cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Paŝtisto de Hermaso
Aŭtoro, lingvo kaj dato de kompilado
La Muratoria kanono asertas ke la “Paŝtisto de Hermaso” estis verkita de Hermaso, patro de la Eklezio, frato de papo Pio la 1-a (140-154); sed spite de tio la identeco de la aŭtoro estas ĉe historiistoj juĝata necerta. Ĉiukaze ankaŭ laŭ tiu dokumento, la teksto estis verkita en Romo kaj koncernas la roman eklezion.
Rilate la daton de la kompilado, notendas ke diversaj eroj de la teksto havis originon en malsamaj momentoj. La Vizioj 1, 2, 3, 4 estis kompilitaj en epoko, dum kiu la kristanoj estis minacataj per persekuto, eble dum la regado de imperiestro Trajano (probablas ke la Klemento menciita en la teksto estus papo Klemento el Romo). La vizio 5 kun la komparoj 8 kaj 10 estas postaj, eble verkitaj de la sama aŭtoro de la antaŭ sekcio, kaj preskribas la penitencojn por la kristanoj, kiuj dubis dum la periodo de la persekuto. La komparo 9, fine, estis verkita por kunkudri la tekstaĵojn kaj por minaci tiujn, kiuj cedis dum la persekuto kaj rezignis la kredon; tiu lasta kompila fazo reiras al epoko sufiĉe antaŭanta la epokon de Sankta Ireneo el Liono (kiu verkis ĉirkaŭ la jaro 175), do eble ĉirkaŭ la jaro 140.
Fontoj
Krom la Sinaja Kodekso kaj la Kanono Muratori, oni ĝin trovas en: La Liberana Katalogo, sur kiu baziĝos la Liber Pontificalis, deklaras en punkto datebla je 235: «Dum la episkopeco de Pio, lia frato Hermaso verkis libron, en kiu estas entenataj ordonoj, kiuj al li estis komunikitaj de la anĝelo, al li aperanta kiel paŝtisto. Eroj de la verko troviĝas en diversaj manuskriptoj kaj estas citataj de diversaj Patroj de la Eklezio. Multaj estas ankaŭ la eroj cititaj el la versio(j) latina(j).
Enhavo
La Muratoria Kanono informas pri la teksto kaj pri ĝia eklezia uzo, sed ĝin ekplicite metas ekstere de Biblia kanono, dum la Kodekso Klaromontana ĝin konsideras ero de la inspiritaj libroj. Temas pri verko hibrida: ĝi, fakte, prezentas kvin viziojn al kiuj sekvas 12 preceptoj kaj 10 komparoj aŭ paraboloj: kaj tuj venas en la okulojn la komparo kun la evangeliaj paraboloj, el kiuj ili distingiĝas pro tro da simboloj, detaloj, longaĵoj, obskuraj lingvaĵoj.
Elstaras gravega problemo: la pardono de la postbaptaj pekoj. Kun la pliiĝo de la nombro de kredantoj kaj pro la fragileco de la homo efektiviĝis gravaj kulpoj, kiuj kuntrenis la ekskomunikon de kulpuloj (la pekoj tiuepoke estis, en la eklezio, pardonitaj nur per la bapto). Por trovi rimedon post la postbaptaj pekoj Hermaso montras dian riveladon, kiu celas sciigi al ĉiuj: estas anoncata dua ebleco por la pardono kaj por igi pli aŭtoritata la mesaĝon, la revelacio estas farita de rivelanta anĝelo, dirita ankaŭ Anĝelo de la Penitenco subveste de Paŝtisto – el kio la titolo de la verko.
Sur tiu operaco (la dua pardono), krom la Anĝelo de la Penitenco reprezentata de la Paŝtisto, vigilas alia figuro: venerinda matrono, simbolo de la Eklezio. Temas, do, pri novaĵo teologia por bremsi la ekskomunikojn kaj la forigon de pekintaj kristanoj el la komunumo. Temas, do, pro anonco de espero.
La verko estas signo de la pekeco de la kredantoj kaj de la forigo (detruo) de la fidelula komunumo, kaj de la neceso kaj ebleco de la fruktodona pento.
La invito naskiĝas el Dio (la rivelanta Paŝtisto) kaj el la Eklezio simbolata de la matrono. La anonco de Hermaso havos sukceson ĉiam pli vastan, kio videblos dum la diskuto pri la Lapsi.
Ke la verko estas rapsodia aperas ankaŭ el la Kristologiaj rezonadoj eĉ ne minimume koheraj: foje Kristo estas prezentata subforme de anĝelo, alifoje kiel Filo de Dio, aŭ homo ne multe simila al Jesuo, alifoje li estas asimilita al la Sankta Spirito. Rezultas, krome, eĉ ne aludata la Kristologio vizitata de la koncepto Logosa.
En Esperanto
Ĝi estas tradukata de Gerrit Berveling kaj devos aperi en Ekster la Muroj, Krestomatio de frukristanaj tekstoj.
NGC 4284
NGC 4284 (aliaj indikoj — UGC 7393, MCG 10-18-26, ZWG 293.11, KCPG 329A, PGC 39775) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
5861 Glynjones
5861 Glynjones estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan historiiston pri astronomio Kenneth Glyn Jones (1915–1995).
Daisuke Yoneyama
Daisuke Yoneyama (米山 大輔, n. ) estas japana futbalisto.
1877 Marsden
1877 Marsden estas asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.
Daisuke Yoneyama
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka, Sagan Tosu, Rosso Kumamoto kaj Zweigen Kanazawa.
1877 Marsden
Malkovro
Ĝi estis fotita la de la usona astronomo Tom Gehrels per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar kaj malkovrita de Cornelis Johannes van Houten kaj Ingrid van Houten-Groeneveld, de la observatorio de Leiden, post ekzameno de la  senditaj en Nederlandon.
Nomo
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Brian G. Marsden.
Eŭropa gejfiero
Eŭropa gejfiero (origine Europride) estas ĉiu-jara GLAT-parado okaze de Christopher Street Day (CSD) en unu el eŭropaj urboj.
Ekde 1991 European Pride Organizer's Association donas al unu el urboj titolon "Europride". Manifestacio CSD estas tie tiam konvene pli granda, kio - kiel volas organizantoj - okazigas pli grandan impeton, kio interesigas publikan opinion pri aferoj de seksaj malplimultoj.
Eksteraj ligiloj
Gay Pride
Laurence Olivier
Laurence Olivier [oliviej'] (Laurence Kerr Olivier, Baron Olivier, naskiĝis la en Dorking, mortis la  en Brighton) estis angla aktoro, scenaristo kaj reĝisoro.
Grandan famon li akiris pro siaj roloj en dramoj de Ŝekspiro, kiujn li prezentis kaj en la teatro kaj en filmoj. Kun sia multjara edzino, la aktorino Vivien Leigh, li ofte aperis sursceneje.
Olivier gajnis interalie akademian premion en 1948 kiel plej bona aktoro kaj honorajn akademiajn premiojn en 1946 kaj 1978. Li estis en 1947 kavalirigita kaj en 1970 baronigita de la brita reĝino. Malgraŭ ĉio ĉi li petis esti nomata simple Larry ("Lorenĉjo").
Úlice
Úlice estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Plzeň-nordo en Regiono Plzeň. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1329.
En la jaro 1866 ĉi tie estis malfermita prilaborada entrepreno, kiu konsistis el vapora muelejo, bierfarejo, distilfarejo kaj fabriko por artefaritaj sterkoj. Ties teknika solvo, kies aŭtoro estis Richard Jahn, akiris arĝentan medalon en Internacia ekspozicio en 1867 en Parizo.
Takeuti Yosikazu
TAKEUTI Yosikazu (Kunrei) (竹内義一 [take-uĉi joŝi-kazu];Hepburn: TAKEUCHI Yoshikazu, 1931- 29-a de aŭgusto, 2005)
Esperanton li ekkonis en 1946 kaj ekde 1958 li aktivas en la regiona organizaĵo Kansaja Ligo de Esperanto-Grupoj (KLEG), i.a. kiel prezidanto de la komitato kaj kiel redaktoro. Li flegis la lokan grupon de Takatuki(en urbo Takacuki) dum 40 jaroj, organizis kaj gvidis kursojn. En 1965 li estis prezidanto de la LKK de la 21-a IJK en Ootu (Oocu) en Ŝiga (gubernio). En 1994 li fariĝis la unua prezidanto de la Azia Komisiono de UEA. Ekde 1993 Takeuti estas estrarano de Japana Esperanto-Instituto, 1992-1998 komitatano A kaj 1998-2004 komitatano C de UEA, ekde 2004 Honora Membro de UEA. Kiel ano de la Elekta Komisiono li kunpreparis ekde 2002 la elektojn de UEA en 2004. Li prezidas la lokan grupon kaj estas vicprezidanto de JEI. En 1999 li estis honorita je la premio Ossaka. Li forpasis je 29-a de aŭgusto 2005 pro pneŭmonio.
S-ro Takeuti Yosikazu grave kontribuis al ĝemeligho de Takacuki(Japanio) kaj Changzhou (Ĉinio) kaj preskaŭ chiujare vizitis la urbon Changzhou por vigligi la interurban Esperanto-movadon post kiam li havis kontakton kun tieaj esperantistoj. N-ro.1 Informilo de Ĝemelaj Urboj speciale tion raportis. En la lasta oktobro s-ro Takeuti Yosikazu ricevis la titolon "honora profesoro" de Changzhou Gerontologia Universitato.
Reichenschwand
Reichenschwand estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Nürnberger Land, la regiono oriente de la historia urbo Nurenbergo, kaj en la distriktaro Meza Frankonio de la federacia lando Bavario. Fine de la komunumo havis  loĝantojn.
Hornillos de Eresma
Hornillos de Eresma [orNIljos deRESma] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. Hornillos de Eresma estas komprenebla etimologie kiel Fornetoj de Eresma, alude al la ĉefa rivero.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 34,90 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 174 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte 210 el 1935.
Ĝi distas 39 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun municipoj Matapozuelos, Alcazarén kaj Olmedo. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de pinaroj. Trafluas la rivero Eresma kaj rojo Sangüero.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
De la historia pasinteco restis vizitindaj vidindaĵoj el kiuj menciindas la preĝejo.
Gherdeal
Gherdeal (gerdeal) (hungare:Gerdály, germane:Gürteln) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Sibiu. En 1910 ĝi havis 353 loĝantojn (germanoj, rumanoj); en 1992 59 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1532. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Nagy-Küküllő vármegye). Administre ĝi apartenas al Bruiu.
Gregory Wayne Ojakangas
Gregory Wayne OJAKANGAS estas usona astronomo.
Li poste iris al la Universitato Drury en Springfield (Misurio), kie li fariĝis helpanto en fiziko en 1996.
Laŭ Minor Planet Center li kunmalkovris 2 asteroidojn kun Kenneth E. Herkenhoff la.
Pucov
Pucov povas esti pluraj lokoj en Slovakio aŭ Ĉeĥio:
En Ĉeĥio:
En Slovakio:
Carolin Weemeyer
Carolin WEEMEYER (naskita Carolin HÖTZL, la 6-an de julio 1982 en Munkeno) estas germana esperantistino.
Post abiturientiĝo en Munkeno en 2002 ŝi dum unu jaro volontulis en infanĝardeno sur bieno en la nordgermana vilaĝo Krummbek. De 2003 ŝi studis pedagogion unue por parolhandikapuloj en Munkeno, poste por bazlernejo en Gießen. Post la finstudado en 2007 ŝi transloĝiĝis al Hanovro. Oktobre 2009 ŝi finis la praktikan fazon de instruistiĝo en bazlernejo en Hanovro kaj nun estas bazlerneja instruistino.
Laborscienco
La Laborscienco estas interfaka scienco, kiu esploras la laboron de la homo laŭ diversaj aspektoj. Komence ĝi estis ĉefe inĝeniera scienco, poste ankaŭ ekonomika scienco. Per ĝi oni celas atingi maksimuman rezulton per haveblaj rimedoj.
Historio
La laborscienco estis fondita de Frederick Winslow Taylor (1856–1915) kaj lia disĉiplo Frank Bunker Gilbreth (1868–1924). Ambaŭ klopodis, optimigi la laboron de laboristoj per observado de grupoj de laboristoj. Taylor bazigis siajn esplorojn sur observado de la plej bona laboristo. Gilbreth observis precipe la plej mallaboreman laboriston, ĉar tiu farus nur la plej bezonatajn labor-elementojn. La principoj de tiuj metodoj estas nun nomitaj "tajlorismo".
En Germanio la tajlorismo estis unue transprenita je instituto de la teknika altlernejo Aachen de Adolf Wallichs. En 1924 poste estis fondita la REFA, la instituto por esploro kaj fiksado de laborkvantoj.
Egils Levits
Egils Levits (naskiĝinta la en Rigo) estas la nuna prezidanto de Latvio. Li estis elektita kiel prezidanto en majo 2019, postsekvante la antaŭan prezidanton Raimonds Vējonis. Li ricevis 61 voĉojn el 100-membra parlamento. Levits komencis sian kvarjaran prezidantan periodon la 8-an de junio 2019.
Li ĝis la aĝo de 17 jaroj estis gimnaziano en Rigo, kiam lia familio pro sia judeco devis translokiĝi al Okcidenta Germanio. Sekve li finis la mezlernejajn jarojn en la Latva gimnazio en Münster kaj poste studis en la Universitato de Hamburgo - hansa urbo samkiel Rigo, kiu ekde la mezo de la 20-a jarcento havas aparte intensajn civitanajn rilatojn kun la latva ĉefurbo kaj kun ties marborda-banloka antaŭurbo Jūrmala. Post la studado li laboris en taskoj de internaciaj kaj naciaj tribunaloj en Germanio.
De 1995 ĝis 2004 Levits estis membro de la Eŭropa Kortumo pri Homaj Rajtoj. De 2004 ĝis 2019 li estis membro de la Kortumo de la Eŭropa Unio.
Assimil
Assimil estas franca eldonejo specialigita pri metodoj por la memlernado de lingvoj, fondita en 1929 de Alphonse Chérel. La apero la saman jaron de L'Anglais Sans Peine ("La angla sen peno") tuj havis konsiderindan sukceson, samtempe metinte la fundamentojn de la Assimil-metodo. Nuntempe ekzistas adaptoj por la lernado de cento da lingvoj, inter ili la latina (de Clément Desessard el la 1966-a jaro), la antikva greka, la antikva egipta, diversaj minorigitaj lingvoj aŭ Esperanto, kaj ekzistas adaptoj al 14 malsamaj bazaj lingvoj.
Liběšice (distrikto Litoměřice)
Liběšice estas vilaĝo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem troviĝanta proksimume 13 km oriente de Litoměřice. En la vilaĝo loĝas.
La vilaĝo konsistas el 15 partoj: Liběšice, Dolní Chobolice (Dolnji Ĥobolice), Dolní Nezly (Dolnji Nezli), Dolní Řepčice (Dolnji Rĵepĉice), Horní Chobolice (Hornji Ĥobolice), Horní Nezly (Hornji Nezli), Jeleč (Jeleĉ), Klokoč (Klokoĉ), Lhotsko, Mladé, Nová Vesnička (Nova Vesnjiĉka), Soběnice (Sobjenjice), Srdov, Trnobrany kaj Zimoř (Zimorĵ).
Historio
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el jaro 1239.
Chan Santokhi
Chandrikapersad “Chan” Santokhi (naskiĝis 3 februaro, 1959) estas surinama politikisto, eksa policestro, kaj prezidanto de Surinamo ekde 2020. Inter 2005 kaj 2010, li estis Ministro de Justicio kaj Polico.
Avèze (Gard)
Avèze (jen france, Avesa) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Gard, en la regiono Okcitanio (Occitanie [ɔksitaˈni], Occitània [utsiˈtanjɔ], Occitània [uksiˈtanjə]). Fine de en la komunumo vivis.
Chan Santokhi
En septembro de 2005, Santokhi estis ĵurigita kiel Ministro de Justico kaj Polico en nomo de la Progresema Reforma Partio, kaj daŭris en tiu pozicio ĝis aŭgusto 2010. Li estis elektita prezidanton en baloto sen kontraŭkandidatoj la 13-a de julio 2020, kaj ekde la 16-a de julio samjare li estas la prezidanto de Surinamo.
Santohki naskiĝis la 3-a de februario 1959 en rura Lelydorp (tiam distrikto Suriname, nun Wanica) kiel la plej juna de naŭ infanoj. Lia patrino estis komizo en Lelydorp, kaj lia patro laboris en la haveno de Paramaribo. Lia gepatra familio estas barata-surinama kaj hindua.
Lonay
Lonay estas komunumo de la distrikto Morges en Kantono Vaŭdo en Svislando. La loĝantoj de la komunumo sin nomas "Les Fourmis" (La formikoj en franca). La komunumo la 31-an de decembro 2009 havis 2397 loĝantojn.
Geografio
Lonay situas proksimume 29 km nordoriente de Nyon kaj 9 km okcidente de Laŭzano, en viteja regiono nomita "La Côte". La kastelo de Lonay sur la komunuma teritorio estis konstruita en la 17-a jarcento. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Lonay mem la vilaĝeto Roman.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lonay limas en okcidento al Morges kaj Echichens, en nordo al Bremblens, en oriento al Echandens kaj Denges, kaj en sudo al Préverenges.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lonay datiĝas el la jaro 1152 kiel Lonna. De 1536 ĝis 1798 Lonay estis parto de la berna voktejo Morges. En la jaro 1803 ĝi estis integrita al la tiam fondita Kantono Vaŭdo.
Christopher Street Day
Christopher Street Day (angle Tago de la Strato de Kristoforo, CSD, Gay Pride) - festo de GLAT-movado, kiu okazas ĉiujare la 27-an de junio memore eventoj Stonewall riots, kiuj okazis en 1969 en Novjorko.
Nomo devenas de strato, apud kiu situis drinkejo por gejoj - 55 Christopher Street.
Yuji Maki
Yuji Maki (牧 悠二, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka.
Malabon
Malabon, tagaloge Lungsod ng Malabon estas duaklasa universitata urbego en Filipinoj. Ĝi estas antaŭurbo de Manilo kaj parto de urbaro Manila Metropolo. Malabon estas unu el la plej dense loĝataj urboj de la lando.
Geografio
Malabon situas sur la marborda ebenaĵo en insulo Luzono. Pro ĝia malalta tereno oftas inundoj. Valenzuela (Filipinoj) troviĝas 2, Manilo kaj Kesonurbo po 12 kilometrojn (aere).
Historio
Origine tiu indiĝena loko estis "Tambobong" ĝis 1599, kiam aŭgustenaj monaĥoj alvenis. Malabon ludis gravan ekonomian rolon en la malfrua 19-a jarcento en la tabaka kaj sukera industrioj. Malabon iĝis oficiale municipo en 1901. Ekde 1975 Malabon estas parto de Manila Metropolo kaj graviĝis kiel urbo en 2001.
Ekonomio
La praa okupiĝo de la loĝantoj estis la fiŝkaptado, al kiu aliĝis la tabaka kaj sukera industrioj en la 19-a jarcento, poste kandelproduktado. La distilita parfumo estas eksportita. La agrikulturo striktiĝis al rizoj kaj legomoj.
Eduko kaj religio
La unua universitato de Malabon specialiĝas pri veterinara medicino kaj agrikulturo. Krom alia universitato funkcias ankaŭ pluraj altlernejoj. La katolikismo estas la domina religio en Malabon kun 80%.
Trafiko
Malabon estas dormoĉambro de Manilo kaj Kesonurbo, evidente gravas la bonaj trafikeblecoj.
Klimato
Malabon apartenas al la tropika musona klimato.
Ĝemelurboj
(Ĉiuj en Manila Metropolo):
Leipzig
Leipzig (esperantigite Lepsiko, Lejpcigo kaj Lajpcigo) estas eksterdistrikta urbo en Germanio. Ĝi troviĝas en la federacia lando Saksio kaj estas administra centro de samnoma distriktaro. La urbo estiĝis en la jaro 1015 el slava setlejo kun la nomo Lipsk (= loko de tilio). Ekde 1165 ĝi ekhavis urborajtojn. La urbo situas borde de la rivero Blanka Elster.
Aspekto
Ankaŭ el scienca kaj kultura vidpunkto la urbo ludas centran rolon: gravaj eldonejoj fondiĝis ĉi tie, same kiel la Deutsche Bücherei (= Germana Biblioteko) kiu kolektas ĉiun germanlingvan publikaĵon; krome la urbo disponas pri renomaj teatroj, koncertejoj, muzeoj, kabaredoj, botanika ĝardeno kaj bestĝardeno. La universitato de Leipzig, fondita en la jaro 1409, estas la dua plej malnova universitato de Germanio.
La Nikolao-kirko ne famiĝis nur pro sia arkitektura valoro: En la jaro 1989 ĉi tie ĉiulunde kunvenis la kontraŭuloj de la orientgermana registara politiko kaj – kvankam parto de ili nur volis atingi pli humanan socialismon – ili kuniniciatis la reunuiĝon de Germanio en 1990.
Esperanto Lepsike
En Leipzig antaŭ la Dua mondmilito estis la sidejo de la Esperanto-Instituto por la Germana Respubliko kaj de la konata Esperanta eldonejo "F. Hirt und Sohn". En la urbo okazis la 9-a kongreso de SAT la 4-an ĝis 10-an de aŭgusto 1929 kun ĉirkaŭ 650 partoprenantoj el 22 landoj. Lepsiko estis naskiĝurbo de Walter Lippmann. Tie propagandis Elisabeth Wunderlich. En Lepsiko agadis proletaj esperantistoj kaj estis presita literaturo fare de eldonejo EKRELO. En la jaro 2022 iom vegetas la Esperanto-vivo.
Sporto
Inter la 9a de junio kaj la 9a de julio 2006 en Germanio okazis la Futbala Mondpokalo, interalie en Leipzig. En la tute trakonstruita stadiono, kiu dum la turniro havis 38 898 sidlokojn, okazis pluraj maĉoj.
La RB Leipzig (prononco [ER be: LAJPcik], oficiala nomo RasenBallsport Leipzig e. V.) estas sporta klubo el la urbo Leipzig (Lepsiko). Ĝia unua vira teamo en la unua germania ligo de futbalo - Bundesliga dum la sezono 2017/18 akiris la 6-an pozicion (do konsideratas la 6-a plej bona futbalteamo de Germanio).
2782 Leonidaso
2782 Leonidaso estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kaj la nederlandaj geastronomoj kaj geedzoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.
Tom Gehrels fotis ĝin per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122 cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (kantono San Diego) kaj sendis la fotografiajn platojn en Nederlandon, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.
Echinopla
Echinopla estas genro de formikenaj formikoj, loĝantaj de orienta Barato tra sudorienta Azio ĝis Aŭstralio. Iliaj korpoj surhavas strangegajn strukturojn, kiuj ege varias inter la specioj kaj faciligas distingi ilin. Oni scias malmulte pri Echinopla pro tio, ke ĝia kutima habitato estas la kanopeo de arbaroj.
Popradské pleso
Popradské pleso (antaŭe Rybie pleso; pole Popradzki Staw, germane Poppersee, hungare Poprádi-tó) estas lago en Altaj Tatroj, en Slovakio. Ĝi situas en la valo Mengusovská dolina antaŭ la valo Zlomiská, sub la pintoj Ostrva kaj Kôpky. La areo de la lago estas, ĝia profundeco kaj ĝi troviĝas  alte.
Apud la lago troviĝas la kabano Chata pri Popradskom plese. Popradské pleso estas la kvara plej granda lago. En cembra arbaro proksime de lago estas simbola tombejo mortintoj en Altaj Tatroj.
Nomado
La lago estis kune kun valo Mengusovská dolina proksime de Mengusovce. Tamen havas nomon de malproksima urbo Poprad. Verŝajne samnoma rivero Poprad kiu iras de lago. Popradské pleso kiel Poppersee mensciita en latina priskribo. Matej Bel en la jaro 1736 memorigas ĝin kiel Rybie oko (Fiŝa okulo) – lago kun multe da fiŝoj. Hungaroj kaj germanoj nomis ĝin Morské oko same kiel poloj, ankaŭ estis nomoj Malé rybie oko aŭ Popradské rybie oko. Oni nomis la lagon ankaŭ Mengusovské pleso.
Turismaj vojoj
La lago piedatingebla tutjare. Al la kabano Chata pri Popradskom plese iras asfalta vojo, aŭte eblas veni nur por loĝantoj kaj laborantoj de la kabano.
Nikolao Kriveckij
Nikolao Kriveckij (1945-2005) estis ukraina esperantisto, tradukisto kaj senŝanĝa prezidanto (1983-2005) de la Esperanta societo "Amikeco", post la jaro 1995 nomata Esperanto-klubo "Spinosfloro". Li naskiĝis en Ternopila provinco kaj diplomiĝis en la Lviva arbar-teknika instituto laŭ fako de mekanika inĝeniero-meblisto. En 1982 li esperantiĝis, kaj konsideratas disĉiplo de Leon Zimels.
Te-robo
Te-robo estas virina vestaĵo por neformala gastigado de fino de la 19-a jarcento ĝis mezo de la 20-a jarcento.
Nikolao Kriveckij
En 1989 Nikolao Kriveckij estis kunfondinto de Ukrainia Esperanto-Asocio. Internacie li interalie partoprenis la Universalan Kongreson de 1992 en Vieno.
Te-robo
Karakterizata per nestrukturitaj linioj kaj leĝera ŝtofo, la fruaj eŭropaj te-roboj estis influitaj de azia vestaĵo. Pli malfruaj te-roboj montris pli inecajn detalojn kiel puntaĵo.
En la nuntempa lingvo te-robo estas ia ajn flora robo de leĝera diafana ŝtofo en paŝtelaj koloroj kun longeco ĝis mez-suro aŭ maleolo.
Carl Philipp Emanuel Bach
En Frankfurto ĉe Odro ekzistas koncertejo nomita laŭ li, la Bach-koncerthalo en la iama franciskana preĝejo.
Ghijasa de Jos
Ghijasa de Jos [giĵasa de ĵos] (hungare: Alsógezés, germane: Untergasess) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Sibiu.
En 1910 ĝi havis 719 loĝantojn (rumanoj); en 1956 736 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1319. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Nagy-Küküllő vármegye). Administre ĝi apartenas al Nocrich.
Listo de senatanoj reprezentantaj eksterlandajn francojn
La 12 senatanoj reprezentantaj la eksterlandajn francojn estis ĝis en 2012 la solaj parlamentanoj, kiuj estis elektitaj por tio de tiuj francoj.
La grandaj balotantoj, kiuj elektas ilin laŭ proporcia balotsistemo estas la 155 konsilianoj de la Asembleo de la Eksterlandaj Francoj, elektitaj po duono ĉiun trian jaron.
De la konstitucia reformo de julio 2008, la Artikolo 24-a de la Konstitucio de la kvina Respubliko precizigas ke « la eksterlandaj francoj estas reprezentataj en la Nacia Asembleo kaj en la Senato ». Ekde tiam, la eksterlandaj francoj estas reprezentataj kaj de senatanoj kaj de deputitoj, la unuaj deputitoj reprezentantaj eksterlandajn francojn estis elektitaj okaze de la francaj deputitaj balotoj de 2012.
Attila Venczel
Attila VENCZEL [vencel] rumania hungara vidaĵdizajnisto. Li naskiĝis en Kluĵo en 1970. Li estas la filo de skulptisto Árpád Venczel kaj pli juna frato de komponisto Péter Venczel.
Listo de senatanoj reprezentantaj eksterlandajn francojn
Nunaj senatanoj
De la senatanaj balotoj de septembro 2011, la senatanoj estas :
Attila Venczel
Kariero
Attila Venczel akiris diplomon pri ceramik- metal- kaj vitroartoj en al Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Li estas nuntempe vidajdizajnisto de Hungara Operejo de Kluĵo.
Dobrohošť
Dobrohošť povas esti pluraj lokoj en Slovakio aŭ Ĉeĥio:
En Ĉeĥio:
En Slovakio:
Nikolao Kriveckij
Li esperantigis poemojn de pli ol 20 ukrainaj poetoj de la urbo Ternopilo, per apartaj libroj aperis aforismoj de B. Andruŝkiv "En spegulo de l'vorto" (1999) kaj poeziaj miniaturoj de B. Melniĉuk "Gutoj plus" (2000). Kun Viktor Pajuk li kuntradukis ukrainen la filozofian verkon de Bruno Vogelmann "La Nova Realismo" (2001).
Krome li ukrainigis premiitan rakonton de la pola esperantisto Tyburcjusz Tyblewski "Lasu min loze..." (erotika revuo "Lel", 2001).
NGC 4285
NGC 4285 (aliaj indikoj — MCG -2-32-4, PGC 39842) estas galaksio en konstelacio Virgo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Pavarolo
Pavarolo estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Gassino Torinese, Castiglione Torinese, Baldissero Torinese, Montaldo Torinese kaj Chieri.
Madrida Telfero
La Madrida Telfero estas la telfero de Madrido konstruita en la jaro 1967. Ĝi apartenis en la komencoj al la entrepreno Telfero de Rosales, S.A. Post interkonsento kun la urbodomo, estis transdonitaj 1.500 metrojn da tereno en Casa de Campo, por la konstruado kaj instalado de la telfero kaj la uzado por 35 jaroj. La telfero startas en la Avenuo de la Pentristo Rosales kaj finiĝas en la Casa de Campo. En la itinero ĝi superflugas la rozejon de la Okcidenta Parko, la stacidomon, la ermitejon Sankta Antono de La Florida kaj la riveron Manzanaro kaj finiĝas kune al la placo de la Perditaj Paŝoj en Casa de Campo. En tiu ĉi telferejo ekzistas restoracio-kafejo, parkejo kaj en la Avenuo de Rosales alia parkejo por 350 aŭtoj kaj restoracio, La Balkono de Rosales, de la sama entrepreno. Nuntempe ĝi apartenas al la entrepreno Parques Reunidos. Ekde ĝia inaŭguro pli da 8 milionoj da pasaĝeroj uzis ĝin en 5 milionoj da vojaĝoj. Ĉiujare estas uzata de 180.000 personoj kaj malfermiĝas en la plejparto de la jaro.
Lee Chong-Yeong
Li studis ĉe la universitatoj Yeungnam (Sud-Koreio), Havajo kaj Harvard (Usono) kaj doktoriĝis en la universitato Kobeo (Japanio) pri komerca ekonomio. Li estis ĉefo de la merkatuma grupo de la UNorganizo pri Nutraĵoj kaj Agrikulturo, emerita profesoro de la Ŝtata Universitato Kyungpook (Koreio) kaj orda profesoro de la Akademio Internacia de la Sciencoj San Marino.
Lee Chong-Yeong lernis Esperanton aŭtodidakte en 1948, esperantistiĝis en 1949 kaj estis prezidanto de Korea Esperanto-Asocio (KEA) en jaroj 1994-95, prezidanto de UEA en jaroj 1995-1998, denove prezidanto de KEA (1998-2001) kaj vicprezidanto de UEA (2001-2004). Kiel prezidanto de UEA li distingiĝis kiel dinamika kaj iniciatema gvidanto, kies plena sindediĉo al Esperanto, sincereco kaj persona ĉarmo faris lin amata de ĉiuj. Li kuniniciatis la unuan Nitobe-simpozion en la Universala Kongreso en Prago en 1996 kaj la Manifeston de Prago, kiu - subskribita de pli ol 13000 esperantistoj - plu restas la gvida dokumento pri la celoj de la Esperanto-movado. En 1996 prezidanto Lee lanĉis Kampanjon 2000, kiu kune kun la Manifesto de Prago katalizis senteblan pliaktivigon en UEA kaj la cetera movado.
En 2004 Lee Chong-Yeong estis elektita honora membro de UEA pro liaj elstaraj meritoj por UEA kaj tutmonda Esperanto-movado. Li estis ankaŭ honora prezidanto de Korea Esperanto-Asocio. La ĉina stato dekoraciis lin per la Medalo de Entuziasma Subteno de Konstruo kaj Kunlaboro por Ĉina Amikeco, kaj la prezidento de Vjetnamio per la Medalo de Entuziasma Subteno por la Vjetnama Esperanto-Movado.
Li prelegis okfoje en IKU kaj dufoje ĉe AIS-kursoj.
Charles Dumont de Sainte Croix
Charles Henri Frédéric Dumont de Sainte-Croix (27a de aprilo 1758 – 8a de januaro 1830) estis franca zoologo.
Advokato, li estis ankaŭ entuziasma amatora ornitologo. Inter 1817 kaj 1818, li priskribis nombrajn birdospeciojn el Javo malkovritajn de Jean Baptiste Leschenault de la Tour; li kontribuis ankaŭ artikolojn pri ornitologio al la Dictionnaire des sciences naturelles, eldonita kaj publikita el 1816–1830 de F. G. Levrault.
Filino de Dumont de Sainte-Croix, Clémence edziĝis al René-Primevère Lesson, kuracisto kaj fama franca naturalisto.
Lia pli juna frato, nome André Dumont estis elektita por la konvencio dum la Franca Revolucio.
Marjorie Estiano
Marjorie Dias de Oliveira (naskiĝis la en Curitiba, Brazilo) estas brazila aktorino.
Mimus
Mimus estas nearktisa kaj neotropisa genro de birdoj de la familio de Mimedoj. Ĝi enhavas la tipajn mokbirdojn. En 2007, la genro Nesomimus estis enmerĝita en Mimus fare de la American Ornithologists' Union.
Estas lokita en la genro la jenajn speciojn:
La grupo de specioj Nesomimus estas endemia de la Galapagoj. Tiuj mokbirdoj estis gravaj por la disvolvigo fare de Charles Darwin de la teorio de evoluo per natura selektado.
V
V estas la 22-a litero de la latina alfabeto, kaj la 27-a litero de la esperanta alfabeto.
Reichenwalde
Reichenwalde estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Oder-Spree de la federacia lando Brandenburgio. Fine de la jaro la komunumo havis  loĝantojn.
1608
1608 estis superjaro komenciĝanta marde (ligilo montras kalendaron).
En la jaro 1608 post Kristo okazis, interalie:
Yoshiki Nakai
Yoshiki Nakai (中井 義樹, n. ) estas japana futbalisto.
Li futbalis ĉe Cerezo Osaka, Thespa Kusatsu, SP Kyoto kaj V-Varen Nagasaki.
NGC 4286
NGC 4286 (aliaj indikoj — IC 3181, UGC 7398, MCG 5-29-65, ZWG 158.83, KUG 1218+296, PGC 39846) estas galaksio en konstelacio Berenica Hararo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Príncipe Pío (metroo de Madrido)
Príncipe Pío (Princo Pio) estas interŝanĝilo de veturiloj de Madrido kie kunfluas pluraj metrolinioj, Cercanías kaj urbaj kaj interurbaj aŭtobusoj, delimigita de la Rondaĵo Sankta Vicento, Deklivo Sankta Vicento, Avenuo de la Florido kaj Avenuo de la Reĝo.
Maison d'arrêt de Borgo (stacidomo)
Maison d'arrêt de Borgo (Prigione di U Borgu-Rasignani, "Malliberejo de Borgo-Rasignani") estas franca haltejo sur linio -, situanta en  Borgo, en departemento Haute-Corse, regiono Korsiko.
August Ludwig von Schlözer
Lia maniero rigardi mondhistorion influis al historiistoj kia Nikolaj Karamzin kaj al filologoj kiaj Miĥail Kaĉenovskij kaj Miĥail Pogodin.
Schlözer klasifikis la mondan historion en ses historiaj periodoj:
Ghijasa de Sus
Ghijasa de Sus [giĵasa de sus] (hungare: Felsőgezés, germane: Obergesäß) estas vilaĝo en Rumanio sud-sudokcidente de Mediaș. En 1910 ĝi havis 828 loĝantojn (rumanoj); en 1992 288 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas en 1636. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Nagy-Küküllő vármegye). Administre ĝi apartenas al Alțâna.
Reni (stacidomo)
Reni (Рені) estas fervoja stacio en Reni (Odesa provinco), urbo en Ukrainio.
Nino Porzio
Nino Porzio (n. 4-a de junio 1972 en Palermo, Italio; lia nomo reala estas Antonino Porzio) estas kantisto kaj muzikisto popmuzika itala.
Rusia Ŝtata Biblioteko
La biblioteko havas pli ol 275 kilometrojn da bretoj kun pli ol 43 milionoj da bibliotekeroj, inkluzive de pli ol 17 milionoj da libroj kaj volumoj de libroserioj, 13 milionoj da revuoj, 350 mil muzikaj partituroj plus son-registraĵoj kaj 150 000 mapoj. Ekzistas bibliotekeroj en 247 lingvoj de la mondo, la "ekstera parto" reprezentas ĉirkaŭ 29 procentaĵojn de la tuta kolekto.
Nino Porzio
Nino Porzio estas itala kantisto. Inter liaj plej famaj muzikaĵoj menciindas muzika miksaĵo Ti amo, kanto Caruso kaj aliaj.
muzikisto popmuzika itala.
Rusia Ŝtata Biblioteko
En 2012, iom pli ol homoj uzis la bibliotekajn servojn.
(24530) 2001 CP18
Ano de la "Greka Tendaro", ; ĝi orbitas, kun neneglektinda klinangulo, proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.
Fraŭlino Finnlando
Fraŭlino Finnlando, finne Suomi-neito estas la personigo de Finnlando same kiel ekzemple Sveamamma de Svedio kaj Uncle Sam de Usono. Suomi-neito estas juna bela virino, kiu ofte havas blondajn harojn kaj bluajn okulojn kaj kiu portas la nacian kostumon. La simbolo iĝis ofta en la malfrua 19-a jarcento. Origine, virino nomita Aura estis utiligita kiel la simbolo de Finnlando (laŭ la Aura Rivero en Turku) sed poste Suomi-neito iĝis pli ofta. Suomi-neito ankaŭ povas signifi la limojn de la finna ŝtato, kiuj sur la mapo similas al virino kun brakoj, kapo kaj roboj. Ekzistis du "brakoj" inter 1921 kaj 1944, kiam Petsamo apartenis al Finnlando. Hodiaŭ, nur la okcidenta brako restas, konata kiel la Laponio de la Brako.
Lucens
Lucens (malnovaj nomoj de la komunumo en la germana lingvo Lobsingen kaj Losingen) estas komunumo en la distrikto Brojo-Vully en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 2,855 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.
Geografio
Lucens situas en la Svisa Mezlando en la ebenaĵo de la rivero Brojo, ĉe la nordokcidenta bordo de la rivero.La komunumo konsistas el la kerna vilaĝo Lucencs, industrikvartalo apud la riverbordo, la vilaĝo Oulens-sur-Lucens, kiu ĝis 2010 estis memstara komunumo, kaj la setlejo Ponty.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,87 km², de kiuj 36,6% estas kovritaj de arbaro, 42,7% servas por agrikulturo kaj 17,9% por setlado.
Najbaraj komunumoj
La komunumo Lucens limas en nordo al Cremin, en nordnordoriento al Villeneuve (FR), en nordoriento al Valbroye, en oriento al Curtilles, en sudo al Moudon, en sudokcidento al Bussy-sur-Moudon, en okcidentsudokcidento al Montanaire, en nordokcidento al Villars-le-Comte, kaj en nordnordokcidento al Forel-sur-Lucens.
Trafiko
Tra Lucens pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Ĝenevo kaj de Lucens la kantona ĉefvojo n-ro 156 kondukas al Romont. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 15 kilometrojn norde de la komunumo apud Estavayer-le-Lac. Pere de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Friburgo al Laŭzano la komunumo estas konektita al la publika transportreto.
Historio
La unua dokumenta mencio de Lucens datiĝas el la jaro 964 kiel Losingus. Dum mezepoko Lucens apartenis al la episkopo de Laŭzano. La kastelo de Lucens, kiu plurfoje estis detruita kaj rekonstruita, pro sia bona strategia situo premesis la kontrolon pri la Brojo-Valo. Post la konkero fare de Berno en la jaro 1536 la Kastelo de Lucens fariĝis la sidejo de la vokto de Moudon. Ĝis la Helveta Respubliko Lucens apartenis al la Voktejo Moudon, kiu poste fariĝis distrikto kaj en la jaro 2006 estis integrita al la nova Distrikto Brojo-Vully. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Oulens-sur-Lucens estis integrita al la komunumo.
La katastrofo en la atomreaktoro de Lucens
En la 1960-aj jaroj de la Svisa Armeo en Lucens estis konstruita la Provatomcentralo Lucens. En la jaro 1968 helpe de la porvreaktoro de Lucens la unuan fojon en Svislando estis generita elktra kurento pere de atomenergio. La konstruo de la centralo celis ankaŭ la produktadon de plutonio por atombomboj por la Svisa Armeo. La 21-an de januaro 1969 en la rekatoro okazis eksplodo, kiam post problemo kun la malvarmiga sistemo okazis kernfandiĝo. Ĉar la reaktoro situis en iama salkaverno profunde subtere, nur malmulte da radioaktiva materialo liberiĝis al la medio. Ĝis hodiaŭ la publiko ne estis komplete informita pri la eventoj en la reaktoro. Adeptoj de konspira teorio ĝis hodiaŭ pretendas, ke en la reaktoro siatempe neniam okazis akcidento, sed ke la Svisa Armeo siatempe testis atombombon, antaŭ la svisa registaro subskribis la Kontrakton pri la nedistribuo de atomarmiloj.
Pieter Lastman
Pieter LASTMAN (1583–1633) estis nederlanda pentristo.
Kariero
Lastman estas konsiderata grava pro sia verkaro kiel pentristo de historiaj pentraĵoj kaj ĉar inter liaj lernantoj estis Rembrandt kaj Jan Lievens. En liaj pentraĵoj Lastman zorge atentis pri vizaĝoj, manoj kaj piedoj.
Inter ĉirkaŭ 1604 kaj 1607 Lastman estis en Italio, kie li estis influita de Caravaggio (same kiel la pentristoj de la Utreĥta Skolo kelkajn jarojn poste) kaj de Adam Elsheimer. Ĉar Rembrandt neniam vizitis Italion, ŝajne li estis influita de Caravaggio (vidu ekzemple pri klaroskuro) ĉefe aŭ plej grave tra Lastman. Liaj lernantoj krom Rembrandt kaj Lievens estis Bartholomeus Breenbergh, Nicolaes Lastman, Pieter Pieterz Nedek kaj Jan Albertsz Rotius. Rembrandt uzis multajn el samaj temoj kiel Lastman. Inter liaj plej famaj verkoj lia versio de la Ŝtonumado de Sankta Stefano, La bapto de Eŭnuko, kaj la Ofero de Abrahamo ŝajne estis tre influitaj de Lastman. Eble eĉ kiel metilernanto Rembrandt faris la unuajn skizojn por ĉiuj tiuj verkoj ĉe Lastman.
Burg Fürsteneck
Burg Fürsteneck [burg FURSTENek] estas burgo en la mezo de Germanio inter la urboj Fulda kaj Bad Hersfeld. Ĝi apartenas al la komunumo de Eiterfeld (distrikto Fulda). La burgo troviĝas en altitudo de 406 metroj sur malgranda altebenaĵo.
Historio
Burg Fürsteneck apartenas al la monaĥejo de Fulda kaj estis unue menciita en 1309. En 1802 ĝi fariĝis la posedaĵo de la germana federacia lando Hesio.
Akademio Burg Fürsteneck
Ekde 1952 Burg Fürsteneck fariĝis popola altlernejo por metia kaj kultura edukado. Sub la arkitekta gvido de Otto Bartning komencis la renovigo. Ĉiujare ĉirkaŭ 4000 homoj partoprenas unu el pli ol akademiaj 175 kursoj.
BANZSL
BANZSL estas mallongigo por komuna kategoriigo de la brita, aŭstralia kaj novzelanda signolingvoj.
La signolingvoj uzataj en Aŭstralio kaj Nov-Zelando, Auslan kaj novzelanda signolingvo, respektive, evoluis el la brita signolingvo de la 19-a jarcento. Ĉiuj retenas la saman mansignan alfabeton, gramatikon, kaj similan vortprovizon. Tial fakuloj konsideras la grupigon BANZSL lingvofamilion.
Krom en Britio, Aŭstralio kaj Novzelando ĝi ankaŭ estas la precipe uzata signolingvo en Sudafriko. En la plej okcidentaj areoj de Kanado ĝi estis historie uzata (je nomo Maritime Sign Language), sed nun formortiĝas - tie grandskale akceptiĝis la usona signolingvo ankaŭ uzata en Usono, en la resto de anglalingva Kanado kaj en partoj de Meksiko.
Pavone Canavese
Pavone Canavese estas komunumo de Italio. Ĝi apartenas al la regiono Piemonto kaj al la provinco Torino, kiu ekde la 1-a de januaro 2015 havas la nomon metropola urbo Torino. Fine de en la komunumo vivis. Najbaraj komunumoj estas Ivrea, Banchette, Samone (TO), Colleretto Giacosa, Romano Canavese, Perosa Canavese kaj San Martino Canavese.
La Mothe-Saint-Héray (stacidomo)
La Mothe-Saint-Héray estas franca stacidomo sur linio -, situanta en  Sainte-Eanne, apud La Mothe-Saint-Héray, en departemento Deux-Sèvres, regiono Nova Akvitanio.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Nova Akvitanio.
Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK) de la linio St-Benoît - La Rochelle-Ville (538000).
Íscar
Íscar [ISkar] estas municipo en la sudoriento de la provinco Valadolido, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Pinares (Pinartero) en la sudo de la provinco. Íscar estas komprenebla etimologie kiel adapto de iama romia aŭ antaŭromia urbo Ipska.
Geografio
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 63,53 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 6 298 loĝantojn. Ĝi ne perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj (kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono), kaj fakte akiris 4 400 el la 1920-aj jaroj.
Ĝi distas 41 km de Valadolido, provinca ĉefurbo kaj limas kun la provinco Segovio. Ĝia municipa teritorio estas ebeneca kaj ĉirkaŭita de pinaroj. Trafluas la rivero Eresma kaj rojoj Cega kaj Pirón.
Historio
La areo apartenis unue al la Regno Leono kaj poste al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado. La unua mencio de Íscar datas el la jaro 939 kiel Hins'Skr, «kastelo de Iskar», en rakonto de islama kroniko de la vojo de la trupoj de Abd ar-Rahman la 3-a kontraŭ la unuaj kristanaj setlejoj sude de Duero. Tiu areo suferis la militojn inter kristanoj kaj islamanoj ĝis la 11-a jarcento kiam dum la regado de Alfonso la 6-a, oni reloĝigis Íscar kaj ĝiajn terojn fare de Álvar Fáñez, laŭ kronikoj de Don Juan Manuel en lia verko El conde Lucanor: «... era muy buen home et muy honrado, et poblo Íscar ... ».
Ĝi apartenis al familioj Lara, Haro, Zúñiga, kaj meze de la 15-a jarcento integriĝis en la senjorlando de la Grafoj de Miranda del Castañar, al kiu ĝi apartenis ĝis la 19-a jarcento. Tiam ĝi estis atribuita al la provinco Valadolido.
Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj, legomoj kaj terpomoj) kaj brutobredado (ŝafoj) kaj rilata komercado. Lastatempe kultura kaj rura turismo ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Sempera parulio
La Sempera parulio (Leucopeza semperi) estas tre rara aŭ eble formortinta birdospecio de la familio de Paruliedoj kiu estas aŭ estis endemia de Sankta Lucio en Malgrandaj Antiloj de Karibio.
Aspketo
Tiu birdo estas ĉirkaŭ 14.5 cm longa. La plumaro de plenkreskuloj estas malhelgriza je supraj partoj kaj grizecblanka je subaj partoj. Nematuruloj estas brunecgrizaj supre kaj havas sablokolorajn subajn partojn, kaj la longaj kruroj estas helflavaj. En ĉiu plumaro videblas svagaj malhela traokula strio kaj hela superokula strio. La suba makzelo de la beko estas pli hela.
Ili loĝas en subkreskaĵaro de montaraj kaj nanaj arbaroj. La alvoko konsistas de bruaĵoj kiaj “tuck-tick-tick-tuck”. Oni ne scias ion ajn pri ties ekologio, sed ĝi estas probable grundonestumanta birdo.
Statuso
Ĝi estis abunda en la 19a jarcento, sed estas nur malmultaj vidaĵoj de tiu specio en la 20a jarcento. Laŭ la karibia birdofakulo James Bond ĝi estis laste kolektita en la montopinto de Piton Flores en 1934, alia vidaĵo estis el marto de 1947 kiam ĝi estis vidata inter Piton Lacombe kaj Piton Canaries. La lasta fidinda vidaĵo okazis en 1961. Kvankam nekonfirmataj vidaĵoj eble okazis en 1965, 1972, 1989, 1995 kaj eĉ 2003 estas milda espero de rediskovro ĉar taŭga habitato ankoraŭ restas. La kaŭzo de la malpliiĝo estas probable enmetitaj herpestoj. Pro la ebla grundonestumanata kutimaro tiu specio estis facila predo por herpestoj. Alia kaŭzo povus esti habitatodetruo.
20367 Erikagibb
20367 Erikagibb estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la programo Lowell Observatory Near-Earth-Object Search (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).
Lentiska rezino
Lentiska rezino (aŭ mastiko) estas rezino elprenita de la arbo lentisko (Pistacia lentiscus).
Ĝi estas uzata tra la historio kiel medikamento. Ĝi estas uzata ankaŭ kiel ingredienco en manĝaĵoj, kiel glaciaĵo kaj lukumo.
La mastiko (greke μαστίχα) estas origine likvoro spicita kun lentiska rezino, prenita el la lentisko, malgranda ĉiamverda arbo indiĝena de la mediteranea regiono kreskis sur la insulo Ĥio.
Naturmediaj efikoj de viandoproduktado
La naturmediaj efikoj de viandoproduktado varias pro la granda diverseco de agrikulturaj praktikoj tra la mondo. Ĉiuj agrikulturaj efikoj havas konstateblajn efikojn al la natura medio. Kelkaj naturmediaj efikoj ligitaj kun la viandoproduktado estas poluo pro uzado de fosiliaj brulaĵoj, bestodevena metano, malpuraj defluaĵoj kaj forkonsumo de terenoj kaj akvejoj. Viandon oni akiras diversmaniere, interalie per ekologia agrikulturo, subĉiela bredado, intensa bredado, vivteniga agrikulturo, ĉasado kaj fiŝkaptado.
Viandon oni konsideras unu el la unuavicaj faktoroj kontribuantaj al la nuntempa krizo de perdo de biodiverseco. La en 2019 eldonita Global Assessment Report on Biodiversity and Ecosystem Services [Tuttera pritakso-raporto pri servoj al la biodiverseco kaj la ekosistemo] de IPBES trovis, ke industria agrikulturo kaj troa fiŝkaptado estas la plej gravaj propulsantoj de la formortado, en kiu la industrioj de viando kaj laktaĵoj havas grandajn efikojn. La raporto Livestock's Long Shadow [La longa ombro de la bredbestaro], eldonita de la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo (ONA) de la Unuiĝintaj Nacioj en 2006, eldiras, ke “la bredbesta sektoro estas unu el la plej grandaj stresigantoj de multaj ekosistemoj kaj la planedo kiel tuto. Ĝi estas unu el la plej grandaj tutteraj fontoj de forcejaj gasoj kaj unu el la ĉefaj kaŭzantoj de la perdo de biodiverseco, kaj en evoluintaj kaj evoluantaj landoj eble la plej grava fonto de akvopoluado.”
Viandoproduktado estas granda propulsanto de klimata ŝanĝo. Studo eldonita de la revuo Carbon Balance and Management en 2017 konstatis, ke la tutteraj metan-emisioj de la besta agrikulturo estas pli altaj je 11% ol indikis pli fruaj taksoj bazitaj sur datumoj de la Interregistara Spertularo pri Klimata Ŝanĝiĝo. Iu ono de tiuj efikoj atribueblas al ne-viandaj konsisteroj de la bredbesta sektoro kiel la industrioj de lano, ovoj kaj laktaĵoj, kaj al la bredbestoj uzataj por grundprilaboro. Oni taksas, ke bredbestoj provizas la energion por grundprilaboro sur eĉ duono de la agrikulturaj terenoj en la mondo. Multaj studoj trovis, ke plimultigo de viando-konsumo ligita kun loĝantarkresko kaj altiĝantaj individuaj enspezoj plimultigos la emisiojn de karbono kaj plifortigos la perdon de biodiverseco. La Interregistara Spertularo pri Klimata Ŝanĝiĝo eldonis 2019-08-08 resumon de la speciala raporto por 2019, kiu asertis, ke ŝoviĝo en la direkto al plantbazitaj dietoj helpos moderigi la klimatŝanĝiĝon kaj adaptiĝi al ĝi.
Simbircito
Simbircito estas unu el multnombraj specoj de kalcita mineralo (СаСО3). Valora ornama duone-travidebla ŝtono de flavaj kaj iom ruĝaj kolornuancoj. Aspektas simile al sukceno kaj karneolo. Troviĝas grandkvante en Uljanovska provinco kaj krom tio en krutaĵoj de la dekstra bordo de rivero Okao en Niĵnij-Novgoroda provinco kaj en Argentino. En Uljanovska provinco simbircito estas ligita kun kretaceaj sedimentoj de Undoria montaro. Troviĝas precipe interne de amonitaj konkoj. La unuaj grandaj aperoj de simbircito komenciĝas tuj apud Uljanovsko sur terglitaj deklivoj de Simbirska monto kaj daŭras norden laŭ Undoria montaro ĝis la limo kun Tatarstano. Formiĝo de simbircito okazis ankaŭ en konkoj de moluskoj-amonitoj. Tavoloj de alabastro plenigis konkajn internojn alternante kun perlamoto, vejnetoj de pirito kaj hematito.
Ecoj
Simbircito havas vitrecan silkecan grasecan brilon. Ĝi estas facile prilaborebla, eblas esti polurigita kaj konservas poluron. Simbircito estas rompebla ŝtono, necesas atente plilabori ĝin.
Lukovany
Lukovany estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Křižanova montetaro. Vivas ĉi tie.
Simbircito
Historio
Nomon simbircito donis V.M. Efimov en la 1985-a jaro laŭ malnova nomo de Uljanovsko: Simbirsk.
Lukovany
La najbarantaj municipoj estas Čučice, Zakřany, Vysoké Popovice, Ketkovice kaj Oslavany el distrikto Brno-provinco kaj Rapotice kaj Sudice el distrikto Třebíč (Regiono Vysočina).
Simbircito
Historio
La unua mencio pri simbirska kalcito datiĝas de la 1765-a jaro. En raporto de subkolonelo A. Sveĉin de la estas skribita: