cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Esperanto-movado en Norvegio
Informado
En 1983 okazis seminario pri inform­ado lige kun la landa kongreso, kaj en novembro 1984 informado estis la temo de tuttaga diskuto.
NEL havis el la 50aj jaroj migran ekspozicion, sed ĝi malaktualiĝis. Por la jubilea jaro tute novan migran ekspozicio konstruis en 1986 tiufake profesiula membro por uzo en lokaj kluboj. Ĝi estas muntita sur du-metrojn alta ĉarnirita framo, sed eble pro la pezo (ĉ 15 kg) kaj la mal­moderniĝo de la afiŝoj ĝi post kelkaj jaroj plejofte staris neuzata.
Broŝuron pri Esperanto kaj Unesko financis la norvega Unesko-komisiono, kaj kajeron Vi skriver brev på esperanto (bazitan sur sveda Korespondu Esperante) financis la Poŝto, ambaŭ en 1986/87.
Al skoltaj tendaroj, precipe en la 70aj kaj komence de la 80aj jaroj, vigle disdoniĝis informiloj kaj lerniloj. Ĝis la komenco de la 90aj jaroj NEL nom­umis komisiiton pri skoltoj, sed ne raportiĝis aktivado tiumedie.
Sporade iu membro havigis komercajn anoncojn kiuj aperis en Norvega Esperantisto. Pli daŭraj estis interŝanĝaj anoncoj kun kelkaj aliaj periodaĵoj: Klassekampen, Folkevett, foje kun la Poŝto kaj precipe kun la semajna gazeto Dag og Tid. Kun ĉi-lasta la interŝanĝo funkciadis en dek­jara periodo ĝis ĝi fine ĉesis en 2004 pro demisio de la kontaktulo (kaj inici­atinto de la aranĝo) ĉe Dag og Tid.
En 1995 NEL aĉetis ĉe komerca firmao enketon pri la scioj de la norvega publiko pri Esperanto. Ĝi montris, iom surprize, ke pli ol 50% de la norvegoj scias almenaŭ ke Esperanto estas lingvo, sed malpli surprize ke plej pozitivaj al Esperanto estas la pliaĝuloj.
La Ligo havas "propagandan fondaĵon". La kapitalo kreskis dum la periodo de ĉ 4 000 kronoj ĝis pli ol 30 000. La fondaĵo estas tre malmulte uzita.
Instruado
Por gvidi kursojn por komencantoj (novuloj) NEL provis venigi instruistojn el eksterlando kaj aranĝi por ili rondvojaĝojn inter la lokaj kluboj. En la 60aj kaj 70aj jaroj oni grandparte rezignis pri tio, pro la grandaj elspezoj.
San Francisco del Mar
San Francisco del Mar estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Francisco del Mar. Ambaŭ havas sian nomon de la kristana sanktulo Francisko el Asizo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 141.
Geografio
San Francisco del Mar apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono Istmo), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6874 loĝantojn. El tiuj estis 3471 viroj kaj 3403 virinoj. La komunumo havas surfacon de 400.61 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.
Esperanto-movado en Norvegio
Instruado
Sed ekde la 80aj jaroj eblis havigi ŝtatan subvencion por kursoj. En 1981 NEL fondis tiucele propran stud­organizon, kun individua membreco, sed baldaŭ (1989) montriĝis ke eblis akiri subvencion per kunlaboro kun pli granda studorganizo, nome AOF (laborista kleriga asocio). Poste, en 1996, NEL membriĝis kolektive en pli vasta studasocio, kie la ekonomiaj kondiĉoj estas pli favoraj. En la sekvaj jaroj okazis dufoje kuniĝo de stud­asocioj, tiel ke en 2011 NEL membras en Populus – studieforbund folke­opplysning (kiu baldaŭ fandiĝos denove kun alia studasocio).
San Francisco del Mar
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1088 indiĝenoj. El tiuj 854 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 854 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Kemia evoluado
kemian evoluadon oni nomigas hipotezon pri la estiĝo de organaj molekuloj el neorganaj molekuloj. Tio okazis en la tempo ekde la ekesto de la Tero antaŭ ĉ. 4,6 miliardoj da jaroj kaj la ekesto de la vivo, antaŭ ĉ. 4,2 ĝis 3,8 miliardoj da jaroj. Laŭ tiu hipotezo el neorganaj molekuloj formiĝis per efikoj de energio organaj kombinaĵoj kaj antaŭvivaj molekuloj, el kiuj povis evoluiĝi unuaj vivantaj estaĵoj.
Liberia Nacia Manpilkado-Asocio
La Liberia Nacia Manpilkado-Asocio (Liberia National Handball Association) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Liberio. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
József Csontos
József Csontos naskiĝis la en Nagygéres, (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Veľký Horeš en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.
Kemia evoluado
Kondiĉoj por ekestiĝo de vivo estas moderaj temperaturoj, neekzisto de fortaj elektromagnetaj radioj kaj la ĉeesto de akvo.
József Csontos
Biografio
József Csontos akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1912. Post la diplomo li restis samloke apud József Marek kaj ankaŭ doktoriĝis. Inter 1919 kaj 1929 li laboris en instituto apud Aladár Aujeszky, poste en aliaj pluraj institutoj. Intertempe en 1925 li habilitiĝis en la altlernejo. Li estis institutestro inter 1950-1959. Li doktoriĝis en 1952 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li pensiuliĝis en 1959. Lia laboro fokusiĝis pri infektoj.
Kemia evoluado
Oni eksperimentis kaj povis jam observi la ekeston de kompleksaj molekuloj, kion oni juĝas kiel grandan sukceson. Sed estas longa vojo por klarigi la ekeston de vivo.
János Renner
János Renner naskiĝis la 1889 en Sopron. Li mortis la 1976 en Budapeŝto.
Esperanto-movado en Norvegio
Instruado
Kursturneojn faris pluraj eksterlandanoj: Jadwiga Gibczyńska (Pollando) (1985), Atilio Orellana Rojas (Argentino/ Nederlando) naŭ sin­sekvajn jarojn 1993 – 2001, kaj Irina Gonĉarova (Rusio) 2002.
Aldone NEL ĉiam instigis la klubojn aranĝi kursojn per propraj fortoj. Tio realiĝis en tre varia grado tra la jaroj. En 1961-70 oni registris (entute) ĉ 575 komencantojn, en 1971-80 ĉ 440, kaj similajn nombrojn instruis Atilio en la 90aj jaroj, sed en 2003–09, do post la lasta eksterlandana vizito, lokaj fortoj kolektis malpli ol 50 komencantojn.
NEL, per sia ekzamena komisiono, ofertis ekzamenojn je tri niveloj, elementa, supera kaj instruista. La intereso malgrandiĝadis tra la periodo. En la 60aj jaroj meznombre 4 homoj ĉiujare plenumis elementan ekzamenon, en la 70aj jaroj 2, en la 90aj nur 1 kaj post 1996 estis nur unu ekzamenito entute. Simile pri la supera ekzameno: estis deko da kandidatoj en la 60aj kaj 70aj jaroj, sed preskaŭ neniu post 1980. En la lastaj jardekoj la internaciaj ekzamenoj de ILEI iel konkurencis, sed ankaŭ al tiuj anoncis sin tre malmultaj norvegoj.
