cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
KIM-10 Ĉapitro 09 : malsanoj de la kardiovaskula sistemo
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 09 : malsanoj de la kardiovaskula sistemo (I00-I99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
kardiovaskulaj malsanoj (I00-I99) </i>
Bochil
Bochil estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Bochil. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07013.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 26446 loĝantojn. El tiuj estis 13178 viroj kaj 13268 virinoj. La komunumo havas surfacon de 373 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1160 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12158 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 8466 scipovis legi kaj skribi kaj 3672 personoj estis analfabetoj. Do 70% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 30% estis analfabetoj.
22722 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 9559 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 42.07% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Aligarh
Aligarh (hindie अलीगढ़, urdue علی گڑھ) estas metropolo kaj universitata urbo en Barato, en subŝtato Utar-Pradeŝo. Ĝi estas ankaŭ grava industria centro.
Historio
Pli frue loknomo de estis Kol aŭ Koil. En 1194 ĝi famiĝis pri fortikaĵo. En 1803 la britoj sieĝis la fortikaĵon.
Klimato
havas subtropikan klimaton kun influo de musono. La somero daŭras de aprilo ĝis junio. Tiam la averaĝa temperaturo estas 28-33 °C. Poste musono sekvas ĝis oktobro. Jare pluvas po 800 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte dum musono. Vintre neniam frostas.
Trafiko
En aŭtobusoj kaj rikiŝoj liveras la pasaĝerojn. La urbo ne havas flughavenon, sed estas bonaj aŭtovojoj kaj trajnoj.
34101 Hesrivastava
34101 Hesrivastava estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Hemant Srivastava, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2017 pro sia projekto pri translacia medicino. Li estis lernanto ĉe la Alabama School of fine Arts de Birmingham (Alabamo, Usono).
Naturprotektejo Wildenburg
La naturprotektejo Wildenburg ricevis sian nomon de la samnoma burgo burga ruino proksime de Kempfeld en  Idarwald kaj Hunsrück (naturparko Saar-Hunsrück).
La naturprotektejo etendiĝas laŭlonge delonga, mursimila montodorso. Ĝi havas areon de 25,12 ha kaj situas sur la teritorio de la komunumoj Veitsrodt kaj Kempfeld (komunumaro Herrstein) en la rejlando-palatinata distrikto Birkenfeld. Ĝi staris sub naturprotekto ekde 1940, tiam sub la nomo „Wildenburg kaj ĉirkaŭaĵo“. La altaĵo konsistas ĉefe el taŭnuskvarcito. Sur la ŝtonŝutaĵo kreskas kverkoj kaj fagoj. De la elrigardturo Wildenburg oni havas bonan elrigardon al la ĉirkaŭaĵo.
Andor Ajtay
AJTAY Andor [ajtai] estis hungara aktoro, reĝisoro naskiĝinta en Fogaraŝo la 25-an de julio 1903 kaj mortinta en Budapeŝto la 9-an de majo 1975).
Biografio
Andor Ajtai post la aktorlernejo de Szidi Rákosi (1927–1929) komencis sian karieron en teatrotrupo de Szeged. En 1932 dungis lin la Gaja Teatro de Budapeŝto. Inter 1943 kaj 1945 li ludis en Nacia Teatro (Budapeŝto) kaj inter 1945–1959 denove en la Gaja Teatro, ekde 1959 en Teatro Jókai, ekde 1963 en la Teatro Madách ĝis sia retiriĝo. Inter 1937–1969 li ricevis gravajn rolojn ankaŭ en pluraj filmoj. Li estas laŭreato de Kossuth-premio (1954), meritartisto (1953) kaj eminentartisto (1968).
Linthal
Linthal estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Ivorá
Ivorá estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 2.156 loĝantojn en 2010.
1526
En la jaro 1526 post Kristo okazis, interalie:
Edward Mosberg
Edward „Ed” J. MOSBERG (naskiĝis la en Krakovo, mortis la  en Novjorko) estis pola judo savita de holokaŭsto.
Vivo
Naskita en Krakovo en juda familio, kie adoleskis en la periodo de Dua Pola Respubliko. Dum la dua mondmilito, baldaŭ post surstrata aresto de lia patro, kiun verŝajne germanoj pafmortigis, Edward Mosberg septembre 1941 estis setligita en Krakova geto kune kun proksimuloj (i.a. kun geavoj, patrino kaj du fratinoj). Post likvido de la geto translokita al apuda koncentrejo Plaŝov. Tie laboris en buroo de ties komandanto Amon Göth. Poste estis trudlaboristo en Koncentrejo Mauthausen-Gusen kaj fabriko de Hermann Göring en Linz. Dum malliberigo portis koncentrejan numeron 85454. Fine de la milito la 5-an de majo 1945 trafis al kaverno, detruonta de dinamito, kio ne okazis. Sume dum la milito mortis 16 membroj de lia familio, inkluzive de geavoj en ekstermejo Bełżec, kaj la patrino kun fratinoj en Auschwitz-Birkenau.
Post la milito plu loĝis en Krakovo. En la dua duono de la 40-aj jaroj lia edzino iĝis Cesia Storch (ankaŭ postvivinta germanan koncentrejon, enprizonigita kun la fratinoj de E. Mosberg). Ambaŭ en 1951 elmigris al Usono.
Li frekventis memorsolenaĵojn en estintaj koncentrejoj (ekz. en Mauthausen, plurfoje en Marŝo de Postvivintoj en Auschwitz) cele de atesto pri la pasinteco]. Li ankaŭ iĝis aktivulo favore al plibonigo de polaj-judaj rilatoj kaj disvastigo de la scio pri holokaŭsto.
Edward Mosberg engaĝis en la agado de Fondaĵo Shoah kaj From the Depths. Li estis patrono de la Distingo From the Depths por Justuloj. Rolis en la filmo Destination Unknown el 2017, prezentinta la historion de holokaŭsto.
József Gál
József Gál [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gál József estis hungara luktisto, olimpiano, monda ĉampiono, trejnisto, fervojisto.
naskiĝis la en Cegléd, li mortis la  en Cegléd.
Biografio
frue estis liveristo apud sia patro, sed en 1938 li jam estis sendependa liveristo. Li soldatiĝis en 1943, en la sekva jaro li estis militkaptito en Sovetunio. Lia luktada talento estis malkovrita, tial pro la bonaj cirkonstancoj en bona stato li povis hejmenveni en 1948. Pro la socialismo li ne povis esti liveristo, tial li iĝis fervojisto. Li edziĝis en 1942, vidviĝis en 1953 kaj denove edziĝis en la sekva jaro. Ambaŭ edzinoj naskis po unu filinojn. Li ricevis premiojn inter 1951-2003.
