cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
686 Gersuind
686 Gersuind estas mezgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la germana astronomo August Kopff elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
La "Gersuind" estas tiu de rolulino en la dramo Kaiser Karls Geisel de Gerhart Hauptmann.
Katedralo de Königsberg
La 29-an de aŭgusto 1944 elaera bombado de la urbo fare de la brita armeo detruis la plej multajn domojn de la urboparto – nur la katedralo kaj la apuda tomba monumento de Immanuel Kant konserviĝis tre damaĝite. Inter la jaroj 1945 kaj 1953 la insulo uziĝis kiel fonto de ŝtonoj por la rekonstruo de la milite detruita urbo Leningrado. La katedrala ruino kaj la tombo de Immanuel Kant tamen restis. En la 1970-aj jaroj sur la insulo ekestis parko, la katedralaj ruinoj estis kovritaj per iom da tero, kaj en la parko ekspoziciiĝis multaj skulptaĵoj. Komence de la 1990-aj jaroj, kiam la antaŭe kiel armea zono fermita kaliningrada provinco denove alireblis por eksterlandaj turistoj, la tiutempa urbestro decidis planon transformi la urbon al "festivala urbo". La eksa urboparto Kneiphof montriĝis bona loko por tiaj festivaloj: ĝi situas proksime de la nuna centro de la sovetunie konstruita urbo Kaliningrado, sed tamen pro la rivero estas relative izolita kaj pro la parka karaktero havas vastan spacon. En 1992 komenciĝis rekonstruo de la urba katedralo. La fasado post malmultaj jaroj estis rekonstruita, sed laŭ la stato de 2015 ankoraŭ daŭras la interna rekonstruo, kiu pro la militaj detruoj komplete perdiĝis.
Signifo
La katedralo estas la eksa episkopa kirko de la katolika episkopujo Sambio (germane Bistum Samland), kiu ne apartenis al la ŝtato de la Germana Ordeno. Kiam fondiĝis la Alberta Universitato de Königsberg en 1544, ĝi iĝis la universitata kirko, al kies paroĥo apartenis ĉiuj studentoj kaj profesoroj de la universitato.
Konstruo de la katedralo
Unua malgranda katedralo inter la jaroj 1297 kaj 1302 estis konstruiĝinta en la sudoriento de la historia urbokerno. La sambia episkopo Johann Clare opiniis, ke tiu kirko tro malgrandas, kaj insistis pri konstruo de nova katedralo. En 1327 la Germana Ordeno donacis grundon en la orienta finaĵo de la rivera insulo Kneiphof por konstruo de tia pli nova konstrualo. Komenciĝis la konstruo de nova kirko en la celata loko, unue kiel fortikita preĝejo kun armeaj defendaj instalaĵoj. Tamen la Germana Ordeno ne permesis ke tutproksime de la ordena burgo ekestus dua fortikaĵo, kaj haltigis la konstrulaborojn. La 13-an de septembro 1333 la episkopo subskribis kontrakton kun la ordeno, laŭ kiu la nova katedralo estu pure kulta konstruaĵo sen iuj defendaj, armeaj funkcioj. Tiu dato formale konsideratas la komenco de la katedrala konstruo.
La grundo de la insulo estis marĉa, kaj sekve la katedralaj konstruantoj unue devis profundigi centojn da kverkaj palisoj en la grundon, antaŭ ol povis komenciĝi la konstruo de la fundamento. La malnova katedraleto en la historia urbokerno estis malkonstruata kaj oni uzis la konstrumaterialojn por la nova, insula katedralo. Aparte por la materiala transporto en la urban remparon enkonstruiĝis nova pordego, la "katedrala pordego", kaj trans la rivera branĉo inter la urbokerno kaj la insulo konstruiĝis aparta ponto, la "katedrala ponto". La ponto post la fino de la konstrulaboroj denove malkonstruiĝis, sed la mezepoka "katedrala pordego" restis pliajn ses jarcentojn..
Post relative mallonga konstrutempo de 50 jaroj la katedralo en 1380 estis plimalpli finita. La internaj plafonaj freskoj ankoraŭ kompletiĝis ĝis la fino de la 14-a jarcento.
La preĝejo - konstruita en la por norda Germanio tipa stilo de brika gotiko - konsistis el rektangula ĥorejo por pastroj kaj nobeloj, kaj trinava granda parto por la la ceteraj urbanoj, apartigita de la ĥorejo per vitra dividilo. Ĉirkaŭ la jaro 1440 la interno trakonstruiĝis, la vitra dividilo forpreniĝis kaj de tiam temas pri unu granda halo.
Ĉe la okcidenta flanko estis du pintaj turoj. La turoj detruiĝis en incendio de la jaro 1544, la suda turo rekonstruiĝis kun pinta, dekduangula tegmento, dum la restaĵoj de la norda turo nur ricevis simplan gablan tegmenton. En 1640 en la suda, pli alta turo enkonstruiĝis horloĝoj. En 1522 laŭ konsilo de Martin Luther el la katolika ŝtato de la nobela Germana Ordeno iĝis luterana duklando Prusio, kaj la 23-an de septembro 1523 en la katedralo okazis la unua luterana prediko. En 1833 la katedrala muraro renoviĝis, kaj en 1888 ankaŭ renoviĝis la katedrala orgeno. En plia renovigo de la jaroj 1901 ĝis 1907 la okcidenta fasado rericevis la originan aspekton de la 14-a jarcento.
Občina Sežana
Občina Sežana estas unu el 212 municipoj en Slovenujo. Ĝi situas en la Regiono Marborda-Karsta. La municipo enhavas 64 komunumojn kaj ĝia areo estas 217,4 km². Komence de 2018 tie loĝis 13276 homoj. La administra centro estas la urbo Sežana.
Loko, priskribo
Občina a beeline for de Koper ĉirkaŭ 22 km al la nordoriento. De Ljubljano tiam sudokcidento ĉirkaŭ 63 km for. En la suda parto de la teritorio, trapasas la aŭtovojo A3, kiu iras okcidenten al Italio.
La apudaj municipoj estas:
Občina Komen en la nordo, Občina Vipava la nordoriento, Občina Divača en la Oriento, Občina Hrpelje-Kozina en la sudo. Okcidente estas la ŝtata limo kun Italujo.
Wiltshire
Wildshire estas unu el la graflandoj de Anglio. Ĝi situas en la regiono sudokcidenta Anglio. Ĉefurbo estas Trowbridge. La prahistoria kultejo Stonehenge situas en la graflanda teritorio.
