cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zygfryd Maria Urbanyi
Vivo
Li finis Korpuson de Kadetoj en Rawicz, poste studis en Lernejo de Politikaj Scienoj en Varsovio. Partoprenis defendan militon en 1939. Konspire de novembro 1939 en SZP (Servo al Venko de Pollando) kaj ZWZ Asocio de Armita Batalado). De 1943 estis komandanto de Speciala Taĉmento kaj poste protekta plotono de Ĉefkomandejo de Nacia Militista Organizaĵo (NOW). Post unuiĝo kun Enlanda Armeo (AK) ĝi iĝis speciala plotono 1908. Antaŭ eksplodo de la ribelo de Varsovio, la plotono estis enkorpigita al la rezervo de komandanto de Varsovia Areo de Pola Enlanda Armeo Grupiĝo "Paweł". Lia taĉmento partoprenis batalojn en Wola, kie akiris la nomon „Tigroj de Wola”. De la 6-a de aŭgusto li batalis en Malnova Urbo, kie mortfalis la 9-an de aŭgusto  ĉe str. Rymarska. Provizore entombigita en korto ĉe str. Kiliński. Post la milito entombigita en Militista Tombejo Powązki. Honore al li lia plotono estis nomita Speciala Taĉmento „Juliusz”, balalanta kadre de Bataliono "Gustaw".
Memorigo
La 31-an de julio 2013 en Muzeo de la Varsovia Ribelo, antaŭtage de la 69-a datreveno de la Ribelo, prezidento Bronisław Komorowski transdonis la Arĝentan Krucon al la familio de Zygfryd Urbanyi.
En centra organo de Nacia Partio "Walka" (Batalo), n-ro 36, la 10-an de aŭgusto 1944 aperis rememoro titolita Heroa morto de leŭtenanto Juliusz kun anomina verso Al mortfalinta leŭtenanto Juliusz.
1111 Reinmuthia
1111 Reinmuthia estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Ĝi estis tiel nomata en honoro al sia malkovrinto : la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth.
Almodóvar del Río
Almodóvar del Río estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio. La areo de la municipo estas 174 km2 kie loĝas 7682 geloĝantoj, do loĝdenso estas 44.1 loĝ./km2. Almodóvar del Río situas je 22 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.
Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 7682 geloĝantoj de la municipo Almodóvar del Río estas 3826 inoj kaj 3856 viroj. En la 174-kvadratkilometra teritorio estas 4 setlejoj, kie loĝas 6620 geloĝantoj, kaj aliaj 1062 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 124, 61 inoj kaj 63 viroj, kaj mortis 49, 26 inoj kaj 23 viroj. Tiel la natura kresko estis 75 (1.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 3390 homoj (44.1%).
Rüscheid
Rüscheid estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Palmdale
Palmdale estas grandurbo en Usono, en subŝtato Kalifornio, en Kantono Los-Anĝeleso. Laŭ la stato de la censo en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Geografio
Palmdale situas sur montaro en valo, en la sudokcidenta landparto de Usono, en la sudokcidenta parto de la subŝtato.
Historio
Palmdale fondiĝis en 1886 kiel vilaĝo Palmental. La unuaj loĝantoj estis precipe germanoj kaj svislandanoj, tial Palmental signifas germane "palmo-valo". La setlejo malevoluis pro la dezerta klimato. La restantaj familioj trovis pli konvenan lokon pli proksiman al la fervojo kun haltejo, kiun ili nomis jam Palmdale. En 1913 la loko ricevis akvon por kulturi pomojn kaj pirojn. En 1924 oni faris akvorezervujon por la agrikulturo kaj ankaŭ por la urbeto. En 1933 oni fondis en la ĉirkaŭaĵo aerbazon, kiu kunportis evolueblecon por la urbeto. En 1962 Palmdale oficiale iĝis jam urbo, baldaŭe ĝi iĝis dormourbo de Los Anĝeleso.
Trafiko
Palmdale havas malgrandan regionan flughavenon. Aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn en la urbego.
Klimato
En Palmdale la temperaturo averaĝe varias inter 9-26 °C. La varmo kulminas en julio kun rekordo 45 °C, la malvarmo kulminas en januaro kun rekordo -14 °C. Jare pluvas po 190 mm. La pluvo kulminas en februaro, inter majo-oktobro praktike neniam pluvas.
Eddie Constantine
Eddie CONSTANTINE (n. kiel Edward CONSTANTINOWSKY en Los Anĝeleso, 29-a de oktobro, 1917 - mortis en Wiesbaden, Germanio, 25-a de februaro, 1993) estis usona aktoro kaj kantisto, kiu agadis en Eŭropo. Li fariĝis fama en francio dum la 50-aj jaroj, reprezentante la rolon de la detektivo/sekreta agento Lemmy Caution (de la noveloj de Peter Cheyney) en serio de francaj B-filmoj, inkluzive Cet homme est dangereux (1953), Lemmy pour les dames (1961) kaj À toi de faire ... mignonne (1963). Constantine, kiu fariĝis franca civitano, gajnis grandan popularecon en diversaj eŭropaj landoj, inkluzive Francio kaj Germanio, kaj en Afriko. Li ankaŭ kantis kelkajn sukcesajn kantojn.Kulto-statuson en la Lemmy Caution-filmoj atingis la interbatiĝo. Tiu estis ne kruela, sed eleganta. Ĉirkaŭ tri kontraŭuloj atakis lin, alkuris samtempe, sed en la lasta momento Lemmy elegante movis unu paŝon malantaŭen kaj liaj kontraŭuloj koliziis.
Lia plej signifika filmo estis Alphaville, une étrange aventure de Lemmy Caution de Jean-Luc Godard (1965), en kiu li prezentis (al pli radikala fino) la rolon de Lemmy Caution. Poste Constantine translokiĝis al Germanio. La rolon de Lemmy li prenis lastfoje en 1991, en la eksperimenta filmo de Godard Allemagne 90 neuf zéro. Lia lasta notinda rolo estis en la filmo Eŭropa de Lars von Trier.
NGC 5237
NGC 5237 (aliaj indikoj — ESO 270-22, MCG -7-28-5, FAIR 160, PGC 48139) estas galaksio en konstelacio Centaŭro.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Klorata acido
Ba(ClO3)2 + H2SO4 → 2HClO3 + BaSO4
Ĝi estas stabila en malvarma akvosolvaĵo ĝis kiam koncentriĝo atingas 30%, kaj solvaĵo 40% estas preparebla per zorga vaporigo sub malalta premo. Pli alta ol tiuj koncentriĝoj, kaj sub varmigo, solvaĵoj kun klorata acido malkomponiĝas por estigi variaĵon da produktoj, same kiel:
8HClO3 4HClO4 + 2H2O + 2Cl2 + 3 O2
Rimarku ke la klorata acido misproporcias en "perklorata acido" en kiu la kloratomo havas oksidastaton +7 krom la 0 oksidastato de la klorgaso laŭ la redoksa reakcio. Tiamaniere ke, sub adekvataj kondiĉoj, ĝi same uzatas por estigi la perkloratan acidon.
