cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Franz Ludwig Güssefeld
Vivo
Karto pri la Provinco Brandenburgio kiun Güssefeld estis farinta en 1773 - laŭ pli fruaj notoj kaj esploroj - atentigis Anton Friedrich Büsching kiu tuj ekpretis liveri ade al li geografiajn novaĵojn. La menciita karto publikigis ĉe la eldonejo Homanns Erben. La kunlaboro de Güssefeld ekgravis por eldonejo kiu riskis bankroti. Post la pribrandenburgia aĵo (laŭ Sydow la unua rimarkinda maparo el Prusujo!) sekvis la sekvintajn jarojn pli ol cento da kartoj. Ĉiuj brilegis ekzaktece: ili ankaŭ observis ĉiujn aktualajn ŝanĝojn, astronomiajn kaj matematikajn datenojn kaj korektan ortografion.
Pro tio Güssefeld apartenis inter la plej gravaj kaj diligentaj kartografoj siatempe en Germanlingvio!!. Ekde 1808 li laboris por Landes-Industrie Comptoir und Geographisches Institut de [[Friedrich Justin Bertuch en Vajmaro.
Fonto
Seifert, Traudl, "Güssefeld, Franz" ĉe: Neue Deutsche Biographie 7 (1966), p. 289 (tie ĉi interrete)
Princlando de Pindo
La nomo Princlando de Pindo estis uzita ĉefe por priskribi provo formi aŭtonoma distrikto en la Pinda Montaro en norda Grekio en julio kaj aŭgusto 1917. En tiu tempo, proksime de la fino de la Unua Mondmilito, urbestroj kaj aliaj estroj el pluraj Vlakoj vilaĝoj en la Pinda monto, inkluzive Samarina, Avdella kaj Metsovo, volis krei aŭtonoman protektorato de Italio. Tiu fortostreĉo ne estis sukcesa. Nek princlando, aŭtonoma ŝtato, aŭ aŭtonoma distrikto estis iam reale venis en ekziston en 1917. Ĉiuj tiuj okazaĵoj daŭris nur kelkajn tagojn. Unu el la membroj de la provizora komitato kiu volis formi registaron por tiu distrikto estis la juna Alcibiades Diamandi, etna-Aromanian kiu ludis signifan rolon 25 jarojn poste en 1941-43. La nomo "Princlando de Pindo" estis uzita poste por priskribi similan ideon kiu estis diskutita fare de membroj de la paramilita organizo nomita "roma Legio" (1941-1943). Tiu "roma Legio" estis grupo de Vlakoj laboranta kune kun la itala armeo kiu okupis Grekion dum parto de la Dua Mondmilito. Alcibiades Diamandi kreis kaj estis la unua estro de ĉi tiu "roma legio". Legio neniam deklaris ia aŭtonoma ŝtato. Legio ĉesis ekzisti post la kapitulaco de Italio al la Aliancanoj en Septembro 1943.
Alfrapa kratero
Alfrapa kratero estas malaltejo, kutime cirkleca, en la surfaco de firma astro, kiu ekestis per la alfrapo de alia korpo, ekzemple asteroido aŭ meteorito. Alia nomo estas meteorita kratero.
Ĉiuj firm-surfacaj astroj de nia suna sistemo havas tiajn kraterojn. En la surfaco de la Tera Luno ili multas. Sur Tero, kies surfaco ŝanĝiĝas sub la influo de venta, akva kaj polva erozio, de sedimentiĝo, vulkana kaj sisma aktivado, krateroj ne estas facile rekoneblaj; krome la tera atmosfero protektas kontraŭ malgrandaj meteoritoj.
Moralia
Moralia (latine: Moralia, signifanta etiko; Malnovgreke: Ἠθικά) estas kolekto de 78 artikoloj kaj paroladoj skribitaj fare de la 1-a-jarcenta greka verkisto Plutarko. La eseoj disponigas sciojn pri romia kaj greka vivmanieroj, sed foje estas ankaŭ sentempaj diagnozoj en sia propra rajto. Multaj generacioj de eŭropanoj legis aŭ imitis ilin, inkluzive de Michel de Montagne kaj la humanistoj de la Renesanco kaj la filozofoj de la Klerismo.
Alfrapa kratero
Ekesto
Kvankam malgrandaj meteoritoj, kiuj trafas la Teron, forvaporiĝas aŭ krevas en la atmosfero, iom grandaj objektoj (kun maso de pluraj tunoj) estas nur malmulte bremsataj de la aera froto. Ili atingas la teran surfacon kun rapido de 10 al 70 kilometroj en sekundo. Alfrapante ili povas penetri ĝis 100 metrojn en rokaĵon. La rapidega transformo de movenergio al varmoenergio kaŭzas eksplodon, kiu forbatas la ĉirkaŭan materialon. Tiel, sendepende de la alfrapa angulo, ekestas cirkloforma malmonto, ĉe kies rando ekestas muro da elĵetita materialo. Grandaj pecoj de tia elĵetaĵo povas formi pliajn, sekundarajn kraterojn.
Malgrandaj krateroj kutime havas la formon de pelvo. Ekde certa grando, dependa de la gravito de la frapata astro, meze de la kratero ekestas "centra monto". Eblaj kaŭzoj de ĝia ekesto estas defalo de materialo de la krateraj flankoj aŭ resalto de tia materialo de la kunpremitaj flankoj.
Le Plessis-l'Échelle
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis ne pli ol. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Blois kaj al la kantono .
Moralia
Enhavo de la eseoj
Sub la nomo "Moralia" estis kolektitaj ĉiuj konservitaj verkoj de Plutarko, krom la biografioj. Plutarko skribis siajn eseojn "Moralia" antaŭ dediĉi sin al verkado de la biografioj (" Personaj Vivoj "), kiujn li skribis dum la lastaj du jardekoj de sia vivo.
Poloj en Belorusio
Poloj en Belorusio – nacia malplimulto nombranta laŭ belorusa popolnombrado ĉ. 295 000 loĝantoj de Belorusio. Laŭ neoficialaj statistikoj lime de la ŝtato povas loĝi de 500 000 ĝis 1 200 000 poloj. Poloj estas post rusoj laŭ nombreco la dua nacia malplimulto.
Moralia
Enhavo de la eseoj
La dosiero "Moralia" inkluzivas diskutojn pri la religio de Romo, la eseon "Pri la Bonŝanco aŭ Virto de Aleksandro la Granda" - grava apendico al lia eseo pri la vivo de la komandanto, eseon pri la kultado de Izisa kaj Oziriso - kritika fonto de informoj pri egipta religio, kaj eseon pri "La Malico de Herodoto", en kiu Plutarko kritikas la antikvan historiiston Herodoto pro ia speco de antaŭjuĝo kaj misprezento. Plutarko atakas Herodoton kaj kaptas lin per diversaj eraroj, sed ankaŭ eblas, ke tio estas nur retorika ekzerco, en kiu Plutarko prenis la rolon de akuzisto, por vidi kion oni povas diri kontraŭ tia konata kaj amata verkisto.
