cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Multnivela merkatado
La tutmonda disvastiĝo de multnivela merkatado ne povis ne koncerni ankaŭ la Esperanto-movadon. Ĝi diskonatiĝis ĉefe komence de la 1990-aj jaroj, kiam esperantistoj el Ĉinujo, Hungarujo kaj Rusujo intense klopodis varbi novajn vendistojn, i.a. pere de prelegoj en Esperanto-aranĝoj kaj artikoloj en esperantaj gazetoj, sed ĉefe pere de personaj kontaktoj.
Naciaj reguloj
La limo inter laŭleĝa merkatado kaj malpermesitaj piramidaj sistemoj estas tre subtila kaj ĝi diferenciĝas laŭ la juro en la diversaj landoj, kio kontribuas al plia konfuzo ĉe tiuj, kiuj vere volas kompreni la diferencon inter la du sistemoj. Ankaŭ pro tio la debatado de la respektivaj pledantoj fariĝas - dum televidaj elsendoj, blogoj, dissendolistoj - tre streĉita, kaj ne mankas reciprokaj akuzoj pri nefidindeco.
Kritiko
MNM-vendistoj ofte devas vendi multon, ekzistas minimumaj vendoj po monato, la produktoj estas multekostaj kaj la gajnoj ne estas grandaj.
Italio
La itala leĝo ne difinas eksplicite la MNM(n), sed ĝi metas normojn celantajn eviti piramidajn strukturojn aŭ ĉenleterojn. Ekzemple la artikolo 5 de la Leĝo 17 aŭgusto 2005, n.173 kontraŭleĝigas la organizojn, kiuj “ prezentas la eblecon gajni pere de nura kaj simpla varbado de aliaj personoj ” aŭ la artikolo 6, kiu malpermesas al varbito la devojn eltiri al la firmo rimarkindajn sumojn sen reala kompensaĵo je la momento de varbado aŭ por daŭre aparteni al la strukturo.
Täsch (stacidomo)
Täsch estas fervoja stacidomo en Täsch, Svislando.
Agendo 21
La Agendo 21 estas evolu- kaj medipolitika agprogramo por la 21-a jarcento, gvidteksto por daŭripova evoluo, decidita de 179 ŝtatoj ĉe la Pintkonferenco pri la Tero de la Unuiĝintaj Nacioj (ankaŭ konata kiel Unuiĝintaj Nacioj Konferenco por la Medio kaj la Evoluo) en Rio de Janeiro en 1992. Ĉe la konferencoj partoprenis krom registaraj reprezentantoj ankaŭ neregistaraj organizaĵoj. Daŭripova evoluo kaj la Agendo 21 multloke iĝis gvidlinio de publika agado.
Antaŭhistorio
Komence de la 80-aj jaroj de la lasta jarcento aperis pluraj libroj pri la naturmedio kaj la stato de nia mondo, kiel ekz-e de R. Carson "La Silenta Printempo", "Global 2000, Raporto al la Usona Kongreso", D. & R. Meadows "Raporto al la Klubo de Romo", E. Schumacher "Malgranda estas Bela".
Ne nur la ekspluato de la rimedoj kaj de la naturo, sed ankaŭ kaj la minaco de atombomba milito, kaj la "duobla moralo" kiu gvidis al socia ekskludo de kulturaj kaj etnaj minoritatoj, ekz-e samseksemuloj kaj indiĝenoj, instigis la homojn en diversaj landoj fondi Neregistarajn Organizaĵojn kaj "Verdajn Partiojn".
Ankaŭ la Unuiĝintaj Nacioj finfine rimarkis la bezonon ŝanĝi la prioritatojn, ĉar natur-esploristoj kaj sciencistoj rimarkis ke la mondo ne nur perdadas animalajn speciojn, sed ke ankaŭ la klimato konstante ŝanĝiĝas. La forhakado de la grandega praarbaro de Amazonio por sojo-agrikulturo, viando-herbejoj postlasis finfine dezerton kaj elradikitajn arbaro-indiĝenojn. Fakte temas pri homfarita ŝanĝo, kaj ne pri natura ŝanĝiĝo.
Rio 1992
La "Tutmonda Pintokonferenco pri Medio kaj Evoluo", 1992, en Rio de Janeiro, mallonge "la konferenco de Rio", estis la unua tutmonda okazaĵo por kunlaboro al limigo de nedezirataj homaj efikoj al nia planedo. Tie ŝtatestroj kaj UN-uloj kaj amaso da homoj kiuj aktivis en la koncernaj NRO-oj diskutis vojojn por solvi la plej urĝajn problemojn ekologiajn, ekonomiajn kaj socialajn de la homaro fronte al la 21-a jarcento. Oni decidis daŭrigeblan - aŭ daŭripovan - agadon kiu baziĝas sur socia justeco, daŭripovaj ekonomio-sistemoj kaj protekto de stabila naturmedio. Ĝi estis nomita "Agenda 21" - por la 21-a jarcento (laŭ okcidenta tempo-kalkulado). Ĝi estis ratifita de 178 registaroj. La ĉapitro 28 de tiu Agendo 21 devigas la registarojn instigi siajn civitanojn al kunlaboro cele al daŭripoveco de la homa mastrumado sur la planedo Tero.
Aalborg 1994, 2004
La Eŭropa Konferenco pri Daŭripovaj Urboj kaj Komunumoj decidis la "Ĉarton de Aalborg". Ĝi postulas de la eŭropaj urboj kaj komunumoj kune kun siaj civitanoj prilabori komunuman agoprogramon, la "Loka Agendo 21". Depende de la politika sistemo "simplaj homoj" ja rajtis aŭ ne rajtis partopreni eĉ je konsideroj, kiuj rilatas al siaj komunumoj; kaj ofte ili estis ekskluditaj pro la (juna) aĝo, (ina) sekso aŭ (marĝena) socia aparteno; la (viraj) patriarkoj opiniis, ke sole siaj decidoj gravas kaj ĝustas - sed ofte ili sekvis nur egoismajn celojn. Intertempe multaj urboj ratifis tiun ĉarton; en 2004 okazis aktualiga konferenco Aalborg+10.
Pluraj komunumoj evoluis sistemon de Indikatoroj (Seattle, 1998), kiuj ebligas "mezuri" kiomgrade la bezonoj de la daŭripoveco estas atingitaj. Sumo-indikatoro "Ekologia Piedpremo" montras kiom grandan areon foruzas unuopulo de la diversaj regionoj kaj kiom da planedoj estus bezonataj, se la tuta homaro vivus sur la sama "Granda Piedo". La loka agado nomiĝas ekzemple "Agenda 21", "Quartiers 21" aŭ "Vision 21".
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Familio
Li estis la plej juna filo de Simon de Montfort (5-a grafo de Leicester), franca nobelo kaj krucmilitisto, kaj Alix de Montmorency. Lia patra avino estis kunheredinto de la graflando de Leicester, sed Johano (Anglio) malpermesis ke franca regnano akirus tian gravan heredaĵon.
Agendo 21
Ekzemple pri Frajburgo
La urba konsilio ratifis la Ĉarton de Aalborg en 1996 kaj mandatis la urban administracion evolui agado-programon kune kun diversaj asocioj kaj la civitanoj, cele al "Daŭripova Frajburgo". Pluraj laborgrupoj ellaboras surlokajn agendo-planojn kaj diskutas ilin kune kun la urba administracio.
Diapozitivo
Diapozitivo (aŭ lumbildo) estas projekciebla bildo sur travidebla materialo, kiu montras la naturajn kolorojn kaj ne, kiel ĉe negativfilmo, la inversajn kolorojn. Ĉe ordinara kemia fotado ekestas negativaj bildoj, kies koloroj estas inversigitaj (blanka ↔ nigra, ruĝa ↔ verda, ktp.). Ekzistas du manieroj por produkti diapozitivon:
Por projekcii moviĝantajn filmojn aŭ fiksajn seriojn de rigidscena filmo oni aranĝas la diapozitivojn sur filma bendo. Por povi libere kombini bildojn por projekciado oni muntas unuopajn bildojn en kadron, kiu ebligas facilan, eĉ aŭtomatan enŝovon en taŭgan diaprojekciilon.
La prefikso "dia" venas el la helena lingvo kaj signifas "tra", pro la trairo de la lumo ĉe projekciado.
Akada lingvo
La akada lingvo estas lingvo parolita de Akadanoj, por kiu la babilona kaj la asiria estas dialektoj. Akada lingvo parencas al malnovhebrea kaj araba. La akada servis kiel komuna lingvo por la popoloj de sud-okcidenta Azio dum 300 jaroj ekde 9-a jc a.K. La lingvo estis uzata dum ĉirkaŭ 2500 jaroj en Mezopotamio.
Skribo kaj sonsistemo
La akada lingvo uzis kojnoskribon, kiu havis pli ol 600 signojn por vortoj kaj silaboj. La sonsistemo enhavis 20 konsonantojn kaj 4 mallongajn vokalojn (a,e,i,u), kiuj havis ankaŭ longajn versiojn.
Morfologio
La substantivo estis deklinaciebla en nominativo, akuzativo kaj genitivo. Substantivoj havis singularon, pluralon kaj, en restoj la dualon, ĉefe ĉe substantivoj, kuj nomas parajn korpopartojn (ekz. piedoj, okuloj).
Agendo 21
Ekzemple pri Frajburgo
Unu el la kernoj de la Agendo 21 estas la Pripensejo (germane "Denkwerkstatt") kaj la urbo donis renkontejon (de) "Treffpunkt") por la diversaj asocioj. Tie partoprenas ankaŭ la Esperanto-Grupo kaj tiel havas kontaktojn kun multaj asocioj.
Akada lingvo
Morfologio
Ĉe verboj ekzistas - diference disde la pli malfruaj ŝemidaj lingvoj - ankoraŭ sistemo de tempoj, ne aspektsistemo kiel ekz. en la araba. Ĉi tiuj tempoj estas: Prezenco, preterito, perfekto kaj stativo. La prezenco estis ankaŭ uzata por esprimi la futuron. krome verboj havas la substantivan formon infinitivo kaj la adjektivajn formojn verba adjektivo kaj participo, La modoj de la akada estas indikativo, imperativo, subjunktivo kaj ventivo. Krome estas modalaj formoj, kiuj esprimas pozitivajn kaj negativajn dezirojn, malpermesojn kaj certigon: voluntativo resp. kohortativo, prekativo, vetitivo, prohibitivo kaj la certiga formo.
Lingvohistorio
Interalie, danke al la kleriguloj de antikva Babilonio, kiuj tradukis akaden sumerajn tekstojn, estis ebla por modernaj filologoj kompreni sumerajn tekstojn. Vidu bibliotekon de Ninivo.
Agendo 21
Sociala, kleriga, kultura agendo
Evolui la socialajn aferojn estas transversa tasko, kiu efikas sur ĉiuj socialaj kampoj. Intertempe la partoprenantoj observas la diversajn gvidocelojn en la vivo- kaj laboro-interplektiĝo de la civitanoj. Ili invitas kunlabori fakulojn el lernejoj kaj aliaj klerigejoj, por-infana kaj por-junula agado kaj el projektoj por laboristoj, virinoj, migrantoj, senhejmuloj.
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Frua vivo
Dum sia knabeco Simon akompanis sian patron kiam tiu krucmilitis kontraŭ la kataroj kaj ĉeestis la sieĝon de Tuluzo dum kiu lia patro mortis. Lia frato Amaury la 6-a de Montfort heredis la francajn posedaĵojn de sia patro. Alia frato mortis dum la 1220-a sieĝo de Castelnaudary. Verŝajne Simon mem partoprenis la krucmiliton kontraŭ la albigensoj dum la frua 1220-a jardeko.
Agendo 21
Sociala, kleriga, kultura agendo
La celo estas ŝanco-egaleco kaj partopreno de ĉiuj grupoj je evoluaj kaj decidaj procesoj, atingi la socian enkludon de la marĝenaj grupoj, kaj meti la respondecon rilate venontajn generaciojn kaj naturon kiel deviga kondiĉo de ĉiuj urbaj evoluo- planoj.
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Frua vivo
En 1229 Simon kaj Amaury eniris akordon per kiu Amaury posedu la familiajn bienojn en Francio, kaj Simon, tiujn en Anglio. Tio ebligis Simon akiri la anglajn heredaĵojn.
Edziĝo
Januaron 1238, ŝajne kun la permeso de Henriko la 3-a, Simon sekrete edziĝis al Eleanora, vidvino de Vilhelmo Marshal (2-a grafo de Pembroke) kaj fratino de la angla reĝo. La ĉefepiskopo de Canterbury kondamnis la geedziĝon ĉar, post la morto de sia unua edzo, Isabele, tiu faris ĵuron de dumviva ĉasteco. La nobeloj malkontentis ĉar iliaopinie mankis al Simon sufiĉe da graveco por edziĝi al ano de la reĝa familio, kaj la frato de Eleanora, Rikardo (1-a Grafo de Cornwall), ribelis ĝis Henriko donis al li ses mil markojn. Komence Henriko kaj Simon ĝuis amikajn rilatojn, kaj la reĝo subtenis Simon kiam tiu iris al Romo por peti la papon aprobi la geedziĝon. Novembron 1238 naskiĝis lia plej aĝa filo, Henriko, nomita honore al la reĝo.
Februaron 1239 Henriko donis al Simon la rangon de grafo de Leicester. Ankaŭ Simon iĝis reĝa konsilisto, kaj baptopatro de la estonta Eduardo la 1-a.
Agendo 21
Urbo-evolua agendo rilate uzadon de areo kaj resursoj
La urbo-administracio instalis oficejon kiu organizas la partoprenon de la civitanoj kaj NRO-oj ĉi-rilate. Tiuj ellaboras konceptojn por daŭrigebla urbo-evoluo laŭ la postuloj de la Agendo 21 kaj laŭ la jenaj premisoj:
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Kvereloj kun la reĝo
Nelonge post la nasko de princo Eduardo estiĝis kverelo inter Simon kaj Henriko. Simon multe ŝuldis al Tomaso la 2-a (Savojo), onklo de la angla reĝino. Senpermese de Henriko, li nomis la reĝon kiel garantianto: tiu koleriĝis. Aŭguston 1239 Henriko minacis enkarceriĝi Simon, kaj ekkriis ke Simon delogis lian fratinon kaj ke nur por eviti skandalon estis Simon permesata edziĝi al ŝi (kvankam multaj historiistoj kredas ke tio malpravis). Simon kaj Eleanora fuĝis al Francio. Simon, kiu antaŭe anoncis ke li krucmilitos, tiam iris al la Sankta Lando, sed verŝajne neniam batalis tie.
Agendo 21
Trafiko
Moviĝi de unu loko al alia apartenas al la homaj bazaj bezonoj. El la diversaj bezonoj kaj la celo al daŭripovo sekvas la jena orientiĝo:
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Kvereloj kun la reĝo
Reveninte en Francion, Simon partoprenis kampanjon de Henriko. Post kiam tio malsukcesis, Simon kolere diris ke Henriko malliberiĝu ĉar li malkompetentis.
Agendo 21
Naturo- kaj Akvo-agendo
La temo "akvo kaj homo" estis grava jam en antikvaj tempoj; oficialaj instancoj ĉiam estis instalitaj por gardi la akvo-provizon kaj -kvaliton; sed ĉiam ili devas lukti kontraŭ la senzorgeco de la individuoj aŭ firmaoj rilate eksterajn resursojn, kiel akvo, aero kaj grundo. Kvankam en la regiono piede de la Nigra Arbaro en suda Germanio estas sufiĉe da akvo, oni devas zorgi por ke ĝi restu pura kaj loĝloko (biotopo) por la respektivaj bestoj; kaj la Agendo 21 gvidas la distriktajn administraciojn kontroli la plenumon de la striktaj reguloj por surloke kaj tutmonde gardi la akvon:
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Kvereloj kun la reĝo
En 1248 Simon denove deklaris ke li partoprenos la krucmilitadon de Ludoviko la 9-a (Francio). Tamen Henriko kaj la reĝa konsilio persvadis lin resti en Francio por servi kiel guberniestro de Gaskonio, kie estis multe da malkontento. Sekvis plendegoj pro lia severeco kaj Henriko devis estigi formalan enketon en Anglio. Kvankam fine Simon oficiale senkulpiĝis, en 1252 li retiris sin al Francio, kie oni proponis ke li iĝus regento. Simon rifuzis tion, kaj la sekvantan jaron mallonge reamikiĝis al Henriko.
Agendo 21
Unu-Mondo-agendo
La tutmondiĝo signifas i.a. ke nia konsumo rekte rilatas al la ekspluato de kamparanoj kaj de la naturo. La tutmonda ekonomio bezonas barojn kontraŭ tia (troa) ekspluatado; tio signifas, ke necesas starigi bazajn, homrajte adekvatajn laborkondiĉojn, pri kio devus zorgi ILO (Internacia Labor-Organizo flanke de UN) kaj nun eble gardos la nova tutmonda sindikato. Sed ankaŭ ni mem havas ĉi-rilatajn taskojn: agrabla maniero; MSC: angle Marine Stewardship Council, fiŝkapti sen detrui la ekologion de la maro, kaj eviti la kaptadon - kaj dronigadon - de mambestoj (delfenoj)).
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Kvereloj kun la reĝo
En 1254 Simon estris la nobelojn kiuj kontraŭis reĝan imposton. Tamen en 1256-1257, kiam estis multe da malkontento en Anglio, Simon subtenis Henrikon. Li helpis la reĝon eskapi ĵuron ke li helpu la papon en Sicilio. Tamen la sekvantan jaron Simon denove estris (kune kun Gilbert de Clare (7-a grafo de Hertford) la kontraŭreĝan partion. Li devigis la reĝon konsenti ke li reĝu nur per konsilio, 12 el kies anoj nomumiĝis de Henriko, kaj 12 (inter kiuj estis Simon mem) de la baronoj.
En 1261 Henriko nuligis tiun akordon, kaj la kolera Simon denove forlasis Anglion.
Agendo 21
Finaj Komentoj
Kompreneble ni ĉiuj havas nur limigitajn eblecojn fari ion alian krom niaj tute personaj ĉiutagaj devoj. Tamen al moderna homo "apartenas" la aktiva civitaneca kunlaboro. Ĉu en asocio por defendi la Homajn Rajtojn, ĉu en naturportekta asocio, ĉu en kvartala civitana grupo, ĉu en partio; ĉu finfine en la laborloko mem. Mi donas kelkajn ret-adresojn, sed serĉu ankaŭ mem.
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Enlanda milito
Invitite de la baronoj, Simon revenis al Anglio en 1263 kaj estris ribelon por renovigi la akordon. Tamen li konsentis ke la franca reĝo Ludoviko la 9-a arbitraciu. Kiam tiu deklaris ke la akordo kontraŭleĝis kaj nevalidis, Simon, kiu restis ankoraŭ en Anglio, rekomencis la militadon. Li kaj la ribelantaj nobeloj kaptis la plejparton de la angla regno, kaj, en 1264, Henrikon mem dum batalo ĉe Lewes, Sussex. Ankaŭ la estonta Eduardo la 1-a kaptiĝis. Mallonge Simon de Montfort estis la fakta reganto de Anglio. Li alvokis ne nur nobelojn sed ankaŭ reprezentantojn de urboj kaj graflandoj al parlamento, sed tio ne tute plaĉis al la nobeloj.
En 1265 princo Eduardo eskapis kaj venkis Simon de Montfort dum la batalo de Evesham. Simon mortis batalante, kune kun multaj ribelantoj kaj sia filo Henriko. Lia kadavro estis disigata en plurajn partojn, kiujn oni elmontris en diversaj lokoj. Parto de la korpo entombiĝis en la abetejo de Evesham. Sekvis akra venĝo kontraŭ multaj nobeloj.
Agendo 21
Eksteraj ligiloj
Ĉi tiu artikolo baziĝas sur artikolo verkita de Manfred Westermayer por "Kontakto".
Simon de Montfort (6-a grafo de Leicester)
Reputacio
Oni konsideras Simon inter tiuj kies agoj kondukis al moderna demokratio. Lin rememoras reliefo en la Usona Domo de Reprezentantoj.
János Kulka (dirigento)
János Kulka naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la  en Stuttgart.
Cecco Angiolieri
Cecco ANGIOLIERI (naskiĝis en Pistoia (Toskanio) en 1260, mortis probable en 1312) estis itala poeto. Li travivis malregulan, diboĉan vivon, dediĉinte sin al ludo, al drinkejo, al amoroj. Li estis poeto senpaca kaj malpia, sed ĉi-karakteroj, kiujn li arogante eksterigas malkaŝe per cinikaj esprimoj, neniam donis al li profundajn tonojn kaj vere poeziajn esprimojn.
Sempach
Sempach (prononcu Sempaĥ) estas historia urbo kaj komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 3863 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Sempach limas en nordo al Eich, en nordo al Neudorf, en ordoriento al Hildisrieden, en oriento alNeuenkirch, kaj en okcidento al Nottwil.
Trafiko
La urbeto ankaŭ disponas pri propra aliro al la nacia aŭtoŝoseo A2 de Bazelo al Tiĉino.
Historio
La unua skriba mencio de Sempach datiĝas el la jaro 1150 el la posedaĵ-dokumentoj de la Monaĥejo Muri, la tiel nomita Acta Murensia. Je la fino de la 12-a jarcento la loko fariĝis habsburga posedaĵo, kiu al ĝi koncedis en la jaro 1220 la urborajton.
Pro la kreskanta influo de la urbo Lucerno, Sempach por eviti minacon de tiu flanko aliĝis libervole al ĝi la 6-an de januaro 1386, ago, kiun la ĝis-tiamaj posedantoj, la Habsburgoj, ne volis toleri. Tio kaŭzis la Militon de Sempach, kiu kulminis la 9-an de julio 1386 en la fama Batalo de Sempach, kie la heroo Winkelried sin oferis por ebligi al la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo la venkon kontraŭ la imperia armeo de la Habsburgo. Tiu batalo estis grava mejloŝtono por certigi la aŭtonomion de la Svisa Ĵurkomunumo interne de la Sankta Romia Imperio.
Ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Sempach estis aparta voktejo kun multaj privilegioj kompare al la cetera lucerna kamparo. De la jaro 1798 ĝis 1803 dum la epoko de la Helveta Respubliko Sempach estis distriktĉefloko. Ek de 1803 ĝi apartenas al la distrikto Sursee.
Ferenc Gyulai (fotisto)
GYULAI Ferenc [djulai] estis hungara fotografisto, fakverkisto. Li naskiĝis la 2-an de aprilo 1905 en Sepsiszentgyörgy kaj mortis la 31-an de aŭgusto 1964 en Budapeŝto.
Sankt Margarethen an der Sierning
Sankt Margarethen an der Sierning estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Stejanovci
Stejanovci, serbe Стејановци estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ruma.
Historio
Dum fino de la mezepoko la regiono estis sub turka kontrolo. Ĝis fino de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Stejanovci 998 serboj (98 %), 3 kroatoj kaj aliaj.
Diapozitiva filmo
Diapozitiva filmo estas filmo konsistanta el diapozitivaj bildoj. Tiuj povas esti unuopaj, sendependaj bildoj (el fotilo) aŭ eroj de moviĝanta filmo (el kamerao). Diapozitiva filmo taŭgas por projekciado, dum ke negativan filmon necesas unue inversigi.
Miksa formo inter sendependaj bildoj kaj moviĝantaj scenoj estas rigidscenaj filmoj, kies bildoj estas interdependaj, sed senmovaj scenoj de historio. Tia filmo estas multe malpli ampleksa ol moviĝanta filmo kaj bezonas multe malpli kompleksan projekciilon. Oni proponis por tia filmo la novismon "diafilmo".
Erich-Dieter Krause
Erich-Dieter KRAUSE (naskiĝis la ) Prof. Dr. phil. habil., estas ekde la jaro 2000 germana emerita profesoro pri la indonezia lingvo ĉe la Orientazia Instituto de la universitato de Leipzig en Germanio kaj vortaristo kaj leksikografo pri la indonezia kaj Esperanto. Li estas membro de la Akademio de Esperanto kaj de la redakta komitato de la faka periodaĵo "Esperantologio / Esperanto Studies / EES".
Krause esperantistiĝis en 1947. En 1988 li estis membro de la "Centra Estraro" de la Esperanto-Asocio de GDR (GDREA).
Vortaroj kaj lernolibroj de la indonezia
k.m.a.
Gemmrigheim
Gemmrigheim - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ludwigsburg kaj en la distriktaro Stutgarto de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
136825 Slawitschek
136825 Slawitschek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 26-an de septembro 1997 de la ĉeĥaj geastronomoj kaj geedzoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana verkisto kaj juristo de Prago Rudolf Slawitschek (1880–1945). Li verkis la historian romanon Hans Adam Löwenmacht, la porinfanan libron Anastasius Katzenschlucker kaj Der blaue Herrgott (1927), kiu havas lokon en la pejzaĝo de la monto Kleť kaj proksime de Český Krumlov.
Variolo
Variolo estas infekta, virusa, epidemia, tre danĝera malsano, ofte mortiga, kun febro kaj vezikoj sur la haŭto, kiuj fariĝas krustoj lasantaj cikatrojn por ĉiam. Ĝi estas kaŭzita de unu el du virusvariaĵoj, nome Variola major kaj Variola minor.
La lasta nature okazo estis diagnozigita en oktobro 1977. Sekve de proksimume 1979 aŭ 1980 laŭ deklaro de MOS variolo ne plu ekzistas sur la Tero, escepte de medicinaj laboratorioj. Kaj oni fine ĉesis vakcini homojn prevente je variolo, kio iom ĉesigas polemikojn kaŭzitajn pro la riskoj de tiu vakcino.
La risko de morto post akiro de la malsano estis de ĉirkaŭ 30%, kun pli altaj proporcioj ĉe beboj. Ofte tiuj kiuj survivis havas etendajn cikatrojn sur sia haŭto, kaj kelkaj blindiĝas.
La origino de variolo estas nekonata. La plej fruaj pruvaroj de la malsano datas el la 3a jarcento a.n.e. en mumioj de Antikva Egipto. La malsano historie okazis en burĝoneksplodoj. En Eŭropo en la 18-a jarcento, oni ĉirkaŭkalkulas, ke 400 000 personoj jare mortis pro la malsano, kaj unu triono del okazoj rezultis en blindigo. Tiuj mortis atingis ĉiujn sociajn klasojn, partikulare inkludis sed monarkojn. Oni ĉirkaŭkalkulas, ke variolo mortis ĝis 300 milionojn da personoj en la 20a jarcento kaj ĉirkaŭ 500 milionojn da personoj en la lastaj 100 jaroj de sia ekzistado. Tiom ĵuse kiom je 1967, 15 milionoj da kazoj okazis jare.
Variolo estis ankaŭ la unua infekta malsano, kiun oni kontraŭbatalis pere de vakcino. Jam longe estis konate, ke iu, kiu postvivas atakon de variolo, estas protektita kontraŭ ĝi, kaj oni uzis artefaritan infekton per inokulado por protekto, sed ĝi estis tre danĝera. La angla kuracisto Edward Jenner starigis teorion, ke infekto per la malpli danĝera pokso efikas tiun protekton, kaj en 1796 faris tiurilatan eksperimenton pri infano, pro kio li estis multe kritikata. Lia metodo pruviĝis sukcesa, kvankam lia procedo restas kritikinda. La fakto, ke lia vakcinaĵo estis prenita de bovino (latine vacca), kreis la terminon "vakcino". Pro la ĉesigitaj vakcinoj ekestis teorioj, ke eblas uzi variolon kiel biologian batalilon, ĉu en milito, ĉu en terorisma atako. Laŭ ordono de la usona prezidento George W. Bush ĉiuj usonaj armeanoj estas vakcinataj kontraŭ variolo.
Variolo inter aliaj infektaj malsanoj
Inter la danĝeraj infektoj, la plej grandan damaĝon al la homaro kaŭzis variolo. Aliaj malsanoj, kvankam fifamaj, ne estis tiom disvastiĝintaj. Ekzemple ĥolero ĝis 1817 limiĝis precipe en en la t.n. endemiaj regionoj de Barato, Pakistano, Indonezio, k. a. Poste, kiam okazis tutmondaj epidemioj (pandemioj), ili estis periodaj kaj plejparte ligitaj kun malbona higieno. Pesto, kvankam ĝi estis terura, preskaŭ ĉiam mortiga malsano, tamen dependis por sia disvastiĝo de ronĝuloj; tial vastaj epidemioj estis maloftaj kaj ne atingis ĉiujn regionojn. Kontraste, variolo estis ĉiama plago de la tuta homaro, mortigante ĉiun trian aŭ kvaran suferanton, blindigante multajn aliajn kaj lasante ĉiujn postvivantojn kun cikatroj sur la vizaĝo.
Historio
Priskriboj de variolo troviĝas en antikvaj ĉinaj kaj hindiaj tekstoj. La malsano estis konata en Egiptio jam antaŭ almenaŭ 3000 jaroj. La mumio de la faraono Ramseso la 5-a (1160 a. K.) portas postsignojn de variolo sur la kapo. Komence de la 6-a jarcento p.K. oni komencis registri vastajn epidemiojn de la malsano en Eŭropo. En la „Eklezia historio de la angla gento” (verko de Bedo la Sankta, finita en 732) troviĝas komparo inter pesto kaj variolo: „Pesto generis la terurajn dezertigojn, sed variolo minacis konstante, plenigante per la mortintoj niajn tombejojn." Ekestis eĉ proverboj kiel ekzemple: „La amo kaj variolo neniun preterlasas" kaj „Nur tiu ne malsanis pro variolo, kiu ne vivis". La enkonduko de variolo en Amerikon havis terurajn sekvojn por la tieaj indiĝenoj, kiuj antaŭe ne spertis tiun malsanon kaj havis neniun imunecon. La penetro de variolo en Meksikon en 1520 mortigis 3,5 milionojn da homoj. Same okazis en Siberio en la 16-a kaj 17-a jarcentoj. La malsano ne esceptis monarĥojn. Pro ĝi pereis la franca reĝo Ludoviko la 15-a, la rusa caro Petro la 2-a, la germana imperiestro Jozefo la 2-a kaj aliaj. La angla reĝino Elizabeto la 1-a grave malsanis pro variolo, sekve perdis la harojn kaj devis porti rufan perukon, dum la vizaĝo por ĉiam portis la cikatrojn de tiu malsano.
Jam antaŭ 3000 jaroj en Ĉinio kaj Hindio oni uzis la t.n. metodon de variolacio (variolado) por preventi la malsanon. El variolaj pustuloj (vezikoj) de malsanulo oni prenis la enhavon kaj enfrotis ĝin en la haŭton aŭ enmetis en la naztruojn de sana homo. Tiu, rezulte de la inokulado, malsaniĝis, sed ĝenerale de malpli grava formo de variolo, kaj tiel akiris la saman imunstaton, kiun oni trovas ĉe postvivanto de la natura infekto. Iom post iom tiu rimedo disvastiĝis en Azio kaj Afriko, kaj ĝi atingis Eŭropon en la 17-a jarcento. Tamen, la praktiko de variolacio esence ne povis malgrandigi la disvastiĝon de variolo, ĉar morto sekvis en 1–2 % de la okazoj, kaj homo malsaniĝinta pro variolacio samtempe fariĝis fonto de infekto al aliaj.
Notoj
(parte el Monato)
Saint-Seine-sur-Vingeanne
Saint-Seine-sur-Vingeanne estas franca komunumo lokita en departemento Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Geografio
Saint-Seine-sur-Vingeanne etendiĝas sur kaj havis  loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de, tiel ke la loka loĝdenso estas po 0 homoj/km².
Najbaraj komunumoj
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas.
Will Thorne
William James THORNE (8-an de oktobro 1857 - 2-an de januaro 1946), konata kiel Will Thorne estis brita sindikatisto, aktivisto kaj unu el al unuaj membroj de parlamento en reprezentado de la Laborista partio.
Thorne naskiĝis en Birmingham kaj laboris diversmetie, poste translokiĝis al Londono kaj eklaboris ĉe gasfabriko en 1882. Li aliĝis al la Social Democratic Federation kaj iĝis poste ties branĉa sekretario. Antaŭe analfabeto, Thorne lernis legi kun helpo de filino de Karl Marx, Eleanor Marx. En 1889, li helpis fondi nacian gaslaboristan union. Thorne ankaŭ helpis la organizadon de la Londona doka striko de 1889.
Li apogis la britan partoprenon en la unua mondmilito, post la oktobra revolucio en Rusio, vizitis li la landon.
Li estis reprezentanto de Plastow-a elekta distrikto inter 1918-1945.
Li estis premiita per Ordeno de brita imperio en 1930.
Saguaro
La surfaco de la juna saguaro estas ripa kaj kolona, plenkreske ĝi disiĝas en alto de ĉ. 5 m al kvin-ses branĉoj. Ĝi komence malrapide kreskas – dum la unuaj dek jaroj nur 2 cm po jaro –, sed kiam ĝi atingas la alton de 2–3 m, la kreskorapido atingas la 10 cm/jaro. La unuaj floroj de la saguaro aperas en aĝo de 50–75 jaroj.
La plenkreskaj gigantaj kaktoj povas atingi la alton de 15 m kaj aĝon de 150–200 jaroj, kiam ili formortos plej ofte pro tio, ke pro vento aŭ inundo aperas surface la radikoj. Ĝiaj radikoj situas proksime al la surfaco kaj abunde disetendiĝas por kolekti akvon el granda areo.
1256 Normannia
1256 Normannia estas mezgranda, malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl
Nomo
Ĝia nomo aludas al la mezepoka etno de la Normandoj (en germana: Normannen).
Rafael Dumas
Rafael Dumas (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Shonan Bellmare.
Obritzberg-Rust
Obritzberg-Rust estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Sankt Pölten(-Land). La komunumo situas en la centra parto de la federacia lando, iom okcidente de la ŝtata ĉefurbo Vieno, kaj estas parto de la historia regiono Mostviertel (mosta regiono). Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj.
Brezje
Brezje povas esti:
Prambanano
Temploj en Prambanano (Prambanan) estas unu el la plej bonaj modeloj de hinduisma historio de Javo. Ĉiuj temploj en regiono de Prambanano estis konstruitaj inter la 8-a kaj la 10-a jarcento, kiam budhistaj Ŝajlendroj regis al sudo de Javo kaj hinduistaj Sanjajoj el dinastio de Mataramo regis al nordo de Javo. En la dua duono de la 9-a jarcento tiuj ĉi du dinastioj evidente kuniĝis pro geedziĝo de hinduista reĝo de nomo Rakai Pikatan el dinastio Mataramo kaj de budhista princidino Pramodhavardhani el dinastio Ŝajlendro. Tio klarigus, kial en tiuj ĉi temploj aperas komune kaj budhismaj kaj hinduismaj elementoj. La temploj estis dum kelke da jarcentoj post sia finiĝo forlasitaj, kiam la regantaj hinduismaj dinastioj transŝoviĝis en la orientan Javon. La plej konservinta, la plej granda kaj la plej ornamita el la temploj de Prambanano estas Candi Shiva Mahadeva, la templo inicita al Ŝivao. Ĝi estis konstruita en duono de la 9-a jarcento, proksimume je 50 jaroj pli poste ol budhisma Borobuduro. Verŝajne lasis ĝin konstrui Rakai Pikatan kiel danko por reveno de la hinduisma dinastio al la potenco sur Javo.
La templo estas alta 47 metrojn kaj ĝi estas riĉe ornamita per la t.n. prambananaj motivoj – per malgrandaj leonoj plenigitaj per "ĉielaj arboj" (kalpaturas) kaj per staturoj duone homoj-duone birdoj (kinnaras). La templo estas ankaŭ riĉe ornamita per aperaĵoj el hinduisma eposo Ramajano. Interne de la templo estas statuo de kvarmana Shiva. Valoras mencii, ke tiu ĉi budhisma dio estas bildigita sur lotusa floro, simbolo de budhistoj. En la ĉirkaŭaĵo estas kelke da pluaj pli malgrandaj temploj, kiuj estas konstruitaj en la sama arkitektura stilo. Pleje ni trovos ĉi tie statuojn de grandegaj dvarapalasoj (dwarapalas), kio estas templaj gardantoj starantaj ĉe enirejo en templon Plaosano (Plaosan).
Cademario
Cademario estas komunumo de la komunumaro Agno kaj la distrikto Lugano en Kantono Tiĉino, Svislando. Ĝi havis 722 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Cademario situas en la Valo Malcantone proksimume 6 kilometrojn okcidentsudokcidente de la distriktĉefurbo Lugano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Cademario kaj la setlejoj Bogno, Lisone, Renera kaj Ronchi.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,96 km², de kiuj 77,0% estas kovritaj de arbaro, 9,8% servas por agrikulturo kaj 10,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Cademario limas en nordo al Alto Malcantone, en oriento kaj sudo al Bioggio, kaj en okcidento al Aranno
Trafiko
Cademario situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo atingeblas pere de kurboriĉa flanka vojo de Bioggio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2, estas Lugano-Sudo, kiu situas proksimume 5 kilometrojn okcidente de la komunumo en Muzzano. Pere de la poŝtaŭtolinio de Agno al Novaggio kaj buslinio al Lugano la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cademario datiĝas el la jaro 1163 Cademerio. Dum mezepoko la episkopo de Como posedis bienojn en Cademario, kiuj poste fariĝis parte havaĵo de la benediktana Abatejo de Como.
Araguatins
Araguatins estas municipo en la brazila subŝtato Tokantinso, kiu havis 31.329 loĝantojn en 2010.
Ingrio
Ingrio (Ingermanland [INGermanlan], Inkeri [INkeri], Ингерманландия, Ингрия, Ingria [INGria]) estas historia regiono en hodiaŭa Rusio, laŭ baseno de rivero Neva, inter la Finna Golfo, rivero Narva, lago Peipsi sudokcidente, kaj nordoriente la lago Ladoga - tiu lasta faras kune kun nordokcidenta rojo Sestra (Rajajoki/Systerbäck) naturan limon al Karelio. La teritorio de Ingrio estas ĉ. 15 000 km²
Distrikto Hódmezővásárhely
La Distrikto Hódmezővásárhely (hungare Hódmezővásárhelyi járás) estas distrikto en Hungario en departemento Csongrád. Ĝi situas sur ebenaĵo en la meza parto de la departemento laŭ Tiso. La distrikta ĉefurbo estas Hódmezővásárhely, kiu estas urbo, krome estas alia urbo, la ceteraj 2 estas vilaĝoj.
Ingrio
Ingrio estis ĉiam multnacia regiono kaj diversaj etnaj grupoj dominis tie sinsekve. Ingroj kiel etno estas la malnovaj loĝantoj de la regiono, sed ili estas nur malgranda parto el finn-ugraj loĝantoj de la regiono.
Historio
Dum la Vikinga epoko, ekde ĉirkaŭ 750, Ingrio estis ponto por la Varengaj komerc-itineroj al Orienta Eŭropo. Evoluis Varanga aristokratio kiu laŭdire kreis pacon inter la interbatalantaj Finn-ugraj kaj Slavaj triboj, kaj kiu poste fariĝos regantoj de Novgorod kaj Rus de Kievo.
Distrikto Hódmezővásárhely
La areo estas 707,77 km², kie loĝas 56 902 homoj. La loĝantoj okupiĝas precipe pri agrikulturo, (fruktoj, tritikoj, maizoj kaj ties prilaborado).
Ingrio
Historio
La antikvan Novgorod-an landon Vadja kvinono Svedoj nomis Ingermanland, kion oni latinigis kiel "Ingria". Laŭdire la nomo venis de Ingigerd, filino de Sveda reĝo Olof Skötkonung (995-1022). Kiam ŝi edzigis Jaroslav la 1-an en 1019 ŝi ricevis la areon ĉirkaŭ Ladoga nuptodonace. Ĝin poste administris Svedaj grafoj sub la Novgoroda respubliko.
En la 12-a jarcento ankaŭ Okcidenta Ingrio iĝis subareo de Novgorod. Poste sekvis jarcentoj da milito, ĉefe inter Rusio kaj Svedio, sed ankaŭ partoprenis Danoj kaj Teŭtonaj Kavaliroj. Tiuj lastaj fondis fortikejon en Narva, kaj en 1492 la Rusoj konstruis kastelon Ivangorod aliflanke de la rivero Narva.
Svedia Ingrio
Ingrio restis maldensege enloĝata. En 1664 oni kalkulis la enloĝantaron je 15 mil. La ortodoksa kamparanaro arde kontraŭis Svedajn provojn enkonduki Luteranismon. Al konvertotoj oni promesis monon kaj impostajn reduktojn. Tamen la plej granda kresko de luteranoj okazis post libervola elmigrado el Savolax kaj Suoma Karelio. Ingermanland jugitis sub Svedaj militistoj kaj ŝtatistoj, kiuj kunprenis proprajn servistojn kaj laboristojn luteranajn.
Rusia Ingrio
Post jarcento sub Svedio, Ingrion rekonkeris Rusio per la Granda Nordia Milito de la fruaj 1700-aj jaroj. Surloke de la Sveda vilaĝo Nyen, proksime de la mara elfluejo de rivero Neva, la Rusoj fondis sian novan Ĉefurbon, Sankt-Peterburgo (1703).
Petro la Granda igis Ingrion duklando kun Princo Menŝikov kiel unua (kaj lasta) duko. En 1710 ĝi iĝis Provinco de Sankt-Peterburgo. En 1927 oni ŝanĝis ĝian nomon al Leningrada Provinco, kaj kvankam Leningrado reŝanĝis sian nomon al Sankt-Peterburgo en 1991, oni ankoraŭ nomas la regionon Leningradskaja oblast.
Demografio
La Ingroj kaj la Votoj (vadjoj) estas la indiĝenaj popoloj de historia Ingrio. Alia etnogrupo estas "Ingriaj Finnoj", posteuloj de Luteranaj elmigrintoj dum la 17-a jarcento el hodiaŭa Finnlando.
Ĉi popoloj ĉiuj forpelatis el Ingrio dum Sovetunio. 63 mil fuĝis al Finnlando dum la 2-a mondmilito, kaj post la milito Stalino ordonis ilin reveni. Plejmulto estis ekzekutita pro "nefideleco" aŭ pereis en gulago. La plurestantoj baldaŭ trovis sin eta minoritato inter granda amaso da rusaj enmigrintoj. Post la disfalo de Sovetunio en 1991, Finnlando rajtigis la postvivantaj Ingriajn Finnojn ekloĝi en Finnlando.
Eksteraj ligiloj
Pri Ingrio (Finne kaj Angle)
Inversiga filmo
Inversiga filmo estas speciala fotografia filmo, kiu post rivelado montras la naturajn kolorojn, male al ordinara negativa filmo, kiu montras la inversajn kolorojn.
Inversiga filmo do donas diapozitivon sen neceso de dua inversigo per projekciado al alia filmo aŭ fotopapero.
Inversiga filmo postulas pli grandan precizecon ĉe la eksponado. Kompense la koloroj de la rezulta bildo estas pli intensaj.
Kosmocentro
Kosmocentro estas loko dediĉita al kosmonaŭtika agado, ĉu private ĉu publike. Ĝiaj agadoj povas rilati al:
Niederdorf
Niederdorf en la germana kaj alemana lingvoj signifas malalta vilaĝo.
La esprimo estas ofta nomo de vilaĝoj kaj vilaĝo partoj en german- kaj alemanlingvaj regionoj:
Starý Plzenec
Starý Plzenec (Altpilsenetz, Antiqua Pilsna) estas urbo en distrikto Plzeň-urbo, regiono Plzeň en Ĉeĥio sur rivero Úslava proksimume 9 km sudoriente de Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri Starý Plzenec (tiam ankoraŭ sen atributo starý) datiĝas al la jaro 976, kiam ĉe tiu ĉi přemyslida burgejo (iuxta Pilisini urbem) kníže Boleslao la 2-a venkis soldataron de germana reĝo Oto la 2-a. Post la jaro 1295, kiam reĝo Venceslao la 2-a proksime fondis Nová Plzeň (te. la nunan urbon Plzeň), Stará Plzeň malfloris.
Ekde la 1-a de januaro 2007 ĝi estas konsisto de distrikto Plzeň-urbo.
Melrand
(jen france, bretone Mêlrant) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Morbihan (jen france, Mor-Bihan), en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
János Varró
VARRÓ János estis rumanuja hungara literaturhistoriisto, verkisto, tradukisto naskita en Brâncoveneşti la 1-an de novembro 1927 kaj mortinta en Kecskemét la 1-an de aŭgusto 2004.
Biografio
János Varró finis la mezlernejon en Târgu Mureş en 1949 kaj li havigis diplomon de instruisto pri la hungara lingvo kaj literaturo en la Universitato Bolyai en 1953 kaj li iĝis kunlaboranto de katedro pri la hungara literaturhistorio. Laŭ eltrovitaj akuzoj oni kondamnis lin al malliberejo por 16 jaroj. Li eliberiĝis post 6 jaroj laŭ amnestio kaj en 1969 oni rehonorigis lin. Ekde 1970 li estis redaktoro hungara sekcio de Editura Dacia en Kluĵo. En 1987 li translokiĝis Hungarujon kaj ekde 1988 li instruis en la porinstruista altlernejo de Kecskemét. Li estas entombigita en sia naskiĝvilaĝo, en Brâncoveneşti.
Nacia renaskiĝo
Nacia renaskiĝo estas procezo, kiu okazis plejparte en la 18-a kaj la 19-a jarcento (ie ĝi okazis ankaŭ en aliaj tempoj) kaj ĝi markas renaskiĝon de konkreta nacia kulturo. La nacia renaskiĝo de unuopaj nacioj estas prilaboritaj en memstaraj artikoloj.
Ĉitagongo (regiono)
La Regiono Ĉitagongo estas unu el la sep administraj dividaĵoj aŭ regionoj de Bangladeŝo. Ĝi etendiĝas sur preskaŭ la tuta suda parto de la lando kaj ĝi estas la dua plaj granda regiono. Ĝi etendiĝas sur 33.771 km2, kun 23.999.345 loĝantoj. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma Ĉitagongo. Aliaj gravaj urbegoj estas Komilla, Brahmanbaria, Ĉandpur kaj Koks Bazar.
Vidu ankaŭ
22.91667°N, 91.5°W
Mizogineco
Mizogineco estas malsaneca malinklino al la seksaj rilatoj kun virino, aŭ eĉ al la nura ĉeesto de virino. La responda vorto mizogino estas homo, kiu malamas kaj evitadas la virinojn.
La termino devenas el la helena antikva epoko kaj konsistas el la antikvaj grekaj vortoj μισεῖν, misein, "malami" kaj γυνή, giné "virino". La forta malamo de virinoj povas esti kaj individua fenomeno kaj ankaŭ esprimo de socia seksismo.
La parenca vorto mizandreco (neologismo el la feminisma movado de la 20-a jarcento) signas la respondan fortan malamon de ĉiuj viroj, la en PIV menciata kaj ekde la helena antikva epoko konata fenomeno de mizantropeco la ĝeneralan malamon de homo al ĉiuj aliaj homoj, sendepende de sekso. La parenca vorto filogineco signifas inklinon, amon aŭ admiron al virinoj.
Historio de la termino
Cicerono (Marcus Tullius Cicero) notas, ke la helenaj filozofoj komprenis mizoginecon kiel esprimon de timo.
En la teorio de feminismo esprimiĝis la opinio, ke la mizogineco estus rekonebla kaj kiel kaŭzo kaj kiel konsekvenco de persistaj patriarkecaj strukturoj en multaj homaj societoj. Pluraj elstaraj feministoj havas la tezon, ke la diskriminacio de virinoj baziĝu je socie flegata mizogineco. En la prifeminisma literaturo ja oni kutime distingas inter mizogineco, kontraŭina socia seksismo kaj ideologia kontraŭfeminismo sed foje la tri terminoj ankaŭ uziĝas sinonime.
Aliaj sociologoj kiel ekzemple la germano Rolf Pohl substrekas, ke multaj viroj komprenus kiel minaco iujn virinojn, kiuj reprezentus alternativan socian rolon de ineco. Ĉe iuj aparte psike malsekuraj viroj tio esprimiĝus en perforto kaj diskriminacio kontraŭ virinoj. Plej ofte la kondutomekanismoj tamen estus pli subtilaj, kaj subkonsciaj.
Mizogino en la kulturo kaj religio kaj ...
Foje oni akuzas kristanismon pri tia antaŭjuĝo. Tamen, la Biblio (1,16 de la Genezo, viro kaj virino estas kreitaj samtempe kaj kune laŭ la bildo de Dio, kaj tial ili estas egalaj en digno.
Foje ankaŭ homoj de scienco sin forlasis al tiu antaŭjuĝoj kiel evidentigas la jenaj votoj: «La virinoj estas malpli inteligentaj ol la viroj, ĉar malpli evoluiĝintaj, Necesas allasi ke la pli feblaj mortu por plibonigi la specion. Kaj ankaŭ malpermesi geedziĝon al tiuj kiuj havas heredajn malsanojn ». Temas pri vortoj de Charles Darwin skribitaj en sia precipa verko «La origino de la specio» (The descent of Man, and selection in Relation to Sex) (1871).   .
Lielais Baltezers
La lago Lielais Baltezers ("granda blanka lago") situas en Latvio, nordoriente de la nacia ĉefurbo Rigo. Kiel supozigas la nomo, apud ĝi troveblas ankaŭ "malgranda blanka lago", Mazais Baltezers, kun surfaco de 1,987 kvadrataj kilometroj. La granda blanka lago kovas surfacon de 5,975 kvadrataj kilometroj. Ĝia akvo origine venas el la rivereto Gauja kaj trafluas la malgrandan lagon antaŭ ol veni en la grandan. Elfluinte el la lago, la akvo pluvojas tra kanalo kaj poste la riveretoj Jugla, Ķīšezers kaj Mīlgrāvis fine en la riveron Daŭgavo.
Rilatoj al Esperanto
Borde de la lago - en Esperantlingvaj tekstoj kutime simple mallongigita Baltezers ("blanka lago"), kvankam ekzistas ankoraŭ pluraj kromaj lagoj nomataj Baltezers en Latvio - en somero 1959 okazis la unua el serio de kvar Ĉebaltaj Studentaj Esperanto-tendaroj (ĈET), el kiuj poste evoluis la Baltia Esperanto-Tendaro kaj ankoraŭ poste la Baltiaj Esperanto-Tagoj (BET). Ĝia ĉeforganizanto estis la tiutempa studentino Biruta Kondrate (nun Rozenfelde). La unuan tendaron partoprenis esperantistoj nur el tri sovetigitaj baltmaraj respublikoj – Litovio, Latvio kaj Estonio. En la postaj jaroj al la tendaroj venis ĉiam pli multaj esperantistoj el vasta Sovetunio, kaj post la resendependiĝo de la tri baltiaj ŝtatoj en 1990/1991 ankaŭ pli kaj pli da esperantistoj el aliaj eŭropaj landoj.
Ŝejko Ahmad
Ŝejko Ahmad aŭ plennome arabe شيخ أحمد بن زين الدين بن إبراهيم الأحسائي, latinliterigo laŭ sistemo DMG Shaykh Ahmad ibn Zayn al-Dīn ibn Ibrāhīm al-Ahsā'ī, naskiĝinta en 1753 kaj mortinta en 1826, estis la fondinto de la islama religia movado ŝejkismo komence de la 19-a jarcento en Irano, kiu tiam rapide disvastiĝis en la persa kaj otomana imperioj.
Li naskiĝis en la regiono Al-Ahsa en la orienta Araba Duoninsulo, kaj edukiĝis en Barejno kaj la teologiaj centroj Naĝafo kaj Karbalo en nuna Irako. Vivanta la lastajn dudek vivjarojn en Irano, li ricevis la protekton kaj patronecon de la princoj de la dinastio de Kaĝaroj.
La instruo fondita de li komenciĝis el pure ŝijaisma doktrino pri la supozata fino de la mondo, do pri islama eskatologio. Meze de la 19-a jarcento multaj adeptoj de ŝejkismo konvertiĝis al babismo kaj bahaismo, kaj en tiuj religiaj movadoj Ŝejko Ahmad daŭre alte estimiĝas.
Kiam mortis ŝejko Ahmad, posteulo kiel gvidanto de la ŝejkisma movado iĝis Sajid Kazim Raŝti.
Ralph Maxwell Lewis
Ralph Maxwell LEWIS (1904 - 1987) estis filo de Harvey Spencer Lewis kaj Imperatoro de la Rozkruca Ordeno, AMORC de 1939 - 1987. En FUDOSI li estis konata sub la mistika nomo Sar Validivar.
Lewis konstruigis novajn konstruaĵojn por la Rozkruca Egipta Muzeo en 1966.
Eksteraj ligiloj
Imperatoro Ralph M. Lewis en rita talaro (neoficiala foto publikigita de Serafine Anthony Lemos F.R.C., membro de AMORC)
Jakaya Kikwete
Jakaya KIKWETE [ĝaKAja kiKŬEte] (naskiĝis la 7-an de oktobro 1950 en Msoga, Tanganjiko) estas la kvara prezidento de Tanzanio.
De 1990 ĝis 1994 Kikwete estis la tanzania ministro pri akvo, energio kaj mineraloj. De 1994 ĝis 1995 li estis la financa ministro, kaj de 1995 ĝis 2005 li estis la ministro pri Eksterlandaj Aferoj.
En 2005 li estis nomumita la prezidenta kandidato de la reganta partio Chama Cha Mapinduzi (CCM). La 14-an de decembro 2005 li estis elektita per proksimume 80% de la voĉdonoj. Lia ĵurigo kiel prezidento okazis la 21-an de decembro 2005.
Théodore Ruyssen
Théodore Ruyssen (naskita la 11an de aŭgusto 1868 en Chinon - mortinta la 5an de majo 1967 en Grenoble) estis franca filozofo kaj aktiva pacisto.
Post studado ĉe la gimnazio Henri IV, Ruyssen fariĝis agregaciulo pri filozofio kaj instruis en La Rochelle. Poste, li instruis en la universitato de Bordeaux. Théodore Ruyssen aktivis por la Societo de la Nacioj kaj por la paco. En 1913, li plurfoje sinsekve prelegis en Alzaco favore al la aŭtonomio de la tiam germana provinco.
(7582) 1990 WL
(7582) 1990 WL estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Pleigne
Pleigne (la malnova, ne plu uzata germanlingva nomo de la komunumo estas Pleen) estas komunumo en la distrikto Delemonto en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 389 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.
Geografio
Pleigne situas sur alttavolo de la Ĵurasa Montaro proksimume 6 kilometrojn nordokcidento de la kantonĉefurbo Delemonto. La nordan limon de la komunuo, kiu estas samtempe la landlimo inter Svislando kaj Francio, formas la valo de la rivero Lucelle, alfluanto de Birs. Al la komunumo apartenas la vilaĝeto Lucelle, kiu situas ĉe la bordo de la samnoma baraĵlageto, kaj Löwenburg sur teraso super la valo de Lucelle. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,83 km², de kiuj 50% estas kovritaj de arbaro, 47% servas por agrikulturo kaj 3% por setlado.
Najbaraj komunumoj
Pleigne limas en nordo al Lucelle (Francio), en nordnordoriento al Kiffis (Francio), en nordoriento al Roggenburg (BL), en orientnordoriento al Ederswiler, en oriento al Movelier, en sudoriento al Mettembert, en sudo kaj sudokcidento al Bourrignon, kaj en nordokcidento al La Baroche.
Trafiko
Pleigne situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj, kaj estas nur per mallarĝaj komunumvojoj konektita kun siaj najbaraj komunumoj. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per buslinio tra Mettembert al Delemonto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Pleigne datiĝas el la jaro 1179 kiel Plenna.
Dum mezepoko ĉefa bienposedanto en Pleigne estis la Monaĥejo Lützel, kiu ankaŭ posedis la interezprivilegion. En la jaro 1389 la privilegioj pri Pleigne transiris al la Grafoj de Thierstein. En la jaro 1454 la episkopo Bazelo aĉetis la vilaĝon, kiu tiel fariĝis unu de la 13 liberaj vilaĝoj de la Senjorujo Delemonto. Post la Franca Revolucio de 1792 dum unu jaro la vilaĝo apartenis al la Raŭraka Respubliko por poste aparteni de 1793 ĝis 1815 al Francio, unue kiel parto de la departemento Mont-Terrible kaj poste de la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la regionon al la svisa Kantono Berno. Ek de la 1-a de januaro 1979 Pleigne apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso.
Stearata acido
Stearata acido (n-oktadekan-acido) CH2(CH2)16COOH estas en la best-devenaj lipidoj la plej ofta grasacido post la palmitata acido.