cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Halterlevado
Historio
Ekde la olimpiaj ludoj en 1928 halterlevado estis trifaka sporto. Oni rezignis la unumanajn ŝiron kaj puŝon. Restis la dumanaj etendo, ŝiro kaj puŝo. En 1961 la IWF decidis tute rezigni la unumanajn fakojn. Kaj en 1973 ĝi ankaŭ rezignis la etendon, ĉar ĝi tro alproksimiĝis al la puŝo kaj kontroli ties laŭregulan efektivigon fariĝis tro malfacila. Dum kunsido en 1983 la federacio unuvoĉe decidis ankaŭ organizi konkursojn por virinoj. Kvar jarojn poste okazis la unua monda ĉampionumo por virinoj. 100 sportistoj el 22 landoj partoprenis. Ekde la jaro 2000 ili ankaŭ povas partopreni en la olimpiaj ludoj.
Disvolvo
Antaŭ la konkurso mem okazas pezado de la sportistoj. Poste ili devas anonci por ambaŭ fakoj la unuan pezon, kiun ili volas levi. Ĉiu havs tri provojn. Konkurso komenciĝas per la fako ŝiro. Tiu sportisto komencas ĝin, kiu anoncis la plej malgrandan pezon. La ordo de la provoj dependas de la anoncitaj pezoj. Tio signifas, ke dum fako la halterego nur pli peziĝas. Sportisto havas unu minuton por laŭregule levi la pezon. Oni taksas provon komencita, kiam la halterego preterpasas la genuojn. Dum provo la sportisto staras sur 4 × 4 metroj granda areo. Se ĝi forlasas la areon dum tio, la provo estas nevalida. Pri tiuj aferoj juĝas gvida kaj du flankjuĝistoj, kiuj sidas antaŭ la konkursejo.
Por ke provo estas konsiderita valida, du el la tri juĝistoj devas taksi ĝin tiel. Por havi finrezulton oni bezonas almenaŭ po unu validan provon en ambaŭ fakoj.
Ŝiro
Dum ŝiro oni levas la halteregon en unu ekmovo al superkapa pozicio kun malfleksitaj brakoj. Kiam la halterego estis svingite sufiĉe alte, oni moviĝas sub la halteregon - kutime per kaŭriĝi. Tiel oni ne devas eksvingi la halteregon al tro alta pozicio. Kiam oni sekure tenas la pezon, oni stariĝas per malfleksi la krurojn. Neniu alia korpoparto krom la piedoj rajtas tuŝi la grundon. La halterstango estas prenita tiel larĝe, ke ĝi postleve estas nur kelkajn centimetrojn super la kapo. Oni tiam devas stari rekte, teni la piedojn enlinie kaj teni la pezon senmove ĉirkaŭ 2 sekundojn ĝis al signalo de la juĝistoj.
Puŝo
La puŝo konsistas el du fazoj. Dum la unua oni levas la stangon en unu ekmovo al la ŝultrokavo. Dum tio oni helpas sin per fleksi siajn krurojn aŭ per dispaŝo. La halterego ne devu tuŝi la bruston antaŭ atigni la finan pozicion. Tiam la halterego restu sur la klavikloj, sur la brusto super la mampintoj aŭ sur la plene fleksitaj brakoj. Halterlevisto rajtas resti en tiu pozicio tiel longe kiel oni volas. En la dua fazo oni fleksetas siajn krurojn por svingi la halteregon supren kaj malfleksas siajn brakojn. Post kiam la halterego ekmoviĝis supren oni samtempe movas sin sub la stangon per kaŭri aŭ dispaŝo de la piedoj. Fine oni devas stari rekte, teni la piedojn enlinie kaj teni la pezon senmove ĝis la signalo same kiel ĉe la ŝiro. En la puŝo oni tenas la manojn pli proksime ol en la ŝiro. Per la puŝo halterlevistoj povas levi pli da pezon ol per ŝiro.
Rezulto
Ĉe konkursoj kiel monda ĉampionumo aŭ Olimpiaj Ludoj, la atletoj estas dividitaj en pezoklasojn. Por tio oni konsideras nur la plej pezan validan provon de fako. Ĉe tiuj konkursoj oni sumigas tiuj du rezultoj al finrezulto. Tiu venkas, kiu sume levas la plej grandan pezon. Ĉar en pli malgrandaj konkursoj ne ĉiam estas sufiĉe da partoprenantoj en ĉiu pezoklaso ekzistas relativo-rezultoj. Ekzemplo de tio estas la Sinclair-koeficiento - nomata laŭ la kanadano Roy Sinclair. Tiam oni obligas la du fakrezultojn per tiu koeficiento depende de sia pezoklaso al finrezulto.
Halterego
La olimpia porvira halterego pezas 20 kg, longas 2,2 metrojn kaj la diametro de la pormana tenilo estas 28 mm. La porvirina halterego pezas 15 kg, longas 2,01 metrojn kaj la diametro estas 25 mm. La diskotenilaj finoj estas ruleblaj pere de rullagroj. Ties diametroj estas 50 mm kaj la distanco inter ili por ambaŭ halteregoj estas 1,31 metroj. Se la diskoteniloj estus fiksaj la ŝiro kaj la unua fazo de puŝo estas multe pli malfacila pro la turniĝa inerto de la pezoj. La porvira halterego devas havi bluan markon kaj la porvirina flavan. Tiuj ankaŭ estas la koloroj de la sampezaj diskoj.
Pezodiskoj
Ekzistas dek diverspezaj diskoj:
La diametro de la kvar plej grandaj diskoj estas 450 mm ± 1 mm. Ili ankaŭ devas havi guman aŭ plastan tegon, por ke oni povas lasi la halteregon. La du sekuriloj por teni la diskojn sur la halterego pezas po 2,5 kg. La kvar plej malpezajn diskojn oni kutime metas ekster la sekuriloj sur la halterego.
Personaj
Levistoj portas specialajn ŝuojn, kies plandumo sub la kalkano estas pli dika ol sub la piedofingroj. Tio helpas al la moviĝemo dum kaŭriĝi. La plandumo ankaŭ estas tre malmola kompare al normalaj ŝuoj, por ke ili ne tro kunpremiĝas. Alie kun tro mola plandumo sportisto perdus energion al ties kunpremo. Antaŭ provo halterlevistoj frotas siajn manojn per magnezia karbonato, por ke ili estu sekaj kaj tiel malhelpi gliton de la halterego.
Rekordoj
Ekzitas po tri rekordoj por ĉiu pezoklaso: Por ŝiro, puŝo kaj la suma rezulto. En la klaso super 109 kg de la viroj la kartvelo Laŝa Talaĥadze starigis ĉiun de la tri rekordoj dum la monda ĉampionumo en 2019. Li ŝiris 220 kg, puŝis 264 kg kaj tiel sume levis 484 kg. En la klaso super 87 kg de la virinoj la ĉino Wenwen Li starigis ĉiun rekordon en 2019. En Aprilo ŝi ŝiris 147 kg kaj kvin monatojn poste dum la monda ĉampionumo ŝi puŝis 186 kg kaj sume levis 332 kg.
