cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Klorelo
Klorelo aŭ Ĥlorelo (latine Chlorella) estas genro de dolĉakvaj algoj. Ĝi formas kugloformajn, unuopajn ĉelojn kaj estas per klorofilo a kaj b kolorigita al verda. La ĉeloj estas tre malgrandaj kun diametro de 2 ĝis 10 µm.
La ĉelmuro konsistas el plurtavola celuloza skeleto, en kies tavolojn rezerviĝas hidrokarbonaj polimeroj. La ĉeloj entenas solan kloroplaston kaj diskuŝantajn mitokondriojn en la citoplasmo.
Nutrado
Ĝia uzo estis atribuita al la virtoj de chlorella de malmultekosta proteina suplemento, kiu helpas homan nutradon. Subtenantoj de algoj parolas pri aliaj avantaĝoj de konsumado de ĝi kiel: gardi pezon, malhelpi kanceron kaj subteni la imunsistemon.
Unu el la manieroj trakti manĝaĵmalabundon estis esplori la neuzitajn marajn rimedojn, inter ili la Klorella-algoj. Komenca testo de la Standford Research Institute montris, ke sekigitaj algoj enhavas ĉirkaŭ 50% da proteino. La efikeco de la fotosintezo de la algo kondukis al la konkludo, ke ĝi povus produkti pli da proteino por unuo de areo kompare kun iu ajn alia planto, sed la rezultoj de la diversaj studoj ne kondukis al amasa produktado de la algo. Ĉi tio malgraŭ la referenco de la scienca literaturo al algoj kiel vera solvo al la malsataj problemoj kaj la atendo, ke estonte la kreskantaj lagetoj de algoj enhavos la plej gravan agrikulturan kultivaĵon en la mondo.
Tiu alga genro estas disvastiĝinta en la naturo, sed oni eblas ĝin iucele kultivi. Klorelo estas uzata por produktado de nutraĵoj, nutraĵ-aldonaĵoj kaj kosmetikaĵoj. Oni kultivas la algon inter nenatruaj kondiĉoj en longegaj vitrotuboj (ekz ekde 1999 en Klötze/Altmark, en tubo longa 500 km).
Melvin Calvin esploris ĉe tiu algo la fotosintezon, pro kio li ricevis Nobel-premion en 1961.
SRL
La vorto havas plurajn signifojn:
Topozero
Topozero (Tuoppajärvi) estas lago en Rusio en Respubliko Karelio. Ĝia areo estas 986 km², meza profundo 15,2 m longo de bordo 545 km kaj la plej granda profundo 56 m. Ĝia akvo fluas al Pjaozero. Topozero havas 144 insulojn. Ĝi havas ankaŭ riĉan fiŝaron. La plej granda insulo de Topozero estas Pyhäsaari ("sankta insulo") aŭ Eläjiensaari ("insulo de vivantoj). Topozero estas la tria plej granda lago en Respubliko Karelio kaj la tria plej granda lago en tuta Rusio. La plej granda setlejo sur strando de Topozero estas Kiestinki. Topozero elfluas al Pjaozero.
Persisto
La persisto estas la virto kiu kondukas onin plenumi tion necesan por atingi la celojn kiujn oni proponis al oni, spite la malfacilaĵojn aŭ la malpliiĝon de la persona motivado pro la forpasinta. La persisto subtenas la laboron en la forto de la propra volo kaj en la konstanta klopodo por alveni al la proponita celo.
La persisto por la kristana teologio estas unu el la virtoj kion kristanoj devas plenumi.
Alpaslan Ertüngealp
Alpaslan Ertüngealp, laŭ hungarlingve kutima nomordo Ertüngealp Alpaslan estas turka-greka-hungara pianisto, dirigento, instruisto. Alpaslan Ertüngealp naskiĝis en 1969 en Istanbulo.
Imre Magyar (bienulo)
Imre Magyar [madjar], laŭ hungarlingve kutima nomordo Magyar Imre estis hungara bienulo, agronomo. Lia nobela antaŭnomo estis ötömösi. Lia edukita infano estis Ladislao Magyar.
Imre Magyar naskiĝis la  en Dunaföldvár. Li mortis la en Hungario en Szabadka (nuntempa Subotica en Serbio).
Biografio
Imre Magyar lernis en Kalocsa, poste en Pázmáneum, sed en 1811 li interrompis la teologian lernadon kaj li akiris agraran diplometon en lernejo nomata Georgikon (komprenu: altlernejo) en 1814. Komence li helpis la instruadon en Georgikon]], poste li havis agronomiajn postenojn en diversaj bienoj. En 1847 li pensiuliĝis, poste li gvidis sian propran bienon. Li bredis ŝafojn kaj bovojn, li multe plantis arbojn kaj li estis fama vitisto. Antaŭ la Hungara revolucio de 1848 kelkfoje li estis juĝisto.
Elektitaj kontribuoj
Li kontribuis pri agrario.
Passee
Passee estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nordokcidenta Meklenburgo de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Neukloster-Warin. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Kokimbo
Coquimbo [kokimbo] - kaj hispane, esperante Kokimbo - estas urbego, havenurbo, universitata urbo en Ĉilio, en regiono Kokimbio. Ĝi estas ĉefurbo de la provinco Elqui kaj apartenas al urbaro de La Serena (Ĉilio), kiu konsideriĝas la regiona ĉefurbo.
Geografio
Coquimbo situas laŭ Pacifiko. La Serena (Ĉilio) troviĝas 10, Viña del Mar 340, Valparaiso 345, ’’’Santiago de Ĉilio’’’ 394, Rancagua (Ĉilio) 472, Antofagasta (urbo) 707, Talcahuano 770, Koncepciono 781, Temuco 983, Iquique 1089, Arica 1280, Puerto Montt 1289, Punta Arenas 2580 km.
Historio
La unua hispano alvenis en 1550 kaj li trovis tie naturan havenon. La oro kaj kupro en la regiono kondukis al la graveco de la grandurbo kiel haveno ĉirkaŭ 1840 kaj multaj eŭropanoj precipe de Anglio ekloĝis en Coquimbo. En 1867 ĝi estis deklarita urbo.
Ekonomio
Motoro de ekonomio de Coquimbo estas la haveno, ĝi estas ankaŭ vintra rifuĝejo por la ĉilia mararmeo. Ankaŭ turismo komencas formiĝi.
Trafiko
La Tut-Amerika Ŝoseo kaj la ĉefa norda-suda fervojo pasas tra la urbo. En Coquimbo tri komercaj firmaoj liveras la pasaĝerojn per aŭtobusoj. Al La Serena estas oftaj trafikiloj. La urbego estas la ĉefa haveno de la areo.
Klimato
Coquimbo havas oceanan aŭ marbordan klimaton kun malabunda pluvokvanto (nur vintre pluvas). La perceptebla humideco por individuoj estas relative alta. La averaĝa temperaturo estas 14 ° C, tio varias somere inter 17-26 ° C, malofte eĉ 30 ° C. Vintre la temperaturo neniam falas sub frostopunkto.
Baraĵlago Lokka
Baraĵlago Lokka estas baraĵlago en finna Laponio en komunumo Sodankylä. Ĝi estis farita en 1960-aj jaroj. Kanalo de Vuotso kontaktas ĝin kaj alian baraĵlagon, Baraĵlagon de Porttipahta.