Sporta kariero
ekde 1932 estis luktisto en sia naskiĝurbo. Li estis hungara ĉampiono kvinfoje inter 1941-1954, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1940-1952. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1952 sen medalo, sed en mondĉampionumo li estis la unua en 1950. Li finis sian aktivan sportan karieron en sia aĝo 40, poste li estis trejnisto, se ne paroli pri postenoj en la sporta vivo.
Hyloscirtus pantostictus
Hyloscirtus pantostictus estas endanĝerata specio de arborano trovita en Kolombio kaj Ekvadoro elde la familio de hilidoj. Ĝiaj habitatoj estas tropikaj aŭ duontropikaj montaj arbaroj, riveroj kaj tre degeneritaj antaŭaj arbaroj. Habitatodetruo endanĝeras ĉi tiun raran ranon, verŝajne per senarbarigo. Ĝi pariĝas en riveretoj.
William Edward Duellman kaj Berger unue priskribis ĉi tiun specion en 1982.
Arealo
Ĉi tiu specio troviĝas sur la orienta flanko de Andoj sur alteco inter 1950 kaj 2700 m en la valo de Rio Chingual en la Nudo de los Pastos, nome:
Ĝia arealo estas ege fragmenta kaj etendas super malpli tereno ol 5000 m2.
Ursula Grattapaglia
Ursula GRATTAPAGLIA (naskiĝis la 27-an de septembro 1933 en Berlino kiel Ursula Sandkühler) - german-devena brazila esperantistino, administrantino de la fondaĵo Bona Espero en Brazilo kun ŝia edzo Giuseppe. Membrino de Rotario kaj Rotaria Amikaro de Esperantistoj.
Vivo
Grattapaglia travivis la duan mondmiliton en Berlino kaj la orientaj germanaj provincoj, aneksitaj post la germana invado en Pollando. Kadre de aliancana forpelo de germanoj estis deportita el Pollando. Tio influis al ŝia posta esperantisteco. Ŝi eklernis Esperanton 16-jara, apud aliaj lingvoj, kaj ekde tiam aktivas en la movado, i.a. en la 1950-aj jaroj en Berlino. Post sesjara korespondado ŝi renkontis Giuseppe Grattapaglia kaj en la posta jaro ili geedziĝis.
En 2005, ŝi fariĝis honora membro de UEA, pro sia laboro por Bona Espero. Ŝi estas ankaŭ honora civitano de la urbo Alto Paraíso de Goiás.
La dummilita vivo de Ursula fariĝis teatraĵo okaze de la 100-a Universala Kongreso kiel adaptaĵo de la libro Bona Espero: idealo kaj realo de Roman Dobrzyński.
Lerdo
Lerdo estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono). La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Lerdo. Al Lerdo apartenas entute 249 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10012.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 129191 loĝantojn. El tiuj estis 63594 viroj kaj 65597 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1868,8 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1140 metroj super la marnivelo.
Klimato
En la komunumo jare falas averaĝe 253,0 mm/m² de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas 21,1 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 92739 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 48 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,05 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
68170 de la loĝantoj de Lerdo en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 3587 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 5,26 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 5,19 % (1807 el 34802), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 5,33 % (1780 el 33368).
El la loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1995), 75249 personoj apartenis al la katolika religio kaj 3446 personoj al la protestantisma religio. 1315 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 2325 personoj statistike apartenis al neniu religio.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
KIM-10 Ĉapitro 10 : malsanoj de la spira sistemo
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 10 : malsanoj de la spira sistemo (J00-J99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
Distrikto Rendsburg-Eckernförde
La distrikto Rendsburg-Eckernförde - Kreis Rendsburg-Eckernförde, dane Rendsborg-Egernførde amt - situas en la federacia lando Ŝlesvigo-Holstinio de Germanio. Ĝia administra sidejo estas la urbo Rendsburg. La distrikto kovras areon de 2185 km², kaj fine de ĝi havis  loĝantojn. Laŭ areo, la distrikto estas la plej granda ene de la federacia lando.
Najbaras la distriktoj Schleswig-Flensburg norde, Plön - plus la eksterdistriktaj urboj Neumünster kaj Kijlo (Kiel) - oriente, Segeberg kaj Steinburg sude, kaj Dithmarschen okcidente. En la nordoriento, natura limo de la distrikto estas la Balta Maro.
La distrikto estas la sola de la federacia lando, kiu situas kaj en la regiono Holstinio (la areo de la eksa Duklando Holstinio) kaj en la regiono Suda Ŝlesvigo (la areo de la eksa Duklando Ŝlesvigo, kies norda parto nun apartenas al Danio).
Administra divido
La distrikto konsistas el 14 komunumaroj, en la germana lingvouzo de Ŝlesvigo-Holstinio Amt, pluralo Ämter, kaj aldone el 6 urboj kaj komunumoj sen ligo al tia komunumaro. Ĉiuj komunumaroj konsistas el pluraj neurbaj kaj parte ankaŭ urbaj komunumoj, kaj kune ofertas grandan parton de la publikaj servoj. Sume en la distrikto ekzistas 165 unuopaj (urbaj kaj neurbaj) komunumoj. En la sekva listo inter krampoj aldoniĝas la respektiva nombro de loĝantoj laŭ la stato fine de.
Sendependaj urboj kaj komunumoj:
Komunumaroj (Ämter) kun unuopaj membraj (urbaj kaj neurbaj) komunumoj:
Partneraj rilatoj
La distrikto havas partnerajn rilatojn interalie kun
Panzerlied
Panzerlied (Esperante: La kanto de la tankoj) estas konata germana milita marŝo de la Nazia epoko kaj unu el la plej konataj marŝoj de la iama germana armeo Wehrmacht.
Historio
Panzerlied estis komponita en 1933. En 2017, oni malpermesis al la nuna Germana Armeo publiki kantarlibrojn kiuj enhavu la marŝon Panzerlied kaj aliaj marŝkantojn, fare de la Ministrino de Defendo Ursula von der Leyen kiel parto de novaj efortoj cele de 'sennaziigo'.
Germanlingva
Ob die Sonne uns lacht,
Sitter
Sitter estas rivero en orienta Svislando. Ĝi havas longecon de 49 km. La akvokolekta regiono de Sitter etendiĝas sur teritorio de proksimume 340 km²
Panzerlied
Germanlingva
Der Tag glühend heiß
Sitter
Fonto
Sitter fontas en la montarmasivo Alpstein en Kantono Apencelo Interna. Ĝiaj tri fontriveroj Wissbach, Schwendibach kaj Brühlbach kunfluas en Weissbad kaj ek de tie nomiĝas Sitter. Wissbach fontas okcidente de la monto Kronberg, Schwendibach havas sian originon nordokcidente de Säntis kaj Brühlbach naskiĝas oriente de Hoher Kasten. La koordinatoj de la fonto (kunfluejo de la tri fontriveroj) estas.
Panzerlied
Germanlingva
Oder eiskalt die Nacht.
Simon Sebag Montefiore
Simon SEBAG MONTEFIORE (n. 1965) estas brita historiisto, ĵurnalisto kaj aŭtoro, kiu okupiĝas ĉefe pri la rusia historio.
Panzerlied
Germanlingva
Bestaubt sind die Gesichter,
Sitter
Vojo de la rivero
Post la kuniĝo de la trifontriveroj en Weissbad, Sitter fluas unue norden tra Apencelo. La rivero tiam en impresa ravino fluas tra la komunumo Stein en Kantono Apencelo Ekstera kaj tiam atingas la urbon Sankt-Galo apud Bruggen. Post Sankt-Galo la rivero fluas ĉiam norden tra Gaiserwald kaj Wittenbach. Post Wittenbach la rivero turniĝas nordokcidenten kaj nun fluas tra Waldkirch. Ĝi tiam formas la limon inter la komunumoj Häggenschwil kaj Hauptwil-Gottshaus por tiam definitive turniĝi okcidenten. Ĝi fluas nun tra Hauptwil-Gottshaus kaj tiam tra Zihlschlacht-Sitterdorf, al kiu komunumo ĝi donis sian nomon. Finfine ĝi atingas la komunumon Bischofszell.
Simon Sebag Montefiore
Simon Sebag Montefiore studis historion en Kembriĝo. Li efektivigis multajn veturojn en la iama Sovetunio, ĉefe en la Kaŭkazo, Ukrainio kaj Centra Azio. Montefiore vivas kun sia edzino kaj du infanoj en Londono.
Panzerlied
Germanlingva
Doch froh ist unser Sinn,
Sitter
Alfluejo
En Bischofszell Sitter alfluas al la rivero Turo, kiu siavice alfluas al Rejno.
Panzerlied
Germanlingva
Ist unser Sinn;
Simon Sebag Montefiore
Li verkis biografion de Grigorij Potjomkin kaj detalan biografion de la soveta diktatoro Josif Stalin, kiu estis tradukita en multajn lingvojn. Lia plej freŝa libro estas “Young Stalin” (2007).
Sitter
Elektra energio
De la origine dek-unu elketraj centraloj laŭlonge de la rivero hodiaŭ funkcias ankoraŭ sep. 87% de la energio de la rivero Sitter estas produktita de la elektrejo Kubel de la entrepreno St. Gallisch-Appenzellische Kraftwerke AG (SAK). La lago Gübsensee apud la urbo Sankt-Galo funkcias kiel akvorezervujo.
Simon Sebag Montefiore
Simon Sebag Montefiore estas frato de Hugh Sebag-Montefiore.
Panzerlied
Germanlingva
Es braust unser Panzer
Im Sturmwind dahin.
Esperantlingva
Subneĝe aŭ subŝtorme,
aŭ sub ridanta sun',
la tag' flagru bojle
aŭ sub malvarma lun'.
Mienoj pulvoplenas,
sed gajas nia mens',
Jesja, nia mens'!
Niaj tankoj leonblekas
en la ŝtorma vent'!
Magnus Söndhal
Magnus Söndhal estis brazila esperantisto kaj mistikulo de komenco de la 20-a jarcento. Li naskiĝis en Islando en 1869.
Malmulte oni konas pri sia vivo, li venis el Islando, 8-jaraĝa, en la 29-a de decembro 1877 kun sia familio, kiel kvazaŭsklavo al Paranaguá. Li memlernis skribi kaj en 1884 li loĝis en Cataguases, en 1910-aj jaroj en Salvador de Bahio, kie li estis unu el fondantoj de Bahia Esperanto-grupo en 1910, kaj fine, post la 1920-aj jaroj en Rio-de-Ĵanejro. Li estis pioniro de Esperanto en Paranao kun sia edzino Estela Maria Sondhal.
En Marto 1912 Sondhal fondis, en Salvador de Bahio, plian esperantan centron, kiu nomiĝis “Ortologa Universitata Rondo”, de kiu li estis elektita prezidanto kaj organizis kursojn. Ekskurse en la interna lando li fondis, en la urbo Castro Alves), plian Esperanto-studgrupon.
Li kreis planlingvon Al-ta kaj religian sekton Fisiolatrio, Ortologio aŭ Katolika Framasonismo. Komence, en 1912, kiam li loĝis en Bahio, lia sekto uzis Esperanton. Poste, kiam li iris al Rio de Janeiro kaj kreis lian propran novan lingvon, tre probable li ne forlasis Esperanton kiel praktika lingvo, ĉar "Al-ta" estis speciala "magia" lingvo, "ne por ĉiutaga uzo". Antaŭ ol krei sian sekton li estis adepto de Pozitivismo dum ses jaroj.
Sondhal ankaŭ estis verkisto kaj verkis per kurioza sistemo de koloraj inkoj. En komenco de 20-a jarcento homoj rigardis lin kiel promesplenan aŭtoron, kaj religian estron kun multaj sekvantoj, sed la esperoj pri li fiaskis kaj hodiaŭ oni preskaŭ ne konas lin, escepte per mokaj tekstoj de João do Rio.
Estas strato en Curitiba [Kuritibo] nomata Magnus Söndhal omaĝe al li.
Verkoj:
Medrano
Geografio
La plej parto de la municipo estas ebena, sur la baseno de la rivero Iregua, kaj superas 500 msm. La tereno estas fruktodona, kaj en ĝi oni faras kultivojn sen irigacio, ĉefe de vitoj. Profite de la akvo de la rivero Daroca estas ankaŭ malgrandaj irigaciaj kultivejoj. Sude estas la montaro Sierra de Moncalvillo. La termino limas norde kun Navarrete, okcidente kun Entrena, sude kun Sojuela kaj Daroca de Rioja kaj okcidente kun Hornos de Moncalvillo.
Historio
Ŝajne la origino de la setlejo estas brutobredejoj de ŝafoj kaj kaproj. Post la konkero de la areo el la araboj ĝi formis parton de la komunumaro nomita “Las 7 villas del Campo” kaj la fino de la milito kontraŭ araboj helpis la ekonomian disvolvigon. Plej frua mencio estis de 1044 en privilegio donita de la reĝo de Navaro D. García la 6-a al la monaĥejo de benediktanoj de Sankta Juliano: “Aeclesiae Santi Vicenti supra Medrano”. Poste, en 1060, Doña Estefanía, vidvino de la reĝo D. García la 6-a faris alian mencion en privilegio donita al la lokanoj de Sojuela: “Do vobis exulubus ad colendam in populatione illam sernam quae est super Medrano et quae dicitur de la Quintana...” Posta interesa mencio estas de la supozita privilegio de Fernán González al la monaĥejo de San Millán de la Cogolla en la jaro 934 (sed laŭ fakuloj falsaĵo de la unuaj jaroj de la 13-a jarcento). En tiu dokumento oni diras, ke ĉiuj lokoj ĉe la rivero Iregua, kaj oni mencias Medrano-n, devas pagi al la monaĥejo per vino kaj pano, kio dependus de la loka ekonomio kaj Medrano estus loko riĉa je agrikulturo.
Aktualo
La rura elmigrado okazis el la 1950-aj jaroj kaj tial oni malaltiĝis el 446 loĝantoj ĝis 206 en 2001, sed poste alveno de enmigrantaj familioj pro proksimeco al la provinca kaj regiona ĉefurbo plialtigis la loĝantaron ĝis nunaj 341.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, kaj la rura turismo.
Gabro
Gabro estas kompakta, malfajngrajna magma roko de plutona origino. Estas rokaĵo, kiu ekestis profunde en la terinterno.
Medrano
Aktualo
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, kaj la ermitejo, kaj rigardejoj al pejzaĝo ktp.
Gabro
Gabro iufoje enhavas amasojn da ercaj mineraloj kaj en tiuj okazoj oni povas uzi ĝin kiel ercoj de kupro, nikelo kaj titano. Ofte ĝi uziĝas kiel konstrua kaj plaka ŝtono de altgrada fortikeco por ekstera kaj interna plakado, precipe en formo de poluritaj platetoj kaj por fari gruzon kaj paviman ŝtonon.
Matt
Matt estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
NGC 2635
NGC 2635 (aliaj indikoj — OCL 728, ESO 371-SC1) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kompaso.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
KIM-10 Ĉapitro 11 : malsanoj de la digesta sistemo
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 11 : malsanoj de la digesta sistemo (K00-K93) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
Bona Espero
Bona Espero estas komunumo kaj bieno-lernejo por malriĉaj infanoj en Alto Paraíso, Gojaso, Brazilo.
Celoj kaj atingoj
En Bona Espero, esperantistoj protektas, edukas kaj instruas infanojn, kiuj ne havas familion, aǔ kiuj spertis mizerajn vivkondiĉojn. Ili estas alfabetigataj (ankaŭ pere de Esperanto kaj kun la kunlaboro de portempaj volontuloj) danke al la ekonomia subteno de esperantistoj el pluraj landoj kaj per grandaj plantaĵoj de fruktoarboj kaj ĉiuspeco de legomoj. La brazila ŝtato limigis sian helpon preskaǔ nur al senpaga livero de elektra energio. La instruistinoj estas pagataj de la ŝtato. Danke al la sindonemo de la prizorgantoj, jam pli ol 800 geinfanoj estis alfabetigitaj en la daǔro de la jaroj, multaj pasis pli altan edukadon, poste studis. Preskaǔ 30 el ili nun instruas en la najbaraj urbetoj kiel diplomitaj instruistoj kaj kelkaj iĝis elektitaj urbkonsilantoj.
Bona Espero uzas la lingvon Esperanto kiel internacian komunikilon. Sed la brazila/portugala estas la lerneja lingvo.
Historio
B.E. estis fondita en 1957 de 6 esperantistoj (Arthur Velloso, Renato Diniz, Neuza Esteves de Araújo, Elisabeth Pointcaré, Inês Nunes de Andrade kaj Camélia Gomes da Silva). Kiel definitivan sidejon de tiu institucio oni elektis altebenaĵon, kiu troviĝas en la centro de Brazilo, norde 250 km de la ĉefurbo Brasília. Tiu loko situas proksime de la urbeto Alto Paraíso, en mediprotektata regiono, kie oni starigis la nacian parkon Chapada dos Veadeiros ("Altebenaĵo de cervĉasistoj") je alteco de 1212 metroj. Ili deziris fondi internacian esperantistan centron en kiu oni realigas socian laboron, agrikulturon por la memsufiĉo kaj kiel tria celo utiligi esperanton kulture loke, nacie kaj internacie. En 1974, post internacia alvoko venis Giuseppe kaj Ursula Grattapaglia por volontule kunlabori. Ĝis nun ili vivas tie kaj membras en la kvinpersona estraro de BE.
Dum la jaro 1981 post vizito de la geedzoj Grattapaglia en Eǔropo estis fondita en Germanio la subtena organizo "Bona Espero r.a." en Münster, Germanio. La asocion motoris Margret Brandenburg, sed ŝi havis multajn helpantojn inter la esperantistoj de okcidenta Germanio: Tiu grupo de solidaraj esperantistoj dum pli ol tridek jaroj subtenis la socian agadon de la Institucio kaj membroj de tiu grupo ripete vizitis la bieno-lernejon dum la jaroj, ĝis kiam post la morto de Margret Brandenburg en 2012 decidiĝis fini la agadon de la subtena asocio en junio 2013. Dum la tuta tempo, per dediĉo kaj kunlaboro, kreiĝis bona strukturo por garantii al la infanoj kaj volontuloj komfortajn loĝeblecojn kaj estis plantitaj pli ol du mil fruktoarboj.
Vivmaniero
Tie la homoj sin nutras laŭ vegetara vivmaniero. La ĉefaj bazaj elementoj por pretigi la tagan menuon estas rizo aŭ spagetoj aŭ legoma supo, fazeoloj aŭ sojfaboj kune kun aliaj legomoj, kaj fruktoj. Ankaŭ lakto kaj fromaĝo troviĝas en la ĉiutagaj menuoj por provizi la geinfanojn per plia kvanto da proteinoj.
La bonesperanoj ricevas kvar manĝojn tage: matene, tagmeze, posttagmeze dum lerneja paŭzo kaj vespere. La galerio montras infanojn dum la lerneja paŭzo.
Nutraĵoj
En la lerneja farmo oni memproduktas, malgrandskale la necesajn legomojn por la komunumo, ĉar la grundo ne taŭgas por komerca agrikulturo. Tiu agrikultura aktiveco, kiu preskaŭ garantias memsufiĉon por ĉirkaŭ 36 loĝantoj, estas zorge realigata laŭ mediprotektaj metodoj. La kreskado de la legomoj kaj de la arbofruktoj estas stimulata per organikaj produktoj. Kiel kontraŭparazitaj rimedoj oni ne uzas kemiaĵojn, sed la multnombraj birdoj kaj aliaj bestoj kiuj vivas en la bieno solvas la problemon, repagataj per la fruktoj kaj de la legomoj kiuj kreskas en la ĝardenoj mem.
Tamen, por kelkaj kulturoj kiel fazeoloj, oni alŝutas kemiajn sterkaĵojn (riĉa en fosfato kaj kalio). Ankaŭ, dum la plantado de 500 arbidoj, estis alŝtutita al la grundo iom da da super fosfato, kun bov-sterkaĵo kaj tero.
Konstruaĵoj
Kiam la fondintoj alvenis, ili trovis ruinojn kiuj poste estis riparitaj de Giuseppe kaj Ursula. Ili konstruis la "pioniran domon" apud la rivero Mulungu. En ĝiaj ruinoj vivis germana geografisto kiu mezuris la regionon Goiás kaj lasis la domon kiam li finis sian laboron. Tiu domo estis dum preskaŭ 30 jaroj la vivejo, la lernejo, manĝejo kaj kuirejo.
Dum la jaro 1989 la estraro decidis konstrui laborejon por instrui al la infanoj iom da man-laboro kaj ripari aŭ protekti la veturilojn aŭ la laborilojn.
En 1993 grupo de japanaj esperantistoj vizitanta BE pagis stelon por la paco.
En 2005 venis internacia grupo de Oomoto (interalie la nuna estrino) kiu pagis la konstruadon de la nuna lernejo kaj manĝejo; poste germanoj, francoj, brazilanoj kaj ĉinoj pagis aliajn partojn de la bieno.
La lago
La lago estas artefarita per digo. Ĝia lago permesas al BE havi ĉiam fluantan akvon por trinki, sin duŝi kaj akvumi la plantojn. La transporton de la akvo al la bonaesperanoj prizorgas ŝafofrapa pumpilo. Tiu pumpilo estas konsiderata kiel la koro de Bona Espero.
Je la komenco, la lago estis artefarita per muro sed post la alveno de Giuseppe kaj Ursula Grappatiglia, ĝi estis plu protektita kun tero.
Internacia helpo
Ekde la alveno de Giuseppe kaj Ursula, BE nur subvivis kun la persona mono de la homoj kiuj vivis tie. Sed iom post iom internacia mono venis el Francio kaj ĉefe el Germanio. Ekzemple, la lastan konstruaĵon de BE komencis mono de la Oomoto internacia. En 2004 Aneta UBIK el Germanio instruis la sekretojn de la ĉapelitaj literoj, antaŭe estis Marit Bohr kaj la franca Magali, la argentinano Alejandre kaj la franco Patrick, Katarína el Slovakio, Vitalij el Murmansk, Fernando el Urugvajo, Tobias kaj Gabriella, Krystoph kaj Agnieszka, Riccardo el Italio kaj Giovanna – estas preskaŭ senfina listo en la lastaj dudek jaroj de spontaneaj deziroj helpi.
Ekde la fondo multaj volontuloj venantaj de ĉiuj partoj de la mondo helpis en Bona Espero. Ĝi estas unu de la maloftaj manieroj per kiuj infanoj lernas esperanton aŭ renkontas eksterlandajn personojn.
Nun kaj ekde kelkaj dekjaroj, vigle kaj multe helpas germana asocio kiu sendas monon ĉiumonate por ke la lernejo pli komforte pluvivu.
Verkoj pri BE
Vizitanta Bonan Esperon Roman Dobrzyński ekde 25 jaroj, verkis du filmojn pri la loko montrantaj la diversajn ŝanĝojn, kiuj okazis tie. Laste li verkis libron Bona Espero - idealo kaj realo, prezentita dum UK 2008. Ekde tiam la libro en 2009 estis tradukita fare de geedzoj Grattapaglia al la portugala en Brazilo, kaj en 2011 al la ĉeĥa fare de Jan Pospíšil kaj Jindřiška Drahotová en Ĉeĥio.
1525
En la jaro 1525 post Kristo okazis, interalie:
Frederick Abel
Frederick Augustus Abel (1827-1902) estis angla kemiisto, fakulo pri eksplodaĵoj, kiu kune kun James Dewar, inventis la korditon, kiu pli malfrue estis adoptita kiel norma eksplodaĵo de la brita armeo. Abel studis kemion ĉe la "Reĝa Politeknika Instituto" kaj en 1845 fariĝis unu el la unuaj dudek ses studentoj de August von Hofmann en la "Reĝa Kolegio pri Kemio". En 1852 li estis nomumita profesoro pri kemio ĉe la "Reĝa Militista Akademio" en Woolwich, sukcedinte al Michael Faraday. Inter 1854 kaj 1888 Abelo aktivis kiel municia-kemiisto en la "Kemia Departemento de la Reĝa Arsenalo en Woolwich, establante sin kiel la elstaran britan aŭtoritaton pri eksplodaĵoj. Li estis la unua kiu sukcese preparis la stabilan "nitrocelulozon" boligante kaj mueligante ĵusajn nitritajn fibrojn. Li ankaŭ malkovris kiel stabiligi nitrocelulozon kun "dufenilamino".
Biografio
Unu el la plej gravaj el liaj esploroj rilatis al la fabrikado de "trinitrocelulozo". Li kaj James Dewar estis sensukcese procesitaj de Alfred Nobel pro patenta malobservado de simila eksplodaĵo nomata "balistito", la kazo fine estis aranĝita en la Ĉambro de la Lordoj, en 1895.
Li ankaŭ intense esploris la konduton de la nigra pulvo kiam ekbruligita, kune kun la skota fizikisto Sir Andrew Noble. Laŭ peto de la brita registaro, li elpensis la teston de Abel, rimedo por determini la flampunkton de petrolaj produktoj.
Lia unua instrumento, la aparato kun malferma testo, estis specifita per Ago de Parlamento en 1868 por oficiale specifi petrolajn produktojn. Ĝi estis anstataŭita en aŭgusto 1879 per la multe pli fidinda proksimprova instrumento de Abel.
Sub lia gvidado, unue, la trinitrocelulozo disvolviĝis en la Royal Gunpowder Mills de Waltham Abbey, patentita en 1865, poste la kordita fuzaĵo, estis patentita en 1889. En la elektro, Abel studis la konstruadon de elektraj fuzeoj kaj aliajn aplikojn de elektro por militaj celoj.
Edith Hoffmann
Edith Hoffmann, laŭ la hungarlingve kutima nomordo Hoffmann Edith estis hungara arthistoriistino, muzeologo. Ŝia fratino estis Mária Hoffmann, la unua hungara ina bibliotekisto.
Edith Hoffmann naskiĝis en Braŝovo la 7-an de decembro 1888 kaj mortis en Budapeŝto la 10-an de marto 1945.
Kariero
Edith Hoffmann doktoriĝis pri filologio en 1910 en la Universitato de Budapeŝto. Poste ŝi studis arthistorion. De 1913 ŝi estis gvidantino de la grafiksekcio de Belarta Muzeo (Budapeŝto). Hoffmann priokupiĝis precipe la arthistorion de la hungara mezepoko. Ŝi iĝis viktimo de aŭtoakcidento.
Erasmus (Eŭropunia programo)
Ĉi tiu programo estas parto de la Eŭropa Spaco de Supera Eduko. Ĝi estis subaro de la Programo Sokrato-Leonardo, poste de la dumviva eduka kaj trejna programo 2007-2014, poste de la Programo Erasmus+.
La nomo de la programo estas retroakronimo bazita sur la nomo de la nederlanda humanisma kaj teologa monaĥo Erasmo (ĉ. 1466-1536).
Johann Christian Schieferdecker
Johann Christian Schieferdecker (ankaŭ Schiefferdecker, naskiĝis la 10-a de novembro 1679 en Teuchern ĉe Weißenfels, mortis 5-a de aprilo 1732 en Lubeko) estis germana eklezimuzikisto, orgenisto kaj komponisto.
Leben
Schieferdecker naskiĝis kiel filo de kantoro kaj orgenisto en Teuchern. Post edukado ĉe la gimnazio kaj knaboĥoro Thomasschule en Lepsiko li studis ĉe la Lepsika universitato. Lia amiko Reinhard Keiser, kiu ankaŭ devenis el Teuchern, venigis lin en 1702 kiel klavicenisto al la Hamburga operejo ĉe Gänsemarkt, kie li ankaŭ komponis. Jam du jarojn poste li iĝis unue lernanto, poste asistanto ĉe Dietrich Buxtehude ĉe la preĝejo Marienkirche en Lübeck. Kiam Buxtehude 1707 mortis, Schieferdecker iĝis lia posteulo edzinigante Anna Margareta Buxtehude, unu el la filinoj de lia antaŭulo. Johann Mattheson raportis, ke tiu ĉi kondiĉo lin mem, Georg Friedrich Händel kaj Johann Sebastian Bach detenis klopodi pri la sukcedo de Buxtehude. Posteulo de Schieferdecker iĝis Johann Paul Kunzen.
Verkaro
De la certe ampleksa verkaro de Schieferdecker nur malmulte konserviĝis. Estas fakto ke li daŭrigis la ciklon de publikaj koncertoj, la t.n. „Abendmusiken“ [vespermusikadoj] iniciitaj de Franz Tunder kaj de Buxtehude daŭre instalitaj ĉe la preĝejo Marienkirche. De liaj verkoj komponitaj por tiuj kiel ekz. Der geduldige Creutz-Träger Hiob (1720) aŭ Der feurige Untergang Sodoms und Gomorrae (1721) tamen nur ekzistas la tekstolibroj por la prezentadoj de la jaroj 1714-1729. El pluaj verkoj konserviĝis:
Erling Anker Haugen
Erling Anker HAUGEN [HEŬgen] (naskiĝis 1910, mortis 1989) estis norvega esperantisto, kunverkinto de la norvega-Esperanto vortaro de 1963. Li estis dum preskaŭ kvindek jaroj vicdelegito kaj fakdelegito pri revizio.
Liaj tradukoj de la versdramoj de Henrik Ibsen Peer Gynt (1951) kaj Brand (1978) estas konsiderataj majstroverkoj.
Erling Anker HAUGEN mortis fine de 1989 en Trondheim, Norvegio.
Internacia Spaca Universitato
La Internacia Spaca Universitato (International Space University, Université spatiale internationale) estas privata universitato establita en 1987. La universitato ofertas du magistrajn programojn:
Kamo
Kamo estas nomo de:
Internacia Spaca Universitato
La universitato situas proksime de Strasburgo en Francio. Krom studoj sur ĉi tiu kampuso, la universitato okazigas plurjaran programon en la semestro, kiu vojaĝas inter malsamaj urboj kaj landoj. La instruistaro de la universitato inkluzivas spacajn ekspertojn de malsamaj landoj, same kiel astronaŭtojn kaj kosmonaŭtojn. La guberniestro de la universitato estas la estro de la Eŭropa Kosma Agentejo, Jean-Jacques Durdin.
Ĉiujara konferenco
En 1996, la Internacia Spaca Universitato komencis okazigi ĉiujaran konferencon, dediĉitan ĉiun jaron al unu centra temo. Kadre de ĉi tiu konferenco, esploristoj, inĝenieroj, manaĝeroj kaj ekzekutivoj de la diversaj spacaj industrioj en la mondo, kune kun universitataj studentoj, renkontiĝas dum pluraj tagoj da diskutoj. Ĉe la fino de ĉiu konferenco, la universitato eldonas publikaĵon pri la temo.
KIM-10 Ĉapitro 12 : malsanoj de la haŭto kaj de la subhaŭta histo
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 12 : malsanoj de la haŭto kaj de la subhaŭta histo (L00-L99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
L00-L99 haŭtmalsanoj </i>
Ferenc Szilágyi (klasikfilologo)
Ferenc SZILÁGYI [silAdji] hungara klasikfilologo. Li naskiĝis en Somlyóújlak la 4-an de oktobro 1762 kaj mortis en Koloĵvaro la 4-an de decembro 1828. Li estis la filo de historiisto Ferenc Szilágyi.
Kariero
Ferenc Szilágyi studis en Koloĵvaro, de 1788 en Lejdeno kaj de 1791 en Gotingeno. de 1794 li estis reformita pastro en Koloĵvaro, de 1797 instruisto de reformita kolegio de Koloĵvaro. Li verkis precipe lernolibrojn.
Tutmonda Asocio de Internaciaj Sportaj Federacioj
La Tutmonda Asocio de Internaciaj Sportaj Federacioj (en Global Association of International Sports Federations aŭ mallonge: GAISF, en Association Générale des Fédérations Internationales des Sports) estis kreita por antaŭenigi kunlaboron inter internaciaj sportfederacioj. Dudek ses internaciaj sportaj asocioj helpis fondi ĝin en 1967. Nuntempe, la asocio funkcias kiel la gepatra organizo por ĉiuj internaciaj sportfederacioj (olimpikaj kaj ne-olimpikaj), kaj la asocio ankaŭ organizas multdisciplinajn sportajn eventojn. La asocio inkluzivas ĉirkaŭ 92 oficialajn membrojn (kiel FIBA kaj la Internacia Tenisa Federacio (ITF)), kaj ĉirkaŭ 17 aliĝintajn membrojn. Ĉii tiuj federacioj ne reprezentas sporton sed organizojn kiuj okupiĝas pri agadoj proksime rilataj al la internaciaj sportaj federacioj (kiel la Internacia Paralimpiko). Komitato kaj la Internacia Asocio por la Mondaj Sportludoj).
Alkemio kaj kemio en mezepoka Islamo
Alkemio kaj kemio en Islamo referencas al la studo kaj de tradicia alkemio kaj de frua praktika kemio (la frua kemia esplorado de naturo ĝenerale) fare de fakuloj de mezepoka Islama mondo. La vorto alkemio estis derivita el la araba vorto كيمياء aŭ kīmiyāʾ. kaj kiu siavice povus derivi el la antikvegipta vorto kemi, signife nigran.
Post la falo de la Okcidenta Romia Imperio, la fokuso de alkemia disvolvigo translokiĝis al la Kaliflando kaj ĝenerale al la Islama civilizo. Multo plie estas konata pri islama alkemio ĉar ĝi estis pli bone dokumentita; plej el la plej fruaj verkoj kiuj konserviĝis tra la jaroj estis konservitaj kiel tradukoj en araban.
Zara Whites
Zara Whites (naskiĝis la en Hoeksche Waard, Nederlando), kies vera nomo estas Esther KOOIMAN, estas aktorino nederlanda, kiu partoprenis ĉefe en pornaj filmoj.
Esther Kooiman estis prostituitino en Roterdamo. Ŝi komencis sian profesion en Italio kiel dancistino en la programo televida Colpo Grosso en 1989. Poste ŝi pozis por la revuoj Playboy kaj Penthouse, kaj ŝi komencis aktori.
Inter 1990 kaj 1992 ŝi aperis en dudek du pornaj filmoj eŭropaj kaj nord-amerikaj.
En 1992 ŝi ŝanĝis sian profesion kaj komencis aktori por la televido franca en televid-felietonoj erotikaj.
Itaú de Minas
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Passos. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun.
(15354) 1994 YN1
(15354) 1994 YN1 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Montchanin
Ĝi estas integrita en la Communauté urbaine Le Creusot-Montceau-les-Mines.
En 2009 estis 5500 loĝantoj. Ĝia urba aglomeraĵo inkludas Saint-Eusèbe kaj Saint-Laurent-d'Andenay, kaj havis 7 644 loĝantojn.
Casnate con Bernate
Casnate con Bernate estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Lombardio kaj la Provinco Como. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Como, Cucciago, Fino Mornasco, Grandate, Luisago kaj Senna Comasco.
Darvas
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, proksime de Berettyó, laŭ ĉefvojo Berettyóújfalu-Szeghalom. Berettyóújfalu estas proksime.
Historio
La komunumo estis menciita unuafoje en 1391. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, kiun hungaroj kaj rumanoj refondis en la 18-a jarcento. En 1919 la rumanoj okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon.
Vidindaĵoj
Vidindaĵoj estas kalvinana kaj grekokatolika preĝejo. Apud la vilaĝo fiŝlago troviĝas.
Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo, kuracejo, apoteko, bebohelpa servo.
Famuloj
En Darvas naskiĝis:
Linio Nankai-Wakayamakō
Linio Nankai-Wakayamakō (japane: 南海和歌山港線 [Nankaj-Ŭakajamakoo-sen], angle: Nankai Wakayamakō Line) estas linio de la fervojo reto Elektra Fervojo Nankai en Kansajo.
NGC 2636
NGC 2636 (aliaj indikoj — UGC 4583, ZWG 331.67, ZWG 332.14, ARP 82, NPM1G +73.0043, PGC 24747) estas galaksio en konstelacio Ĝirafo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Provo City Library
La Biblioteko de Provo estas publika biblioteko de la urbo Provo, en la ŝtato Utaho (Usono). Ĝi okupas la konstruaĵon de la malnova Brigham Young Academy, kiu estis konstruita en 1892. Je 1967, la konstruaĵo estis aldonita al la Nacia Registro de Historiaj Lokoj. Post la reformanta procezo, ĝi estis redediĉita kiel Biblioteko de la urbo Provo la 8an de septembro 2001.
Daroca de Rioja
Daroca de Rioja [daROka deRJOĥa] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la norda Komarko de Logronjo kun ĉefurbo en la provinca kaj regiona ĉefurbo Logronjo.
Geografio
Ĝi estas sur la deklivaro de montaro Sierra de Moncalvillo kaj sur la baseno de la rivero Iregua kaj estas komunikebla laŭ la regiona ŝoseo LR-341; laŭ tiu estas nordoriente Medrano kaj norde estas Hornos de Moncalvillo.
Historio
Daroca estas sur la deklivo de la nomita "Cerro Castillo" (monteto de la kastelo) kio indikas, ke tie estis la kastelo de la senjorlando de Almoravid, kiu enhavis la teritoriojn de nunaj Daroca, Medrano, Sotés, Hornos... Antaŭ la 11-a jarcento Daroca estis nur zono de paŝtado kaj kortoj de bovoj, kaproj kaj ŝafoj ktp.
El la 12-a jarcento oni konstruis la preĝejon kaj oni ekregistris la loĝantaron. Samtempe ekis kultivado ĉe la bordo de la rivero Daroca nome de fruktoĝardenoj por hejma konsumado kaj sen irigacio ĉe Cabezo, Las llecas, La Cabañera, Parejon, Val, ktp., nome de cerealoj. Komence de la 13-a jarcento oni konstruis la ermitejon de Sankta Laŭrenco.
En 1732 oni okazigis plendojn de la domaro Daroca kontraŭ Navarrete pro la posedo de la monto Moncalvillo kaj kontraŭ Hornos pro la profito de tiu. Tio oftiĝos laŭlonge de la historio. Daroca aĉetis la juran jurisdikcion el Navarrete en 1793.
Aktualo
La rura elmigrado okazis el la 1950-aj jaroj kaj tial oni malaltiĝis el 148 loĝantoj ĝis 58 en 1982 kaj poste stabiliĝis ĝis nunaj 62.
La ekonomio estas bazata ĉefe sur la brutobredado, agrikulturo, forstado, kaj la rura turismo.
Vizitindaĵoj estas la preĝejo, kaj la ermitejo, kaj rigardejoj al montaro pejzaĝo ktp.
Bastet
Bastet, aŭ Basto, en la egipta mitologio, estas la diino de la muziko, de la ĝojo kaj la patrineco. Ŝi estas bildita aŭ kiel sidanta katino, aŭ kiel virino kun kapo de kato, aŭ, en frua epoko, de leonino.
Ŝi estas fratino de la diino Seĥmeto.
Ŝia origina nomo estis verŝajne Bast (bȝstt). La lasta hieroglifo estis miskomprenita de la unuaj egiptologoj.
Ŝi estis kultata en urbo Tell Basta, (kiun la Grekoj renomis Bubastis).
KIM-10 Ĉapitro 13 : malsanoj de la muskolo-skeleta sistemo (inkluzive de tendenoj kaj kartilagoj)
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 13 : malsanoj de la muskolo-skeleta sistemo (inkluzive de tendenoj kaj kartilagoj) (M00-M99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
<i>Kategoristrukturo:
15 muskuloskeletaj malsanoj (M00-M99) </i>
Kálmán Rózsahegyi
Kálmán Rózsahegyi naskiĝis la 1873, Endrőd (nuntempa Gyomaendrőd) - mortis la  1961, Budapeŝto.
Biografio
Kálmán Rózsahegyi devenis el juda kaj aktora familio. Li frekventis aktoran akademion, poste komencis sian aktoran karieron en 1898. Inter 1900–1935 li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste li pensiuliĝis. En 1909 li fondis aktoran lernejon, kie li instruis kun la edzino kaj filino. Dum la 2-a mondmilito li ne rajtis aktoradi, poste pro la politiko la samo okazis en la Nacia Teatro, tamen en aliaj teatroj li aktoradis.
KIM-10 Ĉapitro 14 : malsanoj de la urina kaj reprodukta sistemo
Ĉi tiu artikolo disvolvas Ĉapitro 14 : malsanoj de la urina kaj reprodukta sistemo (N00-N99) de la klasifiko internacia de malsanoj (KIM-10), publikigita de la Monda Organizaĵo pri Sano (MOS).
Esperanto-Norsk Ordbok
Esperanto-Norsk Ordbok estas vortaro Esperanto-norvega verkita de Ragnvald Rian kaj eldonita en 1948 de Esperantoforlaget (Esperanto-eldonejo) el Oslo.
1523
En la jaro 1523 post Kristo okazis, interalie:
Kazeo
Kazeo (Quark, Творог) estas fromaĝo, densa, solidiĝinta, ne fermentinta parto de lakto, el kiu oni faras fromaĝon (verdeta resto de lakto estas la selakto aŭ laktosero). La libere deponita lakto acidiĝas mem, sed kelkfoje oni aldonas fermentilojn. Malnovtempe oni uzis erojn el la detranĉita stomako de bovido (nomata ĉimozino) Oni forigas la likvan parton per filtriloj aŭ centrifugiloj.
La kazeo apartenas al la grupo de freŝ-fromaĝoj, kiuj male al la normalaj fromaĝoj (dur- aŭ tranĉ-fromaĝoj) ne estas plu maturigitaj kaj spicitaj. Ĝis antaŭ kelkaj jaroj kazeo vendiĝis plejkutime kun 60% aŭ 40% da grasaĵoj (kalkulata sur sekigita kvanto, ĉar plejparto el la kazeo estas akvo!), 20% estis malkutima kaj por dieto. Nun, pro la nuntempa obsedo pri maldikeco kaj forigo de ĉia graso, oni ne plu trovas nek 60%, nek 40%; 20% estas la "ne-dieta" ! kaj plej ofta estas kun 0% da grasaĵo.
Beba Veche
Historio
Ĝia unua mencio estas en 1247. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Óbéb apartenis al Hungario (Torontál).
Kazeo
Kazeo enhavas multan proteinon (80% kazeino, 20% laktoproteinojn), kalcion kaj fosfaton.
Kazeo estas unu el bazaj manĝaĵoj en Uzbekio, kaj pli ĝenerale ĉiuj turkaj landoj aŭ tiuj kies manĝa kulturo devenas el la turkaj gentoj.
6747 Ozegahara
6747 Ozegahara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la marĉa alta valo Ozegahara (japane 尾瀬ヶ原) en la nacia parko Oze sur la tri gubernioj Fukushima, Gunma kaj Niigata. Tiu marĉo, ĉirkaŭigita de 2000-metroj-altaj montoj, estas unu el plej grandaj en Japanio.
Citronelila glutamato
Citronelila glutamato aŭ C25H45NO4 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la glutamata acido kaj citronelolo. Citronelila glutamato estas kemia reakciaĵo, uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj kaj farmaciaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Citronelila glutamato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Citronelila glutamato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.
Santa Ana Tlapacoyan
Santa Ana Tlapacoyan estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (Oaxaca). La ĉefurbo de la komunumo same nomigas Santa Ana Tlapacoyan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 358.
Geografio
Santa Ana Tlapacoyan apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1687 loĝantojn. El tiuj estis 762 viroj kaj 925 virinoj. La komunumo havas surfacon de 116,10 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1440 metroj super la marnivelo.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 10 indiĝenoj. El tiuj 9 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 9 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Amonia bifosfato
Duamonia fosfato aŭ dubaza amonia fosfato estas kemia kombinaĵo rezultanta de reakcio inter la amonia hidroksido kaj la fosfata acido. Duamonia fosfato uzatas kiel sterko kaj flamomalakcelanto. Ĝi ankaŭ uzatas kiel fermento en la produktado de biero kaj vino, kaj kiel aldonaĵo en kelkaj cigaredomarkoj por plibonigo de la nikotino; en la sukerpurigado, por eviti fosforekon de la alumetoj; kiel fandiganto por kupro, zinko kaj stano en lutaĵoj; kaj por precipitokontrolado de koloidaj tinkturoj alkalo-solveblaj kaj acido-nesolveblaj sur la kotono.
Tiến quân ca
La Marŝkanto (vjetname: Tiến Quân Ca, prononcata [tjə̌n kwən kaː]), ankaŭ konata kiel la " Armeo Marŝo " kaj la " Kanto de Antaŭenirantaj Soldatoj) ", estas la nacia himno de Vjetnamio, kaj verkita kaj komponita fare de Văn Cao en 1944. La "Marŝkanto" estis adoptita kiel la nacia himno de Demokratia Respubliko de Vjetnamio en 1945, kaj estis adoptita kiel la nacia himno de la nova Socialisma Respubliko de Vjetnamio en 1976, sekvante la reunuigon de kaj Norda Vjetnamio kaj Suda Vjetnamio (Vjetnama respubliko) ĉe la fino de la Vjetnama milito.
Historio
La "Marŝkanto" estis same verkita kaj kunmetita fare de Văn Cao en 1944, kaj estis adoptita kiel la nacia himno de la Demokrata Respubliko de Vjetnamio en 1945, kaj dum la Vjetnama milito.
Kiam Vjetnamio estis unuigita post la fino de la Vjetnama milito, la "Marŝkanto" iĝis la nacia himno de la unuigita Socialista Respubliko de Vjetnamio en 1976. Dum la militoj ekzistis movado por anstataŭigi la nacian himnon de Vjetnamio kiam la "Marŝkanto" estis rigardita kiel malmoderna, sed neniu akceptebla alternativo iam realiĝis.