cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gaŭsa eliminado
Komputado de rango de matrico
kie * estas ajnaj elementoj. Tiel ĝia rango estas 5, ĉar estas 5 ne-nulaj lineare sendependaj linioj.
Cifereca stabileco
Gaŭsa eliminado estas ciferece stabila por diagonale dominaj aŭ pozitive difinitaj matricoj. Por ĝeneralaj matricoj, gaŭsa eliminado estas kutime konsiderata kiel stabila en praktiko se uzi partan pivotadon kiel estas priskribite pli supre, eĉ kvankam estas ekzemploj por kiuj ĝi estas malstabila.
Algoritmo de Grassmann estas ciferece pli stabila varianto de Gaŭsa eliminado. La algoritmo evitas subtrahojn kaj tiel estas malpli senca al eraroj kaŭzataj per subtraho de du proksimume egalaj nombroj.
Ankoraŭ kompetentaj manieroj estas tiuj bazitaj sur singulara valora malkomponaĵo kaj pseŭdoinverso, kaj sur similaj la aliaj matricaj malkomponaĵoj.
Analizo
Alia punkto de vido, kiu estas utila en analizo de la algoritmo, estas ke gaŭsa eliminado komputas matrican malkomponaĵon. Ĉiu el la rudimentaj liniaj operacioj uzataj en gaŭsa eliminado povas esti konsiderata kiel multipliko kun certa inversigebla matrico de maldekstro. Tiel ĉiuj rudimentaj liniaj operacioj de la unua parto de la algoritmo kune estas multipliko de la fonta matrico A kun certa inversigebla matrico Z de maldekstro. Tiel la unua parto de la algoritmo komputas LU-malkomponaĵon, A=LU=Z−1U, kie la U=ZA matrico estas supro-dekstra triangula matrico kiu rezultas de la fonta matrico A post la unua parto de la algoritmo. Se la algoritmo estas uzata en varianto por inversigo de la matrico, en la sama tempo en la loko de matrico B estas la matrico Z; kvankam la matrico L ne rezultas eksplicite.
Tensoroj de pli alta ordo
Gaŭsa eliminado ne estas ĝeneraligata en iu simpla maniero al tensoroj de pli alta ordo (matricoj estas tensoroj de ordo 2); eĉ komputado de rango de tensoro de ordo pli granda ol 2 estas malfacila problemo.
Historio
Gaŭsa eliminado estas nomita post Carl Friedrich Gauss.
La maniero de gaŭsa eliminado aperas en ĉapitro 8, Ortangulaj tabeloj, de grava ĉinia matematika teksto Jiuzhang suanshu aŭ La naŭ ĉapitroj pri la matematika arto. Ĝia uzo estas ilustrita en 18 problemoj, kun 2 ... 5 ekvacioj. La unua referenco al la libro per ĉi tiu titolo estas datita kiel de jaro 179, sed partoj de ĝi estis skribitaj je proksimume jaro 150 a.K.. Ĝi estis komentita de Liu Hui en la 3-a jarcento.
Tamen, la maniero estis inventita en Eŭropo sendepende de Carl Friedrich Gauss kiam li ellaboris la manieron de plej malgrandaj kvadratoj en lia eldonaĵo Teorio de moviĝo de ĉielaj korpoj de jaro 1809.
Jean-Claude Trichet
Jean-Claude TRICHET (naskita la  en Liono, Francio) estas la dua prezidanto de la Eŭropa Centra Banko.
Li transprenis sian oficon je la 1-a de novembro 2003 de la nederlandano Wim Duisenberg, kies oficadon Francio konsentis nur je la kondiĉo, ke li post duono de sia ofic-periodo cedu sian oficon.
Kuriozaĵo
En 2004 Trichet gajnis premion de la franca lingvo-protekta asocio Académie de la carpette anglaise, ĉar li okaze de sia enoficiĝo deklaris "I am not a Frenchman" ("mi ne estas franco").
Tutserioze, la 2-an de junio 2011 li en Akeno, Germanio, estas honorigata per la Karola Premio.
Colroy-la-Roche
(jen france, origine germane kaj alemane Kolrein) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Bas-Rhin, en la historia kultura regiono regiono Alzaco kaj la nuna administra regiono Grand Est ("Granda Oriento"). Fine de en la komunumo vivis.
Blankvizaĝa nigropego
La Blankvizaĝa nigropego aŭ Blankvizaĝa driokopo (Dryocopus pileatus) estas tre granda birdo de la familio de pegedoj, kiu logas en Nordameriko. Ĝi estas tre simila al sudamerika Strivizaĝa nigropego, sed tiu ĉi montras pli da blanko en vizaĝo.
Aspekto
La plenkreskuloj de tiu ĉi specio (40-49 cm longaj, 250-350 g pezaj) estas ĉefe nigraj kun ruĝa kresto kaj blankaj linioj ambaŭflanke de vizaĝo kaj kolo; pli precize tiu linio estas sama de la Strivizaĝa nigropego, kiuj iras el super la beko, sub la okulo en direkto al la nuko sen atingi ĝin ĉar tie larĝiĝas kaj turnas laŭ la kolo kaj nur post ĝi turnas al la ŝultroj; sed krome tiu ĉi specio montras duan blankan zonon el la suba beko al la gorĝo kaj trian pli mallarĝan blankan linion super okuloj kaj sub krono.
Alimaniere dirate oni povas konsideri, ke tiu ĉi specio havas blankan vizaĝon (de tie la nomo) kun nigraj kaj ruĝaj markoj, traokula kaj el la beko. Plenkreskaj maskloj havas tiun linion ruĝan el la beko kaj al la gorĝo kaj same ruĝa estas la frunto; la inoj havas tiujn du partojn nigre.
Joel Chima Fujita
Li futbalis ĉe Tokyo Verdy.
Blankvizaĝa nigropego
Disvastiĝo
Ties reprodukta habitato estas arbaraj areoj kun grandaj arboj tra suda Kanado, orienta Usono el orienta Teksaso kaj Florido al la Grandaj Lagoj kaj partoj de la marbordo de Pacifiko el Vaŝingtonio al norda Kalifornio. Ili kutime elfosas grandajn nestojn en truoj de mortintaj arboj kaj ofte elofsas novan ĉiujare, kreante habitaton por aliaj grandaj kavonestantoj.
Art Garfunkel
Arthur Ira Garfunkel Queens, Novjorko, 5-an de novembro 1941) estas usona Kantisto-kantverkisto kaj antaŭ ĉio konata kiel la duono de la duopo Simon & Garfunkel (kun Paul Simon). Ili eldonis nombron da albumoj, inter kiuj Parsley, Sage, Rosemary & Thyme (1966), kaj Bridge Over Troubled Water (1970). Ankaŭ la muziko en la filmo The Graduate (La diplomito) (1968) enhavas multe da ilia muziko, inter kiuj la kanto Mrs. Robinson.
Blankvizaĝa nigropego
Kutimoj
Tiu ĉi birdo estas plej ofte konstanta loĝanto; ne migras.
3003 Konček
3003 Konček estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.
Blankvizaĝa nigropego
Kutimoj
La voĉo estas laŭta ridego. La tamburado (bekofrapado) povas esti tre laŭta, ofte kiel iu frapante arbon per martelo. Tiu ĉi birdo preferas maturajn arbarojn, sed adaptiĝis je uzo de duarangaj arbarpartoj kaj eĉ de tre densaj parkoj.
3003 Konček
Nomo
Ĝia nomo honoras la slovakan meteologon kaj klimat-scienciston Mikuláš Konček (1900–1982).
Karolinoj
La insuloj Karolinoj (Caroline Islands) estas insularo de la Mikronezio, okcidente de la Pacifika Oceano. Ili havas etendon de 1194 km² kaj 126 000 loĝantojn. Ĝi estas formata de preskaŭ mil atoloj kaj insuloj, kelkaj el tiuj de vulkana deveno, norde de la Ekvatoro.
La ĉefaj insuloj estas Ponape, nome la plej etenda kaj alta, Truk, Kosrae, Yap kaj Palaŭo. La kvar unuaj, nome la plej orientaj, formis la ŝtaton Federacio de Mikronezio, dum Palaŭo, la plej okcidenta, konstituiĝis en aparta respubliko.
La insuloj ĝuas klimaton ekvatoran kaj estas plantejoj de kokosarboj, manioko kaj sukerkano. Estas ankaŭ elfosejoj de baŭksito kaj fosfatoj.
Santa María (La-Pazo)
Santa María estas municipo en Honduro. Ĝi situas en la departemento La-Pazo, en la sudokcidento de Honduro, proksime de la limo al Salvadoro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Senlandlimisma reto
La okcidenteŭropa reto kontraŭas tion, kion ĝi opinias pli kaj pli restrikta harmoniigo de la politiko de azildonado kaj enmigrado en Eŭropo, aparte en la Schengen-zono de la Eŭropa Unio. Ĝi laboras por konstrui aliancojn inter migrantaj laboristoj kaj rifuĝintoj. Oftaj sloganoj en la reto inkluzivas: "Nek landlimo nek nacio, halto al deportadoj!", "Libero de translokiĝado, libero la loĝado: rajto veni, rajto forveturi, rajto resti!" kaj "Paperoj por ĉiuj aŭ tute ne paperoj!"
La senlandlimisma reto ekzistas jam de 1999 kaj ĝia retejo jam de 2000.
Pippo Pollina
Pippo POLLINA, arta nomo de Giuseppe Pollina (Palermo, 18-an de majo 1963), estas kantaŭtoro el Italio. Li loĝas en Zuriko kaj li estas populara ankaŭ en Germanio. Li kantas ĉefe itale, lia famo en Italio tamen venis malfrue; malgraŭ tio li kunlaboris kun internaciskale famaj grupoj.
Woman to Woman
Woman to Woman (El virino al virino) estas brita muta drama filmo de 1923 reĝisorita de Graham Cutts, kun Alfred Hitchcock kiel eksterlista helporeĝisoro kaj kunscenaristo. La filmo estis la unua el tri adaptoj de la teatraĵo de 1921 nome Woman to Woman de Michael Morton. Por profiti la sukceson de la filmo, Cutts kaj Hitchcock faris alian filmon, The White Shadow, kun Compson antaŭ ŝi revenu al Usono.
Hitchcock renkontiĝis kun sia estonta edzino, nome Alma Reville, laborante por tiu filmo.
Je aŭgusto 2010, la filmo estis mankanta el la brita nacia arkivo nome "BFI National Archive", kaj estis listigita kiel unu ela 75 Plej Serĉataj perditaj filmoj fare de la British Film Institute.
Misiistinoj de Karitato
La Misiistinoj de Karitato (Congregatio Missionariarum a Caritate; Missionaries of Charity) estas romkatolika centralizita religia instituto de konsekrita vivo por virinoj laŭ Pontifika Rajto starigita en 1950 de Patrino Teresa, nun konata en la Katolika Eklezio kiel Sankta Teresa el Kolkato. En 2020, ĝi konsistis de 5 281 membriĝintaj monaĥinoj. Por informi pri sia aliĝo al la misiistinoj de Karitato, la fratinoj uzas la komencliterojn «M.C.» de la latina nomo de la ordeno. Ĉiu aliĝinto de la kongregacio devas respekti la votojn pri ĉasteco, malriĉeco, obeemo, kaj la kvara voto, t.e., doni «tutkoran liberan servon al la plej malriĉaj inter la senhavuloj». Hodiaŭ, la ordeno konsistas de ambaŭ kontemplaj kaj aktivaj filioj en pluraj landoj.
La misiistinoj prizorgas rifuĝintojn, eksaj prostituitinoj, la mens-malsanulojn, malsanajn infanojn, forlasitajn infanojn, leprulojn, homoj kun aidoso, la maljunulojn kaj la konvaleskantajn. Ili posedas lernejojn funkciigitaj de volontuloj por instrui al forlasitaj stratinfanoj kaj administri supo-kuirejojn, tiel kiel aliaj servoj laŭ la komunumaj bezonoj. La fratinoj provizas, tute senpage, ĉi tiujn servojn al homoj ĉiaokaze de ilia religio aŭ socia statuso.
Historio
En 1963, Frato Andrew (antaŭe Ian Travers-Ballan) fondis la Misiistajn Fratojn de Karitato en Aŭstralio, kune kun Patrino Teresa.
En 1965, donanta sian «Dekreton de Laŭdo», Papo Paŭlo la 6-a jesis al la peto de Patrino Teresa vastigi sian kongregacion en aliaj landoj. La Kongregacio ekkreskis rapide, kun novaj hejmoj malfermantaj ĉie tra la mondo. La unua domo de la kongregacio ekster Barato estis en Venezuelo; aliaj sekvis en Romo kaj Tanzanio kaj tutmonde.
En 1979 estiĝis la kontempla filio de la Fratoj, kaj en 1984 pastra filio, nome «Patroj Misiistoj de Karitato», estis fondita de Patrino Teresa kun Frato Joseph Langford, kombinante la mision de la Misiistoj de Karitato kun la Ministra Sacerdoceco. Same kiel la Fratinoj, ankaŭ la Patroj sekvas tre simplan vivstilon, sen televido, radioj aŭ luksoj. Ili nek fumas nek trinkas alkoholon, kaj petegas por iliaj manĝaĵoj. Ili vizitas iliajn familiojn ĉiujn kvin jarojn sed malhavas ĉiujarajn feriojn. Laikaj katolikoj kaj ne-katolikoj konsistigas la «Ko-Laboristojn de Patrino Teresa», la «Malsanajn kaj Suferantajn Ko-Laboristojn» kaj la «Laikajn Misiistinojn de Karitato».
La unua hejmo de la misiistinoj de Karitato estiĝis en Usono kaj estis starigita en Suda Bronkso, Nov-Jorko, kie en 2019 ili havis loĝejon por ambaŭ aktiva kaj kontempla filioj kaj lokis 108 fratinojn en ilia provinco kiu etendiĝas ekde Kebekio ĝis Vaŝingtono. Ilia unua kampara misio en Usono, en 1982, estis en unu el la plej malriĉaj, eksa karbaj minindustriaj areoj de Kentukio, kie ili ankoraŭ servas. En Usono, la Misiistinoj de Karitato aliĝis al la Konsilio de Gravaj Superuloj de Religiaj Virinoj, organizo de virinaj religiaj, reprezentanta 20% el usonaj religiaj fratinoj. Ili estas identigita per la portanta religiajn vestaĵojn kaj lojaleco al eklezia instruado. Ekde 1996, la organizo funkciigas 517 loĝejojn en pli da ol 100 landoj.
En 1990, Patrino Teresa demandis eksiĝi kiel estrino de la Misiistinoj sed estis baldaŭ voĉdonita reen kiel Superulino Ĝenerala. La 13-an de marto 1997, ses monatoj antaŭ la morto de Patrino Teresa, Fratino Mary Nirmala Joshi estis elektita kiel nova Superulino Ĝenerala de la Misiistinoj de Karitato. En aprilo 2009, Fratino Mary Prema estis elektita kaj transprenis la postenon de Fratino Nirmala, dum ĝenerala kapitulo organizita en Kolkato.
La kvalito de prizorgoj proponitaj al mortantaj malsanaj pacientoj en la Hejmo por la Mortantaj de Kolkato estis la temo de diskuto meze de la 1990-aj jaroj. Kelkaj britaj observantoj, surbaze de mallongaj vizitoj, esprimiĝis malfavore kompare al la normo de prizorgo havebla en hospicoj en Britio. Rimarkoj farita de d-ro. Robin Fox rilate al la manko de plentempa medicine-trejnita personaro kaj la manko de fortaj kontraŭdoloriloj estis eldonitaj en nelonga memoraĵo en eldono de La Lancet en 1994. Ĉi tiuj rimarkoj estis kritikitaj en sekva eldono de La Lancet ĉar ili malsukcesis konsideri la tiamajn kondiĉoj en Kolkato, specife la fakto ke registaraj reguloj malpermesis la uzon de morfino ekster grandaj hospitaloj.
En Fenikso (Arizono), la loĝejon de la fratinoj por 40 senhejmuoj financas ŝtofisto, kiu aperas en revuo Vogue, kiu kreskiĝis ene de kelkaj blokoj de la origina hejmo de Patrino Teresa por la malriĉaj mortantaj, en Kaligat, Kolkato.
Princino Diana, kiu estis tre proksima al Patrino Teresa, skribis ke ŝi vidis en Teresa «la direkton kiun mi estis serĉanta ĉiujn ĉi tiujn jarojn».
La fratinoj Misiistinoj de Karitato suferis multe pro la ekinfestiĝo de kovimo en 2020, ĉar ili daŭris distribui manĝaĵon kaj ministeriojn al la malriĉaj kiuj malsaniĝis.
En aprilo 2022, Fratino Mary Joseph estis elektita por anstataŭi Fratinon Mary Prema kiel Superulino Ĝenerala de la ordo, kun Fratino Mary Christie elektita kiel kunhelpa Superulino Ĝenerala.
Perforto kontraŭ misiistinoj
En julio 1998 en Al-Hudaida, en Jemeno, tri Misiistinoj de Karitato, du barataj kaj unu filipina, estis pafitaj kaj mortigitaj dum ili eliris hospitalon.
En marto 2016 en Adeno, Jemeno, dek ses homoj estis pafitaj kaj mortigitaj en hejmo por maljunuloj funkciigita de la Misiistinoj de Karitato. Inter la mortintoj estis kvar fratinoj: Fratinoj Marguerite kaj Reginette el Ruando, Fratino Anselm el Barato kaj Fratino Judit el Kenjo. Laŭ Episkopo Paul Hinder de la Apostola Vicariejo Suda Arabio, ilia superulo evitis sian morton kaŝante sin. Episkopo Hinder priskribis la atakon kiel «religie-instigita». Salesiana Siria-Malabara pastro kiu loĝis en la hejmo, nome Frato Tom Uĵunalil el Bengaluro, Barato, estis kaptita de la atencantoj.
La grandan vendredon de 25-a de marto 2016, pluraj amaskomunikilaraj sciigoj raportis, ke Frato Tom Uĵunalil estis krucumita fare de terorisma organizo Daiŝo. Tamen, Episkopo Hinder referis ke li havis fortajn indikojn ke la pastro estu ankoraŭ viva kaj ankoraŭ kun siaj kaptintoj. En frua septembro 2017 Frato Uĵunalil estis savita post 18 monatoj en malliberiĝo kaj sendita al la Vatikano por renkonti Papon Franciskon.
Iĝi Misiistino de Karitato
Oni bezonas naŭ jarojn por iĝi plene Misiistino de Karitato. La frayinoj ebligas komencan mallongatempan periodon por «veni kaj vidi». Tiuj konsiderataj eblajn kandidatojn de la Kongregacio povas eniri Aspiron, koncentrita pri lernado de la angla (kiu estas la komunuma lingvo) por tiuj kiu ne devenas de anglalingvaj landoj, kaj pri religiaj studoj. Ĝin sekvas la Postulado (enkonduko en la studon de Skribaĵoj, la Konstitucioj de la Socio, Eklezia historio kaj teologio). Se taksata taŭga, ili eniras la Noviciadon, t.e., la komencon de la religia vivo. La novicantoj portas blankajn katunajn vestaĵojn kun zono kaj blanka sario sen la tri bluaj strioj. Dum la unua jaro (nomata «kanonika»), ili ekstudas pli religiajn temojn kaj lerni pri la vivo kiel Misiistinoj de Karitato; la dua jaro temas pli pri praktika trejnado por la misia vivo. Post du jaroj, ili prenas intertempajn votojn por unu jaro, kiu estas renovigita ĉiujare, por kvin jaroj totale. Ili ankaŭ ricevas metalan krucifikson kaj sarion kies tri bluaj strioj reprezentas siajn votojn pri ĉasteco, malriĉeco, obeemo. Dum la sesa jaro, ili veturas al Romo, Kolkato aŭ Vaŝingtono por cetera religia studo, fine de kiu ili fariĝas anoj de la kongregacio.
Posedaĵoj
La malabundaj posedoj de fratino inkluzivas: tri sariojn (unu por porti, unu por lavi, unu por ripari), du aŭ tri katunaj vestaĵoj, zonon, paron da sandaloj, krucifikson kaj rozarion. Ili ankaŭ havas teleron, manĝilaron, buŝtukon, kanvasan sakon, kaj preĝan libron. En malvarmaj landoj, fratinoj povas posedi kardiganon kaj aliajn artikolojn kiu konvenas al la loka klimato kiel jako, koltuko kaj fermaj ŝuoj.
Kritikoj
Brita eksa volontulo ĉe la Hejmo, nome Robin Fox (nun redaktoro de la brita medicina revuo La Lancet) sciigis en 1994 ke injektiloj estis lavitaj en malvarma akvo kaj reuzitaj; la gastoj havis malvarmajn lavaĵojn; kaj ke oni donis simplan aspirino al mortantoj pro kancero. Fox ankaŭ notis, tamen, ke la loĝantoj estis «manĝantaj plaĉege kaj bonfarantaj», kaj ke la fratinoj kaj volontuloj zorgis pri purigo, sanigendaj vundoj kaj ulceretoj, kaj provizis aman bonkorecon. La polemikoj daŭris pro la uzo de ne-sterilaj nadloj kaj la malsukceso fari konvenajn diagnozojn, kiel komentite de d-ro. Jack Preger: «Se oni deziras doni amon, komprenon kaj prizorgon, do oni uzas sterilajn nadlojn».
En 2018, ĉiuj infanaj prizorgaj hejmoj en Barato funkciigitaj de la Misiistinoj de Karitato estis inspektitaj de la Ministerio pri Virinoj kaj Infana DIsvolviĝo pro akuzoj ke du anoj de la personaro ĉe la domo en Ĝarkando vendis bebojn por adopto. Fratino kaj socia laboristo kiu servis tie estis arestita. Fratino Konsalia Balsa kaj socia laboristo Anima Indvar estis akuzitaj ke ili jam vendu tri bebojn el la hejmo, kiu provizas ŝirmon por gravedaj, needziĝintaj virinoj kaj provis vendi knaban bebon kontraŭ ĉirkaŭ £1 325. La Misiistinoj de Karitato ĉesigis sian partoprenon en adoptaj servoj en Barato tri jaroj antaŭe, pro religiaj malfaciliĝoj post la adopto de novaj reguloj en la lando. En decembro 2021, la Ministerio pri Hejmaj Aferoj de Barato rifuzis renovigi la registriĝon sub Leĝo pri Reguligo de Fremdaj Kontribuoj (konata per la anglalingvo akronimo FCRA) de Misiistinoj de Karitato kune kun 6000 aliaj bonfaradaj organizoj, kiu estas deviga por bonfaradaj, NROj kaj iu ajn ne-profitaj organizoj ricevantaj fremdan financadon en Barato. La decido estis poste nuligita dum la unua semajno de januaro 2022.
Gerolsheim
Gerolsheim - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Leiningerland. Antaŭ 2018 ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Grünstadt-Land.
Jindřich Jindřich
Eksteraj ligiloj
Muzeo de Jindřich Jindřich en Domažlice ĉeĥe, germane, angle
Dreuil-lès-Amiens
Dreuil-lès-Amiens estas franca situanta en departemento Somme, regiono Hauts-de-France.
Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas Dreuillois.
Milito de sendependiĝo
Milito de sendependiĝo, Milito de sendependigo, Milito de sendependeco, aŭ rekte sendependecmilito estas konflikto okazanta sur teritorio kiu deklaris sendependecon. Siatempe la ŝtato kiu antaŭe tenis tiun teritorion sendas militfortojn por sekurigi sian suverenecon kaj la indiĝenaj loĝantaroj suferas konfliktojn kun la antaŭa posedanto, nome separatista ribelo komenciĝis. Se nova ŝtato estas sukcese establita, la konflikto estas kutime konata kiel ¨Milito de sendependeco¨.
Röttenbach
Ekzistas du komunomoj en Bavario kun la nomo Röttenbach:
1265 Schweikarda
1265 Schweikarda estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, ano de la Eosa familio.
Malkovro
Ĝi estis malkovrita la de la germana astronomo Franz Kaiser elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.
Nomo
Ĝia nomo "Schweikarda" derivas de "Schweikard", naskiĝa nomo de la patrino de la malkovrinto.
18737 Aliciaworley
18737 Aliciaworley estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro la kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Alicia Lorraine Worley, kiu gajnis en 2003 la trian rangon en la Intel International Science and Engineering Fair pro sia projekto pri komputado. Ŝi estis lernantino ĉe la Keyser High School en Keyser (Okcidenta Virginio, Usono).
Emma Bonino
Emma BONINO (naskiĝis la  en Bra) estas itala politikistino.
Ŝi estis membro de la Eŭropa Parlamento, kaj membro de la Itala Parlamento kaj de la 28-a de aprilo 2013 ministro pri eksterlandaj aferoj de la itala registaro de Enrico Letta. Ŝi estas simpatianto kaj porparolanto de la Esperanto-movado.
Studoj
Post abiturientiĝo en 1967 ĉe klasika liceo Gandino en sia urbo ŝi iris al Milano por studi ĉe la modern-lingva-literatura fakultato de Universitato Bocconi, kie ŝi diplomiĝis en 1972 per tezo pri la aŭtobiografio de Malcolm X.
Politika kariero
Emma Bonino eniris la politikon en 1975, kiam ŝi, kunfondinto de C.I.S.A. (inform-centro pri steriligo kaj abortigo), denuncas sin mem pri abortigo kaj, irante al malliberejo, iĝas simbolo de la kampanjo pri laŭleĝigo de abortigo. Tio estis la unua el ŝiaj multaj arestoj pro civila malobeo.
En la sekva jaro (1976) la Radikala Partio prezentiĝis unuafoje al la elektoj, kaj Emma Bonino, en multaj distriktoj la unua en la kandidataro, estis elektita en la aĝo de nur 28 jaroj, kune kun tri aliaj radikaluloj (Marco Pannella, Mauro Mellini ed Adele Faccio).
En 1979 ŝi estis elektita por la Eŭropa Parlamento.
En 1981 Emma Bonino subtenas alvokon kontraŭ morto pro malsato kaj kontribuas al la fondo de la asocio Food and Disarmament International, celanta kunordigi la informajn iniciatojn tiukampajn, kies sekretario ŝi estos kelkajn jarojn poste. En 1986 ŝi organizis internacian kunvenon, kiu lanĉis la "manifeston de la ŝtatestroj kontraŭ malsatmorto kaj por defendo de la vivrajto kaj la vivo de la leĝeco" (itala vortludo). Samjare ŝi en oficiala renkonto kun la papo Johano Paŭlo la 2-a ŝi en Vatikano emfazis la iniciatojn por batali malsaton.
En januaro 1987 ŝi manifestaciis en Varsovio kontraŭ la komunisma diktaturo de generalo Jaruzelski kaj favore al Solidareco / Solidarność. Ŝi estis arestita kaj forpelita el Pollando.
En 1989 ŝi iĝis prezidanto de la Transnacia Radikala Partio, ofico, kiun ŝi havos ĝis 1993.
En novembro 1990 ŝi disdonis sterilajn injektilojn en Novjorko por protesti kontraŭ leĝo, kiu postulas kuracistan permeson por akiro de injektilo. Ŝi estis arestita.
En majo 1991 ŝi kiel la unua subskribis mocion, kiu post aprobo de la parlamento devigis la registaron, malhelpi la pludonon de ne-tradiciaj bataliloj kaj precipe de kontraŭ-homaj minoj.
En 1993 ŝi subtenis kampanjon por instalo de la Internacia puna kortumo por eksa Jugoslavio, transdonante al la ĝenerala sekretario de UN, Boutros Boutros-Ghali, alvokon subskribitan de 25.000 personoj el la tuta mondo.
Same en 1993 ŝi kunfondis la asocion Non c'è Pace Senza Giustizia (ne estas paco sen justeco), kiu laboras por la protekto kaj subteno de la homaj rajtoj, de demokratio, de konstitucia ŝtato kaj de internacia justeco. Kun tiu asocio ŝi celis subteni la aktivadon de la tribunalo pri eksa Jugoslavio kaj la kreadon de daŭra Internacia Pun-Tribunalo, kiu rajtas enketi kaj juĝi tutmonde pri "la krimoj kontraŭ homeco, militkrimoj kaj genocido".
Same en 1993 ŝi rekontis kun la Dalai-lamao kaj kun li aranĝas gazetaran konferencon pri lanĉo de mobilizo por la rajtoj kaj la libero de la tibeta popolo kaj por la demokratio en Ĉinio.
Samjare ŝi iĝis sekretario de la Radikala Partio.
En 1994 ŝi estis nomumita estro de la delegitaro de la itala registaro al la ĝenerala asembleo de UN por la iniciato de la "moratorio pri la mortpuno".
Eŭropa komisaro
En februaro 1995, post kiam hispana fiŝboato estis kaptita kaj pafita de la kanada mararmeo kaj konfiskita kun la tuta anaro, Emma Bonino akuzis Kanadon pri "ago de internacia piratado" kaj iniciatas malfacilan intertraktadon, kiu fine de aprilo rezultas en brusela-kanada interkonsento, kiu tre altigas ŝian reputacion en Hispanio.
Poste ŝi kiel respondeculo de ECHO subtenis kaj gvidis plurajn humanecajn misiojn. Ŝia gvidado tamen ne restis sen kritiko.
En 1996, post la genocido en Ruando, ŝi faris plurajn vojaĝojn al la regiono de la grandaj lagoj en Afriko por subteni la rajton de la rifuĝintoj je humaneca helpo, por fortigi la monan engaĝiĝon de Eŭropo kaj por – vane – alvoki al urĝa politika interveno de UN aŭ de la grandpovaj landoj.
Samperiode ŝi vizitis Somalion, landon ankaŭ nun ege suferanta kaj estanta en la manoj de iu militestroj. Ŝia karavano estis atakita de gerilanoj de Aidid. Poste ŝi iris al Sudano kaj defiis la embargon metitan al la registaro de Kartumo, celante remalfermi la humanecan koridoron, inter la nordo kaj la sudo de la lando, por la viktimoj de "forgesita" krizo.
En 1997 ŝi iris al iraka Kurdistano, lando kiu tiam estis ankoraŭ celo de ekonomikaj sankcioj, kaj al Afganio, kie ŝi akuzas la reĝimon de la talibanoj. Tie ŝi estis arestita kaj pasigis kelkajn horojn en karcero de la "milico por la subpremo de la malvirto kaj la subteno de la virto", kun sia delegitaro. La reagoj estis malmolegaj: la vicsekretario de la Eŭropa Konsilio, Hans Christian Krüger, nomis ŝian areston "skandala kaj netolerebla", kaj la germana ministro pri eksterlandaj aferoj Klaus Kinkel nomis ĝin simple "infamia". Revene de Kabulo ŝi decidis lanĉi la kampanjon "floro por la virinoj de Kabulo" kontraŭ ĉia diskriminacio kaj por permesi al afganiaj virinoj la aliron al humaneca helpo.
Same en 1997 ŝi subskribis nome de la Eŭropa Komisiono la konvencion de Otavo kontraŭ la kontraŭhomaj minoj. Ŝi estis unu el la ĉefaj motoroj de la konvencio.
Bonino kontraŭ Arlacchi
En 1998 Emma Bonino forte kritikis la agadon de la alta komisaro de Unuiĝintaj Nacioj pri kontrolado de drogoj kaj prevento de krimoj (UNDCP), Pino Arlacchi. Ties plano (pri Afganio) antaŭvidis subvenciojn al terkulturistoj kompense al rekonverto de iliaj plantejoj de kontraŭleĝaj plantoj kaj la antaŭenigon de instruado pri la uzo de aliaj kulturoj, kaj ĝenerale intervenojn por redukti la dependecon de la kamparanoj de la militestroj.
En artikolo por la hispana ĵurnalo El País, je la 12-a de marto, Bonino deklaris, ke malpliigo de la drog-produktado tiamaniere atingebla povus esti nur mallongdaŭra rezulto, sen iuj strukturaj efikoj, kaj ke temas pri malmoderna politiko. Sed precipe Bonino akuzis Arlacchi-n, ke li traktadis kun la kruele kontraŭ-virina reĝimo de la talibanoj en Kabulo, kompense al ilia sindevigo ĉesigi la kultivadon de papavo opia en la suda zono de la lando. Tio estis kvazaŭ vangofrapo por Bonino, kiu aktivegis pri la lezo de la homaj rajtoj fare de la kabul-a reĝimo.
Pri tiu demando la Eŭropa Parlamento la 13-an de februaro unuanime akceptis rezolucion, en kiu ĝi ne nur ripetas sian firman kondamnon de la talibana reĝimo, sed ankaŭ esprimas zorgon pri la interkonsento inter UNDCP de Arlacchi kaj la talibanoj kaj petas suspendi ĉiujn kunlaborprogramojn kun ili. Responde Arlacchi sendis leteron al la prezidanto de la Eŭropa Komisiono, Jacques Santer, petante sankciojn kontraŭ Bonino, kiu tiel malferme atakis lian agadon. En sia respondo Santer defendis Bonino-n, dirante ke "ne estas io negativa en la prezentado de pensoj pri la fundamenta demando de drogpolitiko". Santer emfazis ankaŭ, ke la pravigo prezentita de Arlacchi, ke la interkonsento parafita de li permesis al UN-funkciuloj labori en la drog-produkta zono, estis iom trokuraĝa, ĉar mallonge poste la agentejoj de UNDCP devis retiriĝi el la sudo de Afganio (post atako al funkciulo fare de talibana dignulo): "tio montras", aldonis Santer, "se entute necese, ke estas nenio ofenda en la levado de duboj pri la konservebleco de la programoj financitaj de UN".
Sekve en 2001 la Eŭropa Parlamento reduktis je du trionoj la financadon de la fonduso kontraŭdroga gvidata de Arlacchi, per decido ligita al supozebla misadministrado de la fonduso kaj al postulo revizii la funkciad-mekanismon de la fonduso mem. De tiu tempo la drogproduktado en Afganio kreskis konstante.
La la Rozo en Pugno konfirmis sian konvinkitecon pri la senutileco de tiu parto de la strategio de Arlacchi, kiu planas pagi la kamparanojn por helpi ilin rezigni la opinon favore al aliaj kultivaĵoj. Ĝi kontraŭe proponis (kun subteno de aliaj politikaj fortoj), ke la itala registaro pagu la afganajn kamparanojn por daŭrigi la kultivadon de opio .
La fino de la mandato
La Bonino kaj la tuta Komisiono Santer demisiis pro la akuzo pri fraŭdo kaj misadministrado al komisaro Edith Cresson, kiu per sia rifuzo demisii devigis la tutan komisionon al kolektiva demisio. La raporto de la "saĝuloj" tamen enhavis kritikon pri la konduto de pluraj komisaroj, inkluzive de Bonino.
La akuzoj al Bonino kaj al ŝia antaŭulo dispartiĝis al kvin kampoj: Efektive la situacio de la dungitaro revenis al normalevo kelkajn monatojn post la enoficiĝo de Bonino, kiam novaj dungitoj estis laŭregule integritaj; sed pri la aliaj punktoj ŝia administrado faris nenion.
Listo Bonino
En junio 1999 ŝi partoprenis en la eŭropa balotado per listo, kiu portis ŝian nomon kaj atingis historie unikan kvanto de 8,5 % de la voĉoj (en Italio), per tio estis la kvara politika forto de la nacio. Tian rezulton ŝi poste ne povis ripeti.
En junio 2000 ŝi prezentis proponon de rezolucio, kiu akuzis la kruelan praktikon (en trideko da afrikaj kaj mezorientaj landoj, sed ankaŭ inter eŭropaj enmigrintoj el tiuj landoj) mutili la seksorganojn de virinoj.
En la jaroj 1999 kaj 2004 denove elektita al la Eŭropa Parlamento, dufoje el la Listo Bonino. En la unua italaj radikaluloj akiris en la balotoj 8,5% da voĉoj kun sep deputitoj. Tiu rezulto instigis ilin fondi partion. Tio realigis en la jaro 2001, kiam aperis Italaj Radikaluloj kun ĉefoj: Emma Bonino kaj Marco Pannella. Tamen sensukcese en la landa balotado.
En la jaro 2005 Emma Bonino subskribis la interkonsenton kun la Italaj Demokrat-Socialistoj, kreante koalicion Rozo en Pugno, kaj ĝi aliĝis al la centro-maldekstrulara bloko La Unio. Dum la italaj balotoj en la jaro 2006 el la koalicia listo ŝi denove fariĝis parlamentanino de la 15-a oficperiodo. En la kreita registaro de Romano Prodi de majo 2006 ĝis majo 2008 ŝi estis ministrino pri eŭropa politiko kaj internacia merkato. Dum la italaj balotoj en la jaro 2008 el la listo de itala Demokrata Partio (kadre de ĝi startis la kandidatoj de Radikala Partio) ŝi akiris la mandaton en la Itala Senato en la 16-a oficperiodo, kaj ŝi estis elektita la vicprezidantino de tiu supera ĉambro de parlamento. Tiun funkcion ŝi plenumis ĝis la jaro 2013.
La 27-an de aprilo 2013 Enrico Letta - la kandidato por la posteno de ĉefministro de Italio nomumis ŝin al la posteno: Ministro pri Eksterlandaj Aferoj, de la 28-a de aprilo 2013 la ministr(in)o pri eksterlandaj aferoj en la registaro de Enrico Letta.
Agnoskoj
Pro sia agado kaj batalado ŝi ricevis multajn agnoskojn kaj premiojn:
Esperanto
En la jaro 2005 Emma Bonino kaj Marco Pannella direktis al la Eŭropa Komisiono tri skribajn demandojn pri lingva politiko kaj multlingveco en Eŭropo, plendis pri la kreskanta rolo de la angla kaj pledis por Esperanto. Ĝis sia elektiĝo en la jaro 2006 kiel ministrino (pri eŭropa politiko kaj internacia merkato) Emma Bonino lastatempe aktivis kiel parlamentano kaj samtempe intense okupiĝis pri studoj de la arabaj lingvo kaj kulturo en Kairo. Kiam ŝi ekestis ministrino de la itala registaro ŝian lokon en la Eŭropa Parlamento transprenis alia konata subtenanto de Esperanto, Marco Cappato.
Komence de la 1990-aj jaroj ŝi estis unue prezidanto kaj poste sekretario de la Transnacia Radikala Partio. Kune kun sia parti-kamarado Marco Pannella ŝi multe laboris por civitanaj rajtoj ĉefe lige al la reguligo de divorco, abortigo, la permesigo de drogoj kaj por seksaj religiaj rajtoj kaj la lingva justeco. Ŝi ankaŭ multe laboris kontraŭ mortpuno kaj por la forigo de malsato en la mondo.
En intervjuo donita al la revuo Esperanto antaŭ dek sep jaroj ŝi donis klaran subtenon al Esperanto:
"…internacia uzo de etna lingvo implicas signifajn problemojn de lernado kaj, precipe, de kultura koloniado kaj politika malegaleco. /.../ Proponi Esperanton kiel lingvon internacian – aŭ prefere transnacian – estas malpli facila entrepreno ol oni povus imagi, sed la Radikala Partio – kies sekretario mi estis – kaj Esperanto Radikala Asocio (ERA) agadas sur ĉi tiu kampo. Ni provas tion kio eblas, kontraŭ tio kio probablas. /.../ Mi konsideras min amiko de Esperanto ĉar mi estas – ne nur pro miaj ideoj – mondcivitano, kaj mi kredas ke mia tuta vivo pruvas tion."
En la fino de la intervjuo ŝi pli-malpli riproĉis al UEA ke ĝi ne sufiĉe kunlaboris kun la Radikala Partio :
"Kun kelkaj aliaj mi kundecidis ke ni invitu kaj gastigu praktike la tutan tiaman estraron de UEA, kiel referantojn al la kongreso de la Radikala Partio en 1992. /.../ Tiu estintus brila okazo por konstrui ponton inter esperantistoj kaj parlamentanoj /…/ UEA tamen ne decidis daŭrigi sur tiu vojo."
- Mi kredas, ke ERA ne estas taŭga partnero por io serioza. Bonino kaj Pannella jes, komentis Renato Corsetti en la retejo de la Nitobe-centro.
Same en la jaro 2013 la lokon de de Emma Bonino en la Eŭropa Parlamento ricevis alia subtenanto de Esperanto de la Radikala Partio, Marco Cappato.
Li anis en la EP dum la antaŭa mandat-periodo, kaj en februaro 2004 li faris interpelacion interalie por demandi, "Ĉu Eŭropa Komisiono intencas instigi la Membro-ŝtatojn - aŭ agi mem - por plenumi la alvokon de Ĝenerala Konferenco de Unesko '.. enkonduki studprogramon pri la lingvo-problemo kaj pri Esperanto en siajn lernejojn kaj altlernejajn instituciojn'?
Ankaŭ tiam li kaj Radikala Partio plurfoje klare esprimis sian subtenon al Esperanto, i.a. aprile 2004 dum la voĉdonado en EP pri "Kiu lingvo al Eŭropo?" kiam tri ĉefaj lingvoj akiris nur malpli ol 10 % tiam amendo de Gianfranco Dell'Alba kaj aldona voĉdonado pri Esperanto donis 43% apogon por la neŭtrala internacia lingvo.
Madrigal de las Altas Torres
Madrigal de las Altas Torres [madriGAL delasaltasTOres] estas municipo en la nordokcidento de la provinco Avilo, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko La Moraña aŭ Komarko de Arévalo kaj al la jurisdikcia teritorio de Arévalo, en la nordo de la provinco. La termino Madrigal estis rilatita al pluvosulko kiel ĉe Madrido kaj Madrigal de la Vera, dum de las Altas Torres (de la Altaj Turoj) rilatis al la mezepoka fortikaĵo.
Ĉi tie naskiĝis la fama reĝino Isabel la Katolika la 22an de Aprilo 1451.
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko (sed estas ankaŭ loĝloko El Villar de Matacabras je 3 km de la urbokerno, nun preskaŭ senhoma), okupas totalan areon de 106,80 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 1 380 loĝantojn. Ĝi perdis 2 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj. Ĝi distas 74 km de Avilo, provinca ĉefurbo.
Ĝi limas kun Carpio (Valladolid), Fresno el Viejo (Valladolid), Bobadilla del Campo (Valladolid), Moraleja de Matacabras, Blasconuño de Matacabras, Cantalapiedra (Salamanca), Castellanos de Zapardiel, Horcajo de las Torres, Rasueros, Mamblas, Bercial de Zapardiel, kaj Barromán.
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Kastilio. Ĝi estas sendependa el Arévalo ekde 1017 kaj en 1302 revenis al jurisdikcio de Arévalo. En Madrigal naskiĝis la fama reĝino Isabel la Katolika la 22an de Aprilo 1451. El historia pasinteco restis murego, monaĥejo, preĝejoj kaj multaj aliaj vidindaĵoj.
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Teatro Magyar
Teatro Magyar (Pest) [madjar peŝt] (Teatro Hungara) estas teatro en Budapeŝto, pli frue en Pest. Ĝi estas antaŭaĵo de Nacia Teatro (Budapeŝto), kaj pli precize la artikolo temas pri 2 teatroj.
Historio
En la 1800-aj jaroj estis pretendo pri hungarlingva stabila (ne migra) teatro. Oni konstruis ĝin inter 1835-1837 ekster la urbomuroj. La unua direktoro estis József Bajza (poeto). En 1840 la teatro prenis la nomon Nemzeti Színház [sInhÁz] (=Nacia Teatro). En 1848 dum la revolucio oni faris solenaĵon, kie partoprenis Mór Jókai. En 1897 pli nova teatrejo (Teatro Magyar) konstruiĝis en alia loko, kiu havis signifan rolon en teatra vivo de Budapeŝto. La fondintoj estis Szidi Rákosi kaj Lajos Evva.
La konstruaĵo
La klasikisma konstruaĵo havis nur unu etaĝon, tial en 1875 oni konstruis pli novan etaĝon kaj ankaŭ aliajn partojn. Tie estis spektakloj ĝis 1908, post kelkaj jaroj la teatrejo plene malkonstruiĝis. La teatrejo pli nova (konstruita en 1897) plene trakonstruiĝis en 1914, poste en 1966, kie provizore, tamen longe (inter 1966-2000) funkciis la Nacia Teatro. Ĝi havas 996 sidlokojn. Post 2000 la teatro reprenis la nomon Teatro Magyar.
Elektitaj aktoroj en la nuntempo
Reĝisoroj:
Rückersdorf
Rückersdorf havas diversajn signifojn:
Kantono Butler (Pensilvanio)
La kantono Butler - angle Butler County - estas kantono de Usono en la subŝtato Pensilvanio. La administra centro estas la urbo . La kantono estis fondita la.
Brulbotelo
Brulbotelo, nomata ankaŭ benzinbombo aŭ Molotov-koktelo, estas botelo plena je brulema substanco kaj ekipita per meĉo, kiu, ĵetite kontraŭ objekto, ekbrulas en la momento de frakasiĝo.
Ĝi estas unu el la plej simplaj armiloj de terorismo aŭ de rezistado.
Molotov-koktelo estas rapide, facile kaj malmultekoste farebla kaj tiel ĝi estas uzata ĉefe en ribeloj, gerilobataloj, stratobatalo aŭ ĉe brulatenco. Ĉar la fajro plej ofte nur mallonge brulas kaj la brultemperaturo estas relative malalta, ankaŭ la bruliga efiko estas – kompare al aliaj armiloj – relative malgranda.
Historio
Brulbotelo estis unuafoje uzata kiel armilo en la Hispana Enlanda Milito (1936–1939), sed ne kun la nomo de Molotov-koktelo. La nomo estis donita en 1939/40 de finnaj soldatoj aludante je Vjaĉeslav Molotov, la tiama Sovetia ministro pri eksterlandaj aferoj, kiun oni rigardis respondeculo pri la Sovetia invado al Finnlando dum la t.n. Vintra milito. La finnoj uzis sukcese la koktelojn kontraŭ rusaj tankoj. Flamoj el brulbotelo trafinta aer-prenilon de tanka motoro estis ensuĉataj kaj tiel ekbruligis ankaŭ la motoron. La finna armeo finfine produktis la koktelojn eĉ industrie kaj sendis ilin al la fronto kiel pakaĵon kun alumeto.
Ĝi estis amase uzata dum la ribelo de la Varsovia geto, dum enmarŝo de sovetaj trupoj al Hungario dum la Hungara revolucio de 1956 kaj dum Praga printempo 1968.
Hodiaŭ oni uzas Molotov-koktelojn ĉe perfortaj manifestacioj same kiel en militoj kiel malkaran surogaton de grenadoj. En multaj landoj estas malpermesite posedi, produkti, disvastigi ĝin laŭleĝe.
ETA produktis brulbotelojn, al kiuj aldoniĝis solvilo, tiel ke la estigita fajro neestingeble envolvis la viktimojn.
Enhavo
Funkcio de brulboteloj similas al tiu de napalmo. La plej baza skemo estas botelo, parte plenita per benzino, etanolo aŭ metanolo. Kolo de botelo estas ŝtopita por ke la vaporoj de brulaĵo ne eliru ĝin. Ofte ankaŭ estas meĉo por pli facila bruligo. Originale, la boteloj estis ŝtopitaj per teksaĵo, kiun oni bruligis antaŭ ĵeto. Sed jam dum Vintra milito de jaroj 1939-1940 oni inventis brulig-sistemon per specialaj ŝtormaj alumetoj, kiuj povas bruli dum 30-60 sekundoj. La alumetojn oni aligis al botelojn per glubendo kaj bruligis antaŭ ĵeto. Kiam la botelo rompiĝas, la flamo kontaktiĝas kun vaporoj de brulaĵo kaj bruligo okazas.
Se oni enkondukas en la brulmiksaĵon substancojn, kiuj bruliĝas post kontakto kun aero, tio igas brulbotelon pli efika ĉar la ĵetanto ne devas bruligi ĝin antaŭ uzo. Dum la Vintra milito, suomaj sciencistoj elpensis jenan sistemon: oni metis fragilan ampulon kun membrulaĵo surbaze de sulfura acido aŭ blanka fosforo enen de la botelo. Kiam la botelo rompiĝas, same rompiĝas la ampulo, la membrulaĵo kontaktiĝas kun aero kaj bruligas la brulaĵon.
Pli neestingeblan kaj persistan fajron oni povas atingi per aldono de gudrono (ĉ. 10-20 ml por 0.5-litra botelo) aŭ de alia viskoza substanco al la miksaĵo. Che Guevara en sia libro "Partizana milito" rekomendas brulmiksaĵon el tri partoj de benzino kaj unu de motoroleo.
Uzo
Kutimaj brulboteloj devas esti bruligitaj antaŭ ĵeto. Por tio oni kovras la ŝtopilon per iu brulebla substanco kaj bruligas ĝin. Post rompo de botelo, la brulaĵo kovras la celon kaj ekbrulas. Se oni enkondukas membruleman substancon, la ĵetanto ne devas bruligi la botelon mem. Tio helpas al pli facila kaj rapida uzo kaj ankaŭ igas la ĵetanton malpli facile detektebla.
Eraroj pri uzo
Plej kutima kialo por nebruliĝo de memkreitaj brulboteloj estas troa plenigo de boteloj. Kiam la botelo estas tro plena je likva brulaĵo, ne estas sufiĉe da loko por facilbruligeblaj vaporoj, kaj do la rezulta miksaĵo ne tiom rapide bruliĝas. Ekzemple, de uzata brulaĵo estas surbaze de benzino, ĝi povas tute ne ekbruli, ĉar likva benzino, kontraste al la vaporoj, estas relative nebrulema. La plej optimuma plenigo de tiaj brulboteloj estas je ĉ. 1/2 - 2/3. Tamen, se oni uzas brulaĵojn de alia naturo, kiuj facile brulas en likva fazo, oni povas plene plenigi la botelojn.
Aliaj kutimaj eraroj estas troa purigo de ekstera parto de botelo (se ne estas brulaĵo ekstere, la botelo ekbrulas pli malrapide) aŭ uzo de netaŭgaj tipoj de boteloj. Boteloj kun tro dikaj muroj aŭ de nestandarda formo estas malpli oportunaj por ĵeto aŭ bruligo.
Eduard Haken
Eduard HAKEN (nask. la 22-an de marto 1910; mortis la 12-an de januaro 1996 en Prago) estas elstara ĉeĥa operkantisto-basisto, ekde 1941 membro de Nacia teatro en Prago.
Haken famiĝis precipe en roloj de Kecal en "Vendita fianĉino" de Bedřich Smetana kaj Feo en "Najado" de Antonín Dvořák.
Giuni Russo
Giuni RUSSO, arta nomo de Giuseppa Romeo (Palermo, la 7-an de septembro 1951 - Milano, la 13-an de septembro 2004), estis itala kantverkisto de eksperimenta popmuziko.
Eksperimenta artisto kaj avangarda esploristo, antaŭulo de landlima muziko, inter ĵazo kaj elektroniko, inter bluso kaj liriko, inter popmuziko kaj klasikaĵo, inter sakrala muziko kaj malpeza muziko. En sia longa kariero ŝi registris kantojn en la itala, angla, franca, japana, kastilia, araba, persa kaj latina.
Santa Elena (La-Pazo)
estas municipo en Honduro. Ĝi situas en la departemento La-Pazo, en la sudokcidento de Honduro, proksime de la limo al Salvadoro. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Cilindrosigelo
Cilindrosigelo estas malgranda rondoforma cilindro, tipe ĉirkaŭ unu colon longa, gravurita per verkitaj karaktroj aŭ figuraj scenoj aŭ ambaŭ, usitaj en antikvaj epokoj por fari impreson sur du-dimensia surfaco, ĝenerale el humida argilo. Cilindrosigeloj estis inventitaj ĉirkaŭ 35-a jarcento a.K. en la Proksima Oriento, ĉe la tiutempaj lokoj de Susa en sudorienta Irano kaj Uruk en suda Mezopotamio. Ili estas ligataj al la invento de la ĵusa kojnoskribo sur argilaj tabuletoj. Ili estis uzitaj kiel administra ilo, kiel formo de subskribo, same kiel juvelo kaj kiel magia amuleto; pli postaj versioj uzos notojn per Mezopotamia kojnoskribo. En pli postaj periodoj, ili estis uzitaj por notariigi aŭ atesti multajn impresojn de argilaj dokumentoj. Tomboj kaj aliaj lokoj enhavantaj valoregajn aĵojn kiaj oro, arĝento, bidoj, kaj juveloj ofte inkludis unu aŭ du cilindrosigelojn, kiel honoraj tombaj donacoj.
La sigeloj mem estis tipe ĉizitaj el ŝtonoj kaj kelkaj havas formon de gravuritaj juveloj, sed ili povas uzi vitron aŭ ceramikon kiel la egipta ceramiko. Multaj varioj de materialoj kiaj hematito, obsidiano, steatito, ametisto, lazurito kaj karneolo esti uzitaj por fari cilindrosigelojn. Ĉar la sedimentgrunda lando Mezopotamio ne havas bonan ŝtonon por ĉizado, la grandaj ŝtonoj de komencaj cilindrosigeloj estis importitaj probable el Irano. Plej cilindrosigeloj havas truon tra la centro de la korpo, kaj oni supozas, ke ili tipe estis posrtataj el kolringo por esti ĉiam disponebla kaze de neceso.
The White Shadow
The White Shadow (1923), konata ankaŭ kiel White Shadows en Usono, estas brita drama filmo reĝisorita de Graham Cutts en kiu stelulas Betty Compson, Clive Brook, kaj Henry Victor.
La intrigo temas pri du fratinoj, el kiu unu estas neriĉa kaj socie konservema, dum la alia estas libera spirito kiu ne povas elteni la limigojn de la tradicia vivo. La malfeliĉo de la patro pro la bohemia vivostilo de sia filino kondukas lin al drinkado kaj diboĉado. La fratino venas al fakto ke la sama viro, nome Robin, enamiĝas el ili sed sen konstati, ke temas pri du diferencaj personoj. La survivinta filmo finas per tre kriza fino, en kiu ambaŭ fratinoj, Robin, kaj la patro renkontiĝas en dancejo en Parizo kaj ĉiu konstatas pri kiu ĉiu estas. En multaj momentoj la du fratinoj, ambaŭ luditaj de Betty Compson estas en sceno samtempe, kio estas lerte farita.
Kantono Obvaldo
La Kantono Obvaldo estas unu el la 26 federaciaj ŝtatoj de la Svisa Konferderacio, kiuj nomiĝas kantonoj. Ĝia ĉefkomunumo estas la komunumo Sarno. Fine de 2008, en la kantono vivis 34429 loĝantoj.
La kantono nomiĝas en la naciaj lingvoj de Svislando Obwalden (germane), Obwald (france) kaj Sursilvania (romanĉe).
De ĉiam la kantono Obvaldo kune kun la najbara Nidvaldo havas la komunan nomon "Untervaldo" kaj komune ili reprezentis unu el la tri prakantonoj de la Svisa Ĵurkomunumo, kiuj formis la kernon de la Svisa Konfederacio dum la jaro 1291.
Geografio
La Kantono Obvaldo situas ekzakte en la geografia centro de Svislando. Obvaldo etendiĝas en la valo nordoriente de la Brünig-Pasejo ĝis la Lago de Alpnach, tra kiu fluas la rivero Sarner Aa. Al la kantono krome apartenas la eksklavo Engelberg, kiu dum la tempo de la malnova Svisa Ĵurkomunumo formis la apartan ŝtaton de la Princabatejo Engelberg. La tua kantono apartenas al la geografia regionoj de la Uriaj Alpoj kaj je pli granda parto de la Untervaldaj Antaŭalpoj. La plej alta montopinto en Obvaldo estas la kulmino de Titlis kun alteco de 3238 m s.m. Al la kantono apartenas la Lago de Lungern, la Lago de Sarno, la Lago de Alpnach, kiu estas flanka baseno de la Kvarkantona Lago, kaj multnombraj malgrandaj montarlagetoj.