cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Nikolaj Ostrovskij
Historion
Tamen la progresinta malsano ne permesis al li intense labori. Li suferis pro doloroj, lia sanstato permanente malboniĝis. La diagnozo de kuracistoj restigis al li neniun esperon. Kaj finfine venis la tempo, kiam li jam tute ne povis moviĝi. Baldaŭ li perdis ankaŭ vidpovon.
Aŭtune de 1927 komenciĝis literatura agado de Nikolao Ostrovskij. Li decidis priskribi rememorojn pri siaj kamaradoj kaj pri si mem en eseo "Pri kotovskij-anoj". Tamen la manuskripto estis perdita dum transportado al eldonejo.
Fine de 1930 Ostrovskij ekverkis sian romanon "Kiel la ŝtalo estis hardata". Li konstante troviĝis en lito kaj ne kapablis vidi, sed helpe de stencilo, kiun li mem inventis kaj faris, la unuaj literĉenoj aperis sur papero.
Verkado daŭris pli ol unu jaron. Al la malsana verkisto helpis kelkaj asistantoj, inter kiuj estis iuj profesiaj literaturistoj. Tiuj ne nur korektis la tekston, sed ankaŭ sugestis kromajn ideojn por perfektigi kaj poluri la romanon.
Aprile de 1932 revuo "Juna Gvardio" komencis eldoni popece la romanon "Kiel la ŝtalo estis hardata" (ruse Как закалялась сталь) far Nikolao Ostrovskij. Samjare ĝia unua parto aperis kiel libro. Baldaŭ oni eldonis la duan parton.
Tuj la verko akiris grandan sukceson kaj popularecon. En la libro legantoj povis vidi heroecan batalon de rusa kaj ukraina proletaro kontraŭ la ekspluatantoj, pro nova justa sociordo, kiun neniam antaŭe konis la mondo, pro konstruado de socialisma lando.
La protagonisto havis la kutiman rusan nomon - Paŭlo Korĉagin (ruse Павел Корчагин), kvankam ĉiuj ĉefaj eventoj okazas en Ukrainio. Ostrovskij indiferente rilatis al nacieco de sia prototipo. Por li plej grava estis aparteno de Korĉagin al la laborista klaso.
La komunista partio kaj soveta registaro alte taksis lian talentan verkon kaj dekoris lin per plej valora Ordeno de Lenin. Li ankaŭ ricevis novajn loĝejojn en Soĉi kaj Moskvo. Sifiĉe plialtiĝis lia militrango - de tiam li estis brigada komisaro.
Suferanta pro teruraj doloroj Ostrovskij sukcesis verki la alian libron "La ŝtormo nin generis" (ruse Рожденные бурей}, kies temo estis sama, kiel en la perdita manuskripto "Pri kotovskij-anoj".
Decembre de 1936 oni ĝin eldonis. Tamen la verkisto ne sukcesis ĝin mantuŝi, ĉar la 22-an de decembro 1936 li mortis. Lin oni sepultis en Novodeviĉje tombejo en Moskvo.
La romano "Kiel la ŝtalo estis hardata" estas tradukita en multajn lingvojn de la mondo. En 1942, 1956 kaj en 1975 oni ĝin filmis en Sovetunio, en 1985 en Jugoslavio, en 2000 en Ĉinio. En 1997 Solomon Iljiĉ Cins esperantigis la romanon "Kiel la ŝtalo estis hardata", kiu estas legebla krome en Interreto.
Markionismo
Markionismo aŭ Marĉionismo estis doktrino de la episkopo kaj antikvgreka teologo, Markiono (Μαρκίων; Sinopo, 85 ĉ. – Romo, 160), la fondinto de la kristana doktrino, kiu prenas lian nomon. Ĝi konsideritas hereza ĉe la tiama Katolika Eklezio. La hipotezo, ke la unua redaktinto de la kanono de la Nova Testamento estis Markiono, nune estas ne onie akceptita, disvolvigita de Adolf von Harnack[1],estas ankoraŭ objekto diskutata inter la esploristoj.
8667 Fontane
8667 Fontane estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).
Markionismo
Tiaj instruaĵoj estis gravaj en la Kristanismo de la 2-a jarcento kaj daŭrigis tiaj estis ankaŭ en la estontaj jarcentoj kaj estis perceptitaj kiel serioza minaco ĉe la Patroj de la Eklezio, aparte ĉe la Eklezio de Romo, kiu poste elmerĝis venkinta en la lukto kontraŭ aliaj kristanaj pensfluoj de la unuaj jarcentoj ricevante fine konfirmon en la Unua Koncilio de Niceo (325).
8667 Fontane
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana verkisto Theodor Fontane (1819–1898), okaze de la 100-a datreveno de lia morto.
Markionismo
Malgraŭ ofta lia inkluziviĝo en pensfluo de gnostikismo, Markiono konsentis kun la doktrino de Paŭlo el Tarsio, kiu substrekis kiel la savo ne estas akirebla nur pere de la obeo al la Juda tradicia leĝo, kio, krome, lin kuntrenis al ekstremaj sekvoj: laŭ li, ekzistis du Dioj, la Dio de la Judoj, aŭtoro de la Leĝo kaj de la Malnova Testamento, kaj la Dio, Patro de Jesuo Kristo, kiu sendis sian filon por savi la homojn; nur la dua estis la Dio adorinda kaj donanta la savon.
Subtenante siajn doktrinojn, Markiono, laŭ komuna opinio, kolektis la unuan konatan kristanan kanonon, kiu entenis dek el la Epistoloj de Paŭlo kaj Evangelion (eble la Evangelio laŭ Luko elpurigita el kelkaj eroj), diritan, poste,Evangelio de Markion. Sed samtempe li reĵetis tutan la judan Biblion, ĝin konsiderante inspirita de dio malsupera.
Biografio de Markiono
La vivo de Markiono estas konata ekskluzive pere de atestoj de liaj kontraŭuloj, kiuj tamen foje plenumas konfuzon pri la datoj lin koncernataj.
Markiono vivis en Sinopo ĉe Ponto, urbo de la orienta marbordo de la Nigra maro. Tertuliano opiniigis ke li estus rigisto. Laŭ alaj fontoj, Markiono estis filo de la episkopo de Sinopo, kiu lin forpelis el la loka Eklezio, kaj kiu delogis knabinon. Diversaj modernaj studuloj dubas pri la porpelo kaj interpretas la delogon figursence, en kiu la knabino virga reprezentas la Eklezion de le vere perfortita.
Kiuj ajn estus la motivoj, li certmomente de sia vivo, fortigita per leteroj de la kuncivitanoj, ekvojaĝis en la direkto de Malgrand-Azio (Anatolio) kie agadis kiel evangelizanto. Ireneo de Liono asertas ke Markiono disvastigis la ideojn de Cerdono, konita dumvojaĝe, kiu eble estas nur disĉiplo de Markiono mem.
