cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Katolika bioetiko
Eŭtanazio
Efika sintezo de la katolika pozicio elstariĝas el la encikliko Evangelium Vitae en kiu Johano Paŭlo la 2-a, kvankam partoprenanta en la suferoj kiuj altiras al la euztanazio, esprimas decidan kondamnon pri ĝi, difinita “falsa pietato”, eĉ ĝia minaca "perversio": la vera "kompato", fakte, ''solidarigas kun la alies sufero[…], ne eliminas tion de kiu oni ne kapablas elteni la suferon [...] La eŭtanazio fariĝas pli grava kiam ĝi konturiĝas kiel hommortigo praktikata sur persono kiu tion nenimaniere petis aŭ ne esprimis konsenton. Oni atingas la kulminon de la maljusteco kiam iuj, leĝofarantoj aŭ medicinistoj, arogas al si la rajton decidi kiu povas vivi kaj kiu devas morti. [...] Tiel la vivo de la pli malforta estas metita en la manoj de la pli forta; en la socio perdiĝas la percepto de la justeco kaj estas ĉeradike minacata la reciproka konfido.'' Ofte estas substrekata la neceso ne identigi eŭtanazion kun rezigno al terapeŭtika obstino, nome kazoj en kiuj la morto de la malsanulo estas opiniata "tuja kaj neevitebla".
Internaciaj
La Papa akademio por la Vivo, celas “antaŭenigi la studojn kaj «informi kaj formi pri la precipaj biomedicinaj kaj juraj problemoj rilataj al la scio kaj defendo de la vivo, precipe pro la rektaj rilatoj kiujn ili havas kun la kristana moralo”.
Gil Carlos Rodríguez Iglesias
Gil Carlos RODRÍGUEZ Iglesias (26-a de majo 1946 – 17-a de januaro 2019) estis hispana juristo. Li instruis en pluraj hispanaj universitatoj. En 1986 li iĝis juĝisto en la Kortumo de la Eŭropaj Komunumoj, kiun li prezidis de 1994 ĝis 2004.
Masami Sato
Masami Sato (佐藤 正美, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC, Yokogawa Musashino kaj Thespa Kusatsu.
Kapitano Krik
La Kapitano Krik estas komiksa rolulo kiu apartenas al la universo de Rat-Man, kreita de Leo Ortolani.
Personeco
Kiel klarigis la aŭtoro mem en numero de Rat-Man Collection (RMC) inspirita je Star Trek, lia nomo venas de (ne tro kaŝita) anagramo de tiu de la kapitano de la kosmoŝipo Enterprise.
Junega, partoprenis en la atempto kapti la fian Boda Valkero, sed trovis nur lian filon, Janus.
Fariĝis poste kapitano de la polico en la SenNoma Urbo. Malaperas post la kapto de la Katino, eĉ se en la epizodo Forgesitaj de la tempo! (RMC10, januaro 1999), kiu okazas multajn jarojn post la nuntempo, oni lin vidas denove kiel kapitano je la mortmomento (li mortis baptante bombon per basbalbatilo por montri ke ĝi jam ne plu povus eksplodi).
Giric
Giric mac Dúngail (skotgaele: Griogair mac Dhunghail; naskiĝis ĉirkaŭ 832 en Skotlando kaj mortis en 889), konata en la angla lingvo simple kiel Giric estis reĝo de la Piktoj aŭ de Alba de 878 ĝis 889. La irlandaj analoj registras nenion pri la regado de Giric nek anglosaksaj skriboj aldonas ion ajn kaj la malmuta informo kiu supervivas estas kontraŭdira. Modernaj historiistoj malkonsentas pri se Giric estis la sola reĝo aŭ regis kune kun Eochaid kaj se li devus esti konsiderita pikta reĝo aŭ la unua reĝo de Alba.
Kapitano Krik
Personeco
En RMC66 li reaperas kaj, en RMC67, kiam Rat-Man lin demandas kial kaj kien li estis malaperinta, li respondas ke estas kialo por ne doni klarigojn (kvankam, en la tuj posta bildo, oni vidas Ortolani agnoskante ke li ankoraŭ ne trovis taŭgan klarigon por ĉio).
Giric
Kvankam oni scias malmulte pri Giric, li ŝajnas esti konsiderita kiel grava cifero en Skotlando dum la alta mezepoko kaj la malfrua mezepoko. Scotoj kronikistoj kiel Johano de Fordun, Andrew de Wyntoun, Hector Boece kaj la humanista scienculo Georgo Buchanan priskribis Giric kiel la "Reĝo Gregorio la Granda" kaj diris ke li konkeris duonon de Anglio kaj Irlando ankaŭ.
Boucoiran-et-Nozières
(jen france, okcitane Bocoiran e Nosièira) estas komunumo de Francio, konsistanta evidente el la du loĝlokoj Boucoiran (Bocoiran) kaj Nozières (Nosièira). Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Blazono de Franca Gujano
La blazono de Franca Gujano, transmara regiono kaj departemento de Francio en Sudameriko, konsistas el blazonŝildo dividata en tri partojn:
Metropolo (apartigilo)
La vorto metropolo povas signifi la jenajn:
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Liederkreis Op. 39 estas ciklo de Robert Schumann (1810–1856) el dek du muzikigoj de poemoj de Joseph von Eichendorff (1788–1857) por kantvoĉo kaj piano, ekestinta en la jaro 1840. Loko kaj realigantoj de la unua prezentado estas nekonataj, sed jam baldaŭ post sia ekesto la verko estis ege ŝatata kaj nuntempe konsistigas gravan parton de la romantisma lidrepertuaro. Liederkreis krome ne nur estis ofte muzikscience esplorita (ekz. far Theodor W. Adorno, vd. Literaturo), sed ankaŭ servis al aliaj artistoj kiel elirpunkto kaj inspirfonto por ilia propra kreado (ekz. en la lido Erinnerung an Eichendorff und Schumann de Hanns Eisler).
Schumann kaj Eichendorff
Entute 21 poemoj de Eichendorff konserviĝis en muzikigoj far Robert Schumann kaj inter la estetiko de la du artistoj ekzistas ankaŭ paraleloj: Ambaŭ komprenis kiel tasko de artisto rigardi malantaŭ kaj sub la supraĵon de la aferoj kaj transdoni ĉi tiun perspektivon al sia publiko, kiel tion priskribas Eichendorff en sia fama poemo Wünschelrute. Schumann ŝatis la 22jarojn pli aĝan kiel reprezentanto de nova generacio de poetoj, kies verkoj nur ebligas novspecan lidon.
La fascino de la liriko de Eichendorff por la komponisto certe enestis en sia simpla kaj bildeca esprimo, kies fortaj asociadoj estis bone prezentebla kaj ankaŭ fortikebla per la muzika tavolo. Tial li ankaŭ nomis la ciklon en letero al Clara kiel „mia plej romantisma.“ Reciproke al tio Eichendorff 1847 esprimiĝis al Clara dum renkonto en Vieno, nur la muziko de Schumann „donis al [siaj] lidoj vivon.“
La ekesto de Liederkreis
La jaro 1840 eniris en la biografion de Robert Schumann kiel t.n. "lidojaro", en ĉi tiu jaro li komponis ĉ. la duonon de sia tuta lidverkaro. Antaŭe li preskaŭ nure verkis pianomuzikon: Kiel moderna „germana spirito“ Schumann komence preferis en la muzikestetika konflikto de la 19-a jarcento la absolutan muzikon kaj metis la voĉkantan muzikon „sub la instrumentan muzikon kaj opiniis [ĝin] neniam kiel grandioza arto.“, kiel li en 1839 skribis al la violonisto kaj komponisto Hermann Hirschbach. La aldonaĵo „Sed diru al neniu pri tio.“ en la sama letero atestas tamen lian opinioŝanĝon dum ĉi tiu tempo. Samtempe tamen la komponisto povis progresi nur per la antaŭe fariĝinta evoluo de sia pianostilo (en kiu li cetere ja nepre verkis programmuzikon) al samgrade persona lidstilo, kiu ligas la jam elprobatan esprimpovan pianokomponadon kun klaraj kantmelodioj.
La skribado de Liederkreis okazis inter la 1-a kaj 22-a de majo 1840; antaŭe Schumann vizitis en Berlino dum unu monato sian fianĉinon Clara kaj montris al ŝi kaj Felix Mendelssohn Bartholdy kelkajn el siaj muzikigoj. Mendelssohn, kiel amiko kaj mentoro de la juna komponisto certe ankaŭ modelulo ĉe la lidverkado de Schumann, kantis la lidojn mem, akompanate de Clara ĉe la piano. La unuopaj lidoj do parte ekestus jam antaŭ aprilo 1840 kaj eble nur poste estus enigita en ciklon far Schumann. Kiam Mendelssohn Bartholdy mortis sep jarojn poste, Schumann reekprenis la melodion de la dua lido, Intermezzo, en la pianopeco Erinnerung el Album für die Jugend. Ĉi tiu „lido sen vortoj“ ricevas tiel lige kun la eldiro de la originala teksto apartan signifon.
Elekto de la poemoj
Ĉiuj lidoj de la ciklo, el kiuj la unua duono devenas el romanoj kiel Ahnung und Gegenwart kaj la alia el la eldonaĵo de la kompleta liriko, aperinta en 1837 en Berlino, troviĝas en manskribita kajero kun poemoj por komponado. Ĉi tiun kolekton precipe Clara flegis kaj kompletigis per nova liriko taŭga por muzikigo, kio povus esti indiko pri tio, ke la elekto devenas ne de Schumann mem, sed de lia finaĉino. Preskaŭ ĉiuj temaroj de la verkado de Eichendorffschen enestas escepte studentajn lidojn kaj tiujn kun forte religia enhavo.
Ĉe kelkaj lokoj troviĝas ŝanĝoj en la tekstoj muzikigitaj de Schumann, kiuj eble revenas je kopiaj eraroj, parte tamen ankaŭ povus esti intencaj retuŝadoj, por fortikigi la eldiron de lido en certan direkton.
Ordigo de la lidoj
La komenca versio de la ciklo surmontris denove alian kunordigon de la lidoj, en kiuj dominis griza karaktero: Waldesgespräch – In der Fremde („Aus der Heimat“) – Mondnacht – Intermezzo – Schöne Fremde – In der Fremde („Ich hör’“) – Wehmut – Frühlingsnacht – Die Stille – Zwielicht – Im Walde – Auf einer Burg. Ĉi tiun elekton eble kaŭzus la tiama vivsituacio de Schumann, en kiu la patro de Clara malaprobis lian rilaton kun ŝi. La maljuna kavaliro en la lido Auf einer Burg ja povus esti komprenata kiel portreto de la malindulga Friedrich Wieck. Sed post kiam la 1-an de aŭgusto juĝodecido permesis la geedziĝon de la du, la komponisto alivicigis la ciklon: Li dividis la dek du lidojn en dufoje ses, je kio li metis en la unuan duonon ĉefe la pozitivajn kaj en la duan la malhelajn enhavojn. Ĉe la du finaĵojn li tamen lokis la optimismajn lidojn Schöne Fremde kaj Frühlingsnacht. La lasta linio de Liederkreis laŭ ĉi tiu vicigo, la triumfa elvoko „Sie ist Deine, sie ist dein!“ (Ŝi estas la via, ŝi estas via!) klarigas la membiografian interligon.
Muzika superrigardo
Kutime la ciklo estas dividata en du partojn. Ĉi tiuj rezultas el la supre menciita kunordigo de enhavoj kaj tonaloj, sed ne estis klare difinitaj far Schumann.
Unua parto
La ciklo komencas per la lido In der Fremde (En la fremdejo), kiu en la rakonto Viel Lärmen um nichts de Eichendorff estas kantata al gitaro. Ĉi tiu detalo retroviĝas en la arpeĝata pianakompanaĵo de Schumann. En la dua verso de la lido, post la vortoj „Wie bald“ (kiel baldaŭ) en la piano aperas unuafoje alsupra kvinto, grava revena motivo de Liederkreis, kiu ĉiam kunportas pozitivajn enhavojn. Ĉi tie ĝi simbolas esperon, kvankam esperon je morto.
Sed jam en la sekva peco, Intermezzo (en la tonalo A-maĵoro), la kvintmotivo sekvas la vorton „wunderselig“ (beatega). Ĉi tiu dua lido baziĝas sur poemo, kiun verkis Eichendorff en 1810, eble por sia fianĉino Luise von Larisch. La belegan, metaforriĉan tekston la komponisto transmetas per sinkopoj en la akompanaĵo.
Tembleque
Tembleque [temblEke] (estas popola humora vorto por Tremado) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo.
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Unua parto
La postsekva Waldesgespräch (Arbara interparolado) havas dialogan formon, en la romano Ahnung und Gegenwart ĝi ankaŭ estas prezentata kiel dialogo. La du personojn Schumann prezentas en du muzikaj sferoj: Dum kiam la vortoj de la rajdanto estas submetitaj per aplombaj punktigitaj ritmoj kaj kornvoĉaj pasoj, la sorĉistino Loreley estas akompanata komence per harpecaj akordoj sur pedaltono, poste per dramecaj alteraciitaj akordoj. Precipe en ĉi tiu lido sin montras ankaŭ la muzikemo de la teksto de Eichendorff, kiam la viro preferas mallongajn, konsonantriĉajn vortojn, la sorĉistino tamen tiujn kun longaj kaj malhelaj vokaloj.
Tembleque
Loĝantoj
La loĝanto nomiĝas Temblequeño. La censita populacio en 2011 estis de 2.371 loĝantoj kaj la denseco estas de 10,63 loĝ/km².
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Unua parto
La venonta lido, Die Stille, ja estas el la sama romano kiel Waldesgespräch, kondukas tamen en alian humoron: Ĝi temas pri subpremata, sed interne eksploda amo. Tiel Schumann muzikigis ĝin kiel feliĉe lula 6/8-takto en G-maĵoro, dampas tamen la esprimon per la prezentadinstrukcio Nicht schnell, immer sehr leise (ne repide, ĉiam mallaŭta) kaj per la komence mallongaj, spiretataj notoj de la kantvoĉo. Nur ĉe la vortoj „Ich wünscht’, ich wäre ein Vöglein“ (Mi dezirus, mi estus birdeto) komencas melodie esprimpova arko, kiu tamen mallonge poste denove estas subpremata per tio, ke Schumann ŝanĝas la modelon kaj reekprenas la unuan strofon de la poemo je la fino. Precipe en ĉi tiu lido montriĝas la proksimeco al Mendelssohn, kies muzikigo de la sama poemo komencas tre simile. (ilustraĵo)
Tembleque
Situo
Tembleque estas situanta en la centra parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Toleda Manĉo en la sudorienta parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 635 m; je 56 km el Toledo, provinca kaj regiona ĉefurbo, kaj je 92 km el Madrido, ŝtata ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 223 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°41′41″ N 3°30′15″ Ok.
