cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Erevana gubernio
En 1828, la ĥanatoj de Erevano kaj Naĥiĉevano iĝis parto de la Rusa Imperio laŭ la Traktato de Turkmenĉajo. Ili estis inkluditaj en ununura administra unuo nomita Armena Oblasto. En 1850 la oblasto estis reorganizita en gubernio, kaj antaŭ 1872 ĝi konsistis el 7 ujezdoj. En 1918 la plej granda parto de la Erevana Gubernio iĝis parto de la Armena Demokratia Respubliko.
Mikrofilmo
Historio
La praktikan uzadon de la metodo ebligis la metodo Recordak de la firmao Eastman Kodak Company, en 1928. Tiu metodo ebligis pretigon de kopiaĵoj sur fotofilmaj rulaĵoj (mikrofilmoj) en eta formato. La dokumentojn fotis daŭre funkcianta aŭtomata kamerao al 16 mm-a filmo. Komence oni uzis la metodon por kopiado de ĉekoj pri bankaj ĝiroj, sed tio disvastiĝis en aliaj terenoj (komercado, administrado, instruado). La metodo floris en la dua duono de la 20-a jarcento.
Granda infana ĥoro
Historio
La ĥoro faris grandan kvanton de verkoj, havante pli ol mil diversaj komponaĵoj, el mallongaj kanzonoj ĝis kantatoj aŭ simfonioj. El patriota muziko ĝis klasika. Ĉe plejmultaj rusoj la ĥoro restas konata pro sia "infana" repertuaro - ĝi registris grandan kvanton de kanzonoj por infanoj aŭ el adoleskaj filmoj.
Plurajn jarojn post sia kreado, la ĥoro atingis grandajn sukcesojn, iĝante laŭreato de multnombraj naciaj kaj internaciaj konkursoj.
Repertuaro de la ĥoro inkludas muzikaĵojn de komponistoj: D. Bortnjanskij, A. Vedel, M. Glinka, P. I. Ĉajkovskij, S. Rachmaninoff, S. Prokofjev, D. Ŝostakoviĉ, A. N. Paĥmutova, D. Tuĥmanov, J. Ĉiĉkov, J. S. Bach, G. F. Händel, J. Haydn, W. A. Mozart, L. van Beethoven kaj aliaj.
Framura
Framura estas komunumo de Italio.
Zé Sérgio
Zé Sérgio (n. ) estas brazila futbalisto. Li de 1978 ĝis 1981 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Harasztifalu
Harasztifalu [harastifalu] estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Vas (Hungario), en Distrikto Körmend. La loknomo signifas: filika-vilaĝo.
Naim Frashëri
Naim Frashëri (naskiĝis la 25-an de majo 1846 en Frashëri, Otomana Imperio, hodiaŭ Albanio, mortis la 20-an de oktobro 1900 en Kizil Toprak, Kadıköy, Otomana Imperio, hodiaŭ Istanbulo, Turkio) estis historiisto, ĵurnalisto, poeto kaj tradukisto, kiu estis proklamita nacia poeto de Albanio kaj unu el la fondintoj de moderna albana literaturo.
Harasztifalu
Situo
Harasztifalu situas for de ĉefvojo, fervojo kaj rivero, estas nur flankovojo inter Körmend kaj Szombathely.
Naim Frashëri
Kariero
Lia plej granda verko estas Historia e Skënderbeut ("La historio de Skanderbeg"), kiun li mem konsideris kiel lia ĉefverko. Longa epopea poemo pri la mezepoka albana liberecbatalanto Skanderbeg kaj lia lukto kontraŭ la Otomana Imperio. Li uzis simplan lingvon por ke lia mesaĝo estu ĝuste transdonita al la multaj albanoj, kiuj ne povis legi vere bone.
Harasztifalu
Historio
Fondo de Harasztifalu estas nebula, estas fakto, ke en 1560 kroatoj alvenis, kiuj dum jarcentoj gardis la lingvon kaj kutimojn. La vilaĝo trovis sin en proksimeco de nova landlimo al Aŭstrio post Traktato de Trianon. Dum la socialisma epoko pro la fer-kurteno ĝi perdis ŝancojn de ĉiuj evoluoj.
Naim Frashëri
Kariero
La edukado, kiun li ricevis en la korana lernejo dum sia infanaĝo, lasis spuron en sia verkado. Li estas konata pro sia filozofia laboro pri la bektaŝismo (tr:Bektâşîlik, islama mistikismo) kiun li instruis. Naim estis prezidanto de la estraro pri la cenzuro ene de la Otomana edukministerio kaj povis iam levi la malpermeson de iuj albanlingvaj libroj.
Harasztifalu
Historio
En Harasztifalu migra poŝto servas.
Naim Frashëri
Kariero
Naim estas memorita kiel politika poeto, kiu faris politikajn mesaĝojn en la verkoj, kiujn li skribis, inkluzive de la streĉitaj cirkonstancoj de la albanoj kaj la manko de kulturaj rajtoj en la Otomana Imperio, kiu formis la albanan nacian renesancon (albane: rilindja kombëtare).
Li estis unu el la malmultaj viroj, kiuj same konis kaj aprezis la literaturan kulturon de Okcidento kaj Oriento. La plej multaj el liaj libroj estis publikigitaj en Bukareŝto ĉar eldoni en la albana lingvo ne estis permesita tiutempe en la Otomana Imperio.
Poliglota tradukisto
Li konatiĝis kun multaj kulturoj kaj scipovis, krom la albanan, flue paroli la araban, la turkan, la persan. Li translokiĝis en 1865 al Ioannina (albane: Janina), kie li lernis la grekan, la francan kaj la italan. Krom en la albana li verkis en la turka, persa kaj greka lingvoj. Li ankaŭ legis la francan kaj la latinan.
Li ankaŭ estis infanlibra aŭtoro kaj tradukis al la albana plurajn konatajn fablojn de la franca aŭtoro Jean de La Fontaine.
Fundamentoj de lia kreivo
Naim Frasheri verkis entute 22 gravajn verkojn en la turka, greka, persa kaj albana lingvoj. Liaj fruaj patriotismaj poemoj estis grave influitaj de la persa literaturo, kaj ankaŭ de la franca. Tamen lia tuta krea vojo estis trapenetrita de la ideoj de sufiisma panteismo, kiu asertis la dian esencon en ĉio, kio ekzistas en la mondo, konfirmita en liaj poemoj "Svirel" kaj "Lampo".
Honoroj
La irana ŝtato, honore al lia kontribuo al la persa lingvo, eldonis poŝtmarkon kun la bildo de la poeto Frashërlli. Ankaŭ Albanio eldonis en 2002 poŝtmarkon pri li.
Frashëri estas la plej reprezenta verkisto de islama mistikismo en la albana lingvo, respektive kun la verkoj Fletore e Bektashinjet kaj Qerbelaja, kiel la unuaj verkoj de albana bektaŝismo.
En Tetovo (Makedonio), okazas internacia poezia festivalo nomata laŭ li "Tagoj de Naim" (Ditet e Naimit).
Bibliografio
(angla) Enika Abazi, Albert Doja: Further considerations on the politics of religious discourse: Naim Frashëri and his Pantheism in the course of nineteenth-century Albanian nationalism. In: Middle Eastern Studies. Band 49, n-ro 6, 2013, paĝoj 859–879.
Harasztifalu
Famuloj
En Harasztifalu naskiĝis restaŭristo Margit Haraszti.
Rejkio
Historio
Usui studis la tutan ĉinan medicinon, kaj budhistajn tradiciojn, serĉis metodon al spirita kuracado. Usui trovis multajn gravajn materialojn, kiujn li metis en Rejki-Sistemon. Sed, Usui ankoraŭ serĉis ion plu. Post multaj esploroj, li meditadis sur la monto Kurama-Jama dum 21 tagoj. Je la fino de tiu tempo, Usui ricevis la Rejki-energion en sian kapon. Li multe miris ke li mem malkovris la Rejkion, sed li faris ion pli. Usui kreis metodon, kiu ebligas transdoni la Rejki-energion al aliaj homoj. Li ankaŭ nomis la metodon Rejkio. La Rejkio nur disponeblas al personoj post la inicado, kiun kondukas Rejki-Instruisto.
Rejkio ne estas religio. Rejkion povas praktiki personoj el ĉiuj religioj. Rejkio naskiĝis el budhista kunteksto, sed Mikao Usui ĉiam predikis la tutmondecon de Rejkio.
La malsamo inter Rejkio kaj aliaj energetikaj metodoj (kiel ĉikungo kaj Prana-Terapio) estas, ke la Rejkio ne bezonas viv-energion de la terapiisto. Rejkio ne estas viv-energio, sed ia energio, kia estas en kosmo, sen interferoj. Rejkio ne bezonas ekzercojn por esti kanalo, sufiĉas teni sin disponebla. Rejkio neniam faras malbone, malkiel aliaj metodoj, kiuj povas transdoni tiel bonan energion kiel malbonan energion. Rejkio povas esti praktikata ĉe pluraj terapioj de nova-epoko (kiel floralaj, jogo, renaskiĝo, terapio de antaŭaj vivoj, ktp).
Røst
Røst estas komunumo en la norvega provinco Nordland. Ĝi estas parto de la distrikto kaj insularo Lofoten. La administra centro de la municipo estas la vilaĝo kaj insulo Røstlandet. Fine de en la komunumo vivis. La komunumo kovras 11.2 kvadratajn kilometrojn distribuitaj sur 365 insuloj kaj insuletoj. La ĉefa insulo Røstlandet estas preskaŭ elipsa - ĝi estas 6 km longa kaj 4 km larĝa.
Blazono
La modernan blazonon akceptitan en 1986 dezajnis Arvid Sveen. Ĝi montras tri nigrajn kormoranojn (Phalacrocorax aristotelis) sur griza fono. Tiuj kormoranoj ludas gravan rolon en loka legendo pri tri fratoj kiuj povas sin transformi en kormoranoj.
Friedrich Rückert
Friedrich RÜCKERT [fridriĥ riket] (naskiĝis la 16-an de majo 1788, mortis la 31-an de januaro 1866) estis germana poeto, tradukisto kaj orientalisto.
Li naskiĝis en Schweinfurt, filo de advokato. Ekde 1805 li studis juron, sed tri jarojn poste li forlasis tiun ĉi fakon por dediĉi sin al la studado de lingvoj. En la jaro 1810 li doktoriĝis en Jena. En 1815 li fariĝis redaktoro en Stutgarto kaj en 1818 li konatiĝis kun la orientalisto Joseph von Hammer-Purgstall, kiu vekis lian intereson pri la orientala literaturo. Ekde 1826 Rückert agis kiel profesoro pri orientalismo en Erlangen kaj ekde 1841 li okupis similan postenon en Berlino. En la jaro 1848 li ekloĝis en la bieno de sia edzino apud Coburg. Ek de la jaro 1810 li estis membro de la framasona loĝio en Hildburghausen.
Rückert mortis en Neuses apud Coburg en 1866.
La verkaro de Friedrich konsistas ĉefe el liriko, sed ankaŭ el dramoj, unu verseposo kaj fabeloj. Uzante la pseŭdonimon Freimund Raimar li verkis sian kontraŭ-Napoleonan poemaron Geharnischte Sonette. Kortuŝaj estas liaj Kindertotenlieder: kantoj, kiuj respegulas la doloron de la poeto pri la frua morto de du el liaj idoj. Renomon li gajnis ankaŭ per tradukaĵoj el i.a. la araba, hebrea kaj ĉina lingvoj. Li majstris entute tridek lingvojn.
Blugreso
Blugreso (angle Bluegrass) estas formo de usona radika muziko, kaj subĝenro de kontreo. Ĝiaj fontoj estas en la popolmuziko (kantoj kaj dancmuzikaĵoj) de Skotlando, Irlando kaj Anglio. Blugreso estas inspirita de la muziko de Apalaĉio, kaj influita de la muziko de Afrik-usonanoj per integrigado de ĵazaj elementoj.
Enmigrintoj el Anglio, Kimrio, Irlando kaj Skotlando alvenis en Apalaĉio ekde la 17-a kaj precipe dum la 18-a jarcentoj, kunportante la muzikajn tradiciojn de tiuj landoj. Tio konsistis ĉefe el anglaj kaj skotaj baladoj—esence senakompane kantataj rakontoj—kaj danca muziko, kiel ekzemple la irlanda rilo, ofte senvorta kaj ludata aŭ akompanata per violono. Multaj el la pli malnovaj blugresaj kantoj venis senpere el Britio. Ekzemple, la apalaĉiaj baladoj Pretty Saro, Barbara Allen, Cuckoo Bird kaj House Carpenter, venis el Anglio, kaj konservas la anglan baladan tradicion kaj melodie kaj lirike. Kaj kelkaj blugresaj violonaj melodioj, kiel ekzemple "Leather Britches", and Pretty Polly, havas skotajn radikojn. La dancmelodio Cumberland Gap eble devenis de la melodio de la skota balado Bonnie George Campbell. Aliaj kantoj havas nesamajn nomojn en diversaj lokoj, ekzemple la malnova angla balado A Brisk Young Sailor Courted Me estas melodie kaj vorte sama al la blugresa kanto "I Wish My Baby Was Born".
En blugreso, samkiel en iuj specoj de ĵazo, diversaj muzikinstrumentoj sinsekve ludas kaj prilaboras la meodion, dum la ceteraj akompanas; tio estas aparte tipa ĉe la melodioj nomataj paneoj, kaj kontrastas al la tradicia muziko, en kiu la melodion ludas ĉiuj samtempe aŭ iu sola tra la tuta peco dum la aliaj akompanas. Paneojn ofte karakterizas rapidega ludado, nekutima instrumentuma lerteco, kaj kelkfoje kompleksaj akordoŝanĝoj.
Blugreso altiris diversan sekvantaron dise tra la mondo. La pionira blugresisto Bill Monroe priskribis la ĝenron kiel: "Sakŝalmoj kaj malnova violonado. Ĝi estas metodismo kaj sanktecismo kaj baptismo. Ĝi estas bluso kaj ĵazo, kaj ĝi havas altan solecan sonon."
Zoltán Gera (aktoro)
Zoltán GERA, hungare Gera Zoltán estis hungara aktoro.
Zoltán Gera naskiĝis la 19-an de aŭgusto 1923 en Szeged. Li mortis la 7-an de novembro 2014 en Budapeŝto.
