cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Muelejvalo ajzenberga
Priskribo
Ĝi etendiĝas je longeco de 12 kilometro disde Weißenborn ĝis Eisenberg-Kursdorf. Situas la valo en arbarriĉa regino estante hodiaŭ kaj ripozumregiono kaj naturprotektita areo. Laŭlonge de la torento troviĝas la ĉefa pado kiu estis siavice ĝis 2018 parto de la 410 km longa (intertempe forigita) Turingia vojo (Thüringenweg); tie alikonstruitaj historiaj muelejoj ofertas vere grandan gamon da restoriaciaj kaj loĝaj servoj al naturkvietserĉantaj migristoj.
Maketaĵoj Miniaturenpark Eisenberger Mühltal
En la 19.5.2007 inaŭguritis skalmodelaro ĉe Roberts-muelejo ĉe la komenciĝo de la valo. Montratas muelejoj laŭ la stato de 1900 kiam ili ankoraŭ funkciis ekonomike. La ideon fari tion havis anoj de la societo Ländliche Kerne e.V. post la jaro 2000-a.
Uckange
Uckange estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Uckangeois.
Lajos Szabó (verkisto)
SZABÓ Lajos [sabo:] estis rumanuja hungara aktorpedagogo, altlerneja rektoro, dramverkisto naskita en Alsóbölkény la 21-an de septembro 1912 kaj mortinta en Târgu Mureș la 13-an de aŭgusto 1983.
Biografio
Lajos Szabó finis en la Universitato de Koloĵvaro en 1937, li studis dramaturgion de Antal Németh. Post dujara praktiko en Budapeŝto inter 1941–1944 li estis dramaturgiisto de la Kolozsvári Nemzeti Színház. Inter 1945–1948 li estis instruisto de konservatorio de Kluĵo, inter 1948–54-de la Magyar Művészeti Intézet. En 1954 li translokiĝis kun instituto al Târgu Mureș, kie li estis la instruisto de la Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet, pli poste ties rektoro ĝis 1976, sia pensiuliĝo. Li publikis en la gazetoj plurajn teatrohistoriajn kaj teatroteoriajn studojn.
Szakmár
Ne konfuzu pri Szatmár!
Szakmár [sakmAr] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Bács-Kiskun, en Distrikto Kalocsa.
Geografio
Szakmár situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Kalocsa troviĝas je 9, Kecskemét je 80, Budapeŝto je 118 km-oj.
Historio
La unua mencio devenis el 1299 en formo Zathmar, kiu apartenis tiam al abatejo de Szekszárd. La turkoj faris senhoma la regionon. La Habsburgoj forpelis la turkojn en 1686. Formiĝis senfina vico da farmoj. La vilaĝoĝermo estis la preĝejo, kiu konstruiĝis en 1831. Tiu altiris homojn por vivi en tiu centra loko. Szakmár fondiĝis en 1897, tiam elektiĝis la municipo.
Famuloj
En Szakmár naskiĝis:
Anne-Catherine Loisier
Anne-Catherine Loisier, naskiĝinta la en Kajeno, estas franca politikisto. Ŝi estas estro de Saulieu ekde 2008 kaj membras al Departementa Konsilio de Côte-d'Or ekde 1994.
Ŝi estas senatano de Côte-d'Or ekde 2014.
Schalkendorf
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Leono Zamenhof
Leono (ruse: Lev, pole: Leon) ZAMENHOF, (ps. Lozo, Zetel, Elzet) (naskiĝis la en Varsovio, mortis la 7-an de februaro 1934 en Varsovio) estis frato de Zamenhof, kuracisto de malsanoj de gorĝo, oreloj kaj nazo. Li estis unue rusa ŝtatano, post la unua mondmilito civitano de la restarigita Pollando.
Vivo
En 1905 Leono Zamenhof estis sendita al Manĉurio servi dum la rusa-japana milito kiel kuracisto. En 1906 li revenis Varsovion kaj komencis regulan kuracistan praktikadon en hospitalo kaj private.
En 1909 li edziĝis al Leokadja Warszawska, kun kiu havis du filinojn.
Leon Zamenhof amplekse verkis fake, ekz. „Historio de medicino“ kun biografioj, aforismoj kaj anekdotoj (en pola lingvo).
Esperanta agado
Leon Zamenhof estis esperantisto de 1898. Li partoprenis en ĉiuj okazaĵoj de la loka Esperanto-movado kaj estis fondinto de la Esperanto-Societo „Konkordo“ en Varsovio. Dum kelka tempo li estis vicprezidanto de PES. Li estis membro de la Lingva Komitato kaj korespondanto de ĝia Akademio pri la pola lingvo, krome ĉefkunlaborinto de la kultura periodaĵo Literatura Mondo. Red. de „Pola Esperantisto“ de 1908-1913. Li verkis multajn originalajn poemojn. Kiel apartaj libroj eliris liaj tradukoj: „Aspazio“ de Swietochowski [svjentoĥovski]; „Protesilas kaj Laodamia“ de Wyspianski; „Mia Liro“ (kolekto) kaj aliaj.
Verkado
Dum la verkado ŝi esploris en la arkivoj de EANA kaj trovis historian dokumenton en la ĵurnalo "The American Esperanto Journal". Temas pri la dua volumo de januaro, 1908, No 1 (13).
Temas pri kanto en valsa stilo; kaj tiu kanto estis la unua kiu estis eldonita en Ameriko. La Kanto estas nomata "Mi aŭdas vin" subtitolita "La unua kanto Esperanta eldonita en U. Ŝ.; muziko de Sro. Herbert Harris; Poemo de Dro. Leono Zamenhof. Facila por meza voĉo". Ĝi estis repremierita en la UK.
Mi aŭdas vin
En trankvileco reviganta
Kvazaŭ balzam' en kor' fluanta
Per viaj sonoj dorlotita
Mi flugas kiel ensorchita
For de la tero, o diin'
Ke viaj sonoj tiel ĉarmaj
Sopirojn kvietigu larmajn
Kaj mi pacigu ĝis la fin'
Por viaj vortoj kante-dolĉaj
Por murmuretoj mire sorĉaj
Por aŭdi vin
Asten
Asten estas municipo kaj urbo en la suda Nederlando en provinco Nord-Brabanto. Laŭ stato de la jaro en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi estas hejmo de Reĝa Sonorilgisejo kaj ankaŭ de kariljona muzeo. La ĉefaj loĝlokoj estas Asten, Heusden kaj Ommel.
Historio
Asten havas riĉan historion irantan reen al romia okupo de Batavio. En la marĉo de la nacia parko de la vilaĝo "De Peel" estis trovita antikva romia centestrokasko. La vilaĝo havas kastelon devenante de la 12-a jarcento, de la sudo de la nuna vilaĝo, kiu ankaŭ donis ĝian nomon al la vilaĝo. La vilaĝo estis prirabita kaj bruligita dufoje en la 17-a jarcento, fare de aŭstraj kaj svedaj armetrupoj.
Casa Amatller
La Casa Amatller estas konstruaĵo de la kataluna modernismo en Barcelono lima kun la Casa Batlló kaj apud la Casa Lleó Morera. Ĝi estis desegnita de la arkitekto Josep Puig i Cadafalch inter 1898 kaj 1900. La tri konstruaĵoj formas la nomitan Diskorda Dombloko.
