cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sorĉaferoj
Malnovepoka Proksima Oriento kaj Mediteraneo
La ekzistado de la sorĉaferoj en antikva Grekio pruvas Homero, same tiel pruvas ilin ankaŭ romiaj aŭtoroj. Laŭ tiuj ĉi fontoj sorĉistinoj havis eblecon influi vivulojn kaj iam ankaŭ nevivajn objektojn, ofte oni aljuĝis al ili malfeliĉojn, kiuj okazis ekster logiko de ĉiu tago (neatenditaj mortoj de brutaro kaj homoj, incendioj ktp.). En fontoj ni trovas ankaŭ instrukciojn, kiel ekkoni la sorĉiston aŭ sorĉistinon kaj kiel defendi sin al ili (helpe de ekzorcado). Kelkokaze la sorĉo malutilanta dum sorĉiga uzo kontraŭ homoj povis male funkcii kontraŭ la sorĉistoj.
Multaj mencioj pri sorĉaferoj enhavas ankaŭ Biblio, inter aliaj ekz. sorĉistinon en Endoro (la 1-a libro de Samuel 28), mencio pri sorĉistoj en Egiptio (Eliro 7, 11). Sed Biblio kondutas rilate al sorĉaferoj tre negative; kiel puno pro la sorĉaferoj estis en Izraelo destinita morto (komparu Vi ne lasos sorĉistinon vivanta - Eliro 22, 17). Hebrea (kaŝaf, uzi sorĉaferojn) khasephah markas laŭ kelkaj modernaj lingvistoj precipe tiun, kiu malice uzas sorĉformulojn por damaĝi al homoj.
Sorĉaferoj en la kristana Eŭropo
En la 8-a jarcento la sorĉaferojn rifuzis dum sia misio en Germanio sankta Bonifacio kiel nekristana. Karolo la Granda proklamis ŝtiparumon de konjekteblaj sorĉistinoj kiel pagana kutimo kaj ordonis puni ilin per morto. En la jaro 820 liona episkopo komune kun pluaj reprezentantoj de eklezio rifuzis konvinkon, ke sorĉistinoj povas kaŭzi malbonan veteron, flugi aŭ ŝanĝi formon.
Tetrozo
Tetrozoj estas monosakaridoj, kies karbona bazostrukturo entenas kvar karbon-atomojn. Ili ĉiuj havas la sumoformulon C4H8O4 kaj distingiĝas per la speco de la karbonil-funkcio. Se temas pri keton-grupo, oni parolas pri ketozoj, se pri aldehid-grupo, ĝi nomiĝas aldozo.
Sorĉaferoj
Sorĉaferoj en la kristana Eŭropo
Sed en la sekvantaj jarcentoj la kredo en sorĉaferoj denove komencis disvastiĝi. La sorĉaferoj komencis esti kunigataj en konekso kun ekspansiemo de dualismo kun kontraŭdiaj fortoj, pli konkrete kun Satano. La idean bazon por kelkaj imagoj pri la sorĉaferoj donis skolastikisma filozofio kaj teologio, en kies kadro evoluis krom alia anĝelologio kaj demonologio. Ekzemple Tomaso de Akvino tiel en fundamenta verko Summa theologiae pruvas la ekzistadon de sorĉaferoj en la 13-a jarcento kaj konkrete pri onidira praktikado de korpa kontakto kun demonoj.
Basgitaro
Basgitaro estas muzika korda instrumento. Ĝi similas al gitaro sed ĝia sono estas je unu oktavo pli malalta, do baso. Muzikisto kiu ĝin ludas estas basgitaristo.
Sorĉaferoj
Sorĉaferoj en la kristana Eŭropo
Iom post iom superis la opinio, ke la sorĉaferoj estas kunigitaj kun deĵoro al diablaj fortoj, diablismo, herezo kaj rifuzado de Dio. La eklezio turniĝis al la dua vidpunkto, kaj la sorĉaferoj venis en influon de inkvizicio.
Tetrozo
La aldotetrozoj
La aldotetrozoj posedas 2 kiralajn centrojn, do ekzistas 4 diversaj stereizomeroj, el kiuj nur la D -eritrozo kaj la D -treozo troviĝas nature.
Sorĉaferoj
Sorĉaferoj en la kristana Eŭropo
En la periodo de malfrua mezepoko, en la 15-a jarcento, estiĝas specifa okcidenta kristana superstiĉo en la sorĉaferoj; la orienta eklezio la fenomenon de sorĉaferoj kunigita kun kontrakto kun malhelaj fortoj aŭ diablo ne konas. Bildon de tia sorĉistino poste prezentas miksaĵon de diversaj imagoj, transprenitaj el pli malnovaj bildoj, inter kiuj apartenas kontrakto kun diablo, malutilanta magio, svarmado de sorĉistinoj, malutilaj sorĉoj kaŭzantaj malfavoron de vetero, malsanojn kaj morton de homoj aŭ bestoj, priregadon de homoj, flugadon ks. Sorĉistinoj kaj sorĉistoj estas identigataj kvazaŭ servistinoj kaj servistoj de Satano, oni supozas, ke ili servas al li en "nigraj mesoj" ks., kaj magiaj fortoj estas rekompenco pro tiu ĉi servo. El tio rezultas ankaŭ ilia konjektebla kunigiteco kun diablismo, superhomaj kapabloj, kiujn danke al demonoj la sorĉistino akiras, sekskuniĝo kun demonoj ktp. Organizita sintezo de tiuj ĉi imagoj estas fama libro Malleus maleficarum (Martelo kontraŭ sorĉistinoj, 1487), kiu spite al rekta rifuzo de la libro far de la eklezio fariĝis tre populara kaj inicis imagojn pri sorĉistinoj dum kelke da jarcentoj. La sorĉaferoj estis ankaŭ danke al tiu ĉi libro senĉese pli identigata kun la mondo de virinoj.
Basgitaro
Historio
Origine estis kiel basgitaro nomata instrumento, kiu ekestis meze de la 19-a jarcento kaj hodiaŭ nomiĝas kontragitaro: variaĵo de gitaro, kiu aldone al la 6 kutimaj kordoj ankoraŭ havis 5-12 aldonajn kordojn sur dua gitara kolo. Tiu instrumento ankoraŭ hodiaŭ estas uzata en folklora muziko kiel akompanilo de kantistoj aŭ de aliaj, melodiaj instrumentoj.
Tetrozo
La ketotetrozoj
El la du Ketotetrozoj nur la D -eritrilozo troviĝas nature.