Občina Sežana
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 64 vilaĝoj:
Avber, Bogo, Brestovica pri Povirju, Brje pri Koprivi, Dane pri Sežani, Dobravlje, Dol pri Vogljah, Dolenje, Dutovlje, Filipčje Brdo, Godnje, Gorenje pri Divači, Gradišče pri Štjaku, Gradnje, Grahovo Brdo, Griže, Hribi, Jakovce, Kazlje, Kopriva, Kosovelje, Krajna vas, Kregolišče, Kreplje, Križ, Krtinovica, Lipica, Lokev, Mahniči, Majcni, Merče, Nova vas, Orlek, Plešivica, Pliskovica, Podbreže, Poljane pri Štjaku, Ponikve, Povir, Prelože pri Lokvi, Pristava, Raša, Ravnje, Razguri, Sela, Selo, Senadolice, Sežana, Skopo, Stomaž, Šepulje, Šmarje pri Sežani, Štjak, Štorje, Tabor, Tomaj, Tublje pri Komnu, Utovlje, Veliki Dol, Veliko Polje, Voglje, Vrabče, Vrhovlje, Žirje
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-obalnokraska.php
Geografia loko:http://www.geopedia.si/#T1257_F408:111_x413025.5_y64613.5_s12_b4
Siano
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Kampanio kaj la provinco Salerno. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaras la komunumoj Bracigliano, Castel San Giorgio, Mercato San Severino, Quindici (AV) kaj Sarno.
Hrozňatov
Hrozňatov (ĝis la jaro 1948 Starý kaj Nový Kynšperk) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Cheb, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 6,5 km sude de Cheb. Estas ĉi tie registritaj 99 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Hrozňatov situas en katastra teritorio Starý Hrozňatov kun areo 7,71 km².
Ĝenerala teorio de relativeco
La ĝenerala teorio de relativeco, ankaŭ nomata ĝenerala relativecteorio (mallongigo: ĜeRT), aŭ pli simple ĝenerala relativeco, priskribas la bazajn fortojn de la fiziko inter materio (inkluzive de kampoj unuflanke kaj spaco kaj tempo aliflanke. Ĝi interpretas graviton kiel geometrian econ de la kurbita kvardimensia spactempo. La bazoj de la teorio estis esence disvolvitaj de Albert Einstein (Alberto Ejnŝtejno), kiu prezentis la kernon de la teorio la 25-an de novembro 1915 al la Prusa Akademio de Sciencoj. Por priskribi la kurbigitan spactempon li uzis la diferencialan geometrion. La ĝenerala relativecteorio ampleksigas la specialan relativecteorion kaj, por sufiĉe malgrandaj kampoj de la spactempo, transiras en tiun. Samtempe ĝi estas ampleksigo de la leĝoj de Newton pri movo kaj entenas tiun kiel limkazon por sufiĉe malgrandaj masdensoj kaj rapidoj. Intertempe la ĝenerala relativecteorio estis sufiĉe ofte per eksperimentoj konfirmita, tiel ke ĝi estas agnoskita kiel ĝeneral teorio amplaksigante graviton. En la formo formulita de Ejnŝtejno ĝi povis trudiĝi ĝis nun, kontraŭ ĉiuj poste proponitaj alternativoj.
En 1915 Ejnŝtejno enkondukis la ĝeneralan teorion de relativeco, en kiu li konsideras korpojn akcelatajn unuj rilate al aliaj. Lia komenca celo estis klarigi la ŝajnajn malsamecojn inter la relativecaj leĝoj kaj la gravita leĝo. Li tiam novmaniere konceptis la graviton baziĝante sur la principo de samvaloreco. Laŭ tiu principo gravitaj fortoj plene samvaloras akcelajn fortojn. Do teorie ne eblas eksperimente konstati diferencon inter ambaŭ. Laŭ la speciala relativeca teorio persono en veturilo moviĝanta sur rekta vojo ne kapablas scii, ĉu la vojo estas senmova aŭ konstantrapida. Laŭ la ĝenerala relativeca teorio, se la veturilo akcelas, malakcelas aŭ turniĝas la pasaĝero ne kapablas scii, ĉu gravito aŭ akcelo kaŭzas la okazantajn fortojn.
Do la Neŭtonan hipotezon, laŭ kiu du korpoj reciproke sin altiras proporcie al la produto de siaj masoj, anstataŭas la relativeca hipotezo, laŭ kiu la kontinuaĵo estas kurba proksime de masaj korpoj. La Ejnŝtejna gravita leĝo tiam simple asertas, ke la universala linio de ĉiu korpo estas geodeziaĵo en la kontinuaĵo. Geodeziaĵo estas la plej mallonga "vojo" inter du punktoj. En kurba spaco la geodeziaĵoj ne necese estas rektaj linioj. Tiele la geodeziaĵoj tersurface estas grandaj cirkloj.
Resumo
La bazo por la ĝenerala relativecteorio estas interefiko inter ĉiuj specoj de fizikaj sistemoj kiuj povas porti energion kaj impulson ("materio") kaj la spactempo kun du ecoj: La unua eldiro priskribas efikon de materio sur la spactempon, la dua priskribas la efikon de la spactempo sur la moviĝo de la materio. La ĉeesto de materio do ŝanĝas la geometriajn kondiĉojn de la spactempo, el kiuj rezultiĝas ankaŭ la moviĝekvacioj de la materio. La ĜeRT konsideras ĉe tio la spacajn kaj tempajn koordinatojn kiel samrangajn kaj traktas ĉiujn tempajn ŝanĝojn kiel geometrian problemon.
Historio
Tuj post la formulado de la speciala teorio de relativeco en 1905, Albert Einstein ekcerbumis pri kiel priskribi la gravitfenomenojn helpite de la nova mekaniko. En 1907 li aliris al la serĉado de nova teorio relativisma pri la gravito, serĉado kiu pluos ok jarojn. Post nombraj devojiĝoj kaj falsaj rekomencoj, lia laboro kulminis la 25an de Novembro 1915 per la prezentado al la Prusa Akademio de Sciencoj de lia artikolo, kiu enhavis tion kio nun estas konata kiel "Kamp-ekvacioj de Einstein". Tiuj ekvacioj formas la kernon de la teorio kaj specifigas kiel la loka denseco de materio kaj energio determinas la geometrion de spaco-tempo.
La "Kamp-ekvacioj de Einstein" estas nelinearaj kaj tre malfacile solveblaj. Einstein uzis la metodojn de alproksimiĝo en la prilaborado de la dekomencaj antaŭdiroj de la teorio. Sed jam en 1916, la astrofizikisto Karl Schwarzschild trovis la unuan precizan solvon nebanalan de la Kamp-ekvacioj de Einstein, nome la nomita Metriko de Schwarzschild. Tiu solvo metis la fundamenton por la priskribo de la finaj etapoj de gravita kolapso, kaj de la objektoj kiujn nuntempe oni konas kiel "nigraj truoj". Samjare, oni faris la unuajn paŝojn al la ĝeneraligo de la solvo de Schwarzschild al la objektoj kun elektra ŝargo, kaj tiel oni akiris la solvon de Reissner-Nordström, nuntempe asociita kun la elektra ŝargo de la nigraj truoj.