La konstruaĵoj estis mendo de la industria entreprenisto pri ĉokolado Antoni Amatller al Josep Puig, kiu elpensis modelon de nov-gotika urba palaco, kun ebena fasado, centra korto kaj ŝtuparo al la ĉefaj ĉambroj.
En la fasado videblas la du pordoj nesimetriaj ligitaj pere de reliefo de Sankta Georgo farita de la skulptisto Eusebi Arnau. Tra la tuta fasado estas sgrafiaĵo kiu kongruas kun la ceramiko ege fajndelikate.
La vestiblo, kiel oftis dum la konstruepoko, estis pensita por la enirejo de veturiloj; ĝi havas ornamon de lampoj kaj vitraloj kun du ŝtuparoj, la plej ornamita kaj luksa por aliro al la ĉefa etaĝo kaj la plej simpla por la cetero de la etaĝoj.
La stilo estas mikso de kataluna kun flandra gotikoj (karakterizita pere de la triangula ebana formo de la supra parto de la fasado).
La domo dependas ekde 1960 de la Instituto Amatller de Hispana Arto, nome fondaĵo kreita de la posteuloj de la fotisto Antoni Amatller. Ĝi estis deklarita historia-arta monumento en la 9a de januaro 1976.
Regiono Shinyanga
Shinyanga (Mkoa wa Shinyanga) estas unu el la regionoj de Tanzanio. Ĝia ĉefurbo same nomiĝas Shinyanga.
La regiono havas areon de kaj  loĝantojn (censo de 2002). Ĝi situas en la nordo de la lando kaj estas, de okcidento al oriento, pli ol longa, sed nur inter 50 kaj  larĝa. Ĝi najbaras al ok aliaj tanzaniaj regionoj, kio estas rekorda nombro: La regiono administre dividiĝas al ok distriktoj:
En ĝia agrokulturo gravas maizo, rizo kaj kotono. Ĝia orienta fino estas parto de Nacia Parko Serengeti.
La fervojo inter Mwanza kaj Tabora iras nord-sude tra la mezo de la regiono, tuŝante la ĉefurbon. Alia grava urbo estas Kahama en la okcidenta parto.
142014 Neirinck
142014 Neirinck estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).
Ĝi estas en orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la franca astronomo Pierre Neirinck (1926 - 2016), estro de la Grupo pri Satelitaj Orbitoj ĉe Appleton Laboratory (Britio) dum la 1970-aj jaroj. Post emeritiĝo, li daŭre kunordigis la tutmondajn amatorajn observojn de satelitoj.
Katklavaro
Katklavaro (Katzenklavier) estas muzikinstrumento priskribita de Athanasius Kircher. Ĝi konsistas el linio da katoj fiksitaj kun siaj vostoj streĉitaj sub klavaro. La vostoj estis lokitaj sub la klavoj por igi la katoj dolore ekkrii kiam klavo estis premita. La katoj estis aranĝitaj laŭ la natura tono de siaj voĉoj.
La muzikilo estis priskribita de germana fizikisto Johann Christian Reil (1759-1813) cele de traktado de malsanuloj, kiuj perdis la kapablon por enfokusigi sian atenton. Reil kredis, ke se ili estis perfortitaj vidi kaj aŭskulti la muzikilon, ĝi nepre kaptus ilian atenton kaj ili estus sanigitaj (Richards, 1998).
Ĉi tiu muzikinstrumento estis ankaŭ priskribita de la franca verkisto Jean-Baptiste Weckerlin en sia libro Musiciana, extraits d’ouvrages rare ou bizarre (Musiciana, priskriboj de elpensaĵoj raraj aŭ bizaraj):
Rudolf Burda
Li laboris en Pilzeno, fariĝis komitatano de EAĈSR kaj kiam la organizo estis en 1952 likvidita fare de komunistoj dum la tiama malvarma milito (la rusa devis esti internacia lingvo de laboristaro), li - por iel kompensi la mankon de organizaĵo kaj de informa agado en Ĉeĥoslovakio - energie eklaboris en Pilzeno por utiligi Esperanton. Lia multobligita inform-organo La Pacdefendanto (59 n-roj, 1952-1956), antaŭulo de la internacia gazeto Paco de MEM, faris netakseblan servon ne nur en la eldonlando. Sendata en la mondon ĝi baldaŭ helpis revivigi per siaj alvokoj, informoj kaj sugestoj la movadojn en USSR kaj en aliaj socialismaj landoj.
R. Burda, oferinte multe da laboro kaj propra mono, organizis helpon de ĉeĥoslovakaj esperantistoj al familioj de arestitaj japanaj pacbatalantoj (1950-1951).
Li estis la unua prezidanto de Mondpaca Esperantista Movado.
Koncentrejano ĝenata de StB.
Kirn
Kirn estas urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Kreuznach de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. La 31-an de decembro 2004 la urbo havis 9019 loĝantojn.
Kirn apartenas al la mezalta montaro kaj pejzaĝa regiono Hunsrück [prononco "Hunsryk"].
Domoșu
Domoșu [domoŝu] (hungare: Kalotadámos) estas vilaĝo en Rumanio sude de Huedin. En 1910 ĝi havis 404 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 245 (rumanoj, 82 % da hungaroj). Ĝia unua mencio estas el 1408 kiel hungara servutulvilaĝo. En ĝia reformita preĝejo troviĝas ligna baldakeno pentrita en 1774 de Lorenco Umling pli maljuna, de hungaroj nomata Lőrinc Kolozsvári Asztalos Umling, kaj János Asztalos Umling (asztalos estas la hungara vorto por "lignaĵisto"). Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 la vilaĝo apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Sâncraiu.
Loĝantaro
En la censo de 2002 la 206 loĝantoj deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn :
Shimizu S-Pulse
Shimizu S-Pulse aŭ iom esperantigite Ŝimizu S-Pulse (japane 清水エスパルス, latinliterigo laŭ sistemo Hepburn Shimizu esu parusu) estas japana profesia klubo de piedpilkado (futbalo). La unua vira teamo de la starigo de la divido en 1993 apartenas al la 1-a divido de la Japana Ligo, kun escepto de unujara restado en la 2-a divido en 2016. Ĝi havas sian sidejon en la samnoma eksa urbo Ŝimizu (清水市), kiu ekde aprilo 2003 kuniĝis kun Ŝizuoka, ĉefurbo de la samnoma gubernio Ŝizuoka.
Jukka Kuoppamäki
Muzikkariero de Kuoppamäki startis en la jaro 1959 en bando Neloset, kies alia membro estis kun aliaj Jaakko Kyläsalo kaj en kiu Kuoppamäki ludis gitaron kaj estis tenoro. La unuaj soloaĵoj estas publikitaj en la jaro 1962. Tempo de lia plej alta populareco estis la unua duono de 1970-aj jaroj. En 1973–1979 Kuoppamäki havis diskokompanion Satsanga Records. En la 1980-aj jaroj li estis pli malaktiva, sed en starto de 1990-aj jaroj li fariĝis denove pli aktiva kantoverkisto kaj kantisto.
Kuoppamäki estas forta naciisto.
