cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kalistefa revolucio
La maldekstraj socialdemokrataj gvidantoj ektraktadis kun la komunistaj gvidantoj, enprizonigitaj pro organizo de tumultoj. Kiam la Entento elpaŝis per novaj teritoriaj postuloj (Vix-registro), la senpova Mihály Károlyi volis transdoni la potencon al iu partio de la registaro, sed la Hungara Socialdemokrata Partio interkonsentis kun la Hungaria Partio de la Komunistoj kaj oni kreis – laŭ rusa bolŝevika ekzemplo – la Hungaran Konsilantaron.
Jolando de Francio
Jolando de Francio ( france : Yolande de France aŭ Yolande de Valois kaj itale : Violante aŭ Jolanda di Francia ) naskiĝis en Tours (Turo) je la 23-a de septembro 1434 kaj mortis en Chambery (Ŝamberio) je la 28-a de aŭgusto 1478.
Ŝi estis la filino de la reĝo de Francio Karlo la 7a kaj de Maria de Anĵuo.
Ŝi edziniĝis en Clippe dum 1452 kun la 3-a duko de Savojo Amadeo la 9-a kaj ŝi naskis al li 10 gefilojn :
Post la morto de sia patro en 1465, Amadeo heredis la Domestrecon de Savojo, sed ĉar li estis epilepsiulo malsanema kaj religiema, li forlasis la regadon al sia edzino, kiu energie rolis kiel regentino ekde 1466 kontraŭ la intrigoj de la ribelemaj nobeloj savojaj kaj de sia bofrato Filipo de Breso.
Post la morto de sia patro en 1472 Filiberto heredis la Domestrecon de Savojo sed, ĉar tiam li estis sepjara infano, lia patrino fariĝis regentino. Ŝi edzigis lin en 1474 kun lia dujara kuzino Blankino Maria Sforzo (1472-1510), kiu estis la filino de la duko de Milano Galeazzo Maria Sforza kaj de Bonino de Savojo.
La regentino Jolando hezitis inter la tradicia alianco de Savojo kun svislandanoj kaj profita alianco kun la burgonja potenco kreskanta. Ĉar ŝi timis aliancon inter la dukoj de Burgonjo kaj de Milano, ŝi elektis aliancon kun la duko de Burgonjo Karlo la Temerara.
Sekve la franca reĝo Ludoviko la 11-a provis eksoficigi ŝin kaj anstataŭigi ŝin per ŝia bofrato Filipo de Breso.
Sekve ankaŭ eksplodis konflikton kun la svislandanoj, kiu venkis la savojan trupojn kaj konkeris la landojn de Valezo kaj de Vaŭdo. La svislandanoj ankaŭ venkis la burgonjajn trupojn dum la Batalo de Gransono kaj la Batalo de Morato en 1476. El tiu katastrofo rezultis, ke la duko Karlo la Temerara malalianciĝis, kaptis kaj prizonigis la savojan regentinon pro lia refavoro al Francio kaj al Svisa Konfederacio.
Ŝi sukcesis liberiĝi post kelkaj monatoj sed rapide mortis en Ŝamberio dum 1478. Ŝi estas entombigita kun sia edzo en Vercelli.
Athabasca
Athabasca (el la kria lingvo āthap-āsk-ā-w /a:θapa:ska:w/) estas geografia areo en Alberto (Kanado), kaj havas plurajn signifojn.
Prezidanto de Irlando
La ĝisnunaj prezidentoj de Irlando estis:
Loughborough
En la Universitato de Loughborough estis profesoro pri sociaj sciencoj Michael Billig.
En la bieno Dishley Grange vivis kaj laboris la agronomo Robert Bakewell.
Let It Be
Let It Be (Esp: "Preterlasu") estas la lasta studia albumo de the Beatles. Ĝi estis registrita de la grupo por la albumo Get Back, kiu ne eldoniĝis.
Traka listo
Ĉiuj kantoj de John Lennon kaj Paul McCartney kron:
(*)George Harrison
(**)Lennon, McCartney, Harrison, Starkey
Flanko 1:
Flanko 2:
Ervália
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Viçosa. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Furby
Furby (pron. [foerbi]) estas elektronika ludilo, kiun elpensis la entrepreno Tiger Electronics kaj estis ekde 1998 disvastigita per la firmao Hasbro. Aspekte, ĝi estas inter muso, kato kaj vesperto.
Ĝi havas dorsajn, ventrajn, lum- bru- kaj movsensilojn, tiel la ludilo povas senti tikladon, karesadon, tagperiodojn, parolojn. Furby povas movi la okulojn ka orelojn, buŝon, eldoni bruojn, danci, kanti kaj eĉ paroli. En la parolĉipo estas integrita plurcentaj vortoj.
Louis-Nicolas Clérambault
Louis-Nicolas Clérambault (n. 19-an de decembro 1676 en Paris; m. 26-an de oktobro 1749 samloke) estis franca komponisto kaj orgenisto.
Vivo
En 1705 li ekdeĵoris ĉe la kortego, kie li organizas koncertojn kaj komponas kantatojn. Post la morto de Ludoviko la 14-a en la jaro 1715 la kortego translokiĝis Parizen. Clérembault laboras ĉe la Demoiselles de aintenon ĉe la reĝa institucio "Maison de Saint-Louis" en Saint-Cyr-l'École, rifuĝejo por filinoj el malriĉiĝinta altnobelaro. Tiun ĉi lernejon envivigis Madame de Maintenon, la amatino kaj posta edzino de la reĝo. Ĉi tie Clèrambault instruis muzikon, ludis la orgenon kaj direktis plurajn ĥorojn.
El kompozicia vidpunkto li dum ĉi tiu tempo evoluigis la tipe Francan kantaton. Tiu ĉi similis sub Clérambault specon de miniaturopero, plejparte por kantvoĉo kun klavicena kaj gambovjola akompano,, iamfoje ankaŭ kun violono kaj fluto. La temo plejofte devenis, tute laŭmode, el la Greka mitologio.
Li postsekvis lian instruiston André Raison en la jaro 1719 kiel orgenisto ĉe la preĝejo Grands-Jacobins en la strato Saint-Jacques. La familio loĝis en la strato du Four en la urboparto St. Germain-des-Prés, liaj najbaroj estis la muzikistaj kolegoj Marc-Antoine Charpentier, André Campra, Jean-Philippe Rameau kaj Joseph Bodin de Boismortier. Liaj filoj César kaj Évrard ambaŭ iĝis orgenistoj kaj komponistoj.
La 23-an de marto 1737 li estis akceptita en la framasona loĝio Coustos-Villeroy, Jacques-Christophe Naudot garantiis por li.
Post la morto de sia patro lia filo César-François Nicolas (ca. 1705-1760) transprenis la orgenistan postenon, post ties morto la pli juna frato Évrard-Dominique Clérambault (1710-1790).
