cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aberta pipilo
Distribuado
Tiu birdo estas komuna en arbustecaj ĉeriveraj areoj en la plej malsupra parto de la Sonora-Dezerto sed eble necesos barakto por vidi ĝin ĉar ĝi preferas resti bone kaŝita sub arbustoj. Kvankam minacata pro nestoparazitado fare de la molotroj kaj pro habitatoperdo, ĝi sukcese koloniigis ĉeurbajn mediojn en la metropolita areo de Phoenix kaj povas esti facile vidata en la kampuso de la Arizona Universitato. En Meksiko troviĝas ĉefe en la delto de Kolorado. Spite sia limigita teritorio, ĝi estas klasata kiel specio Malplej Zorgiga en la Ruĝa Listo de IUCN, kaj okazis ioma etendo laŭlonge de la Rivero Santa Cruz (Arizono) same kiel ĉe Oak Creek Canyon ĉe Sedona (Arizono).
Aspekto
Tiuj birdoj estas ofte vidataj dummanĝe inter densa arbustaro kie ili serĉas semojn, insektojn kaj kelkajn fruktojn. Kiel ĉe aliaj pipiloj, ili gratas ĉegrunde kiel koturnoj, kaj foje fosas kaj manĝas larvojn. Ili povas esti allogataj al birdomanĝejoj disigante muelitan maizon surgrunde.
La nomoj de tiu birdo rememoras la usonan ornitologon James William Abert (1820–1897).
Saint-Germain-du-Puy (stacidomo)
Saint-Germain-du-Puy estas franca stacidomo sur linioj Vierzon - kaj Saint-Germain-du-Puy - Cosne-Cours-sur-Loire, situanta en  Saint-Germain-du-Puy, en departemento, regiono Centro-Valo de Luaro.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Centro-Valo de Luaro.
Sarre-Union
Sarre-Union (jen france, germane kaj alemane Saarunion) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin), en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Bahamoj en la Olimpikoj
Sportista teamo de la en la Olimpikoj ekde la jaro 1952 (inter 1952 kaj 1972 sub la tradicia kolonia flago, antaŭ 1964 kun iom malpli granda blazonŝildo) ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en 17 someraj eldonoj de la sporta evento, en ĉiuj krom en tiu de 1980, kiam la teamo aliĝis al la bojkoto gvidita de la usona teamo pro la sovetunia invado de Afganio fine de 1979. En vintraj olimpikoj ankoraŭ neniam estis bahamaj partoprenantoj.
La teamo ĝis la stato de 2021 sume atingis ekzakte 16 medalojn: Temas pri 8 oraj,  2 arĝentaj kaj  6 bronzaj medaloj en la Somera Olimpiko 1956 kaj la Somera Olimpiko 1964, kaj en ĉiuj eventoj ekde la Somera Olimpiko 1992. Per tio sume la teamo en ĉiuj olimpikoj havas la 62-an rangon.
Bejruto
Bejruto (بيروت [bejrUt], Berytus) estas la ĉefurbo de Libano kaj kun 2,1 milionoj da loĝantoj (2007). Ĝi estas la plej granda kaj grava urbo de la lando, situanta sur duoninsulo ĉe la mezpunkto de la marbordo de Libano kun la mediteranea maro, kiuj funkcias kiel la ĉefa marhaveno kaj ĝi ankaŭ formas la metropolitan areon de Bejruto, kiu konsistas el la ĉefurbo kaj antaŭurboj. La unua mencio de tiu metropolo estas trovita en letero de la antikva egipta Amarna, kiu datiĝas el la 15-a jarcento a.K., kaj la urbo estis ade enloĝata poste.
Zsigmond Borosnyai Nagy
BOROSNYAI NAGY Zsigmond [broŝnjai nadj] estis hungara reformita teologo, altlerneja instruisto. Li naskiĝis en Vízakna la 1-an de majo 1704 kaj mortis en Nagyenyed en 1744. Li estis la filo de Sámuel Borosnyai Nagy kaj frato de Márton Borosnyai Nagy.
Bejruto
Bejruto gastigas la registarejon kaj ludas gravan rolon en la libana ekonomio kun ĝia urbocentro, Hamra, Verduno, kaj Ashrafieh gastigis kompaniajn firmaojn kaj bankojn. La urbo estas la fokuso de la kultura vivo de la regiono, fama pro la gazetaro, teatroj, kulturaj agadoj, kaj nokta vivo. Post la detruiga libana interna milito, Bejruto spertis rekonstruadon de la historia urbocentro, jaĥtejo, drinkejoj kaj nokta vivo-distriktoj denove igis ĝin vidindaĵo. Oni nomis Bejruton kiel pintolokon por viziti en 2009 de New York Times. Ĝi ankaŭ estis enlistigita kiel unu el la dek plej viglaj ĉefurboj en la mondo fare de Lonely Planet en 2009.
Bahamoj en la Olimpikoj
Kunordigas la teamon la Bahama Olimpika Komitato.
Zsigmond Borosnyai Nagy
Biografio
Zsigmond Borosnyai Nagy studis tri jarojn en Lejdeno, kvar jarojn en Utrecht (urbo), kie en 1736 li doktoriĝis. De januaro 1738 li instruis en Nagyenyed ĝis sia morto.
Bejruto
Historio
La 4-an de Aŭgusto 2020 en Bejruto eksplodis 2750 tunoj da amonia nitrato, kio kaŭzis morton de pli ol 100 homoj, vundigojn de pli ol 4 000 homoj kaj detruon de multaj konstruaĵoj.
Castro
Castro havas diversajn signifojn:
Bejruto
Klimato
Bejruto havas mediteranean klimaton. Jare pluvas po 860 mm. Precipe inter novembro-februaro pluvas (tre malofte neĝas). Inter junio-septembro ne pluvas, tiam la temperaturo proksimiĝas al 30 °C. Vintre la temperaturo varias ĉirkaŭ 10 °C.
Soteapan
Soteapan estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Soteapan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 149.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 28104 loĝantojn. El tiuj estis 13703 viroj kaj 14401 virinoj. La komunumo havas surfacon de 528.1 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 14 minutoj norda latitudo kaj 94 gradoj kaj 8 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 420 metroj super la marnivelo.
21448 Galindo
21448 Galindo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Armando Galindo, mentoro de unu finalist(in)o de la Intel Science Talent Search de 2005, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li instruas ĉe la Robert Louis Stevenson School de Pebble Beach (Kalifornio Usono).
Soteapan
Sociogeografio
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30149a.htm
Hillion
(jen france, prononco, bretone Hilion, esperante Hiliono (ekde la sat-amikara kongreso de 2010) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Geografio
Hiliono situas ĉe la golfeto de Sankta Briego, kiu evoluas laŭ la tajdoj. Pro miloj da malkovritaj hektaroj dum malalta tajdo, pro moviĝantaj riveretoj, kiuj senĉese kruciĝas kaj disiĝas por fine atingi maron, la golfeto de Sankta Briego proponas grandiozan spektaklon, kie fontas la vivo. Fakte, tiu golfetfundo ĉefe rolas en ekologia funkciado de la tuta golfeto.
