cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Evoluintaj klasoj (Cora)
Sekvonte, vi povos legi pri la diversaj evoluintaj klasoj por ĉiu bazklaso de la raso Cora.
Mallongdistanca soldato ( "Warrior" )
Jen la skemo de la diversaj elekteblaj evoluintaj klasoj por la mallongdistanca soldato de la raso Cora:
Champion (30) >> Templar Knight / Guardian (40)
Knight (30) >> Guardian / Black Knight (40)
Longdistanca soldato ( "Ranger" )
Jen la skemo de la diversaj elekteblaj evoluintaj klasoj por la mallongdistanca soldato de la raso Cora:
Archer (30) >> Adventurer / Stealer (40)
Hunter (30) >> Stealer / Assasin (40)
Odontochelys
Odontochelys  estas formortinta genro de testudoj (Testudinata) el la supera triaso, kiuj loĝis en la teritorio kie nuntempe estas la Popola Respubliko Ĉinio.
Evoluintaj klasoj (Cora)
Spiritualisto ( "Spiritualisto" )
Jen la skemo de la diversaj elekteblaj evoluintaj klasoj por la spiritualisto de la raso Cora:
Odontochelys
Oni identigis kaj priskribis ĝis nun nur unu specion en la genro, nome O. semitestacea. Odontochelys estas la plej malnova ĝis nun konata testudo.
Evoluintaj klasoj (Cora)
Spiritualisto ( "Spiritualisto" )
Caster (30) >> Warlock / Dark Priest (40)
Odontochelys
La genra nomo venas el la malnovgreka kaj signifas dento (odonto-) kaj testudo (chelys). La specio havas la latinan prefikson semi- „duon“ kaj testaceus „karapaca“. La nomo tiel signifas „dentohava testudo kun duonkarapaco“.
Evoluintaj klasoj (Cora)
Spiritualisto ( "Spiritualisto" )
Summomer (30) >> Dark Priest / Grazier (40)
Odontochelys
La trovita fosilio grandas 40 cm, vivis antaŭ 220 milionoj da jaroj kaj estas trovita en sudokcidenta ĉinia provinco Guizhou. La fosilia testudo havis dentojn en la supra kaj suba makzeloj, karapacon nur sur la ripoj. Mankis la rigida dorsa karapaco.
Evoluintaj klasoj (Cora)
Specialisto ( "Specialisto" )
Jen la skemo de la diversaj elekteblaj evoluintaj klasoj por la spiritualisto de la raso Cora:
Odontochelys
Ĝi vivis verŝajne en la riverdeltoj.
Evoluintaj klasoj (Cora)
Specialisto ( "Specialisto" )
Crafstman (30) >> Artist (40)
Facila elektado, ĉu ne? ;-P
Gvadaramo
Gvadaramo (hispane Guadarrama) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio situanta en la nordokcidento de la Madrida Regiono. Ĝi havas 15.155 loĝantojn (laŭ censo de 2010), kaj dum somero en ĝi povas loĝi ĝis 60.000 personoj. La municipo havas 56,54 kvadratajn kilometrojn kun loĝdenso 253,24 personoj dum vintro.
Gvadaramo estis fondita de la araboj, kiuj nomis Uad-er-ramel al la rivero kiu nomigas la urbeton kaj la samnoman montaron kie ĝi troviĝas.
Ununokta amoro
Ununokta amoro estas mallongedaŭra, unufoja seksa kontakto inter individuoj, ĉe kiu almenaŭ unu el la koncernatoj ne havas tujajn planojn por seksa interrilato je pli longa tempodaŭro.
Personoj kiuj partoprenas al ununokta amoro plejofte ne antaŭe konas unu la alian kaj ofte nur mallonge interkonatiĝis antaŭ ol fari seksajn agojn. La esenca diferenco inter ununokta amoro kaj aliaj seksrilatoj estas la atendo aŭ la celo de la interrilato. La tagparto dum kiu ĝi okazas estas relative nekoncerna.
Ununokta amoro okazas kun plena reciproka konsento kaj ne estas komparebla kun prostituado, inter aliaj ĉar pago estas neniel konsiderinda. Ankaŭ ne temas pri devigo, kiel dum seksa misuzo. Ununoktaj amoroj kelkfoje ankaŭ okazas inter personoj kiuj pli longe konas unu la alian sed ne havas interrilaton, kaj ankaŭ ne havas tian intencon, sed kiuj pro certaj cirkonstancoj tamen havas unufojan seksan kontakton.
Márcio Miranda Freitas Rocha da Silva
Márcio Miranda Freitas Rocha da Silva (n. ) estas brazila futbalisto. Li en 2005 membris en la brazila nacia teamo de futbalo.
Laŭloka nomo
Laŭloka nomo estas la nomo kiun la homo ricevas laŭ sia naskiĝa aŭ loĝa loko. La sufikso kutime uzata en Esperanto estas -ano (ekzemple de Brazilo brazilano), dum en kelkaj lingvoj konfuze oni uzas diversajn sufiksojn, ekzemple en la hispana -ano (mexicano), sed ankaŭ -eño (madrileño), -ense (barcelonense), -és (cordobés), -ino (granadino), -í (ceutí) kaj multajn aliajn.
Trasimeno
Trasimeno (en itale: Lago Trasimeno), estas la plej granda lago en duoninsula Italio (kaj la kvara de tuta Italio) kun surfaca areo de 128 km², malmulte malpli ol tiu de la lago de Como.<!-- La Rivera Tibero (fluas, fluoj) pasinta iu tridek kilometroj oriente de la lago, sed la lago kaj la rivero estas apartigita per montetoj: ne grava rivero (fluas, fluoj) rekte enen nek el Trasimeno, kaj la akva nivelo _fluctuates_ grave laŭ kvanto de pluvaj niveloj kaj la _seasonal_ postulas de la malgrandaj urboj, vilaĝoj kaj agrikulturaj entreprenoj punktis rondigi la bordo.
Historie, _Trasimeno_ estis sciata kiel "la lago de Perugia" kaj ĉi tiu nomo faras ĝi facila al kompreni la graveco (tiu, ke, kiu) la lago havas ĉiam havis por la tuta de nordo-okcidenta Umbrio kaj por la _Tuscan_ _Chiana_ distrikto. Grava batalo, la Batalo de Trasimeno, prenita loko sur la norda bordo de la lago en Aprilo 217 B.C. dum la (Sekundo, Dua) Punika Milito.
Estas tri insuloj en la lago. La dua plej granda, _Isola_ _Maggiore_, estas la nur loĝis unu. La malgranda fiŝkaptada vilaĝo, kiu atingis ĝia alto en la 14-a jarcento, hodiaŭ havas nur ĉirkaŭ tridek (rezidentoj, rezidentas). La plejparto de la konstruaĵoj, inkluzivanta la (ruino, ruinoj, ruinas) de Franciskana monaĥejo, dato de la 1300s.
Eksteraj ligiloj
-->
Cistikoloj
Cistikoloj aŭ Cisticola estas genro de tre malgrandaj insektovoraj birdoj iam klasitaj en la familio de Silviedoj, sed nuntempe kutime konsiderataj kiel separata familio nome Cistikoledoj kun aliaj sudaj genroj. Oni supozas, ke ili estas tre proksime rilataj al la hirundoj kaj murhirundoj, la Piknonotedoj kaj la blankokululoj. Tiu genro enhavas ĉirkaŭ 45 speciojn, el kiuj nur du troviĝas en Afriko (unu en Madagaskaro) kaj la aliaj el Azio al Aŭstralazio.
La genra nomo, Cisticola, signifas loĝanto (-cola) en teksita kesto (cista-), alude al la tre fajne teksita nesto de la Herbosilvio, la plej disvastigata specio.
Teritorio kaj vivejo
Cistikoloj estas disvastigataj en tropikaj kaj subtropikaj regionoj de la Malnova Mondo. Afriko, kiu estas hejmo de preskaŭ ĉiu specio, estas verŝajne la prahejmo de la grupo. Cistikoloj estas kutime nemigrantaj kaj plej parto de specioj estas ligataj al kaj ofte distingeblas pro ties habitatoj.
La Herbosilvio estas disvastigata en tropikoj kaj eĉ reproduktiĝas en suda Eŭropo. Ĝi estis iam kiel vaganto en Anglio.
Aspekto kaj kutimaro
Pro ties malgrando (ĉirkaŭ 10 cm) kaj bruna plumaro, ili estas pli facile aŭdataj ol vidataj. La simila plumaro de multaj specioj povas malfaciligi la identigon, ĉefe vintre kiam ili apenaŭ eliras el siaj herboj. Multaj afrikaj specioj, ĉefe, estas malfacile distingeblaj krom pro iliaj Birdkantoj. Ĉirkaŭ 13 specioj ricevas siajn nomojn pro siaj alvokoj, priskribitaj kiel "Kanto", "Trilo", "Babilo" aŭ "Fajfo".
Maskloj de Cistikoloj estas poligamaj. La ino konstruas nevideblan neston profunde inter herboj, ofte bindante vivajn foliojn en milda konstruaĵo de planta materialo, araneretoj kaj herboj: tasforma nesto ĉe la Herbosilvio kun kanopeo de ligitaj folioj kaj herboj supre por kamufla celo, tuta kupolo ĉe la Orkapa cistikolo. La mezaveraĝa ovodemetado estas de ĉirkaŭ 4 ovoj, kaj eloviĝo okazas post 2 semajnoj. La Kukolfringo estas specialista parazito de cistikoloj kaj prinioj.
Somere maskloj de cistikoloj de la pli malgrandaj specioj plenumas spektaklajn flugoceremoniojn, dum pli grandaj specioj ripozas sur elstaraj ripozejoj kantante vigle. Spite sia malgrando kaj bona kamuflo de brunstrieca plumaro la masklo de Orkapa cistikolo de Aŭstralio kaj suda Azio produktas malgrandan, brilan fulmon orflavan en la sunlumo de la kanejo.
Péter Gergely
Péter Gergely [gergej], laŭ hungarlingve kutima nomordo Gergely Péter estis hungara-usonana arkitekto.
Péter Gergely naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Ithaca (Nov-Jorkio).
Králíky
Králíky estas urbo situanta en Ĉeĥio en orienta parto de regiono Pardubice en distrikto Ústí nad Orlicí, proksime de pola ŝtatlimo kaj moravia landlimo. Super ĝi fieras montara Masivo de Králický Sněžník kun sia plej alta samnoma monto, kie fontas moravia ĉefrivero Moravo. Vivas ĉi tie.
La urbo konatas precipe pro ampleksa monaĥejo Králíky situanta sur la Monto de Dipatrino, unu el la plej valoraj tiuspecaj arkitekturaj kompleksoj kaj la plej konataj pilgrimlokoj en la tuta lando.
Valdŝtejna kastelo
Sur orienta angulo de la ĉefa placo de la urbo situas kastelo. Ĝi estis konstruita de Zdeněk el Valdŝtejn en la jaro 1585. En la placon gvidas kruce volbita pergolo, super la dua renesanca etaĝo estas klasikista gablo kun reliefo de la Plejsankta Triopo.
Malnova urbodomo
Klasikisma malnova urbodomo, duetaĝa kun tureto estas el la jaro 1796. En teretaĝo estas urba muzeo kun ekspozicioj pri urba historio, socia agado, lignoskulptado, orgenproduktado, teksa metio kaj pri la naturo de la regiono Králický Sněžník.
Burĝaj domoj
Belkonstruita estas gastejo „Zlatá labuť“ (Ora cigno) kun klasikista fasado datita en la jaro 1736. Ankaŭ pluaj domoj ĉirkaŭ la ĉefa placo estas el la sama tempo. Direkte al malgranda placo gvidas du stratetoj borderitaj per empire aranĝitaj domoj.
Kirko
Katolika kirko de sankta Miĥaelo Ĉefanĝelo estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1577 fare de Zdeněk el Valdŝtejn kiel luterana preĝejo. Baroke ĝi estis rekonstruita en la jaro 1676, denove rekonstruita en 1709, denove en 1778 kaj laste ĉirkaŭ la jaro 1900. Ĝi estas trinava kun ortangule fermita presbiterejo, kun sakristio en la akso, prismoforma turo sur la suda flanko kaj kun la kapelo de sankta Anna nordflanke. La antaŭĉambro ĉe okcidenta fronto estas partigita per risalitoj. La muroj de flankaj navoj havas duonronde volbitajn kaj rondajn fenestrojn. Ekipaĵo de la preĝejo estas unueca el tempo ĉirkaŭ la jaro 1768. La altaro estas kadra kun statuoj de sankta Jozefo kaj sankta Johano Nepomuka kaj kun bildo de Ĉefanĝelo Miĥaelo de J. Raab. Sur flankoj de triumfarko estas du altaroj kun pli malgrandaj statuoj kaj ankaŭ ĉe frontaj muroj de ambaŭ flankaj navoj.
Statuoj
Sur ĉefa placo estas empira akvujo el la jaro 1851 de Jozefo Rotter kun statuo de la ŝpinistino, statuo de Sankta Johano de Nepomuk el komenco de la 18-a jarcento, antaŭ paroĥejo la statuaro de Kalvario (1809), sur malgranda placo staras pesta kolono kun statuo de Virgulino Maria (1813), sur vojkruciĝo al Červený potok (Ruĝa rivereto) estas kolono kun statuo de Sankta Jozefo (1893), apud la sinjora bieno statuo de Sankta Floriano el la dua duono de la 18-a jarcento, kaj sur ponto sub la kastelo staras skulptaĵo de Sankta Johano Nepomuka.
Monaĥejo de la Servistoj de Mario kun la preĝejo de Ĉielenpreno de Mario
Pilgrima preĝejo de Ĉielenpreno de Virgulino Maria kun komplekso de apartenaj konstruaĵoj, nomata ankaŭ  "Hedeč"  aŭ  "Monto de Dipatrino" , estis procesia celo de kredantoj, plejparte germanoj. Komenco de tiu ĉi pilgrimejo atingas onidire en la jarojn 1680 - 1688, kiam la fonto, kiu ĉi tie sur monteto nomata Lysá hora (Kalva monto) elfluadis, mirakle sanigis multajn homojn suferantaj je ĥolero. Antaŭ fino de la 17-a jarcento konstruigis ĉi tie pilgrimkirkon episkopo de Hradec Králové Tobio Johano Becker, kiu ĉi tie naskiĝis. Sur piedo de la deklivo malantaŭ la malgranda placo en Králíky estas baroka pordego ornamita per statuoj kaj de ĝi gvidas ĝis la monton aleo kun sep oble sep ŝtupoj kaj kun sep sesangulaj kapeletoj. En ilin estis antaŭ la duono de la 18-a jarcento lokigitaj statuaroj de la Kalvaria vojo el la metiejo de unu el disĉiploj de Matiaso Braŭn.