Le Plessis-l'Échelle
Geografio
La loĝloko limas al Marchenoir norde kaj Saint-Laurent-des-Bois kaj Briou nordoriente, en la oriento limas al Roches, en la sudo al Talcy, en la sudokcidento al La Madeleine-Villefrouin kaj okcidente al Saint-Léonard-en-Beauce.
Moralia
Enhavo de la eseoj
Apud ĉi tiuj estas pli filozofiaj artikoloj: "Pri la malleviĝo de la orakoloj ", "Pri la prokrasto de la dia venĝo" kaj "Pri la trankvilo", kaj pli malpezaj artikoloj, kiel "Odiseo kaj Grilos" - humura dialogo inter Odiseo de Homero kaj unu el la sorĉitaj porkoj de Kirko.
Rákóczi tér (metrostacio)
La Rákóczi tér estas moderna metrostacio en Budapeŝto. La nomo venis de la samnoma Rákóczi tér (placo Rákóczi) [rAkOci], kies meza parto la stacio situas. Rákóczi estas historia familia nomo, inter ili la plej fama estas Francisko Rákóczi la 2-a. La placo prenis la nomon en 1871 pro la tiama patriota etoso. Ankaŭ la metrostacio havas patriotajn simbolojn.
Moralia
Enhavo de la eseoj
En la eseo "Pri la Paco de la Menso", Plutarko argumentas ke racia uzo de logiko devus esti trejnita por regi la neracian parton de la menso; Ke homo povas atingi pacon, se li harmonie adaptiĝas al ĉio, kio okazas al li kaj ke nur se li turnas siajn pensojn al la bonaj aferoj en sia vivo, li akiros feliĉon. Laŭ li, ĵaluzo kondukas homon al mizero, kaj la deziro malhelpas lin ĝoji pri la bonaĵoj, kiujn li jam havas. Tiel la homo devas kongrui siajn dezirojn al siaj kapabloj. Plutarko emfazas, ke memori la bonajn aferojn en la vivo kaj liberigi la malbonajn aferojn kontribuas al trankvilo.
Rákóczi tér (metrostacio)
Historio
Konstruado de la 4-a metrolinio okazis inter 2006–2013 kune kun interrompoj pro politikaĵoj. Tiu stacio estis preta en 2013. Samtempe oni konstruis subteran garaĝon aŭ parkumejon.
Moralia
Enhavo de la eseoj
Estas aliaj eseoj: pri Sokrato kaj la liberigo de Tebo, pri la heroeco de virinoj, pri la inteligenteco de bestoj ("pri la saĝo de bestoj"), "pri manĝado de viando", iom pri novplatona filozofio kaj la historio de astronomio.
Rákóczi tér (metrostacio)
Historio
En tiu ĉi metrolinio dekomence vagonoj de Alstom trafikas.
Priskribo de la stacio
La stacio situas en la placo inter aĉetejo (merkato) kaj bulvardo. La sola en/elirejo troviĝas en teretaĝa domo kun vitraj muroj. Apude estis konstruitaj 2 vitraj tuboj kun speguloj, kiuj donas naturajn lumojn al la subteraj partoj de la stacio. En la profundo la muroj ofte estas pentritaj per ruĝoj, blankoj kaj verdoj, kiu estas la hungara standardo. 4 rulŝtuparoj funkcias de la tersurfaco, poste sekvas peroneto, fine denove 4 rulŝtuparoj. Por handikapuloj 2 liftoj funkcias. Ĉe la movŝtuparoj sur la betonoj reliefas surskriboj pri komunumoj, kie Rákóczi havis bienojn (inter la surskriboj ankaŭ eraro ŝoviĝis). La trakoj troviĝas en profundo 23 m. Apud la trakoj la peronoj longas 106 m.
Moralia
Sparto
Ĉar la popolo de Sparto ne skribis sian historion antaŭ la helenisma periodo, kaj ĉar ilia nura konservita literaturo estas eltiraĵoj el poemoj de la 7-a jarcento a.K., la kvin biografioj de spartanaj personecoj, kaj la eseoj "Diraĵoj de spartanoj" kaj "Diraĵoj de spartaj virinoj", kies originojn jam poste malaperis, konsistigantaj unu el la plej riĉaj fontoj por historiistoj de Lakonio. Tamen, tiuj eseoj estas polemikaj, ĉar Plutarko vivis centojn da jaroj post la sama Sparto pri kiu li skribis (mil jaroj apartigante inter lia vivtempo kaj la plej fruaj okazaĵoj), kaj kvankam li vizitis Sparton mem, multaj el la kutimoj kiujn li raportas jam delonge estis forlasitaj. La neevitebla konkludo estas ke li neniam vidis per siaj propraj okuloj tion, kion li priskribis. Liaj fontoj en tiuj eseoj ankaŭ povas esti problemaj, ĉar li estis influita per historioj skribitaj post la malleviĝo de Sparto, en kiuj la nostalgio por pli feliĉa, reala aŭ imagita pasinteco estas evidenta. La admiro kiun historiistoj kiel Plutarko (kaj ksenophono) sentis al la socio de Sparto, igis ilin troigi ĝian unuforman naturon, ĉar ili malpliigis la deviojn de la idealoj de egaleco kaj malklarigis tendencojn de historia ŝanĝo. Kaj do, la egaleco kaj superhoma imuneco al doloro, kiuj konkeris la popularan imagon, estas verŝajne mitoj kaj Plutarko estas ilia ĉefa arkitekto. Malgraŭ tiuj difektoj, Plutarko estas ekstreme grava kiel unu el la nuraj antikvaj fontoj pri vivo en Sparto.
Pseudo-plutarko
Pluraj eldonoj de la Moralia inkludas plurajn verkojn nun konatajn kiel Pseŭdoepigrafio : "Rakontoj de greka kaj romia paralelo", "pri la sorto", "pri la vivoj de dekopo da parolantoj" (Biografioj de la atikaj parolantoj, surbaze de Kaikilio), "pri la opinioj de filozofoj" kaj en "pri la muziko". Nur unu "pseŭdo-plutarko" respondecas pri ĉiuj ĉi tiuj eseoj, sed ilia aŭtoro estas nekonata. Kvankam la pensoj kaj opinioj dokumentitaj en ili ne estas de Plutarko kaj originas en iomete pli posta periodo, ili ĉiuj estas klasikaj en origino kaj havas valoron por la historiisto.
Listo de eseoj
La eseoj en Moralia estas skribitaj en la greka, sed estas ofte referitaj sub siaj latinaj nomoj. Ekde la stefanos eldono de Henri Estienne la Juna de 1572, Moralia estis tradicie tenita en 14 libroj:
Mezoregionoj de Minas-Ĝerajso
La brazila subŝtato Minas-Ĝerajso estas dividata de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko en 12 regionoj, poste subdividataj en mikroregionoj.
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Poloj en Belorusio
Poloj en Grandprinclando Litovio
Post kristanigo de Litovio en 1387 sekvis pli granda alvenado de pola loĝantaro al Litovio. Reprezentantoj de polaj klerikoj, soldatoj, kortegaj oficistoj kaj urbanoj alvenis. Ĉiuj belorusaj urboj gajnis magdeburgan juron kaj tute poloniĝis en la 17-a jarcento. Samjarcente okazis poligo de belorusa nobelaro.
Dislokigo de poloj en Belorusio
Nombro de pola loĝantaro (laŭ oficialaj donitaĵoj de belorusaj censoj el 1999 kaj 2009 r.) laŭ regionoj:
Resume: 396 000 kaj 294 549
Kultura vivo
En centro de Minsko de 2016 okazas la festo de la pola kulturo - kadre de la festivalo de naciaj kulturoj.
Novembre 2018 la pola socio en Belorusio celebris 100-jariĝon de la reakiro de sendependeco de Pollando. Pluraj artaj aranĝoj okazis en Minsko, Grodno, Bresto kaj en aliaj malgrandaj lokoj, kie loĝas reprezentantoj de la pola malplimulto. La 11-an de novembro lernantoj de Pola Socia Lernejo en Grodno je la nomo al Reĝo Stefan Batory aliĝis al organizita de la pola Ministerio de Nacia Edukado la monda kampanjo "Rekordo por Sendependa" – je la 11:11 ekkantis la himnon de Pollando. Kun ĉeesto de kelkcent poldevenaj belorusoj okazis premiado al venkintoj en la arta-literatura konkurso "Sendependa. Nevenkita". La 12-an de novembro en Granda Teatro de Minsko okaze de la Nacia tago de sendependeco estis solenaĵoj kun ĉeesto de polaj ŝtatuloj. Oni montris al la gastoj baleton kun komponaĵoj de Fryderyk Chopin. Ankaŭ festis polaj konsulejoj en Grodno kaj Bresto.
Aktuala situacio de poloj en Belorusio
Aktuale oni observas multe da provoj flanke de belorusaj regopovoj direkte al enigo de poloj al la belorusa socio.
Pro belorusigo kaj malpoligo de Katolika Eklezio en Belorusio, rimarkebla estas observata tendenco al asimilado de lokaj poloj, pri kio atestas i.a. donitaĵoj de la lasta censo el 2009.
En 2021 prezidento Aleksandr Lukaŝenko komencis kontraŭpolan kampanjon. La 25-an de marto dum la Tago de Libereco en Grodno estis senkaŭze arestita, post forigo de tri polaj diplomatoj, pola ĵurnalistino Andżelika Borys, kaj en Lida kaj Vaŭkavisk du direktorinoj de pollingvaj lernejoj, kiuj atendas procesojn. La reprezalioj kontraŭ poloj komenciĝis. Samtage Josep Borrell nome de Eŭropa Komisiono alvokis belorusajn regopovojn al retirigo de akuzoj adresitaj al la Asocio de Poloj en Belorusio kaj senprokrastan liberigon de ties gvidantoj el malliberejoj, kune aliaj politikaj malliberuloj.
Aprile oni fermis polan lernejon en Bresto. Organizaĵo pri Sekureco kaj Kunlaboro en Eŭropo promesis sian helpon.
Eksteraj ligiloj
Polacy na Białorusi
Última Parada 174
Lasta Haltejo 174 (Última Parada 174) estas brazila filmo de 2008 reĝisorita de Bruno Barreto, verkita de Braulio Mantovani, produktorita de Moonshot Pictures kaj stelulita de Michel Gomes kaj Marcello Melo, Jr.. La filmo rakontas la fikciigitan historion de la vivo de Sandro Rosa do Nascimento, stratinfano en Rio-de-Ĵanejro kiu survivis el la masakro de Candelária kaj en 2000 kidnapis buson. La 16an de Septembro, 2008, la filmo estis elektita de la Ministerio de Kulturo kiel reprezentanto de Brazilo por la Oskar-premio al la plej bona neanglalingva filmo en 2009.
Por rigora rekonstruo de la historio, la filmo estis filmita en lokoj de la urbocentro de Rio-de-Ĵanejro, nome la preĝejo Candelária, la kvartalo de Jardim Botânico, la favelo Tavares Bastos kaj Curicica, dum ĉirkaŭ ok semajnoj, inter Julio, Aŭgusto kaj Septembro 2007.
Fatou Diome
Fatou Diome (naskiĝis en 1968 en Niodior, Senegalo) estas franc-senegala verkistino. Ŝia verkaro esploras enmigrintan vivon en Francio kaj la rilaton inter Francio kaj Senegalo. Ŝi portretas interalie la malfacilaĵojn de integriĝo en Francio kiel enmigrinto, miksita kun nostalgio kaj memoroj de infanaĝo en Senegalo. Ŝia stilo estas influita per la tradicia buŝa literaturo de Afriko. Ŝia lingvo estas aŭtentika kaj viveca.
Biografio
En 1990, ŝi geedziĝis kun franco kaj translokiĝis al Francio. En 1994 ŝi transloĝiĝas al Francio por studi en la Universitato de Strasburgo. La titolo de ŝia doktoriga disertacio estis Le Voyage, les échanges et la formation dans l'œuvre littéraire et cinématographique de Ousmane Sembène (La vojaĝo, interŝanĝoj, kaj edukado en la literatura kaj kinematografia verkaro de Ousmane Sembène).
De 2002 ĝis 2003, Diome estis partatempa preleganto en la Universitato Marc Bloch en Strasburgo, kaj ĉe la Instituto de Pedagogio de Karlsruhe (Germanio).
Verkaro
Ŝi debutis kun kolekto de noveloj en 2001, kaj ŝia debuta romano Le Ventre de l’Atlantique estis publikigita en 2003 kaj kun kiu ŝi akiris famon. Tiu libro estas jam tradukita al la angla, germana kaj hispana. Ŝi poste publikigis du pliajn romanojn kaj kolekton de noveloj. Ŝia plej lasta libro Marianne face aux faussaires (eld. Albin Michel, 2022) rilatas al temoj ligitaj al identeco, temo ĉirkaŭ kiu estas polariga debato en eŭropaj landoj.