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Unua parto
Mondnacht estas verŝajne la plej konata lido el la ciklo kaj unu el la plej popularaj komponaĵoj de Schumann entute, ĉar muziko kaj poeziaĵo sin kompletigas reciproke per unika maniero: La teksto allogas pro simpla esprimo, kiu tamen vekas profundajn asocidadojn, kaj jam ĉe la komenco enkodukas per konjunktivo en iaspecan sonĝosituacion. Muzike ĉi tiu ideo estas realigata per dominantaj akordoj, ekz. la naŭtakordo tuj je la komenco (Hörbeispiel) kaj la pulsa ripetado de unuopaj tonoj aŭ intervaloj, kiuj estas harmonie aliinterpretataj. Dum kiam la unuaj kvar duonversoj ĉiam estas kantataj per la sama melodio, je la linio „Und meine Seele spannte …“ (Kaj mia animo etendis …) harmonie kaj melodie nova vojo, kiu faras aŭdebla kaj sentebla la ekflugadon de la animo.
Tembleque
Geografio
Esta situanta en la centro geografia de la Iberia Duoninsulo, sed tion diras multaj lokanoj de aliaj lokoj de sama regiono. Estas ĉe la aŭtovojo A-4 kiu ligas Madridon kun Andaluzio.
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Unua parto
La lido Schöne Fremde finas la unuan parton de Liederkreis. Ankaŭ en ĉi tiu poemo ni trafas sur tipe ajĥendorfa noktosituacio, kiu komence ŝajnas malcerta kaj danĝera, sed finfine en la kulmino anoncas "feliĉegon". Ĉi tiun kulminon Schumann muzikigas, formante la harmonikon je la komenco iomete nebula kaj ne instalante klaran tonikon – nur je la fino de la lido B-maĵoro kiel baza tonalo klare ekkoneblas. en ĉi tiu strofo ankaŭ la kvinto, kiu antaŭe ludis gravan rolon, estas larĝigita al seksto, kiu ankaŭ dum la piana postludo estas la plej grava intervalo.
Dua parto
Tuj je la komenco de Auf einer Burg (En fortikaĵo) aperas falanta kvinto, kiu simetrie al alsupra „gvidmotivo“ da la unua parto estas la prega formigilo de la dua duono. La lido priskribas la rigidan ĉirkaŭaĵon de morta ŝtoniĝinta kavaliro, kion ilustras statikaj, malvigle antaŭeniĝaj kaj antikvecaj modalaj harmonioj. Ankaŭ per la ununura itallingva tempoindiko (Adaĝo) kaj la duonfino (fino sur la dominanta akordo), per kiu finiĝas la lido, Schumann konscie aludas pli malnovajn muzikstilojn.
Tembleque
Historio
La historio de Tembleque estas ligata al tiu de la urbo de Toledo. Pro ties geografia situo, oni asocias la vilaĝon de Tembleque al la teritorio de karpetanoj, kiu estis romanigita el la jaro 193 a.K. kiam estis konkerita Toletum (Toledo). Post la romia dekadenco, la regiono estis okupata de la visigotoj kaj en la jaro 711 de la armeoj islamaj; ĝi estis konkerita de la trupoj kristanaj post la konkero de Toledo fare de Alfonso la 6-a, en 1085, kaj estis metita sub la hegemonio de Consuegra. Ĉirkaŭ 1183, la reĝo Alfonso la 8-a donas Consuegra kaj tutan ties teritorion al la ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo.
Post la batalo de las Navas de Tolosa, la superulo de la Ordeno de Sankta Johano donis permesilon por reloĝigo al Tembleque en 1241. En 1509, la Reĝino Johanino donis la titolon de vilaĝo. La bona situacio de la vilaĝo, la gravo kiun ricevis la vendo de lano, kaj sekve la gravo de la migra brutobredado permesis ke Tembleque vivas florepokon.
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Dua parto
Kvankam la sekva lido In der Fremde (En la fremdejo ) unuavide havas tute alian enhavon, ĝi estas lige ligita kun Auf einer Burg. Unuflanke, ĉar ĝi per sia a-minoro dissolvas la antaŭan E-maĵoran akordon, aliaflanke, ĉar la du lidoj similas motive unu kun la alia, kiel montras supra ilustraĵo. La falanta kvinto krome estas trovebla en la ĉiam revenaj deksesonaj girlandoj de la pianakompanaĵo (blue markita en la ilustraĵo).
Tembleque
Historio
Dum la Moderna Epoko la vilaĝo suferis dekadencon ĉefe dum la 18a jarcento kaj 19a jarcento. Meze de la 20a jarcento la populacio de multaj vilaĝoj de la regiono atingis pinton, kaj ĉe Tembleque preskaŭ oni atingis la 4,000 loĝantojn, sed poste okazis elmigrado, senloĝigo kaj maljuniĝo de la populacio, kaj ankaŭ ĉe Tembleque kie oni falis al nur super 2,000, (tio estas preskaŭ duoniĝis); post la agrikultura meĥanigo la populacio stabiliĝis ĉirkaŭ 2,500 loĝantoj, kiuj dependas ĉefe el agrikulturo kaj servoj. Ekde la 1990-aj jaroj, la starigo de fabrikoj kaj bona komunikado permesis ke Tembleque plutenas sian populacion kaj diversigas siajn okupojn.
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Dua parto
En la lido Wehmut (Tristeco) la poeto mem transprenas la vorton kaj komparas siajn lidojn kun tiuj de la najtingalo, kiun ĉiuj aŭskultas kun ĝuo sen elaŭdi ĝian internan suferon. La akompanaĵon de la lido Schumann formis tre simpla kaj und homofonia, por starigi la tekston en la malfonon kaj ne deturni la atenton sur ĝin per muzikaj kaprico. Eble li volas per tio montri, ke temas pri pli ol nura romantisma prezentado de poeta Mio, ke male li vere volas rakonti ion pri si mem. Nur en la lasta strofo la pianovoĉo fariĝas iomete pli memstara kaj esprimas en la postludo la "profundan suferon" per kromata forpaso en la baso.
Unu el la plej strangaj kreitaĵoj de Eichendorff estas la poemo Zwielicht (Duonlumo; denove el Ahnung und Gegenwart), kiu avertas kontraŭ danĝero el ĉiu direkto, eĉ de la plej kara amiko. Ankaŭ ĉi tie Schumann uzas falantan kvinton, ĉi-foje la diminuitan kvinton: En la unua takto li uzas la intervalon g-c♯, en la dua f-b. Ĉi tiu antaŭludo (MIDI-dosiero) formas la harmonian fundamenton, sur kiu baziĝas ĉiuj strofoj.
Tembleque
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Dua parto
La lido Im Walde (En la arbaro) komencas kiel gaja ĉasoskerco en tre vigla 6/8-takto, kie temas pri gaja geedziĝfesto, sed ŝanĝas sian humoron, kiam la rakontanto restas sola. La duan strofon de la poemo, kiu temas pri la malfeliĉa novedzino, Schumann ne muzikigis en ĉi tiu versio, en pli malfrua muzikigo por ĥoro akapela (Op. 75/2) ĝi tamen aperas. La poemo finiĝas per la linio „Und mich schauderts im Herzensgrunde“ (kaj ĝi min timtremigas en la korprofundo), en kiu Schumann kondukas la kantvoĉon malsupren ĝis la eta a, la plej malalta tono de la ciklo. Mallonge antaŭ la triumfa fino do okazas emocia malkulmino.
Tembleque
Ĉefa Placo
Konstruaĵo tipe manĉa, de kvadrata formo kun portikoj kolonoj el granito kaj malfermaj koridoroj en supra etaĝo, kun teniloj kaj ornamado realigitaj el ligno laŭ la modelo de la konstruaĵoj popularaj en la 17a jarcento. La ornamoj realigataj en gipso reprezentas krucojn de la Ordeno de Sankta Johano de Jerusalemo, kiel omaĝo al ties mezepoka hegemonio. Desegnata por plenumi duoblan funkcion, la simple urba kiel centro de la vivo de la loĝantaro kaj kiel taŭrludejo, pro kio la koridoroj en siaj du supraj etaĝoj estas malfermaj. En unu de ties flankoj estas la Urbodomo, konstruita en 1654; la ĉefa enirejo estas ŝirmata de sendoma koridoraro kronita de rigardeja tureto. La plej parto de la kolonoj kaj pilieroj originaj estis anstataŭataj fine de la 20a jarcento de aliaj novaj.
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Dua parto
Ĉi tiu ekstaza finaĵo estas atingita en la lasta lido Frühlingsnacht (Printemponokto;MIDI-Datei tuta lido), en kiu la muziko ekde la komenco generas ĝoje ekscititan humoron: La harmonioj formas entuziasmigan ĉenon el septimakordoj, alte situantaj akordoj pulsas en deksesonaj trioloj, kiuj ĉiam nur je la fino el ĉiuj de la tri strofoj ĉesas. Dum la dua strofo estas enkondukata nova supreniranta motivo, kiu je la fino de la lido ĉe la vortoj „Sie ist deine, sie ist dein!“ (Ŝi estas la via, ŝi estas via!) estas plivastigata al septimo (notekzemplo maldekstre). Kie do je la fino de la unua parto la alsupra kvinto estis plilarĝigita al seksto, nun la ciklo kulminas en la pli vasta septimo. En la piana postludo tamen dominas denove la kvinto, kio denove fermas la motivan ciklon de la tuta verko.
Tembleque
Preĝejo de Nia Sinjorino de la Ĉieliro
Estas de stilo gotiko, de urba karaktero. Ĝi ekkonstruiĝis el 1509, omaĝe al la kontribuoj kiujn faris la Kardinalo Cisneros por partopreni en la Kampanjo de Orano, por etendi la kristanismon en regionon islaman. Oni supozas, ke en 1527 jam estis finita. Ties konstruo estas navo kun okflanka absido kaj dividita en kvar partoj kaj turo. Estas du belaj kapeloj, iom ampleksaj kiuj povas esti konsiderataj sendependaj konstruaĵoj; nome tiuj de Jesuo Nazarano (patrono de la vilaĝo) kaj la Virgulino de la Rozario, konstruita en la 17a jarcento en stilo baroko fare de la familio Fernández Alejo. Estis rimarkindaj orgeno kaj ĉefa retablo, sed tiuj estis detruitaj dum la Hispana Enlanda Milito.
Liederkreis op. 39 (Schumann)
Diskografio
Por multaj muzikŝatantoj mita estas la interpretado de Liederkreis far Dietrich Fischer-Dieskau kaj Gerald Moore, kiel ĝi ekzemple estis dumkoncerte registrita en 1959 ĉe Festivalo de Salcburgo (Orfeo C 140301 B). La sondiskofirmao Eterna de GDR eldonis en 1975 sonregistraĵon de la ciklo ekestinta en 1972 kun Peter Schreier kaj Norman Shetler (Eterna 8 26 498). Elstarajn kritikojnankaŭ ricevis la sonregistraĵo de Thomas Quasthoff (RCA/Sony BMG, 1993). Interpretadoj kun virina voĉo ekzistas de Sena Jurinac, akompanata de Franz Holletschek (1952, Westminster), Janet Baker akompanata de Daniel Barenboim (EMI 1968/1975), Jessye Norman (Philips/Universal, 1987), Margaret Price, akompanata de Graham Johnson (1991, Hyperion) kaj Soile Isokoski, akompanata de Marita Viitasalo (1993, Finlandia Records 1995).
Tembleque
Preĝejo de Nia Sinjorino de la Ĉieliro
Estas rimarkindaj ankaŭ la du statuoj funebraj de la kapelo de Sankta Rajmondo, el alabastro, kiuj reprezentas Juan Antonio de la Torre kaj lian edzinon María Díaz. El teknika vidpunkto ne havigas altan valoron, sed konstituas atestilon pri la vestaro de la unua duono de la 16a jarcento kaj krome, ili apartenas al unu de la funebraj tiparoj plej belaj: nome la preĝantoj. Estas tri stelaj volboj sur pilieroj de malgrandaj kolonetoj aŭ sur renesancaj kolonoj. Estas de fina izabela gotiko transira al renesanco. La kvar kolonoj de la kruca mezo estas cilindraj kaj senbordaj dum tiuj de la navo estas nervecaj separataj el la tegmento por formi la nervaĵoj. La nobelaj partoj estas el prilaboritaj ŝtonoj, dum la malplej nobelaj estas el senlaboraj ŝtonoj. La absido estas tuta el prilaboritaj ŝtonoj. La fasado komencas el prilaboritaj ŝtonoj kaj finas per ordinaraj senlaboraj ŝtonoj.
La sonorilturo estas bela verko, en kiu oni uzas riĉajn materialojn el kusenecaj prilaboritaj ŝtonoj kaj senlaboraj ŝtonoj. Oni konstruos ĝin en 1611, laŭ planoj de la arkitekto Hernán González de Lara. Estas konstruo kvadrata, kiu evoluas al formo okflanka de stilo tre posta. La lasta ero estas de belaj kusenecaj prilaboritaj ŝtonoj, kiu ege similas al la fasado de la Hospitalo de Sankta Johano Baptisto de Toledo. La turo finas per balustrado renesanca, kun ornamoj samstilaj kaj pinteca turpinto.
Domoj de la Turoj
La Domoj de la Turoj aŭ Casa de las Torres, kiel populare oni nomas la palacon de la familio Fernández-Alejo, estas deviga loko por ĉiaspecaj vizitantoj. Temas pri unu el la lastaj barokaj konstruaĵoj konstruitaj en Hispanio, nome en 1753 laŭ indiko en la fasado, kaj la persona ideo de Antonio Fernández-Alejo, unu de la membroj de tiu grava familio de Tembleque, kiu volis tiele materiigi parton de la granda riĉo farita en Ameriko. La posedanto uzis importitajn lignojn kaj ĉiuspecajn nobelajn materialojn, por krei memzorgan amerikecan domegon. La fasado estas ornamata de la familia blazono kiu aperas bordata de ambaŭ karabeloj, kaj kiu utilas kiel kronaĵo por la centra strato. Temas pri kvadratplana kaj trietaĝa konstruaĵo, kies fasado aperas kadre de du turoj, kies ĉefa konturo antaŭanoncas la konstruaĵon el malproksime. La makximuma ornamado koncentriĝas en la ĉefa fasado prilaborita el ŝtono. En la dua etaĝo atentas kurbaj frontonoj kaj prezida balkono, kies ondeca kradaro havigas movecan karanteron al la fasado. La interno de tiu palaco posedas multajn kaj belajn ĉambrojn kaj lokojn, inter kiuj la korto renesancastila. La palaco estis rabita dum la Hispana Enlanda Milito, kiam oni brulis gravan kolekton de franca pentraĵaro kiu ornamis la murojn, poste oni uzis kiel grenujo fare de la Nacia Servo pri Tritiko kaj oni habilitiĝis ĝin provizore kiel kazerno de la Civilgvardio. Fine de la 20a jarcento oni finis la rabadon de pordojn kaj kradojn. La nacias ervo por Belartoj plenumis ties ĝeneralajn konsolidon kaj restaxuradon ĉe strukturo kaj tegmentaro kaj poste la restaŭradon totalan de la eksternaĵoj, kaj oni malkonstruis la aldonajn konstruaĵojn (staloj, grenujoj, kelo, muelejo, forno) kiuj plejparte estis ruinaj, same kiel la zonoj de la servistaro centre ĉirkaŭ bela korto de kvar belaj kalkaj kolonoj. La tuto estis deklarata Historiarta Monumento ekde 1979.
Ermitejo de la Veracruz
Konstruaĵo maltipa, de centrigita plano kiel okangulo kronita de kupolo kiu ne elstaras ekstere, kies antaŭaĵoj plej malproksimeaj povus troviĝi en la Sankta Tombo de Jerusalemo, kaj pli proksime en la romaniko de la 12a jarcento, kiaj ĉe la preĝejoj de Ennate kaj Estella kaj en la Veracruz de Segovio. En ĝi estis enterigita dum multaj jaroj membro de la grava familio Torres. Pro ties arkitektura simpleco estas datigebla el la dua duono de la 18a jarcento. Ĝi estis rehabilitata de la Atelierlernejo Tembleque la 3-a por municipaj biblioteko kaj arkivo.
Kantono Crest-Nord
La kantono Crest-Nord (france canton Crest-Nord) estas franca kantono lokita en la departemento Drôme kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi estas unu el la 9 kantonoj de la arondismento de Die. Ĝia ĉefurbo estas Crest.
Tembleque
Casa de Postas
Domo por gasteado de trafikuloj konstruita en la 18a jarcento. De rektangula plano, de 60 X 40 metroj, strukturata laŭ tri eroj kaj du etaĝoj de centra akso kaj kvar flankaj aloj. Aktuale ĝi estas konata laŭ la nomo de "Cuartel Viejo" (malnova kazerno).
Kantono Crest-Nord
Komunumoj
Apartenas al la kantono Crest-Nord la jenaj 15 francaj komunumoj :
Tembleque
Ermitejo de Kristo de la Valo
Nomata ankaŭ kiel Kristo de la Palmo. Estas situanta en la proksimeco de la akvorezervejo Finisterre. Konstruita en la 17a jarcento, elstaras pro la ornamo per kornicoj, pilieroj kaj volboj realigitaj kun floraj temoj de stilo baroko. En la aktualo oni celebras en la ermitejo du kamparfestojn ĉiujare: unu la duan dimanĉon de la monato de majo, kaj alian la lastan dimanĉon septembre.
Ermitejo de Sankta Antonio
Konstruita en la 18a jarcento. Estas situanta en la tipa kaj populara kvartalo de Sankta Antonio, de populara arkitekturo de la epoko.
Petr Pravec
Li diplomiĝis pri fizikon en la Masaryk-Universitato de Brno en 1990 kaj ricevis doktorecon pri astronomio en la Universitato de Karolo de Prago en 1996. Li laboras en la Astronomia Instituto de la Ĉeĥa Akademio de Sciencoj en Ondřejov.
Laŭ Minor Planet Center, li malkovris 199 asteroidojn kaj kunmalkovris 220 aliajn inter 1994 kaj 2002. La asteroido 4790 Petrpravec estis nomita en lia honoro
126578 Suhhosoo
126578 Suhhosoo estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la sud-korea astronomo Young-Beom Jeon elde la Observatorio de Bohyunsan proksime de Jeongĉeon (Sud-Koreio).
Ĝi estas en orbita resonanco 7:3 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Majstro Ho Soo Suh (1736–1799), sciencisto de la malfrua Joseon-Dinastio en Koreio. Kiel nacia ĉef-sciencisto, li kompilis multenombrajn sciencajn dokumentojn kaj komisiigis sin per plejparto el la astronomiaj kaj matematikaj projektoj sub la reĝoj Yeongjo kaj Jeongjo.
26837 Yoshitakaokazaki
26837 Yoshitakaokazaki estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tsutomu Seki elde Geisei en la gubernio Koĉi (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yoshitaka Okazaki, instruisto en la Mezlernejo Tosajuku de Koĉi. Li ŝatas la fotarton kiel ŝatokupo kaj engaĝiĝis en la eduko pri astronomio por infanoj kiel edukisto ĉe la observatorio de Geisei.
Sándor Keresztúry
KERESZTÚRY Sándor (keresturi ŝa:ndor), Oltyán, Alexandru Olteanu [aleksandru oltjanu] estis hungara/ rumana tradukisto, redaktoro, ĵurnalisto naskita en Sarkadkeresztúr la 27-an de novembro 1897 kaj mortinta en Temeŝvaro la 18-an de januaro 1943.
Biografio
Sándor Keresztúry studis en Nagyszalonta kiel stipendiulo de István Tisza, poste li finis juron. Post la unua mondmilito li loksidiĝis en Oradea kaj kune kun sia edzino Viktória Diamandy li partoprenis la laboron de la asocio "Societatea Cele Trei Crişuri" (Hármas Körös Társaság), kiu intencis plibonigi la hungarajn-rumanajn rilatojn. De 1934 li uzis sian originan rumanan nomon Alexandru Olteanu. De la fino de la 30-aj jaroj li vivis en Temeŝvaro. Li skribis pri hungara literaturo en gazetoj de Bukareŝto, en la Keleti Újság kaj Napkelet li recenzis rumanajn revuojn kaj librojn. En la infanrevuo Cimbora li publikis krom originaj verkoj ankaŭ tradukaĵojn de rumanaj fabeloj kaj poemoj. Li iĝis unu el redaktoroj de la dulingva revuo Aurora de la asocio Cele Trei Crişuri. En la 30-aj jaroj li publikis precipe en gazeto Familia de Oradea.
NGC 4313
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Traka biciklado
Traka biciklado estas sporta fako de biciklado, kiu ampleksas la vojajn biciklajn konkursojn okazigatajn en trakaj biciklaj konkursejoj, neologisme ankaŭ nomataj velodromoj. La traka biciklado ekde sia ekesto estas sporto de la Someraj Olimpikoj. Ekde la jaro 1893 estas okazigataj Mondaj Ĉampionumoj, ekde la jaro 1899 okazas sestagaj konkursoj de traka biciklado, kaj konkurso pri Monda Pokalo de tiu fako de biciklado enkondukiĝis en la jaro 2003.
Fakoj de traka biciklado estas interalie medisono, poentoveturado, teama sprinto, individua persekutado kaj teama persekutado.
Acarboso
Acarboso estas kuracilo kontraŭ la diabeto (Diabetes mellitus), tiel nomata perbuŝa kontraŭdiabetaĵo.
Ĝi estas malhelpanto de la α-Glukosidason, enzimo kiu katalizas en la intesto la hidrolizon de Oligosakaridoj, Trisakaridoj, Disakaridoj kaj aliaj Monosakaridoj al Glukozo.
Ĝi reduktas la altigon de la valoroj de sanga sukero post maĝoj. Tial Acarboso estas taŭga por la terapio de Diabetes mellitus tipo 2 (diabeto de alta aĝo). Per la apliko de acarboso, la fermentado de amelo ne okazas en la maldika intesto. En la dika intesto la amelo estas fermentita sub la ekesto de buteracido.
La plej oftaj kromefikoj, kiuj povas redukti la aplikeblecojn estas intestaj gazoj kaj diareo.
Lumio-Arinella (stacidomo)
Lumio-Arinella (Lumiu-L'Arinella) estas franca haltejo sur linio -, situanta en  Lumio, en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
Acarboso
Produktoj
Acarboso estas vendata de Bayer Schering Pharma sub la nomo Glucobay en eŭropo, sub la nomo Precose en Usono kaj Prandase en Kanado.
Lumio-Arinella (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC).
134069 Miyo
134069 Miyo estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la 13-an de decembro 2004 de la japana amatora astronomo Itagaki Koiĉi elde Jamagata (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Itagaki Miyo (1921–2011), patrino de la malkovrinto.
Joanna Paprocka
Joanna Maria Paprocka (naskiĝis la 25-an de septembro 1983 en Varsovio) – pola tekvondistino, plurfoja ĉampionino de la mondo, Eŭropo kaj Pollando, gajnintino de Mond-Pokaloj, de Eŭrop-Pokaloj kaj Pokaloj de Pollando en kategorio de individuaj bataloj ĝis 63 kg.
Ĝisnunaj atingoj
Monda Ĉampioneco:
Mond-Pokaloj:
Katalo
La unuo katalo (simbolo: kat) estas la SI-unuo de kataliza aktiveco. Ĝi estas derivita unuo por esprimi valorojn de kataliza aktiveco de enzimoj kaj aliaj katalizantoj. Ĝian uzadon rekomendis la Internacia Buroo pri Pezoj kaj Mezuroj kaj aliaj organizoj.
La katalo ne uziĝas por esprimi la rapidon de reakcio; tion oni ankaŭ esprimas en moloj je sekundo. Oni uzas ĝin por esprimi katalizan aktivecon, kiu estas atributo de la katalizanto. La katalo ne dependas de la mezura metodo, sed la numera valoro dependas de la eksperimentaj kondiĉoj. Tial, por difini la kvanton de katalizanto, necesas specifi la rapidon de konvertado de difinita kemia reakcio, prefere de la unua ordo, sub strikte regataj kondiĉoj. Ekzemple, unu katalo da tripsino estas tiom da tripsino kiu rompas unu molo da peptidaj ligoj je sekundo sub specifaj kondiĉoj.
Difino
kat = mol/s
Origino
La nomo katal ekuziĝis en la mezo de la 20a jarcento, kaj ĝi oficialiĝis en 1999.
Ioanino (provinco)
Ioanino (Ιωάννινα respektive Νομός Ιωαννίνων - Nomos Ioanninon) ĝis administra reformo efektivigita komence de 2011 estis unu el la 51 grekaj provincoj ("prefektujoj", kiuj greke nomiĝas Νομός, do "nomos"). Ĝi kovras areon de kaj dum la jaro 2010 havis 161,027 loĝantojn. Ĉefa loĝloko estas la samnoma urbo Ioanino. La teritorio apartenas al la administra regiono ("periferio") Epiro, kaj situas en la pleja okcidento de la kontinenta parto de Grekio, lime al Albanio kaj proksime sed ne tute borde de la Ionia Maro.
Zsuzsa Simon
SIMON Zsuzsa [pr. ŝimon] estis hungara aktorino, reĝisorino, altlerneja instruisto kaj direktorino de teatro naskiĝinta en Nagyvárad (nuntempa Oradea) la 24-an de oktobro 1910 kaj mortinta en 1996 en Budapeŝto. Ŝia edzo estis Lajos Mányai, ŝia filino estis Zsuzsa Mányai.
Ŝia kariero
Zsuzsa Simon devenis el juda familio. Ŝi debutis en 1932 en la Teatro Belvárosi, kie ŝi estis membro ĝis 1939. Inter 1940 kaj 1944 ŝi aperis nur en la OMIKE (=juda teatro). Ekde 1945 ĝis 1947 ŝi estis direktorino de la Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat de Oradea, en jaroj 1949–51 en Hungarujo ŝi direktis la Teatron Belvárosi, inter 1950 kaj 1956 ŝi estis ĉefdirektirino de la aktorakademio. Ekde 1957 ĝis 1960 ŝi direktis la teatrojn Teatro Petőfi, en jaroj 1960–62 ŝi estis la ĉefreĝisorino de la Operetoteatro (Budapeŝto), en jaroj 1962–1990 ŝi estis membrino de la Teatro Thália (Budapeŝto). Ekde 1948 ŝi instruis aktorarton en la aktorakademio.
Rozbrusta kardinalo
La Rozbrusta kardinalo (Granatellus pelzelni) estas specio de birdo de la familio de la Kardinaledoj iam lokitaj en la familio de Paruliedoj.
Ĝi troviĝas en Bolivio, Brazilo, Gujanoj kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj. Ĝi troviĝas en la basenoj de la riveroj Amazono kaj Orinoko je mezaj niveloj kaj normale ĉe rojo aŭ rivero, en teritorio sufiĉe aparta el tiu de la aliaj du samgenraj specioj kiuj estas multe pli nordaj kun teritorio ĉe Meksikio kaj nur iom pli sude.
La masklo de la Rozbrusta kardinalo estas nekonfuzebla pro siaj rozruĝaj subaj partoj, kio nomigas la specion, escepte la blankaj gorĝo (bone limigita sube de nigra mallarĝa kolstrio) kaj flankoj. Liaj supraj partoj estas malhelgrizaj kaj nigriĝas en kapo kie rimarkindas tre kontrasta kaj blanka superokula strio malantaŭen, tute malkutima almenaŭ inter parulioj. La beko kaj kruroj estas malhelgrizaj.
La ino estas multe pli senkolora kaj de la ruĝa koloro estas nur malgranda parto en subpugo kaj tre svaga nuanco en blankecaj subaj partoj: la supraj partoj estas helgrizaj kaj la vizaĝo iom rozkolora anstataŭ nigra kaj en ĝi videblas pli svaga blanka superokula strio. Temas pri klara kazo de seksa duformismo.
