cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Francis Beaufort
En la jaro 1805 Francis Beaufort estis nomumita komandanto de milita velŝipo H. M. S. Woolwich, kiu navigaciis ĝis Sud-Ameriko ĝis golfo Rio de la Plata. Tasko de Beaufort estis gvidi hidrografian esploron. Dum tiu ĉi navigaciado Beaufort faris en la jaroj 1805 - 1808 sian skalon de forto de vento. Boforta skalo estis en la brita maristaro ekde la jaro 1838 devige uzata por ĉiuj registroj en ŝipaj taglibroj.
Dum la tempo de sia uzado la skalo de Beaufort spertis multajn ŝanĝojn, kiuj reagis je aktualaj bezonoj de mezurado de la forto de vento. Ekz. en la jaro 1946 Internacia Meteologia Komitato disvastigis nombron de gradoj al 17 definante gradojn per amplekso de rapideco de vento mezuritaj en alteco de 10 metroj super la surfaco. Per tio la skalo de Beaufort estis ŝanĝita je Beauforta skalo de rapideco de vento.
En la jaroj 1811 - 1812 li navigaciis tra orienta Mediteraneo, kie li faris hidrografiajn esplorojn kaj patrolado kontraŭ korzaroj. En junio de 1812 dum astronomiaj mezuradoj estis grupo gvidita de Beaufort atakita de malamikaj trupoj de loka paŝao. Retiriĝante sur ŝipon H. M. S. Fredrikssteen Beaufort estis trafita per pafaĵo en kokson kaj li devis kelke da monatoj kuraci sin. Fine de la jaro la ŝipo revenis reen Anglion. Francis Beaufort jam neniam plu revenis en deĵoron sur la maro, eĉ kiam li restis en la brita maristaro ĝis sia 81 jaro.
Ekde la jaro 1829 Beaufort estis oceanografiisto de la brita maristaro.
En la jaro 1846 Francis Beaufort estis nomumita kontradmiralo kaj en la jaro 1848 estis al Beaufort pruntedonita titolo komtur el Bath.
Francis Beaufort estis emeritigita en la jaro 1855 post 68 jaroj de la deĵoro.
Francis Beaufort mortis la en Londono.
Paroko Sankta Patriko
La Paroko Sankta Patriko (angle Saint Patrick parish) estas unu el la parokoj kiu kovras la nordon de Grenado. Ĝi inkluzivas la nordajn insuletojn kiuj ne apartenas fizike al la granda insulo nomata Grenado. Ĝi havas areon de 42 km2 kun 10,624 loĝantoj en la jaro 2001.
12.20306°N, -61.64056°W
Osinniki
Osinniki (ruse Осинники) estas urbo en Kemerova provinco en Rusio.
La urbo estis fondita en jaro 1926.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 38471, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 4 horoj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe enenfluo de rivero Kandalep (Кандалеп) en riveron Kondoma (Кондома) (baseno de rivero Obj (Обь)).
En la urbo estas fervoja stacio.
En jaro 2002 la urbo havis 51,1 mil loĝantojn.
Alkiono (filino de Atlanto)
Eble vi serĉas Alkionon, filonon de dio de vento Eolo. Alkiono, en (antikva greka lingvo Ἁλκυόνη – Alkyone, en latina lingvo Alcyone) estas en la helena mitologio filino de Titano Atlaso kaj Plejono, filino de Titano Oceano.
Monaĥejo Keĉaris
Keĉaris (armene Կեչառիս), aŭ Keĉaruk, estas monaĥejo kiu troviĝas en Tsaghkadzor, en la marzo Kotajko, en Armenio. Ĝi estis grava mezepoka studcentro konstruita inter la 11-a kaj la 13-a jarcento fare de diversaj familioj de la armena nobelaro. La monaĥa komplekso havas tri preĝejojn. Ĝi estis rekonstruita en la jaro 2001.
La monaĥejo estis grave damaĝita pro tertremo en 1927, la rekonstruado ne estis iniciatita de la Armena Soveta Socialista Respubliko ĝis la jaro 1980. Pluraj malfacilaĵoj laŭlonge de la lando bremsis la projekton dum jardeko kiam la Tertremo Leninakan skuis grandan parton de la lando en 1988, Sovetio malaperis en 1991, la milito en Karabaĥo ekiĝis, kaj Armenio estis blokita de la du tjurkaj najbaroj: Turkio kaj Azerbajĝano. Dume Armenio iom post iom rekuperiĝis de tiuj sinsekvaj katastrofoj, la rekonstruado de la monaĥejo Keĉaris finfine rekomenciĝis en 1998 kaj finis en 2000, danke al la bonvola donaco de armena mecenato loĝanta en Vieno, nomata Vladimir Harutjunjan, memore al liaj gepatroj Harutjun kaj Arsenik.
Gutach
Gutach havas diversajn signifojn:
4342 Freud
4342 Freud estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la aŭstra kuracisto kaj psikiatriisto Sigmund Freud (1856–1939), fondinto de la psikoanalizo.
3-Metilnonano
3-Metilnonano aŭ C10H22 estas saturita branĉoĉena hidrokarbonido kun 10 karbonatomoj kaj 22 hidrogenatomoj. Ĝi estas senkolora, brulema kaj senodora likvaĵo uzata kiel solvanto kaj en kemiaj sintezoj. Kiel ĉiuj hidrokarbonidoj. 3-Metilnonano estas nesolvebla en akvo sed solvebla en pluraj organikaj solvantoj tiaj kiaj kloroformo, benzeno, benzino, etanolo kaj eteroj. 3-Metilnonano estas unu el la 75 izomeroj de la dekano.
Amonia buterato
Amonia buterato, buterato de amonio aŭ C4H7O2NH4 estas organika komponaĵo rezultanta el reakcio inter la buterata acido kaj amonia hidroksido. Amonia buterato partoprenas en la biologia reakcio per estigo de la treonino. Kiel ĉiuj buteratoj, amonia buterato estas grava kiel nutraĵo por la ĉeloj garnantaj la kojlon de la mamuloj.
Le Barp
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Catillon-sur-Sambre
Catillon-sur-Sambre estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 846 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.
Geografio
Catillon-sur-Sambre situas en la natura regiono Cambrésis, de kiu Cambrai estas la historia ĉefurbeto. Tiu regiono ĉefe konsistas el malaltaj ebenaĵoj kaj vastaj agroj. La areo ĉirkaŭ la urbeto Le Cateau-Cambrésis restas tamen sufiĉe proksima al Avesnois : ankoraŭ videblas verdaj paŝtaĵoj kaj heĝoj kaj ne la agroj de Cambrésis.
Catillon-sur-Sambre etendiĝas sur 13,03 km².
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Philippe Ducroux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Vidindaĵoj
La loka preĝejo, nomita Église de la Nativité de la Sainte Vierge, estis rekonstruita inter 1841 kaj 1843 por anstataŭi malnovan, tro mallarĝan preĝejon de la 18-a jarcento. La fondaĵoj de la sonorilturo datiĝas de 1671.
Administrado
Catillon-sur-Sambre apartenas al la kantono de Le Cateau-Cambrésis, kies ĉefurbo estas Le Cateau-Cambrésis. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Cambrai, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.
Aksiomo
Aksiomo estas principo (baza aserto), kiu estas akceptata sen pruvo en scienca teorio aŭ deduktiva sistemo.
La vorto aksiomo devenas de greka αξιωμα [aksioma] - kiu signifas "io inda aŭ memevidenta".
Aksiomoj kies valideco ne estas tiel evidenta ankaŭ estas nomataj ”postulatoj”. Parenca nocio estas ”dogmo”. Subfako de filozofio, en kiu temas pri aksiomoj kaj aksiomigo, nomiĝas aksiomiko.
Deveno kaj deduktaĵoj
Aksiomo ne estas pruvebla surbaze de teorio en kiu ĝi rolas, sed ĝi povas esti akceptata
Gravaj asertoj, kiujn oni povas dedukti de aksiomoj aŭ aksiomaro pere de la rimedoj de la teorio estas nomataj teoremoj (en matematiko kaj logiko, sed foje ankaŭ en aliaj sciencoj.)
Matematiko
En la matematiko, ĉiu kampo havas aksiomojn, sur kiuj baziĝas ĉiuj pruvataj teoremoj. Tamen, la plej bazaj aksiomoj estas tiuj de la aro-teorio, ĉar per ili oni povas konstrui ĉiun matematikan kampon sen neceso de novaj aksiomoj, nur per la uzo de difinoj.
Same kiel aksiomoj, postulatoj estas nepruveblaj asertoj. Historie la diferenco estis, ke aksiomojn oni konsideris memevidentaj, sed postulatojn ne. En nuntempa matematiko la distingo nebuliĝis, kaj oni ĝenerale uzas la du vortojn sinonime.
Logiko
Aksiomo, enkadre de la logiko, estas ĝenerala aserto, prezentata kun ekskluziveco rilate sian kontraŭaĵon. Alidire, la aserto fare de aksiomo necese estas, kaj ne povas esti la kontraŭo. Ĉefa ekzemplo de aksiomo estas tiu de nekontraŭdiro: Ne estas la aksiomo izolita koncepto, nek kunmeto de pluraj premisoj farante argumenton. Sed aksiomo estas rekte nur aserto; sed tiu aserto havas la internan karakteron esti ĝenerala kaj necesa tiamaniere, ke la alternativo estas prezentata kiel rekte ekskludata. Ne estas, do, aksiomo la simpla aserto sen la ekskludado de la alternativo, kiel kiam oni nur asertas ke la ento estas. En aksiomo samtempe la aserto asertas kaj forigas la kontraŭon, kiel en la ento necese estas. Disfaldite, tio ekvivalentas: la ento, kio estas, dum ĝi estas, necese estas, kaj do ne povas esti tio, kio ĝi ne estas. En fakto, jam enestas aksiomo. Post kiam la fakto okazas, oni komprenas, ke ne eblas ke ĝi jam ne estis okazinta. Neniam eblas forigi la fakton, post kiam ĝi okazis. La afero en si mem povas esti kontingenca, sed jam ne estas kontingenca post kiam ĝi okazis.
United Artists
United Artists (UA) – ankaŭ United Artists Pictures, United Artists Films aŭ (post apero ĉe la borso en 1957) United Artists Corporation – estas usona kinofilmproduktisto ekzistanta ekde 1919, kiu nun apartenas kiel filio de Metro-Goldwyn-Mayer al Sony Pictures Entertainment.
Ostrovnoj
Ostrovnoj (ruse Островной) estas urbo en Murmanska provinco en Rusio.
Dora Doll
Dora DOLL, realnome Dorothea FEINBERG, (naskiĝis en Berlino, mortis  en Gard) estis franca aktorino.
Ostrovnoj
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 47531.
Dora Doll
Biografio
Ŝi estis la unua edzino de aktoro Raymond Pellegrin, kun kiu ŝi havis filinon, Danielle. Ŝi estis edzinigita poste al François Deguelt.
Ostrovnoj
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Dora Doll
Biografio
En 1993, ŝi ricevis premion "Reconnaissance des cinéphiles" en Puget-Théniers, atribuitan de Asocio "Souvenance de cinéphiles" pro la tuto de ŝia kariero.
Ostrovnoj
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
Dora Doll
Biografio
Ŝi estis nomumita al grado de kavaliro de Nacia Ordeno de Merito (Ordre national du Mérite), per dekreto de la.
Ostrovnoj
En jaro 2002 la urbo havis 5 mil loĝantojn.
Celso Emilio Ferreiro
Celso Emilio FERREIRO Míguez (Celanova, 6a de januaro 1912 - Vigo, 1979) estis verkisto kaj politikisto de Galegio, Hispanio.
Ostrovnoj
Traduko de nomo de la urbo estas "insula".
Celso Emilio Ferreiro
En la 1930-aj jaroj li jam aktivulis en la galegismaj junularoj. Dum la Hispana Enlanda Milito, li estis rekrutita (kontraŭvole) de la flanko de Francisco Franco. Poste li studis juron. En la 1960-aj jaroj li publikigis la poemaron Longa noite de pedra (Longa nokto el ŝtono, 1962) alude al la diktatoreca epoko de la Frankisma Hispanio kaj fakte inspirita de prizona sperto.
En 1964 li partoprenis en la fondo de la komunisma partio Unión do Povo Galego. En 1966 li elmigris al Venezuelo, kie li kunlaboris kun diversaj galegaj iniciatoj kaj laboris por la ministraro de la prezidento Rafael Caldera.
Markizo de Sade
Donatien Alphonse François de Sade ( aŭ ), pli konata kiel markizo de Sad, franca nobelo, naskiĝis la 2-an de junio 1740 en palaco Condé en Parizo. Lia patro estis Comte de Sade, patrino Marie Elénore Maillé de Carman. Dekomence klerigis lin lia onklo, poste li transiris en liceon kaj sekve li komencis agadi en armeo, li partoprenis ankaŭ en Sepjara milito. En la jaro 1763 li edziĝis kun Renée-Pelagie de Montreuil, filino de riĉa paca juĝisto, kun kiu li havis tri infanojn. Kiam lia patro en januaro 1767 mortis, li akceptis titolon "Comte de Sade". Mallongtempe post la geedziĝo li komencis vivi per skandala diboĉa vivo, liajn orgiojn ofte partoprenis eĉ lia edzino kaj ŝia fratino. Sad estis en la jaro 1772 kondamnita je morto, sed li ricevis pardonon. En 1777 li estis denove malliberigata en Vincennes, kie estis lia kunmalliberigito Comte de Mirabeau, kiu same verkis erotikaj verkojn. En la jaro 1784 Sad provis fuĝi kaj li estis transloĝigita en Bastille. Komence de junio 1789 (ankoraŭ antaŭ atako kontraŭ Bastilla) li estis transveturigita en malsanulejon por degeneritoj en Charenton-Saint-Maurice. El Charenton li estis en la jaro 1790 tralasita kaj lia edzino poste eksedziniĝis. Tiutempe li renkontiĝis kun Marie-Constance Quesnet, kun kiu li restis la reston de sia tuta vivo. En la jaro 1801 li estis denove malliberigita en fortikaĵo Bicetre, sed post interveno de siaj parencoj li estis proklamita kiel mense malsana kaj en 1803 li estis translokigita reen en azilejon en Charenton, kie povis vivi kun li ankaŭ Constance. Abbeo de Coulmier, liberala direktoro de la instituto en Charenton, permesis al li surscenigi kun pacientoj kelke da teatraj prezentoj, kiujn vizitis ankaŭ pariza publiko kaj kiuj estis pozitive taksataj kiel novaj paŝoj de psikoterapio. Sad havis ankaŭ ĉi tie skandalan rilaton kun dekdujara Madeleine Leclerc, kiu daŭris kvar jarojn ĝis lia morto. Donatien Alphonse François de Sade mortis la 2-an de decembro 1814 en Charenton.