3HClO3 HClO4 + H2O + 2ClO2
Historio
Ĝi estis unue malkovrita de Claude Louis Berthollet (1748-1822) kiu tute ne konsciis pri ĝia naturo. Li reakciis klorgason tra solvaĵo de kalia karbonato. Li suspektis ke la substanco estigita estis malsama ol la tiam konata "oksomuriata acido". Pli malfrue, Richard Chenevix (1774-1830), konfirmis lian suspekton, kaj nomis ĝin "hiper-oksomuriata acido", iom antaŭ esti unuafoje izolita.
Tamen ni ŝuldas al Louis-Nicolas Vauquelin (1763-1829) kaj Gay-Lussac (1778-1850) kiuj unue produktis ĝin laŭ ties pura stato. Krom ili, Humphry Davy (1778-1829) studis ĝin kaj erare konkludis ke ĝi estis komponita de du partoj de hidrogeno, unu de kloro kaj ses de oksigeno.
Vidu ankaŭ
<Gallery> Berthollet_Claude_Louis.jpg| Claude Louis Berthollet (1748-1822) Louis_Nicolas_Vauquelin_3.jpg| Louis-Nicolas Vauquelin (1763-1829) Chenevix_Richard.jpg| Richard Chenevix (1774-1830) Humphry davy.jpg| Humphry Davy (1778-1829) Gaylussac.jpg| Gay-Lussac (1778-1850) </Gallery> </Center>
Stacio Imazu (Hjogo)
Stacio Imazu (japane: 今津駅 [Imazu-eki], angle: Imazu Station) estas fervoja stacio en Niŝinomija, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Elektra Fervojo Hanshin: Linio Hanshin (ĉefa) kaj 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Imazu.
Keeani Lei
Biografio
Lei naskiĝis en militista hospitalo en Denvero al panama patro kaj ĉina patrino, kaj ili flugis reen Panamon, kie ŝi finstudis mezlernejon. Kiam ŝi estis 19-a jara, ŝi transloĝiĝis en Floridon kun sia patrino, kie ŝi vizitadis The Art Institute of Fort Lauderdale. En la lernejo ŝi malkovris sian amon al surfado kaj rulsketado. Tio reflektiĝis en elekto de ŝia sceneja nomo. Keeani prezentiĝis en filmoj pri surfado (North Shore). Lei poste signifas havajan floran kolĉenon.
Afgana afganio
Afgana afganio estas valuto de Afganio kaj mem nomo de la lando.
Keeani Lei
Biografio
Lei ekflamiĝis pro sia origina laboro kiel grafika dezajnistino, ĉar ŝi volis enigi la surfadon aŭ rulsketadon en laboron. Poste ŝi komencis labori en striptiza klubo.
Lei ekkreskis intereso kaj fascino kun virinoj, ŝia patro laboris kiel fotografiisto kaj ŝi volis kaŝŝteli iujn fotojn faritaj de li kun nudaj virinoj. Ŝi ekstartis en reto pornografion, kie ŝi laboris kun amikoj. Dum ŝi laboris en Miami, ŝi interkonatiĝis kun pornosteluloj Kelly Kline, Harmony Rose kaj Tory Lane, kiuj partoprenis ilian eksperimenton en industrio por plenkreskuloj. Lei sekve transloĝiĝis al Los Angeles por praktiki pornoscenojn.
Afgana afganio
1 afganio egalas al 100 puloj. Fine de 2002 oni ŝanĝis la malnovan afganion (ISO-4217-Code: AFA) al la nova afganio (ISO-4217-Code: AFN) je la ŝanĝa rilato de 1:1000.
Aŭtenteco
La aŭtenteco estas koncepto en psikologio (partikulare en ekzistadisma psikiatrio) same kiel en ekzistadisma filozofio kaj estetiko (rilate al variaj artoj kaj muzikaj ĝenroj. En ekzistadismo, aŭtenteco estas la grado en kiu la agado de individuo estas kongruaj kun ties kredoj kaj deziroj, spite eksterajn sociajn premojn; oni vidas la mio konscia kiel la akcepto esti en materia mondo kaj trafi eksterajn fortojn, premojn kaj influojn. En ekzistadismo manko de aŭtenteco estas konsiderata "malbona fido". La alvoko al aŭtenteco datas el la fama instruordono de la Orakolejo de Delfo, “Konu vin mem.” Sed la aŭtenteco pliampleksigas tiun mesaĝon: "ne nur konu vin mem –  estu vi mem ."
Afgana afganio
Por afganio ne ekzistas oficiala deviza kurso.
Aŭtenteco
La opinioj pri la aŭtenteco en kulturaj agadoj varias amplekse. Por ekzemplo, filozofoj Jean Paul Sartre kaj Theodor Adorno havis kontraŭajn vidpunktojn rilate al ĵazo, kion Sartre konsideris aŭtenta kaj Adorno malaŭtenta. La koncepto de aŭtenteco ofte estas transigita en muzikaj subkulturoj, kiel punko kaj metalroko, en kiuj supozita manko de aŭtenteco estas ofte etikedita per la epiteto "pozemo". Same estas polemikoj pri la aŭtenteco en muzikaj ĝenroj kiel Haŭzo, Hiphopo, kaj Tekno-muziko.
Klasifiko Internacia de Malsanoj
La Klasifiko Internacia de Malsanoj (KIM; angle International Classification of Diseases [internacia klasifiko de malsanoj] respektive International Classification of Disorders [internacia klasifiko de perturboj], mallonge ICD, formale nun en plena nomo International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems [internacia statistika klasifiko de malsanoj kaj de rilataj prisanaj problemoj], france  Classification internationale des maladies) estas la plej grava kaj tutmonde agnoskata klasifika sistemo de medicinaj diagnozoj. La listo de diagnozonomoj kaj koncernaj diagnozaj kodoj estas eldonata de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS, angla mallongigo WHO). La aktuala, internacie valida versio portas la numeron 11 kaj kutime laŭ la angla mallongigo estas nomata "ICD-11", en Esperanto KIM-11; ĝia lasta aktualigo okazis en la jaro 2022, kaj ĝi publikiĝis ne nur en la angla, sed ankaŭ en pluraj aliaj lingvoj.
Aparte pri la psikaj malsanoj - la ĉapitro "F" de la internacia klasifiko – ekzistas fortaj streboj ene de la klasifiko laŭeble eviti la vorton "malsano" (angle disease, etimologie laŭvorte "malfacilaĵo", tutkonkrete "misa malo de malpezo", do "mispezo") kaj uzi la pli pozitive sonan vorton "perturbo" (angle disorder, etimologie laŭvorte "malordo" aŭ "misordo"). La retoriko paroli pri malsanoj sen nomi ilin "malsano" tamen estas malfacila tasko: ekzemple en la germana lingvo la vorto disease en la klasifika nomo nomatas "Krankheit" ["malsaneco"] kaj la vorto disorder korespondas al la vorto "Störung" [laŭvorte "ĝenaĵo"] ... Cinikaj kritikantoj atentigis, ke eble "psikaj perturboj" laŭ la nova vortumo pli konsideriĝas "ĝenaĵo" por aliaj homoj ol esti konsiderataj "malsanoj" malfacilaj ĉefe por la paciento mem. Kaj ankaŭ iuj anglalingvaj pacientoj sentis sin diskriminaciataj per la etikedo havi "malordon", ne esti "en ordo".
