cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Monaĥejo Makaravank
Makaravank (armene Մակարավանք, «monaĥejo de Makario ») estas monaĥejo kiu situas en la kampara vilaĝo Aĉaĝur, en la marzo Tavuŝo, en Armenio. Ĝi estis fondata en la 9-a jarcento sur plataĵo kaj poste estis ampleksigita en la 13-a jarcento. Ĝi havas 4 preĝejojn, gaviton kaj aliajn konstruaĵojn por sekundaraj aferoj. Kvankam la monaĥeja komplekso ne estas uzata nuntempe kiel religia konstruaĵo, la komplekso bone konserviĝas. Ĝi estis restaŭrita en la 20-a jarcento dufoje kaj estas sufiĉe fame konata pro ĝiaj elstaraj ornamaĵoj. Kune kun aliaj monaĥejoj de la regiono ĝi estas turisma allogaĵo sed ne tiel konataj kiel aliaj, kiel ekzemple la monaĥejo Hagharcin.
La monaĥeja komplekso konsistas el malnova preĝejo, ĉefa preĝejo Surb Astvacacin ("Sankta Dipatrino") kaj ilia komuna gavito, same kiel malgranda preĝejo Surb Astvacacin kaj diversaj ruinigitaj konstruaĵoj, ĉi tiu monaĥejo havas muregojn kaj estas aparte fama pro la skulptitaj ornamoj. Ĝia turisma potencialo tamen estas ankoraŭ malmulte ekspluatata kaj ne tro vizitata kompare kun aliaj proksimaj monaĥejoj de la regiono.
Geografia situo
La monaĥejo situas sur arbara altebenaĵo proksime al deklivo de Monto Pajtatap, nordoriente de la Armena altebenaĵo kaj sur la ekstera rando de la Malgranda Kaŭkazo. De ĝia situo, larĝa vido malfermiĝas al la valo Aghstev kaj, preter la azera limo, al tiu de la rivero Kura.
Makaravank situas 3 kilometrojn sudokcidente de la loĝloko Aĉaĝur, en la teritorio de la samnoma kampara komunumo, en la provinco Tavuŝo, en la nordoriento de Armenio ..
Historie Makaravank situas en la kantono Mec Kuenk de la provinco Arcaĥo, kiu en la mezepoko fariĝis la kantono Kolbopor de la provinco Gugarko, ĉi tiuj du provincoj kalkuliĝis inter la dek kvin provincoj de historia Armenio laŭ la geografo de la 7-a jarcento Anania Ŝirakaci ..
Toponimio
En la armena lingvo, Makaravank signifas "monaĥejo de Makario". Laŭ loka tradicio, Makario, aŭ Makar, estis unu el la masonistoj en la monaĥejo, kiu, divenante la morton de sia filo, kiun siaj parencoj provis kaŝiĝi de ĝi, ĵetis sin de la supro de unu el la konstruaĵoj kaj estis entombigita sub unu el la muroj de la monaĥejo, donante al ĝi sian nomon. Tamen estas pli verŝajne, ke la nomo de la monaĥejo devenas de la sanktulo, al kiu ĝi estis dediĉita, Sankta Makario ..
Historio
La loko de la monaĥejo ŝajnas esti okupita ekde paganaj tempoj laŭ spuroj malkovritaj proksime de lokaj fontoj; restaĵoj de lignaj konstruaĵoj ankaŭ atestas ĝian okupadon en la 4-a jarcento.
La nuna monaĥeja komplekso Makaravank estis fondita en la 9a jarcento, sed nur la "malnova preĝejo", probable de la 10a jarcento, restas el ĉi tiu periodo. Fine de la 12a kaj komenco de la 13a jarcento ĝi estis vaste pligrandigita sub la gvidado de ĝij abatoj Johano la 1-a kaj Davido kaj parte danke al la patroneco de la loka nobelaro, tiel partoprenante la renovigon de la Zakarida Armenio. Renovigoj estis farataj sub pastro Johano la 2-a (1250-1276). La tempo, kiam la monaĥejo estis forlasita, ne estas konata.
En la dudeka jarcento, jam tre kaduka, la loko estis restarigita en 1940 kaj en la 1970-aj jaroj plua renovigo fariĝis. Krome, la tereno sur kiu la monaĥejo estis konstruita estis submetita al fenomeno de solifluksio, intervenoj estis faritaj por firmigi ĝin per betono. Terglita studprogramo estis efektivigita de 2003 ĝis 2005. Malgraŭ ĉi tiu laboro, la turisma potencialo de la reto ankoraŭ estas subuzata.
Two Rivers
Two Rivers estas loĝloko (urbo) en la usona ŝtato Viskonsino, kaj administre apartenas al Kantono Manitowoc.
Monaĥejo Makaravank
Konstruaĵoj
La ĉefaj konstruaĵoj de la komplekso estas la « malnova preĝejo », la « ĉefa preĝejo » (Surb Astvacacin) kaj ties gavito, samkiel la eta preĝejo Sankta Dipatrino. La ŝtonoj uzitaj estas andesito, tofo kaj la felsito.
Erasmus Mundus
La programo Erasmus Mundus de la Eŭropa Unio celas plibonigi kvaliton en pli alta edukado tra esploradoj kaj akademia kunlaboro inter la Eŭropa Unio kaj la resto de la mondo. La tri ĉefaj fokusoj de la programo ligiĝas al la internaciigo de studentoj, personaro, instrutemaro kaj esploro; certigas influon sur la evoluado de praktiko en Specialaj Edukadaj Bezonoj kaj inkluziva edukado; kaj evoluigas internaciajn kunlaborajn retojn, projektojn kaj esploradon.
Monaĥejo Makaravank
Malnova preĝejo
La plej malnova pluvivanta konstruaĵo de Makaravank estas la "malnova preĝejo" (1), probable devenanta de la 9a aŭ 10a jarcentoj kaj oni ne scias, al kiu sanktulo ĝi estis dediĉita. Ĉi tiu surskribita fermita dividita kruco de la skolo de la Loria reĝlando estas kompletigita ĉe la anguloj per kvar kapeloj kaj subtenas tamburon superitan de kupolo. La skulptita dekoracio estas relative diskreta tie kompare kun la aliaj konstruaĵoj kaj estas limigita al la fenestrokadroj, al la pendaĵoj de la volbo (reprezentantaj la evangeliistojn Mateo, Luko, Johano kaj Marko ), al la interplektita bendo de la tamburo, kaj precipe ĉe ĝia bem (speco de altaro en armenaj preĝejoj) ornamita per geometriaj kaj plantaj motivoj. La supra parto de la konstruaĵo, la ornamado de la tamburo kaj la skulptaĵoj de la altaro indikas restarigon en la 13-a jarcento.
Two Rivers
Demografio
Dum la popolnombrado de 2000 la nombro da loĝantoj estis fiksita je 12 639. En 2006 la nombro da loĝantoj estis taksita de la Usona Buroo de la Censo je 12 010, malpliiĝo de 629 (-5.0%).
Erasmus Mundus
Erasmus Mundus konsistas el tri partoj:
Financado estas havebla por:
Two Rivers
Geografio
Laŭ la Usona Buroo de la Censo la loĝloko havas areon de 15,8 km², el kio 14,7 km² tero kaj 1,1 km² akvo. Two Rivers situas ĉe la bordo de Lago Miĉigano.
