cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sovetia enketo pri la Masakro de Katin (1943-1944)
Komisiono Burdenko
La aliaj membroj de la komisiono estis verkisto Aleksej Tolstoj, metropolano Nikolaj (Yarushevich), prezidanto de la tutslava komitata generalo Aleksander Gundorov, prezidanto de la IC de la sovetiaj Societoj Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Lunarko Profesoro SA Armea Ĝenerala Kolonelo Efim Smirnov kaj Prezidanto de la Smolenska Regiona Plenuma Komitato Roman Melnikov. La laboro de la komisiono okazis kun la proksima persona partopreno de la estroj de ŝtataj sekurecaj agentejoj - Kruglov kaj Merkulov, kiuj indikis la direkton de ĝia laboro.
Kiel krimmedicinaj ekspertoj, la krimmedicina sperta komisiono inkludis:
Elfosadoj komenciĝis la 14-an de januaro; la elfosaj laboroj kaj intervjuoj de atestantoj estis faritaj de la komisiono mem dum 5 tagoj - de la 17a ĝis la 23a de januaro. Entute 925 kadavroj estis elfositaj kaj ekzamenitaj. Laŭ la komisiono, pluraj dokumentoj kun datoj post la printempo de 1940 estis trovitaj sur la kadavroj de la mortigitoj. Ĉi tiuj estis: du petoj de Pollando, kvin kvitancoj de lombardoj por ricevo de oraj horloĝoj kaj mono, malgranda papera ikono markita "la 4-an de aprilo 1941" kaj sendita poŝtkarto de Stanislav Kuchinsky datita la 20-an de junio, 1941. Poste, la Ĉefa Militistaro Prokurorejo de Rusa Federacio pruvis, ke la dokumentoj estas frukto de rekta falsado. Dum la laboro de la komisionoj Merkulov-Kruglov kaj Burdenko, parto de la polaj tomboj (inkluzive unuopajn tombojn de generaloj kaj ĉefe tombo n-ro 8, kiu ne estis tute elfosita de la germanoj) estis detruita; iuj el la kranioj estis prenitaj de Burdenko "por kolekto", kaj la senkapigitaj restaĵoj estis malplenigitaj.
La 22-an de januaro, eksterlandaj korespondantoj estis invititaj al la loko de la elfosado, inkluzive la filinon de la usona ambasadoro; ĉe ilia ĉeesto, Burdenko malfermis tri kadavrojn, asertante, ke la kadavroj estas relative freŝaj. Al ĵurnalistoj, eĉ tiuj, kiuj kons Sovetunion (kiel ekzemple Alexander Vert), ĉi tiu ago ŝajnis "mallerta kaj malĝentila". La kadavroj ne estis forigitaj de la tomboj en ĉeesto de ĵurnalistoj; neniuj dokumentoj supozeble trovitaj en la tomboj estis prezentitaj; la esplordemandado de la atestanto (profesoro-astronomo, iama vicurbestro de Smolensk Boris Bazilevskij) donis la impreson de klara surscenigo. La kadavroj estis en vintraj vestoj, kio surprizis la ĵurnalistojn, ĉar, laŭ la oficiala versio, ĉi tiuj homoj estis pafitaj en aŭgusto-septembro. En gazetarkonferenco, Potemkin ripetis la version de la komisiono NKVD-NKGB. Tamen, kiam la korespondantoj komencis fari specifajn demandojn (kiom multaj militkaptitoj estis en la regiono de Smolensk, kie ili troviĝis, kie ili laboris, kial la elfosado ne okazis aŭtune, antaŭ la frosto) - li ne povis doni definitivan respondon: demandite, kial la poloj portas vintrajn vestojn, li respondis, ke la klimato en la regiono ŝanĝiĝas ; demandite, kial la poloj ne fuĝis post la alveno de la germanoj, sed daŭre laboris sur la vojaj laboroj, Potemkin respondis: "Ili ambaŭ laboris kaj restis labori, per inercio".
La 26-an de januaro aperis la mesaĝo de la Speciala Komisiono. La mesaĝo, persone redaktita de Merkulov, estas laŭ strukturo laŭvorta rerakonto de la raporto de la komisiono NKVD-NKGB, multaj el la atestoj de atestantoj el la raporto estas reproduktitaj laŭvorte; Merkulov eĉ ripetis la erarojn faritajn en la raporto en la nomoj kaj inicialoj de la atestantoj. La raporto ankaŭ rimarkis, ke la ekzekutoj estis faritaj en maniero simila al la naziaj masakroj de sovetiaj civitanoj en aliaj urboj. Laŭ la raporto, en Katin, "la totala nombro de kadavroj, laŭ krimmedicinistoj, atingas 11 mil." YU. Matskevich rimarkis, ke la preskaŭ triobla troigita figuro migris en la dokumenton de la "Goebbels-propagando" - kiel li kredis, ĉar ĝi permesis atribui ĉiujn mankantajn oficirojn al la "Katin abomenaĵo de la nazioj".
La 30-an de januaro, ĉeesto de reprezentantoj de la polaj korpusoj, la restaĵoj de la pafitoj estis reentombigitaj.
Atesto de Arnaud Dure
La 1-an de januaro 1946 Reuters raportis, ke germana oficiro Arno Dure, parolante en proceso en Leningrado, "konfesis, ke la nazioj okazigis la masakron de Katin kaj priskribis kiel 15-20 mil homoj, polaj oficiroj kaj judoj, estis pafitaj kaj entombigitaj en la Katin-arbaro." . Laŭ la kazo, ĉe la senkaŝa proceso de grupo de militkrimuloj gvidita de la komandanto de Pskov Heinrich Remlinger, Arno Dürre deklaris, ke li partoprenis fosi fosaĵon en Katin, al kiu tiam en oktobro-novembro 1941 la SS transportis la kadavrojn de poloj, rusoj, judoj ktp. Rezulte, Dure, kiu persone pafis homojn en punaj operacioj en la regiono de Leningrado, ricevis 15 jarojn en tendaroj, dum plej multaj akuzitoj estis pendigitaj dum la proceso. Ĉi tiu procezo okazis en tempo, kiam pretiĝis la prezento de la koncerna akuzo al la germana gvidantaro en Nurenbergo.
Reveninte al Germanio en 1954, Arnaud Duret retiris sian ateston kaj diris, ke la enketo devigis lin doni ĝin.
Deklaro pri germanaj ŝnuroj
La raporto de la komisiono NKVD-NKGB enhavas aserton, ke laŭ vidaj atestantoj la manoj de la mortigitoj estis ligitaj per papera ŝnuro, kiuj en tiuj jaroj estis produktitaj en Germanio kaj ne produktitaj en Sovetunio:La raporto de la komisiono Burdenko ne enhavas deklarojn pri paperaj ŝnuroj, ĝi diras pri "blankaj plektitaj ŝnuroj". Germanaj esploraj raportoj ankaŭ rilatas al fabrikitaj dikaj (3-4 mm) torditaj ŝnuroj uzataj por kurtenoj.
Cize (Ain)
Cize estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Dehidroacetata acido
Dehidroacetata acido estas kemia komponaĵo, blankaj senodoraj kristaloj, derivita el la pirono. Ĝi nature trovatas en la planto konata kiel solandra nitida kaj plenumas gravan rolon en la preprado de novaj aktive-biologiaj kombinaĵoj.
Cize (Ain)
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Cizois.
