cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Laŭrenca tabulo
Minado kaj ekonomio
La Tabulo estas unu el la plej riĉaj regionoj de la mondo se temas pri mineralaj ercoj. En ĝi estas grandaj deponaĵoj de nikelo, oro, arĝento, kaj kupro. Diversloke sur la Tabulo estas minejaj urbetoj, kies loĝantoj vivas de la elprenado de ĉi tiuj mineraloj. La plej granda, kaj plej bone konata, el ĉi tiuj urbetoj estas Aglomeraĵo Sudbury (Ontario). Sudbury konsistigas escepton al la normala procezo de mineral-formigo en la Tabulo, ĉar estas multaj atestaĵoj pri tio ke la Baseno de Sudbury estas malnova kolizi-kratero de meteorito.
Sur la Tabulo, precipe tiu parto en la Nordokcidentaj Teritorioj, oni lastatempe trovis grandajn deponaĵojn de diamantoj. La tuboj de kimberlito en kiu oni trovas diamantojn estas proksime ligitaj kun kratonoj, kiuj provizas la profundan litosferan mantelon bezonata por stabiligi diamanton kiel mineralon. Kimberlitaj erupcioj sekve alportas la diamantojn de 150-kilometra profundeco al la surfaco. Nuntempe la minejoj Ekati kaj Diavik aktive minas kimberlitajn diamantojn.
La Tabulon ankaŭ kovras vastaj borealaj arbaroj kiuj subtenas gravan forstadan industrion.
Muránska Dlhá Lúka
Bazaj informoj
Muránska Dlhá Lúka, hungare Murányhosszúrét (murAnjhosUrEt), germane Lange Wiese estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
Situo
Muránska Dlhá Lúka situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Muráň-Revúca. la lasta troviĝas 4 km-ojn.
Historio
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1357 en formo "Hoszu Reth" (=longa herbejo). La slovaka traduka nomo aperis en 1551 en formo "Dlua Luka". La turkoj faris senhoma la vilaĝon dum 40 jaroj. En 1710 pro pesto 440 da loĝantoj mortis. En 1910 loĝis en Murányhosszúrét 842 da homoj, (807 slovakoj, 32 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Murányhosszúrét apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Nagyrőce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Muránska Dlhá Lúka 736 da homoj, (697 slovakoj, 17 ciganoj, 8 hungaroj, 4 ĉeĥoj).
1659 Punkaharju
1659 Punkaharju estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al la finna komunumo Punkaharju, en Suda Savonio (Orienta Finnlando).
Gato Barbieri
Leandro J. „Gato“ Barbieri (* 28-an de novembro 1934 en Rosario, Argentino) estas ĵazmuzikisto (tenorsaksofono) kaj filmmuzika komponisto.
Vivo kaj verkado
Post Muzikstudo en Bonaero li muzikis ekde 1953 en la orkestro de Lalo Schifrin. En 1962 li transloĝiĝis al Eŭropo (komence al Romo), kie li laboris kun Ted Curson, Jim Hall kaj ekde 1965 kun Don Cherry. Pro la interesa laboro en la kvinopo de Don Cherry Barbieri iris kun ĉi tiu en 1967 al Novjorko. Tie li establiĝis en la liberĵaza avangardo per kunlaboro kun ensembloj kiel Jazz Composer’s Orchestra aŭ Liberation Music Orchestra de Charlie Haden. Je la transiro al la 1970-aj jaroj li memoriĝis pri siaj radikoj, ŝanĝis sian stilon kaj pli intense enigis latinamerikan muzikon (i.a. afrikbrazilan muzikon) kun iliaj variaj ritmoj en liberan ĵazkuntekston. Por tio li intense laboris kun perkutinstrumentistoj kiel Naná Vasconcelos, Airto Moreira aŭ James Mtume same kiel ankaŭ kun bandonio-muzikisto Dino Saluzzi. Ekde fine de la 1970-aj jaroj li muzikis miksaĵon orientitan je la gusto de larĝa publiko el moderna ĵazo kaj populara muziko, ekz. kun Carlos Santana (Europa), sen ke tamen esence ŝanĝiĝus la intenseco de lia melodia saksofonludo. Li estas grandioza, fortoplena lirikisto – same kiel lia ŝerĉnomo Gato supozigas.
La lakto de sufero
La teta asustada - hispane, laŭvorte "la timigita mamo", internacia titolo en Esperanto "La lakto de sufero" - estas perua kineja filmo el la jaro 2009. Ĝin realigis la reĝisorino Claudia Llosa. Temas - tre resume - pri la psikaj traŭmatoj de peruaj virinoj seksperfortitaj de soldatoj de la nacia armeo aŭ de la Luma Vojo, kaj pri la transdono de tiuj suferoj kaj angoroj kvazaŭ per patrina lakto al la sekva generacio de knabinoj.
Gato Barbieri
Vivo kaj verkado
Kulmino de ĉi tiu kreofazo estis liaj surdiskigoj komence de la 1970-aj jaroj por la diskeldonejoj Flying Dutchman kaj Impulse: The Third World (1970), Fenix (1971), El Pampero (1972) kaj Bolivia (1973) estis tiutempe unikaj pro la miksaĵo el ĵaza, latinida kaj populara muzikoj. La furiozaj saksofonsolooj pri latinamerikaj klasikaĵoj kiel "El día que me quieras" neniam plu estis atingataj – nek de Gato nek de aliaj.
Gato Barbieri kunlaboris ankaŭ en la oratorio Escalator over the Hill de Carla Bley, samkiel je la sonregistradoj de ŝia suito A Genuine Tong Funeral kun la kvaropo de Gary Burton kaj Jazz Composers' Orchestra. En 1972 Barbieri verkis la filmmuzikon por la filmo Ultimo tango a Parigi de Bernardo Bertolucci kaj gajnis per tiu Gremion. Ekde la morto de sia edzino Michelle kaj post korinfarkto li nur dise koncertvojaĝas aŭ eniras sonregistrejon.
Lockheed
La Lockheed ( Lockheed Corporation) estas usona aerospaca kompanio, kiu ekzistis de 1912 ĝis 1995. Lockheed estis rekonata por multaj altteknikaj militaj aviadiloj kiel Lockheed P-80 Shooting Star kaj Lockheed F-117 Nighthawk.
La lakto de sufero
La filmo en la Berlina Internacia Film-Festivalo Berlinale en 2009 gajnis la kino-premion Ora Urso.
Preĝejo Nia Damo de Ĉielenpreno (Morteau)
Preĝejo Nia Damo de Ĉielenpreno estas romkatolika preĝejo en Francio, en Franĉkonteo, en la urbo Morteau.
La lakto de sufero
En la 31-a Internacia Filmfestivalo pri la Nova Latinamerika Kino 2009 en Havano la filmo gajnis la ĉefan premion, kaj en Usono ĝi nomumiĝis en la kategorio plej bona filmo ne anglalingva por la Akademia Premio 2010.
Lockheed
Historio
Lockheed kreskis dum la Dua mondmilito. La unua jetaviadilo de Usono, Lockheed P-80 Shooting Star estis naskiĝita de ĉefinĝeniero de kompanio, Kelly Johnson (1910-1990). Li poste kreis kaj gvidis dezajnteamon de kompanio, "Skunk Works" ( Mefitaj Verkoj). La nomo de dezajnteamo estis derivita el karaktero en komikso de usona kartunisto Al Capp. Lockheed estis pionero de jetmotora ĉasaviadilo post la dua mondmilito.
La lakto de sufero
Vidu ankaŭ
Magaly Solier Romero
Preĝejo Nia Damo de Ĉielenpreno (Morteau)
Historio
La turo datiĝas de 1520. La kvara navo datiĝas de 1653.
Artiklo
Artiklo, laŭ IKEV, estas materia objekto, konsiderata kiel aparta kaj distingita disde la aliaj en la sama klaso; aŭ substanco kiu reprezentas klason distingitan disde aliaj klasoj: aĉeti diversajn artiklojn en magazeno..."
Preĝejo Nia Damo de Ĉielenpreno (Morteau)
Konstruaĵo
La preĝejo havas laŭvice partojn : turo, kvar navoj, absido. Interne vitralo farita en 1950 prezentas la proklamon de la papo de la dogmo la alpreno de virgulino Maria al la ĉielo.
Andrzej Zawada
Andrzej Maria Zawada (naskiĝis la 16-an de julio 1928 en Olsztyn, mortis la 21-an de aŭgusto 2000 en Varsovio) – pola himalajisto, laŭ edukiteco inĝeniero tertremosciencisto, unu el pioniroj de la pola himalajismo kaj vintra grimpado, aŭtoro de filmoj kaj fotoj de altgrimpaj ekspedicioj, kunaŭtoro de libroj pri montogrimpado kiel Ostatni atak na Kunyang Chhish (La lasta atako al Kunyang Ĉhiŝ, 1973). Honora membro de la brita Alpine Club, franca Groupe de Haute Montagne kaj de The Explorers Club.
Vivo
Li naskiĝis en Orienta Prusio, kie lia patro estis pola konsulo. En 1959 gvidis la unuan vintran trapason de la tuta montareĝo de Tatroj. Organizanto kaj gvidanto de multaj ekspedicioj altmontaj. En 1971 kiel la unua grimpis Kunyang Chhish (7852 metroj) en Karakorumo, en 1973 kiel la unua grimpis vintre kun Tadeusz Piotrowski la montopinton Noŝak (7485 metroj) en Hindukuŝo, en 1974 la unua trapasis nordan deklivon de Koh-i Mandaras (6628 metroj). Li gvidis vintran ekspedicion, kiu kiel la unua eniris Ĉomolungmon en 1980 (Krzysztof Wielicki kun Leszek Cichy ekstaris sur la pinto la 17-an de februaro) kaj la printempan de la sama jaro, dum kiu Andrzej Czok kun Jerzy Kukuczka trapasis novan vojon al la pinto de la plej alta montopinto de la Tero.
Li ankaŭ gvidis vintran ekspedicion al Ĉo Oju en la jaroj1984/1985, dum kiu la pinton eniris la 12-an de februaro (laŭ nova vojo ĝis hodiaŭ ne ripetita) – Maciej Berbeka kun Maciej Pawlikowski kaj tri tagojn poste Zygmunt Andrzej Heinrich kun Jerzy Kukuczka, por kiu tio estis la dua grimpo al okmilmetra pinto dum unu vintra sezono (la atingon neniu ĝis nun ripetis).
En la jaroj 1987/1988 li gvidis la unuan vintran, polan-kanadan ekspedicion al K2. La ekspedicio ne atingis la pinton, sed dum ĝi Maciej Berbeka kiel la unua homo trapasis vintre la limon de 8000 metroj en Karakorumo, atingante la 6-an de marto antaŭpinton de Broad Peak – Rocky Summit (8030 metroj).
Li mortis pro kancero. Entombigita en la Tombejo Powązki en Varsovio.
Dietikon (distrikto)
La distrikto Dietikon estas urbeca distrikto en Nordokcidento de la Kantono Zuriko, kiu konsistas pli-malpli el la zurika Limatvalo. La distrikto havis 75675 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Historio
La distrikto estis kreita la 1-a de julio 1989 per disiĝo de la distrikto Zuriko. La disiĝon subtenis ĉiuj partioj, sed en la baloto la loĝantoj de la koncernitaj komunumoj kontraŭstaris. Pro tio estis lanĉita popoliniciativo, kiu tamen en la dua voĉdono en marto 1988 klare malsukcesis. La fondiĝo de la nova distrikto per tiu procedo tamen prokrastiĝis de 1986 al 1989.
La unua guberniestro de la nova distrikto estis inter 1989 kaj 2001 Werner Pagnoncini (Radikal-Demokrata Partio de Svislando). Ek de 2001 la oficon plenumigas lia sampartiano Adrian Leimgrübler.
Lockheed
Historio
Dum la malvarma milito, Lockheed partoprenis en pluraj konkursoj de militaviadiloj. Pluraj aviadiloj de Lockheed estis selektitaj de Usona Aerarmeo. Lockheed speciale gvidis prilaboron de kaŝaviadilo ekde 1960-aj jaroj. La skoltaviadiloj kiel U-2 kaj Lockheed SR-71 Blackbird estis uzita por skoltadon de Sovetunio, kaj unua kaŝatakaviadilo F-117 estis ellaborita de Lockheed.
La fino de malvarma milito malkreskis neceson de militaviadiloj, kiuj malbonigis financon de Lockheed. En 1995, Lockheed estis mergita kun Martin Marietta por formi Lockheed Martin en 1995. Nuntempe la legaco de Lockheed estis sukcedita al Lockheed Martin, kiu ellaboris unuajn kaŝĉasaviadilojn, Lockheed Martin F-22 Raptor kaj Lockheed Martin F-35 Lightning II.
Opozicio (astronomio)
En astronomio, (kaj astrologio) la opozicio de du ĉielaj korpoj signifas, ke viditaj elde tria (ĝenerale, elde Tero) ili aperas en du diametre kontraŭaj punktoj de la ĉiela sfero. Du astroj estas en opozicioj kiam iliaj rektascensioj diferas de 12 horoj, aŭ kiam iliaj ekliptikaj longitudoj diferas de 180°
Plej ĝenerale, oni rigardas la opozicioj de unu astro (planedo, kometo, stelo kun Suno. Astro estas en la opozicio kiam ĝia rektascensio diferas de 12 horoj de tiu de Suno; la astro pasas al ĝia kulmino je suna noktomezo. Se temas pri objekto proksima de la ekliptiko, tio signifas ke Suno, Tero kaj la objekto (en ĉi-tiu ordo) estas laŭliniitaj, tie estas en sizigio.
Koncerne planedon, la opozicio estas plej taŭga momento por observi ĝin ĉar:
En la sunsistemo, nur la superaj planedoj, tio estas, kies orbitoj estas eksteraj al la tera orbito, povas esti en opozicio kun Suno: tio estas Marso, Jupitero, Saturno, Neptuno, asteroidoj (notinde 4 Vesta, foje videbla per nuda okulo je sia opozicio ), kaj nanoplanedoj (Cereso, Plutono...)
La opozicio de Luno estas komune dirata "plenluno", kaj perfekta laŭliniiĝo Suno - Tero - Luno estigas lunan eklipson
Opozicio estas signata per la astronomia simbolo :
Vidu ankaŭ
Konjunkcio (astronomio)
Gas-ŝargiga lampo
Kompare kun inkandeska lampo kaj eĉ per LED lumo, gas-senŝargaj lampoj havigas pli altan efikecon, sed estas pli komplike produktitaj, kaj postulas helpelektronikan ekipaĵon kiel ekzemple balastoj por kontroli faktan fluon tra la gaso. Kelkaj gas-senŝargaj lampoj ankaŭ bezonas percepteblan ekigotempon por realigi sian plenan malpezan produktaĵon. Tamen, pro ilia pli granda efikeco, gas-senŝargaj lampoj anstataŭigas blankardajn lumojn en multaj lumaplikoj.
Montemezzo
Montemezzo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Marteno de Tours, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Gera Lario, Samolaco (SO), Sorico, Trezzone kaj Vercana.
Granda Viktoria-Dezerto
Granda Viktoria-Dezerto estas senfrukta kaj malabunde loĝita dezerta areo de suda Aŭstralio.
Situo kaj priskribo
Granda Viktoria-Dezerto estas la plej granda dezerto en Aŭstralio kaj konsistas el multaj malgrandaj sablomontetoj, herbejo-ebenaĵoj, areoj kun plenplena surfaco de ŝtonetoj kaj salakvaj lagoj. Ĝi larĝas (okcidenten ĝis orienten) pli ol 700 kilometrojn kaj kovras areon de 424 400 kvadrataj kilometroj ekde la Orienta Ormina Regiono de Okcidenta Aŭstralio ĝis la Gavler-Montaro en Suda Aŭstralio. La ekoregiono mali-eŭkaliptaj duonarbaroj kaj arbedaroj troviĝas en la okcidento, Malgranda Sablodezerto en la nordokcidento, Gibson-Dezerto kaj la centr-altaĵaj kserofitaroj en la nordo, Tirari-Dezerto kaj Sturt-Ŝtondezerto en la oriento, dum la senarb-ebenaĵaj kserofitaroj en la sudo apartigas ĝin de Suda Oceano. Meza jara precipitaĵo estas malalta kaj neregula, intervalanta ekde 200 ĝis 250 mm. Fulmotondroj estas relative oftaj en Granda Viktoria-Dezerto, kun meznombro de 15 - 20 fulmotondroj jare. Someraj tagtemperaturoj intervalas ekde 32 ĝis 40 °C dum en vintro, ili malpligrandiĝas al 18 ĝis 23 °C.
Loĝantaro
En multe da la regiono, la plimulto de homoj vivantaj en la areo estas Aborigenoj. Junaj indiĝenaj plenkreskuloj de la Granda Viktorio-Dezerto-regiono laboras en la Wilurarra Creative-programoj por konservi kaj evoluigi sian kulturon.
Preskaŭ neniu terkultivada agado estas farita en tiu senpluva dezerto kiu estas plejparte neloĝata. Homa agado inkluzivis iun minadon kaj nuklean testadon dum hodiaŭ la dezerto estas enloĝita per malsamaj grupoj de aborigenoj inkluzive de la kogara, la mirning kaj la pitjantjatjara. Malgraŭ ĝia izola loko la Granda Viktoria-Dezerto estas disigita per tre krudaj trakoj inkluzive de la aŭtovojo Connie Su kaj de la aŭtovojo Anne Beadell.
Historio
En 1875, brita esploristo Ernest Giles iĝis la unua eŭropano se temas pri transiri la dezerton. Li nomis la dezerton post la tiam-reganta brita monarko, Viktoria. En 1891, la ekspedicio de David Lindsey vojaĝis trans tiu areo de la nordo ĝis la sudo. Tiu de Frank Hann serĉis oron en tiu areo inter 1903 kaj 1908. Len Beadell esploris la areon en la 1960-aj jaroj.
Medio
Granda Viktoria-Dezerto estas tersupraĵa ekoregiono el la aŭstralia-tasmania ekoprovinco de la aŭstralazia ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso (WWF) kaj samnoma IBRA-regiono en la Provizora Biogeografia Regiono-klasifiko por Aŭstralio.
Ĉar tiu areo neniam estis uzita por agrikulturo, la vivejoj restas plejparte neinfluitaj dum partoj de la dezerto estas naturprotektejoj inkluzive de Mamungari Conservation Park (antaŭe konata kiel Unnamed Conservation Park) en Suda Aŭstralio, granda areo de netuŝita senpluva zono de sovaĝejo kiu posedas kulturan signifon kaj estas unu el la dek kvar tutmondaj biosferaj rezervejoj en Aŭstralio.
Flaŭro
Nur la plej rezistemaj el la plantoj povas transvivi en la plimulto de tiu medio. Inter la sablokrestoj ekzistas areoj de arbarkovrita stepo konsistanta el Eucalyptus gongylocarpa, Eucalyptus youngiana kaj mulga-arbedoj (Acacia aneura) dissemitaj en areoj de rezistemaj spinifeksaj poacoj precipe Triodia basedowii.
Faŭno
Faŭno adaptata al tiuj severaj kondiĉoj inkludas malmultajn grandajn birdojn aŭ mamulojn sed la dezerto subtenas multajn specojn de lacerto inkluzive de la vundebla Egernia kintorei (skinkedoj) kaj de kelkaj malgrandaj marsupiulo kiaj Sminthopsis psammophila kaj la vundebla Dasycercus cristicauda. Unu maniero pluvivi ĉi tie estas tuneli en la sablojn, kiel faras iom da dezerto-bestoj, inkluzive de la endanĝerigata Notoryctes typhlops (marsupiuloj) kaj Litoria platycephala (anura). Birdoj inkludas Aphelocephala pectoralis (Acanthizidae) trovata ĉe la orienta rando de la dezerto kaj Leipoa ocellata (megapodedoj) de Mamungari Conservation Park. Predantoj de la dezerto inkludas la dingon (kiam la dezerto estas norde de la Dinga Barilo) kaj du grandajn varanojn, la gigantan varanon (Varanus giganteus) kaj la sablo-varanon (Varanus gouldii).
Singly
- prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ardennes (prononco []), en la regiono Grand Est (prononco [], (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Charleville-Mézières, kaj al la kantono .
Autrey (Meurthe-et-Moselle)
Autrey estas franca situanta en departemento Meurthe-et-Moselle, regiono Grand Est.
Historio de la bolivia fervojo
La Historio de la bolivia fervojo komenciĝis en 1870 post preskaŭ tri jardekoj de fiaskintaj provoj por konstrui fervojojn klopodante integrigi la landon, kaj estas asociitaj en sia origino al la disvolviĝo de minado. La ekspluatado de salpetro en Antofagasta vidis la konstruon de la unuaj fervojaj linioj en Bolivio. Tamen, La minado de arĝento antaŭenigis la konstruon de fervojo de pacifika marbordo ĝis Altiplano dum la 19-a jarcento. Iom poste, komence de la 20-a jarcento, minado de stano donis novan impulson al la progreso de fervojo, formante tion, kio nun estas konata kiel la Anda aŭ okcidenta reto. La orienta reto, aliflanke, disvolviĝis inter 1940 kaj 1960 kaj estis financita kontraŭ interŝanĝo de petrolo tra interkonsentoj kun Argentino kaj Brazilo. Bolivio estante lando sen maraliro, fervojoj ludis ŝlosilan rolon kaj la historio de ĝia fervojo estas tiu de la klopodoj de la lando alveni unue al havenoj de Pacifiko kaj poste al tiuj de Atlantiko.
Kvin fazoj povas esti distingitaj en la historio de la bolivia fervojo:
Éva Deák Beke
DEÁK BEKE Éva [dea:k] estas rumania hungara tekstilartistino. Ŝi naskiĝis en Sfântu Gheorghe la 21-an de februaro 1940.
Kariero
Éva Deák Beke studis en inter 1957 kaj 1963 en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Ĝis 1974 ŝi laboris en la porcelanfabriko de Kluĵo, pli poste ŝi fariĝis liberprofesiulino.
Blanka Domo (Moskvo)
Blanka Domo estas konata konstruaĵo en Moskvo en Rusio, sidejo de rusia registaro. La konstruaĵo situas sur bordo de rivero Moskva.
La Blanka Domo estis konstruita inter 1965 kaj 1979.
Montescano
Montescano estas komunumo de Italio.
(17474) 1991 GK5
(17474) 1991 GK5 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.
Filippo Maria Sforza
Filippo Maria SFORZA (naskiĝis en Pavio, en la 22-a de decembro 1449 - mortis en Milano, en la 1492) estis Grafo de Korsiko kaj Pavio, filo de Francisko Sforza, duko de Milano kaj frato de Galeazzo Maria Sforza (1444-1476).
Li ricevis la nomon de la pripatrina avo Filippo Maria Visconti (1392-1447). Kiam lia patro mortis, la frato Galeazzo lin sukcedis kaj ekziligis siaj fratojn en Francion. Kiam ĉi tiu estis murdita, lin sukcedis lia filo Gian Galeazzo Maria Sforza (1469-1494) ankoraŭ infane. Kiel regantino, lasis lin loĝi en Milano ĉar li estis malpli interesita je povo kaj ne partoprenis en la ribelo de siaj fratoj.
Boranaoj
La boranaoj estas subetno de la etno oromoj. Ilian tutan nombron oni taksas 4 milionoj, el kiuj la plej multaj vivas en la sudo de Etiopio, proksimume 150.000-175.000 en la Orienta regiono de Kenjo kaj malmultaj en la regiono Gedo en Somalio.
La boranaa lingvo apartenas al la sudaj dialektoj de la oroma lingvo kaj estas parolata ankaŭ de kelkaj aliaj etnoj. La boranaoj tradicie estas bovbredantoj, sed hodiaŭ kelkaj ankaŭ bredas ŝafojn, kaprojn kaj eĉ kamelojn, aŭ praktikas agrokultivadon. Ilia tradicia religio estas monoteisma, ilia nomo por dio estas Waka (vaka); en la lastaj 70 jaroj la islamo inter ili gajnis influon, kelkaj malmultaj boranaoj estas kristanoj.
Velký Valtinov
Velký Valtinov (Groß Walten, iam indikata kiel Valtínov) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Česká Lípa. La teritorio de municipo troviĝas en cismontara zono de Luzacia montaro, 2 km sudokcidente de Jablonné v Podještědí. Tra la municipo fluas rojo Panenský potok. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1399.
Transporto
En la municipo estas haltejo sur fervojlinio 086 el Liberec ĝis Česká Lípa. Tra la municipo kondukas ŝoseo el Jablonné v Podještědí ĝis Brniště.
Gáspár Stekovics
Gáspár Stekovics [gAŝpAr ŝtekoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Stekovics Gáspár estas hungara fotisto, pentristo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Gáspár Stekovics naskiĝis la en Sárvár.
Mahalangur Himal
Mahālangūr Himāl (en nepala महालङ्गूर हिमाल) estas sekcio de Himalajo en nordorienta Nepalo kaj sudcentra Tibeto etende oriente el la montopasejo Nangpa La inter Rolwaling Himal kaj Ĉo Oju, al la rivero Arun. Ĝi inkludas la montojn Ĉomolungmo, Lhotse, Makalu, kaj Ĉo Oju — kvar el la ses plej altaj montopintoj de la Tero. Alia grava monto estas Gjaĉung Kang.
Gáspár Stekovics
Biografio
Gáspár Stekovics abiturientis en arta mezlernejo de Pécs en 1985, poste li akiris diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1991, fine samloke li frekventis majstran kurson. Liaj plej gravaj instruistoj estis Sándor László Veress kaj Zoltán Tölg-Molnár. Li instruis inter 1992-1998 en libera pentrolernejo, inter 1994-1998 en mezlernejo en Szombathely, inter 1998-2005 en Altlernejo de Szombathely. Ekde 2006 li estas profesia pentristo, ekde 2010 profesia fotisto. Li ricevis premiojn inter 1995 - 2016.
Mahalangur Himal
Ĉe la Tibeta flanko ĝi estas drenata de la glaĉeroj Rongbuk kaj Kangŝung kaj ĉe la Nepala flanko de la rivero Barun, la glaĉeroj Ngojumba kaj Ĥumbu kaj aliaj. Ĉiuj estas alfluantoj al la rivero Koŝi tra la Arun norde kaj oriente aŭ al la rivero Dudh Kosi sude.
Mahalangur Himal povas esti dividata en tri subsekcioj:
La regiono Ĥumbu de Nepalo estas la plej bone konata loĝata parto de Mahalangur ĉar ĝi estas ĉe la alirvojo al Everesto.
Bjalistoka urbodomo
La bjalistoka urbodomo estas malfrubaroka konstruaĵo en Bjalistoko konstruita en la jaroj 1745-1761 laŭ projekto de J. H. Klemm. Ĝi enhavas sonorilturon konstruitan de fondumo de Jan Klemens Branicki. Antaŭe la turon uzadis fajrobrigadistoj por gvati incendiojn; nuntempe ĉiutage tagmeze en la turo estas ludata la signalo de Bjalistoko.
La urbodomo neniam funkciis laŭ sia destino (kiel sidejo de la urbestraro). Komence en ĝi funkciis butikoj kaj vendejoj de diversaj varoj. Nuntempe en ĝi troviĝas Podlaĥia Muzeo (fako pri arkeologio kaj pri pola pentroarto) kaj la kafejo kaj restoracio Esperanto.
Urbodomo kaj Esperanto
La foirplaco antaŭ la urbodomo estis loko en kiu juna Ludoviko Zamenhof, vidanta malamikecon inter diverslingvanoj, ekhavis ideon estonte krei Esperanton. Kiel kelkjara knabo li verkis dramon Babelturo en kiu la titola turo, biblia simbolo de interhoma malkomprenemo, estis ekzakte la turo de bjalistoka urbodomo.
Vidu ankaŭ
En la Vikimedia Komunejo: kafejo kaj restoracio Esperanto en Bjalistoko
Halofito
Halofito estas planto kiu nature vegetas kie ĝi estas influata de saleco en la radikozono aŭ en sala aero, kiel ĉe salaj duondezertoj, mangrovoj, marĉoj kaj marbordoj. Ekzemplo de halofito estas la greso Spartina alterniflora de la atlantikaj marbordoj de Ameriko. Relative malmulte da plantoj estas halofitoj – eble nur 2% de ĉiuj plantospecioj. La plejmulto de la plantospecioj estas sufiĉe facile difektita de saleco.
Eksteraj ligiloj
מורפולוגיה של הצמח - מונחים
Leonid Teliga
Leonid Teliga estis la unua polo, kiu solece ĉirkaŭiris la Teron sur ligna jaĥto "SY Opty" en la jaroj 1967-1969. Antaŭ li (per tri jaĥtoj) ĉirkaŭis la Teron nur unu polo – Władysław Wagner.
3946 Shor
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de rusa astronomo Viktor Abramoviĉ Ŝor (cirile: Виктор Абрамович Шор).
(85774) 1998 UT18
(85774) 1998 UT18 estas malgranda, malhela kaj malrapide rotacianta terrenkonta kaj marsrenkonta apolona asteroido rigardita kiel potence danĝera objekto.
Lyon-Est (stacidomo)
Lyon-Est estas fermita franca stacidomo sur linio - Aoste - Saint-Genix, situanta en  Liono (3-a arondismento), en departemento, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Trenčianske Jastrabie
Trenčianske Jastrabie, hungare Ölved, germane Jestreb bei Trentschin estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
(85774) 1998 UT18
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo Catalina Sky Survey elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde Observatorio de Monto Lemmon.
Lyon-Est (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
(85774) 1998 UT18
Ecoj
Ĝia karboneca korpo estas spektra klaso "C": riĉa je organikaj komponaĵoj kaj hidrataj mineraloj, de komponiĝo proksima de tiu de la.
Trenčianske Jastrabie
Situo
Trenčianske Jastrabie situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Bánovce nad Bebravou-Trenčín. La lasta urbo troviĝas je 14 km-oj.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1269. En 1663 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. Ĝis 1898 la oficiala hungara loknomo estis Jasztrabje, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Ölved 625 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Trencsén, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Trenčianske Jastrabie 1209 homoj, (1193 slovakoj).
(85774) 1998 UT18
Orbito
Ĝia discentra orbito krucas tiujn de la Tero kaj de Marso; ĝia malsuprenira nodo estas danĝere proksima de la tera orbito:
4-Aminobenzoata anhidrido
p-Aminobenzoata anhidrido aŭ 4-aminofenilmetanata anhidrido estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la anhidridoj, rezultanta el interagado de la p-Aminobenzoata acido kaj p-aminobenzoila klorido. p-Aminobenzoata anhidrido estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. p-Aminobenzoata anhidrido prezentas p-aminobenzoatan grupon ligitan al p-aminobenzoata grupo. Ĝi konsistas je 14 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj, 1 nitrogenatomo kaj posedas antifungajn kaj antimikrobajn proprecojn.
Navas de Estena
Navas de Estena estas municipo de Hispanio, en la provinco de Ciudad Real, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Navas de Estena estas situa en la suda parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Montoj (Ciudad Real) en la nordokcidenta parto de la provinco de Ciudad Real, je altitudo de 660 m; je 105 km el Ciudad Real, provinca ĉefurbo, je 130 km de Madrido, kaj je 70 km de Toledo. La areo de ties teritorio estas de 146.54 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°29′43″N 4°31′15″Ok.
Ĝi estas unu el la 6 municipoj de la influareo de la Nacia Parko Cabañeros. El ĝi ĉirkaŭ 11.000 hektaroj estas de la municipa teritorio, kaj kelkaj estas tre proksimaj de la kerna domaro.
Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Rura turismo.
Historio
Ĝi estis mezepoka kunsidejo de najbaraj lokoj.
Monteils (Aveyron)
Monteils estas francia vilaĝo situanta en la departemento Aveyron kaj la regiono Okctinanio. La loĝantoj de Monteils nomiĝas Monteilois kaj Monteilloises.
NGC 3394
NGC 3394 (aliaj indikoj — UGC 5937, MCG 11-13-41, ZWG 313.36, IRAS10473+6559, PGC 32495) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Monteils (Aveyron)
Geografio
Monteils lokas en la valo de la rivero Aveyron. Diversaj vilaĝoj kaj vilaĝitoj dependas de la komunumo de Monteils, ekzemple Floirac kaj Les Fenials.
Persono kunligata al la vilaĝo
François Marty, kardinalo
Kantono Brewster (Teksaso)
La kantono Brewster situas en la subŝtato Teksaso de Usono. Laŭ censa takso de ĝi havis  loĝantojn. Ĝia ĉefloko kaj administra centro nomiĝas Alpine. La - je granda parto dezerta - areo de 16 040 km² igas ĝin la plej larĝa kantono de Teksaso, estante trioble pli granda ol la unua usona subŝtato Delavaro.
Mehren (Westerwald)
Mehren estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altenkirchen de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Otto Klemperer
Otto Klemperer (n. 14-an de majo 1885 en Breslau; m. 6-an de julio 1973 en Zuriko) estis germana dirigento kaj komponisto. Li estas konsiderata kiel unu el la plej elstaraj de la 20-a jarcento.
Super ĉio, lia famo ripozas sur liaj interpretoj de la germana repertuaro, kiun li kutime prezentis kun severeco kaj grandiozeco (ĉu en koncertejoj aŭ sur registradĵoj). Liaj prezentoj je liaj pli postaj jaroj ofte estis konataj por ĝiaj malrapideco.
Junaĝo kaj unuaj profesiaj jaroj
Klemperer naskiĝis en la silezia Breslau. Sian studon komencitan ĉe Dr. Hoch’s Konservatorium en Frankfurto ĉe Majno li daŭrigis en Berlino ĉe Stern’schen Konservatorium kun James Kwast (piano) kaj Hans Pfitzner (kompozicio kaj orkestrodirigentado). Kiam li en 1905 ĉe la 2simfonio de Gustav Mahler rajtis dirigenti sub Oskar Fried la fororkestron, li trafis sur la komponiston persone. La du amikiĝis, kaj Klemperer ricevis en 1907 laŭ rekomendo de Mahler la postenon de ĥordirigento, poste tiun de kapelmajstro ĉe la germana landoteatro en Prago. En 1910 li asistis Mahler-on ĉe la unua prezentado de ties 8-a simfonio.
Teatrokariero en la Germana Regno
Dum sia plua kariero li iris al la urbaj teatroj de Hamburgo (1910–1912) kaj de Barmen (1912–1913). Ekde 1914 ĝis 1917 li estis reprezentanto de Pfitzner ĉe la urba teatro en Strasburgo kaj ĉefdirigento de la Strasburgaj Filharmoniistoj. Poste sekvis agado kiel kapelmajstro, pli poste kiel ĝenerala muzikdirektoro ĉe la opero en Kolonjo (1917–1924). Ekde 1924 ĝis 1927 Klemperer aktivis kiel ĝenerala muzikdirektoro en Wiesbaden, lia plej bela epoko, kiel li poste manifestis. Per la katolika ekleziulo Franz Xaver Münch, kun kiu li estis amike ligita, li trovis kontakton en 1918 al la abatejo Maria Laach kaj konvertis en 1919 al katolikismo.
En Kolonjo li geedziĝis en 1919 kun la kantistino Johanna Geisler. Post plua laboro ĉe la ŝtata teatro en Wiesbaden (1924–1927) li direktis ĝis 1931 la Krolloper-on en Berlino. Klemperer famiĝis pro siaj prezentadoj de samtempulaj verkoj, ekzemple de Glückliche Hand de Arnold Schönberg, de la opero Aus einem Totenhaus de Leoš Janáček, de Oedipus Rex de Igor Stravinski kaj Cardillac de Paul Hindemith.
Klemperer akiris famon per siaj furoraj prezentadoj en la tempospaco inter la fino de la unua mondmilito kaj la potencakiro de Adolf Hitler en 1933 kiel unu el la vere elstaraj dirigentoj de la Germana Regno.
Elmigrado en 1933
La Leksikono pri la judoj en la muziko proskribis Klemperer-on per jena aserto: "Sian ĉefan taskon Klemperer vidis en la konscia misformado de germanaj majstroverkoj". En 1933 sekvis malpermeso de prezentadoj kun la aserto, ke li estas "kulturbolŝevisto". Ĉar Klemperer estis judo, li elmigris jam samjare en Usonon, kie li fariĝis dirigento de la Filharmonia Orkestro je Los-Anĝeleso. Dum sia tempo en Usono li koncentriĝis precipe sur la verkoj de la germanaj klasikistoj kaj romantikistoj kiel Beethoven, Brahms aŭ Mahler.
Reveno al Eŭropo en 1947
Post la fino de la dua mondmilito li revenis al Eŭropo kaj fariĝis muzika direktisto de la ŝtata opero en Budapeŝto (1947–1950). Post kiam li ankoraŭ tri jarojn aktivis i.a. ĉe Simfoniorkestro je Montrealo, li ekloĝis en 1954 en Svisio kaj laboris ĉefe kun la Filharmonia Orkestro de Londono, kie li en 1959 ricevis la postenon de ĉefdirigento dumvive.
En la budapeŝta opero li sukcesis per memorindaj operprezentadoj, tamen ankaŭ ekestis unu el la skandaloj tipaj por Klemperer: Je la fino de la gralorakonto en prezentado de Lohengrin la 24-an de oktobro 1948 la fervora publiko aplaŭdegis pro la elstara prezentado de Jozsef Simandy, por eldevigi ripeton. Klemperer, kiu vidis interrompita la muzikan fluon, reagis ĉagrenite, post kiam la publiko jam ne volis fini la muĝan aplaŭdon, li ĉesis sian dirigentadon, sin turnis kaj vokis en la publikon: „impertinenteco“ kaj tuj forlasis la orkestrofosaĵon. La publiko vokis „Otto, Otto“, mallonge poste li revenis kaj findirigentis la operon.
La dokumento eĉ hodiaŭ estas ricevebla sur lumdisko de Firmao Gramofono 2000.
La komponisto Klemperer
Kvankam Klemperer malpli famiĝis kiel komponisto, li tamen verkis multnombron de propraj verkoj, inter ili ses simfonioj, unu meso, naŭ arĉkvartetoj, ĉirkaŭ 100 lidoj kaj unu operon kun la titolo Das Ziel (la celo).
Lumdiska produktaĵo ekzistas de liaj simfonioj n-o 1 kaj n-o 2 samkiel de kvar el liaj simfoniaj verkoj (Merry Waltz, Marcia funèbre, Recollections, Scherzo), ludataj de la Staatsphilharmonie Rheinland-Pfalz sub direktado de Alun Francis (cpo 999 987-2).
Lastaj vivojaroj
En sia pli malfrua vivo Klemperer suferis je parta paralizo, kiu verŝajne rezultis de kirurgio en la jaro 1939, kiam oni lin kuracis lin pro tumoro en la kapo. Krome li malsaniĝis je dupola ĝenaĵo (mania-depresiva malsaniĝo), pro kiu li dumtempe estis en malsanulejo. Malgraŭ tio li restis aktiva ĝis en la jaro 1971. Post tiu ĉi tempo li retiriĝis el la publika mondo, ĝis kiam en 1973 li mortis en Zuriko.
Lia filino Lotte (1923–2003) zorgis por li ĝisfine kiel estro, sekretario kaj prizorganto.
(19782) 2000 QT68
(19782) 2000 QT68 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan (Kroatio).
Blons
Blons estas vilaĝa komunumo situanta en la distrikto Bludenz, en la aŭstra provinco Vorarlberg. Aktuale en la 1.1.2020 tie vivis 330 loĝantoj.
Loko, priskribo
La vilaĝo situas en la norda parto de la distrikto. Ĝia areo estas 14,89 km². La suda parto de la vilaĝo situas en valo Grosses Walsertal, kie fluas la rivero Lutz. Ĉi tie la alteco estas ĉirkaŭ 700 - 950 m. La norda parto tamen troviĝas en la Bregenzerwald. La alto de iuj pintoj atingas pli ol 1900 m. La vilaĝo mem situas sur alteco de ĉirkaŭ 900 m super marnivelo.
La vilaĝo konsistas el kvar lokaj partoj - Blons, Oberblons, Valentschina kaj Walkenbach.
Montesegale
Montesegale estas komunumo de Italio.
Aurél Milloss
Aurél Milloss [miloŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Milloss Aurél estis hungara-germana-itala baletisto, koreografo, baletestro.
Aurél Milloss naskiĝis la  en Újozora (nuntempa Uzdin en Serbio), li mortis la  en Romo (Italio).
Biografio
Aurél Milloss studis filozofion kaj teatrohistorion en Budapeŝto, ankaŭ baleton en studio de Reĝa Operejo (Budapeŝto). Depost Traktato de Trianon li perdis la hungaran ŝtatanecon, li lernis plu en Beogrado, Bukareŝto, Parizo kaj Berlino. En la lasta urbo li havis jam la unuan baletan ĉefrolon, sed li frekventis universitaton ankaŭ en Berlino. En 1928 li akiris diplomon pri baleto, poste li aliĝis al baleta trupo en Berlino. Baldaŭ li dancadis ankaŭ en aliaj eŭropaj urboj. En 1932 li debutis kiel koreografo. Post 2 jaroj pro la naziismo li rifuĝis al Budapeŝto. Komence li laboris en la Operejo, poste li establis memstaran balettrupon ĉefe el junaj aktoroj de Nacia Teatro (Budapeŝto). Ekde 1938 li laboris en Romo. En 1946 li estis nomumita baletestro de Teatro alla Scala. Inter 1953-1955 li havis propran balettrupon en Brazilo, poste li revenis al Italio, eĉ al Okcidenta Germanio. Li estis baletestro en Kolonjo (1959-63), Vieno (1963-66, 1971-74), Romo (1966-69).
Municipoj de la Senjorlando de Molina-Alto Tajo
Municipoj de la komarko de la Senjorlando de Molina-Alto Tajo, en la provinco Gvadalaĥaro en Hispanio.
9910 Vogelweide
9910 Vogelweide estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la "Dua Enketo pri Trojanoj" (angle : Second Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana lirika poeto kaj fama trobadoro Walther von der Vogelweide (~ 1170 – ~ 1230), verŝajne nakita en malsupra Aŭstrio kaj mortinta apud Würzburg (Germanio). Lia porteto aperas en la Codex Manesse ekde 1320. Multaj el liaj kanzonoj kun pluraj versoj estis konservitaj.
Mohammad Javad Kamali
Li estas irana esperantisto, kiu tradukis la faman libron L'Espéranto de Pierre Janton (Que sais-je?) en la persan.
Li estis UEA-delegito en Maŝhado (Irano) pli ol dek jaroj.
Publikigaĵoj
(elekto)
Johann Nepomuk Schelble
Johann Nepomuk Schelble (n. 16-an de majo 1789 en Hüfingen; m. 6-an de aŭgusto 1837 samloke) estis germana dirigento, kantisto kaj instruisto. Kiel operkantisto li unue havis postenon en Stuttgart, kie li ankaŭ instruis je la Reĝa Muzikinstituto. Ekde 1813 li turneis tra Aŭstrio kaj Prusio, Vieno, Bratislavo Kaj Berlino.
En 1816 oni vokis Schelble kiel dirigento ĉe la muzikakademio en Frankfurto ĉe Majno. En 1819 li demetis preskaŭ ĉiujn postenojn kaj sindediĉis nur al la ĥoro Cäcilien-Chor, kiun li jaron antaŭe fondintis. Post Carl Friedrich Zelter kaj Felix Mendelssohn Bartholdy Schelble apartenas al la gravaj remalkovrintoj kaj patronoj de la muziko de Johann Sebastian Bach kaj per tio estis pioniro ĉe la fondado de la Bach-asocio.
Minusio
Minusio estas komunumo de la Komunumaro Navegna kaj la Distrikto Locarno en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 7090 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Minusio estas urbeca komunumo, kiu situas oriente de la urbo Locarno, al kies aglomeraĵo ĝi apartenas, ĉe la nordokcidenta bordo de la Majora Lago. Al la komunumo Minusio konsistas el la vilaĝo Minusio kun la kvartaloj Borenco, Brighirolo, Cadogno, Ceresol, Ciossi, Fangi, Fontile, Fracce, Frizzi, Mappo, Mezzo, Mondacce, Navegna, Rivapiana, Roccabella kaj Ronchetti.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,85 km², de kiuj 55,2% estas kovritaj de arbaro, 8,6% servas por agrikulturo kaj 33,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Minusio limas en nordo al Brione sopra Minusio, en oriento al Tenero-Contra, en sudo al la Majora Lago, en sudokcidento al Muralto, en okcidento al Orselina, kaj nordokcidento al Avegno.
Trafiko
Tra Minusio pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Belinzono al Locarno. En oriento de la komunumo situas alveturejo al la svisa aŭtovojo A13. La fervojlinio, kiu kondukas tra la komunumo ne disponas pri haltejo sur la komunuma teritorio, sed la ĉefa stacidomo de Locarno situas en piedira distanco okcidente de la komunumo en Muralto. La komunumo mem per la loka busreto, nome la buslinio n-ro 1 de Tenero al Ascona, de la urbo Locoarno estas bone konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Minusio datiĝas el la jaro 1061 Menŭio. En Ceresol estis malkovritaj signifaj tomboj el la ferepoko, kiuj datiĝas proksimume el la 6-a jarcento antaŭ Kristo. Krome estis trovitaj pluraj tombokampoj el la romia epoko. En la jaro 1313 estis skribe dokumentita la vilaĝa rajto de Minusio. En la jaro 1479 Brione sendependiĝis de Minusio. De 1803 ĝis 1839 Minusio estis la ĉefloko de la Komunumaro Navegna. En la jaro 1839 tiu funkcio estis transigita al Tenero kaj Minusio samtempe estis armee okupita, ĉar ĝi partoprenis en ribelado kontraŭ la Respubliko Tiĉino.
Suzanne Carrell
Suzanne CARRELL (naskiĝis la 6-an de marto 1923; mortis la 21-an de aprilo 2019) estis usona emerita edukistino kaj ricevinto de la francaj Palmordeno, de la nacia Ordeno de Merito, kaj de la Honora Legio. Ŝi kunfondis la Alliance Française kaj estis grava membro de la Kongreso de Franca Kulturo en Florido ĉe Orlando, ,.
Edukado
Post kiam la Dua mondmilito, Carrell lerniĝis ĉe la Universitato de Alĝero, el kie ŝi obtenos Magistrodiplomon en fremdaj lingvoj kaj homa scienco. En 1954, ŝi iĝis instruisto ĉe la Universitato de Ĵaksonvilo iam post sia translokigo tien kun sia edzo Herbert A. Carrell, Jr., kiu estis kapitano en la usona armeo.
Kariero
En 1961, Carrell kunfondis lokan departementon de la Alliance Française ĉe Ĵaksonvilo,. La venonta jaro, ŝi tiam faciligis la translokigon de la Kongreso de Franca Kulturo en Florido ĉe la Universitato de Ĵaksonvilo, kie la academia asocio restos dum kelkaj jaroj. Carrell daŭrigis siajn verkojn ĝis la universitato pligrandiĝis; ĉi tial, ŝi estis asignita sian propran departementon de la franca lingvo, kiu nomas "French as a Foreign Language" (la franca tiel fremda lingvo),.
Post kiam ŝi emiritiĝis en 1989, Carrell restis tiel membro de ĉiuj siaj asocioj kaj daŭrigis esti laŭdata pro sia kontribuo al la refortigo de kulturaj ligiloj inter Usono kaj Francio.
Vilmos Hankó
HANKÓ Vilmos estis hungara kemiisto, ano korespondanta de la Hungara Scienca Akademio. Li naskiĝis en Parajd la 2-an de marto 1854 kaj mortis en Budapeŝto 2-a de novembro 1923.
Nottingham
Loĝantaro - 287 000 (1997)
Areo - 75km²
Esperanto en Nottingham
Tie mortis Frank Goodliffe. Ankaŭ la Notinghama Esperanto-Klubo situas en la urbo. La urbo estis celo de tuttaga ekskurso dum la 39-a SAT-Kongreso 1966, kun akcepto de la kongresanoj en la urbodomo.
Uma Thurman
Uma Karuna THURMAN (Esperantigite Uma Karuna Turman) (naskiĝis la 29-an de aprilo, 1970) estas usona aktorino.Naskiĝinte en Bostono, Masaĉuseco, ŝi spertis budhisman edukadon. Uma estas la nomo de la Hind-Tibeta diino de lumo kaj beleco.
NGC 3395
NGC 3395 (aliaj indikoj — IC 2613, ARP 270, UGC 5931, VV 246, MCG 6-24-17, ARAK 257, ZWG 184.18, KCPG 249A, PGC 32424) estas galaksio en konstelacio Malgranda Leono.
Uma Thurman
En la aĝo de 15 jaroj Uma Thurman forlasis la lernejon por komenci aktoran karieron en Novjorko. En la jaro 1990 ŝi edziniĝis al la aktoro Gary Oldman, sed la paro disiĝis en 1992. Duan fojon ŝi edziniĝis en 1998: al Ethan Hawke, kiun ŝi ekkonis dum la laboroj por la filmo Gattaca. Ili havas unu filinon Maya Ray(1998) kaj filon (2002). Ili divorcis en 2004.
NGC 3395
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Uma Thurman
Uzoj de nomo
"Uma Turman" estas ankaŭ nomo de tre populara rusia rokbando, nomita omaĝe al Uma THURMAN. Kredeble pro eventualaj juraj problemoj oni ĉiam skribas la nomon de la bando sur afiŝoj kiel "Uma2rman" aŭ ankoraŭ iel por ne ŝajnigi, ke temas pri koncerto de la usona aktorino. Vidu apartan artikolon pri la rusia rokbando: Uma Turman.
Taŭnsenda parulio
La Taŭnsenda parulio, Dendroica townsendi, estas malgranda paserina birdo de la familio de Paruliedoj de Ameriko kaj granda genro de Dendroica.
Aspekto
Tiuj birdoj havas flavan vizaĝon kun nigra traokula strio kiu larĝiĝas suben okupante la tutan vangon kaj lasante malgrandan flavan makuleton subokule, tiele ke estas flavaj tiu subokula makuleto, la larĝa superokula strizono kaj alia strizono kiu eliras kiel mustaĉo kaj ĉirkaŭas la vangon al la nukoflankoj. Estas ankaŭ fajna pintakra beko, du blankaj flugilstrioj, olivecaj supraj partoj kun nigra strieco en dorso kaj flankoj kaj blanka ventro. Beko kaj kruroj estas malhelaj al nigrecaj. Masklaj plenkreskuloj havas nigrajn kronon kaj gorĝon kaj flavan suban bruston; inoj havas malhelan kronon kaj flavan gorĝon. Nematuruloj estas similaj al inoj kun malhelverdecaj krono kaj vangoj.
Ekologio
Ties reproduktaj biotopoj estas arbaroj de koniferoj kun grandaj arboj en la nordokcidenta marbordo de Nordameriko. Ties nestoj estas neprofundaj tasoj konstruitaj el herbo kaj kovritaj el musko. Tiuj nestoj estas kutime situaj sur branĉopinto en konifero. La ino demetas 4 al 5 ovojn.
Tiu nearktisa birdo estas proksime rilata al la Okcidenta parulio, kaj la du specioj interreproduktiĝas kie ties teritorioj koincidas.
Birdoj el la Insuloj Haidagŭaii migras mallongajn distancojn suden en marbordo de Pacifiko. Aliaj birdoj vintrumas en Meksiko, Centrameriko, kaj sudokcidenta Usono.
Ili manĝas aktive en plej altaj branĉoj, ĉu per plukado ĉu dumfluge. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj araneojn kaj semojn. For de la reprodukta sezono, tiuj birdoj manĝas en miksitaj kunmanĝantaroj. Vintre ili manĝas ankaŭ berojn kaj nektaron.
La kanto de la masklo estas zumanta zii-zii-zii-bzz-zii, iom simila al tiu de ĝia orienta parenco, la Flavvanga parulio. La alvoko estas akra tup.
Tiu birdo ricevis sian nomon laŭ la usona ornitologo, John Kirk Townsend. Kvankam oni supozas, ke Townsend ankaŭ estis la unua kiu priskribis tiun birdospecion, li uzis nomon elektitan de Thomas Nuttall, kiu veturis kun li, kaj tiel li malobeis la konvencion kontraŭ nomigi specion laŭ sia propra nomo.
Niederstotzingen
Niederstotzingen [niderŜTOTcingen] estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Heidenheim kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Inĝenierarto
Inĝenierarto (aŭ inĝenierado) estas la aplikado de scienco al homaj bezonoj. Ĉi tio estas farata per scio, matematiko kaj sperto aplikataj al la konstruado de utilaĵoj aŭ procezoj. Profesiuloj pri inĝenierarto estas nomataj inĝenieroj.
Same kiel en la bazaj sciencoj, ankaŭ la inĝenierarto multe aplikas diversajn teknikojn por utiligi sian sciaron. Do, inĝenierarto estas ĝenerala sciaro pri tio, kion oni produktas kaj kiel tion fari. Pri pli detaleca sciaro pri specifaj solvoj, kiuj ebligas pli efikan produktadon, vidu teknologion kaj teknikon.
Inĝenierarto aplikas sciojn de sciencaj, ekonomikaj, sociaj kaj praktikaj (teknikaj) fakoj por inventado, desegnado, konstruado kaj bontenado de maŝinoj, esplorado kaj plibonigado de strukturoj, maŝinoj, ilaroj, sistemoj, materialoj kaj procezoj.
La fako inĝenierado estas tre larĝa, kaj enhavas ampleksan gamon de pli specializitaj branĉoj de inĝenierado, ĉiu kun pli specifa emfazo sur partikularaj areoj de aplikita scienco, teknologio kaj tipoj de aplikado.
La termino inĝenierado devenas de la latinaj vortoj ingenium, kiu signifas "lerteco", kaj ingeniare, kiu signifas "koncepti, plani, prilabori".
Ĉefaj fakoj de inĝenierarto
Multfoje, inĝenieroj bezonas iom scii pri multaj fakoj. Tamen, praktike oni dividas studadon de inĝenierarto iam post iam en pli da fakoj kaj subfakoj.
Elektra inĝenierarto
La elektra inĝenierarto estas la studo kaj aplikado de diversaj elektraj kaj elektromagnetismaj konceptoj por faciligi la homan vivon.
Elektronika inĝenierarto
La elektronika inĝenierarto estas la branĉo de la inĝenierio, kiu traktas la efikon kaj konduton de elektronoj. Ĝi uzas nelinearajn kaj aktivajn elektronikaj komponantojn (kiel elektronaj tuboj kaj duonkonduktaĵaj elementoj, aparte transistoroj, diodoj kaj integritaj cirkvitoj por projekti elektronikajn cirkvitojn, elektronikaj aranĝaĵoj kaj sistemoj. Tiu fako tipe ankaŭ produktas pasivajn elektrajn komponantojn, kutime por cirkvitaj tabuloj.