Studioalbumoj
https://www.youtube.com/watch?v=7PpwAJMhFDI
Traduko:
Rosl Schwaiger
Rosa SCHWAIGER (naskiĝinta la en Maria Alm, mortinta la  en Munkeno) estis aŭstra opera kantistino (soprano).
Vivo
Post la unua trejniĝo fare de la patro (orgenisto) ŝi studis ĉe Mozarteum-konservatorio en Salzburg. En 1940 ŝi apartenas al la artistaro de Salcburgia landa teatro; tie ĉi ŝi unuafoje furoris per la rolo de la Reĝino de la nokto en la opero Die Zauberflöte. Sekvis dungoj ĉe Popola Operejo de Vieno, ĉe Teatro Bazelo, en Bregenz kaj ĉe Viena Ŝtata Operejo.
En 1952 intendanto Rudolf Hartmann venigis ŝin kiel unuan koloraturan sopraninon ĉe Bavara Ŝtata Operejo Munkenon kaj ĉe Staatstheater am Gärtnerplatz. En ambaŭ kulturejoj ŝiaj partneroj estis i.a. Harry Friedauer, Marianne Schech, Erika Köth, Martha Kunig-Rinach kaj Sari Barabas. Neforgeseblas por la munkena spektintaro du roloj: de Papagena en la leganda Zauberflöte-surscenejigo de 1956 sub la gvido de Hans Knappertsbusch ĉe Prinzregenten-teatrejo kaj de Adina en la Donizetti-opero L'elisir d'amore. Ĉe la lasta opero aperis ankaŭ Benno Kusche (1957, Theater am Gärtnerplatz).
Dum Festivalo de Salcburgo ŝi kantis subretajn-rolojn: en 1945 de Blonde ĉe Die Entführung aus dem Serail de Mozart); en 1946 de Barbarina ĉe La geedziĝo de Figaro kaj de Sophie ĉe Der Rosenkavalier. Dum la 1950-aj jaroj ŝi tre popularis dum la festivaloj salcburgaj.
En 1954 ŝi entreprenis tre sukcesan turneon tra Norda Ameriko. Tri jarojn poste ŝi ne malsukcesis dum Glyndebourne Festival Opera (roloj de Blondchen/Entführung, Papagena/Zauberflöte, Najade/Ariadne auf Naxos) Du jarojn antaŭmorte ŝi ankoraŭ kantis en Greklando kaj Turkio. Mortinte je leŭkemio ŝi entombigitis en Maria Alm.
Tageventoj de 2004
Aktualaĵoj en 2004
Julio 2004
28-a de julio: mortas Francis Crick
Dua egipta dinastio
La dua dinastio de egiptaj faraonoj okazis de ĉ. 2850 al 2700 a.K kaj estas parto, kune al la unua dinastio, de la Frua Dinastia Periodo de Egiptio.
Ne videblas klara disiĝo inter la unua kaj dua dinastioj. Kelkaj indicoj supozigas la paciĝon inter la du landoj, la Supra Egiptio kaj Suba Egiptio, kiel mem diras la nomo de la unua el ĝiaj reĝoj, Hetepseĥemuj "la du povoj estas en paco".
Tiu ĉi dinastio markas plifirmigon de la povo absoluta ĉe centralizita organizo kaj la amasa uzado de la skribo (pliiĝo de la burokratio). Memfiso iĝis la ĉefurbo de la reĝlando aŭ de la nordo kun Uneg kaj Sened.
La dua dinastio fermas fruan dinastian periodon aŭ tinizan, (nomo venanta el la urbo Tinizo, de kie venis la unuaj faraonoj de la du unuaj dinastioj, proksime de Abidozo)
Faraonoj
Nur estas konate kun certeco la nomoj kaj ordo de la unuaj kvar regantojkaj de la lasta, sed apenaŭ eblis identigi iun reĝan tombon el ĉi tiu dinastio.
Zamenhofaj Vortoj
EdE-Z
Zamenhofaj Vortoj. Radikoj uzitaj de Z kaj netroveblaj en la Universala Vortaro. Listo de tiuj vortoj: 1. en Oficiala Gazeto, n-ro 2., kaj 2. en verko de P. Boulet, 1908, XV kaj 75 p., kun franca, angla, germana, hispana, itala, rusa, pola traduko de 2126 radikoj.
NGC 609
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Miastko
Miastko (prononcu: mjastko, kaŝube Miastkò, germane Rummelsburg), estas urbo en Pomeria provinco en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo en distrikto Bytów. Loĝas en ĝi pli ol 11 mil da loĝantoj.
La historio de rabisto Rummel, la legenda fondinto de la urbo
Rummel estis la legenda fondinto de la urbo Miastko, kiu ĝis la jaro 1945 estis nomata germane: Rummelsburg. Ĝuste de la nomo de la pomeria rabisto la setlejo prenis sian nomon. Laŭ la popolaj rakontoj Rummel estis dum Mezepoko la rabisto kiu marodis kaj rabis en la arbaroj en la ĉirkaŭaĵoj de la hodiaŭa urbo. Kiel en la samaj aliaj legendoj, rabisto Rummel predis la riĉulojn, kaj la akiritajn valoraĵojn disdonadis inter la malriĉuloj. Tamen estis la diferenco de Rummel kompare de aliaj rabistoj, ke li nenion lasis por si mem, kio tre plaĉis al la loka malriĉa loĝantaro kiu pro tio apogis lin, de tiu loĝantaro li rekrutis (varbis) siajn helpantojn.
Bibliografio:
1. Ellwart Jarosław (2000): Kaszuby (Kaŝubio), Region (Regiono), Gdynia.
2. Skurzyński Piotr (2015): Miastko. Śladami Rummela (Miastko. Tra la ŝpuroj de Rummel), Region (Regiono), Gdynia.
3. Świetlicka Alicja, Wisławska Elżbieta (1998): Słownik historyczny miast i wsi województwa słupskiego (La historia terminaro de urboj kaj vilaĝoj de Slupska Vojevodio), Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich (La Asocio de Polaj Bibliotekistoj), Okręg Słupski (Slupska Regiono), Slupsko / Słupsk.
Historio
Miastko estis malnova slava setlejo. La unuaj mencioj pri ĝi, difinata foje kiel urbeto, foje kiel vilaĝo, devenas de dokumentoj de la jaroj 1335, 1368, 1478, 1496 kaj 1506. Miastko estis tiam feŭdula proprietaĵo de germana familio von Massow. En la jaroj 1616-1617 loĝantoj ekribelis kontraŭ proprietulo. Tumultoj daŭris propre ĝis eksplodo de la tridekjara milito (vidu la suban mapon). Rezulto de la ribelo estis ricevo en 1617 urborajtojn.
Historio de la ĉirkaŭaĵoj de Miastko dum la antikveco
Inter la 1-a kaj 3-a jc p.K. sur tiuj terenoj t.e. proksime de la Vistula riverbuŝo vivis ĉefe ĝermanaj gentoj - la gotoj kaj la gepidoj. La gotoj praloĝis en suda parto de la nuntempa Svedio kaj de tie translokiĝis al riverbuŝo de Vistulo. Ili migris en la 2-a jarcento p.K. suden kaj disiĝis al du partoj: la okcidentaj gotoj (visigotoj) setlis en Dakio, la orientaj (ostrogotoj) en norda parto de la Nigra Maro. La gepidoj estis popolo kun orient-ĝermana deveno, signifo de ilia nomo estas „riĉa, donacema”. La prahistorio de la gepidoj estas nebula, ĉar ilia nomo restis nur en la kronikoj de la gotoj, kiuj estis iliaj malamikoj. Ili migris el la Vistula riverbuŝo kaj aperis en la nord-orienta parto de la Karpat-baseno post 269 sub gvido de reĝo Fastido. Ili potenco etendiĝis preter la Tiso ĝis rivero Körös, sed ili devis obei al la hunoj. Tamen jam komence de la 5-a jc p.K. tiun terenon okupis la gentoj de slavoj.