Pezoklasoj
La 12-an de junio 1905 enkonduko de tri korpopezoklasoj estis decidita. Ili estis: Pezeto (ĝis 70 kg), meza pezo (ĝis 80 kg) kaj pezego (super 80 kg). Ĝis 1976 ĉiu pezoklaso havis propran nomon. Por forigi dubindajn mondorekordojn, la IWF decidis enkonduki novajn pezoklasojn por la jaro 1993. Por ne tro kreskigi la nombron de partoprenantoj pro la enkonduko de la olimpiaj virinaj konkursoj en 2000, oni malpligrandigis la kvanton de pezoklasoj jam en 1998. En 2016 la IWF decidis enkonduki plian virinan klason por egaligi la nombron de viraj kaj virinaj pezoklasoj. Du jarojn poste ĝi rearanĝis la klasojn denove. Ekde 2019 la sportistoj ree partoprenas en dek pezoklasoj kiel ĉe la viroj inter 1977 kaj 1997. En la olimpiaj ludoj la sportistoj nun partoprenas en nur 7 pezoklasoj. En la sekvantaj tabeloj la neolimpiaj pezoklasoj havas blankan fonon.
1966 Tristano
1966 Tristano estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar kaj sendis la en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten ekzamenis ilin.
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la vira rolulo de la kelta legendo Tristan kaj Iseult. (Iseult ankaŭ donis sian nomon al la asteroido 211 Izoldo).
Marey-lès-Fussey
Marey-lès-Fussey estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Historio
La preĝejo datiĝas el la 11-a jarcento. Tie estis la ina cistercia abatejo Lieu-Dieu des Champs fondita cirkaŭ 1140. En 1606, fratinoj ne pli rajtas vivas ĉe izolaj lokoj do ili iris Bonon en 1637.
Vidindaĵoj
Tie estas muzeo pri trufoj.
Ede Poldini
Ede Poldini, laŭ hungarlingve kutima nomordo Poldini Ede estis hungara komponisto, pianisto, framasono. Lia bofrato estis István Kerner.
Ede Poldini naskiĝis la en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis la  en Vevey (Svislando).
Biografio
Ede Poldini studis en konservatorio en sia naskiĝurbo, poste en Vieno de Eusebius Mandyczewski. Post siaj studoj li turneis en Eŭropo kiel pianisto. En 1892 lia komponaĵo por koruso estis premiita. En 1908 li translokiĝis al Svislando. Li ricevis 2 hungarajn premiojn en 1935 kaj 1948.
Gustav-Adolf-fontano (Erfurto)
La Gustav-Adolf-fontano (germane: Gustav-Adolf-Brunnen aŭ Hungerbrunnen) estas unu el la multnombraj akvaj konstruaĵoj en la urbocentro de Erfurto
Historio
Antaŭ la norda muro de la dominikana preĝejo troviĝas fontaneto je honoro de la sveda reĝo Gustavo la 2-a Adolfo, inaŭgurita en la 10-a de novembro 1911 kaj farita de la skulptisto Carl Melville. Antaŭe troviĝis tie ĉi tombejeto.
La reĝo rezidis en Erfurto de la 2-a ĝis la 6-a de oktobro 1631 kaj de la 7-a ĝis la 9-a de novembro 1632. Ĉar la reĝo estis elektinta la dominikanan preĝejon por privata preĝado, oni elektis tiun lokon por starigi la monumenton.
Priskribo
Sur kolono mallarĝiĝanta supren staras leono, simbolo reĝa kiu portas la blazonon de Erfurto en sia kaptpiedego. Ĉirkaŭanta frazo estas komenco de eklezia kanto: "Verzage nicht, du Häuflein klein, Gott ist mein Harnisch." (tradukite: Ne malesperu, etulo, ĉar mia kiraso estas Dio.) Ĝin verkis Jakob Fabricius, la persona konfesprenanto de la reĝo.
Portreta medaliono, vinjeto kun la Biblio kaj glavo ornamas la alstratan flankon de la puto. Etplastikaĵoj prezentas viron portantan ĉerkon de infano kaj nudpiedan patrinon kun suĉinfano. Ambaŭ memoras la mizeron de la Tridekjara milito. Al ili ŝuldas la fontaneto sian kromnomon Hungerbrunnen (tradukite: malsatmizera puto).
Sankt Sebastian
Sankt Sebastian estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Mayen-Koblenz de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Johann Nikolaus Forkel
Johann Nikolaus Forkel (n. 22-an de februaro 1749 en Meeder ĉe Coburg; m. 20-an de marto 1818 en Göttingen) estis germana orgenisto kaj muzikesploristo. Li validas kiel unu el la fondintoj de la historia muzikscienco.
Vivo
Forkel estis filo de ŝuisto, kiu ankaŭ estis doganisto kaj financinspektoro. En la aĝo de 17 jaroj li iris al Lüneburg, kie li estis akceptita en la lerneja ĥoro de la gimnazio Johanneum. Jam en 1767 li transprenis en Schwerin la postenon de prefekto ĉe la katedrala ĥoro, sin perfektigis je la orgenludado kaj enprofundiĝis en la verkojn de Mattheson. En 1769 li enlistiĝis en la universitato je Göttingen kiel jurstudento kaj post treege sukcesa specimeno de sia lerteco li fariĝis orgenisto ĉe la universitata preĝejo. En 1772 li prezentis privatajn prelegojn pri muziko kaj en 1779 li fariĝis universitata muzikdirektoro. Kandidatiĝo pri la sukcedo de Carl Philipp Emanuel Bach en Hamburgo je 1789 malsukcesis. Forkel restis ĝis sia vivofino en Göttingen, kun interrompo per duonjara studovojaĝo, kiu kondukis lin en 1801 en ĉiujn pli grandajn bibliotekojn ĝis Vieno. En 1781 li geedziĝis kun la 17-jara filino Margaretha (Meta) de la teologia profesoro Rudolph Wedekind el Göttingen. La geedzeco el kiu naskiĝis unu filo, estis divorcata en 1794 kaj "S-rino Forkel", kiel ŝi nomiĝis en la leteroj far la romantistoj, plue laboris kiel verkisto kaj tradukisto. Ŝi geedziĝis duan fojon, tiam kun la posta direktoro de la apelacia juĝejo Johann Heinrich Liebeskind. Ŝia frato estis la medicinisto Georg Freiherr von Wedekind.
Li estis entuziasma admiranto de Johann Sebastian Bach kaj altigis en siaj pli malfruaj vivojaroj ties muzikon al dogma normo. Li verkis en 1802 la unuan biografion pri Bach kaj ricevis rektajn informojn el la korespondado kun ties filoj Carl Philipp Emanuel Bach kaj Wilhelm Friedemann Bach. Ĉi tiu verko, titolita Ueber Johann Sebastian Bachs Leben, Kunst und Kunstwerke, estas la unua muzikhistoria monografio entute kaj speciale pri Bach.
Post la morto de Forkel lia domo kaj lia altvalora biblioteko estis aŭkciitaj; la katalogo verkita de lia filo enhavas 2305 volumoj da muziklibroj kaj 1592 volumoj da muzikaĵoj, kiuj inter aliaj estas fonto de perdiĝintaj verkoj de J.S. Bach, kaj aperis presita en 1819 je Göttingen. Lia biblioteko fariĝis altvalora ero de la Reĝa Biblioteko je Berlino kaj de la Reĝa Instituto por Eklezia Muziko.