Historio de la klasifiko
La originoj de la klasifika sistemo fontas el la 1850-aj jaroj. Dum la jaro 1893 enkondukiĝis "internacia klasifiko pri mortokaŭzoj", ellaborita de Jacques Bertillon. Iom post iom el pluraj internaciaj klasifikoj, kiuj origine ekskluzive celis statistike kategoriigi mortokaŭzojn, ekestis la Klasifiko Internacia de Malsanoj, kiuj dum la jaro 1938 jam publikiĝis en la 5-a versio. Post sia fondiĝo la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS) pluevoluigis la klasifikon kaj dum 1948 publikigis la 6-an version. Ĝis la 9-a versio de la jaro 1976 pli-malpli ĉiun dekan jaron aperis novaj klasifikaj listoj, ĉar pro la progreso de la medicina esploro kaj terapio regule necesiĝis ŝanĝoj kaj ampleksigoj. La laboroj pri la antaŭlasta, 10-a versio komenciĝis en 1983 kaj finiĝis en 1992. Dum printempo 2007 komenciĝis la unuaj laboroj pri la 11-a versio, nomata KIM-11.
Landospecifaj kaj specialaj eldonoj
Iuj ŝtatoj kiel ekzemple Aŭstralio, Aŭstrio, Germanio kaj Usono uzas landospecifajn pliampleksigojn de la klasifiko. En Usono daŭre popularas versio ICD-9-CM ("clinical modification", do en klinika modifo) – Substrekindas, ke la kodoj de la klasifikaj versioj 9 kaj 10 estas tute malsamaj, do kodoj de la du versioj apenaŭ kompareblas kaj la usona klasifiko malgraŭ ĉiu modifo estas sufiĉe malnova. En Aŭstrio uzatas versio nomata ICD-10 BMSG 2001 (BMSG estas mallongigo de la nacia ministerio pri sociaj servoj kaj sano), kaj en Germanio aplikatas la klasifiko ICD-10-GM ("germana modifiko").
Por diversaj medicinaj subfakoj – ekzemple pediatrio, neŭrologio kaj psikiatrio – ekzistas specialaj eldonoj, pli detalaj ol la ĝenerala listo de kodoj.
Strukturo de la kodo
La kodoj konsistas el komenca litero, kiu signas la medicinan subfakon aŭ la grupon de diagnozoj (ekzemple "A" kaj "B" infektaj malsanoj, "F" psikaj malsanoj, "H" okulaj malsanoj ktp.), poste sekvas du ciferoj, kiuj identigas la diagnozon. Post tio povas, sed ne devas, sekvi punkto kaj unu, malofte ankaŭ du, pliaj ciferoj por konkretigi certan subdiagnozon: Ekzemple "G" estas la neŭrologiaj malsanoj, "G40" la malsano epilepsio, kaj "G40.2" estas cerbe lokigita, simptoma epilepsio kun kompleksaj spasmoj.
Uzo
La nemiskompreneblaj klasifikaj kodoj unuavice utilas por kompari kaj facile enordigi la vortumojn de diagnozoj formulitaj en diversaj stiloj (pri psikaj malsanoj ekzemple imageblas diversaj vortumoj fare de psikoanalizisto, sistema terapiisto aŭ nur farmakologie orientita psikiatro, kvankam ĉiuj estas kuracistoj kaj plejrajte povas formuli diagnozon) aŭ en diversaj lingvoj (la kodoj ĉiam estas "internaciaj", "interlingvaj"). Tamen ili kompreneble estas pli ĝenerala kaj malpli nuanca sistemo ol homa lingvaĵo: Do rekomendindas al kuracisto ne nur mencii la diagnozan kodon, sed ankaŭ vortumi la diagnozon, por esprimi kio tute detale estas celata.
En pluraj landoj la diagnozaj kodoj povas esti ampleksigataj per kroma lasta litero, por diferencigi inter pasinta kaj nuna, malebla, ebla aŭ certa diagnozo, inter dekstra, maldekstra aŭ ambaŭ flankoj. En la germana lingvo tiaj aldonaj kodoj estas A ("Ausschluss") por ekskludo de tia malsano, V ("Verdacht auf") por suspektata diagnozo kaj G ("Gesichert") por tute certa diagnozo, Z ("Zustand nach") por sensimptoma stato post travivo de tia malsano, krome R ("rechts") dekstre, L ("links") maldekstre kaj B ("beidseits") ambaŭflanke – ĉar multaj malsanoj (ekzemple "inflamo de reno" aŭ "rompo de femuro" ktp.) povas esti lokigitaj aŭ dekstre, maldekstre aŭ ambaŭflanke.
Krom la ĝenerala funkcio de la kodoj faciligi la komprenon, ili servas ankaŭ al ampleksaj statistikaj esploroj de certaj malsanoj, iliaj terapioj, kiom da damaĝo al la laborpovo kaj kiom da sociaj kostoj kostas unuopaj malsanoj. En multaj landoj kaj multaj medicinaj subfakoj la diagnoza kodo inter aliaj parametroj uziĝas por kalkuli sumon laŭ la sistemo DRG ("diagnozo-rilataj grupoj"), sekve de kiu hospitaloj ricevas honorariojn por la terapio de pacientoj.
Ĉapitroj
La klasifiko "ICD-10" havas simplan hierarkian ordon. Ĝi konsistas el
Josef Suk (violonisto)
Josef Suk (naskiĝinta la en Prago, mortis la 7-an de julio 2011 samloke) estis ĉeĥa violona virtuozo. Li estis nepo de Josef Suk kaj pranepo de Antonín Dvořák.
Kiel studento li estis ano de Praga simfonia kvarteto. Li estis konata precipe kiel fondinto de Trio de Suk (nomita laŭ avo de Suk).
Josef Suk estis sesfoja tenanto franca prezo Grand Prix du Disque.
Selargius
Selargius - jen itale, sarde Ceraxius - estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma regiono Sardio, situas en la suda parto de la insulo kaj ekde februaro 2016 estas parto de la administra unuo metropola urbo Kaljaro. Antaŭe ĝi apartenis al la pli vasta provinco Kaljaro, kiu malfondiĝis en februaro 2016. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Najbaraj komunumoj estas Cagliari, Monserrato, Quartu Sant'Elena, Quartucciu, Sestu, Settimo San Pietro, kaj kiel unuopa subdividaĵo listiĝas Su Planu.
Kristana patroneco estas la doktrino de ĉielenpreno de Maria, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Károly Than
Károly THAN [kAroj tan], laŭ hungarlingve kutima nomordo Than Károly estis hungara kemiisto, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (1870). Károly Than naskiĝis la  1834 en Hungara reĝlando, en Óbecse (nuntempa Beĉej en Serbio). Li mortis la 1908 en Budapeŝto.
