cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Koreio
Historio
La oficiala vidpunkto de japana kolonia rego (1910-1945) estis vidita diference en moderna Koreio kaj Japanio ĝis 1995. En Koreio, ĉi tiu tempo estas vidita kiel mizera tempo kiam bazaj homaj rajtoj estis ignoritaj de la invadantoj. Ekzemple, ĉiu devis preni japanlingvan nomon kaj la lernado de la korea lingvo estis malpermesita, anstataŭiĝita de la oficiala japana lingvo. Plue, fratoj kaj fratinoj estis disigitaj kaj devis fari malfacilan laboron. Aliflanke, la Japanoj vidas tiun tempon kiel pravegan, ĉar modernaj industriaj teĥnikoj alvenis al Koreio, danke al la Japanoj, kvankam tio subtenis la modernan japanan industriigon kaj poste la industrimilitan organizadon. Kontroversioj kaj truoj en la skribo pri la okazoj de ĉi tiu tempo ankoraŭ ekzistas inter la du nacioj. Sed japana registaro samopinias pri tio, ke kolonializado de Koreio estis eraro en 1995 de primo ministero Murajama.
La kapitulaco de Hirohito de imperia Japanio al la Aliancaj Nacioj, la antaŭa disigo de Germanio sub Hitler, kun fundamentaj ŝanĝoj en mondpolitiko kaj ideologio, rezultis en la divido de Koreio inter du okupzonoj, kiuj efektive komenciĝis je la 8-a de septembro, 1945. Usono kontrolis la sudan parton de la duoninsulo kaj Sovetio kontrolis la teritorion pli norda ol la 38a latitudgrada linio. Ĉi tiu divido intencis esti provizora kaj unue intencis redoni unuiĝintan Koreion al la popolo kiam Usono, Britio, Sovetio, kaj la Respubliko de Ĉinio povus aranĝi propran administradosistemon.
Unuaj esperoj por unuiĝinta, sendependa Koreio rapide foriĝis kiam la politikoj de la Malvarma milito kaj enlanda opono al la administrada plano igis la 1948-jaran fondon de du apartaj reĝimoj kun diametre oponantaj politikaj, ekonomiaj, kaj sociaj sistemoj. Dum junio en 1950 la Korea Milito komenciĝis, foriganta ian esperon de paca reunuiĝo en la proksima estonteco.
Diego Velázquez
Venuso ĉe sia spegulo
Venuso ĉe ŝia spegulo, eĉ pli ol la aliaj pentraĵoj fare de Velázquez, abunde suferis de la tempo pasinta. Krom la neeviteblaj ŝiraĵojn aŭ frotadojn, la verko estis ekzemple difektita per tranĉilo en 1914 de feminista aktivulo, kiu skandalis pri ĝia temo. Cetere, iom abrupta riparado de la pentraĵo, okazinta en 1965, profunde ŝanĝis kelkajn el la originalaj nuancoj aŭ desegnaĵoj : la tavolo, sur kiu ripozas Venuso estis ekzemple griza, dum ĝi nun klare ŝajnas blua.
Tio tamen ne deprenas de la pentraĵo ĝian grandan artan valoron. Ĉiuj elementoj de la verko ŝajne kontribuas al la naskiĝo de eksterordinara erotika etoso. La koloroj de la sceno estas tre ekstravagancaj kaj kontrastemaj : la vigle ruĝaj kortenoj, la blua zono de Amoro aŭ la palaj kaj laktaspektaj nuancoj de la haŭto de la diino ĉiuj miksiĝas kun la perfekta fluideco kaj la virineco de la konturoj de la kuŝanta korpo. El tio rezultas forta voluptemo, relative nekutima dum tiu periodo. La verko ofte scivoligis la komentistojn, ĉar la vizaĝo sur la spegulo ŝajnas aparteni al alia, multe pli aĝa virino. Laŭ kelkaj hipotezoj, tio eble estas libervola efekto fare de la pentristo, por rememorigi la spektanton pri la vaneco kaj la nedaŭreco de ĉiu belulino. Laŭ aliaj kritikistoj, tio simple rezultas el malbona riparado de la verko fare de posta pentristo.
La komentistoj notis plurajn stilajn similaĵojn inter la Venuso kaj aliaj verkoj de Velázquez, kiuj proksimume datiĝas de la sama periodo, precipe la bildigo de Arakna. Kvankam la pentraĵo ne estas tiel luksaspekta kiel la Venuso ĉe sia spegulo, la juna Arakna estas tre senteme pentrita : la strekoj de ŝia silueto, sed ankaŭ la vapora travidebleco de ŝia vestaĵo donas ĉarman etoson al la sceno. Samkiel en la Venuso, Velázquez lerte uzas la pretekston de greka-romia mitologio por esprimi sian idealon koncerne la belecon de juna virino.
La Ŝpinistinoj
Vidu ankaŭ : La Ŝpinistinoj
Unu el la plej lastaj verkoj de la artisto, La Legendo de Arakna, pli ofte konata kiel La Ŝpinistinoj (hispanlingve Las Hilanderas) estis finpretigita ĉirkaŭ la jaro 1657. La pentraĵo bildigas la internaĵon de reĝa fabrikejo de tapetoj. La verko estas plena je lumo, aero kaj movo. Ĝi entenas okulfrapajn, varmajn nuancojn kaj Velázquez ŝajne plenumis tiun pentraĵon kun nekutima, escepta zorgo. Kiel montris Anton Raphael Mengs, La Ŝpinistinoj aspektas ne kiel la rezulto de manlaboro, sed kiel la rezulto de komplete abstrakta volo. En tiu pentraĵo koncentriĝas la tuta arta lerteco, kiun Diego Velázquez amasigis dum sia riĉa, 40 jarojn longa kariero. La strukturo de la verko estas tamen sufiĉe simpla, kaj precipe baziĝas sur varia kombinado de ruĝaj, verdaj, bluaj, grizaj kaj nigraj nuancoj.
En 1660, la subskribo de longe esperita paca traktato inter Francio kaj Hispanio estis konfirmita danke al la geedziĝo inter la princino Maria Teresa de Hispanio kaj la franca reĝo Ludoviko la 14-a. La ceremonio estis projektita sur la Insulo de la Fazanoj, eta marĉa insulo sur la rivero Bidasoa. Oni konfidis al Velázquez la dekoracion de la hispana pavilono sur la insuleto, sed ankaŭ pli ĝenerale ĉiujn estetikajn aranĝojn. La pentristo laŭdire tre impresis la aliajn invititojn pro la belega kostumo, kiun li surhavis je la tago de la festo. Li ekis la reveniron al Madrido je la 26-a de junio, sed ricevis fortan febron je la 31-a de julio. Ĉar li antaŭsentis sian baldaŭan morton, Velázquez tiam redaktis sian testamenton, kaj agnoskis sian edzinon kaj sian plej karan amikon Fuensalida, gardiston de la reĝaj arkivoj, kiel la solajn ekzekutantojn de siaj lastaj voloj. Diego Velázquez forpasis je la 6-a de aŭgusto 1660, kaj estis entombigita en la Fuensalida-sepultejo de la preĝejo San Juan. Apenaŭ ok tagojn poste, ankaŭ lia edzino mortis kaj reiris kun li. La preĝejo, malbonŝance, estis detruita de la napoleonaj armeoj en 1811 : konsekvence, la preciza loko de la sepultejo restas hodiaŭ nekonata. Antaŭ sia morto, Velázquez amasigis multajn ŝuldojn, kiuj pluakrigis la rilatojn inter la hispana trezorejo kaj la la familio de la pentristo ĝis 1666, kiam la morto de Filipo la 4-a finfine forviŝis la kverelon.
19-a jarcento
Ĝis la 19-a jarcento, la verkoj fare de Diego Velázquez restis sufiĉe malbone konitaj ekster Hispanio mem. Nur en 1778, danke al persona iniciato de Francisco Goya, oni finfine gravuris la nomon de la majstro sur liaj pentraĵoj kaj registris ilin, ĉar ili antaŭe dormis kaj estis progrese forgesitaj en la reĝaj kolektoj. Multaj pentraĵoj tamen eliris el Hispanio okaze de la napoleonaj militoj : ili estis elkondukitaj de francaj oficiroj, kiuj precipe ŝatis hispanan arton, kaj ili ekde tiam cirkulis tra la tuta Eŭropo. En 1828, David Wilkie, vizitante Madridon, priskribis la "novan artan potencon", kiun li vigle sentis antaŭ ĉiuj pentraĵoj de Velázquez. Laŭ Wilkie, Velázquez havis stilon parte kompareblan al tiu de kelkaj britaj portretistoj, ekzemple Henry Raeburn. La artisto estis precipe okulfrapita de la distingebla modernismo, kiu profunde influas la verkojn de la hispana majstro, ne nur en liaj portretoj sed ankaŭ en liaj pejzaĝoj.
Ekde tiuj unuaj komentistoj, la tekniko kaj la neimitebla peniktuŝo de Diego Velázquez donis al li fundamentan rolon en la historio de eŭropa arto. Oni ofte rigardas la barokan majstron kiel la fondinton de la hispana pentradskolo : kvankam li havis densajn rilatojn kun ĉiuj italaj skoloj kaj la plej gravaj artistoj de sia periodo, Velázquez sukcese rezistis kontraŭ la eksteraj influoj por inventi sian propran stilon.
La stilo de Diego Velázquez estis la plej altvalora kaj imitinda ekzemplo en la tuta pentrado laŭ Édouard Manet, kies verkoj ĝuste ebligis la kuniĝon inter realismo kaj impresionismo. Estas famkonata, ke Manet rigardis sian gloran antaŭulon kiel "la pentriston de la pentristoj" : li precipe admiris la uzadon de tre viglaj nuancoj, ĉar tio klare diferencigis Velázquez de la aliaj 17-a jarcentaj pentristoj, kiuj pli volonte pentris laŭ sufiĉe akademika baroka stilo. La influo de Velázquez ekzemple videblas en la La Fifristo, en kiu Manet estis okulfrape inspirita de la portretoj de nanoj aŭ burleskuloj fare de la hispana majstro.
20-a jarcento
La fundamenta influo, kiun Velázquez havis sur la historio de eŭropa arto, restas klare sentebla ĝis hodiaŭ, precipe pro la maniero, laŭ kiu la pentristoj de la 20-a jarcento konsideris lian verkon. La plej memorindan omaĝon al la estinta artisto faris la fama Pablo Picasso, kiam li komplete rekomponis Las Meninas en 1957 laŭ sia tipa kubista stilo : li tamen akurate kaj zorgeme konservis la originalajn pozojn de la personoj. Kvankam Picasso unue timis, ke tian verkon oni rigardu kiel kopion, tiu vasta kaj ambiciega verko (ĝi estis lia plej granda pentraĵo depost Guernica en 1937) estis rapide malkovrita kaj ŝatita de la tiamaj hispanaj artistoj.
Salvador Dalí, samkiel Picasso, deziris anticipi la ceremonion de la tricentjarfesto de la morto de lia glora samlandano. Li plenumis en 1958 verkon titolitan Velázquez pentrante la princinon Margareton. La uzado de tipe viglaj koloroj konsistigas klaran aludon al la stilo de la majstro. Kaj tiu pentraĵo kaj tiu fare de Picasso ne nur reardigis la intereson de la publiko pri Velázquez, sed ankaŭ instigis la naskiĝon de novaj teorioj aŭ artaj skoloj, ekzemple nuklea mistikismo koncerne Dalí.
Hida (Japanio)
Hida (飛騨市 [hida-ŝi]) estas urbo de Gubernio Gifu en Japanio.
SOC
La vorto havas plurajn signifojn:
Litia jodido
Litia jodido aŭ jodido de litio estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la jodidoj, rezultanta el interagado de la jodida acido kaj litia hidroksido. Litia jodido estas blanka aŭ flaveca higroskopa lumsensiva solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Litia jodido prezentas jodatomon ligitan al litia grupo. Ĝi konsistas je 1 litiatomo, 1 jodatomo kaj uzatas kiel reakciaĵo en kemiaj sintezoj.
Litia jodido estas kemia kunmetaĵo komponita je litio kaj jodo, kiuj kiam eksponitaj al aero flaviĝas pro la oksigenado de jodido al jodo. Ĝi kristaliĝas laŭ la strukturo de la natria klorido. Ĝi povas ekzisti en diversaj hidratoj. Ĝi estas uzata por produkti medikamentojn kaj mineralakvojn.
Jurik Vardanjan
Jurik Norajroviĉ Vardanjan  (Юрий Норайрович Варданян; armene: Յուրի Վարդանյան, naskiĝis en Leninakano, la 13-an de junio 1956 - mortis en Usono, la 1-an de novembro 2018) estis soveta halterlevisto. Vardanjan ricevis oran medalon ĉe la Olimpiaj Ludoj de 1980, iĝante la unua halterlevisto de la mondo kiu levis 400 kilogramojn en la pezkategorio 82,5 kg. Dum sia kariero li atingis plurajn mondajn rekordojn. Li trejniĝis ĉe Lokomotiv en Leninakano, Armenio. Li ricevis la titolon Honora Majstro de Sportoj de Sovetunio en 1977 kaj poste ricevis la Ordenon de Lenin en 1985. En 1994 li estis elektita membro de la Internacia Famhalo de Halterleva Federacio.
En 2009 Vardanyan iĝis konsilisto de la prezidanto Serĵ Sargsjan kaj estis nomumita Ministro pri Sportoj en majo 2013. En junio li estis polemike nomumita la ambasadoro de Armenio en Kartvelio.
554
En la jaro 554 post Kristo okazis, interalie:
Parthenstein
Parthenstein - prononco - estas komunumo en la federacia lando Saksio de Germanio. Ĝi troviĝas en la en aŭgusto 2008 fondita distrikto Leipzig de la federacia lando Saksio, kaj antaŭe estis parto de la tiutempa distrikto Muldental. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Ice Age: The Meltdown
Glaciepoko 2: La Senglaciiĝo (angle:Ice Age: The Meltdown), estas usona animacia filmo de la jaro 2006 reĝisorita de Carlos Saldanha.
