cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kabo Gris-Nez
Naĝaj transiroj de Manika Markolo
Ĉiujare, kiam tajdokoeficiento estas plej malalta kaj vetero estas bona, dekoj da kandidatoj ŝmiritaj per lanolino eknaĝas de Shakespeare Beach, piede de klifoj de Dovero, direkte al Francio. En unu jarcento, preskaŭ provoj okazis sed nur  sukcesis. « La distanco ne estas grandega, sed la kondiĉoj estas timindaj », diras Stéphane Lorenzo, la unua handikapita franco, kiu sukcesis aŭtentigitan transiron en dek ses horoj kaj dek unu minutoj, la 2-an de aŭgusto 2010. Nun, tiu mara maratono estas tre organizita. Kaj eĉ malpermesita en Francio, ekde 1999. La sola ebleco estas do deiri de Anglio kie Channel Swimmer Association ediktis striktajn regulojn. Eskortata de ŝipo sur kiu staras oficialulo, la naĝanto devas komplete eliri el akvo por aŭtentigi sian tempon. Proviantado povas okazi sed nur per stango etendita de la ŝipo. Kombineo estas malpermesita. Postulata vestaĵoj : bankalzono, banĉapo kaj naĝokulvitroj. Kroniko atribuas al soldato de Grande Armée, Jean-Marie Salvatti, la unuan transiron de la markolo en 1815. Malliberulo de la angloj, li estus reirinta al la kontinento per forto de siaj brakoj.
Vocabulaire Français-Esperanto
Vocabulaire Français-Esperanto estas vortaro franca-Esperanto verkita de Théophile Cart, Marcel Merckens kaj Paul Berthelot  kaj eldonita en 1903 de Hachette el Parizo. Estas estintaj reeldonoj en 1903, 1905 kaj 1907. La libro ankaŭ enhavas superrigardon de la gramatiko de Esperanto, kaj mallongitan vortaron Esperanto-franca.
The Romaunt of the Rose
The Romaunt of the Rose (nome la Romaunt) estas parta traduko en meza angla de la franca alegoria poemo, nome Roman de la Rose (la Roman). Origine konsiderita verko de Chaucer, la Romaunt inspiris polemikon inter fakuloj de la 19a jarcento kiam oni trovis partojn de la teksto kiel diferencaj laŭ stilo el la aliaj verkoj de Chaucer. Oni trovis ankaŭ, ke la teksto enhavas tri diferencajn fragmentojn de traduko. Kune, la fragmentoj — A, B, kaj C - havigas tradukon de proksimume unu triono de Le Roman.
Estas malmulta dubo, ke Chaucer ja tradukis Le Roman de la Rose sub la titolo The Romaunt of the Rose: en The Legend of Good Women (La legendo de la bonaj virinoj), la rakontanto, Chaucer, deklaras tion. La demando estas ĉu la survivinta teksto estas la sama kiun Chaucer verkis. La aŭtoreca demando estis temo de esplorado kaj polemiko. Tiel la diskuto pri la Romaunt aliris al lingvistiko pli ol al literatura analizo.
Fakuloj nuntempe ĝenerale interkonsentas, ke nur la fragmento A estas atribuebla al Chaucer, kvankam la fragmento C ege similas al la stilo de Chaucer en lingvo kaj formo. La fragmento C diferencas ĉefe laŭ la vojo kiel la rimoj estas konstruitaj. Kaj kie fragmentoj A kaj C aliras al la Londona dialekto de la 1370-aj jaroj, la fragmento B enhavas formojn karakterajn de norda dialekto.
House
House (ankaŭ House M.D. aŭ Dr. House) estas usona televidserio pri medicinisto, kiu specialiĝis pri diagnozado de raraj malsanoj. La ĉefrolulo estas bazita sur Sherlock Holmes.
La serio, kiu estis dissendita en Usono ekde 2004 estis premiita per "Emmy" kaj "Golden Globe Award", du usonaj film- kaj televidpremioj. De majo 2006 "House" estis dissendita ankaŭ de la germana televidostacio RTL kaj kun la svisa stacio SF kun la titolo "Dr. House". Pliaj serioj estas dissenditaj momente en Usono. RTL dissendas la duan serion de oktobro 2006.
Sardinops
Sardinops estas monotipa genro de sardinoj de la familio Klupeedoj. La nura membro de la genro estas Sardinops sagax. Ĝi troviĝas en Hindo-Pacifiko kaj Orienta Pacifiko. Ties longo estas de ĝis 40 cm. Ĝi havas nombrajn popularajn aŭ nacilingvajn nomojn, kelkaj el kiuj plej kongrue referencas al subspecioj, kiel "blue pilchard" (blua sardino), "Australian pilchard" ("S. s. neopilchardus"), "blue-bait", "Californian pilchard" (Kalifornia sardino "S. s. caeruleus"), "sardina peruana" (Perupacifika sardino, "S. s. sagax"), "sardina sudamericana" (Sudamerika sardino), "sardina chilena" (Ĉilia sardino, "S. s. sagax"), Japana sardino ("S. s. melanostictus"), Pacifika sardino kaj Sudafrika sardino ("S. s. ocellatus").
Priskribo
La ĝenerala aspekto de tiu specio ne estas tre diferenca el la komuna sardino, ĉar ties korpo estas ŝpinilforma kaj la sekco cilindra. Sub la brankaj malfermaĵoj estas kelkaj karakteraj strioj ostecaj radiaj kiuj distingas "S. sagax" el la aliaj specioj de Klupeedoj kiuj vivas en la arealo. Sub la ventro estas la duraj skvamoj tipaj de la Klupeedoj.
Ramsar-Interkonsento
La Ramsar-Interkonsento (The Convention on Wetlands of International Importance, especially as Waterfowl Habitat - [La Konvencio pri Malsekaj regionoj de Internacia Graveco, precipe kiel Akvobirdovivejo]) estas internacia traktato por la konservado kaj daŭrebla utiligo de malsekaj regionoj) t.e. bremsi la progreseman atakon kaj perdon de malsekaj regionoj nuntempe kaj en la estonteco, agnoskante la fundamentajn ekologiajn funkciojn de malsekaj regionoj kaj iliajn ekonomiajn, kulturajn, sciencajn, kaj distrajn valorojn. Ĝi estas nomita laŭ la urbo de Ramsar en la irana provinco de Mazandarano. La Ramsar-Interkonsento estas traktato laŭ internacia juro, kies redaktadon iniciatis UNESKO.
Sardinops
Priskribo
La dorso estas blu-verdeca, la flankoj kaj ventro estas blankecaj. Sur la flankoj estas el 1 ĝis 3 longecaj strioj de nigraj punktoj.
Ramsar-Interkonsento
Kongreso kaj organizaĵo
La Interkonsento estis disvolvata kaj adoptata fare de partoprenantaj ŝtatoj ĉe renkontiĝo en Ramsar la 2-an de februaro 1971, kaj estis ratifata la 21-an de decembro 1975. La Ramsara Listo de Malsekejoj de Internacia Graveco nuntempe (januaro 2011) inkludas 1 912 ejojn (konate kiel Ramsar-Ejoj) kaj kovras ĉirkaŭ 1 900 000 km². La lando kun la plej alta nombro da ejoj estas Britujo kun 168 da ili; la lando kun la plej granda areo de listigitaj malsekaj regionoj estas Kanado, kun pli ol 130 000 km², inkluzive de la Birdorezervejo de Golfo Reĝino Maŭd kiu kovras 62 800 km².
Sardinops
Priskribo
La specio atingas la longon de 40 cm, la averaĝa estas de 20 cm. La maksimuma pezo estas sub 500 g.
Ramsar-Interkonsento
Kongreso kaj organizaĵo
Aktuale, ekzistas 160 kontraktantoj, ekde 119 en 2000 kaj ekde 18 komencaj subskribintaj landoj en 1971. Subskribintoj renkontas ĉiujn tri jarojn kiel la Konferenco de la Kontraktantaj Partneroj, la unua okazis en Kaljaro, Italujo en 1980. Amendoj al la origina kongreso estis konsentataj pri en Parizo (en 1982) kaj en Reĝino (en 1987). Ekzistas konstanta komisio, scienca reviziokomisiono, kaj sekretariejo. La ĉefsidejo situas en Gland, Svisujo, same kun tiu de la Internacia Unio por la Konservo de Naturo.
Listo de kontraktantaj landoj
Albanujo, Alĝerio, Argentino, Armenujo, Aŭstralio, Aŭstrujo, Azerbajĝano, Bahamoj, Barejno, Bangladeŝo, Barato, Belorusujo, Belgujo, Belizo, Benino, Bermudo, Bolivio, Bosnujo kaj Hercegovino, Bocvano, Brazilo, Britujo, Bulgarujo, Burkino, Burundo, Ĉado, Ĉilio, Ĉinujo, Ĉeĥujo, Danujo, Demokratia Respubliko Kongo, Domingo, Ebur-Bordo, Ekvadoro, Egiptujo, Salvadoro, Ekvatora Gvineo, Estonujo, Filipinoj, Francujo, Gabono, Gambio, Ĝibutio, Germanujo, Ganao, Grekujo, Gvatemalo, Gvineo, Gvineo Bisaŭa, Hispanujo, Honduro, Hungarujo, Islando, Indonezio, Irano, Irlando, Israelo, Italujo, Jamajko, Japanujo, Jordanio, Kamboĝo, Kanado, Kartvelujo, Kenjo, Kipro, Kirgizujo, Kolombio, Komoroj, Kostariko, Kroatujo, Kubo, Latvujo, Libano, Liberio, Libio, Liĥtenŝtejno, Litovujo, Luksemburgo, Madagaskaro, Makedonujo, Malavio, Malajzio, Malio, Malto, Maroko, Maŭritanio, Maŭricio, Meksiko, Moldavo, Monako, Mongolujo, Namibio, Nepalo, Nederlando, Nova Zelando, Nikaragvo, Niĝero, Niĝerio, Norvegujo, Pakistano, Palaŭo, Panamo, Papuo-Nova Gvineo, Paragvajo, Peruo, Polujo, Portugalujo, Respubliko Kongo, Rumanujo, Rusujo, Sankta Lucio, Senegalo, Serbujo, Sieraleono, Sirio, Slovakujo, Slovenujo, Sud-Afriko, Sud-Koreujo, Suomujo, Srilanko, Surinamo, Svedujo, Svisujo, Taĝikujo, Tanzanio, Tajujo, Togolando, Trinidado kaj Tobago, Tunizio, Turkujo, Ugando, Ukrainujo, Usono, Urugvajo, Uzbekujo, Venezuelo, Vjetnamujo, Zambio.
Novaj kontraktantoj : Antigvo-Barbudo (02.10.05), Kabo-Verdo (18.11.05), Centr-Afrika Respubliko (05.04.06), Irako (17.02.08), Kazaĥujo (15.01.07), Lesoto (01.11.04), Marŝala Insularo (13.11.04), Montenegro ( 03.06.06), Mozambiko (03.12.04), Birmo (17.03.05), Ruando (01.04.06), Samoo (06.02.05), Sejŝeloj (22.03.05), Sudano (07.05.05), Turkmenujo (03.07.09), Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj (29.12.07), Jemeno (08.02.08).
Internaciaj Organizaĵoj-Kunludantoj
La Ramsar-Interkonsento intense kunlaboras kun kvin aliaj organizaĵoj konataj kiel Internaciaj Organizaĵoj-Partneroj (IOP-oj]. Tiuj estas Birda Vivo Internacie,  Internacia Unio por la Konservo de Naturo  (IUCN), Internacia Instituto por Akvo-Mastrumado (IWMI), Malsekejoj Internacie kaj Monda Natur-Fonduso (WWF).
Kelkaj ekzemploj
Interna Niĝera Delto, Malio, 41.000 km²
Okavanga Delto, Bocvano, 55,000 km²
Francaj Sudaj kaj Antarktaj Teritorioj, Krozet-Insuloj, Kergelenoj, Sankta-Paŭlo kaj Amsterdamo; francaj transmaraj teritorioj, 22.000 km²
George Russell
George Allan RUSSELL (naskiĝis la 23-an de junio 1923 en Cincinnati, Ohio; mortis la 27-an de julio 2009 en Bostono, Masaĉuseco) estis usona ĵaz-muzikisto, komponisto kaj muzikteoriisto.
Vivo kaj verkado
En 1953 aperis la muzikteoria verko de Russell Lydian Chromatic Concept of Tonal Organization, kiu esence kontribuis al la ekesto de modala ĵazo kaj preparis gravajn ĵazdiskojn kiel Kind of Blue de Miles Davis (1959) aŭ A Love Supreme de John Coltrane (1965). Meze de la 1950-aj jaroj li faris kun sia sesopo, al kiu apartenis krom Russell ankaŭ Bill Evans (Trans kiu la teorioj de Russell ankaŭ influis Majlson Davis) kaj Art Farmer, The Jazz Workshop, sian unuan muzikalbumon kiel bandestro. Por la Brandeis Ĵaz-Festivalo li verkis All about Rosie, New York, New York laŭ poeziaĵo de Jon Hendricks; ĝin unuafoje prezentis novjorkaj ĵazgranduloj kiel Bill Evans, Max Roach, John Coltrane, Milton Hinton, Bob Brookmeyer kaj Art Farmer. Komence de la 1960-aj jaroj ekestis lia albumo Ezz-Thetic kun Eric Dolphy, Don Ellis kaj Steve Swallow. En 1961 li nov-aranĝis All About Rosie por la ĵaza Koncert-Bando de Gerry Mulligan''.
En 1964 Russell iris al Eŭropo. Li staciis iom longe en Norvegujo kaj Svedujo, kie li laboris interalie por la Sveda Radio sub Bosse Broberg kaj koncertis i.a. kun la junaj muzikistoj Jan Garbarek, Terje Rypdal kaj Jon Christensen. Li tamen ankaŭ ludis kun la usonanoj vivantaj en Eŭropo Don Cherry, Cameron Brown kaj Tootie Heath. En 1969 li revenis laŭ invito de Gunther Schuller en Usonon, por instali ĵazosekcion je la Muzik-Konservatorio de Nov-Anglujo.
Krom tio li koncertis kun sia orkestro el dek kvar muzikistoj en Usono kaj Eŭropo. La muzikalbumo The African Game el 1985 ricevis du Gremio-kandidatigojn. Laxu invito de Contemporary Music Network of the British Council li faris en 1986 koncertvojaĝon, sekve de kiu ekestis The International Living Time Orchestra, kun kiu ekde tiam verkis Russell. Al la orkstro apartenas la muzikklavaristoj Brad Hatfield kaj Steve Lodder, gitaristo Mike Walker, basisto Bill Urmson, la frapinstrumentistoj Billy Ward kaj Pat Hollenbeck, la trumpetistoj Stanton Davis, Tiger Okoshi kaj Stuart Brooks, la saksofonistoj Andy Sheppard kaj Chris Biscoe, klarnetisto Pete Hurt kaj la trombonistoj Dave Bargeron kaj Richard Henry.
Ekde la malfruaj 1980-aj jaroj ekestis aro da pli grandaj komponaĵoj kiel Uncommon Ground (sur la lumdisko The London Concert), An American Trilogy kaj la trihora simfonio Time Line por orkestro, ĵazbando, ĥoro, rokmuzikistoj kaj dancistoj.
Russell mortis pro la sekvoj de la Alzheimer-malsano.
Premioj kaj distingoj
Russell estis distingata en 1990 kiel ĵazmajstro fare de NEA; li ricevis la britan ĵazpremion kaj la francan Ĵazdiskan Oskaron. En 1989 li ricevis honorstipendion de la Fondaĵo MacArthur.
Senluma kamero
Senluma kamero aŭ camera obscura (lat. camera „kamero“; obscura „senluma“) estas malhela ĉambro aŭ ujo, en kiun povas eniri lumo tra malgranda truo. En la truo povas eble troviĝi konveksa lenso; se ĉi tiu mankas, oni diras truofotilo. Sur la kontraŭa flanko ekestas renversita bildo. Tiun ĉi projekciaĵon oni povas rigardi aŭ desegni. La bildo estas tre malfortluma kaj povas esti rigardata nur je sufiĉa mallumigo de la ĉirkaŭaĵo. Tio okazas ekzemple per tuko, kiu detenas la ĉirkaŭan lumon ekster la duon-tralasema dorsflanko. Aŭ rigardonto eniras la kameron, je kio la adaptiĝo de la okulo plifaciligas la rigardon.
Funkciado
Simile al lenso trueto sur projekcifaco generas bildigon de priradiitaj objektoj. La skema ilustraĵo maldekstre montras ekzemple du radiofaskojn, kiuj eniras ekde du punkoj de objekto en la trueton. La malgranda diametro de la objektivo limigas la faskojn sur malgrandan malferm-angulon kaj malhelpas kompletan surtavoliĝo de la lumradioj. Radioj de la supra parto de objekto falas sur la malsupran parton de la projekcifaco, radioj el la malsupra parto iras supren. Ĉiu punkto de la objekto estas bildigata kiel disketo. La surtavoliĝo de la disketbildoj generas sendistordan bildon. El matematika vidpunkto la bildo estas rezulto de kunfaldaĵo el ideala bildigo de la objekto kun la diafragmofaco.
Edson Bruno Hilario
Edson Bruno Hilario (n. ) estas brazila futbalisto.
Li futbalis ĉe Mito HollyHock.
Paul Sacher
Paul Sacher (naskiĝinta la 28-an de aprilo 1906 en Bazelo; mortinta la 26-an de majo 1999 samurbe) estis svisa orkestrestro kaj mecenato.
Vivo
Sacher direktis kiel orkestrestro ankaŭ unuajn prezentadojn de la verkoj subtenataj de li, ekzemple en 1937 „Muziko por arĉinstrumentoj, frapinstrumentaro kaj celesto“ de Bartók, en 1940 „Simfonia peco por arĉorkestro“ de Ernst Krenek, en 1947 la „Concerto en Ré“ de Strawinski, en 1958 „Sonata per archi“ de Hans Werner Henze.
Aliaj mendoprenantoj estis Boris Blacher, Henri Dutilleux, Wolfgang Fortner, Cristóbal Halffter, Paul Hindemith, Heinz Holliger, Arthur Honegger, Jacques Ibert, Witold Lutosławski, Gian Francesco Malipiero, Frank Martin, Bohuslav Martinů, Peter Mieg, Wolfgang Rihm, Rolf Urs Ringger, Michael Tippett, Sándor Veress kaj aliaj. Al la malfruromantisma muziko de Richard Strauss Sacher ne havis rilaton, tamen li donis al li la mendon por la „Metamorphosen für 23 Solostreicher“, por helpi lin en lia ekonomia kaj financa mizero post la kolapso de Germanujo pro la Dua Mondmilito; la verkon unuafoje prezentis je la 25-a de januaro 1946 la Collegium Musicum Zürich.
En 1933 Paul Sacher fondis la Schola Cantorum Basiliensis. En 1941 sekvis la fondado de Collegium Musicum Zürich.
Klaran omaĝon lia sistema antaŭenigo de moderna muziko spertas aankaŭ en la lastaj ĉapitroj de la romano Doktor Faustus de Thomas Mann, okaze de prezentado de la romanheroo Adrian Leverkühn (kiu en si unuigas trajtojn de Mahler kaj Schönberg) en Svisujo.
Ivan Fomin
Ivan Aleksandroviĉ FOMIN, Иван Александрович Фомин; naskiĝis la 3-an de februaro 1872n.s. en Orjol urbo, Rusia Imperio; mortis la 12-an de junio 1936 en Moskvo) estas eminenta rusa arkitekto, kies senkompareblaj kreaĵoj beligas Moskvon - la ĉefurbon de Rusio kaj ceterajn urbojn de eksa Sovetunio.
Biografio
Fomin naskiĝis en familio de poŝta oficisto kaj ricevis klasikan edukon en gimnazio en Rigo, kiun li sukcese finis en 1890. Poste li studis matematikon en la Moskva Universitato. En 1894, li eniris la Rusian Akademion de Belartoj en Sankt Peterburgo, sed estis forpelita en 1896 pro kontraŭleĝa politika agado. Unu jaron lia studado daŭris en Francio. En 1898 Fomin ekloĝiĝis en Moskvo kaj pasigis la testojn por la licenco de entreprenisto. Li laboris por Lev Kekuŝev kaj Fjodor Schechtel, du plej elstaraj tiamaj rusaj arkitektoj.
Iom post iom Fomin akiris solidan reputacion, sed ne havis la licencon de arkitekto ankoraŭ. Li revenis al St.Peterburgo en 1905 kaj kompletigis la kurson de arkitekto, profesoro Leon Benois ĉe la Akademio de Belartoj. En 1909 li tie sukcese diplomiĝis gajninte unujaran studvojaĝon al Grekio, Egiptujo kaj Italio.
La Rusia enlanda milito ĉesigis tute novan konstruadon nure la malmultaj arkitekturaj taskoj koncentriĝis en monumenta propagando kaj urboplanado. Fomin administris sekurigi la prezidanton de Petrograda komisiono kaj dizajnis  pejzaĝon de la Marskampo.
Fomin ekzercis la novan generacion de arkitektoj ĉe VĤUTEMAS (Rusa akronimo de Alta Arta kaj Teknika Studio aŭ Moskva Lernejo de Pentrarto, Skulptarto kaj Arkitekturo), samtempe li evoluigis sian propran koncepton de proleta klasikismo. Li asertis, ke universala arkitekturo devas prunti esencajn principojn de klasikismo, sed la detaloj de klasikismo ne estas gravaj. Kiel rezulto, la nova arkitektura ordo povas esti simpligata al lakona aro de bazelementoj, ne esti ligata per striktaj proporcioj.
Ivan Fomin mortis la 12-an de junio 1936 kaj estis sepultita en Novodeviĉje tombejo en Moskvo.
Zagŭea dinastio
La Zagŭea dinastio estis serio de reĝoj, kiuj regis landon (la Zagŭea reĝlando aŭ Zagŭea Imperio) en partoj de la nunaj Eritreo kaj Etiopio. Ili estis agaŭoj, do parolis centrokuŝidan lingvon. Kvankam lingve kaj etne nejudaj, la zagŭea dinastio per geedziĝoj ligis sin al la salomonida linio, kiu regis Etiopion en la antaŭa reĝlando de Aksumo kaj ankaŭ poste. La daŭro de la zagŭeoj estas necerte komprenata. Diversaj historiistoj kaj kronikoj indikas ke ĝi daŭris de ĉirkaŭ 900 p.K. aŭ de ĉirkaŭ 1137 p.K. ĝis 1270, kiam Jekuno Amlak mortigis la lastan zagŭean reĝon kaj reestablis la salomonidan dinastion.
Fontoj
Bazita sur la angla Vikipedio.
Jenő Könyves
KÖNYVES Jenő [pr. koenjveŝ] estis hungara aktoro naskiĝinta en Apáca la 9-an de aprilo 1860 kaj mortinta ?.
Kariero
Könyves debutis 25 jare kaj li estis ano de pluraj trupoj. Ekde 1911 ĝis la unua mondmilito li havis propran trupon.
Csaba Csontos
Csaba Csontos [ĉaba ĉontoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Csontos Csaba estis hungara arkitekto, altlerneja instruisto. Csaba Csontos naskiĝis la en Budapeŝto, li mortis la.
Biografio
Csaba Csontos akiris arkitekturan diplomon en Konstrua kaj Trafika Teknikuniversitato en 1963. Post la diplomo li eklaboris en ŝtata arkitektura oficejo (dum la socialismo privataj oficejoj ne ekzistis). En 1966 li revenis al la universitato por instrui. En 1971 li edziĝis, post 3 jaroj li atingis la rangon atelierestro en la oficejo. Ekde 1981 li estis ĉefinstruisto en la universitata majstrokurso. Li ricevis premiojn inter 1988-2012.
Provinco Mahajanga
Mahajanga estas provinco de Madagaskaro kun 150.023 km² da areo. Ĝi havas 1.733.917 da geloĝantoj (julio, 2001). Ĝia ĉefurbo estas Mahajanga.
Escepte de Fianarantsoa, la provinco Mahajanga havas limon kun ĉiuj aliaj provincoj de Madagaskaro:
Rui Barbosa Ŝtata Lernejo
Rui Barbosa Ŝtata Lernejo (aŭ simple EE Rui Barbosa ) estas ŝtata publika lernejo en la grandurbo Campo Grande fondita en 1970.
En 1970 oni konstruis 3 ĉambrojn por katekezo, misia laboro de la Salesianoj, laŭ peto de gepatroj, kiuj jam laboris en la komunumo. Legopovklasoj komenciĝis en oktobro. En 1971, 14 pliaj klasĉambroj estis konstruitaj, en komuna fortostreĉo de la komunumo. La konstrumaterialo estis donacita de la societo Campo Grande ligita al la Salesiana Misio. Promocioj estis faritaj kun la celo serĉi financajn rimedojn por kompletigi la laboron. Ĉar la SED pruvas la bezonon krei kaj rajtigi la Paulo VI-Paroĥan Gimnazion funkcii, ekde marto 1, 1972, interkonsento estis subskribita inter SED kaj la Paulo VI Socia Laboro, kreante la Rui Barbosa Ŝtata Kolegio. Ĉi tiu nomo estis elektita pro la morto de Rui Barbosa.
1960 Guisan
1960 Guisan estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.
ISO 3166-2:AI
ISO 3166-2:AI estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Angvilon. La subaro ISO 3166-2:AI estas malplena. Angvilo estas Brita transmara teritorio. Ĝia dulitera (alpha-2) kodo laŭ la normo ISO 3166-1 estas AI, kaj neniu ĝia sub-unuo havas kodon laŭ la normo ISO 3166-2.
Palais Mamming Museum
La Palais Mamming Museum estas la urba muzeo de Merano.
Ĝi troviĝas ek de la jaro 2015 sur la supra preĝeja placo en nove restaŭrita baroka palaco.
Kolektoj
La daŭra ekspozicio, dividita je 27 sekcioj, prezentas aspektojn de la historio de Merano kaj Tirolo, de la prahistorio ĝis la nuna tempo. Dank' al donacoj de civitanoj kaj kuracgastoj la muzeo posedas ne nur verkojn de konataj pentristoj kiel Friedrich Wasmann kaj Leo Putz, sed ankaŭ kuriozaj kaj valoraj objektoj, kiel egipta mumio, la mortmasko de Napoleono, kolekto de afrikaj armiloj venantaj de de la heredaĵo de Slatin Pascià kaj skribmaŝino de Peter Mitterhofer. La muzeo havas pli ol 100.000 objektojn kaj kolekton de 30.000 antikvaj libroj.
Historio
La merana muzeo estas la plej malnova en Sudtirolo. La asocio Meraner Museumsverein estis fondita en 1899, kaj en la sekva jaro estis malfermita la unua malgranda muzeo en la dometo Glallhäusl sur la Vintro-promenado. La unua direktoro estis la kuracisto Franz Innerhofer, kiu uzis la plejmulton de siaj havaĵoj por la muzeo. Pro spacaj problemoj necesis la konstruado de nova muzeo, kiu estis realigita en la Jahnstrato (nun Galilei-strato), kie la muzeo restis ĝis 1989. Post la fermo de tiu sidejo, malgranda parto de la objektoj estis elmontrita en la eksa gastejo "Roter Adler". En 1991 la municipo de Merano aĉetis la palacon Palais Mamming, por renovigi ĝin kaj poste translokigi la muzeon.
La palaco
En la jaro 1675 la barono Benedikt Mamming aĉetis du damaĝitajn domojn kaj konstruigis komfortan urban palacon en baroka stilo. Verŝajne la arkitekto estis Karl Delai pri kiu estas konate, ke li laboris por la barono Mamming en la jaro 1680. Origine la domo estis nomita Steinachheim aŭ Palais Desfours. La konstruaĵo estas protektita monumento ekde 1951.
Kento Hori
Kento Hori (堀 健人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Sagawa Express, Mito HollyHock kaj Hoyo Oita.
Nacia Asembleo de Armenio
La Nacia Asembleo de Armenio (Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողով aŭ simple Ազգային ժողով, ԱԺ), ankaŭ neformale nomata kiel la Parlamento de Armenio (խորհրդարան) estas la leĝdona branĉo de la registaro de Armenio.
Superrigardo
La Nacia Asembleo estis fondita origine en 1918 kaj nomata Armena Nacia Konsilio, post la sendependeca deklaro de Armenio. Ekde 1938, la Nacia Asembleo de la Armena Soveta Socialisma Respubliko estis nomata Supera Konsilio de Armenio. Post la dissolvo de Sovetunio en 1991 kaj la adopto de la nova Konstitucio de Armenio en 1995, estiĝis la formado de la nuna Nacia Asembleo.
La Nacia Asembleo estas unuĉambra korpo. La Nacia Asembleo konsistas el almenaŭ 101 sidlokoj, sed kun aldonitaj sidlokoj, ĝi eble kreskos al ĉirkaŭ 200 sidlokoj en ekstreme maloftaj kazoj. La prezidanto de la Nacia Asembleo estas Ararat Mirzojan.
Balota sistemo
Laŭ leĝo adoptita en 2016, partioj devas trapasi sojlon de 5% kaj koaliciojn respektive 7% por esti inkluzivitaj en la distribuado de mandatoj. La elektosistemo rezervas 50% da voĉoj donitaj favore al ĉiu partio por esti distribuataj per partiaj listoj. El ĉi tiuj, kvar mandatoj estos atribuitaj al naciaj malplimultoj antaŭ ĉio (kondiĉe ke ili estu inkluzivitaj en partiaj listoj). Partia listo ne povas inkluzivi pli ol 70% de reprezentantoj de la sama sekso kaj ĝiaj po kvar sinsekvaj enskriboj inkluzivas membrojn de ambaŭ seksoj. Pliaj 50% de voĉoj ricevitaj de ĉiu partio estas distribuitaj inter siaj teritoriaj listoj prezentitaj en 13 elektodistriktoj. Se neniu el la partioj gajnas pli ol 50% de la mandatoj, dua raŭndo de elektoj okazus. Post la unua raŭndo, la du plej bone metitaj partioj partoprenas la duan raŭndon. Ĉiuj mandatoj ricevitaj dum la unua raŭndo estas konservitaj. La partio, kiu gajnas la duan raŭndon, ricevas plian nombron da mandatoj por atingi 54% de ĉiuj sidlokoj.
Se iu partio aŭ koalicio venkos super du trionoj de la mandatoj en la unua raŭndo de elektoj, sufiĉaj aldonaj mandatoj estos disdonitaj inter ĉiuj aliaj partioj por certigi ke almenaŭ unu triono de ĉiuj seĝoj estu donita al partioj krom la gajnanta, kio rezultigus superpendajn sidlokojn.
Konstantaj Komitatoj
La Nacia Asembleo havas dek unu konstantajn komitatojn:
Kantono Gloucester (Virginio)
La kantono Gloucester - angle Gloucester County - estas kantono de Usono en la subŝtato Virginio. La administra centro estas la censa loko . La kantono estis fondita la.
Laŭ la stato de la jaro en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Chlumec (distrikto Ústí nad Labem)
Chlumec (Kulm, Culma) estas urbo en Ĉeĥio, oriente de Regiono Ústí nad Labem, en distrikto Ústí nad Labem. Ĝi situas sur montarpiedo de Ercmontaro, duonvoje inter regiona urbo Ústí nad Labem kaj Teplice. En la urbo kun katastra areo 12,88 km² vivas. Tri el ses partoj de la urbo kreas eksklavon.
Nomo
La nomon Chlumec portis devene verŝajne frue mezepoka gardoburgo, kiu laŭ arkeologiaj trovaĵoj de ceramikaj rompitaĵoj troviĝis inter la 11-a kaj duono de la 13-a jarcento sur monto Horka.
En Fondiga dokumento de Kapitulo en Litoměřice de Katedra kapitulo ĉe sankta Stefano de princo Spytihněv la 2-a oni skribas: "via per silvam ad Hlmecs", Kroniko de Kosmas notas al la jaro 1040: "Altera via, qua itur, qua itur per Zribiam et est exitus de silva in istam terram per castrum Hlẏmec", en la jaro 1107 oni skribas en ĝi: "sub ipso introitu silvae juxta oppidum Hlumec", kaj en la jaro 1126 poste: "iuxta opp. nomine Chlumecz". Estas do evidente, ke la hodiaŭa aspekto de la nomo estas fakte la devena, malnova ĉirkaŭ 1000 jaroj.
Plej malnovaj mencioj
Regiono ĉirkaŭ Chlumec estis verŝajne loĝigita jam en bronzepoko, el pli posta tempo devenas trovaĵoj de du romiaj moneroj, de imperiestro Vespasiano kaj Antoninus Pius.
Avantaĝa limregiona situo de Chlumec kaŭzis, ke ĝi baldaŭ fariĝis vojkruciĝo de internacia komerco, kondukis tra ĝi Serba aŭ ankaŭ Chlumeca vojo. Tiu kunigis Pragon kun Dresdeno kaj Meißen kaj el Chlumec ĝi kondukis aŭ inter Adolfov kaj eksa Habartice, aŭ tra Montpasejo de Nakléřov plu en Germanion. Evidente jam dum la 9-a jarcento estis en Chlumec konstruita limregiona burgo.
Onidira la unua skribmencio pri Chlumec devenas el dokumento el la jaro 993, en kiu princo Boleslao la 2-a ordonas dekonaĵon prenita de Nachlumcy al ĝuste nove fondita unua vira Monaĥejo en Břevnov en Břevnov. Tamen tiu ĉi dokumento estas evidente falsifikaĵo el la 1-a duono de la 13-a jarcento. Sekure pruvita mencio pri Chlumec estas en Kroniko de Kosmas el la jaro 1040, kie oni skribas pri disputo inter ĉeĥa princo de Břetislav la 1-a kaj germana imperiestro Henriko la 3-a Nigra. Tiu ordonis al saksoj ekimpeti en Bohemion tra malnova vojo proksime de Chlumec (Serba aŭ Chlumeca, en la latina origino nomita Hlẏmec. La saksojn gvidis tra Chlumec en Bohemion meisena margrafo Eckhard la 2-a, Henriko la 3-a mem ekiris en Bohemion el suda flanko. La konflikto kulminis en batalo ĉe Brůdek (ĉe Brůdek) en Šumava en la sama jaro. La germana reĝo tie estis malvenkita, sed jam en la sekvanta jaro li revenis en Bohemion kaj li eĉ ĉirkaŭigis Břetislavon la 1-an en Prago.
Signifa batalo inter la ĉeĥa princo Soběslav la 1-a kaj germana reĝo Lotaro la 3-a okazis ĉe Chlumec la 18-an de februaro 1126. La soldataro de Soběslav venkis la germanan reĝon, kaj ĉar Soběslav estis antaŭvidema reganto, li intertraktis kun Lotaro repaciĝon kaj akceptis de li la ĉeĥan princlandon kiel feŭdon.
Omaĝe al la venko en tiu ĉi batalo lasis Soběslav alikonstrui devene lignan preĝejon sur monto Říp je rotondo, aliaj fontoj parolas pri tio, ke jam ekzistantan Rotondon de sankta Georgo li igis plilarĝigi je okcidenta turo. Plua, simile malnova memorindaĵo pri tiu ĉi batalo, situas en montoj super Chlumec sur Chlumeca vojo. Tio estas klasicisma konstrŭajo evidente kun romanika kerno, kapelo de Virgulino Maria Dolorema, kiun laŭ loka legendo konstruis habartica paroĥestro. Literature tiu ĉi signifa batalo estas prilaborita en Staré pověsti české de Alois Jirásek.
Dum la 13-a jarcento signifo de Chlumec sinkis je konto de najbara Ústí. Burgejo de Chlumec verŝajne pereis en la paso de la 13-a jarcento, lasta mencio pri ĝi devenas el la jaro 1218. En la jaro 1227 Chlumec-on akiris de la ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 1-a en feŭdo Kojata z Oseka, pro kio Chlumec memstariĝis kiel senjora sidejo. En la jaro 1228 oni jam indikas kiel doganejon Knínice, ĉefa vojo el Saksio en Bohemion do tiutempe evidente jam kondukis tra Montpasejo de Nakléřov.
Batalo ĉe Chlumec 1813
Post malvenkita Batalo ĉe Dresdeno cedis aliancanaj soldataroj direkte en la bohemian enlandon. Imperiestro Napoleono sendis post la retiriĝanta, la tn. Ĉeĥa armeo, siajn taĉmentojn kun forto 30 000 viroj subgvide de generalo D. R. Vandamme kun celo fortranĉi la aliancanajn soldatarojn kaj konkeri Bohemion. Sed la aliancanoj subgvide de rusa generalo Osterman-Tolstoj inter municipoj Chlumec kaj Stradov ekstaris al la francoj por rezisti. Al tio sur vojo al Kyšperk, tra kie cedis plimulto de la ĉeĥa armeo, tiris marŝalo Schwarzenberg kun sia stabo, prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a kaj rusa caro Aleksandro la 1-a, kies sekurecon Tolstoj prime sekurigis. Dum tiu ĉi situacio li decidiĝis, ke li klopodos la francan antaŭenpaŝon ĉiupreze haltigi. La soldataroj de Vandamme cedis en longaj vicoj tra montaraj montpasejoj, pro kio la franca generalo ne havis je dispono ĉiujn siajn korpusojn tuj je dispono. Tolstoj intencis eluzi tion, ĉar li konsciis, ke la malfortiĝinta kaj la decimita Ĉeĥa armeo havas kontraŭ duobla franca superforto nur malgrandajn ŝancojn.
La unuaj kunpuŝiĝoj okazis la 29-an de aŭgusto 1813 ĉirkaŭ la 10-a horo ĉe tombejo en Chlumec, kie en abruptaj kunpuŝiĝoj la francoj iom post iom konkeris la tutan municipon kaj precipe strategian monton Horka, sur kiu ili lokigis sian ĉefan postenon. Vandamme, certa per sia venko, eĉ ne atendis koncentriĝon de ĉiuj siaj fortoj, kiuj iom post iom alvenis el la montaroj al batalfronto, kaj elsendis generalon Creuzeron, por ke li konkeru la proksiman Ústí. La alia atako, direktanta al Stradov, francoj komencis ĉirkaŭ la dektria horo kaj iom post iom tiel dum la tago ili forpuŝis la aliancanojn ĝis dislimejo de municipoj Stradov kaj Přestanov. En abruptaj bataloj de tiu ĉi tago falis preskaŭ duono el 12 000 defendantoj, grave estis vundita eĉ la generalo Tolstoj mem kaj rezervoj maldikiĝis al nuraj kelkcent viroj. Sed decide estis, ke la aliancanoj retenis siajn postenojn. Vespere alvenis restoj de la francaj soldataroj, do Vandamme estis certa, ke jam postmorgaŭ li venkos la alinacanojn. Dum la nokto komencis el Ercmontaro eliri la ĉeĥa armeo, kiu tiel plifortigis la malfortiĝitajn korpusojn kaj povis aktiviĝi en pluaj bataloj. La rusa caro Aleksadro la 1-a mem kaj la prusa reĝo Frederiko Vilhelmo la 3-a observis plua pason de la batalo el sekura distanco de monto Doubravská hora ĉe proksima Teplice. Aŭstria imperiestro Francisko la 1-a estis ankoraŭ pli singardema kaj haltis nur en Louny, kien mesaĝisto portadis al li informojn pri la okazanta batalo.
La duan tagon jam de frumatene ekfuriozis abruptaj bataloj. Dume la dekstra alo de la francoj forpuŝis la rusojn el Stradov, do sur la maldekstra la situacio jam de komence evoluis en la francan malsukceson. Renverso okazis ĉirkaŭ tegmezo, kiam en la montaraj montpasejoj aperis la alvenantaj soldataroj. Vandamme estis jam certa, ke venas helpi lin Napoleono kun la suuperfortoj, fakte temis pri aliancanaj prusiaj korpuusoj gvidataj de generalo Kleist, kij tiel fermis la francojn en ĉirkaŭigo. La franca komandanto tuj eldonis ordonon por retiriĝi kaj li fuĝis kun sia korpuso en la montarojn. Sed li estis kaptita en la tn. herbejo de Asman ĉe rojo Ždírnický potok super Žandov.
Dum tiu ĉi batalo estis tute neniigitaj municipoj Chlumec, Stradov, Žandov, Přestanov, Roudné kaj Dolní Varvažov. Mortis preskaŭ 9 300 aliancanoj, plejparte rusoj, kaj 11 000 francoj, pluaj miloj da soldatoj estis vunditaj. napoleono ne intencis repaciĝi kun la malvenko, tial li jam la 17-an kaj la 18-an de septembro de la sama jaro denove provis trapenetri en Bohemion, denove tra Chlumec. Li ekloĝis en Nakléřov, de kie li el loka preĝejo de sankta Jozefo obseris provon de siaj korpusoj trapenetri tra montara pasejo. Sed pro rezisto de la aliancanaj soldataroj gvidataj de generalo Karlo Schwarzenberg kaj tra disŝlimiĝintaj aŭtunaj montaraj vojoj li ne sukcesis malsupreniri en la valon kaj disvolvi soldatajn formaciojn. Tial li jam la 18-an de septembro 1813 eldonis ordonon cedi. Tiu tago estas do ankaŭ lasta, kiam la piedo de la fama imperiestro staris sur la teritorio de Bohemio.
Hodiaŭ rememorigas la batalon la tuta vico de monumentoj kaj amasaj tomboj, kiujn kunigas instruvojo markita per flava turisma marko.
Dua mondmilito
Fine de la dua mondmilito estis en kastelo loĝigitaj taĉmentoj de SS. La militaj eventoj evitis al regiono de Chlumec, sed jam la 9-an de majo 1945 traflugis suuper la municipo soveta esploraviadilo. Sed unu el lokaj knaboj komencis kontraŭ ĝi el spaco de Horka pafi - li ne trafis. Ne daŭris longe kaj sur firmamento aperis grupo de ĉasaviadiloj, kiuj surŝutis la tutan mnicipon per bomboj. Estis grave damaĝigita la kastelo, segejo, bierfarejo kaj multaj pluaj objektoj. El la jubilea momumento sovetaj pilotoj eĉ faris celtabulon, kiam ili intence pafis en statuon de leono sur ties supro. Mortigitaj estis 86 loĝantoj, kies amasa tombo troviĝas en loka tombejo. En la postmilita periodo poste ne evitis al la municipo ellandigo de devena germana loĝantaro kaj alveno de novaj homoj el la enlando.
Turismo
Chlumec situas sur piedo de orienta angulo de Ercmontaro, proksime de Bohemia mezmontaro kaj Elbaj grejsoj. Ĝi estas do tre konvena elirpunkto por piediranta kaj biciklista turismoj. Por sia riĉa historio kaj alloga ĉirkaŭaĵo ĝi estas ankaŭ interesa turisma celo.
5108 Lübeck
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana orgenisto kaj komponisto Vincent Lübeck (1654–1740)
(41278) 1999 XA90
(41278) 1999 XA90 estas granda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo. Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Sankt Martin (Palatinato)
Sankt Martin estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
Sankt Martin apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Maikammer, kiu kovras la plej nordan parton de la distrikto.
La loko situas en sunoriĉa valo de la Palatinata arbaro (Pfälzer Wald), kaj vivas unuavice de vinkultivado sur 200 hektaroj. Dum multaj jaroj unu el la lokaj vinkultivistoj cetere estis la esperantisto Hans-Dieter Platz, la organizanto de la Internacia Festivalo. Lige al la vinkultivado aparte dum aŭtuno ankaŭ multaj turistoj vizitas la komunumon, por promenoj en la vitejoj kaj pitoreskaj stratetoj, sed ankaŭ por gustumi la lokan vinon. Sian nomon la komunumo kompreneble havas honore al la kristana sanktulo Marteno de Tours.
La Kropsburg situas sur la teritorio de la vinkomunumo Sankt Martin. Antaŭ ĝia detruo en 1689 la spronburgo estis sidejo de la supraj baronoj de la regno, la kavaliroj de Dalberg. Konstruaĵo rekonstruita en la jaro 1771 el la ŝtonoj de la detruita burgo servis ĝis antaŭ nelonge kiel restoracio.
La monto Hochberg (tradukita: „alta monto“) estas 635,3 m alta monto en la meza Haardt, Palatinata arbaro. Ĝi situas sur la teritorio de la komunumo Sankt Martin en la distrikto Südliche Weinstraße en Rejnlando-Palatinato.
Diotima
Diotima povas esti :
Basicò
Basicò estas komunumo en la sudo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono kaj insulo Sicilio kaj al la provinco Messina. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Montalbano Elicona kaj Tripi.
Lago Amik
La Lago Amik aŭ la Lago Antioĥio (Amik Gölü) estis granda nesalakva lago en la baseno de la rivero Orontes en la Provinco Hatay, Turkio; ĝi estis situanta nordoriente de la antikva urbo Antioĥio (moderna Antakya). La lago estis sekigita dum periodo el la 1940-aj al la 1970-aj jaroj.
Hidrologio, historio
La lago Amik estis situanta en la centro de la Ebenaĵo Amik Plain (en turka Amik Ovası) en plej nordorienta parto de la Baseno de la Morta Maro kaj historie kovris areon de ĉirkaŭ 300-350 km², kiu pliiĝantis dum inundaj periodoj. Ĝi estis ĉirkaŭata de etendaj marĉoj.
36.3°N, 36.3°W
La Brillaz
Geografio
La Brillaz situas en la Friburga Mezlando, proksimume 15 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Friburgo sur monteta tavolo inter la ebenaĵo de la rivero Brojo en nordokcidento kaj la valo de Sarino en sudoriento. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Lentigny, Lovens, Onnens, La Daude, kaj diversaj izolitaj bienoj. En sudoriento de Lentigny troviĝas la lageto Etang de la Tuilerie, kiu estas naturprotekta teritorio kun marĉa kamparo.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,29 km², de kiuj 19,1% estas kovritaj de arbaro, 70,9% servas por agrikulturo kaj 8,5% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo La Brillaz limas en nordo al Prez-vers-Noréaz, en nordoriento al Avry, en oriento al Neyruz, en sudoriento al Cottens, en sudo al Autigny, en sudsudokcidento al Chénens, en sudokcidento al Torny, kaj en nordokcidento al Corserey.
Historio
La komunumo estiĝis kun efiko de la 1-a de januaro 2001 per kuniĝo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Lentigny, Lovens kaj Onnens.
La unua dokumenta mencio de Lentigny datiĝas el la jaro 1142 Lintiniei. Dum la konflikto inter Friburgo kaj Savojo en la jaro 1447 la vilaĝo estis rabobruligita de la friburganoj. En la jaro 1478 Lentigny estis integrita al la friburga voktejo Montagny.
La unua dokumenta mencio de Lovens datiĝas el la jaro 1173 Lovens.
La unua dokumenta mencio de Onnens datiĝas el la jaro 1137 Unens. De 1478 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la tri vilaĝoj apartenis al la friburga voktejo Montagny, kiu estiĝis el la antaŭa senjorujo. De 1798 ĝis 1848 la vilaĝoj apartenis al la distrikto Friburgo, tiam ili estis surbaze de la nova kantona konstitucio de Friburgo integritaj al la Distrikto Sarino.
Maŭrico (Hesio-Kaselo)
Landgrafo Maŭrico de Hesio-Kaselo (aŭ Morico de Hesio-Kaselo, germane Moritz von Hessen-Kassel), nomita „la erudiciulo“ (naskiĝinta la 25-an de majo 1572 en Kassel; mortinta la 15-an de marto 1632 en Eschwege) el la dinastio Hessen regis la landgraflandon Hesio-Kaselo ekde 1592 ĝis 1627.
Vivo
Landgrafo Maŭrico estis filo de landgrafo Vilhelmo la 4-a de Hesujo-Kassel kaj ties edzino Sabina de Virtembergo. Li estis amplekse edukita, kaj lia edukado estis direktata plene en la senco de Philipp Melanchthon kaj Martin Bucer. Nur per la influo de siaj edzinoj li fariĝis reformito. Morico onidire parolis ok lingvojn, interesiĝis ankaŭ por natursciencoj kaj faris alĥemiajn eksperimentojn. Li amis pompajn sinprezentojn, kavalirajn turnirojn kaj alegoriojn kaj konstruigis la unuan memstaran teatrejon en la germanlingvaj landoj, la Ottoneum en Kassel. Li estis sperta muzikisto kaj respektinda komponisto; li malkovris kaj antaŭenigis la komponiston Heinrich Schütz.
La 23-an de septembro 1593 li geedziĝis kun Agnes de Solms-Laubach, kiu mortis la 23-an de novembro 1602 kaj kun kiu li tenis filinon kaj du filojn, inter ili la pli malfruan landgrafon Vilhelmo la 5-an de Hesujo-Kassel.
Post la morto de sia unua edzino kaj sesmonata funebrotempo li komencis la 22-an de majo 1603 kun Juliana de Nassau-Dillenburg duan geedzecon, el kiu devenis 14 gefiloj. Juliana realigis, ke ŝiaj gefiloj ricevu kvaronon de Hesujo-Kassel kiel heredeblaj feŭdoj (Hesujo-Rotenburg). Tiel ekestis per la tri postvivantaj filoj de Juliana – Hermano de Hesujo-Rotenburg, Frederiko de Hesujo-Eschwege kaj Ernesto de Hesujo-Rheinfels – la landgrafaj flanklinioj Hesujo-Rotenburg, Hesujo-Eschwege, Hesujo-Wanfried kaj Hesujo-Rheinfels.
En 1598, Maŭrico ŝanĝis sian paĝiolernejon en kortegan lernejon por nobeloj kaj burĝoj. El tio ekestis pli malfrue la Collegium Mauritianum, kiun li en 1618 denove modernigis kaj ŝanĝis al Collegium Adelphi Mauritianum.
Abdiko
Maŭrico agis dum sia regotempo ofte malfortune kaj perdis pli kaj pli la fidon de la klasoparlamentanoj de la landgraflando. Li entreprenis riskoplenajn aktivecojn ĉe la rando de sia teritorio, ekzemple katastrofan militiron al la Malalta Rejnlando kontraŭ la hispana okupacio de la princepiskopujo Monastero en 1598/99 aŭ la fiaskita okupado de la princepiskopujo Paderborn en 1604. Ekde 1604 okazis kadre de la Marburga Heredo-Malpaco longedaŭraj konfliktoj kun Hesujo-Darmstadt. Maŭrico tiam perdis en 1623 proceson antaŭ la Imperia Kortega Konsilantaro, per kiu li ne nur devis transcedi la marburgan heredaĵon, sed ankaŭ partojn de malalta Hesujo same kiel reglandon Schmalkalden kaj graflandon Katzenelnbogen kiel kostogarantiaĵo. Lia turniĝo al eksterlandaj konsilantoj aldone venenis la rilaton al la klasoparlamentanoj.
Dum la Tridekjara Milito, en kiu Hesujo apartenis al la regionoj plej dezertigitaj, Maŭrico metis sin per sia partieco por la protestanta unuiĝo kaj sia milita aktiveco favore al la dana reĝo Kristiano la 4-a ankaŭ en kontraŭecon al la imperiestro. En la fruaj 1620-aj jaroj la kavalira klaso ne estis inklina, porti la altajn kostojn por tio. Finfine la invado de trupoj de la katolika ligo sub generalo Tilly kaŭzis la rompon, kiam la klasoparlamentanoj sen scio de la landgrafo komencis intertrakti kun la generalo. Morico sekve riproĉis ilin pro ŝtatperfido kaj perdis tiel la lastan reston da fido de la klasoparlamentanoj. La 17-an de marto 1627 la klasoparlamentanoj devigis lin abdiki favore al lia filo.
Jam en 1623 Ludoviko la 1-a de Anhalto-Köthen akceptis Moricon en la unuan lingvo-akademion Fruchtbringende Gesellschaft ("Fruktodona Societo"). Maŭrico ricevis la societan nomon „la bone nomata“ kaj la devizon „en diligenta ekzerco“. Kiel emblemo li ricevis la ordinaran celastracon (Euonymus europaea L.). En la societa registro je Köthen la enskribo de landgrafo Maŭrico troviĝas sub numero 80.
Post sia abdiko en la jaro 1627, Maŭrico komence retiriĝis sur Kastelo Melsungen, poste Frankfurto ĉe Majno kaj faris pli malfrue Kastelon Eschwege sia maljuneca restadejo. Malsupra Hesujo estis transcedata al Hesujo-Darmstadt, kaj la kanclejestro de Morico estis ekzekutita. Maŭrico pretigis sur Kastelo Melsungen pli ol kvarcent desegnaĵojn, skizojn, stokoplanojn kaj konstruplanojn, kiuj donas klarigojn pri urbo, ĝia plano kaj ĝiaj domoj komence de la 17-a jarcento. Krome li okupiĝis pri tio, interpreti la estontecon kaj serĉi la ŝtonon de la saĝuloj.
Landgrafo Maŭrico mortis en la aĝo de 60 jaroj la 15-an de marto 1632 en Eschwege. Liamemore oni presis la volumenan memortraktaĵon Monumentum Sepulcrale, kiu laŭdas lin kiel landestron kaj aparte kiel erudiciulon.
Bereĵani
Bereĵani (Бережани) estas urbo en Ternopila provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis loĝantoj en 2017.
Peștera (Sălașu de Sus)
Peștera [peŝtera] (hungare: Pestere, Parospestere) estas vilaĝo en Rumanio sude de Hațeg. En 1910 ĝi havis 601 loĝantojn (rumanoj); en 1992 486 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1453. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Hunyad vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Sălașu de Sus.
Benzeno sulfonata acido
Benzeno sulfonata acido, fenilsulfonata acido aŭ C6H5SO3H estas organika sulfura kombinaĵo, plej simpla aromata sulfonata acido, kiu formas delikvaj kristaloj aŭ blanka solido solvebla en akvo kaj etanolo, iomete solvebla en benzeno kaj nesolvebla en nepolaraj solvantoj tia kial duetila etero. Ĝi estas stokigita sub la formo de alkalo-metalaj saloj. Ĝia akva solvaĵo estas forte acida.
Proprecoj
Benzeno sulfonata acido elmontras reakciojn tipajn de aliaj aromataj sulfonataj acidoj, formante sulfonamidojn, sulfonilajn kloridojn kaj esterojn. Supre ol 220 °C la sulfonigo inversiĝas. Senhidratigo de fosfora kvinoksido donas benzenosulfonatan anhidridon. Konvertado al la koresponda benzenosulfonila klorido efektiviĝas kun fosfora kvinklorido. Ĝi estas forta acido kiam dissociita en akvo. Saloj de benzeno sulfonata acido uzatas en farmaciaĵoj kaj konatas kiel bezilatoj.
Andor Krasznai
KRASZNAI Andor [pr. krasnai] estis hungara aktoro naskiĝinta en ? kaj mortinta en Nadjvarado la 17-an de januaro 1910.
Kariero
Krasznai debutis en printempo de 1883. Li ludis en Koloĵvaro kaj dum jaroj en Nadjvarado, kie li apartenis al la aktoroj popularaj.
Mimi Kőrösy
KŐRÖSY Mimi [pr. koe:roeŝi] estas hungara aktorino naskiĝinta en Torna la 10-an de decembro 1823 aŭ 1825? kaj mortinta en Koloĵvaro la 10-an de marto 1895. Ŝia patro estis la aktoro Ferenc Kőrösy kaj la patrino Katalin Stromb.
Verdavanga konuro
Verdavanga konuro (Pyrrhura molinae) estas specio de malgrandaj papagoj el genro Pyrrhura, en birdobredada kulturo apartenigata al netaksona grupo de konuroj. Ĝia natura arealo estas plejparte arbaraj partoj de Suda Ameriko.
Mimi Kőrösy
Kariero
Kőrösy debutis en 1843 en Eperjeŝo en la trupo de sia patro. En 1847 ŝi aperis ankaŭ en la Nacia Teatro de Pesto. En 1853 en Arado, en 1871 ŝi ludis en Koloĵvaro. Oni festenis ŝian duonjarcentan jubileon la 19-an de aprilo 1894.
Verdavanga konuro
Priskribo
Verdavanga konuro estas relative malgranda birdo, averaĝe 26 cm longa kaj 60–80 g peza. La plumaro estas plejparte verda, krom brunec-nigrec-grizeca kapo, bluecaj plumoj ĉe flugiloj, ruĝeca vosto, ruĝecaj makuloj sur ventro kaj plejparte hele grizaj kolo kaj vizaĝo (krom la nomdonaj verdaj vangoj). La birdoj havas blankajn ringojn de haŭto ĉirkaŭ la okuloj, grizajn bekojn kaj grizajn piedojn. Seksa duformismo ne rimarkeblas, iĉoj kaj inoj aspektas tute same.
Taksonomio
La Verdavanga konuro havas ses subspeciojn:
Distribuo kaj habitato
Verdavangaj konuroj renkonteblas en uestaj-centraj kaj sudaj partoj de Mato Grosso, Brazilo, en norda kaj eosta Bolivio, en nord-uesta Argentino kaj en uesta Paragvajo. La prefera habitato de la specio estas arbaroj kaj arbustejoj. La papagoj formas birdarojn po 10–30 individuoj kaj plej ofte vivas en kanopea nivelo de arbaro. La birdaroj povas esti pli grandaj kiam la habitato estas aparte riĉa je nutraĵoj.
Verdavangaj konuroj ankaŭ iĝis popularaj dombirdoj kaj estiel vivas en multaj homaj domoj kaj birdobredejoj tra la tuta mondo.