Historio de Miastko dum la jaroj 1871–1918
(laŭ artikolo de esperantisto Mariusz Borysiewicz, doktoriĝ-kandidato el Pomeria Akademio en Slupsko)
Prahistorio
eta|dekstra|upright=1.2|Eŭropo en preromia epoko aŭ [[Praromaniko, do en ferepoko:
La unuaj spuroj de homaj setlejoj en la ĉirkaŭaĵo de Slupsko devenas de la naŭ miloj da jaroj a.K.. La Okcidenta parto de Gdanska Pomerio estis setligita malfrue pro la tiama glaciiĝo (en plejstoceno dum la glacia epoko) kaj malfekundaj grundoj. Komence la homaro okupiĝis pri ĉasado de rangiferoj tial ili migris post ilia gregoj. La plej malnovaj arkeologiaj trovaĵoj en la Slupska Tero devenas el mezolitiko. De tiu periodo oni trovis sagpintojn en nuna vilaĝo Lubowidz (prononcu: lubovidz). Tiamatempe la loka homaro krom la ĉasado kaj kolektado okupiĝis ankaŭ pri fiŝkaptado. La homoj komencis produkti ilojn kaj sukcenfaritaĵojn. Supozeble tiamaj homoj loĝis en la provizoraj tendaroj. La neolitiko (nova ŝtonepoko) en la Meza Pomerio komencis iom malfrue kompare kun la sudaj terenoj. Tiamatempe la homoj komencis vivi pli malnomade. Disvolviĝis tiam primitiva agrikulturo. De tia periodo devenas la trovitaj apud Slupsko hakiletoj, pecetoj de argilaj ujoj, kaj ankaŭ la ŝtona ponardo. La trovaĵoj el la frua bronza epoko estas tre raraj. Oni trovis nur sceptron kaj hakileton.
La sukcena Urseto de Feliĉeco el Slupsko – neolitika la sukcena figureto de urseto trovita en la jaro 1887 en la ĉirkaŭaĵo de Slupsko dum la ekspluatado de torfo.
Dum meza kaj malfrua bronza epoko okazis veno de praslavoj al tiuj terenoj. Oni establis la defend-burgojn en la meza Pomerio. De tiuj terenoj oni komencis eksporti sukcenon. Komencadis la entombigoj de la cindroj de mortintoj en urnoj (vidu la apudan foton de la vizaĝ-cindrournoj). La historiaj monumentoj de la Luzacia Kulturo kaj Pomeria Kulturo estas tre oftaj. Ĉefe tio estas tumuloj (kurganoj) aŭ aliaj tombejoj kaj la ornamaĵoj trovata en ili, krome estas tie trovataj diversaj iloj kaj trezoroj kaŝitaj de la iamaj riĉaj posedantoj.
En la 2-a jarcento p.K. venis de suda Svedio la gotoj kiuj havas orient-ĝermanan devenon, ili praloĝis en suda parto de la nuntempa Svedio kaj en Gotlando kaj de tie translokiĝis al la Golfo de Gdansko kaj riverdelto / riverbuŝo de Vistulo kaj ili migris en la 3-a jarcento ankoraŭ suden de Eŭropo kaj disiĝis al du partoj: la okcidentaj gotoj (visigotoj) setlis en Dakio, la orientaj (ostrogotoj) en norda parto de la Nigra maro. Gotoj estinte en tiu regiono de Puck-golfo kaj riverdelto de Vistulo kreis unue la t.n. Oksywie-kulturon kiu poste plivastiĝis en t.n. Wielbark-kulturon. La suba mapo montras la disvastiĝon de la Wielbark-kulturo en la 3a jc /la nomo Wielbark-kulturo estas de la kvartalo Wielbark en Malborko / Malbork. eta|La [[Hansa Ligo ĉirkaŭ la jaro 1400
]]
Antikva epoko
Ĉe la fino de antikva epoko la terenojn de la Slupska Tero setligadis la slavoj, kiuj estis sub la forta influo de keltoj kaj romianoj. La tiama loka loĝantaro komercadis kun romianoj vendante la sukcenon kontraŭ la romiaj moneroj kiuj fariĝis la interna mono inter la slava kulturo. La slavaj triboj danke al la komerckontaktoj bone disvolviĝis. Tiam komenciĝis la feŭdismo, plena disvolviĝo de ĝi okazis en la komenco de Mezepoko. La unuaj setlejoj jam de la bronza epoko ligis nun la slavaj burgoj en mezepoko la komerca vojo tra la rivero Słupia de la burgo Kołobrzeg kun Orienta Eŭropo. La burgo en Slupsko estis tre taŭge lokita strategie pro marĉoj kaj estis konstruita sur la artefarita monto (nun tie troviĝas la preĝejo de Sankta Otto) por kontroli la komercan vojon.
Danke al la arkeologiaj esploroj ni nun scias ke la burgo estis ĉirkaŭita per ligno-teraj remparoj kaj per la natura fosaĵo nde la nun ne ekzistantaj la brakoj de la rivero Słupia.
Piasta dinastio
En la 10-a jarcento Pollando formiĝis kiel unueca teritorio. La unua, historie atestita reganto de ĝi estis Mjeŝko la 1-a, kiu en 966 akceptis bapton. Tio komencis luktojn kontraŭ la slava pagana religio kaj kristanigon de la socio. La unua reĝo de Pollando estis filo de Mjeŝko la 1-a – Boleslao la Brava. En tiama tempo tuta Pomerio do ankaŭ kun Słupsk estis en la limoj de Pollando.
Eriko de Pomerio
Eriko estis pranevo kaj heredanto de la dana-norvega regentino Margareta la 1-a, kaj estis ŝia preferata sukcedonto. Tiel li do ekhavis de ŝi grandegan heredaĵon. Eriko estis edzo de Filipa de Anglio (1394–1430), filino de Henriko la 4-a de Anglio.
Jam en 1397 - laŭ skandinavia heredrajto jam plenaĝa - li estis kronita en Kalmar, Svedio, kaj li estis samtempe: Pli poste li fariĝis: En la 13a kaj 14a jarcentoj Slupsko kelkfoje ŝanĝadis la apartenon al diversaj ŝtatoj. En la jaro 1236 kun la tutaj Teroj de Slupsko kaj de Sławno apartenis al la Orienta Pomerio t.e. la Gdanska. En la jaro 1265 la burgo Slupsko ricevis la urborajtoj de la pomeria princo Świętopełk (prononcu: Svjentopeŭk). Post la senida morto de la lasta pomeria princo Mściwoj la 2-a / nomata ankaŭ Mszczuj la 2-a - la urbo Slupsko eniris la Pollandon en la jaro 1294 (vidu la suban mapon). Ĝi estis tamen en la polaj limoj nur ĝis la jaro 1307, ĉar pro la perfido de la riĉa kaj influa pomeria familio Święca (prononcu: Svjenca) eniris la teritorion de la Margraflando Brandenburgio (vidu la suban mapon).
En la jaro 1310 la novaj posedantoj renovigis la urborajtojn. La nova urbo ekhavis la municipon t.e. la urban konsilantaron kaj vokton kaj teran posedaĵon kaj al la urbo apartenis la 19 km laŭ la rivero Słupia (de la urbo ĝis la elfluo al la Balta Maro kun la 5 metraj bordoj ambaŭrflanke. Tio ebligis la maran mastrumadon (tio leĝe estis enskribita en la papera dokumento de la jaro 1337).
Post la venka milito kun Brandenburgio Slupsko kun la regiono eniris la Okcident-Pomerian Princlandon. En la jaro 1329, la princoj Otto la 1-a kaj Barnim la 3-a transdonis la Slupskan Teron kiel garantiaĵo al la Teŭtona Ordeno por 12 jaroj. La regado de la Ordeno ne plaĉis al la urbanoj, do kiam proksimiĝis la dato de le redono de la ŝuldo kaj la Okcident-Pomeria princo Boguslavo la 5-a ne kolektis la tutan monsumon de la ŝuldo, tiam la urbanoj mem reaĉetis la urbon de la Teŭtona Ordeno.
En la jaro 1342 Slupsko kun la regiono denove revenis al la Okcidenta Pomerio. En la jaro 1368 la urbo akiris de la princo Boguslavo la 5-a la privilegion pri monfarado, kio signifis sendependecon de la Slupska Princlando.
En la jaro 1382 dum la kunveno de la reprezentantoj de la hanso-urboj en Stralsund la delegacio de Slupsko metis la skriban peton pri la aliĝo al hanso. Danke al tio la urbaj komercistoj akiris la privilegiojn en la havenoj de la Hansa Ligo (vidu la apudan mapon) kaj la okcidentan kaj nordan merkatojn.
De la Reformacio ĝis la Unua Mondmilito
La loĝantoj de Slupsko ĝis la Reformacio estis katolikoj kaj ne postrestis la spuroj de la antaŭaj antaŭkristanaj kredoj de la pomerianoj.
En la komenco de la 16a jc okazis la soci-religiaj perturboj. La plej akra formo de ili okazis en la jaroj 1524-1525, kiam estis la profanado de la preĝejo de la Plej Sankta Virgulino Maria en Slupsko. La plimulto de la loĝantoj ŝanĝis la konfeson de katolikismo al luteranismo.
La 17a kaj 18a jc estis la tempo de militoj. Dum la tridekjara milito (vidu la apudan mapon), en la jaro 1630, al la urbo Slupsko kaj la regionon enmarŝis la sveda armeo. Slupsko esti devigita pagi al la okunantoj la kontribucion, la kantonmenton, kaj prirabadoj, epidemioj kaj incendio profundigis la krizon en la disvolvado de la urbo. En la daŭro de la milito en la jaro 1637 finiĝis la dinastio de Grifitoj. La Okcidenta Pomerio tamen sukcesis esti sendependa ĝis la jaro 1648, ĝis la Vestfalia Paco / aŭ pli precize Vestfalia Pac-Traktato. Finfine la urbo kaj la orienta parto de la Duklando eniris la limojn de t.n. Elektistejo Brandenburgio.
Esperanto
Komence de aŭgusto 2015 venis de Lebo al Miastko la Senata Esperanto-ekspozicio, la vernisaĝo okazis la 25an de aŭgusto 2015 en la Informcentro de Turismo en Miastko kun partopreno de multaj loĝantoj kaj lokaj aŭtoritatoj i.a. kun la loka politikisto Mirosław Bartuch kiu estas parlamentano en la pomeria parlamento en Gdansko (krome ni menciu, ke li estas posedanto de la plej granda kolekto de memoraĵoj pri Johano Paŭlo la 2-a kaj lia kolekto estas montrata en tuta Pollando kaj ne nur). Partoprenis la vernisaĝon ankaŭ la redaktoro de la loka gazeto kiu aperigis la jenan artkolon en "Tygodnik Miastecki" (La Semajna Gazeto de Miastko) (jen ligilo: ). La Senata Ekspozicio dum sia turneo tra Pollando unue estis oktobre 2012 en Varsovio en la Pola Senato kaj estis organizita okaze de la 125-jara Jubileo de Esperanto fare de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando), polaj parlamentanoj: senatanoj Edmund Wittbrodt, Kazimierz Kleina, Andrzej Grzyb kaj sejmanino Teresa Hoppe kun financa helpo de mecenato de Esperanto el Japanio Etsuo Miyoshi. Post la Senato la E-ekspozicio estis en Malborko, Nowy Staw, Tczew, Gdynia, Pelplin, Wołów, Złotoryja, Vroclavo, Sosnowiec, Czeladź, Będzin, Lębork, Lodzo, Loviĉo, Sztum, Kwidzyn, Elbląg, Slupsko, Kępice, Darłowo kaj Łeba. Al Miastko la ekspozicion invitis la lokaj esperantistoj de EDE-Pollando Halina Borysiewicz kaj doktoriĝ-kandidato Mariusz Borysiewicz kun la vic-prezidanto de EDE-Pollando Eduardo Kozyra (legu: Kozira), ĉio kunlabore kun la Urbestro de Miastko. La sekvonta urbo al kiu veturos la Senata E-ekspozicio estas Kartuzy al kiu invitis ĝin la Urbestro de Kartuzio, Direktorino de la Publika Biblioteko kaj loka aktiva esperantisto red. Andreo Marszałkowski.
Horlacea
Horlacea [horlaĉa] (hungare:Jákótelke) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudoriente de Huedin. En 1910 ĝi havis 239 loĝantojn (hungaroj), en 1992 173 (rumanoj, 80% hungaroj). Ĝia unua mencio estas en 1393 kiel reĝbieno. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Kolozs vármegye). Administre ĝi apartenas al Sâncraiu (Cluj).
Distrikto Holzminden
La distrikto Holzminden [HolcMINden] (germane Landkreis Holzminden) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio. Administra centro estas la samnoma urbo Holzminden.
La distrikto havas areon de 692 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn.
Cosniciu de Sus
Cosniciu de Sus (kozniĉu) (hungare:Felsőkaznacs) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Zalău. En 1910 ĝi havis 473 loĝantojn (rumanoj); en 1992 414 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1341. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 apartenis al Hungario, (Syilágy vármegye). Administre ĝi apartenas al Ip (Sălaj).
Flava febro
La flava febro estas infekto virusa kiu aperas en tropikaj kaj subtropikaj zonoj de Sudameriko kaj Afriko (sed ne Azio).
Patogena agento
La flavan febron igas la flavfebra viruso: ĝi estas 40 ĝis 50 nm granda viruso (precize RNA-viruso) el familio Flaviviridae. Ĉar la viruso ankaŭ infektas simiojn, kiuj per vektoroj eblas transdoni infekton al homoj, tiu viruso estas malfacile ekstermebla.
Transdono
La flavfebra viruso estas transdonita per piko de flavfebra moskito (Aedes aegypti).
Ofteco
La oficialaj raportoj de MOS sciigas pri pr. 200.000 infektoj kaj pr. 30.000 mortoj po jaro tuttere pro flavfebro. .
Simptomoj kaj evoluo
Unue aperas febro kun kapdoloro kaj membrdoloro, tremo kaj naŭzo, tiam la malsano povas resaniĝi. Sed je pluraj okazoj troviĝas ĵus poste dua fazo malsana, kun iktero pro hepatito (hepata inflamo). Pro sangado ĉe digesta sistemo eblas aperi nigra sango en vomado, tial estas flavfebro ĉe Latinameriko ankaŭ „vómito negro“ konata (t.e. „nigra vomado“).
Antaŭmalhelpo
Antaŭ vojaĝoj al infektaj landoj oni grave rekomendas vakcinon. Ĝi funkciiĝas post 10 tagoj kaj ĝi daŭros minimume 10 jaroj (kaj tipe ĉ. 30-40). La substanco vakcinila (Stamaril ®) injektiĝas unufoje kaj ĝi ofte okazigas simptomojn similajn al gripo inter la 5a kaj 8a tago.
Devigo de vakcino
Ĉe kelkaj landoj de Azio flavfebro minacas (ĉar loĝas infektigaj moskitoj kaj infekteblaj simioj) eĉ se la malsano ankoraŭ ne ekaperis. Por malhelpi ke la viruso eniras kaj fiksiĝas, tiuj landoj petas fruan vakcinon al vizitantoj eksterlandaj (kaj ankaŭ al traveturantoj). Bezonata estas dokumento pruvila, kiun oni ricevas post la vakcino; ĝi taŭgas nur ekde la 10a tago, kaj ĝi daŭras 10 jaroj.
Listo de landoj kiuj devigas vakcinon estas ĉe listo de WHO.
Historie
En 1881 la scientisto kaj kuracisto kuba Carlos Juan Finlay malkovris la moskitojn kiel transdonanto de la flava febro.
Dum la regado de Napoleono li provis konkeri Haition per armeego, sed la plejparto da soldatoj mortis pro flava febro, kaj tial la francoj devis retroiri je 1803; sekve Haitio devenis sendependa.
Same dum la konstruo de la Panama kanalo mortis multaj laborantoj pro infektaj malsanoj, precipe flavfebro sed ankaŭ malario. Por eviti la moskitojn kaj ties larvojn, ĉiuj kuvoj de akvo estantaj en la konstruejo estis malplenitaj, kaj ĉiuj ortoj kun malmova akvo estis kovritaj kun petrolo. Dum 8 jaroj da konstro mortis 22.000 laborintoj; multaj el ili estis el Afriko ĉar oni kredis malcerte ke ili estus imunaj kontraŭ la malsano.
En 1937 prezentis vakcinon la mikrobiologisto Max Theiler (1899 - 1972), kiu tiam laboris por Fondaĵo Rockefeller kaj poste (1951) gajnis pro la malkovro la Nobel-premion medicinan.
Flavfebro komencis en Sudameriko kaj etendis poste al Afriko. Ankoraŭ malkona estas kial ĝi ne aperas en Azio, ĉar tie ankaŭ estas la flavfebrigaj moskitoj).
Sudslava Esperanto-Ligo
Sudslava Esperanto-Ligo - ofte ankaŭ nomata Jugoslava respektive Jugoslavia Esperanto-Ligo - estis esperantista organizaĵo fondita en 1923. Ĝi havis sian centran oficejon en Zagrebo, kie okazis ankaŭ la unua Sudslava Esperanto-Kongreso en 1923, kaj agadis paralele al la eldonejo kaj librovendejo Sudslava Esperanto-Servo jam fondita en 1922, ambaŭ sub gvidado de d-ro Duŝan Maruzzi. Sekretario kaj vic-prezidanto dum pluraj jaroj estis Ivo Rotkvić. La Dua Mondmilito finigis la agadon de la organizaĵo. Sekvaĵo post la milito estis Jugoslavia Esperanto-Federacio fondita en 1946.
Jaromír Canibal
Laŭ profesio li estas kuracisto.
En Esperantujo li dediĉas sin al ŝako. Dum certa tempo li estis prezidanto de Esperanta Ŝak-Ligo Internacia (EŜLI) kaj redaktoro de ĝia organo Esperanta Ŝako.
Kun Bernhard Fabet li verkis artikolon Esperanto kaj ŝako ("Esperanta Ŝako", 3/1993), en kiu ili priskribis la historion de la faka organizo.
Deĉifrado
Antikvaj lingvoj
En multaj kazoj, multlingva artefakto necesas por ebligi deĉifradon, pri tio la la klasika ekzemplo estas la Rozeta ŝtono. Statistikaj teknikoj provizas alian vojon al deĉifrado, same la analizo de la modernaj lingvoj devenantaj de antikvaj lingvoj, en kiuj la ne-deĉifritaj tekstoj estas skribitaj. Arkeologiaj kaj historiaj informoj estas utilaj en kontrolo de hipotezitajn deĉifradojn.
František Cabák
František CABÁK estas ĉeĥa esperantisto, inĝeniero.
Li estas aŭtoro de Komputika vortaro Esperanta-ĉeĥa kaj ĉeĥa-Esperanta, kiun en 1983 aperigis ĈEA kiel unu el la laborrezultoj de sia Scienc-teĥnika Sekcio, sub kies aŭspicio ĝi estis kompilita. Konsulte partoprenis inĝ. Vladimír Němec, Petr Deák kaj inĝ. Josef Vojáček. La redaktadon de la kajero realigis inĝ. Jan Werner.
En 1981 okazis en Žilina (Slovakio) Seminario pri Apliko de Esperanto en Scienco kaj Tekniko (AEST), dediĉita al apliko de komputiloj, kaj post du jaroj aperas la menciata komputika vortaro. Post la kvinlingva hungara komputika terminaro A vállalatirányítási számítógép-alkalmazás fogalmainak több nyelvü szótára en la lingvoj hungara, germana, angla, rusa kaj Esperanto, eldonita en 1972, ĝi estas unua provo disvastigi tiun vortaron al pluaj lingvoj. La vortaro do estas traduko en la ĉeĥan lingvon, eĉ kun la referencaj numeroj de unuopaj terminoj, kiuj ebligas trovi ekvivalentojn ankaŭ en la aliaj menciitaj lingvoj.
La tajpita kajero sur 30 paĝoj prezentas ĉ. 850 terminojn en ambaŭ direktoj (Esperanta-ĉeĥa kaj inverse). Tiuj terminoj respondas al la tiama nivelo de komputiko kaj ankaŭ al la fakto, ke la komputiloj estis grandaj maŝinoj, kiujn posedis entreprenoj - la personaj komputiloj ankoraŭ apartenis al la futuro.
Dagombaoj
La dagombaoj (ankaŭ nomataj: Dagbamba aŭ Dagbane) estas etno en la Norda Regiono de Ganao. Ili estas plejparte muslimaj kaj patroliniaj. La dagomba lingvo, ankaŭ nomata Dagbani, estas parolata de proksimume 800.000 homoj.
La dagombaoj estas parencaj kun la mosioj en Burkino kaj la mamprusioj en Ganao. La regiono de la dagombaoj estas pli ol 8.000 kvadratmejlojn granda. Ĝi ampleksas sep diversajn distriktojn: Tamale Municipality, Tolon/Kumbungu, Savelugu/Nantong, Yendi, Gushegu/Karaga, Zabzugu/Tatali kajSaboba/Cheriponi. La plej granda urbo en la loĝregiono de la dagombaoj estas Tamaleo.
Pitango (arbo)
Pitango estas la frukto de  pitangarbo (Eugenia uniflora), apartenanta al la orienta marbordo de tropika Sudameriko, ekde Surinamo, Franca Gujano ĝis suda Brazilo, same kiel Urugvajo kaj partoj de Paragvajo kaj Argentino. tiu eta planto apartenas al la familio de  Mirtacoj. La pitango estas serĉata de pluraj birdoj kiuj ŝatas ĝian dolĉan kaj acidan guston. La arbo estas kutime kultivata en ĝardenoj kaj kortoj en Brazilo. Ĝi estas ofte uzata en ĝardenoj kiel heĝo aŭ ŝirmejo. La arbo estis enkondukita en Bermuda por ornamaj celoj sed nun estas listigita kiel entruda specio. La arbo ankaŭ estis enkondukita en Florido, Usono.
Priskribo
Eugenia uniflora estas granda arbedo aŭ malgranda arbo kun konusa formo, kreskanta malrapide ĝis 8 metroj (26 futoj) alta. Kiam kontuzitaj, dispremitaj aŭ tranĉitaj, la folioj kaj branĉoj havas spican rezinan parfumon, kiu povas kaŭzi spiran malkomforton ĉe sensivaj individuoj. La folioj estas sen stipuloj, ovalaj, brilaj kaj tenataj en kontraŭaj paroj. Novaj folioj estas bronza, kupro aŭ kuprokolora-rozkolora, maturiĝante ĝis profunda brila verdo, ĝis 4 centimetrojn (1,6 colo) longa. Dum vintro la folioj ruĝiĝas.
Floroj havas kvar blankajn petalojn kaj estas portataj sur maldikaj longaj pedunkloj, kun videbla centra areto de blankaj stamenoj finiĝantaj per flavaj anteroj. Floroj disvolviĝas en riphavaj fruktoj longaj 2 ĝis 4 centimetrojn (0,79 ĝis 1,57 in), komencante kiel verdaj, kaj poste tra oranĝaj, skarlataj kaj kaŝtanbrunaj dum ili maturiĝas. Ĉar la semoj estas distribuataj de fruktomanĝantaj birdoj ĝi povas iĝi fiherbo en taŭgaj tropikaj kaj subtropikaj vivejoj, delokigante indiĝenan flaŭron.
Frukto
La manĝebla frukto estas botanika bero. La gusto varias de dolĉa ĝis acida, depende de la kulturvario kaj nivelo de maturiĝo (la pli malhela ruĝa ĝis nigra stadioj estas sufiĉe dolĉa, dum tiuj verda aŭ oranĝa estas forte acida). Ĝia superrega manĝuzo estas kiel aromaĵo kaj bazo por konfitaĵoj kaj ĵeleoj. La frukto estas alta en vitamino C kaj fonto de provitamino A. Oni uzas ĝin en sukoj kaj glaciaĵoj.
Folioj
La folioj estas disvastigitaj sur iuj domaj plankoj en Brazilo, tiel ke kiam dispremitaj sub la piedoj, ili elspiras odoron, kiu forpuŝas muŝojn.La folioj ankaŭ estas uzataj por teo en iuj partoj de Urugvajo.
Medicinaj studoj
Ĝi ankaŭ montras signifajn kontraŭinflamajn ecojn, kaj estas vaste uzata kiel popola kuracilo en Sudameriko kontraŭ stomakaj malsanoj.
NGC 612
NGC 612 (aliaj indikoj — PGC 5827, ESO 353-15, MCG -6-4-46, AM 0131-364, IRAS01317-3644) estas galaksio en konstelacio Skulptisto.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Francavilla Angitola
Francavilla Angitola estas komunumo de Italio.
Rusa Imperia Mararmeo
La Rusa Imperia Mararmeo aŭ Rusa Imperia Ŝiparmeo estis la ŝiparmeo de la Rusa Imperio, kiu ekzistis el 1696 ĝis la Februara Revolucio de 1917, kreskiĝinte el pli malgranda forto kiu ekzistis antaŭ Petro la Granda fondis la regulan Rusian Ŝiparmeon dum la Dua Azova Militkampanjo. Ĝi etendis en la dua duono de la 18a jarcento kaj dum la komenco de la 19a jarcento jam estis atinginta sian pintan forton, nur post la britaj kaj francaj ŝiparmeoj laŭ grando. La Ŝiparmeo poste venis en periodon de dekadenco pro la rusia malrapida teknika kaj ekonomia disvolviĝo en la unua duono de la 19a jarcento sed ĝi espertis revivigon en la lasta parto de la jarcento dum la regado de la caro Nikolao la 2-a ĝis plej el lia Ŝiparmeo de la Pacifiko estis detruita en la katastrofa Rusa-japana milito. La Unua Mondmilito estis diversa por la Ŝiparmeo, ĉar la germanoj ĝenerale venkis en la Balta Maro dum la Nigra Maro venis sub rusia kontrolo. La Rusa Revolucio markis la finon de la Imperia Ŝiparmeo kies maristoj luktis ambaŭflanke kaj kies survivintaj ŝipoj formis la kernon de la Soveta Mararmeo post ties kreado en 1918.
Batalo de Kievo
La Batalo de Kievo estas esprimo kiu povas referenci al jeno:
Ram Chandra Paudel
Ram Chandra Paudel (nepale राम चन्द्र पौडेल) ekde marto 2023 estas la nova ŝtata prezidanto de Nepalo. Ĉefgvidanto de la socialdemokratia politika partio Nepala Kongreso, membro de la Nepala Konstituciiga Asembleo de 2008 ĝis 2017, membro de la Parlamento de Nepalo kiu ekfunkciis la 5-an de marto 2018, Paudel estis elektita prezidanto la 9-an de marto 2023, kaj oficiale ekoficas la 13-an de marto. Li sukcedas la antaŭan prezidantinon Bidhya Devi Bhandari, kiu ne konkuris en la prezidanta baloto de marto 2023.
Margit Payer
Margit Payer [pajer], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj laŭ plena origina nomo Payer Margit Józsa Franciska estis hungara operkantisto (soprano).
Margit Payer naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Margit Payer studis kantoteknikon de Gyula Káldy. En la teatra jaro 1896 ŝi ricevis stipendion de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ekde la sekva jaro ŝi estis statusa kantisto de la Operejo ĝis la emeritiĝo en 1916.
Arbetarbladet
Arbetarbladet estas sveda, socialdemokratia gazeto eldonita de Gävle, Svedio. La unua eldono eldonis je marto 14, 1902. Kennet Lutti estas redaktoro de la gazeton ekde 1994.
Historio
Fredrik Ström estis la redaktoro de Arbetarbladet de 1908 je 1910.
12107 Reneebarcia
12107 Reneebarcia estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la en la kadro de la kampanjo " LINEAR " elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Renee Barcia, mentorinon de unu finalisto de la Regeneron Science Talent Search 2019, scienca konkurso por gelernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi instruas ĉe la Herricks High School, New Hyde Park (Nov-Jorkio)
Terenĵeto (ludo)
Terenĵeto estas ludo. Ĝia unua eldono: artikolo verkita de Kerry Handscomb en numero 6 de la kanada revuo 'Abstract Games', kadre de '8x8 Game Design Competition' http://www.abstractgamesmagazine.com
Movoj
Blankulo ludas unue kaj de tiam ambaŭ ludantoj alternu siajn ludvicojn movante jen unu propran ludpecon, jen tutan kolonon, kondiĉe ke ties supra ludpeco apartenu al la movanta ludanto.
Estas malpermesate ŝanĝi la movdirekton dum terenĵeto.
''Bildo 2 ekzempligas terenĵeton. La nigra 6-peca kolono maldekstre estas terenĵetebla al SE, al la ludtabula bordo.''
La plej alta kolono de ludanto, kiu konsistas nur el propraj ludpecoj, nomiĝas 'Reĝo'. Ludanto povas havi plurajn Reĝojn. Plurkolora kolono neniel estas Reĝo.
Celo
Ludcelo estas kapti unu malamikan Reĝon. Sufiĉas laŭregule movi propran ludpecon sur la Reĝon.
Péter Bellecius
Péter Bellecius, laŭ hungarlingve kutima nomordo Bellecius Péter estis hungara pastro, monaĥo, profesoro. Lia familia nomvarianto estis Belleczi.
Regiono Singida
Singida (Mkoa wa Singida) estas unu el la regionoj de Tanzanio. Ĝia ĉefurbo same nomiĝas Singida.
Péter Bellecius
Péter Bellecius naskiĝis en 1602 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la 1649 en Pozsony.
Regiono Singida
La regiono havas areon de kaj  loĝantojn (censo de 2002). Ĝi situas en la centro de la lando kaj estas, de sudo al nordo, ĉirkaŭ longa. Ĝi najbaras al ses aliaj tanzaniaj regionoj:
Péter Bellecius
Biografio
Péter Bellecius post la mezlernejaj jaroj aliĝis al la jezuitoj en 1618. Li akiris filozofian (komprenu sciencan) diplomon, poste li instruis. Post jaroj li estis predikisto en Hungarlando kaj Transilvanio. En 1634 li estis rektoro de kolegio de Győr. Post 3 jaroj li instruis en Jezuita Universitato de Nagyszombat, kie estis rektoro inter 1640 kaj 1644.
Regiono Singida
La fervojo inter Daresalamo–Dodomao kaj Tabora iras orient-okcidente tra la mezo de la regiono, tuŝante la urbon Manyoni.
Zamenhof-Radikaro
Zamenhof-Radikaro, kun derivaĵoj kaj fontindikoj, sub direkto de Eugen Wüster prizorgita de P. Kirschke kaj liaj helpantoj, 1927, 84 p.
La libro difinas "oficiala" tiel:"Kiel oficialaj estis konsiderataj tiuj radikoj, kiuj ne enestas en la libro 'Wüster, Oficiala Radikaro' (Berlino 1923) aŭ en ĝia suplementa folio de 1924 (tiu aldonis Jork- kaj analog-)." Do verŝajne temas pri vortoj en la oficialaj aldonoj OA3 (1921) kaj OA2 (1919) kaj OA1 (1909).
Thüringenweg
Thüringenweg (laŭvorte Vojo turingia) estis ĉirkaŭ 410 kilometrojn longa germana migradopado kiu trans tutan Turingion kondukis disde oriento al okcidento. La komenco okcidenta de tiu ĉi migradopado estas ĉe la eosta portalo de Kastelo Creuzburg.
Priskribo
La padego konsistis el 23 etapoj tuŝinte ok distriktojn kaj tri sendistriktajn urbojn, nome:
Kritikitis ade kaj longe la malbona perŝilda signigo de la pado migrada. Ĉar flegado jam ne povis esti sekurigita oni decidis en 2018 abolicii ĝin. Tamen plurloke ankoraŭ troveblas signoj koncernitaj.
Batalo de Minsko
Batalo de Minsko aŭ Minska Ofensivo (Минская наступательная операция) estis parto de la dua fazo de la Belorusia Strategia Ofensivo de la Ruĝa Armeo en somero de 1944 dum la Dua Mondmilito, komune konata kiel Operaco Bagration.
La Ruĝa Armeo ĉirkaŭis la Germana Kvaran Armeon en la urbon Minsko. Hitlero ordonis al la Kvara Armeo rapide prepariĝi por defendo, deklarante la urbon fortifika loko ("fester platz") kaj defendebla eĉ se ĉirkaŭita. La Soveta 5a Gvardia Tankarmeo atakis el la nordoriento, sum la 2a Gvardia Tankokorpuso moviĝis el oriento, kaj la 65a Armeo antaŭeniris el la sudo. Ĉirkaŭi 100,000 soldatoj el la Akso el la 4a kaj 9a Armeoj estis ĉirkaŭitaj, el kiuj ĉirkaŭi 40,000 estis mortigitaj kaj plej el la ceteraj estis kaptitaj. La rezulto estis kompleta venko por la Ruĝa Armeo, la liberigo de Minsko, kaj la rapida detruado de multo el la Germana Armegrupa Centro.
(19196) 1992 DQ7
(19196) 1992 DQ7 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (Uppsala-ESO Survey of Asteroids and Comets, aŭ "UESAC") elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).
6493 Cathybennett
6493 Cathybennett estas asteroido de la interna asteroida zono, ano de la hungaria familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la usona astronomino Eleanor Francis Helin elde la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego en Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en omaĝo de Catherine A. Bennett, kiu, kun sia vido, sia saĝeco kaj siaj agadoj, ludis ĉefan rolon en la establo de sistemo por sukcese malkovri la.
Scharrachbergheim-Irmstett
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco, foje ankaŭ simple Bergheim-Irmstett) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Tamprusioj
La tamprusioj (ankaŭ nomataj: Tampele aŭ Tampulma) estas etno en Ganao kun proksimume 16.000 (2003) kaj 18.000 homoj. La tamprusia lingvo estas nomata Tampulma kaj apartenas al la gur-lingvoj. La tampusioj vivas en proksimume 25 vilaĝoj en la nordo de Ganao en la Supera Orienta Regiono en la Distrikto Domongo, komplete ĉirkaŭitaj de la najbara etno mamprusioj.
Maŝinpafilo DP
Degtjarev DP estis soveta leĝera maŝinpafilo uzata precipe en la dua mondmilito. Ĝi estadas markata kiel modelo maŝinpafilo DP-27 (1927) aŭ DP-28.
Los Pozuelos de Calatrava
Los Pozuelos de Calatrava (La Putetoj de Kalatrava) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas pozueleños. La censita populacio en 2010 estis de 443 loĝantoj kaj la denseco estas de 5,27 loĝ/km².
Situo
Los Pozuelos de Calatrava estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Puertollano aŭ natura komarko de la Kamparo de Kalatrava en la centra parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 580 m. La areo de ties teritorio estas de 84 km². La geografiaj koordinatoj estas 38°54′04″ N 4°10′10″ Ok.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.
Laudun-l'Ardoise
Laudun-l'Ardoise estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio. Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Laudunois.