cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mara metroo (Italio)
Historio
Ĝi estis komence aktiva nur dum la somera periodo, kaj komence la unua linio kiu kunligis Bacoli kun Sorrento, pasante tra gravaj centroj de la Golfo de Napolo kiel Napolo, Torre del Greco, Torre Annunziata, Castellammare di Stabia kaj Vico Equense. Konsiderante la bonŝancan sperton kaj la enorman sukceson kiun ĝi ricevis, la sekvan jaron krom la unua linio ankaŭ estis establitaj aliaj, ĝis 6 linioj kiuj kunligis ne nur la havenojn de la Golfo de Napolo, sed ankaŭ la golfo de Salerno kaj la geografiua regiono Cilento, kelkaj el kiuj estis igitaj funkciaj tutjare.
Post kiam en 2011 la sekcioj ene de la Golfo de Napolo kaj en 2012 la linioj por Cilento ankaŭ estis nuligitaj, en januaro 2016, la regiono anoncis la aktivigon de 4 linioj por somero 2016, ankaŭ konfirmitaj por la sekvaj jaroj, almenaŭ ĝis aŭtuno 2021.
Blazono de Rumanio
La Blazono de Rumanio estis akceptita de la Rumana Parlamento la kiel nacia simbolo de la lando. Ĝi bazas sur la malgranda blazono de la Reĝlando de Rumanio uzata en la jaroj 1922-1947 redesegnita de Victor Dima. La ĉefa elemento de la blazono estas ora aglo tenanta per sia beko krucon kaj per siaj ungegoj - glavon kaj sceptron. Dominas la koloroj ruĝa, flava kaj blua kiuj estas la koloroj de la nacia flago.
Sendilo Bisammonto
Sendilo Bisammonto (germane: Sender Bisamberg) estis sendostacio por mezondo sur la Bisammonto je la landlimo inter Vieno kaj Malsupra Aŭstrio. Ĝi situis sur alteco de 308 m super la maro. La 1-a sendostacio estis konstruita 1933, sed je la fino de la Dua Mondmilito, retirintaj germanaj trupoj detruis ĝin. La 2-a sendostacio estis novkonstruita 1959 kaj funkciis ĝis 1995. Inter 1997 kaj 2008 estis la sendostacio ankoraŭ, sed nur parte uzita de diversaj programoj, inter ili de Radio Austria Internacia, ankaŭ por la Esperanto-programo. La nomo de la radio-stacio estis "Radio 1476", kiu samtempe estis la frekvenco 1476 kHz. La nordsendomasto kun sia alteco de 265 m, estis la plej alta konstruaĵo de Austrio kaj urbo Vieno. La sudsendomasto estis 120 m alta, tio validis ĝis la 24-an de februaro, kiam oni per eksplodigo forigis la 2 sendomastojn. La sendostacio sen sendomastoj restas kiel muzeo.
Christian de Chalonge
Christian de CHALONGE (21a de Januaro 1937) estas franca filmo-reĝisoro kaj scenaristo. Li reĝisoris la filmon de 1971 nome L'Alliance, en kiu stelulis Anna Karina.
NGC 5071
NGC 5071 (aliaj indikoj — ZWG 44.62, NPM1G +08.0321, PGC 46375) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Listo de studentoj en Scienca Universitato Loránd Eötvös
Jen listo de elektitaj studentoj en Scienca Universitato Loránd Eötvös (nature la listo etendiĝas al pli fruaj nomoj de la universitato ekde la fondo):
Bacerac
Bacerac estas unu el la 72 komunumoj de la meksika subŝtato Sonora, kiu estas la dua plej granda subŝtato de Meksiko kaj situas en la plej norda parto, kiu limas al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Bacerac. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 26010.
Klimato
La klimato de la komunumo estas duonseka. En la komunumo jare falas averaĝe 560 mm/m² de precipitaĵo. La temperaturoj estas ekstremaj kaj ili varias inter 39 °C inter la monatoj julio kaj septembro ĝis -6 °C inter oktobro kaj februaro. La averaĝa jara temperaturo estas 26 °C.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 854 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 812 scipovis legi kaj skribi kaj 41 personoj estis analfabetoj. Do 4,8 % de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 1188 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 5 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,42 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).
Herbert Giles
Herbert Allen GILES (n. 8-a decembro 1845 — m. 13-a februaro 1935) estis angla Ĉinologo.
Biografio
Li estis ekde 1880 kaj 1893 en brita kolonia servo en la ĉina imperio kaj li estis ekde 1897 anstataŭ Thomas Wade profesoro pri Ĉinologio en Universitato de Kembriĝo en Britujo.
Wade-Giles sistemo
Giles faris la gravan leksikon aŭ vortaron "A Chinese-English Dictionary" - ĉinan - anglan vortaron - kaj li perfektis la helpan skriban sistemon Wades al sistemo - Wade-Giles. La Wade-Giles - sistemo estis kaj estas ankaŭ grava pri la legado de malnovaj libroj de la okcidenta Ĉinologio.
Sistemo de Pinjinaj silaboj
Ekde 1958 oni uzas la oficialan sistemon de pinjinaj silaboj: hànyu pīnyīn.
Verkoj
(La datenoj estas traduko laŭ germana vikipedio).
Fortikaĵo de Siklós
Fortikaĵo de Siklós estas sendifekta fortikaĵo en Hungario, sub piedo de Montaro Villány konstruita el ŝtono.
Historio
La unua mencio okazis pri la jam tiam preta fortikaĵo en 1294. La posedanto estis familio "Siklósi" (ŝiklOŝi]. En 1316 alia familio "Kőszegi" [kOsegi] vane sieĝis ĝin. En 1387 la reĝo konfiskis la fortikaĵon kaj donacis al familio "Garai". Nek János Hunyadi povis okupi ĝin, sed tio sukcesis en 1543 al la turkoj. Ili forlasis la fortikaĵon en 1686. Post fiasko de liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la fortikaĵo jam estis superflua, sed la novaj posedantoj estis fideluloj de Habsburgoj, tial oni ne maldetruis ĝin. La interna parto ricevis barokan aspekton.
Nun oni profitas la fortikaĵon hotelo kaj restoracio. Inter la muroj ofte oni filmadas historiajn filmojn. Ĉe la ekstera muro somere subĉiela teatro funkcias.
Anker-horloĝo
Anker-horloĝo (Ankeruhr) estas la fama strata horloĝo en Interna urbo de Vieno (Aŭstrio).
Modolo
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Esperanto movado en Kanariaj insuloj
Laŭ Enciklopedio de Esperanto
Kanariaj insuloj, Afriko. Pioniroj de Esperanto estis en 1905 en Las Palmas Alfredo Cabrera, A. Rodríguez Álvarez, F. González Correa kaj en 1907 en La Laguna E. RIVERO kaj S. FERREIRA, fondintaj la unuan E grupon. Laŭ la Dietterle-statistiko en 1928 E-istoj troviĝis en 3 lokoj, UEA-del. en 1933, same en 3 lokoj. <BR> I. ŜIRJAEV.