La golfetfundo estas ĉemara malsekejo internacie interesinda. Ekde 1998, la franca ŝtato promociis ĝin kiel « nacia natura rezervejo ».
Prahistoria periodo
Spuroj pruvas ke keltoj instaliĝis ĉe Hiliono ĉirkaŭ la jaro 650 antaŭ nia erao.
Monaĥejo Tatev
La Monaĥejo Tatev (Տաթևի վանք) estas monaĥejo apartenanta al la Armena Apostola Eklezio kiu troviĝas tre proksime al la vilaĝo Tatev, en la regiono de la urbo Goris, je 316 km de Erevano sudoriente de Armenio, en la provinco Sjuniko, antaŭe provinco Zangezuro. Tiu ĉi monumento, la plej grava de la sudo de Armenio, estas en la vico por estonte inkludi ĝin en la Monda heredaĵo de Unesko ekde 1995. Tatev ankaŭ estas samnoma vilaĝo proksime de la monaĥejo. Ĝi estis konstruita inter la 10-a kaj 13-a jarcentoj en la setlejo de antaŭa religia konstruaĵo. Ĝi estis grava intelekta centro de Armenio inter 1390 kaj 1453, agnoskata universitato kiel tiuj de Sanahin kaj  Haghpat. Famkonataj tiuepokaj teologoj laboris en tiu universitato, kiel Gregorio de Tatev. Kiel multaj el la armenaj monaĥejoj de la Mezepoko, Tatev havas ĉirkaŭan muregon kontraŭ la invadoj de la epoko. Ĝi estis damaĝita pro la tertremo de 1931. Oni entreprenis ĝian restaŭradon sed ĝi estis haltita. Pro tio ankoraŭ ekzistas gruo meze de la monaĥejo.
Hillion
Prahistoria periodo
Menhiroj staras en Carquitté, sude de linio inter Hiliono kaj Morieux.
Monaĥejo Tatev
Etimologio
Laŭ la tradicio, la monaĥejo Tatev ricevis la nomon de Eŭstateo, disĉiplo de la  Apostolo Judaso Tadeo, kiu predikis kaj estis martirigita en ĉi tiu regiono. Lia nomo evoluis al Tatev.
Hillion
Romia periodo
Vojo longa je 5 kilomeroj trairis la lokon.
Monaĥejo Tatev
Etimologio
Populara etimologio inkluzivas legendon kiu rakontas pri iama okazaĵo ligita al la konstruado de la ĉefa preĝejo, kie metilernanto sekrete grimpis al la supro de ĝia spajro intencante meti krucon laŭ sia propra projekto. Tamen, la metilernanto estis ekvidita de sia mastro dum la malsupreniro. Ŝokita de lia malkovro, la metilernanto perdis sian ekvilibron kaj falis en la abismon dum li vokis Dion doni al li flugilojn, kio, en la armena lingvo estas: "Ta Tev".
Hillion
Mezepoka periodo
Rigualo, filo de la reĝo de Dumnonia elmigris en la 5-a jarcento kun kelkaj servistoj kaj albordiĝis ĉe la influejo de la rivero Gouët, ĉe la norda marbordo de Armoriko.
Monaĥejo Tatev
Historio
La monaĥejo Tatev situas en sudorienta Armenio, en la areo de antikva armena Sjuniko, ne malproksime de la urbo Goris kaj 280 km for de Erevano, la landa ĉefurbo. La altebenaĵo Tatev estis uzata ekde antaŭkristanaj tempoj, gastigante paganan templon. La templo estis anstataŭigita per modesta preĝejo post la kristanigo de Armenio en la 4-a jarcento.
Hillion
Mezepoka periodo
Laŭdire li li trovis proksime romian vojon, arbaron kaj valeton. La loko taŭgis do por instaliĝi, konstrui domojn kaj kultivi la grundon. Tiu konstruaĵaro fariĝis la ĝermo de la nuna urbo Sankta Briego.
Monaĥejo Tatev
Historio
Evoluo de la monaĥejo Tatev komenciĝis en la 9-a jarcento kiam ĝi fariĝis la sidejo de la episkopo de Sjuniko. En sia Historio de la Provinco Sjunik, historiisto Stepanos Orbeljan priskribas la konstruadon de nova preĝejo proksime de la malnova en 848 per la monhelpo de princo Filipo de Sjuniko. Kun la kresko de ekonomia kaj politika graveco de la centro, la malnoviĝantaj konstruaĵoj ne plu taŭgis por ĝiaj postuloj, kaj tiel episkopo Hovhannes (Johano) akiris la monhelpon de princo Aŝoto de Sjuniko por konstrui la novan monaĥejon.
Hillion
Mezepoka periodo
Rigualo pli kaj pli vastigis sian bienaron ĝis la rivero Gouessant. Kiam li renkontis sian kuzon Briego, li donacis al li parton de sia bieno kaj emeritiĝis en sia kasteleto de Hillion en la villaĝo Licelion.
Výškovice (Ostrava)
Nomo
Výškovice akiris sian nomon per sufikso -ovice al persona nomo Vyšek. Tiu estas diminutivo de malnovĉeĥaj nomoj, kiel estas Vyšemír, Vyčeslav ks.
Hillion
Mezepoka periodo
Ĉar paŝtis multe da sovaĝaj poneoj en la lando, li malsovaĝigis ilin. Legendo, rakontas lian renkontiĝon kun Fragan, kiu vivis apude, ĉirkaŭ 4 kilometrojn oriente (en la nuna loko Ploufragan).
Melchor Ocampo (Zacatecas)
Melchor Ocampo estas komunumo en la meksika subŝtato Zacatecas. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Melchor Ocampo. Komunumo kaj urbo nomiĝas honore al la liberala politikisto Melchor Ocampo (1814-1861).
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 2506 loĝantojn. El tiuj estas 1294 viroj kaj 1212 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1,952 kvadratkilometroj kaj ĝi situas (meza punkto) je 2,030 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo (jare) estas 300 milimetroj. La geografia koordinatoj de la komunumo estas 24° 50′ norda latitudo kaj 101° 39′ okcidenta longitudo.
Hillion
Mezepoka periodo
Rigualo iĝis la unua reĝo de Armoriko.
Melchor Ocampo (Zacatecas)
Sociogeografio
En la komunumo vivas 2397 personoj kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli. El tiuj 0 personoj parolas indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0 % de la personoj, kiuj aĝas 5 jaroj aŭ pli.
Výškovice (Ostrava)
Historio
La unua skribmencio devenas el la jaro 1408 (Wiskowicze). En la dokumento oni diras, ke Hanuš el Bělá akceptis episkopan feŭdon por Stará Bělá kaj Výškovice. Výškovice estis parto de la feŭdo de Stará Bělá ĝis la jaro 1558, kiam ĝi transiris sub Zábřeh. Ekde la jaro 1652 la feŭdo de Zábřeh transiris, kaj kun ĝi ankaŭ Výškovice, al posedaĵo de olomouca kapitulo, kiu aligis ĝin al Petřvald. Parto de la senjorujo de Petřvald Výškovice estis ĝis la jaro 1848.