En 1917, Einstein aplikis sian teorion al la universo entute, iniciatante la fakon de la relativisma kosmologio. Kadre kun la nuntempa pensaro, laŭ kiu oni supozas, ke la universo estas stata, li aldonis al siaj ekvacioj konstanton kosmologian por reprodukti tiun "observon". En 1929, tamen, la laboro de Hubble kaj aliaj pruvis, ke la universo ekspansias. Tio estas facile priskribita per la solvoj trovitaj de Fridman en 1922 por la kosmologia ekspansio, kiuj ne postulas kosmologian konstanton. Lemaître uzis tiujn solvojn por formuli la unuan version de la modeloj de la Praeksplodo, laŭ kiu la universo evoluis el iama stato tre varma kaj densa. Einstein deklaris poste, ke aldoni tiun konstanton kosmologian al siaj ekvacioj estis la plej granda eraro de lia vivo.
Vidu ankaŭ
Fizika fono:
Fiziko - aplikoj:
Matematiko:
Kariba
Kariba estas granda artefarita lago kaj rezervujo situanta sur rivero Zambezi, je ĉirkaŭ duonvojo inter la rivera fonto kaj la buŝo, je ĉirkaŭ 1.300 kilometroj supre laŭ la fluo al la Hinda Oceano. La lago kuŝas laŭ la limo inter Zambio kaj Zimbabvo. Kariba estis plenigita inter 1958 kaj 1963 post la finkonstruo de la akvobaraĵo Kariba je ĝia nordorienta fino, inundanta antaŭan montfendon sur rivero Zambezi kaj formovante grandan nombron de la loka tonga popolo.
Ĝi estas la 26a plej granda lago en la mondo laŭ la akvovolumeno. <!-- La _Zimbabwean_ urbo de _Kariba_ estis konstruita por konstrulaboristoj sur la laga akvobaraĵo, dum iuj aliaj setlejoj tiaj _Milbibezi_ en Zimbabvo kaj _Siavonga_ kaj _Sinazongwe_ en Zambio havi _grown_ supren al doma popolo _displaced_ per la pligrandiĝantaj akvoj.
Fizika (karakterizoj, karakterizas)
La lago estas hejmo al kelkaj insuloj, inkluzivanta _Chete_ Insulo, _Sekula_ kaj _Chikanka_.
Ekologio
Antaŭ Kariba estis plenigita, la ekzistanta vegetaĵaro estis (fajrita, bruligita, brulita, flamita, bruldifektita, brulvundita), kreanta dika (markoti, markoto) de fekunda grundo sur lando (tiu, ke, kiu) devus iĝi la lago (lito, litkadro). Kiel rezulto la ekologio de Kariba estas _vibrant_. Nombro de fiŝaj specoj havi estas prezentita al la lago, rimarkinde la sardinoEca _kapenta_ (transportis de Tanganjiko), kiu nun (apogas, subtenoj, subtenas) _thriving_ komerca _fishery_. Aliaj enloĝantoj de Kariba inkluzivi Nilo (krokodiloj, krokodas) kaj amfibiaj hipopotamoj.
Angla Reformacio
Tiuj okazintaĵoj estis asociitaj kun la pli larĝa procezo de la eŭropa Reformacio, religia kaj politika movado kiu influis la praktikon de kristanismo en la plej granda parto de Eŭropo dum tiu periodo. Multaj faktoroj kontribuis al la procezo: la malkresko de feŭdismo kaj la pliiĝo de naciismo, la pliiĝo de la ĝenerala juro, la invento de la presilo kiu pliigis cirkuladon de la Biblio, la dissendo de nova scio kaj ideoj inter akademiuloj en la alta kaj meza klasoj. Tamen, la diversaj fazoj de la angla reformacio, kiu ankaŭ kovris Kimrion kaj Irlandon, estis plejparte okazigitaj per ŝanĝoj en registara politiko, post kiu publika opinio iom post iom adaptis sin.
Kariba
Ekologio
_Gamefish_, aparte _Tigerfish_, kiu estis inter la indiĝenaj specoj de la Zambezi (rivero) rivera sistemo, nun _thrive_ sur la _kapenta_, kiu laŭvice kuraĝigi turismo. Ambaŭ Zambio kaj Zimbabvo estas nun provanta al (riveli, ellabori) la turisma industrio laŭ ilia respektiva (marbordoj, bordoj, bordas) de Kariba.
Angla Reformacio
Ĝi baziĝis sur la deziro de Henriko la 8-a nuligi sian geedziĝon. La angla reformacio estis ĉe la komenco pli politika ol teologia disputo. La realeco de politikaj diferencoj inter Romo kaj Anglio permesis al elkreskantaj teologiaj disputoj plifortiĝi. Estis la papo kaj ĝeneralaj koncilioj de la eklezio kiuj decidis la doktrinon. Eklezia juro estis regita de la kodo de kanona juro kun fina jurisdikcio en Romo. Ekleziaj impostoj estis pagitaj rekte al Romo kaj estis la papo kiu havis la rajton nomumi episkopojn. La disigo de Romo igis la anglan monarkon la Supera Reganto de la angla eklezio, tiel kreado al la Eklezio de Anglio iĝis la eklezio de la nacio. Doktrinaj kaj laŭleĝaj disputoj nun restis kun la monarko kaj la papo estis senigita je enspezo kaj nomumo de episkopoj.
Kolombia Federacio de Korbopilkado
La Kolombia Federacio de Korbopilkado (Federación Colombiana de Baloncesto) estas la nacia organizaĵo pri korbopilkado en Kolombio. La asocio reprezentas kaj la viran nacian teamon de korbopilkado kaj la virinan nacian teamon de korbopilkado.
Kloster Tempzin
Kloster Tempzin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Sternberger Seenlandschaft. La komunumo ekestis la 1-an de januaro 2016 per kunigo de la antaŭe sendependaj komunumoj Langen Jarchow kaj Zahrensdorf. Fine de la jaro 2015 la du partoj de la nova komunumo kune havis 570 loĝantojn.
Distrikto Kościerzyna
Distrikto Kościerzyna - pole powiat kościerski, kaŝube kòscersczi kréz - estas distrikto en la provinco (historie vojevodio) Pomerio de Pollando. Distrikta centro estas la urbo Kościerzyna. Fine de en la distrikto vivis.
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn kun
Ĉina Katolika Patriota Eklezio
La Ĉina Katolika Patriota Eklezio (simpligita ĉina :中国天主教爱国会; tradicia ĉina: 中國天主教愛國會) estas unuiĝo de homoj, establitaj en 1957 fare de la Buroo de Religiaj Aferoj de la Ĉina Popola Respubliko por ekzerci ŝtatinspektadon sur la katolikoj de kontinenta Ĉinio. En lia encikliko Ad Apostolorum Principis de la 29-a de julio 1958, Pio la 12-a bedaŭris la sintenon kaj agadon de la Unuiĝo kaj deklaris la episkopojn kiuj partoprenis konsekradon de novaj episkopoj selektitaj de la Unuiĝo ekskomuniitojn. Benedikto la 16-a nomis la agentojn de la Unuiĝo "personoj kiuj ne estas ordinitaj", kaj foje "eĉ ne baptitaj".
Joseph Deiss
Joseph DEISS (naskiĝis la 18-an de januaro, 1946 en Zeihen, AG) estas svisa politikisto. Li apartenas al CVP (Kristana Popolpartio). Li estis ekde la 11-a de marto 1999 ĝis la 31-a de decembro 2006 membro en la Federacia Konsilio de Svislando.