Famuloj
En Two Rivers naskiĝis la aktorino kaj fotistino Lydia Clarke (edzino de Charlton Heston).
Monaĥejo Makaravank
Malnova preĝejo
La preĝejon laŭflankas norde pli posta sakristio (6), uzata precipe kiel bakejo, kie estis preparitaj la hostioj.
Ĉefpreĝejo Surb Astvcacin
Sudokcidente de la malnova preĝejo staras la plej impona el la konstruaĵoj de la loko, la preĝejo Surb Astvacacin ("Sankta Dipatrino") aŭ "ĉefa preĝejo" ((2), 13,5 × 9, 5 m ekstere) , starigita en 1205 fare de Vardan, filo de princo Bazaz. Ĉi tiu preĝejo estas enskribita malferma dispartigita kruco kun duoncirkla absido oriente kun dek tri arkaj niĉoj, kompletigitaj per dispartigitaj angulaj ĉambroj, el kiuj tiuj situantaj oriente havas du etaĝojn. Ĝi estas dominita en sia centro per cilindra tamburo kun kupolo sur la pinto ..
Gavito
Alkroĉita al la norda fasado de la preĝejo Sankta Dipatrino (Surb Astvacacin) kaj al la okcidenta fasado de la "malnova preĝejo" estas la gavito (5), konstruita en 1224 de princo Vaĉe Vaĉutjan. Ĉi tiu kvadrato de preskaŭ 170 m2 havas kvar kolonojn origine subtenantajn kupolon kaj triangulan kofran volbon kiu estas subtenata de ses stelarkoj. Nur ĝia okcidenta fasado estas ornamita: super la portalo ornamita per frisoj kun plantaj motivoj, la centra fenestro kun kadro estas ornamita dekstre kun flugilhava kaj kronita sfinkso, kaj maldekstre kun bovo atakita de leono.
Malgranda preĝejo Sankta Dipatrino
Sudoriente de ĉi tiu grupo de proksimaj konstruaĵoj, malgranda preĝejo dediĉita al la Sankta Dipatrino (3) estis starigita en 1198 kaj elstaras pro sia plano: ĝia absido estas enskribita en oklatero kies bazo ĉirkaŭita estas metita sur kvadraton. Pintita per cilindra tamburo kun konusa kupolo, ĉi tiu preĝejo, probable konstruita por la gepatroj de pastro Johano, havas riĉan ornamadon, kiu igas ĝin "arkitektura gemo". La okcidenta portalo estas tiel ornamita per abundo da plantaj motivoj; koncerne la oklateron, ĝi estas ĉirkaŭita de paroj de etaj kolumnoj kaj muldita bando superita de reprezentaĵoj de bestoj (cikonio mortiganta serpenton en la nordo, kolombo kaj medaljono enhavanta aglon kiu atakas alian kolombon en la sudokcidento, kaj du leonoj sude).
Norde estis ligita al ĝi malgranda (4) kapelo, kiu nuntempe troviĝas en ruinoj (4) aujourd'hui en ruine ..
Zlatá Olešnice (distrikto Jablonec nad Nisou)
Zlatá Olešnice estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. Vivas ĉi tie. Tra la municipo fluas rojo Zlatník.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.
Olivenza
Olivenza (Olivença en portugala, Olivenzo esperante) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.
Ĝi situas ĉe la limo kun Portugalio. La teritorio de Olivenza situas oriente de la rivero Gvadiano, kiu limigas tiun provincon kun Portugalio en direkto norde-suden, je 24 km sude de la provinca ĉefurbo Badajoz. Ĝi havas triangulan formon, kun du al la anguloj ĉe la rivero Gvadiano.
Historia situacio
La deveno de Olivenza estas je la 13-a jarcento kaj en la reloĝiga laboro de la ĉevaliroj templanoj, kiuj instaliĝis en la olivenza teritorio post la konkero de Badajoz en 1230 fare de Alfonso la 9-a de Leono dum la reconquista. Poste, dum la regentado de María de Molina ĉe la Kastilio, Dinis la 1-a de Portugalio profitis la kastilian malforton por akiri la vilaĝon laŭ la Traktato de Alcañices de 1297. En 1801, kaj en la kunteksto de la milita alianco francohispana elirita el la unua Traktato de San Ildefonso, Olivenza estis konkerita de la hispana armeo dum la Oranĝomilito kaj oficiale aneksiita la 6 de junio de 1801 pere de la Traktato de Badajoz.
En la venontaj jardekoj, Portugalio reklamis la recedon de Olivenza al ties suvereneco laŭ la negocado de la Viena kongreso de 1815, sed poste forlasis oficialan reklamadon, dum diversas sektoroj de la publika opinio portugalia daŭre vivigis la polemikon ofte pere de propaganda vidpunkto de la historio helpe de tradicia malproksimiĝo inter ambaŭ ŝtatoj. Portugalio kaj Hispanio subskribis diversajn traktatojn kaj precize, en la artikolo 2-a de la Traktato de Amikeco kaj Kunlaborado de 1977, ambaŭ partoj "reasertas la netuŝeblon de siaj komunaj landlimoj kaj la integrecon de siaj teritorioj". Ekde 1986, la procezo de integriĝo en la Eŭropa Unio al kiu apartenas ambaŭ ŝtatoj enkadris la polemikon en anekdotan markon.,.
Situo
La urbeto estas je 428 km de Madrido laŭ la ŝoseoj A-5 (E-90) kaj je 274 km de Lisbono, tra Badajoz-Elvas. Ekde Sevilo al Olivenza, laŭ la ŝoseoj N-630 kaj N-432, estas 215 km. La urbeto Olivenza situas je la kruciĝo de la regionaj ŝoseoj EX-107 (Badajoz-Villanueva del Fresno) kaj EX-105 (Don Benito-Portugalio). Ekzistas ponto super la rivero Gvadiano, ĉe la detruita Ponto de Ajuda, kiu permesas plilongigi la regionan ŝoseon EX-105 ĝis la landlimo kun Portugalio. Tiu pasejo konektas Portugalion kaj Hispanion 24 km sude de la ĉefa landlimo ĉe la rivero Kaja, kaj tiele oni ne necesas ĉirkaŭiron tra Badajoz.
Lokoj
La municipo komponiĝas el la urba kerno de Olivenza kaj pliaj ses vilaĝoj, la jenaj: San Francisco de Olivenza, San Rafael de Olivenza, Villarreal (Vila Real), Santo Domingo de Guzmán (São Domingos de Gusmão), San Benito de la Contienda (São Bento da Contenda) kaj San Jorge de Alor (São Jorge da Lor). Táliga, aktuale sendependa municipo, estis iam olivenza vilaĝo en portugala epoko kaj ĝis 1850.
Kastelo
La pordego de Alconchel kaj la pordego de Los Ángeles, estas enmarkitaj de du cirklaj turegoj kaj prezentaa volban arkan malplenaĵon; ne estas dekoraj elementoj. Ĝi estas protektita de la dekreto de 22-a de aprilo de 1949, kaj la Leĝo 16/1985 pri Patrimonio Histórico Español. Kompletas la mezepokan fortikaĵon la pordegoj de la Duko de Cadaval kaj tiu de San Sebastíán, rekonstruita en 2006.
La kastelo loĝigas la Etnografian Muzeon González Santana, tiel nomata honore al la fondinto Francisco González Santana. La muzeo montras interesegan rekreadon de diversaj aktivaĵoj de la vivo en la distrikto aŭ en la regiono de Olivenza komence de la 20-a jarcento.
Olivenza en la Regno de Leono
La deveno de Olivenza estas ligata al la definitiva rekonkero de Badajoz fare de la lasta reĝo de Leono, Alfonso  la 9-a, primtempe de la jaro 1230. Kiel rekompenco de la partopreno de la Templanoj siaserve, Alfonso la 9-a donacis al ili la enklavojn de Burguillos kaj Alconchel. Ekde tiuj punktoj, ĉirkaŭ la jaro 1256, la Ordeno de la Templanoj kreis la encomienda de Olivenza, tiam apenaŭ areto de fruktoĝardenoj kaj kelkaj kabanoj ĉirkaŭ fonto. Tamen, dum la regado de Alfonso la 10-a la Saĝulo, la Templanoj estis devigataj cedi la vilaĝon Olivenza al la Municipo kaj Episkopo de Badajoz.
Cedo al Portugalio
La ekvilibro de povo inter Portugalio kaj la Regno de Kastilio ege ŝanĝis dum la regado de Don Dinís de Portugalio. Portugalio kaj Kastilio subskribis la Traktaton de Alcañices en (1297). Pere de tiu traktato, Kastilio cedis al Portugalio la tiama vilaĝeto de Olivenza.
Post 1297, Olivenza kreskis progrese siajn defendejojn. En 1298, Don Dinís cedas porpran ĉarton al Olivenza (plialtigante ĝin al kategorio de vila) kaj ordenas konstrui la unuajn muregojn de la vilaĝo. En 1488, Johano la 2-a de Portugalio oredenas konstrui la Ĉefturon de Olivenza, la plej alta tiam de la regno de Portugalio. En 1510, la reĝo Emanuelo la 1-a akcelis gravan militan inĝenierkonstruaĵon: fortikita ponto super la rivero Gvadiano por sekurigi la efikon de la portugala armeo en ties maldekstra riverbordo, kiu permesis komuniki la urbojn de Elvas (tute antaŭ Badajoz) kaj Olivenza. La ponto de Ajuda havis 380 m de longo kaj 5,5 de larĝo, 19 arkojn kaj grandan defendan centran turon trietaĝan.
Landlima konfliktaro
Post la pacepoko de la unuigo de la regnoj de Portugalio kaj Kastilio (Iberia Imperio), Olivenza eniris en nova militepoko pro la Milito de Portugala Restarigo de 1640. Konkerita en 1657 de la Duko de Sankta Germano –post kvar malsukcesaj klopodoj– estis redonita al Portugalio pere de la Traktato de Lisbono de 1668, pere de kiu oni agnoskis oficiale la sendependon de Portugalio.
En la dua duono de la 18-a jarcento, Portugalio ŝanĝas la orienton de sia milita politiko kontraŭ Hispanio. De ofenda strategio oni pasas al alia pure defenda. Tio ege gravos por Olivenza. Ĉiu informo de strategistoj konsilas ties abandonon pro tri kialoj:
Olivenza, hispana
Olivenza estis okupita denove de Hispanio en 1801, dum la Oranĝomilito. La tiama portugala guberniestro, Julio César Augusto Chermont, malpermesis pafi kontraŭ la armeo de Manuel Godoy. Olivenza restis en Hispanio pro la traktatoj de Badajoz de 6-a de junio kaj de Madrido de 29-a de septembro de 1801. Laŭ ili, Portugalio devigiĝis agnoski la posedon al Hispanio.
Portugala reklamado
La 1-a de majo de 1808, la regenta portugala princo Johano (poste Johano la 6-a) publikis en Rio-de-Ĵanejro, tiam ĉefurbo kaj de Portugalio y de Brazilo, manifeston per kiu malakceptis la Traktaton de Badajoz.
Dum la napoleona milito, en 1811, Olivenza estis okupita de britoportugala armeo de lordo Beresford. Kvankam la portugaloj intencis rehavi la urbon, post peto de la generalo Castaños, la Duko de Wellington redonis ĝin al la hispanaj aŭtoritatoj.
Post la milito kaj venkita Napoléon Bonaparte oni subskribis la Traktato de Parizo en 1814 per kiu oni nuligis la traktatojn subskribitajn en Badajoz kaj en Madrido en 1801 kaj la Konvencion de Lisbono de 1804 inter Portugalio kaj Francio sen ion aludi al la traktatoj kun Hispanio.
Portugalio akceptis la agnoskon de la justo de sia reklamo kaj same Hispanio subskribis la Traktaton de Vieno, kien ĝi iris kiel unu el la venkintoj –same kiel Portugalio–, ĉar tiu ĉi ne devige markis la redonon spite ties justo.
En 1821, Portugalio okupis la tiaman hispanan kolonion de la Orienta Provinco, aktuala Urugvajo ekde Brazilo. Tio rompis la konversaciojn pri la redono de Olivenza. Hispanio postulis al Portugalio la redonon de la Orienta Provinco antaŭ daŭrigi ilin, sed tiam Brazilo sendependiĝis kaj la konversacioj haltiĝis.
La menciita artikolo de la Traktato de Vieno ne havis por Hispanio sufiĉan leĝan forton por devigi ĝin al la redono de Olivenza. Tamen, Portugalio pluuzis tiun argumenton. Kiam Portugalio kaj Hispanio decidis en 1864 la markigon de sia komuna landlimo, kiam oni alvenis al la enfluo de la rivero Caia en Gvadianon, la Miksita Komisio de Limoj devigiĝis interrompi la taskon pro la portugala neo agnoski la hispanan suverenecon en la teritorio de Olivenza. Tiu tasko refariĝis en 1926, sed sude de Olivenza, post la enfluo de la rojo de Cuncos en Gvadianon.
Aktuale, Portugalio ne postulas malferme la reklamon de Olivenza, sed ankaŭ ne rezignas pri sia reklamo. En 1995, la portugalaj aŭtoritatoj sendis al la hispanaj informon pri la impakto kiun oni antaŭkalkulis pro la projektita portugala Akvobaraĵo de Alkevo sur hispana teritorio. En tiu informo oni nenion diris pri la efektoj sur la teritorio de Olivenza. Post unu semajno, Portugalio sendis novan informon kiu ja inkludis tiun municipon, sed laŭ la titolo de «Teritorio de Hispanio kaj de Olivenza», kio evitis agnoski ke Olivenza estas hispana teritorio. La portugalaj institucioj uzas mapojn de la lando kiuj ne inkludas la reklamitan urbon.
Hispana sinteno
Siaflanke, la hispana sinteno estas ekzemple resumita en la retejo de la provinca institucio nome Diputación Provincial de Badajoz:
Laŭ tio Hispanio agnoskas nur la jam menciitan Traktaton de Badajoz de 1801 kio finigis la tiel nomita Oranĝomiliton. Laŭ Hispanio tiu traktato ne estis poste nuligita. Ekde la morto de la Duko de Palmela en 1840, Portugalio ne rereklamis al Hispanio la redonon de Olivenza. Ĉiu posta traktato inter Hispanio kaj Portugalio ĉefe post la Kongreso de Vieno agnoskas la ekzistantajn landlimojn. En la Artikolo 2-a de la Traktato de Amikeco kaj Kooperado de 1977, la partoj denove agnoskas la komunajn landlimojn kaj la integrecon de siaj teritorioj. La aparteno de Portugalio kaj Hispanio al la politika spaco de la Eŭropa Unio pere de la Traktato de Maastricht, kun la sekva nuligo de la landlimoj inter la ŝtatoj membroj, banaligas la portugalan neadon agnoski oficiale en Olivenza la riveron Gvadiano kiel komuna landlimo.
La portugala en Olivenza
Fine de la 19-a jarcento la loĝantaro de Olivenza estis dulingva, laŭ Leite de Vasconcelos. En la ĉirkaŭaj vilaĝetoj, tamen, oni uzis nur la portugalan. En la 1960-aj jaroj la vilaĝetoj jam estis dulingvaj.
Grandvilaĝoj en Hungario
Grandvilaĝo estas tipo de komunumo en Hungario, pli granda ol vilaĝo, sed malpli granda, ol urbo. La listo enhavas 119 grandvilaĝojn la 1-an de julio 2009 (poste aktualigita).
Dum la historio la nocio iom ŝanĝiĝis.
Nuntempe nombro de la grandvilaĝoj malpliiĝas, ĉar ili iĝas urboj.
René Lajarte
René DUFAURE DE LAJARTE [dö laĵart] (mortis en 1944) estis franca juristo, prefekteja oficisto kaj sekretario de la Lingva Komitato (L.K.), de 1925 ĝia membro.
Olivenza
Ĝemeligoj
Olivenza ĝemeliĝis kun la jenaj urboj:
René Lajarte
Lajarte skribis pri Esperanto en Parizaj ĵurnaloj kaj kunlaboris en multaj Esperantaj gazetoj, ekzemple en La Revuo. Li estis la helpanto de Théophile Cart por administro de la L.K. (1924-1931) kaj poste prizorgis sola la funkciadon de la Lingvaj Institucioj (1931-1933).
Zábřeh (kastelo)
Kastelo Zábřeh troviĝas en ostrava urboparto Ostrava-Sudo proksime de haltejo de UAT Karpatská. Temas pri la plej malnova konstruaĵo de eksa municipo Zábřeh nad Odrou. Ekde la 25-a de februaro 2005 ĝi estas kultura memorigaĵo.
René Lajarte
Kunlabore li verkis kelkajn listojn de fakaj terminoj, ekzemple la "Petit vocabulaire de termes diplomatiques" (1930, Malgranda vortaro de diplomatiaj terminoj, 8 p.). Lajarte kolektis kunlabore kun Salomon Kornfeld (pseudonimo Grenkamp): Vortoj de Profesoro Th. Cart, (1927).
Zábřeh (kastelo)
Nuntempo
Nuntempe posedanto de la kastelo estas privata firmao, kiu faris ties ĉefan riparon kaj alikonstruis ĝin al luksa hotelo por pretendemaj klientoj kaj bierfarejo. La rekonstruo okazis sub inspekto de memoriga instituto. La entreprenista intenco celas proksimecon de ČEZ Aréna, el kies vizitantoj devus rekruti klientojn al la hotelo.
En vertikalajn konstrukciojn oni intervenis minimume, portkonstrukcioj restis netuŝitaj. La devenaj estas ankaŭ volboj kaj ŝtuparejoj, originan aspekton konservis ankaŭ fenestroj. En la unua etaĝo estas trabaj plafonoj kun subrigardo el lignotabuloj. Malnova ekstera galerio estis forigita kaj anstataŭigita per nova ligna.
Sume la rekonstruo estas taksata pozitive.
(13040) 1990 OB4
(13040) 1990 OB4 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Henry E. Holt elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono).
Paviano
Pavianoj (Papio) estas primatoj el la familio de la cerkopitekedoj. La nomo paviano devenas certe de la malnovfranca babine, kiu signifas lipo kaj aludas al la elstara muzelo de la bestoj (kiel hundoj).
Oni ne konsentas pri la nombro de specioj, ĉar kelkaj aŭtoroj kunigas ĉiujn bestojn en ununuran specion, kvankam aliaj disigas ilin en kvin specifajn speciojn.
Specioj
Papio papio
Papio cynocephalus, cinocefalo laŭ NPIV
Papio ursinus
Teritoria organizado de Kirgizio
La teritorio de Kirgizio estas administre dividata en 7 provincoj (областтар/oblasttar, singularo область/oblast) kaj du sendependaj urboj: La ĉefurbo, Biŝkeko, kaj ankaŭ la dua plej granda urbo, Oŝ, estas administre sendependaj urboj, kaj ambaŭ ankaŭ la ĉefurbo de provinco.
Ĉiu provinco dividiĝas en distriktoj, administritaj de oficiroj nomumitaj de la registaro.
La aliaj notindaj urboj estas listigataj en la listo de urboj de Kirgizio.
Lukáčovce
Situo
Lukáčovce situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Nitra (urbo) troviĝas je 18 km-oj.
Nigroranĝa muŝkaptulo
La Nigroranĝa muŝkaptulo Ficedula nigrorufa estas paserina birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Ficeduloj, indiĝena de Azio. Ĝi esta endemia de centraj kaj sudaj Okcidentaj Ghatoj, kaj ĉe la montetoj Nilgirioj kaj Palnioj de suda Barato. Ĝi estas unika inter la muŝkaptuledoj de la genro Ficedula ĉar havas ruĝecan koloron en dorso kaj antaŭ molekulaj studoj oni sugestis, ke ĝi rilatas al enantoj kaj turdoj.
Priskribo
La masklo de tiu specio estas tre rimarkinda birdo kun bunta bildo nigroranĝa nome kun nigraj kapo (ĝis sub la okuloj) kaj flugiloj, dum dorsoj, subaj partoj (ventro pli hela ĝis blankeca) kaj vosto estas oranĝaj. La inoj havas saman distribuadon de koloroj, sed anstataŭ nigron havas malhelbrunan kaj la oranĝa estas nur nuanco krom sufiĉe markata dorso kaj gorĝo. Temas pri evidenta kazo de seksa duformismo.
Ĝi troviĝas je altajoj de 1000 m al plej altaj pintoj. Ili reproduktiĝas el marto al majo; la ino demetas du ovojn (rare tri). La nesto ne estas kiel tiuj de aliaj muŝkaptuledoj kaj estas granda, neprilaborita, pilkoforma kaj konstruita el junkoj. La nesto havas fundamenton de sekaj folioj kaj filikoj. La ovokavaĵo ne estas kovrita. La nesto estas lokata kutime centre de arbusto kun enirejo ĉe la pinto.
Dum la reprodukta sezono ili estas facile troveblaj pro la alvoko "ĉii-ri-rirr" aŭ pro ties fajfa kanto "ŭii-ĉii-rii-rirr". Ili manĝas insektojn supergrunde (sub 2m alte ) kaj ankaŭ kaptas insektojn el la grundo. Paroj defendas teritoriojn dum la jaro. La minaca memmontrado konsistas je tio ke la masklo bekindikas supren, malfermante la voston kaj la flugilojn kaj elsendante notojn "kiit-kiit". Kutime defendo estas farata de maskloj sed foje ankaŭ de inoj.
Ili manĝas ĉefe frumatene kaj krepuske. Dum tiujmomentoj ili kaptas ĝis 100 insektojn ĉiuhore dum meztage ili estas duone tiom efikaj.
Distribuado kaj vivejo
La ĉefa populacio de tiu orientalisa birdo troviĝas en altebenaĵoj (super 1 500 m) de Nilgirioj, Palani, Biligiriranganoj (Bellaji kaj Honnametti) kaj Kannan Devan. Ili preferas areojn kun seka foliaro kaj subkreskaĵaro kun malfermaj herbejoj. La denseco estas ĉirkaŭ 2.8 ha ĉiupare dum la reprodukta sezono. Temas pri tre teritoria birdo kaj oni ne konas lokajn movojn krom la disigo de junuloj. Norde ili loĝas en la Nacia Parko Kudremuĥ kaj en la montetoj Bababudan kaj sude ĉe la montetoj Aŝambuoj. Kelkaj malnovaj vidaĵoj de la specio el Maharaŝtro kaj Srilanko estis konsiderataj dubindaj.
Nová Plánice
Nová Plánice estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Plánice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudokcidente de Plánice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/187. Estas ĉi tie registritaj 34 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Nová Plánice situas en katastra teritorio Plánice kun areo 17,06 km².
5244 Amfiloko
5244 Amfiloko estas troja asteroido, kiu orbitas en la tiel nomata "Greka Tendaro", tie estas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la 29-an de septembro 1973 de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Kvankam la malkovra dato kongruas kun la "Dua Enketo pri Trojanoj" (Second Trojan Survey), ĝi ne ricevis provizoran nomon en "T-2", kiu distingigas la asteroidojn malkovritajn dum tiu enketo.
Asista Tombejo de Kopenhago
La Asista Tombejo (Assistẹns Kirkegård) de Kopenhago estas parkeca tombejo en la urboparto Nørrebro de la dania ĉefurbo Kopenhago. Ĝi en sia ekzisto de pli ol 250 jaroj evoluiĝis al la kulturhistorie plej valora tombejo de la urbo. Multaj personaĵoj de eŭropa rango entombiĝis en ĝi. Ekde la 7-a de majo 2014 ĝi estas monumente protektata. Plej granda parto de ĝi estas luterana, sed ankaŭ ekzistas malgrandaj areoj por kredanoj de katolikismo kaj rusa ortodoksismo.
Inter multaj aliaj, en la areo troveblas la tomboj de
Inter esperantistoj elstarigindas, ke ankaŭ ekzemple Marie Schrøder, karisma kaj energia esperantistino, kiu fondigis la nacian organizaĵon CDEL, el kiu evoluis la nuntempa Dana Esperanto-Asocio, post sia tragika proakcidenta morto en aĝo de nur 27 jaroj survoje al la Universala Kongreso de 1909 en Barcelono ricevis tombon tie.
14612 Irtiŝo
14612 Irtiŝo estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Ĝi ricevis la momon de la rivero Irtiŝo, kiu fluas el la glaciaj deklivoj de la mongolia Altajo en Ĉinio. Ĉirkaŭ 600 km el ĝia 4250-km-longa fluo estas en Ĉinio kaj 1200 km trafluas la aridan stepon de Kazaĥio. Enirante en Rusion proksime de Omsk, la rivero pasas Tobolskon kaj fine alfluas en Obon.
Agno (komunumaro)
La komunuaro Agno  estas administra unuo de Kantono Tiĉino kaj parto de la distrikto Lugano. Ĝi havis 8452 loĝantojn la 31-an de decembro 2011. Ĝia ĉefloko estas la samnoma komunumo Agno.
Geografio
La distrikto Ango etendiĝas laŭlonge de la suba parto de la rivero Vedeggio ĝis ties alfluo al la Lago de Lugano.
Trafiko
Tra Agno pasas la svisa aŭtovojo A2 kaj la kantona vojo de Lugano al Ponte Tresa kaj la vojo de Manno al Ponte Tresa. En Agno situas la internacia Flughaveno de Lugano. Tra la komunumaro pasas la trama etspura fervojo de Lugano al Ponte Tresa.
Gyula Lajos
LAJOS Gyula [lajoŝ] (naskiĝis la en Villány; mortis la  en Pécs) estis hungara esperantisto. Li estis katolika kanoniko, parokestro de la katedralo en Pécs, direktoro de eklezia kantlernejo.
Li esperantistiĝis en 1912. Inter la mondmilitoj li estis gvidanto de la movado en Pécs kaj prezidento de la loka grupo. Li faris katolikajn diservojn kaj paroladojn en Esperanto. Li estis grupprezidanto de Hungarlanda Esperanto-Societo (1924-1928), komitatano (1928-1936) kaj kunprezidanto (1938-1940) de Hungarlanda Katolika Esperanto-Societo kaj protektanto (1936-1944) de Hungara Esperanto-Federacio.
En 1937 li estis distingita per la arĝenta Jubilea Stelo.
Das Liebesmahl der Apostel
Das Liebesmahl der Apostel (eo: La amomanĝo de la apostoloj) estas verko laŭforme komparebla kun kantato por virĥoro kaj orkestro de Richard Wagner. Ĝi baziĝas sur biblia sceno el la Agoj de la Apostoloj kaj estas inter la malmultaj ĥorkomponaĵoj de Wagner la ununura eklezia.
La komponadon de la verko antaŭis la transloĝiĝo de Wagner de Parizo al Dresdeno en 1842. La 2-an de februaro 1843 Wagner fariĝis Reĝa Saksa Kortego-Kapelmajstro kaj sin deklaris preta transpreni je la granda kantofestivalo planita por julio en Dresdeno la postenon de la ĉefdirektisto de la virkanta asocio Dresdner Liedertafel. Wagner ricevis la mendon de komponaĵo de nova verko, kiu daŭru preskaŭ duonhoron kaj kiun prezentu ĉiuj saksaj virĥoroj. Sekve de tio Wagner interrompis sian komponadon de la opero Tannhäuser kaj verkis tekston surbaze de pasaĵo el la Agoj de la Apostoloj, kiu rakontas la okazintaĵojn de pentekosto ĉikrkaŭ la aperado de la Sankta Spirito. En printempo okazis la rapida muzikigo; kiel ensemblo Wagner destinis tri virĥorojn (pokaze T TB B), dek du apostolojn (12B), ĉieloĥoron (16T, 12Bar, 12B) same kiel grandan orkestron kun kvarobla lignoblovistaro, grandkvantan latunblovistaron inkluzive serpento, grandan arĉinstrumentistaron, kvar timbalojn kaj du harpojn. La 6-an de julio 1843 la verko estis unuafoje prezentata en la Frauenkirche en Dresdeno je kunagado de 1200 kantistoj kaj 100 orkestromuzikistoj.
La publiko entuziasme akceptis la verkon, kiun sekvatempe la eldonejoj Breitkopf & Härtel kaj Novello plurfoje eldonis. Kvankam la peco sin tenis en la repertuaro de multaj germanaj virkantaj asocioj, Wagner mem ne aparte ĝojis pri la unua prezentado de la verko, pli malfrue li parolis nur malestime pri la verko kaj ne plu prezentis ĝin mem. De la Dresdner Liedertafel li liberiĝis, fordonante la direktadon al sia amiko Ferdinand Hiller.
Menciindas kiel rimarkinda efekto la malfruiĝanta uzo de la orkestro. La unuajn 25 minutojn la ĥoroj fakte kantas senakompane (nur akompanate de la du harpoj), ĝis kiam la orkestro komencas je apero de la Sankta Spirito. La enigman efikon de la ĥoroj, lokitaj plurfoje en la alto de la preĝejo ĝis en la kupolo sur diversajn balkonojn kaj parte nevideble poziciitaj, Wagner pli malfrue provis celi denove en Parsifal.
Listo de kantistoj en Budapeŝta Operejo
Jen listo de elektitaj kantistoj de Budapeŝta Ŝtata Operejo:
Jaff Raji
Jaff RAJI (n. la 22-an de majo 1960 en Kasablanko en Maroko. Li instruas ajkidon ekde 25 jaroj. Antaŭa lernanto de Nobuyoshi Tamura, li havas sian kvinan danon. Pere de sia praktiko de Iajdo, li ricevis la kuden (diplomo de profunda lernado) en la lernejo Muso Shinden Ryu kaj interne de la Eŭropa Federacio de Iajdo, samkiel la shomokuroku por Jodo en la Eŭropa Federacio de Ĵodo.
Li instruadas en Rennes, sed ankaŭ vojaĝas ĉirkaŭ la mondo por lernigi sian arton.
Anna Kiss-Eperjessy
KISS-EPERJESSY Anna (kiŝ-eperjeŝi) estis rumanihungara biokemiistino naskita en Dés la 20-an de septembro 1906 kaj mortinta Târgu Mureș la 30-an de septembro 1990. Ŝi estis edzino de kemiisto Árpád Kiss.
Kariero
Kiss-Eperjessy Anna studis en Kluĵo kaj diplomiĝis en Iași (1937). Ŝi instruis en Dej de 1940 en la Ferenc József Tudományegyetem. Ŝi estis doktoro pri kemiaj sciencoj (1944). Ŝi prelegis en la Bolyai Tudományegyetem, de 1948 en OGYI de Târgu Mureș, kie ŝi estis katedrestrino de 1952. Post sia pensiuliĝo ŝi estis biokemia sekciestrino de la Akademia Esplorbazo (1967-77). Ŝi estis aŭtorino de universitataj libroj kaj rumane kaj hungare.
Armenoj en Libano
La libanaj armenoj (armene: Լիբանանահայեր, la araba: أرمن لبنان‎ ) estas libanaj civitanoj el armena deveno. Ekzistis armena ĉeesto en Libano dum jarcentoj. Tamen, ne ekzistis censo dum kelkaj jardekoj, ĉar la ekvilibro inter kristanoj kaj islamanoj estis ŝanĝiĝema temo, sed nuntempe oni taksas ke ĉirkaŭ 150,000 armenoj vivas en Libano, aŭ ĉirkaŭ 4% de la tuta loĝantaro. Antaŭ la Libana enlanda milito, la nombro estis pli alta, sed la komunumo perdis parton de sia loĝantaro pro elmigrado.
Historio
La armenoj unuafoje havis kontaktojn kun Libano kiam Tigranes la Granda konkeris Fenicion disde la selĝukoj kaj faris ĝin parto de lia mallongdaŭra armena imperio. Kiam la Romia Imperio establis ĝian regulon sur Armenion kaj Libanon, kelkaj romiaj trupoj el armena origino iris tien plenumi iliajn devontigojn kiel romianoj. Post la kristaniĝo de Armenio en 301, armenaj pilgrimantoj establis kontakton kun Libano kaj ĝiaj homoj ĉe la vojo al Jerusalemo; kelkaj el kiuj eĉ ekloĝis tie.
La katolikaj armenoj, kiuj fuĝis al Libano en la lastaj jaroj de la 17-a jarcento, povas menciidas precipe pro la establado de la unua daŭra armena komunumo en la lando. La maronitoj plue reagis al la nomo de la armenoj en 1742, kiam ili propetis al Vatikano por gajni papan agnoskon por la patriarko de la armenaj katolikoj. En 1749, la Armena Katolika Eklezio konstruis monaĥejon en Bzoummar, kie estas kultata la bildo de Nia Sinjorino de Bzommar. La armena katolika monaĥejo nun estas agnoskita kiel la plej malnova ekzistanta armena monaĥejo en Libano. Apud ĝi estis konstruita la patriarka sidejo por la tuta Armena Katolika Eklezio.
Armenoj en Libano 1915-1975
La armena ĉeesto en Libano dum la otomana periodo estis minimuma; tamen estis granda enfluo de armenoj post la Armena genocido de 1915. Aliaj armenoj enloĝis la areon de Karantina (laŭvorte "Kvaranteno", havenflanka distrikto en la libana ĉefurbo Bejruto). Poste, prospera armena komunumo formiĝis en la najbara distrikto Bourj Hammoud. En 1939, post kiam la francoj cedis la sirian teritorion de Aleksandreto al Turkio, armenoj kaj aliaj kristanoj de la areo moviĝis al la Bekaa Valo. La armenoj grupiĝis en Anjar, kie komunumo ekzistas ĝis nun. Kelkaj el ĉi tiuj armenaj rifuĝintoj estis aranĝitaj de la francaj mandataj aŭtoritatoj en tendaroj en la sudo de Libano: la tendaroj El Buss kaj Raŝidieh en Tiro poste funkciis kiel setlejo por palestinaj rifuĝintoj. Antaŭ 1975, Bejruto estis flora centro de armena kulturo kun varia amaskomunikila produktado, kiu estis eksportita al la armena diasporo.
Armenoj en Libano (1975 - Nuntempo)
Dum la Libana Enlanda Milito, armenoj, grupigitaj en Bourj Hammoud kaj Anjar, estis konataj pro sia neŭtraleco en la civita milito. Kaj dum la malsekureco kaj ekonomia dislokigo de la milito kaŭzis al libanaj armenoj perdi multon el ĝia komunumo pro elmigrado, la distingaj trajtoj kaj multnombraj sukcesoj de la komunumo ankoraŭ restas.
Estas tri elstaraj armenaj politikaj partioj en Libano: la Armena Revolucia Federacio (ankaŭ Daŝnako aŭ Taŝnag), Socialdemokrata Hunĉakia Partio (Hunĉag) kaj Armena Liberala Demokratia Partio (Ramgavar-Partio). Ili ludas gravan influon en ĉiuj aspektoj de armena vivo. Dum la enlanda milito batalemaj organizoj, kiel ASALA, ekaktivis en Libano, kaj uzis ĝin kiel lanĉejon por siaj operacoj. ASALA estis fondita en 1975 en Bejruto, dum la Libana interna milito fare de Hagop Hagopjan, pastoro James Karnusjan kaj Kevork Aĵemjan, eminenta nuntempa verkisto, kun la helpo de simpatiantaj palestinanoj.
Pli ol 150 000 libanaj armenoj havas politikan reprezentadon per 6 sidlokoj en la libana parlamento, krom unu ministeria pozicio. Libano estis unu el la unuaj nacioj de la regiono kaj la unua membro de la Araba Ligo, kiu agnoskis la Armenan Genocidon. La armena bloko de la libana parlamento prezentis rezolucion, petante la memorfeston de la datreveno de la armena genocido; la leĝdona periodo unuanime aprobis la rezolucion la 4-an de aprilo 1997. En majo 2000, la libana parlamento aprobis rezolucion alvokantan al memorfesto de la 82-a datreveno de la genocido kaj alvokis ĉiujn libanajn civitanojn unuiĝi kun la armena popolo ĉiun 24an de aprilo por memori ĝin.