Instruado okazis foje ankaŭ oficiale en pluraj mezlernejoj, kiel alternativo al alia lingvo, aŭ kelkloke eĉ devige por unuopaj klasoj. Sed ĝi estis dependa de la koncerna instruisto (kaj de loka permeso), kaj kiam tiu ial forlasis la lernejon, la fako malaperis. Kursoj okazis ankaŭ en kelkaj popolaltlern­ejoj. Sed hodiau (2011) Esperanto nenie estas lerneja fako en Norvegio.
Ĝis la 80aj jaroj kursoj en Norvegio uzis grandparte norvegan eldonon de la lernolibro de Seppik/Malmgren (Systematisk kurs i esperanto ), kaj poste oni multe uzis svedan eldonon de la angla Jen nia mondo. Sed en 1989 NEL sukcesis produkti proveldonon de nova norvega libro Tra la mondo, verkita de Johan Hammond Rosbach (tekstoj) kaj Willie Falch (ekzercoj).
Norveglingva gramatiko de Esperanto por komencantoj aperis fine de la 80aj jaroj (Odd Tangerud / Tom Arbo Høeg), kun tria eldono en 1991. La norvega "ŝlosilo" estis represita en 1991. Vortlisto norvega-Esperanto en malgranda formato aperis en 1972.
Suplemente al la ĉeestaj kursoj de la kluboj haveblis en la 50aj jaroj koresponda kurso, kun lernolibro Esperanto 1 / 2, en kunlaboro kun Folkets brevskole. Ĝi bone funkciis ĝis la 90aj jaroj, kun iom malpli da lernantoj ol la ĉeestaj kursoj kune, sed kun falantaj nombroj, ĝis 1995, kiam la lernolibro elĉerpiĝis.
Gazetaj kursoj aperis en kelkaj lokaj gazetoj en la unuaj jardekoj de la periodo. Radiokurson de Jon Rømmesmo dissendis pluraj lokaj radiostacioj en la 80aj kaj 90aj jaroj, kaj ĝi estis poste afiŝita en Interreto.
Kursoj aŭ studrondoj por progresintoj okazis de tempo al tempo en la plej grandaj kluboj, helpe de internaciaj lernolibroj aŭ la norvega Vibraj momentoj (Johan Hammond Rosbach, 1981), aŭ gvidate de vizitanta eksterlandano.
Konstanta Esperanto-kursejo mankas en Norvegio. Kelkaj norvegoj frekventis en fruaj jaroj la kursojn de Lorenz Friis en Danlando, aŭ lastatempe tiujn de Lars Forsman en la popol­altlernejo de Karlskoga en Svedio.
Kartoteke registriĝis ĝis la 90aj jaroj pli ol 10 000 norvegaj iamaj lernintoj de Esperanto.
Aplikado en la ekstera mondo
Uzo de Esperanto kiel laborlingvo en projektoj ekster la esperantomovado mem realiĝis en modesta skalo en kelkaj okazoj.
Capodimonte
Capodimonte estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Latio kaj al la provinco Viterbo. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Bolsena, Gradoli, Latera, Marta, Montefiascone, Piansano, San Lorenzo Nuovo, Tuscania kaj Valentano.
Esperanto-movado en Norvegio
Aplikado en la ekstera mondo
Turismaj broŝuroj en Esperanto aperis i.a. pri Norvegio, Oslo, Bergen kaj Hamar. Pri Oslo eldoniĝis (almenaŭ) tri diversaj, la lasta en 1964 en kvanto 10 000 dufoje.
En la 80aj kaj 90aj jaroj funkciis bona kunlaboro kun la Ministerio pri ekstero pri eldonado de ties inform­broŝuroj. NEL tradukis la tekstojn, kaj la ministerio presis ilin en Esperanto kaj dissendis ilin al ĉiuj adresoj tra la mondo kiujn havigis NELanoj. Tiel la faldfolieto Rigardo al Norvegio dis­sendiĝis en 1980 preskaŭ 6000-ekzemplere. Sekvis pli grandaj inform­iloj en formato A4: Norvegujo, la plur­paĝaj Henrik Ibsen, La laponoj, La fostokirkoj kaj poste Norvegio ek­rigarde. La kunlaboro ekestis pro persona kontakto inter T.A. Høeg en NEL kaj dungito de la Ministerio. Post la morto de Høeg en 1992 la kontakto malplivigliĝis kaj la produktado stagnis. Tamen en 1997 NEL ekrajtis traduki dekon da novaj, unufoliaj informiloj. Sed tiam ankaŭ la origina kontaktulo en la ministerio estis for, kaj post presado de nur du el la novaj folioj la ministerio definitive decidis en 1999 ne daŭrigi la kunlaboron.
Deko da norvegoj registris sin kiel gastigantoj en la internacia tranokta katalogo Pasporta Servo, havigante tra la jaroj senpagan tranoktadon al eble 200 – 300 eksterlandaj turistoj.
En la 70aj kaj 80aj jaroj, en la epoko de la "Fera Kurteno", Arnljot Kyllingstad (Rogaland) per personaj invitoj ebligis al multaj orienteŭropanoj ferii en Norvegio.
En la jaroj ĉirkaŭ 2000 Per Johan Krogstie gvidis serion da grupvizitoj al Estonio, kie li havigis per Esperanto lokajn kontaktojn kaj tiel solvis diversajn praktikajn problemojn.
La klubo de Tønsberg subtenis tiun de Lund en Svedio en ties produktado de parabolaj sunkuiriloj por ĝemeligita grupo en Tanzanio en 2000 – 2002. Tia utiligo de sunenergio kaj ŝparas la lokajn arbarojn kaj liberigas la virinojn pri lignoserĉado. La klubo de Tønsberg vendis kalendarojn por helpi financi la projekton.
Kadre de la celebrado de la 25-jara jubileo de la ĝemelaj rilato inter Vadsø kaj Murmansk en 1998 esperanto­parolanta Murmanskano vizitis Vadsø kaj Tromsø kaj partoprenis en lokaj aranĝoj.
NEL membris kolektive ekde la 80aj jaroj en pluraj tegmentaj organizoj: la UN-asocio (FN-sambandet), la Nordio-asocio (Foreningen Norden), la Norvega Pacocentro (Norsk Freds­senter, unue en Gausdal, poste Lille­hammer/ Oslo), ForUM (Forum for Utvikling og Miljø – evoluado kaj medio) kaj Norvega Socia Forumo. Sed la reprezentantoj de NEL ne trovis vojojn utiligi tiujn membrecojn por lanĉi uzadon de Esperanto en la respektivaj medioj. Tial en 2010 NEL eksiĝis el la Nordio-asocio, kaj el la du laste menciitaj pro konsideroj de neŭtraleco. Samjare la membreco en la pacocentro forfalis ĉar pro ŝanĝita leĝo pri fondaĵoj /stiftelser membroj de ties gvidorganoj devas esti personoj, ne organizoj.
