cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
La Esperantisto
Titolo kaj subtitolo
La artikolo La falis el la titolo de aprilo 1892. De januaro 1893 la gazeto havis nur esperantlingvan titolon: ''Esperantisto. Monata gazeto de la lingvo internacia 'Esperanto'''.
Kvankam ĉiuj numeroj indikis germanlingve sur la subo de la lasta paĝo, ke Schmidt respondecis redakcie, la indikoj sur la frontpaĝo plurfoje ŝanĝiĝis:
Historio
La Esperantisto estis 8-paĝa provnumero kaj enhavis artikolon „Prospekto“ en germana, franca kaj Esperanto, artikolon pri „Esperanto kaj Volapük“ en germana kaj Esperanto, versaĵon Al la Esperantisto kun germana traduko, fine bibliografion kaj anoncojn pri aperontaj libroj.
Ĉe la fino de 1889 la gazeto havis 113 abonantojn, plejparte rusajn. La Esperantisto tuj fariĝis plej efika centrigilo kaj kuraĝigilo inter la diverslandaj adeptoj, kiaj antaŭe havis kvazaŭ neniun alian ligilon ol sian korespondadon kun Zamenhof. La gazeto donis bonajn tekstojn, kiuj helpis pli profundan studadon de la lingvo, ĝi ebligas la aŭtoron de la lingvo doni ĝeneralajn klarigojn al ĉiuj per siaj ,Respondoj al amikoj' kaj samtempe ĝi informadas pri la progresoj de Esperanto.
En 1890 La Esperantisto entute transiris en la manojn de Zamenhof, sed nur tre malfacile kaj multekoste li povis aperigi la gazeton kun tiel malmultaj abonintoj. En aŭgusto 1891 li proponis organizon de Akcia Societo Esperantista. Ĉirkaŭ fino de tiu jaro la personaj cirkonstancoj de Zamenhof fariĝis tiel premantaj, ke li trovis sin devigata forlasi la kondukadon de la tuta afero.
Tiam aperis monsubtenanto, W. H. Trompeter. Li oferis la necesan sumon por subteni la tutan entreprenon de la gazeto ĝis 1894.
En 1894 la periodaĵo havis 717 abonantojn, el kiuj 60% estis rusoj.
Enhavo
Oni povas klasigi la aperintajn tekstojn en kvar kategoriojn:
Pro ĝiaj movadaj informoj La Esperantisto estas la probable plej grava fonto por la studo de la frua Esperanto-Movado.
Historie grava la periodaĵo fine ankaŭ estas el lingva vidpunkto. Zamenhof uzis aŭ allasis multajn tiamajn neologismojn. Li donis plurajn konsilojn stilajn kaj terminarajn, ekzemple rekomendas la principon "Por unu sono unu litero" pri la duoblaj konsonantoj, uzi laŭeble "vortojn kunmetitajn kiel eble plimalofte, ĉar ili ne bone respondas al la romana karaktero [!] de nia lingvo" (vol. 5, p. 17) kaj simile. Frantiŝek Vladimir Lorenc en la 1-a vol. (1890), p. 54-55 rekomendas transskribon de diakritaj literoj per postmetita apostrofo (ac′eti anstataŭ aĉeti aŭ acheti) ktp. Kelkaj el la tiam proponitaj aŭ uzitaj vortoj fariĝis arkaismoj, ĉar ili "perdis" kontraŭ aliaj samsignifaj, kiel ekzemple "plakato" (de germana Plakat), kiu cedis al la hodiaŭa "afiŝo" (de franca affiche).
Rusa cenzuro kaj fino
En la literatura parto aperis (en la dua numero de 1895) traduko de verketo de Tolstoj "Prudento kaj kredo". Pro tio la rusa cenzuro malpermesis la eniradon de Esperantisto en Rusion, kie la gazeto havis la plej grandan parton de siaj abonantoj.
La numero de majo-junio 1895 (n-ro 5/6) estis la lasta de tiu organo, kiu dum ses jaroj estis la centro de la movado. Dum la sekvantaj monatoj okazis senkuraĝiĝo inter la esperantistoj. La lasta numero aperis fakte en aŭgusto 1895. Entute eliris 66 numeroj.
Internacia Viŝegrada Tago
Internacia Viŝegrada Tago (angle: International Visegrad Day) - festo celebrata ĉiujare la 15-an de februaro laŭ iniciato de Internacia Viŝegrada Fonduso kaj publikaj amaskomunikiloj de ŝtatoj el Viŝegrada grupo (Telewizja Polska, Pola Radio, Ĉeĥa Televido, Ĉeĥa Radio, Slovaka Radio kaj Televido kaj la hungara MTVA). Fiksita laŭ interkonsento pri kunlaboro de organizaĵoj de publikaj amaskomunikiloj el la landoj de Viŝegrada Grupo enkadre de kunlaboro inter amaskomunikiloj el la 18-a de junio 2015.
La tago memorigas datrevenon de subskribo fare de prezidentoj de Pollando, Ĉeĥoslovakio kaj Hungario de la pakto pri fondo de Viŝegrada grupo la 15-an de februaro 1991 en kastelo de la hungara urbo Viŝegrado. Celo de la starigita festo etas substreko de historiaj ligoj inter la socioj kaj institucioj de Pollando, Ĉeĥio, Slovakio kaj Hungario, kaj ankaŭ de ilia nuna kunlaboro. Amaskomunikiloj de la viŝegradaj ŝtatoj festas la tagon helpe de forsendo de enhavoj ligitaj kun kunlaboro de ĉi tiuj kvar ŝtatoj.
La festo unuafoje estis celebrata la 15-an de februaro 2016, en la 25-an datrevenon de la renkontiĝo de ŝtatprezidantoj el Pollando, Ĉeĥoslovakio kaj Hungario en Viŝegrado.
Protestantismo
Protestantismo (1517- ) estas la dua plej granda branĉo de kristanismo, havante 16% de kristanoj. Ĝi estas la ĉefa formo de kristanismo en norda Eŭropo, norda Ameriko, Oceanio kaj suda Afriko. Ĝi estas esence la norda, ĝermana branĉo de kristanismo. Protestantismo ne estas unuigita eklezio sed svarmo de eklezioj, kiuj devenas historie de la ribelo de Lutero, germana monaĥo, kontraŭ la Katolika Eklezio kaj ĝia diboĉo, la tiel nomata Protestanta Reformacio. La du ĉefaj fondintoj de protestantismo estas Lutero kaj Kalvino.
La vorto Protestantismo devenas de la Latina vorto protestari = atesti (pri sia fido). La esprimo estiĝis en la periodo de l' Reformacio.
Efektive, Protestantismon oni povas dividi en kelkajn grandajn grupojn de eklezioj:
Ĉefaj trajtoj kaj doktrinoj de Protestantismo
Kontraste al la aliaj branĉoj, tamen, la protestanta ĝenerale kredas en tri doktrinoj de Lutero:
Tio ebligas protestantojn laŭ sia konscienco, se necese, forlasi la eklezion, ĉar ili ne bezonas ĝin por sakramento, sacerdotoj (= pastroj) aŭ doktrino. Anstataŭe, ĉiu kredanto povas legi la Biblion por si mem kaj preĝas al Dio, ne bezonante pastron kiel peranton inter si kaj Dio.