Verkoj
Lia ampleksa verkaro havas multajn literature-filozofiajn koneksojn, siatempe ĝi prezentis ekzemple antagonismon al sentimentala sentemo kaj estimoj emfazataj de J.-J. Rousseau. Ĝi esprimas absolutan revolton de homo kontraŭ kia ajn nelibereco kaj premo. Baza formo de rifuzo de moralaj konvencioj, Dio, socio kaj kateno de lingvo estas diboĉinta erotismo, kiu estas perceptata kiel etika venĝo de homo vid-al-vide al la socio kaj al Dio. Per serĉado de libereco de forta individuo baziĝas je sopiro al plena kaj vera ekkono de homa psiko kaj li venas ĝis enciklopedia priskribo kaj analizo de ĉiuj formoj de erotismo. Per siaj konsideroj, anticipantaj en multo doktrinon de Sigmund Freud, Sad malfermis vojon al moderna psikopatologio. Granda parto de lia verkaro estis bedaŭrinde neniigita, ekz. lia plej aĝa filo onidire bruligis lian hereditaĵojn kun nepublikitaj manuskriptoj, inkluzive de multvolumena verko Les Journées de Florbelle.
Aprezo
Sad estis arte aprezita nur komence de la 20-a jarcento de Guillaume Apollinaire kaj surrealistoj.
Aage Niels Bohr
Aage Niels BOHR naskiĝis en 1922 en Danio. Li estas nuklea fizikisto, filo de Niels Bohr, li ricevis la Nobel-premion en fiziko en 1975.
(18655) 1998 FS26
(18655) 1998 FS26 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Naciaj parkoj de Barato
Jen listo de ĉiuj naciaj parkoj de Barato (angle: national parks of India).
Nekropolo de Gizo
Piramidoj de la nekropolo
La Piramidoj de Gizo, parto de Nekropolo de Gizo, estas inter la plej grandaj kaj antikvaj konstruaĵoj el historio, kaj daŭranta memoraĵo de Antikva Egiptio. Ĝi lokas apud de la Sfinkso de Gizo. Inter ili, la granda Piramido de Keopso konstruita de Ĥufu estas konsiderata kiel unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo. Sude de Gizo en areo pli ol 30 km longa, troviĝas centoj da malgrandaj piramidoj. Ilia alteco varias inter 50 cm al 2 m. Evidente ne nur faraonoj kaj eminentuloj havis piramidojn kiel tomboj, sed ankaŭ normalaj homoj.
Naciaj parkoj de Barato
La unua barata nacia parko (IUCN-protektita areo de 2-a kategorio) estis fondita en 1935 sub la nomo Hailey National Park, kiu nuntempe portas la nomon de Nacia Parko Jim Corbett. En 1970, Barato posedis nur kvin naciajn parkojn.
Nekropolo de Gizo
La piramido de Keopso
La piramido de Keopso, piramido de Ĥufu aŭ granda piramido de Gizo estas la plej malnova kaj la plej granda el la tri centraj piramidoj de Gizo. Ĝi estas la plej alta piramido en la mondo, kaj estas konsiderata kiel unu el la sep mirindaĵoj de la antikva mondo. Pri la celo de la konstruaĵo ekzistas diversaj teorioj el diversaj sciencaj fakoj. Laŭ egiptologio la granda piramido estis verŝajne tombejo de la egipta faraono Ĥufu (multe pli konata per sia greka nomo, Keopso), kiu regis dum la 4-a dinastio -2620 ĝis -2580. En la greka klasiko la piramido nomiĝis ἡ μεγάλη Πύραμις τοῦ Хέοπος (hê megálê Pýramis tou Chéopos, "la granda piramido de Keopso") aŭ αἱ Πυράμιδες Αἰγυπτίαι (hai Pyrámides Aigyptíai, "la egiptaj piramidoj"), latine Pyramides Aegyptiae aŭ Magna Pyramis Cheopis. Origine la granda piramido altis 146,6 metrojn (nun estas nur 138,75 metroj) kaj la flankoj mezume longas 230,3 metrojn. Ĝi konstruiĝis el proksimume 3 milionoj da ŝtonblokoj de averaĝa pezo de 2,5 tunoj, kaj origine komplete kovriĝis per kalkoŝtonaj platoj. Interne troviĝas la "granda galerio", kiu altas 8,5 metrojn kaj longas 47 metrojn. Fine de la galerio troveblas la reĝa tomba ĉambro, en kiu staras restaĵoj de granita sarkofago. Ĉe la orienta flanko de la piramido origine troviĝis mortula templo kaj de vojo al la piramido, kiuj tamen nur parte konserviĝis. Pli distanca vala templo komplete malaperis sub la konstruaĵoj de la moderna apuda loĝloko Nazlet Al-Seman. Sudoriente de la mortula templo troveblas malgrandaj piramidoj por la reĝinoj Heteferes la 1-a, Meritites la 1-a kaj Hentutsen. En muzeo sude de la granda piramido videblas kulta sunbarko, kiun oni elfosis en 1954 kaj rekonstruis. Nordoriente ekzistas plia flanka, kulta piramideto.
Naciaj parkoj de Barato
En 1972 Barato validigis la Wildlife Protection Act kaj la projekton Tigro por protekti la vivospacon de endanĝeritaj specioj.
Nekropolo de Gizo
La piramido de Ĥafra
La piramido de Ĥafra aŭ Ĥefren estas nur iomete malpli granda ol la plej granda piramido, konstruita por reĝo Ĥufu, sed el hodiaŭa vido ĝi montriĝas pli alta. Tiun ĉi impreson kaŭzas lokigo sur pli alte situanta loko kaj je certa mezuro pli kruta kliniĝo de la muroj. Danke al tio multe da admirantoj intermiksas ĝin kun la piramido de Ĥufu.
La piramido de Menkaure
La piramido de Menkaure (ofte nomata piramido de Mikerinos) estas la tria el la centraj piramidoj de Gizo. Ĝin konstruigis kiel sia tombejo la egiptia faraono Menkaure (poste greke nomita Μυκερίνου, Mikerinos, tial la dua piramida nomo) proksimume inter la jaroj 2540 kaj 2520 antaŭ nia erao. Menkaure estis la filo de la faraono Ĥafra aŭ Ĥefren, kiu antaŭ same konstruigis sian tomban piramidon en Gizo. Menkaŭre sekvis sian patron kiel reganto de Egiptio, kvankam eventuale nur post interrego de ia reganto Biĥeris, pri kiu restis apenaŭ iuj informoj. La interna kerno de la konstruaĵo estis ŝtupara piramido, kio videblas en du el la piramidaj flankoj.
La tombo de Ĥentkaus la 1-a
La tombo de Ĥentkaus la 1-a sur la altebenaĵo de Gizo estas specifa tomba monumento de la reĝino Ĥentkaus la 1-a de antikva Egiptio. Ĝi havas elementojn de piramido, de mastabo kaj de enroke ĉizita tombo. Pro sia grandeco kaj la ŝtupa strukturo ĝi ofte nomatas la "kvara el la piramidoj de Gizo". Estas la sola tombo de antikva Egiptio konstruita en tia formo. Ĝi situas en la nekropolo de Gizo sudoriente de la tri grandaj piramidoj, en senpera proksimeco de la sfinkso de Gizo.
La Granda sfinkso
La sfinkso estis konstruita dum reĝado de Raĥef. Inter ĝiaj piedoj dekomence situis malgranda templo, kiu estis detruita poste. Kiam ĝi estis konstruita, kaj kiun imitas — ĉiam estis disputataj demandoj.
Granda sfinkso en Gizo estas granda duone homa, duone besta statuo, troviĝanta en Plataĵo de Gizo, en okcidenta riverbordo de Nilo. Tio estas la plej granda statuo hakita el unu peco de ŝtono, kiu estis kreita ŝajne fare de antikvaj egiptoj en la 3-a jarmilo antaŭ nia erao.
Escalante
Escalante [eskaLANte] estas municipo en nordorienta Kantabrio, Hispanio, en la komarko Trasmiera.
Nekropolo de Gizo
La Granda sfinkso
Per kia nomo la antikvaj egiptoj nomis la Sfinkson, oni ĝis hodiaŭ ne scias. Ofta uzata nomigo Sfinx (sfinkso) estis kreita en la antikvo fare de grekoj kaj ĝi devenas el egipta vorto seŝenpaĥ, kiun eblas traduki kiel "bildo de vivanto". Tiu ĉi nomigo markis reĝajn statuojn en la kvara egipta dinastio, kvankam en Nova imperio ĝi estis pli multe kunigata kun Granda sfinkso. Egiptaj araboj uzis markigon Abul-Hol, kio signifas Patro de teruro.
Escalante
Geografio
Ĝi limas norde kun Arnuero kaj Argoños, okcidente kun Meruelo kaj Hazas de Cesto, sude kun Bárcena de Cicero kaj oriente kun la golfeto de Santoña. La municipa ĉefurbo estas la loĝloko Escalante, sur valo ĉe la ekfluejo de La Fuentona. Ĝi distas 6 km de Santoña kaj 38 km de Santandero.
Nekropolo de Gizo
Antaŭhistorio
La loko de la piramida komplekso jam ekde la Frua Dinastia Periodo de Egiptio estis signifa tombejo. Elfosiĝis pluraj mastaboj de la malnova imperio de Egiptio. Neklaras, je kioma kvanto tomboj de tiuj unuaj tri dinastioj de antikva Egiptio estis detruitaj per la posta konstruo de pli grandaj tomboj kaj piramidoj de la kvara dinastio.
Escalante
Geografio
En la orienta parto de la municipo estas la marĉoj de Santoña, kie alfluas la rio de Argoños kaj la rivero Asón, krom la kanalo de Escalante.
Nekropolo de Gizo
Konstruo de la piramidoj
La piramidoj aperis en la epoko de 2620 ĝis 2500 antaŭ nia erao - en la kvara dinastio de antikva Egiptio. Ili konstruiĝis sur 1000 oble 2000 metrojn larĝa kalkŝtona altebenaĵo, kaj kun la konstruo de la piramidoj ekestis flankaj piramidoj, temploj, tombejoj kaj laboristaj vilaĝoj. Estas rimarkinde, ke en la konstruo de la piramidoj neniuj radaj ĉaroj estis uzataj, kvankam la egiptoj tiutempe probable jam konis radojn. Ŝtonaj kvadroj estis levitaj per la mekanika principo de portempe konstruitaj klinitaj ebenaĵoj.
Embühren
Embühren estas kompare malgranda komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rendsburg-Eckernförde de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis nur  loĝantojn. La teritorio estas parto de la komunumaro Jevenstedt, administra ligo de pluraj formale sendependaj politikaj komunumoj.
Escalante
Demografio
Escalante perdis loĝantaron ekde la mezo de la 20-a jarcento, fakte 300 loĝantojn el la 1950-aj jaroj.
Nekropolo de Gizo
Konstruo de la piramidoj
Por certigi, ke la piramido estu simetria, la eksteraj ŝtonoj devis esti egale altaj kaj larĝaj. La laboristoj devis marki ĉiujn blokojn por indiki la angulon de la piramida muro kaj ĉizi la surfacojn zorge por ke la blokoj kunkongruu. Dum la konstruado, la ekstera surfaco de la ŝtono estis milda kalkoŝtono; la troa ŝtono estis eroziita laŭ la tempopaso.
Escalante
Ekonomio
La ĉefa ekonomia aktiveco, same kiel en multaj aliaj municipoj de la regiono, estas la unuaranga sektoro, tio estas, agrokulturo kaj brutobredado. Elstaras la produktado de cidro.
Nekropolo de Gizo
Celo
Oni supozas, ke la piramidoj de Gizo kaj aliaj estis konstruitaj por esti hejmo de la restaĵoj de la mortintaj faraonoj kiuj regis super Antikva Egipto. Oni supozis, ke parto de la spirito de la faraono nomita lia ka restas kun lia kadavro. Taŭga preparado de la restaĵoj estis necesa po ke la "iama faraono plenumu siajn novajn taskojn kiel reĝo de la mortintoj". Oni teoriis, ke la piramido ne nur utilis kiel tombejo por la faraono, sed ankaŭ kiel stokejo por diversaj aĵoj kiujn li bezonos en la postvivo. "La popolo de Antikva Egipto kredis, ke la morto en la Tero estas la starto de veturado al la venonta mondo." La enbalzamita korpo de la reĝo estis entombigita sub aŭ ene de la piramido por protekti kaj ebligi lian transformon kaj ascendon al la postvivo.
Escalante
Heredo
De ĝia heredo elstaras du Havaĵoj de Kultura Intereso kun kategorio de monumento, nome:
Nekropolo de Gizo
Astronomio
La kvar flankoj de la tri el la Gizaj piramidoj estis astronomie orientitaj al nordo–sudo kaj oriento–okcidento ene de malgranda frakcio de grado. Inter ĵusaj klopodoj por klarigi tian klare prilaboritan modelon estis tiuj de S. Haack, O. Neugebauer, K. Spence, D. Rawlins, K. Pickering, kaj J. Belmonte. La aranĝo de la piramidoj estas reprezentaĵo de la Oriona konstelacio laŭ la disputita nomita Orion-kongrua teorio.
Post la kvara dinastio
Gizo ĝis la sesa dinastio de antikva Egiptio estis signifa tombejo kaj nur en la unua Meza Periodo aŭ Unua Intertempo ne aldoniĝis pliaj tomboj. El la Meza Imperio de Egiptio restis malmultaj spuroj, kaj menciindas ke en tiu epoko entute apenaŭ estas spuroj pri postmortaj kultaj ritoj ĉe la piramidoj. Nur en la Nova Egipta Imperio kaj en la Tria Meza Periodo denove pruveblas novaj signifaj tomboj. Krome pruveblas ke tiam oni flegis kaj restaŭris la piramidojn kaj templojn.
Vilaĝo de la laboristoj
La laboro elfosi, movi, meti kaj ĉizi la enorman kvanton de ŝtono uzita por konstrui la piramidojn eble estis farita de variaj miloj de kvalifikitaj, ne kvalifikitaja kaj helpaj laboristoj. Necesis ankaŭ panistoj, ĉarpentistoj, akvoliveristoj kaj aliaj por la projekto. Kun la metodoj uzitaj por konstrui la piramidojn, ankaŭ ekzistas ampleksa esplorado pri la preciza nombro de laboristoj necesaj por tia konstruprojekto. Kiam la greka historiisto Herodoto vizitis Gizon en la jaro 450 a.K., la egiptaj pastroj diris al li, ke "la Granda Piramido estis bezoninta 400 000 homojn dum 20 jaroj por konstrui ĝin, laborantaj laŭ trimonataj vicoj, nome 100 000 homojn samtempe". Estas arkeologia pruvaro de tomboj kiu indikas, ke ja necesis 10 000 personoj laborantaj laŭ trimonataj vicoj dum ĉirkaŭ 30 jaroj por konstrui piramidon.
La komplekso de la piramidoj de Gizo estas ĉirkaŭata per granda murego el ŝtono, ekster kiu Mark Lehner kaj lia teamo malkovris urbeton en kiu loĝis la laboristoj de la piramidoj. La vilaĝo estis sudoriente de la kompleksoj de Ĥefren kaj Mikerino. Inter la malkovroj en la domaro de la laboristoj estas dormejoj, panfarejoj, bierejoj kaj komunaj kuirejoj (kun pruvaro kiu pruvas, ke pano, bovoviando kaj fgiŝoj estis bazaj elementoj de la dieto), malsanulejo kaj tombejo (kie oni trovis kelkajn skeletojn kun signoj de vundoj asociaj kun laborakcidentoj en konstruejoj). La urbeto de la laboristoj ŝajne estas de mezo de la 4-a Dinastio (2520–2472 a.K.), post epoko de Keops kaj la finigo de la Granda Piramido. Laŭ Lehner kaj la teamo de AERA: "La disvolvigo de tiu urba komplekso eble estis sufiĉe rapida. La tuta konstruado probable okazis dum la 35 ĝis 50 jaroj de la regadoj de Ĥefren kaj Mikerino, konstruintoj de la Dua kaj Tria Piramidoj de Gizo". La bildo rezultanta estas tiu de planita setlejo, unu de la unuaj urbaj planoj de la mondo.
Moderna epoko
Per la franca militiro al Egiptio de la armeo de Napoleono Bonaparto de 1798 ĝis 1799 komenciĝis la moderna scienca esplorado de la piramidoj. Ĝi instigis la eŭropan stilon de empiro.
Sub gvidado de Auguste Mariette en 1860 okazis arkeologiaj esploroj kaj elfosadoj. En 1979 la piramidoj kaj la Sfinkso de Gizo deklariĝis monda kultura heredaĵo de Unesko. En 1984 la registaro de Egiptio produktigis monerojn de 5 egiptaj piastroj kun bildigo de la grandaj piramidoj.
En 1978, la muzikgrupo Grateful Dead ludis serion de koncertoj poste publikigita kiel Rocking the Cradle: Egypt 1978. En 2007, la kolombia kantistino Shakira havigis spektaklon en la komplekso al homamasoj de proksimume 100 000 personoj. La komplekso estis uzita por la finalo de la Afrika Futbalpokalo de Nacioj de 2019 kaj de la Manpilka Mondpokalo de 2021.
La Egiptia Ministro de Turismo anoncis planojn elspezi 17 000 000 da eŭroj por restaŭri la kompleksojn fine de 2021, por promocii turismon en Egiption same kiel por fari la lokon pli facile alirebla kaj turismema. Laŭ Lonely Planet, la restaŭrado inkludas novan centron por vizitantoj, medio-respektan elektran buson, restoracion – nome 9 Pyramids Lounge, same kiel kinejon, publikajn necesejojn, pli ĝustajn signalojn, manĝokamionojn, fotobudojn, kaj senpagan Wi-Fi. La novaj instalaĵoj estas parto de pli ampleksa plano por renovigi la 4 500-jaraĝan lokon por 2030.
Danĝerigo per grundakvo
Komence de junio 2012 la loka administrejo de Gizo instaligis modernegan pumpan sistemon, por forpumpigi grundakvon sub la sfinkso. Antaŭe jam plurajn jarojn la grundakva nivelo signife plialtiĝis, pro nova kloaka kanalaro en la apuda loĝloko Nazlet Al-Seman kaj nova irigacia sistemo en la regiono, kaj tiu pli alta grundakva nivelo minacis la antikvajn ŝtonkontruaĵojn. Nun tamen ekologoj kaj hidrologoj avertas, ke la granda kvanto de forpumpata akvo ankaŭ povus esti danĝeraj por la konstruaĵoj, se malaltiĝas la tersurfaco kaj pligrandiĝas erozio. La lokaj instancoj tamen decide neas tian danĝeron: la pumpiloj funkcias tiel, ke ili malŝaltiĝas, kiam la grundakva nivelo subiĝas ĝis 4,5 metroj sub la tersurfaco. En tia grundakva alteco la konstruaĵoj devus esti komplete sekuraj, ĉar precize tiu subtera akvonivelo ankaŭ estis en la antikva epoko.
En kulturo
Laŭlonge de la 20-a jarcento multaj romanoj kaj filmoj konstituis aventuran ĝenron en kiu granda parto de la intrigo rilatas al la sekretaj labirintoj de la interno de la piramidoj kaj la superstiĉaj malbenoj rilataj al la mumioj de tiuj kiuj estis entombigitaj en la piramidoj. Foje tio rezultis en parodioj. La ĝenro jam startis per The Mummy (ankoraŭ muta filmo de 1911), kaj sekvis per The Mummy (1932), en kiu stelulis Boris Karloff kiel Imhotep/Ardath Bejo, The Mummy (1999), refaro de la versio de 1932 kun Brendan Fraser kaj Rachel Weisz, kaj The Mummy (2017), dua refaro de de la versioj de 1932 kaj de 1999, en kiu stelulas Tom Cruise. Pli precize The Pyramid (2014) estas horora filmo pri malkovro de nekonata piramido.
Asteriks kaj Obeliks: Misio Kleopatra (originale: Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre) estas franca komedia filmo bazita sur la bildlibro Asteriks kaj Kleopatra, kiu (en Esperanto) aperis en 2002. Unu el multaj detaloj de la bildostrio estas la momento kiam Obeliks rompas la nazon de la Sfinkso kiam grimpas sur ties vizaĝo. Alia estas la priskribo de striko de la konstruistoj, tiuokaze ne de piramido, sed de palaco pro la malfavoraj laborkondiĉoj. En la filmo stelulas Christian Clavier kiel Asteriks, Gérard Depardieu kiel Obeliks, Jamel Debbouze kiel Numerobis, Monica Bellucci kiel Kleopatra, Gérard Darmon kiel Sunasolstis, kaj Alain Chabat kiel Julio Cezaro.
Piramidoj de Gizo en Esperanto
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome Poemo de Utnoa okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo anoŭdo. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el suda kaj centra Eŭropo kaj la venonta ĉiĉerono estas Maria Sklodovska, kiu montris al Utnoa la mirindaĵojn de centra kaj orienta Eŭropo. La venonta ĉiĉerono estas Akenatono kiu montras interesaĵojn el Afriko dekomence el Egiptujo, kaj kompreneble unu el ĉefaj rimarkindaĵoj estas la piramidoj de Gizo:
(82041) 2000 SL191
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Rosa lucieae
Rosa lucieae  aŭ lucia rozo estas plantspecio el la genro rozo (Rosa) ene de la familio de la Rozacoj (Rosaceae).
Sistematiko
La unua priskribo okazis 1871 sub la nomo (baza nomo) Rosa lucieae fare de Adrien René Franchet kaj Alphonse Trémeau de Rochbrune eksa François Crépin en Bulletin de la Société Botanique de Belgique, volumo 10, S. 324. La specia epiteto lucieae honoras Lucie Savatier. En 1886 okazis la unua priskribo de Rosa wichuraiana fare de la belga botanikisto François Crépin en Bulletin de la Société Botanique de Belgique, volumo 25, 2, p. 189–192; ĝi hodiaŭ estas sinonimo de Rosa lucieae var. lucieae. La specia epiteto wichuraiana honoras la germanan oficiston Max Ernst Wichura, kiu kolektis en 1859 la rozspecion dum diplomata misio por la Botanika Ĝardeno de Berlino. Aliaj sinonimoj por Rosa lucieae FRANCH. & ROCHEBR. EX CRÉP. estas: Rosa philippinensis MERR., Rosa wichuraiana CRÉP., Rosa wichuraiana var. poteriifolia KOIDZ.
Ceteraĵoj
La genaro de rozo estas troveblaj en multaj Rambler-rozoj.
Ekzistas speciale okulfrapa mutacio, Rosa lucieae 'Variegata', kun blanke verdaj folioj. La kultivaroj el Rosa lucieae floras unufoje jare, sed tre abunde kaj longe. Escepto estas la kultivaro 'New Dawn', kiu ankaŭ remontiĝas.
Rosa lucieae kreskas en multaj grundoj, sed preferas pezaj ne tro malsekaj grundoj kaj sunaj kreskejoj.
Göhl
Göhl havas diversajn signifojn:
Obârșia
Obârșia [obirŝia] (hungare: Óborsa) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sebiș administracie apartenanta al komunumo Petriș. En 1910 ĝi havis 447 loĝantojn (rumanoj), en 1992 165. Ĝia unua skriba mencio estas el 1468. Ĝi apartenis ĝis 1919 al Hungario (Arad vármegye).
Kariakuo kaj Malgranda Martiniko
Kariakuo kaj Malgranda Martiniko estas dependaĵoj de la ŝtato Grenado. Ĝia ĉefurbo estas Hillsborough. Ĝi konsistas el la insuloj Kariakuo, Malgranda Martiniko, Salin-insulo, Fregat-insulo kaj la Larĝ-insulo. Ĝi etendiĝas sur 34 km2 kaj havas 6,063 loĝantojn.
Göhren
Göhren havas diversajn signifojn:
Taja 6-hora sistemo
La taja 6-hora sistemo estas tradicia horsistemo uzata en Tajlando aldone al la oficiala 24-hora sistemo. Kiel aliaj sistemoj, ĝi nombras dudek kvar horojn en unu tago, sed dividas la tagon en kvar kvaronojn po ses horojn longaj. La horoj en ĉiu kvarono, krom la sesa, estas nomataj laŭ periodopriskribaj vortoj aŭ frazoj, kiuj estas:
Cadastro Nacional da Pessoa Jurídica
Cadastro Nacional de Pessoas Jurídicas (Nacia Registro de Juraj Personoj), mallongigo CNPJ, estas datumbazo administrita de Receita Federal do Brasil, kiu konservas registrajn informojn de organizaĵoj por la impostadministradoj ŝtata, subŝtataj, federacidistrikta kaj municipaj de Brazilo.
Petriș
Petriș (petriŝ) estas nomo por vilaĝoj kaj komunumoj en diversaj distriktoj en Rumanio:
Cadastro Nacional da Pessoa Jurídica
Inter la diversaj informoj, kiuj konsistas tiu registro por firmaoj kaj ceteraj organizaĵoj, estas tiu aliĝonumero, konata kiel CNPJ-numero, kiu estas 14-cifera.
Akiri CNPJ-numeron estas la sola maniero en Brazilo formaligi entreprenon aŭ alian specon de organizaĵo kaj pruvi, ke la firmao estas reala antaŭ la registaro, klientoj kaj provizantoj.
Eksteraj ligiloj
Retpaĝaro pri CNPJ en la retejo de la brazila registaro
Rocznik Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie
Rocznik Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej w Lublinie (Jarlibro de la Instituto de Mez-Orienta Eŭropo) – scienca periodaĵo eldonata de la Instituto de Mez-Orienta Eŭropo en Lublin ekde 2003. En ĝi publikiĝas sciencaj artikoloj, recenzoj, raportoj kaj nekrologoj de mortintaj sciencistoj.
Brníčko (Uničov)
Brníčko (Pirnik) estas foje memstara vilaĝo en Ĉeĥio, nun ĝi estas parto de urbo Uničov en distrikto Olomouc. Brníčko estas apartigita de urbo Uničov de rivero Oskava, la orienta parto najbaras kun katastro de municipo Újezd. Vivas ĉi tie. En la jaro 2010 estis ĉi tie registritaj 130 adresoj.
Brníčko estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,87 km².
Historio
Devene Brníčko estis enloĝigita de germanligva loĝantaro, kiu estis post la dua mondmilito ellandigita.
En fruaj matenaj horoj la 16-an de marto 2020, en la tempo, kiam Ĉeĥa respubliko baraktis sin en pandemio de kronviruso COVID-19, higienistoj decidis rilate al abrupta kresko de pacientoj kun tiu ĉi malsano fermi urbojn Uničov kaj Litovel komune kun ties ĉirkaŭaĵoj. Polico gardis la regionojn kaj malebligis al neniu enpaŝi en la regionon nek forlasi ĝin. Unu el tiel ĉi trafitaj municipoj estis ankaŭ Brníčko.
Transporto
Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo II/444 el Město Libavá tra Šternberk ĝis Uničov kaj plu poste ĝis Úsov kaj Mohelnice, kie ĝi ligiĝas al aŭtostrado D35. En la vilaĝo estas haltejo de fervojlinio numero 290 el Olomouc ĝis Šumperk.