Ĉina Katolika Patriota Eklezio
Ĝi estas la nura organiza korpo de katolikoj en Ĉinio oficiale rekonita de la registaro de la Ĉina Popola Respubliko, sed ĝi ne estu identigita kun tiuj ĉinaj katolikoj kiuj estas malpermesitaj en Ĉinio.
Joseph Deiss
Profesio
Post la lernejo en Friburgo Joseph Deiss studis ekonomion kaj sociajn sciencojn kaj doktoriĝis en 1973. Ek de 1973 li instruis ekonomion ĉe la Universitato de Friburgo. Dum certa tempo li laboris kiel esploristo ĉe la Reĝa Kolegio de la Universitato de Kembriĝo.
En 2010 - 2011 li estis prezidanto de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj en Novjorko.
Familio
Joseph Deiss estas edziĝinta kaj patro de tri infanoj. Li vivas en Barberêche en Kantono Friburgo. Deiss estas civitano de Zeihen kaj Barberêche.
Eureka (Nevado)
Eureka interalie estas loĝloko de Nevado, subŝtato de Usono. Laŭ la stato de la censo en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La nomo devenas de la surprizita elkrio Eŭreka! (greke εὕρηκα!), fama diraĵo de Arkimedo, atribuita al li post lia eltrovo de la principo de Arkimedo.
Hokio
La Hokio (lat.: Macruronus novaezelandiae) estas pacifika fiŝo, kiu estas parenca al la atlantika merluĉo (merluccius).
Junaj fiŝoj vivas en pli altaj regionoj (200–600 m), pli maljunaj apud la fundo ĝis 1500 m profundeco.
La hokio estas tutjare kaptata en profundeco de 400 ĝis 1000 metroj per troloj kaj aliaj retoj. Ĉefaj kaptejoj estas la okcidenta bordo de la suda insulo de Nov-Zelando, la Kuk-Markolo kaj la "Chatham Plataĵo" oriente de Nov-Zelando.
La blanka viando de la profundmara fiŝo estas ofte uzata por suŝioj.
Kaptkvoto por 2001 estis 200.000 tunoj.
Diepenbeek
Diepenbeek (nederlande, proksimuma prononco ) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. Diepenbeek situas en la provinco Limburgo, en la okcidento de la nederlandlingva Flandra Regiono - loke aldone ankaŭ parolatas variaĵoj de la proksime parenca limburga dialektaro. La municipo apartenas al la distrikto (aŭ arondismento) Haselto.
Genech
- prononco laŭ sistemo IFA [], jen france, okcidentflandre respektive nederlande Genst - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, Frans-Vlaanderen respektive Flandre française. Ĝi situas en la departemento Nord [], nederlande/flandre Noorderdepartement, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde Heuts-d'Franche) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france Nord-Pas-de-Calais, nederlande/flandre Noord-Nauw van Calais). Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lille (france Arrondissement Lille, nederlande Arrondissement Rijsel respektive okcidentflandre Arroundissement Rysel), kaj al la kantono .
Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas genechois(es).
Peninoj
La Peninoj estas ascendiĝanta montara sistemo, apartiganta la Nordokcidentan Anglion de Yorkshire kaj la Nordoriento.
Veraj filikoj
La veraj filikoj aŭ leptosporangiaj filikoj (Pteridopsida, Polypodiopsida aŭ Filicopsida) estas klaso de la filumo filikoj (Pteridophyta). Ne apartenas al ĝi la Ophioglossales (klasifikita al la prafilikoj Psilotopsida), kaj la aparta klaso Marattiopsida.
Ilia komuna karakterizaĵo estas, ke ĉe ili elformiĝas NE la pli malpli evoluinta eŭsporangio – kiel ĉe aliaj klasoj de la filumo, (ekvizetoj, prafilikoj, maratiaj filikoj), - sed la unuĉel-tavola leptosporangio, kies elformiĝo estas pli-malpli estas unueca en la grupo. Ĉe la pli praaj ordoj (ekz. reĝofilikoj) oni ne trovas ĉiukaze leptosporangion kaj ĉe la forte specialiĝintaj formoj (ekz. Marsileales kaj Salviniales) oni povas vidi la pli fortan midifiĝon de la leptosporangio.
Keita Ide
Keita Ide (井出 敬大, n. ) estas japana futbalisto.
Li ekde la jaro 2020 futbalas ĉe la unua vira teamo de la klubo Kashiwa Reysol.
Messigny-et-Vantoux
Messigny-et-Vantoux estas komunumo en Francio kaj situas en la departemento Côte-d'Or, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj laŭ kvadrata kilometro. La komunumo situas en Côte-d'Or, en la nordorienta parto de Burgonjo.
Meksika Federacio de Korbopilkado
La Meksika Federacio de Korbopilkado (hispane Federación Mexicana de Baloncesto) estas la nacia organizaĵo pri korbopilkado en Meksiko. La asocio reprezentas kaj la viran nacian teamon de korbopilkado kaj la virinan nacian teamon de korbopilkado.
Saint-Dié-des-Vosges
Saint-Dié-des-Vosges [sɛ̃ dje de voʒ] estas urbo en departemento Vosges, en regiono Loreno en Francio. Ĝia loĝantoj nomiĝas franclingve Déodatiens.
Ĝis la 29-a de decembro 1999 la urbonomo estas nur Saint-Dié.
Saint-Dié-des-Vosges estas kun Neufchâteau subprefektejo de sia departemento.
Historio
1507 : la unua mapo kie la nomo Ameriko videblas estis farata tie. Kun ĝi, la libreto Cosmographiae Introductio (Martin Waldseemüller) estis eldonita.
Ekde 1777 la urbo iĝas episkopejo de la departemento Vosges, la kvara episkopejo de Loreno, kiu aldoniĝis al la Tri-Episkoplandoj de Toul, Metz kaj Verdun.
Ĝemelaj urboj
La urbo havas ĝemelecojn kun
Cralovăț
En la censo de 2002 la 199 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
(15191) 4234 T-2
Pro ĝia orbita granda duonakso de 3,19578564 (kalkulita por la epoko de la ), ĝi orbitas ĉ. 630 500 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
San Juan del Puerto
San Juan del Puerto [sanĥŭAn delpŭErto] (Sankta Johano de la Haveno) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio. Pro ties proksimeco al la ĉefirbo provinca ege pliiĝis ties loĝantaro dum la lastaj jardekoj. La ĉefaj resusroj de ties ekonomio estas la industrio kaj agrikulturo.
La deveno de la toponimo estas religia ĉar la Nobelfamilio Medina-Sidonia elektis ĝin honore al Johano la Baptisto, per nomo dekomence Puerto de San Juan, tio estas La Haveno de Sankta Johano, anstataŭ la nuna Sankta Johano de la Haveno, pro ties situo ĉe la Rivero Tinto. Tiam la maro estis pli proksima. En la blazono aperas ŝipo rilate tiun aferon.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas Sanjuaneros. La censita populacio en 2010 estis loĝantoj kaj la denseco estas 182 loĝ./km².
Situo
San Juan del Puerto estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Urba komarko de Onubo en la suda parto de la provinco de Onubo, je altitudo de 12 m; je 14 km el Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 45 km². La geografiaj koordinatoj estas 37°19′N 6°50′Ok.
Ties municipa teritorio troviĝas ene de la nomita Tierra Llana de Huelva (Onuba ebenaĵo), kun gravaj lokoj de marmarĉoj kaj humidejoj devenaj de la Rivero Tinto. Situa ĉe la antikvaj vojoj inter Onubo kaj Sevilo, kaj ankoraŭ ĉe la enirejo de la nordo al Onubo, troviĝas proksimega al la provinca ĉefurbo kaj al la vilaĝoj de Lucena del Puerto kaj Moguer.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Historio
La fondo de San Juan del Puerto, per dokumento koncedita de la Guzmanoj la 10-a de januaro de 1468 inserta en la kadro de la reloĝigo interna kiu okazis en Andaluzio dum la 14a jarcento kaj 15a jarcento, kaj ĝi koincidas en la tempo kun tiu efektivigita en aliaj lokoj de la provinco de Huelva.
La ekonomia cirkonstancaro de la 15a jarcento favoris la komercon kiun en la maldekstra rando de la Rivero Tinto realigis la havenoj de Moguer kaj Palos de la Frontera for de la kontrolo de la familio Medina-Sidonia. Vekita, sekve, la strategia graveco de ĉi tiu loko en la dekstra rando de la Tinto, ĝi motivis ke la Grafo de Niebla kaj la Familio de Medina-Sidonia en 1468 donis dokumentojn por loĝigi la vilaĝon de Puerto de San Juan, unua nomo kiun oni donis al la loko, kies unuaj urbaj reglamentoj baziĝis en tiuj de la najbara Palos de la Frontera. Tiel do, la fondo de la Puerto de San Juan havis esence ekonomian kaj komercan tialon. Ties mara esenco metis de komenco la najbarojn de la loko survoje al Ameriko, estante Mateo Morales kiu en 1493 veturis al Ameriko en la dua ekspedicio kiun preparis Kristoforo Kolumbo.
En 1551 Puerto de San Juan pasis de "loko" al vilaĝo, iĝante jam en la 17a jarcento punkto redistribua de la fremdaj importadoj por la marbordo onuba. Dum la 18a jarcento, San Juan del Puerto funkciis kiel vera pionirejo de la kamparo kiu, meze de jarcento, vivas ankaŭ de la komerco. La ĉefaj produktaĵoj estis tritiko kaj vino de la kampoj, brulligno kaj korko de la paŝtejoj kaj komunejoj kaj salo de la marmarĉoj.
Demografio
Komence de la 21a jarcento oni observis gravan populacian pliigon ĉar la loko konvertiĝis en dormurbo de la ĉefurbo. Tiele en 2000 estis nur 5,933 loĝantoj, en 2005 6,881 dum en 2010jam estis 8,190.
Levanzo
Levanzo estas la plej norda kaj malgranda insulo el la tri Egadaj insuloj (kun Favignana kaj Marettimo) en la Mediteraneo antaŭ la okcidenta bordo de Sicilio. Politike, ĝi apartenas al komunumo Favignana en Provinco Trapani
San Juan del Puerto
Vidindaĵoj
Elstaras la preĝejo de Sankta Johano Baptisto el 1500 krom la eta Ermitejo Remedios. Pri civilaj konstruaĵoj gravas la urbodomo, projektita en 1902 de Manuel Pérez González kaj la malgranda trajnstacidomo kiu eble pro proksimeco ege similas al tiu de Onubo pro ties stilo novmudeĥara.
Levanzo
La insulo havas la surfacon de 5,82 km². La plej granda altaĵo estas Pizzo Monaco kun 278 m. Levanzo havas ĉ. 450 loĝantojn.
San Juan del Puerto
Vidindaĵoj
Estas gravaj ankaŭ for de la domaro la ponto de romia deveno super la rojo Candón kaj restaĵoj arabaj en privata bieno.
Levanzo
La plej konata vidindaĵo estas la "Grotta del Genovese" kun murpentraĵoj kaj gravuraĵoj el la 10-a jarmilo a.K..
East Falls Church (Metroo de Vaŝingtono)
East Falls Church estas stacio de la metroo de Vaŝingtono. Malgraŭ ĝia nomo, la stacio ne situas en la urbo Falls Church; sed ĝi situas en kantono Arlington en Virginio.
la stacio estis konstruita sur la meza strio de la ŝoseo US Interstate 66. Ĝi trafikas sur la arĝenta linio kaj la oranĝa linio. La oranĝa linio aldoniĝis la kaj la arĝenta linio aldoniĝis la.
La interetaĝo estas sub la insula (intertraka) kajo.
Ĝi estas alirebla por rulseĝoj.
Pasiono (muziko)
Muzika pasiono estas la muzikigo de la biblia pasiono-teksto, kiel ĝi estas fiksita en unu el la evangelioj.
Historio kaj liturgia loko
La prezentado de la pasionhistorio laŭ la kvar evangelioj okazis en la mezepoka kaj poste romkatolika eklezio dum la Sankta Semajno laŭ liturgia ordo, kiu poste en la evangela tradicio ankaŭ povis esti malkompaktigita kaj pli kaj pli komencis koncentriĝi sur la Sanktan Vendredon:
Kutime tri klerikoj dividis inter si la recitadon: malalta voĉo prezentis la vortojn de Kristo ("vox christi"), mezalta voĉo la rolon de la rakontanto resp. evangeliisto ("vox evangelista") kaj alta voĉo finfine la ceterajn personojn, kiuj nomiĝas laŭ la latina solilokventoj (solodeklamantoj). Ankaŭ la ĥoroj de la apostoloj, judoj, ĉefpastroj, servistinoj, malsinceraj atestantoj kaj soldatoj - laŭ la latina turba (aro, homamaso) - apartenas al tio. Manskribaĵo el Modena de la malfrua 15-a jarcento surmontras je pasionoj la diferencigon en virajn kaj virinajn rolojn :
En la 15-a jarcento al la komenco de la prezentado paŝas enkonduko (introitus, praefatio), sed ankaŭ finala dankpreĝo (conclusio, gratiarum agimus). Ĉi tiu plej malnova speco de liturgia pasiono konserviĝis ĝis en la 19-a jarcento.
Jam en antaŭreformacia tempo estas observeblaj muzikaj pliampleksigoj kaj pliriĉigoj de la liturgia prezentado, kiuj transpaŝas la kutiman pasionotonon kaj ĝiajn formulojn el la gregoria ĉanto. Precipe la turbae estis kompletigitaj per plurvoĉaj realigaĵoj por distingigi ilin de la kantadoj de la unuopaj personoj. Ekde la mezo de la 15-a jarcento la voĉoj de la tri realigantaj pastroj kuntrafiĝis en la kvint-kvart-vespero. La du figuroj de la "malsinceraj atestantoj" komencas kanti duvoĉe.
Ĉi tiun praktikon ankaŭ Martin Luther plejparte tiel transprenis en la reformacia epoko por la evangelaj diservoj. Martin Luther tamen volis limigi la prezentadon de ĉiuj kvar pasionoj dumpase de la tempo sur du aŭ unu. Luther ankaŭ admonis, "ke oni ne kantu la pasionojn ne je la labortagoj de la Sankta Semajno, ĉar temas pri labortagoj".
Por atingi pluan striktigon, Johann Bugenhagen kreis en 1526 tiel nomatan pasionharmoniaĵon, do eltiraĵo el tekstkompilaĵo, nomata ankaŭ evangeliharmoniaĵo. Poste Johann Walter komisiite far Luther adaptis la tradician kantmanieron al la germana lingvo. Ne individuan komponadon, sed nur la transformadon de la malnova latina pasiono en la germanan lingvon intencis la reformaciaj teologoj kaj muzikistoj. Kurt von Fischer konstatis, ke "ankoraŭ en la 16-a kaj frua 17-a jarcentoj la pasionaj muzikigoj de evangela kaj katolika deveno preskaŭ ne estas dise rigardeblaj kaj kompreneblaj. En la liturgiaj pasionoj de ambaŭ konfesioj ĉiam la komuna - oni hodiaŭ povus diri: la ekumena - havis decidan gravecon".
Ĥoralpasionoj kaj responsoria pasiono
Rigarde la pasionojn de Heinrich Schütz Otto Brodde diras ankaŭ pri la tipo de recitativa pasiono : La pasionoj de Schütz estas "ne nur kulmino de la recitativa pasiono, sed samtempe fina punkto de ĝia historio. La recitativaj pasionoj ekestintaj post Schütz estas tiel klare kopiecaj, ke ili ne estas komparebla kun liaj".
Por diferencigi: La responsoria pasiono kaj la recitativa pasiono malsamas en tio, ke la unu tipo estas ligita al la gregoria ĉanto, al la tiel nomata pasiontono, dum kiam la tipo kreita far Heinrich Schütz jam plejparte liberiĝis de la devigoj de la gregoria ĉanto kaj formis liberajn recitativojn. "Entute, la unuvoĉeco de Schütz estas organika sintezo el ĥoralaj elementoj kaj libere inventita recitativa melodiaro, absolute diatona unuvoĉeco, kiu kontraŭas al ĉiu modeleca kaj formula konduto, finfine muzike transformita metamorfozo de la parolmelodio".
Kutime oni tiam distingas inter responsoriaj resp. motetaj pasionoj, kiuj nure muzikigas la netan biblian tekston, kaj "oratoriaj", de Günter Massenkeil iom pli akre nomata "koncerta", kiuj povas enhavi parentezojn de aliaj tekstoj (ĥoraloj k.a.) aŭ instrumentajn partojn.
La responsoriaj pasionoj de Johann Walter estis disvastigitaj en la mezgermana spaco tamen dum la tuta 17-a jarcento kaj foje eĉ multe pli poste. Ekzemple lia pasiono estas menciita en Lepsiko en 1716, en Merseburg eĉ ankoraŭ en 1741.
Figura pasiono kaj moteta pasiono
El la ĥoralpasiono evoluis la tipo de trakomponita pasiono, en kiu la tuta teksto de la pasiono estas plurvoĉe, kvazaŭ motetece trakomponita. Tio signifas: ankaŭ la voĉo de Kristo kaj de la evangeliisto eksonas plurvoĉe. Escepte enkondukon kaj finalan kantaĵon tamen nur la biblia teksto estas aŭdebla. La unua pruvo de ĉi tiu formo devenas de Longeval.
Aliaj aŭtoroj diras je ĉi tiu tipo pri figura pasiono, kiu ankaŭ proksimas al pasionomoteto. Krome enkondukiĝis la nocio moteta pasiono. La florepoko de la trakomponita pasiono tamen daŭris nur mallonge kaj troviĝas fakte nur en la epoko de la kontraŭreformacio.
Germanaj protestantaj pasionoj tiatipaj devenas de Joachim a Burck, Leonhard Lechner kaj Christoph Demantius.
Oratoria pasiono
El la koncerta pasiono evoluis la oratoria pasiono, do oratorio, kiu laŭkomponas la biblian pasionhistorion, sed je tio ankaŭ interplektas eksterbibliajn tekstelementojn aŭ sakralan lirikon. Tio jam estas observebla ekz. ĉe Thomas Selle en 1642. Selle enigis en sian Johano-pasionon interludojn, kiuj havas kontemplan funkcion. Krome li aldonas instrumentojn. Johann Sebastiani siaflanke aldonas "por veki pli grandan devotecon variajn versojn el la kutimaj ekleziaj himnoj" en la Mateo-pasionon, kiun li komponis en 1672, nome plurvoĉajn movimentojn de Johann Eccard. Lernanto de Schütz Johann Theile enmetis je 1673 en sian Mateo-pasionon instrumentajn ritornelojn kaj kantariojn.
La oratoria pasiono do entute distingiĝas per liberaj enigaĵoj, kiuj interrompas la fluon de la biblia teksto. distingiloj estas la sekorecitativo por la evangeliisto kaj la solilokventoj, aliras la kontinuo-orgeno (plejofte portebla orgeno) kaj la arĉbaso. En la akompanrecitativo tamen la vortoj de Kristo ekz. en la Mateo-pasiono de Bach, sed ankaŭ jam ĉe Johann Theile kaj en la Mateo-pasiono de Johann Valentin Meder, ricevas por distingado arĉakompanaĵon. Kontemplaj dakapo-arioj, sed ankaŭ ariozo same kiel ĥoraĵoj kaj ĥoraloj baziĝantaj sur libera poeziaĵo pliriĉigas la verkon.
Tiu ĉi tipo estas ĉefe alordigebla al la epoko de la lutera ortodoksismo.
Pasiona oratorio
La pasiona oratorio tamen jam etendiĝas en la epokon de la pietismo. Kutime en la pasiona oratorio ne plu aperas biblia teksto, sed ankoraŭ nur libera poeziaĵo pri la pasiono de Jesuo. Kiel tekstopoeto elpaŝis Barthold Heinrich Brockes, kiu inspiris multajn komponistojn al pasionaj oratorioj. Carl Heinrich Graun unuafoje en 1755 prezentis sian pasionan oratorion Der Tod Jesu ĉe Kantakademio je Berlino. La verko daŭre konserviĝis en la koncertprogramoj. La Kantakademio dum jardekoj prezentis la verkon kiel sanktvendreda muziko, ĝis kiam ĝi post la remalkovro de la pasionoj de Bach estis anstataŭata per tiuj.
Interŝtupoj
Inter ĉiuj grupoj tamen ekzistas limaj kaj transiraj formoj. Ankaŭ ne ĉiam estas facile transigi la diferencigojn de la muzikscienco, kiu ĉefe servis por la klarigo kaj enordigo de verkoj el la 15-a ĝis 18-a jarcentoj, sur la verkojn de la 20-a kaj 21-a jarcentoj.
Pasionhistorioj de Heinrich Schütz
Heinrich Schütz distingiĝas per tio, ke li verkis pasiono-historiojn, kiuj escepte enkondukon kaj finalon ne toleras interrompon de la biblia teksto.
Ekzemploj por pasiono en stilo de duonopero
La pasiono estas ankaŭ prezentebla per la stilrimedoj de duonopero:
Memorare
Memorare (Memoru) estas katolika preĝo al la Feliĉega Virgulino Maria. Memorare, el la latina "Memoras", estas ofte mise atribuita al la cistercia monaĥo de la 12-a jarcento, Bernardo de Clairvaux, certe pro konfuzo kun la populara frato Klaŭdio Bernardo de la 17-a jarcento, kiuj deklaris ke li lernis ĝin de sia propra patro. Ĝi unue prezentiĝas kiel parto de pli longa preĝo el la 15-a jarcento, "Ad sanctitatis tuae pedes, dulcissima Virgo Maria"
La moderna versio estas prenita de indulgoj de Pio la 9-a en 1846,
En esperanta traduko:
NGC 1561
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sant Antoni (Metroo de Barcelono)
Sant Antoni estas stacio sur linio 2 de la Metroo de Barcelono, situanta en Barcelono.
Kneiphof
Kneiphof, prononco, germane, posta rusa adapto al la cirila alfabeto Кнайпхоф [Knajpĥof]) estis unu el la tri originaj loĝlokoj cirkaŭ la mezepoka burgo de la Germana Ordeno en la historia urbo Königsberg, kiu en 1945 konkeriĝis fare de la Ruĝa Armeo, ĝis 1948 la ne mortintaj germanaj loĝantoj estis elpelitaj, la ruinoj de la historiaj konstruaĵoj neniigitaj kaj en la loko novkonstruiĝis la sovetunia urbo Kaliningrado. La aliaj du originaj loĝlokoj cirkaŭ la mezepoka burgo estis la historia urbokerno (germane Altstadt), kaj oriente de ĝi la historie iom pli nova metiista loĝloko Löbenicht. La loĝloko Kneiphof situis sur samnoma insulo en la rivero Pregel (nun Pregolja), kaj sur ĝi troviĝis la katedralo de Königsberg.
Nomo
La nomo devenas de la praprusa vorto „knypabe“ (ape=rivero) kaj signifas "esti ĉirkaŭata kaj inundata de akvo". La insulo norde kaj sude ĉirkaŭiĝis per la du partoj de la rivero Pregel, la orientan insulofinon signis tiel nomata "litova arbo", la okcidentan finon tiel nomata "holanda arbo".
Historio
Komence la marĉa insulo ankaŭ nomiĝis Pregormunde, Pregelmünde aŭ Vogtswerder. En 1324 al la insulo konstruiĝis du pontoj, Krämerbrücke kaj Grüne Brücke, kaj sur la insulo unua strato, nomata Langgasse. Ekde la jaro 1327 la loĝloko havis urbajn privilegiojn. Ĉirkaŭ la jaro 1330 sur la insulo konstruiĝis nova katedralo, kiu anstataŭigu la antaŭan, tro malgrandan katedralon en la historia urbokerno, kaj en 1332 la nova kirko oficiale ekuziĝis kiel urba katedralo.
Krom la historia urbo kaj la urbo Löbenicht la loĝloko Kneiphof estis memstara urbo kun propra administrado, kiu dominiĝis per komercistaj domoj kaj ties grandaj stokejoj. El tiu triurbo en 1724 ekestis la urbo Königsberg, nomata laŭ la nomo de la historia burgo.
Ĝis la fino de la 19-a jarcento la urboparto Kneiphof estis dense plenigita per loĝdomoj kaj komunaj konstruaĵoj, kiuj anstataŭis la antaŭajn stokejojn. Sur la malpli ol 10 hektarojn granda insulo interalie situis la katedralo de Königsberg, tomba monumento de Immanuel Kant kaj la renoma urba universitato. La insulo per kvin pontoj estis ligita al la aliaj urbopartoj. Tiuj pontoj kun du pliaj pontoj super la rivero Pregel konsistigis la logikan enigmon "Sep pontoj en Königsberg".
La 29-an de aŭgusto 1944 elaera bombado de la urbo fare de la brita armeo detruis la plej multajn domojn de la urboparto – nur la katedralo kaj la tomba monumento de Immanuel Kant konserviĝis tre damaĝite. Inter la jaroj 1945 kaj 1953 la insulo uziĝis kiel fonto de ŝtonoj por la rekonstruo de la milite detruita urbo Leningrado - ĉiuj historiaj domoj, ankaŭ la ŝtonoj de placoj, stratoj kaj trotuaroj forpreniĝis komplete, senspure, kaj finiĝis kiel konstrumaterialo en Leningrado, jen la eksplicita volo de Stalino. Nur la katedrala ruino kun la tombo de Immanuel Kant rajtis resti. En la 1970-aj jaroj sur la insulo ekestis parko, la katedralaj ruinoj estis kovritaj per iom da tero, kaj en la parko ekspoziciiĝis multaj skulptaĵoj. Komence de la 1990-aj jaroj, kiam la antaŭe kiel armea zono fermita kaliningrada provinco denove alireblis por eksterlandaj turistoj, la tiutempa urbestro decidis planon transformi la urbon al "festivala urbo". La eksa urboparto Kneiphof montriĝis bona loko por tiaj festivaloj: ĝi situas proksime de la nuna centro de la sovetunie konstruita urbo Kaliningrado, sed tamen pro la rivero estas relative izolita kaj pro la parka karaktero havas vastan spacon. En 1992 komenciĝis rekonstruo de la urba katedralo. La fasado post malmultaj jaroj estis rekonstruita, sed laŭ la stato de 2015 ankoraŭ daŭras la interna rekonstruo, kiu pro la militaj detruoj komplete perdiĝis. Jam en 2007 krome diskutiĝis plano komplete rekonstrui la domaron de la historia urboparto laŭ originaj planoj samkiel ankaŭ de la transrivera historia urbokerno - sendube tre kontraŭ la volo de Stalino, sed li delonge mortas kaj neniujn decidojn plu diktas. Tiuj planoj tamen ĝis nun restas nur teoriaj.
Religiaj konstruaĵoj
En 1785 ekestis la sekvaj kirkoj: la katedralo de Königsberg, la kirko Haberberger Trinitatis-Kirche, kirko de la Sankt-Georga hospitalo, mallibereja kirko, kirko en la fortikaĵo Friedrichsburg, preĝejo de la menonita paroĥo kaj sinagogo.
Korbopilkada Federacio de Porto-Riko
La Korbopilkada Federacio de Porto-Riko (hispane Federación de Baloncesto de Puerto Rico) estas la nacia organizaĵo pri korbopilkado en Porto-Riko. La asocio reprezentas kaj la viran nacian teamon de korbopilkado kaj la virinan nacian teamon de korbopilkado.
Herneacova
Herneacova [hernjakova] (hungare: Aranyág, germane: Goldast) estas vilaĝo en Rumanio orient-nordoriente de Timișoara. Administre ĝi apartenas al Recaş.