David Hammerstein Mintz
Post studo de sociologio en Kalifornio (1973-1978), li laboris kiel mezlerneja instruisto de ekonomiko kaj geografio en la provinco Valencio de Hispanio (1991-1999), kaj poste kiel mediprotekta konsilisto (1999-2003). Politike, unue li aktivis precipe en la provinca Valencia organizaĵo de la Verduloj, antaŭ ol ekaktivi nacie kaj internacie.
Lastatempe li estis tre kritikita. En 2005 abandonis sian partion kaj estis kritikita de ties sampartianoj, ĉar onidire, tio okazis por ne montri la kontojn. En 2006 li estis akuzita deflankigi oficialajn buĝeterojn ĉu al partio ĉu al privataj interesoj.
579
En la jaro 579 post Kristo okazis, interalie:
Kaŝtanventra sito
Kaŝtanventra sito estas eta paseroforma birdo. Ĝi apartenas al sita genro. Simile kiel aliaj membroj de sitedoj (krom roka sito kaj persia sito) ĝi loĝas en arbaraj aŭ arbar-similaj teritorioj.
Aspekto
Ĝi estas birdo 13 cm longa, kies koloro varias inter subspecioj. Ĝi montras brunajn subajn partojn kun helbrunaj aŭ ruĝecaj nuancoj, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo. La subaj partoj estas grizecaj, sed la kapo kun iom da bruneca nuanco. Kiel aliaj sitoj, tiu montras nigran traokulan strion el la nigra beko al la ŝultroj; sub ĝi estas pli malgranda blanka strio. Ĉiukaze estas la ununura grizdorsa, ruĝecventra sito en sia teritorio.
Disvastiĝo
Kvar rasoj en la deklivoj de Himalajo el nordorienta Barato al okcidenta Junano kaj Tajlando estis proponitaj kiel separata specio el la nomiga formo kiu reproduktiĝas en norda kaj centra Barato.
Irén Lukász
Irén LUKÁSZ [lukAs] rumania hungara pentristino, grafikistino. Ŝi naskiĝis en Braŝovo la 1902 kaj mortis en 1985 en Braŝovo.
Kariero
Irén Lukász studis unuafoje ĉe János Mattis Teutsch, poste en la Arta Altlernejo de Budapeŝto. Ŝi vivis kaj laboris en sia naskiĝurbo.
Kanada Parlamento
La Parlamento de Kanado (Parliament of Canada, Parlement du Canada) havas sian sidejon sur la parlamenta monteto (Parliament Hill) en Otavo, Ontario, sur klifo 50 metrojn alta super la rivero Otavo kaj la kanalo Rideau. La parlamento formale konsistas el tri partoj:
La parlamentejo konsistas el tri konstruaĵoj de gotika stilo. La Centra Bloko enhavas la Senaton de Kanado (kun 105 membroj) kaj la Ĉambron de Deputitoj de Kanado (kun 308 membroj). Supre staras la Turo de Paco, 92 metrojn alta, konstruita en 1927 por memori la finon de la Unua mondmilito. La turo havas kariljonon kun 53 kloŝojn.
La Orienta Bloko havas specialajn ĉambrojn, meblitajn kiel en la tempo de Sir John A. Macdonald. La Okcidenta Bloko havas komitatajn ĉambrojn kaj oficejojn. La Monteto de Parlamento ankaŭ havas superban okangulan bibliotekon.
Andrea Petrik
Andrea Petrik, laŭ hungarlingve kutima nomordo Petrik Andrea estas hungara aktoro.
Andrea Petrik naskiĝis la  en Temerin (Jugoslavio).
Biografio
Andrea Petrik apartenis al la hungara minoritato en Jugoslavio. En sia aĝo 15 ŝi venis en Hungarion kaj maturiĝis en aktora gimnazio en Szentes, poste ŝi studis jaron en aktorstudio de Nova Teatro (Budapeŝto), pli poste ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2009. Ŝiaj plej gravaj instruistoj estis Géza Hegedűs D kaj László Marton (reĝisoro). Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Radnóti kaj tiutempe ŝi akiris ankaŭ hungaran ŝtatanecon. Ekde 2016 ŝi estis individua aktoro kaj ne ligiĝis al teatrejo. Tiam ŝi havis rolojn en pluraj teatroj, ankaŭ en filmoj. Ekde 2019 ŝi estis membro de Gaja Teatro. Ŝi ricevis aktorajn premiojn inter 2008-2013. Ŝi edziniĝis kaj naskis filon en 2020.
Mária Pálffy
Mária PÁLFFY [pAlffi] hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Braŝovo la 1894 kaj mortis ?.
Izobutila ftalato
Izobutila ftalato aŭ C16H22O4 estas organika kombinaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj, senkolora viskozeca likvaĵo uzata kiel solvanto en la pruduktado de la paperrecikligo, por forigado de farboj kaj tinkturoj. Ĝi estas preparata per interagado de la ftalata acido kaj izobutanolo. Duizobutila ftalato estas senodora plastigaĵo kaj estas stabila sub varmo kaj lumo. Ĝi estas plastigaĵo pli malaltkosta ol la celuloza nitrato. Ĝi estas ĉefe uzata kiel plastigaĵo al nitrocelulozo, lako por la ungoj kaj eksplodivaj materialoj. Ftalatoj ĝenerale estas uzataj por moligi la polivinilan kloridon.
Administra divido de Tokantinso
La subŝtato de Brazilo dividiĝas je
En la okcidenta mezoregiono de nordo al sudo situas la mikroregionoj en la orienta mezoregiono la mikroregionoj
La dividon kreis la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko por statistikaj celoj, do ĝi ne estas politika estaĵo.
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Pri la unuopaj municipoj de Tokantinso vidu ankaŭ detalan liston.
(15753) 1992 DD10
(15753) 1992 DD10 estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
SRO
La vorto havas plurajn signifojn:
Málkov (Přimda)
Málkov (Molgau) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Přimda, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Přimda. Estas ĉi tie registritaj 19 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Málkov situas en katastra teritorio Málkov u Přimdy kun areo 4,93 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1532.
Lazaro el Betania
Lazaro aŭ Eleazaro (Eleazar aŭ Eliezer) estas persono de la Evangelioj: laŭ iuj dokumentoj kaj la kristana tradicio, li loĝis en Betania, najbare de Jerusalemo, kun la du fratinoj Marta kaj Maria. La Evangelio laŭ Johano (11,1-44) rakontas ke, mortinta pro malsano, li estis resurektita de Jesuo.
Lazaro de Betania estas venerata kiel sanktulo en la Katolika Eklezio, en tiu ortodoksa kaj en tiu ortodoksa-kopta]ortodoksa-kopta.
La evangelia rakonto
La Evangelio laŭ Johano rakontas ke Jesuo estis ekstere de Judujo kiam li estis informita ke lia amiko Lazaro malsaniĝis; kiam li atingis Betanian, Lazaro estis jam mortinta. La Evangelio precizigas ke Lazaron jam ekde "kvar tagoj" oni lin entombigis kaj ellasis la klasikan ekputrantan fetoron. . Post dialogo kun la fratinoj Marta kaj Maria, Jesuo aliris la tombon, formovigis la ŝtonon fermantan la enirejon, kaj ekriis “Lazaro, venu for”, kiu eliris viva el la tombo envolvita en funebraj bendoj (11, 1-44).
La rakonto pludaŭras informante ke multaj hebreoj ekkredis je Jesuo vidinte kion li faris, sed ke la superaj sacerdotoj kaj fariseoj, male, konfirmiĝis en la sia konvinko laŭ kiu Jesuo estis damaĝa agitanto kaj decidis lin mortigi.
Ĉar Lazaro estis kaŭzo de la kredo je Jesuo de multaj izraeldoj, la regantaro decidis elimini ankaŭ lin. Senrezulte, tamen.
Post tiu epizodo, Lazaro ne plu aperas en la evangelia aŭ biblia scenejo.
Laŭ tradicioj
Laŭ la Ora Legendo de Jakobo de Voraĝino Lazaro iris prediki en Francio kune kun la du fratinoj kaj tie fariĝis la unua episkopo de ĉefdiocezo de Marsejlo.
Laŭ orienta tradicio, Lazaro fariĝis episkopo de Kipro kaj daŭris en tiu funkcio laŭlonge de ĉirkaŭ tridek jaroj.
Jam en la 4-a jarcento disvastiĝis tiu lasta versio, eble por apogi la pretedon de memĉefeco de la Eklezio de Kittim, la hodiaŭa Larnaka. Tamen, apoge de tiu versio, en la jaro 890 estis trovita memorŝtono kun la enskribo "Lazaro, la amiko de Kristo". Sinsekve la relikvoj estis transportitaj al Konstantinopolo kaj do al Francio iniciate krucmilitistoj. En 1972 sub preĝeja aaltaro de Larnaka estis retrovita marmora arkeo entenanta homajn restaĵojn, kiuj estas taksataj tiuj de Lazaro. Laŭ tiu hipotezo, la transporto de la relikvoj al Konstantinopolo estus nur parta.
Kulto al Sankta Lazaro
Por la katolikoj la solenaĵo de Sankta Lazaro okazas la 29-an de julio. En la liturgio de la Roma rito, Lazaro estas menciata en la preĝo In paradisum de la Meso por montintoj (Rekviemo). En tiu kazo Lazaro estas difinita "malriĉa en la tero", ĉar laŭ la mezepoka ekzegezo Lazaro de Betania estas la sama Lazaro kiu en la Evangelio laŭ Luko (16,19-31) almozpetas antaŭ la pordo de riĉulo.
La bizanca kalendaro liturgie festas Lazaron la sabaton antaŭ la palmofesta dimanĉo.
Aliaj projektoj
KOMUNA Category:Lazarus?uselang=it]
Usonaj dancoj
Usonaj dancoj forte ligas al Kontreo (angle Country). Ili ĉefe formiĝis el keltaj aŭ aliaj popolaj dancoj kunportitaj el Eŭropo de la enmigrantoj, kaj estis miksitaj kun gospel kreita de la nigraj skavoj. Ekzistas multdiversaj usonaj dancoj. Ili uzas multajn diversajn muzikilojn.
Stacio Gakken Kita-Ikoma
Stacio Gakken Kita-Ikoma (japane: 学研北生駒駅 [Gakken Kita-Ikoma-eki], angle: Gakken Kita-Ikoma Station) estas fervoja stacio en Ikoma, Gubernio Nara, Japanio. La stacio servas 1 linion de Kintetsu: Linio Kintetsu-Keihanna.
Suciu de Sus
Suciu de Sus [suĉu de sus] (hungare: Felsőszőcs) estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 1 586 loĝantojn (rumanoj), en 1992 2 456. Ĝia unua mencio estas el 1325. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szolnok-Doboka vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Larga kaj Suciu de Jos.
Trifenila fosfito
Fenila fosfito aŭ trifenila fosfonato estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fenolo kaj fosfita acido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Fenila fosfito posedas 18 karbonatomojn, 15 hidrogenatomojn, 1 fosforatomon kaj 3 oksigenatomojn. Fenila fosfito uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de fosfitaĵoj.
Administra divido de Amapao
La subŝtato de Brazilo dividiĝas je
La dividon kreis la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko por statistikaj celoj, do ĝi ne estas politika estaĵo.
Neugernsdorf
Neugernsdorf ĝis la 31-a de decmbro 2013 estis administre sendependa komunumo en Germanio. Ekde januaro 2014 la loĝloko estas parto de la komunumo Langenwetzendorf. La teritorio troviĝas en la distrikto Greiz de la federacia lando Turingio, kaj estas parto de la Turingia Skista Montaro. La 31-an de decembro 2013 la komunumo havis 161 loĝantojn.
NGC 3559
NGC 3559 (aliaj indikoj — NGC 3560, UGC 6217, MCG 2-29-8, ZWG 67.25, PGC 33940) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 3559, NGC 3560.
Opočno (kastelo)
Kastelo Opočno situas en samnoma urbeto Opočno en Ĉeĥio, en regiono Hradec Králové, distrikto  Rychnov nad Kněžnou,  5 km sudoriente de Dobruška.
NGC 3559
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Opočno (kastelo)
Unu el la plej valoraj kaj plej bone konservitaj renesancstilaj konstruaĵoj en la lando.
Ludwig Schuncke
Ludwig Schuncke, france ankaŭ Louis Schunke, (naskiĝis la 21-an de decembro 1810 en Kassel, mortis la 7-an de decembro 1834 en Lepsiko) estis germana pianisto kaj komponisto.
Pietro Bracci
Li naskiĝis en Romo kaj estis metilernanto ĉe Giuseppe Bartolomeo Chiari kaj Camillo Rusconi.
Ludwig Schuncke
Vivo
Ludwig (ankaŭ Louis) Schuncke estis antaŭenigata muzike de sia familio. El la muzika familio devenas ankaŭ kelkaj el la plej elstaraj kornistoj de la 19-a jarcento, ekz. lia patro Johann Gottfried Schuncke kaj lia onklo Johann Michael Schuncke. Jam en la 10-a vivojaro Ludwig estis festata kiel pianisto dum siaj unuaj prezentadoj.
Opočno (kastelo)
Historio
Renesanca kastela komplekso posedita de elstara ĉeĥa nobela familio Trčka z Lípy estis konstruita surloke de gotika burgo kaj post la tridekjara milito baroke adaptita laŭ la projekto de Giovanni Battista Alliprandi por la nobela familio Colloredo-Mansfeld.
Ludwig Schuncke
Vivo
En 1827 Schuncke translokiĝis al Parizo, kie li ĉe Anton Reicha studis harmonisciencon, kontrapunkton kaj fugon kaj amikiĝis kun gravaj samtempuloj kiel Friedrich Kalkbrenner, Johann Peter Pixis kaj Hector Berlioz. Sian vivtenon li tie gajnis per prezentado de pianoj ĉe pianfabrikanto Duport.
Els de Groen
Els de Groen-Kouwenhoven (kutime pli mallonge nomata nur Elly respektive Els de Groen), naskiĝinta la 28-an de decembro 1949 en Hago, estas nederlanda politikistino. Ŝi membras en la partio Europa Transparent, kiu apartenas al la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA), kaj estas membro de la Eŭropa Parlamento.