Sorĉaferoj
Persekutoj kontraŭ sorĉistinoj
Ekde la malfrua mezepoko ĝis la 18-a jarcento tiel en Eŭropo okazas forta batalo konraŭ la sorĉaferoj, kiu superkreskis en la t.n. sorĉistinajn procesojn. La puno pro la sorĉaferoj estis plimulte morto, la mortpuno estis farita surbaze de lokaj rilatoj, plimulte temis pri morto destinita al herezuloj (ŝtiparumado, ŝtonumado). La plej granda persekutado de sorĉistinoj okazis en Eŭropo en la 17-a jarcento, kun alveno de klerismo oni forlasis la persekutadon de sorĉistinoj (lasta ekzekuto okazis en la jaro 1792 en Svislando).
Basgitaro
Sonproduktado
Laŭ maniero de sonproduktado estas dinstingataj akustikaj, elektroakustikaj kaj elektraj basgitaroj.
Tetrozo
Vidu ankaŭ
Triozo, pentozo, heksozo, heptozo, glukozo-metabolo
Sorĉaferoj
Praktiko
La kredo en sorĉaferoj enhavas kredon, ke ekzistas manieroj, per kiuj eblas priregi aliajn homojn; inter bazajn tiajn eblecojn apartenas la jeno:
Dzwonek
Dzwonek estas vilaĝo en Pollando. En 2004, ĝi enhavis 320 loĝantojn.
Ĝi situas en vojevodio Mazovio, poviato Ostrołęka, ĉirkaŭ 100 km de urbo Varsovio.
Sorĉaferoj
Praktiko
Uzante iun el la menciitaj manieroj aŭ per ties kombino magiisto akiras apartajn kapablojn, li povas ŝanĝi aspekton akirante potencon super siaj malamikoj. Pluaj karakterizaĵoj de magiistoj estas influitaj per lokaj tradicioj (ekz. flugado sur balailo), eklezio kaj timoj de homoj. Ĉe sorĉistinoj oni plimulte supozis nekutime longan vivon, neniam senmortecon. La sorĉistinoj ofte deĵoris al malhelaj fortoj (ekz. al diablo), alifoje ilia konduto estis motivita per propra utilo.
Sorĉaferoj en la moderna epoko
La nocion sorĉistino aŭ sorĉaferoj hodiaŭ eblas dividi en kvar grupojn:
Sorĉaferoj en la nuntempa literaturo
En novepoka fabelo kaj fantazia literaturo sorĉisto aŭ sorĉistino estas pli prefere marko de profesio. La sorĉistoj kaj sorĉistinoj do povas esti bonaj, malbonaj kaj ankaŭ io inter tio kaj ofte la sorĉistoj komune reciproke batalas surflanke de bono kaj sorĉistoj surflanke de malbono. Interesa fakto estas, ke eĉ okaze de terure potencaj sorĉistoj kaj magiistoj ambaŭflanke estas necesaj al tiu ĉi agado (respektive al venko) pro ne ĉiam tute kompreneblaj motivoj ordinaraj homoj, kiuj fariĝas faktoro, kiu poste decidas pri la venko de bono aŭ malbono. Tiun ĉi aperaĵon eblas ankoraŭ pli karakterize rimarki ĉe komputilaj ludoj, ĉe kiuj iam aperas pli forta okazintaĵo, kiu provas klarigi, kial sorĉistino staras sur tiu aŭ tiu flanko.
Se en apartenanta parto aperas pli da rasoj, tie estadas almenaŭ unu, kiu havas pli grandan talenton por la magio ol homoj - plej ofte tio estas elfoj.
Sorĉistinaj kultoj
Ekzistas ankaŭ novepokaj sorĉistinaj kultoj, ekz. Viko. La modernaj sorĉistinaj societoj konsideras sorĉaferojn kiel la plej malnova prareligio - kulto de Granda diino - kreintino. Ĉefaj markoj estas senco por harmonio, kunvivado kun la naturo, sento por la naturo kaj elementoj. La sorĉistinoj plimulte adoras Dion (antaŭe de ĉasado) kaj Diinon (antaŭe de fekundeco), eventuale Diinon mem.
La novepokaj sorĉistaj rondetoj estas kreataj laŭ maniero de ĉeloj; ili havas kutime ĝis 13 membrojn. La rondetoj same kiel unuopaj sorĉistinoj havas, plenumante siajn ritojn, kantadojn kaj sorĉformuladon, aŭtonomion kaj liberecon. Akcepto en la sorĉistan rondeton okazas tra iniciado. La rondetoj estas gvidataj far de servistino aŭ servisto kun egalrajta posteno. Nek la servistino nek la servisto estas gvidantoj en signifo de "granda ĉefulo", ilia tasko estas prefere celi energion dum la ritoj.
La sorĉista kalendaro havas 12 - 13 monatojn kun festotagoj kiel ekvinokso, solstico, kvaronjaraj festotagoj, plenluno, feralioj, luperkalioj ks. La plej supera leĝo de la sorĉista magio sonas: "Faru, kion vi volas, se tio damaĝas al neniu." Tio krom alia signifas, ke la sorĉistino ne devas influi ies liberan volon, t.e. ŝi ne kaŭzigas ĉe konkreta homo amon ks. Kelkaj kvazaŭaj sorĉistinoj proponas pere de ĵurnal-anonco siajn servoj pro honorario - apartenas al ili krom alia numera loterio, orakolado el kristala globo, horoskopoj, svatado kaj senigado de kunulo je longeco per magiaj praktikoj.
Kio ne estas sorĉaferoj
Konata progreso de trapikado de pupoj ne apartenas inter praktikojn de sorĉaferoj, sed en vuduon.
Adorado de Satano (Diablo) apartenas en satanismon.
Basgitaro
Kordoj
Basgitaro kutime havas 4 kordojn sed ekzistas ankaŭ variantoj kun 5 aŭ 6 kordoj. Ekzistas malmultaj basgitaroj kiuj havas pli ol ĉi tiom da kordoj, kiuj nomiĝas "vastiĝat-atingpovaj basgitaroj."
Viola baixo
Viola baixo estas basgitar-simila instrumento de la portugala muzika ĝenro Fado. Krome ĝi uziĝas en la tradiciaj portugalaj instrumentaj ensembloj, kiuj nomiĝas "tunas". En la muzika ĝenro la instrumento ne nepras, sed pli kaj pli ofte uziĝas kaj substrekas la ritmon per basaj tonoj.
Gitarono
Gitarono estas meksika bas-muzikilo, kiu havas ses kordon: tri kordoj estas ŝtalaj kaj tri estas nilonaj. Ĝi havas grandegan korpon sed malgrandan kolon. Oni uzas ĝin por ludi mariachi-muzikon.
Fiesa
Fiesa estas vilaĝo apud la maro en Slovenio, 10 km for de Kapodistrio kaj 2 km for de Piran. Ĝi estas loko por ripozo kaj agrablaj promenoj laulonge de la marbordo ghis Piran.
