cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Cerekvice nad Loučnou
Popola arkitekturo
En la vilaĝo estas kelkaj duetaĝaj empiraj domoj konstruitaj post detrua incendio. Tiujn reprezentas aparte domo n-ro 13, duetaĝa oblonga domo, datita sur embrazuro. Teretaĝa estas bieno n-ro 6 kun valora stuka fasado ornamita per kanelaj pilastroj, iam tipa en tiu ĉi parto de la regiono Litomyšl kaj kun niĉo en la gablo. Arkaika estas domo n-ro 11, en kiu ankoraŭ konserviĝis fuma ĉambro.
Statuo
Apud la preĝejo, sur ĝia suda flanko, situas statuo de Sankta Johano Nepomuka.
Ponto
Trans la rivero Loučná gvidas ŝtona ponto konstruita en la jaro 1830. Origina ligna ponto estis kelkfoje detruita per inundo.
Fervojo de Sóller
La Fervojo de Sóller (/ Ferrocarril de Sóller) estas et-ŝpura fervojo sur insulo Majorko. Ĝi ligas la ĉefurbon Palma al la komunumo Sóller. Trama plilongigaĵo atingas Port de Sóller, la havenon de Sóller ĉe la mediteranea bordo.
La fervojo uzas ŝpuron de 914 mm (tri futoj) kaj elektron de 1200 V (600 V en la trama sekcio).
La fervojo estas privata posedaĵo de la akcia societo Ferrocarril de Sóller SA, mallonge FS, kiu agas laŭ ŝtata koncesio. Gi estis fondita la. La trajntrafiko estis malfermita la. Unue funkciis vaporaj lokomotivoj. Ĉar pasaĝeroj plendis pri la fumo en la tuneloj, oni en 1927 komisiis al firmao Siemens-Schuckert la elektrigon de la linioj. La tiam konstruitaj motorvagonoj kun la seriaj numeroj 1 al 4, mekanike produktitaj de firmao Carde y Escoriaza, ankoraŭ nun funkcias. La vaporaj lokomotivoj estis venditaj al la aliaj majorkaj linioj (Ferrocarriles de Mallorca, nun Serveis Ferroviaris de Mallorca), kiuj tiutempe uzis la saman ŝpuron (nun unumetran),
Fervoja reĝimo
En Palma la trajnoj ekveturas norden ekde la stacidomo ĉe Plaça de Espanya, ĉe la solaj surteraj trakoj, ĉar la aliajn liniojn oni subterigis en 2007. La linio unue iras meze de stratoj kun aŭta trafiko; ekde strato Pompeu Fabra ĝi havas propran trakejon. Ĝi pasas sub la aŭtovoja ringo de Palma kaj haltas en stacio Son Sardina, kie estas ligo al la metroo de Palma.
Inter Palma kaj Sóller la plej grava stacio estas Bunyola (sur la stacidomo ankoraŭ troviĝas la kastilia skribo Buñola). Poste sekvas la tunelo Túnel Major, 2.876 metrojn longa, kiu atingas la nord-okcidentan flankon de la montaro. Tie estas preterpasejo, de kiu eblas vidi unuafoje la valon de Sóller; kutime la turismaj trajnoj tie haltas iom por ebligi fotadon (kaj por atendi kontraŭan trajnon). De tie la linio devas veturi norden-suden-orienten por malsupreniri de 496 metroj al Sóller, nur 56 metrojn super marnivelo.
Trama reĝimo
La fervoj-reĝima parto inter Palma kaj Sóller longas ĉ. 27,3 km. Ĉar kondiĉo por la ricevo de ŝtata subvencio estis minumuma longo de 30 km, oni aldonis la 4,9-kilometran tramon al Port de Sóller. Ĝi funkcias sur la sama ŝpuro, sed je duona tensio de 600 V.
La tramoj veturas proksimume ĉiun duonan horon, precipe por turistoj. Trafikas kombinaĵoj el unu motora kaj unu senmotora vagono; kiam tio ne sufiĉas, oni aldonas duan tian duon. Tio okazas laŭ du malsamaj manieroj:
Akcidentoj
Estas konataj almenaŭ du iomete gravaj akcidentoj:
.sy
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Sy''.
Terukazu Tanaka
Terukazu Tanaka (田中 輝和, n. ) estas japana futbalisto.
.sy
.sy estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Sirio.
Terukazu Tanaka
Li futbalis ĉe Omiya Ardija, Yokohama FC kaj Sagan Tosu.
.sy
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Silvioj
La silvioj estas malgrandaj insektovoraj birdoj kiuj apartenas al genroj Sylvia kaj Parisoma de la familio de Silviedoj kie ĝi konsistiĝas la tipa genro. Estas ĉirkaŭ 20 specioj en la genro Sylvia, sed ankaŭ ties probablaj plej proksimaj vivantaj parencoj, nome Parisoma povus fakte aparteni ĉi tie ; la rilatoj kun la Afrika montetosilvio (Pseudoalcippe abyssinica) kaj la Ĉina ropofilo (Rhopophilus pekinensis) ne estas entute solvitaj sed tiuj estas certe pli distancaj. Tipaj silvioj loĝas en moderklimataj kaj subtropikaj regionoj de okcidenta Eŭrazio kaj apuda Afriko, centre ĉirkaŭ la Mediteraneo.
Multaj el la specioj de Sylvia montras seksan dimorfismon, kun distingaj pormasklaj kaj porina plumaroj. Komuna karaktero estas ke maskloj de kelkaj specioj havas nigron enkape, anstataŭata de bruno, grizo aŭ simila malhela koloro ĉe inoj. Specioj kiuj reproduktiĝas en moderklimataj regionoj estas kutime tre migrantaj, kvankam kelkaj estas loĝantaj birdoj. Ili estas aktivaj, konstante moviĝantaj; silvioj kutime asociiĝas kun malfermaj arbaroj, arbarbordoj aŭ arbustaroj.
Sistematiko
La tipaj silvioj estas nuntempe konataj pro formado de plej granda stirpo en klado enhavanta ankaŭ la Paradoksornitedojn kaj kelkajn taksonojn iam konsideratajn kiel veraj Silviedoj. La aliaj "Silviedoj" estis translokigitaj al siaj propraj familioj, entute ŝanĝante la limojn de la Silviedoj. Pro la distingeco de la grupo Sylvia-Parisoma, tiu povus esti konsiderata subfamilio Silvienoj, sed oni notu, ke kelkaj "silviedoj" estu ankoraŭ restudataj laŭ novaj informoj.
Kiel estas jam sugestita, la genro Sylvia kiel numtempe difinita en estas monofiletika. La grupo Sylvia-Parisoma ŝjane enhavas unu distingan ĉefan stirpon kaj kelkajn superspeciojn.
Specioj
Moderklimata eŭrazia superspecio (" grupo atricapilla-borin")
Klado curruca
Grupigo communis-melanocephala
La rilatoj inter la lasta grupo kaj la aliaj specioj ne estas bone solvita.
Dantino
Dantino, Đàn tính (en vjetnama), Tính tẩu (en vjetnama), Tianqin (en ĉinoj), estas muzikilo, nome kordinstrumento, de Zhuang-homoj en Ĉinio, importita al Vjetnamio fare de la Tay-popolo de Lạng Sơn Provinco.
La instrumento havas de du ĝis kvar kordojn en de du ĝis kvar kursoj. La ŝnuroj estas faritaj el silko, nilono aŭ fiŝkapta drato.
Historio
Ĝi disvastiĝis inter la Pian kaj Dai-anoj de la Zhuang-nacieco. Ĝi estis origine uzata de Tianpo (sorĉistinoj) por kuraci katastrofojn kaj malsanojn.Poste, ĉi tiu sorĉa kantado kaj dancado evoluis al amasa distra agado, sed ĝi ankoraŭ nomiĝas kantado, ludado kaj dancado. La instrumento uzata nomiĝas Tianqin. La longa vertikala bastonsimila kolo estas farita el ligno, ĉizita kun drakobildoj. La kapo de la piano estas ĉizita en la formon de fenikso, bela sigelo, suno aŭ luno, kaj ligna kejlo estas metita maldekstren kaj dekstren. La piantubo estas farita el kukurbo aŭ kanabo-bambua tubo. Ĝi estas duonsfera, 10 cm dika, kun 11 kaŭĉukaj kanabaj bambuoŝeloj aŭ maldikaj paulownia lignotabuloj ĉe la antaŭa, kun surfaca diametro de 11 cm, kaj la gravurita ŝablono ĉe la malantaŭa fino estas sonfenestro. Bambua pianoponto, silkaj kordoj. La diversaj partoj de la piana korpo povas esti malmuntitaj kaj kunmetitaj por facila porteblo. Moderna liro, la ŝafto estas 90 cm longa kaj duoncilindra, sen ornamado sur la ŝafto. La kapo estas platpinta, la tubo estas farita el Gastrodia elata bambuo aŭ fero, ronda, 10 cm en diametro, kun silkaj aŭ nilonaj ŝnuroj. Agordado c1, g aŭ d1, g. La interna kordo starigas la altan, kaj la ekstera kordo metas la bason. Gamo g-g3. En la longa feŭda socio, la liro estis rigardita kiel sankta aĵo, kaj nur Tianpo povis uzi ĝin dum "saltado al la ĉielo". "Tiaotian" estis origine stranga kaj superstiĉa prezentado farita de homoj.Virino nomata "Tianpo", portanta longan jupon kaj perlĉapon, ludis kaj kantis kun liro en la mano.flanka danco. Ŝi asertis esti ĉiela feino, kiu venis sur la teron por amuziĝi, solvi problemojn kaj doni benojn. La Tianqin de Tianpo estas rigardata kiel dio sur la ĉielo, kaj ĝi ne rajtas moviĝi en ordinaraj tempoj.Kiam ĝi estas uzata, ĝi devas esti incensita antaŭ ol ĝi povas esti deprenita kaj ludita.
8217 Dominikhašek
8217 Dominikhašek estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥaj geastronomoj Lenka Kotková kaj Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov.
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de ĉeha hokeisto Dominik Hašek.
Terpinila benzoato
α-Terpinila benzoato aŭ α-terpinila fenilmetanato estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la benzoata acido kaj terpineolo, senkolora aŭ flaveca likvaĵo kun florodoro, uzata kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Terpinila benzoato estas malmulte solvebla en akvo, sed estas solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.
Terpinila benzoato ankaŭ uzatas en la produktado de kosmetikaĵoj pro ĝia agrabla odoro. Ĝi reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe altan por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj. Terpinila benzoato posedas antifungajn proprecojn kaj aktivecojn kontraŭ diversaj fungoj tiaj kiaj Aspergillus, Fuzarium kaj kelkaj specioj da Rhizopus.
31957 Braunstein
31957 Braunstein estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras Simone Braunstein, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2015 pro sia projekto pri robotiko kaj inteligentaj maŝinoj. Ŝi estis lernantino ĉe la Dalton School en Novjorko (Novjorkio, Usono).
Tiszatardos
Tiszatardos estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Tokaj.
Situo
Tiszatardos situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso (kontraŭe Tiszalök troviĝas), laŭ traira flankovojo. Tokaj troviĝas 10, Rakamaz 14, Szerencs 23, Miskolc 54, Budapeŝto 254 kilometrojn.
Historio
La unua mencio devenis el 1395. En la 16-a jarcento pro la kontraŭturkaj militadoj la vilaĝo senhomiĝis. En Tiszatardos migra poŝto servas.
Plzeňské Předměstí (Horšovský Týn)
Plzeňské Předměstí estas parto de urbo Horšovský Týn en distrikto Domažlice en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas oriente de Horšovský Týn. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 162 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Plzeňské Předměstí situas en katastra teritorio Horšovský Týn kun areo 19,77 km².
Paroĥo orienta Baton Rouge
Paroĥo orienta Baton Rouge (East Baton Rouge Parish, Paroisse de Bâton-Rouge Est) estas kantono en la usona subŝtato Luiziano. Ĝia sidejo estas en la urbo Baton Rouge (tiu de la najbara paroĥo okcidenta Baton Rouge ne estas tie, sed en Port Allen).
Kiel ĉiuj luizianaj kantonoj ĝi nomiĝas en la angla lingvo parish (= paroĥo).
East Baton Rouge statistike estas kalkulata al la metropola statistika areo Baton Rouge kaj al la kombinita statistika areo Baton Rouge / Pierre Part.
Filomena Marturano
Filomena Marturano estas argentina drama filmo aperinta en 1950. Ĝi estis reĝisorita de Luis Mottura. Filomena Marturano estis originale filmita en la hispana lingvo.
.sz
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Sz''.
Filomena Marturano
En la filmo interalie aperas la aktoroj Tita Merello, Guillermo Battaglia kaj Gloria Ferrandiz.
Waldemar Krzystek
Waldemar Krzystek (esperante: Valdemaro Kĵistek ; naskiĝis la 23-an de novembro 1953 en Swobnica, Pollando) estas pola filmreĝisoro kaj scenaristo.
.sz
.sz estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Svazilando.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Filomena Marturano
La filmo entute daŭras 85 minutojn.
László Bényi
Biografio
László Bényi frekventis gimnazion en Kőbánya, poste li akiris juran diplomon, fine li lernis en pentrista lernejo de Vilmos Aba-Novák (1931–1933). En la jaro 1933 li debutis kiel ekspoziciisto. Li akiris ankaŭ pentristan diplomon helpe de stipendio en Belarta Altlernejo. Lia plej grava instruisto estis István Réti. Komence li pentradis en Artistkolonio (Szolnok), en la 1940-aj jaroj en Zebegény kaj Nagymaros. Li studvojaĝis ekzemple en Italio kaj Libio en 1935, en Jugoslavio en 1939. Dum la 2-a mondmilito li estis laboristo, poste li reorganizis la Artistkolonion en Kecskemét. Ekde 1948 li havis postenon en la ministerio, li aranĝis ekspoziciojn kaj muzeojn. Inter 1957-1970 li laboris en Hungara Nacia Galerio. Ekde la 1960-aj jaroj li pentradis apud Balatono. Li ricevis plurajn premiojn inter 1936-2002.
Sven Tito Achen
Sven Tito ACHEN (n. la 29-an de julio 1922 en Bonaero, Arĝentino - m. la 14-an de novembro 1986) estis dana verkisto kaj fakulo pri heraldiko. Li kunfondis la Danan Societon pri Heraldiko kaj estis la unua eldonisto de la Heraldisk Tidsskrift ("Heraldika Gazeto") en Danio.
Bovokulo
Bovokulo (Œil-de-bœuf) en arĥitekturo, estas malgranda ovala aŭ ronda fenestro aŭ luko.
Hans Henrik Løyche
Hans Henrik LØYCHE estas dana sciencfikcia verkisto. Li naskiĝis en Kopenhago en 1964. Li studadis en arta akademio antaŭ ol vojaĝi tra Azio, Afriko kaj diversaj mediteraneaj landoj. Lia unua verko estis la romano Støj, eldonita en 1996. Løyche estis nomumita kiel la plej bona sciencfikcia verkisto de Eŭropo por la jaro 2007, kaj estis invitito de la sciencfikcia festivalo Eurocon de 2007.
Pentium P54C
Pentium P54C - estas la dua generacio de procesorkernoj en familio de procesoroj Pentium far firmao Intel.
Epimenido
Epimenido, helene Ἐπιμενίδης, ankaŭ Epimenido el Knoso estis helena verkisto, poeto kaj profeto de la 6-a jarcento a.K. Temas pri duone mita persono. Iam estas vicigata inter Sep saĝuloj. Eŭbulido de Mileto famigis lin per heroigo de li en sia konata logika paradokso (antinomio de mensogulo, Epimenida paradokso, paradokso de mensoganto), en kiu oni diras „Kretano Epimenido diris, ke ĉiuj Kretanoj estas mensoguloj".
Verkaro
Oni al li atribuas du poemaĵoj: "Pri deveno de Kuretoj kaj Koribantoj" kaj "Teogonio" (poemo pri konstruo de ŝipo Argo kaj Jazona navigado ĝis Kolĉido). Eble li verkis ankaŭ du prozaĵoj: "Pri oferoj kaj pri konstitucio sur Kreto" kaj "Pri Minoo kaj Radamanto". El lia verkaro konserviĝis nur fragmentoj.
Vivo
Diogeno Laertio en sia verko Vivoj de filozofoj (Vitae philosophorum) pri lia vivo citas prefere legendojn: "Kiam foje lia patro sendis lin venigi ŝafon de paŝtejo, turnis sin tagmeze el la vojo kaj dormis en iu groto dum 57 jaroj. Kiam li poste vekiĝis, serĉis la ŝafon, li nome opiniis, ke li dormis nur momenton. Se li ne trovis ĝin, revenis sur paŝtejon kaj trovis ĉion ŝanĝitan kaj posedantan de iu alia, ĝis li tute konfuzita revenis en urbon. Tie li apud enirejo en sian domon renkontis homojn, kiuj demandis lin kiu li estas. Fine li trovis sian pli junan fraton, tiam jam maljunulon, danke al tiu li ekkomprenis tutan veron. Kiam pri tio oni eksciis en Grekio, opiniis lin eksterordinara favorato de la dioj. Tiam atenanojn suferigis pesto kaj Pizia profetis, ke ili purigu la urbon. Do ili sendis Nikion, filon de Nikeratos, ŝipe ĝis Kreto venigi Epimenidon. Tiu venis en la 46-a olimpiado, purigis ilian urbon kaj tiamaniere forsavis ilin de pesto: Li prenis nigrajn kaj blankajn ŝafojn kaj venigis ilin ĝis Arean monteton. Tie li lasis ilin iri kien ili volus. Sed al helpantoj li ordonis, ke ili ĉiun el ŝafoj oferu al koncerna dio sur loko kie ĝi kuŝos. Tiel la malbono ĉesis. Ĝis nun oni povas en atenaj kvartaloj trovi sennomajn altarojn, rememoron de tiama interpaciĝo. Laŭ iuj li prezentis kaŭzon de la pesto kilonan malpurigon kaj indikis kiel senigi ĝin. Pro tio devis morti du junuloj, Kratinoso kaj Ktesibio, kaj la plago estis pacigita. Atenanoj poste voĉdone decidis, ke li ricevu talanton da arĝento kaj ŝipon, kiu veturus lin ĝis Kreton. Sed Epimenido la arĝenton ne akceptis, anstataŭ ĝin li fermis kontrakton pri amikeco kaj milita interligo inter loĝantoj de Knoso kaj Ateno. Nelonge post reveno hejmen li mortis. Li ĝisvivis 157 jarojn, kiel prezentas Flegono en sia verko "Pri longe vivantaj homoj". Sed Kretanoj diras, ke li vivis 299 jarojn. Ksenofano el Kolofono onidire aŭdis, ke Epimenido vivis 154 jarojn. (...) Demetrio asertas, ke Epimenido onidire ricevis de nimfoj ian manĝaĵon, kiun li konservadis en hufo de kastrita taŭro. Li konsumis ĝin en malgrandaj dozoj, do li neniam malplenigadis sin kaj neniam oni povis vidi lim manĝanta. Rememoras lin ankaŭ Timaio en sia dua libro. Iuj rakontas, ke Kretanoj portas al li oferojn kiel al dio, ili nome diras, ke li tre profunde konis, kio okazis. Kiam ekzemple Atenanoj montris Muniĥion al li, do li onidire diris, ke ili ne scias kiel gravan malbonon kaŭzos al ili tiu loko. Se ili scius, disportus ĝin en siaj dentoj. Oni ankaŭ diras, ke li mem, kiel la unua, nomis sin Ajako, ke li al lakedaimonanoj antaŭdiris malvenkon fare de arkadianoj, ke li onidire ŝajnigis, ke li plurfoje reviviĝis. Teopompo en siaj "Mirindaĵoj" rakontas, ke kiam Epimenido aranĝis sanktejon al nimfoj, estis aŭdebla voĉo el la ĉielo: "Epimenido, ne al nimfoj, sed al Zeŭso!" Ankaŭ al kretanoj li antaŭdiris, ke lakedaimonanoj estos venkitaj fare de arkadianoj, kiel jam estis dirite. Ili fakte estis venkitaj apud Orĥomeno. Li maljuniĝis precize dum tiom da tagoj, kiom jaroj li dormis, tion ja asertas Teopompo.
Ŝir LaŜalom
Ŝir LaŜalom (שיר לשלום, hebree: Kanto por la paco) estas israela popola kanto verkita en 1969 de Jaakov Rotblit (יעקב רוֹטְבְּלִיט, teksto) kaj Jair Rosenblum (יאיר רוזנבלום, melodio).
Ĝi estis unue prezentita en 1969 de la Infanteria Ensemblo (להקת הנחל) de la Israelaj Defendaj Fortoj kiel parto de ties Sinai moralpliga programo por la infanterio ĉe la fronto, dum la Konsuma milito inter Israelo kaj Egiptio. Ĝin prezentis la soliston Miri Aloni, kiu poste fariĝis fama folklora kantisto kaj aktoro.
Por multaj estas la kanto rilata al la murdo de Jicĥak Rabin, ĉar minutojn antaŭ la murdo li kantis ĝin kiel lastan kanton en granda demonstracio por paco. La kopio de la kanto-teksto kiun li tenis en sia poŝo malpuriĝis per lia sango sekve de la pafoj kaj iĝis fama, simbola bildo.
Teksto
De la originala hebrelingva teksto pro respekto al la kopirajto ĉi tie menciiĝu nur la unua alineo:
Kompleta kanto en esperantlingva transskribo, kaj esperantlingva traduko:
Var (Obreja)
Var (Obreja) (hungare:Vár, germane:Waar) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Caransebeş. En 1910 ĝi havis 1127 loĝantojn (rumanoj); en 1992 438 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1423. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Obreja.
Vyšné Ladičkovce
Vyšné Ladičkovce (hungare Felsőlászlófalva [felŝOlAslOfalva]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Vyšné Ladičkovce situas en valo de rojo, fine de sakovojo el Nižné Ladičkovce. Humenné troviĝas je 15 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1427. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis "Felső-Ladiskócz", poste ĝi ricevis plenan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőlászlófalva 237 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Humenné, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 pro la partizanoj la faŝistoj bruldetruis la vilaĝon. En 2001 vivis en Vyšné Ladičkovce 258 vilaĝanoj (256 slovakoj).
Robert Bloch (esperantisto)
Robert BLOCH (mortis dum la dua mondmilito en Aŭŝvico) estis ĉeĥa esperantisto, kiu fondis Neŭtralan Esperanto-Centron en Prago kaj estis ĝenerala sekretario de la Esperanto-Asocio en Ĉeĥoslovaka Respubliko (1938).
Laŭ la juĝo de aliaj samepokaj esperantistoj li estis iom fantaziula, sed tre bonkora homo. Robert Bloch depost 1931 vendadis diversajn Esperantaĵojn, donis informojn turismajn kaj afable prizorgis diversajn aferojn de esperantistoj sub kvazaŭ komerca firmo Neŭtrala Esperanto-centro en Prago. Pro tiu ĉi erariga titolo riproĉis lin oficialaj organizaĵoj.
Post formiĝo de Esperanto-Asocio en Ĉeĥoslovaka Respubliko Robert Bloch likvidis sian Neŭtralan Esperanto-Centron kaj akceptis funkcion de ĝenerala sekretario. Kun la samideano Ota Ginz Robert Bloch eksiĝis la 13-an de februaro kaj la 15-an de februaro 1939.
La Esperanto-Fondaĵo Cesar Vanbiervliet posedas kelkdekajn poŝtkartojn de li (turismajn bildojn, sen personaj informoj) interŝanĝitajn en 1929-1930 kun kortrijka esperantisto (Albumo Goethals, konsultebla je Flickr).
Mikroplastaĵo
Oni povas distingi inter mikroplastaĵoj primaraj kaj sekundaraj. Primaraj mikroplastaĵoj estis produktitaj jam je grando de malpli ol 5 mm, ekzemple tiuj uzataj en kosmetikaĵoj, dentopastoj, aŭ vindotukoj por beboj. Sekundaraj devenis el la disfalo de plasto post kiam ĝi eniras la vivmedion. Kelkaj fontoj de sekundaraj mikroplastaĵoj estas fiŝretoj, boteloj, sakoj, mikroondotaŭgaj kuirujoj, tesaketoj, kaj pneŭa defalaĵo. Ambaŭ specoj daŭras en la medio en altaj kvantoj, precipe en akvaj ekosistemoj kiel akva poluo. Ili ankaŭ povas akumuliĝi en la aero kaj teraj ekosistemoj.
Mikroplastaĵoj estas malfacile detrueblaj kaj havas denson similan al tiu de akvo. Ĉar ili nek falas funden nek rapide malkomponiĝas (ili povos daŭri centojn aŭ milojn da jaroj), mikroplastaĵoj havas grandan eblon esti enkorpigitaj, enhistigitaj, kaj akumulitaj de multaj organismoj. Interalie ili estas trovitaj en homa sango. La sanriskoj pro la toksaj kemiaĵoj estas nesciataj por homoj, sed gravaj por malpli grandaj organismoj, kaj la substancoj povas biomagnifikiĝi tra la nutra ĉeno. En teraj medioj, oni pruvis, ke mikroplastaĵoj malplivigligas grundajn ekosistemojn kaj malpliigas la mason de lumbrikoj. La movociklo de mikroplastaĵoj en la medio estas esplorata kaj ne tute konata. Ili estas trovitaj eĉ sur altaj montoj, ege malproksime de siaj fontoj.
Efikoj
Partoprenantoj en la Internacia Esplorada Metiejo pri la Ĉeesto, Efikoj, kaj Sorto de Mikroplastaĵa Marrubo en 2008 ĉe la Universitato de Vaŝingtonio en Tacoma konkludis ke mikroplastaĵoj problemas en la mara medio, pro:
Poiana Mărului
Poiana Mărului estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio.
Mikroplastaĵo
Efikoj
Estas pruvite, ke duvalvuloj enkorpigas mikroplastaĵojn kaj nanoplastaĵojn dum ili filtras sian nutraĵon el la akvo. Ilia filtra kapablo malpliiĝas post ĉeveno de mikroplastaĵoj. Pluraj sinsekvaj efikoj rezultas, interalie imunsistema kaj nerva tokseco. Malpliiĝo de imunsistema funkciado rezultas el maltroaj fagocitado kaj aktiveco de NF-κB-aj genoj. Malpliiĝo de nerva funkciado rezultas el inhibo de kolinesterazo kaj enzimoj regulantaj nervotransigilojn. Duvalvuloj ankaŭ spertas oksidigan streson, indikanta, ke difektiĝis la kapablo maltoksigi enkorpajn substancojn, kio povas fine difekti DNA. Mikroplastaĵoj difektas ankaŭ duvalvulajn gametojn kaj larvojn. Kreskohaltoj kaj misformiĝoj plioftiĝas kaj fekundiĝo malplioftiĝas.
Homoj, kiuj manĝas marajn bestojn, povas enkorpigi mikroplastaĵojn ĉeestantajn en ties histoj.
Quillan (Aude)
Quillan (Quilhan) estas malaperinta franca situanta en departemento Aude, regiono.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Quillanais.
Ĝi nun formas parton de nova urbo Quillan.
Măgura (Zăvoi)
Măgura (Zăvoi) [məgura] (hungare: Korcsona) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Caransebeş. En 1910 ĝi havis 744 loĝantojn (rumanoj); en 1992 539 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1430. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Krassó-Szörény vármegye). Administre ĝi apartenas al Zăvoi.
NGC 4778
NGC 4778 (aliaj indikoj — NGC 4759B, MCG -1-33-37, HCG 62A, PGC 43757) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 4778, NGC 4759B.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Dotaro
Dotaro aŭ Dotoro aŭ দোতারা (en Bengala lingvo) estas muzikilo, nome kordinstrumento, el Barato kaj Bangladeŝo.
Ĝi havas 6 kordojn en 5 kordoĥoroj. Ĝi agordantas G2 G3, C4, G4, G4, C5. La mezuro estas 400-450 mm.
24962 Kenjitoba
24962 Kenjitoba estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio).
Pro ĝia orbita granda duonakso de 3,19358069, kaklulata por la epoko 2457600.5 TDB, ĝi orbitas ĉ. 960 300 km cis la arbitra limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Kenji Toba, ano de la personaro de la gubernia oficejo de Ibaraki kaj amatora astronomo. Li komencis sian pervidan serĉon de kometoj en 1968, kaj post trarigardo de 123 horoj li trovis C/1971 E1. Li estis direktoro de la observatorio BiStar ekde ties fondo.
Hadim
Hadim estas urbo (kaj ankaŭ distrikto) en la azia parto de Turkio. Ĝi apartenas al la provinco Konya kaj la administra regiono Centra Anatolio. En 2013 la urba distrikto havis loĝantojn.
Favorikono
Favorikono aŭ retpaĝsimbolo (favicon, mallongigo de favorite icon: ikono de favorito aŭ paĝosigno) estas simboleto, kiu signas certan retpaĝon aŭ retpaĝaron kaj tiel, ebligas al la uzanto pli facile distingi malsamajn paĝojn. Ĝi ofte aperas maldekstre de la adresa linio, ĉe la maldekstra flanko de folikapo kaj ĉe la listo de paĝosignoj.
Favorikono estas bildeto en formato 16\times16 kaj 32\times32 pikseloj.
Retumiloj montras favorikonon:
Ambaŭ metodojn oni povas uzi samtempe.
Iaj retumiloj montras ikonon por ĉia vizitata retpaĝo (ekzemple Fajrfokso, Opero), aliaj retumiloj montras ikonon nur tiam, kiam paĝo estis aldonita al la listo de paĝosignoj (ekzemple Interreta Esplorilo).
La favorikono de Vikipedio estas grandlitera W.
Hiroyuki Taniguchi
Hiroyuki Taniguchi (谷口 博之, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale, Yokohama F. Marinos, Kashiwa Reysol kaj Sagan Tosu.
Pentium P5
Pentium P5 - estas procesoro per kiu firmao Intel lanĉis famegan familion de procesoroj Pentium. La procesoro estas konstruita sur arkitekturo IA-32, subtenas komandaron x86 kaj estis unua superskalara arkitekturo por PC far Intel. Pentium P5 havis 2 kalkulajn ĉenstablojn, kio permesis plenumi 2 instrukciojn dum unu takto. Frekvenco de la procesoroj estis 60 kaj 66 MHz. Pentium P5 havis 3.1 mln da transistoroj, estis produktita laŭ 0.8 mkm teknologio kaj atingis 112 MIPS.
Péter Bozsó
Péter Bozsó [boĵO], laŭ hungarlingve kutima nomordo Bozsó Péter estas hungara aktoro, voĉoaktoro, instruisto.
Péter Bozsó naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Péter Bozsó maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li estis 2 jarojn en studio de la Nacia Teatro (Budapeŝto) (1991-1993), fine li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1997. Lia ĉefinstruisto estis László Marton (reĝisoro). Post la diplomo li apartenis al pluraj ĉefurbaj tratroj, sed ekde 2012 li estas sendependa. Li ofte havas ankaŭ filmajn rolojn. Inter 2013–2018 li ankaŭ instruis en privata aktorlernejo de Mária Gór Nagy. Li ricevis premiojn en 2002 kaj 2003. Li edziĝis en 1996, lia edzino naskis filon en 2009.
Courcelles (Belgio)
Courcelles (france:[KURsel']) estas municipo en Belgio. Komence de ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la distrikto Charleroi.
Historio
La Masakro de Courcelles (en franca: Tuerie de Courcelles), konata ankaŭ kiel Masakro de Rognac (en franca: Tuerie du Rognac), estis masakro de 20 civiluloj fare de ekstrem-dekstraj Reksistanoj en la urbo Courcelles en aŭgusto 1944 dum la Dua Mondmilito.
Ekde 1977 la municipoj Gouy-lez-Piéton, Souvret kaj Trazegnies apartenas al Courcelles, la ĉefa municipo.
Borys Lankosz
Borys Lankosz (esperante: Boriso Lankoŝ ; naskiĝis la 31-an de marto 1973 en Krakovo, Pollando) estas pola filmreĝisoro kaj aktoro.
Sicilia
Kiel montras la nomo, ĝi ampleksis la teritorion de la insulo Sicilio, kiu antaŭe estis loĝata parte fare de grekoj, sed politike kontrolata ĉefe fare de la komerca potenco Kartago en norda Afriko. Fine de la Unua Punika Milito, Kartago devis cedi la insulon al Romio, kaj la romia provinco instaliĝis en la jaro 241 antaŭ Kristo kaj restis sub romia kontrolo dum 600 jaroj. La ĉefurbo de Sicilia estis Syracusa (hodiaŭ Siracusa). Al la romia provinco krom la insulo Sicilio ankoraŭ apartenis la pli suda mediteranea insulo Malto.
La romianoj komence ne tre interesiĝis pri la provinco, kiu estis kampara kaj ĉefe provizis grenon al la imperio - tial ne ekzistis grandaj penoj kulture romiigi la loĝantojn, kiuj restis je granda kvanto greklingvaj.
Post la vivo de Jesuo Kristo, en Sicilio aperis iuj el la plej fruaj kristanaj komunumoj. Inter la plej fruaj kristanaj martiroj, estis la siciliaj virinoj Sankta Agata el Catania kaj Sankta Lucia el Syracusa.
Dum la jaro 440 Sicilio konkeriĝis fare de la ĝermana popolo de vandaloj.
Distrikto Luksemburgo
La distrikto konsistis el la sekvaj kvar kantonoj:
La distriktoj estis abolitaj la 3-an de oktobro 2015.
Fermilab
La Fermi Nacia Akcelila Laboratorio (mallongigita: Fermilab) estas federacia esplorcentro de la Usona Departemento pri Energio specialiĝanta pri partikla fiziko. La centro situas ĉe la periferio de Batavia, Ilinojso, proksime de Ĉikago. Ekde 2007, Fermilab estas funkciigita fare de la "Fermi Research Association", kunlabora iniciato de la Universitato de Ĉikago kaj la Universities Research Association (Asocio de Esploruniversitatoj). Fermilab situas en areo konata kiel la "Illinois Research and Development Corridor", kaj estas parto de sinsekvo de esploraj, teknologiaj kaj industriaj institucioj en la ŝtato.
Aldone al la alt-energiaj kolizioakceliloj, ĉe Fremilab ekzistas akceliloj por partikla akcelaj eksperimentoj al "senmova celo", kaj la detekto de neŭtrinpartikloj kiel ekzemple la MicroBooNE-eksperimento (Micro Booster Neutrino Experiment), NOvA (Neŭtrinoj ĉe la Ĉefo). Injektilo Off-Axis νe Aspekto) kaj SeaQuest (por hadrona disvastigo kaj la hadron ĉe altaj energioj vidu anihilacio).
Dua Silezia Ribelo
Dua Silezia Ribelo estis armita interveno daŭranta de la 19/20 ĝis la 25-a de aŭgusto 1920 por forigi de la plebiscita areo germanajn sekurecajn instancojn kaj kreo de miksa pola-germana polico bazita sur principo de ekvivalento. La dua silezia ribelo estas unu el kvar sukcesintaj polaj insurekcioj.
Wegenstetten
Pri la komunumo
Wegenstetten estas komunumo en la distrikto Rheinfelden de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1094 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.
Geografio
La komunumo Wegenstetten situas meze en la Tavola Ĵuraso en la Möhlin-Valo, kiun trafluas la rivereto Möhlinbach.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 712 km², de kiuj 2,39 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,59 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 718 m s.m. sur la monteto Ruebhalde, dum la plej malalta punkto de la komunumo situas sur alteco de 425 m s.m. ĉe la bordo de Möhlinbach.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Wegenstetten limas en nordokcidento al Hellikon, en nordoriento al Schupfart, en sudoriento al Wittnau, en sudokcidento al Rothenfluh (Kantono Bazelo Kampara), kaj en okcidento al Hemmiken.
Trafiko
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per tri poŝtaŭtolinioj, kiuj komenciĝas respektive finas en ĝi kaj kiondukas al Gelterkinden, tra Zeiningen al Möhlin, kaj tra Mumpf al Möhlin.
Kvankam la komunumo situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj ĝi estas bone atingebla. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas nordoriente en Eiken en distanco de proksimume 5 kilometroj.
Historio
La unua dokumenta mencio de Wegenstetten datiĝas el la jaro 1246 kiel Wegosteton.
En mezepoko la Grafoj de Homberg-Thierstein kaj poste iliaj heredantoj la Habsburgoj, regis pri Wegenstetten. Post la Milito de Waldshut en la jaro 1468 la Habsburgoj pandigis la tutan Frick-Valon al Burgonjo, sed post la burgonja malvenko dum la Burgonjaj Militoj kontraŭ la Svisa Ĵurkomunumo, la regiono revenis sub la kontrolon de la Habsburgoj, kiuj pluregis tie ĝis la jaro 1797, kiam la francoj okupis la regionon. Ek de tiam la Frick-Valo formis francan protektoraĵon, kiu en la jaro 1802 estis integrita kiel Kantono Frick-Valo al la Helveta Respubliko kaj en la jaro 1803 fariĝis parto de Kantono Argovio, kaj Wegenstetten estiĝis komunumo de la argovia distrikto Rheinfelden.
Lazo
Lazo estas forta (kanaba) ŝnuro aŭ ledrimeno kun fina maŝo, por kapti la brutojn aŭ sovaĝajn bestojn. Ĝin uzis ĉefe paŝtistoj de Ameriko (vakeroj kaj gaŭĉoj) per ties ĵeto ĉirkaŭ la kolon aŭ ĉe la kruroj de la brutoj.
La lazo disvastiĝis el Eŭropo al Ameriko per hispanoj, inter la bovo-paŝtistoj de Usono kaj Sud-Ameriko. Oni uzas ĝin hodiaŭ nur pro tradicio.
Centra Azio
La nomadaj popoloj uzas lazosimilan kaptilon por kapti la paŝtiĝantajn bestojn. La maŝo kaj la kaptoŝnuro tie estas fiksita sur fino de longa bastono. Oni preterrajdas la kaptotan beston kaj metas la maŝon ĉirkaŭ la kolon. La maŝo sufokpremas per tiro de la bastono.
114613 Antoninobrosio
114613 Antoninobrosio estas malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono en 1:3 kun Marso kaj proksimume 2:1 kun Jupitero.
Pro ĝia orbita granda duonakso de 3,193863 (kalkulata por la epoko de la ), ĝi orbitas ĉirkaŭ 918 000 km cis la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampajno Campo Imperatore Near Earth Object Survey (CINEOS) elde la Stacio de Campo Imperatore de la Observatorio de Abruco (L'Aquila, Italio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la struktura inĝeniero Antonino Brosio, fondinto kaj direktoro de la unua publika observatorio kaj astronomia parko en Kalabrio. Li gvidis plurajn naciajn kaj internaciajn kunlaborojn, kiuj engaĝas kalabrajn lernejojn, kaj estas malkovrinto de kelkaj kaj ekstergalaksiaj supernovaoj.
Rödelhausen
Rödelhausen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Rhein-Hunsrück de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Piedade de Caratinga
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce kaj en la mikroregiono Caratinga. Fondita en 1995, laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Terebintino
Terebinto aŭ terebintino estas flava-bruna duonfluida oleorezino, elŝvitaĵo el terebintoarbo aŭ el diversaj koniferoj.
Uzatas por produkti (per distilado) terpentinan oleon, kiu uzatas kiel moligaĵo de lakoj, vaksoj.
Terebinto ankaŭ estas sinonimo de terebintarbo, la nomo de malgranda, mediteranea falfolia arbo (specio de pistacio, Pistacia terebinthus) kun pintaj folioj. De ĝi oni produktas la veran terebinton.
Wewelsburg (urboparto)
La vilaĝo Wewelsburg ekde la jaro 1975 estas parto de la urbo Büren en la distrikto Paderborn kaj la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. Ĝi havas sian nomon laŭ la samloka mezepoka fortikaĵo Wewelsburg, en kiu interalie de la 27-a de decembro 2006 ĝis la 3-a de januaro 2007 okazis la jubilea 50-a Internacia Seminario.
Historio
Mallonge post la translokigo de la restaĵoj de Sankta Liborio de la franca urbo Le Mans al Paderborn en la jaro 837, Sankta Majnolfo, arkidiakono de la princ-episkopujo (Hochstift) Paderborn, fondas la monaĥejon Kanonissenstift Böddeken oriente de la hodiaŭa vilaĝo Wewelsburg. Tiuloke li mortas je la 5-a de oktobro 857.
Je la fino de la 14-a jarcento la Kanonissenstift Böddeken tute frakasas. Sekve al tio en la jaroj 1408/09 la monaĥejo estas sukcese reformita: Kun la subteno de Wilhelm von Berg, ano de la Hochstift Paderborn, Gobelin Person transdonas la monaĥejon al Aŭgustenanoj el la nederlanda urbeto Zwolle. Post tio ĝi atingas internacian gravecon.
En la jaro 1588/1589 la fortikaĵo refoje ekapartenas al la Hochstift Paderborn kaj fariĝas malĉefa loĝejo de la princo-episkopo. Inter 1603 kaj 1609 Princo-Episkopo Dietrich von Fürstenberg transkonstruigas la konstruaĵaron en regulan tri-alan instalaĵon kun angulaj turoj.
Dum la tridekjara milito la vilaĝo kaj la fortikaĵo estas plurfoje okupadataj. En la jaro 1646 svedaj soldataroj konkeras la fortikaĵon kaj tiel kaŭzas grandan incendion. Inter 1650 kaj 1660 la fortikaĵo estas rekonstruita kaj en la sekvaj jaroj riparita kaj transkonstruita plue.
Kadre de la profaniga movado, en la jaro 1802 la fortikaĵo Vevelsburgo kaj la monaĥejo Böddeken ekapartenas al Prusio. Mallonge poste la monaĥejo estas malfondita. Post la fino de la ŝtata aŭtonomio de la Hochstift Paderborn la Vevelsburg ĉesas esti loĝejo de la princo-episkopo.
Inter 1807 kaj 1813 la teritorio de Wewelsburg apartenas al la Reĝlando Vestfalio, sed post la malvenko de Napoleono estas reekposedata de Prusio. Kiam en la jaro 1815 - en la sama jaro en kiu fulmo detruas la nordan turon de la fortikaĵo - estas fondita la provinco Vestfalio, Wewelsburg estas aneksita unue al ĝi kaj poste per edikto de la reĝa prusia guberniestro en Minden al la distrikto Büren, fondita en la jaro 1816.
En la jaro 1924 la distrikto Büren akiras la fortikaĵon kaj transkonstruigas ĝin parte en junulargastejon por migrantoj, ekipata per eventa halo, parte en folkloran muzeon.
Post kiam Heinrich Himmler luprenas la fortikaĵon en 1934 por la venontaj 100 jaroj, ĝi fariĝas kultejo kaj terurejo de la SS. En la proksimo de la vilaĝo estas konstruita la koncentrejo Niederhagen, por loĝigi laboristojn devigitajn je la transkonstruado de la fortikaĵo. Estas kreita propra registrejo celanta la registradon de la mortoj inter la kaptitoj. Kiam en la jaro 1945 Hitler ordonas al la SS eksplodigi la fortikaĵon, ĝi estas fajrigita tute.
Jam en la jaroj 1948/1949 komenciĝas la rekonstruado de la fortikaĵo (krom la norda turo, kiu estas rekonstruita nur inter 1973 kaj 1975), tiel ke ekde 1950 ĝi denove povas funkcii kiel junulargastejo kaj folklora muzeo de la distrikto Büren (respektive de la distrikto Paderborn, ekde la jaro 1975).
Religioj
La plejmulto de la loĝantaro estas - kiel kutime en la regiono Hochstift - anoj de la romkatolika eklezio. Ĝi apartenas al la katolika eklezia komunumo de Sankta Jodokus Wewelsburg, parto de la dekanejo Büren en la ĉefepiskopujo Paderborn.
La evangelia komunuma centro en la urboparto Graffeln, relative nova kaj disponanta je propra preĝejo, apartenas al la evangelia eklezia komunumo de Büren, en la eklezia distrikto de Paderborn, kiu estas parto de la evangelia eklezio de Vestfalio.
Urbaj ĝemeliĝoj
Ekde la jaro 1991 la franca urbo Précigné en la regiono Pays de la Loire estas la ĝemela komunumo de Wewelsburg.
Kulturo kaj vidindaĵoj
La ĉefa vidindaĵo de la komunumo estas la fortikaĵo Vevelsburgo, de kiu la komunumo mem ricevis sian nomon. Ĝi enhavas junulargastejon kaj folkloran muzeon de la distrikto de Paderborn kun la sekvaj ekspozicioj:
Apude troviĝas ankaŭ memorejo por la viktimoj de la koncentrejo Niederhagen, en kiu dum la naziula epoko vivaĉis laboristoj devigitaj je la transkonstruigo de Vevelsburgo en la centron de la nazia mondo.
En la proksimo estis trovita antaŭ nelonge pafekzercejo de la koncentreja gardistaro. En la vilaĝocentro troviĝas la katolika preĝejo dediĉita al Sankta Jodokus.
Oriente de la vilaĝo Wewelsburg, en la tiel nomata Valo de la Paco, situas la ruinoj de la iama monaĥejo Gut Böddeken. Ĝi estis fondita en la jaro 837 fare de Sankta Majnolfo, la patrono de la komunumoj Büren kaj Paderborn. Inter 1434 kaj 1487 la Aŭgustinaj monaĥoj renovigis kaj plilarĝigis la monaĥejon.
Inter Gut Böddeken kaj la vilaĝeto Altenböddeken troviĝas la kapelo de Sankta Majnolfo kaj soldata tombejo el la Dua Mondmilito.
Csobaj
Csobaj (csobaj) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Tokaj.
Wewelsburg (urboparto)
Ekonomio kaj infrastrukturo
En la jaro 2004 Wewelsburg havis 2 200 loĝantojn kaj disponis je unu infanĝardeno kaj unu elementa lernejo. Ĉefaj ekonomiaj branĉoj estas metioj kaj agrikulturo.
Csobaj
Situo
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso (kontraŭe Tiszalök troviĝas), laŭ traira flankovojo. Tokaj troviĝas 12, Szerencs 20, Miskolc 50 km-ojn.
Wewelsburg (urboparto)
Trafiko
Gravan signifon havas la flughaveno Paderborn/Lippstadt, kiu provizas multajn laborlokojn. La flughaveno situas nur kelkcent metrojn for de la vilaĝo Wewelsburg, sur teritorio de la vilaĝo Ahden, same parto de la urbo Büren.
Csobaj
Historio
Antaŭ la hungaroj keltoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1252. En 1834 tertremo okazis. Kolĥozo formiĝis jam en 1945. Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, poŝto. En Csobaj estis entombigita Zoltán Balogh (poeto).
Wewelsburg (urboparto)
Trafiko
La teritorio de Wewelsburg estas konektita al la reto de publikaj transportiloj Nahverkehrsverbund Paderborn-Höxter. Busoj de la kompanio BahnBus Hochstift (BBH) garantias la konekton kun la flughaveno kaj la cetera ĉirkaŭaĵo. Semajnfine kaj festotage veturas ankaŭ noktaj busoj inter Paderborn kaj Wewelsburg.
Csobaj
Famuloj
En Csobaj naskiĝis aktoro Vilmos Szirmai.
Reichstadt
La titolo havas diversajn signifojn:
.tc
''Ĉi tiu artikolo estas pri domajno de la alta nivelo. Pri la aliaj signifoj de la dulitera kombino vidu apartigilon Tc''.
.tc estas interreta nacia domajno de la alta nivelo de Turkoj kaj Kajkoj.
Eksteraj ligiloj
Toppdomän
Modulo de Young
En solida mekaniko, modulo de Young (E) estas mezuro de la malmoleco de izotropa elasta materialo. Ĝi estas ankaŭ sciata kiel la elasta modulo, modulo de elasteco (kvankam la elasta modulo estas reale nur unu el kelkaj, inter kiuj estas la ampleksa modulo kaj la tonda modulo). Ĝi estas difinita kiel la rilatumo de la unuaksa streĉo al la unuaksa tensio en la limigo de streĉo tia, ke la leĝo de Hooke veras. Ĉi tio povas esti eksperimente difinita de la inklino de streĉo-tensia kurbo de dilataj testoj de specimeno de la materialo.
La elasta modulo priskribas konduton de relative longa specimeno el izotropa elasta materialo je dilata aŭ kunprema ŝarĝo. Por dilata ŝarĝo, la specimeno povas esti arbitre maldika, ekzemple drato, fibro aŭ fadeno povas esti konsiderata. Por kunprema ŝarĝo, tro maldika specimeno povas montri malstabilecon de maldika specimeno. Tipa rilatumo de longo al diko de la specimeno dum la provoj estas 10:1.
Ankaŭ la kruco-sekcia areo de la objekto ŝanĝiĝas kiam forto estas aplikata, ĉi tiu fenomeno ne estas konsiderata en ĉi tiu okazo, kaj la valoro E temas pri okazo en kiu la objekto havas liberan eblecon ŝanĝi sian kruco-sekcian areon, ne estas iuj ajn obstakloj deflanke.
Por multaj materialoj, elasta modulo estas esence konstanto por sufiĉe granda limigo de tensioj. Ĉi tiaj materialoj estas do linearaj, alivorte ili obeas la leĝon de Hooke. Ekzemploj de linearaj materialoj estas ŝtalo, vitro, karbona fibro. Kaŭĉuko kaj grundoj estas ne-linearaj materialoj, escepte de okazo de tre malgrandaj tensioj.
Elasta modulo E povas esti kalkulita per divido de la streĉo per la tensio:
kie E estas la elasta modulo
Tiel forto farata de streĉita aŭ kunpremita materialo estas
kie x = ΔL. Do
Elasta modulo povas iom variĝi pro diferencoj en specimena komponaĵo kaj prova maniero. La kurzo de malformigado havas la plej grandan influon sur la datumojn, aparte por polimeroj.
Noto ke elasta modulo estas priskribo de malmoleco de materialo, ne de konstruaĵo. Kvankam kiel materialo polietileno estas pli mola ol ŝtalo, dika aĵo de polietileno povas esti pli malmola ol maldika aĵo de ŝtalo
Mezurunuoj
Elasta modulo estas la rilatumo de streĉo, kiu havas unuojn de premo, kaj tensio, kiu estas sendimensia. Tiel elasta modula havas mezurunuoj de premo.
La SI-a unuo de modulo de elasteco estas la paskalo (Pa), kiu egalas al N/m2.
La praktikaj unuoj estas megapaskalo (MPa aŭ N/mm2) aŭ gigapaskaloj (GPa aŭ kN/mm2).
En usonaj kutimaj unuoj, elasta modula estas esprimata en pundoj por kvadrata colo.
Neizotropaj materialoj
Elasta modulo estas ne ĉiam la sama en ĉiuj orientiĝoj de materialo. Plejparto de metaloj, ceramikoj kaj la aliaj materialoj estas izotropaj, kio estas ke iliaj mekanikaj propraĵoj estas la samaj en ĉiuj direktoj.
Tamen, estas materialoj kies propraĵoj ne estas la samaj en ĉiuj direktoj. Ekzemple metaloj povas esti mekanike prilaboritaj tiel ke iliaj grajnaj strukturoj estas direktitaj. Ĉi tiuj materialoj tiam iĝi neizotropajn, kaj elasta modulo tiam estas dependanta de tio je kiu direkto la forto estas aplikita.
Neizotropeco okazas en multaj komponigitaj materialoj. Ekzemple, plasto kun karbonfibro havas multe pli grandan elastan modulon (estas multe malpli elasta) se forto estas aplikata paralele al la fibroj (laŭ la grajnoj). Aliaj ĉi tiaj materialoj estas ligno kaj ŝtalbetono.
Elasta potenciala energio
La elasta potenciala energio Ue estas donita per la integralo de esprimo por la forto kun respekto al movo ΔL:
La elasta potenciala energio por unuobla volumeno estas:
Ĉi tiu formulo povas ankaŭ esti esprimita kiel la integralo de la leĝo de Hooke:
Rilato inter elastaj konstantoj
Por homogenaj izotropaj materialaj ekzistas interrilatoj inter elastaj konstantoj (elasta modulo E, tonda elasta modulo G, ampleksa modulo K, kaj rilatumo de Poisson ν):
Valoroj de elasta modulo
Jen estas proksimumaj valoroj de elasta modulo por diversaj materialoj.
Puraj metaloj kaj metalo-similaj elementoj
Metalaj alojoj
Vitroj, ceramikoj, mineraloj
Lignoj
Polimeroj
Biologiaj materialoj
Historio
Elasta modulo estas nomita post brita sciencisto Thomas Young (1773 - 1829). Tamen, la koncepto estis ellaborita en 1727 de Leonhard Euler, kaj la unuaj eksperimentoj kiuj uzis la koncepton de elasta modulo en ĝia aktuala formo estis plenumitaj de itala sciencisto Giordano Riccati en 1782, je 25 jaroj antaŭ la laboro de Young.
Takahisa Nishiyama
Takahisa Nishiyama (西山 貴永, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Kawasaki Frontale, Yokohama FC, Vegalta Sendai kaj Fujieda MYFC.
Raso (apartigilo)
La termino Raso havas plurain signifojn, kiuj evoluis dum tempo, kaj kelkaj iĝis arkaismaj post la 20a jarcento, laŭ la jena listo:
Niels Aagaard
Niels Lauritsen AAGAARD (n. en 1612 - m. la 22-an de januaro 1657) estis dana verkisto, teologo kaj poeto. Li verŝajne estis la frato de la poeto Christen Aagaard. Niels estis profesoro en la akademio Sorø, en Danio, kie li cetere oficis kiel bibliotekisto. Li verkis plutajn filozofajn verkojn kaj kritikeseojn, en la latina. Inter ili estis Traktato pri subteraj fajroj, Temoj pri Tacito kaj Observadoj pri Ammianus Marcellinus. Li mortis en 1657, je la aĝo 45.
Tabatinga
La nomo Tabatinga interalie povas temi pri