Elizabeth Blackburn
Elizabeth Helen Blackburn, (naskiĝis la ) estas Australia-Usona Nobel-laŭreato. Ŝi estas (2016) la Prezidanto de la Salk-Instituto por Biologiaj Studoj. Antaŭe ŝi estis esploristo ĉe la Universitato de Kalifornio, en San-Francisko, kiu studis la telomeron, strukturon ĉe la finaĵo de kromosomoj kiu protektas la kromosomon. Blackburn k.a. malkovris telomerazon, la enzimo kiu riparas la telomeron. Pro ĉi tiu laboro, Elizabeth Blackburn, Carol W. Greider kaj Jack Szostak ricevis la 2009 Nobel-Premion pri Fiziologio aŭ Medicino. Ŝi tiel fariĝis la nura Nobel-laŭreato kiu naskiĝis en Tasmanio, Aŭstralio. Ŝi ankaŭ laboris en kuraca etiko, kaj estis maldungita en konsternigaj cirkonstancoj el la usona President's Council on Bioethics (prezidenta konsilaro pri bioetiko).
Frua vivo kaj edukado
Elizabeth Helen Blackburn naskiĝis en Hobart, Tasmanio, Aŭstralio, je 26-a novembro 1948. Ŝia familio translokiĝis al tiu urbo kiam ŝi havis kvar jarojn. Tie ŝi frekventis la elementan lernejon Broadland House Church of England Girls' Grammar School (kiu poste kuniĝis kun Launceston Church Grammar School) ĝis la aĝo de dek ses. Translokiĝis  ŝia familio al Melburno, kie ŝi frekventis mezlernejon University High School kaj akiris tre altajn poentojn en la jarfinaj provincaj ekzamenoj. Ŝi studis en la Universitato de Melbourne gajnante la nivelojn bakalaŭran en 1970, kaj magistran en 1972, kaj poste en la Universitato de Kembriĝo ŝi ricevis doktoran diplomon (PhD) en 1975, pro esplorado pri la bakteriofago Phi X 174. Ŝi tiam faris postdoktoran laboron pri molekula kaj ĉela biologio inter 1975 kaj 1977 en Universitato Yale.
Laboro pri molekula biologio
En 1981, Blackburn aliĝis al la fakultato de la Universitato de Kalifornio, en Berkeley, en la Fako pri Molekula Biologio. En 1990, ŝi translokiĝis al la Fako pri Mikrobiologio kaj Imunologio en la Universitato de Kalifornio, en San Francisco (UCSF), kie ŝi deĵoris kiel la prezidanto de la Fako de 1993 ĝis 1999. Blackburn estas nuntempe (2017) la Morris Herzstein-Profesoro de Biologio kaj Fiziologio ĉe UCSF kaj neloka fratulino de la Salk-Instituto. Ŝi elektiĝis kiel prezidanto de la Usona Asocio por Kancera Esplorado.
Pri la eltrovo de la enzimo telomerazo, Blackburn memoris: Carol faris ĉi tiun eksperimenton kaj ni staris en la laboratorio kaj mi memoras ke ni staris tie kaj ŝi havis tion ĉi – ni nomas ĝin ĝelo. Ĝi estas aŭtoradiografo, ĉar estis eta kvanto da radioaktiveco kiun ni uzis por akiri bildon de la apartigitaj DNA-produktoj de la telomeraza enzima reakcio. Mi ne memoras ajnajn detalojn en tiu areo, 'Ho! Tio ĉi povus esti tre grava. Tio ĉi aspektas ĝusta.' Ĝi havis formon, regulecon. Videblis io kiu ne estis nur speco de rubaĵo tie... nun, ni dirus, teknike, estis io kaj tio, sed formo elbrilis kaj ĝi havis signifon, 'Ho! Tie estas io reala.'
En lastaj jaroj Blackburn kaj ŝiaj kolegoj  esploris la efikon de streso sur telomerazo kaj telomeroj kun aparta emfazo sur plenatenta meditado. Ŝi estas ankaŭ unu el pluraj biologoj (kaj unu el du Nobel-Premiaj laŭreatoj) en la 1995-a scienca dokumenta filmo  Death by Design/The Life and Times of Life and Times (Morto laŭ Dezajno/La Vivo kaj Tempoj de Vivo kaj Tempoj).
Studoj sugestas ke kronika psikologia streso eble akcelas maljuniĝon ĉe la ĉela nivelo. Oni trovis ke perforto fare de intima partnero mallongigas telomeran longon en antaŭe fitraktitaj virinoj kompare al virinoj neniam fitraktitaj, eble kaŭzante pli malbonan sanon kaj pli grandan malsanecon ĉe fitraktitaj virinoj.
Bioetiko
En 2002 Blackburn estis nomumita membro de la Konsilio de la (Usona) Prezidento pri Bioetiko. Ŝi subtenis homembrian ĉelesploradon, kontraŭstare al la Administrantaro de la tiama Prezidento G W Bush. Oni eksigis ŝin je 27-a februaro 2004. Tio ĉi kaŭzis esprimojn de kolerego fare de multaj sciencistoj, kiuj argumentis ke ŝi estis maldungita pro politika kontraŭstaro al ŝia konsilo.
"Estas kreskanta sento ke scienca esplorado—kiu, malgraŭ ĉio, estas difinita de la serĉado por la vero—estas manipulata por politikaj celoj," skribis Blackburn. "Estas pruvo ke tia manipulado okazas per la stakado de la membriĝo de konsilaj korpoj kaj per la prokrasto kaj misprezentado de iliaj raportoj."
Persona vivo
Blackburn loĝas en San Francisco kun ŝia edzo, John W. Sedat kaj ili havas filon, Benjamin.
Honoroj
En 2007, Blackburn estis listigita inter la Time Magazine's The TIME 100—The People Who Shape Our World. (la homoj kiuj muldas nian mondon)
26399 Rileyennis
26399 Rileyennis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Riley C. Ennis, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2010 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la Thomas Jefferson High School for Science and Technology de Alexandria (Virginio, Usono).
Tomahoko
Tomahoko povas esti:
Hegesipo
Hegesipo (110 ĉirkaŭ – 180 ĉirkaŭ) estis kristana verkisto de la 2-a jarcento kiu skribis kontraŭ la tiutemapaj herezoj; estas venerita kiel sanktulo ĉe la Katolika Eklezio: la Roma Martirologio registras la memorigan feston por la 7-a de aprilo.
Hegesipo estas konsiderita la unua aŭtoro post-aspostola, probable origina el la Palestino kaj uzanto de la greka, hebrea kaj siria lingvoj. Li vivis en Romo dum la papado de Aniceto ĝis tiu de Eleŭterio kaj ŝajnas ke li verkis la "Historio de la Ekleziaj Agoj".
Lia plej menciata verko kaj multe profitita de kristanaj historiistoj, sed tute perdita, krom vortaj citaĵoj ĉe kelka historiisto, nomiĝis Hypomnematibus.
Sed ĉiuj liaj verkoj perdiĝis, escepte de iuj pasaĵoj laŭvorte cititaj de Eŭsebio de Cezareo, kiu informas ke li verkis Hypomnemata (Memoraĵoj) en kvin libroj, en simplega stilo surekzemple de la apostola predikado. Hegesipo estis konita de Sofronio Eŭsebio Hieronimo. Liaj skriboj celis reĵetigi gnostikismon kaj la herezon de Markiono. Li apogis sian penson precipe sur la tradicio kiel integra parto de la instruoj kiuj estis transdonita de la sinsekva ĉeno de la episkopoj donante tiel multajn informojn kiuj alimaniere perdiĝus. Liaj verkoj fakte estis utiligitaj de historiistoj kiel Sozomeno, la ĵus menciita Eŭsebio kaj Seksto Julio Afrika.