Pri liaj multaj komponaĵoj nun oni nur malmulte interesiĝas. Rimarkindaj estas liaj variacioj por piano pri la brita nacia himno "God Save the King" – kaj la akra kritiko de abato Vogler pri tio, kiu aperis en 1793 je Frankfurto ĉe Majno, kune kun plua serio da variacioj, kiu laŭ lia opinio estus skribendaj.
S. Cofré
S. COFRÉ estas astronomino en la Universitato de Ĉilio.
La ŝi kun-malkovris dek unu asteroidojn elde la Observatorio de Cerro El Robble, ĉiuj kun Carlos Torres.
(18178) 2000 QP28
(18178) 2000 QP28 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Hironori Ishikawa
Hironori Ishikawa (石川 大徳, n. ) estas japana futbalisto.
Graflando Katzenelnbogen
La graflando Katzenelnbogen estis regna senpera graflando, kiu estis de 1095 kaj 1479 ĉe la meza Rejno. Ekde 1479 la landgrafoj de Hesio estis la portantoj de la titolo „grafo de Katzenelnbogen“. Ĝi estas ĝis hodiaŭ parto de la familia nomo en la domo Hessen. Pluaj portantoj de la titolo estas la grandduko de Luksemburgo kaj la reĝo de Nederlando. Devenloko de la grafoj estis la samnoma Burgo en la urbeto Katzenelnbogen.
Ankaŭ en la kulmino de la potenco la teritorio de la graflando konsistis el du partoj: en la tiel nomata malsupra graflando ĉirkaŭ Katzenelnbogen kaj Rheinfels kaj la t. n. supra graflando ĉirkaŭ Darmstadt. Kiel sekvo de la divido de la landgraflando Hesio en la jaro 1567 la supra graflando Katzenelnbogen fariĝis kerno de la Landgraflando Hessen-Darmstadt kaj la malsupra graflando fariĝis kerno de la landgraflando Hessen-Rheinfels.
Historio
La „Katzenelnbogen"-anoj estis menciitaj unuafoje en la Siegburger Urkunden de la 11-a jarcento kun Diether la 1-a, vokto de la abatejo Prüm (ĉ. 1065–1095).
Kantono Mercer (Ohio)
La kantono Mercer - angle Mercer County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ohio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Marchezais - Broué (stacidomo)
Marchezais - Broué estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Broué, apud Marchezais, en departemento Eure-et-Loir, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) priservata de trajnoj de linio N de Transilien.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Saint-Cyr - Surdon (395000).
Telkoma Instituto de Teknologio
Telkoma Instituto de Teknologio (indonezie Institut Teknologi Telkom, angle Telkom Institute of Technology) estas la Instituto, kiu estas havaĵo de la Unuigo de Indonezia Telekomunikado (Indonezio: PT Telekomunikasi Indonesia). Ĉi tiu instituto antaŭe nomiĝis Sekolah Tinggi Teknologi Telkom. Ĝi situas en strato de Telekomunikasi, Kecamatan Dayeuhkolot, en regiono de Bandungo. La celo de Telkoma Instituto de Teknologio estas havi programon, kiu subtenu evoluon de teknologio kaj industria telekomunikado. Celo de la Instituto estas instrui gestudentojn, por ke ili iĝu ekspertoj de industria telekomunikado.
Poienița Tomii
Poienița Tomii [pojenica tomi] (hungare: Pojenicatomi) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Hunedoara. En 1910 ĝi havis 185 loĝantojn (rumanoj); en 1992 127 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1482 kiel Pojanicza. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Cerbăl.
Kapitolo
La termino Kapitolo povas aludi al jeno:
Bois-Colombes (pariza metrostacio)
Bois-Colombes estas estonta stacio sur linio 15 de Grand Paris Express, situanta en komunumo Bois-Colombes en departemento Hauts-de-Seine en regiono Francilio.
Annamária Lengyel
LENGYEL Annamária [pr. lendjel] estis hungara dancistino naskiĝinta en Oradea la 5-an de junio 1931.
Kapitolo
Laŭ Francisko Azorín Kapitolo estas ''Antikva citadelo de Romo. Majesta, alte starigita edifico. Li indikas etimologion el la latina capitolium, propra nomo de roma monto, el caput'' (kapo).
Annamária Lengyel
Kariero
Lengyel estis inter 1949-1956 anino de la operejo Kolozsvári Állami Magyar Opera de Kluĵokaj ekde 1957 ĝis 1967 membrino de la Nacia Teatro de Miskolco.
Rožmberk nad Vltavou
Rožmberk nad Vltavou estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, 23 km sude de la distrikta urbo Český Krumlov (envicigita al la UNESKO-listo), surborde de la rivero Vltava. Vivas ĉi tie.
Pitoreska uniketosa urbeto, protektata urba monumentzono kaj populara turisma loko kaj centro de akvoturismo. La plej konata urba vidindaĵo estas gotika burgo el la 14-a jarcento, rekonstruita en stiloj de renesanco kaj romantika t.n. tudora gotiko, kun valoraj kolektoj de pentraĵoj, armiloj, porcelano, vitraĵoj kaj meblaro.
Etila furanoacetato
Etila 2-furanoacetato aŭ C8H10O3 estas kemia kombinaĵo rezultanta el interagado de la furanoacetata acido kun etanolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo uzata en kemiaj sintezoj. Etila furanoacetato ne estas solvebla en akvo, sed estas solvebla en etanolo, propilena glikolo, kloroformo, eteroj, kaj oleoj.
Purpura ipomeo
Purpura ipomeo, Ipomoea purpurea, estas specio en la genro Ipomeo, apartenanta al Meksiko  kaj Mezameriko.
'''
Priskribo==''' ======
Kiel ĉiuj ipomeoj, la planto interplektas sin ĉirkaŭ strukturoj, kreskante ĝis alto de 2-3 m (6 futoj 7colojn - 9 futoj 10 coloj). La folioj estas korformaj kaj la tigoj estas kovritaj per brunaj haroj. La floroj estas trumpetformaj, ĉefe bluaj al purpuraj aŭ blankaj, kaj 3–6 cm (1.2–2.4 coloj) en diametro
==Disvastigado kaj vivmedio==
La planto estas adaptema al humida klimato kaj riĉa grundo, sed troveblas kreskanta en vasta aro de grundotipoj. Ĝi estas naturigita tra varmaj, mezvarma zono kaj subtropikaj regionoj de la mondo. Kvankam ĝi ofte estas konsiderata malutila fiherbo, I. purpurea ankaŭ oni kreskigas pro siaj belaj purpuraj kaj blankaj floroj, kaj havas multajn kulturvariojn. Oftaj kulturvarioj inkluzivas I. purpurea 'Crimson Rambler' (ruĝaj-violaj floroj kun blankaj gorĝoj), 'Grandpa Ott's', 'Kniola's Black Knight', 'Star of Yelta' (floroj en diversaj nuancoj de profunda purpuro kun blankaj aŭ palruĝaj rozaj gorĝoj ), kaj 'Lakta Vojo' (blanka korolo kun malvaj trajtoj).
Kemio==''' ======
La triangulaj semoj havas iom da historio de uzo kiel Psikedela; ili, kiel I. tricolor, povas enhavi LSAn. (Ergino) Efikoj laŭdire iom similas al tiuj de LSD.