Melchor Ocampo (Zacatecas)
Sociogeografio
Inter la virinoj estas 661 alfabetoj kaj 115 analfabetoj. Do la grado de analfabeteco inter virinoj estas 14.82%. Inter la viroj estas 746 alfabetoj kaj 117 analfabetoj, do 13.56% el la viroj estas analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/zacatecas/municipios/32027a.htm
Výškovice (Ostrava)
Historio
La loĝantoj vivtenis sin plejparte per agrikulturo, esceptoj estis kelkaj vivtenistoj (ekz. forĝisto). Kvankam industriigo trafis la tutan teritorion de Ostrava, sur plejparte agrikultura karaktero de la municipo ĝi montriĝis neniel aparte. Výškovice tiel komune kun Antošovice, Martinov, Pustkovec kaj Proskovice estis ununuraj municipoj, kiujn fakte ne influis migra ondo el interŝanĝo de la 19-a kaj 20-a jarcentoj.
Ekde sia fondo la municipo falis sub paroĥo en Stará Bělá. Escepto estis mallonga periodo en la jaroj 1624-1630, kiam pastra administracio plenumis paroĥon en Stará Ves nad Ondřejnicí. Ĝis la jaro 1873 la infanoj el Výškovice vizitadis lernejon en Stará Bělá. Post ĝi akiris la propran lernejon.
Výškovice estis aligita al Moravia Ostrava la 1-an de julio 1941. La memstarecon ĝi akiris la 16-an de majo 1954. La rea aligo al Ostrava okazis la 1-an de januaro 1966.
Macudaira petrelo
La Macudaira petrelo (Oceanodroma matsudairae) estas specio de marbirdo de la familio Hidrobatedoj kaj ordo de Procelarioformaj. Laŭ Alan P. Peterson, estas specio monotipa, tio estas sen subspecioj.
Monaĥejo Tatev
Historio
En la komenco de la 11-a jarcento, Tatev gastigis ĉirkaŭ 1,000 monaĥojn kaj multajn diversfakajn metiistojn. En 1044, armeaj trupoj de najbaraj emirlandoj detruis la Preĝejon de Sankta Gregorio la Iluminanto kaj ĝiajn ĉirkaŭajn konstruaĵojn, kiuj estis rekonstruitaj baldaŭ post tio. En 1087, la preĝejo Sankta Maria estis konstruita norde de la komplekso. La monaĥeja komplekso suferis gravajn damaĝojn dum la detruigaj selĝukaj invadoj en la 12-a jarcento kaj la tertremo en 1136. En 1170, selĝukaj turkoj prirabis la monaĥejon kaj bruligis ĉirkaŭ 10.000 manuskriptojn. La monaĥejo estis rekonstruita per la klopodoj de episkopo Stepanos proksime al la fino de la 13-a jarcento.
Hillion
Mezepoka periodo
En la 15-a jarcento, multaj kasteloj estis konstruitaj ĉirkaŭ Hiliono. Oni nombras ĝis 39 en tiu loko dum tiu periodo.
Kolombejo
La kolombejo el la 16-a jarcento estas la nura restaĵo de la kastelo Clos-Gueguen.
Guillaume Gueguen (1440-1506) estis episkopo de Nantes kaj konsilisto de la gedukoj Francisko kaj Ana. Lia juna frato, Bertrand, estis ŝildportisto de la dukino. Li konstruigis sian kastelon en Hillion.
Kiel sinjoro, li kolektis impostojn pro ĉiu alboatiĝo en la haveneto de Grâce en Hillion. Li ricevis ankoraŭ imposton pro la transirado de bestoj laŭ la strando kaj pro la muelado en la akvomuelejoj, kiuj situis en la vilaĝo Pont Neuf sur la rivero Gouessant.
Nur li rajtis ĉasi la birdojn sur sia bienaro. Lia partfarmisto rajtis purigi la kolombejon de la sinjoro kaj uzi la sterkaĵon, sed li ne rajtis mortigi la kolombojn, eĉ se ili ruinigis la rikoltojn.
Monaĥejo Tatev
Historio
La monaĥejo ricevis sendevigon de impostoj dum mongola regado. Ĝi reakiris sian ekonomian forton kun la helpo de la kartvel-armena nobela familio Orbeljan. Ĝia influo kreskis plu kiam, en 1286, la Orbeljan-oj prenis la regadon de la monaĥejo, Stepanos Orbeljan estis konsekrita metropolito kaj sukcesis reunuigi kelkajn ĉirkaŭajn diocezojn ene de sia rega influo. Kun la starigo de la universitato en la 14-a jarcento Tatev fariĝis ĉefa centro de la mezepoka armena kulturo.
Britaj Virgulininsuloj en la Olimpikoj
Sportista teamo de en la Olimpikoj ekde la jaro 1984 ĝis inkluzive la olimpiko de 2020, pro la kronvirusa pandemio prokrastita el somero 2021, partoprenis en 10 someraj eldonoj de la sporta evento, kaj eĉ sendis po unu atleton al la vintraj olimpikoj de 1984 kaj de 2014, kvankam la insularo estas tropika kaj ne havas verajn vintrojn.
Hillion
Preĝejo Sankta Johano Baptisto
La unua preĝejo, kies navo konserviĝis ĝis nun, estis konstruita en la 11-a jarcento en romana stilo. Skulptaĵoj sur kelkaj pilieroj montras vegetalojn. Ili datiĝas de la sama epoko.
Monaĥejo Tatev
Historio
Dum la kampanjoj de Timur en Sjuniko (1381–1387), Tatev estis prirabita, bruligita kaj senposedigita de signifa parto de ĝiaj teritorioj. La monaĥejo ankaŭ ricevis plian baton dum la invado de ŝaho Ruĥo en 1434.
Britaj Virgulininsuloj en la Olimpikoj
Tamen la teamo neniam ĝis nun ricevis olimpikan medalon, nek en someraj nek en vintraj aperoj. Tial ĝi ne havas rangon inter la diversaj olimpikaj teamoj kaj sekve ankaŭ ne aperas en la suma medaltabelo de ĉiuj olimpikoj.
Macudaira petrelo
Ili reproduktiĝas solece en la Vulkanaj Insuloj de Japanio en nordokcidenta Pacifika Oceano, kaj vintrumas en la Hinda Oceano ĝis ties okcidento nome Kenjo, Somalio kaj Sejŝeloj. Ili povas troviĝi ankaŭ en Indonezio, Aŭstralio (Kristnaskinsulo). Ties statuso estas nesufiĉe konata.
Monaĥejo Tatev
Historio
La monaĥeja komplekso renaskiĝis en la 17-a kaj 18-a jarcentoj; ĝiaj strukturoj restariĝis kaj novaj estis aldonitaj. Ĝi denove estis prirabita dum la trudeniroj de persaj trupoj gviditaj de Aga Mahmet Ĥano en 1796. En 1836, Carisma Rusio ĉesigis la metropolitajn aŭtoritatojn de Tatev per la altrudo de Pologenia, kaj Sjuniko iĝis parto de la Diocezo de Erevano.