Verkoj
Listigo de la manuskriptoj el la „Bibliothèque Nationale de France" en Parizo. (Noto: Je voĉoj por fluto ofte estas opiniita la flûte allemande, do la transversa fluto)
Eksteraj ligiloj
Orgelnoten (Kantoreiarchiv)
Birganĝ
Birganj estas vigla limurbo en suda Nepalo, nur 2 kilometroj de Bihar, Hindio. Ĝi estas rapide kreskanta industria urbo; suker-rafinado, cigaret-fabrikado kaj fiŝ-bredado estas inter la ĉefaj industrioj. Multaj hindoj ankaŭ venas al Birganj por merkatesploro.
Vidu ankaŭ
Listo de urboj de Nepalo
Frederiko la 1-a (Danio-Norvegio)
Frederiko la 1-a, dane Frederik 1., ( – ), reĝo de Danio-Norvegio 1523 – 1533. Filo de Kristiano la 1-a.
Streĉa ludilo
Streĉa ludilo (aŭ streĉebla ludilo) estas meĥanika ludilo, kiu estas funkciigata per meĥanika energio, plej ofte per spirala risorto (legu risort-funkciigo), kelkfoje per gumrubando (gummotoro). La risorto kiel ĉe la horloĝo estas "streĉata", per turno de la streĉa ŝlosilo. Poste la risorto malstreĉiĝas, transformante la energion en movon de la ludilo.
Tiu funkciigo de modeloj eksmodiĝis pro disvastiĝo de la elektromotoroj. Tiel la streĉeblaj ludiloj gravas hodiaŭ kiel nostalgiaj ludiloj.
Oni funkciigis per risorta streĉado aŭtomobilajn, ŝipajn, pupajn, trajnajn ktp. ludilojn.
Frederiko la 2-a (Danio-Norvegio)
Frederiko la 2-a, dane Frederik 2., ( – ), reĝo de Danio kaj Norvegio 1559 – 1588. Filo de Kristiano la 3-a.
Aodh Mór Ó Néill
Aodh Mór Ó Néill (Hugh O'Neill, Earl of Tyrone) naskiĝis en Irlando ĉirkaŭ 1540 kaj mortis en Romo 20-an de julio 1616. Kun sia aliancano, Aodh Rua Ó Dónaill (Red Hugh O'Donnell, Earl of Tyrconnell), li estis la ĉefo de la irlandanoj dum la 9-jara milito, de 1594 ĝis 1603, kiu preskaŭ liberigis Irlandon de la anglaj koloniistoj.
Frederiko la 2-a (Danio-Norvegio)
Frederiko la 2-a ebligis al la astronomo Tycho Brahe bonajn ekonomiajn kondiĉojn por labori science sur la insulo Ven en la Sundo.
Aodh Mór Ó Néill
La 14-an de aŭgusto 1598, li venkis anglan armeon de 4,000 en la batalo de Béal an Átha Buí, angle Battle of the Yellow Ford, la plej granda venko de la irlandanoj super la angloj dum la tuta 800 jaroj de la angla koloniado de Irlando. Post tiu venko la Papo kaj la Reĝo de Hispanio sendis mesaĝojn al li kiel "reĝo de Irlando", kaj dum tri jaroj estis li kiu regis la landon. La fino venis en 1601. Ó Néill ricevis hispanan helpon de 4,000 soldatoj, sed ili venis al la ekstrema sudo de Irlando, kaj la irlanda armeo devis piediri 350 kilometrojn meze de vintro 1601, ĝis Cionn tSáile/Kinsale. La angloj venkis en tiu batalo, kaj kelkajn jarojn poste, en 1607, Ó Néill kaj preskaŭ la tuta gaela nobelaro de Irlando forlasis la landon, en la tiel-nomata Imeacht na nIarlaÍ/Flight of the Earls, kaj iris al Romo, ĉar pro la tiama paco kun Anglio la hispana reĝo opiniis ke estus tro danĝere havi ilin en Madrido.
Li estas entombigita en la preĝejo de San Pietro en Montorio, Romo, 1616.
Bibliografio
Yellow Submarine
Yellow Submarine (Esp:"Flava Submarŝipo") estas la sonostreko de the Beatles por desegnaĵo "stel-prezentanta" la grupon (aliaj aktoroj efektive portretis the Beatles). Flanko 1 estas kantoj de the Beatles; Flanko 2 estas instrumenta muziko de the George Martin Orchestra, la lasta kanto estanta instrumenta versio de la kanto "Yellow Submarine". La filmo estis bazita sur la kanto (kantita de Ringo Starr) sur la albumo Revolver.
Traka listo
Ĉiuj kantoj de John Lennon kaj Paul McCartney escepte de:
(*)George Harrison
Flanko 1:
Flanko 2: Ĉiuj instrumentaj muzikaĵoj de la orkestro George Martin Orchestra.
Interesaĵo
La melodion komence de sia programo popularigas pola Radio Wnet
Umberto Bossi
Umberto Bossi (n. ) estas itala politikisto. Li kreis kaj gvidis nord-italan separatisman partion kiu nomiĝas Norda Ligo, kaj li estis parlamentano, senatoro, ministro kaj eŭropa parlamentano.
Li naskiĝis en 1941 en Cassano Magnago, provinco de Varese.
Bossi estas tre karisma kaj populara ene de lia partio, sed ekster ĝi li ofte estas konsiderata kiel populisma politikisto kiu parolas en tre simpla, nekulta maniero kaj havas rasismajn opiniojn pri enmigrintoj kaj eĉ italoj de la sudo. Li ofte uzas fi-vortojn en siaj publikaj paroladoj, kaj li estas konata pro siaj rekta kaj trafa stilo.
Leonardo Leo
Leonardo Leo, aŭ, pli ĝuste, Lionardo Oronzo Salvatore de Leo (*5-a de aŭgusto 1694 (Laŭ Piccinni 1701) en Napolo; † 31-a de oktobro 1744(?)) estis Itala komponisto de baroka muziko.
Vivo
Leo naskiĝis en San Vito degli Schiavoni (nun San Vito dei Normanni, provinco Brindisi), tiam parto de la reĝlando Napolo.
En 1703 li studis ĉe la konservatorio della pietà de' Turchini en Napolo samkiel ĉe Piloni en Romo. Krome li estis lernanto unue de Francesco Provenzale kaj poste de Nicola Fago. Oni supozis, ke li estis lernanto de Pitoni kaj Alessandro Scarlatti, tamen li ne povus studi ĉe ambaŭ tiuj komponistoj, kvankam li sendube estis influata de iliaj komponaĵoj. Lia plej frua konata verko estis la dramo L'infedeltà abbattuta, prezentata de siaj kunstudentoj en 1712. En 1714 li produktis ĉe la kortega teatrejo operon Pisistrato, kiu estis ege admirata. Li enhavis variajn postenojn ĉe la reĝa kapelo kaj kontinuis verki por la scenejo aparte de la instruado ĉe la konservatorio. Post enmetado de komikaj scenoj al Bajazette de Francesco Gasparini en 1722 por prezentado en Napolo li komponis komikan operon La’mpeca scoperta en la Napola dialekto en 1723.