Tiu birdo tipe ripozas je horizontala sinteno kun malfermita nigra vosto.
Wilhelm Steinitz
Wilhelm STEINITZ (naskiĝis 17-a de majo, 1836, mortis 12-a de aŭgusto, 1900) estis ŝakludisto kaj la unua oficiala Mondĉampiono pri ŝako(de 1886 ĝis 1894). Li estis konsiderata kiel unu de la plej dominantaj ŝakmajstroj de tiu tempo.
Peter Kühnel
Peter KÜHNEL (naskiĝis la 5-an de junio 1947 en Hamburgo) estas germana inĝeniero, kiu nuntempe loĝas kaj laboras en Berlino kiel fakulo pri urba trafiko kaj urboplanado. Li denaske parolas Esperanton, same kiel lia fratino Elke Kern-Kühnel. Li de multaj jaroj instruas Esperanton en la Teknika Universitato de Berlino. Krome, li regule zorgas pri okazigo de Somera festo en Michendorf, kiu okazas en malgranda vilaĝo Michendorf inter Berlino kaj Potsdamo, kie situas unu Esperanto-domo.
Esperanto-Domo Michendorf
Prezidanto de la asocio, kiu administris la domon.
Impresoj pri la finaj sesdekaj jaroj
Al Berlin mi venis komence de oktobro 1968, post abiturienta ekzameno kaj militservo en Hamburgo. Mi venis por studi ĉi tie konstruadon kaj trafikan planadon. Estis la tempo de la tiel nomata studenta revolucio.
Post mia aktivado en la Hamburga Esperanto-Junulara Klubo, kiun mi kunfondis en 1962, kaj en Germana Esperanto-Junularo mi ekkontaktis la esperantistojn en Berlino, la tiama okcidenta. Mi estis metinta anonceton en la germanan Esperanto-revuon. Sekve de tio alskribis min maljunulo preskaŭ sepdekjara, sinjoro Schmid, kun kiu mi renkontiĝis iun posttagmezon fine de 1968 en kafejo en Hardenbergstraße, vidalvide de la studenta manĝejo.
Per tiu afabla homo mi ankaŭ ricevis kontakton al la grupo Kompreno en Charlottenburg, gvidata de la simpatia kaj helpema sinjorino Hildegard Stolpe. Multe aktivis tie ankaŭ s-ro Hippolyt Wietrzynski. En tiu grupo mi foje faris prelegon, nome pri la ora duopo, la famaj verkistoj Julio Baghy kaj Kalman Kalocsay el la Budapeŝta skolo, kaj pri iliaj verkoj. En la grupo Kompreno mi ankaŭ konatiĝis kun la perfekte Esperanton parolanta Jean Forge/Jan Fethke, kiun mi foje hejmen akompanis al Wilmersdorf.
Kaj mi konatiĝis kun Ina kaj Hermann Tautorat. Tiutempe ili loĝis en Lilienthalstraße en Kreuzberg. Foje mi volis viziti ilin spontanee. Sed estis vespere post la oka horo kaj la domo estis orde ŝlosita. Tiuj malnovaj berlinaj domoj kun pluraj sinsekvaj kortoj havis specialaĵon al mi Hamburgano antaŭe ne konatan: traŝovŝlosilon! Per tia ŝlosilo vi unue malŝlosas la seruron de la pordo, ŝovas la ŝlosilon tra ĝia truo kaj post via trairo al la alia flanko vi denove ŝlosas la seruron. Nur post tiu proceduro eblas eltiri la ŝlosilon. Sed por fremda domo oni kutime ne havas malfermilon. Kaj tiutempe telefonoj estis ankoraŭ raraj.
Shingo Morita
Shingo Morita (森田 真吾, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama FC, TDK, Rad, Mito HollyHock, Ventforet Kofu kaj Tonan Maebashi.
Peter Kühnel
Impresoj pri la finaj sesdekaj jaroj
Pri poŝtelefonoj ne jam eblis pensi. Do, kion fari? Nu, mi iris al la apuda domo kaj tie provis eniri. Hazarde tio eblis, la pordo ne estis fermita. Ĉar la du najbaraj domoj havis komunan korton, kiu nur estis dividita per drata barilo, eblis supergrimpi ĝin kaj jam mi estis ĉe Hermann kaj Ina.
Hermann tiutempe multe kaj ofte agitis en studentaj rondoj, li informis kaj diskutis kun junaj homoj en knajpoj kaj dum multaj okazoj. Inter aliaj aferoj li kunpreparis bone vizititan publikan informkunvenon en Popola Altlernejo Schleiermacherstraße en la distrikto Kreuzberg, prepare al Esperanto-kurso. Miajn Esperanto-librojn mi volonte aĉetis en la franca librovendejo de Louis Beaucaire, situanta ĉe Kurfürstendamm. Tie eblis trafoliumi la librojn antaŭ la aĉeto. Tion mi preferis al skriba mendo de libro. -->
Piovà Massaia
estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Asti de la regiono Piemonto. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj.
Edwin Jongejans
Edwin Jongejans (naskiĝis en Amstelveen la 18-an de decembro 1966) estas eksa internacia plonĝanto el Nederlando, kiu akiris sian plej grandan sukceson en 1991 kiam li iĝis mondĉampiono sur la (ne olimpika) unumetrotabulo.
Je tiu sama ero li dufoje iĝis eŭropa ĉampiono, en 1989 kaj 1995. Per tio li estas la plej sukcesa nederlanda plonĝanto el la historio ĝis nun. Post la mondĉampioneco li elektiĝis, kune kun boksisto Arnold Vanderlyde, al Sportulo de la jaro.
Mirza Saleh Ŝirazi
Ŝirāzi estas konata ankaŭ kiel aŭtoro de unu el la unuaj libroj en persa pri kristana lando sub la titolo "Veturlogo" (Safarnāmeh). Tiu rakontas lian korteg-sponsoritan veturon al Eŭropo tra Irano kaj Kaŭkazio inter 1815 kaj 1819.
Edwin Jongejans
Dufoje li partoprenis al la Olimpikaj Ludoj, en 1988 (Seulo) kaj 1992 (Barcelono). Dum kelkaj jaroj li estis trejn-mentoro de la ligo de nederlandaj plonĝantoj kaj nun estas trejnisto en Leeds. Lia fratino Daphne ankaŭ aktivis kiel plonĝantino.
En 2001 li rolis en la televidfilmo Ochtendzwemmers (mateno-naĝantoj).
Taipingo
La urbeto estas plej malseka en la duoninsulo ĉar la averaĝa pluvo estas 4,000 mm ĉiujare kaj aliaj lokoj de la duoninsulo havas pluvon nur inter 2,000 mm kaj 2,500 mm ĉiujare.
17956 Andrewlenoir
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Andrew Allen Lenoir, kiu gajnis la kvaran rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2003 pro sia projekto pri medicino kaj sano. Li estis lernanto ĉe la Gulliver Preparatory School de Miamo (Florido, Usono).