Pri la kultura heredaĵo memorigas surskribo. Du lagoj en Fiesa ekestis kiel sekvaĵo de elfosado de argilo por iama brikfabriko. Malgranda lago situas en kvieto de deklivo, havas nesalan akvon kaj profundas 6,50 m. La pli granda lago estas pli profunda (9 m) kaj de la jaro 1963 estas ligita kun maro per kanalo. En ĝi miksiĝas sala kaj dolĉa akvo. Kiel grava vivspaco de diversaj plantaj kaj bestaj specoj, antaŭ ĉio de ĉirkaŭ dudek raraj kaj endanĝeriĝintaj specoj de libeloj. Ambaŭ lagoj estas enlistigitaj inter la plej gravaj lokoj de la natura heredaĵo. En la jaro 1989 per dekreto de komunumo estis la lagoj nomitaj kiel natura monumento.
Ĝermolisto de hidraŭlikaj servomekanismoj
''En tiu ĉi artikolo estas ĝermoj pri hidraŭlikaj servomekanismoj. Movu unufrazajn artikolojn pri la temaro en tiun ĉi paĝon, metante alidirektilon. Se vi volos igi iun ĝermon en apartan artikolon, faru tion per aldono de minimumaj informoj.''
D
Dukoordinata servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo kun du regataj reciproke kuplitaj eliraj membroj.
E
Elektra-hidraŭlika servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo, ĉe kiu por transigo kaj prilaboro de regantaj signaloj estas uzataj plejparte elektraj elementoj.
F
Forto-servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo, kies elira grando estas forto aŭ motoro.
H
Hidraŭlika servomekanismo  estas hidraŭlika mekanismo kun almenaŭ unu ekstera retrokuplo, reganta elira grando depende de grando enira. Hidraŭlika-mekanika ŝovmekanismo estas hidraŭlika ŝovmekanismo, al kies elirejo estas konektita ordinara mekanismo.
K
Kombine variigebla hidraŭstatika transmisio estas variigebla transmisio, kies transmisia rilatumo estas ŝanĝebla kaj per regebla pumpilo, kaj per regebla hidraŭlika motoro.
M
Mekanika-hidraŭlika servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo, ĉe kiu por transigo kaj prilaboro de regantaj signaloj estas uzataj mekanikaj elementoj.
N
Nesimetrie regata hidraŭlika servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo, en kiu la reganta fluo de likvo estas kondukata al unu laborspaco de servomotoro.
P
Pneŭmata-hidraŭlika servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo, ĉe kiu por transigo kaj prilaboro de regantaj signaloj estas uzataj plejparte pneŭmataj elementoj.
Pozicia servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo, kies elira grando estas pozicio.
Plurkoordinata servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo kombinita el kelkaj unukoordinataj aŭ dukoordinataj servomekanismoj.
Arabinozo
Arabinozo estas nature troviĝebla monosakarido, kiu konsistas el kvin karbon-atomoj (=pentozo). Ekzistas D(-)arabinozo kaj L(+)arabinozo. (Enantiomeraj formoj). Oni kelkfoje ankaŭ uzas la nomojn "pektinozo", "gumsukero" aŭ "aloinsukero". En la D- kaj L-formo la sukero per ordinara feĉo ne estas fermentigebla. En 2005 esploristoj de la Goethe-universitato Frankfurt ĉe Majno, Germanio, sukcesis modifi feĉokultivaĵojn tiel, ke ili kapablas fermentigi ankaŭ arabinozon kaj ksilozon al etanolo.
La L-formo troviĝas en nutraĵoj iom ofte, precipe kiel konstruelemento en polisakaridoĉenoj en la planta regno. La D-formon oni pruvis kiel konsistoparton de polisakarido en tuberkulozo-baciloj.
Ĝermolisto de hidraŭlikaj servomekanismoj
R
Rapideca servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo, kies elira grando estas rapideco aŭ movofrekvenco.
S
Servomekanismo regata per stringado estas hidraŭlika servomekanismo, kies elira grando estas regulata per ŝanĝo de rezistoj kontraŭ movo de likvo.
Simetrie regata hidraŭlika servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo, en kiu la regata fluo de likvo estas kondukata al ambaŭ laborspacoj de servomotoro (ekz. ambaŭflanka hidraŭcilindro, rotacia hidraŭmotoro).
U
Unukoordinata servomekanismo estas hidraŭlika servomekanismo kun unu regata elira membro.
Liam Dall Ó hIfearnáin
Liam Dall Ó hIfearnáin ("blinda Liam Ó hIfearnáin"), 1709-1803, estis irlanda poeto el la sud-okcidenta parto de Tiobraid Árann (angle Tipperary), kiu verkis kelkajn tre famajn poemojn, kiel "Pé in Éirinn í" (Kiu ajn en Irlando ŝi estas); "Uaill-ghuth an Aoibhnis" (La kriega voĉo de ĝojo); kaj "Caitlín Ní Uallacháin". Tiu lasta nomo fariĝis sinonimo de Irlando mem, laŭ la tradicio de la "aisling", tradicia poemo kie la poeto vidas Irlandon kiel belan nigraharan virinon kiu estas tre longe en sklaveco, sed kiu sonĝas pri libereco.
Risort-funkciigo
La risort-funkciigo (streĉado) aŭ risorta meĥanismo signifas meĥanikan funkciigon, kiu konsistas el risorto kaj pelilo. La risorto estas plej ofte spiralforma kaj rezervas energion, kiun ĝi transformas al turna moviĝo.
Ĝi estis antaŭ disvastiĝo de la baterioj, akumulatoroj kaj elektromotoroj, la sola ebleco por lokosendependa funkciigo de objektoj. Oni uzas ilin nuntempe en minejoj, aŭ en afrikaj senelektraj regionoj.
Máirtín Ó Direáin
Máirtín Ó Direáin (elparolata maar-tjiin o djir-aain) estis poeto el la insulo Árainn, okcidente de Irlando. Li naskiĝis en Fearann a' Choirce en Inis Mór en 1910, sed poste vivis en Gaillimh kaj en Baile Átha Cliath (Dublino).
Li publikigis sian unuan libron de poezio "Coinnle Geala" (Helaj Kandeloj) en 1942, kaj daŭre verkis poezion dum sia tuta vivo. Dum la 1980-aj jaroj li verkis libron de rakontoj "Feamainn Bhealtaine" (Majaj Algoj), kiu konigis sian lin al miloj da lernejanoj. Li mortis en Baile Átha Cliath en 1988.
Yrjö Kuorikoski
Kuorikoski lernis Esperanton en la 1920-aj jaroj. Li laboris kiel ĵurnalisto en Oulu kaj ekde 1946 en la gazeto Helsingin Sanomat en Helsinko.
Durandé
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Manhuaçu (prononco Manjuasu). Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1993.