La protestanta Biblio
Protestantoj plej ofte uzas krom la Nova Testamento nur la Hebrean Malnovan Testamenton. Tial, dum la ortodoksia, katolika kaj la protestanta Nova Testamento samas, la Malnovaj malsamas: la katolika eklezio (kaj la ortodoksiaj) uzas la judan Malnovan Testamenton ne laŭ la kanono de Kalvino, sed laŭ la Septuaginto, kun ĉi limigo tamen, ke la katolikoj ne havas ĉiujn librojn, kiujn konservis la Ortodoksio.
En la generacio post Jesuo Kristo, ja, la rabenoj faris kanonon pri la Hebrea Biblio, en kiu pluraj verkoj de la Septuaginto ne plu estis akceptitaj, ĉu ĉar ili ekzistis nur en la Greka lingvo, ĉu ĉar ili estis tro malfrue verkitaj. Tial ĉi tiuj libroj -- nomitaj ĉu Duakanonaj Libroj ĉu Apokrifoj -- ankaŭ mankas en la protestanta (pli precize: kalvinana) biblio: Tobit, Judit, 1, 2, 3 kaj 4 Makabeoj, Saĝeco, Siraĥido kaj pluraj aliaj. Vidu ĉe Duakanonaj Libroj
La Luteranoj, tamen, kutime ja havas en siaj Biblio-eldonoj la Duakanonajn Librojn de la Okcidenta tradicio.
Sakramentoj kaj ritoj
Plejparte, ĉiuj protestantaj eklezioj praktikas la bapton. En la plimulto de la protestantaj eklezioj, same kiel en la ortodoksia kaj rom-katolika tradicio, la bapto samtempe funkcias kiel metodo por membriĝi en la koncerna eklezio. Por Menonitoj tio estas klara kialo rifuzi la bapton al infanoj. Nur post konfesado de sia fido, tie oni kiel plenkreskulo povas esti baptita. Laŭ la Remonstrantoj, male, la bapto nur membrigas en la Eklezio de Kristo. Konkreta membriĝo en difinita eklezio estu komplete disigita de tio ĉi.
La Manĝo de la Sinjoro aŭ Sankta Vespermanĝo, kiun romkatolikoj nomas, la komunio estas celebrata en preskaŭ ĉiu eklezio. Kvankam la plimulto kredas, ke Kristo iel ĉeestas ĉe la komunio, eĉ se nur simbole, iliaj ideoj pri tio diverĝas. Sed ĉiuj malkonsentas kun la tipe rom-katolika ideo (ankaŭ ne rekonata de la Ortodoksio) pri transsubstancigo: ke la substanco de la pano kaj vino vere fariĝas la korpo de Kristo (kvankam la ekstera aspekto restas sama). En pluraj eklezioj, la komunio kutime okazas ĉiumonate aŭ jarkvarone.
Kelkaj eklezioj (la Remonstrantoj jam depost jarcentoj), konsciante, ke "invitas nin la Sinjoro", tute principe invitas kiun ajn ĉeestanton ĉu baptitan ĉu ne - aliaj, laŭ la tradicio de ortodoksio kaj Romo, limigas la inviton partopreni nur al siaj propraj membroj.
La centro de protestanta Diservo ne estas komunio sed la legado el la Biblio, preĝado kaj predikado, ĉar ĝi instigas la fidon.
La plimultaj eklezioj konas la riton de nupto kaj ordino de pastoroj aŭ pastorinoj, sed plejparte ne konsideras tion sakramento. Eksedziĝo estas tolerata en la praktiko, se jam nur por teni pura la idealon de la nupto. En kreskanta nombro da eklezioj la nupto inter gejaj paroj estas samranga kiel nupto de geaj paroj.
Luteranismo havas pentofaradon.
Aliaj kredoj
Kelkaj ekleziaj sektoj malpermesas tabakon kaj alkoholon.
La adoradon de Sanktuloj protestantismo ne konas: ne estas protestantaj sanktuloj, almenaŭ ne oficiale. Sed eĉ la liberala protestantismo (kiun kelkaj konsideras kvazaŭ-ekstremisma) konas siajn "sanktulojn" (homojn, kiuj estas konsiderataj kiel gravaj ekzemploj, kiel Dietrich Bonhoeffer). La protestantoj ne preĝas al sanktuloj, do same pri Maria, kies adoradon en la romkatolika tradicio kutime oni spertas kiel blasfemon. Laŭ protestantismo, katolikismo traktas sanktulojn kiel idolojn aŭ diaĵetojn, anstataŭante sanktulojn (precipe Maria) por Dio.
Kelkaj branĉoj de liberala protestantismo konsideras Jesuon senpere homo tre saĝa kaj sankta, sed nur homo, nepre ne Dio. La plimulto de l' liberalaj protestantoj konsideras tiun demandon afero ne vere grava.
Protestantismo kaj Esperanto
La Esperantista ligo de protestantoj estas la Kristana Esperantista Ligo Internacia (KELI).
La Evoluo de Telefonio
La Evoluo de Telefonio estas 62-paĝa libro originale verkita en Esperanto de inĝeniero J. R. G. Isbrücker. Ĝi estas eldonita en la jaro 1928 ĉe Rudolf Mosse en Berlino kiel numeroj 21-22 de la serio Biblioteko Tutmonda.
José Serrano López
José Serrano LÓPEZ (naskiĝis 1906 - mortis la 9-an de novembro 1971) estis la prezidanto de Meksika Esperanto-Federacio. Li mortis ne longe, post kiam li inaŭguris sian domon kiel "Esperantan Angulon" dediĉe al esperantista uzo. Historio de Esperanto en Meksiko, verkita de li, restas ne publikigita.
29-a jarcento a.K.
La 29-a jarcento antaŭ Kristo komenciĝis la 1-an de januaro 2900 kaj finiĝis la 31-an de decembro 2801 antaŭ nia erao.
Kosmovitralo
La Kosmovitralo (Cosmovitral) estas botanika ĝardeno en la centro de la urbo Toluca de Lerdo, en la Estado de México (federacia subŝtato Meksiko), en Meksiko. Ĝi havas ĉirkaŭ 3.500 m². Origine temis pri urba merkato.La konstruaĵo imponas pro amaso da vitraloj, kiuj ĝin ornamas kaj kiuj rakontas la historion de la kosmo, pro tio la nomo "Kosmovitralo".
Loko
La Kosmovitralo troviĝas en la historia centro de Toluca de Lerdo, inter la stratoj Benito Juárez Lerdo de Tejada Ignacio López Rayón kaj Santos Degollado. Oni povas viziti la botanikan ĝardenon inter la 9a ĝis la 17a horo de marto al dimanĉo. La enirpago (fine de novembro 2009) kostas 10 meksikajn pesojn (ĉirkaŭ 0.50 EUR).
Historio
La konstruo de la merkato komencis je la 9-a de februaro de la jaro 1909 kun la intenco fini ĝin en 1910, do okaze de la festo de la 100-jara sendependiĝo de Meksiko. La inĝeniero Manuel Arriata estis la respondeculo pri la kreo de la konstruaĵo. La merkato malfermas en 1975 kaj iom poste estas plano tute malkonstrui la konstruaĵon. Tamen oni povas konvinki la politikistojn kaj oni ŝanĝas la koncepton de la konstruaĵo. Post 5-jara rekonstruo oni povas transdoni al la loĝantoj de Toluca la botanikan ĝardenon "Cosmovitral" je la 5-a de julio 1980.
La laboroj pri la vitraloj nur finas en 1990 kaj ili estas verko de Leopoldo Flores Valdés, kiu dum unu jaro desegnis la projekton kaj grupo de 60 artistoj realigis la verkon dum 3-jara laboro. La vitraloj entenas entute 28 diversajn kristalkolorojn, kiuj venas el la tuta mondo. 80 % venas el Italio, Germanio, Francio, Belgio, Japanio, Kanado kaj Usono. La 71 vitralmoduloj sume havas ĉirkaŭ 3000 metrojn da vitralo. Por fari ĝin oni uzis ĉirkaŭ 75 tunuojn da metalstrukturo kaj 45 kilogramojn da vitro. Entute temas pri ĉ. 500.000 pecetoj aŭ fragmentoj de vitro en 30.000 sekcioj.
Esperanto
Okaze de Esperanto-semajnfino en Toluca la partoprenantoj vizitis la kosmovitralon, ĉar ĝi apartenas al la plej interesaj lokoj de la urbo Toluca kaj ĝi estas nepre vizitinda de turistoj.
Monaĥejo Makravank
Makravank (armene Մակրավանք) estas monaĥejo de Armenio situanta en la antikva vilaĝo Makravan, nuntempe suburbo de Hrazdan, ĉefurbo la marzo Kotajko, en la centro de la lando.
La monaĥa komplekso havas tri konstruaĵojn:
Friedelsheim
Friedelsheim - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Wachenheim an der Weinstraße.
Tupadly (Klatovy)
Tupadly estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Klatovy en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 5 km okcidente de Klatovy. Estas ĉi tie registritaj 68 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Tupadly situas en katastra teritorio Tupadly u Klatov kun areo 3,3 km².
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1331.
Memorindaĵoj
En arbaro super la viaĝo troviĝas naturmemorindaĵo Rokoj Tupadly.
Rialto (apartigilo)
Rialto povas esti:
21429 Gulati
21429 Gulati estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Abhi Gulati, finalisto en 2005 de la Intel Science Talent Search, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo, pro lia projekto pri matematiko. Li estis lernanto ĉe la Illinois Mathematics and Science Academy de Aurora (Ilinojso, Usono)
Adigeio
Adigeio aŭ Adigeujo estas respubliko en Norda Kaŭkazio, subjekto de Rusia Federacio. La respubliko formiĝis en 1922 kiel Ĉerkesa (Adiga) AO (aŭtonoma provinco aŭ oblasto). Ĝis la jaro 1928 ĝi nomiĝis Adigea (Ĉerkesa) AO, kaj ĝis 1991 Adigea AO.
3567 Alvema
3567 Alvema estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle (Belgio).
Nomo
Ĝia nomo, "Alvema" estis komponita el la virinaj antaŭnomoj Aline, Véronique kaj Martine, de la tri pra-nepinoj de la malkovrinto : Aline De Middelaer, kaj Véronique kaj Martine Warck.
Zbehňov
Bazaj informoj
Zbehňov (zbehnjov), hungare Zebegnyő (zebegnjO) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
Situo
Zbehňov situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Sečovce troviĝas 2 km-ojn.
Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1290. En 1910 loĝis en Zebegnyő 501 da homoj, (396 slovakoj, 28 germanoj, 28 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Zebegnyő apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Zbehňov 292 da homoj, (208 slovakoj, 78 ciganoj, po 1 germano, ĉeĥo kaj polo).
Tago de Pola Setlinto
Argentino estas unusola ŝtato, kie oni celebras la 8-an de junio Tagon de Pola Setlinto (hispane: "Día del Colono Polaco") kiel nacian feston ekde 1995. La tago memorigas la alvenon de la unuaj poloj komence de junio 1897. Okaze de tio en Buenos Aires, sub aŭspicioj de Pola Ambasado, Asocio de Poloj, organizaĵoj: la Asociación Cultural Argentino Polaca kaj la Fundación Argentina, okazas semajno de kulturaj aranĝoj dediĉitaj al Pollando kaj poloj.
En Pollando
En Pollando oni fiksis en 1929 Tagon de Pola Elmigrinto (Dzień Emigranta Polskiego) laŭ iniciato de Irena Puzynianka, la fondintino en 1926 de asocio "Opieka Polska nad Rodakami na Obczyźnie" (Pollanda Prizorgo pri Samlandanoj Eksterlande), celebratan novembre. En 1973 Konferenco de Pola Episkoparo dekretis la 3-an de majo tago de apartaj preĝoj intence de poloj loĝantaj eksterlande. La festo ne estis aprobata de la komunista registaro. Unu el pli grandaj manifestacioj okazis en 1981 sur Kastela Placo en Varsovio (ĝin partoprenis pli ol 2 mil personoj).
En la Tria Respubliko en 2001 la Senato voĉdonis, kaj en 2002 la Sejmo fine fiksis tagon la 2-a de majo kiel Tago de la Pola Diasporo kaj de Poloj Eksterlande, kaj la patronecon prenis la senato.
Thonon-les-Bains (stacidomo)
Thonon-les-Bains estas franca stacidomo sur linio Longeray-Léaz - Le Bouveret, situanta en Thonon-les-Bains, en departemento Haute-Savoie, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj TGV inOui, Aŭvernjo-Rodano-Alpoj kaj Léman Express (L1).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Longeray-Léaz - Bouveret (892000).
Flago de la Komunumo Sudamerika de Nacioj
La Simboloj de la Komunumo Sudamerika de Nacioj (UNASUR) ne ekzistas ĉar oficiale neniu decido aŭ traktado oficialigis ilin. Eksteroficiale aŭ de facto, oni adoptis la flagon proponitan de la perua prezidento Alan García Pérez kaj la blazonon.
Prezentado
La 23-an de majo 2008, dum konstitucia sesio de Unasur, Alan García, la perua prezidento, kiu apartenas al partio kiun fondis Haja -la Partio Aprista-, prezentis al portempa prezidento de Unasur kaj Prezidento de Ĉilio, Michelle Bachelet, flagon inspiritan de Indoameriko, proponanta ĝin por oficiala simbolo de Komunumo Sudamerika de Nacioj. Ŝi akceptis tiun flagon por reprezenti la union.
Tiu flago, inspirita de Indoameriko, estas rektangulo de ruĝa koloro. Entenas en la centro, la mapon de Sudameriko en flava koloro. La mapo estas ĉirkaŭita de samkoloro.