Florkoloro==''' ======
Acilataj cianidinaj glikozidoj povas esti izolitaj de viol-bluaj floroj de I. purpurea. Ĉi tiuj antocianinoj estis ĉiuj bazitaj sur cianidina 3-soforozido-5-glucozido, acilata kun kafeata acido kaj / aŭ p-kumarata acido. Acilataj Pelargonidino-glikozidoj povas esti izolitaj de la ruĝ-purpuraj floroj de I. purpurea. La acilitaj antocianinoj estis ĉiuj bazitaj sur pelargonidino 3-soforozido-5-glucozido, acilata kun kafeika acido kaj / aŭ glucozilkafeata-acido.
Toksaj aldonaĵoj==''' ======
Komercaj purpuraj ipomeaj semoj estas ofte traktataj per venena metilhidrargo, kiu funkcias kiel konservilo kaj akumula neŭrotoksino, kiun iuj konsideras utila por malinstigi ilian distrecan uzon. Usono ne havas juran postulon malkaŝi al aĉetantoj, ke semoj estis traktitaj kun tiu toksa pezmetala komponaĵo. Laŭ la libro Substancoj de Misuzo, krom metilhidrargo, la semoj estas ofte kovritaj per kemiaĵo, kiun oni ne povas forigi per lavado, kies celo estas kaŭzi malagrablajn fizikajn simptomojn, kiel naŭzon kaj abdomenan doloron. La libro diras, ke ĉi tiu kemiaĵo ankaŭ estas toksaĵo.
Vidu ankaŭ''' == ====== Morning glory
Referencoj== ======
Diez de Octubre
Diez de Octubre (en Esperanto ankaŭ Deka de Oktobro) estas unu el la 15 municipoj de la Provinco Havano en Kubo. En la municipo Diez de Octubre vivas sur areo de 12,228 km² proksimume 1 miliono da homoj. Ĝi estas do kun 19'800 loĝantoj/km² la plej dense loĝata kaj laŭ loĝantaro plej granda municipo de Kubo.
Geografio
La municipo Diez de Octubre situas sude de la urbo Havano ĉe koordinatoj. La municipo limas en nordo al Regla kaj Havano, en oriento al San Miguel del Padrón, en sudo al Arroyo Naranjo, kaj en okcidento al Cerro. La municipo estas preskaŭ 100-elcente urba kaj en ĝi apenaŭ ekzistas agrikulturo. En Diez de Octubre ekzistas multnombraj industriaj entreprenojm, inter kiuj troviĝas tekstilfabrikoj, fervojriparejoj, farmaciaj kaj nutraĵoentreprenoj kaj aliaj.
Kvartaloj
Al la municipo Diez de Octubre apartenas la kvartaloj Víbora, Santos Suárez, Lawton, Luyanó, Sevillano, Vista Alegre, kaj Tamarindo.
Historio
La municipo Diez de Octubre estis kreita surbaze de la administra reformo de 1976 el la malnova vilaĝo Jésus del Monte, kiu ĝis tiam estis kvartalo de la urbo Havano. Kiam ekzate la Jesús del Monte estis fondita, ne estas konata. Oni tamen scias, ke ĝi estis fondita de pioniroj, kiuj alvenis en la 17-a jarcento de la Kanarioj, Hispanio.
Partnera komunumo
Partnerkomunumo de Diez de Octubre estas Cuautitlán Izcalli en Meksiko.
Esperanto-movado
En la kvartalo Vibora de la municipo Diez de Octubre situas la ĉefsidejo de Kuba Esperanto-Asocio. Ĝi estas grava kursocentro kaj renkontiĝejo.
Purpura ipomeo
Kategorio j: Ipomeo; Flaŭro el Centra Ameriko; Flaŭro el Meksiko; Plantoj el Centra Ameriko; Medicinaj plantoj; Grimpoplanto;
Episkopujo Büraburg
La Episkopujo Büraburg (germane: Bistum Büraburg) estis episkopujo romkatolika starigita en 742 estante tre proksime de Fritzlar-Geismar, Germanio. Ĝi malfonditis jam en 755.
Historio
Ĉirkaŭ la jaro 680 la franka imperia burgo Büraburg konstruitis kun 8 hektaroj da interna spaco, mortera muro je dikeco de minimume 1,50 metroj, pluraj turoj kaj tri pordegoj. Ĉe pli endanĝerigataj lokoj instalitis pluse fosoj akraj. Ĉe la eosta parto de la montero troviĝis la antaŭburgo, en kiu estis ejoj de kamparanoj kaj metiistoj. Ĉirkaŭ la jaro 700 la fortikaĵo plidikigitis per novaj muregoj (de 1.80 metroj ĉirkaŭ). La pordegoj pligrandigitis, la internaj ejoj plimultiĝis kaj la loĝzonoj laŭplane kaj bele aranĝitis per pilastroj, ŝtonaj fundamentoj, keloj, fosujoj ktp.). Sur la centra pinto konstruitis preĝejo estanta sub la patroneco de Sankta Brigida.
Funkcio
En 723 la tuto servis al Sankta Bonifaco kiel misikomandantejo kaj milita ŝirmo, kiam li dum kontraŭpaganaj agadoj dehakis en Geismar - verŝajne sur la hodiaŭa katedralplaco - kverkon dediĉita al la ĝermana dio Toro. El ties ligno li konstruigis kapelon konsekrotan je Sankta Petro. Tiu ĉi ligna kirko iĝis la ĝermo de la en 724 fare Bonifaco fondita benediktana monaĥejo Fritzlar. Nomumitis unua abato Sankta Wigbert. Tiu ĉi instituto ŝanĝitis en 1005 je kolegiato.
En 742 Bonifaco plialtrangigis Büraburg kune kun Würzburg kaj Erfurton je episkoplandoj. Unua episkopo iĝis lia spirita kunbatalanto Witta de Büraburg. Sed jam en 755 la episkoplando Büraburg kune kun Erfurto malfonditis laŭ ordono de Lull kaj enkorpigitis al la Episkopujo Majenco. Ambaŭ lokoj malhelpintus la etendiĝon de ties propra episkopujo; ĉiuokaze ilia grava rolo en la misiado de la orientaj provincoj jam estis malkreskintaj. Poste Büraburg iĝis arkidiakonujo (kun sidejo pli malfrua en Fritzar) kaj tiamaniere aŭtomate la centro de majenca aŭtoritato kaj en Norda Hesio kaj en Eichsfeld.
Cistoforo
Cistoforo (Cystophora cristata, el kio ankaŭ krestofoko) estas granda foko kiu troviĝas nur en centra kaj okcidenta Norda Atlantiko, kun teritorio el Svalbardo oriente ĝis la Golfo Sankta Laŭrenco okcidente. Tiuj fokoj estas tipe arĝent-grizaj aŭ blankaj, kun nigraj punktoj kiuj varias laŭgrande kovrante plej el ĝia korpo. La fokidoj estas konataj kiel "bludorsuloj" ĉar iliaj manteloj estas blue-grizaj dorse kun blankecaj ventroj, kvankam tio ŝanĝas post 14 monatoj pro mudo.
Nomo
La genra nomo Cystophora signifas "vezik-portanto" en greka (vezikulo), pro la malkutima seksa ornamaĵo de la specio – pekuliara ŝvelebla veziko sur lakapo de maskla plenkreskulo. Tiu veziko pendas inter la okuloj kaj suben super la supra lipo en neŝvela stato. Krome, la cistoforo povas ŝveligi grandan balonecan sakon el unu el siaj naztruoj. Tio estas farita fermante unu el la naztruaj valvoj kaj ŝveligante membranon, kiu tiam elstariĝas el la alia naztruo.
Grando
Masklaj plenkreskuloj estas 2.6 m longaj averaĝe, kaj pezas 300–410 kg. Seksa dimorfismo estas evidenta el nasko ĉar inoj estas multe pli malgrandaj: 2.03 m longaj kaj pezas 145–300 kg. La koloro estas arĝenteca; la korpo estas dise markita per malhelaj, neregulaj markiloj. La kapo estas pli malhela ol la cetero de la korpo, kaj sen markiloj.
NGC 5433
NGC 5433 (aliaj indikoj — UGC 8954, MCG 6-31-50, ZWG 191.38, KUG 1400+327, IRAS14003+3245, PGC 50012) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Nina Červenková-Burianová
Františka Červenková-Burianová naskiĝis la 12-an de aŭgusto 1893 en Prago kaj ŝi estis vivkunulino de ĉeĥa aktoro Vlasta Burian. En la jaro 1919 ŝi edziniĝis kun Vlasta Burian (1891 - 1962). Pri tio, kiel ili interkonatiĝis, oni rakontis kelke da okazintaĵoj. Sed certa estas tio, ke en la geedziĝtago jam Nina estis graveda, sed fine ŝi abortis kaj ŝi jam ne plu povis havi infanojn. Unusola ido de Burian tiel estis lia eksteredzeca filino Emílie Burianová-Kristlová (1912 - 1996), kiun li havis kun dancistino Marie Pírková (1892 - 1944).
Interese estas, ke ŝi devene nomiĝis Františka, sed Burian ĉie alparolis ŝin Nina kaj tiu ĉi nomo jam restis al ŝi. Ilia geedzeco estis nekredeble firma. Nina amegis Vlaston kaj ŝi ne povis vivi sen li. Ŝi estis kvazaŭ lia "obeema hundeto". Ŝi akompanis lin ĉie kaj ŝi estis lia fidela kunulino, konsilanto kaj amikino. Ŝi ankaŭ ĉeestis dum filmado de ĉiuj filmoj de Burian kaj liaj teatraj prezentiĝoj. Ŝi estis tia lia talismano por feliĉo. Hodiaŭ jam estas konata la afero, ke Nina devis esti en ĉiuj prezentiĝoj de Burian. Alie Burian ne ludus. Nina estis tre eleganta kaj ŝia naskita eleganteco eltenis al ŝi ĝis fino de ŝia vivo.
Post la milito Nina restis unusola apogo kaj kunulino de Burian. Ŝi donis al li forton elteni kaj supervivi. Kiam en la 50-aj jaroj la grave malsana Burian vojaĝis tra estradoj tra la tuta respubliko, lia edzino ĉiam estis en lia proksimeco kaj ŝi akompanis lin en ĉiuj prezentiĝoj.
Pruvo de ŝia amo estas ankaŭ ŝia morto. Kiam Burian la 31-an de januaro 1962 mortis, Nina perdis unusolan sencon de la vivo. Ŝi malsaniĝis kaj fine ŝi mortis la 10-an de aprilo 1962 en Prago en aĝo sesdek naŭ jaroj - tri monatoj post la morto de Burian kaj unu tago post liaj neĝisvivintaj sepdek unuaj naskiĝtagoj. Laŭ memorantoj ŝi mortis rekte sur tombo de Burian... Hodiaŭ estas jam certe, ke Burian ne estus pli bone en tio sen Nina kaj li ne fariĝis tiel populara.
Lara Fabian
Lara FABIAN, origine: Lara CROKAERT (naskiĝis en Bruselo) estas franclingva kantistino.
Biografio
Lara Fabian estas kantistino, kiu lasas neniun indiferenta. Talentoplena por iuj, nervostreĉiga por la aliaj, oni amas ŝin tute aŭ tute ne. Potenco de ŝiaj voĉaj kordoj ne estas fremda al tia sinteno. Verŝajne, Johnny Hallyday plej bone resumis ŝian personecon deklarante: "Vi estas mi, en ina genro!".
Lara Crokaert - tio estas ŝia vera nomo - naskiĝis en Bruselo en 1970, de Sicilia patrino kaj de gitarista patro. Kiel adoleskantino ŝi studis muzikon en konservatorio, kuraĝigata de la gepatroj.
Ŝi eldonas plurajn unuopajn titolojn meze de la okdekaj jaroj, el kiuj unu memore al la forpasinta Daniel Balavoine: "L'Aziza est en pleurs".
En 1988, ŝi reprezentas Luksemburgion en Eŭrovido-Kantokonkurso en Dublin. Ŝi kantas kanzonon "Croire". Ŝi atingas honorindan kvaran rangon. Pormemore, la konkurso estis gajnita ĉi-jare de alia voĉplena kantistino, nomita Céline Dion.
Ŝi registras unuopaĵon "Je sais", kiu ricevas varman akcepton far Kebekianoj. Ŝi daŭrigas per samnoma albumo Lara Fabian, kiu ne restas nekonata en t.n. Bela Provinco. Ŝi eĉ akiras unuan oran diskon en 1993 kaj triumfas en Francophonies en Montreal.
Jaron poste, Lara Fabian pretigas novan albumon per am-kanzonoj: Carpe Diem. Interalie troviĝas kanzono "Je suis malade" de Serge Lama, same kiel la ŝlagro "Si tu m'aimes". Plifirmiĝas sukceso: Carpe Diem fariĝas ora disko nur tri semajnojn post ties lanĉo kaj Lara estas titolita "Kantistino de l'jaro". Lara fariĝas stelulino en Kebekio. Restas al ŝi konkeri Francan scenejon.
Ŝia tria albumo, Pure, alvenas Francion en 1997, ŝi finfine ricevas agnoskon pri kiu ŝi revis. Kanzono "Tout" aŭdiĝas sur ĉiuj lipoj. Oni ankaŭ memoros titolojn kiel "Je t'aime" kaj "La différence" (pri samseksameco). Temas pri albumo de matureco.
En februaro de 1998, Lara estas elektita "Rivelato de l'jaro" en Victoires de la Musique. El tio sekvas triumfa Eŭropa turneo, kiu daŭros ĝis albumo Lara Fabian Live. Tio estas okazo por duopo kune kun la granda 'Jojo' (Johnny Hallyday) en "Requiem pour un fou".
En 1999, nova defio atendas la kantistinon: ŝi decidas eksturmi la Usonan merkaton helpe de nova disk-kompanio, Sony. En novembro samjare aperas ŝia unua anglalingva albumo, simple titolita Lara Fabian. Albumo realigata de elstaraj produktoroj kaj komponistoj: ŝia ĉiama partnero Rick Allison, Pat Leonard (Madonna) kaj la fama produktoro Walter Afanasieff (Mariah Carey).
Dank'al pli ol 6 milionoj da KD venditaj en Francio, Lara Fabian konfirmiĝis kiel memstara ĉefrolanto en la franca kanzono.
La konkerinto de l'Nova Mondo cetere promesas al ni pliajn kanzonojn baldaŭ ["J'y crois encore", "Immortelle", albumo Nue en 2001].
Granda penelopo
La Granda penelopo aŭ Spiksa jakuo (Penelope jacquacu) estas birdo de la familio Kracedoj kiu enhavas la ĉaĉalakojn, jakuojn kaj mutuojn, kaj estas parenca de la familio de nestamasuloj en Aŭstralazio, sed loĝanta en Ameriko.
La komuna nomo rememoras la germanan naturaliston Johann Baptist von Spix (1782-1826).
Distribuado
Tiu specio loĝas en la amazonaj regionoj de Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Gujano, Peruo, kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj. Ties ĉirkaŭkalkulita tutmonda teritorio estas proksimume 5,000,000 km² kaj estas komuna en almenaŭ partoj de tiu teritorio. Ĝi estas tiele konsiderita Malplej Zorgiga specio fare de la IUCN.
Anatolij Babanin
Anatolij Andrejeviĉ BABANIN (nask. la ) estas ukrainia sciencisto-anatomo, doktoro de medicinaj sciencoj, profesoro, akademiano de Akademio de Supera Edukado de Ukrainio, ekde la jaro 1996 — rektoro de Krimea ŝtata medicina universitato "S. I. Georgijevskij".
Biografio
A. A. Babanin naskiĝis la en vilaĝo Matjaŝ (Priluzskij-distrikto de Komiio, Rusio, tiam USSR). Post fino de KŜMU en la jaro 1965 li restis por scienca laboro ĉe la katedro pri topografia anatomio kaj operacia kirurgio, kie li laboris kiel profesora asistanto inter 1966 kaj 1978. En la jaro 1967 li defendis la kandidatan disertacion dediĉitan al evakua funkcio de stomako post diverstipaj stomak-desekcoj. En la jaro 1976 li defendis la doktoran disertacion, dediĉitan al pritakso de diversaj manieroj kunfiksi la parietojn de organoj de la digesta sistemo.
Granda penelopo
Habitato
Ĝi loĝas en tropikaj malsekaj ĝangaloj el 100 al 1.800 m.s.m. en etenda areo de 5,000,000 km2.
Subspecioj
Oni konas kvar subspeciojn de Penelope jacquacu:
Anatolij Babanin
Scienca agado
A. A. Babanin aŭtoris ĉ. 280 sciencajn verkojn (inter ili — 5 monografiojn) pri diversaj problemoj de la homa anatomio, eksperimenta kirurgio (ĉefe koncerne la kunfiksadon de la digestorganaj parietoj) kaj jurmedicino (ĉefe koncerne la jurmedicinan pritaksadon de postsekvoj de alkohola toksiĝo). Sub lia gvido estis trejnitaj 26 kandidatoj kaj 5 doktoroj de sciencoj. Li estas aŭtoro de kelkaj inventoj; liaj esploroj ludis gravan roloj por pretigo kaj enpraktikigo de biologia sutur-materialo "Biofil", produktata el duramatro.
Interesaĵoj
A. A. Babanin estas fama pro sia milda kaj ironia humuro. Surbaze de la notoj, kiujn dum multaj jaroj faras profesoro de KŜMU K. A. Jefetov, estis eldonitaj kelkaj versioj de la libreto „Diversjaraj aforismoj kaj ŝercoj“. Jen kelkaj el ili:
Holdom (SkyTrain Vankuvero)
Holdom estas supertera stacio sur Millennium Linio de metroo SkyTrain (Vankuvero). La stacio situas en Burnaby, Brita Kolumbio. Ĝi estis malfermita la.
Tréflaouénan
(jen france, bretone Trelaouenan) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Finistère (jen france, Penn-ar-Bed), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Blanka acipensero
Blanka acipensero (aŭ pala acipensero, Scaphirhynchus albus) estas endanĝerita specio de aktinopterigaj fiŝoj, endemia de akvoj de la basenoj de la riveroj Misuro kaj malsupra Misisipo de Usono.
Nomita tiel pro sia pala koloro (albus signifas blankan en la latina), ĝi estas tre proksime rilata al la relative ofta fosilnaza acipensero (Scaphirhynchus platorynchus), sed ĝi estas multe pli granda, averaĝe inter 76 kaj 152 cm de longo kaj 39 kg de pezo en matureco. Tiu specio bezonas 15 jarojn por maturiĝo kaj eloviĝas malofte, sed povas vivi ĝis unu jarcento. Membro de la sturga familio, nome Acipenseredoj, kiuj originiĝis dum la Kretaceo antaŭ 70 milionoj da jaroj, la Blanka acipensero (aŭ pala sturgo) ŝanĝis malmulte ekde tiam.
En 1990, la usona naturservo metis la blankan acipenseron en sia listo de endanĝeritaj specioj ĉar malmultaj junaj individuoj estis observitaj en la antaŭa jardeko kaj la vidaĵoj estis draste malpliigitaj; la specio estas nune rare vidata en la naturo. Ĝi estis la unua fiŝospecio en la baseno de la rivero Misuro kiu estis listita kiel endanĝerita, kaj oni supozas, ke la habitatoperdo estas la tialo de ties malpliigego. En la vasta majoritato de la baseno de la rivero Misuro estis konstruitaj kanaloj kaj akvobaraĵoj, kio malpliigis la sedimentajn kuŝejoj kaj bremsis la flankokanalojn kiuj estis la preferataj frajareoj. Ĝis la mezo de la 20a jarcento, la blanka acipensero estis ofta kaj la fiŝkaptistoj trovis ties kaptadon de tiom granda fiŝo de nesala akvo premian esperton. La specio estas konsiderata bongusta, kaj iliaj ovoj estis uzitaj kiel kaviaro, kvankam ĝi estas malpli ofta ol tiuj de multaj aliaj acipenseroj.
La klopodoj por eviti la formorton de la specio estis nur mezsukcesaj. Palaj sturgoj estas aktive bredataj en deko da fiŝbredejoj kaj la idoj estas liberigitaj al la naturo ĉiujare. Por kompreni plej bone la konduton de la blanka acipensero, esploristoj metis radiotranssendilojn por sekvi iliajn movojn kaj helpi identigi eblajn frajareojn. Federaciaj kaj ŝtataj agentejoj estas kunlaborantaj kune por plibonigi la habitaton restaŭrante frajareojn ĉar la restaŭrado de tiuj areoj estas postulata se oni deziras, ke la specio survivu en la naturo.
Irén László
Kariero
László debutis en 1902 en Nadjvarado, poste ŝi ludis en Győr kaj Pozsony.
Alegan-altaĵaj arbaroj
La alegan-altaĵaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la orient-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF). Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj foliaj kaj miksaj arbaroj de Kanado kaj Usono.
Priskribo
La ekoregiono konsistas el kvar apartaj blokoj de miksa arbaro ĉirkaŭitaj de malsupraj kuŝantaj areoj de foliarbaro jene : la Norda Alegana Altebenaĵo en Nov-Jorkio kaj Pensilvanio inkluzive de la areoj de Katskil-Montaro, Pokonoj, Fingraj Lagoj kaj Franca Rivero (French Creek); areoj de norda kaj centraj Apalaĉaj Montoj; okcidenta Alegana Altebenaĵo en okcidenta Pensilvanio kaj Ohio; kaj la altebenaĵo ĉirkaŭ Eria Lago kaj Ontaria Lago.
Nobuhide Akiba
Li futbalis ĉe Thespa Kusatsu.
Alegan-altaĵaj arbaroj
Klimato
La ekoregiono havas humidan kontinentan klimaton kun varmaj ĝis varmegaj someroj.
Flaŭro
La plej granda parto de tiu arbaro estis senarbarigita en la malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcentoj. Kvankam ĉiuj individuaj arbospecioj daŭre restas, iliaj kvantoj kaj distribuado estas radikale diferencaj de la origina situacio de la arbaro. La Fingraj Lagoj-areo havas precipe riĉan miksaĵon de duonarbaro, dum la pinaroj en Pokonoj estas unika biotopo.
La altaĵaj foliarbaroj inkludas ruĝan aceron (Acer rubrum), grandfolian fagon (Fagus grandifolia), malfruan prunuson (Prunus serotina), kaj nigran betulon (Betula lenta).
Miksaj kverkaj arbaroj de ruĝa kverko (Quercus rubra), blanka kverko (Quercus alba), orienta nigra kverko (Quercus velutina), kaj skarlata kverko (Quercus coccinea) kreskas laŭlonge de riveroj kaj sur krutaj, pli sekaj deklivoj.
Nordaj foliarbaroj inkludas sukeraceron (Acer saccharum) kaj grandfolian fagon. Krome komunaj estas alegana betulo (Betula aleghaniensis), orienta cugo (Tsuga canadensis), ruĝa acero, malfrua prunuso, kaj vejmuta pino (Pinus strobus). Orienta cugo emas sekvi riverojn, dum vejmuta pino preferas pli sekajn krestopintojn. Amerika frakseno, amerika ulmo (Ulmus americana), amerika tilio (Tilia americana), kaj virginiana ostrio (Ostrya virginiana) povas okazi loke. Borealaj arbaroj troviĝas ĉe altaj altitudoj, precipe sur la pintoj de Katskil-Montaro. Tiuj arbaroj inkludas balzaman abion (Abies balsamea), paperobetulon (Betula papyrifera), amerikan sorbuson (Sorbus americana), kaj pensilvanian prunuson (Prunus pensylvanica). Sovaĝa viburno (Viburnus cassinoides) kaj montilekso (Ilex mucronata) estas arbedoj kiuj vegetas en alt-altitudaj marĉoj, torfejoj, kaj krestopintoj.
Faŭno
Estas en la ekoregiono 198 birdospecioj kaj 58 mamulaj specioj. La faŭno de la arbaro inkludas rufan linkon, amerikan nigran urson, kojoton, kaj flugsciuron. Birdoj inkludas Strix varia.
Minacoj kaj konservado
Naturprotektejoj inkludas Aleganan Nacian Arbaron, Nacian Arbaron Sproul, Nacian Ŝtatan Arbarparkon Cook, Sovaĝejo Hammersley kaj Arbaro kaj Sovaĝejo Woodbourne en Pensilvanio, kaj Aleganan Nacian Arbaron, Katskil-Parkon, Marĉon Bergen-Byron kaj la lagobordojn de Hemlock kaj Canadice en Nov-Jorkio.
János Volkra
Grafo János Volkra [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj kun plia persona nomo) Volkra Ottó János estis aŭstra-hungara pastro, episkopo, preposto. Lia nobela antaŭnomo estis heidenreichsteini, lia nomo laŭ estis Otto János Teofil Tóth (von Volkra).
János Volkra naskiĝis la  en Vieno, li mortis la  en Hungara reĝlando en Pozsony.
Biografio
János Volkra studis teologion ekde 1670 en Pázmáneum, poste en Parma. En 1687 li ricevis hungaran ŝtatanecon, en la sekva jaro li pastriĝis en Vieno, en la sama jaro li faris la debutan meson antaŭ Leopoldo la 1-a (Sankta Romia Imperio). Inter 1690 kaj 1698 li estis pastro en Malsupra Aŭstrio. Liaj sekvaj postenoj kaj ekleziaj rangoj estis: Li tuj forpelis la kalvinanan episkopon kaj donis la taskon pri funkciado de la urba paroĥo al la franciskanoj. En 1711 li fondis seminarion en Veszprém. En 1717 li forprenis la kalvinanajn kirkojn, li malpermesis la protestantismon, en la urbo la loĝantoj katolikiĝis. Li invitis la piaristojn, kiuj instruis en la lernejoj (ankaŭ en la seminario). Li estigis skulptaĵojn pri Johano Nepomuko en Veszprém, Sümeg kaj Balatonszentgyörgy, li rearanĝis la plenan diocezon. Li estis entombigita en Katedralo Marteno de Tours en Pozsony.
Vendlincourt
Geografio
Vendlincourt situas en oriento de la regiono Ajoie en valkaldrono de la rivereto Vendline. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,14 km², de kiuj 38% estas kovritaj de arbaro, 56% servas por agrikulturo kaj 6% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Vendlincourt limas al en nordo al Bonfol, en nordoriento al Courtavon (Francio), en oriento al Levoncourt (Francio), en sudoriento al La Baroche, en sudokcidento al Alle, en okcidento al Coeuve, kaj en nordokcidento al Damphreux.
Trafiko
Tra la komunumo Vendlincourt pasas la kantona ĉefvojo de Porrentruy al Seppois-le-Haut en Francio. Per la mallarĝŝpura trajnlino de la Ĵurasaj Fervojoj de Bonfol al Porrentruy Vendlincourt estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Vendlincourt datiĝas el la jaro 1136 kiel Wandeleincurt. Dum mezepoko la vilaĝo Vendlincourt apartenis al la princepiskopejo de Bazelo kaj estis submetita al la majoro de Coeve. Post la franca revolucio de 1792 ĝi dum unu jaro apartenis al la Raŭraka Respubliko, kiu kiel departamento Mont Terrible estis integrita al Francio. De 1800 ĝis 1815 Vendlincourt apartenis al la franca departemento Haut-Rhin, kaj en la jaro 1816 ĝi per dekreto de la Viena Kongreso de 1815 fariĝis parto de la distrikto Porrentruy de Kantono Berno. en la jaro 1832 Vendlincourt dum tri tagoj estis okupita de bernaj trupoj, ĉar la komunumo rifuzis submetiĝi al la nova liberala kostitucio de la kantono. Ek de la 1-a de januaro 1979 Vendlincourt apartenas kun la tuta distrikto al la nova Kantono Ĵuraso.
(18179) 2000 QV29
(18179) 2000 QV29 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Canapi
Canapi estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 17.250 enloĝantojn en 2010.
Zita László
LÁSZLÓ Zita [pr. la:slo:] estas rumanuja hungara aktorino naskiĝinta en Odorheiu Secuiesc la 30-an de oktobro 1970.
Kariero
László ekde 1996 ludas en la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat de Satu Mare.
Katedralo de Pamplono
La Katedralo Sankta Maria la Reĝa estas katedralo de la urbo Pamplono (Navaro, Hispanio). Ĝi estas arkitektura komplekso tre kompleta ĉar krom la komunaĵojn de aliaj katedraloj kiel preĝejo, klaŭstro, kapitulejo kaj sakristio, ĝi ankaŭ havas refektorion kaj dormejon kiuj tradicie apartenas al la monaĥejoj. La ĉambroj estas el malsamaj epokoj kaj stiloj, regas gotiko de inter la 15-a kaj 16-a jarcentoj.
La katedralo situas sur la tereno kiun okupis la romanika katedralo, kaj eble antaŭe, la kapitolo de la romia urbo, kie hodiaŭ estas la historia urboparto de Pamplono. Gravaj partoj de la katedralo estis konstruitaj en aliaj epokoj antaŭaj aŭ postaj. Inter 1100 kaj 1127 estis konstruita la romanika katedralo, kiu plejparte detruiĝis en 1390, restis nur la fasado. La konstruado de la nova katedralo ekis preskaŭ tuj kaj daŭris ĝis la unuaj jaroj de la 16-a jarcento. La klaŭstro konstruiĝis inter 1290 kaj 1350 kaj anstataŭis la antaŭan el romanika stilo. La surklaŭstro finkonstruiĝis en 1472. La Kapelo Barbazana kaj la Refektorio en 1330. La sakristioj konstruiĝis en la 17-a jarcento. Ĝis la 18-a jarcento ekzistis la romanika fasado kiu estis anstataŭata de la nuna inter 1784 kaj 1802.
Marjana korako
La Marjana korako aŭ Mariana korako (Corvus kubaryi) estas birdospecio de la familio de korvedoj kaj el la tipa genro Corvus el la ordo de paserinoj, kiu loĝas en norda Pacifiko. Ĝi estas endanĝerita specio kiu ege malpliiĝis en nombroj ekde la 1960-aj jaroj.
Priskribo
La Marjana korako estas malgranda nigra korvo kun blunigra brilo en vosto kaj verdnigra brilo en dorso, supraj partoj, kapo kaj flugiloj. Ĝenerale, inoj estas malpligrandaj ol maskloj. Plenkreskulo pezas ĉirkaŭ 250 g kaj estas ĉirkaŭ 38 cm longa.
Dieto
Ege varia, la Marjana korako estas oportunema ĉiomanĝanto, kiu manĝas insektojn, lacertojn, ovojn de aliaj birdoj, ermitkrabojn, fruktojn kaj semojn.
Nestumado
La Marjana korako eknestumas tiom frue kiom en julio kaj tiom malfrue kiom en marto. La nesto estas granda pokalforma platformo de etaj bastonetoj, kovrita el folifibroj. Ovodemetado estas de 1-4 ovoj, kaj ambaŭ gepatroj kovas la ovojn, maĝigas la idojn kaj zorgas la junulojn eĉ post elnestiĝo. Gepatra zorgo povas daŭri el 5 al 18 monatoj, kaj junuloj tiom longe kiom ĝis 3 jaroj malfruas antaŭ eniri la reproduktan maturecon.
Statuso kaj konservado
En 1993, oni starigis National Wildlife Refuge en Guam por antaŭzorgi la restantajn arbarojn kaj la birdoj estis translokigitaj el Rota. Biologian kontrolon de la Bruna arboserpento oni pridiskutas.
Iam klasita kiel Endanĝerita specio de la IUCN, oni supozis, ke ĝi estas pli rara ol tio ĝenerale konsiderata. Laŭ privalorado de ties statuso, oni trovis, ke tiu estis ĝusta, kaj la specio estas sekve listita kiel Kritike Endanĝerita kaj tiu estas ties statuso en 2008 kiel tio okazas en tuja danĝero de formorto, kaj estas tiom malmulte de birdoj kiuj povus malaperi pro ununura katastrofo eĉ kiel pro epidemio de Okcidentnila Viruso.
Sparneck
Sparneck estas merkata komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Hof kaj en la distriktaro Supra Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Sparneck, kiu krome konsistas el la komunumo Weißdorf.
La komunumo situas borde de la rivero Saale.
Sinĝino
Sinĝino (en la germana lingvo Sense kaj en la franca lingvo Singine) estas rivero en la Antaŭalpoj en Svislando. Ĝi estas alfluanto de Sarino, kiu siavice alfluas al Aro. Sinĝino estas limrivero inter la kantonoj Berno kaj Friburgo. Laŭ la rivero nomiĝas unu el la sep friburgaj distriktoj, nome la distrikto Sinĝino, kies orientan kaj nordan limo la rivero formas.
Fonto
Sense naskiĝas el du fontriveroj, kiuj kunfluas en Zollhaus. De oriento alfluas Malvarma Sinĝino (en la germana lingvo Kalte Sense), kiu fontas sub la Gurnigelpasejo je alteco de proksimume 1600 m s.m. kaj tiam trafluas Sangernboden por kuniĝi tiam kun la alia fontrivero alfluanta el nordo, nome la Varma Sinĝino (en la germana lingvo Warme Sense), kiu fontas el la lago Schwarzsee je alteco de 1046 m s.m.
Fluvojo
Ĉar dum fulmotrondroj la akvokvanto de la rivero povas subite rapide kreski, restado ĉe la riverbordo je malcerta vetero danĝeras.
Kantono Mercer (Ilinojso)
La kantono Mercer - angle Mercer County - estas kantono de Usono en la subŝtato Ilinojso. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sint Eustatius
Sint Eustatius estas la, krom unu, plej malgranda insulo de la antaŭaj Nederlandaj Antiloj. Ĝi apartenas kun Saba kaj Sint Maarten al la Deventaj Insuloj. La ĉefloko estas Oranjestado. La loka loĝantaro nomas la insulon Statia (IPA:). La areo estas 21 km² kaj la loĝantaro 2886 personoj (2010).
Politika statuso
Sint Eustatius ekde la 10-a de oktobro 2010 fariĝis komunumo de Nederlando.
Leo Shin
Leo Shin (n. ) estas novzelanda futbalisto.
Sint Eustatius
Geografio
Sint Eustatius konsistas el estingiĝinta vulkano The Quill kaj iama vulkana areo en la nordo de la insulo, inter tio estas relative plata ebenaĵo. Geografia pozicio:
Leo Shin
Li futbalis ĉe Thespa Kusatsu.
Majorko
Majorko (Mallorca, Mallorca) estas la plej granda insulo el la Balearoj kaj la sepa en la tuta Mediteraneo pri areo, la kvara pri loĝkvanto. Ĝia ĉefurbo estas Palma de Majorko.
Historio
La nomo de la insulo devenas el la latina nomo Balearis Major (major = pli granda, komparenda kun Balearis Minor = pli malgranda, t.e. Menorko).
Prahomoj venis en Majorkon de Hispanio aŭ suda Francio antaŭ 8000 jaroj. Gravaj postrestaĵoj de prahomoj (ekde 1500 a.K.) estas konustrunkaj ŝtonaj konstruaĵoj nomataj talayot.
Romio konkeris Majorkon en 121 a.K. kaj fondis du urbojn, nomatajn Palma (samnoman hodiaŭ) kaj Pollentia (kies ruinoj estas apud la nuntempa Alcúdia).
(...)