignaĵisto, sed lin trafis okulmalsano, pro kiu li perdis la vidkapablon de unu okulo kaj la duonon de la vidkapablo de la alia. Timante ke li fariĝos tute blinda li hezitis inter du metioj kiujn oni povas plufari eĉ senvida : masaĝisto kaj pianagordisto, kaj sufiĉe rapide elektis : Li do estis piano-agordisto kaj -riparisto ĝis emeritiĝo konstante en la pariza regiono, sinsekve dungita salajrulo (en Saint-Germain-en-Laye), memstara laboristo (en Parizo kaj poste en Saint-Brice kaj Groslay), ano de laborista kooperativo kiun li provis lanĉi sed kiu rapide fiaskis, mastro de persona entrepreneto kun ĝis dek gedungitoj, fine asociano en kolektiva entrepreno (la lastaj en Groslay sub nomo "Pianos 95"). En la lastaj jaroj de sia profesia vivo li ankaŭ instruis pianoagordadon en metilernejo en Manso (Sarthe).
Esperantisto
Georgo same kiel liaj gepatroj manlaboradis dum sia tuta vivo kvankam li sentis sin intelektulo kiu strebis al intelekta aktivado. Tion li trovis kun Esperanto por kiu li laboregis kiel ŝatokupo krom sia laboro, kaj plentempe post emeritiĝo. Li jam ekkonis iom da Esperanto de sia patro kiu legadis progresemajn gazetojn socialismajn, anarkiismajn kaj pacismajn. Li eklernis ĝin sola per libroj kaj miregis ke la unuaj parolantoj kiujn li aŭdis en la pariza Esperanto-medio tute ne prononcas kiel estis klarigite en la libroj. Li frue ektradukadis gravajn verkojn de la franca al Esperanto kiel ekzemple tragediojn de Jean Racine (Andromaka, Fedra). En la kabaredo Tri koboldoj gvidita de Raymond Schwartz li konatiĝis kun Erika Frieß, filino de germana esperantisto Heinrich Frieß (1901 - 1971, Heinrich Frieß partoprenis la ata-ita kverelon kaj verkis eseon pri ĝi). Li edziĝis al Erika en 1953 kaj la paro naskis tri filojn : Patrick en 1954, Bernard en 1955, Arno en 1956. La filoj estis edukitaj kiel denaskaj Esperanto-parolantoj : Georgo iniciatis ke hejme unu semajnon el du Esperanto estu parolata kaj la alian la franca. La familio instaliĝis en Saint-Brice-sous-Forêt (Val-d'Oise) en 1956 en domo konstruita de la geavoj Ducharne de Georgo. En la jaroj 60-aj Georgo tre aktivis por SAT kaj SAT-Amikaro estante ekzemple dum jaroj ĉefredaktoro de la SAT-Amikara gazeto. Ĉirkaŭ la jaro 1975 la geedza paro eksinkis, Georgo disiĝis de Erika kaj li ektravivis iom kaosajn jarojn dum kiuj li montriĝis tre pesimisma. Tion oni povas konstati en la verkoj de tiuj jaroj, precipe pesimismaj poemoj subskribitaj S. Elgo. En la sama epoko, de 1976 ĝis la jaroj 80-aj li partoprenis la vivon de TESPA, tradukante, kunrolante. TESPA fakte naskiĝis ĉirkaŭ la projekto surscenigi la tragedion Andromaka, kion ebligis la dinamismo de Solen'. En la samaj jaroj li grande kunlaboris kun Ĵak Lepŭil', Jo-Petro Danvy kaj Serge Sire kaj en La Kancerkliniko, kaj en La ruza kruĉo kaj tradukante kanzonojn kiujn Ĵak kantis. Li konstante zorgis kaj redoni la signifon -tamen ne tro sin devigante respekti ĝin laŭvorte- kaj respekti la melodion de la kanzonoj -precipe atentante ke la fortaj tempoj de la muziko kongruu kun emfazendaj silaboj- kaj verkis plurfoje artikolojn pri la temo "Kiel traduki kanzonojn".
Kanzonoj
Georges Lagrange tradukadis kanzonojn dum sia tuta Esperantista vivo. En 1954 en la Ora Libro de Tri Koboldoj aperas "Estis Majfloret'" traduko de la kanzono "Tout ça parce qu'au bois de Chaville"". Lia traduko en 1956 de "La dizertonto" laŭ "Le Déserteur" de Boris Vian estus la unua iam ekzistanta traduko de tiu teksto alilingven . En la 70aj kaj 80aj jaroj li multe kunlaboris kun Ĵak Le Puil kaj Jo-Petro Danvy tradukante kanzonojn de multaj francaj aŭtoroj. Kelkaj el tiuj kanzonoj aperas en la eldonitaj kasedoj kaj KD-oj registritaj de Ĵak Le Puil.