Leo vivis poste ekde 1717 ĝis sia morto en la jaro 1744 (ne en 1742 aŭ 1743, kiel Burney kaj Piccinni asertas) kiel eklezia kapelestro kaj direktoro de la konservatorio Sant' Onofrio en sia gepatra urbo. Li mortis pro apopleksio, dum kiam li estis okupita pro la komponado de novaj arioj por rea prezentado de La Finta Frascatana.
Graveco
Leo estis la unua el la Napola skolo, kiu akiris kompletan majstrecon pri moderna harmonia kontrapunkto. Lia sakrala muziko estas majstreca kaj dignoplena, prefere logika ol pasia kaj libera de sentimentaleco, kiu enestas la verko de F Durante kaj GB Pergolesi. Liaj seriozaj operoj suferas de sobreco kaj stila severeco, sed en siaj komikaj operoj li montras aŭdacan senton de humuro. Liaj ensemblaj movimentoj estas temperamentaj, sed neniam ellaboritaj je forta kulmino.
Bona kaj karakteriza ekzemplo por lia sakrala muziko estas la Dixit Dominus in C, eldonita de CV Stanford kaj publikita ĉe Novello. Kelkaj arioj el liaj operoj estas akireblaj en modernaj eldonaĵoj.
Verkoj (elekto)
Operoj
La ambaŭ oratorioj
Eklezia muziko
Tiu ĉi lasta distingiĝas precipe pro esprimprofundeco samkiel pro artoplena harmonia kaj kontrapunkta verkado.
Kristiano la 4-a (Danio-Norvegio)
Kristiano la 4-a, dane Christian 4., ( – ), reĝo de Danio-Norvegio 1588 – 1648. Filo de Frederiko la 2-a.
Kristiano estis ambicia kaj potenca monarko, kiu dum sia nekutime longa regado reformis la landon kaj klopodis establi grandpotencon Danio-Norvegio. Per pluraj kostaj militiroj li gajnis, sed fine ankaŭ denove perdis multan potencon por la reĝlando. Li konstruigis plurajn urbojn, ofte nomataj laŭ li mem.
Migra kampokultivado
Migra kampokultivado (angle Shifting Cultivation, germane Wanderfeldbau) estas tiuj diversaj uzoj de la agro, ĉe kiu oni uzas la kampojn en certaj periodoj intense kaj poste postlasas ilin. Ĝi estas tre parenca al kaj entenas la metodon de brulmastrumado. Ĉe brulmastrumado, oni forbruligas ĉiujn plantojn de donita areo kaj oni kultivas la plantojn en cindroriĉa kaj tiel fruktodona grundo.
La migra kampokultivado estas unu el la plej malnovaj agrikulturaj metodoj kaj laŭ kalkuloj de FAO (Food and Agriculture Organization) vivtenas kaj kultivas tiumetode hodiaŭ ĉirkaŭ 250 milionoj da homoj, ĉefe en la tropikoj.
Fluoreskeino
Fluoreskeino estas kemia kombinaĵo, malkovrita de Adolphe von Bayer en 1871. Ĝi estas kompleksa ĥemia substanco konsitanta el du molekuloj de benzeno ligitaj je ia "oksigenita benzeno" pera. Tiu substanco ruĝas kiam vidita laŭ travido, kaj verdas kiam per respegulo de la taga lumo. Ĝi eligas violkoloran lumon fluoreskan kiam ĝi estas ekcitita per transviolaj radioj de 0,530 μm longaj ondoj.
Lingvoj de Italio
En Italio, krom la itala lingvo, multaj lokaj lingvoj parolatas, kiuj devenas de la latina, kiuj estas kutime nomataj dialektoj en Italio. Ĉi tiuj lingvoj estas ofte sufiĉe malsamaj de la itala en gramatiko, morfologio kaj vort-provizo, kaj ili estas kutime nur parte kompreneblaj por homoj de aliaj regionoj de Italio. Ili kutime havas neniun oficialan rekonon de la ŝtato, kaj estas uzataj nur en neformalaj situacioj. Ne ĉiuj tiuj lingvoj havas normigitan skrib-manieron.
La norma itala estas bazata sur la dialekto de Florenco. Ĝis la kvindekaj jaroj, nur bone instruitaj homoj kapablis paroli ĝin, dum la plej multo de la homoj nur parolis sian lokan dialekton. Pro la disvastigo de la televido, kiu ĉiam dissendas en la itala, kaj ĝenerala instruado en publikaj lernejoj, kie oni lernas nur en la itala, la plej multo de italoj nuntempe bone konas la norman italan. Nuntempe la uzo de la lokaj lingvoj fariĝas ĉiam pli limigita. Multaj junaj italoj nur parolas la norman italan, kutime kun loka akĉento aŭ uzante kelkajn lokajn eksprimojn, kaj homoj kiuj ankoraŭ parolas lokan lingvon kutime miksas ĝin kun la itala. La lokaj lingvoj estas pli uzataj de maljunuloj ol de junuloj, kaj pli en vilaĝoj ol en grandaj urboj. Oni ankaŭ pli parolas la lokajn lingvojn en la sudo de Italio ol en la nordo. Ĝenerale la lokaj lingvoj havas tre malaltan socian prestiĝon. Tamen la napola lingvo estas ofte uzata en kantoj kaj artaĵoj konataj en la tuta Italio, kaj en tiu kunteksto ĝi havas iom da prestiĝo.
Oni devas distingi italiajn lingvojn de la ne-latinidaj lingvoj parolataj en kelkaj regionoj de Italio, ekzemple la germana, la slovena kaj la albana, kiuj estas rekonataj de la ŝtato kiel apartaj lingvoj.
Dido (apartigilo)
La vorto Dido povas signifi unu el la sekvaj:
Tiocfaidh ár lá
"Tiocfaidh ár lá" [tjok-hig Ar-lA] ("nia tago venos", slogano de la Irlanda Respublika Armeo, IRA, kiu kunfandiĝis kun la politika partio Sinn Féin. Sinn Féin multe subtenas la irlandan lingvon, ekzemple, kiam ministrino de Sinn Féin, Bairbre de Brún, estis ministro pri sano en Nord-Irlando, ŝi insistis pri maksimuman uzon de la irlanda en la tuta oficiala laboro de la ministrejo. Bairbre de Brún, nun membro de la Eŭropa Parlamento, parolas nur irlande en plenkunsidoj de la EP ekde la oficialigo de la irlanda la 1-an de januaro 2007.
The Graduate
The Graduate (esperante: La licenciulo) estas filmo farita en 1969 bazita de la romano de la sama nomo de Charles Webb. Ĝi estis rangita de la American Film Institute kiel la sepa plej bona usona filmo de la 20-a jarcento. Steluloj aperantaj en la filmo inkluzivas Dustin Hoffman, Anne Bancroft, Katharine Ross, Murray Hamilton, Norman Fell, Richard Dreyfuss kaj aliaj. Muzikistoj de la filmo estis popolkantistoj Paul Simon kaj Art Garfunkel, kiuj kantas ekzemple la faman kanton "Scarborough Fair".
La filmo rakontas pri Benjamin Braddock (rolita de Dustin Hoffman), freŝa licenciulo el universitato sen celo de vivo. Lia najbaro S-rino Robinson (rolita de Anne Bancroft) havas seksaferon kun li, sed li ekamas ŝian filinon (Katharine Ross).
Ĝi gajnis Premion BAFTA por plej bona filmo.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band estis la oka albumo de the Beatles. La albumo estis eldonita de Parlophone Records je la 1-a de junio 1967. Ĝi gajnis premion Grammy por "Albumo de la Jaro" kaj ofte estis nomita majstroaĵo. Ĝi estis neformala "La Sonstreko de la Somero de Amo".
La kovrilo de la albumo fariĝis ankaŭ objekto de parodioj (la plej konata ekzemplo - kovrilo de la albumo "We're Only in It for the Money" de Frank Zappa kaj lia grupo The Mothers of Invention).
Multaj kritikistoj nomas la albumon inter la plej gravaj rok-albumoj de ĉiuj tempoj. Ekzemple, ĝi estis nomita la plej bona albumo de ĉiuj tempoj laŭ versio de la revuo "Rolling Stone" en 2003. Laŭ voĉdonado, aranĝita de la radiostacio BBC inter sia aŭskultantaro antaŭ la kvindekjariĝo de britaj muziklistoj en 2006, la albumo okupas la 1-an lokon laŭ populareco en Britio. La albumo okupas la 9-an lokon en la listo de albumoj, dissenditaj po pli ol 30 milionoj ekzempleroj.
La albumo estis registrita dum 129-taga periodo, kiu komenciĝis la 6-an de decembro 1966, kaj estis aperigita la 1-an de junio 1967 en Britio (la 2-an de junio de la sama jaro la albumo aperis en Usono).
Historio de la albumo
"Sgt. Pepper" iĝis la unua albumo, registrita de The Beatles post kiam ili finis sian koncertan agadon kaj koncentriĝis pri studia laboro (tio okazis en 1966). La grupo tuj ekhavis grandegan kvanton da libera tempo, kiun oni povis uzi por preparado de nova albumo. Ĉar The Beatles estis ĉefa fonto de profito de la kompanio EMI, al ili estis havigita preskaŭ nelimigita aliro al ebloj de la studio Abbey Road.
La jaroj 1966-1967 resume iĝis turnaj por The Beatles. Ŝanĝiĝis aspekto de la muzikistoj - ili kreskigis lipharojn kaj barbojn, kaj John Lennon surmetis rondajn okulvitrojn. Plivastiĝis listo de muzikaj ŝatoj de la grupanoj - ekde simpla rokenrolo, bluso kaj popmuziko ili alvenis al abundeco de stiloj; en siaj kantoj ili komencis uzi novajn muzikilojn - orgenon de Hammond, violonon kaj multajn aliajn, inkluzive ankaŭ ekzotikajn (sitaro).
En 1966 McCartney ekaŭdis la albumon "Pet Sounds" de la grupo The Beach Boys, kiu ege impresis lin. Tiam en li naskiĝis ideo de estonta disko: li proponis kvazaŭ transformiĝi en alian grupon - la orkestron de serĝento Pepper. Tio estis la periodo, kiam McCartney havis tre ofte pli gravan rolon en la grupo, ol Lennon. Ideo kaj koncepto de la albumo tute apartenas al McCartney - unuafoje dum la tuta historio de The Beatles montriĝis evidenta domineco de unu grupano rilate al la aliaj. Samtempe la albumon oni nomas lasta studia laboraĵo, super kiu The Beatles laboris kune, sed ne dise.
Nekutime longa paŭzo inter apero de iliaj albumoj (la lasta studia albumo "Revolver" estis aperigita en aŭgusto de 1966) kune kun ĉesigo de koncerta agado elvokadis ĉiam pli kaj pli seriozan malkontentecon de estraro de EMI. Tial du kantoj, registritaj dum sesioj por "Sgt. Pepper" - "Strawberry Fields Forever" kaj "Penny Lane" - estis aperigitaj en februaro de 1967 kaj ne konsistigis la albumon. Krome, ne trafis la albumon registrita tiutempe kanto de George Harrison "Only A Northern Song" (ĝi estis poste uzita en la animaciaĵo "Yellow Submarine").
La albumo estis registrata dum tri monatoj, ĝia kreado bezonis ĉirkaŭ 700 horojn da studia laboro. Sumaj elspezoj egalas al 25 mil pundoj.
Diferencoj inter monofona kaj stereofona versioj
La albumo estis aperigita samtempe en du versioj - mono- kaj stereofona, kaj la du versioj grave diferencas. Ekzemple, la kanto "She's Leaving Home" en stereoversio sonas malpli rapide, kaj "Lucy in the Sky with Diamonds", kontraŭe, sonas pli rapide kaj enhavas kelkajn kromajn efektojn. La voĉo de McCartney en la komponaĵo "Sgt' Pepper's Lonely Hearts Club Band (reprise)" bone aŭdeblas en monofona versio, sed estas preskaŭ nedistingebla en la stereofona. La kokkrio komence de "Good Morning, Good Morning" en stereofona versio estas iomete translokita kompare kun la monofona. Pli da efektoj estis uzitaj fine de la kanto "Being for the Benefit of Mr. Kite!"
Nun monofona versio de la albumo estas maloftaĵo, ĉar ĝi jam delonge ne estas eldonata, kaj per kompakta disko estis aperigita nur stereofona versio.
Koncepto de la albumo
Antaŭ 1967 la grupanoj jam trafis liston de la plej konataj personoj en la mondo, tamen de ili kreita imago de junaj kaj spritaj dorlotatoj de sorto jam sukcesis tedi la muzikistojn. Laŭ vortoj de Paul McCartney, la grupanoj jam laciĝis esti The Beatles kaj antaŭ komenco de laboro super "Sgt. Pepper" ili sentis sin artistoj, sed ne nur kantplenumantoj.
La unua paŝo al deflankiĝo de la estiĝinta imago estis radikala ŝanĝo de eksteraĵo. La kvaropo ekhavis lipharojn, barbojn kaj vangharojn, ordaj klasikaj kostumoj estis anstataŭigitaj per diversaj multkoloraj vestaĵoj.
"La orkestro de serĝanto Pepper" estis elpensita de McCartney por tiu sama celo - li kaptis la ideon, ke transformiĝo helpos al The Beatles senĝeniĝi kaj liberiĝi de la tuttedinta imago.