Dores do Turvo
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Zona da Mata (esperante Zono de la Ĝangalo) kaj en la mikroregiono Ubá. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Baziliko de Superga
La Baziliko de Superga situas sur monteto je deko da kilometroj for de la centro de Torino. Oni konstruis ĝin sur artefarita teraso je 670 metroj alta, kiu ebligas panoraman vidon al la urbo kaj al la Alpoj. Dentorela montfervojo ebligas atingi ĝin.
Dores do Turvo
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1954.
Baziliko de Superga
Dum la sieĝo de Torino far de la trupoj de la franca reĝo Ludoviko la 14-a, la duko Viktoro-Amadeo la 2-a de Savojo kaj la princo Eŭgenio de Savojo-Karinjano supreniris sur la monteton de Superga por observi la batalon je la 2-a de septembro 1706. Ili votis konstrui kultejon dediĉitan al la Sankta Virgulino Maria, okaze de venko de la piemonta armeo.
La konstruadon oni komencis je la 10-a de julio 1717 sub la gvido de la arkitekto Filippo Juvarra kaj la reĝo de Sardio Karlo-Emanuelo la 3-a de Savojo inaŭguris la bazilikon je la 5-a de novembro 1731, kvankam ĝi ne estis finkonstruita.
Viktoro-Amadeo la 3-a de Savojo ordonis al la arkitekto Francesco Martinez, kiu estis la nepo de Filippo Juvarra, ke li konstruu la kripton de la baziliko. Ĝin oni finkonstruis en 1778. La suverenoj de la Domo de Savojo estas tie entombigitaj, de Viktoro-Amadeo la 2-a ĝis Karlo-Alberto escepte Karlo-Felikso, kiu estas entombigita en la abatejo de Hautecombe. Iliajn funebrajn maŭzoleojn verkis la plej famaj arkitektoj kaj skulptistoj, kiel la fratoj Collino, Agostino Cornacchini, Giovanni Battista Bernero, Pietro della Vedova, Sante Varni, Salvatore Revelli kaj Angelo Cuglierero.
Kučín
Kučín povas esti:
Morariu
Morariu estas familia nomo de konata familio de esperantistoj:
Jakubovany
Jakubovany estas pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Slovakio.
Doresópolis
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Oeste de Minas (do "Okcidento de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Piumhi. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Nemcovce
Nemcovce povas esti:
Torysa (apartigilo)
Torysa estas pluraj lokoj en pluraj distriktoj en Slovakio.
Elói Mendes
estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Sul e Sudoeste de Minas kaj en la mikroregiono Varginha.
Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko estis levita al la rango de municipo en 1911.
Barabás Miklós Céh
Barabás Miklós Céh (Gildo Miklós Barabás) estas hungara belarto asocio en Rumanio kun sidejo en Cluj-Napoca.
Historio
Originale ĝi funkciis inter 1929-1945. Dum tiu periodo ĝi organizis 11 ekspoziciojn kaj prezentis pli ol 1300 kreintaĵojn. Oni eldonis katalogojn por ĉiuj ekspozicioj kaj organizis ekspozicigvidadon. En 1942 oni organizis ekspozicion en Bistriţa kaj en 1943 du ekspoziciojn en Târgu Mureş. Inter 28-a de decembro 1941 kaj 11-a de januaro 1942 la asocio organizis ekspozicion el la verkoj de Imre Nagy. Je printempo de la jaro 1943 oni finis la konstruadon laŭ la projektoj de Károly Kós de la Belartekspoziciejo (Műcsarnok] en Cluj-Napoca . La asocio refondiĝis en 1994 kaj ĝian unuan ekspozicion faris en 1996. La celo de asocio estis kaj estas la defendo materia kaj morala de la anoj kaj la konatigo de iliaj verkoj.
Blankino de Montferato
Blankino de Montferato, france: Blanche de Montferrat, itale: Bianca di Montferrato (naskiĝis ĉirkaŭ 1472 kaj mortis je la 30-a de marto 1519) estis la filino de la markizo Vilhelmo "Paleologo" de Montferato (1420-1483) kaj de Elizabeto Sforza (ĉ. 1456 - ĉ. 1473).
Ŝi edziniĝis je la 1-a de aprilo 1485 kun la 5-a duko Karlo la 1-a de Savojo kaj ŝi naskis al li du gefilojn:
Post la morto de sia patro en 1490, Karlo Johano Amadeo heredis la Domestrecon de Sajovo sed, ĉar li tiam estis nur dujara bebo, tio instigis savojaj nobeloj al ribelo kaj civila milito.
En 1494 ŝi alianciĝis kun la franca reĝo Karlo la 8-a kaj permesis al li trapasi la Savojajn Ŝtatojn por militi en Italio.
Dum tiu regenteco la savoja kortego daŭre transloĝiĝis al Torino, kiu estis fariĝonta la nova ĉefurbo de la duklando, kaj tiel solviĝis la kvereloj inter la savojanoj kaj piemontanoj.
Post la morto de siaj gefiloj ŝi retiriĝis en religiema vivo kaj estas entombigita en la monaĥejo de Karinjano.
Sophie Mannerheim
Baronino Sophie MANNERHEIM (naskiĝis la 21-an de decembro 1863, mortis la 9-an de januaro 1928) estis finna nobelo el la familio Mannerheim. Ŝi estis fratino de marŝalo Mannerheim kaj pioniro de moderna publika sansistemo en Finnlando, infana sanitara zorgo kaj internacia sanitara kunlaborado.
Ŝi komencis sian karieron kiel laboristo en banko (1890). En la jaro 1896 ŝi edziniĝis. Post divorco en la jaro 1902 ŝi finlernis kiel flegisto en Nightingale School at St. Thomas Hospital en Londono. Reveninte Finnlandon ŝi fariĝis ĉeffratino en malsanulejo en Helsinko kaj pli poste prezidanto de Finna asocio de flegistinoj kaj tiun oficon ŝi tenis dum 24 jaroj. Pli poste ŝi estis ankaŭ prezidanto de Internacia konsilantaro de flegistinoj. Komune kun doktoro Arvo Ylppö ŝi fondis infanan malsanulejon en Helsinko (Lastennlina) kaj komune kun sia frato marŝalo Mannerheim ŝi fondis kaj gvidis Asocion de Mannerheim por zorgo pri infanoj (Mannerheimin Lastensuojeluliitto).
Flandraj Ardenoj
La Flandraj Ardenoj estas la nomo, kiun oni donis al monteta regiono en la okcidenta parto de Flandrio, 30km sude de Gent kaj 30km oriente de Kortrejko.
Ne estas rilatoj kun la Ardenoj en la suda parto de Belgio; oni simple nomas la regionon tiel pro ĝia monteta pejzaĝo.
Tago de la flandraj ardenoj
Ĉiujare tie okazas la Tago de la flandraj ardenoj, evento organizita de la lokaj naturasocioj, kiuj volas konatigi la (minacatan) naturriĉecon de sia regiono al plejeble granda publiko. La loka Esperanto-grupo de Kortrejko, La Konkordo, kunorganizas tiun ĉi eventon.
Prezidanto de Finnlando
Prezidanto de la respubliko (finne ; svede ) estas la titolo de la ŝtatestro de Finnlando. La prezidanton elektas la popolo en ĝenerala balotado por oficperiodo sesjara. Nur denaska civitano de Finnlando povas esti elektita. Finnlando havis plejparton de sia sendependeco duonprezidantan sistemon kaj speciale prezidanto Urho Kekkonen en 1960-aj kaj 1970-aj jaroj havis grandan politikan forton, sed en konstituciaj reformoj en la jaroj 1991, 2000 kaj 2012 la forto de la prezidanto de Finnlando malpliiĝis, kaj nun la pozicio de la prezidanto estas plejparte simbola – Tarja Halonen, kiu estis elektita kiel prezidanto en 2000 kaj denove 2006 kaj Sauli Niinistö, kiu estis elektita kiel prezidanto en 2012 kaj denove 2018 ne ricevis tradician pozicion de prezidanto de la respubliko de Finnlando. Li ne tamen plu estas do pure nur simbola ol ekzemple la reĝo de Svedio kaj la federacia prezidanto de Germanio, sed li ankoraŭ uzas eksterpolitikan forton kune la registaro, elektas altajn oficistojn kaj estas ĉefo de la armeo. Oficaj loĝejoj de la prezidanto estas Presidentinlinna kaj Mäntyniemi en Helsinko kaj somera loĝejo Kultaranta en Naantali.
Funkcioj de la prezidanto
Laŭ la nuna konstitucio la prezidanto kaj la registaro estas institucioj de la plenuma (rega kaj administra, ekzekutiva) povo de la ŝtato. La prezidanto kondukas la politikon pri eksterlandaj aferoj en kunlaboro kun la registaro, kiu tamen sola respondecas pri aferoj ligitaj al la Eŭropa Unio. Li aŭ ŝi nomumas ofichavantojn de iuj plej altaj ŝtataj postenoj kaj ĉiujn juĝistojn kaj oficirojn, povas dekreti pri aferoj leĝe indikitaj por la prezidanto kaj rajtas pardoni (nuligi aŭ mildigi punojn) en individuaj kazoj. Krome, ŝi havas multajn taskojn koncerne aferojn transdonatajn de la registaro al la parlamento kaj de tiu al la registaro. Ŝi havas prokrastan vetoon pri leĝoj aprobitaj de la parlamento; tio tamen nur revenigas la leĝon por nova pritrakto parlamenta, kaj post dua aprobo fare de ĝi ne plu eblas prokrasto. Ŝi estas ankaŭ la supera komandanto de la armeo.
En la komencaj jaroj de la sendependa Finnlando la parlamento disputis pri la regosistemo kaj konstitucio de la nova suverena ŝtato. Kaj monarkia kaj respublika regad-formoj havis subtenantojn kaj en 1918 eĉ estis elektita reĝo por la lando, germana princo, kiu tamen neniam surtroniĝis, kaj la lando akceptis respublikan konstitucion. La pormonarkia frakcio favoris fortan povon por la respublikestro, kaj tiel la decidpovo de la prezidanto iĝis tre potenca, li estis unu el la plej fortaj demokratie elektitaj ŝtatestroj en Eŭropo. La situacio iom post iom ŝanĝiĝis en la jaroj 1990–2000, kiam reformoj en la konstitucio grave ŝovis la potencon en la lando al la parlamento kaj la registaro.
En Marto de 2012, okaze de enposteniĝo de nova prezidanto, ekvalidos kelkaj ŝanĝoj en la konstitucio, kiuj daŭrigas la transdonadon de decidpovo de la prezidanto al la registaro. Iom malkreskas la nomumrajto de la la prezidanto. Samtempre klariĝas la situacio pri aferoj de la eksterlanda politiko, kiujn la konstitucio difinas kunlabore decidotaj de la prezidanto kaj la registaro: okaze de malkonsento de la du ŝtatorganoj, la aferon ekde tiam decidas la parlamento. La prezidanto de Finnlando restas grava decidfaranto en la lando, ne pure ceremonia figuro kiel la ŝtatestroj en iuj landoj, sed la povo konsiderinde malkreskis dum la du jardekoj ĉirkaŭ la jaro 2000.
Evoluo de la elekta sistemo
Post la sendependiĝo el Rusio, deklarita la 6-an de decembro 1917, Finnlando plu estis formale monarkio, al kiu tamen mankis regnestro. Pro tio la parlamento unue elektis regenton por la lando. Du tiaj, P. E Svinhufvud kaj C. G. E. Mannerheim, plenumis la oficon antaŭ ol la lando akceptis respublikan konstitucion en 1919. La unua respublika prezidanto ekoficis la 26-an de julio 1919, elektita de la parlamento.
Ĝis la jaro 1988 la regula elekta sistemo estis nerekta: en ĝenerala balotado oni elektis 300 elektantojn (ekde 1982 tiuj estis 301), kiuj poste kunvenis en la ĉefurbo por elekti ŝtatestron. En la balotado de 1994 estis unuafoje aplikata la nuna proceduro, kiu estas rekta, laŭbezone duŝtupa: Se en la unua balotado neniu kandidato akiras pli ol duonon de la voĉoj, okazas dua elektado inter la du plej sukcesaj kandidatoj de la unua balotado.
Dum la historio okazis kelkaj neregulaj elektoj: La unuan ŝtatprezidanton elektis la parlamento. Dum kaj tuj post la dua mondmilito la elekton dufoje (1940 kaj 1943) plenumis la elektantoj de la jaro 1937, dufoje (1944 kaj 1946) la parlamento. En 1973 la oficperiodo de Urho Kekkonen, finiĝonta en 1974, estis plilongigita per 4 jaroj, do ĝis 1978. Ĉiujn ĉi esceptojn la parlamento sankciis per portempaj ŝanĝoj en la valida konstitucio.
En 1991 ekvalidis la regulo, ke unu persono povas plenumi la oficon sinsekve maksimume du ses-jarajn periodojn.
Douradoquara
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Triângulo Mineiro e Alto Paranaíba (do "Triangulo Minas-Ĝerajsa kaj Alta Paranaibo") kaj en la mikroregiono Patrocínio. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Prezidanto de Finnlando
La prezidantoj 1919–2012
La nuna prezidanto de la respubliko estas Sauli Niinistö. Li ekoficis la 1-an de marto 2012 por la periodo 2012–2018.
Klopodoj estis faritaj por redukti la potencojn de la Prezidanto de la Respubliko de Finnlando ekde la malfruaj 1980-aj jaroj. Almenaŭ en granda mezuro, tion iniciatis Mauno Koivisto (Prezidanto de la Respubliko en 1982–1994). Ĉe la Dieto de 1987, la rilato inter ŝtatkorpoj estis ŝanĝita por redukti la potencon de la prezidanto. En 1991, la konstitucio estis ŝanĝita tiel ke la prezidanto povis dissolvi la parlamenton kaj ordoni novajn elektojn esti okazigitaj nur laŭ iniciato de la ĉefministro. En la sama tempo, la sinsekvaj prezidentaj esprimoj de unu persono estis limigitaj al du. Post la Dieto de 1987, dum la prezidanteco de Koivisto, estis faritaj ankaŭ tridek etaj ŝanĝoj, kiuj malfortigis la pozicion de la prezidanto rilate al la parlamento kaj la registaro, kiuj bezonas tiun ĉi konfidon. Jam en la 1990-aj jaroj, registaroj estis formitaj sub la gvidado de la prezidanto, sed male al antaŭe, kiam formante novan registaron, la prezidanto de la respubliko devis konsulti la prezidanton de la parlamento kaj parlamentajn grupojn.
Douradoquara
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Prezidanto de Finnlando
La prezidantoj 1919–2012
En 1999, la parlamento aprobis novan konstitucion, kiu ekvalidis la 1-an de marto 2000, komence de la unua prezidenta periodo de la unua ina prezidento de Finnlando, Tarja Halonen. La nomumo de la registara revizoro estis transdonita de la prezidanto al la parlamento. Eksterpolitika potenco estis dividita inter la prezidanto kaj la registaro, dum antaŭe ĝi apartenis nur al la prezidanto. La kapablo de la prezidanto vetoi leĝojn ankaŭ malpliiĝis: eĉ antaŭe, la vetorajto de la prezidanto estis nur obeema, sed la parlamento povis nur revizii leĝon malakceptitan de la prezidanto post la venonta parlamenta balotado, tiel ke ĝi ekvalidis sen la konfirmo de la prezidanto. Anstataŭe, ekde la validiĝo de la konstitucio de 2000, la parlamento povis fari tion eĉ antaŭ la venontaj parlamentaj balotoj. La vetorajto de la prezidanto iĝis plejparte formala. La parlamento estis devigita difini la validigajn datojn de la leĝoj kiujn ĝi realigis, kaj tio kondukis al tio, ke ne plu povas ekzisti situacioj, kie la prezidanto aprobas leĝon sed ordonas, ke ĝi ekvalidu nur post multaj jaroj.
La nomumrajtoj de la prezidanto ankaŭ estis limigitaj. La potenco nomumi la Ĉefon de Police estis transdonita de la Prezidanto de la Respubliko ĝis la Registaro-Konsilio en la konstitucia reformo en 2000. La rajto de la prezidanto nomumi episkopojn ankaŭ estis nuligita. En la pasinteco, la prezidanto de la respubliko nomumis guberniestrojn laŭ rekomendo de la registaro, sed en 2009 la unuaj ĝeneralaj direktoroj de regionaj administraj agentejoj, kies devoj inkluzivas grandan parton de la devoj de iamaj guberniestroj, estis nomumitaj de la registaro kaj ne de la prezidanto (la provincoj de Finnlando kaj la postenoj de la guberniestroj kun ili estis aboliciitaj la 1-an de januaro 2010). Post 2009, la prezidanto de la respubliko ne plu nomumis la kancelierojn de universitatoj kaj altlernejoj al siaj postenoj, sed la universitatoj nomumis siajn kancelierojn mem. En 2010, la rajto de la Prezidanto de la Respubliko nomumi finnajn membrojn al la Permanenta Tribunalo de Arbitracio en Hago estis nuligita, kvankam la oficejo de la prezidanto kontraŭbatalis tion. Anstataŭe, en Finnlando la prezidanto daŭre nomumas juĝistojn al iliaj postenoj.
La Prezidanto de la Respubliko ne plu povas doni diversajn sendevigojn de la aplikado de leĝoj, aŭ, ekzemple, sendevigojn al la Geedziĝa Leĝo.
Sekve de la konstituciaj amendoj kiuj ekvalidis la 1-an de marto 2012, la prezidanto ne plu havas ajnan formalan rolon en la prezento de la proponoj de la registara al la parlamento, sed ili estas donitaj al la parlamento fare de la Registaro sole. En la sama kunteksto, oni ankaŭ emfazis, ke aferoj rilataj al Eŭropa Unio apartenas nur al la Ŝtata Konsilio kaj ne al la prezidanto, kvankam ekstera politiko alie apartenas al la prezidento. Krome, se la prezidanto kaj la registaro malkonsentas pri la decido, la parlamento decidas la aferon. En la pasinteco, la prezidanto ankaŭ nomumis la estrojn de ministerioj.
Estis dirite ke la nova finna prezidenta institucio similas la rolon de la prezidanto de Germanio kaj Irlando.
Vidu ankaŭ
Novjara parolo de la prezidanto de Finnlando
Carl Gustaf Mannerheim
Carl Gustaf MANNERHEIM (naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1797 - mortis la 9-an de oktobro 1854) estis finna nobelo, entomologo kaj politikisto, avo de marŝalo Mannerheim. Li estis prezidanto de vipura apelacia juĝejo (1839-1854).
Engenheiro Caldas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Governador Valadares. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Engenheiro Navarro
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Bocaiúva. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Entre Folhas
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Vale do Rio Doce (do "Valo de Rivero Dolĉa") kaj en la mikroregiono Caratinga. Laŭ la stato de en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Ina kondomo
Ina kondomo ekzistas ekde la 1990-aj jaroj. Ĝi estis elpensita kiel alternativo al vira kondomo. Ĝi estas la sola virina kontraŭkoncipilo protektanta samtempe kontraŭ sekse transdoneblaj malsanoj kiel aidoso. Ĝi estas ĉirkaŭ 18 cm longa kaj farita el maldika neŝirebla plasto (kutime polietileno aŭ poliuretano). La kondomo estas ekipita de du ringoj, la ekstera situante ekster la vagino, la interna profunde en la vagino.
Post iom da trejnado la uzo de la ina kondomo estas facila. En landoj, kie aidoso estas tre disvastigita, ekzemple en landoj en Afriko, oni ofte uzas ilin.
Uzmaniero
La pli grandan, malferman ringon oni metas ekstere sur la vagineniro, la internan ringon oni kunpremas kaj enmetas en la vaginon, profunde ĝis la utera koleto. Dum la lokado la interna ringo estas tenita de la polekso kaj meza fingro. La interna ringo estas puŝata enen ĝis la utero kaj la korekta situo kontrolota. Post seksumado oni povas forpreni ĝin.
Efikmaniero
La ina kondomo kaptas la spermon kaj malaltigas la infektadoriskon de sekse transdoneblaj malsanoj.
Aĉeteblo
Inaj kondomoj vendeblas en apotekoj kaj per interreto. Paketo de tri kondomoj kostas ĉirkaŭ 8 eŭrojn.
Reichelsheim
Reichelsheim havas diversajn signifojn:
Primitivo
Primitivo estas speco de vinberoj produktanta samnoman alĥolriĉan ruĝa vino tipa de la altebanaĵo Murge en regiono Apulio, de Italio.
Ĝia nomo verŝajne ŝuldiĝas al la frua biologia ciklo de la vinberujo. Tial en Apulio oni rikoltas la vinberojn kutime dum la unua triono de septembro.
La vinberujo estas genetike identa al la kalifornia Zinfandel, kaj ambaŭ devenas el Kroatio, kie tiu speco estas nomata Crljenak Kaštelanski. Ĝi ankaŭ nomiĝas "Bavanda da Sa Poursidi" en la zono de Rovigno, en Istrio. Lla istria deveno de la Zinfandel estas malkovrita far la genetikisto Carole Meredith, ĉe la University of California, Davis.
Isidoro de Sevilo
Li estis episkopo de Sevilo, ĉefurbo inter 601 kaj 636.
Sanktuligita en 1598, li iĝis kristana patrono de Interreto ekde la jaro 2001.
Vivo
Isidoro nombriĝis inter la plej kleraj homoj tiutempaj kaj veneratas Doktoro de eklezio. Eble li apartenis al grava gota familio parenca kun reĝo Teodoriko la 1-a (laŭ Bolland). Lia patro estis prefekto de Kartageno nome Severino, lia patrino Turtura estanta eble de reĝa origino. Liaj fratoj estis ambaŭ episkopoj, Leandro kaj Fulgentius, liaj fratinoj estis la sankta kaj virga Florentina kaj eble (laŭ Bucelin) ankaŭ Teodozia, edzino de reĝo Leovigild.
Jam frue Isidoro interesiĝis pri la antikvaj verkistoj, kies librojn li entuziasme legis: li estis trilingva regante kaj la latinan, kaj la grekan kaj la hebrean. La bonega eduko ŝuldiĝis al la du pli maljunaj fratoj. Leandro prezentis Isidoron al sia amiko papo Gregorio la Granda. Ĉirkaŭ la jaro 600 Isidoro sekvis la fraton sur la ĉefepiskopan trono de Sevilo. Li jam kiel adoleskanto ekkonis Arianismon, kiun herezon enkondukis en Hispanujon la gotoj en la 412-a jaro. Kelkaj herezuloj eĉ planis murdi lin. Reĝo Reccaredus - sed ankaŭ la fideluloj kaj la klerikuloj - spronis la episkopecon de Isidoro. Kiel episkopa moŝto Isidoro uzis ankaŭ la literaturon por stabiligi la eklezian ordon. Li tre zorgis pri bona instruo de la klerikaro. Inter liaj disĉiploj menciindas la sanktaj episkopoj Ildefonso el Toledo kaj Braŭlio el Zaragozo: al tiu lasta ni ŝuldas ankaŭ biografion kurtan pri Isidoro.
En la 619-a jaro Isidoro gvidis la Koncilion de Sevilo kaj en 633 la 4-an Koncilion de Toledo, la plej konatan inter la en Hispanujo okazintaj kunvenoj ekleziaj. Kiam lia morto alproksimiĝis li kolektis fidelulojn en la katedralo kaj post admono je karitato kaj unueco li disdonis siajn havaĵojn inter la malriĉuloj.
La patroj de la 8-a Koncilio de Toledo (653) nomis lin doktoro de la Katolika Eklezio, plej klera viro de la lastpasintaj jaroj kaj altestimata persono. Multaj mirakloj estas atribuitaj al lia interveno.
Graveco verkista
Liaj verkoj estas je granda parto eltiraĵoj el libroj de kristanaj kaj paganaj aŭtoroj - kiaj ĝuste tiaj ili altvaloras. Alie oni eĉ ne scias pri la ekzisto de multaj verkistoj sen paroli pri la enhavo de iliaj verkoj. Verko eklezihistoria konata sub lia nomo vere ne estis de li. Lia Regula monachorum gravis por la hispanaj monakoj kiuj ŝajne ne konis la Benediktanan regulon. Lia ĉefverko estas Etymologiae.
Isidoro entombigitis en la Katedralo de Sevilo flanke de siaj gefratoj Leandro kaj Florentina; sed en la jaro 1063 la ostoj laŭ komisio de lia reĝa moŝto Ferdinando la 1-a translokitis en la Kirkon Sankta Johano la Baptisto en Leonon. Ekde tiam patroneco ĝia ŝanĝiĝis je tiu de Isidoro. Lia festotago estas la 4-a de aprilo. Li prezentatas kiel episkopo kun libro enmane. Okaze de lia kanonizo la fama poeto Lope de Vega verkadis belajn laŭdojn kaj teatraĵojn pri Isidoro.
Fonto
Vollständiges Heiligen-Lexikon, Band 3. Augsburg 1869, p. 75-77, kio legeblas tie ĉi interrete.
Höchst
Krome Höchst estas la familia nomo interalie de la sekvaj personoj:
Altrozo
Altrozo estas monosakarido kun ses karbonatomoj. Tiu sukero apartenas al la grupo de la ne nature troviĝanta aldoheksozoj kun la sumformulo C6H12O6.
Kiel je ĉiu sukero (escepte de dihidroksiacetono) ekzistas du enantiomaj formoj, kiuj unu al la alia estas kvazaŭ bildo kaj spegulbildo.
Konduto en akveca solvaĵo
En akveca solvaĵo parte okazas intramolekula ringfermiĝo, tiel ke ekestas ekvilibro inter aldehidformo kaj ambaŭ ringformoj (furanozo-formo, proksimume 30 %, kaj piranozo-formo, proksimume 70 %).
Fehling-reago
La pruvo pri la aldehidgrupo en akveca solvaĵo de miksaĵo el kupro(II)sulfato (Fehling I) kaj baza kalio-natrio-tartrat-solvaĵo (Fehling II) rezultas pozitive, formiĝas solida kupro-(I)-oksido (tegolruĝa precipitaĵo) (Vidu Fehling-provo).
Tollens-reago (arĝentspegulprovo)
La Ag+ en arĝentnitrat-solvaĵo rekuktiĝas per altrozo al elementa arĝento, kiu idealakaze tegas la testujon per metalspegulo (vidu Tollens-provo).
Daniel Moirand
Daniel Moirand (1941-2019) estis franca instruisto de la rusa lingvo kaj Esperanto-verkisto, -tradukisto kaj -gramatikisto.
Altrozo
Certecindikoj
Ĉi tiu elemento koncerne sian venenecon ankoraŭ ne estas klasigita.
Espinosa
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Norte de Minas (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono Janaúba. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
Altrozo
Eksteraj ligiloj
Sicherheitsdatenblatt bei Chemexper.com
Daniel Moirand
Moirand verkis krimromanon originale en Esperanto kies titolo estas Murdo en Esperantujo (1988). Li tradukis la Libron de la Mirindaĵoj de Marko Polo (2001). Li ankaŭ verkis 331-paĝan libron pri la Esperanta akuzativo (1990).
Espinosa
Eksteraj ligiloj
<!-- Eble utilas ankoraŭ ion reenmeti de la antaŭa, tro mallonga teksteto, plej bone per enporto en vikidatumojn:
Daniel Moirand
Komence de 2010 aperis lia traduko de La grafo de Montekristo (france Le Comte de Monte-Cristo), aventura romano de Alexandre Dumas (1844-1846), en du volumoj.
Jud-kristana konceptaro
eta|Monumento ĉe la Teksasa Ŝtata Kapitolo prezentanta La [[Dekologo.
La Usona Supera Tribunalo lasis ĝin stari en Van Orden v. Perry (2005).]] Jud-kristana konceptaro estas mondkoncepto komuna al judismo kaj kristanismo, kiel monoteismo, kredo en la Biblio, ktp. Malgraŭ tio, ne estas ekzata difino de tiu "jud-kristana konceptaro", ĝenerale, oni uzas tiun esprimon kiel montro de malaprobo, preskaŭ kiel insulto. Tiu esprimo aperis en 19-a jarcento ĉe ateistoj, socialistoj kaj socialaj reformistoj por indiki la Eŭropan mondkoncepton, komunistoj tro uzis ĝin por indiki burĝan aŭ kapitalisman konceptaron.
Gardelegen
Gardelegen estas Hanso-urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Altmark Salzwedel de la federacia lando Saksio-Anhalto. La urba komunumo situas inter Berlin kaj Hannover, ĉirkaŭ 50 km norde de Magdeburg. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Historio
Unuafoje la loko estas skribe menciita kiel burgo en la jaro 1196. En 1314 la loko ricevis la rajton pri maltado kaj de tiam ĝi konatas pro la bierfarado. Ankoraŭ nun ekzistas bierfarejo, kiu produktas sub la fabrika nomo Garley. Dum la mezepoko, ekde la jaro 1358, la urbo apartenis al la komerca ligo Hanso.
La 13-an de aprilo 1945 la nazioj murdis 1016 arestitojn de koncentrejo en fojnejo de la lokoparto Isenschnibbe. Tio estis konata kiel Gardelegena masakro. Nun la loko estas memorejo.
Urbopartoj
Nuntempe jenaj urbopartoj apartenas al Gardelegen:
Kalistefa revolucio
La kalistefa revolucio de Hungario okazis en 1918 kaj ebligis naskiĝon de la unua demokratia respubliko fine de la unua mondmilito, nome la Hungara Popola Respubliko (1918-1919).
La Aŭstra-hungara Monarĥio militdeklaris en 1914, sed dum kvar jaroj la monaĥio elĉerpiĝis milite, ekonomie, akriĝis la naciaj, sociaj konfliktoj. La ĉeĥaj kaj sudslavaj elmigrantoj jam publike anoncis detruon de la monarĥio ekde 1915. Ilia agitado kondukis al tio, ke la Entento rekonis ilin kiel militantajn fortojn en 1918 kaj surprenis apogon pri establo de Ĉeĥoslovakio kaj iu sudslava lando. En aŭtuno de 1918, pro la kapitulacio de Bulgario kaj Turkio kolapsis la balkana fronto kaj la milita situo iĝis senespera.
Aŭstrio estis transformita al konfederacio per imperiestra deklaro (la 16-an de oktobro), kiu instigis la malplimultojn formi naciajn konsiliojn, kiuj ne nur deklaris eksiĝon el la Imperio, sed pretendis hungarajn teritoriojn. La 23-an de oktobro fondiĝis eĉ la Hungara Nacia Konsilio (kiel ia opozicia registaro) el gvidantoj de la radikala opozicio (Sendependeca Partio). Ili promesis en la programo tujan pacon, eksigon de la germana alianco, forigon de la registaro, sendependan Hungarion, ĝeneralan kaj sekretan balotrajtojn, memregistradon por la naciaj malplimultoj, agraran reformon, socialajn aranĝojn. En tiuj tagoj alvenis amasoj el la fronto kaj fondis laboristajn kaj soldatajn sovetojn.
Pro la kolapso de la itala fronto kaj je efiko de la viena revolucio, la potenco ankaŭ en Budapeŝto – la 31-an de oktobro – venis en manojn de la Nacia Konsilio kaj de la soldataj sovetoj.
La t.n. kalistefa revolucio ricevis la nomon pro tio, ke la soldatoj atendantaj sur stacioj la envagonigon, rifuzis la obeemon kaj anstataŭ la blazona ĉapela insigno kaj anstataŭ la butonoj, alfiksis kalistefojn (t.e. floroj el familio asteracoj). La sola viktimo de la revolucio estis grafo István Tisza, kiun mortpafis soldato en sia hejmo, ĉar li kulpigis la grafon pro la longtempaj suferoj de la milito.
La nova ŝtato – gvidata de grafo Mihály Károlyi – estis traktita kiel venkita malamiko de la Entento. Oni subskribis la 13-an de novembro en Belgrado armisticon, kiu deklaris la demarkaciajn liniojn, malantaŭ kiujn devintus retiriĝi la hungaraj fortoj.
La burĝa registaro ne povis defendi la teritorian integrecon de la lando, ĉar – pro la pli fruaj pacifismaj ideoj - senarmiligis la demoralizitan soldataron. La hungara registaro fidis je pacpunktoj de usona prezidento Woodrow Wilson.
La teritorio de la burĝa demokratia „Popola respubliko” ŝrumpiĝis de tago al tago kaj la demarkacia linio jam trapasis la etnajn limojn, la landon invadis ĉeĥaj, rumanaj kaj sudslavaj trupoj. La publika provizado estis katastrofa, dekmiloj fuĝis el la okupitaj teritorioj en internon de Hungario. En la senesperiga situo, la homamasoj radikaliĝis, tion helpis ankaŭ la bolŝevikaj agitatoroj, kiuj ĵus alvenis el Rusio.
Mihály Károlyi, ĝistiama ĉefministro iĝis la 11-an de januaro 1919 provizora respublika prezidento, ekde 19-an de januaro, prezidento de la Popola resbubliko. La ĉefministro iĝis ĝistiama justicministro Dénes Berinkey.