cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vaŭda Nordĵuraso (distrikto)
Geografio
La distrikto Vaŭda Nordĵuraso etendiĝas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro laŭlonge de la limo al Francio. La teritorio de la distrikto kongruas pli-malpli kun la akvokoletaj bazenoj de la riveroj Orbe kaj L'Arnon. En oriento de la distrikto situas la Lago de Joux, kaj en okcidento la Lago de Neŭŝatelo.
Historio
La distrikto Vaŭda Nordĵuraso estis fondita kun efiko de la 1-a de januaro 2006 el la antaŭaj distriktoj Grandson, Orbe, La Vallée (Vallée de Joux) kaj Yverdon (kun escepto de la komunumo Oppens, kiu estis integrita al la distrikto Gros-de-Vaud. Pro komunumaj kunigoj inter la jaroj 2011 kaj 2013 la nombro de komunumoj malkreskis de 83 en 2009 al 75 en 2013. Pro la transiro de la iama komunumo Chanéaz al la Distrikto Gros-de-Vaud la areo de la distikto malkreskis kun efiko de la 1-a de januaro 2013 de 702,59 km² al 701,20 km².
Rubmastrumado
Rubmastrumado nomiĝas la tuto de ĉiuj aktivecoj kaj taskoj, kiuj rilatas la evitadon, plimalmultigon, utiligon kaj forigon de rubaĵoj. Samtempe la rubmastrumado estas ekonomibranĉo.
Vaŭda Nordĵuraso (distrikto)
Komunumoj de la distrikto Vaŭda Nordĵuraso
La distrikto Vaŭda Nordĵuraso konsistas (stato en 2013) el 75 komunumoj, el kiuj ĝia ĉefurbo Yverdon-les-Bains estas la plej granda. Jen la listo:
Pianengo
Pianengo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la provinco Kremono (Cremona) en la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis.
Najbaras la komunumoj Campagnola Cremasca, Casale Cremasco-Vidolasco, Crema, Ricengo kaj Sergnano.
Ferenc Orsós
ORSÓS Ferenc (pro. orŝo:ŝ), Spindl estis hungara kuracisto, universitata profesoro, ano de MTA (kor. 1928, ord. 1940 – 49) naskita en Temeŝvaro la 22-an de aŭgusto 1879 kaj mortinta en Mainz la 25-an de julio 1962.
Biografio
Ferenc Orsós estis patologo kaj tribunala kuracisto. Li diplomiĝis en Budapeŝto (1903). En 1913 li kvalifikiĝis pri patologio kiel privatprofesoro. De 1918 li estis gvidanto de la Instituto Patologia de universitato Debreceno, de 1921 de Instituto pri Tribunala Medicino. De 1935 li estis universitata profesoro de Budapeŝto, gvidanto de Instituto pri Tribunala Medicino. De 1946 li prelegis artanatomion en Mainz ĝis 1955. Pro lia falsa ekspertopinio kiel ano de en internacia komitato estigita de registaro Hitler oni konsideris lin militkrimulo. Li estis tutlanda prezidanto de Magyar Orvosok Nemzeti Egyesülete (MONE).
Anakleto la 2-a
Familio
Anakleto la 2-a naskiĝis Petro Pierleoni kaj apartenis al la nobela kaj potenca roma familio de Pierleoni; lia patro, Petro, estis konsulo de la mezepoka Romo. La familio, hebredevena, kaj loĝanta en tiu kiu estos la Roma geto sub papo Paŭlo la 4-a, konvertiĝis al kristanismo preskaŭ unu jarcento antaŭe kaj, danke al riĉeco akumulita praktikante pruntedonojn, jam akiris pozicion de nediskutebla prestiĝo inter la patriciaj romaj familioj.
La arto de laŭintereza pruntedono, kiu ne klare ĉiam distingiĝis el reala uzuro (unu kaj alia tiam malpermesitaj al kristano), antaŭe praktikita, disponigis al la familio Pierleoni grandajn ekonomiajn havaĵojn.
Precipa hejmo de la familio estis domo-turo en Transtibero, sed Pierleoni posedis ankaŭ diversajn kastelojn; en unu el tiuj mortis (1099) ilia gasto, papo Urbano la 2-a; ili krome posedis la teatron Marcelo, la tuta Tiberan insulon, magazenojn kaj butikojn. Fratoj de Petro la plijuna administris Romon kiel prefekto, eĉ unu el ili estis nomumita “Patricio” de Roma Komunumo dum la kontraŭpapa insurekcio kiu instaligis la kurtatempan Roman Respublikon de la unua duono de la 12-a jarcento.
Kariero
Kuraĝigite kaj ambiciigita de la patro, jam kunlaboranto de papo Gregorio la 7-a, la juna Petro Pierleoni sin dediĉis al la priekleziaj studoj. Li pasigis kelkajn jarojn en Parizo, por studi sub la gvido de la originala Petro Abelardo kie li amikiĝis kun la estonta Ludoviko la 6-a (Francio); poste li membriĝis inter la monaĥoj de la klunia ordeno. Revenigite al Romo, li okupis diversajn oficojn, ĝis esti nomumita, de papo Paskalo la 2-a, kardinalo de la diakona kategorio. Kiel kardinalo li partoprenis en du sinsekvaj konklavoj, en 1118 por la elekto de Gelaso la 2-a kaj en 1118 por la elekto de papo Kalisto la 2-a: tiu lasta okazis en Abatejo de Cluny, kie restis gasto laŭkelkaj monatoj la ĵus elektita papo kiu pliestimis sian kungaston Petron Pierleoni ĝis lin, iom pliposte, promociis el kardinalo diakono kardinalo pastro.
Tuj post, li estis papa legato en Francio kaj Skotlando kaj Anglio, el kio revenis al Romo plenplena, laŭ onidiroj restintaj en la kronikoj, je regaloj ekscitantajn stuporon en la kolegoj kiuj malaprobis lian luksegan travivon. Ĉar legato en Francio, li ne partoprenis en la konklavo de 1130 en kiu estis elektita Honorio la 2-a, sed li sin elspezis en la subtenado de antaŭpapo Celesteno la 2-a, kiu tamen akceptis demisii pro la paco de la eklezio.
Elektiĝo
En februaro 1130, la sankondiĉoj de papo Honorio drame plimalboniĝis. Petro Pierleoni, la plej influaj de la kardinaloj, jam delonge aspiris al la papeco. Lin apogis nemalgranda, eĉ se ne majoritata, aro da kardinalo, kaj krome li ĝuis rimarkindan prestiĝon ĉe multaj aristokratiaj familioj kaj precipe ĉe la popolo pro sia malhavareco. Kun tiuj premisoj li provis, ĉiumaniere, aringis la celon. Sed al tiuj liaj planoj oponis alia roma nobela frakcio, tiu ĉefata de familio Frangipane.
La eventoj agitite sinsekvis. Kardinalo Aimeriko de la Chatre, kanceliero de la kurio, konsciiĝinta pri la intencoj de kardinalo Pierleoni, provis, male, kontraŭi lian probablan elektiĝon. La papo alproksimiĝanta al morto deziris esti portita en sian preferatan monaĥejon en Monto Ĉelio en teritorio de Frangipane. La Pierleoni-a partio akuzis kardinalon Aimerikon pri ruzeco por estri la morto-eventon kontraŭ la kardinalo Petro Pierleoni.
La 8-a de februaro 1130 Aimeriko kunvokis ĉe la sama monaĥejo kardinalojn opiniatajn de li meritaj je fido. La ceteraj ne konvokitaj reagis elvokante anatemon sur ĉiuj kiuj sin pretigis elekti la novan papon antaŭ la morto de la antaŭulo, malobservante tiel la dekreton de papo Nikolao la 2-a regulantan la konklavon.
La popolo osciladis kun inklinoj al kardinalo Petro Pierleoni. Kiam disvastiĝis onidiro ke la papo mortis, la popolo minace marŝis al la monaĥejo kien oni kunportis la papon. Por eviti luktojn la papo Honorio, ankoraŭ viva sed febrohava kaj delira, albalkoniĝis. Tiam la popolo retiriĝis pace el zono “Frangipane”. Sed tuj post la peno por albalkoniĝi vere mortiĝis la papo Honorio.
Laŭ la validaj leĝaj normoj, la korpo de forpasinta papo devintus resti elmetita al la vido de fideluloj laŭ tri tagoj kaj poste entombigita, kaj nur post procedi al la elekto de la posteulo. Aimeriko tamen akcelis la tempojn. Tuj post la liturgiaj ceremonioj, li transportigis la mortan korpon de la papo al Laterano. Frumatene Aimeriko kaj la 16 kardinaloj de la Aldobrandina (Franĝipana) partio kuniĝis kaj elektis papon en la persono de kardinalo fama pro religia fervoro, nome Gregorio Papareschi, diakono de la Kastelo de Sankta Anĝelo. Kaj en Laterano procedis al la entronigo kaj konsekro, dum kiuj la nova papo alprenis la nomo de Inocento la 2-a; sed li devis rifuĝiĝi en la zono de Frangipane ĉar la popolo aperte inklinis al Pierleoni.
Regno
La fuĝo, tamen, transformiĝis en publika aagnosko por tiu lasta: De Pizo, sia provizora sidejo, Inocento entreprenis vojaĝon tra Eŭropo, nome Francio, Germanio kaj Anglio, kies reĝoj kaj regantoj agnoskis la laŭkanonan elekton de Inocento kaj deklaris preskaŭ unuanime Anakleton kontraŭpapo. Ensceniĝis la de ciuj estimata Bernardo el Klaravalo, kiu konsilis Anakleton retiriĝis ĉar ne vera papo. Tiu lasta sukcesis gajni al sia kaŭzo nur Roĝeron de Sicilio.
Rilatoj de Anakleto kaj Roĝero el Altavilla
En 1130 Anakleto anoncis kaj kunvokis Koncilion en Melfi, certe ne konsiderita valida de la Eklezio ĉar kunvokita de “kontraŭpapo”; ĝi, krom deklari uzurpanto Inocenton, estis tre grava eklezia asembleo pro politikaj konsekvencoj. La 5-an de novembro 1130, fakte, Anakleto instituis unuafoje la titolon Reĝo de Sicilio en epoko en kiu mankis centra povo en sudo de Italio dum la normana Dukato estis en profunda krizo, kaj kronis tiucele en Melfi Rogero el Altavilla al kiu agnoskis kaj konfirmis la titolon, kaj realan regadon, de duko de Kalabrio kaj princo de Capua.
Descendis al Romo la imperiestro Lotario la 2-a (Sankta Romia Imperio) kun la papo Inocento por esti kronita laŭkutime. Tio okazis en Laterano (14-an de juinio 1133. Sed kiam la imperiestro foriris el Romo kun sia armeo, reaperis Anakleto kiu apogite de la armeo de Roĝero el Altavilla, devigis fakte al forfuĝo al Pizo Inocenton.
La du armeoj, tiu papa kaj tiu imperiestra sieĝis Melfi dum retiriĝis Roĝero veninte helpi Anakleton. En la konkerita Melfi la agnoskita papo kunvokis koncilion, la kvinan de Melfi.
Dekretoj de la Kvina koncilio de Melfi
Inocento tenis la koncilion ĝuste en la kastelo de Vulture en la sama jaro 1137. Inocento volis montri, en tiu sidejo, al sia rivalo, per la sama instrumento, nome koncilio, per kiu li nomumis suvereno Rogeron el Altavilla, estas duarangita kaj anstataŭigita, ĉe la Dukato de Apulio de Rainulfo di Alife, de la gento Drengot.
István Wagner
István Wagner
Anakleto la 2-a
Morto de Anakleto la 2-a
Anakleto rezistis ĝis la morto (25an de januaro de 1138), sed li jam estis tute sola, kaj la morto evitigis al li finajn malvenkon kaj humiliĝon. La familio Pierleoni sukcesos elektigi posteulon, nome kontraŭpapo Viktoro la 4-a, kiu baldaŭ malaperis en la publika scenejo.
Papo Inocento la 2-a eniris Romon senkontraste kie tuj kunvokis la Duan Lateranan Koncilion, kie oni ekskomunikis Roĝeron (kun kiu, tamen, Inocento paciĝis post malprofita milita evento. Fine, fakte ankaŭ Roĝero de Altavilla, kiu antaŭe agnoskis Anakleton al kiu li promesis interŝanĝe la kronon de la Regno de Sicilio, akceptis, kondiĉe ke estu savitaj la prerogativojn havigitaj de Anakleto, agnoski legitimecon de Inocento).
La koncilio okupiĝis precipe pri simonio kaj uzuro, taksitaj kaŭzoj de la skismo, kaj esprimis deziron pri normoj pli precizaj rilate la elekto de la papo.
Boa Vista (Paraibo)
Boa Vista estas municipo kaj urbo de subŝtato Paraibo (Brazilo). Ĝi havas 5.232 loĝantojn, 2.817 en la urbo kaj 2.415 en bienzono. La municipo havas 477 km².
Ĝi estas fondita en 18-a jarcento de judoj kiuj fuĝis de Portugalio, ĝis la 21-a jarcento ne estis kristana paroĥestro en ĝi. Du foje la popolo de Boa Vista defiis la katolikan episkopon de Campina Grande kaj katolikan parohestron de Pocinhos, kiam ili kondamnis judajn morojn, malpermesante kristanajn diservojn en vilaĝo. Boa Vista akiris statuson de urbo nur en 1994.
1406
En la jaro 1406 post Kristo okazis, interalie:
Claudio Santoro
Biografio
Naskita en Manaŭo, kiel knabo li komencis studi violonon kaj pianon, kaj liaj klopodoj igis la registaron de Amazonio sendi lin studi en Rio-de-Ĵanejron. Setante 18-jara, li jam estis adjunkta profesoro en la katedro de violono en la Conservatório de Música do Rio de Janeiro.
En 1941 li komencis studi kun Hans-Joachim Koellreutter, ankaŭ integrante la grupon Música Viva, el kiu li fariĝis unu el la plej aktivaj nomoj, kune kun Guerra-Peixe. Li komencis adopti dekdutonismon kiel komponteknikon, iĝante unu el la plej radikalaj kritikistoj de la brazila muzika panoramo.
Ryuji Ishizue
Ryuji Ishizue (石末 龍治, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels kaj Vissel Kobe.
Claudio Santoro
Biografio
En 1948 oni rifuzis al li la vizon iri al Usono kiel stipendiulo, pro sia militemo en la Brazila Komunista Partio. Kiel dua opcio, li iris al Parizo por studi kun Nadia Boulanger. Dum sia restado en Eŭropo, li partoprenis, kiel brazila delegito, en la Dua Monda Kongreso de Progresaj Komponistoj en Prago, en tiama Ĉeĥoslovakio. En ĉi tiu kongreso, li estis oficiale prezentita al la sovetia doktrino pri socialisma realismo aplikita al muziko, kies Santoro fariĝis praktikanto, defendanto kaj iniciatinto en Brazilo.
Jam konata, li ricevis premion de Fondaĵo Lili Boulanger en Bostono. Inter la taksistoj estis komponistoj Igor Stravinski kaj Aaron Copland. Claudio Santoro estis fonda profesoro pri la Muzika Departemento en la Universitato de Braziljo. En 1979 li fondis la Nacian Teatran Simfonian Orkestron de Brasília nuntempe Orquestra do Teatro Nacional Claudio Santoro, kies gvidanto li estis ĝis sia morto en marto 1989.
Li komponis la muzikon por la filmo O Saci de Rodolfo Nanni.
Jonenbach
Jonenbach estas rivereto en la kantonoj Argovio kaj Zuriko en Svislando. Ĝia fonto troviĝas en la komunumo Hausen ĉe Albis kaj ĝi alfluas ĉe koordinatoj en la komunumo Jonen, kiu donis al ĝi la nomon, al Reuss. La rivereto trafluas la vilaĝojn Rifferswil, tiam ĝi formas la limon inter Aeugst ĉe Albis kaj Mettmenstetten, kaj fine trafluas Affoltern ĉe Albis kaj Zwillikon.
Saint-Agnan (stacidomo)
Saint-Agnan estas franca stacidomo sur linio Moulins - Mâcon, situanta en, en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio Moulins - Mâcon (770000).
(12462) 1997 AO5
(12462) 1997 AO5 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Vălișoara (Livezile)
Vălișoara [vəliŝŭara] (hungare: Torockógyertyános, germane: Agendorf) estas vilaĝo en Rumanio nordokcidente de Aiud. En 1910 ĝi havis 554 loĝantojn (rumanoj); en 1992 278 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1342. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torda-Aranyos vármegye). Administre ĝi apartenas al Livezile.
Fonto
Vălișoara estas ligita al Livezile, kiu situas 8 km sud-oriente, per la distrikta vojo 107M.
Mihály Havi
HAVI Mihály [havi] Hidegh estis hungara kantista aktoro (tenoro), teatrestro, tradukisto, redaktoro naskita en Gyergyószentmiklós la 26-an de junio 1810 kaj mortinta en Pest la 7-an de aprilo 1864.
Kariero
Mihály Havi debutis en 1835 en Várszínház de Buda, en jaroj 1837–40 li estis ĥoristo en la Pesti Magyar Színház, en jaroj 1840–43 li elpaŝis ankaŭ kiel kantisto en la Nacia Teatro (Pest). Li ludis ankaŭ en migraj trupoj en Szabadka, Szeged, Pécs, Kassa, Győr, Arad, Kolozsvár. En 1847 li kune kun la ensemblo de József Szabó (teatrestro) trairis Eŭropon. En 1860 en Bukareŝto ili prezentis la operon de Erkel Hunyadi László. Li tradukis prozojn kaj muzikverkojn kaj redaktis la gazeton Kolozsvári Színházi Közlöny (1859–1860).
Langa ĉe Kaburbo
Langa estas antaŭurbo de Kaburbo en Sud-Afriko. Ĝi ekestis en 1923. Simile al Kajeliĉa (en la kosa lingvo Khayelitsha), Langa estas inter la multaj areoj en Sud-Afriko celitaj por loĝado de malhelhaŭtaj afrikanoj jam antaŭ la erao de apartismo. Langa estas la plej aĝa el tiuj antaŭurboj en Kaburbo kaj estis loko de forta rezisto, kiam la sistemo de apartismo stabiliĝis en 1950, kiam ekvalidis la leĝo Group Areas Act, kiu malpermesis al homoj konsiderataj "nigruloj" vivi en sudafrikaj urboj. Tiam ankaŭ Langa iĝis township-loĝloko kaj pli kreskis.
Kvankam Langa laŭvorte havas la signifon "suno" en la kosa lingvo, la nomo de la loĝloko venas de la nomo de Langalibalele - loka tribestro kaj rekonata pluvofaristo kiu en 1873 estis malliberigita en Insulo Robben pro ribelo kontraŭ la registaro de la brita kolonio de Natal. Pluraj konatuloj batalis cele al lia liberigo kaj li fine estis translokigita al farmbieno proksime de la posta loĝloko. Ankoraŭ nun la loĝloko ofte nomatas "Kwa-Langa", do "loko de Langa".
La loĝloko estas limigita pere de la ŝoseoj Jan Smuts okcidente, Settler's Way (aŭtoŝoseo N2) sude kaj Vanguard Drive (aŭtoŝoseo N7) oriente. Ĝi havas trajnstacion.
Post la fino de la sistemo de apartismo en 1994 centmiloj da malhelhaŭtaj kamparanoj venis al la grandaj urboj, aparte al Kaburbo, en la espero trovi laboron, kaj tre multaj el ili ekloĝis en la township-loĝlokoj kiel Langa. Dum la lastaj jaroj la ŝtata registaro pro diversaj kampanjoj provis plibonigi la lokajn vivkondiĉojn. Oni provas disponigi al ĉiuj loĝantoj liberan aliron al akvo kaj elektro, kaj plibonigi la stabilecon de la loĝejoj. En 2005, kultura centro je la nomo Gugas'Thebe malfermiĝis. La unua tranokta kaj matenmanĝa hoteleto je la nomo Ma Neo malfermiĝis en 1999. La plej granda neformala setlejo de Langa havas la nomon Joe Slovo. Komence de la 2000-aj jaroj, la setlejo devis cedi al novkonstruo de la aŭtoŝoseo N2, kaj estis rekonstrita flanke de la nova ŝoseo.
Saint-Agnan (Saône-et-Loire)
Saint-Agnan estas franca situanta en departemento Saône-et-Loire, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Saint-Agnanais.
Julia Pastrana
Vivo
Laŭ siatempaj sciigoj, ŝi kaj ŝia patrino estis trovita en kaverno. La patrino vendis la infanon – suferante je hipertriĥozo - kaj oni instruis, trejnis ŝin por montri en gapejoj. En la postaj jaroj, Julia lernis kanti, danci kaj esprimi sin vorte kaj skribe en tri lingvoj.
Julia Pastrana eble geedziĝis kun sia manaĝero, sed fakto estas, ke ŝi naskis bebon la 20-an de marto 1860 dum turneo en Moskvo. Tiu bebo same suferis je hipertriĥozo kaj mortis tri tagojn post la naskiĝo. Julia Pastrana travivis la naskon same nur kelkajn tagojn.
Sorto de la kadavroj
Lent ne rompis la turneon, sed mumiigis la kadavrojn pere de sinjoro Sokoloff, profesoro de la Moskva Universitato. Post la sukcesa mumiigo, Lent pludaŭrigis la turneon kaj prezentis la mumiojn en vitra ujo.
Lent trovis en 1863 en Germanio pluan virinon, kiu similis al Julia Pastrana, geedziĝis kun ŝi kaj same prezentis ŝin en la gapejoj. Li aldonis, ke temas pri Zenora Pastrana, fratino de la mortinto. Lent poste freneziĝis kaj submerĝis en rusan instituton.
La kadavroj reaperis en 1921 en Norvegio. La mumiigitaj kadavroj de Julia Pastrana kaj ŝia bebo estis montritaj publike ĝis la 1970-aj jaroj, kiam la norvega registaro konfiskis la kadavrojn. Oni ŝtelis la kadavrojn en 1979, oni retrovis ilin poste kaj rezervas ilin en Oslo kaj uzas ilin por esplora kaj studa celoj.
32151 Seanmarshall
32151 Seanmarshall estas malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, iom proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la en la kadro de la astronomia kampanjo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la post-doktoran sciencan esploriston Sean Marshall, de la Radioteleskopo de Arecibo en Porto-Riko, Usono. Li studis apud-terajn asteroidojn per radaraj kaj lumaj kurbaj observoj por trovi ties grandojn, formojn, rotaciojn, aldonante infraruĝajn observojn por trovi ties termikajn ecojn.
Palaco Festetics
Palaco Festetics estas impona konstruaĵo en Budapeŝto.
Historio
György Festetics (politikisto) konstruis la palacon inter 1862 kaj 1865, ĉar li opiniis, ke hungara magnato] nepre havu palacon en Pest (urbo). La arkitekto estis Miklós Ybl. La ŝtato aĉetis ĝin en 1933, baldaŭe oni profitis la palacon diversaj instancoj, ekzemple Universitato de Budapeŝto, Tutlanda Biblioteko Széchényi. Nuntempe ĝi estas sidejo de Universitato Andrássy. Ankaŭ nun foje oni aranĝas koncertojn, renkontiĝojn interne.
La konstruaĵo
La unuetaĝa konstruaĵo kun keloj situas laŭ stratangulo en proksimeco de Hungara Radio. La fasado estas ornamriĉa. Iam grava apartenaĵo estis la stalo por la ĉevaloj, ĝi estas nun biblioteko. Interne ankaŭ nun estas videblaj la grandaj ĉambregoj (iam por tagmanĝo, muziko, ktp). Ili estas ornamitaj per stukoj.
8 Flora
8 Flora povas esti la planeda kerno de diferenciĝinta objekto kiu poste estis frakasita.
Malkovro
8 Flora, oka malkovrita asteroido, estas la dua malkovrita far de John Russell Hind elde la Royal Greenwich Observatory (Britio). John Herschel proponis por ĝi la nomon "Flora", laŭ Flora, kampa diino en la romia mitologio.
Kiel la "grandaj" planedoj, la unue-trovataj asteroidoj ricevis astronomian simbolon. Tiu de 8 Flora estas.
Ecoj
Laŭ analizo de ĝia luma kurbo, ĝia aksan klinitecon estas ĉirkaŭ 78°. La spektro de ĝia surfaco montras miksaĵo de metaloj (fero, nikelo) kun silikatoj, (inter kiuj piroksenoj kaj olivinoj). 8 Flora kaj ĝia familio ŝajnas esti fonto de la L-tipaj ĥondritoj. Tiatipaj meteoroidoj estas ĉirkaŭ 38% el ĉiuj meteoroidoj falantaj sur Teron.
August Endell
August Endell (naskiĝis la en Berlino, mortis la  en Berlino) estis germana arkitekto de la secesio. Li estis la unua edzo de Else Endell.
Odin-ŝtono
La Odin-ŝtono estas monolito kiu verŝajne estis starigata en la 3a jarmiloa. K. sur la orkada insulo Mainland en Skotlando
Priskribo
En la jaro 1988 arĥeolgoj troviĝis ĉ. 140 m norde de la ŝtonoj de Stenness la enkadrigon de la  Odin-ŝtono.
La staranta ŝtono havis altecon de verŝajne 2,5 kaj larĝeco de unu metro.
La ŝtono havis cirkloforman truon. Ĝi apartenis verŝajne al la ŝtonoj el Stenness.
Ostrov (Prachatice)
Ostrov estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Prachatice en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordoriente de Prachatice. Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo II/141, kuniganta Prachatice kun Bavorov. En la jaro 2009 estis ĉi tie registritaj 34 adresoj. En la jaro ĉi tie daŭre vivis.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1370.
Cristalina
Cristalina estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 46.580 loĝantojn en 2010.
28168 Evanolin
28168 Evanolin estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Musashi Mizushima
Musashi Mizushima (水島 武蔵, n. ) estas japana futbalisto.
28168 Evanolin
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Evan Daniel Olin , kiu gajnis la duan rangon en la Intel International Science and Engineering Fair de 2011 pro sia projekto en teamo pri konduta kaj socia sciencoj. Li estis lernanto ĉe la Ossining High School de Ossining (Nov-Jorkio, Usono).
Musashi Mizushima
Li futbalis ĉe Hitachi kaj Yokohama Flügels.
Slatina
Slatina (en slavaj lingvoj signifas "sala akvo" kaj atentigas pri kelkaj lokoj en Eŭropo) estas nomo de pluraj urboj kaj vilaĝoj en pluraj ŝtatoj en Eŭropo aŭ nomoj de rivero, minerala akvo ktp.
Bv. elekti:
Slatina estas nomo de pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Ĉeĥio:
...kaj partoj de ĉeĥaj municipoj:
Slatina estas nomo de pluraj vilaĝoj en pluraj distriktoj en Slovakio:
Slatina estas nomo de pluraj urboj en pluraj aliaj landoj de la mondo:
Slatina estas ankaŭ nomo de rivero kaj minerala akvo:
Simila vorto Slatinka (signifanta malgranda Slatina) estas nomo de pluraj vilaĝoj en Slovakio:
Giulio Clovio
Giorgio Giulio Clovio aŭ Juraj Julije Klović (1498 – 5an de Januaro, 1578) estis iluministo, miniaturisto, kaj pentristo naskiĝinta en Kroatio, kiu estis aktiva ĉefe en Itala Renesanco. Li estis konsiderata la plej granda iluministo de la Itala Renesanco, kaj iel la lasta tre elstara artisto en la longa tradicio de enluminuro, antaŭ kelkaj modernaj revivigoj.
Eksteraj ligiloj
En itala:
En kroata:
Kožušany-Tážaly
Kožušany-Tážaly estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Olomouc. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1078.
Muzeo Kapodimonte
Muzeo Kapodimonte (Museo di Capodimonte signifante montopinto) situas ĉe la Palaco Kapodimonte, nome granda Burbona palaco en Napolo, Italio. La muzeo estas ĉefa hejmo de Napolaj pentrarto kaj ornamarto, kun kelkaj gravaj verkoj el aliaj italaj skoloj de pentrarto, kaj kelkaj gravaj skulptaĵoj de Antikva Romio.
Podlaĥia provinco
Podlaĥia Provinco (Województwo podlaskie) estas unu el la 16 vojevodioj (provincoj) de Pollando. Ĝi situas en la nord-orienta parto de la lando, en la geografia centro de Eŭropo.
Kožušany-Tážaly
Transporto
En la municipo troviĝas fervoja haltejo, situanta sur fervojlinio n-ro 301 Olomouc - Nezamyslice. En la haltejo haltas ĉiuj personaj trajnoj.
Muzeo Kapodimonte
Historio
La ampleksa kolekto datas el 1738, kian la Napola reĝo Karlo la 7-a de Napolo kaj Sicilio (poste Karlo la 3-a, reĝo de Hispanio) decidis konstruigi ĉaspalaceton sur la monteto Kapodimonte, sed poste li decidis anstataŭ konstruigi grandan palacon, parte ĉar lia tiama sidejo, nome Palaco Portici, estis tro malgranda por gastigi sian kortegon, kaj parte ĉar li bezonis lokon por la enorma artokolekto de la familio Farnese, kun li estis heredinta el sia patrino, Elisabeta Farnese, lasta posteulo de la duka familio de Parmo.
Podlaĥia provinco
Ĝi najbaras kun la Mazovia Provinco okcidente, kun la Varmia-Mazuria Provinco nordokcidente, kun la Lublina Provinco sude, kun Belorusio oriente, kun Litovio nordoriente, kaj kun la Kaliningrada Provinco (Rusio) norde.
La nocioj Podlaĥio kaj Podlaĥia Provinco ne estas samsignifaj. La partoj centra kaj suda de la provinco troviĝas en historia Podlaĥio, la norda - en Suvalkio, la okcidenta - en Mazovio k.a. Cetere, partoj de Podlaĥio troviĝas ankaŭ en la Lublina Provinco.
Muzeo Kapodimonte
Historio
En 1799, Ferdinand la 1-a kunportis al Palermo plej valorajn erojn el la muzeo. Kio restis estis dispartigita de francaj trupoj de la generalo Championnet. Dum la dujara franca okupado (1806 al 1815), la artokolekto estis transmetita al la Napola Nacia Arkeologia Muzeo. Kiam Ferdinando revenis el Sicilio en 1815, li dungis multajn pentristojn kaj skulptistojn por redekori la palacon, kiu estis finfine kompletita en 1840.
Podlaĥia provinco
Ĝi havas kaj ĉirkaŭ 1,200,000 loĝantojn. Ĝia ĉefurbo estas Bjalistoko.
Muzeo Kapodimonte
Historio
Post la fino de la monarkio, la palaco iĝis nacia muzeo en 1950, kaj multaj el la artaĵoj revenis el la Nacia Muzeo.
Kolekto
La unua kaj dua etaĝoj estas hejmo de la Galleria Nazionale (Nacia Galerio), kun pentraĵoj el la 13a al la 18a jarcentoj inklude ĉefajn verkojn de Simone Martini, Raphael, Tiziano, Caravaggio, Masaccio, Lorenzo Lotto, Giovanni Bellini, Giorgio Vasari, El Greco, Jacob Philipp Hackert kaj multaj aliaj, kiaj Ribera, Luca Giordano, ktp.
30881 Robertstevenson
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la skota romanisto, poeto kaj eseisto Robert Louis Stevenson (1850–1894). Lia verko Travels with a Donkey in the Cévennes (Vojaĝo kun azeno en Cevenoj, 1879) rakontis lian piediradon de 200 km tra la montoj Cevenoj. La pado, kiun li sekvis, estis nomita " Chemin de Stevenson " en lia honoro.
Podlaĥia provinco
La blazono de Podlaĥia Provinco montras supre la aglon de Pollando kaj malsupre la rajdantan kavaliron Vytis kiu estas la simbolo de Litovio. Aparte la oriento de la provinco, kiu historie apartenas al la etnografia regiono Suvalkio de Litovio, estis dum la mezepoko dulingva, pola kaj litova.
Urboj
En la provinco troviĝas 39 urboj, inter kiuj tri (Białystok, Suwałki kaj Łomża) estas samtempe distriktoj. La urboj estas sube listigitaj laŭ la loĝantonombroj (la datumoj de la ):
Joinville-le-Pont
Joinville-le-Pont [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis 17,607 loĝantojn en la jaro 2009.
Geografio
Joinville-le-Pont troviĝas ĉe la rivero Marne, sudoriente de Parizo kaj limas kun ĝia 12-a arondismento (pli precize la arbareto de Vincennes. La aliaj najbaraj komunumoj estas Nogent-sur-Marne, Champigny-sur-Marne, Saint-Maur-des-Fossés, Maisons-Alfort kaj Saint-Maurice.
La stacidomo de estas haltejo de la regiona linio RER A.
(13786) 1998 UV20
(13786) 1998 UV20 estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la kroata astronomo Korado Korlević elde la Observatorio de Višnjan en Višnjan (Kroatio).
Crixás
Crixás estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 15.760 loĝantojn en 2010.
Steinberg-Dörfl
Steinberg-Dörfl, hungare Répcekőhalom-Dérföld, kroate Štamperak-Drfelj, estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Burgenland kaj al la distrikto Oberpullendorf. Komence de la jaro en la komunumo vivis  loĝantoj. Ekde 1899 pro hungariga politiko de la registaro oni devis uzi la hungaran nomon Dérföld anstataŭ la malnova Dörfel. Iam estis 2 vilaĝoj Dörfl im Burgenland, hungare Dérföld, kaj Steinberg a.d. Rabnitz, hungare Répcekőhalom.
Situo
Steinberg-Dörfl situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj (ĉefvojo preteriras). Oberpullendorf troviĝas je 3 km-oj.
Historio
Iam la loko estis trovejo de fero. La unua mencio pri la setlejo devenis el 1390 en formo Derphul. En 1910 loĝis en Dérföld 770 da homoj, aŭstroj en majoritato, hungaroj en minoritato. Ĝis 1920 Dérföld apartenis al Hungario, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (dume inter 1938-1945 al Germanio).
Švihov
Švihov (Schwihau) estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Plzeň, distrikto Klatovy proksimume 10 km norde de Klatovy. Ĝi situas en valo de rivero Úhlava. Vivas ĉi tie.
Henri Estienne la Juna
Henricus Stephanus Secundus (1428-1598) aŭ Henri Estienne Le Grand, estis renoma franca humanisto, filologo, presisto, helenisto, religia polemikisto, leksikografo kaj libroeldonisto. Li estis filo de Robert Estienne (1503-1559), nepo de Henri Estienne la Maljuna, frato de Robert Estienne la 2-a (1530–1571), nevo de François Estienne (1502-1553) kaj Charles Estienne (1504–1564). Lia filino Florence Estienne (1568-1635) edziniĝis al la helenisto Isaac Casaubon.
1410
En la jaro 1410 post Kristo okazis, interalie:
Henri Estienne la Juna
Biografio
Henri Estienne naskiĝis en Parizo en 1528 aŭ 1531. Lia patro instruis lin pri latina, greka, hebrea kaj tipografio, kaj laŭ noto en lia eldono de 1585 pri Aulus Gellius (125-180), li lernis iom da latina ekde infano, ĉar tiu lingvo estis uzata kiel "lingua franca" (denaska lingvo) en la diversnacia domanaro. Tamen, li estis ĉefe instruita en la greka fare de Pierre Danès (1497-1557). Li ankaŭ estis edukita de aliaj francaj erudiciuloj kiel Adrianus Turnebus (1512-1565).
Li komencis labori en la komerco de sia patro en la aĝo de dek ok jaroj kaj estis dungita de sia patro por kompili manuskripton de Dionizo de Halikarnaso (54 a.K. - 7 a.K.). En 1547, kiel parto de sia trejnado, li vojaĝis al Italio, Anglio kaj Flandrio, kie li lernis la hispanan lingvon kaj okupiĝis pri kolektado kaj kompilado de manuskriptoj por la gazetaro de sia patro.
Ĉirkaŭ 1551, lia patro, Robert Estienne, fuĝis al Ĝenevo kun sia familio, inkluzive de Henri Estienne, por eviti religian persekutadon en Parizo. La saman jaron, li tradukis la katekismon de Kalvino al la greka, kiu estis presita en 1554 en la presejo de lia patro.
Estienne publikigis la Anakreono-n en 1554, tio estis lia unua sendependa verko. Poste, li revenis al Italio por helpi al la Aldina Gazetaro en Venecio. En Italio, li malkovris kopion de Diodorus Siculus en Romo, kaj revenis al Ĝenevo en 1555. En 1557 li probable havis propran presejon, reklamante sin kiel la "pariza presisto" (typographus parisiensis). La sekvan jaron li prenis la titolon kiel "illustris viri Huldrici Fuggeri typographus" de sia patrono, Ulrich Fugger, kiu savis lin de financa malespero post la morto de sia patro. Estienne publikigis la unuan antologion, kiu inkluzivis sekciojn de Parmenido, Empedoklo kaj aliaj antaŭsokrataj filozofoj.
En 1559, okaze de la morto de sia patro, Estienne ekkontrolis liaj gazetaroj kaj iĝis Presisto de la Ĝeneva Respubliko. En la sama jaro li produktis sian propran latinan tradukon de la verkoj de Sextus Empiricus, kaj eldonon de Diodoro Sicila surbaze de siaj pli fruaj malkovroj. En 1565, li presis grandan francan Biblion (Novum Testamentum).
La sekvan jaron li publikigis sian plej konatan francan verkon, la "Apologie pour Hérodote". Ĉar iuj elĉerpaĵoj estis konsiderataj ofendaj de la ĝeneva konsistorio, li estis devigata nuligi la paĝojn enhavantajn ilin. La libro fariĝis tre populara, kaj ene de dek ses jaroj dek du eldonoj estis presitaj. Estienne uzis la tipon, kiun li heredis, kaj ne inventis novajn tipojn.
Lia plej renoma verko, la "Thesaurus graecae linguae" aŭ "Tezaŭro el la greka lingvo", aperis en kvin volumoj en 1572. Ĉi tiu tezaŭro estis sekvenco de la latina tezaŭro de Robert Estienne. La bazo de la greka leksikografio, greka tezaŭro por konkuri kun tiu de Estiennes ne estis presita dum pli ol 300 jaroj.
Ĉi tiu laboro estis komencita de lia patro kaj servis ĝis la 19-a jarcento kiel bazo de la greka leksikografio. Tamen la vendo de ĉi tiu tezaŭro estis malhelpita pro ĝia alta prezo kaj la presado de mallongigita ekzemplero poste estis farita. En 1576 kaj 1587, Estienne publikigis du grekajn versiojn de la Nova Testamento.
La versio de 1576 enhavis la unuan sciencan traktaĵon pri la lingvo de la apostolaj verkistoj. La versio de 1587 enhavis diskuton pri la antikvaj dividoj de la teksto. La aliaj publikaĵoj de Estienne inkluzivis tiujn de Herodoto, Esĥilo, Platono, Horacio, Vergilio, Plutarko kaj Plinio la Maljuna. Li ankaŭ publikigis eldonon de Esĥilo, en kiu Agamemno estis presita tute kaj kiel aparta teatraĵo por la unua fojo.
En 1578 li publikigis la unuan kaj unu el la plej gravaj eldonoj de la kompletaj verkoj de Platono, tradukitaj de Jean de Serres, kun komento. Ĉi tiu verko estas la fonto de la normaj "Stephanus-nombroj" uzataj de fakuloj hodiaŭ por aludi la verkojn de Platono.
La publikigo en 1578 de lia "Deux Dialogues du nouveau françois italianizé" ("Du dialogoj de la nova franca italigita") alportis lin en novan disputon kun la universitata konsistorio. Por eviti ilian cenzuron, li iris al Parizo, kaj ekloĝis en la franca kortego dum unu jaro. Reveninte al Ĝenevo, li estis alvokita antaŭ la konsistorio kaj malliberigita dum unu jaro. Ekde tiu tempo lia vivo fariĝis pli kaj pli nomada.
Li vojaĝis al Bazelo, Hajdelbergo, Vieno kaj Peŝto. Li ankaŭ pasigis tempon en Parizo kaj aliaj regionoj de Francio. Ĉi tiuj vojaĝoj estis faritaj parte esperante por akiri patronojn kaj aĉetantojn, ĉar la grandaj sumoj, kiujn li elspezis por tiaj publikaĵoj kiel la Tezaŭro kaj Platono de 1578, preskaŭ ruinigis lin. Li publikigis konkordon de la Nova Testamento en 1594.
Vizitinte la Universitaton de Montpellier, kie Isaac Casaubon, lia bofilo, nun estis profesoro, li ekiris al Parizo. Li malsaniĝis en Liono kaj mortis tie en 1598.
Naoto Hori
Naoto Hori (堀 直人, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Yokohama Flügels.
Kokot
Vorto kokot konserviĝis en la malnovslava, serba, kroata, soraba lingvoj (vidu ekz. łapanje kokota) kaj en kelkaj ĉeĥaj kaj rusaj dialektoj devenan signifon, te. koko, en la ĉeĥa lingvo dialekte ankaŭ kokokriado. En la kutima ĉeĥa, pola kaj slovaka lingvoj la signifo transprenis sin kaj nun la vorto signifas:
Pianico
Pianico estas komunumo de Italio. Ĝi situas en la provinco Bergamo de la regiono Lombardio. Fine de en la komunumo vivis. Najbaras la komunumoj Castro (BG), Lovere, Solto Collina kaj Sovere.
Kristanisma patrono de la komunumo estas la sanktulo Zenono de Verono, kies religia memortago sekve estas la komunuma festotago.
Retrosceno
Retrosceno estas en filmo kaj televidproduktaĵoj same kiel en la literaturo rakontotekniko. Retrosceno kondukas la spektantojn al rakontoŝnuro, kiu tempe situas antaŭ la pasinta okazintaĵo. Retroscenojn oni uzas, por rakonti historion ne-rektalinie.
Por igi klare la retroscenon en filmproduktadoj al la spektantoj, oni ofte kontrastas ilin optike per uzado de blanko-negro, alia kolorigo, ŝanĝo de la klareco aŭ de la impreso.
La malo de retrosceno estas antaŭensceno.
Federacia Instituto de Bahio
Federacia Instituto de Bahio (en la portugala Instituto Federal da Bahia, mallongige UFBA) estas publika brazila universitato, kun sidejo en Salvadoro, subŝtato Bahio. Studentoj eniras en la universitato per grandega ekzameno pri ĉiuj temoj studataj en la brazila mezlerneja sistemo.
Sankta Izabela de Francio
Izabela de Francio (naskiĝis en marto 1225, mortis la 23-an de februaro 1270) estis la filino de la franca reĝo Ludoviko la 8-a. Ŝi estis pli juna fratino de reĝo Ludoviko la 9-a de Francio (Sankta Ludoviko) kaj de Alfonso, grafo de Poitiers, kaj pli maljuna fratino de la reĝo Karolo la 1-a de Sicilio. En 1256 ŝi fondis la monaĥinan ordenon Ordo Sanctae Clarae regulae Urbani IV ("ordeno de la sanktulino Klara el Asizo laŭ reguloj de papo Urbano la 4-a"), kategoriigitan kiel parton de la ordeno de franciskaninoj, kun centra monaĥinejo en parto de la Arbaro de Rouvray nun nomata la Bois de Boulogne, okcidente de Parizo. Pro sia malsano, ŝi ne povis sekvi la tutajn regulojn de la ordeno. Oficiale la Katolika Eklezio konsideras ŝin beatulino, ŝia kanonizo estas ankoraǔ pritraktata. Tamen ŝi estas honorigata kiel sanktulo de la Franciskanoj.
Valea Vinului (Satu Mare)
Valea Vinului [valja vinuluj] (hungare: Szamosborhíd) estas komunumo en Rumanio oriente de Satu Mare. Administre apartenas al ĝi Măriuș, Roșiori kaj Sâi.
Kaneshiro Takeshi
KANESHIRO Takeshi (japane kaj ĉine 金城　武　kunrei: kanesiro takesi, pinyin: Jīnchéng Wǔ) (11-a de oktobro, 1972) estas unu el la plej famaj aktoroj de orienta Azio. Li naskiĝis en Tajpeo, Tajvano. Lia patro estas japano (el Rjukjuo) kaj lia patrino estas tajvana. Li komencis aktori en liaj 17 jaroj en Tajvano kaj en 1998 eklaboris en Japanio. Li flue parolas la japanan, ĉinan, tajvanan,kantonan kaj anglan.
Valea Vinului (Satu Mare)
Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 242 loĝantojn (rumanoj); en 1992 900 (rumanoj).
Die Bürgschaft
Die Bürgschaft (eo: La kaŭcio) estas balado de Friedrich von Schiller. Ĝi ekestis someron de 1798 je la sama tempo kiel la balado Der Kampf mit dem Drachen kaj unuafoje aperis kiel presaĵo en la poezia jarlibro Musenalmanach de 1799.
Valea Vinului (Satu Mare)
Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1512. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Szatmár).
Die Bürgschaft
Franz Schubert muzikigis la baladon "Die Bürgschaft" en 1815 kiel lido (Deutsch-Verzeichnis 246) de pli ol 16 minutoj da daŭro. En 1816 li komencis priverki la enhavon al triakta opero (D 435), kiu tamen restis nekompleta. Pro nekonata kaŭzo la manskribaĵo derompiĝas en la tria akto post nur du finverkitaj muzikpecoj.
Meßkirch
Meßkirch - prononco - estas urba komunumo en sudokcidenta Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Sigmaringen kaj en la distriktaro Tübingen de la federacia lando Baden-Virtembergo. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Rozaloj
La rozaloj (Rosales) estas planta ordo el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu ordo enhavas 9 familiojn, ĉirkaŭ 270 genrojn kaj pli ol 8600 speciojn,. Ĝia tipa genro estas rozo.
Taksonomio
Ĉi tiuj naŭ familioj montriĝis parencaj laŭ la genetikaj esploroj de la Angiosperm Phylogeny Group. Ilia analizo montris ke la urtikaloj, kiuj laŭ la malnova sistemo de Cronquist havis apartan familion, estas parto de la rozala ordo.
Laŭ la klasifiko APG IV (2016)
Laŭ la klasado de la APG, inter la bone konataj membroj de la rozaloj estas: rozoj; fragoj k framboj; pomoj k piroj; prunoj, persikoj, k abrikotoj; midgaloj; monta sorpo k kratago; ulmoj; figoj; urtikoj; humuloj k kanabo.
Laŭ la sistemo de Cronquist (1981)
Aparte de la rozacoj mem, ĉi tio konsistigas granda ŝanĝo de la membreco de rozaloj en la sistemo de Cronquist, listigita sube; ĉi tiujn familiojn oni forprenis de la rozaloj kaj aldonis al aliaj ordoj - la nune akceptata familio kaj/aŭ ordo montriĝas interkrampe:
Laŭ WFO kaj TPL
Laŭ World Flora Online kaj The Plant List (23 maj. 2020), , jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj :
Gormaz
Gormaz estas vilaĝo de Hispanio, en la regiono de Kastilio kaj Leono, provinco de Sorio, nome en ties sudokcidenta areo. Kvankam iam estis grava en Mezepoko, nun estas nur de 20 al 30 loĝantoj. Ĉefa vidindaĵo estas la kastelo de Gormaz. Ĝi situantas je 68 km sude de la urbo Soria, provinca ĉefurbo, kaj proksimume samdiste inter Osma, Berlanga de Duero kaj San Esteban de Gormaz. Ĝi estas unu el la 11 lokoj kiuj ricevis kategorion "Mancomunidad de Villa y Tierra". Pri tio atestas pilorio sur la vilaĝa placo.
Turbinŝipo
Turbinŝipo estas akvoveturilo, movata pere de vapora aŭ gasa turbino.
37720 Kawanishi
Nomo
Ĝi ricevis la nomon de la urbeto Kaŭaniŝi en suda parto de la gubernio Jamagata (japane : 川西町, Kawanishi-machi), kiu havas 17000 loĝantojn kaj estas fama pro sia Dalia Parko kaj siaj malnovaj tombaj holmoj.
Turbinŝipo
La unua turbinŝipo sub la nomo Turbinia estis surakvigita en 1896. Aplikado de la vaporaj turbinoj grave plialtigis rendimenton de vapora uzado kompare kun la antaŭe aplikataj vaporaj motoroj. En la fino de la 19-a jarcento la vaporajn turbinojn oni komencis instali en konstruataj militaj akvoveturiloj. En la komenco de la 20-a jarcento la vaporaj turbinoj komencis aplikiĝi ankaŭ en plezurkrozoŝipoj.
Haute-Corse
Haute-Corse (esperante Alta-Korsiko) estas unu el la du departementoj de la franca regiono Korsiko. Tiu departemento etendiĝas sur la plej norda parto de la insulo kaj havas 170,974 loĝantojn. La ĉefurbo estas Bastia.
Haute-Corse havas landlimon kun la departemento Corse-du-Sud (Suda Korsiko). La departemento enhavas 236 komunumojn.
Cromínia
Cromínia estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 3.555 loĝantojn en 2010.
Elsendfluo
Elsendfluo (streaming) estas tekniko laŭmende provizi aŭdvidaĵojn en Interreto. Flavio Rebelo, la iniciatinto de la malaperinta retejo Ĝangalo, elektis la esperantigon kadre de lia iama projekto Internacia Televido.
Dum la elŝutado de dosiero, parto de la datumoj estas bufrita, tiel ke eblas tuj spekti videon aŭ aŭskulti muzikon. Ne plu necesas atendi ĝis kiam la tuta dosiero elŝutiĝis. Nuntempe (2014) la tekniko estas ofte uzata por perinterreta televido. Netflix estas ekzemplo de servo kiu laŭmende provizas filmojn kaj televidajn programojn sendatajn elsendflue per Interreto.
Elsendfluo permesas ke asocioj povas rete konekti kun siaj membroj kiuj senĉeeste povas sekvi prelegojn aŭ diskutojn dum kongresoj.
Vidu ankaŭ
Netflix
Serba nacia teamo de futbalo
La Serba nacia teamo de futbalo (serbe Фудбалска репрезентација Србије / Fudbalska reprezentacija Srbije) sub tiu nomo ekzistis de 1919 ĝis 1921 kaj ekzistas ekde la jaro 2006, sed inter tiuj du epokoj ekzistis nacia futbala teamo de la Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj (ĝis 1943) kaj nacia futbala teamo de la Socialisma federacia respubliko Jugoslavio (1943 ĝis 1991), nacia futbala teamo de la Asocia respubliko Jugoslavio (1992 ĝis 2003) kaj nacia futbala teamo de Serbio kaj Montenegro (2003 ĝis 2006). La internacia federacio FIFA konsideras la nunan serban teamon rekta posteulo de tiuj teamoj.
La unua internacia matĉo de la teamo sub la nuna nomo estis kontraŭ la teamo de Ĉeĥio en 2006. Enlande la teamo ricevis la kromnomon orlovi - "la agloj". Ekde 1919, kalkulante ĉiujn jugoslaviajn kaj serbiajn teamojn, dekunufoje la teamo kvalifikiĝis por la Futbala Mondpokalo - unuafoje en 1930. La teamo ankaŭ aktuale partoprenas en la Futbala Mondpokalo 2010 en Sud-Afriko. Krome kvinfoje la teamo en la nomitaj diversaj formoj partoprenis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado - unuafoje en 1960.
Háj ve Slezsku
Háj ve Slezsku estas vilaĝo en Ĉeĥio. Ĝi situas inter urboj Ostrava kaj Opava. Vivas ĉi tie. Ĝi estas naskiĝloko de silezia vekanto, profesoro Antonín Vašek (1829–1880), kiu estis patro de poeto Petr Bezruč. Li havas sur Societa domo lokigita memortabulon. Háj ve Slezsku estas same naskiĝloko de verkisto Vladislav Vančura (1891–1942). Enkadre de Ostrava operaco, kiu estis nomo de armea operaco pri liberigo de urbo Ostrava kaj ties ĉirkaŭaĵo dum la dua mondmilito en la jaro 1945, ĉi tie okazis malfacilaj bataloj. En la ĉirkaŭaĵo de la vilaĝo, en parto de la municipo - Smolkov, estas konstruita fuortaro Smolkov kaj multnombraj aliaj fuortoj de la ĉeĥoslovaka fortikaĵsistemo.
Granda moskeo de Djenné
La granda moskeo de Djenné (Dĵenne) estas la plej granda sakrala adoba konstruaĵo kaj la plej granda unuopa konstruaĵo el adobo de la mondo. Ĝi havas la bazon de 75 m x 75 m (5.625 m²) kaj estas pinto de la sudana-sahela konstruarto. La moskeo estas en mezpunkto de urbo Djenné, en Malio, en interna riverdelto de rivero Niĝero. La moskeo apartenas al plej famaj konstruaĵoj de Afriko kaj iĝis en 1988 - kun malnova urboparto de Djenné kaj aliaj arkeologiaj troviĝejoj - monda kulturheredaĵo. Antaŭ la moskeo troviĝas la foirplaco de la urbo.
Historio
La "Granda Moskeo de Djenné" estis ekipita per laŭtparola sistemo, la lokaj loĝantoj sukcese kontraŭbatalis la dezirojn por tranformi la eksteran aspekton de la moskeo. Post kiam okazis modofotadoj sur la tegmento kaj en la preĝeja spaco, la nemuslimoj ne rajtas plu eniri la moskeon.
La konstruaĵo
La muroj de la Granda Moskeo konsistas el sunsekigitaj, adoboj, el mortero sur argilbazo kaj el argila kovraĵo. La muroj dikas 41 ĝis 61 cm kaj trunkoj de palmoj servas eviti murajn fendiĝojn pro la grandaj temperaturaj kaj aerhumidaj ŝanĝiĝoj. La palmaj trunkoj staras el la muro kaj utilas kiel apogiloj por la riparadoj.
La adoba muro izolas la konstruaĵon dumtage, sed varmiĝas tiel ke nokte tenas varma la konstruaĵon. La ceramikaj tuboj, kiuj troetendas la murojn servas por tio, ke la precipitaĵo ne subfluas la murojn. La kiblo (preĝeja muro) de la granda moskeo estas direktita al Mekka. La kiblon superstaras tri grandaj minaretoj kaj 18 malgrandaj kupoloj. En ĉiu minareto kondukas spiralforma ŝtuparo al la tegmento, sur kiu lokiĝas globforma pinto, kiun fermas struta ovo.
La faktan moskean konstruaĵon kovras tegmento, alia duono servas kiel malfermita preĝeja halo. En la interna preĝeja halo, la moskean tegmenton apogas 90 lignaj kolonoj. Se la varmego akumuliĝas en la preĝeja halo, oni malfermas aerumajn fendojn (pli ol 100), kovratajn per ceramikaj brikoj. La dua, malfermita preĝeja halo situas en la korto malantaŭ la kovrita moskea parto. Ĝi estas ĉirkaŭita per muroj en la nordo, sudo kaj okcidento. Oni establis en la muroj arkadojn, kiuj ĉirkaŭas la internan kortegon. En ĝi povas preĝi 2000 homoj samtempe.
La akvaj damaĝoj estis la plej gravaj zorgoj de konstrumajstro Traoré, kiam li konstruigis la moskeon. La jara inundo de la rivero Bani, igis Djenné al insulo kaj eĉ partoj de la muro estis inunditaj. Traoré tial konstruigis la moskeon sur eta alt-ebenaĵo, sur 5.625 kvadrataj metroj. Ĝis nun, la moskeo restis sendamaĝa pro la inundoj.
Kultura graveco
La loĝantoj de Dĵenne riparas la moskeon en kadro de ĉiujara festo. Dum la festo okazas muziko, manĝadoj kaj oni riparas la fendetojn en la murpartoj. La festivalo komenciĝas per konkurado de viroj, kiuj portas la argilan riparaĵon al la moskeo. Ili tie grimpas la strukturon sur la palmaj trunkoj kaj renovigas surfacon de la moskeo. La pli aĝaj anoj de la komunumo – iamaj partoprenantoj de la riparado – sidas en honora loko sor la foirplaco kaj observas la eventojn.
La Granda Moskeo de Djenné estis en la mezepoko unu el la plej gravaj islamaj centroj. Alvenis ĝis miloj da studentoj por studi tie la koranon. Kvankam ekzistas pli malnovaj moskeoj ol tiu, sed ĝi estas plej grava simbolo de Dĵenne kaj de Malio.