En 1992 dum staĝo la gvidantino, Jeanine Dumoulin, anoncis ke ŝi prezentos komparcele tri tradukojn de la poemo "Ma bohème" (Mia bohemo) de Arthur Rimbaud fare de tri eminentuloj (Roger Bernard, Gaston Waringhien, Kolomano Kalocsay). Dum la manĝopaŭzo Georgo siavice malnete tradukis la poemon sur "paperaĉo". La partoprenantoj de la staĝo voĉdone elektis la plej bonan: tiu de Georgo ricevis plej multajn voĉojn. Tio sugestas ke li aparte lerte majstris tradukarton de poemoj.
Kelkajn tempojn antaŭ sia forpaso li liveris "Envenas mi en fremdecon" tradukon de "J'arrive où je suis étranger" de Louis Aragon.
En 2010, do postmorte, aperis la libreto "Kanto Ĝenerala" eldonita de SAT-EFK, en kiu legeblas liaj tradukoj el naŭ poemoj de la verko de Nerudo, kiun li faris laŭ peto de Franjo Leveko en 1999. Dek jarojn poste interregiona ĥoro "Interkant'" gvidite de Franjo konkretigis la tuton okazigante publikajn koncertojn en pluraj lokoj (ĝis en Kubo por la UK 2010), interalie premieran fojon en la centro Kvinpetalo kadre de omaĝo al Georgo okaze de 5-jariĝo de lia morto, kaj en Manso, urbo kie Georgo profesie instruis pianoagordadon.
Poezioj
Georges Lagrange aperigis multajn poeziojn sub pseudonimo S. Elgo en diversaj gazetoj (Kulisoj internaciaj, La Kancerkliniko, Literatura Foiro, La Nica literatura vivo, ktp. )
Bailly-en-Rivière
Bailly-en-Rivière estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Baillois.
Premio Pinokjo
Premio Pinokjo estas premio disdonata ĉiujare de la franca organizaĵo Teramikoj por atentigi pri la malbonaj influoj de apartaj agadoj de francaj entreprenoj, kiuj tute kontraŭstaras la koncepton de daŭripovo.
Por denunci publike la diferencon inter "belaj paroladoj" unuflanke kaj la realo de agadoj de la entreprenoj aliflanke, la Teramikoj disdonas ĉiujare tri premiojn Pinokjo. La rilato al la fama ligna marioneto estas evidenta pro ties aparta persona koncepto pri vero:
Premioj 2009
7.4953 personoj voĉdonis en 2009. Pliaj detaloj rilate al la premio troviĝas sur la TTT-ejo de la premioj Pinokjo.
Premioj 2008
4.193 personoj voĉdonis en 2008. Pliaj detaloj rilate al la premio troviĝas sur la TTT-ejo de la premioj Pinokjo.
Provinco Chiclayo
Provinco de la Regiono Lambayeque en la Peruo.
Limigas per la nordo kun la Provinco de Lambayeque kaj la Provenco de Ferreñafe, per la sudo kun Regiono La Libertad, per la oriento kun Regiono Kahamarka (Cajamarca) , kaj per la okcidento Pacifika Oceano.
Libio, Libio, Libio
Libio, Libio, Libio estis la nacia himno de la Reĝlando de Libio ekde 1951 ĝis 1969, kiam Reĝo Idris la 1-a estis elpostenigita de puĉo gvidita de Muamar Kadafi. Kadafi adoptis la marŝkanton Allahu Akbar (Dio estas granda) kiel la nacia himno de la ĵus proklamita Libia Araba Respubliko.
Provinco Chiclayo
Kolonelo Felipe Santiago Salaverry kreis provincon en la 18-a de aprilo 1835.
Libio, Libio, Libio
En 2011 post kiam la potencon en Libio transprenis Nacia Transira Konsilio la kanto denove iĝis la nacia himno.
Arabe
يا بلادي بجهادي وجلادي ادفعي كيد الأعادي واسلمي اسلمي طول المدي إننا نحن الفدا ليبيا ليبيا ليبيا
يا بلادي أنت ميراث الجدود لارعى الله يداً تمتد لك فاسلمي، إنا -على الدهر- جنود لا نبالي إن سلمت من هلك وخذي منا وثيقات العهود إننا يا ليبيا لن نخذلك لن نعود للقيود قد تحررنا وحررنا الوطن ليبيا ليبيا ليبيا
Provinco Chiclayo
Politiko organizo
Havas du dek distriktoj.
