cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vizita klubo de liceo Oran
Ĉefaj personoj
La prezidanto (reĝo) de la vizita klubo, eksteredziĝa filo de influa japana negocisto Suo Juzuru kaj francino. La patro de Tamaki venigis lin el Francio al Japanio kaj faris lin sian heredanton ĉe konsento de sia patrino, kiu tamen plu malrespektas sian nepon. Malgraŭ malfacila infaneco kaj neklara estonteco, Tamaki kondukas sin fajnece kaj ĝoje. Li tre impresema, ofendiĝema kaj bonkora. Vicprezidanto de la klubo (jure) kaj ĝia "griza kardinalo" (fakte). Sur li teniĝas agado de la vizita klubo. Li facile influas al decido de la prezidanto kaj nevideble organizas la klubanoj. Kjoja senhezite uzas egan popularecon de la klubo por profiti. Tamen sub la masko de kalkulema egoisto, zorganta nur pri sia profito, kaŝas bonkora homo, kiu tre alte taskas la amikecon kun siaj samklubanoj kaj precipe kun Tamaki. Li estas la malplej aĝa el tri filoj de tre influa kaj riĉa familio. Pro tio li devas superi siajn fratojn por ricevi almenaŭ parton de familia negoco.
Ili estas unuzigotaj ĝemeloj, kiu ofte okazigas iun fiaĵon aŭ insidon. Ravadas vizitantinoj de la klubo, prezentante sin kiel karese enamiĝintaj unu al alia. Antaŭ sia klubaniĝo ili amikiĝis kun nenio, preferante etosumi duope. Al ĉiu, kiu provas kun ili amikiĝi, ili proponas ludon "divenu kiu estas Hikaru", postulante la klarigon okaze de la respondo. Sed neniu povis rekoni ilin pro ilia absoluta identeco, ĝis Haruhi sukcesis distingi ilin laŭ karaktero.
Micukuni (Hani) aspektas kiel dek-jara infano, sed efektive li estas pli aĝa ol aliaj klubanoj. Lia aĝo estas 18 jaroj. La klano de Hani estas fama pro sia skolo de luktoartoj, sed li mem ŝatas dolĉaĵojn kaj molajn ludilojn. Antaŭ la vizita klubo li estris klubon de karateo kaj premis ĉiujn siajn malfortecojn en sia karaktero. Sed Tanaki allogis lin al vizita klubo, montrante, ke li povas vivi per plena vivo, sen lukti ĉiutage kontraŭ si mem. Nun li manĝas dolĉaĵojn en la klubo, ĉiam portas kun si pluŝan rozan kuniklon kaj altiras atenton de vizitantinoj per infaneca aspekto kun ĉarmetaj okuloj kaj sia ega malfermeco. En la momento de danĝero li uzas sian batalajn kapablojn por defendi amikojn.
Takaŝi (Mori) estas kuzo de Hani kaj ĉiam sekvas lin kvazaŭ servanto, gardante kaj zorgante lin. Tiel li eniris la vizitan klubon kune kun Hani. Li estas tre silentema kaj ne ridetema, sed li plaĉas al vizitantinoj pro agrabla vizaĝo kaj kvieteco. Krome, li estas nacia ĉampiono de kendo. Mori ĉiam agas laŭ siaj instinktoj.
RUP
La vorto havas plurajn signifojn:
Fadel Karbon
Fadel Karbon (n. ) estas norvega futbalisto.
Li futbalis ĉe FC Ryukyu.
Germana Renesanco
La Germana Renesanco, parto de la Norda Renesanco, estis kultura kaj arta movado kiu etendis inter germanaj pensuloj en la 15a kaj 16a jarcentoj, kiu originiĝis en la Itala Renesanco. Multaj areoj de artoj kaj sciencoj estis influitaj, ĉefe pro la etendo de la Renesanca humanismo al variaj germanaj ŝtatoj kaj princlandoj. Estis multaj avancoj faritaj ĉe la disvolvigo de novaj teknikoj en la kampoj de arkitekturo, artoj kaj sciencoj. Germanio produktis du antaŭenigojn kiuj hegemonios en la 16a jarcento tra tuta Eŭropo: presarto kaj Protestanta Reformacio.
4325 Guest
4325 Guest estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).
Germana Renesanco
Unu el ĉefaj gravaj germanaj humanistoj estis Konrad Celtis (1459–1508). Celtis studis ĉe Kolonjo kaj Heidelberg, kaj poste veturis tra Italio kolektante latinajn kaj grekajn manuskriptojn. Tre influita de Tacito, li uzis lian verkon Germania por ekesploradi la historion kaj geografion de Germanio. Eventuale li dediĉis sian tempon al la poezio, per kiu li laŭdis Germanion. Celtis estis grava figuro en la Norda Renesanco kaj helpis alporti tion kio estis startinta en Italio al Germanio.
4325 Guest
Nomo
Ĝia nomo honoras la britan astronomon John E. Guest, instruiston pri planedoscienco en la Universitata Kolegio Londono kaj kolegon de la malkovrinto en la universitata observatorio de Londono.
Germana Renesanco
Alia figuro kiu ege kontribuis al la sukcesoj de la Germana Renesanco estis Johann Reuchlin (1455–1522) kiu studis en variaj lokoj en Italio kaj poste instruis grekan lingvon. Tiu germana humanisto kaj fakulo ekstudis la hebrean por esploradi religiajn kaj kulturajn sciarojn. Pere de sia studo de hebrea kaj de Judismo, li celis por purigi kristanismon. Tamen, la papeco ne akceptis liajn temojn kaj konsideris lin herezulo.
La plej grava artisto de la Germana Renesanco estas Albrecht Dürer kiu estas bone konata pro siaj religiaj bildoj kaj gravuraĵoj, pentraĵoj kaj pentritaj portretoj. Gravaj ekzemploj de arkitekturo de tiu periodo estas la Kastelo de Landshut, la Kastelo de Heidelberg kaj la Urbodomo de Aŭgsburgo. La preĝejo de Sankta Mikaelo en Munkeno (konstruita inter 1583 kaj 1597 - ne konfuzenda kun la baroka-rokoka samnoma preĝejo Sankta Mikaelo, konstruita inter 1735 kaj 1751) estas la plej granda renesanca preĝejo norde de Alpoj.
Ignacy Mościcki
Ignacy Mościcki (naskiĝis la 1-an de decembro 1867 en Mierzanowo (Distrikto Ciechanowski), mortis la 2-an de oktobro 1946 en Versoix ĉe Ĝenevo) estis pola politikisto kaj kemiisto. Tria kaj fina prezidento de la Dua respubliko. Post lia eksiĝo Pollandon okupis armeoj de Nazia Germanio kaj Sovetunio.
Komence li estis ligita kun socialista movado. En la jaroj 1912–1922 profesoro de Politekniko de Lvovo, aŭtoro de noviga metodo ricevi nitratan acidon de la aero. En 1925 iĝis rektoro de la Lvova Politekniko kaj en la jaroj 1925–1926 profesoro de Varsovia Politekniko. En 1926 li iĝis prezidento de Pollando, en 1933 elektita por la dua oficperiodo. Proksime ligita al partio de Józef Piłsudski. En 1930 li iniciatis i.a. konstruon de granda kemia fabriko en Mościce apud Tarnów.