La ideo pri tio, ke la albumo estas prezentata ne de The Beatles, sed de iu alia grupo, iĝis la ĉefa koncepto de la albumo. Al tiu ideo estas subigitaj ordo de komponaĵoj (la albumo komenciĝas per samtitola kanto - "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", prezentanta al publiko la orkestron kaj ĝian elpensitan gvidanton Billy Shears) kaj la albumkovrilo (la muzikistoj vestis sin per bizaraj kostumoj, kaj iliaj vaksaj figuroj de la unua duono de la 1960-aj jaroj staras flanke).
La koncepto estis daŭrigita en la animaciaĵo "Yellow Submarine", kie The Beatles kaj "la orkestro de serĝanto Pepper" ne estas la samo, kvankam The Beatles fine de la animaciaĵo transformiĝas en tiun orkestron.
La albumkovrilo
Laŭ pridemandado, aranĝita inter britaj ŝatantoj de muziko, kaj ankaŭ laŭ opinio de la revuo "Rolling Stone", kovrilo de la albumo "Sgt. Pepper's" okupas la 1-an lokon inter kovriloj de muzikalbumoj. La kovrilo estis kreita de la pentristo Peter Blake kaj fotografisto Michael Cooper. Aŭtoroj de la ideo estas dizajnisto Robert Fraizer kaj Paul McCartney.
Antaŭa flanko de la kovrilo prezentas kolorriĉan kombinaĵon el kartonaj figuroj de diversaj konataj homoj laŭ la fakta grando; centre - nome muzikistojn de The Beatles; tamburon kun surskribo "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band"; tombon kun surskribo el kunmetitaj floroj "Beatles"; ankoraŭ kelkajn diversajn aĵojn (pupon, buston, tubon ktp.)
Robert Fraizer, grava brita artisto de 1960-j jaroj, estis bona konato de Paul McCartney. Fraizer konvinkis lin kaj la tutan kvaropon rifuzi la unuan varianton de la albumkovrilo, proponitan de la aro da pentristoj "The Fool", kaj proponis sian propran kandidatecon por rolo de artdirektoro. Por laboro super la kovrilo li invitis la konatan pentriston Peter Blake.
Laŭ vortoj de Blake, komence oni supozis, ke la muzikistoj, prezentantaj "la orkestron de serĝanto Pepper", estos montritaj ludantaj en parko. Dum ellaborado de la koncepto tiu ideo transformiĝis en definitivan varianton de la kovrilo.
Similaj al militista uniformo kostumoj de la muzikistoj estis ellaboritaj de dizajnisto Manuel Cuevas, kudritaj el sateno kaj farbitaj en diversajn kolorojn. "Uniformon" de tri muzikistoj ornamas iu insigno aŭ ordeno: Ordeno de Brita imperio ĉe McCartney kaj Harrison, blazono de Britio ĉe Lennon kaj insigno de la provinco Ontario ĉe McCartney. Inter pli ol 70 kartonaj figuroj, ĉirkaŭantaŭ la grupanojn, oni povas vidi bildojn de Marlene Dietrich, Bob Dylan, Sigmund Freud, Edgar Poe, Karl Marx, Oscar Wilde, Marlon Brando, Fred Astaire, Marilyn Monroe, Bernard Shaw, Albert Einstein. Ekstrema maldekstra figuro de la tria vico reprezentas eks-basgitariston de The Beatles Stuart Sutcliffe.
Plimulto de la figuroj aperis sur la kovrilo iniciatite de McCartney, Lennon kaj Harrison. Kelkaj proponoj venis de Blake kaj Fraizer, sed Ringo Starr havigis rajton de elekto al la ceteraj grupanoj kaj ne partoprenadis kunmetadon de la listo. Kelkaj personoj, komence prezentitaj en la listo, poste ne trafis la kovrilon.
Krom kartonajn figurojn, la kombinaĵo enhavas diversajn aĵojn, inter kiuj estas kandelingo, televidilo, du ŝtonfiguroj, statueto de Neĝulino, figuro de la hinda diino Lakshmi, akvopipo, tubjo, ĝardena gnomo, pupo vestita per svetero kun surskribo "Welcome the Rolling Stones" ("Bonvenu, the Rolling Stones") k.a.
Internan flankon de la kovrilo okupas foto de The Beatles en samaj kostumoj, kiel sur la antaŭa flanko, kaj sed ekstraplane. Sur malantaŭa flanko estas metitaj tekstoj de ĉiuj kantoj - unuafoje en historio de la grupo.
Traka listo
(*)George Harrison
La albumo "Sgt. Pepper's" iĝis la unua albumo de The Beatles, aperigita kun identa listo de komponaĵoj kaj en Britio, kaj en Usono.
Flanko 1:
Aŭtoroj: John Lennon k Paul McCartney
Daŭro: 2:02
Voĉo: Paul McCartney
La kanto fakte rolas kiel uverturo kaj konatigas aŭskultantojn kun elpensita orkestro kaj ĝia gvidanto Billy Shears. Tuj post kiam estas dirita lia nomo, komenciĝas sekva kanto kun voĉo de Ringo Starr, kio pensigas, ke nome li estas Billy Shears. Staras sur alia vidpunkto subtenantoj de la legendo pri morto de Paul McCartney.
Daŭro: 2:44
Registrita: la 29-an kaj la 30-an de marto 1967
Voĉo: Ringo Starr
La kanto estis komponita de Lennon kaj McCartney kune speciale por Ringo Starr, kiu plenumis ĝin ĉe la albumo. Tiu komponaĵo fakte sekvas el la antaŭa, ili estas kunigitaj per ludo sur elektra orgeno de George Martin.
Registrita: la 1-an kaj la 2-an de marto 1967
Voĉo: John Lennon
Laŭ vortoj de Lennon, por komponado de tiu kanto inspiris lin lia filo Julian, kiu venis el lernejo kun pentraĵo, prezentanta lian samklasaninon Lucy en ĉielo kun diamantoj (nome tiel oni tradukas titolon de la kanto). La komponaĵo trafis centron de skandalo, kiam iu atentis, ke titolon de la kanto oni povas prezenti kiel siglon LSD.
Daŭro: 2:47
Registrita: la 9-an, la 10-an, la 21-an kaj la 23-an de marto 1967
La frazo, fariĝinta titolo de la kanto, apartenas al Jimmy Nichol, la drumisto, kiu dum aŭstralia turneo de The Beatles en 1964 anstataŭis ĉe koncertoj malsaniĝintan Ringo Starr. Laŭ muziko la kanto rememorigas pri la populara kanto, datata de la sama tempo - "Penny Lane". "Getting Better" inkluzivas tamburinan partion de Harrison.
Daŭro: 2:36
Registrita: la 9-an kaj la 21-an de februaro 1967
La voĉan partion plenumas McCartney, akompanante sin per klaviceno. La aŭtoro de la solo estas George Harrison. Versioj de deveno de la teksto varias - de vidita de McCartney animaciaĵo pri talpo ĝis heroina dependeco.
Daŭro: 3:35
Registrita: la 17-an kaj la 20-an de marto 1967
Markizo de Pombal
Vidu ankaŭ liston de Markizoj de Pombal
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Voĉo: Paul McCartney, John Lennon.
Instrumentala akompano en tiu ĉi kanto ne estis plenumita de The Beatles, sed de korda kvarteto. Al The Beatles apartenas nur voĉaj partioj (Lennon kaj McCartney). Laŭ vortoj de McCartney, ideo de la kanto naskiĝis ĉe li post kiam li tralegis ĵurnalan artikolon pri junulino foririnta el sia familio.
Markizo de Pombal
Deveno
La markizo estis filo de provincaj nobeloj nome "Manuel de Carvalho e Ataíde" kaj lia edzino "Teresa Luísa de Mendonça e Melo". Dum juneco li studis juron en Universitato de Koimbro kaj estis en armeo dum mallonga tempo. Kiam li translokiĝis al Lisbono, li estas maltrankvila homo. Lia unua edzino estis Teresa de Mendonça e Almada (1689-1737), nevino de grafo de Arcos, sed ĉar liaj bopatroj estis nesuporteblaj, ili translokiĝis al Pombal.
Diplomatia kariero
En 1738, Sebastião de Melo estis nomumita al sia unua publika ofico, kiel ambasadoro en Londono. En 1745 iris al Vieno. Post la morto de sia edzino, la reĝedzino Maria Ana de Aŭstrio prezentis lin al filino de aŭstria marŝalo Daun, Grafino Maria Leonor Ernestina Daun al kiu li edziniĝis. Estas tiam, kiam li fariĝis framasono laŭ José Braga Gonçalves en la libro "La Framasono de Vieno" surbaze de l' Aktoj de kunvenoj de framasonismo en Aŭstrio. La tiama reĝo de Portugalio, Johano la 5-a, ordonis la revenon de li. Unu jaro post, la reĝo mortis kaj la nova reĝo Jozefo la 1-a (Portugalio), la Reformulo (aŭ la Stultulo, laŭ ne-oficiala historiografio), nomis lin ministron de fremdaj aferoj. Post kelka tempo li estis ĉefministro.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Daŭro: 2:37
Markizo de Pombal
Ĉefministrado
Li malpermesis la sklavecon en Portugalio kaj en portugalaj kolonioj en Hindio, kvankam daŭre permesis ĝin en afrikaj kolonioj kaj en Brazilo. Li reorganizis la armeon kaj la Universitaton de Coimbra.
La Tertremo de Lisbono (1755)
Granda tertremo okazis dum mateno de la 1-a de novembro 1755 en Lisbono. Tiu urbo estis detruita de tertremo, sekva cunamo, kaj fajregoj. La Markizo survivis hazarde, sed multaj loĝantoj mortis. La ĉefministro diris faman frazon "Ĉu nun? Oni entombigu la mortitojn kaj donu manĝon al vivantoj".
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Vortoj de la kanto prezentas prilaboritan tekston de cirka afiŝo de 1843, kiun Lennon aĉetis en antikvaĵvendejo en la graflando Kent. Por krei etoson de karnavalo, oni uzis registritajn sonojn de vapora orgeno kaj foira gurdo, distranĉitajn en erojn kaj refoje kungluitajn arbitre.
Markizo de Pombal
La Tertremo de Lisbono (1755)
Rapide li ordonis rekonstrui la urbon laŭ morderna kaj racia arkitekta plano, oni projektis la novan urbon por rezisti al tertremoj. En du libroj José Braga Gonçalves subtenas teorion, laŭ kiu la centra malalta parto de Lisbono (Bajŝa, portugale "Baixa") estis rekonstruita kiel masona templo-urbo.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Flanko 2: Aŭtoro: George Harrison
Markizo de Pombal
La Tertremo de Lisbono (1755)
Por pagi la elspezojn de rekonstruo de l'ĉefurbo, Pombal kreis grandajn impostojn al Brazilo, kio tre malkontentigis la kolonanojn.
La Afero de familio Távora
Tuj post tetremo, Josefo la 1-a donis al ĉefministro grandajn povojn, kaj iĝis lin preskaŭ diktatoron de Portugalio. Tio akiris al li multajn malamikojn, ĉefe en la alta nobelaro. En 1758, oni atencis kontraŭ la reĝo. La familio Távora kaj la Duko de Aveiro estis akuzataj kaj tuj mortpunataj. Sebastião de Melo ne pardonis eĉ infanojn kaj virinojn. Pro tiu agado, Josefo donis al ĉefministro la nobelan titolon grafo de Oeiras en 1759 kaj post la titolon markizo de Pombal en 1770.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Registrita: la 15-an, la 22-an de marto, la 3-an kaj la 4-an de aprilo 1967
Markizo de Pombal
La Afero de familio Távora
Post la morto de Josefo la 1-a, la reĝino Maria la 1-a, la Freneza, kaj la reĝinedzo Petro la 3-a, kiuj malamis la markizon, ĉesigis lian ĉefministrecon. Pro la afero de familio Távora, la reĝino ordonis ke la markizo foru minimume 20 mejlon de ŝi. La reĝino havis atakojn de furio nur por aŭdi mencion al markizo.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Voĉo: George Harrison
Markizo de Pombal
Morto
La Markizo mortis pace en sia bieno Quinta da Gamela en la 15-a de majo 1782. Liajn lastajn jarojn, li vivis en Pombal
Ekonomiaj reformoj
Malgraŭ la problemoj, Sebastião de Melo faris grandaj reformoj. Inter aliaj, li intencis pligrandigon de la nacia produktado, elvolvigon de la kolonia komerco kaj subtenon al la industrio. Li kreis kontrolilojn por produktado de vino kaj fiŝkaptado. Li pligrandigis impostojn al importaĵojn kaj malpermesis al Brazilo produkti eĉ la plej simplajn manufakturaĵojn, tio aperigis multajn manufakturojn en Portugalio.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
"Within You Without You" iĝis respegulo de intereso de Harrison pri hinda kulturo kaj speciale pri hinda muziko. La kanto estis registrita de li kaj kelkaj hindaj muzikistoj sen partopreno de ceteraj anoj de The Beatles. Centre de la komponaĵo, krom hindaj muzikiloj, ĉeestas ankaŭ la eŭropaj, iliaj partioj estis intermetitaj en la kanton de George Martin laŭ konsento de Harrison.
Markizo de Pombal
Religiaj reformoj
Pombal intencis plifortigi la centran ŝtatan povon (absolutismo) kaj kombati ĉion kio povis malvigligi ĝin. Li malpligrandigis la povon de Katolika eklezio kaj subigis la tribunalo de Inkvizicio al ŝtato kaj, en 1759, forigis jezuitojn el Portugalio kaj ĝiaj kolonioj.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Registrita: la 6-an, la 8-an, la 20-an kaj la 21-an de decembro 1967
Markizo de Pombal
Religiaj reformoj
En la 5-a de oktobro 1768 li devigis ke antisemitaj portugalanoj edzinigu siajn gefilojn al judoj. En 25-a de majo de 1773 kreis leĝon kiu forigis la diferencon inter "malnovaj kristanoj" kaj "novaj kristanoj" (kiuj havas judajn antaŭulojn). Kiu simple uzis la esprimon "malnova kristano" estu forpuŝita el Portugalio al afrikaj kolonioj. En la 1-a de oktobro 1774 ordonis ke verdiktoj de Inkvizicio havu reĝan aprobon.
Edukaj reformoj
Dum sia regado, Pombal alvokis la eduksistemon al ŝtato. Antaŭ li, Eklezio kontrolis lernejojn kaj Universitatojn. La Universitato de Évora estis estingita kaj la Universitato de Coimbra suferis grandajn reformojn. Tiuj reformoj permesis la eniro de judoj en lernejojn kaj universitatojn kaj kiel studentoj, kaj kiel profesoroj.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Tiu ĉi kanto estis verkita de Paul McCartney en la aĝo de 16 jaroj por naskiĝtago de lia patro, ses jarojn antaŭ "Sgt. Pepper", kaj kiam komenciĝis laboro super la albumo, li decidis, ke "When I'm Sixty-Four" tre sukcese respondas al la ellaborita koncepto. Por aldoni al la komponaĵo etoson de komenco de la jarcento, oni uzis en la aranĝo fortepianon, violonĉelon kaj tri klarnetojn.
Markizo de Pombal
La Markizo de Pombal kaj Brazilo
Dum en Portugalio, Pombal estas nacia heroo, en Brazilo oni rigardas lin kiel tiranon. Li kreis kontrolilojn al kolonia komerco kiu multe fortigis la monopolon de portugalaj komercistoj.
Frederiko la 3-a (Danio-Norvegio)
Frederiko la 3-a, dane Frederik 3., ( – ), reĝo de Danio-Norvegio 1648 – 1670. Filo de Kristiano la 4-a.
Frederiko la 3-a fondis la absolutismon en sia regno, kiu daŭris preskaŭ 150 jarojn en Norvegio kaj 200 jarojn en Danio.
Markizo de Pombal
La Markizo de Pombal kaj Brazilo
En 1755 kaj 1759, oni kreis, respektive, la monopolajn firmaojn Companhia Geral de Comércio do Grão-Pará e Maranhão (Kompanio de Komerco de Grão-Pará kaj Maranhão) kaj la Companhia Geral de Comércio de Pernambuco e Paraíba (Ĝenerala Kompanio de Komerco de Pernambuko kaj Paraibo) laŭ la modelo de Nederlanda Orienthinda Kompanio. Ankaŭ kreis en 1765 la sistemon de kolekti impostoj nomata derrama, en tiu sistemo, Brazilo devis pagi fiksita kvanton de oro po jaro, kaj 20% sur la reala produktado kiel antaŭ.
En 1759 Pombal malkreis la sistemon de capitanias hereditárias (heredaj provincoj) kaj iĝis ĉiujn brazilajn provincestrojn simple funkciuloj de la reĝo. En 1763, li ŝanĝis la ĉefurbon de Brazilo de Salvadoro al Rio-de-Ĵanejro.
Per la forigo de jezuitoj de Brazilo, ĉiuj publikaj lernejoj estis fermitaj kaj indiĝenaj rezervejoj pasis al rego de terposedantoj. Lernado en Brazilo post tio estis ebla nur en privataj lernejoj
La Markizo ankaŭ malpermesis la uzon de tupia lingvo en Brazilo kaj devigis la uzon de portugala lingvo en lernejoj kaj dokumentoj.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Daŭro: 2:42
Registrita: la 23-an, la 24-an de februaro, la 7-an kaj la 21-an de marto 1967
Unu el kelkaj romantikaj kantoj de Paul McCartney (kiu fakte estas aŭtoro de la komponaĵo) ĉe la albumo. Fortepiana partio fine de la kanto estis plenumita de George Martin.
Daŭro: 2:41
Registrita: la 8-an kaj la 16-an de februaro, la 13-an, la 28-an kaj la 29-an de marto 1967
Ruzo
Ruzo estas ago aŭ skizo, kio intencas trompi aliajn ulojn.
Frederiko la 3-a (Danio-Norvegio)
Antaŭ sia reĝeco li estis de 1623 ĝis 1629 princepiskopo de Verden.
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Traka listo
Laŭ vortoj de Lennon, li verkis tiun ĉi kanton, insirigite de televida reklamo de la maizflokoj "Kellogg's", kiu komenciĝadis per vortoj "Good morning, good morning" ("Bonan matenon, bonan matenon"). La registradon partoprenis muzikistoj el la ensemblo "Sounds Incorporated" (ili ludas tri saksofonojn, du trombonojn kaj valtornon).
La kanto estas interesa pro tio, ke en ĝi estis uzitaj sonoj de naturo: kokkrio, kata miaŭo, hunda bojado ktp. Kelkaj kritikistoj kulpigas la grupanojn pri tio, ke per tiu trovaĵo tiuj penas kovri krudecon de la materialo kaj pri tio, ke la manovro estis ŝtelita el la albumo "Pet Sounds" de la grupo The Beach Boys (kiu dekomence rolis kiel inspiranto por kreado de "Sgt. Pepper")
Daŭro: 1:18
Registrita: la 1-an de aprilo 1967
Voĉo: Paul MacCartney
Ripeto de la kanto "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" diferencas de la originalo pri pli rapida ritmo, manko de blovmuzikiloj kaj pri daŭro (alvorte, tio estas unu el la plej mallongaj kantoj, iam trafantaj albumojn de The Beatles).
Daŭro: 5:33
Registrita: la 19-an kaj la 20-an de januaro, la 3-an, la 10-an, la 22-an de februaro, la 21-an de aprilo 1967
Voĉo: John Lennon, Paul McCartney.
La kanto konsistas el du partoj, unu el kiuj estis verkita de Lennon, kaj la alia - de McCartney, kaj parto de McCartney estas enmetita en mezon de la parto verkita de Lennon. La fragmentoj tre grave diferencas laŭ ritmo kaj estis kunigitaj de kresĉendo de simfonia orkestro, konsistanta el 41 anoj, kiu estis speciale invitita por registrado de tiu ĉi kanto. La finala akordo daŭras 42 sekundojn, ĝi estis ludita per 10 manoj sur 4 muzikiloj (tri fortepianoj kaj harmoniumo).
Alternativa ordo de la kantoj ĉe la unua flanko
En libreto, enmetita en la kompaktdiskon de 1987, estas rakontate, ke dum laboro super la albumo komence estis konsiderata alia ordo de la kantoj ĉe la unua flanko de la disko:
Ŝanĝinte plenumordon de trakoj (tiun funkcion havas ĉiuj KD-aparatoj), oni povas konatiĝi kun komenca koncepto de la albumo.
Ruzo
Ruza estas: Kapabla elpensi lertajn, artifikajn rimedojn, por atingi celon, k uzi ilin, ne rimarkate de aliaj (PIV)
Oni ofte kreas subtilajn kaj sagacajn ruzojn por trompigi aliajn dum magiaj artaĵoj aŭ per propagando, por fari iun aĉeti ion, kion oni ne bezonas.
Salona Danco
Salona danco estas tempopasiga danco, ĉefe dancata duope. Estas pluraj stiloj, depende de la lando: El Brazilo: sambo, "forró"; el Argentino: tango; el Centr-Ameriko: bolero, salso; el Eŭropo: valso; el Usono: svingo kaj fokstroto.
Aach (apud Treviro)
Aach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Trier-Saarburg de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Srana lingvo
Srana lingvo (Sranan tongo ankaŭ Sranantongo aŭ mallonge Sranan) estas la ĉefe parolata lingvo de Surinamo. Precipe antaŭe oni neformale diris taki taki, sed tiu nomo nuntempe estas konsiderata kiel malestima. Sranan estas la lingua franca de Surinamo, larĝe disvastigita kontaktlingvo, kaj per tio kreola lingvo, kiu en la ĉiutaga vivo estas uzata de preskaŭ ĉiuj grupoj de la loĝantaro. Takso el 1997 donis 300 000 parolantojn, aŭ 80% de la loĝantaro de Surinamo. Alia konata surinama lingvo estas Sarnami kiu antaŭ ĉio estas parolata de homoj kiuj devenas el Hindio. La oficiala lingvo de Surinamo estas tiu de la antaŭa koloniisto nome la nederlanda.
Sranan tongo estas kreola lingvo, miksita lingvo, kreita el la neceso interagi inter si por povi komuniki. Sranan tongo estiĝis inter la sklavoj, kiuj laboris sur la plantejoj dum la nederlanda kolonia regado en Surinamo. En la lingvo ankoraŭ retroveblas spuroj el la angla, nederlanda, hispana, portugala kaj okcidentafrikaj lingvoj. La simpla lingvo, kiu tiel estiĝis, estas unualoke piĝin-lingvo. Se la lingvo poste disvolviĝas pli kaj pli kaj estas pludonata ankaŭ al infanoj kiel gepatra lingvo, ĝi estas kreola lingvo.
Ekzemploj kun la verbo 'wroko' (labori)
wan (1), tu (2), dri (3), fo (4), feyfi (5), siksi (6), seybi (7), ayti (8), neygi (9), tin (10)
Aarbergen
Aarbergen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rheingau-Taunus de la federacia lando Hesio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
Ĥersoneso
Ĥersonesos estas ruinejo proksime al Sevastopolo, fondita en la 6-a jarcento a.K. fare de la grekoj. La nomo signifas duoninsulon.
Lumbinio
Lumbinio (en la Nepala kaj Sanskrito: लुम्बिनी [], la aminda) estas budhisma pilgrimejo en la Nepala distrikto Rupandehio. Ĝi estas la loko, kie laŭ budhisma tradicio, la reĝino Majadevio naskis la reĝidon Gotamon en -563. Gotamo, kiu atingis vekiĝon ĉ. en -528, iĝis la historia budho Gotamo, sur kies instruoj fondiĝis budhismo.
Lumbinio estas unu el multaj pilgrimejoj, kiuj ekaperis en lokoj rilataj al kernaj okazaĵoj en la vivo de la budho Gotamo kaj iĝis monda heredaĵo de UNESKO en 1997. En Lumbinio troviĝas kelkaj temploj, inkluzive la templo Majadevio. Ankaŭ troviĝas tie muzeo, la Internacia Esplorinstituto de Lumbinio, kaj Puskarinio —la sankta lageto—, kie Majadevio faris sian ritualan sintrempadon antaŭ naski la budhon Gotamon kaj kie li havis sian unuan banon.
Kristiano la 3-a (Danio-Norvegio)
Reĝo Kristiano la 3-a supervenkis kaj forpelis la lastan katolikan ĉefepiskopon de Norvegio, Olav Engelbrektsson, kaj establis luteranismon en tuta Norvegio. En 1536 li deklaris Norvegion parto de Danio. Sekve la norvega Regna Konsilio malfondiĝis. El la duobla monarkio iĝis unu monarkio. Tamen fakte la ŝtato Norvegio ne formale malfondiĝis, la reĝo plunomis sin "reĝo de Danio kaj Norvegio", kaj estis apartaj leĝoj por Danio kaj por Norvegio. La reĝo en Norvegio reprezentiĝis per vic-reĝo.
Lumbinio
En la tempo de la budho Gotamo
La “sutro Nipāta” (vs. 683) diras, ke la budho Gotamo naskiĝis en vilaĝo de la Ŝakjoj en la Lumbinia ĝanapado. La budho Gotamo restis en la Lumbinia arbaro dum sia vizito al Devadaho, kaj tie li predikis la “Devadahan sutron”.
Remalkovro
En 1896, Nepalaj arĥeologoj (gviditaj de Khadga Samsher Rana kaj asistitaj de Alois Anton Führer) malkovris grandan ŝtonan kolonon en ‘’Rummindei’’. Führer postulis, ke la kolono estis starigita tie de Aŝoko —imperiestro de la Maŭrja imperio— ĉ. –245. Registroj faritaj de la ĉina bikŝuo Faŝjiano en la komenco de la kvina jarcento de la komuna erao ankaŭ estis uzitaj en la procedo rekoni la religie konsentitan situon de Lumbinio.
Ĵusaj elfosadoj sub ekzistantaj brikaj strukturoj ĉe la templo Majadevio en Lumbinio malkovris evidenton de pli malnova ligna strukturo sub la muroj de la pli nova brika budhisma relikvujo, kiu estis konstruita dum la Aŝoka erao. La dizajno de la Aŝoka relikvujo proksime sekvas tiun de la pli frua ligna strukturo, kiu sugestas daŭron de kulto en la loko. La Pramaŭrja ligna strukturo ŝajnas esti antikva bodigaro (arborelikvujo), kiu konsistas el palistruoj kaj stimulita artefarita brilo, datado de elementoj en la grundo sugestas, ke homa aktiveco (verŝajne prabudhisma arbkulto) komenciĝis en la loko ĉ. –1000, sekvita de la disvolviĝo de budhismaj monaĥejecaj komunumoj ĉ. –550.
Johano la 1-a (Danio)
Johano de Danio, dane Hans, svede Johan II, ( – ) estis reĝo de Danio ekde 1481, de Norvegio ekde 1483 kaj de Svedio (kiel Johano la 2-a) 1497 – 1501. Li estis filo de Kristiano la 1-a, kaj frato de Frederiko la 1-a.
Flago de Portugalio
La flago de Portugalio estas ortangulo 2:3, vertikale dividita en verdo kaj ruĝo (3/5). La verda parto restu apud stango, aŭ maldekstre. Centre sur la divida linio estas la blazono de Portugalio. Tiun flagon oni adoptis oficiale la 30-an de junio 1911, sed oni jam uzis ĝin ekde la 5-a de oktobro 1910, kiam komencis la respubliko.