Ene de la EP, ŝi estas ano de la komitatoj pri civila libero kaj pri peticioj, kaj ankaŭ de la delecagio por la integrigo de Bulgario en la Eŭropan Union.
Ludwig Schuncke
Vivo
En 1830 li revenis al Germanio. Li trovis loĝejon en Stutgarto, kie lia patro kaj lia frato Schuncke laboris en la kortega orkestro kiel kornistoj. Tie li ankaŭ konatiĝis kun travojaĝanta Frederic Chopin, kiu antaŭludis al li sian pianokonĉerton e-minora.
Els de Groen
Antaŭ ol koncentriĝi pri eŭropa politiko, ŝi estis instruistino pri la franca lingvo (1970-1975), poste verkisto kaj eseisto, redaktisto de infanlibroj (1985-1992) kaj poste eldonisto de la infana suplemento de la gazeto Algemeen Dagblad ("Ĝenerala Ĵurnalo"). Dum pli ol 20 jaroj ŝi laboris por politikaj gazetoj, kaj verkis plurajn nederlandlingvajn librojn - kaj fikciajn kaj nefikciajn. Pluraj literaturaj premioj estis atribuitaj al ŝi.
Ludwig Schuncke
Vivo
Post koncertturneoj kiel pianovirtuozo li ekloĝis en 1833 je Lepsiko, kie li kune kun Robert Schumann, kun kiu li estis intime amika, fondis la muzikrevuon Neue Zeitschrift für Musik. Kiel danko por la dediĉado de lia "Grande Sonate" op.3 ("dédiée à son ami R. Schumann") Schumann malmultajn monatojn poste dediĉis al li en majo 1834 sian "tokaton" op.7 ("dédiée à son ami Louis Schuncke"). Schuncke malsaniĝis grave en aŭtuno 1834 kaj lin flegis Henriette Voigt en ŝia mastrumo. La 20-an de novembro 1834 Robert Schumann skribis el Zwickau al kapitano v. Fricken:
En sia 23-a vivojaro Ludwig Schuncke mortis pro „ftizo“ (pulmo-tuberkulozo).
Sur lia tombokruco estis dorsflanke notita
Se ĝi malleviĝus brile,
Longe retrobrilus ĝi. (Komenco de la poemo «Erinnerung und Hoffnung» de Karl Förster)
Verkoj
Liaj malmultaj pianoverkoj, kiujn ŝategis Robert Schumann, apartenas al la plej bona, kiu estas postlasita el la 1-a duono de la 19-a jarcento.
La amikoj Ludwig Schuncke kaj Robert Schumann influis kaj inspiris sin reciproke. Tio validas eĉ por unuopaj temaj turnoj kaj ties prilaboraĵoj.
Jen komparo de malmultaj taktoj el du verkoj de ambaŭ komponistoj:
(Ambaŭ ekzemploj povas esti senpaŭze metata unu apud la alian)
Muelejo Monnow
La Muelejo Monnow (Monnow Mill) estas antaŭa akvomuelejo sur la Rivero Monnow en Osbaston sur Osbaston road en Monmouth, Kimrio. La konstruaĵo estas nun privata domo. La muelejo estis unue konata kiel Queens Mills. La konstruaĵo estis listigita Grado II ekde 1974.
Pietro Bracci
Verkoj
Kelkaj el liaj verkoj estas jenaj:
Ludwig Schuncke
Piano je kvar manoj
Nr. 1 Andante con moto b-Moll, Nr. 2 Presto c-Moll
Muelejo Monnow
Historio
La nuna kvar-etaĝa domo, datiĝas el la frua 19-a jarcento kaj ankoraŭ havas digeton sur la Monnow, kun tre mallonga trafluejo. La konstruaĵo havas ardezan tegmenton, ĝi estas nun uzata kiel loĝejo. Post 1895 du sube-frapataj akvoradoj, mezurantaj (12 ft) kaj  (3 ft) pelis kvar parojn da muelŝtonoj kaj rulpremiloj.
La muelejo estis grenmuelejo, produktanta farunon, dum plejparto de ĝia ekzisto datiĝanta ekde 1448. Tamen en la frua 20-a jarcento la muelejo estis uzata kiel meĥanika fabriko, manufakturante malgrandajn pecojn por aŭtomobiloj kaj motorbicikloj kiaj Morris Motors.
La muelejo origine havis domon kaj kromkonstruaĵojn sur la alia flanko de la vojo. Tiuj ĉi estas nun apartaj kaj privata loĝejo. Muelejo Monnow, domo, muelejo kaj kromkonstruaĵoj estis poseditaj de la Duko de Beaufort kaj formis parton de la bieno en 1901 kiam ili estis listigitaj por aŭkcio.
Dorsoturnoj
Dorsoturnoj estas danco el Usono, (angle Tournedos).
582
En la jaro 582 post Kristo okazis, interalie:
Dorsoturnoj
Vidu ankaŭ
popola danco
Hermiono
Hermiono (helene Ἑρμιόνη) ) estas en la helena mitologio filino de sparta reĝo Menelao kaj lia edzino Helena.Hermiono fianĉiniĝis al Oresto, filo de mikena reĝo Agamemno. Sed antaŭ milito kontraŭ Trojo ŝia patro promesis ŝin edziniĝi al Neoptolemo, filo de granda heroo kaj batalanto Aĥilo.
Neoptolemo fakte edziĝis kun ŝi post reveno el la milito. Sed tiu ĉi edzeco ne estis feliĉa, Hermiono onidire eĉ volis memmortigi sin.
Pli poste Oresto mortigis Neoptolemon kaj Hermiono fariĝis lia edzino. Post morto de Menelao kaj Helena Oresto fariĝis reganto en Sparto. Laŭ pli malfruaj mitoj Oresto venigis Hermion en Mikenon kaj tie fariĝis reĝo.
Calosso
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la loka sanktulo Alessandro Sauli, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj.
Canavalia rosea
Canavalia rosea aŭ Canavalia maritima) estas planto trovebla en tropikaj kaj subtropikaj marbordaj dunoj. Ĝi estas reprezantanto de la plantoa genro Canavalia, kaj membras en la granda biologia ordo de fabaloj.
La planto estas unu el pluraj deklaritaj herboj en la produktaĵo "Spico" origine vendita sub la pretendo esti incenso de pluraj herboj, sed fakte provizita per aldona sintetika narkotaĵo kaj uzita kiel moda drogo. La droga efiko do probable ne rilatas al la aldono de la planto al la miksaĵo, sed al la aldona sintetika narkotaĵo, kaj la deklaritaj herboj "ŝajnigu" sendanĝerecon de la produktaĵo.
Erzsébet Mózes
MÓZES Erzsébet [pr. mo:zeŝ] estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Dumbrăvioara la 10-an de novembro 1938.
Ŝia kariero
Erzsébet Mózes debutis en Temeŝvaro kaj en aŭtuno de 1960 transdungiĝis al la teatro Marosvásárhelyi Nemzeti Színház Tompa Miklós Társulat de Târgu Mureş.
Telfero Misĥoro-Ajpetro
La Telfero Misĥoro — Ajpetro estas pasaĝera telfero en Krimeo (Ukrainio), kiu ligas la loĝlokon Misĥoro kaj la Ajpetran altebenaĵon. La telfero estas populara kaj amase vizitata allogaĵo de la Suda Bordo de Krimeo.
La ĉefaj informoj
La konstruado de la telfero komenciĝis en la jaro 1967. La unua prov-lanĉo estis farita la 31an de decembro 1987. La oficiala lanĉo de la telfero okazis marte 1988.
La telfero funkcias tutjare. Ĝi konsistas el tri stacioj kaj du segmentoj inter ili. La malsupra stacio "Misĥoro" troviĝas en la alto de 86 metroj super la marnivelo; ĝi facile atingeblas el Jalto per busa trafiko. La meza stacio "Pina arbaro" troviĝas en arbaro sur la alto de 391 metroj super la marnivelo; la longo de la unua segmento estas ĉirkaŭ 1310 metroj, ĝi havas du apogmastojn. La supra stacio "Ajpetro" troviĝas ĉe la sudaj abruptaj deklivoj de la Ajpetra altebenaĵo sur la alto de 1152 metroj super la marnivelo. La dua segmento estas 1860 metrojn longa kaj havas eĉ ne unu apogmaston, kio estas rekorde longa senapogmasta segmento por tuta Eŭropo.
La tuta vojo okupas ĉirkaŭ 20 minutojn. La pasaĝera ĉelo enhavas 35 homojn. La telfero estas aranĝita laŭ la alterne-naveta principo - ĉiu segmento havas du ĉelojn, kiuj moviĝas kontraŭparalele unu al la alia. En la meza stacio la pasaĝeroj ŝanĝas la ĉelojn. La rapido de la ĉelo estas 8 m/s en la supra segmento kaj 6 m/s en la malsupra.
La telfero estas ekipita per aŭtonoma elektrocentralo. Ĝin priservas ĉirkaŭ 120 laboristoj (somere oni laborigas aldone ĉirkaŭ 40 homojn). Vintre, kiam aŭtoŝoseo Jalto-Ajpetro estas kovrita de neĝo, la telfero estas la sola transportilo inter la altebenaĵo kaj la bordo (la institucioj, kiuj troviĝas sur la altebenaĵo ricevas varojn kaj nutraĵojn per la telfero).
(17762) 1998 DY34
(17762) 1998 DY34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Baraĵlago de Porttipahta
Baraĵlago de Porttipahta estas baraĵlago en finna Laponio en komunumo Sodankylä. Ĝi fariĝis preta en jaro 1970. Kanalo de Vuotso kontaktas ĝin kaj alian baraĵlagon, Baraĵlagon de Lokka.
Ŝtata Konservatorio Komitas
La Ŝtata Konservatorio Komitas de Erevano  (Կոմիտասի անվան Երևանի Պետական Երաժշտական Կոնսերվատորիա) situas en Erevano, ĉefurbo de Armenio. Ĝi estis fondita en 1921 kiel loko por studado de muziko, kaj fondita du jarojn poste kiel pli alta muzika eduka institucio. Ĝia nomo honoras Komitas, eminenta armena komponisto.
Komence de la 20-a jarcento, la formado de la armena profesia muzika kulturo komenciĝis kun la partopreno de diplomiĝintoj el rusaj kaj eŭropaj konservatorioj. La komponisto Romanos Melikjan estis la fondinto de la unua Armena Konservatorio.
La Konservatorio situas proksime al la Erevana Opero kaj estas kvaretaĝa konstruaĵo kun 450 malsamaj spacoj kiel klasĉambroj, inkluzive de du specialaj orgenaj studioj kaj 12 klasĉambroj por piano-lecionoj, biblioteko kaj klasĉambroj por muziklegado, sonregistrado kaj kuracejo, studenta konsilio kaj muzikaj instrumentoj, muzika butiko, bufedo, ktp.
Ramakiŝano Jadav
Ramakiŝano Jadav, ankaŭ fame konata kiel Svamio Ramdev aŭ Baba Ramdev (en Hinda: स्वामी रामदेव ) estas Hinda Svamio en Barato. Li estas precipe konata por siaj provoj disvastigi la jogon. Li ankaŭ estas unu el la kelkaj fondistoj de Divja Jog Mandir Trust (Mirinda Templo Asocio pri Jogo). La asocio celas populigi Jogon kaj proponas Ajurvedikajn kuracilojn, sistemo tradicia de kuraciloj.
La kampoj, kiujn li organizas, estas vizitataj de multaj homoj. Oni diras ke pli ol 85 milionoj jogas laŭ li per televidilo kaj videobendo. Liaj sesioj pri instrui jogo estas por ĉiuj kaj estas senpagaj.
En la jaro 1995, Ramdev, fondigis la Mirindan Templasocion pri Jogo kun Aĉarjo Karamvir kaj Aĉarja Balkriŝna. Aĉarjo Karamvir estas fakulo pri jogo kaj vedoj (sanktaj hindaj libroj). Aĉarjo Balkriŝna estas kuracisto kaj havas titolon pri Ajurvedo.
Televidilaj programoj de Ramadev je Zee Jagran (pr: Zi Ĝagran), televidila kanalo, kun helpo de s-ro Mrituejĝej Ŝarma (produkisto kaj direktoro) farigas lin tre popula. Liaj kampoj jogaj kaj televidilaj programoj estas tre popularaj. Oni diras ke pli ol 20 000 da personoj regule ĉeestiĝas je liaj kampoj.
Ramadev emfazas je instrui kaj disvastigi la arton de Pranjanamo. Alia svamio Ŝri Ŝri Ravi Ŝankar diris pri Ramdev ,,Se oni povus kredata revivi jogon en tiu ĉi nacio, tiu persono estus sole Svamio Ramdev.“
Ludwig Marcuse
Ludwig MARCUSE (naskiĝis la 8-an de februaro 1894 en Berlino, mortis la 2-an de aŭgusto 1971 en Bad Wiessee) estis germana filozofo kaj verkisto.
Vivo
Devenante el la juda grandburĝaro, Marcuse komencis post finiĝo de la lerneja tempo en la jaro 1913 studon de filozofio en sia hejmurbo. Pli malfrue li translokiĝis al Freiburg, por daŭrigi tie sian studon sur la kampo de literaturo. En la jaro 1917 li doktoriĝis en Berlino ĉe Ernst Troeltsch per tezo pri Friedrich Nietzsche.
Nietzsche restis al li dumvive gvida stelo, kiun li sciis defendi kontraŭ la variaj modaj okupadoj (kaj pli precize: de la nazioj), eĉ dum sia tempo en Usono: „Nietzsche estas la plej granda malbonsortulo de la filozofia historio. Li estis tradukita de senalfabetuloj ne nur en ilian germanan, sed eĉ ankoraŭ en sian realecon.“
Post mallonga helpinstruista laboro ĉe Troeltsch Marcuse laboris kiel liberprofesia verkisto kaj teatrorecenzisto en Berlino, Kenigsbergo kaj Frankfurto ĉe Majno. Post la potencopreno de de la nazioj en la jaro 1933 li vidis sin devigata forlasi Germanujon pro sia juda deveno. Ĝis 1939 li vivis – kiel multaj aliaj germanaj intelektuloj – en Sanary-sur-Mer. Ankoraŭ en la sama jaro post duonjara restado en Sovetunio li sukcesis fuĝi en Usonon. Tie li transprenis profesorpostenon ĉe la Universitato de Suda Kalifornio en Los-Anĝeleso, kie li instruis germanan literaturon kaj filozofion. Li verkis ankaŭ sub la kaŝnomo Heinz Raabe.
Post kiam la nazioj en 1937 estis sennaciiginta lin el Germanujo (liaj verkoj estis malpermesataj en Germanujo dum la tempo de 1933 ĝis 1945), li ricevis en 1944 la usonan civitanecon. Lia pli juna fratino Edith januaron de 1942 estis deportata el Berlin-Charlottenburg, ŝi mortis (Marcuse laŭvorte: „mortaĉis“) la 8-an de majo 1945 en la aĝo de 48 jaroj. En dokumentoj el la postlasaĵo, kiu alvenis al Marcuse, ŝi estis priskribinta la ĉiutagan situacion de judoj, kiuj vivis en 1941 je Berlino. Kune kun sia patrino Edith estis loĝinta en malgranda pensiono en Berlino-Charlottenburg, ĝis kiam dompordisto ilin denuncis. La patrino mortis en 1942 je la aĝo 78 jaroj pro kormalfunkcio. Post la fino de la Dua Mondmilito Marcuse dumtempe restis en Germanujo, por komence de la 1960-aj jaroj denove loĝi daŭre tie en Bad Wiessee. Tie li mortis en 1971.
Verkado kaj graveco
La „granda, nedankita kleriganto de la germanoj“ (Hans Heinz Hahnl) verkis krom siaj libroj ankaŭ multajn teatrorecenzojn, recenzojn kaj komentojn pri la aktuala okazado, ĉi lastan ekzemple por radioelsendo de la Bavara Radio en la fruaj 1960-aj jaroj.
György Hunyadkürti
György Hunyadkürti naskiĝis la  en Csorvás.
Biografio
György Hunyadkürti komencis sian aktoran karieron sur malgranda scenejo en Békéscsaba. Inter 1972-1975 li estis membro de migranta vilaĝteatro, poste kontinue de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Li ofte havis ankaŭ filmajn rolojn. Li ricevis premiojn inter 2004-2022, titolon "eterna membro de la teatro Csiky Gergely" en 2020.
583
En la jaro 583 post Kristo okazis, interalie:
Passow (Meklenburgo)
Passow estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigslust-Parchim de la federacia lando Meklenburgo-Antaŭpomerio, kaj apartenas al la administra komunumaro Amt Eldenburg Lübz. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
SRS
La vorto havas plurajn signifojn:
Krasnodon (stacidomo)
Krasnodon (Краснодон) estas fervoja stacio en Sorokino (Luhanska provinco), urbo en Ukrainio.
Villeneuve-les-Genêts
Villeneuve-les-Genêts estas franca komunumo lokita en la departemento Yonne kaj en la regiono Burgonjo. Ĝi havis 310 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2008.
Geografio
Villeneuve-les-Genêts etendiĝas sur 24.69 km², kaj havis 310 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 10 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Gérard Legrand, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Svingo (muzikstilo)
Svingo estas stilo de la ĵazo, kiu radikis en la tempo de la 1920-aj ĝis 1930-aj en Usono. Tie elformiĝis el antaŭaj stiloj, ekz. diksilando- kaj ĉikago-ĵazo nova stilo, kiu finfine deduktis sian grandan popularecon el sia dancebleco kaj sia plensoneco. Dum la svingepoko distrado kaj arto plejmulte interproksimiĝis; la ĵazo faris kompomisojn por populariĝi kaj konservis siajn apartaĵojn.
La disvastigo de svingo estas nesepareble ligita kun la ekesto de la ĵazbandego, ofte ankaŭ nomata ĵazorkestro, kio deduktigas sur la grandeco de la ensemblo. Se ĝi tiam muzikensembloj de grandeco inter trioj ĝis oktetoj estis kutimaj, nun la ĵazbandego prezentis veran novaĵon. Ĝia grandeco rezultigis ŝanĝojn en la maniero de muzikado, sed ankaŭ vastan paletron da novaj muzikaj eblecoj.
Historio
La svingo validas kiel la verŝajne plej populara stilo de jazo, kiu ekestis fine de la 1920-aj jaroj kaj kulminis inter 1935 kaj 1940. Ĝin evoluigis origine nigrusonanoj, tamen baldaŭ blankusonanoj kopiis ĝin, surmerkatigis gin kaj finfine superregis je ĝi. La svingepoko ligiĝis nesepareble kun la muzikensemblo tipa por ĝi, la ĵazbandego. La ĵazbandego devenas laŭ okupo de la klasika, sepkapa novorleano-ĵazbando, je kio oni la tri blovinstrumentojn de la bando (trombono, klarneto kaj trumpeto resp. korneto) nun okupis plurfoje. Pluajn influoj sur la ĵazbandego havis ankaŭ la aparte en la finiĝanta 19-a kaj komencanta 20-a jarcentoj en la sudaj ŝtatoj de Usono ŝatataj latunblovinstrumentaj bandoj. Kiel fondinto de la "pra-ĵazbandego" tamen validas la novjorka pianisto kaj aranĝisto Fletcher Henderson, kiu kiel unua elprovis la pluropan okupadon de la blovinstrumentoj, je kio lia "bandego" disponis pri unu trombono, du trumpetoj, unu aldsaksofono kaj unu tenorsaksofono, unu klarneto samkiel la ritmosekcio. La klasika okupo de ĵazbandego (vd. malsupren) venkis nur ekde prosk. 1930.
La ĵazbandego kiel muzikistaro havis sian trarompon fine de la 1920-aj jaroj. Por ĝia preskaŭ kometeca supreniĝo troveblas simpla klarigo el la kondiĉoj de la epoko: Post la Monda Ekonomia Krizo de oktobro 1929 multaj pli malgrandaj ensembloj estis devigata malfondiĝi. La nun senlaboraj muzikistoj do kuniĝis al "pli ekonomiema" bandego, por denove povi perlabori siajn vivtenojn. Tio estis la naskiĝhoro de la ĵazbandego.
For de la centroj de la muzika kaj sondiska industrio en tuta Usono la tiel nomataj teritoriaj bandoj estis respondecaj por la disvastigo kaj popularigo de svingo en tuta Usono. Plejofte ili havis mezgrandan urbon kiel bazon, ĉirkaŭ kiuj ili priludis la "teritorion" per koncertoj por nur unu vespero, je kio inter ĉi tiuj unuopaj prezentejoj povis esti distanco de pluraj cent kilometroj. Ĉi tiuj bandoj havis la eblecon ludi por regionaj kaj foje por transregionaj radiostacioj. Ĉi tiu aspekto de la evoluo de svingo preskaŭ ne estas dokumentita perdiske, ĉar ĉi tiuj bandoj ofte ne havis eblecoj por surdiskigi. Nur en Kansasurbo formiĝis pro bonaj laborkondiĉoj centro, en kiu la teritoriaj bandoj povis surdiskigi sian svingmuzikon kaj per tio atentigi pri si sur nacia kampo kaj tutmonde.
Bandego
La ĵazbandego ampleksas laŭ klasika okupado en la svingepoko 17 muzikistojn same kiel la bandestron. Karakteriza estas la interna subdivido de la bandego en tri sekciojn resp. grupojn:
La grandeco de la nova formacio de ja ĝis 17 muzikistoj sekvigis neeviteble ŝanĝon en la maniero de muzikado. Kiel ĉefa diferenco al la muziko de diksilando-, novorleano- aŭ ankaŭ ĉikagoĵazo-bandoj establiĝis la notita aranĝaĵo laŭforme de partituro, ĉar alimaniere la kunludado de tiel granda aro da muzikistoj ne nepre pasas harmonie. El tio rezultis certa limigo de la individua libereco de la ĵazmuzikistoj, kiuj ĝis tiam estis alkutimiĝinta al la improvizado laŭ kelkaj baziĝaj harmonioj. Spacon por improvizado nun proponis nur diversaj solooj ene de programero. Krome la notita aranĝaĵo postulis de la muzikisto konojn pri la notoj. La nun traaranĝitaj pecoj nun permesis konsiderindan elkonstruon de la harmonia bazo, tiel ke pli komplikaj harmonioj kaj harmoniosinsekvoj estis realigeblaj. Pro la ĉi tie nomitaj kialoj evidentiĝas, kial ankaŭ ĝis nun malantaŭ ĉiu sukcesa ĵazbandego staras profilita aranĝisto.
Pro la subdivido en diversajn sekciojn por la instrumentgrupoj ekestis malsamaj taskoj: En la ludpraktiko la saksofonoj transprenas ofte la melodivoĉon, pro kio oni ofte nomas la lignoblovistan grupon ankaŭ nomas melodisekcio. Populara estas ankaŭ dispartigo de la melodio inter lignaj kaj latunaj blovinstrumentoj. Trombonoj formas la harmonian bazon. Klarnetoj kaj transversaj flutoj funkcias ofte kiel soloinstrumentoj. Tasko de la trumpetoj estas la enigado de t.n. vokoj, ritmaj, mallongaj enĵetaĵoj en la pokazan harmonion, kiuj kune kun taŭga frapinstrumentisto konsistigas parton de la bandegaj ritmomodeloj. La piano havas en bandego pli melodiajn taskojn ol kiel estis en novorlean-ĵaza bando, kie ĝi unuarange formis harmonian sontapiŝon por la solooj de la aliaj instrumentoj.
Entute la karaktero de svingo distingiĝas per pli granda harmonio je la intonacio, kontraste al la muziko de diksilanda resp. novorleana ĵazo, en kiu ĉefe la ritmo staris en la malfono kaj preziza intonacio ne havas tiom da graveco.
Kion la unuopa muzikisto de novorleana bando ludis unuope kaj improvize, nun estis transigita per aranĝaĵo al pluraj muzikistoj kiel tonmetaĵo, t. e., la ĉefa melodio ricevis aldonate plurajn subigitajn voĉojn. Tio ne sekvis la regulojn de eŭropa harmoniscienco, sed laŭis la principojn de afrika polifonio - tion oni ankaŭ nomas paralelmetaĵo. El tio sekvas la alstrebata idealo, ke la sekcio formita el kvar aŭ kvin muzikistoj, sonu kiel ununura instrumento, do sone egala kaj precize intonaciita.
Muzikaj ecoj
La plej grava ludmaniero tamen, kiu donis ankaŭ sian nomon al la stilo svingo meze de la 1930-aj jaroj, estas ritma-dinamika movoformo de ĵazo nome svingo, kiu ekestas per la kontrasto de sentata pulso (la bazaj batoj en ĉiu taktspeco) kaj malgrandegaj ritmaj deflankiĝoj de la instrumentaj ekludadoj. En traira interpulsa ludado de kompletaj melodipasaĵoj la aperaĵo svingo ricevas apartan superregon. Tion klarigu jena ekzemplo: La klasika, ankaŭ ofte de la frapinstrumentisto markata ritma svingoskemo estas kvaronnoto sekvata de du (laŭformaj) okonaj notoj, je kio denove sekvas kvarono ktp. Se la bando ludus la du okonojn rektaj, do fakte duone longaj kiel la kvarono (kiel ja ankaŭ plejofte notite), tio ne estus svingo. Fakte oni ludas la unuan okonon iomete pli longa ol la duan, kio siaflanke ankaŭ dependas de la tempo, kaj generas tiel risortecan ritmosenton. Metrike ĉi tiuj sving-okonoj tiam estas proks. identaj kun okonotrioletoj, pro kio oni ankaŭ nomas la aperaĵon svingo ankaŭ "trioletosento". Tamen oni preskaŭ ne trovus svingo-sonregistraĵo, je kiu ili vere estas identaj kun trioletoj, ĉar la triumaj okonoj nepre povas ankaŭ forŝoviĝi direkten al punktigitaj okonoj kun sesdekonoj (depende de la peco).
La muzika realigo de ĉi tiu fakto same kiel la interpulsa akcentado, do la minimuma forŝovado de melodiakcentoj kompare kun la baza pulso, estas unualinie tasko de la frapinstrumentisto sur lia knartamburo. Samtempe li markas je la bandega svingo la pulson, do la bazan baton, per sia bastamburo. La supre priskribita ritmofiguro de kvaronnoto kun la sekvaj du okonoj estas plejofte ludata pli malpli kontinue per cimbalo kiel ostinato. Laŭ ritma vidpunkto la baso estas la plej grava instrumento de bando. Kiel tempotenanto ĝi havas la taskon fiksi la tempon kaj krei solidan, bazan ritmon, plejofte karakterizitan per kvaronnotoj sur la pulsoj, sur kies bazo la resto de la bando povas apogiĝi.
Apartan famon akiris la All American Rhythm Section (tut-usona ritmo sekcio) de Count Basie, pianisto devena de la kansasurba svingo, kun Freddie Green ĉe gitaro, Walter Page ĉe baso kaj Jo Jones ĉe frapinstrumetaro. Disvastiĝis en svingo ankaŭ la procedo nomata "voko kaj respondo": Unu instrumento ludas kaj alia respondas je tio.
Efekto
Kiel unua blankula bando de ĉi tiu stilo la Casa Loma Orchestra komencis ekde la fino de la dudekaj jaroj kun la popularigo de svingo. Ĉi tiu stilo de ĵazo fariĝis ekde meze de la tridekaj jaroj amas-aperaĵo, ne laste pro la spektaklaj sukcesoj de la bando de klarnetisto Benny Goodman. Svingo aparte allogis la tiutempan junularon, tiel ke el svingo evoluis aro da dancmodoj. Decidan influon sur la triumfon de svingo havis la radio, komence en Usono, kie radiospektaklo - organizita kiel varbkampanjo de la National Biscuit Company - kun tri bandoj de diversaj stiloj, inter ili ankaŭ la orkestro de Goodman, ĉiusemajne estis dissendata tutlande fare de la radiostacioj de National Broadcasting Company inter decembro de 1934 kaj majo de 1935. Ankaŭ la radiostacioj en Eŭropo kontribuis al la triumfo de svingo. Nur post la Dua Mondmilito aparte ĝisatingis Germanujo kaj Aŭstrujo, kie la ĵazo dum la nazia epoko estis malpermesita en la radio kiel "degenerita muziko", kaj anoj de la Swingjugend (svingojunularo) devis atendi fortegajn punojn. Perantoj de ĉi tiu nova muzikstilo estis ĉefe la usonaj trupoj en Exuropo. Jen menciindas Glenn Miller, kiu en 1937 fondis sian unua ĵazbandegon kun tipa "Glenn-Miller-sono" (kvar saksofonoj kaj gvida klarneto) kaj baldaŭ ĝuis grandan popularecon. Ekestis furoraĵoj kiel In the Mood, aŭ ankaŭ Moonlight Serenade, American Patrol, Chattanooga Choo Choo, Tuxedo Junction aŭ Little Brown Jug. Glenn Miller aniĝis la aerarmeon kaj transprenis en 1942 la direktadon de la aerarmea bando. En 1944 Miller pereis dum provizflugo sur la Manika Markolo. Lia sukcesa orkestro tamen transvivis sub la gvidado de Tex Beneke.
Al la plej sukcesaj svingorkestroj de ĉi tiu erao apartenis
Dumpase de la tempo svingo elformis duoblan karakteron. Bandoj kiel tiu de Larry Clinton, Guy Lombardo aŭ Tommy Tucker prezentis svingon kiel populara dancmuziko, aliaflanke tamen ankaŭ okazis nure koncertaj prezentadoj. Sian triumfon svingo tamen travivis kiel dancmuziko, kaj ĝi atingis neniam antaŭe ekzistantan popularecon. El tio dekuktiĝis ankaŭ la komerca adaptiĝo al la gusto de la amaspubliko. Do oni verkis ĉe Tin Pan Alley, novjorka muzikisto-strato, amase svingpecojn por la vasta publiko. Ĉi tiu "amasproduktado" kaj la kreska komercigo de svingmuziko aparte fare de blankulaj bandoj (ekz. Glenn Miller) forigis ĉi tiun stilon de ĵazo klare de ĝiaj afrikusonaj radikoj. Al tio kontraŭagis la muzikistoj de la sekvontaj stiloj de ĵazo, bibopo (ekde 1940) kaj malpasia ĵazo (ekde 1949/50). En spontanmuzikadoj kaj koncertoj ili liberigis - komence nelibervole subtenate de la bojkoto, kiun la muzikisto-sindikatoj proklamis kontraŭ la diskeldonejoj - la ĵazon de ĝia uzfunkcio kiel dancmuziko.
Nuntempe svingo ĝuas denove kreskan popularecon. La tradicion de la ĵazbandegoj daŭrigis en la 50-aj jaroj Stan Kenton, Maynard Ferguson kaj poste orkestroj kiel Mel Lewis/Thad Jones Big Band, Rhythm Combination and Brass de Peter Herbolzheimer aŭ la Kenny Clarke/Francy Boland Big Band. Kiel ankaŭ en la 70-aj jaroj novaj orkestroj fondiĝis kun junaj muzikistoj. La Pasadena Roof Orchestra, fondita en la 1970-aj jaroj, fariĝis pro sia alta muzika kvalito intertempe same mita kiel ĝiaj antaŭuloj el la 20-aj kaj 30-aj jaroj.
Gravaj sondiskaroj
La soloistoj de svingo
La bandegoj
La bandetoj.
10068 Dodoens
10068 Dodoens estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la flandra kuracisto kaj plantosciencisto Rembert Dodoens (aŭ  Rembertus Dodonaeus, 1516–1585). Lia verko Stirpium historiae pemptades (1583) estas rigardita kiel unu plej grandan verko pri plantoscienco de la fino de la 16-a jarcento. Lia fama Cruydbook (1554) pri la herboj estis tradukita al franca lingvo en 1557 kaj iĝis normo en Anglio.
Fermita ekologia sistemo
Fermita ekologia sistemo estas tia ekosistemo, kiu ne komunikas, ne ŝanĝas materialon kun la ekstera ekosistemo.
Okaze de fermita ekosistemo, la sistemo devas ŝanĝi, produkti la necesajn akvon, oksigenon, nutraĵon por la plej alta viva formo, por la homo. Tiel la sistemo devas transformi la urinon, ekskrementojn, karbonan dioksidon reen al la menciitaj materialoj.
La fermita ekologia sistemo entenas minimume unu aŭtotrofan organismon. Preskaŭ ĉiu malpli granda fermita ekosistemo baziĝas nuntempe je verdaj algoj (ĉefe klorelo).
Beringa maro
La Beringa maro estas maro de la norda parto de Pacifika Oceano. Ĝi situas inter la orienta bordo de Siberio kaj la okcidenta parto de Alasko. Norde disigas la Beringa Strato la Beringan maron de Nordpolusa maro. La limo inter Pacifiko kaj Beringa maro estas formata de la ĉeno de la Aleutaj insuloj.
Fermita ekologia sistemo
Plej gravaj, grandaj fermitaj ekologiaj sistemoj estas Biosfero 2, MELiSSA kaj rusaj projektoj BIOS-1, BIOS-2, kaj BIOS-3.
Beringa maro
La marnivelo malaltiĝis dum la lasta glaciepoko en la suda Beringa maro tiel, ke estiĝis terponto inter Siberio kaj Alasko. Tiu t.n. Beringa ponto ebligis migradon de homoj al Ameriko.
La Beringa maro estas nomita post dana naturesploristo Vitus Bering, kiu komence de la 18-a jarcento en komisio de la caro Petro la Granda esploris, ĉu ekzistas konekto inter Siberio kaj Ameriko.
Insuloj de la Beringa maro estas ekz. la Komandorski-insularo kun la Beringa insulo kaj la grupo de Pribilof-insuloj.
Biogeografio
Biogeografie Beringa maro estas unu el la 43 maraj ekoregionoj de la tutmondaj 200. Tiuj ĉi estas nombro de ekoregionoj elektitaj far la Monda Natur-Fonduso ( WWF ) kaj la Nacia Geografia Societo pro sia graveco pri la naturprotekto.
5715 Kramer
5715 Kramer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 22-an de septembro 1982 de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kathryn Xymena Kramer, direktorinon de la disvolvo de la Observatorio Lowell.
Paralakso
Paralakso ĝenerale estas ŝanĝo de aspekta loko de iu objekto relative al malproksima fono pro moviĝo de vidpunkto.
En astronomio, la fenomeno estas uzata por mezuri distancojn. Pro la grandaj distancoj en la spaco, ĉi tiu metodo povas esti uzata nur por relative proksimaj steloj, aŭ por la planedoj de la sunsistemo.
Astronomo Giovanni Cassini estis la unua kiu provis mezuri distancon al planedo uzante la paralaksan metodon. En 1672 li mezuris la distancon al Marso sendante sian asistanton Richter al Franca Gujano, por fari samtempan mezuradon de la pozicio de Marso kontraŭ la fono de malproksimaj steloj.
Uzante la distancon inter Parizo kaj Franca Gujano kiel bazlinion, li povis determini ke la distanco en la tempo de mezurado estas 21 700 Terradioj.