cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Anjuana akcipitro
Statuso
Aliaj subspecioj de la Francesa akcipitro en aliaj insuloj de Komoroj ne suferis samajn perdojn. Unu ebla kaŭzo estas la senarbarigo kaŭzata de homa troloĝado; A. f. griveaudii ĵus malpliiĝis en Granda Komoro, koincide kun grava pliiĝo de homa populacio, dum A. f. brutus estas ankoraŭ komuna en Majoto kie restas etendaj arbaroj de malaltaj teroj, kaj homa loĝdenso estas ĉirkaŭ 75 % de tiu de Ndzuvanio.
Unu individuo estas vidata en la BBC serio "Unknown Africa Episode 1: The Comoros" kiam la filmistaro estis en restaĵo de pluvarbara ero en Anjuano fare de la direktoro de Action Comores serĉe de la Livingstona flugovulpo.
Distrikto Rožňava
Distrikto Rožňava estas okcidenta distrikto en regiono Košice.
Ĉefa urbo de la distrikto estas Rožňava. La distrikto najbaras kun distrikto Brezno kaj distrikto Revúca (okcidente) en regiono Banská Bystrica; distrikto Spišská Nová Ves, distrikto Gelnica (nordoriente); distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo (oriente) kaj kun Hungario (sude).
Historie ĝi apartenis al Gemer.
Eŭropa Memor-Tago pri Justuloj
Eŭropa Memor-Tago pri Justuloj – festo celebrata la 6-an de marto, fiksita la 10-an de majo 2012 de Eŭropa Parlamento, celanta honorigi memoron pri personoj, kiuj kontraŭstaris al totalismaj reĝimoj kaj amasaj krimoj en la 20-a kaj 21-a jarcentoj.
Genezo de la Eŭropa Memor-Tago pri Justuloj
La 6-an de marto estas datreveno de la morto de Moŝe Bejski (naskiĝinta en 1921 en Działoszyce) – iniciatinto de la Ĝardenoj de Justuloj en Jerusalemo kaj kunkreinto de la difino "Justulo inter Nacioj de la Mondo".
Eŭropa Memor-Tago pri Justuloj estiĝis per decido de Eŭropa Parlamento laŭ iniciato de la itala Komitato de Monda Justul-Ĝardeno – Gariwo. La organizaĵo postulas kreon en la tuta mondo de Justul-Ĝardenoj laŭ la modelo de la ĝardeno de Jad Vaŝem en Jerusalemo, kie oni honorigis personojn, kiuj savis judojn dum holokaŭsto. Ĝis nun oni kreis Justul-Ĝardenojn interalie en Armenio, Bosnio, Francio, Italio, Pollando kaj Ruando.
Kadre la la festado de la Tago, en Muzeo pri Historio de Polaj Judoj kunlabore kun Ministerio pri Eksteraj Aferoj estas organizataj ekspozicioj memorigantaj la polajn Justulojn inter Nacioj de la Mondo kiel specifan grupon surfone de eŭropaj nacioj same pro tio, ke ili estis la plej multnombra homamaso, kaj pro tio, ke poloj pro helpo al judoj estis punataj per morto.
Eŭropa Parlamento suprenlevis la iniciaton, por ke la nocio "Justulo inter Nacioj de la Mondo", koncerne al homoj helpantaj al judoj dum la periodo de holokaŭsto, estu ampleksigita en la tutan mondon kaj en aliajn tiutipaj okazintaĵojn, precipe kun genocida karaktero.
5944 Utesov
5944 Utesov estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ukraina astronomino Ljudmila Georgijevna Karaĉkina elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, tiam en Sovetunio, nun en Respubliko Krimeo.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la rusa sovetunia kantisto kaj aktoro Leonid Osipoviĉ Utjosov (cirile: Леонид Осипович Утёсов, 1895–1982), artisto de la Popolo de Sovetio en (1965).
Kapenta
La Tanganjika sardino aŭ Tanganika sardino, konata surloke kiel kapenta (aŭ kapento en Esperanto) en Zambio kaj Zimbabvo (rilata sed diferenca fiŝo konata kiel dagaa aŭ ndaga estas Rastrineobola argentea). Kapenta estas reale du specioj (nome la Tanganiklaga sardino Limnothrissa miodon kaj la Tanganiklaga glaveto Stolothrissa tanganicae), ambaŭ el kiuj estas malgrandaj, planktonvoraj, pelagaj, nesalakvaj klupeedoj originaj el la Lago Tanganjiko en Orienta Afriko. Ili formas la ĉefa biomaso de pelagaj fiŝoj en Lago Tanganjiko, naĝante laŭ grandaj sardinaroj en la malferma lago, manĝante kopepodojn kaj eble meduzojn. Ties ĉefaj predantoj, krom homoj, estas kvar specioj de la genro Lates kiuj estas same endemiaj de la Lago Tanganjiko, kaj estas rilataj al (sed ne same kiel) la Nila perko en la Lago Viktorio. Ĉiuj el tiuj pelagaj fiŝoj suferis pro trofiŝkaptado en la lastaj du jardekoj.
Limnothrissa miodon estis sukcese enmetitaj kaj en naturaj kaj en artefarital lagoj de Afriko. Grandaj fiŝkaptejoj de kapenta funkcias nuntempe en la Lago Kariba (Zambio/Zimbabvo) kaj en Cahora Bassa (Mozambiko).
Limnothrissa miodon estas kutime ĉirkaŭ 10 cm longa, ties maksimuma longo estas 17 cm. Stolothrissa tanganicae estas pli malgranda, nome je 7 cm (maksimume 10 cm).
Moluka kukolo
La Moluka kukolo (Cacomantis heinrichi) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi apartenas al genro Cacomantis. Ĝi estas indiĝena de tropika suda Azio, kaj fakte endemismo el Indonezio.
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malalta tero kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montaroj.
Ĝi estas minacata pro mediperdo.
Rubus ''sectio'' Rubus
Rubuso (Rubus sectio Rubus) estas sekcio el la granda kaj mondvaste trovita plantgenro ene de la familio de la Rozacoj (Rosaceae). La sekcio havas plurajn milojn da specioj. Sole en Eŭropo pli ol 2.000 specioj estas priskribitaj. La fruktoj estas tre ŝatataj.
Habito kaj folioj
Rubus-specioj estas vintrorezistaj kaj tenas la foliojn dum vintro (kaj lasas ilin fali printempe). Ili estas grimpantaj arbustoj aŭ pli precize iom lignecigaj, plurjaraj herbaj plantoj kun dujaraj branĉoj. El la travintrintaj branĉoj elkreskis nur floraroj kaj poste formortis post la fruktigado. Rubusoj estas ofte grimpplantoj (disetendgrimpantoj). La planto kreskas ĝis inter 0,5 kaj 3 metroj; la tigoj estas pli aŭ malpli pikilhavaj kaj ligneciĝas dum la tempo. La maldikaj kaj malfajnaj pikiloj helpas grimpi kaj protektas kontraŭ atakoj de bestoj.
La alterne starantaj folioj havas tigeton kaj foliplaton. La foliplato estas nepare pinataj triope, kvinope kaj sepope. La pinataj folietoj havas dentetojn.