Biografio
Károly Than frekventis gimnaziojn en Szabadka, Kalocsa, Szolnok, Nagybecskerek, poste li batalis en armeo de Jozefo Bem. Fine li ricevis abiturienton en Szeged en 1855, sed tiutempe li estis jam apotekisto. Li frekventis universitaton en Vieno, poste li studvojaĝis al Heidelberg kaj Parizo. En 1859 li ekinstruis en universitato de Vieno, en la sekva jaro en Pest (urbo). Li fondis kaj redaktis la unuan hungaran kemian revuon kaj li verkis la unuan hungaran farmacian libron. En 1908 li emeritiĝis, sed en la sama jaro li mortis. Li ricevis diversajn tiutempajn premiojn.
Krasnoarmejskoje (Ĉuvaŝio)
Krasnoarmejskoe (ĉuvaŝe Красноармейски), la antaŭa nomo - Perednie Traki (Antaŭa Traki), vilaĝo en la Ĉuvaŝa Respubliko, centro de la samnoma respublika distrikto ekde la 16-a de aŭgusto 1940 ĝis la 20-a decembro 1962 kaj ekde la 3-a novembro 1965. Ĝi estas je 58 km de Ĉeboksari laŭ aŭtoŝoseo.
Por la 1-a de januaro 1999 en la vilaĝo loĝis 4,8 mil homoj. Ĉefaj enterprenoj estas administrejo de gasoduktaro «Volgotransgaz» de RAO Gazprom, «Krasnoarmejskremteĥpred», «Krasnoarmejskagropromĥimija», lakta uzino. Funkcias tri mezlernejoj, artlerenjo, muzeo, kulturcentro Aperas distrikta ĵurnalo en la ĉuvaŝa lingvo «Ял пурнăçĕ» (Vivo de la vilaĝo).
Origino de religioj
La evolua origino de religioj kaj de religia kondutaro estas studfako rilata al evolucia psikologio, al paroldeveno kaj mitologio, kaj kruc-kultura komparo kun la antropologio de religio. Kelkaj celoj de intereso estas la religio en Neolitiko, pruvaro de spiriteco aŭ kulta kutimaro en Supra Paleolitiko, kaj similaĵoj eĉ en spiriteco de grandaj simioj.
La evidenteco de religia konduto en la unuaj homedoj antaŭ-Homo sapiens estas nenegebla. La intencaj enterigejoj, partikulare tiuj kiuj inkludas objektojn, povis esti unu de la unuaj formoj detekteblaj de religia praktiko. Kvankam pri tio estas polemiko, la evidenteco sugestas, ke la neandertaloj estis la unuaj homedoj kiuj entombigis intence siajn mortintojn.
Gerardo Vera
Gerardo VERA (Miraflores de la Sierra, 10a de marto de 1947 - 20-a de septembro 2020) estis hispana scenaristo, verkisto, aktoro kaj reĝisoro de kino kaj teatro.
Li estas diplomita pri Angla Filologio kaj Literaturo ĉe la Universidad Complutense de Madrid, kaj pri Teatro ĉe la Universitato de Exeter. Li estas Direktoro de la Centro Dramático Nacional ekde junio de 2004.
En kino li reĝisoris filmojn kiel la jenaj:
Per la teatraĵo Divinas palabras, de la Centro Dramático Nacional de 2006, partoprenis en 2007 en la Lincoln Center Festival de Novjorko, kiam unuafoje oni ludis tie teatraĵon prilaborita en Hispanio kaj en la hispana.
Inter liaj ricevitaj premioj troviĝas tiuj de Goja-premio pro vestaro en El amor brujo en 1986 kaj la Goja-premio pro arta direkto en La niña de tus ojos.
Ballainvilliers
Ballainvilliers estas franca situanta en departemento Essonne, regiono Francilio.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Ballainvillois.
Ŝtata Lernejo Zamenhof de Campo Grande
La Ŝtata Lernejo Zamenhof (portugale Escola Estadual Zamenhof ) en la brazila urbo Campo Grande estis kreita de la Eduka Spiritisma Socio de la brazila subŝtato Mato-Groso la 21-an de marto 1949. La unua direktoro de la lernejo estis Onésimo Faria, kaj unua plia instruistino estis Maria Ribeiro Serra. En 1963 ŝi transprenis la direktorecon. Je tiu okazo, la lernejo ricevis novajn lernejajn skribtablojn fare de la subŝtata registaro. En 1975, oni konstruis konstruaĵon de vartejo, tiel ke la infanoj ankaŭ post la lernejaj lecionoj povas resti en la lernejo, tie fari siajn hejmtaksojn kaj estas prizorgataj tuttage. En 1980, la lernejo ampeksigis tiel ke de nun infanoj de la 1-a ĝis 8-a klasoj instruiĝas kaj ankaŭ postlecione vartiĝas. Ekde 1985, la lernejo oficiale nomiĝas "ŝtata elementa lernejo Zamenhof" (ŝtata lernejo de grado unu), kaj ekde 1992, ""ŝtata antaŭlernejo kaj elementa lernejo Zamenhof", kaj ekde 1998 la lernejo havas sian nunan nomon "ŝtata lernejo Zamenhof".
En siaj ĝis nun jaroj de ekzisto, la Ŝtata Lernejo Zamenhof havis la jenajn direktorojn:
Ferenc Bessenyei
BESSENYEI Ferenc (Beŝenjei Frenc) (naskita je la 10-a de februaro 1919 en Hódmezővásárhely, mortinta je la 27-a de decembro 2004 en Lajosmizse) estis elstara hungara aktoro, voĉoaktoro, ricevinto de premio Kossuth, Aktoro de la nacio (2000). Li ekludis en la Urba Teatro de Szeged en 1940. Li ludis en la hungara provinco inter 1942 (Miskolc, Szeged, Pécs) kaj 1950, poste (1950-21963, 1967-1973, 1980-2000) estis ano de la budapeŝta Nacia Teatro. En la 1960-aj jaroj li ludis en la Nacia Teatro aŭ en la Teatro Madách (1963-1967 kaj 1973-1980), ekde 2000 artisto de la Peŝta Hungara Teatro. Li retiriĝis en la lastaj jaroj de sia vivo kaj vivis en sia bieno kun sia edzino kaj la ŝatataj ĉevaloj.
Li estas karakteriza aktoro de la hungara teatra arto kun belega, specifa voĉo. Li ofte aperis en rolo de klasikaj herooj pro sia voĉo, forta indivuduo en filmoj kaj sur scenejo (ĉ. 100).
En 2000 li ricevis la plej altan distingon por si: li iĝis Aktoro de la nacio (tiun distingon havas samtempe en Hungario nur 10 aktoroj).
Observatorio de Kiso
La Observatorio de Kiso (japane : 木曽観測所, Kiso Kansokujo) estas astronomia observatorio en Japanio je alto de 1130 m sur la Monto Ontake proksime de la urbeto Kiso en gubernio Nagano. Ĝia MPC kodo estas 183.
Ĝi estis fondita en 1974 de la Nacia Observatorio de Japanio, kiel stacio de observado, kies celo estis observi ekstergalaksiajn objektojn. De 1988 ĝi estas administrita de la Instituto de Astronomio de la Universitato de Tokio.
Ĝi estas ekipita per Schmidt-teleskopo de 105 cm.
Minor Planet Center kreditas ĝin de la malkovro de 5 asteroidojn, el kiuj 29328 Hanshintigers la.
Juan de Herrera
Juan de Herrera estis hispana arkitekto, matematikisto kaj geometristo, konsiderata kiel unu el la pleja de la hispana renesanca arkitekturo. n. en 1530 en Roiz, Kantabrio kaj m. la 15-a de januaro 1597 en Madrido.
Lia sobra kaj severa arkitektura stilo, nomata herera je lia honoro, estis reprezentativa dum la regado Filipo la 2-a. Ĝi rimarkinde influis la postan hispanan arkitekturon, ĉefe longe de la 17-a jarcento.
Lia plej grava verkaĵo estas la Monaĥejo de El Escorial, en San Lorenzo de El Escorial, (Madrida Regiono), kiun Herrera finis en 1584, post reorganizado de la origina projekto de Juan Bautista de Toledo.
Kiel figuro de la Renesanco, Juan de Herrera interesiĝis pri diversaj branĉoj de la scio kaj manifestis aventureman spiriton kaj strebado pri novaĵoj. Lia Diskurso pri la kuba figuro revelacias liajn konitaĵojn de geometrio kaj matematiko kaj lia partopreno en kelkaj de la militistaj kampanjoj de Karlo la 1-a (en Germanio, Flandrujo kaj Italio) parolas pri lia maltrankvileca karaktero.
Listo de famuloj naskiĝintaj en Gyöngyös
Fontoj
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.
István Erdei
Biografio
István Erdei akiris diplomon en la Arta Altlernejo de Kluĵo. Li laboras en sia naskiĝurbo. Li regule ekspoziciis kaj en Rumanio kaj en Hungario.
Viroflay-Rive-Droite (stacidomo)
Viroflay-Rive-Droite estas franca stacidomo sur linio L de Transilien situanta en komunumo Viroflay, en departemento Yvelines, regiono Francilio.
Malfermita la de "Société anonyme du chemin de fer de Paris à Saint-Cloud et Versailles", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Paris-St-Lazare - Versailles-Rive-Droite (973000).
Deutsche Bundespost
La Deutsche Bundespost (DBP) estis poŝta institucio de la ŝato Federacia Respubliko Germanio, instalita en 1950 kiel rekta posteulo de la en 1947 de la tri okcidentaj okupaciaj zonoj de Germanio fondita ŝtata poŝta servo Deutsche Post. Post la ŝtata fervoja institucio Deutsche Bundesbahn komence temis pri la dua plej granda labordonanto en FRG. Pro redukto de la laborfortoj en la fervoja institucio kaj ampleksigo en la poŝta institucio ekde komence de la 1980-aj jaroj temis pri la plej granda labordonanto. En 1985 sume al ĝi apartenis 543 200 dungitoj.
Kadre de la unua kaj dua poŝtaj reformoj de la reunuigita ŝtato Germanio la poŝta institucio malfondiĝis en 1994. El ĝi fontis la akciaj kompanioj Deutsche Post, Deutsche Telekom kaj Deutsche Postbank.
Manó Beke
Manó BEKE, laŭ hungarlingve kutima nomordo Beke Manó estis hungara matematikisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio.
Manó Beke naskiĝis kiel Beck Manó la  1862 en Pápa. Li mortis la 1946 en Budapeŝto.
Biografio
Manó Beke frekventis universitaton en Budapeŝto, poste li ekinstruis inter 1883-1895 en mezlernejo en Budapeŝto. En 1884 li plulernis en Göttingen. Baldaŭe li instruis en la universitato en Budapeŝto. Li daŭre instruis dum Hungara Sovetrespubliko, tial poste li ne rajtis instrui kaj li iĝis truda emerito en 1922. Li okupiĝis ĉefe pri Diferenciala ekvacio.
Gerardo Sagredo
Vivo
Kiam Giorgio Sagredo aĝis 25, li jam estis pastro. Post 5 jaroj li iĝis abato. Poste li ŝipveturis al Jerusalemo, sed dumvoje unue li atingis Kroation, poste iris al Hungario. Tie reĝo Stefano la 1-a donis al li edukajn kaj diplomatiajn taskojn, kiujn li plenumis. En 1023 li iĝis ermito en Bakonybél. En 1030 la hungara reĝo nomis lin episkopo de Csanád. Tiu regiono ĝis tiam apartenis al pagana ribelulo Aĥtumo. Post fino de la ribelo li baptis la paganojn kaj kreis diocezon. En 1038 reĝo Stefano mortis kaj sekvis malstabileco. Giorgio Sagredo komencis ankaŭ politikadi. En 1046 paganoj kaptis kaj murdis lin en la nuntempa Budapeŝto.
2863 Ben Mayer
2863 Ben Mayer estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell en la Konteo Coconino, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan germandevenan astronomon Ben Mayer (1925–1999).
Borský Mikuláš
Situo
Borský Mikuláš situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Kúty-Senica.
Historio
La unua mencio devenis el 1394 en formo Zenthmiklos. En la 16-a jarcento potistoj alvenis. La turkoj kelkfoje rabadis en la vilaĝo, sed suferoj okazis ankaŭ dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a. En 1831 pro ĥolero 290 da homoj mortis. En 1910 loĝis en Búrszentmiklós 2911 da homoj (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al la distrikto de Malacka. Poste Borský Mikuláš iĝis parto de Ĉeĥoslovakio, fine de Slovakio. En 2001 loĝis en Borský Mikuláš 3803 da homoj (3766 slovakoj).
József Ekli
EKLI József (1916-1994) estis dentoteknikisto, estro de komerca grupo de Medicina Instrumentfabriko, esperantisto en Debrecen. Li estis membro de Debrecena Fervojista Fakgrupo „Rezső RAJCZI”
Dum la dua mondmilito li estis plurfoje distingita aviadista soldato.
En sia 60-a jaro (1956), post fino de lingvokurso li ligiĝis aktive al la Esperanto-movado. Lia kluba agado en Debreceno estis aktiva kaj altnivela. Surbaze de korespondado kun fakkuracistoj en aliaj landoj li faris multajn valorajn kaj utilajn prelegojn, temoprezentojn por la klubanoj. Post la perdo de sia maldekstra piedo – jarojn antaŭmorte – li fariĝis ligita al lito, tamen li daŭrigis plu sian Esperantan korespondadon, eĉ pli intense. Li interŝanĝis longajn leterojn kun kelkaj okcidentlandaj esperantistoj pri interesaj fakaj temoj kaj samtempe kun aliaj gesamideanoj pri religiaj demandoj- ĉar li estis presbitero ĉe la kalvinana komunumo apartenanta al preĝejo sur la placo Árpád en Debrecen. Liaj leteroj enhavis bibliajn klarigojn, pritraktojn, pensojn tra longaj leteroj. Li skribadis koresponde ĝis la tago de sia morto.