Post eksplodo de la dua mondmilito Ignacy Mościcki ektroviĝis en Rumanio, kie estis internigita. La 30-an de septembro 1939 rezignis pri prezidanteco. Decembre 1939 translokiĝis al Svislando, kie restis ĝis la morto. Entombigita en varsovia ĉefkatedralo (liajn postrestaĵojn oni alvenigis en 1993).
Balatonszőlős
Balatonszőlős [balatonsOlOŝ] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Balatonfüred.
Historio
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko. Antaŭ la hungaroj romianoj kaj avaroj vivis tie. La unua mencio devenis el 1339 en formo "Zeuleus". En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj vilaĝanoj. En 1959 kolĥozo nomata "Konkordo" formiĝis. La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj estas vinodrinkejo, gastejo, migra poŝto.
Velký Ratmírov
Velký Ratmírov (Groß Rammerschlag) estas municipo situanta en Ĉeĥio en Sudbohemia regiono en distrikto Jindřichův Hradec ses kilometrojn nordokcidente de Jindřichův Hradec. Vivas ĉi tie.
En la katastron de la municipo nuntempe apartenas ankaŭ arbaraj solejoj Klenovská myslivna (Velký Ratmírov 62), Klenovská hájovna (Velký Ratmírov 60) kaj Prokopský Dvůr (Velký Ratmírov 61).
Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1420.
Malfermo Benko
Ĉefa linio
Sosnogorsk
Sosnogorsk (ruse Сосногорск) estas urbo en Rusio.
La urbo situas sur la maldekstra bordo de rivero Iĵma (Ижма) (baseno de rivero Peĉora (Печора)). En la urbo estas fervoja stacio.
Traduko de nomo de la urbo estas "(io) pino-monta".
Ĝis 1957 la urbo estis nomita Iĵma (Ижма). En 1959 la urbo havis 15.800 loĝantojn.
Leninisma avangardismo
Vladimir Lenin (Vladimir Iljiĉ Uljanov) popularigis la koncepton de politika avangardismo kiel konceptigita de Karl Kautsky, detalante siajn pensojn en unu el siaj plej fruaj verkoj, nome "Kion faru?" argumentis, ke la komplekseco de marksismo kaj la malamikeco de la establita sistemo (la aŭtokrata, duon-feŭdisma ŝtato de Imperia Rusio) postulis fermitan grupon de individuoj elsarkitaj el la avangardo de la laborista klaso por ke ili savgardu la revolucian ideologion ene de la partikularaj cirkonstancoj prezentitaj de la tiama carisma reĝimo. Kvankam Lenin dekomence deziris revolucian organizadon similan al la tiutempa Socialdemokratia Partio de Germanio, kiu estis malferma al la publiko kaj pli demokratia en la organiza nivelo, laŭ Lenin la Rusia aŭtokratio malhelpis tion.
Sosnovij Bor
Sosnovij Bor (Сосновый Бор) estas urbo en Leningrada provinco en Rusio.
Kodo de OKATO de la urbo (en jaro 2005) estas 41454.
La urbo estis fondita en jaro 1958.
Ĝi havas statuson de urbo ekde jaro 1973.
La interurba telefona kodo estas 81269, la enurbaj telefonnumeroj estas kvinciferaj (en jaro 2005).
La loka tempo estas la sama kiel moskva tempo (en jaro 2005).
Geografiaj koordinatoj de la urbo estas.
La urbo estas sur bordo de la Finna Golfo, ĉe rivero Kovaŝi (Коваши).
En la urbo estas fervoja stacio Kaliŝĉe (Калище).
En jaro 1959 la urbo havis 1,7 mil loĝantojn.
En jaro 2002 la urbo havis 66,1 mil loĝantojn.
Traduko de nomo de la urbo estas "pina arbaro".
Piedrahíta de Castro
Piedrahíta de Castro [pjedraIta deKAStro] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra del Pan, en la centro de la provinco. Piedrahíta de Castro estas etimologie tradukebla al Enbatita Ŝtono de la Fortikaĵo. Kiel Enbatita Ŝtono estas multaj aliaj similaj loknomoj en la tuta lando kaj eĉ en aliaj de latinidaj lingvoj.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 21,02 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 97 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 450 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 25 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.
Estas atestaĵoj de iama loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj suferis pro la militoj kontraŭ Portugalio kaj pro la Milito de Hispana Sendependiĝo. En la 12-a jarcento ĝi apartenis al la Ordeno de Santiago.
Czesław Bartnik
Czesław Stanisław BARTNIK (naskiĝis la 9-an de aŭgusto 1929 en Źrebce apud Szczebrzeszyn, mortis la 21-an de marto 2020) estis katolika presbitero, profesoro habilita de teologio, filozofo, publicisto soci-politika, historiologo, poeto, kreinto de t.n. universala personismo, profesoro ordinara de Katolika Universitato en Lublin (KUL) je la nomo de Johano Paŭlo la 2-a, de 2006 lekciisto de Alta Lernejo de Socia kaj Amaskomunikila Kulturoj en Toruń. Ligita al la medio de Radio Maryja.
Engaĝo soci-politika
De multaj jaroj konstanta publicisto de Nasz Dziennik (Nia Ĵurnalo). Populariganto de socia kaj religia renaskiĝo de Pollando, Eŭropo kaj la tuta Okcidenta Kulturo, ankaŭ de la katolika eklezio - en la spirito de personisma sistemo.
Adepto de la patro Tadeusz Rydzyk kaj de aktiva partopreno de la eklezianoj en la politika vivo. Estas decida kontraŭulo de liberalismo.
NGC 7671
NGC 7671 (aliaj indikoj — UGC 12602, MCG 2-59-44, ZWG 431.69, PGC 71478) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Czesław Bartnik
Engaĝo soci-politika
''(...) eventuala ratifiko de la reformiga traktato fare de polaj politkistoj estos peza peko ne nur kontraŭ la Patrujo kaj Pola Nacio, sed ankaŭ kontraŭ Dio, ĉar tio signifas sinredonon al la ateisma sklaveco. Kunlaboro kun la Eŭropa Unio jes, sed kiel egala kun egaluloj, kaj ne subigita kaj deradikigita. Nin tiras al plena subiĝo al germanoj kaj Eŭropa Unio naciaj minoritatoj: polaj judoj, ukrainoj, germanoj kaj ankoraŭ aliaj, sed ili ne sentas en Pollando sian Patrujon kaj prezentas normalajn rankorojn de minoritato kontraŭ la plimulto''. (Nasz Dziennik, 2008, n-ro 52)
Sciencaj atingaĵoj
Pri liaj atingoj oni skribis en pli ol 40 sciencaj verkoj, en tio 11 doktorecaj disertaĵoj enlande kaj eksterlande. Ĝis 2009 liaj 37 disĉiploj atingis gradon de doktoro habilita, kaj 10 disĉiploj fariĝis episkopoj.
Ĉefgvidanto de 64 doktoriĝaj disertacioj kaj 479 magistraĵoj, aŭtoro de 250 recenzoj doktorecaj, habilitecaj kaj profesorecaj, kaj krome 5 recenzoj pri honora doktoreco, i.a. de kardinaloj Jozefo Ratzinger, Camillo Ruini, aŭ Henryk Gulbinowicz.
Publikaĵoj
Aŭtoro de pli ol 3200 publikaĵoj, en tio pli ol 100 libroj. La plej gravaj estas:
Muzeo Vieille Montagne
La nova muzeo situas en la ĉefstrato de Neu-Moresnet, Kelmis (Lütticher Straße 278, 4721 Kelmis, Belgio) en la malnova estrara konstruaĵo de S.A. Vieille Montagne, en la iama mineja ejo. La nova muzeo havas zinkan tegmenton, kiu estis instalita kiel parto de la renovigaj laboroj en 2018.
Muzea kolekto
La muzeo havas du etaĝojn kaj posedas kolekton kun ĉiuj specoj de ercoj rilataj al Neŭtrala Moresneto. Unu ĉambro estas rezervita por geologio kaj geologiaj konsekvencoj. La parto de la malnova stacidomo gastigas lokan historian ekspozicion de la asocio 'La Calamine 1871', kun fokuso al la fervoja historio. Multaj ekspozicioj okazos dum la tuta jaro. Vizitoj gvidataj: en la germana, nederlanda aŭ franca, fare de trejnitaj gvidistoj. Malfermata de la 10-a ĝis 17-a horo, de merkredo ĝis sabato kaj la 1-a kaj 3-a dimanĉo de ĉiu monato.
Esperanto en Muzeo Vieille Montagne
Esperanto kaj Amikejo ne estis forgesataj kun tekstoj, fotoj, sonaĵoj, malpli ol en la eksa Geuldalmuzeo (nun fermita), sed laŭ pli moderna, nuntempa prezentado kaj en muzeo pli vizitata. Ĝi estas parto de la Esperanto-heredaĵo.
Historio de Vieille Montagne
La origino de Vieille Montagne, la zinkmineja kompanio de Belgio, situas en la malgranda, antaŭe neŭtrala teritorio Moresnet neŭtrala, kiu nun estas parto de Belgio. Vieillemontagnehistory.com kunigas historiistojn, genealogojn kaj esploristojn el tuta Eŭropo por krei kooperan projekton, kiu esploros la historion de la zinkminej kompanio Vieille Montagne kaj ĝiaj laboristoj. Unu de ĝiaj celoj estas krei retan arkivon de ciferecaj kopioj de originalaj dokumentoj kaj/aŭ iliaj tradukoj en diversaj lingvoj,
Eksteraj ligiloj
(germana) Filmeto pri la muzeo en kiu intervjuo kun la direktorino sur YouTube.
Vieillemontagnehistory.com
Eksklavo
Eksklavo (ne ekssklavo, aŭ ek-sklavo, sed unusola vorto el la latinaj vorteroj ex el kaj clavis ŝlosilo, do laŭsence "la elŝlosita") estas parto de politika, ŝtata teritorio, kiu estas dividita de la resto de la teritorio kaj tial nur atingeblas pere de plia, "fremda", teritorio. Eksklavoj estas la Kaliningrada regiono (Eksklavo de Rusio), Büsingen (Eksklavo de Germanio, komplete ĉirkaŭita de Svislando) aŭ Baarle-Nassau/Baarle-Hertog en Nederlando kaj Belgio.
Se eksklavo estas komplete ĉirkaŭita de unusola alia fremda ŝtato, ĝi estas enklavo en tiu ŝtato: Enklavo dependas de tio, ke la ĉirkaŭanta ŝtato permesas veturojn al kaj de la enklavo.. Se eksklavo estas ĉirkaŭita de pluraj ŝtatoj, ne temas pri enklavo. La vorto "eksklavo" do vidas la dividitan teritorion el la perspektivo de la pli granda, sama politika teritorio, kaj "enklavo" la saman teritorion el la vidpunkto de la ŝtato, kiu ĉirkaŭas ĝin.
Megero
Laŭ PIV Megero estis unu el la tri Erinioj. Kaj de tie megero estas ruza, malica virinaĉo. De tie megeri estus konduti kiel megero. Tiu termino aplikiĝas al virino konsiderita de proskimuloj kiel violenta, perfortema, grumblema, petolema kaj de malfacila traktado. Tiu tipo de rolulo havas plej popularan ekzemplon en la verko de Ŝekspiro nome La dresado de la megero.
Anna Dobrotová
Anna Dobrotová (naskiĝis la en Žiar; mortis la  en Liptovská Štiavnička) - agadis en Liptov-regiono. Kun Esperanto ŝin konatigis ŝia patro, kiu dum Unua mondmilito estis militkaptito en Rusio. En la jaro 1969 ŝi estis unu el ĉeforganizantoj de la Fonda kongreso de AE SSR. Membro de Centra kontrola kaj revizia komisiono de AE SSR (1969). Homoj ŝin konis kiel eminentan amatoran aktorinon.
Ákos István Mihályfi
Ákos István Mihályfi [Akoŝ iŝtvAn mihAjfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo Mihályfi Ákos István estis hungara cisterciana monaĥo, pastro, titulara preposto (1914), abato (1926), profesoro.
István Mihályfi naskiĝis la  1862 en Szepetnek. Li mortis la 1937 en Budapeŝto.
Biografio
Mihályfi frekventis gimnaziojn en Buda kaj Veszprém (urbo). En 1879 li aliĝis al cistercianoj en Zirc (kie li prenis la nomon Ákos), fine li abiturientis en Eger. Inter 1881 kaj 1886 li lernis teologion en Innsbruck, en 1886 li pastriĝis kaj doktoriĝis. En la sekva jaro li komencis instrui en Zirc, post jaroj en Universitato de Budapeŝto. Li dufoje estis dekano, rektoro en 1916. Li pensiuliĝis en 1934.
Ebertsheim
Ebertsheim - proksimuma prononco - estas komunumo en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Bad Dürkheim de la federacia lando Rejnlando-Palatinato. Fine de la jaro la komunumo havis 0 loĝantojn.
apartenas al komunumaro, do administra ligo de pluraj najbaraj, formale sendependaj politikaj komunumoj, germane nomata Verbandsgemeinde Leiningerland. Antaŭ 2018 ĝi estis parto de pli malgranda komunumaro Grünstadt-Land.
Calimaya
Calimaya estas komunumo en la meksika subŝtato Meksikŝtato (Estado de México). La ĉefurbo de la komunumo estas Calimaya de Díaz González.
Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la Inegi) 38 770 loĝantojn. El tiuj estis 18 892 viroj kaj 19 878 virinoj. Lau la loĝantaro la komunumo okupas la lokon 66 en la Ŝtato de Meksiko kaj la lokon 2044 en la nacia komparo. La komunumo havas surfacon de 103,11 kvadrataj kilometroj kaj ĝi situas je 2680 metroj super la marnivelo. La kvanto de precipitaĵo estas 1 025 milimetroj.
La geografia koordinatoj de la komunumo estas 19° 10′ norda latitudo kaj 99° 37′ okcidenta longitudo.
Jean-Louis Prévost (1838-1927)
Jean-Louis Prévost (naskiĝis la en Ĝenevo, 🇨🇭, mortis la  en Ĝenevo, 🇨🇭,) estis svisa kuracisto pri neŭrologio kaj fiziologio, bokuzo de Jean-Louis Prevost (1790–1850).
3550 Link
Nomo
Ĝia nomo estas omaĝo al la ĉeĥa astronomo František Link (1906–1984), fondinto kaj direktoro de la moderna astrofizika observatorio de Ondřejov.
NGC 7672
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
James King (navigisto)
La kapitano James KING, RS (1750 – 16a de Novembro 1784), estis oficiro de la Brita Reĝa mararmeo. Li servis sub ordonoj de James Cook en lia lasta vojaĝo ĉirkaŭ la mondo, specializiĝante en gravaj astronomiaj mezuroj uzante sekstanton. Post la morto de Cook li helpis estri la ŝipojn por pluigi la veturadon, kaj tiele oni povis kompletigi la informon de Cook pro la vojaĝo. Li pluigis sian karieron en la mararmeo, atingis la rangon de post-captain, komandis kelkajn ŝipojn kaj servis en la Usona Milito de Sendependeco.
Post la morto de Cook, Charles Clerke ekhavis estrecon de la ekspedicio kaj faris finan klopodon pasi tra la Beringa Markolo. Li mortis pro tuberkulozo la 22an de Aŭgusto 1779 kaj John Gore, veterano de la unua vojaĝo de Cook, ekkomandis kaj la ŝipon Resolution kaj la ekspedicion. James King anstataŭis Gore komande de la ŝipo Discovery. La ekspedicio revenis hejmen, kaj atingis Anglion en Oktobro 1780. Post sia reveno en Anglion, King kompletigis la rakonton de la vojaĝo fare de Cook.
Listo de la montoj en Europo
La listo entenas la plej altajn montojn en Eŭopo laŭ la alteco.
Doroteo Holland
Dorothy Burnham aŭ Doroteo Holland (naskiĝis la 28-an de Majo, 1920 en Ĉikago, Ilinojso - forpasis la 27-an de Februaro, 2019)
Ŝi edziniĝis kun Roy Holland la 7-an de Januaro 1945.
Doroteo lernis Esperanton per lernolibro en 1946 kaj refondis la Esperanto-Societon de Ĉikago kune kun Roy kaj aliaj samideanoj post la Dua Mondmilito. Ŝi estis tre aktiva en la movado en Ĉikago, Fayetteville (Arkansaso), kaj Santa Barbara (Kalifornio). Ŝia loka grupo dum multaj jaroj estis La Esperanto-Rondeto de Santa Barbara.
Ŝi partoprenis Landajn Kongresojn, kursojn ĉe NASK, kaj Universalajn Kongresojn. Ŝi instruis Esperanton ĉe la Universitato de Kalifornio ĉe Santa Barbara en 1970 kaj 1971.
Ekde 1946 kiam ŝi lernis Esperanton, S-ino Holland komencis vastan mondkorespondon kaj instruis la internacian lingvon. En 1948, ŝi estis unu el la fondintoj de la nuna Esperanto-Societo de Chicago. Ŝi verkis radiokurson por Stacio WSEL. En 1955 ŝi ĉeestis kun edzo Roy sian unuan Universalan Kongreson en Bolonjo, Italio. Post tio ŝi partoprenis kongresojn en Harrogate, Rejkjavik, Lucerno, Braziljo, Budapeŝto kaj Vankuvero. Krom tio ŝi vizitis plumamikojn de Kanariaj Insuloj ĝis Skandinavio.
Sed eble ŝia plej alte taksata kontribuo al la Esperanto-movado estas kiel instruisto, eĉ per brajla koresponda instruado de Esperanto por Hadley School for the Blind (Winnetka IL), kaj kiel administranto de la ELNA-Koresponda Kurso. Simile, ŝi administras la 3-nivelan nacian ekzamenon. Instruistoj-membroj de AATE (American Association of Teachers of Esperanto) konas ŝin pli intime per la paĝoj de ties valorega kvaronjara Bulteno.
Skribis Dorothy: “Mi ne povas imagi mian vivon sen Esperanto…”
Géza Niczky
Géza Niczky [niki], laŭ hungarlingve kutima nomordo Niczky Géza estas hungara poeto, komponisto, tekstopoeto. Géza Niczky naskiĝis la en Sátoraljaújhely.
Biografio
Géza Niczky frekventis muzikan bazlernejon, poste li maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo, fine li studis en studio en Miskolc, kie li akiris diplometon. Li vivas daŭre en Sátoraljaújhely, kie li verkas poemojn, komponas artkantojn. Liaj poemoj estas legeblaj en antologioj, revuoj aŭ en memstaraj poemlibroj, liaj artkantoj en radioj, videoj, en KD aŭ interrete. Li havas propran orkestron, kiu recitalas la necesajn kantojn. Li estas ankaŭ muzikisto (gitaristo, pianisto, kantisto) en la orkestro. Li havis edzinon, kiu naskis 5 gefilojn.
Meretrico
La ŝanĝo de signifo de la vorto meretrico okazis jam dum la Romia Imperio. La vera prostitutino de bordelo estis nomita dekomence Quastuosa. Kaj tiuj, kaj ne la meretricoj, dediĉis sin profesie al prostituado.
Apud tiuj ekzistis ankaŭ pastrinoj de diversaj temploj kaj diversaj nomoj kiuj dediĉis sin al la praktikado de seksaj rilatoj pro religiemo (kiel la originaj bakĥantinoj) aŭ kiel rimedo por vivtenado de ties kulto, per kontribuo de siaj seksaj servoj ŝanĝe de mono kaj maskigante la komercatrakto pere de religia rito (unu el tiuj temploj estis precize de la adorantinoj de la egipta diino Iziso).
Estis precize la fraulinoj sen intenco prostituiĝi, sed kiuj provizore prostituiĝis, kiuj origine estis nomitaj meretricoj. Tiu distingo aperis klare en la juraj tekstoj de Pompejo. Eblas diri, adapte al la aktualo, ke meretrico estis ia prostitutino «amatora» en kies agado ne nepre ekzistis ekonomia trakto.
Precize la karaktero amatora de la meretrico permesis laŭ la tempopaso la malfermon de bordeloj kie ili proponis sin kiel falsaj meretricoj kiel sinonimo de neprofesiulinoj, kontribue al la konfuzo de la vorto.
Krome, la meretrico havis volontan karacteron kaj, almenaŭ teorie, ili ne vidiĝis pelitaj al la prostituado kiel formo de sklaveco aŭ pro ia kaŭzo malvolonta. Precize, la unuaj meretricoj estis simplaj virinoj kiuj volis lerni pri sekso, estis allogitaj de tiu kaj eniris en temploj por iniciatiĝi. Ankaŭ kelkaj imperiestrinoj romiaj estis meretricoj; Teodora aŭ Mesalina estis romiaj imperiestrinoj kiuj ne kaŝis sian emon meretriciĝi. Kaze de Mesalina, tiu eniris pli malpli regule en la templo/bordelo sub la pseŭdonimo de Liciska.
La alveno de la kristanismo kaj de ties nova seksa moralo finmetis en la sama konsidero ambaŭ tipojn de virinoj.
Echaporã
(oficiale Município de) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Marília kaj en la samnoma mikroregiono Marília. Laŭ la stato de en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en estis. La teritorio havas komunan limon kun.
La loĝloko fondiĝis en 1924 kaj akiris la statuson de municipo en 1938. La subŝtata ĉefurbo San-Paŭlo situas en distanco de 464 kilometroj.
Los Hinojosos
Los Hinojosos [losinoĥOsos] (La Fenkolejo) estas municipo de Hispanio, en la Provinco Kvenko, regiono de Kastilio-Manĉo.
Situo
Los Hinojosos estas situanta en la orienta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto Kvenka Manĉo en la sudokcidenta parto de la Provinco Kvenko, je altitudo de 768 m; je 96 km el Kvenko, provinca ĉefurbo, kaj je 130 km el Madrido. La areo de ties teritorio estas de 113.95 km². La geografiaj koordinatoj estas 39°36′15″N 2°49′33″Ok.
Historio
Konfliktoj de epoko de feŭdismo kaj agado de la Ordeno de Santiago, kies kruco aperas en la blazono, rezultis en stranga duonigo de la vilaĝo en 1232, ĉar ĝi estis konstruita ambaŭflanke de iama vojo, kiel Hinojoso de la Orden (de la Ordeno) kaj Hinojoso del Marquesado (de la Markizo), kies loĝantoj eĉ devis kundividi la uzadon de la centra puto, dividita de lima ŝtono. Tio rezultis en iama konkurenco kaj rivaleco inter la loĝantoj de ambaŭ duonoj de la vilaĝo kaj eĉ en relativa endogamio.
Ekonomio
Agrikulturo (kikeroj, ajloj, lentoj, vino, olivoleo, cerealoj), ĉasado kaj brutobredado (fromaĝoj) tradicie. Servoj kaj loĝejoj.
208 Lacrimosa
208 Lacrimosa estas mezgranda hela asteroido de la asteroida zono, ĉefa ano de la Koronisa familio (pli granda ol 158 Koronis mem).
Ĝi estis malkovria la de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la Observatorio de Pula (tiam, en Aŭstrio-Hungario).
Nomo
Ĝia nomo "Lacrimosa" (latina vorto por : "plena je larmoj") referas al "Sankta Maria Dolorplena", unu el la titoloj de Sankta Maria.
Jeffrey A. Larsen
, adjunkta profesoro pri fiziko ĉe la Usona Mararmea Akademio, engaĝita en la astronomia projekto Spacewatch, per kies datumoj li remalkovris la perditan asteroidon 719 Albert.
Minor Planet Center kreditas lin de la malkovro aŭ kunmalkovro de la (33340) 1998 VG44 (kun Nichole M. Danzl kaj Arianna Gleason) kaj 174567 Varda, kaj de la  200P/Larsen, 264P/Larsen kaj 280P/Larsen.
La asteroido 7657 Jefflarsen estis nomita en lia honoro.
Balatoncsicsó
Balatoncsicsó [balatonĉiĉO], germane Schitzenhofen [ŝicenhofen] estas malgranda vilaĝeto kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Balatonfüred.
Situo
Balatoncsicsó situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Révfülöp troviĝas 14, Balatonfüred 21, Badacsony kaj Tapolca po 22, Ajka 26 km-ojn. Spite la nomon la vilaĝo ne troviĝas laŭ bordo de Balatono.
Historio
La loĝantoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de germanoj, vinodrinkejo, hoteletoj, interretejo, migra poŝto.
Oktobra Manifesto
La Oktobra Manifesto (Октябрьский манифест, Манифест 17 октября), oficiale "Manifesto por Plibonigo de la Ŝtata Ordo" (Манифест об усовершенствовании государственного порядка), estas dokumento kiu utilis kiel antaŭaĵo de la Konstitucio de 1906 de la Rusia Imperio, kiu estis adoptita la postan jaron. La Manifesto estis eldonita de la caro Nikolao la 2-a (1868–1918, reganta 1894–1917), sub la influo de Sergej Vitte (1849–1915), la 30-an de Oktobro [malnovstile 17-an de Oktobro] 1905 kiel reago al la Rusa Revolucio de 1905. Nikolao energie rezistis tiujn ideojn, sed kapitulacis post sia unua elekto estri militistan diktatorecon. La Granda Duko Nikolaj Nikolajeviĉ (1856–1929) minacis pafigi sin al la kapo se la caro ne akceptas la sugeston de Witte. Nikolao nevole konsentis, kaj elsendis tion kio estas konata kiel Oktobra Manifesto, promesante bazajn civilajn rajtojn kaj elektitan parlamenton nome Dumao, sen kies aprobo neniu leĝo estus aprobita en Rusio en la estonteco. Laŭ siaj memoroj, Witte ne devigis la caron subskribi la Oktobran Manifeston, kiu fakte estis proklamita en ĉiuj preĝejoj.
Ali Ĥamenei
Sejed Ali Hosejni Ĥamenei (n. la 17-an de julio 1939 = la 24-an de tiro 1318) estas influa irana kleriko kaj politikisto, la prezidanto de Irano de 1981 ĝis 1989 kaj la plej Supera Gvidanto de Irano ekde 1989.
Biografio
Malsimile al aliaj anoj de la irana politika-religia elito, kiuj naskiĝis en kamparo, Ĥamenei devenas el urba familio, loĝinta en la urbo Ĥoj (Okcidenta Azerbajĝano). Lia patro, la ajatolo Sajed Ĝavad Hosejni Ĥamenei, instruis en la islama seminario, poste estis la ano de la urba ulemo de Maŝhado Lia patrino Haĝi Mirdamari devenis el pia familio el la urbo Jazdo. La familio de Ĥamenei vivis modeste Li, same kiel du liaj fratoj, lernis en la Maŝhada seminario (Ĥavza), kiun Ĥamenei komencis frekventi ankoraŭ antaŭ la finlernado de maktabo. En la seminario liaj mentoroj estis Ĥaĝ Ŝejĥ Haŝem Gazvini kaj ajatolo Melani.
En 1957 Ĥamenei translokiĝis en Naĝaf, en 1958 — en Ĥomon, kie li eklernis en unu el la plej influaj ŝijaismaj lernejoj sub gvidado de ajatolo Husejn Boruĝerdi kaj ajatolo Ruhollah Ĥomejni Sub la influo de la radikalaj opinioj de Ruhollah Ĥomejni li ankaŭ komencis la kontraŭŝahan agadon. En 1963 Ruhollah Ĥomejni estis ekzelita el Irano kaj Ali Ĥamenei estis arestita de la ŝaha sekretservo. Tamen baldaŭ oni liberigis lin kaj en 1964 Ĥamenei revenas en Maŝhadon. Li instruas en islama seminario kaj en siaj predikoj kritikas prookcidentan politikon de la ŝaha reĝimo. Li kvinfoje estis arestita, torturita, proksimume 3 jarojn pasigis en solula prizonĉelo. En 1977 Ĥamenei fondis la «Societon de la luktanta klerikaro», kiu en 1979 iĝos la bazo por kreado de la Islama respublika partio.
Post la venko de la islama revolucio en 1979 Ruhollah Ĥomejni nomumis lin la ano de la Revolucia konsilio. Poste li estis ankaŭ la vendreda mulao en Teherano, la prezidanto de Irano, la prezidanto de la Supera konsilio pri nacia sekureco, la administranto de la Armeo de la Gardistoj de la Islama Revolucio, la ministro pri defendo ktp.
En junio 1981 Ĥamenei estis grave vundita ĉe la dekstra mano, kiam la bombo, kaŝita ene de telekamerao, eksplodis dum lia gazet-konferencio. Tiun atencon aranĝis la Organizaĵo de la muĝahidoj de la irana popolo. Samjare, post la murdo de la prezidanto Mohamed Ali Raĝai, li estis elektita al tiu posteno kaj iĝis la unua prezidanto-kleriko. Li estris la landon dum Iraka-irana milito kaj estis reelektita en 1985. En januaro 1989 Ĥamenei estis kandidatigita kaj la oficiale elektita la plej Supera Gvidanto de Irano, por kio oni donis al li la statuson de ajatolo. Ankaŭ li devis havi la statuson «marĝa» (do: «la sekvinda ekzemplo»), tamen ricevis ĝin nur en 1994. Lian elektadon helpis la subtenado de la gvidantoj de la «Societo de la luktanta klerikaro» – Ali Akbar Haŝemi Rafsanĝani kaj Ahmad Ĥamenei.
Sed plimulto de la superestroj estis la adeptoj de ajatoloj el la urbo Kum, do ne plene agnoskas la sciencan aŭtoritaton de Ali Ĥamenei. Li estas konsiderata unu el la plej bonaj adeptoj de Ruhola Ĥamenei, tamen neniam havis la saman aŭtoritaton, kiel aliaj ajatoloj. Tamen la lernantoj de la Maŝhada kaj Kuŝa seminarioj subtenas lin.
Ali Ĥamenei regas la araban lingvon, ŝatas la iranan literaturon kaj la tradician iranan muzikon. Kiel elokventulo, li povas fari longajn paroladojn sen anticipa preparado.
La interna politiko
Post la elektado en la posteno de la plej Supera Gvidanto de Irano, Ali Ĥamenei dum longa tempo distanciigis sin de la Ali Akbar Haŝemi Rafsanĝani kaj subtenadis la konservativulojn. Li luktis kontraŭ Mohammad Ĥatami dum la prezidanta balotado en 1997. Sed post la venko de tiu kaj precipe post la protestado en 1999, dum kiu Ĥatami sin tenis modere, Ĥamenei ŝanĝis sian opinion kaj kontribuis al la atingo de politika kompromiso. Dum la prezidanta balotado 2005 li subtenis Mahmud Ahmadineĵad. Li aprobis la nuklean programon de la registaro, sed en 2004 publikigis la fatvon, malpermesantan la aplikon de atombombo. Ankaŭ li alvokis al scienca evoluigo de Irano kaj permesis esploradon de praĉeloj kaj terapian klonadon.
Post la prezidanta balotado en 2009, kiam unu el malgajnintaj kandidatoj, Mir Hosejn Musavi, kies avino estis la fratino de la patro de Hamenei, deklaris ke la rezulto estis falsita, ajatolo unue ordonis al la Konsilio de la Gardantoj fari la respektivan enketadon, sed poste plene subtenis la oficiale reelektitan prezidanton Mahmud Ahmadineĵad.
La ekstera politiko
Kiel la plej Supera Gvidanto de Irano, Ali Ĥamenei plurfoje akre kritikis Usonon kaj Israelon, rifuzis renkontiĝon kun usonaj politikistoj. Samtempe li kondamnis terorajn agojn de la 11-a de septembro 2001, deklarinte, ke amasmortigo estas neakceptebla, kiuj ajn estis mortigintoj kaj viktimoj. Tamen li elpaŝis kontraŭ la operacio de NATO en Afganujo, malgraŭ malbonaj rilatoj inter Irano kaj Talibano. Tamen Ali Ĥamenei subtenis Hizbulahon kaj Hamason, kiuj ankaŭ uzas terorajn metodojn.
La familio kaj parencoj
Ali Ĥamenei havas kvar filojn (Moĝtaba, Mustafa, Masud, Masjam) kaj tri filinojn (Boŝra, Ĥoda, Alla). Moĝtaba edziĝis al filino de Golam-Ali Hadad-Adel, influa irana politikisto. Edzino de Ali Ĥamenei estas Mansure. La pli juna frato de la ajatolo – Hadi Ĥamenei – estis la deputito de la irana parlamento, la aŭtoritata aganto de la reformisma movado. La kuzo Ali Tehrani en 1981 fuĝis al Irako kaj aktive agitadis kontraŭ la irana reĝimo. Poste al li fuĝis ankaŭ la fratino de Ĥamenei. Neniu el parencoj de Ali Ĥamenei havas gravan negocon.
Giganta likoperdo
Giganta likoperdo – giganta polvofungo (lat.: Lycopardon giganteum)
Impona fruktokorpo kiu atingas diametron inter 20 ĝis 50 centimetrojn kaj povus pezi ĝis 20 kilogramojn. Junaĝe ĝi havas blankan koloron. Kiam maturiĝas la fungo la spor-amaso bruniĝas. Scienculoj taksas ke la fungo enhavas 5 –6 bilionoj da sporoj.
Kiam la fungo interne ankoraŭ blankas ĝi estas manĝebla. Oni povas nutri grandnombran familion per nur unu fungo. En la popola medicino de pasintaj jarcentoj oni uzis la sporojn por kuraci malbonkuraceblaj vundoj ekz. amputadoj. Mirinde la vundoj terapiitaj per la sporoj de polvofungo tre rapide saniĝis. Bedaŭrinde tute ne eblis ĝis nun kultivigi tiun fungospecon. Oni jam esploris la enhavstofojn de la fungo antaŭvide ĉu ekestos sukcesoj en la kultivado. Speciale la homeopatio sukcesis en kuracterapion de diversaj malsansimptomoj Ekzemple oni kuracis nazsangadon kiu aperis kiel akompana simtomo de kancero de lieno pere de sportinkturo de giganta polvfungo. Ankaŭ en la tradicia ĉina medicino la efiko de la mikoterapio estis tre konata, ekzemple kontraŭ inflamoj de tonsilo aŭ faringo.
Fontoj
Pliajn informojn legeblas germanlingve en: “Die Heilkraft der Pilze-gesund durch Mykotherapie“ de Prof.Dr.Jan Lelley; Econeldonejo 1997.
18550 Maoyisheng
18550 Maoyisheng estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la en la kadro de la Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).
Nomo
Ĝi estis nomita en memoro de la mondfama ĉina inĝeniero Mao Jiŝeng (ĉine 茅 以升, Máo Yǐshēng, 1896 — 1989), unu el la fondinto de la moderna inĝenierarto pri ponto en Ĉinio. En la 1930-aj jaroj, li planis kaj inspektis la konstruon de la ponto de la rivero Qiantang (钱塘江大桥), kiu estas la unua ponto de tiu tipo planita kaj konstruita en Ĉinio.
Mjamia lingvo
La mjamia (sialingve myaamia, prononco laŭ IFA-transskribo , angle Miami-Illinois aŭ Irenwa) estas indiĝena algonkena lingvo parolita en Usono, unuavice en Ilinojso, Misurio, Indianio, okcidenta Ohio kaj apudaj areoj laŭ la Misisipa Rivero de la mjamioj tiel kiel la triboj de la Ilinojsa Konfederacio. La mjamia nacio de Indianao daŭre praktikas kaj uzas sian indiĝenan heredaĵon instrui junulojn kaj maljunulojn tiel ke ili povas teni ilian tradician lingvon viva.
La mjamia estas algonkena lingvo ene de la pli granda algika familio. Ĝi estas kutime priskribita kiel centra algonkena lingvo, sed tiu grupiĝo indikas geografian pli ol genetikan anecon. Plena genetika klasifiko de centraj algonkenaj lingvoj ne ankoraŭ estis atingita kaj tiel la plaej proksimaj parencoj de la mjamia ne estas fine certaj.
La termino "mjamia-ilinojsa" kovras la lingvajn variaĵojn parolitajn de pluraj malsamaj grupoj dum la historio. La "ilinojsa" indikas specife la lingvon ofta al la Ilinojsa Konfederacio priskribita en 17a- kaj 18a-jarcentaj francoj misiistaj fontoj kaj la posta dialekto de la firmigita peoria tribo; la "mjamia" precipe indikas la dialektojn de la mjamioj kaj proksime parencaj grupoj indiĝenaj al Indianio, principe antaŭ ol ili kontaktiĝis kun la Eŭropanoj. Pro la malalta kvalito de multaj sonregistraĵoj kaj la kompleksa postkontakta historio de la grupoj koncernitaj, la dialektologio de la dialektaro estas malfacila rekonstruebla por ajna historia periodo, sed de la fino de la 19-a jarcento dialekta diverseco estis minimuma - tiam restis tri grupj: la mjamioj kaj pliaj triboj nomataj Peoria kaj Wea.
SKT
La vorto havas plurajn signifojn:
SOI
La vorto havas plurajn signifojn:
Albano
Albano povas esti:
Verŝajne estas esperantigendaj per Albano la sekvantaj:
Aldone similas:
SPL
La vorto havas plurajn signifojn:
Gelnica
Gelnica, hungare Gölnicbánya, germane Gölnitz estas urbo (iam grava minurbo) en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Gelnica, kies distriktejo estas.
Situo
La urbo situas en valo, laŭ flankovojo, laŭ fervojo Banská Bystrica-Prešov. De la lasta ĝi troviĝas 32 km.
Historio
En la valo loĝis en la neolitiko kaj bronzepoko. Germanoj fondis setlejon por minadi en la 12-a jarcento. En 1241 la tataroj detruis la komunumon, poste alvenis denove germanoj kaj fortikaĵo konstruiĝis. En la hungaraj dokumentoj ĝi aperas unuafoje en 1263 en formo Gylnychbanya, kiu urbiĝis en 1264 danke al Béla la 4-a. En 1288 ankaŭ klostro fondiĝis, sed okazis ribelo en 1543, sekve ĝi ruiniĝis. Dume la urbeto prosperis pro la minado de arĝento kaj kupro, sekve iĝis libera reĝa urbo. Husanoj okupis la fortikaĵon en mezo de la 15-a jarcento. En 1726 Gölnic estis centro de la proksimaj minurboj. Baldaŭe oni minis precipe feron kaj oni okupiĝis ankaŭ pri fandado. En 1910 en la urbo loĝis 3833 da loĝantoj (2095 germanoj, 1098 slovakoj, 606 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Hungario, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de "Gölnicbánya". Poste la urbo apartenis al Ĉeĥoslovakio, ekde 1993 al Slovakio. Ankaŭ nun la urbo prosperas pro la ferominado. En 2001 loĝis en la urbo 6404 da homoj, 96%-oj de la loĝantoj estis slovakoj.
Alianco de minurboj en Supra Hungarujo
Unue hungare, poste laŭ nuna slovaka formo:
Krome ankaŭ la 4 proksimaj minejoj formis aliancon (hungare, slovake):
Famuloj
En la tiama Gölnicbánya naskiĝis:
Kastelo de Kéked
La kastelo (aŭ burgo) en Kéked (konata ankaŭ pri la lasta posedanto kastelo de Melczer) estas historia monumento en Hungario en vilaĝo Kéked.
Historio
Oni taksas, ke gotika domego por nobelo estis konstruita en la 15-a aŭ 16-a jarcentoj. La hodiaŭa renesanca formo estiĝis inter la 17-a kaj 19-a jarcentoj. Laŭ arkeologiaj esploroj familio Kékedy konstruis la kastelon en la 16-a jarcento. Ĝi estis renovigita en 1617, post jardekoj trakonstruita. Tiam kreiĝis la interna korto kaj parto de la bastionoj, krome pro la militoj oni konstruis eksteran muron kaj aliajn defendaĵojn. Spite tion soldatoj de Emeriko Thököly prirabis la burgon. En 1770 kaj 1863 denove okazis ŝanĝoj. En la 1930-aj jaroj la kastelo estis modernigita, en la 1980-aj jaroj renovigita. Hodiaŭ hotelo funkcias en la kastelo.
Konstruaĵo
La kastelo-burgo situas en parko. La konstruaĵo formas brikon, meze estas interna korto. Ĉe 2 el la anguloj estas videblaj po unu cilindraj bastionoj. La interna parto estas adoptita al hotelo.
Nerila propionato
Nerila propionato aŭ C13H22O2 estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la propanata acido kaj nerila alkoholo, Nerila propionato estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro uzata kiel gustigagento kaj odorigagento en la nutrondustrio kaj en la fabrikado de kosmetikaĵoj. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Nerila propionato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Nerila propionato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj.
Kunlabori
Kunlabori estas la agado labori kune. Kunlaboro aŭ kunlaborado estas labori kun aliaj por fari taskon kaj por realigi komunajn celojn. Ĝi estas rikura procezo en kiu du aŭ pli da homoj aŭ organizoj laboras kune por realigi komunajn celojn, (tio estas pli ol la intersekciiĝo de komunaj celoj vidita en kooperativaj projektoj, sed profunda, kolektiva persistemo atingi identan celon) - ekzemple, klopodo kiu estas kreiva en naturo - de partumado de scio, lernado kaj konstrua interkonsento.
Oni nomas la kooperan societon kooperativo.
Štiavnica (alfluanto de Ipeľ)
Štiavnica estas rivero en la sudo de centra Slovakio, sur la teritorio de distriktoj Banská Štiavnica, Krupina kaj Levice. Ĝi estas dekstraflanka alfluo de Ipeľ, en kiu enbuŝas inter vilaĝoj Hrkovce kaj Vyškovce nad Ipľom. Longeco de fluo estas 54,6 km kaj areo de riverbaseno estas 441 km². Tio estas montar-ebenaĵa tipo de rivero kun malalta trafluo (2,7 m³/s ĉe Tupá). Elfontas en montaro Štiavnické vrchy ĉe Banská Štiavnica. Fluas ĝi sudorienten, alportas de dekstro Štefultovský potok, trafluas vilaĝo Svätý Anton kaj fluas sudan direkton. Tie alportas Studenský potok de maldekstra flanko kaj Ilijský potok de dekstra flanko. Enfluas en Valkaldrono de Prenčov, trafluas vilaĝo Prenčov, kie de dekstro alportas Babí potok kaj denove turniĝas je la mallonga parto sudorienten. Ĉe domgrupo Tepličky alportas de maldekstro Lično kaj fluas tra rokega valo. Eniras en Ipeľská pahorkatina kaj komencas meandri. Trafluas tra Hontianske Nemce kaj Domaníky, alportas Suchý potok de dekstro kaj ŝanĝas direkton de fluo pli sudokcidenten. Valo de rivero plivastiĝas ĉe domgrupo Pirovské. De dekstra flanko alportas la plej grandan alfluon Klastavský (Bačovský) potok (147,5 m s. m.) kaj de dekstro ankoraŭ Slunovský potok kaj separas vilaĝojn Hontianske Tesáre (sur la dekstra bordo) kaj Dvorníky (sur la maldekstra bordo). Poste fluas tra Terany kaj Dudince, kie turniĝas signife al sudoriento kaj poste al sudo, alportas de dekstro Veporec ĉe Hokovce kaj de maldekstro Slatinský potok. Trafluas tra rando de vilaĝoj Horné Semerovce, Chorvatice kaj Tupá kaj enbuŝas en meandro de Ipeľ.
Jon-selektiva elektrodo
Jon-selektiva elektrodo estas elektrodo, kies potencialo dependas plene, aŭ almenaŭ plejparte, de la aktiveco (koncentriteco) de unu sola speco de jonoj. Tial pere de ĝi eblas mezuri koncentritecon de koncernaj jonoj en la ĉeesto de granda nombro de alispecaj jonoj. La plej malnova kaj la plej konata jon-selektiva e. estas vitra elektrodo uzata por la mezurado de la pH-valoro.
Shanidar
Shanidar estas kavo en la nordo de Irako en Provinco Arbil. Ĝi situas en alteco de 745 m en la Zagros-Montaro. En la kavo loĝas dum vintro nomadaj kurdoj.
Trovaĵoj
Ralph Solecki faris elfosaĵojn inter 1953 kaj 1960. Elfositaj tavoloj estis de moderna tempo ĝis la meza paleolitiko.
En tavolo D dek homoj de tipo Neandertala homo estis elfositaj nomitaj Shanidar I ĝis X. Ilia aĝo estas indikita kiel 60.000 ĝis 80.000 jaroj. La restaĵoj de tri junaj viroj estis speciale bone konservitaj.
Suido
Suido (Σουΐδας) estas enciklopedia vortaro verkita de aro da bizancaj kleruloj fine de la 10-a jarcento.
La verkon konsistigas preskaŭ 30 000 noticoj ordigitaj alfabetvice. Ili konsistas el biografioj, bibliografioj, kaj aliaj informoj pri aŭtoroj, kristanaj aŭ paganoj; tial, eĉ se ties fidindeco estas malaltala, Suido estas valorega ilo ĉar, pri multe da ili, ĝi estas la nura restanta spuro, dum malaperis ĉio cetera.
Shanidar
Trovaĵoj
Tabelo laŭ Steward 1977, Tab. 1
Trinkaus supozas, ke la kranioj de la individuoj I kaj V estas misformitaj artefarite. Nivelo B1 estis datigita kiel -10600±300. En proksimeco de la kavo situas la ŝtonepoka setlejo Zawi Chemi.
SSM
La tri-litera kombinaĵo SSM havas plurajn signifojn, inter aliaj
Medianto
Medianto (lat. medius „la meza“) estas en la muzikteorio trisono, kiu estas tritoparenca kun alia trisono.
Grandtrite parencaj estas do ĉiaj trisonoj, kies bazotono lokas grandan triton super aŭ sub la bazotono de la elirtrisono. Ankaŭ jen eblas ĉiuj variaĵoj en maĵoro kaj minoro.
Apartan gravecon havas je tio tiuj mediantoj, kiuj konsistas nure el la materialo de la elirtonalo: Ekzemploj: C-maĵoro ↔ a-minoro; f-minoro ↔ A♭-maĵoro; E-maĵoro ↔ c♯-minoro; b-minoro ↔ D-maĵoro Ekzemploj: C-maĵoro ↔ e-minoro; f-minoro ↔ D♭-maĵoro; E-maĵoro ↔ g♯-minoro; b-minoro ↔ G-maĵoro.
Historio
Jam en la komenca 17-a jarcento komponistoj intense uzis mediantojn en harmoniaj pasoj (ekz. Giovanni Gabrieli kaj Heinrich Schütz), ĉar ili ŝatis ilian „ŝovan“ karakteron, aparte la tonajn aliigojn ekestantaj de unu harmonio al la venonta, por muzikretorikaj afekcioj.
En barokmuziko kaj vienklasika muziko en la malfono staris la „normalaj“ kvintparencecoj de la tonaloj. Nur en la 19-a jarcento la uzo de mediantoj akiris gravecon kiel kolora kontraŭpezo al la kutima kvintparenceco de la tonaloj (vidu: kvintociklo), kvankam jam Mozart klare uzis mediantojn kiel anstataŭaĵoj por la kvintparenceco, ekzemple en la unua movimento de sia 36-a smfonio: Ĝi komencas en C-maĵoro kaj devus, laŭ la harmonia strukturo de la ĉefmovimenta formo, moduliĝi en la flanka temo al G-maĵoro, la kvintparenca dominanta tonalo, prezentas tamen anstataŭe ties paraleltonalon e-minoro.
Mediantoj el funkciteoria vidpunkto
„Medianto“ esence ne estas funkciharmonia aperaĵo. Plejparte akordoj formitaj el gamfremdaj tonoj aperas lige kun deflankiĝoj kaj moduladoj, tiel ke kutime ili estas rilatigeblaj sur pretertempe „nova“ tonala centro. Ekzemple la medianta A-maĵora trisono havas en C-maĵora kunteksto plejofte la funkcion de interdominanto al subdominanta paralelo d-minoro (funkciosimbolo: (D)Sp). Aŭ la medianta akordo A♭-maĵoro ekzemple aperas funkcie kiel paralelo de la minorigita subdominanto (simbolo: sP). Nur kiam la difinenda akordo (ekz. e♭-minoro in C-Dur) aperas kiel nura kolorŝanĝiĝo kaj ne estas interpretebla funkcie, la termino „medianto“ estas uzebla anstataŭ funkcinomo.
Pri la funkciteoria interpretado de grandtrite parencaj kaj ettrite parencaj akordoj jen superrigardo je la ekzemplo de C-maĵoro:
La termino variaĵo signifas la aliigon de la tonala genro (la variaĵo de A-maĵoro estas do a-minoro kaj inverse).
Ĉi-ekzemple estas
Tio estu klarigota je la ekzemplo de A-maĵoro: La paralelo de la toniko C-maĵoro estas a-minoro. La variaĵo de a-minoro ist A-maĵoro. Do A-maĵoro estas tonikoparalela variaĵo de C-maĵoro.
Komforme al tio estas
Ebleco de la klasifikado de mediantoj estas subdividi ilin depende la nombro de la komunaj tonoj kun la referencakordo laŭ tri gradoj:
NGC 7673
NGC 7673 (aliaj indikoj — UGC 12607, IRAS23252+2318, MCG 4-55-14, KCPG 584A, MK 325, 4ZW 149, KUG 2325+233, ZWG 476.42, VV 619, PGC 71493) estas galaksio en konstelacio Pegazo.
Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.
Opština Kratovo
Opština Kratovo estas unu el 80 komunumoj en norda Makedonio. La areo de la vilaĝo estas 375,44 km² kaj en 2002 havis 10 441 loĝantojn. La centro administrativo estas la urbo Kratovo.