Dehidroacetata acido
En la homa korpo, dehidroacetata acido rapide kaj komplete absorbiĝas, pro tio ĝi uzatas kiel nutro-suplemento kaj kiel stabiliganto por kosmetikaĵoj kaj farmako-kinetikaj produktoj pro ĝia fungicida kaj baktericida proprecoj.
Ĝi same uzatas kiel antisepsagento, herbicido, antimikroba konservanto, tre potenca kontraŭ bakterioj, gistoj kaj ŝimoj kaj kiel plastiganto laŭ gamo da sintezaj rezinoj.
Metodo pri kvanta determinigo povas uzi la oranĝo-ruĝan koloriĝon surprenitan de la dehidroacetata acido en alkala medio kun salikata aldehido. Dehidroacetata acido uzatas kiel konservanto por kukurboj kaj fragoj.
Cize - Bolozon (stacidomo)
Cize - Bolozon estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Bolozon, apud , en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Hamina
Hamina estas unu el la plej belaj urboj en suda Finnlando. La urbodomo, originale el 1797, situas en la urbocentro. Post fajro en 1840, Carl Ludwig Engel renovigis ĝin en novklasika stilo kaj alkonstruis turon. Hamina estas malnova fortikigita urbo ĉe la Finna golfo. Ekde 1819 ĝis 1903 en Hamina funkciis kadeta lernejo por estontaj oficiroj. En 1920 tie estis fondita lernejo de rezervistaj oficiroj. Ĉiun duan (paran) jaron, por festi la armeajn tradiciojn, la urbo aranĝas grandan festivalon de militista muziko nomatan Hamina Tattoo.
Adamkowo
Adamkowo estas vilaĝo en Kujavia-Pomeria Provinco en Pollando. Ĝi apartenas al komunumo Kęsowo en distrikto Tucholski. Adamkowo situas ĉirkaŭ 47 km de Bydgoszcz kaj ĉirkaŭ 265 km de ĉefurbo de Pollando Varsovio. La vilaĝo havas 60 loĝantojn.
Telly Savalas
Telly SAVALAS, naskiĝinta la 21-an de januaro 1924, mortinta la 22-an de januaro 1994, estis usona aktoro.
Li devenis el familio de grekaj almigrintoj. Li estis la dua el kvar filoj de belartistino kaj tabaka importanto. Dum granda krizo lia patro bankrotis kaj Telly helpis lin en Novjorko konstrui bakejon.
Vivo
Dum la dua mondmilito li deĵoris tri jarojn en la armeo, li estis vundita kaj honorita per Purple Heart. Post demobiligo li finstudis psikologion en Columbia Universitato kaj kvin jarojn li laboris en Informa servo de ministerio de enlando, kie li avancis al asistanto de direktoro por Proksima Oriento, Sud-Azio kaj Afriko.
En la jaroj 1955-1958 li agadis en televido ABC kiel reĝisoro kaj produktoro por apartaj eventoj kaj fine li fariĝis ĉefo de raportistaro.
Artan vojon li komencis unue kiel reĝisoro de teatra ensemblo Stamford Playhouse en Connecticut. Al aktorado li komencis dediĉi sin nur en la matura aĝo, unue en televido.
Li havis rolojn en serioj Klondike, Acapulco kaj kiel gasto li aperis en serioj The Witness, Naked City, The Untouchables, Empire, The Twilight Zone, The Fugitive, Bonanza, The Virginian, The F.B.I...
Pro merito de aktoro Burt Lancaster li ricevis unuan okazon antaŭ filma kamerao en melodramo pri krimeco de novjorka junularo, kie li enkorpigis polican leŭtenanton.
En la 70-aj jaroj li akiris internacian famecon danke al Theocrat Kojak, titoliga figuro de novjorka detektivo en sukcesa televida serio Kojak.
Dum la 70-aj jaroj li realiĝis ankaŭ kiel kantisto kaj surdiskigis gramofonajn albumojn Telly (1974) kaj Who Loves Ya, Baby (1976).
Omoide poroporo
La rakonto bazas sur samnoma mangao de Okamoto Hotaru kaj Tone Juko, ĝi estas nostalgia dramo, farita precipe por japanaj virinoj naskitaj en la kvindekaj kaj sesdekaj jaroj, sed surprize altiris multajn spektantojn de ambaŭ seksoj. La reĝisoro de tiu filmo estis Takahata Isao. La muzikon kun multaj temoj el popolaj kantoj de diversaj landoj komponis Hoŝi Masaru. La fina kanto estas japana traduko "愛は花、君はその種子" ("Ai ŭa Hana, Kimi ŭa sono Tane?") de la kompono "The Rose" de Amanda MakBrum.
Intrigo
La 27-jara Taeko vivas fraŭline en Tokio (en la jaro 1984) kaj laboras kiel dungitino. Por refreŝigo ŝi decidas preni libertempon kaj iri al la kamparo ĉe boparencoj de sia fratino, por helpi al rikolto de tinktura kartamo (japane: benibana). Dum la vojaĝo al kamparo kaj dum la tiea restado ŝi ekmemoras multajn scenojn el ŝia infanaĝo kiel 11-jara knabino, kelkajn feliĉajn kaj kelkajn dolorajn. La vojaĝo al kamparo estas samtempe vojaĝo al ŝia "si mem". Ŝi iom post iom rakontas siajn pensojn al Toŝio, la juna agrikulturisto, kiu helpas al ŝi digesti la novajn impresojn, kaj amikiĝas kun ŝi. Rapide la familianoj de Toŝio korligiĝas kun ŝi kaj komencas esperi ke Toŝio kaj Taeko geedziĝu...
Filmo
La filmo "Omoide poroporo" aperis en la japanaj kinejoj en 1991, en la jarfino de 1991 ankaŭ en LD (laserdisko) kaj dum multaj jaroj estis konata kaj fama nur en Japanio.
Libroj
En 1991 en Japanio aperis ankaŭ la kolorplena kvar-voluma filmkomikso pri "Omoide poroporo", eldonita de Tokuma Shoten.
Arbetarnas bildningsförbund
Arbetarnas bildningsförbund (ABF; la laborista eduka asocio) estas la eduka sekcio de la sveda laborista movado. ABF okazigas seminariojn, klasojn, kaj studrondojn pri ĉiaj subjektoj, inkluzive de metiejoj, lingvoj, kaj muziko, kvankam la ĉefaj aspektoj de ABF estas la porsocialismaj politikaj vidpunktoj.
ABF fondiĝis en 1912 per la sveda socialdemokratia partio kaj per iuj el la sindikatoj. Hodiaŭ, la ĉefaj membroj de ABF estas la Socialdemokratoj kaj la Maldekstra Partio.
Ekzistas ABF-ejoj en preskaŭ ĉiu sveda urbeto kaj pluraj en la ĉefaj urboj, kaj la stabejo troviĝas ĉe la strato Sveavägen en Stokholmo. En Göteborg, la ABF-konstruaĵo troviĝas ĉe la Placo Järntorget.
ABF kaj Esperanto
Laŭ Enciklopedio de Esperanto (1934) Sveda Laborista Esperanto-Asocio (SLEA) en la 1930-aj jaroj "intime kunlaboris" kun ABF. Esperanto estis grava stud-objekto en ABF-kursoj kaj de aŭtuno 1930 ABF disponigis al Sveda Esperanto-Instituto (SEI) en la tutsveda radio-programo duonhoron en unu dimanĉo-mateno de ĉiu monato. Pli detale vd. en la artikolo Esperanto-movado en Svedio.
Mézériat
Mézériat estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mézériatis.
Kolaportið
Kolaportið estas la sola pulbazaro en Islando. Ĝi okazas interne proksime al la haveno de la ĉefurbo, Rejkjaviko. En Kolaportið aĉeteblas ĉio de malnovaj diskoj al fermentita ŝarkaĵo. Kolaportið malfermatas nur dum semajnfinoj.
Mézériat (stacidomo)
Mézériat estas franca stacidomo sur linio Mâcon - Ambérieu, situanta en Mézériat, en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Mâcon - Ambérieu (883000).
Guberniestro de Silezio
La guberniestro de Silezio, Oberlandeshauptmann, Starosta generalny, estis la reprezentanto de la reĝo de Bohemio en Silezio, kiu inter 1335 kaj 1742 estis unu el la Landoj de Krono ĉeĥa. Li estis nomumita de la reĝo. Kutime li estis unu el la princoj (dukoj) de la Sileziaj princlandoj (duklandoj), plej ofte la princepiskopo de Breslau / Vroclavo, kiu samtempe estis princo (duko) de la Nisa princlando.
Ciklobutila 3-hidroksobenzoato
Ciklobutila 3-hidroksobenzoato aŭ ciklobutila 3-hidroksofenilkarboksilato estas organika kombinaĵo apartenanta al la familio de la esteroj, rezultanta el interagado de la 3-Hidroksobenzoata acido kaj ciklobutanolo. Ciklobutila 3-hidroksobenzoato estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo sed solvebla en alkoholoj kaj aliaj nepolaraj organikaj solvantoj. Ciklobutila 3-hidroksobenzoato prezentas hidroksilan grupon kaj ciklobutil-metanatan grupon ligitajn respektive en la 1-a kaj 3-a karbonatomo de la benzena ringo. Ĝi konsistas je 11 karbonatomoj, 12 hidrogenatomoj, 3 oksigenatomoj kaj uzatas en kemiaj sintezoj.
Nicolas Durand de Villegaignon
Nicolas Durand de Villegagnon aŭ Villegaignon​ (Provins, Seine-et-Marne, 1510 - Beauvais, 9a de januaro 1571) estis franca marista oficiro (vicadmiralo de Bretonio).
Li estas memorita ĉefe pro malsukcesa klopodo konstruir francan kolonion en teritorio de nuntempa Brazilo nome Franca Antarkto por eviti persekutadon suferitan de la francaj hugenotoj, ĉe la areo de la nuntempa Rio-de-Ĵanejro en 1555. Elirante el Havro, li alvenis tien per du ŝipoj kaj kun 600 soldatoj kaj kolonoj, ĉefe francaj hugenotoj kaj poste svisaj kalvinistoj. Li krome fakte deziris munti permanentan bazon en Brazilo kiu ebligus ekspluatadon de Brazil-arbo — tiam tre valora fonto de ruĝa farbo kaj forta ligno por konstruado — kaj de metaloj kaj valorŝtonoj kies abundo tie eŭropanoj supozis. Malfeliĉa pro la religiaj disputoj, Villegagnon foriris el la fondita Fort Coligny kaj revenis al Francia en 1559. Tie li luktis en la katolika tendaro de la religiaj militoj kaj mortis en januaro 1571.
Villegaignon estis mikso de soldato, sciencisto, esploristor, aventuristo kaj entreprenisto. Li luktis kontraŭ piratoj en Mediteraneo kaj partoprenis en diversaj militoj. Krome, li estris la francan ŝiparon kiu portis Maria Stuart al Francio, kiam tiu, kvin-jaraĝa, jam estis engaĝigita al la Daŭfeno de Francio.
Preĝejo Sankta Jozefo (Gyula)
La preĝejo Sankta Jozefo estas romkatolika historia monumento en urbo Gyula (Hungario).
Historio
En la jaroj 1723 kaj 1724 germanoj alvenis, kiuj fondis apud Gyula apartan kvartalon. Ili konstruis kapelon en 1736, poste la nun videblan kirkon inter 1863-1866. Baldaŭ malgravaj trakonstruoj aŭ renovigaj laboroj okazis, ekzemple en 1905. La orgeno estis kreita en 1870.
Konstruaĵo
La kirko situas laŭ sola ĉe placo. La fasado estas simetria, antaŭe marmora kruco estas videbla. Meze du ĝemelkolonoj reliefas, kiuj finiĝas supre ĉe timpano. Inter la kolonoj estas la enirejo. La plej supre la kvadrata turo altiĝas. La fasado havas ankaŭ 3 fenestrojn. Apud la absido ambaŭflanke sakristioj etendiĝas. Interne sur la galerio trovis lokon la orgeno. La ĉefaltara bildo prezentas Sanktan Jozefon. La flankaj altaroj havas la titolojn Sankta Vendelino, Sankta Floriano, Sankta Anna kaj Sankta Maria. Estas valoraj la barokaj lignaj skulptaĵoj pri Johano Nepomuko kaj Sankta Maria.
Kermeso okazas en la plej proksima dimanĉo al la 19-an de marto.
Gabriela, kariofilo kaj cinamo
Gabriela, kariofilo kaj cinamo (portugale: Gabriela, Cravo e Canela) estas unu el la plej famaj romanoj de la brazila verkisto Jorge Amado, aperinta en 1958.
Ĝi reprezentas momenton de ŝanĝo en la literatura produktado de la aŭtoro, kiu ĝis tiam traktis sociajn temojn, en ĉi tiu dua fazo li kronikas kutimojn, markitajn de popularaj specoj, potencaj koloneloj kaj malĉastaj virinoj. Krom Gabriela, kariofilo kaj cinamo, la romanoj Dona Flor kaj ŝiaj du edzoj (Dona Flor e seus dois maridos) kaj Teresa Batista laca de milito (Teresa Batista cansada de guerra), estas reprezentantoj de ĉi tiu fazo.
La verko estas reveno al la tiel nomata kakaa ciklo, citante la universon de koloneloj, jagunços, prostituitinoj kaj diverskalaj paŝtistoj, kiuj desegnas la horizonton de la kakaa socio.
Sintezo
En la 1920-aj jaroj en la tiama riĉa kaj paca Ilhéus, sopiranta progreson, kun intensa marborda nokta vivo, inter drinkejoj kaj bordeloj, la dramo disvolviĝas, kiu finiĝas fariĝante eksplodo de festado kaj lumo, koloro, sono kaj rido.
La verko rakontas la amrilaton inter la arabdevena Nacib kaj la kamparanino Gabriela, sur la fono de la ora periodo de kakao en la regiono de Ilhéus, priskribante la profundajn ŝanĝojn en la socia vivo de Bahio en la 1920-aj jaroj, kiu inkluzivas la malfermon de la haveno al grandaj ŝipoj, kaŭzante la pliiĝon de karioka eksportanto Mundinho Falcão kaj la malkreskon de koloneloj, kiel Ramiro Bastos. Gabriela personigas la transformojn de patriarka, arkaika kaj aŭtoritata socio, trafita de la spiroj de kultura, politika kaj ekonomia renovigo. La intrigo de la verko Gabriela, Cravo e Canela estas dividita en du partojn, kaj ĉi tiuj dividiĝas en du aliajn partojn. La unua parto de la verko havas la titolon "Um Brasileiro das Arabias" kaj ĝia unua divido nomiĝas "O langor de Ofenísia". En ĉi tiuj unuaj du komencaj partoj la rakonto havas kiel ĉefan fokuson du rolulojn: Mundinho Falcão kaj Nacib. Je la fino de la dua parto aperas la ĉefrolulo Gabriela, emeritino kies celo estas vivi en Ilhéus kaj labori kiel kuiristo aŭ servistino. Ankoraŭ en la dua, la aŭtoro rakontas la solecon de Glória. Tagiĝe du korpoj troviĝas sur la strando, evidenteco de krimo de pasio kaj vespere kun la preparado de vespermanĝo okazas la dungado de Gabriela kiel kuiristino de Nacib. En la tria ĉapitro, tri monatojn post la eventoj de la antaŭa ĉapitro, estas iuj problemoj, kiuj estas: la amafero de Malvina-Josué-Glória-Rômulo, kaj konfuzoj rilataj al politiko kaj ankaŭ la ĵaluzo de Nacib. La ĉapitro finiĝas ĉe la sceno de la geedziĝa festo de Nacib kaj Gabriela. Kaj en la kvara parto okazas la rezulto de la verko "La lunlumo de Gabriela" kaj ĉiuj problemoj okazintaj dum la rakonto estas solvitaj.
Lebedin
Lebedin (Лебедин, "Cigno") estas urbo en Sumia provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2014.
Trelleborg
Trelleborg (Sveda prononco: [trɛlɛˈbɔrj]) estas urbo en Skanio, Svedio, kun 28,290 loĝantoj en 2010. Ĝi estas la plej suda urbo en Svedio situanta ĉirkaŭ 10–15 km okcidente el la plej suda pinto de Svedio kaj de la Skandinavia duoninsulo. Ĝi estas unu el la plej gravaj pramurboj en Skandinavio same kiel ĉirkaŭ la Balta Maro.
Gabriela, kariofilo kaj cinamo
Historia resumo
Grandeco estis la sukceso, ke en decembro de la sama jaro lanĉiĝis jam la 6a eldono, kiu fariĝis parto de la kolekto Obras Ilustradas de Jorge Amado kiel dek-kvara volumo, 19a volumo en sinsekvaj eldonoj kaj atingis la 50an eldonon en 1975.
Lebedinska (stacidomo)
Lebedinska (Лебединська) estas fervoja stacio en Lebedin (Sumia provinco), urbo en Ukrainio.
Gabriela, kariofilo kaj cinamo
Historia resumo
Nuntempe la rajtoj apartenas al la eldonejo Companhia das Letras, kiu relanĉas ĉiujn verkojn de la aŭtoro.
Premioj
En la jaro post tiu de sia unua eldono, ĝi jam gajnis kvin premiojn:
Tradukoj
Eldonita en Portugalio estas la romano de Jorge Amado kun la plej granda nombro da tradukoj, redaktita en la germana, araba, bulgara, kataluna, ĉina, korea, kroata, dana, slovaka, slovena, hispana, estona, finna, franca, kartvela, greka, Hebrea, nederlanda, hungara, angla, itala, litova, makedona, moldova, norvega, persa, pola, rumana, rusa, sveda, ĉeĥa, turka kaj ukraina.
Kino
Gabriela, cravo e Canela, filmo reĝisorita de Bruno Barreto, de 1983, kun Sônia Braga en la ĉefa rolo.
Danco
Prezento prezentita de la baleta korpuso de la Urba Teatro de Rio-de-Ĵanejro, krom naciaj kaj eksterlandaj adaptaĵoj.
Bildstrioj
Bildostria adapto estis eldonita de Editora Brasil-América Limitada en 1961 en la unua eldono de la revuo "Monumenta Eldono", kun skripto de Fernando Albagli kaj desegnoj de Ramon Llampayas.
Literaturo de Cordel
En 1970, Manuel d'Almeida Filho publikigis por Editora Prelúdio, romanon en Ŝnurliteraturaj versoj surbaze de Gabriela.
Kenneth Scott Latourette
Kenneth Scott LATOURETTE (6-an de aŭgusto 1884 – 26-an de decembro 1968) estis usona profesoro kaj verkisto pri historio, kaj precipe pri la historio de Kristanismo kaj la historio de Ĉinio. Li naskiĝis en Oregon City (Oregono), diplomiĝis per la grado "Bajkalaŭro de Scienco" ĉe Kolegio Linfield, kaj poste artbakalaŭriĝis kaj doktoriĝis ĉe Universitato Yale. Li instruis (1910-1912) ĉe la kolegio de Yale en Ĉinio, sed devis reveni Usonon pro malsaneco. Resaniĝinte, li profesoris ĉe Kolegio Reed en Portland (Oregono) (1914-1916), ĉe Universitato Denison en Granville (Ohio) (1916-1921), kaj finfine ĉe Yale de 1921 ĝis lia morto.
En 1938 li ricevis la Ordenon Jadan de la ĉina registaro.
Lia plej konata verko estas duvoluma History of Christianity, kiu restas havebla preskaŭ 40 jarojn post la morto de la aŭtoro.
Clethra
Priskibo
Specioj de Clethra estas ĉiamverdaj aŭ deciduaj, lignaj plantoj: malgrandaj arboj aŭ arbustoj. La arboŝelo havas harojn etamume en junaĝo. La alterne sidantaj, spiralaj faskoj fine de la branĉoj starantaj folioj estas mezgrandaj plej ofte dentohavaj ledaj ĝis herbaj.
La termine unuope aŭ en malgrandaj grupoj starantaj floraroj estas grapoloj. La malgrandaj duseksaj floroj estas duseksaj kaj radisimetriaj.
La planto havas globformajn ĝis duonglobajn kapsulfruktojn. La semoj povas havi flugilojn.
Disvastigo
La familio estas precipe disvastigita en la tropike montaraj kaj subtropikaj regionoj. La tuta arealo estas disjunkcia: En la neotropiso la arealo etendiĝas de la ŝtatoj de Suda Usono trans Meksikio ĝis la ekvatoro en Sudameriko kaj Kubo. Plia arealo estas la orienta Azio kaj la Malaja insularo. Unu specio ekzistas sur Madejro.
Sistematiko kaj disvastigejo
La genro Clethra estis starigita 1753 fare de Carl von Linné. Sinonimoj por Clethra L. estas: Junia ADANS. NOM. ILLEG., Volkameria P.BROWNE nom. illeg., Tinus L. nom. illeg., Gillena ADANS. NOM. ILLEG., Cuellaria RUIZ & PAV., Kowalewskia TURCZ., Crossophrys KLOTZSCH. La Clethra-specioj estas disvastigitaj en la nova mondo kaj en Sudorienta Azio en la tropikaj, subtropikaj kaj moderaj regionoj regionoj. Nur la specio Clethra arborea troviĝas en makaroneziaj insuloj. Al la genro Clethra gapartenas ĉ. 77 specioj:
Bildoj
Clethra arborea:
Franca Antarkto
Franca Antarkto (france: France Antarctique) estis franca kolonio en Sudameriko sude de Ekvatoro, en tio kio aktuale estas la ŝtato Rio-de-Ĵanejrio, en Brazilo, kiu ekzistis inter 1555 kaj 1567, kaj kontrolis la marbordon el la Guanabara Golfo ĝis Cabo Frio. Fondita kiel rifuĝejo por hugenotoj, ĝi estis fine detruita de portugaloj en 1567.
Koloniigo
La 1an de novembro 1555 la franca vicadmiralo Nicolas Durand de Villegaignon, celante helpi hugonotojn trovi rifuĝejon kontraŭ la persekutado, estris ŝipareton dunavan kaj 600 soldatoj kun kolonaj hugenotoj kaj ekposedis insuleton Sergipe nun Villegagnon, en la Guanabara Golfo, antaŭ la marbordoj de la aktuala urbo Rio-de-Ĵanejro, kie li konstruis fortikaĵon nomita «Fort Coligny» honore al Gaspard de Coligny, hugenota admiralo kiu apogis la ekspedicion por protekti siajn samreligiulojn. La kolonion surkontinentan Villegaignon nomis Henriville, honore al Henriko la 2-a de Francio, kiu konis kaj aprobis la ekspedicion havigante la ŝipojn. Villegaignon sekurigis la kolonion aliance kun tamojoj kaj tupinambaoj, indiĝenoj tiam malamikoj de la portugaloj.
Tamen, la Reĝlando Francio malsukcesis uzi la aliancojn fare de Villegaignon por ekspansii la francan povon en la Nova Mondo, male al Jacques Cartier, kiu ja sukcesis tiukadre en Nova Francio. Ĉiuj tiuj setlejoj estis kontraŭ la papa buleo de 1493, redifinita poste kiel Traktato de Tordesillas, kiu dispartigis la Novan Mondon inter Kastilio kaj Portugalio.
La kalvinistoj kaj la portugaloj
En 1556 Villegaignon petis al Francio pli da kolonoj. La reĝo Henriko sendis tri ŝipojn kun ĉirkaŭ 300 kolonoj, kiuj alvenis tien en 1557. Sed la novaj kolonoj estis kalvinistoj kaj tuj aperis teologiaj malkonsentoj. En oktobro 1557 la kalvinistoj estis ekpelitaj de la insulo Coligny kaj ili setliĝis kun la tupinambaoj ĝis januaro 1558, kiam kelkaj revenis al Francio, dum kelkaj revenis al Coligny kaj aliaj estis murditaj de Villegaignon.
Villegaignon revenis al Francio en 1558, malkontenta pro la religiaj disputoj. En 1560 Mem de Sá, nova guberniestro de Brazilo ricevis ordonon forpeli la francojn. Per 26 militŝipoj kaj 2 000 soldatoj, la 15an de marto 1560 li atakis dum tri tagoj kaj detruis «Fort Coligny», sed la francoj fuĝis al kontinento kaj restis tie helpitaj de la indiĝenoj. Instigita de du jezuitoj nome José de Anchieta kaj Manuel da Nóbrega, Mem de Sá ordonis sian nevon Estácio de Sá denove ataki. Tiu fondis la urbon Rio-de-Ĵanejro la 1a de marto 1565 kaj luktis kontraŭ la francoj dum du pluaj jaroj. Finfine la 20an de januaro 1567 venkis super la francoj kaj elpelis ilin for de Brazilo, sed li mem mortis post unu monato pro la vundoj ricevitaj en batalo.
Duelbirdo
La Duelbirdo (Philomachus pugnax) estas mezgranda vadbirdo. Ĝi estas kutime konsiderata la ununura membro de ties genro Philomachus, sed pli lastatempaj pristudoj (Thomas et al, 2004) indikas, ke ankaŭ la Larĝbeka kalidro kaj la Pintvosta kalidro povus aparteni al tiu genro.
Disvastiĝo
Ties reprodukta medio estas marĉoj kaj humidaj herbejoj kun malalta plantaro en norda Eŭropo -Skandinavio, suda marbordo de la Balta Maro, Rusio- kaj Siberio. Duelbirdoj estas migrantaj birdoj kiuj vintras en suda kaj okcidenta Eŭropo, Afriko -ĉe Mediteraneo kaj sub Saharo-, Arabio kaj Barato kaj pli sudorienten eĉ ĝis suda Aŭstralio. Ili estas tre sociaj; oni informis pri vintranta aro de ĉirkaŭ 1 miliono de birdoj en Senegalio. En Eŭropo reproduktiĝas ĉirkaŭ 140,000 paroj kaj unu miliono da paroj en Rusio.
Tiu palearktisa specio estas rara migranta al Norda Ameriko, sed iam konstruis neston (sed oni ne scias ĉu okazis eloviĝo) en Alasko, Usono.
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝas en humidaj herbejoj aŭ milda koto, probante aŭ bekoplukante manĝaĵojn per rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn, krabojn, moluskojn, helikojn kaj tervermojn.
Inoj estas pli sociaj kaj kuniĝas kun aliaj vadbirdoj, dum bredantaj maskloj estas pli apartemaj kaj teritoriaj.
Aspekto
Ili havas diferencigan aspekton de “salujo” kun eta kapo kaj mezgranda beko flaveca aŭ ruĝeca. La kolo estas longa kaj la ventro terpoteca. Maskloj estas pli grandaj ol inoj. Ili havas longajn kutime flavecajn krurojn -sed tio varias multe ĝis bruno aŭ eĉ ruĝo- kaj montras klare blankajn partojn en flanko de komenca vosto kaj mallarĝan flugilstrion dumfluge.
Villegagnon
La insulo Villegagnon (en portugala: Ilha de Villegagnon, nomita "ilha de Serigipe" de indiĝenoj kaj "Ilha das Palmeiras" de la portugalaj kolonoj) estas insulo proksime al la buŝo de la granda Guanabara Golfo, ĉe la urbo Rio-de-Ĵanejro, Brazilo.
La 1an de novembro 1555 la franca vicadmiralo Nicolas Durand de Villegaignon, celante helpi hugonotojn trovi rifuĝejon kontraŭ la persekutado, estris ŝipareton dunavan kaj 600 soldatoj kun kolonaj hugenotoj kaj ekposedis insuleton Sergipe nun Villegagnon, en la Guanabara Golfo, antaŭ la marbordoj de la aktuala urbo Rio-de-Ĵanejro, kie li konstruis fortikaĵon nomita «Fort Coligny» honore al Gaspard de Coligny, hugenota admiralo kiu apogis la ekspedicion por protekti siajn samreligiulojn. Tio okazis kadre de klopodoj por establi francan kolonion en Sudameriko nome Franca Antarkto.
Duelbirdo
Tipoj de maskloj
Estas du ĉefaj tipoj de maskloj laŭ konduto (sed rigardu fine), kiuj estas rilataj al genetika polimorfismo: teritoriaj ("loĝantoj") kaj satelitaj maskloj. Tiuj tipoj povas diferenciĝi pro aspekto kaj kondutaro: loĝantoj aŭ sendependaj maskloj (84 %) havas kolumojn de intense markitaj koloroj (nigraj aŭ brunaj) kaj okupas kaj kontrolas etajn pariĝejajn teritoriojn en la ceremoniejo(lek). Ili aktive seksallogas inojn kaj montras altan gradon de agresemo al aliaj loĝantaj maskloj.
Rudolfo van Oppenraay
Rudolphus Martinus Vincentius VAN OPPENRAAY (ankaŭ Oppenraaij; naskiĝinta la je Bemmel en Gelderlando, mortinta la  en Hago) estis nederlanda jezuito, pedagogo, filologo kaj latinlingva verkisto.
Mionnay
Mionnay estas franca situanta en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Mionnay (stacidomo)
Mionnay estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Mionnay, en departemento Ain, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.
Duelbirdo
Tipoj de maskloj
Satelitaj maskloj (16 %) havas pli helajn kolumojn (blankaj aŭ makulitaj) kaj ne okupas proprajn teritoriojn, sed pli bone uzas tiujn okupitajn de loĝantaj maskloj kaj klopodas pariĝi kun la inoj kiuj vizitas la teritorion.
Kvankam satelitaj maskloj estas mezaveraĝaj iomete pli malgrandaj kaj helaj, la nutradon de la idoj ne influas la parigada strategio, sed pli bone, la heredita parigada strategio forte influas la korpograndon de la idoj: idoj de loĝantoj kun sama kvanto de manĝo kreskiĝas plie ol la idoj de satelitaj maskloj. La parigada strategio estas stabila kaj simpla tipo de polimorfismo en la medio.
La genlokigo kiu kialas la parigadan strategion estas lokita en aŭtosomo, tio estas neseksa kromosomo. Tio signifas, ke ambaŭ seksoj portas 2 alelojn, ne nur maskloj (dum maskloj de mamuloj havas la kromosomojn XY kaj inoj havas XX, en birdoj temas alimaniere ĉar maskloj havas la kromosomojn ZZ kaj inoj WZ. W, X, Y kaj Z estas teknikaj terminoj, kun X- kaj Z-kromosomoj aŭ Y- kaj W-kromosomoj similaj por maskla kaj ina decidoj de seksa aŭ heterogama sistemo respektive). Se inoj de duelbirdo (kiuj estas ĉiam neteritoriaj) ricevas erojn da testosterono, ili montras la konduton de teritoriaj maskloj laŭ ties genotipo.
En 2006 surprize estis priskribita tria tipo de masklo: inimitantoj, unuafoje priskribita inter birdoj. Ĉirkaŭ 1 el 100 maskloj estas etaj, intermezgrandaj laŭ grando inter maskloj kaj inoj kaj ne disvolvas la perlaboratajn rerpoduktajn plumarojn de teritoriuloj aŭ satelituloj. Tiuj "inimitantoj" ŝajne sukcesas eniri la parigadajn teritoriojn kune kun inoj kaj ŝtelas parigadon kiam inoj kaŭras por demando de parigado.
Aliaj
Ili vivas ĝis 11 jarojn.
Mionnay (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Lyon-St-Clair - Bourg-en-Bresse (886000).
Rudolfo van Oppenraay
Vivo
Aniĝinte al la Societato de Jesuo en la jaro 1873-a li ordinitis sacderdoto en 1886. Sekvis doktoriĝo ĉe la Universitato de Lejdeno; en lernejo de Katwijk en suda Holandujo li instruis inter 1893 kaj 1899 kaj inter 1907 kaj 1914. Li iĝis lernejestro de Kolegio amsterdama en 1899 kian funkcion li plenumis ĝis 1907. Li ankaŭ okupiĝis pri la helena lingvo. En 1915 li venis Romon kaj dungitis asistantece fare de la ordenprioro Wladimir Ledóchowski; en Romo li faris tion ĝis 1934.
Honoroj
La poemo elegia Amor, kiu verkitis por laŭdi Patron Damiano, premiitis okaze de la fama latinlingva poeta konkurso Certamen Hoeufftianum.
Duelbirdo
Aliaj
Duelbirdo estas unu el la specioj protektitaj de la Traktato por la Konservado de afrikaeŭraziaj migrantaj akvobirdoj (AEWA).
Mionnay
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Mionnezans.
Villegagnon
Ekde 1938, la insulo estis hejmo de la Ŝiparmea Lernejo de Brazilo (Escola Naval do Brasil), pri kiu respondecas la Brazila Mararmeo.
Takakialoj
La takakialoj (Takakiales) estas planta ordo el briofitoj. Tiu ordo enhavas ununuran familion (takakiacoj), ununuran genron (takakio) kaj 2 speciojn,.
Taksonomio
Laŭ National Center for Biotechnology Information (17 apr. 2020), The Plant List kaj World Flora Online (17 apr. 2020) , , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Fromaĝokrusto
Fromaĝokrusto protektas fromaĝon kontraŭ sekiĝo, deformado kaj atako de ŝimo kaj fibestoj. Ĝi ankaŭ certigas la spiradon kaj do la maturiĝon de fromaĝo per ellasado de humideco kaj oksigeno elen. La fromaĝokrusto ankaŭ klarigas al la konsumanto, kia fromaĝo ĝi estas, ekzemple de fromaĝmarko. La ŝelo aldonas la guston de fromaĝo.
Materialo
Fromaĝokrusto povas esti farita el ŝimo, parafino aŭ plasta polimero. Manieroj fari fromaĝkruston estis trovitaj en diversaj landoj. En Nederlando, fromaĝo ofte estas premata kun kazeo. En pli varmaj sudeŭropaj landoj, la krusto ofte estas farita per ŝvitado de la fromaĝo, kiu igas tavolon de graso formiĝi. Fromaĝkrusto ofte estas lavata kaj frotita plurfoje por malhelpi certajn ŝimojn disvolviĝi. Tavolo de parafino estas aplikata ĉe la fino de la maturiĝo en plua komerco. Fromaĝoj sen krustoj estas kremaj fromaĝoj kaj foli-aĝaj fromaĝoj. Kelkaj tipoj da fromaĝokrustoj ne estas manĝeblaj, aliaj jes.
Kuriozaĵo
En kelkaj regionoj de kampara kaj suda Hispanio oni uzas proverbon "en el campo no se raspa el queso" (en la kamparo oni ne skrapas la fromaĝon) en la senco, strikte, ke oni ne forigu la fromaĝokruston antaŭ manĝi la fromaĝon, sed plej ofte ke ĉu kampare ĉu ĉe familiaraj etosoj ne necesas polurita kutimaro.
Oblomov
Oblomov ( ruse Обломов ) estas romano de la rusa verkisto Ivan Gonĉarov, publikigita en 1859. La romano ĝuis grandan sukceson kaj la pozitivan aprezon de Tolstoj, Ĉeĥov, Dostojevskij, Samuel Beckett kaj multaj aliaj. La termino "oblomovismo" (ruse: обломовщина, oblomobiŝĉina), derivita de la familia nomo de la protagonisto de la romano, estas uzita en la rusa por priskribi fenomenon de indiferenteco en socia kaj privata vivo, kaj specife neagado, senlaboremo kaj revemo.
Intrigo
Ilja Iljiĉ Oblomov estas kronika maldiligenta viro, igante sian maldiligenton en ideologion, al kiu oni devas strebi en paradizo libera de ĉia laboro kaj zorgo. Oblomov rajtas tiun vivstilon ĉar li estas nobela, membro de antikva familio kaj posedanto de kampara bieno nomata Oblomovka, kiun li heredis kaj provizas lin, danke al la sistemo de servuteco, per enspezo kiu financas lian fakte malplenan vivon. Komence de la romano, ĉirkaŭ tridekjara Oblomov loĝas en loĝejo en la ĉefurbo, Sankt-Peterburgo, kune kun sia persona servisto Zacher.
La nura vera amiko de Oblomov estas Andrei Stoltz, la filo de patro de germana deveno kaj patrino de Rusio. Stoltz estas energia, moderna kaj utilisma viro, kiu strebas antaŭenigi la bienon Oblomovka al modernigo (kiu inkluzivas instaladon de fervojo kaj establado de lernejoj por la infanoj de kamparanoj kaj sklavoj, iniciatoj kiuj ŝokas Oblomov, ĉar li vidas ilin kiel ĝeno kaj danĝero al senkulpa paradizo - kvankam tio povas generi pli grandan enspezon). La tasko de Stoltz estas skui Oblomovon, levi lin el la kanapo, sur kiu li sterniĝas dumtage kaj kuŝas dumnokte, provante revivigi lin.
Kiel parto de la provo de Stoltz vivigi Oblomov-n, li prezentas lin al Olga. Por tempeto, ŝajnas ke Oblomov ja ekviviĝis, li enamiĝas al Olga kaj ankaŭ ŝi enamiĝas al li. Tamen, post tempodaŭro kiu koincidas kun la somero, ilia amo velkiĝas (kiam realiĝas la "danĝero" de geedziĝo kaj familia vivo konsiderante la ĝenon de devontigoj, kiuj teruras Oblomov) kaj tiel Oblomov malrapide revenas al siaj malnovaj kutimoj (portante banmantelon la tutan tagon kaj sterniĝanta sur la kanapo).
Tamen, Oblomov luas apartamenton en la domo de Agafia Pŝeniĉina, kie li ricevas diligentan prizorgon de ŝi. Lia senutila vivo ne estas kondamnita flanke de la simpla virino sed ricevas ŝian admiron pro siaj puraj blankaj manoj kaj diketa korpo. La frato de la gastejestrino provas trompi lin kaj impliki lin en ŝuldo, sed Oblomov eskapas dank'al Stoltz, kiu revenas al la vivo de Oblomov post geedziĝado kun Olga.
Finfine Oblomov edziĝas Agafia kaj post nelonge mortas kiel rezulto el sia vivostilo post naskado de infano. La infano estis transdonita, kun la konsento de Agafia, al la edukado de Stoltz kaj Olga.
Analizo de la romano kaj ĝia signifo
La protagonisto de la romano estas maldiligenta homo, kiu dum ĉiuj unuaj 100 paĝoj ne leviĝas de la kanapo kaj eĉ tiam maldiligente mastrumas siajn vivaferojn. Tiel la intrigo moviĝas tre malrapide. La intrigo sekvas la sezonojn, kun la pinto de agado okazanta en la somero, la amtagoj de Olga kaj Oblomov.
Krom maldiligento, Oblomov reprezentas honestecon kaj homan amon. Ajna rilato al la vivo de la socio, komerco aŭ politiko, estus postulinta lin al hipokriteco kaj malhonesteco, kiel kutimas en la rusaj sistemoj de reganta klaso, fondita sur registara korupto kaj subaĉeto. Li ne trinkas ĝis ebrieco, ne batas sian serviston kaj montras korinklinon al membroj de ĉiuj klasoj kaj infanoj. Laŭ sia trankvila maniero, li subtenas la familion de la gastejestrino, zorgas pri la edukado de la infanoj kaj permesas ŝiajn orfigitajn infanojn leviĝon sur la socian ŝtuparon. Oblomov ankaŭ estas tre senkulpa kaj preskaŭ ĉio ŝajnas trompi lin, de la administranto de lia bieno ĝis la frato de lia gastejestrino kaj servisto.
Kilpisjärvi (lago)
Kilpisjärvi estas lago en Finnlando en provinco Laponio en Enontekiö kaj en Svedio en Kiruna. Ĝia areo estas, longo de bordo , la plej granda profundo kaj supermara alteco. Kilpisjärvi inklidas Ylinen Kilpisjärvi (supera Kilpisjärvi) kaj Alinen Kilpisjärvi (malsupera Kilpisjärvi). Kilpisjärvi elfluas laŭ rivero Könkämäeno al Muonionjoki.
Oblomov
Analizo de la romano kaj ĝia signifo
En la akceptita sovetia koncepto oni nomas la romanon defio al la putra aristokrata statuso, kiu dependas tute de servistoj, kiuj vestas kaj nutras ĝin kaj de servutsklavoj, kiuj prilaboras sian bienon kaj verŝas monon en liajn poŝojn por vivteni lin, dum li mem ne faras eĉ per montro de fingro.
Peter Weil kaj Alexander Genis en ilia romano "La Gepatra Lingvo" notas ke la kritika nacia versio vidas Oblomov kiel arketipo de Rusio, bazita sur malica maldiligento, neagado, neagado kaj malkapablo moviĝi al kreiva agado. Tio estas kontraste al Stoltz, kiu reprezentas la utilisman kaj racian diligenton de Eŭropo. Pli larĝe kaj universale, Oblomov reprezentas la cirklan, tradician kaj konservativan koncepton de tempo kiu strebas al ripozo dum Stoltz reprezentas linian, progreseman pensadon al celo. Oblomov reprezentas la ekziston en la naturo dum Stolz socian ekziston.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Dormánd)
La preĝejo Naskiĝo de Maria estas Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Dormánd.
Tinĉjo en Tibeto
Ĝi estis tradukita en Esperanton en 2005 fare de Hervé Gonin.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Dormánd)
Historio
Dum la mezepoko jam funkciis kirko kun ligna turo en tiu ĉi loko. Ĝi estis trakonstruita kaj pligrandigita inter 1771-1773 laŭ rokoko. Dum restaŭrado en 1996 oni ektrovis la originan pordon, nuntempe ĝi estas videbla enmurita.
Tinĉjo en Tibeto
Rakonto
Dum ferio en la Alpoj kun Miluo, Kapitano Arĥibaldo Hadoko kaj Profesoro Sungirul', Tinĉjo legas la novaĵojn en ĵurnalo pri aviadila akcidento en Himalajo. Baldaŭ poste, li havas sonĝon en kiu lia amiko Ĉang, pafvundita kaj duone entombigita en la neĝo, petas lian helpon de kraŝita aviadilo. Koncernita, Tinĉjo vojaĝas al Katmanduo kun Miluo kaj la kapitano, kiu restas skeptika. Kun la helpo de ŝerpo ili komencas vojaĝon al la kraŝloko. Survoje ili renkontos la Jetion kaj haltos ĉe monaĥejo dum ili devos elteni fortajn neĝajn ŝtormojn.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Dormánd)
Konstruaĵo
La preĝejo situas sola en korto laŭ la vilaĝa ĉefvojo. En la korto estas videbla ankaŭ skulptaĵo pri Sankta Maria farita ĉirkaŭ 1800. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, la plej supre la turo altiĝas. La navo finiĝas en hufoforma absido, al kiu sakristio aliĝas. La absido estas malpli larĝa, ol la navo, sed same alta. Interne la instalaĵoj estis faritaj en la dua duono de la 18-a jarcento.
Murdproceso de O.J. Simpson
La murdproceso de O. J. Simpson (oficiale titolita Popolo de la Stato de Kalifornio k. Orenthal James Simpson) estis krima proceso okazanta ĉe la Supera Tribunalo de Kantono Los-Anĝeleso, en kiu eksa Nacia Piedpilka Ligo (NFL) ludisto, elsendisto kaj aktoro Orenthal James "O. J." Simpson estis akuzata pro du murdoj, t.e. por la mortoj de sia eks-edzino Nicole Bruna Simpson kaj de restoracia kelnero Ron Goldman en 12-a de Junio 1994 La proceso daŭris dek unu monatojn, komence de la enĵurado de la ĵurio je la 9an de novembro, 1994. Komencaj deklaroj estis farata la 24an de januaro, 1995, kaj la verdikto estis anoncata la 3an de oktobro, 1995, kiam Simpson estis trovita ne kulpa de murdo pro ambaŭ akuzoj. Post la senkulpigo de Simpson, neniuj pluaj arestoj aŭ konvinkiĝoj rilatitaj al la murdoj estis faritaj. Laŭ la ĵurnala Usono Hodiaŭ, la kazo estis priskribita kiel la "plej diskonigita" krima elprovo en historio.
Simpson estis reprezentata de tre alta-profilo defendo teamo, ankaŭ konata kiel la  'Dream Team ', la teamo reva, kiu estis komence gvidata fare de Robert Shapiro  kaj poste gvidata fare de Johnnie Cochran. La teamo ankaŭ inkluzivis F. Lee Bailey, Alan Dershowitz, Robert Kardashian, Shawn Holley, Carl E. Douglas, kaj Gerald Uelmen. Barry Scheck kaj Peter Neufeld estis du pliaj advokatoj kiuj specialiĝis en DNA-pruvaro.
La vic-akuzistoj, Marcia Clark kaj Christopher Darden kredis, ke ili havas fortan kazon kontraŭ Simpson, sed Cochran sukcesis konvinki la ĵurantojn, ke estas akceptebla dubo pri la DNA-a pruvaro, kiu estis relative nova formo de pruvaro en procesoj de tiu tempo. La akceptebla duba teorio inkluzivis pruvaron, ke la sanga specimeno supozeble estis mistraktata de laboratoriaj sciencistoj kaj teknikistoj kaj estas dubindaj cirkonstancoj, kiuj etendiĝis al aliaj tribunalaj elmontraĵoj. Cochran kaj la defenda teamo ankaŭ asertis alian miskondukton de la Los Anĝelesa Polica Departemento (LAPD), rilate al ĉiea rasismo. la statuso de Simpson kiel famulo, rasaj aferoj kaj la longa televida procezo fiksegis nacian atenton sur la tiel nomita "elprovo de la jarcento". Je la fino de la krima proceso, naciaj opini-enketoj montris spektaklajn gravajn diferencojn en la takso de la kulpo de Simpson aŭ senkulpeco inter nigraj kaj blankaj Usonanoj.
Poste de la  krimprocezo, la familoj Brown kaj Goldman registris civilan proceson kontraŭ Simpson. La 4an de februaro, 1997, la ĵurio unuanime trovis Simpson-on priresponda de ambaŭ mortoj. La familioj ricevis kompensan kaj punan damaĝkompenson je 33.5 miionoj da usonaj dolaroj, sed ricevis nur malgrandan parton de tio.
Geedziĝo de Brown kaj Simpson
Nicole Brown kaj O. J. Simpson geedziĝis la 2an de oktobro, 1985, kvin jarojn post lia emeritiĝo el profesia futbalo. La paro havis du infanojn, Sydney Brooke Simpson (n. 1985) kaj Justin Ryan Simpson (n. 1988). La geedzeco daŭris sep jarojn, dum kiu tempo Simpson estis prienketita de policanoj pro hejma perforto plurfoje, kaj pledis je akuzo de edza fitrakto en 1989. Brown formale petis eksedziĝon la 25an de februaro, 1992, citanta "nereamikigeblaj diferencoj". La fitrakto daŭris; Brown telefonalvokis al 911 la 25-an de oktobro 1993, kriante kaj dirante ke "[Simpson] estas bategonta min".
Boromlja (stacidomo)
Boromlja (Боромля) estas fervoja stacio en Novhorodske (Sumia provinco), vilaĝo en Ukrainio.
22453 Shibusawaeiichi
22453 Shibusawaeiichi estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 7:2 kun Jupitero.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Shibusawa Eiichi (japane: 渋沢栄一, 1840–1931), kromnomita " patro de la moderna japana ekonomio ", li partoprenis en la kreo de preskaŭ 500 firmaoj kaj promociis la ekonomian disvolvon de Japanio. Li ankaŭ dediĉis siajn strebojn por socia bonfaro, sociaj publikaj entreprenoj kaj internaciaj rilatoj je la turnpunkto de la 20-a jarcento
Karl-von-Vogelsang-premio
Karl-von-Vogelsang-premio (germane: Karl-von-Vogelsang-Staatspreis für Geschichte der Gesellschaftswissenschaften) estas aŭstra ŝtata premio pri historiaj kaj sociaj sciencoj. La nomdoninto estas la katolika publicisto, politikisto kaj sociala pioniro Karl von Vogelsang.
Vuontisjärvi (lago, Vuontisjärvi)
Vuontisjärvi estas lago en Finnlando en provinco Laponio en Enontekiö en vilaĝo Vuontisjärvi. Ĝia areo estas, longo de bordo kaj supermara alteco.
Jenő Erődi
Jenő Erődi [jenO erOdi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Erődi Jenő estis hungara aktoro, teatra helporeĝisoro, ĵurnalisto, bibliografo. Lia origina familia nomo estis Ehrendiener ĝis 1902, lia posta nomvarianto estis Erődy [erOdi].
Jenő Ehrendiener naskiĝis la en Nagykikinda (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Kikinda en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.
Biografio
Jenő Erődi devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li lernis aktoradon en Temeŝvaro, poste en simila aktorlernejo de Gaja Teatro, kie li interesiĝis ankaŭ pri la teatrohistorio. Lia instruisto estis ekzemple Henrik Incze. Li komencis sian teatran karieron province en teatraj kompanioj de Aladár Szabadhegyi (1902–1904), György Micsei F. (1904–1905), Lajos Makó (1905–1907, 1908–1910), Lajos Palágyi (1907–1908). Inter 1912-1933 li estis helporeĝisoro en pluraj teatroj de Budapeŝto. Jam ekde 1908 li kontribuis teatrajn artikolojn en teatra revuo de Miskolc, ekde 1916 en simila ĉefurba revuo, dum li redaktis teatrajn kalendarojn. Li kolektis teatrajn datenojn. Lastfoje li rolis en 1943 antaŭ juda publiko.
Novhorodske
Novhorodske (Новгородське) estas vilaĝo en Sumia provinco, Ukrainio. Ĝi havis loĝantojn en 2001.
34471 Fanyueyang
34471 Fanyueyang estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Pöyrisjärvi
Pöyrisjärvi (Bievrrašjávri) estas lago en Finnlando en provinco Laponio en Enontekiö. Ĝia areo estas, longo de bordo , la plej granda profundo kaj supermara alteco. Pöyrisjärvi havas 12 insulojn. La lago ricevas akvon el pli ol 86 lago aŭ lageto. Pöyrisjärvi elfluas laŭ Pöyrisjoki al Vuontisjärvi.
Dinhard (stacidomo)
Dinhard estas fervoja stacidomo en Dinhard, Svislando.
34471 Fanyueyang
Nomo
Ĝia nomo honoras Fan Yueyang, plej bonan en lia kategorio, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri plantoscienco. Li estis lernanto ĉe la Duagrada Lernejo N°2 de la Orient-Ĉina Normala Universitato (Ŝanhajo, Ĉinio).
Takakiacoj
La takakiacoj (Takakiaceae) estas planta familio el briofitoj. Tiu familio apartenas al la ordo takakialoj (Takakiales). Ĝi enhavas ununuran genron (takakio) kaj 2 speciojn.