Postaj informoj
Post halto de la movado, okaze de la sekvoj de la Hispana Enlanda Milito, la movado en Kanarioj atingis fortan pinton en la 1950-aj kaj 1960-aj jaroj, danke al la agado de Juan Régulo Pérez, motoro de la eldonejo Stafeto.
Anker-horloĝo
Ĉion ĉi akompanas orgena muziko. Meztage ĉiuj figuroj aperas sinsekve, do ne nepre necesas pasigi la tutan tagon atendante ilian ŝanĝon. La horloĝo ekfunkciis en 1914, sed pro la komenciĝinta Unua mondmilito portempe haltis. Post 1918 ne plu populara melodio de la kaisera himno estis anstataŭigita per pli neŭtrala oratorio de Joseph Haydn. En 1945 incendio grave damaĝis la artaĵon kaj post restarigo ĝia organo ne plu funkcias — nun oni aŭskultas nurajn registraĵojn.
Walddorf
Walddorf (post la jaro 1945 por momento aperas ankaŭ kiel Valddorf) estas pereinta vilaĝo kaj ruino de ĉasista kasteleto situintaj en Ĉeĥio en distrikto Domažlice. Ambaŭ situis en arbaroj apud rojo Huťský potok, proksimume tri kilometroj de Železná, sub kiu ĝi administre apartenis.
Historio
La domaro estiĝis iam en la 18-a jarcento en ĉirkaŭaĵo de vitrofarejo, ekzistanta jam en la 17-a jarcento direkte al Pleš el ŝoseo Železná–Bělá. La vitrofarejo en pli malfrua tempo pereis. Netuta duonkilometro sudoriente de la domaro Kocové z Dobrše lasis fine de la 18-a jarcento konstrui ĉasistan kasteleton. Devene temis pri teretaĝa ŝtona konstruaĵo, dum alikonstruo en la 19-a jarcento oni aldonis la duan etaĝon. Al la jaro 1930 en la domaro estas indikataj 28 domoj kaj same kiel la kasteleto ĝi estis loĝigita ĝis la jaro 1945. Post la milito la kasteleto onidire forbrulis kaj sekve ne okazis ties renovigo. La domaron trafis ellandigo de germana loĝantaro kaj sekve en la 1950-aj jaroj dum kreo de limzono ĝi estis tute egaligita kun la tero. En la suda parto, denove neniigita en la 1970-aj jaroj dum disvastigado de la zono, konserviĝis neniaj spuroj post la konstruaĵoj, en la norda parto estas videblaj fundamentoj de unuopaj konstruaĵoj, inter ili ankaŭ lernejon. El la kasteleto konserviĝis torzo de ŝtona teretaĝa parto.
Alirebleco
Tra la teritorio de la de pereinta domaro kondukas duopo de markitaj turismaj vojoj - blua de Karlova Huť al Železná kaj verda  same de Karlova Huť, sed daŭriganta al Pleš - kaj ankaŭ duopo de biciklovojoj – biciklovojo n-ro 37 de Železná Huť al Karlova Huť kaj biciklovojo n-ro 2230 de Železná al Pleš. Ambaŭ biciklovojoj kondukas ankaŭ ĉirkaŭ restaĵoj de la ĉasista kasteleto.
34312 Deahaupt
34312 Deahaupt estas tre malgranda meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la far'de la teamo de la astronomia kampanjo « LINEAR » (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Turicato
Turicato estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Turicato. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 097.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 31494 loĝantojn. El tiuj estas 14919 viroj kaj 16575 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1,175.32 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 30984 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 707 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 2.28 % de la loĝantoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Eksteraj ligiloj
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16097a.htm
Operaciaj programoj
Operaciaj programoj estas strategiaj dokumentoj, kiuj estas akceptitaj laŭ interkonsento inter membra ŝtato de Eŭropa Unio kaj Eŭropa komisiono. En ili estas difinitaj strategioj de evoluo kun prioritatoj. Tiuj strategioj estas poste realigitaj pere de unu el eŭropaj strukturaj fondusoj.
Divido de operaciaj programoj
Operaciaj programoj povas esti jenaj: Nombro de operaciaj programoj kaj kvanto de mono por unuopaj programoj dependas de decido de membra ŝtato. Tial ekzemple Ĉeĥio havas 7 operaciajn programojn por regionoj NUTS 2 kaj 8 naciajn programojn. Slovakio havas nur du regionajn programojn kaj ses naciajn.
Carl Jöken
Carl Jöken (naskiĝis la 3-an de novembro 1893 en Krefeld; mortis la 7-an de aprilo 1972 en Hamburgo; ankaŭ Karl Jöken) estis germana tenoro. Li kantis en operoj ekzemple de Giuseppe Verdi, Giacomo Puccini, Franz Schreker, Kurt Weill kaj aliaj. Krome li kantis en operetoj kaj en filmoj; ekzemple en la filmo Franz Schuberts Frühlingstraum li ludis la titolrolon.
Bussy-sur-Moudon
Bussy-sur-Moudon estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 181 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Carl Jöken
Verkoj en Esperanto
En la Saksa Ŝtata kaj Universitata Biblioteko Dresdeno SLUB troviĝas ŝelaka sondisko kun la ario de l’duko el Rigoletto, aŭskultebla ĉi tie.
Bussy-sur-Moudon
Geografio
La komunumo Bussy-sur-Moudon situas en la Vaŭda Mezlando ĉe la suda flanko de la ebenaĵo de la rivero Brojo inter Lucens kaj Brojo. La komunumo konistas el la vilaĝo Bussy-sur-Moudon (sur alteco de 628 m s.m.), la setlejo Le Clos du Mur (sur alteco de 672 m s.m. norde de la vilaĝo) kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,09 km², de kiuj 22,3% estas kovritaj de arbaro, 70,2% servas por agrikulturo kaj 7,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bussy-sur-Moudon limas en nordo kaj nordoriento al Lucens, en sudoriento kaj sudo al Moudon, kaj en okcidento al Montanaire.
Trafiko
Bussy-sur-Moudon situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Bussy-sur-Moudon pasas flanka konekta vojo de Montanaire al Moudon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 20 kilometrojn norde de la komunumo apud Estavayer-le-Lac. Pere de poŝtaŭtolinio al Moudon la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la 12-a jarcento kiel Bŭi. En la 14-a jarcento Bussy-sur-Moudon apartenis al la episkopa voktejo Moudon, kiu post la konkero fare de Berno en la jaro 1536 fariĝis berna voktejo kaj post la Helveta Revolucio de 1798 distrikto de Kantono Vaŭdo, kiu en la jaro 2006 estis integrita al la nova Distrikto Brojo-Vully.
Reĝa Institucio
La Reĝa Institucio aŭ en angla Royal Institution of Great Britain (ofte mallongigita kiel Royal Institution aŭ RI) estas organizaĵo dediĉita al la sciencaj edukado kaj esplorado, bazita en Londono. La Reĝa Institucio estis fondita en 1799 de la ĉefaj britaj sciencistoj de la epoko, kiaj Henry Cavendish kaj ties unua prezidento, George Finch, 9a Grafo de Winchilsea. Dekomence la organizaĵo havis ankaŭ bonfarajn celojn.