Bibliografio
Schoenaers C., Ecriture et quête de soi chez Fatou Diome, Aïssatou Diamanka-Besland, Aminata Zaaria: départ et dispersion identitaire. Parizo, eld. L'Harmattan, 2011
Eksteraj ligiloj
(franca) Intervjuo kun Fatou Diome pri la libro "Ventre de l'atlantique"
Louis Visconti
Vivo
Filo de la itala arkeologo kaj art-historiisto Ennio Quirino Visconti, Visconti desegnis multajn loĝejojn en Parizo, publikajn konstruaĵojn kaj placojn, kiaj la Place Saint Sulpice kaj la ĝenerala desegno de la Fontaine Molière, kaj estis dum malonge la oficiala arkitekto de Luvro sub Napoleono la 3-a. Li estas probable plej fama pro la desegno en 1842 de la tombo de Napoleono Bonaparte ĉe Les Invalides.
Barguzin (rivero)
Barguzin (Баргузин; en burjata Баргажан Bargažan) estas rivero en Burjatio, Rusio, 480 km longa, kiu fluas sur la Barguzina Golfo de la lago Bajkalo, nome la plej granda kaj profunda golfeto de Bajkalo, ĉe la urbeto Ust-Barguzin. Barguzin estas la tria (laŭ la akvoflua kvanto) enfluaĵo de Bajkalo, post Selenga kaj Supra Angara. Ties basena areo estas 21,100 km². Ĝi estas navigebla dum 204 km supren el sia estuaro. Ĝiaj ĉefaj alfluantoj estas la riveroj Gagra, Argada, Ina kaj Uljun. En 1648 Ivan Galkin fondis fortikaĵon ostrog ĉe Barguzin.
Kemptthal (stacidomo)
Kemptthal estas fervoja stacidomo en Lindau, Svislando.
Pontlevoy
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
Persuasion (romano)
Persuasion estas la lasta romano finkompletigita fare de la angla verkistino Jane Austen. Ĝi estis publikigita fine de 1817, ses monatojn post ŝia morto.
La historio temas pri Anne Elliot, juna angla virino 27-jaraĝa, kies familio translokiĝas por malpliigi siajn elspezojn kaj redukti siajn ŝulfojn luante sian hejmon al iu admiralo kaj lia edzino. La frato de la edzino, ŝipkapitano Frederick Wentworth, estis engaĝita al Anne en 1806, sed tiu engaĝiĝo estis rompita kiam estis "konvinkita" de siaj amikoj kaj familio por finigi tiun rilaton. Anne kaj la kapitano Wentworth, ambaŭ fraŭloj kaj neligitaj, renkontiĝas denove post sep-jara separado, preparante scenejon por multaj humoraj renkontiĝoj same kiel por dua, bone konsiderata ŝanco al amo kaj al geedzeco por Anne en ŝia dua "florado".
La novelo estis bone ricevita komence de la 19-a jarcento, sed ties pli granda famo venis poste en la jarcento kaj pluis en la 20-a kaj 21-a jarcentoj. Okazis granda fakula debato pri tiu verko de Austen ekde kiam ĝi estis publikigita. Anne Elliot estas kosniderinde inter la heroinoj de Austen pro sia relativa matureco. Ĉar Persuasion estis la lasta kompletigita verko de Austen, ĝi estas akceptita kiel ŝia pli mature verkita romano, montranta rafinadon de literatura koncepto indikanta de virino alproksimiĝanta al la 40-jaraĝo. Ŝia uzado de la libera nerekta stildiskurso en rakonto estis tute evidenta en 1816.
Persuasion estis celo de kelkaj adaptoj, kiel por kvar televidadaptaĵoj, teatraj produktaĵoj, radioelsendoj, kaj aliaj literaturaj verkoj.
Supra Angara
La Supra Angara (Верхняя Ангара, Verĥnjaja Angara; en burjata Дээдэ Ангар, Deede Angar) estas rivero en Siberio norde de la lago Bajkalo. Ĝi estas 320 km longa kaj ekfluas nordoriente de la lago Bajkalo, fluas sudokcidente tra Burjatio kaj finfine en la lago. Ĝi estas parte navigebla. La Baikal-Amura Fervojo iras laŭlonge de la norda flanko de la rivero nordoriente ĝis ties valo, trapasante inter Anamakit kaj Novi Uojan kaj trapasas la riveron duan fojon kontraŭflue rekte al la montoj.
Le Poislay
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj la kantono Le Perche.
4-Aminoakridino
4-Amino-akridino aŭ 4-Akridamino estas triringa heterocikla substanco, tie kie centra piridina ringo ĉirkaŭas per du benzenaj ringoj. La 4-amino-akridino prezentas la aminan grupon en la 4-a karbono de la flanka benzena ringo. La akridinoj estis malkovritaj en 1871 de Carl Gräbe kaj Heinrich Caro elde la karbogudro. Akridinoj estas uzataj en la traktado kontraŭ bakterioj, parazitoj, neŭrodegeneraj malsanoj kaj malario. Kvankam akridinoj ne reprezentas grandan frakcion en la manufakturado en la industrio de fajnaj kemiaĵoj, ili forte kontribuas kaj teorie kaj praktike por la disvolvado de la scienco kaj teknologio.
The Watsons
The Watsons estas abandonita romano de Jane Austen, probable komencita ĉirkaŭ 1803. Estis nombraj argumentoj asertitaj kial ŝi ne kompletigis ĝin kaj aliaj fakuloj ekde tiam klopodis tiun taskon. Probable ŝi ĉesis verki ĝin post la morto de sia patro en Januaro 1805. La restinta parto de la romano estas komponita de kvin ĉapitroj.
Eĉ antaŭ la manuskripta fragmento estus finfine publikigita en 1871, kontinuaĵo bazita sur ĝi fare de la nevino de Austen aperis en 1850. Pluaj kompletigoj kaj adaptaĵoj de la historio kontinue aperis ĝis nuntempe.
Blazono de Rio-de-Ĵanejro
La Flago de Rio-de-Ĵanejro montras en sia centro ruĝkoloran version de la blazono. Ekde la 16-a jarcento la urbo havis diversajn versiojn de la blazono.
Pray (Loir-et-Cher)
Pray estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis.
Mikroregiono
Tamen, mikroregionoj tiel difinitaj maloftas. Konsekvence, la vorto estas multe plej konata pro ĝia pratika uzo por la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko kiu, por statistikoj celoj kaj bazata en socialaj kaj ekonomiaj similoj, dividas la diversajn subŝtatojn de la brazila federacio en mikroregionoj.
Quarante
Quarante (jen france, Cranta) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Puisserguier
Puisserguier (jen france, Puègserguièr) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Hérault, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Vankuvero (apartigilo)
La angla nomo Vancouver kaj ĝia kutima esperantigo Vankuvero povas temi pri diversaj aferoj, interalie:
Kelkfoje oni renkontas alian esperantigon, Vankuvro; pri la konkurenco inter la du formoj ekzistas kanto (laŭ la melodio "Irish Washerwoman"), komenvorte "Ĉu Vankuvro? Manovro ja magra kaj povra", verkita ĉ. 1982 de Marta Evans.
Kulturo kaj pozitiva psikologio
Kulturaj diferencoj povas interagi kun pozitiva psikologio por krei grandan varion, eble influante pozitivajn psikologiajn intervenojn. Kulturdiferencoj havas efikon sur la intervenoj de pozitiva psikologio. La kulturo de individuo influas kiel homoj serĉas psikologian helpon, kiel ili serĉas siajn difinojn de socia strukturo kaj eltenajn strategiojn.
La psikologia splorado montras ke kulturaj faktoroj influas nociojn de perceptita "feliĉo". La usona kultura psikologo Richard Shweder argumentas ke tiuj faktoroj helpas formi tion, kion homoj opinias bona, morala kaj virta. La nuna ĝenerala literaturo diskutas pozitivan psikologion en du kategorioj: okcidenta kaj orienta. Okcidentanoj serĉas rekompencojn sur pli fizika ebeno, dum orientanoj serĉas transcendi la fizikan ebenon al spirita. Okcidenta literaturo pri perceptita "feliĉo" ĝenerale emfazas aŭtonomion, individuecon kaj personan kontenton, dum orienta literaturo ĝenerale temigas harmonion, kolektivan kunlaboron kaj grupan kontenton.
Malgraŭ kulturaj diferencoj en multaj konceptoj de intereso al pozitiva psikologio, la granda plimulto de studoj pri pozitiva psikologio estas farita en okcidentaj kulturoj.
Lastatempaj studoj montras ke feliĉo estas relative nova koncepto de pozitiva psikologio kaj ke la signifo malantaŭ pozitiva psikologio estas pli kompleksa ol iam pensis. Por la celo de studo, "feliĉo" estis dividita en du malsamajn faktorojn: endogena (en la individuo mem) kaj ekzogena (ekster ĝi). Malgraŭ la influo de ekzogenaj faktoroj sur la feliĉo de individuo, endogenaj faktoroj pruviĝis formi la fundamentojn de feliĉo. Kun ĉi tiuj novaj trovoj, esploristoj malkonstruis la biologiajn fundamentojn en plurajn kategoriojn por pli kompreni kiel endogenaj faktoroj ludas rolon sur la feliĉo de individuo. La kategorioj, kiujn esploristoj elektis por ekzamenado, estis genetiko, endokrinaj glandoj, hormonoj, fizika sano, cerbo kaj neŭrotransmisiloj, tipologio kaj allogeco. Ankaŭ gravas noti la studojn, kiuj estis faritaj je ĝemeloj, por helpi determini, kio povus kaŭzi feliĉon. Studo inter du ĝemeloj trovis ke 35-50 procentoj de feliĉo povas esti rilatita al genetikaj faktoroj. Studi feliĉon povas helpi pli bone kompreni la efikon de pozitiva psikologio.
Gottlieb Daimler
Gottlieb Wilhelm Daimler (vere Däumler) (naskiĝis la en Schorndorf, mortis la  en Cannstatt (nun kvartalo de Stuttgart) estis pioniro de la aŭtomobilhistorio. Li estis germana inĝeniero, konstruisto kaj industriisto.
La historio de la familio Daimler en Schorndorf estas dokumentita ekde 1660, tiutempe la unua ido de la familio enmigris el la lando Turingio. Ĉi tie la malgranda Daimler’ido pasigis sian junaĝon kiel filo de bakisto, frekventis la mezlernejon kaj lernis unue la metion de pafilfaranto. Poste li laboris en maŝinkonstruado-fabriko en Graffenstaden (Alzaco).
En 1852 li iris al la politeknika lernejo en Stuttgart. Poste li laboris en diversaj fabrikoj, tiam li renkontis Wilhelm Maybach, Nikolaus Otto kaj aliajn. En 1887 Daimler fondis fabrikon en Stuttgart-Bad Cannstatt.
Gottlieb Daimler evoluigis la malpezan rapide kurantan benzinmotoron ĝis ĝenerala uzeblo, speciala en la trafiko. En 1979 la firmo Daimler Benz aĉetis lian naskiĝdomon kaj restaŭris ĝin, nun ĝi servas kiel muzeo kaj seminaridomo de la firmo Mercedes Benz AG (nun Daimler AG).
Sarma (rivero)
La valo kaj estuaro de Sarma estas la fonto de la plej fortaj el la ventoj de Bajkalo, nome la Sarma vento. Ties rapido povas superi la 40 m/s.
4-Fenilbenzoata anhidrido
4-Fenilbenzoata anhidrido aŭ fenil-fenilmetanata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el senhidratigado de la 4-Fenilbenzoata acido aŭ per interagado de la 4-fenilbenzoila klorido kun 4-fenilbenzila alkoholo. 4'-Fenilbenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 4-Fenilbenzoata anhidrido la kuniĝo de du 4-fenilbenzoataj grupoj interligitaj per oksigenatomo. Ĝi konsistas je 26 karbonatomoj, 18 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Batignolles
Batignolles estas nomo kiu povas aperi en:
Flago de Rio-de-Ĵanejro
La flago de la municipo Rio-de-Ĵanejro, Brazilo, estas komponita de blanka ortangulo kun du bluaj diagonalaj strioj kiuj kruciĝas sub la ruĝa blazono de la urbo en la centro de la flago.
La blua kaj blanka koloroj estas simboloj de la portugala origino de la urbo. Ili estis la tradiciaj koloroj de la Portugala Monarkio, adoptitaj ekde la kreado de la Graflando Portugalio, en 1097. Nur post la revolucio de 1910, la tradiciaj koloroj portugalaj iĝis malhelverda kaj ruĝa.
La ruĝa koloro de la blazono estas simbolo de la sango verŝita de Sankta Sebastiano, sankta patrono de la urbo kaj de la sango verŝita de Estacio de Sá, fondinto de la urbo kaj defendinto de la unuaj kolonoj.
Pouillé
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Romorantin-Lanthenay kaj al la kantono .
128474 Arbacia
128474 Arbacia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la hispana amatora astronomo Rafael Ferrando elde la Observatorio Pla d'Arguines en Algimia de Alfara (Valencio, Hispanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Patricio Domínguez "Arbacia" (1964–2013), profesoro pri paleontologio ĉe la Komplutensa Universitato de Madrido. Lia plej granda kontribuo estis noti, por la amatora astronomia komunumo, la sekretojn de la geologia evoluo de la Luno.
Dendroceraloj
La dendroceraloj (Dendrocerotales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion, 2 genrojn kaj 25 speciojn,. Ĝia tipa genro estas dendrocero.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (16 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (16 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Bajkalio
Bajkalio (Прибайкалье, [pribajkalje]) estas svaga geografia termino aludanta al la regiono ĉirkaŭ la lago Bajkalo. Ĝi estas malpli ofta, ol la koncepto de Transbajkalo, nome areo oriente de la Lago Bajkalo. La termino Bajkalio estas svage difinita kaj ne havas oficialan difinon. La areo de Bajkalo havas longan historion de homa setlado. Frua konata tribo en la areo estis la kurikanoj, prauloj de du etnaj grupoj: nome la burjatoj kaj la jakutoj.
Situanta en la iama norda teritorio de la konfederacio de Ŝiungnuoj, Bajkalio estis scenejo de la Milito Han–Ŝiungnua, kie la armeoj de la Dinastio Han persekutis kaj venkis la fortojn de Ŝiungnuoj el la 2a jarcento a.K. al la 1a jarcento n.e. Ili registris ke la lago estis "granda maro" (hanhai) kaj desegnis tiun Nordan Maron (Běihǎi) el la duonmitaj Kvar Maroj. La Kurikanoj, nome Siberia tribo kiu loĝis en la areo en la sesa jarcento, donis nomon kiu trandukeblas al "multa akvo". Poste, ĝi iĝis nomita "natura lago" (Baygal nuur) fare de la Burjatoj kaj "riĉa lago" (Bay göl) fare de la Jakutoj. La Eŭropanoj sciis malmulton pri la lago ĝis Rusio etendiĝis en la areo jam en la 17a jarcento. La unua Rusa esploristo kiu atingis la bordojn de la Lago Bajkalo estis Kurbat Ivanov en 1643.
Sneĵnaja (rivero)
La Sneĵnaja (en rusa Снежная Река transliterumite Snezhnaya Reka) estas rivero en Irkutsk, Siberio, Rusio, kiu estas unu el la ĉefaj riveroj kiuj elfluas ene de la lago Bajkalo. Ĝi estas nomita tiele (Neĝa) ĉar plej el la akvo en la rivero devenas el neĝofando. La rivero ekfluas montopinte, kie neĝofando okazas dum varma vetero (kaj pluvo) kaj venas en la riveron kiu fluas suben el la monto.
Aniziltioacetata acido
Aniziltioacetata acido aŭ metoksobenzilacetata acido estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la tioacetata acido kaj metoksobenzila klorido. Ĝi estas flava solidaĵo, nesolvebla en akvo. Aniziltioacetata acido posedas 10 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn, 1 sulfuratomon, kaj 3 oksigenatomojn. Aniziltioacetata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de tioacetataĵoj kaj anizilaj derivaĵoj. .
Prunay-Cassereau
estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Loir-et-Cher, en la regiono Centro-Valo de Luaro (Centre-Val de Loire ). Fine de en la komunumo vivis. Administre la komunumo apartenas al la arondismento Vendôme kaj al la kantono Montoire-sur-le-Loir.
Strunkovice nad Blanicí
Strunkovice nad Blanicí (Strunkowitz an der Flanitz) estas kampurbo situanta en distrikto Prachatice de Ĉeĥio. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1227. Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.
Signifaj personecoj
El la municipo devenas fama familio de Havlasidoj. Ĝiaj plej famaj anoj estas muzika komponisto Quido Havlasa (1839–1909) kaj verkisto Bohumil Havlasa (1852–1877).
Beynost (stacidomo)
Beynost estas franca stacidomo sur linio - Ĝenevo (landlimo), situanta en  Beynost, en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lyon-Perrache - Genève (frontière) (890000).
Montréal-la-Cluse
Montréal-la-Cluse [mɔ̃ʁe.al la klyz] estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Montréalais.
Nototiladaloj
La nototiladaloj (Notothyladales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion, ununuran genron kaj 16 speciojn,. Ĝia tipa genro estas nototilado.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (16 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (16 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Brion - Montréal-la-Cluse (stacidomo)
Brion - Montréal-la-Cluse estas franca stacidomo sur linioj -  kaj Andelot-en-Montagne -, situanta en  , apud Montréal-la-Cluse, en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Eduard von Böltz
Eduard von BÖLTZ (naskiĝinta la, mortinta la en Odeso) estis generalleŭtenanto en la armeo de Aŭstrio-Hungario.
Vivo
En junaj jaroj li servis por Rusio. Dum diservo li konatiĝis la nuptotan virinon. En 1918 li komandis la aŭstrajn trupojn en la sudo de la iama Rusia Imperio estante ekde la 1.6.1918 armeguberniestro en Odeso. Post aŭdo pri la kolapso de Aŭstrio-Hungario li memmortigis sin pafe frumatene en sia buroo en la 9.11.1918.
La epizodo suicida menciitas kaj en la satira romano La ora bovido de Ilja Arnoldoviĉ Ilf kaj Eŭgeno Petroviĉ Petrov kiel ankaŭ en la rememoroj de la advokato Stepan Szuchewycz.
Mikroregionoj de Minas-Ĝerajso
La brazila subŝtato de Minas-Ĝerajso dividiĝas statistike (sed ne politike aŭ administracie) en 66 mikroregionoj:
Formale tiuj mezo- kaj mikroregionoj nur ekzistis inter la jaroj 1989 kaj 2017, sed neformale ili daŭre uzatas por priskribi situon de urbaj kaj neurbaj municipoj kaj aliajn geografiajn lokojn, kiel montoj, lagoj, riveroj, akvobaraĵoj, minejoj kaj simile.
Ĉerski Monto
La Ĉerski Monto estas la plej alta montopinto de la Bajkala Montaro, Siberio, Rusio. Ĝi estas 2,572 m alta. Ĝi estas nomata laŭ la pola esploristo Jan Czerski.
Dendroceracoj
La dendroceracoj (Dendrocerotaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo dendroceraloj (Dendrocerotales). Ĝi enhavas 2 genrojn kaj 25 speciojn. Ĝia tipa genro estas dendrocero.
Himno de Rio-de-Ĵanejro
La Himno de Rio-de-Ĵanejro nomiĝas Cidade Maravilhosa (Mirinda Urbo), nome marŝo komponita de André Filho kaj aranĝita de Silva Sobreira por la karnavalo de 1935. Tiu epiteto por la urbo Rio-de-Ĵanejro estis uzita de la franca verkistino Jane Catulle Mendès en sia poezia verko La Ville Merveilleuse (La Mirinda Urbo) publikigita en Parizo en 1913 kiel omaĝo al naturaj mirindaĵoj. En la 1960-aj jaroj, la marĉo de André Filho estis "oficialigita" kiel himno. Nur en aŭgusto 2003 la Municipo Rio-de-Ĵanejro efektive faris Cidade Maravilhosa la oficiala himno de la municipo.
