cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chiusaforte
Chiusaforte [prononco "KjusaFORte"] estas komunumo en la orienta parto de norda Italio, rekte ĉe la limo al Slovenio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la tradicia provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la Apostolo Bartolomeo, kies memortago sekve estas la komunuma festotago. Najbaras la komunumoj Dogna, Malborghetto Valbruna, Moggio Udinese, Bovec (en Slovenio), Resia, Resiutta kaj Tarvisio.
Alkazabo de Almerio
La urbo Almerio (en nuna Andaluzio, Hispanio) estis fondita en la 10-a jarcento de la reĝo Hakim kiel defenda gardoturo de la impona kaj grava tiama urbo, Peĉino. La urbo havis fortikigitan kastelon aŭ alkazabon kaj murego ĉirkaŭis ĝin.
La alkazabo troviĝas en la nordo de la historia urboparto de Almerio. Ĝi inkluzivas defendmuregojn, stratojn, domojn kaj moskeon.
Béla Szántó
Béla Szántó [bEla sAntO], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj pli komplete Szántó Béla Lőb estis hungara politikisto, komisaro, oficisto, diplomato. Lia origina familia nomo estis Schreiber. Lia plej konata frato estis Zoltán Szántó. Béla Szántó naskiĝis la  1881 en Homokkomárom. Li mortis la 1951 en Budapeŝto.
Biografio
Béla Szántó devenis el juda familio. Li frekventis lernejojn en Nagykanizsa kaj en la sama urbo li eklaboris kiel oficisto en 1900. En la sekva jaro li translokiĝis al Budapeŝto, kie li post jaroj aliĝis al la socialdemokratoj. En 1906 li partoprenis en fondo de oficista asocio. En 1911 li edziĝis. Dum la Kalistefa revolucio li partoprenis en fondo de komunista partio. En la frua 1919 li estis arestita, sed dum Hungara Sovetrespubliko li tuj liberiĝis kaj li estis komisaro (komprenu ministro) pri defendo. Post falo de la Soveto li rifuĝis al Vieno, poste al Berlino, fine al Soveta Rusio. Precipe li gvidis bibliotekon en Moskvo. Post la 2-a mondmilito li hejmenvenis kaj li ricevis diplomatiajn taskojn.
Japana Ruĝa Armeo
En Novembro 2000, la plej supra direktanto, Shigenobu Fusako, estis arestata en Takacuki en Osaka prefektujo. Ŝi el malliberejo deklaris malorganizon de Japana Ruĝa Armeo.
Amudarjo
Amudarjo estas rivero en Centra Azio, kiu fluas de Pamiro ĝis Aralo. En la klasika antikveco ĝi nomiĝis Oksuso (greke oksus).
Pro tio, ke la akvo de Amudarjo estas uzata por akvigo de kampoj en Uzbekio kaj aliaj landoj, nur tre malmulte da akvo atingas la Aralan maron. Senakvigo de Amudarjo kaj Sirdarjo iĝis la ĉefaj kialoj de forsekigo de la Arala maro.
Henri de Toulouse-Lautrec
Henri de Toulouse-Lautrec [Anri de Tuluz-Lotrek] (plennome Henri-Marie-Raymond de Toulouse-Lautrec Monfa) (naskiĝinta la  en Albi, mortinta la  en Malromé, proksime de Bordeaux) estis franca pentristo, presartisto kaj ilustristo apartenanta al la plej signifaj kreantoj fine de la 19-a jarcento. Li devenis el fama kaj malnova franca nobela familio de grafoj el Tuluzo.
En sia verkaro Toulouse-Lautrec ligis al impresionismo kaj postimpresionismo, precipe al la verkoj de Edgar Degas. Fortan influon havis ankaŭ japana ukijo-e. Lia belarta prezento elkreskis el desegnado kaj ĝi estis tre lineara. Signifaj estas ankaŭ liaj grafikaj, per tekniko de litografio kreataj laboroj, per kiuj li antaŭsignis kaj influis secesion, nome afiŝojn, liberajn grafikajn foliojn kaj pluajn specojn de uzita grafiko. La temoj de verkoj de Lautrec eliris precipe el la vivo sur pariza Montmartre. La pentristo ofte pentris vizitantojn de kabaretoj, dancistinojn, prostituitinojn kaj pluajn homojn el rando de tiama socio.
Infanaĝo
Henri de Toulouse-Lautrec naskiĝis la 24-an de novembro 1864 en Albi, en malnova familia palaco Le Bosc. Li devenis el signifa nobela familio de grafoj el Tuluzo, kiu trafis precipe mezepokan historion de Francio kaj derivis sian devenon de Karolo la Granda. Li ankaŭ devenis el nobela familio de vicgrafoj el Lautrec (komunumo de Tarn). En la 19-a jarcento tiu ĉi familio jam ne estis politike tro aktiva. La membroj de disbranĉiĝinta nobela familio vivis el profitoj de sia familia posedaĵo en suda Francio. Per la maniero de vivo ili ne diferenciĝis de la ceteraj anoj de tiam alta nobelaro: ĉasadoj, bredado de ĉevaloj kaj rabobirdoj, solenoj ktp.
Semolina Tomic
Semolina Tomic – aŭ Semolinika Tomic – estas la alinomo per kiu estas konata Julijana Tomic Fajdetic (naskiĝis en 1966, Osijek, tiama Jugoslavio, hodiaŭa Kroatio). Ŝi estas kreisto, aktoro, baletisto, muzikisto kaj teatra administranto kaj ŝi loĝas en Barcelono, Katalunio, Hispanio, ekde 1985.
Henri de Toulouse-Lautrec
Infanaĝo
En la familio estis oftaj geedziĝoj de parencoj, kiuj devis malebligi erigon de la familia posedaĵo. Ankaŭ la gepatroj de Henri, Alfonse de Toulouse-Lautrec kaj Adèle de Toulouse-Lautrec naskita Tapié de Céleyran estis kuzo kaj kuzino Henri de Toulouse-Lautrec suferis ekde la infanaĝo pro sanproblemoj, kiuj grandparte koneksis kun rare troviĝanta difekto de ostoj. Verŝajne jam en la aĝo de ses monatoj estis registrita ĉe li la unua deformado de kruroj. La malsano estis evidenta kaŭzita genetike - pro ripetataj geedziĝoj de proksimaj parencoj - kaj ĝi montriĝis per malrapidigita kresko de ostoj kaj ilia malbona konstruado. Pro la sama malsano suferis ankaŭ kelkaj kuzinoj de Henri Sed ekzistas ankaŭ hipotezo, laŭ kiu fakte temis pri montroj de naskita sifiliso, per kiu lia patrino Adelo onidire kontaĝis de sia flirtema edzo grafo Alphonso Pro sanproblemoj suferis ankaŭ Roberto, je tri jaroj pli juna frato de Henri, kiu en la aĝo de unu jaro mortis.
Semolina Tomic
Kariero
Ŝi studis dancon kaj interpretadon ĉe la Osijeka Instituto de Teatro, en Kroatio; ŝi studis nuntempan dancon ĉe La Fabriko, lernejo malaperinta kiu estis ĉe la strato Perill en Barcelono; kaj dancon, aktoradon kaj pri Tekniko Aleksander ĉe la School voor Nieuwe Dansontwikkeling (SNDO) de Amsterdamo. Ŝi studis muzikon kaj ludas diversajn muzikilojn, speciale la tamburaron, kaj lernis de Carles Buira (Boliche).
Danube (pariza metrostacio)
Danube [danyb] (Danubo) estas stacio sur linio 7bis de la Metroo de Parizo situanta en la 19-a arondismento de Parizo.
Henri de Toulouse-Lautrec
Infanaĝo
Dum la tuta infanaĝo Henri havis etan kaj malgrandan kreskon. Li suferis pro multaj sanproblemoj kaj krome li lispis kaj suferis ankaŭ pro etaj deformadoj de la vizaĝo (grandegaj naztruoj, pendanta lipo ks.) Malgraŭ tio li estis tre vigla, gaja kaj saĝa infano. Sed li estis ankaŭ infano malfacile priregebla kaj memcentra
Semolina Tomic
Kariero
Post sia alveno en Barcelono en 1985, ŝi ekvojaĝis al Amsterdamo: «mi vivis la veran punkon, mi konis la plej bonajn lernejojn de scenaj artoj en Eŭropo kaj mi revenis». Denove en Barcelono, trempita en la kulturo de subgrundaj medioj, ŝi muntis muzikan grupon, Poppins, kaj ŝi engrupiĝis al La Fura dels Baus (1995-2003). Ŝi partoprenis kun ĉi tiu grupo en la spektakloj MTM (1994), Manes (1996) kaj Simbiosis (1997). En 1998 ŝi kreis propran teatristaron, nome Semolinika Teatro kaj preparis la spektaklon Body Safe(er).
Danube (pariza metrostacio)
Stacio
La stacio estis malfermita en 1911; ĝi tiam situis sur Placo du Danube, kiu estis alinomita Placo Rhin-et-Danube en 1951. Ĝi konsistas el du paralelaj volboj kaj du kajoj kiuj estas konektitaj (tamen, trapasejoj estas fermitaj per muroj aŭ kradoj). Unusola kajo servas por vagonaroj en direkto al Louis Blanc tial ke linio 7bis rondiras tie. Ĉe la dua kajo estas vojo por staciado.
Semolina Tomic
Kariero
En 2003, ŝi fondis en Barcelono Antic Teatre-Espai de Creació, lokita en malnova palaco de novklasika arkitekturo, konstruaĵo en kiu necesis reformoj kaj kiu ne estis tute rekapabligita ĝis 2013. Ŝi estas la arta direktorino kaj ŝi faris el ĉi tiu malgranda spaco referencon en la sendependa kaj eksperimenta loka teatro. Dume ŝi formis parton de la grupo Col·lectiu Atòmic. En 2005 ŝi kontribuis al kreado de AdriAntic, loĝejo kie la junaj artistoj povas plani kaj krei siajn projektojn. Ekde 2016 formas parton de la kompanio de teatro Socio Doktoro Alonso.
Strunino
Strunino (ruse Струнино) estas urbo en Vladimira provinco en Rusio.
Henri de Toulouse-Lautrec
Infanaĝo
Henrion edukis la patrino, kio estis en rondoj de alta aristokrataro tre nekutima aperaĵo. Krom senĉesa zorgo pri la malsanema filo grafino Adelo vivis per tre fervora katolika religia vivo kaj sian kredon ŝi intense enkutimigis ankaŭ al la filo. Krom alia ŝi klopodis solvi liajn sanprobelmojn per vizito en Lourdes. La patro male ne montris pri la filo grandan intereson. Li dediĉis sin ĉefe al la ĉevaloj kaj al ĉasado. Li ofte malaperadis por la tutaj monatoj el la hejmo kaj li preskaŭ ne intermiksis sin en la edukadon de la filo. Se li escepte pasigis kun la familio ian tempon, li kondutis treege impulseme kaj ankaŭ tre ekscentreme.
Semolina Tomic
Kariero
Ŝia maniero de kreado miksas diversajn artajn kampojn: nuntempa korpa teatro, danco, aktorado, stratoteatro, aer-dancado, instalaĵoj kaj plurmediaj teknologiaĵoj aplikitaj al teatro. Ŝian teatradon bazas la esploro kaj la risko de la scenejaj eksperimentoj, viva arto, kiel fakto apriora de la verko, ĉiam celante malebligi al la spektantoj resti tutegalaj.
Hallenberg
Hallenberg estas parto de la regiona pejzaĝo kaj mezalta montaro Sauerland [prononco "Saŭalant"], al kio aludas la distrikta nomo.
Strunino
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 17205508.
Henri de Toulouse-Lautrec
Infanaĝo
La familiaj rilatoj de la estonta pentristo estas interesaj el vidpunkto de evolua psikologio. Influo de la zorganta domina patrino kaj neĉeesto de la patro kondukis komune kun multaj korpaj handikapoj, el kiuj la plej karakteriza estis malgranda kresko, al profundaj sentoj de subigo La pentristo estis dum la tuta vivo finance kaj psike dependa de la patrino kaj samtempe li dum la tuta vivo klopodis eskapi el ŝia influo. Multajn elementojn de lia konduto en plenkreskeco eblas klarigi ĝuste pro certaj faktoj en lia infanaĝo. La pentristo havis ekz. panikan timon el soleco. Li preskaŭ despote postulis de siaj amikoj, por ke ili senĉese akompanu lin. Eĉ plenkreske li ofte kondutis fakte kiel malgranda, nerespondeca knabo Sed ankaŭ lia observema talento havas radikojn en la infanaĝo. Jam kiel la malgranda li lernis kapti kaj legi "aludojn de neesprimitaj sentoj", ĉar en la nobela familio ligita per konvencoj ne estis dece paroli pri multaj aferoj, kaj se jes, poste nur en aludoj.
Strunino
La urbo havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
Henri de Toulouse-Lautrec
Junaĝo
En periodo de pubereco Lautrec ofte plendis pri grandegaj doloroj de la kruroj kaj en la aĝo de dek jaroj li komencis eĉ dekokmonatan malsanulejan kuracadon. Tiu estis tre penega, sed ĝi alportis neniajn rezultojn. En 1878 la estonta pentristo en kastelo en Albi malfeliĉe rompis al si la maldekstran femuralon. Je unu jaro pli poste en banloko Barèges post falo en malprofundan sekan fosaĵon li rompis al si la dekstran femuralon. Post tiu ĉi evento lia jam tiel tre malrapida kresko fakte haltis, do kiel la plenkreskulo li mezuris sole 152 cm
En la periodo de dekkvinmonata refreŝigo Lautrec komencis denove intense pentri kaj desegni. Li ofte dediĉis sin al tiu ĉi agado jam kiel la malgranda knabo kaj ankaŭ lia patro kaj pluaj parencoj estis amatoraj skulptistoj kaj desegnistoj. Ili ofte aspektigis siajn bestojn aŭ aperaĵojn el la ĉasadoj. Onklo Charles eĉ donis al Henri la unuan pentristan instruadon. La reveno al pentrado kaj plua pentrista agado en la tempo de refreŝigado estis por Lautrec fakte fuĝo el la sento de la vanigita, senbezone vivita vivo.
Strunino
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo.
Acanthosicyos horridus
Acanthosicyos horridus aŭ Nara (laŭ loka lingvo) estas plantospecio el familio de kukurbacoj (Cucurbitaceae). Ĝi apartenas al genro Acanthosicyos nure kun alia specio Acanthosicyos naudinianus, kiuj kreskas de Angolo ĝis la Kaba Provinco en dezerto Namibo.
Danube (pariza metrostacio)
Stacio
Tiu stacio estis konstruita sur fondaĵoj en formo de pilieroj kiuj malsupreniras sub pli ol 30 metroj por apogi sin sur firma grundo, kio faras el ĝi subteran viadukton. La trak-nivelo situas super firma grundo. tiuj fondaĵoj estis necesaj pro la malfirmeco de la grundo (ŝton-minejoj, malstabila balasto, ktp).
Semolina Tomic
Premioj
En novembro de 2004 ŝi ricevis la premion Premis Sebastià Gasch d'Arts Parateatrals, kiu cedas la Foment de les Arts i el Disseny (FAD) al novigaj proponoj en la mondo de la spektaklo, «por la revivigo de l'Antic Teatre, kiu pasis de civita centro forlasita al viva scenejo de la nuntempa kreo.»
Miklós Balla
BALLA Miklós estis rumanuja hungara aktoro, ekde 1985 en Hungarujo naskita en Sibio la 4-a de junio 1935 kaj mortis la 20-an de aŭgusto 2022.
Henri de Toulouse-Lautrec
Junaĝo
Metinte la abiturientan ekzamenon en 1881 Lautrec komencis okupiĝi per arto cele kaj li fariĝis lernanto de la surdmuta, klasike instruita pentristo René Princeteau, kiu pentris precipe ĉevalvetkuran ĝenron. La verkoj de Princeteau parte eliris el tiam jam tre moda impresionismo. Lautrec estis de komence forte influita de lia verkaro kaj li eklernis de li bone kaj precize kapti staturojn en movo. Plie la handikapita artisto estis modelo por Lautrec ankaŭ en tio, kiel li luktis kontraŭ sia korpa trafo. La estonta pentristo tiam skribis por si: "Se mi ekpensos, ke havi nur je iom pli longajn krurojn, mi neniam pentrus!"
Semolina Tomic
Premioj
Tiun saman jaron ŝi ricevis ankaŭ la Premion de la Internacia Ferio de Teatro kaj Danco de Osko, por la programado pli noviga en Hispanio, kaj por ŝia administrado de la Malnova Teatro.
Strunino
En jaro 2002 la urbo havis 16,1 mil loĝantojn, kaj laŭ la stato de en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Henri de Toulouse-Lautrec
Junaĝo
En la jaro 1882 instruisto de Lautrec fariĝis agnoskata pentristo, portretisto Léon Bonnat, kiu estis reprezentanto de akademista klasicismo. Je unu jaro poste Bonnat finis agadon de sia ateliero kaj Lautrec transiris en atelieron de plua akademie kreanta pentristo - Fernand Cormon. Ĉi tie li interkonatiĝis kun junaj pentristoj Henri Rachou, Louis Anquetin, Albert Grenier, Émile Bernard kaj en la jaro 1886 ankaŭ kun Vincent van Gogh. Tiutempe Georges Seurat prezentis en lasta ekspozicio de impresionistoj sian neoimpresionistan bildon Somera dimanĉo sur insulo Grande Jatte, Paul Gauguin unuafoje forveturis pentri en bretonian Pont-Avenon kaj simbolistoj publikigis sian manifeston en Le Figaro.
Botond Kuti
Botond KUTI estas rumanuja hungara pentristo. Li estis naskita en Târgu Mureș en 1984. Li estas la filo de pentristo Dénes Kuti.
Acanthosicyos horridus
Kreskejo
Nara estas endema planto en Namibio kaj kreskas en strio de 40 ĝis 60 km ĉe la 1000 km longa marbordo, de Oranĝo (rivero) en la sudo ĝis rivero Kunene en la nordo. Ene de tiu areo, ĝi kreskas ĉe bordoj de la provizoraj riveroj kaj sur dunoj, kie ties radikoj povas atingi la grundakvon. Oni kalkulas ties ekzemplerojn je kelkaj centoj ĝis miloj, dum la nombro kaj la grando de fruktoj en la lastaj jaroj malkreskis. Nara estas la plej ofta planto en la Namibo. Surbaze de fosilioj, oni supozas, ke tiu specio ekzistas de 40 milionoj da jaroj.
Botond Kuti
Biografio
Botond Kuti diplomitiĝis en 2007 pri pentroarto en Universitato de Arto kaj Dizajno de Kluĵo. Li loĝas en Sovata. Li estas liberprofesiulo.
Henri de Toulouse-Lautrec
Montmartre
La ateliero de Bonnat kaj Cormon situis sur Montmartre. La tuta grupo de pentristoj tial ofte kunvenadis en ĉirkaŭaj gastejoj, drinkejoj kaj kabaretoj. Jam tiam Toulouse-Lautrec pruvis sian eksterordinaran observeman talenton kaj konon de psikologio, kiam por gajigo de la socio similigis unuopajn pentristojn kaj tre precize li taksis, per kia maniero aspektos ilia sekvanta vivo. La rolo de ironiisto, klaŭno, malgranda nano, kiu amuzigas la socion, estis por li tipa, same kiel kapablo precize kaj ŝpareme kapti la vidatan realecon. Tiun ĉi kapablon li finfine pruvis precipe en vico de siaj pentristaj kaj grafikaj laboraĵoj. En Montmartre Lautrec akiris en la jaro 1884 sian unuan atelieron kaj ankaŭ li ĉi tie komencis loĝi. Kvankam ĝis la fino de sia vivo vigle interkontaktiĝis kun la patrino, jam plu neniam li loĝis kun ŝi en unu loĝejo. Sed la vivo en Montmartre ne signifis por Lautrec sole socion de pentristoj. Li interkonatiĝis ĉi tie kun multaj virinoj, pligrande kun prostituitinoj kaj dancistinoj, kiuj fariĝadis ne nur liaj modeloj, sed ankaŭ amantinoj. La medio de la amuziga kvartalo kun ties entreprenoj, kabaretoj kaj pli poste ankaŭ bordeloj fariĝis ĉefa temo de liaj verkoj kaj la pentristo estis tute fascinita de ĝi.
4547 Masaĉuseco
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la usona ŝtato Masaĉuseco, kie la Minor Planet Center havas sian sidejon. La, Hokajdo kaj Masaĉuseco fariĝis "ĝemelaj subŝtatoj"
Henri de Toulouse-Lautrec
Montmartre
La amrilatoj de Lautrec estis ĉiam nur mallongtempaj, tre ofte li alternis siajn kunulinojn aŭ prefere nur porokazajn amantinojn. Tre ofte temis rekte pri prostituitinoj. Evidente de la juna prostituitino Carmen Gaudin li kontaĝis pro sifiliso, kiu komune kun alkoholaĵo iom post iom disigis lian sanon. En Montmartre la pentristo vizitis ĉefe kabaretojn Le Chat Noir kaj Mirliton, kiun establis kanzonisto kaj kabaretestro Aristide Bruant. Mirliton estis ankaŭ la unua loko, kie eblis vidi la bildojn de Lautrec. Plua konata entrepreno estis popoldancejo Moulin de la Galette. Tiuj ĉi entreprenoj allogis ne nur malriĉularon el la ĉirkaŭaĵo, sed paradokse ĉi tien venadis ankaŭ vico da riĉaj parizanoj. Same kiel Lautrecon mem kaj la ceterajn artistojn ili allogis ilin pro sia dekadenceco. En pli postaj jaroj Lautrec krom aliaj interkonatiĝis kun Alfred Jarry kaj en 1896 li partoprenis kiel pentristo en kulisoj por Reĝo Ubu.
Acanthosicyos horridus
Priskribo
Nara estas senfolia arbusto, kun kreskoalto de 0,5 ĝis 1 m. Ĝia sovaĝa densejo el branĉoj povas kovri areon de ĝis 1500 m² kaj ĝi povas aĝi super 100 jarojn. Tiu ĉi arbustaro kolektas sablon kaj formas tiel altan dunon, kie plimulto de la planto estas kaŝita en la sablo kaj kie ilia ĝis 30 cm dikaj kaj ĝis 40 m longaj radikoj penetras ĝis al la grundakvo. Ĝin kovras para, 2 ĝis 3 cm longaj dornoj. La fotosintezo okazas en ties branĉoj, floroj kaj dornoj.
Henri de Toulouse-Lautrec
La unuaj ekspozicioj
Jam en la jaro 1887 du bildoj de Lautrec estis ekspoziciataj en Toulouse kaj la saman jaron en galerio Boussod kaj Valadon, sed pli signifa estas nur lia partopreno en komuna ĉiujara ekspozicio de grupo Les XX en Bruselo en la jaro 1888, en kiu li ekspoziciis dek unu bildojn kaj unu pentraĵon. Pluaj partoprenantoj estis Paul Signac, James Ensor, James McNeill Whistler, Jean-Louis Forain.
Acanthosicyos horridus
Priskribo
Nara estas unuseksa planto (dioika), do estas viraj kaj inaj plantoj. La helflavaj aŭ verdetaj floroj havas diametron de proksimume 3 cm kaj staras individue. La inaj floroj estas rekoneblaj je ties subestarantaj ovolujoj, sube la subfloraĵoj.
Henri de Toulouse-Lautrec
La unuaj ekspozicioj
Ekde la jaro 1889 Lautrec komencis regule ekspozicii ankaŭ en Salono de Sendependuloj. Ankaŭ ĉi tie li kolektis proporcie grandan sukceson. Kelkajn bildojn por la galerio Boussod kaj Valadon aĉetis Theo van Gogh. En 1890 Lautrec denove ekspoziciis en kolektiva ekspozicio en Bruselo. En la sekvantaj jaroj li partoprenis ankaŭ kelkajn pluajn signifajn kolektivajn ekspoziciojn en Parizo.
Kompare kun la ceteraj modernaj pentristoj de tiu tempo Lautrec estis de kritikistoj taksata proporcie alte kaj liaj verkoj estis ofte vendataj. Ekde la jaro 1888 li ankaŭ publikigis siajn pentraĵojn en antaŭaj francaj ilustritaj ĵurnaloj. Sed diference de aliaj pentristoj Lautrec ne estis dependa en la vendo de bildoj, ĉar li estis mone certigita de sia patrino.
Acanthosicyos horridus
Priskribo
Ĝi unue evoluigas verdajn, poste oranĝ-flavajn, melon-formajn, dornoprotektitajn fruktojn. La forte akvoretenaj fruktoj atingas la grandecon de strutoovoj (diametro de ĉirkaŭ 15 cm) kun pezo de proksimume 1 kg, ili enhavas ĉirkaŭ 250 semojn. La kremo-koloritaj semoj gustumas nukse kaj estas riĉaj je plantoleo (proksimume 55%) kaj proteinoj (ĉirkaŭ 30%).
Henri de Toulouse-Lautrec
Moulin Rouge
En la jaro 1889 estis en bulvardo de Clichy malfermita, pli poste la mondfama kabaredo Moulin Rouge. Lautrec kreis por ĝi afiŝon por sezono 1891, kio estis ĝis tiu tempo la plej granda aprezo de lia verko. La afiŝo renkontiĝis kun grandega publika akcepto kaj ĝi farigis Lautrec-on en unu fojo fama.
Danube (pariza metrostacio)
Proksime
La monteto Beauregard, ankaŭ nomita Kvartalo de la Mouzaïa aŭ de Amérique, grupo de vilaoj meze de stratetoj por piedirantoj. Apud la alirejo de la metroo, ĉe n-ro 46 de Strato du Général-Brunet troviĝas "Hameau du Danube", privata vojo Y-forma konsistanta el 28 domoj.
Henri de Toulouse-Lautrec
Moulin Rouge
Kabaredo Moulin Rouge fariĝis la ĉefa temo de la pentristo kaj ankaŭ la medio, en kiu li pasigis plej multe da tempo. Li havis ĉi tie eĉ propran tablon kaj sur muroj pendis liaj verkoj. Estas sur ili ofte bildigitaj ĉi tieaj dancistinoj, plej ofze la juneta Jane Avril, kiu pli poste fariĝis ne nur la ofta modelo, sed ankaŭ la proksima amikino kaj kunulino. Li ofte pentris ankaŭ dancistinon La Goulue-on, kiu aperis ankaŭ sur la menciita afiŝo Moulin Rouge el la jaro 1891.
Fino de la erao de Montmartre
En la jaro 1892 la kulminaj jaroj de Montmartre inklinis al la fino. Multaj entreprenoj finis sian agadon aŭ ili estis translokigitaj en pli lukrajn partojn de Parizo. Ankaŭ Lautrec komencis viziti entreprenojn rekte en la centrejo de Parizo. Li ofte kreis kaj fakte li eĉ vivis en bordeloj en ĉirkaŭaĵo de stacidomo Saint-Lazare, Opero, en rue Joubert kaj en rue d'Amboise. Lasta bildo el Moulin Rouge estas el la jaro 1895. Modelulinoj de Lautrec en tiu ĉi periodo fariĝis preskaŭ eksplicite prostituitinoj. La pentristo plie pentris ilin tute nearanĝitajn. Li aprezis ilian verecon, neludigemon, naturecon: "Ili etendiĝas sur divanoj kiel bestetoj... Ili estas tiel neartefarumitaj, nu kio do!" Sed liaj bildoj ne estas soleno de seksumado aŭ de prostituado, prefere ili bildigas la internan doloron kaj forpersonigon de prostituitinoj.
En 1893 en Parizo okazis ekspozicio de Lautrec (komune kun pentristo Charles Martin), en kiu li ekspoziciis proksimume tridek bildojn. La verkojn de Lautrec ĉi tie vidis kaj aprezis ankaŭ lia granda modelo, pentristo Edgar Degas.
Tiutempe Lautrec ankaŭ pli multe vojaĝis. En 1897 li lastfoje partoprenis en regula ekspozicio en Bruselo kaj en majo de 1898 li havis en Londono en galerion Goupil eĉ memstaran ekspozicion, en kiu estis videblaj 78 liaj bildoj. Ĉiokaze li vizitis muzeojn kaj galeriojn, en kiuj ekinteresis lin pentristoj de malfrua gotiko, sed ankaŭ Velázquez aŭ El Greco.
Lastaj jaroj
Ankoraŭ antaŭ tio, en 1896, Lautrec havis la unuan kaj ununuran memstaran ekspozicion en Parizo. Apud aliaj verkoj ĉi tie pendis en du pli malgrandaj ĉambregoj bildoj el bordeloj. Sed estas neverŝajne, ke tiuj ĉi verkoj estis fermitaj kaj la pentristo montris ilin sole al la plej proksimaj geamikoj, kiel oni iam indikas en literaturo. La ekspozicio renkontiĝis kun karakteriza eĥo kaj ĝi alportis al Lautrec grandan agnoskon. Okazis la unuaj pli grandaj aĉetoj de liaj verkoj kaj ankaŭ aperis la unuaj falsaĵoj. Sed ekde junio de 1896 Lautrec preskaŭ ne pentris. En leteroj al la patrino li parolis pri "rara stato de absoluta rigideco". Senĉese pli ofte aperis ĉe li signoj de konfuzeco kaj deliroj, plie li kondutis ankaŭ malbonhumora kaj preskaŭ paranoje.
En 1898 provis helpi al Lautrec ankaŭ lia patrino. Por ke ŝi povu estis en lia proksimeco, ŝi luis en Parizo proksime de Montmartre loĝejon, kiu troviĝis "en la plej malantaŭa limo de deca kvartalo". La filo ofte vizitadis la patrinon, kaj li eĉ komencis denove pentri. Eĉ tiu ĉi plibonigo estis sole dumtempa kaj Lautrec komencis denove nearanĝite drinki. La 3-an de januaro 1899 tial la malespera kaj frustrita patrino neatendite decidiĝis forlasi Parizon, ĉar ŝi ne kapablis trankvile rigardi, kiel ŝia amata filo iom post iom neniigas sin mem. Lautrec reagis al ŝia forveturo per agresivaj eksplodoj de kolero kaj ankoraŭ per pli granda konsumo de alkoholaĵo. Tial en februaro li estis, evidente propravole transveturigita en malgrandan luksan klinikon por anime malsanaj. Tiun ĉi fakton en kurado al sensacio tuj tre masive ekprenis precipe bulvarda presaro.
La stato de pentristo danke al devigita abstino neatendite rapide pliboniĝis. Post dusemajna restado li komencis aserti, ke li estas resaniĝinta postulante, por ke li estu tralasita. Li spertis enuon kaj ankaŭ sentojn de malespero kaj malhumidigo, ĉar li timis la ĝisvivan restadon en la instituto. Li intense kreis kaj apud pluaj verkoj li pentris ampleksan cirkan ciklon bildiganta klaŭnojn, belrajdistinojn kaj akrobatistojn. Per tiuj ĉi parkere pentritaj verkoj li volis konvinki kuracistojn pri la revenanta sano. Helpe de la geamikoj kaj presaro li fine sukcesis atingi post tri monatoj, por ke li estu tralasita.
La patrino post tiu ĉi evento klopodis helpi la filon, tial li komisiis parencon Paul Viaud, por ke li senĉese gardu la pentriston. Sed Lautrec malgraŭ tio post la kelkmonata abstinado kaj mallonga pliboniĝo de la sanstato denove komencis drinki kaj ofte sen karakteriza apetito. Li estis maldikiĝinta, li moviĝis kun problemoj kaj preskaŭ li ne manĝis. Iom post iom li konsciis la proksimiĝantan morton. Pruvas tion krom alia portreto de Paul Viaud kiel admiralo, sur kiu estas la "gardanto" de la pentristo pentrita en admirala uniformo en la momento, kiam de sur komandanta ponteto senpove observas proksime dronantan ŝipon. Lautrec tiel kun fama doloriga humoro glosis sian propran situacion. Ekde aprilo ĝis julio li jam evidente entute ne pentris, sole li aranĝis restintaĵon, li signaturis la verkojn kaj adiaŭis kun la geamikoj. Li estis paralizanta kiel progresis lia paralizo kaj li mortis la 9-an de septembro 1901, en aĝo de 37 jaroj, je la 2-a horo kaj 15 minutoj matene en la kastelo de patrino en Malromé.
Post la morto de pentristo denove ascendis intereso pri liaj verkoj. Danke al zorgoj de la patrino de artisto kaj geamikoj, precipe de Maurice Joyant, kiu estis ekde la jaro 1890 ankaŭ komercreprezentanto de Lautrec, okazis en la jaro 1922 en la eksa episkopa palaco La Berbie en Albi malfermo de Muzeo de Henri de Toulouse-Lautrec, kiu enhavas grandan parton de liaj verkoj.
Verkaro
La tuta verkaro de Henri de Toulouse-Lautrec estas surprize kompakta. Eĉ jam ankaŭ infanaj kaj karikaturantaj lernejaj pentraĵoj kaŝas en si manuskripton de la estonta pentristo. Malgraŭ tio la verkaron de pentristo eblas dividi en tri bazajn tempajn fazojn:
La periodo de pentrista studado
En la periodo, kiam li agadis ĉe Bonnat kaj Cormon, Lautrec provis glatan, akademian pentraĵon. Sed tio ne sukcesis al li, li inklinis al karikaturanta troigo de tipaj detaloj. Sed pli gravaj ol renkontiĝoj kun akademie kleraj instruistoj estis kontaktoj kun ceteraj junaj pentristoj.
La verkojn de Lautrec ne eblas alvicigi al certa artista lernejo, sed eblas paroli pri karakterizaj pentristaj kapabloj, kiuj influigis lin. Kompreneble tio estas impresionistoj (Édouard Manet, Edgar Degas, Pierre-Auguste Renoir, Camille Pissarro), plu el la generacio de samtempuloj la jam menciitaj Louis Anquetin, Émile Bernard, Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Georges Seurat kaj el pli aĝaj pentristoj Jean Auguste Dominique Ingres, Honoré Daumier kaj Gustave Courbet. Simile kiel por impresionistoj estis ankaŭ por Lautrec grava ankaŭ kono de koloraj japanaj lignogravuraĵoj, ekz. de Hokusai. Li kolektis tiujn ĉi lignogravuraĵojn kaj li eĉ planis vojaĝon Japanion, por ke li povu ekkoni la japanan kulturon senpere.
Sur la bildoj, kiujn Lautrec kreis ekster la ateliero de Bonnat kaj Cormon, estas bone videbla iompostioma maturiĝo kaj serĉado de persona stilo. Tio estas ekzemple Studado de nudo (1882), La dika Marie (1884), Portreto de la patrino (proksimume 1886), Portreto de Vincent van Gogh kaj Riza pudro (ambaŭ 1887).
Preskaŭ laŭprograme Lautrec anoncis sin al nenia pentrista lernejo. Li eksperimentis kun pointilismo kaj kloisonismo, sed fine li kreis tute propran karakteron. Tre ofte li ĉerpis temojn laŭ Degas, kiun li ankaŭ tre estimis. Multfoje li eĉ rekte citis lin. En tereno de temoj li inspiris sin ankaŭ per verko de Jean-Louis Foraine. Ĝis la jaro 1887 apud progresivaj provoj li pentris ankaŭ akademie, kio evidente koneksis kun lia klopodo esti dankema al la parencoj kaj sukcesi en oficialaj ekspozicioj. Malgraŭ ke fine li definitive forlasis la akademian pentradon, li estis dankema al la studado ĉe Bonnat kaj Cormon pro bravura konon de perspektivo kaj perfekta prirego de pentraĵo.