Reliefo
La tero estas glata kun leĝera deklivo. Prezentas duno, medano kaj teraso. Kelkaj altaĵo: Kruco de Pardono, Cerropon, Boro, Kruco de Espero.
Klimato
Varma, seka kun kelkaj vento. Suno preskaŭ ĉiu jaro. Malmulta pluvo.
Naturo
La teritorio havas du rivero: Saña kaj Chancay, kio akvumas la plantadojn. Ankaŭ ekzistas subtero akvo.
Abundaj deponejos de: areno, ŝtono.
Baons-le-Comte
Baons-le-Comte estas franca situanta en departemento Seine-Maritime, regiono Normandio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Banais.
Proporcio
Proporcio estas laŭ PIV
La signo de la koncepto proporcio en matematiko estas ∝. La deksesuma kodo de la signo en unikodo estas 221D, ĝi povas esti skribita kiel &prop; en HTML.
NGC 7480B
NGC 7480B (aliaj indikoj — KUG 2302+022, PGC 85377) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto ne estis en la originala versio de NGC-katalogo kaj estis aldonita poste.
Yuki Ogaki
Yuki Ogaki (大垣 勇樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalas ĉe Nagoya Grampus.
Norda Dakoto
Norda Dakoto (North Dakota; ) estas usona ŝtato en norda Usono, ĉe la landlimo kun Kanado. Ĝi fariĝis la 39-a ŝtato de Usono je la 2-a de novembro 1889.
Bojkovice
Bojkovice estas urbo kun, situanta en sudorienta Moravio en Ĉeĥio, 12 km de urbo Uherský Brod, 8 km de banloko Luhačovice, en distrikto Uherské Hradiště.
Norda Dakoto
Norda Dakoto estas ĉefe agrikultura ŝtato kies naturaj resursoj, aparte petrola ekstraktado, ludas dum la 21-a jarcento grandan rolon en sia ekonomio.
Bojkovice
Bojkovice situas en valo de rivero Olšava (la maldekstra alfluo de rivero Moravo). La unua mencio pri vilaĝo estas el la jaro 1362, en la jaro 1449 Bojkovice estis urbeto kaj ekde la jaro 1965 ĝi estas urbo.
Kastelo Nový Světlov
Kastelo Nový Světlov situas 0,5 km de la urbo. Nový Světlov estis devene gotika burgo konstruita de fratoj Zbyněk, Ctibor kaj Jaroslav el Landštejn en la jaro 1470–1480. En la jaro 1563 akiris la burgon Tetour-anoj, en la jaro 1576 ĝi estis renesance alikonstruita. En la jaro 1613 ĝi fariĝis posedaĵo de Serenyi-anoj. En la jaroj 1846–1856 la kastelo estis denove alikonstruita en tudora stilo en unuetaĝan konstruaĵon kun krenelo kaj kvarflanka panorama flanka turo. Ĉirkaŭ la kastelo estas angla parko kun statugrupo de dominikanaj sanktuloj el la jaro 1745. En la jaro 1948 la kastelo estis ŝtatigita, en unu parto troviĝas muzeo de la ĉirkaŭaĵo de Bojkovice. En la urbo estas baroka preĝejo de sankta Laŭrenco el la jaroj 1651–1656. En la jaroj 1838–1855 en Bojkovice estis gisejo, kiu prilaboris lokan nekvalitan ferercon.
Norda Dakoto
Geografio
Topografie oni povas dividi la ŝtaton en du partojn: la orientan, kiu estas tre ebena; kaj la pli holmeman okcidentan parton. Gresaro kovras la plimulton de la ŝtato. La plej alta loko en Norda Dakoto estas durroka monteto nomita White Butte, kiu estas je 1069 metroj alta.
Klimato
Norda Dakoto havas kontinentan klimaton kun varmegaj, preskaŭ subtropikaj someroj kaj tre malvarmaj vintroj. La granda malsamo de temperaturo estiĝas ĉefe pro du kialoj: unue, pro granda distanco for de la oceano kaj aliaj akvejoj; kaj due, pro egala distanco inter la ekvatoro kaj la norda poluso.
Eksteraj ligiloj
TTT-ejo de Norda Dakoto en la angla: http://www.state.nd.us
Velikij Rakovec
Velikij Rakovec (Великий Раковець, Великий Раковец [pron. samas], Veľký Rakovec, Nagyrákóc [nadjrAkOc]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava. Velikij, veľký kaj nagy signifas: granda.
Situo
Velikij Rakovec situas rande de ebenaĵo laŭ flankovojoj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1340. Ĝis Traktato de Trianon Nagyrákóc apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Velikij Rakovec. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.