La nomo de Rio, tamen, ne aperas en la kanto. Cidade Maravilhosa kiel kromnomo por la urbo Rio-de-Ĵanejro estis stampita de la verkisto Coelho Neto el la nordorienta brazila ŝtato Maranhão kiel omaĝo al la natura belo de la urbo. Li estis tie loĝanta por mallonge estante infano kaj dum multo de sia posta vivo.
Klári Varga
Klári Varga laŭ hungarlingve kutima nomordo Varga Klári (origine Varga Klára) estas hungara aktoro, voĉoaktoro.
Klári Varga naskiĝis la  en Kaposvár.
Biografio
Klári Varga studis jaron en aktorstudio de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste ŝi akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1993. Ŝia ĉefinstruisto estis Tamás Szirtes. Ŝi estis membro de Teatro Madách (1993-2003), Teatro József Attila (2003-2007), Teatro Kamara (2007-2012), pli poste de Teatro Csokonai (Debrecen). Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1999-2018. Ŝi edziniĝis kaj naskis filon.
Turka (rivero)
La Turka (en rusa, Турка) estas rivero de Rusio kiu fluas tra la respubliko Burjatio. Ĝi estas alfluanto de la lago Bajkalo, kio faras ĝin subalfluanto de la rivero Jenisejo tra la lago Bajkalo kaj de la elfluanto Angara.
Ĝi elfluas oriente de la lago Bajkalo, ĉe la okcidenta deklivaro de la montaro Ikat (Ikatski Jrebet), kies plej alta pinto atingas 2.573 m. La elfluo troviĝas proksime (okcidente) de tiu de la rivero Vitim. El sia elfluo, ĝi fluas ĝenerale en direkto okcidente-sudokcidente. Ties Baseno troviĝas sude de tiu de la rivero Barguzin. Sudoriente, ĝia baseno troviĝas separata de tiu de la rivero Kurba pere de la montoj Ulan-Burgas, pluiĝo nordorienta de la montoj Ĥamar-Dabano. Post fluejo de ĉirkaŭ 240 km, la Turka elfluas en la lagon Bajkalo je la nivelo de la samnoma urbo Turka (orienta bordo).
Timalo
Timalo estas fiŝo el la genro Thymallus de la ordo de salmonoformaj fiŝoj, familio de salmonedoj, kiuj vivas en nesala akvo, kun longa, alta dorsa naĝilo kaj grandaj skvamoj. Tiu genro estas la nura de la subfamilio Timalenoj, nome Thymallinae. La tipa specio estas Thymallus thymallus.
La timaloj estas distingitaj el aliaj membroj de la salmoneda familio pro siaj pli grandaj skvamoj, siaj malgrandaj buŝoj kun dentoj en la makzela osto, kaj plej rimarkinde, pro siaj altiraj, velformaj dorsaj naĝiloj. Tiu naĝilo estas pli longa en maskloj kaj tre koloraj, kun ruĝaj, oranĝaj, purpuraj aŭ verdaj makuletoj. Ankaŭ la korpo estas kolora; la dorsa surfaco estas malhelpurpureca al bluecnigraj aŭ grizaj, grade al malhelblua aŭ arĝentogrizaj flanke kaj grizaj aŭ blankaj ventre. La korpo estas krome ornama per svagaj malgrandaj malhelaj punktoj; tiuj estas multe pli nombraj en junuloj.
Priay
Priay estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Priaysiens aŭ Priogniens.
Terrenoire (stacidomo)
Terrenoire estas franca varstacidomo sur linio -, situanta en  Sankta-Stefano, en departemento , regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Hispana reĝa familio
La Hispana reĝa familio estas aktuale formata de la titolhavulo de la Krono, kiu havas la postenon de Reĝo de Hispanio, lia edzino, filinoj kaj gepatroj.
Post la procezo de la abdiko de Johano Karlo la 1-a kaj sekva sukcedo fare de lia filo Filipo la 6-a en 2014, la grando de la reĝa familio malpliiĝis al ses membroj: la reĝo Filipo la 6-a kaj lia edzino, nome la reĝedzino Letizia Ortiz; iliaj filinoj, nome la princino de Asturio Leonor kaj la infantino de Hispanio Sofía; kaj liaj gepatroj, nome la emerita reĝo Johano Karlo kaj la reĝedzino Sofia.
En Hispanio, ne ĉiuj kiuj havas rajton al la sukcedo al trono estas membroj de la reĝa familio. Estas diferenco inter reĝa familio kaj familio de la reĝo. Tiu diferenco ne tuŝas la rajton de la sukceduntoj al la trono eĉ se tiuj ne posedas nobelan titolon. Ekzemple estas membroj de la familio de la reĝo la du fratinoj de la reĝo kun siaj respektivaj familioj nome la jenaj:
Bajkala Montaro
La Bajkala Montaro aŭ Bajkalaj Montoj (Байкальский хребет, Bajkalskij ĥrebet) estas deklivaro super la nordokcidenta bordo de la lago Bajkalo en suda Siberio, Rusio. La Centrasiberia Altebenaĵo limiĝas sude de la orientaj montoj Sajan kaj de la Bajkala Montaro.
La Bajkala Montaro estas la origino de la rivero Lena. Tiuj montoj ĉirkaŭ la lago Bajkalo estas tre dense arbaraj de grizaj alnoj, poploj, lanugaj betuloj, larikoj, abioj, pinoj, kaj piceoj.
Brion (Ain)
Brion estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Brionais.
Neuilly-sur-Seine
Neuilly-sur-Seine [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Hauts-de-Seine, en la regiono Francilio. Ĝi havis 61,754 loĝantojn en la jaro 2010. Ĝi situas nord-okcidente de Parizo, ĉe la dekstra bordo de Sejno. Ĝi estas konata kiel riĉa urbo.
Situo kaj trafiko
La urbon limas oriente la pordego Porte Maillot de Parizo, sude la Bosko de Boulogne (Bois de Boulogne), okcidente Sejno kaj norde la municipo Levallois-Perret.
Al la urbo apartenas insulo île de la Jatte en Sejno, escepte de ties norda pinto, kiu apartenas al Levallois-Perret.
La ĉefa strato de Neuilly, avenuo Charles de Gaulle, estas rekta daŭrigo de Avenuo de la Elizeaj Kampoj kaj avenuo de la Grande Armée en Parizo. Ĝi servas al la trafiko inter Parizo kaj La Défense kaj ĉiutage uzatas de 200,000 veturiloj. De 1992 ĝi estas parte subtera por redukti la bruon.