Woodstock (filmo)
Woodstock (subtitolita "3 Days of Peace & Music" ~ 3 tagoj de paco kaj muziko) estas filmo farita en 1970 kies temo estas la Woodstock-festivalo okazinta en 1969. Ĝi estis farita de Michael Wadleigh kaj produktita de Martin Scorsese, kaj alia homoj. La oficiala filmo farita daŭras 225 minutojn. Ekzistas ankaŭ unu DVD-on farita de Jimi Hendrix pri sia koncerto en Woodstock.
Apulio
Apulio aŭ Apulujo (Puglia ) estas sudorienta regiono de Italio, kiu konsistigas la maleolon kaj la kalkaneon de la Itala duoninsulo. Ĝi estas regiono kampara, kiu produktas fruktojn kaj vinon. Ĝiaj havenoj servas Grekion kaj Albanion.
Historio
La unuaj prahomoj jam loĝis en Apulio antaŭ 250 000 jaroj; tion pruvis, inter aliaj, la malkovro de la restaĵoj de la tiel nomata Homo de Altamura, ekzemplero de praa Neandertala homo. Ekzistas multenombraj aliaj restaĵoj el pratempo, kiel menhiroj kaj dolmenoj.
Woodstock (filmo)
Artistoj per apero
*) komenco kaj fino de la kanto (ne kompleta performo)
Apulio
Historio
Dum la 1-a jarmilo antaŭ Kristo alvenis la popoloj Daunianoj, Peuketianoj kaj Mesapianoj, verŝajne el Ilirio. Poste, dum la helena epoko, multajn koloniojn tie fondis la Granda Grekio, inter kiuj la sparta urbo Tarentum (Taranto).
La Romianoj rapide komprenis la gravan rolon de Apulio kiel komerca nabo, tamen ĝia konkero, dum la 3-a jarcento antaŭ Kristo, aparte malfacilis pro la rezisto de la urboj Tarentum kaj Brundisium (Brindizio). La Romianoj finfine starigis la regionon Regio II Apulia et Calabria, kiu ankaŭ inkluzivis Samnion, parto de la nuntempa Moliso kaj la orienta Basilikato. Estis konstruitaj la strato Appia kaj, dum la imperia periodo, la strato Traiana, per kiu oleo kaj greno produkitaj en Apulio povis esti transportataj.
Woodstock (filmo)
Artistoj per apero
**) ne estas en la originala versio
Apulio
Historio
Kiam la Okcidenta Roma Imperio disfaliĝis, Apulio travivis daŭran periodon da sufero. Post la alveno kaj foriro de multaj popoloj, la regiono iĝis posedaĵo de la Bizanca imperio.
Poste, la alveno de la Normanoj, ili forpelis la bizancojn de Suda italio kaj formigis Reĝlando de la du Sicilioj daŭrita ĝis la 1302.
Geografio
El geografia vidpunkto, Apulio estas longa kaj mallarĝa regiono, kies sudan parton konsistigas duoninsulo kiu etendiĝas inter la Adriatika maro, oriente, kaj la Ionia maro, okcidente kaj sude. La tradicia limo inter la du maroj estas la Markolo de Otranto, kiu disigas Apulion de Albanio.
Ĉefaj urboj
Jenas listo de la 10 urboj kun plej da loĝantoj.
(14609) 1998 SW145
(14609) 1998 SW145 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Aŭrelio Viktor
Aŭrelio Viktor aŭ Sextus Aurelius Victor Afer (ĉ. 320 – c. 390) estis historiisto kaj politikisto de la Romia Imperio.
Aŭrelio Viktor estis aŭtoro de mallonga historio de imperia Romo, titola De Caesaribus kaj kovranta periodon el Aŭgusto al Konstancio la 2-a. La verko estis publikigita en 361. Dum la epoko de la imperiestro Juliano (361-363), Viktor servis kiel guberniestro de Dua Panonio, en 389 li iĝis urba prefekto, seniora imperia funkciulo en Romo.
Verkoj
Oni atribuis al li kvar malgrandajn historiajn verkojn. Sed nur lia aŭtoreco de De Caesaribus estas certe sekurigita: La kvar estis ĝenerale publikigitaj kune sub la nomo Historia Romana, sed la kvara ero estas reverko de la tria. La dua estis unuafoje presita ĉe Napolo ĉirkaŭ 1472, en kvar volumenoj, laŭ la nomo de Plinio la Juna, kaj la kvara en Strasburgo en 1505.
La unua eldono de ĉiuj kvar libroj estis tiu de Andreas Schottus (8 volumenoj, Antverpeno, 1579). Jŭsa eldono de De Caesaribus estis de Pierre Dufraigne (Collection Budé, 1975).
Nigra gibono
La nigra gibono (Hylobates concolor) el la ordo de primatoj kaj familio de gibonoj troviĝas en Junnan kaj Hajnan-insulo de Ĉinio. Ĝi estas la plej malgranda el la homoideoj. Ĝi similas al homedo, sed ĝiaj antaŭaj membroj estas pli longaj ol la postaj. Kiam ĝi staras sur la postaj kruroj, ĝiaj manoj preskaŭ tuŝas la teron. La gibono ne havas vangpoŝojn kaj ĝia vosto estas jam degenerinta. Ĝia korpo longas ĉ. 50 centimetrojn kaj pezas 7-8 kilogramojn. La juna gibono portas brunnigrajn harojn, la plenaĝa virgibono nigrajn kaj la plenaĝa gibonino brunflavajn aŭ brungrizajn. Sur ĝia verto kreskas nigraj haroj.
La nigraj gibonoj vivas en vastaj tropikaj praarbaroj kaj moviĝas rapide kaj lerte. Sur branĉoj inter arboj ili saltas tiel rapide kiel birdo flugas en aero. Per unu facila eksalto ili povas transpasi pli ol 3 metrojn, iam eĉ dekkelkajn metrojn. Sed sur la tero ili ne estas tiel kapabla. Ili devas levi alten siajn longajn antaŭbrakojn kaj iras malrapide per la postaj membroj, kiel kapitulacantoj. Kurante ili tuŝas la teron per mandorsoj, danke al kies forto ili pligrandigas sian rapidecon. La nigraj gibonoj loĝas en pluvarbaroj malpli ol 2 000 metrojn super la marnivelo. En tagoj pluva, nebula kaj malserena ili malofte aktivadas. En serena mateno ili estas plej viglaj. Per sia voĉsako ili blekas laŭte. Kiam leviĝas la suno, iii senĉese blekas sur arboj, kaj ilia blekado fariĝas pli kaj pli granda kaj daŭras ĉiufoje 20-30 minutojn. En ĉa 10-a horo ili komencas serĉi manĝaĵojn. Tagmeze plenkreskaj gibonoj ripozas iom da tempo, kaj la junaj kaj idaj daŭre petolas. De posttagmezo ĝis vespero ili malofte blekas. En nokto ili dormas sur arboj.
Lara Croft
Lara CROFT (naskiĝis la en Londono) estas fikciulino kaj ĉefrolulino de la videoluda serio Tomb Raider.
En 2006 estis aljuĝita al ŝi unu stelo en la Walk of Game kaj ŝi estis enmetita ankaŭ en la Guinness-libro de rekordoj kiel “la videoluda heroino plej fama en la mondo”.