Floraroj kaj floroj
Rubusoj floras de majo kaj aŭgusto. Nur en la dua jaro kreskas specialajn flankŝosojn, ĉe kies pintoj troviĝas la floraroj. La planto havas grapolajn aŭ paniklajn florarojn.
La duseksaj floroj estas radisimetriaj kaj kvinnombraj kun duobla perianto. La florbazo estas volbita. Estas kvin sepaloj. La kvin liberaj petaloj estas blankaj, malofte rozekoloraj. Ekzistas pli ol 20 stamenoj kaj karpeloj.
Fruktoj
La dum maturiĝo blue nigraj fruktoj ne estas botanike beroj, sed trupara frukto, kiu kreskas el la unuopaj karpeloj: Ĉiu eta bereto havas saman konstruon kiel drupo (ekzemple ĉerizujo) kaj ĝi havas kiel tio maldikan haŭton. La fruktoj fariĝas maturaj de aŭgusto ĝis septembro, post la maturiĝo de la fruktoj la ŝosoj formortas.
Parabolo de la lolo
La parabolo de la lolo estas unu el la paraboloj de Jesuo registrita en la Evangelio laŭ Mateo (13,24-30) kaj tiu apokrifa de Tomaso''.
Rubus ''sectio'' Rubus
Ekologio
La drup-fruktoj gustumas dolĉe pro glukozo kaj pro fruktacidoj acide.
Parabolo de la lolo
Ĝi rakontas pri la semo kiu kreskiĝos ĝenata kaj malpliigita de la lolo.
Rubus ''sectio'' Rubus
Disvastigo
La rubus-specioj estas disvastigitaj en la moderaj regionoj de la norda hemisfero de Eŭropo, Nordafriko, Okcidenta Azio kaj Nordameriko. La planto preferas sunajn kaj duonombrajn kreskejojn, ekzemple maldensaj arbaroj kaj arbarorandoj. La grundo estu kalkhavaj kaj nitrogenriĉaj grundoj.
Kultivado
En kultivado oni preferas senpikilajn kultivformojn.
Uzado
La fruktoj estas sukaj kaj bongustas Ili taŭgas por freŝe manĝi, por kovri tortojn kaj por fari konfitaĵon, ĵeleon, ŝorbeton, sukon, vinon kaj likvoron.
Parabolo de la lolo
La termino zizanio alternativa al la esperanto lolo devenas el antikva greka “ζιζάνιον“ [pluralo ζιζάνια) = zizánion kaj el la malfrua kristana zizania kaj indikas la planton lolium (laŭ scienca terminologio: Lolium temulentum).
Kūkai
Kūkai (空海, 774 - 835) estis Japana bikŝuo, fondinto de la skolo Shingon. Ene de la skolo, li estas konata kiel Kōbō-daishi (弘法大師), Odaishi-sama (お大師様), la postmorta nomo donita al li jarojn post lia morto de la imperiestro Daigo, aŭ kiel Henjō-kongō (遍照金剛).
Li estis ankaŭ belskribisto kaj inĝeniero. Legende, li elpensis la skribsistemon kana kaj verkis la poemon Iroha, kiu estis uzita por ordigi kaj instrui la skribsistemon.
Parabolo de la lolo
Teksto de la parabolo
'''“24 Alian parabolon li proponis al ili, dirante: La regno de la ĉielo similas al homo, kiu semis bonan semon en sia kampo; 25 sed dum homoj dormis, lia malamiko venis kaj semis lolon meze de la tritiko, kaj foriris. 26 Kaj kiam la trunketo kreskis kaj donis frukton, tiam aperis ankaŭ la lolo. 27 Kaj la sklavoj de la dommastro venis, kaj diris al li: Sinjoro, ĉu vi ne semis bonan semon en via kampo? De kie do ĝi havas lolon? 28 Kaj li diris al ili: Iu malamiko faris tion. Kaj la sklavoj diris al li: Ĉu vi do volas, ke ni iru kaj kolektu ĝin? 29 Sed li diris: Ne; por ke, kolektante la lolon, vi ne elradikigu ankaŭ la tritikon. 30 Lasu al ambaŭ kreski kune ĝis la rikolto; kaj en la tempo de la rikolto mi diros al la rikoltistoj: Kolektu unue la lolon, kaj ligu ĝin en faskojn, por bruligi ĝin; sed kolektu la tritikon en mian grenejon (Mt 13,24-30)”.'''
Kaj tuj post pri ĝi Jesuo liveras eksplikon por la disĉiploj kiuj pri ĝi eksplicite demandis:
'''“37 Kaj responde li diris: Tiu, kiu semas la bonan semon, estas la Filo de homo; 38 kaj la kampo estas la mondo; kaj la bonaj semoj estas la filoj de la regno; kaj la lolo estas la filoj de la malbonulo; 39 kaj la malamiko, kiu ilin semis, estas la diablo; kaj la rikolto estas la fino de la mondaĝo; kaj la rikoltistoj estas anĝeloj. 40 Kiel do la lolo estas kolektita kaj bruligita per fajro, tiel estos ĉe la fino de la mondaĝo. 41 La Filo de homo elsendos siajn anĝelojn, kaj ili kolektos el lia regno ĉiun falpuŝilon, kaj ĉiujn, kiuj faras maljustecon, 42 kaj ĵetos ilin en la fornon de fajro; tie estos la plorado kaj la grincado de dentoj (13, 37.42)".
En la Evangelio laŭ Tomaso ĝi troviĝas ĉe la numero 57: "Jesuo diris: “La regno de la Patro similas al homo semanta semojn en sia kampo. Lia malamiko, noktotempe, semis herbaĉojn inter la semoj. La semanto ne volis ke la taglaboristoj deŝiru la herbaĉojn sed diris al ili: ‘Ne, alie deŝirante la herbaĉojn eblas ke vi deŝiras ankaŭ la grenplantojn’. Ĉar en la rikoltotago la herbaĉoj multos kaj estos deŝiritaj”.
Aŭtentikeco
Ekzegezistoj dividiĝas rilate al la aŭtentikeco de la parabolo. Iuj subtenas ke ĝi estas aŭtenta diraĵo de Jesuo, aliaj ĝin atribuas al la unuaj kristanaj komunumoj.
Ĝenerale studuloj konsentas ke la versegoj 37-42, nome tiuj de la ekspliko pri la senco de la parabolo, estas aldono de la aŭtoro de la “Evangelio laŭ Mateo”.
Interpretoj
Ankaŭ se Jesuo distingas la siajn el la nesiaj, tiu diferenco foje povas ne esti evidenta por la disĉipla komunumo: do necesas pacienci ĉar la divido inter la veraj adherantoj kaj la ŝajnigantoj estos ago de la Patro.
Dume, tamen, ĉiu daŭrigu perfektiĝi ĉar ĉiu responsas pri si mem.
Iuj interpretis tiun parabolon kiel inviton al tolero ĉar nur Dio kapablas kaj rajtas juĝi kaj distingi la verajn el la falsaj profetoj. Tamen tiu interpreto devas ne kolizii kun la invito de Jesuo defendi la ŝafojn el la lupoj kiel aperas en la priskribo pri la Bona Paŝtisto (Johano 10, 1-6), kaj el la admonoj de la apostolo Paŭlo en la 1-a kaj 2-a epistoloj al Timoteo kaj ankaŭ Sankta Petro en sia dua epistolo
Aliaj projektoj
Komuna entenas bildojn pri la parabolo de la lolo
Rubus ''sectio'' Rubus
Taksonomio
La eŭropaj rubusoj estas ordigitaj en la genro Rubus, subgenro Rubus. Ordinare tiuj estas klasifikita, en jenaj tri grupoj:
La tipospecio de la genro estas Rubus fruticosus. Tiun nomon ĝi ricevis de L., en la jaro 1753. Tio estas problemiga nomo. La nomo Rubus fruticosus estis uzata dum la jaroj por multaj diversaj rubusaj specioj. Ĝi tial ne taŭgas por nomi diversajn robusajn speciojn („nomen ambiguum“). En la Linné-a herbario estas ekzempleroj, kiuj laŭ nia hodiaŭa scio apartenas al diversaj specioj.
AIX
Oni trovas AIX ĉefe en la komputiloj de la serio RS/6000; malsame al Sun kaj aliaj komputilaj kompanioj, unikso ne estis la sola operaciumo de IBM, kiu uzis ĝin ĉefe en sciencaj uzoj. Aliaj operaciumoj kaj komputilsistemoj, kiel OS/400, estis plej popularaj en la afera mundo por IBM ol uniks-sistemoj.
Everaldo de Jesus Pereira
Everaldo de Jesus Pereira (n. ) estas brazila futbalisto.
AIX
La plej nova versio de AIX (en 2004) nomis AIX5L kaj havas multajn funkciojn por helpi kunlaboro kun Linukso. Oni eĉ povas diri, ke Linukso estas la ĉefa Uniksema operaciumo de la hodiaŭa IBM, kaj la plej bela epoko de AIX jam pasis.
Everaldo de Jesus Pereira
Li futbalis ĉe FC Tokyo.
Waterford
Waterford (Veðrafjǫrðr, Port Láirge) aŭ Vadrefjordo fondita en la jaro 914 de Vikingoj, estas la plej malnova urbo en Irlando.
En 2006 la urbo havis loĝantojn, el kiuj  loĝis en la urbo mem, kun  en la antaŭurboj de Graflando Kilkenny.
La haveno de Waterford jam estas unu el la plej gravaj en la lando dum pli ol jarmilo. Ĉefa industrio dum la 19-a jarcento estis ŝipkonstruado. Hodiaŭ Waterford famiĝas tra la mondo pro Waterford Crystal (kristalo) heredaĵo de unu el la plej sukcesaj kaj longdaŭraj industrioj en la urbo, farado de kristalaĵoj. Vitron, aŭ kristalon, oni produktis en la urbo ekde la jaro 1783.
Júlia Horváth
Júlia HORVÁTH [horva:t], edzino de Hugo Hausl, estas rumania hungara ĵurnalistino, redaktorino. Ŝi naskiĝis en Diosig la 3-an de junio 1933.
Biografio
Júlia Horváth diplomitiĝis pri hungara lingvo kaj litaraturo en Universitato Bolyai de Kluĵo (1956), poste ŝi finis la Akademion Ştefan Gheorghiu de Bukareŝto (1967-69). Si debutis en 1952 ĉe la ĵurnalo Romániai Magyar Szó. Pli poste ŝi estis vicĉefredaktorino de Előre(1969-74), de 1979 eksterpolitika ĉefkunlaborintino.
Podkopná Lhota
Podkopná Lhota estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Zlín, en Regiono Zlín. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1644.
Brizon
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Montempoivre (Tramtransporto en Parizo)
Montempoivre estas haltejo de Tramvojo T3a situanta en la 12-a arondismento de Parizo.
La nomo Montempoivre devenas de apudaj samnomaj strato kaj pordo.
Coxquihui
Coxquihui estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Coxquihui. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 050.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 14942 loĝantojn. El tiuj estis 7325 viroj kaj 7617 virinoj. La komunumo havas surfacon de 86.4 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 11 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 35 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 280 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 14225 personoj. En la jaro 2000 temis pri 14423, do temis pri kresko / malkresko je 0.28 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 12578 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 8891 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 70.69 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Laneca ipomeo
Laneca ipomeo, Argyreia nervosa estas plurjara grimpplanto apartenanta al la hinda subkontinento kaj enkondukita en multaj lokoj tutmonde, inkluzive en Havajo, Afriko kaj Karibio. Kvankam ĝi povas esti entruda, ĝi ofte estas aprezita pro sia estetika kaj kuraca valoro. Ĝiaj semoj estas konataj pro sia potenca enteogena valoro, pli granda aŭ simila al tiuj de varioj el la familio de Konvolvulacoj, kies uzantoj raportas signifajn psikedelajn kaj spiritajn spertojn. undefinedLa du botanikaj specoj estas ''A. n. var. nervosa priskribita ĉi tie, kaj A. n. var. speciosa,'' kiuj estas uzataj en ajurveda medicino pro siaj kuraca valoro.
Argyreia nervosa semoj enhavas diversajn ergolinajn alkaloidojn kiel ekzemple ergino. Studo raportis, ke stereoisomeroj de ergino troviĝas en la semoj kun koncentriĝo de 0,325% de seka pezo. Pli freŝa studo raportis ĉeeston de ergometrino, lisergolo, lizergata acido kaj aliaj alkaloidoj, kiuj kontribuas al ĝiaj farmakologiaj efikoj.
Historio
Dum pluraj aliaj plantoj en la familio Konvolvulacoj, kiel Ipomoea corymbosa kaj Ipomoea tricolor, estis uzataj en ŝamanaj ritoj de Latinameriko dum jarcentoj, A. nervosa ne estis tradicie uzata por ĉi tiu celo. Ĝiaj ecoj unue estis atentigitaj en la 1960-aj jaroj. [Citaĵo bezonas]
Kultivado
Kie temperaturoj falas sub 13 ° C (55 ° F), Argyreia nervosa kreskas en varma forcejo. Aliloke, ĝi kreskas sur pergoloj, muroj aŭ arboj. Ĝi ofte estas kultivita profesie sub vitro en vazo plenigita kun argilriĉa kompoŝto (John Innes n-ro 3) en plena lumo, kaj akvumita libere, de printempo ĝis aŭtuno, kun miksenkava likva sterko ĉiumonate kaj reduktita akvo vintre. Ĝi kreskas ekstere en modere fekunda, humida sed bone drenita grundo en plena suno. Pritondado estas farita en malfrua vintro.[
Glikosidoj
Argirozido, (24R) -ergot-5-en-11-okso-3β-ol-α-D-glucopiranozido, steroida glikozido, unika al Argyreia nervosa
Ravenstein (Nederlando)
Ravenstein (Nederlando) (loĝantaro: 8,466) estas urbo kaj eksa urbo en la Sudo de Nederlando, en la provinco de Nord-Brabanto. La eksa urbo kovris areon de 42.68 km.² (de kiu 0.96 km.² akvo). En 2003 ĝi estis inkluzivita en la urbo de Oss.
Serrana do Sertão Alagoano
La mikroregiono de Serrana do Sertão Alagoano estas unu de la 13 mikroregionoj de la brazila subŝtato de Alagoaso. Ĝi enhavas kvin municipojn.
NGC 5376
NGC 5376 (aliaj indikoj — UGC 8852, MCG 10-20-47, ZWG 295.25, IRAS13536+5945, PGC 49489) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Laneca ipomeo
Ergolinoj
Izoergino
Ravenstein (Nederlando)
Ravenstein ankaŭ inkluzivis la sekvantajn urbojn, vilaĝojn kaj urbetojn: Demen, Dennenburg, Deursen, Dieden, Herpen, Huisseling, Keent, Koolwijk, Neerlangel, Neerloon, Overlangel.
Laneca ipomeo
Ergolinoj
Ergino
Ergometrino
Hidroksetilamodo de izolizergata acido
Elimoklavino
Ergometrinino
Ĉanoklavino
Grasaj acidoj
Enteogeno
Huna-ŝamanoj uzis ilin laŭ diversaj buŝaj historioj. ''La semoj de Argyreia nervosa produktas psikoaktivajn efikojn. Ili enhavas ergotajn alkaloidojn, kiuj varias konsiderinde en koncentriĝo, kun LSA-pezo inter ĝuste similaj semoj de 3 μg ĝis 34 μg (avĝ 17 μg). Tamen, laŭ ĝiaj efikoj, LSA estas ĉirkaŭ dekono pli potenca kiel ĝia kuzo LSD, kio faras sojlan dozonivelon por LSA ĉirkaŭ 500 μg.undefined La psikoaktivaj efikoj de la semoj do povas esti pro aliaj alkaloidoj ĉeestantaj en ili kaj la sekura kaj efika dozo povas esti malfacile antaŭvidebla.''
Eksteraj ligoj
Kategorio - Ornamplanto; Flaŭro el Hinda subkontinento; Herbaj kaj Fungaj Haluciniloj; Medicinaj  Plantoj el Azio;Taksono nomita de Wescwlaas Bojer; Taksono nomita de Nicolaas Laurens Burman.
Tiu ĉi esperanta artikolo estas traduko de la artikolo Argyreia nervosa en angla Wikipedia.
Ravenstein (Nederlando)
Transportado
Ravenstein situas rekte al la A50, la aŭtovojo de Eindhoven al Nijmegen. Apude estas Paalgraven diskruciĝejo, kie la A59 disforkiĝas al -a-Hertogenbosch (25 km.) kaj la A2 (20 km.), la ĉefa vojo de Nordo al Sudo en Nederlando.
Historio de la Senjorlando de Ravenstein
En 1397, Duko Adolfo la 1-a el Cleves fariĝis Senjoro de Ravenstein.
Tournon-sur-Rhône
Tournon-sur-Rhône [] estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Ardèche, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj. Ĝi havis 10,689 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Tournon-sur-Rhône situas ĉe la dekstra bordo de Rodano, ĉe ĝia kunfluejo kun la rivero Doux.
Distrikto Maramureș
Maramureș [maramureŝ] estas distrikto (rumane județ) en la nord-okcidenta Rumanio, en Transilvanio, ĉe la limo kun Ukrainio. En 1910 la tiama hungara "komitato" (distrikto) havis 159 489 rutenajn, 84 510 rumanajn, 59 552 germanajn kaj 52 964 hungarajn loĝantojn.
Najbaroj: okcidente: distrikto Suceava; sud-okcidente: distrikto Bistrița-Năsăud; sude: distriktoj Cluj kaj Sălaj; okcidente: distrikto Satu Mare; norde: Ukrainio.
Emerson de Andrade Santos
Emerson de Andrade Santos (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo kaj Shonan Bellmare.
Ĉifroŝlosilo
Ĉifroŝlosilo  estas peco de informo (parametro), kiu difinas la funkcian eligon de kriptografia algoritmo aŭ ĉifro. Sen ĉifroŝlosilo, la algoritmo ne havus rezulton. En ĉifrado, ĉifroŝlosilo specifas la konkretan aliformiĝon de neĉifrita teksto al ĉifrita teksto, aŭ ĉifrita teksto al neĉifrita teksto dum malĉifrado, ĉifroŝlosilo ankaŭ estas uzita en alia kriptografia algoritmo, ekzemple cifereca subskribo kaj mesaĝo-aŭtentikigantaj kodoj.
Sontheim (Ŝvabio)
Sontheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Unterallgäu kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
O5 (rezistadmovado)
O5 estas la nomo mallongiga de la plej konata kaj plej grava aŭstria rezistadmovado kontraŭ la Naziismo en la post Anschluss jure ne ekzistanta Respubliko Aŭstrio. La ĉifro 5 simbolas la kvinan literon de la alfabeto; kune kun la litero O ĝi estu mallongigo por OEsterreich, la germanlingva nomo de Aŭstrio. Ĝi estiĝis nur post kiam diversaj movadoj de diversaj politikaj flankoj malkovritis fare de la ŝtataj aŭtoritatoj. La anoj ekbatalis komune por restarigo de memstara Aŭstrio sen rigardi politikajn diferencojn aŭ ideologiojn.
Super ĉiuj partioj
La instigo pri fondo venis de burĝaj-konservemaj homoj, inter kiuj nomiĝu ekz. Fritz Molden (li peris kontaktojn kun la uestaj Aliancanoj kaj Allen Welsh Dulles, oficialulo deĵoranta en Berno), Hans Sidonius Becker, Willi Thurn und Taxis kaj la posta ambasadoro Emanuel Treu. Inter la socialdemokratoj menciindas la posta ŝtatprezidanto Adolf Schärf: li reenrigardante konfesis ke ja mankis politikaj profesiuloj inter la rezistadmovadanoj.
Inter ĉiuj rezistadantoj de Nazia Germanio la O5-anoj havis tre okulfrapajn kaj nepridiskuteblajn poraŭstriajn viddpunktojn estante kontraŭ ne malmultaj samideanoj en Germanlando, kiuj favorus - post forigo de nazia reĝimo - malŝanĝon de landlimoj (do ne restarigon de memstara Austrio). Tuj post la fino de la Dua mondmilito la Aŭstra Komunista Partio antaŭenpuŝis surplatformigon politikan de la rezistintoj. Ili en 1944/45 estis havinta kunvenon en la palaco Palais Auersperg, kion memorigas al oni tabulo tie muntita. Sed kaj Aŭstria Popola Partio kaj Socialdemokratia Partio de Aŭstrio malŝatis superpartiajn kunligojn preferante la rekonstruon de propraj politikaj strukturoj. Pro tio la sovetaj okupantoj en Vieno ĉesigis la laboro de la O5-grupo ankoraŭ en printempo 1945 kaj eĉ esplore pridemandis diversajn aktivulojn.
Raoul Bumballa, estro de la grupa komisio Siebenerausschuß kaj kvazaŭ ties porparolanto, iĝis en la 27.4.1945 reprezentanto de O5 ene de la provizora registaro de Karl Renner laŭ propono de la konservativistoj. Sed li ankoraŭ en 1945 forlasis la konservativistan ŝirmon. Post la balotado de la 20.12.1945 kaj la kanceliereciĝo de Leopold Figl la grupo O5 ne plu oficialis politike.
Kunlaboro kaj simbolo
Kunlaboro ja estis kun aliaj ĉeloj de aŭstra rezistado, antaŭ ĉio kun grupo ĉirkaŭ majoro Carl Szokoll kaj samideanoj tirolaj. Komence mankis organizo bona - unueca estis do nur komuna nomo. La stranga ĉifrado O5 videblis sur pluraj konstruĵoj en Vieno en kaj Innsbruck. En la filmo The Third Man (1949) montratas O5-signo sur muro de kanalo.
Burdignin
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Esperanto-Araba Lernolibro (Isaac)
Esperanto-Araba Lernolibro estas lernolibro  verkita  de Nassif Isaac kaj eldonita en 1969 de Librejo l-Anĝalu l-Misrija.
Helpe de simpla frazaro, ekde la komenco la aŭtoro didaktike klarigas laŭgrade la ĉefajn elementojn de la lingvo.
Juan Antonio Bardem
Juan Antonio BARDEM (n. Madrido; 2-a de junio de 1922 - m. Madrido; 30-a de oktobro de 2002) estis scenaristo kaj reĝisoro de kino hispana kaj membro de la Komunista Partio de Hispanio.
Biografio
Li estis la filo de la aktoroj Rafael Bardem kaj Matilde Muñoz Sampedro kaj frato de Pilar Bardem. Li edziĝis al María Aguado Barbado kaj havis kvar gefilojn: Miguel, Juan, Rafael kaj María. Li estis ankaŭ onklo de la aktoroj Javier Bardem, Carlos Bardem kaj Mónica Bardem.
En 1953 ekreĝisoras siajn proprajn filmojn, el kiuj elstaras Muerte de un ciclista (Morto de ciklisto, 1955, Premio de la Internacia Kritikistaro en la Festivalo de Cannes) kaj Calle Mayor (Ĉefa Strato, 1956, Premio de la Kritikistaro en la Festivalo de Venecio). Dume li estis arestita kaj spite siaj internaciaj sukcesoj, Bardem havis problemojn en Hispanio pro la cenzuro de la frankismo, pro sia membreco en la Kompartio, kaj apenaŭ li povis fari sian kinan laboron. Li estas la plej politikigita el la Tri Boj de la hispana kino (Bardem, Berlanga kaj Buñuel).
Star Wars Jedi Knight: Jedi Academy
Star Wars Jedi Knight: Jedi Academy (Stelaj Militoj Ĵedaja Kavaliro: Ĵedaja Akademio) estas videoludo verkita de Raven Software. Ĝi havas 6 ludtipojn. Unu ludtipo el ili estas kiel sieĝo en kiu estas du teamoj; unu teamo devas atingi celojn kaj la alia teamo devas malebligi tion. Ĝi havas modifon Movie Battles II.
Juan Antonio Bardem
Biografio
Per sia filmo Siete días de enero (Sep januaraj tagoj, 1979, premio Golden Price en la Moskva festivalo) li rakontis la mortigon de kvar laboralistadvokatoj apartenantaj al la Komunista Partio de Hispanio fare de teroristaro de la Dekstra ekstremismo de Hispanio, dum la plej streĉa epoko de la Hispana transiro.
25258 Nathaniel
25258 Nathaniel estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj kaj geedzoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥio.
Sumbavo
Sumbavo estas insulo de Indonezio, dituanta meze de la ĉeno de la Malgrandaj Sundaj Insuloj, kun Lomboko okcidente, Floreso oriente kaj Sumbo plu sudoriente. Ĝi estas en la provinco Okcidentaj sudorientaj insuloj. Sumbavo estas 15,448 km² granda (trioble la grando de Lomboko) kun nuna populacio de ĉirkaŭ 1.33 milionoj da loĝantoj. Ĝi markas la limon inter la insuloj okcidente, kiu estas pli influataj el religio kaj kulturo el Barato, kaj la regiono orienta kiu ne estas tiom influita. Precize tio rilatas al Hinduismo kaj Islamo.
-8.78333°N, 118.08333°W
Jahodov
Jahodov (Beerenhof) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Rychnov nad Kněžnou. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1707.
Stefánia Horváth
Stefánia HORVÁTH [horva:t] estas rumania hungara ĵurnalistino, redaktorino. Ŝi naskiĝis en Bukareŝto la 9-an de majo 1933.
Biografio
Stefánia Horváth diplomitiĝis pri matematiko kaj fiziko en la Universitato Bolyai de Kluĵo (1954). Ŝi estis interna kunlaborantino komence de Pionír, poste de 1967 de Jóbarát. Ŝi debutis en Ifjúmunkás (1954).
Lates
La Nila perko iĝis fifama kiel invada specio en laorientafrika Lago Viktorio, kie multaj indiĝenaj cikledoj estas nuntemope formortintaj. Kontraste al la Nila perko, kelkaj pli malgrandaj membroj de la genro Lates kun relative limigita distribuado en Afriko estas ili mem estas konsiderataj minacataj.
Specioj
Estas nuntempe 11 agnoskitaj specioj en tiu genro:
Alphonse Daudet
Alphonse DAUDET [doDE] (naskiĝis la en Nimo, mortis la  en Parizo) estis franca verkisto.
Li verkis interalie la romanojn Lettres de Mon Moulin kaj Tartarin de Tarascon, ambaŭ tradukitaj al Esperanto.
Verkaro
Interaliaj verkoj notindas la jenaj:
11485 Zinzendorf
11485 Zinzendorf estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild en Tautenburg (Germanio).
István Szűcs
István Szűcs [iŝtvAn sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Szűcs István estis hungara juristo, juĝisto, advokato, profesoro, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1846).
István Szűcs naskiĝis la  1811 en Tiszaderzs. Li mortis la 1891 en Debrecen.
Biografio
István Szűcs lernis en Debrecen, poste nelonge li estis akademia rektoro en Mezőtúr. En 1838 li akiris diplomon pri advokato kaj li eklaboris en la ŝtata administrado. En la sekva jaro li plulernis en Vieno. En 1840 li ekinstruis en altlernejo de Debrecen. Li plenumis ankaŭ diversajn ekleziajn postenojn, ekzemple en 1847 li estis eklezia notario. Post jardeko li forlasis la instruadon havanta ŝtatan postenon. Baldaŭe li estis juĝisto kaj pedagogia inspektoro. Liaj artikoloj aperis ekzemple en Athenaeum (revuo).
Avelbrusta kukolo
La Avelbrusta kukolo (Cacomantis castaneiventris) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome Cuculiformes, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi apartenas al genro Cacomantis. Ĝi estas indiĝena de tropikaj Aŭstralio, Indonezio kaj Papuo-Nov-Gvineo. Ties natura medio estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj manglejoj.
Temas pri grizbruna specio kun rimarkinda avelkolora aŭ helbruna ventro, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la specifa latinlingva nomo, krom ĉe aliaj lingvoj.
Nezamyslice (distrikto Klatovy)
Nezamyslice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1045.
NGC 5377
NGC 5377 (aliaj indikoj — UGC 8863, MCG 8-25-52, ZWG 246.27, KARA 604, IRAS13542+4729, PGC 49563) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Biomedicino
Biomedicina esplorado (aŭ eksperimenta medicino) estas ĝenerale simple konata kiel medicina esplorado. Ĝi estas la baza esplorado, aplikita esplorado, aŭ interfaka esplorado kondukita por helpi kaj subteni la disvolvigon de la sciaro en la fako medicino.
Grava tipo de medicina esplorado estas la klinika esplorado, kiu estas distingenda pro la implico de pacientoj. Aliaj tipoj de medicina esplorado estas la antaŭ-klinika esplorado, ekzemple ĉe animaloj, kaj la baza medicina esplorado, ekzemple pri genetiko.
Yohei Otake
Yohei Otake (大竹 洋平, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Tokyo, Cerezo Osaka, Shonan Bellmare, Fagiano Okayama kaj V-Varen Nagasaki.
Villaurbana
Villaurbana estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Orly Castel-Bloom
Orly Castel-Bloom (prononcata Orli Kastel-Blum, naskita 26-a de novembro, 1960) estas israela verkisto, gajninto de la Sapir Premio de 2015 pro sia libro "La egipta romano". Ŝia romano Dolly City de 1992, traktante patrinecon en israela socio, estis inkludita en la Unesko-Kolekto de Reprezentaj Verkoj.
Vivo
Orli Castel-Bloom naskiĝis en Tel-Avivo en 1960, al familio de franclingvaj egiptaj judoj. Ĝis trijaraĝo ŝi havis francajn infanistinojn kaj parolis nur la francan. Ŝi studis kinon en Universitato de Tel Aviv kaj teatron ĉe la Beit Zvi Lernejo por Prezentartoj en Ramat Gan.
Castel-Blum parolas la francan de juna aĝo. Ŝi studis kinon dum unu jaro en Universitato de Tel-Avivo kaj poste alian jaron ĉe la Beit Zvi lernejo de Prezentaj Artoj en Ramat Gan.
Recenzo
La rakontoj de Castel-Blum, publikigitaj ekde la mezo de la 1980-aj jaroj, alportis al la hebrea literatura spaco perfortan kaj popularan realon, kiun oni antaŭe ne konis. Ŝia parabola, ĵazeca stilo, la "malbona" ​​kaj maldiligenta gesto per kiu ŝi elektis verki, la agaciĝema kaj superreala maniero kiel ŝi traktis la tradiciajn fundamentojn de fikcio - instigo, karaktero, integriĝo, psikologio - povis laŭleĝe provoki ekscititajn reagojn. Kontraŭ la atendita poluro "el bone farita fikcio" la leganto ricevas defiigan krudecon; kontraŭ profundoj (psikologiaj, aŭ histori-filozofi-naciaj) oni ricevas la nudan surfacon. Kontraŭ lingvo, kiu supozeble reprezentas mondon, oni ricevas mondon, kiu respegulas, kiel inversan spegulon, „ĝenatan”, „malgajan”, poezian lingvon, kiu kaŝiĝas inter ĝiaj muroj.
Ballaison
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france Haute-Savoie, arpitane Savouè d'Amont), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france Auvergne-Rhône-Alpes). Fine de en la komunumo vivis.
Sandersdorf
Sandersdorf ĝis fino de junio 2009 estis memstara administra komunumo kaj ekde la 1-a de julio de tiu jaro estas parto de la tiam fondita urba komunumo Sandersdorf-Brehna en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Anhalt-Bitterfeld de la federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de la jaro 2006 la tiam ankoraŭ memstara komunumo havis 9552 loĝantojn.
Alexandra David-Néel (Tramtransporto en Parizo)
La nomo Alexandra David-Néel omaĝas al franca esploristino Alexandra David-Néel. Troviĝas samnoma ĝardeno en najbara urbo Saint-Mandé.
Marcel Proust
Valentin Louis Georges Eugène Marcel PROUST (naskiĝis, mortis ) estis franca verkisto, romanisto kaj eseisto, kies precipa verko titoliĝas Reserĉe al la perdita tempo (À la recherche du temps perdu). Tiu romana ciklo estis publikigita en sep partoj inter 1913 kaj 1927. Tiu etenda romanaro estis ege influa kaj en la fako literaturo kaj en tiuj de la filozofio kaj de la artoteorio. En ĝi, la franca verkisto realigis laboron de introspekto, en kiu, memorante sian tutan pasintecon kaj tiel savante purajn memoraĵojn kaj sensacojn, sukcesis portreti sian vivon en rakonto ene de kiu li metis sin kiel ĉiopova rakontisto de sia membiografia verkado, kreante sonĝan stilon karakteran, en kiu eĉ odoro kaj gusto povas ricevi enorman gravon, kaj tiel salti al nivelo de alia memoraĵo, siavice kreante nekredeblan literaturan oceanon.
Marcel Proust restas la franca verkisto, kies verkaro estas la plej tradukata kaj publikigata tra la mondo. Li estis konsiderata de multaj kiel unu el plej grandaj aŭtoroj de ajna epoko.
Infanaĝo
Proust naskiĝis en Auteuil, ŝika urbo sudokcidente de Parizo, kie nun estas la 16-a arondismento, en la domo de Louis Weil, sia patrina praonklo, ĉe la strato La Fontaine, la 10an de Julio 1871, nome du monatojn post ol la Traktato de Frankfurt formale finis la Franci-Prusian Militon. Lia nasko okazis dum la perfortoj, kiuj ĉirkaŭis la subpremadon de la Pariza Komunumo, kaj lia infanaĝo respondas al la tempo de firmiĝo de la Franca Tria Respubliko. Multo en la temaro de Reserĉe al la perdita tempo rilatas al tiutempaj sociaj evoluoj, aparte al la dekadenco de la franca nobelaro kaj al la progreso de la mezaj klasoj.
Lia patrino, Jeanne Weil, filino de riĉa juda monŝanĝisto el alzaca origino, donis al li vastan kaj ampleksan kulturon kaj montris kelkfoje al li invadan korinklinon kaj humoron. Same ŝi konis la anglan lingvon sufiĉe bone por helpi al la filo pri ties tradukoj el John Ruskin. . Lia patro, Adrien Proust, filo de komercisto de Illiers-Combray (en Eure-et-Loir), profesoro en la medicina universitato de Parizo post ekstudado en seminario, estis la unua granda franca patologo, konsilisto de la registaro por lukto kontraŭ epidemioj, post kiam li studis ĥoleron en Eŭropo kaj Azio. Li aŭtoris multajn artikolojn kaj librojn pri medicino kaj higieno.