Aebnit
Aebnit estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Monaĥejo Tatev
Historio
La 26-an de aprilo 1921, la dua tutzangezura kongreso, okazinta en Tatev, anoncis la sendependecon de la Respubliko Montara Armenio. La ŝtato inkluzivis la regionojn de kanjono Tatev, Sisian kaj Gndevaz. La urbo Goris fariĝis la ĉefurbo de la nerekonita ŝtato kun Garegin Nĵdeh kiel ĝia supera komandanto.
Hillion
Preĝejo Sankta Johano Baptisto
Sakristio estis aldonita en la 12-a jarcento kaj renovigita en la 19-a jarcento. Dum la 14-a jarcento transformiĝoj okazis: tri spanoj estis malfermitaj, la transepto, la flankoj kaj la ĥorejo. Nur la navo do datiĝas de la origina preĝejo. En la 15-a jarcento estis konstruita la kapelo de la nobela familio Gueguen.
Monaĥejo Tatev
Historio
La monaĥejo estis grave difektita post tertremo en 1931, la kupolo de la preĝejo Sanktaj Paŭlo kaj Petro kaj la sonorilturo estis detruitaj. En la lastaj jaroj la preĝejo Sanktaj Paŭlo kaj Petro estis rekonstruita, sed la sonorilturo restas detruita ĝis hodiaŭ.
Hillion
Preĝejo Sankta Johano Baptisto
La turo datiĝas de 1611, la baptokuvo de la 14-a jarcento.
Britaj Virgulininsuloj en la Olimpikoj
Kunordigas la teamon la Olimpika Komitato de la Britaj Virgulininsuloj.
Hillion
Preĝejo Sankta Johano Baptisto
La ĉefa vitralo montras la vivon de sankta Johano Baptisto kaj sankta Briego. Auguste Steinheil realigis ĝin en 1855. Tiu vitralisto renovigis ankaŭ la vitralojn de la katedraloj de Strasburgo kaj Sainte Chapelle. En la preĝejo de Hiliono, videblas ankaŭ bunta ligna statuo de sankta Briego.
Monaĥejo Tatev
Konstruaĵoj de la monaĥejo
La preĝejo Sanktaj Paŭlo kaj Petro estis konstruita inter 895 kaj 906. Arkaforma halo estis aldonita najbare al la suda muro de la preĝejo en 1043. Baldaŭ poste en 1087, la preĝejo Sankta Dipatrino estis aldonita en la nordaj fortikaĵoj. En 1295, la preĝejo Sankta Gregorio la Iluminanto, detruita dum tertremo, estis anstataŭigita per nova per iniciato de tiama episkopo Stepanos Orbeljan. En 1787, la maŭzoleo de la armena teologo Gregorio de Tatev estis konstruita najbare al la okcidenta muro de la Preĝejo Sankta Gregorio kaj antaŭ la fino de la 19-a jarcento vestiblo kaj belfrido estis aldonitaj ĉe la okcidenta enirejo de la preĝejo Sanktaj Paŭlo kaj Petro.
Hillion
Georges Palante
Georges Palante naskiĝis en 1862. Li estis profesoro pri filozofio kaj filozofa verkisto. En 1890 li instruis en la liceo de Saint-Brieuc. Louis Guilloux estis unu el liaj lernantoj. Li konstruigis domon en Hillion, apud la vilaĝo Grandville rande de la maro en Bretonujo por ripozi. Li skribis: "Mi foje venas por kaŝi min frumatene inter la rokegoj de Gouessant... mi rigardas la sunleviĝon. Tiom silentas."
Li mortis en Hillion en 1925.
Macudaira petrelo
Tiu birdo estas ĉirkaŭ 25 cm longa kun enverguro de 56 cm. Ili ne montras seksan dimorfismon. Ties plumaro estas malhela. Ties vosto estas longa kaj forkoforma.
La Reĝo de la Montoj
La Reĝo de la Montoj estas romano de Edmond About, el la franca tradukita de Gaston Moch. Ĝi eldoniĝis en la jaro 1909 ĉe Hachette en Parizo kaj enhavas 248 paĝojn, kun 158 ilustraĵoj.
Estas luksa verko ilustrita de Gustave Doré. La stilo estas modela, kun novaĵoj : -atra, -izi, -oza kaj multaj novaj radikoj, difinitaj en vortareto ĉe la librofino.
Monaĥejo Tatev
Konstruaĵoj de la monaĥejo
Krom la konstruaĵoj, la monaĥejo fanfaronas pri vertikala pendolo, konata kiel la Gavazan (kunlaborantaro). Ĉi tiu kolumno estis konstruita en la 10-a jarcento post la kompletigo de la preĝejo Sanktaj Paŭlo kaj Petro kaj travivis multajn invadojn kaj tertremojn relative sendamaĝa.
En la 14-a jarcento, fortikaĵoj estis konstruitaj en la sudo, okcidento kaj nordo de la monaĥejo kun konstruaĵoj por loĝado, administracio kaj aliaj celoj. En la 18-a jarcento oni aldonis la loĝejon de la episkopo, ĉelojn por la monaĥoj, kelon, manĝejon, kuirejon, bakejon kaj vinfarejon. Dek ses rektangulaj klasĉambroj, kovritaj per arkaj plafonoj, estis konstruitaj laŭ la ĉefaj fortikaĵoj.
En la nordoriento de la monaĥejo, ekster la fortikaĵoj estas la olivpremilo. Ĝi havas kvar produktajn ĉambrojn inkluzive de du kupolaj stokejoj kaj ĉambroj por prilaborado de olivaĵoj kun arkaĵaj plafonoj. Ĉi tiu muelejo estas unu el la plej bone konservitaj en Armenio kaj estas bonega ilustraĵo de olivaj premiloj konstruitaj en la regiono dum la Mezepoko.
La lernejaj konstruaĵoj de la monaĥejo Tatev karakterizas la arkitekturan stilon de monaĥeja eduka arkitekturo uzata en la malfrua mezepoka periodo.
Preĝejo Sanktaj Paŭlo kaj Petro
La preĝejo de Sanktuloj Paŭlo kaj Petro estas dediĉita al la du apostoloj de Jesuo Kristo. Ĝi ankaŭ estas nomata la preĝejo de la Apostoloj aŭ la katedralo. Estas probable, ke ĉi tiu preĝejo estis konstruita sur la loko de la malnova preĝejo kaj ankaŭ heredis sian nomon. Sur la okcidenta muro de la preĝejo konserviĝas la dediĉa kruco-ŝtono (ĥaĉkaro) instalita de episkopo Hovhannes, kiu donas gravajn historiajn informojn pri la konstruado de la preĝejo.
La preĝejo Sanktaj Paŭlo kaj Petro estas la plej malnova restanta konstruo ene de la komplekso de la monaĥejo. Ĝi estis konstruita per iniciato de episkopo Hovhannes kaj la financa helpo de reganta princo Aŝoto, lia edzino princino Ŝuŝan kaj princoj Grigor Supan kaj Dzagik.
La preĝejo estas rektangula baziliko, kiu etendiĝas de okcidento al oriento. La absido ĉe la orienta flanko enhavas la altaron, kaj estas flankita de du deponejoj; unu ambaŭflanke. La centra kupolo estas subtenata de du kolonoj ĉe la orienta flanko, dum okcidente aneksaĵoj funkcias kiel abutmentoj. La tegmento havas du-tavolan, deklivan stilon kovritan per grandaj kaheloj. La internaj kaj eksteraj muroj estas kovritaj per hakitaj ŝtonoj. La muroj kaj kupolo havas mallarĝajn fenestrojn, kiuj permesas lumigi la navon. La orienta fasado enhavas niĉojn kronitajn per reliefaj portretoj de ĝiaj bonfarantoj, princo Aŝoto kaj princino Ŝuŝan, ĉiu ĉirkaŭita de protektaj serpentoj.
En 930 la preĝejaj muroj estis ornamitaj per freskoj laŭ iniciato de episkopo Hakob Dvineci. La laboro estis realigita de francaj artistoj invititaj de Konstantinopolo laborantaj kune kun lokaj armenaj pentristoj. La vizaĝoj de la ĉefaj figuroj havas orientajn ecojn, kaj ĉiuj surskriboj estas en la armena lingvo. La orienta absido estas ornamita per surtrona Kristo kun liaj disĉiploj kaj sanktuloj. La okcidenta muro portretas la Lastan Juĝon, dum la norda muro ilustras scenojn de la Naskiĝo de Jesuo. Malmulto el tiuj ornamadoj hodiaŭ pluvivas.
Preĝejo Sankta Gregorio la Iluminanto
La Preĝejo Sankta Gregorio la Iluminanto estas najbara al la suda muro de la preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo. La preĝejo unue estis konstruita inter 836-848 sub la ordo kaj financa subteno de princo Filipo de Sjuniko. Ĝi estis renovigita en la 11-a jarcento tuj post la selĝukaj militkampanjoj, sed estis tute detruita denove dum la tertremo de 1138. Ĝi restis en ĉi tiu stato dum pli ol jarcento ĝis la tuta rekonstruo en 1295.
La preĝejo Sankta Gregorio estas simpla konstruaĵo el arkitektura vidpunkto. Ĝi ne havas kupolon. Ĝi havas tri subtenajn kolonojn en siaj nordaj kaj sudaj muroj, kiuj portas la arkojn, sur kiuj estas instalitaj la klinitaj tegmentaj tegoloj. Ĝia enirejo estas ornamita per bonaj geometriaj ĉizadoj.
Preĝejo Sankta Dipatrino
La Preĝejo Sankta Dipatrino situas laŭ la nordaj fortikaĵoj de la monaĥeja komplekso. Ĝi estis konstruita en 1087 kiel dua etaĝo al la kovrita maŭzoleo proksime de la enirejo. Ĝi estis grave damaĝita dum la tertremo en 1931, sed estis restaŭrita fine de la 20-a jarcento.
Gavazan
La pendanta kolono (nomata Gavazan Siun ) estas monumento dediĉita al la Sankta Triunuo. Ĝi situas sude de la Katedralo. Ĝi konsistas el kolono ĉirkaŭ ok metrojn alta kronita per ĥaĉkar-speca kruco. La kolono estis datita je la 10-a jarcento; la kruco estas ne pli frua ol la 18-a jarcento sed ĝia formo eble baziĝas sur pli frua ekzemplo.
La ĉefa celo de la kolono estas alarmi pri etaj tertremoj kaj tiel doni fruajn avertajn signalojn pri eblaj tertremoj. La kolono revenas al sia vertikala pozicio post kiam ĝi moviĝas.
Monaĥeja Feŭdismo
la monaĥejo Tatev estis feŭda organizo. Ĝi iĝis elstara kaj influa monaĥeja centro tuj post la fondo, posedante vastajn areojn de tero kaj grandan nombron da vilaĝoj. La plej fruaj referencoj al ĝia fundamento estas priskribita en la verko de la episkopo Stepanos Orbeljan Historio de la Provinco de Sjuniko, kie Orbeljan priskribas la interkonsenton per kiu princo Aŝoto, filo de princo Filipo de Sjuniko kreis la limojn de ĝiaj posedataj teritorioj.
Baldaŭ post la transdono de la teroj, kamparanoj de Curaberd (nuntempa Svaranto), Tamalek, Aveladaŝt kaj aliaj vilaĝoj, malakceptis la aŭtoritaton de la monaĥejo kaj komencis longedaŭran batalon kontraŭ ĝi. Dufoje la protestoj transformiĝis en senkaŝajn ribelojn  kaj daŭris, kun iuj interrompoj, ĝis 990 kiam reĝo Vasak de Sjuniko detruis Curaberdon kaj disigis ĝian loĝantaron. Historiistoj ligas la ribelojn al la herezo de tondrakjanoj, kiu aperis en la armena historio proksimume samtempe kun la kamparanaj ribeloj (9a-11a jarcentoj) kaj kiu ankaŭ estis subpremita ĉirkaŭ la sama tempo.
La episkopejo Tatev posedis 47 vilaĝojn kaj ricevis dekon-imposton de 677 aliaj vilaĝoj. Ĝi akiris tian ekonomian potencon, ke en 940–950 episkopo Hakob provis apartiĝi de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin. Liaj sendependismaj revoj estis detruitaj kiam Katolikoso Anania Mokaci anatemis lin. Ĉirkaŭaj regionoj profitis de la malfortigita pozicio de Tatev, malakceptis ĝian superecon kaj establis siajn proprajn diocezojn. En 958, episkopo Vahan (pli poste Katolikoso Vahan Sjuneci) reakiris kelkajn el la episkopaj rajtoj kaj posedaĵoj. En 1006, episkopo Hovhannes la 5-a sukcesis reestabli la metropolitajn privilegiojn de la diocezo.
Universitato Tatev
La monaĥejo Tatev ludis rimarkindan rolon en la progreso de kultura vivo de Armenio. En sia Historio de la Provinco Sjuniko, Stepanos Orbeljan priskribas kiel la monaĥejo servis kiel deponejo por miloj da valoraj manuskriptoj, monaĥejaj kaj oficialaj dokumentoj kaj kontraktoj. La monaĥeja komplekso ankaŭ gastigis universitaton, kiu funkciis inter 1390 kaj 1434, kie instruistoj estis edukitaj kaj trejnitaj ne nur por la provinco Sjuniko, sed ankaŭ por aliaj regionoj de Armenio.
En la komenco de la 1340-aj jaroj, post la malkresko de la Universitato de Gladzor, Hovhan Vorotneci foriris de Vajoco-Dzoro, kaj alvenante en Dzghook, Vorotn, li akiris la benon kaj patronecon de la orbeljan-aj princoj por antaŭenigi la edukan sistemon en Tatev. Vorotneci uzis sian sperton de Gladzor por revizii la edukan planon kaj organizi la akcepton kaj klasifikon de studentoj kaj instruistoj. Tio ebligis al Tatev transformiĝi al inda universitato ene de mallonga periodo,  allogante studentojn de diversaj regionoj de Granda Armenio kaj Kilikio.