Granda internacia per-Esperanta organizo estas SAT, tamen ĝi havis nur manplenon da membroj en Norvegio, kaj landa sekcio ne estas.
János Renner
Biografio
János Renner frekventis universitaton en Budapeŝto, kie li aliĝis al grupo de Loránd Eötvös. En 1914 li ekinstruis en luterana gimnazio en Budapeŝto. Li vojaĝis al Indio kaj Francio, kie li faris fizikajn mezuradojn. Ankaŭ en Hungario li mezuradis per torda pendolo nomata pri Eötvös. Post la 2-a mondmilito li havis postenon en Geofizika Instituto. Li emeritiĝis en 1961, tamen poste li instruis en ELTE. Li ricevis premion Kossuth en 1954, en 1960 memormedalon.
Esperanto-movado en Norvegio
Aplikado en la ekstera mondo
En la fervoja muzeo en Hamar la estro, Per Johan Krogstie, prizorgis ŝildojn en Esperanto pri la ekspozici­aĵoj, aldone al kelkaj naciaj lingvoj.
La fervojista asocio NEFA sukcesis en la 80aj jaroj aldoni klarigojn en Esper­anto en la tutlanda horaro (Rutebok for Norge).
Sed en la lastaj jaroj same aktualaj kiel – aŭ eĉ pli ol – tiaj paperaj katalogoj estas la interretejoj de publikaj instancoj kaj neŝtataj organizoj. Iliaj hejmpaĝoj ofte havas ankaŭ angla­lingvan version (foje ankaŭ en pluraj lingvoj). En 6 tiaj interretejoj NELanoj sukcesis aldonigi version Esperantan.
La Esperanta Kulturo
Inter la membroj de NEL estis verk­isto kiu havigis al si internacian renomon. Johan Hammond Rosbach (1921– 2004) verkis dekon da romanoj kaj novelaroj. Kiel tradukinto al Esperanto elstaras Erling Anker Haugen (1909 – 89) pro siaj majstraj tradukoj de Brand kaj Peer Gynt. Preskaŭ ĉiujn ceterajn verkojn de Ibsen, kaj aliajn prozajn kaj poeziajn verkojn el la norvega – kaj alilanda – literaturo (i.a. Garborg, Prøysen, Sande, Grieg, Vesaas; Lagerkvist, Munch .... ) tradukis Odd Tangerud (1919 – 2010), kvankam malmulto estas presita.
Tra la jaroj NEL aranĝis vojaĝojn de eksterlandanoj inter la kluboj por prelegantoj pri diversaj temoj: d-ro Hamvai el Nov-Zelando en 1960, Ĵeljko Takaĉ (Jugoslavio) i.a. en 1961, S. Mahant (Hindio) 1962, Albino Ciccanti (Italio) 1973, Lina Gabrielli (Italio) i.a. en 1978, Albert Goodheir (Skotlando) monaton en 1980, Jorgos (Francio) en 1988 pri sia biciklado tra Eŭropo, Abani Halder (Bharato) pri jogo en 1988.
Pupteatra Internacia Festivalo (PIF) okazis en 1978 en Tromsø, ĝemela urbo de Zagreb – la unuan fojon ekster Jugoslavio – kaj denove (parte) en 1981.
La librokolekto de NEL devenis grandparte el donacoj kaj heredaĵoj de membroj, precipe Rolf Bugge Paulsen (mortis 1982), Carl Støp-Bowitz (1997) kaj Olav Reiersøl (2001). Al­done al la libroj estis proksimume sama volumo da periodaĵoj. Ĝis 1993 la kolekto estis stokita en la Universi­tata Biblioteko en Oslo (UBO), kie T.A. Høeg katalogis kaj prizorgis ilin ĝis sia morto en 1992. En 1993 UBO ĉesigis la kontrakton, kaj novan stok­ejon oni trovis en magazeno en la sub­etaĝo de la biblioteka domo en Hamar. Prizorg­anto tie estis Egil O. Larsen, kiu en 2005 finkatalogis pli ol 5000 titolojn (inkl. multajn maldikajn kajerojn) komputile.
En 2010 la biblioteko de Hamar petis nin forigi niajn kolektojn, kaj ne trov­ante alian stokejon NEL decidis for­doni la plej­parton – periodaĵoj kaj libroj – al la deponejo de la Nacia Biblioteko en Mo i Rana. Tie ili en la daŭro de kelkaj jaroj estos katalogitaj kaj prunteblaj tra ajna loka biblioteko. Sed fizike ili estos stokitaj tute arbitre sen ia sistema ordigado surbrete. La restantaj duoblaĵoj estas nun stokitaj en la ejo en Oslo.
Eldonejo Esperanto fondiĝis en 1946 kiel akcia societo (A/S). Ĝi eldonis tra la jaroj ĉ 20 librojn kaj kajerojn, plej­parte lernilojn kaj vortarojn, sed ankaŭ kelkajn beletraĵojn. Ĝi funkciis ĉefe kiel libroservo por perado de libroj el eksterlando por vendado al la membroj. En 1995 pro leĝoŝanĝo oni malfondis ĝin kiel akcian societon, sed ĝi plufunkciis en la formo de membro­organizo. Tamen en la lasta jardeko eldonado de novaj libroj estis ekonomie tro riska kaj la merkato por vendado de importitaj libroj malfort­iĝis tiugrade ke en 2007 oni devis tute malfondi la Eldonejon. Ĝi lasis la libro­stokon al NEL, kiu daŭrigis la vend­adon ĝis 2008, kiam ĝi pludonis la stokon al la klubo de Oslo (krom malgranda parto al tiu de Trondheim).
En la jubilea jaro 1987 NEL norveg­igis kaj eldonis libron de William Auld, Fenomenet Esperanto, jam antaŭ ol ĝi aperis en alia lingvo.
NEL tiam kaj hodiaŭ (2011)
Kiel diferencas NEL en 2011 de NEL en 1961?
NEL perdis preskaŭ 3/4 de la 1961- membronombro. De la kluboj mal­fondiĝis pli ol duono kaj pluraj el la restantaj apenaŭ aktivas. Ne plu Esper­anto estas fako en iu norvega lernejo kaj preskaŭ neniu klubo aranĝas ordinarajn ĉe­estajn kursojn. La Eldon­ejo mal­fondiĝis, kaj granda parto de la biblioteka kolekto estas fordonita al la Nacia Biblioteko, tamen la libroj estos reprunteblaj.
Do multo perdiĝis. Sed kion ni gajnis?
NEL akiris stabilan oficejon kaj stok­ejon, kaj i.a. pro la legaco Uhlen ĝi disponas pri relative solida kapitalo. Funkcias la internacia adresaro Pasporta Servo, per kiu kelkaj membroj gastigadas eksterlandanojn, dum iuj, mem vojaĝante, gastas ĉe samlingvanoj alilande.