Ambitoj malfermitaj en kvadratan korton estas volbitaj krucforme, en anguloj estas kvar kapeloj kun bulbaj turoj: kapelo de Sankta Anna, Bapto de Kristo, Ĉefanĝelo Miĥaelo kaj kapelo de Halovino. Sur la korto ĉirkaŭigita per ambitoj, staras baroka trinava baziliko kun duopo de trietaĝaj turoj alfronte. Presbiterejo estas duoncirkle fermita, sur norda kaj suda flanko estas kvadrataj kapeloj, oblonga sakristio estas en la akso. La vandoj estas partigitaj per lisenaj kadroj kaj duoncirklaj fenestroj. La presbiterejo kaj la navoj havas barelajn volbojn. La centra navo estas lumata per ses duoncirkle fermitaj fenestroj en duonlunoj de la volbo. Post incendio en la jaro 1846 estis la kirko renovigita en origina historiiga stilo. Ankaŭ la ekipaĵo estis grave detruita de incendio. La originaj altaroj nuntempe estas en ambitoj kaj la preĝejo estis en la jaro 1900 nove ekipita pseŭdorenesance. En malantaŭo estas la preĝejo ĉirkaŭita per tri aloj de baroka duetaĝa konstruaĵo de la konvento el la jaro 1710. Ankaŭ domoj de la estinta monaĥejo estis novstile aranĝitaj.
De la jaro 1883 aktivis en tiu ĉi pilgrimloko redemptoristoj. Ĉar la Monto de Dipatrino situas en la ĉeĥa limregiono, estis spirit-administrantoj plejparte germanoj, kiuj devis en la jaro 1946 la teritorion forlasi kaj estis anstataŭigitaj per la ĉeĥaj redemptoristoj. Sed tiuj la pilgrimlokon administris nur ĝis la jaro 1950, kiam ĉi tie estis establita koncentrejo por membroj de viraj ordenoj. Tiu estis ĉi tie ĝis la jaro 1960, kiam ĉi tien estis translokigitaj de aliaj monaĥejoj malsanaj kaj maljunaj fratinoj de Senpeka Koncipiĝo de Maria la Virgulino. Ili estis ĉi tie izolitaj, ne povis kontakti gejunularon kaj infanojn, ne povis akceptadi junularon, novicinojn. La monaĥejo kaj kirko dum kvindekaj jaroj de la 20-a jarcento iĝis en mizeregan staton. La monaĥoj devis ege labori en arbaroj kaj estis sen rimedoj por konservadi la klostron. Almenaŭ ili meritis pri savo de vandalismo detruataj valoraj lignaj statuoj, kiujn transportis el la kapeletoj en aleo en pilgrimareon kaj enmagazenigis ilin.
Pli poste la statuoj povis esti riparitaj kaj transportitaj en preĝejon de Sankta Nikolao en Vraclav apud Vysoké Mýto, kiu fariĝis muzeo de ĉeĥa baroka arto. Tuta areo de Monto de Dipatrino estas nun sinsekve riparata kaj la ekipaĵo estas prizorgata.
En julio 2002 el la monaĥejo foriris fratinoj de Senpeka Koncipiĝo de Maria la Virgulino kaj de la 1-a de aŭgusto 2002 estis sur la Monto multigita la komunumo de redemptoristoj. Nuntempe, de la duono de la jaro 2009, estas la klostro sen ordena komunumo, vivas ĉi tie nur unu eparĥia pastro, kiu zorgas pri spirita administrado. En dimanĉoj veturas ĉi tien helpi redemptoristoj el la Sankta Monto apud Příbram.
Orelstrigo
La orelstrigo (Asio otus) estas ĉefe holarktisa birdo kiu apartenas al la strigedoj. Ĝi estas unu de la plej oftaj strigoj en Eŭropo. Krome la specio loĝas en centra Azio ekde Rusio laŭ horizontala zono tra Mongolio al Japanio, en Ameriko en Usono kaj suda Kanado kaj en izolitaj disaj lokoj de centrorienta Afriko.
Aspekto
La iriso de la orelstrigo estas brile oranĝflava. La vizaĝo estas dividita per rimarkinda fruntplumaro. La flugiloj estas relative mallarĝaj. La bruneca plumaro de la orelstrigo estas vertikale striita. La tarsoj kaj fingroj estas entute kovritaj de plumoj. La okuloj estas karakteraj en tiuj specioj. Tamen, la okuldisko de A. otus estas pli malhelaj aŭ eĉ ruĝoranĝaj. Tiu nokta specio estas eble pli facile vidata ripozanta en arbo dum sia taga ripoztempo.
Kutimaro
La reprodukta sezono de la orelstrigo estas de februaro al julio. Tiu birdo estas parte migranta, translokiĝante suden vintre el pli nordaj partoj de sia mezvarma teritorio. Ties habitato estas arbaro proksime de malferma kamparo.
Ĝi nestumas en arboj, ofte koniferoj, uzante uzitajn nestojn el branĉetoj de aliaj birdoj kiel kornikoj, korvoj kaj pigoj kaj diversaj akcipitroj. La mezaveraĝa ovodemetado estas de 4-6 ovoj, kaj la kovado mezaveraĝe daŭras 25-30 tagojn. La specio pretas uzi artefaritajn nestokestojn. Malkutima karaktero de tiu specio estas la komuna nestumado en arbustejoj dum la vintraj monatoj.
Roterdamo
Roterdamo (Rotterdam) estas la dua plej granda urbo en Nederlando (post Amsterdamo) kaj havas la plej gravan marhavenon de Eŭropo (la tria plej uzata en la mondo), nome Haveno de Roterdamo. La urbo situas en la provinco de Sud-Holando kaj havas ĉirkaŭ 600 000 loĝantojn, la urbaro Stadsregio Rotterdam ĉirkaŭ 1,2 milionojn (2006). Ĝi situas averaĝe du metrojn sub la mar-surfaco.
Krom Amsterdamo kaj Hago Roterdamo estas unu el la kulturaj centroj de Nederlando. Ĝi disponas pri universitato, pluraj fakaj altlernejoj, muzika altlernejo kaj artakademio. Kiel industria kaj komerca urbo ĝi estas gvida en Nederlando. Precipe impresa estas la roterdama silueto de nubskrapuloj, kiu evoluis dum la pasintaj dudek jaroj.
Ekde la jaro 1955 en Roterdamo troviĝas la Centra Oficejo de UEA.
Geografio
Roterdamo situas en la okcidento de Nederlando en la provinco Suda Holando, ĉe la elfluo de Rejno en la Nordan Maron, kaj apartenas al la grandkunurbaro "Randstad" la plej urbeciĝinta regiono de Nederlando kiu inkluzivas ankaŭ Hagon kaj Amsterdamon. Al la urba regiono de Roterdamo apartenas grandaj najbaraj urboj kiel Schiedam, Vlaardingen kaj Dordrecht.
La urbo situas plejparte sub marnivelo, protektata pere de digoj. Prins Alexander Polder situas proksimume ses metrojn sub la amsterdama marsurfaco. La plej malalta (loĝata) loko de Nederlando estas iomete oriente de la urba limo en la municipo Nieuwerkerk aan den IJssel. La plej alta punkto de la urbo situas ses metrojn super la apudaj polderoj, sed ankaŭ nur du metrojn sub la mar-surfaco. Roterdamon oni daŭre devas senakvigi pere de pumpiloj, ĉar alie la natura grundakva surfaco situus super la stratoj de Roterdamo.
La rivero Nova Maso (Nieuwe Maas), ĉefa branĉo de la rejna delto, dividas la urbon en nordan kaj sudan parton. Malsame ol la nomo de la rivero supozigas, Nova Maso estas branĉo de Rejno. Ekde la lasta sudigo de Rejno kaj Maso apenaŭ masa akvo fluas en ĝi. La vera urbocentro situas ĉe la norda riverbordo, la suda parto estas konata pro haveno kaj eksaj loĝejoj de la havenaj laboristoj. Nur dum la pasintaj du jardekoj la centro komencis etendiĝi ankaŭ sur la parton sude de la rivero. Super la Novan Mason iras pluraj pontoj, kaj subiras pluraj tuneloj. La plej fama estas la Ponto de Erasmo.
Inter la vera urbocentro kaj la Norda Maro oni trovas, laŭlonge de Nova Maso kaj Nieuwe Waterweg la grandan havenan areon de la urbo, kiu etendiĝas ĝis Hoek van Holland. La rivero Rotte, kiu donis la nomon, ne plu fluas en la Novan Mason. Ekde la konstruo de la dua metroa linio en la 1980aj jaroj oni pumpas ĝin pere de tuboj en la riveron, ĉar alie oni estus havinta problemojn pri la aranĝo de la linioj.
Roterdamo havas dek unu urbopartojn (deelgemeenten, partajn municipojn). Ĝi estas krom Amsterdamo la sola nederlanda urbo kiu utiligis la eblon instali tiajn partajn municipojn. Cetere ekzistas du urbopartoj, Centro kaj Pernis, sen statuso kiel oficiala urboparto.
Historio
Roterdamo fondiĝis en 1230, kiam oni konstruis digon ĉe la rivero Rotte. La unuaj setlantoj supozeble estis fiŝistoj pri haringoj, kiuj transŝarĝis sian kaptaĵon ĉi tie. Post la ricevo de urbaj rajtoj en 1340 la urbo rapide evoluis al riĉa komerca urbo, danke al sia taŭga geografia situo. La unua urba fortikigo originas el la jaro 1359. Dum la Okdekjara Milito kontraŭ Hispanio, dum la 1570aj jaroj Roterdamo estis unu el la malmultaj nederlandaj havenurboj kun aliro al la maro.
La haveno plukreskis, ĉefe post la konstruo de la Nieuwe Waterweg (nova akvovojo) en 1864. Tio estis senkluza malferma kanalo al Norda Maro. Roterdamo rapide evoluis al la plej grava haveno por importo kaj eksporto por la rapide kreskanta industrio en Ruhr-regiono en Germanio, supre je la Rejno.
En la urba politiko tiam dominis preskaŭ ekskluzive komercistoj, en la urba konsilantaro ili konsistigis ĝis 1880 pli ol naŭdek procentojn de la membroj.
Komence la urbo etendiĝis per la distrikto Feijenoord al la suda flanko de Nova Maso, sekvis Rijnhaven (rejna haveno), pro kiu estis detruitaj grandaj partoj de la malnova vilaĝo Katendrecht (1894), cetere Maashaven (1905), kiu ebligis tute novan dimension por grandaj havenaĵoj en Roterdamo,Waalhaven en 1919, por karbo, erco kaj greno.. En 1923 aldoniĝis Merwehaven, en 1929 la unua haveno pri nafto. Inter 1869 kaj 1913 la loĝantaro kvarobliĝis, de 116.000 al 462.000 homoj.
Per la pli bona alirebligo de Norda Maro, Roterdamo per la ekonomia kreskado de Germanio kaj precipe de Rura regiono fariĝis centra por la eŭropa industrio. Dum la industria revolucio la urbo situis je la rando de la areo de riĉiĝo, ekde la 1870aj jaroj ĝi eksituis en la centro de la komerca vojo inter Rura regiono kaj Britio, kaj ĉe la grava transiro de la mara trafiko al rivera kaj fervoja.
Vordingborg
La komunumo Vordingborg en Danio en sia nuna formo ekestis komence de la jaro 2007 kadre de administra reformo de la lando, per unuigo de la ĝistiamaj komunumoj Vordingborg, Langebæk, Møn kaj Præstø. La 1-an de januaro 2008 la nova administra unuo havis loĝantojn. La komunuma teritorio situas sur la insuloj Sjælland kaj Møn, kaj estas parto de la – ankaŭ dum 2007 nove kreita – samnoma administra regiono Sjælland. Administra centro de la komunumo estas la loĝloko Vordingborg.
Roterdamo
Historio
Dum la Dua mondmilito la centro de Roterdamo detruiĝis je la 14-a de majo 1940 dum germana aera bombatako kaj la sekvaj fajroj. Proksimume okcent homoj mortis, 80.000 roterdamanoj fariĝis senhejmaj. Nur la pli masivaj konstruaĵoj de urbodomo, poŝto, borso kaj preĝejo Sankta Laŭrenco restis, forte damaĝitaj. Sekvis kelkaj malpli grandaj aer-atakoj, ĉi foje de la Aliancanoj, en oktobro 1942 kaj marto 1943, antaŭ ol la germanoj en 1944 detruis grandajn partojn de la haveno.
La atako de la germana aerarmeo ankoraŭ nuntempe estas ankrita en la memoro de la roterdamanoj. La malnova Roterdamo pli malpli foriĝis, la rekonstruo okazis laŭ modernismaj planoj. La haveno post la rekonstruo fariĝis unu el la plej modernaj havenoj de Eŭropo. La grandega projekto Europoort, 15 kilometrojn longa haveno, disponigis la deziratajn areojn por la kemia industrio, kiu eksetlis en Roterdamo. En 1962 Roterdamo forpuŝis Novjorkon kiel la plej grandan havenon de la mondo. En 1972 fondiĝis la universitato. Ĝis tiam Roterdamo estis unu el la plej grandaj okcidentaj urboj sen universitato.
Loĝantaro
La roterdama loĝantaro estas etne tre miksita. Roterdamo estas la sola urbo de Nederlando, kies loĝantaro post 2000 fariĝis averaĝe pli juna. Kialo estas precipe la almigrado el Turkio, Maroko kaj Surinamo.
