cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tutmonda ekonomio
Statistikoj
Aktuakle en 2017, la sekvaj 15 landoj aŭ regionoj atingis ekonomion de almenaŭ 200 bilionoj da dolaroj: Brazilo, Ĉinio, Francio, Germanio, Barato, Indonezio, Italio, Japanio, Sud-Koreio, Meksiko, Rusio, Turkio, Unuiĝinta Reĝlando, Usono kaj Eŭropa Unio.
Kataro estis nomita la plej riĉa lando en la mondo. Tiu ĉi titolo baziĝas sur datumoj publikigitaj de la Internacia Monunua Fonduso en oktobro koncerne la MEP pokape en ĉiu lando surbaze de la aĉetpovo egaleco de valuto, kiu komparas la valutojn de landoj rilate al la kosto de varoj.Laŭ la datumoj, la MEP pokapa en Kataro estas $124,930, la plej alta El preskaŭ 200 landoj de la mondo.
Lobo Fenris
Lobo Fenris, naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1987, do nun -jara, estas itala esperantisto. Aktiva kunlaboranto en Itala Esperantista Junularo kaj en TEJO, li interalie estas kunorganizanto de la Internacia Junulara Kongreso de Esperanto en aŭgusto 2015, kiu okazos en la germania urbo Wiesbaden - en la organiza teamo li respondecas pri la financoj.
Oravský Biely Potok
Oravský Biely Potok (hungare Bjelipotok) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Oravský Biely Potok etendiĝas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Dolný Kubín troviĝas je 25 km.
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1556. En 1596 oni komputis tie 6 sevutulajn domojn. En 1787 703 vilaĝanoj loĝis en 132 domoj. Fine de la 19-a jarcento multaj migris al Ameriko. Inter 1899-1920 la oficiala loknomo ŝanĝiĝis al Árvafejérpatak pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis tie 681 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Árva (reĝa departemento), al distrikto de Tvrdošín, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Quincy Jones
Quincy Jones (fakte Quincy Delight Jones la pli juna, naskiĝis la 14-an de marto 1933 en Ĉikago, Ilinojso) estas usona muzikproduktisto, komponisto, ĵaztrumpetisto, muzikaranĝisto kaj bandestro.
Infanaĝo kaj junaĝo
Jones alkreskis en Bremerton en la usona subŝtato Vaŝingtonio, kie li kiel dekkelkjarulo konatiĝis kun Ray Charles, kun kiu li fondis ĵazbandeton kaj trairis la lokajn ĵazklubejojn de Seattle. En la aĝo de 17 jaroj li gajnis subvencion por la Berklee College of Music en Bostono, rezignis tamen la studojn tie post mallonga tempo, kiam en 1951 Lionel Hampton dungis lin kiel trumpetisto por koncertvojaĝo.
Kariero
Post kiam Jones dum sia tempo ĉ la orkestro Lionel Hampton ankaŭ gajnis meritojn kiel aranĝisto, li ekloĝis en Novjorko, kie li baldaŭ verkis krom por sia amiko el la juneco Ray Charles ankaŭ verkis aranĝaĵojn por studioregistraĵoj de muzikistoj kiel Count Basie, Sarah Vaughan, Duke Ellington kaj Gene Krupa. Dizzy Gillespie dungis lin en 1956 kiel orkestrodirektisto por koncertaro, kiu kondukis interalie al okcidenta Azio kaj al Sudameriko. En 1957 li ekhavis kontrakton kun ABC-Paramount kaj povis tie publikigi sian unuan albumon je propra nomo, This Is How I Feel About Jazz.
Ankoraŭ en 1957 Jones iris al Parizo, kie li interalie ĉe la Usona Konservatorio je in Fontainebleau ĉe Nadia Boulanger profundigis siajn muzikajn studojn. Krom tio li komencis labori kiel produktisto por la diskeldonejo Barclay Records, la franca filio de Mercury Records, kie li prizorgis interalie la kanzonistojn Jacques Brel, Henri Salvador kaj Charles Aznavour, sed ankaŭ produktis eksterlandajn sonregistraĵojn de Billy Eckstine aŭ Sarah Vaughan. Li ankaŭ vojaĝis kun diversaj ĵazbandoj en Eŭropo. Junion de 1958 li direktis la orkestron por poma koncerto de Frank Sinatra en Monako, komenco de multjara kunlaboro kun ĉi tiu kantisto. En 1959 kaj 1960 li tiam vojaĝis per propra granda ensemblo en Eŭropo.
Ree en Usono Jones fariĝis en 1961 kiel vicprezidanto de Mercury Records la unua nigrulo en la estraro de ĉefa diskeldonejo. Krom ĵazo li nun ankaŭ produktis popularmuzikon kaj komencis en 1963, ankaŭ sukcese, komponi filmmuzikon. En la sama jaro li gajnis sian unuan Gremion por sia aranĝaĵo de I Can’t Stop Loving You de la orkestro de Count Basie. En 1964 li direktis la orkestron (kaj verkis kune kun Billy Byers la aranĝaĵojn) por la dua komuna studioalbumo It Might As Well Be Swing de Frank Sinatra kaj Count Basie, sur kiu troviĝas ankaŭ mita versio de la kanto „Fly Me To The Moon“, kiu estis ludata en 1969 dum la surluniĝo. Kiel orkestrodirektisto li entreprenis kune kun Sinatra kaj Basie ekde 1964 ankaŭ vastan preskaŭ dujaran koncertvojaĝon, en kies kadro ekestis interalie la duobla albumo Sinatra At The Sands (1966). 18 jarojn poste (1984) Sinatra verkis direktate de Jones sian lastan solo-albumo L.A. Is My Lady.
Precipe famiĝis Jones per sia laboro kiel muzikproduktisto de Michael Jackson, kiun li renkontis fine de la 1970-aj jaroj kaj por kies plej sukcesaj albumoj (Off the Wall, Thriller, Bad) li estis la respondeca produktisto.
Jones produktis ankaŭ sukcesajn titolojn kun la muzikistoj Aretha Franklin, Little Richard kaj Herbie Hancock. Krome li komponis multajn aliajn filmmuzikojn, antaŭ ol li ankaŭ en Holivudo ekde meze de la 1980-aj jaroj koncentriĝis al produktado. En 1985 Jones lanĉis la furoraĵon We are the world verkitan de Michael Jackson kaj Lionel Richie, kiu kolektigis 50 milionojn da usonaj dolaroj favore al helpfonduso por Afriko. Samjare ekestis la filmigo de la romano The Color Purple, por kiu li verkis ankaŭ la Oskar-premiitan muzikon. Kiel konstantan kunulon li havis je ĉi tiuj kaj multaj aliaj produktadoj regule soniĝenieron Bruce Swedien ĉeflanke, kiu helpis aparte la albumojn den Michael Jackson al ĝiaj neintermiksebla sono.
En 1989 li produktis la albumon Back on the Block, kiu enhavas interalie novversion de Birdland, kiun kunmuzikis Ella Fitzgerald, George Benson kaj Joe Zawinul. La Grammy-premiitan diskon krome kunverkis Miles Davis, Al Jarreau, Take 6, Sarah Vaughan (unu el ŝiaj lasta sonregistraĵoj) kaj Ray Charles.