Per la hejmpaĝoj la publiko povas trovi informojn pri Esperanto rapide kaj senpage. Per interretaj kursoj ili povas ankaŭ lerni la lingvon memstare. Per la reto eblas sekvi la agadon en eksterlando, lege, bilde kaj eĉ filme. Per retpoŝto eblas komunikiĝi ĉiutage inter ĉiuj anguloj de la lando kaj uzi Esperanton por komunikado inter­nacia. Kaj per la senpaga telefona servo Skype eblas al la estraro inter­diskuti malgraŭ grandaj distancoj.
Ĉi ĉio donas multajn novajn eblojn.
Nemesrempehollós
Nemesrempehollós [nemeŝrempeholoŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Körmend. Nemes signifas hungare nobelo, hollós korvohava.
Situo
Nemesrempehollós situas for de fervojo, ĉefvojo kaj rivero. Laŭ flankovojoj Szombathely, Vasvár kaj Körmend estas atingeblaj.
Historio
Dum la historio estis du memstaraj vilaĝoj Nemeshollós kaj Rempehollós, kiuj unuiĝis. Verŝajne en la vilaĝoj loĝis etnobeluloj.
En Nemesrempehollós migra poŝto servas.
NGC 1703
NGC 1703 (aliaj indikoj — PGC 16234, ESO 119-19, AM 0452-594, IRAS04521-5949) estas galaksio en konstelacio Orfiŝo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Capranica
Capranica estas komunumo de Italio.
Uĵur
Uĵur (ruse Ужур) estas urbo en Krasnojarska regiono en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 04256501.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1953.
La interurba telefona kodo estas 39156, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas ĉe riveroj Uĵurka (Ужурка) kaj Ĉernavka (Чернавка).
En jaro 1959 la urbo havis 23,5 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 17,3 mil loĝantojn.
Maarit Hurmerinta
Maarit HURMERINTA, naskiĝinta en 1953, estas finna kantisto. Ŝi estas aktiva ekde 1972. Ŝi uzas kiel sia artistnomo sian antaŭnomon Maarit. Ŝia unua albumo aperis en 1973 kaj inkludas ekzemple klasikaĵojn ”Laakson lilja”, ”Lainaa vain”, ”Laulu kuolleesta rakastetusta” kaj ”Sua ehkä liikaa pomputin”. En 1974 ŝi ricevis fonan bandon Afrikan tähti, kies gitaristo estis Sami Hurmerinta. Maarit kaj Sami Hurmerinta geedziiĝis samjare. Maarit publikigis 18 studioalbumojn. Unu el ŝiaj ŝlagroj estas Jäätelökesä. Hurmerinta ricevis artistan pension en 2019. Ŝi ankaŭ ludas pianon. Maarit kaj Sami Hurmerinta havas du infanojn. En 2010 estis publikigita poŝtmarko kun bildo de Maarit Hurmerinta.
Avenkuko
Avenkuko estas tipo de flanpano, simila al krakaĵoj aŭ biskvito,  aŭ en kelkaj versioj havas la formon de patkuko. Ili estas preparataj el avenflokoj kiel ĉefa ingredienco, kah foje inkludas ankaŭ la aldonon de ebenigita aŭ kompletigita faruno. Avenkukoj estas kuiritaj sur lamenpatoj aŭ bakitaj en forno.
Charles Lemaire
Charles François Alexandre LEMAIRE (naskiĝis la en Cuesmes, mortis la ) estis oficiro kaj esplor-vojaĝisto en Meza Afriko, cetere unua direktoro de la Belga Kolonia Altlernejo. Li estis Esperanto-pioniro en Belgio.
Li verkis la dulingvan libron Tra Mez-Afriko - A Travers l'Afrique centrale, eldonita en 1906 de la belga presisto (kaj Esperanto-aktivulo) Antoon Jozef Witteryck.
Junaĝo
Charles Lemaire naskiĝis en Cuesmes, tiam mizera vilaĝo de karboministoj en la valona parto de Belgio. Jam frue li perdis siajn gepatrojn kaj devis travivi malfacilajn cirkonstancojn. Lia inteligento tamen altiris la atenton de iu instruisto, kiu zorgis, ke la knabo poste povis transiri al la mezgrada lernejo, kie li atingis tre bonajn studrezultojn. La sola serioza karierebleco por la malriĉa junulo estis la armeo. Li iĝis vicleŭtenanto en 1883 post sukcesaj studoj en la Armea Altlernejo. Jam tie montriĝis liaj grandaj interesoj pri matematiko, kartografio, geografio, termezurado kaj meteologio. Lin vokis foraj horizontoj. Kaj unu el la bonaj eblecoj estis disponigi sin por kariero en la Kongo-ŝtato, kiun la belga reĝo Leopoldo la 2-a estis establinta en meza Afriko.
Tasko en la Kristal-montaro
En novembro 1889 Lemaire veturis la unuan fojon al tiu Kongo-ŝtato. Lia tasko estis trovi pli konvenan vojon trans la montaro inter Matadi (la lasta atingebla loko ĉe la Kongo-enfluejo) kaj la fora Stanley-lago, de kie la Kongo-riverego estas navigebla. Oni nuntempe povas apenaŭ imagi la vojaĝcirkonstancojn en la tiama Kongo. La interno de la lando ja havas abundon da navigeblaj riveroj, sed la majesta Kongo-rivero, pasante tra la Kristal-montaro, atingas la oceanon per sinsekvo de 32 akvofaloj. Por atingi la landinternon, ĉiu novalveninto, eĉ karavano, devis piede marŝi de Matadi ĝis Kinŝaso laŭ pli ol 400 km da vojetoj, kiuj kondukis de unu vilaĝo al alia; kaj ĉiu bagaĝo devis esti portata tra tiu distanco fare de skipoj da portistoj, kiuj estis pretaj fari tion kontraŭ pago (feliĉe ili neniam mankis, sed la disciplino estis alia faktoro). Ankaŭ ĉiaj motoroj kaj aliaj pecoj por finkonstrui ŝipojn en la landinterno devis esti portataj surdorse aŭ surkape, ĉar neniu el la kutimaj ŝarĝbestoj, eĉ ne azenoj, konvenas por tiu klimato, kaj cetere ne ekzistis konvenaj vojoj. Montriĝis do absolute necesaj iu pli konvena vojo, kelkaj survojaj ripozejoj kaj gastejoj, garantieblaj skipoj da portistoj kaj survoja sekureco.
Danke al sia bona scio pri termezurado kaj sia kapablo konvinki la homojn al laboro kaj al kunlaborado, Lemaire sukcesis en malpli ol unu jaro instali la bezonatan pli praktikan vojon trans la montaro kaj iom reguli la funkciadon de la transportoj kaj vojaĝoj.