La 4-an de aŭgusto 2020, dum la eksplodoj de Bejruto, 15 armenoj estis mortigitaj, pli ol 250 vunditaj, la armena katolikosejo en Antelias suferis grandajn materialajn damaĝojn, armenaj preĝejoj kaj la konstruaĵo de Haigazian-universitato estis damaĝitaj.
Armenaj kvartaloj
Armenoj loĝas en multaj partoj de Libano. Historie la plej multaj armenoj loĝis en Bejruto kaj distrikto Matn kaj Anjar en la regiono Bekaa. De Bejruto mem oni povas mencii pli grandan Aŝrafieh: Hadjen, Khalil Badawi, Karm el Zejtun (Հայաշէն), Rmeil, Gemmayze, Mar Mikhael, Sursock, kaj Geitaui. Armenoj havis fortan ĉeeston ankaŭ en aliaj Bejrutaj regionoj kiel Khandaq Ghamik, Zuqaq al-Blat, Zarif, Bab Idris, Sanayeh (Kantari), Clemenceau kaj Hamra, inter aliaj. Dum la interna milito multaj el ĉi tiuj armenoj elmigris aŭ fuĝis al pli sekuraj regionoj en Libano. De la Bejruta antaŭurbo, ekzistas grandaj koncentriĝoj en Matn-distrikto, precipe Bourj Hammoud, Dora-Amanos, Fanar, Rawda, Jdeide, Zalka, Jal El Dib, Antelias, Mezher (Dzaghgatzor), Naccash, Dbayeh, Awkar kaj en la regionoj situantaj ekde Antelias ĝis Bikfaya. Norde, estas pliaj armenaj loĝantaroj disigitaj en Jounieh, Biblos kaj Tripolo (precipe la regiono Mina). Anjar estas loko kie armenaj loĝantoj superregas.
Estas armenaj religiaj centroj en Antelias kaj Bikfaya (Armena Apostola Eklezio) kaj Bejruto kaj Bzommar (Armena Katolika Eklezio). Estas armena orfejo en historiaj lokoj en Biblos.
En la Bekaa regiono estas armenoj loĝantaj en Zahlé kaj precipe Anjar.
Bourj Hammoud
Bourj Hammoud (armene : Պուրճ Համուտ, arabe: برج حموﺪ) estas antaŭurbo en orienta Bejruto, Libano en la distrikto Metn. La antaŭurbo estas tre loĝata de armenoj, ĉar ĝi ekloĝis plej multaj postvivantoj de la armena genocido. Bourj Hammoud estas laborista regiono kaj estas unu el la plej dense loĝataj urboj en Mezoriento. Ĝi estas dividita en sep ĉefajn regionojn, nome Dora, Sader, Nahr Beirut, Anbari, Mar Doumet, Naba'a kaj Gheilan. Ĝi estas foje nomata "Malgranda Armenio". Bourj Hamoud havas plimultan armenan loĝantaron sed ankaŭ havas rimarkindan nombron de aliaj libanaj kristanoj, konsiderinda ŝijaisma islama loĝantaro, kurda loĝantaro, kaj pluraj palestinaj rifuĝintoj kaj novaj kristanaj rifuĝintoj el Irako. Plej multaj stratoj en Bourj Hammoud estas nomataj laŭ diversaj armenaj urboj kiel Erevano, montoj kiel Aragaco kaj riveroj kiel Araks. Multaj stratoj ankaŭ nomiĝas laŭ urboj kaj regionoj en nuntempa Turkio, kiuj estis tre loĝataj de armenoj kiel Kilikio, Maraŝ, Siso, Adana, ktp.
Politiko
Laŭ la tradicia libana konfesia reprezentantaro en la libana parlamento, certa nombro da sidlokoj estis rezervita por armenaj kandidatoj laŭ ilia konfeso. La libanaj-armenoj estas reprezentitaj en la 128-sidloka libana parlamento kun 6 garantiitaj sidlokoj (5 armenaj ortodoksaj kaj 1 armena katolika) jene :
Ĉar multaj protestantoj en Libano estas etnaj armenoj, la sola parlamenta fendo por evangelia (protestanta) komunumo estis kelkfoje plenigita de armeno, estante entute 7 armenaj deputitoj en la libana parlamento. Libanaj armenoj estis reprezentitaj en registaro de almenaŭ unu registara ministro en la formadoj de libanaj registaroj. Kaze de pli grandaj registaroj (kun 24 ministroj aŭ pli) la armenoj ricevas tradicie du registarajn ministeriajn postenojn. Libanaj-armenoj ankaŭ havas sian kvoton en pintnivelaj publikaj postenoj.
Eduko
En Libano troviĝas la ununura armena universitato en la armena diasporo (ekster Armenio) nomita Universitato Haigazjan (HU) unu el la plej prestiĝaj akademiaj institucioj de Bejruto. Fondita en 1955, Haigazjan estas armena institucio pri liberalaj artoj, kiu uzas la anglan kiel la ĉefan instrulingvon.
La plej multaj lernejoj estas administritaj fare de ekleziaj organizoj de la tri armenaj kristanaj eklezioj (apostola, katolika kaj evangelia). Aliaj estas prizorgitaj fare de kulturaj unuiĝoj kiel Hamazkajin.
Amaskomunikiloj
Libanaj armenoj evoluigis aktivan intereson pri konstrua de aŭdvidaj butikoj. Libanaj armenoj estis fervoraj en establado de gazetoj ekde la 1920-aj jaroj kiam ili establis ilin en Libano. "Pyunik" estis la pionirogazeto (anstataŭita per Aztag en 1927).
Gazetaro
Ekzistas tri armenaj ĉiutagaj gazetoj publikigitaj en Bejruto, ĉiuj porparolantoj de la tradiciaj armenaj partioj (Tashnag, Hunchag kaj Ramgavar).
Speciala mencio ankaŭ devus esti la armena maldekstrema ĉiutaga gazeto "Joghovourti Tsayn" (Voĉo de la homoj).
Sablons (Ĝirondio)
Sablons - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone same - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france Gironde [] respektive okcitane kaj gaskone Gironda), en la administra regiono Nova Akvitanio (france Nouvelle-Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Nòva Aquitània) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france Aquitaine [], okcitane kaj gaskone Aquitània). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Libourne (aŭ Liborna) kaj al la kantono .
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Armenoj en Libano
Gazetaro
Libano konservis ĝenerale en forta tradicio en periodaĵoj kaj ĉiusemajnaj gazetoj en la armena lingvo, tiel ke evidente ne eblas mencii ĉiujn. Sed el la rimarkindaj long-aktualaj publikaĵoj, speciala mencio povus esti:
Muziko
Anatolia kaj kef-muziko estis fonto de diskutado pro la komuna otomana pasinteco, kiun ili reprezentis en la post-genocida epoko. Kombinaĵo de faktoroj en Libano, inkluzive de politika sendependeco kaj la forto de diversaj armenaj institucioj, kreis kondiĉojn, kiuj permesis la pliiĝon de armena naciismo, simila al la turka naciismo, kiu aperis en la Otomana Imperio en la jaroj antaŭ la Armena genocido en 1915. Muziko en la libana diasporo fariĝis alia rimedo por disigi "nin" kaj "ilin", sed ankaŭ disponigis spacon, kie libanaj armenoj povus ligi kun koncepto de "hejmo" anstataŭ la otomana pasinteco kaj sovetia estanteco.
Komunumaj ĥoroj, kiuj formiĝis en Libano dum la 1930-aj jaroj, gvidataj de iamaj studentoj de Komitas, utiligis la bildojn de Komitas kiel la sanktulon kaj martiron de armena muziko. Ĉi tiuj ĥoroj pruvis esti kritikaj en la disvolviĝo de kolektiva identeco inter libanaj armenoj. Laŭ Sylvia Angelique Alajaji, profesoro pri muziko, kiu studis muzikon en la armena diasporo, "laŭ laŭvorta kaj simbola senco, la kantoj kantitaj de la ĥoroj artikis hejme kaj artikis apartenon."
Teatro
Kiel aliaj kulturaj institucioj de la libana armena komunumo, la armena teatro suferis dum la jaroj de la libana interna milito. Multaj eminentuloj decidis forlasi Libanon; Berge Fazljan, fondinto de la grupo Vahram Papazjan, estis inter tiuj, kiuj fuĝis dum la milita perforto. Kvankam teatro spertis malkreskon dum la militaj jaroj, ĝi ne tute malaperis; la trupoj, kiuj restis en Libano, povis produkti teatraĵojn, kiuj plenigis la du teatrojn de Bourj Hammoud.
Fazljan estas konsiderata unu el la plej gravaj figuroj en libana teatro; liaj teatraj projektoj estis pritraktataj en la tiamaj armenaj, arabaj kaj franclingvaj gazetoj. Fazljan naskiĝis en Istanbulo en 1926; post sia edukado en Turkio kaj reĝisorado de kelkaj teatraĵoj, amika kolego konsilis lin serĉi sian riĉaĵon ekster Turkio, petegante al Fazljan "neniam forlasi la teatron", sed ankaŭ memorigante al li, ke armeno ne probable havos ĉefan rolon en Turkio. Fazljan forlasis Istanbulon en 1951 kaj ekloĝis en Bejruto kie li fondis la teatran grupon Nor Bem ("Nova scenejo") en 1956, Vahram Papazjan en 1959, kaj Azat Bem ("Libera scenejo") en 1971.
Zemplínske Hradište
Zemplínske Hradište, hungare Hardicsa (hardiĉa) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Armenoj en Libano
Teatro
Libano havis nur unu teatra trupo en Bejruto antaŭ Fazljan la kreo de la trupo Vahram Papazjan kaj kiu estis de la societo de Hamazkajin. Ipegian, kiu ekloĝis en Bejruto en 1930, estis unu el la fondintoj de Hamazkajin. Hamazkajin estis la kultura branĉo de Armena Revolucia Federacio (ARF) aŭ Daŝnak, politika partio. La Teatrunuiĝo Hamazkajin, kiun Ipegian fondis en 1941, prezentis teatraĵojn kreitajn de armenaj verkistoj kiel Levon Ŝant kaj Papken Papazjan. Ilia memdeklarita misio estis "restarigi kaj disvastigi la teatran arton en la diasporo". Ĉi tio inkluzivis plibonigi "edukan rolon de armena teatro en la konservado de nacia identeco".
Zemplínske Hradište
Situo
Zemplínske Hradište situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, Ondava preterfluas, fine de mallonga sakovojo. Trebišov troviĝas 5 km-ojn.
Armenoj en Libano
Teatro
Fazljan mem estis maldekstrulo kaj lia trupo estis rilata al la Ĝenerala Armena Bonfara Unio (AGBU), dum la trupo de Ipegian estis rilata al Hamazkajin kaj la Armena Revolucia Federacio (ARF). Estis rivaleco inter la du grupoj. Antaŭ la grupo de Fazljan la nuraj teatraĵoj haveblaj estis partiaj teatraĵoj prezentitaj de membroj de la ARF kaj iliaj simpatiantoj, kiuj koncertis en la teatraĵoj Hamazkajin. Aliflanke, la trupo Vahram Papazjan de Fazljan prezentis diversajn teatraĵojn, kiuj inkluzivis okcidentajn armenajn, orient-armenajn kaj eĉ ne-armenajn teatraĵojn The final issue of The Young Armenian Women was published in 1968. .
Zemplínske Hradište
Historio
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1328. La tataroj detruis la komunumon en a 16-a jarcento. En 1910 loĝis en Hardicsa 1228 da homoj, (914 hungaroj, 267 slovakoj, 10 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Hardicsa apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Zemplínske Hradište 1201 da homoj, (1117 slovakoj, 67 hungaroj, 5 ukrainoj, po 4 rutenoj kaj ĉeĥoj, po 1 cigano kaj ĉeĥo).
Armenoj en Libano
Virinoj
En 1932 Siran Seza, liban-armena verkisto, komencis eldoni la unuan feminisman literaturan recenzon por virinoj en Libano nomatan La Juna Armena Virino (Երիտասարդ Հայուհի, Jeritasard Hajuhi). Seza naskiĝis en Konstantinopolo (nuntempe Istanbulo) en 1903. Seza tradukis la verkon de Goethe La suferoj de la juna Werther en la armena kiam ŝi estis 15jaraĝa; ŝia talento estis rekonita de armenaj poetoj de la epoko, kiel Vahan Tekejan, kio kaŭzis publikigon de ŝia verko en tiutempaj literaturaj ĵurnaloj. La lasta numero de La Juna Armena Virino estis publikigita en 1968.
La armena komunumo en Libano disvolvis edukajn instituciojn kaj organizojn por trakti aferojn kiel malriĉeco, kiuj estis pligravigitaj de la perforta konflikto kaj krizo en Libano. La fokuso de ĉi tiuj institucioj estis sur la rolo de virinoj kiel patrinoj, kio ne maloftas en militaj tempoj aŭ perfortaj konfliktoj. Ili klopodis havi armenajn infanojn ligitaj al la komunumo ofertante kulturajn agadojn kiel tradicia armena danco kaj muziko. La tri ĉefaj armenaj eklezioj prizorgis privatajn armenajn lernejojn por la infanoj; eĉ la plej malriĉaj armenaj familioj provis enskribi siajn infanojn en privatajn armenajn lernejojn kaj ili ofte bezonis helpon de NRO por pagi la lernolibrojn.
La vivo en la armena komunumo de Bourj Hammoud estis plejparte realigita laŭ sekso. Ne-armenaj viroj, eĉ tiuj kiuj geedziĝis kun armenaj virinoj, malofte havis signifan influon en la sociaj retoj de la komunumo. Ekzemple, aliro al la solaj malriĉaj loĝejoj por armenoj estis regata de aro de "neoficialaj reguloj"; praktike tio signifis, ke armenaj viroj edziĝintaj al ne-armenaj virinoj povus lui aŭ aĉeti loĝejon en la projekto pri loĝado, sed armenaj virinoj edziĝintaj al ne-armenaj viroj renkontus gravajn obstaklojn por certigi ĉi tiun tipon de loĝejoj.