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 414 loĝantojn (rumanoj, hungaroj, germanoj); en 1956 472.
Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1349. En 1651 ĝi estis kamparurbo. En la komenco de la 19-a jarcento sidlokiĝis hungaroj kaj slovakoj. Ĝis 1919 Aranyág apartenis al Hungario, (Temes).
Guingamp
(jen france, bretone Gwengamp, esperante Gengampo ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Geografio
Situanta en la departemento de Côtes-d'Armor en regiono Bretonio, la urbo situas je 110km de Bresto kaj 130km de Reno. La prefektejo, San-Briego situas je 32km oriente.
Guingamp estas trairata de la rivero Trieux.
Heraldiko
La blazono estas trabita de kvar arĝentaj kaj lazuraj pecoj.
La blazono estas tiu de Charles de Blois kaj de la Frérie Blanche. Ĝi estas inkrustitaj de post la 16-a jarcento frontone de fenestro de la baziliko Notre-Dame de Bon-Secours, super kaj maldekstre de la pordo Porte-au-Duc.
La sama blazono estas videbla sur la urbaj vehikloj, kaj sur la stratnomaj platoj. Sed ekzistus hipoteza variaĵo de la jaro 1447 priskribanta la blazonon kiel arĝente kun lazura trabo kaj samkolora kapo.
Demografio
La urba areo de Guingamp arigas ses komunumojn, kiuj enhavas entute 23 000 loĝantoj, Guingamp, Plouisy, Ploumagoar, Grâces, Pabu et Saint-Agathon.
Urbo, kiu subtenas la dancon
La danco okupas gravan lokon en la kulturaj agoj de la urbo kaj la kultura oficejo organizas semajnon pri la nuntempa kreiva danco.
La Festivalo de la Saint-Loup - Nacia konkurso de bretona danco kaj internacia festivalo, sub la regado de Jean-Pierre Ellien, (invititoj : Skotlando, Irlando, Galegio, Asturio, Kimrujo, kaj artistoj de la tuta mondo) okazas ĉiujare mezaŭguste. Ĝi ĉiam finiĝas per la fama danco, la Dérobée de Guingamp.
Guingamp estas la ĉefurbo de la bretona danco.
Guingamp : la urbo de la kamelio
La urbo estas plie konata pro la promocio de la kuturo de la kamelio, iniciatinta de Fanch Ar Moal, granda bretona kaj internacia fakulo pri kamelio, kiu nun estas subtenata de nova asocio dediĉita al tiu planto.
Personoj ligitaj al la urbo
<!-- Bonvolu publikigi ĉi-tie nur homojn, pri kiuj jam ekzistas esperantlingva vikipedia artikolo! -->
Sporto
La urbo enhavas la profesian futbal-klubon, En Avant de Guingamp, kiu ludis en la plej alta klubaro Ligue 1, ligitan al la plej etan loĝantaron. La stadiono de Roudourou fakte enhavas 18,256 sidlokojn por loĝantaro de Guingamp kun ĉirkaŭ 8,000 loĝantoj. Ĝia prezidanto Noël Le Graët estas ankaŭ antaŭa estro de la urbo, unua dungisto de la regiono en agronutra sektoro, kaj vic-prezidanto de la Federacio Franca de Futbalo (FFF). Kluboj de subtenantoj estas la KOP ROUGE, kiu festis siajn 15 jarojn lastan jaron, RED BOYS kaj NEW SCHOOL GWENGAMP.
La stadiono de Roudourou akceptis la matĉon Francio-Feroaj insuloj, parton de eliminaj matĉoj por la Futbala Mondpokalo 2010 (grupo 7), kiu okazis sabate, la 10-an de Oktobro 2009. Por la unua fojo, la francia teamo venis en la bretonan urbon, la solan urbon, kiu akceptis la bluulojn por tiuj eliminaj matĉoj.
La klubo En Avant de Guingamp gajnis la francian futbalan pokalon en 2008-2009.
Alternativa hiphopo
Alternativa hiphopo (ankaŭ nomita kiel alternativa repo) estas subĝenro de la hiphopa muziko. La alternativeco devenas ne el socipolitika engaĝiĝo, sed de la fakto esti preta al fuzio de stiloj, anstataŭ tendenci al pureco de hiphopo. Tiu subĝenro estis populara en Argentino en la 1990-aj jaroj.
Iĝtihad
Ĉirkaŭ la komenco de la 10-a jarcento, la disvolvigo de la Sunaisma jurisprudenco kondukis Sunaismajn juristojn aserti, ke la ĉefaj juraj demandoj estis jam alfrontitaj kaj ke la amplekso de la iĝtihad estis iompostiome limigita. En la moderna epoko, tio okazigis percepton inter okcidentaj fakuloj kaj en la islama publiko, ke la tiel nomita "pordo de la iĝtihad" estis fermita je la komenco de la klasika epoko. Kvankam ĵusa fakularo estis malakceptinta tiun nocion, la etendo kaj mekanismoj de jura ŝanĝo en la post-formiga periodo restas debatota temo.
Starte el la 18-a jarcento, kelkaj islamaj reformistoj ekalvokis al abandono de taklid kaj emfazis al iĝtihad, kion ili vidis kiel revenon al islamaj originoj. Publikaj debatoj en la islama mondo pri iĝtihad pluas ĝis nuntempe. La defendo de iĝtihad estis partikulare asociataj kun la Islamaj modernistoj kaj purismaj pensuloj de Salafismo. Inter nuntempaj islamanoj en Okcidento aperis novaj komprenoj de la iĝtihad kiuj emfazas al substancaj moralaj valoroj super tradicia jura metodologio.
Juristoj de Ŝijaismo ne uzis la terminon iĝtihad ĝis la 12-a jarcento, sed fakte ili uzis racianl manieron de jura rezonado el la frua periodo, kaj ilia rigardo ne estis tiom mallarĝa kiom tiu de la Sunaisma tradicio, kun la escepto de la jurisprudenco de Zajdismo.
Nerila fosfato
Trinerila fosfato aŭ trinerila ortofosfato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la nerila alkoholo kaj fosfata acido. Ĝi estas senkolora brulema likvaĵo, nesolvebla en akvo. Nerila fosfato posedas 30 karbonatomojn, 51 hidrogenatomojn, 4 oksigenatomojn kaj 1 fosforatomon. Nerila fosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de nerilaj derivaĵoj.
Langenaltheim
Langenaltheim estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Weißenburg-Gunzenhausen kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bedfordshire
Bedfordshire estas unu el la graflandoj de Anglio. Temas kaj pri tiel nomata "ceremonia distrikto" kaj pri historia, tradicia graflando, kiu tamen ne plu estas uzata kiel statistika administra unuo. La ĉefurbo estas Bedford.
Tempo retrovita
Tempo retrovita (Le temps retrouvé) estas la sepa kaj lasta parto de la romano Reserĉe al la perdita tempo (À la recherche du temps perdu) de Marcel Proust. Ĝi estis publikigita en 1927, jam post la morto de la aŭtoro.