Pentrista tekniko
La kulmina periodo de la verkaro de Lautrec komencis en la jaro 1888. Tiam definitive ekkristaliĝis rapida, energia, desegna pentraĵo, farata tre vive kaj senpere per maldensaj farboj sur grizeta okra kartono, sur kiu la pentristo pentris sen preparo de la subbazo. Li intence lasis tralumi la subbazon, kio ankoraŭ substrekis senperecon kaj vivecon de la bildigo. La teknikon de pentrado helpe de la maldensa, absorbanta farbo li transprenis de pentristo Jean-François Raffaëlli. La laboro de pentristo kun la farbo estas tre desegnema. Anstataŭ konstruado de bilda okazaĵo per la farbaj areoj li uzis koloran linion, kreata per proporcie maldensa olea farbo. Per tiu ĉi desegna tekniko li ankaŭ konstruis volumenon. Tial liaj pentraĵoj fakte similigas paŝtelon, nome kaj per lineareco kaj per koloreco.
Eĉ kiam la bildoj de Lautrec efikas per impreso de senpereco, li pentris ilin plimulte en ateliero laŭ modelinoj. El tereno li alportis grandan kvanton de prepardesegnaĵoj, kiujn li poste prilaboris. Li uzis dum tio ofte ankaŭ fotografiojn, iam ankaŭ kreitaj speciale kiel modelo por la bildo. Tio estas ankaŭ kazo de bildo Á la mie, al kiu konserviĝis preparfotografio. Sidas sur ĝi luita modelino kaj amiko de la pentristo Maurice Guilbert, kiu kiel pasia amatora fotografisto multfoje fotografis Lautrec-on.
Acanthosicyos horridus
Priskribo
La frukto estas manĝita de multaj bestoj de la Namibo, inkluzive ĝirafo, oriks-antilopo, rinocero, ŝakalo, hieno kaj diversaj skaraboj. Ĉefe elefantoj kaj ankaŭ histrikoj kontribuas al semo-disvastigo, ĉar ili ekskrementi multajn semojn nedigestite. Malgrandaj ronĝuloj kun alta energi-bezono kiel la nana grenmuso aliflanke detruas ĉefe la nutrajn semojn kaj estas malfavoraj por la planto
Utilado
Ambaŭ la fruktoj kaj la semoj estas taŭgaj (konservitaj per sekigo) por homa konsumado, la planto ankaŭ estas uzata en Namibio kiel medicino por stomaka doloro, por akcelo de vundo-saniĝo kaj kiel natura sunprotektaĵo.
Henri de Toulouse-Lautrec
1888–1892
La unua verko, kiu ensumigas alirojn kaj konojn de la kulmina periodo, estas bildo de Belrajdistino en cirko Fernando (1888). Tiu ĉi bildo pendis en Moulin Rouge kaj verŝajne inspiris sin laŭ ĝi Georges Seurat por sia bildo de la sama temo. La dua signifa verko aĉetita por Moulin Rouge estis bildo Danco en Moulin Rouge (1890), sur kiu la pentristo bildigis konkretajn staturojn de amikoj kaj konatoj, kiel li cetere faris tre ofte.
Pluaj gravaj verkoj el la jaroj 1891 estas bildo Á la mie (Sur la fundo), kaptanta drinkantan duopon, bildo Virino kombanta siajn harojn kaj la intima bildo inspirita de Degas Lavado (iam ankaŭ Ruĝharulino), kaptanta en perspektiva mallongigo de supre de malantaŭe vidon al la juna, subtile efikanta, duonnuda virino kun ruĝaj haroj.
El la eksterordinare fekunda jaro 1892 devenas ankaŭ bildo Moulin Rouge: Du virinoj dancantaj valson. Tiu ĉi bildo estas ne nur tre preciza priskribo de tiutempa Moulin Rouge, sed ankaŭ karakteriza pruvo de majstra pentrista manuskripto de Lautrec, laboro kun kompozicio kaj lumo. Sur la dekstra flanko la bildo estis pli poste de Lautrec aldone ĝustigita kaj alpentrita. Danke al tiu ĉi interveno ĝi ricevis tre interesan, multe pli dinamikan kompozicion. En la jaro 1897 Lautrec transigis ĝin ankaŭ en aspekton de litografio. La saman jaron estiĝis ankaŭ granda tolo En Moulin Rouge, kiu estis ankaŭ sube kaj sur la dekstra flanko pli poste (evidente en la jaro 1895) pligrandigita kaj alpentrita. Ĝi kaptas socion de la amikoj de Lautrec sidantaj ĉe tablo en Moulin Rouge. Estas inter ili kaptita eĉ Lautrec mem. Antaŭe estas frunte al spektantoj kaj dorse al la drinketanta socio kaptita Jane Avril. Simile kiel sur aliaj bildoj ni kapablas ja ankaŭ ĉi tie precize identigi la unuopajn staturojn, kaj nek ĉi tie ne estas tro klare, ĉu tiu ĉi bildigo ne havas pli profundan interpretadon.
La staturo de Jane Avril sur la bildoj de tiu tempo aperas tre ofte: Jane Avril estas dancanta, Jane Avril estas eniranta ĝis Moulin Rouge, Jane Avril estas foriranta el Moulin Rouge. La lastaj du verkoj estas kontraŭulaj bildoj.
1893–1896
Karakterizan lokon en la verkaro de pentristo de tiu ĉi periodo okupas perfekte kolore kaj forme donitaj portretoj de belulaj monduloj, ofte amikoj, vestitaj laŭ lasta modo - Portreto de Louse Pascal (1893), Léon Delaporte en Jardin de Paris (1893), Sinjoro Boileau en kafejo (1893) kaj Portreto de Gabriel Tapié de Céleyran (1894). Se ni komparos tiujn ĉi portretojn kun pli malnovaj verkoj, ni ekregistros en la kreado de Lautrec karakterizan ŝovon en precizeco de observado de unuopaj staturoj kaj ilia ĉirkaŭaĵo kaj en kapablo observata per ŝparema kaj karakteriza maniero kapti, kaj nome kun majstrema karakterizeco.
La antaŭan "periodon de salonoj" Lautrec finis en la jaro 1894 per ampleksa tolo Salono en rue des Moulins, kiu kaptas vidon en publikan domon. La bildon kreas ia epilogo de la menciita periodo. Vico da krajonaj skizoj kaj eĉ paŝteloj de la sama grandeco kiel la propra bildo, kiu antaŭis la pentradon de la bildo, pruvas, kian signifon la pentristo aljuĝis al ĝi. La tolo kaptas ses prostituitinojn, sidantaj sur grandegaj divanoj en tre luksa internaĵo, kies beleco efike kontrastas kun la rezignitaj vidoj de la virinoj. Sed la pentristo ĉi tie tiujn ĉi virinojn el periferio de la socio ne kondamnas kaj ne karikaturas. Aparta mendo estis du ampleksaj (3x3 metroj) kontraŭulaj bildoj Danco en Moulin Rouge kaj La Goulue estas dancanta el la jaro 1895, pentritaj sur vulgara tolo tiel, ke karakterize validiĝis griza subbazo. La pentristo ĉi tie validigis siajn spertojn el la kreado de afiŝoj. Ili estis destinitaj por foira budo en Foure du Trône, en kiu prezentiĝis La Goulue post foriro el Moulin Rouge. El la sama tempo devenas ankaŭ bildo kaptanta lesbaninan amon nomita Forlasiteco aŭ Du amikinoj kaj ankaŭ bildo Marcelle Lender estas dancanta boleron en opereto Chilpéric, kiu estas inspirita de teatra prezento kaj denove ĝi surprizigos per sataj koloroj, kapto de movo kaj kompozicio.
Apud la scenoj el bordeloj kaj drinkejoj estas la teatra medio plua, kiun la pentristo tiutempe ofte pentris. Granda parto el tiuj ĉi laboroj dum tio ne traktas pri la agado sur scenejo, sed en spektaklejo. Ofta estas precipe bildigo de spektantoj el teatraj loĝioj. Krome kelkfoje aperas ankaŭ verkoj el sporta (biciklistiko) aŭ malsanuleja medioj (La operacianta d-ro Réan).
1897–1901
Ĉirkaŭ la jaro 1897 okazis ŝanĝo de stilo, aperanta per pli granda plastikeco, pli firma konstruo de formoj kaj pli paŝteleca pentraĵo en pli grandaj, pli kontrastaj areoj. Tio estadas klarigata per la studado de pentristo de malnovaj majstroj kaj per influo de bildoj de Paul Cézanne.
Reveninte el la resanigejo Lautrec ankoraŭ kreis kelke da karakterizaj bildoj. La plej signifa el ili estas Modistino el la jaro 1900. La lasta bilda ciklo estas laboroj kaptantaj operon Messallina, pro kiu la pentristo estis fascinita kaj ripete li rigardis ĝin en Bordeaux. Signifaj estas ankaŭ portretoj de Maurice Joyant kaj Paul Viaud. La lasta bildo nomita Ekzameno en medicina fakultato el la jaro 1901 restis evidente ne finita.
NGC 239
NGC 239 (aliaj indikoj — PGC 2642, MCG -1-3-7, IRAS00420-0401) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Henri de Toulouse-Lautrec
Desegnaĵoj
Lautrec tre intense desegnis. Grandega kvanto de konservitaj desegnaĵoj ilustras jam la konstatita fakto, ke ankaŭ la pentraĵoj de Lautrec estas desegnemaj kaj ke la plej propra esprimo de la pentristo estis por li kolora linio. La desegnaĵoj servis precipe kiel preparo por oleopentraĵoj aŭ litografio, sed parto el ili estis difinita ankaŭ por reprodukado en diversaj ĵurnaloj (Courrier français, Paris illustré, Le Mirliton).
Alaçatı
Alaçatı estas urbo de Turkio, borde de la Mediteranea Maro. Ĝi apartenas al la provinco İzmir kaj al la Egea regiono, kaj administre ligatas al la urba komunumo Çeşme. En 2017 ĝi havis loĝantojn.
Henri de Toulouse-Lautrec
Desegnaĵoj
Pri la signifo de la desgnoaĵoj por Lautrec atestas eĉ la fakto, ke en ekspozicioj krom la pretaj bildoj li kelkfoje ekspoziciis ankaŭ preparaj desegnaĵoj al ili. Li ebligis tiel al la vizitantoj ian "vidon en kuirejon". Simile li eĉ foje ekspoziciis apud litografioj ankaŭ pentritajn litografiajn ŝtonojn.
NGC 239
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Henri de Toulouse-Lautrec
Grafiko
La grafika verkaro de Lautrec enhavas ĉefe afiŝojn (sume 31), faritaj per tekniko de kolora litografio. Ili repuŝas la inspiron de Lautrec per kolora japana lignogravuraĵo kaj eminentas pro konsekvenca redukto de ĉio neprincipa kaj pro koncentriĝo al la bazo de la bilda sciigo mem. Liaj renovigoj signifas tute novan eraon de arta afiŝo. Lautrec uzis fakte eksplicite litografion, ĉar ĝi ebligis al li vivan, liberan desegnadon. Li ofte ankaŭ disŝprucis la farbon per broso, per kio li atingis tute neatenditajn efektojn. Kiel unusola pentristo li kreadis studojn al la litografioj per tekniko de oloepentraĵo. Tio parolas pri tio, kian emfazon li dediĉis al la litografio en sia verkaro.
La jam menciita afiŝo por Moulin Rouge el la jaro 1891 estis la unua grafika mendo. Dum ties formigo Lautrec uzis centrajn staturojn el pli granda bildo Danco en Moulin Rouge. Pluaj konataj afiŝoj estas ekzemple Reine de Joie (1892), Jardin de Paris (1892), duopo da afiŝoj por Burant (1893), Divan Japonais (1893) kaj Confetti (1894). Afiŝo Caudieux el la jaro 1893 pruvas, kiel radikale Lautrec laboris kun kompozicio, ĉar li radikale "tranĉas" la bildigatan staturon sube kaj surflanke, per kio li kaŭzigas tre ege fortan impreson de movo.
Ekde la jaro 1893 Lautrec ankaŭ komencis krei nigrablankajn litografiojn, ofte en la tutaj cikloj (Koncerta kafejo - Le Café-Concert, Yette Guilbert). En tiuj ĉi litografioj, kreitaj per suverena penika tekniko kaj plenigita per pluaj laboroj, estas evidenta inspiro de la japana arto. Per la markigo "Mi vidis tion" sur unu ciklo li revokas sin al grafika ciklo Caprichos de Francisco Goya. Karikaturaj elementoj denove rememorigos grafikan verkon de Honoré Daumier.
En la jaro 1895 Lautrec ŝokis Parizon pro simpleco kaj alligeco de duopo de afiŝoj de May Belfort (ruĝablanka) kaj May Milton (bluablanka). Je unu jaro pli poste estiĝis afiŝoj Grupo de fraŭlino Eglantine kaj Vojaĝanto ej kajuto n-ro 54. En la jaro 1896 Lautrec kreis albumon de dek unu koloraj litografioj Ony (Elles), kaptanta denove la mondon de prostituitinoj kaj bordeloj. En 1895 li kreis por revuo Sinjoro okkoloran litografion pri Marcelle Lender. Tiu ĉi teknike eksterordinare pretendema grafikaĵo estis kompreneble presita kiel kunpreso de ok litografiaj ŝtonoj. El la jaroj 1896-1897 devenas signifa litogarfio kun teatra temaro Granda loĝio, el la jaro 1900 poste majstra tabulo Madame Poupoule dum tualeto. La bildigo de tiu ĉi prostituitino, kiu aperis en la verkoj de Lautrec plurfoje, similigas verkojn de Manet, Degas kaj Renoir, sed kiujn la pentristo ŝovis en ekspresive psikologian nivelon.
Krom la afiŝoj aŭ litografiaj cikloj Lautrec kreis ankaŭ pluajn uzitan grafikon, ekzemple manĝokartojn kaj similajn porokazajn laborojn, kaj krom alia ankaŭ titolpaĝojn de libroj aŭ librajn ilustraĵojn. Apud la verkaro de Daumier la grafika verkaro de Lautrec estas la plej signifa de la 19-a jarcento en Francio.
