cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
11-a Germana Esperanto-Kongreso
11-a Germana Esperanto-Kongreso okazis en Breslau (Vroclavo), tiam en Germanio, ekde la 3-a ĝis la 6-a junio 1922. La 3-an okazis ekzamenoj de la germana respublika Esperanto-Instituto sub gvidado de profesoro Johannes Dietterle. Jam ĉe la interkonatiĝa vespero je la sama tago kolektiĝis multaj samideanoj kies nombro superis 500. La 4-an de junio d-ro Albert Steche malfermis la kongreson per resuma parolado pri la stato de la movado en Germanujo; poste urbestro d-ro Wagner salutis la kongreson en la nomo de la urbo. Dum la laborkunsidoj oni reguligis la interrilatojn de GEA al la junulaj asocioj, oni pridiskutigis la novajn statutojn kaj decidis, ke la ĉefa centro por la propagando, loka aŭ provinca depost nun estu ne la estraro de GEA, sed la regionaj ligoj kiel ekzemple la „Revelo” (Rejnlanda, Vestfalia Ligo), Nordalbinga kaj la tiam nove fondita Silezia Esperanto-Ligo. La plezura parto estis riĉenhava, speciale lundon oni aŭdis nur kantojn kaj teatraĵojn de sileziaj poetoj parte en la provinca dialekto. La vizito de la grandega jarcenthalo kun aŭskultado al la ludo de la plej granda orgeno de la mondo, multe impresis ĉiujn ĉeestantojn.
Katolika fako
Dimanĉon matene je la 8-a horo estis solena diservo en la preĝejo de Sankta Vincento (germane St. Vincenzkirche). La meson legis eklezia konsilanto pastro Eduard Becker kaj d-ro Hotzelt predikis. Plue salutis pastro Becker nome de IKUE kaj ─ kio estis precipe grave ─ Lia Kardinala Moŝto la Episkopo de Breslau Adolf Bertram.
Okazis ankaŭ faka kunveno de la katolikaj esperantistoj. Poste oni restarigis la malnovan Germanan Ligon de IKUE, kiu ─ restarigita post la milito ─ dum la konflikto de 1921 estis malaperinta. Kiel prezidanto oni elektis eklezian konsilanton Eduard Becker, vicprezidanto s-inon Elli Baumgart (Dresden), sekretario d-ron Hotzelt (Bamberg). Ĉiu ano mendas revuon Espero Katolika, oni nur postulos laŭvolajn kotizaĵojn. Postkiam estis priparolitaj kelkaj deziresprimoj al la 7-a Katolika Esperanto-Kongreso en Nimego (aŭgusto 1922), eklezia konsilanto Becker fermis la bone sukcesintan fakan kunvenon.
Oficiala gazeto
Gazeto oficiala de evento "Breslauer Kongress-Nachrichten" / "11-a Germana Esperanto-Kongreso" estis eldonata en Breslau en junio 1922. 29 p.
Károly Papp (geologo)
Károly PAPP (4-an de novembro 1873, Tápióság- 30-an de junio 1963 samloke) estis hungara geologo, instruisto de la Budapeŝta Universitato, malkovrinto de la tergasa resurso de la Transilvania baseno.
Li finstudis en 1898, estis ekde 1895 helpinstruisto de Lajos Lóczy, en la mineralogia katedro. Somere de 1898, li partoprenis kaŭkazan ekspedicion de Mór Déchy kiel geologo. Papp laboris ekde 1900 en la Hungara Reĝa Geologia Instituto ofte en eksterlando. Li estis estro de la geologia katedro (1915) kiel posteulo de Antal Koch. Oni komisiis lin 1917 pri gvidado de la paleontologia katedro. Li pensiiĝis post tridekjara laboro, en 1945.
Li faris gravan laboron ĉefe en Transilvanio. Tiu li esploris orajn ercojn, malkovris tergason en 1909, kiu iĝis plej granda gaskampo de Eŭropo per la taga unumiliono de kubmetroj da tergaso.
Ettore Majorana
Ettore Majorana (Katanio, 5-an de aŭgusto 1906 - Italio, 27-an de marto 1938 (supozata morto) aŭ en nekonata loko post 1959) estis itala fizikisto kaj akademiano. Li laboris plejparte kiel fizika teoriulo ene de la grupo de fizikistoj konataj kiel la "knaboj de Via Panisperna": liaj plej gravaj verkoj koncernis atoman fizikon kaj relativisman kvantuman meĥanikon, kun apartaj aplikoj en la teorio de neŭtrinoj. Lia subita kaj mistera malapero kaŭzis, de la printempo de 1938, multajn spekuladojn pri la ebla memmortigo aŭ libervola elpelo, kaj liaj veraj instigoj, ankaŭ pro lia personeco kaj famo kiel brila teoria fizikisto.
Linio Kintetsu-Nagoya
Tipoj de trajnoj
Estas 3 tipoj de trajnoj kaj Super-Ekspreso:
4449 Sobinov
4449 Sobinov estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la rusa astronomino Ljudmila Ivanovna Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa opera kantisto (tenoro) Leonid Vitaljevitĉ Sobinov (cirile: Леонид Витальевич Собинов, 1872–1934).
Novaja gazeta
Novaja Gazeta (Новая газета, tradukita kiel "Nova Gazeto") estas gazeto de Rusio, nacie kaj internacie konata pro sia enketema priraportado de rusiaj politikaj kaj sociaj aferoj kaj pro sia batalado por sinesprimlibereco en Rusio. En 2021, ĝia redaktisto, Dmitrij Muratov, ricevis la Nobel-premion pri paco, kune kun la filipina ĵurnalisto Maria Ressa, pro iliaj klopodoj favore al sinesprimlibereco kaj gazetara libereco .. Ses ĵurnalistoj de la gazeto, inkluzive de Jurij Ŝĉekoĉiĥin, Anna Politkovskaja kaj Anastasia Baburova, murdiĝis ekde la jaro 2001, lige al iliaj ĵurnalistaj esploroj. Ili denuncis, en siaj artikoloj, korupton, malobservojn de homaj rajtoj kaj la militon en Ĉeĉenio.
Historio
La 1-an de aprilo 2017, la ĵurnalo publikigis artikolon de Elena Milachina denuncante la persekutojn faritajn de la ĉeĉenaj aŭtoritatoj kontraŭ samseksemuloj. En la sekvaj tagoj, la gazeto timis pri la sekureco de siaj ĵurnalistoj, post kiam rezolucio adoptita ĉe la moskeo Aĥmad Kadirov en Grozno promesis "puni" ĵurnalistojn. La ĉefredaktoro, Dmitrij Muratov, taksis la danĝeron tia, ke li decidis armi ĉiujn kunlaborantojn per memdefendaj pistoloj.
La 27-an de marto 2022, la ĉefredaktoro de Novaja Gazeta Dmitrij Muratov aranĝis intervjuon kun la ukraina prezidento Volodimir Zelenskij por rusaj ĵurnalistoj — la ĉefredaktoro de Doĵd TV Channel Tikhon Dzyadko, la ĉefredaktoro de Meduza Ivan Kolpakov, la ĵurnalisto kaj verkisto Mikhail Zigar, kaj la Kommersant-a speciala korespondanto Vladimir Soloviov.
La rusia aŭtoritato pri komunikado Roskomnadzor postulis, ke la rusiaj amaskomunikiloj ne publikigu intervjuon de Zelenskij kaj minacis la gazeton per revizio. La Oficejo de la Ĝenerala Prokuroro deklaris ke ĝi "donus laŭleĝan takson" de la materialo.
La 28-an de marto 2022, post la dua averto de Roskomnadzor, la redakcio de Novaja Gazeta anoncis la suspendon de laboro ĝis la fino de la invado[178][179]. La Alta Reprezentanto de EU por Eksteraj Aferoj kaj Sekureca Politiko Josep Borrell rimarkis, ke la ĉesigo de la publikigo de Novaja Gazeta estas "rezulto de sistema premo sur sendependaj amaskomunikiloj, inkluzive de eksterlandaj, same kiel sociaj retoj, organizitaj de la rusaj aŭtoritatoj".
La 7-an de aprilo 2022, Kiril Martinov, redaktoro de la politika departemento de Novaya Gazeta, anoncis la lanĉon de nova eldonaĵo, Novaya Gazeta- Eŭropo, el Rigo, Latvio.
La 29-an aprilo 2022 la retejo NovajaGazetaEŭropo.ru estis blokita de Roskomnadzor.
Wittnau
Wittnau havas diversajn signifojn:
Nova Teologio
La Nova Teologio, konata ankaŭ kaj precipe kiel Nouvelle Théologie, estas katolika Teologifluo estiĝinta antaŭ la jaroj 50-a de la 20-a jarcento ĝis la antaŭtagoj de la Dua Vatikana Koncilio, precipe inter la katolikaj teologoj germanaj kaj francaj. Ĝi esprimis deziron, kaj tiucele esploris, ke la teologio revenu al la originaj fontoj de Kristanismo, aparte pere de la Patroj de la Eklezio, kaj pro tio prenas siajn distanciĝojn el la hegemonio de la skolastikisma teologio.
Tiu Nova teologio enorme influos sur la disvolviĝo kaj dokumentoj de la Dua Vatikana Koncilio
La precipaj epigonoj de tiu teologia movado estis Henri de Lubac, Pierre Teilhard de Chardin, Hans Urs von Balthasar, Yves Congar, Karl Rahner, Hans Küng, Edward Schillebeeckx, Marie-Dominique Chenu, Louis Bouyer, Jean Daniélou, Pierre Ganne, Jean Mouroŭ kaj la estonta emerita papo Benedikto la 16-a.
Historio
Antaŭ la jaroj 50-aj de la 20-a jarcento, la Nova Teologio ekscitis maltrankvilojn en la papo Pio la 2-a. En Francio certa nombro de “tiaj novaj teologoj”, precipe apartenantaj al jezuita kongregacio kaj dominikanaj, sin vidis forigitaj el la ofico de instruistoj pri teologio. Pio la 2-a kiu timis pri reveno de la modernisma krizo, kritikis tiun teologion en sia encikliko Humani generis (1950). En tiu kritiko aperas la penso de la granda bibliisto Réginald Garrigou-Lagrange. La supre dirita teologia elpurigado okazis sekve de tiu encikliko.
Dekon da jaroj poste, estis ĝuste tiu Nova Teologio kiu gvidis la Duan Vatikanan Koncilion al kiu diversaj el tiuj teologoj partoprenis en kavalito de spertuloj (peritus/periti]]. Tiel rehabilititaj, ili estis plene rekonitaj kiel ortodoksaj en la tuta Katolika Eklezio: iuj estos kreitaj kardinaloj kaj inter ili, unu estos elektitaj papo. Post la koncilio, la Nova teologio dividiĝis laŭ du fluoj, reprezentataj pere de du revuoj: ĉe unu flanko staris Rahner, Congar, Schillebeeckx, Küng kaj Chenu kuniĝinta ĉe la revuo Concilium (1965); duaflanke esplorpensis Lubac, Balthasar, Ratzinger, Daniélou kaj Walter Kasper kuniĝintaj ĉe la revuo Communio (1972).
Saturno (planedo)
Saturno estas la sesa planedo de la Sunsistemo laŭ distanco ekde la Suno, la dua plej granda, post Jupitero, kaj la unika kun videbla planeda ringo. Ĉi tiu ringo konsistas el glaciaj eroj kun iom da roka rubo. Saturno klasifikiĝas kiel gasgiganto kaj estas la plej fora planedo konata ekde la pratempo (kvankam Urano ankaŭ estas videbla per nudaj okuloj, ĝi ne estis traktata kiel planedo, ĉar ĝi estas tre malhela kaj moviĝas inter steloj tre malrapide).
Bonazio
La Bonazio (Bonasa bonasia) estas specio el la ordo de kokoformaj birdoj kaj familio de Tetraonedoj (ĝi estas unu el la plej malgrandaj specioj de la grupo).
Saturno (planedo)
La planedo estis nomita kiel la dio Saturno, persono de la romia mitologio. Ĝia simbolo estas ♄. La ĉina, korea kaj japana kulturoj nomas la planedon Terstelo; tio estas ligita kun la teorio de kvin elementoj.
Bonazio
Ĝi vivas en norda Eŭrazio kaj centra kaj orienta Eŭropo. Temas pri specio de loĝantaj birdoj, kiu reproduktiĝas en densa kaj miksita arbaro de koniferoj, preferinde kun iome da piceoj.
Saturno (planedo)
Orbito
La averaĝa distanco inter Saturno kaj la Suno estas iom pli ol 1 400 000 000 km (9 AU). Pro la discentreco de la saturna orbito, kiu estas 0,056, la efektiva distanco inter la du ĉielkorpoj ŝanĝiĝas je proksimume 155 000 000 km dum unu saturna jaro.
44613 Rudolfo
44613 Rudolfo estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 1:2 kun Marso; tio, kiu estas karakterizilo de la asteroidoj de la polana familio.
Saturno (planedo)
Orbito
Danke al sia averaĝa orbitrapido de 9,69 km/s, Saturno bezonas 10 759 terajn tagojn (kio proksimume egalas al 29 teraj jaroj kaj duono) por laŭiri sian tutan orbiton ĉirkaŭ la Suno. Tia daŭro estas saturna jaro.
Bonazio
Ties populacio ĉirkaŭkalkuliĝas inter 5.000.000 kaj 6.300.000 ekzempleroj, kaj ne estas konsiderata minacata specio, kvankam ties populacioj malpliiĝis.
44613 Rudolfo
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de Rudolfo la 2-a (1552–1612) de la habsburga dinastio, ĉeĥa kaj hungara reĝo kaj imperiestro de la Sankta Romia Imperio. Li kreis gravan centron por artoj kaj sciencoj en Prago, kolektis grandan artan kolektadon kaj dungis Tycho Brahe kaj Kepleron kiel kortegajn astronomojn.
Bonazio
Aspekto
Ĝi grandas 35 al 39 cm, estas diketa birdo kun malgrandaj kapo kaj beko, havas grizajn suprajn partojn, brunajn flugilojn kaj helbrunajn blankomakulecajn subajn partojn. Temas pri palearktisa specio kun seksa duformismo.
La virbirdo havas mallongpluman kreston sur la kapo, kaj estas brungriza kun kaŝtanbrunaj horizontalaj strioj en la supra parto de la korpo, nigra en la mentono kaj gorĝo ĉirkaŭe de blanko, malhelbruna kun blankaj makuloj en la malsupra korpo kaj bunta en la ekstera flanko de griza vosto kun larĝa nigrabruna strio.
Saturno (planedo)
Maso kaj grando
Saturno havas formon de platigita sfero: la polusoj de la planedo estas platetaj, kaj ĝia ekvatoro estas ŝvelinta. La ekvatora kaj polusa diametroj malsamas je proksimume 10% (la unua estas ĉirkaŭ 121 000 km, la dua 109 000 km), pro la rapida rotacio de la planedo kaj pro tre fluida interna konsisto. La aliaj gigantaj planedoj de la Sunsistemo (Jupitero, Urano kaj Neptuno) ankaŭ estas platigitaj, sed iom malpli.
Bonazio
Aspekto
La birdino estas preskaŭ samkolora kiel la virbirdo escepte de la nigrablankaj mentono kaj gorĝo, kiu estas bruneca (nebunta kapobildo). Ŝi havas ankaŭ pli mallongajn krestojn.
Saturno (planedo)
Maso kaj grando
Saturno estas la ununura planedo en la tuta Sunsistemo, kies denso estas malpli alta ol tiu de akvo: 690 kilogramoj je kuba metro. La maso estas tre disigita ene de la planedo: ĝia atmosfero, enhavanta multe da hidrogeno (la plej malpeza gaso), estas multe malpli densa ol akvo, sed la kerno de la planedo estas ege pli densa.
Bonazio
Kutimaro
La bonazioj estas tipaj arbaraj birdoj, kiuj vivas en pinaroj, picearoj, abiaroj kaj aliaj pinglarbaroj kun berodonaj arbedoj kaj herboj. En la ordinaraj tagoj ili sin kaŝas sur arboj. Ili ne moviĝas eĉ kiam homoj proksimiĝas al ili. Surprizite en arbustaro, ili povas unue kuregi kaj poste ekflugi farante fortan bruon pro la frapado de flugiloj.
Saturno (planedo)
Konsisto
La supra atmosfero de Saturno enhavas 96,3% da hidrogeno kaj 3,25% da heliumo, konsiderante la nombron da molekuloj. Oni ankaŭ detektis malgrandegajn kvantojn da aliaj gasoj: metano, etano, amoniako, acetileno, ktp. La plej altaj nuboj enhavas amoniakajn kristalojn, kvankam la plej malaltaj nuboj ŝajne konsistas el amonia bisulfido aŭ akvo.
Bonazio
Kutimaro
Vintre, kiam la tero estas kovrita de neĝo, ili ŝatas esti sur arboj, sed nokte ili ripozas en neĝokovrita nesto surtere.
Saturno (planedo)
Konsisto
La kvanton da elementoj pli pezaj ol heliumo oni ne precize konas, sed supozeble iliaj proporcioj estas samaj, kiel kiam la Sunsistemo formiĝis. Oni taksas, ke la totala maso de tiuj elementoj estas 19- ĝis 31-oble la maso de Tero, grava parto estante ĉe la kerno de Saturno.
Ena strukturo
La ena strukturo de Saturno supozeble similas al tiu de Jupitero, kun ŝtona kerno el silikato kaj fero, ĉirkaŭata de tavolo da metala hidrogeno, poste likva hidrogeno, kaj finfine gasa hidrogeno. Ankaŭ spuroj de diversaj glacioj verŝajne ĉeestas. Pasaĵoj inter ĉi tiuj tavoloj estus gradaj, tial la planedo ne havas difinitan surfacon. La regiono de la kerno verŝajne estas inter 9- kaj 22-foje la maso de Tero.
Bonazio
Kutimaro
Escepte de la fekundiĝa periodo, ili agas ĝenerale arope. Dum serĉado de manĝaĵoj ĉe la tagiĝo la grupo disiĝas, kaj la grupanoj tenas inter si certan distancon kaj de tempo al tempo krias por ne perdi la rilaton.
Mi en li
Mi en Li estas romano verkita de Ladislav Vladyka. El la ĉeĥa tradukis ĝin la Moraviaj Esperanto-Pioniroj el Olomouc. La 193-paĝa dokumento estas eldonita de la sama Esperanto-grupo en la jaro 1931.
Saturno (planedo)
Ena strukturo
Saturno havas tre altan internan temperaturon, kiu probable atingas 12 000 K en kerno, kaj elsendas pli da energio, ol ĝi ricevas de Suno. La plej granda parto de tiu energio devenas de efekto de gravita kunpremo (meĥanismo de Kelvin-Helmholtz), tamen tiu efekto ne sufiĉas mem por klarigi la produktadon de varmeco. Oni proponis klarigon, ke temas pri “pluvo” de heliumaj gutetoj en profundo de Saturno, emisiante varmon per froto falante en maro de pli malpeza hidrogeno.
Atmosfero
Simile kiel Jupitero, la atmosfero de Saturno enhavas paralelaj bendoj, kvankam ili malpli videblas kaj estas pli larĝaj apud ekvatoro. La pli mallarĝaj nuboj de Saturno estis observita unuafoje per la kosmosondiloj Voyager. Ekde tiu tempo, teleskopoj sur Tero sufiĉe progresis por vidi detalojn en la saturna atmosfero, kaj oni ofte vidis ĉe Saturno karakterizaĵojn, kiujn oni konis rilate al Jupitero (ekzemple longdaŭrajn blankajn ovalajn nubojn). En jaro 1990 la spacteleskopo Hubble rimarkis blankan nubegon apud la ekvatoro de Saturno, kiu ne ekzistis, kiam preterpasis la sondiloj Voyager. En 1994 oni konstatis alian ŝtormon, malpli grandan.
Vavrišovo
Vavrišovo (hungare Vavrisó [vavriŝO]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
Bonazio
Kutimaro
Printempe kaj somere ili manĝas ĉefe verdajn vegetaĵojn, semojn kaj fruktojn kaj vintre branĉ-pintojn kaj iam ankaŭ muskon sur arboj. La birdidoj manĝas ĉefe insektojn.
Vavrišovo
Situo
Vavrišovo situas laŭ flankovojoj. Liptovský Mikuláš troviĝas je 12 km.
Bonazio
Kutimaro
La masklo havas altatonan alvokon ti-ti-ti-ti-ti, kaj la ino likvidecan tettettettettet. La alvokoj, aŭ la zumado de la flugantaj birdoflugiloj, estas ofte la ununura indiko de esto de tiu tetrao, ĉar ties timideco kaj densarbara biotopo malfaciligas ties vidon.
Vavrišovo
Historio
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1286, poste en 1346 en formo "Waurisow". En 1709 pro batalo la tuta vilaĝo detruiĝis. En 1715 36 familioj pagis impostojn. En 1784 464 vilaĝanoj loĝis en 60 domoj, en 1828 629 vilaĝanoj loĝis en 66 domoj. Post 1902 la hungara loknomo estis ankaŭ Liptólőrinci pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Vavrisó 842 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Liptó, al distrikto de Liptovský Hrádok, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.
Bonazio
Reproduktado
Ili seksardas kaj seksumas en la lasta tagdeko de aprilo aŭ en majo. La memprezentado por pariĝo similas al tiu de aliaj specioj de la tetraoj. Tiam la gebirdoj ĉiam agas kune, kantas unu al la alia. La birdino estas pli singardema. Ĉe ia ajn surprizo ĝi tuj ekflugas sola kaj reflugas al sia kunulo nur kiam fariĝas kvieto. Post seksumo ili konstruas neston en la arbaro de sunflanka montodeklivo. En la nesto la birdino demetas tri ĝis dekdu ovojn kaj la kovado daŭras ĝenerale dudek kvin tagojn. Ŝi respondecas pri kovado kaj idozorgado, kiel tipas inter ĉasbirdoj.
Saturno (planedo)
Atmosfero
La 1990-a nubo estas ekzemplo de granda blanka makulo, saturna efemera fenomeno, kiu okazas proksimume ĉiun 30 jarojn (1 saturna jaro). Grandajn blankajn makulojn oni observis en 1876, 1903, 1933 kaj 1960. Se la periodeco daŭros, alia tempesto okazos en 2020. Transruĝaj bildoj montris, ke Saturno havas varman vorticon en la polusa regiono. Tio estas la sola tiuspeca fenomeno konata en Sunsistemo.
Bonazio
Taksonomio
Kelkaj fakuloj konsideras ilin ene de la genro Tetrastes, sed laŭ aliaj ene de Bonasa.
Hayingen
Hayingen estas urba komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Reutlingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la urbo havis  loĝantojn.
Saturno (planedo)
Atmosfero
Seslatera ondanta zono ekzistas ĉirkaŭ la norda poluso, je latitudo 78°. Ĝi estis rimarkita unuafoje okaze de la superflugo de la sondiloj Voyager. Ĝiaj randoj proksimume longas je 13 800 km. La strukturo turniĝas laŭ periodo de 10 horoj 39 minutoj 14 sekundoj kaj ne moviĝas longitude kiel aliaj strukturoj de nuboj de videbla atmosfero. Ĝia deveno ne estas konata. La plejparto de astronomiistoj pensas, ke ĝi estas aro de senmovaj ondoj. Aliaj supozas, ke ĝi estas nekonata speco de polusa aŭroro. Plurlateraj formoj estis refaritaj en laboratorio, ene de turniĝantaj fluaĵoj.
Bildoj faritaj de Hubble montras ĉeeston de ĵetfluo ĉe la suda poluso, sed tie ne estis observata polusa vortico aŭ seslatera sistemo. Tamen, NASA signalis novembre de 2006, ke Cassini observis tempeston similan je uragano, restante ĉe suda poluso, kiu havas klare difinitan kernon, tiel nomatan ciklonokulo. Tio estas la ununura ciklonokulo iam observata en alia planedo ol Tero.
Magnetosfero
La saturna magneta kampo estas pli malforta ol la jupitera (kaj iomete pli malforta ol la tera) kaj ĝia magnetosfero estas malpli granda.
En marto de 2007 oni anoncis hipotezon, ke la rotacio de radiaj emisioj ne fontas el la rotacio de la planedo, sed estas kaŭzata de konvekto-moviĝoj de la jon-gasa disko ĉirkaŭanta Saturnon. La variado de periodo povus esti kaŭzata de gejseroj sur la luno Encelado. Vaporo emisiata en la saturnan orbiton elektre ŝargiĝus kaj efikus al la planeda magneta kampo, malrapidigante ĝian rotacion rilate al tiu de la planedo mem. Se tio estas vera, oni ne konas fidindan metodon por determini la realan rotaciperiodon de la kerno de Saturno.
Rotacio
La atmosfero de Saturno suferas diferencan rotacion, do plurajn sistemojn oni difinis. Ili havis proprajn rotaciperiodojn (simila je la kazo de Jupitero):
Ringoj
La ringaro de Saturno estas unu el la plej rimarkindaj vidindaĵoj de la Sunsistemo kaj estas la ĉefa trajto de la planedo. Malsimile kiel la ringoj de aliaj gasgigantoj, ili estas brilegaj (albedo inter 0,2 kaj 0,6), kaj videblaj el Tero per nura binoklo.
La ringoj etendiĝas ekde 6 630 km ĝis 120 700 km super la saturna ekvatoro; ili averaĝe dikas 20 metrojn, kaj konsistas je 93% el akva glacio, kun malgranda parto da malpuraĵoj, ĉefe el karbono. La grando de la unuopaj partikloj, kiuj konsistigas la ringon, varias ekde polvosimilaj eretoj ĝis aŭtomobilo.
La ringoj spertas ĉiaman agiton, ĉefe pro ondoj kaŭzitaj de la proksimaj lunoj, kolizioj, kaj kuniĝo de materio.
Satelitoj
Saturno posedas multe da naturaj satelitoj (lunoj). Malfacilas diri, kiom ĝi havas. Teorie, ĉiu glacia peco de la ringoj estas satelito, kaj ne eblas distingi grandan partiklon de malgranda luno.
La Internacia Astronomia Unio agnoskas 53 satelitojn, kiuj ricevis oficialan nomon. La plej granda parto de la konataj satelitoj estas malgrandaj: nur 13 satelitoj havas diametro pli granda ol 50 kilometrojn. Nur 7 lunoj havas sufiĉe da maso por fariĝi sferaĵo per propra gravito. Titano, la plej granda el ili (eĉ pli granda ol Merkuro kaj Plutono), estas la sola satelito de la Sunsistemo, kiu havas densan atmosferon.
Ĉiuj satelitoj, kies rotacipediodo estas konata, krom Febo kaj Hiperiono, havas ligitan rotacion. La orbitoj de la tri paroj Mimaso-Tetiso, Encelado-Diono kaj Titano-Hiperiono estas en resonanco: Mimaso kaj Tetiso havas resonancon de 1:2 (t.e. la rivoluo de Mimaso estas ekzakte duono de tiu de Tetiso). Encelado ankaŭ havas resonancon de 1:2; Titano kaj Hiperiono havas resonancon je 3:4.
Saturno en la ĉielo de la Tero
Saturno estas unu el la planedoj videblaj nud-okule en la tera ĉielo. Pro tio ĝi estas konata kaj observata kiel planedo jam ekde la pratempo. Ĝi estas la plej malproksima inter la planedoj jam konataj antaŭ la invento de teleskopo, kvankam Urano ankaŭ videblas nudokule en aparte taŭgaj kondiĉoj.
Saturno aperas kiel flava steleto kun videbla magnitudo inter +1,17 kaj -0,55. Ĝi trairas la ekliptikon dum periodo de proksimume 29 jaroj kaj duono. Kvankam teorie la ringaro ankaŭ videblas nudokule, la plejparto el homoj bezonas observilon por ĝin rimarki - ĝenerale sufiĉas teleskopo kun 20-obla pligrandiga povo.
Saturno plej bone videblas okaze de opozicio, tio estas, kiam ĝi situas laŭ la sama linio, kiel Suno kaj Tero. Pro la ŝanĝiĝanta orientiĝo de la ringoj rilate al Tero, kelkaj opozicioj estas pli favoraj ol aliaj: ekzemple, la la kliniteco de la ringoj estis aparte konvena por observado el Tero.
Teraj teleskopaj observadoj
En 1610 Galilejo, direktante sian teleskopon al Saturno, observis ĝiajn ringojn, sed ne komprenis, kion li vidis: li priskribis, ke la planedo havus “orelojn”. En 1612 Tero eniris la ringan ebenon kaj ili efektive ne videblis. En 1613 ili reaperis, sed Galilejo ne kapablis elpensi taŭgan hipotezon por klarigi, kion li observadis.
En 1655 Christiaan Huygens, uzante pli potencan teleskopon, komprenis, ke la planedo estas ĉirkaŭata de ringo, kiun li supozis solida. Li ankaŭ eltrovis apud Saturno alian astron, nomotan Titano.
En 1675 Giovanni Domenico Cassini observis, ke la ringo estas aro de pluraj ringetoj, disigataj per malplenoj; la plej larĝa el ili poste ricevis la nomon malpleno de Cassini.
Mikaelo la 2-a (Grandprinco de Vladimiro)
Mikaelo Jaroslaviĉ Ĥorobrit (la Brava)(1229 - 1248) estis la kvara filo de Jaroslavo la 2-a, Granprinco de Vladimiro (1248), princo de Moskvo (1246 - 1248). Mortis dum milito kun Litovio. Havis filon Borison.
Saturno (planedo)
Teraj teleskopaj observadoj
En 1859 James Clerk Maxwell demonstris, ke ringoj ne povas esti solidaj. Li hipotezis, ke ili estas kunmetitaj el multaj etaj partikloj, orbitantaj Saturnon sendepende. La teorio de Maxwell estis pruvita en 1895 per spektroskopiaj studoj de James Keeler en observejo Lick.
Superflugoj
Dum la lasta kvarono de la 20-a jarcento, Saturno estis vizitita de pluraj kosmosondiloj: Pioneer 11 en 1979, Voyager 1 en 1980 kaj Voyager 2 en 1981.
Pioneer 11 pasis je 21 000 km de la nuboj de Saturno septembre de 1979. La sondilo malprecize fotis la planedon kaj kelkajn ĝiajn satelitojn. Tiuj fotoj ne estis sufiĉe klaraj por distingi karakterizaĵojn de la surfaco de satelitoj. La sondilo ankaŭ studis ringojn: ĝi eltrovis la ringon F kaj ke malplenoj fakte ne estas tute malplenaj je materio. Pioneer 11 ankaŭ mezuris la temperaturon de Titano.
Novembre de 1980 Voyager 1 vizitis la saturnan sistemon. La sondilo sendis unuafoje bonkvalitajn bildojn de la planedo, de ĝiaj ringoj kaj lunoj. La surfaco de pluraj satelitoj unuafoje videblis. Voyager 1 superflugis Titanon, vastigante la konon pri la atmosfero de ĉi tiu satelito. Tamen ĝi pruvis, ke tiu atmosfero ne estas trapasebla de videbla lumo. La superflugo eligis la sondilon el la ebeno de la Sunsistemo.
Aŭguste de 1981 Voyager 2 plustudis Saturnon. Ĝi plufotis la lunojn kaj pruvis la evoluon de atmosfero kaj ringoj. Bedaŭrinde, dum preterpaso la turnebla fotilo bariĝis du tagojn, kaj iuj fotoj ne fareblis laŭ la elektita angulo. La gravito de Saturno estis ekspluatita, por ke la sondilo povu pluflugi al Urano, el kie, poste, ĝi pluiris al Neptuno.
La sondiloj eltrovis kaj konfirmis plurajn satelitojn orbitantajn apud aŭ en la ringoj de Saturno. Ili ankaŭ malkovris la malplenojn de Maxwell kaj Keeler.
Cassini
La sondilo Cassini-Huygens ekorbitis Saturnon la 1-an de julio 2004 por studi la saturnan sistemon, precipe Titanon kaj Febon (ĝi superflugis Febon junie de 2004). Cassini faris plurajn superflugojn de Titano kaj aliaj satelitoj.
Je la 9-a de marto 2006 NASA anoncis, ke Cassini elmontris ujojn de likva akvo eliĝanta gejsere de Encelado.
Je la 17-a de septembro 2006 Cassini fotis ankoraŭ nekonatan planedan ringon, ekster la ĉefaj ringoj kaj en la ringoj E kaj G.
En 2004 Cassini detektis lagojn de hidrokarbonoj ĉe la norda poluso de Titano; tio estis konfirmata januare de 2007. Tri monatojn poste novaj bildoj de la poluso elmontris marojn de hidrokarbono.
La misio de la sondilo finiĝis je la 15-a de septembro 2017.
Kulturhistorio
Ĉar Saturno bone videblas per nura okulo kaj rimarkeblas kiel planedo, ĝi jam havis signifon en la mitologio de la antikvo. Sumeranoj nomis ĝin "Lubat-saguš" („stelo de la suno“), dum la babilonanoj nomis ĝin rilate al ĝia orbitorapido "Kajamanu nannten" („la malrapida“). La romianoj konsideris ĝin kiel la dio Saturno, dum en antikva Grekujo ĝi estis la planedo de la dio Krono.
En la hinda astrologio Saturno estas unu el la Navagraha, la naŭ planedoj, kaj nomata Shani.
En la mezepoka astrologio, Saturno estis tradicie bildigita kun falĉilo aŭ falĉileto kaj reprezentis malbonŝancon, zorgojn, melankolion, malsanon kaj malfacilan laboron, sed ankaŭ ordon.
En la ĉina kaj japana kulturo Saturno reprezentas la teron. Tio baziĝas je la instruo pri la kvin elementoj. La osmana kaj indonezia lingvo nomas Saturnon Zuhal, kiu devenas de la araba زحل. En la hebrea Saturno estas nomata Shabbathai.
Karlis Kaufmanis supozis, ke la stelo de Betlehem estis tre malofta kaj mallarĝa triobla konjunkcio de Saturno, Jupitero kaj la konstelacio Fiŝoj. La du gasaj gigantoj renkontiĝis trifoje en la jaro 7 antaŭ Kristo: la, la kaj la. Tiu jaro ŝajne kongruas al la epoko de la naskiĝo de Jesuo. Babilonaj astronomoj eble interpretis la renkontiĝon de la planedoj Saturno kaj Jupitero kiel gravan indikilon.
La angla tagonomo saturday, signifanta "sabato", rilatas evidente al la planedo Saturno.
Lorenco Umling
Lorenco Umling
Wesendonck-lidoj
La Wesendonck-Lidoj estas lidociklo de Richard Wagner laŭ poemoj de Mathilde Wesendonck. La kvin poemoj por virina voĉo kaj piano ekestis en la jaroj 1857 kaj 1858. Muzikeldonejo C. F. Peters publikigis ilin kun preseraro en la familia nomo („Wesendonk“ anstataŭ „Wesendonck“).
La titoloj
La plej kutima sinsekvo de la lidoj estas jena:
Historio
Laŭ Richard Wagner ĉiu artisto havas la rajton de muzo. Tian li trovis ekde 1852 en sia svisa ekzilo je Zuriko per Mathilde Wesendonck, kies edzo Otto Wesendonck, bonhava silkokomercisto, subtenis lin finance kaj idee.
Al la rilato de la du baris la vojon unuaflanke la edzo de Mathilde kaj aliaflanke la tiama edzino de Wagner, Minna, tiel ke vera amrilato ne povis evolui. La rilato konsistis - ĝis la subita fino, kiam Minna forkaptis leteron de Wagner al Mathilde kaj provokis rompon – precipe el neplemumita sopiro de unu al la alia.
Ĉi tiu situacio reflektiĝas en la opero Tristan und Isolde de Wagner. Proksimume samtempe li muzikigis la kvin poemojn de Mathilde. Du lidojn el ĉi tiu ciklo li klaresprime nomis studaĵoj por Tristan und Isolde („Im Treibhaus“ kaj „Träume“). Fakte oni sentas je ĉiu el la Wesendonck-lidoj tiun daŭran kaj tamen nekontentigantan sopiron, kiu ankaŭ konsistigas la karakteron de Tristan und Isolde. La sinsekvo de la lidoj ne estas klare fiksita; Wagner ĝin plurfoje ŝanĝis.
Wagner komponis la Wesendonck-lidojn por virina voĉo kaj piano. La lidon „Träume“ li mem instrumentis en decembro 1857 por soloviolono kaj malgranda orkestro. Felix Mottl verkis la instrumentadon de la ciklo por granda orkestro, je kio li transprenis por „Träume“ la jam menciitan aranĝaĵon de Wagner. Versiojn por kantvoĉo kaj ĉambrorkestro faris en 1972 Vieri Tosatti, en 1976 Hans Werner Henze, en 2005 Andreas N. Tarkmann kaj en 2007 Ronald Kornfeil.
Eldonoj
La eldonoj plejparte aperis kun la preseraro „Wesendonk“ (ĝuste: „Wesendonck“).
Monta lagopo
La Monta lagopo, Alpa lagopo aŭ Alpa lagopodo (Lagopus mutus) estas birdo, kiu vivas en la frostaj zonoj de Nordameriko, Eŭropo kaj Azio, en la montaro Alpoj kaj Skandinavio kaj la montaro Altajo de Ŝinĝango, Ĉinio. Estas mezgranda ĉasbirdo de la familio de Tetraonedoj aŭ subfamilio de Tetraonenoj. Ĝi estas konata simple kiel Ptarmigan (lagopo) en Eŭropo kaj pli populare kaj konversacie kiel Snow Chicken (Neĝkoko) aŭ Partridge (Perdriko) en Nordameriko, kie ĝi estas la oficiala birdo de la teritorio de Nunavuto, Kanado, kaj la oficiala ĉasbirdo de la provinco de Novlando kaj Labradoro, Kanado.
Aspekto
Tiu holarktisa birdo havas longecon de ĉirkaŭ 36 cm. Pli precize ĝi estas 34–36 cm longa (vosto 8 cm) kun enverguro de 54–60 cm. Ĝi estas iom pli malgranda ol la lagopo je ĉirkaŭ 10%. La maskla birdokanto estas laŭta kvakado. Krome estas alarmalvoko kia "ker-ker-ker".
La Monta lagopo estas laŭsezone kamufla; ties plumoj ŝnaĝas el blanka vintre al bruna printempe aŭ somere. La reprodukta masklo havas grizecajn suprajn partojn kun blankaj flugiloj kaj subaj partoj. Vintre ties plumaro iĝas tute blanka escepte de la nigra vosto kaj nigra traokula strio, kiu sin etendas de la bekangulo ĝis malantaŭ la okuloj. Ĝi povas esti distingata el la vintra Lagopo laŭ la habitato — ĉar la Monta lagopo preferas pli altajn lokojn kaj pli nudan habitaton; ĝi estas ankaŭ pli malgranda kun pli fajna beko. En la aliaj kromaj tri sezonoj ĝia plumaro estas te-kolora.
Habitato kaj teritorioj
La Monta lagopo estas specio de loĝantaj birdoj kiuj reproduktiĝas en arktaj kaj subarktaj Eŭrazio kaj Nordameriko (inklude Gronlando) en rokaj montodeklivoj, tajgo, neĝaj ŝtonecaj terenoj kaj tundro. Ili faras neston ĉe roko aŭ planto. Ĝi estas disvastigata en la Arkta montoĉeno kaj troviĝas en izolataj populacioj en la montoj de Skotio, Pireneoj, Alpoj, Bulgario, Uraloj, Pamiro, Altajo kaj Japanio. Pro malproksimeco de ties habitato, ĝi havas nur kelkajn predantojn — kiaj la Reĝa aglo— kaj pro tio ĝi povas esti surprizige alproksimigebla.
Dum la lasta glaciepoko, tiu specio estis multe pli disvastigata en kontinenta Eŭropo.
Kutimaro
La Monta lagopo manĝas ĉefe burĝonojn de betulo kaj de saliko kaj amentoj kiam disponeblas. Ili manĝas ankaŭ diversajn semojn, foliojn, florojn kaj berojn de aliaj plantospecioj. Insektoj estas manĝataj de kreskantaj idoj. Ĉiukaze tio dependas de la sezonoj, nome somere berojn, insektojn, larvojn kaj aliajn senvertebrulojn, aŭtune nur berojn, vintre grenojn kaj restojn de vegetaloj kaj printempe burĝonojn.
Reproduktado
La masklaj karunkloj estis centro de studoj pri la seksa selekto. Studo pri populacio de maskloj de Montaj lagopoj en Lago Skarpo, Nunavuto, montris, ke dum la unua jaro, pariĝosukceso ĉe maskloj estis influencata de grando kaj kondiĉo de karunkloj, kaj bigamiaj maskloj havas pli grandajn karunklojn ol monogamiaj maskloj. La interrilato pro grando malaperas post la unua jaro, sed la interrilato pro karunklokondiĉo restis. Tio kongruas kun alia studo pri la sama populacio de L. muta kiu montris ke pariĝosukceso ĝenerale rilatas al la karunklokondiĉo. Esceptoj estis unuafoje reproduktuloj, kie karunklogrando influis la pariĝosukceson.
De majo al junio, la lagopo konstruas sian neston surgrunde, foje ĉe herbotufo, kie la ino demetas 8 al 12 ovojn kiujn ŝi kovas dum 22 al 26 tagoj. Oktobre la idoj iĝas plenkreskuloj. Kelkaj familioj ariĝas en grupoj de 15 al 20 individuoj.
Taksonomio
La nomo de la genro Lagopus devenas el Antikva greka lagos (λαγως), signife "leporo", + pous (πους), "piedo", alude al la plumaj piedoj kaj fingroj tipe de tiu grupo adaptita al malvarmo (vidu ankaŭ Neĝoŝua leporo). La speciaj epitetoj muta kaj leucura estis dumlonge misliterumataj mutus kaj leucurus, pro erara kredo ke finaĵo de Lagopus indikas maskulenan genron. Tamen, ĉe la antikva greka, la termino λαγωπους estas de feminena genro, kaj la specia epiteto devas kongrui kun tiu, la feminena muta kaj leucura estas ĝustaj.
Etelka Bálintffy
BÁLINTFFY Etelka (ba:lintfi), edzino de Antal Rózsaági Rózsaági Antalné estis hungara poetino naskita en Borosjenő la 24-an de marto 1844 kaj mortinta en Zilah la 28-an de junio 1906.
Monta lagopo
Taksonomio
La specinomo, muta, devenas el latina kaj signifas "muta", alude al la simpla kvakado de la maskla kanto.
Kaltenhouse
(jen france, origine germane kaj alemane Kaltenhausen, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
21758 Adrianveres
21758 Adrianveres estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Adrian Veres, kiu gajnis la unuan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2005 pro sia projekto pri biokemio. Li estis lernanto ĉe la Collège Jean-de-Brébeuf en Montrealo (Kebekio, Kanado).
Metalrubo
Ĝeneralaj informoj
La por metaloj uzata separiga kaj reciklada procezado estas multe pli energiŝpara ol la novfarado de metaloj. Pli ol 60 % de la metaloj en privata mastrumado estas recikligita.
Malpezaj metaloj kiel aluminio aŭ malplenaj ladskatoloj estas kolektataj separate.
Metalrubaj specoj
Oni distingas diversajn metalrubajn specojn depende de la posta uzado. Ekzistas tiel nomata „eŭropa metalruba indekso por Fer-rubo“, kiu difinas la kriteriojn por fera rubo.
Prilabora ĉeno
La prilabora ĉeno estas jeno: la metalrubo estas kolektita de la metalrubkolektistoj. Tiuj etaj entreprenoj vendas la metalrubon al la metalfabriko, kiu fandas la metalon kaj faras novajn produktojn el la fanditaj metaloj.
Ŝtalrubo
Kompare kun la uzado de metalrubo por ricevi ŝtalon pli ol la duobla energio estas bezonata se fer-erco estas uzata.
La uzado en milionoj da tunoj:
En Germanujo oni kovras 45 % de la ŝtalproduktado per metalrubo.
Pommiers-Moulons
Pommiers-Moulons [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 196 loĝantojn en la jaro 2012.
Geografio
Pommiers-Moulons situas en la sudo de Charente-Maritime, norde de Bordeaux.
József Csárszky
József Csárszky [jOĵef ĉArski], slovake Jozef Čársky, laŭ hungarlingve kutima nomordo Csárszky József estis hungara-slovaka pastro, episkopo. József Csárszky  naskiĝis la  1886 en Hungara reĝlando en Egbell (nuntempa Gbely en Slovakio). Li mortis la 1962 en Ĉeĥoslovakio en Košice.
Tersimila planedo
Tersimilaj planedoj aperas ofte en sciencfikcio, inkluzive en Star Wars, Star Trek, kaj Stargate.
Listo de urboj de Estonio
Oficiale estas kvar tipoj de popolitaj lokoj en Estonio:
Ekde la 1-a de novembro 2002, estas 47 vilaĝoj, 9 komunumoj, 173 malgrandaj komunumoj kaj 4 430 vilaĝoj en Estonio.
Ángel Campos Pámpano
Ángel Campos Pámpano (San Vicente de Alcántara 1957, Badajoz 2008) estis hispana poeto kiu disvastigis grave en sia naskiĝregiono Ekstremaduro kaj en la tuta Hispanio la intereson kaj ĝuon de la portugalaj kulturo kaj literaturo.
Biografio
Li naskiĝis en la vilaĝo de San Vicente de Alcántara de la provinco de Badajoz, li studis Hispanikon en la Universitato de Salamanko, li estis dum 20 jaroj instruisto en mezlernejoj de Ekstremaduro kaj dum 8 jaroj en la Instituto Español Giner de los Ríos en Lisbono, de kie revenis en 2008 por reeniri al sia tasko en Ekstremaduro. Li helpis la kulturajn kaj poeziajn rilatojn inter la institucioj kaj individuoj de la landlima regiono de Ekstremaduro kaj Portugalio. Li mortis la 25an de novembro de 2008 en Badajoz post suferi operacion: li havis kankron; li estis nur 51jaraĝa.
Lia verko
Korm tradukoj kaj kultura agitado, plej gravas lia poezio de «La ciudad blanca» (La blanka urbo [pri Lisbono]) (1988), de medita, impresiista poezio pri lakontakto kun Portugalio, ties lingvo, kulturo kaj literaturo, ĉefe la poezio, sed ne nur. Sekvis «Siquiera este refugio» (Almenaŭ tiu rifuĝo) (1993), «La voz en espiral» (Spirala voĉo) (1998) kaj «La semilla en la nieve» (La semo en la neĝo) (2004), libro pro kio li ricevis la premion Extremadura a la Creación.
Gravo
Li tradukis hispanen verkojn de aŭtoroj de la portugala literaturo de la 20a jarcento, kiel Fernando Pessoa, Carlos de Oliveira, António Ramos Rosa, Eugénio de Andrade kaj Sophia de Mello, inter aliaj. Lia antologio de Pessoa "Un corazón de nadie" (Nenies koro), publikita lanĉis lin al la intelektaj medioj kaj naciaj kaj internaciaj.
Sándorfalva
Sándorfalva [ŝAndorfalva] estas urbo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Csongrád, en Distrikto Szeged. La loknomo signifas: vilaĝo de Aleksandro.
Ángel Campos Pámpano
Gravo
Li fondis kaj redaktoris la revuojn Espacio/Espaço escrito kaj Hablar/Falar de Poesía, kiuj intencis utili kiel ligiloj inter la kulturoj kaj literaturoj de Hispanio (kaj Ekstremaduro) kaj Portugalio.
Sándorfalva
Geografio
Sándorfalva situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, aŭtoŝoseo M5 Budapeŝto-Szeged kaj Tiso estas proksime. Szeged troviĝas 16, Hódmezővásárhely 35, Szentes 56, Budapeŝto 159 km.
Historio
Post la turka erao en la regiono la kamparanoj konstruis farmojn. En 1879 okazis granda inundo apud Tiso, poste markizo Sándor Pallavicini disdonis parcelojn al la suferintoj kaj fondis vilaĝon. La katolika preĝejo kaj vilaĝdomo konstruiĝis en 1882. Apud la preĝejo kalvario troviĝas. Sándorfalva (spite sian nomon) iĝis urbo en 2005.
Ángel Campos Pámpano
Gravo
Ángel Campos prezidentis en la Asociación de Escritores Extremeños. En 1992, li fondis literaturan institucion kiu alportis okdek verkistojn al kulturaj institucioj kaj mezlernejoj de la regiono.
5491 Kaulbach
5491 Kaulbach estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden en la kadro de la "Palomar-Leiden Enketo pri Trojanoj" (Palomar-Leiden Trojan Survey).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la germana pentristo Wilhelm von Kaulbach (1805–1874), konata pro lia freskoj, portretoj, scenoj de naturo aŭ kun historia temo.
Bruŝirmilo
Bruŝirmiloj antaŭ ĉio estas uzataj por redukti la bruon de vojtrafiko aŭ reltrafiko. Ekzistas tiel nomataj reflektaj kaj absorbaj bruŝirmiloj. Ĉe reflektaj bruŝirmiloj oni parolas pri reflektado de la bruo. La bruabsorbaj ŝirmiloj estas de la plej alta kvalito. La bruo kion la ŝirmilo absorbas vere malaperas.
La funkciado de la ŝirmilo ankaŭ dependas de la amplekso de la brufonto. Tial oni bezonas laŭlonge de larĝa aŭtovojo ofte pli altan bruŝirmilon ol laŭlonge relative mallarĝa fervojo. La efiko estas plifortigita ĉar laŭlonge de aŭtovojo ankaŭ estas rifuĝa leno.
Valgrisenche
Valgrisenche estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la italaj regiono kaj provinco Aosta Valo, grandparte loĝata de franclinganoj. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Arvier, La Thuile, Rhêmes-Notre-Dame, Rhêmes-Saint-Georges, Sainte-Foy-Tarentaise (FR-73) kaj Tignes (FR-73).
Kristana patrono estas la sankta, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Amikoj de Emmaüs
Amikoj de Emmaüs (Compagnons d'Emmaüs aŭ "Kunuloj de Emaus"), havas tiun nomon reference al Emaus, vilaĝo de Palestino, pri kiu legeblas en la Evangelio laŭ Luko 24-13. Ĝi estas laika karitata organizaĵo kiu celas helpi malriĉulojn, rifuĝintojn kaj senhejmulojn, france nomatajn "SDF" (sans domicile fixe = sen fiksa loĝejo).
Historio
La unua kunulo de Emaus nomiĝis George. Li estis najbaro de Abbé Pierre, ekspunlaboristo, kiu provis sinmortigi, kiam la abato proponis al li: "venu helpi al mi, helpi aliulojn". Post li venos multaj aliaj homoj, eksmalliberuloj, alkoholdependintoj, ekssoldatoj.
Ekde la morto de Abbé Pierre, Emmaüs International estis ĝia sola legatinto. Tiel, la asocio Emmaus International laŭleĝe vivtenas la memoron pri Abbé Pierre kaj ricevis la aŭtrorrajtojn de la verkoj de Abbé Pierre kaj povas ricevi testamontojn kaj legaciojn.
Emmaüs International
Emmaüs Internacia (Emmaüs International) kreita en la jaro 1963 federas siajn membrojn ĉirkaŭ konkretaj atingoj kaj politikaj agoj. Hodiaŭ, la Emmaus-Movado laboras kolektive sur ses prioritataj programoj : Rajto je akvo, sano, etika financado, edukado kaj rajtoj de migrantoj.
Rajtoj de migrantoj
Pluraj agadoj estis efektivigitaj de Emmaus International por la rajtoj de migrantoj:
Movado Utopia
"Utopio ne signifas la ne-religeblan, sed la ne-realigitan. La hieraŭa utopio povas fariĝi realaĵo" - Théodore Monod
Béla Köllő
KÖLLŐ Béla, Friedmann [koeloe:] estis rumanuja hungara aktoro. Li naskiĝis la 5-an de februaro 1929 en Gheorgheni kaj mortis la 18-an de januaro 1985 en Kluĵo.
Kariero
Béla Köllő studis inter 1949 kaj 1953 en la poraktora altlernejo Szentgyörgyi István Színművészeti Intézet de Kluĵo, poste kune kun siaj samklasanoj (András Csiky, Alajos Ács, István Török, András Vándor, Emma Elekes, Angéla Soós, Piroska Nyiredi, Iza Nagy) li estis fondintano de la teartrotrupo de Baia Mare en 1953.
Jean-Louis Trintignant
Jean-Louis TRINTIGNANT (naskiĝis la 11-an de decembro 1930 en Piolenc, Vaucluse, mortis la 17-an de junio 2022 en Uzès) estis franca teatra komediisto kaj kina aktoro, reĝisoro, verkisto kaj scenaristo.
En kelkaj el siaj filmoj, Trintignant ludis la rolon de la pensema, mistera kaj mense konflikta heroo. Lia talento kiel karakteraktoro en portretado de la kompleksaj karakteroj gajnis al li lokon en multaj el la filmoj de eminentaj eŭropaj reĝisoroj kiuj traktis en iliajn filmojn pri moralaj temoj. Trintignant plejparte estas identigita kun filmoj de la franca nova ondo kaj italaj filmproduktadoj; okaze li ankaŭ ludis rolojn de romantika, komedia kaj drameca karaktero. Dum lia 40-jara filmkariero, Trintignant ĉefrolis en pli ol 110 filmoj kaj prezentis en 34 teatraĵoj. Je la fino de sia vivo, li reprenis aktoradon en la teatro (kie li ankaŭ komencis sian karieron antaŭ sia filmkariero).
Li estas nevo de aŭtomobila piloto Maurice Trintignant kaj patro de aktorino Marie Trintignant.
Greiling
Greiling - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Tölz-Wolfratshausen kaj en la distriktaro Supra Bavario de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Bioley-Magnoux
Bioley-Magnoux estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 152 loĝantojn je la 31-a de decembro 2012.
Geografio
La komunumo Bioley-Magnoux situas sur la molasaj montetoj de la norda Vaŭda Mezlando sur la orienta valflanko de la rivero Mentue proksimume 8 kilometrojn sudoriente de la distriktĉefurbo Yverdon-les-Bains. La komunumo konsistas el la vilaĝo Bioley-Magnoux kaj kelkaj izolitaj bienoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,27 km², de kiuj 24,9% estas kovritaj de arbaro, 66,9% servas por agrikulturo kaj 6,8% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Bioley-Magnoux limas en nordo al Donneloye, en oriento al Montanaire, en sudo al Ogens kaj en nordokcidento al Orzens, kaj en sudokcidento al Oppens.
Trafiko
Bioley-Magnoux situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tr la komunumo pasas en okcidento konekta vojo de Denneloye al Oppens kaj en okcidento alia vojo de Prahins al Oppens. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 7 kilometrojn nordokcidente de la komunumo apud Yverdon-les-Bains. Pere de poŝtaŭtolinio de Bercher al Thierrens la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
7673 Inohara
7673 Inohara estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Masanori Inohara, amatora astronomo ekde lia infanaĝo. Li grave kontribuis al la popularigo de astronomio, ĉefe en lernejoj post la dua mondmilito, kiam Japanio estis tre malriĉa. Li estas ankaŭ entuziasma "ĉasisto" de.
Kauffenheim
(jen france, origine germane kaj alemane, prononco ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Bornholm
Bornholm [], normdane: [] estas rokoza insulo en la Balta Maro, inter Svedio kaj Pollando; ĝi estas dana teritorio en tiuj orientaj provincoj, kiujn alie regas Svedio. La flago (neoficiala, iomete ŝerce uzata) kaj la dialekto indikas tion.
Bornholm distancas ĉirkaŭ 150 km de la dana ĉefurbo Kopenhago, sed nur ĉirkaŭ 40 km de la sveda bordo. Pro sia distanco al la cetera Danio ĝi foje aperas sur mapoj de Danio en aparta kadro. Komunume apartenas al ĝi la insuletoj Christiansø, Frederiksø kaj Græsholm.
Ĉefaj entreprenoj sur la insulo estas perargila potfarado, horloĝego-, lakto- kaj fromaĝoproduktado, kaj fiŝado. Somere gravas la turismo.
Komunumoj
La plej grandaj komunumoj de Bornholm, ordigitaj laŭ sia loĝantaro je 2006-01-01:
Kordíky
Kordíky, hungare Kordéháza estas malgranda vilaĝeto, feriejo kaj municipo en Slovakio.
Situo
Kordíky situas inter montoj, fine de sakovojo. Banská Bystrica troviĝas je 10 km-oj.