cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
8277 Maĉupikĉuo
Ĝi ŝuldas sian nomo al la antikva inkaa urbo Maĉupikĉuo, je altitudo de 2350 metroj, ĉirkaŭ 80 km nordokcidente de Kusko. Kiam li malkovris la preskaŭ netuŝitajn antaŭkolumbajn restaĵojn, Hiram Bingham pensis esti trovinta la "perditan urbon de la inkaoj", sed la stilo de la konstruaĵoj sugestas, ke estis la palaco de Pacha Kutiq (ĉ. 1438–1471).
Viviez - Decazeville (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj aŭ aŭtoĉaroj dumnoktaj Intercités kaj.
NGC 5324
NGC 5324 (aliaj indikoj — MCG -1-35-16, IRAS13494-0548, PGC 49236) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alberto la 1-a (Belgio)
Alberto la 1-a, denaske princo Alberto Leopoldo Klemento Mario Mejnrado de Belgio (naskiĝis la en la Palais de la Régence, Bruselo; mortis la  en Marche-les-Dames, Belgio) de la dinastio Saksio-Koburgo kaj Gotao, estis reĝo de la belgoj de 1909 ĝis sia morto.
Charles de Broqueville estis estro de la Katolika Partio kaj la 20a Ĉefministro de Belgio. Kiam evidentiĝis, ke Germanio intencis invadi Belgion, li malsamopiniis, kun la reĝo Alberto, ĉar tiu deziris meti la belgan armeon antaŭ la limo kun Germanio, dum Broqueville fakte distribuis ĝin tra la tuta lando, por ne "provoki" Germanion.
Piero Bargellini
Piero Bargellini (naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1897 en Florenco, mortis la 28-an de februaro 1980 samloke) estis itala verkisto kaj politikisto.
Ŝuldiĝas al li la ampleksa artikolo “Sandro Botticelli e i suoi disegni per la Divina Commedia” (Sandro Botticelli kaj liaj desegnaĵoj por la Dia Komedio) ĉekape (paĝoj XXVI-XLV) de la monumenta eldono de la Dia Komedio tradukita al Esperanto de Giovanni Peterlongo, SIEI-Lemonnier, Milano-Firenze, 1963.
Bartolommeo Ramenghi
Bartolomeo Ramenghi (1484–1542), Nomita ankaŭ Bagnacavallo, il Bagnacavallo aŭ il Baruffaldi, estis itala pentristo de la Renesanco, aktiva en la regiono Emilia-Romagna.
Li ricevis la kromnomon, Bagnacavallo, el la vilaĝo Bagnacavallo kie li naskiĝis. Li studis unue ĉe Francesco Francia kaj Lorenzo Costa. Li poste pluis al Romo, kie li iĝis disĉiplo de Rafaelo. Ĉe li laboris kun li kun multaj aliaj por la dekorado de la koridoroj en Vatikano, kvankam oni ne konas kiujn partojn li laboris.
Li iĝis elstara loka artisto reveninte al Bolonjo. Liaj verkoj estis poste tre aprezataj de Guido Reni kaj Carracci. Inter liaj verkoj de Bolonjo estis Disputo de Sankta Aŭgusteno kaj Madono kaj infano.
Li mortiĝes en Bolonjo. Unu el liaj disĉiploj estis Cesare Aretusi.
Latva milito de sendependeco
La Latva milito de sendependeco, kelkfoje nomita la Latva milito de liberigo (latve: Latvijas brīvības cīņas aŭ Latvijas atbrīvošanas karš ) rilatas al serio da militkonfliktoj en Latvio inter la 5-a de decembro 1918 (post la proklamo pri sendependeco de Latvio) kaj la 11-a de aŭgusto 1920, kiam la nova Latva Respubliko kaj Sovetunio subskribis la Traktaton de Rigo.
Dum la milito Latvio (kies provizora registaro estis subtenita de Estonio, Pollando kaj la okcidentaj aliancanoj, precipe Britio) batalis kontraŭ Sovetunio. La milito estas rigardita kiel latva venko, ĉar Latvio sukcese fariĝis sendependa fine de ĝi.
Vidu ankaŭ
Pola-Soveta Milito
Rusia Enlanda Milito
Miĥail Bakunin
Miĥail Aleksāndroviĉ BAKUNIN (Михаил Александрович Бакунин; naskiĝis la en Prjamuĥino, mortis la  en Bern) estis rusa revoluciemulo kaj anarkiisto, naskiĝis en Priamujino ene de aristokrata familio.
Li studis en la milita akademio de Peterburgo kaj komencis sian karieron kiel oficiro de la imperia gvardio, sed rezignis al tiu laboro kaj decidis vojaĝi tra Eŭropo dum kelkaj jaroj, antaŭ ol partopreni en la revolucioj de 1848 kaj 1849, furiozintaj en Parizo kaj Germanio. Tie li estis arestita, enprizonigita en la fortreso Königstein kaj poste transdonita al Aŭstrio, kie li estis kondamnita je morto, sed la puno ne plenumiĝis; tamen li estis sendita al Rusio, kie li estis malliberigita dum kelkaj jaroj. Li estis sendita al Siberio en 1855, de kie li foriris pere de usona ŝipo kun destino al Japanio, kaj atingis Anglion en 1861. Ekde tiu ĉi dato ĝis lia morto, Bakunino dediĉis sin al disvastigo de anarkiismaj ideoj tra tuta Eŭropo.
En la jaro 1869 li fondis la mezleĝan organizon «Alianco Demokratia kaj Socia» kaj, kiel grup-direktanto, kontraŭstaris al Karlo Markso en la 1-a Internacio; ĉi kontraŭo finiĝis per la forpelo de Bakunino en la jaro 1872. Li pasigis siajn lastajn jarojn en Svislando vigliginte la Ĵurasan Federacion. Li tiam mizere vivis, pripensante konspirojn, kiuj neniam realiĝis, kaj daŭrinte korespondadon kun malgrandaj anarkiistaj asocioj.
Malgraŭ lia kontraŭstaro al Markso sine de la Internacio, li agnoskis la valoron de La Kapitalo kiun li tradukis rusen (li antaŭe jam estis la unua tradukinto rusen de la Manifesto de la Komunista Partio . Li estas konsiderata teoriulo de la liberecisma socialismo.
Komencaj jaroj
En la printempo de 1814, Miĥail' Aleksandroviĉ' Bakunin' naskiĝis en aristokrata familio en la vilaĝo Prjamuĥino inter Torĵoko kaj Kuvŝinovo, en gubernio Tver, nordokcidente de Moskvo. Je la jaro 14 li forlasis Sanktan Peterburgon, ricevante militan trejnon en la Armilarana Universitato. Li finis siajn studojn en 1832, kaj en 1834 estis komisiita juniora oficiro en la Rusa Imperia Gardo kaj estis sendita al Minsko kaj Gardinaso en Litovio (nun Belarusio). Tiun someron, Bakunino envolviĝis en familian problemon, preninte la flankon de sia fratino en ribelo rilate al malfeliĉa geedziĝo. Kvankam lia patro volis, ke li daŭrigu ĉu en la milita, ĉu la civita servo, Bakunino forlasis ambaŭ en 1835, kaj direktis siajn paŝojn al Moskvo, esperante studi Filozofion.