De la unuaj skizoj ĝis la hodiaŭa Lara
Core Design kaj Eidos Interactive, en 1995, volis krei videoludon tute malsaman kompare al aliaj tiamaj videoludoj. Toby Gard elpensis unuafoje pri ina rolulo, unu arkeologino armita per du pistoloj, kun alloga aspekto. La unua nomo estis Laura Cruz, poste ŝanĝita al Lara Croft.
La abundmezura korpo estis ideo de la desegnisto, kiu pligrandigis je 150% la volumenon de la sino de Lara por fari ŝercon al la aliaj anoj de la kreadoteamo, kiuj tamen, vidante la skizon, ŝatis la novajn mezurojn kaj fakte ili iĝis definitivaj.
Kiam ĝi estis publikigita, la unua videoludo kaŭzis bruon. Estis tute neantaŭvidebla la forlaso de Toby Gard tuj poste la publikigo de la unua epizodo. La kulmino de la sukceso estiĝis per la tria epizodo, ekde la kvara la vendoj malaltiĝis, sed ĉiuokaze ili estis ankoraŭ altaj.
La malaltiĝego estiĝis post la publikigo de la sesa epizodo (Tomb Raider: The Angel of Darkness, 2003), kiu elrevigis multajn ludantojn. Tio okazis ĉar Core Design ekestis laca krei novajn ludojn de Lara Croft, ĉar por tio estis necesa grandega laboro de la kreadoteamo, dum la ludantoj estis tre postulemaj. Fakte oni volis fini la serion per la kvara epizodo (Tomb Raider: The Last Revelation), sed Eidos devigis ilin daŭrigi. En la kvina epizodo la krea streĉo tre ĉeestas kaj dum la kreado de la sesa (The angel of Darkness) la limdato ne estis respektita. Pro la financa falego Eidos Interactive konfidis la markon Tomb Raider al Crystal Dynamics.
En la freŝa Tomb Raider: Legend (2006) Toby Gard revenas.
Bartholomäus Holzhauser
Bartholomäus HOLZHAUSER (naskiĝinta en la 24-a de aŭgusto 1613 en Laugna, mortinta en la 20-a de majo 1658 en Bingen) estis germana teologo kaj fondinto de institucio porklerikula.
Lara Croft
De la unuaj skizoj ĝis la hodiaŭa Lara
Cetere, por celebri la dekan datrevenon de Tomb Raider en 2007, Crystal Dynamics kreis rearanĝon de la unua epizodo de la sagao, nomita Tomb Raider: Anniversary.
Bartholomäus Holzhauser
Vivo
La filo de ŝufaristo frekventis la jezuitan gimnazion en Neuburg an der Donau kaj ekstudentis ĉe la universitato de Ingolstadt. Tie li doktoriĝis pri filozofio en 1636 kaj promociiĝis al licentiatus theologiae en 1640. En 1639 li ricevis la pastran ordinon samloke.
Castañeda (Kantabrio)
Castañeda [kastaNJEda] (Kaŝtanarbaro) estas municipo en nordcentra Kantabrio, Hispanio, en la komarko Valles Pasiegos.
Bartholomäus Holzhauser
Vivo
En 1640-42 Holzhauser estis kanoniko kaj dekano de la kolegio den Tittmoning kie li responsis pri la komunuma spirita vivo. En 1642 li lokitis al St. Johann in Tirol/Distrikto Kitzbühel kies kirko havis kvazaŭ rangon de katedralo. En la tiea paroĥeja domo Holzhauser fondis lernejon latinan, flegis kun la komunumanoj la ludon de edifaj teatraĵoj kaj donacis malavare siajn havaĵojn al almozpetantoj. En 1655 Johann Philipp von Schönborn, ĉefepiskopo de Majenco kaj episkopo de Würzburg, transdonis al Holzhauser la paroĥon Bingen. La profesia vervo de Holzhauser en misioj en la permilite ankaŭ spirite dezertigita regiono influis multajn kaj liaj samtempuloj substrekis lian mistikulan kaj viziulan talentojn.
Lara Croft
De la unuaj skizoj ĝis la hodiaŭa Lara
La nova epizodo, Tomb Raider: Underworld, aperis en 2008.
Castañeda (Kantabrio)
Geografio
Ĝi limas norde kun Piélagos kaj Villaescusa, okcidente kun Puente Viesgo, sude kun Santiurde de Toranzo kaj oriente kun Santa María de Cayón. La municipo estas sur la baseno de la rivero Pas, en la subkomarko Pas-Miera. Tra Castañeda fluas la rivero Pisueña.
Bartholomäus Holzhauser
Post la Tridekjara milito
Baldaŭ post la Tridekjara milito - dum la milito li aktivis i.a. en Salcburgo ĉe Paris von Lodron - li prezentis planon ĉerpantan el doktrinoj de Sankta Aŭgusteno, Karlo Borromeo kaj Vincento de Paul: fondo de insitucio de nemonakejaj klerikuloj pretaj kunvivi en paroĥejo sub monakejsimilaj kondiĉoj. Tiel la pastra idealo pli bone kaj pli sekure realigatu. En la Episkopujo Chiemsee sed ankaŭ en la diocezoj de Eichstätt kaj Freising li trovis interesiĝantojn. Lia chiemsee-a episkopa moŝto Johann Christoph von Liechtenstein spronis lin permesante starigon de unua tia domo en Tittmoning. Tuj venis aliaj filioj ankaŭ ekstere de la tiamaj landlimoj de Bavario. En 1653/54 iĝis eĉ Bartolomeana Seminario en Würzburg. La statutoj de la societo Instituts der in Gemeinschaft lebenden Weltpriester - kiuj pro ilia komuna vivo simple nomitis komunistoj (!) - ricevis papan aprobon en 1680.
Lara Croft
La voĉoj de Lara
En la angla versio Lara Croft estas dublata de:
Castañeda (Kantabrio)
Historio
El la Mezepoko, kiam Henriko la 2-a donis tiujn teritoriojn kiel senjorlandon al sia frato, nome la infanto Don Tello de Kastilio, kaj Johano la 2-a faris ilin graflando, Castañeda estis ligita al la Markizoj de Aguilar de Campoo, kiuj estis sekve Grafoj de Castañeda.
Bartholomäus Holzhauser
Post la Tridekjara milito
Sed la klerisma etoso de la 18-a jarcento malhelpis la floron de tia societo kaj en la kuro de la sekularigo komence de la 19-a jarcento la institucioj malfonditis fare de la bavara registaro. Postaj provoj revivigi la tuton fiaskis.
Lara Croft
La voĉoj de Lara
Italio
Castañeda (Kantabrio)
Historio
Estas dokumentita forĝejo nomita de La Vega aŭ de Castañeda, en la loĝloko Argomilla de Cayón, ĉe la fluejo de la rivero Pisueña. La plej frua referenco al tiu estas de 1403. Ĝi apartenis al Don Juan Téllez de Castilla kaj lia edzino Leonor de la Vega, kaj poste al ilia filino la grafino de Castañeda nome Aldonza de Kastilio, kiu donis ĝin al la Monaĥejo de Monto Corbán de Santandero en 1425 tra Juan González de Polanco kiu estis samtempe administranta monaĥo de la Monaĥejo de Monto Corbán, abato de Castañeda, kaj ĉefservisto de la nobela familio Vega,​ el kiu doña Leonor de la Vega posedis la duonon de la monaĥejo.​
6306 Nishimura
6306 Nishimura estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Atsushi Sugie elde la Observatorio Dynic apud Taga (gubernio Ŝiga, Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Yuji Nishimura, direktoro de la ĉefa fabriko de teleskopoj en Japanio.