Simmershofen
Simmershofen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario, kaj apartenas al komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Uffenheim - administra ligo de la najbaraj komunumoj urbo Uffenheim, merkataj komunumoj Ippesheim kaj Markt Nordheim, neurbaj komunumoj Ergersheim, Gollhofen, Hemmersheim, Oberickelsheim, Simmershofen kaj Weigenheim por komuna plenumo de pluraj centraj servoj. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Saksio-Eisenach
Saksio-Eisenach aŭ Saksujo-Eisenach estis ernesta duklando en nuna Turingio kaj teritorio de la Sankta Romia Imperio. La ĉefurbo estis Eisenach.
Mantarajo
Mantarajoj estas grandaj rajoj kiuj apartenas al la genro Manta. La plej granda specio, nome Giganta oceana mantarajo aŭ "M. birostris", atingas 7 m de larĝo, dum la plej malgranda, nome Rifmanta rajo aŭ "M. alfredi", atingas 5.5 m. Ambaŭ havas grandajn triangulajn brustajn naĝilojn, kornoformajn cefalajn naĝilojn kaj grandajn, antaŭ-frontajn buŝojn. Ili estas klasitaj inter la Miliobatoformaj (pikilrajoj kaj parencoj) kaj estas netitaj en la familio Miliobatedoj (aglorajoj).
Saksio-Eisenach
Pro la ernestanaj heredsekvoordoj kadre de la pokazaj teritoriodividoj okazis plua dissplitigo de la tuta ŝtato, kio ankaŭ koncernis la teritorion de Eisenach diversamplekse. Sian sendependecon ĝi jen kaj jen perdis, kiam la reganta linio de dukoj formortis kaj la lando estis unuigita kadre de reciprokaj heredkontraktoj kun aliaj ernestanaj landoj. La memstara historio de la duklando finiĝis finfine en 1741, kiam ĝi iris al la ernestana duko Ernesto Aŭgusto la 1-a de Saksio-Vajmaro. En 1809 Saksio-Eisenach sub duko Karolo Aŭgusto de Saksio-Vajmaro-Eisenach estis kunigita per konstitucio ankaŭ ŝtatjure kun Saksio-Vajmaro al duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach kaj leviĝis en 1815 sur la Viena Kongreso al grandduklando.
Antaŭ la ekposedo de la familio Wettin
La urbo Eisenach jam antaŭ la Wettin-idoj grave rolis en la historio de Turingio. Ĉi tion la urbo dankas precipe al la tuj proksime situanta Wartburg (burgo), kiun laŭmite fondis post 1067 grafo Ludoviko la Saltanto el la familio de la Ludovikidoj, germane Ludowinger. En 1131 la Ludovikidoj akiris la titolon de landgrafo de Turingio kaj per tio superregadon inter ĉiuj turingaj nobeloj. Krome la familio ankaŭ sukcesis akiri la landgraflandon Hesio. La Ludovikidoj elkonstruis la Wartburgon kiel sian ĉefan fortikaĵon kaj centron de sia regado en Turingio. Samtempe (meze de la 12-a jarcento) ankaŭ ekestis la loko Eisenach per kunfandiĝo de tri foirvilaĝoj piede de la fortikaĵo. En 1247 la Ludovikidoj formortis per la morto de Henriko Raspe, okazis heredsekvoorda milito kun la konsekvenco, ke la familio Wettin (Henriko la Moŝta) povis venkakiri en 1264 la landgraflandon Turingio, dum kiam la familio Brabanto kaj Henriko la 1-a konkeris la hesajn landopartojn. Per tio Eisenach kaj la Wartburg venis de la centro de la regolando de la Ludovikidoj en randan pozicion koncerne la teritoriojn de la Wettinidoj.
Mantarajo
Mantarajoj troviĝas en varmaj moderklimataj, subtropikaj kaj tropikaj akvoj. Ambaŭ specioj estas pelagaj; M. birostris migras tra malfermaj oceanoj, solaj aŭ are, dum M. alfredi tendencas esti loĝanta kaj marborda. Ili estas filtromanĝantoj kaj manĝas grandajn kvantojn de zooplanktono, kiujn ili arigas per siaj malfermaj buŝegoj dum ili naĝas. Tamen, esplorado sugestas, ke la majoritato de ilia dieto (73%) fakte venas el mezpelagaj fontoj; tio estas, ili estas fakte predantoj en profundaj maroj, kie ili manĝas fiŝojn kaj aliajn organismojn kiu loĝas en areoj de la maro el 200–1,000 metroj sub la surfaco.
Saksio-Eisenach
Eisenach sub la Wettin-idoj ĝis la unua dissplitiĝo kiel memstara princlando
Por la imperiopolitika rangordo evidente decidis la posedo de la Wartburg, ĝia posedo simbolis la laŭleĝan regadon de la landgraflando Turingio, ĉi tiun posedaĵon do la filoj de Albreĥto la 2-a devis defendi kaj kontraŭ sia patro kaj ankaŭ kontraŭ la reĝoj Adolfo de Nassau kaj Albreĥto de Aŭstrio, kio sekvigis plurjaran, de ĉiuj partioj brutalege faritan internan militon en Turingio. Eisenach post tio estis enigita en la Wettinidan posedaĵon, ĝia graveco tamen rapide ŝanĝis, ĉar la Wettinidoj de nun koncentriĝis pri novaj militiroj (husanaj militoj) kaj la elkonstruado de la lando kaj la defendado de iliaj teritorioj kontraŭ Bohemio kaj markgraflando Brandenburgio. La teritorio de la landgraflando Turingio formis ankaŭ sub la Wettinidoj tutecon, kiu eĉ estis pligrandigita post la formorto de kelkaj grafaj familioj per heredkontraktoj. Tio ĝustas aparte por la teritorio de la grafoj de Henneberg.
Mantarajo
Gravedeco daŭras ĉirkaŭ unu jaron kaj mantarajoj ovovivonaskas vivantajn bebojn. Mantarajoj povas viziti purigejojn por la forigo de parazitoj. Kiel balenoj, ili salte surfaciĝas pro nekonataj tialoj.
Saksio-Eisenach
Sekvoj de la landodividoj
En 1485 la fratoj elektoprinco Ernesto de Saksio kaj duko Albreĥto la 3-a dividis sian posedaĵon - konata kiel divido de Lepsiko. Ekestis la ernestida kaj la albertida linioj de la Wettinidoj, kiuj ambaŭ ankoraŭ nuntempe ekzistas. Jam kiel rezulto de ĉi tiu unua divido komencis fatala dissplitiĝo de la lando, kiu malhelpis la ekonomian evoluon, kaj aparte la komercan trafikon. La disdonado de la foirprivilegio al la suprenstrebanta komercurbo Lepsiko far la romia-germana reĝo Maksimiliano la 1-a en la jaro 1497 kaj la akrigo de ĉi tiuj destinadoj en la jaro 1507 ankaŭ daŭre rompis la ekonomian forton de Eisenach.
Mantarajo
Ambaŭ specioj estas listitaj kiel vundeblaj fare de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo. Homdevenaj minacoj estas poluado, enplektigo en fiŝretoj, kaj rekta rikoltado por iliaj brankeroj kiuj estas uzataj en Ĉina medicino. Ilia malalta reproduktada indico pliigas tiujn minacojn. Ili estas protektitaj en internaciaj akvoj fare de la Konvencio pri Migrantaj Naturaj Specioj, sed estas pli vundeblaj pli proksime al la marbordo. Areoj kie mantarajoj kongregiĝas estas tre popularaj por turistoj. Nur kelkaj publikaj akvarioj estas sufiĉe grandaj por hejmigi ilin.
Saksio-Eisenach
Sekvoj de la landodividoj
Eisenach estis heredaĵo de la ernestida branĉo, kies ĉefrezidejo estis Wittenberg. Dum la reformacio la ernestidoj subtenis Martenon Lutero kaj ties anojn. Kun konsento de Frederiko la Saĝa Lutero eniris en ties protekton sur la Wartburg kaj tie tradukis la Novan Testamenton. Kadre de la milito de Schmalkalden la ernestidoj perdis en 1547 la titolon de elektoprinco kaj ĉiujn teritoriojn ekster Turingio al la albertitoj (kapitulaco de Wittenberg), ĉar per tio ankaŭ la ĝistiama ĉefrezidejo Wittenberg estis perdita, ĝin anstataŭis la urbo Vajmaro. Eisenach restis ĉe la ernestidoj kaj apartenis al la ernestida totala havaĵo, regata ekde Vajmaro kaj treege malgrandigita.
Mantarajo
Mantarajoj, kiam en grupo, kelkaj el ili kapablas salti en aeron.
Saksio-Eisenach
Sekvoj de la landodividoj
Tuj post la kapitulacio de Wittenberg komencis serio da landodividoj, dum kiuj ankaŭ ekestis la duklando Saksio-Eisenach kiel memstara politika unuo. La komencon formis la divido de Erfurto en la jaro 1572. Johano Frederiko la Grandanima, lasta ernestida elektoprinco kaj malvenkinto de la milito de Schmalkalden, havis tri filojn, Johanon Frederikon la mezan, Johanon Vilhelmon la 1-an kaj Johanon Frederikon la pli junan. Jam en 1565 la du pli aĝaj filoj provizore dividis siajn posedaĵojn, dum kio al Johano Frederiko la meza iris Gotha, kaj al Johano Vilhelmo la 1-a Vajmaro. Eisenach apartenis al la regujo de Johano Frederiko la meza. Ĉi tiu baldaŭ sekvis aventureman politikan kurson, direktitan kontraŭ la imperiestro kaj la albertidoj kun la celo rericevi la elektoprincan titolon. Oni aljuĝis kontraŭ Johano Frederiko la imperian proskribon, finfine en 1566 lin kaptis imperiestraj trupoj, kaj li pasigis la reston de sia vivo en imperiestra mallibereco en Aŭstrio. Liaj posedaĵoj estis konfiskitaj kaj transdonitaj al lia frato Johano Vilhelmo la 1-a. Lastan fojon, kaj nur dum mallonga tempo, la ernestida posedaĵo en Turingio estis unuigita en unu mano.
Ankaŭ Johano Vilhelmo la 1-a baldaŭ altiris al si la koleron de la imperiestro pro siaj servoj por la franca reĝo Karlo la 9-a. Tiu pro tio memoriĝis pri la ankoraŭ malliberigita Johano Frederiko la meza resp. la fakto, ke tiu ĉi havas du filojn, Johano Kazimiro kaj Johano Ernesto. Laŭ instigo de la imperiestro la regna parlamento en Speyer (1570) reenmetis nun ĉi tiujn du infanojn en la heredsekvon de la malliberigita patro. Per la erfurta dividkontrakto la imperiestro kune kun la albertidoj devigis Johanon Vilhelmon la 1-a, eldoni la teritorion iam regatan de Johano Fredriko la meza favore al ties filoj.
Tiel ekestis en 1572 la mallongviva princlando Saksio-Coburg-Eisenach (ne konfuzenda kun la posta Saksio-Coburg-Gotha). Nur laŭnome la du fratoj Johano Kazimiro kaj Johano Ernesto regis komune la princlandon; ĉar ili tamen ambaŭ ne estis plenaĝaj, oni instalis regentecon, kiun estris elektoprinco Aŭgusto de Saksio (albertidoj). En 1586 la du fratoj mem transprenis la regadon. Al ĉi tiu fazo sekvis en 1596 plua landodivido, Johano Kazimiro de nun regis sole en Saksio-Coburg, dum kiam Johano Ernesto ricevis okcidentturingiajn teritoriojn kaj oficejojn kiel memstara duklando Saksio-Eisenach. Johano Ernesto per tio fariĝis unua duko de Saksio-Eisenach, kiu ekde nun aperas kiel politike memstara lando.
La divido de 1596 tamen ne longe daŭris. Johano Kazimiro de Saksio-Coburg mortis en 1633 ne havante gefilojn, tiel ke lia pli juna frato Johano Ernesto heredis lian landon. Per tio denove ekestis la princlando Saksio-Coburg-Eisenach. Ankaŭ ĉi tiu situacio nelonge daŭris, ĉar en 1638 ankaŭ Johano Ernesto mortis. Ĉar ties ununura filo mortis jam mallonge post sia naskiĝo, la linio de al dukoj de Saksio-Coburg-Eisenach jam denove estingiĝis. La lando estis disdonata al la ankoraŭ ekzistaj ernestidaj linioj, 2/3, inter ili ankaŭ la urbo Eisenach mem kaj la Wartburg, iris al Saksio-Vajmaro, la resta triono al Saksio-Altenburg.
La dua sendependeco de Saksio-Eisenach
Albreĥto de Saksio-Eisenach regis nur tri jarojn, li jam mortis senida en 1644. Per tio ankaŭ la dua sendependeco de la lando finiĝis, Saksio-Eisenach estis duonigita inter Saksio-Gotha kaj Saksio-Weimar, la urbo Eisenach kaj la Wartburg revenis al Saksio-Vajmaro.
La tria sendependeco de Saksio-Eisenach
Preskaŭ 20 jarojn Saksio-Eisenach estis regata ekde Saksio-Vajmaro. En 1662 tamen okazis nova landodivido, Saksio-Eisenach per tio ekestis denove kiel memstara princlando. Tiujare la duko de Vajmaro Vilhelmo la 4-a mortis. Li postlasis kvar filojn, Johano Ernesto, Adolfo Vilhelmo, Johano Georgo kaj Bernhardo. Ci tiuj denove dividis post la morto de la patro la duklandon Saksio-Vajmaro. La plej aĝa okupis kiel Johano Ernesto la 2-a la dukan tronon en Vajmaro. Adolfo Vilhelmo tamen ricevis la duklandon Saksio-Eisenach, separita de Vajmaro kaj ekrezidis en Eisenach. Li tamen devis dividi la landon kun sia pli juna frato Johano Georgo la 1-a, al kiu konvenis la enspezoj el aro da oficoj en Saksio-Eisenach kaj kiu rezidis en Marksuhl. Adolfo Vilhelmo geedziĝis en 1663 Maria Elizabeta, filino de duko Aŭgusto de Brunsvigo. Kun ŝi li havis kvin gefilojn, el kiuj la plej aĝaj kvar pokaze jam mortis tuj post sia naskiĝo. En 1668 Adolfo Vilhemo mortis en Eisenach, mallonge antaŭ la naskiĝo de sia kvina filo Vilhelmo Aŭgusto. Nun Johano Georgo la 1-a administris Saksion-Eisenach kiel kuratoro por Vilhelmo Aŭgusto. En 1671 ankaŭ Vilhelmo Aŭgusto mortis. Johano Georgo la 1-a per tio sole regis en Saksio-Eisenach.
En 1672 per la morto de Frederiko Vilhelmo la 3-a estingiĝis la linio de la dukoj de Saksio-Altenburg, 1/4 de ĝia teritorio iris al la vajmara linio. Nun oni separis ankaŭ por Bernhardo propran duklandon, li ricevis Saksion-Jena, Saksio-Eisenach ricevis aron da pluaj oficejoj kaj per tio la formon, kiun ĝi havos ĝis sia fino en 1741.
En 1685 Johano Georgo la 1-a enkondukis por Saksio-Eisenach la primogenituron, por malebligi pluajn landodividojn.
Ĉi-foje la sendependeco de la lando daŭris pli longe, entute kvar dukoj regis Saksion-Eisenach. Nur en 1741 estingiĝis la linio per la morto de Vilhelmo Henriko kaj la lando revenis, ĉifoje definitive, al Saksio-Vajmaro.
Ekde 1741 la duklando Saksio-Vajmaro-Eisenach do havis sian definitivan formon. Ĝi konsistis el du malsamgrandaj landopartoj, Vajmaro kaj Eisenach, kiuj ne estis teritorie ligitaj unu kun la alia. Ŝtatjure la du partoj tamen pluekzistis, ligitaj nur per persona unio de la persono de sia reganto. En la du landopartoj regis malsamaj juroj, precipe koncernantaj la partoprenorajtojn de la klasoparlamentoj, kaj duko Ernesto Aŭgusto la 1-a, la unua reganto, kiu denove regis ambaŭ teritoriojn, pro tio ankaŭ havis malfacilaĵojn, venkigi sian vajmaran regostilon, orientitan je la absolutismo, en Eisenach. Nur en 1809 okazis la ŝatjura unuigo de Saksio-Weimar kaj Saksio-Eisenach per la "Konstitucio de la unuigita landaro de la Duka Vajmara kaj Ajzenaĥa Lando kun Inkluzivo de la Jenaa landoparto".
Miklós Wesselényi (apartigilo)
Miklós Wesselényi
Étaules (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Friðrik Sophusson
Friðrik Sophusson (Friðrik Klemenz Sophusson; naskiĝis la ) estas islanda politikisto, ministro.
Movado de Palikot
En la parlamentaj balotoj en Pollando en 2011 la Movado ricevis 10,02% da voĉoj kaj enirigis en Sejmon 40 parlamentanojn, de kiuj plejparto ne estis konata pro sia antaŭa publika agado. Movado de Palikot estas la tria forto en la pola parlamento post Civitana Platformo (207 deputitoj) kaj Juro kaj Justeco (157 deputitoj). Fine de la jaro 2013 estis ŝanĝita la nomo de la partio al Via Movado. La partio la 25-an de majo 2014 malgajnis baloton al Eŭropa Parlamento por 51 elektataj polaj kandidatoj.
Friðrik Sophusson
Li estis vicpartiestro de la Sendependecpartio en 1981—1989 kaj 1991—1999 (en 1989 li perdis kontraŭ Davíð Oddsson sed la posteno reliberiĝis en 1991 kiam Davíð Oddsson ekestis partiestro). Post lia politika kariero li estas estro de Landsvirkjun, la ŝtata energientrepreno.
Movado de Palikot
Programo
Inter 35 postuloj de la partio troviĝis i.a. enkonduko de la plata imposto, malpligrandigo de la buĝeta deficito, redukto de burokratismo, promociado de entreprenemo, plialtigo de la aĝo de pensiiĝo, ĉesigo de instruado de la religio en lernejoj, liberaligo de la leĝo pri aborto, financado el la ŝtata buĝeto manieron gravedigi in vitro, enkonduko de registrita partnereco, agordo de salajroj al laboro, egaleco de seksoj en la balotlistoj, enkonduko de la majoritata balotsistemo, likvido de Senato, kunligo de Agentejo pri Sociaj Asekuroj (Zakład Ubezpieczeń Społecznych) kaj Kaso de Agrikulturista Socia Asekuro (Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego), transdonado de 1% de MEP por kulturo, enkonduko de la regulo de "silenta akcepto" (aŭtomata akcepto de la peto direktita al ŝtataj instancoj kaze de manko de respondo post koncerna tempo), laŭleĝigo de la t.n. malfortaj drogoj, malplialtigo de la elspezoj por armeo ĝis 1% de MEP kaj ĉesigo de la partopreno en armeaj misioj.
Étaules (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) 015.xxx de la linio Saujon - La Grève (545000).
Friðrik Sophusson
Familio
Liaj gepatroj estis Sophus Auðunn Guðmundsson (1918—2006) kaj Áslaug María Friðriksdóttir (1921—2004).
Li havas du filojn: Stefán Baldvin (1963, patrino Guðbjargur Kristinsdóttir) kaj Halldór (1967, patrino Ásta B. Gunnarsdóttir).
Lia unua edzino (ekde 1968, divorcis en 1987): Helga Jóakimsdóttir (n. 1940). Ŝia filo: Jóakim H. Reynisson (1961). Filinoj de Friðrik kun Helga: Áslaug María (1969), Gabriela Kristín (1971), Helga Guðrún (1981).
Lia dua edzino (ekde 1990): Sigríður Dúna Kristmundsdóttir (n. 1952). Ŝia filo: Ragnar Hjálmarsson (1978). Filino de Friðrik kun Sigríður Dúna: Sigríður Fransiska (1994).
Kalia t-butilacetato
Kalia t-butilacetato aŭ C6H12KO2 estas organika kunmetaĵo apartenanta al la funkcia grupo de la saloj, rezultanta el interagado de la t-Butilacetata acido kaj kalia hidroksido. Ĝi estas kalia salo solvebla en akvo kaj miksebla kun nepolaraj organikaj solvantoj. Kalia t-butilacetato estas neakordigebla kun fortaj oksidigagentoj.
Prodašice
Prodašice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mladá Boleslav, en Mezbohemia regiono, proksimume 18 kilometrojn sudoriente de urbo Mladá Boleslav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1390.
Movado de Palikot
Gravaj aktivuloj
.