Proust estis edukita en la patra katolika religio. Li estis baptita (la 5an de aŭgusto 1871, ĉe la preĝejo Sankta Ludoviko de Antin) kaj poste konfirmita kiel katoliko sed li neniam formale praktikis tiun religion. En 1873 naskiĝis lia frato Robert.
Je aĝo de naŭ jaroj Proust havis sian unuan gravan atakon de astmo, kaj poste li estis konsiderata malsana infano. Proust pasigis longajn feriojn en la vilaĝo Illiers ĉe la geonkloj Amiot. Jules Amiot multe veturis al Alĝerio, kie vivis liaj du filoj; tial li disvolvis emon al orientalismo: orienta salono, oranĝerio, hamamo, ekzotaj plantoj ktp. Tiu vilaĝo, kombine kun trajtoj de la hejmo de lia pra-onklo en Auteuil, iĝis la modelo por la fikcia urbo Combray, kie okazas kelkaj el plej gravaj scenoj de Reserĉe al la perdita tempo. (Illiers estis alinomita Illiers-Combray en 1971 okaze de la centjariĝo de Proust).
Junaĝo
Li estis ege sentema, ofte pro astmaj krizoj malsana knabo kaj havis tre intensan rilaton al siaj gepatroj. En sia junaĝo li dediĉis sin al la studado de literaturo, filozofio kaj juro. En 1882, je aĝo de 11 jaroj, Proust iĝis lernanto de la Mezlernejo Condorcet, sed lia eduko estis interrompita de lia malsano; ĉiuokaze li ege forestis, sed lernis filozofion el profesoro Darlu. Spite tion li elstaris en literaturo kaj ricevis premion en sia fina jaro. Danke al kolegoj li povis aliri al kelkaj salonoj de plej supra burĝaro, kio havigis al li abundan materialon por Reserĉe al la perdita tempo. Ekzemple li amikiĝis kun Jacques Bizet, kies patrino Geneviéve Halévy iĝos per dua edziniĝo Mme. Straus.
Spite sian malsanon, Proust militservis unu jaron (1889–90) en la franca armeo, stacie ĉe la kazerno de Coligny en Orleano. Ĉi tiu sperto havigis al li materialon por epizodo en La vojo de Guermantes, tria parto de lia romano. Kiel junulo, Proust estis diletanto, socia grimpisto, kies aspiroj al verkisteco estis malhelpataj de lia manko de mem-disciplino. Lia reputacio el tiu periodo, kiel snoba kaj amatora, kontribuis al postaj malfaciloj por publikigi Sur la vojo de Swann, nome la unuan parton de lia ambicie vasta romano, publikigita en 1913.
Poste, li ĉeestis ĉe la salonoj de s-rino Straus, vidvino de Georges Bizet kaj patrino de la infanaĝa amiko de Proust, nome Jacques Bizet, de Madeleine Lemaire kaj de s-rino Arman de Caillavet, unu el la modeloj de s-rino Verdurin, kaj patrino de lia amiko Gaston Arman de Caillavet, al kies fianĉino, Jeanne Pouquet, li enamiĝis. Ŝajne pere de s-rino Arman de Caillavet li konatiĝis kun Anatole France, ŝia amanto. En 1889 kaj 1890 respektive mortis liaj du avinoj. En 1890 mem li aliĝis al jurfakultato en Parizo.
István Láng (komponisto)
István Láng [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo Láng István estas hungara komponisto, altlerneja instruisto.
Marcel Proust
Junaĝo
En 1892 kun siaj amikoj Fernand Gregh, Robert Dreyfus, Louis de La Salle, Daniel Halévy kaj Jacques Bizet, li fondis la gazeton Le Banquet, kie li publikigis siajn unuajn novelojn. En 1893 li amikiĝis kun Robert de Flers, Robert de Montesquiou kaj la grafino Greffulhe; gradiĝis en juro kaj aliĝis al filozofio kaj beletro. Li publikigis ankaŭ en La Revue blanche.
István Láng (komponisto)
István Láng naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
István Láng studis inter 1950-1958 en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Liaj plej gravaj instruistoj estis János Viski kaj Ferenc Szabó (komponisto). Jam inter 1957-1960 li estis asistanto en Teatro- kaj Filmoarta Altlernejo. Inter 1966 kaj 1984 li estis muzika konsilisto de Pupteatro (Budapeŝto). Li ankaŭ instruis en la Muzikarta Altlernejo inter 1973-2006, kie li atingis pli altajn instruajn rangojn. Kelkfoje li estis gastoinstruisto en Usono kaj Meksiko. Dum la plena instrua periodo li ankaŭ komponadis. Li ricevis premiojn inter 1961-2009.
Marcel Proust
Junaĝo
En artikolo el 1892 publikigita en Le Banquet titolita "L'Irréligion d'État" (Ŝtata kontraŭreligieco) kaj denove en 1904 ĉe Le Figaro per artikolo titolita "La mort des cathédrales" (La morto de katedraloj), Proust opiniis kontraŭ la disigo de eklezio kaj ŝtato, deklarante ke socialismo metis pli grandan minacon al la socio ol la eklezio kaj emfazis la rolon de tiu lasta por subteno de kultura kaj eduka tradicio. Li ĉeestis interalie la kursojn de la fama filozofo Henri Bergson, kies teorioj pri la rido kaj pri la tempo inspiras plurajn partojn de lia verkaro.
Annamária Kinde
Annamária KINDE rumania hungara poetino, ĵurnalistino, tradukistino. Ŝi naskiĝis Oradea la 10-an de junio 1956 kaj mortis la 5-an de januaro 2014. Ŝi estis anino de E-MIL.
Marcel Proust
Maturaĝo
Li havis bonan rilaton kun sia patrino. Lia patro insistis, ke li laboru, sed li nur volontulis por eklabori en Biblioteko Mazarino (en la somero de 1896) kaj en notariejo, sed post mallonga tempo forlasis tiujn okupojn por fariĝi sendependa verkisto. Li fakte neniam serioze laboris kaj loĝis la tutan tempon en la gepatra hejmo ĝis post ambaŭ gepatroj estis mortintaj.
Annamária Kinde
Kariero
Annamária Kinde diplomitiĝis pri arbarkulturo en universitato de Braŝovo, poste pri ĵurnalismo en Oradea. De 1990 ŝi estis ĉefredaktorino de porjunulara gazeto Majomsziget, inter 1992-1996 kunlaborantino de Erdélyi Napló, inter 1996 kaj 2002 direktorino de Presarkolegio Ady Endre de Oradea, de 2002 ĉefredaktoro de ĵurnalo Nyugati Jelen de Arad, de 2003 redaktoro de Erdélyi Riport, de 2006 redaktoro de revuo Várad.
Marcel Proust
Maturaĝo
En 1894 Proust ekagnoskis sian samseksemon en rilato kun la komponisto Reynaldo Hahn kio daŭros du jarojn, post kio amrilato pluiĝis kiel amikrilato. La seksa inklino de Proust forte influis lian verkaron. Li estis unu el la unuaj eŭropaj verkistoj kiuj aperigis samseksemon malkaŝe kaj amplekse en sia verkaro, nome en partoj de Reserĉe al la perdita tempo kiuj temas pri la Barono de Charlus. Lucien Daudet kaj Reynaldo Hahn estis rekonitaj kiel liaj amantoj.
En 1895 li gradiĝis en beletroj, laboris dum mallonge ĉe la Biblioteko Mazarine kaj veturis al Bretonio kun Reynaldo Hahn. En 1896 li ekrilatis kun Lucien Daudet, kaj kadre de tio okazis en 1897 duelo kontraŭ Jean Lorrain, kiu estis mokinta tiun rilaton. Samjare li vizitis Rejnlandon kun sia patrino, kaj en 1898 Amsterdamon okaze de ekspozicio pri Rembrandt. Samjare li ekdefendis Dreyfus. En 1899 li eklaboris pri John Ruskin kunlabore kun sia patrino, kio ludos gravan rolon en sia propra verkado. En 1900 mortis Ruskin, kaj tiukadre Proust kun sia patrino veturis al Venecio serĉe de lia spuro. Tie li renkontiĝis kun Reynaldo Hahn kaj lia kuzino Marie Nordlinger, kiu estis ankaŭ kunlaborantino pri Ruskin. En 1902 mortis Charles Haas, modelo de Swann. Samjare Proust veturis tra Nederlando kaj Flandrio, kie li entuziasmiĝis pri la pentrarto de nederlandaj kaj flandraj pentristoj Kiel Vermeer.
Liaj vivo kaj familia etoso ege ŝanĝiĝis inter 1903 kaj 1905. En februaro de 1903, la frato de Proust Robert edziĝis kaj lasis la familian hejmon. Lia patro mortis en novembro samjare kaj en tiu epoko Marcel disvolvis apartajn interesojn pri preĝejoj. Fine kaj plej kortuŝe la amegata patrino de Proust mortis en septembro 1905 estante 57-jaraĝa. Ŝi lasis al li konsiderindan heredon, sed ankaŭ fortan malesperon: tial li enhospitaliĝis komence de decembro ĝis la fino de januaro 1906. Fine de 1906, li translokiĝis al 102, bulvardo Haussmann, ĉe sia onklo Georges Weil, same ĵus mortinta.
Post la morto de siaj gepatroj (en 1903 kaj 1905) li preskaŭ plene retiriĝis el la socia vivo kaj pasigis la plejmulton de sia tempo en sia son-izola, malhela loĝejo. Lia sano tra tiu periodo plue kadukiĝis. Ĝis 1905, Marcel Proust vivis la vivon de alta burĝo kaj delikata art-amanto, spertante eksterordinare intensajn, senfine revovekajn estetikajn emociojn, kiujn li majstre priskribos en sia verkaro. Nur en 1898 li estis plenuminta politikan agon, subskribante la petskribon por la revizio de la proceso de Alfred Dreyfus. En 1907 Proust pasigis la someron (kaj ankaŭ la ses venontajn somerojn) en Cabourg kaj vizitis Normandion akompanate de sia ŝoforo Alfred Agostinelli.
La jaro 1908 estis mejloŝtona en la literatura kariero de Marcel Proust. Li publikigis en Le Figaro pastiĉojn, en Carnet de 1908 li kolektas notojn, kiuj rezultos en estontaj verkoj, kaj entreprenis eseon pri literatura kritiko nome "Une conversation avec Maman", kiu restos nefinita kaj estos publikigta nur en 1954 laŭ titolo "Contre Sainte-Beuve". En 1910 li ŝanĝis siajn interesojn al la rakonta produktado, dum ĝuis spektadon de dancado, teatro kaj opero, ekzemple Pelléas et Mélisande de Debussy. En 1912 kaj 1913 li serĉis malsukcese eldonejon por tio kio estos finfine Du côté de chez Swann publikigita je lia propra kosto. Samjare okazis la amrilato kun Alfred Agostinelli, kiu rompis ĝin, okazigante malesperon ĉe Marcel.
En 1914 la Unua Mondmilito prokrastis la aperon de Le Côté de Guermantes, dum Agostinelli, rekrutita laŭ la nomo Marcel Swann, mortis en aviadilkraŝo. Inter 1916 kaj 1918 Marcel Proust diboĉis ĉe hoteloj, restoracioj ktp. Liaj amikoj estis Jean Cocteau, Paul Morand, la princino Soutzo, Jacques de Lacretelle, Daudet, la grafino de Noailles, ktp. Dume pli plulaboras por la Recherche. En 1919 Proust aperigis diversajn verkojn kaj ricevis la Premion Goncourte pro Á l'ombre des jeunes filles en fleurs. Li devis forlasi sian loĝejon ĉe 102, bulvardo Haussmann.
Proust pasigis la lastajn tri jarojn de sia vivo ĉefe enfermita en sia korko-kovrita dormoĉambro, dormante dumtage kaj laborante nokte por fini sian romanon. Li subite malsaniĝis en 1921 kaj mortis en 1922.
Persona vivo
Oni bone scias, ke Proust estis samseksema, kaj lia sekseco kaj rilatoj kun viroj estis ofte studita fare de liaj biografiistoj. Kvankam lia dommastrino, Céleste Albaret, neis tiun aspekton de la sekseco de Proust en siaj memoraĵoj, ŝia neado kontraŭas la asertojn de multaj el la amikoj kaj samtempuloj de Proust, kiel lia kolego verkisto André Gide kaj lia valeto Ernest A. Forssgren.
Proust malkaŝe neniam akceptis konfesi sian samseksemon, kvankam liaj familio kaj proksimaj amikoj ĉu sciis ĉu suspektis tion. En 1897, li eĉ luktis duelon kontraŭ la verkisto Jean Lorrain, kiu publike pridubis la naturon de la rilatoj de Proust kun lia amanto Lucien Daudet (ambaŭ duelistoj survivis). Spite la propran publikan neadon fare de Proust, lia amafera rilato kun la komponisto Reynaldo Hahn, kaj lia kaprica altiro al lia ŝoforo kaj sekretario, Alfred Agostinelli, estas bone dokumentitaj. En la nokto de la 11a de Januaro 1918, Proust estis unu el la viroj identigitaj de la polico en pliserĉado ĉe maskla bordelo administrita de Albert Le Cuziat. Amiko de Proust, nome la poeto Paul Morand, malkaŝe ĉikanis Proust pri liaj vizitoj al masklaj prostituitoj. En sia taglibro, Morand referencas al Proust, kaj al Gide, kiel "konstante ĉasantaj, neniam kontentigitaj per siaj aventuroj ... eternaj marodistoj, senlacaj seksaventuristoj."
La preciza influo de la sekseco de Proust sur lia verkado estas temo de debato inter fakuloj. Tamen, Reserĉe al la perdita tempo etende studas samseksemon kaj montras kelkajn ĉefajn rolulojn, kaj viroj kaj virinoj, kiuj estas ĉu samseksemaj ĉu duseksemaj: nome la Barono de Charlus, Robert de Saint-Loup, Odette de Crécy, kaj Albertine Simonet. Samseksemo aperas ankaŭ kiel temo en Les plaisirs et les jours kaj en lia nefinita romano, Jean Santeuil.