Markiono vizitis Romon, kie floris unu el la plej grandaj kristanaj komunumoj, al kiun li omaĝis per grava donaco (200.000 sestercoj, egala al duono de la enspezo necesa por membriĝi en la Kavalira Ordeno kaj fariĝis respektata membro de la kristana tiu komunumo. Laŭ Tertuliano, li ĉi tie ekprezentis sian ideon laŭ kiu la kristana Evangelio estis tiom nova kompare kun la juda Biblio ke ĝi povas kaj devas ignorigi la unuan; sed lia propono renkontis ege kritikan ricevon. Pro tio li estis devigita forlasi la roman eklezion. Ne nur li forlasis la komunumon sed el ĝi li estis forigita por ĉiam: el tiu decido oni deduktas ke Markiono estis ververe episkopo konsekrita ĉar por laiko ne ekzistis tiu puno. Laŭ Tertuliano, tiam la roma eklezio redonis la monan sumon donitan dekomence. Tamen historiistoj dubas pri aprataĵoj de la dono kaj redono. Tiu rompo kun la Roma Eklezio okazis en aŭtuno de 144: pro tio la markionanoj kalkulis en 115 jaroj kaj 6 monatoj la tempon trakuritan inter la naskiĝo de Kristo kaj la naskiĝo de ilia eklezio.
Ireneo sciigas (Adv. Haeres., III, III) pri renkonto (la loko restas necerta, inter Markiono kaj Polikarpo el Smirno. Al la Markiona demando: “Ĉu vi min rekonas?”, Polikarpo respondus: "Mi rekonas en vi la unuenaskito de Satano". Tiu renkonto okazis eble en 154. Ĉe tiu epoko la herezaj ideoj de Markiono estis jam vaste disvastigitaj, laŭ la unua Apologio de Justino martiro.
La eklezio de markionanoj, de li fondita, supertravivis ĝis la fino de la 6-a jarcento, precipe en la orientaj zonoj de la Romia Imperio. Ĝia epigono (heredulo) plej fama estis Apelo. La Teodoziaj dekretoj ŝajne ne lasis markojn en tiu eklezio. Se tiu eklezio havis meriton, tiu konsistas en la stimulado por la formigo de la kanono de la Nova Testamento.
Markiona doktrino
Markiono ne prezentis specifajn spekulativaĵojn pri kosmogonioj. la markiona teologio (kies ni ne posedas originalan dokumentojn sed kiun ni povas rekonstrui pere de raportaĵoj de la herezologoj) plenumiĝas en la antitezo inter la Antikva kaj Nova Testamentoj kvazaŭ en iu speco de duteismo nesimetria. Tiu dualisma sistemo eble estis ĉerpita de Cerdono, siria gnostikulo kiu tiuepoke predikadis en Romo, sed Markiono ne povas esti konsiderita gnostika ĉar, laŭ li, la savo ne devenas de la gnozo, sed de la Dia Graco. Li celis kristanismon puran kaj ne korupte miksitan kun Judismo. Kristanismo, por Markiomo, estis pura kaj simpla interligo, sen antaŭaĵoj.
La problemo pri la origino de la malbono aŭ esenco de Dio al li interesis malmulte, sed la Malnova Testamento kun siaj krudeco kaj dia nepacigebleco, estis nekonsentebla: pro tio ĝi devis esti formetita. La interpreto tute laŭlitera de la biblia kosmogonio kaj de la Sankta Historio puŝis Markionon opinii ke la «maljusta Dio» de la Malnova Testamento ne povis identiĝi kun la Dio, Patro bona kaj mizerikorda, amanto de siaj kreitaĵoj pri kiuj parolas la Evangelio. Laŭ li, la Dio de la Biblio estas la Dio de la Leĝo de la rebata puno, kapabla frapi la pekulon en ties posteularo ĝis la kvara generacio.
La metafizika rilato inter tiuj du Dioj, tamen, kreis kelkajn problemojn por Markiono, kiu, ne estante gnostika, nenion sciis pri diaj emanadoj, eonoj, sizigio, eterne oponaj principoj de la bono kaj malbono. Markiono, krome, devis ankaŭ zorgi pri tiuj pasaĵo de la Nova Testamento kiuj sin bazis sur la Malnova Testamento. Pro li eliminis librojn kaj erojn de tekstoj ne akordigeblaj kun tiuj vidpunktoj. Fine rezultis Eklezio tute novtestamenta, plej eble simila al tiu katolika, inteksita de lia profunda puritanismo, pri kiu Justino martiro diris:Per la helpo de la demono Markiono dissemis en ĉiu lando la blasfemon kaj la rifuzon de Dio kiel kreinto de la mond, ĉar li anstataŭi Dion per la Demiurgo.
Ne klaras ĉu Markiono allasis aŭ ne la dogmon de la Triunuo: Jesuo por li estas vere Difilo kaj simple Dio (kio montras ke en la eklezio de tiu tempo la dieco de jesuo estis centra punkto). Sed li ne parolas pri la Sankta Spirito, spite de sia prefero por la bibliaj triecaj simboloj.
La etiko de Markiono estis tre severa: ĝi altrudis rigoran abstinon el la viandoj, la malpermeson aliri geedziĝon kaj konstantan pretecon al martiriĝo. La novaj adeptoj, se jam edzoj aŭ edzinoj, devis tuj dissolvi geedziĝon kaj forlasi la partneron. Markiono baptis nur tiujn ne vivantajn en geedziĝo: virgulinoj, vidvinoj, fraŭloj kaj eŭnukoj (Tert., Adv. Marc., I, XXIX); la laikoj restadis en katekumena stato.
Laŭ Epifanio, ili fastis sabate, ĝuste por oponi al la juda Dio kiu ordonis festi la sabaton.
Markiona Antitezo
Temas pri la opono imagita de Markiono, laŭ kiu la Dio biblia ne povas esti la Dio de Jesuo: tiu predikis Dion de mizerikordo dum la biblia Dio kondutas rigide kaj kruele. Markiono ne sin servis de la metodo alegoria aŭ metafora por interpreti la Biblion, kaj des malpli de tiu laŭ kiu Dio riveliĝas al homo uzante la homan lingvaĵon kiu, ekzemple, por diri ke Dio estas potenca diras ke li posedas grandan anĝelan armeon kaj ktp. Plimalfrue iom post iom en la Eklezio trovos spacon la principo, laŭ kiu la Biblio havas, en ĉiuj siaj partoj, du aŭtorojn, Dio kaj la homo, kiu lasis en ĝi siajn spurojn.
Markiona kanono
Markiono akceptas la Evangelion laŭ Luko, kun sekvaj, tamen, lakunoj:
Kiel videblas temas pri tekstoj kiuj ligas Jesuon al la judaj tradicio kaj historio kaj kiuj allasas politikan sencon al lia agado.
Le Barboux
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Doubs, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (Bourgogne-Franche-Comté, prononco []) kaj en la historia regiono Franĉkonteo. Laŭ la stato de la jaro en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Pontarlier (france arrondissement de Pontarlier), la centra kaj suda parto de la departemento, kaj al la kantono .
Markionismo
Markiona kanono
Li akceptas ankaŭ Epistolojn de Paŭlo, kiujn ili nomas Apostolikon,. Tamen inter ili mankas la paŝtistaj epistoloj (Timoteo 1 kaj 2, Tito kaj Hebreoj). La akceptitaj estas:
Garnay (stacidomo)
Garnay estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Garnay, en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Chartres - Dreux (409000).