Biografio
Zoltán Gera komencis sian karieron en 1939 en Budapeŝto, poste li apartenis al diversaj teatraj trupoj ankaŭ en provinco. Inter 1947-1950 li frekventis aktoran altlernejon. En 1964 li estis kondamnita pro "agitado" kontraŭ la socialismo. La vero estis, ke li ricevis eksterlandan stipendion, sed li ne ricevis pasporton, tial li skribis plendan leteron. Poste li aktoradis en Szolnok kaj en diversaj ĉefurbaj teatroj. Ĝis tiam li trifoje ricevis premiojn, poste en 2013 premion Kossuth. Li apartenis al Aktoro de la nacio de 2014.
Ufa (stacidomo)
Уфа́ (Өфө) estas fervoja stacidomo en la regiono de la baŝkira Kujbiŝeva fervojo, laŭlonge de la historia Transsiberia fervojo en Ufa, la ĉefurbo de Baŝkirio.
Historio
Loko de la fervoja stacidomo Ufa estis identigita tiel frue kiel en 1885, kaj ĝia unua konstruaĵo en eklektika stilo estis efektivigita de 1888 ĝis 1967 (arkitekto F. F. Essen). Tiam, en la loko de la disfaligita malnova stacidomo post tri jaroj altiĝis ŝtona efektivigo de la projekto de K. Gottlieb, rekonstruita en 2005-2011.
Cearbhall Ó Dálaigh
Cearbhall Ó Dálaigh (12-a de februaro 1911 – 21-a de marto 1978) estis la unua irlanda juĝisto en la Eŭropa Kortumo, kaj fariĝis la kvinan prezidenton de Irlando dum la jaroj 1974-76. Li demisiis kiel protesto kontraŭ la manko de respekto por la oficejo de la tiama irlanda registaro, kies ministro por defendo, Paddy Donegan, insultis lin en parolado al armeaj oficiroj. Kaj Cearbhall kaj lia edzino Máirín tre profunde studis la irlandan lingvon, kaj li sekurigis oficialan EU-statuson por la lingvo en la Eŭropa Kortumo.
Misalo
Misalo, en la Katolika Eklezio, estas libro entenanta ĉiujn informojn (tekstojn, preĝojn, kantojn, la gestojn kaj rubrikaĵojn) necesajn al la celebranto por la celebro de la Meso aŭ Eŭkaristio laŭ la liturgia jaro.
Origino
La misalo, dirita Missale plenum (misalo plena), aperis en la Latina Eklezio en la 11-a jarcento. Ĝi naskiĝis pro la urĝo teni unuigitaj en unika libro diversajn publikaĵojn: la sakramentario kun eŭkaristiaj preĝoj (meskanono), la alvokoj kaj preĝoj, la Evangeliaro, legaĵaro kaj epistolario por la bibliaj legaĵoj, kaj la gradualo por la kantoj. Iom post iom laŭlonge de la jarcentoj la manuskriptoj integris ĉiujn tiujn partojn de la meso en unika libro.
Komence de 13-a jarcento, en la kristana scenejo aperis la Ordenoj almozantaj. Apartaĵo de tiuj komunumoj estas “esti itinerantaj kaj ne esti ligitaj al aparta loka eklezio-diocezo”. Ekzistis tiam granda malsameco de liturgiaj ritoj ene de la latina eklezio, tre malegalaj inter si jen en la formo jen en la kalendaro. Naskiĝis tial la bezono de unuigi kaj unuformigi la ritojn.
La uzo de la Missale plenum disvastiĝas en la Latina Eklezio inter la jarcentoj 13-a kaj 15-a. Sekve de la papa buleo de Pio la 5-a Quo primum de 1570, la tuta latina eklezio utiligas la roman meslibron, escepte en tiuj diocezaj kaj de tiuj religiaj ordenoj kiuj posedis sian propran riton sufiĉe antikvan. Estas la kazo de la mozaraba rito por la diocezo de Toledo, la rito de Brago, la misalo roma-liona de Liono (ĉesigita en 1970]]) kaj la ambrozia rito.vigla en la diocezo deMilano. Kune kun tiuj diocezoj, ankaŭ iuj religiaj ordenoj plu uzas siajn misalojn: Dominikanoj, Kartuzianoj, i Cistercianoj, karmelanoj…
La diversaj misaloj
Rilate la enhavojn ne ekzistas misalo unika kaj unuforma, sed tiom da misaloj kiom da ritoj kiuj profitas de la rajto utiligi la propran. Tiel, la Roma misalo estas la libro de la eŭkaristia celebro laŭ la rito de la Katolika Eklezio romrita, sed oni parolas ankaŭ pri Trenta misalo, pri Ambrozia misalo, utiligata en la diocezo de Milano, pri vizigota misalo, ktp.
Kasur
Kasur (‎قصُور‎) estas universitata urbego, ankaŭ limpasejo al Barato en provinco Panĝabo (Pakistano), kie ĝi estas sidejo de la samnoma kantono. La loknomo (kasar) signifas arabe: palacoj, sed laŭ alia informo la nomdonato estis grava hindua historia figuro. La pasinteco de Kasur estas mirinda miksaĵo de religiaj, kulturaj kaj spiritaj tradicioj, parto de la nacia historio de la urbo, kiu ludis gravan rolon por antaŭenigi kaj konservi la islamajn civilizacion kaj kulturon. La historio de Kasur ne estas tiel malnova kiel Lahoro, sed ĝi estas urbo ligita al Lahoro dum jarcentoj, do ĝi tre similas al Lahoro. Se Lahoro estas centro de Pakistano, tiam Kasur estas lia okulo.
Misalo
Protestantismo
Analogie kun la latinaj misaloj, iuj reformaciaj eklezioj pretigis librojn establantajn la ritojn de siaj eŭkaristiaj liturgioj en vulgaraj lingvoj. Por sin distingi, kaj pro doktrina kaj eklezia oponoj al la “roma meso”, tiuj libroj ne prenis la titolon “misalo”. Nur malfrŭe tiu termino perdis sian komencan konfesian signifon, kaj tial ĝi povis esti adoptita de iuj protestantaj eklezioj.
Kasur
Geografio
Kasur situas sur montetaro ĉe la landlimo de Barato. Lahoro troviĝas 50, Fajsalabado 132, Multano 305, Rawalpindi 306, Islamabado 317, Peŝavaro 421, Sukur 663, Kveta 718, Hajderabado 873, Karaĉio 1010 kilometrojn (aere).
Misalo
Anglikanismo
La 11-an de julio de 1533, Klemento la 7-a ekskomunikis Henrikon la 8-an pro ties skismo. La bezono de liturgia libro reflektanta la novan doktrinon de la nova Eklezio baldaŭ sentiĝis kaj Thomas Cranmer fariĝis en 1549 arkitekto de la Book of Common Prayer (kromnomita “misalo de Cranmer”). Tiu misalo, anglalingva, estis abunde reviziita en 1552, poste en 1559 kaj en 1562.
Kasur
Historio
la areo ĉe Kasur estis agrara regiono kun arbaroj dum la Induso-civilizacio. Baldaŭ okazis la veda periodo, pli poste la Aĥemenida dinastio. Aleksandro la Granda okupis ankaŭ Kasur-on, ilin sekvis diversaj regnoj, imperioj. Kasur estis establita kiel grandurbo fare de paŝtunoj, kiuj migris al la regiono kaj konstruis plurajn malgrandajn fortikaĵojn en la areo. Tiutempe la areo estis ĉefe islama. La grandurbo prosperis pro la komerco. Ĝi iĝis hejmo de la legenda sanktulo kaj festis poeton, kiu estis entombigita en granda sanktejo en Kasur. Post disfalo de la Mogola Imperio la sikoj regis ekde 1807, fine la britoj. Sub la brita dominado (1849-1947) la urbo iĝis municipo en 1867. Dum la brita periodo irigaciaj kanaloj estis konstruitaj. La ĉefe islama populacio apogis la estontan islaman Pakistanon, sed la sikoj kaj hinduoj migris al Barato, samtempe alvenis ialamanoj. La plimulto de la populacio estas panĝaboj laŭ nacieco.
Ekonomio
Kasur estas industria urbego, sed la ĉirkaŭaĵo produktas agrikulturajn varojn. Oni produktas kemiaĵojn, teksaĵojn, ledajn varojn. La agrikultura branĉo produktas tritikojn, maizojn, rizojn, terpomojn, sukerkanojn kaj kurkumojn, fruktojn, legomojn, industriajn lignojn, mielojn, vaksojn.
En Kasur kampuso funkcias.
Klimato
Kasur situas en duonarida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen (BSh) kun influo de musono. La averaĝa jara temperaturo estas 24,3 °C. La varmo kulminas en junio averaĝe kun iom pli, ol 40 °C. Inter decembro kaj februaro prezentiĝas la plej malaltaj temperaturoj, iomete sub la frostopunkto. La averaĝa jara precipitaĵo varias inter 600-700 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen julie kaj aŭguste la musono portas pluvegon.
Trafiko
Kasur kuŝas laŭ vojo inter Lahoro kaj Barato, krome estas multe da vojoj al la proksima regionoparto. En Kasur servas la flanka fervojo Lahoro-Bahavalpur (kiu ne estas la ĉefbranca linio).
Londona Surgrundo
La Londona Surgrundo aŭ Londona Surgrunda Fervojo, en angla London Overground (konata ankaŭ simple kiel "Overground") estas ĉeurba fervoja reto kiu servas al Londono kaj al ties ĉirkaŭoj. Establita en 2007 por funkciigi la metroajn vojojn de Silverlink, ĝi nune servas al granda parto de Granda Londono same kiel al la hejma kantono Hertfordshire, kun 112 stacioj de naŭ diversaj vojoj.
La Overground formas parton de la National Rail de Unuiĝinta Reĝlando, sed ĝi estas sub koncesia kontrolo kaj en la marko "Transport for London". Operacioj estis kontraktita kun la kompanio Arriva Rail London ekde 2016. TfL atribuis la oranĝan kiel specifa koloro por la Overground kiel varmarko kaj por reklamado inklude la cirklan diskon, en la metroa mapo, trajnoj kaj stacioj.
Floridablanca
Floridablanca estas urbego en norda Kolombio, en departemento Santandero (Kolombio). Ĝi estas parto de urbaro de Bucaramanga.
Geografio
Floridablanca troviĝas sur altebenaĵo en la Centra Montoĉeno en la nordorienta parto de la lando. Bucaramanga troviĝas 8, Cúcuta 112, Medeĝino (Kolombio) 284, Bogoto 295, Soacha 303, Monteria 361, Ibagué 376, Valledupar 380, Pereira 382, Armenia (Kindio) 402, Soledad (Atlantiko) 466, Kartageno (Kolombio) 457, Barranquilla 472, Santa Marta 481, Neiva 523, Santiago de Cali 554, San Juan de Pasto 800 km.
Historio
La plej frue indianoj vivis en Floridablanca. En 1543 hispana kapitano estis tie. En 1596 en la proksimeco oni konstruis domon kaj preĝejon laŭ la rivero. Ĝi estas eble la unua setlejo, kiu nun estas Floridablanca.
Ekonomio
Ekonomio de la regiono estas bazita sur produktado de nutraĵoj kaj vestaĵoj.
Vidindaĵoj
Floridablanca estas konata pri siaj parkoj.
Klimato
Floridablanca havus tropikan klimaton, sed la alteco baras ĝin. La averaĝa temperaturo estas konstante 25 °C. Jare pluvas pli ol 1200 mm. En ĉiuj monatoj pluvas.
Trafiko
La loĝantoj uzas internacian flughavenon en la proksima Bucaramanga.
Ekologia atesto de Eŭropa Unio
La eŭropa ekologia atesto, starigita de la eŭropunia reglamento n-ro 880/92 de la 23a de marto 1992 celas "antaŭenigi la fasonadon, produktadon, merkatadon kaj uzadon de produktoj kun malpli alta efiko sur la naturmedio dum ilia tuta vivciklo" kaj "pli bone informi konsumantojn pri la efiko de produktoj al la medio, sen kompromiti la sekurecon de la produkto aŭ laboristoj, aŭ grave influi la kvalitojn, kiuj taŭgigas la produkton por ties uzado".
Căcuciu
Căcuciu [kəkuĉu] (hungare: Görgénykakucs gorgenjkakuĉ) estas vilaĝo en Rumanio orient-sudoriente de Reghin. Administre ĝi apartenas al Beica de Jos.
Ekologia atesto de Eŭropa Unio
Ĝi baziĝas sur aliro malloka, sistema, kiu implicas analizon de la vivociklo de la produkto, de ĝia fabrikado (inkluzive elekton de krudaj materialoj) ĝis ĝia elimino aŭ reciklado, inkluzive ĝian distribuadon, konsumadon, kaj uzadon. Tiel, ĉiu speco de produkto devas plenumi precizajn specifojn, kiuj konsideras la tutan vivociklon de la produkto. Laŭ la peto de la membroŝtatoj, la eŭropa atesto ekskludas de sia amplekso: agroalimentajn produktojn, trinkaĵojn kaj farmaciaĵojn.
Căcuciu
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 388 loĝantojn (rumanoj) kaj en 1992 161 (rumanoj).
Historio
Ĝia unua skriba mencio estas en 1441. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Maros-Torda).
Mikroklimato
Mikroklimato estas la klimato en relative malgranda areo, kelkajn metrojn super aŭ en la grundo, inter la plantaro. Ĝi aperas en sunplena, senventa situo, kiam la lokaj efikoj fortiĝas.
Lago de la Arbaroj
Lago de la Arbaroj (Lake of the Woods, Lac des Bois) estas lago okupanta partojn de provincoj Ontario kaj Manitobo de Kanado kaj ŝtaton Minesoto de Usono. Ĝi apartigas iun parton en Minesoto, la Nordokcidentan Angulon, de la ĉefa parto de Usono tiel ke la apartigita parto povas esti atingita de la ĉefa parto nur tra la lago aŭ irante tra Kanado. La Nordokcidenta Angulo estas la plej nordokcidenta parto de Usono krom Alasko. <!--
Lago de la Arbaroj estas nutrita per la Pluva Rivero, _Shoal_ Lago, _Kakagi_ Lago kaj alia pli malgrandaj riveroj. La lago degutas enen la Vinipego (Manitobo) Rivero kaj tiam enen Vinipego (lago).
Lago de la Arbaroj estas super sepdek mejloj longa kaj larĝa, kaj enhavas super 14,542 insuloj kaj 65,000 mejloj (105,000 km) de bordolinio - la plej longa _coastline_ de (ĉiu, iu) Kanada lago (kvankam ĝi estas ne tute en Kanado.)
La lagaj insuloj provizi (nestanta, kovejanta) loĝloko por la endanĝerigis (Akvokondukanta, Pipanta, Ŝalmanta) (Pluvio, Ĥaradrio) kaj grandaj nombroj de Amerikaj Blankaj pelikanoj. Estas ankaŭ kelkaj cent (nestanta, kovejanta) (paroj, paras) de Blankkapaj maragloj en ĉi tiu areo.
_Governance_
Kiel internacia korpo akva, la lagaj akvaj niveloj estas reguligita kaj (funkciigis, regita) per la Internacia Lago de la Arbaroj Regi Estraro, parto de la Internacia Artika Komisiono. Kiel frua kiel 1912 akvaj niveloj estis (materio, afero) de koncerni. La (registaroj, registaras) de Ontario kaj Kanada formita estraro de regi en 1919.
Traktato inter Kanado kaj la Usono, sciata kiel la Lago de la Arbara Konvencio kaj Protokolo, estis (signita, subskribita) en 1925 kaj (fondita, fondis) alto kaj eksigi (postuloj, bezonoj, bezonas) por reguliganta Lago de la Arbaroj bazita sur la _IJC_ kandidatigoj. La artika Kanado-Ontaria Estraro de Regi daŭrita al ekzisti kaj retenas respondeco por reguligantaj normalaj akvaj niveloj (maksimumo 1061¼ ft aŭ 323.47 metroj, minimumo 1056 ft aŭ 321.87 metroj). Nur kiam akvaj niveloj superi ĉi tiuj niveloj estas ili referis al la internacia estraro kiu konsistas de du (inĝenieroj, inĝenieras): unu Kanada kaj unu Amerika.
La _Aulneau_ Duoninsulo
La plej granda landa esprimilo en Lago de la Arbaroj estas la _Aulneau_ Duoninsulo. Ĝi estas koneksa al la kontinento kun liliputa kolo de lando je ĝia sudorienta angulo, sed kanalo (_Turtle_ _Portage_) estis tranĉi tra je ĉi tiu punkto, efike farante la _Aulneau_ insulo. La kanalo havas nun estas plenigita dorso en, sed _manually_ kuri _portage_ por malgranda al mediumo (katizis, dimensiita, ampleksita) (boatoj, boatas) estas en ĝia loko. La _Aulneau_ estas proksimume dudek mejloj longa kaj dek mejloj larĝa, kaj enhavas en ĝi super okdek lagoj, la plej granda kies estas Saga Lago.
La _Aulneau_ Duoninsulo estis nomita post la _Jesuit_ Patro _Jean_-_Pierre_ _Aulneau_, Franca Katoliko (sacerdoto, presbitero, pastro), kiu estis mortigita 6 Junio 1736 sur Lago de la Arbaroj. La Katolika Preĝejo en _Warroad_, Minesoto, estas nomita Patro _Aulneau_ _Memorial_ Preĝejo post lin.
(Aliformigo, Ripozo) sur la Lago de la Arbaroj
Turismo estas granda parto de la loka ekonomio de la Lago de la Arbaroj, kaj estas multaj (aliformiga, ripoza) eblecoj havebla sur la lago kaj en la ĉirkaŭbaranta kamparo. Multa de la lago estas honeste malproksima, sed (ripozlokoj, ripozlokas) kaj aparataro _outfitters_ (oferi, oferti) agordo por tiuj kiu ne havi atingo al ilia posedi (boatoj, boatas) kaj aparataro.
Fiŝkaptado
Kiel kun (ĉiu, iu) fiŝkaptado, esti preparita al ricevi la pozitiva (licencanta, permesanta). La Kanada registaro (oferas, ofertas) granda kontrakto sur ne-rezidenta turismo (licenco, permesilo) valida por ok tagoj. Se vi estos pasigi tempa fiŝkaptado en ambaŭ Minesoto kaj Kanado, vi devas esti (licencita, permesita) en ambaŭ _jurisdictions_.
La vasta amplekso kaj tereno de la Lago de la Arbaroj provizas miriada fiŝkaptado (medioj, medias, ĉirkaŭaĵoj, ĉirkaŭaĵas) kaj eblecoj. Plej bona konata pro ĝia abunda _walleye_ loĝantaro, ili povas esti kaptita kun (diversaj, diversaĵo) de manieroj totale kondiĉoj. La plej komuna, kaj la plej facila, estas al ĝigo kun lumo al mediumo alpaŝi en ie de tridek al kvardek (futo, piedoj) akva. Popularaj aranĝaĵoj inkluzivi simpla ĝigo, ĝigo kun plasta haro elfosi, aŭ simpla _spinner_ _lindy_-rigis al kuliso _sinker_. Aktuala logaĵo estas preferinda por ĉi tiu maniero. _Minnows_ estas aparte _productive_, sed vermoj kaj hirudoj povas ankaŭ buĉi la ezoko en certaj kondiĉoj. Atendi al kapti substanca kvanto de lago _perch_ kun ĉi tiu maniero kiel bone.
(Sekundo, Dua) (maniero, proksimiĝi, proksimiĝo) estas al _troll_ la bordolinio en pri 10 al 15 (futo, piedoj) akva kun plonĝanta logi. Klakanta logi aŭ _mid_-limigo plonĝanta logi estas plej bona. Ĉi tiu estos kapti _perch_, aparte en iom pli profunda akvo aŭ proksima subakva tereno, sed estos ankaŭ (reto, neta) baso, ezoko, kaj _muskellunge_. La pozitiva rapido dependas sur la kondiĉoj kaj situo, sed kutime ĉirkaŭ 2 al 6 mejloj en horo estas bona deirpunkto.
Por tiuj (interezis, interesita) en plibonigita ezoka fiŝkaptado, la Lago de la Arbaroj estas bonega. Cent mil mejloj de bordolinio (oferas, ofertas) multa granda ezoka loĝloko. La plej bona vojo al kovri multa bordolinio estas per movanta laŭ la bordo kaj (gisado, kastanta, disĵetanta) ezoko logi enen la malprofundaj.
Lago de la Arbaroj (oferas, ofertas) (justa, ĵus) pri ĉia fiŝkaptado havebla en la areo. Al sperto ĉi tiu nekredebla diverseco, unu devas nur memori du aĵoj. Ĉiam fari certa vi havi la pozitiva (licencanta, permesanta) kaj sekvi ĉiu fiŝkaptado kaj boatantaj leĝoj, kaj postrestigi menso (tiu, ke, kiu) bruna estas la plej bona koloro logi por fiŝkaptado ĉi tiu lago.
Boatanta
Alia vojo al ĝui boatanta estas tra akvo (sportoj, sportas). Iu popolo estas (turnita, turnis) for per la relative (malvarmeta, malvarmeto) temperaturo de la lago kaj _seasonal_ _algal_ floras. Por tiu kiu dON't menso ĉi tiuj (eldonas, aferoj), la lago (oferas, ofertas) vasta _expanses_ de dezertis (malfermi, malfermita) akvo por _waterskiing_, (kuvanta, tubanta), aŭ _wakeboarding_. Ĉi tiu devus nur esti farita en areoj (tiu, ke, kiu) havi estas skoltita kaj heliĝis sur la abako al fari certa estas ne rokoj, rifoj, aŭ alia (obstakloj, obstaklas). Unu devus ankaŭ resti for de la bordolinio dum _waterskiing_ ĉar tie povas esti latenta kaj nemarkita roka proksima lando.
1814
1814 estis normala jaro komenciĝanta sabate (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1814 post Kristo okazis, interalie:
Chrétien Guillaume de Lamoignon de Malesherbes
Chrétien-Guillaume de Lamoignon de Malesherbes, naskiĝinta la 6an de decembro 1721 en Parizo, kie li estis gilotinita la 22an de aprilo 1794, estis franca juristo, botanikisto kaj politikisto.
Li estas konata ĉefe pro la subteno kiun li havigis, kiel estro de la reĝa cenzuro, al la publikigo de la Encyclopédie de Denis Diderot kaj Jean le Rond D'Alembert. Li estis unu de la defendantoj de Ludoviko la 16-a dum lia proceso. Pri ekonomiko, li estis partiano de la teorioj de Vincent de Gournay kaj de Turgot.
Biografio
Li partoprenis en diversaj aferoj kiuj frontis la sendependecon de la jura povo el la reĝa aŭtoritato, kiel tiu de la komercisto Monnérat en 1770, tiu de la Parlamento de Bretonio kontraŭ la duko de Aiguillon samjare kaj tiu de la puĉo en 1771 fare de la triopo komponita de Maupeou, la abato Terray kaj Aiguillon kiu kaptis la pinton de la jura povo kontraŭ la juristoj mem kaj partikulare kontraŭ la Parlamento de Parizo. Pro tio ĉio, li estis ekzilita al sia kastelo 70 km for de Parizo.
Li edziĝis al Mlle. Grimod de La Reynière, kiu naskis filon, Guillaume, kiu vivis du monatojn en 1751 en Clichy kaj du filinojn, nome Pauline kaj Antoinette-Thérèse-Marguerite, el kiuj la lasta edziniĝos al Louis Le Peletier de Rosanbo. Unu el ties filinoj edizniĝos al la frato de François-René de Chateaubriand kaj alia estos la patrino de Tocqueville.
Václav Kounic
Václav grafo KOUNIC (naskiĝis 1848, mortis 1913) estis ĉeĥa nobelo, juristo kaj politikisto, subtenanto de ĉeĥlingva mezlerneja instruado en Brno kaj mecenato de la brnaj studentaj loĝejoj por ĉeĥaj studentoj.
Chrétien Guillaume de Lamoignon de Malesherbes
Biografio
Malesherbes estis entuziasmulo pri botaniko. En sia kastelo de Malesherbes, en la departemento Loiret,li organizis siajn plantejojn. Li tiukadre entrepernis korespondadon kun Jean-Jacques Rousseau kaj Thomas Jefferson, ŝanĝis plantojn kaj ricevis konsilojn el sia najbaro, la granda agronomiisto Duhamel du Monceau. Li profitis de la postenon de sia nevo César Henri de La Luzerne, guberniestro de la Deventaj Insuloj, kiu sendis al li semojn. Li trairis sekrete Francion, Nederlandon kaj Svision. Kaj tiel li akiris enorman kvanton de observoj, kaj pri agrikulturo kaj pri industrio kaj kompreneble pri plantoj por siaj kolektoj. Li estis forta kritikanto de la grafo de Buffon kaj tute kontraŭis lian "Teorion de la Tero". Li estis eleltita membro de la Akademio de Sciencoj en 1750, de la Akademio de Surskriboj kaj Beletro en 1759, kaj de la Franca Akademio en 1775.
La revolucio
En 1792, Malesherbes proponis sin kandidato por la defendo de la reĝo en lia proceso. Tiu akceptis dankema sciante pri la mortorisko kiun Malesherbes entreprenis. Malesherbes formis parton de la senditoj kiu devis informi pri la kondamno al la reĝo, la 20an de januaro 1793, kun Dominique Joseph Garat, ministro de justico, kaj Jacques-René Hébert, anstataŭanto de la prokuroro de la Komunumo.
Dum la Teroro, decembre 1793, li estis arestita kun sia tuta familio, en Malesherbes. Li estis portita al Parizo kaj enkarcerigita kun sia familio pro «konspiro kun la elmigrintoj». Lia bofilo Louis Le Peletier de Rosanbo estis gilotinita la 21an de aprilo 1794. La 22an de aprilo 1794, lia filino Antoinette, lia nevino Aline kaj ŝia edzo Jean-Baptiste de Chateaubriand, kaj du el liaj sekretarioj estis ekzekutitaj kun li. La 10an de majo, lia pli aĝa fratino Anne-Nicole, grafino de Sénozan, 76-jaraĝa, estis ekzekutita la saman tagon kiel Elisabeth, la fratino de la reĝo.
San Lucas Quiaviní
San Lucas Quiaviní estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas San Lucas Quiaviní. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 233.
Geografio
San Lucas Quiaviní apartenas al la distrikto Tlacolula al kiuj apartenas entute 25 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1769 loĝantojn. El tiuj estis 763 viroj kaj 1006 virinoj. La komunumo havas surfacon de 58,69 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1730 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1679 indiĝenoj. El tiuj 1491 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1491 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Dénes Berényi (fizikisto)
Dénes Berényi [dEneŝ berEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo Berényi Dénes estis hungara fizikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1973, ordinara en 1985) de Hungara Scienca Akademio, membro de Academia Europaea. Lia patro estis Dénes Berényi.
Dénes Berényi naskiĝis la  1928 en Debrecen. Li mortis la 2012 en Debrecen.
Biografio
Dénes Berényi frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris fizikan diplomon en Scienca Universitato Kossuth Lajos en 1953. Post siaj studoj li komence instruis samloke, sed en la sekva jaro li havis postenon en esplora instituto, kie li estis direktoro inter 1976 kaj 1990. Li kandidatiĝis en 1963, li doktoriĝis en 1971. En la 1960-aj jaroj li esploris en Moskvo kaj Oksfordo. En 1966 li estis docento, en 1976 titulara universitata profesoro. Li multe okupiĝis pri interpuŝiĝoj de atomaj eroj.
Li ricevis premiojn aŭ medalojn inter 1963 kaj 2008.
En 1956 li edziĝis baldaŭe havanta 2 gefilojn.
Guadalete
Geografio > Europo > Iberio > Rivero > Gvadaleto
Kat-okuleco
En gemologio, kat-okuleco ( angle : chatoyancy ), estas optika rebrila efiko kiun oni vidas ĉe iuj gemoj. La termino derivas de la franca œil de chat, signifante "okulon de kato". Kat-okuleco originas ĉu de la fibra strukturo de materialo, kiel ĉe tigr-okula kvarco, ĉu de fibraj enfermaĵoj aŭ kavaĵoj ene de ŝtono, kiel en la mineralo krizoberilo aŭ kat-okulo. La efiko estas komparebla kun rebrilo de bobeno de silko : La luma strio de reflektita lumo ĉiam estas orta al direkto de la fibroj. Por atingi tiun efikon plej bone kun gemo, ĝi estas tajlenda kaboŝone, kun la fibroj aŭ fibraj strukturoj paralelaj al bazo de la finlaborita ŝtono. Facetigitaj ŝtonoj ne emas bone montri la efikon.
1565 Lemaître
1565 Lemaître estas marsrenkonta asteroido, malkovrita la de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.
Kat-okuleco
Gemaj specoj, konataj por tiu fenomeno inkluzivas la jam menciitajn kvarcon, krizoberilon, berilon ( precipe la variaĵon akvamarinon ), turmalinon, apatiton, lunŝtonan gemon kaj skapoliton. Vitrofibro ankaŭ montreblas kat-okulecon se ĝi estas konvene tranĉita, kaj estas estinta populara ornama materialo kun granda varieco de brilegaj koloroj.
1565 Lemaître
Nomo
Ĝia nomo honoras la belgan kanonikon kaj matematikiston Georges Lemaître.
Kat-okuleco
La termino kat-okulo, se uzata kiel nomo de gemo, nur povas referenci krizoberilon. Iu ajn alia ŝtono montrante tiu fenomenon devas havi la nomon de la ŝtono post la indiko kat-okula, ekzemple kat-okula akvamarino.
Magdalenaninoj
Magdalenaninoj (Ordo Sanctae Mariae Magdalenae de poenitentia, mallongigo: OSMM) estas romkatolika ordeno virina. Hodiaŭ ekzistas nur ĝia pola branĉo.
Historio
La ordeno estiĝis ĉirkaŭ la jaro 1230 en Germanlingvio, donacite far la pastro Rudolf von Worms en Worms; temas pri la plej malnova ekskluzive virina ordeno de la Katolika Eklezio. Ĝi havis multajn monakinejojn en ĉiuj partoj de la Sankta Romia Imperio kiel ankaŭ en Hungario kaj Pollando. Patronino estis Maria Magdala, la konvertiĝinta pekulino el la Nova Testamento.
Laŭ la modelo de la patronino la celo de la ordeno estis unue la helpo de pentopretaj surstrataj ĉiesulinoj. Ekde ĉ. 1250 ili ankaŭ zorgis pri negeedziĝintoj el burĝaj familioj. La Blankaj virinoj vivis laŭ la regulo de Sankta Aŭgusteno portante modestajn blankajn vestaĵojn kaj dormante vestitaj kaj beltitaj sur pajlo kaj lana tuko. Neniam permesitis al ili neniofarado. Pro la centra ideo de konvertiĝo kaj la forlaso de antaŭaj vivokonceptoj ili nomiĝis ankaŭ pentistinoj (latine: poenitentes). Pro iliaj blankaj uniformoj oni nomis ilin ankaŭ Blankaj virinoj.
Germana branĉo
Pro Reformacio la plejparto de la magdalenaninaj monaĥinejoj sekulariĝis ĝis 1550. Restis nur du domoj en Malsupra Silezio en Nowogrodziec kaj en Szprotawa, krome unu en Lubań kaj unu en Hildesheim. La laste menciita malfonditis laŭ ŝtata ordono en 1810 kaj ĝiaj posedaĵoj eksproprietiĝis.
Pola branĉo
Ja ekzistas hodiaŭ ankoraŭ pola branĉo de tiu ĉi ordeno, kies statuto egalas al tiu de la iamaj germanaj fratinoj. Pro perbomba detruo de la originala monakejo en Lubań - kies ruinoj ne plu rekonstruitis - la fratinoj (pole: Magdalenki) transprenis la iaman konventon de Sankta Antono. Ekde la 1990-aj jaroj ekzistas filio en Bayreuth, kiu fonditis laŭ instigo de dekano Siegbert Keiling (li mem naskiĝis en Lubań) kaj kiu staras sub la patroneco de Benedikto de Nursio. Ekde 2009 polaj magdalenaninoj agadas ankaŭ en Erfurto. Estas ilia tasko zorgi pri la studentoj en la Porpastra Seminario de Erfurto.
Garlenda
Garlenda estas komunumo de Italio.
Chamartín (Ávila)
Chamartín [ĉamarTIN] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco. La nomo de la loko devenas el Echamartín (dokumentita tiel en 1247) el eŭska "aita" (patro) kaj Martín (Marteno) kiel nomo de reloĝanto. Tiu radik-prefikso "ĉa" aperas ankaŭ ĉe Chaherrero (Avilo), Robledo de Chavela (Madrido), Chagarcía Medianero (Salamanko) ktp.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 15,45 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 68 loĝantojn. Ĝi perdis 230 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj.
Ĝi limas kun Solana de Rioalmar, Grandes y San Martín, Brabos, Cillán, Gallegos de Altamiros kaj Narrillos del Rebollar.
Historio
Proksime estas arkeologia kuŝeja koresponda al kastruma setlejo de keltaj praloĝantoj de popolo vetonoj nome Castro de La Mesa de Miranda, de kie devenas la granita skulptaĵo de porkobovo ("verraco" [beRAko]), nune en la urba kerno, kaj kiu aperas en la blazono, kiel simbolo de la prapasinteco. Tiu kastrumo konsistas el tri diversaj sektoroj (ne samtempaj) de murego 2 832 m longa kaj 5 m averaĝe larĝa, konstruita per grandeaj ŝtonblokoj kaj enhavas turojn. Aparte estas nekropolo (fakte invadita de posta sektoro de la murego) kun pli ol du mil tomboj de bruligitaj korpoj kaj gravaj tombenhavoj, el kiuj plej gravaj estis markitaj de vertikalaj ŝtonoj.
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Archidona
Archidona [arĉiDOna] kaj Arĉidono en Esperanto estas urbo kaj municipo de la provinco Malago, en la regiono Andaluzio. Ĝi estas la centro de la nomita Nororma, tio estas Nordorienta Komarko de Malago kaj la ĉefurbo de la jurteritorio de Archidona. Ĝi akiris la titolon de urbo en 1901.
Ĝia municipa teritorio okupas areon de 187 km² kiuj etendas tra la orienta pento de la Depresio de Antekero. La urbo estas situa je 666 m super marnivelo, ĉe la bazo de la montaro Sierra de Gracia. Kun 8858 loĝantoj, Archidona estas la municipo plej loĝata de la komarko. La loĝantaro koncentriĝas en la ĉefa urba kerno samnoma sed ankaŭ ĉe la minoraj kernoj de Salinas, Trajnstacio kaj Huertas del Río.
Arkeologiaj trovaĵoj atestas la estinton de setlantoj en la zono ekde la Malsupra Paleolitiko. La konstantaj setlejoj plej antikvaj korespondas al Escua, fondita de fenicoj, kaj Ulisis, loĝata de turduloj kaj romianoj. Dum la islama epoko, Medina Arxiduna atingis elstarecon kiam iĝis ĉefurbo de la Korao de Rajja. En ties alkazabo estis proklamita emiro Abd Ar-Rahman la 1-a en 756, post kio oni starigis la Emirlando de Kordovo en al-Andalus. Post la kristana konkero en 1462, la vilaĝo restis sub la senjora jurisdikcio de la Familio Osuna.
La urbo estis deklarita Histori-Arta Komplekso en 1980 pro sia urbaniza kaj arkitektura baroka heredo. La municipo enhavas diversajn arkeologiajn kuŝejojn de diferencaj epokoj kaj zonoj de ekologia intereso kiaj estas la Natura Rezervejo Lagetoj de Archidona kaj la Hoz de Marín. Krome ĝi estas la sidejo de la kinfestivalo Muestra de cine andaluz y del Mediterráneo.
Civila arkitekturo
La Placo Ochavada [oĉaBAda], signife oklatera, estas konsiderata kiel unu el la ĉefaj ekzemploj de la urbanizado de la andaluzia baroko; ĝi estis konstruita en 1786 laŭ la desegnoj de Antonio González Sevillano kaj Francisco Astorga Frías. Ĝi havas oklateran planoj kaj fasadojn de ruĝa briko kaj kalko, de inspiro de mudeĥaro. La Domo Pósito, signife Grenstokejo, konata ankaŭ kiel "La Cilla" [ZIja], estas konstruaĵo de fino de la 16-a jarcento el kiu elstaras ĝia baroka pordego el ŝtono, flankigita de dukaj blazonoj. Ĝi estis konstruita por stoki la rikoltojn de la Dukoj de Osuna. Post utili kiel sidejo de la municipo, en la aktualo estas la municipa muzeo. Menciindas ankaŭ la etnologi-arkitektura heredo de la municipo, kiu konservas nombrajn strukturojn rilatajn kun draŝejoj, fornoj por baki panon, produktejoj de kalko, putoj, fontanoj, olemuelejoj, muelejoj de faruno kaj kampardomaroj.
Religia arkitekturo
Pli nombraj estas la monumentaj ekzemploj de religia arkitekturo. La Ermitejo de la Virgulino de Gracia estis starigita en 1462 sur antikva moskeo de la 9-a kaj 10-a jarcentoj el kiu oni konservas la komencajn erojn de la navoj kun kolonoj de epokoj de romianoj kaj visigotoj kaj aliajn restaĵojn ĉe la enirejo de la sanktejo. Ĝi estis reformita en la 17-a kaj 18-a jarcentoj per la konstruo de portikara aldona korto. Ĝi konservas anoniman pentraĵon de stilo itali-gotika de la 15-a jarcento. Alia ermitejo interesa estas tiu de Sankta Antonio, nome konstruaĵo de la 18-a jarcento de popola tiparo, situa en la tombejo de la 19-a jarcento.
La Preĝejo de Sankta Ana estis konstruita en 1505. Ĝi estis la unua templo de la malsupra vilaĝo post la konkero fare de kristanoj. Ĝi estis modifita en la 19-a jarcento, sed ĝi ankoraŭ konservas sian triangulan turon kaj aliajn elementojn de malfrugotiko. De la Preĝejo de la Victoria (Venko) elstaras ties fasado de stilo manierismo finigita per sonorilmuro el briko. Tiu preĝejo formius parton de iama konvento de la 16-a jarcento, nun malaperinta. La Preĝejo de Jesús Nazareno konsistas el unusola navo kun barelvolbo kaj trifoliaj embrazuroj. Ĝi estis konstruita fine de la 17a jarcento ĉe la lernejo Escuelas Pías, nome konstruaĵo kiu elstaras pro pordego el ŝtono kaj turo de horloĝo.
La Konvento de Sankta Dominiko estas la plej antikva konvento de la urbo, fondita de la Grafo de Ureña en 1531. Organizita ĉirkaŭ centra korto, ĝi havas simplan pordegon je stilo dominika. La alia konvento konservita estas la Konvento de Mínimas. La preĝejo de tiu konvento datas el la 18-a jarcento kaj elstaras pro sia baroka pordego kaj multlatera turo el ruĝa briko kaj turpinto el kolorigita ceramiko blanka kaj verda.
Arkeologiaj kuŝejoj
La arkeologiaj kuŝejoj de la municipo korespondas al diferencaj epokoj de la historio de Arĉidono. La plej antikvaj estas tiuj de la Kavo de Las Grajas, la ŝirmejoj de la Escardadera kaj la teracoj al la velo de la rivero Guadalhorce pase tra Huertas del Río, kiu enhavas montrojn de la ekzisto de Ĉasistoj-kolektistoj de la Paleolitiko, same kiel tombojn kaj kavo-sanktejo kun skemeca roka arto.
La kuŝejoj de La Hoya, Cortijo Catalán, Cerro Borbollones kaj aliaj enhavas prahistiriajn restaĵojn, korespondaj al indiĝenaj iberoj kaj al kolonoj fenicoj, kiel pruvas diversaj fortikaĵoj kaj aliaj montroj de materiala kulturo. El la epoko hispanromia estas pli granda nombro de restaĵoj, kiaj tiuj de la romia vilao de Alcaidía kaj tiuj de la probabla municipo Ulisis. El mezepoka epoko, krom la etoso de la kastelo, elstaras la fortikaĵo de Las Capacheras, deklarita Bien de Interés Cultural (havaĵo de kultura intereso), pro la abundo de materialo trovita de tiu kaj de aliaj antaŭaj epokoj.
Ekonomio
Archidona estas municipo ĉefe agrikultura. Kvankam la kerno de la agrikultura agado en la loka ekonomic malpliiĝas ekde la lasta triono de la 20-a jarcento, la produkta strukturo arĉidona pluestas dominata de la unuaranga sektoro. Granda parto de la municipa areo estis konvertita en plugebla tero, ĉefe en olivarbaroj. Laŭ la Agrikultura Censo de 1989, en Archidona, de 17.356 ha censitaj, 40,03% korespondis al olivarbaroj kaj 25,25% al herbaj kultivoj, ĉefe tritiko kaj aveno. Oni kalkulis ankaŭ 8 ha de vitejoj kaj 396 de fruktarbaroj. La brutobredado ne estas tiom grava ekonomia agado en la municipo. La ĉefaj tipoj de brutobredado estas de ŝafoj kaj kaproj, kun inter po 400 kaj 500 ekzempleroj ĉiu.
Tamen, nur tre limigita grupo de grandaj terposedantoj povas vivteni sin nur el la agrikultura produktado, kaj estas tre ofta por multaj laboristoj la dediĉo al la laboroj de kamparo partatempaj kaj al la farado de alia labortipo, ĉefe en la sektoro de la konstruado. Menciindas krome ke la agrikulturo en Archidona estas subvenciita agado kiu survivas grandparte danke al politikoj kiaj la Plan de Empleo Rural (Plano de Rura Dungado).
Tamen estas ankaŭ malgranda industria sektoro, bazita sur la transformado de manĝaĵoj, kaj eldona, pro la setlado en la urbo de la eldonejo Ediciones Aljibe, same kiel pro pliiĝanta sektoro de servoj ebligita de la situo de la urbo kiel komarka ĉefurbo, baze sur agado kia la edukado, la administracio kaj ĉefe la pomalgranda komerco. La indico de turismo, spite la gravan histori-arta heredo de la municipo, estas ankoraŭ malalta, ĉefe kompare kun aliaj municipoj de la provinco, ekzemple la najbara Antekero. La hotela propono ests limigita al unu hotel-lernejo kvarstela, unu hotelo tristela, alia dustela kaj du pensionoj.
Ĵusaj klopodoj rilatis al energiprodukta infrastrukturo, nome du produktejoj de sunenergio kun potenco de 8,3 megavatoj, kiuj povus utili por ĉirkaŭ 2.000 loĝejoj. La konstruo de fabriko de biomaso, same kiel projektoj konstrui karceron kaj golfludejon ricevis kritikojn de ekologiistoj kaj loĝantoj.
Dinosaŭra Provinca Parko
Dinosaŭra Provinca Parko troviĝas ĉ. 250 km oriente de Kalgario (Alberto, Kanado) aŭ 48 km nordoriente de la urbeto Brooks (Alberto).