Castañeda (Kantabrio)
Historio
En 1566, Diego de Obregón de la Vega, Senjoro de la Torre de Argomilla, akiris kvaronon de la forĝejo kiu estis tiam posedo de Juan González de Polanco, nepo de Juan González de Polanco. Meze de la 18-a jarcento, ĝi estis aĉtita de la entreprenisto Juan Fernández de Isla kiu klopodis aranĝi la instalaĵojn. La lasta citaĵo de la forĝejo estis de la jaro 1784.
7561 Patrickmichel
7561 Patrickmichel estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la franca ĉiel-mekanikisto kaj inĝeniero Patrick Michel, direktoro de esploro en la CNRS kaj fakulo pri la. Li estis la unua, kiu komputis la lokojn kaj fortojn de la en la interna sunsistemo. Li ankaŭ enketis pri la diversaj efikoj, kiuj influas la evoluon de terrenkontaj kaj. Michel laboris pri la evoluo de 433 Eroso kaj montris, ke kvankam eblas, ke ĉi-tiu objekto alfrapus Teron en malproksima estonteco, la probablo de tia evento restas malgranda.
X86-arkitekturo
Arkitekturo x86 aŭ x86-arkitekturo estas la komerce plej sukcesa instrukciara arkitekturo en la historio de personaj komputiloj. La mallongigo estas derivita de la model-numeroj finiĝantaj per "86", la unuaj el kiuj estis retrokongruaj kun la originala Intel 8086. Ekde tiam, multaj aldonoj kaj kromaĵoj estis aldonitaj al la x86-instrukciaro, preskaŭ ĉiuj kun plena retrokongrueco. La komputila arkitekturo estis realigita en procesoroj de Intel, Cyrix, AMD, VIA kaj pluraj aliaj.
Ĉar la termino x86 populariĝis post la kreado de la Intel 80386, ĝi ofte aludas al duuma retrokongrueco kun la 32-bitoka instrukciaro de la 80386.
Hodiaŭ, la x86-arkitekturo estas ĉiameca en surtablaj komputiloj kaj tekokomputiloj, kaj ankaŭ plimulto de serviloj kaj laborstacioj. Granda iomo da programaroj subtenas ĉi tian procesoron, inkluzive de operaciumoj kiaj MS-DOS, Vindozo, Linukso, BSD, Solaris kaj Mac OS X.
Malgraŭ populara mito, x86 ne estas samsama kun IBM-PC-kongrueco, kaj ĝi estas trovebla en pluraj aliaj aparataroj. Ekzemple, la originala X-box estis desegnita kun x86-procesoro.
Lara Croft
La voĉoj de Lara
Hispanio
Japanio
La pozistinoj
De la unua epizodo de Tomb Raider ĝis nun, sekvis unu la alian multaj pozistinoj, kiuj per fotografioj kaj intervjuoj publikigis ĉiun epizodon de la ludo.
Filmoj
Estas turnitaj du filmoj pri Lara, kiuj estas interpretataj de Angelina Jolie. La unua filmo Lara Croft: Tomb Raider havis sukceson kaj la dua Lara Croft: Tomb Raider - The Cradle of Life estas konsiderita fiasko kompare al la antaŭa filmo (156 milionoj da dolaroj kontraŭ 251 de la unua filmo). Jolie deklaris forlasi la rolon kaj pro tio en la tria filmo la juna Lara estos interpretata de juna aktorino.
Rochus-kapelo (Bingen)
La Sankta Rochus-kapelo estas pilgrima preĝejo, kiu situas sudoriente de Bingen am Rhein sur la Rochusberg. Ĝi estas ekde 2002 parto de la UNESKO-monda heredaĵo de la supra meza rejnvalo. Bildon de la sanktulo pentris Louise Seidler.
Historio
La unua kapelo estis konstruita dum la krucmilitoj. Hejmenvenantaj krucmilitistoj konstruis la unuan preĝejon tie. En la jaro 1417 la Majenca ĉefepiskopo Johano la 2a de Nassau kunigas la kun la Betlehema kapelo ligitan fondaĵon kun la baziliko Sankta Martin (Bingen), kiu estis detruita de incendio. La kapelo kadukiĝis poste kaj estis forgesita.
La unua Rochus-kapelo estis konstruita post la pesto-jaro 1666. La hodiaŭa konstruaĵo estis konstruata de la Freiburg-a katedrala konstrumajstro Max Meckel de 1893 ĝis 1895 en la novgotika stilo.
Partnereco por Sekureco kaj Prospero
Partnereco por Sekureco kaj Prospero (PSP), kiun la meksika gazetaro nomas ankaŭ "ALKNA+", estas iniciato oficiale lanĉita dum la pintkunveno de Waco, en Teksaso, la 23-an de marto 2005, de s-roj George W. Bush (Usono), Vicente Fox (Meksiko) kaj Paul Martin (Kanado). La tri gvidantoj alproprigis al si la rekomendojn de laborgrupo nomata The Independent Task Force on the Future of North America („Sendependa Laborgrupo pri la Estonteco de Nordameriko”): ĝin konsistigas la Kanada Konsilantaro de la Entrepren-Ĉefoj[1], la Council on Foreign Relations kaj la Consejo Mexicano de Asuntos Internacionales. Sub tiuj tri nomoj troviĝas nur entreprenoj.[2] Ĝia raporto titolita „Konstrui nordamerikan komunumon”, kiu estis publikigita nur du monatojn poste, proponas tridek-naŭ rekomendojn destinitajn „starigi unikan kaj sekurigitan ekonomian spacon”.
Dum la dua pintkunveno, en marto 2006, en Kankuno (Meksikio), la Nord-Amerika Konsilantaro pri Konkurencivo (NAKK), konsistanta el tridek aferistoj (dek el ĉiu lando), estas oficiale starigita. Ĝi estas subtenata de alia konsilantaro, kiu grupigas ducent entreprenojn, kies ekzistokialo estas, laŭ la gazetara komunikaĵo, {„starigi la prioritatojn de la PSP kaj konduki la procezon de profunda integriĝo”}. Nek la naciaj parlamentoj nek la asocioj estis invititaj. Laŭ David Chapdelaine, profesoro pri internaciaj rilatoj ĉe la Universitato de Montrealo, ''„la entrepren-ĉefoj, kiuj konsistigas la NAKK, ĝuas privilegian aliron al ĉiuj niveloj de la hierarĥio de la PSP. Oni delegas decidopovon al subalternaj organoj, kies preciza konsisto ne estas publikigita, ne pli ol la loko kaj la dato de iliaj kunvenoj. Tio estigas gravan deficiton de demokratia legitimeco”.''[3]
En sia lasta raporto [4], la NAKK promesas orajn montojn kun nuancoj, kiuj memorigas tiujn de 1994 pri la avantaĝoj de la ALKNA: „La PSP estas samtempe strategia kaj realisma (...). Ĝi havas kiel fundamentan principon kontribui al plibonigo de la funkciado de la ekonomioj de la tri landoj kaj samtempe plibonigi la sekurecon kaj la vivkvaliton ĉie en Nordameriko.” Kiel la entreprenoj pensas do plibonigi la vivkvaliton? La NAKK planas du rimedojn: „Sekurigitaj kaj travideblaj landlimoj en Nordameriko, kaj sekura aliro al profitiga energio.”
La libereco cirkuli koncernas nur la varojn kaj la naturresursojn (akvoduktojn, oleoduktojn, gasoduktojn kaj intermodulajn transportkoridorojn). Por la energio, la NAKK pledas por malfermo de la gas- kaj petrol-merkato. Ĝi proponas al la meksikanoj parte privatigi PEMEX-on (la publikan petrol-entreprenon) kaj spliti ĝin, disigante la agadojn ligitajn kun naturgaso. La NAKK trovis eĉ nomon por la nova kompanio: GASMEX...
Tiuj proponoj estis reprenitaj de la meksika registaro. En julio 2007, la prezidanto Calderón prezentis la Nacian Programon de Infrastrukturo 2008–2012 per tiuj vortoj: „La celo estas fari Meksikion unu el la ĉefaj mondaj logistikaj platformoj, profitante niajn geografiajn kaj komercajn avantaĝojn.” Ĉi-jare la Kongreso debatos pri projekto de konstitucia reformo destinita malfermi la kapitalon de PEMEX.
Kritikoj
De multaj landoj kaj en multaj laboraj, socialaj, ekonomiaj kaj politikaj tavoloj oni akre kritikis tiun proponon de ekonomia traktato. Unuaflanke la proponata libereco ŝajnas libero por la usonaj petrolentreprenoj eniri la meksikiajn produktejojn kaj profiti de la privatigo por klopodi enspezegi, kio, dum la meksikiaj entreprenoj estus publikaj, estus pli malfacile. Krome kaj inverse oni ne parolas pri inversa libereco por meksikiaj laboristoj eniri libere en la usonan labormerkaton, do la prospero pri kiu parolas la nomo de la traktato estas simpla surogato kaj nek volas nek povas rigardi la tutan amplekson de la ekonomio de landoj tiom diversaj kiom Meksiko unuflanke kaj Kanado kaj Usono aliflanke. Temas pri pakto kvazaŭ inter elefanto kaj formiko.
Notoj
1. Vd Dorval Brunelle, „L'interaméricanité jetée aŭ oubliettes? [La interamerikaneco ĉu ĵetita en la forgesejon?]”, suplemento „Québec (Kebekio)” de {Le Monde diplomatique}, februaro 2008.
2. Interalie: Campbell, Chevron, Ford, FedEx, General Electric, General Motors, Kansas City Southern Industries, Lockheed Martin, Merck, Mittal Steel, New York Life, UPS, Wal-Mart, Whirlpool, Scotiabank, Suncor ktp.
3. David Chapdelaine, „Le PSP: un processus d'intégration continentale en déficit démocratique [La PSP: procezo de kontinenta integriĝo kun demokratia deficito]”, La Chronique des Amériques, Observatoire des Amériques, Montrealo, aŭgusto 2007.
4. „Recommandations initiales du Conseil nord-américain de la compétitivité (CNAC). Renforcer la compétitivité au Canada, au Mexique et aŭ Etats-Unis [Komencaj rekomendoj de la Nordamerika Konsilantaro pri Konkurencivo (NAKK). Fortigi la konkurencivon en Kanado, en Meksikio kaj en Usono.]”, raporto 2007 al la gvidantoj, CNAC, Otavo, februaro 2007.
(Laŭ Anne VIGNA, ĵurnalistino, Meksikio, en: Splendoj kaj mizeroj de la Traktato pri Liberkomerco de Nordameriko. La tago en kiu Meksikio estis sen tortillas, [[Le Monde diplomatique en Esperanto], marto 2008.])
István Egressy
István Egressy [iŝtvAn egreŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Egressy István estis hungara radioparolisto, deklamisto. Lia (erara) familia nomvarianto estis Egresi, lia filo estis Zoltán Egressy (verkisto).
István Egressy naskiĝis la  en Rákoshegy, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
István Egressy akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1956. Dum la studentaj jaroj li estis la unua en deklama konkurso. Post la diplomo li aliĝis al la Hungara Radio, kie post 2 jaroj li havis radioparolistan statuson ĝis 1994. Baldaŭ li faris ankaŭ reĝisorajn laborojn pri literaturaj programoj. Inter 1958-1969 li estis ankaŭ deklamisto eĉ aktoro sur scenejo. Inter 1961–1983 li estis ankaŭ prezentisto de novaĵoj en la Hungara Televizio. Li ricevis 3 premiojn en la jaroj 1978 kaj 1979.
Saint-Avit-Saint-Nazaire
Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj.
Bluflanka muŝkaptulo
La Bluflanka muŝkaptulo aŭ Blankabrova blua muŝkaptulo (Ficedula superciliaris) estas paserina birdo de la familio de Muŝkaptuledoj kaj genro de Ficeduloj indiĝena de Azio. Ĝi reproduktiĝas en la montodeklivoj de Himalajo kaj vintrumas en suda Barato.
Distribuado
Somero: Komuna reproduktulo ĉe okcidenta Himalajo, el Kohat en nordokcidenta Pakistano orienten tra Kaŝmiro al Utaranĉal (okcidenta raso), kaj interreproduktanta en Nepalo kun la orienta raso aestigma kiu sekvas en orienta Himalajo tra Butano al Arunaĉal-Pradeŝo kaj Tibeto. Reproduktado okazas inter 2000-2700m, eventuale tiom malalte kiom ĝis 1800 kaj tiom alte kiom ĝis 3200m. Ankaŭ en pli malaltaj montetoj de Meghalajo, Nagalando, Ĥasi kaj Kaĉar, foje konsiderata tria raso; oni ne konas la vintrajn movojn de tiu populacio. Biotopo : malfermaj, miksaj arbaroj de kverkoj, rododendroj, pinoj, abioj ktp., eventuale fruktoĝardenoj.
Vintre: Centra Barato el Delhio suden al norda Maharaŝtro, Goao, kaj orienten al Andra-Pradeŝo kaj Orissa. Vintraj populacioj de la orientaj ŝtatoj, eble el Nepalo/Sikimo, estas miksitaj: granda parto de tiu populacio havas ankaŭ blankan superokulan strion kaj bazajn vostomakulojn (vidu priskribon sube).
Priskribo
Tiu orientalisa specio estas iom pli malgranda ol pasero (ĉ. 10cm) kaj fortiketa. La masklo estas tre blua supre, kaj ankaŭ flankoj de kapo kaj kolo estas tre bluaj dum rimarkinda blanka makulo estas en centro de gorĝo, tra la brusto al ventro, kio donas al la specio tre distingan bildon kompare kun aliaj samgenranoj kaj tiuj flankaj makuloj, kvazaŭ grandaj mustaĉoj, donas nomon al la specio.
La kvanto de blanko ĉe brovo kaj vosto montras la klinan variado el okcidento orienten laŭlonge de Himalajo, kio foje utilas por distingi tri rasojn:
Kutime unuope, kvankam foje en miksitaj ĉasgrupoj en vintro. Ĉeestas plejparte al malaltaj arboj kaj arbustoj, nutrantaj sin inter la foliara kanopeo, ne kuraĝanta multe en la malfermo. Konstante movas supren sian voston, ofte akompanate de gonflado de kapoplumoj kaj notoj trrr, precipe proksime de nesto. Dieto estas plejparte insektoj.
Vácszentlászló
Vácszentlászló (vAcsentlAslo) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Hungario, en departemento Pest, en subregiono Gödöllő.
Situo
La vilaĝo situas laŭ flankovojoj, for de fervojo, ĉefvojo kaj rivero. Spite la nomon Vác ne estas proksime.
Historio
La komunumo estis loĝata dum la ferepoko. La unua skriba mencio devenas el 1394. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis kaj refondiĝis en 1689.
Komunumoj pri Ladislao la 1-a (Hungario) en Hungara reĝlando
Oni fondis Asocion pri Ladislao la 1-a (Hungario).
Blankmana gibono
La blankmana gibono (Hylobates lar) el la ordo de primatoj kaj familio de gibonoj troviĝas en Simaŭ-regiono de Junnan, Ĉinio, kaj ankaŭ en la Hindoĉina Duoninsulo kaj Indonezio. Sur ĝiaj manoj kaj piedoj kreskas blankaj haroj. Ĝia vizaĝo estas brunnigra, senhara kaj ĉirkaŭe de ĝi estas cirklo da blankaj haroj. Staranta ĝi altas malpli ol unu metron. Gi pezas ĉ. dek kilogramojn, kun helflavaj, flavgrizaj kaj nigraj haroj.
La blankbrovaj kaj blankmanaj gibonoj vivas en densa arbaro de Sjiŝŭangbanna de Junnan. Tie kreskas kamforarboj 20-30 metrojn altaj, banjanoj, arbustoj, herboj kaj pteridoj. Ilia vivkutimo similas al tiu de la nigraj gibonoj. Ambaŭ gibonoj prenas fruktojn, semojn, arbofoliojn, ĝermojn kaj florburĝonojn kiel siajn nutraĵojn, kaj krome, manĝas ankaŭ birdetojn, birdovojn kaj insektojn. Ili estas mildaj, sed, kiam ili trafas atakon de malamiko, la tuta grego kune batalas kontraŭ ĝi. Pro ekspluatado de arbaroj la vivkondiĉoj de gibonoj fariĝas malfavoraj, ke ili generas pli malfacile. Ĝuste pro tio protekti la gibonojn kaj severe malpermesi kapti ilin estas la plej grava tasko.
Sielnica
Sielnica (Szélnye [sElnje]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Sielnica situas laŭ traira flankovojo, apud ĉefvojo. Zvolen troviĝas je 6 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1250 en formo "Zelnitz". Inter 1657-1668 la vilaĝanoj pagis impostojn al la turkoj. En 1710 pro la militado la loko bruldetruiĝis. En 1828 loĝis tie 485 vilaĝanoj en 61 domoj. En 1853 pro ĥolero mortis 36 da vilaĝanoj. Ekde 1873 oni minadis karbon. En 1890 incendio okazis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szélnye 699 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Zvolen, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Sielnica 1156 homoj, (1122 slovakoj).
Eŭropa Volontula Servo
La Eŭropa Volontula Servo (mallonge EVS, European Voluntary Service, Service volontaire européen, SVE) estas subtena programo de la Eŭropa Komisiono ekzistanta ekde 1996, kiu donas financan subtenon por volontula servo de junuloj en ne-profitaj organizaĵoj en Eŭropo. Ekde 2018 la servo formale nomatas Eŭropa Solidareca Korpuso (European Solidarity Corps, Corps Européen de Solidarité). La programo estas parto de la programo Erasmus+. La celo de la volontula servo estas ĉefe doni al junuloj la ŝancon disvolvi kapablojn, kiuj ebligas ilin aktive partopreni en la socia vivo kaj en la konstruado de nova Eŭropo. Samtempe la laboro de la volontuloj alportu aldonvaloron al la respektivaj institucioj. Kutime inter multaj aliaj ankaŭ la volontuloj de TEJO ricevas subtenon de la Eŭropa Volontula Servo.
Ĝeneralaj kondiĉoj
Povas partopreni junuloj inter 16 respektive 18 kaj 30 jaroj el landoj de Eŭropa Unio kaj el partneraj landoj difinitaj de la programo Erasmus+, kiuj plejparte estas najbaraj landoj de Eŭropa Unio. La daŭro de la tasko estas kutime inter 2 monatoj kaj 12 monatoj; se la daŭro estas pli mallonga, oni adresu precipe junulojn kun specialaj bezonoj, aŭ pli grandajn grupojn de internaciaj volontuloj estu uzataj por la servo. Agadkampoj inkluzivas la areojn de sociaj aferoj, juneco, medio kaj kulturo.
Partopreno en akompanaj seminarioj – tiel nomata enkonduka trejnado kaj eventuala provizora renkontiĝo –, subteno de gvidinstruisto kaj partopreno en lingvokurso en la nacia lingvo de la gastiga lando estas devigaj. Precipe la EVS ankaŭ estas destinita al junuloj kun pliigitaj subtenaj bezonoj. Tiel la servo ankaŭ estu alirebla por volontuloj kun diplomo de nur baza mezlernejo, kun (familia) historio de enmigrado aŭ handikapo.
Flago de Danio
La flago de Danio (dannebrog, kelkfoje esperantigita kiel danebrogo ) estas la flago de Danio. Ĝi apartenas al la plej antikvaj de la hodiaŭaj flagoj. Ĝi estas konata jam de la 14-a jarcento. Dannebrog estas la unua flago kun Skandinava kruco, kaj la aliaj Nordiaj landoj poste kopiis ĝian bazan strukturon.
Jen la legendo pri l' origino de la flago, kiel aperanta ĉe Saxo:
Unu el la plej popularaj danaj reĝoj dum la mezepoko estis Valdemar la 2-a, la "Venkanto". Li kroniĝis kiel dana reĝo la 25-an de decembro 1202 (Kristnaska Tago) en la ĉefpreĝejo de Lund en nuna Svedio. Lia reĝa periodo estis bona tempo por tuta Danio kun floranta komercado. Centoj da urboj kaj urbetoj fondiĝis en la tuta lando. La fiŝkaptado de haringoj en Øresund donis al la reĝlando grandajn enspezojn kaj riĉecojn.
En 1202 venis 16 ŝipoj kun estonaj militistoj al Danio, kie ili rabis kaj batalis, kaj poste detruis tutan Listerlandon (Blekingo).