Intereso en filozofio
En Moskvo Bakunino amikiĝis kun grupo da malnovaj studentoj, envolvitaj en la sistema studo de la Idealisma Filozofio, unuigitaj ĉirkaŭ la poeto Nikolao Stankeviĉo, "la kuraĝa pioniro, kiu malfermis la rusan penson al la vasta kaj fruktodona germana metafiziko" (E. H. Carr). La filozofio de Kantio komence estis centra al liaj studoj, sed li progresis al Schelling, Fichte kaj Hegelo. Dum la Aŭtuno de 1835, Bakunino konceptis filozofian cirklon en sia naskiĝurbo; pasia envolviĝo. Ekzemple, Vissarion Belinskij enamiĝis al unu el la fratinoj de Bakunino. Krome, en la komenco de 1836, Bakunino reiris Moskvon, kie li eldonis tradukojn de Fichte Kelkaj Legoj Rilate al la Lerneja Alvoko kaj La Vojo al La Bona Vivo, kiu fariĝis lia plej ŝatata libro. Kun Stankeviĉo li ankaŭ legis Goeton, Ŝilleron, Jean Paul kaj E.T.A. Hoffmann.
Filozofia kaj politika penso
Bakunino ĉiam prioritatigis la lukton kaj neniam foruzis tempon por skribi verkon. Liaj tekstoj ĉiam estis koncipitaj en urĝeco, por respondi al politikaj bezonoj de la momento. Ili estas skribitaj laŭ la fluo de la penso kaj diverĝas al devojiĝoj kiuj fine okupas pli da spaco ol la unua temo. Bakunino kvazaŭ neniam finverkis tekston. Tiuj, kiuj estis publikigitaj ofte estis reprilaboritaj (far Ĵemso Giljomo notinde) kaj multaj neeldonitaĵoj estis perditaj post lia morto. La politika kaj filozofia pensoj de Bakunino malgraŭ tio ne malhavas fortan koherecon.
La centra ideo ĉe Bakunino estas libereco, la pleja havaĵo, kiun la revolucio devas nepre celi. Laŭ li, male de la pensuloj de la Klerismo kaj de la franca revolucio, libereco ne estas individua afero sed socia temo. Tiel, en Dio kaj Ŝtato, li refutas Johan-Jakvon Ruseon: la bona sovaĝulo (Nobla sovaĝulo), kiu damaĝas sian liberecon ekde kiam ĝi vivas en socio, neniam ekzistis. Male, kreas liberecon la socia fakto: "La libereco de aliulo, tute ne estante limigo aŭ neo de mia libereco, estas male ĝia necesa kondiĉo kaj ĝia konfirmo. Mi iĝas vere libera nur tra la libereco de aliuloj, tiel ke ju pli multaj estas la liberaj homoj ĉirkaŭantaj min kaj ju pli profunda kaj larĝa estas ilia libereco, des pli etendita, profunda kaj larĝa iĝas mia libero." La vera libero ne eblas sen fakta egaleco (ekonomia, politika kaj socia). Libereco kaj egaleco eblas nur ekster la ekzisto de Dio ekstera al la mondo aŭ de Ŝtato ekstera al la popolo. La Ŝtato, la Kapitalo kaj Dio estas faligendaj baroj.
La kontraŭado de Bakunino (kaj evidente de ĉiuj anarkiistoj) al la Ŝtato estas definitiva. Li ne kredas, ke eblas utiligi la Ŝtaton por sukcesigi la revolucion kaj aboli la sociajn klasojn. La Ŝtato, inkluzive se temas pri proleta ŝtato, inkluzive se temas pri regado de sciuloj aŭ de "geniaj homoj kronitaj de virto", kiel li skribas dum sia polemiko kontraŭ Mazinio, estas sistemo de estrado kiu senĉese kreas siajn elitojn kaj privilegiojn. La ŝtatpovo nepre estas utiligita kontraŭ la proletaro en tio, ke tiu ĉi ne povas administri entute la ŝtatan strukturon kaj devas allasi tiun regadon al iu burokrataro. La formiĝo de "ruĝa burokrataro" do ŝajnas al li neevitebla.
Ankaŭ la ateismo de Bakunino havas sian bazon en la celado al libereco por la homaro: "Dio estas, do homo sklavas. Homo liberas, do ne estas Dio. Mi defias iun ajn eliri tiun cirklon, kaj nun, ni elektu."
Alia grava aspekto de la penso de Bakunino koncernas la revolucian agadon. Male al iuj marksistoj kiuj antaŭvidas intervenon de avangardo (la Partio, ekzemple) kiu devas gvidi la popolan mason al la vojo de la revolucio, la bakunina organizo, eĉ se sekreta, rajtigas nin nur subteni la ribelon, ĝin kuraĝigi, faciligante la mem-organiziĝon ĉe la bazo. Tiu koncepto ne estas tre diferenca de tiu defendita poste far la anarki-sindikatistoj sine de la amasorganizoj. Se la marksistoj atribuas al la proletaro la rolon de ununura revolucia klaso, kontraŭmetante al ĝi kamparanaron esence reakcian, Bakunino opinias male ke nur la unuiĝo inter la mondoj kampara kaj industria riĉas je revoluciaj ebloj, la kontraŭŝtata ribelo de la kamparanaro estante kompletiga per la disciplina spirito de la industriaj laboristoj.
Pellegrino Aretusi
Pellegrino Aretusi (ĉ. 1460–1523), konata ankaŭ kiel Pellegrini de Modena kaj kiel Pellegrino Munari, estis itala pentristo kiu naskiĝis en Modeno, Italujo. Lia eka instruado estis el sia patro Giovanni Munari. Ĉirkaŭ 1509, Pellegrino iris al Rome helpi Rafaelon ĉe Vatikano. Pellegrino estis poste komisiita por pentri freskojn en la preĝejojn Sant'Eustachio kaj Nostra Signora del Sacro Cuore, ambaŭ en Romo. Li estis murdita en la 20a de novembro 1523 fare de parencoj de junulo kiu estis murdita de lia filo.
Anita Dagmarsdotter
Anita DAGMARSDOTTER estas sveda esperantistino. Ŝi naskiĝis la en Gotenburgo. Ŝi estis estrarano de Sveda Esperanto Federacio (SEF) de 1980 ĝis 1986, prezidanto de Eldona Societo Esperanto. Ŝi membris en LKK de la UK 1980 en Stokholmo kaj de la Gotenburga UK 2003.
Voĉa palatala frikativo
La voĉa palatala frikativo aŭ palata frotsono voĉa estas voĉa konsonanto uzata en kelkaj lingvoj. Ĝia IFA-simbolo estas [] (jo kun maŝa vosto); en SAMPA,<tt> j\</tt>.
Kresido (filino de Kalĥaso)
Kresido, Krisedo (Cressida, Criseida, Cresseid aŭ Criseyde) estas rolulo kiu aperas en multaj rakontoj de la Mezepoko kaj de la Renesanco, kiuj rerakontas la historion de la Troja Milito. Ŝi estas Trojanino, filino de Kalĥaso, nome greka profeto. Si enamiĝas kun Troilo, la plej juna filo de la reĝo Priamo, kaj promesas ĉiamdaŭran amon, sed kiam ŝi estis sendita al la grekoj kiel parto de interŝanĝo de otaĝoj, ŝi kuniĝas al la greka militisto Diomedo. Poste ŝi iĝos arketipo de nefidela amanto.La nomo de la rolulo derivis el tiu de Ĥriseis, nome rolulo kiu aperas en la Iliado sed kiu havas konekton nek kun Troilo, nek kun Diomedo nek kun Kalĥaso. Fakte, la historio de Troilo kaj Krisedo ne aperas en ajna greka legendo, sed estis inventita ĉirkaŭ la 12a jarcento fare de la franca poeto Benoît de Sainte-Maure en Roman de Troie. la virino en la amafera triangulo estis tie nomita ne Cressida sed Briseida, nomo derivita el tiu de Briseis, alia diferenca rolulo de la Iliado, kiu denove estas nek rilata al Kalĥaso nek interplektita en amaferoj kun Troilo aŭ Diomedo. Dekomence, post la apero de la Roman, ankaŭ aliaj aŭtoroj kiuj referencas al la historio, por ekzemplo, Azalais d'Altier en sia poemo Tanz salutz e tantas amors kaj Guido delle Colonne en sia Historia destructionis Troiae, plue uzas nomojn derivitajn el tiu de Briseis.
(7340) 1991 UA2
(7340) 1991 UA2 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Gvadelupa Demokratia Progresisma Partio
La Gvadelupa Demokratia Progresisma Partio (franclingve "Parti progressiste démocratique Guadeloupéen" aŭ "PPDG") estas gvadelupa politika partio fondita en 1991 de eksaj aktivuloj de la Gvadelupa Komunista Partio (PCG) sekve de la malpaero de Sovetunio (URSS). Ĝia ĉefa estro estas pliteratura profesoro kaj eksa deputito Ernest Moutoussamy.
Pilar Bardem
Pilar BARDEM Muñoz (naskiĝis en Sevilo, Hispanio - mortis  en Sevilo) estis hispana aktorino.
Vivo
Pilar Bardem en marto 1939 naskiĝis en artista familio. La gepatroj Rafael Bardem (1889–1972) kaj Matilde Muñoz Sampedro (1900–1969) ambaŭ estis aktoroj. Ŝia frato estis la filmreĝisoro Juan Antonio Bardem (1922–2002). Dum la hispana enlanda milito ŝi vivis en Barcelono, Donostio (San Sebastián) kaj Sevilla, kaj poste revenis al Madrido, kie la gepatroj pasigis la pli grandan parton de siaj vivoj. Pilar Bardem komencis studi medicinon, sed sen diplomo ĉesis la studadon. Krome tiutempe ŝi laboris kiel fotomodelo.
Pilar Bardem estis la patrino de Carlos Bardem (naskiĝis en 1963), Mónica Bardem (naskiĝis en 1964) kaj Javier Bardem (naskiĝis en 1969), kiuj ankaŭ profesie laboras kiel aktoroj respektive verkistoj. Ŝi estis la onklino de la kinreĝisoro Miguel Bardem (naskiĝis en 1963). En la lastaj jaroj ŝi konatiĝis ankaŭ pro sia engaĝiĝo pri socipolitikaj temoj. Kadre de la celebraĵo de la filmpremio Goja de 2003 ŝi furoris pro publika protesto kontraŭ la hispania partopreno en la iraka milito. En 2010 ŝi kune kun la reĝisoro Pedro Almodóvar kaj la verkisto Juan Goytisolo engagiĝis favore al la juĝisto Baltasar Garzón, kiu komencis proceson pri krimoj kontraŭ la homeco kontraŭ generalo Francisko Franko kaj multaj el la gravuloj de ties reĝimo.
Pilar Bardem estis prezidantino de la komunutila organizaĵo AISGE („Artistas, Intérpretes, Sociedad de Gestión“), kiu engaĝiĝas pri la protekto de intelekta propraĵo pri bild-, film- kaj son-dosieroj.
Burgo Stauf (Palatinato)
La burgo Stauf estas la ruino de spronburgo apud la urboparto Ortsteil Stauf de la urbo Eisenberg en la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.
Geografia Situo
Burgo Stauf troviĝas sude de la urboparto Stauf sur 327.1 m alta montsprono, kiu etendiĝas norde de la valo de la rivero Eisbach.
Jack-André Rousseau
Franca esperantisto
Jack-André ROUSSEAU (1913-1995) mortis la en Parizo.
Lerninte Esperanton por la Pariza UK (1932), li funkciis kiel kasisto de la Pariza Federacio kaj, de 1958 ĝis 1994, de Unuiĝo Franca por Esperanto. Li instruis E-on dum 20 jaroj, prizorgis karavanojn de UFE al Universalaj Kongresoj (1959-1975), kaj en 1972 redaktis dum kelkaj monatoj la UFE-organon Franca Esperantisto. Eĉ siajn hobiojn li kunligis kun Esperanto: kiel aktoro, li ludis dum la UK en Majenco (1958) kaj en la filmo Angoroj (1964); kiel filatelisto, li artikolis dum jardekoj en fakrevuoj pri E-filatelo franclingve kaj pri francaj filatelaĵoj Esperante. Dek jarojn li reprezentis UFE en la Komitato de UEA. Li estis honora prezidanto de UFE, dumviva membro de UEA kaj delonga ano de Societo Zamenhof.
Vědlice
Vědlice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Úštěk en distrikto Litoměřice. Ĝi troviĝas proksimume 7,5 km sude de Úštěk. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 40 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Vědlice estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,81 km². En la katastra teritorio Vědlice situas ankaŭ Julčín.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1376.
István Nádler
István NÁDLER [iŝtvAn], hungare Nádler István, Esperante ’’Stefano Nádler’’ (naskiĝis la en Visegrád) estas hungara novavangarda pentristo.
Kreditrisko
La kreditrisko aŭ risko de kontraŭparto estas la risko ke depruntanto (individuo aŭ entrepreno) ne repagu sian ŝuldon je la fiksita pagdato. Se origine ĝi estis maltrankvilo nur por la bankoj, ĝi koncernas ĉiujn entreprenojn (precipe pro la pagdato, kiujn ili konsentas al siaj klientoj, kiuj similas al mallongtempaj pruntoj), kaj multaj el ili hodiaŭ devas integri ĝin en sian administradon por redukti ĝin. Tiu risko alportas gravajn konsekvencojn al ĉiu entrepreno: ĉiu nerepagita ŝuldo estas ekonomia perdo por la kreditoro. Rilate librotenadon, la kreditoraĵoj kaj la konsentitaj alpruntoj al eksteraj kompanioj estas enskribitaj sur aparta linio en la bilanco de entrepreno kaj ĉiu negativa evoluo ŝuldoŝarĝas la entreprenon je meza kaj longa tempo. Tre frue, la entreprenoj esploris kiel protekti sin kontraŭ la kreditrisko, laŭ du manieroj. Unue, la risko povas esti taksata laŭ diversaj kriterioj kaj per teknikoj miksantaj komputadon kaj intuicion. Sekve de tiu taksado, la entreprenoj povas uzi diversajn protekt-rimedojn por minimumigi kaj eĉ nuligi la ekonomian riskon.
La taksado de la risko
<!-- Évaluer le risque de crédit revient en premier lieu à se poser la question de la solvabilité de l'entreprise (ou du particulier) considérée. Cette solvabilité dépend à la fois des éléments purement internes à l'entreprise, mais aussi d'éléments contextuels comme sa localisation géographique, la situation économique globale et les perspectives d'évolution sectorielle.
Implantation géographique
Considérer l'environnement de l'entreprise est un préliminaire indispensable en matière d'évaluation du risque puisqu'une entreprise n'est pas une entité vivant en autarcie: elle interagit avec un ensemble d'acteurs extérieurs (autres entreprises, particuliers, banques, assurances, États, la situation politique (stable ou non), de la fiscalité locale, de la législation (droit du travail, droit des affaires, règlementation sur la sécurité et l'environnement...). Nonobstant la situation de l'entreprise en elle-même, la qualité de son implantation et les perspectives d'évolution dans son pays d'origine peuvent l'handicaper gravement ou la favoriser grandement selon les cas, influant de la sorte sur son avenir.
Pasvalys
estas urbo en la nordo de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Pasvalys, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Panevėžys. En en la urbo vivis.
Ĉe Pasvalys en la riveron Muša enfluas la riveretoj Lėvuo kaj Pyvesa, sed la urbo havas sian nomon de tute eta rojo kun la nomo Svalia, kiu tie enfluas la rivereton Lėvuo. La plej granda parto de la urbo troviĝas je la dekstra bordo de tiu rivereto. En la centro de la urbo, rekte ĉe la rivera bordo, troviĝas la placo de Vytautas la Granda, kie situas kulturejoj, la regiona muzeo kaj sportejoj.
Kreditrisko
Considérations sur les perspectives sectorielles
Le secteur dans lequel l'entreprise exerce son activité impacte lui aussi sur sa bonne santé économique. Si un secteur en expansion augure d'une augmentation quasi certaine de l'activité de l'entreprise dans les années suivantes, un secteur en crise suscite à l'inverse des risques plus grands pour l'entreprise qui y opère; ceci est d'autant plus vrai dans certains secteurs particulièrement sensibles au contexte international (matières premières, transport, industries légères...) Une analyse poussée d'un secteur donne au final une bonne idée des perspectives sur les années à venir et permet d'affiner l'évaluation de toute entreprise qui y exerce son activité.
La situation macroéconomique
Ce point concerne principalement les entreprises ayant une forte activité internationale. Tributaires de multiples marchés, opérant des transactions sur plusieurs monnaies différentes, elles sont particulièrement sensibles aŭ aléas de l'économie mondiale ou continentale et aŭ variations parfois brusques des taŭ de change entre devises.
Pasvalys
La urbo ekzistas almenaŭ ekde la frua 13-a jarcento, kaj ricevis urbajn rajtojn dum la jaro 1546.
Kreditrisko
Les données endogènes
Pour cet aspect, ce sont principalement des critères purement financiers qui entrent en ligne de compte, et quelques calculs simples peuvent donner une idée assez précise de la capacité d'un client/emprunteur à rembourser sa dette en temps voulus. Voici une liste non-exhaustive de données significatives :
À partir de ces données, le calcul de certains ratios de base permet immédiatement une première évaluation de la solvabilité de l'entreprise. Ainsi, si le rapport entre l'endettement et le chiffre d'affaires annuel est trop grand, accorder un nouveau crédit peut être très risqué. Un résultat d'exploitation faible par rapport au chiffre d'affaires peut aussi indiquer des difficultés dans le remboursement des emprunts (qui ne doit pas excéder le montant du BAIIA). -->
Sudaj ŝtatoj de Usono
En pli malvasta senco la nomo celas tiujn dek unu el la usonaj ŝtatoj meze de la 19-a jarcentoj permesantaj sklavecon, kiuj en 1860/1861 post la elektiĝo de Abraham Lincoln kiel prezidanto de Usono malmembriĝis el la unio de la Unuiĝintaj Ŝtatoj de Ameriko. Kvankam Abraham Lincoln ne postulis la malpermeson de sklaveco, ĉar decidi pri tio estis la tasko de ĉiu usona ŝtato individue, sed lia prezidantiĝo montris ke politikisto povas iĝi prezidanto de Usono ankaŭ sen subteno de la sudaj ŝtatoj. La dek unu ŝtatoj kreis la union Konfederaciitaj ŝtatoj de Ameriko, sed malvenkis en la sekva Usona Enlanda Milito (1861-1865). La reunuigita usona respubliko oficialigis leĝojn favore al pli da rajtoj por afrikdevenaj usonanoj kaj dum iom da tempo centre regis la sudajn ŝtatojn.
Profunda Sudo (aŭ en angla Deep South) estas kultura kaj geografia subregiono en Suda Usono. Historie, ĝi estis diferencita kiel tiuj ŝtatoj plej dependaj el plantejoj kaj sklavohavaj socioj dun la epoko antaŭ la Usona Enlanda Milito.
Saint-Médard-d'Eyrans (stacidomo)
Saint-Médard-d'Eyrans estas franca stacidomo sur linio - Sète-Ville, situanta en  Saint-Médard-d'Eyrans, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
Gvadelupa Komunista Partio
La Gvadelupa Komunista Partio (Franclingve "Parti communiste guadeloupéen" aŭ "PCG") estas gvadelupa politika partio laŭ komunisma ideologio fondita la 30-an de marto 1958 en Capesterre-Belle-Eau. Ĝia nuna ĉefsekretario estas Félix Flémin. PCG enhavis du deputitojn en la Nacia Asembleo. Estis apotekisto Paul Lacavé de 1967 ĝis 1973 kaj literatura profesoro Ernest Moutoussamy de 1981 ĝis 1991, kiu forlasis la Gvadelupan Komunistan Partion en sia mandato por fondi kun aliaj disidentoj la Gvadelupan Demokratian Progresisman Partion (PPDG), fondita en 1991. Je la internacia nivelo, PCG apartenas al Solidnet
Orvostudományi Értesítő
Orvostudományi Értesítő (Medicinscienca Bulteno) estas la fakbulteno de la medicinscienca faksekcio de Erdélyi Múzeum-Egyesület aperanta de 1991. Ĝiaj antaŭaĵoj estis Erdélyi Orvosi Lap kaj Az Orvostudományi Szakosztály Értesítője. Ĝi ekiras kun volumo 64-a. Redaktoroj György Puskás, prezidanto de la faksekcio, Gábor Rácz kaj Judit Bérczes, sekretarioj de la faksekcio.
Andrés Manuel López Obrador
Andrés Manuel LÓPEZ OBRADOR (naskiĝis la 13-an de novembro 1953 en Macuspana) estas meksika politikisto. Li estas prezidenta kandidato de la PRD por la elekto en 2006.
De 2000 ĝis 2005 li estis guberniestro - hispane Jefe de Gobierno, ie inter urbestro kaj ŝtatestro - de Meksikurbo. Li estis antaŭe ŝtata prezidanto de la Revolucia Institucia Partio (PRI) en sia hejmŝtato Tabasko, kaj ŝtata kaj nacia prezidanto de la Partio de la Demokratia Revolucio (PRD).
López Obrador fariĝis unu el la plej konataj kaj popularaj politikistoj en Meksiko, kvankam li estas kritikata pro sia popolismo kaj lia nekapablo solvi la sekurproblemojn de la ĉefurbo.
En la amaskomunikiloj, li estas ofte nomata AMLO, aŭ pli lude Peje [peĥe], tiu lasta laŭ Pejelagarto, fiŝspeco el la Lepisosteidae-a familio trovata en Tabasko.
Li estis kandidato al la prezidenteco de Meksiko en la elektoj de julio de 2006. La balotado estis sufiĉe disputata. Laŭ la unuaj rezultoj, López Obrador estis la venkinto, sed 4 tagojn poste la oficialaj rezultoj donis la venkon al la kandidato Felipe Calderón, de la Partio de Nacia Agado, de tiutempa prezidento Vicente Fox Quesada. López Obrador ne akceptis la rezulton, kaj organizis diversajn protestojn. La disputado daŭras ĝis nun (septembro de 2006).
Zariĉĉja
Zariĉĉja (Заріччя, Заречье [zareĉe], Záríčí, Alsókaraszló [alŝOkaraslO]) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava.
Situo
Zariĉĉja situas sur ebenaĵo laŭ rojo. Irŝava troviĝas je 5, Mukaĉeve kun stacidomo je 36, Uĵhorodo je 78 km-oj.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1242. En 1910 vivis tie 1703 loĝantoj, (1572 rutenoj, 107 germanoj, 18 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Alsókaraszló apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Zariĉĉja. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
145546 Suiqizhong
145546 Suiqizhong estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉina astronomo Ye Quan-Zhi kaj de tajvana astronomo Lin Hongqin elde la Observatorio de Lulin en kantono Nantou (Tajvano).
Orbito
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Nomo
La Guangzhou (Sui) No. 7 (qi) Meza (zhong) Lernejo (ĉine 广州市第七中学, guǎngzhōushì dìqī zhōngxué), establita en 1888, estas inter la plej bonaj mezlernejoj en Kantono. La unua malkovrinto studis tie dum 2003-2006.
Decazeville
Decazeville estas franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
Salem (Badeno)
Salem estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bodensee kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kamjanske
Kamjanske, ukraine Кам’янське, ruse Каменское [kamenskoje], slovake Kivjažď [kivjaĵdj], hungare Beregkövesd [beregkoveŝd] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Irŝava.
Futbala Mondpokalo
La Futbala Mondpokalo (ankaŭ simple Mondopokalo aŭ Mondo-Pokalo) estas ĉiukvarajara turniro de futbalo okazigata de FIFA, konkursata inter teamoj reprezentantaj landojn kaj teritoriojn. La unua Mondopokalo ludis en 1930 en Urugvajo kun nur 13 teamoj. Ekde 1998, 32 teamoj el la ses piedopilkaj federacioj ludas en diversaj stadionoj en unu lando (en du landoj en 2002 kaj en tri landoj (planita) en 2026) por dufaza turniro. En la unua fazo, ĉiu teamo ludas po unu matĉon kontraŭ ĉiu el la ceteraj tri teamoj en sia grupo. La du plej sukcesaj teamoj el ĉiu de la ok grupoj rajtas konkursi en la branĉturniro en kiu post ĉiu matĉo la malvenkanto elturniriĝas, dum la venkantoj reludas ĝis ĉampiono estiĝas. Brazilo gajnis kvin Mondopokalojn, la plej granda nombro inter ĉiuj teamoj. Eŭropaj teamoj gajnis la pokalon naŭfoje kaj sudamerikaj teamoj gajnis ĝin ankaŭ naŭfoje. Teamoj el Nordameriko, Afriko, Azio aŭ Oceanio neniam gajnis la pokalon.
Kamjanske
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1412. En 1910 vivis tie 1175 loĝantoj, (1110 rutenoj, 64 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Beregkövesd apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Ilosva, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Kamjanske. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
Futbala Mondpokalo
La rezultoj de ĉiu Mond-Pokalo ĉi-subas. La turniro ne okazis nek 1942 nek 1946 pro Dua mondmilito.
Kenji Takahashi (1985)
Kenji Takahashi (髙橋 健史, n. ) estas japana futbalisto.
Zigfrīds Anna Meierovics
Zigfrīds Anna MEIEROVICS (n. la 5-an de februaro 1887 en Durbe, m. la 22-an de aŭgusto 1925) estis la unua ministro pri eksteraj aferoj de Latvio (19-a de novembro 1918 - 25-a de januaro 1925) kaj krome dufoje fariĝis la ĉefministro de Latvio (19-a de junio 1921 - 26-a de januaro 1923 kaj 28-a de junio 1923 - 26-a de januaro 1924). Li estis unu el la fondintoj de la latva agrikulturista ligo.
Kiel ĉefministro, li iniciatis la konkurson rilate al la konstruado de la Monumento de Libereco de Rigo.
Zigfrīds Anna Meierovics mortis okaze de veturilo-akcidento la 22-an de aŭgusto 1925, apud Tukums. Li havis nur 38 jarojn.
18163 Jennalewis
18163 Jennalewis estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Jenna Lyanne Lewis, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri scienco de la medio. Ŝi ankaŭ gajnis la Premion Intel Foundation Achievement Award. Ŝi estis lernantino ĉe la Cooper City High School en Cooper City (Florido, Usono).
Triei
Triei - jen itale, sarde Triè - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio. estis parto de la en februaro 2016 malfondita provinco Ogliastra kaj de tiam apartenis al la provinco Nuoro, sed per nova administra reformo en 2021 la provinco Ogliastra reviviĝis kaj ekde tiam denove apartenas al ĝi. Fine de en la komunumo vivis. Kristanaj patronoj estas la sanktaj ĝemeloj Kosmaso kaj Damiano, kristanaj kuracistoj martire mortigitaj, kies komuna memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas Baunei, Lotzorai, Talana kaj Urzulei.
La vilaĝo leviĝas sur la orienta deklivo de la monto Ogliastra kaj limas al Baunei, Talana, Urzulei e Lotzorai. Ĝia teritorio estas pliparte monteta kaj onduma.
Al Triei apartenas la frakcio Ardali, kiu iam estis multhoma urbo, sed nun havas nur kelkcent loĝantojn; restis nur la turo de la tombeja kirko por atesti pri la iama grandeco.
3498 Belton
3498 Belton estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Vesta familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝia nomo honoras la brit-usonan astronomon Michael James Scott Belton (1934–2018).
Raymond Pons
Raymond Pons - naskiĝis en januaro 1906, mortis la - estis la fondinto kaj multjara prezidinto de "Cercle d'Etudes Espérantistes de Pamiers" kaj sekve de "Cercle d'Etudes Espérantistes de l'Ariège": Esperanto-studrondo en la (plej granda urbo de la) naŭa franca departemento "Ariège" (Arjeĝujo), kie li instruadis Esperanton. Lia edzino Simonne postprezidis la organizaĵon ĝis la jaro 2002, sekve ĝis nun Jorgos.
Raymond Pons longe vivis en "Nia Dometo" en urbeto Verniolle, kies urbestraro decidis nomi Esperanto-kursejon "Salle de l'Esperanto - Raymond Pons". En la 1970-aj jaroj li estis sekretario de la regiona (Midi-Pyrénées) federacio de Esperanto-kulturcentroj prezidata de d-ro André Albault.
Aurora Bute
Aurora BUTE (n. 24a de novembro 1952) estas rumana esperantistino. Ŝi lernis Esperanton en la jaro 1980 kun la Profesoro I.F. Bociort. Ekde la jaro 1995, do ĝis nun en la oficperiodoj 1995-1998, 1998-2001, 2001-2004, 2004-2007,  2007-2010,  2010-2013 kaj aktuale  2013-2016, ŝi estas la reprezentanto de Esperanto-Asocio de Rumanio en la komitato de Universala Esperanto-Asocio. Aurora Bute estas la redaktoro de la revueto ES-TO, aperanta neregule en Timișoara. Ŝi estas Komitatano ĉe ILEI kaj prezidanto de la Elekta Komisiono. Plie ŝi membras en la Eŭropa Komisiono de UEA.
Viviez
Viviez estas franca situanta en departemento Aveyron, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Viviézois.
5886 Rutger
5886 Rutger estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan kosmonaŭtikan inĝenieron Lyle Lee Rutger, estron de la NASA-a "Nuclear Launch Approval Office" por la misio New Horizons.
Festgvidanto (filmo)
Festgvidanto (pole: Wodzirej) – pola aktorfilmo reĝisorita de Felikso Falk el 1977. Kunaŭtoro de dialogoj estis la ĉefrolanto Georgo Ŝtur. La filmo montras mekanizmon de kariero kondukanta al iluzia sukceso.
NGC 5325
NGC 5325 (aliaj indikoj — NGC 5325A, VV 607, MCG 7-28-80, KUG 1348+385, ZWG 218.62, ZWG 219.7, PGC 49163) estas galaksio en la konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 5325, NGC 5325A.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Alessandro Scarlatti
Alessandro SCARLATTI (naskiĝis la 2-an de majo, 1660, mortis la 24-an de oktobro, 1725) estis baroka komponisto aparte fama pro siaj operoj kaj ĉambraj kantatoj. Li estas rigardata la fondinto de la napola skolo de opero. Li estis la patro de Domenico Scarlatti.
Li naskiĝis en Sicilio, aŭ en Trapanio aŭ en Palermo. Oni ĝenerale diras, ke li estis studanto de Giacomo Carissimi en Romo, kaj estas kaŭzo por supozo, ke li havis ian rilaton al norda Italio, ĉar liaj fruaj verkoj montras la influon de Stradella kaj Legrenzi. La enscenigo en Romo de lia opero Gli Equivoci nell'amore (1679) havigis al li la protekton de Reĝino Kristina de Svedio (kiu en tiu tempo loĝis en Romo), kaj li fariĝis ŝia kapelmajstro. En februaro, 1684, li fariĝis kapelmajstro al la vicreĝo de Napolo, per la influo de sia fratino, operkantistino, kiu estis la amatino de influa napola nobelo. Tie li produktis longan serion da operoj, rimarkindaj precipe pro iliaj flueco kaj esprimpovo, kune kun alia muziko por ŝtataj solenaĵoj.
En 1702 li forlasis Napolon kaj ne revenis ĝis la hispana regado anstataŭiĝis per la aŭstra. En la intertempo li ĝuis la patronadon de Ferdinando la 3-a de Toskanio, por kies privata teatrejo apud Florenco li komponadis operojn, kaj de Kardinalo Ottoboni, kiu faris lin sia kapelmajstro, kaj havigis al li similan postenon ĉe la preĝejo de Sankta Maria Maĵora en Romo en 1703.
Post vizitoj al Venecio kaj Urbino en 1707, li reekplenumis siajn devojn en Napolo ankoraŭ en 1708, kaj restis tie ĝis 1717. Antaŭ tiam Napolo ŝajne perdis intereson pri lia muziko; la romanoj, tamen, ŝatis ĝin pli multe, kaj en la Teatrejo Capricana en Romo li produktis kelkajn el siaj plej bonaj operoj (Telemaco, 1718; Marco Attilio Regolò, 1719; Griselda, 1721), kaj ankaŭ kelkajn altajn pecojn de preĝeja muziko, inkluzive de meso por ĥoro kaj orkestro komponita honore de Sankta Cecilia por Kardinalo Acquaviva en 1721. Lia lasta grandskala verko ŝajne estis la nefinita serenado por la edziĝo de la princo de Stigliano en 1723; Scarlatti mortis en Napolo.
(11505) 1990 DW2
(11505) 1990 DW2 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Alessandro Scarlatti
La muziko de Scarlatti formas gravan ligon inter la fruaj barokaj italaj voĉaj stiloj de la 17-a jarcento, kiuj havis siajn centrojn en Florenco, Venecio, kaj Romo, kaj la klasika skolo de la 18-a, kiu kulminis ĉe Mozart. Liaj fruaj operoj (Gli Equivoci nel sembiante 1679; L'Honestà negli amori 1680; Pompeo 1683, enhavanta la konatajn ariojn "O cessate di piagarmi" kaj "Toglietemi la vita ancor", kaj aliaj ĝis ĉirkaŭ 1685) konservas la pli malnovajn kadencojn en siaj recitativoj, kaj rimarkinde diversajn nete konstruitajn formojn en siaj ĉarmaj arietoj, kiujn akompanadis iafoje la arĉinstrumenta kvarteto traktita kun zorga rafinado, kaj iafoje la klaviceno sola. Antaŭ 1686 li sendube jam starigis la formon "itala uverturo" (ĉe la dua eldono de Dal male il bene), kaj forlasis la ripetbason kaj la arion en duparta formo preferante la tripartan formon aŭ tristrofan specon de ario. Liaj plej elstaraj operoj el tiu ĉi periodo estas La Rosaura (1690, eldonita de la Gesellschaft für Musikforschung), kaj Pirro e Demetrio (1694), en kiu aŭdiĝas la arioj "Rugiadose, odorose", kaj "Ben ti sta, traditor".