Eŭsebio reprenas el Hegesipo longan kaj eble legendan rakonton pri la morto de Jakobo la Justulo, "la frato de la Sinjoro", kaj la rakonton pri la elekto de la posteulo Simeono el Jerusalemo, kaj krome la kunvokon de la posteularo de Judaso Tadeo al Romo iniciate de Domiciano. Estas citata ankaŭ listo de herezoj kontraŭ kiuj skribe reagis Hegesipo. Teologo-historiisto Hugh J. Lawlor subtenas ke ĉiuj tiuj pasaĵoj cititaj de Eŭsebio estis entenataj en la libro kvina de la Hegesipa verko; ankaŭ la informo de Eŭsebio pri ekziligo de evangeliisto Johano, laŭdecide de Domiciano, estus prenita de Hegesipo. Simile okazus pri la mencio pri la letero de papo Klemento la 1-a al la Korintanoj. Eblas ankaŭ ke Eŭsebio (kaj Ireneo de Liono kaj Epifanio el Salamis) ĉerpis el Hegesipo la sistemon de datado surbaze de la papadoj de la alveno al Romo de herezuloj kiel la disĉiploj de Markiono, Keriono kaj Valenteno (dum la papado de Aniĉeto) kaj ke tio eble okazus pri la aserto ke Hermaso, aŭtoro de la Paŝtisto de Hermaso estus frato de papo Pio la 1-a (kiel cetere rimarkite ankaŭ en la liberiana katalogo, en la poemo kontraŭ Markiono kaj en la Muratoria kanono)
Entute Eŭsebio en sia Prieklezia historio entenas ok vortajn fragmentojn inter multegaj citaĵoj.
La "Historio de la Eklezio" de Hegesipo aperas en inventario de la libroj ĉeestas en la biblioteko de la moneĥejo de Corbie (Francio); la inventario datas sencerte, eble dekdujarcente. Zahn opiniis pruvate ke la verkoj de Hegesipo ekzistis ankoraŭ en la 16-a jarcento en tri biblitekoj Orientaj.
Otradnij
Otradnij (ruse Отрадный) estas urbo en Samara provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 36424.
La urbo estis fondita en komenco de la 1920-aj jaroj.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 84661, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Diferenco de la loka kaj moskva tempoj estas 1 horo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur maldekstra bordo de rivero Bolŝoj Kinel (Большой Кинель) (kiu dedekstre enenfluas en riveron Samara Самара, baseno de rivero Volgo).
En la urbo estas fervoja stacio Noovootradnoje (Ноовоотрадное).
En jaro 1959 la urbo havis 27,9 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 50 mil loĝantojn.
Gönnersdorf
Gönnersdorf havas diversajn signifojn:
Kaĵun-franca lingvo
La kaĵun-franca lingvo estas unu el tri variantoj aŭ dialektoj de la franca lingvo parolata unuavice en la Usona ŝtato Luiziano, aparte en la sudaj paroĥoj. Aliaj luizianaj francaj dialektoj inkluzivas la la napoleonan francan kaj la kolonian aŭ Bieneg-Societan francan, parolatajn unuavice en la paroĥoj Orleans, S-ta Bernard, S-ta Tammany, S-ta Karlo, S-ta Johano la Baptiste, Jefferson, Okcidento Bâton-Ruĝigilo, Pointe-Coupée, Avoyelles, S-ta Mary, Iberia kaj S-ta Landry. La kaĵuna franca ne estas la sama kiel la luiziana kreol-franca.
Estas kutime supozite, ke la kaĵun-franca devenis preskaŭ nur de la akadi-franca lingvo en la formo, kiu estis parolata en la franca kolonio Akadio (situinta en kio estas nun la Maraj provincoj de Kanado kaj en la usona ŝtato Majno). La historia lingvo de la Akadianoj kaj ankaŭ la kaĵuna je granda parto baziĝas je la puatua-santonĝa dialektaro de okcidenta Eŭropo. Tamen la dialekto ankaŭ ricevis influojn de la kebeki-franca dialekto, luiziana kreola, haitia kreola, svis-franca, belga-franca, kaj ankaŭ pariz-franca.
La kaĵuna diferencas de la pariza (aŭ Metropola) Franca en prononco, vortoprovizo kaj intonacio.
Historio
En 1755 (dum la Franca kaj Indiana Milito), ĉirkaŭ po 75% el la Akadia loĝantaro loĝanta en la Kanada provinco de Nov-Skotio estis deportita en kio estas ofte nomata la Granda Elpelo (~Great Expulsion ~Déportation des Acadiens). Multaj el ili resetlis en Luiziano, tie reestablante la kulturon kaj lingvon. Tra la akadia lingvo, la kaĵuna estas fine deveninta de la dialektoj de Anĵuo kaj Puatuo - la puatua-santonĝa dialektaro. Ĉi tiu heredaĵo restigis kelkajn arĥaikajn vortojn en la dialekto; ekzemple, crevette ("salikoko") nomiĝas chevrette.
Tratempe la Kaĵuna iĝis la firme establita lingvo de multaj Luizianaj paroĥoj okcidente de la rivero Misisipo. La kaĵuna estis ne parolata nur de la kaĵuna popolo, sed ankaŭ de aliaj etnoj, kiuj loĝis en akadiane setlitaj areoj. La Kreoloj, indianaj etnoj kiaj la Houmoj, Ĉitimaĉoj, Bajougoula, Tunica-Biloxi, Atakapa, Opelousa, Okelousa kaj Avojel, pro ilia kunrezidado en sudaj Luizianaj paroĥoj iamfine iĝis kompetentaj en la kaĵun-franca dialekto. Kreoloj kaj indianoj jam parolis la francan antaŭ la alveno de la Akadia popolo en Luizianon.
Malkresko kaj rekresko
Multaj loĝantoj de Kaĵunio estas dulingvaj, lernintaj la francan hejme kaj la anglan en lernejo. En lastatempaj jaroj la nombro de parolantoj de la kaĵun-franca konsiderinde malkreskis, sed oni nuntempe klopodas reenkonduki la lingvon en lernejoj. La Konsilio por la Evoluigo de la Franca en Luiziano (CODOFIL) estis fondita dum la malfruaj 1960-aj jaroj por akceli la konservadon de la franca lingvo kaj kulturo en Luiziano.
Iuj homoj demandas, ĉu la kaĵuna lingvo travivos denovan generacion. La nombro de homoj kiuj parolas kaĵune ege malkreskadis dum la lastaj kvindek jaroj. Multaj gepatroj cele evitis instrui al siaj infanoj la Kaĵunan lingvon por kuraĝigi fluecon en la Angla lingvo, esperante, ke la infanoj tiel havos pli bonan vivon en angla parolanta nacio. Tamen, multaj el ĉi tiuj samaj gepatroj poste malkovras, ke siaj genepoj esploradas kaj klopodas lerni la lingvon.