En 1990 aperis la dokumenta filmo „Listen Up – Das Leben des Quincy Jones“ de Ellen Weissbrod.
Cornaux
Geografio
Cornaux situas 8 kilometrojn oriente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo en la ebenaĵo sudoriente de la Neŭŝatela Ĵuraso inter la Lago de Bielo kaj la Lago de Neŭŝatelo ĉe la okcidenta bordo de la kanalo de la rivero Thielle, kiu estas la limo al Kantono Berno. En nordoriento de la teritorio de Cornaux situas parto de la naftorafinejo de Cressier. La komunumo konsistas el la vilaĝo Cornaux, la setlejo Le Roc sur alteco de 589 m s.m. en nordokcidento de la komunumo kaj la industria setlejo Bugeon sude de la naftorafinejo. Ĉe la deklivo de la Ĵurasa Montaro etendiĝas vastaj vitejoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,72 km², de kiuj 22,2% estas kovritaj de arbaro, 45,8% servas por agrikulturo kaj 31,1% por setlado kaj industrio.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Cornaux limas en nordo al Cressier, en oriento al Gals (BE), en sudo al La Tène, kaj en okcidento al Saint-Blaise.
Trafiko
Tra Cornaux pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 5 de Bielo al Neŭŝatelo. La komunumo disponas pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A5, kiu ankaŭ pasas tra la komunuma teritorio. La stacidomo de Cornaux situas ĉe la grava trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Olten tra Bielo kaj Neŭŝatelo al Yverdon-les-Bains.
Historio
La unua dokumenta mencio de Cornaux datiĝas el la jaro 1212 kiel Curnaul. En la jaro 1965 en Cornaux estis trovita ponto trans la rivero Thielle el la 1-a jarcento a.K. kun longeco de 90 metroj kaj baziĝante sur 7 pilioj. Sub la ponto estis trovitaj skeletoj de homoj parte kun koservitaj cerboj, kaj glavoj kaj laboriloj el la epoko de la La-Tène-kulturo. Ĝis la abolicio de la servuteco en la jaro 1526 la plej granda parto de la loĝantoj de Cronaux kun la escepto de klelkaj familioj, kiuj posedis la civitanecon de Neŭŝatelo, estis sklavoj. Ĝis 1848 Cornaux apartenis al la kastelvoktejo de Thielle.
Simer
Simer, ukraine Сімер, hungare Ószemere [Osemere] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto Pereĉin.
Historio
En 1910 vivis en Ószemere 796 loĝantoj, (748 rutenoj, 20 germanoj, 16 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Perecseny, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon. Poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis ankaŭ Simer/Ószemere. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.
24441 Jopek
24441 Jopek estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, en Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la pola astronomo Tadeusz Jopek, profesoro ĉe la Universitato Adam Mickiewicz en Poznano, Pollando. Li disvolvis metodon de grupa analitiko por identigi meteorfluojn kaj kiel ili estas asociataj al apudteraj asteroidoj.
Simbolo de Wythoff
En geometrio, simbolo de Wythoff estas mallonga skribmaniero, kreita de matematikisto Willem Abraham Wythoff, por nomado de regula kaj duonregulaj pluredroj uzante konstruon de Wythoff, per prezentado de ili kiel kahelaroj sur la surfaco de sfero, eŭklida ebeno, aŭ hiperbola ebeno.
La simbolo de Wythoff donas 3 nombrojn p q r kaj pozicion de vertikala streko (|) kiu apartigas la nombroj antaŭ kaj post ĝi. Ĉiu nombro prezentas la ordo de speguloj je vertico de la fundamenta triangulo.
Ĉiu simbolo prezentas unu uniforman pluredron aŭ uniforman kahelaron, kvankam la sama kahelaro/pluredro povas havi malsamajn simbolojn de Wythoff de malsamaj generaj simetrioj. Ekzemple, la regula kubo povas esti prezentita per 3 | 4 2 kun Oh simetrio, kaj 2 4 | 2 kiel kvadrata prismo kun 2 koloroj kaj D4h simetrio, kaj ankaŭ 2 2 2 | kun 3 koloroj kaj D2h simetrio.
Enkonduka tabelo
Estas 7 generilaj punktoj kun ĉiu aro de p,q,r: (kaj kelkaj speciala formoj)
Estas tri specialaj okazoj:
Priskribo
La p,q,r prezentas la formon de la fundamenta triangulo de la simetrio, aparte ĉiu nombro estas la kvanto de reflektoj (speguloj) kiuj ekzistas je ĉiu vertico.
Sur la sfero estas 3 ĉefaj specoj de simetrio: (3 3 2), (4 3 2), (5 3 2), kaj unu malfinia familio (p 2 2), por ĉiu p=2,3,... . Ĉiuj simplaj familioj havas unu orton kaj do r=2, ĉar eĉ minimuma simbolo sen orto - simetrio (3 3 3) jam implicas sumon de anguloj egelan al π kaj do respektivas al eŭklida ebeno.
La pozicio de la vertikala streko en la simbolo estas uzata por havi specifajn formojn per poziciigo de la generila punkto en la fundamenta triangulo. La generila punkto povas esti aktiva aŭ neaktiva por ĉiu spegulo. Ĉi tiu distingo kreas 7 (23-1) eblajn formojn neglektante tiun en kiu la generila punkto estas sur ĉiu speguloj, kaj do tute neaktiva.
En ĉi tiu skribmaniero la speguloj estas markita per la reflekto-ordo de la kontraŭa vertico. La p,q,r valoroj estas listita antaŭ la baro se la respektiva spegulo estas aktiva.
La unu neebla simbolo | p q r, kiu implicas ke la generila punkto estas sur ĉiuj speguloj kio estas nur ebla se la triangulo estas unu sola punkto. Ĉi tiu neuzata simbolo estas uzata por signifi ion malsaman. Ĉi tiu simbolo prezentas la okazon en kiu ĉiuj speguloj estas aktivaj, sed nepara-nombraj reflektitaj bildoj estas ignoritaj. Ĉi tio kreas turnajn simetriajn.
Ĉi tiu simbolo estas funkcie simila al la pli ĝenerala figuro de Coxeter-Dynkin kiu montras triangulon markitan kiel p, q, r sur la randoj, kun cirkletoj ĉirkaŭ punktoj prezentantaj spegulojn kiuj tuŝas la generilan punkton. (La figuro de Coxeter-Dynkin estas montrata kiel lineara grafikaĵo kiam r=2 ĉar tie ne estas intero de reflektoj trans orto.)
Simetriaj trianguloj
Estas 4 simetriaj klasoj de reflektoj sur la sfero, kaj du sur la eŭklida ebeno. Por la hiperbola ebeno ili estas malfinie multaj, kelkaj estas listigitaj ĉi tie.
La montritaj pli supre geometriaj simetriaj grupoj nur inkluzivas la entjerajn solvaĵojn sur la sfero. La listo de trianguloj de Schwarz inkluzivas racionalajn nombrojn, kaj donas la plenan aron de la solvaĵoj de uniformaj pluredroj.
Enkondukaj sferaj kaj ebenaj kahelaroj
Elektado de kahelaroj kreitaj per la Konstruo de Wythoff estas donita pli sube.
Ebenaj kahelaroj (r=2)
Unu hiperbola kahelaro estas donita, kaj ĝi estas montrita kiel projekcio je disko de Poincaré .
Zoltán Silimon-Várday
Zoltán SILIMON-VÁRDAY [ŝilimon-vArdai] rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro. Li naskiĝis en Carei la kaj mortis en Carei la.
Kariero
Zoltán Silimon-Várday diplomitiĝis pri geografio-biologio en UBB de Kluĵo en 1975. Li instruis inter 1960 kaj 1990 en Ghenci, poste ĝis 1994 en Carei. Li estis redaktoro, poste de 1998 ĉefredaktoro de la semajna gazeto Nagykároly és Vidéke.
Eadbert (Northumbria)
Eadbert (m. la 2-an de aŭgusto 768) estis reĝo de Northumbria, Anglio de ĉirkaŭ 737 al 758.
Familio
Li estis ano de la reĝa familio de Northumbira, kaj devenis de Ida, la unua anglosaksa reĝo de Bernicia (unu el la du regnoj kiuj kuniĝis por estigi la regnon Northumbria). Lia patro nomiĝis Eata.
Altroniĝo
Li altroniĝis ĉirkaŭ 737 post la dua abdiko de Ceolwulf, kiu eniris la abatejon de Lindisfarne. Kontraste al la unua abdiko de Ceolwulf, verŝajne la dua estis propravola.
Regado
Eadbert estis kontraŭata de rivaloj anoj de la reĝa familio. En 740 Eardwine, verŝajne filo de Eadwulf (reĝo 704-705) estis mortigata. En 750 Offa, filo de Aldfrith (reĝo 685-704) estis forprenata de la abateja sanktejo de Lindisfarne kaj mortigata post sieĝo, kaj Cynewulf, episkopo de Lindisfarne, kiu protektis kaj eble subtenis Offa, estis malliberigata ĉe Jorko.
Letero de papo Paŭlo la 1-a (papo) al Eadbert kaj lia frato Egbert komandis ilin redoni bienojn forprenitajn de abato Fothred kaj donitajn al Moll (eble Aethelwald Moll): tio sugestas ke Eadbert penis rehavi bienojn donitajn de antaŭaj reĝoj al la eklezio.
En 740 Eadbert militis kontraŭ la piktoj. Aethelbald, reĝo de Mercia, profitis de la foresto de Eadbert por disrabi Northumbria.
En 750 Eadbert konkeris iom da pikta teritorio. En 756 li kaj la pikta reĝo batalis kontraŭ la keltoj de Skotlando.
Abdiko
En 758 Eadbert abdikis, kaj eniris la monaĥejon ligitan al la katedralo de Jorko. Li mortis en 768 kaj entombiĝis en la katedralo apud sia frato Egbert.
Li estis sekvata de sia filo Oswulf, sed tiu estis murdata post unu jaro.
Ricanto (stacidomo)
Ricanto aŭ Ricantu (U Ricantu) estas franca haltejo sur linio -, situanta en  Ajaccio, en departemento Corse-du-Sud, regiono Korsiko.
Temas pri stacidomo de Chemins de fer de la Corse (CFC) inaŭgurita la.
Andrew J. Noymer
Andrew J. NOYMER estas usona astronomo naskiĝinta la.
La Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro de 7 asteroidoj elde la Observatorio de Siding Spring, (Coonabarabran, Aŭstralio).
La asteroido 4956 Noymer estis nomita en lia honoro.
28958 Binns
28958 Binns estas malgranda malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do ano de la tiel nomata "Greka Tendaro".
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la kanada plur-sporta atletino Hilda May (Torok) Binns, kiu gajnis la unuan kanadan en la Paralimpiko de Tel-Avivo.
NGC 4143
NGC 4143 (aliaj indikoj — UGC 7142, MCG 7-25-36, ZWG 215.39, PGC 38654) estas galaksio en konstelacio Ĉashundoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Sloupno
Nomo Sloupno markas:
Elektrozavodskaja (stacio)
"Elektrozavodskaja" (Электрозаводская) estas haltejo de Moskva fervojo, situanta inter la Kazana stacidomo kaj "Sortirovoĉnaja" en orienta parto de Moskvo.
Apudaj stratoj: Bolŝaja Semjonovskaja, Semjonovskaja riverbordo.
Transirejoj:
Romantikula domo (Jena)
La Romantikula domo (germane: Romantikerhaus) estas literatura muzeo en Jena, Germanio, Unterm Markt nr 12a.
Priskribo
La iama loĝdomo de la filozofo Johann Gottlieb Fichte, kiu venis en la 1794-a jaro al Jena, prezentas sin hodiaŭ kiel literaturan muzeon por la epoko de germana malfrua romantiko. Konstruite en 1669, la konstruaĵo troviĝis iam ĉe la rando de la urbo, tamen ankoraŭ ene de la urbomuroj. Iam multo da memorigŝildoj pri famaj loĝintoj estis muntitaj ĉe la fasado.
Kolektoj
La ekspozicioj pri la fruromantika epoko en Jena montras la kulturan kaj spiritan fonon de la tiama ekagado de juna generacio da poetoj, literaturscienculoj, filozofoj kaj natursciencistoj. Kiel eblis fari la urbon Jena (inter 1785-1803) la plej progresa spirita centro de tuta Germanlando? Kio allogis tien ĉi la filozofojn Ernst Reinhold, Fichte, Friedrich Schelling, la teologojn Johann Jakob Griesbach kaj Heinrich Eberhard Gottlob Paulus, la poeton (kaj profesoron pri historio!) Friedrich Schiller kaj la natursciencistojn Justus Christian Loder, Johann Georg Lenz, Christoph Wilhelm Hufeland, Johann Christian Stark la malpli juna kaj August Batsch en urbon kun nur ĉ. 4.500 loĝantoj? Sendube tiaj personuloj estis la ĉefa kaŭzo por duobliĝo de la nombro de la studentoj al ĉ. 800 en la 1790-aj jaroj.
La tri etaĝoj de la muzeoj enhavas informon pri la tri jenaj temoj:
En la tria etaĝo estas ankaŭ spaco por nedaŭraj ekspozicioj.
Elektroniko
Elektroniko estas la scienco kaj la tekniko pri la regado de liberaj elektronoj. Kiel scienco ĝi estas parto de fiziko; kiel tekniko ĝi naskiĝis kiel branĉo de la elektra inĝenierarto.
La elektronika inĝenierarto okupiĝas pri transmisio kaj prilaborado de elektraj signaloj, kiuj permesas sendi aŭ ricevi informojn uzante la principojn de elektro kaj elektromagnetismo. La elektroniko uzas ĝenerale malfortajn tensiojn kaj kurentojn, ĉar informo povas esti transdonita per malgranda energio.
La nelineara konduto de aktivaj komponantoj kaj ilia kapablo reguli elektronfluojn ebligas amplifon de malfortaj signaloj, tial elektroniko estas vaste uzata en rega sistemo, informprocezo, telekomunikado kaj signal-prilaborado. La kapablo de elektronikaj aparatoj por funkcii kiel ŝaltiloj ebligas ciferecan informprocezon. Interligteknologioj kiel ekzemple cirkvitaj tabuloj, elektronika enpakadoteknologio kaj aliaj multfacetaj formoj de komunikadinfrastrukturo kompletigas cirkvitfunkciecon kaj transformas la miksitajn komponantojn al en regula laborsistemo.
Historio
La komenco de elektroniko estas kutime lokata en la komenco de la 20-a jarcento kun la invento de la vakutubo (elektrona tubo) en 1904 fare de la angla fizikisto John Ambrose Fleming. Tio estis la unua vakutubo bone funkcianta por praktikaj celoj, sed jam en 1883 la usonana inventisto Edison kreis vakutubon maltaŭgan por praktika uzado.
La tubo de Fleming estis diodo, praulo de venontaj diodoj pli rafinaj; en 1906 la usonano De Forest inventis la unuan triodon, kiu kapablis elektre amplifi malfortajn radiosignalojn kaj sonosignalojn per ne-meĥanika aparato.
Vakutuboj ludis ankoraŭ gravan rolon ĝis la mezo de la 1980-aj jaroj en la kampo de mikroondoj por sendiloj pri forta povumo kaj televido-riceviloj, sed ili estis iom post iom anstataŭataj de la solid-stataj komponantoj. Nuntempe, vakutuboj estas uzataj nur en kelkaj specialistaj aplikoj.
Branĉoj de elektroniko
Ĝis 1950 elektroniko estis nomita "radioteknologio", ĉar ĝia ĉefaplikiĝo estis la produkto kaj la teorio de radiosendiloj kaj radioaparatoj.
La nunaj branĉoj de elektroniko estas la jenaj:
1. Cifereca elektroniko
2. Analoga elektroniko
3. Mikroelektroniko
4. Difuza elektroniko
5. Cirkvita projektado
6. Integrita cirkvito
7. Optoelektroniko
8. Duonkonduktanto
9. Duonkonduktanta komponanto
Noto.- Alia branĉo de elektroniko traktas pri fortaj kurentoj: oni tiam parolas pri povuma elektroniko, fako de la elektrotekniko.
Elektronikaj aparatoj kaj komponantoj
Elektronika komponanto estas ajna fizika aĵo en elektronika sistemo uzita por influi la elektronojn aŭ aliajn rilatajn kampojn, laŭ maniero kongrua kun la celita funkcio de la elektronika sistemo. Komponantoj estas ĝenerale intencitaj por esti ligitaj kune, kutime per lutado al cirkvita tabulo, por krei elektronikan cirkviton kun aparta funkcio (ekzemple amplifilo, sendricevilo aŭ elektronika oscilatoro).
Komponantoj povas esti enpakitaj unuope, aŭ en pli kompleksaj grupoj kiel okazas en integritaj cirkvitoj. Iuj komunaj elektronikaj elementoj estas kondensatoroj, induktiloj, rezistiloj, diodoj, transistoroj, solenoidoj, ktp. Komponantoj ofte estas klasifikitaj kiel aktivaj (ekz. transistoroj, tiristoroj kaj operaciaj amplifiloj) aŭ pasivaj (ekz. rezistiloj, diodoj, kondensatoroj kaj induktiloj) elementoj.
Vakutuboj, kiuj ludis gravan rolon en elektroniko dum la unuaj jardekoj de la 20-a jarcento, nun estas uzataj nur en kelkaj specialistaplikoj kiel ekzemple altpovumaj RF-amplifiloj (ekz. klistronoj), katodradiaj tuboj, fakaj aŭdo-frekvencaj aparatoj, gitar-amplifiloj kaj mikroondaparatoj (ekz. magnetronoj).
En elektroniko kaj telekomunikado radiosendilo estas elektronika aparato kiu, kun la helpo de anteno, elsendas radioondojn. La sendilo produktas alternan kurenton, kun radiofrekvenco kiu estas aplikita al la anteno. Ekscitita de tiu alterna kurento, la anteno elsendas radioondojn. Krom ilia uzo en radiofonio, sendiloj estas necesaj partoj de multaj elektronikaj aparatoj kiuj komunikas per radioondoj, kiel ĉelaj telefonoj, senkablaj komputilaj retoj, Bluetooth ebligitaj aparatoj, garaĝa pordo malfermiloj, dudirektaj radioj en aviadilo, ŝipoj, kosmoŝipo, radaro kaj navigiloj.
Tipoj de elektronikaj cirkvitoj
Cirkvitoj kaj komponantoj povas esti dividitaj laŭ du grupoj: analogaj kaj ciferecaj. Specialaj aranĝoj povas konsisti el unu aŭ alia aŭ ankoraŭ el ambaŭ tipoj.
Analogaj cirkvitoj
La plejmulto da elektronikaj aparatoj, kiel ekzemple radioriceviloj, estas konstruitaj el kombinaĵoj de kelkaj tipoj de bazaj cirkvitoj. Analogaj cirkvitoj uzas kontinue ŝanĝeblan valoron de tensio aŭ kurento, kontraŭe al diskretaj niveloj en ciferecaj cirkvitoj.
Egas la nombro da malsamaj analogaj cirkvitoj ĝis nun ellaboritaj, aparte pro tio, ke "cirkvito" povas esti difinita kiel io ajn de ununura komponanto ĝis sistemoj enhavantaj milojn da komponantoj.
Analogaj cirkvitoj foje estas nomitaj linearaj cirkvitoj malgraŭ, ke multaj nelinearaj efikoj estas uzitaj en analogaj cirkvitoj kiel ekzemple miksiloj, modulatoroj, ktp. Bonaj ekzemploj pri analogaj cirkvitoj inkludas vakutubojn kaj transistoramplifilojn, operaciajn amplifilojn kaj oscilatorojn.
Malofte trovas oni modernajn cirkvitojn, kiuj estas tute analogaj. Tiujn tagojn, analogaj cirkvitoj povas uzi ciferecajn kaj eĉ mikroprocesorajn teĥnikojn por plibonigi efikecon. Tiu tipo de cirkvito estas kutime nomita "miksita cirkvito" anstataŭ "analoga kaj cifereca". Foje povas esti malfacile diferencigi inter analogaj kaj ciferecaj cirkvitoj, kiam ili enhavas elementojn rilatantaj samtempe al lineara kaj nelineara operacio. Unu ekzemplo estas la komparilo, kiu enprenas kontinuan vicon da tensio sed nur eliras unu el du niveloj, kiel cifereca cirkvito. Simile, amplifilo kun supersaturita transistoro povas enhavi la karakterizaĵojn de regita ŝaltilo, kiu esence funkcias inter du niveloj.
Ciferecaj cirkvitoj
Pro eblaj sinonimoj, oni ne konfuzu tiun temon kun vortoj, kiuj estas tiritaj el la vortoj "cifero" aŭ "diĝito" ekz. "cifereca" aŭ "diĝita", dum la terminoj "cifero" kaj "cifereca" estas preferindaj. Ciferecaj cirkvitoj estas elektraj cirkvitoj surbaze de certa nombro de diskretaj tensioniveloj. Ciferecaj cirkvitoj estas la plej ofta fizika prezentado de bulea algebro, kaj estas la bazo de ĉiuj ciferecaj komputiloj. Por la plej multaj inĝenieroj, la esprimoj "ciferea cirkvito", "cifereca sistemo" kaj "logiko" estas interŝanĝeblaj en la kunteksto de ciferecaj cirkvitoj. La plej multaj ciferecaj cirkvitoj uzas binaran sistemon kun du tensioniveloj etiketitaj "0" kaj "1". Ofte la logika nivelo "0" estos pli malalta tensio kaj referota kiel "Malalta", la logika nivelo "1" referota kiel "Alta". Tamen, kelkaj sistemoj uzas la inversan difinon ("0" estas "Alta") aŭ ankoraŭ estas bazita super kurentniveloj. Ofte la sisteminĝeniero elektas la negativan logikon (tio estas, la inversan difinon) pro facileco de produkto aŭ plibonigo de sekureco kaj findindeco kaze de misuzoj aŭ defektaj komponantoj. La difino de niveloj "0" kaj "1" estas arbitra.
Ternara logiko (kun tri statoj) estis studita, kaj kelkaj prototipsistemoj iniciatiĝis.
Komputiloj, elektronikaj horloĝoj kaj programeblaj logikaj regiloj (angle PLC, Programmable logic controller) uzataj por regi industriajn procesojn estas konstruitaj el ciferecaj cirkvitoj.
- Elementaj blokoj
- Alte integritaj aranĝaĵoj
Varmodisipiĝo kaj termika regado
Varmo generita de elektronika cirkvito devas esti disipita por malhelpi subitan malfunkcion kaj plibonigi longperspektivan fidindecon. Varmodisipiĝo estas precipe plenumita per pasiva konduktado aŭ/kaj konvekcio. Rimedoj atingi pli grandan disipiĝon inkludas malvarmigajn radiatorojn kaj ventolilojn por peraera malvarmigo, kaj aliajn formojn de komputilmalvarmigo kiel ekzemple perakva malvarmigo. En studo de sistemodisipiĝo, oni devas antaŭvidi la varmodisipojn de ĉiuj komponantoj kaj subsistemoj. Fakte, tiaj teĥnikoj uzas kondukton, konvekcion kaj radiadon de la konsiderita termika energio.
Bruo
Elektronika bruo estas difinita kiel nedezirataj signalperturboj aldonitaj al la utila signalo. La elektronika bruo aperanta en la eliro de aparato sen enira signalo estas la fona bruo, ĝi kutime adiciiĝas al la dezirata elira signalo kaj estas (tuta aŭ parta) responso de la elektronika bruo. Bruo ne estas sama ol signaldistordo kaŭzita de nelineara amplifo de cirkvito. Bruo estas asociata al ĉiuj elektronikaj sistemoj. Bruo de cirkvito povas esti elektromagnete aŭ termike generita; eblas malpliigi ĝin per malgrandigo de la funkcia temperaturo. Aliaj tipoj de bruo, kiel Schottky-a bruo ne povas esti forigitaj, pro fundamentaj limoj en fizikaj proprecoj.
Elektronika teorio
Studo de elektroniko entenas matematikajn metodojn. Por iĝi kompetenta pri elektroniko, estas ankaŭ necese, ke fakulo iĝis kompetenta pri la matematiko de cirkvitanalizo.
Cirkvitanalizo estas la studo de metodoj por solvi ĝeneralajn linearajn sistemojn kun nekonataj variabloj, kiel ekzemple la tensio ĉe iu nodo aŭ la kurento tra iu branĉo de grafeo. Komuna analizilo por tio estas SPICE (angle, Simulation Program with Integrated Circuit Emphasis ).
Ankaŭ grava pri elektroniko estas la studo kaj kompreno de la teorio de la elektromagneta kampo.
Elektronika laboratorio
Pro la kompleksa naturo de la elektroniika teorio, laboratoria eksperimentado estas grava necesa parto por efektivigi elektronikajn aparatojn. Tiaj eksperimentoj estas utiligitaj por pruvi aŭ konfirmi la projekton de inĝeniero, kaj detekti difektojn. Historie, elektronikaj laboratorioj konsistis el elektronikaj aparatoj kaj elektra ekipaĵo situanta en fizika spaco, kvankvam ekde pli lasttempaj jaroj la tendenco de elektronika laboratorio estas direktiĝi al simuladoprogramaro, kiel ekzemple CircuitLogix, NI-Multisim kaj OrCAD EE Spice.
Konstrumetodoj
Multaj malsamaj metodoj por kunligi komponantojn estis uzitaj tra jaroj. Ekzemple, la ekstempaj elektronikaj cirkvitoj ofte uzis dratligojn de punkto al punkto, dum komponantoj estis ligitaj al lignaj tabuloj. Presita cirkvito kaj wire-wrap (per dratoj volvitaj ĉirkaŭ stangetoj) estis aliaj uzitaj metodoj. Plejmulto da nuntempaj elektronikaj cirkvitoj uzas cirkvitkartojn produktitaj el materialoj kiel FR2 (FR2 pri flamrezistanta 2, el papero fortigita de sinteza rezino) aŭ FR4 (FR4 pri flamrezistanta 4, el sinteza rezino fortigita de vitrofibroj). Antaŭ la jaroj 1960-aj, kutime estis uzita la tratrua teĥnologio (angle THT, Through hole technology), sed pli kaj pli la surfacmunta teĥnologio (angle SMT, Surface-mount tehnology)) industrie anstataŭis la antaŭajn metodojn.
Sano kaj mediaj efikoj asociitaj al elektronikaj aroj akiris pliigitan atenton dum la lastaj jaroj, aparte pri eŭropaj produktoj fare de eŭropaj direktivoj.
Detruo
Formikoj (el specio Nylanderia fulva) povas konsumi la izolaĵon de elektrikaj kabloj, kreante kurtajn cirkvitojn. La scientistoj ne bone komprenas la konduton de tiuj insektoj: kio allogas ilin, ĉu estas la varmo kreita de la kurento en la konduktilo, ĉu estas la magneta kampo elradiata de ĉi-lasta? .
Fenestro de Overton
Fenestro de Overton, ankaŭ nomata la diskursfenestro, estas kontraŭscienca konspirologia koncepto, kiu nomumas la aron da ideoj, opinioj aŭ praktikoj konsiderataj akcepteblaj en la publika opinio de socio. Ĉi tiu termino estas derivita de la nomo de sia konceptinto, Joseph P. Overton (1960-2003), iama vicprezidanto de la Centro por Publika Politiko de Mackinac , kiu, en la priskribo de sia "fenestro", asertis la ideon, ke la politika farebleco de ideo dependas ĉefe de tio, ke ĝi estas en la "fenestro", pli ol de la unuopaj preferoj de politikistoj.
Laŭ la priskribo de Overton, lia fenestro kvazaŭ inkludas gamon da politikoj konsiderataj politike akcepteblaj rilate al ekzistanta publika opinio, kaj kiujn politikisto kvazaŭ povas do proponi sen esti konsiderata tro ekstremista, por gajni aŭ teni publikan postenon.
Post la morto de Overton, aliaj esploris la koncepton de ĝustigo de ĉi tiu fenestro de akcepteblaj ideoj, intence reklamante ideojn ekster ĉi tiu fenestro (aŭ ideojn ĉe la "ekstera marĝeno") kun la intenco akceptigi, per komparo, ideojn ĝis nun konsideratajn neglektindaj.
La amaskomunikiloj, kiel influaj agantoj de publika opinio, verŝajne estas ilo por modifi ĉi tiun fenestron per pli grandigi aŭ movi ĝin meze de la aro da opinioj. La polemika amaskomunikilaro precipe emas kontribui al la unua etapo de tia operacio, tio estas radikaligante nepenseblan ideon.
Koncepto
Overton priskribas mapon da ideoj de "pli libera" ĝis "malpli libera" pri registara agado. Laŭ tio ke la fenestro ŝanĝas sian grandecon aŭ moviĝas, ideo en difinita loko povas fariĝi pli-malpli politike akceptebla. La akcepto-niveloj de publikaj ideoj estas proksimume kiel sekvas:
La fenestro de Overton estas alproksimiĝo por identigi ideojn difinantajn la areon de akceptebleco de eblaj registaraj politikoj en la kunteksto de demokratio.
Subtenantoj de politikoj ekster la Overton-a fenestro celas persvadi aŭ eduki publikan opinion por ŝanĝi kaj/aŭ plilarĝigi la fenestron. Dum subtenantoj en la fenestro - subtenantaj aktualajn politikojn aŭ similajn - celas konvinki la publikan opinion, ke politikoj ekster la fenestro devas esti rigardataj kiel neakcepteblaj.
Isao Homma
Isao Homma (本間 勲, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Albirex Niigata kaj Tochigi SC.
Kesztölc
Situo
Kesztölc situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Budapeŝto-Komárom estas ne tro for. La ĉefurbo troviĝas 39 km-ojn for.
Historio
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko, antaŭ la hungaroj avaroj vivis tie. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1075, ĝis la turkoj la kampoj apartenis precipe al la eklezio. En 1250 ĉe la apudaĵo "Klastrompuszta" (klaŝtrompusta) oni fondis monaĥejon, kiun la turkoj forbruligis. La vilaĝo mem restis viva ankaŭ dum la turkoj. Dum la historio la vilaĝanoj okupiĝis precipe pri vinkulturo. En 1716 slovakoj alvenis. La lernejo ekfunkciis ekde 1755. Anstataŭ la malnova ligna katolika preĝejo konstruiĝis nova en 1800. La vilaĝdomo en 1905 konstruiĝis. En 1946 okazis loĝantaro-ŝanĝo inter slovakoj kaj hungaroj, iom poste kolĥozo pri "Bonŝancon" (=minista saluto) formiĝis.
Flamo de la revolucio
La vilaĝo akiris tutlandan famon en 1956. Post la revolucio malgranda komunista taĉmento proksimiĝis al la vilaĝo, sed kuglopafoj akceptis ilin, do ili tuj retiriĝis. Ĝis decembro okazis nenio, fine sovetia armeo kun tankoj alvenis kaj sen pafado okupis la vilaĝon. La revoluciuloj kaŝiĝis ĝis la amnestio. Ĵurnalisto devis fari artikolon pri la okazintaĵo, kial okupis Sovetunio la lasta ĉi tiun vilaĝon. Li fantaziis kaj skribis tion, ke dum la "kontraŭrevolucio" en Kesztölc oni deklaris respublikon kaj estis tie multe da "kontraŭrevoluciuloj". Pri la okazintaĵo oni nuntempe faris dokumentan filmon, televizian filmon kaj romanon. Estas loko ankaŭ tie rememori tion, ke tie estingiĝis la lasta flamo de la revolucio.
Famuloj
En Kesztölc naskiĝis hungaria skovaka ĵurnalisto János Fuzik.
Teusaquillo
Teusaquillo [teŭsaKIĝo] estas la localidad numero 13a de la Ĉefurba Distrikto Bogoto, Kolombio. Ĝi troviĝas en la centr-okcidento geografia de la urbo, nordokcidente de la historia centro. Estas teritorio komplete urbanizita, kun multaj verdaj zonoj, ekzemple la Metropola Parko Simón Bolívar kaj la Universitata Urbo. Krome, estas kelkaj kanaloj de malgrandaj riveroj kiel Arzobispo kaj Salitre. Historie, la nomo de la teritorio korespondis al la aktuala Chorro de Quevedo en La Candelaria.
Priskribo
Aktuale, la localidad limas kun Santa Fe, Chapinero kaj Los Mártires, nome la plej tradiciaj de Bogoto. Kun tiuj du localidades, oni formas la kvartalaron kiu distingiĝas ĉar estas portreto de diferencaj epokoj de la historio de la urbo. Du el ties simboloj, nome la Metropola Parko Simón Bolívar kaj la Stadiono El Campín suferis ŝanĝojn en la lastaj jaroj.
La areo de la localidad estas de 1419 hektaroj kaj ĝia loĝantaro en 2017 estis de 140 767 loĝantoj, kvankam oni ĉirkaŭkalkulas ke la portempa loĝantaro ascendas ĉiutage al pli ol 400 000 personoj. ​ Teusaquillo estas formita de ses UPZ: Galerías, Teusaquillo, Parque Simón Bolívar, La Esmeralda, Quinta Paredes kaj Ciudad Salitre Oriental.
En 2013 oni subskribis interkonsenton por la komenco de la procezo de konstruado de nova administracia sidejo de la localidad. Tiu konstruaĵo estos konstruita en la carrera 30 kun strato 40. ​
La kvartalo Teusaquillo mem okupas la teritorion situa inter la stratoj 32 kaj 37, kaj la avenuo Caracas kaj la carrera 19. ​
Administracio kaj dividaĵoj
La loka urbestraro havas sidejon en la kvartalo La Soledad en la strato 39 B Numero 19 - 30. La localidad superas 150.000 loĝantojn, kun 2,5% de la totalo de la urba kerno de Bogoto.
En la localidad Teusaquillo, la Ĉefurba Distrikto establis 6 kvartalojn de granda gravo kaj amplekso kiel UPZ (Unidades de Planeación Zonal); la ciferoj de loĝantaro korespondas al la jaro 2000:
Krome en la localidad troviĝas la UPZ Ciudad Salitre Oriental, dum la UPZ Ciudad Salitre Occidental kaj la UPZ Modelia troviĝas en Fontibón; tiuj tri kunformas la aron de kvartaloj konata populare kiel Ciudad Salitre, dividita inter tiuj du localidades.
Kvartaloj
Cundinamarca, Acevedo Tejada, Quirinal, Camavieja.
Marcelino Ramos
Marcelino Ramos estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 5.134 loĝantojn en 2010.
Louis de Freycinet
Louis Claude de Saulces de Freycinet (naskiĝis la 7-an de aŭgusto 1779, mortis la 18-an de aŭgusto 1841) estis franca navigisto. Li ĉirkaŭnavigis la teron, kaj en 1811 publikigis la unuan mapon kiu montras kompletan marbordon de Aŭstralio.
Biografio
Li naskiĝis ĉe Montélimar, Drôme. Louis-Claude de Saulces de Freycinet havis tri fratojn, Louis-Henri de Saulces de Freycinet, Andre Charles de Saulces de Freycinet kaj la plej juna, Frederic-Casimir de Saulces de Freycinet (patro de Charles de Freycinet). Louis-Claude estis la dua plej aĝa. En 1793 li eniris en la Francia sixparmeo. Post partopreno en agado kontraŭ Britio, li en 1800, kun sia frato (Louis-Henri de Freycinet (1777–1840), kiu poste iĝos admiralo), aliĝis al ekspedicio por esplori la sudan kaj sudokcidentan marbordojn de Aŭstralio. Li navigis ĉe Nicolas Baudin en la ŝipoj Naturaliste kaj Géographe. Finfine Baudin kaj Freycinet publikigis sian mapon de la aŭstralia marbordo en 1811, tri jarojn antaŭ Flinders publikis tiun sian.
Portas lian nomon en la marbordo de Okcidenta Aŭstralio haveno nome Freycinet Estuary, la Kabo Freycinet kaj la Duoninsulo Freycinet kun la Nacia Parko Freycinet en Tasmanio.
En 1805, li revenis al Parizo, kaj preparis mapojn kaj sian verkon Voyage de découvertes aux terres australes (Parizo, 1807–1816).
Mondvojaĝo
En 1817, li estris la ŝipon Uranie, per kiu iris kun aliaj al Rio de Janeiro, por pendolaj mezuroj kaj aliaj observoj ne nur en geografio kaj etnologio, sed ankaŭ en astronomio, tera magnetismo, kaj meteologio, kaj por kolekto de specimenoj por natura historio. Freycinet kunportis por tiu veturado sian edzinon.
Dum tri jaroj, Freycinet vizitis Aŭstralion, la Marianojn, Havajojn, kaj aliajn insulojn de Pacifiko, Sudamerikon, kaj aliajn lokojn, kaj, spite la perdon de la Uranie ĉe la Falklandoj dum la revena vojaĝo, li revenis en Francion kun grava kolekto en ĉiuj fakoj de natura historio, kaj kun multaj notoj kaj pentraĵoj de la vizititaj landoj.
La rezulto de tiu veturado estis publikita de Freycinet kiel Voyage autour du monde fait par ordre du Roi sur les corvettes de S. M. l'Uranie et la Physicienne, pendant les années 1817, 1818, 1819 et 1820.
Freycinet iĝis membro de la Franca Akademio de Sciencoj en 1825, kaj estis unu el fondintoj de la Pariza Geografia Societo. Li mortiĝis ĉe Loriol-sur-Drôme, Drôme.
Nokto de Juri
Nokto de Juri estas internacia celebro okazanta ĉiun 12an de aprilo por memori mejloŝtonoj en kosmesplorado.
Ceolwulf (Northumbria)
Ceolwulf (m. 764) estis reĝo de Northumbria, Anglio de 729 al 737, krom mallonga periodo en 731 aŭ 732 kiam li detroniĝis.
Li estis ano de la reĝa familio de Northumbria, kaj adoptata kiel heredonto de sia malproksima kuzo Osric (reĝo 718-729). Li estis frato de Coenred (reĝo 716-718).
Aŭtune de 731 aŭ 732 Ceolwulf estis mallonge detronigata. Samtempe Acca, episkopo de Hexham, estis forpelata de sia diocezo. Tamen Ceolwulf rapide regajnis la tronon.
Ceolwulf ŝajne ĝuis la aprobon de Bede, kiu dediĉis sian ĉefan verkon (Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum) al Ceolwulf, priskribante lin kiel "plej glora reĝo".
En 737 Ceolwulf abdikis por eniri la abatejon de Lindisfarne. Li estis sekvata de sia kuzo Eadbert.
Nimfo
Nimfo estas evolua stadio de diversaj insektoj, pri kiuj larvoj ne trapasas pupan stadion. Nimfoj aperas kun videblaj komencaĵoj de flugiloj. Nimfoj aperas ekzemple ĉe hemimetabolaj insektoj (kiel hemipteroj kaj ortopteroj), do ĉe ĉiuj insektoj kun intersekva (nekompleta) metamorfozo (hemimetabolio), kiam ili diferenciĝas de la imaginoj je la subevoluitaj flugiloj kaj genera sistemo.
Ankaŭ la araneoidoj, precipe la araneoj kaj akaroj havas nimfon en juneca formo. Oni ofte parolas pri nimfo nur ekde la unua komplete evoluita stadio kun elformiĝintaj flugilmembroj, tio plej ofte post la tria haŭtŝanĝo. Antaŭaj stadioj estas nomataj pronimfo. La protonimfo karakterizas la akarojn.
Tierra de Pinares
En Valadolido
La komarko konsistas el 22 aŭ 32 municipoj, depende de la konsideroj, nome la jenaj:
En Segovio
La komarko konsistas el 49 municipoj, nome la jenaj:
En Avilo
La komarko nomiĝas Komarko de Burgohondo-Cebreros-El Tiemblo (Valo de Alberche kaj Tero de Pinaroj).
Västervik
Västervik estas urbo en suda Svedio. Ĝi apartenas al la sveda provinco Kalmar län kaj la historia provinco Smolando (Småland). La urbo estas la centro de samnoma komunumo.
Mongrando
Mongrando estas komunumo de Italio.
Somera Palaco
La Somera Palaco, kie Ĉing-dinastiaj imperiestroj kaj iliaj edzinoj somerumis, troviĝas ĉirkaŭ dek kilometrojn nordokcidente de la urbo Pekino, Ĉinio.
Allogite de la ĉarmaj naturaj pejzaĝoj de la loko, oni konstruis tie halojn kaj templojn jam antaŭ centoj da jaroj. En 1750 oni faris grandskalan konstruadon al la loko. Stariĝis tie la ĝardeno Ĉingjijŭan, kiu enkorpigis la esencon de ĉinaj famaj ĝardenoj. La ĝardeno estis poste alinomita Jihejŭan, kiun ni kutime nomas Somera Palaco. Bedaŭrinde, la ĝardeno estis dufoje prirabita kaj detruita de fremdlandaj invadantoj en 1860 kaj 1900. Dufoja riparado estis farita poste, sed pro tio, ke al la registaro de Ĉing-dinastio mankis monrimedoj, iuj konstruaĵoj ne povis restariĝi.
Entenante Ŭanŝoŭ-monton kaj Kunming-lagon, la parko kovras areon de 290 hektaroj, kies tri kvaronojn okupas la lago. Diversaj konstruaĵoj dislokiĝas sur la montdelivo kaj ĉirkaŭ la lago. Sur la lago vidiĝas longa digo kaj tri insuletoj, kiuj simbolas la tri surmarajn femontojn en ĉina mito.
La parko ĝenerale dividiĝas en kvar partojn:
1. La palacaj konstruaĵoj post la fronta pordo Donggong, kun Ĵenŝoŭ-halo kiel la ĉefa, iam servis al imperiestroj por politika aktivado. Tie troviĝas ankaŭ imperiestraj loĝdomoj, scenejo k. a. Inter ili estas Leŝoŭ-halo, en kiu loĝis la imperiestra patrino Ciŝji, la fakta reganto super Ĉinio en la jaroj 1861-1908, kaj Julan-halo, kie Ciŝji iam apartigis la imperiestron Gŭangŝju disde la ekstera mondo.
2. La pli-ol-700-metra Longa Koridoro interligas la grandnombrajn konstruaĵojn antaŭ Ŭanŝoŭ-monto kaj sin prezentas kiel la ĉefa vizitindejo de la parko. Sur la fronta deklivo de la monto staras aro da elegantaj konstruaĵoj unu super alia en vico, komencita de la portalo Pajjun en la mezo de la Longa Koridoro kaj kronita per Foŝjang-turo. Interalie troviĝas ankaŭ Pajjun-halo, la templo Ĝihujhaj, la Bronza Pavilono ktp.
3. Malantaŭ la monto prosperas densaj arboj kaj zigzagas vojetoj. Suĝoŭ-rivero (aŭ la tiel nomata Malantaŭ Lago) fluas malrapide laŭ la montpiedo. En la lastaj jaroj grupo da templaj konstruaĵoj rekonstruiĝis meze de la montdorso kaj malfermiĝis al la publiko. Oriente troviĝas Ŝjeĉjujŭan, delikata kaj ĉarma ĝardeno konstruita imite al la ĝardeno Ĝjiĉangĵuan en la suda urbo Uŝji.
4. Kunming-lago sterniĝas antaŭ la monto kaj estas zorgeme dekoraciita. Ĉe la okcidenta digo staras 6 pontoj en malsamaj formoj. Sur la 3 insuletoj troviĝas pavilonoj kaj kioskoj. La orienta digo interesas la vizitantojn per bronza bovo, Ĝiĉun-pavilono k.a., kaj de tie la Deksepspana ponto, 150 metrojn longa, kondukas al insuleto en la lago.
Mimozfolia jakarando
La mimozfolia jakarando (Jacaranda mimosifolia) estas specio de la genro Jakarando (Jacaranda) en la familio de Bignoniacoj (Bignoniaceae). Ĝi venas el Sudameriko kaj estas uzata preskaŭ tutmonde kiel ornama planto en senfrostaj lokoj.
En sia indiĝena teritorio en naturo, J. mimosifolia estas listigita kiel Vundebla fare de IUCN.
Aspekto kaj folio
La mimozfolia jakarando kreskas kiel decidua arbo, atingante kreskoaltecojn de 5 ĝis 20 metroj. Ĝia ŝelo estas maldika kaj grizbruna. La arbopinto estas rondeta.
La plejparte kontraŭe starantaj sur la branĉoj folioj havas longon de 15 ĝis 40 centimetroj, kaj estas dividitaj en petiolo kaj folia klingo. La duoble-pinata folia klingo havas larĝon de 10 ĝis 20 centimetroj kaj pli malpli kontraŭe plejparte 15 ĝis 20 (10 ĝis 30) 5 ĝis 10 centimetrojn longajn unuordajn pintojn. La neparaj unuaordaj flugfolioj konsistas el 15 ĝis 25 flugfolioj, kiuj estas kontraŭaj ĝis alternaj. La sesilaj pinaj flugfolioj estas longaj de 3 ĝis 12 mm kaj larĝaj de 1-4 milimetroj oblongaj ĝis elipsaj, iom nesimetrie kun pinta ĝis akrigita supra fino, kio estas signife pinteca. La randoj de la flugfolioj iomete ruliĝas malsupren. La finaj flugfolioj estas pli longaj kaj longpintaj. Ne estas stipuloj.
Infloresko kaj floro
La florperiodo daŭras ĝis du monatojn. La floroj estas aranĝitaj en fina, panikla infloresko. La hermafroditaj floroj estas kvinoblaj kaj zigomorfaj kun duobla perianto, ĝis 5 cm longaj kaj 4 cm larĝaj. La kvin sepaloj estas proksime sonorilforme kunfanditaj. La kvin bluaj ĝis purpuraj petaloj estas sonorilforme kunfanditaj kaj la gorĝo estas blanka kaj harplena. Estas kvar stamenoj duope. La du bazfiksitaj anteroj per stameno malfermiĝas kun laŭlonga fendo. La supre staranta ovario enhavas multajn ovolojn. La grifelo finiĝas per du-loba stigmo.
Frukto kaj semoj
La ledecaj, lignecaj, ruĝbrunaj kapsulaj fruktoj kiam maturaj havas diametron de 3 ĝis 6 centimetroj en sekco, cirklaj, plataj, malfermitaj kun du klapoj ĉiu kun pinta supra fino kaj enhavas multajn semojn. La semoj estas ĉirkaŭitaj de klara, membraneca flugilo.
Kromosoma nombro
La nombro de kromosomoj estas 2n = 36.
Distribuado kaj uzo kiel ornama planto
La origina distribuareo de Jacaranda mimosifolia etendiĝas de okcidenta Sudameriko: suda Bolivio ĝis suda Sudameriko: nordokcidenta Argentino (Entre Rios, Jujuy, Salta, Tucuman), Paragvajo (Alta Paragvajo, Cordillera) kaj Urugvajo.
Taksonomio
La unua priskribo de Jacaranda mimosifolia estis en 1822 de David Don en Botanical Register. Londono, Volumo 8, Plato 631. Sinonimoj por Jacaranda mimosifolia estas: Jacaranda chelonia, Jacaranda acutifolia auct. non & Bonpl. , Jacaranda ovalifolia
Aliaj
En homeopatio, jakarando estas uzata por purulenta balanito. La ekstrakto de Jacaranda mimosifolia efikas kontraŭ Bacillus cereus, Escherichia coli kaj Staphylococcus aureus.
En Aŭstralio kristnaska kanto interligas la floran tempon de la mimozfolia jakarando (angle Jacaranda aŭ Blue Jacaranda) kun la komenco de la kristnaska sezono:
(Traduko: : ". . . Kiam la floro de la jakaranda arbo estas ĉi tie, kristnaska tempo proksimiĝas.")
(15866) 1996 KG
(15866) 1996 KG estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la elde la Observatorio de Višnjan en Kroatio.
Kordurojo
Kordurojo, ankaŭ nomata ripveluro estas teksaĵo.
La ŝtofo ekzistas jam multe pli longa sub la nomo manĉestro kaj estis ĉefe uzata por laborpantalonoj kaj laborista vestaro. En la 1970-aj jaroj oni ŝanĝis la nomon al kordurojo pro merkataj konsideroj kaj la ŝtofo estis aplikata en laŭmodaj pantalonoj kaj paltoj. La ŝtofo havas laŭlonge molajn ripojn kun natura direkto.
Salivo
Salivo estas biologia likvaĵo, sekreciata de la salivaj glandoj en la buŝo de homo kaj aliaj bestoj.
Fiziologia rolo
Salivo utilas por malseki la buŝajn mukozojn, tio, kio helpas la voĉadon. Ĝi estas ankaŭ la unua digesta suko, kiu estas nepra al la digesto de amelo, dank'al la amelazo kiuj ĝi entenas. Ĝi estas antisepso kaj protektas la ezofagon.