Ekde ĉirkaŭ 1697 (La Caduta del decemviri), parte influite eble de la stilo de Giovanni Bononcini kaj verŝajne pli multe de la gusto de la vicreĝa kortego, liaj operaj arioj fariĝis pli normaj kaj kutimaj je ritmo, dum lia enpartiturigado estis hasta kaj kruda, tamen ne sen brileco (Eracles, 1700), kaj ĝi uzis ofte la hobojojn kaj trumpetojn, kaj unisonigis la violonojn. La operoj komponitaj por Ferdinand de Medici estas perditaj; ili eble povus doni pli favoran impreson pri lia stilo, ĉar lia korespondado kun la princo montras, ke ili estis komponitaj kun sincera sento de inspiriteco.
Mitridate Eupatore, kiu estas rigardata lia ĉefverko kaj estis komponita por Venecio en 1707, enhavas muzikon multe pli progresintan ol ĉio, kion Scarlatti jam verkis por Napolo, kaj je tekniko kaj je intelekta potenco. La postaj napolaj operoj (L'Amor volubile e tiranno 1700; La Principessa fedele 1712; Tigrane, 1715, ka.) estas afektaj kaj efikaj kaj ne profunde emociaj; la aranĝado indikas grandan progreson kompare kun antaŭaj verkoj, ĉar la ĉefa devo, akompano de la voĉo, ĵetiĝas al la arĉinstrumenta kvarteto, kaj la klaviceno estas destinita ekskluzive por la bruaj instrumentaj ritorneloj. En sia opero Teodora (1697) li iniciatis uzadon de la orkestra ritornelo.
Ždánov
Ždánov (Tannawa) estas municipo en Ĉeĥio, troviĝanta en distrikto Domažlice, en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Ždánov (apartigilo)
Nomo Ždánov povas marki:
Alessandro Scarlatti
Krom la operoj, oratorioj (Agar et Ismaele esiliati, 1684; Kristnaska oratorio, ĉ. 1705; S. Filippo Neri, 1714; kaj aliaj), kaj serenadoj, kiuj ĉiuj elmontras similan stilon, Scarlatti komponis pli ol kvin cent ĉambrajn kantatojn por voĉo sola. Ĉi tiuj reprezentas la plej intelektan specon de siatempa ĉambra muziko, kaj estas bedaŭrinde, ke ili restas preskaŭ tute manuskriptaj, ĉar zorga studado de ili estas nemalhavebla al ĉiu ajn, kiu dezirus formi sufiĉan impreson pri la malvolviĝado de Scarlatti.
Liaj malmultaj restantaj mesoj (la historio, ke li komponis ducent, estas apenaŭ kredebla) kaj preĝeja muziko ĝenerale estas relative malgravaj, krom la granda Meso de Sankta Cecilia (1721), kiu estas unu el la unuaj provoj celantaj la stilon, kiu atingis sian kulminon en la grandaj mesoj de Johann Sebastian Bach kaj Betoveno. Lia instrumenta muziko, kvankam ĝi ne estas seninteresa, estas kurioze antikvigita kompare kun liaj voĉaj verkoj.
Verkoj (elekto)
Operoj (Libretisto, Lokoj kaj jaroj de surscenigoj)
Plungė
(jen litove, ĵemajtie Plongė) estas urbo en la nordokcidento de Litovio. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Plungė, kaj ekde 1995 ĝis 2010 ankaŭ apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Telšiai. En en la urbo vivis.
Kazuyuki Mugita
Kazuyuki Mugita (麦田 和志, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Tokushima Vortis.
1115 Sabauda
1115 Sabauda estas mezgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la itala astronomo Luigi Volta elde la Observatorio de Torino en Pino Torinese.
Satano el sepa klaso (apartigilo)
Satano el sepa klaso havas kelkajn signifojn:
Ĉasdomo Gabelbach
Ne tre for de Kickelhahn troviĝas Ĉasdomo Gabelbach (germane: Jagdhaus Gabelbach). La domo estas hodiaŭ ege ŝatata ekskursocelo kaj por migrantoj kaj por amikoj de la germanaj klasikuloj. Gabelbach-valo famis ankaŭ pro la Gabelbach-konkurso por aŭtoj kaj motocikloj.
Priskribo de la domo
La malfrubaroka ligna duetaĝa konstruaĵo konstruiĝis en 1783 por duko Karlo Aŭgusto (Saksio-Vajmaro-Eisenach) okaze de vizito de la duko de Kurland. Ĝi nomiĝas laŭ arbaro-parto.
Ĝi gastigis plurfoje ankaŭ Goeton (inter 1776-1831), kion atestas ties dormo- kaj laborĉambro kun originalaj mebloj kaj diversaj dokumentoj.
La anaro Gabelbachgemeinde savis la konstruaĵon en 1910 luprenante ĝin. Ekde 1946 utiligis la tuton la Kulturligo de GDR kaj ŝatantoj de Goeto aranĝis en 1949 memoriglokon, kiun transprenis en 1964 la antaŭula asocio de Klassik Stiftung Weimar.
Muzea uzo
Hodiaŭ estas ĝi muzeo. La ekspozicioj informas pri la natursciencaj studoj de Goeto (ekz. botaniko, geologio kaj mineralogio) en la Turingia Arbaro. Krome vidindas originale rekonstruita manĝosalono de la 1783-a jaro kaj la salonoj en kiuj loĝis kaj laboris Goeto. Ankaŭ ĝenerale la vizitantoj lernas multon pri arbara vivo, ĉasada metio kaj naturprotektado. Alia Goeto-muzeo viziteblas en najbara Stützerbach, nome la Goethehaus.
Antaŭ la domo troviĝas monumento omaĝe al Rudolf Baumbach, malantaŭ monumento por la unua turingia landĉefforstisto Hans Schmid-Burgk.
Gabelbachgemeinde
Membris en ĝi i.a. la jenaj elstaruloj:
Karakterizis la klubanojn la regionhistoriisto Bernd Frankenberger kiel elstarulojn alkoholnemalemajn, multinfluajn kaj humurplenajn. Por montri administran aŭtarkion elektis la fikciaj vilaĝanoj siajn ŝoltison, trezoriston kaj kronikiston. Aldonitis al tiu ĉi trio ankoraŭ oficiala komunumpoeto.
Občina Črna na Koroškem
Občina Črna na Koroškem estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Karintia regiono. La vilaĝo konsistas el 9 kolonioj kaj ĝia areo estas 156.0 km². En januaro 2017 ĝi havis 3308 loĝantojn. La administra centro de la municipo estas la vilaĝo Črna na Koroškem.
Komunumoj
La municipo konsistas el jenaj komunumoj: Bistra, Črna na Koroškem, Javorje, Jazbina, Koprivna, Ludranski Vrh, Podpeca, Topla, Žerjav.
Loko, priskribo
Apudaj la municipo estas: norde Mežica, Prevalje kaj Ravne na Koroškem, en la oriento Slovenj Gradec, Šoštanj en la sudoriento, sude Ljubno kaj Luce kaj Solčava en sudokcidento. Ĝi limas al Aŭstrio en la nordokcidento.
Teatro Argentina
La Teatro Argentina en Romo troviĝas ĉe la placo Largo di Torre Argentina kaj estas unu el la plej gravaj teatrejoj de la italia ĉefurbo.
Historio
La Teatro Argentina, unu el la plej malnovaj teatroj de Romo post la antikva epoko, inaŭguriĝis la 31-a nde januaro 1732 per la opero Berenice de Domenico Sarro. La 20-an de februaro 1816 ĉi tie okazis la monda premiero de la opero La barbiro de Sevilo de Gioacchino Rossini. Ankaŭ pluraj operoj de Saverio Mercadante kaj la verko I due Foscari Giuseppe Verdi ĉi tie premieris.
Nuntempe la Teatro Argentina kaj estas teatrejo, operejo kaj koncertejo. Interne de la konstruaĵo troviĝas historia muzeo de teatro (Museo Storico del Teatro) kun bilda kaj sondokumenta arkivo.
Hexe Lilli – Die Reise nach Mandolan
Hexe Lilli - die Reise nach Mandolan (germane, en traduko sorĉistino Lili - la vojaĝo al [la fantazia barata regno] Mandolan) estas germania porinfana kineja filmo el la jaro 2011. Temas pri la dua kineja filmo pri la aventuroj de la 9- aŭ 10-jara knabino Lili, kiu elektiĝis iĝi sorĉistino kaj nun duonakcidente eniras nekredeblajn aventurojn. Krom la germana infana aktorino Alina Freund, kiu aktoras la rolon de Lili, en la filmo aparte elstaras la juna baratano Tanay Chheda, kiu ludas la rolon de barata knabo Musa.
Enhavo
En la malproksima barata regno Mandolan regas ĥaoso: La reĝa trono estas malice prisorĉata, kaj la grandveziro Guliman (Jürgen Tarrach), kiun la sorĉo ripete forte forkatapultas de la trono, sennerviĝinte petas la helpon de la knabina sorĉistino Lilli. Ŝi per magiaj diraĵoj aranĝu ke denove eblas sidi sur la trono kaj ke la regno Mandolan denove havu formalan reganton. Sed kiam la knabino kune kun sia amiko, la malgranda kaj mallerta drako Hektor, alvenas en Mandolan, ŝi malkovras ke la potencoavida grandveziro kaŝas intrigon: La veziro taskigis la strangan magiiston Abraŝ, malliberigi la veran reĝon Nandi, kaj la trono prave protestas kontraŭ tio ke la uzurpanto sidu sur ĝi.
Bonŝance la knabina sorĉistino povas fidi je siaj magiaj kapabloj kaj je la saĝa strata knabo Musa (Tanay Chheda). Kune la triopo de Lili, Musa kaj la draketo Hektor komencas aventuran vojaĝon, kiu sur malstabilaj motorciklaj busetoj kaj elefantoj gvidas al la pordegoj de la "malpermesita urbo". Tie Lili bezonas ĉiun kuraĝon en la kampanjo liberigi reĝon Nandi kaj plej rapide transportigi lin al Mandolan, por ankoraŭ malebligi la troniĝon de Guliman. Krome la draketo Hektor malsaniĝis: lia malfeliĉa amo al la virina botela spirito Suki kaj misteraj violkoloraj punktoj sur la verda draka haŭto zorgigas ne nur lin, sed ankaŭ la amikojn Lili kaj Musa.
Fono
Ankaŭ la filmo Hexe Lilli - Die Reise nach Mandolan, samkiel la unua kineja filmo Hexe Lilli - Der Drache und das Magische Buch, baziĝas je la pupularaj infanlibroj de serio Hexe Lilli, kiujn aŭtoris la verkisto Knister. La scenaron en ekzotikaj kulisoj realigis la gefratoj Bettine kaj Achim de Borries, kaj reĝisoro elektiĝis la aŭstro Harald Sicheritz. En ambaŭ kinejaj filmoj rolas la knabino Alina Freund en la rolo de Lili, la aktorinoj Anja Kling kiel patrino de Lili kaj Pilar Bardem kiel maljuna sorĉistino Surulunda, aldone al la voĉo de la germana komediisto Michael Mittermeier, kiu paroligas la drakon Hektor. En tiu ĉi, sed ne en la unua, filmo aktoras Jürgen Tarrach kiel grandveziro Guliman, la juna baratano Tanay Chheda kiel Musa (konata interalie pro la filmo Slumdog Millionaire de 2008) kaj Cosma Shiva Hagen, kiu donas sian ĉarman voĉon al la virina botela spirito Suki.
Mamie Smith
Mamie SMITH (26-an de majo 1883 en Cincinnati, Ohio kiel Mamie Robinson; 30-an de oktobro 1946 en Novjorko) estis usona vodevilo-kantistino, dancistino, pianistino kaj aktorino. Ŝi estis la unua, kiu en 1920 surdiskigis kantatan bluson.
Oreotrochilus
Oreotroĥiloj estas kolibroj de la genro Oreotrochilus. Ili estas indiĝenaj de Andoj en Sudameriko.
Mamie Smith
Vivo kaj verkado
Mamie Smith vagadis kun nigrulaj vodevilo- kaj menestrelo-spektakloj, ĝis kiam ŝi en 1913 ekloĝis en Novjorko, kie ŝi laboris kiel kabaredo-kantistino. En 1918 ŝi prezentis en la muzikalo Made in Harlem de Perry Bradford. En 1920 Smith anstataŭis ĉe Okeh Records malsaniĝintan Sophie Tucker, sonregistrante la pecojn That Thing Called Love kaj You Can't Keep A Good Man Down. Oni invitis ŝin por dua kunsido, je kiu ŝi kaj siaj Jazz Hounds surdiskigis la 10an de aŭgusto 1920 la titolojn Crazy Blues kaj It's Right Here For You, If You Don't Get It, 'Tain't No Fault of Mine. La bando Jazz Hounds konsistis tiutempe el Johnny Dunn sur korneto, Dope Andrews sur trombono, Leroy Parker sur violono kaj Willie „The Lion“ Smith ĉe piano. Krome apartenis al Jazz Hounds Buster Bailey, Coleman Hawkins, Cecil Carpenter, Elmer Snowden kaj Bubber Miley.
Oreotrochilus
Aspekto
Tiuj birdoj estas proksimume 13 cm longaj kun longaj, iom kurbecaj nigraj bekoj. Ili estas sekse duformaj. La masklo kutime havas irizajn brilverdajn gorĝareon, aŭ bluec-purpuran ĉe la Ekvadora oreotroĥilo, kun pli senkoloraj verdecaj supraj partoj kaj helaj flankoj. La centraj subaj partoj estas kutime nigraj, sed ili estas brunaj ĉe la Anda oreotroĥilo. La vosto estas kutime malhela kontraste blanka bildo; tiu bildo estas cinamokolora ĉe la Kojnvosta oreotroĥilo, kaj la vosto estas tute malhela ĉe la Nigrabrusta oreotroĥilo. La ino estas pli senkolora, kun blankeca gorĝo dense punktita per verdaj, blankaj, sablokoloraj, aŭ cinamokoloraj subaj partoj, kaj malhela vosto kun blanka bildo.