Vorotneci organizis la universitaton en tri fakojn: studon de armenaj kaj fremdaj skribaĵoj, la studon de bibliaj artoj, kaj finfine, la studon de muziko. La unua inkluzivis la studadon de homaj kaj sociaj sciencoj, filozofio, parolado, gramatiko, literaturo kaj historio. La dua temis pri kaligrafio, arta projektado de libroj kaj la pentrado de miniaturoj kaj murpentraĵoj. La tria fako inkluzivis antikvan muzikon kaj muzikologion.
Post la morto de Vorotneci en 1388, Grigor Tatevaci alprenis la rolon de abato. Li sukcesis altigi la normon de la universitato al senprecedencaj pintoj. Dum sia oficado, Tatev travivis ĝian plej dinamikan kaj kreivan periodon. Temoj pri instruado inkluzivis armenan literaturon, interpretadon kaj analizon de la Malnova kaj Nova Testamentoj, verkojn de la sanktaj patroj, verkojn de Platono, Aristotelo, Filono de Aleksandrio kaj Porfiro, kaj ilian analizon. La Universitato de Tatev fariĝis la tiama ĉefa scienca kaj kultura centro. Ĝiaj atingoj ŝajnas eĉ pli signifaj kiam ili estas rigardataj kuntekste kun la nebula politika situacio kaj senfinaj detruoj de la tiama periodo, kiam la Universitato estis foje devigita migri por eviti persekutojn de invadaj fortoj.
Universitato Tatev gvidis la penon batali kontraŭ la influo de la kalcedonanoj en Armenio. La kalcedonanoj estis armena filio de la dominika ordeno kaj la rezulto de iniciato de papo Johano la 22-a por etendi la influon de Sankta Seĝo de Romo al Azio kaj latinigi Grandan Armenion. Akademiuloj de la universitato de Tatev batalis kontraŭ la predikado de la kalcedonanoj kaj serĉis malpliigi ilian influon sur la armena eklezio kaj homoj.
Post la kolapso de la Armena reĝlando en Kilikio en 1375, akademiuloj de Tatev, gviditaj de Grigor Tatevaci kaj tiam liaj anoj, precipe Tovma Mecobeci kaj Hovhannes Hermoneci ludis gravan rolon rilate al la konvinkado de la aŭtoritatoj ree translokigi la superan patriarkan seĝon de la Armena Eklezio de Siso al Eĉmiadzin, la originala Episkopejo de Sankta Gregorio la Iluminanto. La penado sukcesis en 1441 sekvante la decidojn de la Nacia Kongreso de Eĉmiadzin, pruvante esti unu el la plej signifaj eventoj en la armena historio de tiu jarcento.
La eminenteco de la universitato komencis malpliiĝi post la morto de Grigor Tatevaci. Malgraŭ la senkuraĝaj klopodoj de ĝiaj novaj gvidantoj, la politikaj kaj ekonomiaj kondiĉoj, kunigitaj kun la komplikaĵoj pri sekureco de la periodo, Tatev perdis sian brilon kaj finfine ĉesis funkcii post la invadoj de ŝaho Ruĥo en 1434.
Nacia Heredaĵo
En 1995, la monaĥejoj Tatev, Tatevi Anapat kaj iliaj apudaj areoj de la valo de rivero Vorotan estis aldonitaj al la provizora listo de Monda Heredaĵo de Unesko.
Fonduso Revigliĝo de Tatev
Lanĉita en 2008, la fonduso Revigliĝo de Tatev estis fondita de efika investanto kaj entreprenisto Ruben Vardanjan. La ĉefa celo de la fonduso Revigliĝo de Tatev estas la restarigo de la monaĥeja komplekso Tatev. En ĉi tiu celo estas la kreo de infrastrukturo ĉirkaŭ la monaĥejo, respektante ĝian kulturan, historian kaj spiritan signifon, kaj ankaŭ la samtempan disvolviĝon de lokaj ĉirkaŭaj komunumoj. La oficiala komenco de la projekto ekiĝis en oktobro 2010 per la lanĉo de la plej longa reigebla telfero en la mondo (5750 m longa), kiel parto de la klopodoj revivigi turismon en la regiono. Ĉi tiu ligo, nomata Flugiloj de Tatev, ligas la vilaĝon Halidzor kun la monaĥejo Tatev. La projekto estas efektivigita de la svisa kompetenteca centro de la grupo Doppelmayr/Garaventa kaj kostis 25 milionojn da usonaj dolaroj. La telfero Flugiloj de Tatev estis uzita fare de preskaŭ 950,000 turistoj dum de ĝiaj funckiadoj. En la urbo Goris, pli ol 50 hoteloj kaj gastejoj malfermiĝis post la lanĉo de la programo. En proksimaj vilaĝoj ĉirkaŭ 50 gastejoj estis fonditaj de lokanoj. La neregistara organizaĵo pri Ekologio situanta en Kapan nuntempe konstruas migrovojajn infrastrukturojn por ligi Kapan kaj monaĥejon Tatev por antaŭenigi la ekoturismon en la regiono Sjuniko.
Restarigo de Monaĥejo Tatev
La olivmuelejo estis unu el la unuaj arkitekturaj strukturoj restarigitaj en 2010 kiel parto de la programo Revigliĝo de Tatev kaj nun funkcias plene.
Ekde somero 2016, vizitantoj eniras en la monaĥejan komplekson Tatev tra la restaŭrita Norda Enirejo. En 2017 ekspoziciejoj estis instalitaj proksime al la enirejo rakontante la restarigon de la monaĥejo. La apuda teritorio ankaŭ estis plibonigita. La akvofontaj rekonstruaj laboroj komenciĝis fine de 2015. Esploro estis farita por establi la originalan lokon de la akvofonto kaj uzante la originalajn teknikojn kiuj uziĝis por la konstruado de la unua akvofonto. Somere en 2016 la fonto restariĝis al sia historia loko proksime al la Norda Enirejo.
La rekonstruo de la preĝejo Sankta Dipatrino laŭ sia originala aspekto estis enkorpigita en la unua etapo de la monaĥeja kompleksa restarigo de Tatev. Laboro komenciĝis en aŭgusto 2016 kaj finiĝis en oktobro 2018.
Márton Borosnyai Nagy
BOROSNYAI NAGY Márton [broŝnjai nadj] estis hungara kuracisto. Li naskiĝis en ? kaj mortis en Sibio la 21-an de julio 1738. Li estis la filo de pastro Sámuel Borosnyai Nagy.
Biografio
Márton Borosnyai Nagy akiris diplomon de kuracisto kaj doktortitolon en universitato de Halle. Reveninte en Transilvanion en 1729, li estis hejma kuracisto de grafo József Teleki, poste ĉefkuracisto gubernia de Transilvanio en Sibio. Li mortis pro pestepidemio.
Eitorf
Eitorf estas komunumo en en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi apartenas al la distrikto Rhein-Sieg. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ferenc Rofusz
ROFUSZ Ferenc (Budapeŝto, 1946) estas desegnofilmo-reĝisoro, la unua Oskar-premiita el Hungario.
Biografio
Li naskiĝis en 1946 en Budapeŝto. Li jam kiel bazlernejano interesiĝis pri la filmverkado, pro tio vizitis desegnistan fakrondon. Poste li eklaboris ĉe Mafilm kiel dekoraĵpentristo kaj filmdesegnisto.