La influo de Toulouse-Lautrec
Jam dum la vivo de Lautrec estis evidenta lia influo al pluaj pentristoj. Li influis reprezentantojn de Art Nouveau (kien li estadas pro sia grafika verkaro ankaŭ iam envicigata) per siaj afiŝoj kaj kelkaj liberaj litografioj, lia influo estas evidenta ankaŭ ĉe nabistoj. Li influis kaj Pierre Bonnard-on, kaj Edvard Munch-on. Granda admiranto de la verkaro de Lautrec estis ankaŭ Pablo Picasso, kiun li influis precipe en kreado de blua kaj roza periodo en latenta periodo kaj ankaŭ pli poste. Similan latentan influon Lautrec havis cetere ankaŭ al multaj pentristoj komence de la 20-a jarcento. El ĉeĥaj kreintoj estis influitaj en ia mezuro ekzemple Luděk Marold, Arnošt Hofbauer, Miloš Jiránek, František Kupka, František Kobliha kaj František Tichý.
Citaĵoj
Missia Natanson: "Diru, Lautrec, kial vi propre faras virinojn ĉiam tiel malbelajn?"
Henri de Toulouse Lautrec: "Ĉar ili estas tiaj!"
Julian Draxler
Julian Draxler (prononco, naskiĝis en Gladbeck, do nun -aĝa) estas germana futbalisto. Li iĝis membro de la germana nacia teamo de futbalo post la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2012. Interalie li en tiu teamo partoprenis la matĉojn pri la Futbala Mondpokalo 2014 en Brazilo, en kiu la germana teamo atingis la ĉampionecon, tiujn de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2016 kaj de la Futbala Mondpokalo 2018. En la matĉoj de la nacia teamo de 2014 kaj 2016 li rekoneblis per la ĉemiza numero "14", en tiuj de 2018 per la numero "7". Klube li laŭ stato de somero 2014 membras en la teamo de FC Schalke 04 en Gelsenkirchen (de la centro de lia naskiĝurbo ĝis la kluba stadiono estas eĉ ne 8 kilometroj, do kvankam oni dumvoje pasas urbolimon, la klubo nomeblas kvazaŭ "hejmurba").
Bernát Ferenc Weisz
WEISZ Bernát Ferenc (vajs) estis hungara grandkomercisto, bankisto, pioniro de la hungara asekurafero naskita en Lugos, la 1-an de aŭgusto 1800 kaj mortinta en Budapeŝto la 31-an de marto 1888.
Kariero
Weisz estis en 1826 reprezentanto en Segedo de Trieszti Biztosító (Triesta Asekurofico). Li malfermis vendejon en 1838 en Pest. Li fondis en 1841 bankdomon. Li interkonatiĝis kun politikistoj István Széchenyi, Lajos Kossuth kaj Ferenc Deák. En 1848 Kossuth nomumis li sekciestro en la financministerio. Li iniciatis la establigon de pluraj publikinstitutoj. Li estis unu el fondintoj de la Komerca Akademio, popularigisto de la ideo pri lernejaj ŝparkasoj.
Lampo de Röntgen
Lampo de Röntgen (aŭ Tubo de Röntgen)- artefarita fonto de Ikso-radioj, vakuuma bobelo el vitro kun instalitaj elektrodoj. Oni povas distingi du specojn de lampo:
Preterito
Preterito (el la latina praeteritum, "la preterpasinto", angle preterite, past tense, imperfect tense, france préterit, passé, imparfait; en la germana ankaŭ Imperfekt el lat. imperfectum, la "nefinito") estas verba formo de pasinteco (is-tempo), do parto de la gramatika kategorio tenso (tempo), tipologie kaj strukture kuplita al la ĉeesto de prezenco (as-tempo), kaj post tiu la dua plej ofta kategorio.
La preterito havas en fleksiaj lingvoj kutime proprajn morfemojn aŭ morfo-fonologiajn alternadojn, kiuj klare distingas ĝin de aliaj tempoj (tensoj), ekz-e latine ama-mus (ni amas), ama-ba-mus (ni amis).
Hany Abu-Assad
Hany ABU-ASSAD (nask. 11-an de oktobro 1961 en Nazareto) estas nederlanda-palestina filmdirektoro. Lia kontraŭdira filmo Paradise Now temas pri du palestinanoj, kiuj sin preparas por memmortiga atako en Israelo. Oni nomumis tiun filmon en 2006 por Academy Award for Best Foreign Language Film.
Abu-Assad elmigris el Israelo al Nederlando en 1980. Post la alveno, li studis teknikan inĝenieradon en Haarlem kaj laboris kiel aviadila inĝeniero en Nederlando.
Preterito
Ĝia semantika funkcio kuŝas precipe en prezentado de ripetaj aŭ iom daŭraj okazaĵoj en la pasinteco aŭ por emfazi la nefinitecon.
La preterito estas la tipa rakonto-tempo. Se en iu lingvo ekzistas nur unu tenso por pasinteco (is-tempo), oni nomas ĝin preterito, ekz-e en la rusa. Ĝia envera funkcio estas tiam nur emfazo de la nesamtempeco kun la paroltempo.
Preterito estas ankaŭ uzata kiel specara termino por ĉiuj pasintec-tensoj.
Cimolais
estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Pordenone, formale ekde oktobro 2017 restrukturita (pri tio vidu la provincan tekston). Fine de en la komunumo vivis.
(16511) 1990 UR4
(16511) 1990 UR4 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Troy (Nov-Jorkio)
Troy estas municipo en la kantono Rensselaer de la subŝtato Nov-Jorkio de Usono, kaj estas la administra centro de la kantono. Ĝi ricevis sian nomon laŭ la anglalingva formo de la antikva urbo Trojo. Laŭ la stato de la censo en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². En 1998 en la municipo mortis la usona esperantistino Fred H. McMann.
Elek Peregriny
Elek Peregriny [peregrini], laŭ hungarlingve kutima nomordo Peregriny Elek estis hungara edukisto-pedagogo, instruisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1844).
Elek Peregriny naskiĝis la  1812 en Hungara reĝlando en Gálszécs (nuntempa Sečovce en Slovakio). Li mortis la 1885 en Budapeŝto.
Biografio
Elek Peregriny aliĝis al piaristoj en 1827, sed post 2 jaroj li forlasis la ordenon. Li lernis la pli altajn lernejojn en Pozsony kaj Pest (urbo). En 1833 li iĝis edukisto ĉe grafa familio. Post 3 jaroj li studvojaĝis al Germanio kaj Italio. Hejmenveninta li edukis ĉe barona familio. Li doktoriĝis el filozofio en 1840. En 1842 li denove vizitis okcidentan Eŭropon. Li instruis en la universitato en 1848. En 1857 li fondis privatan lernejon, kiun li mem gvidis. Li ĉiam okupiĝis pri pedagogio.
Urmince
Urmince, hungare Nyitraörmény [njitraormEnj] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis Örmincz (pli frue Ürmincz).
Situo
Urmince situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 5 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1156 en formo "Ylmer". En 1828 vivis en Ürmincz 468 homoj en 67 domoj. En 1910 loĝis en Nyitraörmény 1103 homoj, (1063 slovakoj, 22 germanoj, 13 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la 2-a mondmilito apude partizanaj agadoj okazis. En 2001 loĝis en Urmince 1375 homoj, (1362 slovakoj, 6 ĉeĥoj kaj aliaj).
La Chenalotte
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Hohen Pritz
Hohen Pritz estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Sternberger Seenlandschaft. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.