Transporto
Neuilly estas konektita al parizaj amastransportiloj per la jenaj stacioj:
Famuloj
La jenaj homoj naskiĝis, loĝis aŭ loĝas en Neuilly-sur-Seine:
3-Hidroksobenzoata anhidrido
3-Hidroksobenzoata anhidrido aŭ 3-hidroksobenzoata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el senhidratigado de la 3-Hidroksobenzoata acido aŭ per interagado de la 3-hidroksobenzoila klorido kun 3-hidroksobenzila alkoholo. 3-Hidroksobenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. 3-Hidroksobenzoata anhidrido estas la kuniĝo de du 3-hidroksobenzoataj grupoj interligitaj per oksigenatomo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 10 hidrogenatomoj, 5 oksigenatomo kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Ambronay
Ambronay [ɑ̃.bʁɔ.ne] estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Ambrons.
Bajkala foko
La Bajkala foko aŭ nerpo (Pusa sibirica), estas specio de senorela foko endemia de la lago Bajkalo en Siberio, Rusio. Kiel la Kaspia foko, ĝi estas rilata al la Arkta ringofoko. La Bajkala foko estas unu el la plej malgrandaj veraj fokoj kaj la nura nurnesalakva fokulaj specioj. Ankaŭ subpopulacio de internaj Ordinaraj fokoj kiuj vivas en la regiono de la Hudsona Golfo de Kebekio, Kanado (Ordinaraj fokoj de la lac de loups marins), la Saimaa ringofoko (nome subspecio de ringofoko) kaj la Ladoga foko (nome subspecio de ringofoko) troviĝas en nesala akvo, sed tiuj estas parto de specioj kiuj havas ankaŭ marajn populaciojn. Restas scienca mistero kiel la fokoj venis origine al la lago Bajkalo, je centoj da kilometroj el ajna oceano.
La plej ĵusa ĉirkaŭkalkulo de la populacio estas 80,000-100,000 animaloj, ĉirkaŭ egale al la supozebla enhava kapablo de la lago. Nune, la specio ne estas konsiderata minacata, spite ĉasadon (kaĵ laŭleĝa kaj neleĝa) kaj tre forta poluo de la lago.
Aldealengua de Santa María
Aldealengua de Santa María [aldeaLENgŭa desantamaRIa] estas municipo en la plej nordoriento de la provinco Segovio, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Partido Judicial de Riaza. La loknomo Aldealengua de Santa María estas komprenebla etimologie kiel Granda Domaro de Sankta Maria.
Geografio
Ĝia ebeneca municipa teritorio okupas totalan areon de 19,73 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 61 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 22 el jaro 1991.
Ĝi distas 98 km de Segovio, provinca ĉefurbo; ĝi limas kun municipoj Maderuelo, Alconada de Maderuelo kaj Languilla.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Ĝi estis iam en la Comunidad de Villa y Tierra de Maderuelo.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj kaj vitejoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun piedirado tra naturaj lokoj. De la historia pasinteco restis diversaj vizitindaj vidindaĵoj kiel la preĝejo.
Couzon (Loire) (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
Mika Piiparinen
Piiparinen estis naskita en Inkerinmaa, kie lia patro laboris kiel predikisto. Patro Heikki Piiparinen ne konsentis preni sovetian civitanecon en 1929, kaj la familio translokiĝis al Finnlando, komence al Terijoki kaj post la militoj al Helsinko. Mika Piiparinen translokiĝis al Helsinko jam en 1935 ĉar li ne povis trovi laboron en Terijoki. Per civila profesio, Piiparinen estis entreprenisto kiu laboris en la sakindustrio. Li apartenis al la Helsinka Libereklezio dum pluraj jardekoj. Li gvidis la miksitan koruson de eklezio de Libereklezio de Finnlando en Helsinko inter 1947 kaj 1965, kaj la koruso rezultis ĉe pluraj someraj festoj de la Libereklezio de Finnlando.
La plej famaj el la spiritaj kantoj de Piiparinen estas Kun tummuvat illan varjot, Meren tiedän kirkkahan ("maron mi scias klaran"), Oi Golgatan ihana risti ("ho mirinda kruco de kalvario"), Oi katso mikä aamu (ho, vidu, kio mateno), Sinulle korkea Herra ("por vi, la alta Sinjoro") kaj Kädet ("La manoj"). En la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj, tiuj kantoj estis kantitaj fare de kantistoj de liberaj reviviĝomovadoj kiel ekzemple la Libereklezio de Finnlando kaj la Pentekosto-reviviĝo, ekzemple Jorma Hynninen, Esa Ruuttunen kaj Studioĥoro de Jyväskylä. En la sama tempo, la spiritaj kantoj de Piiparinen ankaŭ disvastiĝis al Estonio, kie ili estis kantitaj precipe en la Oleviste-parokanaro de Talino.
En 2001, soprano Pirkko Törnqvist-Paakkanen kaj pianisto Risto Lauriala surbendigis la solkantojn de Piiparinen por la albumo de la Finngospel muzikeldonejo, Olen kädessäs, mestari.
Ambronay - Priay (stacidomo)
Ambronay - Priay estas franca stacidomo sur linio Mâcon - Ambérieu, situanta en Ambronay, apud Priay, en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Jesús Carrasco
Jesús CARRASCO, naskita en 1972 en Olivenza, estas hispana verkisto.
Ambronay - Priay (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Jesús Carrasco
Antaŭ la komenco de sia literatura kariero, li tenis larĝan gamon de laborpostenoj en sia junularo, de instruisto al vinber-plukisto kaj plendetala dezajnisto. En 1992, li translokiĝis al Madrido kie li komencis sian verkadan karieron. En 2005, li translokiĝis al Sevilo, kie li ankoraŭ vivas.
Ambronay - Priay (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Mâcon - Ambérieu (883000).
Jesús Carrasco
Lia debuta romano Intemperie (Subĉiela rigoro) aperis en 2013 al kritika aklamo kaj estis tradukita en pli ol dudek lingvoj, kaj adaptita al samnoma filmo; ĝi temas pri knabo kiu fuĝas tra akra pejzaĝo el brutala laborestro. Ĝi gajnis nombron de premioj kaj estis nomita por pluraj pliaj. Lia dua romano La tierra que pisamos (2016) gajnis la EU Premion por Literaturo. Lia tria romano Llévame a casa (Portu min hejme) estis eldonita en februaro 2021. Ĝi temas pri mensaj misordoj ĉe (ge)maljunuloj, kaj la problemoj kiujn tiuj okazigas ĉe la propra familio, ĉefe ĉe la gefiloj.
La interrilato inter homoj kaj naturo estas fundamenta temo de ĉiuj liaj romanoj. Carrasco diris, ke li estis inspirita de Raymond Carver, Richard Ford, John Updike kaj John Edward Williams.
Mugalsarai
Demografio
Mugalsarai havis populacion de en 2011 kun legopovo 70%.
Long-distanca pado
Long-distanca pado estas la plej longa distra pado ĉefe tra ruraj areoj, uzata por ne-motora distra veturado (marŝado, biciklado, rajdado aŭ trakampara skiado).