Mahasthangarh
Mahasthangarh (en bengala: মহাস্থানগড় Môhasthangôṛ) estas unu el la plej fruaj urbaj arkeologiaj lokoj ĝis nun malkovritaj en Bangladeŝo. La vilaĝo Mahasthan en la thana Shibganj de la Distrikto Bogra enhavas la restaĵojn de antikva urbo kiu estis nomata Pundranagara aŭ Paundravardhanapura en la teritorio de Pundravardhana. Kalkoŝtona bloko kiu montras ses liniojn en prakrito en Brahma skribmaniero, malkovrita en 1931, datigas Mahasthangarh en almenaŭ la 3a jarcento a.K. La fortifikita areo estis en uzado ĝis la 18a jarcento p.K.
Amphicoelias
Amphicoelias (signifas 'duobla kavo', el la pragreka αμφι / amfi 'ambaŭflanke' kaj κοιλος / koilos 'kava, konkava’) estas genro de la plantovora saŭropodaj dinosaŭroj.
Anatomio
La tipa specio de la genro Amphicoelias estas A. altus, kiun nomumis Edward Drinker Cope en decembro de 1877, laŭ manka skeleto el du vertebroj, unu osta pelvo kaj unu femurosto. Henry Fairfield Osborn kaj C.C. Mook en 1921 aldonis pluajn ostojn al la skeleto de A. altushoz; skapolon, korakoidon, ulnon kaj denton. Osborn kaj Mook notis, ke ekzistas simileco inter Amphicoelias kaj Diplodocus, sed la antaŭaj kruroj de Amphicoelias estas pli longaj ol tiuj de la Diplodocus. La femurosto de la Amphicoelias estas okulfrape longa, svelta kaj havas rondan diametron. La besto altis ĉ. 9 metrojn.
Esse (Charente)
Esse estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĉarento (france Charente, prononco []), en la regiono Nova Akvitanio (Nouvelle-Aquitaine) kaj en la antaŭa regiono Puatuo-Ĉarentoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Confolens (prononco []) kaj al la kantono .
Bouillargues
(jen france, okcitane Bolhargues) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Řešín
Řešín (antaŭe Rössin) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bezdružice, troviĝanta en distrikto Tachov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km okcidente de Bezdružice. Estas ĉi tie registritaj 27 adresoj. En la jaro daŭre vivas ĉi tie.
Řešín estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,26 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1237.
NGC 4314
NGC 4314 (aliaj indikoj — UGC 7443, MCG 5-29-75, ZWG 158.93, KUG 1220+301, IRAS12200+3010, PGC 40097) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Kenneth la 1-a
Kenneth la 1-a, Cináed mac Ailpín (skotgaele: Coinneach mac Ailpein) aŭ Kenneth MacAlpin (naskiĝis en 810 kaj mortis la 13-an de februaro 858 estis reĝo de la Piktoj kaj laŭ la tradicio estas konsiderata kiel la unua reĝo de la Skotoj. Li estus la fondisto de la dinastio kiu regis Skotlandon dum granda parto de la mezepoko. Li regis de 841 aŭ 843 ĝis 858.
Regado
Li fariĝis reĝo de Dalriada dum kvar jaroj, helpis sin de sia kondiĉo de filo de skotlanda kaj pikta por konkeri la landon de la Piktoj kaj proklami sin reĝo post la destruo de sia reĝlando de la vikingoj en 843, sed ne estas registroj pri sia kronado. Li konservis la landon unuiĝinta malgraŭ la atakoj de la Angloj en Strathclyde kaj Vikingoj de la nordo. La plej grava fonto pri Kenneth estas la Kronikoj de la reĝoj de Alba de la frua 11-a jarcento.
Moskeo de Imam Hasan
La Moskeo de Imam Hasan (en persa مسجد امام حسن) estas moskeo situanta en Mashhad en Irano, kaj estis konstruita por la suverenulo de la Pahlevioj.
Ĝi estas unu el unuaj moskeoj konstruitaj en Irano.
Slovjansko
Historio
Tie en 1645 kozakoj konstruis apud salakva lago la fortikaĵon Tor, kiu de 1784 estas konata kiel urbo Slovjansko. Ĝi tamen urbiĝis en 1676. La urbo aparte konatas pro sia sala sanulejo.
Slovjansk aperis en amaskomunikiloj de la mondo pro tumultoj kaŭzitaj de rusaj separistoj, aprile 2014. Ukraina armeo provis kurataki la urbon la 24-an de aprilo, sed nenion atingis krom likvido de kelkaj gardejoj. Laŭvica, ĉi foje venka atako okazis la 2-an de majo 2014.
Demografio
Nacieca konsisto de la urbo en 1939 surbaze de soveta popolnombrado:
Nacieca konsisto de la urbo en 2001 surbaze de ukraina popolnombrado:
Tamás Jordán (aktoro)
Tamás JORDÁN [tamAŝ], hungare Jordán Tamás estas hungara aktoro, teatrestro kaj reĝisoro. Lia edzino estas Kati Lázár, ilia filo estas Adél Jordán.
Tamás Jordán naskiĝis la 1943 en Budapeŝto.
20377 Jakubisin
20377 Jakubisin estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Daniel James Jakubisin, finalisto de la Discovery Channel Young Science Challenge (DCYSC) de 2004, scienca konkurso de mezlernejoj, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la St. Angela Merici School de Fairview Park (Ohio, Usono).
Aŭtokodoj en Norvegio
Aŭtokodoj en Norvegio konsistas el du literoj kaj kvin ciferoj, ĉe remorkoj kaj historiaj veturiloj el du literoj kaj kvar ciferoj.
Ekde 2006 sur licencplatoj krome maldekstre estas blua strio simila al tiuj de Eŭropa Unio, sed kun flago de Norvegio anstataŭ la EU-signo.
La literoj indikas la devenan regionon. Ili havas neniun rilaton al la nomo de la distrikto, sed estas atribuitaj proksimume de sudo al nordo:
La aŭtokodo ne ŝanĝiĝas ĉe translokiĝo aŭ vendo.
La lasta cifero indikas, en kiu monato la veturilo bezonas oficialan kontrolon. Ĉar la limdato neniam estas en julio aŭ decembro, oni uzas la ciferon 7 por novembro.
Nuklido aperanta pro radioaktiveco
Nuklido aperanta pro radioaktiveco aŭ radiogenerita nuklido estas stabila aŭ malstabila nuklido produktata de procezo de radioaktiveco de alia nuklido. Tiaj nuklidoj estas unu el la plej gravaj iloj de studado en geologio. Ili estas uzataj en du ĉefaj manieroj:
Ekzemploj
Plumbo estas eble la plej bona ekzemplo de aperanta pro radioaktiveco substanco, ĉar ĝi estas produktata de la radiaktiveca disfalo de uranio kaj torio. Aparte, 206Pb estas formita de 238U, 207Pb de 235U, kaj 208Pb de 232Th. Aliaj elementoj konsiderataj kiel aperantaj pro radioaktiveco estas 40Ar formata de radioaktiva 40K, 14N formata de radioaktiva 14C. 238U, 235U kaj 232Th mem estas verŝajne aperantaj pro radioaktiveco, ili estas formitaj de disfalo de tiuj kernoj de elementoj pli pezaj ol uranio kiu ne spertis spontanean fision, tuj post kiam ili estis formitaj en supernovaj eksplodoj.