cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
37848 Michelmeunier
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo OCA-DLR Asteroid Survey (ODAS) elde la Observatorio de la altebenaĵo de Calern, en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).
Trasobares
Geografio
La loĝloko Trasobares mem estas je 91 km sudokcidente de Zaragozo, provinca kaj regiona ĉefurbo, sur 649 msm en la Iberia Sistemo, ĉe la valo de la rivero Isuela, alfluanto de la rivero Jalón. Ĝi estas alirebla laŭ loka ŝoseo laŭ kiu ĝi estas inter Calcena nordokcidente kaj Tierga sudoriente.
Historio
Estis setlejo de keltiberoj nome Tertakom.
Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj same en Trasobares kie oni plialtiĝis el 292 loĝantoj en 1991 ĝis nunaj 190 loĝantoj en 2021. Evidente elmigrado ĝenerale foriris al industriaj aŭ pli viglaj areoj kiel Zaragozo, kaj Calatayud.
Aktualo
Altiraĵoj estas la preĝejo, la monaĥejo, mudeĥara sonorilturo, la ermitejo kaj naturaj lokoj ĉefe ĉe la rivero.
Mont des Avaloirs
La alta Mont des Avaloirs estas la plej alta punkto de la Armorika montaro. Ĝi situas en Pré-en-Pail, en la departemento Mayenne, en la regiono Luarlandoj, kaj limas kun la departemento Orne. Ĝi formas la daŭrigon de la Collines de Normandie (Normandaj Montetoj), konsistantaj el erikejoj kaj dezertaj paŝtejoj.
Belvedero konstruita en 1994 ofertas al vizitantoj vidon laŭ 360°:
Gudivada
Geografio
Gudivada situas sur la marborda ebenaĵo. Distrikta sidejo Maĉilipatnam troviĝas 32, Eluru 35, Vijayawada 36, Tenali 43, subŝtata ĉefurbo Amaravatio 48, Guntur 59, Bhimavaram 60, Hajderabado 287, Mumbajo 910, Kolkato 1031, tutlanda ĉefurbo Delhio 1411 kilometrojn (aere).
Preĝejo de la sep dormantoj de Efezo (Tobolsko)
Preĝejo de la sep dormantoj de Efezo (Церковь Семи отроков Эфесских) situas en la tombejo Zavalnoje en Tobolsko, Tjumena provinco, Rusio. Ĝi estis konstruita en 1772—1776 kiel preĝejo de tiu ĉi tombejo.
Historio
En 1772 estis ordonite krei la tombejon Zavalnoje kaj konstrui tie ŝtonan preĝejon anstataŭ tiu ligna, sed pro la ribelo de Pugaĉov kies taĉmentoj minacis la regionon, la konstruado estis prokrastita. En oktobro 1774 guberniestro Denis Ĉiĉerin memorigis al ekleziaj aŭtoritatoj pri neceso plenumi la ordonon kaj la afero ekmoviĝis. Pri la konstruado okupiĝis serĝento de geodezio Andrej Abarin. Tiucele estis aranĝita monkolektado inter la oferantoj. La komenciĝis la konstruado kaj la  la preĝejo estis konsekrita de ĉefepiskopo Varlaam (Petrov). La dato estis elektita ĉar tiutage la Rusa Ortodoksa Eklezio rememoras la sep dormantojn de Efezo (laŭ juliana kalendaro); alia dato kiam okazas ilia honorado estas la. La preĝejoj de la sep dormantoj de Efezo en Rusio tre malmultas. En la sama jaro estis konstruitaj apude brika hospitalo kaj laborejo por ekzilitoj kaj malliberuloj.
La ligna preĝejo plu ekzistis kaj estis menciita ankoraŭ en dokumentoj de 1783. Ĝis 1825 oni nomis la preĝejon en la oficialaj dokumentoj "eksterurba tombeja preĝejo de la sep dormantoj" (загородная кладбищенская церковь Семи Отроков) kaj nur poste oni ekuzis la kompletan oficialan nomon.
Gudivada
Historio
Gudivada ekzistis jam en la 3-a jarcento antaŭ Kristo kaj situis laŭ komerca vojo. La malnova loknomo estis Vidarbhapuri. La statuso pri municipo alvenis en 1937.
Ekonomio
Ekonomio pri Gudivada-ĉirkaŭaĵo baziĝas pri agrikulturoj (precipe rizoj). La urbego helpas tion per agrikulturaj maŝinoj. Krome ekzistas servoj, komercadoj, edukadoj.
Preĝejo de la sep dormantoj de Efezo (Tobolsko)
Historio
En 1886 ĉe la preĝejo malfermiĝis eksterdiserva legado kun instruado de eklezia kantado. Samtempe estis fondita stokejo de aĉeteblaj religiaj kaj morale edukaj libroj kaj folioj. La en la domo de tombofosantoj ekfunkciis la unuklasa miksita alfabetiga lernejo.
En 1909-1910 aperis alkonstruaĵo omaĝe al Sanktaj Inocento de Irkutsko kaj Serafimo de Sarov, konstruita je monoferoj.
Gudivada
Edukado
La instruaj lingvoj estas la angla kaj la telugua en Gudivada, kie diversaj altlernejoj funkcias.
Preĝejo de la sep dormantoj de Efezo (Tobolsko)
Historio
En la 1930-aj jaroj la preĝejo servis kiel la centro de la Tobolska eparĥio ĝis 1937, kiam kadre de la afero de "Unio de Savado de Rusio" (Союз спасения России) la ĉefepiskopo Artemij (Iljinskij) kaj ĉiuj pastroj estis ekzekutitaj kaj sepultitaj en komuna tombo dekstre de la preĝejo. Laŭ legendo, gardistino Agrippina sin fermis en la preĝejo por ne enlasi la persekutantojn kaj dum unu monato restis tie, nutrante sin per hostioj. En 1937-1943 la sacerdoto mankis, do la paroĥanoj kolektiĝis por preĝi memstare. En 1943 estis nomumita la pastro Sergij Simanovskij, kiu memore al sia servado kaj al la pereinta dum la Dua mondmilito filo pentris ikonojn de Sergio de Radoneĵ kaj de Sankta Boris, princo de Vladimir. Li aranĝis monkolektadon kaj en 1944 la paroĥanoj kolektis por la fronto rublojn, pro kio la pastro ricevis dankan telegramon de Stalin. En decembro 1945 li ricevis permeson remalfermi la Kovrofestan katedralon, kien transiris la paroĥa komunumo kaj estis translokitaj pluraj sanktaĵoj.
En 1990 estis restarigita la Tobolska-Tjumena eparĥio kaj ĝia estro episkopo Dimitrij ekloĝis en la paroĥa domo, kie li restis ĝis transdono de la Tobolska Kremlo al la eparĥio. Ekde 1996 en la paroĥa domo ĉe la preĝejo loĝis monaĥinoj de la monaĥejo de Johano la Baptisto kaj la Entempligo de la sanktega Virgulino — ĝis 2000, kiam la monaĥejo estis transdonita al la eparĥio.
Gudivada
Religioj
Preskaŭ 86% de la populacio estas hinduoj, proksimume 9% estas islamanoj, proksimume 4% estas kristanoj.
Preĝejo de la sep dormantoj de Efezo (Tobolsko)
Historio
En 2003 danke al oferoj de la paroĥanoj estis aĉetitaj sonoriloj kaj la ili unuafoje eksonoris, je la Naskiĝo de Maria.
Sonorilturo
En 1800 ĉefepiskopo Varlaam (Petrov) ordonis konstrui sonorilturon. La konstruado estis financata per entombigaj pagoj kaj oferoj. En 1810 la sonorilturo estis finita. En 1815 ĝi ankoraŭ ne havis feran tegmenton kaj en 1816 komencis enfali, do oni urĝe starigis kontraŭfortojn.
Gudivada
Klimato
Gudivada situas en savanoklimato (laŭ klimata klasifiko de Köppen Aw) kun influo de musono. La averaĝa temperaturo varias inter 24-33 °C. Jare pluvas ĉirkaŭ 1000 mm.
Preĝejo de la sep dormantoj de Efezo (Tobolsko)
Kadukulejo
En novembro 1816 negocista vidvino Jelena Piroĵnikova petis permeson konstrui ĉe la preĝejo kadukulejon por 20 personoj por plenumi la volon de sia mortinta edzo Grigorij Miĥajloviĉ Piroĵnikov, esprimitan la. Li lasis tiucele al la urba magistrato kapitalon. Oni decidis konstrui ĝin maldekstre de la preĝejo, ĉar tiu tereno ankoraŭ ne estis okupita de la tomboj kaj situis apud la tombo de Grigorij Piroĵnikov. En februaro 1817 la permeso estis ricevita kaj la konstruado komenciĝis. Fine de 1818 la kadukulejo estis finita kaj la transdonita al la preĝejo. Sume tiucele estis elspezitaj rubloj. En 1824 guberniestro Aleksandr Turgenev, konsiderinte la kadukulejon ne sufiĉe komforta kaj evoluinta, ordonis transdoni ĝin al la Administracio de Sociala Prizorgado (Приказ общественного призрения). La kadukulejo estis malkonstruita en la 1980-aj jaroj. Sur ĝia loko aperis duetaĝa konstruaĵo, kie nun sidas biblioteko kaj aliaj paroĥaj servoj. La tomboj de la geedzoj Piroĵnikov malaperis.
Gudivada
Trafiko
Rektaj fervojaj linioj alvenas el Vijayawada, Bhimavaram kaj Maĉilipatnam. 5 vojoj kuras al la urbego el ĉiuj direktoj. Ene aŭtorikiŝoj kaj taksioj helpas la trafikon. La urbego havas ankaŭ aŭtobusan stacidomon. La plej proksima internacia flughaveno funkcias en Amaravatio.
Preĝejo de la sep dormantoj de Efezo (Tobolsko)
Aktuale
Diservoj okazas en dimanĉoj, sabatoj kaj festotagoj. Ĉiutage okazas preĝoj, inkluzive pri la mortintoj. Okazas sakramentoj kaj aliaj ritoj. Servas tri pastroj kaj diakono. Ĉefpastro estas Aleksandr Inozemcev. Dum la festoj kantas du ĥorusoj.
Ĉe la preĝejo funkcias kvar dimanĉaj lernejoj (por infanoj, gejunuloj, plenkreskuloj kaj prepara), okazas renkontiĝoj de la movado "Siberio Juna Ortodoksa", abstinula societo "Sobriĝo" (Трезвение) kaj de la kozakoj. Sabate kaj dimanĉe funkcias biblioteko.
Gudivada
Famuloj
Ŝakisto Humpy Koneru naskiĝis en Gudivada.
Preĝejo de la sep dormantoj de Efezo (Tobolsko)
Aktuale
Kermesoj okazas la kaj la.
Pastroj
En aŭgusto 1798 paroĥestro Pavel Melkov nome de la negocista komunumo de Tobolsko petis ĉefepiskopon Varlaamon sendi por konstanta servado ĉe la preĝejo pastron kaj du sakristianojn (причетник), promesinte pagi al la pastro 50 rublojn jare kaj al la sakristianoj po 25 rublojn, sume 100. Ĝis tiam la ritojn plenumis 16 sacerdotoj el 8 aliaj preĝejoj laŭe al la ordono de la Sinodo de la kiu preskribis ke la entombigajn diservojn plenumu pastroj de paroĥoj al kiuj apartenis la mortintoj. Sed la ekleziaj aŭtoritatoj estis zorgitaj rilate du aferojn — ĉu la negocista komunumo pretas garantii la daŭran pagadon kaj ĉu tio ne damaĝos interesojn de la aliaj pastroj, kiuj perdos respektivajn enspezojn. La la negocista komunumo promesis pagi al pastro 100 rublojn jare kaj al du sakristianoj po 30 rublojn. La salajrojn devis doni la paroĥestro, kolektanta entombigajn pagojn.
Tamen efektive la urbaj kaj ekleziaj aŭtoritatoj plu diskutis pri la fonto de la pagoj kaj ĉiu flanko rifuzis fari la ĉefan kontribuon. Pro tio la unua pastro Ivan Vergunov, nomumita en decembro 1798, dum kelkaj jaroj sensukcese plendis pri nekompleta pagado de la salajro kaj fine petis transigi lin al alia paroĥo, kio estis plenumita fine de 1805 kiam li estis transigita al Iŝimo. Lin anstataŭis Nikita Nekrasov, transigita en 1805 el Kurgano al la Resurekta preĝejo en Berjozovo, kaj en 1806 al la Sofia katedralo en Tobolsko. Pro manko de vakantaj pastraj postenoj en la aliaj preĝejoj, fine oni sendis lin al tiu ĉi preĝejo kaj li servis tie ĝis junio 1806. De februaro 1816 ĝis aŭgusto 1817 kiel pastro servis Andrej Juŝkov. Poste li mem petis transigi lin aliloken, ĉar li havis domon en la paroĥo de la Kandelfesta preĝejo, sufiĉe for de la tombejo, kaj loĝi en la preĝeja domo ne povis pro ĝia ekstrema kadukiĝo. Fine oni transigis lin al la preĝejo de Mikaelo Ĉefanĝelo.
En septembro 1817 ĉefpastro de la preĝejo iĝis Vasilij Kuznecov, kiu antaŭe servis kiel pastro en la Orenburga Ulana Regimento kaj partoprenis kun ĝi la Patriotan Militon de 1812, inkluzive la batalojn ĉe Smolensko, Borodino, Malojaroslavec, Tarutino kaj marŝis ĝis Francio, kie li servis ĉe rusaj hospitaloj en Hamburgo, Nancio kaj Althen-des-Paluds. En 1822 li iniciatis orumadon de ikonostazo, kaj en 1823 anstataŭigon de la brika planko per tiu gisfera, kiu ekzistas ĝis nun. La anstataŭigo kostis 747,5 rublojn. Vasilij Kuznecov servis en la preĝejo pli ol 30 jarojn, do pli ol iu ajn pastro.
El postaj pastroj estas konataj :
Paroĥestroj
La unua paroĥestro (староста) estis tobolska negocisto Stepan Popov, elektita por tiu posteno en oktobro 1781 kaj servinta ĝis aŭtuno 1783. Pro malsano li longan tempon ne povis plenumi siajn devojn, do la la urba magistrato raportis pri elekto de nova paroĥestro Nikita Ososov. En decembro 1790 kiel paroĥestro estis elektita burĝo Aleksej Zaĥarov, eksigita en majo 1798 laŭ propra peto. En julio 1798 paroĥestro iĝis negocisto Pavel Melkov, sed pro foresto iun tempon liajn devojn plenumis lia filo. En novembro 1800 Pavel Melkov mortis kaj lian postenon transprenis lia filo Gavrila, kiu forlasis la postenon la. Lin sukcedis burĝo Vasilij Nevolin, kiu servis ĝis la. En junio 1817 lin sukcedis Jakov Zaĥarov.
Aliaj
La unua gardisto estis Fjodor Gorev, maldungita en septembro 1782 pro kadukeco kaj malsanoj.
La preĝejo
La preĝejo estas unuetaĝa kaj kombinas elementojn de baroko kaj klasikismo. Ĝi havas de la okcidenta flanko sonorilturon kaj nordan alkonstruaĵon omaĝe al Sanktaj Inocento de Irkutsko kaj Serafimo de Sarov. Por eniri la preĝejon necesas trairi nartekson kaj la unuan etaĝon de la triŝtupa sonorilturo. La alkonstruaĵo estas kunigita al la ĉefa spaco per pordoj, kiuj situas en la altaro kaj centra parto de la alkonstruaĵo. La planko estas gisfera, en la refektorio ĝi havas ornamojn. La fenestroj estas plejparte rektangulaj, sed de surstrate havas duonrondan supron. La plafonoj estas plataj, krom la unua etaĝo de la sonorilturo. La muroj kaj la plafonoj iam estis dispentritaj, nun restis nur kelkaj freskoj surmure inter kiuj pendas ikonoj, plejparte malnovaj. Baroka ikonostazo, farita en la 18-a jarcento, estas duŝtupa, orumita, multaj malnovaj ikonoj malaperis sub postaj pentraĵoj. La alia baroka ikonostazo en Siberio troviĝas en Irkutsko. Ĥorejoj situas ĉe la finaĵoj de la soleoen kaj estas apartigitaj de la ĉefa spaco per etaj ikonostazoj, antaŭe per simplaj septoj kiuj etendiĝis ĝis la plafono.
Sur la norda muro de la alkonstruaĵo pendas du grandaj ikonoj — de Inocento de Irkutsko kaj Serafimo de Sarov, super kiuj troviĝas eta ciborio. Ĉe la enirejo al la ĉefa spaco situas tri ikonoj — de Marko la Tombofosantoen, Aleksio de Romoen kaj inter ili, super la pordo — ikono de Ŝtuparo de la Paradizo, inspirita de la samtitola verko de Johano Klimako. Iam la ĉefa spaco kaj la alkonstruaĵo estis konektitaj per koridoro, pri kio nun atestas arko en la ĉefa spaco, sur kies loko iam staris septo etendiĝinta ĝis la plafono kun eta pordo. Ekstere, super la enirpordo pendas ikono de la sep dormantoj de Efezo. Ĉe la okcidenta muro de la dua ŝtupo de la sonorlituro estas ikono de la Neartefarita bildo de Kristo la Savinto. Sur pupitro dekstre de ambono troviĝas la ikono de la sep dormantoj de Efezo, evidente donacita de iu Jevdokija, ĉar ŝia aŭspicianto martirino Eŭdokia de Heliopoliso estas bildigita en la maldekstra parto de la ikono.
Por la hejtado estis uzataj fornoj.
Komuna tombo
Apud la preĝejo staras ligna kruco kiu markas komunan tombon de sacerdotoj kaj monaĥinoj mortpafitaj en 1937 :
Ĉefepiskopo Artemij kaj la pastroj de la preĝejo estis rehabilititaj la, Angelina Kugajevskaja kaj Aleksej Balin en 1956, Jekaterina Vjatĉenina en 1957, Natalja Buraĉkova kaj Sergij Lavrov en 1958.
Relikvoj
En la preĝejo troviĝas jenaj relikvoj:
La ikono de Dipatrino de Poĉajev famiĝis en 1848, kiam Tobolskon trafis ĥolero. Maljuna ermito, loĝinta en areo Podĉuvaŝo apud la urbo, havis vizion ke por ĉesigi la epidemion necesas preĝi antaŭ tiu ĉi ikono. La ĝi estis portita el la preĝejo al la urbo kaj la ĉefepiskopo Gergij kune kun ĝi kaj la ikono de Dipatrino de Abalako faris krucmarŝon ĉirkaŭ la urbo. Post tio la epidemio kvietiĝis kaj ĝis la tute ĉesis.
En 2004 lernantoj de la ikonfara lernejo ĉe la Tobolska Spirita Seminario dum revizio de la preĝejaj ikonoj fotis ĝin kaj ekvidis sur glaco de la ikonŝranketo riveliĝintajn kvazaŭ en foto konturojn de Dipatrino kaj la Bebo Jesuo. Post tio al la preĝejo ekfluis pilgrimantoj, dezirantaj vidi tiun ĉi manifestiĝon.
Paroĥaj preĝejoj
Al la preĝeja paroĥo apartenas ankaŭ :
Bory (distrikto Žďár nad Sázavou)
Bory (Borry) estas municipo de Ĉeĥio situanta en distrikto Žďár nad Sázavou. Ĝi situas 10 km norde de urbo Velké Meziříčí. Ĉi tie vivas. La vilaĝo estas ĉirkaŭita de ampleksaj herbejoj kaj arbaroj. Tra la municipo trafluas rojo Babačka enfluiĝanta en riveron Oslava. Ĉirkaŭaĵo de la municipo estas konata dank' al mineraloj, kiuj estas riĉe reprezentitaj en vico da muzeoj.
Historio
La municipo estiĝis la 1-a de januaro 1972 per kunigo de Dolní Bory kaj Horní Bory (inkluzive de ĝia loka parto Cyrilov). La unuaj ok monatoj de sia ekzistado la kunigita municipo portis nomon Horní Bory, ekde la 1-a de septembro 1972 poste estis destinita ĝia nuntempa ofica nomo – Bory.
48842 Alexmazzanti
48842 Alexmazzanti estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:3 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Branislaŭ Taraŝkeviĉ
Branislaŭ Taraŝkeviĉ - beloruse (en ambaŭ kutimaj ortografioj) Браніслаў Тарашкевіч, science ankaŭ latinliterigita Branisłaŭ Taraškievič, oficiala pasporta nomo Браніслаў Адамавіч Тарашкевіч, litove Bronislavas Taraškevičius kaj pole Bronisław Taraszkiewicz - estis belorusa lingvisto. Li naskiĝis la 8-an de januaro 1892 en la vilaĝo Mačiuliškės, tiam en la vilna gubernio de la Rusia Imperio, nun en la vilna subdistrikto de Litovio, mortis en aĝo de 46 jaroj la 29-an de novembro 1938 en Minsko. Branislaŭ Taraŝkeviĉ aparte konatas pro la kreo kaj diskonigo de la Belorusa klasika ortografio, kiu nun portas lian nomon. La unua normigo de la belorusa klasika ortografio estis farita de li en 1918 kaj estis en ĉiutaga uzo de oficiala ĝis belorusa ortografia reformo en 1933. La nomo "Taraŝkevica" emfazas la grandan similecon de la nuna ortografio kun la laboro de Branislaŭ Taraŝkeviĉ de 1918 kaj ĝi estis enkondukita en la lingvouzo en la jaroj 1980-aj de belorusa lingvisto Vincuk Vjaĉorka.
48842 Alexmazzanti
Nomo
Ĝia nomo honoras Alessandro Mazzanti, kaj iama prezidento de la Gruppo Astrofili Montelupo de 2020. Li observas malgrandajn planedojn, precipe.
Malvola orgasmo
Malvola orgasmo aŭ devigita orgasmo, estas formo de seksa kontrolo en kiu la aktiva partnero (ofte nomata la dominanta) sekse stimulas submetiĝeman partneron (la submetiĝemulo) al la punkto de la orgasmo. Ankaŭ povas okazi ke la submetiĝemulo provas rezisti kaj reteni la komencon de orgasmo. La praktiko povas esti aplikata al ĉiuj orgasmantaj seksorganoj, kaj al peniso kaj al vegino. Ne temas pri kuna masturbado, ĉar tie ĉi unu orgasmigas la alian, sed la praktiko povas esti parto de senpenetra seksumado.
34558 Annasavelyeva
34558 Annasavelyeva estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 27-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo « LINEAR » elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Malvola orgasmo
Nevola orgasmo
Nevola orgasmo kiu okazas kiel rezulto de malvola seksa kontakto, kiel ekzemple dum seksperforto aŭ seksatenco, ofte povas esti asociita kun sentoj de honto kaŭzita de internigado de sintenoj kiuj kulpigas la viktimon. Pro tio homoj kiuj spertas tiun ofte ne raportas pri la sperto pro honto aŭ embaraso. Nevolaj orgasmoj povas okazi sendepende de sekso.
Medicinaj studoj montras, ke la genitala reflekso estas parto de la mjelo kaj tial ne ĉiam povas esti sub konscia kontrolo. Nevola orgasmo ankaŭ povas esti seksa medicina problemo kiu rilatas al malordo de la genitaloj.
34558 Annasavelyeva
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Anna Savelyeva, kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2018 pro sia projekto pri matematiko. Ŝi estis lernantino ĉe la Ŝtata Lernejo 57 de Moskvo, Rusio.
Vincuk Vjaĉorka
Vincuk Vjaĉorka - beloruse (en ambaŭ kutimaj ortografioj) Вінцук Вячорка, prononco, science ankaŭ latinliterigita Vincuk Viačorka, oficiala pasporta nomo Валянцін Рыгоравіч Вячорка, Valjancin Rihoraviĉ Vjaĉorka - estas belorusa lingvisto kaj politika aktivulo. Li naskiĝis la 7-an de julio 1961 en Bresto. Interalie li en 1989 kaj 1993 aktive kunlaboris en la Belorusa Popola Fronto "Reviviĝo" (Беларускі Народны Фронт "Адраджэньне", БНФ, BNF) - socia kaj politika movado en Belorusio en la malfruaj 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj kiuj kondukis Belorusion al ĝia sendependeco el Sovetunio, kaj plu membras en la sekva politika partio BNF, opozicia al la registaro de Belorusio. Krome aparte li engaĝiĝas favore al la belorusa klasika ortografio surbaze de la laboraĵo de Branislaŭ Taraŝkeviĉ.
Cornelius Fredericks
Cornelius FREDERICKS, ankaŭ Frederiks (1864 - apud Lüderitz), estis gvidanto de la Bethanien-namoj en la suda parto de Germana Sudokcidenta Afriko.
Palūšė
Palūšė estas vilaĝo en la orienta parto de Litovio. Ĝi situas en la komunumo Ignalina (litove Ignalinos rajonas) aŭ tutprecize subdistrikta komunumo Ignalina (litove Ignalinos rajono savivaldybė, laŭvorte "cirkla memregejo de Ignalina"), proksimume kvar kilometrojn de la centra loko Ignalina, kaj troviĝas ene de la limoj de la pitoreska nacia parko Aŭkŝtajtio. Inter la jaroj 1995 kaj 2010 ĝi apartenis al la tiutempe ekzistanta distrikto Utena. En 2011 en la vilaĝeto vivis nur 92 loĝantoj. Tamen la loko en Litovio estas relative konata, ĉar ĉi tie, borde de la lago Lūšiai, ofte komenciĝas boatadoj - parte plurtagaj, kun tendoj, vestaĵoj kaj nutraĵaj provizoj en la boatoj kaj cetere tradicie ankaŭ esperantistaj - al la vasta reto da interkonektitaj lagoj de la regiono. Krome la historia ligna kirko de la vilaĝo el la 18-a jarcento inter la 25-a de junio 1993 ĝis la ekvalido de la eŭro en Litovio komence de 2015 dekoris la nacian monbileton de 1 litova lido dorese de la bildo de Žemaitė.
Cornelius Fredericks
Vivo
Fredericks iel konkurencis kun kapitano Paul Fredericks havante inter la en Bethanie vivantaj orlamoj multajn favorantojn.
Peter Rehder
Peter REHDER (naskiĝinta la en Schwerin) estas germana filologo kaj slavisto.
Vivo
Post studoj de slava filologio ĉe la Universitato de Munkeno li doktoriĝis en 1967 kaj ekasistantis samloke. Post habilitiĝo en 1978 li fariĝis orda profesoro pri slavaj filologio kaj balkanaj studoj. Li restis tie ĝis emeritiĝo en 2004.
Cornelius Fredericks
Vivo
En la 9.9.1906 oni internigis Fredericks en koncentrejo sur Ŝarko-insulo je Lüderitz kie la plejparto de kaptitoj (nombro inter du kaj tri miloj; laŭ oficiala statistiko 1359) mortis pro veterkondiĉaĉoj aŭ malsatego. Iliaj korpoj entombigitis mare dumtajde.
Peter Rehder
Vivo
Esploris li ade malnovajn lingvajn formojn de la slava lingvaro kaj ĝenerale la sudslavan mondon (lingve kaj literature). Krome li eldonis plurajn seriojn (ekz. "Slavistische Beiträge"; inter 1977 kaj 2019 gazeto "Die Welt der Slaven").
Cornelius Fredericks
Vivo
Fredericks ekzekutitis per senkapigo. La kapo senditis Germanujon por fari prirasajn esploradojn. Ĝi laste troviĝis verŝajne, kun minimume 19 aliaj, ĉe Charité-kliniko en Berlino kaj estis revenigita en Namibion en 2011.
Peter Rehder
Vivo
En la 1988-a jaro li kreis Alois-Schmaus-fondaĵon kiun li estris dum longa tempo.
Marlofa
Marlofa estas loĝloko en la municipo La Joyosa, en la provinco Zaragozo. Ĝi situas je 1,9 km de la ĉefloko de la komunumo kaj ĉirkaŭ 20 km nordokcidente de Zaragozo, inter la riveroj Jalón kaj Ebro. Estas 6 521​ loĝantoj (INE 2021).
Wish Dragon
Wish Dragon (anglalingve por Deziru Drakon) estas ĉin-usona komputila animacia filmo eldonita en la jaro 2021 reĝisorita kaj scenarigita de Chris Appelhans kaj produktita de Sony Pictures Animation kaj Tencent Pictures. La ĉefaj voĉoj estas de Jimmy Wong, John Cho, Constance Wu, Natasha Liu Bordizzo, Jimmy O. Yang, Aaron Yoo, Will Yun Lee kaj Ronny Chieng.
Cornelius Fredericks
Honoroj
Sur Ŝarkinsulo ĉe Lüderitz starigitis je lia honoro memorigŝtono.
Marlofa
Historio
Marlofa havas siajn originojn en majesta biendomo, kie oni starigis konstruaĵojn por la farmistoj. En 1845 ĝi aliĝis al la komunumo La Joyosa, konstituita en 1834.
Wish Dragon
Ricevo
Rotten Tomatoes raportis kritikan takson de 68%, kiu baziĝas sur 25 recenzoj. Metacritic atribuas rangigon el 100 bazite sur rezencoj el kritikistoj, en kiu la filmo atingas 59 bazite sur 6 rezencoj.
Cornelius Fredericks
Honoroj
Ekde 2018 estas plano renomi Lüderitz-straton en Berlino por Fredericks.
Marlofa
Monumentoj
La plej grava monumento en Marlofa estas la preĝejo de Nuestra Señora del Carmen (Nia Sinjorino el Karmelo), en la Baroka stilo, konstruita en la 17-a jarcento.
Fera (III) oksido hidroksido
Fera (III) oksido-hidroksido aŭ oksido hidroksido de fero (III) neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratigado de la fera (III) oksido aŭ hidrolizo de feraj (III) saloj. Fera (III) oksido-hidroksido estas malheloranĝa aŭ flava vivanta solidaĵo, nesolvebla en akvo kaj uzata en kemiaj sintezoj. Fera (III) oksido-hidroksido prezentas 1 hidroksilan grupon ligitan alferatomo. Ĝi konsistas je 1 feratomo, 1 hidrogenatomo kaj 2 oksigenatomoj.
Johann Georg Lenz (1748-1832) el la Universitato de Jena malkovris goetiton, kiu estas la erco de ferika oksido hidroksido, en 1806. Lenz nomis ĝin laŭ sia amiko, la verkisto kaj filozofo Johann Wolfgang von Goethe (1799-1832). Goethe fariĝis obsedita pro mineralogio en siaj dudekaj jaroj, kiel rezulto de sia plano remalfermi mezepokan arĝento-minejon en la Montaroj Harco. Okaze de la tempo kiam Goethe mortis, li amasigis 17,800 specimenojn de mineraloj - la plej granda privata kolekto de ŝtonoj kaj ercoj en Eŭropo.
Pohorská Ves
Pohorská Ves (antaŭe Terčí Ves, Theresiendorf) estas municipo en Ĉeĥio, en Sudbohemia regiono, en distrikto Český Krumlov. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1769.
Turismaj limpasejoj
Sur la teritorio de municipo estas turismaj limpasejoj en Aŭstrion, nome sur turismaj padoj:
Plu estas ĉi tie komuna limvojo Pohorská Ves - Bad Großpertholz.
Nowon-gu
Noŭon aŭ Nowon estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 구 kaj per ĉina skribo 區. Laŭ la stato de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Sulfotep
Tetraetila dutiopirofosfato aŭ sulfotepo estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la dutiopirofosfata acido kaj etanolo. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo. Tetraetila dutiopirofosfato posedas 8 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn, 2 sulfuratomojn, 2 fosforatomojn kaj 5 oksigenatomojn. Tetraetila dutiopirofosfato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de insekticidoj kaj pesticidoj.
Péter Forgács (reĝisoro)
Péter Forgács [forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo Forgács Péter estis hungara reĝisoro, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis Forgách [forgAĉ].
Péter Forgács naskiĝis la en Budapeŝto.
Biografio
Péter Forgács studis teatrohistorion kaj anglan literaturon en Hebrea Universitato de Jerusalemo (1990-1994), poste li akiris reĝisoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2000. Lia ĉefinstruisto estis Gábor Székely (reĝisoro). Post la diplomo li estis reĝisoro de Gaja Teatro ĝis 2009, krome ekde 2001 li instruis en la universitato, kie li akiris sciencan gradon DLA en 2018.
Morena
Morena, laŭ (मुरैना) estas urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en la samnoma distrikto Morena, kie ĝi estas ties sidejo.
Demografio
Morena havis populacion de en 2011 kun legopovo de 80%, kiu estas signife pli alta, ol la landa mezumo.
Geografio
Morena situas en norda parto de la subŝtato tre proksime al Raĝastano 177 metrojn super la marnivelo. Dolpur troviĝas 24, Gvalior 36 (voje 39), Agra 74 (voje 82), Bhind 77, Hindaun 101, tutlanda ĉefurbo Delhio 250 (voje 312), subŝtata ĉefurbo Bopalo 366, Indaur 473, Mumbajo 991, Kolkato 1136 kilometrojn (aere).
Historio
La ĉirkaŭaĵo de Morena antaŭe estis okupita fare de la pluraj princaj ŝtatoj.
Ekonomio
En Morena la plej oftaj okupiĝoj estas prilaboradoj de tritikoj, olesemoj, kotonoj.
Lingvoj
En Morena la oficiala lingvo estas la hindia.
Religioj
En Morena plejparto de la populacio estas hinduoj (90%), krome islamanoj (8%).
Eduko
Morena havas kvin altlernejojn aligitajn al du universitatoj.
Trafiko
Morena havas trairan fervojan linion. 2 ĉefvojoj kruciĝas ĝuste en Mortena. Flughaveno estas plej proksime ĉe Gvalior.
33162 Sofiarandich
33162 Sofiarandich estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Giuseppe Forti elde la observa stacio de Asiago Cima Ekar apud Asiago en Italio.
Nomo
Ĝi estas nomita en honoro de Sofia Randich, direktorino de la Observatorio de Arcetri de la INAF de 2018, la unua virino, kiu tenis tiun postenon. Ŝi estas fakulino en stela spektroskopio, stelamasoj, formiĝo kaj evoluo de steloj kaj galaksioj. Ŝi estas Kun-Estrino de la Spektroskopia Enketo Gaia - ESO.
De Grote Geschiedenisquiz
De Grote Geschiedenisquiz (laŭvorte en Esperanto: la granda historiokvizo) estis de 2002 ĝis 2018 nederlanda televida programo produktita de NTR. Ĝi estis ĉiujara kvizo pri diversaj temoj rilate historion.
Listo de asteroidoj (97001–98000)
Jen la listo de la asteroidoj kun numeroj 97001 ĝis 98000.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post la malkovro. Ne estas kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.
Esceptokaze, kelkaj raraj asteroidoj ricevis nomon ; plejparte el la aliaj havas nenian menciindecon.
Jehonatan Geffen
Jehonatan GEFFEN (Hebree: יהונתן גפן; la 22-an de februaro 1947 - la 19an de aprilo 2023) ankaŭ konata kiel Jonatan GEFEN, estis israela aŭtoro, poeto, kantokomponisto, ĵurnalisto kaj dramisto, performisto kaj satiristo.
Vivo
Geffen naskiĝis en moŝavo Nahalal. Li estas la patro de kantisto Aviv Geffen kaj nevo de Moŝe Dayan. En 1965, li servis kiel paraŝutisto kaj fariĝis oficiro.
En 1967, lia patrino superdoziĝis de ŝia medikamento kaj mortis. Geffen konsideras la incidenton kiel sinmortigon. En 1972, dum Geffen estis studento en Londono, lia fratino Nurit sinmortigis, kaj li revenis al Tel Avivo.
Dum ĉi tiu periodo li komencis publicistan verkadon kaj skribi kolumnon por la semajnfina suplemento de Ma'ariv kaj li aliĝis al la distra trupo "Lul" kun Uri Zohar, Arik Einstein kaj Ŝalom Ĥanoĥ.
Geffen estis ofte kritikita pro sia ekstremisma maldekstra politiko, kiu randiris sur provoko kaj eĉ ricevis mortajn minacojn. Li estis unu el grupo de ĵurnalistoj (inkluzivanta Uri Dan, Jeŝajahu Ben Porat, Eitan Haber, Hezi Carmel, Eli Landaŭ kaj Eli Tavor) kiu en 1973 eldonis la libron La Malsukceso, la unua libro kiu dokumentis la Yom Kippur Militon. Ĝi kritikis la ne- kaj mal-faron de la tiama registaro kaj militestraro kaj ankaŭ enhavis unuamanajn priskribojn de bataloj, viktimoj, vundoj kaj la perdoj kaj malsukcesoj de la armeo kaj de la politikaj gvidantoj. La libro vekis konsiderindan publikan intereson.
Multe de la sukceso de Geffen venis de sia porinfana verkado, kiel la kanto "HaYalda Hachi Yafa BaGan" (La Plej Bela Knabino en Infanĝardeno) kaj la libro "HaKeves Haŝiŝa Asar" [La 16a Ŝafo]. Li ankaŭ verkis multajn popularajn kantojn, poemojn, teatraĵojn kaj rakontojn por plenkreskuloj. Li ofte kunlaboris kun la muzikisto David Broza, adaptis hispanajn kantojn en la hebrean.
En Esperanto aperis
Iradi al, Iradi de - HaBalada al Ŝmulik ve Ĥedva
Kastelo Obano
Obano estas eleganta defenda turo situanta ĉirkaŭ 2 km norde de Luna meze de la riverebenaĵo Arba de Biel kaj proksime al ĝia kunfluejo kun la intermonto, kiu venas malsupren de Júnez. Tiu ĉi kastelo ne sidas sur eskarpo, sed sur plata tero, preskaŭ ĉe la nivelo de la fluejo. Nuntempe ĝi ŝajnas malhavi muritan kunmetaĵon.
La kastelo Obano situas en la samnoma senhoma areo, de kie ĝi regas la valon de la rivero Arba de Biel, proksimume du kilometrojn de la urbo Luna, en la regiono Cinco Villas de la provinco Zaragozo. Por atingi la turon Obano oni devas preni la unuan dekstran vojon lasante la urbon Luna, en la direkto de El Frago kaj Biel, proksimume 500 m de la lastaj domoj, poste preterpasante la ĉirkaŭaĵon de la ermitejo La Misericordia.
Historio
Estas nuntempe konate, ke la originoj de la loĝloko Obano devenas de romia tempo, kaj ke ĝi havis daŭre loĝantojn dum la islama periodo, ĉar pluraj fragmentoj de romia kaj islama ceramikoj estis trovitaj. La fino de la vilaĝo en la 15-a jarcento ankaŭ estis konfirmita arkeologie, kiel indikite per skribaj fontoj. Ĉe la piedo de la kastelo staris la urbo Obano, kiu pere de popolĉartoj donitaj de reĝo Sancho Ramírez iĝis relative grava, ĉar ĝiaj loĝantoj ekhavis propran muelejon kaj la loko havis malgrandan ĉirkaŭaĵon murigitan, de kiu nenio restas hodiaŭ.
Obano estas kastelo starigita en la tempo de la reĝo Sancho Ramírez kaj ĝi aperas dokumentita en 1086. Ĝia misio estis kontroli kaj kapti la enirpermesilon inter Ejea de los Caballeros kaj Huesca. La kastelo Obano apartenis en 1167 al la templanoj. En la 10-a jarcento, du jarcentojn post la islama invado de la Ibera Duoninsulo, la Reĝlando de Pamplono kaj la Graflando de Aragono estis malgrandaj teritorioj minacataj de Al-Andalus. Por defendi ĝiajn limojn kun la saracenoj, multaj fortikaĵoj estis konstruitaj, kaj aliaj estis utiligitaj kaj modifitaj post ilia konkero al la maŭroj.
La nuna regiono Kvin Vilaĝoj, en la provinco Zaragozo, estis landlima teritorio inter maŭroj kaj kristanoj inter la 10-a kaj la unuaj jaroj el la 12-a jarcento, hodiaŭ konservas plurajn el tiuj limkasteloj. Kelkaj estas en ruinoj, aliaj estis transformitaj de sia origina mezepoka fabriko kaj aliaj malaperis. Fortikigitaj lokoj kiel Ballesta, Biel, Biota, Hispaniés, Luesia, Obano, Sibirana, Sos, Uncastillo, Villaverde aŭ Yéquera, inter aliaj, formis parton de la fortika limdefendo aŭ aragona ekstremaduro kun la islamaj teritorioj de Al-Andalus.
Priskribo
La alteco de la turo Obano estas ĉirkaŭ 16 m kaj interne ĝia plano havas areon de ĉirkaŭ 15 kvadrataj metroj.
Kiel la cetero de la fortikaĵoj starigitaj en la tempo de reĝo Sancho Ramírez inter 1070 kaj 1090, ĝi estas konstruita el ŝtono prilaborita nur per fortaj ĉiziloj. Tiuj ĉi fortikaĵoj faritaj de lokaj konstruistoj kun teknikoj lernitaj de la mezeŭropanoj havis la proprecon havi kontinuan eŝafodon sur la supra parto de ili. La eŝafodo estis alirita tra du bone videblaj plataj lintelmalfermaĵoj, situantaj sur la nordaj kaj sudaj flankoj de la 5-a etaĝo. La plafonoj kaj plankoj estis faritaj el ligno kaj tial malaperis. Oni ankoraŭ povas vidi la strukturojn kaj korbelojn, sur kiuj ili estis apogitaj.
La pordo de la kastelo, situanta ĉe alteco kiel kutime por sia plej bona defendo, malfermiĝas suden sur la 2-a etaĝo, kun lintelo ekstere kaj kun malgranda ligna balkono. Du malgrandaj malfermaĵoj en ĝia orienta kanvaso (3-a kaj 4-a etaĝoj) kaj unu en la sudo kun monolita duonronda, super la pordo, (tria etaĝo) kompletigas ĝiajn "fenestrojn" al la ekstero. La stranga aspekto de la krenelita finpoluro ŝuldiĝas al la malapero de la ligna tegmento, kiu kronis ĝin. La "U" formaj truoj, kiuj simulas krenelojn estis ĝiaj malfermaĵoj. Interne, la turo estas organizita en kvin etaĝoj. La malsupro leviĝas sur solida kelo kaj sur deklivo de tajlita ŝtono. Al ĝi mankas fenestroj kaj estis destinita, kiel kutime, por stokado.
Origine la kastelo estis akompanita de sia romanika preĝejo, tiu de Santo Tomás de Obano, de la 11-a kaj 12-a jarcentoj, de kiu nenio konserviĝis.
Merindad de Valdivielso
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 129,09 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 386 loĝantojn. Ĝi perdis multajn loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis preskaŭ 200 loĝantojn el la jaro 1996. Ĝi distas 71 km de Burgoso, provinca ĉefurbo.
La municipa teritorio estas pli montara norde kaj la rivero Ebro trafluas sude. Ĝi estas formata de dek kvar submunicipoj, nome la jenaj: El Almiñé, Arroyo de Valdivielso, Condado, Hoz de Valdivielso, Panizares, Población de Valdivielso, Puente-Arenas, Quecedo, kiel municipa ĉefurbo, Quintana de Valdivielso, Santa Olalla de Valdivielso, Tartales de los Montes, Toba de Valdivielso, Valdenoceda kaj Valhermosa.
Jívoví
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1200.
Merindad de Valdivielso
Geografio
La 85 % de ĝia municipa teritorio (10 914,94 hektaroj) estas protektita de la birdoprotekta areo ZEPA Sierra de la Tesla-Valdivielso, kiu klopodas protekti la habitaton de jenaj birdospecioj: ansergrifo (Gyps fulvus), blua cirkuo (Circus cyaneus), perknoptero (Neophron percnopterus) kaj ruĝbeka montokorvo (Pyrrhocorax pyrrhocorax).
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. El la jaro 860 estis senjorlando de la grafo Rodrigo formante parton de la Graflando Kastilio, landlima zono kun fortikaĵoj kiuj protektis el sudaj islamanoj. La historio de la Merindad de Valdivielso estas ligita al la religiaj ordenoj, ĉar en la 9-a jarcento establis sin en la valo grupo de ermitoj kies socia influo ne estis grava, pro ilia solema kondiĉo. Male, la monaĥoj de San Pedro de Tejada, en Puente-Arenas, kontrolis la malgrandajn kamparanarojn, kreis paroĥojn kaj helpis la reloĝadon.
En la 13-a jarcento, la monaĥejo de San Salvador de Oña etendis sian dominadon al la valo. El tio oni formis parton de la komunumaro Concejo Mayor de las Merindades de Castilla la Vieja. Ties regantoj, fidelaj al prakristanaj kutimoj, kunsidas en la arbaro de Quecedo sub kverko kiu videblas en la municipa blazono.
Komence de la 19-a jarcento oni kreis la municipon kun ĉefurbo en El Almiñé kaj aliaj 25 lokoj, nome la jenaj: Ahedo de Butrón, Arroyo,  Condado, Dobro, Escóbados de Abajo, Escóbados de Arriba, Herrera, Hoz, Huéspeda, Madrid de las Caderechas, Panizares, Población,   Porquera del Butrón, Puente-Arenas, Quecedo, Quintana de Valdivielso, Quintanilla-Colina, Santa Olalla, Tartalés de los Montes, Toba,  Tubilleja, Tudanca, Valdenoceda, Valhermosa kaj Villalta. Malpliiĝis la municipa teritorio ĉar inter la popolnombrado de 1857 kaj la antaŭa oni sendependiĝis Villaescusa del Butrón, kaj inter la popolnombrado de 1910 kaj la antaŭa oni kreis la municipon Los Altos de Dobro.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, forstado) kaj brutobredado (bovoj, ŝafoj kaj abelbredado). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.
Inter vidindaĵoj menciindas la Ermitejo de San Pedro de Tejada, en Puente-Arenas, la praermitejoj en Quecedo, la gorĝo de Tartalés de los Montes, la ravino de Los Hocinos, la taksusoj de Panizares, la mezepokaj komercvojoj de fiŝo kaj salo, la preĝejo de Sankta Nikolao de El Almiñé (foto de la tabelo), la Turo de Loja, la Turo de San Martín, la kastelo de Malvecino, kaj la Turo de Fernández Velasco en Valdenoceda.
Estas vizitindaj ankaŭ la romanika preĝejo en Valdenoceda; turo kaj blazondomoj en Quintana de Valdivielso; blazondomoj kaj romanika preĝejo en El Almiñé; gotika preĝejo en Arroyo; turo en Valhermosa kaj herera palaco en Hoz de Valdivielso.
Estas 20 ventogeneratoroj de la entrepreno CESA-GERSA.
Jungnang-gu
Jungnang-gu (la transskribo de McCune-Reischauer oficiala ĝis 2000 estis Chungnang-ku, kaj pli malnova variaĵo, ankoraŭ ne konfirmita per ekstera referenco, estis Cunlan) estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 중랑구 kaj per ĉina skribo 中浪區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Viessoix
Viessoix estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Ĝi nun formas parton de Valdallière.
Saint-Charles-de-Percy
Saint-Charles-de-Percy estas malaperinta franca situanta en departemento Calvados, regiono Normandio.
Rousseau juge de Jean-Jacques
Rousseau, juĝisto de Jean-Jacques (en franca: Rousseau juge de Jean-Jacques) estas libro verkita de Jean-Jacques Rousseau. En tiu libro, Rousseau respondas al tio kion li nomas fifamigaj atakoj kontraŭ sia reputacio fare de liaj malamikoj.
Rousseau ekverkis Rousseau juge de Jean-Jacques en 1772, kaj finkompletigis ĝin en 1776. La libro estas en la formo de tri dialogoj inter "Franco" kaj "Rousseau". La du roluloj argumentas la meritojn kaj demeritojn de tria rolulo, nome aŭtoro nome "Jean-Jacques".
Rousseau juge de Jean-Jacques estis priskribita kiel lia plej malfacile legebla verko; en la prologo de la libro, Rousseau akceptas, ke ĝi eble estas ripetema kaj disordema, sed li petis al la leganto toleremon sur bazo de la fakto ke li bezonas defendi sian reputacion el fifamigo antaŭ sia morto.
Nacia parko Aŭkŝtajtio
La Nacia parko Aŭkŝtajtio estas nacia parko en nordorienta Litovio, proksimume 100 km norde de Vilno. Establita en 1974, ĝi estas la plej malnova el la kvin naciaj parkoj en Litovio. Komence ĝi estis nomita "Nacia Parko de Litova SSR" por emfazi ke ĝi estis la unua tia parko en la respubliko. En 1991 kvar aliaj parkoj estis establitaj kaj estis nomitaj laŭ etnografiaj regionoj de Litovio. La parko estis renomita laŭ la kultura regiono Aŭkŝtajtio.
La parko kovras areon de 410,56 km². La komunumo Ignalina kontrolas proksimume duonon de la areo. La komunumoj Utena kaj Švenčionys kontrolas po plian kvaronon. Strikte protektitaj areoj okupas 2,1%. Oni povas eniri tiun ĉi teritorion nur akompanate de parkoficisto. Pli ol 70 procentoj de ĝia areo estas kovritaj per arbaro. 80 procentoj de la arboj estas pinoj, kelkaj atingantaj 200 jarojn.
Sesdek kvar specioj de planto, ok specioj de fungoj kaj 48 specioj de birdoj trovitaj en la parko estas inkluditaj en la Ruĝa libro de Litovio.
La parka administrejo situas en la vilaĝo Palūšė, parto de la komunumo Ignalina, proksimume kvar kilometrojn de la centra loko Ignalina. En 2011 en la vilaĝeto vivis nur 92 loĝantoj. Tamen la loko en Litovio estas relative konata, ĉar ĉi tie, borde de la lago Lūšiai, ofte komenciĝas boatadoj - parte plurtagaj, kun tendoj, vestaĵoj kaj nutraĵaj provizoj en la boatoj kaj cetere tradicie ankaŭ esperantistaj - al la vasta reto da interkonektitaj lagoj de la regiono. Krome la historia ligna kirko de la vilaĝo el la 18-a jarcento inter la 25-a de junio 1993 ĝis la ekvalido de la eŭro en Litovio komence de 2015 dekoris la nacian monbileton de 1 litova lido.
Belorusa Popola Fronto
La Belorusa Popola Fronto "Reviviĝo" (BPF, Беларускі Народны Фронт "Адраджэньне", БНФ; Bjelaruski Narodni Front "Adradĵenje", BNF, en Esperanto ankaŭ nomebla Belorusa Nacia Fronto "Reviviĝo" por konservi la belorusan mallongigon "BNF") estis socia kaj politika movado en Belorusio en la malfruaj 1980-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj kiuj kondukis Belorusion al ĝia sendependeco el Sovetunio. Ĝi estis simila al la Latvia Popola Fronto kaj Popola Fronto de Estonio, kaj la movado Sąjūdis en Litovio. Aparte konataj membroj estis la homrajta aktivulo Ales Bjaljacki, kiu en 2022 honoriĝis per la Nobel-premio pri paco, la arkeologo kaj socia aganto Zianon Pazniak, la verkisto Vasil Bykaŭ kaj la lingvisto kaj politika aktivulo Vincuk Vjaĉorka, kiu aparte engaĝiĝas favore al la belorusa klasika ortografio. La partio fondiĝis la 24-an de junio 1989 kaj dissolviĝis la 30-an de majo 1993 per transformo al Partio BNF.
Seocho-gu
Soĉo aŭ Seocho estas unu el la sume 25 urbodistriktoj, koree nomataj -gu (en koreaj karaktroj 구, per ĉina skribo 區) de Seulo, la ĉefurbo de Sud-Koreio. Per koreaj karaktroj la distrikto skribiĝas 서초구 kaj per ĉina skribo 瑞草區. Laŭ la censo de, en la urbodistrikto vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
La areo etendiĝas norde ĝis la suda bordo de la rivero Han, vidalvide de la urbodistrikto Yongsan-gu norde de la rivero, kaj sude ĝis la suda rando de la urbego.
Considérations sur le gouvernement de Pologne
Konsideroj pri la Registaro de Pollando — ankaŭ simple La Registaro de Pollando aŭ, en la origina franca, Considérations sur le gouvernement de Pologne (1782) — estas eseo de la svisa filozofo Jean-Jacques Rousseau pri la kreado de nova konstitucio por Pollando (aŭ pli precize, la Pol–Litova Unio). Ĝi reprezentas la lastan klopodon de Rousseau en politika teorio.
Por multaj legantoj, La Registaro de Pollando estas surpriziga en grado laŭ kiu ties rekomendoj foje defias la principojn esprimitajn en la plej fama verko de Rousseau nome, Pri la socia kontrakto. Kontraŭ la percepto de Rousseau kiel radikalulo — konsidero kutime bazata sur la verko Pri la socia kontrakto — en La Registaro de Pollando Rousseau montras prudenton kaj konservatismon: "Neniam forgesu, kiam vi sonĝas pri tio kion vi deziras akiri, tion kion vi povus perdi."
Ermenonville
Ermenonville (franclingva prononco: ​[ɛʁmənɔ̃vil]) estas komunumo en Oise, Francio. Ermenonville estas notinda pro sia parko nomita Jean-Jacques Rousseau fare de René Louis de Girardin. La tombo de Rousseau estis desegnita de pentristo Hubert Robert, kaj estas en la Poplinsulo ("Île des Peupliers") en ties lago, kiu iĝis loko de pilgrimado por liaj multaj admirantoj. Napoleon Bonaparte vizitis Ermenonville, kie li rimarkigis al Girardin, ke estus estinta pli bone por la paco de Francio se nek li nek Rousseau estus iam naskiĝintaj. Girardin rerakontis tiun historion ofte post la fakto.
Ermenonville havas 1 007 loĝantojn. Ties proksimeco al la Flughaveno Parizo-Charles-de-Gaulle estas la tialo ke tiu komunumo havas la plej altan densecon de dungitoj de Air France inter ĉiuj francaj komunumoj.
Mouni Roy
Mouni ROY (28a de septembro 1985) estas hinda aktorino kiu ĉefe laboras en hindaj filmoj kaj televido. Ŝi faris sian aktoran debuton en 2006 ĉe Kyunki Saas Bhi Kabhi Bahu Thi. Roy fariĝis unu el la plej alte pagitaj Hindiaj televidaj aktorinoj. Ŝi ricevis plurajn premiojn inkluzivanta IIFAan Premion kaj du ITA Premiojn kun kandidatigoj por du Filmfare Premioj.
Roy faris sian unuan filmdebuton kun la Panĝabia filmo Heroo Hitler en Amo (2011). kaj siaan hindian filmdebuton per Ora (2018) pro kiu ŝi ricevis nomumon al premio Filmfare por la Plej Bona Nova Aktorino. Ŝi ankaŭ ricevis kritikan aklamon pro sia elfaro kiel Junoon en Brahmāstra: Parto Unu – Shiva (2022), kiu gajnis kandidatigon por la Filmfare Premio por Plej Bona Subtenanta Aktorino kaj gajnia IIFAan Premion por Plej Bona Subtenanta Aktorino.
Daniel Roth
Daniel ROTH (naskiĝinta la en Sibio, mortinta la  en Iași) estis transilvania verkisto politika kiu apartenis al la minoritato de la transilvaniaj saksoj. Pri Roth literaturscience esploradis i.a. Udo-Peter Wagner.
Vivo
Estante filo de ĉarpentisto li frekventis Brukenthal-gimnazion kaj iris Vienon por studi teologion. Sekve li iĝis instruisto en Sibio kaj evangelia pastoro en Iași. Poste li studis medicinon en Munkeno kaj doktoriĝis ankaŭ pri kirurgio. Reveninte patrujen li tamen reorientiĝis je animzorgado kaj iĝis paroĥestro en Cașolț. La revolucio necesigis fuĝon en 1849 en Muntenion. En julio 1849 li ekdeĵoris kiel municipa doktoro en Râmnicu Vâlcea kaj ĉefkuracisto de la garnizona hospitalo de Târgu Ocna. Pli malfrue li aktivis armekuraciste en Iași.