cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Athens (Georgio)
Popolstatistikoj
La meznombra enspezo po hejmo en la urbo estis $28.118 (usonaj dolaroj), kaj la meznombra enspezo por familio estis $41.407. Viroj havis meznombran enspezon de $30.359 kontraŭ $23.039 por inoj. La ĉiukapa enspezo por la balanco estis $17.103. Ĉirkaŭ 15 % da familioj kaj 28,6 % de la loĝantaro estis sub la lino de malriĉeco, enhavante 25,2 % el tiuj sub la aĝo 18 kaj 13,5 % el tiuj pli maljuna ol 65.
Referencoj
Tiu ĉi artikolo estis rekte tradukita el la angla versio la 15-an de decembro, 2006.
Spider-Man (2002)
Spider-Man filmita en la jaro 2002 estas filmo de reĝisoro Sam Raimi.
La filmo kronikas la originan rakonton kaj fruan superheroan karieron de Spider-Man. Mordita de genetike ŝanĝita araneo, forpelita adoleskanto Peter Parker evoluigas arane-similajn superhomajn kapablojn kaj adoptas kufovestitan identecon por batali krimon kaj maljuston en Novjorko, alfrontante la sinistran Green Goblin (Willem Dafoe) en la procezo.
William Wilson (naĝado)
William WILSON (naskiĝis la 13-an de novembro 1844 en Londono, Anglio; mortis la 1-an de junio 1912 en Glasgow, Skotlando) estis skota ĵurnalisto, naĝinstruisto kaj trejnisto. En 1883 Wilson publikigis unu el la unuaj libroj pri naĝado, "The Swimming Instructor" (La naĝinstruisto), kiu difinis modernajn konceptojn pri efikeco, trejnado kaj sekureco. Li konsideriĝas esti la iniciatinto de akvopilkado.
12136 Martinryle
12136 Martinryle estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la Palomar–Leiden survey.
Flago de Belgio
Antaŭaj flagoj
Post la morto de Karlo la Granda, la aktuala teritorio de Belgio iĝis parto de Lotaringio, kiu havis flagon el du horizontalaj ruĝaj strioj apartigitaj per blanka strio. La teritorio tiam falis sub hispanaj manoj, kaj post la kronado de Karolo la 5-a, Imperiestro de la Sankta Romia Imperio kaj flava kaj ruĝa, la koloroj de Hispanio, estis aldonitaj. De la 16-a jarcento ĝis la fino de la 18-a jarcento, la koloroj de kio nun estas Belgio estis ruĝa, blanka kaj flava. Foje la ruĝa kruco de Burgonjo estis metita sur la blanka strio de la flago.
Dum la periodo de aŭstra regado, kelkaj malsamaj flagoj estis provitaj, ĝis la aŭstra imperiestro trudis la aŭstran flagon. La loĝantaro de Bruselo estis kontraŭa al tio, kaj sekvanta la ekzemplon de Francio, ruĝa, flava kaj nigra koloroj komencis aperi. La koloroj tiel proporcias al la ruĝa leono de Henegovio, Limburgo kaj Luksemburgio, la flava leono de Brabanto, kaj la nigra leono de Flandrio kaj Namuro.
Adopto de nuna flago
La 26-an de aŭgusto 1830, la tago post la tumultado ĉe la Brusela Opero, kaj la komenco de la Belga Revolucio la flago de Francio estis hisita de la urbodomo de Bruselo. Tio estis haste anstataŭigita per trikoloro el ruĝa, flava kaj nigra horizontalaj strioj simila al tiu uzita dum la Brabanta Revolucio. Kiel rezulto, artikolo 193 de la Konstitucio de Belgio priskribas la kolorojn de la belga nacio kiel ruĝa, flava kaj nigra.
La 23-an de januaro 1831, la strioj estis ŝanĝitaj de horizontala al vertikala formo, kaj la 12-an de oktobro ĝis vidis sian modernan formon, kun la nigro metita strio ĉe la his-flanko de la flago. Estas sugestite ke la ŝanĝo estis por ne misi ĝin kun la flago de Nederlando, kiu ankaŭ havas tri horizontalajn striojn. Kelka pensas ke la ŝanĝo al vertikalo estis gesto je simpatio al la francoj, denove klare apartigante ilin de la nederlandanoj.
Sigdal
estas komunumo de Norvegio. Ekde la komenco de 2020 ĝi apartenas al la provinco Viken - antaŭ tio ĝi de 1919 ĝis 2019 estis parto de la historia provinco Buskerud. Laŭ la stato de en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
Tetsuya Asano
Tetsuya Asano (japane 浅野 哲也, n. 23-an de februaro 1967) estas japana futbalisto. Li de 1991 ĝis 1994 membris en la japana nacia teamo de futbalo.
Monumento al Mortfalintaj kaj Murditaj Rus-Oriente
Priskribo
La monumento prezentas aron da latinaj krucoj kune kun la ortodoksa, juda surtomba steleo kaj la islama, lokigitaj sur la fervoja vagono sen flankmuroj, kio simbolas deportan vagonon. Antaŭ la starigita platformo sur relvojo oni metis 41 ŝpalojn montrantaj nomojn de batal-lokoj kaj de  ekzekutejoj de la pola nacio en Sovetunio. Ĝi estis konstruita omaĝe al poloj mortfalintaj kaj murditaj en kaj ekster la Orientaj Limregionoj, precipe al forveturigitoj al gulagoj de Siberio kaj al la viktimoj de la katina murdo. Ĉefa iniciatinto de la konstruo estis Wojciech Ziembiński kaj la monumenton aparte zorgas membroj de la Federacio de Katinaj Familioj kaj veteranaj organizaĵoj.
Memorigado
En 1999 preĝis ĉi tie papo Johano Paŭlo la 2-a dum sia 7-a pilgrimado al Pollando. Apud la monumento en 2006 dum pilgrimo al Pollando trapasis papamobile ankaŭ papo Benedikto la 16-a.
Eŭrazia skolopo
La Eŭrazia skolopo, Scolopax rusticola estas mezgranda vadbirdo de la genro Scolopax, familio de Skolopedoj, al kiu nomigas, kaj ordo de Ĥaradrioformaj, karakterizita de longa mallarĝa beko kaj kamufla malhelbruna plumaro.
Aspekto
Plenkreskuloj estas 33-38 cm longaj, inkludante 6-8 cm longan rektan bekon -pli malhelan ĉepinte-, kaj havas enverguron de 55-65 cm; tio estas grando de kolombo. La fortika korpo de la skolopo havas cinaman koloron dorse -kun kelkaj blankaj kaj nigraj makuloj- kaj grizhelbruna aŭ grizflaveca sube tre striita. Ĝi havas grandajn nigrajn okulojn -kun blanka okulringo- tre alte en la hela vizaĝo, tra kiuj estas du tri malhelaj strioj -unu traokule- simile al galinagoj. La flugiloj estas larĝaj kaj rondformaj kaj la kruroj malongaj kaj rozkolorecaj. Tiu birdo ne montras la videblajn dorsajn striojn de sia amerika parenco dumfluge, sed tiam videblas ĉevoste blankan mallarĝan bordon kaj antaŭan nigran bendon.
Tiu specio diferenciĝas de la tipaj galinagoj de la genro Gallinago pro la malhelaj strioj ĉekape ne tiom laŭlonge de la vizaĝo sed pli videble laŭlarĝe de flanko al flanko sur la krono ĝis la kolo; pli precize temas pri tri tre larĝaj nigraj bendoj -poste aliaj pli mallarĝaj ĉekole- kaj inter ili mallarĝaj helbrunaj aŭ brunruĝaj strioj.
Disvastiĝo
Ties reprodukta medio estas marĉaj arbaraj lokoj kaj vintre ankaŭ malsekaj arbustejoj. Tiu palearktisa specio estas la skolopo troviĝanta tra plej granda parto de la mezvarma kaj subarkta Eŭrazio tio estas el Britio, Acoroj kaj Kanarioj ĝis Japanio, la tuta Eŭropo, escepte norda Skandinavio kaj la Mediteraneo, kaj la tuta Siberio -ne la plej norda-. Nordaj kaj aziaj loĝantaroj migras al suda Eŭropo -la Mediteraneo- aŭ suda Azio -el Irano ĝis Vjetnamio- respektive. Birdoj de plej mildaj okcidentaj eŭropaj landoj estas loĝantaj. Tiu skolopo estas anstataŭita en la Nova Mondo de tre simila sed iomete pli malgranda Amerika skolopo.
Kutimoj
Tiuj birdoj manĝas per tuŝoprobado en milda grundo inter arbustoj, kutime tre kaŝite el homa aŭ predanta rigardo. Ili manĝas ĉefe tervermojn kaj insektojn kaj ankaŭ iom da planta materialo. Ili estas laŭ kutimoj pli krepuskaj, estante pli lertaj mateniĝe kaj krepuske. Tiu specio estas ĝenerale soleca.
Aliaj
En multaj landoj skolopoj estas ĉasataj, ekzemple en Britio kie ties grando, rapido kaj flugaj bildoj allogas ĉasistojn. Tio endanĝerigas la specion kaj malpliigis la loĝantarojn, ĉefe eŭropan.
FK Kuban Krasnodar
FK Kuban Krasnodar estas profesia futbalklubo en Krasnodar, Rusio. Ĝi estis fondita en 1928.
Ĝia stadiono nomiĝas Stadiono Kuban, kiu disponas je pli ol 32.000 sidlokoj.
Stuart Pivar
Stuart Pivar (1930) estas kemiisto, arto-kolektisto kaj aŭtoro el Brooklyn, Novjorko.
Li dediĉis sin al industrio de plasto, kaj fondis entreprenon Chem-Tainer en 1959. Dum li restis aktiva en la plastindustrio, li iĝis sendependa riĉa investisto kaj aĉetanto pri arto. Pivar tuj renkontis kun Andy Warhol, kaj iĝis unu el liaj plej proksimaj kaj longdaŭraj amikoj. Kun Warhol li iris al regula aĉetado de "majstroverkoj", ĉu de altnivelaj aŭkcioj aŭ de pulbazaro. Post la morto de la artisto, Pivar memoris ke "Andy Warhol emis aĉeti arton. Ni iris kune aĉeti ĝin dum kelkaj horoj praktike ĉiun tagon en la pasinta jarduo."
(9659) 1996 EJ
(9659) 1996 EJ estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).
Monticello (Virginio)
Monticello (monteto), proksime de la urbo Charlottesville en la usona ŝtato Virginio, estis la kampara bieno de Thomas Jefferson, la 3-a prezidanto de Usono kaj aŭtoro de la Usona Deklaro de Sendependeco. La bienan vilaon li mem planis en klasikisma stilo. Kune kun la universitato de Virginio, kies centran konstruaĵon same planis Thomas Jefferson, la organizaĵo UNESKO en 1987 deklaris la bienon Monticello monda kultura heredaĵo.
Sławków
Sławków estas urbo en Silezio (provinco de Pollando) en Pollando. Ĝi apartenas al Sławków en distrikto Będzin.
Věra Muchnová
Věra Muchnová (naskiĝis la 30-an de decembro 1955 - forpasis la 5-an de aŭgusto 2016) estis ĉeĥa esperantistino. Membro de ĈEA ekde 1974, origine aktiva membrino de E-klubo en Strakonice, ekde 2006 ĝis 2011 vicprezidantino de E-klubo "La Ponto" Písek.
Socia justeco
Socia justeco estas la koncepto de socio, kiu ĝenerale temas pri homaj rajtoj kaj egaleco, kaj kiu atingas justecon en ĉiu parto de socio, anstataŭ ol nur en administrado de leĝo, kaj estas en la konstitucio de Internacia Organizaĵo de Laboro. La termino povas esti senforma, kaj enteni kelkfoje sinkontraŭdirajn valorojn de justeco. Oni ĝenerale pripensas ĝin kiel mondon, kiu donas al individuoj kaj grupoj justan pritraktadon kaj neŭtralan dividon de la avantaĝoj de socio. (Malsamaj porpledantoj de socia justeco evoluigis malsamajn interpretojn pri kio konsistigas justan pritraktadon kaj neŭtralan dividon.) Ĝi ankaŭ povas referenci al la disdonado de la avantaĝoj kaj malavantaĝoj ene de socio.
Věra Muchnová
Organizis Postferiajn renkontiĝojn en Strakonice en 2007 kaj 2008. Ŝi tradukis ĉiĉeronan tekston pri la burgo Strakonice kaj tiea muzeo, kiu ekde 2007 estas surloke oficiale havebla inter aliaj fremdlingvaj versioj.
Socia justeco
Socia justeco estas grava afero en politiko. Plej multaj sociaj filozofioj prezentas justan socion kiel celon, tamen ekzistas malkonsentoj inter la diversaj politikaj ideologioj pri kio tia socio estas. La koncepto de "socia justeco" en si mem, estas ofte uzita fare de politikaj grupoj kiuj vidas la ekzistantan socian ordon kiel maljustan.
Věra Muchnová
Kontribuis al Vikipedio kaj al Informilo de AEH.
Socia justeco
Socia justeco estas ambaŭ filozofia afero kaj grava politika afero, religio, kaj civila socio. La plimulto da individuoj deziras vivi en justan socion, sed malsamaj politikaj ideologioj havas malsamajn ideojn pri kio "justa socio" fakte estas. Maldekstristoj ofte uzas la terminon "socia justeco" por priskribi socion kun pli grandskala ekonomika egaleco, kiun oni povus atingi per progresa imposto, enspeza redisdonado, aŭ propraĵa redisdonado. Dekstristoj ankaŭ uzas la terminon "socia justeco," sed ĝenerale kredas, ke oni povas plej bone atingi justan socion per la libera merkato, kiun ili kredas provizi egalecon de okazo, kaj antaŭenigas homamon kaj karitaton. Socia justeco temas pri nepolitika filozofia koncepto en multe da la skribado de John Rawls. Estas fundamenta katolika socia instruo, kaj estas unu el la Kvar Fudamentaĵoj de verdaj partioj. Ambaŭ la dekstro kaj maldekstro kutime konsentas pri la graveco de leĝo, homaj rajtoj, kaj iu formo de sociala ŝtato (tamen la maldekstro subtenas la socialan ŝtaton multe pli ol la dekstro).
Flaŭro de Alpoj
Dektri mil specioj de plantoj estis identigitaj en la alpaj regionoj. Alpaj plantoj estas grupigitaj laŭ habitato kaj grundotipo kiuj povas esti el kalko aŭ ne-kalkaj. La habitatoj gamas el herbejoj, marĉoj, arbaroj (deciduaj kaj koniferaj) areoj al sengrundaj deklivaj rokeraroj kaj morenoj, kaj rokaroj kaj krestoj. Natura vegetara limo kun altitudo estas markata pere de la esto de ĉefe deciduaj arboj — kverkoj, fagoj, fraksenoj kaj sikomoraj aceroj. Tiuj ne atingas precize ĝis la sama alto, nek ofte troviĝas kune; sed ties supra limo korespondas tre klare kun la ŝanĝo el moderklimata al pli malvarma klimato kio siavice pruviĝas per ŝanĝo en la esto de natua herbeca vegetaĵaro. Tiu limo kutime kuŝas ĉirkaŭ 1 200 m super la marnivelo ĉe la norda flanko de la Alpoj, sed ĉe la sudaj deklivoj ĝi ofte altiĝas al 1 500 m, foje eĉ ĝis 1 700 m.
Pri arbaro, estas ofte strio de malaltaj pinoj (Pinus mugo), kiuj siavice estas anstataŭataj de Alpenrosen, nanaj arbustoj, tipe Rhododendron ferrugineum (sur acidaj grundoj) aŭ Rhododendron hirsutum (sur alkalaj grundoj). Kvankam la Alpenrose (alpa rozujo) preferas acidajn grundojn, tiu plantoj troviĝas tra la tuta regiono. Super la arbolinio estas la areo difinita kiel "alpa" kie en alpa herbejo troviĝas plantoj kiuj bone adaptiĝis al akraj kondiĉoj de malvarmaj temperaturoj, arideco, kaj altaj altitudoj. La alpa areo fluktuas ege multe pro regionaj fluktuoj en arbolinioj.
Socia justeco
La eknomisto Frederick Hayek argumentis, ke la ideo de socia justeco estis sensenca kaj ke la serĉado de socia justeco grave malobservis homan liberecon. Hayek sanktigis la rajton al privatproprieto kaj argumentis ke ekzistas neniu morala pravigo por mikso en la decidoj de persono koncerne la uzon de lia posedaĵo, kaj tial ke ekzistas neniu pravigo por reguligado de la ekonomio aŭ impostado por la celo de realigado de la idealo de socia justeco.
Historio de uzado
La termino "socia justeco" jam aperas en la platona eseo "Respubliko", kie ĝi estas difinita kiel situacio, en kiu ĉiu faras sian laboron. La esprimo ankaŭ aperas en Artikolo 7 de la Federalistaj Verkaĵoj, en kiu estas argumentite ke leĝoj kontraŭ la ekzisto de kontraktoj estas kontraŭaj al socia justeco. Charles Grey, grafo Grey la 2-a argumentis antaŭ la brita parlamento en 1814 ke kunlaboro kun Svedio en la sklavigo de la norvega popolo estis en rekta konflikto kun la principoj de natura rajto kaj socia justeco.
En ĝia malvasta signifo, kiel rilatante al la maniero kiel resursoj estu distribuitaj en la populacio, la uzo de la esprimo komenciĝis en la 1840-aj jaroj. En 1848 la libro de Antonio Rossmini-Serbati, The constitution under Social Justice (La konstitucio sub socia justeco), estis publikigita, kaj en ĝi li proponis kompromison inter la nevidebla mano de Adam Smith kaj la lando en kiu ĝi planis limigitan ekonomian konkuradon bazitan sur naturaj rajtoj.
Ĉapitro 13 de la Traktato de Versajlo, (artikoloj: 387–427), koncerne la laborkondiĉojn de la laboristoj, malfermiĝas per la jena deklaro : "La celo de la Ligo de Nacioj estas la starigo de monda paco, kaj tia paco estos atingita nur se ĝi baziĝos sur socia justeco, kaj koncerne laborkondiĉojn inkluzive de maljusteco, malfacilaĵo kaj senigo por multaj homoj tiamaniere, kiel kreiĝos tian grandan maltrankvilon, kiu endanĝerigas pacon kaj plibonigon, inkluzivas, ekzemple, reguligon de laborhoroj, inkluzive de fiksado de maksimumo de laborhoroj tage kaj la semajno de laboro, kontrolado de la provizo de laboristoj, malhelpi senlaborecon, certigi decan salajron, protekti la dungiton kontraŭ malsanoj kaj laboraj akcidentoj, protekti infanojn, junulojn kaj virinojn, zorgi maljunulojn, protekti eksterlandajn laboristojn, agnoski la rajton de asociiĝo, organizi profesian kaj teknikan trejnadon kaj aliajn paŝojn, kaj konsiderante ke unu lando evitas zorgi pri homaj kondiĉoj por laboristoj estas malhelpo de aliaj landoj fari ĉi tiujn paŝojn..."
Klingenmünster
Klingenmünster estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Südliche Weinstraße de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Bad Bergzabern, kiu kovras la sudan parton de la distrikto.
La Waldschlössel (en Esperanto: arbara kasteleto) sur la monto Treutelsberg ĉe Klingenmünster, estas unu el la plej aĝaj burgoj de Palatinato, kiu estis vera burgo kaj ne fuĝburgo. La origina nomo de la instalaĵo ne estas konata.
Legombedo
Legombedo estas bedo kie estas kultivataj legomoj. Ekzistas bedoj kun diversaj legomoj kaj bedoj kun nur unu aŭ du legomspecoj. Pluraj bedoj formas legomĝardenon.
Kial oni dividu legomĝardenon en pluraj bedoj
Por kultivado en kultivcikloj estas rekomeninda dividi la ĝardenon en bedoj. Sur la bedoj estas kultivataj en jara ŝanĝo en la unua jaro la legomoj kiuj bezonas multe da nutraĵo, ekzemple brasiko, folibeto aŭ kukurbo). En la dua jaro estas kultivataj legomoj kiuj bezonas malmulte da nutraĵo, cepoj, radiklegomoj, terpomoj) kaj legomoj kun guŝoj. Sterkado kun stala sterko ĉiam okazu antaŭ la kultivado de legomoj, kiuj bezonas multe da nutraĵo.
Burkhard Heim
Burkhard HEIM (naskiĝis la 9-an de februaro 1925 en Potsdam, mortis la 14-an de januaro 2001) estis germana teknikisto pri eksplodaĵoj kaj fizikisto.
Post abiturienta diplomiĝo li estis forkomandita jam en 1944, por kunlabori ĉe la ellaborado de novaj eksplodaĵoj. Tio okazis pro studo pri eksplodaĵa tekniko, kiun li estis sendinta al la Chemisch-Technische Reichsanstalt (Kemi-Teknika Imperia Instituto). En la laboratorio li 1944 pro eksplodakcidento ricevis tre fortegajn lezojn, pro kiuj li estis handikapita por la resto de sia vivo: Li perdis ambaŭ manojn kaj la plej grandan parton de sia vidkapablo. Tamen li preskaŭ sola disvolvis dum jardekoj kvantumitan kampoteorion. Malgraŭ la komence forta subteno de la fizikisto Pascual JORDAN, kaj malgraŭ la intereso de la amaskomunikiloj, lia teorio ĝis nun trovis nur malmulte da atentado inter fizikistoj.
Al la partikla fiziko HEIM venis pere de la demando de novtipa, ne-kemia kampa trakcimekanismo. Lia teorio baziĝas sur la kvantumigo de ĝenerala relativecteorio, kiun li etendis al la aliaj bazaj fortoj de la naturo. Por tio li utiligas 6-dimensian spacon, en kiun estas enkondukitaj, krom loko kaj tempo, ankoraŭ du pliaj ordaj parametroj, kiuj koncernas statojn de organizeco. Tial ĉe lia teorio temas pri teorio de kaŝitaj parametroj.
Ellaborante tiun unuigitan kvantumitan kampoteorion li klopodis atingi la celon de Albert Einstein. Fizikistoj, kiuj studis la teorion de HEIM, opinias, ke li eble sukcesis, dum la plejmulto de la fizikistoj, kiuj estas informitaj pri lia verko, sed ne detale pristudis ĝin, emas malakcepti ĝin, ĉar ĝi ne estas plene publikita en "peer reviewed" sciencaj gazetoj. Li ne estas same vaste konata kiel aliaj elstaraj fizikistoj, pro la amplekseco kaj denseco de sia verko, kiu uzas selektoran kalkulon, kaj iomete ankaŭ, ĉar – ankaŭ pro lia handikapo - li estis ekscentra solema personeco, kiu tenis sin flanke de la universitata vivo. Kelkaj esploristoj daŭrigas la disvolvigon de la teorio de HEIM, atendante, ke li ricevos postmortan akceptiĝon pro la kreado de "teorio de ĉio", uzante specon de kvantuma gravito.
Sen atentado de la fizika enhavo, iuj nocioj el lia teorio estis ekuzitaj (kaj parte misuzataj) ankaŭ de esoterikuloj.
Hajdúhadház
Hajdúhadház [hajdUhadhAz] estas urbo en Hungario, en regiono Norda Ebenaĵo, en departemento Hajdú-Bihar, en Distrikto Hajdúhadház, kies centro estas.
Situo
Hajdúhadház situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Nyíregyháza-Debrecen. Téglás troviĝas 5, Hajdúböszörmény 13, Debrecen 18, Nyíregyháza 32, Budapeŝto 223 km.
Historio
La setlejo estis loĝata dum la kuprepoko kaj de sarmatoj. La komunumon mencias unuafoje skriba dokumento el 1312. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Stefano Bocskay setligis tie en 1606 hajdukojn.
La komunumo iĝis en 1876 konsilantrajta urbo, sed samtempe aŭtonomio de la hajdukaj urboj ĉesis. Ĝi estis grandvilaĝo, sed inter 1924-1936 denove urbo, en 1984 ĝi unuiĝis kun Téglás, kune ili urbiĝis en 1989, fine en 1999 okazis disiĝo, sed ambaŭ partoj restis urboj.
Apud la urbo troviĝas milita trejnada kampo.
Jan Lechoń
Leszek Serafinowicz, pseŭdonome Jan Lechoń (naskiĝis la 13-an de marto 1899 en Varsovio, mortis la 8-an de junio 1956 en Novjorko) estis poeto, kritikisto pri literaturo kaj teatro, kunkreinto de la poeto-grupo "Skamander".
Vivo
Li naskiĝis kune kun du fratoj en familio tatar-devena. En 1907/1908 komencis lerni en lernejo je la nomo de Stanisław Staszic kun la pola lingvo kiel lekcia, en 1911 translokiĝis al klasika lernejo, kie famiĝis kiel lerneja poeto. Decembre de 1912 lia patro aperigis lian debutan volumeton de poezio Na złotym polu (Sur ora kampo). En 1914 eldonis la laŭvican Po różnych ścieżkach (Laŭ diversaj padoj) dediĉitan al Leopold Staff. Ambaŭ versaĵ-kolektoj aperis sub la pseŭdonomo Jan Lechoń.
Dum la pola-bolŝevika milito li laboris en Gazetara Oficejo de Ĉefa Komandanto Józef Piłsudski, kunkreis literaturan kabaredon "Pikador", kies sidejo estis la kafejo "Pod Picadorem". Li tiam apartenis al estraro de la Sindikato de Polaj Literaturistoj, estis ĝenerala sekretario de PEN-Klubo kaj publikigis en "Wiadomości Literackie" (Literaturaj Sciigoj).
Veit Ludwig von Seckendorff
Veit Ludwig von Seckendorff estis germana erudiciulo kaj ŝtatestro, membro de la Domo de Seckendorff, nobela familio, kiu prenis sian nomon de la vilaĝo Seckendorff inter Nurenbergo kaj Langenzenn. La familio dividiĝis en naŭ apartajn liniojn, vaste distribuitajn tra Prusio, Virtembergo kaj Bavario.
Jan Lechoń
Vivo
Lechoń debutis en la aĝo de 21 jaroj per versaĵ-kolekto Karmazynowy poemat (1920), kun oni akceptis kun entuziasmo. Starigo antaŭ si de altaj postuloj kun personaj problemoj de frua ambaŭseksemo en seksa orientiĝo (enamiĝinta al Wanda Serkowska), poste jam samseksemo, estiĝis bazo de deprimo kaj de sensukcesa provo de sinmortigo marte 1921. Post tio li kuracis sin en psikiatria malsanulejo apud Krakovo, kien veturigis lin Kazimierz Wierzyński. Li tiam pasigis pli longan tempon en diversaj kuraclokoj, interalie en Rabka. Lia kuracisto konsilis al li verki taglibron por celoj de terapio, sed la poeto tiutempe tion neglektis.
Veit Ludwig von Seckendorff
Biografio
Seckendorff, filo de Joachim Ludwig von Seckendorf (1591-1642), en 1639, iĝis protektato de la sveda duko Ernesto la 1-a, la pia kaj li estis edukita en la Gimnazio Ernestine, en Gotha. Lia patro aktive engaĝiĝis en la Tridekjara Milito kaj estis ekzekutita ĉe Salzwedel en 1642 pro siaj rilatoj kun la Imperiistoj de la Sankta Romia Imperio. Enirante en la Universitato de Strasburgo, en 1642, la rimedoj por la alta edukado de Seckendorff venis el svedaj oficiroj, kiuj estis iamaj kamaradoj de lia patro. Li dediĉis sin al historio kaj jurisprudenco, kaj fine de liaj universitataj jaroj la Duko Ernesto donis al li postenon kiel ĉambroservisto en sia kortego, en Gotha, tie kie Seckendorf starigis la fundamenton de sia granda kolekto da historiaj materialoj kaj regis la ĉefajn modernajn lingvojn.
Jan Lechoń
Vivo
En la jaroj 1926–1929 estis redaktoro de satira revuo "Cyrulik Warszawski". En 1927 kontribuis al alvenigo de postrestaĵoj de Juliusz Słowacki al Pollando kaj lia entombigo sur Vavelo. Słowacki estis por li la plej proksima poeto. Gardostaron ĉe lia ĉerko li plenumis kun kortuŝa seriozeco.
Veit Ludwig von Seckendorff
Biografio
En 1652, Seckendorff estis nomumita al juĝaj postenoj kaj ankaŭ sendita al eksterlandaj misioj. En 1656, li iĝis juĝisto en la duka kortego ĉe Jena kaj prenis elstaran rolon en la multaj bonfaraj reformoj de la duko. En 1664, duko Ernesto igis lin sia kanceliero, sed baldaŭ poste li prirezignis siajn oficojn ĉe Jena, restante en bonegaj kondiĉoj kun la duko, kaj eniris en la servon de duko Maŭrico de Zeitz (1619-1681) el Altenburgo, kun la intenco malpezigi siajn oficialajn devojn.
Jan Lechoń
Vivo
En la jaroj 1930–1939 estis kultura ataŝeo de pola ambasado en Parizo. Merito de liaj pluraj penoj estis en 1935 premiero de baleto Harnasie de Karol Szymanowski en Operejo Garnier. Li preskaŭ sukcesis en 1939 montri spektaklon de Jarosław Iwaszkiewicz Lato w Nohant en Comédie-Française (ĉion ĉi trastrekis germana invado en Pollandon).
Post malvenko de Francio en la dua mondmilito li forveturis al Brazilo, kie restis interalie kune kun sia amiko Julian Tuwim, kaj poste al Usono, kie ekloĝis en Novjorko. Li frekventis tie societan vivon de la pola diasporo. Amikecon montris al li mondfama klavicenistino Wanda Landowska, pentristo Rafał Malczewski kaj precipe poeto Kazimierz Wierzyński. Li abunde korespondis interalie kun Ewa Curie kaj sia amiko Mieczysław Grydzewski, setliĝinta en Londono kaj redaktanta tie soci-kulturan semajnrevuon Wiadomości (daŭrigo de Wiadomości Literackie (Literaturaj Sciigoj) en ekzilo), kiun Lechoń legis kun aprobo kaj kie publikigis novajn versojn. Li sekvis kulturan vivon en Pollando kaj ekster ĝi, malbone pritaksante revenon de Tuwim al stalinisma Pollando (rompis kun li la amikecon), kun "furio" (kiel esprimis tion en sia taglibro) legis parizan Kultura (precipe tekstojn de Czesław Miłosz kaj Witold Gombrowicz).
Veit Ludwig von Seckendorff
Biografio
Post la morto de Maŭrico, en 1681, Seckendorff retiriĝis al sia biendomo, Mojselvic, en Altenburgo, rezignante preskaŭ ĉiuj siaj publikajn oficojn. Kvankam vivinte en emeritiĝo, li daŭre tenis korespondadon kun la ĉefaj erudiciuloj siaepoke. Li speciale interesiĝis pri la klopodoj de la pietisto Philipp Jacob Spener (1635-1705) por efektigi praktikan reformon de la germana eklezio, kvankam li mem apenaŭ estis pietisto. En 1692, li estis nomumita kanceliero de la nova Universitato de Halle, tamen li mortis post kelkaj semajnoj.
Jan Lechoń
Vivo
Lechoń estis kunfondinto de Pola Instituto de Sciencoj kaj Artoj en Usono. Li kunlaboris kun radio, redaktis multe da diasporaj revuoj. De lia aktiveco kaj ŝato de la granda, sed subtaksita en la mondo – kiel opiniis kaj ripetis tion en siaj taglibroj – pola kulturo naskiĝis esea volumo O literaturze polskiej (Pri la pola literaturo), estanta en intenco de Lechoń provo montri universalan dimension, precipe de la pola romantikismo.
Veit Ludwig von Seckendorff
Verkaro
Germanaj princoj Stat. Götze, Frankfurto (Ĉefa) 1656. Ciferecigita kaj plena teksto en la germana tekstarkivo
Jan Lechoń
Interesaĵoj
12.11.1941: En Nov-Jorko "Semajna Literatura Servo de la Rondo de Polaj Verkistoj" aperigis artikolon de Jan Lechoń kun foto el Skotlando, titolitan Varsovio - 1685 km.
Memorigo
De la 24-a de novembro 1962 strato en Varsovio, en la kvartalo Żoliborz, portas nomon de Jan Lechoń. Interalie ankaŭ stratoj en Częstochowa, Krakovo, Ostrów Mazowiecka, Stargard, Vroclavo, Zgierz.
Veit Ludwig von Seckendorff
Verkaro
Laŭ esplorartikolo de 2017 pri influa ekonomia literaturo antaŭ 1850, La Germana Princŝtato povas esti rigardata kiel la komenco de germana ekonomia literaturo.
Gusztáv Serényi
SERÉNYI Gusztáv (pro. sere:nji) estis hungara ĵurnalisto naskita en Nagyvárad la 2-an de septembro 1880 kaj mortinta en Bp. la 28-an de januaro 1953.
Visual Kei
La termino povas apliki al viraj artistoj. Membroj de Visual-Kei parade vestiĝas; neŭtralseksan aŭ inan kostumon, ne virecan. Alie, iuj vestiĝas laŭ fluo de rolludo, mangao kaj ŝoŭĵo. Vortoj en iliaj muzikoj emas al ruino, dekadenco kaj detruo.
Gusztáv Serényi
Biografio
Gusztáv Serényi studis en la teknikuniversitato de Bp.. De 1911 li estis ĉefurba, poste publikadministracio rubrikestro de Budapesti Hírlap. En 1919 li partoprenis en la fondado de Ligo por Areodefendo. Li estis unu el fondintoj de Magyar Mezőgazdasági Társaság (agrikultura asocio) kaj Magyar Földbérlők Szövetsége (ligo de bienluantoj). De 1935 li estis kunlaboranto de Magyarság, de 1936 ĝis 1944 li estis respondecredaktoro de Szabadság, publicistika kunlaboranto de Endre Bajcsy-Zsilinszky.
Visual Kei
Visual-Kei komencis en 1980-aj jaroj. Plej fruaj artistoj de Visual-kei apartenis al muzikproduktantoj Extasy Records aŭ Free Will. Ĉirkaŭ 1997, Visual-Kei floris, multaj artistoj de Visual-Kei populariĝis: GLAY, L'Arc-en-Ciel, Kuroyume, PENICILLIN ktp.
Tamen nuntempe Visual-kei-movado malsupreniĝis, sed fervoraj entuziasmuloj ankoraŭ subtenas.
Iuj muzikartistoj malŝatas ĝenron Visual-Kei, L'Arc-en-Ciel malŝatas ke oni konsideras ilin Visual-Kei.
Stacio Hanakuma
Stacio Hanakuma (japane: 花隈駅 [Hanakuma-eki], angle: Hanakuma Station) estas fervoja stacio en Kvartalo Chūō, Kobe, Gubernio Hjogo, Japanio. La stacio servas 1 linion de Fervojo Hankyū: Linio Hankyū-Kōbe-Kōsoku.
Sarralbe (stacidomo)
Sarralbe estas franca stacidomo sur linioj -,  - Sarralbe kaj  - Sarralbe, situanta en  Sarralbe, en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj Grand Est.
Socibiologio
La socibiologio, sociobiologio aŭ socia biologio estas fako de studo de la homaj socioj el la biologia bazo de la sociaj kondutoj de la animaloj (inklude homojn) kiel la kunlaborado, la agreso, la teritorieco, la sociaj sistemoj kaj la elekto de partnero.
La socibiologio aperis kiel klopodo ampleksigi la koncepton de natura selektado de evolucio al la sociaj sistemoj kaj al la socia konduto de la animaloj, inklude homojn. La socibiologoj pensas, ke la denaskaj kondutmodeloj estas modifeblaj, kaj eĉ, povas malaperi en la daŭro de la procezo de natura selektado. Kelkaj sociobiologoj havas sintenojn proksimajn al la socia darvinismo. ​
Delta bluso
La Delta bluso estas unu el la plej fruaj stiloj de blusa muziko. Ĝi originiĝis en la Misisipa Delto, nome regiono de Usono etende el Memfiso (Tenesio), en la nordo al Vicksburg (Misisipio), en la sudo kaj el Helena (Arkansaso), en la okcidento al la rivero Yazoo en la oriento. La Misisipa Delto estas fama pro sia fekunda grundo kaj pro sia malriĉeco. Delta bluso estas konsiderata kiel regiona varianto de rura bluso. Gitaro kaj harmoniko estas ties dominantaj instrumentoj; glitogitaro (kutime per metalgitaro) estas mejloŝtono de la stilo. Voĉaj stiloj en Delta bluso gamas el enrigardo kaj animema al pasia kaj fierema.
Anuket
Anuket (Anukis en greka lingvo) estas diino de la akvo, diino de la rivero Nilo, precipe de la akvofaloj de Asuano, regiono kie ŝi estis speciale adorata; ankaŭ diino de la amorado, en la egipta mitologio. Anuket estas reprezentata kun cilindra plumkrono, portante papiruscetron kaj la ansan krucon. Ŝia sankta besto estis la gazelo.
NGC 829
NGC 829 (aliaj indikoj — PGC 8182, MCG -1-6-49, KUG 0206-080A, IRAS02062-0801) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Anuket
Anuket, kun siaj gepatroj Ĥnum kaj Satet (kelkfoje fratino de Satet) konsistigis la triopon de Elefantina ekde la Meza Egipta Imperio, kvankam antaŭ tiu ĉi epoko ŝi estis adorata kiel filino de Reo.
Ŝi estis identigata kun la diino Iziso en Dendero kaj la insulo Philae. En postaj epokoj estis identigita kun Neftiso.
NGC 829
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Insul
Insul - prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Ahrweiler de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn. La komunumo estas parto de la administra ligo komunumaro Adenau.
Soriano Calabro
Soriano Calabro estas komunumo de Italio.
Lucjan Masłocha
Vivo
Edukito de gimnazio en Piotrków Trybunalski, abiturinta en 1931. Post la germana invado en Pollandon en 1939 malliberulo de la oflago XC, kaj post forkuro el la mallibero en 1943 komandanto kaj kunorganizanto de flankataka-spiona reto en Kopenhago kadre de la organizaĵo kun kodnomo "Felicja", subigita al la komandejo de Polaj Armitaj Fortoj en Londono. La 31-an de decembro 1944 nuptis Anna Louisa Lone Mogensen, tradukistinon, kurierinon kaj aktivulinon de la rezistomovado. 3 tagojn poste, dum sieĝo fare de Gestapo de la vilao, en kiu troviĝis radiostacio, ambaŭ pereis.
Memorigo
Rekone de lia heroeco kaj meritoj danoj metis liajn cindrojn en la Aleo de Merititoj sur la ĉefurba tombejo Mindelunden en Ryvangen. Li estas unusola fremdlandano tie entombigita.
En Lodzo troviĝas strato al Lucjan kaj Lone Masłoch, kaj ankaŭ, apuda obelisko ilin memoriganta.
En 1977 aperis dokumenta filmo Felicja, reĝisorita de Magda Żurowska, rakontanta pri la pola-dana organizaĵo de la rezistomovado, kies komandanto estis Lucjan Masłocha.
Sarralbe
Sarralbe estas franca situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.
Ĝiaj loĝantoj nomiĝas Sarralbigeois aŭ Sarralbenois.
Cindrulino 2: Sonĝoj iĝas veraj
Cindrulino 2: Sonĝoj iĝas veraj (Cinderella II: Dreams Come True je OV) estas animacia filmo produktita de Disney kaj publikigita en 2002. Ĝi estas la dua ero de la konata historio Cindrulino.
Scenaro
La historio komenciĝas kiam Jaq kaj Gus Gus kuras al la palaco por aŭskulti la fabelon de La Cindrulino, tamen ili alvenas malfrue ĝuste kiam la Feino Madrina legas la finon. Ŝi proponas al la musoj, ke ili faru sian propran libron, kaj Gus sugestas la unuan historion titolitan La unua tago en la kastelo.
Pasado de Merkuro
Pasado de Merkuro aŭ transito de Merkuro okazas, kiam la planedo Merkuro pasas inter Tero kaj Suno. La planedo iĝas videbla kiel malgranda nigra punkto, kiu trairas la sunan diskon.
Pasado de Merkuro elde Tero
La pasadoj de Merkuro vidataj elde Tero estas multe pli oftaj ol tiuj de Venuso, kun ofteco de po 13 al 14 en ĉiu jarcento, pro la pli malgranda orbita periodo de Merkuro ol tiu de Venuso. Ili povas okazi en majo, kun intertempo de 13 aŭ 33 jaroj, aŭ en novembro ĉiujn 7, 13 aŭ 33 jarojn.
Dum pasado en majo Merkuro, proksima de sia afelio, estas vidata sub angula diametro de 12" (arksekundoj), kaj dum pasado en novembro, la planedo proksimiĝas sian perihelion kaj havas angulan diametron de nur 10 ".
La Pierre Gassendi observis unuafoje pasadon de Merkuro, danke al antaŭkalkuloj de Johannes Kepler. Li ne sukcesis observi la pasadon de Venuso, kiu okazis la sekvantan monaton, ĉar la tiamaj astronomiaj tabeloj, malprecizaj, ne indikis ke tiu pasado estis nevidebla de granda parto de Eŭropo.
Razantaj pasadoj
Foje Merkuro nur tuŝetas (lau vidpunkto de Tero) la sunan diskon dum pasado. En tiu okazo eblas ke en iuj lokoj de la Tero plena pasado estus vidata dum en aliaj estus nur parta pasado (ne estas dua nek tria tuŝoj). Tiaj pasadoj maloftas. La lasta tia pasado okazis la, la antaŭlasta okazis la kaj la venonta okazos la.
Eblas, ke razanta pasado estus parte videbla elde iuj teraj regionoj, kaj nevidebla elde aliaj. Tiaj eventoj okazis la kaj.
Samtempaj pasadoj
Samtempaj pasadoj de Merkuro kaj de Venuso antaŭ Suno estas maloftegaj, la lasta okazis en la jaro 373 173 a.K., la venonta okazos en la jaro 69 163.
Pasadoj de Merkuro viditaj elde aliaj planedoj
La pasadoj de Merkuro vidataj de Venuso pli oftas ol tiuj vidataj de Tero, ĉar la inklinacio de la orbito de Merkuro rilate al la orbita ebeno de Venuso estas nur 4,33°, do malpli ol rilate al la orbita ebeno de Tero: 7°. Sed praktike tiaj pasadoj verŝajne neniam povos esti observataj pro la opakeco de la venusa atmosfero.
La pasadoj de Merkuro vidataj de Marso ankaŭ pli oftas ol tiuj vidataj de Tero, ĉar la inklinacio de la orbito de Merkuro rilate al la orbita ebeno de Marso estas nur 5,16°. Pluraj el tiuj pasadoj okasas ĉiujardeke.
La eksplor-veturiloj Spirit kaj Opportunity teorie estus povintaj observi la pasadon de la, sed iliaj filmilo ne havas sufiĉan distingan povon.
La pasadoj de Merkuro vidataj de Jupitero ankaŭ estas pli oftaj, ĉar la inklinacio de la merkura orbito estas 6,29°. Tiaj pasadoj povus esti observataj de unu el la naturaj satelitoj de Jupitero prefere ol de Jupitero mem, pro la opakeco de la jupitera atmosfero kaj malĉeesto de difinita "surfaco".
La pasadoj de Merkuro vidataj de Saturno okazas po "grupoj" de kelkaj dum unu tera jaro, grupoj okazantaj ĉiujn pli-malpli 30 jarojn. Tiaj transitoj, kiel tiuj elde Jupitero, estus prefere vidataj de la naturaj satelitoj de Saturno.
Spider-Man 2
Spider-Man 2 filmita en la jaro 2004 estas filmo de reĝisoro Sam Raimi.
Metita du jarojn post la okazaĵoj de Spider-Man, la filmo trovas Peter Parker luktante por Dro. Otto Octavius por rekreado de la danĝera eksperimento kiu mortigis lian edzinon kaj lasis lin neŭrologie kunfandita al mekanikaj tentakloj, dum ankaŭ traktante ekzistecan krizon inter siaj duoblaj identecoj kiuj ŝajnas senvestigi lin de liaj potencoj.
27602 Chaselewis
27602 Chaselewis estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (Lincoln Near-Earth Asteroid Research) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de Chase Douglas Lewis, finalisto de la Broadcom MASTERS' de 2012, matematika kaj scienca konkurso por gestudentoj de mezlernejo, pro lia projekto pri fiziko. Li estis lernanto ĉe la Lewis School de Chapel Hill (Norda Karolino).
Shinji Kagawa
(laŭ sistemo Hepburn, en Esperanto Ŝinĝi Kagaŭa, japane 香川真司, n. 17-an de marto 1989) estas japana futbalisto. Ekde a jaro 2008 li membras en la japana nacia teamo de futbalo.
Terka Lux
LUX Terka (pro. luks), Dancsházi Oláh Ida, estis hungara verkistino naskita en Szilágysomlyó 1873 kaj mortinta en Budapeŝto la 9-an de majo 1938. Ŝi estis la edzino de György Szőllősy.
Biografio
Terka Lux verkis siajn felietonojn sub plumnomo Oláh Ida en jaroj 1893 – 96. De 1900 ŝi publikis precipe en gazeto Pesti Hírlap. De 1913 ŝi estis mallongtempe ĉefredaktoro de la gazeto Színház. Ŝiaj romanoj havas satirikajn tonojn.
Soloneco
Soloneco ( Солонец) ankaŭ nigra alkala grundo estas sala grundotipo, ekzistanta de duonhumidaj ĝis duonaridaj areoj. Ĝin karakterizas granda natrioenteno en la subaj grundotavoloj (1,5-3 m), kiuj akumuliĝas tie pro subenlaviĝo el la pli supraj tavoloj.
Ĝi povas estiĝi pro sinko de la grundakvo-nivelo, el solonĉako. Se stepa grundo havas natrian grundoakvon, soloneco povas estiĝi per grundosaliĝo. Se akumuliĝas gipso aŭ kalko en la supra tavolo, oni parolas pri gipsa aŭ kalka soloneco.
Tipa soloneca regiono estas la oriento de la Kaspia maro kaj ĉirkaŭ la Aralo, plie en lokoj en Kanado, Aŭstralio, Somalio, kaj Argentino. En Eŭropo, ekzistas nur malmulte da soloneco, ekz. ĉe Podersdorf, Aŭstrio aŭ en Rumanio.
Licencio
Pedagogio
Licenciulo estas havanto de licencia rango (licenciulino pri sociaj komunikoj).
Vidu ankaŭ
Magistro
Titolo
Velfoj
La Velfoj, Welfen, origine frankona nobela dinastio konata ekde la 9-a jarcento, estis grava en la mezepoka eŭropa historio.
La origina dinastio, nomata "la pli maljunaj Velfoj", formortis 1055 per la morto de Welf la 3-a. Lia fratino Kunigunde edziniĝis en la italan nobelan familion d'Este kaj fariĝis la prapatrino de ĉiuj postaj dinastianoj, nomataj la "Pli junaj Velfoj".
La potenco de la Velfoj kulminis en la Sankta Romia Imperio en la 12-a jarcento kiel kontraŭuloj de la Ŝtaŭfoj, kaj plian fojon en la 18-a kaj 19-a jarcentoj kiel reĝoj de Britio (dinastio Hanovro).
La mortis la tiam 63 jarojn aĝa reĝino Frederika de Grekio (el la velfa familio, edzino de reĝo Paŭlo de Grekio), la ĝis nun lasta Velfo sur monarĥia trono. Ŝia nevo Ernst August von Hannover (n. 1954), edzo de princino Karolina de Monako, estas nuna dinastiestro de la Velfoj.
Reganto de la lando Hanovro kaj de Britio en persona unio
La hanovra dinastio ekde 1714 regis Brition post la Stuartoj. La unuaj britaj reĝoj el la hanovra dinastio regis en persona unio ankaŭ super la lando Hanovro, unue kiel princoj-elektistoj, poste kiel reĝoj.
En 1714 la princo-elektisto de Hanovro heredas la britan tronon kiel reĝo Georgo la 1-a. Hanovro kaj Britio havis komunan monarĥon de 1714 ĝis 1837 (en Hanovro unue kiel princo-elektisto, ekde 1815 kiel reĝo):
Britio post persona unio
En 1837, Viktoria heredis la britan tronon.
Lando Hanovro post la persona unio
En la lando Hanovro, laŭ la salfranka leĝo nur viro rajtis heredi la tronon. Tiel la persona unio inter la du reĝlandoj finiĝis.
En 1866 la reĝlando estis konkerita kaj aneksita de Prusio kaj ĉesis ekzisti kiel memstara lando.
<!--
Geschichte
Bei den Welfen wird zwischen den älteren und den jüngeren Welfen unterschieden, bei den älteren zudem zwischen den burgundischen (auch Rudolfinger genannt) und schwäbischen Welfen, deren Stammburg bei Weingarten (Altdorf) im Schussental lag. Der verwandtschaftliche Zusammenhang zwischen diesen beiden Linien ist allerdings nur wahrscheinlich, aber nicht gesichert.
Die burgundischen Welfen
Die burgundischen Welfen stammen aus der fränkischen Herrschaftsschicht und treten urkundlich erstmals im 8. Jahrhundert mit Ruthard auf, einem der Stammväter der Familie, der nach 746 Besitz an Maas und Mosel, also im Kerngebiet der karolingischen Macht, erwarb. Seit der Mitte des 8. Jahrhunderts waren die Welfen auch in Oberschwaben begütert, am bekanntesten davon ist ihr Besitz in Weingarten (Altdorf).
Nach der Familienlegende führen die Welfen ihren Stammbaum bis auf Edekon zurück, einen hunnischen oder skytischen Fürsten zur Zeit Attilas um 450 und Vater des Odoaker (siehe unten). Die gesicherte Stammreihe der Familie beginnt jedoch erst mit Graf Welf I. (819 bezeugt). Ihm gelang es, seine Machtposition durch die Verheiratung seiner beiden Töchter Judith († 843) und Hemma († 876) mit den Karolingern Ludwig dem Frommen († 840) bzw. Ludwig dem Deutschen († 876) auszubauen und zu festigen.
Welf II., wahrscheinlich ein weiterer Sohn Konrads, wurde Graf im Linzgau und Alpgau und ist der Stammvater der schwäbischen Welfen, wobei die familiären Zusammenhänge nicht nur zwischen ihm und Konrad, sondern auch zwischen ihm und seinen Nachkommen nicht gesichert sind. Erst mit Rudolf I., der 935 bezeugt ist, und seinem Bruder Konrad, der als Heiliger Konrad von Konstanz bekannt ist, und die beide Urenkel Welfs II. sein können, setzt gesicherte Information wieder ein.
Die schwäbischen Welfen
Die schwäbischen Welfen gründeten ihre Macht auf umfangreichen Allodial- und Lehnsbesitz in Schwaben, Rätien und Bayern. Welf III., ein Urenkel Rudolfs I., wurde 1047 zum Herzog von Kärnten ernannt, mit ihm erlosch die Familie im Mannesstamm aber auch schon acht Jahre später.
Name und Besitz der Welfen gingen auf den Sohn seiner Schwester Kunigunde oder Kunizza über, die etwa zwanzig Jahre zuvor den italienischen Markgrafen Alberto Azzo II. d’Este geheiratet hatte; er ist der Stammvater der jüngeren Welfen.
Die jüngeren Welfen (Haus Welf-Este, Herzöge von Bayern und Sachsen, ab 1070)
Welf IV., der Sohn Kunigundes und Alberto Azzos, wurde im Jahr 1070 von König Heinrich IV. zum Herzog von Bayern ernannt. Mit ihm und seinen Söhnen Welf V. und Heinrich der Schwarze begann die Zeit, in der die Familie im Kaiserreich in der Opposition gegen die Staufer die zentrale Rolle spielte, insbesondere, nachdem Heinrich durch seine Ehe mit der Billungerin Wulfhild die Machtstellung der Welfen in Sachsen begründete sowie beider Sohn Heinrich der Stolze durch seine Ehe mit Gertrud von Sachsen, der einzigen Tochter des Kaisers Lothar III., gegen Ende seines Lebens zusätzlich den Titel eines Herzogs von Sachsen erwarb.
Der sich aufgrund dieser Position andeutende Schritt zum Königtum gelang den Welfen jedoch nicht. Anstelle Heinrichs wurde 1138 der Staufer Konrad III. gewählt – Heinrichs Machtfülle und sein Temperament erschienen den anderen Fürsten zu bedrohlich. Als Konrad von Heinrich den Verzicht auf eines seiner beiden Herzogtümer verlangte, kam es zum Streit, der Verhängung der Reichsacht über Heinrich und dem Entzug beider Herzogtümer. Zwar konnte Heinrich Sachsen gegen alle Angriffe bewahren, er starb aber bereits ein Jahr später, noch ehe er das 32. Lebensjahr vollendet hatte.
Nach dem Tod Heinrichs des Stolzen übernahm zunächst sein Bruder Welf VI. die Führung des Hauses und die Verwaltung der welfischen Stammgüter in Schwaben, da Heinrich der Löwe, der einzige Sohn Heinrichs des Stolzen, noch nicht volljährig war. 1142 gelang es ihm, von Konrad III. die Rückgabe des Herzogtums Sachsen an Heinrich den Löwen zu erreichen.
Schon um 1120 war Judith, die Schwester Heinrichs des Stolzen und Welfs VI., mit Friedrich von Staufen, Herzog von Schwaben, verheiratet worden, um einen Ausgleich zwischen Staufern und Welfen zu bewirken. Aus dieser Ehe ging der spätere Kaiser Friedrich Barbarossa hervor, der 1151 eine Versöhnung zwischen seinem Onkel Konrad III. und seinen welfischen Vettern bewirken konnte (Konrad war 1152 gestorben und Friedrich sein Nachfolger), durch die Heinrich der Löwe 1156 auch das Herzogtum Bayern zurückerhielt, Welf VI. wurde Herzog von Spoleto und damit der mächtigste Mann im italienischen Reichsteil, da er aufgrund seiner Verwandtschaft mit dem Hause Este auch über Sardinien und als Markgraf über Tuscien herrschte. In der Tübinger Fehde (1164–1166) zeigte sich die Abhängigkeit des Kaisers von den Großen des Reiches genauso wie die Komplexität der Herrscher-Beziehungen, die nicht auf den staufisch-welfischen Gegensatz zu reduzieren ist. Als 1167 aber sein einziger Sohn Welf VII. an der Malaria starb, verlor er das Interesse an der Politik und vermachte Friedrich I. Barbarossa durch Erbvertrag die welfischen Hausgüter in Schwaben, namentlich Ravensburg und Altdorf.
In der Folge kam es zu neuerlichen Konflikten zwischen dem Kaiser und seinem Vetter Heinrich der Löwe, im Verlauf derer dieser nicht nur seine Herzogtümer Bayern und Sachsen verlor (1179 Reichsacht, 1180 Aberkennung der Reichslehen), sondern nach England zu seinen Verwandten aus dem Hause Plantagenet ins Exil gehen musste – seine Frau war die Schwester von Richard Löwenherz. Die Macht der Welfen in Deutschland war gebrochen, das Herzogtum Bayern fiel an die Wittelsbacher, die dort bis 1918 regierten.
Nach einer Versöhnung mit dem Kaiser 1194 erhielt er zwar einen Teil seiner Güter und Titel zurück, der Kampf zwischen Staufern (verbündet mit dem französischen Königshaus der Kapetinger und mit Aragon) und Welfen (verbündet mit dem Haus Anjou-Plantagenet) dauerte aber fort, spiegelt sich vor allem in den inneritalienischen Auseinandersetzungen der kaisertreuen und der papsttreuen Partei der Ghibellinen und Guelfen wider.
Deutscher König und Kaiser (staufisch-welfischer Thronstreit 1198–1214/15)
Ein letztes Aufflackern der welfischen Opposition war die Wahl Ottos IV., Sohn Heinrichs des Löwen, 1198 zum Gegenkönig zu Philipp von Schwaben. Nach dessen Ermordung 1208 wurde Otto 1209 durch Papst Innozenz III. zum ersten und einzigen welfischen Kaiser des Heiligen Römischen Reichs gekrönt, schon kurz darauf aber wegen seines Versuchs, Sizilien ins Reich einzugliedern, unter Kirchenbann gestellt. 1214 unterlag Otto in der Schlacht bei Bouvines dem französischen König Philipp II. August und dem Staufer Friedrich II., der 1215 zum Gegenkönig gewählt wurde. Otto IV. starb 1218 auf der Harzburg, Friedrich II. wurde sein Nachfolger.