Oficiale iomete pli ol la duono de la loĝantaro havas nur-nederlandajn praulojn en la dua generacio. La plej grandaj nenederlandaj grupoj estas enmigrintoj el la eksaj kolonioj (precipe Surinamo kaj Nederlandaj Antiloj), kaj gastlaboristoj el Turkio, Maroko kaj Kapo Verda. Je tuta loĝantaro de 589.156, 52.377 estis surinamanoj, 40.820 turkoj, 34.281 marokanoj, 20.390 antilanoj/arubanoj, 18.127 el landoj ĉirkaŭ la eŭropa meza maro, 14.919 kapverdanoj, ĉirkaŭ 6.000 germanoj kaj germandevenuloj.
Literaturo
La plej fama filo de la urbo estas Erasmo de Roterdamo, kiu fakte apenaŭ kiel plenkreskulo vivis tie. En la urbo mem John Locke verkis en la traktaton Essay Concerning Human Understanding, kaj en Roterdamo instruis kaj publikigis ankaŭ la franca protestanto Pierre Bayle. La denaska roterdamano Bernard Mandeville kreis literaturtan monumenton al la komerca spirito de la urbo, en la abela fabelo.
Arto kaj arkitekturo
Grava kolekto de artaĵoj el ĉiuj epokoj videblas en la Muzeo Boijmans van Beuningen; pli modernema estas la Kunsthal. Ekzistas interalie Nederlanda Muzeo pri Fotado kaj la Nederlanda Instituto pri Arkitekturo. La Blankan Domon el 1900 oni konsideras la unuan nubskrapulon en la urbo. En la urbocentro aldoniĝis ekde la 1980aj kelkaj grandegaj konstruaĵoj, donantaj al la urbo modernan ĉiel-linion.
Muziko
En Roterdamo ekzistas filharmonia orkestro, kaj la tuteŭrope grava North Sea Jazz Festival. Pli ol cent mil homoj vizitas la festivalon pri monda muziko. Okazas regule ankaŭ parado de tekno-muziko, la Heineken Dance Parade. Internacie konatata en la eŭropa korusumado estas la roterdama knaba koruso.
Edukado
Kompare al la resto de la lando, multaj roterdamanoj havas nur malaltan edukiĝon, precipe la enmigrintoj. Profesioj, kiuj postulas altan edukiĝon, okupas tial je pli ol sesdek elcentoj homoj kiuj ĉiutage alveturas el apudaj municipoj.
Roterdamo havas universitaton Erasmus, en la jaro 2005 tie studis 20.545 studentoj en naŭ malsamaj fakultatoj. Plej grandas la ekonomia, sekve la jura kaj post tio la medicina fakultatoj. Precipe en medicino la universitato havas tutmondan reputacion, la manaĝera lernejo de la universitato tuteŭropan. El la pluraj fakaj altlernejoj la plej gravaj estas la Hogeschool Rotterdam kaj InHolland. Apude en Delft troviĝas teknika universitato.
Esperanto
En Roterdamo okazis la Universala Kongreso de 1967 (en la tiam nova kongrescentro De Doelen), ĉar en Israelo la politika situacio estis tro streĉita por okazigi la planitan kongreson. Ankaŭ la Universala Kongreso de 1988 venis al Roterdamo, kiam la Asocio fariĝis okdek-jara. Trian fojon ankaŭ en somero 2008 la kongreso kunvenis en Roterdamo, en la.
Ventania (Paranao)
Ventania estas municipo de la brazila subŝtato Paranao, kiu taksis 9.967 loĝantojn en 2010.
Kamerfrukto
Kamerfrukto estas specifa formo de malferma frukto, kiu ekzistas precipe ĉe la plantofamilio de la Lamiacoj (Lamiaceae) kaj Boragacoj (Boraginaceae). Ĝi disiĝas dum la maturiĝo per divido de veraj kaj falsaj septoj en unusemaj fruktoj, nome la kameroj. La nombro de la kameroj egalas ĉiam oblo de la nombro de la karpeloj. La ovario, el kiu evoluiĝas la kamerfruktoj, estas hipogina kaj konsistas ĉe la eŭropaj reprezentantoj el du kenokarpe septigantaj karpeloj. Por karpelo ekzistas po du ovoloj. La karpeloj estas dividitaj per unu falsa septo en po unu ovolo. Tiel estiĝas kvar partoj. Maturiĝante la frukto disiĝas en kvar unusemaj partoj, nome la kameroj. Morfologie unu kamero egalas al duona karpelo.
Strigoformaj birdoj
Strigoformaj birdoj (Strigiformes) konsistas el du familioj:
La Fontaine (stacidomo)
La Fontaine estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Wavrin, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.
Strigoformaj birdoj
Nokta vivo
Malmultaj homoj ne konas strigojn pro ilia plej ofte nokta vivado. Tamen ekzistas ankaŭ strigospecioj, kiuj ĉasas dumtage, kiel la marĉostrigo, kiu vivas multloke en la mondo, escepte en tropikaj regionoj. La plej multaj strigoj faras dumnokte ĉion necesan por vivteni la specion. Nokte ili defendas sian teritorion kontraŭ samspecaj konkurantoj, nokte ili serĉas partneron aŭ partnerinon, kovas, kaptas predojn kaj nutras siajn preskaŭ nesatigeblajn idojn. Strigoj povas vivteni sin nur danke al siaj sensorganoj, precipe okuloj kaj unuarange oreloj.
La Fontaine (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Hauts-de-France.
Strigoformaj birdoj
Aŭdkapablo
Ankaŭ iliaj oreloj estas tre rimarkindaj. Ĉe multaj birdospecioj la oreloj troviĝas malantaŭ la okuloj. La aperturoj estas kovrataj de la surkapaj plumoj. Ĉe la strigoj tiuj aperturoj estas eksteordinare grandaj. La ekstera orelo, la t.n. aŭriklo, estas kovrata de la t.n. vualo, la ĉirkaŭokula plumaro. La oreloj kun la antaŭendirektita vualo formas specon de parabola spegulo, kiun ankaŭ la homo uzas en tekniko, ekzemple, por kapti forajn signalojn aŭ radioondojn el la universo. La orelaj aperturoj de strigoj etendiĝas de la supra kapoparto ĝis la suba beko kaj formas duoncirklon. La oreloj krome estas tre moviĝemaj. La aperturoj povas ŝanĝiĝi laŭ formo kaj grandeco. Alia eco de striga orelo estas, ke ĝi estas speciale ekipita por kapti sonojn de tre altaj frekvencoj. Multaj malgrandaj roduloj faras tiujn altajn pepajn sonojn kaj ankaŭ kiam ili moviĝas inter sekaj herboj, branĉetoj kaj folioj. Per eksperimentoj oni pruvis, ke strigoj ankaŭ en absoluta mallumo povas kapti per granda precizeco sian predon uzante nur la orelojn.
La Fontaine (stacidomo)
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Fives - Abbeville (289000).
Strigoformaj birdoj
Flugo de strigoj
Al la granda sukceso dum la ĉasado de strigoj grave kontribuas ankaŭ ilia sensona flugado, kiu fenomeno jam ofte timigis homojn, kiuj nokte renkontis strigojn. Ili aperas kiel fantomoj kaj ankaŭ sensone kiel fantomoj malaperas. Dumnokte aktivaj roduloj estas preskaŭ blindaj, sed iliaj oreloj estas des pli bonaj. Do, se strigoj flugus kun tiom da susurado kiel aliaj birdoj, ilia kaptosukceso estus konsiderinde malpli bona. Eĉ gufo, kiu havas enverguron de 1,5 m kaj pezas 2,5 kg, kio estas sufiĉe multe por flugkapabla birdo, flugas sensone.
Du faktoroj kaŭzas la sensonan flugadon de strigoj: t.e. la strukturo de la plumoj kaj la fakto, ke la flugiloj estas tre grandaj kompare kun la korpomaso. Ekzemple, turstrigo, pezanta 500 g, havas flugilareon de proksimume 1680 cm². Tio signifas, ke ĉiu gramo de la korpo estas portata de 3,4 cm² de la flugilo, dum ĉiu gramo de la korpo de korvo estas portata de proksimume 2,4 cm². Ju pli granda estas la korpomaso kompare kun la flugilareo, des pli peze la flugiloj devas labori por porti la korpon. Eble vi foje eĉ aŭdis la grandan bruon faratan de ekfluganta fazano, por eĉ ne paroli pri tiu de ekfluganta cigno, kiu birdo cetere estas majstra kaj gracia fluganto. Kiel dirite, ankaŭ la strukturo de la plumoj grave kontribuas al la sensona flugado. Ce ordinaraj tagaj birdoj la grandaj flugilplumoj estas sufiĉe rigidaj kaj risortemaj. Ili per granda forto batas la aeron. Male, la grandaj flugilplumoj de la strigoj ĉe la randoj portas fajnan franĝon kaj estas kovritaj de velura lanugo. Tiuj strigospecioj, kiuj ordinare ĉasas dumtage, havas pli malmolan plumaron kaj produktas pli da bruo dum la flugado.
Sekureco kaj teritorio
Bestoj ĝenerale havas la kutimon resti en pli-malpli limigita regiono aŭ teritorio. Ili funde konas tiun teritorion kaj tio donas al ili senton de sekureco. Ie en tiu teritorio troviĝas ĝia hejmo, kio povas esti nesto, truo aŭ fendo en arbo, eĉ de homo metita nestkesto, kie ĝi dumtage povas dormi kaj kaŝi sin. Kelkaj specioj de strigoj eĉ nestas kaj dormas sur la tero, kiel la marĉostrigo, kiu kovas en la tuta norda parto de nia mondo, kaj la belega neĝostrigo, kiu kovas en la arktaj regionoj. Tiuj dormlokoj ofte estas uzataj dum jaroj, sed arbarstrigo ofte ŝanĝas dormlokon. Aliaj, kiel ekz. la orelstrigo, ne faras tion kaj ĉiam revenas, ofte grupe, al la sama arbo. Eblas trovi arbon, sur kiu dormas trideko da orelstrigoj. Eĉ nun ankoraŭ oni ofte trovas sur la sama arbo dumvintre sufiĉe multe da dormantaj orelstrigoj. Sendube, tiu arbo estas al ili konata kiel sekura, trankvila loko. Sekureco certe estas la unua kondiĉo. La loko devas doni protekton kontraŭ la vetero kaj kontraŭ malamikoj, kiuj povas esti grimpantaj rabobestoj, sed precipe alia pli granda strigospecio. Ekzemple, la gufo havas sur sia menukarto la arbar- kaj orelstrigon kaj ankaŭ la noktuon. Siavice la arbarstrigo, la plej granda en Nederlando kovanta strigospecio, okaze kaptas noktuojn. Ekzistas multaj teorioj pro kio certaj strigospecioj emas dormi kune, dum aliaj ne faras tion.
Kiam strigo dumtage estas malkovrita de malamiko, ekzemple de homo, ĝi akurate sekvas ĝiajn movojn, sen movi sin mem. Se ĝi moviĝas, ĝi faras tion tre malrapide, sinrektigas tiel ke ĝi aspektas kiel rompita arbobranĉo, kiu certe ne estas alloga frandaĵo de eventuala malamiko. Strigoj dormantaj en la malferma kampo ofte estas incitataj de malgrandaj kantbirdetoj, kiam ili estas hazarde malkovritaj. Tiam la malkovrinto komencas de sekura distanco eligi karakterizajn sonojn kaj fari specialajn movojn, kiuj allogas aliajn birdetojn. Ili faras tiujn sonojn kaj movojn por averti aliajn birdojn pri la danĝero. La saman ili faras, kiam ili vidas katon, vulpon aŭ serpenton. Ili agas tiel al bestoj, de kiuj ili povas facile eskapi, kiam ili estas ne neatendite atakataj. Tute alie ili agas, kiam ili estas minacataj de vere mortiga danĝero, kiel de akcipitro aŭ nizo aŭ migra falko. Tiam ili tuj fuĝas al la plej proksima kaŝejo kaj silentegas.
Voĉoj
Strigoj estas tre bruemaj birdoj. Ili ne estas kantbirdoj, sed la klara vokado de arbarstrigo en nokta arbaro certe estas tiel agrabla por aŭskulti kiel la kanto de merlo. Certe en Eŭropo la vokado de strigo nokte estas tre rimarkinda sono. Kvankam la vokado de strigo ofte estas indikata kiel grakado aŭ kriĉado, oni povus priskribi la blekadon de kelkaj specioj kiel gruntado, ronkado, zumado, siblado aŭ tusado. En Usono vivas specio, kiu ĉirpas kiel grilo kaj en Aŭstralio unu, kiu kriegas kiel virino en mortiga danĝero. Kvankam la vokado de strigoj kaj la belega kanto de najtingalo ne estas kompareblaj, ili havas la saman biologian funkcion. Vokanta strigo volas diri al konkuranto: "Restu for de ĉi tie. Tio ĉi estas mia teritorio". Krome la virbirdo allogas per sia vokado aŭ kantado sian partnerinon. Kiam penetras en la teritorion samspeca vira konkuranto, li estas forpelata per sensanga batalo aŭ fortimigado. Ĉe strigoj la partneroj povas tre malfacile malkovri, ĉu temas pri ino aŭ pri viro, ĉar ambaŭ seksoj tute similas, kvankam ĉe rabobirdoj kaj ankaŭ ĉe strigoj la inoj estas ĝenerale konsiderinde pli grandaj. Verŝajne ambaŭ seksoj rekonas unu la alian pro la konduto. Senpartnerinaj virstrigoj kaj inaj strigoj reagas tute diference kiam ili renkontas solan virstrigon kun propra teritorio. Sed ankaŭ la voĉoj diferencas. La striginoj respondas al la voko de masklo per sia karakteriza voko.
Reproduktado
Kiam paro estas trovinta unu la alian, komenciĝas la amludo, la t.n. nupta ceremonio. Ĉe multaj specioj tio estas tre spektakloriĉa prezentado, kiel ekz. ĉe greboj, tetraoj kaj duelbirdoj. Eric Hoskins kaj Cyril Newberry priskribas en sia libro "Birds of the night" (Noktaj birdoj) la amludon de paro de turstrigoj. La paro sidis en distanco de kelkdekoj da cm unu de la alia sur trabo en malnova farmeja kabano, kie ili nestis. Ambaŭ birdoj komencis konversacion, dum kiu ili eligis altajn sonetojn, kiujn akompanis kraketado de la bekoj. Poste la masklo malrapide suprenetendis siaj kapon kaj kolon kaj starigis la plumaron. Li groteske aspektis kun la kapo etendita dorsen kaj kun larĝe malfermita beko, kaj tiam ĝi eksvingis sian kapon tien kaj reen kaj poste cirkle movis ĝin kiel muelilo. La ino komencis partopreni la svingan movadon, eligis raŭkajn sonojn kaj dume malrapide movis sin al la masklo, ĝis ambaŭ birdoj alpremiĝis unu al la alia. La viro maletendis sian kolon, malaltigis la kapon kaj ambaŭ birdoj frotis la vangojn unu kontraŭ la alia. Denove komenciĝis la bekokraketado, post kiam la masklo prenis la inon je la nukaj plumoj kaj denove ili ekbalanciĝis. Ŝajnis, ke la ino ŝatis la iom krudan pritraktadon, ĉar dume ŝi eligis ronronajn sonojn kvazaŭ kato kiu "ŝpinas". Ekzistas inter la diversaj specioj multaj malsimilaj amritaroj, kiel la oferado de kaptitaĵo ĉe gufoj, kaj la flugila aplaŭdo dum nupta flugo ĉe marĉostrigoj.
La nombro de la ovoj tre varias inter la strigo-familioj. Ekzemple, gufo ĝenerale metas nur unu ovon, dum ĉe la marĉostrigo la nombro de ovoj povas varii inter 2 kaj 12 depende de la kaptebla nutraĵo. Ekzistas ankaŭ alia sistemo, kiun ni povus konsideri kiel krudan formon de familio-planado: la nombro de la idoj, kiuj povas plenkreski, dependas de la kvanto da nutraĵo. Ĉe la plej multe da strigospecioj la inoj tuj komencas kovi antaŭ ol la ovaro estas kompleta. La idoj do ne samtempe eloviĝas. La plej aĝaj idoj estas la plej grandaj, do ankaŭ la plej fortaj. Kiam la gepatroj venas sur la neston kun predo, la pli fortaj postulas la unuan vicon por esti nutrataj. En tempo de nutraĵabundo tio ne gravas, ĉar la gepatroj daŭre alportas novan manĝaĵon. Kiam la pli fortaj estas satigitaj, venas la vico al la malpli fortaj. Sed, se la nutraĵo ne sufiĉas, la malpli fortaj malsatmortas aŭ ili kelkfoje estas mortigataj kaj manĝataj de la pli fortaj gefratoj. Nesto da strigoj formanĝas enormajn kvantojn da predoj, ĉefe roduloj. Eric Hoskins notis ĉe nesto kun kvar turstrigidoj, ke la gepatroj alportis por satigi siajn nesatigeblajn infanojn 102 musojn, 21 ratojn kaj 1 talpon, sume do 124 predojn. La tuta kaptitaĵo sendube estis ankoraŭ multe pli ampleksa. La flugkapablaj idoj ne denaske povas mem kapti predojn. La arbarstrigaj gepatroj ĝis la malfrua printempo instruas al siaj idoj la arton de predkaptado.
Egagropiloj
Strigoj kaj cetere ankaŭ aliaj rabobirdoj, elvomas en la formo de kolbasetoj la nedigesteblajn partojn de siaj predoj. Tiujn kolbasetojn oni nomas vombuloj aŭ pli teknike egagropiloj. Pere de tiuj ĉi vombuloj estas facile esploreble, kiujn bestojn la strigoj manĝas kaj kiaj roduloj vivas en la koncerna regiono. En Pollando oni trovis en 15.500 vombuloj la restaĵojn de 95 % da roduloj (musoj kaj ratoj), 3 % da birdoj kaj 2 % da lacertoj, ranoj kaj aliaj bestoj. Tiuj ciferoj koincidas kun la donitaĵoj trovitaj en Okcidenteŭropo. Sed kiam la birdoj vivas ĉe la rando de urbo aŭ eĉ en urbo, la menuo grave diferencas. Ekzemple, en la t.n. Holland Parko en Londono oni esploris la menuon de arbarstrigo vivanta tie. Ĝi konsistis je 37 % el sturnoj, merloj kaj turdoj, je 25 % el kolomboj kaj pigoj, je 31 % el paseroj kaj je nur 7 % el malgrandaj mamuloj. Estas tute klare, ke strigoj estas tre utilaj kiel aliancanoj de la homo, se almenaŭ la homo ne stulte intervenas en la naturo, kiel okazis sur Kuzo-insulo, unu el la Sejŝeloj en la Hinda Oceano. Oni enkondukis tie la kaban turstrigon (Tyto capensis) por kontraŭbatali la amason da ratoj en la kokosaj plantejoj. Esplorante la vombulojn de tiuj strigoj oni tamen nerefuteble pruvis, ke la strigoj baldaŭ malkovris pli facile kapteblan predon, nome la idojn de malofta specio de ŝternoj, kiu kovas tie amase en kolonioj. Nun oni devas senindulge ekstermi la strigojn tie por savi la pluekzistadon de la maloftaj ŝternoj. Ekzistas cetere multaj kazoj de malutila kaj senpripensa interveno de la homo en la naturo, kiu povas esti tre minaca al la homo mem.
Strigoj kaj homoj
Strigoj jam ekde miloj da jaroj ludis gravan rolon en la homa fantazio. Unuflanke ili estas simbolo de la granda saĝo, ekzemple ekde la Antikva Grekio (kaj ankoraŭ ties skulptaĵoj estas venditaj tie al turistoj kiel suveniroj), pri kio aludas la proverbo "Ne portu strigojn al Ateno"; aliflanke ili estas metaforo de granda stulteco. Ekzemple, en la nederlanda lingvo oni nomas stultan personon kiel strigo aŭ strigido kaj en Hispanio noktuo. Ofte ili ludas gravan rolon en fabloj kaj bestrakontoj kiel saĝaj figuroj. Tre populara siatempe estis en Nederlando la porinfana televidprogramo nomita la "Fablogazeto", al kiu ĉiuvespere rigardis eble pli da plenkreskuloj ol da infanoj. En tiu televidfablo sinjoro Strigo ludis ĉefan rolon. Jam en la hieroglifoj de la fruaj egiptoj trovigas strigoj kaj eĉ nun ankoraŭ vivas strigoj inter la piramidoj.
Kopčany (apartigilo)
Kopčany povas esti:
(17213) 2000 AF186
(17213) 2000 AF186 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
NGC 1963
NGC 1963 (alia indiko — ESO 363-SC5) estas malfermita stelamaso en konstelacio Kolombo.
Alfons Sabadell
Alfons SABADELL (naskiĝis en oktobro 1859 en Barcelono, mortis en januaro 1932 en Italio) estis kataluna asekuragento kaj esperantisto. En 1901, li estis la unua esperantisto en Barcelono kaj poste li fondis la unuan Esperanto-klubon en Katalunio. Li fariĝis ĝia prezidanto multajn jarojn.
Sabadell estis longjara kursgvidanto kaj faris sennombrajn paroladojn kaj verkis artikolojn. Li funkciis kiel vicprezidanton de la komitato por la 5-a Universala Kongreso de Esperanto. Li estis la sola persono, kiu posedis la voĉon de Zamenhof en gramofondiskoj el malnovaj vaksaj cilindroj. Sabadell tradukis verkojn de Santiago Rusiñol, el kiuj elstaras la dramo La Patrino, aperinta en 1908. Sabadell estis membro de la Lingva Komitato.
Čelkova Lehota
Čelkova Lehota, hungare Cselkószabadja [ĉelkOsabadja] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
Situo
Čelkova Lehota situas sub monto 609 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Považská Bystrica troviĝas je 17 km-oj.
Avenuo Diagonal (Barcelono)
La Diagonala Avenuo (katalune Avinguda Diagonal) estas avenuo de Barcelono kaj unu el la ĉefaj arterioj de la urbo, planita de Ildefons Cerdà. Ĉi tiu vojo trairas de ekstremo al ekstremo la urbon en sud-okcidenta - nord-orienta senco. Kvankam populare ĉiam oni diris Diagonal, ĉi tiu nomo ne estis ĉiam la oficiala nomo. Kaŭze de la politikaj ŝanĝoj laŭlonge de la 19-a kaj 20-a jarcentoj la avenuo tenis aliajn nomojn, kiel Gran Via Diagonal, nomo donita de Ildefons Cerdà; Avinguda d'Argüelles en 1874; Avinguda de la Nacionalitat Catalana en 1922 dum la Municiparo de Katalunio; Avinguda d'Alfons XIII dum la diktatoreco de Miguel Primo de Rivera; Avinguda del Catorze d'Abril dum la Dua Hispana Respubliko; Avinguda del Generalísimo Francisco Franco ekde 1939 kaj dum la Frankisma reĝimo kaj fine Avinguda Diagonal ekde 1979, aktuala nomo.
Brabos
Brabos [BRAbos] estas municipo en la centro de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al Komarko de Avilo kaj al la jurisdikcia teritorio de Avilo, en la centro de la provinco.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de du domaroj: nome Horcajuelo [orkaĤŬElo] kaj Brabos. okupas totalan areon de 18,35 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 42 loĝantojn. Ĝi perdis 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 35 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Sigeres, Santo Tomé de Zabarcos, Grandes y San Martín, Villaflor, Chamartín kaj Gallegos de Altamiros.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Templo de Berno
La Templo de Berno (kutime nomita templo de Svislando) estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, situanta en la urbo Münchenbuchsee kaj ĝia poŝtkodo atribuas ĝin al la apuda komunumo de Zollikofen. Estis la naŭa mormona templo, la unua konstruita en Eŭropo kaj la unua konstruita ekster Usono kaj Kanado.
Saint-Pardoux-d'Arnet
Saint-Pardoux-d'Arnet estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 150 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.
Geografio
Saint-Pardoux-d'Arnet etendiĝas sur 16,44 km², kaj havis 150 loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 9 homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.
La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Pardoux-d'Arnet situas je alteco de 743 metroj.
Historio
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Pardoux-d'Arnet apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.
Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Bernard Sidoux, kiu do fariĝis la loka urbestro.
Administrado
Saint-Pardoux-d'Arnet apartenas al la kantono de Crocq, kies ĉefurbo estas Crocq. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.
Santa María de la Alameda
Santa María de la Alameda estas municipo de la Madrida Regiono (Hispanio), situanta en la nordokcidenta parto de la regiono, ĉe la suda deklivo de la Gvadarama Montaro. Ĝiaj municipaj limoj estas parto de la Historia Teritorio "El Escorial: Monaĥejo, Loko kaj Natura kaj Kultura Ĉirkaŭaĵo" — deklarata "valoraĵo aŭ bonaĵo de kultura intereso" (hispane Bien de Interés Cultural) de la Madrida Regiono. Ĝi ankaŭ apartenas al natura areo protektita, nomata Pitoreska Loko de la Pinaro de Abantos kaj la Zono de La Herrería.
Al Santa María de la Alameda apartenas Dehesa de la Cepeda, la sola teritorio de la Madrida Regiono kiu ne estas integrita en la triangulo kiu formas la provincon. Ĝi estas simile al insulo, inter la provincoj Segovio kaj Avilo.
Kastelo de Ráday (Pécel)
La Kastelo de Ráday en Pécel estas unu el la kasteloj en urbo Pécel. Nun la kastelo estas muzeo kaj kultura centro.
Historio
Pál Ráday ricevis bienon en Pécel pro edziĝo, poste li konstruigis nobeldomon inter 1722 - 1730. Ĝi estis pligrandigita fare de Gedeon Ráday al baroka kastelo inter 1755-1766, konstruadoj de la flankaj domoj finiĝis en 1770. Post la finkonstruo tiu kastelo apartenis al la plej ornamriĉaj konstruaĵoj kun artaĵoj de la lando. En 1825 incendio okazis, neniiĝis ekzemple la kupolo kaj multe da pentraĵoj. Pro manko de kapitalo familio Ráday en 1872 aŭkciis la kastelon, pli frue en 1861 la altvaloran bibliotekon la luterana eklezio aĉetis. La nova posedanto ne okupiĝis pri la kastelo, eĉ ŝteloj el la kastelo okazis. Inter 1953-1956 la kastelo estis renovigita kaj iomete trakonstruita, poste ĝi estis hospitalo de fervojistoj ĝis 1997, poste la kastelo havas kulturajn funkciojn.
Kastelo
La unuetaĝa kastelo situas sola en korto. La konstruaĵo formas U-majusklon. En la fasado meze funkcias la ĉefenirejo. Pli supre en la unua etaĝo balkono kun ornama krado estas videbla. Interne restis la freskoj, kiuj estis pentritaj inter 1766-1771. Aparte menciindas la ĉambrego por la biblioteko, kies plafonon 4 marmoraj pilieroj tenas. Meze estas videbla fresko pri Pallas Athene, kiun alegoriaj figuroj ĉirkaŭas.
Interesaĵo: kelokoridoro kuras al Kastelo de Fáy (Pécel).
Irma Brósz
BRÓSZ Irma (bro:s) estis rumanuja hungara pentristino naskita en Kovászna la 11-an de junio 1911 kaj mortinta en Kluĵo la 20-an de majo 1976.
Biografio
La mezlernejon Irma Brósz finis en Târgu Secuiesc. Ŝi studis en Belarta Lernejo de Kluĵo inter 1929-33, Belarta Akademio de Bukareŝto inter 1934-38 ĉe Camil Ressu. Ŝi estis desegniinstruistino en Oradea (1938-39), poste ĝis sia pensiuliĝo en Kluĵo. Ŝi estis anino kaj ekspoziciantino de Barabás Miklós Céh. Ŝi pentris pejzaĝojn, portretojn kaj mutan naturon.
La Villeneuve
La Villeneuve estas la nomo de pluraj geografiaĵoj.
16736 Tongariyama
16736 Tongariyama estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la de la japana astronomo Tomimaru Okuni elde la observatorio de Nan'jo (gubernio Jamagata, Japanio).
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la monto Tongariyama alta de 901 metroj, okcidente de la loĝa urbo de la malkovrito : Ŝirataka (gubernio Jamagata).
Montoire-sur-le-Loir (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Pont-de-Braye - Blois (559000).
15303 Hatoyamamachi
15303 Hatoyamamachi estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazurō Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).