Röthenbach (Algovio)
Röthenbach estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Lindau kaj en la distriktaro Ŝvabio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn. Samtempe la komunumo estas la administra centro de komunumaro, nomata Verwaltungsgemeinschaft Argental, al kiu krome apartenas la neurbaj komunumoj Gestratz, Grünenbach kaj Maierhöfen. Krome la loĝloko apartenas al la historia regiono Algovio. La montoj de la Algoviaj Alpoj ĉie en Röthenbach imprese videblas ĉe la horizonto, kvankam la komunumo mem jam ne apartenas al la Alpoj, sed al antaŭalpa montetaro. De la komunuma limo al la limo kun Aŭstrio estas 10 kilometroj.
Komunuma partnereco
Röthenbach en Algovio havas komunuman partnerecon kun la komunumo Röthenbach en Emme-Valo en la Kantono Berno de Svislando.
Judit Csanádi
Judit Csanádi  naskiĝis la  en Budapeŝto.
Biografio
Judit Csanádi frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris arkitektan diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1976. Ŝi estis vicarkitekto kelkajn monatojn, en la sekva jaro ŝi laboris en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár). Inter 1978 kaj 1980 ŝi okupiĝis pri pupoj en Pupteatro (Budapeŝto). En la jaro 1980 ŝi akiris plian diplomon en belarta altlernejo en Kanado, poste ŝi esploris en la menciita Teknika Universitato 2 jarojn. Tiutempe ŝi edziniĝis al József Gyabronka, en 1983 ŝi naskis filon. Inter 1985-1991 ŝi projektis tetrajn dekoraciojn en sia naskiĝurbo, poste ŝi instruis en Kanado. Inter 1994-2002 ŝi estis dekoraciisto en Nacia Teatro (Győr), poste ŝi instruis en Scienca Universitato Loránd Eötvös. En 2002 ŝi akiris sciencan gradon DLA, poste ŝi iĝis docento en Hungara Belarta Universitato. La habilitiĝo okazis en 2006, en 2016 ŝi estis nomumita rektoro. Ŝi ricevis plurajn premiojn inter 1976-2010.
Dua Pola Respubliko
Dua Respubliko (II Rzeczpospolita [DRUga ĵeĉposPOlita]) estis pola ŝtato reaperinta en 1918 post 123-jara dispartiĝo. La nomo "Dua Respubliko" ne estis oficiala ŝtatnomo, sed per ĝi oni substrekis daŭrecon post la Unua Respubliko (Respubliko de Ambaŭ Nacioj) kiu ekzistis en la jaroj 1454-1795. Oficiala lingvo de la Dua Respubliko estis la pola kaj monunuo: komence pola marko kaj ekde 1924 - pola zloto.
Oficiale oni agnoskas ke la respubliko naskiĝis la. Tiam Józef Piłsudski transprenis la militan potencon de Regenta Konsilantaro en Varsovio. Tri tagojn poste (la transprenis ankaŭ la ŝtatcivilan potencon; Regenta Konsilantaro kaj Portempa Popola Registaro de Pola Respubliko malfondiĝis kaj Piłsudski iĝis Portempa Ŝtatestro.
La maja puĉo (maja ŝtatrenverso, maja atenco; pole: przewrót majowy aŭ zamach majowy) estis puĉo realigita en Pollando de marŝalo Józef Piłsudski inter la 12-a kaj 14-a de majo 1926. La puĉo forigis la registaron de prezidanto Stanisław Wojciechowski kaj ĉefministro Wincenty Witos. Establita estis nova registaro gvidata de Kazimierz Bartel, profesoro de Lviva Politekniko. Komence oni proponis la prezidantecon al Piłsudski, sed li rifuzis favore al Ignacy Mościcki. Piłsudski tamen restis la plej influa politikisto en Pollando kaj estis "griza eminenco" ĝis sia morto en 1935.
Post atako de Tria Regno kaj ties milita okupado de pola teritorio, kaj poste soveta invado en Pollandon, laŭleĝe kaj internacie agnoskite regis dum la tuta 2-a Mondmilito Pola Ekzila Registaro. Subordigita al ĝi en la lando estis Pola Subtera Ŝtato kaj ĝiaj partoj politikaj kaj militaj (Armia Krajowa).
Dum la unua soveta okupado de Pollando la 29-an de oktobro 1939 per krima dekreto de la Prezidiumo de la Supera Soveto de Sovetunio pri atribuo de soveta civitaneco al polaj civitanoj, kiuj en la tagoj 1-a kaj 2-a de novembro 1939 troviĝos sur la enkorpigitaj de Sovetunio la polaj Orientaj Limregionoj — laŭ la pola kaj internacia juro senvalida, sed praktike kaŭzanta terurajn efikojn.
Interesaĵo
20.11.1918: Germanio kiel unua ŝtato agnoskis sendependecon de Pollando, provante tiamaniere krei polan kontraŭrevolucian bufron, timante revoluciajn tumultojn inspirataj de soveta Rusio
Sinapila alkoholo
Sinapia alkoholo estas organika komponaĵo, primara alkoholo derivata el la cinamata acido. Ĝi estas fitokemiaĵo biosintezita per la vojo de la fenilpropanoidoj kaj ĝia senpera antaŭaĵo estas la sinapila aldehido. Kune kun la p-Kumarila alkoholo kaj koniferila alkoholo, ĝi estas antaŭanto en la produktado de la lignino kaj de sennombraj stibenoidoj kaj kumarinoj.
Lignino estas la dua plej abunda naturproduktita polimero sur la tero, dua nur post celulozo. Ĝi konsistas je 10 ĝis 12 procento de la lignoceluloza materialo el jarplantoj kaj preskaŭ 30% en kelkaj koniferaj arboj. Lignino ĉeestas ĉefe en la meza lamelo de la plantaj ĉelmuroj, agante kiel gluo inter la celulozaj fibroj, kaj estas kovalente asociita kun hemicelulozoj en la sekundara ĉelmuro de la plantoj. Ĝi donas forton kaj rigidecon al la ĉelaj muroj kaj histoj de ĉiuj vaskulaj plantoj.
Lignino havas kompleksan strukturon konsistante je amorfa fenilpropanoida polimero optike neaktiva hazarde sintezita el la koniferila, p-kumarila kaj sinapila alkoholoj, kun stabilaj karbona-karbona kaj etera ligiloj inter la monomeraj aromataj komponaĵoj. Estante relative hidrofoba kaj aromata en naturo, la lignino agas kiel akvorezista kaj antimikrobia agento, kaj protektas la karbonhidratoj kontraŭ hidrolizo per agado de la mikrobiaj enzimoj. Pro la tipo de la ligiloj kaj ilia hetegeneco, lignino estas alte rezista al kemia kaj biologia degradiĝo.
Éliane Jeannin-Garreau
Éliane JEANNIN-GARREAU (naskiĝis en Bajono, mortis  en Issy-les-Moulineaux) servis dum la dua mondmilito en Francio kiel membro de Franca rezistado.
Fernando Fher Olvera
Fernando Fher Olvera estas meksika kantoverkisto naskiĝinta la 8-an de decembro 1959 en Puebla. Lia kompleta nomo estas Jose Fernando Emilio Olvera Sierra. Li estas la voĉo, la muzikverkisto kaj la gitaristo de la meksika ensemblo Maná, antaŭe nomata Sombrero Verde. Li studis pri Komunikadosciencoj en la Universitato UNIVA.
Éliane Jeannin-Garreau
Biografieto
Ŝi fine estis liberigita kaj ŝi edziniĝis kun Roger Garreau en 1948. Ŝi havis filinon, Anne. Ŝi verkis libron pri siaj spertoj, titolitan Les Cris de la Mémoire aŭ  Cries of Memory (La krioj de memoro). Ŝi instigis sian fratinon, Nicole Jeannin Neilson, traduki ĝin por ŝi en la anglan (Nicole Jeannin Neilson ankaŭ servis dum la dua mondmilito kiel deĉifranto); ŝi renkontis sian usonan edzon dum la milito kaj transloĝiĝis al Kalifornio kie ŝi vivas kun siaj edzo kaj ok infanoj.
Fernando Fher Olvera
Li kunlaboris kun muzikaj artistoj kiel Rubén Blades, Carlos Santana (Corazón Espinado), Pablo Milanes, Luciano Pavarotti, Zucchero, Moisés Aldana, Miguel Ríos, Miguel Bosé, Tanya Mota, Juan Luis Guerra, Sebastián Trepode, kaj multaj aliaj.
Li havas bonegan rilaton kun Bono de U2, kun kiu li kunpartigas multajn luktojn kaj zorgojn pri la sociaj problemoj.
En 2003 li realigis, kantante kun sia ensemblo, pormedian kampanjserion.
Kafosurogato
Kafsimila trinkaĵo aŭ kafsurogato, ofte ankaŭ nomata maltokafo, estas plej ofte el diversaj cerealoj kun aldono de amara cikorio farita trinkaĵo kiu similas al kafo. Male al vera kafo la trinkaĵo ne entenas kafeinon.
Fernando Fher Olvera
El sia edzino, Ana Indira, li ekhavis filon, kiun li nomis Dalí.
Kafosurogato
Ingrediencoj
La kafsurogato estas farata el malto, hordeo, sekalo, spelto, glanoj, fagopiro, figo au la radikoj de la amara cikorio. Malofte oni uzas aliajn plantojn kiel kafvicio, lupenoj, rustitaj kaj muelitaj karotoj, daktilaj kernoj, vinberkernetoj, grundmigdaloj, asparagoj, rozfruktoj, ĉerizaj kernoj, terpomoj, migdaloj, maizo, radikoj de oficina taraksako, sukerbetoj kaj kaŝtanoj.
Historio
La inventintoj de la cikoria kafo estis laŭdire majoro Christian von Heine el Holzminden kaj la gastejestro Christian Gottlieb Förster (m. ĉ. 1801) el Brunsvigo. Ambaŭ ricevis en 1769/70 koncesion por la produktado de cikoria kafo en Brunsvigo kaj Berlino. La urbo Brunsvigo rapide evoluiĝis al frua centro de la produktado de cikoria kafo. Jam ĉ. 1795 tie ekzistis 22 ĝis 24 tiuspecaj entreprenoj. La produktado ŝanĝiĝis ekde 1781 de metia produktado al grandskala industria produktado. Ofte oni nur anstataŭas parton de la multekosta kafo per cikoria kafoanstataŭaĵo.
Kafanstataŭaĵo el rostitaj figoj probable ekestis ekde la mezo de la 18a jarcento en norda Italujo. La unua mencio de tiu kafsurogato en Germanujo okazis en 1858.
La fama mirakla resaniganto Arthur Lutze el Köthen inventis en la mezo de la 19a jarcento la unuan „sanec-kafon“. Ĝia ingredienco estis ĉefe hordeo. Tie la produkto estis produktata ĝis la komencaj jaroj de la 20a jarcento laŭ la nomo „Wittigs Gesundheits-Kaffee“ (sanec-kafo de Wittig). Dum la „Tria Regno“ (1933–1945) ekestis en Germanujo la esprimo Kafo-surogat-ekstrakto. La ŝtato administris tiun produkton ĝis la komencaj jaroj de la Federacia Respubliko Germanujo. En tiu tempo kafo estis raraĵo. En la gastejo oni tiam ofertis ankaŭ „Germanan Kafon“, plibeliga vorto por kafsurogato. La plej granda poduktanto tiam estis la firmao „Gebr. Linde G.m.b.H.“, ekde 1973 Nestlé Food Service).
Ekde kelkaj jaroj „cereala kafo“ aŭ „fruktkafo“ estas ŝatataj de la naturnutraĵa movado, ĉar tiuj surogatoj havas la reputacion esti pli sana ol vera kafo. Gravas ankaŭ, ke ili ne enhavas kafeinon.
Sanaj riskoj
La probabla kancerogena akrilamido, kiun oni trovis ankaŭ en kafosurogato, damaĝas la reputacion de tiu trinkaĵo por esti sana.
Tenpo-reformoj
La Tenpo-reformoj estis aro de ekonomiaj decidoj, enkondukitaj en 1842 fare de la ŝoguna reĝimo de Tokugava, Japanio. La reformoj celis solvi perceptitajn problemojn en la armeaj, ekonomikaj, agrikulturaj, financaj kaj religiaj sistemoj. Tio kondukis al aresto de multaj prominentaj politikistoj kaj verkistoj. La reformoj iĝis antaŭulo de reformoj, iniciatitaj post la Reformo Mejĝi, du jardekojn poste.
La Tenpo-reformoj estis enkondukitaj, establitaj plej ofte fare de Mizuno Tadakuni. Rimarkinde, la limigoj je amuzado estis altruditaj sola de li, kaj post kiam li estis forigita el la registaro en 1845, tiuj ne plu estis altruditaj.
Pliaj gravaj reguligoj
La populara Obon-festivalo estis renomita al Sensosai, Praula Festivalo, kaj okazis dufoje en jaro. Budhismo estis forigita el la religia kalendaro; la registaro ĉesigis apogon de la ekzistantaj budhismaj institutoj.
Tiun ĉi reformon antaŭis kaj sekvis tri aliaj dum la Edo-periodo, la Kjoho-reformoj (1716-1736), la Kansej-reformoj de la 1790-aj jaroj kaj la Kejo-reformoj, 1866-1867.
Mogorella
estas komunumo de Italio. La komunumo apartenas al la insulo kaj administra regiono Sardio kaj al la provinco Oristano. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaraj komunumoj estas.
Kára
Kára estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab.
Situo
Kára situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Igal troviĝas 13, Tab 16, Tamási 25, Kaposvár 40, Pécs 91, Budapeŝto 147 nkm-ojn.
Historio
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1138 en latina formo "Villa Kara". Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon, kiu rehomiĝis fine de la 18-a jarcento. Vilaĝservoj estas kulturdomo, migra poŝto.
Tuxpan (Michoacán)
Tuxpan estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Tuxpan. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 098.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24509 loĝantojn. El tiuj estas 11549 viroj kaj 12960 virinoj. La komunumo havas surfacon de 206.92 kvadratkilometroj.
Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 20740 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 38 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.18 % de la loĝantoj.
Entute 14 123 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 12 276 estis alfabetoj kaj 1 842 analfabetoj. Tio signifas ke 13.04 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.
Fontoj: Statistikoj de la INEGI
Benita Ferrero-Waldner
Benita Ferrero-Waldner, naskiĝinta la 5-an de septembro 1948 en Salzburg, estas aŭstra politikistino. Ŝi interalie estas komisaro en la Eŭropa Komisiono Barroso, kiu gvidas la Eŭropan Union ekde la 22-a de novembro 2004. En la Eŭropa Komisiono, ŝi prezidas la fakojn eksteraj rilatoj kaj eŭropa politiko de najbaroj. Benita Ferrero-Waldner estas membro de la konservativa Aŭstra Popola Partio (ÖVP).
Johann Nestroy
Johano Nepomuka NESTROY (naskiĝis la 7-an de decembro 1801 en Vieno, mortis la 25-an de majo 1862 en Graz) estis aŭstra verkisto kaj aktoro.
Komence li fariĝis opera kantisto, por aktori poste pli kaj pli ofte ĉefe en siaj propraj teatraĵoj. Post etaj engaĝoj en Amsterdam, Graz kaj Presburgo li ekis en Vieno ĉe la Theater an der Wien (ekde 1831) respektive la Leopoldstädter Theater (ekde 1845), kiu poste nomiĝos Carl-Theater kaj kies estro li estis dum 1854-60.
Oni konsideras lin malantaŭ Ferdinand Raimund la plej sukcesa reprezentanto de la malnova viena popola komedio. Tie unuiĝas senrespekta mokado pri sociaj malfortoj, malica satiro kaj seniluziiganta skeptiko kun drasta komiko kaj repaciga, pardonema humuro. Li estis pritaksata kaj reakciulo kaj ribelulo fare de siaj samtempuloj, depende de la politika starpunkto de la kritikantoj. Pro spontaneaj spritaĵoj surscenaj li ne nur unufoje estis malliberigata (epoko de la antaŭmarto!), de tempo al tempo ankoraŭ en la teatrejo.
Multaj el liaj teatraĵoj, plenaj de kantataj partoj, ŝatiĝas kaj sursceniĝas ĝis nun. Liaj verkoj estas ankaŭ nesupertakseble riĉa fonto por vortkreadoj en la dialekto de Vieno.
Währing
Währing estas la 18-a viena urbodistrikto kaj troviĝas en la nordokcidento de Vieno ĉe la rando de Wienerwald. En 1892 la iamaj antaŭurboj Währing, Weinhaus, Gersthof, Pötzleinsdorf, Neustift am Walde kaj Salmannsdorf estis aneksitaj, kaj el ili ekestis la nova urbodistrikto. En 1938 la distriktopartoj Neustift am Walde kaj Salmannsdorf tamen estis fordonitaj al la distrikto Döbling. Währing validas nun pro multaj vilaoj (ekzemple Cottageviertel) krom Hietzing kaj Döbling kiel burĝa eleganta distrikto. Tamen Währing havas konsiderindan parton da kvartaloj konstruitaj dum la tiel nomata Periodo de spekulanto-kompanioj, precipe proksime al la zono sude de la strato Gentzgasse („Kreuzgassenviertel“).
Imre Boczonádi Szabó
Imre Boczonádi Szabó naskiĝis la (laŭ alia informo la naskiĝtago estas la 9-a) en Kiskunfélegyháza, li mortis la  en Újpest.
Biografio
Imre Boczonádi Szabó maturiĝis en Esztergom, poste li studis juron en Reĝa Universitato de Pest, samtempe li lernis kantadon en lernejo pri opera branĉo de Nacia Teatro (Budapeŝto). En la teatro li kantadis inter 1873-1875, pli poste en Teatro de Kolozsvár, fine en Budapeŝta Ŝtata Operejo (1895-1905). En tiu longa periodo li ankaŭ komponadis kantojn precipe konvenaj al epoko de Francisko Rákóczi la 2-a, krome li ankaŭ verkis tekstojn por kantoj. Ekde 1885 li komencis bredadi abelojn en la familia bieno en Pálmonostora. En 1902 li prezentis novan abelujon, en 1913 pli bonan kun 24 kadroj. Lia alia abelujo estis portebla, do poste disetendiĝis la migra ebelado. Li establis uzinon por produkti tiajn abelujojn en Újpest kaj li fondis revuon pri abeloj en 1904. Li petis patenton nur unufoje, ĉiuj aliaj abelujoj estis libere kopiitaj. Ankaŭ lia filo estis abelisto.
Občina Ormož
Loko, priskribo
La apudaj municipoj estas:
Občina Ljutomer en la nordo, Občina Središče ob Dravi en la oriento, Občina Gorišnica en la sudokcidento, Občina Dornava en la okcidento kaj Občina Sveti Tomaž en la nordokcidento. En la nordoriento, sudoriento kaj sudo, la ŝtata limo trairas Kroatio.
Komunumoj
La municipo konsistas el la sekvaj 61 vilaĝoj:
Bresnica, Cerovec Stanka Vraza, Cvetkovci, Dobrava, Dobrovščak, Drakšl, Frankovci, Gomila pri Kogu, Hajndl, Hardek, Hermanci, Hujbar, Hum pri Ormožu, Ivanjkovci, Jastrebci, Kajžar, Kog, Krčevina, Lačaves, Lahonci, Lešnica, Lešniški Vrh, Libanja, Litmerk, Loperšice, Lunovec, Mali Brebrovnik, Mihalovci, Mihovci pri Veliki Nedelji, Miklavž pri Ormožu, Ormož, Osluševci, Pavlovci, Pavlovski Vrh, Podgorci, Preclava, Pušenci, Ritmerk, Runeč, Senešci, Sodinci, Spodnji Ključarovci, Stanovno, Strezetina, Strjanci, Strmec pri Ormožu, Svetinje, Šardinje, Trgovišče, Trstenik, Veličane, Velika Nedelja, Veliki Brebrovnik, Vičanci, Vinski Vrh, Vitan, Vodranci, Vuzmetinci, Zasavci, Žerovinci, Žvab.
Referencoj
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php
Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:87_x588252.656_y144574.398_s12_b4
Blu Products
BLU Products estas poŝtelefona fabrikejo fondita en 2009 kaj kun sidejo en Miami, Florido. Pli ol 10 milionoj da BLU aparatoj estis venditaj en 40 landoj de la tuta Latinameriko, Karibio kaj la Unuiĝintaj Ŝtatoj.
Historio
BLU Produktoj, la unua Latinamerika-posedita poŝtelefona fabrikanto kaj la plej rapide kreskanta en la regiono, anoncis ĝian ĉeeston ĉe CTIA Wireless 2011, la landa sendrata okazaĵo por ĉefministroj. BLU Products estis fondita de latinamerika entreprenisto Samuel Ohev-Cion.
BLU poŝtelefonaj aparatoj estas jam ĉeesta en 25 landoj de la tuta Latinameriko, Centrameriko, Usono, kaj ĉiuj landoj de Karibio. En regionoj kiaj la Centra Ameriko, 50% de aparatoj, kiuj troviĝas en punkto de vendo estas BLU aparatoj. En aliaj landoj, kiaj ekzemple Trinidado kaj Tobago, BLU rapide fariĝis la gvidaj poŝtelefona mekanismomarko post ĵetante kun portanto en la 4Q de 2010. En Arubo, la gvida ĉela portanto Digicel enkondukis en septembro 2013 tre malaltkostan Blu Android poŝtelefonon por la loka merkato, irante por nur Afl.9, - (proksimume US $ 6, -) kun post-pagita plano.
Dalia Grybauskaitė
Dalia GRYBAUSKAITĖ [] (naskiĝis la 1-an de marto 1956 en Vilnius) estas litova politikistino. La 17-an de majo 2009 ŝi elektiĝis prezidantino de Litovio por oficperiodo de kvin jaroj, kaj la 25-an de majo 2014 reelektiĝis por periodo de pliaj kvin jaroj.
Antaŭ majo 2009 ŝi estis membro de la Eŭropa Komisiono Barroso 1, kiu gvidis la Eŭropan Union ekde la 22-a de novembro 2004, kaj rezignis pro tiu ofico nur pro la ŝtatprezidantiĝo. En la Eŭropa Komisiono, ŝi prezidis la fakojn financa programado kaj bilanco. Jam dum la lastaj sep monatoj el la oficperiodo de la antaŭa Eŭropa Komisiono Prodi, ŝi estis membro ekde la 1-a de majo 2004, kiam Litovio iĝis membroŝtato de la Unio, kaj kune kun alia komisionano el la "malnovaj" membroŝtatoj prezidis la fakojn instruado kaj kulturo. Dalia Grybauskaitė estas senpartia, sed proksima al la socialdemokratia partio de Litovio. En 2013 estis ricevanto de la Karola Premio.
NGC 5070
NGC 5070 (aliaj indikoj — NGC 5072, MCG -2-34-22, PGC 46432) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj NGC 5070, NGC 5072.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Estelle Cruijff
Estelle Cruijff [Krojf] (Amsterdamo, 29-an de junio 1978) estas nederlanda aktorino, prezentistino, fasonistino kaj fotomodelo.
Ŝi estas la nevino de la eks-futbalisto Johan Cruijff. Je la 3-a de junio 2000, kiam ŝi estis 21-jaraĝa, ŝi edziniĝis al futbalisto Ruud Gullit.
(15979) 1998 QW34
(15979) 1998 QW34 estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la dum la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Estelle Cruijff
En 2003 ŝi gajnis la stilpremion Beau Monde Style Award.
Ŝi ludis rolojn en filmoj kiel Vet Hard kaj Ellis in Glamourland. Ankaŭ ŝi kunlaboris al televidprogramoj Wat Vindt Nederland?, Life4You, RTL Boulevard kaj De Jongens Tegen De Meisjes.
En junio 2012 Ruud Gullit anoncis ke li, post geedziĝo de dekdu jaroj, petis divorcon. Ekde la adulto Estelle havis mallongdaŭran amriraton kun piedbatboksisto Badr Hari.
La Majstro kaj Margarita
La Majstro kaj Margarita (Мастер и Маргарита) estas romano de Miĥail Bulgakov publikigita tra la jaroj 1966 kaj 1967. La intrigo pivotas ĉirkaŭ la politikaj kaj percenzuraj persekutoj suferitaj de la verkisto kaj dramisto (difinita Majstro) flanke de sovetiaj aŭtoritatoj de 1930-aj jaroj kaj liaj enamiĝo kaj amrilato al Margarita Nikolaevna, kaj ĉirkaŭ lia liberigo danke al vizito de la diablo al la tiama ateista Sovetunio; al liaj travivaĵoj paralele interplektiĝas tiu de la evangelia proceso kies protagonistoj estas la Mesio kaj Pontio Pilato, eventoj kiuj estas ankaŭ objekto de kontestata teatra ellaboraĵo de la Majstro mem.
Redakto kaj publikigo
La manuskriptoj ne brulas sentencas Voland al la Majstro.
En 1967 la eldonejo Posev de Frankfurto aperigis al la merkato la verkon integran rekonstruitan el la samizdatoj.
En Soveta Unio la unua kompleta versio de la libro, zorgita de Anna Saakjants, estis publikigita en 1973 en la revuo «Chudožestvennaja Literatura» («Художественная литература» = rakonta): tiu versio restis la definitiva ĝis 1989, kiam ĝin anstataŭis tiu zorgita de la literatura spertulino Lidija Janovskaja kiu helpiĝis per ĉiuj disponeblaj manuskriptoj. La origina nukleo de la romano eble estas duobla: la "historio de Pilato" kaj la historio "de la Diablo en Moskvo". Jam en 1928 Bulgakov estis verkinta rakontaĵon titolitan la konsilanto kun la hufoj kaj la skemo de rolulo kiu enrompas de alia dimensio al Moskvo estis jam utiligita en la Aventuroj de Čičikov. Kritikistoj pensas, ke la diabla Granda Balo de la Printempa Plenluno en la romano estis inspirita de luksega printempa festo organizita en 1935 por sovetaj elituloj de William Bullitt, la usona ambasadoro al Sovetio, kie Bulgakov estis unu el la gastoj.
Ankaŭ la romanaĵo de Pontio Pilato estis jam verkita en 1928, laŭ kritikisto Milivoje Jovanovic, kaj estis publikigita en ĉeĥa revuo kiel rakonto izolita dum fakte koncernis ĉapitron de la romano en unu el la unuaj versioj.
La romana intrigo
Fresko kunmetita el multaj epizodoj kunligitaj inter si, la romano disvolviĝas sur du precipaj rakontaj niveloj, al kiuj korespondas du malsamaj medioj: la unua Moskvo de la 1930-aj jaroj, en kiu troviĝas Satano en la vestoj de Voland (Воланд), mistera eksterlanda profesoro, spertulo pri nigra magio, ĉirkaŭata de koterio de personoj iom strangaj: paĝio Korov'ev (Коровьев), kromnomita Fagoto (Фагот), eksa kapelestro kovrita per vestoj groteskaj; la kato Behemot (Бегемот) ; sikario Azazielo (Азазелло) ; la pala Abadonna (Абадонна), kun sia mortiga rigardo, kaj fine la sorĉistino Hella (Гелла). La alveno de la grupo alestigas konfuzegon ne nur inter la membroj de grava sovetia literatura societo, la MASSOLIT, kiu havas sidejon ĉe la Domo Gribojedov, loko de kunvenoj de la alta moskva socia elito de la tuta Moskvo.
Unua libro
(Citaĵo) '''Sed tiam kiu estas vi, finfine? Mi estas ero de tiu forto kiu por eterne volas la malbonon kaj poreterne plenumas la bonon'''. (Faust de Goethe, epigrafo de La Majstro kaj Margarita).
La komenciĝo de la romanaj eventoj disvolviĝas ĉe la lagetoj Patriaršie de Moskvo kaj prezentas senperan konfronton inter la prezidento de la MASSOLIT, Miĥail Aleksandroviĉ Berlioz (Михаил Александрович Берлиоз) kaj eksterlanda ĝentilulo kiu asertas esti spertulo pri nigra magio, Voland, ĝuste. Ĉeestanta la renkonton estas la juna poeto Ivan Nikolaevič Ponirev (Иван Николаевич Понырëв), dirita Bezdomnij (Бездомный, ruse “senhejmulo”. Voland, post esti dirinta ke mem scias kiel kaj kiam mortos Berlioz, rakontas al siaj ateistaj kaj skeptikaj interparolantoj ke Jesuo vere ekzistis kaj ke li mem ĉeestis lian proceson en Jerusalemo. Opiniante ke mem trafis frenezulon, Berlioz malproksimiĝas por peti helpon. La literaturisto foriras el la parko ignorante la dirojn de vagabondo iom insolenta (Korov'ev), sed, atinginte la kradpordon, tuj estas trafita de la morto ĝuste laŭ la antaŭvidoj de Voland. Tiuj tragikaj eventoj okazas sub la okuloj de renversita kaj senespera Ivan, kiu provos kaptigi la bandon kaj informi ĉiujn pri la magiaj povoj de la strangulo, sed, male, li estos internigita en frenezulejo ĉar juĝata mensomanka.
En la ĉambro de la psikiatra malsanulejo Ivan estas vizitata de alia paciento, verkisto pelita tien ĉar cenzurita de la kasto de sovetiaj literaturaj kritikistoj rilate lian romanon pri Pontio Pilato. La vizitanto asertas esti Majstro kaj ne plu posedi nomon. La Majstro, kiu estis bruliginta sian verkon kaj forlasinta sian amatinon, vivas en malsanulejo en kompleta foreco el la reala mondo; li aŭskultas la nekredeblan rakonton de Ivan kaj, surprizite pro la nomo de Pontio Pilato, malkaŝas al la poeto ke la profesoro Voland estas ĝuste Satano.
(Citaĵo) «Sed finfine, kiu li estas?» demandis Ivan ekscite skuante la brakojn
Intertempe Voland kaj lia koterio prenas, pere de trompo, posedon de la meblita apartamento de Berlioz, dum la alia kunloĝanto, Stepan Bogdanovič Lichodeev, la direktoro de la varieteo de Moskvo, post esti kontrakte dunginta Voland por spektaklo de nigra magio, estas tujtuje per sorĉo de Azazielo translokita al Jalta sur la Nigra Maro. La sinsekva spektaklo de nigra magio en la varieteo fariĝas perpleksiga evento kiu senvualas la nudecon, la avidecon kaj la kruelecon de la civitanoj de Moskvo.
(Citaĵo) '''Vendredon matene, nome postmorgaŭe de la malbenita teatraĵo, la tuta oficistaro de la Varieteo […] nome la tuta oficista ĉeestantaro ne troviĝis en siaj laborpostenoj, sed sidis male sur la fenestrosojloj rigardantaj al Sadovaja kaj fiksis la okulojn sur tio kio estas okazinta laŭlonge de la muro de la varieteo. Laŭlonge de tiu muro, duvice, kunpremiĝis amaso da homoj, kiu plilongiĝis ĝis la placo Kudrinskaja. […] La vico estis multe ekscitita […] kaj estis tute absorbita en la diskutado pri la emociemaj rakontoj rilate la senprecedencan spektaĵon de nigra magio.' (Ĉapitro 17-a – Tago agitita'').
La romano de la Majstro
La dua historio, kiu eventiĝas en la kuro de la tuta romano, interrompante la precipan rakontan fadenon de la okazaĵoj en Moskvo, reelvokas la eventojn okazintajn en Jerusalemo dum la paska periodo epoke de la romia prokuroro Pontio Pilato. Dekomence ĉe la lagetoj Patriaršie Voland informas Berlioz ke mem ĉeestis la proceson kontraŭ la "milda predikanto" Jeshua Ha-Nozri (Jesuo), dum poste tiu historio daŭrigas senpere raportita en iuj paĝoj de la perdita romano de la Majstro, kiuj haltas ĉe tio kio okazis al Pilato en la sinsekvaj tagoj al la proceso kaj morto de Ha-Nozri (Jesuo).
Dua libro
En la dua romana parto aperas fine Margarita Nikolaevna (Маргарита), la amantino kun kiu la Majstro, post sekreta amrilato daŭrigita monatojn, devis perdi kontaktojn. La bela kaj malfeliĉa virino neniam rezignis serĉi sian amaton, ankaŭ se pri li ŝi ignoras la sorton. La matenon kiu sekvis tiujn eventojn de la teatro Varieteo, Margarita vekiĝas post nekutima sonĝo kiu al ŝi kredigas ke baldaŭ mem vidos sian amaton; foririnte el sia domo sen preciza celo, ŝi vidas, apud de la kremla muro, funebran procesion, tiun de Berlioz, kaj estas kontaktita de bizara nekonato (Azazelo).
La nekonato ŝajnas sukcesi legi en la pensoj de Margarita kaj havas gravan aferon proponindan la la virino: invito por la baldaŭa vespero ĉe la domo de fremdulo (Voland) kie la virino povus scii ion precizan pri sia amata Majstro. Margarita, skuita sed esperplena, akceptas, ricevante de Azazielo kremon per kiu ŝi devas ŝmiri tutan sian korpon antaŭ ol aliri la renkonton.
'''”El la spegulo dudekjaran virinon harnigre ornamitan, nature bukla, rigardis la Margarita tridekjara kaj senbremse ridadis montrante la dentojn [...] Nun en ŝi, en la skuita tuta ŝia esto, en ĉiu minimuma parto de ŝia korpo, bolis ĝojo kiun ŝi sentis kvazaŭ estus bobeletoj milde pikantaj la tutan korpon. Margarita sin sentis libera, libera en ĉiuj aferoj. Ŝi komprenis, krome, kun plenplena klareco ke okazis tio kion tiun matenon diris al si sia antaŭsento kaj ke ŝi estus forlasinta la palaceton kaj sian antaŭan travivon.”''' (Ĉapitro 20-a – la kremo de Azazelo).
La kremo efikis mirakle: Margarita, dum momento eĉ pli bela kaj junigita, kiel sorĉistino, nevidebla ĉevale de balailo, ekflugas sur stratoj kaj sur tegmentoj de Moskvo en la nokto lumigita la plenluno. Ŝia unua celo estos la loĝejo de la feroca kritikisto Latunski, precipa responsulo pri la misfortuno de la Majstro. Flugatinginte la celon, la sorĉistino igas mikskonfuzejo la domon kaj pluinsistas senindulge en la malbeligo, interrompita nur en la momento en kiu Margarita ekrimarkis ke en alia ĉambro en liteto kuŝas infano sola kaj timigita helppetanta. Post tiu tenerecplena paŭzo, Margarita "reeniras" sorĉaspekte en la mondon de la nokto kaj flugas nuda super densaj arbaroj kaj super riveroj de la Patrujo Rusio. Reveninte fine al Moskvo, en domo okupita de Volad, Margarita akceptas la proponon de Fagoto proklamiĝi "reĝino" de la Granda Balo de la printempa plenluno, aŭ "balo de la cento da reĝoj", kiu alestiĝas en la nokto kiu koincidas kun la Sankta Vendredo. Flanke de Voland ŝi salutas ĉiujn mornajn kaj obskurajn rolulojn kiuj eliras el la pordo de la infero.
Margarita supervivis la eksterordinaran provon sen preterlasi ion truditan kaj tiel gajnas, kun la sufero kaj integreco, la eblon ke la diablo elaŭdu sian plej profundan deziron: retrovi la Majstron! Deziro kontentigita: La majstro ekaperas en la ĉambro kaj ricevas la romanon, revenigitan integra spite de ĝia bruliĝo iniciate de la Majstro mem. La du geamantoj, malriĉaj sed feliĉaj, povus reveni al la keletaĝo en kiu iam jam travivis sian amhistorion.
Du paralelaj historioj
Interesa karakterizo de tiu romano estas la disvolviĝo preskaŭ paralela en la du rakontataj historioj, nome la historio en la tiama Moskvo kaj la historio en la Jerusalemo de la tempoj de Jesuo. Ambaŭ disvolviĝas ene de malmultaj tagoj kaj konkludiĝas en la dimanĉo de Pasko. Ŝajnas ke la du historioj ne povas estis disigitaj kaj ili rekuniĝas ĝuste en la Pasko
Rusaj
”Mi volas ke al mi estu, tuj, redonita mia amata Majstro” (Margarita)
Voland kaj lia koterio
(Citaĵo) ”Li ŝajnis aĝi nemulte pli ol kvardekjare: la buŝo tordita, bone razita, la dekstra okulo nigra, la maldekstra senkiale verda, blovoj nigraj unu pli alta ol la alia; sume, eksterlandano!” (El la unua priskribo pri Voland).
Roluloj de la romano de la Majstro
Jeŝua.
Temoj
La romano pritraktas la rilaton inter la bono kaj la malbono, kulpo kaj senkulpo, racio kaj senracio, iluzio kaj vero, ekzamenante temojn kiel la responson rilate la veron kiam la aŭtoritato volus ĝin negi, kaj la liberon de la spirito en mondo nelibera. .
Troviĝas kompleksa rilato inter Moskvo kaj Jerusalemo en la romano, foje kunligebla al la tekniko de la polifonio foje al tiu de la kontrapunkto.
La Majstro kaj Margarita estas influita de Faust de Goethe (ĝuste el Faust Bulgakov devenigas, interalie, la ezergon de sia romano kaj la nomojn de la protagonistoj, kiuj en la versio de 1933 Faust kaj Margarita kun la temo de ili alfrontitaj - amo, perfido, scivolemo, elaĉeto – rezultas elstaraj.
Eesta eble trairi diversajn nivelojn de legado: parte nigra komedio (ekzemple, la multaj scenoj kun la kato Behemot), parte profunda mistika-religia alegorio, parte mordanta socia-politika satiro koncernanta ne nur Sovetunion sed ankaŭ la supraĵecon kaj vantecon de la moderna vivo ĝenerale. Aliflanke ne ŝajnas alestiĝi aparta nostalgio por la “pasintaj tempoj” – fakte, la sola mencianto pri la cara Rusio estas la sama Satano/Voland.
Burgo Altenbolanden
La burgo  Altbolanden estis burgo en la vilaĝo Bolanderhof de la komunumo Bolanden en la distrikto Donnersberg, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi ne plu ekzistas.
La Majstro kaj Margarita
Temoj
Aparte feroca estas, krome, la satiro koncernanta la literaturan Eliton tiuepokan, eternigitan en la membroj de Massolit kiel grupo de sentalentaj poetoj, senvaloraj kritikistoj, pompaj neveraj intelektuloj, hipokritaj, vivĝuantaj kaj wikt (= sikofantoj).
Kerosena lampo
Kerosena lampo - konstruita de Ignacy Łukasiewicz en 1853. Estis rezulto de laborado pri distilado de nafto. La inventaĵo havis senperan influon al evoluo de nafta industrio.
Tavo
Tavo estas eŭroklono bazita sur Nova Lingvafrankao, sed kun pli granda influo de la angla en vortprovizo. Kiel ĉiuj eŭroklonoj, ĝia vortordo estas SVO. Ĝi estus "dialekto" de Nova Lingvafrankao. La projekto klasigeblas Eŭroklono, do naturalisma planlingvo bazita sur eŭropaj lingvoj.
Kerosena lampo
Malkovro de keroseno kaj invento de kerosena lampo
Invento de kerosena lampo ligiĝas kun provoj, aparte intensaj en la unua duono de la 19-a jarcento, ricevi brulmaterialon pli produktoforta kaj pli malmultekosta ol ĝis nun utiligataj diversaj specioj de oleoj kaj iliaj miksaĵoj.
Burgo Altenbolanden
Historio kaj Priskribo
La valburgo estis konstruita de grafo Werner 1a de Bolanden la 12 jarcento. Ĝi estis menciita unuafoje en 1184 kiel  castrum Bolant kaj estis la devenburgo de la grafoj de Bolanden. Pli poste ĝi fariĝis posedo de la grafoj de Leiningen. en la 14a jarcento ĝi estis detruita kaj forlasita.
La Majstro kaj Margarita
Temoj
Laŭ nelasta esplorŝlosilo, ankaŭ ĝi kunligebla al Faust de Goethe, la libro povas esti konsiderata kiel formadromano encentrita sur la persono de Ivan Bezdomnij, kiu, en la disvolviĝo de la romanaj eventoj, el aŭtoro de senanimaj kaj "monstraj" versoj fariĝas, vidpunkte de la spirito, disĉiplo de la Majstro.
Kerosena lampo
Malkovro de keroseno kaj invento de kerosena lampo
En Pollando tiuspecajn esplorojn gvidis Ignacy Łukasiewicz. Aplikante frakcian distiladon ricevis en temperaturo ĝis 250 Celsius-gradoj preparaĵon senigitan de malpezaj frakcioj. Dispartigis ĝin en aparataro de pezaj karbonhidrogenoj, poste rafinis per densiĝinta solvaĵo de sulfuracido kaj ricevis kerosenon en la jaroj 1952-53. Kerosena lampo estis kelkfoje malpli kara dum ekspluato ol oleoj kaj gasa lumigo. Universale uzata fariĝis en la jaroj 1860-1865.