En 1968 li faris sukcesan eniran ekzamenon al Pannónia Filmstúdió, kie laboris kiel fazodesegnisto, poste kiel animaciisto.
En 1972 li kunlaboris la movobildan adaptaĵon de Johano la Brava, poste, apud Marcell Jankovics, faris la desegnofilmserion Gusztáv.
En 1974 laŭ ideo de Nepp József li faris sian unuan "propran" filmon Kő (Ŝtono).
En 1981 li gajnis Oskar-premion pro sia verko A Légy (La muŝo). La tri minuta filmeto prezentas nian mondon tra la okuloj de muŝo.
En 1982 li faris sian filmon Holtpont (Morta punkto), tiun sekvis en 1984 la Gravitáció, kies scenaro pretiĝis jam antaŭ preskaŭ dek jaroj.
En 1988 li endonis sian peticion en la bonnan kanadan ambasadon, kaj post du semajnoj ricevis la permeson por enmigrado. Li laboras en Kanado ĉe la Nelvana.
Nuntempe li estas sekciestro de C47 Films.
Tamalín
Tamalín estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tamalín. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 150.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 11269 loĝantojn. El tiuj estis 5625 viroj kaj 5644 virinoj. La komunumo havas surfacon de 417.9 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 21 gradoj kaj 20 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 4 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 140 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 11670 personoj. En la jaro 2000 temis pri 11589, do temis pri kresko / malkresko je -0.14 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 10185 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1044 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30150a.htm
Velká Buková
Historio
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1386.
László Ignácz
IGNÁCZ László [igna'c] estis rumanuja hungara instruisto, reformita pastro, ano de rumana parlamento. Li naskiĝis la 1-an de decembro 1868 en Deĵo kaj mortis la 17-an de oktobro 1927 en Fogaraŝo.
Biografio
László Ignácz finis teologion en Nagyenyed kaj akiris diplomon de instruisto pri lingvoj. Li instruis en Szászváros, poste en Kovászna li estis pastro, kanoniko. Li fondis en Kovászna malsanulejon kaj kulturan societon. Li agadis por la fondo de pensiinstituto de reformitaj pastroj. En 1918 li fondis en Fogaras hungaran mezlernejon. Ekde 1925 ĝis sia morto li estis ano de la rumana parlamento. Li luktis por la hungara publikkulturado kaj por la paca kunvivado de rumanoj kaj hungaroj.
Konsilio pri ekonomio, socio kaj medio (Francio)
Ekonomia, Sociala kaj Media Konsilio ( Conseil économique, social et environnemental aŭ CESE) estas franca konsultiĝa asembleo konsistanta el sociaj delegitoj (estraro, sindikatoj, asocioj). Se ĝia funkcio estas nur konsultiĝa, opcia aŭ deviga en leĝdona sektoro, tiu asembleo ebligas reprezentadon je nacia nivelo de profesiaj organizaĵoj kaj komunikadon inter la diversaj ekonomiaktoroj. Ĝia sidejo estas en palaco Jeno en la 16-a arondismento de Parizo.
Tiu socia-profesia reprezentado, kiu estas je nacia nivelo, ekzistas ankaŭ je regiona nivelo per simila konsultiĝa asembleo, la « Regiona Ekonomia kaj Sociala Konsilio » ( Conseil économique et social régional aŭ CESR). Ekzistas ankaŭ Eŭropa Ekonomia kaj Sociala Komitato ( Comité économique et social européen aŭ CESE) je eŭropunia nivelo.
Historio
Nacia Ekonomia Konsilio ( Conseil national économique) estis kreita en 1924 de registarestro ( Président du Conseil) Édouard Herriot. Ĝi konsistis el 47 membroj kaj sidis en alo de Palais-Royal. Ĝia ekzisto, origine per dekreto, estis definitivigita per leĝo en 1936. Tiu institucio estis poste forigita de Reĝimo de Vichy.
En 1946, Ekonomia Konsilio estis starigita per Konstitucio de la Kvara Respubliko. Ĝiaj 146 membroj estis komisiitaj ekzameni projektojn kaj proponojn de leĝo. Charles de Gaulle, siaflanke, deziris, en sia parolado de Bayeux en 1946, kaj poste en referendumo pri senatreformo kaj malcentralizo en 1969, fandiĝon de Senato kun Konsilio. Tiu propono ne sukcesis.
Orávka
Historio
La vilaĝo (apartenanta al la ĵus formiĝinta Ĉeĥoslovakio)fondiĝis en 1922 Slávikovo. La unuaj loĝantoj venis precipe el suda Pollando. Pli frue estis tie nur bienocentro. Tio estis slava lingvoinsulo inter hungaroj. Inter 1938-1945 Kacagópuszta rehungariĝis pro la unua Arbitracio de Vieno. La slavoj rifuĝis, sed ili revenis post la hungara dominado. En 1951 municipo formiĝis. Ekde 1956 la loknomo ŝanĝiĝis al Orávka, kiu ekde 1993 apartenas al Slovakio. En 2001 vivis tie 183 homoj, (169 slovakoj, 12 hungaroj).
Konsilio pri ekonomio, socio kaj medio (Francio)
Historio
En 1958, Konstitucio de la Kvina Respubliko konservis la konsilion renomante ĝin « Ekonomia kaj Sociala Konsilio » ( Conseil économique et social). Tiu ĉi eksidis en palaco Jeno. Fine konstitucia leĝo de la 23-a de julio 2008 aldonis kompetentecon pri medio, kaj ebligas peton per peticio.
Konsisto
La nombro de membroj estas fiksita je 233 ; de konstitucia leĝo de la 23-a de julio 2008, tiu nombro estas la maksimuma nombro fiksita en la konstitucio.
La membroj de Ekonomia, Sociala kaj Media Konsilio estas elektitaj por kvin jaroj sed ne pli ol dufoje sinsekve tiel :
Estraro kaj prezidanto
La asembleo de Ekonomia, Sociala kaj Media Konsilio elektas ĝian estraron. Tiu ĉi konsistas el prezidanto kaj dek ok membroj.
Opinio pri leĝprojektoj
La Ekonomia, Sociala kaj Media Konsilio, petita de la registaro, diras sian opinion pri projektoj de leĝo, edikto aŭ dekreto kaj pri leĝproponoj, kiam petita. Ĝia opinio estas deviga por la projektoj de planleĝo kaj de programleĝo kun ekonomia, sociala aŭ media aspekto.
Memsubmeto
La Konsilio povas, laŭ propra inciciato, atentigi registaron kaj Parlamenton pri reformoj, kiuj ŝajnas necesaj al ĝi.
Buĝeto
En la projekto pri financa leĝo de 2012, la kreditoj por la Konsilio altas je.
La Konsilio laborigas 145 plentempajn ŝtatoficistojn. Al kiuj aldoniĝas 17 fakuloj laŭ privata kontrakto.
En aŭgusto 2013, senatano Jean-Louis Masson deponis en Senato konstitucian leĝproponon proponanta nuligon de la konsilio ( CESE). Li klarigis ke tiu " institucia organizaĵo neniam pruvis sian efikecon", kaj ke dorigo de la konsilio, " havus du tujajn avantaĝojn : - malfermi debaton pri renovigita pripensado pri organizado kaj funkciado de partoprena demonkratio ; - efektivigi ne neglekteblan buĝetan ŝparon, la ĉiujara buĝetatribuo al la konsilio atinganta proksimume 37,5 milionojn da eŭroj. ,
Béla Botár
BOTÁR Béla [bota:r] estis hungara poeto, tradukisto. Li naskiĝis en Székelyudvarhely la 29-an de aŭgusto 1915 kaj mortis en Budapeŝto la 12-an de aprilo 1974. Li estis la patro de poeto Attila Botár.
Biografio
Béla Botár studis en sia naskiĝurbo kaj publikis en pluraj revuoj kaj en Transilvanio kaj en Hungario post 1945.
Nagamiĉi Kuroda
Nagamiĉi Kuroda aŭ Nagamichi Kuroda, en japana 黒田 長礼, nome Kuroda Nagamiĉi (24a de novembro 1889 - 16a de aprilo 1978) estis japana ornitologo. Liaj verkoj inkludis Birds of the Island of Java (2 Volumoj, 1933–36) kaj Parrots of the World in Life Colours (1975). Li priskribis ekzemple la speciojn Kresta tadorno en 1917 kaj Macudaira petrelo (Oceanodroma matsudairae).
Li laboris pri la distingo inter aŭkoj kaj petreloj kaj la specialaj karakteroj de pufinoj kiuj manĝas subakve.
Kuroda, N. 1953. On the skeletons of Puffinus nativitatus and Pagodroma nivea. Tori 13: 50-67. Kuroda, N. 1983. Some osteological notes on Procellariiformes. Tori 32:41-61.
9229 Matsuda
9229 Matsuda estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Junichi Matsuda, profesoro ĉe la Universitato de Osako, kiu faris esplorojn pri la en meteorŝtonoj kaj teraj materialoj. Liaj studoj kontribuis ankaŭ al pli bona kompreno de la originoj de diamantoj en meteorŝtonoj, kaj al la izolado de transporantoj de noblaj gasoj en ĉi-tiuj.
Astrologio
Stelaŭgurado aŭ astrologio (el la greka ἄστρον [AStron] "stelo", kaj -λογία [loGIa] "studo de") estas aro de sistemoj, tradicioj kaj kredoj laŭ kiuj la relativa pozicio de ĉielaj korpoj kaj rilataj detaloj povas provizi informojn pri personeco, homaj aferoj kaj aliaj surteraj okazaĵoj. Sciencistoj rigardas la stelaŭguradon kiel ŝajnsciencon aŭ superstiĉon.
Estas multaj tradicioj de stelaŭgurado, kelkaj el kiuj posedas komunajn ecojn pro la transdono de stelaŭguraj kredoj inter diversaj kulturoj. Aliaj tradicioj evoluis izole kaj esprimas malsamajn kredojn, kvankam ili tamen havas iujn similajn ecojn pro tio, ke ili dependas je similaj astronomiaj fontoj. La ĉefaj tradicioj uzataj de modernaj stelaŭguristoj estas la veda stelaŭgurado, la okcidenta stelaŭgurado kaj la ĉina stelaŭgurado.
Oni ne konfuzu la astrologion kun la astronomio, kiu estas la scienco pri la ĉielaj korpoj.
Historio de la Okcidenta stelaŭgurado
La okcidenta stelaŭgurado havas siajn originojn en Babilonio, Asirio kaj Egiptujo. En la 2-a jarcento post Kristo Ptolemeo esprimis la bazojn de la nun ankoraŭ akceptata stelaŭgura sistemo.
Dum la Kristanismo disvastiĝis en Eŭropo, la stelaŭguraj instruoj malmultiĝis en la kristana parto de la mondo. Nur dum la Renesanco (14-a ĝis 17-a jarcento) la stelaŭgurado revigliĝis, kaj estis konsiderata kiel scienco ĝis la 17-a jarcento. Dum la klerisma epoko la vidpunktoj de la stelaŭguristoj perdis kredindecon kaj estis konsiderataj de sciencistoj kiel neraciaj kaj malnoviĝintaj. Oficialaj reprezentantoj de la eklezio kaj la politiko tamen jam de la antikva epoko kontraŭadis la stelaŭguradon kaj dumtempe forte punis ĝiajn sekvantojn.
Provoj denove igi la stelaŭguradon agnoskata kiel scienco ĝis nun malsukcesis pro la manko de pruvoj per studoj aŭ eksperimentoj. Estas nek pruvoj nek indikoj, ke la preciza naskiĝtempo aŭ aliaj elementoj de la stelaŭgurado povas doni scion pri vivaĵoj aŭ okazaĵoj aŭ havi iun influon al la surteraĵoj. El la scienca vidpunkto la stelaŭgurado estas konsiderata ŝajnscienco aŭ esoterismo ; ; ; Dawkins, Richard. Unweaving the Rainbow, S. 115; ; ; ;.
Kredaro de la Okcidenta stelaŭgurado
La Okcidenta stelaŭgurado provas kunligi ĉielan movadon de la astroj sur la zodiako, plano de la suna translacio laŭ tercentra vidpunkto, al samtempaj okazaĵoj en la vivo, bazitaj sur propra stelaŭgura sistemaro nomita "astra ĉarto", kiu konsideras la ekliptikan longitudon de la planedoj (inkluzive, pro historiaj kialoj, de suno kaj luno), iliajn interangulojn (aspektoj), la signojn de la planedoj kaj la surteran projekcion de tiu sistemo (teraj domoj). Stelaŭguristoj uzas la dividon de la loka ĉielo en 12 partojn, la zodiakon en 12 signojn kaj la situon de la suno, luno kaj planedoj videblaj kiam kaj kie homo naskiĝis por prognozi liajn vivon kaj personecon.
Supra Mezrejna Valo
La Supra Mezrejna Valo estas naturregiono ĉe la meza Rejno. Ĝi etendiĝas Rejn-supren en la sudoriento ĝis ĉ. la linio, kiu ligas la Rochus-kapelo en Bingen kun la Niederwalddenkmal en Rüdesheim, kaj Rejn-malsupren en la nordokcidento ĝis la Lahn-enfluejo en Lahnstein, tuj supre de Koblenco.
La Supra Mezrejna Valo situas en Rejnlando-Palatinato, ĉe ka sud-orienta riverbordo ankaŭ en Hesio, kaj separiĝas la Taunus en la oriento de Hunsruko en la okcidento.
Je la 27a de junio 2002 la Monda Heredaĵo Kulturpejzaĝo Supra Mezrejna Valo kun la en la nordo iom pli larĝigita arealo ĝis la enfluejo de la Mozelo en Koblenco estis akceptita en la listo de la Monda heredaĵo de  UNESKO.
Flankriveroj
(*: la ŝoseo L335 sekvas al la maldekstra flankrivero Dachshausener Mühlbach)
Krom la riveroj Nahe, Lahn kaj Mozelo, Wisper estas la sola “vera rivero“.
La kvanto de la defluakvo estas: