cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Okcident-patrinmontaraj pinaroj-kverkaroj
Faŭno
La multeco de reptilioj inkluzivas la krotalojn Crotalus lepidus, Crotalus pricei, Crotalus willardi kaj iuj Phrynosomatidae  (Sceloporus clarki, S. jarrovi, S. scalaris kaj S. virgatus).
Finfine la montaro estas grava interaĵo pri la migrada vojo de Danaus plexippus (Nimfalisedoj).
Konservado kaj minacoj
La pinaroj estis hakataj de la arbarekspluatado- kaj papero-industrioj ekde la 1800-aj jaroj kaj nur tre eta procento de la originaj arbaroj restas. Tiu forigo de biotopoj estas rezultinta je la supozata formorto de la imperia kampefilo, iam la plej granda pegedo en la mondo. Aereoj kiuj estas prioritataj por la naturprotekto inkluzivas Bavispe/Sierra del Tigre kaj Kupro-Kanjonon, dum la sola protektejo estas La Michilía. Estas iom da protektejoj en la Madreaj Arbarinsuloj en Arizono kiuj estas parto de la ekoregiono kvankam ili situas ekster Okcidenta Patrinmontaro, inkluzive de Ĉiuaŭo-Naturprotektejo (Arizono), Galiuro-Sovaĝejo (Arizono), la Rinkon-Montara distrikto (Arizono) de Saguaro Nacia Parko, Huaĉuka-Montaro (Arizono), Puŝ-Kresto Sovaĝejo (Arizono), Montaro Santa Teresa (Arizono) kaj Paĥarito-Montaro.
La strato al Wigan Pier
La strato al Wigan Pier (angle. The Road to Wigan Pier, eldonita en 1937 en Londono de Victor Gollancz Ltd.) estas unu de la plej gravaj verkoj de George Orwell.
Enhavo
La libro konsistas el du tre diversaj partoj. En la unua parto Orwell priskribas en formo de raportaĵo spertojn, kiujn li kolektis komence de 1936 en nordangla industria areo en la vilaĝoj Barnsley, Sheffield kaj Wigan). La malgranda mineja vilaĝo Wigan situas inter Liverpool kaj Manchester. Dum la 1930-aj jaroj tie multaj ministoj estis senlaboraj. La libro priskribas detale, kiel iliaj vivkondiĉoj malpliboniĝis ekde la unua mondmilito. Je la fino de la unua parto Orwell esprimas sian opinion, ke socialismo povus plibonigi la vivkondiĉojn de la homoj.
En la dua parto la aŭtoro en formo de eseo pridiskutas la aktualan politikan situacion kaj en la brita regno kaj en Eŭropo. Li priplendas, ke la protagonistoj de la socialisma moviĝo nur malmulte liveras honoron al ĝi. Orwell demandas precipe, kial la socialismo ne havas pli da anoj en Britio, speciale en tavoloj de la popolo, kiuj profitus de ĝi ekonomie. La aŭtoro atribuas tion al kvin faktoroj:
2. Teknokratio: Multaj socialistoj tendencas laŭ Orwell, progresigi la teknikan progreson por si mem kaj havi utopiajn ideojn pri la eblecoj de sociaj ŝanĝoj.
4. Mankanta koncentriĝo al la ĉefaĵo: La aŭtoro opinias, ke la socialistoj estas troe okupataj pri filozofa ... kaj ideologia ortodokseco, kaj ofte perdas atenton al la la baza celo, la plibonigon de la vivkondiĉoj de la homoj.
5. „Strangeco“ (crankiness): En la socialisma movado troviĝas laŭ Orwell ne malmultaj homoj kun tre nenormala vivmaniero. Li mencias i.a. vegetarismo, nudismo, homoj kun plenbarboj kaj sandaloj. Tio ofte forigos normalajn homojn, sin aliĝi al la movado.
Krome li rilatas la malriĉiĝon de la meza klaso al la ankaŭ en Britio ekanta faŝismo.
La nomo de la libro estas ne facile komprenebla: Pier estas bordejo por ŝipoj, tipa strukturo por marbordaj feriaj lokoj en Britio. Sed Wigan situas ene de la lando kaj estas la kontraŭo de feria loko. En la libro Orwell konstatas, ke Wigan Pier estas malkonstruita kaj neniu povis diri, kie ĝi antaŭe estis. Eble ĝi estis ŝarĝejo por karbo je la bordo de kanalo.
Ĉernjaĥovsk
Ĉernjaĥovsk (ruse: Черняховск; germane: Insterburg; litove: Įsrūtis; pole: Wystruć) estas urbo en Kaliningrada provinco, Rusio. La urbo estas ĉe kuniĝo de riveroj Instruĉ (Инструч) kaj Angrapa (Анграпа), kiuj post kuniĝo estas rivero Pregola (Преголя). La geografia situo estas. Loĝantoj: 29.100 en 1959, 44.323 en 2002.
Urba amasa transporto
Konkreta sistemo de la urba amasa transporto povas ensumigi aŭtobusan, tramtransporton aŭ trolebusan transporton, en urboj kun pli ol miliono da loĝantoj kutime ankaŭ metroo kaj urban aŭ ĉeurban fervojon. Kelkokaze estas parto de la urba amasa transporto ankaŭ telfero, nekonvenciaj linioj (funikularoj, aertelferoj ks.) aŭ pramejoj aŭ aliaj formoj de akva transporto.
Ĉernjaĥovsk
Historio
Ĝi estis fondita en 1336, post la Prusa Kampanjo, kiam la grandmajstro de la Ordeno de germanaj kavaliroj Dietrich von Altenburg konstruis kastelon nomitan Insterburg en la loko de iama praprusa fortikaĵo. Dum ilia kampanjo kontraŭ la Grandduklando Litovio, la loko estis detruita en 1376 kaj denove fare de polaj soldatoj en 1457. La kastelo estis rekonstruita kiel la sidloko de prokuratoro kaj vilaĝo apuda prisetlitis por liveri aferojn al ĝi, kiu ankaŭ nomiĝas Insterburg.
Urba amasa transporto
La urba amasa transporto estadas plenigita ankaŭ per ĉeurba, interurba kaj neamasa transporto kaj traligita kun ili. Signifaj transportaj nodoj de UAT estas establataj en proksimeco de transportaj nodoj de interurba transporto (fervojaj stacidomoj, aŭtobusaj stacidomoj, flughavenoj, havenoj signifaj por persona transporto). Proksime de la transportaj nodoj de la amasa transporto aŭ en ties kadro estas establataj postenoj de taksioj, kaptaj parkumejoj (P+R), eventuale lokoj por ŝanĝo de aŭtomobila transporto al la amasa (K+R) aŭ metigejoj de bicikloj (B+R).
Publika transporto per nemotoraj veturiloj surbaze de tirveturiloj aŭ per bicikloj (rikiŝo) ankaŭ ne havadas hodiaŭ karakteron de la amasa transporto. Sed en evolulandoj eĉ transportaj rimedoj per animala trakcio estas ĝis hodiaŭ signifa konsistero de urba transporto, cetere tiel komencis ankaŭ la eŭropa publika transporto (omnibuso, urba kaj interurba ĉevaltira tramo).
Ĉernjaĥovsk
Historio
En 1818, post la Napoleonaj militoj, la urbo iĝis la sidejo de Distrikto Insterburg ene de la Gumbinnen-regiono. Michael Andreas Barclay de Tolly mortis en Insterburg en 1818 sur vojo de sia Livoniana grandbieno al Germanujo kie li volis renovigi sian sanon. En 1863, pola sekreta organizo estis fondita kaj funkciigita en Insterburg. Ĝi estis implikita en armilkontrabandado en Rusion antaŭ la Januara Ribelo. Ekde majo 1864 ĝia gvidanto estis Józef Racewicz.
Insterburg iĝis parto de la Germana Imperiestra Regno dum la unuigo de Germanio (1871). La 1-an de majo 1901, ĝi iĝis eksterdistrikta urbo memstara. Post la Unua Mondmilito, la urbo estis teritorie apartigita de la resto de Vajmara Germanio, kiam la provinco de Orienta Prusio fariĝis eksklavo. La futbalklubo Yorck Boyen Insterburg estis formita en 1921.
Post 1989, grupo de homoj enkondukis la Aĥalteko-ĉevalspecon en la areo kaj malfermis stalon por bredado de tiu ĉi speco.
Eugen Diederichs
Eugen DIEDERICHS (naskiĝinta la en Löbitz, mortinta la  en Jena) estis grava germana eldonisto. En 1896 li fondis eldonejon sian en Florenco, kies ampleksa gamo etendiĝis je la germana romantiko kaj vajmara klasikismo kiel ankaŭ je skribitaĵoj el Antikveco kaj pri Friedrich Nietzsche. Hodiaŭ ĝi apartenas al la Eldoneja grupo Random House en Munkeno.
La fruaj jaroj
Eugen Diederichs naskiĝinte ĉe landa bieno Löbitz apud Osterfeld en Turingio pasigis la infanajn kaj junulajn jarojn ekde 1872 en Naumburg (Saale). Laŭ la volo de la patro Carl Friedrich li trejniĝis post la meza maturiĝekzameno kiel agrikulturisto; poste li laboris kiel administranto ĉe diversaj bienoj kamparanaj.
Kial li iris en 1896 el Italujo li decidis fondi en Florenco eldonejon; pri la kaŭzoj li rakontis en letero de la 1.9. adresita al Ferdinand Avenarius.
La unuaj eldonitaĵoj estis poeziaj volumoj de Emil Rudolf Weiß kaj Ferdinand Avenarius, dume la unua sukcesego estis en 1897 per la verko de Hans Blums Die deutsche Revolution 1848/49. La saman jaron Diederichs translokigis la firmaon al lepsiko. Ĉeter la fruaj sortimenteroj troviĝis ankaŭ la dua verko de Hermann Hesse Eine Stunde hinter Mitternacht (1899).
Eldonistado en Lepsiko kaj Jena
En la sekvanta jaro Diederichs nupsi Helene Voigt, kiu tiutempe aktivis kiel aŭtorino por Schleswig-Holsteiner Landsleute. Kun ŝi li havis kvar infanojn: Ruth, Jürgen, Niels kaj Peter Diederichs. En la geedziĝjaro li eldonis de Wilhelm Bölsche la verkon Das Liebesleben in der Natur en tri volumoj. Li ekigis la unuajn verkareldonojn de Jens Peter Jacobsen, Novalis kaj Maurice Maeterlinck al kio sekvis aliaj tiaj projektoj, ekz. pri John Ruskin, Lev Tolstoj, Anton Ĉeĥov kaj Friedrich Hölderlin. Diederichs elpensis en la sekvan tri jardekojn plurajn seriojn, kio ektipis por lia agado eldonisto. Kiel unua serio publikiĝis en 1899 Monographien zur deutschen Kulturgeschichte, kiu tamen pro malsukceso ĉesis en 1905. Krom ekigitis la serioj Erzieher zu deutscher Bildung (1904), Die Kunst in Bildern (1909) kaj Religion und Philosophie Chinas (1910).
En 1904 la eldonisto translokiĝis kun la familianoj el la metropolo libroeldona Lepsiko al Jena kie restis la eldonejsidejo ĝis 1948. En 1907 li iĝis membro de la ĵus fondita ligo Deutscher Werkbund.
La unaŭ eldonejkatalogo aperis en 1908 sub la titolo Wege zur deutscher Kultur, en kiu la eldonisto dividis la tuton en sep kategoriojn. Krom la sekcio Schriften der Antike, der deutschen Mystik, der italienischen Renaissance sowie der deutschen Klassik und Romantik enestis la listo de la temaroj Bücher zu Friedrich Nietzsche, Einzeltitel kulturtheoretischer und lebensphilosophischer Ausrichtung kaj Werke der Weltliteratur als Bezugspunkte für die „deutsche Kultur“. En la unua kategorio aperis verkoj de Platono, Aristotelo kaj Plotino kaj de Majstro Eckhart Meister Eckeharts Schriften kaj Ekstatischen Konfessionen de Martin Buber. De la romantikuloj reprezentis Friedrich Hölderlin, Friedrich von Schlegel, Friedrich Schleiermacher kaj Bettina von Arnim. La plej grava libro de la dua sekcio estis de Carl Albrecht Bernoulli Franz Overbeck und Friedrich Nietzsche, kiu ja kontraŭis la kiĉa Nietzsche-taksado kian flegis intence Elisabeth Förster-Nietzsche kaj la vajmara Nietzsche-arkivo.
Krome li publikigis verkojn de la sociala filozofo kaj pentristo John Ruskin, idolo lia, kaj librojn de germanlingvaj aŭtoroj kiel Wilhelm Bölsche, Bruno Wille, Hermann Löns kaj Carl Spitteler. Ankaŭ laborista literaturo ne fremdis nek al Diederich nek al lia lektoro Paul Göhre, ekz. Das Leben eines Landarbeiters de Franz Rehbein.
La gamo tre varia substrekis la intencon de Diederich tenadi universalan kultureldonejon; tamen la tuto ĉiam dependas de lia persona evolustato kaj individua mondosento kaj -vizio. Pli kaj pli do senteblis eneldonitare kresko de verkoj religiaj kaj malraciismaj kaj de verkoj de novromantikuloj kiel Ludwig Coellen, Karl Joël kaj Erwin Kircher. Samtempe iĝis eldonejo lia ankrejo por verkisto naciemaj-konservativistaj. parto de la romana literaturo estis aĵoj de la Heimatschutz-movado kun opozicio kontraŭ industriigo kaj teknikigado.
Ĉeter la aŭtoroj nombriĝis ankaŭ lia virino Helene Voigt-Diederichs, kiu publikigis Aus Kinderland (1907 kaj la novelan antologion Nur ein Gleichnis. Post amaferoj inter Helene Voigt-Diederichs kaj Max Scheler respektive Erich Kuithan sevkis geezeca krizo en 1908 kaj en 1911 venis la divorco. Duonan jaron pli malfrue transprenis li la kulturpedagogikan (socialan-religian monatan) gazeton "Die Tat" kiun li mem eldonis ekde 1913. Li ankaŭ estis mentoro de la liberstudenta rondo Serakreis Jena.
Ekde la 18.4.1916 li estis edzo de la verkistino Lulu von Strauß und Torney kiu ankaŭ eldonigis kelkajn skribitaĵojn en la eldonejo en Jena kaj ankaŭ mem aktive kunlaborip.
Mallonge antaŭ la Unua mondmilito li koncentriĝis pli kaj pli pri la eldonado de libroj estantaj en kunteksto kun la pornaciema Volkstum-movado. Tia novorientiĝo plej gravis dum la 1920-aj jaroj por la eldonejo, kvankam nek la antaŭaj emfazoj repuŝiĝip. Alproksimiĝo al ideoj de nacisocialismo evidentiĝis en la eseo de Diederichs Krisis des deutschen Buches ĉe Mitteilungen des Kampfbund für deutsche Kultur (kiu estis sub la influo de August Rosenberg).
Diederichs anis ĉe la framasonisma loĝio Urania zur Unsterblichkeit en Berlino; en lia eldonejo ankaŭ aperis ne malmultaj framasonismaj verkoj.
La eldonejo dum la Tria regno
Post la morto de Eugen Diederichs en 1930 - li entombigitis ĉe la Norda tombejo - transprenis la eldonejon la filoj Niels kaj Peter Diederichs apogite de Lulu von Strauß und Torney kaj Max Linke.
Edwin Erich Dwinger, kies verkoj ekde la komenco de la 1930-aj jaroj tre lukris por la eldonejo, havis ekde 1942 problemojn cenzurajn pro al skribitaĵo Zwischen Weiß und Rot. Ĝenerale la nombro de la inter 1933 kaj 1945 malpermesitaj verkoj ne tiomis; novaj verkoj eksplicite deklaritis malakceptotaj; kontraŭe la eldonejo de p. Fischer devis rezigni pri la eldono de 123 libroj inter la jaroj 1933 kaj 1944. Ankaŭ verkoj de Herman Wirth, fondinto de Ahnenerbe, eneldonprogramare troviĝip.
Post eksoldato de Nielz kaj Peter Diederichs en 1939 transprenis sole la estradon Max Linke. En 1946 li arestitis de anoj de la Ruĝa Armeo kaj mortis en la 17.9.1947 en la komunisma speciala internigejo en Sachsenhausen.
Eugen Diederichs kaj la libroarto
Ĉefa intenco eldonista estis krei noblajn uzlibrojn. Ili diferencu kaj de la kutimaj amasaĵoj kaj de fortimpresegaj eldonoj luksaj. Por Diederichs libro estis kompleta artaĵo ĉe kiu ĉiuj partoj solidu kaj inter si harmoniu. La eksteroj taŭgu por la enhavo literatura. Idolo por tio estis William Morris, kiu estis orientiĝinta je la mezepoka-libroarto.
Rolo grava ornama havis la interna titolo kiu rapide klarigu pri enhavo kaj intenco de la libro. Krome altkvalitu la papero kaj la bindaĵo. Memkompreneble ankaŭ la presliteroj kaj la koloro ne estis laŭvolaj. Tamen Diederichs forĵetis post veno al Jena la lepsikajn librodizajntradiciojn de Secesio kaj novbidermajro. Troa ekstravaganco ne plu ŝatitis dum samtempa ŝato de dekoro malsintrudema. En Lepsiko verkis por Diederichs la artistoj Heinrich Vogeler kaj Johann Vincenz Cissarz, en Jena Fritz Helmuth Ehmcke kaj Peter Behrens, kiu evoluigis en 1907/08 novan specon de Antiqua-tipoj. krome dungiĝis Friedrich Hermann Ernst Schneidler, Marie Bock, Anna Gramatyka, Wilhelm Schulz kaj Erich Kuithan kiel pentristoj/dizajnistoj.
Honoroj
En 1900 ricevis Diederichs por siaj meritoj libroartaj la bronzan medalon de la monda ekspozicio de Parizo. Sekvis venko ĉe la dresdena ekspozicio "Kunstgewerbe-Ausstellung" en 1906 kaj premio Grand Prix en 1910 ĉe la monda ekspozicio en Bruselo.
En 1924 li iĝis honora doktoro ĉe la Universitato de Kolonjo laŭ rekomendo de Friedrich von der Leyen. Okaze de la naskiĝtaga datreveno 60-a li deklaritis honora civitano de Jena.
Teatro Dal Verme
La Teatro Dal Verme estas teatro en Milano, Italio, situanta ĉe Via San Giovanni sul Muro, sur la loko de iama privata teatro Politeama Ciniselli. Ĝi estis desegnita de Giuseppe Pestagalli por mendo el Grafo Francesco Dal Verme, kaj estis uzata ĉefe por ludoj kaj opero dum la 19a kaj komenco de la 20a jarcentoj. Nuntempe, la teatro jam ne plu estas uzata por opero, kaj estas loko por koncertoj, kaj ludoj de muziko kaj danco, same kiel por ekspozicioj, prelegoj kaj konferencoj.
Fontoj
45.4672°N, 9.1815°W
2291 Kevo
2291 Kevo estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la finnlanda astronomino Liisi Oterma elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku
Nomo
Ĝi ŝuldas sian nomon al unu stacio de meteologiaj kaj biologiaj observadoj ĉe la bordo de la rivero Kevo (en komunumo Utsjoki, nordo de Finnlando).
Geoksuso
La geoksuso (Geoxus valdivianus) estas specio de mamuloj el la familio de la kricetedoj. Ĝi estas endemia en la ekoregionoj de la valdiviaj moderaj pluvarbaroj kaj de la magelanaj subpolusaj arbaroj de Argentino kaj Ĉilio. Ĝi estas la sola specio de la genro Geoxus.
La geoksusoj estas malgrandaj bestoj, adaptaj al fosadanta vivmaniero. Ili atingas kapo-korpo-longecon de 9 ĝis 11 centimetroj. La vosto estas, de 3 ĝis 5 centimetrojn, relative mallonga.
La geoksuso pezas 20 ĝis 40 gramojn. La talpeca felo estas egale malhele kolorita.
Karakterizaj estas la ĝis 7 milimetrojn longaj ungegoj de la antaŭaj piedoj. La kranio estas mola kaj ekstensa.
Tiuj neotropisaj bestoj vivas en suda Sudameriko ekde centraj Ĉilio kaj Argentino ĝis Magelana Markolo. Ili preferas pli humidajn biotopojn kiel arbarojn kaj herbejojn, sed evitas la stepajn regionojn. Ili faras galeriojn sub la tero, tamen uzas ankaŭ tiujn de aliaj bestoj. Kaj tage kaj nokte ili povas nutrokaptadi. Ilia nutraĵo konsistas el tervermoj same kiel koleopteroj kaj aliaj insektoj.
Laŭ la Internacia Unio por la Konservo de la Naturo (angla mallongigo : IUCN) la specio ne estas endanĝerigata, sed tiu ĉi mencio ne estas freŝdata.
Ann-Margret
Ann-Margret (naskiĝis la 28-an de aprilo 1941 en Valsjöbyn je la nomo Ann-Margret Olsson) estas sveda-usona kantistino kaj aktorino. Ŝi estas konsiderata inter la internacie aparte konataj svedoj.
Vivo
Ann-Margret estis la sola infano de la sveda geedza paro Olsson. Post kiam la patro jam plurajn jarojn laboris kiel elektristo en Usono, en 1946 la tuta familio definitive elmigris al Usono kaj ekloĝis en Ilinojso. En 1949 Ann-Margret alprenis la usonan civitanecon.
La unuaj kantoj havis nur tre limigitan sukceson, sed en septembro 1961 ŝia kanto „I Just Don’t Understand“ iĝis unu el la plej 20 sukcesaj kantoj en Usono. Ŝia unua filma aktorado, en la produktaĵo „Pocketful of Miracles“, en 1961 estis honorigita per la Premio Ora Globo por la plej bona nova aktorino. Ĝis 1964 sekvis pluraj pliaj sukcesaj publikigoj de vinilaj diskoj. Ankaŭ la dua kineja filmo, rekreaĵo de la muzikalo „State Fair“, kie ŝi povis kombini kantadon kaj aktoradon, estis sukcesa kaj sekve ŝi pli kaj pli koncentriĝis pri aktoraj laboroj. En 1963 ŝi estis la stelulo de la filma muzikalo „Bye Bye Birdie“, parodio pri la adora kulto pri la kantisto Elvis Presley. Kun la sukcesa kantisto Elvis Presley mem ŝi aktoris en la sekva jaro kadre de la muzika filmo „Viva Las Vegas“, kaj kantis du kantojn duope kun la "reĝo de rokenrolo". Tiujare ŝi atingis la pinton de sia renomo en Usono. La filmoj de la dua duono de la 1960-aj jaroj estis malpli sukcesaj, sed en 1971 ŝi resukcesiĝis per sia rolo en la filmo Carnal Knowledge flanke de Jack Nicholson: Ŝi nomumiĝis por la Akademia Premio kaj honoriĝis per plia Premio Ora Globo. Ankaŭ kiel kantistino ŝi denove estis sukcesa. En 1972 ŝi havis fortan scenejan akcidenton, kaj necesis pluraj operacioj por ripari ŝian vizaĝon. Sed jam rapide post tio ŝi denove aktoris.
Ŝia plej granda sukceso iĝis la filmo Tommy de 1975, filmigo de la samnoma rokmuzika muzikalo de la grupo The Who, en kiu ŝi rolis la patrinon de la ĉefrolulo Tommy. Ŝi kantis, dancis, gajnis sian trian Premion Ora Globo kaj plian nomumiĝon por Akademia Premio de la kategorio "plej bona ĉefrolulino". Sekvis multaj pliaj filmoj, kaj fine de la 1970-aj jaroj ankaŭ pliaj muzikaj sukcesoj. La kariero daŭriĝis ĝis en la 21-a jarcento.
Ann-Margret estas honorigita per stelo en la Trotuaro de famo en Holivudo.
Staszów
Staszów estas urbo en la provinco aŭ historie vojevodio Sanktakrucio en Pollando. Ĝi apartenas al samnoma komunumo Staszów kaj estas la administra centro de ankaŭ samnoma distrikto Staszów. Staszów fondiĝis en la 13-a jarcento, kaj ricevis urbajn rajtojn la 11-an de aprilo 1525. Fine de junio 2015 ĝi havis loĝantojn.
Jeanne Barret
Jeanne BARRET ["ĵan BARE"] ( – 1807) estis la unua virino kiu ĉirkaŭnavigis la mondo.
Rimo
Rimo estas ia samsoneco inter du aŭ pluraj vortoj. Kio rimas kun kio ĉefe dependas de fonologio, sed ankaŭ tradicio ludas rolon. Ekzemple, pro konvencio de la Esperantlingva literaturo, William Auld povis en sia poemo Memoro rimigi la vortojn "fola" kun "memora", kvankam [l] kaj [r] estas malsamaj fonemoj en Esperanto.
Inter rimoj oni povas ĉefe distingi inter komenca rimo kaj fina rimo.
"Ka-ra fra-to, ko-ra-mi-ko, ka-ma-ra-do kun-kres-kin-ta…"
La fina rimo evoluis en lingvoj kiuj nature lokas la akcenton sur la lasta aŭ antaŭlasta silabo de vorto, ekzemple la mezepoka Okcitana, kaj de tiuj lingvoj post (kaj iomete dum) Mezepoko disvastiĝis ankaŭ al lingvoj havantaj fonologiojn nature pli favorajn al komencaj rimoj aŭ senrima verkado. Ĝi estas la tipa rimo de Esperanto, kaj povas esti dividata en diversaj subkategorioj:
Plena rimo - samsoneco de la akcenta vokalo kaj de ĉiuj ĝin sekvantaj sonelementoj ĉe du aŭ pluraj vortoj (muro - turo, vidas - sidas, elemento - firmamento). Kelkaj poetoj taksas plenaj rimoj eĉ parojn kiel: roso - kaozo, fola - memora, kvankam - dankan.
Aborta rimo aŭ radikrimo estas rimantaj radikoj kun diversaj finaĵoj (mordas - pordon, anĝelo - peli, grandaj - lando).
Vokala rimo aŭ asonanco estas vortoj de identa vokala kvalito (muro - suno, ili - kisi, dormu - blovu). Vokalaj rimoj tradicie havis malaltan statuson en liriko, sed ofte uziĝas en kantotekstoj, kie la melodio kun-efikigas ilin. Sekve, vokala aborta rimo estas radikoj de identa vokala kvalito sed kun diversaj finaĵoj (mordas - blovis, ili - kisus, festo - eĥe). Bona ekzemplo de ambaŭ estas la unua verso de la kanto Papago de Ĵomart kaj Nataŝa:
Adasismo - tiel nomis Grabowski rimadon per la samaj gramatikaj elementoj (paroladas - sidadas, laborema - kredema, trafita - dungita).
Mozaika rimo similas al plena rimo, krom tio, ke unu aŭ pli el la rimantaj eroj konsistas el pli ol unu vorto (lun' do - hundo, mastre - gast' re, por mi - dormi, murdu - nur du).
Historie en Esperanto
Ĉe la unuaj poetoj de Esperanto (Zamenhof, Grabowski, ktp) ni trovas nur purajn rimojn (sendi-plendi, koro-floro). Sed ĉar tiaj rimoj estas troveblaj nur en limita kvanto, oni tre ofte renkontas ĉe ili sufiksrimojn (adasismojn), t. e. rimadon per sama elemento (dividitaj-disbatitaj, plorema-kantema), kiu propre ne estas rimo, nur vortripeto. Lastatempe pli kaj pli validiĝis la tendenco elimini la adasismojn, kaj helpi pri la rimmalriĉo per alia rimedo, per la t. n. parencrimoj. La parencrimoj utiligas la fonetikan parencecon inter la konsonantparoj b-p, g-k, d-t, f-v, ĉ-ĝ s-z, a-j, r-l, m-n (plenda-fremda, dolĉa - sorĉa, granda-migranta, glaso-nazo, ktp.). Precipe ĉe rusoj oni trovas krome radikrimojn (abortajn rimojn), tio estas: rimantaj radikoj kun diversaj finaĵoj (anĝelo-peli, grandaj-lando); ĉi tiu rimkutimo ŝajnas tute maltaŭga por E, kie la finaĵoj estas klare elparolataj kaj devas ne esti englutitaj. Vastan pritrakton de la tuta rimproblemo oni trovas en Lingvo, Stilo, Formo de Kálmán Kalocsay.
Ĉar la Esperantaj rimoj estas ligitaj al la radikoj, oni povas, pli facile ol en iu alia lingvo, kunmeti Esperantajn Rimarojn. Tiaj Rimaroj aperis de Rhodes (1905), de Parisot kaj Cart (1909), de Avoto (1918), de Jaumotte (1931), de Waringhien (1932). La dua kaj precipe la lasta (v. Parnasa Gvidlibro) enhavas ankaŭ pritrakton de poetiko.
Oni ne malmulte mokis pri ĉi tiuj Rimaroj, asertante, ke al vera poeto ili ne estas necesaj. Nu, estas vere, ke originalajn poemojn, kie la penso devas naskiĝi kun la formo, oni apenaŭ verkas per la helpo de tia lambastono. Sed ĉe tradukoj, ili povas ŝpari multan tempon kaj cerbumon.
Literaturo, krom la menciitaj: F. R. Shelton. Pri sonetoj (Literaturo, okt.-dec. 1925;) Teo Jung: Pri la E-a poezio HDE, 1-a kaj 8-a de aprilo 1927;) Hohlov: Rimo en Esperanto (Esperanto dec. 1927; febr. kaj marto, 1929).
Proverbo
Ekzistas proverbo pri rimo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:
Esquerra Republicana de Catalunya
La Respublika Maldekstro de Katalunio, katalune: Esquerra Republicana de Catalunya, estas maldekstra sendependendisma partio en Hispanio kampanjanta por la sendependeco de Katalunio. Ĝi ankaŭ estas ĉefsponsoro de la sendependecmovado de Francio kaj Hispanio en la teritorioj konataj inter la katalunaj naciistoj kiel Kataluna Landaro.
Cebanico
Cebanico [zebaNIko] estas municipo en la oriento de la provinco Leono, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de León, en la centroriento de la provinco.
Esquerra Republicana de Catalunya
Ĝiaj bazaj politikaj principoj estas difinitaj en la Deklaro de Ideologio aprobitaj dum la 19-a Nacia kongreso en 1993. Tio estas organizita en la tri areoj kiuj donas al la organizo sian nomon: Esquerra (Maldekstro), Repúblicana (engaĝiĝo en la ŝtatoformo de respubliko kontraŭ la nuna konstitucia monarkio de Hispanio) kaj Catalunya (kiu konsistas el la tielnomitaj "Kataluna Landaro").
Cebanico
Geografio
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cebanico, Corcos, Mondreganes, Quintanilla, La Riba, Santa Olaja de la Acción kaj Valle de las Casas, okupas totalan areon de 89,75 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 141 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 66 km de Leono, provinca ĉefurbo.
Esquerra Republicana de Catalunya
Esquerra Republicana de Catalunya havas nuntempe 21 sidlokojn (tria plej granda grupo laŭ sidlokoj) en la Kataluna Parlamento kaj 1 sidloko en la Baleara Parlamento. Ĝi estas unu el la tri koalicimembroj de la nuna triparta maldekstrema kataluna registaro. Ĝi estis nelonge forpelita de tiu koalicio en majo 2006 pro la multaj streĉitecoj kun la PSC-PSOE (Partio de socialistoj de Katalunio).
Cebanico
Historio
En Mezepoko okazis reloĝado. La areo apartenis al la Regno Leono.
Esquerra Republicana de Catalunya
El la "kataluna landaro", ĝi havas tri sidlokojn (kvina plej granda grupo laŭ sidlokoj) en la Hispana Parlamento kaj unu sidloko en la Eŭropa Parlamento.
Cebanico
Historio
Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (popola arkitekturo, historia heredo, piedirado).
Bordano
Bordano estas komunumo en la orienta parto de norda Italio. Ĝi situas en la regiono Friulo-Venecio Julia kaj, ene de ĝi, en la provinco Udine, kiu ekde aprilo 2018 ne plu estas oficiala administra unuo - nun la loko formale apartenas al administra unuo nomata ''. Fine de en la komunumo vivis. Kristana patrono estas la sanktulo Antonio la Granda, kies memortago sekve estas la komunuma festotago.
Najbaras la komunumoj Casargo, Cortenova, Margno, Primaluna kaj Taceno.
Alfred John Adams
Alfred John ADAMS (naskiĝis la 30-an de marto 1846, mortis la 3-an de marto 1930 en Hastings) estis angla esperantisto.
Li fondis la Esperanto-grupon en Hastings, malavare subtenis la blindulan Esperanto-movadon, en 1905-1914 li ĉeestis Universalajn Kongresojn.
Hofheim in Unterfranken
La urbo estas la administra centro de samnoma komunumaro, germane nomata Verwaltungsgemeinschaft.
NGC 207
NGC 207 (aliaj indikoj — PGC 2395, MCG -3-2-35, IRAS00371-1430) estas galaksio en konstelacio Baleno.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Ska-P
Ska-P estas hispana skao-punka grupo, de la kvartalo Valjeko (hispane Vallecas) en Madrido. Ĝi naskiĝis en 1994 de grupo de amikoj (Pulpul, Julio kaj Kogote interalie). La grupo iĝis fama danke al ĝiaj politikaj mesaĝoj kontraŭ sociaj maljustecoj, malriĉeco, tutmondiĝo, usona imperiismo, religio, politika korupto, milito, kontraŭbesta perforto, rasismo, la hispana monarkio kaj favore al revolucio kaj leĝigo de kanabo.
Pseŭdo-Dionizio la Areopagano
Pseŭdo-Dionizio la Areopagano estas nomo uzata por filozofo kaj teologo de la kristana medio en la jarcento 5-a aŭ 6-a, nacie bizanca, de kiu tamen ne estas konata la naskiĝloko kaj mortloko, nek lia vera nomo. Ĉar li sub siaj verkoj sin signis kiel Areopagano aludante al la samnoma persono de la Agoj de la Apostoloj (17:32-34 ) kaj ĉar la admirantoj, eble ne tre frue, sin konsciigis pri la nevera aŭtoreco, oni eknomis lin Pseŭdo-Dionizio la Areopagano.
La mistera filozofo
La kazo de la Peŭdo-Dionizio eble povas konsideriĝi kiel la plej fekunda kaj influa literatura falsaĵo de la historio de la okcidenta filozofia pensado. Sub la nomo de la disĉiplo de Sankta Paŭlo kaj unua episkopo de Ateno, konvertiĝinta al kristanismo post la aŭskultado de Paŭlo parolanta ĉe la atena Areopago, kaŝiĝis anonima aŭtoro, vivinta eble en la Sirio de la 5-a jarcento, eble ekleziulo, eble episkopo, eble nur pastro. La korpuso de la verkoj aŭtoritaj de tiu mistera verkisto (kvar traktadoj kaj ero de dek leteroj) prezentas karakterizojn doktrinajn kaj terminologiajn kiuj malfacile povus datiĝi je la unua fazo de la apostola predikado, ĉar ĝi montras spurojn de postaj hereziecaj disputoj kaj iun terminologian kaj konceptan apudecon al la lasta novplatonisma spekulativado, tiom ke oni hipotezis rektan influon sur Pseŭdo-Dionizion de atena filozofo Proklo.
Preter la problemo pri la origino de tiu teksta korpuso, kio determinis ĝian sukceson fontas sendube el la trealta spekulativada nivelo de ĝia doktrina enhavo, kiu establis sisteman fundamenton kaj riĉigon de la teologia spekulativado disvolviĝinta ĝis la 5-a jarcento sine de la tradicio de la Eklezio.
Ene eĉ de siaj skriboj, la aŭtoro sin prezentas kiel la unuajarcenta atena “Dionisio, membro de la Areopago”, menciita en la Agoj de la Apostoloj”. Li postulas apostolan fidindecon pro tio ke li sin proklamas ĉeestinto de la parolado kiun Sankta Paŭlo prelegis ĉe Areopago kaj konkludiĝinta inter la mokoj de atenanoj. Li, kontraŭe, konvertiĝintus kaj poste estiĝintus episkopo de Ateno.
Laŭlonge de tuta mezepoko kaj ĝis la Renesanco la atribuado al la atena Dionisio neniam estis juĝita necerta. La unuaj obĵetoj estis ekscititaj de la filozofo kaj filologo Lorenzo Valla en la unua duono de la 15-a jarcento, sed plena akcepto pri tiu kritiko solidiĝis nur en la 19-a jarcento: ĉar la enhavo de tiuj skriboj ne povas sin forigi el la novplatonisma filozofio de Proklo kaj ties disĉiploj kaj postepokaj herezaj konceptoj.
Sed eĉ hodiaŭ estas ankoraŭ problemo la identigo de la aŭtoro de tiuj verkoj. Ĵus estis rifuzita ankaŭ la hipotezo ke la vera aŭtoro povus esti Damascio, kiu laŭ la fama bizancisto Carlo Maria Mazzucchi provintus insideme enirigi novplatonismon kiel esencon de kristanismo. La tezo ke la verko estas frukto de pagano plaĉis al luteranaj teologoj ĉar la verkoj ŝajnas atribui tro la potencon al la homa racio rilate la eblecon pruvi la ĉeeston kaj agadon de Dio en la mondo: kio ĉe eroj de protestantismo estus malsona pretendo.
Verkoj
De la Corpus Areopagiticum (Areopaga Korpuso) estis konservitaj la sekvaj verkoj, kies titoloj en la latina (el la greka tradukitaj de Johano Skoto Eriugena en la 9-a jarcento) tiel diritaj:
Ene de tiuj foje estas menciitaj aliaj verkoj de la sama aŭtoro, kiuj tamen ne atingis nin, kiel De symbolica theologia (Pri simbola teologio). Krome de la sama aŭtoro estas konataj dek leteroj.
Pseŭdo-Dionizia pensado
La pensado kiu emerĝas el la verkoj montras grandajn influojn novplatonajn, specife el tiuj de la filozofo Proklo (en teksto oni citas Ieroteo/n), kie ankaŭ notindas malabunda uzo de la terminologio de la «dogmatiko» de kristanismo). Rimarkindaj ankaŭ la influoj de la teologio de Kapadociaj Patroj, aparte de Gregorio de Nyssa. Pro tio oni opiniis ke la aŭtoro povus esti novplatonisto kiu, konvertiĝinta al kristanismo, celas trovi renkontigajn punktojn de la du religioj aŭ, alikaze, kristano kiu sin adresas, miscele, al filozofia publiko pagana, elingigante aŭtoritatecon en la falsa atribuaĵo al kristana Dionisio, jam areapagana.
Krome estas opiniantoj laŭ kiuj la aŭtoro membris en frakcio serĉanta kompromison inter monofizitismo kaj tiu kiu estos la oficiala doktrino de Eklezio. Dekomence por plivalorigi sian doktrinon, eĉ post la kondamno pri tiu lasta; poste, fakte, la skriboj de la Pseŭo-Dionizio estis ĉiukaze konservitaj kiel aŭtoritata fonto en la Eklezio ĉar la esprimoj permesas iun aŭ alian interpreton.
Entute, la verkoj de Pseŭda Dionizio priskribas hierarkian vizion pri la realo, depruntitan el la novplatonismo, en iu realo kaj scio malsupreniras el la superega principo de la kreado, Dio, tra la anĝelaj inteligentoj, ĝis la plej malalta grado materio. Tia hierarkio reflektiĝas en la piramida ordigo de la Eklezio.
Filozofio kaj teologio de Pseŭdo-Dionizio
Homo kapablas koni la dian principon, kaj al ĝi supreniri, tra/per du vojoj. La unua difiniĝas teologio aserta aŭ katafatika (el la greka καταϕατικός -  aserta der. di κατάϕημι aserti), ĉar al Dio, estante kaŭzo de ĉiuj estaĵoj, prave eblas referenci ĉiun atributon de ĉiu unuopra estaĵo. La dua vojo, pli taŭga ol la unua, vortiĝas per negativa teologio aŭ apofata apoϕατικός - neaserta), tra/per kiu Dio, transcendanta ĉiun mondan aĵaron, povas esti komprenata nur per depreno, neante unu post la alia ĉiujn eblajn atributojn, eĉ tiujn pretende specifantajn liajn "diecon", "eston" aŭ "bonon". Negativa teologio kulminas per la silento. La vera scio pri Dio, tamen, realiĝas preter kaj la aserta kaj la negativa teologio, ambaŭ transcendante en mistika elano en kiu la menso nuligas ĉiun distingon inter objekto kaj subjekto, inter pensanto kaj pensito: «Se iu, vidinte Dion, komprenis kion li vidis, li ne vidis Dion, sed ion de liaj verkoj ekzistantajn kaj koneblajn».
Determinanta estis la influo de Dionizio la Areopagano sur postaj pensuloj kiel sur Skoto Erigiuna, la latiniginto de liaj grekaj verkoj, sur Mateo el Kuzo kaj ĝenerale sur verkistoj pri mistiko. Sed tia pseŭdadioniza emo al «elimino» de la distingo inter objekto kaj subjekto povas suspektigi rigidajn monotestojn kiel kristanojn, ties mistikuloj male traktas pri mistiko ĝenerale eliminante ĉiun suspekton de identigo.
La teorio de la estetiko en la pensado de Pseŭdo-Dionizio
Laŭ Pseŭdo-Dionizio, la belo trovas sian ekstaregan esprimon en la originalaj ideoj apartenantaj al Nous, la dua hipostazo, kiuj estas dispecigitaj en la materio en senfina multobleco. Arto, kiu laŭ Platono devas admire deĵori la veron, havas la taskon surfacigi la veron el la aĵoj, el malantaŭo de ilia materio ŝajneco, kaj, por tion atingi, devas strebi al la transcenda realo.
Arto (artiston), pro la fakto de sia direktiĝo al belo, devas, siavice, intence celi tiun transcendan idealon kie tiu belo eĉ pli brilas. La plej alta esprimo de belo enestas en la hiperunaniaj ideoj mem: tial, la arto ne povas limiĝi al al "mimesis (kopiado, ripetado, adhero...) de la realo (laŭ la difino de Aristotelo), sed spegulo de la idealo.
Centra en tiu tasko ne estas alta sentebleco de artisto kiu kapablas kapti el la realo tion kio preteratentiĝas ĉe komunaj personoj, sed lia inteligento, la unika kapabliĝinto travidi la ideojn en la materiaj estaĵoj.
Artisto ne povas vidi kaj «prediki» la «UNU», sed povas starti el la du Hipostazo kiu estas la «Nous», obeante amplekson de kanonoj kiuj certe respegulas la fundamentojn de tiu realo.
Kiu ajn estas la verka temo pritraktinda, la belo estas ĉiam simplo, harmonio, simetrio, formreguleco, lumo, laŭ la greka kanono de la belo. El la verkaĵo devas traŝpruci ideo de unueco, kun daŭra ligo inter la objektoj reprezentataj: laŭregulaj formoj, kiuj tial havas la samapoziciajn angulojn, kolorojn similajn, kaj simetrioj.
Tial, artaĵo estas en du dimensioj kaj ne en tri, por deiĝi el la materia spaceco kaj sentigi transcendon; ĝi senas je elementoj enprizonigantaj en la tempo kopiante la situacion de la tri hipostazo.
Artisto uzas regulajn poligonojn kiuj alproksimiĝas al la perfekto de la platonaj solidoj, kaj kolorojn lumegajn, en kiuj ekstaras la flavo.
(La belo ĝis la mezepoko estos consonantia et claritas, harmonio kaj lumo).
Universitato de Oregono
La Universitato de Oregono (University of Oregon) estas plena ŝtata universitato en la usona subŝtato Oregono, kun kampuso en la urbo Eugene. Ĝi fondiĝis en 1876 kaj laŭ la stato de 2016 havas proksimume 23 000 studentojn.
La institucio estas unu el la 60 membroj de la Asocio de Usonaj Universitatoj (Association of American Universities), kiu ekde la jaro 1900 grupigas la plej renomajn esplorajn universitatojn de la lando. Ĝi ankaŭ estas membro de la Asocio de la Universitatoj de la Pacifika Bordo kaj membro de la Asocio de Esploraj Universitatoj.
La universitato estas konata pro ĝia malferma kaj liberala naturo
Tavannes (stacidomo)
Tavannes estas fervoja stacidomo en Tavannes, Svislando.
Universitato de Oregono
Fakultatoj kaj fakoj
La Universitato de Oregono havas plurajn altlernejojn kaj lernejojn :
Famaj eks-studentoj
Famaj diplomiĝintoj de la Universitato de Oregono inkluzivas:
Morkůvky
Morkůvky (Morkuwek) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav. Vivas ĉi tie.
Historio
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1356.
Torto Sankta Honorato
Oni rakontas, ke ĝi estis kreita en 1846 de la kukisto Chiboust en sia bakejo lokita en Parizo en la strato Rue Saint-Honoré.
Ĉi tiu dolĉaĵo konsistas el bazo de foliigita pasto aŭ murbo, ornamita en ĝia ekstera parto kun serio da profiteroloj, ligitaj al la bazo de la kuko per karamelo aŭ kremo. La centra parto de la kuko estas plenigita el kremo chiboust (speciala kremo senpezigita per meringo).
Eusko Alkartasuna
Laŭ sia statuto, EA klopodas atingi "plenan nacian kaj socian liberecon en kaj por la eŭska lando". Ili apogas la kreadon de sendependa Eŭskio, sed vidas ĝin atingebla ene de la projekto de la Eŭropa Unio, kiel unio de popoloj, federacio de nacioj, ne de ŝtatoj.
Ĝia subteno pri eŭska politiko tre malpliiĝis ĉar ĝi estis kreita en 1986 kiel skismo de la Eŭska Naciisma Partio. Nuntempe ĝi havas unu parlamentanon ĉe la eŭska regiona parlamento kaj proksimume 20 urbestrojn en la tuta Eŭskio.
La junulara sekcio de la partio estas nomata "Junaj Patriotoj" (Gazte Abertzaleak).
Adrienne Rich
Adrienne Cécile RICH (naskiĝis la, mortis la ) estis usona poeto, eseisto kaj radikala feministo, konsiderata "unu el la plej vaste legataj kaj influaj poetoj de la dua duono de la 20-a jarcento." The Guardian atribuis al ŝi la elstarigon de "la subpremado de virinoj kaj lesbaninoj al la antaŭfronto de la poezia diskurso."
Ŝia unua poemaro, A Change of World ("Ŝanĝo de mondo"), estis elektita de la fama poeto W. H. Auden por la premio Yale Series of Younger Poets. Ŝi fame rifuzis la premion National Medal of Arts, protestante la voĉdonon de la kunvenestro de la Domo de Reprezentantoj Newt Gingrich por fini elspezojn por la subvencio National Endowment for the Arts.
Ŝi estas konata ankaŭ pro la teorio deviga aliseksemo, rigardata kiel antaŭaĵo de aliseksema normismo.
15003 Midori
15003 Midori estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).
Liptovská Mara (distrikto Liptovský Mikuláš)
Liptovská Mara estas pereinta municipo en distrikto Liptovský Mikuláš, ĝi estis inundigita pro valbaraĵo Liptovská Mara.
15003 Midori
Nomo
Ĝi estis nomita en honoro de la japandevena usona violonistino Midori Goto (japane : 五嶋 みどり, Gotō Midori), kiu multe kontribuis al la muzika eduko por infanoj. En julio 2002, por la 20-a datreveno de sia internacia debuto, ŝi donis serion da recitaloj titolita "Totala Eksperimento".
Liptovská Mara (distrikto Liptovský Mikuláš)
Historio
Estiĝo de la municipo estas supozata en la 9-a jarcento, la unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1314. Ĝi situis sur montopiedo Havránok. Ĝis la jaro 1582 ĝi estis detaŝita kiel centro de eklezia administrado. En la jaro 1390 estis ĉi tie kondamnita kaj ŝtiparumita Jan Literát z Madočian pro falsado de reĝaj dokumentoj.
Pro konstruado de akva laboraĵo Liptovská Mara en la jaroj 1965 - 1975, kiu ricevis la samnomatan nomon, estis la loĝantaro de la municipo forloĝigita kaj la municipo inundigita. Municipo Liptovská Mara havis nelonge antaŭ la pereo 329 loĝantojn en 61 domoj.
Restis post ĝi nur gotika preĝejo kaj konstruaĵo de paroĥo. La preĝejo krom la turo estis dismuntita kaj valoraj arkitekturaj elementoj estis transveturigitaj ĝis Muzeo de liptova vilaĝo en Pribylina.
Eriswil
Eriswil estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
Parun (urbo)
Parun situas proksimume 160 kilometrojn nordoriente de la urbo Kabulo kaj 100 kilometrojn norde de Ĝalalabado, en distanco de proksime 70 kilometroj de la limo al Pakistano. La urbo troveblas en samnoma valo en la suda parto de la montaro Hindukuŝo. Kiel la tuta regiono, la urbanoj nur fine de la 19-a jarcento estis perforte konvertitaj al islamo. Administre, la nuna afgania provinco Nuristano nur en 2001 kreiĝis el la nordaj partoj de la provincoj Lagman kaj Kunar kaj do la urbo nur de tiam havas la rolon de provinca centro.
Antonio Gutiérrez Limones
Antonio GUTIÉRREZ Limones, naskiĝita en 1963, estas hispana politikisto, urbestro de andaluza municipo Alcalá de Guadaíra ekde balotado 2007 ĝis nun. Li estas ankaŭ senatano en la Senato en Madrido.
Marengo
Marengo povas aludi al:
Bharatpur (Barato)
Bharatpur (en Esperanto Baratpuro, en la hindia भरतपुर) estas urbo de Barato en ŝtato de Raĝastano. Ĝi estis fondita de Maharaĝo Suraj Mal en 1733. Situas en la regiono de [Brij] sed kelka parto de la distrikto kuŝas ankaŭ en la regiono de [Meŭat]; Bharatpur estis iam nekonkerebla, bone-fortikigita urbo, kaj estis ĉefurbo de regno regata de la maharaĝoj Jatoj. La trio de urboj Bharatpur, Deeg kaj Dholpur ludis gravan roloon en la jata historio de Raĝastano. Situa je 50 km okcidente de la urbo de Agra (la urbo de Taĝ-Mahalo), ĝi estas ankaŭ la administra sidejo de la Baratpura distrikto. La Reĝa Dinastio de Bharatpur devenigas sian historion el la 11-a jarcento. Jatoj de tiu regiono estas plej respektata reĝa statuso en Raĝastano.
Ĝi havas populacion de 304 560 loĝantoj.
Patos (Albanio)
Patos ( albane ankaŭ Patosi ) malgranda urbo en centra Albanio. La urbo, kiu estas parto de la Qark Fier, havas 15,397 loĝantojn (censo de 2011). Patos troviĝas proksimume dek kilometrojn sudoriente de la urbo Fier en la transira areo inter la Myzeqe ebenaĵo kaj la Mallakastra montoj de suda Albanio.
Ĝis la 1950-aj jaroj la urbo, kiu nun estas unu el la 20 plej grandaj en la lando, estis nur malgranda vilaĝo.
Patos estas la centro de albana petrolproduktado. Post la falo de komunismo en la 1990-aj jaroj la malkresko de la industria sektoro en Albanio kaŭzis multajn sociajn problemojn. La tuta regiono ankaŭ suferas de media poluado de industria rubo. La nacia energikompanio de Albanio, Albpetrol, estas bazita en Patos. Multaj novaj naftoputoj estis instalitaj nordoriente de la urbo. Kanada firmao boras por malkovri petrolfontojn en la regiono ekde 2004. La rezervoj de la naftejoj en la regiono estas taksitaj je 202 milionoj da bareloj, igante ĝin la plej grandan surteran deponaĵon en Eŭropo.
Giorgio Perlasca
Vivo
Periodo ĝis la dua mondmilito
Perlasca adoleskiĝis en Maserà di Padova apud Padovo. En la jaroj 20-aj de la 20-a jarcento iĝis adepto de itala faŝismo, batalis en Orientafriko dum la Dua ital-etiopa milito kaj en Hispana Enlanda Milito en la unuo Corpo Truppe Volontarie, kie dankeme ricevis de la generalo Francisco Franco dokumenton garantiantan protekton en hispanaj ambasadejoj. Kun paso de la tempo disreviĝis pri faŝismo, precipe pro ligoj kun Nacisocialisma Germana Laborista Partio kaj kontraŭjudaj leĝoj, enkondukitaj en 1938.
46280 Hollar
46280 Hollar estas tre malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec kaj la slovaka astronomo Peter Kušnirák elde la Observatorio de Ondřejov (distrikto Prago-oriento, Ĉeĥio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la eslstara ĉeĥa artisto Václav Hollar (1606–1677) pentristo de vedute (urbaj vidaĵoj), pejzaĝoj, bildoj kaj aĵpentraĵoj. Li ankaŭ kreis grafikajn kopiojn de verkoj de italaj aŭ nordaj pentristoj. Li laboris en Anglio kaj Nederlando.
Kroatia Esperanto-Junulara Asocio
La Kroatia Esperanto-Junulara Asocio (KEJA) - kroate Hrvatska esperantska mladež (HEM) - estas la organizaĵo kiu oficiale reprezentas la junajn esperantistojn en Kroatio. Ĝi oficiale fondiĝis en 1992, post kiam Kroatio iĝis suverena ŝtato, kaj samjare oficiale kiel landa sekcio aliĝis al TEJO, sed fakte jam pli longe ekzistis kaj interalie organizis la IJK-n de 1988 en Zagrebo. La asocio estas la junulara sekcio de Kroata Esperanto-Ligo kaj samkiel pluraj pliaj esperantistaj organizaĵoj uzas centran oficejon en la kvara etaĝo de la domo Kneza Mislava 11 urbocentre de Zagrebo kiel asocia adreso. Laŭ la stato de marto 2012 la estraro de KEJA estas Kaja Farszky (prezidantino), Tina Tišljar (vicprezidantino), Sanja Damjanić (sekretariino), Tonina Novak (kasistino), Igor Brajković, Dag Treer kaj Josip Volf.
Iuspeca "kerno" de KEJA estas la Studenta Esperanto-Klubo de Zagrebo, kiu interalie internacie aparte konatiĝis pro sia drama grupo.
Eventoj
KEJA organizis IJK-on en Rijeka en la jaro 1998. Jam de la jaro 1994 (kutime ĉiujare) okazas la evento MIRO aŭ M...a Internacia RenkontiĝO: internacia junulara renkontiĝo en Kroatio, el kiuj ĉiu havas alian nomon, ĉar "M" estas mallongigo de diversaj vortoj, ekzemple: marborda, mezepoka aŭ miskomprena. Ek de la jaro 2000 KEJA organizas MontKabanan Renkontiĝon (MKR), kiu okazas ĉiujare, alterne en Slovenio kaj en Kroatio.
Lae
Lae estas la ĉefurbo de la provinco Morobe kaj estas la dua plej granda urbo en Papuo-Novgvineo. Ĝi estas ĉe la delto de la rivero Marĥam kaj ĉe la starto de la Aŭtoŝoseo de Altaj Teroj Highlands Highway, kiu estas la ĉefa tertransporta koridoro inter la regiono Altaj Teroj kaj la marbordo. Lae estas la plej granda kargo-haveno de la lando kaj estas la industria kerno de Papuo-Novgvineo. La urbo estas konata kiel Garden City (Ĝarden-urbo) kaj estas hejmo de la Universitato de Teknologio.
Borza
Borza estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
NGC 208
NGC 208 (aliaj indikoj — PGC 2420, MCG 0-2-118, ZWG 383.64) estas galaksio en konstelacio Fiŝoj.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Batasuna
Batasuna ("Unueco" en la eŭska lingvo, originale Herri Batasuna aŭ "Unueco de la Popolo") estis eŭska naciisma partio bazita plejparte en Eŭskio (Hispanio), kie ĝi estis malpermesita en 2003, post kiam tribunalo deklaris ke la partio financis la agadon de la terorisma organizo ETA per publika mono.
Kiel unuiĝo kaj ne kiel partio, Batasuna havas minoritatan ĉeeston en la franca Eŭskio, kie ĝi restas laŭleĝa por la tempo estanta kiel "Batasuna".