(9802) 1997 GQ6
(9802) 1997 GQ6 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita elde Socorro (Nov-Meksiko, Usono), en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research).
NGC 86
NGC 86 (aliaj indikoj — PGC 1383, MCG 4-2-9, ZWG 479.11) estas galaksio en konstelacio Andromedo.
Ferenc Zichy (episkopo)
Grafo Ferenc Zichy [ziĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Zichy Ferenc estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko, abato. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis ’’zicsi’’ kaj ’’vázsonykői’’.
NGC 86
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Băbiu
Băbiu [bəbiŭ] (hungare Bábony bAbonj) estas vilaĝo en Rumanio norde de Huedin. Administre ĝi apartenas al Almaşu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 309 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 estis 129 (rumanoj, 40% hungaroj).
Ferenc Zichy (episkopo)
Ferenc Zichy naskiĝis en 1701 en Hungara reĝlando en Homonna (nuntempa Humenné en Slovakio). Li mortis la 1783 en Győr.
Biografio
Ferenc Zichy frekventis gimnazion en Pozsony kaj Győr, poste li plulernis ekzemple en Romo. Li iĝis abato en 1719, li pastriĝis en 1724. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis: Li strebis multe pri la ekleziaj konstruaĵoj (katedralo, lernejoj).
Băbiu
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Kolozs).
Bullaque
Etimologio
La deveno de ĝia nomo eble derivas el la latina «bullire» pro la flusono de ties akvo en kelkaj eroj sed kelkaj historiistoj kaj lingvistoj indikas ke eble temas pri araba militestro.
Geografio
La rivero Bullaque elfluas je 1,043 metroj de altitudo sur la monteto Laguna, de la montaro "sierra del Chorito", en la municipa teritorio de Retuerta del Bullaque kaj elfluas en la riveron Gvadiano en la loko nomita «Las Juntas», Luciana, je 520 m.
ISO 3166-2:LI
ISO 3166-2:LI estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Liĥtenŝtejnon. La kodojn havas dek unu komunumoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas <tt>LI</tt>, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Liĥtenŝtejno. La dua parto estas du ciferoj.
Bullaque
Geografio
Ties fluejo, kiu trapasas ankaŭ la municipojn Porzuna, El Robledo kaj Piedrabuena, foje malrapidiĝas je grandaj malrapidejoj nomitaj "remansos" aŭ «tablas», kie videblas interesaj specioj de flaŭro (nenufaro, "Nymphaea alba", junketo, "Narcissus jonquilla") kaj faŭno (alciono, "Alcedo atthis", lutro, "Lutra lutra", iberia trituro, "Triturus boscai"), kiuj utilas kiel indikiloj de la alta kvalito de ties akvoj kaj de la bona grado de konservado de ties medio.
Hendrikje van Andel-Schipper
Hendrikje "Henny" VAN ANDEL-SCHIPPER [van ANdel SĤIPer] (naskiĝis la en Smilde, mortis la  en Hoogeveen) estis nederlanda virino. Ŝi estis la plej maljuna vivanta homo iam vivinta en Nederlando kaj estis supozita ankaŭ la plej maljuna en la mondo Inter la 29-a de majo 2004 kaj la 30-a de aŭgusto 2005 ĝis oni enklakulis la kazon de María Capovilla naskiĝinta la 14-a de septembro 1889, mortinta la 27-a de aŭgusto 2006.
Hendrikje mortis je la aĝo de 115 jaroj kaj 62 tagoj. Ŝi donacis sian korpon al la medicina mondo. Unu horon post ŝia morto ĝi jam estis portita al la universitato de Groningen. Por eviti malfluidiĝon, la sango en ŝia korpo estis anstataŭgita per speciala konserva fluidaĵo. Dum la sekvantaj monatoj sciencistoj esploris la organojn, i.a. serĉante en la cerbo spurojn de la malsanoj Alchajmero aŭ Parkinsono. Tio estis unika ŝanco demonstri, ke tiuj du malsanoj vere estas malsanoj kaj ne aperaĵoj pro maljuniĝo.
Ĉeĥlingva Vikipedio
La Ĉeĥa Vikipedio (ĉeĥe Česká Wikipedie) estas la eldono de Vikipedio en la ĉeĥa lingvo.
Historio de fondiĝo
Ĝi estis unue lanĉita la 3-an de majo 2002, sed tiam kun anglalingva interfaco kaj sen artikoloj kaj aktiva redaktantaro. Unua administranto de la Ĉeĥa Vikipedio estis ĉeĥa esperantisto Miroslav Malovec, kiu nur kelkajn tagojn antaŭe dum la Konferenco pri Aplikoj de Esperanto en Scienco kaj Tekniko en Dobřichovice renkontiĝis kun usona esperantisto Chuck Smith kaj je lia instigo tradukis el esperanto en la ĉeĥan longan tekston por la ĉefpaĝo. "La tekston mi sekve sendis al alia usona esperantisto Brion Vibber. Tiu alŝutis la tekston en Vikipedion kaj mi nur poste vidis, ke iujn aferojn mi tradukis malbone kaj mi petis Brion pri korekto. Li donis al mi la rajton miajn erarojn korekti kaj tiel mi fariĝis "administranto", tute sen voli korekti iun alian."
Rochefort (stacidomo)
Rochefort estas franca stacidomo sur linio Nantes-Orléans -, situanta en , en departemento Charente-Maritime, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Nantes-Orléans - Saintes (530000).
Roua
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 874 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 434 (86% hungaroj).
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1566. Ĝi estis sikula komunumo. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
27282 Deborahday
27282 Deborahday estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Deborah Day, kiu mentoris unu finalist(in)on de 2011 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Amity Regional High School de Woodbridge (Konektikuto, Usono).
Křivá Voda
Křivá Voda (Krummwasser) estas malgranda vilaĝo, parto de municipo Malá Morava en distrikto Šumperk en Ĉeĥio. Ĝi situas proksimume 4 kilometrojn sudoriente de Malá Morava. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 13 adresoj. En la jaro ĉi tie vivis.
Křivá Voda estas ankaŭ nomo de la katastra teritorio kun areo 2,59 km².
Poviglio
Poviglio estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Reggio Emilia kaj la regiono Emilio-Romanjo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Boretto, Brescello, Castelnovo di Sotto kaj Gattatico.
Pszczyna
Pszczyna (jen pole, prononco, germane Pless) estas urbo en la provinco Silezio de Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Pszczyna kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Pszczyna.
Grava vidindaĵo estas la Kastelo de Pszczyna.
514 Armida
514 Armida estas granda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
"Armida" estas rolulino de la epopeo Gerusalemme liberata (Jerusalemo liberigita) de Torquato Tasso, laŭ kiu Christoph Willibald von Gluck verkis la operon Armide.
Suda Dakoto
Suda Dakoto (South Dakota) estas usona ŝtato. Ĝi fariĝis la 40-a ŝtato de Usono je la 2-a de novembro 1889.
Ĝi estas parto de Usona Mez-Okcidento. Misuro estas la pli longa kaj la pli larĝa rivero en la ŝtato.
La tereno apenaŭ interesis Usonon, ĝis oro malkovriĝis en 1874. Post la furoro pri oro multaj homoj restis por bredi brutojn.
Post la abrogacio de kelkaj traktatoj de la 19-a jarcento, la Usona Indiana Movado eniris kaj akiris regon super la kortumejo en Wounded Knee dum 10 semajnoj en 1973.
Malgrandaj urboj: Gravaj fizikaj trajtoj ktp:
retejo de Suda Dakoto en la angla: http://www.state.sd.us
Garnay
Garnay estas franca situanta en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
1405 Sibelius
1405 Sibelius estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Garnay
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Garnetais.
1405 Sibelius
Nomo
Ĝia nomo honoras la finnlandan komponiston Jean Sibelius.
Mesteacănu
Mesteacănu [mestjakənu] (hungare: Almásnyíres alma:ŝnjireŝ) estas vilaĝo en Rumanio norde de Huedin. Administre ĝi apartenas al Almaşu.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 994 loĝantojn (rumanoj); en 1956 598 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1431. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Almásnyíres apartenis al Hungario, (Kolozs).
Abdulla Kadiri
Biografio
Abdulla Kadiri naskiĝis la 10-an de aprilo 1894 en Taŝkento, aktuala ĉefurbo de Uzbekio, kaj tiutempe situanta en okcidenta Turkmenio
Abdull Kadiri studis unue en islama lernejo (1904-1906), poste en rusdevena lernejo (1908-1912), kie li sukcese diplomiĝis. De frua aĝo li estis edukita en la spirito de la kulturo kaj literaturo de la antikva Oriento
La unuaj literaturaj eksperimentoj de Abdulla Kadiri datas de 1912. En siaj unuaj verkoj - la rakonto "La Liberulo" (1915) kaj la teatraĵo "La Malfeliĉa Novedzo" (1915) - li prezentas la trajtojn de la malnova uzbeka vivmaniero kun milda, bonvola humuro. En 1915-1917.Kadiri ĝisfunde studis la araban kaj la persan ĉe la islamlernejo (madraso) Abdul-Kasim.
En 1938 li viktimiĝis de la stalina 'granda purigo' sekve de kampanjo kontraŭ jadidajn intelektulojn, figurojn de uzbeka literaturo, historio kajkulturo. La 4-an de oktobro 1938 la verkisto estis pafmortigita. La informoj pri lia morto ne estis publikaj ĝis 1989 kiam la historiisto Ruben Safarov verkis artikolon surbaze de arkivaj dokumentoj de la uzbeka ŝtata sekureca komitato. La verkoj de Qodiriy estis malpermesitaj post lia morto. Post la 20-a kunveno de la KP de Sovetunio en 1956, Qodiriy tamen estis rehabilitita kaj liaj verkoj reeldoniĝis poste en cenzurita formo. La romanoj de Qodiriy estas legataj en lernejoj en Uzbekio ekde la 1960-aj jaroj.
Honoroj
Li ricevis la plej altan ŝtatan premion pri artoj, nomatan laŭ Ali Schir Nawāʾi, postmorte de la uzbeka ŝtatprezidanto Islom Karimov en 1991 kaj de la Sendependeca Ordo en 1994 pro sia elstara kontribuo al la disvolviĝo de uzbeka literaturo.
Izzat Sultanov en la artikolo dediĉita al la 95-a datreveno de la naskiĝo de Abdulla Kadiri (1989) skribis jenon:
Verkaro
Qodiriy estas vaste agnoskata pro siaj atingoj en kreado de la uzbeka literatura lingvo. Kun la celo verki tekstojn kompreneblajn por larĝaj tavoloj, li orientis sin al la lingvo de la homoj kaj sukcesis unuflanke krei tre viglajn rolulojn kaj aliflanke normigi uzbekan prozon por generacioj
Lia romano Oʻtkan kunlar estas konsiderata la fonda dokumento de uzbeka prozo kaj "unu el la fundamentaj verkoj de historia fikcio por la tuta Sovetunio". La alta kelkmila vendado en tiu epoko atestas pri la populareco de la aŭtoro. La graveco de Qodiriy por sovetia literaturo preter la uzbek-parolanta areo estas ankaŭ emfazita: en 1967, la kazaĥa verkisto Muĥtar Auezov priskribis Qodiriy kiel "la plej elstaran majstron pri arta prozo en la tuta sovetia turklingva literaturo de la 1920-aj jaroj"
Tradukoj
La verkoj de Abdulla Kadari, precipe liaj romanoj, rapide disvastiĝis tra la mondo. Lia ĉefverko "Lastaj Tagoj" aperis en la azerbajĝana lingvo en 1928, la romano "Skorpio de la altaro" en la taĝika en 1935, la romano "Obid Ketmon" aperis ruse en 1935. De tiam tiuj verkoj plurfoje publikiĝis en la rusa, kazaĥa, ujgura, tatara, araba, itala, angla, germana kaj aliaj lingvoj. Lia romano Oʻtkan kunlar estis tradukita en la germanan (1968) sub la titolo "Die Liebenden von Taschkent" (La amantoj de Taŝkento".
Qodiriys ankaŭ mem tradukis al la uzbeka lernolibron pri fiziko (1928) de Abdulla Shunosi kaj rusaj verkoj de Ĉekov kaj Gogol. Li ankaŭ partoprenis en la kompilado de la "Kompleta rusa-uzbeka vortaro" (1934) eldonita en Kazan. Li tradukis en uzbekon la verkojn de la tatara fizikisto Abdulla Shunosi "Fiziko" (1928), "Geedziĝo" de Gogol (1935) kaj "Olchazor" de Anton Ĉeĥov (1936).
Filmadaptoj
Historiaj romanoj de Qodiriys estis filmitaj plurfoje: Oʻtkan kunlar aperis ĉe Uzbekfilmo en 1969 (Pasintaj Tagoj) kaj en 1973 aperis la filmo Pobeg is tmy bazita sur la romano Mehrobdan chayon - ambaŭ filmoj estis reĝisoritaj de Yoʻldosh Aʼzamov. Dua filmadapto de Oʻtkan kunlar aperis en 1997, kaj en 1998 aperis 15-parta televida serio surbaze de Mehrobdan chayon.
Diversaĵoj
En Taŝkento metrostacio, parko kaj strato portas lian nomon. En Uzbekio, kiu ĵus sendependiĝis, ŝtata premio pri artoj ricevis la nomon de Abdulla Qodiriy.
La Diabla Danco (la uzbeka originalo publikigita en 2016), romano de la brita-uzbeka verkisto Hamid Ismailov, temas pri Amir Umarxonning kanizi, la perdita romano de Qodiriy, kaj ties lasta vivofazo en malliberejo.
Vidu ankaŭ
Uzbeka literaturo
Hamid Ismailov
Lány (distrikto Havlíčkův Brod)
Lány (Laan) estas municipo de Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Lány situas sur suda deklivo de Fera montaro, 8 km nordoroiente de Chotěboř. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1556.
Pangaloformaj
Pangaloformaj aŭ Pangalliformes estas provizora klado de birdoj ene de la grupo Kokanseroj. Ĝi estas difinita kiel enhavanta ĉiujn birdojn pli proksime rilataj al kokoj ol al anseroj, kaj inkludas ĉiujn modernajn kokojn, meleagrojn, fazanojn, kaj megapodedojn same kiel la formortintajn speciojn kiuj ne falas ene de la krongrupo Kokoformaj.
La plej fruaj kokoformecaj fosilioj datas el fina Kretaceo, plej rimarkinde tiuj de Austinornis lentus. Ties parta maldekstra tarsometatarso estis trovita en la Aŭstina Kuŝejo ĉe Aŭstino, Teksaso, date el ĉirkaŭ antaŭ 85 milionoj da jaroj. Tiu birdo estis tre certe proksime rilata al la Kokoformaj, sed ĉu ĝi estis parto de tiuj aŭ apartenas aliloke en la malmulte konata kokoforma branĉo de la Kokanseroj ne klaras. Tamen, en 2004, Clarke klasigis ĝin kiel membro de la pli granda grupo Pangaloformaj, pli proksime rilataj al kokoj ol al anasoj, sed ne membro mem de la krongrupo kiu inkludas ĉiujn modernajn kokoformajn. Alia specimeno, nome PVPH 237, el fina Kretaceo Portezuelo Kuŝejo (Turoniano-Koniaciano, antaŭ ĉirkaŭ 90 mj) en la montaro Sierra de Portezuelo (Argentino) sugestis ankaŭ ke ĝi estas frua kokoforma parenco. Tiu estas parta korakoido de neornitena birdo, kiu laŭ sia ĝenerala formo kaj partikulare larĝo kaj profundeco de la ligo al la muskolo kuniganta la korakoidon kaj la humero (supra brako) similas la plej bazajn stirpojn de kokoformaj.
Řepka (Lomnice)
Řepka estas vilaĝo situanta en Ĉeĥio, loka parto de kampurbo Lomnice en distrikto Brno-provinco. Ĝi troviĝas en Hornosvratecká vrchovina, proksimume 2 km sude de Lomnice, en Natura parko Svratecká hornatina. En la jaro ĉi tie daŭre vivis. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 18 adresoj.
Řepka estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1.24 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1531. Ekde la jaro 1996 ĝi estas konsisto de Lomnice.
8-kvadrato
En matematiko, 8-kvadrato estas plurkvadrato de ordo 8, kio estas plurlatero en la ebeno el 8 egale ampleksaj kvadratoj koneksaj je latero al latero. Se turnadoj kaj reflektoj estas ne konsiderataj kiel generantaj malsamajn formojn, estas 369 malsamaj liberaj 8-kvadratoj. Se reflektoj estas konsiderataj kiel malsamaj, estas 704 unuflankaj 8-kvadratoj. Se ankaŭ turnoj estas konsiderataj kiel malsamaj, estas 2725 fiksitaj 8-kvadratoj.
Simetrio
La bildo montras ĉiujn eblajn liberajn 8-kvadratojn, kolorigitajn laŭ iliaj simetriaj simetriaj grupoj:
La 8-kvadratoj estas la plurkvadratoj de la plej malalta ordo ĉe kiuj aperas ĉiuj ok eblaj simetrioj. La sekvaj pli altaj kun ĉi tiu propraĵo estas la 12-kvadratoj.
Pakado kaj kahelado
6 8-kvadratoj havas truon. Tiel bagatele la plena aro de 8-kvadratoj ne povas esti pakita en ortangulon, kaj ne ĉiuj 8-kvadratoj povas kaheli ebenon. Tamen, 343 liberaj 8-kvadratoj, kio estas ĉiuj krom 26, kahelas ebenon.
16479 Paulze
16479 Paulze estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca sciencistino Marie-Anne Pierrette Paulze (1758–1836), edzino kaj kunlaborantino de la franca kemiisto Antoine Lavoisier. Ŝia heredaĵo troviĝas en la fajne detalitaj desegnaĵoj, kiujn ŝi faris de la aparatoj inventitaj de sia edso por liaj kemiaj esploroj.
Siberio
Siberio estas vastega parto de Azia teritorio de Rusio kun multegaj riveroj kaj marĉoj.
Geografio
Ĝi etendiĝas de Uralo, en okcidento, ĝis ĉepacifikaj akvodividaj montoĉenoj, en oriento, kaj de la bordoj de Arkta oceano, en nordo, ĝis stepoj de Kazaĥio kaj bordoj de Mongolio, en sudo. Areo ĉirkaŭ 10 mln kv.km — pli granda ol Ĉinio aŭ Usono.
Laŭ natura karaktero oni distingas Okcidentan Siberion kaj Orientan Siberion, kie troviĝas Okcident-Siberia Ebenaĵo, Mez-Siberia Plataĵo, montaroj de Sud-Siberio (Altajo, Okcidenta Sajano, Orienta Sajano, Bajkala regiono). Klimato plejparte estas severa, kontinenta, la averaĝa temperaturo de januaro estas -16 °C (en sudo de okcident-Siberia ebenaĵo) kaj -48 °C (en oriento de Jakutio).
Plimulto de riveroj — Obo, Irtiŝo, Jeniseo, Leno, apartenas al baseno de Arkta oceano. La rivero Onon estas internacia (298 km en Mongolio dum 520 en Siberio). Gravaj lagoj — Bajkalo, Tajmira lago.
Granda parto de la Siberia teritorio estas okupita de tundro kaj tajgo, en la sudo — de stepo kaj arbara stepo.
Homa geografio
La regiono estas riĉa je naturaj krudaĵoj: terkarbo, nafto, tergaso, fero, diamantoj, oro, grafito ka. Grandaj urboj de Siberio: Novosibirsk, Krasnojarsk, Irkutsk, Barnaul, Tomsk, Omsk.
Transporto
La Siberiaj akvovojoj aŭ Siberiaj rivervojoj estis la ĉefa komunikilo en la rusia Siberio ĝis la 1730-aj jaroj, kiam landaj vojoj estis konstruitaj. Riveroj havis grandan gravecon en la esplorado kaj koloniigo de la vastaj rusaj siberiaj teritorioj. La tri "grandaj Siberiaj riveroj" — Obo, Jenisejo kaj Lena — ĉiuj fluas en la Arktan Oceanon, la ĉefa problemo estis trovi partojn aŭ branĉojn de ĉi tiuj riveroj, kiuj fluas ĉirkaŭ de oriento al okcidento kaj trovi mallongajn intervalojn inter ili, kiun oni povas pasi per transporto de veturilo. Pro tio, ke Siberio estas relative ebena teritorio, la inter-riveraj vojoj estas ĝenerale mallongaj. Pro tio, kaj ankaŭ pro la malforteco de la siberiaj triboj, rusaj kozakoj, kaj ĝenerale rusoj povis pligrandigi la teritorion de Uralo al la Pacifiko dum nur 60 jaroj (1582 — 1643), kaj dum sekvaj jarcentoj rusoj kune kun lokaj etnoj prosperigis kaj evoluigis la regionon.