En "Glaciepoko 2", Manny, la mamuto, Sid, la bradipo, Diego, la smilodonto, kaj la sabrodenta sciuro Skrato revenas. La Glaciepoko baldaŭ finiĝos kaj la bestoj ĝuas en tiu nova senglacia mondo sed ili ne scias pri la okazontaj danĝeroj. Manny timas esti la lasta mamuto kaj resti sola sed li malkovras mamutinon (Elly) al kiu li savos je droniĝo.
NGC 3546
NGC 3546 (aliaj indikoj — MCG -2-29-7, NPM1G -13.0315, PGC 33846) estas galaksio en konstelacio Pokalo.
133528 Ceragioli
133528 Ceragioli estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la usona astronomo David Healy elde la Observatorio Junk Bond en Sierra Vista (Arizono, Usono).
NGC 3546
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
133528 Ceragioli
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan optikiston Roger Ceragioli, de la Spegula Laboratorio de la Universitato de Arizono. Liaj projektoj inkludas la korektilon de fokuso "90-Prime" por la Teleskopo Bok kaj la spektrografon MODS por la Large Binocular Telescope. Lia disertaĵo de Ph.D. estis " La legendo kaj poeziaĵo pri la Hunda Stelo en la antikvo  ".
Listo de nemateria kultura heredaĵo de Unesko
La Listo de nemateria kultura heredaĵo de Unesko estas 'reprezenta listo de majstroverkoj el la parola kaj nemateria heredaĵo de la homaro'. Temas pri elementoj de la homa kulturo, kiuj esprimiĝas senpere per homaj scioj kaj kapabloj, ne per konstruaĵoj aŭ aliaj objektoj: parolaj tradicioj kaj esprimoj, podiaj artoj, sociaj kutimoj, ritoj kaj festoj, tradiciaj scioj kaj kutimoj rilate al la naturo kaj la universo, kaj scioj kiuj rezultas el tradiciaj metioj. Multaj el tiuj kulturaj heredaĵoj estas transdonataj de generacio al generacio kaj tiel povas evolui.
UNESKO aktivas internacia pri la protekto de nemateria kultura heredaĵo. En la jaroj 2001, 2003 kaj 2005 ĝi proklamis 90 da ili "majstroverkoj de la parola kaj nemateria heredaĵo de la homaro". En 2003 ĝi iniciatis konvencion pri konservado de la nemateria kultura heredaĵo. Ĝis novembro 2013 la konvencion aliĝis 157 ŝtatoj.
En aprilo 2006 ĝi ekvalidis pro ratifiko fare de 30 ŝtatoj.
Ekzemploj de nemateria kultura heredaĵo de Unesko estas la muziko de la migrantaj bardoj Baul en Bangladeŝo ekde 2005, la hispana flamenko kaj la portugala kantostilo fado, agnoskita de Unesko en 2011 aŭ jogo en 2016.
Naciaj heredaĵo-listoj kaj Esperanto
Ekzistas ankaŭ naciaj heredaĵo-listoj. En la listo de nemateriaj kulturaj heredaĵoj de Pollando ekde novembro 2014 enestas la lingvo Esperanto kaj ekzemple la katolika procesio de Kristokorpa Festo en Loviĉo (vidu la apudan foton).
Esperanto estas ankaŭ nemateria kultura heredaĵo en Kroatio ekde februaro 2019.
Pliaj naciaj heredaĵo-listoj ekzistas ekzemple en Aŭstrio, Ĉinio, Svislando ("Listo de vivantaj tradicioj") kaj en la germana federacia lando Nordrejn-Vestfalio. En Pinzgau flegatas ĉiujare la Luktado ĉe Hundstein.
Vidu ankaŭ
Heredaĵo
Ekstera ligilo
(angla) Prelego de profesoro Máiréad Nic Craith pri ne-materia kultura heredaĵo kaj kial ĝi gravas; Intangible Heritage - Why should we care?, TEDxHeriotWattUniversity
SOD
La vorto Sod havas plurajn signifojn:
Bonanza
Bonanza estas la titolo de fama televidelsendo de David Dortort el la 60-aj jaroj pri Usono en la 19-a jarcento.
Bonanza estis la unua televidserio kies ĉiuj 430 45-minutaj epizodoj de la serio estis koloraj. La sponsoro estis Chevrolet, tial oni vidas la heroojn en tiuj aŭtoj.
Elsendoj
Bonanza estis elsendita inter la 12-a de septembro 1959 kaj la 16-a de januaro 1973 ĉe NBC.
555
En la jaro 555 post Kristo okazis, interalie:
Antifato
Antifato (helene Αντιφάτης, latine Antiphates) estis en la helena mitologio estro de la etno de Laistrigonoj.
Kiam itaka reĝo Odiseo estis revenanta el la Troja milito, atendis lin suferplena vagado sur la maro. Dum sia vojaĝo li venis en la insulon de la venta dio Aiolo, kiu donacis al li felsakon kun ventoj, aparte kun la favora okcidenta vento, kiu veturigu lin ĝis lia insulo Itako. Sed la ebriita ŝipanaro malfermis alian felsakon, en kiu estis ventoj de diversaj direktoj, kiuj alportis ilin en la insulon de Laistrigonoj, proksime de Sicilio.
Laistrigonoj estis etno de hommanĝantaj Gigantoj, kies estro aŭ reĝo Antifato, malgraŭ ĉiu atentemo de Odiseo kaj de liaj kunuloj atakis maristojn kaj unu tuj mortigis kaj preparigis al manĝado. Odiseo alveturis al la insulo per dek du ŝipoj, kiujn la Gigantoj tuj elserĉis kaj ŝtonumis, por ke la ŝipoj ne kapablu forveturi. Poste la Gigantoj iris suben al strando kaj plu mortigis ŝipanojn kaj preparadis festenon.
Odiseo jam atendis nenion, kuris al la ŝipoj dishakis ŝnuregon, saltis sur ferdekon kaj instigadis postrestitajn ŝipanojn, ke ili alsaltu kaj intensive remu. Tiel savis sin ununura ŝipo kun malgranda resto da homoj de Odiseo. Ili ĉesis senti timegon nur malproksime en libera maro kaj dankis al dioj por sia savo.
Gyula Erkel
Gyula Erkel [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erkel Gyula estis hungara dirigento, komponisto, pianisto, altlerneja instruisto. Li estis la plej aĝa filo de Ferenc Erkel, liaj fratoj estis ekzemple Sándor Erkel kaj László Erkel. Gyula Erkel naskiĝis la en Pest (urbo) aŭ en Buda, li mortis la  en Újpest.
Biografio
Gyula Erkel komence lernis muzikon hejme, poste de Mihály Mosonyi ĝis 1860. Li debutis en orkestro de Nacia Teatro de Pest kiel triangulisto en aĝo 5!. Ekde 1857 li pianludis. Li estis oficiale frapinstrumentisto de la Teatro inter 1856–1861, poste 2 jarojn li estis familia muzikinstruisto kaj pianisto ĉe grafa familio. En 1863 li ricevis la postenon tria dirigento de la Nacia Teatro. Inter 1884-1889 li estis dirigento de la Reĝa Operejo, poste li emeritiĝis (tamen ekzemple en 1892 li dirigentis). En tiu dirigenta periodo li dirigentis ankaŭ koncertajn orkestrojn. Inter 1879 kaj 1908 li instruis ankaŭ en la Muzikakademio, poste li iĝis emerito. Intertempe en 1891 li fondis muziklernejon en Újpest, kiun li direktis ĝis sia morto.
Li edziĝis en 1870, poste 6 geinfanoj naskiĝis.
Coubron
Coubron [] estas franca komunumo en la departemento Seine-Saint-Denis, en la regiono Francilio. Kun 4,712 loĝantoj en la jaro 2011, ĝi estas la malplej loĝata komunumo en la departemento.
Geografio
Coubron situas nordoriente de la centro de Parizo.
József Szentgyörgyi
József SZENTGYÖRGYI (sentdjoerdji) estis hungara kuracisto, unu al la pioniroj de la meteorologio naskita en Erdőszentgyörgy la 24-an de februaro 1824 kaj mortinta Budapeŝto la 10-an de marto 1901. Lia origina familia nomo estis Weisz (vejs).
Kariero
Szentgyörgyi partoprenis en la liberecbatalo post la hungara revolucio de 1848, poste li estis ĉefkuracisto de la minejoj de Abrudbánya-Verespatak. Post lia eksterlanda vojaĝo en 1880 oni nomumis lin gvidanto de la Ideiglenes Országos Időjelző Állomás (Provizora Tutlanda Vetersigna Stacio). Li aperigis ĉiutage vetermapojn, kiujn li donacis poste al Hungara Nacia Muzeo. La Stacio ĉesis je la fino de 1887.
Klosters (komunumaro)
La komunuaro Klosters estas administra unuo de Kantono Grizono kaj parto de la distrikto Prättigau/Davos. Ĝi havis 3894 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas Klosters-Serneus.
Geografio
La komunumaro Klosters situas en la supra parto de la valo Prättigau (esperante ankaŭ Pretigovio) en la fontregiono de la rivero Landquart.
Trafiko
Klosters estas grava nodo de la Retia Fervojo. Tra ĝi unuflanke pasas la linio de Landquart al Davos kaj aliflanke la linio tra la 19 kilometrojn longa Vereina-Tunelo al Sankt Maŭrico.
Komunumoj de la komunumaro Klosters
La komunumaro Klosters konsistas (stato en 2011) nur el la komunumo Klosters-Serneus kun kies teritorio ĝi kongruas:
Historio
La unua dokumenta mencio de Klosters datiĝas el la jaro 1436 zuo dem Closter. La komunumaro Klosters estis kreita en la jaro 1851 surbaze de la tiam enkondukita leĝo pri la nova administra divido de Kantono Grizono. Ĝi origine konsistis el la komunumoj Klosters kaj Serneus. En la jaro 1865 la du komunumoj estis kunigitaj, tiel ke la komunumaro konsistis nur ankoraŭ el la komunumo Klosters-Serneus, kun kiu ĝi teritorie identas.
Juna Esperantisto
Juna Esperantisto estas la nomo de minimume du ne plu eldonitaj esperantlingvaj gazetoj. La unua estis kreita de Edmond Privat kaj Hector Hodler en 1903 kaj ŝajne eldonita ĝis 1914, kaj la alia estis organo de Tutmonda Esperanto-Junulara Asocio (organizo antaŭ TEJO), ŝajne ekeldonita en 1933.
La unua Juna Esperantisto estis kreita de Edmond Privat kaj Hector Hodler en Ĝenevo en Svislando en 1903. Ili tiam nur estis je la jaro de iliaj 14-jariĝo kaj 16-jariĝo, respektive, kaj Enciklopedio de Esperanto priskribas ilin kiel "du junaj, entuziasmaj esperantistoj". Unue, ili intencis nur eldoni lokan ĝenevan organon, sed post la 2-a numero Juna Esperantisto jam fariĝis "internacia ligilo de diverslandaj junaj esperantistoj". Dum 1903 aperis de aprilo 6 numeroj. La gazeton ricevis finan fundamenton en januaro 1906, kiam Presa Esperantista Societo en Paris prenis la eldonadon sur sin. Redaktisto iĝis Paŭlo Lengyel, kaj la eldonaĵo subtitoliĝis Gazeto por Junuloj, Instruistoj kaj Esperanto-Lernantoj (ankaŭ Ilustrita Gazeto ktp. minimume en 1906, kaj Monata Gazeto Beletristika Gazeto ktp. pli malfrue).
La numeroj de 1903 estis hektografiitaj, binditaj ktp. de la eldonantoj mem; de januaro–septembro 1904 ĝi aperis litografiita kun presita kovrilo kaj kun ilustraĵoj kaj de novembro 1904 ĝis decembro 1905 presita. La formato estis ĝis tiam 21x14 kaj 24x16, la paĝnombro 4 ĝis 24. De januaro 1910 ĝis decembro 1911 aperis 24 numeroj (IV+16–18 paĝoj, 24x15 kun entute 372 paĝoj), kaj de januaro 1912 ĝis julio 1914 aperis 31 numeroj (IV–VIII+16 paĝoj, 24x16).
Kruda tunaro
Kruda tunaro (kaj angle internacie ofte mallongigita kiel GT, G.T. aŭ gt el Gross tonnage) estas unueca indekso ligita al la totala interna volumeno de ŝipo. Kruda tunaro estas diferenca de groctunaro. Nek kruda tunaro nek groctunaro estas kvanto de la delokiĝo de la ŝipo (maso) kaj ne devus esti konfuzitaj kun esprimoj kiel ekzemple inertpezaĵa tunaro aŭ akvodismeto.
Kruda tunaro, kune kun neta tunaro, estis difinita fare de The International Convention on Tonnage Measurement of Ships, 1969, adoptita fare de la Internacia Marveturorganizo en 1969, kaj venis en validon la 18-an de julio 1982. Tiuj du mezuradoj anstataŭigis groctunaron (GRT) kaj netan tonelkvanton (NRT). Kruda tunaro estas kalkulita surbaze de "la formigita volumeno de ĉiuj enfermitaj spacoj de la ŝipo" kaj kutimas determini aĵojn kiel ekzemple la homekipaj regularoj, de ŝipsekurecaj reguloj, registradaj impostoj, kaj havenimpostoj, dum la pli malnova groctunaro estas kvanto de la volumeno de certaj enfermitaj spacoj.
Eugene William Oates
Eugene William Oates (31an de Decembro 1845 – 16an de Novembro 1911) estis angla naturalisto.
Oates naskiĝis en Sicilio kaj edukiĝis en Bath. Dekomence li edukiĝis en la Lernejo Sydney de Bath kaj poste ĉe privataj tutoroj. Li estis civila laboristo ĉe la Departamento de Publikaj Verkoj en Barato kaj Birmo el 1867 al 1899. Li retiriĝis al Anglujo, kie li kompilis katalogon de birdovoj ĉe la Muzeo pri natura historio de Londono, kaj funkciis kiel sekretario de la British Ornithologists' Union el 1898 el 1901.
Santandero
Santander (Santandero) estas:
EdE-S
Santander. Teritorio, historio, kutimoj, monumentoj k. c. Aranĝis, tradukis kaj verkis Julio Mangada-Rosenörn. 128 p. kun ilustraĵoj, 1933. Grava turisma libro pri la hispana urbo S. (85.000 loĝantoj).
557
En la jaro 557 post Kristo okazis, interalie:
Robert Emmijan
Robert Emmijan (armene: Ռոբերտ Էմմիյան; naskiĝis la 16-an de februaro 1965 en Leninakano, Armena SSR) estas emerita longsaltulo kiu reprezentis Sovetunion kaj Armenion. Li estas la kvara plej bonrezulta longsaltulo en la historio kaj la plej bona el neafrika deveno. Lia persona rekorda salto estis 8.86 metroj, kiun li atingis en Tsaghkadzor en majo 1987, estas la aktuala eŭropa rekordo.
Emmijan ricevis la Premion Honora Majstro de Sportoj de Sovetunio en 1987.
Fărcașa (Maramureș)
Fărcașa [fərkaŝa] (hungare: Farkasaszó) estas komunumo en Rumanio okcident-sudokcidente de Baia Mare. En 1910 ĝi havis 1 056 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 693. Ĝia unua mencio estas el 1424. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Buzești, Sârbi kaj Tămaia.
Fărcașa situas inter la rivero Someș (oriente) kaj la limo al la distrikto Satu Mare (okcidente).
SOJ
La vorto havas plurajn signifojn:
Győző Bauer
Győző Bauer [djOzO bAer], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bauer Győző estas slovakiana hungara kuracisto, farmakologo, profesoro, diplomato, membro (ekstera (1998)) de Hungara Scienca Akademio, membro (korespondanta 1987, ordinara 1998) de Slovaka Scienca Akademio.
Győző Bauer naskiĝis la  en Hungario en Érsekújvár (nuntempa Nové Zámky en Slovakio.
Biografio
Győző Bauer depost la 2-a mondmilito apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li frekventis gimnazion en Galanta, poste li akiris medicinan diplomon en Universitato Comenius en Bratislavo en 1965. Inter 1966 kaj 1972 li laboris en akademia farmakologia instituto en Prago, poste en eksperimenta farmakologia instituto en Bratislavo, kie li estis institutestro inter 1990–1998. Li estis ĉefambasadoro de Slovakio en Turkio inter 2003–2007. Li ricevis ĉeĥoslovakiajn, slovakajn kaj hungarajn premiojn inter 1968-2008.
Neufelderkoog
Neufelderkoog estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Dithmarschen de la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
25231 Naylor
25231 Naylor estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Kris Naylor, spertan amatoran astronominon, volontulinon ĉe la Observatorio Lowell de 2005, operante porteblajn teleskopojn dum la programo de vespera popularigo. Ŝi helpis aŭ mentoris novajn volontulojn kaj partoprenis al popularigaj aktivoj per la komunumo de Flagstaff.
SOK
La vorto havas plurajn signifojn:
NGC 3547
NGC 3547 (aliaj indikoj — UGC 6209, MCG 2-29-7, ZWG 67.19, PGC 33866) estas galaksio en konstelacio Leono.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Brvenica
(jen makedone, per cirila alfabeto Брвеница, albane Bërvenica) estas loĝloko de Nord-Makedonio. La loko estas la administra centro de samnoma komunumo opština kaj apartenas al la statistika regiono Polog. Laŭ la censo de 2002 en la loĝloko vivis 2 918 loĝantoj.
Tanjung Selor
Tanjung Selor - prononco - estas loĝloko de Indonezio. Ĝi situas sur la insulo Borneo, kaj estas la administra centro de la samnoma provinco Norda Kalimantano, kvankam la plej granda loĝloko kaj sola urbo de la provinco estas Tarakan. Laŭ stato de la jaro 2011 la urbo havis 30 486 loĝantojn.
Géza Tóth
Géza Tóth [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo Tóth Géza estis hungara meteologiisto, geofizikisto, profesoro, piloto.
Géza Tóth naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Nyitra (nuntempa Nitra en Slovakio). Li mortis la en Aŭstralio en Adelajdo.
Biografio
Géza Tóth akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1926, sed li jam estis asistanto en 1925 en Teknika Universitato palatino József. Post la diplomo li eklaboris en la meteologia instituto, sed li ankaŭ instruis plu en Universitato József dum 2 jardekojn. En 1930 helpe de stipendio li vizitis la germanajn meteologiajn observatoriojn. En 1934 li atingis la instruan rangon lektoro, tiutempe li estis ankaŭ piloto, li eĉ instruis pilotojn. En 1946 li estis nomumita ĉefmeteologiisto, post 2 jaroj institutestro. Li estis arestita, poste li estis en koncentrejo en Recsk inter 1950 kaj 1953 sen iu ajn akuzoj. Li liberiĝis pro morto de Stalino, poste la reveno al la instituto estis malpermesita, la proceso estis nuligita nur en 1992. Li vivtenis sin el tradukaĵoj, krome li havis postenon en la universitato sen iu ajn rango. En 1956 li ricevis postenon en geofizika instituto, inter 1963-1965 li estis informadikisto, poste li pensiuliĝis.
Li ricevis premion nur en 1991. Post 2 jaroj li doktoriĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li mortis dum vizitado en Aŭstralio, sed li estis entombigita en Budapeŝto. Li havis edzinon, kiu naskis filinon.
Unia teamo
Ofte la teamo estis nomita "teamo de KSŜ", kio tamen malĝustas, ĉar Kartvelio nur dum 1993 membriĝis en la de Rusio dominita Komunumo de sendependaj ŝtatoj.
La teamo konsistis el ĉiuj posteulaj ŝtatoj de Sovetunio escepte de la ŝtatoj de Baltio – Estonio, Latvio kaj Litovio – kiuj en la Kantanta Revolucio tiom batalis pri distanciĝo de Sovetunio, ke ili memkompreneble unuafoje post la Dua Mondmilito ĝuis pri reprezentiĝo kiel suverenaj ŝtatoj. La sportistoj de la unia teamo do venis el:
Ödön Szentirmay
SZENTIRMAY Ödön (sentirmai) estis hungara jurverkisto naskita en Arado la 1-an de oktobro 1876 kaj mortinta Budapeŝto la 18-an de januaro 1953.
Kariero
Szentirmay estis juĝisto, inter 1926 kaj 30 li estis kuria juĝisto en Budapeŝto, privatprofesoro en la fakultato de ekonomiko. Li estis redaktoro de la Dárday-speca justicafera leĝaro.
Kosler
Kosler estas familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ
Molsheim
Molsheim [prononco germane, francigite ] - origine en la germana, sed transprenita ankaŭ al la franca lingvoj, alzace Molse - estas franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Bas-Rhin, en la regiono Alzaco. Ĝi havis 9,142 loĝantojn en la jaro 2011.
Geografio
Molsheim situas okcidente de Strasburgo, ĉe la rivero Bruche.
Juneco kaj amo
Bildaro
<Gallery> Dosiero:1930 Juneco kaj Amo 1.jpeg|Kovrilo de la libreto, malantaŭe. </Gallery>
Integrated development environment
Integrita disvolva medio, konata laŭ ĝia mallongigo en la angla lingvo, integrated development environment (IDE) estas programaro konsistanta el iloj kiuj faciligas la programadon al programisto.
Ĝi povas esti nur por unu programlingvo aŭ por kelkaj.
Nation (stacidomo)
Nation [nasjɔ̃] estas stacidomo sur linio A de RER inter la 11-a kaj 12-a arondismentoj de Parizo.
Stacidomo
La stacidomo estis malfermita la. Ĝi situas sub Placo de la Nation.
Johannes Jungfer
Johannes JUNGFER estis germana esperantisto kaj ŝtata oficisto en Lübben. Prezidanto de la Internacia Radio-Komisiono, komisiita de Universala Esperanto-Asocio. De jaroj regule kaj sisteme gvidis la propagandan laboron en la radio-sfero, redaktis ĉiusemajne E-radio-programon, preparis statistikojn.
Levon Ĝulfalakjan
Levon Ĝulfalakjan (armene: Լեւոն Ջուլֆալակյան, naskiĝis la 5-an de aprilo 1964) estas iama soveta armena grek-romia luktisto. Li estas Olimpika, Monda, kaj Eŭropa Ĉampiono kaj estis meritita Honora Majstro de Sportoj de Sovetunio en 1988. Ĝulfalakjan estas la nuna trejnisto de la armena nacia grek-romia luktoteamo kaj prezidanto de la Unuiĝo de Armenaj Olimpikistoj, kaj ankaŭ membro de la Plenuma Komitato de la Nacia Olimpika Komitato.
Buttigliera Alta
Buttigliera Alta estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Caselette, Avigliana, Rosta kaj Reano.
24005 Eddieozawa
24005 Eddieozawa estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Eddie Ozawa, mentoro en 2007 de unu finalist(in)o de la Discovery Channel Young Science Challenge, scienca konkurso por lernantoj de mezlernejo. Li instruas ĉe la St. Martin of Tours School de Los-Anĝeleso (Kalifornio).
Beko
Beko (rhamphotheca) estas karakteriza organo de la birdoj (kaj kelkaj mamuloj --> ornitorinko aŭ anasbeka mamulo). Ĝi estas karneca materialo kaj kovras la makzelojn. La epidermo ofte restas mola ĉe la beka bazo, tiu estas la t.n. vaksomembrano aŭ ceromo (lat. ceroma). La beko estiĝas el pluraj partoj, kio malofte videblas: albatroso havas kvarpartan; kivio, pelikano, ŝovelila ardeo tripartan supran bekon. La forfrotiĝinta tavolo daŭre renoviĝas.
La beko povas esti alenformaj, hokformaj, ŝovelil-formaj, kuirkuler-formaj, ktp. La signifo de la bekoj estas tre granda. De tio dependas la alproprigo de la de la nutraĵo de la birdoj. Ne nur la formoj de la bekoj estas diversaj, sed ĝenerale ilia forteco, grandeco kaj movkapableco ankaŭ difinas la uzeblecon de la bekoj. Ĝi servas por idoflegado, atako, defendo, nutrokaptado, nutrokolekto, nestokonstruo ktp.
La beko de la anasbeka mamulo estas sekundara estiĝo, ĝi havas ĉe la junaj bestoj ankoraŭ dentojn, kiuj poste anstataŭiĝas per kornecaj lamenoj. La beko de la besto ne korniĝis tiel forte ol tiu de la birdoj.
Forto (virto)
En la kristana teologio, forto estas unu de la kvar kardinalaj virtoj, kiu konsistas je venko de la timo kaj fuĝi el la timemo.
Beko
Kulmo
Estas la supra bordo de la beko el la punkto kie la supra makzelo aperas el la plumoj el la frunto al la bekopinto. Ĝi estas unu el la sciencaj mezuroj kiujn sciencistoj prenas por pritrakti ĉu la specion ĉu la ekzmplerojn ekzemple fare de birdoringistoj, kaj estas partikulare utila por manĝostudoj.
Forto (virto)
Ĝi enhavas ambaŭ konceptojn de «fizika forto» kaj «kuraĝo» kaj ĝi ne devas esti konfuzata kun la koncepto kaj la termino «perforto».
La aliaj kardinalaj virtoj estas singardemo, justeco kaj modereco.
31476 Bocconcelli
31476 Bocconcelli estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Beko
Bekumado
Multaj specioj de birdoj uzas la bekon por interrilatiĝi inter masklo kaj ino ĉefe pro la ceremonia ritaro komence de la reprodukta sezono.
31476 Bocconcelli
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Carlo Bocconcelli, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2014 pro sia projekto pri ĉela kaj molekula biologio. Li estis lernanto ĉe la Falmouth Academy de Falmouth (Masaĉuseco, Usono).
Nacia Memor-Tago de Varsovia Ribelo
Nacia Memor-Tago de Varsovia Ribelo – pola ŝtata festo, celebrata ĉiujare la 1-an de aŭgusto ekde 2010 (dum labortago).
Signifo de la dato
Enkonduko al la leĝo substrekas, ke la festo fiksiĝas omaĝe al la herooj de la Ribelo de Varsovio – al tiuj, kiuj defendante la polan ŝtaton kun armiloj enmane batalis por liberigo de la ĉefurbo, strebis al rekreo de la institucio de sendependa Pola Ŝtato, kontraŭstaris al la germana okupado kaj danĝero de soveta mallibereco minacanta al venontaj generacioj de poloj. Motivigo al la projekto de la leĝo aldonis plie ke pere de honorigo de la tago de ribel-eksplodo la libera Pollando povas kvitanci sian ŝuldon de dankemo.
Fiksigo de la festo
La feston oni akceptis per leĝo, de la 9-a de oktobro 2009, pri starigo de la Nacia Memor-Tago de Varsovia Ribelo, voĉigita laŭ iniciato de la prezidento de Pollando Lech Kaczyński.
558
En la jaro 558 post Kristo okazis, interalie:
Svatove (stacidomo)
Svatove (Сватове, Сватово) estas fervoja stacio en Svatove (Luhanska provinco), urbo en Ukrainio.
Bolŝoj Tjuters
Bolŝoj Tjuters (en rusa: Большой Тютерс; en finna: Tytärsaari; en estona: Suur Tütarsaar; en sveda: Tyterskär) estas insulo en la Finna golfo en la Balta Maro en Leningrada provinco, Rusio, antaŭ la Vintra milito en Finnlando kun la nomo Tytärsaari. Ĝi estas rondeta. Ĝia areo estas 8,3 km². La plej granda supermara alteco estas proksimume 50 m.
Historie Tytärsaari apartenis al la komunumo Suursaari, ĝis en 1899 estis fondita komunumo Tytärsaari. En 1939 en Tytärsaari loĝis proksimume 400 homoj. La insulo venis al Sovetunio kiel militaktiro ekde 1939 pro la apogo de Finnlando al Nazia Germanio.
Nuntempe la insulo estas preskaŭ neloĝata: tie loĝas nur lumturisto kaj lia edzino.
SOM
La trilitera kombinaĵo SOM havas plurajn signifojn, inter aliaj:
Michibata
Michibata estas familia nomo de jenaj personoj:
Vidu ankaŭ
Nikolaj Stepanov
Nikolaj P. STEPANOV (? — februaro 2013 ) estas rusa Esperanto-parolanto, ankaŭ konata sub antaŭnomo Nikolao. Li multe verkis pri la historio de la persekutado de la Esperanto-parolantoj en Sovetunio, ekzemple kreis retejon Esperanto en Rusio. Li estas amplekse citita de Andreas Künzli kaj Ulrich Lins en iliaj verkoj pri tiu temo.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Grábóc)
Preĝejo Ĉieliro de Maria estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en vilaĝo Grábóc.
Historio
Post dominado de turkoj ankaŭ katolikaj germanoj alvenis, kiuj konstruis kapelon en 1765. Baldaŭe en 1795 ili alkonstruis navon, tial la kapelo iĝis sanktejo de la preĝejo. Tiutempe konstruiĝis ankaŭ la golgoto malantaŭ la preĝejo. La orgeno estis farita en 1819, en 1900 kaj 1935 estis trakonstruita. En 2012 la golgoto plene renoviĝis fare de (iam forpelitaj) germanoj.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en rando de la vilaĝo. En mezo de la fasado malsupre troviĝas la enirejo, pli supre la turo altiĝas. La sanktejo estas iomete pli mallarĝa, ol la navo. Malgranda sakristio aliĝas al la sanktejo.
Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.
559
En la jaro 559 post Kristo okazis, interalie:
Tutgermania olimpia teamo
Kiel tutgermania olimpia teamo - germane "gesamtdeutsche olympische Mannschaft" - sportistoj el la Federacia Respubliko Germanio kaj la Germana Demokratia Respubliko kune partoprenis en la Vintraj kaj Someraj Olimpikoj
Dum la Somera Olimpiko 1956 krome ankaŭ aparte partoprenis sportistoj de la regioneto (kaj posta federacia lando) Sarlando, kiu tiam ankoraŭ ne estis integrigita en la Federacian Respublikon kaj dum 1952 ankoraŭ devis konsistigi propran teamon.
Ĉar la Internacia Olimpika Komitato nur plene agnoskis la okcidentan Nacian Olimpikan Komitaton por Germanio, kie difinis sin kiel la olimpika komitato por ĉiuj germanaj sportistoj, la reprezentantoj de la socialisma kaj ne plene agnoskita Nacia Olimpika Komitato de GDR dum la jaro 1952 rifuzis la sendon de sportistoj al la Olimpikoj. La oficialaj ŝtataj reprezentantoj de GDR, kiuj baze volis uzi la Olimpikojn cele al propagando por la supereco de la socialisma, ŝtatomodelo kaj tial dekomence ne entuzisasmis pri la minaco bojkoti la mondan sportan eventon, nur dum 1956 permesis tian minacon pri nepartopreno sub la "flago de Okcidenta Germanio". La fakton ke finfine dum 1956 tamen la orienta Nacia Olimpika Komitato por GDR kompromisis kaj degnis kun la teamo de Okcidenta Germanio partopreni en la sporta evento, la Internacia Olimpika Komitato dum 1958, du jarojn post tiuj olimpiaj ludoj, honorigis per atribuo de la trofeo Alberto Bonacossa por interpaciga strebo al kaj la okcidentaj kaj la orientaj germanaj sportistoj.
Inter la jaroj 1956 kaj 1964 la tutgermania teamo sportumis sub la mallongigo GER por Germanio. Tion postokaze la Internacia Olimpika Komitato en paperaj kaj interretaj tekstoj prezentas alie, nomante la teamon de tiuj jaroj france Équipe unifiée d'Allemagne, kaj nun donante al ĝi en la tekstoj kaj listoj la mallongigon EUA - laŭ simila modelo kiel dum la jaro 1992 en la kazo de la Unia teamo (Équipe unifiée) EUN de la sportistoj de la eksa Sovetunio sen la ŝtatoj de Baltio, por pli-malpli reprezenti la tiuepokan ŝanĝiĝantan politikan situacion. Dum 1960 kaj 1964 la sportistoj de okcidenta kaj orienta Germanio partoprenis sub fantazia germana flago, en kies centro balte estis aldonitaj la kvin olimpiaj ringoj, kaj dum la jaro 1968, kiam la IOK unuafoje permesis du germanajn teamojn, ambaŭ teamoj ankaŭ uzis la saman fantazian germanan olimpian flagon.
Por fiksigi la partoprenlokojn en la Olimpikoj de 1960 kaj 1964, okazis konkursoj inter la sportistoj de okcidenta kaj orienta Germanio, kiuj estis arde pribatalitaj, malgraŭ ke ŝtataj malhelpoj de la instancoj de GDR vojaĝi al okcidentaj kvalifikigaj konkursoj malfaciligis la partoprenon de orientgermanoj.
En la oficialaj francaj kaj anglaj raportoj pri la Olimpikoj de 1968 la okcidenta teamo nomatas Allemagne respektive Germany, kun la olimpia nacia mallongigo ALL (por Allemagne, en Grenoble) respektive ALE (por Alemania, en Meksik-Urbo). La teamo de Germana Demokratia Respubliko nomatas Allemagne de l'Est respektive East Germany kaj en Grenoble kiel en Meksik-Urbo havbas la olimpian mallongigon ADE.
Dum la sekvaj Vintra kaj Somera Olimpikoj 1972 plene sendepente partoprenis naciaj teamoj kaj de okcidenta kaj de orienta Germnanio, kun la oficialaj flagoj kaj himnoj kaj de Federacia Respubliko Germanio kaj de Germana Demokratia Respubliko. La olimpiaj mallongigoj FRG kaj GDR tamen nur ekuziĝis pli poste, kaj nun en la retejo de IOK postokaze jam uziĝas por la jaro 1972, kvankam en la tiujaraj olimpiaj raportoj ili ankoraŭ ne estis.
Gyula Kodolányi
Gyula Kodolányi [djula kodolAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Kodolányi Gyula estis hungara poeto, tradukisto, altlerneja instruisto, koresponda membro de Hungara Arta Akademio (2012).
Gyula Kodolányi naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Gyula Kodolányi maturiĝis en cisterciana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1960, poste li studis lernojaron en Teknikuniversitato de Budapeŝto, poste li ŝanĝis universitaton kaj li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1966. Post siaj studoj li estis redaktoro en eldonejo, inter 1971 kaj 1990 li instruis en la Universitato Loránd Eötvös. En tiu periodo li dufoje esploris kaj instruis en Usono. Ekde 1987 li partoprenis en la opoziciaj (komprenu: kontraŭsocialismaj) agadoj, inter 1990–1994 li estis titulara subministro. Ekde 1992 li estis ĉefredaktoro de literatura gazeto. Inter 2004–2009 li instruis en en:Emory University. Li ricevis premiojn ekde 1983, en 2020 premion Kossuth.
NGC 3549
NGC 3549 (aliaj indikoj — UGC 6215, MCG 9-18-97, ZWG 267.47, IRAS11080+5339, PGC 33964) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Joost Witteveen
Joost WITTEVEEN (naskiĝis la 18-an de decembro 1969 ) estas nederlanda esperantisto. Li estis estrarano de la Nederlanda Esperanto-Junularo inter 1998 kaj 2002. De 1998 ĝis 2001 li estis la redaktoro de Jongeren Esperanto Nieuws.
Li ekde 2002 volontule helpas ĉe la Universala Esperanto-Asocio pri komputiloj.
Hermann Jürgensen
Hermann JÜRGENSEN estis pionira germana esperantisto. Li interalie verkis gramatikojn de Esperanto, eldonitaj en 1903 kaj 1905; vortaron Germanan-Esperanto, kies unua eldono aperis en 1904 kaj 2-a eldono en 1906 kaj alidirektan vortaron Esperanto-Germanan, kies unua eldono same aperis en 1904 kaj 5-a eldono en 1912.
L. L. Zamenhof uzis la Vortaron Esperanto-Germanan de Hermann Jürgensen, kiel ekzemplo por verki Plenan vortaron de internacia lingvo Esperanto. (Parto Esperanto-rusa).
Lodza geto
La unua plene izolita de la urbo geto sur teritorio de okupata Pollando, la plej granda post Varsovia geto kaj unusola, kiu estis preskaŭ ĝis la fino de la germana okupado sur polaj teritorioj.
Historio
Formale la geto fondiĝis la 8-an de februaro 1940, finfine estis fermita kaj izolita de la urbo la 30-an de aprilo 1940. Unuavice oni enfermis judojn restantaj tiutempe lime de la urbo – ĉirkaŭ 140 mil personoj. Poste, en la jaroj 1941–1942, oni setligis tien judan popolon, unue de la Lodza Provinco, el likvidataj sinsekve getoj en aliaj urboj. Sekve, fine de 1941, ĉ. 5 mil ciganojn, en tio sintiojn de la aŭstra-hungara landlimo (tiel nomata Burgenland; novembro 1941) kaj fine, en la dua duono de la 1942, preskaŭ 20 mil judojn de Okcidenta Eŭropo (inter alie de Germanio, landoj de Benelukso kaj judojn de Prago). Rezulte, tra la geto trapasis pli ol 200 000 personoj.
Funkciuloj de la geto de la 23-a de junio ĝis la 26-a de oktobro 1942 konfiskis al judoj valoraĵojn je 586 mil markoj.
La 29-an de aŭgusto 1944 la geto, kie loĝis 160 mil judoj kaj 5 mil ciganoj, estis likvidita — en ĝi pro malsatego kaj malsanoj mortis 44 mil, ĉirkaŭ 80 mil germanoj forveturigis al koncentrejo Aŭŝvico, kie pli ol 60 mil oni mortigis per gaso.
Damaso la 2-a
Damaso la 2-a (Poppo de Brixen) (naskiĝis en Bavario, Sankta Romia Imperio, mortis en Palestrina la 9-an de aŭgusto 1048) estis la 151-a papo de la Katolika Eklezio en 1048 (de la 17-a de julio ĝis la 9-a de aŭgusto).
Post la detronigo de Benedikto la 9-a, Poppo kiu estis episkopo de Brixen, iĝis la tria germandevena papo. Lin elektis la imperiestro Henriko la 3-a kiam lia unua kandidato, la ĉefepiskopo Halinard de Liono, malakceptis lian proponon.
Lian fruan morton — lia papeco nur daŭris 23 tagojn — probable kaŭzis la malario de kiu li estis infektita kiam li iris al Palestrina por fuĝi el la varmega romia printempo.
Oscar Dickson
Oscar DICKSON (naskiĝis la 2-an de decembro 1823 en Göteborg; mortis la 6-an de junio 1897 sur Almnäs-kastelo ĉe urbo Hjo) estis sveda magnato, mecenato de la polusa esplorado. Siatempe li estis konsiderita la plej influhava svedo.
Dickson estis partnero en entrepreno, kiu posedis ŝipojn kaj segejojn. La segejon de Baggböle estris James Dickson juna, kiun oni akuzis en 1850 - sensukcese - je hakado de reĝaj arbaroj (do prilaboro de ŝtelitaj arboj). Tiu segejo havis en tiu regiono fakte monopolon je aĉeto de la flositaj arbotrunkoj.
Dickson, kune kun reĝo Oskaro la 2-a de Svedio-Norvegio kaj Aleksander Sibirjakov, estis la patrono de kelkaj arktaj ekspedicioj en la 19-a jarcento. Li sponsoris esplorvojaĝojn de Adolf Erik Nordenskiöld al la kanada kaj la rusa arkto kaj Gronlando, kaj ankaŭ apogis polusan vojaĝon de Fridtjof Nansen sur Fram.
Kiel arkta entuziasmulo, Oscar Dickson kontribuis plurajn gravajn polusajn entreprenojn inter la jaroj 1860 kaj 1900. Dickson iĝis barono en 1885 fare de reĝo Oskaro. Dickson estis membro de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj ekde 1878.
Laŭ li oni nomis la rusan insulon Dikson kaj Dickson-landon kaj Dickson-fjordon sur Spicbergo.
Centro François-Baclesse
Centro François-Baclesse (Centre François-Baclesse, neformale "Baclesse") estas unu el la dudek regionaj centroj de lukto kontraŭ kancero en Francio. Ĝi situas en Caen.
Historio
Kreita la en la hospitalo Clemenceau, la centro estis instalita ekde 1973 en la hospitala altebenaĵo norde de Caen, proksime al kampuso 5 de Caen 1 en konstruaĵo konstruita fare de Henry Bernard kaj Pierre Auvray. Ekde sia translokiĝo, la centro portas la nomon de François Baclesse ( - ), scienculo, iama studento de Marie Curie kaj Claudius Regaud ĉe la Radiumo-Instituto de Parizo, kiu partoprenis en la disvolviĝo de moderna klinika radioterapio.
Aktivecoj
Ĝi estas rajtigita pritrakti kanceron por la sekvaj pritraktoj:
Champignelles
Geografio
Champignelles etendiĝas sur 53.29 km², kaj havis 1041 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 21 homoj po kvadrata kilometro. La komunumo situas en Yonne, en la nordokcidenta parto de Burgonjo.
Historio
La departemento Yonne estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Jacques Gilet, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Champignelles apartenas al la kantono de Bléneau, kies ĉefurbo estas Bléneau. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Auxerre, unu el la tri arondismentoj de la departemento Yonne.
Kyselka
Kyselka estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Karlovy Vary en distrikto Karlovy Vary. Vivas ĉi tie.