La juna distriktkomisaro
Lia bona rezulto ne restis nerimarkita. En 1890 la 27-jara Lemaire jam akiris la rolon de komisaro de la administra distrikto Equateur (Ekvatoro), teritorio 12 fojojn pli granda ol Belgio. Tial li iris instali sin en Equateurville (loko poste nomita Coquilhatville, nun Mbandaka), apud la enfluejo de la rivero Ubangi, ĝuste sur la ekvatoro. Pro sia juna oficira ambicio li regis tie per fera mano, konduto pri kiu li poste hontis.
La jam frua intereso de Lemaire pri lingvoj kaj la konscio ke la lokaj eŭropanoj (inter kiuj la plejpartaj ne estis belgoj) bezonis kompreni la indiĝenajn lingvojn, instigis lin redakti vortaron de la plej ĝeneralaj frazoj. Li povis kolekti tiajn frazojn en ses gravaj indiĝenaj lingvoj (inter kiuj la lingala kaj la svahila kaj la franca kaj angla. Post sia reveno al Belgio li eldonis tiun frazaron en formo de kajero, kiu havis grandan sukceson kaj famigis lin. Dum jardekoj ĝi estis reeldonita kaj mirinde servis por ĉiuj novuloj en la Kongo-ŝtato kaj en la posta Belga Kongo.
Iun tagon Lemaire intervenis en kverelo. Kuglo trafis lin en la kruron. En la tiama Kongo-ŝtato eŭropaj kuracistoj apenaŭ ekzistis; kaj la sola hospitalo troviĝis en Boma apud la oceano. Suferante pro la vundita kruro, li devis ŝipe atingi Kinŝason kaj de tie, laŭ la vojo de li konstruita, kriple atingi Matadi kaj poste Boma. Tie li estis operaciita kaj devis longan tempon resti en la hospitalo. Per tio finiĝis en la fino de 1894 lia unua restado en Afriko.
Aktiva en la hejmlando
En 1897 la Tutmonda Ekspozicio estis en Bruselo, kaj Lemaire iĝis la ĝenerala sekretario de la organiza komitato. Leopoldo 2a volis kapti la okazon por montri sian Kongon al la kritikema publiko. Aparta pavilono pri Kongo estis konstruita en Tervuren (15 km ekster Bruselo) montrante la civilizan laboron kaj la naturajn riĉaĵojn de tiu lando. Eĉ kompleta vilaĝo kun ĉ. 300 konganoj (inter kiuj ankaŭ pigmeoj) estis en la ekspozicio. Lemaire ricevis la taskon venigi tiujn homojn al Belgio, kaj li bone sukcesis en tio. Kun ĉagreno li tamen devis konstati, ke multaj inter ili tre malbone toleras la okcident-eŭropan klimaton, eĉ meze de la somero, kaj ke nostalgio estas por ili terura fenomeno.
Letero en la unua vespero
En 1897 Lemaire hazarde eksciis pri iu internacia lingvo, rapide lernebla el franca broŝuro de iu de Beaufront. Li trastudis ĝin en unu posttagmezo kaj vespere jam skribis en Esperanto al de Beaufront. La baldaŭan respondon li tute komprenis, kio konvinkis lin pri la valoro de Esperanto. Li komunikis sian entuziasmon al anoj de Cercle Polyglotte ("multlingva rondo"), kies estrarano li estis, kaj en decembro 1897 prelegis al ili pri tiu mirinda Esperanto. Estante unu el la administrantoj de nova liberala ĵurnalo Brusela, Le Petit Bleu, Lemaire povis konvinki la redakcion publikigi lian prelegon. Ĝi aperis en ok sinsekvaj eroj, de 17 dec. 1897 ĝis 1 jan. 1898, kaj poste ankaŭ kiel libreto: L'Espéranto, solution triomphante du probléme de la langue universele ("Esperanto, triumfanta solvo de la problemo de la universala lingvo"). Li konvinkis influajn riĉulojn, i.a. Solvav kaj Lambert, finance kontribui por distribui la libreton al universitatoj, bibliotekoj k.a. Poste li atingis ke Petit Bleu aperigu ĉiusemajne tekston paralele en E-o kaj la franca. Kiam en aprilo 1898 li (nun kapitano) kun kvar akompanantoj forvojaĝis al Afriko, li lasis en Belgio ĝermantan Esperanto-movadon.
Afrika ekspedicio: rezultoj
Sed jam en aprilo 1898 Lemaire devis forvojaĝi al Afriko por trakontinenta esplorvojaĝo. 500 tagojn post la elŝipiĝo ĉe la orient-afrika marbordo en Mozambiko la la ekspedicio atingis la okcident-afrikan bordon. Ĝi estis perdinta tri el la kvin anoj survoje. Ili estis trairintaj 3000 km, la plejparton piede. De centoj da lokoj Lemaire nun posedis la mezurojn de la temperaturo kaj de la ekzakta geografia situo, kaj nociojn pri la ĝenerala stato de la vegetaĵaro. Li estis ekzakte difininta kie estas la limoj inter la riverbaseno de Zambezio kaj tiu de Kongo-rivero (nomata Lualaba en sia supera parto). La scio pri tiu limo inter la du basenoj estis vere grava, ĉar tiu geografia linio iĝus laŭkonsente la landlimo inter la Kongo-ŝtato kaj la brita Rodezio.
Ree en la hejmlando
Reveninte en Eŭropon en 1900 Lemaire uzis sian tempon por redakti siajn raportojn, prelegi en universitatoj kaj sciencaj asocioj, montri per diapozitivoj la plej interesajn fotojn de siaj vojaĝoj, verki librojn k.a. Li krome disponigis multan tempon al la revigligo de la iom dormanta nacia Esperanto-movado, organizante prelegojn de eksterlandaj vizitantoj, pledante ĉe altrangaj amikoj, akirante organizi propagandon en gravaj ekspozicioj k.a.; krome li lanĉis je propraj iniciato kaj kostoj la revuon Belga Sonorilo.
Sed Leopoldo 2a jam bezonis lin por plia ekspedicio. Ĝia celo estis prezentata kiel studado de etnologiaĵoj, bestoj kaj plantoj de nord-orienta Kongo; sed la vera celo estis la aktiva ekzistado de Kongo-ŝtataj funkciuloj en iu kontestita parto de la teritorio, nome Bahr-el-Ghazal.
La norda ekspedicio
Fine de 1902 Lemaire forvojaĝis kun pluraj belgaj funkciuloj al Bahrel-Ghazal. Tie li faris tre interesajn observojn, pri kiuj cetere atestas la bildoj, kiujn li montris dum sia prelego en la Universala Kongreso de Esperanto en Ĝenevo en 1906: la belaj Azande-virinoj, sed ankaŭ la Azande-princo kies du manoj estis forhakitaj ĉar li estis aŭdacinta tuŝi la edzinojn de sia patro.
Post pli ol trijara restado en tiu regiono, speciale en la enklavo de Lado, en la komenco de 1906 la ekspedicio revenis en Belgion, veturinte sur Nilo tra Sudano kaj Egipto. Denove estis la tempo por raportoj, prelegoj kaj Esperanto-aktivado.
El tiu tempo devenas lia, por tiu periodo skua frazo: "... negroj estas homoj posedantaj plene la proprecojn de la homaro, sekve ĝiajn rajtojn, ĝiajn devojn." Kaj alia "Mia vojaxgo firmigis por ĉiam mian konvinkon, laŭ kiu oni devas agi kun la nigrulo ne kiel oni agas kun besto sed kun homo."
La neokazinta ekspedicio
Sed jam vokis lin nova ekspedicio, kiu forvojaĝus en januaro 1907: denove al tiu kontestata parto de la lando (speciale al Lado-enklavo) por garantii tie la supozitajn rajtojn de Leopoldo 2a, kiu deziris ke la Kongo-ŝtato (baldaŭ cedota de li al la Belga ŝtato) havu pasejon al Nilo. Tamen intertempe la diplomatio serĉis aliajn vojojn, kiuj kondukis al interparolado en Londono inter reprezentantoj de la Kongo-ŝtato, de Francio kaj de Britio. La monda opinio tiam estis forte kontraŭ-Leopolda. La bildoj (ne nur tiuj de Lemaire) de la forhakitaj manoj, la asertoj pri kruelaĵoj fare de la funkciuloj, la Casement-raporto pri la neglektoj levi la vivkondiĉojn de la indiĝenaj popoloj en tiu privata ŝtato de la belga reĝo, skandallibroj aperintaj en Usono, k.a., kvazaŭ komplete malebligis konsenton pri tiu avido de Leopoldo 2a al atingo de Nilo. Iu diplomatia solvo evitis kompletan rifuzon, sed la rezulto estis kvazaŭ nula por la belga reĝo. Kiam Leopoldo 2a eksciis pri sia malvenko, li ekhavis unu el tiuj paranojaj koleroj, kiuj karakterizis lian altan aĝon. Li maldungis aŭ malgradigis siajn reprezentantojn, kaj li deziris discipline puni ĉiujn kiuj iamaniere estis kaŭzintaj la malvenkon. Neeviteble Lemaire estis unu inter ili. La ekspedicio estis nuligita du tagojn antaŭ la planita forvojaĝo. Krome aperis neatendite iu ĝis tiam nekonata raporto, en kiu Lemaire estis akuzita pri malrespekto de la armeaj reguloj. En tiuj cirkonstancoj la nur 44-jara Lemaire petis sian pensiiĝon, turnis sian dorson al la intrigoj de la reĝo kaj retiriĝis en farmbieno en la regiono de Spa. La pensia stato nun ebligis al li disponi pri abundo da libera tempo por studi, verki librojn, okupi sin pri lingvoj, k.a. En la komenco li ankoraŭ skribis multajn gazetartikolojn pri Kongo; poste ne plu. Influite de kelkaj francaj Esperanto-aktivuloj li lasis sin konvinki pri kontribui al transformado de la lingvo al alia formo, io kio en la fino de 1907 kondukis al la Ido-skismo, en kiun li ankaŭ englutiĝis. Poste li volis propagandi tiun transformitan lingvon, preferante nomi ĝin Ilo, sed baldaŭ konstatis ke tiu transformiĝo-movado kondukis en sakstraton. La rezulto estis ke li komplete izoliĝis de ĉiu ajn movado por internacia lingvo.
Rehabilitiĝo
Post la mondmilito la belga registaro fine (1919) volis realigi tion, kion ĝi jam intencis kiam ĝi transprenis en 1908 la Kongo-ŝtaton de Leopoldo 2-a, kaj por kio Lemaire daŭre estis pledinta: krei kolonian altlernejon universitatnivelan por tie serioze prepari la homojn kiuj iros administri en la Belga Kongo. Por gvidi tian lernejon oni bezonis homon kun grandaj spertoj kaj scioj kaj kun notinda kariero en Afriko. Neniu pli bone meritis tiun funkcion ol la tiam 57-jara Lemaire. En tiu altlernejo li mem instruis du fakojn: kartografion, pri kio li havis grandajn sciojn, kaj deontologion, fako kiu laŭ li estis ege necesa por ke la novaj administrantoj sciu, kiel ili devas honeste kaj homame konduti en la kolonio. En 1923 inaŭguriĝis la novaj konstruaĵoj (kiuj ankoraŭ ekzistas, nun kiel parto de la universitato, kaj estas destinitaj por la evolulandoj). Lemaire estis respektata kaj ŝatata direktoro, vera patro por siaj studentoj. La nova tasko postulis ĉiun lian energion kaj lian tempon malprofite al lia sanstato. Ne plu estis tempo por filozofio, por libroverkado, por ideoj pri internacia lingvo ... Lia vivo finiĝis iom neatendite nokte el la 20-a je la 21-a de januaro 1926. Tiam li estis kolonelo. Lin postsekvis leŭtenanto Laude.
Holtzheim (stacidomo)
Holtzheim estas fermita franca stacidomo sur linio - Saint-Dié, situanta en  Holtzheim, en departemento Bas-Rhin, regiono Grand Est.
Charles Lemaire
Esperanto kaj postvivo
Lia dekjara (kvankam multe interrompita) propagando por la ideo de internacia lingvo ankaŭ estis pionira, speciale en Belgio, sed ĝi finiĝis en direkto de la Ido-skismo kaj en kompleta seniluziiĝo. Dum ĝenerala kunsido de Belga Ligo Esperantista (BLE) (Bruselo, 20a de septembro 1908) li formale eksiĝis kiel prezidanto de BLE kaj forlasis la Esperanto-movadon.
Holtzheim (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Charles Lemaire
Esperanto kaj postvivo
En 1898 la esploristo Adrien de Gerlache kun sia ŝipo Belgica sukcesis kiel unua traveturi kanalon en Antarkto, kaj honore al Lemaire nomis ĝin la Lemaire-markolo.
Holtzheim (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Strasbourg-Ville - St-Dié (110000).
Charles Lemaire
Esperanto kaj postvivo
Lia naskiĝvilaĝo Cuesmes honoris lin en 1937 per bareliefo kaj per stratnomo. Zamenhof nomis lin "la vera patro de Esperanto en Belgio". Okaze de la centjariĝo de Esperanto en Belgio (decembro 1997) lia persono estis memorita en kelkaj gazetoj.
Verkoj
Lemaire verkis pri siaj spertoj kiel esploristo plurajn librojn, nun malfacile konsulteblajn. Parto estas en la kolekto de la Reĝa Biblioteko de Belgio en Bruselo (B), parto iom post iom estas ciferecigita kaj trovebla per la serĉilo de Europeana (E) aŭ Google Books (G). Jen (nekompleta) superrigardo:
Mihály Dávid
Kariero
Inter 1921 kaj 1930 Mihály Dávid estis ano en Budapeŝto de la Teatro Magyar, en 1931–32 de la Nova Teatro (Budapeŝto), ekde 1936 ĝis 1940 denove de Teatro Magyar. Inter 1945 kaj 1949 li ludis en Nacia Teatro (Budapeŝto), inter 1949 kaj 1953 en Teatro Madách, ekde 1953 ĝis 1956 en la Teatro de Hungara Armeo. En 1956 li elmigris Parizon. Li ankaŭ pentris kaj tradukis.
Cause Related Marketing
La angla esprimo Cause Related Marketing (CMR) aŭ cause-related marketing  (ebla esperantigo: aferligita aŭ kazligita surmerkatigo) estas sponsorad-ligita surmarketa rimedo. (aferligita surmerkatigo, sponsorado)
CRM funkcias je reciproka bonfaro (kvankam la entrepreno pli multe profitas ol la sponsorcelita afero): la entrepreno ofertas iom da mono, elcento de vendoj por iu celo kontraŭ aĉeto de ĝiaj produktoj.
La esprimon "cause-related marketing" uzis unuafoje la American Express en kampanjo de 1983. La entrepreno donacis post ĉiu kartouzo unu cendon en fondaĵon por restaŭrigo de la Liberec-Statuo de Usono. Danke al la aferligita sponsorado, la kartouzo kreskis je 28% ĝis jarfino, dum membro de la novaj kartoposedantoj kreskis kun 45%.
Life in the Freezer
Life in the Freezer (vivo en la frostujo) estas serio de prinaturaj dokumentaj filmoj fare de BBC verkita kaj prezentita de David Attenborough, unuafoje elsendita en Granda Britujo el la 18a de novembro 1993. La serio estas parto de la Seriaro Vivo kaj estis produktorita fare de la National Geographic Society kaj de Lionheart International, Inc. La produktoro estis Alastair Fothergill kaj la muziko estis komponita de George Fenton.
Kento Hashimoto (1999)
Kento Hashimoto (橋本 健人, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Renofa Yamaguchi FC.
Pincehely
Pincehely [pincehej] estas grandvilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Tolna, en Distrikto Tamási. La loknomo signifas: kelo-loko.
Situo
Pincehely situas en valo de rojo Kapos [kapoŝ], laŭ ĉefvojo Dunaföldvár-Dombóvár, laŭ fervojo Budapeŝto-Pécs. Tamási estas proksime.
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko, tie etendiĝis vojo de romianoj. Dum la historio estis 3 vilaĝoj, kiuj fine unuiĝis.
Famuloj
En Pincehely naskiĝis pentristo Simon Sarkantyu.
Jonathan Crombie
Jonathan Crombie (n. 12 oktobro, 1966 – m. 15 aprilo, 2015) estis kanada aktoro. Lia plej konata rolo estis Gilbert Blythe en la televida filmo de CBC-Televido Anne of Green Gables (1985) kaj du sekvintaj filmoj. Li mortis pro cerba hemoragio.
Albanchez de Mágina
Geografio
La aliro al la loko fareblas per la ŝoseo A-320 je Jimena, aŭ el Torres tra la Montopasejo de Aznaitín. La ekonomio de Albanchez de Mágina estas bazata, fundamente sur la kultivo de olivarboj, sed gravas iome ankaŭ la brutobredado de ŝafoj.
Historio
En 1231 la trupoj de Fernando la 3-a de Kastilio konkeri tiun lokon, kiu apartenis al la Senjorlando de Jódar ĝis 1238, kiam ĝi estis vendita al Úbeda. En 1309, Fernando la 4-a de Kastilio donis Albanchez al la Ordeno de Santiago, kaj restis kiel domaro de Bedmar, kaj formis poste kun Bedmar la "Encomienda de Bedmar y Albanchez".
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1272 geloĝantoj de la municipo Albanchez de Mágina estas 614 inoj kaj 658 viroj. En la 38-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 1240 geloĝantoj, kaj aliaj 32 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 3, 1 inoj kaj 2 viroj, kaj mortis 16, 12 inoj kaj 4 viroj. Tiel la natura kresko estis -13 (-1.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 717 homoj (56.4%).
Bulgaraj popoldancoj
Al la unua kategorio apartenas la t. n. rondodancoj, konsistantaj el konsiderinda grupo de dancantoj, kiuj tenas sin reciproke per la manoj kaj formas fermitan aŭ liberan ĉenon “rondon”. Tio okazas ĉe iu ajn ne nur festo, sed ankaŭ okazaĵo, drinkado, humora kunsido, ktp. Simile okazas ĉe aliaj balkanaj landoj, kiel Serbio, Bosnio, ktp.
Al la dua kategorio apartenas la dancoj, plenumataj de unuopaj aŭ duopaj dancantoj. La plej karaktera el tiuj dancoj de la dua kategorio estas nomata raĉenica. Oni dancas ĝin laŭ melodioj en takto 7/16 en tre rapida movo, atingante ofte ĝis 450 tempunuoj en daŭro de unu minuto. La dancanto faras graciajn duonpaŝojn sur la plandpintoj, klinas la kapon, svingas la brakojn, skuas la kapon, ofte kaŭriĝante kaj stariĝante kaj la ĉeestantoj substrekas la ritmon de la muziko, plaŭdante per manoj. La raĉenica donas al la dancantaj paroj okazon de konkurado kaj vetdancado, plej ofte inter junulino kaj junulo.
Kutime tiuj dancoj realiĝas sub kanto kaj muziko de popolaj instrumentoj, kiel sakflutoj aŭ sakfajfiloj.
Referenco
Elin Pelin, Elektitaj rakontoj, Bulgara Esperantista Kooperativo, Sofio, 1948. paĝoj 91-92.
Péter Deák
Kariero
Li debutis en 1877. Ekde 1904 li estis kasisto de la Országos Színészegylet (Landa Aktorasocio). Al lia nomo ligiĝas la kolekto de tiel nomata Petykó-fillérek (Peĉjo moneroj) por apogo de malriĉaj geaktoroj. Li gvidis migran teatran kompanion, kie ludis ekzemple Jenő Halmi (1877).
Vysoká (distrikto Havlíčkův Brod)
Vysoká (ĝis la jaro 1947 Hochtánov, Hochtann) estas municipo en Ĉeĥio, regiono Vysočina, en distrikto Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie. Al la municipo apartenas satelitaj vilaĝetoj Čistá (antaŭe Klarbrunn, Nový Svět kaj loko U Smrčáků.
En distanco 6 km nordokcidente situas urbo Havlíčkův Brod, 17 km norde urbo Chotěboř, 18 km sude la statuta urbo Jihlava kaj 19 km okcidente urbo Humpolec.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1308.
22547 Kimberscott
22547 Kimberscott estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Kimberly Megan Scott, finalistino de la Intel Science Talent Search de 2006, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro ŝia projekto pri matematiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Wellesley High School de Wellesley (Masaĉuseco).
Distrikto Radziejów
Distrikto Radziejów - pole Powiat radziejowski - estas distrikto en la provinco (vojevodio) Kujavio-Pomerio de Pollando. Administra centro estas la samnoma urbo Radziejów. Fine de en la distrikto vivis.
Uzlovaja
Uzlovaja (Узловая) estas urbo en Tula provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 70428.
La urbo estis fondita en jaro 1873 kiel loĝejo ĉe fervoja stacio.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1938.
La urbo antaŭe estis nomita kiel:
La interurba telefona kodo estas 08731 (ĝis 2005), 48731 (ekde 2006), la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
30097 Traino
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Alan Traino, ano de la estraro de la Astronomia Klubo de Rockland en Suffern, Nov-Jorkio, kaj organizanto de la ĉiujara Astronomia Forumo de Nord-Oriento kaj de la Arizona Scienca kaj Astronomia Ekspozicio. Dum sia libera tempo, li estas speleologo kun la Northeastern Cave Conservancy (Nord-orienta Konservo de Kavernoj) kaj la National Speleological Society (Nacia Speleologia Societo).
Uzlovaja
En la urbo estas fervoja stacio.
Wendelin Werner
Wendelin WERNER (n. 23-a de septembro 1968) estas franca matematikisto. En 2006 li ricevis la Fields-medalon. Li estas profesoro ĉe la suda universitato Parizo.
Uzlovaja
En jaro 1959 la urbo havis 53,6 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 59,8 mil loĝantojn.
Wendelin Werner
Werner naskiĝis germano kaj akiris la francan ŝtatanecon en la jaro 1977.
De 1987 ĝis 1991 li studis ĉe la École Normale Supérieure kaj promociiĝis en 1993 ĉe la universitato Pierre kaj Marie Curie.
Naciisma Registaro de Nankino
La Naciisma Registaro de Nankino (en tradicia ĉina: 南京国民政府; en piĝino: Nánjīng Guó Mín Zhèngfǔ), nomita ankaŭ Registaro de Ŭang Ĝingŭei, estis pupa registaro de la Japana Imperio en la Respubliko Ĉinio, kreita la 30an de marto 1940 en Nankino sub la estreco de Ŭang Ĝingŭei. Lia oficiala nomo estis fakte Respubliko Ĉinio (中華民國, Zhōnghuá Mínguó), sed ankaŭ estis uzita foje la nomo de Respubliko Ĉinio-Nankino. Aliaj ofte uzitaj nomoj fare de la historiografio estas "Reĝimo de Ŭang Ĝingŭei" (汪精卫政权, Wāng Jīngwèi Zhèngquán) aŭ simple "Reĝimo de Nankino".
La Registaro de Ŭang Ĝingŭei estis unu de kelkaj pupoŝtatoj de la japanoj dum la Dua ĉin-japana milito (1937-1945), kaj rivalo por la registaro de Ĉiang Kai-ŝek, kiu estis, per la sama nomo, Nacia Guberniestro de la Respubliko Ĉinio en Ĉongĉingo. Ŭang Ĝingŭei estis estinta membro de la maldekstra sektoro de la Kuomintango (KMT), kiu estis apartigita de la registaro de Ĉiang en marto 1940 luktante kontraŭ la japanaj invadantoj. Li postulis esti konsiderata la estro de la legitima registaro de la Respubliko Ĉinio, uzis la saman flagon kaj la saman blazonon kiel la Nacia Registaro de Ĝian Ĝieŝi. Tamen ĝi estis rekonata majoritate kiel pupoŝtato kaj ne ĝuis diplomatian agnoskon, escepte ĉe la ŝtatoj de la Antikominterna pakto.
Sierra de Altamira
La Montaro de Altamira aŭ origine hispane Sierra de Altamira estas montaro situanta ĉe la limo inter la regionoj de Ekstremaduro kaj Kastilio-Manĉo, en Hispanio. Ĝi apartenas al la montara sistemo de la Montoj de Toledo kaj situantas en la okcidenta pinto de tiu sistemo, kie kun la montaroj de Sevilleja, Hiruela kaj Horno, formas la montarojn de la Jara (Cistaro), nomataj tiele ĉar ili trapasas la komarkon samnoman.
Naciisma Registaro de Nankino
La Naciisma Registaro de Nankino estis teorie reintegrado de kelkaj entoj kiujn Japanio estis establintaj en la nordo kaj centro de Ĉinio, inklude la organizojn de la Reformita Registaro de la Respubliko Ĉinio oriente, de la Provizora Registaro de la Respubliko Ĉinio norde, kaj de la Registaro Mengjiang en la Interna Mongolio. Tamen, kaj la norda Ĉinio kaj la Interna Mongolio restis relative liberaj el ties influo.
Sierra de Altamira
En tui montaro troviĝas la Montopasejo de San Vicente (Sankta Vincento), natura montopasejo inter la du regionoj supre menciitaj.
Incendio
En aŭgusto de 2006 okazis grava arbara incendio kiu detruis ĉirkaŭ 3.200 hektarojn de monto en la Sierra de Altamira, kun sekva damaĝo al ekologia kaj pejzaĝa graveco de la zono. La incendio komencis ĉe la ŝoseo kiu ligas la municipojn de Ekstremaduro de Carrascalejo kaj Navatrasierra, kaj atingis Kastilio-Manĉon post detrui la ĉirkaŭojn de la lokoj de Puerto de San Vicente, situanta ĉe la montopasejo samnoma, kaj kiu devis estis senloĝgigita.
9853 l'Épée
9853 l'Épée estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la abato Charles-Michel de l'Épée (1712–1789), franca edukisto de la surduloj. Motivita de religia konvinko, humaneca koncerno kaj filozofia kredo laù kiu surduloj kapablas akiri lingvon, li fondis la unuan liberan publikan lernejon por surduloj en 1760. Li publikigis sian metodon por kuraĝigi ties adoptadon.
Vysoká nad Kysucou
Vysoká nad Kysucou (hungare Hegyeshely [hedjeŝhej]) estas vilaĝo en Slovakio.
Situo
Vysoká nad Kysucou situas en valo de rojo, kiu estas rivero Kysuca, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Makov-Turzovka. La lasta urbo troviĝas je 7 km.
Capranica Prenestina
Capranica Prenestina estas komunumo de Italio.
Malavia Manpilkado-Asocio
La Malavia Manpilkado-Asocio (Malawi Handball Association) estas la nacia organizaĵo pri manpilkado en Malavio. La asocio reprezentas kaj la viran kaj la virinan naciajn teamojn de manpilkado. Ĝi membras en la Internacia Federacio de Manpilkado.
Aytré
Aytré [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 8,858 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Aytré estas ĉirkaŭurbo de La Rochelle ĉe la Atlantika Oceano. La najbaraj komunumoj estas La Rochelle nordokcidente, Périgny nordoriente, Saint-Rogatien oriente, La Jarne sudoriente kaj Angoulins sude.
Lebach
Lebach estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Saarlouis de la federacia lando Sarlando. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Iom da urbocentraj impresoj: