cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tibeta problemo
Primitiva Tibeto
Laŭ la ĝisnunaj atestoj de arkeologio, en la mezolitiko inter 14000 kaj 8000 jaroj for de nun jam ekestis loĝantoj en Tibeto. En la jaro 1978 arkeologoj trovis en Changdu homajn skeletojn kaj argilaĵojn, kiuj apartenas al la neolitiko, kaj esplorinte, ili konfirmis, ke tiuj ĉi trovaĵoj havas proksimume 7000 jarojn. Bonismo estas la primitiva religio kredita de tibetnacieco. Laŭ legendo de Bonismo, la komenco de la mondo estis unu giganta ovo. La ŝelo de la ovo fariĝis blanka sanktmonto, la ovoblanko maro kaj la ovoflavo 18 mezgrand-skalaj ovoj, kaj el kiuj denove naskiĝis diversaj specoj de bestoj. Rilate al la origino de tibetnacieco, laŭ legendo en budhismaj rakontoj de Tibeto, ses plej antikvaj klanoj de tibetnacieco estas idaro reproduktita de makako kaj Raksasi, kiuj pariĝis. El la Libro pri Sui-dinastio (581-618) de la historiaj libroj de Ĉinio, oni trovis la noton, ke tibetanoj de Dang-klano (Ĉjangoj en Dangchang) en la orienta Tibeto pretendas esti specio de makako.
Antaŭ 6 jarcentoj a.k., sur la tuta Tibeta Altebenaĵo dislokiĝis multe malgrandaj regnoj kaj triboj, kiuj parolas la tibetan lingvon. Tiuj triboj poste kuniĝis en 12 malgrandajn regnojn, el inter kiuj Bod, kiu situis en la rivervalo Yalong, fariĝis plej potenca. Ĝi ne nur unuigis regnojn, sed ankaŭ poste starigis al si Bod-dinastion. Laŭ la notoj de historiaj materialoj de Tibeto, en 127 a.k. kelkaj bonismaj gvidantoj en la baseno de la rivero Jarlung-Zangbo iam kune subtenis reĝiĝon de Nyetri Tsanpo. Pro tio, ke starigantoj de Bod-dinastio deklaris, ke ili mem estu posteuloj de Nyetri Tsanpo, tiel la tibetanoj nomas la jaron 127 a.k., en kiu surtroniĝis Nyetri Tsanpo, la unua jaro de reĝa regado de Tibeto. De tiam jam pasis 2100 jaroj.
Disiĝa Tibeto
En 1565, Zhing Shag Pa Chuldim Dorje kiel komence rolis subulo de Rin Spungs-pa ribelis, kaj okupis grandan parton de la Antaŭa Tibeto post unu jaro. Tiel li titolis sin kiel Gtsang-pa Gyalpo (Gtsang, nune Shigatse regiono, Gyalpo,signife reĝo). Tio estis la komenco de Gtsang-pa reĝimo historie.
En 1613, la kvar posteulo Phuntsog Namgyal de Zhing Shag Pa konkeris Reĝlandon Alio situe de Tibeto, kaj ankaŭ okupis kelkajn landetojn ĉirkaŭe. En la religio, Phuntsog Namgyal lojale kredas Kargyuon Sekton de tibeta budhismo. Li dufoje atakis Butanon pro la religia konflikto, kaj aldonis al Karma-pa de la kvar branĉoj de Kargyuo Sekto la oficialan sigelon de ‘Mastro de La Antaŭa Tibeto’, sed tamen malamike traktis la novan Sekton Gelukpa.
En 1617, la adeptoj de Gelukpa en Khalkha Mogola regiono(Tiam mongolio estis parto de Qing-dinastio) starigis koaliciitan armeon provis ataki Gtsang-pan Reĝlandon. Sekvintjare, Karma-pao sendis ĉ. dek mil armeanojn helpi, kaj malvenkigis budhaanajn batalantojn de Sera Monaĥejo kaj la koaliciitan armeon formiĝe de kreduloj de Gelukpa, okupis Seran Monaĥejon kaj Drepung Monaĥejon, mortigis kelkcent da budhaanojn kaj kredulojn. Aliaj budhaanoj de Gelukpa devige forfuĝis al la nordo de Ĉinio.
En 1621,la armeo de Gelukpa kun la armeo de mongolo,kiun la intendanto de la 5-a Dalai Lamao petis, kune batalis, kaj frakasis la armeon de Gtsang-pa Reĝlando ĉirkaŭ Laso. La armeo de Gtsang-pa Reĝlando retiriĝis kaj defendis en Yaowang monto. Gtsang-pa Reĝlando devige permesis ke budhaanoj revenis al Seran Monaĥejon kaj Drepung Monaĥejon danke al la interpacigo de Panĉan Lamao Rinpoche poste, samtempe ĝustigis devigan kredŝanĝon al Kargyuo Sekto en diversaj monaĥejoj de Gelukpa. Dume, Gtsang-pa Reĝlando ankoraŭ ne tutvolontas, kaj kontinuas la politikon malamike trakti la sekcion Gelukpa ĝenerale. Sub tia situacio, Gelukpa Sekcio ankaŭ ne volontis atendi pereiĝon, kaj sendinte iun petis helpan mongolan armeon de Xinjiang malvenkis la reĝlandon Gtsang-pa. Sekve Gandain Phodrang Reĝimo fondiĝis.
Regpotenca stariĝo de Gandain Phodrang Reĝimo
En 1716, Jungara armeo invadis Tibeton. La Posta Tibeto petis helpon de la registaro de Qing-dinastio en 1720. La registaro de Qing-dinastio sendis grandajn trupojn helpi. La armeo de Qing-dinastio venkis Jungaron en 1724. En 1750, la registaro de Qing-dinastio fine establis la politikan sistemon ‘sendado de ĉambelano’, kaj iĝis firma sistemo. En 1793, la registaro de Qing-dinastio sendis trupojn venki la invadon de Gurkha (Nepalo) al Tibeto, kaj sekve proklamis la statuton ‘ Statuto de Postrestanta Afero en Tibeto’ de 29 klaŭzoj. Tio grande fortigis la rajton de la ĉambelano sendita de la registaro de Qing-dinastio. La pozicio de la ĉambelano sendita al Tibeto estas reprezentanto sendita de la registaro de Qing-dinastio.Ĝi ankaŭ estis nomite la epoko Gandain Phodrang Reĝimo.
Post 1949
=Tibeta problemo= Tibeta problemo estas la problemo por provi sendependiĝan suverenecon kaj regpotencon en la kategorio de Tibeta Regiono.
En tia politika vejno, tibeta problemo estas almontra al la politika movado, ke la parto de tibetanoj deziras sub la gvido de sia politika kaj religia gvidanto Dalai Lamao apartiĝi de la rego de Popola Republiko De Ĉinio, repreni Tibetan parton okupatan de Hindio, kaj forlasigi Republikon De Ĉinio je la deklaro pri suvereneco al Tibeta regiono, sekve atingos la celon fariĝi sendependa lando.
Dalai Lamao nun starigis Ekzilita tibeta registaro en Hindio. Li foriris de Tibeta regiono pro malkontento al la Ĉina registaro en 1959. Tibeta aŭtonomeco, kiun deziras Ekzilita tibeta registaro, ankaŭ estas unu el nuna tibetaj problemoj. En 80 jaroj, Dalai Lamao jam ŝanĝis sendependan sintenon al esenca aŭtonomeco, sed en 1989, dum la Tianmen Evento, Ekzilita tibeta registaro sub la gvido de Dalai Lamao reŝanĝis denove sian politikan celon al sendependiĝo. Sed tamen ekde 1997, Dalai Lamao refoje emfazis ke li petas nur esencan aŭtonomecon.
Listo de urboj de Koreio
Geografio > Azio > Koreio > Listo de urboj de Koreio
Tibeta problemo
Post 1949
Ĝis nun, la publika politika celo de Dalai Lamao ankoraŭ estas deziri la esencan aŭtonomon de granda tibeta regiono.
Listo de urboj de Koreio
urboj (시)
(Sekvu ilin laŭ loĝantarnombro vertikale!)
Marsupilami
La marsupilamiko estas rolulo de bildliteraturo, kreita en 1952 de André Franquin. Ĉefe konata el la revuo Spiruo.
Tibeta problemo
Granda Tibeto kaj Tibeta problemo
Tibeto emfazita de Ekzilita tibeta registaro sub la gvido de Dalai Lamao kaj Tibeta Aŭtonoma Regiono de la ĉina registaro estas malsama. Tibeto de Dalai Lamao ampleksas Tibeton kaj parton de Qinghai kaj Sichuan, totala areo estas pli granda ol Tibeta Aŭtonoma Regiono plioble, kies loko estas loĝantaro de tibeta nacio.
Marsupilami
La marsupilamiko estas fortega, kaj havas escepte longegan voston. Laŭ la aŭtoro, ĝi estas ĉiovorulo. Ĝia preferita manĝaĵo estas la piranjo (karnomanĝanta fiŝo).
Tibeta problemo
Granda Tibeto kaj Tibeta problemo
Sed plimulto da instruituloj opinias: kvankam estas loĝantoj en Qinghai,Sichuan kaj Yunnan, tamen tiuj lokoj estis neregita de Tibeto dum longa historia evoluo, ankaŭ sen iom da komanda rilato kun Tibeto,ekz. Tibet-nacia regiono en la okcidento de Sichun kaj en la nordo de Yunnan. Han-nacio frue ekde Tang-dinastio kaj Song-dinastio jam ekstarigis ŝtatojn administri tie, Qinghai ekde Qing-dinastio jam estis sendependa provinco; relative al ĉjangoj-nacio kaj Tuoj-nacio,Tibeto-nacio ankaŭ estas posta. Tial,estas tre arbitra,ke preni la suprajn lokojn egalas Tibeton.Eĉ iuj instruituloj opinias: la esenco de granda tibeta regiono estas la konspiro por disigi Ĉinion.
La plano “Esenca Aŭtonomeco de Granda Tibeto”
Historie,Respubliko Ĉinio ne perforte estis armeo en Tibeto,sen efika ordono, tiel ke la okcidento dubas la suverenecon de Respubliko Ĉinio al Tibeto.Precipe post la Milito de Kosovo, Serba armeo retiris trupojn el Kosovo provinco sub premforto de NATO,kvankam la suvereneco de Serbio estis garantiita je buŝo de NATO, tamen nun tio jam estas klara, ke la suvereneco de Serbo en Kosovo estas sengarantia.
Kvankam Dalai Lamao proklamis ke li elkore kaj sincere deziras nur 'aŭtonomon', sed ne 'sendependon',sed tamen ĉi tiu 'aŭtonoma' plano ankoraŭ estas kiel sendependa saltotabulo por multaj personoj, inkluzive de sia frato Tenzin Choegyal, Al sincereco de Dalai Lamao, ankaŭ iuj klarigis: Tiam tio estis lia unika elekto kontraŭvole sen rimedo en militado kontraŭ la Ĉina Komunisma Partio.
Diverĝo inter Pekino kaj Dharamsala
La Ĉina registaro kaj ‘la Ekzilita tibeta registaro de Tibeto’ en Hindio havas diverĝon je la historio kaj la nuna stato de Tibeto. En la okcidento, iuj historiistoj,sociologoj kaj politikistoj ankaŭ konfirmas samopinie je kelkaj aferoj kun Pekino.
‘La Ekzilita Tibeta Registaro de Tibeto’ opinias, ke Tibeta armeo konkeris Chang-an (Xi'an) en la epoko de Tshisong Dezan en la jaro 763. Tio atestas ke Tubo-dinastio estis tiam grava konkurinto kontraŭ Tang-dinastio laŭ la evento.
Ĉina registaro emfazas: la edziniĝa afero de Princino Wen Cheng de Tang dinastio fortigis la interŝanĝon inter tibeto kaj hano. Fakte tio estis politika alianciĝo en Tang dinastio.Tio estis politika geedziĝo,kaj la dependa rilato kun Tang dinastio havas funkcion por la moderno, se ne, ankaŭ ekzistis kelkaj landetoj en Ĉinio en la epoko Printempo kaj Aŭtuno,ankaŭ similaj situacioj en aliaj landoj iam.Ĉu oni ankaŭ trouzas tion en la moderna mondo?!
‘La Ekzilita tibeta registaro de Tibeto’ opinias, ke la rilato inter Yuan kaj Tibeto estis egala rilato je “Imperia instruisto”. Jen la Lamao de Tibeto estis spirita instruisto de Imperiestro de Yuan dinastio.
Historiisto opinias, ke Yuan dinastio havis la suverenecon de Tibeto.Malgraŭ Yuan regis Tibeton relative libera. La registoj de Yuan-dinastio starigis la administradan sistemon en Tibeto,disvastigi diversajn politikajn sistemojn, kaj komencigis la novan epokon por la administradon al Tibeto kaj aliajn lokojn tie.Yuan-dinastio en Tibeto administris efike loĝantaron,ĉeval-poŝton,konskripcion kaj imposton ktp. Alie, Weng Tonghe (hano de Qing-dinastio) estis hano, ankaŭ instruisto de la Imperiestroj de Qing dinastio, sed tio ne eblas atesti ke hano ne estis regita sub manĉuroj.
Internacia sintenado
La problemo de Tibeta sendependo implikas kelkajn landojn je komplika politika kaj ekonomika profito ĉirkaŭ Tibeta regiono, inkluzive de Anglujo-iama koloniisto de Hindio grande subtenis la sendependon de Tibeto iam. Post la fondiĝo de Popolrespubliko Ĉinio. Tibeta sendependa movado akiras subtenon de kontraŭkomunismaj povoj kaj landoj internacie pro la malamika konfliko inter kapitalisma mondo kaj socialisma mondo, kaj la okcidentaj grupoj regas amaskomunikilaron, kaŝas realecan situacion de Tibeto en 1949, ankaŭ troigas senlime la tendencan raporton pri la politika persekuto dum la Kultura Revolucio. Tiel iom da popolo internacie, kiu ne scias verecon, kompatas la sendependan movadon de Tibeto.
Gravaj eventoj
=Referencaj libroj= =Fonto de materialoj= =Vidu ankaŭ= =Kunligilo= =Noto=
La Coquille (stacidomo)
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de linio Limoges-Bénédictins - Périgueux (611000).
Bourg-en-Lavaux
Geografio
La komunumo Bourg-en-Lavaux situas ĉe la norda bordo de Lago Lemano, proksimume 15 kilometrojn oriente de Laŭzano. La komunumo konsistas el la kvin vilaĝoj Cully, Epesses, Grandvaux, Riex kaj Villette (Lavaux).
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 9,65 km², de kiuj 10,2% estas kovritaj de arbaro, 64,5% servas por agrikulturo kaj 24,4% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bourg-en-Lavaux limas en nordo al Savigny, en nordoriento al Forel (Lavaux), en oriento al Puidoux, en sudo al Lago Lemano, kaj en okcidento al Lutry.
Trafiko
Tra Bourg-en-Lavaux pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 de Vevey al Laŭzano kaj la svisa aŭtovojo A9. Pere de la trajnlinio de Vevey al Laŭzano kaj la trajlinio de Friburgo al Laŭzano kaj diversaj buslinioj la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Pierleone Leoni
Pierleone Leoni (1445-1492) estis itala kuracisto, filozofo kaj astrologo. Li estis filo de iu certa Leonardo, nobela profesiulo el Spoleto. Lia unua dokumento kiu atestas sian ĉeeston en la Universitato de Pizo estas en la 8-a de julio 1475, kie li instruis medicinon ricevante komencan salajron je 400 florenoj ĝis la duono de 1478.
Kalvinana preĝejo (Enying)
La Kalvinana preĝejo estas religia historia monumento (ekde 1999) en urbo Enying (Hungario).
Pierleone Leoni
Biografio
En 1477, li estis en Fosdinovo por kuraci la bofratinon de Lorenzo la Grandioza, kies nomo estis Aŭrante Orsini, edzino de Leonardo Malaspina, markizo de Gragnola. Dum ĉi-tiu lia unua eksperimento kiel instruisto, li havis inter siaj lernejanoj la florencano Mazzingo Mazzinghi, amiko de Bernardo Machiavelli, kiu poste iĝis kuracisto de Marsiljo Fiĉino.
Olwisheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco, alemane ankaŭ literumata Olse) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Pierleone Leoni
Biografio
En 1478 Leoni interrompas siajn instruadojn kaj reiras probable al Romo kie li troviĝis en la 17-a de septembro 1481, kiam li prunteprenis libron en la papa biblioteko, kiu estis redonita en la sekvanta tago. Inter 1482 kaj 1487 li denove reprenis la katedron en Pizo, kie li komencis ricevi 700 florenoj kaj ekde 1486 li ekricevis 1000 florenojn. Ekde 1483, li ricevis privilegion kie liaj forestoj kaŭze de profesiaj kompromitoj ne estus deduktitaj el lia salajro.
Kalvinana preĝejo (Enying)
Historio
En Enying en tiu loko la plej frue kapelo de la fortikaĵo funkciis. laŭ ekleziaj fontoj la kalvinana grupo estis fondita en 1540. Ili konstruis lignan kirkon anstataŭ la kapelo en 1680, poste el lomo en 1720. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1789-1792. La flankonavo konstruiĝis en 1846. La benkoj estis faritaj en 1792 kaj renovigitaj en 1846, 1892, 1897, 1946 kaj 1966. József Angster faris la orgenon en 1887 kaj estis renovigita en 1948 kaj 2013. En 1945 la turo estis detruita pro konstantaj pafoj. Novaj lustroj alvenis en 1992. En 2000 novaj instalaĵoj estis faritaj en la flankonavo. En 2006 pluraj renovigaj laboroj okazis. Nuntempe oni aranĝas somere orgenkoncertojn.
Konstruaĵo
La konstruaĵo situas sola en korto, sed en la korto ankaŭ pastra loĝejo kaj memorkolono estas videblaj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo altiĝas. La flankonavo havas grandan enirejon, sur la teretaĝo 2, sur la unua etaĝo 3 fenestrojn. Interne estas 2 galerioj. La muroj estas blankaj.
Pierleone Leoni
Biografio
Fakte, en la 19-a de februaro 1485, la oficistoj mem de la Piza Studio permesis al li tuj foriri serve de Ludoviko La Grandioza kiu estis malsana. Dum la libertempoj el la Studio kaj dum la oftaj vojaĝoj al Florenco, Leoni havis la oportunokazon konatiĝi kaj plifortigi la amikrilatojn kun la kultura medio en Florenco, aparte kun Marsilio Fiĉino kaj Johano Piko de la Mirandolo. Cetere, Fiĉino sendis al li plurajn leterojn en la latina nomante lin kelkfoje per humanismaj pseŭdonimoj, kaj kies domo estis vizitata de Leoni.
En 1487 li rifuzis la reprenon de la katedro proponita de la Studio. En la 14-a de julio 1490 li troviĝis en Romo kun la florenca ambasadoro Pier Filippo Pandolfini (1437-1497). Do, lasante Pizon en la unua duono de 1487 Leoni translokiĝis al Florenco. En la 10 de julio 1488 la Universitato de Pizo proponas al li novan katedron pri medicino, kiun li denove rifuzis. Li restis en Florenco ĝis la 1-a de aŭgusto 1488 kaj poste li iras al Romo kie li certe troviĝis en 1489, probable serve de la kardinalo Marco Barbo.
Ferenc Török (pentristo)
Biografio
Ferenc Török finis en la Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo inter 1996 kaj 2001 en la fako pri pentroarto.
Flikaĵo
Kutimo estas fliki truon en vesto per surkudrado aŭ surgluado de peco da ŝtofo sur la ŝirita loko. Ankaŭ eblas fliki biciklan tubon, tegmenton aŭ fliki poton aŭ kaldronon per lutado aŭ nitado de peco da metalo sur la truo.
Pierleone Leoni
Biografio
En tiu sama jaro li konatiĝis kun la matematikisto kaj ekonomikisto Luca Pacioli (1445-1517), kiu en sia "Summa de arithmetica" mencias lin. Julie de 1490, li ree troviĝas en Romo, kie li ricevis novan inviton el Venecio por la katedro de praktika medicino en la Universitato de Padovo kun la eksterordinara salajro je 1000 dukatoj. Leoni akceptis kaj septembre de tiu jaro li foriris el Romo kaj alvenis al Padovo en la unuaj tagoj de novembro. Junie de 1491, li troviĝas kun Piko de la Mirandolo kaj Policiano.
Decembre de 1491 li rezignas al sia posteno kaj en la 7-a de februaro 1491 li sin dediĉas al kuracado de Ludoviko La Grandioza, kies sano plimalboniĝis tagon post tago. Kiam Lorenzo mortis en lia domo, en "Careggi", Leoni troviĝis ĉe lia litokapo. En la sekvanta tago, Leoni estis trovata mortinta en la puto-profundo de sia propa domo. Pli malfrue oni malkovris ke Leoni estis mortigita de la filo de Lorenzo la Grandioza, kies nomo estis Piero il Fatuo (1472-1503), homo tre malprudenta kun bestaj kondutoj kaj senskrupula.
Oni raportas ke Leoni estis strangolita kaj poste ĵetita en la puton por ŝajnigi memmortigon. Malgraŭ ĉiuj faktoj, Piero il Fatuo estis la ĉefa suspektito pri la morto de la patro mem.
Großmölsen
Großmölsen estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sömmerda de la federacia lando Turingio, kaj ekde komenco de la jaro 2020 apartenas al administra komunumaro Gramme-Vippach, kiu havas sian centron en la apuda komunumo Schloßvippach. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Pjongjanga Cirkartejo
Arkitekturo
La konstruaĵo estis finkonstruita en 1989 kaj malfermita en 1-a de majo, nome la Tago de la Laboristoj. Ĝi situas sude de la strato Kvangbok en la Ĉukjon-dong de la kvartalo Man'gyŏngdae-guyŏk.
Orbeka pigo
Aspekto
Temas pri mezgranda birdo 61 al 66 cm longa kaj 132 al 180 gr peza. Kiel plej parto de la specioj de la genro, tiu specio montras nigran kapon kaj bluecan korpon; fakte ĝi estas tre simila al la parenca Ruĝbeka pigo, tio estas nigraj kapo, kolo kaj supra brusto kun blankeca aŭ helblua makulo en malantaŭa kolo, ne tiom markita, helgrizecaj aŭ palaj subaj partoj, grizbluecaj supraj partoj kun kelkaj blankaj markoj en flugiloj (subflugiloj estas grizaj) kaj ĉefe en la vosto (nigrablankaj en la eksteraj vostoplumoj) kiel larĝa blanka vostofino de la du centraj longegaj vostopumoj, dum la suba vosto montras nigrajn kaj blankajn markojn.
La distinga karaktero estas ke tiu specio havas flavajn bekon, gambojn kaj piedojn anstataŭ ruĝajn kiel la tri parencaj specioj nome Formosa blua pigo, Urocissa caerulea, Ruĝbeka pigo, Urocissa erythrorhyncha, kaj Srilanka blua pigo, Urocissa ornata, dum la resta specio en la genro nome Blankflugila pigo, Urocissa whiteheadi havas similajn flavajn senplumajn partojn. La ĉirkaŭokula ringo povas esti flava, sed ankaŭ al bruna. La specio estas ankaŭ iom pli malgranda ol la Ruĝbeka pigo.
Ambaŭ seksoj estas similaj; junuloj kun iom pli senkoloraj markoj.
La flava beko nomigas la specion kaj en la komuna nomo kaj en la scienca nomo U. flavirostris kie la radikoj "flava" signifas same kiel en Esperanto kaj "rostris" estas "beko".
Subspecioj
Oni agnoskas kutime ĝis 4 subspeciojn: U.f. cucullata, el Pakistano ĝis centra Nepalo, kun pli blankaj subaj partoj kaj pli bluaj supraj partoj. U.f. flavirostris, la nomiga raso kiu loĝas el centra Nepalo ĝis norda Birmo. U.f. schaferi, en la montetoj de Birmo, pli malgranda. U.f. robini, el nordokcidenta Tonkino kaj Vjetnamo, kun verda nuanco supre kaj flava nuanco sube.
Voĉo
Estas varia kiel ĉe la Ruĝbeka pigo, kun raŭkaj malmuzikaj alvokoj, fajfadoj kaj imitadoj de krioj de aliaj specioj.
Habitato
Montetaj arbaroj de kverkoj, kaŝtanarboj, pinoj kaj rododendroj kaj aliaj arbustoj, sed ankaŭ plantejoj de teo en kultivitaj deklivoj. Ili reproduktiĝas el 1600 al 2700 m super marnivelo, sed vintre malsupreniras. Escepte ili estas ĝis nur 1000 m aŭ tiom alte kiom ĝis 3700 m. Temas pri endemio de Azio kaj Centrorienta kaj Sudorienta kie ege koincidas kun la Ruĝbeka pigo. La teritorio estas longa zono sude de Himalajo, el Hazara en Pakistano, Kaŝmiro, nordo de Himaĉal Pradeŝ, Nepalo kaj Butano, sudorienta Tibeto, nordorienta Barato, norda Birmo kaj Junano, krom nordokcidenta Tonkino kaj Vjetnamo.
Kutimaro
Ili vivas solece, pare aŭ en malgrandaj aroj de ĝis dek individuoj kiuj serĉas manĝon en arboj aŭ surgrunde, kie ili levas la voston kvazaŭ por ne malpurigi siajn plumojn. En arboj ili saltetas lerte el branĉo al branĉo kvazaŭ sciuroj. Ili flugas super arboj malalte unu post alia. Ĝenerale ili estas timidaj kaj ne permesas homan alproksimigon, sed se ne estas ĝeno, ili povas fidi ĉe vilaĝetoj kaj aliaj homaj setlejoj de montetoj kie ili manĝas homajn restaĵojn.
Ili manĝas grandan varion de senvertebruloj, fruktoj kaj beroj, sed ankaŭ ranetojn, serpentojn, lacertojn, birdidojn kaj ovojn de aliaj specioj, ronĝulojn kaj kadavraĵojn.
Reproduktado
La nesto estas konstruaĵo el bastonetoj, radiketoj kaj aliaj fibroj, lokita je 5 aŭ 6 m supergrunde inter la branĉaro. Ambaŭ gepatroj konstruas ĝin. La ino demetas 3 aŭ 4 kremoblankajn ovojn kun brunaj makuletoj koncentritaj je la pli larĝa parto de la ovo. La ino kavas kaj la masklo manĝigas ŝin kaj kunzorgas la idojn.
Nigradorsa iktero
La Nigradorsa iktero (Icterus abeillei) estas specio de birdo de la familio de Ikteredoj kaj de ties tipa genro nome Ikteroj kiu enhavas speciojn kiuj montras flavajn kaj nigrajn kolorojn. Ĝi estas endemia de Meksiko kaj troviĝas tipe en centra Meksikio (suda centra altebenaĵo; Durango, Zacatecas kaj sudo de Nova Leono kaj pli suden al Michoacán, Oaxaca kaj Veracruz) (Jaramillo kaj Burke, 1999).
Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj malfermaj al humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj humidaj montararbaroj. Ankaŭ ĉe vilaĝoj kaj farmobienoj. Ankaŭ en miksitaj arbaroj de pinoj kaj kverkoj, parkoj, hortoj kaj ĉeriveraj arbaroj (Howell kaj Webb, 1995).
Aspekto
La Nigradorsa iktero estas averaĝe samgranda kiel la Buloka iktero kaj tre simila laŭ aspekto, ĉefe ĉe inoj kaj junuloj. La masklo estas nigra ĉe la supraj partoj (krono, nuko, pugo kaj vosto) kun la kapo, vizaĝo kaj supra vango de la sama koloro (kaj horizontala oranĝa strio inter la supra okulo kaj la bekobazo). La beko estas nigra kun helgriza suba makzelo, dum la okulo havas oranĝecan koloron ĉe suba duonluno kio havigas okulvitran aspekton. La subaj partoj briloranĝaj (ĉefe en brusto) kaj same en suba vango, la gorĝo kun nigra makulo kaj ankaŭ la flugiloj nigraj kun blankaj strioj. La vosto estas malhela kun flavaj flankoj. La ventro kaj subvosto flavecaj. Kruroj kaj piedoj estas blugrizecaj (Howell kaj Webb, 1995; Jaramillo kaj Burke, 1999).
La ino estas malpli kolora, sed kun simila bildo. Ŝi estas grizoliveca supre (krone), pli flaveca en vango, frunto kaj ĉe la vosto; komune kun la ventro blankeca. Ĉegorĝe estas blankeca strio. Ŝi havas flavoranĝecajn bruston kaj gorĝon kiuj nuanciĝas al grizeca helflava ventro. Dorso, ŝultroj kaj pugo estas olivecgrizaj kaj vostokovriloj estas helolivecflavecaj. La flugiloj havas nigrecbrunan koloron kun du blankaj strioj en la flugilo. (Howell kaj Webb, 1995; Jaramillo kaj Burke, 1999)
La nematurulo similas al la ino, escepte ke ĝi estas iom pli senkolora kaj la plumaro estas pli izole tekstura. Subaj partoj estas flavecaj kun milda verdeca nuanco.
Kutimaro
Ili vintras sude de ties reprodukta territorio, el la centra vulkana areo (Michoacan al Puebla kaj okcidenta-centra Veracruz) al Oaxaca. Vintrumado okazas ĉe varia habitataro inklude montararbaroj en nordaj moderklimataj piceejoj Oyamel, arbaroj de pino kaj kverko en altaj teroj, ĉeriveraj arbaroj, urbaj areoj, kaj aliaj duonmalfermaj arbaraj areoj (Jaramillo kaj Burke, 1999).
La Nigradorsa iktero troviĝas komune en paroj, ĉefe dum la reprodukta sezono. For de la reprodukta sezono ili estas ofte vidataj kun multaj kompanoj, kutime en malgrandaj aroj, aŭ pli grandaj aroj dum migrado (Jaramillo kaj Burke, 1999; Howell kaj Webb, 1995). Ties ĝenerala kutimaro similas al tiu de la proksime rilata Baltimora iktero (Omland, K.E. persona observado).
La plej komunaj naturaj predantoj de plenkreskuloj de I. abeillei estas pli grandaj birdoj, kiaj falkoj. Serpentoj kaj arbaj mamuloj predas ovojn kaj idojn en nestoj. Ili ŝajne havas similajn predantojn kiel la Icterus galbula. La ikteroj konstruas siajn pendantajn nestojn en neatingeblaj areoj, cele protekti siajn idarojn el predado en nesto.
Reproduktado
La reprodukta sezono estas unu jare, el aprilo al aŭgusto (Howell kaj Webb 1995). La pariĝintaj partneroj restas kune la tutan reproduktan sezonon kaj rare restas kune dum vintro (Jaramillo kaj Burke, 1999). Ili estas monogamaj. La nestoj estas konstruitaj el mezaj al supraj niveloj de arbo aŭ arbusto (Howell kaj Webb, 1995) kaj estas ĝenerale similaj al la nestoj de la proksime rilata Baltimora iktero (Omland, K.E. persona observado).
Roccanova
Roccanova estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la regiono Basilikato kaj la provinco Potenza. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Casaletto Spartano (SA), Lagonegro, Maratea, Nemoli, Sapri (SA), Tortorella (SA) kaj Trecchina.
Monmouth (Kimrio)
Monmouth [] (kimra: Trefynwy = „urbo de la Monnow“)  estas urbo situanta en Monmouthshire, suda Kimrio, Britio.
Geografio
Tie oni trovas rokaĵojn de Devonio.
Historio
En 1067, Normandoj konstruis kastelon.
Griza makropo
La Griza makropo aŭ Griza valabio (Macropus greyi) estis jam formortinta specio de valabio, kiu loĝis en sudorienta Suda Aŭstralio kaj en sudokcidenta Viktorio. Multaj konsideras, ke ĝi estis la plej eleganta, gracia kaj rapida specio de kanguruo. Ĝi havis fajnan felon kun alternaj bendoj de pli helaj kaj pli malhelaj grizoj tra la dorso. La bendoj diferencis laŭ koloro kaj teksturo. Tiuj markoj eble variis laŭsezone aŭ laŭ individuoj. Ties saltado konsistis el du mallongaj saltetoj, poste alia longa sekvata de staro al ĉielo.
La Coquille
La Coquille estas franca situanta en departemento, regiono Nova Akvitanio.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Coquillards.
Tuvija Rübner
Tuvija RÜBNER (naskiĝinta sub la nomo Kurt Tobias Rübner la en Bratislavo mortis la, portonte en Israelo la nomon Tuviyah Ribner / טוביה ריבנר), estis germanlingva kaj hebrelingva israela verkisto, literaturscienculo kaj tradukisto. En 1941 li elmigris al Palestino kaj vivis ekde tiam en la kibuco Merĥavija apud Afula.
Irena Alijošiūtė
Irena Alijošiūtė (naskiĝis la 17-an de marto 1948 en vilaĝo Maironiai, distrikto Kelmė, Litovio – mortis la 28-an de januaro 2021 en Vilno, Litovio ) estis respondeca sekretariino de Litova Esperanto-Asocio.
En 1970 finis Vilnan Universitaton, Ekonomian fakultaton, samtempe vizitis sesmonatan E-kurson ĉe Respublika Instruista Domo, trapasis ekzamenon kaj ricevis ateston. Samjare komencis viziti kunvenon de la junulara E-klubo "Juneco" (kies prezidento estis Vytautas Šilas). Dum 1970-1975 estis unu el ĉefaj organizantoj de aranĝoj de tiu klubo, en 1970-1972 estis sekretarino de E-klubo "Juneco", partoprenis SEJT en Uralo (1970) urbo Kuŝnarenkovo ĉe la rivero Belaja, legis raporton pri farita laboro de la litova E-junularo. Ankaŭ partoprenis internacian E-aranĝon en Pollando (1972) en Swinoujscze, vizitis Bydgoszcz, Torun, Krakovon, Varsovion, renkontiĝis tie kun esperantistoj.
Estis membro de la organiza komitato de la 65-a SAT kongreso. Ekde la 1a aŭgusto de 1993 I. Alijošiūtė eklaboris en LitEA kiel respondeca sekretariino en Kaunas. Ŝi partoprenis en la organizaj komitatoj de BET-31 en Girionys (1995) kaj BET-34 en Veisiejai (1998). I. Alijošiūtė multon faris por organizi aŭtobus-grupajn vojaĝojn el Litovio al E-aranĝoj eksterlanden.
Tuvija Rübner
Vivo
Frue li konatiĝis kun la literaturscienculo Werner Kraft kiu ade apogis kaj kuraĝigis lin en planoj pri eblaj karieroj verkista kaj literaturscienca. Ankaŭ Ludwig Strauß subtenis lin kaj iĝis amiko. Rübner sekve profesoris pri kompara literaturscienco ĉe la universitato de Ĥajfo ĝis la pensiuliĝo en 1992.
Kreiveco lia
Tuj post la alveno en la Merĥavija-kibuco Rübner komencis la skribon de poemoj - ĝis 1950 en germana lingvo. Li tiumaniere povis digesti la perdon de la familio kiel ankaŭ la travivaĵojn kaj spertojn en la nova lando. Ekde 1953 li verkis poeziaĵojn en la hebrea. Aperis en la jaro 1957-a sep volumoj el kiuj Christoph Meckel kaj Efrat Gal-Ed tradukis eltiraĵon en la germanan. La tuto en kompleta eldono publikigitis en Germanio en 1950 sub la titolo Wüstenginster.
Rübner inverse men tradukis multajn verkojn ne nur el la germana en la hebrean, i.a. aĵojn de Johann Wolfgang von Goethe, Franz Kafka, Paul Celan, sed ankaŭ el la hebrea en la germanan, ekz. literaturajn tekstojn de Samuel Agnon kaj Dan Pagis.
Zoltán Kedei V.
KEDEI V. Zoltán estas hungara pentristo, reklamgrafikisto naskita la 14-an de julio 1956 en Târgu Mureş. Li estas la filo de pentristo Zoltán Kedei.
Tuvija Rübner
Kreiveco lia
Ekde la emeritiĝo Rübner denove ekverkis aĵojn en la germana (Stein will fließen, Von Luft zu Luft, Wer hält diese Eile aus, Lichtschatten). Liaj fruaj poemoj germanlingve disponas: Rauchvögel kaj Zypressenlicht.
Jesse Klaver
Jesse Feras KLAVER (naskiĝis la 1-an de majo 1986 en Roosendaal) estas nederlanda politikisto de Verdo-Maldekstro (GL). Li estas politika gvidanto ekde 2015.
Zoltán Kedei V.
Biografio
Zoltán Kedei prisudis arton inter 1977-81 en Kluĵo, poste li estis dizajnisto en Sighișoara en la emejlfabriko. Li vivas ekde 1990 en Hungarujo.
Tuvija Rübner
Honoroj
Germana akademio pri lingvo kaj poezio (Deutsche Akademie für Sprache und Dichtung) en Darmstadt kaj la majenca Akademio pri sciencoj kaj literaturo (Akademie der Wissenschaften und der Literatur) akceptis lin kiel korespondan anon. Li ricevis i.a. Zürcher Steinberg-premion (Zuriko), Christian-Wagner-premion (1994), Jeanette-Schocken-premion (1999); por la traduko de la Agnon-romano Ŝira la Paul-Celan-premion (1999); la Ján-Smrek-premion (2002), la Israel-premion pri literaturo (2008) kaj la Theodor-Kramer-premion (2008). Estante pontofaristo interkultura, interlingva, interliteratura li honoritis en la 2012-a jaro krome per la Literaturpremio de la Konrad-Adenauer-fondaĵo (Vajmaro 2012).
Jesse Klaver
Li estas membro de la dua ĉambro ekde 2010 kaj parlamenta gvidanto ekde 2015. Antaŭe li estis prezidanto de CNV junularo (kristana sindikato) kaj membro de la Social-ekonomika konsilantaro.
Klaver estas parte de maroka kaj indonezia deveno.
Harry Martinson
Biografio
Martinson naskiĝis en Jämshög, en la sudorienta sveda provinco Blekinge. Lia patro estis ŝipkapitano, sed mortis en 1910, kiam Martinson havis nur ses jarojn. Li mem estis la plej juna, kaj la sola vira, el kvin gefratoj.
La patrino de Martinson post nelonge forlasis siajn infanojn kaj elmigris al Usono. Laŭ la tiama sveda sistemo por nutrigo de malriĉuletoj, la infanoj estis de la paroĥo kvazaŭ "aukciitaj" kaj lokumitaj ĉe tiu bieno kiu postulis malplej da ekonomia kompenso el la publika kaso.
La juna Martinson plurfoje provis forfuĝi de siaj sinsekvaj prizorgantoj. En 1920, 16-jara, li sukcesis iĝi maristo, kaj dum sep jaroj li plurfoje ĉirkaŭvojaĝis la teron—foje laborante en vaporŝipoj kiel hejtisto, foje vagabondante en Eŭropo, en Brazilo, en Hindio aŭ aliloke.
Jam mondcivitano, Martinson eksuferis de tuberkulozo—la sama malsano kiu siatempe prenis la vivon de lia patro—kaj li devis denove restadi sur seka tero. Ree en Svedio li komencis verkadi, uzante siajn riĉajn vivspertojn.
En 1929, Martinson edziĝis al pli aĝa vidvino kaj verkista kolegino, Moa Martinson. La rilato estis komplika. Ili inspiris unu la alian literature, sed li trovis ŝin tro regema. Li kelkfoje provis fuĝi ankaŭ de ŝi, nun vagabondante en sia propra lando, kaj fine sukcesis.
Ankaŭ iliaj politikaj sintenoj evoluis en malsamajn direktojn. Tio klare videblis en 1934, kiam ili kune vizitis internacian verkistan konferencon en Sovetio. Moa estis imponita de la stalinisma propagando, Harry ne; kaj en 1939 li kaj divorcis ŝin, kaj ekluktis kiel volontulo por defendi la najbaran Finnlandon dum la vintra milito.
En 1942, Martinson denove edziĝis, nun al Ingrid Lindcrantz; al ili naskiĝis la filinoj Harriet kaj Eva.
Nun serioze komenciĝis lia vico da sukcesoj. En 1949 li iĝis membro de la Sveda Akademio, seĝo numero 15; la unua el ĝiaj anoj, sed ne la lasta, kiu venis el la rondo de la tiel nomataj proletaj verkistoj.
En 1956—unu jaron antaŭ Sputnik—aperis lia plej fama libro, la spacepopea poemciklo Aniaro, kiu tri jarojn poste iĝis bazo de opero de Karl-Birger Blomdahl.
Kvankam esence radikala, Martinson nun ne plu emis eniri konfliktojn. Lia vivsinteno, ĉiam inspirita de aziaj filozofioj, precipe taoismo kaj budhismo, iĝis pli kaj pli tia, kaj en 1961 li diris en intervjuo: "Mi verkas kiel mi verkas ĉar mi estas budhano. Ne religie, sed morale-filozofie." Li ĉiam estis skeptika al la teknika evoluo.
En 1960 aperis lia poemaro Vagnen" ("La veturilo"). La titolo estas plursimbola; kelkloke temas pri la budhisma veturilo for de la mondo, aŭ la mala veturilo de sansaro; foje tamen temis pri la aŭtomobilo, kiun li tute ne ŝatis.
Sed la libro aperis dum periodo de teknika optimismo. Pli junaj verkistoj nun atakis lin kaj akuzis lin pri defetismo kaj reakciemo. Li deprimiĝis kaj silentis dum tuta jardeko ĝis 1971, kiam aperis lia posta poemaro, Dikter om ljus och mörker ("Poemoj pri lumo kaj mallumo"), kun simila tendenco kiel "Vagnen"; kaj en 1973 lia lasta poemaro Tuvor ("Tufoj").
La postan jaron, 1974, la Sveda Akademio decidis doni la Premion Nobel de Literaturo al du el siaj propraj membroj: Eyvind Johnson kaj Martinson. Denove amaso da kritiko, kvankam la propono premiigi ilin venis el multaj personoj ekster la akademio.
En Esperanto
En: Sveda novelaro / trad. Ferenc Szilágyi. – Stockholm: Sveda Laborista Esperanto-Asocio, 1950. – p. 161-177
ISBN 91-85288-02-0
En: Nova Esperanta krestomatio / UEA, 1991. – 509 p. – (Jubilea Kolekto Jarcento de Esperanto ; 5) ISBN 92-9017-043-3
En: Nobela novelaro: sep noveloj de tri svedoj / el la sveda trad. Sten Johansson. – Skövde: Al-fab-et-o, 1995. – p. 37-60
8627 Kunalnayyar
8627 Kunalnayyar estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la barata-devena brita aktoro Kunal Nayyar, kiu ludas la rolon de la fikcia astrofizikisto "Dr. Rajesh Koothrappali" de la Kalteko en la televida situacia komedio "The Big Bang Theory".
Ignác Kuncz
KUNCZ Ignác (pro. kunc) estis hungara juristo, universitata profesoro, ano korespondanta de MTA (1896) naskita en Réde la 31-an de julio 1841 kaj mortinta en Koloĵvaro la 25-an de januaro 1926. Li estis la pli aĝa frato de jursciencisto, sociologo Jenő Kuncz (1844–1926), onklo de juristo Ödön Kuncz (1884–1965) kaj de verkisto Aladár Kuncz (1885–1931).
Biografio
Ignác Kuncz finis juron en la universitato de Peŝto. De 1866 li instruis en la jurliceo de Peĉo, de 1873 en la jurakademio de Győr, de 1874 en la jurakademio de Pozsony. Inter 1893 kaj 1901 li lekciis politiksciencon en la Universitato de Koloĵvaro. En siaj maturaj jaroj li estis adepto de la ideo de naciŝtato, laŭ kiu la celo de politika nacio estis en si mem.
Universitato de Islando
La Universitato de Islando (Háskóli Íslands) estas publika universitato en Rejkjaviko, Islando, kaj la landa plej malnova kaj plej granda institucio de supera edukado. Ĝi estis fondita en 1911, kaj unua rektoro estis la filologo, kiu krom gvidi la universitaton forte luktis plisimpligi la ortografion de la islanda lingvo al pli da simileco inter prononcado kaj skribado. Post la fondo la universitato kreskis senhalte de malgranda funkciula lernejo al moderna multampleksa universitato, provizante instruon por proksimume studentoj en dudek kvin fakultatoj. La fakultatoj inkluzivas la branĉojn sociaj sciencoj, homscienco, medicino, natursciencoj, inĝenierio kaj edukado de instruistoj. Centra universitata teritorio koncentriĝas ĉirkaŭ la strato en centra Rejkjaviko, kaj aldoniĝas pliaj universitataj instalaĵoj kaj en la urba teritorio kaj en la kampara ĉirkaŭaĵo.
Celina Jaitli
Celina Jaitly (24a de Novembro 1981) estas barata aktorino kiu aperis ĉefe en filmoj de Bolivudo. Ĝi estis iam reĝino belulino kaj makeneno, kaj ŝi rangis la 4a en la konkurenco por Miss Barato en 2001.
Ŝia unua filma rolo estis en la filmo de 2003 nome Janasheen. Ŝi poste havis rolojn en la filmoj Silsiilay (2005), No Entry (2005), Tom, Dick, and Harry (2006) kaj Golmaal Returns (2008).
Topa de Jos
Topa de Jos (ĵos) (hungare: Alsótopa) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 505 loĝantojn (rumanoj), en 1956 434. Ĝi estis unue menciita skribe en 1326. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Dobreşti.
Martin Hayneccius
Martin HAYNECCIUS (naskiĝinta la en Borna, mortinta la  en Grimma) estis germana komediverkisto kaj pedagogo.
Vivo
Studinte en Lepsiko li poste estis instruisto en Leisnig, Chemnitz kaj Annaberg antaŭ ol iĝi lernejestro en Braunschweig en 1585. En 1588 li vokitis al Grimma kie li funkciis ĝismorte kiel estro de la fama gimnazio.
El liaj multaj porlernantaj komedioj presitis: »Almansor« (origine verkita en la latina, Leipzig 1578, germanlingve kiel »Schulteuffel«, Leipzig 1603) kaj »Hansoframea seu Mimoscopus« (latinlingva, 1581, germane: »Hans Pfriem«, Leipzig 1582). Ambaŭ brilas per granda komiko sed ankaŭ per kelkaj obscenetaj frazoj. Pro populara direkteco ili ja interesas historie kaj filologie, ĉar en ili donatas multaj tiutempaj eldiroj kaj proverboj.
Hayneccius ankaŭ tradukis la verkon »Captivi« de Plaŭto (Leipzig 1582) kaj verkis »Medulla sive Phraseologia Terentiana« (Leipzig 1590) pri Terentio.
Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 19, kio legeblas tie ĉi interrete.
Shah Alam
Shah Alam estas metropolo kaj universitata urbo en Malajzio, en subŝtato Selangoro. Ĝi estis la unua laŭplana grandurbo en Malajzio post la sendependeco en 1957.
Geografio
Shah Alam situas en Malaja duoninsulo inter Kuala-Lumpuro kaj Klang. La ĉefurbo troviĝas 25 km-ojn.
Historio
La loko estis longe konata pri kaŭĉuko kaj palmoleo. Shah Alam fondiĝis en 1963. La urbo estas antaŭurbo de Kuala-Lumpuro, sekve precipe loĝkvartaloj kaj vendejoj konstruiĝis, sed tie produktiĝas aŭtoj. En la urbo funkcias universitato, 22 mezlernejoj, 1 faklernejo kaj 37 bazlernejoj.
Trafiko
Shah Alam havas bonajn vojkontaktojn kun la ĉefurbo kaj kun la marbordo. La ĉefurba internacia flughaveno troviĝas 35 km.
Klimato
Shah Alam havas tropikan klimaton. Jare pluvas po 2400 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter novembro-januaro. La temperaturo estas tre konstanta kaj varias inter 25-30 °C.
1-a libro de la Reĝoj
La 1-a libro de la Reĝoj estas libro de la juda Tanaĥo respektive de la kristana Malnova Testamento en la Biblio.Kune kun 1 Sam, 2 Sam kaj 2 Reĝ ĝi estas unu tutaĵo.
Ĝi estas parto de la Readmona Historia Verkaro.
Nomo
La libro nomiĝas
Enhavo kaj strukturo
Jen ebla strukturo:
Konataj perikopoj estas
Aucaleuc
Aucaleuc (prononco, jen france, bretone Oskaleg) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Côtes-d'Armor (jen france, Aodoù-an-Arvor), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (Bretagne, Breizh). Fine de en la komunumo vivis.
Loveno
Loveno (Leuven, Louvain, Löwen) estas municipo en la Belga provinco Flandra Brabanto, de kiu ĝi estas la ĉefurbo. La municipo konsistas el la urbo Loveno kaj la urbetoj Heverlee, Kessel-Lo, Wilsele kaj Wijgmaal. Ĝi ricevis la titolon "urbo" en la jaro 1211. Komence de la urbo havis  loĝantojn. Krome ĝi ankaŭ estas la ĉefurbo de la distrikto (aŭ arondismento) Loveno, la orienta parto de la provinco.
Aucaleuc
Toponimio
La nomo estas atestita sub diversaj formoj Oscaloc (en 1184), Oscalloc, Oscaloc (fine de la 12-a jc), Aucalot aŭ Aucaloc (en 1313), Auqualeuc (fine de la 14-a jc).
Loveno
La unua konata mencio de la nomo Loveno estis en 891, kiel 'Loven'. En la sama jaro, la vikingoj estis fine venkitaj apud Loveno. La ruĝa-blanka-ruĝa urbflago de Loveno supoze memorigas pri la sangmakulitaj riverbordoj de la rivero Dejlo post ĉi tiu batalo. Loveno situis ĉe ĉi tiu rivero kaj estiĝis grava centro de negoco en la 11-a jarcento kaj restis tia ĝis la 14-a jarcento. Loveno estis grava centro por la produktado de drapo. Ekzemple, la urbo donis ĝian nomon al tipo de linaĵa drapo, konata de la malfrua 14-a jarcento al 15-a jarcento kiel lewyn (pluraj ortografioj: leuwyn, levyne, lewan(e)). En la 15-a jarcento nova orepoko ekis kun la fondo de la plej granda kaj plej malnova universitato de la Malaltaj Landoj: Katholieke Universiteit Leuven (Katolika Universitato de Loveno aŭ KULeuven). En la 18-a jarcento Leuven estiĝis eĉ pli grava pro prospera bierfarejo, kiu poste estiĝis Interbrew, kaj la konstruo de kanalo al Meĥleno.
Aucaleuc
Toponimio
Aucaleuc venas de la malnova bretonlingva vorto oscal, kiu signifas « karduon » (bretonlingve askolenn ), kun la britonika lokiga sufikso -oc (de la britonika lingvo *-ōgon, vidu la kimran -og kaj la gaŭlan -acon > -acum, ĉiuj devenantaj de la kelta *-āko), fariĝinta -euc, fiksita tie, kie la bretona ne plu estas parolata ekde Mezepoko, kiam en la regionoj ĉiam bretonlingvaj, ĝi ankoraŭ evoluis en -ec. Oscaloc signifas do « kurduejon ». En galoa lingvo, karduejo tradukiĝas per ocaleu.
Loveno
En la 20-a jarcento, ambaŭ mondmilitoj suferigis gravan damaĝon al la urbo, detruantaj la universitatan bibliotekon dufoje. La mondo ofendiĝis pri ĉi tio kaj la biblioteko estis tute rekonstruita post la Unua mondmilito danke al usonaj karitataj kasoj kaj germanaj militaj kompensoj. Post la Dua mondmilito, la biblioteko estis detruita denove kaj bezonis rekonstruon.
Aucaleuc
Historio
La paroĥo de Aucaleuc, enklavigita en la episkoplando de Saint-Malo apartenis al la dekanlando de Bobital, kiu apartenis al la episkoplando de Dol kaj estis dediĉita al sankta Symphorien.
Loveno
Hodiaŭa Loveno estas "lernanta urbo" de oktobro ĝis junio. Ĝi havas unu el la plej vivantaj drinkejaj scenoj en Belgio. La universitato estas rigardata kiel unu el la plej bonaj en Eŭropo. Tiu universitato estis ĝis la 19-a jarcento latinlingva, poste franclingva. Sed post la leĝoj pri lingva dispartigo de Belgio, la flandroj postulis, ke oni ne plu uzu la francan en tiu universitato, kiu troviĝas sur flandra tereno. Do la franclingvanoj fondis novan universitaton en nova urbo, kiun ili nomis Louvain-la-Neuve (Nov-Loveno), ĉar ili ne volis disiĝi el la familiara kaj prestiĝa historio de Lovena universitato.
Loveno estas ankaŭ bone konata por sia somera rokmuzika festo Marktrock. Internacie, ĝi estas konata kiel la domo de AB InBev (antaŭe Interbrew), la plej granda bierfareja kompanio en la mondo. Fakte, la bierfarejo Stella Artois de InBev kaj la ĉefaj oficejoj dominas la tutan nordorientan parton de la urbo, inter la fervoja stacidomo kaj la kanalo al Meĥleno.
Esperanto-movado
La 8-a Flandra Kongreso de Esperanto okazis en Loveno de la 15-a ĝis la 17-a de majo 1937.
En Loveno okazis en 1982 la 38-a IJK.
Ekde la jaro 1989 funkcias en la urbo Esperanto-klubo Esperanto 3000.
Okaze de la jubilea jaro 2000 la loka Esperanto-klubo plantis Jubilean arbon ("Milleniumboom") en la urbocentro sur bordo de la rivero Dijle, kiu dek jarojn poste devis esti forigita pro alikonstruo de la bordo en tiu loko (el kiu fariĝis la Dijle-terasoj) ĝis ĝi fine trovis sian novan lokon en proksima parko.
En 2002 okazis en Loveno la Internacia Esperanto-Konferenco por OSIEK.
Herbert Hammer
Herbert HAMMER (naskiĝis 1902 - mortis la 27-an de februaro 1976 en Zuriko, Svislando) estis dumviva membro de UEA. Li lernis la Internacian Lingvon en la jaroj de la Unua mondmilito kaj aktivis ĉefe en la loka Esperanto-Societo Zuriko, kies multjara estrarano kaj honora membro li estis. Pluraj liaj tradukoj aperis en Svisa antologio.
Saĥaleno
Saĥaleno aŭ (Сахалин) estas azia insulo inter la Japana Maro kaj la Oĥotska Maro. Ĝi apartenas al Rusio kaj posedas gravajn provizojn de tergaso.
Gabriella Kecseti
KECSETI Gabriella [keĉeti] estas rumanuja hungara grafikistino, tekstilistino naskiĝinta la 8-an de junio 1942 en Koloĵvaro. Ŝi vivas ekde 1994 en Budapeŝto (Hungarujo).
Saĥaleno
Ĝi situas proksimume je 143° E / 45-54° N, longas ĉ. 700 km kaj konsistigas propran provincon (oblast). Ĝia ĉefurbo estas Juĵno-Saĥalinsk (sud-saĥalena). La areo de Saĥaleno estas 76 400 km² kaj ĝi estas la plej granda insulo de Rusio kaj la 23a plej granda insulo en la mondo. Saĥaleno havas ĉirkaŭ 600 000 loĝantojn.
Gabriella Kecseti
Kariero
Kecseti finis tekstil fakon en Kluĵo en 1967 kaj ĝis 1977 ŝi laboris kiel montrfenestra aranĝanto.
Saĥaleno
Ĝis 1875 la insulo ne apartenis oficiale al iu regno. Rusio utiligis la nordan parton, Japanio la sudan. La Traktato de Sankt-Peterburgo en 1875 atribuis al Rusio tutan Saĥalenon, al Japanio la Kurilojn.
La Traktato de Portsmouth, kiu en 1905 finis la rusan-japanan militon, atribuis al Japanio la teritorion sude de la 50-a latitudo, kiu proksimume duonigas Saĥalenon.
Je la 8-a de aŭgusto 1945 Sovetio deklaris militon al Japanio kaj okupis tutan Saĥalinon kaj la Kurilojn. En la Traktato de San-Francisko (1952) Japanio rezignis la suverenecon pri Saĥalino kaj granda parto de la Kuriloj.
Panĝaba Universitato
Ĝi estis establita sur la 30 aprilo 1962, kaj estas nur la dua universitato en la mondo por esti nomita laŭ lingvo, laŭ Hebrea Universitato de Israelo. Origine ĝi estis elpensita kiel unitaria multi-fakultata instruado kaj esploruniversitato, ĉefe signifita por la evoluo kaj riĉigo de panĝaba lingvo kaj kulturo, sed vivanta por la sociaj kaj edukpostuloj de la ŝtato.
Panĝaba universitato estis establita la 30-an de aprilo 1962 sub la Panĝaba Universitato-Leĝo 1961 kiel loĝdoma kaj instruuniversitato, ne kiel filiiĝa universitato. Ĝi komencis funkciadon de provizora loĝejo en Barandari Palace-konstruaĵo. Komence ĝia jura areo estis fiksita kiel la 10-mejla (16 km) radiuso. Ekzistis nur naŭ altlernejoj - ses profesiulo kaj tri arto kaj scienc altlernejoj en Patiala - kiuj falis ene de sia jurisdikcio.
Marŝapogilo
Marŝapogilo estas helpilo dum la piedirado por maljunaj aŭ handikapitaj homoj kiuj pro korpaj limigoj malfacile povas piediri aŭ estas limigitaj en sia marŝkapablo, korpa funkciado aŭ ekvilibra sistemo. Damaĝo al ĉi tiuj korpaj sistemoj, en la kazo de la uzantoj de apogiloj, povas esti pro ĝenerala malfortiĝo kaŭzita de maljuneco aŭ pro damaĝo al la nerva sistemo, muskoloj aŭ ostoj.
La marŝapogilo permesas marŝi por homoj kies fizikaj kapabloj estas pli malaltaj ol la kapabloj necesaj por marŝi per lambastonoj aŭ promenbastono.