La Transsiberia fervojo (aŭ Trasiberia Fervojo, ankaŭ konata per mallongigo Transsib) estas la plej longa fervojlinio de la mondo, tre grava trafikvojo de Rusio kiu trapasas Siberion. Ĝi etendiĝas kun longo de 9.288 km de Moskvo al Vladivostoko ĉe Pacifiko kaj pli precize ĝis la Haveno Vostoĉnij.
Turismo
La Regiono de Siberio, kvankam malproksima kaj malabunde loĝata, estas ideala destino por tiuj vojaĝantoj, kiuj estimas la belecon de netuŝita naturo, fantaziajn pejzaĝojn kun verdaj valoj kaj altaj montoj, kaj riĉan flaŭron kaj faŭnon. Etendiĝante de la Ural Montoj al Lago Baikal (la plej profunda dolĉakva lago en la mondo, nomata kiel la "Blua Okulo de Siberio"), kaj ofte inkluzivita de amatoraj geografoj kun rusaj teroj pli oriente (pli konata hodiaŭ kiel la rusa Malproksima Oriento, aŭ la Dalny Vostok), Siberio estas lando preta por sonĝantoj. La skvamoj diferencas de iuj, kiujn iu vojaĝanto iam vidos sur seka tero - per si mem la rusa Malproksima Oriento povus engluti tutan teritorion laŭ la grando de Usono! Unu el la lastatempe evoluantaj cellokoj por Siberiaj turneoj en ĉi tiu ĉiam pli malkovrita regiono de Rusio estas la vilaĝo Listvyanka apud la lago Baikal. Dum multaj jaroj, la loko de la unua rusa esplora instalaĵo pri la studo de dolĉakvaj lagoj kaj klasita feriejo konservita de la Federacia Sekureca Servo, ĝiaj bordoj allogis fuĝintajn serĉantojn de poetoj kaj politikistoj, kaj ankaŭ de kelkaj internaciaj vojaĝantoj. Kunligita per vojo kaj pramado al proksima Irkutsk, urbo famigita per la deviga translokiĝo de multaj dekabristoj, aŭ decembristoj, sekve de ilia provo renversi Caron Aleksandro la 1-a en 1825.
Eksteraj ligiloj
(eo)
(eo) Artikoloj pri Siberio
Karl Meister
Vivo
Liaj interesoj pri lingviko ŝuldis al la patro Richard Meister kiu furoris esplorante pri malnovgrekaj dialektoj. En 1899 Karl ekstudentis ĉe la Universitato de Lepsiko pri klasika filologio, hindeŭropologio kaj arkeologio kaj trapasis la ŝtatan ekzamenon en 1905. Samjare sukcesis lia doktoriĝo per la tezo Der syntaktische Gebrauch des Genitivs in den kretischen Dialektinschriften (=Indogermanische Forschungen 18, 1905/06, p. 133-204). Post jaro de gimnazia instruado li habilitiĝis en 1909 Lepsike. Samjare li venis kun eksterorda profesoreco Berlinon, en 1914 ordprofesoreco Kenigsbergon kaj en 1921 Hajdelbergon. Tie li restis ĝis 1949 estante dekano en 1926/27 kaj rektoro en 1930/31.
Lia habilitiĝa skribaĵo De itinerario Aetheriae abbatissae perperam nomini S. Silviae addicto (1909) eksmodas nun pro malkorekta datumigo. Koncerne aliajn faktojn ĝi konfirmitis de moderna esplorado. Krome, Meister interesiĝis pri ĉiuj epokoj de romia literaturo: ĉar li verkis ankaŭ pri Plaŭto, Horaco, Tacito kaj eldonis antologiojn Julio Cezaro, Cicerono, Neposo, Vergilio, Ovidio kaj Tacito en la ŝatata serio "Hęidelberger Texte". Lia graveta kontribuaĵo Altes Vulgärlatein (=Indogermanische Forschungen 26/1910, p. 69-98) kaj la esploro nomscienca Altitalische und römische Eigennamen (1916) ankaŭ menciindas.
Poste Meister specialiĝis pri kredo kaj etiko de la romianoj. En 1925 aperis Die Hausschwelle in Sprache und Religion der Römer kaj en 1930 li temigis en sia rektora prelego la virtojn de la romianoj Die Tugenden der Römer. Grava atingo de Meister, kiu kuneldonis inter 1925 kaj 1933 la gazeton "Gnomon", estis prezentado kaj ekspliko de gravaj problemoj de helena lingvohistorio, antaŭ ĉio gravis liaj ideoj ĉe Die homerische Kunstsprache (1921). Kelkaj de la tieaj asertoj intertempe devancitis de pli modernaj esploroj kaj evidentigitis nekorektaj; tamen restis sukcesa lia strebo ekspliki la artefarita lingvo en la homeraj epopeoj en ĝia lingvohistoria unikeco.
Fonto
Petersmann, Hubert, "Meister, Karl" ĉe: Neue Deutsche Biographie 16 (1990), p. 727-728 (tie ĉi interrete)
Gregory Bateson
Gregory Bateson (naskiĝis la 9-an de majo 1904 en Grantchester, Anglio; mortis la 4-an de julio 1980 en San-Francisko, Usono) estis antropologo, biologo, socisciencisto, kibernetikisto kaj filozofo. Liaj laboraj fokusoj estis studoj pri kulturantropologio, pri teorio de komunikado kaj teorio de lernado, sed antaŭ demandoj pri naturfilozofio, ekologio kaj lingvistiko. Gregory Bateson ne traktis tiujn temarojn kiel dividitaj disciplinoj, sed kiel diversaj aspektoj de universala scienco, al kiuj li aplikis sian sisteman-kibernetikan analizadon.
La pensoj kaj laboroj de Gregory Bateson estis influitaj precipe de la filozofiaj konceptoj de Platono, la psikologiaj pensoj de Sigmund Freud kaj Carl Gustav Jung, de la teorio de tipoj de Bertrand Russell kaj de la pensoj de kibernikistoj kiel Norbert Wiener, John von Neumann kaj Claude Shannon. La sciencisto mem havis grandan influon al la sistema terapio kaj influis diversajn teoriajn skolojn en sociologio kaj antropologio. Krome liaj konceptoj konsideriĝas parto de la fundamento de la psikologia konceptaro Neŭro-lingvistika programado.
Janet Leigh
Janet LEIGH [ĜANet LI], origine: Jeanette Helen MORRISON (naskiĝis la 6-an de julio, 1927, mortis la 3-an de oktobro, 2004) estis usona aktorino.
Ŝi naskiĝis en Merced, Kalifornio. En la aĝo de 20 jaroj ŝin malkovris la filmentrepreno Metro-Goldwyn-Mayer.Ŝia plej sukcesa filmo estis Psycho de Alfred Hitchcock. La sceno, en kiu ŝi estas murdita dum duŝado, fariĝis legendo. Janet Leigh pro ĝi gajnis la premion Golden Globe kaj ricevis nomumon por la Oskaro.
Kvar edzojn Janet Leigh havis. Ŝia tria edzo estis la aktoro Tony Curtis. La paro de 1951 ĝis 1962 estis kune kaj havis du idojn: Kelly Curtis kaj la aktorino Jamie Lee Curtis. En 1962 Janet Leigh edziniĝis kvaran fojon: Kun Robert Brandt ŝi restis kune ĝismorte.
Ŝi mortis en Beverly Hills, Kalifornio.
Insulo Mercury
La insulo Mercury estas malgranda roka insulo ĉe la Diamanta Marbordo, Namibio. Spite ties malgrando ĝi estas agnoskata de Bird Life kaj aliaj tutmondaj konservadogrupoj kiel unu el la Gravaj Birdareoj (IBAoj) pro sia grava marborda marbirda reproduktado.
Natura gravo
Kun la insuloj Iĉaboe, Halifax kaj Possession, eltenas la tutan reproduktan populacion de Namibio de la Kaba sulo Morus Capensis, 96% de la namibia populacio de la endanĝerita Kaba pingveno Spheniscus Demersus, kaj preskaŭ unu kvaronon de la tutmonda reprodukta populacio de la Kronkormorano, Phalacrocorax coronatus. Proksimume 80% de la tutmonda populacio de la endanĝerita Banka kormorano, Phalacrocorax neglectus, reproduktiĝas sur la insuloj Mercury aŭ Ichaboe.
Thomas Howard (2-a duko de Norfolk)
Thomas Howard (n. 1443, m. la 21-an de majo 1524) estis angla grafo, duko, politikisto kaj generalo.
Familio
Thomas Howard estis filo de John Howard (1-a duko de Norfolk) kaj lia unua edzino Katherine de Moleyns, filino de William de Moleyns kaj Anna Whalesborough.
Frua Vivo
Thomas Howard unue havis la titolon grafo de Surrey. Kiam Henriko la 7-a (Anglio) invadis Anglion, Thomas kaj sia patro subtenis Rikardon la 3-an. Ĉe la decidiga batalo Bosworth, John Howard mortis kaj Thomas vundiĝis. Plurajn jarojn Henriko malliberigis Thomas en la Turo de Londono, sed li konsciis la militajn kapablojn de Thomas kaj en 1489 tiu regajnis siajn bienojn, sed Henriko malpermesis ke li heredus la rangon Duko de Norfolk. Poste Thomas lojale servis la tudorojn.
Sukcesoj
En 1497 li forpelis skotan invadon por subteni la pretendon de Perkin Warbeck al la angla trono. Li ludis gravan rolon dum la pritraktado de sepjara militpaŭzo ekde 1502 inter Anglio kaj Skotlando, kaj helpis aranĝi la 1503-an edzigon de Jakobo la 4-a (Skotlando) kaj Margaret, filino de Henriko la 7-a.
De 1501 al 1522 li estis lordo-trezoristo de Anglio, kvankam li delegis la plejparton de la laboro.
Henriko la 8-a nomumis lin grafo-marŝalo en 1510 kaj gardisto-generalo de la nordaj landlimoj en 1511. Kiam la skotoj invadis Northumberland en 1513, angla armeo sub Thomas Howard tute venkis ilin ĉe Flodden Field. Pro tiu venko, la sekvantan jaron Henriko la 8-a restaŭris al li la rangon duko de Norfolk.
Finaj jaroj
Tamen Thomas Howard ne subtenis Thomas Wolsey, kiu iĝis ĉefministro de Henriko la 8-a, kaj pro tio ne ludis gravan rolon rilate la politikon de la sekvantaj jaroj. Malgraŭ tio, en 1520 kiam Henriko eliris al Francio, li nomumis Thomas prizorganto de Anglio.
En 1521 Henriko devigis Thomas Howard prezidi proceson kontraŭ sia amiko la duko de Buckingham, kiun oni malĝuste akuzis pro ŝtatperfido.
Thomas Howard mortis en 1524 kaj entombiĝis en la priorejo de Thetford, Norfolk.
Edzinoj kaj gefiloj
Lia unua edzino estis Elizabeth Tilney (n. antaŭ 1447, m. la 4-an de aprilo 1497), filino de Kavaliro Frederick Tilney kaj Elizabeth Cheney. Ili havis naŭ gefilojn:
Lia dua edzino estis Agnes Tilney (n. ĉ. 1477, m. majon 1545). Iliaj gefiloj estis:
NGC 87
NGC 87 (aliaj indikoj — PGC 1357, ESO 194-8, AM 0018-485) estas galaksio en konstelacio Fenikso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Hranice (Karviná)
Hranice situas en katastra teritorio Karviná-město kun areo 9,59 km².
Koalicio Jura Ŝtato
La Koalicio Jura Ŝtato (arabe إئتلاف دولة القانون, al itilaf daŭlat al kanun, latinliterigo laŭ DMG al-I'tilāf Dawlat al-Qānūn), estas ligo de 20 partioj kaj politikaj grupiĝoj en Irako gvide de la ĉefministro Nuri al-Maliki. Post konfliktoj inter la Supera Islama Iraka Konsilio kaj la sadristoj unuflanke kaj la Islama Daŭa-Partio aliflanke, la Daŭa-Partio malmembriĝis el la Nacia Iraka Alianco kaj kreis la ligon Koalicio Jura Ŝtato.
Provincaj balotoj de 2009
Kadre de la provincaj balotoj de 2009 la ĵus fondinta koalicio kandidatis en 14 provincoj kaj en la ĉefurbo Bagdado akiris 28 el la sume 57 seĝoj en la urba parlamento. En Basra, la dua plej granda urbo de la lando, la koalicio eĉ akiris 20 el la 25 parlamentaj seĝoj. Sume ĝi nun reprezentiĝas en 12 provincoj - nur en Ninaŭa kaj al Anbar ne akiriĝis seĝoj en la provincaj parlamentoj.
Parlamenta baloto de 2010
Gvide de la ĉefministro Nuri al-Maliki la koalicio gajnis 89 parlamentajn seĝojn, sed post la koalicio Irakija de la politikisto Ijad Alaŭi nur iĝis dua plej forta parlamenta grupiĝo. Sume akiriĝis 2,8 milionoj da voĉoj kaj la voĉa plimulto en kvin provincoj, interalie en Bagdado kaj Basra. En majo la Koalicio Jura Ŝtato kaj la Nacia Iraka Alianco kunligiĝis al "parlamenta frakcio".
10735 Sejno
10735 Sejno estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Karlijn Van Damme
Karlijn VAN DAMME (naskiĝis la en Borgerhout) estas flandra esperantistino kaj kuracistino. Ŝi kreskis kaj studis en Antverpeno. Dum kelkaj jaroj ŝi estis estraranino ĉe Flandra Esperantista Junulara Asocio (FLEJA). Ŝi parolas Esperanton denaske. Karlijn Van Damme estas filino de Guido Van Damme kaj Gerd Jacques, kaj fratino de Melinde Van Damme. Ŝia nomo cetere indikas familian radikon en la mezepoka urbo Damme proksime de Bruĝo.
Ŝlosilo de Salomono
La Ŝlosilo de Salomono (Clavicula Salomonis; מפתח שלמה [Mafteah Ŝelomoh] ) estas pseŭdoepigrafia grimorio (ankaŭ konata kiel libro de sorĉoj) atribuita al Reĝo Salomono. Ĝi verŝajne devenas de la 14-a aŭ 15-a jarcento, el la Itala Renesanco. Ĝi prezentas tipan ekzemplon de Renesanca magio.Eblas ke la Ŝlosilo de Salomono inspiris pli postajn verkojn, precipe la 17-jarcentan grimorion ankaŭ konatan kiel Clavicula Salomonis Regis, Malgranda Ŝlosilo de Salomono, aŭ Lemegeton, kvankam estas multaj diferencoj inter la libroj.
Hachenburg
Hachenburg estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Westerwald de la federacia lando Rejnlando-Palatinato kaj apartenas al la samnoma mezalta montaro Westerwald. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn. Hachenburg estas la administra centro de samnoma komunumaro, nomata Verbandsgemeinde Hachenburg, do administra ligo de pluraj najbaraj komunumoj.
Kastelo
La Kastelo Hachenburg estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1180 kiel burgo. Konstruiganto estis la grafo Heinrich la 2-a de la graflando Sayn. Ĝi estis sidejo de tiuj grafoj.
Salticedoj
Salticedoj aŭ Salticidae, populare konataj kiel saltaraneoj, kiuj enhavas ĉirkaŭ 600 priskribitajn genrojn kaj pli ol 5800 priskribitajn speciojn de araneuloj, kio faras ke ĝi estas la plej granda familio de araneoj kun ĉirkaŭ 13% el ĉiuj specioj. Saltaraneoj havas ion el la plej bona vidkapablo inter artropodoj kaj uzas ĝin en pariĝado, ĉasado kaj navigado. Kvankam ili normale moviĝas trankvile kaj tre malrapide, plej specioj estas kapablaj por tre lertaj saltoj, ĉefe dum ĉasado, sed foje kiel reago al subitaj minacoj aŭ trapaso de longaj spacoj. Kaj ties folipulmoj kaj trakea sistemo estas bone disvolvigitaj, kaj ili uzas ambaŭ sistemojn (dumaniera spirado). Saltaraneoj estas ĝenerale agnoskitaj pro sia okulmodelo. Ĉiuj saltaraneoj havas kvar parojn de okuloj, el kiuj la antaŭa meza paro estas partikulare granda.
Taksonomio
La taksonomio de saltaraneoj estis bone reviziita en 2015. La familio estas nune dividata en sep subfamilioj (listitaj el plej al malplej bazaj):
El tiuj subfamilioj, Salticenoj estas pro multo la plej granda, enhavanta ĉirkaŭ 90% el la konataj specioj de saltaraneoj.
Habitato
Saltaraneoj loĝas en vario de habitatoj. Tropikaj arbaroj por plej specioj, sed ili troviĝas ankaŭ en moderklimataj arbaroj, arbustaroj, dezertoj, intertajdaj zonoj, kaj montaraj regionoj. Euophrys omnisuperstes estas la specio registrita kiel kolektita je plej alta loko, sur la deklivoj de la Monto Everesto.
Manĝo
Kvankam saltaraneoj estas ĝenerale karnovoraj, oni konas multajn speciojn kiuj inkludas nektaron en sia manĝo, kaj unu specio, Bagheera kiplingi, manĝas ĉefe plantomaterialon. Oni konas neniun kiu manĝas semojn aŭ fruktojn. Eksterfloraj nektarejoj en plantoj, kiaj ĉe Chamaecrista fasciculata, havigas al saltaraneoj per nektaro; la planto profitas ĉar la araneoj predas ajnajn plagojn kiujn ili trovas.
Preĝejo Sankta Andreo (Kievo)
La preĝejo Sankta Andreo (ukraine: Андріївська церква; ruse: Андреевская церковь) estas grava baroka preĝejo situanta en Kievo, ĉefurbo de Ukrainio. La preĝejo estis konstruita en 1747-1754, laŭ dizajno de la arkitekto Bartolomeo Rastrelli. Ĝi foje estas neĝuste referita kiel katedralo.
La preĝejo Sankta Andreo estas videbla en la historia kvartalo Podil, troviĝanta sur kruta monteto al kiu la preĝejo donis la nunan nomon Andrijivska. Ĝi estas nuntempe unu el kvar arkitekturaj famaĵoj de Ukrainio, kiu estis metita en la Listo de Trezoroj de la Homaro en Kvin Kontinentoj.
Kaiserswerth
Kaiserswerth estas urboparto de Duseldorfo situanta ĉe la Rejno, kiu apartenas al la urbodistrikto 5. La iama libera regna urbo estis enurbigata en Duseldorfon en 1929. La monakejo estis fondita de Sankta Suitberto je la komenco de la 8-a jarcento.
Ret-Info
La novaĵagentejo RET-INFO sin prezentas jene: "Ekzistas amaso de dissendolistoj, novaĵgrupoj, Esperantaj retpaĝoj en interreto - sed kiel elfiltri NUR la interesajn mesaĝojn? Se vi aliĝas al multaj dissendolistoj - ĉiutage vi ricevas centojn de mesaĝoj. Se aliĝi nur al kelkaj - vi eble preterlasas gravajn aŭ interesajn novaĵojn... Kiel kapti NUR la vere interesajn mesaĝojn? Diference de senpagaj servoj, la novaĵagentejo "RET-INFO" zorge filtradas la plej gravajn kaj interesajn novaĵojn, kaj sendas NUR ilin al la abonantoj - en retpoŝta mesaĝo. Nehazarde aliĝis al RET-INFO plurcentoj de esperantistoj, multaj redaktoroj kaj aktivuloj. La filtrajn, redaktajn laborojn daŭre faras la Eventoj-teamo - jam ekde 1998."
Mestre
Mestre estas urbo proksima al Venecio kaj apartenas al ties komunumo. Oni povas ĝin konsideri kiel surteran plivastigon de la urbo Venecio.
Urbo Venecio enhavas ĉ. 70 000 loĝantojn, sed Mestre kaj Marghera kune enhavas ĉ. 180 000 loĝantojn.
Dum Venecio profitas plejparte de turismorilata enspezo, Mestre kreskis kaj floris pro la proksima industria centro de Marghera.
Mestre estas la plej granda urbo en Italio kiu ne regas propran komunumon.
Jam kvarfoje la komunumo Venecio konsentis al dividemaj grupoj starigi referendumon por krei apartan komunumon por Mestre, sed ĉiun fojon (1979, 1989, 1994 kaj 2003) la loĝantoj malkonsentis la apartigon.
Historio
Laŭ legendo, kiu ne trovis historiajn bazojn, mita heroo Antenoro, ĉefulo de la Heneta popolo, fuĝis el detruiĝinta urbo Trojo, kaj transiris la Adriatikan maron kaj fondis la urbon Padovon, nomante la regionon Veneto. Kune kun li estis valora militisto, Mesthle, filo de Pilemeno, reĝo de Paflagonio, kiu lasis Antenoron kaj kun propra grupo fondis urbon en arbara, ĉelaguna teritorio. El lia nomo, li nomis la urbon Mestre.